Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تاریخ یهودیان در اوستیای جنوبی به تاریخ یهودیان در گرجستان مرتبط است. بیشتر اوایل تاریخ یهودیان در اوستیای جنوبی مشابه سایر جوامع یهودی در منطقه گرجستان است. در همان زمان، تسخینوالی، پایتخت اوستیای جنوبی، به دلیل تعداد قابل توجهی از یهودیان گرجی شهرت داشت، جایی که جامعه محل زندگی خود را داشت. ارتباط با یهودیان گرجستان. تاریخ یهودیان در گرجستان بیش از ۲۵۰۰ سال قدمت دارد. یهودیان گرجی () یکی از قدیمی ترین جوامع در گرجستان هستند که مهاجرت آنها به این کشور را در زمان اسارت بابلیان در قرن ۶ قبل از میلاد دنبال می کند. پیش از الحاق گرجستان به روسیه، تاریخ ۲٬۶۰۰ ساله یهودیان گرجستان تقریباً با عدم وجود یهود ستیزی و یکسان سازی قابل مشاهده در زبان و فرهنگ گرجی همراه بود. یهودیان گرجی از نظر قومی و فرهنگی از یهودیان کوهستانی همسایه متمایز شناخته می شدند. آنها همچنین به طور سنتی یک گروه کاملاً جدا از یهودیان اشکنازی در گرجستان بودند که پس از الحاق روسیه به گرجستان وارد این کشور شدند. تاریخ معصار. در سال ۱۸۹۱، خاخام اشکنازی آوراهام خولیس از لیتوانی به تسخینوالی نقل مکان کرد. در تسخینوالی، خوولیس یک مدرسه و کنیسه تأسیس کرد
و او اندیشه های خاخام آمیز اروپا را به یهودیان گرجستان آموزش داد. امروزه، کنیسه خوولیس رها شده و به علت جنگ کمی تخریب. روزهای یکشنبه، مراسم باپتیست در آنجا برگزار می شود. طبق سرشماری های شوروی در سال های ۱۹۲۶ و ۱۹۳۹ حدود ۲۰۰۰ یهودی در اوستیای جنوبی زندگی می کردند، بجز تعداد کمی در تسخینوالی. در اواخر سال ۱۹۲۶ تقریباً یک سوم ساکنان این شهر یهودی بودند. بعداً هنگام مهاجرت به شهرهای بزرگتر اتحاد جماهیر شوروی یا مهاجرت به اسرائیل یا سایر کشورها، تعداد آنها کاهش یافت. اکثر جمعیت یهودیان طی جنگ اول اوستیایی در سال ۱۹۹۱ از اوستیای جنوبی به اسرائیل و گرجستان فرار کردند. باقیمانده آن ها پیش از جنگ ۲۰۰۸ فرار کردند. امروز فقط یک یهودی در اوستیای جنوبی باقی مانده است، یک زن مسن تنها که در تسخینوالی زندگی می کند.
"مهرک" بنابر شاهنامه فردوسی پرستار دیرینه انوشیروان عادل بود، که از کار اخراج شد. روزی در گفتگوی بین بزرگان با انوشیروان کسی از بزرگان، از انوشیروان می پرسد مهرک که سالیان طولانی پرستار دربار بود، چه عملی از او سر زد که از کار اخراج شد؟ انوشیروان پاسخ داد که رفتارش عوض شده بود و همیشه مَست به درگاه می آمد و همواره جام مَی در دست داشت.
