Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شدن کیزی جلوگیری کند. هنگامی که کیزی در اواخر نوجوانی خود بود به کارولینای شمالی فروخته شد. زمانی که ویلیام والر متوجه شد که کیزی برای یک مرد جوان برده به نام نوح که عاشق او بود، یک کارت مسافرتی جعلی نوشته است، برملا شد که «میسی آن»، خواهرزاده صاحب مزرعه، خواندن و نوشتن را مخفیانه به او آموخته اشت. صاحب جدید کیزی، توماس لی (مور در مینی سریال ۱۹۷۷) بلافاصله به کیزی تجاوز کرد. او با این تجاوز، تنها فرزندش را به دنیا آورد و این فرزند را به نام برده اولش جورج نامید (یا بر اساس مینی سریال سال ۲۰۱۶ به نام پدرش). جورج زندگی خود را با برچسب «جورج مرغی» سپری کرد، زیرا وظایف محول شده به او تنها شامل مراقبت از مرغ ها و خروس جنگی های اربابش بود. در این رمان، کیزی هرگز از سرنوشت والدینش آگاه نمی شود. او بقیه عمر خود را به عنوان یک فرد کمکی در مزرعه لیا در کارولینای شمالی می گذراند. با توجه به مینی سریال سال ۱۹۷۷، کیزی برای بازدید از مزرعه رینولدز در اواخر عمرش بازگردانده می شود. او متوجه می شود که مادرش به مزرعه دیگری فروخته شده است و پدرش دو سال بعد، در سال ۱۸۲۲، در اثر دلتنگی های زیاد درگذشته است. او قبر پدر را پیدا می
کند و از روی آن نام توبی را که نام بردگی او بود، خط می کشد و به جای آن نام واقعی او یعنی کونتا کینته را حک می کند. کیزی تنها فرد از اجداد نویسنده داستان، آلکس هیلی، است که با کونتا کینته مرتبط بود و اکثریت عمر خود را در بردگی به سر برد. بخش آخر کتاب به نسل های بین کیزی و آلکس هیلی می پردازد و رنج ها، شکست ها و پیروزی های نهایی آن ها در آمریکا را توصیف می کند. آلکس هیلی می گوید که نسل هفتم از تبار کونتا کینته است.
انور عبدالملک (; – )، اندیشمند سیاسی و دانشجوی مارکسیست ادبیات و فلسفه عرب بود. وی همچنین مؤلف کتاب «"شرق شناسی در بحران"» است. انور در در خانواده ای قبطی در قاهره مصر به دنیا آمد و در همان شهر در دانشکده یسوعی فرانسوی به تحصیل پرداخت. وی برای ادامه تحصیلات خود به دانشگاه عین الشمس و سپس دانشگاه سوربن رفت. وی چندین سال به تدریس در دبیرستان الحوریه در قاهره مشغول بود، سپس به پاریس نقل مکان کرد و در آنجا در مرکز ملی پژوهش های علمی مشغول به کار شد. انور عبدالملک در کنار ادوارد سعید، الطیباوی و ترنر به نقد شرق شناسی پرداخت و «شرق شناسی» را به منزله ابزاری امپریالیستی که در خدمت استعمارگری و برده سازی بخش هایی از به اصطلاح جهان سوم می دانست. بنا به گفته وی، هدف اصلی اش بازسنجی روش هایی بود که شرق شناسان به کار می گرفتند.
آیکونوسکوپ (از یونانی: "εἰκών" «تصویر» و "σκοπεῖν" «نگاه کردن، دیدن») اولین لامپ دوربین فیلمبرداری بود که در دوربین های تلویزیونی اولیه استفاده می شد. آیکونوسکوپ سیگنال بسیار قوی تری نسبت به طرح های مکانیکی قبلی تولید می کرد و می توانست تحت هر شرایطی که نور خوبی داشته باشد، استفاده شود. این اولین سیستم کاملاً الکترونیکی بود که جایگزین دوربین های قبلی شد که از نورافکن های ویژه یا دیسک های چرخان برای گرفتن نور از یک نقطه بسیار روشن استفاده می کردند. برخی از اصول این دستگاه زمانی تشریح شد که ولادیمیر زورکین دو حق امتیاز برای یک "سیستم تلویزیونی" در سال های ۱۹۲۳ و ۱۹۲۵ ثبت کرد. یک گروه تحقیقاتی در آرسی ای به سرپرستی زورکین آیکونوسکوپ را در یک کنفرانس مطبوعاتی در ژوئن ۱۹۳۳ به عموم مردم ارائه کرد، و دو مقاله فنی مفصل در سپتامبر و اکتبر همان سال منتشر شد. شرکت آلمانی تلفن کن این حقوق را از RCA خریداری کرد و دوربین سوپرآیکونوسکوپ که برای پخش تلویزیونی تاریخی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۳۶ در برلین استفاده می شد را ساخت.
