Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مهمت اردم اوغورلو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آنکاراگوچو، باشگاه ورزشی گوزتپه، و باشگاه فوتبال آنکارا اسپور اشاره کرد.
اوغوز جیلان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بشیکتاش اشاره کرد.
الکساندرو ماکسیم (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل رومانی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی غازی عینتاب اف.کی، باشگاه فوتبال ماینتس ۰۵، باشگاه فوتبال اسپانیول بی، باشگاه فوتبال اشتوتگارت، و باشگاه فوتبال اسپانیول اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال رومانی و رومانی بازی کرده است.
محمد دمیر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ترابزون اسپور، باشگاه فوتبال غازی عینتاب اسپور، و باشگاه فوتبال بورسااسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال Turkey national under-17 football team, Turkey national under-19 football team، زیر ۲۱ سال ترکیه، و ترکیه بازی کرده است.
گورای وورال (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دنیزلی اسپور، باشگاه فوتبال ترابزون اسپور، و باشگاه فوتبال بلدیه اسپور آق حصار اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال ترکیه و ترکیه بازی کرده است.
کنان عزیر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بشیکتاش، باشگاه ورزشی کایسری ارجیسپور، باشگاه فوتبال چای کار ریزه اسپور، باشگاه فوتبال قونیه اسپور، باشگاه فوتبال بلدیه اسپور آق حصار، باشگاه ورزشی بولوسپور، باشگاه ورزشی استانبول اسپور، باشگاه ورزشی آدانا دمیرسپور، و باشگاه فوتبال آنتالیااسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال Turkey U19 بازی کرده است.
جونیور مورائیس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال استوا بخارست، باشگاه فوتبال غازی عینتاب اسپور، و باشگاه فوتبال آسترا جورجو اشاره کرد.
جنگل سانگله در بخش کالوادوس و سن لوران دو کوندل ایالت نرماندی فرانسه واقع شُده است. منطقه جنگلی سانگله یک منطقه حائز اهمیت برای مطالعات جانورشناسی و گیاهشناسی است. اقتصاد. در طول تاریخ از چوب جنگل برای هیزم و ساخت ابزارآلات کشاورزی و صنعتی استفاده می شُده است. گونه های گیاهی و جانوری مشهور. از درختان مشهور جنگل می توان به غان، فندقیان و بلوط اشاره کرد از گل های وحشی جنگل می توان به زنبق دره اشاره کرد. از میان گونه های جانوری می توان به گراز وحشی، آبیا، گوزن، خرگوش، روباه اشاره کرد بعضی حیوانات نادر جنگل مثل سارگپه اروپایی، دارکوب سیاه، سنقر خاکستری و دم سرخ از گونه های نادر جنگل است.
والدکوکسیب () یک داروی ضدالتهابی غیراستروئیدی (NSAID) است که در درمان آرتروز، آرتریت روماتوئید، و قاعدگی دردناک و علائم قاعدگی به کار می رود. این دارو یک مهارکننده انتخابی سیکلواکسیژناز-۲ است و در سال ۱۹۹۵ میلادی ثبت اختراع شد.
بری وودین () (با نام های تجاری Zostex، Mevir، Brivir و غیره) یک داروی ضد ویروسی است که در درمان هرپس زوستر (زونا) به کار می رود. این دارو مانند سایر داروهای ضدویروسی، با مهار تکثیر ویروس هدف عمل می کند. مصارف پزشکی. بری وودین برای درمان هرپس زوستر در بیماران بالغ به کار می رود. برخلاف آسیکلوویر، والاسیکلوویر و سایر داروهای ضد ویروسی، یک بار در روز به صورت خوراکی مصرف می شود. یک مطالعه نشان داده است که این دارو از آسیکلوویر مؤثرتر است، اما به دلیل تعارض احتمالی منافع در بخشی از نویسندگان مطالعه، این مورد مورد بحث قرار گرفته است. موارد منع مصرف. این دارو در بیمارانی که تحت سرکوب سیستم ایمنی (مثلاً به دلیل پیوند عضو) یا درمان سرطان قرار می گیرند، منع مصرف دارد، به ویژه با فلوراوراسیل (5-FU) و داروهای مرتبط شیمیایی مانند کپسیتابین و تگافور، و همچنین داروی ضد قارچ، فلوسیتوزین. که به 5-FU نیز مربوط می شود. بی خطر بودن آن در کودکان و زنان باردار یا شیرده ثابت نشده است. عوارض جانبی. این دارو به طور کلی به خوبی تحمل می شود. تنها عارضه جانبی رایج حالت تهوع است (در ۲ درصد از بیماران). عوارض جانبی کمتر شایع (&lt;۱%) شامل
