Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
روفورها (نوع وحشی) ترشح می کردند، از جمعیت غیر ترشح کننده های جهش یافته برتری داشتند؛ بنابراین، تولید سیدروفور زمانی مفید است که آهن محدود باشد. با این حال، هنگامی که همان جمعیت ها در یک محیط غنی از آهن قرار گرفتند، جمعیت جهش یافته از جمعیت نوع وحشی پیشی گرفت و نشان داد که تولید سیدروفور از نظر متابولیکی پرهزینه است. در نهایت، زمانی که هر دو نوع وحشی و باکتری های جهش یافته در یک جمعیت مخلوط قرار می گیرند، جهش یافته ها می توانند از مزایای تولید سیدروفور بدون پرداخت هزینه بهره مند شوند و در نتیجه فراوانی آنها افزایش یابد. این مفهوم معمولاً به تراژدی عوام گفته می شود. بازی معمای زندانی روش دیگری است که زیست شناسان تکاملی وجود تقلب در سیستم های میکروبی تعاونی را توضیح می دهند. معضل زندانی که در ابتدا توسط مریل فلود و ملوین درشر در سال ۱۹۵۰ طراحی شد، یک مشکل اساسی در تئوری بازی است و نشان می دهد که ممکن است دو نفر حتی اگر به نفع هر دوی آنها باشد، همکاری نکنند. در دوراهی، دو نفر هر کدام تصمیم می گیرند که با فرد دیگر همکاری کنند یا تقلب کنند. همکاری هر دو نفر بیشترین مزیت متوسط را به همراه دارد. با این حال، اگر فردی
تصمیم به تقلب داشته باشد، مزیت فردی بیشتری به دست خواهد آورد. اگر بازی فقط یک بار انجام شود، تقلب استراتژی برتر است زیرا استراتژی برتر است. با این حال، در موقعیت های واقع گرایانه بیولوژیکی، با فعل و انفعالات مکرر (بازی)، جهش ها، و محیط های ناهمگون، اغلب هیچ راه حل ثابت واحدی وجود ندارد و موفقیت استراتژی های فردی می تواند در چرخه های دوره ای یا آشفته بی پایان متفاوت باشد. راه حل خاص بازی به طور اساسی به روش اجرای تکرارها و نحوه ترجمه سود به پویایی جمعیت و جامعه بستگی دارد. در باکتری "اشریشیا کلی"، زمانی که جهش یافته ها دارای مزیت رشد در فاز ثابت (GASP) فنوتیپ با سویه های نوع وحشی (WT) در کشت دسته ای رقابت می کنند، می توان وضعیت دوراهی زندانی را مشاهده کرد. در چنین محیط های کشت دسته ای، که محیط رشد با تکان دادن کشت ها همگن می شود، سلول های WT با توقف رشد باکتری ها به منظور جلوگیری از فروپاشی اکولوژیکی همکاری می کنند در حالی که جهش یافته های GASP با تغییر مکانیسم تنظیمی نوع وحشی به رشد خود ادامه می دهند. در نتیجه چنین انحرافی به خود تنظیمی رشد توسط سلول های GASP، اگرچه تراکم سلولی بالاتر در کوتاه مدت به دست می
آید، در درازمدت به دلیل تراژدی عوام، یک فروپاشی جمعیت حاصل می شود (شکل ۱). در مقابل، اگرچه سلول های WT به چنین تراکم جمعیتی بالایی دست نمی یابند، جمعیت های آن ها در درازمدت با همان تراکم پایدار هستند. همان طور که توسط تئوری پیش بینی می شود، در یک محیط فضایی مانند مواردی که به طور تجربی توسط تراشه های میکروسیالی پیاده سازی شده اند، همزیستی بین دو سویه به دلیل محلی سازی فعل و انفعالات و تفکیک فضایی متقلب ها امکان پذیر است. هنگامی که با چنین محیط فضایی فراهم شود، باکتری ها می توانند خود را به الگوهای پویا تجمع سلولی سازماندهی کنند، جداسازی که تضمین می کند سلول های WT همکار می توانند از مزایای همکاری بهره ببرند (شکل ۲). گریگ و تراویزانو (۲۰۰۴) با یک مطالعه تجربی روی مخمر "ساکارومایسس سرویزیه" به این ایده ها پرداختند. "S.cerevisiae" دارای چندین ژن است که هر کدام اینورتاز، آنزیمی که برای هضم ساکارز در خارج از سلول ترشح می شود، تولید می کنند. همان طور که در بالا مورد بحث قرار گرفت، این تولید خوب عمومی این پتانسیل را برای سلول های فردی ایجاد می کند که با سرقت قند هضم شده توسط همسایگان خود بدون مشارکت خود آنزیم، تقلب
