Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آنماریا دی مارس (؛ زادهٔ ) ورزشکار جودو اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است. او مادر روندا رزی می باشد.
کریس ویدمن (؛ زادهٔ ) کشتی گیر، ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و کاراته کا اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
حلقه زنی یک فرایند شکل دهی ورق فلزی است که برای تبدیل لبه ها به یک حلقه توخالی استفاده می شود. حلقه زنی را می توان برای حذف لبه های تیز و افزایش ممان اینرسی نزدیک انتهای پیچ خورده انجام داد. سایر قسمت ها برای انجام عملکرد اصلی خود مانند لولاهای در پیچ می شوند. عملیات. در عملیات حلقه زنی، از جا دررفتن یا برآمدگی همیشه باید از قالب دور شود. این امر با جلوگیری از آسیب های غیرضروری ناشی از خراشیدگی به افزایش طول عمر قالب کمک می کند. ضربه باید به اندازه مورد نیاز حلقه باشد. حلقه زنی اغلب به عنوان بخشی از شکل دهی پیشرونده عملیات چندگانه و تولید بالا انجام می شود. ابزار. قالب حلقه دار برای حلقه زدن موادی با ضخامت خاص طراحی شده است. قالب ها عموماً از فولاد سخت شده ساخته شده اند، زیرا میزان سایش ناشی از این عملیات زیاد است. حفره های صاف و گرد آن ها اغلب روی هم قرار می گیرند و صیقل داده می شوند تا به یکنواخت شدن مواد کمک کنند. پارامتر های موثر در حلقه زنی. سه معیار مختلف برای هدف تجزیه و تحلیل کیفیت پیشنهاد شده است. تاثیر پارامترها بر رفتار شکل دهی مورد مطالعه قرار گرفته است. از بین تمام پارامترها، شعاع شیار قالب، شرای
ط اصطکاک، و طول تکیه گاه لوله در تعیین کیفیت اتصالات مهم هستند. معیارهای پیشنهادی ساده هستند و می توان آنها را بدون اندازه گیری و محاسبات برای ارزیابی کیفیت اتصال در سطح مغازه پیاده سازی کرد. شبیه سازی اجزای محدود به دستیابی به موارد بهینه برای تشکیل موفقیت آمیز کمک می کند. مثال هایی از حلقه زنی. الف) رفتار پیچ شدگی استاتیکی وارونه داخل و خارج لوله های فلزی. رفتار پیچ خوردگی وارونگی شبه استاتیک درون به بیرون لوله ها، با استفاده از تکنیک روش انرژی بر اساس شرایط بحرانی برای طراحی دقیق تر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. اولین قسمتی که شعاع خمش بحرانی ρ را به عنوان یک معیار پیچش دار برای تمایز بین پیچش و شعله ور شدن در قالب مخروطی استخراج کرد که در آن نماهای سخت شدن کرنش n و زاویه نیم راس قالب α از نظر تئوری اثرات بسیار مشخصی بر روی کامپیوتر دارند. با این حال , ضریب اصطکاک μ وابستگی به بزرگی n نیست . در نتیجه، همبستگی بسیار رضایت بخش تری بین پیش بینی و آزمایش به دست می آید و مطالعه کیتازاوا یک مورد خاص از این کار است. بخش دوم به صورت نظری یافتن دامنه پیچش نیم دایره ای (&lt;) و بار فشرده سازی P وارونگی در وارونگی لو
له با قالب یک چهارم دایره است. به نظر می رسد که خواص مواد لوله های آلومینیومی مورد استفاده تأثیر کمی بر رفتار پیچش در وارونگی دارد. اشاره شد که فاکتورها آشکارا بر موقعیت پیچش نیم دایره ای وارونگی تأثیر می گذارند اما بر اندازه دامنه آن تأثیر نمی گذارند. از طرف دیگر n بر خلاف μ به طور قابل توجهی بر بار فشرده سازی تأثیر می گذارد. توافق خوبی بین پیش بینی نظری و نتایج تجربی برای بار فشرده سازی به دست می آید، به جز در مورد شعاع قالب فیله تیز برای اثر خمشی که در پیش بینی نادیده گرفته می شود. ب) رفتار پیچ خوردگی لوله های فلزی دایره ای. رفتار شکاف محوری و پیچش لوله های فلزی ساندویچی دایره ای با هسته فوم فلزی به صورت تحلیلی و تجربی بررسی شده است. لوله های ساندویچ به صورت محوری شکافته می شوند و نوارها توسط ترک های پیش ساخته در انتهای دیستال نمونه ها به سمت بیرون خم می شوند. آزمایش های فشرده سازی محوری لوله های فلزی ساندویچی مدور انجام شده و حالت های تغییر شکل پیدا می شود. یک مدل نظری برای پیش بینی رفتار انشعاب محوری و پیچ شدن لوله های فلزی ساندویچی مدور شامل اثرات پارگی ترک ها، خمش پلاستیک، پیچ شدن، فشرده سازی فوم و اصط
کاک ایجاد شده است. نشان داده شده است که پیش بینی های تحلیلی نتایج تجربی را به طور منطقی دریافت می کنند. اثرات ضخامت لوله، استحکام کف، ضخامت فوم، تعداد ترک های پیش ساخته و نیم زاویه قالب در دستگاه های جذب انرژی با شکافتن محوری و پیچ شدن لوله های ساندویچی دایره ای از اهمیت حیاتی برخوردار است.
