Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ادوارد کارینگتون (Edward Carrington) (زادهٔ ۱۱ فوریه ۱۷۴۸ – درگذشتهٔ ۲۸ اکتبر ۱۸۱۰)، سرباز و دولت مرد آمریکایی از ویرجینیا بود. او در جریان جنگ انقلاب آمریکا، سرهنگ دوم توپخانه در ارتش قاره ای شد. وی به عنوان مسئول عمومی تدارکات، در نبرد جنوبی ژنرال ناتانیل گرین نقش خود را برجسته ساخت. او در نبرد مونماوت و محاصره یورک تاون مسئولیت فرماندهی توپخانه را بر عهده داشت. او در نبردهای کووپنس، گیلفرد کورت هاوس و هابکیرکز هیل نیز حضور داشت. در دوران جنگ، او دوست نزدیک جرج واشینگتن شد. کارینگتون در سومین کنگره قاره ای خدمت نموده و نخستین مارشال ایالات متحده بود که در ایالت خودش گماشته شده بود. او یکی از اعضای اولیه انجمن سین سیناتی بود. خانواده. ادوارد کارینگتون در ۱۱ فوریه ۱۷۴۸ در بوستون هیل پلنتیشن در نزدیکی شهر کارترسویل در شهرستان گوچلند، ویرجینیا که بعداً به شهرستان کمبرلند، ویرجینیا تقسیم شد، به دنیا آمد. او هشتمین فرزند از ۱۱ فرزند جرج کارینگتون و اِن مایو بود. پدر وی جرج در ۱۷۲۷ میلادی از باربادوس به ویرجینیا آمد و در حدود ۱۷۳۲ میلادی با اِن ازدواج کرد، در آن زمان پدر وی ۲۱ سال و مادرش ۲۰ سال داشت. برادر بزرگ ا
دوارد، پاول کارینگتون یک قاضی بسیار مشهور شد. ادوارد با الیزابت جاکولین امبلر برنت کارینگتون (۱۷۶۵ – ۱۸۴۲ میلادی) ازدواج نموده و این زوج هیچ فرزندی نداشتند. ادوارد دومین همسر الیزابت بود؛ همسر اولی وی ویلیام برنت درگذشت. او به طور مشترک انجمن بشردوستانه زنان را در حدود ۱۸۰۵ میلادی جهت کمک به دختران و زنان جوان بی خانمان تأسیس نمود، این انجمن امروزه بنیاد یادبود برای کودکان یاد می شود. جنگ انقلاب آمریکا. ۱۷۷۵ – ۱۷۷۷ میلادی. کارینگتون در رشته حقوق تحصیل نموده و دفتر وکالت باز کرد. او همچنین یک کشت کلان را در مناطق جنوبی ویرجینیا مدیریت می کرد. در ۱۷۷۵ تا ۱۷۷۶میلادی، او عضو کمیته انقلابی شهرستان گوچلند شد. ایالت ویرجینیا در ۱ دسامبر ۱۷۷۵ یک گروهان توپخانه ایجاد کرد. در ۱۳ فوریه ۱۷۷۶، مقامات این ایالت کاپیتان جیمز اینز و چارلز هریسون، ساموئل دینی و کارینگتون را به عنوان ستوان گماشتند. کنگره قاره ای واحد توپخانه که در ویرجینیا ساخته شده بود را در ۱۹ مارس در ارتش قاره ای پذیرفته و درخواست نمودند تا یک واحد توپخانه دومی نیز در ویرجینیا تشکیل شود. اینز پس از مدت کوتاهی به پیاده نظام ملحق شد. در اواخر ۱۷۷۶ میلادی، جرج
واشینگتن به رئیس توپخانه خود هنری ناکس دستور داد تا کار روی تأسیس سه هنگ توپخانه را برای حمایت از ارتش قاره ای آغاز نماید. مجوز هنگ توپخانه هریسون در ۲۶ نوامبر ۱۷۷۶ صادر شده و در مناطق جنوبی توظیف گردید. قرار شد تا ساختار این هنگ از دو گروهان موجود به ۱۰ گروهان افزایش یابد. هریسون به عنوان سرهنگ این هنگ توپخانه گماشته شده و کارینگتون سرهنگ دوم و دومین نفر در فرماندهی شد. هر گروهان متشکل از چهار افسر، یک گروهبان، چهار سرجوخه، چهار زنبورک چی، هشت توپچی (تیرانداز) و ۴۸ سرباز توپخانه (matross) بود. این هنگ در جریان سال ۱۷۷۷ میلادی از ویرجینیا حراست می نمودند. ۱۷۷۸ – ۱۷۸۰ میلادی. در ۱۳ مارس ۱۷۷۸، هنگ هریسون به ارتش اصلی منتقل شد. کارینگتون در نبرد مونماوت در ۲۸ ژوئن، عملکرد شگرفی از خود نشان داد. نبرد که در اوایل بعد از ظهر آغاز شده و برای دو ساعت ادامه داشت، ۱۰ تا ۱۴ توپ صحرایی آمریکای به مصاف هشت توپ سنگین و دو توپ هاویتزر بریتانیایی ها رفتند. جنگ افزارهای کارینگتون در جناح چپ نیروهای آمریکایی تحت فرماندهی ویلیام الکساندر، لرد استرلینگ قرار داده شده بود. در ۱۰ اوت ۱۷۷۹، هنگ هریسون به هنگ توپخانه اول قاره ای تغی
