Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ره سلجوقی با کشتی و بندر خود از اهمیت بالایی برخوردار بود. آنتالیا تحت حاکمیت سلجوقیان با انجام فعالیتهای مهم تجاری با قبرس به یکی از مهم ترین مراکز تجاری دوره تبدیل شد. در اواخر قرن سیزدهم یا در آغاز قرن چهاردهم، آنتالیا بین حمیداوغولار و تِکه اوغولار تقسیم شده بود. در دورهٔ حاکمیت بیگ نشین تکه، صلح و توسعه ادامه یافت و فعالیت های توسعه و فرهنگی افزایش داشت. به جز شورش شاهقلی که در سال ۱۵۱۱ تحت سلطنت عثمانی رخ داد، شورش های چلبی در قرن شانزدهم، هیچ اتفاق ویژه دیگری در این منطقه رخ نداده است. با این حال، در نتیجه این شورش ها، تبعیدهای زیادی به جزایری مانند مودون و کرون و مهاجرت های گسترده قبایل ترکمان به ایران صورت گرفت. ایل تکلو. نام ایل تکلو با خاستگاه آنان (تکه) مرتبط است. این ایل در زمان شاه اسماعیل صفوی همراه با شش ایل بزرگ تُرکمان (ایل افشار، ایل شاملو، ایل استاجلو، ایل ذوالقدر، ایل روملو و ایل قاجار) از آناتولی عثمانی به ایران آمدند و پایه های دودمان صفوی را بنیاد گذاردند. تُرکان تکلو از طوایف بزرگ قزلباش بودند که از تکه ایلی (آنتالیا) پس از شورش علیه امپراتوری عثمانی، مهاجرت خود را به ایران در اوایل ق
رن شانزدهم میلادی آغاز کردند. قیام تکلوها علیه عثمانی. شاهقلی بابا تکه لی از ایل ترکمان تکلو رهبر شورش علویان طرفدار صفویه در آناتولی و شخصیت کاریزماتیک ترکمانان قرلباش، از اهالی روستای یالیملی در منطقه کورکودالی در شهر آنتالیا بود. یکی از سران این ایل، به نام حسن خلیفه تکلو، معروف به قرابِیِق(پدر شاه قلی بابا) از جانب شیخ جُنَید و شیخ حیدر صفوی از آذربایجان مأمور تبلیغ مذهب شیعه و خاندان شیخ صفی الدین اردبیلی در تکه ایلی شده بود. حسن بیگ روملو، مورخ احسن التواریخ می نویسد، حسن خلیفه دو نوبت به خدمت شیخ حیدر پدر شاه اسماعیل اول رسیده و در حلقه مریدان خاص وی داخل شده است. شیخ حیدر او را مأمور کرد که به ولایت خود بازگردد و به ترویج مذهب تشیع و گرد آوردن مریدان همت گمارد. حسن خلیفه در غاری نزدیک محل زندگی خود به عبادت می پرداخت، از این رو در آناتولی به سرعت شهرت فراوانی یافت. او توانست مریدان زیادی را به درگاه خود جذب کند، در این میان به تعلیم فقه به فرزند خود شاه قلی پاشا هم می پرداخت. آوازه پدر و پسر به گوش سلطان بایزید دوم هم رسید بود و سلطان عثمانی چندین بار برای گرفتن دعا نزد حسن خلیفه بابا رفته و از او طلب
دعا در درگاه پروردگار کرده بود. شورش علویان آناتولی علیه عثمانی به رهبری شاهقلی بابا. بعد از سال ها درگیری هایی میان شیعه و سنی در منطقه تکه (آنتالیا) درگرفت که رهبر شیعیان در این درگیری ها شاهقلی بابا بود که گسترش این درگیری ها سبب شورش شاهقلی بابا در تکه شد. در این درگیری ها شاهقلی بابا به پیروزی های بزرگی دست یافته بود و شاهزاده کرکوت را در قلعه ای در تکه به اسارت گرفته و اموال او را مصادره کرده بود. در سال ۱۵۱۱ میلادی گروهی از شیعیان آناتولی به رهبری شاه قلی بابا تکلو علیه امپراتوری عثمانی شورش کردند و در آن سال شمار زیادی از افراد ایل تکلو (پانزده هزار نفر) برای تقویت سپاه شاه اسماعیل صفوی از آناتولی عثمانی به ایران آمدند. بسیاری از تکلوها پس از شورش وسیع مریدان و پیروان شاه اسماعیل صفوی، به ایران آمدند. رهبر این شورش شاهقلی بابا تکلو، بود که مورخان عثمانی به وی لقب شیطانقلی داده اند. شورشیان در مسیر خود به ایران، سپاه قره گوزپاشا، بیگلربیگی عثمانی، را در هم شکستند و سپس سپاهیان صدراعظم عثمانی، علی پاشا را مغلوب کردند. در این جنگ، شاهقلی بابا و علی پاشا نیز کشته شدند. سپس حدود بیست هزار جنگجوی تکلو به ر
