Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نامگذاری دارو به فرایند نام نهادنِ سیستماتیک داروها، به ویژه داروی تجویزی گفته می شود. در اکثر موارد، داروها دارای ۳ نوع نام هستند: نام های شیمیایی، که مهم ترین آنها نام آیوپک است، نام های عمومی یا غیر اختصاصی، که مهم ترین آن ها نام های غیر اختصاصی بین المللی (INNs) بوده، و نام های تجاری که برند هستند. تحت سیستم INN، نام های عمومی داروها از وند و ریشه هایی ساخته می شوند که داروها را به دسته های مفید طبقه بندی می کنند و در عین حال نام های مرتبط را متمایز نگه می دارند. دارویی که به بازار عرضه می شود ممکن است دارای کد شرکت یا کد ترکیب شیمیایی نیز باشد. تنظیم حقوقی. نام داروها اغلب مشمول مقررات قانونی، از جمله تأیید داروهای جدید (برای جلوگیری از اشتباه گرفتن با داروهای موجود) و نامِ روی بسته بندی برای ایجاد قوانین واضح در مورد تقلب ها و برچسب گذاری های تقلبی یا گمراه کننده است. دارونامه اغلب برای تعریف نام دارو (به علاوهٔ استانداردهای خلوص) برای اهداف نظارتی تعیین می شود. سازمان جهانی بهداشت فهرست نام های غیر اختصاصی بین المللی را مدیریت می کند. یک شرکت یا شخصی که یک دارو را تولید می کند می تواند برای یک نام ژنری
ک (غیر اختصاصی) از طریق دارونامه خود یا مستقیماً بر اساس برنامه WHO به INN درخواست دهد. به منظور به حداقل رساندن سردرگمی، بسیاری از نهادهای نامگذاری ملی سیاست های حفظ هماهنگی بین نام های ملی غیر اختصاصی و بین المللی غیر اختصاصی را در نظر دارند. در ایران. در ایران فرایند نامگذاری دارو بر اساس ۱۳ ضابطه طرح شده توسط وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و سازمان غذا و دارو صورت می گیرد و نام دارو نبایستی با سایر اسامی فرآورده های ثبت شده در نظام دارویی ایران و سایر کشورها یکسان باشد و استفاده از نام ژنریک برای داروهای مجاز نمی باشد. هماهنگی نام دارو با لیست داروهای WHO و فهرست رسمی داروهای ایران نیز در نام نهادن بر داروها اهمیت بالایی دارد. دیگر کشورها. اتحادیه اروپا این هماهنگی را برای همه کشورهای عضو اجباری کرده است و در ایالات متحده، توسعه دهندهٔ دارو برای در شورای نامگذاری ایالات متحده (USAN) درخواست می دهد و یک مذاکره کننده در شورای USAN از طرف توسعه دهنده برای INN درخواست می فرستد. نام شیمیایی. نام های شیمیایی علمی، بر اساس ساختار مولکولی دارو است. سیستم های مختلفی نامگذاری شیمیایی وجود دارد به همین علت ممکن ا
ست نام های شیمیایی مختلف برای هر یک از مواد شیمیایی مختلف نیز موجود باشد. مهم ترین نام، نام آیوپاک است. نام های شیمیایی معمولاً بسیار طولانی و پیچیده هستند و در اشاره به دارو در سخنرانی ها یا در اسناد پزشکی استفاده می شود. به عنوان مثال «۱- (ایزوپروپیلامینو) -۳- (۱-نفتیلوکسی) پروپان-2-OL» نام شیمیایی برای پروپرانولول است. گاهی، یک شرکت که در حال توسعه یک دارو است ممکن است دارو را به صورت یک کد شرکتی ارائه بدهد، که برای شناسایی دارو در زمانی توسعه مورد استفاده قرار می گیرد. به عنوان مثال، CDP870 کد شرکت UCB برای سرتولیزوماب پگول بود. UCB بعداً «"کیمزیا"» را به عنوان نام تجاری خود انتخاب کرد. بسیاری از این کدها، نه همه، پیشوند هایی دارند که مربوط به نام شرکت هستند.
