Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پارک ملی بالکان مرکزی (به لاتین: Central Balkan National Park) یک پارک ملی در بلغارستان است که در Balkan Mountains, Bulgaria واقع شده است.
پارک ملی تاگوس (به پرتغالی: Parque Natural do Tejo Internacional) یک منطقهٔ مسکونی در پرتغال است که در منطقه کاستلو برانکو واقع شده است.
پارک ملی ریلا (به لاتین: Rila National Park) یک پارک ملی و ذخیره گاه طبیعی در بلغارستان است که در ریلا (شهر) واقع شده است.
پورتو گالرا (به لاتین: Puerto Galera) یک منطقهٔ مسکونی در فیلیپین است که در میندورو شرقی واقع شده است.
اتحاد مقدس () اتحادی نظامی میان دولت های مسیحی دریای اژه و مدیترانه شرقی علیه حملات ناوگان بیگ نشین های آناتولی بود. این اتحاد به رهبری جمهوری ونیز و همراهی دولت هایی همچون شوالیه های مهمان نواز، پادشاهی قبرس و امپراتوری بیزانس شکل گرفت که هر یک متعهد به حمایت از دیگری بودند. پس از موفقیت در نبرد آدرامیتیون، خطر ناوگان ترک برای مدتی دفع شد. این اتحادیه سرانجام در سال ۱۳۳۶ یا ۱۳۳۷ به دلیل منافع متفاوت هر یک از اعضا، از میان رفت.
شرکت اتوبوس ها و کامیون های فولکس واگن، یک تولیدکننده خودروهای تجاری برزیلی است که در ریسندی، برزیل مستقر است و یکی از شرکت های تابعه تراتون می باشد. این شرکت اتوبوس ها و کامیون های سنگین را تحت برند فولکس واگن تولید می کند. این شرکت در اصل جزئی از وسایل نقلیه تجاری فولکس واگن از بخش های گروه فولکس واگن بود. در ۱ ژانویه ۲۰۰۹، به ام آان فروخته شد و ام آان بخش آمریکای لاتین خود را تشکیل داد. در اوت ۲۰۲۱، ام آان با تراتون ادغام شد و دومی مالک و شرکت مادر Volkswagen Caminhões e Ônibus شد.
ام آان تراک اند باس یکی از شرکت های تابعه تراتون و یکی از ارائه دهندگان پیشرو بین المللی در وسایل نقلیه تجاری است. ام آان تراک اند باس که دفتر مرکزی آن در شهر مونیخ آلمان واقع شده است، ون هایی در محدوده ۳٫۰ تا ۵٫۵ تن وزن ناخالص وسیله نقلیه، کامیون هایی در محدوده ۷٫۴۹ تا ۴۴ تن وزن ناخالص وسیله نقلیه، وسایل نقلیه کالای سنگین تا ۲۵۰ تن وزن ناخالص وسیله نقلیه، شاسی اتوبوس، اتوبوس میان شهری و اتوبوس های شهری، تولید می کند. MAN Truck &amp; Bus همچنین موتورهای دیزلی و گازی تولید می کند. مخفف MAN در اصل مخفف "Maschinenfabrik Augsburg-Nürnberg AG" است. کامیون ها و اتوبوس های برند محصول MAN و اتوبوس های برند نئوپلان متعلق به گروه کامیون و اتوبوس MAN می باشد.
محمد بن خورشید جنگروی پدربزرگ و جد پدری شجاع الدین خورشید مؤسس سلسله اتابکان لر کوچک است. دایرةالمعارف بزرگ اسلامی دربارهٔ محمد و برادرش کرامی می نویسد: «در سال ۵۵۰ قمری که حسام الدین شوهلی ترک از سوی سلجوقیان بر لرستان و بخشی از خوزستان فرمان می راند، محمد و کرامی، پسران خورشید از قوم جنگروی، به خدمت او درآمدند. به واسطه اینان شجاع الدین خورشید بن ابی بکر بن محمد بن خورشید نوادهٔ محمد نیز به حسام الدین پیوست و بعد از مدتی از سوی او به شحنگی برخی از ولایات لر کوچک منصوب شد.» محمد بن خورشید در تاریخ گزیده. حمدالله مستوفی نویسنده و پژوهشگر خوش نام قرن هشتم هجری در کتاب معتبر تاریخ گزیده دربارهٔ پسران خورشید چنین نوشته است: «... از جنگروی محمد و کرامی پسران خورشید بخدمت شویله رفتند و مرتب یافتند و ایشان را فرزندان معتبر خواستند از جمله شجاع الدین خورشید بن ابوبکر بن محمد…». روابط محمد خورشیدی با ترکان شوهله. محمد خورشیدی به سبب نزدیکی به دربار شوهله توانست بر بخش هایی از ولایت لر کوچک تسلط یابد. این امر موجب شد که نوه اش شجاع الدین خورشید سلسله اتابکان لر کوچک را پایه گذاری کند.
