Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بوستان قله یکی از بوستان های شهر تبریز است که در محل گورستان تاریخی قلهٔ اخی سعد و در منطقهٔ ۱ شهرداری ایجاد شده است. از جمله آرمیدگان در قله، دو تن از امیران قره قویونلو هستند. قله بر تمام محلهٔ بیلانکوه اشراف دارد و به «ساری داغ» (زردکوه) نیز معروف است. این محل، گورستانی تاریخی مربوط به بیش از ۸۰۰ سال قبل (سدهٔ پنجم و ششم هجری قمری) است؛ البته امروزه بر اثر زمین لرزه ها و وقوع جنگ ها، هیچ اثری از مزارهای آن برجای نمانده است. این محل بعضاً جزء محلهٔ بیلانکوه محسوب شده و بعضاً هم به همراه بیلانکوه، جزء محلهٔ بزرگ تر باغمیشه ذکر شده است. وجه تسمیه. اخی سعدالدین تبریزی یکی از عارفان اهل تبریز بود که مورد توجه اتابکان هم عصر خود، از جمله قزل ارسلان، قرار گرفته بود. یکی از دلایل این بذل توجه، این حکایت و پیش بینی اخی سعد دربارهٔ حکومت قزل ارسلان است: اخی سعدالدین تبریز در سال ۵۷۰ هجری قمری فوت کرد و بنا به وصیت خودش در قله به خاک سپرده شد. قزل ارسلان، اتابک وقت آذربایجان، برخلاف رسم معمول در مراسم تشییع جنازهٔ اخی سعد به صورت پیاده شرکت نمود. از آن تاریخ به بعد، آن گورستان و محله به نام «قلهٔ اخی سعد» مشهور شد. ت
اریخچه. محمدامین حشری تبریزی در روضه اطهار دربارهٔ تعداد افراد مدفون در قله چنین می نویسد: حافظ حسین کربلایی مؤلف روضات الجنان و جنات الجنان از ۴ مجموعه مزار-گورستان در شهر تبریز خبر می دهد (ذکر نام قلهٔ اخی سعد در کنار ۳ گورستان معروف تبریز): گورستان شمال شهر (محلهٔ سرخاب: مقبرةالشعرا)، گورستان جنوب شهر (محلهٔ چرنداب: مقبرةالوزرا)، گورستان غرب شهر (محلهٔ گجیل: مقبرةالعرفا) و گورستان شرق شهر (محلهٔ بیلانکوه: قلهٔ اخی سعد). آرمیدگان. امیران قره قویونلو: دیگر آرمیدگان: سنگ مزارها. پل بیلانکوه یکی از آثار تاریخی مربوط به دورهٔ قاجاریان است و در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۱۲۶۳ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. این پل در فاصلهٔ حدوداً ۳۰۰ متری در سمت غرب پارک قله واقع شده است. در ساخت پایه های پل بیلانکوه، از حدود ۴۰ سنگ مزار صندوقی شکل به رنگ سیاه استفاده شده که با تخریب قبرهای قلهٔ اخی سعد به این محل انتقال داده شده اند. البته به جز یک مورد سنگ مزار که عبارت «هذه روضه … و سنه … سبعه مائه» در آن قابل قرائت است، کتیبهٔ بقیهٔ سنگ مزارها به دلیل فرسودگی به طور کامل از بین رفته است. بوستان. جهت جایگزینی چمن
با گونه های گیاهی مناسب در راستای مصرف کمتر آب و تناسب با شرایط آب وهوایی و اکولوژیکی منطقه، چمن موجود در سطوح و تپه های محدودهٔ پارک قله با گونه هایی همچون رز، یاس، برگ نو، زرشک، کاج، کبوده و سرو خمره ای جایگزین شده است. در سال ۱۳۸۹ خورشیدی، سومین جشنواره تابستانی تبریز در بوستان قله برگزار گردید. در این جشنواره، بیش از ۲ هزار نفر از اهالی محله های بیلانکوه (در جنوب پارک) و خیابان عباسی (در شمال بوستان) حضور پیدا کردند.