هبری میرعلی خلیفه، جانشین شاهقلی بابا، در اطراف آماسیه و قره حصار به جنگ و گریز با سپاهیان عثمانی پرداختند در پی همین شورش ها، سلطان سلیم اول به شناسایی شیعیان باشنده در قلمرو عثمانی پرداخت و چهل هزار تن از آنان را کشت یا زندانی کرد. با این حال، سران تکلو در دوره شاه اسماعیل از امرای بزرگ قزلباش شدند، از جمله ساروعلی مهردار، برون سلطان حاکم مشهد، چوهه سلطان حاکم کلهر و بعدها حاکم اصفهان، قراجه سلطان حاکم همدان، علی سلطان حاکم قزوین و یکان بیگ. در سال ۱۵۲۷میلادی صدها تن از ایل تکلو برای جنگ با فرخ یسار شروانشاه، همراه سایر قزلباشان در اطراف ارزنجان به شاه اسماعیل اول پیوستند و تا پایان عمر او در بیشتر جنگ ها یاری اش دادند. ایل تکلو و تشکیل قوای قزلباش. تکیه گاه عمده پادشاهان صفوی، قبایل تُرک بودند که در آغاز از هفت قبیله تشکیل می شدند و عبارت بودند از: تکه لو، شاملو، روملو، استاجلو، افشار، قاجار و ذوالقدر. این قبایل بعدها به نام مشترک قزلباش خوانده شدند. میراث. استان آنتالیا در ترکیهٔ امروزی تا سال های نخستین جمهوری ترکیه تحت عنوان سنجق تکه (sanjak Teke) نام گذاری شده بود. در حال حاضر نیز شبه جزیرهٔ غرب آنتالی
ا شبه جزیره تکه نام دارد.
بنفشه خم شده روی چمن نخستین کتاب خواننده و ترانه نویس آمریکایی لانا دل ری است. این مجموعه با همراهی بیش از سی شعر اصلی و عکاسی، شامل «۱۳ قطعه شعر طولانی» و چند قطعه کوتاه، نخستین مجموعه منتشر شده دل ری خواهد بود که توسط سایمون اند شوستر در ۲۹ سپتامبر سال ۲۰۲۰ عرضه شد. در دسامبر ۲۰۱۹، دل ری اعلام کرد که برای همراهی کتاب، یک آلبوم گفتاری با همراهی موسیقی توسط جک آنتونوف، که قرار بود در ژانویه سال ۲۰۲۰ منتشر شود را عرضه خواهد کرد. به دنبال تأخیر به دلیل مشکلات شخصی، این آلبوم قرار بود در ماه فوریه از طریق اینترسکوپ/پالیدور منتشر شود. تاریخ انتشار نهایی کتاب برای ۹ ژوئیه اعلام شد که کتاب صوتی در تاریخ ۲۷ ژوئیه ۲۰۲۰ منتشر شد و به دنبال آن یک کتاب گالینگور در ۲۹ سپتامبر سال ۲۰۲۰ عرضه می شود. نیمی از درآمد حاصل از این کتاب به پروژه ناوارو واتر اهدا خواهد شد. پیش زمینه و توسعه. دل ری از آغاز حرفه موسیقی خود، اظهار داشت که چگونه از اشعار والت ویتمن و آلن گینزبرگ در ترانه نویسی خود الهام و نقش مؤثری داشته است. او چندین شعر را که از آن به عنوان مونولوگهای گفتاری در ویدئو و نماهنگ ها استفاده کرده است را سروده است که قابل
توجه ترین آن ها قطعات سودازدگیای است که در فیلم های "رفتن "(۲۰۱۲) و "تروپی کو "(۲۰۱۳) به نمایش درآمده است که در "تروپی کو" نیز اشعاری از "برگ های چمن" والت ویتمن را می خواند. در سال ۲۰۱۸، دل ری خواست خود را برای انتشار یک کتاب شعر اعلام کرد. او توضیح داد که چگونه در سال ۲۰۱۷ به دنبال انتشار آلبومش، "نورمن فاکینگ راک ول!" (۲۰۱۹)، شروع به نوشتن کتاب شعر کرده بود. مدت کوتاهی پس از آن، دل ری فاش کرد که خودش کتاب را جلد می کند و نسخه هایی را نیز به کمتر از قیمت یک دلار به فروش می رساند. دل ری در پاسخ به این سؤال که چرا این کتاب ارزان قیمت است، پاسخ داد: «زیرا افکار من بی ارزش است.» دل ری در طول چرخه تبلیغاتی برای آلبوم "نورمن فاکینگ راک ول!"، این کتاب را متشکل از «سیزده قطعه شعر بلند» توصیف کرد، اگرچه او از آن زمان تاکنون قطعه های کوتاه تری در میان قطعات دیگر از جمله «هرگز به بهشت»، «خوشحال» و «پسخدمت آرام- آبی تا ابد» را در رسانه های اجتماعی منتشر کرده است. کتاب صوتی. بنفشه خم شده روی چمن علاوه بر کتاب فیزیکی، به عنوان کتاب صوتی در تاریخ ۲۸ ژوئیه سال ۲۰۲۰ به صورت فرمت پخش آنلاین از طریق اینترسکوپ و پالیدور رکورد
ز با تک آهنگ جداگانه «من کی هستم تو را دوست دارم» در دسترس قرار گرفت. اشعار موسیقی با همراهی جک آنتونوف، همکار مکرر دل ری و تهیه کننده آلبوم او، "نورمن فاکینگ راک ول!" (۲۰۱۹) تهیه شده است. پس از اعلام این کتاب، دل ری قصد خود را برای انتشار آلبوم کلمه گفتاری اعلام کرد. دل ری در پخش زنده اینستاگرام خود اعلام کرد که این آلبوم نیز به قیمت یک دلار خواهد بود و ۵۰ درصد درآمد حاصل از آن به خیریه های حمایت از ثبات سرزمین بومی آمریکا و حمایت از حقوق بومی در ایالات متحده اهدا می شود.