تاریخ یهودیان در استرالیا از سال ۱۷۸۸ که انگلیس در استرالیا مستعمره تشکیل داده بود آغاز می شود. اگرچه اروپایی ها قبل از سال ۱۷۸۸ به استرالیا سفر کرده بودند، اما هیچ مدرکی در مورد ملوانان یهودی در بین خدمه وجود ندارد. اولین یهودیانی که به استرالیا آمده اند، در اثر انتقال محکومین به ناوگان بوتانی در سال ۱۷۸۸ با اولین ناوگان مستقر اولین شهرک اروپایی در این قاره، در محل سیدنی کنونی، صورت گرفت. ۹۷٬۳۳۵ استرالیایی بودند که در سرشماری سال ۲۰۱۱ خود را یهودی معرفی کردند، اما تعداد واقعی آنها ۱۱۲٬۰۰۰ نفر تخمین زده می شود. (پاسخ به پرسش در سرشماری اختیاری بود) اکثریت یهودیان اشکنازی هستند، بسیاری از آنها پناهنده یهودی هستند، از جمله بازماندگان هولوکاست که در طول جنگ جهانی دوم و پس از آن وارد شدند. یهودیان حدود ۰٫۵٪ از جمعیت استرالیا را تشکیل می دهند. تاریخ. دوران استعمار. یهودیان استرالیا هرگز بیش از ۱٪ از کل جامعه را تشکیل نمی دادند. هشت تا از محکومین حمل و نقل به خلیج بوتانی در سال ۱۷۸۸ روی اولین ناوگان به عنوان یهودی شناخته شده است. احتمالاً تعداد آنها بیشتر بود، اما تعداد دقیق آنها ممکن نیست زیرا سوابق حمل و نقل نشان
دهنده دین یک محکوم نیست. تخمین زده می شود که بیش از هزار نفر دیگر از نژاد یهودی در ۶۰ سال آینده به عنوان محکوم به استرالیا فرستاده شده باشند. بیشتر آنها از لندن بودند، از طبقه کارگر بودند و مرد بودند. تنها ۷٪ از محکومین یهودی زن بودند، در حالی که محکومین غیر یهودی ۱۵٪. میانگین سنی محکومین یهودی ۲۵ سال بود، اما در محدوده سن ۸ سالگی تا برخی افراد مسن بود. استر آبراهامز (که با ناوگان اول همراه دختر بچه اش رزانا آمد) و ایکی سلیمان از جمله محکومین یهودی بودند. در ابتدا، کلیسای انگلیس آیین مستقر در این مستعمره بود، و در طول سالهای ابتدایی حمل و نقل، همه محکومین موظف بودند که روزهای یکشنبه در مراسم کلیسای انگلیس شرکت کنند. این شامل کاتولیک های ایرلندی و همچنین یهودیان بود. به همین ترتیب، تحصیلات در شهرک جدید تا دهه ۱۸۴۰ تحت کنترل کلیسای آنگلیکان بود. اولین حرکت به سمت تشکیلات در جامعه، تشکیل یک شورا کادیشا (یک جامعه دفن یهودی) در سیدنی در سال ۱۸۱۷ بود. در سال ۱۸۲۰، ویلیام کاپر زمینی را برای ایجاد یک گورستان یهودی در گوشه سمت راست قبرستان مسیحیان وقت اختصاص داد. بخش یهودیان برای امکان دفن یکی از جوئل جوزف ایجاد شده
است. در طی ده سال آینده، تعداد اعضای جامعه افزایش چشمگیری نداشته و خدمات آن بیش از یک بار در سال فراخوانی نشده است. اختصاص واقعی زمین برای یک قبرستان مقدس یهودیان تا سال ۱۸۳۲ تصویب نشده بود. در سال ۱۸۳۲، اولین عروسی یهودیان در استرالیا جشن گرفته شد. در طی دهه های پسین، تعداد یهودیان افزایش یافت و به دلیل مهاجرت یهودیان از انگلستان و آلمان بود. "کهیلاس" (جوامع سازمان یافته) در سیدنی (۱۸۳۱) و ملبورن (۱۸۴۱) تأسیس شد. وضعیت جامعه یهودی به حدی بهبود یافت که در سال ۱۸۴۴ اولین کنیسه در خیابان یورک، سیدنی با استفاده از فضای اجاره ای شکل گرفت که بیش از سی سال به کار خود ادامه داد. سرشماری سال ۱۸۴۱ نشان می دهد که یهودیان نیو ساوت ولز ۶۵٫۳٪ از کل جمعیت یهودیان استرالیا و ۰٫۵۷٪ از کل جمعیت استرالیا را تشکیل می دهند. در سال ۱۸۴۸، ۲۰۰ یهودی در ویکتوریا زندگی می کردند و آنها انجمن خیرخواهان یهودی ملبورن را برای کمک به نیازمندان تشکیل دادند. اگرچه جامعه یهودیان بیشتر اشکنازی بودند، برخی از یهودیان سفاردی نیز به استرالیا مهاجرت کردند و جامعه در اواسط تا اواخر قرن نوزدهم رونق یافت. برای حدود بیست سال، یک اجتماع سفاردی وجود داش
ت و برخی از خانواده های سفاردی موقعیت های مهم مشترک را به دست می آوردند. به تدریج، جمعیت سفاردی کاهش یافت و جماعت در سال ۱۸۷۳ منحل شد. هجوم طلای دهه ۱۸۵۰ موجی از مهاجران را به خود جلب کرد و مهاجران یهودی خیلی زود از یهودیان بومی بیشتر شدند. در ابتدا آنها در مناطق روستایی ساکن شدند، اما در اواخر قرن نوزدهم فقدان ارتباطات جمعی یهودیان و ترس از جذب باعث شد که بیشتر یهودیان استرالیایی در مناطق روستایی به مراکز یهودیان در شهرها نقل مکان کنند. در نتیجه، جامعه به سرعت در حال رشد در سیدنی به امکانات بزرگتری احتیاج داشت و کنیسه بزرگ را واقع در خیابان الیزابت، روبروی هاید پارک، ساخت که در سال ۱۸۷۸ تقدیس شد. مطبوعات یهودی در استرالیا در ملبورن پیشگام بودند. در سال ۱۸۹۵، اولین روزنامه یهودی سیدنی، به نام "استاندارد عبری استرالیا"، منتشر شد و پیشگام "اخبار یهودیان استرالیا است". در پایان سده نوزدهم و آغاز سده ۲۰، در حالیکه استرالیا مستعمرات خود را به یک کشور مستقل واحد متحد می کرد، موج جدیدی از مهاجرت یهودیان آغاز شد. پناهندگان یهودی از روسیه و لهستان در دهه ۱۸۹۰ با فرار از کشتار در سرزمینهای اصلی خود شروع به ورود کردند.
