Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
میراث جهانی در قبرس شامل ۳ اثر فرهنگی است. سایت های میراث جهانی سازمان آموزشی، علمی و فرهنگی ملل متحد، یونسکو مکان هایی هستند که دارای اهمیت فرهنگی یا طبیعی هستند، همان طور که در پیمان نامه میراث جهانی یونسکو، که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده، شرح داده شده است. جمهوری قبرس این پیمان نامه را در تاریخ ۱۴ اوت ۱۹۷۵ پذیرفت و از آن هنگام، مکان های طبیعی و فرهنگی قبرس دارای شرایط برای گنجانده شدن در فهرست میراث جهانی هستند. ، سه سایت میراث جهانی در قبرس وجود دارد که تمامی آن ها فرهنگی هستند و همچنین ۱۱ اثر نیز در فهرست آزمایشی قرار دارد. نخستین میراثی که در فهرست ثبت شد، شهر پافوس در سال ۱۹۸۰ بود. در سال ۱۹۸۵ کلیساهای نقاشی شده در منطقه ترودوس به فهرست افزوده شدند. نامزدی اصلی شامل ۹ کلیسا بود که در سال ۲۰۰۱ یک کلیاس دیگر افزوده شد. تازه ترین میراث افزوده شده به فهرست، خیروکیتیا در سال ۱۹۹۸ بود که در سال ۲۰۱۲. در سال ۲۰۱۰، کمیته میراث جهانی یونسکو سطح محافظت سه سایت میراث جهانی در قبرس را به دلیل درگیری مسلحانه افزایش داد. میراث جهانی. یونسکو سایت ها را با ده معیار فهرست می کند. هر ورودی باید حداقل یکی از معیارها را داشته ب
اشد. فهرست آزمایشی. علاوه بر سایت های موجود در فهرست میراث جهانی، کشورهای عضو می توانند فهرستی از سایت های آزمایشی را که ممکن است برای نامزدی در نظر بگیرند، در این فهرست قرار دهند. نامزدها در فهرست میراث جهانی تنها در صورتی پذیرفته می شوند که سایت قبلاً در فهرست آزمایشی قرار داشته باشد. ، قبرس ۱۱ اثر را در فهرست آزمایشی خود دارد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;38919924&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2024-02-23T23:44:27Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Roozitaa&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;/* بزرگ راه ۴۲۷ انتاریو */&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;38919925&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; فهرست جاده های شمال به جنوب در تورنتو () در زیر فهرستی از آزادراه های شمال به جنوب و راه های شریانی در شهر تورنتو، انتاریو، کانادا آمده است. شهر تورنتو در یک الگوی شبکه ای سازمان دهی شده است که قدمت آن به طرحی که آگوستوس جونز بین سال های ۱۷۹۳ و ۱۷۹۷ تنظیم کرده بود، برمی گردد. اکثر خیابان ها در جهت شمال-جنوب یا شرق-غرب، بر اساس خط ساحلی دریاچه انتاریو تراز شده اند. به عبارت دیگر، جاده های اصلی شمال-جنوب عموماً عمود بر خط ساحلی دریاچه انتاریو و جاده های اصلی شرقی-غربی به طور کلی موازی با خط ساحلی دریاچه هستند. بزرگراه ها. جاده آلن. یک بزرگراه کوتاه و راه شریانی است. این مسیر به عنوان یک بزرگراه در خیابان اگلینتون غربی شروع م
ی شود و به سمت شمال به عنوان بخش شمالی خیابان دافرین ادامه می یابد. نقاط دیدنی در امتداد جاده عبارتند از: پروژه مسکن لارنس هایتس، مرکز خرید یورک دیل و پارک داونسویو و فرودگاه دوونسویو (بخشی از خط یک یانگ-یونیورسیتی در میانه آن از خیابان اگلینتون تا شمال خیابان ویلسون واقع شده است و به طور خلاصه به موازات آن در مجاورت خیابان شپرد در زیر زمین امتداد دارد. بزرگراه ۴۲۷ انتاریو. بزرگراه ۴۲۷ بار اصلی ترافیک از شمال و جنوب فرودگاه بین المللی پیرسون تورنتو را بر دوش می کشد. جاده های شریانی. جاده کالدونیا. جاده کالدونیا دارای دره بسیار شیب دار بین «جاده راجرز» و خیابان اگلینتون است. خط براون. قبل از ساخت بزرگراه ۴۲۷، خط براون بخشی از بزرگراه ۲۷ بود. بخشی از جاده، که به بزرگراه ۴۲۷ از کوئین الیزابت وی تا بزرگراه ۴۰۱ تبدیل شده است و به عنوان بزرگراه ۲۷، از بزرگراه ۹ انتاریو گذشته و به سمت شمال تا باری بری، انتاریو ادامه می یابد. جاده مارتین گروو. جاده شریان ای است که از خیابان بلور غربی شروع می شود اما تا زمانی که با جاده برنهام تورپ تقاطع پیدا نمی کند به یک جاده اصلی تبدیل نمی شود. به سمت شمال ادامه می یابد تا به بزرگر
