Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
pring tides) و نیپ (neap tide) می شود. در ماه جدید و کامل که خورشید و ماه در حالت سیزیجی قرار دارند نیروی جزر و مدی آنها یک دیگر را تقویت کرده و آب اقیانوس، هم بیشتر از حد متوسط بالا می رود و هم کمتر از میانگین پایین می آید. برعکس، در ربع اول و سوم، چون خورشید و ماه در زوایای قائم هستند نیروهای جزر و مدی آنها با یکدیگر مقابله می کنند و دامنه جزر و مد کوچکتر از میانگین است. تغییرات جزر و مدی را می توان در پوسته زمین نیز اندازه گیری کرد و این تأثیرات جزر و مدی ممکن است بر بسامد زمین لرزه ها تأثیر بگذارد.
برنارد ویکتور هانس ولفگانگ فن لوسبرگ (۲۶ ژوئیه ۱۸۹۹ – ۱۵ مارس ۱۹۶۵) یک نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود. سال های اولیه. روز ۲۶ ژوئیه سال ۱۸۹۹ در محله ویلمرسدورف در برلین زاده شد. پدرش سپهبد فریدریش-کارل فن لوسبرگ یک افسر در ستاد کل نیروی زمینی امپراتوری آلمان بود که در سال ۱۹۱۸ به عنوان رییس ستاد ارتش چهارم در فنلاندر بازنشسته گشت. در آیزناخ و اشتوتگارت تحصیل کرد. سال ۱۹۱۶ پیش از تولد ۱۷ سالگی، وارد خدمت در نیروی زمینی امپراتوری آلمان شد. در هنگ ۲ گرندیر جنگ جهانی اول را در روسیه و فرانسه تجربه نمود و در طول آن سه بار جراحت برداشت. در سال ۱۹۱۷ به درجه ستوان دومی ترفیع یافت. رایشسور. پس از جنگ با پیوستن به هنگ ۵ پیاده نظام در اشتتین، در رایشسور به خدمت ادامه داد. تا سال ۱۹۲۷ در این یگان باقی ماند. در این مدت فرمانده یک دسته مخابرات و سپس آجودان یک گردان بود. در سال ۱۹۲۵ به درجه ستوان یکمی ارتقا پذیرفت. سال ۱۹۳۰ به ستاد لشکر سوم پیاده نظام در فرانکفورت و در سال ۱۹۳۲ به گروه فرماندهی ۲ ملحق شد. سپس به ستاد منطقه نظامی شماره ۳ در برلین منتقل گردید و آن جا در ۴ ژانویه سال ۱۹۳۳ به درجه سروانی ترفیع یافت.
با توجه به سخت کوشی و مهارت در راهبردهای نظامی در سال ۱۹۳۶ به بخش طرح ریزی عملیاتی وزارت دفاع فرستاده شد و درجه سرگردی را دریافت نمود. ورماخت. با گسترش نیروی زمینی پس از به قدرت رسیدن آدولف هیتلر، به هنگ ۴۴ پیاده نظام در پروس شرقی منتقل گردید و فرماندهی یک گروهان را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۳۸ در طرح ریزی رزمایش های مشترک ورماخت مشارکت داشت. پاییز همان سال به اسپانیا فرستاده شد و وظایف ستادی در زمینه جذب داوطلبان و ترابری تدارکات و ادوات برای لژیون "کندور" به او محول گردید. روز ۲ ژانویه سال ۱۹۳۹ به درجه سرهنگ دومی ترفیع گرفت و ماه بعد به ستاد برنامه ریزی ورماخت بازگشت. بر روی طرح عملیاتی مورد سفید، تهاجم آلمان به لهستان و عملیات "وزرئوبونگ" کار کرد. با وجود موفقیت عملیات در نروژ، هنگامی که با احساس خطر از ورود نیروهای بریتانیایی، هیتلر فرمان به عقب نشینی نیروهای آلمانی داد، فن لوسبرگ با ناراحتی از ابلاغ این فرمان اجتناب کرد. پس از دیدار با آلفرد یودل، رئیس ستاد عملیات های فرماندهی عالی ورماخت، توسط او نزد والتر فن براوخیچ، فرمانده نیروی زمینی فرستاده شد. از فن براوخیچ خواست پیشوا را جهت دست کشیدن از این عمل راض
