Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لت می گوید که آنها باید به سادگی ساکت بمانند زیرا هنک هیچ مدرک واقعی ندارد. در جای دیگر، لیدیا در آزمایشگاه صحرای خود با دکلان که اکنون مسئول پخت وپز و تهیه مواد غذایی است روبرو می شود. او نسبت به ضعف استانداردها و شرایط کاری انتقاد دارد، اما دکلان پیشنهاد وی برای استخدام تاد، محافظ سابق والت را رد می کند. به دستور لیدیا، تاد و عمویش جک می رسند و قبل از به دست گرفتن عملیات، دکلان و افرادش را در یک تیراندازی یک طرفه قتل عام می کنند. اعتقاد بر این است که اگر او سو ظن بی دلیل خود را در مورد اینکه هایزنبرگ واقعاً برادر همسرش است، شغل خود را با اداره مبارزه با مواد مخدر به پایان برساند، هنک برای دستگیری والت به مدارکی نیاز دارد. ماری اصرار دارد که تمام DEA را در این مورد قرار دهد، اما از اینکه چگونه ممکن است پاسخ دهند، ابراز نگرانی می کند که هنک فوراً افشاگری خود را با آنها در میان نگذاشت. هنک به محل کار خود بازمی گردد، جایی که مأمور استیون گومز فاش می کند که جسی در حال حاضر بازداشت و تحت بازجویی است. هنک که متوجه ارتباط جسی با والت شد، قبل از ورود به اتاق بازجویی تنها با جسی وقت می خواهد. تولید. صحنه دفن والت در
سرزمین ناواهو است، همان نقطه ای که والت و جسی اولین گروه خود در RV انجام دادند. مختصات GPS که روی دستگاه والت و بلیط قرعه کشی نمایش داده می شود در واقع مختصات محل استودیوی آلبوکرکی است که در آن فیلم برکینگ بد فیلمبرداری می شود. تقدیم. این قسمت به توماس اشنوز پدر، پدر نویسنده این قسمت تقدیم شد. موسیقی. آهنگی که بیش از حفر والت پخش شده است، ریمیکس Chancha Vía Circuito از "Quimey Neuquén" آرژانتینی خوزه لارالد است. بازتاب ها. تماشا. این قسمت در پخش اصلی ۴٫۷۷ میلیون نفر بیننده داشت، که در مقایسه با ۵٫۹۲ میلیون بیننده پخش اصلی قسمت قبل کمتر بود. بررسی ها. این قسمت با انتقادات بسیار مثبت منتقدان روبرو شد. تیوی لاین برای بازی در این اپیزود افتخاری به آنا گان در ویژگی «مجری هفته» داده است. جوایز. توماس اشنوز برای این قسمت کاندیدای جایزه انجمن نویسندگان آمریکا برای تلویزیون: درام اپیزودی شد.
رائول ()، وققایع نگار و کشیش آنگلونورماندی و از شاهدان عینی تسخیر شهر لیسبون است که در اکتبر ۱۱۴۷ رخ داد. اثر وی با عنوان "دی اکسپوناچونه لیکسبونایسه" ("فتح لیسبون"؛ "De expugnatione Lyxbonensi")، مهم ترین منبع دربارهٔ فتح آن شهر و یکی از منابع اصلی مراحل آغازین جنگ صلیبی دوم و پیامدهای آن به زبان لاتین است. در واقع وی گزارش خود را از جنگ صلیبی دوم را برای کشیشی به نام اسبرت باودسی (Osbert of Bawdsey) از اهالی انگلستان نگاشته است. وی در این کتاب نحوه فتح و بازپس گیری شهر لیسبون توسط آلفونس یکم، پادشاه پرتغال، از مسلمانان را در جریان بازپس گیری اندلس شرح می دهد. همچنین وی در این کتاب به نحوه سفر دریایی صلیبیون و عملیات نظامی آنها در دریا و محاصره در جنگ و روابط دیپلماتیک طرفین توجه و علاقه وافری نشان داده است. رائول در این اثر تفاسیری را در توضیح دلایل پیروزی در ایبری و چرایی شکست در شرق آورده است. و در آخر از اهداف و آرمان های جنگ صلیبی و جنگ مقدس نیز اطلاع می دهد.
دی اکسپوناچونه لیکسبونایسه ()، اثر و نوشته وقایع نگار و کشیش انگلستانی، رائول، که از شاهدان عینی تسخیر شهر لیسبون است که در اکتبر ۱۱۴۷ رخ داد. این اثر رائول، مهم ترین منبع دربارهٔ فتح آن شهر و یکی از منابع اصلی مراحل آغازین جنگ صلیبی دوم و پیامدهای آن به زبان لاتین است. در واقع وی گزارش خود را از جنگ صلیبی دوم را برای کشیشی به نام اسبرت باودسی (Osbert of Bawdsey) از اهالی انگلستان نگاشته است. وی در این کتاب نحوه فتح و بازپس گیری شهر لیسبون توسط آلفونس یکم، پادشاه پرتغال، از مسلمانان را در جریان بازپس گیری اندلس شرح می دهد. همچنین وی در این کتاب به نحوه سفر دریایی صلیبیون و عملیات نظامی آنها در دریا و محاصره در جنگ و روابط دیپلماتیک طرفین توجه و علاقه وافری نشان داده است. رائول در این اثر تفاسیری را در توضیح دلایل پیروزی در ایبری و چرایی شکست در شرق آورده است. و در آخر از اهداف و آرمان های جنگ صلیبی و جنگ مقدس نیز اطلاع می دهد.