اوچه نوافونا بازیگر و مدل نیجریه ای است. او با نام اوچه مونتانا نیز شناخته می شود. در سال ۲۰۱۸ وی برنده جایزه Moreklue All Youth Awards آفریقا، همچنین به عنوان بهترین بازیگر نقش مکمل زن در سریال تلویزیونی "Hush" انتخاب شد. نوافونا در ۸ می ۱۹۹۴ در لاگوس به دنیا آمد و در همان جا بزرگ شد، بیشتر روزهای کودکی او با والدینش بود.
سیاست اتریش نمایانگر یک رقابت پویا میان احزاب سیاسی متعدد است که منجر به تشکیل یک دولت ائتلافی محافظه کار-سبز برای اولین بار در ژانویه ۲۰۲۰ پس از انتخابات زودهنگام ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۹ شده؛ و پیش از آن نیز منجر به انتخاب رهبر سابق حزب سبز به ریاست جمهوری در سال ۲۰۱۶ شد. سیاست اتریش در چارچوب قانون اساسی یک جمهوری پارلمانی فدرال، با یک رئیس جمهور ("Bundespräsident") به عنوان رئیس دولت و یک صدراعظم ("Bundeskanzler") به عنوان رئیس حکومت صورت می پذیرد. دولت ها، اعم از محلی و فدرال، قدرت اجرایی را اعمال می کنند. قانون گذاری فدرال، هم به دولت فدرال و هم به دو مجلس قانون گذار؛ یعنی شورای ملی ("Nationalrat") و شورای فدرال ("Bundesrat") واگذار شده است. قوهٔ قضاییه اتریش مستقل از قوهٔ مجریه و قوهٔ مقننهٔ حکومت است. پس از پایان جنگ جهانی دوم و استقرار مجدد اتریش به عنوان یک کشور مستقل، حزب محافظه کار مردم اتریش (ÖVP) و حزب چپ میانه سوسیال دموکرات اتریش (SPÖ) برای چندین دهه بر سیاست و زندگی عمومی تسلط داشتند، به غیر از این دو؛ تنها یک حزب دیگر، یعنی حزب FPÖ، نقش قابل توجهی در سطح سیاست ملی ایفا کرده است. اخیراً، الگوی تسلط دو
حزبی با ظهور احزاب جدیدتر مانند سبزها و NEOS از بین رفته است. دولت ملیِ چند قومیتی و چندفرهنگی اتریش، یکی از چندین ایالت باقی مانده از امپراتوری چند ملیتی اتریش-مجارستان است، این امپراتوری چندملیتی بزرگ در سال ۱۹۱۸ فروپاشید. پیش از جمهوری اتریش یک سلطنت مشروطه وجود داشت که طبق گفتهٔ نشریهٔ "نیویورک تایمز"، نهاد قانونگذاری آن برای اولین بار در سال ۱۸۹۷ توسط «رای شبه جهانی (مردان)» انتخاب شده بود. اولین تلاش اتریش برای حکومت جمهوری خواهانه پس از سقوط سلطنت در سال ۱۹۱۸ به دلیل فشار اقتصادی فلج کنندهٔ غرامت های جنگی مورد نیاز متفقین پیروز، به شدت با مشکل مواجه شد. جمهوری اول اتریش (۱۹۱۸–۱۹۳۸) اصلاحات پیشگامی را در دهه ۱۹۲۰ انجام داد، به ویژه در وین، که به عنوان الگویی برای دولت های رفاه اجتماعی اروپایی پس از جنگ جهانی اول عمل کرد. با این حال، جمهوری به تدریج بین سال های ۱۹۳۳ و ۱۹۳۴ تحت حکومت صدراعظم انگلبرت دلفوس، که توسط عوامل حزب نازی در سال ۱۹۳۴ ترور شد، به دیکتاتوری اتریش فاشیستی تبدیل شد. جمهوری اول با "انشلوس" (الحاق) به آلمان نازی در سال ۱۹۳۸ پایان یافت. به دنبال شکست رایش آلمان در سال ۱۹۴۵، اتریش پس از ا
ینکه استقلال خود را به طور کامل از نیروهای متفقین اشغالگر به دست آورد، حکومت جمهوری خود را از سر گرفت. نظام سیاسی اتریش پس از استقرار مجدد دموکراسی و تعیین سرنوشت، جمهوری دوم نامیده می شود. آغاز قرن بیست و یکم، برای اتریش، مترادف نیم قرن حکومت پایدار تحت نظام جمهوری فدرال براساس قانون اساسی بود. این کشور بر اساس اصول دموکراسی نیابتی و حاکمیت قانون اداره می شود. چارچوب قانون اساسی سیاست اتریش و اصل اجرای عملی قانون اساسی به طور کلی مؤثر و مناسب جهت انتقال مسالمت آمیز قدرت تلقی می شود. قانون اساسی. قانون اساسی اتریش، جمهوری را به عنوان یک