ی کند که با مخالفت مواجه گشت. به هر صورت فن براوخیچ نامه ای ظاهراً با نگارش فن لوسبرگ، برای فرمانده نیروهای آلمانی در نروژ فرستاد و از او خواست تا آخرین نفر از موضع خود دفاع کند. فن لوسبرگ به نزد یودل بازگشت و جلوی چشمان او دست نوشته ویلهلم کایتل، رئیس فرماندهی عالی ورماخت مبنی عقب نشینی این نیروها را پاره کرد. با این وجود نگرانی هیتلر همچنان بر طرف نشده بود. از این رو فن لوسبرگ را جهت مشاهده شرایط به اسلو فرستاد. روز ۲۲ آوریل به آلمان بازگشت و اظهار داشت بریتانیایی ها تنها ۵ هزار نفر وارد نروژ کرده اند. همین میزان نیز موجب آشفتگی پیشوا شد اما فن لوسبرگ خطاب به هیتلر گفت تمامی نقاط کلیدی در سلطه آلمانی ها است و از او خواست همه چیز را به فرمانده این نیروها بسپارد. هیتلر از این امر و نهی خشنود نشد و تا هفته ها اجازه حضور فن لوسبرگ در نزد خود را نداد. با این وجود آرای فن لوسبرگ درست از آب درآمد و نیروهای آلمانی تمام نروژ را به تصرف درآوردند. طرح عملیاتی بارباروسا. روز ۲۹ ماه ژوئیه سال ۱۹۴۰، هیتلر در دیداری خصوصی با یودل، او را از تصمیم خود مبنی آغاز یورش به شوروی در بهار سال بعد آگاه کرد و خواهان شروع آماده سازی
ها شد. به این منظور به دستور سپهبد یودل، فن لوسبرگ طرحی تا حدود زیادی به ابتکار خود و مقداری مشارکت یودل، از جانب فرماندهی عالی ورماخت مهیا ساخت که با فرمان فیلدمارشال کایتل، ۸ اوت با عنوان «آماده سازی شرق» ابلاغ شد. این طرح فرمان به احداث زیرساخت های نظامی لازم و ارتقا خطوط آهن داده بود. بدون مبنا قرار دادن طرح فرماندهی عالی نیروی زمینی فن لوسبرگ طرح دیگری نیز با نام «مطالعه عملیاتی شرق» در ۱۵ ماه سپتامبر ارائه نمود. فن لوسبرگ در این طرح بر لزوم تمرکز نیروهای تهاجم در شمال منطقه مردابی پریپیات تأکید کرد تا این نیروها بتوانند در کوتاه ترین مسیر از طریق اسمولنسک خود را به مسکو برسانند. بر اساس این طرح در مجموع سه گروه ارتش برای عملیات استقرار می یافتند. بر طبق طرح او پس از سلطه گروه ارتش مرکز بر اسمولنسک، ادامه تهاجم به پیشروی گروه ارتش شمال بستگی پیدا می کرد. اگر این گروه ارتش به اندازه کافی قدرتمند ظاهر می شد و می توانست سیر حرکت خود به سمت لنینگراد را حفظ کند، گروه ارتش مرکز تمامی نیروهای خود را در ادامه یورش به سمت مسکو به کار می برد. در غیر این صورت، گروه ارتش مرکز می بایست متوقف می شد تا بخشی از نیروهای
خود را جهت یاری گروه ارتش شمال عازم سازد. او خط نهایی پیشروی را آرخانگلسک-گورکی-ولگا-دن معرفی می سازد. فن لوسبرگ می پنداشت حتی با در نظر گرفتن منطقه صنعتی اورال، غیرممکن است شوروی بتواند پس از از دست دادن اراضی اروپایی و ارتباط خود با دریاها، قادر به مقاومت باشد. فاصله بین مطالعه سرتیپ اریش مارکس برای فرماندهی عالی نیروی زمینی و این مطالعه، به فن لوسبرگ اجازه داد تحولات سیاسی سریع شرق اروپا مشخصا در رومانی را در طرح ریزی خود وارد کند. به عقیده او در محتمل ترین حالت ارتش سرخ در طول مرزهای غربی شوروی یا نزدیکی آن دست به دفاع شدیدی می زد تا از پایگاه های نیروی هوایی خود محافظت نماید. به عقیده او در صورتی که قوای قدرتمندی از شوروی در همان ابتدا به کارگرفته شوند، ارتش سرخ شکست خواهد خورد و یک عقب نشینی منظم برای غالب نیروهای آن غیر قالب اجرا خواهد شد. فن لوسبرگ درک روشنی تری نسبت به گستردگی بالای اراضی عملیاتی در قیاس با مارکس، حاصل کرده بود. بر این مبنا او تحرکات راهبردی اولیه را با مقداری در نظر داشتن مشکلات تدارکاتی برنامه ریزی کرده بود. او همچنین به مقدار بسیار بیشتری به میزان مشکلات تدارکاتی در عمق اراضی دشم
