Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پرواز ۵۹۳ اروفلوت یک پرواز مسافربری معمولی بود که از فرودگاه بین المللی شرمتیوو در مسکو به فرودگاه کای تک در هونگ کونگ می رفت. در ۲۳ مارس ۱۹۹۴، هواپیمای ایرباس ای۳۱۰–۳۰۴ اروفلوت در استان کمروو، روسیه به کوه خورد و تمام ۶۳ مسافر و ۱۲ خدمه آن کشته شدند. شواهدی مبنی بر مشکلات فنی پیدا نشد. صدای کابین خلبان و دستگاه های ضبط داده های پروازی نشان دادند که دختر ۱۲ساله و پسر ۱۶ساله خلبان پشت فرمان هواپیما بودند. پسر خلبان ندانسته کنترل خلبان خودکار ای۳۱۰ هواپیما را غیرفعال کرده بود. پس خلبان خودکار کاملاً غیرفعال شد و هواپیما یک شیرجه تقریباً عمودی زد. علی رغم تلاش برای کنترل هواپیما، افسر اول زیادی آن را بالا کشید و هواپیما دچار واماندگی و چرخش شد. خلبان ها توانست دوباره هواپیما را تراز کند ولی از ارتفاع ایمن خیلی پایین آمد و به کوه برخورد کرد. تمام ۷۵ سرنشین آن، در دم جان دادند. سانحه. در ۲۳ مارس ۱۹۹۴، هواپیما از فرودگاه بین المللی شرمتیوو در مسکو به مقصد فرودگاه کای تک در هونگ کونگ به راه افتاد. ۷۵ سرنشین داشت که ۶۳نفرشان مسافر بودند. این نخستین پرواز بین المللی خلبان دو فرزند خلبان کوردینسکی بود و آن ها را به کاب
ین آورد. پنج نفر در کابین بودند: کوردینسکی، دستیار خلبان پیسکاریوف، فرزندان کوردینسکی (الدار و یانا) و خلبانی دیگر به نام ولادیمیر ماکاروف. کوردینسکی خلبان خودکار را فعال کرد و برخلاف قوانین، فرزندانش را پشت دستگاه کنترل نشاند. اول، دخترش یانا روی صندلی سمت چپ خلبان نشست. کمی بعد، پسرش الدار روی صندی خلبان نشست. برخلاف خواهرش به ستون کنترل دست زد و به مدت ۳۰ ثانیه خلبان خودکار را غیرفعال کرد. این موضوع باعث شد کامپیوتر پرواز، قسمت متحرک بال را به حالت کنترل دستی درآورد ولی همچنان کنترل دیگر سیستم ها را در دست داشته باشد. یک چراغ بی صدا روشن شد تا خلبانان متوجه این مسئله جزئی شوند. ظاهراً خلبانان به سیگنال های هشدار صدادار عادت داشتند و متوجه نشدند. الدار پیش از همه متوجه مشکل شد. کمی بعد، نشانگر مسیر پرواز عوض شد. خلبانان ۹ ثانیه گیج شدند و در این مدت، هواپیما تقریباً ۹۰ درجه کج شد. ای۳۱۰ نمی تواند هم ارتفاع را حفظ کند و هم چنین چرخش تیزی داشته باشد، پس هواپیما سریع پایین آمد. افزایش نیروی گرانش کنترل دوباره را برای خلبان و خدمه بسیار دشوار کرد. خلبان خودکار دیگر قسمت های متحرک بال را کنترل نمی کرد، سراغ کنتر
ل های دیگرش رفت و دماغه را بالا آورد. در نتیجه، هواپیما کم کم دچار واماندگی شد و خلبان خودکار کاملاً غیرفعال شد. چراغ نشانگر دوم روشن شد و خلبانان متوجه این موضوع شدند. همزمان صفحه نمایش خلبان خودکار خاموش شد. برای مقابله با واماندگی، یک سیستم خودکرار دماغه را پایین آورد و آن را دچار شیرجه ناگهانی کرد. با کاهش نیروی گرانش، کوردینسکی روی صندلی اش نشست. پیسکاریوف توانست هواپیما را از حالت شیرجه خارج کند ولی آن را در حالت صعود عمودی قرار داد. با اینکه کوردینسکی و پیسکاریوف کنترل را بدست گرفتند و بال ها را تراز کردند، نفهمیدند چقدر کاهش ارتفاع داده اند. هواپیما با سرعت عمودی بالا، حدوداً ۷۰متر در ثانیه، دچار سانحه شد و تمام ۷۵ سرنشین آن کشته شدند. حین سانحه، چرخ دنده های فرود باز بودند و مسافران آماده فرود اضطراری بودند. پیش از سانحه هیچ تماس اضطراری گرفته شدو علی رغم تلاش های دو خلبان برای نجات هواپیما، بعدها مشخص شد که اگر ستون کنترل را رها می کردند، خلبان خودکار جلوی واماندگی را می گرفت و از سانحه جلوگیری می کرد. هیچ ردی از مشکل فنی در هواپیما پیدا نشد. لاشه هواپیما در یک سرازیری متروک در رشته کوه کازنتسک آلات
ا، حدود ۲۰ کیلومتری شرق مژدورچنسک، اوبلاست کمروو، روسیه پیدا شد. در روز دوم جستجو، دستگاه های ضبط داده های پرواز یافت شد. خانواده های قربانیان روسی در محل سانحه گل گذاشتند و خانواده های قربانیان چینی کاغذهایی را در اطراف زمین پخش کردند که پیام هایی رویشان نوشته شده بود. پیامد. خطوط هوایی در ابتدا حضور کودکان را در کابین انکار کردند ولی وقتی مجله روسی اوبوزریواتل در ۲۸ سپتامبر ۱۹۹۴ رونوشتی را منتشر کرد، این موضوع را پذیرفتند. بر این اساس آسوشیتد پرس گفت «خدمه روسی تقریبا موفق به نجات هواپیما شدند». نیویورک تایمز گفت «رونوشت نوار هواپیما نشان می دهد که خدمه روسی تقریبا توانستند هواپیمای ایرباس و ۷۵ سرنشین را نجات دهند اما حضور کودکان و ناآشناییشان با هواپیمای خارجی، مانع موفقیتشان شد.»
