Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ون اساسی جدید که توسط کنوانسیون تهیه شده بود حمایت کرد. او از ۱۷۹۱ تا ۱۸۰۰ و از ۱۸۱۱ تا ۱۸۱۶ به عنوان دادستان کل پنسیلوانیا خدمت کرد. او همچنین به عنوان دادستان ایالات متحده در پنسیلوانیا و به عنوان وکیل شهر فیلادلفیا خدمت نمود. او در مورد پرونده های چیشلم علیه جورجیا و هیلتون علیه ایالات متحده، دو مورد از اولین پرونده هایی که در دادگاه عالی ایالات متحده مطرح شدند، سر و کله زد. اینگرسول به حزب فدرالیست وابسته بود و به شدت از پیروزی توماس جفرسون در انتخابات ریاست جمهوری ۱۸۰۰ ناراحت شد. در ۱۸۱۲، در حزب دموکرات-جمهوری خواه برای انتخاب میان رئیس جمهور مدیسون و کلینتون، شکاف ایجاد شد. طرفداران دولت فدرال تصمیم گرفتند از کلینتون و اینگرسول، به امید شکست رئیس جمهور فعلی حمایت کنند. مدیسون در انتخابات پیروز شد. در استان اینگرسول یعنی پنسیلوانیا نیز پیروز شد. زندگی و حرفه. جارد اینگرسول از حامیان آرمان انقلابی بود. آموزش او به عنوان یک وکیل او را متقاعد کرد که مشکلات استان های تازه استقلال یافته، ناشی از نارسایی اصول کنفدراسیون است. او یکی از مدافعان اولیه و سرسخت اصلاحات قانون اساسی شد، هرچند که مانند تعدادی از همکار
انش در کنوانسیون قانون اساسی، معتقد بود که این اصلاح با یک بازنگری ساده در اصول آن، به دست می آید. پس از چند هفته بحث، او متوجه ضرورت یک سند جدید شد. سهم عمده او در امر حکومت، قانون اساسی در جریان کنوانسیون نبود. بلکه بعدها در طول یک حرفه حقوقی طولانی و برجسته بود. زمانی که او به تعریف بسیاری از اصول اعلام شده در فیلادلفیا، کمک کرد. اوایل زندگی. اینگرسول در نیوهیون، کانکتیکات به دنیا آمد. او پسر جارد اینگرسول سنیور، یک مقام برجسته بریتانیایی بود که احساسات شدید وفاداری اش باعث می شد که، میهن پرستان رادیکال روی او قیر بریزند و پر (نوعی شکنجه) بچسبانند. در ۱۷۶۵، سالی که قانون تمبر بر آمریکای استعماری تحمیل شد، پادشاهی بریتانیا جارد اینگرسول سنیور را به عنوان استاد تمبر و به عنوان مأمور استعمار در لندن، برای مستعمره کانکتیکات، منصوب شد. بعد از گذشت چند ماه، خصومت ها بر سر قانون تمبر افزایش یافت و اینگرسول به منفورترین مرد سرزمین های استعماری تبدیل شد. میان ۲۱ و ۲۹ اوت ۱۷۶۵، پسران آزادی، امثال او را در نقاط مختلف سرزمین های استعماری، به دار آویختند. او گزارشی از سخنرانی ایزاک بار در جریان بحث پارلمانی دربارهٔ قان
ون تمبر به فرماندارِ کانکتیکات، توماس فیچ نوشت. او بعدها درگیر نقشی بحث برانگیز به عنوان عاملی که قانون تمبر را در کانکتیکات اجرا کرد، شد. اینگرسول جوان، در ۱۷۶۲ مدرسه گرامر هاپکینز را در نیوهیون به پایان رساند، در ۱۷۶۶ از کالج ییل فارغ التحصیل شد، در فیلادلفیا حقوق خواند و در ۱۷۷۳ در کانون وکلای پنسیلوانیا پذیرفته شد. با آموزش و تمایلات یک هوادار میهن پرست، اینگرسول جوان در همان ابتدا به دلیل احساس قوی وفاداری شخصی به پدر برجسته اش، از این هدف دوری کرد. به توصیه پدرش، او با بازنشستگی، برای ادامه تحصیل در حقوق به لندن و مدرسه تمپل میدل (۱۷۷۳–۱۷۷۶) رفت و به طور گسترده در اروپا به دنبال این بود که از جنجال های سیاسی فزاینده در خانه فرار کند. او بیش از هجده ماه را در پاریس گذراند و در آنجا با بنجامین فرانکلین آشنا شد. انقلاب آمریکا. مدت کوتاهی پس از اینکه سرزمین های استعماری، استقلال خود را اعلام کردند، اینگرسول از نظرات خانواده خود چشم پوشی کرد، تعهد شخصی خود را به آرمان استقلال ارائه داد و به خانه برگشت. در ۱۷۷۸ او به عنوان یک میهن پرست تأیید شده وارد فیلادلفیا شد. به کمک دوستان بانفوذش، به سرعت یک قانون شکوفا
