Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ماری لیلیان دوک بیدل (Mary Lillian Duke Biddle) (زادهٔ ۱۶ نوامبر ۱۸۸۷ – درگذشتهٔ ۱۴ ژوئن ۱۹۶۰)، نوع دوست آمریکایی بود. اوایل زندگی. او در ۱۶ نوامبر ۱۸۸۷ با نام ماری لیلیان دوک در دورهام، کارولینای شمالی چشم به جهان گشود. نام پدرش بنجامین نیوتون دوک بود. ماری در کالج ترینیتی دورهام تحصیل کرد. کالجی که بعدها به افتخار خانوادهٔ او به دانشگاه دوک تغییر نام داد. در سال ۱۹۰۷، ماری در رشتهٔ ادبیات انگلیسی فارغ التحصیل شد. ماری از علاقه مندان پروپاقرص هنر بود و اغلب به همراه خانواده اش برای تماشای تئاتر و اپرا به نیویورک سفر می کرد. او بعدها موسیقی دان و خواننده ای موفقی شد. ماری در سال ۱۹۱۲ با شاهزاده لودویک پیگناتلی دآراگون، نجیب زادهٔ ایتالیایی، نامزد شد که البته پس از منتفی شدن ازدواج، سعی کرد خودکشی کند. حدود سال ۱۹۱۸، خانهٔ شهری آجر و آهکی پدرش در بلوار پنجم و خیابان هشتاد و دوم که سبک معماری هنرهای زیبا را داشت، به وی واگذار شد. این خانه که یکی از پنج عمارت باقی مانده در بلوار پنجم است، در سال ۱۹۰۱ ساخته شده و امروزه به نام خانهٔ بنجامین اِن. دوک شناخته می شود. ازدواج و زندگی پسین. زندگی مشترک او با آنتونی جوز
ف درکسل بیدل جونیور که در سال ۱۹۱۵ آغاز شده بود، در سال ۱۹۳۱ با جدایی به پایان رسید. نام فرزندان آنان، ماری دوک بیدل ترنت سمنس و نیکلاس بنجامین دوک بیدل بود. او و همسرش صاحب ملکی به نام «لیندن کورت» در تاری تاون، نیویورک بودند که در سال ۱۹۲۱ از خانوادهٔ ویلیام آر. هریس خریده بودند. این بنا هنوز هم به عنوان مرکز کنفرانس و املاک تاری تاون هاوس پابرجاست. در سال ۱۹۵۶، ماری بنیاد ماری دوک بیدل را بنیان نهاد. این بنیاد از زمان تأسیس تا امروز، بیش از ۲۸ میلیون دلار به سازمان-های غیرانتفاعی اهدا کرده است. بنیاد به نورمن دلو جویو، آهنگساز آمریکایی، سفارش نوشتن و ساخت قطعه ای به نام انواع آهنگ قرون وسطا را بر اساس ملودی این دولچی جوبیلو برای گروه موسیقی دانشگاه دوک و رهبر ارکسترش داد. این قطعه نخستین بار در ۱۰ آوریل ۱۹۶۳ اجرا شد. املاک ماری دوک بیدل در دورهام، کالیفرنیای شمالی از سال ۱۹۳۵ تا زمان مرگش، محل سکونت او بود. این املاک در سال ۲۰۱۳ وارد فهرست ثبت ملی اماکن تاریخی شد.
موریس هربرت داب (Maurice Herbert Dobb) (زاده ۲۴ ژوئیه ۱۹۰۰ – درگذشته ۱۷ اوت ۱۹۷۶)، اقتصاددان اهل انگلیس بود که در دانشگاه کمبریج فعالیت می کرد. داب عضو کالج ترینیتی، کمبریج بود و از وی به عنوان یکی از اقتصاددانان برجسته مارکسیست قرن بیستم یاد می شود. زندگی نامه. داب در ۲۴ ژوئیه ۱۹۰۰ در لندن متولد شد. وی پسر والتر هربرت داب و السی آنی مویر سابق است. داب و خانواده اش در حومه لندن ویلسدن زندگی می کردند. وی در مدرسه چارترهاوس در ساری که یک مدرسه شبانه روزی مستقل بود، تحصیل کرد. داب در اوایل نوجوانی و پس از مرگ مادرش شروع به نوشتن کرد. درونگرایی وی مانع از این شد که شبکه ای از دوستان داشته باشد. اولین رمان های داب محتوای فانتزی و تخیلی داشتند. وی پس از مرگ مادرش، همانند پدر خود، به مطالعه علوم مسیحیت پرداخت. سابق بر این، خانواده داب به کلیسای پرسبیتریان تعلق داشتند. داب به خاطر اوربند در نوامبر ۱۹۱۸ از خدمت نظامی معاف شد و در سال ۱۹۱۹ در کالج پمبروک در کمبریج، با اخذ کمک هزینه تحصیلی در رشته اقتصاد پذیرفته شد. در سال های ۱۹۲۱ و ۱۹۲۲ وی در هر دو بخش از امتحانات حساب اقتصاد رتبه اول را کسب کرد و برای تحصیلات تکمیلی
