Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و سعید الحرشی، فرماندهٔ ارتش دشمن، قلعه را محاصره کرد. برخی از شورشیان درخواست صلح کردند و سعید پذیرفت؛ ولی خیلی از افراد به شورش پایبند ماندند. مقنع نیز که دریافت راه گریزی وجود ندارد، خودکشی کرد. برخی می گویند او آتشی بزرگ برپا کرده و اعلام کرد هر کس خواستار رفتن به بهشت است، به همراه او، خود را به آتش افکند؛ در این راه، خانوادهٔ وی و نزدیکانش او را همراهی کرده و خود را به آتش افکندند و وقتی قلعه توسط سعید تسخیر شد، خالی بود. روایت دیگری نیز وجود دارد که مقنع و زنانش همگی زهر نوشیدند. روایت دیگر، حاکی از ترکیب این دو رویداد است و از یکی از همسران مقنع که زنده ماند، نقل شده است که مقنع به همسرانش زهر نوشانید و خود را به تنوری افکند و گفته بود که می رود تا از آسمان، فرشتگان را بیاورد تا دین خویش را بازآورد. روایت دیگر نیز حکایت کرده که او نابود شد و بازماندهٔ پیکرش را در تنور پیدا کردند و نزد مهدی فرستادند. محمره. اطلاعات دربارهٔ این گروه بسیار ناچیز است اما تنها چیزی که مشخص است، این است که محمره به گروهی گفته می شد که از سرخ جامگان بودند و ریشه این گروه، به خرمیه می رسید یا از متحدان خرمیه بودند. در سال ۱۶
۲ ه . ق، گروهی از این فرقه به رهبری فردی بنام عبدالقهار در جرجان شورش کردند و پس از کشتار زیاد، بر جرجان چیره شدند. شعار آنان این بود که می گفتند: «ابومسلم زنده است. بر ماست که که ملک را باز پس گیریم و بدو بازگردانیم.» این سرکشی با لشکری از طبرستان توسط فردی بنام عمر بن العلاء که در ری قصابی می کرد، سرکوب شد؛ با این حال، محمره بار دیگر در سال ۱۷۹ ه .ق شورش کردند. بنا بر روایات، این دفعه، عمرو بن محمد العمرکی آنان را برانگیخته بود؛ اما در نهایت وی به عنوان یک زندیق، به دستور هارون الرشید در مرو اعدام شد. بابک خرمدین. کامل ترین شرح زندگی بابک، توسط واقد بن عمرو تمیمی نگارش شده است. نام بابک در همهٔ منابع آمده است؛ اما مسعودی نیز اظهار دارد: «نام بابک حسن بود» اظهارات مربوط به اصل و نسب و پیشینه او نامشخص و متناقض و گاهی باورنکردنی است. نام پدر او مرداس یا عبدالله بوده و مادرش نیز به نقل از فصیح، زنی یک چشم به نام ماهرو از روستایی از آذربایجان بود. ممکن است از یک سو داستان های عبدالله و مطر دلالت بر این داشته باشد که پدر بابک با این زن رابطه نامشروع داشته است، اما از سوی دیگر دینوری می گوید: «آنچه به نظر ما درست
و اثبات شده، این است که بابک فرزند مطهر پسر فاطمه، دختر ابومسلم بود و فرقهٔ فاطمیه خرمیان نیز نام خود را از این فاطمه گرفته اند نه از فاطمه دختر پیامبر خدا.» در مروج الذهب مسعودی، بابک صرفاً به عنوان یکی از گروه فاطمیه حُرمی ها توصیف شده است. بابک به ارتش فردی به نام جاویدان پیوست و پس از مرگ او، از سوی همسر جاویدان به عنوان جانشین او برگزیده شد. بابک پس از اطمینان از اطاعت افراد جاویدان، مدعی شد که طبق آخرین وصیت جاویدان در شب قبل، روح او به محض مرگ وارد بدن بابک شده و با روح او آمیخته شده است و هر کسی که با این وصیت نامه، مخالفت کند، باید تکفیر شود. همهٔ حاضران به مأموریت جاویدان نسبت به مرد جوان اذعان داشتند و بنا به درخواست همسر جاویدان، قسم یاد کردند که همان گونه که با روح جاویدان بیعت کرده بودند، با روح بابک نیز بیعت کنند. سپس بیوه جاویدان در مراسمی ساده در حضور همگان با بابک ازدواج کرد. بابک، پیروان خود را به نفرت از اعراب و قیام علیه حکومت خلیفه تحریک کرد و به تدریج جمعیت زیادی به او پیوستند. در بیشتر منابع، آغاز شورش بابک در زمان سلطنت مأمون ذکر شده است، یعنی زمانی که خرمی ها شروع به نفوذ به نواحی م