یر نام داده شد. در مارس ۱۷۸۰، کارینگتون همراه با آرتور سنت کلیر و الکساندر همیلتون به عنوان عضو کمیسیون معاوضه زندانیان، خدمت کردند. در ۱۷ آوریل ۱۷۸۰، هنگ اول توپخانه در مناطق جنوبی توظیف گردید. کارینگتون به عنوان فرمانده سه گروهان توپخانه، با نیروهای جوهان دی کالب به سمت جنوب اعزام شد. هریسون به طور غیرمنتظره به دی کالب ملحق شده و هنگام رسیدن نیروها به کارولینای شمالی، فرماندهی تیراندازهای توپچی را در دست گرفت و کارینگتون بیکار شد. در ۲۵ ژوئیه، هوراتیو گیتس به جای دی کالب فرماندهی نیروها را در دست گرفته و یک مأموریت جدید به کارینگتون داد. گیتس به وی دستور داد تا روی بهترین گذرگاه های رودخانه روآنوک برای تأمین تدارکات نیروهای آمریکا تحقیق نموده و بهترین مسیرهای عقب نشینی را دریابد. نیروهای آمریکایی تحت رهبری گیتس در ۱۶ اوت ۱۷۸۰ در جریان نبرد کمدن به طور کامل درهم شکسته شد. ناتانیل گرین فرماندهی ارتش آمریکایی در جنوب را در ۳ دسامبر در دست گرفت. رهبر جدید نیز به کارینگتون دستور داد تا به بررسی و اکتشاف مسیرهای ممکن عقب نشینی ادامه دهد، کاری که بنا بر یادداشت تاریخ نویس مارک ام. بواتنر سوم، «سرنوشت ساز ثابت شد».
گرین ارتش خود را به سه بخش تقسیم کرد: ۶۰۰ مرد تحت فرماندهی دانیل مورگان، ۱۱۰۰ مرد تحت رهبری ایزاک هوگر در چراو، کارولینای جنوبی و نیروهای سبک تحت رهبری «اسب چابک» هری لی. گرین، کارینگتون را به عنوان مسئول عمومی تدارکات نظامی گماشت. در آن زمان هیچ پولی در صندوق نظامی نبود، با این وجود تأمینات ارتش به طور منظم فراهم می گردید. یکی از وظایف جدید وی بررسی رودخانه دان بود، رودخانه ای که شاخابه جنوبی رود روآنوک را تشکیل می داد. لی بعدها یک گزارش درخشان از انجام موفقیت آمیز این وظیفه توسط کارینگتون نوشت. ۱۷۸۱ – ۱۷۸۳ میلادی. مورخ بواتنر براین عقیده بود که، «این برنامه ریزی قبلی موجب شد تا کارینگتون راه حلی را پیشنهاد نماید که احتمالاً ارتش جنوبی را نجات داد». در ۱۷ ژانویه ۱۷۸۱، نیروی ۱٬۱۰۰ نفری آمریکایی تحت رهبری مورگان، همان تعداد نیروهای بریتانیایی تحت رهبری بناستر تارلتون را در نبرد کووپنس درهم شکست. آمریکایی ها گزارش دادند که از جناح بریتانیایی ها ۱۰۰ نفر کشته، ۲۲۹ نفر مجروح و ۶۰۰ نفر اسیر شده اند، در حالیکه از طرف خود تنها ۱۲ نفر کشته و ۶۰ نفر زخمی دارند. کارینگتون در این نبرد حضور داشت. مورگان با فرستادن ستون ن
ظامی زندانی های خود به ویرجینیا، به سرعت صحنه پیروزی تماشایی خود را ترک نمود تا به نیروهای گرین ملحق شود. گرین به این مسئله پی برد که لرد چارلز کورن والیس با ارتش اصلی بریتانیا به زودی به دنبال مورگان خواهد رفت. او تصمیم گرفت به ویرجینیا عقب نشینی نماید، به این امید که کورن والیس او را تعقیب خواهد کرد. گرین به کارینگتون دستور داد تا قایق ها را در رودخانه دان گردآوری کند و به ستون های جداگانه خود تحت رهبری مورگان، لی و هوگر دستور داد تا به سوی یک محل گردهمایی در شمال بشتابند. در ۱ فوریه ۱۷۸۱، توپخانه تارلتون از رودخانه کاتاوبا عبور نموده و شبه نظامیان کارولینای شمالی را در نبردهای کاوونز فورد و تورینسز تاورن از هم متفرق کرد. در ۲ فوریه، مورگان قایق های را دریافت که در قلعه تجاری (Trading Ford) در رودخانه یادکین منتظر وی بودند؛ همان شبی که نیروهای وی عبور نمودند. مورگان، هوگر و لی در ۷ فوریه در گیلفرد کورت هاوس، کارولینای شمالی گردهم آمدند. در این زمان، هم گرین و هم کورن والیس تقریباً در همان فاصله از کشتی دیکس در رود دان قرار داشتند. کارینگتون توصیه نمود که نیروهای آمریکایی باید ۲۰ مایل (۳۲ کیلومتر) جلوتر از ط