بخش بیماران سرپایی یا کلینیک سرپایی بخشی از بیمارستان است که برای پذیرش و درمان بیماران سرپایی اختصاص یافته است. بیماران سرپایی افرادی هستند که دارای مشکلات سلامتی هستند و برای تشخیص یا درمان به بیمارستان مراجعه می کنند اما در این زمان نیازی به تخت یا بستری شدن برای مراقبت طولانی مدت یا شبانه ندارند. بخش های سرپایی طیف گسترده ای از خدمات درمانی، آزمایش های تشخیصی و انجام جراحی های محدود و کوچک را ارائه می دهند. در پی شیوع دنیاگیری کووید ۱۹ در بریتانیا و با اختصاص سیستم های تماس تصویری بین بیماران، پزشکان و کادر درمانی، تعداد مراجعات حضوری بیماران برای مشاوره و اقدامات تشخیصی کاسته شد.
استیوارت اند استیونسن () شرکت خدمات نفتی آمریکایی است، که در زمینه تولید و ساخت ماشین آلات، توزیع تجهیزات و ارائه خدمات تخصصی به شرکت های نفت و گاز، ساخت وساز، تولید و توزیع برق، حمل ونقل و ترابری، استخراج معادن و کشاورزی فعالیت می کند. شرکت استیوارت اند استیونسن در سال ۱۹۰۲ توسط جیم استیوارت و جوزف استیونسن تأسیس شد. این شرکت در سال ۲۰۰۶ توسط هوشنگ انصاری (مدیرعامل پیشین شرکت ملی نفت ایران در دوران پهلوی) خریداری شد و هم اکنون کلیه سهام آن متعلق به انصاری می باشد.
در هنگام جنگ، شهر بی دفاع به منطقه ای مسکونی در شرف تصرف از سوی دشمنان گفته می شود که برای جلوگیری از نابود شدن اعلام کرده است تلاشی برای دفاع از خود نمی کند. هنگامی که یک شهر خود را یک شهر بی دفاع اعلام می کند ، انتظار می رود که ارتش مخالف به جای نابودی، شهر را به شکل مسالمت آمیز اشغال کند. هدف این مفهوم حفاظت از غیرنظامیان و نشانه های فرهنگی شهر در برابر نبردی است که ممکن است بی فایده باشد. نیروهای حمله کننده اما همیشه به اعلام «شهر بی دفاع» احترام نمی گذارند. گاه، نیروهای دفاعی نیز از آن به عنوان یک تاکتیک سیاسی استفاده می کنند. در برخی موارد، اعلام «بی دفاع بودن» یک شهر توسط طرفی که در آستانه شکست و تسلیم است، انجام می شود. در موارد دیگر، کسانی که چنین اعلامیه ای می دهند مایل و قادر به جنگ هستند، اما ترجیح می دهند که شهر مورد نظر از نابودی در امان بماند. بنا بر پروتکل یک کنوانسیون ژنو، برای طرف حمله کننده «حمله به مکان های بی دفاع به هر وجهی» ممنوع است. نمونه ها. چندین شهر در جریان جنگ جهانی دوم به عنوان شهرهای بی دفاع اعلام شدند: ، هامبورگ در ۳ مه ۱۹۴۵ توسط آلمانی ها بی دفاع اعلام شد و بلافاصله توسط ارتش
بریتانیا اشغال شد.