جاور و ایجاد ناامنی در آذربایجان کردند. مأمون پس از نقل مکان به عراق و پس از برخورد با مخالفان بغداد، چندین ارتش برای مبارزه با بابک اعزام کرد ولی جملگی شکست خوردند. از این رو، خطر خرمیان، معتصم را در هنگام به خلافت رسیدن و به ویژه هنگامی که در اواخر همان سال، تعداد زیادی از مردان جبال به همدان رفتند، نگران کرده بود. برای مقابله با آن ها، معتصم ارتشی را فرستاد. در نبردی در نزدیکی همدان، چند هزار نفر خرمی کشته شدند، اما تعداد زیادی به قلمرو بیزانس گریختند، بعداً از آنجا بازگشتند تا شورش خود را از سر بگیرند. در پایان، این شورش، توسط سپاهیان افشین که فرماندهٔ سپاه عباسی که ایرانی و اهل استروشنه بود، سرکوب شد و بسیاری از یاران بابک در کوه ها پراکنده شدند و فرار کردند. خود بابک نیز به همراه تعدادی از اعضای خانواده و چند تن از رزمندگانش در مسیرهای کوهستانی به سمت ارمنستان حرکت کردند؛ اما در نهایت بابک توسط افشین دستگیر شده و به اسارت برده شد و در سامرا به دار آویخته شد. سیاه جامگان بعد از ابومسلم. ابومسلم که به فرمان ابوجعفر و به دست عثمان بن نهیک، شبیب بن واج مروروذی، ابوحنیفه حرب بن قیس کشته شد که از میان آنها عث
مان و شبیب جز فرماندهان سیاه جامگان بودند. حتی قحطبه که به ابومسلم کمک می کرد در ماجرای قتل با ابوجعفر ابراز همدلی کرد. فرد دیگری به نام ابوداوود خالد بن ابراهیم که برای وعده گرفتن امور خراسان بعد از مرگ ابومسلم سکوت کرد. همچنین مالک بن هیثم خزاعی فرمانده سپاه ابومسلم که تا آخر به ابومسلم وفادار ماند بعد از کشته شدن او ابراز وفاداری به ابوجعفر کرد. در مجموع می توان گفت که برای این قتل هیچ واکنش از سیاه جامگان به عمل نیامد و کسانی که در سالهای بعد سر به خونخواهی ابومسلم برداشتند هیچ کدام از اعضای سیاه جامگان نبودند. این موضوع نشان می دهد که ابومسلم در این مدت سرپرستی نفوذ چندانی میان افراد پیدا نکرده بود به همین دلیل در ماجرای قتل ابومسلم افراد را برانگیخته نشدند. میراث. هدف ابومسلم از نظر برخی مورخان برقراری حکومت ملی-ایرانی برای انتقام گرفتن از اعراب و احیای حکومت ایرانی بوده اما از نظر اشپولر این موضوع حس ملی ایرانی بودن ابومسلم را نشان نمی دهد یا اگر حس ملی گرایی بوده تضعیف شده بوده زیرا عملکرد او نسبت به ایرانیان مانند ابوسلمه و به آفرید این موضوع را نشان می دهد که ابومسلم از هیچ تلاشی برای عباسیان مضایقه
نمی کرده. به عقیدهٔ مارکوس گراس، اسلام شناس، این احتمال وجود دارد که زندگی ابومسلم خراسانی در تهیهٔ سیره های نبوی (زندگینامهٔ محمد، پیامبر اسلام) به عنوان الگوی اولیه استفاده شده باشد. او فرماندهٔ نظامی موفقی بوده که در جنگ های بزرگی، از جمله شورش علیه بنی امیه، حضور داشته که می توانسته مبنای روایات جنگ های محمد باشد. از سویی، ابومسلم دختری به نام فاطمه داشته که نوادگانش به دلیل نسل بردن از او برای خود جایگاهی سیاسی-دینی قائل بودند که شباهت هایی با فاطمه دختر محمد دارد. همچنین ابومسلم جماعتی مخفی را رهبری می کرده که در نوع خود شبیه به «انصار» در سرگذشت محمد هستند. شورش عباسیان که ابومسلم بدان پیوست، صرف نظر از دلیلی که او برای پیوستن به این شورش داشت، موجب احیای فرهنگ ایرانی شد که مدت ها بر حکومت خلیفه تسلط داشت. همچنین مقدمه ای برای ظهور سلسله های محلی شد. زندگی ابومسلم، داده هایی برای حماسه های افسانه ای فراهم کرد؛ مثلاً اخبار ابی مسلم صاحب الدعوة که توسط ابوعبدالله محمد بن عمران مرزبانی نگارش شد و ابومسلم نامه که توسط ابوطاهر طرسوسی نوشته شد. نام و یاد ابومسلم پس از مرگش نیز در ذهن یارانش که روستایی بودند
