Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
انجمن خانواده های جانباختگان پرواز پی اس۷۵۲ نهاد مدنی مستقل بوده و نماینده خانواده ۱۴۰ تن از جان باختگان ساقط شدن پرواز شماره ۷۵۲ هواپیمایی بین المللی اوکراین است. این انجمن به هیچ جریان و حزب سیاسی وابستگی ندارد. انجمن خانواده های جانباختگان پرواز پی اس۷۵۲ پس از ساقط کردن پرواز شماره ۷۵۲ هواپیمایی بین المللی اوکراین توسط پدافند هوایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی از سوی خانواده های جانباختگان با هدف زنده نگه داشتن یاد و خاطرهٔ مسافران، ایجاد همبستگی بین خانواده های عزادار و دادخواهی تأسیس شد. این انجمن گزارش تحقیقی در مورد فاجعه سرنگون کردن پرواز PS752 منتشر کرد. در این گزارش به شواهد بحث برانگیزی همچون «عامدانه باز گذاشتن فضای هوایی کشور در شرایط خطیر جنگی»، «تغییر مسیر پروازهای دیگر»، «انهدام کامل وسایل الکترونیکی مسافران»، «تأخیر مشکوک ۵۷ دقیقه ای در پرواز و تخلیه برخی از مسافران» اشاره شده است. پس از انتشار این گزارش تحقیقی، این انجمن اعلام کرد قصد دارد نزد دادگاه کیفری بین المللی طرح شکایت کند. از فعالیت های دیگر این انجمن برگزاری تجمعات اعتراضی و دادخواهی در نقاط مختلف جهان و برگزاری مجازی یادبود قربانیا
ن سرنگونی هواپیمای اوکراینی است. مسافران. به گفته سخنگوی سازمان هواپیمایی کشوری ایران، تعداد دقیق سرنشینان این هواپیما ۱۷۶ نفر است که از این تعداد ۱۶۷ مسافر و ۹ خدمهٔ پروازی بوده اند. رسانه های دولتی ایران در ابتدا گزارش داده بودند که این هواپیما ۱۸۰ سرنشین داشته است. ایسنا دربارهٔ مسافران این پرواز نوشت: بیشتر مسافران این هواپیما ایرانی بودند، با این حال برخی از اتباع خارجی نیز در این پرواز حضور داشته اند. پس از آن مقامات تأیید کردند که حداقل ۱۳۹ نفر در این هواپیما، ایرانی بوده اند که بیشتر آن ها پس از تعطیلات زمستانی از طریق اوکراین به کانادا بازمی گشتند. نخست وزیر کانادا، جاستین ترودو گفته است که از ۱۶۷ مسافر، ۱۳۸ نفر قصد سفر به کانادا داشته اند. بسیاری از این مسافران ایرانیان کانادایی بودند که به عنوان دانشجو یا محقق دانشگاه های کانادا برای تعطیلات زمستانی به ایران سفر کرده بودند. از این حیث این سقوط، بزرگ ترین تلفات جانی کشور کانادا در صنعت هوانوردی از زمان بمب گذاری سال ۱۹۸۵ پرواز شماره ۱۸۲ خطوط هوایی هند را شامل می شود. علاوه بر مسافران، شش مهماندار و سه خلبان در این پرواز حضور داشتند. گروه خلبانی این
هواپیما را افراد زیر تشکیل می دادند: به گفتهٔ علی ربیعی، سخنگوی وقت دولت ایران، این هواپیما ۱۷۶ نفر سرنشین داشته که شامل ۷۰ مرد، ۸۱ زن، ۱۵ کودک و یک نوزاد و ۹ خدمه پرواز بودند. همچنین براساس اعلام وادیم پریستایکو، وزیر امور خارجهٔ اوکراین و لیست پروازی که توسط شرکت هواپیمایی منتشر شد، ۸۲ نفر با تابعیت ایرانی، ۶۳ کانادایی، ۱۱ اوکراینی، ۱۰ سوئدی، ۴ شهروند افغانستان، ۳ آلمانی و ۳ بریتانیایی قربانیان سقوط این هواپیما هستند. این در حالی است که وزارت امور خارجه آلمان حضور ۳ شهروند خود را تکذیب کرد. براساس گزارش خبرگزاری آلمان، این سه نفر در آلمان به عنوان پناهجو خود را معرفی کرده بودند اما شهروند آلمان نبودند. اختلاف ظاهری موجود در این گزارش ها به این دلیل است که تقریباً نیمی از مسافران تابعیت دوگانه داشته اند و ایران هم اتباع دوگانه را فقط به عنوان شهروندان ایرانی می شناسد. این مسافران هنگام ورود و خروج از کشور باید از گذرنامه های ایرانی خود استفاده کنند و بنابراین به عنوان ایرانی در مراجع مرزی ایران ثبت می شوند اما برای سوار شدن به هواپیما پاسپورت غیر ایرانی را به خط هوایی ارائه می نمایند.