سردرد، افزایش یا کاهش شمار سلول های خونی (گرانولوسیتوپنی، کم خونی، لنفوسیتوز، مونوسیتوز)، افزایش آنزیم های کبدی و واکنش های آلرژیک است. تداخل. بری وودین به شدت و در موارد نادر به صورت کشنده با داروی ضد سرطان فلوئورواوراسیل (5-FU)، پیش داروها و مواد مرتبط با آن تداخل دارد. حتی استفاده موضعی از 5-FU می تواند در ترکیب با بری وودین خطرناک باشد. این ناشی از متابولیت اصلی، برومووینیل اوراسیل (BVU) است که به طور برگشت ناپذیر آنزیم دی هیدروپیریمیدین دهیدروژناز (DPD) را که برای غیرفعال کردن 5-FU ضروری است، مهار می کند. پس از درمان استاندارد بری وودین، عملکرد DPD می تواند تا ۱۸ روز به خطر بیفتد. این تداخل با داروی نزدیک به سوری وودین که BVU را نیز به عنوان متابولیت اصلی خود دارد، مشترک است. هیچ تعامل مرتبط دیگری وجود ندارد. بری وودین به طور قابل توجهی بر روی آنزیم های سیتوکروم P450 در کبد تأثیر نمی گذارد. مکانیسم عمل. بری دودین یک آنالوگ از نوکلئوزید تیمیدین است. ترکیب فعال بری وودین 5'-تری فسفات است که در فسفریلاسیون بعدی توسط تیمیدین کیناز ویروسی (اما نه انسانی) و احتمالاً توسط نوکلئوزید-دی فسفات کیناز تشکیل می شود.
بری وودین 5'-تری فسفات به این دلیل کار می کند که در DNA ویروسی گنجانده شده است، اما سپس عملکرد DNA پلیمرازها را مسدود می کند، بنابراین از تکثیر ویروس جلوگیری می کند.
ادیسون سی. براون (Addison C. Brown) (زادهٔ ۲۱ فوریهٔ ۱۸۳۰- درگذشتهٔ ۹ آوریل ۱۹۱۳)، قاضی فدرال دادگاه ناحیهٔ جنوبی نیویورک، گیاه شناس و اخترشناس آماتور آمریکایی بود. اوایل زندگی، تحصیلات و حرفه. ادیسون براون، در ۲۱ فوریهٔ سال ۱۸۳۰ میلادی در نیوباری غربی ماساچوست به دنیا آمد. پدری وی، ادیسون براون پدر- که شغل کفاشی داشت- و مادرش بابسون گریفین، صاحب پنج فرزند بودند. ادیسون براون بزرگترین فرزند خانواده بود. پدر و مادر وی هر دو از نسل نخستین مهاجرانی بودند که به ماساچوست آمده بودند. او در کودکی وارد مدرسه تک کلاسهٔ نیوبوری غربی شد و در سن ۱۲ سالگی به آموزش خود در آنجا پایان داد، همچنین براون در سال ۱۸۴۳ تحصیلات خود را در زمینه هایی چون زبان لاتین، فیزیک، جبر و فلسفه آغاز کرد. براون در سال ۱۸۴۸ وارد کالج آمهرست شد و از همان ابتدا تلاش کرد تا در سال دوم تحصیلش، به دانشگاه هاروارد راه یابد. وی در زمان تحصیلاتش در دانشگاه هاروارد، از طریق نوازندگی ارگ درآمد کسب کرد و با دلی ناخواسته چند ماه تابستان را به عنوان معلم روستا تدریس نمود. او با هوراتیو الجر-هم کلاسی اش در هاروارد- آشنا شد و افرایم ویتمن گرونی (که بعدها استا