کشور جزیره ای آنتیگوآ و باربودا در قوس شرقی جزایر بادپناه آنتیل کوچک قرار دارد که اقیانوس اطلس را از دریای کارائیب جدا می کند. جزیره آنتیگوآ در فاصله ۶۵۰ کیلومتری جنوب شرقی پورتوریکو واقع شده است. باربودا در ۴۸ کیلومتری شمال آنتیگوآ قرار دارد و جزیره خالی از سکنه ردوندا نیز در ۵۶ کیلومتری جنوب غربی آنتیگوا جای گرفته است. بزرگترین جزیرهٔ آنتیگوا ۲۱ کیلومتر عرض ۲۸۱ کیلومتر مساحت دارد. مساحت باربودا ۱۶۱ کیلومتر مربع و مساحت ردوندا شامل است. پایتخت کشور آنتیگوا و باربودا سنت جانز است که در بندر سنت جان در ساحل شمال غربی آنتیگوا واقع شده است. شهر اصلی باربودا کادرینگتون است که در تالاب کادرینگتون واقع شده است. زمین شناسی. آنتیگوا و باربودا هر دو به طور کلی جزایر کم ارتفاعی هستند که زمین آنها بیش از فعالیت های آتشفشانی تحت تأثیر سازندهای آهکی قرار گرفته است. بلندترین نقطه آنتیگوا قله باگی (قله اوباما) با بلندای ۴۰۲ متر است. این قله بازمانده یک دهانه آتشفشانی است این کوه در میان برآمدگی تپه های آتشفشانی در قسمت جنوب غربی جزیره واقع شده است. لیک استیت سومین نقطه بلند ثبت شده در آنتیگوا است. سازندهای آهکی در شمال شرق
و شمال غرب توسط یک دشت مرکزی از سازندهای رسی از ناحیه آتشفشانی جنوب غربی جدا می شوند.نقشه شمال شرقی آنتیگوا دارای چندین جزیره کوچک و بسیار کوچک است که برخی از آنها مسکونی هستند. . خطوط ساحلی هر دو جزیره تا حد زیادی با سواحل، تالاب ها و بنادر طبیعی پس و پیش رفتگی دارند. این جزایر توسط صخره ها تپه های شنی زیرآبی احاطه شده اند. بارندگی در جزایر اندک است و بنابر این رود و نهر کمی در آن ها دیده می شود. هر دو جزیره فاقد مقادیر کافی آب زیرزمینی شیرین هستند. جزیره کوچک ردوندا تا ارتفاع ۲۴۶ متری بالا می رود و زمین هموار بسیار کمی دارد، در حالی که باربودا بسیار هموار است و تپه های کمی دارد. آب و هوا. آب و هوای این جزایر به عنوان دریایی گرمسیری طبقه بندی می شود و توسط بادهای بسامان نسبتاً ثابت شمال شرقی، با سرعت های بین تعدیل می شود. . به دلیل ارتفاع کم جزایر، بارندگی کم است. آب و هوای مطبوع باعث رشد گردشگری شده است. میانگین بارندگی در سال است، با مقدار بسیار متفاوت از فصل به فصل. به طور کلی مرطوب ترین دوره بین سپتامبر و نوامبر است. این جزایر به طور کلی رطوبت کم و خشکسالی های مکرر را تجربه می کنند. طوفان ها به طور متوسط
سالی یک بار بین ژوئیه و اکتبر رخ می دهند. میانگین دما با دامنه در زمستان تا در تابستان و پاییز است. خنک ترین دوره بین دسامبر و فوریه است. رطوبت کم، این جزایر به یکی از معتدل ترین اقلیم های جهان تبدیل کرده است. محیط زیست. مهمترین مسئله زیست محیطی محدودیت منابع آب شیرین طبیعی است که با پاکسازی درختان برای افزایش تولید محصول تشدید می شود و باعث می شود آب بارش ها به سرعت بر روی زمین جاری شود. کمی از پوشش گیاهی طبیعی آنتیگوآ باقی مانده است، زیرا این جزیره قبلاً برای کاشت شکر پاکسازی شده بود. آنتیگوآ برخلاف جزایر دیگر در گروه جزایر بادپناه، جنگل کمی دارد. انبه، گواوا، نارگیل و موز در جنوب غرب جزیره رشد می کنند (جنگل ۲۰ درصد از مساحت زمین را پوشش می دهد). باربودا در شمال شرق خود به خوبی جنگلی و پناهگاهی برای حیات وحش است.
