Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
. در واقع می توان گفت تنها در موردِ دو-سه سده ی پیش از میلاد است که می توان گفت منطقه ای خودمختار تحت عنوان «گوجوسان»، واقعاً وجود داشته است. قدمت بیشتر برای گوجوسان (آغاز از ۲۳۳۳ پیش.م) در نوشته های متأخر کره ای ای آمده اند که رنگ و بوی اساطیری دارند. مگر اینکه فرض کنیم «گوجوسان اساطیری» و آنچه این منابع متأخر از آغاز و سلسله های کهن تر از ۳۰۰–۲۰۰ پیش.مِ گوجوسان می گویند، روایاتی مبتنی بر گزارش ها و خاطراتِ شفاهیِ تغییریافته از جوامعِ عصر برنز در این منطقه بوده اند. چیزی کمابیش شبیه به اتفاقی که برای تاریخ ایران باستان ذیل عناوین «پیشدادیان» و «کیانیان» در «شاهنامه فردوسی» دیده می شود. نخستین اشارات تاریخی و غیرِ اساطیری به موجودیتی به نام گوجوسان، در گوانزی دیده می شود. تا سده ی چهارم پیش از میلاد، گوجوسان به حدی پیشرفت کرده بود که در چین هم شناخته شود و پایتختش در آن زمان به پیونگ یانگ منتقل شده بود. در ۱۹۴ پیش.م، «ویمان» فردی چینی-کره ای از اِمارتِ یانِ سلسله هان، پادشاه گوجوسان را برانداخت و سلسله ی خودش را در گوجوسان تأسیس کرد. پس از آن در ۱۲۸ پیش.م، نان لو (南閭)، حاکمِ «یه» (منطقه ای در جنوب شبه جزیره ک
ره)، تحت فشارهای ویمان، تسلیم شد و آن منطقه، ضمیمه ی چین شد. حکومت های پراکنده. شبه جزیره کره از زمان حمله ی سلسله هان در ۱۰۸ پیش.م تا برآمدنِ گوگوریو (۳۱۳ میلادی) شامل چندین و چند حکومتِ چینی و کره ایِ کوچک بود که می آمدند و می رفتند. این دوره با تقلیل حکومت ها به سه موردِ برجسته ترِ بویو، اوکجو و دُنگ یه، با نام «دورانِ سه پادشاهی نخست کره» نیز شناخته می شود. برای اطلاعات بیشتر پیرامون این سه پادشاهی نخستین و دیگر پادشاهی های منطقه، ادامه را بخوانید. در شمال. سلسله هان پیش از حمله به ویمان چوسان و برانداختنِ آن سلسله، چهار فرمانداری های خود را جایگزین کرد. سه تا از فرمانداری ها کاملا به هان جذب و متمایل و ضمیمه شدند اما فرمانداری لیوندانگ، استقلال و ماندگاری خود را حفظ کرد تا اینکه تمامی این منطقه توسط گوگوریو فتح شد. محل دقیق این فرمانداری ها امروزه به یک بحثِ پُرحرارت در کره تبدیل شده است. دلیل این مسئله، منازعات ناسیونالیستی است. برخی از خوانش های ناسیونالیستی از تاریخ کره تمایل دارند مکان این چهار فرمانداری را نزدیک تر به چین معرفی بکنند تا منکر فتح شدنِ شبه جزیره ی کنونی توسط چین و تأثیرات فرهنگ چین در
آن شوند؛ خود این خوانش ناسیونالیست های کره ای، واکنشی است به خوانش های طعن آمیزِ ناسیونالیست های ژاپنی در زمان استعمار ژاپن بر کره که با تأکید بر چینی بودنِ فرهنگِ این فرمانداری ها، کره ای ها را فاقد فرهنگ و وابسته به تمدن چین معرفی می کردند. معاصر با این فرمانداری ها، در کره شمالی و جنوب منچوری امروزی، حکومت بویو از سده ی دوم پیش.م تشکیل شد و تا ۴۹۴ میلادی باقی ماند. اراضی این حکومت به تصرف گوگوریو در آمد و بازماندگانش به این حکومت تازه پیوستند. هرچند اطلاعاتِ پراکنده و متناقضی در منابع وجود دارد، اما اغلب گفته می شود که در زمانی از عمر بویو، بویوی شرقی (동부여، دُنگ بویو) از قسمت اصلیِ بویو که بویوی شمالی (بوک بویو) نامیده می شد، جدا شد. بخشی از بویو نیز جولبون نامیده می شد که ماقبلِ گوگوریو بود. پادشاهی بکجه، بعدها خودش را «بویوی جنوبی» (نام بویو) نامید. اوکجو هم از دیگر حکومت های تشکیل شده پس از سقوط گوجوسان بود که قبلش هم جزوی از گوجوسان بوده است. اوکجو در اثر دخالت پادشاهی های همسایه اش هیچگاه نتوانست پیشرفت کند و همواره در شکل قبیله ای باقی ماند. این منطقه در سده ی پنجم میلادی توسط گوانگ گه توی بزرگ به گ