یی ایجاد کرد و اندکی پس از آن به عنوان نماینده کنگرهٔ قاره ای (۱۷۸۰–۱۷۸۱) وارد نزاع شد. در ۱۷۸۱ اینگرسول با الیزابت پتیت ازدواج کرد و در همان سال به عضویت انجمن فلسفه آمریکا انتخاب شد. او همیشه حامی اقتدار مرکزی قوی در امور سیاسی بود و به یک تحریک کننده پیشرو برای اصلاح دولت ملی در سال های پس از جنگ تبدیل شد و برای دوستان خود در کنگره و جامعهٔ حقوقی، نیاز به تغییر را هشدار می داد. در این کنوانسیون، اینگرسول از جمله کسانی بود که طرفدار تجدید نظر در اصول فعلی کنفدراسیون بودند، اما در نهایت از طرحی برای دولت فدرال جدید حمایت کرد و به اکثریت پیوست. علی رغم شهرت ملی خود به عنوان وکیل، اینگرسول به ندرت در بحث های کنوانسیون شرکت می کرد، هرچند که در تمامی جلسات حضور داشت. حرفه پس از کنوانسیون قانون اساسی. هنگامی که دولت ملی جدید ایجاد شد، اینگرسول به حرفهٔ حقوق برگشت. به جز چند تغییر موقعیت تا به سیاست او عضو شورای مشترک فیلادلفیا (۱۷۸۹) بود و به عنوان یک فدرالیست سرسخت، انتخاب توماس جفرسون در ۱۸۰۰ را یک «خرابکاری بزرگ» می دانست. تلاش او در ۱۸۱۲ برای معاونت رئیس جمهور در میان فدرالیست ها ناموفق بود. حرفهٔ عمومی او بر
روی امور حقوقی متمرکز بود. او به عنوان دادستان کل پنسیلوانیا (۱۷۹۰–۱۷۹۹ و ۱۸۱۱–۱۸۱۷) خدمت کرد و به عنوان وکیل شهر فیلادلفیا (۱۷۹۸–۱۸۰۱) نیز خدمت نمود. همچنین بحث دادستان منطقه ای ایالات متحده برای پنسیلوانیا (۱۸۰۰–۱۸۰۱) و برای یک دوره کوتاه (۱۸۲۱–۱۸۲۲) بر کرسی ریاست دادگاه منطقه فیلادلفیا نشست. سهم عمده اینگرسول در امر حکومت قانون اساسی در طول کنوانسیون نبود، بلکه بعدها در طول یک حرفه حقوقی طولانی و برجسته بود، زمانی که او به تعریف بسیاری از اصول اعلام شده در فیلادلفیا کمک کرد. او از طریق چندین پرونده دادگاه عالی که نکات اساسی مختلفی را در قانون اساسی در آغاز جمهوری جدید تعریف کرد، به روند قانون اساسی کمک کرد. در یک پرونده قطعی، او وکالت جورجیا را در چیشلم علیه جورجیا (۱۷۹۳) که یک پرونده برجسته در حقوق استان ها بود، انجام داد. در اینجا دادگاه علیه او تصمیم گرفت و حکم داد که یک استان ممکن است توسط یک شهروند از استان دیگر در دادگاه فدرال مورد تعقیب قضایی قرار بگیرد. این تغییر مفهوم حاکمیت استان بعدها با یازدهمین متمم قانون اساسی لغو شد. در وکالت هیلتون در پروندهٔ هیلتون علیه ایالات متحده (۱۷۹۶)، اینگرسول همچنی
ن در اولین چالش قانونی برای مطابق قانون اساسی بودن یک قانون کنگره، شرکت داشت. در این مورد، دادگاه عالی، حق دولت برای وضع مالیات بر کالسکه را تأیید کرد. اینگرسول همچنین به عنوان وکیل در پرونده های مختلفی خدمت کرد که به روشن شدن مسائل مربوط به قانون اساسی در مورد صلاحیت دادگاه های فدرال و روابط ایالات متحده با سایر کشورهای مستقل، از جمله دفاع از سناتور ویلیام بلونت از تنسی در برابر استیضاح، کمک کرد. وفات و میراث. جارد اینگرسول در ۷۳ سالگی در فیلادلفیا درگذشت. دفن او در قبرستان کلیسای الد پاین استریت، خیابان چهارم و پاین انجام شد. از اینگرسول سه پسر به یادگار ماند. دو تن از پسرانش، چارلز جارد اینگرسول و جوزف رید اینگرسول به عنوان اعضای مجلس نمایندگان ایالات متحده از پنسیلوانیا خدمت کردند. خیابان اینگرسول در مدیسون، ویسکانسین و کشتی لیبرتی اس اس جارد اینگرسول، به نام او نام گذاری شده اند.
استیون کوال کارگردان فیلم آمریکایی که برای فیلم های مقصد نهایی ۵ (۲۰۱۱)،به سوی طوفان (۲۰۱۴) و خائنان (۲۰۱۷) شناخته شده است.