کلیتوریس برداری (clitoridectomy)، یا عمل برداشتن کلیتوریس ، جراحی، کوتاه کردن یا برداشتن جزئی کلیتوریس می باشد. این اقدام به ندرت به عنوان یک روش درمانی، مانند زمانی که سرطان در کلیتوریس ایجاد شده یا گسترش پیدا کرده است، استفاده می شود، . اغلب در نوزادان اینترسکس انجام می شود. معمولاً برداشتن کلیتوریس به روش غیر پزشکی به منظور ختنه زنان (FGM) انجام می گردد. کاربردهای پزشکی. شرایط بدخیم. کلیتوریس برداری اغلب برای حذف بدخیمی یا بافت مرده کلیتوریس انجام می شود. این امر گاهی اوقات همراه با ولوکتومی کامل انجام می شود. همچنین ممکن است به دلیل پرتو درمانی در ناحیه لگن، جراحی ضروری شود. برداشتن کلیتوریس ممکن است به دلیل بدخیمی یا ضربه باشد. بیناجنسی و شرایط دیگر. نوزادان دختر دارای ژن کاریوتایپ که آلت تناسلی آن ها دچار هیپرپلازی مادرزادی آدرنال است، تحت عمل واژینوپلاستی قرار می گیرند که معمولا اندازه کلیتوریس را بدون برداشتن کامل آن کاهش می دهد. اندازه غیر معمول کلیتوریس به دلیل عدم تعادل غدد درون ریز در رحم ایجاد می شود. دیگر دلایل برای جراحی شامل مشکلاتی میکروفالوس و افرادی که فقدان عضو مولریان(فقدان عضو واژن) دارن
د می شود. چنین درمانی هایی بر روی کودکان نگرانی را در زمینه حقوق بشر برمی انگیزد. نگرانی های حقوق بشری. کلیتوریس برداری رایج ترین شکل ختنه زنان است. سازمان بهداشت جهانی (WHO) تخمین می زند که کلیتورکتومی بر روی 200 میلیون دختر و زن که در حال حاضر زنده هستند انجام شده است. مناطقی که اغلب کلیتوریس برداری ها در آنجا انجام می شود شامل آسیا، خاورمیانه و نواحی غرب، شمال و شرق آفریقا است. این رویه درمیان مهاجرانی که از این مناطق مخاجرت کرده اند نیز وجود دارد. اکثر جراحی ها به دلایل فرهنگی یا مذهبی انجام می شود. کلیتوریس برداری در زنانی با شرایط بیناجنس وقتی در دوران کودکی یا تحت فشار انجام شود بحث برانگیز است. زنان بیناجنس که در معرض چنین رفتاری قرار می گیرند، از از دست دادن حس فیزیکی و استقلال خود صحبت کرده اند. در سال های اخیر، چندین نهاد حقوق بشری از مدیریت جراحی زودهنگام با چنین ویژگی هایی انتقاد کرده اند. در سال 2013، در یک مجله پزشکی فاش شد که چهار ورزشکار زن نخبه، که نامشان برده نشد، از کشورهای در حال توسعه، پس از اینکه آزمایش تستوسترون نشان داد که آنها دارای شرایط بین جنسیتی هستند، تحت اخته کردن و کلیتوریس بر
داری جزئی قرار گرفتند. در آوریل 2016، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور بهداشت، داینیوس پوراس، این درمان را به عنوان نوعی ختنه زنان "در صورت عدم وجود علائم یا مسائل بهداشتی که این روش ها را توجیه کند" محکوم کرد.
ایستگاه ساپرتون () یک ایستگاه مرتفع در خط اکسپو (اسکای ترین) مترو ونکوور اسکای ترین (ونکوور) است. این ایستگاه در خیابان برونیت، بالای راه آهن کانادا پاسیفیک در محله ساپرتون در نیو وست مینستر، بریتیش کلمبیا، کانادا واقع شده است. در نزدیکی بیمارستان رویال کلمبیا قرار دارد. دفاتر مرکزی ترانس لینک نیز در مجاورت ایستگاه قرار دارند.
