Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قتصاد جهانی (با جین گروسمن)، سیاست منافع ویژه (با جین گراسمن)، گروه های ذینفع و سیاست تجاری (با جین گراسمن)، رمز و راز رشد اقتصادی و درک تجارت جهانی. همچنین هلپمن اقتصاد اسرائیل را مورد مطالعه قرار داده و در بحث های سیاسی اسرائیل شرکت فعال داشته است. او عضو هیئت مشوریی بانک اسرائیل، شورای برنامه ریزی ملی و شورای ملی تحقیق و توسعه بود. علاوه بر این، وی یکی از اعضای هیئت مدیره بانک هاپُعلیم بود. هلپمن در هیئت تحریر چندین مجله علمی خدمت کرده است و به عنوان سردبیر مشترک مجله اقتصاد بین المللی و فصل نامه اقتصاد و سردبیر مجله اقتصادی اروپا همکاری نموده است. او عضو انجمن اقتصادسنجی و عضو شورای آن بود. هلپمن سخنرانی های مهمی را ارائه کرد؛ از جمله سخنرانی یادبود فرانک گراهام در دانشگاه پرینستون، شومپیتر انجمن اقتصادی اروپا که وی عضو آن نیز می باشد، سخنرانی های والراس بولی و فریش از انجمن اقتصادسنجی و اوهلین در مدرسه اقتصاد استکهلم. هلپمن عضو آکادمی علوم و علوم انسانی اسرائیل، عضو افتخاری آکادمی علوم و هنر آمریکا، عضو مسؤول آکادمی بریتانیا، عضو آکادمی علوم و هنر اروپا و عضو برجسته انجمن اقتصادی آمریکا است. او رئیس انجم
ن اقتصادی اسرائیل و رئیس انجمن اقتصادسنجی بود. همچنین از سوی دانشگاه کاتولیک لوون دانشگاه ورشو به او دکترای افتخاری اعطا شد. او از سال ۲۰۰۴ الی ۲۰۱۴ مدیر «برنامه موسسات، سازمان ها و رشد» در مؤسسه تحقیقات پیشرفته کانادا(CIFAR) بود. او نشان یادبود ماهالانوبیس، پاداش های برنهارد هارمز، روچیلد، اِمِت، نمرز، اوناسیس، مرزهای دانش بنیاد بی بی وی اِی، پاداش ژان ژاک لافونت، و پاداش اسرائیل را دریافت نموده است.
ارتش سوم () یک ارتش میدانی از نیروهای زمینی رومانی بود که از قرن نوزدهم تا دهه ۱۹۹۰ فعال بود. به عنوان بخشی از گروه ارتش ب آلمان در طول جنگ جهانی دوم، در اوکراین، شبه جزیره کریمه و قفقاز جنگید. ژنرال پتر دومیترسکو برای مدتی فرماندهی ارتش سوم را بر عهده داشت.
عبدالمحسن بن محمد بن مبارک لُوَیْمی (؟ - ۱۸۳۰) فقیه جعفری، آموزگار و نویسندهٔ دینی احسایی ایرانی-عربستانی بود. در روستای بَطّالیّه در منطقه احساء، به هنگام امارت سعودی دَرعیه از خانواده ای شیعهٔ دوازده امامی زاده شد و همان جا پرورش یافت. در عراق از مهدی بحر العلوم، مهدی شهرستانی و دیگران علوم خود را فراگرفت و به زادگاهش بازگشت و به امور دینی تا پیرامون سال ۱۷۸۶ مشغول شد. به ایران قاجاری مهاجرت کرد و در سیرجان، ایالت کرمان، تا پایان عمرش زیست. مسجد و مدرسه ای دینی در آنجا بنا نهاد. از او آثار بسیاری در موضوعات گوناگون دینی و زبان شناسی، دست خط و چاپ شده، به زبان عربی برجای مانده است. زندگی. او عبدالمحسن بن محمد بن مبارک بن ناصر بن محمد بن ناصر بن حسین، لُوَیْمی اَحسایی بِلادی است. در روستایی بَطّالیّه در شمال شرق هفوف در منطقهٔ احساء، امارت سعودی دَرعیه به تاریخی نامعلوم زاده و بزرگ شد. پس از یادگیری مقدمات و علوم اولیه نزد حسین آل عصفور و دیگران در احساء شاگردی کرد. سپس به عراق رفت و نزد علمای آنجا تحصیل کرد، مانند: مهدی بحر العلوم، مهدی شهرستانی و دیگران. به زادگاهش بازگشت، در آنجا به امور دینی مشغول شد. مسج