شاهزاده آزولا یک شخصیت خیالی و یکی از ضدقهرمان های اصلی در مجموعهٔ پویانمایی تلویزیونی ساخته شده توسط مایکل دانته دی مارتینو و برایان کونیتزکو برای نیکلودئون و صداپیشگی گری دلیسل است. در نمایش، آزولا شاهزاده ولیعهد ملت آتش و یک اعجوبه آتش افزار بسیار قدرتمند است. به دستور پادشاه آتش اوزای، او با دوستان دوران کودکی اش مای و تای لی جستجویی را آغاز می کند تا برادر تبعید شده اش، شاهزاده زوکو و مربی اش، عمویشان آیرو، را بازگرداند، در همین حین تلاش می کند آواتار آنگ را که بزرگ ترین تهدید ملت آتش برای پیروزی در جنگ به حساب می آید دستگیر کند. آزولا به عنوان یک استراتژیست و حقه باز ماهر شناخته می شود. همانطور که برادرش زوکو می گوید، او «همیشه دروغ می گوید». در سرتاسر سریال اصلی و کمیک های دنباله، نشان داده شده است که او قادر به آتش افزاری بسیار پیشرفته و تولید شعله های آبی قدرتمند است همچنین آذرخش تولید می کند. ویژگی های ظاهری. مجموعه تلویزیونی «آواتار، آخرین بادافزار». فصل 1: آب گرچه آزولا، در بخش نخست هر قسمت از فصل اوّل مجموعه، ظاهر می شود.؛ اوّلین حضور رسمی او در صحنه آگنی کای زوکوی 13 ساله با پدرش اوزای(فرمانروای
کشور آتش) بود که انیمیشن، او را با سیمایی خشنود از تحقیر برادرش زوکو، به تصویر کشیده است. آزولا بار دیگر در قسمت آخِر فصل ۱ ظاهر می شود، درحالی که او مقابل پدرش اوزای زانو می زند و پدرش او را به همراه دو دوست دیرینه خود-مِی و تای لی- به تعقیب و دستگیری زوکو و ژنرال آیرو فرامی خواند. او در تمامی فصول مجموعه آواتار آخرین بادافزار، شخصیّتی اهریمنی داشته است؛ به طوری که در حمله اقوام آتش به سرزمین های خاک(که آزولا پشتیبانی تسلیحات را برعهده داشت) لانگ فنگ (فرمانده ارشد ارتش دایلی ملّت خاک) را که قصد داشت حکومت را دست بگیرد را شکست میدهد
نظریه نخبگان در علوم سیاسی و جامعه شناسی، نظریه ای از دولت است که به دنبال توصیف و تبیین روابط قدرت در جامعه معاصر است. این نظریه باورمند است که اقلیتی کوچک ولی متشکل از اعضای نخبگان اقتصادی و شبکه های برنامه ریزی سیاست، بیشترین قدرت را دارند - و اینکه این قدرت مستقل از انتخابات دموکراتیک است. اعضای "نخبگان" قدرت از طریق موقعیت خود در شرکت ها یا در هیئت مدیره شرکت ها و نفوذ بر شبکه های برنامه ریزی خط مشی از طریق حمایت مالی از بنیادها یا سمت ها با اندیشکده ها یا گروه های گفتگوی سیاست، تأثیر چشمگیری بر تصمیم های شرکت ها و دولت می گذارند. ویژگی های اساسی این نظریه عبارت است از تمرکز قدرت، یکپارچگی نخبگان، تنوع و ناتوانی غیرنخبگان، یکپارچگی منافع نخبگان به سبب پیشینه و موقعیت مشترک و ویژگی تعیین کننده قدرت، موقعیت نهادی است. نظریه نخبگان با کثرت گرایی (بیش از یک نظام قدرت) مخالف است، سنتی که بر این نکته تأکید می کند که چگونه گروه ها و منافع اجتماعی متعدد بر اشکال مختلف نمایندگی در مجموعه های قدرتمندتر حاکمان تأثیر می گذارند که به نتایج سیاسی شایسته ای کمک می کند که بیانگر نیازهای جمعی یک جامعه است. نظریه نخبگان ا
ستدلال می کند دموکراسی یک اشتباه آرمان شهری است، همان طور که به طور سنتی در سنت محافظه کارانه ایتالیایی دیده می شود، دموکراسی در شکل آرمانی خود در سرمایه داری قابل تحقق نیست (دیدگاه رایج مارکسیست نظریه پردازان نخبه الهام گرفته شده). حتی زمانی که کل گروه ها ظاهراً به طور کامل از شبکه های سنتی قدرت دولت کنار گذاشته شده اند (از نظر تاریخی، بر اساس معیارهای دلخواه مانند اشراف، نژاد، جنسیت یا مذهب)، نظریه نخبگان تشخیص می دهد که «ضد نخبگان» اغلب در چنین گروه های حذف شده رشد می کنند. گفت