ن، جایی که تدارکات رسانی از بنادر دریاهای بالتیک و سیاه بدان اثر کمی می گذاشت، توجه کرده بود. فن لوسبرگ نارضایتی های داخلی در شوروی را منبع قابل اتکایی در پشتیبانی از تلاش آلمان بر سلطه بر شوروی شناسایی می کند. فن لوسبرگ با نگاهی فراتر، تشکیل یک دولت اوکراینی در جهت امیال آلمانی ها، را نیز پیشبینی می نماید. با توجه به روابط نزدیک پرسنل فرماندهی عالی ورماخت و فرماندهی عالی نیروی زمینی در سطح عملیاتی، به هر صورت احتمالا طرح مارکس بر مطالعه راهبردی فن لوسبرگ تأثیر گذاشت. به هر حال با توجه به این که طرح ریزی فن لوسبرگ پنج هفته پس از مارکس آغاز شد، طرح او به آرای هیتلر مشابهت بیشتری داشت. سال های آخر. پس از آغاز عملیات بارباروسا، در پی خوب پیش نرفتن اوضاع و شکست ورماخت در سلطه بر مسکو، فن لوسبرگ شروع به ابراز انتقاد از نحوه فرماندهی جنگ کرد. در پی این مسئله از مقام خود خلع و با ترفیع به درجه سرهنگی به جایگاه افسر عملیات های ستاد فرماندهی ورماخت در نروژ منصوب گشت. پس از گذراندن دو و نیم سال در این جایگاه حاشیه ای، ماه ژوئن سال ۱۹۴۴ به ریاست ستاد دریابد ویلهلم مارشال، کمیسیونر ویژه دانوب رسید. روز ۱ ماه سپتامبر همان
سال به درجه سرتیپی نائل گشت. آخرین منصب او ریاست ستاد منطقه نظامی شماره ۸ به مرکزیت برسلاو بود. با انحلال ارتش جایگزینی و اعزام بخش های مختلف آن به خط مقدم در ماه مارس سال ۱۹۴۵، دیگر هیچ مسئولیتی به او سپرده نشد. پس از پایان جنگ روز ۵ مه سال ۱۹۴۵ در نوشتات-هوشتاین تسلیم نیروهای بریتانیایی گردید. پس از جنگ. ماه ژوئیه سال ۱۹۴۶ از اسارت آزاد و در ویزبادن ساکن شد. برنارد فن لوسبرگ ۱۵ مارس سال ۱۹۶۵ در ویزبادن درگذشت.
خانه هگل () موزه ای در اشتوتگارت آلمان است که در خانه ای واقع شده است که گئورگ ویلهلم فردریش هگل فیلسوف بزرگ آلمانی در آن متولد شد. هگل در ۲۷ اوت ۱۷۷۰ میلادی در اشتوتگارت به دنیا آمد و ۱۸ سال اول زندگی خود را در این شهر اقامت داشت. او در ۱۴ نوامبر ۱۸۳۱ بر اثر وبا در برلین درگذشت. خانه هگل در Eberhardstraße است و متعلق به قرن ۱۶ می باشد. طبقه همکف شامل نمایشگاهی دربارهٔ اشتوتگارت در زمان زندگی هگل است. نمایشگاه دیگری به داستان زندگی هگل اختصاص دارد و شامل کلاه بره معروف و یاداشت هایی از او (کتاب دوستی هگل) است. اتاق سوم شامل کلاژ متنی از نقل قول های کلیدی از هگل و نسخه های مختلف آثار او به زبان های مختلف است.
هانس باهوش (به ) (حدود ۱۹۰۷ میلادی)، اسبی بود که ادعا می شد حساب و سایر فعالیت های ذهنی را انجام می دهد. بعد از تحقیقات رسمی در ۱۹۰۷ میلادی، روانشناس اوسکار فونگست تشریح نمود که اسب در واقع این فعالیت های ذهنی را انجام نمی دهد، بلکه به عکس العمل های مربی خود نگاه می کند. او در روش شناسی تحقیق به این موضوع جدید پی برد که اسب مستقیماً به سر نخ های غیر اختیاری که در اشارت بدنی مربی انسان دیده می شود واکنش نشان می دهد. مربی از فراهم نمودن چنین سرنخ هایی کاملاً ناآگاه بود. به احترام به مطالعات فونگست، از این کشف غیرعادی با عنوان «"أثر هانس باهوش"» یاد گردیده و تا به کنون نیز در مطالعات سوگیری مشاهده گر و هوش سنجی حیوانات، یک دانش مهم پنداشته شده است. فونگست استادیار فیلسوف و روانشناس آلمانی کارل اشتومپف بود، کسی که از تجربه هانس در کارهای خود روی روانشناسی حیوانات و ایده هایش در مورد پدیدارشناسی استفاده کرد. چشم انداز. در جریان اوایل قرن بیستم، مردم به هوش حیوانات علاقهٔ ویژه ای داشتند که این علاقه مندی تا اندازهٔ زیادی ناشی از انتشارات اخیر چارلز داروین بود. قضیه هانس باهوش سطح پیشرفتهٔ از درک اعداد در یک حیوان ر
