Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شرمن میلر بوث (Sherman Miller Booth) (۲۵ سپتامبر ۱۸۱۲ – ۱۰ اوت ۱۹۰۴)، از طرفداران الغای بردگی، ویراستار و سیاستمدار ایالت ویسکانسین بود و در تشکیل حزب آزادی، حزب خاک آزاد و حزب جمهوری خواه نقش برازنده داشت. بوث پس از تحریک کردن به فرار از زندان یک بردهٔ فراری در تناقض با قانون بردهٔ فراری، در سطح ملی به شهرت رسید. اوایل زندگی و تحصیلات. شرمن بوث که در دونپورت نیویورک متولد شده بود در منطقهٔ غربی نیویورک که به خاطر جنبش های دینی و اصلاحی مختلف شهرت داشت، بزرگ شد. پدرش مخالف برده داری بود. شرمن در آکادمی جفرسون که در همان نزدیکی قرار درس خواند و بعدها با طور متناوب بین تدریس و کشاورزی، چندین سال در آن تدریس نمود. در سال ۱۸۳۷ رئیس سیار و سازمان دهندهٔ انجمن اعتدال در مصرف الکل بود. شرمن در سال ۱۸۳۷ به عنوان یک سخنران قانع کننده و پُر رونق شهرت پیدا کرد. در سال ۱۸۳۸ در دانشگاه ییل به دروس آغاز کرد و خود را به عنوان یک دانش آموز استثنایی ثابت ساخت. شرمن مکرراً کمک های مالی را رد نمود و در عوض تصمیم گرفت که با ادامه دادن به تدریس خود را حمایت نماید. در سال ۱۸۳۹ شرمن همراه با سایر دانش آموزان به منظور تدریس زبان انگ
لیسی به آفریقایی های محبوس که از کشتی بردهٔ "آمیستاد" گرفتار شده بودند، استخدام شد. پس از این که آن ها توسط دادگاه عالی آمریکا موفق به رهایی شدند، شرمن به تدریس آن ها ادامه داد. دخالت شرمن در این مورد، سبب پیوستن او به جنبش گسترده تر الغای برده داری شد. سازمان دهندهٔ حزب و ویراستار. در حالی که بوث هنوز در کالج بود، در سال ۱۸۴۰ به سازمان دهی حزب آزادی کمک کرد، این حزب که طرفدار الغای برده داری بود، از انجمن ضد برده داری و خارجی آمریکایی انجیلی پا به عرصهٔ وجود گذاشت. بوث در تلاش گسترش مبارزهٔ الغای برده داری از کلیساها به مجالس ایالتی بود و به یکی از سازمان دهندگان عمدهٔ حزب برای ایالت کنتیکت تبدیل شد. بوث پس از فراغت از انجمن فی. بتا کاپا از دانشگاه ییلی در سال ۱۸۴۱، به شهر مریدن در ایالت کنتیکت رفت و با کارکنان روزنامهٔ طرفدار الغای برده داری کریستین فریمن پیوست و سردبیر مسئول آن شد. درست چند روز قبل از ایالت شدن ویسکانسین در سال ۱۸۴۸، بوث و ایهابد کادینگ ویراستاریش به هدف ایجاد یک روزنامهٔ طرفدار الغای برده داری دیگر به نام آمریکن فریمن، وارد ایالت ویسکانسین شدند. بوث به زودی صاحب امتیاز انحصاری این روزنامه
شد و آن را از واکیشا به میلواکی منتقل کرد و نام روزنامه را به ویسکانسین فریمن تغییر نام داد. بوث به عنوان دبیرکل کنوانسیون حزب آزادی که در همان سال در بوفالو در ایالت نیویورک برگزار شده بود، به شکل گیری حزب خاک آزاد جدید و توسعه برنامه های آن حزب فراتر از لغو برده داری به هدف ایجاد یک ائتلاف بزرگتر، کمک نمود. بوث با این انگیزه روزنامه اش را به ویسکانسین فری دموکرات تغییر نام داد. بوث در سال ۱۸۵۰ تصویب قانون بردهٔ فراری را محکوم نمود و با سایر طرفداران حزب آزاد ویسکانسین بر قانون گذاران ایالتی فشار وارد نمود تا حکم قرار احضار زندانی و محاکمهٔ بردگان فراری متهم را ارائه نمایند. بوث در سال ۱۸۵۱ لئونارد جی. فارول از حزب ویگ را ترغیب نمود تا به پُست فرمانداری کاندیدا شود که منتج به انتخاب او و قطع کنترل ایالت توسط حزب دموکرات شد. سال ۱۸۵۴ با پیدایش لایحهٔ کانزاس - نبراسکا شروع شد که به مردم عوام اجازه تصمیم گیری در مورد مسئلهٔ بردگی در سرزمین ها را می داد. بوث با تقلید از سایر روزنامه ها لایحه را تقبیح نمود و در ۳۰ ماه ژانویه پیشنهاد داد که به منظور مخالفت با لایحهٔ کانزاس - نبراسکا یک کنفرانس سراسری ایالت در کاخ