وگو بین چنین گروه های محروم با دولت را می توان به عنوان گفت وگو بین نخبگان و مخالفان تحلیل کرد. یک مسئله عمده، به نوبه خود، توانایی نخبگان برای انتخاب ضد نخبگان است. نظام های دموکراتیک بر این فرض عمل می کنند که رفتار رأی دهی تأثیر مستقیم و چشمگیری بر نتایج سیاست گذاری دارد و این نتایج توسط بیشترین رأی دهندگان ترجیح داده می شود. یک مطالعه منتشر شده در سال ۲۰۱۴ که ترجیحات رأی دهندگان را به نتایج سیاست مرتبط می کرد، نشان داد همبستگی آماری بین این دو به شدت به میزان درآمد رأی دهنده وابسته است. در کمترین درآمد نمونه گیری شده در داده ها،
ضریب همبستگی به صفر رسید در حالی که بالاترین درآمد دارای ضریب همبستگی بالای ۰/۶ بود. نتیجه پژوهش این شد که بین درآمد رأی دهندگان و اینکه چقدر ترجیحات سیاستی آنها به واقعیت تبدیل می شود، همبستگی قوی و خطی وجود دارد. علت این همبستگی هنوز در مطالعات بعدی ثابت نشده است ولی یک حوزه فعال پژوهشی است. تاریخچه. دیدگاه باستانی نظریه نخبگان. پولیبیوس (حدود سال ۱۵۰ پ. م) به آنچه امروزه نظریه نخبگان را صرفاً «خودکامگی» می نامیم، اشاره می کند. او با اطمینان فراوان مطرح کرد هر سه شکل منشأ منابع قدرت سیاسی: یک انسان (سلطنت / نمایندگی)، تعداد کمی از انسان ها (خودکامگی)، بسیاری از (دموکراسی) در نهایت به شکل پستی از خود فاسد می شوند، اگر در یک «دولت مختلط» تفکیک قوا نباشد، سلطنت تبدیل به "استبداد" می شود دموکراسی تبدیل به "حکومت اوباش" خواهد شد و حکومت نخبگان (خودکامگی) در آنچه او "الیگارشی" نامید فاسد می شود. پولیبیوس عملاً گفت این به دلیل عدم اعمال صحیح تفکیک قوا بین سه شکل ذکر شده و همچنین نهادهای سیاسی بعدی است. مکتب نخبه گرایی ایتالیا. ویلفردو پارتو (۱۸۴۸–۱۹۲۳)، گایتانو موسکا (۱۸۵۸–۱۹۴۱)، و روبرت میخلز (۱۸۷۶–۱۹۳۶)، از بنیا
نگذاران «مکتب نخبه گرایی ایتالیا» بودند.، که بر نظریه نخبگان بعدی در سنت غربی تأثیر گذاشت. چشم انداز مکتب نخبه گرایی ایتالیا بر دو ایده استوار است: ویلفردو پارتو. پارتو بر برتری روانی و فکری نخبگان تأکید می کرد و باورمند بود آنها بالاترین دستاوردها در هر زمینه ای هستند. او وجود دو نوع نخبگان را مورد بحث قرار داد: همچنین این ایده را گسترش داد که یک نخبه کامل را می توان با نخبگان جدید جایگزین کرد و چگونه می توان از نخبه بودن به غیرنخبگان. گایتانو موسکا. موسکا بر ویژگی های جامعه شناختی و فردی نخبگان تأکید داشت. او می گفت نخبگان اقلیتی سازمان یافته ولی توده ها اکثریتی سازمان نیافته هستند. طبقه حاکم از نخبگان حاکم و نخبگان فرعی تشکیل شده است. او جهان را به دو دسته تقسیم می کرد: موسکا تأکید داشت نخبگان برتری فکری، اخلاقی و مادی دارند که بسیار مهم و تأثیرگذار است. روبرت میخلز. جامعه شناس میخلز «قانون آهنین الیگارشی» را طرح و ادعا کرد، سازمان های اجتماعی و سیاسی توسط افراد کمی اداره می شوند و سازمان اجتماعی و تقسیم کار کلیدی هستند. باورمند بود همه سازمان ها نخبه گرا هستند و نخبگان سه اصل اساسی دارند که به ساختار بورو
کراتیک سازمان های سیاسی کمک می کند: نظریه پردازان نخبگان معاصر. المر اریک شاتشنایدر. المر اریک شاتشنایدر انتقاد شدیدی از نظریه سیاسی آمریکایی کثرت گرایی طرح کرد: در نظام دموکراتیک بجای آنکه بسیاری از منافع شهروندان توسط گروه های ذینفع به طور مساوی تأمین شود، شاتشنایدر استدلال کرد که نظام فشار به نفع "باسوادترین و پردرآمدترین اعضای جامعه" گرایش دارد و نشان داد که "تفاوت بین کسانی که در فعالیت های گروه های ذینفع شرکت می کنند و کسانی که در حاشیه ایستاده اند بسیار بیشتر از بین رأی دهندگان