اه ۲۷، شمال شهر ختم شود. خیابان ایسلینگتون. از نام دهکده ای گرفته شده است که در خیابان داندس از آن عبور کرده است. روستای ایسلینگتون قبلاً با نام میمیکو شناخته می شد و اغلب با روستای دومی به همین نام در اتوبیوکو در دریاچه انتاریو اشتباه گرفته می شد که در سال ۱۸۵۷ از اداره پستی نام میمیکو را دریافت کرده بود. در سال ۱۸۵۹ برای ساکنان میمیکو در خیابان داندس جلسه ای برای انتخاب نام جدید در مسافرخانه «توماس اسمیت» (واقع در گوشه جنوب غربی خیابان دانداس و خیابان آیلینگتون امروزی) برگزار کردند، زمانی که شرکت کنندگان نتوانستند به اتفاق آرا در مورد نام جدید، آنها همسر اسمیت، الیزابت، را به جلسه دعوت کردند و از او خواستند نام روستا را تغییر دهد. او ایزلینگتون را که زادگاهش در نزدیکی لندن، انگلستان بود را انتخاب کرد. جاده اسکارلت. جاده اسکارلت به نام جان اسکارلت نامگذاری شده است که در سال ۱۸۰۸ به کانادای علیا نقل مکان کرد و چندین کیلومتر مربع ملک در شمال غربی خیابان بلور و کیل داشت. «جاده اسکارلت» در امتداد مسیر حمل و نقل تورنتو در شمال ملک او افتتاح شد. جاده در خیابان داندس غربی بلافاصله در جنوب خط راه آهن CPR crosstown ش
روع می شود. به پایانه غربی خیابان سنت کلر متصل می شود، سپس در امتداد رود هامبر (انتاریو) به سمت شمال خیابان لارنس غربی پیش می رود، جایی که به سمت غرب منحنی می شود و به جاده دیکسون تبدیل می شود. خیابان جین (تورنتو). از خیابان بلور شروع می شود و به سمت شمال به وان (شهرک) تا نزدیک رود هلند در شهرک کینگ، انتاریو ادامه می یابد. خیابان لزلی. خیابان لزلی، که دارای چهار بخش مجزا است، از دریاچه انتاریو در پای اسپیت خیابان لزلی آغاز می شود. جاده دان میلز. این نام به خاطر تعداد زیادی آسیاب که در نزدیکی رود دون (انتاریو) در اوایل قرن نوزدهم تأسیس شدند، گرفته شده است. در آن زمان جاده از خیابان وینچستر و خیابان پارلمان شروع می شد و از رودخانه دون در پارک ریوردیل می گذشت. جاده بر روی زمین های جدول در امتداد جایی که اکنون ورودی پارک دون ولی پارک وی به سمت شمال است بالا می رفت و قبل از پیوستن به جاده دان میلز امروزی، برودویو شمال و اوکانر را به سمت شرق دنبال می کرد. جاده برای مدتی به میلز ختم می شد، تا اینکه کشاورزان شمال، در زمینی بین دره های رودخانه، جاده جدیدی را باز کردند تا مسیر آسان تری را برای حمل محصول خود به بازار سن
لورنس مارکت فراهم کنند. جاده جدید قطعات زمین را قطع کرد و به جاده مستقل دان معروف شد. این جاده تا شمال جاده یورک میلز امتداد داشت. خیابان واردن. یک جاده شریانی در اسکاربرو است. املای اصلی واردین به بخش فرعی پارک واردین اشاره دارد که در سال ۱۹۱۲ در اسکاربرو ساخته شد. واردن از جنوب جاده کینگستون در باشگاه شکار سابق تورنتو شروع می شود و به سمت شمال به خیابان استیلز شرقی می رود، جایی که به سمت مارکهام به عنوان جاده منطقه ای یورک ۶۵ ادامه می یابد. جاده کندی. جاده کندی به خاطر خانواده کندی نامگذاری شده است، یکی از بسیاری از مهاجران کشاورزی اولیه در قرن ۱۸ و ۱۹ (که نخست وزیر توماس لرد کندی به آن تعلق داشت. به گفته رابرت بونیس، این جاده به نام دوست دیوید تامسون (کاشف) به نام جیمز کندی نامگذاری شده است.