کنند. گریگ و تراویزانو (۲۰۰۴) تناسب یک نوع متقلب (که دارای تعداد کمتری از ژن های اینورتاز بود) را نسبت به یک همکار (که شامل همه ژن های اینورتاز ممکن بود) اندازه گیری کردند. با دستکاری سطح تعامل اجتماعی در جامعه با تغییر تراکم جمعیت، آنها دریافتند که متقلب نسبت به همکار در سطوح پایین اجتماعی مناسب تر است، اما در جوامع متراکم مناسب تر است؛ بنابراین، آنها پیشنهاد می کنند که انتخاب برای «تقلب» باعث تنوع طبیعی در میزان ژن های اینورتاز می شود که یک فرد ممکن است داشته باشد، و این تنوع در ژن های اینورتاز نشان دهنده سازگاری مداوم با یک محیط زیستی همیشه در حال تغییر است که نتیجه بی ثباتی تعاملات مشترک است. . نوع دوستی. نوع دوم تعاملات مشارکتی نوع دوستانه یا تعاملاتی است که برای گیرنده سودمند است اما برای بازیگر پرهزینه است (-/+). توجیه منفعت تکاملی رفتار نوع دوستانه موضوعی بسیار مورد بحث است. یک توجیه رایج برای حضور رفتارهای نوع دوستانه این است که آنها منفعت غیرمستقیم دارند زیرا این رفتار نسبت به سایر افراد حامل ژن تعاونی هدایت می شود. ساده ترین و رایج ترین دلیلی که دو فرد ژن های مشترکی دارند، این است که آن ها از بستگا
ن شجره شناختی (خویشاوندان) هستند و به این دلیل اغلب انتخاب خویشاوندی نامیده می شود. به عقیده همیلتون، یک عمل نوع دوستانه از نظر تکاملی مفید است اگر ارتباط فردی که از عمل نوع دوستانه سود می برد بیشتر از نسبت هزینه/فایده ای باشد که این عمل تحمیل می کند. از این منطق به عنوان قانون همیلتون یاد می شود. انتخاب طبیعی معمولاً در صورتی که تولید مثل را افزایش دهد به نفع یک ژن است، زیرا فرزندان نسخه هایی از آن ژن را به اشتراک می گذارند. با این حال، اگر یک ژن به سایر خویشاوندان کمک کند، که آنها نیز نسخه های مشترکی دارند، می تواند مورد علاقه قرار گیرد؛ بنابراین، با کمک به تولید مثل یک خویشاوند نزدیک، یک فرد همچنان ژن های خود را به نسل بعدی، هرچند غیرمستقیم، منتقل می کند. همیلتون خاطرنشان کرد که انتخاب خویشاوندان می تواند از طریق دو مکانیسم اتفاق بیفتد: (الف) تبعیض خویشاوندی، زمانی که همکاری ترجیحاً به سمت خویشاوندان هدایت می شود، و (ب) پراکندگی محدود (ویسکوزیته جمعیت)، که بستگان را در مجاورت فضایی با یکدیگر نگه می دارد و امکان همکاری را فراهم می کند. به طور بی رویه نسبت به همه همسایگان (که تمایل به اقوام دارند) هدایت شود.
در سیستم های میکروبی، این دو مکانیسم به یک اندازه مهم هستند. به عنوان مثال، اکثر جمعیت های میکروبی اغلب از تعداد کمی از استعمارگران شروع می شوند. از آنجایی که بیشتر میکروب ها به صورت غیرجنسی تولید مثل می کنند، بستگان ژنتیکی نزدیک سلول ها را با رشد جمعیت احاطه می کنند. این جمعیت های کلونال اغلب منجر به تراکم بسیار بالا، به ویژه در سیستم های زمینی می شوند؛ بنابراین، احتمال اینکه یک رفتار نوع دوستانه سلولی به نفع یک خویشاوند نزدیک باشد، بسیار زیاد است. در حالی که رفتارهای نوع دوستانه بین افراد دارای ارتباط ژنتیکی بالا رایج است، اما کاملاً ضروری نیست. رفتارهای نوع دوستانه نیز می توانند از نظر تکاملی سودمند باشند، اگر این همکاری به سمت افرادی باشد که ژن مورد علاقه مشترک دارند، صرف نظر از اینکه این به دلیل همبستگی یا مکانیسم دیگری باشد. نمونه ای از این مکانیسم به عنوان مکانیسم " ریش سبز " شناخته می شود و به یک ژن واحد (یا تعدادی ژن به هم پیوسته) نیاز دارد که هم باعث ایجاد رفتار مشارکتی می شود و هم می تواند توسط سایر افراد به دلیل یک نشانگر فنوتیپی متمایز شناسایی شود. یک ریش سبز از این منظر، کپک لجن مورد مطالعه بیش