د فلسفه، تاریخ و رئیس دانشکدهٔ هاروارد شد) را به عنوان نزدیک ترین دوست دانشگاهی خود برشمرد. براون در سال ۱۸۴۲ مدرک لیسانس خود را در رشته هنر از دانشگاه هاروارد به دست آورد و به عنوان دانشجو به درجه دوم فارغ شد. جوزف هاجس چوات- همکلاسی براون که بعدها وکیل و دیپلمات شد- در رتبه سوم قرار گرفت. ویلیام گاردنر چوات، برادر جوزف که قبل از براون به دادگاه محلی ناحیهٔ غربی نیویورک پیوسته بود، به عنوان دانشجو درجه اول فارغ شد. همچنین جورج بی آدامز- بعدها جانشین براون در سمت قاضی دادگاه- نیز عضو کلاس در سال ۱۸۵۲ بود. براون پس از سال ها مطالعه، برای بازگرداندن سلامت جسمی خود، تابستان سال ۱۸۵۲ را صرف کار در یک قایق ماهی گیری نمود و از شهر گلوکستر ایالت ماساچوست به جزیرهٔ پرنس ادوارد رفت. براون در یادداشت های شخصی خود نوشته است که در آن زمان فارغ التحصیلان دانشگاهی، در سه زمینه انتخاب شغلی داشتند: وزارت، پزشکی یا هم قانون. او «شخصاً هیچ چیزی از قانون و وکالت نمی دانست… و از طبابت بیزار بود». براون پس از یک ارزیابی به این نتیجه رسید که برای احراز کرسی وزارت نیز شخص مناسب نیست: «تنها گزینهٔ قانون باقی ماند». او به محض این که
متوجه شد می تواند با یک سال کار و تحصیل در یک دفتر وکالت، تقریباً نیمی از هزینهٔ تحصیل رشتهٔ حقوق در هاروارد را پس انداز کند، به مجتمع حقوقی جان جیمز مارش مراجعه نموده و در سال ۱۸۵۳ وارد دانشکده حقوق هاروارد شد و در پایان سال ۱۸۵۴ مدرک لیسانس خود را در این بخش به دست آورد. فعالیت حقوقی. براون در سال ۱۸۵۴ با رهنمایی یک استاد دانشگاه هاروارد، وارد نیویورک شد، (جاییکه برای وی به دلیل فرصت های تجاری رو به رشد آن نسبت به شهرک کوچک زادگاهش امیدوارکننده بود) او به عنوان منشی کارش را با شرکت براون (غیرمرتبط با اسم ادیسون براون)، حال (شهردار وقت نیویورک) و وندرپول آغاز کرد. او در نیویورک با وکلای دیگر نیز آشنا شد، در مورد وکالت چیزهای بیشتر آموخت، برای آزمون وکالت نیویورک آمادگی گرفت و در فوریهٔ سال ۱۸۵۵ در آزمون کامیاب شد. در همان سال اقدام به تشکیل مجموعه کوچکی از مشتریان خودش کرد و به درآمد خود به عنوان نوازندهٔ ارگ و کارگردان ارکستر در کلیسای اسقفی نیوتون جزیرهٔ لانگ افزود. براون با اتکا به توانایی خودش به موفقیت رسید و سپس در سال ۱۸۵۶ به نلسون اسمیت پیوست. در سال ۱۸۵۷ او با ادوین. ای. بوگاردوس که یک سازمان و فعال
یت حقوقی متنوع داشت به منظور ایجاد شرکت بوگاردوس و براون شریک شد. این شرکت تا زمان انحلالش در مه ۱۸۶۴ رونق داشت تا این که براون با دوستان قدیمی اش شرکت استنلی، لانگدل و براون را تأسیس نمود. او در این شرکت تا زمان آغاز کار وکالت در سال ۱۸۸۱ باقی ماند (شرکت پس از تقرر لانگدل در سمت ریاست دانشکدهٔ حقوق هاروارد، به استنلی، براون و کلارک تغییر نام داده شد). فعالیت سرمایه گذاری. براون بیان کرده است که پس از پایان تحصیلات در صدد یافتن مسیر جدید برای کسب و کار بوده است. او شغلی تجاری پیدا نمود که مطابق میل اش نبود، زیرا هیچ علاقه ای به ثروت اندوزی و زندگی پُردرآمد نداشت؛ هرچند وی در فعالیت های تجاری شرکت کرد و ثروت قابل توجهی به دست آورد. اما در اواخر سال ۱۸۵۰، او آغاز به سرمایه گذاری و انجام کارهای حقوقی روی معاملات املاک کرد که در پی آن مناطق وسیعی از زمین ها در حاشیهٔ رو به توسعهٔ نیویورک تقسیم بندی و با سود قابل توجهی فروخته شد. موفقیت براون در فعالیت های تجاری به حدی بود که افراد ثروت مند در زادگاهش نیوبوری غربی و اطراف آن اعتماد کردند تا سرمایه های شان را در برابر ۷ درصد بازدهی و بیش از آن به وی بسپارند تا سرما