وگوریو الحاق شد. به دُنگ یه (یه ی شرقی) نیز باید اشاره کرد که سرنوشتی مشابهِ اوکجو داشت. در جنوب. حکومت جین در ۳۰۰ پیش.م در جنوب شبه جزیره تأسیس شد. اطلاعات اندکی از این حکومت موجود است اما می دانیم که روابطی با سلسله هان و ژاپن داشت و کالاهایی به ژاپنِ یایویی صادر می کرد. این حکومت در حدود ۱۰۰ پیش.م به کنفدراسیون سامهان تبدیل شد. در ممالک سامهان، شدیداً حاکمیت قانون و مذهب وجود داشت که عبارت بودند از ماهان، جین هان، و بیون هان. ماهان، بزرگ ترین ایالت بود که به ۵۴ قسمت کوچک تر تقسیم می شد و نقش سیاسی، اقتصادی و فرهنگی بیشتری داشت. بیون هان و جین ها نیز جمعاً از ۷۸ قسمت کوچک تر تشکیل می شدند. سامهان بعدها به تصرف پادشاهی بکجه، پادشاهی شیلا و کنفدراسیون گایا درآمد. دوره سه پادشاهی و رواج آیین بودا. در حدود سال های ۵۰ پیش از میلاد تا ۶۶۰ میلادی سه دولت سلطنتی در شبه جزیره کره وجود داشت که عبارت بودند از: شیلا، باکجه و گوگوریو که در میان آن ها گوگوریو وسعت،جمعیت و اقتدار بسیار بیشتری دارا بود. در همین دوران آئین بودائی رواج یافت. در اواخر قرن هفتم با هجوم گسترده تانگ پس از هفتاد سال جنگ، گوگوریو و بکجه سقوط کردند
و شیلای متحد با تانگ توانست دوسوم از خاک شبه جزیره کره را بدست بیاورد و بعنوان یک سرزمین از زیردستان امپراتوری تانگ شناخته شود و بدین ترتیب دوران سه پادشاهی تمام شد؛ در منچوری و شمال شبه جزیره کره ،مردم گوگوریو سابق، کشور بالهه را در آغاز قرن هشتم ایجاد کردند که توسط برخی مورخان دوران دو پادشاهی خوانده می شود اما بخاطر نامأنوسی و جمعیت ترکیبی و دانش اندک از آن، گروهی دیگر آنرا چندان جزوی از تاریخ کره به حساب نمی آورند. دودمان گوریو و حمله مغول ها. در سال ۹۱۸ میلادی فرمانروایی به نام ته جو وان گان توانست حکومت واحدی را در شبه جزیره کره تشکیل دهد و نامش را به نیابت از احیای گوگوریو، گوریو بگذارد. حکومت گوریو تا سال ۱۲۳۱ به طول انجامید، در آن سال قوم مغول کشور را تصرف کرد و به دنبال آن آئین کنفوسیوس در کره رواج یافت و بودا تضعیف شد. در سال ۱۲۶۰ حکومت مغولان در گوریو پایان یافت و حکومت گوریو دوباره برقرار شد؛ عمر قریب به پانصد ساله گوریو، تاریخ میانه ی کره تلقی می گردد. پادشاهی چوسان. پیروان دین کنفوسیوس به تدریج در دستگاه های دولتی راه یافتند و سرانجام در سال ۱۳۹۲ میلادی به ریاست ارتشبد تائجو چوسان به حکومت گور
یو پایان دادند و از این زمان پادشاهی چوسان تا سال ۱۸۹۷ کنترل کشور را در دست گرفت. ۲۶ پادشاه در طی حکومت این سلسله به قدرت رسیدند و پایتخت آنان شهر هان یانگ (سئول امروزی) بود. در قرون پانزدهم و شانزدهم کره از نظر علمی و فرهنگی به پیشرفت های شایانی رسید. در زمان حکومت این امپراتوری آئین کنفوسیوس بجای آئین بودا رسمیت یافت. حملات دیگر کشورها. در سال ۱۵۹۲ ژاپنی ها به کره لشکرکشی کردند ولی حکومت با کمک چینی ها حمله آنان را دفع کرد. در اوایل قرن هفدهم پس از هجوم ارتش چینگ و شکست چوسان در مرزهای شمالی، کره تابع و سرسپرده دولت چین شد بعدها چنان از رابطه با دیگر کشورهای خارجی ابا داشت که به کشور (پادشاهی) منزوی معروف شد. در قرن نوزدهم استثمار مردم توسط اشراف شدت گرفت. از نیمه دوم همان قرن علاقه کشور ژاپن به این سرزمین جلب شد. در سال ۱۸۷۶ سرانجام بنادر کره بر روی کشتی های تجارتی خارجی گشوده شد. این امر با انعقاد یا معاهده تجاری اجباری با ژاپن صورت گرفت و کمی بعد آمریکا و کشورهای اروپایی وارد داد و ستد با کره شدند. این عمل نهایتاً منجر به دخالت دولت خارجی در امور داخلی کره شد. پیش از تقسیم. از سال ۱۹۱۰ تا پایان جنگ جهانی