مانوش زمردی () روزنامه نگار، نویسنده، مجری و پادکست ساز اهل ایالات متحده آمریکا است. وی کارش را به عنوان گزارشگر و تهیه کنندهٔ رویترز و بی بی سی نیوز شروع کرد و به مدت دو سال ساکن برلین بود. مانوش زمردی مجری پادکست «"یادداشت های شخصی"» بود که مکاشفه ای دربارهٔ رابطهٔ بشر با تکنولوژی بود و خودش آن را «یک برنامهٔ تکنولوژیکی دربارهٔ چگونه انسان ماندن» توصیف نمود. این پادکست به گسترهٔ وسیعی از مطالب از جمله سرریز داده ها، آشفتگی دیجیتال، پیامک های جنسی و قابلیت های استراق سمع ابزارک های الکترونیکی می پرداخت. مانوش در سال ۲۰۱۷ با همکاری پروپابلیکا، برنامه ای به نام «درهم شکستن جعبهٔ سیاه» ساخت که در واقع، کندوکاوی دربارهٔ جمع آوری اطلاعات شخصی کاربران توسط شرکت فیس بوک بود. وی سپس برنامه ای ۵ قسمتی به نام «تناقض حریم شخصی» ساخت که هدفش کمک به کاربرانِ فیس بوک بود تا کنترل اطلاعات شخصی خود را دوباره به دست بگیرند. این پروژه برندهٔ جایزه وبی در شاخهٔ «پادکست و پیام صوتی دیجیتال برتر» سال ۲۰۱۸ میلادی شد. «آکادمی پادکست سازان»، این برنامه را، «بهترین پادکست تکنولوژی سال ۲۰۱۷» نامید. در سال ۲۰۱۸، مجلهٔ فست کامپانی نام
مانوش زمردی را در فهرست «۱۰۰ تن از خلاق ترین افراد در زمینهٔ کسب و کار» قرار داد. او برندهٔ جوایز متعددی در زمینهٔ روزنامه نگاری نیز شده است که از آن میان می توان به «جایزهٔ باشگاه خبرنگاری نیویورک در زمینهٔ روزنامه نگاری» اشاره کرد. «اتحادیهٔ زنان در رسانه» نیز او را به عنوان «برترین مجری» سال ۲۰۱۴ معرفی نمود. مانوش زمردی پایه گذار شرکت رسانه ای «اِستیبل جینیـِس» است که شرح ماجرای آن در پادکست «"زیگ زاگ"» رادیوتوپیا توصیف شده است.
کیموآ () یک خرده فروش لباس و لوازم جانبی اسپانیایی است که دفتر مرکزی آن در اسپانیا قرار دارد. این برند توسط راننده اسپانیایی فرمول یک، فرناندو آلونسو، که سفیر فعلی این برند نیز هست، تأسیس شد. به گفته آلونسو، او و دوستانش در کالیفرنیا، در ساحل بودند و غروب خورشید را با دوستانشان نگاه می کردند؛ و از این کار لذت می بردند و ریشهٔ واژهٔ کیموآ را می توان در زبان هاوایی یافت و این مربوط به «نشستن و تماشای خورشید است، که با هم می رود» است از اینجا نام کیموآ را برای برند خود انتخاب کردند فروشگاه و محصولات. بازار هدف کیموآ شامل بزرگسالان، جوانان و میانسالان می شود. این برند از طریق فروشگاه الکترونیکی خود به ۱۵۰ کشور در سراسر جهان خدمات می دهد و دست کم دارای یک فروشگاه حضوری در اسپانیا است. این نشان تجاری محصولاتی از جمله پیراهن، مایو، ژاکت، کفش، عینک آفتابی و کلاه را ارائه می دهد. توسعه. کیموآ توسط رانندهٔ اسپانیایی فرمول یک، فرناندو آلونسو به همراه گروهی از دوستانش تأسیس شد که چند سال روی این پروژه کار کرده بودند. ایده های مختلفی برای برند موجود بود؛ مانند ایجاد یک رستوران یا جاذبه های ساحلی، ولی درنهایت خرده فروشی پو
شاک و لوازم جانبی به عنوان زمینهٔ فعالیت این برند انتخاب شد. کیموآ سرانجام در مارس ۲۰۱۷ با نام تجاری خرده فروشی پوشاک و لوازم جانبی تأسیس شد و با فروشگاه الکترونیکی آن رسماً در اینترنت راه اندازی شد. دومینگو زاپاتا، هنرمند اسپانیایی نیز یکی از افراد تأثیرگذار در کیموآ است. شجاع ها. شجاع ها (Bravers) نام جامعه ای است که توسط کیموآ سازماندهی شده است و شامل افرادی می شود که به دنبال ماجراهای جدید می گردند و معتقدند که قادر به انجام هر کاری هستند. عضویت در انجمن همچنین به اعضا این امکان را می دهد تا بخشی از تصویر برند باشند و همچنین به امتیازات کیموآ نیز دسترسی خواهند داشت. حواشی. در ژوئن ۲۰۲۰ کیموآ یک خط تولید لباس راه اندازی کرد که ادعا می کرد به منظور ادای احترام به فرهنگ مائوری انجام گرفته است. این کار واکنش های منفی زیادی را در فیس بوک به دنبال داشت. پس از این واکنش ها، کیموآ عکس های لباس های مربوط به فرهنگ مائوری را از وب سایت و صفحهٔ فیس بوک خود حذف کرد. حمایت مالی ورزش های موتوری. در فصل از مسابقات جهانی فرمول یک، کیموآ به یک شریک رسمی برای تیم فرمول یک مک لارن تبدیل شد. نشان تجاری کیموآ در مسابقات اتومبی
لرانی بر روی خودروی مکلارن ام سی ال۳۳، لباس رانندگان و کلاه ایمنی این تیم دیده می شد. نشان کیموآ همچنین در کلاه ایمنی آلونسو در مسابقات ۲۴ ساعته دیتونا ۲۰۱۷ و ایندیاناپولیس ۵۰۰ سال ۲۰۱۸ دیده می شد.