ریق کشتی اروین و ۴ مایل (۶ کیلومتر) جلوتر از آن از طریق کشتی بوید از رودخانه دان عبور نمایند. پیشنهاد وی تأیید شد و کارینگتون ترتیبات لازم برای انتقال قایق ها به گذرگاه های پایینتر رودخانه را اتخاذ نمود. یک پس قراول ۷۰۰ نفری موظف گردید تا کورن والیس را متوقف نمایند. چون مورگان بنابر وضعیت پزشکی نامساعد بر ترک ارتش پافشاری نمود، اتو ویلیامز فرماندهی نیروی پس قراول را بر عهده گرفت. در ۱۰ فوریه، ارتش گرین گیلفرد کورت هاوس را ترک نموده و به سوی دو گذرگاه پیشنهاد شده از سوی کارینگتون، واقع در ۷۰ مایلی (۱۱۳ کیلومتری) شمال شرق، حرکت کردند. ویلیامز موفق شد برای دو روز کورن والیس را از یافتن مسیر واقعی عقب نشینی گرین متوقف نماید. تا صبح ۱۳ فوریه، تارلتون خط واقعی عقب نشینی گرین را تشخیص داده بود. کورن والیس برای فریب آمریکایی ها، پیش قراول های خود را به همان جاده فرستاد و خودش با ارتش اصلی به طور ناگهانی به مسیری دورتر در شرق حرکت کرد. تمامی قایق های کارینگتون حالا در کشتی های باربری اروین و بوید بودند، از این رو او با دیدن یپش قراول های بریتانیایی، فرماندهی واحد سواره نظام را در دست گرفت. کارینگتون ملاحظه نمود که پیش
قراول های بریتانیایی از سرعت خود می کاستند و این امر یکجا با برخی اطلاعات دیگر، تغییر مسیر کورن والیس را تأیید می کرد. هر دو ارتش بدون استراحت به مصاف همدیگر رفتند، آمریکایی ها سعی می کردند به کشتی بوید برسند و جلو پیشروی دشمنان خود را بگیرند و بریتانیایی ها تلاش می کردند تا آنها را پای مال کنند. ویلیام در ظهر ۱۴ فوریه پیام خوشی از گرین دریافت نمود که ارتش اصلی آمریکایی از رود دان عبور کرده و در ساحل شمالی امن هستند. در ۹ بعد از ظهر، آخرین سواره نظام آمریکایی، در حالیکه لی و کارینگتون در آخرین قایق بودند، از رودخانه دان عبور و به کشتی بوید رسیدند. کورن والیس که با بلند آب و کمبود قایق مواجه بود، به سوی هیلزوو، کارولینای شمالی عقب نشینی کرد.
در الکترونیک، آشکارساز همزمان دستگاهی است که اطلاعات یک سیگنال مدوله شده را با مخلوط کردن سیگنال با یک همتا از حامل مدوله نشده بازیابی می کند. این می تواند به صورت محلی در گیرنده با استفاده از یک حلقه قفل شدهٔ-فاز یا تکنیک های دیگر تولید شود. آشکارساز همزمان هرگونه اطلاعات فازی را که دراصل در سیگنال مدوله ساز وجود دارد حفظ می کند. به استثنای گیرنده های سِکام، آشکارساز همزمان جزء ضروری هر گیرنده تلویزیون رنگی آنالوگ است، جایی که امکان بازیابی اطلاعات فازی را که رنگ را منتقل می کند، فراهم می کند. آشکارسازهای همزمان همچنین در برخی از گیرنده های رادیویی موج کوتاه که برای سیگنال های صوتی استفاده می شوند، یافت می شوند، جایی که آنها عملکرد بهتری را در سیگنال هایی که ممکن است تحت تأثیر محوشدگی قرار گیرند، ارائه می دهند. برای بازیابی سیگنال باندپایه از تکنیک آشکارسازی همزمان استفاده می شود.
محمد بن غازی مَلَطیَوی از ادیبان آسیای صغیر و اهل شهر مَلَطیه در ترکیه امروزی بود. او در دربار سلیمان شاه تألیفات بسیاری به زبان فارسی نگاشت. سبک نوشتارهای ملطیوی، نثر مصنوع است که پر از واژگان عربی و بسیار پیچیده و پرآرایه می باشد. مهمترین اثر او "روضةالعقول" است که ترجمه ای فارسی از مرزبان نامه می باشد. از دیگر کتاب های او "مرشد الکتاب" است که مجموعه ای دربارهٔ عهدنامه ها، مناشیر و اِخوانیات می باشد و "برید السعادت" که شرح چهل حدیث محمد و چهل حدیث صحابه است.