سپوژمی زریاب یا سپوژمی رئوف (زادهٔ ۱۳۲۹، کابل) نویسندهٔ افغانستانی مقیم پاریس، فرانسه است. آثار او که به زبان فارسی هستند از نمونه های برجستهٔ داستان نویسی معاصر افغانستان به حساب می آیند. آغاز زندگی. سپوژمی فرزند عبدالرئوف پنجشیری، عتیقه فروش اهل کابل، است. پدرش فرزندانش را به تحصیل تشویق می کرد، به طوری که سپوژمی از دوران نوجوانی به داستان نویسی روی آورد. دبیرستان را در مدرسهٔ ملالی کابل تحصیل کرد و سپس در رشتهٔ زبان و ادبیات فرانسوی از دانشگاه کابل فارغ التحصیل شد. او مقطع دکترا خود را در رشتهٔ ادبیات نوین در بزانسون، فرانسه گذراند. پس از پایان تحصیلات به افغانستان برگشت و آموزگار شد. نویسندگی. تا پیش از جنگ افغانستان، آثار او در روزنامه ها و مجلات افغانستان و ایران چاپ می شدند. آثار او به زبان فارسی هستند. داستان های منتشره از او نمونه های خوب داستان نویسی فارسی معاصر است. شخصیت های آثار این نویسنده در پرده ابهام قرار ندارند و در کلامی کوتاه و مناسب شناسانده می شوند. زریاب از زنان داستان نویس بنام افغانستان است که ساختار داستان هایش به شدت از آلبر کامو و فرانتس کافکا متأثر است و در برخی از داستان هایش از
صادق هدایت تأثیر پذیرفته است. وی برخلاف بیشتر داستان نویسان هموطنش، به ندرت زیاده گویی دارد و در توصیف صحنه ها و فضاسازی قصه ها از زبانی دقیق و روان برخوردار است. سپوژمی حدود ۴۰ داستان کوتاه نوشته است یکی از نخستین نویسندگان معاصر افغان است که آثارش به زبان فرانسوی ترجمه شده اند. با وجود این که داستان های کوتاه در ادبیات معاصر افغانستان فراوان است، امّا تعداد کمی از آنها توانسته اند چنین دید استادانه و فشرده ای از جهان های بسته و طغیان گر ارائه دهند، جایی که پوچی تنها جای خود را به چیزهای وحشتناک می دهد. داستان های کوتاه زریاب افرادی را، بیشتر زنان، fه تصویر می کشد که با جهان های به شدت خصمانه روبه رو هستند و باید در آن میان بجنگند. تکرارهای آزاردهنده، دائماً وجود دیوارهایی اجتناب ناپذیر را به خوانندگان یادآوری می کنند که افرادی را احاطه کرده اند که اسیر زمان، پول، تنهایی، بوروکراسی، عدم درک و بی تفاوتی نسبت به دیگران هستند. آثار. دو مجموعه داستان "«دشت قابیل»" و "«شرنگ شرنگ زنگ ها»" (۱۳۶۳) و داستان بلند "«در کشوری دیگر»" از جمله آثار سپوژمی زریاب هستند. "«در کشوری دیگر»" نخستین بار در سال ۱۳۶۷ منتشر شد و نشر
زریاب آن را در سال ۱۳۹۳ با بازنگری نگارشی و املایی منتشر کرد. نشر سپیده باوران در ایران این رمان را با اضافه کردن پاورقی معادل ایرانیِ واژگان افغانی منتشر کرده است. این رمان داستان مهاجری شرقی در کشور غربی است که دیدی شرقی نسبت به جهان غرب را به تصویر می کشد. همچنین مجموعه ای مشترک از داستان های رهنورد و سپوژمی زریاب با عنوان "«برف و نقش های روی دیوار»" در تهران منتشر شده است. زندگی شخصی. سپوژمی پس از پایان تحصیلات در فرانسه، در افغانستان با رهنورد زریاب، نویسنده، ازدواج کرد و حاصل ازدواج آنها سه دختر، از جمله شبنم زریاب، نویسنده و فیلمساز، است. وی قبل از ازدواج با رهنورد زریاب، داستان های خود را با اسم "سپوژمی رئوف" منتشر می کرد. در سال ۱۹۹۱ در حالی که روسیه افغانستان را اشغال کرده بود و سپوژمی به عنوان مترجم در سفارت فرانسه کار می کرد، او و دخترانش، به مون پلیه در فرانسه نقل مکان کردند و سال ۱۹۹۴ رهنورد نیز به آنها پیوست. پس از سقوط طالبان، همسرش به افغانستان بازگشت و ولی سپوژمی برای نگهداری از فرزندان و تدریس در فرانسه ماند. در سال ۱۳۹۹، رهنورد به کووید-۱۹ مبتلا شد، در حالی که سپوژمی برای عیادت و پرستاری
از او به کابل بازگشته بود، در گذشت.