کنگره در مدیسون برگزار شود. بوث در جلسهٔ میلواکی در ۱۳ فوریه ریاست کمیتهٔ تصویب قطعنامه ها را به عهده داشت که این قطعنامه ها بعداً توسط تعداد زیادی از نشست های ضد نبراسکا که در سراسر ایالت برگزار شده بود از جمله گردهمایی ۲۰ مارس ریپون که منتج به ایجاد حزب جمهوری خواه شد، اقتباس و به تصویب رسید. آزادسازی گلاور. جاشو گلاور بردهٔ فراری از میسوری، در شب ۱۰ مارس سال ۱۸۵۴ در کلبهٔ خود در راسین ایالت ویسکانسین توسط پنج نفر به رهبری گارلند ارباب سابقش و یک مارشال فدرال، دستگیر شد. گلاور را بدون هیچ توضیحی به جبر داخل واگن کردند و به زندان در میلواکی بردند. خبر دستگیری او سریعاً پخش شد و بوث صبح روز بعد از طریق تلگرام ازین موضوع آگاهی یافت. بوث پی برد که قرار بازداشت توسط قاضی فدرال صادر شده بود و به خاطر ارزیابی وضعیت به زندان رفت. بوث سپس سوار بر اسب «تمامی آزادگان که مخالف برده شدن یا برده گرفتن هستند» را بسیج نمود تا به ساعت ۲ بعد از ظهر در چهارراه دادگاه در تظاهرات شرکت نمایند. در حضور تقریباً ۵٬۰۰۰ نفر جمعیت و یک تعدادی که از راسین می آمدند، بوث خطر نقض قانون را به صورت واضح بیان کرد اما با این حال جمعیت مردم ر
ا تشویق نمود تا خشم و انزجار خود را ابراز نماید. پس از تجمع انبوه مردم در زندان، بیش از صد مرد اهل راسین و کلانتر آن ها خواستار بازداشت مارشال فدرال به خاطر حمله و ضرب و جرح شدند. دادگاه فدرال تقاضای جمعیت مردم را رد نمود. پس از امتناع مکرر از پذیرش درخواست شان، جمعیت مردم ماجراجو، دروازه زندان را شکستند و گلاور به طور سالم به شهر به واکیشا فرار نمود. گلاور بعداً از طریق دریاچهٔ میشیگان به کانادا رفت. بوث شخصاً در نجات گلاور شرکت نکرد اما سه روز بعد در روزنامهٔ خود اعلام کرد که قانون بردهٔ فراری در ویسکانسین عملاً لغو شده است. مبارزهٔ حقوقی و سازماندهی حزب. بوث دو روز بعد به خاطر کمک و همدستی در آزادی یک بردهٔ فراری در تناقض با قانون بردهٔ فراری، بازداشت شد. بوث در عوض رد نقش خود در تحریک عملکرد جمعیت مردم، ادعا نمود که این قانون در مغایرت با قانون اساسی قرار دارد و به جای بی اثر اعلام کردن حق محاکمه توسط هیئت قضائی، گفت که «آرزو دارد هریک مقام فدرال در ویسکانسین را به چوبهٔ دار آویزان ببیند». پس از چنین سخنان تحریک آمیز، وینفیلد اسمیت کمیسر ایالات متحده وجه کفالت آزادی بوث را ۲۰۰۰ دلار تعیین کرد که حامیانش ف
وراً این مبلغ را پرداخت نمودند و بوث را آزاد کردند تا نه تنها به مبارزهٔ خود علیه قانون برده داری ادامه دهد، بلکه دوباره به نفع کنواسیون ضد برده داری سراسری ایالت، سرمقاله بنویسد. سایر روزنامه های ایالتی موافقت نمودند و بوث در ۹ ژوئن به یک تجمع عظیم تاریخی ۱۳ ژوئیه در مقر کنگره ایالت ویسکانسین واقع مدیسون، دعوت شد. بوث خود را دوباره تسلیم دادگاه فدرال نمود تا بایرون پین وکیلش از دادگاه عالی ویسکانسین در مورد حکم قرار احضار زندانی تجدید نظر خواهی نماید. دادگاه تحت رهبری قاضی دستیار آبرام دی. اسمیت، بوث را رها نمود و اعلام نمود که قانون بردهٔ فراری سال ۱۸۵۰ نه تنها که در مغایرت با قانون اساسی قرار دارد بلکه یک «قانون فتنه انگیز و ظالمانه» است. دادگاه فدرال با دعوت هیئت قضائی عالی در مدیسون به این گفته ها پاسخ داد که در نتیجه حکم بازداشت بوث صادر شد. علی رغم این همه، بوث در عقب صحنه در سازماندهی کنوانسیون ضد برده داری، تعیین اعضای هیئت رئیسه و تعیین مرام نامه حزب جمهوری خواه ویسکانسین، کار کرد. حزب جدید در رای گیری ماه نوامبر فوق العاده موفق بود و نه تنها یک نماینده کنگره بلکه مجلس قانون گذاری ایالتی را نیز به د
ست آورد که در نتیجه نخستین سناتور جمهوری خواه کشور، چارلز دورکی را انتخاب نمود.