آیو (؛ ) گروه دخترانهٔ کره ای تشکیل شده توسط استارشیپ انترتینمنت است. این گروه متشکل از شش عضو است: گائول، یوجین، رِی، وون یونگ، لیز و لی سو. این گروه در ۱ دسامبر ۲۰۲۱ با انتشار آلبوم تک آهنگ "Eleven" فعالیت خود را آغاز کرد. نام. آیو (Ive) که نام این گروه است، شکل اختصاری عبارت انگلیسی «I have» است. این نام به این ایده اشاره دارد که آن چیزی که «من دارم» را به مخاطبان نشان می دهم. آیو به جای گفتن داستان یک گروه دخترانهٔ در حال پیشرفت، تلاش خواهد کرد تا از همان ابتدا یک «گروه دخترانهٔ کامل» را به تصویر بکشد.
جوخه اژدها یک فیلم اکشن محصول سال ۲۰۰۵ سینمای هنگ کنگ به نویسندگی و کارگردانی دانیل لی، تهیه کننده مشترک استیون سیگال و با بازی هوانگ شنگ یی، لی بینگ بینگ، وانس وو، سامو هونگ، مایکل بین، مگی کیو و سیمون یام است. داستان. گروهی از مأموران اینترپل برای شرکت در محاکمه یک جنایتکار بزرگ وارد هنگ کنگ می شوند اما تبهکاران به دنبال آنها رفته و …
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;41371813&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-04-21T20:00:48Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;AminAt8&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;/* growthexperiments-addlink-summary-summary:1|0|2 */&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;41643194&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; جورج پلاتر سوم (George Plater) (زادهٔ ۸ نوامبر ۱۷۳۵ – درگذشتهٔ ۱۰ فوریه ۱۷۹۲)، مزرعه دار، وکیل و سیاستمدار آمریکایی اهل شهرستان سنت ماری، مریلند بود. او میان سال های ۱۷۷۸ تا ۱۷۸۰ نمایندهٔ مریلند در کنگره قاره ای بوده و مدت کوتاهی میان سال های ۱۷۹۱ تا ۱۷۹۲ به عنوان ششمین فرماندار مریلند خدمت کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. جورج پلاتر سوم در سوترلی، مزرعهٔ خانوادگی در نزدیکی لوناردتوون، مریلند چشم به جهان گشود. پدرش، جورج دوم، با ربکا ادیسون بولز، بیوهٔ صاحب مزرعه، در سال ۱۷۲۹ ازدواج کرد. پدربزرگش جورج پلاتر میان سال های ۱۶۹۱ تا ۱۶۹۲ کفیل دادستان کل بود. همچنین او میان سال های ۱۶۹۱ تا ۱۷۰۷ خزانه دار پات
وکسنت، میان سال های ۱۶۹۱ تا ۱۶۹۶ مأمور وصول مالیات پاتوکسنت، میان سال های ۱۶۹۶ تا ۱۶۹۷ خزانه دار پوکوموک، میان سال های ۱۶۹۳ تا ۱۶۹۶ خزانه دار کل مریلند و میان سال های ۱۶۹۳ تا ۱۷۰۷ افسر نیروی دریایی در پاتوکسنت بوده است. خواهر و برادر او از جمله ربکا پلاتر تایلو (زادهٔ ۸ اوت ۱۷۳۱ در شهر لئوناردز، شهرستان سنت مری)، همسر جان تایلو دوم؛ آن (زادهٔ ۳۱ اکتبر ۱۷۳۲ در شهر لئوناردز، سنت مری)، همسر ادوارد لوید (که در سال ۱۷۶۷ ازدواج کردند)؛ توماس آدیسون (زادهٔ ۲۷ اکتبر ۱۷۳۸، در سوترلی، سنت مری که در نوزادی از دنیا رفت)؛ و الیزابت نورتون (زادهٔ ۷ اوت ۱۷۴۲ در سنت مری)، همسر رودهام کنر و بعدها، همسر توماس دیویس، بودند. حرفهٔ سیاسی. پس از آموزش اولیه در خانه، پلاتر در کالج ویلیام و مری در ویلیامزبرگ، ویرجینیا مشغول به تحصیل شد و در سال ۱۷۵۲ فارغ التحصیل شد. او در سال ۱۷۵۳ در انگلستان در رشتهٔ حقوق تحصیل کرد و در دادگستری مریلند پذیرفته شد. میان سال های ۱۷۵۷ تا ۱۷۵۹ نمایندهٔ مجلس سفلی مریلند بود. او در میان سال های ۱۷۶۷ تا ۱۷۷۷ عضو نیروی دریایی منطقهٔ پاتوکسنت و در سال های ۱۷۷۱ تا ۱۷۷۴ عضو شورای فرماندهی بوده است. پلاتر با ن
زدیک شدن به انقلاب، شهر سنت مری را در کنوانسیون آناپولیس نمایندگی کرد که تبدیل به یک حکومت انقلابی شد. او توسط شورای ایمنی مریلند به جمع آوری کمک هزینهٔ حمله به کبک، گماشته شد. او نیز در ۱۴ اوت ۱۷۷۶ در نهمین مجمع برای پیش نویس نخستین قانون اساسی مریلند منصوب شد. پلاتر براساس قانون اساسی جدید، از سال ۱۷۸۱ تا ۱۷۹۰ رئیس سنای ایالت مریلند شد. مریلند او را به عنوان نماینده در سال ۱۷۷۸ به کنگره قاره ای اعزام کرده و او تا سال ۱۷۸۱ نمایندهٔ ایالت خود در این کنگره بود. مریلند مجمعی را برای بررسی قانون اساسی ایالات متحده آمریکا برگزار کرده بود که پلاتر نیز در آن حضور داشت و در ۲۸ آوریل ۱۷۸۸ زمانی که وی رئیس مجمع بود، برای تصویب قانون اساسی رأی گیری کردند. در همان سال پلاتر به عنوان نامزد انتخاباتی معرفی شد ولی در نهایت رأی لازم را نی آورد. پلاتر در اواخر سال ۱۷۹۱، به عنوان فرماندار انتخاب شد و در دسامبر همان سال شروع به کار کرد. ولی مدت زمان مسئولیت او کوتاه بود، زیرا که او کمتر از سه ماه پس از آغاز مسئولیت خود در دفتر کارش چشم از جهان فروبست. او در سوترلی، مریلند به خاک سپرده شد، اما محل قبر او مشخص نیست. زندگی شخصی.