واندراستراک () یک عطر زنانه از الیزابت آردن، آی ان سی. است که برای خواننده-ترانه ‎سرای آمریکایی تیلور سوئیفت ساخته شده است، عطر با ترانه سوئیفت «جادوشده» از سومین آلبوم استودیویی اش "حالا صحبت کن" (۲۰۱۰) هم نام است. محصول در ۲۱ اکتبر ۲۰۱۱ در ایالات متحده منتشر شد.
سونی ان ای ایکس-۵آر () یک دوربین دیجیتال دارای بدنه اس ال آر کوچک می باشد، حسگرهای دوربین دارای ۱۶٫۱ مگاپیکسل موثر و حسگرهای دریافت کننده نور آن ۱۶٫۷ مگاپیکسل می باشد. این دوربین توسط سونی ساخته شده است که در ۲۹ اوت ۲۰۱۲ منتشر شد.
کوهستان یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی حصه اول کوهستان واقع شده است. کوهستان ۱٬۵۳۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
تگاب یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی تگاب واقع شده است. تگاب ۶٬۶۲۸ نفر جمعیت دارد و ۱٬۳۲۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بوریسوف آرنا یک ورزشگاه فوتبال در باریساو در بلاروس است. بوریسوف آرنا خانه باشگاه فوتبال باته بوریسف و تیم ملی فوتبال بلاروس نیز است. گنجایش رسمی ورزشگاه، ۱۳٫۱۲۶ تماشاگر اعلام شده است.
گوگی مورمانوویچ کوگواشویلی (؛ زادهٔ ۲۶ آوریل ۱۹۶۹ در کوتائیسی) کشتی گیر پیشین اتحاد جماهیر شوروی و روسیه می باشد. او اصالتی گرجستانی دارد و در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۹۲، ۱۹۹۶ و ۲۰۰۰ در رقابت های کشتی فرنگی شرکت کرده است. کوگواشویلی پنج نشان طلای مسابقات قهرمانی جهان، چهار نشان طلای رقابت های قهرمانی اروپا و همچنین مدال برنز بازی های المپیک ۱۹۹۲ را کسب کرده است. او سرمربی تیم ملی فرنگی روسیه می باشد.
ایوان وینتر (، زادهٔ لندن) نویسندهٔ رمان سبک خیال پردازی اهل کانادا است. او رمان نخستش با عنوان "خشم اژدهایان" را در سال ۲۰۱۷ و به صورت آنلاین منتشر کرد. این رمان خیال پردازانه ملهم از اساطیر خوسایی (زیمباوه امروزی) است. موفقیت این رمان باعث شد انتشارات اربیت بوکز با او برای انتشار مجموعه ای چهارجلدی با عنوان «سوزان» قرارداد ببندد.
غوره مسما از غذاهای محلی گیلان است. این غذا با گوشت قرمز یا مرغ درست می شود و با توجه به استفاده از غوره و آب غوره در آن دارای طعمی ترش است. مواد لازم. در تهیه این خورش از غوره بدون هسته استفاده می شود.