دوم در سال ۱۹۴۵، کره تحت کنترل ژاپن بود. بیشتر کره ای ها مردمی بودند که مشغول کشاورزی بودند. در دهه ۱۹۳۰، ژاپن معادن، سدهای برق آبی، آسیاب های فلزی و کارخانه های تولیدی در کره شمالی و منچوری را توسعه داد. طبقه کارگر صنعتی کره به سرعت گسترش یافت و بسیاری از کره ای ها به کار در منچوری رفتند. در نتیجه، ۶۵٪ از صنایع سنگین کره در شمال واقع شده بود، اما به دلیل زمین ناهموار، تنها ۳۷٪ از کشاورزی آن را در اختیار داشت. جنبش چریکی کره ای در فضای داخلی کوهستان و منچوری ظهور کرد. یکی از برجسته ترین رهبران چریکی کمونیست کیم ایل سونگ بود. دوران حکومت ژاپن. پس از پیروزی های ژاپن در نخستین جنگ با دودمان چینگ در چین (۱۸۹۴ تا ۱۸۹۵) (بخشی از نخستین جنگ چین و ژاپن) و جنگ با امپراتوری روسیه (۱۹۰۴ تا ۱۹۰۵) (بخشی از جنگ روسیه و ژاپن) کره به کلی تحت استیلای ژاپن قرار گرفت. حتی بین ۱۸۸۹ تا ۱۹۱۰ حکومتی به نام امپراطوری کره با نفوذ امپراتوری روسیه در این کشور پدید آمد. گوجونگ کره امپراتور کره خواست با اعزام هیئتی به دیوان بین المللی دادگستری در لاهه، کشور خود را از زیر نفوذ کشور ژاپن بیرون بیاورد؛ ولی با کشف این موضوع مجبور به استعفا
شد و پسرش سانجونگ کره آخرین امپراتور دودمان یی به پادشاهی رسید. در بین سال های ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۰ میلادی مبارزه ضد حکومت ژاپنی ها ادامه داشت. در سال ۱۹۱۰ میلادی کشور کره رسماً به امپراتوری ژاپن ضمیمه شد. ژاپن صنایع جدید و ترابری ریلی را در آنجا احداث کرد اما این امر نتوانست جلوی آزادی طلبی کره ای ها را بگیرد. در اوایل مارس ۱۹۱۹ میلادی به دنبال مرگ آخرین امپراتور کره، یک گردهمایی عظیم با شرکت ۲ میلیون تَن در سئول برگزار شد و طی آن کره ای ها خواستار استقلال شدند. در طی این گردهمایی برخوردهای خونینی میان قوای ژاپنی و مزدوران کره ای آن ها با اجتماع کنندگان صورت گرفت که منجر به کشتن و زخمی شدن ۲۳۰۰۰ تن و دستگیری بیش از ۴۷۰۰۰ تن شد. در ماه آوریل همان سال رهبران استقلال طلبان، از جمله سینگمان ری آن چانگ هوو کیم کو دولت موقت کره را در شهر شانگهای چین تشکیل دادند. ژاپنی ها با نهایت قدرت استیلای خود را بر کره ادامه داده و سرمایه دارانش به غارت این سرزمین شدت بخشیدند. جنگ جهانی دوم. در زمان جنگ دوم چین و ژاپن و جنگ جهانی دوم پایه های نفوذ ژاپن در کره به سستی گرائید. در ابتدای جنگ ها که شانگهای به تصرف ژاپن درآمد دولت موقت کره
از آنجا متواری شد. در طی جنگ جهانی دوم، دولت های آمریکا، چین و بریتانیا به مردم کره وعده استقلال دادند. نیروهای استقلال طلب کره ای در سراسر چین پخش شدند و در سال ۱۹۴۲ میلادی به ژاپن اعلام جنگ دادند. این نیروها با نیروهای متفقین در کره همکاری کرده و تا زمان تسلیم ژاپن در سال ۱۹۴۵ میلادی به جنگ ادامه دادند. تقسیم کره. تقسیم کره به کره شمالی و جنوبی از پیروزی متفقین در جنگ دوم جهانی در سال ۱۹۴۵ و پایان ۳۵ سال سلطهٔ ژاپن بر کره نشأت گرفت. در طرحی که قریب به اتفاق کره ای ها باآن مخالف بودند، ایالات متحده آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی توافق کردند که قیمومت موقت کشور را از محل مدار ۳۸ درجه، برعهده گیرند. هدف از طرح قیمومت کمک به ایجاد یک دولت موقت کره ای بود که «در موعدی مقرر مستقل و آزاد» شود. اما اگرچه تاریخ برگزاری انتخابات هم مشخص شده بود، اتحاد جماهیر شوروی از همکاری با برنامه های سازمان ملل متحد برای برگزاری انتخابات آزاد و عمومی در دو کره سر باز زد و در نتیجهٔ آن، یک دولت کمونیست تحت حمایت اتحاد جماهیر شوروی به طور دائم در شمال تأسیس شد و یک دولت طرفدار غرب در جنوب. دو ابرقدرت از رهبران متفاوتی جانبداری کردند.