، باقی ماند و روستاییان دور هرکسی که برای خونخواهی ابومسلم قیام می کرد، جمع می شدند. بنابراین یکی از میراث هایی که ابومسلم از خود بر جای گذاشت، جنبش هایی بود که پس از وی رخ داد؛ اما از بین این جنبش ها، از جنبش بابک خرمدین در منابع روایات بیشتری مشاهده می شود. نتیجهٔ جنبش بابک بر موارد زیادی تأثیر گذاشت؛ یکی از این تاثیرها بر فرمانروایان ارمنستان و گرجستان و شروان بود که اغلب خراج شان را به خلیفه می پرداختند ولی پس از این که بابک شورش کرد، بسیاری از این افراد به عراق تبعید شدند و بدین ترتیب راه برای روی کار آمدن دودمان های جدید باز شد. برخی از آثار عمرانی نیز به ابومسلم نسبت داده شده است و گفته شده وقتی که او به حج رفت، چاه های راه مکه را مرمت کرد؛ مسجد جامع نیشابور را ساخت و در مرو نیز، مسجد، بازار و دارالامارة ای ایجاد کرد. همچنین ساختمان و برج های گرداگرد سمرقند نیز به او نسبت داده شده است. طبق گفتهٔ بارتولد، عامهٔ مردم سمرقند بر این باور بودند که تأسیسات آب شهر سمرقند را نیز ابومسلم تعبیه کرده و هنوز هم یکی از نهرهای بزرگ این شهر را به نام وی، کام ابومسلم می خوانند. بنا به روایت یاقوت حموی، در زمان صفویان
نیز مردم در نیشابور قبری را به نام ابومسلم نشان کرده و به مزار آن برای زیارت می رفتند و اورا چنان بزرگ می پنداشتند که داستان های مذهبی را نیز به او نسبت می داده و می گفتند امام علی بشارت ظهور او را داده است. طبق کتاب مجمل التواریخ، میراث دیگری که از ابومسلم بر جای ماند، شهرت وی و پنج دختر خدمتکار بود. منابع دیگر نیز از برادر ابومسلم به نام یسار بن عثمان و دو دختر او به نام های فاطمه و اسماء یاد کرده اند. بی شک ابومسلم یک سیاستمدار زیرک بود و ثمره قیام وی اینگونه شد که فرهنگ و تمدن ایرانی چنان در فرهنگ عبسیان وارد شد و آمیخته شد و منجر شد تا بعدها ایرانیان به استقلال دست پیدا کنند. منش و حیات فردی. با اینکه از ابومسلم همواره به عنوان فردی نظامی یاد شده ولی وی در تحصیل به علم کوشا بود و در کودکی با فرزندان آل معقل تحصیل می کرد. ابومسلم به عنوان فردی قد کوتاه و سبزه رو توصیف می شود که به ندرت احساسات خود را بروز می داد. او احتمالاً تحصیلات خوبی داشت و به زبان های عربی و فارسی مسلط بود، زیرا سخنان فصیح زیادی به وی منسوب شده است. از او به عنوان فردی سخاوتمند، مدبر، دولتمرد، جوانمرد، و جاه طلب یاد می شود ولی به دلی
ل اینکه نسبت مخالفانش سختگیری های زیادی داشت، از او انتقاد می شود، زیرا او با کوچک ترین حرکتی، مردم را اعدام می کرد. ابومسلم به طور خلاصه، شخصی توصیف شده که به ندرت احساسات نشان می داد. به نظر می رسد که او تحصیل کرده بوده و عربی و پارسی را نیک می دانسته (با قضاوت از روی شیوایی سخنانی که منتسب به اوست). او را بخشنده، چاره جو و خوش فکر، دارای رفتار سیاستمدارانه، رادمرد و بلندهمت توصیف کرده اند، اما او را به خاطر سختگیرانه بودن نسبت به مخالفان نکوهش کرده اند که افراد را با کمترین کار فتنه انگیزانه ای اعدام می کرد. ابن خلکان، ابومسلم را چنین توصیف کرده است: او زیبا و شیرین بود. دارای قد کوتاه، پوست سبزه و صاف، چشمان درشت، پیشانی پهن، ریش نیکو، موی بلند و کمر فراخ بود. لحن صدایش کم بود. عربی و فارسی را شیوا و روان صحبت می کرد. منطق زیبایی داشت، راوی شعر بود، چیزهای زیادی می دانست، جز در زمان مناسب نمی خندید و به ندرت اخم می کرد. پیروزی های بزرگ به او می رسد و اثری از لذت بر او ظاهر نمی شود. بلای سخت بر او نازل می شود و افسردگی در او دیده نمی شود. اگر عصبانی بود، خشم او را تحریک نمی کرد… فقط سالی یک بار نزد زنان می