قهرمان فیلمی ایرانی به نویسندگی و کارگردانی اصغر فرهادی است که در سال ۱۴۰۰ منتشر شد. در تهیه کنندگی این فیلم الکساندر ماله-گی با فرهادی همکاری داشته است. این فیلم در شیراز فیلم برداری شده و موضوعی اجتماعی را روایت می کند. این فیلم در ۲۹ مهر ۱۴۰۰ به عنوان نماینده سینمای ایران برای رقابت در نود و چهارمین دوره جوایز اسکار معرفی شد. اما در نهایت نتوانست به جمع پنج نامزد نهایی راه یابد. "قهرمان" برای نخستین بار در ۱۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۱ در جشنوارهٔ فیلم کن ۲۰۲۱ به نمایش درآمد و در آنجا مشترکاً با "کوپه شماره ۶" ساختهٔ یوهو کاسمانن موفق به کسب جایزه بزرگ هیئت داوران از جشنواره کن شد. "قهرمان" بر پایهٔ نقد ۱۵۹ منتقد امتیاز ۹۶٪ را از بازبینی جمعی وبگاه راتن تومیتوز و بر پایهٔ نقد ۳۹ منتقد نمره ۸۲٪ را از وبسایت متاکریتیک کسب کرده است. خلاصهٔ داستان. رحیم سلطانی به طور موقت برای دو روز از زندان آزاد می شود تا بدهی ۱۵۰ میلیون تومانی اش به بهرام را پرداخت کند. او و فرخنده، دوست دخترش، کیف دستی گمشده ای که چند سکه طلا در آن است پیدا می کنند و می خواهند سکه ها را بفروشند، اما با کاهش شدید قیمت طلا نمی توانند پول کافی جمع کنند. رحی
م پیش خواهرش ملیل و شوهرش حسین می رود و مدتی آنجا می ماند. ملیل کیف و سکه ها را پیدا می کند و از رحیم سؤال می کند. این موضوع باعث می شود رحیم دنبال صاحب واقعی کیف بگردد و آن را به او بازگرداند. وقتی صاحب کیف می آید و رحیم می گوید خودش کیف را پیدا کرده، مردم او را به خاطر صداقتش تحسین می کنند و خبرش در رسانه ها پخش می شود. رحیم دوباره به زندان برمی گردد، اما حالا چهره ای شناخته شده شده است. بهرام شک دارد و فکر می کند رحیم می خواهد با این ترفند زودتر آزاد شود. در مراسم خیریه ای که برای کمک به رحیم برگزار شده، بهرام عصبانی می شود وقتی می فهمد پول کمی جمع شده و توضیح می دهد که خودش به رحیم پول داده و حالا طلبکار است. با این حال، به خاطر پسرش سیاوش، موافقت می کند رحیم آزاد شود. وقتی رحیم دنبال کار می گردد، می شنود شایعاتی درباره داستان کیف منتشر شده. او تلاش می کند زن صاحب کیف را پیدا کند اما موفق نیست. به همین خاطر با کمک ملیل، فرخنده نقش او را بازی می کند تا داستان رحیم را ثابت کنند. مدیر استخدام اما پیامکی را نشان می دهد که رحیم قبل از پیدا کردن کیف، پیشنهاد پرداخت نصف بدهی را داده و همین باعث رد درخواستش می شو
د. رحیم مطمئن است بهرام این پیام را لو داده و با او در چاپخانه برخورد می کند، اما بهرام انکار می کند. وقتی بهرام رحیم را به سوءاستفاده از پسرش متهم می کند، رحیم عصبانی شده و به او حمله می کند، اما دیگران دخالت می کنند و پلیس می آید. فرخنده می رسد و باعث می شود بهرام او را آزاد کند. بعد، سازمان خیریه به رحیم خبر می دهد ویدیویی منتشر شده که رابطه رحیم و فرخنده و درگیری رحیم با بهرام را نشان می دهد و تهدید می کنند اگر بدهی کامل پرداخت نشود، ویدیو را پخش می کنند. رحیم مجبور می شود حقیقت ماجرا را بگوید و سازمان پول جمع شده را