فدراسیون متشکل از ۹ ایالت فدرال خودمختار ("Bundesländer") توصیف می کند. هم فدراسیون و هم همهٔ ایالت های آن قوانین اساسی مکتوبی دارند که آن ها را به عنوان جمهوریت هایی تعریف می کند که بر اساس اصول دموکراسی نیابتی اداره می شوند. گذشته از این واقعیت که ایالت های اتریش از یک سو فاقد نظام دادگستری مستقل بوده و از سوی دیگر خودمختاری آن ها نیز تا حد زیادی ملی است؛ ساختار دولت اتریش شبیه جمهوری های فدرال بزرگتر مانند آلمان است. قوهٔ اجرایی. رئیس کشور. رئیس کشور اتریش رئیس جمهور فدرال
("Bundespräsident") است که با رأی مردم برای یک دورهٔ شش ساله و محدود به دو دورهٔ متوالی انتخاب می شود. رئیس جمهور پیشین، هاینتز فیشر در ۲۵ آوریل ۲۰۱۰ برای دومین دوره انتخاب شد. رئیس جمهور الکساندر فن دربلن در ۴ دسامبر ۲۰۱۶ جایگزین وی شد. دفتر رئیس جمهور فدرال عمدتاً تشریفاتی است، اگرچه قانون اساسی به رئیس جمهور اختیار برکناری کامل کابینه، انحلال شورای ملی و همچنین برگزاری انتخابات مجدد را می دهد. رئیس دولت. صدراعظم فدرال ("Bundeskanzler") توسط رئیس جمهور فدرال منصوب می شود. اگرچه او رئیس دولت است، اما قدرت هدایت سایر اعضای دولت را ندارد. پس از رسوایی ایبیزا، در ۳۰ می ۲۰۱۹، رئیس جمهور ون در بلن، رئیس دادگاه قانون اساسی، بریژیت بیرلین را به عنوان صدراعظم فدرال یک دولت موقت تکنوکرات؛ تا زمان تشکیل و استقرار یک دولت سیاسی جدید پس از انتخابات پارلمانی آن سال منصوب کرد. دولت. کابینهٔ فدرال متشکل از صدراعظم فدرال است که توسط رئیس جمهور و تعدادی از وزیران منصوب شده توسط رئیس جمهور به توصیهٔ صدراعظم منصوب می شوند. کابینهٔ فدرال به شورای ملی پاسخگوست و می توان با رای عدم اعتماد شورای فدرال مجبور به استعفاست. کابینه بری
ژیت بیرلین متشکل از کارمندان ارشد دولتی ("Spitzenbeamten)" و هیئت منصفه فعلی و بازنشسته بود. کلمنس جابلونر معاون صدراعظم بود. بر اساس نتایج انتخابات شورای ملی در ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۹، که در آن ÖVP به عنوان قوی ترین حزب ظاهر شد، رئیس جمهور از سباستین کورتز خواست تا یک دولت ائتلافی جدید تشکیل دهد. ون دربلن، رهبر سابق حزب سبز، ابراز تمایل کرد که زنان در کابینه جدید حضور داشته باشند. زنان در دولت موقت برابری داشتند. قوه مقننه. پارلمان اتریش ("Parlament") از دو مجلس تشکیل شده است. شورای ملی ("Nationalrat") دارای ۱۸۳ عضو است که برای یک دوره پنج ساله از طریق نمایندگی تناسبی انتخاب می شوند. این مجلس یکی از دو شورای غالب است. برای نمایندگی در شورای ملی، یک حزب باید حداقل چهار درصد از آرا در سراسر کشور را به دست آورده یا یک کرسی ("Direktmandat") در یکی از ۴۳ حوزه انتخابیه منطقه ای به دست آورد. شورای فدرال ("Bundesrat") متشکل از ۶۲ عضو است و قدرت کمتری دارد. اعضای آن توسط مجالس ایالتی ("Landtage") انتخاب می شوند. پس از هر سرشماری، تسهیم کرسی ها به ایالت های جداگانه محاسبه می شود. قدرت شورای فدرال نسبتاً محدود است. در بیشتر م
