Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
صادق صدریه، دیپلمات ایرانی و کارمند بلندپایهٔ وزارت امور خارجه ایران در دوران سلطنت محمدرضا شاه پهلوی بود. او به زبان های آلمانی، فرانسه و انگلیسی تسلط کامل داشت. وی آخرین سفیر دولت شاهنشاهی ایران در آلمان غربی بود. پیش از آن در مقام سفیر ایران در عراق و رومانی خدمت کرد. او همچنین در مقام رایزن خارجی ایران در اسرائیل، کویت و افغانستان نیز خدمت کرد. میرصادق صدریه در سال ۱۳۰۳ در یزد به دنیا آمد. او مدرک کارشناسی در علوم سیاسی خود را از دانشگاه تهران دریافت کرد. او از دانشگاه کلن با مدرک کارشناسی ارشد و دکتری در اقتصاد بین الملل فارغ التحصیل شد. در سال ۱۹۴۶ میلادی، به وزارت امور خارجه پیوست و در ظرفیت های مختلف در آن وزارتخانه خدمت کرد. او در جلسات چندجانبه و منطقه ای مختلف نمایندهٔ دولت ایران بود و به عنوان مشاور و مذاکره کنندهٔ ارشد در هیئت ایرانی مذاکرات ایران و عراق در الجزایر در سال ۱۹۷۵ خدمت کرد که منتهی به عقد قرارداد ۱۹۷۵ الجزایر شد. به دلیل خدمات طولانی و متعهدانه اش به کشور خود، سفیر صدریه مدال های افتخار زیادی دریافت کرد. پس از انقلاب ۱۳۵۷، به پاریس رفت و به همراه احمد میرفندرسکی به عنوان مشاور امور خ
ارجی به تیم شاپور بختیار در نهضت مقاومت ملی ایران پیوست. این همکاری تا ترور شاپور بختیار ادامه داشت. میسیون ایران در تل آویو. میرصادق صدریه در سال ۱۳۴۲ سمت نمایندهٔ ایران در دفتر تجاری ایران در تل آویو را عهده دار شد. این دفتر، نمایندگی غیررسمی میسیون ایران در کشور اسرائیل بود. تدوین پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای. دیپلمات های ایرانی از جمله صادق صدریه، منوچهر زلی، منوچهر فرتاش و جعفر ندیم از ابتدا در تدوین پیمان منع گسترش سلاح های هسته ای یا به اختصار ان پی تی دخیل بودند. تدوین عهدنامه ۱۹۷۵ الجزایر. تدوین و تنظیم قرارداد ۱۹۷۵ الجزایر با نظارت وی به عنوان مدیر دفتر وزارت خارجه ایران انجام شد.
ترانزیستور برون خط کوچک (SOT) خانواده ای از ترانزیستورهای نصب-سطحی گسسته با ردپایه کوچک است که معمولاً در لوازم الکترونیکی مصرفی استفاده می شود. متداول ترین اس اوتی، تغییرات اس اوتی۲۳ است، همچنین سازندگان بسته ترانزیستور برون خط نازک (تی اس اوتی) تقریباً یکسان را ارائه می دهند، جایی که ارتفاع کمتر مهم است. اس اوتی۲۳–۳، اس اوتی۳۲۳، اس اوتی۴۱۶. بسته اس اوتی۲۳–۳ بسیار محبوب و یک بسته متداول برای ترانزیستورها است و برای دیودها و تنظیم کننده های ولتاژ نیز استفاده می شود. اس اوتی۵۴. اس اوتی۵۴ یک نام جایگزین برای بسته تی او-۹۲ JEDEC است. اس اوتی۸۹–۳. اس اوتی۸۹–۳ به صورت الکتریکی تنها دارای سه سَر (تماسی/پین) است. سَر پهن (زبانه) از نظر فیزیکی بخش بزرگی از کل مجموعه است و سه سَر دیگر در طرف مقابل بسته است. برخی این بسته را اس اوتی۸۹–۴ می نامند، زیرا از نظر بصری به نظر می رسد که در هنگام نگاه کردن به قطعه دارای چهار سر است. اس اوتی۸۹–۵. اس اوتی۸۹–۵ از نظر الکتریکی فقط دارای پنج سر (تماسی/پین) است. سر وسط از نظر فیزیکی بخشی از سَر میانی در طرف دیگر بسته است. برخی این بسته را اس اوتی۸۹–۶ می نامند، زیرا از نظر بصری به نظ
ر می رسد که هنگام نگاه کردن از پایین به قطعه دارای شش سَر است. اس اوتی۲۲۳ (اس اوتی۲۲۳–۴). بسته اس اوتی۲۲۳–۴ یک بسته محبوب برای تنظیم کننده های ولتاژ است. آن توسط فیلیپس معرفی شد. اس اوتی۲۲۳–۵. بسته اس اوتی۲۲۳–۵ یک بسته محبوب برای تنظیم کننده های ولتاژ است. اس اوتی۲۲۳–۸. بسته اس اوتی۲۲۳–۸ یک بسته محبوب برای ترانزیستورهای چهارتایی پل شده است.