این موج مهاجرت منجر به اختلاف در جوامع یهودی شهری شد. بیشتر یهودیان در سیدنی از اروپای غربی و مرکزی بودند و عمدتاً سکولار بودند. در همین حال، مهاجران یهودی از اروپای شرقی در ملبورن اقامت گزیدند و بسیار ارتدکس بودند. علاوه بر این، هزاران یهودی بسیار چشم انداز از آفریقای جنوبی مهاجرت کرده و در پرت اقامت گزیدند. قرن بیستم. تخمین زده می شود که تا سال ۱۹۰۱ بیش از ۱۵۰۰۰ یهودی در استرالیا زندگی می کردند. هنگامی که استرالیا در سال ۱۹۰۱ به عنوان یک کشور مستقل تأسیس شد، برخی از بنیانگذاران آن یهودی بودند. از همان ابتدا، یهودیان به عنوان شهروندان برابر با آزادی مشارکت در زندگی اقتصادی و فرهنگی رفتار می شدند و نقش مهمی در پیشرفت آنها داشتند. یهود ستیزی، که در اروپای معاصر رایج بود، در استرالیا بسیار نادر بود. در دوران جنگ جهانی اول، موج دیگری از مهاجران یهودی آمد و هنگامی که نازی ها قدرت را در آلمان در سال ۱۹۳۳ به دست گرفتند، بسیاری از یهودیان آلمان به استرالیا آمدند. دولت استرالیا در ابتدا در اجازه ورود بسیاری از یهودیانی که می خواستند بیایند مردد بود، اما در سال ۱۹۳۸، ۱۵۰۰۰ ویزا برای «قربانیان ظلم» اختصاص داد. پیش از پ
ایان جنگ جهانی دوم، حدود ۷۰۰۰ یهودی قادر به گرفتن ویزا بودند. پس از جنگ جهانی دوم، استرالیا سیاست مهاجرتی قبلی خود را که متمرکز بر انگلیس است رها کرد و اجازه مهاجرت تعداد زیادی از مردم از قاره اروپا را داد. تعداد زیادی از یهودیان اروپا، بازماندگان هولوکاست، از اردوگاه های آوارگان وارد کشور شدند، اما شیوع یهودستیزی وجود داشت. به عنوان مثال، اتحادیه خدمات برگشتی و گروه های دیگر کارتون هایی را برای تشویق دولت و وزیر مهاجرت آرتور آ. کالول برای جلوگیری از ورود مهاجران یهودی منتشر کردند. از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۶۱ جمعیت یهودیان تقریباً از جمعیت ۱۹۳۳ به ۶۱۰۰۰ یهودی ساکن استرالیا افزایش یافت و سه برابر شد. سازمانها در طول جنگ سعی داشتند کودکانی را که تحت تأثیر جنگ قرار گرفته اند بیاورند و آنها را اسکان دهند اما فقط پس از پایان جنگ توانستند. دو سازمان کمک کننده به مهاجرت، به ویژه کودکان یتیم "، طرح Save the Children و طرح" "نگهبان رفاه یهودی" بودند که در سالهای پس از جنگ بیش از ۳۱۷ کودک یهودی یتیم را از اروپا آوردند. دختران آورده شده را در یتیم خانه ها قرار دادند، در حالی که پسران را در خوابگاه ها قرار دادند، جایی که آنها با
دیگر بازماندگان هولوکاست زندگی می کردند. در سال ۱۹۴۰ شد ۲۵۰۰ پناهنده پناهنده آلمانی و اتریشی از جمله ۱۷۵۰ پناهندگان یهودی، شناخته شده به عنوان پناهنده، شد همه بلافاصله به اردوگاه در استرالیا ارسال می شوند. تعداد زیادی از مهاجران تازه وارد یهودیان ناظر بودند و حضور در مدارس روزانه به طور مرتب افزایش می یافت. جامعه جدید سفاردی نیز در دوره پس از جنگ ظهور کرد. پیش از این، به دلیل سیاست استرالیای سفید