Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هائو لی (متولد ۱۷ ژانویه ۱۹۸۱، در زاربروکن آلمان غربی) دانشمند کامپیوتر، مبتکر و کارآفرین اهل آلمان است که در زمینه گرافیک کامپیوتری و بینایی کامپیوتر فعالیت می کند. او عضو برجسته در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی است. هائو لی قبلاً دانشیار علوم کامپیوتر در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی و مدیر سابق آزمایشگاه بینایی و گرافیک در مؤسسه فناوری های خلاق USC بود.
در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، در دوران رژیم نظامی، برزیل برنامه ای مخفی برای تولید سلاح های هسته ای داشت. این برنامه در سال ۱۹۹۰، پنج سال پس از پایان رژیم نظامی، برچیده شد و برزیل عاری از سلاح های کشتار جمعی در نظر گرفته می شود. برزیل یکی از کشورهای متعددی (و یکی از آخرین کشورهایی) است که طبق شرایط معاهده منع گسترش سلاح های هسته ای سلاح های هسته ای را رها کرده، اما دارای برخی از فناوری های کلیدی مورد نیاز برای تولید سلاح های هسته ای است. قابلیت فن آوری. این احتمال وجود دارد که برزیل ظرفیت و دانش فنی را برای تولید و تحویل یک سلاح هسته ای حفظ کرده باشد. کارشناسان آزمایشگاه ملی لوس آلاموس به این نتیجه رسیده اند که با توجه به فعالیت های هسته ای قبلی، برزیل در موقعیتی قرار دارد که ظرف سه سال سلاح هسته ای تولید کند. اگر برزیل تصمیم به دستیابی به سلاح هسته ای بگیرد، سانتریفیوژهای کارخانه غنی سازی رزنده می توانند برای تولید اورانیوم با غنای بالا برای سلاح های هسته ای دوباره پیکربندی شوند. حتی یک کارخانه غنی سازی کوچک مانند رزنده می تواند چندین سلاح هسته ای در سال تولید کند، اما تنها در صورتی که برزیل آشکارا مایل به انجام ا
ین کار باشد. نیروی دریایی برزیل در حال حاضر در حال توسعه یک ناوگان زیردریایی هسته ای است و در سال ۲۰۰۷ مجوز ساخت نمونه اولیه راکتور پیشران زیردریایی را صادر کرد. در سال ۲۰۰۸، فرانسه با انتقال فناوری به برزیل برای توسعه مشترک بدنه زیردریایی هسته ای موافقت کرد.
آدام پتروویچ اوزاروفسکی (؛ ۱۷۷۶ – ۳۰ نوامبر ۱۸۵۵) فرد نظامی اهل امپراتوری روسیه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون پور لی میریت شده است.
ارنست آلبرشت (; – ) سیاست مدار و اقتصاددان اهل آلمان بود.
پیتر فون شولتن (; – ) نظامی و سیاست مدار اهل دانمارک بود.
هانس شاک (؛ ۲۸ اکتبر ۱۶۰۸ – ) فرد نظامی اهل دانمارک بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان فیل شده است.
کناد بارتلز (؛ زادهٔ ) نظامی و سیاست مدار اهل دانمارک است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دنبرو و نشان ملی لیاقت شده است.
پرسیشن کستپارتس () شرکت هوافضا و صنایع جنگ افزاری آمریکایی است، که در سال ۱۹۵۳ تأسیس شد.
شهرستان جویُم یکی از شهرستان های استان فارس ایران است. مرکز این شهرستان، شهر جویم است. این شهرستان در تاریخ ۲۵ اسفند ۱۴۰۰ از شهرستان لارستان جدا شد و مستقل گردید. پیشینه نام. جغرافی نویسان مسلمان تا سده چهارم هجری در آثار و تألیفات خویش جویم را به صورت «جُوَیْم» با پسوند «ابی احمد» ثبت کرده اند. از دوره صفوی تاکنون در کتب تاریخی از جمله سفرنامه های اروپائیان نام این شهر به شکل «جُویُم» ثبت و تلفظ شده است. در بیان وجه تسمیه جویم دو نظر عامیانه و تخصصی قابل ذکر است: جویم از دو کلمه (جو) و (یم) تشکیل شده، جو (به معنای جویبار) و یم (به معنای دریا) ست. بنابر مستندات تاریخی در گذشته های بسیار دور استخرهای آب راکد، چشمه ها و جویبارهای خروشان، رودها و رودخانه های دائمی و پرآب و دریاچه های کوچک و بزرگ گرداگرد آن را فرا گرفته و در مرغزارهای منزه و جنگل های سرسبز آن وحوش از جمله شیر زندگی می کرده است. لهذا شاید اطلاق اصطلاح «جویم» به این محل به دلیل مزبور باشد. جغرافیا. موقعیت جغرافیایی. شهرستان جویم از شمال به شهرستان جهرم، از شرق و شمال شرقی به شهرستان زرین دشت، از شمال غربی به شهرستان قیر و کارزین، از غرب به شهرستان
