Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن چند تا لیمو از باغ بیاورد. ناصر با حالی منقلب، مشدی را با خود می برد. لویی و گوشتینی، سرمست از موفقیت، با اردک کشته ای وارد می شوند. شکار را به خان بابا می سپارند تا برایشان کباب کند. هوشنگ و مشدی منوچ در مدرسه با هم برخورد می کنند. مشدی منوچ عینک هوشنگ را که زیرِ درخت لیمو یافته است، به او می دهد. هوشنگ از او می خواهد که نیمرو درست کند. خان بابا، بازمی گردد و درِ آبدارخانه را که باز می کند، جسدِ مشدی منوچ را می بیند که از سقف آویزان است. انسیه آشفته وارد می شود و به خان بابا می گوید که اردک شکار، مالِ آن ها بوده. تابلوی چهارم: هر کدام از معلم ها با یادی از این پنج سال خدمتشان در حالِ خداحافظی هستند. هوشنگ به بهانه ای، انسیه را که برایشان کلوچه آورده، بیرون می کند. ناصر، عکسی یادگاری از آن ها می گیرد. با پنچرکردنِ چرخ ناصر، او را مجبور به ماندن می کنند. ناصر با هوشنگ بحث می کند. همگی سعی دارند ناصر را اذیت کنند. فرجام، کتاب ناصر را که از رشت خریده (آه، مشدی منوچ!) به ناصر نشان می دهد و از تعلّقِ خاطر او به انسیه می پرسد. او ناصر را از خطری که در پیش دارد آگاه می کند. ناصر که نمی خواهد صحنهٔ مبارزه را خالی ک
ند، تصمیم می گیرد بماند. همه می روند جز ناصر. هوشنگ، انسیه را از خود می راند. انسیه بی پناه، پشتِ ناصر می گرید.
لبخند باشکوه آقای گیل نمایشنامه ای است از اکبر رادی. خلاصه داستان. پردهٔ اول (چنگ در باد): عمارت و باغِ علیقلی خان گیل در نیاوران است. علیقلی خان خون قِی کرده است. دخترش فخری اعظم به همراه همسرش تجدّد، که هر دو پزشک جرّاح پلاستیک هستند، از او عیادت می کنند. فروغ که حالِ پدر را وخیم دیده، آن ها را خبر کرده و نیز خواهر و برادرهای دیگرش را. داوود، مهرانگیز، نورالدین و جمشید. داوود شکارچی است، مهرانگیز نقاش، نورالدین تاجر و جمشید دکتر فلسفه. همگی مجرّدند و در این عمارت زندگی می کنند. فروغ که استاد روان شناسی است اجازه نمی دهد مادرشان گیلانتاج، به اتاق علیقلی خان برود. او گیلانتاج را که دچار پاره ای اختلالات روانی است، با قرص های خواب آور در اتاق حبس می کند که با مخالفت مهرانگیز و جمشید روبه رو می شود. فروغ که عصبی و خسته است؛ داوود را به خاطر لودگی، مهرانگیز را به خاطر طرح هایی که ناشی از عقده هایی درونی اند و جمشید را به خاطر فلسفهٔ زندگی اش که ساعت ها تنها در اتاقش پیانو می نوازد و گیاهخوار است، یا شب ها دورِ استخر بیهوده و بی هدف قدم می زند و... سرزنش می کند. سرانجام علیقلی خان از اتاق خارج می شود. فخری اعظم و
تجدّد در ازای چک درشتی که از علیقلی خان دریافت می کنند، جراحی را تجویز می کنند ولی داوود دوای درد پدر را یک خرگوشِ باکرهٔ سفید می داند. که منظورش طوطی، خدمتکار تُرد و زیبای خانه است. اما علیقلی خان که ده سال است در این باغ حبس شده، طرح های بزرگی برای آینده دارد. او با شادی شراب می نوشد و می گوید که همچون کاجِ هفتاد سالهٔ باغ، سرِ حال و سرِ پا ست. پردهٔ دوم (ضربهٔ عجیب): حالِ علیقلی خان کمی بهتر شده. مهرانگیز برایش کتاب می خواند و طوطی از او مراقبت می کند. فروغ الزمان که تحملِ جمشید را ندارد از پدر می خواهد تا خرج او را قطع کند. همچنین مهرانگیز را به خاطر این که طاهرِ نوکر را لخت کرده و نقاشی می کند، دعوا می کند. علیقلی خان به داوود در ازای طوطی، وعدهٔ کارخانه یا دهی می دهد که فروغ می شنود. خود را پیشِ پای پدر انداخته و می گوید حاضر است طوطی را به او بدهد تا از خونی دو رگه، یک گیلِ دیگر به دنیا آید. علیقلی خان از نورالدین می خواهد تا او را به آرامگاهی که برایش ساخته اند، ببرد. او از گذشته و از دوران مالکیتش یاد می کند و از زخمی که اصلاح طلب ها بر دوشش گذاشته اند. او که حالش بد شده، خیره و با لبخندی بر لب، قوز
کرده روی عصایش می ماند. پردهٔ سوم (مُرده ریگ): گیل در بیمارستان است و حاضر به ملاقات با هیچ کس نیست. فروغ و نورالدین با ممانعت کردن از ورود جمشید به اتاقش، وصیت نامهٔ گیل را باز می کنند. عمارت به فروغ و کارخانه ها به نورالدین ارث رسیده. دهِ گیلده که حقِ جمشید بوده، وقفِ زارعان گشته است. به داوود نیز صندوقچهٔ ترمهٔ علیقلی خان که وافور و تسبیح و انگشتری است، می رسد. جمشید، مدرک دکتری اش را پاره می کند و تصمیم می گیرد به گیلده رفته و خود را وقف مردمِ آنجا کند. کاجِ هفتاد سالهٔ باغ، در طوفان می شکند. هم زمان خبر می دهند که گیل مرده است. داوود مسخ شده از ارثی که به دستش رسیده، برای تطهیر ارثیه اش به طوطی تجاوز می کند. آن گاه کنارِ استخر، خودکشی می کند.