وارد فقط دارای حق وتوی تعلیقی است که می تواند توسط شورای ملی رد شود. با این حال، در برخی شرایط، مانند قوانینی که محدودیت هایی را برای صلاحیت های ایالت ها اعمال می کند، تصویب شورای فدرال الزامی است. مجلس فدرال ("Bundesversammlung") که توسط شورای ملی و شورای فدرال در جلسه مشترک تشکیل می شود، عمدتاً یک نهاد تشریفاتی است. مسئولیت اصلی آن ادای سوگند رئیس جمهور فدرال است. همچنین اگر به این نتیجه برسد که رئیس جمهور قانون اساسی را نقض کرده است، می تواند برای برکناری رئیس جمهور از سمت خود همه پرسی برگزار کرده یا رئیس جمهور را به دادگاه قانون اساسی بکشاند. در نهایت مسئولیت اعلام جنگ نیز بر عهدهٔ این مجلس است. پس از پیوستن به اتحادیه اروپا، پارلمان اتریش موظف شد بخشی از اختیارات خود را به نهادهای اتحادیه اروپا واگذار کند. یک کنوانسیون به نام کنوانسیون اتریش ("Österreich Konvent")، در سال ۲۰۰۳ برای ایجاد پیشنهادهایی برای اصلاح قانون اساسی اتریش و نهادهای دولت مرکزی تأسیس شد. در سال ۲۰۰۷ گزارشی ارائه کرد که برخی از پیشنهادات آن توسط پارلمان تصویب شد. دموکراسی مستقیم. نظام حقوقی اتریش بین سه ابزار مختلف دموکراسی مستقیم تما
یز قائل می شود: همه پرسی ("Volksabstimmungen")، پیشگامی شهروندان ("Volksbegehren") و نظرسنجی ملی ("Volksbefragungen"). همه پرسی در مورد یک لایحه در صورت درخواست اکثریت اعضای شورای ملی یا به وسیلهٔ قطعنامه رئیس جمهور که به امضا رسیده توسط تمام اعضای دولت رسیده باشد؛ برگزار می شود. همچنین، تغییرات پایه ای در قانون اساسی همیشه مستلزم برگزاری همه پرسی است. با این حال تغییرات در بخش هایی از قانون اساسی تنها در صورتی مستلزم رفراندوم است که حداقل یک سوم اعضای شورای ملی یا شورای فدرال آن را درخواست کنند. نتیجهٔ همه پرسی الزام آور است و در صورت مخالفت اکثریت، لایحهٔ مورد بحث به قانون تبدیل نمی شود. تاکنون دو همه پرسی در اتریش برگزار شده است که آخرین آنها مربوط به ورود این کشور به اتحادیه اروپا بوده است. پیشگامی شهروندان می تواند یک روند قانون گذاری را آغاز کند: اگر یک طرح مردمی توسط حداقل ۱۰۰٫۰۰۰ رأی دهنده ثبت نام شده امضا شود، شورای ملی باید آن را بررسی کند. این موضوع بر همهٔ موضوعات دیگر در دستور کار شورای ملی اولویت دارد. از زمان آغاز معرفی این روال در سال ۱۹۶۳ تا سال ۲۰۱۰، ۳۲ مورد پیشگامی شهروندان در دستور بررسی ق
رار گرفته است. نظرسنجی ملی یا همه پرسی مشورتی، برخلاف رفراندوم، قبل از تصویب قانونی توسط شورای ملی برگزار می شود. نتایج آن از نظر قانونی الزام آور نیست. تا سال ۲۰۱۵، تنها یک نظرسنجی ملی انجام شده است. احزاب سیاسی. حزب مردم اتریش. حزب مردم ("Österreichische Volksparte"، یا ÖVP، از زمان تغییر نام تجاری "Die Neue Volkspartei") توسط رهبران حزب سوسیال مسیحی سابق در سال ۱۹۴۵ به عنوان یک حزب محافظه کار / راست میانه با روابط سست با کلیسای کاتولیک تأسیس شد. بین سال های ۱۹۴۵ و ۱۹۷۰ صدراعظم اتریش از این حزب انتخاب شده و از سال ۱۹۸۷ این حزب به طور مداوم در دولت حضور داشته است. رهبر حزب مردم ولفگانگ شوسل بین سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۷ به عنوان صدراعظم خدمت کرده است. این حزب از سوی کشاورزان، صاحبان کسب وکارهای کوچک و بزرگ، گروه های کاتولیک غیرروحانی، و همچنین از سوی رای دهندگان بدون وابستگی حزبی، با پایگاه های مستحکم در مناطق روستایی اتریش حمایت می شود. در انتخابات سراسری در سال ۲۰۰۸، این حزب با کسب ۲۶ درصد آرا در جایگاه دوم قرار گرفت که بدترین نتیجه در تاریخ این حزب بود. از سال ۱۹۹۱ این حزب عضو حزب مردم اروپا است. پس از فروپاشی