خنج، از جنوب به شهرستان لارستان و از جنوب غربی به شهرستان اوز محدود می شود. شهر جویم (واقع در ۵۳ درجه و ۵۹ دقیقه طول شرقی از نصف النهار مبدأ و ۲۸ درجه و ۱۵ دقیقه عرض شمالی از خط استوا، ارتفاع متوسط ۸۶۱ متر)، مرکز این شهرستان در ۷۲ کیلومتری جنوب شرقی شهر جهرم، ۱۱۰ کیلومتری شمال شهر لار و ۲۵۰ کیلومتری جنوب شرقی شهر شیراز واقع شده است. آب وهوا. هوای مرکز بخش جویم گرم و نیمه خشک می باشد. بیشترین درجه حرارت در تابستان ها ۶۰ درجه بالای صفر و کمترین آن در زمستان ها به ۱۲ درجه بالای صفر می رسد. میزان باران سالیانه جویم به طور متوسط به ۲۵۰ میلی متر می رسد. بخش جویم از لحاظ وفور آب غنی ترین بخش شهرستان است. بزرگ ترین دریاچه فصلی استان موسوم به دریاچه هرم با ۱۳۰ کیلومتر مربع مساحت در این بخش واقع شده است. مجموعاً ۳۷ چشمه بزرگ و کوچک در این بخش وجود دارد که بزرگ ترین آن سرچشمه نامیده می شود که دبی آن ۲۵۰ لیتر در ثانیه می باشد. ۳۶ رشته قنات به طول ۸۰ کیلومتر زمین های زراعی و بستان ها را آبیاری می کند. ۲۰۴ حلقه چاه کشاورزی و ده ها حلقه چاه دولاب در این بخش شناسایی شده است. آبشارهای ۲۰۰ متری رحمت آباد در ۲۰ کیلومتری شمال شه
ر جویم تنها آبشار این شهرستان به شمار می روند. محیط زیست. از درختان بادام کوهی و بنه و از گیاهان پرسیاوش، آویشن، درمنه و خاکشیر که کاربرد دارویی دارند و در نقاط مختلف این مرکز می روید، همچنین پوشش گیاهی جهت چرای دام به حد وفور یافت می شود. قوچ، میش، بزکوهی، گرگ، روباه، شغال، خرگوش، از جمله جانوران این بخش محسوب می شوند. پیشینه. به موجب قصه ای که در کتاب بندهشن مذکور است در زمان پادشاه داستانی تخمورب (طهمورث) نام، جماعتی سوار گاو و عجیب الخلقه موسوم به سرسائوغ شده از کشور خونیرس به شش کشور دیگر سفر کردند و جز به این وسیله کسی نمی توانست به آن شش کشور برود، شبی در میان اقیانوس چنین اتفاق افتاد که باد سه آتشی را که بر پشت گاو روشن بود به آب افکند، اما آتشها مانند سه موجود زنده در مکان سابق خود در پشت گاو مجدداً روییدند و هوا را روشن کردند. یَم (جم) که جانشین تخمورب شد بر فراز کوه خور هورمند خوارزم آتشکده ای بنا کرد و آتش فرنبغ را در آن جای داد. آنگاه این آتش به دستور همین جم یا یم به شهر کاریان (در نزدیکی جویم) انتقال یافت. از این رو شاید قرابت اسم پادشاه مزبور با کلمه جویم و جریان فوق الذکر بی ارتباط و دور از ذ
هن نباشد. جمشید چهارمین پادشاه از سلسله افسانه ای پیشدادیان است، نامش جم و چون رویش مانند شید می درخشید جمشیدش می گفتند. وی در کشور پارس آثار معموره فراوان از خود به یادگار گذاشت، از جمله بنیاد سرائی بلندپایه نهاد که تخت جمشیدش نامند و هنوز برخی از آن بنیاد برپاست و چهره های نگاشته اش برجاست. پس از جمشید سلسله کیانیان که اول ایشان کیقباد وآنگاه کیکاووس و کیخسرو و لهراسب و گشتاسب و بهمن و همای و داراب و دارا بودند بر تخت شاهی نشستند که همگی فرزندزادگان جمشید محسوب می شوند. شاهان مزبور در کوه البرز به پرستش یزدان می پرداخته و به این کوه به دیده تقدس می نگریستند، لهذا در این کوه آثار عمرانی بسیار از خود بجای نهادند که از جمله این آثار که هم اکنون هویداست خرابه های تخت کیقباد و کیخسرو و حمام و برکه بند و قلعه و غار کیقباد را می توان نام برد. البرز کوه در شمال جویم واقع شده و به هر حال نام جمشید و جویم و ارتباط نزدیکی که وی با کوه البرز به علل مختلف داشته، بی مسمّی نمی تواند باشد. سرزمین فارس که از شمال به خوزستان و اصفهان و از جنوب به دریای فارس محدود می شد، بر طبق تقسیمات رسمی که عرب ها با آن مواجه شدند و آن را