جان بیتی (John Beatty) (زادهٔ ۱۰ دسامبر ۱۷۴۹ – درگذشتهٔ ۳۰ مه ۱۸۲۶)، برده دار، پزشک و دولتمرد آمریکایی از پرینستون، نیوجرسی بود. اوایل زندگی. او در ۱۰ دسامبر ۱۷۴۹ در نشامینی در استان پنسیلوانیا زاده شد. بیتی بزرگ ترین فرزند از ۱۰ فرزند کشیش متولد ایرلند از چارلز کلینتون بیتی و آن (نام تولد: ریدینگ) بیتی بود، والدین وی در ۱۷۴۶ میلادی باهم ازدواج نموده بودند. پدر وی کشیش مسیحیت مشایخی بود که در میان سرخپوستان آمریکا به تبلیغ مذهبی می پرداخت. پدربزرگ مادری وی جان ریدینگ رئیس شورای استانی نیوجرسی و سرپرست فرماندار استان نیوجرسی بود. پدربزرگ و مادربزرگ پدری وی به ترتیب جان بیتی و کریستیانا (نام تولد: کلینتون) بیتی نام داشتند. مادربزرگ جان دختر جیمز کلینتون و خواهر چارلز کلینتن بود (چارلز کلینتون پدر سرلشکر دوران انقلابی جیمز کلینتون و معاون رئیس جمهور جورج کلینتون و پدربزرگ فرماندار نیویورک دوایت کلینتون بود). بیتی در ۱۷۶۹ میلادی از کالج نیوجرسی (بعدتر به دانشگاه پرینستون معروف شد) فارغ التحصیل گردید. وی یکی از دانشجویان پدر بنیان گذار آمریکا بنجامین راش بود. حرفه. بیتی یک پزشک شد و نخستین حرفه پزشکی خود را در هار
تسویل، پنسیلوانیا آغاز کرد. در جریان جنگ انقلاب آمریکا، او به درجه نظامی سرگرد در هنگ ششم پنسیلوانیا در ارتش قاره ای رسید. او در تسلیمی قلعه واشینگتن در ۱۶ نوامبر ۱۷۷۶ دستگیر شده بود. پس از مبادله زندانیان و آزادی، او به درجه نظامی سرهنگ ترفیع داده شده و به عنوان کمیساری عمومی زندانیان گماشته شد. با پایان جنگ، او به یکی از شهروندان نیوجرسی مبدل شده بود، از ۱۷۸۱ تا ۱۷۸۳ میلادی به عنوان نماینده شهرستان میدلسکس، نیوجرسی در شورای قانون گذاری نیوجرسی (حالا مجلس سنای نیوجرسی) خدمت کرد و از ۱۷۸۴ تا ۱۷۸۵ میلادی نماینده ایالت نیوجرسی در کنگره قاره ای بود. در ۱۷۸۴ میلادی، زمانی که توماس جفرسون طرح ممنوعیت برده داری در تمامی قلمروهای آینده را برای رأی گیری به کنگره پیشکش نمود، بیتی مریض بود و نتوانست در جلسه حاضر شود. آنگونه که جفرسون بیان داشت، «جرسی می توانست کار را به اتمام برساند، چون اینجا تنها دو عضو آنها حضور داشت و یک عضو دیگر آنها [بیتی] در اتاق خود بیمار بود»؛ از اینرو نیوجرسی نتوانست رأی خود را تسلیم کند. این طرح با تفاوت یک رأی ناکام ماند. بیتی از ۱۷۸۹ تا ۱۷۹۰ میلادی رئیس مجلس عمومی نیوجرسی بوده و از ۱۷۹۳ تا
۱۷۹۵ میلادی به عنوان عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده در سومین کنگره خدمت کرد. او بعدها از ۱۷۹۵ تا ۱۸۰۵ میلادی به عنوان دبیر ایالت نیوجرسی خدمت کرد. زندگی شخصی. بیتی با کاترین دکلاین (۱۷۷۳ – ۱۸۶۱ میلادی) ازدواج کرده بود و همسر وی دختر ماری (نام تولد وان سانت) دکلاین و برانت دکلاین بود، کسی که در جریان جنگ انقلاب آمریکا به یکی از فروشندگان ثروتمند پارچه به ارتش قاره ای مبدل شده بود. آنها صاحب دو فرزند بودند، رابرت بیتی و ویلیام بیتی. بیتی به عنوان عضو اصلی انجمن سینسیناتی در ایالت نیوجرسی پذیرفته شده و از سال ۱۸۲۳ میلادی تا زمان مرگ خود در ۳۰ مه ۱۸۲۶ در ترنتون، شهرستان مرسر، نیوجرسی، به عنوان خزانه دار این سازمان خدمت کرد. میراث. انجمن تاریخی پرسبیترین در فیلادلفیا، پنسیلوانیا کلکسیونی از مقالات شخصی مشتمل بر خاطرات، مکاتبات و یادداشت های نسب شناسی مرتبط با خانواده بیتی را حفظ کرده است. علاوه بر اوراق مرتبط با جان بیتی، این کلکسیون همچنین شامل ژورنال هایی از پدر وی چارلز کلینتون بینی است، کسی که به عنوان یکی از نخستین مبلغان مذهبی با جورج دوفیلد در میان بومی های آمریکایی خدمت کرد.