دولت ائتلافی به رهبری ÖVP با FPÖ، ÖVP در انتخابات زودهنگام برگزار شده در ۲۹ سپتامبر ۲۰۱۹ عملکرد خوبی داشت و ۹ کرسی دیگر به دست آورد. این درحالی بود که حمایت از FPÖ به شدت کاهش یافت و این حزب ۲۰ کرسی از دست داد. رئیس جمهور اتریش بر این اساس از سباستین کورتس، رهبر ÖVP خواست تا مذاکرات ائتلافی را برای تشکیل دولت جدید آغاز کند. چند روز بعد، کورتس دومین ائتلاف حاکمیتی خود را بین حزب محافظه کار خود ÖVP و سبزها تشکیل داد. در جولای ۲۰۲۰، ائتلاف مرکز جدید خود را برای مقابله با «اسلام سیاسی» و ایدئولوژی خطرناک آن راه اندازی کرد. حزب سوسیال دموکرات اتریش. حزب سوسیال دموکرات ("Sozialdemokratische Partei Österreichs"، یا SPÖ) یک حزب سیاسی سوسیال دموکرات / چپ میانه است که در سال ۱۸۸۸و پس از آن که ویکتور آدلر مخالفان در فراکسیون های حزب را در یک جبهه متهد کرد؛ با نام «حزب کارگران سوسیال دموکرات» ("Sozialdemokratische Arbeiterpartei" یا SDAP) تأسیس شد. به دنبال اعلام غیرقانونی شدن این حزب در سال ۱۹۳۴، این حزب در سال ۱۹۴۵ با عنوان حزب سوسیالیست اتریش بازگشایی شده و در سال ۱۹۹۱ به «حزب سوسیال دموکرات اتریش» تغییر نام داد. بین
سال های ۱۹۷۹ و ۱۹۹۹، این کشور به تنهایی یا با یک شریک کوچکتر اداره می شد، و همه روسای جمهور اتریش به جز سه نفر از سال ۱۹۴۵ یا عضو SPÖ بوده اند یا توسط آن نامزد شده اند. این حزب که در ابتدا طرفداران زیادی در میان کارگران یقه آبی داشت، در اواخر دهه ۱۹۵۰ به دنبال گسترش تمرکز خود بر روی کارگران طبقه متوسط و یقه سفید نیز بود. در دهه ۱۹۹۰، به دنبال آشکار شدن زیان های بزرگ شرکت های دولتی، نگرش حزب به خصوصی سازیِ صنایع ملی تغییر کرد. پس از بحران مالی ۲۰۰۸، حزب شروع به حمایت از مالیات بر معاملات جهانی کرد. در انتخابات شورای ملی سال ۲۰۰۸ با ۲۹٫۳ درصد آرا به مقام اول رسید. این حزب عضو انترناسیونال سوسیالیست و حزب سوسیالیست های اروپایی است. برخلاف ÖVP, SPÖ در اختراع مجدد خود و پذیرش چشم انداز سیاسی جدید کمتر موفق بوده است. این حزب در انتخابات شورای ملی سال ۲۰۱۹ متحمل خسارات سنگین شد و در نهایت با ۱۲ کرسی کمتر از مجلس قانونگذاری قبلی روبرو شد. این حزب قصد بازسازی و ایفای نقش اپوزیسیون در دولت ائتلافی تحت رهبری ÖVP به ریاست کورتس را دارد. در ژانویه ۲۰۲۰، SPÖ تقریباً ۵۰ درصد از آرا در انتخابات منطقه ای ایالت بورگن لاند به
رهبری هانس پیتر دوسکوزیل را به دست آورد. به این ترتیب این حزب اکثریت مطلق کرسی ها را در لندتاگ را به دست آورده و به توانست بدون پشتیبانی احزاب کوچک تر و بدون ائتلاف؛ به تنهایی دولت تشکیل دهد. این موفقیت شگفت انگیز این احتمال را افزایش می دهد که SPÖ بتواند روند شکست های اخیر در سطح ملی را نیز معکوس کند. حزب آزادی اتریش. حزب آزادی ("Freiheitliche Partei Österreichs" یا FPÖ) یک حزب سیاسی پوپولیست راستگرا است که در سال ۱۹۵۵ به عنوان جانشین فدراسیون استقلال تأسیس شد. طبق نظرسنجی ها، عمدتاً رای جوانان و کارگران را به خود جلب می کند. لفاظی های ملی گرایانه آن ها مسلمانان، مهاجران و اتحادیه اروپا را هدف قرار می دهد. پس از اینکه یورگ هایدر در سال ۱۹۸۶ رهبری حزب را به دست گرفت، حزب به طور پیوسته مورد حمایت قرار گرفت تا اینکه در انتخابات ۱۹۹۹ حدود ۲۷ درصد آرا را به خود اختصاص داد. پس از کاهش آرای حزب به ۱۰ درصد در انتخابات ۲۰۰۲، آن ها به میزان رأی ۱۷٫۵ درصد در سال ۲۰۰۸ دست یافتند. این حزب به لطف عملکرد قوی خود در انتخابات ملی سال ۲۰۱۷، شریک ائتلافی کوچکی در دولتی به رهبری ÖVP به ریاست سباستین کورتس به عنوان صدراعظم شد. ل