کارتل مواد مخدر (به انگلیسی Drug Cartel) هر سازمان جنایی که عملیات قاچاق مواد مخدر را انجام می دهند را می گویند. آنها از توافقنامه های مدیریت شده بین قاچاقچیان مختلف مواد مخدر تا شرکت های تجاری رسمی را شامل می شوند. این اصطلاح زمانی به کار رفت که بزرگترین سازمان های قاچاق برای هماهنگی تولید و توزیع کوکائین به توافق رسیدند. از آنجایی که این قرارداد شکسته شد، کارتل های مواد مخدر دیگر کارتل نیستند، اما این اصطلاح از بین نرفته است و اکنون عموماً برای اشاره به هر سازمان جنایی مرتبط با مواد مخدر استفاده می شود. ساختار اصلی یک کارتل مواد مخدر به شرح زیر است: گروه های عملیاتی دیگری نیز در داخل کارتل های مواد مخدر وجود دارند. برای مثال، تولیدکنندگان و عرضه کنندگان مواد مخدر، اگرچه در ساختار اصلی در نظر گرفته نشده اند، اما در کنار سرمایه گذاران و پول شویان، گرداننده های مهم هر کارتل مواد مخدر هستند. علاوه بر این، تأمین کنندگان تسلیحات در یک دایره کاملاً متفاوت عمل می کنند، و از نظر فنی بخشی از تدارکات کارتل در نظر گرفته نمی شوند.
ایستگاه براید () یک ایستگاه مرتفع در خط اکسپو (اسکای ترین) سیستم حمل و نقل سریع (مترو ونکوور اسکای ترین (ونکوور) است. این ایستگاه در نزدیکی تقاطع خیابان براید و خیابان برونت در محله برونت کریک در نیو وست مینستر، بریتیش کلمبیا، کانادا واقع شده است. این ایستگاه که در نزدیکی مرز کوکیتلام کوکیتلام قرار دارد، یک نقطه انتقال اصلی برای مسیرهای اتوبوسی است که در شهرهای سه گانه (بریتیش کلمبیا) خدمت می کنند.
ایستگاه مونت پلزنت () یک ایستگاه زیرزمینی برنامه ریزی شده برای خط میلنیوم سیستم ترانزیت سریع مترو ونکوور اسکای ترین (ونکوور) است که در گوشه جنوب غربی تقاطع شرق برادوی و خیابان اصلی (ونکوور) در محله مونت پلزنت ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا واقع خواهد شد. قرار است در سال ۲۰۲۵ افتتاح شود.
دانشگاه هنر و طراحی امیلی کار () یک مدرسه و دانشگاه هنری دولتی پس از متوسطه است که در ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا واقع شده است. در سال ۱۹۲۵ به عنوان مدرسه هنرهای تزئینی و کاربردی ونکوور، به عنوان اولین مؤسسه اعطای مدرک در بریتیش کلمبیا که به طور خاص برای دانشجویان هنرهای تجسمی و هنرهای نمایشی ایجاد شده است، تأسیس شد.
ایستگاه گریت نورثن وی-گرین کار () یک ایستگاه زیرزمینی برنامه ریزی شده برای خط میلنیوم سیستم ترانزیت سریع مترو ونکوور اسکای ترین (ونکوور) است. این ایستگاه در تقاطع گریت نورثن وی و خیابان تورنتون در مجاورت دانشگاه هنر و طراحی امیلی کار در ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا واقع خواهد شد. قرار است در سال ۲۰۲۵ افتتاح شود.
نرما مریک اسکلارک (؛ ۱۵ آوریل ۱۹۲۶–۶ فوریهٔ ۲۰۱۲) نخستین زن آفریقایی-آمریکایی بود که مجوز طرّاحی معماری را در ایالات نیویورک (۱۹۵۴) و کالیفرنیا (۱۹۶۲) دریافت کرد. اسکلارک بیشتر برای طراحی سفارت ایالات متحده در توکیو، ژاپن در سال ۱۹۷۶ و ایستگاه ترمینال یک در فرودگاه بین المللی لس آنجلس در سال ۱۹۸۴ شناخته است. پس از طراحی چندین ساختمان، او اولین زن سیاه پوستی بود که همراه با دو زن دیگر، مارگوت سیگل و کاترین دایموند از سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۹ صاحب دفتر معماری خود شدند. آنا ام لوئیس، نویسنده، به دلیل موفقیت های اسکلارک به عنوان یک زن سیاه پوست در رشته ای مردانه و همچنین صدای زنانی بودن