دش در بطالیه مشهور بود. در اوایل سدهٔ سیزدهم قمری/ ۱۷۸۶ م از احسا از راه دریایی سوی ایران قاجاری مهاجرت کرد، همراه برادرش عیسی و پدرش علی وچند تن دیگر از خانواده اش. او به مشهد، تهران، اصفهان، شیراز، کرمان سفر کرد تا اینکه در سال ۱۲۱۸ق/ ۱۸۰۳م در سیرجان اقامت گرفت و همان جا ماندگار شد. مهاجرت به سیرجان. در سیرجان مسجدی بنا کرد و مدرسه علمیه تأسیس کرد و استاد و معلمی داشت. در حومه سیرجان تا زمان مرگ پیشوا و راهنما بود و از کسانی بود که با مترجمش در ایران همراهی کرد و از علی بن شیخ محمد رمضان احسایی بهره برد. . علی بن محمد رمضان نیز یک بار به دیدن او رفت و مدتی نزد او تحصیل کرد. از دیگر شاگردانش، محمد بن مشاری احسایی و عبد الحسین بن ناصر احسایی بودند. لویمی پس از ۲۷ سال زندگی در سیرجان در سال ۱۲۴۵ قمری / ۱۸۳۰ م یا ۱۲۵۰ ق / ۱۸۳۴ م درگذشت. آرامگاهش در سیرجان برجاست. زندگی شخصی. از پسراش، محمد و علی از علما بودند، علی همراه پدرش به سیرجان مهاجرت کرد و فرزندانش در آنجا زاده شدند. آنان در سیرجان و تهران به آل محسنی مشهورند. اما محمد در احساء ماند، ذریهٔ او به آل لویمی و آل البشر مشهور شدند. بردارش عیسی که نیز همراهش
به سیرجان رفت، در همان جا یا شیراز درگذشت. آثارش. او کتاب های بسیاری در موضوعات گوناگون دینی نگاشت، نسخه های خطی آن ها نزد نوادگانش در سیرجان برجای ماندند، برخی از آنان نزد عبدالهادی فضلی از علمای شیعهٔ در کویت بوده است. شماری از آثارش نیز در سدهٔ بیستم به چاپ رسید.
ارتش ایتالیا در روسیه () واحدی از ارتش سلطنتی ایتالیا بود که در طول جنگ جهانی دوم در جبهه شرقی (جنگ جهانی دوم) می جنگید. این ارتش به عنوان ارتش هشتم ایتالیا نیز شناخته می شد و در ابتدا ۲۳۵۰۰۰ سرباز داشت.
هَری دبلیو اندرسون (Harry W. Anderson) که به هانک اندرسون (Hunk Anderson) هم مشهور است، (تولد ۵ اکتبر ۱۹۲۲ - وفات ۷ فوریه ۲۰۱۸)، یک تاجر آمریکایی بود که در زمینه کارهای بشر دوستانه و جمع آوری اشیاء کمیاب هم فعالیت داشت. او یکی از شرکاء تجاری شرکت غذایی ساگا بود که یک شرکت غذایی فعال در حیطه تهیه غذای خوابگاه دانشگاهی بود. هری اندرسون همراه همسرش، ماری مارگارت اندرسون، آثار هنری را به موزه هنرهای مدرن سانفرانسیسکو و مرکز هنرهای تجسمی جرالد کانتو در دانشگاه استنفورد اهدا کردند. اوایل زندگی و حرفه. اندرسون در ۵ اکتبر ۱۹۲۲ در کورنینگ، نیویورک به دنیا آمد. به دلیل این که پدرش در سوئد و مادرش در نروژ متولد شده بودند، اندرسون اولین نسل از کودکانی بود که از پدر و مادری غیر آمریکایی به دنیا می آمد. اندرسون در دبیرستان فوتبال بازی می کرد و بعد از آن بود که نام مستعار «هانک» را به دنبال نام هارتلی اندرسون برای خود انتخاب کرد. اندرسون فارغ التحصیل کالج های هوبارت و ویلیام اسمیت است. اندرسون در حالی که هنوز دانشجو بود و درس می خواند، به صورت شراکتی یک شرکت غذایی فعال در زمینهٔ تهیه غذا برای خواب گاه های کالج را، تأسیس کرد
. محل شرکت به دفتری در جاده سند هیل منتقل شد. این شرکت در سال ۱۹۷۳ «بیش از ۴۰۰ میلیون وعده غذایی در سال در سرتاسر ایالات متحده» تولید کرد. و در همان دهه به یک شرکت عمومی تبدیل شد تا این که با شرکت ماریوت ادغام شد. مجموعه آثار هنری و کمک های مالی. در دهه ۱۹۶۰، اندرسون و همسرش به یک مجموعه دار هنری مهم تبدیل شدند. آن ها ابتدا آثار هنری هنرمندانی چون: کلود مونه، پابلو پیکاسو، کامیل پیسارو، هانری ماتیس، امیل نولد، آرتور داو، جورجیا اوکیف و مارسدن هارتلی را گردآوری کرده و بعد از آن، آثاری هنری از الکساندر کالدر، ویجا سلمینز، ریچارد دیبنکورن، ژان دوبوفه، سام فرانسیس، آلبرتو جاکومتی، آدولف گوتلیب، دیوید هاکنی، جاسپر جانز، ویلم دو کونینگ، جوآن میچل، جکسون پولاک، مارتین پوریر، سائول استینبرگ، گیلفورد استیل و وینی تایباود را خریدند. تا سال ۲۰۰۰، خانوادهٔ اندرسونها، از کلکسیون شان، آثاری از جیم دین، روی لیختنشتاین، رابرت راشنبرگ، فرانک استلا و اندی وارهول را به موزه مدرن سانفرانسیسکو اهدا کردند. از ۷ اکتبر ۲۰۰۰ تا ۱۵ ژانویه ۲۰۰۱، موزه هنر مدرن، آثاری از کلکسیون خانواده اندرسون ها را در یک نمایشگاه سه طبقه، با «حجمی بالغ