آبراهام پینئو گسنر (; زاده ۲ مه ۱۷۹۷ – درگذشته ۲۹ آوریل ۱۸۶۴) زمین شناس، پزشک و دانشمند اهل کانادا بود. وی مخترع نفت سفید می باشد.
صومعه پیریتا () صومعه ای برای راهب و راهبه ها در بخش پیریتا، تالین، استونی بود. این صومعه که در قرن ۱۵ میلادی ساخته شده بزرگترین صومعه در لیوونی و یکی از بزرگترین صومعه ها در شمال اروپا بود. در جریان جنگ لیوونی به دستور ایوان مخوف در سال ۱۵۷۷ به این صومعه حمله و اموال آن غارت و سپس به آتش کشیده شد، پس از آن صومعه به حال خود رها شده و زمین های اطراف آن توسط مردم به عنوان گورستان مورد استفاده قرار میگرفت.
قتل درجهٔ سوم زیرگروهی از قتل است که در قوانین سه ایالت ایالات متحدهٔ آمریکا: فلوریدا، مینه سوتا و پنسیلوانیا تعریف شده است. همچنین پیش تر در نیومکزیکو (که زمانی پنج درجه قتل داشت) و ویسکانسین تعریف شده بود. بسته به ایالت، قتل درجهٔ سه ممکن است تعریف متفاوتی داشته باشد و شامل موارد ذیل باشد: قتل جنایی بدون در نظر گرفتن جرم زمینه ای، قتل جسمی فقط در مواردی باشد که جرم زمینه ای خشونت آمیز نباشد، یا قتل قلبی فاسد، به این معنی که قصد کشتن از عناصر جرم محسوب نمی شود. این مجازات حداکثر با ۴۰ سال زندان در فلوریدا (در مورد یک جنایتکار حرفه ای خشن) و پنسیلوانیا و ۲۵ سال زندان در مینه سوتا می باشد. پیشینه و تاریخچه. نخستین تقسیم جرم عمومی قتل به زیرمجموعه های درجه بندی شده در سال ۱۷۹۴ م. در قانون پنسیلوانیا تصویب شد. این مصوبه غالباً با توجه به تمایل به محدودکردن دامنهٔ اعمال مجازات اعدام در آن ایالت و سایر ایالت ها که متعاقباً قتل را به درجهٔ «اول» و «دوم» درجه بندی می کنند، می پرداخت. قانون عرفی انگلیس که در قوانین ایالت های ایالات متحده پذیرفته شده بود، در آن زمان مجازات اعدام را برای تعداد زیادی از جرایم اعمال کرد.
در نتیجه، ایالات به طور رسمی جرم قتل را به درجهٔ اول و دوم تقسیم کردند و مجازات اعدام را فقط برای مجرمان محکوم به قتل درجهٔ اول در نظر گرفتند. در سال ۱۹۵۳ سه ایالت - یعنی فلوریدا، مینه سوتا و ویسکانسین - زیر گروه قتل درجهٔ سوم را ایجاد کردند.