دو دولت مجزا در کشور برقرار شد که هر یک مدعی زمامداری تمام شبه جزیره بودند. در نتیجهٔ جنگ کره (۵۳–۱۹۵۰) دو کرهٔ مجزا بر جا ماند که از زمان جنگ سرد تا امروز پابرجاست. کره شمالی یک دولت کمونیستی ست - هرچند آخرین موارد به کار بردن کلمهٔ کمونیسم از قانون اساسی این کشور در سال ۲۰۰۹ حذف شد- که اغلب آن را استالینیست و انزواگرا توصیف می کنند. اقتصاد کره شمالی در ابتدا از رشد قابل توجهی برخوردار بود اما در دههٔ ۹۰ (بر خلاف همسایهٔ کمونیست خود جمهوری چین) سقوط کرد. کره جنوبی پس از چند دهه حکومت استبدادی اکنون به یک دولت دموکراتیک لیبرال و کاپیتالیست تبدیل شده است. از دههٔ ۱۹۹۰، با لیبرالتر شدن دولت های کره جنوبی و مرگ بنیان گذار کره شمالی کیم ایل سونگ و جانشینی پسرش کیم جونگ ایل، دو طرف گام های نمادین کوچکی برای الحاق احتمالی دو کره برداشته اند. هم اکنون این احساس در کره جنوبی رایج است که حضور نظامی آمریکا مانع اتحاد دو کره می شود. جنگ کره (۱۹۵۰–۱۹۵۳). با پشتیبانی نیروهای سازمان ملل متحد به رهبری ایالات متحده و جمهوری دمکراتیک خلق کره (کره شمالی) با پشتیبانی چین و کمک نظامی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود که در ۲۵ ژ
وئن ۱۹۵۰ با ورود نیروهای تحت فرمان حکومت کمونیستی کیم ایل سونگ به بخش جنوبی آغاز شد و در ۲۷ ژوئیه ۱۹۵۳ با پیمان آتش بس به حالت ترک مخاصمه به پایان رسید. این جنگ نتیجه تقسیم کره پس از جنگ جهانی دوم بود. این کشور از سال ۱۹۰۵ تا پایان جنگ جهانی دوم در تصرف ژاپن بود. با شکست ژاپن در جنگ جهانی دوم نیروهای آمریکایی وارد بخش جنوبی شبه جزیره کره و نیروهای شوروی وارد بخش شمالی آن شدند و خط معروف به مدار ۳۸ درجه به عنوان مرز دو طرف تعیین شد. تلاش ها برای برگزاری یک انتخابات آزاد در سراسر شبه جزیره کره بی نتیجه ماند و این موضوع تنش ها بین دو طرف را افزایش داد. یک حکومت دست راستی متحد آمریکا در بخش جنوبی و یک حکومت کمونیستی متحد شوروی در بخش شمالی به قدرت رسید که هر دو مدعی حکومت بر کل شبه جزیره کره بودند و طرف مقابل را هیچگاه رسمیت نشناخته اند. جنگ کره در ۲۵ ژوئن ۱۹۵۰ با گذشتن نیروهای تحت فرمان کیم ایل سونگ رهبر کره شمالی از مدار ۳۸ درجه آغاز شد. دو روز بعد شورای امنیت ملل متحد به پیشنهاد آمریکا قطعنامه ای را برای کمک نظامی به کره جنوبی به تصویب رساند. شوروی که در شورای امنیت صاحب حق وتو بود در آن هنگام جلسات شورا را در
اعتراض به وضعیت کرسی چین در این سازمان تحریم کرده بود (کرسی چین با وجود تصرف تمام خاک اصلی این سرزمین توسط جمهوری خلق چین به رهبری مائو در سال ۱۹۴۹ همچنان در اختیار حکومت جمهوری چین بود) و در نتیجه این قطعنامه بدون حضور شوروی به امضا رسید. در مجموع ۳۴۱ هزار سرباز برای کمک به کره جنوبی به جنگ اعزام شدند که ۸۸ درصد آنان آمریکایی و بقیه از ۲۰ کشور دیگر بودند. نیروهای کمونیست کره شمالی که از نظر تجهیزات نظامی برتری مطلق بر همسایه جنوبی داشتند، مراحل اولیه جنگ را با موفقیت طی کرده و تقریباً تمام کره به جز شبه جزیره بوسان در جنوب شرقی را اشغال کردند، اما با ورود نیروهای سازمان ملل که فرماندهی آن ها را داگلاس مک آرتور فرماندار نظامی آمریکا در ژاپن بر عهده داشت، ورق برگشت. در ۱۵ سپتامبر ۱۹۵۰ نیروهای آبی-خاکی آمریکا در بندر اینچه اون ۱۶۰ کیلومتر پشت خطوط ارتش کره شمالی پیاده شده و این شهر را به تصرف خود درآوردند و ۱۰ روز بعد سئول دوباره به دست قوای کره جنوبی افتاد. در ۱ اکتبر قوای سازمان ملل از مدار ۳۸ درجه گذشته و در ۱۹ اکتبر پیونگ یانگ پایتخت کره شمالی به تصرف آن ها درآمد. نیروهای سازمان ملل سپس تا رود یالو در مرز