صیادان نمایشنامه ای از اکبر رادی است. خلاصه داستان. ۱: بیوک، صیاد تازه واردی که در مؤسسهٔ صید ماهی استخدام شده، به خاطر بی پولی از همکارش یعقوب می خواهد تا پیشِ گداعلی سماک ضمانتش کند اما یعقوب که بیوک را غریبه می داند او را ترغیب به دزدی از انبار مؤسسه می کند. ۲: بیوک تُرک است و در میان صیادان یک غربتی. یعقوب او را متّهم به دزدی از انبار می کند و صالح، شاهد این دزدی. ایوب از صیادان می خواهد تا بیوک را آزار ندهند ولی ممانعت او از قسم به قرآن، دزدیش را اثبات می کند. یعقوب صیادان را می شوراند تا او را به رئیس مؤسسه لو دهند، چون ممکن است اتّهام او به هرکدام از آن ها وارد شود. ایوب این کار را بی مورد می داند. رامیار عاملِ نظام فتیله، رئیس مؤسسهٔ آن ها را به خاطر شراب خواری و بی نظمی توبیخ کرده و برای این که نظم و انضباطی پیدا کنند، باشگاهی ورزشی برایشان تشکیل می دهد. ایوب مربیی باشگاه می شود. از طرفی بیوک اخراج می گردد. ۳: اسماعیل جای بیوک می آید. صیادان خوشحال از حضور اسماعیل که خودی است و حالا آن ها یکپارچه شده اند، جشنی برای تأسیس باشگاه می گیرند اما یعقوب که اخراج بیوک و باشگاه را توطئه ای می داند، حاضر به شر
کت در باشگاه نیست چون باشگاه وسیله ای برای پُر زورتر شدن صیادان در جهت صید بیشتر برای مؤسسه است. او ایوب را جاسوسِ نظام فتیله معرفی می کند. صیادان که مخالفت یعقوب را به خاطر ترس از لو دادنِ ایوب برای عدم حضورش در باشگاه می دانند، حرف هایش را قبول نمی کنند و ایوب عهد می کند تا زمانی که بتواند برایشان مفید باشد، در رأس باشگاه بماند. ۴: یعقوب ورزش کردنِ صیادان را که بیشتر به اَعمال شاقّه می ماند، تمسخر می کند. صیادان که نظم و انضباطی یافته اند، مورد مرحمت رامیار واقع می شوند تا جایی که شجاع، حکم رسمی می گیرد و ایوب وعده می دهد که اوضاع، روز به روز بهتر گردد. اما یعقوب معتقد است ایوب فقط نوچه اش را رو به راه کرده و برای این که ماهیت کارهای نظام فتیله مشخص شود، پیشنهاد می کند یک نفرِ دیگر از انبار دزدی کند. اسماعیل دزدی از انبار را می پذیرد. ۵: پس از تمام شدن مهلت قرارشان، لو نرفتنِ اسماعیل، حرف های یعقوب را بی اساس می کند. یعقوب که قمار را باخته، به میانشان می آید اما نبی، خشمگین یعقوب را لخت کرده و به مانند مصلوبی، بیخِ دیوار میخکوبش می کند. ورود رامیار مانع از حملهٔ شدید او می شود. رامیار، خبرِ تشکیل شرکتی تعاو
نی را می دهد. ایوب مسئول شرکت می گردد. پس از آن، اخراج اسماعیل، نبی را دگرگون می کند. ۶: صادق به جای اسماعیل می آید. یعقوب، صیادان را مجبور می کند برای شناساییِ خبرچین، پاکت صالح را بگردند، اما ماهی های گندیدهٔ داخل پاکت ـ که صالح از اضافات دفن شدهٔ پشت انبار که رویشان را با آهک می پوشاندند، برمی داشته ـ همه را شرمنده می کند. ایوب که حالا دیگر جای رامیار را گرفته و عطر و بارانی و تعلیمی شبیه به او دارد، در برابر التماس های سید همایون که دکّهٔ کوچکی دارد و تشکیل شرکت، موجب زیانش شده، نظرِ صیادان را می پرسد اما آن ها اجناس نوی شرکت را به اجناس دست دوم سید همایون ترجیح می دهند. ۷: یعقوب نزد سید همایون رفته و به او می گوید که به زودی مجبور خواهد شد دکانش را حراج کند. سید همایون با یعقوب متحد می شود. هر دو سراغ نجف می روند و او را با تحریک این که ایوب وضع زندگی اش تغییر کرده و ریاست شرکت حقّ نجف بوده نه ایوب، نجف را نیز با خود همراه می کنند. سپس سراغ بقیه رفته، همه را علیه ایوب می شورانند. ۸: تا جایی که در جلسه ای در قبرستان از ایوب می خواهند برود کنار. یعقوب پیشنهاد می کند صندوقی از انبار بدزدند و ایوب برای کفاره
