Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نامی اتوموتیو () مرکز علمی دولتی فدراسیون روسیه و موسسه واحد دولتی فدرال روسیه با عنوان «موسسه مرکزی علوم تحقیقات موتور و خودرو» است، که در سال ۱۹۱۸ تأسیس شد و از سازمان های پیشرو در تحقیق و توسعه و خودروسازی در روسیه است. دفتر مرکزی و کارخانه این شرکت در شهر مسکو قرار دارند. موسسه مفتخر به دریافت نشان پرچم سرخ کار است. پیوند به بیرون. https://nami.ru/
انجوی () شرکت رسانه ای روسی است، که در سال ۲۰۱۰ تأسیس شد.
شرکت کشتی سازی مورمانسک () شرکت کشتی سازی روسی است، که در سال ۱۹۳۹ تأسیس شد.
مترواگونماش () شرکت صنایع جنگ افزاری روسی است، که در سال ۱۸۹۷ تأسیس شد.
ملنیتسا () شرکت رسانه ای روسی است، که در سال ۱۹۹۹ تأسیس شد.
لی آز () شرکت اتوبوس سازی روسی است، که در سال ۱۹۳۷ تأسیس شد.
توماس بیتی (؛ زادهٔ ۱۶ سپتامبر ۱۹۸۶) کارآفرین و فوتبالیست حرفه ای سابق انگلیسی است که به عنوان هافبک بازی می کرد. دوران فوتبال او بیش از ده سال طول کشید تا اینکه مصدومیت شدید سر او را مجبور به بازنشستگی کرد. اوایل زندگی. بیتی در ۱۶ سپتامبر ۱۹۸۶ در گول، ریدینگ شرقی یورکشر، انگلستان متولد شد. او برای تیم های هال سیتی، لیدز یونایتد و بلکبرن روورز پیش بینی شد. بیتی از ۹ سالگی به آکادمی شهر هال رفت. او در سن ۱۶ سالگی از طریق ردهٔ جوانان به تیم ذخیره رفت. او تا سن ۱۵ سالگی در مدرسه ورمویدن تحصیل کرد. او پس از تثبیت در تیم ذخیره، با صعود این تیم به لیگ برتر فوتبال انگلستان به سختی فرصت یافت تیم اول پیدا کند. وی در سن ۱۹ سالگی برای بازی و تحصیل در ایالات متحده آمریکا با بورسیه فوتبال راهی این کشور شد. زندگی شخصی. در ۲۳ ژوئن سال ۲۰۲۰، بیتی به عنوان همجنسگرا در مصاحبه با ای اس پی ان آشکارسازی کرد.
دیامانتینو یونا فافه یک کشتی گیر آزاد کار اهل گینه بیسائو است. وی سابقه حضور در المپیک ۲۰۲۰ توکیو و المپیک ۲۰۲۴ پاریس را دارد. او در المپیک ۲۰۲۴ پاریس پرچمدار کشورش در آیین گشایش و پایانی بود.
عبدلحک هرباچ یک کشتی گیر آزادکار اهل الجزایر است. وی سابقه حضور در المپیک ۲۰۲۰ توکیو را دارد.
رسوایی سونگ کیون کوان () یک مجموعه تلویزیونی تاریخی کره جنوبی سال ۲۰۱۰ با بازی پارک مین یونگ، پارک یوچان، یو آه-این و سونگ جونگ کی است. این مجموعه به کارگردانی کیم وون-سوک و نویسندگی کیم ته-هی، براساس رمان پرفروش در سال ۲۰۰۷ نوشتهٔ جونگ اون-گوول، ساخته شده است. این مجموعه از ۳۰ اوت تا ۲ نوامبر ۲۰۱۰، دوشنبه و سه شنبه ها ساعت ۲۱:۵۵ (کی اس تی) از کی بی اس۲ برای ۲۰ قسمت پخش شد. خلاصهٔ داستان. "رسوایی سونگ کیون کوان" که در زمان سلسلهٔ چوسان اتفاق افتاده، دربارهٔ ۴ دانشجوی جوان است که در دانشگاه سونگ کیون کوان تحصیل می کنند و داستان عشق و دوستی آنها را روایت می کند. بازخورد. این مجموعه یک فندوم پرشوری را به خود جلب کرد که رتبه بندی اواسط نوجوانی آن را تکذیب کرد. محبوبیت گروه آن در فعالیت بسیار بالای آنلاین در تابلوهای پیام در وبگاه رسمی این مجموعه و در پورتال محبوب دی سی اینساید، تعداد بازدیدهای قسمت های مجموعه در وبگاه کی بی اس، همچنین تعداد دی وی دی ها و آلبوم های اواس تی فروخته شده، نشان داده شد. ساندترک اصلی که توسط پارک یوچان از گروه جی وای جی خوانده شد، ۱۱۰٬۰۰۰ کپی در عرض چند هفته فروخت. پردیس قدیمی دانشگاه س
ونگ کیون کوان مکانی برای این درام تاریخی بود، که همچنین فارغ التحصیل آن سونگ جونگ کی نیز در این مجموعه بازی کرد و در نتیجه علاقهٔ مخاطبان بین المللی که این درام را تماشا کردند، به این دانشگاه افزایش پیدا کرد. نسخهٔ سینمایی. این مجموعه به یک نسخهٔ سینمایی ویرایش شد که در سینماهای ژاپنی از ۶ تا ۱۹ مه ۲۰۱۱ به عنوان بخشی از «جشنوارهٔ دوکی مکی☆ایکه من» (Dokimeki☆Ikemen Festival) نمایش داده شد. برای اولین سالگرد این مجموعه، شبکهٔ کابلی کره ای کیوتی وی (یک سرمایه گذاری مشترک بین ترنر برادکستینگ سیستم و جونگ آنگ ایلبو) این مجموعه را برای یک فیلم تلویزیونی دو ساعته ویرایش کرد و در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۱ روی آنتن رفت.