کن دولت در نتیجهٔ یک رسوایی سیاسی، با رأی عدم اعتماد برکنار شد. از رهبر FPÖ، به عنوان یکی از افراد درگیر در این رسوایی که رسوایی ایبیزا مشهور شد؛ نام برده می شود. FPÖ در انتخابات فدرال و ایالتی بعدی متحمل ضررهای تنبیهی شد. این حزب، رهبر دیرینه خود H-C Strache را که حزب را برای شرکت در انتخابات محلی وین در سال ۲۰۲۰ تأسیس کرده بود، اخراج کرد؛ اما نتوانست به آستانه ۵ درصد برای حضور در پارلمان شهری برسد. حزب سبزها - آلترناتیو سبز. سبزها ("Die Grünen")، حزبی که به عنوان بخشی از جنبش سبز در سراسر جهان بر مسائل زیست محیطی و عدالت اجتماعی تمرکز دارد، در سال ۲۰۰۸ توانست ۱۰٫۴ درصد آرا را به دست آورد. آن ها به ویژه در مناطق شهری قوی هستند. برای مثال در وین، جایی که در انتخابات اتحادیهٔ اروپا در سال ۲۰۰۴ توانستند ۲۲٪ آرا را به دست آوردند. در Neubau این حزب ۴۱ درصد آرا را به دست آورد که بیشتر از مجموع SPÖ و ÖVP است. حزب سبزها، عمدتاً روشنفکران و رأی دهندگان چپ لیبرال را از ۱۸ تا ۳۰ سال جذب می کند. برخی اصرار دارند که سبزها را چپ گرا معرفی کنند، زیرا آن ها را ضدسرمایه داری می دانند و مطمئناً از لفاظی های ضدکاپیتالیستی و سی
است های متضاد با تجارت استفاده می کنند. با این حال، این برچسب گذاری تفاوت های میان سبزها - که اعتقاد زیادی به بازارهای محلی و دموکراسی مستقیم دارند - و سوسیالیست های چپ و کمونیست هایی که تمایل به تمرکز و اقتصاد برنامه ریزی شده و مسائل طبقاتی اقتصادی دارند، را درنظر نمی گیرند. حزب سبزها در سال ۲۰۱۷ دچار اختلاف و شکاف داخلی شد و نتوانست از آستانه ۴٪ در انتخابات سراسری که آن سال عبور کند؛ بنابراین، تمام کرسی های خود را در شورای ملی از دست داد. با این حال این حزب در انتخابات زودهنگام سپتامبر ۲۰۱۹، با سهم ۱۳٫۹ درصدی و ۲۵ کرسی، بازگشتی تماشایی داشت. نمایش قوی آن ها، همراه با ضررهای شدید FPÖ متضرر از رسوایی، آن ها را به یک شریک احتمالی ائتلافی برای حزب مردم تبدیل کرد که بیشترین تعداد آرا و کرسی ها را نسبت به همه احزاب به دست آورده و سباستین کورتس نامزد آن برای تصدی صدر اعظمی اتریش بود. برای دومین بار پس از دو ماه مذاکرات فشرده، کورتس و رهبر حزب سبز، ورنر کوگلر، توافقنامهٔ ائتلافی را در روز سال نوی ۲۰۲۰ اعلام کردند. کابینهٔ جدید یک هفته بعد در پیشگاه رئیس جمهور فن دربلن سوگند یاد کرد. NEOS - انجمن نوگرای لیبرال اتریش
. حزب انجمن لیبرال ("Liberales Forum" یا LIF)، در فوریه ۱۹۹۳ با جدایی از FPÖ و بر اساس آرمان های آزادی خواهانه تأسیس شد. این حزب در انتخابات ۱۹۹۹، ۳٫۶۵٪ آرا را به دست آورد و نتوانست از آستانه ۴ درصدی لازم برای نمایندگی در مجلس سفلی ("Nationalrat") عبور کند. پس از کاهش رای به کمتر از ۱٪ در انتخابات ۲۰۰۲، آن ها تقریباً به طور کامل از دید عموم ناپدید شده و در سال ۲۰۰۸ تنها توانستند ۲٫۱٪ از آرا را دریافت کنند. در سال ۲۰۱۳، LIF یک اتحاد حزبی با NEOS لیبرال مرکزی کلاسیک برای شرکت در انتخابات مجلس قانونگذاری ایجاد کرده و وارد شورای ملی شد. در سال ۲۰۱۴ این دو حزب ادغام شدند. NEOS با کسب ۸٫۱٪ آرا و ۱۵ کرسی، بهترین نتیجهٔ خود را در انتخابات شورای ملی سال ۲۰۱۹ به دست آورد که پنج کرسی نسبت به انتخابات قبلی در سال ۲۰۱۷ بیشتر بود. اما این تعداد برای واجد شرایط بودن آنها به عنوان یک حزب ائتلاف کوچک به رهبری ÖVP کافی نبود. انتخابات. خلاصه نتایج انتخابات پارلمانی اتریش در سال ۲۰۱۹ ببینید: انتخابات قانونگذاری اتریش ۲۰۱۷ و انتخابات قانونگذاری اتریش ۲۰۱۹ شرایط سیاسی. از زمان جنگ جهانی دوم، اتریش از ثبات سیاسی برخوردار بوده است.