رابان بار سائوما (Rabban Bar Ṣawma) که با نام های (Rabban Ṣawma) و (Rabban Çauma) نیز شناخته می شود (زادهٔ ۱۲۲۰ - در گذشتهٔ ژانویه ۱۲۹۴)، راهب ترک چینی (اویغور یا احتمالاً اونگود) بود که تبدیل به یک سیاستمدار کلیسای ایست به نام «نستوری» در چین شد. او به واسطه سفری زیارتی از یوآن به اورشلیم به همراه، رابان مارکوس که یکی از شاگردانش بود، شناخته شده است. آنها هیچگاه به مقصدشان نرسیدند، زیرا درگیر آشوب و ناآرامی های نظامی در طول مسیرشدند، در عوض سال های زیادی را در بغداد تحت سلطه ایلخانان گذراندند. مارکوس جوان در نهایت به عنوان Yahballaha سوم، بزرگِ کلیسای ایست انتخاب شد وپس آن پیشنهاد کرد که معلمش، رابان بار سائوما را به عنوان سفیر مغول در سایر مأموریت ها به اروپا اعزام شود. راهب مُسن با بسیاری از حاکمان اروپا و پاپ به منظورایجاد اتحاد میان فرانسه و مغول ملاقات کرد. این مأموریت بی نتیجه بود، اما رابان بار سائوما در سال های آخر زندگی خود در بغداد، سفرهای زندگی اش را مستند کرد. گزارش مکتوب او از سفرهایش برای مورخان مدرن حائز توجه بوده، چرا که تصویر واضحی از اروپای قرون وسطی در پایان جنگ های صلیبی ارئه می داد که به
دست ناظری باهوش، روشنفکر و سیاستمدار رسم شده بود. سفرهای بار سائوما قبل از بازگشت مارکوپولو به اروپا انجام شد و دست نوشته هایش دیدگاه وارونه شده از شرق به غرب را نشان می داد. اوایل زندگی. رابان («استاد»، به عنوان مثال «"ربی"» عبری در یهودیت را ببینید) بار سائوما در سال ۱۲۲۰ در پکن امروزی که در آن زمان به نام زهونگدو و بعدها به نام خان بالق تحت حکوت مغولان، شهرت یافت. با استناد به گفته ابن عبری، او دارای اصالت اویغوری بود. منابع چینی رگ وریشه او را اونگود توصیف می کنند، مردمی ترک که بر اساس قانون یوآن به دسته قبیله مغول تقسیم بندی می شوند. نام بار سائوما به معنای «پسر روزه» است که ریشه آرامیک دارد، هرچند او دریک خانوادهٔ ثروتمند متولد شده بود. او پیرو آیین «نستوری» بود در حدود سن بیست سالگی اش راهبی زاهد و پس از آن معلم دینی شد. زیارت اورشلیم. او در میانسالی به همراه یکی از شاگردان جوانش سفری را از یوآن چین برای زیارت اورشلیم آغاز کردند. آنها از طریق کشور تنگوت سابق، ختن، کاشغر، تاراز در دره سیر دریا، خراسان (افغانستان فعلی)، مراغه (آذربایجان فعلی) و موصل سفر کردند و به آنی در قلمرو پادشاهی گرجستان رسیدند. هش
دارهای خطر در مسیر خود به مناطق جنوبی سوریه، آنها را از هدف خود دور کرد، آنها به سمت سرزمین فارس (پرشیا) که تحت حاکمیت سلسله ایلخانان مغولی بود، سفر کردند. جاییکه مورد استقبال بزرگِ کلیسای ایست قرار گرفتند. بزرگ کلیسا از دو راهب خواست تا برای دریافت تاییدیه انتصاب مار دنا به عنوان سالار در سال ۱۲۶۶ از دربار اباقاخان، حاکم ایلخانان مغول دیدن کنند. در طول سفر، رابان مارکوس به عنوان اسقف نستوری اعلام شد. بزرگ کلیسا سعی کرد راهبان را در غالب پیام رسان به چین بفرستد، اما درگیری نظامی در طول مسیر سفرشان باعث تأخیر در خروج آنها شد وبه همین دلیل در بغداد ماندند. هنگامی که بزرگ کلیسا درگذشت، رابان مارکوس در سال ۱۲۸۱، با لقب Yahballaha III جانشین او شد. این دو راهب به مراغه سفر کردند تا تاییدیه این انتصاب را از شخص آباقاخان دریافت کنند اما خان ایلخانی قبل از ورود آنها درگذشت و پسرش ارغون خان به سلطنت رسید. ارغون خان آرزوی ایجاد یک اتحاد راهبردی فرانسوی-مغولی با اروپاییان مسیحی علیه دشمن مشترکشان، به نام مسلمانان مملوک در قاهره، را در سرداشت. چند سال بعد، بزرگ کلیسا (ایلخانی) جدید، Yahballaha III، پیشنهاد ملاقات معلم سا