بروس هربرت ماهان(بروسه اچ. ماهان) یک شیمی فیزیک دان و استاد شیمی در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی بود که به دلیل فعالیت در زمینه اصول واکنش های شیمیایی و فداکاری در آموزش شیمی شهرت داشت. او استاد تز دکترای برنده جایزه نوبل یوان تی. ی لی بود. اوایل زندگی. بروس ماهان در ۱۷ اوت سال ۱۹۳۰ به دنیا آمد و فرزند آرتور اچ. ماهان و کلارا بلانش گری ماهان بود و در نیو بریتین، کنتیکت بزرگ شد. او کوچکترین از میان سه فرزند بود. هاروارد. او در سال ۱۹۴۸ به کالج هاروارد وارد شد و در سال ۱۹۵۲ با درجه AB در رشته شیمی به عنوان یکی از دانشجویان برتر فارغ التحصیل شد. وی کار دکتری خود در دانشگاه هاروارد با همکاری شیمی دان جسمی جرج کیستیاکویکی در زمینه فوتولیز متیل کتن انجام داد. . وی در ۱۹۵۶ دکترای خود را دریاف کرد. برکلی و درگذشت. ماهان در سال ۱۹۵۶ به عنوان مربی در گروه شیمی دانشگاه کالیفرنیا، برکلی استخدام شد و در طول دوران حرفه ای خود در آنجا ماند. در سال ۱۹۵۹ استادیار گشت و در سال ۱۹۶۸ به عنوان رئیس گروه منصوب شد. تحقیقات ماهان در زمینه سینتیک فاز گاز و فوتولیز، به ویژه شیمی یونی فاز گازی انجام شد. یوان تی. لی دکتری خود را تحت سرپرستی
او دریافت کرد. وی در سال ۱۹۷۵ به اسکلروز جانبی آمیوتروفیک مبتلا شد و در ۱۲ اکتبر ۱۹۸۲ در سن ۵۲ سالگی درگذشت. جوایز و افتخارات. وی در سال ۱۹۶۸ جایزه انجمن شیمیایی آمریکا را دریافت کرد. وی در سال ۱۹۷۶ به عضویت در آکادمی ملی علوم انتخاب شد. کرسی شیمی فیزیک بروس ماهان در سال ۲۰۰۵ تأسیس شد. هم چنین جایزه تدریس بروس ماهان به مربیان برجسته شیمی دانش آموخته دانشگاه کالیفرنیا اهدا می شود.
سایپا آریا یک خودروی شاسی بلند کراس اوور توسعه یافته از شرکت خودروسازی سایپا می باشد. این خودرو به همراه ری را نخستین خودروهای کراس اوور ساخت ایران هستند و برای تولید انبوه در کشور، برنامه ریزی هایی برای تولید آن بر روی پلتفرم SP100 سایپا صورت گرفته است. پروژه طراحی و ساخت این خودرو از سال ۱۳۹۹ آغاز و درنهایت در سال ۱۴۰۱ برای نخستین بار رونمایی شد. قرار است تولید این خودرو در سال ۱۴۰۴ آغاز شود و در نمایشگاه های سایپا قابل مشاهده است. طراحی. نخستین کراس اوور ایران روی سکو سایپا شاهین توسعه یافته است که این سکو از پلت فرم بی تویوتا که در خودروهایی چون تویوتا بلتا و تویوتا یاریس ایکس پی۹۰ استفاده شده، ریشه گرفته است. اطلاعات آن خودرو، از طریق شرکت های چینی به دست سایپا رسید و این شرکت، بعدها مدعی شد که این سکو را توسعه داده است. ویژگی های فنی. موتور. طبق اعلام سایپا، این خودرو از یک موتور چهارسیلندر خطی با حجم ۲٫۰ لیتر و مجهز به فناوری تزریق مستقیم بنزین (GDI) با کد 4J20V بهره خواهد برد که توانایی تولید ۱۵۰ اسب بخار قدرت و ۲۰۴ نیوتن متر گشتاور را دارد. گفتنی است که این موتور تحت لیسانس شرکت میتسوبیشی می باشد. آف
رود. این خودرو که دومین خودرو کراس اوور ایرانی شمرده می شود، بلندی بیشتری از کراس های معمول دارد؛ اما توانایی آفرود را ندارد. ایمنی. سایپا گفته است که این خودرو می تواند سه ستارهٔ ایمنی سازمان یورو ان سی ای پی را به دست آورد.
کَسکِیدز شمالی یا آبشارهای شمالی () قسمتی از رشته کوه کسکیدز از غرب آمریکای شمالی می باشد. این رشته کوه در مرز استان بریتیش کلمبیا و ایالت واشینگتن واقع شده است و به طور رسمی در آمریکا و کانادا به عنوان «کوه های کَسکِیدز» نام گذاری شده است. قسمت کانادایی آن برای آمریکایی ها تحت عنوان «کسکیدز کانادایی» شناخته شده است. این رشته کوه غالباً غیر آتشفشانی است اما شامل آتشفشان چینه ای کوه بیکر، و که قسمتی از است می باشد.
یوبیکیتون پروتئین لیگاز E3 مارچ۲ () یک آنزیم است که در انسان توسط ژن «"MARCH2"» کُدگذاری می شود. این آنزیم نقش مهمی در بازیافت پروتئین پوسته ای سلول ایفا می کند.