ا نشان می داد. هانس اسبی بود که صاحب آن ویلیام وان اوستن نام داشت، اوستن یک معلم ریاضی مدرسه جیمنیزیوم، مربی غیر حرفه ای اسب، فرنولوژیست و به نحوی یک عارف بود. گفته می شود که به هانس تعلیم شده بود تا اعمال جمع، تفریق، ضرب، تقسیم را انجام دهد. با اعداد اعشار کار کند، زمان را بگوید، تاریخ را بگوید، موسیقی را از هم تفکیک کند، زبان آلمانی را بخواند، املاء کند و بداند. فون اوستن از هانس می پرسید، «اگر سه شنبه هشتم ماه باشد، پس تاریخ روز جمعه بعدی چند می شود؟» هانس با ۱۱ بار ضربه زدن سم خود در زمین پاسخ می داد. سؤال ها را هم می شد به صورت شفاهی و هم به صورت تحریری پرسید. گزارشی از توانایی های هانس در روزنامه "نیویورک تایمز" در ۱۹۰۴ میلادی گزارش داده شد. بعد از مرگ فون اوستن در ۱۹۰۹ میلادی، هانس به مالکیت چندین صاحب دیگر درآمد. بعد از ۱۹۱۶، هیچ سندی از سرنوشت هانس وجود ندارد. تحقیق. اشتیاق والای مردم به هانس باهوش، هیئت آموزش آلمان را واداشت تا یک کمیسیون جهت تحقیق در مورد ادعاهای علمی فون اوستن تعیین نماید. فیلسوف و روان شناس، کارل اشتومپف یک هیئت ۱۳ نفری به نام "کمیسیون هانس" تشکیل داد. این کمیسیون متشکل از یک دام
پزشک، یک مدیر سیرک، یک افسر سواره نظام، یک تعداد از اساتید مکتب و رئیس باغ وحش های برلین بود. این کمیسیون در سپتامبر ۱۹۰۴ میلادی اینگونه نتیجه گیری نمودند که هیچ حقه ای در اجرای هانس وجود ندارد. کمیسیون ارزیابی را به اوسکار فونگست واگذار نمودند و او مبنای این توانایی های ادعا شده را با در نظرداشت موارد ذیل آزمایش نمود: فونگست با انجام تعداد قابل توجهی از آزمایش ها دریافت که حتی اگر خود فون اوستن هم سؤال را نپرسد، اسب می تواند پاسخ درست را بدهد. این امر امکان تقلب را از میان برداشت. با این حال اسب تنها زمانی می توانست پاسخ درست را بدهد که سؤال کننده خود پاسخ را می دانست و اسب قادر می بود تا سؤال کننده را ببیند. فونگست مشاهده نمود که هرگاه فون اوستن پاسخ درست سؤال را می دانست، هانس به ۸۹ درصد سوالات پاسخ درست می داد، اما زمانی که فون اوستن خود پاسخ درست به سؤال را نمی دانست، هانس قادر بود تا تنها به ۶ درصد از سوالات پاسخ درست بدهد. فنگست سپس رفتار سؤال کننده را به دقت تحت بررسی قرار داد، به این نتیجه رسید که هرگاه ضربات پای اسب به پاسخ درست نزدیک می شد، حالت و چهره سؤال کننده به گونهٔ تغییر می یافت که نشان دهند
هٔ افزایش نگرانی بود. اسب به این مسئله پی برده و آخرین ضربه نهایی صحیح را می زد. این تغییر در چهره یک سرنخ را فراهم نموده و اسب آنرا به معنی، ضربه زدن را متوقف کن، تعبیر می نمود. سامانه های ارتباط اجتماعی اسب ها ممکن است متکی به تشخیص تغییرات کوچکی در حالات بدنی باشد، این امر می تواند دلیلی بر این باشد که هانس چگونه می توانست سرنخ های فون اوستن را حتی اگر این سرنخ ها نیمه خودآگاه می بودند، سریعاً تشخیص دهد. فونگست همچنین آزمایش هایی را با انسان در آزمایشگاه انجام داده و خود نقش اسب را بازی نمود. فنگست از یک فرد می خواست تا در سمت راست وی بایستد و «با تمرکز بسیار بالا» در مورد یک عدد مشخص، یا یک سؤال ساده حسابی، فکر کند. فنگست سپس با ضربه زدن دست راست خود پاسخ را ارایه می کرد. او بصورت مکرر «یک تکان اندک سر به سمت بالا» را هنگام نزدیک شدن به ضربه نهایی مشاهده می کرد، که به گفته وی این حالت با وضعیتی که افراد قبل از فکر کردن در مورد سؤال داشتند، مطابقت داشت. حتی بعد از افشای رسمی هانس، فون اوستن که هرگز از یافته های فونگست قانع نشده بود، همچنان به نمایش هانس در سراسر آلمان ادامه داده و جمعیت انبوه و پر شوق را ج