پودولیا یا پودیلیا () منطقه ای تاریخی در اروپای شرقی است که در بخش های غربی-مرکزی و جنوب-غربی اوکراین و در شمال شرقی مولداوی (یعنی شمال ترانس نیستریا) واقع شده است. این نام از اسلاوی قدیم "po" به معنای «جنب/در کنار/در امتداد» و "dol"، «دره» گرفته شده است (به دره مراجعه کنید).
فرنسیس اس. بارتو (Francis S. Bartow) (نام تولد: فرنسیس استبینز بارتو) (Francis Stebbins Bartow) (زادهٔ ۶ سپتامبر ۱۸۱۶ – درگذشتهٔ ۲۱ ژوئیه ۱۸۶۱)، وکیل مجوزدار بود که وارد عرصهٔ سیاست شد و دو دوره در مجلس نمایندگان ایالات متحدهٔ آمریکا خدمت نمود. وی رهبری سیاسی ایالات مؤتلفهٔ آمریکا را به دست گرفت. بارتو سرهنگ شبه نظامیان جورجیا نیز بود و در نخستین ماه های جنگ داخلی آمریکا بیست و یکمین پیاده نظام سبک اوگلتورپ را فرماندهی کرد. بارتو نمایندهٔ نخستین منطقهٔ کنگره ای جورجیا در مجمع جنوبی در مانتگامری، آلاباما بود که کنگرهٔ موقت مجمع را - با پیشبرد تلاش ها در راستای آماده سازی نیروهای دفاعی برای تجاوز فدرال احتمالی که در عمل اتفاق هم افتاد و تا جنگ داخلی آمریکا بین سال های ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۵، به طول انجامید – افتتاح نمود. سرهنگ بارتو در نخستین نبرد ماناساس کشته شد و نخستین فرماندهٔ تشکیلات ارتش ایالات موتلفه بود که در نبرد چشم از جهان فروبست. اوایل زندگی و حرفه. فرنسیس بارتو در ۶ سپتامبر ۱۸۱۶ در چاتهام کانتی، جورجیا در همسایگی مرکز بخشداری ساوانا، جورجیا (مرکز سابق ایالت جورجیا) به عنوان فرزند تئو دوسیوس بارتو و فرنسیس لو
ید (استبینز) بارتو چشم به جهان گشود. او در کالج هنر و علوم فرانکلین در آتن، جورجیا (کالجی که بعدها منجر به تأسیس دانشگاه جورجیا شد) به تحصیل حقوق پرداخت. بارتو در کالج فرانکلین عضو انجمن ادبی فی کاپا بود و جان ام برین، سناتور و دادستان کل اسبق ایالات متحده آمریکا مربوط به هیئت دولت اندرو جکسون، استادی او را بر عهده داشتند. بارتو با دریافت تقدیرنامه در سال ۱۸۳۵ و در سن ۱۹ سالگی فارغ التحصیل شد. او کارآموز تحت تدریس خصوصی شرکت برین و لاو در دفتر حقوقی آنها در ساوانا بود. بارتو تحصیلات تکمیلی خود را در دانشکده حقوق ییل در کنتیکت به پایان رساند و در سال ۱۸۳۷ به ساوانا بازگشت. وی مدت کمی پس از بازگشت توسط دادگاه عالی برایان استخدام و در دادگاه ایالتی جورجیا پذیرفته شد. بارتو به دفتر حقوقی لاو و لاول که در سطح محلی شناخته شده بود، پیوست و یکی از شرکای آنها شد. این گونه دفتر حقوقی لاو، بارتو و لاول شکل گرفت و بارتو به دلیل مهارت هایش و مدیریت موارد دشوار جنایی، مورد توجه قرار گرفت. بارتوی ۲۴ ساله در سال ۱۸۴۰ در پویش مربوط به ویلیام هنری هریسون که به عنوان نمایندهٔ حزب ویگ (آمریکا) کاندیدای ریاست جمهوری ایالات متحدهٔ