بر ۳۰۰ نقاشی، مجسمه و طراحی نزدیک به ۱۴۰ هنرمند» را به نمایش گذاشت. سایر آثار اهدایی خانواده اندرسون ها، به موزه اوکلند کالیفرنیا، موزه هنر سن خوزه و موزه هنرهای زیبای سانفرانسیسکو منتقل شد. در سال ۲۰۱۴، خانواده اندرسون ها، ۱۲۱ اثر هنری را به مرکز هنرهای تجسمی آیریش و جرالد کانتور در دانشگاه استنفورد اهدا کردند. این آثار شامل نقاشی های از هنرمندانی به نام های فیلیپ گاستون، فرانتس کلاین، مارک روتکو و دیوید اسمیت بودند. زندگی شخصی و مرگ. اندرسون در ژوئیه ۱۹۵۰ با مری مارگارت معروف به «مو» در منطفه رانسفورد ازدواج کرد. مارگارت اندرسون یا همان «مو» در زمینهٔ هنرهای محلی فعال بود و از سال ۱۹۷۸ تا سال ۱۹۸۴ یکی از مالکان شرکت با ۳ایی پی 3EP با مسئولیت محدود، واقع در پالو آلتو، کالیفرنیا بود. آن ها صاحب یک دختر به نام مری پاتریشیا شدند و در محلهٔ منلو پارک کالیفرنیا مستقر شدند. هری اندرسون در ۷ فوریه ۲۰۱۸ درگذشت.
یورگن فون هاگن (Jürgen von Hagen) (زاده ۱۴ دسامبر ۱۹۵۵ در ایزرلون)، یک اقتصاددان اهل آلمان و استاد دانشگاه بن است. وی در حال حاضر به عنوان مدیر «مؤسسه سیاست اقتصادی بین المللی» نیز فعالیت می کند. در سال ۱۹۹۷ فون هاگن جایزه گوسن را دریافت کرد. زندگی نامه. یورگن فون هاگن که اهل ایزلون است، در دانشگاه بن تحصیل کرد و در سال های ۱۹۸۱ و ۱۹۸۶ در رشته اقتصاد دیپلم و دکترای خود را دریافت کرد. وی در جریان دکترای خود در مؤسسه سیاست اقتصادی بین المللی دانشگاه، به عنوان معاون پژوهشی خدمت نمود (۱۹۸۱–۱۹۸۷). فون هاگن پس از فارغ التحصیلی، به عنوان معاون استاد و سپس به عنوان استادیار اقتصاد تجارت و سیاست عمومی در دانشگاه ایندیانا (۱۹۸۷–۱۹۹۲) فعالیت کرد و سپس در سال ۱۹۹۲ به دنبال فراخوان دانشگاه مانهایم به آلمان بازگشت. وی در آنجا، مدیریت مؤسسه مطالعات پیشرفته را بر عهده گرفت و سپس در سال ۱۹۹۶ به عنوان مدیر مرکز مطالعات ادغام اروپایی به دانشگاه بن بازگشت. فون هاگن از سال ۲۰۰۶، مدیر مؤسسه سیاست اقتصادی بین المللی است. فون هاگن به انجمن اقتصادی اروپا و مرکز تحقیقات سیاست اقتصادی - که عضو آن بود - و همچنین به آکادمی ملی علوم لئوپو
لدینا به لحاظ حرفه ای وابسته است. وی همچنین با انجمن اقتصادی آمریکا، انجمن اقتصادسنجی و Verein für Socialpolitik همکاری می کند. علاوه بر این، فون هاگن ویراستار تعدادی از مجلات دانشگاهی، از جمله مجله اروپایی اقتصاد سیاسی، مجله پول، اعتبار و بانک داری و مجله اقتصاد سیاسی اسکاتلند می باشد وی قبلاً به عنوان سردبیر برای بررسی اقتصادی اروپا فعالیت می کرد. فون هاگن در بسیاری از سازمان های بین المللی، از جمله صندوق بین المللی پول، بانک جهانی، بانک ذخایر فدرال و کمیسیون اروپا در سمت مشاور خدمت نموده است. تحقیقات. یورگن فون هاگن در زمینه اقتصاد کلان ادغام اروپا، منطقه یورو و مالیه عمومی اروپا یکی از محققان برجسته محسوب می شود. به گفته IDEAS/RePEc، یورگن فون هاگن جز ۲ درصد اقتصاددانان برتر است. مالیه عمومی اروپا. فون هاگن پس از بررسی اولیه سیاست پولی آلمان غربی در دهه ۱۹۸۰، (به همراه میشل فراتیانی) به مطالعه سیستم پولی اروپا (EMS) و نقش آلمان در آن پرداخت. آن ها به طور خاص استدلال کردند که – علی رغم ضعف نسبی پولی فرانسه و ایتالیا - آلمان صرفاً یک نقش مستقل اما نه غالب در EMS برعهده داشته است. مجموعه دیگری از مطالعات یور