دولتمرد بزرگ سوسیالیست، دکتر کارل رنر، پس از جنگ اداره اتریش و انتخابات عمومی در نوامبر ۱۹۴۵ را سازماندهی کرد. در آن انتخابات، حزب محافظه کار خلق (ÖVP) ۵۰٪ آرا (۸۵ کرسی) در شورای ملی، سوسیالیست ها ۴۵٪ (۷۶ کرسی) و کمونیست ها ۵ درصد (۴ کرسی) را به دست آوردند. دولت سه حزبی متعاقب آن تا سال ۱۹۴۷ حکومت کرد، تا زمانی که کمونیست ها دولت را ترک کرده و دولت ائتلافی ÖVP با سوسیالیست ها تا سال ۱۹۶۶ حکومت کرد. در آن سال، ÖVP اکثریت مطلق را به دست آورد و چهار سال بعد از آن را به تنهایی حکومت کرد. در سال ۱۹۷۰، زمانی که SPÖ برای اولین بار با کسب اکثریت مطلق تحت رهبری کاریزماتیک خود برونو کرایسکی در سال ۱۹۷۱، به قوی ترین حزب تبدیل شد. بین سال های ۱۹۷۱ تا ۱۹۹۹، SPÖ به تنهایی یا همراه با ÖVP کشور را اداره می کرد. این روال به استثنای سال های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۶ که در آن ائتلافی با شرکت حزب FPÖ حکومت می کرد، ادامه داشت. این ائتلاف با آغاز رهبری سیاستمدار راست گرا یورگ هایدر بر حزب FPÖ از هم پاشید. پس از انتخابات ۱۹۹۹، علیرغم اینکه ÖVP تنها در جایگاه سوم قرار گرفت، از اوایل سال ۲۰۰۰ با حزب راست پوپولیستی آزادی (FPÖ) ائتلافی تشکیل داد. S
PÖ، قوی ترین حزب در انتخابات ۱۹۹۹، به همراه سبزها اکنون اپوزیسیون را تشکیل می دهند. در پی تشکیل دولت ائتلافی با مشارکت FPÖ، اتحادیهٔ اروپا تحریم های نمادینی را علیه اتریش اعمال کرد که شش ماه بعد لغو شد. ایالات متحدهٔ آمریکا و اسرائیل و همچنین کشورهای مختلف دیگر تماس های خود را با دولت اتریش کاهش دادند. ÖVP در انتخابات ۲۰۰۲ مجدداً با با تعداد آرای بیشتر انتخاب شده و دولت ائتلافی دیگری با FPÖ تشکیل داد، که این بار توسط سایر کشورها عمدتاً نادیده گرفته شد. به دنبال اختلافات عمدهٔ داخلی در FPÖ بین هایدر و معاون صدراعظم سوزان ریس-پاسر (مشهور به "کودتای کنیتلفلد")، ÖVP در سال ۲۰۰۲ ائتلاف را شکست و خواستار انتخابات مجدد شد. ریس-پاسر FPÖ را ترک کرد و وزیر سابق خدمات اجتماعی، هربرت هاپت، به عنوان رهبر جدید منصوب شد. در یک حرکت بازاریابی درخشان، صدراعظم ولفگانگ اشلوسل وزیر دارایی بسیار محبوب آن زمان کارل هاینتز گراسر را متقاعد کرد که از FPÖ به ÖVP بپیوندد. علاوه بر این که FPÖ به طور علنی به دلیل شکستن ائتلاف سرزنش شده و گراسر را به ÖVP باخت، شیوهٔ حکومت و خلف وعدهٔ آن ها، بسیاری از رای دهندگان سابق این حزب را ناامید کرد
. در انتخابات ۲۴ نوامبر ۲۰۰۲، آن ها بیشترین نزول آرا در تاریخ اتریش را متحمل شده و میزان رأی شان از ۲۷٪ به تنها ۱۰٪ کاهش یافت. بیشتر این آرای از دست رفته به ÖVP تعلق گرفت. میزان آرای ÖVP از ۲۶٪ به ۴۲٪ درصد رسید که بالاترین میزان در دهه های اخیر است. هم سبزها و هم سوسیال-دموکرات ها رأی بیشتری به دست آوردند؛ اما این میزان برای تشکیل ائتلاف با تنها ۸۵ کرسی از ۱۸۳ کرسی کافی نبود. صدراعظم اشلوسل علی رغم افکار عمومی که در آن زمان پشتیبان دولت ائتلافی ÖVP-SPÖ بود؛ ائتلاف بین ÖVP و FPÖ را تجدید کرد. علیرغم انتقادات شدید احزاب اپوزیسیون بر قراردادهای خصوصی سازی ناموفق یا بسیار نامطلوب، بالاترین نرخ مالیات و بیکاری از سال ۱۹۴۵، خرید مشکوک هواپیمای جنگنده و اتهامات مکرر مبنی بر فرار مالیاتی وزیر دارایی گراسر، به نظر می رسد که این دولت باثبات ترین در دهه های اخیر بوده است؛ زیرا هر دو حزب از از دست دادن آرا می ترسند. تغییرات اخیر قوانین مربوط به پلیس، شرکت تلویزیون و رادیوی ملی، راه آهن فدرال و سیستم تأمین اجتماعی منجر به افزایش نفوذ ÖVP و FPÖ در این نهادها شد. حزب سوسیال دموکرات اتریش در انتخابات سال ۲۰۰۶ به عنوان قوی تر