نوحیدیسم () یا نوآشیدی () یک جنبش مذهبی یهودی توحیدی مبتنی بر هفت قانون نوح و تفاسیر سنتی آنها در یهودیت ارتدکس است . طبق قانون یهودی، غیریهودیان (جنتیلها) موظف به گرویدن به یهودیت نیستند، اما آنها ملزم به رعایت قوانین هفتگانه نوح هستند تا از مکانی در جهان آینده، پاداش نهایی صالحان، مطمئن شوند (عولم حبا). مجازات نقض هر یک از قوانین نوحید در تلمود مورد بحث قرار گرفته است، اما از نظر عملی تابع نظام قانونی کاری است که توسط جامعه به طور کلی ایجاد شده است. به کسانی که پیروی از عهد نوح هستند، بنی نواخ (، "پسران نوح") یا نوحی () اطلاق می شود. جنبش نوحی مدرن در دهه ۱۹۹۰ توسط خاخام های ارتدوکس از اسرائیل، که عمدتاً به چاباد-لوباویچ و سازمان های مذهبی صهیونیستی وابسته بودند، از جمله مؤسسه معبد، تأسیس شد. از لحاظ تاریخی، اصطلاح عبری بنی نواخ برای همه غیریهودیان به عنوان نوادگان نوح به کار رفته است. با این حال، امروزه از آن عمدتاً برای اشاره به آن دسته از «جنتیلهای درستکار» استفاده می شود که هفت قانون نوح را رعایت می کنند. جوامع نوحی عمدتاً در ایالات متحده، بریتانیا، آمریکای لاتین، نیجریه، فیلیپین و روسیه گسترش یافته و ت
وسعه یافته اند. به گفته یک منبع نوحی در سال ۲۰۱۸، بیش از ۲۰۰۰۰ نوحی رسمی در سراسر جهان وجود دارد و کشوری که بیشترین تعداد را دارد فیلیپین است. عهد رنگین کمان. این عهد در کتاب پیدایش فصل ۹ آورده شده است که در آن خداوند بعد از پایان نوح عهد میبندد که بار دیگر زمین را کاملا نابود نکند. هفت قانون نوح. هفت فرمان عهد نوح که در تلمود بابلی برشمرده شده است ("آوودا زره" ۸:۴، "سنهدرین" 56a-b) عبارتند از: سوابق تاریخی. مفهوم "جنتیل درستکار" چند نمونه در تاریخ یهودیت عمدتاً در دوران کتاب مقدس و تسلط روم بر مدیترانه دارد. در کتاب مقدس عبری گزارش شده است که وضعیت قانونی "گر توشاو" (، گر: «بیگانه» یا «بیگانه» + "توشاو": «ساکن»، "لیت". " بیگانه مقیم ") به آن دسته از جنتیلها (غیر یهودیان) ساکن در سرزمین اسرائیل اعطا شد که نمی خواستند به یهودیت گرویدند اما موافقت کردند که قوانین هفت گانه نوح را رعایت کنند. "Sebomenoi" یا خداترسان امپراتوری روم نیز نمونه باستانی غیریهودی بودند که بدون گرایش به یهودیت در جامعه یهودی گنجانده شده بودند. در دوران طلایی فرهنگ یهود در شبه جزیره ایبری، فیلسوف و خاخام یهودی قرون وسطایی ابن میمون (۱۱۳۵–
