Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
افکن های راهبردی در امان بدارند. هدف نهایی دستیابی به خطی بود که از رستوف در جنوب آغاز می شد و با گذر از گورکی در شرق مسکو تا آرخانگلسک در کرانه دریای سفید در شمال کشیده می شد. پیشبینی می گردید در نتیجه این پیشروی، مقاومت سازمان یافته شوروی فرو بپاشد و منابع لازم جهت اجرای عملیات های بزرگ از آن گرفته شود. طبق نظر او اگر پیش از آغاز مرحله سوم، نیروهای شوروی همچنان قادر به نشان دادن مقاومت سازمان یافته باشند، آغاز این مرحله باید به اندازه ای که تدارکات لازم جهت ادامه تهاجم به خط مقدم برسد، به تأخیر می افتاد که باعث به طول انجامیدن این مرحله بین سه تا شش هفته می شد. در ادامه اگر دولت شوروی همچنان فرو نپاشد و وادار به صلح نشود، نیروهای آلمانی می بایست به پیشروی خود به طرف کوه های اورال ادامه می دادند. مارکس می پنداشت دولت شوروی با منهدم شدن نیروهایش و از دست دادن ارزشمندترین اراضی اروپایی خود، احتمالاً دیگر نتواند عملیات نظامی ترتیب دهد اما با وجود این که بخش آسیایی روسیه توسعه زیادی ندارد، همچنان ممکن است با استقرار در آن شرایط جنگی را تا مدت نامعلومی ادامه دهد. مارکس معتقد بود پاسخ راهبردی شوروی در یک دو راهی
بنیادین قرار خواهد گرفت. درحالیکه تمایل به برگزیدن راهبردی همانند راهبرد سال ۱۸۱۲ و عقب نشینی به عمق کشور وجود خواهد داشت، نیروهای دشمن در شرایط رزم های مدرن، با ناتوانی در رها کردن خطوط تدارکاتی و منابع تولید، وادار به حفظ مواضع دفاعی در اراضی غربی خواهند شد. خط پووزک-برزینا-مرداب های پریپیات-زبروچ-پروت محتمل ترین انتخاب بدین منظور پیشبینی می گشت. او یک عقب نشینی حداکثر تا رود دوینا را همراه با اقدامات تأخیر آفرین برای مهاجمان در پیشروی و پوشش عقب نشستن نیروها، نیز ممکن می دانست. مارکس تنها استثنا در این واکنش دفاعی را امکان تهاجم به رومانی برای قطع منابع نفتی آلمان فرض می کرد. او همچنین رویکرد نیروی هوایی و دریایی شوروی (با اشاره ویژه به زیردریایی ها) را تهاجمی می دید که حملات شدیدی علیه میدان های نفتی رومانی انجام خواهند داد و اقدام به محاصره آلمان خواهند کرد. مارکس نیروی هوایی ارتش سرخ را عاملی می دانست که می بایست جدی گرفته شود. از نگاه مارکس حملات نیروی هوایی دشمن علیه تعداد اندک بزرگ راه های اصلی می توانست بسیار مؤثر واقع شود. شکست این نیرو احتمالاً مدتی به طول می انجامید. نیروی دریایی شوروی با برتری د
ر یگان های سطحی و زیردریایی ها، احتمالاً قادر به دخالت در ترابری سنگ آهن از سوئد و آمد و شد در دریای بالتیک می بود. این مسئله هر گونه پیاده سازی دریایی در خاک شوروی یا فنلاند و همچنین انتقال منظم تدارکات از طریق دریای بالتیک را منتفی می ساخت. تنها پس از تصرف بنادر دریای بالتیک، نیروی دریایی شوروی در موقعیت واماندگی قرار می گرفت. در این صورت تنها راه ارتباطی بین شوروی و بریتانیا از طریق اقیانوس منجمد شمالی و دریای سفید می بود. در این شرایط وظیفه "لوفت وافه" از بین بردن نیروی هوایی دشمن، برهم زدن ارتباطات ریلی و جاده ای، جلوگیری از تمرکز نیروهای زمینی ارتش سرخ در نواحی جنگلی، پشتیبانی از سر نیزه زرهی ورماخت با حملات بمب افکن های شیرجه ای، آماده سازی عملیات های هوابرد و امنیت بخشی به آسمان گلوگاه های مواصلاتی و وظیفه "کریگسمارینه" از بین بردن ناوگان دشمن در دریای بالتیک، محافظت از ترابری سنگ آهن از سوئد و انتقال تدارکات به محض تصرف بنادر توسط نیروی زمینی، بود. مارکس با مقداری افزایش برآورد کینتسل، توان ارتش سرخ را ۱۵۱ لشکر پیاده نظام، ۳۲ لشکر سواره نظام و ۳۸ تیپ موتوریزه برآورد می کرد که ۵۵ لشکر پیاده نظام، ۹ لش