گن فون هاگن (به همراه کرستین برنوت، لوجر شوکنشت و گیدو ولسویک) اسپرد بازده اوراق قرضه بین کشورهای اتحادیه اروپا و کانادا را مقایسه می کند و تأثیر بحران مالی را بر این اسپردها و بین کشورهای عضو اتحادیه اروپا را تحلیل می کند. آن ها به ویژه دریافتند که مصارف ریسک در پی عدم تعادل مالی، مانند مشکلات مربوط به پرداخت کسری و بدهی، افزایش می یابد و سیاست مالی انبساطی را پُرمصرف تر می سازد. بخش قابل توجهی از عمل کرد آکادمیک فون هاگن مربوط به رابطه میان حاکمیت مالی کشورها، نهادهای مالی و عمل کرد مالی است. در این مجموعه از تحقیقات، فون هاگن به اثربخشی محدودیت های مالی رسمی در سطح ایالتی در ایالات متحده و اهمیت فرآیندهای بودجه متمرکز و تعهدات برای حفظ انضباط مالی (با ایان هاردن) توجه ویژه ای کرده است. وی در تحقیقات بعدی بر اهمیت محیط سیاسی که تصمیمات مالی در آن اتخاذ می شود، بیشتر تأکید می نماید. با مطالعه تأثیر قوانین مالی در اتحادیه اروپا، فون هاگن (به همراه گونترام ولف) دریافت که «پیمان ثبات و رشد»، دولت های اتحادیه اروپا را وادار کرد تا از حساب داری خلاقانه خود برای پنهان کردن کسری های مالی از طریق تعدیل های جریان سها
م، به ویژه در دوران رکود بیشتر استفاده کنند. اما این راهکار تقریباً هیچ تأثیری بر کامیابی یا شکست تلاش ها برای تحکیم مالی در میان کشورهای اروپایی در دهه ۱۹۹۰ نداشت. در مقابل، فون هاگن، اندرو هیوز هالت و رولف استراخ دریافتند که شرایط اقتصادی که در آن تحکیم های مالی در اتحادیه اروپا در طول دهه ۱۹۹۰ آغاز شد، با تأثیرگذاری بر انتخاب های دولت ها از میان استراتژی های ادغام، تأثیر زیادی بر احتمال کامیابی آن ها داشته است. در نهایت، تحقیقات اشتراکی فون هاگن با استراخ و مارک هالربرگ نشان می دهد که تمرکز رویه های بودجه ریزی در کاهش بدهی عمومی در میان کشورهای عضو اتحادیه اروپا با تنظیم انعطاف پذیری تصمیم گیری مالی با هم سویی سیاسی دولت (ائتلاف) با موفقیت بوده است؛ به عنوان مثال قراردادهای مالی، یک ابزار تعهد مؤثر در ائتلاف های «از نظر ایدئولوژیک پراکنده» فراهم می کنند. اقتصاد پولی اروپا و اقتصاد کلان ادغام اروپا. یورگن فون هاگن همچنین مقالات زیادی در مورد اقتصاد کلان ادغام اروپا و منطقه یورو منتشر کرده است. قبل از تصور منطقه یورو، در اواسط دهه ۱۹۹۰، فون هاگن (و مانفرد نویمان) از چشم انداز «اروپا دو سرعته» با یک اتحادیه پ
ولی شامل آلمان، فرانسه، بنلوکس، سوئد و اتریش که به اقتصادهای باقی مانده در اتحادیه اروپا اجازه می دهد تا سریع تر با این اتحادیه مرکزی هم گرا شوند؛ در صورت عدم موفقیت، او نسبت به ایجاد یک اتحادیه پولی، قبل از وقوع چنین تعدیلی هشدار داد. علاوه بر این، او قبلاً در دهه ۱۹۹۰ بر این خطر تأکید کرده بود که کسری بودجه بیش از حد در منطقه یورو ممکن است بانک مرکزی اروپا را تحت فشار قرار دهد تا محدودیت های مالی خود را نقض کند و دولت های دارای بدهی بیش از حد را مثل گذشته (با تبدیل شدن بدهی های دولت به پول) یا با روش های پیش بینی کننده (با حفظ بهره نرخ بهره بسیار پایین) نجات دهد؛ بنابراین وی (با بری آیچنگرین) به نوبه خود منطقه یورو را برای تورم بالا آماده می کند. خدمات کلی تر فون هاگن به اقتصاد پولی شامل تحلیل او (با مانفرد نویمان) از اثربخشی هدف گذاری تورم در طول دهه ۱۹۹۰ است که در آن به این نتیجه رسیدند که این هدف گذاری در کاهش سطح و نوسانات تورم از طریق ارتقای اعتبار سیاست های پولی بانک مرکزی مؤثر بوده است. و مطالعه او دربارهٔ عوامل تعیین کننده بحران های بانکی (با تای کوانگ هو) که نقش ناچیزی در رشد پایه پولی در شرایط احت