فیان پاول (Fiann Paul) (متولد ۱۵ اوت ۱۹۸۰)، کاوشگر، ورزشکار، هنرمند، سخنران و روان شناس تحلیلی اهل ایسلند است. او رکورد-شکن ترین کاوشگر جهان بوده و دارنده بیشترین رکوردهای عملکرد-محور کتاب گینس در جهان است که در تاریخ در یک رشته ورزشی به ثبت رسیده است (در مجموع ۴۱/۳۳ عملکرد-محور)، او تا ۲۰۲۰ میلادی از نظر رتبه بندی بالاتر از راجر فدرر (حداکثر و فعلی ۳۶/۲۷) و مایکل فلپس (حداکثر ۲۶/۲۴، فعلی ۲۱/۱۹) قرار داشت. فیان به عنوان سریع ترین قایق ران روئینگ-در-اقیانوس (۲۰۱۶) و رکورد-شکن ترین قایق ران روئینگ-در-اقیانوس (۲۰۱۷) شناخته می شود. تا ۲۰۲۰ میلادی، او نخستین و تنها فردی بود که گرنداسلم اقیانوس کاوشگران را تکمیل نمود (عبور از آب های باز در هر کدام از پنج اقیانوس با استفاده از قایق های که توسط نیروی انسانی حرکت می کند). برای مقایسه، حدود ۷۰ نفر گرند اسلم زمینی کاوشگران را تکمیل نموده اند. فیان بیشتر افتخارات بلند در تاریخ روئینگ-در-اقیانوس را از آن خود کرده است، از جمله داشتن بیشترین تعداد عناوین عملکرد-محور «نخست در دنیا» در کتاب گنیس (به طور مجموعی ۱۴ عنوان که از بیش از راینولد مسنر است، کسی که تا ۲۰۲۰ میلادی در م
جموعه ۹ رکورد داشت). این عناوین که به «اولین های دنیا» نیز معروف است، معمولاً توسط کتاب رکوردهای گنیس برای دستاوردهای بی پیشینه مانند «نخستین فردی که در ۵ اقیانوس پارو زد» و «نخستین فردی کسی که رکورد دار فعلی سرعت در تمامی ۴ اقیانوس است» اعطاء می گردد. فیان چندین رکورد «نخست در دنیا» برای جهان گردی قطبی نیز دارد، مانند نخستین فردی که در شدیدترین دریاهای بزرگ مناطق قطبی هر دو قطب زمین پارو زده است. او ناخدای رکوردشکن ترین سفر اکتشافی در تاریخ بود که رکورد سریع ترین قایق در تاریخ ورزش روئینگ-در-اقیانوس و رکورد سرعت کلی عبور از هر هریک از اقیانوس ها را زد. تا ۲۰۲۰ میلادی، در سفر اکتشافی به آب های باز مناطق قطبی هر دو قطب، او ناخدای تنها سه قایقی بود که توسط نیروی انسانی حرکت می کرد و توانست این چالش را تکمیل نماید. دستاوردهای فیان نقش بزرگی در تبدیل شدن ایسلند به کشوری شد که در عرصه ورزشی دارای بیشترین تعداد رکوردهای جهانی گنیس به طور سرانه است. از سال ۲۰۱۷ به بعد، رکوردهای وی قسمت بزرگی از مجموع رکوردهای جهانی گنیس کشور ایسلند در بخش ورزش را تشکیل می دهد (تا ۲۰۲۰ میلادی، ۷۰ در صد). فیان در حوزه های هنر و روان ش
ناسی نیز فعال بوده و توجه مردم را به عنوان کسی که به طور منحصر به فرد حوزه های مختلف را باهم ترکیب می کند، جلب نموده است. ورزش. رکوردهای سرعت. فیان از تمامی پنج اقیانوس در یک قایق پارویی بدون موتور متکی نیروی انسانی، با سرعت رکوردشکن عبور نموده و رکورد سرعت کلی در اقیانوس های اطلس، هند، آرام و اقیانوس منجمد شمالی را به نام خود ثبت کرد (او تنها کسی بود که از اقیانوس منجمد شمالی توسط قایق پارویی متکی به نیروی انسانی، عبور نمود و به دلیل اینکه هیچ رقیبی نبود، تقاضای برای ثبت سرعت نیز صورت نگرفت). ۲۰۱۱ میلادی. در ۲۰۱۱ میلادی، فیان با قایق سارا جی (Sara G) پارو زد که در نتیجه این قایق عنوان «سریع ترین قایق در تاریخ روئینگ-در-اقیانوس» را کسب نمود، رکورد سرعت کلی در اقیانوس اطلس را به نام خود ثبت کرده و جایزه نوار آبی (Blue Riband Trophy) روئینگ-در-اقیانوس را کسب نمود. این مسیر، The Atlantic Trade Winds I، رقابتی ترین مسیر روئینگ-در-اقیانوس است که اسطوره های چون جیمز کراکنل مفتخر به نشان امپراتوری بریتانیا و ورزشکاران پایداری چون مارک بیومونت مفتخر به مدال امپراتوری بریتانیا در آن مسیر به رقابت پرداخته اند. ۲۰۱۴ میل