کر سواره نظام و ۱۰ تیپ موتوریزه آن در مرزهای فنلاند، ترکیه و ژاپن مستقر هستند و دشمن تنها از مابقی آن ها می تواند علیه آلمان استفاده نماید. از نقطه نظر او تا پیش از بهار سال ۱۹۴۱ امکان افزایش این مقدار برای شوروی وجود نداشت. او فرض را بر این گذاشته بود که فشار نیروهای ژاپنی شوروی را وادار به حفظ قوای خود در خاور دور خواهد کرد. مارکس همچنین حضور بخشی از نیروهای ارتش سرخ در اطراف مسکو به عنوان قوای ذخیره را نیز مد نظر قرار داده و با وجود این که تمرکز دشمن در اراضی شمالی یا جنوبی را وابسته به تحولات سیاسی دانسته بود، احتمالی می داد قدرت نیروهای بخش شمالی آن بیشتر از نیروهای بخش جنوبی باشد. از آن جایی که به عقیده او بخش قابل توجهی از نیروهای متحرک شوروی را سواره نظام تشکیل می داد، او برتری ویژه ای برای آلمانی ها با در اختیار داشتن ۲۴ لشکر زرهی از این منظر در مقابل آن ها قائل بود. مارکس در ارتباط با طرح عملیاتی خود با سپهبد ارنست-آگوست کوسترینگ، فرستاده نظامی آلمان در شوروی به مشورت پرداخت. کوسترینگ با فرض مسکو به عنوان کلید پیروزی، موافق نبود. به عقیده او تصرف مسکو نمی توانست تعیین کننده باشد چرا که شوروی مقدار ز
یادی از منابع صنعتی آن سوی کوه های اورال در اختیار داشت و می توانست بدون این شهر، شبکه ترابری خود را مجدداً سازمان دهی کند. مطالعه فایرآبنت. بررسی جوانب سازمانی، آموزشی و تجهیزاتی مورد درخواست مارکس، توسط سرهنگ دوم گرهارت فایرآبنت صورت گرفت. فایرآبنت از میانه ماه ژوئیه مسئله ترکیب یگان های نیروی زمینی جهت استقرار در شرق را مورد مطالعه داشت. در ضمیمه ای که از طرف فایرآبنت به «پیش نویس عملیاتی شرق» افزوده شد، او به تشریح ارتباط بین این موضوعات و استقرار تاکتیکی تیروها پرداخت. بر مبنای شرایط جغرافیایی و شبکه ترابری هر یک از نواحی پیشروی، فایرآبنت خواهان بررسی مجدد تجربیات کارزار لهستان شد. بر این مبنا، با توجه به این که تمامی جاده های مؤثر می بایست به شکل اختصاصی توسط یگان های متحرک استفاده می شد، پیاده نظام وادار به استفاده از مسیرهای ثانویه و بی راهه ها می گشت. ا این رو، ساختار و تجهیزات این یگان ها می بایست منطبق بر این نیاز می گردید. نتیجه گیری های فایرآبنت مبنای فرامین مربوط به آماده سازی نیروی زمینی در اراضی شرقی گشت. ارزیابی وضعیت قرمز. مارکس چند هفته پس از ارائه این مطالعه عملیاتی، روز ۱۰ سپتامبر مطالعه
دیگری تحت عنوان «ارزیابی وضعیت قرمز» در باب نتایج این عملیات انجام داد که تفاوت قابل توجهی با مطالعه اولیه او داشت. مارکس این بار سعی در تمرکز بر انشعابات ژئوپلیتیک گسترده تر در جنگ با شوروی و اشاره به ملاحظات جدید در تحلیل راهبردی خود از کارزار در شرق داشت. او با قطعیت یک ائتلاف بین شوروی و بریتانیا و اندکی بعد با ایالات متحده که از پیش به شکل اقتصادی درگیر جنگ با آلمان بود، پیشبینی می نمود که نیروهای محور را که مجبور به دفاع در تمامی جهات هستند، در شرایط محاصره شدید قرار خواهد داد تا منابع نظامی آلمان و ایتالیا را فرسوده سازد. مارکس پیوستن ترکیه به این ائتلاف در تحقق یک «برنامه جنگی قدیمی بریتانیا» را نیز محتمل دانست. در مرحله اولیه این راهبرد، دشمنان به دنبال مسدودسازی کامل دریایی خواهند بود که به عقیده مارکس اجرایی شدن آن مسلم است. مارکس، همانند مطالعه پیشین، فرض را در مرحله نخست جنگ، بر اتکای «جانب قرمز» بر فلج شدن ترابری آلمان در دریای بالتیک توسط نیروهای شوروی یا بریتانیا و متعاقباً لزوم تهاجم شوروی به سوئد به دنبال قطع تأمین سنگ آهن برای آلمان به وسیله آن، گذاشت. حمله متفقین به رومانی، با قرار گرفتن د