با غیررأی دهندگان است." شاتشنایدر در «مردم نیمه مقاوم» استدلال کرد که دامنه نظام فشار واقعاً بسیار کوچک است: "گستره گروه های سازمان یافته، قابل شناسایی و شناخته شده به طرز شگفت انگیزی محدود است؛ هیچ چیز جهانی در مورد آن وجود ندارد" و "سوگیری تجاری یا طبقه بالای نظام فشار در همه جا خود را نشان می دهد." او می گوید: "این تصور که نظام فشار به طور خودکار نماینده کل جامعه است، یک افسانه است." و در عوض، "نظام منحرف و نامتعادل در خدمت منافع کسری از اقلیت است." سی. رایت میلز. میلز در کتاب "نخبگان قدرت" منتشر شده در سال ۱۹۵۶ مدعی ارائه دی
دگاه جدید جامعه شناختی در مورد نظام های قدرت در ایالات متحده شد. او گروه سه گانه ای از صاحبان قدرت - سیاسی، اقتصادی و نظامی - را شناسایی کرد که با بدنه متمایز و پراکنده، صاحبان قدرت در ایالات متحده را تشکیل می دهند. میلز پیشنهاد کرد این گروه از طریق فرایند عقلانی سازی در همه جوامع صنعتی پیشرفته ایجاد شده است که به موجب آن مکانیسم های قدرت متمرکز شده و کنترل کلی را به دست یک گروه محدود و تا حدی فاسد هدایت می کند. این بیانگر کاهش سیاست به عنوان عرصه ای برای بحث و تقلیل به سطحی صرفاً رسمی از گفتمان بود. این تحلیل در مقیاس کلان به دنبال اشاره به تضعیف دموکراسی در جوامع «پیشرفته» و این واقعیت بود که قدرت عموماً خارج از حیطه اختیارات نمایندگان منتخب قرار دارد. تأثیر اصلی برای این مطالعه، کتاب فرانتس لئوپولد نویمان، "بهیموت: ساختار و عملکرد ناسیونال سوسیالیسم،"۱۹۳۳–۱۹۴۴ بود، مطالعه ای در مورد چگونگی به قدرت رسیدن نازیسم در دولت دموکراتیک آلمان. ابزارهایی برای تجزیه و تحلیل ساختار یک نظام سیاسی فراهم کرد و به عنوان هشداری در مورد آنچه در یک دموکراسی سرمایه داری مدرن اتفاق می افتد عمل کرد. فلوید هانتر. تحلیل نظریه نخب
گان قدرت نیز در مقیاس خرد در مطالعات قدرت جامعه مانند آنچه توسط فلوید هانتر (۱۹۵۳) اعمال شد. هانتر به تفصیل قدرت روابط مشهود در "شهر منطقه ای" خود را بررسی کرد که به دنبال دارندگان "واقعی" قدرت بود نه کسانی که در مناصب رسمی آشکار بودند. او رویکردی کارکردگرایی ساختاری را مطرح کرد که سلسله مراتب و شبکه های ارتباط متقابل درون شهر را ترسیم می کرد - نقشه روابط قدرت بین بازرگانان، سیاستمداران، روحانیون و غیره. این مطالعه برای خنثی کردن مفاهیم فعلی هر «دموکراسی» موجود در سیاست شهری و تأیید مجدد استدلال های دموکراسی نیابتی واقعی ترویج شد. این نوع تجزیه و تحلیل همچنین در مطالعات بعدی و در مقیاس بزرگتر مانند مطالعات انجام شده توسط ام. شوارتز در حال بررسی ساختارهای قدرت در حوزه نخبگان شرکتی در ایالات متحده است. جی. ویلیام دمهاف. در کتاب جنجالی خود در سال ۱۹۶۷ "چه کسی بر آمریکا حکومت می کند؟"، جی. ویلیام دمهاف شبکه های فرایند تصمیم گیری محلی و ملی را به منظور بیان ساختار قدرت در ایالات متحده پژوهش کرد. او دقیقاً مانند هانتر ادعا می کند طبقه ای نخبه که مالک و مدیریت دارایی های درآمدزای بزرگ (مانند بانک ها و شرکت ها) است،
بر ساختار قدرت آمریکا از نظر سیاسی و اقتصادی تسلط دارند. جیمز برنهام. برنهام کار اولیه "انقلاب مدیریتی" به دنبال بیان حرکت تمام قدرت عملکردی به دست مدیران بود تا سیاستمداران یا بازرگانان -جداسازی مالکیت و کنترل. بسیاری از این ایده ها توسط پیلیومحافظه کاری ساموئل تی. فرانسیس و پل گاتفرید در نظریه های دولت مدیریت اقتباس شدند. برنهام افکار خود را در مورد نظریه نخبگان به طور خاص در کتابی به نام "ماکیاولیست ها" تبیین کرد که از جمله در مورد پارتو، موسکا و میخلز بحث می کند. برنهام تلاش می کند