بق خود، رابان بار سائوما با با پاپ و پادشاهان اروپا درسفارت اروپا را مطرح کرد. سفیر در اروپا. در سال ۱۲۸۷، بار سائوما سالخورده سفر خود را به اروپا آغاز کرد. او هدایا و نامه هایی از طرف ارغون خان برای امپراتور روم شرقی، پاپ و پادشاهان اروپایی پیشکش کرد. او در سال ۱۲۸۵ پیرو سفیر نستوری دیگری به نام، عیسی کلمچی شد که فرستادهٔ ارغون خان نزد پاپ هونوریوس چهارم بود. رابان بار سائوما با تعداد زیادی از همراهان و ۳۰ حیوانِ سواری سفر کرد. همراهان متشکل از افرادی ازکلیسای ایست، توماس دی آنفوسیس (یا توماسو دی آنفوسی) مترجم و عضو یک شرکت بانکداری معروف به نام جنوا ویک مترجم ایتالیایی به نام اوگوتوس یا اوگتو بودند.. بار سائوما به هیچ کدام از زبان اروپایی صحبت نمی کرد، هرچند به زبان های چینی، ترکی و فارسی به صورت کامل مسلط بود و می توانست به زبان سوری بخواند. اروپاییان با زبان فارسی با او ارتباط برقرار می کردند. او از راه ارمنستان به صورت زمینی به امپراتوری ترابیزون یا از طریق امپراتوری روم به سمت سیمیسو در دریای سیاه سفر کرد، سپس با قایق به قسطنطنیه رفت، جاییکه در آن با آندرونیکوس دوم پالئولوگوس ملاقات کرد. نوشته های بار س
ائوما توصیف پرشوری از ایاصوفیهٔ زیبا ارائه می دهد. او سپس به ایتالیا رفت و دوباره با کشتی سفر کرد. مسیرشان از جزیره سیسیل می گذشت. در همان زمان او فوران بزرگ کوه اتنا در ۱۸ ژوئن ۱۲۸۷ را مشاهده وثبت کرد. چند روز پس از رسیدنش، در جریان درگیری های Sicilian Vespers، شاهد نبرد دریایی در خلیج سورنتو در۲۴ ژوئن ۱۲۸۷(روز سنت جان) بود. نبرد میان ناوگان چارلز دومکه از او در قلمرویش استقبال کرده بود، و جیمز دوم آراگون، پادشاه سیسیل صورت گرفت. به گفته بار سائوما، نیروهای جیمز دوم ۱۲۰۰۰ مرد را کشتند وجیمز دوم پیروز نبرد بود. او به روم سفر کرد، اما برای ملاقات با پاپ هونوریوس چهارم که به تازگی درگذشته بود، بسیار دیر شده بود. در عوض بار سائوما وارد مذاکره با کاردینال ها شد و از کلیسای سنت پیتر بازدید کرد. سپس بار سائوما در مسیر خود به سوی پاریس، در توسکانی و جمهوری جنوا توقف کرد. او زمستان ۱۲۸۷–۱۲۸۸ را در جنوا، پایتخت سرمایه داری معروف، گذراند. در فرانسه (فرنگستان)، او یک ماه را در قصر شاه فیلیپ دادگر گذراند، کسی که در ظاهر به ورود سفیر مغول پاسخ مثبت داده بود، اوهدایای فراوانی به بارسائوما داد و یکی ازاشراف زاده ها را به نا
م، گوبر دو هلویل، برای مشایعت بارسائوما در بازگشت به سرزمین های مغول فرستاد. گوبر دو هلویل در ۲ فوریه ۱۲۸۸ به همراه روحانیون روبرت د سنلیس و گیوم دو برویر و همچنین آدین دوبورژ، آرباله تریر (کماندار) از کشور خارج شدند. آنها هنگامی که بار سائوما از روم بازمی گشت، به وی ملحق شدند و او را تا سرزمین پرشیا همراهی کردند. بار سائوما در گاسکونی در جنوب فرانسه که در آن زمان مستعمرهٔ انگلیس بود، پادشاه انگلستان ادوارد اول را ملاقات کرد ادوارد با اشتیاق به سفارت پاسخ مثبت داد، اما در نهایت به دلیل درگیری در داخل کشور، به ویژه با ولزی ها و اسکاتلندی ها، قادر به پیوستن به وحدت نظامی نبود. پس از بازگشت به رم، بار سائوما مورد استقبال گرم و صمیمانه پاپ نیکلاس چهارم که به تازگی پاپ شده بود، قرار گرفت. او در سال ۱۲۸۸، سائوما را در پالم ساندیِ (یکشنبه نخل) دعوت به عشاء رابانی کرد و به او اجازه داد پایتخت مسیحیت لاتینشکر گزاری کند. نیکلاس، بار سائوما را مأمور کرد تا با مسیحیان ایست دیدار کند و تاج گران بهایی به اوداد تا به Mar Yahballaha (شاگرد سابق رابان بار سائوما، مارکوس) پیشکش کند. بار سائوما در سال ۱۲۸۸، در مسیر بازگشت به بغ