ادی، دو اقیانوس. در ۲۰۱۴ میلادی، فیان به نخستین فردی مبدل شد که به طور همزمان رکورد سرعت کلی برای سریع ترین روئینگ در دو اقیانوس (اطلس و هند) را به نام خود ثبت کرد. فیان در حل حرفه خود، چهار پارو را شکست. سه پارو بر اثر طوفان های دریایی شکسته شده و چهارمی در جریان یک عملیات نجات در اقیانوس هند هنگامی که او سوار بر قایق آوالون بود درهم شکست، این اتفاق زمانی رخ داد که یک نفت کش، رودخانه ی نوردیک، برای نجات یکی از اعضای مجروح تیم به ناحیه رسید اما به طور مصیبت باری شروع به کش کردن این قایق کوچک به سمت پروانه خود نمود و تا پنج برابر ارتفاع قایق، آن را به سمت خود کشید. پارو هنگامی که فیان تلاش می کرد تا قایق قایقرانها را از کشتی نفت کش دور نماید در دست او خرد شد و پس از اینکه ملوانان با نفت کش تماس گرفته و کشتی انجین خود را به موقع خاموش نمود، جان ملوانان از تصادم نجات پیدا کرد. در یک تصادم دیگر، این بار با نهنگ آبی، کیبل مهم فرمان شکست و ملوانان را مجبور کرد تا به طور دستی قایق را هدایت نمایند، کاری که عرشه قایق روئینگ را تنها برای دو قایق ران در هر شفت تقلیل داد؛ نصف آنچه طراحی شده بود. پس از عبور از یک توفند با
وجود جراحت های بادوام، در نهایت تعداد ملوانان به طور کلی به ۳ قایق ران (۱٫۵ در هر شفت) تقلیل یافت و آنها مجبور بودند، قایق سنگین ۲-تنی که طبق طراحی مستلزم نیروی ۸ قایق ران بود را حرکت دهند. ملوانان که تعداد آنها ناکامل بود، مجبور بودند در شفت های ۲ ساعت و ۴۰ دقیقه حرکت و ۱ ساعت و ۲۰ دقیقه استراحت، به عوض شفت معیاری ۲ ساعت حرکت و ۲ ساعت توقف، حرکت نمایند تا مسیر خود را طی نموده بتوانند. این چالش طاقت فرسا باعث دلیریوم بادوام ملوانان شد که به دلیل خستگی مفرط و کم خوابی، برای چندین روز دوام داشت. ۲۰۱۶ میلادی، ۳ اقیانوس. در ۲۰۱۶ میلادی، فیان به نخستین قایق ران روئینگ مبدل شد که رکورد سرعت کلی در سه اقیانوس (اطلس، هند، میان-اطلسی) را ثبت نموده و تنها قایق ران روئینگ بود که هر سه رکورد را به طور همزمان در اختیار داشت. پس از کسب این دستاورد، رکوردهای جهانی گنیس عنوان «نخستین فردی که به طور همزمان دارنده رکورد سرعت کلی روئینگ-در-اقیانوس در هر سه اقیانوس است» را به او اعطاء نمود که یکی از بلندترین افتخارات در تاریخ روئینگ-در-اقیانوس است. ۲۰۱۷، ۴ اقیانوس. در ۲۰۱۷ میلادی، او با قایق رانی در اقیانوس منجمد شمالی، به نخست
ین فردی مبدل شد که در تمامی ۴ اقیانوس قایق رانی نموده است و دارنده رکورد سرعت کلی در اقیانوس منجمد شمالی شد. جهت دریافت مجوزی برای قایق رانی تا سوالبار، فیان ملزم بود تا به حاکم سوالبار درخواست داده و یک ارزیابی از شانس ها و توانایی تیم برای نایل شدن به این سفر اکتشافی را معرفی نماید. فیان میانگین سرعت این سفر دریایی را ۲٫۷ گره (یکای سرعت) پیش بینی کرد. نماینده حاکم سوالبار این ادعا را بلوف خواند، چون تا آن زمان رکورد سرعت کلی روئینگ در اقیانوس منجمد شمالی ۰٫۷ گره و میانگین سرعت قایق های بادبانی کوچک ۴ گره بود. از این رو، آنها روی بالاترین بیمه ممکن را درخواست نمودند که به بزرگترین قلم بودجه این سفر اکتشافی مبدل شد. صحت زمان تخمینی رسیدن (ETA) که فیان اعلام نموده بود ۴ ساعت تفاوت کرد. طبق برنامه، قایق ران ها بدون هیچ درد سری از جذر و مد ۱۰۸ کیلومتری در امتداد آبدره ایسفیوردن پس از لونگ یربین استفاده کردند. قایق رانی قطبی یکم (Polar Row I) بزرگترین درهم کوبی رکورد در تاریخ روئینگ-در-اقیانوس بود: رکورد موجود روئینگ در اقیانوس منجمد شمالی با افزایش ۳٫۵ برابر سرعت شکسته شد، علی رغم اینکه تیم قایق رانی قطبی یکم ۶۰
درصد اوقات با بادهای مخالف مبارزه می کردند. فیان اظهار داشت، بادهای مخالفی که ما با آن مواجه بودیم «تصدیقی از عملکرد متکی بر نیروی انسانی ما» بود. پس از این دستاورد او عناوین «نخستین فردی که در هر ۴ اقیانوس قایقرانی نموده است» و «نخستین فردی رکورددار فعلی سرعت کلی در هر ۴ اقیانوس است» در کتاب رکوردهای جهانی گنیس را کسب کرد.
لیچه که لیچه و لیچه نیز نوشته می شود، سکونت گاهی در اتیوپی در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم بود. این شهر بازار بزرگی در شوآ و برای مدت کوتاهی پایتخت آن پادشاهی نیز بود. امپراتور آینده منلک مجبور شد در سال ۱۸۷۸ دربار خود را به عنوان بخشی از پیمان خود با یوهانس چهارم به دبرا برنام (دبره برهان مدرن) منتقل کند.