بعد نیز رعایت کردند، به پنج ولایت تقسیم می شده است: اصطخر، شاپور، اردشیرخرّه، دارابگرد و ارجان. به عقیده اصطخری دارابگرد سومین ولایت بزرگ فارس بود، مرکز ولایت دارابگرد شهر دارابگرد است و جویم از شهرهای مهم این ولایت می باشد. تقسیم بندی سرزمین فارس به شکل یاد شده دست کم تا زمان حیات حمدلله مستوفی قزوینی(۶۸۰–۷۵۰ ه .ق) ادامه داشته است. ابواسحاق اصطخری (وفات ۳۴۶ ق) در کتاب «مسالک و ممالک» خود نقشه هایی از فارس آورده که در آن شهر جویم را به عنوان یکی از شهرهای مهم مسیر بندر سیراف در کرانه دریای پارس تا شیراز به نمایش گذاشته است. بنا به اظهار ابن خردادبه، اصطخری و ابن فقیه، در این زمان سرزمین فارس شاهد وجود چهار مهاجرنشین یا زم بود که عبارتند از: اصطخری آن را کوچک ترین زم می شمارد و ابن خردادبه این زم را در فاصله ۵۰ فرسنگی شیراز ذکر می کند. زم کاریان به گفته وی از روزگاران گذشته تا عصر او زیر سلطه خاندان صفاق بوده و حتی اصطخری رئیس طایفه ای را که در زمان وی می زیسته و به نام حجر بن احمد بن الحسن نام می برد. ابوجعفر احمد بن الحسن الازدی از خاندان بنی صفاق شاخه ای از قبیله مشهور ازد بود که علاوه بر مقام بالای علمی سا
لیانی دراز امارات و ولایت شهرهای کاریان و جویم را بر عهده داشت. پس از وی این مقام به پسرش حجر رسید که او نیز مرکز حکومت را به طور کامل به شهر جویم منتقل کرد و این شهر به نام ایشان به «جویم ابی احمد» مسمی و مشهور شد. ابو احمد جویمی فقیه، محدث، مقری و از رجال با فضل و دانش بوده که فضلا و شعرای بنامی از جمله ابن درید ازدی او را ستوده اند. ابو احمد جویمی طی نبردی با خوارج سیستان در سال ۳۲۴ هجری در جویم کشته شد و همین جا نیز مدفون شد. شهر جویم در دوران حاکمیت وی از رونق شایانی برخوردار بوده است. در بیش از دو قرن حکومت دولت صفوی شهر جویم به دلیل داشتن زمینه های تاریخی و اجتماعی لازم به سرعت به تشیع گرایید و به علت واقع بودن در مسیر راه بین المللی بندر سیراف به شیراز و اصفهان پایتخت آن روز ایران از رونق مدنی گسترده ای بهره مند شد. حاج صفی قلی جویمی از وابستگان ثروتمند و قدرتمند دربار صفوی که بسیاری از املاک خود را موقوفه عمومی اعلام کرد، نقش اصلی در توسعه مدنی و اقتصادی شهر جویم طی سال های ۱۰۵۰ تا ۱۱۰۰ ق. ایفا کرد. صدها سیاح و بازرگان و سفیر اروپایی که در عصر صفوی از جویم عبور کرده اند به تفصیل شکوفایی اقتصادی و فره
نگی شهر جویم را شرح داده اند. در دوره قاجار حکومت شهر جویم و بلوک تابعه تحت نام «جویم و بیدشهر» توسط طبقات اجتماعی موسوم به «خان» و «ملا» که از بومیان منطقه بودند دست به دست می گشت. ملا علی محمد جویمی و رضا قلی خان بیدشهری از جمله کلانتران مشهور دوره موصوف به شمار می آیند که بازماندگان آن ها هم اینک تحت نام «تقوی» و «بیدشهری» در جویم و بیدشهر ساکن هستند. لارستان طبق تقسیمات سیاسی دوره قاجار که تا دوره پهلوی دوم نیز ادامه یافت به پنج بخش مرکزی، بستک و جهانگیریه، جویم و بیدشهر، گاوبندی، لنگه و شیب کوه و دهستان بزرگ خنج و دهستان های بیخه جات تقسیم می شد. مرکز بخش جویم و بیدشهر، شهر جویم بود که چهار دهستان و ۴۵ آبادی را مدیریت می کرد. دهستان بیدشهر آبادی های بیدشهر، گلار، قلات، کوره، کهنه، هود و هیرم را در بر می گرفت. در دوره پهلوی از سال ۱۳۱۶ بخشداران انتصابی از شهر جویم این بخش را اداره می کردند. جویم در سال ۱۳۱۶ به همراه بیدشهر و خنج یکی از بخش های تابعه شهرستان جهرم در استان جنوب بود که در سال ۱۳۲۳ به شهرستان لارستان پیوست. در سال ۱۳۲۸ خورشیدی دهستان بیدشهر از این بخش جدا شد و بخش تازه تأسیس اوز پدید آمد. در