تا تحلیلی علمی از نخبگان و به طور کلی سیاست داشته باشد. رابرت دی. پاتنم. پاتنم توسعه دانش فنی و انحصاری در میان مدیران و سایر گروه های متخصص را مکانیزمی می دانست که قدرت را از فرایند دموکراتیک سلب می کند و آن را به مشاوران و متخصصانی می دهد که بر فرایند تصمیم گیری تأثیر می گذارند. توماس آر. دای. دای در کتاب "سیاست گذاری از بالا به پایین"، استدلال می کند سیاست عمومی ایالات متحده ناشی از "خواسته های مردم" نیست بلکه از اجماع نخبگان موجود در بنیادهای غیرانتفاعی مستقر در واشینگتن، دی.سی.، اندیشکده ها، گروه های دارای منافع خاص، موسسه
های حقوقی و بویژه لابی گری است. دیدگاه دای در این آثارش بیشتر بسط می یابد: "طنز دموکراسی"، "سیاست در آمریکا"، "درک سیاست عمومی" و "چه کسی آمریکا را اداره می کند؟" جورج آ. گونزالس. جورج آ. گونزالس در کتاب "قدرت شرکت ها و محیط زیست" در مورد قدرت نخبگان اقتصادی ایالات متحده در شکل دهی سیاست های زیست محیطی به نفع خود، در سیاست آلودگی هوا: رشد شهرها، نوسازی زیست محیطی و شمول نمادین و همچنین در پراکندگی مراکز شهری، گرمایش جهانی و امپراتوری سرمایه می نویسد. گونزالس از نظریه نخبگان برای توضیح رابطه متقابل بین سیاست های زیست محیطی و رشد بی رویه شهرها در آمریکا استفاده می کند. جدیدترین اثرش، "انرژی و امپراتوری: سیاست انرژی هسته ای و خورشیدی در ایالات متحده" نشان می دهد نخبگان اقتصادی حمایت خود از گزینه انرژی هسته ای را به اهداف سیاست خارجی آمریکا پس از سال ۱۹۴۵ گره زدند در حالی که در همان زمان، این نخبگان با حمایت دولت از دیگر اشکال انرژی، مانند انرژی خورشیدی مخالف بودند که نمی تواند تحت سلطه یک ملت باشد. رالف دارندورف. رالف دارندورف در کتاب "تأملاتی در مورد انقلاب در اروپا"، ادعا می کند برای تأیید صلاحیت مورد نیاز بر
ای فعالیت سیاسی، یک حزب سیاسی تمایل دارد به ارائه دهنده «خدمات سیاسی» تبدیل شود یعنی اداره دفاتر عمومی محلی و دولتی. در طول دوره مبارزه انتخاباتی، هر حزب سعی می کند رأی دهندگان را متقاعد کند که برای مدیریت تجارت دولتی "مناسب ترین" است. نتیجه منطقی این خواهد بود که این ویژگی را بپذیریم و طرفین را آشکارا به عنوان شرکت های ارائه دهنده خدمات ثبت کنیم. به این ترتیب، طبقه حاکم شامل اعضا و شرکای شرکت های قانونی می شود و «طبقه تحت حاکمیت» در انتخابات، شرکت مدیریت دولتی را انتخاب می کند که به بهترین وجه با منافع آن تناسب داشته باشد. مارتین گیلنز و بنجامین آی. پیج. مارتین گیلنز و بنجامین پیج در تحلیل آماری خود از ۱۷۷۹ در موضوع سیاستی دریافتند "نخبگان اقتصادی و گروه های سازمان یافته به نمایندگی از تجارت منافع تأثیرات مستقل زیادی بر سیاست دولت ایالات متحده دارند در حالی که شهروندان متوسط و گروه های ذی نفع توده مردم تأثیر مستقل کمی دارند یا اصلاً تأثیر ندارند." توماس فرگوسن. نظریه سرمایه گذاری رقابت حزبی دانشمند علوم سیاسی توماس فرگوسن را می توان به عنوان یک نظریه نخبگان در نظر گرفت. به طور گسترده در کتاب "قاعده طلایی: نظ
ریه سرمایه گذاری رقابت حزبی و منطق سیستم های سیاسی پول محور" در سال ۱۹۹۵ بیان کرد. نظریه با ذکر این نکته آغاز می شود: در نظام های سیاسی مدرن، هزینه کسب آگاهی سیاسی به قدری بالا است که هیچ شهروندی توان پرداخت آن را ندارد. در نتیجه، این نظام ها معمولاً تحت سلطه کسانی مثل نخبگان و شرکت هایی هستند که می توانند. این نخبگان سپس با «سرمایه گذاری» در احزاب یا سیاست هایی که از آنها حمایت می کنند، از طریق مشارکت های سیاسی و ابزارهای دیگر مانند تأیید در رسانه ها، به دنبال تأثیرگذاری بر سیاست هستند.