۱۲۰۴) در قانون حقوقی هلاخی "میشنه تورات" نوشت که جنتیلها (غیر یهودیان) باید منحصراً قوانین هفتگانه نوح را اجرا کنند و از مطالعه تورات یا انجام هر دستور یهود، از جمله استراحت در شبات خودداری کنند. با این حال، ابن میمون همچنین بیان می کند که اگر غیریهودیان بخواهند هر فرمان یهودی را در کنار قوانین هفت گانه نوح طبق روال صحیح هلاخایی انجام دهند، از انجام آن منع نمی شوند. به گفته ابن میمون، آموزش پیروی از قوانین هفتگانه نوح به غیر یهودیان بر همه یهودیان واجب است و این امر فی نفسه یک فرمان است. با وجود این، اکثریت مقامات خاخامی در طول قرن ها نظر ابن میمون را رد کرده اند، و اجماع غالب هلاخایی همیشه این بوده است که یهودیان ملزم به انتشار قوانین نوحی به غیر یهودیان نیستند. جنبش نوحی مدرن. مناخیم مندل اشنیرسون، حاخام لوباویچر، پیروان خود را در موارد متعدد تشویق کرد تا هفت قانون نوح را موعظه کنند، برخی از سخنان خود را به ظرافت های این رمز اختصاص داد. از دهه ۱۹۹۰، خاخام های ارتدوکس از اسرائیل، به ویژه آنهایی که به چاباد-لوباویچ و سازمان های مذهبی صهیونیستی وابسته بودند، از جمله موسسه معبد، ] یک جنبش نوحی مدرن راه اندازی ک
رده اند. هدف این سازمان های نوحی، به رهبری خاخام های مذهبی صهیونیست و ارتدوکس، موعظه در بین غیریهودیان است تا در میان آنها تبلیغ کنند و آنها را به پیروی از قوانین نوح متعهد کنند. با این حال، خاخام های مذهبی صهیونیست و ارتدکس که جنبش نوحی مدرن را هدایت می کنند اغلب به جنبش سومین معبد وابسته هستند و یک ایدئولوژی نژادپرستانه و برتری طلبانه را بیان می کنند که شامل این اعتقاد است که قوم یهود قوم برگزیده خدا هستند. و از نظر نژادی نسبت به غیر یهودیان برتری دارند. آنها نوحیان را راهنمایی می کنند زیرا معتقدند که دوره مسیحایی با بازسازی معبد سوم در کوه معبد در اورشلیم آغاز می شود تا روحانیت یهودی مجدداً همراه با انجام قربانی های آیینی و استقرار یک حکومت دینی یهودی در اسرائیل برقرار کند. این تفکر توسط جوامع نوحی پشتیبانی می شود. در یهودیت ارتدکس دو تصور متفاوت از نوحی بودن وجود دارد: دیوید نواک، استاد الهیات و اخلاق یهودی در دانشگاه تورنتو، جنبش نوحی مدرن را با بیان این که «اگر یهودیان به غیریهودیان می گویند چه کنند، این نوعی امپریالیسم است» را محکوم کرده است. شورای عالی بنی نوح. شورای عالی بنی نوح، که برای نمایندگی جوا
مع نوحی در سراسر جهان تشکیل شد، توسط گروهی که مدعی بودند سنهدرین جدید هستند، تأیید شد. شورای عالی بنی نوح متشکل از گروهی از نوحیان است که به درخواست سنهدرین در حال ظهور، در ۱۰ ژانویه ۲۰۰۶ در اسرائیل گرد آمدند تا به عنوان یک سازمان بین المللی نوحی به عنوان پلی بین سنهدرین و نوحیان در سرتاسر جهان به رسمیت شناخته شوند. ده نفر از اعضای اولیه به اسرائیل پرواز کردند و متعهد شدند که از هفت قانون نوح حمایت کنند و تحت اقتدار نوحید بت دین (دادگاه مذهبی) سنهدرین نوپا رفتار کنند. ایده این شورا برای اولین بار توسط خاخام آوراهام تولیدانو مطرح شد. او و همچنین بسیاری دیگر دریافتند که نوحیان، مانند یهودیان، به مجموعه ای از رهبران و علمای شناخته شده نیاز دارد که بتوانند برای مطالعه و رعایت تورات به آنها مراجعه کنند و بتوانند به متحد کردن جوامع در سراسر جهان کمک کنند. برای این منظور، کاندیداهای مناسبی که مایل و قادر به تأسیس چنین ارگانی باشند، جستجو شد. این نامزدها در اواسط سال ۲۰۰۵ با دعوت شخصی و تحت نظارت یک نماینده مجاز در تلاشی بحث برانگیز برای احیای سنهدرین گرد هم آمدند و یک شورای اولیه نوحی را تشکیل دادند. سپس اعضای اولیه