چین و کره پیشروی کرده و تقریباً تمام شبه جزیره را اشغال کردند. اما در این مرحله ورود میلیون ها سرباز چینی، تحت عنوان قوای داوطلب، وضعیت را تغییر داده و نیروهای کره شمالی و چین مجدداً تا سئول پیش رفتند. هرچند نیروهای سازمان ملل دوباره سئول را اشغال و نیروهای کره شمالی و چین را تا مدار ۳۸ درجه عقب راندند. از ژوئیه ۱۹۵۱ جنگ به حالت مغلوبه درآمده و مذاکرات آتش بس بین دو طرف آغاز شد، این مذاکرات دو سال بعد، پس از شکست دموکرات ها در آمریکا و آغاز ریاست جمهوری آیزنهاور در ژوئیه ۱۹۵۳ به پیمان آتش بس انجامید و مدار ۳۸ درجه به عنوان مرز دو طرف تعیین شد. این پیمان هنوز اعتبار خود را حفظ کرده و هنوز معاهده صلحی میان دو کشور امضا نشده است. آغاز جنگ با حمله کره شمالی. در ۲۵ ژوئن سال ۱۹۵۰ میلادی کره شمالی به کره جنوبی حمله ور شد. هفت لشکر پیاده و یک تیپ تانک عملیات را آغاز کردند. سازمان ملل متحد دست به کار شد و در همان روز شورای امنیت سازمان ملل متحد بدون حضور شوروی که جلسه را به دلیل دادن کرسی چین به تایوان تحریم کرده بود قطعنامه ای را تصویب کرد که طی آن خواستار توقف جنگ و عقب نشینی کره شمالی به شمال مدار ۳۸ درجه شد. در ۲۷
ژوئن ۱۹۵۰ شورای امنیت سازمان ملل متحد به پیشنهاد آمریکا تصویب کرد که نیروهای چند دولت عضو آن سازمان جهت مقابله با حمله کره شمالی به کره جنوبی بشتابند. به دنبال این تصمیم آمریکا و ۱۵ کشور دیگر نیروهای نظامی خود را برای شرکت در جنگ اعزام داشتند. ارتشبد داگلاس مک آرتور تا سال ۱۹۵۱ فرماندهی نیروهای سازمان ملل را به عهده داشت. در این مدت نیروهای کره شمالی با سرعت زیادی در حال پیشروی در خاک کره جنوبی بودند. ورود غرب به جنگ. در روز ۲۸ ژوئن سئول به دست آنان سقوط کرد. پنج روز پس از حمله تردیدی باقی نماند که شکست نهایی از آن نیروهای کره جنوبی و متحدانش به خصوص آمریکا است. از این رو آمریکا سواحل کره را محاصره کرده و شروع به بمباران مناطق صنعتی و مسکونی کره شمالی نمود. در تمام این مدت تلفات سنگینی به متحدین وارد می شد تا اینکه نیروهای تازه نفس وارد جنگ شدند. در هفته های آغاز جنگ، نیروهای کره جنوبی و آمریکا به اطراف شهر بوسان در منتهای جنوب شرقی شبه جزیره کره عقب رانده شده بودند. به تدریج میزان نیروهای آمریکایی افزوده شد تا حدی که ورق به ضرر کره شمالی برگشت. در روز پانزدهم سپتامبر ۱۹۵۰ نیروهای آمریکایی در اینچئون واقع در
ساحل غربی کره جنوبی پیاده شده و طی حمله ای برق آسا شهر سئول را اشغال کردند. سایر قوای متحدین نیز دست به تعرض زده و کمونیست ها به سوی شمال عقب نشینی کردند. قوای سازمان ملل به سوی نواحی شمالی پیش رفتند و در روز ۱۰ اکتبر شهر پیونگ یانگ پایتخت کره شمالی به دست آنان افتاد. در شانزدهم اکتبر نیروهای کره جنوبی به مرز منچوری یا همان رود یالو رسیدند و ظاهراً پیروزی برای آنان تکمیل شده بود. ورود چین به جنگ. چین کمونیست به عنوان دفاع از مرزهای خود و به دلیل این که خود هدف بعدی نباشد در صحنه نبرد به نفع کره شمالی وارد شد. سربازان چینی در آغاز به صورت داوطلب در جبهه ها حضور داشتند اما لشکرهای منظم آنان بعدها وارد عمل شدند و در ماه نوامبر ۱۹۵۰ ضربات شدیدی بر نیروهای آمریکایی وارد آوردند. از همین ماه عقب نشینی سپاهیان سازمان ملل آغاز شد و ادامه یافت. تا روز سوم دسامبر ۱۹۵۲ سئول بار دیگر به دست نیروهای چینی و کره شمالی افتاد. حمله متقابل نیروهای آمریکایی سرانجام موجب تسلط دوباره آنان در بیست و هفتم آوریل سال ۱۹۵۲ بر سئول شد. در این میان، ارتشبد مک آرتور از فرماندهی متحد برکنار شد و ارتشبد متیو ریجوی جانشین وی شد (دلیل این عم