سپتین ۲ () که با نام سپت۲ (SEPT2) هم شناخته می شد، یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"SEPT2"» کُدگذاری می شود. این پروتئین قادر است با سپتین ۶ و سپتین ۷ ترکیب شده و یک رشته باریک پروتئینی ایجاد کند. از بین رفتن ژن های سازندهٔ این سه پروتئین سبب می شود رشته های اکتین از هم باز شده و سلول قطبیت خود را از دست بدهد. پروتئین سپتین ۲ با مولکول های زیر تعامل پروتئین-پروتئین دارد:
نسل کشی گواتمالا، نسل کشی سرخپوستان مایا، یا هولوکاست خاموش، عنوانی برای قتل عام شهروندان مایایی در دوران دولت نظامی گواتمالا است. این قتل عام در عملیات های نظامی برای خاموش کردن اعتراضات در این کشور رخ داده است. از سال ۱۹۶۵م-۱۳۴۴ش، قتل عام، سر به نیست کردن، شکنجه، اعدام های خلاصه شبه نظامیان (محاکمات کوتاه) و خصوصاً اعدام افراد غیرنظامی که با شورشیان همکاری می کردند توسط نیروهای امنیتی مورد حمایت دولت ایالات متحده آمریکا بسیار شایع بوده است. اینگونه اقدامات، سیاست پایا و دیرینه رژیم نظامی گواتمالا بوده که مقامات رسمی ایالات متحده از آنها آگاه بوده اند. طی گزارشی (۱۹۸۴) «قتل هزاران نفر توسط دولت نظامی که اقتدار خود را با ترور حفظ می کند» اعلام می گردد. دیده بان حقوق بشر، عملیات های دولت نظامی را اقدامات «فوق العاده بی رحمانه» توسط نیروهای مسلح علیه غیرنظامیان غیر مسلح توصیف می کند. این سرکوب ها در استانهای شمالی که عمدتاً بومیان زندگی می کردند و چریک های EGP (ارتش چریک های فقرا) در آن فعالیت داشتند به سطحی رسید که می توان آنرا نسل کشی نامید. به طور سنتی، سیستم نظامی حاکم، بومیان مایایی را به دیده افرادی پست ت
ر و مادون انسان می انگاشتند و با شکل گیری شورش های بومیان، نظامیان کشتار و ناپدید کردن وسیع روستاییان بومی را آغاز کردند. در حالیکه کشتار روستاییان بومی قبل تر نیز در جنگ اتفاق افتاده بود، استفاده سیستماتیک از ترور علیه جمعیت بومیان حدود سال ۱۹۷۵ آغاز گردید و در میانه دهه ۸۰ میلادی به اوج خود رسید. در جریان این مناقشات، نظامیان ۶۲۶ قتل عام را علیه بومیان مایایی ترتیب دادند. ارتش گواتمالا به تنهایی نابودی ۴۴۰ روستا را بین سالهای ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۳، که شدیدترین فاز سرکوب ها اتفاق افتاد، به صورت رسمی تأیید کرده است. در بعضی از شهرها مثل رابینال و نباج، حداقل یک سوم روستاها تخلیه یا نابود شد. در سال ۱۹۸۵ تحقیقی توسط "بخش نوجوانان دیوان عالی کشور گواتمالا" انجام شد که بواسطه آن مشخص گردید بالای ۲۰۰٬۰۰۰ کودک حداقل یکی از والدین خود را در کشتارها از دست داده اند. از این تعداد، ۲۵ درصد هر دو والدین خود را از دست داده بودند که به عبارت دیگر حدود ۴۵ هزار تا ۶۰ هزار گواتمالایی بالغ طی پنج سال از ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۵ کشته شده اند. این آمار بدون در نظر گرفتن کودکانی است که در وقایعی همچون کشتارهای ریو نگرو هدف قتل عام دسته جمعی قرار گر
فته بودند. ژنرال افراین ریوس مونت (۱۹۸۲–۱۹۸۳) به دلیل نقش وی در فجیع ترین مرحله نسل کشی بومیان مقصر شناخته شد. تخمین زده می شود ۲۰۰٬۰۰۰ گواتمالایی در طول جنگ داخلی گواتمالا کشته شدند، این آمار ۴۰٬۰۰۰ نفر که «ناپدید شدند» را نیز شامل می شود. ۹۳ درصد اعدام های غیرنظامی توسط نیروهای دولتی انجام شده است. از ۴۲٬۲۷۵ مورد قتل و «ناپدید شدن» که توسط کمیسیون تبیین تاریخ (CEH) ثبت شده است، ۸۳٪ قربانیان مایا و ۱۷٪ لادینو بودند. "کمیسیون شفاف سازی تاریخی تحت حمایت سازمان ملل متحد" در سال ۱۹۹۹ به این نتیجه رسید که نسل کشی به دست نیروهای مسلح تحت حمایت ایالات متحده اتفاق افتاده است، و اینکه آموزش افسران گواتمالایی در فنون ضد شورش توسط ایالات متحده آمریکا «در طول درگیری های مسلحانه، تأثیر قابل توجهی در نقض حقوق بشر داشته است.» سازمان ترور. سازمان اطلاعات و امنیت گواتمالا عمدتاً توسط دو گروه اداره می شده است: یکی بخش اطلاعات ارتش که با عنوان "G-2" یا S-2 شناخته می شود و واحد اطلاعاتی دیگر به نام ریاست امنیت ریاست جمهوری که با نام "Archivo" یا AGSAEMP (بایگانی و خدمات پشتیبانی ستاد عمومی ریاست جمهوری) شناخته می شود. "سازمان ا