مالی وقوع بحران های بانکی دارد. این در حالی است که کاهش تولید ناخالص داخلی واقعی، نرخ های بهره واقعی پایین، تورم فوق العاده، کسری های مالی بزرگ و ارزش گذاری بیش از حد نرخ ارز، پیش بینی کننده های قابل اعتمادی برای بحران های بانکی هستند. مواضع در مورد سیاست اقتصادی. یورگن فون هاگن ذریعه بازتاب فعالیت های آکادمیک خود، بارها بر اهمیت انضباط مالی و کسری های مالی کوچک در سطح آلمان و اروپا تأکید کرده است. در سال ۱۹۹۸، او یکی از امضاکنندگان اعلامیه پترزبرگ دربارهٔ سیاست بازار کار آینده محور در آلمان بود که خواستار مقررات زدایی از بازار کار و مشروط کردن مزایای بی کاری به جستجوی شغل (شامل موارد دیگر) شد. با این حال، فون هاگن نیز به شدت از اصلاحات بازار کار هارتز انتقاد کرد و استدلال نمود که تمرکز آن بر بازار کار، نابه جا بود و در عوض از محرک های اقتصادی از طریق کاهش مالیات شرکت ها، مالیات بر ثروت و مالیات بر ارزش افزوده حمایت کرد. در طول بحران منطقه یورو، فون هاگن از رویه های تجدید ساختار بدهی دولتی برای کشورهای که بیش از حد بده کار بودند، به دلیل معرفی اوراق قرضه یورو، گسترش مکانیسم ثبات مالی اروپا، یا برنامه های تعدی
ل ساختاری حمایت کرد.
فتحعلی خان گراشی (۱۲۴۳ ه .ق - ۱۸ جمادی الثانی ۱۳۱۲ ه .ق) ملقب به فتحعلی خان بیگلربیگی حاکم لارستان و بنادر خلیج فارس در سال های ۱۲۸۲ تا ۱۳۱۲ ه .ق بود. او در سال ۱۲۴۳ ه .ق در گراش به دنیا آمد و در سال ۱۳۱۲ ه .ق در لار درگذشت. آرامگاه او در بقعهٔ امام زاده، واقع در لار می باشد. در سدهٔ سیزدهم، پس از ماجراهایی که به ظلم و ستم فراوان علیه مردم گراش منجر می شود، گراشی ها با همدستی شخصی از اهالی گلپایگان که علیرضا نام داشته، موفق به فتح قلعه می شوند. از این تاریخ به بعد سلسلهٔ حاکمان گراش تغییر کرده و حکومت در اختیار علیرضا و نوادگان وی قرار می گیرد. این دوران که حدود ۱۰۰ سال به طول انجامیده را می توان درخشان ترین دورهٔ تاریخ گراش نامید. علیرضا که پس از کسب جایگاه حکومت به دَهباشی علیرضا گراشی ملقب شده است، همزمان با حکومت محمدشاه قاجار توانست لار را فتح کند. پس از دَهباشی علیرضا، پسر او فتحعلی خان به حکومت می رسد که یکی از مقتدرترین حاکمان لارستان قلمداد می شود. او همچنین از ناصرالدین شاه قاجار لقب بیگلربیگی لارستان و بنادر را دریافت می کند. بیگلربیگی عنوانی است که در دوران صفویه و قاجاریه به حاکمان ایالات بزرگ اط
لاق می شده است. حکومت فتح علی خان از سال ۱۲۷۸ تا ۱۳۱۲ هجری قمری به مدت ۳۴ سال، قدرت اول لارستان، سبعه جات و بنادر بوده که این پهناوری قلمرو، در سفرنامهٔ گردشگران خارجی نیز دیده می شود. مأذون قشقایی دربارهٔ پهناوری قلمرو فتحعلی خان می سراید: در زمان حکومت فتح علی خان، گراش در زمینه های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی به پیشرفت های زیادی دست یافت. همچنان که فتح علی خان حکومت کل لارستان و بنادر را اداره می کرد، برادرش حاج اسدالله حاکم گراش بود. در این دوران بناهایی همچون مدرسهٔ علمیهٔ گراش، برکهٔ کل، برکهٔ حاج اسدالله، حمام دَهباشی و حسینیهٔ سنگ آوی ساخته و مسجد جامع گراش و بازار قیصریهٔ لار تعمیر شد. این اقدامات گراش را از لحاظ عمرانی به پیشرفت های قابل توجهی رسانید. همچنین کتاب های زیادی نیز در این دوره نوشته شد که از مهم ترین آن ها می توان دیوان شیدای گراشی را نام برد.