کومپاسو د'اُرو ، ()؛ پرگار طلا) نام یک جایزه طراحی صنعتی است که در ایتالیا در سال ۱۹۵۴ میلادی توسط شرکت "لا ریناشنته" از ایده اصیلی از جو پونتی و آلبرتو روسلی نشأت گرفته است. از سال ۱۹۶۴ میلادی به طور انحصاری توسط انجمن طراحی صنعتی (آ دی ای) میزبانی می شود. این اولین و شناخته شده ترین جوایز در زمینه خود است. این جایزه با هدف قدردانی و ارتقای کیفیت در زمینه طرح های صنعتی ساخته شده در ایتالیا است و توسط آ دی ای اهدا می شود. تاریخچه. پرگار طلا در سال ۱۹۵۴ میلادی راه اندازی شد و اکنون بالاترین افتخار در حلقه طراحی صنعتی در ایتالیا است و به اندازه جوایز بین المللی درجه یک، مانند جایزه رد دات مشهور است. این اولین جایزه در نوع خود در اروپا بود و به زودی ابعاد و اهمیت بین المللی پیدا کرد و مناسبت هایی را که در آن نمایشگاه های اشیاء برنده جایزه در اروپا، ایالات متحده آمریکا، کانادا و ژاپن برگزار می شد، چند برابر کرد. برادران کاستیلیونی در ایجاد جوایز آ دی ای و پرگار طلا مشارکت داشتند. انزو ماری از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۹ میلادی رئیس آ دی ای بود. در حال حاضر بخش مدیریت پرگار طلا با انجمن طراحی صنعتی ایتالیا است و همچنین عضو ک
میته بین المللی طراحی صنعتی و دفتر طراحی اروپا است. این جایزه یک پرگار با الهام از پرگار آدالبرت گورینگر برای اندازه گیری نسبت طلایی در سال ۱۸۹۳ میلادی است که توسط طراح گرافیک آلبه استاینر و توسط معماران مارکو زانوسو و آلبرتو روسلی طراحی شده است. از زمان آغاز به کار، تقریباً ۳۰۰ طرح برنده این جایزه شده اند که طیف وسیعی از محصولات مانند دوچرخه های مسابقه، چرخ خیاطی قابل حمل، میز، مبل، گلدان، رخت آویز، کشو، ساعت، چراغ رومیزی، تلفن، پنکه برقی و دستگاه قهوه ساز را پوشش می دهند. ماشین آلات برخی از طرح های دریافت شده در میلان، در مجموعه جایزه پرگار طلا آ دی ای به نمایش گذاشته شده اند. در ۲۲ آوریل ۲۰۰۴ میلادی، وزارت میراث فرهنگی و فعالیت ها و گردشگری – از طریق سرپرستی خود در لمباردی – این مجموعه را «منافع هنری و تاریخی استثنایی» اعلام کرد، بنابراین آن را به بخشی از میراث فرهنگی ملی تبدیل کرد. از ژوئن ۲۰۲۰ میلادی، طرح های برنده در موزه طراحی آ دی ای به نمایش گذاشته شدند. موارد دیگر. این جایزه به عنوان پرگار در سال ۱۸۹۳ میلادی برای اندازه گیری نسبت طلایی که توسط آدالبرت گورینگر ابداع شد، اهداء گردید.