دوچرخه اسلامی یا دوچرخه شرعی یا دوچرخه در اسلام به دوچرخه ای می گویند که برای زنان شیعه و سنی طراحی شده است. چرایی اصلی بحث ها پیرامون دوچرخه در جامعه های مسلمان، تحریک جنسی مردان مسلمان با دیدن زنان روی دوچرخه است. بحث های پیرامون حتی در کشورهای پیشرفته تر اسلامی، همچون ترکیه نیز پیش کشیده شده است. در ایران، دوچرخه سواری به یک مطالبه اجتماعی برای زنان، تبدیل شده است و برخی مسئولان دوران جمهوری اسلامی اعلام داشته اند که «دوچرخه سواری زنان باید به مطالبه ای جدی و مردمی بدل شود». پیشینه بر پایه کشور. در ایران. دوچرخه اسلامی در ایران نیز بسیار مورد توجه بوده است. برای نمونه، در سال ۱۳۸۶، طرح ساخت دوچرخه های اسلامی برای بانوان در شهر اراک، ایران، تصویب گردید. یکی از ارائه دهندگان این طرح نیز، یک زن ایرانی بود و گفت که: «این دوچرخه به گونه ای طراحی شده است که کابین اطراف آن به طور کامل نیمی از بدن بانوان را می پوشاند». در آبان ۱۳۹۰، رئیس هیئت مدیره یکی از شرکت های طراح دوچرخه بانوان ایرانی، در گفت وگویی با تابناک، رسانهٔ ایرانی، اعلام کرد که «برای طراحی چنین دوچرخه ای، چهار ماه وقت صرف شده تا مشکلات شرعی که برای د
وچرخه عنوان می شد، رفع شود و با توجه به نیازهای جسمی بانوان، یک تغییر عمده نیز در دوچرخه ها صورت گرفت و کمی برقی شده اند». گزارشی در بهمن ۱۳۹۹، می گفت که برخی، دوچرخه سواری بانوان ایرانی را در دیدگان همگان، «نمایش ولنگاری فرهنگی» دانسته اند. همچنین در همین سال، محمدتقی تذروی، یکی از عضوهای شورای اسلامی شهر شیراز، اعلام داشت که: «بنابر فتوای مقام معظم رهبری، دوچرخه سواری بانوان در معرض دید نامحرم حرام است و از همین رو دوچرخه سواری بانوان را تنها در محیط بسته و در مکانی که در معرض دید نامحرم نباشد، مجاز می دانم». در طول تاریخ جمهوری اسلامی، گاه شهرداری تهران برنامه هایی برای دوچرخه سواری بانوان ایرانی داشت که با حملات گروه حزب الله، منتفی شد. در مجلس پنجم جمهوری اسلامی نیز گروهی از نمایندگان مردم در این مورد، سخنانی داشتند؛ کسانی همچون علی زادسر، نمایندهٔ جیرفت، که در اردیبهشت ۷۵ در نطقی، برخی جریان های سیاسی را به سعی و تلاش برای گسترش دادن «لاابالی گری» متهم کرد؛ او همچنین گفت که «دوست دارند زنان و دختران جوان را در خیابان های مرکز جهان اسلام بر روی زین دوچرخه به نمایش بگذارند». اکبر هاشمی رفسنجانی در خرداد ۱
۳۷۴، در گفتگویی با مجله آفتابگردان روزنامه همشهری ایران، در مورد محدودیت های زنان ایرانی، همچون موارد دوچرخه سواری اعلام کرده بود که «من نیز دلم می سوزد که دختر بچه ها، اصولاً زنها در کشور ما به خاطر مسائل عرفی یک مقدار محدودیت دارند». سید علی خامنه ای در سال ۱۳۷۵، در دیداری با رئیس و معاون های سازمان تربیت بدنی ایران گفت که: «دختر تهرانی که در خیابان می آید و دوچرخه سواری می کند، مثل دختر چینی نیست. در زمان مائو که شما به چین می رفتید، یا حتی بعد از او هم که ما دیده بودیم، اصلاً نمی شد فهمید که این دختر است یا پسر. می دانید چینی ها به گونه ای هستند که درست نمی شود تشخیص داد این، زن است یا مرد. لباس آنها هم یک جور بود. آن، اصلاً تبرّج (خودنمایی) نیست؛ امّا این دخترِ شلوار تنگ و لباس چسبان پوشیده، وقتی سوار یک دوچرخه تشریفاتی هم بشود و در خیابان بیاید، این تبرّج است».