آمریکا بود، شرکت کرد. او در سال ۱۸۴۱ حرفهٔ سیاسی خود را با دو دورهٔ متوالی خدمت در مجلس نمایندگان جورجیا و پس از یک دوره خدمت در مجلس سنای جورجیا آغاز کرد. وی در سال ۱۸۴۴ با لوئیزا گرین برین، دختر یکی از دبیران خصوصی حرفه ای قبلی خود به نام سناتور جان برین، ازدواج کرد. بارتو در سال ۱۸۵۶ کاندیدای کنگرهٔ ایالات متحدهٔ آمریکا شد ولی در نهایت شکست خورد. در سال بعد او به عنوان سروان بیست یکمین پیاده نظام سبک اوگلتورپ، گروهی شبه نظامی که در سال ۱۸۵۶ تشکیل شده بود، انتخاب شد. او به عنوان مربی داوطلبان که بسیاری از آنها فرزندان جوان خانواده های مستقر در آنجا بودند، خدمت کرد. هنگامی که مشاجرات ملی بر سر برده داری شدت گرفت، بارتو نگران سرنوشت جورجیا در صورت وقوع جنگ بود. در سال ۱۸۶۰ بعد از انتخاب آبراهام لینکلن، بارتو به اتحادیه (جنگ داخلی آمریکا) پشت پا زد تا از حقوق تجزیه طلبی ایالات دفاع کند. یادبود. میدان نبرد ماناساس. پس از جنگ، در محل تقریبی کشته شدن بارتو، سربازان مجمع، نشان اختصاصی ساخته شده از سنگ برپا کردند (در ساوانا منقوش شده بود) که سخنان پایانی او بر آن حک شده بود: «خدای من، آنها مرا از میان برداشتند ولی
هرگز این سرزمین را نخواهند گرفت». این سنگ یادبود بعدها طی یکی از یورش های نیروهای اتحادیه نابود شد. (امروزه، در میدان ملی جنگ، دو نشانه در همان مکان برقرار مانده است – یک نشان قدیمی تر توسط کهنه سربازان جورجیای هفتم در سال ۱۹۰۳ در آنجا قرار گرفت و دیگری نشانی از برنز بوده که در قرن بیستم نصب شد) در ۴ سپتامبر ۱۸۶۱، نخستین بنای یادبود اختصاصی مجمع در ماناساس (بول وان) در حضور جمعیت هزار نفری به افتخار فرنسیس بارتو افتتاح شد. یک نشان هرمی شکل از سنگ مرمر که به شکل مرموزی در سال ۱۸۶۲ به سرقت رفت. در سال ۱۹۳۶، در تلاش برای ترمیم این خرابکاری، یک نشان جدید توسط اتحادیه دختران مجمع، واحد جورجیا، در همان مکان قرار گرفت. بنای یادبود جدیدی از بارتو در همان نزدیکی وجود دارد که چند فوت از بنای اصلی فاصله دارد. یادبود ساوانا. پس از چند سال تعویق به دلیل جنگ و عواقب آن، در روز هفتم فوریه ۱۸۹۰ شورای شهر ساوانا با نصب یک یادبود برای به رسمیت شناختن فرزندان مرز و بوم، فرنسیس بارتو و لافایت مک لاوز موافقت نمود. مجسمه های نیم تنهٔ برنزی آنها در سال ۱۹۰۲ رونمایی و در میدان چیپوا بر روی پایه های سنگی نصب شدند. تندیس بارتو رو به
جنوب خیابان پری و تندیس مک لاوز رو به شمال نصب شده است. شورا در سال ۱۹۱۰ تصمیم به ساخت یادبود اوگلتورپ در میدان چیپوا گرفت؛ بنابراین هر دو تندیس را به یادبود مجمع در پارک فورسایت منتقل نمودند. بارتو در آرامگاه لورل گرو در ساوانا به خاک سپرده شده است.
فهرست جاده های شرق به غرب در تورنتو در زیر فهرستی از آزادراه های شرق به غرب و راه های شریانی در شهر تورنتو، انتاریو، کانادا آمده است. شهر تورنتو در یک الگوی شبکه ای سازمان دهی شده است که قدمت آن به طرحی که آگوستوس جونز بین سال های ۱۷۹۳ و ۱۷۹۷ تنظیم کرده بود، برمی گردد. اکثر خیابان ها در جهت شمال-جنوب یا شرق-غرب، بر اساس خط ساحلی دریاچه انتاریو تراز شده اند. به عبارت دیگر، جاده های اصلی شمال-جنوب عموماً عمود بر خط ساحلی دریاچه انتاریو و جاده های اصلی شرقی-غربی به طور کلی موازی با خط ساحلی دریاچه هستند. جاده های شریانی. خیابان فرانت (تورنتو). خیابان در امتداد خط ساحلی دریاچه انتاریو کشیده شده است. این خیابان ساختمان های مهمی دارد، از جمله سن لورنس مارکت، مریدین هال (تورنتو)، ایستگاه یونیون (تورنتو) و مرکز همایش متروی تورنتو. خیابان ریچموند. خیابان ریچموند به افتخار چارلز لنوکس، چهارمین دوک ریچموند نامگذاری شده است. لنوکس در سال ۱۸۱۸ به عنوان فرماندار کل آمریکای شمالی بریتانیا به کانادا آمد و یک سال بعد در حین گردش در حومه شهر پس از گزیده شدن توسط یک روباه هار درگذشت. خیابان ریچموند یک خیابان جفت یک طرفه از طرف