طلاعاتی Archivo" با بودجه و پشتیبانی مشاوران آمریکایی در زمان رئیس جمهور انریکو پرالتا آزوردیا تشکیل شد. این سازمان طی این مدت به نام "سازمان اطلاعات ریاست جمهوری" شناخته می "شد". یک بانک اطلاعاتی ارتباط از راه دور موسوم به مرکز ارتباطات منطقه ای یا "La Regional" در این آژانس به وجود آمد که کار یکپارچه سازی آنرا سهولت بخشید و به عنوان بخش مهمی از شبکه اطلاعاتی گواتمالا عمل کرد. این بانک اطلاعاتی یکپارچه و قدرتمند، "La Regional،" بین "آژانس اطلاعاتی ریاست جمهوری" و کلیه ارگانهای اصلی امنیتی، از جمله پلیس ملی، گارد خزانه داری، پلیس قضایی، از طریق فرکانس بینابینی VHF-FM ارتباط برقرار می کرد. "La Regional" همچنین به عنوان منبعی برای سوابق و اطلاعات جمع آوری شده بکار گرفته می شد. این اطلاعات در مورد مظنونین اطلاعاتی بود که برای شناسایی چپ ها، اتحادیه های صنفی، فعالان دانشجویی، روحانیت و غیره مورد استفاده قرار می گرفت. همچنین، از این اطلاعات برای تهیه لیست افرادی که ترور شده بودند استفاده می شد. دستور برای اجرای ترورها و «سر به نیست کردن» از سلسله مراتب به نیروهای امنیتی سطح پایین تر مانند "پلیس قضایی" (که بعداً به
عنوان "کارآگاهان پلیس ملی" و DIT تغییر نام دادند) یا گارد خزانه داری "منتقل می شد." این فرامین محرمانه، افرادی را از پادگانهای ارتش استان فرا می خواند تا برای اهداف نامشخص به پایتخت فرستاده شوند. فرماندهان ارتش استان ها یا با تماس مستقیم فرماندهان استانی، نیروهای محرمانه پلیس خزانه داری و پلیس ملی برای انجام ماموریت ها در دسترس بودند. این نیروهای "محرمانه" در پایتخت با استفاده از این سیستم گردآوردی شدند و اغلب در عملیات پنهانی شامل استفاده از «جوخه های مرگ» مورد استفاده قرار می گرفتند. دادگاه حقوق بشر بین آمریکایی اظهار داشته است که سرویس های اطلاعاتی در گواتمالا مسئول نقض متعدد حقوق بشر در این کشور هستند. کمیسیون حقیقت یاب می نویسد که فعالیت این سرویس های اطلاعاتی شامل استفاده از مراکز بازداشت غیرقانونی یا «زندان های مخفی» بود که تقریباً در کلیه مکان های نظامی وجود داشت. این زندان های مخفی در بسیاری از تأسیسات پلیس و حتی در خانه ها و سایر اماکن خصوصی نیز قرار داشتند. در این مکانها، قربانیان نه تنها از آزادی محروم می شدند بلکه تقریباً برای روزهای پیاپی تحت بازجویی، شکنجه قرار می گرفتند، لازم است ذکر شود در ب
یشتر موارد، بازداشت شدگان ناپدید شدند یا اعدام شدند. CEH اظهار داشت که گروه های چریکی به هیچ وجه در جریان درگیری مسلحانه داخلی، از توانایی نظامی لازم برای تهدید قریب الوقوع برای دولت برخوردار نبوده اند. مبارزان شورشی بسیار کمتر از آن بودند که بتوانند در عرصه نظامی با ارتش رقابت کند. نیروهای ارتشی دارای تعداد بیشتری سرباز و تسلیحات برتر و همچنین آموزش و هماهنگی بهتر می بودند. دولت و ارتش به خوبی می دانستند که ظرفیت نظامی شورشیان تهدیدی واقعی برای نظم سیاسی گواتمالا بحساب نمی آید. CEH نتیجه می گیرد که دولت عمداً تهدیدات نظامی شورشیان را بزرگنمایی کرده است، تا با عنوان دشمن داخلی سرکوب ها و قتل عام را توجیه نماید. برچسب زدن به تمامی مخالفان اعم از دموکرات و غیر-دموکرات، معترضان صلح طلب یا چریکی، کمونیست یا غیر کمونیست، جهت توجیه جنایات متعدد نظامیان تحت حمایت دولت ایالات متحده بوده است. در مواجهه با مخالفت های گسترده سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی، دولت رو به سرکوب، سر به نیست کردن و ارعاب مخالفان آورد. دولت این کار را توسط ارتش و نیروهای امنیت ملی انجام داد. بر این اساس، CEH توضیح می دهد که چرا اکثریت قربانیا