پلاتر یک پروتستان معتقد و فعال بود که به مدت ۲۸ سال به عنوان متصدی امور مالی و اداری کلیسای اسقفی سنت اندرو (کلیسایی که به تأسیس و ساخت آن کمک کرد)، خدمت کرده است. پلاتر ابتدا با هانا لی ازدواج کرده و تک فرزندشان شارلوت نام داشت (زادهٔ حدود سپتامبر ۹/۱۷۶۳ و در جوانی نیز درگذشت). سپس با الیزابت آن راسبی ازدواج کرد و صاحب شش فرزند به نام های: ربکا، جورج، جان، توماس، ادوارد و آن شدند. ربکا پلاتر (زادهٔ ۸ مارس ۱۷۶۵) با ارتشبد اوریا فارست که سیاستمدار و رهبر نظامی بود، ازدواج کرد. او مادربزرگ آلیس گرین، همسر شاهزاده دون آنجل ماریا د ایتوربیده و هوارته بود که به نوبت، والدین شاهزاده دون آگوستین د ایتوربیده و گرین، رئیس خانه امپراتوری مکزیک، بودند. جورج پلاتر چهارم (زادهٔ ۲۱ سپتامبر ۱۷۶۶ در سنت مری، مریلند، درگذشتهٔ ۱۰ آوریل ۱۸۰۲ در سوترلی) با سیسلیا براون باند در ۲۲ مارس ۱۷۹۸ و بعدها با الیزابت سامرویل ازدواج کرد. جان راسبی پلاتر (زادهٔ ۱۵ اکتبر ۱۷۶۷ در آناپولیس، آن آروندل، مریلند) با الیزابت تاتل ازدواج کرد. او وکیل و قاضی بود. توماس پلاتر (زادهٔ ۵ مه ۱۷۶۹ در آناپولیس، آن آروندل، مریلند) با آن لینگان و بعدها با او
الیناهایت بوچانان ازدواج کرد. او وکیل بود و تا رسیدن به نمایندگی مریلند در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا مسیر را ادامه داد. آن پلاتر (زادهٔ ۲۳ سپتامبر ۱۷۷۰ در سوترلی، سنت مریس، مریلند) با فیلیپ بارتون کی ازدواج کرد. دختر آن ها، الیزابت راسبی کی، همسر پنجمین فرماندار لوئیزیانا، هنری جانسون و نخستین دختر عموی فرانسیس اسکات کی بود. پسر آنها، فیلیپ بارتون کی جونیور پیش از جنگ داخلی آمریکا به عنوان یکی از اعضای مجلس نمایندگان لوئیزیانا برای پریش لافورش، لوئیزیانا خدمت می کرد. او به کمک پسر عموی خود، فرانسیس اسکات کی، در رشتهٔ حقوق تحصیل کرد. زمانی که پلاتر در دهم فوریه ۱۷۹۲ در پایتخت آناپولیس، مریلند چشم از جهان فروبست، پیکرش به خانه بازگردانده شد و در سوترلی بر روی ساحل رودخانه پاتوکسنت در سنت ماری به خاک سپرده شد. حداقل ۹۳ برده در زمان مرگ وی در مزرعه زندگی می کردند. از این خانه نگهداری و توسط بنیادی که به همین منظور تأسیس شده، به عنوان موزه بهره برداری می شود. ملک او در مسیر ۲۴۵ و درست بیرون از هالیوود، مریلند واقع شده و در طول تابستان درب آن بر روی بازدیدکنندگان باز است.
سیلویا یانگ (؛ زادهٔ ) مدیر آموزشی اهل بریتانیا است، که در سال ۱۹۷۲ مدرسه تئاتر سیلویا یانگ را تأسیس کرد و هم اکنون ریاست آن را برعهده دارد.