که در مشاغل خاصی با تبعیض مواجه می شدند، به او لقب «رزا پارک معماری» را داد. آغاز زندگی و تحصیلات. نورما مریک اسکلارک در ۱۵ آوریل ۱۹۲۶ در هارلم، نیویورک زاده شد. پدر و مادرش، والتر ارنست مریک و آملیا (امی) ویلوبی، پزشک و خیاط اهل سنت وینسنت و باربادوس بودند. او در کراون هایتس، بروکلین بزرگ شد. اسکلارک در سنین جوانی به پدرش نزدیک تر بود که بیشتر آموزش ها و توانایی های خود را از او دریافت کرد. اسکلارک با حفظ ارتباط ویژه پدر و دختری، پس از ا
ین که در دبیرستان کالج هانتر به او آموزش داده شد که چگونه در چندین فعالیت عملی کند و در ریاضیات و علوم فوق العاده ظاهر شد، به معماری متمایل شد. اسکلارک پس از گذراندن یک سال از دوران دانشگاهی خود در کالج بارنارد، سال های بعد را در دانشگاه کلمبیا گذراند و مدرک لیسانس خود را در رشتهٔ معماری دریافت کرد. اسکلارک در طول تجربه اش در دانشکده، سختی های زیادی برای همکاری با همکلاسی هایش داشت. او باید دائماً با دانش آموزان عمدتاً سفیدپوستی روبرو می شد که مدارک با ارزشی داشتند و با دانشجویان دیگر روابط و گروه های مطالعاتی تشکیل می دادند تا در تکالیف جلوتر از بقیه باشند. اسکلارک که به تنهایی با این موانع کنار می آمد، از انزوای خود برای کار در خارج از محیط کلاس استفاده کرد. در نتیجه، پنج سال بعد با مدرک معماری به عنوان تنها زن آفریقایی آمریکایی فارغ التحصیل شد. حرفه. پس از دریافت مدرک، اسکلارک نتوانست در شرکتهای معماری کار پیدا کند، بنابراین از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۴ در دپارتمان کارهای عمومی نیویورک مشغول به کار شد. اسکلارک که از کار چهار ساله خود به توقعات بیجا از او راضی نبود، تصمیم گرفت در آزمون معماری شرکت کند زیرا احساس می
کرد شغلش توانایی هایش را به چالش نمی کشد. در نتیجه، او اولین زن آفریقایی-آمریکایی در نیویورک بود که در سال ۱۹۵۴ مجوز فعالیت معماری دریافت کرد. در عرض یک سال پس از دریافت مجوز، او در اسکیدمور، اوینگز و مریل استخدام شد که از حد انتظارات او در دست داشتن و به چالش کشیدن مهارت های او فراتر رفت. اسکلارک در حالی که به مدت پنج سال در SOM کار می کرد، شغل دومی را انتخاب کرد و «دوره های معماری عصرانه را در کالج جامعه شهر نیویورک تدریس کرد» تا خرج دو فرزندش را بدهد و مادرش را در مسئولیت های خانوادگی کمک کند. در سال ۱۹۶۰، اسکلارک سمت اولین معاون رئیس زن در شرکت گروئن و همکاران را در لس آنجلس پذیرفت و به مدت دو دهه در آنجا کار کرد. او در حین کار در شرکتی که یک جهش بزرگ در حرفه او بود، تبعیض هایی را در محیط کار تجربه کرد. به عنوان یک نماینده مدرن که به وسیله نقلیه دسترسی نداشت، رئیس اسکلارک او را به خاطر تأخیر او در کار سرزنش می کرد، با این که همکار مرد سفیدپوست او مسئولیت رانندگی را بر عهده داشت و هر روز باعث دیر شدن آنها می شد. در نتیجه، او خودرویی برای خود خرید تا به این رفتار ناعادلانه پایان دهد. دو سال بعد، اسکلارک اول