ر قالب کلی عملیات ارتش سرخ، نیز می توانست از موارد ممکن باشد. مارکس انتظار حملات هوایی به نیمه غربی آلمان را داشت که بریتانیایی ها از زمستان ۴۲–۱۹۴۱ قادر به آن خواهند بود. این مسئله با حمله هوایی شوروی به بخش شرقی رایش تکمیل می گردید. بدین ترتیب پیش زمینه عملیات های تهاجمی توسط متفقین، از شرق و غرب و پیاده سازی نیروهای انگلیسی-آمریکایی در اروپا فراهم خواهد آمد. در این هنگام شوروی می بایست تنها از نجات خود از تهاجم اولیه آلمان، اطمینان حاصل می کرد تا بتواند از توان جمعی استفاده کند و متعاقباً دست به اجرای ضد حملات بزند. مارکس می اندیشید این مسئله ممکن است در اواخر سال ۱۹۴۱ اتفاق بیفتد اما احتمال تحقق آن در سال ۱۹۴۲ بیشتر است. حفط مراکز تسلیحاتی اطراف مسکو و لنینگراد، پایگاه های دریایی بالتیک و منابع خام اوکراین پیش نیاز این مسئله خواهد بود. به عقیده مارکس فرماندهی ارتش سرخ برای رسیدن به این هدف، با استفاده از یگان های متحرک، با بهره گیری از شرایط سخت جغرافیایی محور اصلی تهاجم آلمانی ها به سمت مسکو، دست به رزم تأخیری خواهد زد. شوروی می بایست جهت تضمین پایگاه های لازم برای ضد حمله و حفظ بیشتر نیروهای خود، تهاجم
آلمان را در خط ریگا-پولوتسک-برزینا-پریپیات-دنیپر-دریای سیاه متوقف کند. اگر عقب نشینی بیشتری صورت گیرد ممکن است ارتش سرخ از هم بپاشد و مابقی نیروهای آن تا رود ولگا عقب بنشینند. در این صورت ارتش سرخ به صنایع سیبری و اورال و کمک رسانی ایالات متحده وابسته خواهد بود. ژاپن قادر به قطع این دسترسی بود اما مارکس انتظار ورود آن به جنگ در جانب آلمان را نداشت. چنین صحنه آرایی بر مسئله شکست سریع شوروی برای از بین بردن یک دشمن خطرناک و تضمین بقای اقتصادی آلمان تأکید داشت. او همچنان معتقد بود اگر توسعه یافته ترین اراضی شوروی تصرف شود، مقاومت آن فرو خواهد ریخت و «وضعیت قرمز» محقق نخواهد شد. در نظر مارکس سلطه بر اوکراین و ارتباطات دریای بالتیک، برای بی اثر کردن محاصره، در اقتضائات جنگی آلمان حیاتی است. مارکس هم اینک بر خلاف گذشته، به این نتیجه رسیده بود که فرماندهی شوروی به جای اتکای تام به مقاومت در طول دوینا و دنیپر، با ساخت چندین خط دفاعی، به تهاجم آلمان واکنش نظام مند خواهد داشت و این مسئله ممکن ارتش های آلمانی را در خطر گیر کردن در آخرین خط دفاعی شوروی در زمستان بدون به انجام رسیدن نبرد تعیین کننده، قرار دهد. بدین جهت، م
ارکس مجدداً به این موضوع اشاره کرد که به عنوان یک شرط ضروری موفقیت پیش از به پا شدن «ائتلاف قرمز»، هر چه عنصر غافلگیری در ابتدای جنگ بیشتر محقق شود احتمال شکست نیروهای عمده دشمن در نزدیک مرز بیشتر خواهد بود. او همچنین با تأکید بر اهمیت احاطه بر دریای بالتیک و اوکراین، به اصول اولیه عملیاتی خود بازگشته بود. چنین نتیجه گیری هایی همه برنامه پیشروی بر اساس طرح اولیه او را زیر سؤال می برد. پاسخ به ارزیابی وضعیت قرمز. سرلشکر کورت فن تیپلسکیرش، یکی از اعضای ستاد کل نیروی زمینی، با دریافت آرای مارکس نظر او در ارتباط با پیاده شدن نیروهای انگلیسی-آمریکایی در خاک اروپا را رد کرد؛ بلکه او معتقد به تهاجم آن ها به شمال آفریقا جهت سلطه تدریجی بر لیبی بود. طبق نظر فن تیپلسکیرش این مسئله، پس از اخراج ایتالیایی ها از لیبی، باعث ایجاد پایگاه های هوایی در آن برای جنگ با ایتالیا می شد. عواقب چنین عملیاتی، با وجود این که بدون شک برای اقدامات جنگی نیروهای محور ناخوشایند بود، به عقیده او موجب درگیر شدن اندازه ای از نیروهای آلمانی نمی شد که موجب ارتقا زیاد وضعیت شوروی برای اجرای یک تهاجم یا حتی دست زدن به دفاع شود. علاوه بر این، فن ت