توافق جمعی (به )، «توافق نامه جمعی کار» (CLA) یا «توافق نامه جمعی چانه زنی» (CBA)، یک قرارداد کتبی است که به صورت جمعی در مورد چانه زنی دسته جمعی کارکنان توسط یک یا چند اتحادیه تجاری با مدیریت یک شرکت (انجمن کارفرمایان) مذاکره شده، شرایط و ضوابط کارکنان در هنگام کار را تنظیم می کند. این تنظیمات شامل تنظیم دست مزد، مزایا و وظایف کارکنان و وظایف و مسؤلیت های کارفرما یا کارفرمایان می شود و اغلب دربرگیرنده مقررات برای فرایند حل منازعات نیز می باشد. فنلاند. در فنلاند، توافق نامه های جمعی کار، دارای اعتبار جهانی اند. این یعنی یک قرارداد جمعی در یک سکتور اقتصادی، حد اقل معیارهای قانونی قابل تطبیق در سراسر جهان برای هر قرارداد کاری افراد، که عضو اتحادیه باشند یا نباشند، می شود. برای اعمال این شرط، نیمی از قوه کاری در آن سکتور نیاز دارند تا عضو اتحادیه باشند تا بتوانند از توافق نامه حمایت کنند. کارگران مجبور نیستند تا به اتحادیه از محل کار خاصی بپیوندند. با این وجود، با میانگین ۷۰ درصد عضویت در اتحادیه، بیشتر قطاع اقتصادی، تحت یک توافق نامه جمعی کار قرار دارند. این توافق نامه ها مانع دست مزدها و مزایای بهتر نشده، بلکه
حداقل معیارهای قانونی، مثل حداقل دست مزد، را وضع می کند. علاوه بر آن، اکثراً، نه همیشه، یک «سیاست توافق نامه عایدات ملی» به دست می آید که تمام اتحادیه های تجاری، انجمن های کارفرمایان و دولت فنلاند را دربر می گیرد. آلمان. توافق نامه های جمعی در آلمان از لحاظ قانونی الزام آور بوده و قابل قبول همه مردم هستند و باعث هیچ هشداری نمی شوند. از سوی دیگر در بریتانیا در روابط صنعتی، نگرش «آن ها و ما» قبلاً وجود داشته (و احتمالاً هنوز هم است). این وضعیت در آلمان پس از جنگ و برخی دیگر از کشورهای اروپای شمالی، بسیار متفاوت است. در آلمان، یک روحیه بهتر همکاری میان دو طرف صنعت وجود دارد. برای بیشتر از ۵۰ سال، کارگران آلمان بر اساس قانون، در هیئت مدیره شرکت نمایندگانی داشتند. به مدیریت و کارگران به صورت یک جا «شرکای اجتماعی» گفته می شود. سوئد. در سوئد تقریباً ۹۰ درصد تمام کارمندان، ۸۳ درصد قطاع خصوصی (۲۰۱۷) تحت پوشش توافق نامه های جمعی قرار دارند. توافق نامه های جمعی معمولاً حاوی احکامی هستند که به حداقل دستمزد می پردازند. سوئد مقررات قانونی در مورد حداقل دست مزد یا قوانینی در مورد گسترش توافق نامه های جمعی روی کارفرمایان سا
زمان نیافته، ندارد. کارفرمایان سازمان نیافته می توانند توافق نامه های جایگزین را مستقیماً با اتحادیه های تجاری امضا کنند، اما اکثراً این کار را انجام نمی دهند. مدل سوئدی تنظیم خودی تنها روی آن عهده محلات کار و کارمندان قابل تطبیق است که تحت پوشش توافق نامه های جمعی باشند. بریتانیا. در قانون عرفی، فورد علیه A.U.E.F. [1969]، دادگاه ها یک بار اعلام کردند که توافق نامه های جمعی الزام آور نیستند. بعداً، «مصوبه روابط صنعتی ۱۹۷۱»، که توسط «رابرت کار» (وزیر استخدام در کابینه ادوارد هیث) معرفی شد، بیان داشت که توافق نامه های جمعی الزام آور اند مگر این که یک قرارداد کتبی حاوی بندی باشد که چیز دیگری را اعلام کند. پس از