فردریک راسل برنهام (Frederick Russell Burnham) (۱۱ مه ۱۸۶۱ – ۱ سپتامبر ۱۹۴۷) پیشاهنگ و جهانگرد ماجراجوی آمریکایی بود. او به دلیل خدماتش به شرکت بریتانیایی آفریقای جنوبی و ارتش بریتانیا در مستعمره آفریقا و به دلیل آموزش صنایع چوبی به رابرت بی دن پاول در رودزیا، شناخته شده است. او به الهام بخشیدن به تأسیس جنبش بین المللی پیشاهنگی کمک کرد. اوایل زندگی. برنهام در ۱۱ مه ۱۸۶۱ در یک منطقه اختصاصی برای سرخ پوستان داکوتا سیوکس در مینه سوتا، در خانواده ای مبلغ مذهبی که در نزدیکی شهر کوچک جدید تیوولی (اکنون از بین رفته)، در ۲۰ مایلی (۳۲ کیلومتری) منکیتو، به دنیا آمد. پدرش، کشیش ادوین اتوی برنهام، یک کمک کشیش پروتستان بود که در نیویورک تحصیل کرده و منصوب شده بود. او در گنت، کنتاکی متولد شد. مادرش، ربکا راسل برنهام، اکثر کودکی اش را در آیووا گذراند و در سه سالگی همراه با خانواده اش از وست مینستر انگلستان مهاجرت کرده بود. در جنگ ۱۸۶۲ داکوتا، رئیس کلاغ کوچک و جنگجویان سیوکس به شهر همجوار نیو اولم، مینه سوتا حمله کردند. پدر برنهام در آن زمان برای خرید مهمات در مانکاتو بود، بنابراین وقتی مادر برنهام سیوکس را دید که با لباس جن
گی به کابین او نزدیک می شود، می دانست که باید آنجا را ترک کند و هرگز نمی تواند در حال حمل نوزادش، فرار کند. او فردریک را در سبدی از پوسته های سبز ذرت در مزرعه ذرت، پنهان کرد و برای زندگی خودش، فرار کرد. هنگامی که حمله سیوکس دفع شد، او برگشت و متوجه شد که خانه آنها سوخته است، اما بچه، فردریک سالم بود و در سبد با پوسته های ذرت به خواب عمیق فرورفته بود. برنهام جوان در مدارس آیووا تحصیل کرد. در آنجا با بلانش بلیک آشنا شد که بعدها با او ازدواج کرد. برای چند سال بعد، برنهام به عنوان یک پیام رسان برای شرکت اتحاد تلگراف غرب، در کالیفرنیا و قلمرو آریزونا کار کرد. در گلوب، آریزونا، برنهام قبل از شروع کشتار جمعی به طور ناخواسته به طرف بازنده جنگ دره دلپذیر پیوست و به سختی از مرگ نجات یافت. او هیچ سهمی در این دشمنی نداشت، اما به خاطر ارتباطش با خانواده گوردون، وارد درگیری شد. به محض شروع کشتار، او احساس کرد که مجبور است به عنوان تفنگدار مزدور، به یک جناح ملحق شود، اگرچه که او در سمت اشتباه قرار-گرفت. در میان یورش ها و تاخت و تازها، او بی وقفه با تپانچه خود تمرین می کرد. او تیراندازی را با هر دو دست و از پشت اسبی که در حا
ل دویدن است، یادگرفت. در این مدت او «با یک جوان خوب و سوارکار قوی به نام؛ کانسان آشنا شد که در یک حمله سرخ پوستان او را شناخته بود و قدرت او را بسیار تحسین می کرد.» کانسان جوان که یک ناظر بی وجدان معدن از او کلاه برداری کرده بود، نقشه ای داشت که گاوها و اسب های ناظر را جمع آوری و سرقت کند و آنها را به کرلی بیل (ویلیام بروسیوس)، یک یاغی که به طور غیرمستقیم با او در تماس بود، بفروشد. هر دو مرد در آن زمان شکست خورده بودند و کار آسان به نظر می رسید. اما برنهام همیشه زندگی به عنوان یک دزد را رد کرده بود و حتی به عنوان یک فرد تحت تعقیب، خود را یک جنایت کار نمی دید. برنهام متوجه شد که اگرچه برای کمک به دوستانش به دشمن پیوسته است، اما اشتباه کرده است که «انتقام گرفتن فقط منجر به انتقام بیشتر و حتی بی عدالتی بیش از آنچه در قوانین اغلب ناعادلانه اجرا شده در این سرزمین تحمیل شده است، می شود». برنهام تصمیم گرفت، پیشنهاد کانسان جوان را رد کند (که نقشه اش را دنبال کرد و بعداً کشته شد) و اینکه او باید تونتو باسین را ترک کند. او یک مبارز شناخته شده جایزه در تمب استون و یکی از موفق ترین قاچاقچیان در امتداد مرز آریزونا- مکزیک