در مدرسه اقتصاد لندن پذیرفته شد. پس از اخذ مدرک دکترا در سال ۱۹۲۴، داب در سمت استاد دانشگاه به کمبریج بازگشت. وی در مورد عقاید کمونیستی خود با دانشجویان خود گپ می زد. یکی از دانشجویان داب به نام ویکتور کایرنان بعداً گفت: «ما در آن زمان فرصتی برای فهم دقیق نظریه مارکسیستی نداشتیم. این ایده به تازگی در انگلستان باب شده بود، اما با این وجود یک مفسر مجذوب در کمبریج به نام موریس داب داشت». خانه داب، کلیسای «سنت اندروز» در چسترتون لین، محل ملاقات مکرر کمونیست های کمبریج بود که افراد محلی آن را با نام «خانه سرخ» می شناختند. داب در سال ۱۹۲۰ به حزب کمونیست پیوست و در دهه ۱۹۳۰ عامل اصلی جنبش های کمونیستی در دانشگاه بود. یکی از نیروهای این جنبش کیم فیلبی بود که بعداً به عنوان یک جاسوس رتبه بالا در سازمان استخبارات بریتانیا مشغول به کار شد. گفته می شود که داب در کمینترن وظیفه «استعدادیابی» را برعهده داشت. در آن زمان داب یک انقلابی کمونیست در بریتانیا بود. وی از نظر اقدامات سیاسی بسیار فعال بود و به طور مداوم زمان زیادی را صرف سازماندهی تظاهرات و ارائه سخنرانی ها می کرد. داب به عنوان یک اقتصاددان معمولاً به آسیب پذیری در
برابر بحران های اقتصادی می پرداخت. داب ایالات متحده را سرمایه داری می دانست که پیسه خود را به عوض این که به کارهای عمومی اختصاص دهد، صرف برنامه های نظامی می کند. حرفه. داب بیش از ۵۰ سال عضو ترینیتی بود. وی در سال ۱۹۴۸ به عنوان همکار انتخاب شد و در آن زمان با همکاری پیرو سرافا به جمع آوری آثار و نامه های منتخب دیوید ریکاردو پرداخت. در نهایت نتایج این همکاری در یازده جلد منتشر شد و تا سال ۱۹۵۹ در فهرست کتب دانشگاهی قرار نگرفت. او در طول زندگی کاری خود دوازده کتاب دانشگاهی و بیش از ۲۴ جزوه و مقالات متعدد برای مخاطبان عمومی منتشر کرد. او اغلب در مورد اقتصاد سیاسی نوشت و ارتباطی میان زمینه اجتماعی و مشکلات موجود در جامعه و چگونگی تأثیر آن بر مبادلات بازار ترسیم کرد. او در کلاس اقتصاد مارکسیستی خود گفت: «روابط اقتصادی مردان تعیین کننده انجمن های اجتماعی مردان است». داب معتقد بود که نظام سرمایه داری طبقات مختلفی از مردم را ایجاد می کند که نتیجه به وجود آمدن این طبقات، جنگ طبقاتی خواهد بود. داب در سال ۱۹۲۵ و بعد از سفری که با کینز به روسیه داشت تا حدودی از منافع خود در درگیری های سیاسی چشم پوشی کرد. از وی به خاطر سخن
رانی های طولانی و کسل کننده که تنها تعداد کمی از دانشجویان در آن ها حاضر می شدند، به بدی یاد می شود. داب در حدود سال ۱۹۲۸ سمت های دیگیری نیز بر عهده داشت؛ از جمله تدریس در یک مدرسه تابستانی، ریاست دانشکده اقتصاد حزب کمونیست بریتانیا و کمک به راه اندازی شرکت فیلمسازی حزب. او با عقاید متفاوتی در درون حزب مواجه شد و تأکید کرد که عقلانیت و فعالیت سیاسی به طور متقابل انحصاری نیستند. داب در سال ۱۹۳۱ با باربارا ماریان نیکسون به عنوان همسر دوم خود ازدواج کرد و تا پایان عمر با او ماند. باربارا هرگز ادعا نکرد که یک کمونیست است، اما در حزب کارگر فعال بود. وی همچنین در حالی که برای اکتور شدن تلاش می کرد، عضو شورای شهرستان لندن بود. زندگی شخصی داب مورد توجه ویژه همکارانش بود. کالج پمبروک به خاطر وجود اختلاف نظرهای، داب را از سمت مدیر مطالعات برکنار کرد و حقوق غذاخوری او را نیز لغو نمود. داب در همان سال در مورد سفر اخیر خود به روسیه، سخنرانی کرد. نتیجه این سخنرانی منجر به آن شد که عده ای وی را «جیره خوار روسیه» خطاب کنند و همین موضوع دوباره باعث ایجاد رسوایی کوچکی در کمبریج شد. داب در مقاله ای که در تایمز منشر نمود، ادعا ک