آمد (اشاره به کنترل نفس و مشغله در مسئولیت های زمامداری). ابومسلم پس از مرگ تبدیل به شخصیتی افسانه ای شد و گاهی به عنوان مسیح پنداشته می شود. نام او در شورش های اسحاق ترک، سنباد، مقنع، و راوندیان زنده شد و برخی از رهبران جنبش ها حتی ادعا می کردند که خود او هستند. برای نمونه ادعا می شد که بابک خرمدین از نوادگان دختر ابومسلم است. عاقبت گروه های گوناگونی (رضامیه، ابومسلمیه، برکوکیه) پدید آمدند که به امامت ابومسلم یا الوهیت او یا ظهور مجدد او باور داشتند. پیشه ابومسلم، زمینه مورد نیاز برای آفرینش حماسه برای او را فراهم کرد. اخبار ابی مسلم صاحب الدعوه از ابوعبدالله محمد بن عمران مرزوبانی و ابومسلم نامه از ابوطاهر ترسوسی دو تا از این حماسه ها هستند. در ابومسلم نامه که به زبان پارسی است و ترجمهٔ ترکی آن، تخیل نویسنده و ذوق بازگویان این حماسه در درازنای سده ها، او را تبدیل به پاسدار حق و سرکوب کننده خودکامگی و بیدادگری ساخته است. او به عنوان یک معجزه گر، مورد عنایت پیامبر و وفادار به خاندان علی توصیف شده است. او صریحاً با بکتاشیان همباز شده؛ در دیر آنان یک تبر کوچک (سلاح ویژه او) از دیوار آویزان شده است. ابومسلم در
میان ازبک ها، ترکمانان آسیای مرکزی و در کوه نشینان داغستان به عنوان یک قهرمان نگریسته می شود. دیدگاه ها دربارهٔ هدف نهایی ابومسلم در انقلاب عباسی متفاوت است. برخی ادعا می کنند که او آرزو داشت یک حکومت ملی ایرانی برقرار سازد و اینکه او با ملبس به طغیان دینی با بنی امیه جنگید تا خلافت را در دست گیرد. برخی دیگر انگیزه او را مذهبی ناب و خالی از فحواهای قومی می دانند. می توان این گونه گفت که او خیلی ساده می خواسته بنی امیه را نابود کند و اینکه جنبه های اجتماعی و سیاسی انقلاب او پررنگ تر از جنبه های مذهبی بودند؛ شاید او در نهایت تبدیل به دشمن عباسیان نیز می شده است. در هر صورت، شورش او زنده کننده فرهنگ ایرانی بود که برای مدت زیادی بر دولت خلیفه چیره بود. شورش او همچنین سرآغاز برخاستن سلسله های محلی ایرانی بود.
بانک قرض الحسنه رسالت یکی از بانک های دارای مجوز از بانک مرکزی ایران است. این بانک با اعطای وام های قرض الحسنه (وام بدون سود، بدون کارمزد) و همچنین ارائهٔ خدمات بانکی در زمینهٔ اعطای وام و دیگر خدمات مالی فعالیت می کند. تمامی فعالیت های بانکی، افتتاح حساب، صدور کارت و دیگر موارد در این بانک به صورت برخط انجام می شود. بانک رسالت اولین بانک دیجیتال ایران است که اقدام به ارائهٔ افتتاح حساب آنلاین و ارائهٔ خدمات آنلاین بانکی کرده است. رشد سهام. نماد بانک قرض الحسنه رسالت در بورس ایران با نام «وسالت» در بازار پایه زرد درحال معامله است و در ۲۵ آبان ۱۳۹۹ سهام این شرکت در یک روز معاملاتی حجمی بی سابقه معادل ۴۵ میلیون برگه سهم را به ثبت رساند به گونه ای که هفت شخص حقیقی به صورت درصدی به این نماد وارد شدند. با توجه به دستورالعمل سازمان فرابورس اوراق و بهادر تهران معاملات این روز باید ابطال می شد اما توسط ناظر این سهم تأیید شد. رشد بی سابقه. از آبان سال ۱۳۹۹ تا تاریخ آبان سال ۱۴۰۱ این سهم رشد بسیار بی سابقه ای به ثبت رساند به گونه ای که هر برگه سهم ۱۰۰ تومانی تا تاریخ ۱۴۰۱/۸/۲۱ به قیمت ۹۳۵۰ تومان رسید (نمودار تعدیل شده)
. نظر کارشناسان. عده ای از فعالان بازار سرمایه معتقدند که افزایش درآمدهای عملیاتی شرکت مربوط به فروش اکثر شعب بانک بوده و سود آوری شرکت تغییر محسوسی نداشته. همچنین از نظر کارشناسان این نماد بسیار به سفته بازی مشکوک بوده و حتی در پرونده تحقیق و تفحص فولاد مبارکه، شرکت فولاد مبارکه مبلغ هنگفتی به این بانک پرداخته است و رد پا این بانک در این پرونده نیز دیده شده. اما عده ای دیگر معتقدند از دلایل اقبال سهامداران و فعالان بازار به این سهم، سپرده گذاری و سرمایه گذاری درست منابع در اوراق توسط این بانک بوده که به افزایش ۳۳۳درصدی درآمد سپرده گذاری و اوراق بدهی منجر شده است. همچنین مدیریت درست هزینه ها در این بانک موجب شده است تا حاشیه سود این بانک از ۵ درصد در سال ۹۹ به ۴۶ درصد در سال ۱۴۰۰ افزایش پیدا کند.