غرب یکطرفه از خیابان یانگ به خیابان استراچان و از خیابان نیاگارا تا خیابان باتورست یک طرفه به شرق است. خیابان دوپونت. مرکز خرید گالریا، واقع در گوشه جنوب غربی خیابان دوپونت و خیابان دافرین، تنها مرکز خرید محصور واقع در خیابان دوپونت، و همچنین در تورنتو قدیمی در غرب خیابان اونیو و شمال خیابان بلور/خیابان دنفورث بود. با این حال، این مرکز خرید در اواخر سال ۲۰۱۹ برای همیشه بسته شد و در سال ۲۰۲۰ برای توسعه مجدد تخریب شد. ایستگاه دوپونت به این خیابان در خیابان اسپادینا خدمت می کند. جاده دیکسون. جاده دیکسون پس از خانواده دیکسون نامگذاری شد و قبلاً جاده مالتون نامیده می شد. جورج و توماس دیکسون به ترتیب در سال های ۱۸۱۸ و ۱۸۲۳ کارخانه های چوب بری در املاک خود در کنار جاده ساختند. دیکسون از بزرگراه ۴۲۷ شروع می شود و به سمت شرق به سمت محله سابق یورک حرکت می کند و به جاده اسکارلت تبدیل می شود. جاده دیکسون در غرب بزرگ راه ۴۲۷ انتاریو به عنوان جاده فرودگاهی (پیل منطقه ای ۷)، نام گذاری شده به نام فرودگاه بین المللی پیرسون تورنتو، ادامه می یابد. امتداد بین بزرگراه ۴۲۷ و جاده مارتین گروو اغلب به عنوان «نوار فرودگاه» شناخته می
شود. جاده اِلسمیِـر. نام جاده اِلسمیِـر برگرفته از نام دهکده ای است (تأسیس شده به عنوان اداره پست در سال ۱۸۵۳) که زمانی تقاطع خود را با جاده کندی اشغال می کرد، که خود به خاطر زادگاه السمیر، شراپ شر مهاجران اولیه انگلستان در شراپ شر نامگذاری شده است. زمین های اطراف به طور متناوب بین خانه های تک واحدی و نوارهای تجاری، همراه با پارک های صنعتی، در طول آن قرار دارند. این جاده همچنین بر اساس بررسی اولیه شهر قدیمی اسکاربرو به عنوان جاده امتیاز دوم شناخته می شود. این خیابان به جاده کینگستون ختم می شود و یک بخش به سمت جنوب شرقی می چرخد و قسمت دیگر به یک بن بست در غرب بزرگ راه ۴۰۱ انتاریو ختم می شود.
کروکادو (Crocadoo) یک مجموعه انیمیشن استرالیایی است که توسط Energee Entertainment و Nine Network از سال ۱۹۹۶ تا ۱۹۹۸ تولید شده است. ماجرای گروهی از تمساح های آبی است که سعی می کنند از ساحل رودخانه خود در برابر یک توسعه دهنده دیوانه محافظت کنند.
سسک بیشه تاج بلوطی ، یک گونه از سسک هاست که در جنوب آسیا یافت می شود. اگرچه اندازهٔ کلی جمعیت اندازه گیری نشده است، این یکی از گونه هایی است که به دلیل نابودی زیستگاه در حال کاهش است. اگرچه روند جمعیت آن رو به کاهش است، اما کاهش آن به سرعت رخ نمی دهد. به همین دلیل، این گونه به عنوان گونهٔ کمترین نگرانی ارزیابی می شود.
سسک بیشه کنارخاکستری ، یک گونه از سسک های بیشه (خانوادهٔ سسکان بیشه) است که در گذشته در مجموعهٔ «سسکان جهان قدیم» گنجانده شده بود. از شمال پاکستان تا مرکز چین یافت می شود.
کاترین راسل (؛ زادهٔ ) خواننده سبک جاز اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "" اشاره کرد.