تر، "Dictyostelium discoideum" است، شکارچی باکتری که در خاک رایج است. هنگام گرسنگی، آمیب های تک سلولی معمولاً منفرد تجمع می یابند و یک حلزون چند سلولی تشکیل می دهند که می تواند حاوی 10 4-10 6 سلول باشد. این حلزون به سطح خاک مهاجرت می کند، جایی که به یک بدن میوه ای متشکل از یک نوک کروی از هاگ ها و یک ساقه متشکل از سلول های ساقه غیرقابل دوام تبدیل می شود که هاگ ها را در بالا نگه می دارد (شکل ۲). تقریباً ۲۰٪ از سلول ها به ساقه غیر تولید مثلی تبدیل می شوند و هاگ ها را بالا می برند و به پراکندگی آنها کمک می کنند. مرگ برنامه ریزی شده سلولی (PCD) شکل دیگری از رفتار نوع دوستانه میکروبی است. اگرچه مرگ برنامه ریزی شده سلولی (همچنین به عنوان آپوپتوز یا اتولیز شناخته می شود) به وضوح هیچ مزیت مستقیمی برای تناسب اندام ایجاد نمی کند، اگر مزایای غیرمستقیم برای افراد دارای ارتباط ژنتیکی بالا (انتخاب خویشاوندان) ایجاد کند، می تواند تطبیقی تکاملی باشد. چندین احتمال نوع دوستانه برای PCD پیشنهاد شده است، مانند ارائه منابعی که می تواند توسط سلول های دیگر برای رشد و بقا در "ساکارومایسس سرویزیه" استفاده شود. در حالی که استفاده از ان
تخاب خویشاوندی برای توضیح مزایای تکاملی PCD رایج است، استدلال شامل برخی مشکلات ذاتی است. چارلزورث (۱۹۷۸) خاطرنشان کرد که انتشار ژنی که باعث خودکشی می شود بسیار سخت است زیرا تنها بستگانی که ژن مشترکی ندارند در نهایت سود می برند. بنابراین، راه حل ممکن برای این مشکل در میکروب ها این است که انتخاب می تواند احتمال کم PCD را در میان جمعیت زیادی از سلول ها، احتمالاً بسته به شرایط فردی، شرایط محیطی یا سیگنال دهی، به نفع خود کند. سایر فعل و انفعالات میکروبی. حد نصاب سنجی. به نظر می رسد ادغام تعاملات مشارکتی و ارتباطی برای میکروب ها بسیار مهم است. برای مثال، ۶ تا ۱۰ درصد از تمام ژن های باکتری "سودوموناس آئروژینوزا" توسط سیستم های سیگنالینگ سلولی کنترل می شوند. یکی از راه هایی که میکروب ها با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند و سازماندهی می کنند تا در تعاملات مشارکتی پیشرفته تر شرکت کنند، سنجش حد نصاب است. سنجش حد نصاب پدیده ای را توصیف می کند که در آن انباشته شدن مولکول های سیگنال دهنده در محیط اطراف، یک سلول را قادر می سازد تا تعداد افراد (تراکم سلولی) را ارزیابی کند تا کل جمعیت بتواند پاسخی هماهنگ نشان دهد. این فعل و انفع
ال در میان گونه های باکتریایی نسبتاً رایج است و شامل ترشح مولکول های سیگنال دهنده توسط سلول های منفرد می شود که خود القاگر یا فرومون نامیده می شوند. این باکتری ها همچنین گیرنده ای دارند که می تواند به طور خاص مولکول سیگنال را تشخیص دهد. هنگامی که القا کننده به گیرنده متصل می شود، رونویسی برخی از ژن ها، از جمله ژن هایی که برای سنتز القا کننده هستند را فعال می کند. احتمال کمی وجود دارد که یک باکتری القا کننده ترشح شده خود را شناسایی کند؛ بنابراین، برای اینکه رونویسی ژن فعال شود، سلول باید با مولکول های سیگنالی که توسط سلول های دیگر در محیط خود ترشح می شود، مواجه شود. هنگامی که تنها چند باکتری دیگر از همان نوع در مجاورت آن قرار دارند، انتشار غلظت القا کننده را در محیط اطراف تقریباً به صفر می رساند، بنابراین باکتری ها القا کننده کمی تولید می کنند. با این حال، با افزایش جمعیت، غلظت القاء کننده از آستانه عبور می کند و باعث می شود القا کننده بیشتری سنتز شود. این یک حلقه بازخورد مثبت تشکیل می دهد و گیرنده به طور کامل فعال می شود. فعال شدن گیرنده باعث تنظیم بالا سایر ژن های خاص می شود و باعث می شود که همه سلول ها تقری