رنا قبانی ()، روزنامه نگار، تاریخ نگار فرهنگ و نظریه پرداز فمنیست سوری بود. قبانی در دمشق به دنیا آمد اما در نیویورک و جاکارتا پرورش یافت. وی در دانشگاه جرج تاون و سپس کمبریج ادبیات آموخت. وی پیش از نقل مکان به لندن، چندین سال در دانشگاه آمریکایی بیروت به تدریس مشغول بود. قبانی مؤلف آثاری همچون "نامه ای به جهان مسیحیت" (۱۹۸۹)، "داستان های امپراتوری: افسانه های اروپا از شرق" (۱۹۸۶) و "زنان در جامعه اسلامی" (۱۹۹۲) است.
کارلوس تخدور (بوئنوس آیرس، ۴ نوامبر ۱۸۱۷–۳ ژانویه ۱۹۰۳) وکیل و سیاستمدار آرژانتینی و فرماندار بوئنوس آیرس در سالهای ۱۸۷۸ تا ۱۸۸۰ بود. او یکی از ناسازگارترین چهره های سانترالیسم بوئنوس آیرس بود.
جزیره دل سریتو جزیره ای رودخانه ای است که در محل تلاقی رود پاراگوئه با رود پارانا قرار دارد. این جزیره جزء بخش برمخو (چاکو)، در منتهی الیه شرق استان چاکو کشور آرژانتین است. این جزیره نام خود را از تپه کوچکی که بین ۱۵ تا ۲۰ متر بالاتر از سطح رودخانه قرار دارد گرفته است. افرادی بصورت پراکنده در نقاط مختلف جزیره سکونت دارند، اما اکثریت قریب به اتفاق افراد در تنها مرکز شهری جزیره متمرکز شده اند.
لامپ های دوربین فیلم برداری افزاره هایی مبتنی بر لامپ پرتو-کاتدی بودند که قبل از معرفی حسگرهای تصویر قطعه بار-تزویج شده (CCD) در دهه ۱۹۸۰ در دوربین های تلویزیونی برای گرفتن تصاویر تلویزیونی استفاده می شدند. چندین نوع مختلف لامپ از اوایل دهه ۱۹۳۰ و تا اواخر دهه ۱۹۹۰ مورد استفاده قرار گرفت. در این لامپ ها، پرتو کاتدی روی تصویری از صحنه برای پخش جاروب می شد. جریان حاصل به روشنایی تصویر روی هدف بستگی داشت. اندازه پرتوی برخوردکننده در مقایسه با اندازه هدف کوچک بود، و اجازه می داد ۴۸۳ خط جاروب افقی در هر تصویر در قالب ان تی اس سی، ۵۷۶ خط در پال، و ۱۰۳۵ خط در های ویژن وجود داشته باشد.
سعدی طعمه عباس (؛ ۱۷ مارس ۱۹۳۹ – ) فرمانده نظامی و سیاست مدار اهل عراق بود. وی در خلال جنگ ایران و عراق، از فرماندهان ارشد نیروی زمینی عراق محسوب می شد. طعمه عباس در دوره ریاست جمهوری صدام حسین، از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۱ وزیر دفاع عراق بود و در فاصله سالهای ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۲ به عنوان وزیر کار و امور اجتماعی عراق فعالیت می کرد.
مارگاریت هنریکی یسائیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۲ تا تاریخ ۲۰۱۸ سمت نمایندگی دوره های پنجم و ششم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۲۴ اکتبر ۱۹۵۸ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل شد. وی همچنین برنده (۲۰۱۷) شده است.