ین معمار زن آفریقایی آمریکایی شد که در سال ۱۹۶۲ در کالیفرنیا مجوز فعالیت دریافت کرد. چهار سال پس از دریافت مجوز، او همچنین اولین شف معمار زن آفریقایی آمریکایی گرون شد. در گرون، نقش اسکلارک شامل نظارت بر کارکنانی بود که او استخدام کرده بود و در عین حال در پروژه های بزرگ دیگر به طور همزمان همکاری می کرد. این پروژه ها شامل کالیفرنیا مارت، مرکز طراحی اقیانوس آرام، مرکز خرید فاکس هیلز، تالار شهر سن برناردینو، معبد لئو بک و سفارت ایالات متحده آمریکا در توکیو بود. با وجود اینکه او یک معمار بود، «اسکلارک به جای معمار طراحی به عنوان مدیر پروژه خدمت کرد، اگرچه همراه با سزار پلی به عنوان معمار طراح در سفارت ایالات متحده در توکیو نام او ثبت شده است.» در زمان دوران حرفه ای او به عنوان یک معمار، رایج بود که زنان در کارشان به رسمیت شناخته نمی شدند، زیرا این یک حوزه مسلط مردانه بود که بر تصویر آنها از خود متمرکز بود. هر زمان که مشتری به یک معمار معرفی می شد، حضور و نام یک معمار زن اغلب مخفی نگه داشته می شد تا کسب و کار ادامه یابد. در سال ۱۹۸۰، پس از جدایی از شرکت گرون، اسکلارک اولین زن سیاهپوستی بود که پس از اینکه اولین زن آ
فریقایی آمریکایی در سال ۱۹۵۹ بود، به عنوان عضو مؤسسه معماران آمریکا (AIA) انتخاب شد. از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۵، او همچنین در شرکت ولتون بکت کار کرد و در آنجا به عنوان مدیر پروژه ساخت و ساز ۵۰ میلیون دلاری برای ایستگاه ترمینال یک در فرودگاه بین المللی لس آنجلس فعالیت کرد. ترمینال یک در ژانویه ۱۹۸۴ درست در زمانی که «میلیون ها گردشگر برای المپیک تابستانی می آمدند» تکمیل شد. با گذشت سالها، بازسازی ها افزایش یافت. پس از ولتون بکت در سال ۱۹۸۵، اسکلارک کار خود را توسعه داد و در آنجا همراه با با مارگوت سیگل و کاترین دایموند شرکت خودشان را تأسیس کردند. این شرکت در آن زمان بزرگ ترین شرکت تحت مالکیت زنان بود. سیگل، اسکلارک و دایموند پیشنهادهایی را در مورد پنج پروژه ارائه کردند و هر پنج تا برنده شدند، رکوردی کع پیش از این بی سابقه بود. اسکلارک به امید اینکه دوباره روی پروژه های بزرگتر کار کند، شرکت را در سال ۱۹۸۹ ترک کرد. او به معلمی بسیاری از زنان جوانی که آرزو داشتند معمار شوند ادامه داد، روی طراحی مال آمریکا کار کردند، و تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۹۲، به عنوان مدیر به انجمن Jon Jerde پیوست. پس از بازنشستگی، اسکلارک توسط فرم
اندار برای خدمت در هیئت معماران کالیفرنیا منصوب شد و چندین سال به عنوان رئیس شورای ملی اخلاق AIA خدمت کرد.&lt;/ref&gt; رئیس سابق AIA دربارهٔ او گفت: «او قادر به انجام هر کاری بود. او معمار کامل بود.» او با درک اینکه تبعیض نقش مهمی در زمینه معماری به عنوان یک زن و آمریکایی آفریقایی تبار بازی می کند، مصمم باقی ماند و راهی را برای زنان جوان آینده هموار کرد تا همین کار را انجام دهند. مرگ. در حالی که او به حرفه خود ادامه می داد و جوایز مختلفی دریافت می کرد، در سال ۲۰۱۲ به علت مشکلات قلبی درگذشت. زندگی شخصی. اسکلارک دو پسر به نام های گریگوری و دیوید فیرودر و همچنین سه ازدواج در طول زندگی حرفه ای خود داشت. مادرش نگهداری از کودکان را برعهده داست تا اسکلارک بتواند فعالیت حرفه ای خود را ادامه دهد. پس از اینکه در یکی از ازدواج هایش با نام نورما مریک فیرودر شناخته شد، در سال ۱۹۶۷ نام خانوادگی خود را به اسکلارک تغییر داد، زمانی که با رولف اسکلارک فارغ التحصیل باهاوس، معمار گروئن، که در شرکت گرون با او آشنا شد، ازدواج کرد. رولف اسکلارک در سال ۱۹۸۴ درگذشت و نرما چند سال بعد با دکتر کورنلیوس ولش ازدواج کرد. افتخارات و جوایز.
به افتخار او، دانشگاه هاوارد جایزهٔ بورسیهٔ معماری "Norma Merrick Sklarek" را ارائه می دهد. اسکلارک در زمانی که درَ رکت گرون کار می کرد، با سزار پلی در تعدادی پروژه همکاری کرد اما نامش فقط در طرّاحی سفارت ایالات متحده در ژاپن ثبت شده است.