داد، پیام ها و هدایای متعددی از رهبران و پادشاهان مختلف اروپایی با خود به همراه آورد. در سال ۱۲۸۹، به نامه های ارغون پاسخ داده شد و از طریق بازرگان جنوائی به نام بوسکارلو دی غیزولفی، نماینده دیپلماتیک ایلخانان ارسال شد. ارغون در نامه ای به فیلیپ چهارم از بار سائوما یاد می کند: مبادلات برای تشکیل اتحاد با اروپایی ها در انتها بی نتیجه ماند و تلاش های ارغون خان در انتها کنار گذاشته شد. اگرچه همچنان، بار سائوما در برقراری روابط مهم که ارتباطات و تجارت میان شرق و غرب را تقویت می کرد، موفق بود. جدا از سفارت شاه فیلیپ در نزد مغولان، پاپ نیز مبلغان مذهبی مانند جووانی دا مونتکوروینو را به دربار مغول فرستاد. اواخر زندگی. بار سائوما پس از سفارت خود در اروپا، باقیمانده عمر خود را در بغداد گذراند. به احتمال زیاد در همین زمان بود که گزارش سفرهایش را مکتوب کرد که در سال ۱۸۹۵ به زبان فرانسه و در سال ۱۹۲۸ به انگلیسی ابتدا توسط سر والیس باج ترجمه، ویرایش و سپس منتشر شد: این سفرنامه ها عبارت از راهبان کوبلای خان، امپراتوری چین یا سرگذشت زندگی و سفرهای رابان ساما، فرستاده خانان مغول نزد پادشاهان اروپا، و مارکوس که به عنوان مار Y
ahbh-Allaha III بزرگ کلیسای ایست در آسیا شد. این روایت به خاطر مشاهداتش از اروپای قرون وسطی در پایان جنگ های صلیبی، از دیدگاه یک ناظرغیربومی با فرهنگی هزاران مایل دورتر، منحصر به فرد است. رابان بار سائوما در سال ۱۲۹۴ در بغداد درگذشت.
دیگو کلمبوس (پرتغالی: Diogo Colombo) (اسپانیایی: Diego Colón) (ایتالیایی: Diego Colombo) (1479/1480 میلادی - ۲۳ فوریه ۱۵۲۶ میلادی)، ناوبر و کاوشگری تحت پادشاهان کاستیل و آراگون بود. او به عنوان دومین دریاسالار ایندیز (هند شرقی)، دومین نایب السلطنهٔ ایندیز و چهارمین فرماندار ایندیز در قالب کشتی به «پادشاهان کستیل و آراگون» خدمت نمود. او بزرگترین پسر کریستوف کلمب و همسرش فیلیپا مونیز پرسترلو بود. او در پرتغال بدنیا آمد، یا در پورتو سانتو در ۱۴۷۹/۱۴۸۰ میلادی یا لیسبون در ۱۴۷۴ میلادی. او عمدهٔ عمر بزرگسالی خویش را در تلاش برای کسب مجدد عناوین و اختیاراتی سپری نمود که به پدرش توظیف شده بود و ازشان در کاوش ها استفاده کرده و در ۱۵۰۰ میلادی فوت نموده بود. ازدواج او با «ماریا دی تولدو ی روجاس» در این مسیر کمک شایانی بدو کرد، او دختر برادر/خواهر دوک دوم آلبا بود که عمو/عمه/... زاده فرناندوی دوم، پادشاه آراگون بود. اوان زندگی. دیگو در دربار اسپانیایی در ۱۴۹۲ میلادی سمت «پیج» را بدست آورده و همان سال پدرش اولین سفر دریایی خویش را براه انداخت. دیگو برادر ناتنی جوان تری به نام فرناندو داشت که فرزند «بیتریز انریکز دی آرانا»
بود. دیگو کلمبوس تحت تعلیم همس ردوم کریستف کلمب به نام «بیتریس دی آرانا» بود تا این که به خانقاه فرانسیسکن «لا رابیدا» منتقل شد. این انتقال با اصرار پدر روحانی خوان پرز صورت پذیرفت که یک فرانسیسکن برجسته و کشیش ضمنی از سوی پدرش قلمداد می گشت. فردینان و دیگو پیج هایی برای شاهزاده دون خوان بود، سپس پیجی برای ایزابل یکم در ۱۴۹۷ میلادی شد. نایب السلطنهٔ ایندیز. در اوت ۱۵۰۸ میلادی به او لقب «فرماندار ایندیز» داده شد، سمتی که پدرش هنگام ورود به سانتو دمینگو در ژوئیهٔ ۱۵۰۹ میلادی داشت. او خانه اش را تأسیس نمود (الکازار دی کولون) که هنوز هم در سانتو دمینگو وجود دارد، در مکانی که اکنون به جمهوری دومینیکن معروف است. در ۱۵۱۱ میلادی، دیگو کلمبوس به عنوان نایب السلطنهٔ ایندیز، «دیگو ولازکوئز دی کوئلار» را به سفر اکتشافاتی از سانتا دومینگو به جزیره اسپانیایی کوبا که به تازگی تصاحب شده بود فرستاد. به گفته فلوید دیگو «... با همراهان زیادی همراهی می شد: همسرش، دونا ماریا، اولین «گران داما»ی بر جدید، دوک خواهر/برادر/... زادهٔ آلبا با گروه دونسلاس خودش و اقوام نزدیکش - فرناندو برادر ناتنی، دوتا از عموهایش دیگو و بارتولومه و عم