ٔ گناهش باید با آن ها راه بیاید. هر کس با بهانه ای از این کار طفره می رود. یعقوب به ناچار خود می پذیرد اما روزِ قرار، دُمل پایش را بهانه کرده و نمی رود. جماعت، ایوب را مجبور به رفتن می کنند. ایوب می پذیرد. شجاع مانع شده، خودش جای او می رود. ۹: ایوب استعفا می دهد. رامیار، خبرِ تشکیل یک کارخانهٔ توربافی برای شغل تابستانهٔ صیادها که طرح پیشنهادیی ایوب قبل از رفتن بوده است را به آن ها می دهد. شجاع اخراج می گردد.
خیزش اسکورپیو () یک فیلم کوتاه تجربی آمریکایی در سال ۱۹۶۳ به کارگردانی کنت انگر و بازی بروس بایرون در نقش عقرب است. موضوعات اصلی فیلم شامل معنویت، خرده فرهنگ موتورسواری، همجنس گرایی، مسیحیت و نازیسم است. "خیزش اسکورپیو" همچنین به پرستش آیکون های شورشی آن دوران، مانند جیمز دین و مارلون براندو (که آنگر از آنها به عنوان «قهرمانان» بایرون یاد می کند) می پردازد. مانند بسیاری از فیلم های انگر، خیزش "عقرب" شامل هیچ گفتگویی نیست. در عوض یک موسیقی متن برجسته متشکل از پاپ دهه ۱۹۶۰ شامل آهنگ های ریکی نلسون، انجلز، کریستالز، بابی وینتون، الویس پریسلی و ری چارلز است. انتشار. اولین بار این فیلم در اکتبر ۱۹۶۳ در تئاتر هنری گرامرسی در شهر نیویورک به نمایش درآمد. وقتی این فیلم در تئاتر هنری در لس آنجلس به نمایش درآمد، توسط حزب نازی آمریکا مورد اعتراض قرار گرفت، به این دلیل که به پرچم آنها توهین کرده است. سرانجام پلیس به محل فراخوانده شد و مدیر تئاتر را به دلیل اشاعه عمومی فحشا دستگیر و اجرای فیلم لغو شد. پرونده به دادگاه عالی کالیفرنیا رفت و در آنجا پرونده به نفع انگر خاتمه یافت. انگر در مصاحبه ای توضیح داد: موسیقی متن. "به ع
قیده برخی، خیزش عقرب" اولین فیلم درامی است که دارای موسیقی متن راک اند رول است. یکی دیگر از فیلم های آنگر نیز از موسیقی متن راک اند رول ("ماه خرگوش") استفاده می کند، اگرچه چهارده سال قبل از "افزایش عقرب" فیلمبرداری شده بود، اما تا سال ۱۹۷۲ تکمیل نشد. انتقادها. خیزش عقرب از هنگام انتشار اولیه توسط منتقدان ساحل غربی مورد ستایش قرار گرفت. هنگامی که در سال ۱۹۶۴ در شهر نیویورک به نمایش درآمد، "عقرب افزایش یافت" نظرات مثبت دیگری را از "نیویورکر"، "ورایتی" و "نیوزویک به دست آورد". نورا سایر از "نیویورک تایمز" این فیلم را در سال ۱۹۷۵ مرور کرد و اظهار داشت: "فیلمی به اندازه کافی خاص، ارجاعات فیلم به دهه پنجاهم قرن بیستم، که می بایستی در سال ۱۹۶۵ قدیمی و موقر محسوب شود، باعث نمی شود که این فیلم اکنون از مد افتاده به نظر درآید. مسلماً، برخی از افراد آن را در بستری تأسف بار مشاهده کردند - در عرفانی زیرزمینی که بسیاری از فیلمهای فرومایه از تصاویر مشابهی مانند کنار هم قرار گرفتن مسیح و هیپسترها یا نمای بزرگ جمجمه های همه منظوره استفاده می کردند. اما پس از یک دهه تحصیل در جانمایی ها، امروز هنوز می توان طراوت گستاخی "عقرب" ر
ا چشید. " کارگردانان گاسپار نوئه و نیکولاس ویندینگ رفن از این فیلم به عنوان تأثیر در روند فیلم سازیشان یاد کرده اند.