بود. درگیری مسلحانه در ا.کی. کورال تنها چند ماه پیش از آن رخ داده بود، اما از آنجاییکه تمب استون یک شهر پررونق بود که معدن چیان نقره جدید را از همه قسمت ها استخراج می کردند، مکان آیده آلی برای مخفی شدن بود. برنهام چندین نام مستعار برای خود در نظر گرفت و گاهی برای مک لئود و شرکای قاچاقچی اش در سونورا، مکزیک، پیام می فرستاد. او بسیاری از ترفندهای ارزشمند را برای شناسایی نشدن، ارسال پیام های رمزگذاری شده و فرار از دست تعقیب کنندگان، از مک لئود آموخت. برنهام سرانجام برای تحصیل در دبیرستان، به کالیفرنیا بازگشت، اما هرگز فارغ التحصیل نشد. او به آریزونا بازگشت و به عنوان معاون کلانتر شهرستان پینال منصوب شد، اما خیلی زود به گاوچرانی و اکتشاف بازگشت. پس از اینکه او به پرسکات، آیووا برای دیدار با معشوقه دوران کودکی خود؛ بلانچ رفت، باهم در ۶ فوریه ۱۸۸۴ ازدواج کردند. او ۲۳ ساله بود. در طول دهه ۱۸۸۰، بخش هایی از مطبوعات آمریکا، این تصور را که غرب پیروز شده است و چیزی برای فتح در ایالات متحده باقی نمانده است، ترویج کردند. در ۱۸۹۰، اداره سرشماری ایالات متحده به طور رسمی مرزهای آمریکا را بست و به سیستمی که براساس آن، زمین در
قلمروهای غربی به صورت ارزان به پیشگامان فروخته می شد، پایان داد. در سال ۱۸۹۳ به همراه همسر و پسر کوچکش عازم دوربان در آفریقای جنوبی شد و قصد داشت به پیشگامان رودز در ماتابل لند و ماشون لند بپیوندد. اواخر زندگی. پس از جنگ. پس از بهبودی، برنهام مدیر دفتر لندن برای سندیکای وا، یک نهاد تجاری با منافعی در ساحل طلایی و مناطق همجوار در غرب آفریقا، شد. او در سال ۱۹۰۱ سفر سندیکای وا را از طریق ساحل طلایی و ولتای بالا رهبری کرد و به دنبال مواد معدنی و راه-هایی برای بهبود کشتیرانی رودخانه بود. میان سال های ۱۹۰۲ و ۱۹۰۴ او توسط سندیکای آفریقای شرقی، برای رهبری کردن یک سفر بزرگ اکتشاف مواد معدنی در مستعمره شرق آفریقا (کنیا)، استخدام شد. او که به طور گسترده در منطقه اطراف دریاچه رودلف (دریاچه تورکانا امروزی) سفر می کرد، دریاچه بزرگ سودا را کشف کرد. جنگ جهانی اول. در این دوره، برنهام یکی از ۱۸ افسر برگزیده رئیس جمهور سابق آمریکا، تئودور روزولت بود تا در سال ۱۹۱۷، کمی پس از ورود ایالات متحده به جنگ، یک لشکر پیاده نظام داوطلب را برای خدمت در فرانسه تشکیل دهد. طرحی برای پرورش سربازان داوطلب از غرب ایالات متحده که از جلسه باشگا
ه کوه راکی مستقر در نیویورک بیرون می آمدند. برنهام مسئول سازمان دهی عمومی و استخدام شد. کنگره به روزولت اختیار داد تا چهار لشکر مشابه راف رایدرز، اولین هنگ سواره نظام داوطلب ایالات متحده و گردان ۲۵ ارتش بریتانیا (مرزداران)، گارد پادشاهی را تشکیل دهد، با این حال رئیس جمهور وودرو ویلسون، به عنوان فرمانده کل قوا، از استفاده از داوطلبان روزولت خودداری کرد. در طول جنگ جهانی اول، برنهام در کالیفرنیا زندگی می کرد و در ضد جاسوسی برای بریتانیا، فعال بود. زندگی شخصی. برنهام کوتاه قد بود. ۵ فوت و ۴ اینچ (۱٫۶۲ متر) اما او همچنین عضلانی و برنزه بود، آرواره ای مربعی شکل داشت. او ظاهری پسرانه داشت که در موارد متعدد از مزایای آن استفاده می کرد. بارزترین ویژگی او، استواری و چشمان آبی خاکستری اش بود. برنهام سیگار نمی کشید و به ندرت الکل می نوشیدند، زیرا می ترسید این عادت ها به تیزی حس بویایی او آسیب برسانند. او راه هایی برای تمرین تمرکز ذهنی پیدا کرد، به جای خواب طولانی، چرت های قدرتی انجام می داد و مایعات بسیار کمی می نوشید. او این پرهیزها را انجام می داد برای اینکه هنگام جستجو یا سفر به جاییکه آب وجود ندارد، بتواند زنده بمان
د و خود را برای تحمل وحشتناک ترین خستگی ها، گرسنگی، تشنگی و زخم ها، تربیت کند. برنهام در ۱ سپتامبر ۱۹۴۷ در سن ۸۶ سالگی بر اثر نارسایی قلبی در خانه خود در سانتا باربارا کالیفرنیا درگذشت. او در یک مراسم خصوصی در تری رورز، کالیفرنیا، در نزدیکی چراگاه گاو قدیمی خود، لاکستا، به خاک سپرده شد.