سقوط حکومت هیث، این قانون برای بازتاب رسوم در سیاست روابط صنعتی بریتانیا مبنی بر پرهیز قانونی از اختلافات محل کار، تغییر یافت. این قانون حالا بخشی از «مصوبه اتحادیه تجاری و روابط کار 1992 s. ۱۷۹» است، که به موجب آن در بریتانیا، توافق نامه های جمعی به طور قطعی از لحاظ قانونی الزام آور تقلی نمی شوند. این فرضیه می تواند در صورتی که توافق نامه به صورت کتبی بوده و حاوی یک حکم واضح در مورد تنفیذ قانونی آن باشد،
باطل گردد. با وجودی که قرارداد جمعی به خودی خود قابل تنفیذ نیست، بسیاری از شرایط مورد مذاکره، در مورد پرداخت دست مزد، شرایط، تعطیلات، حقوق بازنشستگی و … می باشد. این شرایط در قرارداد استخدام کارمندان گنجانیده خواهند شد (خواه آن کارمند عضو اتحادیه باشد یا خیر)؛ و قرارداد استخدام، البته قابل اجرا است. اگر شرایط جدید برای هر کسی قابل قبول نبود، آن ها می توانند به کارفرمای خود اعتراض کنند؛ اما در صورتی که اکثریت کارگران راضی باشند، شرکت می تواند شکایت کنندگان را، معمولاً بدون مجازات، اخراج کند. قانون بریتانیا، ماهیت خصمانه تاریخی روابط صنعتی بریتانیا را منعکس می کند. همچنین، یک ترس نهفته برای کارمندان وجود دارد که اگر اتحادیه تجاری آن ها به دلیل نقض قرارداد جمعی مورد شکایت قرار گیرد، اتحادیه ورشکسته شده و کارمندان دیگر در مذاکرات جمعی فاقد خواهند بود. این وضعیت تأسف بار ممکن است، به طور جزئی از طریق تأثیرات اتحادیه اروپا، به آهستگی در حال تغییر باشد. شرکت های ژاپنی و چینی که در بریتانیا کارخانه دارند (مخصوصاً در صنعت موتورسازی) تلاش می کنند تا کارگران شان را با اخلاق شرکت آراسته کنند. این رویکرد توسط شرکت های بو
می بریتانیا، مانند تسکو، نیز اتخاذ شده است. ایالات متحده. ایالات متحده، توافق نامه های جمعی شرایط استخدام و کار را به رسمیت می شناسد.
ماهی پرنده آبی یک گونه پرتوبالگان می باشد که زیستگاه بومی آن دریاهای گرمسیری و نیمه گرمسیری می باشد. این ماهی ها می توانند برای فرار از دست شکارچیان روی سطح دریا سر بخورند. حداکثر طول این ماهی ها حدود ۳۰ سانتی متر (۱۲ اینچ) است، اما متداول ترین طول آن حدود ۲۰ سانتی متر (۸ اینچ) است. باله پشتی خار ندارد و حدود ۱۲ تا ۱۵ پرتو صاف دارد و باله مقعدی نیز خار ندارد و حدود ۱۲ تا ۱۴ پرتو صاف دارد. باله های سینه ای فوق العاده بزرگ این گونه از ماهی ها، آنها را قادر می سازد تا مسافت های طولانی را در بالای سطح آب بپرند. رنگ قسمت های بالایی بدن این ماهی ها آبی تیره و رنگ شکم نقره ای مایل به سفید است. باله های سینه ای و باله های دم خاکستری و باله های دیگر بی رنگ هستند. ماهی های جوانی که هنوز به سن بلوغ نرسیده اند، گاهی اوقات دارای یک طرح کلی سیاه هستند. ماهی پرنده آبی در مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری در تمام اقیانوس های جهان یافت می شود. گستره حضور آن شامل مناطق زیر است: در دریای کارائیب و بخش غربی دریای مدیترانه حضور متوسطی دارد. اما در خلیج مکزیک نادر است و به ویژه در دریاهای داخلی واقع در جنوب شرقی آسیا مانند دریای سلب ،د
ریای سولو و دریای فلورس بسیار نادر می باشد.