حملهٔ اعراب به پارس از ۶۳۸/۹ تا ۶۵۰/۱ میلادی صورت گرفت و با مطیع سازی استان مهم ساسانی پارس به خلافت راشدین پایان یافت. بیشتر فتوحات در پارس در دوران عمر رخ داد. بیشتر شهرها پس از فتح دست به شورش زدند و همگی سرکوب شدند. خونین ترین سرکوب مربوط به استخر بود که طی آن ۴۰٬۰۰۰ ایرانی کشته شدند. فتح این منطقه برای اعراب بسیار سخت بود؛ به اندازه ای که عمر به مردم بصره می گفت سواد عراق و اهواز از آن شما باشد اما ای کاش بین ما و فارس (در روایتی:جبال) کوهی از آتش قرار داشت که نه ما به آنان برسیم و نه آن ها به ما برسند. پیش زمینه. پارس از جهت تاریخ سیاسی در دورهٔ ساسانی و اوایل دورهٔ اسلامی یک استان بوده و شامل استان های فارس، بوشهر، استان هرمزگان، کهگیلویه و بویراحمد و حتی استان یزد و شهرستان بهبهان از استان خوزستان امروزی بوده است. پارس در این دوره به پنج خوره (کوره) تقسیم شده بود. این پنج کوره که در دورهٔ بعد از اسلام نیز برقرار بودند، عبارتند از: از شهرهای مهم استان پارس استخر، بیشاپور، گور، دارابگرد، فسا، جهرم، استهبان، اَرَّجان، کثه، جنابه، مَهرویان، غُندِجان، توج، نوبندجان، بیضا، سیراف، یزدخواست، جویُم، ایج، نَجیر
ُم، ریشهر، سینیز، قَطرویه و مِشکان را می توان نام برد. حمله های اعراب. فتح خارگ. عَلاء بن الحَضرَمی در زمان عمر والی بحرین بود. او در سال ۶۳۸ میلادی عَرفَجة بن هَرثَمه را بدون اجازهٔ عمر راهی فارس کرد و او توانست جزیرهٔ لارو (احتمالا جزیرهٔ خارگ) را در دریای فارس فتح کند. عمر به پیروی از ابوبکر با جنگ های دریایی موافق نبود و وقتی خبر این فتح به او رسید علاء را سرزنش کرد و در عین حال آن را آغاز فتح فارس دانست. جنگ طاووس. علاء در سال ۶۴۲ میلادی برای دومین بار بدون اجازهٔ عمر سپاهی را به جنگ پارس فرستاد. علاء سپاه خود را به سه دسته تقسیم کرد؛ یکی تحت فرماندهی جارود بن مُعَلّیٰ، گروهی دیگر تحت فرماندهی سَوّار بن هَمّام و گروه دیگر تحت فرماندهی خُلَید بن مُنذِر بن ساویٰ (پسر فرماندارِ ساسانیِ بحرین). گروه اول با ورود به پارس مورد حملهٔ ایرانیان قرار گرفتند و به سرعت شکست خوردند. جارود نیز در همین جنگ کشته شد. به زودی همین اتفاق برای گروه دوم نیز رخ داد. اقبال گروه سوم با وجود شکست دو گروه پیشین بیشتر بود. خلید موفق به پیشروی تا استخر شد. او قصد داشت استخر را پیش از این که سایر ایرانیان باخبر شوند، محاصره کنند و با
فتح آن شهر دیگر شهرهای میان آن تا دریا را تصرف نمایند. ولی هربد، سپهسالار فارس، از آمدن اعراب و قصد آن ها خبردار شد و با سپاهی بزرگ در کرانهٔ دریای فارس به تعقیب آنان شتافت. سرانجام جنگ سختی میان ایرانیان و اعراب درگرفت و سپاه عرب شکست خورد و وادار به رهاسازی محاصرهٔ استخر شد. این جنگ در تاریخ به جنگ طاووس مشهور است. بازماندگان سپاه عرب نتوانستند به بحرین بازگردند چرا که ایرانیان راه دریا را بسته بودند. آن ها به ناچار در همان پارس اردو زدند و به پایداری پرداختند. عمر با اطلاع از حملهٔ علاء به پارس و گرفتاری سپاه عرب عثمان بن ابی العاص را به عنوان فرماندار بحرین جایگزین کرد و به عُتبة بن غَزوان، فرماندار بصره، دستور داد تا برای خلید نیروی کمکی بفرستد. عتبه سپاهی دوازده هزارنفری را به فرماندهی ابوسَبره راهی فارس کرد. خلید در سال ۶۴۳ با کمک آن سپاه توانست از محاصرهٔ ایرانیان خارج شود و با برخی از افرادش به بحرین عقب نشینی کرد. گروهی دیگر از سپاهیان او نیز به بصره بازگشتند. در این جنگ، بیش از همه، مردم استخر، به فرماندهی شَهرَگ، در برابر اعراب مقاومت کردند. این جنگ در دشواری و کثرت نعمتی که به دست مسلمانان افتاد