باً همزمان رونویسی را آغاز کنند. به عبارت دیگر، هنگامی که غلظت موضعی این مولکول ها به یک آستانه رسید، سلول ها با روشن کردن ژن های خاص پاسخ می دهند. به این ترتیب سلول های منفرد می ت وانند تراکم موضعی باکتری ها را حس کنند، به طوری که جمعیت به عنوان یک کل می توانند پاسخی هماهنگ نشان دهند. در بسیاری از موقعیت ها، هزینه ای که سلول های باکتریایی برای هماهنگ کردن رفتارها می پردازند، بیشتر از مزایای آن است، مگر اینکه تعداد کافی همکار وجود داشته باشد. به عنوان مثال، لوسیفراز بیولومنسانس تولید شده توسط "Vibrio fischeri" اگر توسط یک سلول تولید شود قابل مشاهده نخواهد بود. با استفاده از سنجش حد نصاب برای محدود کردن تولید لوسیفراز در شرایطی که جمعیت سلولی زیاد است، سلول های "V. fischeri" می ت وانند از هدر رفتن انرژی در تولید محصول بی فایده جلوگیری کنند. در بسیاری از مواقع فعالیت های باکتریایی مانند تولید کالاهای عمومی ذکر شده تنها به عنوان یک فعالیت مشترک توسط تعداد کافی از همکاران ارزشمند است. تنظیم با سنجش حد نصاب به سلول ها اجازه می دهد رفتار مناسب را تنها در زمانی که مؤثر است ابراز کنند، بنابراین در شرایط با چگالی کم،
منابع را ذخیره می کنند؛ بنابراین، سنجش حد نصاب به عنوان یک سیستم ارتباطی باکتریایی برای هماهنگ کردن رفتارها در سطح جمعیت تفسیر شده است. باکتری فرصت طلب "Pseudomonas aeruginosa" همچنین از سنجش حد نصاب برای هماهنگی تشکیل بیوفیلم ها، تحرک ازدحام، تولید اگزوپلی ساکارید و تجمع سلولی استفاده می کند. این باکتری ها می توانند بدون آسیب رساندن به میزبان در داخل یک میزبان رشد کنند تا زمانی که به غلظت خاصی برسند. سپس آنها تهاجمی می شوند، تعداد آنها برای غلبه بر سیستم ایمنی میزبان کافی است و یک بیوفیلم تشکیل می دهند که منجر به بیماری در میزبان می شود. شکل دیگری از تنظیم ژن که به باکتری اجازه می دهد تا به سرعت با تغییرات اطراف سازگار شود، از طریق سیگنال دهی محیطی است. مطالعات اخیر کشف کرده اند که بی هوازی می تواند به طور قابل توجهی بر مدار تنظیمی اصلی سنجش حد نصاب تأثیر بگذارد. این ارتباط مهم بین سنجش حد نصاب و بی هوازی تأثیر بسزایی در تولید فاکتورهای حدت این ارگانیسم دارد. امید است که تخریب آنزیمی درمانی مولکول های سیگنال دهنده از تشکیل چنین بیو فیلم هایی جلوگیری کند و احتمالاً بیوف یلم های ایجاد شده را تضعیف کند. اختلال
در فرایند سیگنال دهی به این روش را مهار حد نصاب می گویند. مفاهیم. در حالی که تکامل تعاملات مشارکتی به گونه های میکروبی اجازه داد تا تناسب اندام خود را افزایش دهند، این فرضیه وجود دارد که همکاری دلیلی نزدیک برای دیگر انتقال های اصلی تکاملی، از جمله تکامل چند سلولی، فراهم کرده است. این ایده که اغلب به عنوان نظریه استعمار از آن یاد می شود، برای اولین بار توسط هاکل در سال ۱۸۷۴ ارائه شد و ادعا می کند که همزیستی بسیاری از موجودات از یک گونه (برخلاف نظریه همزیستی، که همزیستی گونه های مختلف را پیشنهاد می کند) منجر به یک ارگانیسم چند سلولی شده است. . در موارد معدودی، چند سلولی با جدا شدن سلول ها و سپس به هم پیوستن مجدد اتفاق می افتد (به عنوان مثال، قالب های لجن سلولی) در حالی که برای اکثر انواع چند سلولی، چند سلولی به دلیل شکست سلول ها در جداسازی پس از تقسیم رخ می دهد. مکانیسم تشکیل این کلنی دوم می تواند به سادگی سیتوکینزیس ناقص باشد، اگرچه چند سلولی بودن معمولاً شامل تمایز سلولی نیز در نظر گرفته می شود. مزیت فرضیه نظریه استعمار این است که بارها دیده شده است که به طور مستقل رخ می دهد (در ۱۶ شاخه مختلف پروتکتستان). به
عنوان مثال، در هنگام کمبود مواد غذایی، سلول های "Dictyostelium discoideum" در یک کلنی با هم گروه می شوند که به عنوان یک واحد به مکان جدید حرکت می کنند. سپس برخی از این سلول ها کمی از یکدیگر متمایز می شوند. نمونه های دیگر سازمان استعماری در تک یاخته ها Volvocaceae مانند Eudorina و Volvox هستند. با این حال، جدا کردن پروتیست های استعماری از موجودات چند سلولی واقعی اغلب دشوار است، زیرا این دو مفهوم متمایز نیستند. این مشکل اغلب فرضیه هایی را در مورد اینکه چگونه چند سلولی شدن ممکن است رخ دهد، آزار می دهد.