نمی دهد. پول جمع شده برای آزادی مردی که در آستانه اعدام است صرف می شود. فرخنده اعلام می کند این تصمیم از طرف رحیم بوده تا آبروی او حفظ شود. ویدیوی نازنین منتشر می شود و خانواده فرخنده رابطه او با رحیم را نمی پذیرند. وقتی رحیم تلاش می کند جلوی انتشار ویدیویی که پسرش را مجبور به گریه کرده بگیرد، با مأمور آزادی مشروط درگیر می شود و در نهایت مأمور ویدیو را پاک می کند. صبح روز بعد، رحیم همراه فرخنده و سیاوش به زندان بازمی گردد تا باقی مدت محکومیتش را بگذراند. تولید و پخش. "قهرمان" در خرداد ۱۳۹۹ وا
رد مرحله پیش تولید شد و فیلم برداری آن پس از ۷۵ جلسه در ۲ دی ۱۳۹۹ به پایان رسید. سپس تدوین آن را هایده صفی یاری آغاز کرد. آمازون استودیوز حق پخش "قهرمان" را در ایالات متحده آمریکا در اختیار دارد. همچنین شرکت فرانسوی ممنتو پیکچرز، تهیه کنندگی و فروش بین المللی "قهرمان" را برعهده داشته که این فیلم را در فرانسه نیز اکران کرد. به علاوه، شرکت «لاکی رد» نیز فیلم فرهادی را در ایتالیا اکران کرد. "قهرمان" در بخش مسابقهٔ جشنوارهٔ فیلم کن در فرانسه برای نخستین بار به نمایش درآمد و جایزهٔ بزرگ هیئت داوران جشنواره فیلم کن را از آن خود کرد. اتهام نقض حقوق مؤلف. آزاده مسیح زاده، یکی از هنرجویان کارگاه فیلم سازی اصغر فرهادی در تهران به دلیل سرقت ادبی از طرح فیلم مستند او از سوی فرهادی در فیلم "قهرمان" به دادگاه شکایت کرد که باعث صدور قرار از سوی بازپرسی به اتهام نقض حقوق مؤلف و دادگاهی شدن اصغر فرهادی شد. مسیح زاده گفته بود که موضوع فیلم بر پایه مستند 《"دو سر برد، دو سر باخت》" او ساخته شده است. اصغر فرهادی در کنفرانس خبری هیئت داوران جشنواره فیلم کن ۲۰۲۲ برای نخستین بار در این باره توضیح داد. در اسفند ۱۴۰۲ اصغر فرهادی از اته
ام نقض حقوق مؤلف تبرئه شد. از نگاه منتقدان. رکورد شکنی. استودیو آمازون در صفحه اینستاگرامش نوشت: «اکنون "قهرمان" رتبه نخست را در میان فیلم های غیرانگلیسی زبان آمازون از آن خود کرده است. تبریک به اصغر فرهادی که بهترین رکورد تاریخ آمازون در این دسته را به نام خود ثبت کرد.»
آیین زیارت کلیسای تادئوس آیینی مذهبی در قره کلیسا (کلیسای تادئوس) در آذربایجان غربی در ایران است، که ارمنی ها هر ساله از نقاط مختلف جهان به این مکان تاریخی که جزو میراث جهانی ثبت شده است می آیند، و این آیین را برگزار می کنند. ثبت جهانی. پروندهٔ آیین زیارت تادئوس مقدس به صورت مشترک بین کشورهای ایران و ارمنستان مطرح شد و داوران کمیته به اتفاق آرا با ثبت این آیین به عنوان میراث جهانی ناملموس بشری موافقت کردند.
اتوماسیون پخش همگانی شامل استفاده از فناوری برنامه نویسی پخش برای خودکار کردن عملیات پخش است. این روش یا در شبکه پخش، ایستگاه رادیویی یا در یک ایستگاه تلویزیونی مورد استفاده قرار می گیرد، و بدون حضور یک اپراتور انسانی می تواند سهولت هایی در اجرا و پخش برنامه ها ایجاد کند. از این روش همچنین می توان به عنوان «دستیار زنده» برای پرسنلی که در بخش کنترل اصلی، استودیوی تلویزیون یا اتاق کنترل حضور دارند، استفاده کرد.