مانند جنگ قادسیه بود. فتح توج و ریشهر. عمر پس از تعیین فرماندار جدید بحرین، تمام لشکریان عرب را از بصره، بحرین و عمان بسیج کرد و هر امیر را مأمور فتح یکی از کوره های فارس نمود. او عثمان بن ابی العاص را مأمور فتح استخر، مُجاشِع بن مسعود را مأمور فتح اردشیرخوره و شاپورخوره و ساریة بن زَنیم را مأمور فتح دارابگرد کرد. عثمان در سال ۶۴۴ با سپاهی دوهزارنفره از قبایل عرب راهی فارس شد. این سپاه در راه، جزیرهٔ ابرکاوان (جزیرهٔ قشم امروزی) را تصرف کرد و سپس رهسپار توج (در تنگستان امروزی) شد و آن جا را نیز گشود. آن قبایل عرب سپس در توج ساکن شدند و پایگاهی نظامی را در آنجا بنا کردند. برخی منابع، برادر عثمان به نام حَکَم را فاتح توج می دانند. پارسیان سپس در نزدیکی توج گرد آمدند تا آن را بازپس بگیرند. دو فرماندهِ دیگر با دریافتن خبر پیروزی اعراب و گردآمدن پارسیان، راهی شهرهایی که مأمور فتح آن بودند شدند. پارسیان نیز پراکنده شدند تا در نواحی مختلف به دفاع بپردازند. از اینجا بود که سستی و شکست به اتحادشان راه یافت. مجاشع مأمور فتح شاپور و اردشیرخوره، در نزدیکی توج با سپاه پارس برخورد نمود و جنگی بزرگ میان دو لشکر درگرفت. سرا
نجام پارسیان شکست خوردند و توج فتح شد. با این حال، اهالی توج حاضر شدند جزیه دهند و به دین خود باقی بمانند. مجاشع نیز مژدهٔ پیروزی و خمس غنایم را به نزد عمر فرستاد. زمانی که عثمان بن ابی العاص توج را گشود، شهرگ با لشکری به سوی ریشهر (بوشهر امروزی) رفت. در اینجا نیز جنگی درگرفت و لشکر پارسیان شکست خوردند و شهرگ نیز کشته شد. پس از فتح ریشهر، فارس به طور کلی ضعیف شد و تا زمان عثمان بن عَفّان تمامی آن به تصرف اعراب درآمد. عمر پس از فتح توج در نامه ای از عثمان بن ابی العاص خواست تا برادرش حَکَم را به عمان و بحرین گمارد و خود در پارس پیشروی کند. خلیفه نامه ای هم به ابوموسی اشعری فرستاد تا به کمک عثمان بشتابد. فتح استخر و گور. عثمان که مأمور فتح استخر بود راهی آن شهر شد. او با اهالی استخر در صحرای فراشبند در نزدیکی شهر گور (فیروزآباد امروزی) روبرو شد و با آنان پیکار نمود. پارسیان دوباره شکست خوردند و به سوی استخر عقب نشینی کردند. عثمان سپس گور را تصرف کرد و بر اهالی آنجا جزیه مقرر داشت. سپس به سوی استخر شتافت و در راه بلوک خواجه ای، مِیمَند، کَوار و کُربال را در میانهٔ راه قتل و غارت نمود. او با رسیدن به استخر کشتار
بزرگی به راه انداخت تا اینکه هربد فرماندار استخر با قبول جزیه و گرفتن امان نامه، اهل آنجا را آسوده کرد و فراریان بازگشتند. عثمان اهالی بلوک رامجرد، بیضا و کوهمَره را نیز به دادن جزیه و سرشماری واگذاشت و از این طریق غنایم همهٔ شهرها را جمع کرد و خمس آن ها را نزد عمر فرستاد و بقیه را میان مردم تقسیم کرد. فتح شاپور و اَرَّجان. اعراب در گشایش شاپور با جنگ به کامیابی نرسیدند. عثمان سرانجام در ۶۴۳ با صلح و دریافت مال المسالمه و جزیه بیشاپور، نوبندگان و جِره را گشود. عثمان کمی بعد در اواخر حکومت عمر با کمک ابوموسی اشعری اَرَّجان (بهبهان کنونی) را فتح کرد. دیگر شهرهای کورهٔ قبادخوره همه به صلح گشوده شد و مردمانش با جزیه در امان ماندند. عثمان یک نومسلمان را به نام هرمز بن حیان العبدی برای حمله به شهر معروف به سینیز در ساحل پارس فرستاد. عثمان همچنین با سپاه عرب، جنّابه (گِناوه) را که در آن زمان بندری آباد بود تسخیر کرد و مقدار زیادی طلا و نقره از آنان جزیه گرفت. در آن زمان لشکر لار، قیر، کارزین و فومستان (پارسیان امروزی) در شهر جَهرُم جمع شده بودند و عثمان به قصد جنگ با آنان و فتح جهرم از گناوه راهی این مناطق شد. او در