مانتلای طلایی (نام علمی: Mantella aurantiaca) یک قورباغه کوچک و زمینی بومزاد ماداگاسکار است. این جانور، توزیع بسیار محدودی در چند منطقه در ماداگاسکار دارد. این قورباغه، یکی از در معرض خطرترین گونه های دوزیستان ماداگاسکار است. پراکنش محدود آن در منطقه ای با فعالیت های انسانی بالا از عوامل تهدید نسل این قورباغه است. همچنین ممکن است نسل آن ها به دلیل زنده گیری و تجارت بیش از حد به منظور فروش آن ها به عنوان حیوان خانگی، در معرض تهدید باشد. توصیف. مانتلای طلایی، قورباغه ای به رنگ زرد، نارنجی یا قرمز به اندازهٔ ۲۰ تا ۲۶ میلی متر است. پوست روشن و رنگ آن، به شکارچیان هشدار می دهد که این قورباغه سمی است. تصور می شود که رنگ های درخشانی که مانتلای طلایی دارد، نمونه ای از رنگ هشدار است که به شکارچیان، از ماهیت سمی قورباغه هشدار می دهد. بوم شناسی و رفتار. مانتلای طلایی در طول ماه های زمستانی از مه تا اکتبر، تا حد بالایی غیرفعال باقی می ماند. هنگام بارش باران و گرم شدن هوا، این قورباغه ها از مخفیگاه خود بیرون می آیند و از تالاب های کوچک و گودال های به وجودآمده، برای تولید مثل استفاده می کنند. تخم ها در خشکی در بستر مرطوب د
ر نزدیکی آب گذاشته می شوند. مانتلای طلایی دارای رژیم غذایی بی مهرگان کوچک است. این طعمه ها در طبیعت، عمدتاً از کنه ها، مورچه ها و مگس ها هستند. این قورباغه ها سموم پوست خود را از رژیم غذایی خود می گیرند. این سموم عبارت اند از پومیلیوتوکسین، آلوپومیلیوتوکسین، آلکالوئیدهای هوموپومیلیوتوکسین، پیرولیزیدین ها، ایندولیزیدین ها و کوینولیزیدین ها. این جانور اگرچه سمی است، اما شکار آن توسط گونه هایی از مارها در طبیعت دیده شده است. در اسارت. امروزه جمعیت وحشی مانتلای طلایی، تحت تأثیر تجارت حیوانات خانگی و در معرض تهدید قرار دارد و توسط برخی مجموعه داران و مؤسسات جانورشناسی در اسارت نگهداری می شود. این قورباغه ها به دلیل فعالیت روزانه، رنگ بندی جذاب و سهولت نسبی نگهداری از آن ها، به عنوان یک حیوان خانگی، محبوبیت دارند. اکنون برنامه هایی برای آغاز یک برنامهٔ تنظیم شدهٔ قانونی برای حفاظت از این گونه در دست اجراست.
پدر عروس یک فیلم عاشقانه و کمدی-درام آمریکایی به کارگردانی گاز آلازراکی و نویسندگی مت لوپز که بر اساس رمانی به همین نام نوشته ادوارد استریتر در سال ۱۹۴۹ ساخته شده است. در این فیلم اندی گارسیا، گلوریا استفان، آدریا آرجونا، ایزابلا مونر، دیگو بونتا و کلوئه فاینمن به ایفای نقش پرداخته اند. این فیلم توسط پلن بی انترتینمنت تولید شده و در ۱۶ ژوئن ۲۰۲۲ توسط برادران وارنر پیکچرز و اچ بی او مکس منتشر شد. داستان. بیلی و اینگرید زوجی هستند که دو دختر دارند و تصمیم دارند تا از یکدیگر جدا شوند، اما قبل از اینکه این خبر را به دختران خود بدهند، متوجه می شوند که یکی از آنها نامزد کرده است و… تولید. فیلمبرداری اصلی در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۱ در آتلانتا آغاز شد.
کافه حقوق () یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۲۲ با بازی لی سونگ-گی و لی سه-یونگ است. این مجموعه از ۵ سپتامبر ۲۰۲۲، روزهای دوشنبه و سه شنبه ساعت ۲۲:۵۰ (کی اس تی) از کی بی اس۲ پخش شد. خلاصهٔ داستان. "کافه حقوق" داستان عشق بین کیم جونگ-هو (لی سونگ-گی) یک دادستان سابق که با عنوان «هیولای نابغه» شناخته می شود، و کیم یو-ری (لی سه-یونگ)، یک وکیل زیبا را روایت می کند. انتشار. این مجموعه در ابتدا قرار بود که در ۲۹ اوت ۲۰۲۲ پخش شود اما پخش آن عقب افتاد و در ۵ سپتامبر پخش شد.