یه گذاری نماید. این کار به او فرصت داد تا بیش از پیش در معاملات املاک فعالیت کند. براون در یادداشت هایش اظهار داشته است: «استفاده از بودجه قابل توجه در بخش املاک برای سال های طولانی، نه تنها دستاورد قابل توجهی در کسب و کار حقوقی ام داشت، بلکه برایم به عنوان یک فرد مسئول اعتبار بیشتر بخشید، مشتریان را در فعالیت ساختمانی جذب کرد و به این ترتیب سهم شخصی ام در فعالیت های حقوقی را افزایش داد». خدمات قضایی در دادگاه فدرال. براون در ۲ ژوئن سال ۱۸۸۱ از جانب رئیس جمهور جیمز آ. گارفیلد برای انتصاب در سمت قاضی دادگاه محلی نیویورک غربی یک قرار ملاقات دریافت کرد و در ۱۲ اکتبر سال ۱۸۸۱ توسط رئیس جمهور چستر آ. آرتور برای احراز این سمت معرفی شد. مجلس سنای ایالات متحدهٔ آمریکا در ۱۴ اکتبر سال ۱۸۸۱ نامزدی براون در این سمت را تأیید کرد و در همان روز حکم تقرر خود را دریافت نمود. براون در اواخر ۱۸۵۰ به عضویت باشگاه محلی حزب جمهوری خواه درآمد و به فعالیت خود در سیاست های حزب جمهوری خواه را ادامه داد؛ در حالی که قبل از آغاز کار وکالت، نه به دنبال منصب سیاسی بود و نه هم آن را به دست آورده بود. فعالیت حقوقی بیست سالهٔ براون پربار و ب
رجسته توصیف شده است. او افتخار صدور ۱۶۰۰ تا ۲۰۰۰ تصمیم قضایی را داشته است. اکثر این تصمیمات قضایی در مورد نیروی دریایی/دریا سالاری، ورشکستگی و استرداد متهمان بوده است. مشهورترین پروندهٔ وی در مورد اتهام افترا علیه یک روزنامه نگار به نام چارلز اندرسون دانا بود که از سوی دولت اولیس اس. گرانت متهم شده بود. براون موضوع استرداد اندرسون دانا از نیویورک به واشینگتن دی سی را رد کرد؛ به این دلیل که قبل از استرداد متهم، باید تخطی وی از قانون به اثبات برسد تا روال قانونی را طی نماید. براون در سال ۱۹۰۱ به دلیل ناتوانی جسمی از سمتش در دادگاه استعفا داد. روزنامهٔ نیویورک تایمز پس از بازنشستگی وی نوشت که براون «یکی از سختکوش ترین و پُرتلاش ترین قاضیای کرسی دادگاه بود».
پارکوکسیب () که با نام تجاری Dynastat فروخته می شود، یک پیش داروی محلول در آب و تزریقی از والدکوکسیب است. پارکوکسیب یک مهارکننده انتخابی COX2 است و قابل تزریق است. این دارو در بسیاری از اروپا برای کنترل کوتاه مدت درد پس از عمل تایید شده است. پارکوکسیب در سال ۱۹۹۶ میلادی ثبت اختراع شد و در سال ۲۰۰۲ برای استفاده پزشکی تایید شد. پارکوکسیب نخستین مهارکننده انتخابی COX-2 تزریقی است که برای استفاده بالینی در مدیریت درد موجود است. نخستین اثر ضد درد محسوس آن در عرض هفت تا سیزده دقیقه رخ می دهد، با بی دردی معنی دار بالینی در عرض بیست و سه تا سی و نه دقیقه و حداکثر اثر آن در عرض دو ساعت پس از تجویز دوزهای منفرد ۴۰ میلی گرم با تزریق IV یا IM مشاهده می شود.
ذخیره گاه ملی شیمبا هیلز یک منطقه حفاظت شده ملی کوچک در استان ساحلی سابق در کنیا است که ۳۳ کیلومتر از مومباسا و ۱۵ کیلومتر از ساحل اقیانوس فاصله دارد. ذخیره گاه منطقه ای از جنگل های بارانی ساحلی، جنگل ها و مراتع است. این یک منطقه مهم برای تنوع زیستی گیاهی است - بیش از ۵۰٪ از ۱۵۹ گیاه کمیاب در کنیا در تپه های شیمبا یافت می شوند، از جمله برخی از گونه های در خطر انقراض سیکاد و ارکیده. همچنین یک مکان مهم ملی برای پرندگان و پروانه ها است. تخمین زده می شود که حدود ۷۰۰ فیل در این ذخیره گاه وجود دارد. این جمعیت به طور ناپایدار زیاد است - باعث آسیب قابل توجهی به پوشش گیاهی می شود و زندگی گیاهان در معرض خطر را تهدید می کند. درگیری بین انسان و فیل نیز به سطوح بحرانی رسیده است. در شمال این ذخیره گاه، پناهگاه فیل های موالوگانجه ایجاد شده است تا مسیری را برای خروج فیل ها از پارک فراهم کند. باقیمانده مرز پارک برای جلوگیری از حمله فیل ها به زمین های کشاورزی حصارکشی شده است. سرویس حیات وحش کنیا در سال ۲۰۰۵ قصد کرد تا ۴۰۰ فیل را از شیمبا به پارک ملی ساوو شرق منتقل کند. شیمبا هیلز تنها جمعیت شبدیز آنتلوپ کنیا را در خود جای داده
است. حدود ۱۰۰ رأس از این گونه در پارک وجود دارد.
تیلماکوکسیب () یا JTE-522 یک مهارکننده COX-2 است و یک عامل شیمیایی پیشگیری کننده موثر در برابر فیبروز آزمایشی کبد موش است.