بابک دولتی (زادهٔ دی ۱۳۵۳) شاعر، ترانه سرا و نویسندهٔ اهل ایران است. او آثار خود را به دو زبان کُردی و فارسی می نویسد و نخستین مجموعهٔ رباعی کردی جنوبی (باشور) را سروده و منتشر کرده است. زندگی نامه. بابک دولتی، دی سال ۱۳۵۳ در کرمانشاه متولد شد. او تحصیلات دانشگاهی خود را در رشتهٔ زبان و ادبیات فارسی ادامه داد و با دریافت مدرک کارشناسی ارشد در این رشته فارغ التحصیل شد. بابک دولتی از سال ۱۳۷۲ فعالیت های حرفه ای خود را در حیطهٔ شعر آغاز کرد و ضمنِ تدریس ادبیات فارسی در دبیرستان ها به غزلسرایی مشغول شد. او در سال ۱۳۸۴ نخستین کتاب شعر خود را در قالب غزل، با عنوان "دست نوشته های یک سنگ" منتشر کرد. وی که مدیریت برخی از انجمن های مرتبط با شعر و ادبیات را بر عهده داشته، در زمینهٔ روزنامه نگاری نیز به فعالیت پرداخته و در این زمینه، مقام دوم غرب کشور را کسب کرده است. او همچنین در سال ۱۴۰۰ به عنوان یکی از برگزیدگان، جایزهٔ کتاب سال استان کرمانشاه را برای نوشتن کتابِ "خه و" دریافت کرد. بیژن ارژن معتقد است بابک دولتی در کتاب "خه و" با معرفی وزن های جدید توانسته «یک زبان را از سینه کش ادبیات شفاهی، تا قله های ادبیات مکتوب ب
الا بکشد.» همچنین ظاهر سارایی از شاعران و منتقدان کُرد، کتاب "خه و" را مجموعه ای در شمار مجموعه های طراز اول شعر کُردی دانسته و معتقد است این کتاب و کتابِ "خان"، اثر دیگر بابک دولتی، «مرزهای زبان و بلاغت و زیبایی شناسی شعر کُردی جنوبی را جابه جا کرده و بر بالندگی و غنای آن افزوده است.» فعالیت های ادبی و هنری. از جمله فعالیت های بابک دولتی، به موارد زیر می توان اشاره کرد: داوری جشنوارهٔ بین المللی شعر فجر، دبیری همایش غزلسرایان کرمانشاه، داوری در جشنواره های مختلف مرتبط با شعر، روزنامه نگاری، نقد و ترجمه در حیطهٔ شعر و ادبیات، ترانه سرایی
اسکوتاریوس، یک گلادیاتور سادهٔ رومی با سپری بسیار بزرگ بود که بدان سپر سامنیت هم می گفتند، که نام خود را از یکی از دیگر انواع دیگر گلادیاتورها معروف به گلادیاتور سامنیت گرفته است. در زبان لاتین، به سپر سکوتوم می گفتند، جایی که نام اسکوتاریوس از آن می آید. اسکوتاری ها به دلیل داشتن سپری بلند، اغلب زرهی برای پوشاندن ساق پا، به ویژه برای ساق پای راست بر تن می کردند. این زره معمولاً از زرهی که شوالیه های پارمولاری (یکی از چند انواع گلادیاتورها) بر تن می کردند کوچک تر بود، چرا که سپرشان نسبت به سپر اسکوتاری ها کوچک تر، و با این حال نسبتاً سپری با اندازه ای بزرگ بود. همچنان اسکوتاری ها معمولاً شمشیرهایی کوچک تری حمل می کرده و کلاه خود گیره ای بر سر می کردند. از اسکوتاری و پارمولاری توسط مارکوس آئورلیوس در "تاملات" به عنوان دو جناح در نبرد گلادیاتورها که هم مردم عادی و هم سایر گلادیاتورها از آنها پشتیبانی می کردند یاد شده است. از یک اسکوتاری می توان به نگهبانی که دارای سپر است هم یاد کرد، همچون فردی که در گذشته سپر می ساخته است.
بورلی لرین گرین (؛ ۴ اکتبر ۱۹۱۵ – ۲۲ اوت ۱۹۵۷) معمار آمریکایی بود. به گفتهٔ درک اسپرلوک ویلسون، سردبیر معماری، او «نخستین زن آفریقایی-آمریکایی است که مجوز معماری در ایالات متحدهٔ دریافت کرده است.» نام او در سال ۱۹۴۲ به عنوان یک معمار در ایلینوی ثبت شده است. زندگی نامه. بورلی لرین گرین در ۴ اکتبر ۱۹۱۵ از وکیلی به نام جیمز ای. گرین و همسرش ورا اهل شیکاگو، ایلینوی متولد شد. این خانواده اصالت آفریقایی-آمریکایی داشتند. او هیچ برادر و خواهری نداشت. او در دانشگاه ادغام نژادی ایلینوی در اربانا-شمپین (UIUC) تحصیل کرد و در سال ۱۹۳۶ با مدرک کارشناسی در مهندسی ساختمان فارغ التحصیل شد و نخستین زن آفریقایی-آمریکایی شد که این مدرک را از دانشگاه کسب کرد. یک سال بعد او مدرک کارشناسی ارشد در رشتهٔ برنامه ریزی شهری و مسکن دریافت کرد. او همچنین در باشگاه نمایشی "Cenacle" عضو بود و عضو انجمن مهندسان عمران آمریکا هم بود. تعهدات مدنی گرین پس از پایان دوره کارشناسی ارشد خود در سال ۱۹۳۷ گسترش یافت. در آن سال، گرین بخشی از یک کمیته آفریقایی آمریکایی بود که برای خرید یک آمبولانس برای تیپ بین المللی که با جمهوری اسپانیا در جنگ داخلی اسپ