فرایند تخمیر در شراب سازی، آب انگور را به یک نوشیدنی الکلی تبدیل می کند. در طی تخمیر، مخمرها قندهای موجود در آب میوه را به اتانول و دی اکسید کربن (به عنوان یک محصول جانبی) تبدیل می کنند. در شراب سازی، دما و سرعت تخمیر عامل های بسیار مهمی هستند و همچنین سطح اکسیژن موجود در پوراب باید در شروع تخمیر مورد توجه قرار گیرد. خطر گیر افتادن تخمیر و ایجاد چندین سطح شراب نیز می تواند در این مرحله رخ دهد، که می تواند بین ۵ تا ۱۴ روز برای "تخمیر اولیه" و به طور بالقوه ۵ تا ۱۰ روز دیگر برای "تخمیر ثانویه" ادامه داشته باشد. تخمیر ممکن است در مخازن فولاد ضدزنگ، که در بسیاری از شراب های سفید مانند رایزلینگ رایج است، در یک خمره چوبی باز، داخل بشکه شراب و داخل بطری شراب مانند تولید بسیاری از شراب های گازدار انجام شود.
محتوای فنولی در شراب به ترکیبات فنولی، فنول طبیعی و پلی فنول در شراب اشاره دارد که شامل گروه بزرگی از چند صد ترکیب شیمیایی است که بر طعم، رنگ و حس دهان شراب تأثیر می گذارد. این ترکیبات شامل اسیدهای فنولیک، استیل بنوئیدها، فلاونول ها، دی هیدروفلاونول ها، آنتوسیانین ها، مونومرهای فلاوانول (کاتچین ها) و پلیمرهای فلاوانول (پروآنتوسیانیدین ها) هستند. این گروه بزرگ از فنل های طبیعی را می توان به طور کلی به دو دسته فلاونوئیدها و غیر فلاونوئیدها تقسیم کرد. فلاونوئیدها شامل آنتوسیانین ها و تانن ها هستند که به رنگ و حس شراب کمک می کنند. غیر فلاونوئیدها شامل استیلبنوئیدها مانند رسوراترول و اسیدهای فنولیک مانند اسیدهای بنزوئیک، کافئیک و سینامیک هستند.
رنگ شراب یکی از قابل تشخیص ترین ویژگی های شراب است. رنگ نیز عنصری اثرگذار در مزه شراب است، زیرا شراب های سنگین معمولا رنگ عمیق تری دارند. لوازم جانبی که به طور سنتی برای قضاوت در مورد رنگ شراب مورد استفاده قرار می گرفت طعم وین بود، فنجانی کم عمق که به فرد اجازه می داد رنگ مایع را در نور کم سرداب ببیند. رنگ عنصری در طبقه بندی شراب ها است.
آدی ای (انجمن طراحی صنعتی) انجمنی متشکل از ۱۱۰۰ طراح، تولیدکننده، روزنامه نگار تجاری، مدارس و پژوهشگران طراحی مستقر در ایتالیا است.
آچا-قائیندی (به لاتین: Acha-Kayyngdy) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان ات باشی واقع شده است. آچا-قائیندی ۵٬۱۸۱ نفر جمعیت دارد.
توماس باین (Thomas Bayne) (زادهٔ ۱۸۲۴ – درگذشتهٔ ۵ ژوئیه ۱۸۸۸) (معروف به «سم نیکسون»)، سیاستمدار آفریقایی-آمریکایی از حزب جمهوری خواه بود. او که از بدو تولد، برده بود، پیش از فرار به نیوبدفورد، ایالت ماساچوست و تغییر نام خود به توماس باین، در نورفوک، ایالت ویرجینیا، دستیار دندانپزشک و رهبر سازمان کمک به فرار بردگان سیاه پوست از جنوب به شمال بود. باین پس از جنگ داخلی آمریکا، به نورفوک بازگشت و به عنوان دندانپزشک و همچنین واعظ مشغول به کار و رهبر جامعهٔ آفریقایی-آمریکایی شد. او در سال ۱۸۶۸ نمایندهٔ حزب جمهوری خواه در مجمع قانون اساسی ویرجینیا شد، اما از آن پس هرگز به مقام دیگری منصوب نشد. اوایل زندگی و خانواده. به گفتهٔ باین، او با نام ساموئل نیکسون و به عنوان برده در کارولینای شمالی به دنیا آمد. او در سال ۱۸۴۴ فرار کرد، اما پس از یک سال، دوباره دستگیر و به چارلز اف مارتین، دندان پزشکی در نورفوک، ویرجینیا فروخته شد. دکتر مارتین، متوجه هوش و ذکاوت توماس شد و او را به عنوان دستیار خود آموزش و در نهایت به او اجازه داد که به حساب و کتاب مطب رسیدگی کرده و همچنین برای ویزیت به منزل مراجعین برود. نیکسون با زنی به نام