رد که کدام ارتباطی با اتحاد جماهیر شوروی ندارد. انتشارات هوگارت. انتشارات هوگارت با هدف چاپ مطالبی برای تشویق تبادل آزاد ایده ها، توسط ویرجینیا و لئونارد وولف تأسیس شد. لئونارد وولف شخصاً یک ضد امپریالیست بود و اعتقاد داشت که تبادل فکری همان تبادل اقتصادی در فرم مادی است. مقالات داب، آمیخته ای از تبادل فکری به دلیل معرفی و دفاع از مارکسیسم و اندکی از نوشته های قابل فروش بودند. آثار این انتشارات احتمالاً انعکاس دهنده نظرات لئونارد و ویرجینیا وولف بود. بعدتر لئونارد وولف کتاب سفارشی دکترین سیاسی و اجتماعی کمونیسم را منتشر کرد. وی ابتدا از موریس داب و یک نویسنده دیگر خواسته بود که چنین کتابی تألیف کنند که هر دو نویسنده این درخواست را رد کرده بودند. میان «سال های ۱۹۲۴ و اواخر دهه ۱۹۳۰، انتشارات هوگارت هشت کتاب در مورد روسیه، کمونیسم و مارکسیسم منتشر کرد… انگیزه های این تألیفات که مورد حمایت لئونارد وولف بودند، سیاسی و آموزشی عنوان شد». داب دو کتاب را با همکاری انتشارات هوگارت منتشر کرد. اولین کتاب، روسیه امروز و فردا (۱۹۳۰) نام داشت. داب این کتاب را پس از بازگشت از روسیه و با همکاری کینز نوشت. وی در این تألیف در
مورد اقتصاد، سیاست، صنعت و کلتور شوروی اظهار نظر می کند. در دهه ۱۹۳۰ این کتاب فروش بسیار زیادی داشت. تألیف دوم داب، در مورد مارکسیسم امروز (۱۹۳۲) نام داشت و به عنوان مقدمه ای ابتدایی در مورد کمونیسم برای عموم مردم در نظر گرفته شد. مرگ و میراث. موریس داب در ۱۷ اوت ۱۹۷۶ درگذشت. در آن موقع وی تعهد قبلی خود به اقتصاد روسیه را زیر سؤال برده بود. آرمان های کمونیستی داب زنده ماند. او دو شاگرد برجسته به نام های آمارتیا سن و اریک هابسبام داشت. در سال ۱۹۹۸ سن برنده پاداش یادبود نوبل در علوم اقتصادی شد. وی بعدتر در سال ۱۹۹۹ به خاطر تحقیقاتش در اقتصاد رفاه برنده پاداش بهارات راتنا شد و همچنین اولین پاداش جان مینارد کینز چارلستون-EFG را برای خدماتش در همین زمینه از آن خود کرد. سن مانند داب یکی از اعضای کالج ترینیتی است. هابسبام مانند داب در دانشگاه کمبریج تحصیل کرد و یک مورخ مارکسیست بود. وی آثار متعددی دربارهٔ مارکسیسم منتشر کرد و در گروه مورخان حزب کمونیست و حزب کمونیست بریتانیای کبیر فعالیت می کرد. تفکرات اقتصادی. داب به عنوان یک اقتصاددان، عمدتاً درگیر تفسیر نظریه اقتصادی نئوکلاسیک از دیدگاه مارکسیستی بود. وی در بحث ا
صلی مسئله محاسبات اقتصادی، به دلیل نقد مدل های سرمایه داری، سوسیالیستی برنامه ریزی شده متمرکز یا سوسیالیستی بازار مبتنی بر چارچوب نئوکلاسیک تعادل ایستا شرکت کرد. داب همچنین تفکر حاشیه گرایانه در اقتصاد نئوکلاسیک را نقد می کرد. این مبحث از زمان مرگ مارکس رایج شده بود و داب از جانب مارکس بحث می کرد. اساس حاشیه گرایی، سودمندی حاشیه ای است. سودمندی حاشیه ای، برای تعیین کمیت سطوح رضایت یک فرد مصرف کننده جنس، راهکار ارائه می دهد. میزان رضایت نیز به رفتار فرد بستگی دارد. این ایده ها نشان داد که قیمت های تعیین شده برای اجناس تا حدود بسیار زیادی تحت تأثیر تمایل افراد به خرج کردن است. ارزش مفروضی که یک فرد به یک جنس می دهد برعکس نظریه ارزش کار مارکس است. این نظریه که بر پایه ارزش، قیمت، سود بنا شده، استدلال می کند که قیمت یک جنس بر اساس میزان کار قابل قبول اجتماعی که وارد چرخه تولید می شود، تعیین می گردد. در کتاب داب با عنوان نظریات ارزش و توزیع از زمان آدام اسمیت: ایدئولوژی و نظریه اقتصادی، او استدلال کرد که بر اساس حاشیه گرایی، مطلوبیت نهایی و رضایت فردی نمی توانند قیمت ها را تعیین کنند. داب ترجیحات و سطح رضایت یک فر