شخصیت شراکتی (به )، مفهوم حقوقی است که یک کورپوریشن جدا از افراد مرتبط با آن (مانند مالکان، مدیران و کارکنان)، حداقل دارای برخی از حقوق و مسئولیت های قانونی است که اشخاص حقیقی از آن برخوردار هستند. در اکثر کشورها، شرکت ها به عنوان اشخاص حقوقی، حق دارند مانند اشخاص حقیقی یا افرادی که مرتبط با هیچ شرکتی نیستند با سایر طرف ها، قرارداد منعقد کرده و در دادگاه شاکی شده یا علیه شان شکایت درج گردد. تاریخچه اولیه. هند، اولین بار در سال ۸۰۰ قبل از میلاد به śreṇī که همانند یک اتحادیه بود و در جهت منافع عمومی فعالیت داشت، شخصیت شراکتی اعطا کرد. جمهوری روم به شهرداری ها، شرکت های خدمات عامه که خدمات عامه را مدیریت می کردند، و انجمن های داوطلبانه (collegia) مانند کلیسای قدیم کاتولیک، شخصیت شراکتی داد. کالج های متنوع دارای حقوق و مسئولیت های متفاوتی بودند که مستقل از فرد فرد اعضای آن بود. برخی از کالج ها شبیه اصناف قرون وسطی متأخر بودند و اجازه داشتند نیازهای یک تجارت را به طور کلی پیش ببرند، اما کالج ها اجازه نداشتند تا اعضای خود را بیشتر بسازند. در قرون وسطی، یک «شخصیت» حقوقی می توانست بعد از فوت بنیان گذاران، مالکیت جمعی
دائمی دارایی ها را تسهیل کرده و از قوانین میراث مالکیت شخصی اجتناب کند. بعدها، شخصیت دهی شرکت ها به عنوان یک روش مؤثر و مطمئن توسعه اقتصادی مورد حمایت قرار گرفت: یکی از مزیت های آن در مقایسه به ساختارهای موجود شرکت ها، ادامه حیات شرکت در صورت فوت یکی از اعضای آن بود؛ یعنی توانایی عمل بدون اتفاق آرا و مسئولیت محدود داشتند. خود کلمه «کورپوریشن – شرکت» از واژه لاتین corpus («بدن») گرفته شده است و شخصیت شراکتی اغلب در نوشته های قرون وسطایی دیده می شود. در دوره رنسانس، حقوقدانان اروپایی به طور معمول معتقد بودند که کلیساها و دانشگاه های که توسط دولت اجاره شده اند، می توانند مستقل از اعضای آن، دارایی به دست آورند، قرارداد ببندند، شکایت کنند و مورد شکایت قرار گیرند. دولت (پاپ) به سازمان های مذهبی «قدرت جانشینی دائمی» اعطا کرد: این یعنی پس از مرگ اعضای کلیسا، اموال کلیسا به ارباب محلی بازگردانده نشده و شامل مالیات نمی گردید. برخی از منشورهای شهرها صراحتاً به شهرهای قرون وسطایی حق خودمختاری داده بودند. تلاش های تجاری در قرون وسطی از زمره نهادهای شخصیت داده شده نبودند، و حتی کمپانی های تجاری پرخطر در اصل به عنوان شراکت
های معمولی اداره می شدند نه به عنوان شرکت. شخصیت دهی انحصاری کمپانی هند شرقی در سال ۱۶۰۰ زمینه جدیدی را ایجاد کرد و تا پایان قرن، سرمایه گذاری های تجاری اغلب به دنبال شخصیت دهی شرکت ها در اروپا و قاره آمریکا بودند. در قرن نوزدهم، مسیر قوانین شرکت های بریتانیایی و آمریکایی از هم جدا شدند. قوانین بریتانیا در این دوره (مانند «مصوبه شرکت های سهامی ۱۸۵۶») بر شرکت های تمرکز می کردند که بیشتر شبیه سرمایه گذاری های مشترک سنتی بودند، در حالی که قوانین آمریکا به دلیل نیاز به مدیریت بستر متنوع شرکت ها، به صورت متفاوت شکل می گرفت. قوانین خاص کشورها. هند. بر اساس قوانین هند، شرکت ها، ارگان های مدیریتی و … و برای بعضی از حقوق غیرانسانی دیگر جایگاه «شخص حقوقی» داده شده اند. در پرونده های قضایی مربوط به شرکت، سهام داران مسئولیتی در قبال قرضه های شرکت ندارند، اما خود شرکت به عنوان «شخص حقوقی» موظف به بازپرداخت این قرضه ها بوده یا به دلیل عدم بازپرداخت قرضه می تواند مورد شکایت قرار بگیرد. نهادهای غیرانسانی که طبق قانون به آن ها «شخصیت شراکتی» داده شده است «حقوق و مسئولیت های دارند؛ می توانند شکایت کنند و مورد شکایت قرار بگیرن