گوستاو یانی (; – ) سرهنگ ژنرال در پادشاهی مجارستان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب شوالیه صلیب آهنین شده است.
ویلم هندریک بیتر (Willem Hendrik Buiter) CBE (زاده ۲۶ سپتامبر ۱۹۴۹)، یک اقتصاددان از تبار آمریکایی-بریتانیایی است. وی عمدتاً به عنوان یک دانشگاهی خدمت کرد و در دانشگاه های مختلف به امر تدریس مشغول بود. اخیراً او به عنوان اقتصاددان ارشد در سیتی گروپ فعالیت می کرد. سال های اولیه زندگی و تحصیلات. بیتر در ۲۶ سپتامبر ۱۹۴۹ در لاهه هلند متولد شد. وی تبعه ایالات متحده و بریتانیا محسوب می شود. پدر ویلم که نامش هارم بیتر است، یک اقتصاددان هلندی، یک مقام اتحادیه بین المللی کارگری و سیاست مدار حزب کارگر (PvdA) بوده که در سمت شهردار گرونینگن خدمت کرده است. بیتر از سال ۱۹۶۲ الی ۱۹۶۷ در مدرسه اروپایی در بروکسلِ بلژیک شرکت کرد و در آنجا مدرک لیسانس اروپایی خود را گرفت. بیتر پس از تحصیل در رشته علوم سیاسی و اجتماعی به مدت یک سال در دانشگاه آمستردام از سال ۱۹۶۷ الی ۱۹۶۸، برای تحصیل در رشته اقتصاد به کالج امانوئل در کمبریج رفت و با رتبه ممتاز، مدرک کارشناسی خود را در سال ۱۹۷۱ دریافت کرد. در سال ۱۹۷۲ او مدرک کارشناسی ارشد خود را در اقتصاد و مدرک دانشوری/ام فیل خود را در همین رشته در سال ۱۹۷۳ دریافت نمود. رشته های اصلی او اقتصاد
بین الملل و توسعه اقتصادی است. در سال ۱۹۷۵ بیتر در رشته اقتصاد، دکترای خود را از دانشگاه ییل در نیوهیون، کانکتیکات در ایالات متحده دریافت کرد. در سال ۱۹۷۹ پایان نامه او با عنوان «تعادل موقت و تعادل بلندمدت» متعاقباً منتشر شد. حرفه. از سال ۱۹۷۵ الی ۱۹۷۶ و از ۱۹۷۷ الی ۱۹۷۹، بیتر در سمت استادیار اقتصاد و امور بین الملل در مدرسه وودرو ویلسون و دانشگاه پرینستون واقع در پرینستونِ نیوجرسی خدمت کرد. از ۱۹۷۶ الی ۱۹۷۷، وی به عنوان استاد اقتصاد در دانشکده اقتصاد و علوم سیاسی لندن مشغول به کار بود. همچنین از سال ۱۹۸۰ الی ۱۹۸۲، بیتر استاد اقتصاد در دانشگاه بریستول بود. بیتر از سال ۱۹۷۷ الی ۲۰۱۱، در برنامه بازارهای مالی و اقتصادِ پولیِ دفتر ملی تحقیقات اقتصادی، به عنوان همکار پژوهشی خدمت می کرد. بیتر در ۱ آوریل ۱۹۸۲، به عنوان پروفسورکاسل اقتصاد در دانشکده اقتصاد لندن با تمرکز ویژه بر حوزه پول و بانک داری منصوب شد. در سال ۱۹۸۵ وی دانشکده اقتصاد لندن را ترک کرد و از ۱۹۸۵ الی ۱۹۹۴ به تدریس اقتصاد در دانشگاه ییل در نیوهیونِ کانکتیکات پرداخت. بیتر در سال ۱۹۸۹ به عنوان رابط آکادمی سلطنتی هنر و علوم هلند منصوب شد. بیتر در سال ۱۹۹
۴ و در زمانی که به عنوان عضو کالج ترینیتیِ کمبریج و استاد اقتصاد بزرگ بین المللی در دانشگاه کمبریج منصوب شد، ایالات متحده را ترک کرد. وی این دو سمت را تا می ۲۰۰۰ حفظ نمود. از ژوئن ۱۹۹۷ الی می ۲۰۰۰، بیتر یکی از اعضای خارجی کمیته سیاست پولی بانک انگلستان بود. وی در ژوئن ۲۰۰۰ در «بانک اروپایی بازسازی و توسعه» به عنوان اقتصاددان کلان و مشاور ویژه رئیس جمهور منصوب شد و تا اوت ۲۰۰۵ در این سمت ماند. بیتر از سپتامبر ۲۰۰۵ الی می ۲۰۰۹، استاد اقتصاد سیاسی اروپا در مؤسسه اروپایی دانشکده اقتصاد و علوم سیاسی لندن بود. وی از سال ۲۰۰۵ الی ۲۰۱۰، مشاور بین المللی گلدمن ساکس بین المللی بود. بیتر همچنین با فایننشال تایمز همکاری می کند و تا دسامبر ۲۰۰۹ وبلاگی با عنوان «ماوِرِکُن» را نوشته می کرد. وی در آوریل ۲۰۰۸ با همکاری همسرش «آن سیبرت»، مقاله ای دربارهٔ وضعیت بانک های ایسلندی برای «لندزبنکی» نوشت و در اواسط ژوئیه ۲۰۰۸، یک نسخه به روز شده از آن را به دولت ایسلند ارائه کرد. طرفین ایسلندی، این مقاله را بیش از حد منتقدِ بازار دانستند و لذا موافقت شد که محرمانه باقی بماند. بیتر از ژوئن ۲۰۰۹ الی اوت ۲۰۱۱ در سمت استاد اقتصاد سیاسی د