شورای مؤسس در ۹ ژانویه ۲۰۰۶ در مقابل همان هیئت در اورشلیم ظاهر شدند. شورا یک بت دین نیست و هیچ قدرت قانونی (هلاخی) برای صدور حکم ندارد. بلکه بیان می کند که این نهادی مستقل از رهبران و علمای نوحی است که با نظارت و راهنمایی های هلاخایی (مذهبی) خود، برای ترویج آموزش، اتحاد و تعلیم جوامع نوحیان و نوحیان در سراسر جهان است. از اعضای فعلی شورا شخصاً دعوت به عمل آمد تا در این امر شرکت کنند. اما اعضای شورا «مصوب» نشدند. بلکه با دعوت به شرکت، موافقت کردند که برای ایجاد این شورا همکاری کنند. این شورا پشت ایجاد وب سایت WikiNoah.org بود. تصدیق. مثیر کاهان و شلومو کارلباخ یکی از اولین کنفرانس های نوحی را در دهه ۱۹۸۰ ترتیب دادند. در سال ۱۹۹۰، کاهان سخنران اصلی اولین کنفرانس بین المللی نوادگان نوح، اولین گردهمایی نوحیان، در فورت ورث، تگزاس بود. پس از ترور کاهان در همان سال، مؤسسه معبد، که از بازسازی سومین معبد یهودی در کوه معبد در اورشلیم دفاع می کند، شروع به ترویج قوانین نوحی نیز کرد. جنبش چاباد-لوباویچ یکی از فعال ترین جنبش ها در ارتباط با نوحیان بوده است، و معتقد است که ارزش معنوی و اجتماعی برای غیریهودیان حداقل در پذیرش
قوانین نوحی وجود دارد.در سال ۱۹۸۲، چاباد-لوباویچ اشاره ای به قوانین نوحی داشت که در اعلامیه ریاست جمهوری ایالات متحده تصریح شده بود: "اعلامیه ۴۹۲۱"، که توسط رئیس جمهور وقت ایالات متحده رونالد ریگان امضا شد. کنگره ایالات متحده، با یادآوری قطعنامه مشترک ۴۴۷ مجلس نمایندگان و در جشن هشتادمین سالگرد تولد مناخیم مندل اشنیرسون، ۴ آوریل ۱۹۸۲ را به عنوان «روز ملی بازتاب» اعلام کرد. . در سال های ۱۹۸۹ و ۱۹۹۰، آن ها اشاره دیگری به قوانین نوحی داشتند که در "اعلامیه ۵۹۵۶" ریاست جمهوری ایالات متحده تصریح شده بود و توسط رئیس جمهور وقت جورج اچ دبلیو بوش امضا شد. کنگره ایالات متحده، با یادآوری قطعنامه ۱۷۳ مشترک مجلس نمایندگان و در جشن تولد ۸۷ سالگی مناخیم مندل اشنیرسون، ۱۶ آوریل ۱۹۸۹ و ۶ آوریل ۱۹۹۰ را به عنوان «روز آموزش، ایالات متحده آمریکا» اعلام کرد. . در ژانویه ۲۰۰۴، رهبر معنوی جامعه دروزی در اسرائیل، شیخ موفق طریف، با نماینده چاباد-لوباویچ ملاقات کرد تا بیانیه ای را امضا کند که در آن از همه غیریهودیان در اسرائیل خواسته شده بود تا قوانین نوحی را رعایت کنند. شهردار شهر عرب شفاعمر (شفارم) - جایی که جوامع مسلمان، مسیحی و درو