آپری کوکسیب () یک داروی آزمایشی ضد سرطان و یک داروی ضد التهابی غیراستروئیدی (NSAID) است. این دارو یک مهارکننده COX-2 است که برای بهبود پاسخ درمانی استاندارد در مدل های تعریف شده مولکولی سرطان پانکراس در نظر گرفته شده است. همچنین در کارآزمایی های بالینی برای سرطان ریه غیر سلولی مورد مطالعه قرار گرفت. توسعه در سال ۲۰۱۵ به دلیل نتایج ضعیف کارآزمایی بالینی کنار گذاشته شد.
جنگل کاکامگا یک جنگل بارانی استوایی است که در شهرستان کاکامگا و ناندی کنیا در شمال غربی پایتخت نایروبی و نزدیک به مرز اوگاندا واقع شده است. این تنها جنگل بارانی استوایی کنیا است و گفته می شود که آخرین بازمانده کنیایی از جنگل های بارانی گینه-کنگولی باستانی است که زمانی سراسر این قاره را در بر می گرفت. جغرافیا. این جنگل در زمین های موج دار قرار دارد که عمدتاً بین ۱۵۰۰ تا ۱۶۰۰ متر ارتفاع دارند. این جنگل در حوضه رودخانه های ایسیوخو و یالا است که قبل از ریختن به دریاچه ویکتوریا از میان جنگل می گذرند. جنگل شامل ذخایر حدود ۲۳۸ کیلومتر مربع است که کمی کمتر از نیمی از آن در حال حاضر به عنوان جنگل بومی باقی مانده است. در شمال جنگل ذخیره گاه ملی کاکامگا، با توجه به وضعیت ذخیره گاه ملی جنگل در سال ۱۹۸۵ وجود دارد. در شمال منطقه حفاظت شده جنگل کیسر قرار دارد. گردشگری. بخش جنوبی جنگل کاکامگا، ایستگاه جنگل ایسچنو که توسط خدمات جنگل کنیا اداره می شود، در دسترس ترین نقطه برای گردشگری است. درخت معروف ماما متره، درختی تاریخی است که بیشترین عکس را در جنگل کاکامگا از آن می گیرند. درختان انجیر خفه کننده نیز مورد توجهند. مسیرهای پیا
ده روی در جنگل وجود دارند که امکان پیاده روی در جنگل، کمپینگ، پیاده روی، تماشای پستانداران، تماشای پرندگان و پروانه ها، تماشای بازی و پیاده روی در روستا را فراهم می کند. راهنمایان تور جنگل های بارانی کاکامگا (KRFTG) می توانند تورهایی برای بازدید از سنگ گریه در ایلسی، واقع در امتداد جاده کاکامگا-کیسومو، یا جنگل کیسره برای دیدن میمون ها در شمال کاکامگا ترتیب دهند. همچنین تماشای پرنده ها، صبح از ساعت ۶:۳۰ صبح تا ۸:۳۰ با پیاده روی فوق العاده یا عصر از ۴:۳۰ بعد از ظهر تا ۶:۳۰ بعد از ظهر محیاست.
دریاچه ناکورو یکی از دریاچه های ریفت ولی در ارتفاع بالاتر از سطح دریا است. در جنوب ناکورو، در دره ریفت ولی کنیا قرار دارد و توسط پارک ملی دریاچه ناکورو محافظت می شود. وفور جلبک های دریاچه باعث جذب مقدار زیادی فلامینگو در این دریاچه می شود. پرندگان و حیوانات دیگری نیز مانند زگیل، بابون ها و سایر پستانداران بزرگ در این منطقه رشد می کنند. کرگدن سیاه شرقی و کرگدن سفید جنوبی نیز در این منطقه می زیند. سطح دریاچه در اوایل دهه ۱۹۹۰ به طور چشمگیری کاهش یافت، اما از آن زمان تا حد زیادی بهبود یافته است. در سال ۲۰۱۳، آب دریاچه تغییراتی کرد که منجر به مهاجرت فلامینگوها به دریاچه بوگوریا برای جستجو و تأمین غذا شد. بین سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۰ مساحت دریاچه ناکورو از ۴۰ به ۶۸ کیلومتر مربع افزایش یافت. ۶۷۷ خانوار، بخش هایی از شهر ناکورو و مناطق پارک ملی دچار سیل شدند. ناکورو در زبان ماسایی به معنای «غبار یا مکان غبارآلود» است. پارک ملی دریاچه ناکورو، در نزدیکی شهر ناکورو، در سال ۱۹۶۱ تأسیس شد. در آغاز پارکی کوچک بود و فقط دریاچه معروف و کوهستان های اطراف را در بر می گرفت، اما از آن زمان به بعد گسترش یافته و بخش بزرگی از ساواناها
را شامل می شود. دریاچه ناکورو تحت کنوانسیون رامسر در مورد تالاب ها محافظت می شود.