د را به شدت به ثروت فردی وی وابسته می دانست، به طوری که معتقد بود سودمندی نهایی با قدرت خرج کردن تعیین می شود. به عقیده داب، توزیع ثروت به تنهایی می تواند قیمت ها را تغییر دهد، زیرا میزان خرج کردن شخص تعیین کننده قیمت هاست؛ لذا وی استدلال کرد که رفتار فردی نمی تواند بر قیمت ها تأثیر بگذارد، زیرا بسیاری از عوامل دیگر مانند نیروی کار و قدرت مصرف نیز دخیل هستند. داب مدل سوسیالیستی بازار اسکار لانگ و دستاوردهای سوسیالیست های «نئوکلاسیک» را نادیده گرفت و از آن ها با عنوان «محدود کننده غیرموجه مطالعات در سطح مشکلات روابط مبادله ای» یاد کرد. بسیاری از آثار داب به زبان های دیگر ترجمه شده اند. کتاب کوتاه او با عنوان مقدمه ای بر اقتصاد توسط روشنفکر اهل مکزیک، آنتونیو کاسترو لیال، به اسپانیایی ترجمه شد و توسط ناشر برجسته مکزیک Fondo de Cultura Economica به چاپ رسید. از سال ۱۹۳۸ تاکنون بیش از ده نسخه از این کتاب به چاپ رسیده است. داب معتقد است که چالش های اقتصادی مرکزی در سوسیالیسم، مربوط به تولید و سرمایه گذاری در جنبه های پویای آن ها است. او سه مزیت عمده اقتصادهای برنامه ریزی شده را شناسایی کرد: هماهنگی پیشین، اثرات خا
رجی و متغیرهای برنامه ریزی.
رابرت بِرِند (; – ) شیمی دان، و استاد دانشگاه اهل آلمان بود. وی نخستین فردی بود که اوریک اسید را سنتز نمود و روش تیتراسیون پتانسیومتری را معرفی کرد.
نبرد رومانی در جنگ جهانی دوم شامل چندین عملیات در داخل یا اطراف رومانی در سال ۱۹۴۴ به عنوان بخشی از جبهه شرقی بود که در آن ارتش شوروی نیروهای محور (آلمانی و رومانیایی) را در منطقه شکست داد، رومانی تغییر جهت داد، و شوروی و رومانیا نیروهای آلمانی را به داخل مجارستان راندند. نیروهای شوروی در طول حمله اومان-بوتوشانی در مارس ۱۹۴۴ وارد خاک رومانی شدند و چندین شهر در شمال مولداوی از جمله بوتوشانی را تصرف کردند. به گفته مورخ دیوید گلانتز، اتحاد جماهیر شوروی در بهار ۱۹۴۴ از طریق قلمرو مولداوی کنونی تلاش کرد به رومانی حمله کند. بین ۸ آوریل و ۶ ژوئن، ارتش اتحاد جماهیر شوروی اولین حمله یاسی-کیشینف را آغاز کرد، که نام دو شهر بزرگ یاشی (یاسی) و کیشیناو (کیشینف) در این منطقه است. مجموعه ای از درگیری های نظامی با هدف قطع خطوط دفاعی حیاتی محور در شمال رومانی انجام شد، بنابراین پیشروی بعدی ارتش سرخ به کل منطقه بالکان را تسهیل کرد. نیروهای شوروی نتوانستند بر دفاع آلمان و رومانی در منطقه غلبه کنند. به گفته گلانتز، عملیات تهاجمی در نهایت شکست خورد، عمدتاً به دلیل عملکرد ضعیف رزمی نیروهای شوروی و کارآمدی تدارکات دفاعی آلمان بود. ح
مله بزرگ نبرد رومانی — دومین حمله یاسی-کیشینف، بین ۲۰ اوت و ۲۹ اوت — پیروزی شوروی بود. ارتش ششم آلمان با حمله اولیه شوروی محاصره شد و برای دومین بار نابود شد (نخستین بار در نبرد استالینگراد بود). در ۲۳ اوت، پادشاه رومانی، مایکل کودتایی را علیه نخست وزیر یون آنتونسکو رهبری کرد. دولت جدید تسلیم متفقین شد و به آلمان اعلام جنگ کرد. فلورین کنستانتینیو مورخ رومانیایی مدعی است که این اتفاق جنگ جهانی دوم در اروپا را شش ماه کوتاه کرد. جبهه محور فرو ریخت. در شمال، ارتش هشتم آلمان با تلفات سنگین به مجارستان عقب نشینی کرد. در جاهای دیگر، بسیاری از آلمانی ها مانند نیروی امنیتی و ضدهوایی بزرگ مستقر در میدان نفتی پلویشت، قطع و اسیر شدند. قطعات دیگر نیروهای آلمانی تا جایی که می توانستند به سمت مجارستان گریختند و با رومانیایی ها و نیروهای شوروی که از طریق کوه های کارپات یورش بردند، جنگیدند. (چند گذرگاه از میان کوه ها در اختیار سربازان رومانیایی بود) پیروزی شوروی در رومانی باعث شد بلغارستان در ۲۶ اوت از محور عقب بکشد و به نیروهای شوروی اجازه داد تا در ۸ سپتامبر به آن حمله کنند. در ۲۴ سپتامبر، تقریباً تمام رومانی تحت کنترل متفق
ین بود.