عملیات کیفر که با عنوان عملیات مجازات نیز شناخته می شود، به بمباران شهر بلگراد، پایتخت پادشاهی یوگسلاوی، در آوریل ۱۹۴۱ توسط نیروهای آلمانی گفته می شود که به قصد انتقام گیری در پی کودتایی که دولت امضاکنندهٔ پیمان سه جانبه را سرنگون کرد، صورت گرفت. بمباران ها در نخستین روزهای حمله نیروهای محور به رهبری آلمان به یوگسلاوی در جریان جنگ جهانی دوم رخ دادند. نیروی هوایی سلطنتی یوگسلاوی (VVKJ) تنها ۷۷ هواپیمای جنگنده مدرن در دسترس داشت تا از بلگراد در برابر صدها جنگنده و بمب افکن آلمانی که در موج نخست در نخستین ساعات ۶ آوریل صورت گرفت، دفاع کند. سه روز پیش از آن، سرگرد ولادیمیر کرن از VVKJ به نیروهای آلمانی پیوسته و مکان های چندین تشکیلات نظامی و نیز کدهای رهگیری نیروی هوایی ارتش سلطنتی را فاش کرده بود. سه موج دیگر از بمب افکن ها در ۶ آوریل به بلگراد حمله کرده و در روزهای بعدی حملات بیشتری انجام شدند. این حملات منجر به فلج شدن فرماندهی و کنترل مدنی و نظامی یوگسلاوی، نابودی گسترده زیرساخت های بلگراد و تلفات در میان غیرنظامیان شدند. حمله زمینی چند ساعت زودتر آغاز شده بود و حملات هوایی نیز به فرودگاه های VVKJ و سایر هدف
های راهبردی در سراسر یوگسلاوی انجام شدند. از جمله هدف های غیرنظامی، که در هنگام بمباران هدف قرار گرفت، می توان به باغ وحش بلگراد و کتابخانه ملی صربستان اشاره کرد که با نابودی کامل آن و از میان رفتن صدها هزار کتاب و نسخه خطی همراه شد. به تلافی حمله به یوگسلاوی، و تسلیم متعاقب آن در ۱۷ آوریل، نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا دو حمله بمبارانی در صوفیه، پایتخت پادشاهی بلغارستان انجام داد که هوادار نیروهای محور بود و بعدها در تقسیم یوگسلاوی شرکت داشت. ژنرال الکساندر لور، افسر ارشد لوفت وافه و مسئول بمباران بلگراد، در پایان جنگ توسط یوگسلاوی اسیر، و به جرم جنایات جنگی محکوم و اعدام شد. کرن در سال ۱۹۴۷ به اتهام های غیرمرتبط برآمده از جرایم جنگی وی ناشی از خدمات بعدی او به عنوان رئیس نیروی هوایی دولت مستقل کرواسی دستگیر شد. وی برای محاکمه به یوگسلاوی استرداد شد، در همه موارد محکوم و در سال ۱۹۴۸ اعدام شد. در سال ۱۹۹۷، بنای یادبودی در بلگراد نو برای یادمان هوانوردان یوگسلاو که در دفاع از بلگراد کشته شدند، بنا شد. این بمباران در ادبیات و فیلم به نمایش گذاشته شده است. پیش زمینه. به دنبال "آنشلوس" اتریش توسط آلمان در سال ۱۹۳۸،
پادشاهی یوگسلاوی با رایش سوم مرز مشترک پیدا کرد و فشار سیاسی فزاینده ای بر دولت آن به دلیل همسو شدن همسایگان کشور با نیروهای محور وارد شد. در آوریل ۱۹۳۹، یوگسلاوی دومین مرز خود با ایتالیا را پس از حمله ایتالیا به آلبانی بدست آورد. میان سپتامبر و نوامبر ۱۹۴۰، مجارستان به پیمان سه جانبه پیوست، ایتالیا به یونان حمله کرد و رومانی نیز به این پیمان پیوست. از آن هنگام به بعد، یوگسلاوی تقریباً به شکل کامل توسط نیروهای محور یا دولت های متکی به آن ها احاطه شده بود و موضع بی طرفانه آن در برابر جنگ تحت فشار سیاسی شدید بود. در ۱۴ فوریه ۱۹۴۱، آدولف هیتلر نخست وزیر دراگیشا کوتکوویچ و وزیر امور خارجه الکساندر سینتسار-مارکوویچ را به برشتس گادن دعوت کرد و خواستار پیوستن یوگسلاوی به این پیمان شد. در ۱ مارس، بلغارستان به آن پیوست و روز بعد، نیروهای آلمانی از رومانی وارد بلغارستان شدند و حلقه به دور یوگسلاوی را کامل کردند. در ۴ مارس ۱۹۴۱، هیتلر فشار بیشتری برای پیوستن یوگسلاوی به پیمان در هنگام دیدار شاهزاده پل یوگسلاوی از برشتس گادن وارد کرد، اما شاهزاده تصمیم گیری را به تأخیر انداخت. در ۶ مارس، نیروی هوایی سلطنتی یوگسلاوی پنها