دریاچه نایواشا یک دریاچه آب شیرین در کنیا است که خارج از شهر نایواشا در شهرستان ناکورو قرار دارد که در شمال غربی نایروبی قرار دارد. این منطقه بخشی از گریت ریفت ولی است. نام دریاچه نایواشا از نام محلی ماسایی "Nai'posha گرفته شده" است، به معنای «آب خشن» به دلیل طوفان های ناگهانی که ممکن است بوجود بیاید است. محل. دریاچه نایواشا در بالاترین ارتفاع ریفت ولی کنیا با قرار دارد. در یک ترکیب زمین شناسی پیچیده، بستر دریاچه از سنگ های آتشفشانی و نهشته های رسوبی دریاچه بزرگتر عصر پلیستوسن باقی مانده. به غیر از نهرهای گذرا، این دریاچه از رودخانه های چند ساله Malewa و Gilgil تغذیه می شود. هیچ خروجی قابل مشاهده ای وجود ندارد، اما از آنجایی که آب دریاچه نسبتاً شیرین است، فرض می شود که خروجی زیرزمینی داشته باشد. تاریخ. بین سال های ۱۹۳۷ و ۱۹۵۰، این دریاچه به عنوان محل عبور قایق های پرنده در مسیر مسافری و پستی امپریال ایرویز از ساوتهمپتون در بریتانیا به آفریقای جنوبی مورد استفاده قرار گرفت. کیسومو و نایروبی را به هم مرتبط کرد. جوی آدامسون، نویسنده رمان "متولد آزاد"، در اواسط دهه ۱۹۶۰ در سواحل این دریاچه زندگی می کرد. در سواحل د
ریاچه اوسریان ("کاخ جین") قرار دارد که در وقایع دره مقدس بین دو جنگ جهانی به شهرت رسید. اکنون بخشی از مزرعه گل اوسریان را تشکیل می دهد. در سال ۱۹۹۹، انجمن ساحلی دریاچه نایواشا جایزه حفاظت از تالاب رامسر را به دلیل تلاش های خود در خصوص حفاظت از سایت دریاچه نایواشا طبق کنوانسیون رامسر دریافت کرد.
دریاچه بوگوریا (دریاچه سابق هانینگتون) یک دریاچه شور و قلیایی است که در یک منطقه آتشفشانی در یک حوضه نیمه گرابن در جنوب دریاچه بارینگو، در کشور کنیا، کمی در شمال خط استوا قرار دارد. دریاچه بوگوریا، مانند دریاچه ناکورو، دریاچه المنتیتا، و دریاچه ماگادی در جنوب دره ریفت، گاهی اوقات سکونتگاه یکی از بزرگترین جمعیت فلامینگوهای کوچک در جهان است. این دریاچه یکی از سایت های رامسر است و ذخیره گاه ملی دریاچه بوگوریا از تاریخ ۲۹ نوامبر ۱۹۷۳ به عنوان ذخیره گاه ملی حفاظت شده شناخته می شود. دریاچه بوگوریا کم عمق است (در حدود ۱۰ متر عمق) و حدود ۳۴ است کیلومتر به طول ۳٫۵ کیلومتر عرض، با حوضه زهکشی ۷۰۰ کیلومتر 2 در شهرستان بارینگو واقع شده است.
دریاچه المنتیتا یک دریاچه سودا است که در گریت ریفت ولی، حدود ۱۲۰ کیلومتری شمال غربی نایروبی، کنیا قرار دارد. المنتیتا از کلمه ماسایی برگرفته شده است، به معنای «گرد و غبار» اشاره به خشکی و غبارآلود بودن منطقه به ویژه بین دی تا اسفند است. شهر گیلگیل در نزدیکی دریاچه است. در توالی جنوب به شمال دریاچه های دره ریفت، المنتیتا بین دریاچه نایواشا و دریاچه ناکورو قرار دارد. بزرگراه اصلی نایروبی - ناکورو (جاده A104) در امتداد پرتگاه مجاور می گذرد و چشم اندازی تماشایی به سمت دریاچه را برای رانندگان فراهم می کند. امروزه این دریاچه به دلیل زندگی پرندگانش یک منطقه حفاظت شده است و به همراه دریاچه ناکورو و دریاچه بوگوریا به عنوان میراث یونسکو نامگذاری شده است. در انتهای جنوبی دریاچه چشمه های آب گرم «ککوپی» قرار دارد که در آن ماهی معرفی شده به نام دریاچه ماگادی تیلاپیا زاد و ولد می کند. نی های اطراف محل ماهیگیری حواصیل های شب و پلیکان است.