ینس تودت (نروژی: Jens Tvedt) با تلفظ: ینس توّتْ، زاده ۱۴ ژوئن ۱۸۵۷ در وستلند؛ و درگذشته ۳ سپتامبر ۱۹۳۵م، در استاوانگر، یک آموزگار، نویسنده و کتابدار نروژی بود. پیشین. ینس تودت، در سال ۱۸۵۷م، در جنوب غربی نروژ در شهرکی به نام سانهوردلند، متولد شد. پدر وی یک کشاورز نسبتاً مرفه بود. به همین دلیل ینس، بر خلاف رسم معمول آن روزگار نروژ، در کودکی، اجباری به شراکت در امور مزرعه نداشت و خیلی زود و بیشتر، به مطالعهٔ نشریات و کتاب پرداخت. علاقه وی به مطالعه، در سراسر عمر با وی باقی ماند. بعد از اتمام دورهٔ متوسطه ینس، ۲ سال را به تحصیل در مدرسهٔ تربیت معلم استورد، گذراند. وی در حین این دوره تحصیلی، به نهضت گسترش زبان نروژی نو؛ و سیاست چپ، گرایش پیدا کرد. ینس تودت، نیز مانند بسیار دیگری از نویسندگان نروژی نو، در عصر خود، تحت تأثیر کشیش و روشنگر دانمارکی، نیکلای گروندتویگ قرار داشت؛ و از نظر ایدئولوژی به جنبش آزادی خواهان نزدیک بود. از سال ۱۸۷۸م، وی ابتدا در هوردالاند؛ و سپس از ۱۸۸۲ تا ۱۸۹۹م، در استاوانگر مدتی را به عنوان معلم، مشغول کار بود. در سال ۱۸۹۹م، "ینس"، ابتدا به عنوان دستیار کتابدار و سپس از سال ۱۹۰۱م، بعد از ان
تقال کتابخانه به ساختمان فعلی، در مقام رئیس کتابخانه استاوانگر مشغول خدمت شد. وی در این پست تا آخر عمر باقی ماند؛ و از سال ۱۹۱۲م، مستمرّی دولتی هنرمندان به وی، تعلق گرفت. نویسندگی. اولین اثر ادبی ینس تودت، تحت عنوانی که ترجمهٔ آن به فارسی چیزی شبیه «در داخل آبدره ها» است؛ در سال ۱۸۸۵م، منتشر شد. بسیاری از خصوصیات شیوهٔ نویسندگی وی همگی، در این کتاب، موجودند. فضای داستان های وی، عموماً فضایی روستایی؛ و شخصیتهای آنها، دهقانان نروژی هستند. اغلب داستان های وی، در اطراف آبدره های غرب نروژ، روی می دهند و به مردم محتاطی می پردازند که برای یافتن امنیت و ثبات در زندگی خود، تلاش می کنند. شهرت ینس تودت، به عنوان نویسنده، در اواخر عصر وی، به اوج خود رسید. در این دوره او بیشتر از دهقانان زیردست و مشکلات زنان روستایی نوشته است. در سال ۱۹۳۲م، زمانی که ینس تودت، ۷۵ساله بود؛ مجسمه نیم تنه ای از وی ساخته؛ و در بیرون کتابخانه استاوانگر قرارگرفت. بعدها یک کپی از این مجسمه در شهر زادگاه وی نیز قرار داده شد. منابع بیشتر. https://nbl.snl.no/Jens_Tvedt
جورج باس (George Bass) (۳۰ ژانویه ۱۷۷۱ - پس از ۵ فوریه ۱۸۰۳) پزشک نیروی دریایی بریتانیا و کاوشگر استرالیا بود. سال های اولیه. باس در ۳۰ ژانویه ۱۷۷۱ در اسواربی، روستایی خرد در نزدیکی اسلیفوردِ لینکلن شر به دنیا آمد. پدرش، جورج باس، یک کشاورز مستأجر و مادرش زن مقبولی از همان روستا به نام سارا (نام تولد: نیومن) بود. پدرش در سال ۱۷۷۷، هنگامی که باس ۶ سال داشت، درگذشت. او در مدرسه گرامر بوستون تحصیل کرد و بعداً در بیمارستان بوستون در لینکلن شایر در رشته طب آموزش دید. باس در سن ۱۸ سالگی در لندن به عنوان عضوی از شرکت جراحان پذیرفته شد و در سال ۱۷۹۴ به عنوان جراح به نیروی دریایی سلطنتی پیوست. باس در ۷ سپتامبر ۱۷۹۵ با کشتی اچ ام اس ریلاینس وارد سیدنی در نیو ساوت ولز شد. همراهان او در این سفر متیو فلیندرز، جان هانتر، بنلونگ و دستیار جراحش ویلیام مارتین بودند. سفرهای دریایی تام تامب و تام تامب دوم. باس یک قایق خرد با تیر ۸ فوت (۲٫۴ متر) و بیم ۵ فوت (۱٫۵ متر) با خود به ریلاینس آورده بود که به دلیل اندازه اش، آن را تام تامب نامید. در اکتبر ۱۷۹۵ باس و فلیندرز به همراه ویلیام مارتین، تام تامب را از بندرگاه جکسون به خلیج بوت