در استرالیا ، یهودیان میزرایی به طور کلی اجازه ورود نداشتند. با این حال، به دنبال بحران سوئز در سال ۱۹۵۶، تعدادی از یهودیان مصر اجازه ورود پیدا کردند. طی سالهای بعد، اقداماتی از سوی جوامع یهودی باعث شد تا دولت مواضع قبلی خود را در مورد ورود یهودیان میزراهی کنار بگذارد. در سال ۱۹۶۹، هنگامی که یهودیان عراق مورد آزار و اذیت قرار می گرفتند، دولت به یهودیان عراقی که موفق به رسیدن به استرالیا شدند، پناهندگی اعطا کرد. تاریخ معاصر. "JewishCare" از بزرگترین و قدیمی ترین سازمان های کمک یهودی استرالیا است که در سال ۱۹۳۵ به عنوان انجمن رفاه یهودیان استرالیا برای کمک به مهاجرت یهودیان از آلمان نازی آغاز به کار کرد. این کشور همچن
ان در امر کمک به مهاجران و ارائه سایر خدمات رفاهی فعالیت می کند. موزه یهودیان استرالیای جامعه یهودیان در سال ۱۹۸۲ در ملبورن و موزه یهودیان سیدنی در سال ۱۹۹۲ برای بزرگداشت هولوکاست و همچنین «به چالش کشیدن دیدگاه بازدید کنندگان از دموکراسی، اخلاق، عدالت اجتماعی و حقوق بشر» افتتاح شد. در سال ۲۰۱۰، هنگامی که ۲۴۰ استرالیایی به اسرائیل نقل مکان کردند، در مقایسه با ۱۶۵ مورد در سال ۲۰۰۹، مهاجرت از استرالیا به اسرائیل افزایش یافت. در ۲۷ نوامبر ۲۰۱۶، گزارش سالانه شورای اجرایی یهودیان استرالیا (ECAJ) در مورد یهودستیزی در استرالیا، گزارش داد که در دوره ۱۲ ماهه منتهی به ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۶، ۱۰٪ افزایش در حوادث ضدیهودی در استرالیا شامل تهدید یا اعمال خشونت نسبت به سال گذشته هنر و فرهنگ. کمک های بسیاری از یهودیان به هنرهای تجسمی استرالیا صورت گرفته است. ژرژ مورا، متولد گونتر موراوسکی در سال ۱۹۱۳ در لایپزیگ، آلمان، از میراث یهودی / لهستانی، در سال ۱۹۳۰ از آلمان به پاریس فرار کرد، سپس در سال ۱۹۴۹ به ملبورن رفت. او گالری تولارنو را در بوهمیان سنت کیلدا در ملبورن تأسیس کرد. این مکان محلی برای نمایشگاه های هنر آوانگارد مدرنیست استرا
لیایی شد. همسرش، میرکا مورا، به یک هنرمند برجسته تبدیل شد. هنرمند طرح لودویگ هرشفلد مک فارغ التحصیل و استاد از باوهاوس به عنوان یک «بیگانه دشمن» در یک کشتی به استرالیا تبعید شد. وی در معرفی اصول باهاوس در برنامه های درسی هنرهای تجسمی و طراحی در استرالیا تأثیرگذار بود. یهود ستیزی. از روزهای استقرار اروپاییان در استرالیا، یهودیان از برابری رسمی در برابر قانون برخوردار بوده اند و مشمول ناتوانی های مدنی یا سایر اشکال ضد یهود با حمایت دولت نبوده اند که آنها را از مشارکت کامل در زندگی عمومی کنار بگذارد. یهودیان در علوم، هنر و ادبیات و در دولت دوران استعمار و مشترک المنافع همکاری فعال داشته اند و تعدادی از آنها به مقامات برجسته دولتی از جمله چندین فرماندار کل رسیده اند. با وجود این اخلاق مدارا، استرالیا در زمان جنگ جهانی دوم، پیشنهاد اسکان مجدد پناهندگان یهودی را رد کرد. مهاجرت یهودیان پس از جنگ در زمانی اتفاق افتاد که یهودی ستیزی کاملاً شیوع داشت و لیگ خدمات برگشتی کارتون هایی را برای تشویق دولت و وزیر مهاجرت آرتور آ. کالول برای جلوگیری از مهاجران یهودی منتشر کرد. با افزایش تنش در خاورمیانه، با افزایش اقدامات احتیا