راهش خُنج، اَفزَر و کارزین را گشود و از مردم آن جزیه گرفت. سپاه فارس در نزدیکی جهرم با لشکر عثمان درگیر شد که در نتیجه پارسیان شکست خوردند و جهرم فتح شد. تعداد کشته ها در این جنگ آنقدر زیاد بوده که کوهی در غرب جهرم در محل این درگیری به کوه شهدا و دره ای نیز به نام درهٔ لاشه (جسد) معروف گردیده است. در سال ۲۳ قمری پس از به قدرت رسیدن عثمان به عنوان خلیفه جدید، ساکنان شاپور به رهبری برادر شهرگ شورش کردند. آنان نیز که دریافتند کاری از پیش نمی برند، پس از اندکی پایداری از عثمان امان خواستند و با پرداخت جزیه صلح نمودند. اهالی شاپور برای سومین بار در سال ۲۶ پیمان خود را شکستند و عثمان با ابوموسی اشعری شهر را دوباره به جنگ فتح کرد. فتح دارابگرد. ساریة بن زَنیم مأمور فتح دارابگرد (داراب امروزی) بود و با لشکر خود به سوی آنجا حرکت کرد. اهالی دارابگرد با کردان (عشایر فارس) لشکر بزرگی ساختند. اعراب در دشتی به نام دُم دشت که دامنه کوه بنارجان قرار داشت با این سپاه روبرو شدند. آنان برای جلوگیری از محاصره شدن در دشت به کوه پشت سرشان پناه بردند و سرانجام پیروز شدند. هربد با اهدای مال فراوان و تعهد به پرداخت سالیانه دو میلیون
درهم به بیت المال، برای مردم دارابگرد امان گرفت. بعد از آن فسا نیز با همان شروط مصالحه کرد. فتح این دو شهر به طور کلی دو ماه طول کشید. آمدن یزدگرد و شورش های دوباره. عبدالله بن عامر که توسط خلیفه سوم عثمان به حکومت بصره، اهواز و فارس گماشته شده بود، عبیدالله بن مَعمَر را به عنوان والی روانهٔ پارس کرد. در همین هنگام یزدگرد سوم، شاهنشاه ایران، پس از عقب نشینی از جنگ نهاوند به پارس و استخر آمده بود. او در آنجا مورد استقبال قرارگرفت و اقدام به ضرب سکه کرد. اهالی پارس با خبردار شدن از بازگشت یزدگرد، به هواخواهی او همراه با قبیلهٔ شبانکاره شورش کردند. عبیدالله سعی در سرکوب این شورش کرد اما در جنگ با شورشیان کشته شد. یزدگرد سپس حکومت استخر را به دست هربد سپرد و خود با قبیلهٔ شبانکاره به دارابگرد رفت. چون این خبر به عبدالله بن عامر رسید از بصره به فارس آمد و استخر را با جنگ بازپس گرفت. او سپس با هربد صلح نمود و امور پارس را به او واگذاشت. عبدالله مجاشع بن مسعود را به دنبال یزدگرد فرستاد. یزدگرد در دارابگرد توقف نکرد بلکه به سوی کرمان و از آنجا به سیستان و سپس مرو رفت و سرانجام در همان جا کشته شد. عبدالله نیز به دارا
بگرد رفت و با شبانکاره مصالحه نمود و اسماعیل رئیس آنان را نائب کارهای هربد قرار داد و بدین ترتیب نواحی شورشی دارابگرد آرام شدند. پس از آرام کردن مردم دارابگرد، خبر شورش دوبارهٔ اهل استخر و گور به عبدالله رسید. او به سوی گور پیشروی کرد و آنجا را محاصره نمود. پیش از او هَرِم بن حَیّان نیز گور را محاصره کرده بود ولی نتوانسته بود آن را بگشاید. به گفتهٔ ابن اثیر اعراب چندین سال با اهل گور در جنگ بودند و کسی یارای فتح آن را نداشت. شبی یکی از اعراب در هنگام نماز کیسهٔ نان و گوشتی در کنار خود نهاده بود. ناگهان سگی آمد و آن را برداشت و