جورج اینسلی (George Ainslie) (زادهٔ ۳۰ اکتبر ۱۸۳۸ – درگذشتهٔ ۱۹ مه ۱۹۱۳) وکیل، سرمایه گذار معدن و نماینده کنگره از قلمروی آیداهو بود. اوایل زندگی و حرفه. جورج اینسلی در بونویل، شهرستان کوپر، میزوری زاده شد. پدربزرگ و پدر جورج در هنگ های اسکاتلندی ارتش بریتانیا خدمت کرده بودند. عموی وی سرهنگ ویلیام اینسلی نیز در هنگ ۹۳م پیاده («ساترلند هایلندرز») خدمت کرد. بهره کشی از «ساترلندی ها» در جریان جنگ کریمه باعث به میان آمدن عبارت «خط باریک سرخ» شد که بعدها به طور کلی به کل ارتش پیاده بریتانیا گفته می شد. والدین جورج، جان و مری، تقریباً دو سال قبل از تولد وی به میزوری نقل مکان کردند. پدر وی یک زمین دار ثروتمند شده و در کارهای نمک نیز دخیل شد. خانواده وی برای مدت کوتاهی، مانی که جورج نوزاد بود، به اسکاتلند رفتند اما دوباره در ۱۸۴۴ میلادی بازگشتند. پدر وی در ماه ژوئن همان سال در رود میزوری غرق شد. در اواخر نوجوانی، اینسلی نزد وکیلان مجرب و قاضی سنت لوئیس به آموزش حقوق پرداخت. وی همچنین به آموزش در مکانی پرداخت که حالا معروف به دانشگاه سنت لوئیس است. جورج مدرک حقوق خود را کسب نموده و در ۱۸۶۰ میلادی اجازه فعالیت در دادگا
ه میزوری را به دست آورد. پس از چند ماه کار در رشته وکالت در میزوری، وی به منطقه پایکز پیک در قلمروی کلرادو رفت. او در آنجا یک دفتر حقوقی باز نموده و ظاهراً در برخی املاک معدنکاری سرمایه گذاری کرد. نقل مکان به آیداهو. دو سال بعد، اکتشافات طلا در آیداهو، توجه اینسلی را جلب کرد. وی در جریان تابستان ۱۸۶۲ به الک سیتی، آیداهو رفته و تا فصل زمستان که کار در آن قسمت کشور ناممکن بود، به معدنکاری ادامه داد. احتمالاً با توصیه مردمانی آشنا با آن منطقه، او از آنجا به اورگن رفت. هنگام اقامت در لوئیستون، آیداهو، از وی درخواست گردید تا به عنوان وکیل مدافع کسی کار کند. در اینجا، البته سلسله رویدادها توسط منابع مختلف بگونه مختلف گزارش شده است. در زندگی نامه جورج در تاریخ مفصل ایالت آیداهو آمده است که، سه مرد به نزد وی آمده و درخواست نمودند تا از آنها در «دادگاه شهری» در مقابل اتهام دزدی، دفاع نماید. اما، به احتمال قوی نماینده این سه نفر به نزد وی آمده بودند، چون متهمان در آن وقت در زندان بودند. در واقع، از زمان بندی چندین برداشت می شود که احتمالاً دادگاه قبلاً برگزار شده و حکم مجرمیت صادر شده باشد. متعاقب این مورد به خصوص دزدی
، یک سری از دزدی ها و قتل های ناشی از دزدی در منطقه اتفاق افتاده بود و برآشفتگی مردم موجب گردیده بود تا تصمیم به طور سریع اتخاذ شود. به هر حال، خدمات جورج ضروری بود، چه برای دادگاه یا برای فرجام خواهی عاجل. اما زمانی که اینسلی صبح روز بعد برای بازدید از مشتریان جدید خود رفت، آنها را مُرده یافت که از تیرک اتاق کوچک در زندان موقت آویزان شده بودند. یکی از گزارش ها می گوید که جورج «اهمیت ایراد عدم کفایت ادله و غیرمرتبط بودن فرجام خواهی» را درک کرد و «به طرز درست بازنشسته شد». پس از اینکه وی زمستان را با تدریس در شهرستان کلاکاماس، اورگن سپری کرد، اینسلی به آیداهو سیتی، مرکز شهرستان بویس، آیداهوا رفت. وی برای ربع یک قرن در آنجا به حرفه وکالت و به سرمایه گذاری در املاک معدنکاری پرداخت. جورج در این زمان ازدواج نموده و تشکیل خانواده داد. ازدواج ۱۸۶۶ وی با سارا «سالی» اوینز در شهرستان آدا انجام شد. خانواده اینسلی پیرو راسخ کلیسای اسقفی بودند، از اینرو این احتمال وجود دارد که در زمان مناسب کشیش منطقه ای طبق زمان بندی در آیداهو سیتی نبوده است. از ۱۸۶۹ تا ۱۸۷۳، اینسلی به ویراستاری روزنامه آیداهو ولد در آیداهو سیتی پرداخت.