برنامه ریزی پخش همگانی روشی برای سازماندهی یا مرتب سازی (برنامه ریزی) پخش همگانی رسانه، معمولاً رادیو و تلویزیون، در یک برنامه روزانه، هفتگی، ماهانه، فصلی است. مجری مسئول انتخاب برنامه ها و برنامه ریزی برنامه ها در برخی موارد مدیر برنامه نویسی شبکه است. پخش همگانی مدرن از اتوماسیون پخش همگانی برای تغییر منظم برنامه زمانبندی برنامه های خود با هدف جلب مخاطب برای نمایش های جدید، حفظ مخاطبان یا رقابت با برنامه های دیگر پخش کنندگان همگانی استفاده می شوند. بیشتر برنامه های تلویزیونی به صورت هفتگی در زمان اصلی یا روزانه در سایر بخشهای روز ارائه می شوند، اگرچه استثنائات نادر نیستند. در سطح خرد، زمانبندی به صورت برنامه ریزی دقیقه ای انجام می شود؛ اینکه چه برنامه ای و در چه زمانی پخش شود، و اینکه اطمینان از استفاده کافی یا حداکثری از زمان پخش ایجاد شود. استراتژی های برنامه ریزی در تلویزیون برای ایجاد بهترین شانس ممکن برای جذب و حفظ مخاطب استفاده می شوند. این استراتژی ها برای ارائه نمایش به مخاطبان دقیقاً هنگامی که بیشتر تمایل به تماشای آن را دارد به کار می روند. همچنین زمانی مخاطبان در اختیار تبلیغ کنندگان قراد می گیرن
د که این تبلیغات در ترکیبی ارائه شوند که بیشترین اثرگذاری را ایجاد کنند.
اعتصاب غذای ایرلندی ها در سال ۱۹۸۱ اوج اعتراضاتی پنج ساله در جریان درگیری های ایرلند شمالی بود که توسط زندانیان جمهوری خواهی ایرلندی به وقوع پیوست و طی آن ده تن از اعتصاب کنندگان بر اثر گرسنگی درگذشتند. حکومت بریتانیا و ایرلند شمالی هیچ گاه مطالبات زندانیان معترض را رسماً نپذیرفت؛ ولی در اثر این اعتصاب غذا، خواسته های اصلی زندانیان به مرور اعمال شدند و اهالی ملی گرای ایرلند شمالی علیه حکومت تحریک شدند. این دوره از اعتراضات، ابتدا با اعتراض جل پوشی در سال ۱۹۷۶ آغاز شد؛ در نتیجهٔ این نافرمانی ها، دولت بریتانیا پذیرفت که وضعیت طبقه بندی ویژه (تفاوت میان زندانیان جنگی و کیفری) را برای زندانیان شبه نظامی محکوم شده اعمال کند. در سال ۱۹۷۸، زندانیان ایرلندی اعتراض کثیف را آغاز کردند و حاضر نشدند برای نظافت از سلول خود خارج شوند و دیوارهای سلول را از مدفوع خود پوشاندند. در سال ۱۹۸۰، هفت زندانی در اولین اعتصاب غذا شرکت کردند و پس از ۵۳ روز اعتصابشان به پایان رسید. اعتصاب غذای دوم در سال ۱۹۸۱ صورت گرفت و اختلاف بین زندانیان و نخست وزیر وقت، مارگارت تاچر، شدت یافت. بابی ساندز، یکی از اعتصاب کنندگان غذا، در حین مشارکت در
این دورهٔ اعتصاب غذا، به عنوان نمایندهٔ پارلمان انتخاب شد و توجه رسانه های سراسر جهان را به خود جلب کرد. اعتصاب پس از آن که ده زندانی از گرسنگی جان خود را از دست دادند، پایان پذیرفت؛ یکی از این درگذشتگان بابی ساندز بود که ۱۰۰٬۰۰۰ نفر در مراسم خاکسپاریش حضور یافتند. این اعتصاب غذا سیاست ملی گرایی در ایرلند را رادیکال تر کرد و نیروی محرکی شد که حزب شین فین را قادر ساخت به یک قدرت اصلی در جریان های سیاسی تبدیل گردد. تاریخچه درگیری های ایرلند شمالی. در قرن هفدهم میلادی پادشاهان انگلستان، که بر جزیره ایرلند نیز حکومت داشتند، مذهب رسمی کشور را پروتستان اعلام کردند و این موجب آغاز اختلافات مذهبی انگلیسی ها با اهالی کاتولیک ایرلند شد. حکومت انگلستان از پروتستان ها حمایت کرد و قوانین تبعیض آمیزی به نفع مهاجرانی که به ایرلند می رفتند، اجرا کرد. در قرن هجدهم اقلیت پروتستانی که به ایرلند کوچیده بودند، علی رغم جمعیت کمی که داشتند، طبقهٔ حاکمهٔ ایرلند بودند. در این سده کاتولیک های ایرلند تحت تأثیر انقلاب فرانسه و آمریکا قیام هایی علیه حکومت پروتستان ها ترتیب دادند که ناموفق بود. با آغاز قرن نوزدهم مصوبه هایی تصویب شد که ات