کوتاه ترین روز (به ) یک فیلم سینمایی کمدی ایتالیایی محصول سال ۱۹۶۳ به کارگردانی سرجو کوربوچی است. این اثر، نسخه هجو شده فیلم جنگی "طولانی ترین روز" می باشد و نقش های اصلی را چیچو اینگراسیا و فرانکو فرانکی را بازی می کنند. همچنین ده ها بازیگر مشهور دیگر، از سینمای اروپا و آمریکا، برای جلوگیری از ورشکستگی شرکت تولیدکننده تیتانوس، توافق کردند که در این فیلم به صورت رایگان ظاهر شوند. داستان. دو سیسیلی، فرانکو و سیچیو، از یک شهر کوچک در سیسیل برده می شوند و با واحدی در ارتش ایتالیا که باید در جنگ جهانی اول با نیروهای اتریشی بجنگد، به آنجا منتقل می شوند. با پایان جنگ، فرانکو و سیچیو، بیش از هر زمان دیگری دست و پا چلفتی، به ایتالیا بازگشتند اما خود را از کار بیکار کردند.
بیمارستان عمومی یک سریال آبکی درام آمریکایی است که از ۱۹۶۳، آغاز به پخش کرد. این سریال همچنین در "رکوردهای جهانی گینس" به عنوان طولانی ترین سریال آبکی آمریکایی در تولید، ثبت شده است. این سریال، شامل ۱۴٫۰۰۰ قسمت می شود.
دوچرخه سواری در ایران به پیشینه و محدودیت های دوچرخه سواری در این کشور، می پردازد. برای نخستین بار، در دورهٔ قاجاریان بود که دوچرخه سواری در ایران وارد شد اما در دوران پهلوی و در در سال ۱۳۲۴ بود که نخستین نهاد دوچرخه سواری ایران، بنیان گذاری شد و فدراسیون دوچرخه سواری ای در این کشور، پدید آمد تا کنترل رشته های وابسته را در این کشور، به دست گیرد. در دوران جمهوری اسلامی، دوچرخه اسلامی در ایران بسیار مورد توجه بوده است و تلاش شد تا در جهت کاهش میل جنسی مردان مسلمان ایرانی به زنان دوچرخه سوار، دوچرخه هایی، طراحی و تولید شود. کم کم، روحانیت ایران، دوچرخه سواری زنان را تنها در محیطی بسته و در مکانی که در معرض دید نامحرم نباشد، مجاز اعلام کرد. سامانه های دوچرخه اشتراکی نیز در میانه های دههٔ ۱۳۹۰، در این کشور راه افتادند که گاه در هنگام تظاهرات، جمع آوری شدند؛ این سامانه ها، از دید برخی رسانه ها، شکست خوردند و چرایی آن نیز، نداشتن زیرساخت شهری مرتبط در ایران، بود. اعلام شده است که در این دوران، انگیزه ای جدی برای ایجاد چنین زیرساختی، نبوده است؛ با این حال، در شهرهایی در ایران نیز، مسیرهایی برای دوچرخه ساخته شده است.