د، می توانند املاک را تحت ملکیت خود داشته یا آن را انتقال دهند». از آن جای که این نهادهای غیرانسانی «بی صدا» هستند، به طور قانونی «از طریق سرپرست و نمایندگان» برای مطالبه حقوق قانونی و انجام وظایف و مسئولیت های قانونی شان نمایندگی می شوند. نهادهای غیرانسانی خاصی که به آن ها جایگاه «شخص حقوقی» داده می شود عبارت از «شخصیت شرکتی، ارگان سیاسی، اتحادیه های خیریه و …» و همچنین اتحادیه املاک، الوهیت، معابد، کلیساها، مساجد، بیمارستان ها، دانشگاه ها، کالج ها، بانک ها، راه آهن، شهرداری ها و شوراهای روستا، دریاها، تمام حیوانات و پرندگان. در ایالات متحده. در برههٔ از تاریخ ایالات متحده، عبارت «شخصیت شراکتی» بحث حقوقی جاری اشاره دارد در مورد این که تا چه حد باید حقوقی که به طور سنتی به اشخاص حقیقی مرتبط است به شرکت ها نیز داده شود. یک یادداشت منتشر شده توسط گزارش گر دادگاه در پرونده دادگاه عالی سال ۱۸۸۶، «"شهرستان سانتا کلارا علیه شرکت راه آهن ساوترن پاسیفیک"»، ادعا می کند که نظر دادگاه را در مورد بند حمایت یکسان متمم چهاردهم که در مورد شرکت ها اعمال می شود بیان می کند، بدون این که دادگاه در واقع تصمیمی گرفته یا نظر کتبی
در این مورد صادر کرده باشد. این اولین باری بود که دادگاه عالی اعلام کرد که بند حمایت یک سان ضمیمه چهاردهم، به شرکت ها و اشخاص حقیقی حمایت های قانونی تفویض می کند، در حالی که در موارد متعدد دیگر، پس از «"پرونده کالج دارتموث علیه وودوارد"» در سال ۱۸۱۹، به رسمیت شناخته شده بود که شرکت ها از برخی از حمایت های قانونی برخوردار باشند. در پرونده «"بورول در مقابل شرکت هابی لابی استورز"». (۲۰۱۴)، دادگاه دریافت که قانون احیای آزادی مذهبی در سال ۱۹۹۳، هابی لابی را از جنبه های لایحه حفاظت از بیمار و مراقبت مقرون به صرفه مستثنی می کند زیرا این جنبه ها بار قابل توجهی را بر دوش صاحبان شرکت در راستای اجرای آزادانه اعتقادات مذهبی وارد می نمودند. دادگاه های ایالات متحده برخی از حمایت های قانونی را بر اساس دلایل مختلف به شرکت ها تعمیم داده اند. یک دیدگاه اولیه، که به طور متفاوتی به عنوان نظریه «قراردادی»، «همکار» یا «مجموعه» شناخته می شود، بر این باور است که مالکان دارایی حتی زمانی که ملکیت در اختیار یک شرکت باشد نه مستقیماً تحت نام مالک، از حمایت های قانونی خاصی برخوردار هستند. «جان نورتون پومروی»، وکیل شرکت، در دهه ۱۸۸۰ استدلا
ل کرد که «اساسنامه های که ممنوعیت های آن ها را در برخورد با شرکت ها نقض می کند، لزوماً باید حقوق اشخاص حقیقی را نقض کند. در اعمال و اجرای این ضمانت های قانونی، شرکت ها را نمی توان از اشخاص حقیقی که آن ها را تشکیل می دهند جدا کرد». به عین ترتیب، طرف داران ممکن است استدلال کنند که یک شرکت می تواند ابزاری برای اعمال حقوق سهام داران برای آزادی بیان باشد. تحت این دیدگاه، چنین حقوق اساسی ممکن است به سایر انجمن های مردم نیز تعمیم یابد، حتی در مواردی که انجمن شکل قانونی رسمی یک شرکت را به خود نگیرد. دیدگاه دوم، که به عنوان دیدگاه «نهاد واقعی» یا «نهاد طبیعی» شناخته می شود، پیش فرض مقررات شرکتی را علیه دولت ها تغییر می دهد. دیدگاه غالب از دهه ۱۹۲۰ تا ۱۹۸۰، که توسط فیلسوف جان دیویی حمایت می شد، اظهار داشت که چنین دیدگاه های اغلب تعمیم بیش از حد هستند و تصمیم برای اعطای حقوق شرکتی در یک حوزه معین باید منوط باشد به پیامدهای انجام آن. دهه ۱۹۸۰ شاهد انفجار تحلیل های اقتصادی بود، به طوری که به یک شرکت اغلب به عنوان پیوندی از قراردادها و به عنوان یک عامل اقتصادی دیده می شد که از طرف سهام داران اش عمل می کند.