حادی سیاسی میان دو جزیره ایرلند و بریتانیا به وجود آورد و نمایندگان ایرلندی (در ابتدا تنها پروتستان ها) مجاز به شرکت در مجلس عوام پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند شدند. از آنجا که قانون گذاری و اجرا در لندن انجام می شد، با بی توجهی سیاستمداران انگلیسی و همچنین در اثر تحولات انقلاب صنعتی، قحطی سیب زمینی به وقوع پیوست که باعث مرگ بسیاری از اهالی ایرلند شد و نارضایتی از دولت مرکزی را افزایش داد. جمعیت ایرلند کم شد و بسیاری از مردم به قاره آمریکا مهاجرت کردند. شورش هایی که کاتولیک های ایرلندی ترتیب دادند، همگی سرکوب شد و پروتستان های ایرلندی که نگران بودند با به قدرت رسیدن کاتولیک ها برتری خود را از دست بدهند، از دولت انگلستان حمایت کردند. با مشروطه شدن پادشاهی بریتانیا، وکلای ایرلندی مطالبه برای وضع قوانین محلی در ایرلند را پی گرفتند و موفق شدند در سال ۱۹۱۲ موافقت دولت برای ایجاد حکومتی خودمختار را جلب کنند، ولی با آغاز جنگ جهانی اول این مطالبات به تعویق انداخته شد. پروتستان های ایرلندی با امتیاز خودمختاری ایرلند مخالف بودند و با نام وحدت گرایان اولستر شناخته می شدند. این گروه از ایرلندی ها سازمانی مسلح به ن
ام نیروی داوطلب اولستر (UVF) تشکیل دادند تا در برابر قدرت سپاری بریتانیا مقاومت کنند و در واکنش به این اقدامات، طرفداران ملی گرای خودمختاری هم سازمان داوطلبان ایرلندی را تأسیس کردند. سرانجام نارضایتی ملی گرایان ایرلندی منجر به قیام عید پاک شد؛ در این قیام ملی گرایان بیانیه استقلال ایرلند را منتشر کردند، ولی در عرض چند روز قیام سرکوب شد و نیروهای نظامی انگلستان با خشونت زیادی مخالفان را دستگیر و رهبران قیام را اعدام نمودند. در واکنش به این خشونت، اکثریت اهالی ایرلند در انتخابات عمومی پارلمان بریتانیا، در سال ۱۹۱۸، به حزب ملی گرای شین فین رأی دادند و این حزب تصمیم به اعلان استقلال از بریتانیا گرفت و بدین ترتیب جنگ استقلال ایرلند آغاز شد. در حال جنگ، دولت بریتانیا تقسیمات سیاسی ایرلند را در سال ۱۹۲۰ تغییر داد و این جزیره را به دو بخش ایرلند جنوبی و ایرلند شمالی تفکیک کرد. ایرلند شمالی شامل شش شهرستان شمالی این جزیره بود که همگی در اولستر قرار داشتند و ۲۶ شهرستان دیگر ایرلند که دارای جمعیت اکثراً کاتولیک بودند، در ایرلند جنوبی جای داشتند و هر دو منطقهٔ خودمختار حق وضع قوانین محلی داشتند. حزب شین فین با این مرزبند
ی جدید مخالف بود، اما نتوانست مقاومت کند و در ۶ دسامبر ۱۹۲۱ پیمان نامه ای میان بریتانیا و ایرلند امضا شد که در آن بریتانیا دولت آزاد ایرلند را به رسمیت شناخت و حقوقی مشابه کانادا و دیگر کشورهای مشترک المنافع را به این دولت داد و ایرلند شمالی هم طبق پیمان، حق داشت انتخاب کند که در بریتانیا بماند یا استقلال یابد. تجزیهٔ ایرلند به دو قسمت شمالی و جنوبی، در میان اعضای شین فین اختلاف نظر به وجود آورد و عده ای که خواستار الحاق نواحی شمالی به کشور تازه تأسیس ایرلند بودند، جنگ داخلی ایرلند را آغاز کردند که تا آوریل ۱۹۲۳ ادامه داشت. در سال های ۱۹۲۰ تا ۲۲ پارلمانی محلی در ایرلند شمالی ایجاد شد که تحت تسلط پروتستان های حامی اتحاد با بریتانیا بود. در این منطقه تبعیض علیه اقلیت کاتولیک و عدم تحمل مذهبی بار دیگر به اختلافات مذهبی دامن می زد، اما از طرفی اقتصاد رو به رشد ایرلند شمالی باعث جذب کاتولیک ها به محله های فقیرنشین بلفاست و دیگر شهرهای شمالی می شد. در اواسط دههٔ ۱۹۶۰ ثبات شکنندهٔ جامعه در ایرلند شمالی در حال فروپاشی بود. در سال ۱۹۶۹ ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند (IRA) در واکنش به سرکوب اقلیت کاتولیک ایجاد شد و به عن