سال ۱۳۸۲ خورشیدی بخش بنارویه نیز از این بخش منفک شد. سرانجام در ۲۵ اسفند سال ۱۴۰۰ خورشیدی این بخش از شهرستان لارستان منفک شد و به شهرستان ارتقا یافت. همزمان با آن، دهستان هرم نیز به بخش هرم ارتقا یافت. تقسیمات کشوری. شهرستان جویم دارای ۲ بخش، ۴ دهستان و ۲ شهر به شرح زیر است: مردم شناسی. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان جویم برابر با ۲۵٬۰۸۱ نفر بوده است. زبان و نژاد. مردم جویم با زبان اصیل فارسی و به گویش دری سخن می گویند. سخن گفتن به زبان فارسی دری از ویژگی های این منطقه است، چرا که در سراسر ایران فقط شماری از شهرها به این گویش سخن می گویند. نژاد مردم منطقه آریایی است هرچند در قرون نخستین اسلامی، دوره صفوی و دوره پهلوی اول ترکیب نژادی با مهاجرت های اختیاری یا اجباری دچار تغییرات تدریجی شده است؛ مثلاً در زمان رضاشاه پهلوی ایلات عرب در روستاهای اطراف جویم مانند منصورآباد، فرشته جان، چاه گزی و حسن آباد مرگماری تخته قاپو شدند. دین و مذهب. مردم شهر جویم مسلمان و به طور کامل دارای مذهب شیعه اثنی عشری هستند. روستاهای تابعه بخش جویم ۷۵ درصد شیعه اثنی عشری و ۲۵ درصد سنی شافعی می باشن
د. اقتصاد. اساس اقتصاد بخش جویم بر پایه کشاورزی، دامداری و کارگری بنا نهاده شده است. کشاورزی در این بخش به صورت آبی و دیمی به وسیله تراکتور و کمباین انجام می گیرد. عمده ترین فرآورده های کشاورزی عبارتند از: گندم، جو، پنبه، مرکبات، کنجد، خرما و تره بار. عمده ترین و مهم ترین محصولات باغی، مرکباتی مانند پرتقال (محلی، والنسیا، توسرخ، نافی) و انواع نارنگی (کله مانتین و کینو)، لیمو ترش، لیمو شیرین، گریپ فروت، نارنج و … هستند. کارگری یکی از مشاغل اصلی مردمان این بخش را تشکیل می دهد؛ اغلب مردان در کشورهای حاشیه خلیج فارس به کارگری اشتغال دارند. جاذبه های گردشگری. شهر جویم در تاریخ ۱۵/۸/۱۳۸۷ با استناد به نامه شماره ۲۰۰/۵۳/۸۷۲ مدیرکل دفتر حفظ و احیای بافت های تاریخی میراث فرهنگی کشور به عنوان یکی از نه شهر تاریخی استان فارس به ثبت رسید. از جاذبه های طبیعی گردشگری این شهر می توان چشمه سرچشمه با دبی ۳۵۰ لیتر در ثانیه سرو ۱۷۰۰ ساله و آبشار رحمت آباد به ترتیب در فاصله های ۳ و ۲۰ کیلومتری شمال شرقی و شمال شهر جویم نام برد. آثار تاریخی جویم و پیرامون آن عبارتند از:
نیلی آدامز (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل فیلیپین است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "فازی"، "ممکن بود آن شب باشد" اشاره کرد.
یاکوب هورت (; – ) زبان شناس، الهی دان و فولکلوریست استونیایی بود.
در ۱۶ مارس ۲۰۲۲، یک زمین لرزهٔ قدرتمند ساحل فوکوشیما در ژاپن را درنوردید. مرکز هواشناسی ژاپن و سازمان زمین شناسی آمریکا هر دو میزان این زمین لرزه را ۷٫۳ ریشتر برآورد کرده اند. حدود صد نفر زخمی شده اند و بلافاصله بعد از زمین لرزه یک سونامی ۲۰ سانتی متری گزارش شده است. سونامی. یک سونامی که ۲۰ سانتی متر اندازه گیری شده است توسط مرکز هواشناسی ژاپن در بندر ایشینوماکی در میاگی در ساعت ۰۰:۲۹ به وقت محلی ثبت شده است. تلفات. مقامات اداره آتش نشانی شهر تونو گزارش کرده اند که یک نفر به میزانی نامعلوم زخمی شده است. گزارش شده است که این شخص در حال تلاش برای بیرون رفتن سقوط کرده است.