عمو آیرو که با نام ژنرال آیرو ملقب به اژدهای غرب شناخته می شود. آیرو ، یک شخصیت خیالی در مجموعه پویانمایی تلویزیونی نیکلودئون، است. این شخصیت که توسط مایکل دانته دی مارتینو و برایان کونیتزکو خلق شد، در دو فصل اول توسط ماکو و به دلیل مرگ ماکو، توسط گرگ بالدوین در فصل سوم و سریال دنباله ای افسانه کورا صداگذاری شد. آیرو یک آتش افزار بسیار قدرتمند است —یعنی قدرت ایجاد و مهار آتش را به صورت دورجنبی دارد— و یک فرمانده بازنشسته ی ملت آتش است. او برادر بزرگ پادشاه آتش اوزای، فرمانروای ملت آتش و رهبر مبارزات آن برای تسخیر سه ملت دیگر است. در طول روایت سریال، او برادرزاده تبعیدی خود زوکو را در تلاش برای دستگیری قهرمان سریال، آنگ همراهی می کند تا شرافت و حق ولیعهدی شاهزاده جوان را بازگرداند. آیرو به عنوان یک مربی عمل می کند که به دنبال کمک به برادرزاده خود است تا فردی بهتر از پدرش شود. در قسمت «ماجراهای با سینگ سه»، نام آیرو به صورت 艾洛 (aì lùo) نوشته شده بود. این قسمت «به افتخار ماکو» اختصاص داشت که چند ماه قبل از پخش این قسمت فوت کرده بود.
جینی یا غول چراغ جادو یک شخصیت داستانی جن است که اولین بار در سی و یکمین فیلم پویانمایی بلند والت دیزنی پیکچرز "علاءالدین" (۱۹۹۲) به نمایش درمی آید و ظاهر می شود. صداپیشگی او را نخست رابین ویلیامز در اولین فیلم بر عهده داشت. پس از اختلاف قراردادی بین رابین ویلیامز و شرکت والت دیزنی، دن کستلانتا صداپیشگی جینی را در طول فیلم ویدئویی "بازگشت جعفر" و مجموعه تلویزیونی پویانمایی بر عهده داشت، البته این قبل از این بود که رابین ویلیامز نقش را برای قسمت آخر، "علاءالدین و شاه دزدان"، و همچنین برای مجموعه کوتاه خود شخصیت، "ذهن های بزرگ برای خودشان فکر می کنند" پس بگیرد. دن کستلانتا همچنان صداپیشگی جینی در "علاءالدین در انتقام نصیرا" و بعداً مجموعه بازی های ویدئویی "کینگدم هارتس" توسط اسکوئر انیکس و استودیو دیزنی اینتراکتیو در "کینگدم هارتس" و "کینگدم هارتس ۲" (با صدای بایگانی شده در سایر بازی های "کینگدم هارتس") را به عهده داشت"." جیم میسکیمن این نقش را در "دیزنی سریع فکر کن" (۲۰۰۸) و "کینکت: ماجراهای دیزنی لند" (۲۰۱۱) بر عهده گرفت و در حال حاضر پس از مرگ رابین ویلیامز در سال ۲۰۱۴ صداپیشگی را او را بر عهده دارد. ویل اسم
یت در اقتباس لایواکشن سال ۲۰۱۹ از فیلم اصلی ۱۹۹۲ نقش نسخه لایواکشن این شخصیت را بازی می کند. توسعه. جینی علاوه بر اینکه تا حد زیادی طرح فیلم اول را پیش می برد، در هر کدام از حضورهایش او فن نمایشی آرامه خنده دار را اجرا می کند. نشان داده شده که وی توانایی های بی نهایتی در دگرپیکری دارد، که باعث می شود شوخی های دیداری بسیاری داشته باشد. با این حال، او نمی تواند کسی را بکشد، کسی را عاشق کند، مرده ها را زنده کند، یا آرزوهای دیگری را ارائه دهد. توانایی های زیاد و فراطبیعی جینی به او اجازه می دهد دیوار چهارم را بشکند و همچنین از مردم واقعی و فرهنگ عامه کاملاً فراتر از مرزهای جهان بومی خود تقلید کند. به عنوان مثال، در حین تولید "علاءالدین" رابین ویلیامز به میل خود جعل هویت های گوناگونی را اجرا می کرد و اریک گلدبرگ، پویانمای وی، تعدادی از آن ها را انتخاب می کرد که به فیلم اضافه شوند. یکی از آنها تقلیدی از رشد بینی پینوکیو بود که باعث شد سر جینی به بینی پینوکیو تبدیل شود. آهنگسازان آلن منکن و هاوارد اشمن، جینی را به عنوان یک خواننده جاز در محله هارلم، مانند فتس والر یا کب کلووی تصور کرده بودند؛ بنابراین آلن منکن می تر