فرنک سوت بلک (Frank Swett Black) (زادهٔ ۸ مارس ۱۸۵۳ – درگذشتهٔ ۲۲ مارس ۱۹۱۳)، ویرایشگر روزنامه، وکیل و سیاستمدار آمریکایی بود. او یک جمهوری خواه، عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده در سال های ۱۸۹۵ تا ۱۸۹۷ و سی و دومین فرماندار ایالت نیویورک از سال ۱۸۹۷ تا ۱۸۹۸ بود. بلک اهل لیمینگتون، مِین است، درسال ۱۸۷۵ از کالج دارتموث فارغ التحصیل شد و به نیویورک نقل مکان کرد، جاییکه برای روزنامه های جانستون و تروی ویرایش و گزارش تهیه می کرد. او در رشته حقوق تحصیل نمود و در سال ۱۸۷۹ در وکالت پذیرفته شد و در تروی مشغول به کار شد. بلک با سخنرانی برای نامزدهای جمهوری خواه و ریاست حزب در شهرستان رنسلر وارد سیاست شد. درسال ۱۸۹۴، او یک نامزد موفق برای مجلس نمایندگان ایالات متحده بود و به صورت پاره وقت از مارس ۱۸۹۵ تا ژانویه ۱۸۹۷ خدمت کرد. بلک قبل از پایان دوره خدمت خود استعفا نمود چون که به عنوان فرماندار انتخاب شده بود. در سال ۱۸۹۶، بلک نامزد موفق جمهوری خواهان برای فرمانداری بود. او یک دوره، از ژانویه ۱۸۹۷ تا دسامبر ۱۸۹۸ خدمت کرد. او یک نامزد ناموفق برای نامزدی مجدد در سال ۱۸۹۸ بود و در کنوانسیون ایالتی حزب از تئودور روزولت شکست خ
ورد تا در انتخابات عمومی پیروز شود. پس از ترک قدرت، بلک وکالت را از سر گرفت و به عنوان سخنران مبارزات انتخاباتی نامزدهای جمهوری خواه در سیاست فعال ماند. او در تروی در ۲۲ مارس ۱۹۱۳ در خانه تابستانی خود، در مزرعه ای در فریدرم، نیو همپشایر به خاک سپرده شد. اوایل زندگی. بلک در ۸ مارس ۱۸۵۳ در نزدیکی لمینگتون، مِین به دنیا آمد، او یکی از یازده فرزند کشاورز جیکوب بلک و شارلوت (باترز) بلک بود. پدرش پس از پذیرش اش در یک پُست به عنوان نگهبان زندان شهرستان یورک، خانواده اش را به آلفرد، مِین منتقل کرد. بلک در سال ۱۸۷۱ از آکادمی لبنان فارغ التحصیل شد. سپس در جریان تحصیل در کالج دارتموث، نیز به تدریس در مدرسه پرداخت. او در سال ۱۸۷۵ با مدرک لیسانس هنر فارغ التحصیل شد ویراستار سه نشریه دانشجویان مدرسه بود و جوایزی را نیز برای سخنوری دریافت نمود. در دوران کالج او به انجمن اخوت دلتا کاپا اپسیلون پیوست. آغاز حرفه. پس از اتمام تحصیلات، بلک به رم، نیویورک تغیر مکان داد، جاییکه او کرومو لیتوگرافی می فروخت. او به زودی به جانستون، نیویورک رفت تا سردبیر ژورنال جانستون شود، ناشر آن عضوی حزب جمهوری خواه استالوارت بود که به روسکو کانکلی
نگ «عضوی نیمه نژاد حزب جمهوری خواه و پیرو جمیز جی. بلین» وفادار بود، بلک موضع سیاسی نشریه را تغییر داد، درحالیکه ناشر آن خارج از شهر بود و به همین دلیل فوراً اخراج گردید. سپس به تروی نیویورک رفت که در آنجا برای نشریه های تروی ویگ و تروی تایمز کار نماید. زمانی که به عنوان گزارشگر شبانه، دبیر در اداره پُست تروی و همکار پردازش کار می کرد، در مؤسسه رابرتسون و فاستر در رشته حقوق تحصیل کرد. بلک در سال ۱۸۷۹ در وکالت پذیرفته شد و در تروی به کار در وکالت پرداخت. در سال ۱۸۸۸، بلک کارزار تبلیغاتی بنجامین هاریسون را برای ریاست جمهوری انجام داد. درسال ۱۸۹۲، او برای انتخاب مجدد هریسون تبلیغ کرد، اما هاریسون توسط ریس جمهور سابق گرویر کلیولند شکست خورد. در ادامه فعالیت های سیاسی او شامل خدمتش به عنوان رئیس حزب جمهوری خواه در شهرستان رنسیلر می شود. در مارس ۱۸۹۴ مشاجره در روز انتخابات میان جمهوری خواهان و دموکرات ها در تروی با قتل رابرت راس که جمهوری خواه بود، به اوج خود رسید. بلک در پیگیری متهمان «بارتولومیو «بات» ِشی و جان مک گوف که مجرم شناخته شده بودند» همکاری کرد. مک گاف به بیست سال زندان محکوم شد وِ شی اعدام شد. مجلس ایا