فینال جام حذفی فوتبال ایران ۱۴۰۱ سی و پنجمین فصل از رقابت های جام حذفی ایران است.این مسابقه در ۷ اردیبهشت ۱۴۰۱ بین نساجی مازندران و آلومینیوم اراک در ورزشگاه آزادی تهران برگزار شد. در ابتدا قرار بود فینال در تاریخ فوق در ورزشگاه یادگار امام تبریز برگزار شود. اما اعتراض دو باشگاه به دلیل فاصله قائم شهر و اراک تا تبریز باعث شد تصمیم سازمان لیگ تغییر کند. پس از اعتراض رسمی و کتبی دو باشگاه نساجی و آلومینیوم، این اعتراضات توسط سازمان لیگ فوتبال ایران (با دستور وزیر ورزش، حمید سجادی) مورد بررسی قرار گرفت و آن ها اعلام کردند که درخواست آن ها که برای برگزاری بازی فینال در ورزشگاه آزادی بوده است پذیرفته شده. جزئیات. در آن بازی ۷۰/۰۰۰ تماشاگر در ورزشگاه آزادی حضور داشتند که ۵۵ هزار نفر تماشاگران تیم نساجی بودند و ۱۵ هزار نفر هم از تماشاگران تیم آلومینیوم اراک بودند. نگارخانه. تعداد تماشاگران: در آن بازی ۷۰/۰۰۰ تماشاگر در ورزشگاه آزادی حضور داشتند که ۵۵/۰۰۰ نفر تماشاگران تیم نساجی مازندران بودند. و ۱۵/۰۰۰ نفر از تیم آلومینیوم اراک بودند.
جان بلیر جونیور (.John Blair Jr) (زادهٔ ۱۷ آوریل ۱۷۳۲ – درگذشتهٔ ۳۱ اوت ۱۸۰۰)، سیاستمدار، از پدران بنیان گذار ایالات متحده و حقوق دان اهل آمریکا بود که در قانون اساسی ایالات متحده امضاء کرد. بلیر یکی از تعلیم دیده ترین حقوق دان های عصر خود بود. او که یک دانشمند معروف حقوق بود، از دخیل شدن در هیاهوی سیاست های ایالتی اجتناب نموده و ترجیح می داد تا در عقب صحنه کار کند. او به طور راسخ به ایده اتحاد دائمی ایالت های تازه مستقل شده ایمان داشت و با وفاداری کامل از هموطنان ویرجینیایی خود جیمز مدیسون و جورج واشینگتن در کنوانسیون قانون اساسی حمایت کرد. به عنوان قاضی در دادگاه استیناف ویرجینیا و در دادگاه عالی ایالات متحده، وی در هنگام اتخاذ چندین تصمیم مهم در تفسیر قانون اساسی نقش داشت. هم عصران وی، بلیر را به خاطر داشتن ویژگی های شخصی چون مهربانی و نیک خواهی و همچنین به خاطر توانایی وی در اینکه به سرعت به قلب یک مسئله حقوقی پی می برد، مورد ستایش قرار می دادند. اوایل زندگی. جان بلیر جونیور در ۱۷۳۲ میلادی در ویلیامزبرگ، مستعمره ویرجینیا، از مری (مونرو) و جان بلیر، متولد شد. وی در یک خانواده معروف ویرجینیا به دنیا آمده بو
د. پدر وی در شورای فرماندار ویرجینیا و (چهار مرتبه) به عنوان سرپرست-فرماندار سلطنتی خدمت کرد. عموی بزرگ وی جیمز بلیر، بنیان گذار و نخستین رئیس کالج ویلیام و مری بود. بلیر در کالج ویلیام و مری آموزش دیده و مدرک لیسانس علوم مقدماتی (بی ای) خود را در ۱۷۵۴ میلادی کسب کرد. او در ۱۷۵۵ میلادی به لندن رفت تا در میدل تیمپل در رشته حقوق آموزش ببیند. حرفه. او که برای کار در رشته حقوق به خانه بازگشته بود به سرعت به سوی زندگی عمومی کشانده شد، حرفه عمومی خود را چندی پس از پایان جنگ فرانسه و هندی ها، با انتخاب شدن به کرسی اختصاصی برای کالج ویلیام و مری در مجلس ایالتی ویرجینیا (۱۷۶۶ – ۱۷۷۰ میلادی) آغاز کرد. وی چندی بعد به عنوان منشی شورای فرماندار که به عنوان مجلس اعلای قوه مقننه استعماری عمل می کرد، خدمت کرد (۱۷۷۰ – ۱۷۷۵ میلادی). بلیر در اوایل به جناح میانه رو آرمان میهن دوستی ملحق شد. وی با قطعنامه های افراطی پاتریک هنری در اعتراض به قانون تمبر مخالف بود، اما الغای مجلس ایالتی ویرجینیا توسط پارلمان بریتانیا دیدگاه وی را به طور بنیادین تغییر داد. در واکنش به یک سری مالیاتی که پارلمان برای مستعمرات وضع کرد، بلیر در ۱۷۷۰ و با