حافظ عدن ( "") یک تحت الحمایه بریتانیا در عربستان جنوبی بود که پس از فتح عدن توسط استان بمبئی هند بریتانیایی در سال ۱۲۱۷ در پس کرانه بندر عدن و در حضرموت تکامل یافت و تا دهه ۱۳۴۰ ادامه یافت. در سال ۱۳۱۹ برای اهداف اداری به دو بخش تحت الحمایه غربی و تحت الحمایه شرقی تقسیم شد. امروزه این قلمرو بخشی از جمهوری یمن است. حاکمان تحت الحمایه عدن، مانند سایر کشورهای تحت الحمایه بریتانیا و ایالت های تحت حمایت، حاکم مستقل باقی ماندند: پرچم های آنها هنوز بر فراز ساختمان های دولتی آنها به اهتزاز درمی آمد، حکومت هنوز توسط آنها یا به نام آنها پیش برده می شد، و ایالت های آنها در حقوق بین الملل یک «شخصیت بین المللی» متمایز داشتند، برخلاف کشورهایی که بخشی از امپراتوری بریتانیا را تشکیل می دهند، مانند مستعمره عدن، که در آن پادشاه بریتانیا رئیس هر دولتی بود. تاریخ. شروع غیررسمی. آنچه تحت عنوان تحت الحمایهٔ عدن شناخته شد در ابتدا ترکیب غیررسمی تحت الحمایگی با ۹ قبیله در پس کرانه های شهر بندری عدن بود: گسترش بریتانیا به این منطقه برای محافظت از بندر مهمی طراحی شده بود که در آن زمان توسط هند بریتانیا اداره می شد. از سال ۱۸۷۴ (۱۲۵۳
خورشیدی)، این ترتیبات تحت الحمایگی با پذیرش ضمنی امپراتوری عثمانی وجود داشت که بر یمن در شمال حاکم بود و این سیاست ها در مجموع به عنوان «نه قبیله» یا «نه کانتون» شناخته شدند. معاهدات رسمی حمایت. با آغاز یک معاهده رسمی حفاظت با ماهرا سلطان نشین قشن و سقطری در سال ۱۸۸۶، بریتانیا به آرامی ترتیبات حفاظتی را رسمی کرد که شامل بیش از ۳۰ معاهده اصلی حفاظتی بود که آخرین آن تنها در سال ۱۹۵۴ امضا شد. این معاهدات، همراه با تعدادی از قراردادهای جزئی دیگر، کشور تحت الحمایه عدن را ایجاد کرد که از شرق عدن تا حضرموت امتداد داشت و شامل تمام قلمروهایی بود که به یمن جنوبی تبدیل می شد. عدن با بندرش تنها منطقه تحت حاکمیت کامل بریتانیا بود و همراه با برخی جزایر فراساحلی به نام های شهرک عدن (۱۸۳۹–۱۹۳۲)، استان عدن (۱۹۳۲–۱۹۳۷)، مستعمره عدن (۱۹۳۷–۱۹۶۳) و در نهایت ایالت عدن شناخته می شد. (۱۹۶۳–۱۹۶۷). در ازای حمایت بریتانیا، حاکمان سرزمین های تشکیل دهنده تحت الحمایه موافقت کردند که با هیچ قدرت خارجی دیگری قرارداد نبندند یا سرزمینی را به آن واگذار نکنند. در سال ۱۹۱۷، کنترل تحت الحمایه عدن از دولت هند، که وارث منافع شرکت هند شرقی بریتانیا
در مسیر دریایی مهم استراتژیک از اروپا به هند بود، به وزارت خارجه بریتانیا منتقل شد. برای مقاصد اداری، تحت الحمایه غیررسمی به دو بخش تحت الحمایه شرقی (با افسر سیاسی خود، مستشاری بریتانیایی، مستقر در مکلا در قعیتی از سال ۱۹۳۷ تا حدود ۱۹۶۷) و الحمایه غربی (با افسر سیاسی خود، مستقر شد) تقسیم شد. در سال ۱۹۲۸، بریتانیا فرماندهی عدن را تحت رهبری نیروی هوایی سلطنتی تأسیس کرد تا امنیت کشور را حفظ کند. در سال ۱۹۳۶ به نیروهای بریتانیایی عدن تغییر نام داد و بعدها به عنوان نیروهای بریتانیا در شبه جزیره عربستان و سپس فرماندهی خاورمیانه (عدن) شناخته شد. سیاست ها. مرزهای بین سیاست ها و حتی تعداد آنها در طول زمان در نوسان بود. برخی مانند سلطان نشین ماهرا به سختی ادارهٔ کارآمدی داشتند. مستعمره عدن و نواحی جزیره ای پریم، کامران و خریا موریا که به آن تعلق گرفته بود، شامل این نمی شد. تحت الحمایهٔ شرقی. تحت الحمایهٔ شرقی (حدود ۲۳۰۰۰۰ کیلومتر 2) شامل موجودیت های سیاسی زیر (بیشتر در حضرموت) شد: تحت الحمایهٔ غربی. تحت الحمایهٔ غربی (حدود ۵۵۰۰۰ کیلومتر 2) شامل: معاهدات مشورتی. در سال ۱۹۳۸، بریتانیا یک معاهده مشورتی با سلطان قعیتی امضا