یپلسکیرش بر این باور بود که ژاپن وارد جنگ خواهد شد. به هر صورت این پاسخ چیزی در ارتباط مسئله محوری امکان کش دار شدن جنگ توسط «ائتلاف قرمز» مطرح نساخت. سرهنگ دوم کینتسل در پاسخ، خط دفاعی مستحکم مورد نظر مارکس در شوروی را نامناسب برای دفاع دانست. از طرفی، طبق رای کینتسل، با وجود این که نواحی صنعتی اطراف مسکو و لنینگراد خارج از برد "لوفت وافه" هستند، ناحیه صنعتی شرق اوکراین، با اهمیت برای ارتش سرخ، در برد آلمانی ها خواهد بود. کینتسل، بنابراین، نتیجه گرفت که بیشتر ارتش سرخ در غرب این خط ایستادگی و مبارزه خواهد کرد یا در غیر این صورت با اقدامات تأخیر آفرین، با گذر از رود دنیپر در جهت رود ولگا و کوه های اورال در شرق عقب خواهد نشست؛ با این حال، به نظر کینتسل، چنین کاری، مخصوصاً با توجه به مسئله تدارکات، به سختی از عهده فرماندهی شوروی برمی آمد. در ارتباط با حمله احتمالی شوروی به رومانی، کینتسل معتقد بود این نامطلوب ترین حالت برای آلمان است و اگر موفق باشد آلمان را تماماً به هر آنچه ذخایر نفتی که دارد محدود می سازد اما از آن جایی که شوروی در هیچ صورتی خود جنگ را شروع نخواهد کرد چنین اقدام جسورانه ای از طرف آن را با تو
جه به ظرفیت پیشگیرانه آلمان، می توان نادیده گرفت و انتظار نداشت. به هر صورت با وجود دریافت چنین واکنش هایی، هیچ نشانه ای از رسیدن این مطالعه ثانویه به دست هالدر وجود ندارد و این پیشبینی های مارکس تأثیری بر طرح ریزی های آینده نگذاشت. طرح فن لوسبرگ (فرماندهی عالی ورماخت). با وجود برنامه ریزی ها و آماده سازی های فرماندهی عالی نیروی زمینی، هیتلر همچنان هیچ اعلام رسمی از تصمیم خود صورت نداده و هیچ فرمانی در ارتباط با آماده سازی یک برنامه تهاجمی در شرق صادر نکرده بود. نهایتاً ۲۹ ژوئیه، هیتلر در دیداری خصوصی با آلفرد یودل، او را از تصمیم جدید خود مبنی آغاز یورش در بهار سال بعد آگاه کرد و خواهان شروع آماده سازی ها شد. به هر صورت، با توجه به ساختار رهبری نیروهای مسلح آلمان، فرمان پیشوا به فرماندهی عالی ورماخت در ابتدا تنها به معنای ایجاد هماهنگی بین ملزومات ایجاد شده در اثر مأموریت نیروی زمینی، با سایر نیروها و انطباق آن ها با ظرفیت های اقتصاد جنگ بود و هر گونه طرح ریزی عملیاتی همانند آنچه ستاد کل نیروی زمینی در حال انجام آن بود و اختیار صدور فرمان را دربرمی گرفت. دو روز بعد در ۳۱ ژوئیه، در کنفرانس بزرگ «شرایط کلی جنگ
» در برگهوف، هیتلر فرماندهان عالی نظامی را نیز از این تصمیم مطلع ساخت و به شرح دلایل و اهداف آن پرداخت. هیتلر در این کنفرانس اذعان نمود شوروی هر چه سریع تر شکست بخورد بهتر است. به عقیده او تصرف اراضی به تنهایی راضی کننده نخواهد بود و تمامی عملیات هنگامی معنا پیدا خواهد کرد که دشمن به یک باره در هم کوبیده شود. هیتلر در ادامه خاطر نشان ساخت اجرای عملیات در همین سال قابل ترجیح است اما دست زدن به آن عملی به نظر نمی رسد؛ چرا که توقف تهاجم در طول ماه های زمستان می تواند خطرناک باشد. به