و/خاله/... زاده اش آندرئا و گیووانی. همچنین در سفرهای اکتشافاتی اش، کریادوس و ضامنین پدر مسنش نیز قرار داشتند: مارکوس دی آگویلار، شهردار مستقیم آلکالده او، دیگو مندز، مدیر بازرگانی اش و مربی سابقش به نام گرونیمو دی آگوئرو. سایر کولومبیستاهای وفادار با او سانتو دومینگو ملاقات کردند - عموی او طبق ازدواج، فرانسیسکو دی گارای، که نامش شهردار آلگوئاسیل بود و کریادوسِ بارتولومه، میگوئل دیاز، دیگو ولاسکس و خوان سرون. بعدها بسیاری از خاندان های قابل توجه و مشهور جزایر از نسل او به صورت دائمی، حداقل برای سالیان سال شکل گرفت.» یکی از شوراهای سلطنتی در ۱۵۱۱ میلادی هسپانیولا، پورتو ریکو، جامائیکا و کوبا را تحت قدرت دیگو و «توسط حق پدرش» اعلام نمود. با این حال، اورابا و وراگوئه مستثنا شدند، چرا که شورا آنها را به عنوان کشف شده توسط «رودریگو دی بستیداس» در نظر گرفت. همچنین شورا عناوین دیگو را در نایب السلطنه و دریاسالاری به عنوان عناوین ارثی، گرچه افتخاری تأیید کرد. همچنین، دیگو یک دهم درآمد خالص کل را در مالکیت داشت. با این حال خیلی زود بین آنهایی که به دیگو و مقامات سلطنتی فرناندوی دوم وفادار بودند نزاع هایی شکل یافت. امو
ر تا نقطه ای رو به وخامت گرایید که فردیناند دیگو را در ۱۵۱۴ میلادی احضار کرد. دیگو سپس پنج سال بعد را در اسپانیا سپری کرد در حالی که «بیهوده بر ادعاهایش اصرار می ورزید». در نهایت در ۱۵۲۰ میلادی، قدرت های دیگو توسط کار پنجم ترمیم یافتند. دیگو در ۱۲ نوامبر ۱۵۲۰ میلادی در میانهٔ شورش محلی ضد حکومت اسپانیایی در ناحیه فرستادگان فرانسیسکن در رودخانهٔ کومانا، به سانتو دومینگو بازگشت. این مکان، محلی برای شورش های بردگان اسپانیایی بود که به موازات تجارت نمک و مروارید شکل گرفته بودند. دیگو «گونزالو دی اوکامپو» را در یکی از سفرهای اکتشافاتی به همراه ۲۰۰ مرد و ۶ کشتی فرسدات. سپس در ۱۵۲۱ میلادی، دیگو در تجارت بارتلمه د لاس کاساس سرمایه گذاری کرد تا ناحیه کومانا را بدین طریق آرام سازد. شکست او در این هدف را بر گردن دیگو انداختند که باعث از دست رفتن اعتماد به پادشاه گردید. این شکست به علاوه مخالفت با قدرت سلطنتی در کوبا، چارلز را مجبور کرد تا دیگو را در ۱۵۲۳ میلادی توبیخ کرده و او را به اسپانیا احضار کند. اولین شورش بردگان در آمریکا در سانتو دومینگو طی ۲۶ دسامبر ۱۵۲۲ میلادی رخ داد، هنگامیکه جولوف های کارگری که به بردگی گرفت
ه شده بودند، در مزارع شکر دیگو یک شورش را آغاز نمودند. طی این شورش، بسیاری از متمردانی که قبلاً به بردگی گرفته شده بودند توانستند به کوهساران داخل منطقه مستعمراتی فرار کنند، جایی که جوامع دور افتادهٔ مستقلی را در میان تائینوهای نجات یافته تأسیس نمودند. با این حال، بسیاری از شورشیان دستگیر شده و دریاسالار آنها را اعدام نمود. مرگ و میراث. پس از مرگش، سازشی در ۱۵۳۶ میلادی ایجاد شد که در آن پسرش «لوئیس کولون دی تولدو» به عنوان دریاسالار ایندیز لقب گرفت و تمامی سایر حقوق را در قبال مستمری سالانهٔ ۱۰٬۰۰۰ دوکاتی مادام العمری پس داد که شامل این موارد بودند: جزیرهٔ جامائیکا به عنوان تیول، ملک ۲۵ لیگ مربعی در باریکه پاناما که آن زمان به نام وراگوئا بود و عناوین دوک وراگوئا و مارکی جامائیکا. پس از مرگ کلمب در ۲۳ فوریه ۱۵۲۶ میلادی در اسپانیا، اجاره ها، دفاتر مسئولیت و عناوین بر جدید توسط نسل او مورد مناقشه قرار گرفت.