دانشگاه جیائوتونگ پکن (به چینی: 北京交通大学)، که قبلاً با نام دانشگاه جیائوتنگ شمالی (به چینی: 北方交通大学) شناخته می شد، یکی از قدیمی ترین دانشگاه های دولتی در سرزمین اصلی چین است. دانشگاه جیائوتنگ پکن یکی از دانشگاه های تحقیقاتی برجسته در جهان در زمینه علم و فناوری حمل و نقل است. مطابق با رتبه بندی شانگهای ۲۰۱۸ در زمینه علم و فناوری حمل و نقل، این دانشگاه رتبه اول را در سراسر جهان کسب کرده است.
مِزدَهقان مجموعه ای از سازه های باستانی زرتشتیان خوارزمی ایرانی تبار است که در نزدیکی شهر امروزی خواجه ایلی در منطقه قره قالپاقستان کشور ازبکستان قرار دارد. پیشینه این شهر به زمان هخامنشیان می رسد و در باور عمومی، کیومرث، نخستین مرد افسانه ای متون ایران باستان را با این مکان در ارتباط می دانند. برخی منابع ریشه نام این شهر را مزداکان به معنی «شهر مَزدا» دانسته اند. شهرک باستانی مزدهقان ۲۰۰ هکتار مساحت دارد. در قلمرو آن دو قلعه وجود دارد که از سده های نهم تا دوازدهم ساخته شده است. آخرین تدفین در گورستان آن به قرن ۱۴ برمی گردد. این مجموعه شامل مقبره های قرق چوپان و مقبره زیرزمینی مظلوم خان سولو است. گوری نیز معروف به قبر شمعون پیامبر در این مکان وجود دارد که در کاوش سال ۱۹۶۶ توسط یک کمیسیون ویژه مشخص شد گوری دروغین است. این مجموعه بر روی سه تپه واقع شده است. امروزه این مجموعه یکی از پربازدیدترین دیدنی های ازبکستان است. بر اساس برخی گزارش ها، این شهر ایرانی در سال ۱۳۳۸ در جریان لشکرکشی تیمورلنگ به گرگانج ویران شد. مشخصات. مزدهقان بنای عظیمی است که در حدود ۴ کیلومتری غرب خواجه ایلی در جاده اصلی به پاسگاه مرزی ترکم
نستان و کهنه گرگانج واقع شده است. این محوطه باستانی در یک جهت ۲ کیلومتر و در جهت دیگر ۱ کیلومتر امتداد دارد و سه تپه کم ارتفاع جداگانه و بخشی از دشت اطراف را پوشش می دهد. نمایان ترین قسمت سایت بر روی تپه های سمت جنوبی جاده اصلی واقع شده است. پیشینه. ارگ و قلعه مزدهقان به گبرقلعه معروف است، به معنی دژ زردتشتیان. کاوش این مکان نخست در سال های ۱۹۲۸ و ۱۹۲۹ توسط باستان شناس روسی الکساندر یاکوبوفسکی انجام شد که آن را به شهری باستانی به نام مزدهقان که مکرراً در نوشته های جغرافی دانان اسلامی قرون وسطایی مانند اصطخری و مقدسی ذکر شده است، مرتبط کرد. تپه جنوب غربی به نظر می رسد اولین بار توسط یک سکونتگاه در قرن چهارم پیش از میلاد در زمانی که خوارزم به سرعت در حال گسترش بود و به تازگی استقلال خود را از شاهنشاهی هخامنشی ایران به دست آورده بود، مسکونی شده است. این سکونتگاه به نظر می رسد که در اواخر قرن دوم قبل از میلاد در اثر آتش سوزی از بین رفته است. پس از آن استقرار دومی به وجود آمد که در طول دوره امپراتوری کوشانی، در همسایگی خوارزم، از قرن اول تا چهارم پس از میلاد، ادامه یافت، اما به نظر می رسد که این نیز در نهایت ویران