هرچند که گسترده نیست. پیشینه. قاجار. برای نخستین بار، در دورهٔ قاجاریان بود که کارکنان سفارت انگلیس دوچرخه هایی را به ایران آوردند و از آنان، به عنوان وسیلهٔ ترابری بهره برداری کردند. مردم ایران، در آن هنگام، کسانی که از دوچرخه بهره می بردند را بچه شیطان لقب دادند و عده ای از آنان نیز باور داشتن جن و پری ها، در جنبش چنین وسیله ای، دخالت دارند. نخستین کسی که در این کشور، با ایجاد مغازهٔ فروش دوچرخه و کرایه دادن آن وسیله، مردم را رسماً با آن آشنا ساخت، حسین آقا شیخ است که در خیابان شمس العماره، چنین کرد و پس از آن هم یک مسیحی با نام دادیک، دومین فروشگاه دوچرخه فروشی را بنیان نهاد. پهلوی. در سال ۱۳۲۴ بود که نخستین نهاد دوچرخه سواری با نام باشگاه دوچرخه سواری، شکل گرفت و در سال بعدی نیز فدراسیون دوچرخه سواری آماتور در ایران، به شکلی رسمی، هدایت و کنترل رشته در ایران را در دست گرفت. جمهوری اسلامی. دوچرخه اسلامی در ایران بسیار مورد توجه بوده است. برای نمونه، در سال ۱۳۸۶، طرح ساخت دوچرخه های اسلامی برای بانوان در شهر اراک، ایران، تصویب گردید. یکی از ارائه دهندگان این طرح نیز، یک زن ایرانی بود و گفت که: «این دوچرخه ب
ه گونه ای طراحی شده است که کابین اطراف آن به طور کامل نیمی از بدن بانوان را می پوشاند». در آبان ۱۳۹۰، رئیس هیئت مدیره یکی از شرکت های طراح دوچرخه بانوان ایرانی، در گفت وگویی با تابناک، رسانهٔ ایرانی، اعلام کرد که «برای طراحی چنین دوچرخه ای، چهار ماه وقت صرف شده تا مشکلات شرعی که برای دوچرخه عنوان می شد، رفع شود و با توجه به نیازهای جسمی بانوان، یک تغییر عمده نیز در دوچرخه ها صورت گرفت و کمی برقی شده اند». در مهر ۱۳۹۸، مدیرکل دفتر حمل و نقل سازمان شهرداری ها و دهیاری های ایران، گفت که عمر مدیریت شهری در این کشور، کوتاه مدت بوده است و بیشتر نیز به دنبال اقدامات زودبازده بوده اند؛ آن هم در هنگامی که گسترش ورزش دوچرخه سواری، زمان بر و احتمالاً برای سال ها، زمان نیاز دارد. وی همچنین اعلام داشت که در حقیقت، هیچگاه انگیزه ای جدی برای چنین کاری، وجود نداشته است و هیچ گاه ملی به آن، نگریسته نشده است. وی همچنین از نبود عزمی برای ایجاد زیرساختی برای این مورد، گفت. او همچنین گفت که برخی شهرداران ایران، از دوچرخه سواری در شهر، «خجالت می کشند». همچنین در این سال اعلام شد که برخی شهرها طرح هایی برای گسترش این ورزش دارند و ب
رخی نیز مسیرهای دوچرخه ای را ساخته اند. گزارشی در بهمن ۱۳۹۹، می گفت که برخی، دوچرخه سواری بانوان ایرانی را در دیدگان همگان، «نمایش ولنگاری فرهنگی» دانسته اند. همچنین در همین سال، محمدتقی تذروی، یکی از عضوهای شورای اسلامی شهر شیراز، اعلام داشت که: «بنابر فتوای مقام معظم رهبری، دوچرخه سواری بانوان در معرض دید نامحرم حرام است و از همین رو دوچرخه سواری بانوان را تنها در محیط بسته و در مکانی که در معرض دید نامحرم نباشد، مجاز می دانم». در طول تاریخ جمهوری اسلامی، گاه شهرداری تهران برنامه هایی برای دوچرخه سواری بانوان ایرانی داشت که با حملات گروه حزب الله، منتفی شد. در مجلس پنجم جمهوری اسلامی نیز گروهی از نمایندگان مردم در این مورد، سخنانی داشتند؛ کسانی همچون علی زادسر، نمایندهٔ جیرفت، که در اردیبهشت ۷۵ در نطقی، برخی جریان های سیاسی را به سعی و تلاش برای گسترش دادن «لاابالی گری» متهم کرد؛ او همچنین گفت که «دوست دارند زنان و دختران جوان را در خیابان های مرکز جهان اسلام بر روی زین دوچرخه به نمایش بگذارند». اکبر هاشمی رفسنجانی در خرداد ۱۳۷۴، در گفتگویی با مجله آفتابگردان روزنامه همشهری ایران، در مورد محدودیت های زنان ا