گلیکولوریل یک ماده شیمیایی آلی است که از دو گروه اوره حلقوی تشکیل شده است که در یک زنجیره دو کربنه به هم متصل شده اند. این ماده به صورت پودر سفید است که در تصفیه آب، در رنگ ها و پوشش ها و گاهی اوقات به عنوان کود آهسته رهش استفاده می شود. تولید. گلیکول اوریل را می توان از واکنش دو اکی والان اوره با گلیوکسال سنتز کرد. به همین ترتیب، با استفاده از دیگر واکنش دهنده های کربونیل مجاور (یا کربونیل هیدرات)، مشتقاتی به دست می آید که گروه های عاملی مختلفی به جای اتم های هیدروژن روی زنجیره کربن دارند.
آبراهام گونزالس کازانووا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. که به نام آبراهام معروف است. وی برای باشگاه قبرس AEK لارناکا در پست هافبک میانی بازی می کند. آبراهام متولد بارسلون، کاتالونیا بوده و اولین بازی حرفه ای خود را با تیم محلی اف سی تراسا انجام داد. که در ۱۶ مسابقه در طول فصل ۲۰۰۵-۲۰۰۴ در سگوندا دیویسیون با این تیم سقوط کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کاتالونیا بازی کرده است.
نیل بارسکی (Neil Barsky)، روزنامه نگار، مدیر سابق صندوق پوشش ریسک، فیلمساز و نوع دوست آمریکایی است که بیشتر به دلیل ساخت فیلم "کخ" در سال ۲۰۱۲ و پایه گذاری پروژهٔ مارشال، سازمان غیرانتفاعی روزنامه نگاری با هدف روشن کردن نظام عدالت جنایی ایالات متحده، معروف است. اوایل زندگی و تحصیلات. بارسکی در منطقهٔ برانکس در نیویورک متولد شد. او ابتدا به لانگ آیلند و سپس به نیوجرسی نقل مکان کرد. در سال ۱۹۷۳، بارسکی به نیویورک بازگشت و این بار در لانگ آیلند زندگی کرد. او برای تحصیل در مقطع دبیرستان، به مدرسهٔ والدن رفت. او یهودی است و پشتیبانی خود از عدالت اجتماعی را به آموزه ها و تربیت یهودی اش نسبت می دهد. بارسکی تحصیلات خود را در مقطع کارشناسی در کالج اوبرلین ادامه داد و مدرک کارشناسی ارشد را در رشتهٔ روزنامه نگاری از مدرسه روزنامه نگاری کلمبیا دریافت کرد. حرفه. صندوق سرمایه گذاری تأمینی. در سال ۱۹۹۳، بارسکی به عنوان تحلیلگر برای مورگان استنلی کار خود را آغاز کرد و روی املاک تجاری و صنعت بازی فعالیت کرد. ظرف یک سال، او در فهرست تحلیلگران All star در مجلهٔ سرمایه گذار سازمانی قرار گرفت. در سال ۱۹۹۸، بارسکی و اسکات ام. سیپر
ل، فارغ التحصیل مورگان استنلی، یک صندوق سرمایه گذاری تأمینی به نام میدتَون ریسرچ را پایه گذاری کردند. بارسکی تا سال ۲۰۰۲ به فعالیت در این صندوق ادامه داد. در نوامبر ۲۰۰۷، چند ماه قبل از سقوط بازار جهانی سهام، سیپرل صندوق را تعطیل کرد. سیپرل سپس به سرمایه گذاری خطرپذیر تبدیل شد. در سال ۲۰۱۰، او نامزد جمهوری خواهان در کارزار انتخاباتی مجلس نمایندگان شد. در سال ۲۰۰۲، بارسکی از میدتون ریسرچ رفت و صندوق تأمینی خود را با نام شرکای سرمایهٔ السون، به نام فرزندانش، الکساندرا و دیویدسون، راه اندازی کرد. این صندوق سرمایه گذاری های موفقیت آمیزی در هلدینگ سیرز انجام داد و شرکت های روزنامه و مبلمان را پیش از خریداری به فروش رساند. همچنین در اوایل سال ۲۰۰۶، پیش از ترکیدن حباب مسکن، از حوزهٔ مسکن نیز خارج شد، اگرچه بارسکی به اشتباه معتقد بود که حبابی وجود ندارد. پس از پیش بینی درست محبوبیت رژیم غذایی اتکینز، صندوق نان پانرا و کریسپی کرم، را پیش از خریداری به فروش رساند. صندوق در بهترین دوران خود، ۳٫۵ میلیارد دلار سرمایهٔ تحت مدیریت خواهد داشت. در سال ۲۰۰۸، در نتیجهٔ بحران اقتصاد جهانی، آلسون ۲۴ درصد از دارایی های خود را از د