شده است و چند قرن ویران شده است. میان سده های پنجم و هشتم پس از میلاد، تپه شرقی به گورستان مهم زرتشتیان تبدیل شده بود که یافته های متعددی از خاکسپاری از نوع استودان در آن دیده می شود. زرتشتیان معتقد بودند که جسد انسان هم از نظر جسمی و هم از نظر روحی آلوده کننده است و عناصر مقدس آتش، آب و خاک را آلوده می کند؛ بنابراین پیکر درگذشتگان در معرض پرندگان و آفتاب قرار می گرفت تا زمانی که استخوان ها کاملاً تمیز شوند. سپس بقایای آن را در ظروف استوانه ای به نام استودان قرار داده و دفن می کردند. بلندترین نقطه شرقی تپه مزدهقان دارای یک تپه مخروطی شکل به نام «جُمارات قصاب» است که برخی معتقدند ممکن است به عنوان دخمه زرتشتی کاربرد داشته بوده است. در سال ۶۵۱ اعراب به خراسان حمله کردند و مرو را تصرف کردند. در جریان دهه های بعد، خوارزم حملات فزاینده ای از سوی گروه های مهاجم عرب را تجربه کرد و سرانجام در سال ۷۱۲ فتح شد. اعراب آتشکده های زرتشتی را ویران کردند و طبق گزارش بعدی ابوریحان بیرونی، بسیاری از موبدان زرتشتی را کشتند. با این حال، تدفین زرتشتیان در قرون هشتم و نهم در مزدهقان با استفاده از استودان ادامه یافت. اولین دفن های
مسلمانان در این مکان به قرن نهم برمی گردد. در زمان ساخت قلعه قرن نهمی، خوارزم از نظر سیاسی به سه قسمت تقسیم شد. خوارزمشاهیان بر واحه جنوبی خوارزم از پایتخت خود کاث، واقع در حومه شهر بیرونی امروزی، حکومت می کردند. در همین حال، یک اتحادیه جداگانه از دامداران کوچ نشین، منطقه ای از دلتا معروف به کردر در ساحل راست آمودریا در شمال شهر امروزی نوکوس را اشغال کردند. سرانجام یک نظام ارباب رعیتی قدرتمند بر منطقه شمالی در ساحل چپ آمودریا حکومت کرد. منطقه اخیر به نام خمجیرد شناخته می شد و مرکز آن شهر گرگانج بود که ویرانه های آن هنوز در خارج از شهر امروزی کهنه گرگانج وجود دارد. نویسندگان و جغرافی دانان مسلمان از گبرقلعه و شهر وابسته به آن به نام مزدهقان یاد می کردند. مقدسی، جهانگرد سده دهم که در اورشلیم به دنیا آمد، خاطرنشان کرد که اگرچه در آن زمان جرجانیه (گرگانج) پایتخت کرانه چپ خوارزم بود، مزدهقان از نظر مساحت تقریباً به همان اندازه بود. گرگانج و مزدهقان هر دو توسط چنگیز خان و پسرانش در سال ۱۲۲۱ ویران شدند. قلمروهای کرانه چپ خوارزم به جوجی خان پسر چنگیز واگذار شد و در نهایت بخشی از خانات قبچاق شد که بعداً به عنوان اردو
ی زرین شناخته شد. خوارزم به زودی به یک کانون بازرگانی پررونق در مسیر اصلی تجاری بین شرق و پایتخت مغول، یعنی شهر سرای، تبدیل شد. شهر جدید دورهٔ مغول مزدهقان در غرب سه تپه رشد کرد و دو تپه شمال غربی به گورستان شهر تبدیل شدند. مقبره مظلوم سلی خان نشانی از کیفیت هنر خوارزمی در این دوره دارد. شهرهای ایرانی گرگانج و مزدهقان سرانجام در سال ۱۳۸۸ توسط تیمورلنگ به طور کامل نابود شدند.