فرار کرد و از یک راه زیرزمینی وارد شهر شد. این اتفاق سبب شد که مسلمانان از آن راه پنهانی رسیدن به شهر را کشف کنند و با شمشیر آنجا را فتح نمایند. ابن عامر پس از گور، کاریان و فستجان را نیز که دوباره شورش کرده بودند تصرف کرد. عبدالله بن عامر سپس به استخر که آن نیز در شورش بود بازگشت. عبدالله برای گشایش شهر از منجنیق استفاده کرد و پس از فتح آن کشتار زیادی به راه انداخت که آمار آن را بیش از ۴۰٬۰۰۰ نفر ذکر کرده اند. اعراب سپس در صدد سیراف برآمدند و در سال ۲۹ به مدت یک ماه آن را در محاصره نگه
داشتند. روزی آن ها پس از جنگ با اهالی شهر به لشکرگاه بازآمدند اما برده ای مملوک از سپاه عقب افتاد. او امان نامه ای نوشت و بر تیری نهاد و به سوی پارسیان انداخت. مسلمانان پس از چندی باز به جنگ پارسیان رفتند. پارسیان از حصار خود بیرون آمدند و اعلام کردند که شما خود به ما امان داده اید و این امان نامه شماست. اعراب به خلیفه در این باره نامه نوشتند و او جواب داد که «برده مسلمان از مسلمانان است و پیمان او چون پیمان شماست. امان نامه او را معتبر دارید». اعراب نیز فرمان خلیفه را اطاعت کردند. بدین ترتیب فتح پارس توسط مسلمانان پایان یافت و به مرور زمان اهالی پارس مسلمان شدند. ساکنان آن بعداً نیز چندین بار علیه اعراب شورش کردند.
الکساندر پاپم (انگلیسی: Alexander Poppam؛ ۱۶۰۵ – ۱۱۶۶۹) از لیتلکوت، ویلتشایر، سیاستمداری انگلیسی بود که بین سالهای ۱۶۴۰ تا ۱۶۶۹ در دوره های مختلف در مجلس عوام کرسی نمایندگی داشت. وی حامی جان لاک فیلسوف بود. اوایل زندگی. الکساندر پاپم، پسر سر فرانسیس پاپم و آن گاردینر دادلی و نوه سر جان پاپم در لیتلکوت هاوس در ویلتشایر به دنیا آمد. وی در کالج بالیول، آکسفورد تحصیل کرد. الکساندر پاپم، در سال ۱۶۲۲ در میدل تمپل پذیرفته شد. پیش از جنگ. وی پیش ازجنگ داخلی از چهره های برجسته و عدالت خواه و صلح جو در سامرست بود. وی در آوریل ۱۶۴۰ به نمایندگی از حوزه انتخاباتی باث به عضویت مجلس عوام درآمد. جنگ داخلی. الکساندر پاپم، از یک خانواده پروتستان بود و خود از بزرگان کلیسا محسوب می شد. او از آرمان پارلمانی حمایت کرد و با درجه سرهنگی همراه با صفوف ارتش مجلس جنگید. وی در لیتلکوت هاوس، یک قرارگاه نظامی داشت. با این که پاپم، پروتستان بود اما در طول جنگ داخلی دوم با ارتش همدردی می کرد. همین امر باعث شد که او از پاکسازی های سال ۱۶۴۸، جان سالم بدر برد. پس از اعدام پادشاه چارلز اول توسط پارلمان و تشکیل شورای دولتی انگلیس که بعداً به شور
ای محافظ نیز معروف شد، الکساندر پاپم به خدمت شورا درآمد. در سال ۱۶۵۴ وی بار دیگر به نمایندگی مجلس انتخاب شد. وی در دوره بعدی نیز وارد مجلس عوام شد. اما حاضر به حمایت از جمهوری خواهان نبود؛ و کرسی مجلس عیان کرامول را در سال ۱۶۵۸ نپذیرفت. احیای سلطنت. در آوریل۱۶۶۰ الکساندر پاپم، بار دیگر در پارلمان کنوانسیون به عنوان نماینده مجلس انتخاب شد. پس از احیای سلطنت ، وی با چارلز دوم صلح کرد و از وی در یک ضیافت مجلل شام در لیتلکوت پذیرایی کرد. االکساندر پاپم، در سال ۱۶۶۱ مجدداً به عنوان نماینده حوزه انتخاباتی باث به مجلس راه یافت. خانواده. پاپم، بعد از مرگ برادر بزرگترش در سال ۱۶۳۷، وارث پدرش بود. او در سال ۱۶۴۴ اموال پدرش را به ارث برد. همسر اول الکساندر پاپم، در سال ۱۶۴۳ درگذشت. وی از همسر دوم خود صاحب ۸ فرزند شد. از فرزندان او ۳ پسر و ۳ دختر به سن بزرگسالی رسیدند.