ذب می نمود. اثر هانس زیرک. بعد از این که فنگست خود در کار هانس ماهر شد. کاملاً آگاهی حاصل کرد که سرنخ های ناچیز باعث عملکرد هانس شده است، او دریافت که او نیز این سرنخ ها را غیرآگاهانه و بدون این که بخواهد آنها را بیان کند یا کنترل کند، از خود بروز می دهد. شناخت این پدیده در طراحی تجربی و روش شناسی های تجربه های مختلف، که در آن آزمایش شونده های دارای احساس، شامل انسان، تأثیر به سزایی داشت. خطر تأثیر هانس باهوش دلیلی است برای اینکه، چرا روان شناسان تطبیقی معمولاً حیوانات را در دستگاه های منزوی و بدون تعامل با آنها مورد آزمایش قرار می دهند. گرچه این امر نیز خود مشکلاتی دارد، چون بیشتر پدیده های جالب در هوش سنجی حیوانات به احتمال زیاد در یک شرایط اجتماعی بروز داده می شوند. برای آموزش و توضیح به آنها، نیاز است تا یک رابطه اجتماعی میان مربی و حیوان ایجاد گردد. ارین پیپربرگ هنگام مطالعات روی طوطی ها (الکس) و آلن و بیتریکس گاردنر در مطالعات خود روی شامپانزه (واشو)، قویاً به طرفداری از این نظر استدلال نمودند. اگر نتایج این مطالعات در سطح جهان پذیرفته شود، نیاز است تا راه دیگری برای آزمایش پیشرفت های حیوانات یافت تا خط
ر تأثیرات هانس باهوش از میان برداشته شود. با این حال، صرف دور کردن مربی از صحنه ممکن است استراتژی مناسبی نباشد، چون در صورتی که میان مربی و نمونه آزمایش شونده رابطه اجتماعی قوی وجود داشته باشد، برداشتن مربی از صحنه ممکن است باعث واکنش های احساسی گردیده و از عملکرد نمونه آزمایش شونده جلوگیری نماید.
کانال ماهواره ای فدک یک کانال تلویزیونی وابسته به اتحادیه خدام المهدی است که توسط گروهی از مسلمانان در بریتانیا با هدف انتقال اسلام به عمدتاً جهان عرب و اسلام توسط یاسر الحبیب تأسیس شد. برنامه های این شبکه به زبان های عربی، انگلیسی و فارسی است. فدک نام واحه ای است که در حومه حجاز و در نزدیکی شهر خیبر در شبه جزیره عربستان واقع شده است، شیعیان معتقدند که فدک میراث فاطمه زهرا از پدرش محمد است. شعار این کانال «هیچ پرچمی بر پرچم آل محمد باقی نمی ماند» است.
میراث جهانی در سوئیس شامل سیزده اثر ثبت شده در کشور سوئیس است که نُه اثر فرهنگی و چهار اثر طبیعی را شامل می شوند. سایت های سازمان میراث جهانی آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد، یونسکو، مکان هایی هستند که دارای اهمیت فرهنگی یا طبیعی هستند، همان طور که در پیمان نامه میراث جهانی یونسکو، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، شرح داده شده است. سوئیس در تاریخ ۱۷ سپتامبر ۱۹۷۵ این کنوانسیون را تصویب کرد و از آن پس مکان های طبیعی و فرهنگی این کشور، که واجد شرایط برای درج در لیست باشند را، معرفی می کند. سه محلی که در سال ۱۹۸۳، برای نخستین بار، در فهرست میراث جهانی ثبت شدند، این ها بودند: شهر قدیمی برن، دیر سنت گال، و صومعه بندیکتین در وال موستر. جدیدترین مورد فهرست شده نیز جنگل های کهنسال راش کارپات و مناطق دیگر اروپا بود که در سال ۲۰۲۱ لیست شد. پنج اثر فهرست شده در سوئیس، فرا ملی بوده و میراث مشترک هستند؛ راه آهن رت و مونته سن جورجو با ایتالیا، آبسراهای پیش از تاریخ پیرامون آلپ با پنج کشور دیگر، آثار معماری لو کوربوزیه با شش کشور دیگر، جنگل های باستانی راش کارپات با هفده کشور دیگر مشترک ثبت شده اند. یک اثر نیز در فهرست آزمایشی سوئیس
لیست شده است. میراث جهانی. یونسکو سایت ها را با ده معیار فهرست می کند. هر ورودی باید حداقل یکی از معیارها را داشته باشد. فهرست آزمایشی. علاوه بر مکان هایی که در فهرست میراث جهانی ثبت شده اند، کشورهای عضو می توانند فهرستی از مکان های آزمایشی را که ممکن است برای نامزدی در نظر گرفته شوند، ارائه کنند. نامزدهای فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می شوند که سایت قبلاً در فهرست آزمایشی ثبت شده باشد. سوئیس یک اثر را در فهرست آزمایشی خود دارد.