ر مرکز عمل کرد اقتصادی دانشکده اقتصاد لندن خدمت کرد. بیتر در ژانویه ۲۰۱۰ به عنوان اقتصاددان کلان به سیتی گروه پیوست و به جای لوئیس الکساندر که هشت ماه قبل تر، این سمت را برای همکاری با خزانه داری ایالات متحده ترک کرده بود، فعالیت کرد. در آوریل ۲۰۰۹ در یک پوست وبلاگ، بیتر از سیتی گروه به عنوان «مجموعه ای با بدترین اقدامات در همه زمینه های مالی» یاد کرده بود. بیتر به عنوان عضو انجمن اقتصادی اروپا انتخاب شد و در حال حاضر به عنوان استادیار در دانشکده روابط بین الملل و عمومی دانشگاه کلمبیا فعالیت می کند. سایر فعالیت ها. هیئت ریسک سیستمیک اروپا (ESRB)، عضو کمیته علمی مشورتی. زندگی شخصی. بیتر در سال ۱۹۷۳ با ژان آرچر ازدواج کرد. این ازدواج در سال ۱۹۹۷ به طلاق انجامید. حاصل این ازدواج دو فرزند به نام های دیوید مایکل آلخاندرو، متولد ۲۲ فوریه ۱۹۹۱ در کالائوِ پرو و الیزابت لورکا، متولد ۶ اوت ۱۹۹۳ در کوچابامبای بولیوی است. در ۵ ژوئن ۱۹۹۸، بیتر با آن سیبرت، استاد اقتصاد در بیرکبک در دانشگاه لندن که همچنین از سال ۲۰۰۹ الی ۲۰۱۲ عضو خارجی کمیته سیاست پولی بانک مرکزی ایسلند بود، ازدواج کرد. از سیبرت، به دلیل انتقادش از سیستم ب
انکی و امور مالی اروپا در مرکز تحقیقات سیاست اقتصادی، به عنوان «مفسری است که نمی توان به راحتی او را نادیده گرفت» یاد می شود.
لی روبین اندرسون سنیور (Lee Reuben Anderson Sr.) (متولد ۲۲ ژوئن ۱۹۳۹) یک تاجر و انسان دوست آمریکایی است. او مالک و رئیس گروه صنعتی ا API Group Inc. واقع در مینه سوتا، یک شرکت هلدینگ صاحب امتیاز چندین شرکت ساخت وساز و حفاظت در برابر آتش سوزی بود. از جمله کارهای خیریه ای که آندرسون به انجام آن ها علاقه مند است: سلامتی کودکان، تحصیلات عالی و رفاه کهنه سربازان ارتش آمریکا است. زندگی نامه. اندرسون، تک فرزند و متولد شهر مینیاپولیس در ایالت مینه سوتا است و در مدرسه خصوصی برک واقع در سنت پاول، درس خواند. اندرسون، در طول دوران زندگی اش، به عنوان فردی که خارج از منزل فعالیت می کرد، دوران طفولیت را بیشتر در منزل خانوادگی اش، واقع در منطقه دریاچه های Brainerd lakes در شمال شهرهای دوقلو (Twin Cities) گذراند. او به اصرار پدرش که یک پیمان کار موفق لوله کشی بود، در آکادمی نظامی ایالات متحده در وست پوینت (West Point) ثبت نام و فوتبال و بسکتبال بازی کرد. اندرسون پس از فارغ التحصیلی در سال ۱۹۶۱ با مدرک لیسانس مهندسی عمران، در ارتش ایالات متحده در پایگاه نیروی هوایی لوک در فونیکسِ آریزونا خدمت کرد. وی در آن پایگاه ناظر تهیه مواد