وان شاخهٔ نظامی شین فین، با هدف وحدت ایرلند، بی ثبات کردن مؤسسات ایرلند شمالی و تضعیف عزم بریتانیا برای حفظ اتحاد، شروع به مبارزهٔ مسلحانه با دولت کرد. در سال ۱۹۷۱ دولت دستگیری های بدون محاکمهٔ مخالفان را مجاز برشمرد. همچنین در ۳۰ ژانویه ۱۹۷۲، انگلیسی ها به اعتراض مسالمت آمیز در یکشنبه خونین تیراندازی کردند. این دو اتفاق به تحریک مخالفان و افزایش حمایت از IRA انجامید. در بازهٔ سال های ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۶ هر ساله تقریباً ۲۷۵ نفر کشته می شدند. این خشونت ها در دههٔ ۱۹۸۰ به حدود ۵۰ تا ۱۰۰ قتل سیاسی و ترور در هر سال رسید. پیش زمینهٔ اعتصاب غذا. استفاده از اعتصاب غذا به عنوان وسیله ای برای بیان اعتراض، در ایرلند سنتی مرسوم بود و مربوط به دوران پیش از مسیحیت می شد. زندانیان جمهوری خواه ایرلند از سال ۱۹۱۷ اعتصاب غذا را آغاز کردند و پیش از دههٔ هفتاد، دوازده مرد در اعتصاب غذا درگذشته بودند. این دوازده تن توماس اش، ترنس مک سوینی، مایکل فیتزجرالد، جو مورفی، دنی بری، شان مک کائوهی، مایکل گوگان و فرانک استگ نام داشتند. پس از رویداد توقیف در سال ۱۹۷۱، لانگ کش (که بعدتر زندان اچ ام مِیز نام گرفت) به یک کمپ زندانیان جنگی بدل شد. اف
راد فراری پناهنده در آسایشگاه ها زندگی می کردند و با ساختارهای فرماندهی به سبک نظامی تعلیم می یافتند، با اسلحه های بدلی از جنس چوب رژه می آموختند و سخنرانی هایی دربارهٔ جنگ چریکی و سیاست به سمعشان می رسید. زندانیان محکوم شده تا ژوئیه سال ۱۹۷۲ از حقوق مشابه فراریان پناهنده برخوردار نبودند، تنها در این سال بود که وضعیت طبقه بندی ویژه پس از اعتصاب غذای ۴۰ زندانی ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند (IRA)، توسط بیلی مک کی ارائه گردید. مقولهٔ طبقه بندی ویژه یا وضعیت سیاسی، به این معنی بودند که با زندانیان مانند اسرای جنگی رفتار می شد. به عنوان مثال، این افراد لازم نبود لباس فرم زندان را به تن کنند یا در نظافت زندان همکاری نمایند. در روز ۱ مارس ۱۹۷۶، مرلین ریز، وزیر امور خارجه ایرلند شمالی در کابینهٔ هارولد ویلسون، اعلام کرد افرادی که به جرم ارتکاب جرایم تروریستی محکوم شده اند، دیگر از طبقه بندی ویژه برخوردار نخواهند بود. این سیاست برای افرادی که پیش تر دستگیر شده بودند، صدق نمی کرد و تنها برای کسانی که پس از ۱ مارس ۱۹۷۶ به چنین جرایمی محکوم شده بودند، اختصاص داشت. پایان وضعیت طبقه بندی ویژه، تهدیدی جدی بر نفوذ رهبران شبه
نظامی در داخل زندان بود و همچنین یک ضربهٔ تبلیغاتی بود. اعتراض به لباس و نظافت. در ۱۴ سپتامبر ۱۹۷۶، کایران نوگنت زندانی ای که به تازگی محکوم شده بود، اعتراض جل پوشی را آغاز کرد؛ طی این اعتراض ها زندانیان ارتش موقت آزادی خواه ایرلند (IRA) و ارتش آزادی بخش ملی ایرلند (INLA) از پوشیدن لباس فرم زندان امتناع ورزیدند و برهنه شدند یا لباس های دیگری به تن کردند. در سال ۱۹۷۸، پس از چندین درگیری بین افسران زندان و زندانیانی که سلول های خود را برای شستشو و نظافت یا شستن ظرف غذا ترک نمی کردند، اعتراض کثیف شروع شد، که در آن زندانیان از شستشو خودداری می کردند و مدفوع خود را به دیوارهای سلول هایشان می مالیدند. هدف از این اعتراضات برقراری مجدد وضعیت سیاسی پیشینشان بود که شامل «پنج خواسته» معروف می شد: در ابتدا، این اعتراض توجه زیادی را به خود جلب نکرد و حتی IRA آن را در مقایسه با کارزار مسلحانهٔ خود، به عنوان یک موضوع فرعی در نظر می گرفت.تا این که توجه توماس او فیاچ، اسقف اعظم کلیسای کاتولیک رومی در آرماگ، در بازدیدی که از زندان داشت، به این موضوع جلب شد و شرایط مذکور را محکوم کرد. در سال ۱۹۷۹، برنادت مک آلیسکی، نماینده سابق