ر دیگر در ۱۷۷۴ میلادی به جورج واشینگتن و دیگران پیوست تا موافقتنامه های عدم-واردات را ترتیب نماید، چیزی که شدیداً از حامیان آنها درخواست نمود تا واردات کالاهای بریتانیایی را تا زمانی که این مالیات لغو می شوند، متوقف نمایند. وی در ۱۷۷۵ میلادی با پیوستن به آنهای که خواستار ایجاد کنگره قاره ای و حمایت از مردمان بوستون بودند که به خاطر اعمال پارلمان بریتانیا به مشکلات اقتصادی مواجه شده بودند، به تصویب مصوبه های تحمل ناپذیر از سوی پارلمان بریتانیا واکنش نشان داد. زمانی که انقلاب آمریکا آغاز شد، بلیر به طور عمیقی در حکومت ایالت خود دخیل شد. وی در چندین کنوانسیون که قانون اساسی ویرجینیا (۱۷۷۶) را ترتیب داد خدمت نموده و سمت های مهمی را در چندین کمیته داشت، از جمله عضویت در کمیته ۲۸ که اعلامیه حقوق ویرجینیا و برنامه حکومت را ساخت. وی همچنین در شورای پرایوی که گرو مشورتی بزرگ فرماندار پاتریک هنری بود، خدمت کرد (۱۷۷۶ – ۱۷۷۸ میلادی). قوه مقننه وی را در ۱۷۷۸ میلادی به عنوان قاضی دادگاه عمومی و پس از مد کوتاهی به عنوان رئیس دادگاه انتخاب کرد. وی به عنوان عضو دادگاه عالی انصاف ویرجینیا نیز انتخاب گردید (۱۷۸۰ میلادی). این ان
تصاب ها در بخش قضایی، به طور خودکار بلیر را بیکی از اعضای نخستین دادگاه استیناف ویرجینیا مبدل کرد. هنگام حضور در دادگاه استیناف ویرجینیا، بلیر در پرونده مشترک المنافع ویرجنیا در مقابل کاتون ات ال. (۱۷۸۲ میلادی شرکت نمود)، پروندهٔ که موجب ایجاد این رویه قضایی شد که دادگاه می توانند قوانین را مخالف با قانون اساسی بپندارند. این تصمیم پیش درآمدی بود در تصمیم دیوان عالی ایالات متحده در پرونده موربری در مقابل مدیسون. قوه مقننه با تقدیر از اعتبار بلیر به عنوان یک حقوق دان، وی را در ۱۷۸۶ میلادی به عنوان خلف توماس جفرسون در کمیته بازنگری قوانین ویرجینیا گماشت. سال بعدی، او به عنوان نماینده ویرجینیا در کنوانسیون قانون اساسی انتخاب شد. رئیس جمهوری جورج واشینگتن در ۲۴ سپتامبر ۱۷۸۹ بلیر را در یکی از پنج سمت قاضی دستیار در دادگاه عالی ایالات متحده که تازه تأسیس شده بود، نامزد کرد. دو روز بعد، وی از سوی مجلس سنای ایالات متحده تأیید شد. بلیر از ۲ فوریه ۱۷۹۰ تا ۲۵ اکتبر ۱۷۹۵ در دادگاه عالی ایالات متحده خدمت کرد. تعداد پرونده ها در دوران خدمت بلیر خیلی اندک بود و در جریان شش سال تنها در مورد ۱۳ پرونده تصمیم گرفته شد. با این حا
ل، بلیر در پرونده مهم دادگاه عالی، چیزهولم در مقابل جورجیا، شرکت نمود که نخستین پرونده دارای اهمیت و تأثیر در دیوان عالی ایالات متحده پنداشته می شود. زندگی شخصی. وی با جین بالفور بلیر ازدواج کرد. او به تاریخ ۳۱ اوت ۱۸۰۰ در واشینگتن درگذشت. وی در حیاط کلیسای اسقفی بروتون در ویلیامزبرگ به خاک سپرده شد. بلیر یک فراماسون بود. او در لژ بزرگ ویرجینیا که جدیداً در ۱۷۷۸ میلادی ایجاد شده بود به عنوان استاد اعظم (گرند ماستر) فراماسون های ویرجینیا انتخاب شد. جاده بلیر در مدیسن، ویسکانسین به افتخار او نام گذاری شده است.
ر هندی یا ر مثقله ڑ حرفی از الفبای گسترده عربی است که بر اساس حرف ر و با افزودن یک ط (به شکل تاریخی چهار نقطه در یک مربع) در بالا ساخته شده است و به شکل ڑ نوشته می شود. این حرف در خود الفبای عربی وجود ندارد، اما در اردو، پنجابی به خط شاهموخی و کشمیری استفاده می شود و ارزش ابجد آن ۲۰۰ در نظر گرفته می شود. در دیواناگری، این صامت با استفاده از "ड़" (" ड " با نقطه در زیر) نشان داده می شود.