کرد و در طول دهه های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰، معاهده های مشابهی را با دوازده کشور تحت الحمایه دیگر امضا کرد. کشورهای زیر دارای معاهدات مشورتی بودند: این قراردادها امکان استقرار یک مشاور مقیم را در کشورهای امضاکننده اعطا می کرد که به بریتانیا کنترل بیشتری بر امور داخلی خود می داد. این امر وضعیت و قوانین جانشینی حاکمان را منطقی و تثبیت کرد، اما تأثیری بر تحریف رهبری و تشویق فساد اداری داشت. بمباران هوایی و مجازات دسته جمعی گاه علیه قبایل سرکش برای اعمال حاکمیت بریتانیا استفاده می شد. تحت الحمایه بریتانیا بودن به عنوان مانعی برای پیشرفت تلقی شد، دیدگاهی که با رسیدن اخبار ناسیونالیسم عربی از جهان خارج در رادیوهای ترانزیستوری جدیدالساخت موجود تقویت شد. چالش های وضعیت جدید. کنترل بریتانیا نیز توسط احمد بن یحیی پادشاه متوکلی یمن در شمال به چالش کشیده شد. او حاکمیت بریتانیا در عربستان جنوبی را به رسمیت نمی شناخت و جاه طلبی برای ایجاد یک یمن بزرگ واحد داشت. در اواخر دهه ۱۹۴۰ و اوایل دهه ۱۹۵۰، یمن درگیر تعدادی درگیری های مرزی در امتداد مسئلهٔ مناقشه برانگیز خط بنفش بود، مرزبندی انگلیسی-عثمانی در سال ۱۹۱۴ که یمن را از تحت الحمایه
عدن جدا کرد. در سال ۱۹۵۰، کندی ترواسکیس، مشاور حفاظت از غرب، طرحی را برای ایالت های تحت الحمایه ترسیم کرد تا دو فدراسیون، مربوط به دو نیمه تحت الحمایه، تشکیل دهند. اگرچه پیشرفت چندانی در تحقق این طرح حاصل نشد، اما احمد بن یحیی آن را تحریک آمیز تلقی کرد. وی علاوه بر نقش پادشاهی، به عنوان امام شاخه زیدی شیعه نیز خدمت می کرد. او می ترسید که یک فدراسیون موفق در مناطق سنی شافعی به عنوان چراغی برای شافعیان ناراضی ساکن مناطق ساحلی یمن باشد. احمد برای مقابله با این تهدید، تلاش برای تضعیف کنترل بریتانیا را افزایش داد و در اواسط دهه ۱۹۵۰، یمن از تعدادی از شورش های قبایل ناراضی علیه کشورهای تحت الحمایه حمایت کرد. جذابیت یمن در ابتدا در منطقه تحت الحمایه محدود بود، اما صمیمیت فزاینده بین یمن و رئیس جمهور محبوب ملی گرای عرب مصر جمال عبدالناصر و تشکیل ایالات متحده عربی جذابیت آن را افزایش داد. فدراسیون و پایان تحت الحمایگی. عدن به عنوان پیوندی با هند بریتانیا مورد توجه بریتانیا قرار گرفته بود و سپس، پس از از دست دادن بیشتر مستعمرات بریتانیا از سال ۱۹۴۵ و بحران فاجعه بار سوئز در سال ۱۹۵۶، به عنوان بندری ارزشمند برای دسترسی
به نفت حیاتی خاورمیانه مورد توجه قرار گرفت. همچنین به عنوان مکان جدید برای فرماندهی خاورمیانه انتخاب شده بود. فشار ملی گرایان، حاکمان ایالت های تحت الحمایه عدن را وادار کرد تا تلاش ها برای تشکیل فدراسیون را احیا کنند و در ۱۱ فوریه ۱۹۵۹، شش تن از آنها توافق نامه ای را برای تشکیل "فدراسیون امارات عربی جنوب" امضا کردند. در سه سال بعد، ۹ نفر دیگر به آنها ملحق شدند و در ۱۸ ژانویه ۱۹۶۳، مستعمره عدن با فدراسیون ادغام شد و فدراسیون جدید "عربستان جنوبی" را ایجاد کرد. در همان زمان، ایالت های (عمدتا شرقی) که به فدراسیون ملحق نشده بودند، "تحت الحمایه عربستان جنوبی" قرار گرفتند و بدین ترتیب به وجود تحت الحمایهٔ عدن پایان داد. موقعیت اضطراری عدن. در ۱۰ دسامبر ۱۹۶۳، وضعیت اضطراری در منطقه تحت الحمایه سابق و ایالت تازه ایجاد شده عدن اعلام شد. وضعیت اضطراری تا حد زیادی توسط موجی از ناسیونالیسم عربیکه به شبه جزیره عربستان گسترش یافت و عمدتاً از دکترین های سوسیالیستی و پان عربیستی رهبر مصر جمال عبدالناصرسرچشمه می گرفت، تسریع شد. نیروهای متجاوز بریتانیا، فرانسه و اسرائیل که در پی ملی شدن کانال سوئز توسط ناصر در سال ۱۹۵۶ به مصر ح