طی امنیتی، حملات به املاک و موسسات یهودی افزایش یافت. در سال ۱۹۷۵، اسناد ASIO نشان داد که تروریست های فلسطینی قصد داشتند شخصیت های برجسته یهودی از جمله مایکل الیزور سفیر اسرائیل و ایسی لیبلر و «سخنگویان رژیم صهیونیستی» ایسی لیبلر و سام لیپسکی را بکشند. نخست وزیر سابق باب هاوک، «یکی از سرسخت ترین حامیان اسرائیل» نیز برای حمله در نظر گرفته شد. موارد زیادی از فعالیت های ضدیهودی در محوطه های دانشگاه وجود داشته است. به عنوان مثال، مواد ضدیهودی در پنج دانشگاه در مارس ۲۰۱۷ پیدا شده است. تعدادی از سازمان ها فعالیت های ضدیهودی را دنبال می کنند، از جمله شورای اجرایی یهودیان استرالیا که گزارش سالانه ای را برای همه فعالیت های ضدیهودی گزارش شده منتشر می کند، کمیسیون ضد افترا در ملبورن و واحد ضد افترا در سیدنی. این حوادث شامل حمله به کنیسه ها و سخنرانی های مختلف با محتوای ضد یهود است. در سال ۱۴۰۳ خورشیدی چند رویداد یهودستیزانه در استرالیا رخ داد که از جمله آن ها می توان به حمله ی آتش سوزی عمدی به کنیسه «عادس اسرائیل» (Adass Israel Synagogue) در ملبورن در ۱۶ آذر ۱۴۰۳ که خسارات سنگینی بر جای گذاشت، و آتش زدن رستوران یهودی «ل
وییس کانتیننتال کیچن» (Lewis’s Continental Kitchen) در بوندایِ سیدنی در مهر همان سال اشاره کرد. تحقیقات سازمان اطلاعات امنیت استرالیا (ASIO) نشان داد که دولت ایران پشت هر دو حمله قرار داشته است. در پی این یافته ها، نخست وزیر استرالیا، آنتونی آلبانیزی، در سال ۱۴۰۴ خورشیدی این اقدامات را به عنوان «اقدام تجاوزکارانه ی خطرناک از سوی یک دولت خارجی» محکوم کرد و دستور اخراج سفیر ایران را ظرف هفت روز صادر نمود؛ اقدامی که از زمان جنگ جهانی دوم سابقه نداشته است. همچنین دولت او اعلام کرد که در نظر دارد سپاه پاسداران انقلاب اسلامی را در فهرست سازمان های تروریستی قرار دهد. کنیسه ها و تعلقات مذهبی. تا دهه ۱۹۳۰، همه کنیسه های استرالیا به طور نامی ارتدکس بودند و اکثر رهبران رهبر خاخام پادشاهی انگلستان را تأیید می کردند. تا به امروز اکثر قریب به اتفاق کنیسه های استرالیا ارتدکس هستند. با این حال، طیف گسترده ای از جماعت ارتدوکس، شامل جوامع میزراچی و خبد نیز هستند. همچنین جماعات سفاردی نیز وجود دارد. تلاشهای کوتاهی برای تأسیس مجامع اصلاحات از اوایل دهه ۱۸۹۰ صورت گرفته بود. با این حال، به رهبری آدا فیلیپس، یک اجتماع پایدار لیبرال
، معبد بت اسرائیل در ملبورن تأسیس شد. متعاقباً، یک کنیسه دیگر مرتبط با جنبش اصلاحات، معبد امانوئل، در سیدنی در سال ۱۹۳۸ تأسیس شد. به دنبال این دو اجتماع، تعداد دیگری از کنیسه های لیبرال در شهرهای دیگر تأسیس شده است.