عروسک آراسته من یا جیگر خوش پوش من یا مای دِرِس آپ دارلینگ (به ژاپنی: 着せ替え人形|ビスク・ドールは恋をする,، هپبورن: Sono Bisuku Dōru wa Koi o Suru که ترجمه تحت الفظی آن می شود «آن عروسک بیسکویی (یک نوع عروسک اروپایی) می تواند عاشق شود») یک مجموعه مانگای ژاپنی است که توسط شینیچی فوکودا نوشته و تصویر سازی شده است. در ژانویه ۲۰۱۸ پخش سریال در "یانگ گان گان" از اسکوئر انیکس آغاز شد و از مارس ۲۰۲۲ در ۱۲ جلد گردآوری شده است. یک مجموعه تلویزیونی انیمیشن اقتباسی توسط کلوورورکس از ژانویه تا مارس ۲۰۲۲ پخش شد. داستان. واکانا گوجو دانش آموز سال اول دبیرستان است که آرزو دارد یک صنعتگر عروسک هینا شود. یک روز در ترم اول تحصیلی، همکلاسی محبوبش، مارین کیتاگاوا، او را در حال ساخت لباس عروسک در اتاق خیاطی مدرسه می بیند. مارین که مدتی می خواهد کاسپلی کند و مهارت واکانا را در خیاطی دیده است، از او می خواهد تا لباس شخصیت از یک بازی ویدیویی را بسازد که او آن را دوست دارد. با وجود اینکه واکانا تجربه ای در ساخت لباس در مقیاس انسانی ندارد، اما با اصرار مارین انگیزه گرفته و موافقت می کند که برای او لباس بسازد.
سرهنگ جان چیزل (John Chiswell) (زادهٔ حدود ۱۷۱۰ میلادی، وفات بر اثر خودکشی در ۱۴ اکتبر ۱۷۶۶) مزرعه دار برجسته، عضو مجلس ایالتی ویرجینیا در دوران استعمار و دلال زمین در مستعمره ویرجینیا بود. اوایل زندگی و ازدواج. والدین وی چارلز چیزل (متولد حدود ۱۶۷۸ میلادی) و استر (دابنی؟) چیزل بودند. چارلز چیزل زمانی منشی محکمه عمومی ویرجینیا بود. جان در ۱۹ مه ۱۷۳۶ با الیزابت راندولف، دختر ویلیام راندولف، ازدواج نمود و آنها چهار فرزند داشتند: الیزابت چیزل، متولد ۲۴ مه ۱۷۳۷؛ سوسانا راندولف چیزل، متولد ۱۷۴۰ میلادی در ویلیامزبرگ، ویرجینیا؛ مری چیزل، متولد حدود ۱۷۴۸ میلادی در شهرستان هانوفر، ویرجینیا؛ و لوسی چیزل متولد ۳ اوت ۱۷۵۲. خانم وی در ۱۷۷۶ میلادی درگذشت: «خانم الیزابت چیزل، بیوه فقید سرهنگ جان چیزل، در خانه ویلیام نیلسون در شهرستان کارولین درگذشت. او به عمر ۵۴ سالگی وفات کرد و یک زن بسیار خوش طینت بود: مستمند هیچگاه از درب منزل وی دست خالی برنمی گشت». حرفه. در ۱۷۵۲ میلادی، وی در نزدیکی فردریکزبرگ، ویرجینیا یک کوره آهنگری داشت. حدود سال ۱۷۵۶ میلادی، جان چیزل برآمدگی های سرب را در شهرستان وایده، ویرجینیا کشف کرد. این معدن ت
وسط شرکت معدن سرب استخراج می گردید، شرکت که بعدها در رسوایی دولتی جان رابنسون دخیل بود. پس از اینکه ویرجینیا استقلال خود را اعلام کرد، معادن توسط حکومت ایالتی استخراج می شد و ویرجینیا به یکی از تأمین کنندگان مهم سرب در راستای آرمان میهن دوستی مبدل شد. این معادن به حدی بزرگ بودند که به یک مرزنشان و بخشی از یک پیمان در ۱۷۶۸ میلادی مبدل شده و مرز میان بریتانیای کبیر و آمریکایی های بومی را در معاهده هارد لیبر و معاهده فورت استانویکس تعیین نمود. «.. پیمانی در فورت استانویکس، جان استوارت به نمایندگی از بریتانیایی کبیر پیمان هارد لیبر، کارولینای جنوبی، ۱۴ اکتبر، را با قبیله چروکی مذاکره نمود که طبق آن خط مرزی از رشته کوه های تریون به طور مستقیم تا معدن سرهنگ چیزل (حالا ویتوایل، ویرجینیا) ادامه یافته و از آنجا در یک خط مستقیم تا دهانه گریت کاناوها ادامه می یابد». زندگی سیاسی. جان چیزل از ۱۷۴۴ تا ۱۷۵۵ میلادی به عنوان نماینده شهرستان هانوفر در مجلس استعماری ویرجینیا خدمت نموده و پس از نقل مکان به شهرستان ویلیامزبرگ، وی از ۱۷۵۶ تا ۱۷۵۸ میلادی از این شهرستان در مجلس ایالتی نمایندگی کرد. و از طریق روابط خانوادگی و روابطی