همین جهت بهترین کار این است که تا ماه مه سال ۱۹۴۱ صبر و سپس عملیات در طی پنج ماه به نتیجه موفقیت آمیز رسانده شود. او دو تهاجم واگرا را بدین منظور پیشبینی نمود: یک تهاجم در جنوب به سمت کی یف و رود دنیپر به همراه خنثی سازی ناحیه اودسا توسط لوفت وافه و تهاجم دیگر در شمال از طرق منطقه بالتیک به سمت مسکو. عملیات ثانویه ای نیز جهت تسلط بر میدان های نفتی باکو بعد از آن انجام می گرفت. هیتلر در نظر گرفتن رومانی و فنلاند به عنوان متحد را ممکن خواند اما مجارستان را چنین ندانست. او با افزایش برآورد پیشین خود، آلمان را نیازمند ۱۸۰ لشکر جهت محقق ک
ردن اهداف آینده خود دانست که ۱۲۰ لشکر از آن به جبهه شرقی اختصاص میافت. بدین منظور نیروی زمینی می بایست ۴۰ لشکر دیگر در مناطق امن که دور از دسترس نیروی هوایی بریتانیا است، ایجاد می نمود. بدین شکل هیتلر در نهایت ماه مه سال ۱۹۴۱ را «تاریخ موقت» آغاز تهاجم معین ساخت. به اذعان والتر وارلیمونت، معاون یودل، هیتلر معتقد بود تقابل با بلشویسم اجتناب ناپذیر است و این جنگ بهتر است هم اکنون در اوج تسلط نظامی آلمان بر اروپا اتفاق بیفتد. به این منظور به دستور سپهبد یودل، سرهنگ دوم برنارد فن لوسبرگ طرحی تا حدود زیادی به ابتکار خود و مقداری مشارکت یودل، از جانب فرماندهی عالی ورماخت مهیا ساخت که با فرمان فیلدمارشال ویلهلم کایتل، رئیس فرماندهی عالی ورماخت، ۸ اوت با عنوان «آماده سازی شرق» خطاب به فرماندهی عالی ورماخت ابلاغ شد. این طرح فرمان به احداث زیرساخت های نظامی لازم شامل راه ها، پل ها، استحکامات دفاعی، فرودگاه ها، آشیانه ها، انبارهای ذخیره سازی سوخت و مهمات و ارتقا خطوط آهن داده بود. در کنار این، برنامه ایضایی کاملاً هماهنگی نیز جهت مخفی نگاه داشتن قصد این اقدامات در نظر گرفته شده بود. بدون مبنا قرار دادن طرح فرماندهی عالی
نیروی زمینی، فن لوسبرگ طرح دیگری نیز با نام «مطالعه عملیاتی شرق» در ۱۵ ماه سپتامبر ارائه نمود. مطالعه عملیاتی شرق. طرح فن لوسبرگ اساساً شباهت های زیادی به طرح مارکس داشت. او مطالعه خود را با تعیین کلیات اهداف آغاز کرد که به صورت انهدام بخش عمده ارتش سرخ در مناطق غربی جهت جلوگیری از عقب نشینی عناصر توانمند آن به عمق روسیه و سپس قطع ارتباط غرب روسیه با دریاها و پیشروی تا خطی که مهم ترین بخش های روسیه را در دست آلمانی ها قرار می دهد و امکان ساده ایجاد دفاعی در مقابل روسیه آسیایی را فراهم می آورد، تشریح گردید. فن لوسبرگ نیز در این طرح بر لزوم تمرکز نیروهای تهاجم در شمال منطقه مردابی پریپیات تأکید کرد تا این نیروها بتوانند در کوتاه ترین مسیر از طریق اسمولنسک خود را به مسکو برسانند. بر اساس این طرح در مجموع سه گروه ارتش برای عملیات استقرار می یافتند. دو گروه ارتش در شمال مرداب های پریپیات بودند و سومی در جنوب آن قرار می گرفت. گروه ارتش شمال می بایست از طریق منطقه بالتیک با گذر از رود دوینا به سمت لنینگراد یورش می برد. درحالیکه قدرتمندترین گروه ارتش در مرکز خط مقدم به همراه بیشتر لشکرهای موتوریزه و زرهی، می بایست ب