شاه حسین خورشیدی هجدهمین حاکم دودمان اتابکان لر کوچک و فرزند ملک عزالدین حسین سوم است. او پس از مرگ برادرش سیدی احمد به مدت طولانی بر لر کوچک حکومت کرد. حکومت. دایرةالمعارف بزرگ اسلامی دربارهٔ او می نویسد: «پس از سیدی احمد برادرش شاه حسین به حکومت رسید. وی پس از مرگ تیمور از ضعف دولت بهره برد و بارها نواحی همدان، گلپایگان و اصفهان را مورد تاخت و تاز قرار داد. او پس از مرگ ابوسعید گورکان همدان را نیز تسخیر کرد و به شهر زور لشکر کشید.» اقدامات. به تخت رسیدن شاه حسین با اوضاع نابسمان ایران و جنگ های داخلی همراه بود که به قدرت رسیدن آق قویونلوها و سقوط تیموریان را دربرداشت، همراه شد. شرف خان بدلیسی در کتاب شرفنامه می نویسد:از فعالیت های سیاسی اتابک شاه حسین از لشکرکشی های وی به سرزمین های مجاور گزارش شده است. بخشی از لشکرکشی های اتابک به منطقهٔ اصفهان بود که تا گلپایگان پیشروی نمود. —شرف خان بدلیسی، شرفنامه مرگ و جانشینی. شاه حسین خورشیدی در سال ۸۷۳ قمری به شهر زور همدان لشکر کشید. او در یک حمله غافل گیر کننده توسط کورعلی پسر علی شکر رئیس ترکان بهارلو کشته شد. پس از مرگ شاه حسین خورشیدی فرزندش شاه رستم جانشین او
تنها () فیلمی محصول کشور شوروی است که در سال ۱۹۳۱ منتشر شد. این فیلم توسط لئونید ترابرگ و گریگوری کوزینتسف نویسندگی و کارگردانی شد. در ابتدا به عنوان یک فیلم صامت برنامه ریزی شده بود، اما در نهایت با یک موسیقی متن شامل جلوه های صوتی، برخی از دیالوگ ها (ضبط شده پس از فیلمبرداری) و یک موسیقی کامل ارکستری توسط دیمیتری شوستاکوویچ منتشر شد. این فیلم که دربارهٔ معلم جوانی است که برای کار به سیبری فرستاده شده است، سبکی واقع گرایانه دارد.
جاده باغرود نیشابور یکی از مهم ترین مناطق تفریحی، گردشگری، محیط زیستی و از منابع آبی اصلی (به دلیل مجاورت و نزدیکی با دامنه رشته کوه بینالود) شمال شرقی شهر و شهرستان نیشابور می باشد. این جاده دوبانده منطقه یک و دو نیشابور را به اردوگاه باغرود و روستای دربهشت و بوژان شهرستان نیشابور متصل می کند و به رشته کوه بینالود منتهی می شود. باغ ها، کافه و قهوه خانه ها، ویلاهای مجاز و غیرمجاز و زمین های کشاورزی زیادی واقع در این جاده و منطقه آن می باشند. این جاده دارای چند کیلومتر مسیر پیاده روی و دوچرخه سواری می باشد و در ایام تعطیل رسمی و پرازدحام سال چون ایام نوروز، شب چهارشنبه سوری، سیزده بدر، عید فطر و… دارای ترافیک خودرویی و ازدحام جمعیتی زیادی است. بر اساس طرح جامع نیشابور مصوب سال ۱۳۹۴ اداره راه و شهرسازی استان خراسان رضوی، برنامه ای برای احداث پارک بامی (بام نیشابور و منطقه تپه پایه ۱) و پارک جنگلی (پشت اداره هواشناسی نیشابور) و چندین هتل و اقامتگاه بومگردی در این منطقه ایجاد شده است. از جمله روستاهای مهم دیگری که در منطقه تقاطعی این جاده با جاده ۴۴ کشوری قرار دارند می توان به روستاهای فوشنجان، حمید آباد، فرخک، غ
ار، رود و … اشاره نمود. هرگونه تغییر و رونق در این جاده می تواند بر روی اقتصاد یا محیط زیست نیشابور، و روستاهای اطراف این منطقه تأثیر بسزای مثبت یا منفی داشته باشد. تاریخچه. این جاده همراه با اردوگاه باغرود (ساخته شده برای سازمان پیش آهنگی ایران) در زمان حکومت پهلوی دوم ساخته شد. پانزدهمین گردهمایی جهانی پیشاهنگان قرار بود در نیشابور و در اردوگاه باغرود که در انتهای این جاده قرار دارد برگزار شود اما به دلیل بی ثباتی سیاسی ناشی از انقلاب ایران لغو شد. دسترسی. این جاده در مختصات تقریبی ۳۶٫۲۲۲۱۴۸ (شرقی) و ۵۸٫۸۳۲۴۴۵ (شمالی) واقع شده. از مراکز مهم واقع در این جاده می توان به بیمارستان حکیم از بیمارستان های اصلی شهرستان نیشابور، دانشگاه پیام نور واحد نیشابور، تقاطع و میدان باغرود (با نام رسمی میدان امام رضا) با جاده ۴۴ کشوری و منطقه یک و دو نیشابور، شهرک امام رضا (وابسته به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی) و مجموعه ورزشی فجر اشاره نمود.