چوپلان (به قرقیزی: Чолпон، چولپون) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در شهرستان قوچقار واقع شده است. چوپلان ۲٬۷۲۸ نفر جمعیت دارد و ۱٬۹۳۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
چنگ-تپه (به لاتین: Chong-Döbö) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در شهرستان یومگل واقع شده است. چنگ-تپه ۱٬۱۶۷ نفر جمعیت دارد و ۱٬۶۷۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
دوستلیک (به لاتین: Dostuk) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در شهرستان نارین واقع شده است. دوستلیک ۷۵۰ نفر جمعیت دارد.
فهرستی از بازیکنان تیم های حاضر در رقابت های جام ملت های اروپا ۲۰۰۴، که در پرتغال برگزار می شود، در این صفحه آمده است. مسابقات در روز ۱۲ ژوئن آغاز شده و پایان آن برای ۴ ژوئیه۲۰۰۴ خاتمه یافت. هر تیم می بایست ۲۳ بازیکن که سه تا از آن ها دروازه بان هستند، تا ۲ ژوئن معرفی می کرد. اگر یکی از بازیکنان به شدت مجروح می شد، تیمش می توانست برای پیش گیری از حضور این بازیکن مصدوم در یورو، تا پیش از شروع مسابقات او را با یک بازیکن دیگر جایگزین می کرد. گروه A. یونان. مربی: اتو ریهاگل پرتغال. مربی: فیلیپه اسکولاری روسیه. مربی: گئورگی یارتسف اسپانیا. Manager: ایناکی سائز گروه B. کرواسی. مربی: اتو باریچ انگلیس. مربی: سون یوران اریکسون فرانسه. مربی: ژاک سانتینی سوئیس. مربی: کوبی کون گروه C. بلغارستان. مربی: پلامن مارکوف دانمارک. مربی: مورتن اولسن ایتالیا. مربی: جووانی تراپاتونی سوئد. مربیان: لارس لاگربک و تامی سادربرگ گروه D. جمهوری چک. مربی: کارل بروکنر آلمان. مربی: رودی فولر لتونی. مربی: Aleksandrs Starkovs هلند. مربی: دیک آتفوکات
دنگ-الیش (به لاتین: Döng-Alysh) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در شهرستان کاچکار واقع شده است. دنگ-الیش ۲٬۴۳۱ نفر جمعیت دارد و ۲٬۲۷۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اچکی-باشی (به لاتین: Echki-Bashy) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در شهرستان نارین واقع شده است. اچکی-باشی ۱٬۴۶۸ نفر جمعیت دارد.
امگک-تاله (به لاتین: Emgektala) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در شهرستان نارین واقع شده است. امگک-تاله ۱٬۳۴۷ نفر جمعیت دارد.
اپکین (به قرقیزی: Эпкин، ەپکىن) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در شهرستان قوچقار واقع شده است. اپکین ۱٬۶۳۷ نفر جمعیت دارد و ۲٬۰۴۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
یالگیز-ترک (به لاتین: Jalgyz-Terek) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در شهرستان نارین واقع شده است. یالگیز-ترک ۱٬۱۵۷ نفر جمعیت دارد.
جان بلاغ (به لاتین: Jan-Bulak) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در شهرستان نارین واقع شده است. جان بلاغ ۲٬۱۴۸ نفر جمعیت دارد.
گئورگیس گئورگیادیس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل یونان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد، باشگاه فوتبال پائوک، باشگاه فوتبال ایراکلیس ۱۹۰۸، باشگاه فوتبال المپیاکوس، و باشگاه فوتبال پاناتینایکوس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یونان بازی کرده است.
واسیلیوس تسیارتاس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل یونان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کلن، باشگاه فوتبال سویا، و باشگاه فوتبال آ. ا. ک آتن اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال یونان و یونان بازی کرده است.
ولادیسلاو رادیموف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو مسکو، باشگاه فوتبال لفسکی صوفیه، باشگاه فوتبال زنیت سن پترزبورگ، باشگاه فوتبال زسکا مسکو، باشگاه فوتبال رئال ساراگوسا، و باشگاه فوتبال کریلیا سووتوف سامارا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال روسیه بازی کرده است.
خوزه موریرا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سوانزی سیتی، باشگاه فوتبال اومانیا، باشگاه ورزشی اولیاننسه، و باشگاه فوتبال بنفیکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال تیم ملی فوتبال زیر 16 سال پرتغال، زیر ۱۷ سال پرتغال، زیر ۱۸ سال پرتغال، زیر ۲۰ سال پرتغال، زیر ۲۱ سال پرتغال، زیر ۲۳ سال پرتغال، تیم ملی فوتبال پرتغال B، و پرتغال بازی کرده است.