اهل اختصاص اصطلاحی دربارهٔ هفت نفر صوفی پیرو صفویه است که وظیفهٔ سرپرستی و مراقبت از مرشد خردسال آن طریقت، اسماعیل صفوی (، ) به آن ها محول شده بود. این هفت نفر از زمان خروج از اردبیل (۸۹۸ ه .ق) تا تأسیس حکومت صفوی (۹۰۷ ه .ق) همواره از مربیان و مشاوران او بودند. اهل اختصاص اسماعیل از مطمئن ترین و مورداعتمادترین مریدان پدرش حیدر صفوی () و برادر بزرگ ترش علی صفوی () بودند و مسلماً واگذاری وظیفهٔ مراقبت از اسماعیل به آن ها نیز بر همین اساس صورت گرفت. اهل اختصاص در سخت ترین شرایط، هرگز از حمایت اسماعیل دست نکشیدند و با وجود وعده ها و تهدیدهای شروان شاهان و آق قویونلوها، هرگز حاضر به تسلیم نمودن اسماعیل به آن ها نشدند. گفته می شود که اهل اختصاص در تکوین شخصیت اسماعیل و نیز پیدایش عقاید افراطی و تعصب آمیز شیعی در وجود اسماعیل نقشی اساسی ایفا کردند. اعضا. هفت صوفی اهل اختصاص شامل حسین بیگ شاملو، ابدال بیگ تالش، خادم بیگ تالش، رستم بیگ قرامانلو، بیرام بیگ قرامانلو، الیاس بیگ خنسلو و بودند. با این حال، برخی منابع از شخصی به نام ابدال علی بیگ ذوالقدر به جای ابدال بیگ تالش نام برده اند. اطلاعات دربارهٔ اقامت اسماعیل و اه
ل اختصاص در گیلان، ناقص و پراکنده است. همچنین به نظر می رسد که منابع رسمی تاریخ نگاری صفوی در ذکر اسامی این هفت نفر، یک سانسور تاریخی انجام داده اند. ، پژوهش گر مرکز مطالعات ایرانی دانشگاه کلمبیا، با بررسی یک منبع دست اول چاپ نشده به نام "تاریخ" (۹۶۱ ه .ق) نوشتهٔ یکی از کارگزاران نخستین دولت صفوی به نام قاسم بیگ حیاتی تبریزی به نتایج جدیدی درخصوص سال های نخستین زندگی اسماعیل دست یافته است. فاش شدن نقشهٔ ترور اسماعیل در دوران اقامت او در روستای ارچوان آستارا (۹۰۵ ه .ق)، منجر به متهم شدن محمد بیگ تالش و برخی از همراهانش شد. اگر چه اتهام تلاش برای قتل اسماعیل ثابت نشد و اسماعیل نیز محمد بیگ را بخشید ولی پس از فتح شروان (اواسط ۹۰۶ ه .ق)، محمد بیگ به دستور اسماعیل اعدام شد و حسین بیگ شاملو به عنوان لَلَـه، جایگزین او شد. حسن بیگ روملو و سایر وقایع نگاران عصر صفوی، برای ذکر وقایع دوران قیام شاه اسماعیل در کتاب خود، از "تاریخ" حیاتی تبریزی به صورت گزینشی استفاده کرده و رویداد مذکور را حذف کرده اند. سلسله مراتب. دَدَه (به معنی «پدربزرگ») بعد از مرشد، مرجع اصلی دینی و در امور دینی و دنیوی، نمایندهٔ اصلی رهبر صفویه بود
. او بالاترین شخص در طریقت صفویه پس از مرشد بود. لَلَـه (به معنی «سرپرست») در ردهٔ دوم، و خلیفه (به معنی «جانشین») یک مقام مساوی با دو مقام پیشین یا با درجهٔ اهمیت کمتر، در ردهٔ سوم سلسله مراتب طریقت قرار داشت.
بعد از ظهر روز سه شنبه ۱۶ فروردین ۱۴۰۱ فردی با چاقو به سه روحانی شیعه در حرم امام رضا حمله کرد دو نفر از آنها به نام های محمد اصلانی و محمدصادق دارایی کشته شدند و محسن پاکدامن نیز در بیمارستان بستری شد. ویدیوهای این حادثه و دستگیری ضارب به سرعت در شبکه های اجتماعی پخش شد. سید ابراهیم رئیسی، رئیس جمهور ایران، حمله به این سه نفر را به جریان تکفیری نسبت داد. به گفته مقام های قضایی ایران، تاکنون شش نفر در ارتباط با این حمله دستگیر شده اند که دست کم یکی از آنها برادر مظنون است. خبرگزاری تسنیم در گزارشی اختصاصی مدعی شد فرد مظنون عبداللطیف مرادی، با ملیت افغانستانی ، ۲۱ ساله و ازبک تبار بوده و به صورت غیرقانونی از پاکستان وارد ایران و ساکن مشهد شده است. برگزاری دادگاه. پرونده به صورت ویژه در یکی از شعب بازپرسی دادسرای عمومی و انقلاب مشهد مورد رسیدگی قرار گرفت و پس از صدور کیفرخواست، جهت ادامه رسیدگی به دادگاه انقلاب اسلامی مشهد مقدس ارسال شد و در این مرحله از دادرسی، دادگاه پس از بررسی کلیه اسناد و مدارک مربوط به این حادثه، به صورت فوق العاده اقدام به برگزاری جلسه علنی رسیدگی به اتهامات متهم عبداللطیف مرادی فرزند مح
مدطاهر کرد که طی آن و پس از تفهیم اتهام به متهم مبنی بر: «محاربه از طریق کشیدن (تجریدسلاح) بر روی مردم به قصد ازهاق نفس و ایجاد رعب و وحشت که موجبات ناامنی در محیط حرم و حتی خارج از آن را فراهم نموده است» نمود. اجرای حکم اعدام. حکم اعدام عبداللطیف مرادی به اتهام محاربه، صبح ۳۰خردادماه ۱۴۰۱ در حضور جمعی از مسولان از طریق چوبه دار در محل زندان وکیل آباد مشهد به مرحله اجرا درآمد.