مجلس، در انتخابات پارلمان اروپا به حمایت از زندانیان معترض پرداخت و ۵٫۹٪ آراء در سراسر ایرلند شمالی را به دست آورد، آن هم در حالی که شین فین خواستار تحریم انتخابات شده بود. اندکی پس از این، کمیتهٔ ملی اچ-بلاک/آرماگ برای پشتیبانی از «پنج خواسته» تشکیل شد و سخنگوی اصلی آن مک آلیسکی بود. اما ترور جمهوری خواهان و وفاداران در دورهٔ منتهی به اعتصاب غذا روی داد. IRA تعدادی از افسران زندان را به ضرب گلوله کشت، در حالی که شبه نظامیان وفادار تعدادی از فعالان کمیتهٔ ملی اچ-بلاک/آرماگ را به ضرب گلوله کشتند و مک آلیسکی و همسرش را آنقدر زدند تا جان خود را از دست دهند. اعتصاب غذای ۱۹۸۰. در ۲۷ اکتبر ۱۹۸۰، زندانیان جمهوری خواه در زندان اچ.ام. مِیز اعتصاب غذا کردند. صد و چهل و هشت زندانی داوطلب شرکت در اعتصاب غذا شدند، اما در نهایت تنها هفت نفری که اعلامیه جمهوری در عید پاک ۱۹۱۶ را امضا کرده بودند، انتخاب شدند. این گروه متشکل از اعضای IRA، برندن هیوز، تامی مک کارنی، ریموند مک کارتنی، تام مک فیلی، شان مک کنا، لئو گرین و یک عضو INLA، جان نیکسون، بود. در روز ۱ دسامبر، سه زندانی زن، از جمله ماریاد فارل، در زندان زنان آرماگ به اعت
صاب پیوستند و به دنبال آن، ده ها زندانی دیگر هم به اعتصاب غذای طولانی مدت زندان اچ ام مِیز پیوستند. در حالی که مک کنا به کما رفته و برگشته بود و در آستانهٔ مرگ قرار داشت، در جنگ روانی میان رهبری IRA و دولت بریتانیا، به نظر می رسید دولت پذیرفته با ارائهٔ سندی سی صفحه ای، پنج اصل خواسته شده توسط زندانیان را قبول کند. با انتقال این سند به بلفاست، هیوز تصمیم گرفت جان مک کنا را نجات دهد و پس از ۵۳ روز، در ۱۸ دسامبر، او به اعتصاب غذا پایان داد. اعتصاب غذای ۱۹۸۱. در ژانویه ۱۹۸۱، مشخص شد که خواستهٔ زندانیان پذیرفته نشده است. مقامات زندان بنا به دستور رسمی، شروع به تهیهٔ لباس غیرنظامی کردند؛ در حالی که هنوز زندانیان حق پوشیدن لباس شخصی خود را داشتند. در ۴ فوریه، زندانیان بیانیه ای صادر کردند و گفتند که دولت بریتانیا نتوانسته است بحران را حل کند و گفتند قصد دارند «یک بار دیگر اعتصاب غذا» را آغاز کنند. اعتصاب غذای دوم در تاریخ ۱ مارس آغاز شد؛ زمانی که بابی ساندز، افسر سابق IRA، هم از غذا خوردن پرهیز کرد. در این هنگام بیانیه ای از زندانیان توسط دنی موریسون صادر شد: ما ادعا کرده ایم که زندانی سیاسی هستیم و همه چیز در مورد
کشورمان، دستگیری، بازجویی، محاکمه و شرایط زندان نشان می دهد که انگیزهٔ سیاسی داریم و انگیزه های شخصی یا اهداف خودخواهانه نداریم. برای بیشتر نشان دادن از خودگذشتگی و به حق بودن آرمان مان، تعدادی از هم رزمان، که امروز با بابی ساندز آغاز می شوند، اعتصاب غذا خواهند کرد و این اعتصاب را نمی شکنند، مگر این که دولت بریتانیا سیاست جرم انگاری خود را کنار بگذارد و خواسته های مقتضی موقعیت سیاسی ما را برآورده کند. بر خلاف اعتصاب اول، زندانیان به یک باره و در فواصل متناوب به جمع اعتصاب کنندگان پیوستند، زیرا به اعتقاد آن ها، این کار می توانست حداکثر حمایت عمومی را برانگیزد و حداکثر فشار را به نخست وزیر مارگارت تاچر وارد کند. جنبش جمهوری خواه در ابتدا برای ایجاد حمایت عمومی، از اعتصاب غذای دوم پشتیبانی کرد. روز یکشنبه، قبل از آغاز اعتصاب ساندز، ۳۵۰۰ نفر در غرب بلفاست راهپیمایی کردند. در اولین اعتصاب غذا، چهار ماه قبل، تعداد راهپیمایان ۱۰ هزار نفر بود. از سوی دیگر، پنج روز بعد از آغاز اعتصاب، فرانک مگوایر (نمایندهٔ مستقل جمهوری خواهان در فرمانا و تایرون جنوبی) درگذشت و باعث شد انتخابات میان دوره ای برای این کرسی برگزار شود.