محمود مسعودی (متولد ۳ خرداد ۱۳۲۸ در رشت - )، نویسنده و مترجم فارسی زبان ساکن فرانسه است. از او یک رمان و سه داستان کوتاه به زبان فارسی و ترجمه های بسیاری از زبان های فرانسوی و انگلیسی به زبان فارسی منتشر شده است. معروف ترین اثر او تنها رمانش «سوره الغراب» است. زندگی. محمود مسعودی در ۳ خرداد ۱۳۲۸ در دهکدهٔ «ضیابر» رشت به دنیا آمد. او تا سن ۳۰ سالگی در رشت و تهران زندگی کرد و در ۲۹ آذر ۱۳۵۸ به کشور فرانسه مهاجرت کرد. این نویسندهٔ معاصر در حال حاضر با همسرش «مهناز شاهین» در حومهٔ پاریس زندگی می کند. دربارهٔ دوره های مختلف زندگی محمود مسعودی هیچ اطلاع دیگری در دسترس نیست. او تاکنون نه هیچ مصاحبه ای انجام داده، نه در نشستی حاضر شده، نه بیانیه ای امضا کرده و نه در گروه و جمعیتی عضو و فعال بوده است. از او حتی عکس های زیادی در دسترس نیست و به بیان برخی از منتقدان «خود را به نفع آثارش عقب کشیده است.» آثار. پیش از انتشار آثار داستانی مسعودی، تنها یک ترجمه و یک مقاله از او منتشر شده بود. یکی نقدی است بر اجرای نمایش نامه «دشمن مردم» اثر هنریک ایبسن در سال ۱۳۴۸ و دیگری مقالهٔ سیاسی «اینجا که ما هستیم، و آنجا که دموکراسی»
که بهمن ماه ۱۳۵۷ در روزنامه آیندگان به چاپ رسید. سوره الغراب عنوان تنها رمان و معروف ترین اثر محمود مسعودی است که در مجلهٔ «زمان نو» (شماره ۱۳، شهریور ۱۳۶۵) در پاریس چاپ شد. از دیگر آثار داستانی محمود مسعودی می توان به کتاب «باغ های تنهایی» شامل دو داستان کوتاه «خون کسان» و «در همسایگی حوض کاشی پادشاهان» و داستان کوتاه «گیلمجان» اشاره کرد. «ارض باطله» نوشتهٔ «تی. اسو الیوت» یکی از برجسته ترین آثاری است که محمود مسعودی به فارسی ترجمه کرده و انتشارات سندباد آن در کتابی با نام «دِ وُیست لَند (ارض باطله)» به چاپ رسانده است. این کتاب شامل مقدمه ای به قلم محمود مسعودی بر شعر ارض باطله، ترجمهٔ شعر به همراه متن آن به زبان اصلی، یادداشت های شاعر و یادداشت های مترجم است. محمود مسعودی همچنین آثاری از نویسندگانی همچون «ژاک دریدا»، «هانری میشو»، «ادمن ژابس»، «برنار ماری کلتس» و «میشل تورنیه» را به فارسی ترجمه کرده است. دسترسی به نسخهٔ الکترونیکی ترجمهٔ این آثار در وبلاگ محمود مسعودی برای عموم آزاد است. سوره الغراب. رمان سوره الغراب نخستین بار در مجلهٔ «زمان نو» (شماره ۱۲، شهریور ۱۳۶۷) در پاریس چاپ شد. این رمان بعدتر در سا
ل ۱۳۸۰ توسط نشر باران در سوئد به شکل کتابی مجزا به چاپ رسید. نشر باران در سال ۱۹۹۴ جایزه ای ادبی را پایه گذاشت. داوران این جایزه در نخستین دوره، به بررسی آثاری پرداختند که تا آن زمان در خارج از ایران منتشر شده بود. سوره الغراب که شش سال از انتشارش می گذشت، رمان برگزیدهٔ داوران این جایزه شد. نقد «پرتو نوری علا» بر این رمان نیز، که بهار ۱۳۷۲ در شماره ۱۳ فصلنامه «بررسی کتاب» منتشر شده بود، جایزه بهترین نقد ادبی را نصیب نویسنده اش کرد. همچنین در جریان پویش «صد سال شمسی، ده داستان فارسی»، «حسین نوش آذر» داستان نویس و منتقد ادبی رمان سوره الغراب را در فهرست یکی از ده داستان برتر صد سال گذشته قرار داده است. مسعودی از نگاه دیگران. آثار محمود مسعودی به ویژه رمان سوره الغراب او تاکنون مورد توجه منتقدان بسیاری قرار گرفته است. مسعودی در همان سال های ابتدایی انتشار آثار داستانی اش توجه «هوشنگ گلشیری» را به خود جلب کرد. گلشیری در سال ۱۳۶۹ در مصاحبه ای با نشریهٔ آدینه می گوید: «خوب، در آن طرف مرزها هم خبری است، سوره الغراب مسعودی درآمده است و دیگر یکی دو داستانش هم هست که جالب است و راهی به دهی.» پرتو نوری علا این رمان را ح
ادثه ای مهم و قابل ملاحظه در زمینهٔ رمان مدرن فارسی دانسته است. او در نقد خود بر این رمان می نویسد: سوره الغراب با طغیان علیه سنت های به ظاهر بادوام هنری آغاز می کند و به تغییر در همه چیز، نگاهی که جذب می کند، ذهنی که می اندیشد، اندیشه ای که خاستگاه هنر می شود و شیوه و فرم و زبانی که در پیوندی جدایی ناپذیر با محتوای اثر است، به دگرگونی نظام اعتقادات و شیوه های زندگی ما می کوشد.» «حورا یاوری» رمان سروه الغراب را در شمار آثاری چون «بوف کور» صادق هدایت قرار می دهد و می نویسد: «در آن دیروز و امروز و فردا به هم می آمیزد، و سرگذشت فرد به روایت بزرگتر و گسترده تری که سرگذشت اجتماع و سیر تاریخ است پیوند می خورد.» «بهزاد کشمیری پور» این رمان را اثری برای بازخوانی یقین های فرتوت نامیده و نوشته است: «سوره الغراب رمانی چند لایه است؛ کاری است فکرشده و به غایت دقیق که بیش از آنکه خوانده شدن را از خواننده طلب کند، تفکر برانگیز است؛ دعوتی است به بازخوانی احکامی که شخصیت تاریخی و فکری ایرانیان را می سازد.» همچنین «نسرین رنجبر ایرانی» رمان سوره الغراب را «کاری با ارزش های نوین و درخور توجه برای کل تاریخ رمان نویسی ایران» دانست
ه است. از نگاه «آوات پوری» مقاومتی خلاقانه با نظمی بی مانند در تار و پود ساختار و فرم این اثر نهفته است و «محمد عبدی» آن را از حیث جریان سیال ذهن و آمیختن رؤیا و واقعیت، یکی از غریب ترین و پیچیده ترین رمان های فارسی برشمرده است.