ا نبردهای محاصره ای در مینسک و اسمولنسک به سمت مسکو پیشروی می کرد. فن لوسبرگ برای گروه ارتش جنوب دو نقطه تمرکز یکی در جنوب لهستان و دیگری در طول کرانه شمالی دریای سیاه در رومانی پیش بینی می نمود. هدف این نیرو اعمال محاصره از دو جهت علیه نیروهای ارتش سرخ در بین دریای سیاه و مرداب های پریپیات تلقی می گردید تا پیش از آن که اقدام به عبور از رود دنیپر شود مقاومت دشمن از بین برود. در ادامه این گروه ارتش شرق اوکراین را به سلطه درمی آورد و با عناصر گروه ارتش مرکز اتصال برقرار می کرد. بر طبق طرح فن لوسبرگ پس از سلطه گروه ارتش مرکز بر اسمولنسک، ادامه تهاجم به پیشروی گروه ارتش شمال بستگی پیدا می کرد. اگر این گروه ارتش به اندازه کافی قدرتمند ظاهر می شد و می توانست سیر حرکت خود به سمت لنینگراد را حفظ کند، گروه ارتش مرکز تمامی نیروهای خود را در ادامه یورش به سمت مسکو به کار می برد. در غیر این صورت، گروه ارتش مرکز می بایست متوقف می شد تا بخشی از نیروهای خود را جهت یاری گروه ارتش شمال عازم سازد. این طرح در ناحیه فنلاند، خواهان تمرکز تمامی نیروهای در دسترس آلمانی و فنلاندی در جنوب بود و هیچ تهاجمی به سمت مورمانسک برنامه ریزی
نکرده بود. بر این اساس نیروهای فنلاندی در هماهنگی با گروه ارتش شمال می بایست از طریق باریکه کارلیا به سمت لنینگراد می رفتند یا در شرق دریاچه لادوگا راه تیخوین را پیش می گرفتند. فن لوسبرگ ارتش سرخ را از پیش در حالت بسیج می دادند و متعاقباً، همانند مارکس، افزایش قابل توجه در تعداد آرایش های آن تا پیش از بهار سال ۱۹۴۱ را دور از انتظار می شمارد. او همچنین با درگیر بودن بخشی از نیروهای شوروی در مرزهای فنلاند، رومانی، قفقاز و خاور دور موافق بود. فن لوسبرگ برای نیروی هوایی شوروی، با وجود توان عددی بالا، قابلیت اجرای عملیات عمده با هدایت مرکزی قائل نبود او خط نهایی پیشروی را آرخانگلسک-گورکی-ولگا-دون معرفی می سازد. فن لوسبرگ در طرح خود برای این پیشروی هیچ برنامه زمانی مطرح نکرد. فن لوسبرگ می پنداشت حتی با در نظر گرفتن منطقه صنعتی اورال، غیرممکن است شوروی بتواند پس از از دست دادن اراضی اروپایی و ارتباط خود با دریاها قادر به مقاومت باشد. به هر صورت به عقیده او رسیدن به خط نهایی پیشروی امکان بمباران ناحیه اورال را فراهم می آورد. فن لوسبرگ، تا حدود زیادی همانند مارکس، وظیفه "لوفت وافه" را پشتیبانی از عملیات های زمینی در ن
قاط تمرکز، برهم ریختن شبکه خطوط آهن دشمن و تسخیر نقاط کلیدی با نیروهای چترباز و پیاده سازی هوایی یگان ها می داند. فن لوسبرگ در ارزیابی فرصت های عملیاتی "کریگسمارینه"، مجدداً تا حدود زیادی همانند مارکس، شوروی را دارای برتری دریایی فرض می کرد؛ بنابراین وظیفه اصلی "کریگسمارینه" محافظت از مواضع ساحلی آلمان و مسدود ساختن خروجی دریای بالتیک در مقابل اقدام یگان های دریایی دشمن برای گریز از آن بود. بر این اساس، تنها پس از پاکسازی پایگاه های دریایی شوروی، از جمله در لنینگراد، با عملیات های نیروی زمینی، ارتباطات در دریای بالتیک امن می شد. تنها در این صورت تدارکات می توانست از طریق دریا به جناح شمالی نیروی زمینی برسد. فاصله بین مطالعه مارکس و این مطالعه، به فن لوسبرگ اجازه داد تحولات سیاسی سریع شرق اروپا مشخصا در رومانی را در طرح ریزی خود وارد کند. او در این مطالعه سه حالت را به عنوان واکنش شوروی در مقابل تهاجم آلمان پیشبینی می کرد. نخست این که شوروی اقدام به تهاجم پیش دستانه کند که البته وقوع آن با توجه به شرایط نظامی موجود، احتمالی کمتری داشت؛ چرا که فرماندهی و نیروهای ارتش سرخ ناتوان از اجرای یک تهاجم در مقیاس بزرگ ع