ل طرح مک آرتور برای بمباران اتمی مرز چین با کره شمالی به خاطر جلوگیری از ورود سیل سربازان چینی بود). به دنبال آخرین حمله تعرضی کمونیست ها که در ۱۶ مه ۱۹۵۳ صورت گرفت و سئول سقوط کرد نیروهای سازمان ملل به حمله نهایی دست زده و سئول را دوباره اشغال کردند. از ماه ژوئن تلاش برای مذاکره میان طرفین آغاز شد. با این حال جنگ های کوچکی همچنان در جریان بود که تلفات سنگینی بر جای نهاد. در این مدت تنها سربازان چین به یک حمله شدید دست زدند. مذاکرات. مذاکرات ترک مخاصمه ادامه یافت و سرانجام در ۲۷ ژوئیه ۱۹۵۳ پیمان آتش بس جنگ کره امضاء شد. لازم است ذکر شود که هیچ گاه پیمان صلحی میان این دوکشور امضا نشد و دو کشور تا به امروز در حالت جنگ هستند. خسارات. وضع دو کره نسبتاً به همان وضع سابق ماند. این جنگ، خرابی ها و خسارات و تلفات فراوان به بار آورد و بسیاری از تأسیسات صنعتی و شهرها در ضمن آن ویران شد. تلفات نیروهای سازمان ملل و کره جنوبی به ۷۴۰۰۰ کشته (۵۴۲۴۶ آمریکایی) و ۲۵۰۰۰۰ زخمی (۱۰۳۲۸۴ آمریکایی) و ۸۳۰۰۰ (اکثر آمریکایی) مفقودالاثر و اسیر رسید. تعداد کشته شدگان و زخمیان چینی ۹۰۰۰۰ تن و کره شمالی نیز ۵۲۰۰۰ تن بوده است. در ضمن حدود ۴
۰۰۰۰۰ غیرنظامی نیز در طی این جنگ کشته شدند. کره های امروزی. با شروع ایسونگمن ری در سال ۱۹۴۸، مجموعه ای از دولت های استبدادی با پشتیبانی و نفوذ آمریکایی ها در کره جنوبی قدرت را به دست گرفتند. با کودتای پارک چونگ هی در سال ۱۹۶۱، سیاست اقتصادی جدیدی آغاز شد. به منظور ارتقاء توسعه اقتصادی، از سیاست صنعتی سازی صادرات محور استفاده شد. پارک اقتصاد کره جنوبی را از طریق سلسله برنامه های پنج ساله بسیار موفق توسعه داد. توسعه اقتصادی کره جنوبی با حمایت از چایبول، شرکت های بزرگ خانوادگی مانند سامسونگ، هیوندای، گروه اس کی و ال جی رخ داد. چایبول از طریق معافیت مالیاتی و وام ارزان قیمت، حمایت مالی را به دست آورد و از نیروی کار ارزان کره جنوبی برای تولید محصولات صادراتی بهره برد. دولت آموزش و پرورش را در اولویت بسیار بالایی قرار داد تا بتواند جمعیتی تحصیل کرده را ایجاد کند که بتواند در تولید اقتصاد مؤثر باشد. با وجود بی ثباتی سیاسی گاه وبیگاه، اقتصاد کره جنوبی پس از آن تقریباً چهل سال، در دوره ای به نام معجزه رود هان، شاهد رشد عظیمی بود. این معجزه بی نظیر اقتصادی کره جنوبی را از یکی از فقیرترین کشورهای جهان پس از جنگ کره به ک
شوری کاملاً توسعه یافته در یک نسل منتقل کرد. کره جنوبی سرانجام به دلیل تقاضای مردمی برای اصلاحات سیاسی در سال ۱۹۸۷ به یک دموکراسی در بازار منتقل شد و در سال بعد به عنوان دومین کشور آسیایی میزبان بازی های المپیک تابستانی در سال ۱۹۸۸ شد. اقتصاد کره جنوبی از صادرات صنعت ارزان و با ارزش پایین، سرانجام به سمت صنایع با ارزش بالاتر همچون فناوری اطلاعات، کشتی سازی، خودروسازی و صنایع پتروشیمی حرکت کرد. امروز کره جنوبی یک اقتصاد پیشرو و یک نیروگاه فناوری است و حتی کشورهایی مانند ایالات متحده در فناوری اطلاعات و ارتباطات با آن رقابت می کند. فرهنگ پاپ کره جنوبی نیز در سال های اخیر در پدیده ای معروف به موج کره ای در خارج از کشور رونق گرفته است. به دلیل نفوذ شوروی، کره شمالی یک دولت کمونیستی با رهبری ارثی با پیوندهایی با چین و اتحاد جماهیر شوروی، تأسیس کرد. کیم ایل سونگ تا زمان مرگش در سال ۱۹۹۴ رهبر عالی شد، پس از آن پسرش کیم جونگ ایل قدرت را به دست گرفت. فرزند کیم جونگ ایل، کیم جونگ اون رهبر فعلی است که پس از مرگ پدرش در سال ۲۰۱۱ قدرت را به دست گرفت. پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی در ۱۹۹۱، اقتصاد کره شمالی در مسیر نزولی
شدید قرار گرفت و در حال حاضر به شدت متکی به کمک های بین المللی برای مواد غذایی و تجارت با چین است.