حرفه سیاسی. در ۱۸۶۵ میلادی، دو سال پس از نقل مکان وی به آیداهو سیتی، رأی دهندگان اینسلی را به عنوان نماینده شورای قلمرو (احتمالاً معادل سنای ایالتی) انتخاب نمودند. علی رغم سن جوان وی، اعضای شورا وی را به عنوان رئیس انتخاب کردند. (هرچند زندگی نامه وی در کنگره ایالات متحده می گوید که او عضو «مجلس قانون گذاری قلمرو» بوده است، اما اسناد آیداهو سمت وی در شورا را تأیید می کند) پس از اتمام دوره خود به عنوان نماینده، جورج دوباره به حرفه حقوقی خود برگشت، اما بازهم در فعالیت های حزب دموکرات بسیار فعال بود. (با در نظر داشت زمان بندی رویدادها، روزنامه آیداهو ولد در آن زمان به عنوان «تنها روزنامه دموکرات در آن قلمرو» پنداشته می شد) در ۱۸۷۴، وی یک دوره خدمت دو ساله را به عنوان دادستان شهرستان در شهرستان دوم قلمرو آیداهو آغاز کرد. پس از آن در ۱۸۷۸ میلادی، وی به عنوان نماینده قلمروی آیداهو در کنگره ایالات متحده انتخاب گردید. (نماینده ها می توانند در کمیته رأی دهند، اما در کف مجلس قانون گذاری حق رأی ندارند) دبیر جمهوری خواه از روزنامه آیداهو ترای-ویکلی استیسمان در بویس سیتی، اظهار نظر نمود که «هرچند از نظر سیاسی با آقای اینس
لی اختلاف نظر داریم، اما به طور آزادانه جایگاهی که وی شایستگی آن را دارد تأیید، می کنیم». اینسلی قبل از اینکه در انتخابات ۱۸۸۲ بازنده شود، برای دو دوره به عنوان نماینده خدمت کرد. پس از این انتخابات، وی هرگز برای کرسی عامه وارد انتخابات نشد، اما برای چندین سال دیگر به عنوان یک وزنه قدرت در سیاست های حزب جمهوری خواه در سطح ایالت فعال ماند. او در ۱۸۸۹ میلادی از شهرستان بویس در کنوانسیون قانون اساسی آیداهو نمایندگی کرد. اواخر زندگی و حرفه. پس از سپری نمودن اوج شکوفایی، جمعیت آیداهو سیتی به تدریج کاهش یافت. از اینرو، اینسلی عمارتی را در جاده مقابل دفتر تعیین عیار ایالات متحده (U. S. Assay Office) خریداری نموده و خانواده خود را در ۱۸۹۰ میلادی به بویس انتقال داد. پس از آن، وی به طور هنگفتی در شرکت های مختلف در بویس سرمایه گذاری کرد. این شرکت ها مشتمل بود بر شرکت آب سرد و گرم آرتزین بویس (Boise Artesian Hot &amp; Cold Water Company) و شرکت ترانزیت سریع بویس (Boise Rapid Transit Company). جورج هرگز از علاقه خود به معدنکاری دست برنداشت. تا نُه سال پس از حدود ۱۸۸۸ میلادی، اینسلی در شرکتی سهام داشت که حقوق معدنکاری وسیعی
داشت و از منطقه موریس کریک واقع در دو مایلی بالای آیداهو سیتی تا هشت مایل در انتهای شهر را زیر پوشش گرفته بود. در اوایل ۱۸۹۰ میلادی، این حقوق معدنکاری در معرض دعاوی حقوقی پشت سر هم قرار گرفت. با این وجود، اینسلی و سایر شرکای وی در نهایت پرونده ها را برنده شده و در ۱۸۹۷ این شرکت را به فروش رساندن تا بنگاهی را بسازند که نخستین بنگاه بزرگ استخراج طلا در امتداد موریس کریک بود. دو دختر اینسلی، لوسی و ادلما، از نظر حرفه، سنت خانوادگی را ادامه دادند. لوسی با یک پزشک معروف اهل سان فرانسیسکو ازدواج کرد. ادلما با جان اف. نیوجنت که بعدها سناتور ایالات متحده از آیداهو شد، ازدواج کرد. یکی از نوه های وی، جورج اینسلی نیوجنت، در جریان جنگ جهانی اول در ارتش ایالات متحده خدمت کرد. در حدود ۱۹۰۶ میلادی، وضعیت سلامت ناخوب اینسلی را واداشت تا برای درمان بهتر به کالیفرنیا بیاید. تا حدود ۱۹۰۸ میلادی، او به اوکلند، کالیفرنیا نقل مکان کرده بود. وی پنج سال بعد در آنجا درگذشت.
یک زنجیره تپه ای ، یا گاهی یال تپه ای ، خط درازی از تپه ها است که معمولاً به طور پیوسته از بالای تپه های کم و بیش برجسته، قله های گنبدی شکل، برآمدگی ها و "زین ها" را دربر می گیرد که همراه با برآمدگی ها و شاخه های جانبی مرتبط با آن ممکن است تشکیل شود. یک ساختار توپوگرافی پیچیده که ممکن است در محدوده تپه ای، در منطقه ای از تپه های کم نورد یا در یک دشت رخ دهد. ممکن است دو یا چند رشته تپه های جداگانه را به هم پیوند دهد. گذار از زنجیره تپه ها به زنجیره کوه ها آشکار نیست و به تعریف منطقه ای تپه یا کوه بستگی دارد. به عنوان مثال، در انگلستان و ایرلند یک کوه باید به طور رسمی یا بالاتر باشد، در حالی که در آمریکای شمالی، کوه ها اغلب (غیررسمی) بلندی یا بیشتر در نظر گرفته می شوند.