یرانی، همچون موارد دوچرخه سواری اعلام کرده بود که «من نیز دلم می سوزد که دختر بچه ها، اصولاً زنها در کشور ما به خاطر مسائل عرفی یک مقدار محدودیت دارند». به عنوان نمونه ای از دیدگاه مقامات سیاسی این کشور، سید علی خامنه ای در سال ۱۳۷۵، در دیداری با رئیس و معاون های سازمان تربیت بدنی ایران گفت که: «دختر تهرانی که در خیابان می آید و دوچرخه سواری می کند، مثل دختر چینی نیست. در زمان مائو که شما به چین می رفتید، یا حتی بعد از او هم که ما دیده بودیم، اصلاً نمی شد فهمید که این دختر است یا پسر. می دانید چینی ها به گونه ای هستند که درست نمی شود تشخیص داد این، زن است یا مرد. لباس آنها هم یک جور بود. آن، اصلاً تبرّج (خودنمایی) نیست؛ امّا این دخترِ شلوار تنگ و لباس چسبان پوشیده، وقتی سوار یک دوچرخه تشریفاتی هم بشود و در خیابان بیاید، این تبرّج است». سامانه های دوچرخه اشتراکی. «بیدود» در میانه های دههٔ ۱۳۹۰، با مشارکت شهرداری تهران با شعار «شهر پاک و سالم» اجرایی گردید و اعلام شد که از این راه، فرهنگ دوچرخه سواری را نیز در میان شهروندان تهرانی، گسترش خواهد داد. بنیان گذاران بیدود، آن را به عنوان یک سرویس اشتراک گذاری دوچرخه
معرفی کردند که با در هم آمیختن دوچرخه و اینترنت اشیاء، می تواند سفرهای شهری را آسان تر سازد. این سرویس، در آذر ۱۳۹۶، در منطقه یک تهران کارش را آغاز کرده و کم کم، در دیگر منطقه های تهران هم گسترش یافت و در بسیاری از نقاط شهر تهران، باجه های بیدود، پدیدار شدند. در طول دو سال، تنها ۳۲ هزار شهروند در این سامانه، ثبت نام کردند. هم زمان با اعتراض ها به گران شدن بنزین در ایران، ناگهان، دوچرخه های بیدود نیز از سطح شهر تهران، جمع آوری شد. هرچند که دوباره پس از مدتی طولانی، بازگشتند اما پس از آن، رسانه های ایرانی، از بیدود به عنوان طرحی شکست خورده یاد کردند و برخی دلیل شکست بیدود را نداشتن زیرساخت شهری، دانستند. امکانات و زیرساخت. زیر ساخت های دوچرخه سواری شهری با توجه به مدیریت کلان شهرداری با تغییر شهردار در هر دوره دوچار تغییرات اساسی شده است. تأسیس خانه های دوچرخه در سال ۱۳۸۸ در تهران برای علاقه مندان دوچرخه سواری و محیط زیست بسیار خوشحال کننده بود. همچنین مسیرهای ویژه ای در این دوره برای استفاده از دوچرخه شهروندان در نظر گرفته و ساخته شد. اما بعد از گذشت چند سال پایان فعالیت خانه های دوچرخه تهران اعلام شد. دوه ها
ی مدیریت محمدباقر قالباف و پیروز حناچی را می توان زمان های شکوفایی زیرساخت های دوچرخه سواری در ایران دانست. همچنین اوج توسعه دوچرخه سواری و زیرساخت ها را می توان در میانه های دههٔ ۱۳۹۰ دید. با به کارآمدن سامانه اشتراک دوچرخه های همگانی بیدود و تشکیل بسیاری از گروه های دوچرخه سواری و حمایت شهرداری تهران از توسعه دوچرخه سواری شهری از اواسط ده ۱۳۹۰ تا اواخر این دهه شاهد بالاترین نرخ توسعه بوده ایم. اما با تغییر شهردار و سیاستهای شهرداری، توسعه دوچرخه سواری و سرمایه گزاری شهرداری تهران متوقف شد. رسانه های داخلی ایران، از نبود زیرساخت مربوط در شهرهای این کشور، خبر داده اند. بخش حرفه ای و ملی. در اسفند ۱۳۹۸ رئیس فدراسیون دوچرخه سواری ایران اعلام کرد که دست کم هشت هزار و ۵۰۰ دوچرخه سوار حرفه ای در این کشور وجود دارند که یک سوم آنان، زنان هستند.