سرگئی اووچینیکوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو مسکو، باشگاه فوتبال پورتو، باشگاه فوتبال لوکوموتیو مسکو، باشگاه فوتبال زسکا مسکو، و باشگاه فوتبال بنفیکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال روسیه بازی کرده است.
مرکز اطلاع رسانی فلسطین () وبگاه خبری فلسطینی است که در ۱ دسامبر ۱۹۹۷ به زبان عربی برپا شد و وبگاه آن به زبان انگلیسی در ۱ ژانویه ۱۹۹۸ راه افتاد. ۶ زبان دیگر شامل زبان فارسی دیرتر افزوده شد. این وبگاه در فلسطین پربازدید است و ادعا می کند با هدف ارتقای آگاهی درباره فلسطین و فلسطینی ها است. گردانندگان وبگاه ادعا کرده اند که اخبار آنها واقعی و به طرفداری از فلسطین است. به گفته دو کارشناس اسرائیلی، تومر موزس و گابریل ویمان، مرکز اطلاع رسانی فلسطین، وب سایت اصلی در پروپاگاندای برخط حماس متشکل از بیست وب سایت است. آنها اشاره می کنند که محتوا و پوشش خبری این وبگاه بیشتر به سمت ایدئولوژی و پیشینه حماس است. مسدود شدن. در ژوئن ۲۰۱۷، تشکیلات خودگردان فلسطین چندین رسانه اینترنتی از جمله مرکز اطلاع رسانی فلسطین را مسدود کرد. رزق الغرابلی، مدیر دفتر این مرکز گفته است: وبگاه مرکز فلسطین مسدود شد و یکی از اولین وبگاه هایی بود که با دستور، مسدودسازی شد (در ۱۵ ژوئن رخ داد). در آن زمان نام ۱۱ وبگاه مسدودشده ذکر شد. در اکتبر ۲۰۱۹، صفحه فیس بوک مرکز با نزدیک به ۵ میلیون دنبال کننده، حذف شد و اعتراضاتی را با هشتگ «FBblocksPalestin
e» برانگیخت. زبان ها. وبگاه مرکز اطلاع رسانی فلسطین به ۸ زبان در دسترس است؛
سرگئی اووچینیکوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کراسنودار-۲۰۰۰، باشگاه فوتبال اسپارتاک نعلچیک، باشگاه فوتبال گورنیاک اوچالی، باشگاه فوتبال زسکا خاباروفسک، باشگاه فوتبال اولیس، باشگاه فوتبال ماشوک-کی ام وی پیتیگورسک، باشگاه فوتبال لوکوموتیو مسکو، و باشگاه فوتبال لوچ ولادی وستوک اشاره کرد.
رولان گوسف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکمنستان است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی شده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آرسنال کی یف، باشگاه فوتبال دینامو مسکو، باشگاه فوتبال دنیپرو، و باشگاه فوتبال زسکا مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال روسیه و روسیه بازی کرده است.
اوگنی آلدونین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی شده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ولگا نیژنی نووگورود، باشگاه فوتبال روتور ولگوگراد، باشگاه فوتبال موردوویا سارانسک، و باشگاه فوتبال زسکا مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال روسیه بازی کرده است.
دمیتری ویازمیکین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال تورپدو مسکو، باشگاه فوتبال شینیک یاروسلاول، باشگاه فوتبال سویوز-گازپروم ایژوسک، باشگاه فوتبال الیستا، باشگاه فوتبال لوکوموتیو نیژنی نووگورود، باشگاه فوتبال اسپارتاک ولادی قفقاز، و باشگاه فوتبال سوکول ساراتوف اشاره کرد.
مرات یاکین (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و سرمربی فوتبال ترک تبار اهل سوئیس است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کایزرسلاوترن، باشگاه فوتبال فنرباغچه، باشگاه فوتبال بازل، باشگاه فوتبال اشتوتگارت، و باشگاه فوتبال گراس هاپر زوریخ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس مربیگری می کند.
برونو برنر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل سوئیس است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رئال اویدو، باشگاه فوتبال لستر سیتی، باشگاه فوتبال فرایبورگ، باشگاه فوتبال بازل، باشگاه فوتبال بلکبرن روورز، و باشگاه فوتبال گراس هاپر زوریخ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال سوئیس بازی کرده است.