و خدمات ساخت و ساز بود و به درجه لومری بریدمن/ستوان یکم ارتقا یافت. آندرسون در سال ۱۹۶۴، به شهرهای دوقلو بازگشت و مدیریت گروه صنعتی اِی پی آی را بر عهده گرفت. او در سال ۱۹۲۶، یک شرکت پیمان کاری عایق کاری را به عنوان بخشی از شرکت لوله کشی پدرش تأسیس کرد. اندرسون بعداً یک شرکت آب پاش آتش نشانی صنعتی را در سال ۱۹۶۹ خرید، بعد از آن به تصاحب شرکت های دیگر ادامه داد، شرکت های که عمدتاً در زمینهٔ ساخت و ساز و حوزه اطفائیه حریق فعالیت می کردند. در سال ۱۹۹۷ که این شرکت ها به اندازه کافی رشد کردند، آندرسون همه آن ها را با هم ترکیب کرد و نام شان را به اسم گروه صنعتی اِی پی آی تغییر نام داد. در ۱ اکتبر ۲۰۱۹، اندرسون سهام گروه صنعتی اِی پی آی را به شرکتی با مالکیت محدود جِی۲ فروخت، این شرکت همکار شرکت اس پی اِی سی بود که توسط سر مارتین ای. فرانکلین تأسیس شده بود. خریدهای بانکی. اندرسون همچنین در اواخر دهه ۱۹۷۰، شروع به خریداری بانک های کوچک در مرکز و شمال مینه سوتا کرد. وی در سال ۱۹۹۷، همهٔ دارایی های بانکی خود را مبلغ موجود ۷۵ میلیون دلار به شرکت نوروِست Norwest Corporation فروخت. بعدها نوروست با ولز فارگو Wells Fargo،
در سال ۱۹۹۸ ادغام شد، در همان معامله اولی که اندرسون انجام داد، ارزش سهامی که به دست آورد خیلی بالا رفت. بشر دوستی. اندرسون در سال های اخیر، بخشی قابل ملاحظه ای از دارایی اش را به خیریه های متعددی اختصاص داده بود. در سال ۲۰۰۵، او و همسرش، پنی، ۶۰ میلیون دلار به دانشگاه سنت توماس در سنت پاول کمک کردند – بزرگ ترین کمک مالی فردی که کالج مینه سوتا تا به حال دریافت کرده بود. در سال۲۰۱۱ اندرسون یک مجتمع ورزشی و تفریحی در فضای باز دانشگاه سنت توماس افتتاح نمود. در سال ۲۰۰۳، خانواده اندرسون ها، متعهد شدند که ۶ میلیون دلار برای ساختمان مجتمع راگبی اندرسون در وست پوینت، بپردازند؛ که این مبلغ در می ۲۰۰۷ برای همان منظور صرف شد. او و همسرش به دلیل حمایت های مالی مکرر دانشگاه وست پوینت، به عنوان بزرگ ترین اهداکنندگان در تاریخ آکادمی شناخته شدند. از سال ۲۰۰۲، خانواده اندرسون ها، ۶ میلیون دلار به بیمارستان کودکان بوستون جهت انجام تحقیقات بر روی نوع نادری از دیستروفی عضلانی که یک نوع میوپاتی کوچک هسته ای است، پرداخت کرده اند؛ این بیماری یکی از نوه های دوست داشتنی شان را مبتلا کرده بود. کهنه سربازان. در سال ۲۰۱۱، خانواده اندرس
ون ها برای احداث ساختمان جدید «خانه مدافعان» یا «Defenders Lodge»، ۲٫۵ میلیون دلار را اهدا کردند، همچنین ۱۲میلیون و ۵۰۰ هزار دلار به ساخت یک هتل کمک کردند که امکانات لازم را برای جانبازانی جنگی فراهم می کرد که در جست جوی مداوا و مراقبت های پزشکی در بیمارستان اداره امور کهنه سربازان در پالو آلتو، کالیفرنیا بودند. همچنین متعهد شد که بودجه سه سال اول برنامهٔ معروفی به نام «استخدام قهرمانانمان» (Hiring Our Heroes) را که در سال ۲۰۱۱ توسط اتاق بازرگانی ایالات متحده و حمایت سازمان های خدماتی کهنه کار راه اندازی شد، تأمین کند. تا در سراسر کشور برای شان نمایشگاه های شغلی برپا شود. همچنین این برنامه خلاقانه (ابتکار) شرکت های را به رسمیت می شناسد که تلاش فوق العاده ای برای کمک به مجروحان جنگی و کهنه سربازان دارند تا بتوانند آن ها را مجدداً به کارهای غیر از کارهای نظامی وارد کنند. زندگی خصوصی. لی و پنی اندرسون که در سال ۱۹۶۵ ازدواج کردند تا آخر عمر در خانه های خود در مینه سوتا و ناپل، فلوریدا ماندند. آن ها دارای یک پسر، یک دختر و شش نوه شدند. اندرسون، یک شکارچی مشتاق، سرمایه گذار برنامه آموزشی محافظ زیستیِ باشگاه بون و ک