دهانه کالی () یک دهانه برخوردی شهاب سنگ در روستا کالی در جزیره سارما، استونی است که آخرین تخمین ها شکل گیری آن را اندکی پس از ۱۵۳۰–۱۴۵۰ قبل از میلاد نشان می دهد. این دهانه ۱۱۰ متر قطر دارد. محل عبادت. در دنیای باستان چیزهایی که از آب درمی آمد اغلب به خدایان نسبت داده می شد. همه چیز از رعد و برق گرفته تا گردباد نشانه هایی از خشم یک خدا بود. حدود ۷۰۰۰ سال پیش، یک شهاب سنگ در استونی با نیروی بمب هیروشیما منفجر شد. شهاب سنگ هنگام سقوط به زمین شکست و منطقه را پراکنده از دهانه ها ترک کرد. دهانه کالی ۱۱۰ متر عرض دارد و توسط یک دیوار سنگی احاطه شده است که در نقطه ای توسط افرادی که در این مکان عبادت می کردند ساخته شده است. اما این فقط دیوار نیست که نشان می دهد دهانه غرق شده در آب محل عبادت بوده است. زیر آب انبوهی از استخوان ها وجود دارد - تصور می شود که قربانیانی است که در آنجا جمع شده اند. اگرچه این دهانه فقط در دوران پیش از تاریخ مورد احترام بود. فرقه ای که این دیوار را برپا کرد ممکن است مدت هاست که از بین رفته باشد، اما برخی از استخوان های بدست آمده از آب مربوط به سال ۱۶۰۰ پس از میلاد است.
بی نای بی ریث (B'nai B'rith International) (، ' فرزندان عهد ') یک سازمان خدماتی یهودی است. بی نای بی ریث اعلام داشته است که به امنیت و تداوم قوم یهود و دولت اسرائیل و مبارزه با یهودی ستیزی و سایر اشکال تعصب متعهد است. اگرچه ریشه های تاریخی این سازمان از سیستم لژها و واحدهای برادرانه در اواخر قرن نوزدهم سرچشمه می گیرد، با کاهش سازمان های برادرانه در سراسر ایالات متحده، این سازمان به یک سیستم دوپاره متشکل از لژها و واحدها تبدیل شد. الگوی عضویت همانند سایر سازمان های معاصری که از اعضای وابسته تشکیل شده اند، به دریافت حق الزحمه رسمی از اعضا تبدیل شده است. بی نای بی ریث دارای اعضا، واقفان و حامیان در سراسر جهان است. تاریخچه. بی نای بی ریث در ۱۳ اکتبر ۱۸۴۳ توسط ۱۲ مهاجر یهودی آلمانی به رهبری هنری جونز در کافه Aaron Sinsheimer در قسمت پایین ایست ساید شهر نیویورک تأسیس شد. این سازمان نوبنیاد حاصل تلاشی برای سازماندهی یهودیان جامعه محلی برای مقابله با آنچه که آیزاک روزنبورگ، یکی از بنیانگذاران، «وضعیت اسفناک یهودیان در کشور تازه پذیرفته شده ما» نامید، بود. هدف گروه جدید، همان طور که در اساسنامه آن توضیح داده شده است،
انجام مراسمات سنتی جوامع یهودی در اروپا بود: «عیادت و مراقبت از بیماران» و «حمایت و کمک به بیوگان و یتیمان». بنیانگذاران آن امیدوار بودند که خدمات سازمان به زودی تمام یهودیان ایالات متحده را در بر بگیرد، اما این اتفاق نیفتاد، زیرا سازمان های یهودی دیگر نیز در همان زمان در حال شکل گیری بودند. بنیانگذاران آلمانی زبان در اصل سازمان را بی نای بی ریث (در آلمانی به معنای "برادران عهد") نامیدند تا هدف آنها را از نظم برادرانه ای که می تواند برای کل یهودیان آمریکایی آرامش ایجاد کند، منعکس کند. اگرچه جلسات اولیه به زبان آلمانی برگزار می شد، پس از مدت کوتاهی انگلیسی به عنوان زبان رسمی انتخاب شد و نام سازمان بهبی نای بی ریث تغییر یافت. در اواخر قرن بیستم، ترجمه جدیدتر و فراگیرتر «فرزندان میثاق» جایگزین نام قبلی شد. با وجود شروع به کار در محیطی برادرانه و محلی، بی نای بی ریث به زودی در آغاز راه خود از حقوق یهودیان سخن گفت و از ارتباطات ملی در حال رشد خود به عنوان راهی برای اعمال نفوذ سیاسی به نمایندگی از یهودیان جهان استفاده کرد. برای مثال، در سال ۱۸۵۱، طومارهایی را منتشر کرد که از دانیل وبستر ، وزیر امور خارجه، خواسته بو