ادنا در نورفوک ازدواج کرد و صاحب دختری شد. از آنجاییکه نیکسون می توانست آزادانه در شهر رفت و آمد کند، به سازمان کمک به فرار بردگان سیاه پوست پیوست. سرانجام، پس از حدود ده سال خدمت به دندان پزشک، نیکسون ترسید که شاید دستگیر شود. او همسر و فرزندش را ترک کرد و با کشتی عازم شمال شد. فرار و ماساچوست. نیکسون در سیلم واقع در ایالت نیوجرسی، شهری بندری در امتداد رودخانهٔ دلاور در نزدیکی فیلادلفیا، پنسیلوانیا، از کشتی پیاده شد. ابیگیل گودوین، عضو فرقهٔ کویکر، به نیکسون پناه داد و به رابط های خود در فیلادلفیا نوشت که او فردی باهوش و در عین حال لاف زن است. اگرچه، ابیگیل مشکوک بود که نیکسون واقعاً فردی فراری است یا جاسوس، با این حال، وسایل سفر او را فراهم کرد و به بنجامین لاندی و دیگر رابط های خود در فیلادلفیا اطلاع داد و طولی نکشید که نیکسون با آنها تماس گرفت و آنها او را به سمت شمال فرستادند. اگرچه به نیکسون توصیه شده بود که به کانادا برود، اما او با رسیدن به نیوبدفورد، ایالت ماساچوست در سال ۱۸۵۶، تصمیم گرفت که آنجا بماند. او در آنجا، نام خود را به توماس باین تغییر داد و طولی نکشید که مطب دندان پزشکی موفقی را در این شهر
بندری باز کرد. در سال ۱۸۶۰، باین با حمایت جمهوری خواهان محلی و حامیان جنبش اعتدال، به عضویت شورای شهر نیوبدفورد درآمد. سال های پس از جنگ در ویرجینیا. در مه ۱۸۶۵، باین به نورفوک بازگشت، دخترش را پیدا کرد و او را به ماساچوست فرستاد. ماه بعد، او در تمجید از حق رأی برابر، در نورفوک سخنرانی کرد. هرچند، برخلاف فردریک داگلاس، باین مخالف حق رأی زنان بود و اظهار داشت که وظیفهٔ اساسی زنان، بچه دار شدن و پرورش آنهاست. در ژانویه ۱۸۶۶، باین در مجمع همگانی سیاه پوستان در واشینگتن دی سی شرکت و به عنوان نایب رئیس این مجمع خدمت کرد. در این مجمع از کنگره درخواست شد که پیش از اطمینان از رعایت حقوق آمریکایی های آفریقایی تبار، ایالات سابق هم پیمان را دوباره نپذیرد. باین در ۳ فوریه ۱۸۶۶، در برابر کمیتهٔ فرعی تحت نظر کمیتهٔ مشترک بازسازی کنگره شرایط سخت ویرجینیا در پس از جنگ، گواهی داد. طولی نکشید که جمهوری خواهان رادیکال در کنگره، موضوع بازسازی کنگره، از جمله حکومت نظامی در ویرجینیا را به اجرا درآورند. در ۷ ژانویه ۱۸۶۷، رئیس جمهور اندرو جانسون، لایحهٔ حق رأی سیاه پوستان منطقهٔ کلمبیا را وتو کرد که این موضوع جمهوری خواهان رادیکال
از جمله جیمز ام اشلی از اوهایو را بر آن داشت که تحقیقات استیضاح را آغاز کنند. سه ماه بعد، در ۱۷ آوریل ۱۸۶۷، از زمانی که کنگره پذیرش مجدد ویرجینیا و دیگر ایالات هم پیمان را مشروط به اتخاذ قوانین اساسی جدید مبنی بر عدم اجازهٔ برده داری و پذیرش حق رأی آمریکایی های آفریقایی تبار کرده بود و چون جمهوری خواهان اتحادیه برای مجمع آتی قانون اساسی ویرجینیا برنامه ریزی کرده بودند، در ریچموند گرد هم آمده و باین را به عنوان نایب رئیس مجمع خود انتخاب کردند. در ۲۲ اکتبر ۱۸۶۷، رأی دهندگان نورفوک، باین و دموکرات عضو اتحادیه، هنری ام باودن (زادهٔ ۱۸۱۹- درگذشتهٔ ۱۸۷۱) را به عنوان نمایندگان شهر خود در مجمع آتی قانون اساسی ایالتی انتخاب کردند. مجمع سال ۱۸۶۸ قانون اساسی ویرجینیا، برای اولین بار در ۳ دسامبر ۱۸۶۷ (برابر با تشکیل چهلمین جلسهٔ کنگرهٔ ایالات متحده) تشکیل و باین برای کمیتهٔ قوانین، مقررات و کمیتهٔ حوزهٔ اجرایی دولت انتخاب شد. هرچند، تفویض اختیار به نمایندگان تا ژانویه به تعویق افتاد. در ۱۱ دسامبر در ریچموند، ویرجینیاهای محافظه کار به رهبری الکساندر هیو ایچ استوارت از استونتن گرد هم آمدند تا نامزدهایی را انتخاب کنند که با