بیمارستان برچمانت () که با نام «بیمارستان گِـریس» (در لغت به معنای: لطف و برکت الهی) هم شناخته می شود، نام بیمارستانی در منطقهٔ اسکاربرو در شهر تورنتو است که در محلهٔ اگینکورت، تورنتو و در خیابان برچمانت واقع شده است. این بیمارستان در سال ۱۹۸۵ توسط سپاه رستگاری افتتاح شد و اینک جزء شبکه سلامت اسکاربرو است. بیمارستان برچمانت در سال ۲۰۰۳ به دنبال مرگ «تسه چی کوای» و به عنوان یکی از کانون های شیوع نشانگان تنفسی حاد (سارس) مورد توجه جهانیان قرار گرفت. نصب دستگاه تصویرسازی تشدید مغناطیسی با کوشش جری فیلیپس که نمایندهٔ مجلس از ناحیهٔ اسکاربرو-اگینکورت بود در سال ۲۰۱۰ به تصویب رسید. از سال ۲۰۱۹ بخش های کودکان و زایمان این بیمارستان تعطیل شد و به دنبال تصمیم شبکه سلامت اسکاربرو مبنی بر کاهش بیمارستان هایش از سه به دو تا سال ۲۰۳۱ میلادی، احتمال دارد این بیمارستان برای همیشه بسته شود.
آسلفچ مرگیا (؛ زادهٔ ) دونده ماراتن اهل اتیوپی است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
اُلُغ تپه (به ترکمنی به معنی تپهٔ بزرگ) یک مکان باستانی عصر برنز در دامنه کوه های کپه داغ واقع در صحرای قره قوم در منطقه قهقهه در استان آخال در جنوب شرقی ترکمنستان و در نزدیکی مرز ایران است. این محدوده حدود ۱۳ هکتار مساحت را شامل می شود و بر روی تپه ای به ارتفاع حدود ۳۰ متر قرار دارد و طولانی ترین توالی چینه نگاری آسیای میانه از اواخر دوران نوسنگی تا دوران پیش از هخامنشی را نمایان می کند. تاریخ. طبق جدول زیر، Olivier Lecomte، تقویمی را برای سکونت گاه های جنوب آسیای مرکزی و و الغ تپه ارائه می کند: اکتشافات. همچنین در کاوش های لایه های برنز پسین «مجموعه افشره سازی» برای تهیه آشامیدنی هوم پیدا شد. این مجموعه، مشابه آنچه است که در گنورتپه نیز یافت شده. به نظر می رسد گنور تپه از حدود ۲۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح شهر مرکزی در تمدن باستان آمودریا است که به آن مجموعه باستان شناسی باختری-مروی نیز می گویند.
روملا بگای (؛ زادهٔ ) وزنه بردار اهل آلبانی است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۳ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده است.
خاویر کولسون (؛ زادهٔ )دونده اهل پورتوریکو است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال برنز شده است.
فابریتزیو دوناتو (؛ زادهٔ ) ورزشکار پرش سه گام اهل ایتالیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۶ مدال طلا، ۵ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
لاورینه فن ریسن (؛ زادهٔ ) اسکیت باز سرعت و دوچرخه سوار پیست اهل هلند است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
ایرینه پالشیته (؛ زادهٔ ) ورزشکار پرش ارتفاع اهل لیتوانی است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۴ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
ماریا ریمین (؛ ) دونده اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
دمیتری مالیشکو (؛ زادهٔ ) ورزشکار دوگانه اهل روسیه است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی شده است.
زنگریا (به لاتین: Zangerya) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بدخشان واقع شده است.
اوندژی موراوتس (؛ زادهٔ ) ورزشکار دوگانه اهل جمهوری چک است. موراوتس در سال های ۲۰۰۶، ۲۰۱۰، ۲۰۱۴ و ۲۰۱۸ نماینده جمهوری چک بود. او در المپیک زمستانی ۲۰۱۴، دو مدال نقره در رشته های تعقیبی و امدادی مختلط (به همراه یاروسلاو سوکوپ، ورونیکا ویتکووا و گابریلا سوکالووا) و یک مدال برنز در استارت دسته جمعی کسب کرد. بهترین رتبه کلی او در جام جهانی تاکنون، ششم در فصل ۲۰۱۵–۲۰۱۴ بوده است. از سال ۲۰۲۴، او سرمربی تیم ملی بیاتلون مردان جمهوری چک است.
شاهِ پَری (به لاتین: Shah-e Pari) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بدخشان واقع شده است.
سودوج (به لاتین: Suduj) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بدخشان واقع شده است.
ایوان چرزوف (؛ زادهٔ ) ورزشکار دوگانه اهل روسیه است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره و برنز در بازی های المپیک زمستانی اشاره کرد.
هلنا ایکولم (; ) ورزشکار دوگانه اهل سوئد است. از افتخارات وی میتوان به کسب ۳ مدال طلا در بازی های جهانی دوگانه اشاره کرد.