ست داد و میزان آن به ۱٫۵ میلیارد دلار کاهش یافت که دلیل اصلی آن موجودی های بزرگ در سهام انرژی و تأسیسات برق بود که همگی پس از سوددهی های بزرگ بیش از ۵۰ درصد در سال های گذشته سقوط کردند. در پایان مه ۲۰۰۹، صندوق تعطیل شد و ۸۰۰ میلیون دلار به سرمایه گذاران بازگردانده شد. رئیس سابق آلسون گفت که بارسکی مطمئن شده همهٔ کارمندان حقوق صاحبان سهام را داشته اند و بسته های سخاوت مندانه ای به مناسبت پایان فعالیت دریافت کرده اند، به طوری که تعطیلی باعث نابودی زندگی آن ها نشده است. بارسکی در تمام دوران شغلی خود در جایگاه یک سرمایه گذار (اوت ۱۹۹۸ تا مارس ۲۰۰۹) به طور میانگین، ۱۲٫۱ درصد در سال درآمد داشت. جو نوسرا، روزنامه نگار نیویورک تایمز گفت که بارسکی در سال های مدیریتش بر صندوق سرمایه گذاری تأمینی، منبع مهمی از اطلاعات در خصوص عملکرد تأمین مالی برای نوسرا بود، اما عموماً به طور ناشناس منابع را منتشر می کرد، زیرا مدیران صندوق های تأمینی واهمه داشتند که شفافیت سرمایه گذاران را به این فکر می اندازد که آن ها وظیفهٔ خود را انجام نمی دهند. روزنامه نگار. جرقهٔ علاقه مندی بارسکی به روزنامه نگاری با یک پروژه در مقطع دبیرستان در م
ورد تأثیر قوانین اتوبوسرانی بر جوامع ساکن در بوستون زده شد. او بلافاصله پس از کالج، نتوانست شغلی در رابطه با روزنامه نگاری پیدا کند و بنابراین به مدرسهٔ روزنامه نگاری کلمبیا رفت. در سال ۱۹۸۶، او فعالیت خود را در زمینهٔ اخبار آغاز کرد و در سرویس تجاری نیویورک دیلی نیوز مشغول به فعالیت شد. در سال ۱۹۸۸، او به وال استریت ژورنال رفت و در آنجا به پوشش اخبار مربوط به املاک تجاری و صنعت قمار پرداخت. در سال ۱۹۹۳، بارسکی این مجله را ترک کرد و به شغل تأمین مالی روی آورد و تا سال ۲۰۰۹ در آنجا ماند. با وجود موفقیت در زمینهٔ مالی، بارسکی به فعالیت خود به عنوان روزنامه نگار همچنان ادامه داد. در سال ۲۰۰۹، او پس از تعطیلی صندوق سرمایه گذاری تامینی اش، ماجراجویی در حرفهٔ روزنامه نگاری را از سر گرفت. بارسکی در مورد وابستگی محض بر تبلیغات برای کسب درآمد به روزنامه نگاری بدبین بوده است. این تردید موجب شد او تصمیمی آگاهانه بگیرد و با حفظ فعالیت صندوق سرمایه گذاری تأمینی، شرکت های روزنامه ای خود را تعطیل کند. بارسکی در مقام رئیس هیئت ناظران مجلهٔ کلمبیا ژورنالیسم ریویو، سازمان را ترغیب کرد تا در ارائهٔ الگوهای تجاری جدید نقش آفرینی
کند. او سازمان غیرانتفاعی ارتباطات جوانان را در تنگنا گذاشت تا به این مسئله بیندیشد که چه پروژه هایی به لحاظ مالی موجب بقای سازمان می شود. علاقهٔ بارسکی به الگوهای جدید روزنامه نگاری سرانجام او را بر آن داشت تا به همراه بیل کلر، سردبیر پیشین نیویورک تایمز، پروژهٔ مارشال را پایه گذاری کند. این پروژه که برای اولین بار در نوامبر ۲۰۱۳ از سوی بارسکی اعلام شد، در فوریه ۲۰۱۴ توانست کلر را با خود همراه کند. پوشش روزنامه ای دونالد ترامپ. بارسکی از سال ۱۹۸۵ به طور گسترده در مورد حرفهٔ دونالد ترامپ، چهل وپنجمین رئیس جمهور ایالات متحده، عمدتاً برای وال استریت ژورنال و دیلی نیوز گزارش تهیه کرده است. او در دوران روزنامه نگاری خود بارها با ترامپ مصاحبه کرده است. در سال ۱۹۹۱، بارسکی در وال استریت ژورنال، به خاطر «پوشش خبری فروپاشی امپراتوری مالی دونالد ترامپ» برندهٔ جایزهٔ Gerald Loeb Award for Deadline و/یا Beat Writing شد. در اوت ۲۰۱۶، در کارزار انتخاباتی ترامپ، بارسکی مقاله ای برای نیویورک تایمز در مورد تجربه اش از پوشش اخبار مربوط به ترامپ در جایگاه یک بازرگان نوشت. او از دورانی سخن به میان آورد که ترامپ «در آستانهٔ فرو