محدوده بیرونی () یک مجموعه تلویزیونی آمریکایی فراطبیعی وسترن فیلم معمایی دلهره آور (ژانر) تلویزیون اینترنتی ساخته شده توسط برایان واتکینز و با بازی جاش برولین است که برای اولین بار از پرایم ویدئو در ۱۵ آوریل ۲۰۲۲ پخش شد. در اکتبر ۲۰۲۲، این سریال برای فصل دوم تمدید شد. چارلز موری به جای واتکینز به عنوان مدیر تولید انتخاب شد. فصل دوم در ۱۶ می ۲۰۲۴ پخش شد. این سریال به طور کلی نقدهای مثبتی دریافت کرده و به ویژه بازی بازیگرانش (به خصوص برولین و پوتس) تحسین شده است. در ژوئیه ۲۰۲۴، پس از دو فصل، سریال لغو شد. داستان. رویال ابوت یک کشاورز در وایومینگ است که برای سرزمین و خانواده اش می جنگد، که پس از رسیدن پاییز، یک خلأ سیاه مرموز را در مرتع کشف می کند، در حالی که خانواده ابوت با ناپدید شدن عروسشان ربکا کنار می آیند، زمانی که خانواده ای رقیب، تیلرسون ها، سعی می کنند سرزمین شان را تصرف کنند، بیشتر به لبه پرتگاه کشیده می شوند. انتشار. یک تیزر تریلر در ۹ مارس ۲۰۲۲ منتشر شد. دو قسمت اول از فصل اول هشت قسمتی در تاریخ ۱۵ آوریل ۲۰۲۲ در پرایم ویدئو با دو قسمت جدید هر هفته برای اولین بار پخش شد.
همه موجودات زیر اینجا فیلمی محصول سال ۲۰۱۸ و به کارگردانی کالم مککارتی است. در این فیلم بازیگرانی همچون دیوید دستمالچیان، کارن گیلان، ریچارد کابرال، جان دو و جنیفر موریسون ایفای نقش کرده اند.
منوچهر نیازی (متولد ۱۳۱۶-تبریز) نقاش ایرانی است. زندگی. منوچهر نیازی متولد ۱۳۱۶ تبریز، تحصیلات دانشگاهی اش در رشته موسیقی - اپرا - و نقاشی بوده و فارغ التحصیل کویین کالج نیویورک با درجه «مسترگرید» در رشته تاریخ هنر و هنرشناسی است. او بیش از ۳۰ جایزه از کشورهای مختلف برای ارائه آثارش دریافت کرده است. او از ۱۴ سالگی نزد استادان به نامی هم چون اصغر پتگر، حسین شیخ، محمود اولیایی و احمد اسفندیاری به یادگیری هنر نقاشی پرداخت. در شش سال تحصیل در هنرستان کمال الملک نزد استادانی نظیر ویشکایی، حالتی، داودی و حسین بهزاد حرفه نقاشی را آموخت. هنر مدرن را نزد استاد جلیل ضیاپور، ترکیب بندی را پیش استاد منوچهر شیبانی و تاریخ هنر و دنیای رنگ را از استاد هوشنگ سیحون فرا گرفت. در تمام این سال ها که آثار ارزشمندی را خلق و روانه نمایشگاه های متعدد از جمله موزه های هنرهای معاصر کرده است هیچگاه به کتاب شدن آثارش رضایت نمی داد زیرا حساسیت زیادی روی نورپردازی و قاب بندی در عکاسی از تابلوها دارد. وی نخستین اکسپوی هنری ایران در فضای باز - سال ۱۳۵۶ - در پارک لاله را راه اندازی کرده است. او بیش از ۵۰ هزار اثر هنری خلق کرده و در حدود صد ن
مایشگاه داخلی و خارجی از جمله پاریس، سیدنی، شیکاگو، لس آنجلس، نیویورک، مونیخ، سنگاپور، تهران، شیراز، اصفهان و… شرکت داشته است. نیازی را می توان هنرمند رمانتیکی برشمرد که تأکید بر مردمی کردن هنر دارد. نیازی که آثارش در زمینه نقاشی سنتی هستند، عقیده دارد توجه و علاقه به نقاشی سنتی در جامعه ما شاید به این دلیل است که این نوع از نقاشی، هم چنان با سنت های ما گره خورده و پیوند عمیقی دارد. این نقاش صاحب سبک، نقاشی هایش را با الهام از موسیقی کلاسیک بتهوون و چایکوفسکی خلق می کند و منظره های نرم را با شنیدن شوبرت می آفریند. این هنرمند پیش کسوت در موسیقی نیز دست دارد و تأثیر آن به وضوح در نقاشی هایش دیده می شود. همین گرایش کیفیت رمانتیک آثار وی را تشدید می کند. اهدای تابلوی «استرس» به موزه امام علی. منوچهر نیازی در این مراسم یکی از تابلوهای خود با نام «استرس» را به گنجینه موزه امام علی اهدا کرد. همچنین در این مراسم هدایایی از جمله لوح و تندیسی از سوی معاونت هنری شهرداری تهران به منوچهر نیازی هدیه داده شد.