بیمارستان سنتیناری (؛ "معنای لغوی: بیمارستان سده") نام یک بیمارستان در منطقهٔ اسکاربرو در شهر تورنتو است که در ۱ ژوئیه ۱۹۶۷ افتتاح شد به افتخار یک صد سالگی کشور کانادا «سنتیناری» (سده) نامیده شد. این بیمارستان یکی از زیرمجموعه های شبکه سلامت اسکاربرو است. تا سال ۲۰۱۹، شبکه سلامت اسکاربرو برنامه ریزی کرده بود که تا سال ۲۰۳۱، تعداد بیمارستان های خود را از سه به دو مرکز کاهش دهد. در هر سه گزینه ی توسعه، بازسازی بیمارستان سنتنری در نظر گرفته شده است، در حالی که در دو گزینه از سه گزینه، بیمارستان های جنرال و برچ مانت برای تعطیلی و جایگزینی با یک بیمارستان جدید در محل دیگری مورد بررسی قرار گرفته اند.
الکساندرا فدوریوا (؛ زادهٔ ۱۳ سپتامبر ۱۹۸۸) دونده زن اهل روسیه است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی شده است.
تاتیانا فیرووا (؛ زادهٔ ) دونده اهل روسیه است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
مسجد حوض معجردار؛ نام مسجدی تاریخی مربوط به دورهٔ صفوی تا دورهٔ قاجار بود که در شهرستان مشهد، شهر مشهد، خیابان نواب صفوی، ضلع جنوب غربی، تقاطع خیابان نواب صفوی و شارستان رضوی واقع بود و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۴۳۵ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسید. اما این بنا در تاریخ توسط «شهرداری مشهد» تخریب و از شمار آثار ملی این شهرستان خارج گردید. تاریخچه و وجه تسمیه اثر. بنا به متن کتاب "مشهد در آغاز قرن چهاردهم خورشیدی" مشهور به گزارش مکتب شاهپور در صفحه110 که در سال۱۳۱۳ ش نوشته شده است: "این مسجد از ابنیه دوره صفویه شمرده شده و روی آب انباری نزدیک به دروازه پائین خیابان در ضلع جنوبی خیابان صفوی واقع می باشد. همچنین کتیبه ای به خط ثلث بر ازاره ایوان" مسجد معجردار "به خط علیرضا عباسی نوشته شده که حاکی از این است که در عهد شاه عباس ثانی به امر خواجه بیک وزیر بنا شده است." میرزا علی اصغر الحسینی فرزند مرحوم جمال الدین میرزا از سادات و نسل علمایی جبل عامل لبنان است که توسط شاه عباس اول صفوی به دارالسلطنه اصفهان دعوت می شوند. خاندان الحسینی در حرم مطهر رضوی همواره در کشیک دوم آستان قدس رضوی افتخار خادمی د
اشته اند. میرزا علی اصغر الحسینی پس از فوت پدر در اصفهان، مجاور حرم مطهر رضوی در مشهد شد. در سال ۱۲۵۳ قمری میرزا علی اصغر الحسینی مسجد قدیمی حوض رباط دوره صفویه که روی یک آب انبار قرارداشت را بازسازی کرد. میرزا علی اصغر الحسینی دو دکان متصل به مسجد را به بنای مسجد اضافه کرد. ساخت این دو دکان با نیت انجام باقیات و صالحات و تامین هزینه روشنایی مسجد بود. میرزا علی اصغر الحسینی این دکانها که در حاشیه جنوبی خیابان سفلی (پائین خیابان) و در فاصله یکصدمتری از حرم مطهر امام رضا (ع) ـ در سمت مسجد فیل ـ بودند، وقف اولاد کرد. قابل ذکر است در سال ۱۲۵۳ قمری حدود دو قرن قبل، مقارن با سفر جنگی محمدشاه قاجار برای تصرف هرات بود. در قسمت زیرین بنای این مسجد یک آب انبار قرار دارد که بنای این مسجد بر روی این آب انبار بزرگ و منحصر به فرد بنا شده است. در ازمنه گذشته آب انبار مسجد معجردار تنها منبع تأمین آب شرب کلیه اهالی پایین خیابان مشهد بوده است. منزل مسکونی میرزا علی اصغر الحسینی در حاشیه شمالی خیابان پائین خیابان روبروی مسجد مسجد معجردار بود. در ازمنه مختلف مسجد مسجد معجردار به سه نام شهرت داشته است: اول: مسجد رباط، دوم: مسجد ح