انیا می جنگید، پول جمع آوری کرد. سال بعد، او کلوپ دختران ساوث ساید را رهبری کرد، که کار آگاه رسانی و یافتن راه حال هایی برای رسیدگی به «غفلت محسوس از نیاز دختران سیاهپوست در تمام سنین» در دوران رکود بزرگ بود. پس از فارغ التحصیلی، او به شیکاگو بازگشت و در سال ۱۹۳۸ در ادارهٔ مسکن استخدام شد. او نخستین معمار زن آفریقایی-آمریکایی با مجوز در ایالات متحده شد که در ۲۸ دسامبر ۱۹۴۲ در ایالت ایلینوی ثبت نام کرد. گرین همچنین برای نخستین دفتر معماری به رهبری یک آمریکایی آفریقایی تبار در مرکز شهر شیکاگو کار کرد. علیرغم دست آوردهایش، غلبه بر موانع نژادی برای یافتن کار در شهر دشوار بود. جریان اصلی مطبوعات شیکاگو عموما! او و دیگران معماران سیاه پوست را نادیده می گرفتند. گزارشی روزنامه ای در سال ۱۹۴۵ در مورد پروژه توسعه شرکت بیمه عمر متروپولیتن در شهر استیوزنت باعث شد که گرین به شهر نیویورک نقل مکان کند. او درخواست خود را برای شرکت در طرّاحی ارائه داد که با این که در برنامه ریزی اولیهٔ کارفرما در بارهٔ جداسازی نژادی، امّا برای طرّاحی استخدام شد. تنها پس از چند روز، او پروژه را رها کرد تا بورسیهٔ تحصیلی در مقطع کارشناسی ارشد م
عماری در دانشگاه کلمبیا را بپذیرد. او در سال ۱۹۴۵ مدرک معماری گرفت و در شرکت ایزادر رزفیلد مشغول به کار شد. شرکت رزفیلد در درجهٔ اول تأسیسات درمانی را طراحی می کرد. گرین تا سال ۱۹۵۵ در دفتر رزفیلد باقی ماند، اما با ادوارد دورل استون در حداقل دو پروژه در اوایل دهه ۱۹۵۰ همکاری کرد. در سال ۱۹۵۱، او درگیر پروژهٔ ساخت تئاتر در دانشگاه آرکانزاس شد و در سال ۱۹۵۲، به برنامه ریزی مجتمع هنری در کالج سارا لارنس کمک کرد. پس از سال ۱۹۵۵، او با مارسل برور کار کرد و در طراحی مقر سازمان ملل متحد، یونسکو، در پاریس و برخی از ساختمان های پردیس دانشگاه هایتس دانشگاه نیویورک همکاری کرد، اگرچه هر دوی این پروژه ها پس از مرگ گرین تکمیل شدند. مرگ. او در ۲۲ اوت ۱۹۵۷ در شهر نیویورک به طور ناگهانی درگذشت. مراسم یادبود او در خانه تشییع جنازه یونیتی در منهتن، یکی از ساختمان هایی که خود او طراحی کرده بود، برگزار شد. افراد سرشناسی همچون بیلی استریهورن، لنا هورن و همسرش، لنی هیتون در این مرسام شرکت داشتند، پس از آن چند روز بعد، جسد او به شیکاگو منتقل شد و در آنجا به خاک سپرده شد. آثار. این فهرست تنها بخشی از آثار او است و فقط شامل آنهایی است
که نام او رسماً به عنوان طرّاح در آنها ذکر شده است:
نهاد عکاسی نیویورک (به انگلیسی: The New York Institute of Photography یا NYIP) یک آموزشگاه آنلاین انتفاعی مستقر در حاشیهٔ شهر نیویورک است که دوره های گوناگون عکاسی را به دانشجویان سراسر جهان ارائه می دهد. این نهاد در حال حاضر ده دوره در زمینه عکاسی ارائه می دهد. تاریخچه. بر اساس بروشورهای اولیه، نهاد عکاسی نیویورک در سال ۱۹۱۰ توسط امیل برونل تأسیس شد. در آن زمان او نام آموزشگاه را آموزشگاه عکاسی E. Brunel گذاشت. امیل مجسمه ساز/هنرمند/عکاس بود که بیشتر به خاطر پرتره های افراد مشهور شهرت داشت. NYIP در سال ۱۹۱۵ به طور رسمی به عنوان یک تجارت در دوره عالی ایالت نیویورک ثبت شد. در روزهای نخست، NYIP یک آموزشگاه شبانه روزی بود که دفترهایی در منهتن، بروکلین و شیکاگو داشت. استادها همیشه عکاسان حرفه ای بودند. دفاتر منهتن، جایی که مسیر اصلی در ابتدا گسترش یافته بود، ۱٬۴۰۰ متر مربع فضا را پوشش می داد. یک دوره مطالعه خانگی در دهه ۱۹۴۰ اضافه شد اما به اندازه سخنرانی های حضوری محبوبیت نداشت. NYIP برای نخستین بار زمانی که شورای ملی مطالعه خانگی کلاس افتتاحیه خود را در سال ۱۹۵۶ اعلام کرد، اعتبار آموزشی دریافت کرد. در همان زمان