دیمیتار ایوانکوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلغارستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لفسکی صوفیه، باشگاه فوتبال قیصریه اسپور، باشگاه فوتبال آنورتوسیس فاماگوستا، و باشگاه فوتبال بورسااسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلغارستان بازی کرده است.
زوران یانکوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلغارستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اتنیکوس اچنا، باشگاه فوتبال وویوودینا، باشگاه فوتبال لیتکس لووچ، و باشگاه فوتبال دالیان هایچانگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلغارستان بازی کرده است.
ولادیمیر مانچف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلغارستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هبار پازارجیک، باشگاه فوتبال لوانته، باشگاه فوتبال رئال وایادولید، باشگاه فوتبال سلتاویگو، باشگاه فوتبال زسکا صوفیه، باشگاه فوتبال لیل، و باشگاه فوتبال لوکوموتیو صوفیه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلغارستان بازی کرده است. و همچنین می توان از باشگاه هایی که در آن مربی گری کرده می توان به باشگاه فوتبال زسکا صوفیه اشاره کرد.
گئورگی چیلیکوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلغارستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی ناسیونال، باشگاه فوتبال دالیان هایچانگ، باشگاه فوتبال لفسکی صوفیه، باشگاه فوتبال توبول، باشگاه فوتبال زسکا صوفیه، و باشگاه فوتبال لودوگورتس رازگراد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلغارستان بازی کرده است.
ولیزار دیمیتروف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلغارستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لوکوموتیو صوفیه، باشگاه فوتبال زسکا صوفیه، و باشگاه فوتبال متالورگ دونتسک اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلغارستان بازی کرده است.
استویان کولف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلغارستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زسکا صوفیه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال بلغارستان بازی کرده است.
مل مل یک مجموعهٔ تلویزیونی که به صورت زنده و تولیدی برای کودکان پخش می شود از شبکهٔ نهال که توسط فاطمه امینی و برای کودکان ۵ تا ۸ سال اجرا می شود این برنامه از سال ۱۳۹۵ تاکنون از شبکه های مختلف صدا و سیما پخش شده است. تاریخچه. نخستین قسمت از این برنامه در از اسفند ۱۳۹۵ شبکهٔ نهال پخش می شود. از سال ۱۳۹۵ تاکنون نیز فاطمه امینی مجری گری این برنامه را بر عهده داشته است. تا پیش از دنیاگیری کووید-۱۹ در ایران، کودکان نیز در این برنامه حضور داشند، اما از زمان شیوع این بیماری، برنامه تنها با حضور مجری و عروسک ها اجرا می شود. عروسک ها. عروسک های مل مل، بزرگ آقا و بزباش از شخصیت های این برنامه هستند. عروسک مل مل یک بره است که ابتدا برای حضور در برنامهٔ "عصر بخیر بچه ها" در سال ۱۳۸۸ ساخته شد، اما در پی استقبال مخاطبان، این برنامه به عنوان برنامهٔ اختصاصی این عروسک ساخته شد. بازخوردها. "مل مل" در میان مخاطبان خردسال دارای محبوبیت ۸۰ درصدی است و تا سال ۱۳۹۷، ۳۹ درصد مخاطب هفتگی خردسال داشته است. افتخارات. نامزد بهترین برنامهٔ کودک و نوجوان تلویزیون در سال ۱۳۹۷
مهدی آباد روستایی در دهستان زردین بخش نیر شهرستان تفت استان یزد ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲۲ نفر (۹خانوار) بوده است.
قره-کونگوی (به قزقیزی: Кара-Күнгөй، قارا کۉنگۅی) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در شهرستان قوچقار واقع شده است. قره-کونگوی ۱٬۴۷۱ نفر جمعیت دارد و ۲٬۰۲۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
قره سو (به قرقیزی: Кара-Суу، قارا سۇۇ) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان قوچقار واقع شده است. قره سو ۲٬۵۲۵ نفر جمعیت دارد و ۱٬۸۵۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ملی یک روستا در ایران است که در بخش مرکزی شهرستان چناران در استان خراسان رضوی واقع شده است. جمعیت. این روستا در دهستان چناران قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۸۱ نفر (۱۰۹ خانوار) بوده است.
قزل-قرغان (به لاتین: Kyzyl-Korgon) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در شهرستان یومگل واقع شده است. قزل-قرغان ۶۲۷ نفر جمعیت دارد و ۱٬۲۸۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
قزل-تو (به لاتین: Kyzyl-Tuu) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در شهرستان ات باشی واقع شده است. قزل-تو ۱٬۷۰۴ نفر جمعیت دارد.