وض معجردار و سوم: مسجد صاحب الزمان (عج). اولین نام: مسجد رباط در دویست سال قبل مسجد رباط در کنار یکی از ایستگاه های مهم راه ابریشم قرارداشته است. از اینرو در محله پایین خیابان، کاوانسراهای بسیاری بود که از بازارهای پر رونق مشهد در آن روزگار حکایت داشت. دروازه شرقی مشهد درسه راهی هرات- تبریز- مرو در راه ابریشم واقع بوده است. بنا به اسناد وقفی، نام اولیه این مسجد رباط یا حوض رباط بوده است، صدای نقاره حرم مطهر رضوی در این مسجد به گوش میرسید و کاروانسراهای بزرگی در فاصله نزدیک مسجد قرار داشتند. این مسجد امکان دسترسی زائرین و مجاورین به آب تمیز و مکان مناسب جهت انجام فریضه نماز را فراهم می اورده است. مسجد قدیمی رباط، اولین استراحتگاهی برای تازه واردین به شهر مشهد برای آمادگی تشرف و انجام آداب زیارت به حرم رضوی بوده است. مسجد قدیمی رباط دسترسی آسان به آب و آرامش را برای نمازگزاران اعم از زائرین و مجاورین فراهم میکرد. کاروانسراهای بسیاری، مسجد قدیمی رباط را در برگرفته بودند. از سویی کارکرد مسجد قدیمی رباط، کارکرد کاروانسراهای اطراف مسجد را تکمیل میکرد. مسجد قدیمی رباط در مشهد مرز حریم حرم مطهر رضوی با جاده ابریشم بو
د. دومین نام: مسجد حوض معجردار آب انبار مسجد معجردار، هنوز نقش گامهای مردانی با لباس سیاه که به طلب روزی حلالی هر روز با مشک، سطل و دلو با سرعت در پله های آب انبار در رفت و آمد بودند را در خاطره خود دارد. امروز رد پای این مردان خستگی ناپذیر همانند آذینی بر سطح پله ها آب انبار مسجد حوض معجردار به یادگار مانده است. این مردان را آبکش و آب فروش، سقاء می نامیدند. آن زمانه یکی از نذرهای حاجتمندان نذر آب بود. به میزان نذر حاجتمندان، دستان سقاءها با پیاله آبی خنک با تعارف و احترام به سوی زائرین و مردم کوی بازار دراز بود. سقاءها از مردم سلام بر حسین می شنید. در جلوی ورودی مسجد حوض معجردار که در حاشیه جنوبی پایین خیابان قرار داشته است، حوضی جهت وضو تعبیه میشود. از اینرو مردم خیر و حاجتمندان، با هدف کمک به آسایش نمازگزاران در انجام وضو، به سقاها مبلغی تحت عنوان نذر آب پرداخت میکردند. سقاها حوض جلوی مسجد را هر روز لبریز از آب خنک آب انبار می کردند، تا نمازگزاران بدون رنج پایین رفتن از پله های آب انبار مسجد به آب تمیز جهت طهارت دسترسی داشته باشند. آب داخل این حوض توسط یک نرده مشبک چوبی سبز رنگ از آلودگیهای اطراف حفظ میشد.
این نرده در وقت نماز برای وضو گشوده میشد. از اینرو نام این مسجد به حوض معجردار معروف گردیده است. سومین نام: مسجد صاحب الزمان (عج) در سال۱۳۷۴ قمری/1334شمسی، میرزا علی فندرسی از خاندان الحسینی تولیت و رئیس هیت امنا مسجد شد. در این زمانه یکی از نمازگزاران این مسجد که حاجت روا بود، با اجازه از میرزا علی فندرسی درخواست بازسازی کامل مسجد معجردار را می نماید. پس از 120 سال مسجد حوض معجردار مجددا و برای آخرین بار به هزینه این نمازگزار بازسازی میشود. در پی یک رویای صادقانه یکی از نمازگزاران، نام مسجد به مسجد صاحب الزمان (عج) مزین می شود. نام جدید مسجد صاحب الزمان(عج) بر روی بر روی کتیبه ای سنگی در این بنا موجود است. نوع مالکیت در سال ۱۲۵۳ هجری قمری میرزا علی اصغر الحسینی پس از بازسازی مسجد رباط، دو باب دکان متصل به مسجد را وقف نموده است. در سال ۱۳۲۰ پرونده اوقافی این موقوفه به شماره (م-۱۲۹) ۳۱-559 در اداره اوقاف مشهد تشکیل گردیده است. آب انبار این مسجد متعلق به دوره صفویه است. مدیریت و نگهداری از این آب انبار به عهده اولاد میرزا علی اصغر الحسینی است. پس از فوت میرزا علی اصغر الحسینی واقف به فرزندان ذکور ارشد، اعقل و