مله کرده بودند، پس از مداخله ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی مجبور به عقب نشینی شدند. جمال عبدالناصر تنها موفقیت محدودی در گسترش دکترین پان عربیستی خود در جهان عرب داشت، تلاش او در سال ۱۹۵۸ برای متحد کردن مصر و سوریه به عنوان جمهوری متحده عربی که تنها ۳ سال بعد دچار فروپاشی شد. قیام ضد استعماری در عدن در سال ۱۹۶۳ فرصت بالقوه دیگری را برای دکترین های او فراهم کرد، اگرچه مشخص نیست که آیا شورش در میان اعراب در عدن باعث شد که گروه های چریکی یمنی از ایده های پان عربیستی ناصر الهام بگیرند یا خودشان به طور مستقل عمل کردند. در سال ۱۹۶۳ و در سال های بعد، گروه های چریکی ضد انگلیسی با اهداف سیاسی متفاوت شروع به ادغام در دو سازمان بزرگ تر و رقیب کردند: ابتدا جبهه آزادی بخش ملی (NLF) مورد حمایت مصر و سپس جبهه آزادی یمن جنوبی اشغالی. FLOSY)، که به یکدیگر و همچنین انگلیسی ها حمله کردند. درنهایت نیروهای انگلیسی در نوامبر ۱۹۶۷ عدن را ترک کردند.
آسکلاددن (نروژی: Askeladden) یک شخصیت ایدئال در داستان های عامیانه نروژ است. هر گاه شخصی که هیچ کس انتظار موفقیتش را ندارد، موفق می شود، او را به آسکلاددن تشبیه می کنند. نام کامل این شخصیت عامیانه، اِسپن آسکلاددن است. او از ۳ برادر، کوچکترین است. پدر خانواده پیر و فقیر است و به غیر از ۳ فرزند خود، هیچ خویشاوندی ندارد. آسکلاددن، رویاباف و ساده لوح می نماید. برادرانش همیشه او را سرزنش می کنند. اما وقتی زمان مناسب فرا می رسد، آسکلاددن به شکل مرموزی، از امتحان پیروز برمی آید. به ثروت دست یافته یا با دختر پادشاه ازدواج می کند. نام، معروفیت و ریشه آن. نام آسکلاددن، که بیشتر در شرق نروژ، رایج است، از طریق افسانه هایی که آسبیورنسن و موه، از روستاهای نروژ گردآوری کردند و اولین بخش آن در سال ۱۸۴۱م، انتشار یافت، به شهرت رسید. این نام در گویش عامیانه نروژیها به گونه ای تلفظ می شود که لنگه جوراب یا پسر بچه را تداعی می کند. گونه ای دیگر از این تلفظ، معنی خاکسترزاده یا فرزند خاکستر را تداعی می کند و از این دیدگاه سیندرلا در روایت سوئدی آن را به یاد می آورد. در نروژ و سوئد، سیندرلا با نام «آسکه پوت» شناخته می شود که برگرفته
از واژه خاکستر(ash) در زبان انگلیسی است. در جنوب نروژ، و گاه در دیگر مناطق، این شخصیت داستانی به صورت نام کامل «اِسپن آسکلاددن» شناخته می شود که در واقع از افسانه های دانمارکی وام گرفته شده است.
گروه ریدل اسپورتس () شرکت تجهیزات ورزشی و پوشاک آمریکایی است، که در سال ۱۹۲۷ توسط جان تیت ریدل تأسیس شد و هم اکنون زیرمجموعه ای از شرکت بی آرجی می باشد.
سوانس () شرکت تجهیزات ورزشی ژاپنی است، که در سال ۱۹۷۱ تأسیس شد و هم اکنون زیرمجموعه ای از شرکت یاماموتو کوگاکو می باشد.
پیتر گیفورد (; – ) موسیقی دان و کارآفرین اهل استرالیا بود، که در سال ۱۹۹۴ شرکت تجهیزات ورزشی ویکد ویسل را تأسیس کرد. وی بین سال های ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۷ میلادی فعالیت می کرد.