که پس از ازدواج کسب کرد، با طیفی از زمین داران و طبقه اجتماعی بالا ی ویرجینیا روابط نزدیک داشت. قلعه چیزل. قلعهٔ در ۱۷۵۸ میلادی توسط ویلیام بیرد تأسیس گردیده و به افتخار سرهنگ جان چیزل نام گذاری شد. از این قلعه در جریان جنگ فرانسه و هندی ها استفاده گردید، اما بعدتر متروک شد. قلعه چیزل حالا در دفتر ملی اماکن تاریخی ثبت شده است. رسوایی قتل. در ۳ ژوئن ۱۷۶۶، سرهنگ چیزل، «در اوایل صبح» با یک «... آقای اسکاتلندی» به نام رابرت روتلیج که بازرگانی از شهرستان پرنس ادوارد بود در یک می خانه در شهرستان کامبرلند، ویرجینیا که حالا شهرستان پوهاتان، ویرجینیا است، مشاجره نمود. براساس چندین شاهد عینی، سرهنگ چیزل که یک لویالیست بود، روتلیج را «یک یاغی فراری، یک شرور که به هدف فریب دادن و گول زدن مردان از ملک خود آنها به ویرجینیا آمده است و یک آدم پرزبیتاری» خطاب نمود، هر دو مرد خشمگین شدند و زمانی که چیزل از حمله به آقای روتلیج توسط یک «جام بومبو» یا شمعدان ناامید شد، درخواست کرد تا شمشیر وی را بی آورند و تقاضا نمود تا آقای روتلیج اتاق را ترک کند. هنگامی که وی از ترک اتاق ابا ورزید، چیزل با فرو بردن شمشیرش در قلب روتلیج، او را ب
ه قتل رساند. به خاطر قتل روتلیج، یک قاضی صلح فرمان داد تا وی تا زمان محکمه در زندان شهرستان محبوس گردد. او بعدتر به زندان عمومی در ویلیامزبرگ انتقال داده شد. با این حال، سه قاضی محکمه عمومی ویلیامز برگ، ویلیام بیرد سوم ال وست آور، جان بلیر سینیور و پرسلی تورنتون در حومه شهر باهم ملاقات نموده و یک جلسه دادگاهی کوتاه برگزار کردند. نتیجه دادگاه این بود که به چیزل اجازه داده شود تا یک وثیقه کوچک ۲٬۰۰۰ پوند بگذارد. در قرن هجدهم میلادی، وثیقه برای آزادی زندانی که محکوم به جرم قتل است تا آن زمان کما بیش شنیده نشده بود. با این وجود، چیزل آزاد گردیده و اجازه دریافت کرد تا به خانه خود بازگردد. بلافاصله پس از این رویداد، داد و بیداد مردم در رابطه با موجودیت جانب گرایی و برخورد ویژه بلند شد. حداقل یکی از قاضی ها، ویلیام برید، در واقع دوست چیزل و شریک تجاری وی در معادن سرب بود. زمانی که رسوایی قتل رابرت روتلیج با دستان جان چیزل افشا شد، اهالی ویرجینیا هنوز رسوایی دیگر داماد فقید جان چیزل به نام جان رابینسون که رئیس مجلس ایالتی ویرجینیا در دوران استعمار و خزانه دار ویرجینیا بود، را فراموش نکرده بودند. زمانی که رابینسون در
مه ۱۷۶۶ درگذشت، پی برده شد که او وجوه عامه را اختلاس نموده بود و ملک وی بیش از ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ پوند به مشترک المنافع ویرجینیا بدهکار بود. خودکشی. تصور براین است که جان چیزل در ۱۴ اکتبر ۱۷۶۶ خودکشی نمود. جسد وی در ۱۵ اکتبر در خانه اش در ویلیامزبرگ، ویرجینیا کشف شد. پزشک قانونی اظهار داشت که مرگ وی ناشی از حمله عصبی بود. چون به طور قطع معلوم نبود که وی مرتکب خودکشی شده است یا خیر، اجازه دفن جسد وی در قبر مشخص شده در حوزه کلیسایی بروتون داده نشد. از اینرو، جسد وی به خانه اش در اسکاچ تاون (مزرعه) انتقال داده شد. زمانی که قطار حامل تابوت وی از راه رسید، اعضای خانواده مقتول رابرت روتلیج در آنجا حاضر بودند و تقاضای باز شدن تابوت را نمودند تا مطمئن شوند که وی درگذشته است و مرگ وی صحنه سازی نشده است. مقبره وی بی نشان است.