یلنا کوزمینا (؛ – ) بازیگر اهل کشور اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "حومه" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه شده است.
گیتی () یک بسته نرم افزاری منبع باز forge، برای میزبانی کنترل نسخه توسعه نرم افزار با استفاده از گیت و همچنین سایر ویژگی های مشترک مانند ردیابی اشکال، ویکی ها و بررسی کد است. از خود-میزبانی پشتیبانی می کند، اما یک نمونه شخص اول عمومی آزاد نیز ارائه می دهد. از Gogs انشعاب یافته و با گو نوشته شده است. گیتی را می توان بر روی همه پلتفرم های پشتیبانی شده توسط گو از جمله لینوکس، مک اواس و ویندوز میزبانی کرد. بودجه این پروژه در Open Collective تامین می شود.
ماریا بابانووا (؛ ۲۹ اکتبر ۱۹۰۰ – ۲۰ مارس ۱۹۸۳ (۸۲ سال)) بازیگر اهل کشور اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه، نشان پرچم سرخ کار، و نشان لنین شده است.
هاگبارت برنر (نروژی: Hagbart Berner)، زادهٔ ۱۲ سپتامبر ۱۸۳۹م، در ساندال؛ و در گذشته به تاریخ ۲۴ ژانویهٔ ۱۹۲۰م، در سن ۸۰ سالگی در کریستیانیا، یک حقوقدان، سیاستمدار لیبرال، ناشر و روزنامه نگار نروژی بود.وی در مقام نمایندهٔ حزب لیبرال ونستره در مجلس ملی نروژ و بنیانگذار؛ و اولین سردبیر روزنامهٔ داگبلاده، نقشی مرکزی در اجرای برنامه های لیبرالیستی حزب ونستره، که باعث دگرگونی چهره نروژ، در قرن ۱۹ میلادی شد، داشته است. پیشینه. پدر هاگبارد امانوئل برنر، یک کشیش بود. هاگبارد خود، در شهر ساندال، در شمال غربی نروژ به دنیا آمد. فعالیت های حرفه ای وی، از سردبیری روزنامهٔ داگبلاده، از ۱۸۶۹ تا ۱۸۸۰م، گرفته تا مدیر بانک و شهردار کریستیانیا، تا نمایندهٔ حزب ونستره در مجلس ملی نروژ، بین سالهای ۱۸۸۰ تا ۱۸۸۸م، بسیار متنوع بود. هاگبارت برنر، در سال ۱۸۸۴م، اولین رئیس انجمن حمایت از زنان، در نروژ بود. همچنین وی در تأسیس یک شرکت انتشارات مهم در نروژ، شراکت اساسی داشت. از نظر سیاسی، هاگبارت برنر، در سراسر عمر خود، از مخالفان سرسخت وابستگی به سوئد باقی ماند؛ و در مسیر استقلال نروژ، هم از بابت سیاسی و هم گویشی، مبارزه کرد. وی یک حقوقدا
ن بود و از جوانی در محافل روشنفکری شرکت داشت. در همین محافل بود که وی عمیقاً در گیر مسائل زبان مردمی نروژ شد. در سال ۱۸۶۹م، وی امکان یک ترقی مطمئن در مشاغل قضایی را به نفع روزنامه نگاری رها کرد و در روزنامه نوپای داگبلاده، مسئولیت سردبیری را بر عهده گرفت. حتی هنوز با گذشت تمام این سالها، تصویر هاگبارد برنر، در صفحهٔ ۲، در هر شمارهٔ روزنامهٔ داگبلاده به همراه هدف روزنامه، چاپ می شود: شرکت مسئول انتشار روزنامه داگبلاده، در سال ۲۰۰۷م، نام شرکت سهامی برنر را برای خود برگزید، اما بعدها در سال ۲۰۱۳م، به شرکت دیگری فروخته شد. مبارزه برای پرچم ناب نروژ، یکی دیگر از نبردهای هاگبارد برنر بود و اغلب مخالفان سیاسی، وی را «برنر پرچم» می نامید. با این حال هر چند احساسات مخالف شدیدی بر ضد شخص وی وجود داشت، اما در سال ۱۸۷۹م، وی موفق شد، به عضویت مجلس ملی نروژ به نمایندگی حزب لیبرال ونستره انتخاب شود. او یکی از نزدیکترین یاران رهبر حزب ونستره، یعنی یوهان اسوردروپ بود و در دادگاه عالی که در سال ۱۸۸۴ دولت وقت را سرنگون کرد و بدین ترتیب راه را برای سیستم حکومتی پارلمانی در نروژ هموار نمود، عضویت داشت. هاگبارت برنر، از جمله کسانی
بود که با شکست حزب ونستره در انتخابات پارلمانی در سال ۱۸۸۸م، کرسی خود را از دست داد. در عوض، وی در مقام مدیر بانک کشاورزی، سهم مهمی در بازسازی سیستم مالیات زمین در نروژ ایفا کرد. در سال ۱۸۹۸م، هاگبارت برنر، به عنوان مقامی تقریباً معادل شهردار امروزی کریستیانیا انتخاب شد و تا سال ۱۹۱۲م، در این سمت باقی ماند.