سید که رابین ویلیامز نتواند توانایی های خوانندگی مورد نیاز را به نمایش بگذارد، تنها پس از دیدن اجراهای دوست همانند من و شاهزاده علی رابین ویلیامز در خانه اش در لس آنجلس، نظر خود را تغییر داد. استقبال از مشارکت رابین ویلیامز برای ادای احترام پس از مرگ او در سال ۲۰۱۴ تأثیر داشت و منتقدان جینی را به یاد ماندنی ترین اجرای او می دانستند. آلن منکن، آهنگساز "علاءالدین"، ابراز تأسف کرد که رابین ویلیامز می درخشید و سزاوار ستایش، خنده دار، دلسوز و آسیب پذیر بود. ظواهر. علاءالدین. جینی برای اولین بار در "علاءالدین" ظاهر می شود، او از یک چراغ موشی جادویی آزاد می شود، که عبارات "جینی در چراغ جادو" یا "جینی در بطری" برای اشاره به اوست، این اصطلاح توسط یکی از افرادی که در غار عجایب بوده ابداع شده است. بعد از اینکه او توضیح می دهد که می تواند سه آرزوی هر نفر را برآورده کند، علاءالدین با توجه به اینکه جینی تنها در صورت استفاده از یکی از آرزوهایش به او امکان خروج از غار را می دهد، از طریق روانشناسی معکوس او را فریب می دهد تا خودش و ابو را بدون استفاده از آرزو از غار آزاد کند. کمی بعد، جینی وقتی متوجه می شود که علاءالدین از اول
ین آرزوی خود برای خارج شدن از غار استفاده نکرده، شوکه می شود و موافقت می کند که اجازه دهد اولین آرزوی علاءالدین در امان بماند. در پاسخ به این سؤال علاءالدین که جینی چه آرزویی دارد، جینی اعتراف می کند که آرزوی آزادی دارد، زیرا جن هایی که جن چراغ جادو هستند باید از دستورهای یک ارباب که در این مورد، علاءالدین است پیروی کنند. او قول علاءالدین را برای استفاده از آرزوی سوم برای آزاد کردن او می پذیرد، سپس اولین آرزوی علاءالدین را برآورده می کند: او را شاهزاده بسازد تا بتواند به طور قانونی با شاهدخت جاسمین ازدواج کند. جینی پس از هدایت یک رژه به همراه علاءالدین به کاخ آگرابا می رود. زمانی که علاءالدین زنجیر شده، دهانش را می بندند و توسط نگهبانان جعفر از صخره ای به اقیانوس پرتاب می شود که در این هنگام آرزوی دوم علاءالدین را برآورده می کند که نجات اوست… جینی از علاءالدین می پرسد که آیا این آرزوی اوست و علاءالدین با تکان دادن سرش تأیید می کند سپس جینی علاءالدین را نجات می دهد. بعداً، جینی با علاءالدین درگیر می شود که دلیلش این است که علاءالدین می ترسد از اینکه چه اتفاقی می افتد اگر کسی بفهمد که او عضو خانواده سلطنتی نیست
، برای همین فکر می کند ممکن است مجبور شود قولش را برای استفاده از آرزوی سوم زیر پا بگذارد. لاگو، طوطی جعفر به زودی چراغ جادویی را می دزدد و به جعفر تحویل می دهد و ارباب جدید جینی، جعفر می شود. جینی چاره ای جز برآورده کردن آرزوی های جعفر برای تبدیل شدن به سلطان آگرابا و قدرتمندترین جادوگر جهان ندارد. سپس جعفر او را برده ای می کند که هدفی در زندگی ندارد جز اینکه با عذاب سلطان سابق، جعفر را سرگرم کند. در جریان نبرد نهایی بین علاءالدین و جعفر، وقتی علاءالدین جعفر را متقاعد می کند که آرزو کند جن چراغ جادو شود جینی مجبور می شود به آرزوی نهایی جعفر برای تبدیل شدن به یک جن چراغ جادو قدرتمند پاسخ دهد. با این حال، همان طور که هر دو می دانند، برآورده شدن این آرزو باعث می شود که جعفر در چراغ خود زندانی شود تا زمانی که فردی او را از چراغ بیرون بیارد حالا جینی که اکنون راحت تر شده است، آن را به صحرا پرتاب می کند و آگرابا را از ظلم و ستمش رها می کند. در حالی که جینی حاضر است آزادی خود را فدا کند تا به علاءالدین اجازه دهد با شاهدخت جاسمین باشد، علاءالدین تصمیم می گیرد به وعده اصلی خود عمل کند و از آخرین آرزوی خود برای رهایی