نی اقدام به بسیج نیرهوای خود کرد. روز بعد، نیروهای بریتانیایی برای تقویت دفاع کشور در برابر ایتالیایی ها، در یونان فرود آمدند. در ۱۲ مارس، VVKJ آغاز به پراکندن نیروهای خود در فرودگاه های کمکی کرد. تا ۲۰ مارس، پراکندن نیروهای VVKJ به پایان رسیده بود. هیتلر، با آرزوی تأمین امنیت جناح جنوبی خود و پیش بینی حمله قریب الوقوع آلمان به اتحاد جماهیر شوروی، خواستار امضای پیمان توسط یوگسلاوی شد. در ۲۵ مارس، دولت یوگسلاوی با این خواسته موافقت کرد. دو روز بعد، گروهی از افسران VVKJ و گارد سلطنتی یوگسلاوی به رهبری سرتیپ بوریووهه میرکویچ، شاهزاده پل را در جریان کودتای یوگسلاوی از قدرت برکنار کردند. وی با برادرزاده ۱۷ ساله خود، پتر، جایگزین شد. آماده سازی. در روز کودتا، هیتلر رهنمود شماره ۲۵ را صادر کرد که به نوشته آن، کودتا باعث تغییر اوضاع سیاسی در بالکان شده بود. وی دستور داد که «حتی اگر یوگسلاوی همین اکنون نیز اعلامیه وفاداری خود را منتشر کند، می بایست آن را به عنوان یک دشمن در نظر گرفت و بنابراین باید در اسرع وقت از میان برود.» هواپیماهای شناسایی آلمان پس از کودتا چندین بار حریم هوایی یوگسلاوی را نقض کردند. جنگنده های VV
KJ در حالت آماده باش دائمی قرار گرفتند. تجاوزهای هوایی از سوی آلمان نشان دادند که شبکه دیده بانی زمینی یوگسلاوی و ارتباطات رادیویی پشتیبان ان از عملکرد کافی برخوردار نبودند. هیتلر تصمیم گرفت که بلگراد را به کیفر کودتا، تحت نام رمز «عملیات کیفر» (آلمانی: "Unternehmen Strafgericht") بمباران کند. در ۲۷ و ۲۸ مارس ۱۹۴۱، رایخس مارشال هرمان گورینگ حدود ۵۰۰ هواپیمای جنگنده و بمب افکن را از فرانسه و شمال آلمان به فرودگاه های نزدیک مرز یوگسلاوی منتقل کرد. فرمانده لوفت فلوته چهارم، ژنرال الکساندر لور، این هواپیماها را به منظور حمله شبانه روزی به پایتخت یوگسلاوی اختصاص داد. لور دستور خود برای بمباران را در ۳۱ مارس صادر کرد، اما تصمیم برای بمباران بلگراد تنها پس از ۵ آوریل توسط هیتلر تأیید شد. هیتلر دستور نابودی کامل بلگراد را صادر کرد، اما در آخرین لحظه لور این رهنمودهای کلی را با اهداف ویژه نظامی در درون شهر جایگزین کرد. در ۳ آوریل، سرگرد ولادیمیر کرن با یک هواپیمای پوتز ۲۵ به گراتس پرواز کرد و به نیروهای آلمانی پیوست. وی مکان بسیاری از فرودگاه های پراکنده یوگسلاوی و همچنین کدهای مورد استفاده توسط VVKJ را فاش کرد؛ کدهای
ی که پس از آن می بایست به سرعت تغییر داده می شدند. او همچنین مکان مراکز بسیج نیروهای یوگسلاوی و پناهگاه های ضد حمله هوایی در بلگراد را فاش کرد. بعد از ظهر ۵ آوریل، یک سرهنگ بریتانیایی به دیدار میرکوویچ در پایگاه VVKJ در زمون رفت و به او اطلاع داد که قرار است حمله به بلگراد در ساعت ۰۶:۳۰ روز بعد آغاز شود. روز پیش از آن، دولت یوگسلاوی بلگراد را به عنوان یک شهر بی دفاع اعلام کرده بود. سفارت آلمان به دولت خود اطلاع داده بود که بلگراد فاقد هرگونه دفاع ضدهوایی بود، اما در تلاش برای توجیه حمله به مردم، تبلیغات آلمان پس از پرتاب نخستین بمب ها، از شهر به عنوان «دژ بلگراد» یاد کرد. تا ۶ آوریل، VVKJ تقریباً به شکل کامل بسیج شده بود و متشکل از چهار تیپ هوایی با بیش از ۴۲۳ هواپیما با طراحی یوگسلاوی، آلمانی، ایتالیایی، فرانسوی، چک و بریتانیایی بود که شامل ۱۰۷ جنگنده مدرن و ۱۰۰ بمب افکن متوسط مدرن می شدند. به غیر از تعداد کمی جنگنده روگوزارسکی آی کی-۳ ساخت خود یوگسلاوی، تقریباً همه هواپیماهای مدرن موجود در VVKJ ساخت آلمان، ایتالیا یا بریتانیا بودند و لوازم یدکی و مهمات محدودی برای آن ها در دسترس بود. هواپیماهای موجود در سرا
سر کشور پراکنده شده بودند و تنها تیپ ۱ جنگنده در نزدیکی بلگراد قرار داشت تا بتواند در صورت حمله به پایتخت به آن پاسخ دهد. در مجموع، تیپ ۱ جنگنده، ۵۶ جنگنده مسرشمیت ب اف ۱۰۹، ۱۵ هاوکر هاریکن و شش روگوزارسکی آی کی-۳ را به میدان جنگ فرستاد. منابع. پانویس. کتاب ها ژورونال ها گزارش های خبری
آی اچ اس مارکیت () شرکت خدمات اطلاعات بریتانیایی_آمریکایی است، که در سال ۲۰۱۶ از ادغام شرکت آمریکایی؛ آی اچ اس با شرکت بریتانیایی؛ مارکیت تأسیس شد. دفتر مرکزی این شرکت در شهر لندن قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس نیویورک معامله می شود.