لاوو (Lavaux, ) یک منطقه مسکونی در کانتون وو در سوئیس است. لاوو شامل ۸۳۰ هکتار تاکستان پلکانی است که حدود ۳۰ کیلومتر وسعت دارد. این تاکستان در امتداد سواحل شمالی دریاچه ژنو رو به جنوب امتداد دارد. اگرچه شواهدی وجود دارد که نشان می دهد انگور در این منطقه در زمان رومیان رشد می کرده است، تراس های انگور واقعی را می توان به قرن یازدهم، زمانی که صومعه های نظام سنت بندیکت و سیسترسی ها کنترل این منطقه را در دست داشتند، ردیابی کرد. لاوو از آب و هوای معتدلی بهره می برد، اما رویه جنوبی پلکان ها با انعکاس خورشید در دریاچه و دیوارهای سنگی، شخصیت مدیترانه ای به منطقه می بخشد. نوع اصلی انگور که در اینجا رشد می کند Chasselas نام دارد. سایت میراث جهانی. طبق قوانین کانتونی، تاکستان های لاوو از توسعه محافظت می شوند. از ژوئیه ۲۰۰۷، لاوو در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارد. از سال ۲۰۱۶، تاکستان های لاوو دیگر با آفت کش های مصنوعی درمان نمی شوند.
محمد فرازمند (زاده ۱۱ بهمن ۱۳۴۰) دیپلمات ایرانی و سفیر پیشین جمهوری اسلامی ایران در کشور ترکیه بوده است. وی دانش آموخته کارشناسی روابط بین الملل و کارشناسی ارشد فلسفه و حکمت است.
راندگی گلاروس (به ) یا رانش گلاروس یک گسل راندگی اصلی در کوه های آلپ در شرق سوئیس است. در طول زمان با رانش لایه های قدیمی کوه ها، لایه های جدید حاصل از رانش ایجاد می شوند که کوه زایی می کنند. لایه های سنگ مسن تر از دوره پرمو - تریاس ولایه های جوان (خارجی) از دوره های ژوراسیک و کرتاسه هستند و از جنس سنگ آهک و پالئوژن فلیش و مولاس می باشند.
ادوارد هیتزیگ، (به انگلیسی: Eduard Hitzig) (زاده ۶ فوریه ۱۸۳۸ در برلین، درگذشته ۲۰ اوت ۱۹۰۷ در دوک نشین بزرگ بادن) یک عصب شناس و روانپزشک آلمانی و از تبار یهودی بود. پیشینه. ادوارد هیتزیگ، در دانشگاه برلین و دانشگاه وورتسبورگ، زیر نظر استادان صاحب نامی مانند امیل دو بوآ ریمون، رودلف ویرشو، موریتس هاینریش رومبرگ و کارل فریدریش اتو وستفال علوم پزشکی تحصیل کرد. در سال ۱۸۶۲ میلادی ادوارد هیتزیگ، مدرک دکترا دریافت کرد و سپس در دانشگاه برلین و دانشگاه وورتسبورگ، مشغول به کار و مطالعه شد. در سال ۱۸۷۵ وی مدیریت آسایشگاه بیماریهای عصبی و استادی رشتهٔ روانپزشکی در دانشگاه زوریخ را بر عهده گرفت. ادوارد هیتزیگ، در سال ۱۸۸۵ میلادی به مقام استادی در دانشگاه هاله-ویتنبرگ، رسید و تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۰۳ در همان شغل و مقام باقی ماند. علت شهرت. سرشناسی ادوارد هیتزیگ، بیشتر به خاطر مطالعات او در مورد ارتباط و تأثیر جریان الکتریسیته روی عملکرد مغز است. در سال ۱۸۷۰ میلادی او به همراه یکی از دوستانش، قشر خاکستری مغز یک سگ را بدون بیهوشی در معرض جریان برق قرار داد و متوجه شد که این عمل باعث انقباض غیرارادی در نواحی مشخصی از ع
ضلات سگ می شود. در آن زمان انجام چنین آزمایشی در دانشگاه برلین ممنوع بود. به همین دلیل این آزمایش در خانه دوست وی انجام گرفت. بعد از آزمایش، ادوارد هیتزیگ، نتایج مطالعات خود را در مقاله ای تحت عنوان «تحریک پذیری مغز توسط الکتریسیته» منتشر کرد. این آزمایش در نوع خود اولین موردی بود که به طور رسمی به اطلاع عموم رسید. البته این آزمایش اولین تجربه ادوارد هیتزیگ، در این مورد نبود. او در گذشته نیز وقتی به عنوان پزشک در خدمت ارتش پروس بود همین آزمایش را روی بعضی از سربازانی که در ناحیه سر مجروح شده بودند، انجام داده بود.