هر آنچه که این مجمع ارائه می کرد، به مخالفت بپردازند. برخی از آنها به خصوص از حضور نمایندگان آفریقایی-آمریکایی آزرده بودند، هرچند، تعدادشان کم بود و تعدادی از رأی دهندگان سفیدپوست تعمداً در انتخابات اکتبر برای انتخاب نمایندگان مجمع قانون اساسی رأی نداده بودند. در ۱۳ دسامبر، روزنامهٔ ریچموند انکوایر، آمریکایی های آفریقایی تبار مجمع را به سخره گرفت. مجمع قانون اساسی در ۲ ژانویه ۱۸۶۸، دوباره تشکیل جلسه داد و احتمالاً باین قدرتمندترین یا صریح ترین فرد آفریقایی-آمریکایی بوده است. او می خواست ایالات هم پیمان را از حق رأی محروم و همچنین به خاطر مالیات بالای اراضی که می توانست منجر به تفکیک املاک وسیع شود، مالیات سرانه تعیین کند. او همچنین جزء اقلیت هایی بود که می خواستند مدارس دولتی را یکپارچه کنند (مدارس دولتی بدعتی در قانون اساسی بود). باین همچنین از قطعنامه ای برای ادامهٔ فعالیت آژانس بردگان آزادشده در ویرجینیا حمایت کرد، اگرچه ظاهراً این کار خارج از اختیارات مجمع بود. در ۲۴ مارس، یکی از نمایندگان، قطعنامه ای را ارائه کرد که باین را به پنج سخنرانی در روز محدود می کرد. در ۱۷ آوریل ۱۸۶۸، مجمع پس از تصویب اساسنامهٔ
پیشنهادی (و مادهٔ بحث برانگیز سلب حق رأی ایالات هم پیمان) با ۵۱ رأی موافق در برابر ۳۶ رأی مخالف، موقتاً تعطیل شد. در آغاز، این مجمع با ۱۰۵ عضو که ۷۲ نفر آنها رادیکال (از جمله ۲۵ آمریکایی آفریقایی تبار) و ۳۳ نفر محافظه کار بودند، شروع به کار کرد. در ۶ ژوئیه ۱۸۶۹، جمهوری خواهان رادیکال، باین را به عنوان نامزد کنگره از سوی دومین حوزهٔ انتخاباتی معرفی کردند. او از جیمز اچ پلات جونیور که رأی دهندگان پترزبورگ، او را به عنوان نمایندهٔ خود به مجمع قانون اساسی فرستاده بودند، شکست خورد. باین به کنگره درخواست تجدید نظر داد، اما هیچ کس نمی خواست، مادهٔ رد شدهٔ قانون اساسی جدید که به موجب آن ایالات هم پیمان و موافقان آنها از حق رأی محروم می شدند را اجرایی کند. علاوه بر این، ماه ها پس از خروج نیروهای فدرال در اوایل سال ۱۸۷۰، در مه، محافظه کاران در انتخابات محلی نورفوک پیروز شدند. جان بی وایتهد، پیتر دیلوورث، عضو حزب رادیکال را شکست داد و شورای شهر نورفوک به دست محافظه کاران افتاد، هرچند چهار سیاه پوست کرسی های شورای شهر را به دست آوردند. باین از سوی رادیکال ها برای ریاست ادارهٔ مالیات، کاندیدا شد، اما رأی دهندگان به ای کی
هیل، عضو حزب جمهوری خواه محافظه کار رأی دادند. باین بعدها برای منصب پزشک برای نوانخانه نامزد شد. هرچند، در مناظره ای با جوزف تی ویلسون، فردی آمریکایی-آفریقایی که برای سمت افسر و بازرس گمرک کاندیدا شده بود و روزنامهٔ ویرجینیای نورفوک، او را رهبر جدید جامعهٔ سیاه پوستان می دانست، شکست خورد. با این حال، باین همچنان در نورفوک ماند. سرشماری های سال های ۱۸۷۰ و ۱۸۸۰ نشان می دهند که او تنها زندگی می کرد و وضعیت او در سرشماری آخر، به عنوان بیوه مرد ثبت شده بود. وفات و میراث. در ژوئیه ۱۸۸۷، باین در وصیت نامه ای، دارایی های خود را به دخترش و فرزندان او واگذار کرد. در مه، در آسایشگاه لونتیک ایالت مرکزی، در پترزبورگ پذیرفته شد. در ۷ ژوئیه، روزنامهٔ پابلیک لجر نورفوک، کارت پستالی از سرپرست آسایشگاه منتشر کرد که نشان می داد، دندان پزشک «دکتر» توماس باین که پیشتر از لحاظ سیاسی «در دوران خود» سرشناس بود، دو روز پیش از دنیا رفته است. او در گورستان وست پوینت در نورفوک به خاک سپرده شد. با این حال، ویرجینیا هیچ سابقه ای از مرگ او با عناوین باین یا نیکسون نداشت. امروزه، در تورهای گردشگری در راه آهن زیرزمینی نورفوک (محل فرار سیاه
پوستان) و همچنین تورهای خود راهنمای شهر، از نیکسون یاد می شود. به علاوه، پنسیلوانیا از نام او در رابطه با راه آهن زیرزمینی در فیلادلفیا یاد می کند.