بسته مقیاس تراشه ای یا بسته مقیاس-تراشه (CSP) نوعی بسته مدار مجتمع است. در اصل، CSP مخفف "بسته بندی با اندازهٔ تراشه" بود"." از آنجایی که فقط تعداد کمی از بسته ها اندازهٔ تراشه دارند، معنای مخفف آن با "بسته بندی در مقیاس تراشه" تطبیق داده شد. طبق استاندارد IPC J-STD-012، "پیاده سازی فناوری فلیپ فلاپ و مقیاس تراشه"، به منظور واجد شرایط بودن به عنوان مقیاس تراشه، بسته باید مساحتی بیش از ۱٫۲ برابر دای نداشته باشد و باید تک-دای، بسته قابل نصب مستقیم روی سطح باشد. معیار دیگری که اغلب برای واجد شرایط بودن این بسته ها به عنوان CSP اعمال می شود این است که گام توپی آنها نباید بیشتر از ۱ میلی متر باشد. این مفهوم برای اولین بار توسط جوینچی کاسایی از فوجیتسو و ژن موراکامی از هیتاچی کابل در سال ۱۹۹۳ ارائه شد. اما اولین نمایش مفهومی از میتسوبیشی الکتریک بود. دای ممکن است بر روی یک میان پوست نصب شود که بر روی آن پدها یا توپی ها شکل می گیرند، مانند بسته بندی آرایه مشبک توپی تراشه برگردان(BGA)، یا پدها ممکن است مستقیماً روی ویفر سیلیکونی زدایش شده یا چاپ شوند و در نتیجه بسته ای بسیار نزدیک به اندازه دای سیلیکونی: به چنین بسته
بندی بسته هم سطح-ویفر (WLP) یا بسته بندی مقیاس تراشه در سطح ویفر (WL-CSP) گفته می شود. WL-CSP از دهه ۱۹۹۰ در حال توسعه بود و چندین شرکت از اوایل سال ۲۰۰۰ تولید حجمی را آغاز کردند، مانند مهندسی نیم رسانای پیشرفته (ASE).
آزادی پرسه زنی (به ) یا «حق هر فرد»، حق عموم مردم است تا به منظور تفریح و تمرین بدنی به زمین ها، دریاچه ها و رودخانه های معین دولتی یا خصوصی دسترسی داشته باشند. این حق را گاهی حق دسترسی عمومی به طبیعت وحش یا «حق پرسه زنی» نیز می نامند. آزادی پرسه زنی در اسکاتلند، فنلاند، آیسلند، نروژ، سوئد، استونی، لتونی، اتریش، جمهوری چک و سوئیس، شکل حقوق عموم مردم را به خود گرفته و گاهی در قانون تدوین شده است. این دسترسی در بخش های از اروپای شمالی از قدیم وجود داشته و از آن جایی که یک حق بسیار ابتدائی پنداشته می شد تا زمان های مدرن در قانون رسمیت نیافته است. با این حال، این حق معمولاً دربرگیرنده هیچ نوع انتفاع اقتصادی قابل توجهی، مانند شکار یا قطع درختان، یا فعالیت های تخریبی مانند آتش افروزی و رانندگی وسایط خارج از جاده نمی باشد. در انگلستان و ولز حقوق دسترسی عامه تنها در کتگوری های مشخص زمین های عمدتاً کشت ناشده، اعمال می شود. اروپا. کشورهای نوردیک. آثار باستانی در بسیاری از کشورهای اروپایی شواهدی را از آزادی پرسه زنی فراهم می کند و نشان می دهد که چنین آزادی زمانی یک نورم عادی بوده است. امروز در استونی، فنلاند، آیسلند، نر
وژ و سوئد حق پرسه زنی ممکن است به خالص ترین شکل آن باقی مانده باشد. در این کشورها، این حق از طریق عمل در طول صدها سال حاصل شده است و معلوم نیست چه زمانی صرفاً از یک «عمل عادی» به یک حق شناخته شده عمومی تبدیل شده است. امروزه این حقوق، اساس فرصت های تفریحی بیرون از منزل در چندین کشور نوردیک است، که فرصت پیاده روی یا خیمه زدن در زمین شخص دیگر (مثلاً در سویدن برای یک یا دو شب)، قایق سواری در آب های دیگران