حزب کار اسپانیا یا حزب کمونیست اسپانیا (بین المللی) (به اسپانیایی: "Partido Comunista de España")، یک حزب سیاسی با ایدئولوژی کمونیسم در کشور اسپانیا بود. تاریخچه. این حزب در پی انشعاب از گروه "Unidad" در حزب سوسیالیست متحد کاتالونیا (PSUC) در حدود سال ۱۹۶۷ تشکیل شد. گروه کاتالان با بخشهای کوچک از حزب کمونیست اسپانیا (PCE) به ویژه از سویل متحد شد. در دومین کنگره در سال ۱۹۷۵ این حزب نام خود را به حزب کار اسپانیا تغییر داد (به اسپانیایی: "Partido del Trabajo del España" , PTE) و یک ساختار داخلی فدرال را تصویب کرد. اقلیتی جدا شدند و با نام PCE (i) خود را دوباره جمع کردند. در کاتالونیا حزب با نام "Partit del Treball de Catalunya" و در اندلس با نام "Partido del Trabajo de Andalucía فعالیت می کرد". در همان سال PTE به جنتای دموکراتیک اسپانیا پیوست. رهبر حزب کار الادیو گارسیا بود. شاخه جوانان PTE گارد سرخ جوان اسپانیا ("Joven Guardia Roja") بود. این حزب جنبش صنفی خود را به نام اتحادیه صنفی واحد کارگران (CSUT) راه اندازی کرد، زیرا آنها از تحولات کمیسیون های کارگری ناراضی بودند. در سال ۱۹۷۷ حطب کارگر جبهه چپ دموکراتیک (
FDI) را برای شرکت در انتخابات عمومی اسپانیا تشکیل داد. در کاتالونیا ائتلافی با چپ جمهوری خواه کاتالونیا تشکیل داد و به عنوان چپ کاتالونیا ("Esquerra de Catalunya") رقابت کرد. در همان سال حزب اتحاد کمونیست (PCU) در PTE ادغام شد. در سال ۱۹۷۸ بخشی از شعبه حزب کاتالان از هم جدا شد و یک حزب جداگانه کار کاتالونیا (PTC) را تشکیل داد. در انتخابات عمومی 1979 PTE 192،۳۳۰ رأی (۱٫۰۷٪) کسب کرد. بعداً همان سال PTE با سازمان انقلابی کارگران (ORT) ادغام شد و حزب کارگران (PT) را تشکیل داد.
چاه موتور شهید احمد اردونی یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان شوسف واقع شده است. چاه موتور شهید احمد اردونی ۹۸ نفر جمعیت دارد.
چاه شیخ زاده روستایی در دهستان دهشیر بخش مرکزی شهرستان تفت استان یزد ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا کمتر از ۳ خانوار بوده است.
چاه سردشت یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان هرابرجان واقع شده است.
موتور دادمحمد هشتوگانی چاه حسن یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان جازموریان واقع شده است. موتور دادمحمد هشتوگانی چاه حسن ۲۵ نفر جمعیت دارد.
موتور حیدر یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان جلگه چاه هاشم واقع شده است. موتور حیدر ۱۰۷ نفر جمعیت دارد.
چاه شرکت شاهد یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان هرابرجان واقع شده است.
موتور ابراهیم آزادی چاه حسن یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان جازموریان واقع شده است. موتور ابراهیم آزادی چاه حسن ۴۰ نفر جمعیت دارد.