ساکای ماساهیسا ; – ) سامورایی اهل ژاپن بود. در نبرد آنه گاوا یکی از فرماندهان بود.
سانگ میونگ-سئوب (زاده ۲۹ ژوئن ۱۹۸۴) تکواندوکار کره جنوبی و عضو تیم تکواندو دانشگاه کیونگ هی است. او ۱٫۷۷ متر قد و ۶۹ کیلوگرم وزن دارد. سانگ در تیم تکواندو کره جنوبی در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۴ که در آتن یونان برگزار شد، حضور داشت. وی پس از باخت در برابر هادی ساعی بنه کهل، که در نهایت برنده مدال طلا شد، مدال برنز را کسب کرد. سانگ برای دستیابی به مدال برنز دیگو سیلوا از برزیل را در دیدار شانس مجدد شکست داد.
اولین دولت عربستان سعودی یا امیرنشین درعیه، کشوری است که محمد بن سعود - امیر درعیه -آن را در سال ۱۱۵۷ ق / ۱۷۴۴ میلادی در میانه شبه جزیره عربستان بنیان نهاد و درعیه را به پایتخت منطقه زیر نفوذ قدرت خود تبدیل کرد. اولین دولت عربستان سعودی تا پایان آن در سال ۱۲۳۳ ق / ۱۸۱۸ م همچنان گسترش یافت؛ اما به دست ارتش عثمانی به رهبری ابراهیم پاشا فروپاشید. گستره شبه جزیره عربستان. شبه جزیره عربستان به چندین بخش یعنی حجاز، نجد، عسیر، احساء، مخلاف سلیمانی و یمن تقسیم شده است. بسیاری از بخش های حجاز و تهامه تابع شریف مکه و جزئی از امپراتوری عثمانی به شمار می آمد.
گوتابایا راجاپاکسا (؛ زادهٔ ) هدایت ارتش سری لانکا را در مقابله با ببرهای تامیل تا پایان جنگ داخلی سریلانکا برعهده داشت. در خانواده ای که از مقامات حکومتی بودند در استان جنوبی (سری لانکا) متولد شد، راجاپاکسا در کالج آناندا و کالج کلمبو تحصیل کرد و بعد در آوریل ۱۹۷۱ به ارتش سریلانکا پیوست و وارد آکادمی ارتش سریلانکا شد. در ۲۰۱۸ در انتخابات ریاست جمهوری سریلانکا (۲۰۱۹) کاندیدای ریاست جمهوری شد و توانست با به چالش کشیدن طرفداری ملی، توسعه اقتصادی و امنیت ملی به پیروزی دست یابد. وی اولین کسی است که سابقه نظامی دارد و به عنوان رئیس جمهور سریلانکا انتخاب می شود و همچنین اولین کسی است که به عنوان رئیس جمهور انتخاب می شود که پیش از این سابقه منتخب شدن در این امور را نداشته است.