لیه پروس شرقی یا شمال لهستان فرض می شد. با این حال درجه ای از خطر همچنان فنلاند و رومانی را تهدید می کرد. تهاجم ارتش سرخ به فنلاند موقعیت شوروی را بهبود نخواهد یافت و حتی با حمله آلمان به سمت لنینگراد این نیروهای ارتش سرخ تهدید خواهند شد. تهاجم شوروی به میدان های نفتی رومانی، احتمالاً تنها با آرایش های پرنده، با هدف از بین بردن پایگاه تأمین آلمان، می بایست توسط نیروهای آلمانی و سازماندهی دفاع رومانی دفع می شد. در دومین حالت که محتمل ترین حالت در نزد فن لوسبرگ بود، ارتش سرخ در طول مرزهای غربی خود دست به دفاع شدیدی می زد تا از پایگاه های نیروی هوایی خود محافظت نماید. از طرفی جایگاه شوروی به عنوان یک قدرت نظامی عقب نشینی را برای آن غیر محتمل می کرد. در سومین حالت شوروی با بازگشت به راهبرد سال ۱۸۱۲ خود اقدام به عقب نشینی به عمق می نمود و تنها در صورت لزوم با اقدامات محافظت پسین با نیروهای آلمانی مواجهه پیدا می کرد. در این حالت بیشتر نیروهای ارتش سرخ مواضع دفاعی در طول رودهای عمده دوینا و دنیپر برقرار می ساختند. این حالت نیز در نزد فن لوسبرگ نامحتمل به نظر می رسید؛ چرا که اهمیت و ارزش اقتصادی اوکراین امکان رها کرد
آن را نمی داد. بدین ترتیب انتظار می رفت شوروی تلاش به حفظ خط مقدم در خط مرزی یا نزدیکی آن بکند. به عقیده او در صورتی که قوای قدرتمندی از شوروی در همان ابتدا به کارگرفته شوند، ارتش سرخ شکست خواهد خورد و یک عقب نشینی منظم برای غالب نیروهای آن غیر قالب اجرا خواهد شد. فن لوسبرگ درک روشنی تری نسبت به گستردگی بالای اراضی عملیاتی در قیاس با مارکس، حاصل کرده بود. بر این مبنا او تحرکات راهبردی اولیه را با مقداری در نظر داشتن مشکلات تدارکاتی برنامه ریزی کرده بود. از این رو یاری رسانی گروه ارتش مرکز به گروه ارتش شمال در محاصره و انهدام نیروهای دشمن در یک محدوده وسیع در منطقه بالتیک، نیز علاوه بر اهمیت نظامی، در جهت سلطه بر بنادر این منطقه به منظور انتقال تدارکات به خط مقدم از طریق آن ها جهت حرکت به سمت مسکو انجام می گرفت. او همچنین به مقدار بسیار بیشتری به میزان مشکلات تدارکاتی در عمق اراضی دشمن، جایی که تدارکات رسانی از بنادر دریاهای بالتیک و سیاه بدان اثر کمی می گذاشت، توجه کرده بود. بدین جهت از نیروها خواسته می شد جهت کاهش فشار بر ادوات تدارکاتی استاندارد، بر استفاده از ادوات ریلی غنیمتی با عرض بزرگت تر شوروی که او
امیدوار در مناطق تصرف شده تحصیل شوند، تأکید داشته باشند. از این جهت او خاطر نشان می سازد بدون استفاده خطوط آهن شوروی جهت تسهیل مرحله بعدی پیشروی، یک نظام تدارکاتی تنها بر مبنای جاده ها کافی نخواهد بود. فن لوسبرگ نارضایتی های داخلی در شوروی را منبع قابل اتکایی در پشتیبانی از تلاش آلمان بر سلطه بر شوروی، شناسایی می کند. او معتقد است تجربه وحشتناک مردم اوکراین از حاکمیت استالین، موجب خواهد شد از نیروهای آلمانی به عنوان آزادی بخش از سرکوب کمونیسم، استقبال شود. او تحریک احساسات حمایت کننده از آلمان یا حداقل ضد شوروی توسط جاسوسان آلمانی را ممکن می داند تا از این مردم برای خرابکاری در اتصالات حساس ریلی شوروی استفاده شود. فن لوسبرگ با نگاهی فراتر، تشکیل یک دولت اوکراینی در جهت امیال آلمانی ها، را نیز پیشبینی می کند. او در این مطالعه معتقد است به جز اهالی منطقه بالتیک و سایر سرزمین های به تازگی اشغال شده شوروی، مابقی مردم غیر روس شوروی تا حدود زیادی از تهاجم آلمان حمایت می کنند. با این حال ۱۰ اکتبر فن والتر، یکی از مشاوران سفارت آلمان در شوروی که از طریق یکی دیگر از کارکنان سفارتخانه که عموزاده فن لوسبرگ بود، از چنین