آق-جار (به لاتین: Ak-Jar) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان ات باشی واقع شده است. آق-جار ۵٬۵۵۹ نفر جمعیت دارد.
قند موجود در شراب در مرکز چیزی است که فرایند شراب سازی را ممکن می کند. در طی فرایند تخمیر، قندهای انگور شرابی شکسته شده و توسط مخمر به الکل (اتانول) و دی اکسید کربن تبدیل می شود. انگورها قندها را در حین رشد روی درخت انگور از طریق جابجایی مولکول های ساکارز که در اثر فتوسنتز از برگ ها تولید می شوند، جمع می کنند. در طول رسیدن مولکول های ساکارز توسط آنزیم اینورتاز به گلوکز و فروکتوز هیدرولیز (جداسازی) می شوند. تا زمان برداشت، بین ۱۵ تا ۲۵ درصد انگور از قندهای ساده یا مونوساکاریدها تشکیل می شود. گلوکز و فروکتوز هر دو قندهای شش کربنه هستند اما قندهای سه، چهار، پنج و هفت کربنه نیز در انگور وجود دارند. همه قندها قابل تخمیر نیستند، قندهایی مانند آرابینوز پنج کربنه، رامنوز و زایلوز پس از تخمیر همچنان در شراب وجود دارند. محتوای قند بسیار بالا به محض رسیدن به مقدار مشخصی (بالا) الکل، مخمر را به طور مؤثر از بین می برد. نقش شکر در تعیین محتوای الکل نهایی شراب گاهی شراب سازان را تشویق می کند تا شکر (معمولاً ساکارز) را در طول شراب سازی در فرآیندی که به عنوان چاپالیزاسیون شناخته می شود، صرفاً به منظور افزایش محتوای الکل اضافه
کنند. - چوپالیزه کردن "شیرینی" شراب را افزایش نمی دهد.
آق-جار (به قرقیزی: Ак-Жар، اق جار) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان قوچقار واقع شده است. آق-جار ۲٬۲۰۷ نفر جمعیت دارد و ۱٬۸۷۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
حافظ سلیمان اوغلو (؛ زادهٔ ) وزنه بردار اهل ترکیه بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۴ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
بایزاک (به لاتین: Bayzak) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان یومگل واقع شده است. بایزاک ۶٬۳۸۶ نفر جمعیت دارد.
کیتیما سوتانان (؛ زادهٔ ) وزنه بردار اهل تایلند است.
بوغوچو (به قرقیزی: Бугучу، بۇعۇچۇ) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان قوچقار واقع شده است. بوغوچو ۱٬۰۹۷ نفر جمعیت دارد و ۱٬۹۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ولادیمیر اسوتیلکو (؛ ۲۸ سپتامبر ۱۹۱۵ – ) وزنه بردار اهل روسیه بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
سوه سوه وین (؛ زادهٔ ) وزنه بردار اهل میانمار بود.
پاول سیرچین (؛ ۷ نوامبر ۱۹۵۷ – ) وزنه بردار اهل روسیه بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
امگکچیل (به لاتین: Emgekchil) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان نارین واقع شده است. امگکچیل ۳٬۳۵۳ نفر جمعیت دارد و ۲٬۳۸۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
یوریکو تاکاهاشی (؛ زادهٔ ) وزنه بردار اهل ژاپن بود.
گری تیلور (؛ زادهٔ ) وزنه بردار اهل بریتانیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
قره-بولونگ (به لاتین: Kara-Bulung) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در منطقه نارین واقع شده است. قره-بولونگ ۱٬۹۱۷ نفر جمعیت دارد و ۲٬۱۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
لوردانا توما (؛ زادهٔ ) وزنه بردار اهل رومانی است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۸ مدال طلا، ۳ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
قره سو (به لاتین: Kara-Suu) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان ات باشی واقع شده است. قره سو ۵٬۵۲۳ نفر جمعیت دارد و ۲٬۱۱۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
فرانسیس تورنفیر (؛ زادهٔ ) وزنه بردار اهل فرانسه بود.