و چیدن گل های وحشی، قارچ ها و توت ها را فراهم می کند. اما این حقوق، مسئولیت های را نیز در قبال دارد؛ آن این که مکلفیتی برای آسیب نرساندن، مزاحمت نکردن، کثیف نساختن یا تخریب نکردن حیات وحش یا محصولات زراعی. حقوق دسترسی اکثراً برای سفر پیاده است. حقوق ماهی گیری، شکار یا گرفتن هر محصول دیگر معمولاً توسط سایر عرف ها یا قوانین محدود می شود. آتش افروزی اکثراً ممنوع است (اگرچه در سویدن و ناروی با پیش گیری های ایمنی مناسب آتش افروزی جواز دارد). ایجاد سر و صدا ممنوع است. در بعضی کشورها، خیمه زدن در جنگل برای یک شب جواز دارد اما استفاده از خانه های سیار ممنوع است. دسترسی، به زمین های اعمار شده یا توسعه یافته (مانند خانه ه
ا، باغ ها) تعمیم نمی یابد و لزوماً انتفاع تجاری از زمین را شامل نمی شود. به عنوان مثال، چیدن توت توسط کارگران، تنها زمانی قانونی است که اجازه مالک گرفته شود. در قوانین کشورهای مختلف تفاوت های قابل توجهی وجود دارد. در دانمارک، آزادی سیرکردن در زمین های خصوصی محدودتر است. همه تپه ها، سواحل و همه جنگل های دولتی برای سیر کردن باز هستند. مناطق غیرقابل کشت و بدون حصار صرف نظر از این که در مالکیت چه کسی قرار دارند، برای سیرکردن در طول روز باز اند. جنگل های خصوصی تنها از طریق جاده ها و مسیرها قابل دسترس هستند. فنلاند. مانند سایر کشورهای نوردیک، در فنلاند، آزادی پرسه زنی و حقوق مربوط به آن را به فنلاندی "jokamiehenoikeus" و به سوئدی "allemansrätten" (به معنای «حق هر فرد») می نامند. هر کس می تواند آزادانه در حومه شهر، به استثنای باغ ها یا مجاورت خانه های مردم، پیاده روی، اسکی، اسپ سواری یا دوچرخه سواری کند، مشروط بر این که به محیط طبیعی یا صاحب زمین آسیبی نرسد. عبور از مزارع و کشت زارها، که ممکن است به راحتی آسیب ببینند، به جز در زمستان مجاز نیست. همچنین ایجاد مسیرهای تفریحی در فضای باز در زمین های خصوصی، بر اساس یک تو
افق روی حقوق استفاده یا طبق اقدامات رسمی، به عنوان مثال در مطابقت با «مصوبه تفریح در فضای باز»، امکان پذیر است. فرد می تواند موقتاً در اطراف شهر، در فاصله مناسب از خانه ها بماند یا چادر زده و نمونه های معدنی برداشته، توت های وحشی، قارچ و گل بچیند (مگر این که گونه های حفاظت شده نباشند). فرد می تواند با ماهیگیری با قلاب (تنها در آب های ساکن) ماهی گیری کند، پارو بزند، بادبانی کند یا از قایق موتوری در آبراه ها (با محدودیت های مشخص) استفاده کرده و در آب های داخلی و دریا شنا و حمام کند. می تواند روی دریاچه ها، رودها و دریاهای یخ زده قدم بزند، اسکی کند و ماهی بگیرد. درآمد حاصل از فروش انواع توت ها یا قارچ های چیده شده از مالیات معاف است. چیدن تمشک شمالی (نوع از میوه توت) ممکن است به طور موقت به ساکنان محلی در بخش هایی از لاپلند محدود باشد. در استان خودمختار آلاند، گنجاندن حق کمپ زدن در حق سیرکردن مورد مناقشه بود، اما از سال ۲۰۱۳ به بعد دیگر این مورد وجود ندارد. هیچ کس نمی تواند برای دیگران مزاحمت ایجاد کرده یا به اموال آن ها آسیب برساند، به پرندگان در حال تولیدمثل (یا لانه و جوجه های آن ها) مزاحمت کایجاد ند، یا گوزن