در بین ملی گرایان و جمهوری خواهان بحث وجود داشت که چه کسی باید به نمایندگی از آن ها در انتخابات شرکت کند؛ آستین کوری، عضو حزب سوسیال دموکراتیک و کارگر، برنادت مک آلیسکی و نوئل (برادر مگوایر) برای نامزد شدن ابراز علاقه کردند. پس از مذاکرات و تهدیدهای ضمنی نوئل مگوایر، آن ها توافق کردند که با رقابت در انتخابات، باعث تقسیم آرای ملی گرایان نشوند و ساندز به عنوان نامزد ضد اچ-بلاک در مقابل هری وست (نامزد حزب اتحادگرای اولستر) معرفی شد. پس از یک کارزار تبلیغاتی پراهمیت، انتخابات در ۹ آوریل برگزار شد و ساندز با ۳۰۴۹۲ رأی در مقابل ۲۹٬۰۴۶ رأی رقیبش، به عنوان نمایندهٔ مجلس عوام بریتانیا انتخاب شد. پیروزی ساندز در انتخابات امیدها را برای آغاز به مذاکرات افزایش داد؛ اما نخست وزیر تاچر با امتناع از دادن هرگونه امتیاز به اعتصاب کنندگان غذا، قاطعانه روی حرف های پیشین خود ایستاد. وی گفت: «ما آماده نیستیم که برای گروه های خاصی از افرادی که به خاطر انجام جرم، محکوم به مجازات می شوند، وضعیت ویژه ای در نظر بگیریم. جرم جرم است، جرم سیاسی نداریم.» رسانه های جهان نظرشان به رویدادهای بلفاست جلب شد و چندین میانجی سعی کردند مذاکره کنند
تا به پایان دادن اعتصاب غذا کمک نمایند؛ از جمله شیله د والرا (نوهٔ ایمون د والرا)، کشیش جان مگی (فرستادهٔ شخصی پاپ ژان پل دوم) و مقامات کمیسیون حقوق بشر اروپا. با نزدیک شدن وضعیت ساندز به مرگ، موضع دولت بدون تغییر باقی مانده بود. وزیر امور خارجهٔ ایرلند شمالی، هامفری اتکینز، اظهار داشت: «اگر آقای ساندز در تحقق خودکشی پافشاری کند، این انتخاب او خواهد بود. دولت مجبور به درمان پزشکی وی نخواهد شد.» آغاز مرگ ها و پایان اعتصاب. در ۵ مه، ساندز در شصت و ششمین روز اعتصاب غذا، در بیمارستان زندان درگذشت و باعث شورش در مناطق ملی گرای ایرلند شمالی شد. همفری اتکینز بیانیه ای صادر کرد و گفت که ساندز «تحت دستورالعمل کسانی که برای مرگش کارا بودند» خودکشی کرده است. بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر در مسیر تشییع جنازهٔ وی، که با تشریفات کامل ارتش جمهوری خواه هدایت می شد، صف کشیدند. مارگارت تاچر برای مرگ او ابراز همدردی نکرد و به مجلس عوام گفت که «آقای ساندز یک مجرم محکوم بود. او تصمیم گرفت زندگی خود را به سر برساند. این انتخابی بود که سازمان او به بسیاری از قربانیانش اجازه اش را نداده.» تا دو هفته پس از مرگ ساندز، سه اعتصاب کنندهٔ غذای دیگر
هم جان خود را از دست دادند. فرانسیس هیوز در ۱۲ مه درگذشت و در نتیجه، شورش بیشتری در مناطق ملی گرای ایرلند شمالی، به ویژه دری و بلفاست، ایجاد شد. به دنبال مرگ ریموند مک کریش و پاتسی اوهارا در ۲۱ مه، توماس او فیاچ (پیشوای ارشد کاتولیک ها در ایرلند) از شیوهٔ برخورد دولت بریتانیا با اعتصاب غذا انتقاد کرد. علی رغم این، تاچر از حرف زدن در مورد توافق خودداری ورزید و در بازدیدش از بلفاست در اواخر ماه مه، اظهار داشت: «مردان خشونت طلب در ماه های اخیر انتخاب کرده اند که هنگام ناکامی در رسیدن به اهداف واهی خود، آخرین کارتشان را بازی کنند.» در ماه ژوئن، نُه زندانی معترض در انتخابات عمومی جمهوری ایرلند شرکت کردند. کایران دوئرتی و پدی اگنیو (که نفر متأخر در اعتصاب غذا نبود) به ترتیب در حوزه های کاوان موناگان و لوث انتخاب شدند و جو مک دونل انتخابات در اسلیگو - لیتریم را باخت. در ایرلند شمالی نیز در ۲۰ مه انتخابات محلی برگزار شد، اگرچه شین فین در این انتخابات شرکت نکرد. برخی از گروه های کوچک تر و افراد مستقلی که از اعتصاب کنندگان غذا حمایت می کردند، کرسی هایی به دست آوردند؛ حزب استقلال ایرلند توانست ۲۱ کرسی را بدین شکل کسب ک