ین حزب ظاهر شد. در پی تشکیل دولت ائتلافی با حزب ÖVP، رهبر حزب SPÖ آلفرد گوزنباور صدراعظم جدید شد. در انتخابات زودهنگام سال ۲۰۰۸، هر دو حزب ائتلاف دولت آراء خود را از دست دادند، با این حال، ائتلاف بین SPÖ و ÖVP تجدید شد و ورنر فایمان، رهبر جدید SPÖ، پس از آلفرد گوزنباور به عنوان صدراعظم انتخاب شد. حزب سوسیال دموکرات تحت رهبری آلفرد گوزنباور به عنوان برندهٔ انتخابات عمومی اتریش در اکتبر ۲۰۰۶ اعلام شد. پس از اینکه مذاکرات با ÖVP با موفقیت به پایان رسید، آلفرد گوزنباور و دولت ائتلافی SPÖ-ÖVP او در ۱۱ ژانویه ۲۰۰۷ بر رئیس جمهور هاینز فیشر سوگند یاد کردند. این ائتلاف دوباره در ژوئن ۲۰۰۸ از هم پاشید. انتخابات در سپتامبر ۲۰۰۸ هر دو حزب اصلی، سوسیال-دموکرات ها و حزب مردم را تضعیف کرد. با این حال؛ آن ها همچنان بیش از ۵۰٪ آرا را در اختیار داشته و سوسیال دموکرات ها نیز اکثریت را در اختیار دارند. حزب آزادی و حزب جدید یورگ هایدر، اتحاد برای آینده اتریش، هر دو از حزب راست گرا، تقویت شدند. با توجه به رشد جناح راست در انتخابات گذشته، بسیاری حدس می زدند که هر ائتلاف دولتی حداقل شامل یکی از دو حزب راست افراطی باشد. زمانی که سوسی
ال-دموکرات ها و حزب مردم اعلام کردند که هیچ یک از آنها با حزب آزادی یا اتحاد برای آینده اتریش همکاری نخواهند کرد، این ایده کنار گذاشته شد. مذاکرات طولانی منجر به تجدید «ائتلاف بزرگ» متشکل از سوسیال-دموکرات ها و حزب مردم شد. حزب خلق اتریش و سبزها در ۱ ژانویه ۲۰۲۰ یک دولت ائتلافی تشکیل دادند. به این ترتیب برای اولین بار سبزها به قدرت رسیدند. یک هفته بعد، اولین کابینهٔ اتریش با اکثریت زنان سوگند یاد کرد و صدراعظم سباستین کورتسِ ۳۳ ساله؛ عنوان جوان ترین رئیس دولت جهان را برای بار دوم از آن خود کرد. بتسی هارتمن از تحلیلگران سیاسی، این شبهه را مطرح کرد که این ائتلاف جناح راست با محیط زیست ممکن است به «سناریوی کابوس» اکوفاشیسم منجر شود. گروه های فشار سیاسی و لابی ها. اتاق های کار، بازرگانی و کشاورزی با عضویت اجباری مورد تأیید دولت، و همچنین اتحادیه های کارگری و گروه های لابی گر، گاهی اوقات تأثیر قابل توجهی بر دولت فدرال دارند. تصمیمات به اصطلاح مشارکت اجتماعی اتریش ("Sozialpartnerschaft")، متشکل از فدراسیون اتحادیه های کارگری اتریش و اتاق های بازرگانی، کارگران و کشاورزان، بر تعدادی از قوانین و سیاست های اتریش مانند
قانون کار و سیاست بازار کار آن، تأثیر می گذارند. مروری بر گروه ها. اتحادیه ملی دانشجویان اتریش (ÖH)، فدراسیون اتحادیه های کارگری اتریش (ÖGB)، اتحادیهٔ کار (AK)، کنفرانس رؤسای اتاق های کشاورزان، اتاق اقتصادی اتریش (WKO)، فدراسیون صنایع اتریش (VOeI) و کلیسای کاتولیک منجمله سازمان اصلی آن، حنبش کاتولیک. روابط خارجی. در سال ۱۹۵۵ اتریش اعلامیه بی طرفی را تصویب کرد که این کشور را برای همیشه بی طرف اعلام می کرد. اتریش از آن پس سیاست خارجی خود را بر اساس اصل بی طرفی استوار کرد. در دهه ۱۹۹۰ به دنبال عضویت اتریش در اتحادیه اروپا در سال ۱۹۹۵ و شرکت این کشور در ماموریت های صلح بانی سازمان ملل متحد، تفسر این بی طرفی تغییر کرد. اتریش از ابتدای سال ۲۰۰۹ عضو غیر دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد است.