د تا در جریان مذاکرات تجاری در حال انجام، خواستار پایان محدودیت های یهودیان در سوئیس شود. در دهه ۱۹۲۰، بی نای بی ریث با پیوستن به هیئت های یهودی و لابی گری ای که از طریق آن یهودیان آمریکایی به دنبال تأثیرگذاری بر سیاست های عمومی داخلی و خارجی بودند، به فعالیت سیاسی خود ادامه داد. بی نای بی ریث همچنین نقش مهمی در سیاست فراملی یهود ایفا کرد. گسترش بعدی سازمان در سراسر جهان، آن را به مرکز عصبی ارتباطات درون یهودی و تلاش متقابل تبدیل کرد. ۱۸۴۳ تا اوایل دهه ۱۹۰۰. فعالیت های این سازمان در طول قرن های ۱۹ و ۲۰ تحت عنوان کمک های متقابل، خدمات اجتماعی و بشردوستانه بود. با توجه به نگرانی های یهودیان برای محافظت از خانواده هایشان، اولین اقدام ملموس این سازمان، ایجاد بیمه نامه ای بود که به بیوه های اعضای متوفی، ۳۰ دلار برای هزینه های تشییع جنازه و مستمری یک دلار در هفته برای بقیه عمر آنها اعطا می کرد. برای کمک به فرزندان متوفی، هر کودک یهودی نیز کمک هزینه ای دریافت می کرد و به خانواده های یهودی این اطمینان را می داد که به فرزندان پسر، حرفه ای مناسب آموزش داده می شود. در سال ۱۸۵۱، تالار میثاق به عنوان اولین مرکز اجتماع یهو
دیان و همچنین اولین کتابخانه عمومی یهودیان در ایالات متحده برپا شد. یک سال بعد، بی نای بی ریث کتابخانه Maimonides را تأسیس کرد. بلافاصله پس از جنگ داخلی - زمانی که یهودیان دو طرف نبرد بی خانمان شدند - بی نای بی ریث خانه ایتام یهودی کلیولند با ۲۰۰ تخت را تأسیس کرد. در طی چندین سال بعد، این سازمان بیمارستان ها، یتیم خانه ها و خانه های متعددی را برای سالمندان تأسیس نمود. در سال ۱۸۶۸، زمانی که سیل ویرانگر بالتیمور را فلج کرد، بی نای بی ریث با یک کمپین امدادرسانی به مقابله با بلایای طبیعی پرداخت. این اقدام ۱۳ سال قبل از تأسیس صلیب سرخ آمریکا انجام شد و اولین برنامه از برنامه های امدادی ملی بود. در همان سال، بی نای بی ریث اولین پروژه بشردوستانه خارج از کشور خود را با جمع آوری ۴۵۲۲ دلار برای کمک به قربانیان اپیدمی وبا در فلسطین عثمانی اجرا کرد. در سال ۱۸۷۵، یک لژ در تورنتو احداث گردید. پس از آن یک لژ دیگر در مونترال و در سال ۱۸۸۲ لژ دیگری در برلین تأسیس شد. عضوگیری در خارج از ایالات متحده به سرعت رشد کرد. به زودی، لژها در قاهره (۱۸۸۷) و در اورشلیم (۱۸۸۸ - نه سال قبل از اینکه تئودور هرتزل اولین کنگره صهیونیستی را در
بازل، سوئیس تشکیل دهد) تشکیل شد. لژ اورشلیم اولین سازمان عمومی بود که تمام جلسات خود را به زبان عبری برگزار نمود. پس از سال ۱۸۸۱، با مهاجرت گسترده یهودیان اروپای شرقی به ایالات متحده، بی نای بی ریث از کلاس های آمریکایی سازی، مدارس تجاری و برنامه های امدادی حمایت نموده و یک دوره رشد سریع عضوگیری، تغییر در سیستم نمایندگی و مراسم مخفی مشترک در سازمان های برادری را آغاز نمود. در سال ۱۸۹۷، زمانی که تعداد اعضای سازمان در ایالات متحده کمی بیش از ۱۸۰۰۰ نفر بود، بی نای بی ریث یک شعبه کمکی بانوان در سانفرانسیسکو مستقر نمود که قرار بود به زنان بی نای بی ریث تبدیل شود، اما در سال ۱۹۸۸ به عنوان یک سازمان مستقل بین المللی زنان یهودی، از هسته اصلی جدا گردید. اوایل قرن بیستم. در واکنش به قتل عام کیشینف در سال 1903 رئیس جمهور وقت تئودور روزولت و جان هی وزیر امورخارجه با کمیته اجرایی بی نای بی ریث در واشینگتن دیدار کردند، مدیر وقت بی نای بی ریث، سیمون ولف پیش نویس طوماری را به رئیس جمهور ارائه نمود که در اعتراض به عدم موضع گیری دولت روسیه در مقابل قتل عام منتشر گردد. روزولت از این امر استقبال نموده و با انتشار آن طومار موافقت