پاشی مالی» بود و بیان کرد او «در مقام یک تاجر در طول زندگی اش همواره با شکست روبه رو می شد»، اما همچنین اظهار داشت که او «مذاکره کننده ای ماهر با توانایی تقریباً ماوراءطبیعی در هدف گیری دقیق و حمله به نقاط ضعف مخالفانش بود و چندین نفر از رقبای اولیهٔ جمهوری خواه او به این مسئله پی برده بودند». ترامپ در دوران روزنامه نگاری بارسکی، چندین بار او را تهدید به شکایت کرد، اگرچه هرگز آن را عملی نکرد. ترامپ در کتاب خود به نام «هنر بازگشت» که در سال ۱۹۹۷ به رشتهٔ تحریر درآورد، دربارهٔ بارسکی نوشت: «از میان همهٔ نویسندگانی که دربارهٔ من نوشته اند، احتمالاً هیچ کدام خبیث تر از نیل بارسکی خبرنگار وال استریت ژورنال نبوده اند». پوشش خبری رایکرز آیلند. به دنبال افشاگری های متعدد دربارهٔ شرایط سخت و نامطلوب در مجتمع زندان نیویورک، بارسکی مقاله ای با عنوان «جزیرهٔ رایکرز را تعطیل کنید» برای نیویورک تایمز نگاشت (۱۹ ژوئیه ۲۰۱۵). بارسکی در این مقاله استدلال کرد که: «تنها راه برای ایجاد تحول رایکرز، تخریب آن است، این زندان باید برای همیشه تعطیل شود. ساختمان ها در حال فروپاشی هستند. فرهنگ زندانی آزاری نگهبانان و فرهنگ باندی خشونت د
ر این زندان ریشه دوانده است. اینجا زندان گوانتاناموی نیویورک است؛ جزیره ای منزوی، دور از دسترس نهادهای نظارتی، جاییکه قانون اساسی هرگز حاکم نیست. این جا مکانی است که عمر مفیدش سر آمده است». بارسکی در ادامهٔ این مقاله، این مسئله را مطرح کرد که «تعطیلی بدنام ترین زندان کشور پیامی قدرتمند» به نشانهٔ اصلاح عدالت کیفری ملی خواهد بود. در مارس ۲۰۱۷، دی بلازیو حمایت خود را از طرح های مربوط به بستن مجتمع جزیره رایکرز با کاهش تعداد زندانیان از ۱۰۰۰۰ نفر به ۵۰۰۰ نفر و ایجاد سیستمی متشکل از زندان های کوچک تر در هر پنج منطقه اعلام کرد. این طرح ها از سوی کمیسیون مستقلی که دربارهٔ جزیرهٔ رایکرز مطالعه کرده بود منتشر شد و بانی آن، ملیسا مارک-ویوریتو سخنگوی شورای شهر بود. پیش از این، در فوریه ۲۰۱۶، دی بلازیو ایدهٔ تعطیلی جزیرهٔ رایکرز را «مفهومی منطبق با نیات انسانی» برشمرده بود، اما به دلیل هزینه بر بودنش، آن را غیرواقعی توصیف کرد. فیلم ساز. بارسکی با مشاهدهٔ موفقیت فیلم در انتظار سوپرمن و Gasland در برانگیختن بحث در مورد مسائل زیربنایی مربوط به آن ها (مکاتب منشور و فرکینگ) الهام گرفت تا به تولید فیلم های مستند بپردازد. او «
کخ» را تهیه و کارگردانی کرد. «کخ» مستندی بود که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد (و در فوریه ۲۰۱۳ در سینما به نمایش درآمد). موضوع این مستند، نقشی بود که اد کخ، شهردار سابق نیویورک، در متحول کردن این شهر در دههٔ ۱۹۸۰ ایفا کرد. بارسکی تهیه کننده و کارگردان مستند Knuckleball!، مستند کوتاه Witnesses NY و نمایش Koch در سریال تلویزیونی مستند POV بود. پروژهٔ مارشال. پروژهٔ مارشال، یک سازمان روزنامه نگاری غیرانتفاعی به همت بارسکی بوده و هدفش پوشش مسائل مربوط به عدالت کیفری در ایالات متحده است. نیل بارسکی در سطر زیرعنوان مقالهٔ خود برای نیویورک تایمز در نوامبر ۲۰۱۳، با شرح یک جمله و پیوند به یک وبسایت مقدماتی به این نکته اشاره کرد که مشغول فعالیت روی پروژهٔ مارشال است. بیل کلر، سردبیر سابق نیویورک تایمز، در فوریه ۲۰۱۴ اعلام کرد که به این پروژه ملحق شده تا تیم تحریریه را رهبری کند. این پروژه دو مقالهٔ روزنامه نگاری پژوهشی خود را به ترتیب در اسلیت و واشینگتن پُست چاپ کرد و در نوامبر ۲۰۱۴، با بودجهٔ بارسکی و بسیاری از منابع دیگر ازجمله بنیاد فورد راه اندازی شد.