ن، چریک نبودند و شهروندان معمولی این کشور بحساب می آمدند. در این کشتار برنامه ریزی شده قرار بر قتل عام ۳۵٬۰۰۰ نفر بود. سرکوب در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰. در اواسط دهه ۱۹۶۰، استفاده از ترور توسط نیروهای نظامی و انتظامی در گواتمالا شایع شد. دولت نظامی شروع به استفاده از "سر به نیست کردن" به عنوان یک تاکتیک برای از بین بردن زیرساختهای چریک های PGT و MR-13 کرد. در سوم و پنجم مارس ۱۹۶۶، G-2 و پلیس قضایی گواتمالا به سه خانه در شهر گواتمالا یورش بردند و اعضای بیست و هشت اتحادیه صنفی و همچنین اعضای PGT را دستگیر کردند. افراد دستگیر شده عمدتاً عضو کمیته مرکزی PGT بودند. در میان دستگیرشدگان رهبر فدراسیون روستاییان، لئوناردو کاستیلو فلورس، قرار داشت. همگی این افراد در حالی که در بازداشت نیروهای امنیتی بودند "ناپدید" شدند و در ماه های بعد توسط مطبوعات گواتمالا به "۲۸" مشهور گردیدند. این حادثه با موجی از "ناپدید شدن هاًی بدون توضیح در شهر گواتمالا و حومه آن ادامه یافت که در مطبوعات گواتمالا بازتاب داشت. هنگامی که سانسور مطبوعات برای مدت کوتاهی برداشته شد، بستگان "۲۸" و شهروندان دیگری که در منطقه نظامی زاکاپا-ایزابل ناپدید شده بودن
د، برای پیگیری موضوع به مطبوعات یا به انجمن دانشجویان (AEU) مراجعه کردند. بعداً با استفاده از بخش حقوقی این انجمن، AEU به نمایندگی از افراد "ناپدید شده" برای حکم آزادی آنها به دستگاه قضایی فشار آورد. دولت هرگونه دخالت در قتل ها و ناپدید شدن ها را تکذیب کرد. در ۱۶ ژوئیه ۱۹۶۶، AEU گزارش مفصلی در مورد سوءاستفاده از قدرت در ماه های پایانی رژیم پراتالا منتشر کرد. در این گزارش از سی و پنج فرد به عنوان عوامل درگیر در قتل ها و سر به نیست کردن ها نام برده شد. عمده این افراد از جمله کمیساران نظامی و اعضای پلیس آمبولانس نظامی (PMA) بودند که با سازمان اطلاعاتی G-2 همکاری می کردند. پس از انتشار این گزارش، حملات "جوخه مرگ" به انجمن دانشجویان و دانشگاه سان کارلوس شدت گرفت. بسیاری از دانشجویان حقوق و اعضای انجمن دانشجویان ترور شدند. استفاده از چنین تاکتیک هایی برای خاموش کردن صدای معترضان، پس از مراسم سوگند رئیس جمهور جولیو سزار مندز مونته نگرو افزایش یافت. رئیس جمهور در تلاش برای جلب عناصر راست گرا در ارتش به آنها این اختیار را داد تا از هر وسیله ای برای بازگشت آرامش به کشور استفاده کنند. متعاقباً ارتش برنامه ضد شورش را به
طور خودمختار از خانه ریاست جمهوری اجرایی کرد و سرهنگ مانوئل فرانسیسکو سوزا اویلا معاون وزیر دفاع را به عنوان «هماهنگ کننده اصلی عملیات ضدشورش» منصوب کرد. علاوه بر این، ستاد کل ارتش و وزارت دفاع، کنترل آژانس اطلاعاتی ریاست جمهوری را به دست گرفتند و آن را به عنوان سرویس امنیت ملی گواتمالا (SSNG) تغییر نام دادند. در شهرها و حومه آنها، افراد مظنون به همکاری با چپ گرایان به طور بی سابقه ای ناپدید شدند یا به قتل رسیدند. در حومه شهرها بیشتر «سر به نیست شدن ها» و قتل ها توسط گشت های ارتش و پلیس های PMA صورت می گرفت در حالی که در داخل شهرها آدم ربایی و «ناپدید شدن» معمولاً توسط افراد مسلح لباس شخصی انجام می شد که وابسته به ارتش یا نیروهای انتظامی نبودند. پلیس و ارتش، هر گونه ارتباط با این افراد را انکار کردند و انگشت اتهام را به سمت جوخه های مرگ شبه نظامی نشانه رفتند. این جوخه ها مرتبط با راست گرایان بودند که مستقل از دولت گواتمالا عمل می کردند. یکی از بدنام ترین جوخه های مرگ که در این دوره فعالیت داشت، MANO بود که به نام "Mano Blanca" که به معنی دست سفید است نیز معروف بود. این گروه در ابتدا توسط جنبش لیبرال ملی (MLN)