کرد و لژهای بی نای بی ریث شروع به جمع آوری امضا در سراسر کشور نمودند. در دو دهه اول قرن بیستم، بی نای بی ریث، سه سازمان بزرگ یهودی امروزی را راه اندازی نمود: اتحادیه ضد افترا (ADL), Hillel و BBYO (در اصل سازمان جوانان بی نای بی ریث). این سازمان ها بعداً مسیر رشد و حرکت خود را با درجات مختلفی از خودمختاری ادامه دادند. نگرانی اصلی سازمان در دهه ۱۹۲۰ حفظ ارزش های یهودی بود، زیرا مهاجرت کند شد و جمعیت بومی یهودی از اجداد اروپای شرقی به بلوغ رسیدند. در سال ۱۹۲۳، خاخام بنجامین فرانکل از ایلینوی هیلل را تأسیس کرد - سازمانی در محوطه دانشگاه ایلینویز در اوربانا-شامپین برای ارائه هم زمان خدمات نوگرایانه و سنت گرایانه سبت، کلاس های آموزشی یهودیت و برگزاری رویدادهای اجتماعی برای دانشجویان یهودی. دو سال بعد، فرانکل با پیشنهاد الحاق پردیس این سازمان جدید به بی نای بی ریث مراجعه نمود. حمایت مالی بی نای بی ریث از بنیاد هیلل، آن را قادر ساخت تا در سراسر ایالات متحده توسعه یابد و در نهایت بین المللی شده و به شبکه ای متشکل از بیش از ۵۰۰ سازمان و پردیس دانشجویی تبدیل گردد. تقریباً همزمان با تأسیس هیلل، سام ببر از اوماها، نب، در
سال ۱۹۲۴ طرحی را برای ایجاد سازمان برادری برای مردان یهودی در دبیرستان ها به بی نای بی ریث ارائه نمود. سازمان جدید به تقلید از سازمان های برادری یونانی که جوانان یهودی از عضویت در آن ها منع شده بودند، الف زادیک الف نامیده شده و در سال ۱۹۲۵، AZA به بازوی کمکی بی نای بی ریث در حوزه جوانان تبدیل گردید. در سال ۱۹۴۰، زنان بی نای بی ریث، سازمان کمکی خود را برای زنان جوان، B'nai B'rith Girls (BBG، در آن زمان یک گروه آزاد از سازمان ها) ایجاد نمود و در سال ۱۹۴۴، این دو سازمان به سازمان جوانان بی نای بی ریث (BBYO) تبدیل شدند. بی نای بی ریث همچنین برای بیش از نیم قرن برگزاری مراسم اردوی یهودیان را بر عهده داشته است. در سال ۱۹۵۳، بی نای بی ریث یک اردوگاه ۳۰۰ هکتاری در کوه های پوکونو پنسیلوانیا تهیه نمود. این مرکز که در ابتدا کمپ بی نای بی ریث نام داشت، بعدها به افتخار رهبر اولیه BBYO آنیتا پرلمن و همسرش، لوئیس، کمپ بی نای بی ریث Perlman نامگذاری شد. در سال ۱۹۷۶، اردوگاه دوم در نزدیکی مدیسون، ویس اضافه شد. این اردوگاه که به نام بنیانگذار AZA نامگذاری شده بود، به اردوگاه بی نای بی ریث Beber معروف شد. در سال ۲۰۱۰، بیبر کمپ
از بی نای بی ریث مستقل شد. هم اکنون کمپ پرلمن، هم به عنوان یک اردوگاه کودکان یهودی و هم به عنوان یک مرکز آموزش رهبری عمل می کند. در سال ۱۹۳۸ بی نای بی ریث دفتر خدمات حرفه ای را تأسیس نمود تا جوانان را به سمت مشاغل مناسب راهنمایی نماید. این حرکت به تأسیس دفتر خدمات مشاوره و شغلی بی نای بی ریث منجر گردید، آژانسی که تست و مشاوره حرفه ای را ارائه نموده و راهنمای شغلی منتشر می کرد. در اواسط دهه ۱۹۸۰، این برنامه منحل گردیده و در سایر آژانس های اجتماعی ادغام شد. ۱۹۷۷ محاصره حنفیان. در ۹ تا ۱۱ مارس ۱۹۷۷، سه ساختمان در واشینگتن دی سی توسط ۱۲ مرد مسلح مسلمان آفریقایی آمریکایی به رهبری حماس عبدالخالص تصرف شد که ۱۴۹ نفر را گروگان گرفته و یک خبرنگار رادیویی و یک افسر پلیس را کشتند. پس از یک گروگان گیری ۳۹ ساعته، همه گروگان های دیگر از ساختمان مقر بی نای بی ریث (سالن شهر که اکنون ساختمان جان ا. ویلسون نامیده می شود) و مرکز اسلامی واشینگتن آزاد شدند. افراد مسلح چند خواسته داشتند. آنها «از دولت می خواستند که گروهی از مردان را که به کشتن هفت نفر از بستگان - عمدتاً کودک - رهبر حماس عبدالخالص محکوم شده بودند، تحویل دهد. آنها هم