اَبسِدی () نامی زنانه در ایالات متحدهٔ آمریکا است. ۳۲۸ نوزاد دختر با این نام از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۴ ثبت شده اند. در سال ۲۰۱۷، ۳۷۳ زن با این نام ثبت شده است. این نام هیچ معنایی ندارد و از کنارهمگذاری ۵ حرف نخست الفبای انگلیسی تشکل شده است. در نوامبر ۲۰۱۸ ظاهراً، مأمور گیت ساوت وست ایرلاینز در فرودگاه جان وین، سانتا آنا، کالیفرنیا دختر پنج ساله ای به نام ابسدی را مسخره کرد. که باعث پوشش خبری گستردهٔ این اتفاق و این نام شد که در نهایت به عذرخواهی عمومی فرودگاه و توبیخ شخصی آن کارمند شد.
ریچارد کابرال (زاده ) بازیگر آمریکایی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم همه موجودات زیر اینجا اشاره کرد.
ذخیره گاه ملی نخستی های رودخانه تانا، ذخیره گاه ملی حیات وحش در جنوب شرقی کنیا به وسعت است که از سال ۱۹۷۶ تا ۲۰۰۷ وجود داشت. جغرافیا. بیشتر منطقه ساوانای نیمه خشک بود، اما بخش کوچکی، حدود از تکه های کوچک جنگل رودخانه ای تشکیل شده بود. تاریخ. دولت این زمین را در سال ۱۹۷۶ به منظور حفاظت از جنگل های باتلاقی رودخانه تانا سفلی و دو نخستی در معرض خطر، رودخانه تانا مانگابی و رودخانه تانا، که در آنجا بودند، ذخیره گاه اعلام کرد نخستی های در حال انقراض در شانزده بخش از جنگل (از ۰٫۱ تا ۶٫۲۵) زندگی می کنند. علیرغم یک پروژه ۶٫۷ میلیون دلاری تسهیلات جهانی محیط زیست بانک جهانی (۱۹۹۶ تا ۲۰۰۱)، اقدامات حفاظتی برای این دو نخستی تا حد زیادی بی اثر بوده است. در سال ۲۰۰۵، بیش از ۲۵۰ خانواده کشاورز جابجا شدند ۹۰ کیلومتر دورتر تا جامعه ساحلی کیپینی کوچ داده شدند. محافظت زدایی. در سال ۲۰۰۷، دادگاه عالی کنیا رای داد که این ذخیره به درستی طبق قوانین کنیا ایجاد نشده است. در نتیجه، این ذخیره گاه لغو شد و تمام حفاظت رسمی از منطقه و وضعیت ذخیره گاه ملی و بودجه آن حذف شدند. زیستگاه. تکه های جنگلی سرسبز رودخانه بقایای جنگل های غرب آفریقا هس
تند. رودخانه از میان جنگل های خشک و ساوانای باز می گذرد. تعداد گونه های پرنده ثبت شده در آنجا ۲۶۲ گونه است و حداقل ۵۷ گونه از پستانداران در آنجا زندگی می کنند. چندین گونه درخت بومی و همچنین انواع حیوانات و گیاهان دیگر وجود دارد. بسیاری از گونه های پرندگان و جانوران موجود در این ذخیره گاه در شرق آفریقا غیرمعمول هستند و نمونه ای از جنگل های بارانی دشت آفریقای مرکزی هستند. آپالیس بال سفید بسیار نادر است. لک لک های آفریقایی، عقاب رزمی، باز خفاشی، شاهین کوتوله آفریقایی، جغد میله دار آفریقایی، لک لک های پوسته دار، سار براق شکم سیاه، و پیپت طلایی نیز نادر هستند. تحقیقات اخیر نشان داده است که در صورت بازسازی، این منطقه می تواند به عنوان پناهگاهی برای حیات وحش با سطوح متوسط تغییرات آب و هوایی عمل کند.
پارک ملی مِرو یک پارک ملی در کنیا است که در فاصله شرق شهرستان مرو واقع شده است. با مساحت ، یکی از شناخته شده ترین پارک های ملی در کنیا است. بارندگی در این منطقه با در غرب پارک و در شرق فراوان است. این بارندگی باعث ایجاد چمن های بلند و باتلاق های سرسبز می شود. این پارک دارای طیف گسترده ای از حیوانات وحشی از جمله فیل بیشه ای آفریقایی، شیر، پلنگ آفریقایی، یوزپلنگ، کرگدن سیاه شرقی، کرگدن سفید جنوبی، گورخر گروی و اسب آبی است. مرو یکی از دو منطقه ای بود که در آن، جورج آدامسون و جوی آدامسون، محافظان محیط زیست، السا شیر را بزرگ کردند که در کتاب و فیلم پرفروش "متولد آزاد" به شهرت رسید. السا شیر در این پارک به خاک سپرده شده است و بخشی از خاکستر جوی روی قبر او پراکنده شده است.