به عنوان یک جبهه شبه نظامی در ژوئن سال ۱۹۶۶ برای جلوگیری از منصوب شدن رئیس جمهور مندز مونته نگرو تشکیل شده بود اما کنترل این گروه بسرعت توسط ارتش بدست گرفته شد و بعنوان جزئی از دستگاه های ضد شورش این کشور گنجانیده شد. این جوخه مرگ در حالی که تنها گروه مرگ بود که به طور مستقل از دولت تشکیل شده بود اعضای نظامی زیادی را گردآورده بود و هزینه های آن توسط ملاکان ثروتمند فراهم می شد. گروه MANO اطلاعات خودش را از طریق سازمان های اطلاعات نظامی بدست می آورد. اولین اعلامیه های MANO در ۳ ژوئن ۱۹۶۶ در شهر گواتمالا دیده شد. در این اعلامیه ها خبر شکل گیری قریب الوقوع «دست سفید» یا «دستی که خائنان به سرزمین پدری را ریشه کن خواهد کرد» منتشر شد. در اوت ۱۹۶۶، اعلامیه های MANO از طریق هواپیماهای سبک در سراسر شهر گواتمالا پخش شدند. این هواپیماها آشکارا در پایگاه نیروی هوایی لا آرورا فرود آمدند. پیام اصلی فرود آمدن این هواپیماها در پایگاه ارتش این بود که همه شهروندان میهن پرست باید کاملاً از ابتکار عمل ضد شورش ارتش حمایت کنند. پیام این عملیات ها این بود که ارتش بزرگترین نهاد برای حفظ نظم و افتدار در هر طول و عرض جغرافیایی بود و ا
ینکه «حمله به ارتش، ایجاد تفرقه در آن، یا حتی آرزو برای نابودی آن به طور قطع خیانت به میهن است.» برنامه زاکاپا: ۱۹۸۹–۱۹۶۶ (۱۳۴۵ تا ۱۳۶۸). در اکتبر سال ۱۹۶۶، با افزایش کمک های نظامی ایالات متحده، ارتش ۵۰۰۰ نفری گواتمالا عملیات گسترده ای با عنوان برقراری نظم و به نام «عملیات گواتمالا» را در بخش های زاکاپا و ایزابل انجام داد. سرهنگ کارلوس آرانا اوزوریو به عنوان فرمانده «منطقه نظامی زکاپا-ایزابال» منصوب شد و با هدایت و آموزش ۱۰۰۰ کلاه سبز ارتش آمریکا مسئولیت برنامه ضد شورش علیه بومیان مایایی را به عهده گرفت. تحت فرمان سرهنگ آرانا، استراتژیست های نظامی، جوخه های مرگ شبه نظامیان را تشکیل می دادند تا مکمل یگان های منظم ارتش و پلیس در عملیات ترور مخفیانه علیه پایگاه پشتیبانی غیرنظامیان FAR عمل کنند. نیرو، سلاح، بودجه و دستورالعملهای عملیاتی به این سازمان ها توسط نیروهای نظامی تحویل داده می شد. جوخه های مرگ با مصونیت از مجازات اداره می شدند، به این ترتیب که توسط دولت به آنها اجازه داده می شد تا بومیان متهم به شورش و افرادی که از آنها حمایت می کردند را به قتل برسانند. عضویت غیرنظامیان در واحدهای شبه نظامی ارتش، عمدتاً
توسط طرفداران راست گرایان افراطی و وابسته به جنبش لیبرال ملی (MLN) صورت می پذیرفت. این جنبش توسط ماریو ساندوال آلارکین که در کودتای ۱۹۵۴ نقش داشت تأسیس و رهبری می شد. تا سال ۱۹۶۷، ارتش گواتمالا ادعا کرد که ۱۸۰۰ شبه نظامی را تحت کنترل مستقیم خود دارد. لیست های سیاه تهیه شد که متشکل از افرادی مشکوک به همکاری با چریک ها بود و همچنین افرادی که گرایش های کمونیستی داشتند. زمانی که سربازان و شبه نظامیان از منطقه زاکاپا عبور می کردند به طور سیستماتیک شورشیان و افراد مشکوک به همکاری با آنها را دستگیر می کردند. دستگیرشدگان یا در محل کشته می شدند یا پس از انتقال به اماکن مخفی «سربه نیست» می گشتند. در روستاهایی که ارتش آنها را حامی FAR تشخیص می داد، رهبر روستاییان را به طور علنی اعدام و افراد محلی را تهدید به اعدام بیشتر در صورت عدم همکاری روستائیان با مقامات می کرد. قرارگاه ارتش، «لا پالما»، در نزدیکی ریو هوندو در زاکاپا تنها یکی از مکان های مخفی و بیشماری بود که ارتش برای بازداشت و شکنجه مظنونین استفاده می کرد. در این مکان ها صدها مظنون به عضویت یا همکاری با FAR تحت شکنجه و اعدام قرار می گرفتند. غالباً نیروی های دولتی