چنین خواستار جلوگیری از انتشار فیلم "محمد رسول الله" شدند زیرا آن را توهین آمیز می دانستند.» مجله "تایم" خاطرنشان کرد: «اینکه تلفات بیشتر نبود اگرچه به خاطر صبر استراتژیکی بود که تاکتیک اصلی مقامات مجری قانون ایالات متحده برای مواجهه با تروریست هاست، اما بیشتر از همه، شاید به دلیل دخالت شجاعانه سه سفیر مسلمان، اشرف غوربال مصر، سحاب زاده یعقوب خان پاکستان و اردشیر زاهدی از ایران بود.» خدمات اجتماعی. از همان روزهای اولیه، مشخصه تلاش های محلی سازمان، خدمات رسانی به جوامعی بود که اعضا در آن زندگی می کنند. در سال ۱۸۵۲، این امر به معنای جمع آوری پول برای اولین بیمارستان یهودی در فیلادلفیا بود. در قرن بیست و یکم، این تلاش های خدمات اجتماعی از تحویل بسته های غذایی و پوشاک به یهودیان مسن و ناتوان تا توزیع غذا و دارو در جامعه یهودی کوبا را شامل می شود. با خاکستری شدن جمعیت یهودیان آمریکا، خدمات به سالمندان با اولین مورد از آنچه که قرار بود به شبکه ای از ۳۶ ساختمان مسکونی در بیش از ۲۷ جامعه یهودی در سراسر ایالات متحده و بیشتر در سطح بین المللی تبدیل شود، بر یک هدف اصلی متمرکز شد. بی نای بی ریث تبدیل به بزرگ ترین حامی مل
ی مسکن برای یهودیان سالمند گردید. تسهیلات ایالات متحده - که با مشارکت وزارت مسکن و توسعه شهری (HUD) ساخته شده است - مسکن با کیفیت را برای بیش از ۶۰۰۰ مرد و زن مسن کم درآمد، با سن ۶۲ سال و بالاتر، فراهم می کند. ساکنان بر اساس درآمدی که دارند، اجاره ای را که توسط دولت فدرال تعیین شده است، پرداخت می نمایند. آغاز قرن بیست و یکم همچنین شاهد گسترش برنامه خدمات سالمندان بود و سازمان، تبدیل به مرکز خدمات ارشد شد، سازمان، حمایت از انتشارات و سایر خدمات حمایتی را برای رسیدگی به نگرانی های مالی، حقوقی، بهداشتی، مذهبی، اجتماعی و خانوادگی افراد بالای ۵۰ سال ارائه می نمود. در سال های اخیر، بی نای بی ریث از اصلاحات نظام های مراقبت های بهداشتی، تأمین اجتماعی و مراقبت های دارویی، حمایت کرده است. بی نای بی ریث همچنین در دستور کار داخلی خود، موضوعات روادارانه مانند حمایت از قانون گذاری برای مقابله با جرایم ناشی از نفرت و همچنین حمایت از چالش نویسندگی جوانان، Diverse Minds را در دستور کار خود قرار داده است. این مسابقه نویسندگی سالانه از دانش آموزان دبیرستانی می خواهد که کتابی برای کودکان بسازند که به انتقال پیام «پایان دادن به ع
دم تحمل و تعصب» اختصاص دارد. برندگان این مسابقه، بورسیه های تحصیلی دانشگاهی و انتشار و توزیع کتاب های شان در مدارس و کتابخانه های جوامع خود را به عنوان جایزه دریافت می کنند. بی نای بی ریث همچنین از برنامه Enlighten America حمایت می کند، که محور اصلی آن میثاقی است که در آن، افراد از استفاده از عبارات عامیانه یا جوک گفتن بر اساس نژاد، گرایش جنسی، جنسیت، ملیت یا چالش های جسمی یا ذهنی که باعث تحقیر دیگران است، خودداری می کنند. بی نای بی ریث همچنین کتابچه ای به زبان انگلیسی و اسپانیایی با نام «کودکان باهوش - کودکان ایمن» تولید و توزیع می نماید که هدف آن راهنمایی والدین از طریق بحث با فرزندان شان در مورد خطرات احتمالی است. فعالیت های ضدافترا. سازمان بین المللی بی نای بی ریث مستقر در آمریکا، اتحادیه ضد افترا B'nai B'rith (ADL) را به عنوان پاسخی به حملات به یهودیان در ایالات متحده تأسیس نمود. در اعلامیه ایجاد ADL به طور خاص به لینچ لئو فرانک اشاره شده است. ADL اکنون یک سازمان مستقل است. در استرالیا و نیوزلند، بی نای بی ریث محلی دارای بازوی حقوق بشری خاص خود است که به نام بی نای بی ریث Anti-Defamation Commission (ADC)