لات متحده. عمدتاً به علت علنی بودن پرونده قتل راس، بلک برای نمایندگی کنگره نوزدهم نیویورک در نشست کنگره ۵۴ ایالات متحده در نوامبر ۱۸۹۴ انتخاب گردید. او از چهار مارس ۱۸۹۵ تا ۷ ژانویه ۱۸۹۷ مصروف خدمت بود تا اینکه برای فرمانداری برگزیده شد و استعفا داد. بلک در طی مدت حضورش در مجلس نمایندگان، عضو کمیتهٔ راه آهن اقیانوس آرام و کمیتهٔ مطالبه زمین های خصوصی بود. او نماینده در اجلاس ملی جمهوری خواهان ۱۸۹۶ بود و از ویلیم مک کینلی برای ریاست جمهوری حمایت کرد. فرماندار. بلک در سال ۱۸۹۶ برای فرمانداری ایالت برگزیده شد و از ۱ ژانویه ۱۸۹۷ تا ۳۱ دسامبر ۱۸۹۸ خدمت کرد. نکتهٔ برجسته فرمانداری او تکمیل ساخت و ساز کاخ مجلس شورای ایالتی نیویورک بود که با تأخیر در زمان بندی و به علت فزونی هزینه مختل گردید. به عنوان فرماندار، بلک از حفاظت محلی که اکنون به نام پارک ایالتی آدیروندک شناخته می شود، حمایت کرده و در بخشی از این تلاش ها، او برای تأسیس کالج جنگلداری ایالتی نیویورک نیز نظارت داشت. در دوران فرمانداری بلک، بخش های که اکنون شهر نیویورک را تشکیل می دهد در یک شهرداری ادغام شدند. بلک همچنین بر مشارکت نیویورک در جنگ اسپانیا - آمری
کا نظارت داشت. تحت رهبری او، ۱۶۰۰۰ سرباز نیویورکی پرورش و آموزش دیدند و برای الحاق به ارتش ایالات متحده که برای جنگ گسترش می یافت، تجهیز شدند. علاوه بر این، او با موفقیت از اصلاحات انتخاباتی، از جمله اجازه دادن به سربازان برای رأی دادن در زمان که خارج از ایالت یا خارج از ایالات متحده بودند، دفاع نمود. درجریان مبارزات انتخابات خود در سال های ۱۸۹۴ و ۱۸۹۶ بلک در همایش جمهوری خواهان توسط دست اندر کار سیاسی لوئیس اف. پاین که عمدتاً یکی از همکاران فاسد توماس سی. پلات، رئیس حزب جمهوری خواه ایالت نیویورک پنداشته می شد، نامزد شد. در زمان فرمانداری، بلک با انتصاب پین به عنوان سرپرست بیمه ایالتی، جنجال برپا کرد. با وجود انتقاد طرفداران حکومت داری خوب و اصلاح خدمات ملکی، بلک به حمایت اش از پین ادامه داد. گرچه بلک از پین حمایت نمود اما هنگامی که با موفقیت با لایحه ای که پلات (Platt's) آن را می پسندید، مخالفت نمود. کاریکاتورهای سرمقاله روزنامه ها در انتقاد از مقامات دولتی ایالت ممنوع می شد، نا رضایتی پلات را به عنوان فرماندار برانگیخت. تئودور روزولت در مقابله با انتصاب مجدد پین، پیروز شد که به انتخاب نامزد دیگری انجامید. د
ر اواخر دوره بلک، مقامات ایالتی متهم به هدر دادن پول مالیات دهندگان در پروژه ای برای توسعه کانال ایری شدند که به دلیل تأخیر و هزینه های گزاف طرح بی فایده و ناسنجیده تلقی می شد. شانس بلک برای انتخاب مجدداش به خطر افتاد، بنابرین جمهوری خواهان تئودور روزولت را به صفت نامزد فرماندار ایالت در سال ۱۸۹۸ جانشین او کردند او که اخیراً در طول جنگ اسپانیا و آمریکا به مقام قهرمانی در کوبا دست یافته بود. روزولت با غلبه با بر نامزد دموکرات، آگوستوس وان وایک، در انتخابات عمومی ماه نوامبر پیروز شد. در سال ۱۸۹۹، یک کمیسیون تحقیقاتی که توسط بلک منصوب شده بود، همراه با دو مشاور که توسط روزولت گماشته شدند، کسانی را که در انجام تخلفات جنایی دست داشتند، تبرئه کرد.
لورانت دویچ (زاده ) بازیگر فرانسوی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم به گل رز خوش آمدید اشاره کرد.