مارمولک کور مکزیکی (نام علمی: Anelytropsis papillosus) گونه ای از مارمولک های بدون پا از خانواده سقنقورهای کور و تنها گونه از سرده "Anelytropsis" است. این مارمولک بومزاد انحصاری کشور مکزیک است. این جانوران شبیه کرمی مارمولکان به نظر می رسند، اما در واقع، ارتباط تکاملی نزدیکی با یکدیگر ندارند. پراکندگی. مارمولک کور مکزیکی بومزاد مکزیک است و در ارتفاعات ۳۰۰ تا ۲۳۰۰ متری از سطح دریا، از جمله در جنوب تامائولیپاس، شرق سن لوئیس پوتوسی، شمال ایالت ایدالگو و کرتارو، شمال و مرکز وراکروز، و منتهی الیه شمالی اوآخاکا شناسایی شده است. وضعیت حفاظتی. دولت فدرال مکزیک، این مارمولک را به عنوان یک گونه در معرض خطر فهرست می کند و توسط قوانین مکزیک حفاظت می شود. اما اتحادیه بین المللی حفاظت طبیعت، آن را به عنوان گونه ای دارای کمترین نگرانی، رتبه بندی کرده است.
کریپتومنِسیا یا نواِنگاریِ خاطره (به )، زمانی اتفاق می افتد که یک خاطره فراموش شده، بدون اینکه توسط فرد به عنوان خاطره شناخته شود، دوباره برگشته و فاعل فکر می کند که یک چیز جدید و بدیع است. این یک نوع خطای حافظه است که فرد یک فکر، ایده، آهنگ، نام یا لطیفه ای را بخاطر می آورد و آنرا دستبرد فکری قلمداد نکرده بلکه این خاطره را به عنوان الهام جدیدی تجربه می نماید. استفاده اولیه. کریپتومنسیا اولین بار در ۱۸۷۴ میلادی توسط رابطی به نام استینتون موسز مستند گردید. این کلمه اولین بار توسط روانپزشکی به نام تیودور فلورنوی، در اشاره به پروندهٔ رابطی (مدیوم) به نام هلن اسمیت (کترین-الیسی مولر)، و برای اشاره به وقوع مکرر سایکیزم به کار رفت: «خاطراتی که در رابط نهفته است ظاهر گردیده و بعضاً بوسیله قوه تصور یا استدلال غیر آگاهانه کاملاً تغییر داده می شود، و این عمل اکثراً در رویاهای عادی ما اتفاق می افتد». کارل گوستاو یونگ پایان نامه دکترای خود با عنوان «روان شناسی و آسیب شناسی پدیده های به اصطلاح نا معلوم» (1902 میلادی) را پیرامون همین موضوع نوشت و همچنین در یک مقاله که تحت عنوان «کریپتومنسیا» در (۱۹۰۵ میلادی) نوشت به این پد
یده در کتاب «"چنین گفت زردشت"» اثر فردریش نیچه اشاره کرد. در رابطه به اصیل بودن نوآوری وی، می توان گفت که گیزی دوکس، ساندور فرنکزی، ویلیم استکل و همچنین زیگموند فروید نیز به این نظریه پرداخته یا آنرا تذکر داده اند. کلمه "کریپتومنسیا" ترکیبی از دو واژه یونانی "کریپتوس" (مخفی، پنهانی، راز) و منسیا (خاطره) است. تحقیقات تجربی. در نخستین مطالعه تجربی از کریپتومنسیا، یک گروه از افراد به نوبت دسته ای از مثال ها (مانند، انواع پرندگان: طوطی، قناری و …) ارایه کردند. بعدتر از آنها خواسته شد تا از عین دسته مثال های جدید که قبلاً گفته نشده باشند را ارایه کنند، و همچنین کلماتی را که شخصاً خودشان ارایه کردند را نیز بازگو نمایند. افراد با ارایه دوباره افکار یک شخص دیگر یا اشتباه قلمداد کردن فکر یک شخص دیگر به عنوان فکر خود، در حدود ۳–۹٪ دفعات به صورت غیرعمدی دستبرد فکری را مرتکب شدند. اثرات مشابهی در فعالیت های دیگری همچون معماهای جستجوی کلمات و در جلسات طوفان ذهنی جمعی نیز تکرار گردیده است. تحقیقات بین دو نوع از کرپتومنسیا، گرچه اغلب یکجا مطالعه می شوند، فرق قایل شده است: فرق میان این دو نوع دستبرد فکری در علت خطایی است که