تور هاترم (؛ زادهٔ ) یک دیپلمات و سیاستمدار نروژی است. او عضو حزب محافظه کار (نروژ) می باشد. وی در سال ۲۰۱۸ به عنوان معاون دائمی وزارت امور خارجه نروژ، کارمند ارشد دولتی در این وزارتخانه منصوب شد. او قبلاً به عنوان وزیر امور خارجه و نماینده دائم نروژ در سازمان ملل متحد در نیویورک خدمت کرد و در ۲۰۱۸ رئیس هیئت اجرایی یونیسف شد. زندگی نامه. توره هاترم دارای مدرک کارشناسی ارشد در رشته علوم سیاسی از دانشگاه اسلو است و در سال ۱۹۸۲ از مدرسه کاندیدای افسران نروژ فارغ التحصیل شد. هاترم از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷ دبیر دوم سفارت نروژ در دهلی نو بود. وی در سال ۱۹۹۷ دبیر اول نمایندگی دائم نروژ در سازمان ملل متحد و سازمان تجارت جهانی در ژنو شد و سپس از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۲ مشاور شورای امنیت سازمان ملل متحد شد. وی در سال ۲۰۰۲ معاون مدیر کل و رئیس بخش صلح و آشتی شد، هاترم در سال ۲۰۰۷ سفیر نروژ در سریلانکا شد. در طول این مسئولیت، او به عنوان یک تسهیل کننده حل بحران ببرهای تامیل در محور سریلانکا عمل کرد. وی از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ سفیر نروژ در افغانستان بود. توره هاترم سابقاً سفیر نروژ در سری لانکا، سودان و افغانستان و مدیرکل وزارت امور خارج
ه بوده است. هاترم از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶ به عنوان وزیر امور خارجه نروژ، از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۸ به عنوان نماینده دائم نروژ در سازمان ملل در نیویورک خدمت کرد. وی در دوران تصدی خود به عنوان نماینده دائم نروژ در سازمان ملل متحد، به عنوان رئیس هیئت اجرایی یونیسف انتخاب شد. هاترم در ۲۰۱۸ دومین نروژی است که پس از توریلد اسکارد ریاست یونیسف را بر عهده گرفت. وی در سال ۲۰۱۸ به عنوان معاون دائمی وزارت امور خارجه نروژ و همچنین کارمند ارشد دولتی این وزارتخانه منصوب شد. زندگی شخصی. تور هاترم با ماریت گلتن ازدواج کرد. آنها دارای ۳ فرزند هستند.
هنری بالدوین (Henry Baldwin) (14 ژانویه ۱۷۸۰ میلادی - ۲۱ آوریل ۱۸۴۴ میلادی)، قاضی دستیار دیوان عالی ایالات متحده آمریکا از ۶ ژانویه ۱۸۳۰ تا ۲۱ آوریل ۱۸۴۴ میلادی بود. زندگی نامه. بالدوین که از نسل خانواده بریتانیایی اشرافی قرن هفدهم بود، در نیوهیون کنتیکت بدنیا آمد. او پسر مایکل بالدوین و تئودور والکوت بود. او برادر ناتنی آبراهام لینکلن بود. وی در مدرسه هاپکینز شرکت می کرد و BA خود را در سن ۱۷ سالگی از کالج ییل در ۱۷۹۸ میلادی کسب نمود. همچنین در مدرسه حقوق لیچفیلد شرکت کرده و در ۱۷۹۸ «حقوق خواند». سپس بالدوین به پیتسبرگ رفته و در آنجا فعالیت های حقوقی موفقیت آمیزی داشت. او در شمال شهر بر روی کوره های آهن سرمایه گذاری کرد که موجب نقل مکان به شهرستان کارفورد پنسیلوانیا شد و در آنجا اولین دادستان ناحیه شده از ۱۷۹۹ تا ۱۸۰۱ میلادی خدمت نمود. همچنین ناشر «درخت آزادی» بود که روزنامه ای دموکرات-جمهوری خواه بود. بعد از مرگ اولین همسرش مارانا نورتون، بالدوین با سلی الیکوت ازدواج کرد. بالدوین در کنگره ایالات متحده در ۱۸۱۶ میلادی به عنوان عضوی از حزب دموکرات-جمهوری خواه انتخاب شد و چهاردهمین حوزه انتخابیه پنسیلوانیا را نم