طرحی در فرماندهی عالی ورماخت مطلع شده بود، در دیدار با نماینده وزارت خارجه آلمان در نیروی زمینی، با پیشبینی قرار گرفتن کل جمعیت شوروی پشت حکومت آن و عدم وقوع قیام بین آن ها، با هر گونه در نظر گرفتن مخالفان ملی، نژادی و مذهبی در شوروی به عنوان عامل قابل محاسبه مثبت به صراحت ابراز مخالف کرد و نسبت به آن هشدار داد. با توجه به روابط نزدیک پرسنل فرماندهی عالی ورماخت و فرماندهی عالی نیروی زمینی در سطح عملیاتی، به هر صورت احتمالا طرح مارکس بر مطالعه راهبردی فن لوسبرگ تأثیر گذاشت. با این وجود، علت دیگر شباهت بالای طرح فن لوسبرگ به طرح مارکس را می توان در یکسان بودن بیشتر مواد اطلاعاتی که توسط ستاد کل بدین منظور در اختیار فن لوسبرگ قرار گرفته بود با اطلاعات مارکس دانست. به هر حال با توجه به این که طرح ریزی فن لوسبرگ پنج هفته پس از مارکس آغاز شد و تفکرات و موقعیت یودل نسبت به هالدر به هیتلر نزدیک تر بود، می توان نتیجه گرفت طرح دوم به آرای هیتلر مشابهت بیشتری داشت. نقش اصلی فن لوسبرگ روشن ساختن تفکرات هیتلر در مراحل نهایی عملیات به خصوص در چرخش نیروها از مرکز به شمال و جنوب در آماده سازی برای تهاجم به مسکو و انعطاف پذیر
ی عملیات های متعاقب آن بود. مطالعه و اصلاحات پائولوس. سوم سپتامبر، هالدر ضمن برگزیدن سرلشکر فریدریش پائولوس، رئیس ستاد ارتش ششم، به عنوان معاون رئیس ستاد عملیات های فرماندهی عالی نیروی زمینی، وظیفه اختلاف زدایی از فرماندهی های عالی ورماخت و نیروی زمینی و توسعه بیشتر طرح مارکس را به او محول ساخت. کار بر روی طرح ابتدایی پائولوس برای جایگیری نیروهای آلمانی در مناطق شرقی با عنوان «استقرار در شرق» تا میانه ماه سپتامبر به اتمام رسید. او طرح نهایی خود را نیز در عرض دو هفته تکمیل و تحت عنوان «بنیان های عملیات روسیه» در پایان ماه اکتبر ارائه کرد. بنیان های عملیات روسیه. پائولوس در این مطالعه راهبردی معتقد بود تعدد نیروهای شوروی، گستردگی اراضی، تنوع شرایط جبهه روسیه و لزوم شکست دشمن با تأخیر حداقلی موجب بروز مجموعه ای از مشکلات می شود که برای بسیاری از آن ها نمی توان راه حل کاملاً راضی کننده ای یافت. به تصور او نسبت نیروها اصلاً به نفع آلمان نبود؛ چرا که در مقابل ۱۷۰ لشکر ارتش سرخ به همراه مقدار قابل توجهی نیروی کمکی، آلمان در بهترین حالت می توانست ۱۴۵ لشکر از جمله ۱۹ لشکر زرهی وارد میدان کند. بر این اساس، امکان افزودن
بخش های کوچکی از نیروهای رومانیایی و فنلاندی به مجموع این مقدار وجود داشت اما تجهیزات، ظرفیت ها و بهره وری رزمی آن ها پایین تر از نیروهای آلمانی بود. پائولوس تنها راه جبران این کاستی را تجمیع نیروها در نقاط حساس با پذیرش ریسک در نقاط دیگر می داند. او بهره وری نسبی رزمی را کاملاً روشن نمی پندارد. در این مطالعه سربازان و فرماندهان آلمانی دارای تجربه رزمی بیشتر معرفی می شوند اما اذعان می گردد که سربازان شوروی نیز نباید دست کم گرفته شوند. بر این مبنا بروز بلافاصله نشانه هایی از فروپاشی در ارتش سرخ نیز محل شک بود. با این حال سطح فرماندهان شوروی به خصوص در تصمیم گیری های سریع در جنگ متحرک، پایین تر از متوسط فرماندهان آلمانی خوانده شده بود. به عقیده پائولوس عنصر غافلگیری در آغاز تهاجم احتمالاً بخشی از کاستی عددی نیروهای آلمانی را جبران می کرد. بدین منظور اقدامات فریب گسترده ای به منظور دستیابی به غافلگیری می بایست انجام می گرفت. در ارتباط با گستردگی پهنا و عمق اراضی عملیاتی، همه چیز به توانایی نیروی زمینی آلمان در جلوگیری از بهره بردن دشمن از این مزیت وابسته شده بود. به عقیده پائولوس این که آیا دشمن اقدام به نبرد د