هنری میدلتون (Henry Middleton) (زادهٔ ۱۷۱۷ – درگذشتهٔ ۱۳ ژوئن ۱۷۸۴)، مقام دولتی مزرعه دار و از پدران بنیان گذار ایالات متحده آمریکا اهل کارولینای جنوبی بود. او عضو مجلس مستعمرات بوده و در طول انقلاب آمریکا، در نخستین کنگرهٔ قاره ای شرکت کرده و پس از تصویب انجمن قاره ای که خودش آن را امضا کرد، در سال ۱۷۷۴ به مدت چهار روز رئیس آن نهاد بود. او پیش از اعلام استقلال دومین کنگرهٔ قاره ای، آن را ترک کرد. میدلتون در کارولینای جنوبی به عنوان رئیس کنگرهٔ ایالتی و سناتور در دولت ایالتی تازه تأسیس شده، خدمت کرد. او پس از آنکه در سال ۱۷۸۰ توسط بریتانیایی ها دستگیر شد، شکست را پذیرفته و تا پایان جنگ به تابعیت بریتانیا بازگشت. اوایل زندگی. هنری میدلتون در سال ۱۷۱۷ در مزرعه ای خانوادگی واقع در اوکس و نزدیک به چارلستون، ایالت کارولینای جنوبی چشم به جهان گشود. وی دومین پسر سوزان میدلتون (زادهٔ ۱۶۹۰ – درگذشتهٔ ۱۷۲۲، نام خانوادگی قبل از ازدواج وی آموری بوده است) و آرتور میدلتون (زادهٔ ۱۶۸۱ – درگذشتهٔ ۱۷۳۷) بوده است. پدرش مزرعه دار ثروتمند بود که در سمت کفیل فرماندار کارولینای جنوبی خدمت می کرد. پدربزرگ وی، ادوارد میدلتون، از راه
باربادوس از انگلستان به آمریکا مهاجرت کرد. میدلتون قبل از بازگشت به کارولینای جنوبی برای به ارث بردن مزرعهٔ پدرش، در انگلستان تحصیل کرده بود. وی با داشتن با ۵۰ هزارجریب فرنگی (۲۰۰ کیلومترمربع) زمین زراعی و حدود ۸۰۰ برده، تبدیل به بزرگ ترین زمین دار در مستعمره شده بود. حرفهٔ عمومی. میدلتون در دفاتر دولتی متنوعی در کارولینای جنوبی خدمت کرد. او قاضی صلح و عضو مجلس عوام بود و در سال ۱۷۴۷، ۱۷۵۴ و ۱۷۵۵ به عنوان سخنگوی آن انتخاب شد. میدلتون همچنین عضو شورای ایالتی بوده ولی در سال ۱۷۷۰ در پی مخالفت با سیاست های بریتانیا از سمت خود کناره گیری کرد. در سال ۱۷۷۴، در آغاز انقلاب آمریکا، میدلتون به عنوان نمایندهٔ کنگرهٔ قاره ای انتخاب شد. وی در پی جدایی پیتون راندولف، در چند روز پایانی نخستین کنگرهٔ قاره ای به عنوان رئیس مجموعه خدمت کرد. میدلتون مخالف اعلام استقلال از بریتانیای کبیر بود و در فوریهٔ ۱۷۷۶ زمانی که نمایندگان رادیکال شروع به پافشاری به استقلال کرده بودند، از دومین کنگرهٔ قاره ای استعفا داد. پسرش، آرتور که از میدلتون رادیکال تر بود جانشین وی در کنگره شد و تبدیل به یکی از امضاءکنندگان اعلامیه استقلال ایالات متح
ده آمریکا شد. میدلتون پس از بازگشت به کارولینای جنوبی، به عنوان رئیس کنگرهٔ ایالتی انتخاب و از ۱۶ نوامبر ۱۷۷۵ در شورای ایمنی مشغول به خدمت شد. او به همراه پسرش آرتور در سال ۱۷۷۶ به تدوین قانون اساسی ایالتی موقت کمک کردند. در سال ۱۷۷۹، او در دولت جدید به عنوان سناتور ایالتی فعالیت کرد. در سال ۱۷۸۰ و زمانی که بریتانیایی ها در محاصره چارلستون، آن شهر را تسخیر کردند، میدلتون شکست و وضعیت خود را به عنوان یک تابع بریتانیا، پذیرفت. این تغییر جهت، ظاهراً به دلیل سابقهٔ حمایت وی از انقلاب، در طولانی مدت به اعتبار وی خدشه ای وارد نکرد. همچنین مانند بیشتر وفادارماندگان بعد از جنگ، به سرنوشت مصادرهٔ املاکش دچار نشد. زندگی شخصی. میدلتون در سال ۱۷۴۱ با مری بیکر ویلیامز (زادهٔ ۱۷۲۱ – درگذشتهٔ ۱۷۶۱) دختر جان ویلیامز ازدواج کرد. او که یکی از نخستین مزرعه داران کارولینای جنوبی بود که در حدود سال ۱۷۳۰ شروع به ساخت مکانی کرد که امروزه به نام میدلتون پِلیس معروف است. هنری و مری با هم صاحب پنج پسر و هفت دختر شدند. هفت فرزندی که به سلامت به سن بزرگسالی رسیدند، شامل: میدلتون پس از مرگ همسرش در سال ۱۷۶۱، دو مرتبهٔ دیگر نیز ازدواج کرد