اولگ ژاکف (؛ – ) بازیگر اهل امپراتوری روسیه بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است می توان به "شنل" و "ایوان مخوف" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، نشان پرچم سرخ کار، جایزه دولتی اتحاد شوروی، و جایزه دولتی برادران واسیلیف شده است.
تبعیض جنسی در صنایع فناورانه می تواند آشکار، ظریف یا پنهان باشه که موجب علاقه ی کمتر، دسترسی پذیر کمتر و همچنین سوددهی کمتری برای زنان در صنعت فناوری می گردد. در حالی که مشارکت زنان در صنعت فناوری برحسب منطقه متفاوت است، به طور کلی بسته به معیار مورد استفاده حدود ۴ تا ۲۰ درصد است. علل احتمالی که توسط محققان مورد مطالعه قرار گرفته اند عبارتند از: کلیشه های جنسیتی، سرمایه گذاری تحت تأثیر این باورها، محیط تحت سلطه مردان، عدم آگاهی در مورد آزار جنسی و فرهنگ خود صنعت. آمار. در سال ۱۹۷۰، ۱۳/۶ درصد از مدارک لیسانس علوم کامپیوتر و علوم اطلاعات ایالات متحده به زنان اعطا شد. تا سال ۱۹۸۴، این تعداد به ۳۷/۱ درصد افزایش یافت. با این حال، در سال ۲۰۱۱، این درصد پس از دو دهه و نیم کاهش یافت، و تنها ۱۷/۶ درصد از مدارک کارشناسی علوم کامپیوتر به زنان اختصاص یافت. از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۵، این تعداد مشابه باقی ماند و بین ۱۷/۶-۱۸/۲ درصد متغیر بود. در سال های ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹، سال های آخر با داده های موجود از دولت ایالات متحده، به ترتیب ۱۹ و ۲۰ درصد از مدارک علوم کامپیوتر و اطلاعات آمریکا به زنان اعطا شد. در ماه مه ۲۰۱۴، گوگل در وبلاگ رسمی
خود پست کرد که تنها ۳۰ درصد از کارکنان آن در سراسر جهان زن هستند. در ژانویه ۲۰۱۵، "نیویورک تایمز" گفت: «بزرگترین شرکت های فناوری گزارش هایی را منتشر کرده اند که نشان می دهد تنها ۳۰ درصد از کارکنان آن ها زن هستند»، که درصد کارکنان فنی حتی کمتر است. بررسی مجله "فورچون" از داده های موجود برای ۹۲ شرکت سرمایه گذاری خطرپذیر مستقر در ایالات متحده که بین سال های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۴ «حداقل یک سرمایه ۲۰۰ میلیون دلاری یا بیشتر» جمع آوری کرده بودند، نشان داد که «تنها ۱۷ شرکت حداقل یک شریک زن ارشد داشتند» و تنها ۴/۲ درصد از آن ها «شریک های سرمایه گذاری خطرپذیر آن ها» زن بودند. یک وب سایت عمومی برای نمایش داده های تنوع و گوناگونی ایجاد شده است تا امکان دسترسی به داده های تنوع را برای شرکت های خاص فراهم کند. تنها ۱۱ درصد از مدیران دره ی سیلیکون و حدود ۲۰ درصد از توسعه دهندگان نرم افزار زن هستند. در گوگل ، تنها ۱۸ درصد از کارکنان فنی زن هستند. در فهرست برترین سرمایه گذاران فناوری "فوربس" در سال ۲۰۱۵، از ۱۰۰ سرمایه گذار، تنها ۵ درصد زن هستند. درآمد زنان در فناوری کمتر از مردان است و مردان تا ۶۱ درصد بیشتر از زنان درآمد دارند. بر اسا