اوریا فارست (Uriah Forrest) (۱۷۵۶–۶ ژوئیه ۱۸۰۵ میلادی)، از دولتمردان و رهبران نظامی آمریکایی اهل مریلند بود. فارست در شهرستان سنت ماری در استان مریلند نزدیک لئوناردتاون بدنیا آمد. در اوان کودکیش تنها تحصیلات محدودی در مدرسه دریافت نمود. در خانواده ای که او متولد شد سه برادر دیگر داشت و از نسل مستقیم شخصی بود که در ۱۶۰۸ میلادی به جیمزتاون ویرجینیا آمد. جنگ انقلابی. او در نقش های مختلفی در خط مریلند خدمت نمود. از ۱۴ ژانویه ۱۷۷۶ میلادی تا ژوئیه ۱۷۷۶ میلادی به عنوان ستوان یکم در دسته مستقل مریلند متعلق به جان گانبی خدمت نمود. وقتی این دوره اتمام یافت، در گردان سوم اردوی فلایینگ مریلند کاپیتان شد، اودر این موقعیت تا دسامبر ۱۷۷۶ میلادی بود، زمانی که به سرگردی ارتقاء یافت و به سومین هنگ مریلند منتقل شد. او در پی تغییر موقعیت های نظامی در نبرد لانگ آیلند نجنگید. برعکس، هنگ اول مریلند که تحت فرماندهی ویلیام اسمالوود («گردان اسمالوود») قرار داشت و سایر واحدهای نظامی که تحت فرماندهی ژنرال جورج واشینگتن قرار داشتند در نبرد شرکت کردند. واحد او تا آوریل ۱۷۷۷ میلادی مجدداً تغییر کرد، هنگامی که به سرهنگ دومی ارتقاء پیدا کرده
و در «گردان اسمالوود» تا اوت ۱۷۷۹ میلادی خدمت نمود. او در نبرد جرمن تاون زخمی شد و در آن یکی از اندام خود را از دست داد. در اوت ۱۷۷۹ میلادی، او واحد اسمالوود را ترک گفته و به عنوان سرهنگ دوم به عنوان بخشی از هنگ هفتم مریلند خدمت نمود. او این موقعیت را تا ۲۳ فوریه ۱۷۸۱ میلادی حفظ کرده و سپس استعفا نمود. او طی خدمت نظامیش جهت دفاع از جزیره سنت جورج در شهرستان سنت ماری در ژوئیه ۱۷۷۶ میلادی و در سایر نبردهای عمده در طول جنگ، همچون نبرد براندی وین جنگید. او در هنگ های مختلف قبل از استعفا به عنوان حسابرس کل در ارتش قاره ای طی ۱۹ فوریه ۱۷۸۱ میلادی خدمت نمود. سیاست های ایالتی. در ۱۷۸۰ میلادی، لایحه ای در هر دو خانه نمایندگان و سنای مجمع کل مریلند گذرانده شد که مرتبط با حراج اموال وفادارماندگان در ایالت بود. فارست یکی از سه مأمور عالی رتبه ای ای بود که چنین اموالی را حراج می کرد، سایر این مأموران ویلیام پاکا و کلمنت هالیدی بودند. او در فوریه ۱۷۸۱ میلادی برای آن منصب صلاحیت یافت و در ژوئیه نیز استعفا داد. بعد از جنگ او از شهرستان سنت ماری به لندن سفر کرد و در آنجا تا ۱۷۸۶ میلادی اقامت گزید و سپس به جورج تاون بازگشت. ا
و در ۱۷۸۳ میلادی به مریلند بازگشت تا تجارت صادرات در جورج تاون را برقرار سازد. درن تجارت شرکای او بنجامین استودرت و جان مورداک بودند و سپس به لندن بازگشت. او «شریک مقیم فارست، استادرت و مورداک» بود. در ۱۸۷۴ میلادی، فارست به عنوان عضو اصلی «جامعه سینسیناتی» در ایالت مریلند پذیرفته شد. هنگامی که از بنیان آن اطلاع یافت گفت: من نمی توانم احساساتم را در رابطه با قرائت اساسنامه جامعه سینسیناتی که برای اولین بار امروز صورت پذیرفت بیان کنم… گرچه که در میان شما که با ۳۰۰۰ مایل اقیانوس از هم جدا شده اید و برده تجارت هستید، کسی نیست که احساس علاقه بیشتری نسبت به من برای آن تعداد شجاعانی که تا آخرین لحظات دوام آوردند داشته باشد. فارست در دوره های مختلفی در خانه نمایندگان مریلند انتخاب شد و خدمت کرد: ۱۷۸۱ تا ۱۷۸۳ میلادی، ۱۷۸۶ تا ۱۷۸۷ و ۱۷۸۷ تا ۱۷۹۰ میلادی. همچنین عضوی از سنای مریلند از ۱۷۹۶ تا ۱۸۰۰ و قاضی دادگاه ایالتی از ۱۷۹۹ تا ۱۸۰۰ میلادی بود. او در اکثر دهه ۱۷۸۰ میلادی نماینده شهرستان سنت مری و سپس نماینده شهرستان مونتگومری در آنجا بود. در سنای مریلند نیز از سواحل غربی مریلند نمایندگی نمود. همچنین او به عنوان مراقبت ک