بدتر، بهتر است (سبک نیوجرسی نیز نامیده می شود) اصطلاحی است که ریچارد پی گابریل در مقاله ای به همین نام برای توصیف پویایی پذیرش نرم افزار تصور کرده است. این اشاره به این استدلال است که کیفیت نرم افزار لزوماً با افزایش کارایی افزایش نمی یابد: این نکته وجود دارد که از نظر عملی بودن و قابلیت استفاده، عملکرد کمتر («بدتر») گزینه ترجیحی («بهتر») است. نرم افزاری که محدود است اما استفاده از آن ساده است، ممکن است برای کاربر و بازار جذابیت بیشتری داشته باشد تا برعکس آن. در مورد تناقض ظاهری عنوان، گابریل آن را کاریکاتور می نامد و سبک را در مقایسه با «چیز درست» بد اعلام می کند. با این حال او همچنین بیان می کند که این سبک توسعه یافته «ویژگی های بقا بهتر از چیز درست» است و از «رویکرد MIT» که وی آن را در تقابل قرار داده است، برتر است. مقاله در سال ۱۹۹۴ در کتاب "راهنمای یونیکس بیزاران" گنجانده شده است، و به عنوان مبدأ مفهوم تقسیم مفهومی بین توسعه دهندگان در سواحل شرقی و غربی ایالات متحده شناخته شده است. ریشه. گابریل هنگامی که در سال ۱۹۸۹ این مفهوم را فرموله کرد، یک برنامه نویس لیسپ بود و آن را در مقاله خود با عنوان «لیسپ: خبر
خوب، خبر بد، چگونه می توان موفق شد» ارائه داد. بخشی از مقاله، با عنوان «ظهور بدتر بهتر است»، از سال ۱۹۹۱ پس از اینکه جیمی زاوینسکی آن را در پرونده های گابریل در Lucid Inc پیدا کرد و برای دوستان و همکارانش از طریق ایمیل ارسال کرد، به طور گسترده ای منتشر شد. مشخصات. سبک نیوجرسی. در کتاب «"ظهور بدتر، بهتر است»"، گابریل ادعا کرد که «بدتر، بهتر است» (همچنین «سبک نیوجرسی» یا «ساحل شرقی») مدلی از طراحی و اجرای نرم افزار است که دارای این ویژگی هاست (تقریباً به ترتیب نزولی اهمیت): رویکرد MIT. گابریل فلسفه خود را در تقابل با آنچه «سبک طراحی MIT / استنفورد» یا «رویکرد MIT» (همچنین به عنوان رویکرد «ساحل غربی» یا «چیز درست"» شناخته می شود) قرار داد، که وی آن را چنین توصیف کرد: گابریل استدلال کرد که یونیکس و C اولیه، که توسط آزمایشگاه های بل ساخته شده اند، نمونه هایی از روش طراحی بدتر، بهتر است می باشند. وی همچنین آنها را «ویروس های نهایی رایانه ای» می نامد.
چیزی برای بخشیدن () یک فیلم بلند نیمه کاره آمریکایی در سال ۱۹۶۲ به کارگردانی جرج کیوکر برای استودیو قرن بیستم و نقش آفرینی مریلین مونرو، دین مارتین و سید شریس است. این فیلم بازسازی فیلم همسر دلخواه من (۱۹۴۰) است. این اثر واپسین فیلم مونرو بود که پس از مرگ او در ۴ اوت ۱۹۶۲، نیمه کاره کنار گذاشته شد.
داستان شهر مادری () یک فیلم درام آمریکایی در سال ۱۹۵۱ به کارگردانی آرتور پیرسون و نقش آفرینی جفری لین، دونالد کریسپ و الن هیل جونیور است. در این فیلم مریلین مونرو در نقشی کوچک و زود هنگام حضور دارد. این فیلم توسط جنرال موتورز پشتیبانی شد.
باتل نک () محلی در راستای دهلیز جنوب شرقی قله کی۲ و مسیر اصلی صعود به این قله است که به نام ابروزی (Abruzzi Spur) نیز خوانده می شود. کی۲ دومین کوه بلند زمین پس از اورست است که در مرز پاکستان و چین قرار دارد. باتل نک به صورت دهلیز باریکی است که توسط دیواره های یخچالی شرق قله احاطه شده است. این دهلیز فقط ۴۰۰ متر پایین تر از قله قرار دارد و کوهنوردان برای صعود به کی۲ مجبور به عبور از حدود ۱۰۰ متر آن به صورت تراورس هستند. به دلیل ارتفاع ۸٬۲۰۰ متری و شیب ۵۹ تا ۶۰ درجه ای، این محل خطرناک ترین نقطه در مسیر صعود کی۲ به شمار می رود و بر پایه آمارها ۱۳ مورد از ۱۴ مرگ ومیر اخیر ثبت شده در کی۲ در نزدیکی باتل نک رخ داده است. با وجود همه خطرها، باتل نک همچنان از نظر فنی سریع ترین مسیر صعود به کی۲ است. بیشتر کوهنوردان این مسیر را به دلیل کوتاه تر کردن پیمایش خود در ارتفاع بالای ۸۰۰۰ متر (معروف به منطقه مرگ) انتخاب می کنند. مسیر اصلی صعود به کی۲ (معروف به مسیر ابروزی)، مسیر سزن (Cesen) و مسیر آمریکایی ها از گردنه شمال شرقی، همگی با عبور از باتل نک به قله می رسند. در فوریه ۲۰۲۱ کوهنورد پاکستانی علی سدپارا به همراه جان اسنوری
از ایسلند و خوان پابلو موهر از شیلی طی تلاش برای صعود زمستانی کی۲، در نزدیکی باتل نک ناپدید شدند. پس از چند روز جستجوی بی نتیجه برای یافتن آن ها توسط تیم های امداد و بالگردهای ارتش پاکستان، اعلام شد که آن ها مرده اند.