میلنا ترندافیلووا (؛ زادهٔ ) وزنه بردار اهل بلغارستان است.
آناستازیا ساکیری (؛ زادهٔ ) وزنه بردار اهل یونان بود.
یاوهنی سیخانتسو (؛ زادهٔ ) وزنه بردار اهل بلاروس است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا شده است.
قوش تپه (به لاتین: Kosh-Döbö) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در منطقه نارین واقع شده است. قوش تپه ۴٬۴۸۳ نفر جمعیت دارد و ۲٬۱۷۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
گئورگیوس تزلیلیس (؛ زادهٔ ) وزنه بردار اهل یونان بود.
ایلیرجان سولی (؛ زادهٔ ) وزنه بردار اهل آلبانی بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
گابور سارواش (; – ) وزنه بردار اهل مجارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
جان ترپاک (; – ) وزنه بردار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
ننو ترزیسکی (؛ زادهٔ ) وزنه بردار اهل بلغارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱۰ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده است.
مارتین تشوویچ (؛ زادهٔ ۲۶ اکتبر ۱۹۷۴) وزنه بردار اهل اسلواکی بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال برنز شده است.
مینگ-بلاغ (به لاتین: Ming-Bulak) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در شهرستان نارین واقع شده است. مینگ-بلاغ ۱٬۴۳۸ نفر جمعیت دارد و ۲٬۰۱۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ایبوکی تاکاهاشی (; ) وزنه بردار زن اهل ژاپن است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
ریرا سوزوکی (; ) وزنه بردار زن اهل ژاپن است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
تابیلگیتی (به لاتین: Tabylgyty) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان یومگل واقع شده است. تابیلگیتی ۵۱۷ نفر جمعیت دارد و ۱٬۴۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
تنگدیک (به قرقیزی: Теңдик، تەڭدىک) یک روستا و قشلاق در قرقیزستان است که در شهرستان قوچقار واقع شده است. تنگدیک ۵٬۰۵۲ نفر جمعیت دارد.
فهرست زیر ۶۶ کشور را بر اساس تعداد وابستگی های دیپلماتیک آنها در سال ۲۰۱۹ مرتب کرده است. همچنین تعداد نمایندگی های مختلف در خارج از کشور مانند سفارتخانه ها، کنسولگری ها، نمایندگی های دائمی و سایر نمایندگی های دیپلماتیک ذکر شده اند. همهٔ داده ها از "شاخص دیپلماسی جهانی ۲۰۱۹" مؤسسهٔ Lowy گرفته شده اند.
توماس سیلم بوکاک (Thomas Salem Bocock) (۱۸ مه ۱۸۱۵–۵ اوت ۱۸۹۱)، سیاستمدار و حقوقدان قرن نوزدهم از ایالت ویرجینیا بود. بعد از خدمت به عنوان عضو کنگره ایالات متحدهٔ قبل از جنگ، در اکثر دوران جنگ داخلی آمریکا رئیس مجلس نمایندگان ایالات مؤتلفه بود. اوایل زندگی و خانواده. توماس که در کاخ دادگاه شهرستان باکینگهام واقع در شهرستان باکینگهام ایالت ویرجینیا متولد شد، ششمین فرزند از یازده فرزند توماس بوکاک (کشاورز، حقوق دان، کاتب دادگاه شهرستان اپوماتوکس و دوست توماس جفرسون) و مری فلود (از یک خانوادهٔ قدرت مند و سرشناس که بعدها هری اف. بیرد را تولد کرد) بود که در کودکی توسط پدرش و دیگر آموزگاران خصوصی، آموزش داده شد. توماس به کالج همپدن – سیدنی رفت و در آنجا با رابرت لوئیس دابنی (رقیب او برای ایراد خطابهٔ پایان کلاس) دوست شد و در سال ۱۸۳۸ فارغ شد. ویلیس پری بوکاک (۱۸۰۷–۱۸۸۷) بزرگترین برادر توماس، ممکن موفق ترین حقوق دان در منطقهٔ (شهرستان باکینگهام که در سال ۱۸۴۵ از شهرستان اپوماتوکس جدا گردید) و به همین گونه دادستان کل ایالت که در سال ۱۸۵۲ آغاز به کار نمود، بوده است. هرچند ویلیس مربی حقوقی توماس، از سمت رسمی خود استعفا