اوهایو کلمبوس باربر (Ohio Columbus Barber) (زادهٔ ۲۰ آوریل ۱۸۴۱ – درگذشتهٔ ۴ فوریه ۱۹۲۰)، بازرگان، صنعتگر و نوع دوست آمریکایی بود. او را به دلیل حق کنترلی اش در شرکت کبریت الماس که در سال ۱۸۸۱، ۸۵ درصد بازار را در اختیار داشت «شاه کبریت آمریکا» می نامیدند. در سال ۱۸۹۱، او شهر باربرتون، اوهایو را بنا نهاد و در سال ۱۸۹۴ کارخانهٔ تولیدی خود را به آنجا منتقل کرد. این کارخانه ۲۵۰ میلیون کبریت در روز تولید می کرد. او همچنین بیمارستان شهر اکرون را احداث کرد. زندگی نامه. باربر اوهایو کلمبوس (معروف به او. سی) دومین پسر جورج و الیزا باربر در میدلبری بود. میدلبری، روستایی کوچک در اوهایو بود که بعدها به آکرون ضمیمه شد. پدرش با دست کبریت درست می کرد و پسرانش خانه به خانه آنها را می فروختند. او.سی. تحصیلات رایج را در مدرسه گذراند و در ۱۵ سالگی نزد پدرش مشغول به کار شد.او.سی. باربر در ۱۶ سالگی، فروشندهٔ شرکت شد. در ۲۰ سالگی، او شریک این کسب وکار بود و در ۲۱ سالگی، به عنوان مدیر کل انتخاب شد. این شرکت در طول جنگ داخلی آمریکا با مشکلاتی مواجه شد و جورج اچ. باربر، برادر بزرگ تر او.سی. که سرباز بود، بر اثر اسهال خونی درگذشت. او
یکی از چندین مجروح جنگ بود که در اثر بیماری دارفانی را وداع گفت. تا سال ۱۸۸۰، شرکت باربر به بزرگ ترین شرکت تولیدکنندهٔ کبریت در اوهایو و یکی از بزرگ ترین شرکت های کشور تبدیل شد. رقابت بدون نظارت، حفظ ثبات را برای شرکت باربر دشوار می کرد. در سال ۱۸۸۱، شرکت باربر و ۱۱ شرکت دیگر تولید کبریت با شرکت کبریت الماس ادغام شدند. این شرکت بر بازار کبریت مسلط بود و ۸۵ درصد از بازار ایالات متحده را در اختیار داشت. باربر مدت ها در شهر خود، آکرون، پیشرو بود. او سال ها رئیس اولین بانک ملی آکرون بود و زمانی که این بانک با بانک ملی دوم ادغام شد و بانک ملی اول-دوم نام گرفت، به اتفاق آرا به ریاست مؤسسات ادغامی انتخاب شد. باربر برای بسط عملیات تولید، منطقهٔ وسیعی از شهرک نورتون را خرید و در سال ۱۸۹۱، شهر باربرتون را بنا نهاد. او قصد داشت این شهر را به الگویی برای توسعهٔ صنعتی و مسکونی تبدیل کند. باربر مراحل ابتدایی ساخت این شهر را را از طریق شرکت زمین و بهسازی باربرتون پیش برد. ظرف چند سال، این شهر با تکیه بر مناطق صنعتی و مسکونی اش گسترش یافت و با چنان نرخی رشد کرد که «شهر جادویی» لقب گرفت. مشاغل صنعتی این شهر بسیاری از مهاجران
جدید را جذب کرد. در سال ۱۸۹۴، باربر کارخانهٔ کبریت سازی خود را از آکرون به باربرتون منتقل کرد که به اقتصاد شهر کمک کرد. این کارخانه روزانه ۲۵۰ میلیون کبریت تولید می کرد. در سال ۱۸۸۹، باربر شرکت American Straw Board را پایه گذاری و سازماندهی کرد. او یکی از اولین تولیدکنندگان محصولات لاستیکی بود و شرکت لاستیک الماس را سازماندهی نمود و مدیریت آن را تا زمان تصاحبش از سوی شرکت بی.اف. گودریچ برعهده داشت. اندکی بعد، صنعت لوله های فاضلاب و لوله های فولادی توجه اش را جلب کرد و او در این زمینه در غرب آمریکا پیشگام شد. باربر شرکت بویلر استرلینگ را پایه گذاری کرد که با شرکت تولیدی بابکاک و ویکاکس بویلر در باربرتون و بایون، نیوجرسی ادغام شد و این گونه بود که این شرکت به بزرگ ترین تولیدکنندهٔ دیگ های فولادی در جهان تبدیل شد. سال ها، آن ها چهار پنجم محصول موردنیاز نیروی دریایی ایالات متحده را تولید می کردند. یکی از بزرگ ترین دستاوردهای حرفه ای باربر، به ویژه از دیدگاه های بشردوستانه و اقتصادی، پایه گذاری شرکت آتش نشانی جنرال فایر همراه با فردریک گرینل و چند نفر دیگر بود. باربر بنیان گذار و تنها مالک شرکت بتن او.سی. باربر ب