اربن معاصر ()، که همچنین به عنوان هیپ هاپ، اربن پاپ یا به سادگی اربن شناخته می شود، یک موسیقی با فرمت رادیویی است. این اصطلاح توسط دی جی رادیوی نیویورک فرانکی کراکر در اوایل تا اواسط دههٔ ۱۹۷۰ به عنوان مترادفی برای موسیقی سیاهپوستان ایجاد شد. ایستگاه رادیوی معاصر اربن شامل یک پلی لیست ساخته شده کاملاً از سبک هایی مانند آراندبی، پاپ-رپ، کوایت استورم، اربن معاصر بزرگسالان، هیپ هاپ، موسیقی لاتین مانند لاتین پاپ، چیکانو آرندبی و چیکانو رپ، و موسیقی کارائیب مانند رگی و سوکا است. اربن معاصر از طریق ویژگی های سبک هایی مانند آراندبی و سول گسترش یافت.
سبک رترو () “رترو” یا “بازسازی” سبکی است که از شیوه های زندگی، روندها، فرم های هنری و … گذشته الهام گرفته شده یا به صورت آگاهانه از آن ها الگوبرداری شده است. این سبک در فرهنگ عامه برای دو دهه ای که 20-30 سال پیش آغاز شده اند، به نام “چرخه یادآوری” شناخته می شود. انواع مختلف. سبک رترو در خودرو. سبک رترو در خودروها امروزه بسیار گسترش یافته است. در این سبک، طراحی بیرونی خودروهای مدرن را بر اساس خودروهای قدیمی، به عنوان مثال خودروهای دهه ۶۰ و ۷۰ میلادی انجام می دهند و به عبارتی مدرنیته را با سبک سنتی تلفیق می کنند. هدف از این سبک، ایجاد حس نوستالژی بودن در خریداران است. سبک رترو در طراحی پوشاک. در دهه های ۲۰۰۰ و ۲۰۱۰، احیای رنگ های پاستل و نئون وجود داشت، که به صورت کلیشه ای با مد دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ مرتبط بود (با احیای پاستل دهه ۱۹۸۰ در واقع تولدی دوباره در روند دهه ۱۹۵۰ بود). همچنین در آن زمان، شلوارهای جین مادر با کمر بلند اواخر دهه ۱۹۸۰ با هیپسترهای زن بازگشت. در دهه های ۲۰۱۰ و ۲۰۲۰، مد دهه ۱۹۹۰ دوباره بازگشت: بسیاری از پارچه ها و الگوهای همه جا در آن دهه (مانند مخمل خرد شده و گلدار) در حال حاضر محبوب ه
ستند و دکتر مارتنز، مارک کفش محبوب در دهه ۱۹۹۰، نیز ساخته شده است. یک بازگشت قوی در اوایل دهه ۲۰۱۰، زیرا ۲۰۱۱–۲۰۱۲ پرفروش ترین فصل تمام دوران شرکت بریتانیایی بود. دکوراسیون داخلی به سبک رترو. دکوراسیون داخلی به سبک رترو نمایانگر زیبایی و اصالتی است که از ایام گذشته الهام گرفته و همچنان در دنیای امروز حضور دارد. این سبک دکوراسیون داخلی، با الهام از دهه های گذشته، یک هنر است که با جلب نوستالژی و زیبایی، فضاها را به دنیایی از یادگاری و شگفتی تبدیل می کند. فاکتورهای مانند رنگ های جذاب و شاد، الگوهای متنوع، استفاده از قطعات مبلمان و تزئینات با طراحی های گذشته از وصف استایل رترو بهره می برند. رترو با احترام به زیبایی های دوران های گذشته روی می آورد و آن ها را با لمس های مدرن تلفیق می کند تا یک هماهنگی جذاب و جذابیت بخش ایجاد کند. سبک رترو در معماری. مجلات طراحی داخلی اغلب سبک یکپارچه سازی با سیستم عامل را به عنوان دکوراسیون داخلی سبک ها و اشیاء ترکیبی از گذشته، دست دوم و جدید نشان می دهند. به عنوان مثال، کاغذ دیواری های طرح دار دهه ۱۹۷۰، همراه با مبلمان دست دوم همچنین از دهه ۱۹۷۰، ۱۹۶۰ یا ۱۹۵۰. ارزش آثار قدیمی افزا
یش یافته است، زیرا قبلاً اشیاء قدیمی و هر روز در نظر گرفته می شدند. در این مورد «یکپارچه سازی با سیستم عامل» یک مقدار را نشان می دهد، همچنین تا حدی دلیل این است که خرده فروشان امروزی اشیاء جدید را به سبک قدیمی تولید می کنند.
های ولتاژ سافت ور () شرکت بازی ویدئویی آمریکایی است، که در سال ۱۹۹۳ تأسیس شد.