باعث این دستبرد می گردد، به طور ویژه این که آیا این ها افکار فراموش شده ای اند یا خودد متفکر فراموش شده است؟ نوع اول خیلی آشنا است. کسی که دستبردی انجام می دهد، ایده ای را که قبلاً بیان شده را باز تولید می کند، اما بر این باور است که این ایده از خلاقیت خود وی نشأت گرفته. این ایده می تواند ایده یک شخص دیگر، یا ایده خود شخص در زمان گذشته باشد. بی اف اسکینر تجربه خود از خود-دستبرد فکری را بیان می دارد: نوع دوم کریپتومنسیا نتیجه یک خطای نویسندگی است که شخص ایده های دیگران را به عنوان ایده خود بخاطر می آورد. در این حالت، شخصی که دستبرد فکری را انجام می دهد به وضوح می داند که این ایده از یک زمان قبل است، اما اصالت این ایده را به صورت نادرست بخاطر می آورد (یا بعد از فراموش کردن خاطره نوشتن آن یا شنیدن آن در محاوره، فرض می کند این ایده به عنوان یک ایده اصلی به دستبرد کننده آمده است). اصطلاحات زیادی برای تفکیک این دو نوع دستبردعلمی بکار برده شده است. «فراموشی وقوع» در مقابل «فراموشی منبع» و «خطاهای تولید» در مقابل «خطاهای تشخیص، ظاهراً این دو نوع کریپتومنسیا از هم مستقل هستند. هیچ ارتباطی میان نرخ های خطا پیدا نشده و
این دو نوع خطا بوسیله عوامل مختلفی ایجاد می شوند. علل. احتمال وقوع کریپتومنسیا بیشتر زمانی محتمل است که توانایی نظارت درست از منابع دچار نقص گردد. به عنوان مثال، احتمال اینکه مردم ایده های دیگران را ایده خود بپندارند زمانی بیشتر محتمل است که زمانی که این ایده برای اولین بار به آنها دست می دهد، تحت بار سنگین شناختی قرار گیرند. دستبرد فکری وقتی افزایش می یابد که مردم از منبع اصلی ایده دور باشند و زمانی کاهش می یابد که به اشتراک کنندگان بصورت واضح دستور داده شود تا به منبع ایده توجه نمایند. همچنین، ادعاهای کاذب در میان ایده هایی که در اصل توسط افراد هم-جنس پیشنهاد شده است بیشتر متداول است، احتمالاً به این علت که شباهت ادراکی یک شخص به همجنس وی، مشکل منبع را تشدید می نماید. همچنین برخی دیگر از مطالعات دریافته اند که زمانبندی ایده نیز مهم است: اگر قبل از اینکه خود شخص ایده ای را ارایه کند، شخص دیگری یک ایده را ارایه نماید، احتمال اینکه ایده آن شخص دیگر به عنوان ایده خود فرد ادعا شود بیشتر است، ظاهراً به این دلیل که شخص بسیار غرق در آماده شدن برای نوبت خود است تا به صورت درست اطلاعات منبع را بررسی کند. ارزش. آنگونه
که توسط کارل یونگ در "مرد و نمادهایش"، تشریح گردید: «ممکن است یک نویسنده طبق یک نقشه از قبل طراحی شده در حال نوشتن باشد، در حال کار روی یک برهان یا در حال تهیه خطی از یک داستان باشد که ناگهان از موضوع خارج شود. شاید یک ایده تازه به او دست داده باشد، یا یک تصویر مجزا، یا یک داستان فرعی کاملاً جدید. اگر از وی بپرسید چه چیزی باعث این انحراف شده است، او قادر نخواهد بود به شما پاسخ دهد. شاید حتی این تغییر را اصلاً احساس هم نکرده باشد، با این که حالا مطالبی را تهیه نموده که کاملاً برایش تازگی دارد و قبلاً هم در مورد آن نمی دانسته است. اما بعضی اوقات بصورت خیلی قانع کننده به وی نشان داده می شود که کارش شباهت بسیار نزدیکی به اثر نویسندهٔ دیگری دارد – اثری که به باور او تا حالا هیچگاهی ندیده است.» داستان خورخه لوئیس بورخس، «پیر مینارد، نویسنده دون کیشوت» ، یک اجرای فرا داستانی از کریپتومنسیا است. این کار به شکل بررسی یا نقد ادبی در مورد پیر مینارد (که تخیلی است) نوشته شده است. این کتاب با معرفی کوتاه و فهرستی از تمامی کارهای مینارد آغاز می شود. «مرور» انجام شده توسط بورخس نشان می دهد که این نویسنده فرانسوی قرن بیستم
تلاش نموده تا از «ترجمه» دون کیشوت فراتر رفته و خود را به حدی در آن غرق نماید تا بتواند در واقع آنرا خط به خط و با اصالت اسپانیایی قرن هفدهم «دوباره سازی» کند؛ بنابراین، «پیر مینارد» اغلب سوالات و بحث هایی را پیرامون ماهیت برگردان صحیح، یا در این مورد خاص، هرمنوتیک کریپتومنسیا مطرح می کرد.