ایسکی بریتون ، یک موج سوار ایرلندی با دکترای محیط زیست و جامعه، دانشگاه Ulster است. در سال ۲۰۱۰، او پنجمین عنوان پیاپی قهرمانی مسابقات موج سواری ملی ایرلند را کسب کرد و در سال ۲۰۰۹ قهرمان تور حرفه ای انگلیس شد. در وبسایت ایسکی بریتون گفته شده در دهه ۱۹۶۰ مادربزرگش در بازگشت از سفر آمریکا تخته های موج سواری بهمراه میاورد تا مشتریان هتلش از آن ها اسفاده کنند. پس از آن فرزندان او، از جمله پدر ایسکی به این ورزش مشغول می شوند. ایسکی از ۴ سالگی شروع به موج سواری می کند. ایسکی با هدف ترویج موج سواری و آموزش آن خصوصاً به زنان کشورهای اسلامی و برابری جنسیتی از طریق این ورزش به کشورهای مختلفی از جمله ایران سفر کرده است. او ابتدا در سال ۲۰۱۰ برای پیدا کردن ساحل مناسب برای موج سواری در چابهار و پس از آن در سال ۲۰۱۳ با خانم ماریون پوازو (Marion Poizeau) مستندساز فرانسوی برای ساخت مستند «به سوی دریا» با هدف آموزش ایران آمدند و تا ۳ سال بعد از آن فعالیت خود را هر ساله با هدف آموزش افراد بیشتر با کمک شاگردان محلی خود انجام داد. شهلا یاسینی از شاگردان او پس از آموزش شنا و قواصی، در سال ۲۰۱۳ توسط ایسکی آموزش موج سواری را آغاز
کرد. او هرگز امکان شرکت در مسابقات را نیافت. ونوس بلوچی دختر ۹ ساله که آرزوی قهرمانی جهان را دارد و داود خدیر نوجوان ۱۷ ساله از استان سیستان و بلوچستان و خانم ویانا نیازی سامانی از تهران برای سال ۲۰۲۰ مورد حمایت و بورسیه انجمن بین المللی موج سواری قرار گرفتند.
جورج هیل هودل جونیور (۱۰ اکتبر ۱۹۰۷–۱۶ مه ۱۹۹۹) یک پزشک آمریکایی است. بعد از قتل الیزابت شورت یا کوکب سیاه در سال ۱۹۴۷، هودل یکی از مظنونین پرونده شد. او هیچگاه رسماً متهم نشد و بعد از مرگش و با گفته های پسرش استیو هودل، یک کارآگاه جنایی در لس آنجلس، اتهامش بیش از پیش مورد توجه قرار گرفت و گفته شد که او مسئول مرگ شورت و چند قتل دیگر بوده است. پیش از پرونده کوکب، برای مرگ منشی اش، روث اسپالدینگ، در لیست مظنونین قرار گرفت ولی متهم نشد. او به تجاوز به دخترش، تامار هودل، نیز متهم شد ولی تبرئه شد. هودل چندین بار از کشور فرار کرد و بین سال های ۱۹۵۰ تا ۱۹۹۰ را در فیلیپین گذراند. زندگی شخصی. جورج هیل هودل جونیور در ۱۰ اکتبر ۱۹۰۷ متولد شد و در لس آنجلس کالیفرنیا بزرگ شد. والدین او جورج هودل سینیور و استر هودل، اجداد یهودی و روسیه ای داشتند. تنها پسرشان بسیار تحصیل کرده و باهوش بود (بهره هوشی ۱۸۶). او نابغه موسیقی نیز بود و در شراین ادیتوریوم لس آنجلس، کنسرت های تک نفره پیانو برگزار می کرد. سرگئی راخمانینف برای شنیدن کارهایش به خانه آن ها می آمد. هودل به دبیرستان ساوث پاسادنا رفت و در ۱۵ سالگی فارغ التحصیل شد و وارد مؤ
سسه فناوری کالیفرنیا در پاسادنا شد. اما یک سال بعد خبر رسوایی رابطه جنسی او با همسر یکی از اساتید پخش شد و او مجبور به ترک دانشگاه شد. آن زن باردار شد و هودل می خواست با هم بچه را بزرگ کنند ولی زن نپذیرفت و در عین حال، ازدواجش نابود شد. تا سال ۱۹۲۸، هودل با زنی به نام امیلیا به صورت غیررسمی ازدواج کرد و صاحب پسری به نام دانکن شد. در دهه ۱۹۳۰ به صورت قانونی با مدلی از سن فرانسیسکو به نام دوروتی آنتونی ازدواج کرد و صاحب دختری به اسم تامار شد. هودل در ژوئیه ۱۹۳۲ از دانشکده پیش-پزشکی برکلی فارغ التحصیل شد و سریع در دانشگاه پزشکی کالیفرنیا، سن فرانسیسکو ثبت نام کرد و در ژوئیه ۱۹۳۶ مدرکش را گرفت. بعد از موفقیت در رشته خود و اخذ مقام ریاست اداره بهداشت اجتماعی شهر، تا دهه ۱۹۴۰ جایگاه بالایی در جامعه لس آنجلس کسب کرد. او شیفته جنبه تاریک فراواقع گرایی و فساد همراه با آن صحنه هنری بود و با هنرمندانی چون من ری و جان هیوستون رفاقت داشت. هودل همراه با ری و تنی چند از فراواقع گرایان به سادومازوخیسم و جنبه تاریک تر هنر و فلسفه علاقه داشت و همراه با مردان جوان تر هالیوود شیفته جشن، نوشیدن و زن بازی بود. دومین همسر قانونی هو