انی رساندند و رودخانه ژرژ را بیش از مستعمره نشینان، در بالادست کاوش کردند. پس از بازگشت، گزارش های آنها منجر به پایه گذاری حومه شهر بنکس تاون شد. همان گروه در مارس ۱۷۹۶ سفر دومی را با یک قایق بزرگ تر آغاز کردند که آن را تام تامب دوم نامیدند. در طول این سفر آنها تا ساحل دریاچه ایلاوارا که آن را تام تامب لاگون می نامیدند، پیش رفتند. آنها همچنین خور بندرگاه هکینگ را کاوش کردند. بعداً باس در همان سال زمین های خوبی را در نزدیکی پراسپکت هیل کشف کرد، چهارپایانی را که با ناوگان اول آمده اما گم شده بودند را پیدا کرد، ولی در نهایت نتوانست از کوه های آبی عبور کند. سفر با قایق صید نهنگ به بندر غربی. باس در سال ۱۷۹۷، با یک قایق صید نهنگ روباز همراه با شش خدمه و بدون حضور فلیندرز، به کیپ هاو یعنی دورترین نقطه جنوب شرقی استرالیا سفر کرد. وی از کیپ هاو به سمت غرب در امتداد جاییکه اکنون ساحل منطقه گیپسلند ویکتوریا است، به سمت بندر غربی رفت؛ تقریباً تا ورودی بندرگاه فیلیپ که ملبورن کنونی در ساحل شمالی آن واقع شده است. مشاهدات دقیق باس از جزر و مد عاجل و موج طولانی جنوب غربی در دماغه ویلسون، اعتقاد او مبنی بر اینکه تنگه ای سرزم
ین اصلی را از سرزمین ون دیمن (تاسمانی کنونی) جدا می کند را تأیید کرد. باس از ناحیه کیاما بازدید کرد و یادداشت های زیادی در مورد پیچیدگی گیاه شناسی و پدیده طبیعی شگفت انگیز حفره کیاما تهیه کرد و به زمین شناسی آتش فشانی اطراف آن اشاره نمود و به شناخته شدن آن کمک زیادی کرد. گردش دور تاسمانی در نورفولک. زمانی که باس و فلیندرز در سال ۱۷۹۸ در نورفولک، به دور سرزمین ون دیمن گردش کردند، این نظریه تأیید شد. در طول این سفر، باس از مصب رودخانه دِروِنت که توسط کاپیتان جان هیز در سال ۱۷۹۳ کشف و نام گذاری شد، بازدید کرد. بعدتر بر اساس گزارش باس، شهر هوبارت در سال ۱۸۰۳ در همان جا تأسیس شد. وقتی باس و فلیندرز به سیدنی بازگشتند، فلیندرز به فرماندار جان هانتر توصیه کرد که گذرگاه میان سرزمین ون دیمن و سرزمین اصلی را تنگه باس نام گذاری کنند. فلیندرز نوشت: «این تنها به معنای ادای احترام به دوست و همراه شایسته من بود؛ به دلیل خطرات و خستگی های شدیدی که او متحمل شد، در ابتدا با یک قایق صید نهنگ وارد آنجا شده بود و در نهایت توانست به کمک نشانه های مختلف، وجود شکاف گسترده ای میان سرزمین ون دیمن و نیو ساوت ولز را تأیید کند».
کیلد هیلینگسو (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل دانمارک است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دنبرو و نشان افتخار شایستگی جمهوری فدرال آلمان شده است.