. دومین ازدواج وی در سال ۱۷۶۲ با ماریا هنریتا بول (زادهٔ ۱۷۲۲- درگذشتهٔ ۱۷۷۲)، دختر ویلیام بول پدر، معاون فرماندار کارولینای جنوبی، بود. خواهر همسر دومش، شارلوتا درایتون (نام خانوادگی پیش از ازدواجش بول بوده است)، مادر ویلیام هنری درایتون، عضو کنگره قاره ای بود و برادرش، ویلیام بول دوم، پیش از ترک مستعمره در سال ۱۷۸۲، زمانی که در پایان جنگ نیروهای بریتانیا آنجا را ترک کردند، به عنوان فرماندار کارولینای جنوبی خدمت می کرد. میدلتون پس از مرگ دومین همسرش در سال ۱۷۷۲، برای سومین بار در سال ۱۷۷۶ با لیدی مری مکنزی دختر جورج مکنزی، سومین ارل کرومارتی ازدواج کرد، گرچه ازدواج چهارم محسوب می شد. برادرانش جان مکنزی، لرد مک لئود و جورج مکنزی بودند. پدر لیدی مری یک نجیب-زادهٔ اسکاتلندی دنباله روی یعقوبی گرای (Jacobitism) به نام چارلز ادوارد استوارت بود. ارل کرومارتی محاکمه شده و به مرگ محکوم شد ولی عفو مشروط به دست آورد. با این حال مقام اشرافی از وی گرفته شد. میدلتون در ۱۳ ژوئن سال ۱۷۸۴ در چارلستون چشم از جهان فروبست. او را در گوس کریک چرچ یارد Goosecreek Churchyard، سنت جیمز پریش شهر برکلی، کارولینای جنوبی به خاک سپردند.
نوادگان. نوهٔ میدلتون، که او نیز هنری (زادهٔ ۱۷۷۰ – درگذشتهٔ ۱۸۴۶) نام داشت، سالیان طولانی در عرصهٔ سیاست حضور داشت. او میان سال های ۱۸۱۰ تا ۱۸۱۲ فرماندار کارولینای جنوبی، میان سال های ۱۸۱۵ تا ۱۸۱۹ نمایندهٔ ایالات متحدهٔ آمریکا و در سال های ۱۸۲۰ تا ۱۸۳۰ سفیر آمریکا در روسیه بوده است. هنری ۱۴ فرزند داشت که نام دو پسر وی ویلیامز و ادوارد میدلتون بود.
روح الله زمانی (زادهٔ ۱۳۸۴) بازیگر ایرانی است. او فعالیت حرفه ای خود را با ایفای نقش در درام "خورشید" (۱۳۹۸) آغاز کرد که برایش توانست جایزهٔ مارچلو ماسترویانی به عنوان بازیگر نوظهور از هفتاد و هفتمین دوره جشنواره بین المللی فیلم ونیز را به دست آورد. او برای به تصویر کشیدن رزمندهٔ جنگ ایران و عراق در "موقعیت مهدی" (۱۴۰۰) و بازی در "در آغوش درخت" (۱۴۰۱) نامزد دریافت سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل مرد جشنواره فیلم فجر شد. زندگی و حرفه. روح الله زمانی سال ۱۳۸۴ در روستای نوجه ده در استان اردبیل به دنیا آمد. او کودک کار است و با پشتیبانی پدر و مادر بزرگش بزرگ شد. او یکی از ۶۰۰ نفری بود که برای "خورشید" (۱۳۹۸) ساختهٔ مجید مجیدی تست بازیگری داد و برای بازی در این فیلم انتخاب شد. او در این فیلم نقش یک کودک کار با وضعیت نابسامان به نام علی را ایفا می کند که مادرش به دلیل مشکلات روانی در بیمارستان بستری است. این فیلم در اکران آنلاین بیش از ۲٫۵ میلیارد تومان فروش داشت و نقدهای مثبتی را از طرف منتقدان دریافت کرده است. او برای این نقش جایزهٔ مارچلو ماسترویانی از جشنوارهٔ بین المللی فیلم ونیز و دیپلم افتخار هیئت داوران