مارکس فردریک هانری سوزان () فرد نظامی اهل فرانسه بود. سوزان یک ژنرال فرانسوی در خدمت لوننبرگ، دانمارک و ساکسون بود. آزار و اذیت مذهبی، وی را مجبور به ترک وطن خود کرد و به عنوان کاپیتان سواره نظام به خدمت لوننبرگ درآمد. در سال ۱۶۸۳، با اجازه پادشاه لویی چهاردهم، او به همراه پسرش، ژاک-فردریک دو لا فورست-سوزانت و برادر ناتنی اش فیلیپ-فردریک دو لا فورست-سوزانت، به دانمارک نقل مکان کرد. در سال ۱۶۸۳، با درجه سرهنگی، به او اجازه داده شد تا یک هنگ سواره نظام تشکیل دهد، اما این هنگ از اولین حرکت خود فراتر نرفت. در سال ۱۶۸۶، به لطف کمک پادشاهان دانمارک، او مجاز شد همسر و دخترانش را به کپنهاگ بیاورد. در سال ۱۶۸۹، با بهره گیری از الطاف دربار دانمارک، به درجه سرلشکری ارتقا یافت و به عنوان وزیر دانمارک در دربار سنت جیمز و مشاور شاهزاده جورج دانمارک، همسر ملکه آینده آن، منصوب شد. وظیفه اصلی او جلب حمایت شاه ویلیام در درگیری دانمارک با دوک هولشتاین-گوتورپ بود و در این راستا در مورد کمک نظامی دانمارک در جنگ علیه ژاکوبیت ها مذاکره کرد. مارکز دو لا فورست پس از مذاکره موفقیت آمیز برای انعقاد پیمان کمک نظامی، به عنوان سرلشکر هورس
در سپاه کمکی دانمارک که طبق آن پیمان به ایرلند اعزام شده بود، منصوب شد. در سال ۱۶۹۴ توسط ویلیام اورنج به درجه سپهبدی در سپاه ارتقا یافت و در سال ۱۶۹۷ سپهبد دانمارکی شد. در پایان جنگ نه ساله، او از خدمت در دانمارک استعفا داد و در ایرلند در ملکی که شاه ویلیام به او داده بود، ساکن شد. با این حال، دو سال بعد، در سال ۱۶۹۷، او یک ژنرال کامل در خدمت ساکسون ها است و فرماندهی ۸۰۰۰ نفر را بر عهده دارد و دستور دارد از دانمارک در جنگ علیه سوئد حمایت کند. در سال ۱۶۹۹، پادشاه لهستان از مارکیز خواست تا در هنگ او در لهستان بماند و در آنجا در مارس ۱۷۰۱ در سن ۵۵ سالگی درگذشت. مارکیز دو لا فورست تنها فرزند فردریک دو سوزان و استر هنری دو شوس بود. پدرش که همسرش را از دست داده بود، با الیزابت دو کورسیلون، خواهر مارکیز دانگو، ازدواج کرد و صاحب چهار فرزند دیگر شد. فردریک-هنری دو لا فورست-سوزان با پسرعموی اول خود رنه-ماری هنری دو شوس ازدواج کرد. دو پسر آنها در آتش سوزی خانه اپرا در کپنهاگ در سال ۱۶۸۹ جان باختند. ژاک-فردریک، تنها پسر بازمانده آنها، داماد اتاق خواب خصوصی پادشاه انگلستان شد.
لاوه هوهندورف (; – ) فرد نظامی اهل دانمارک بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دنبرو شده است.
هانس جسپر هلسو (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل دانمارک است. وی رئیس سابق دفاع دانمارک است. هلسئو در سال ۱۹۶۸ خدمت سربازی خود را انجام داد و در ابتدا گروهبان و افسر ذخیره شد. در سال ۱۹۷۴ به درجه ستوان رسید و چهار سال بعد را در هنگ توپخانه کینگ خدمت کرد. در سال های ۱۹۸۲–۱۹۸۳ - با درجه سروانی - در دوره ستاد کل در ایالات متحده بود. در سال ۱۹۹۰ به درجه سرهنگ دومی منصوب شد و برای چند سال به عنوان رئیس بخش توپخانه به ارتش بازگشت. پس از یک خدمت کوتاه در فرماندهی عملیاتی ارتش، بین سال های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۶ رئیس هنگ توپخانه کینگ شد. در سال های ۲۰۰۰–۲۰۰۲، او رئیس فرماندهی عملیاتی ارتش و سپس رئیس ستاد عملیات و برنامه ریزی تا زمان انتصاب به عنوان رئیس دفاع بود. در آگوست ۲۰۰۸، هلسو به سن قانونی ارتش رسید و تیم اسلات یورگنسن جایگزین او شد. خدمت او با چند مأموریت بین المللی تکمیل شده است؛ ابتدا در قبرس در سال ۱۹۷۹ و سپس در بالکان در سال ۱۹۹۵ در سال ۲۰۰۲ - چند ماه قبل از موعد مقرر - هلسو به دلیل استعفای زودهنگام کریستین هویت، مجبور شد به عنوان رئیس دفاع منصوب شود. دوره او به عنوان رئیس دفاع با تغییر دفاع از بسیج به دفاع حرفه ای مبتنی بر
خدمت سربازی مشخص می شود که در آن مأموریت های خارج از کشور بخش قابل توجهی از تلاش را تشکیل می دهند. پس از دوران ریاست دفاع، هلسو در سازمان های مرتبط با ارتش، از جمله به عنوان عضو کمیته جایزه بورسیه سربازان فعالیت داشت.
فردریک-والدمار اولسن (; – ) سرباز و اهالی کسب وکار اهل دانمارک بود.
هانس کریستین ماتیسن (؛ زادهٔ ) افسر و سیاست مدار اهل دانمارک است.