زی در کنار هم زندگی می کنند - نیز این سند را امضا کرد. در مارس ۲۰۱۶، خاخام اصلی سفاردی اسرائیل، اسحاق یوسف، طی خطبه ای اعلام کرد که قانون یهود ایجاب می کند که تنها غیریهودیانی که اجازه زندگی در اسرائیل را دارند موظف به پیروی از قوانین نوحی هستند: «بر اساس قانون یهود، زندگی غیریهودی در سرزمین اسرائیل ممنوع است – مگر اینکه هفت قانون نوحی را پذیرفته باشد، [. . .] اگر غیر یهودی حاضر به پذیرش این قوانین نیست، می توانیم او را به عربستان سعودی بفرستیم، [. . . هنگامی که رستگاری کامل و واقعی وجود داشته باشد، ما این کار را انجام خواهیم داد.» یوسف در ادامه افزود: غیر یهودیان نباید در سرزمین اسرائیل زندگی کنند. [. . .] اگر دست ما محکم بود، اگر قدرت حکومت داشتیم، غیر یهودیان نباید در اسرائیل زندگی کنند. اما دست ما محکم نیست. [. . .] چه کسی، در غیر این صورت بندگان باشد؟ چه کسانی یاوران ما خواهند بود؟ به همین دلیل است که ما آنها را در اسرائیل رها می کنیم.» موعظه یوسف خشم اسرائیل را برانگیخت و توسط چندین انجمن حقوق بشر، سازمان های غیردولتی و اعضای کنست به شدت مورد انتقاد قرار گرفت. جاناتان گرینبلات، مدیر عامل و مدیر ملی اتحا
دیه ضد افترا، و کارول نوریل، مدیر موقت دفتر اسرائیل لیگ ضد افترا، خطبه یوسف را به شدت محکوم کردند:
شگفتی زنان () یک فیلم به کارگردانی کلارنس براون محصول سال ۱۹۲۹ است. این فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم نامه اقتباسی در دومین دوره جوایز اسکار شده بود.
هاوارد هیگین (; – ) کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
سال از سنگاپور () یک فیلم صامت به کارگردانی هاوارد هیگین محصول سال ۱۹۲۸ است. این فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم نامه اقتباسی در دومین دوره جوایز اسکار شده بود.
رومن بزیاک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسلوونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رییکا و باشگاه فوتبال لودوگورتس رازگراد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی زیر ۱۹ سال اسلوونی، زیر ۲۱ سال اسلوونی، و اسلوونی بازی کرده است.
یون میشلت (نروژی: Jon Michelet) زاده ۱۴ ژوئیه ۱۹۴۴م. در موس، نروژ و درگذشته به تاریخ ۱۴ آوریل ۲۰۱۸م. در سن ۷۳ سالگی در اسلو، یک ناشر، سردبیر و نویسنده نروژی بود. وی به خاطر نوشتن داستانهای جنایی به صورت سریال، شهرت زیادی کسب کرد و از جمله دوبار برنده جایزه ریورتون، در سال ۱۹۸۰ و ۲۰۰۱م، شد. پیشینه. پدر یون میشلت، یک هنرمند نقاش بود. کودکی یون، تا سال ۱۹۵۱م، در شهر زادگاهش موس گذشت. در آن سال خانواده وی به یک شهرک هنرمندان در اسلو منتقل شدند. بعد از پایان دبیرستان در یک مدرسه خصوصی، یون میشلت، در تابستان سال ۱۹۶۲م، عازم دریا شد و به استثناء ۲ سالی که در خدمت سربازی در مدرسه دریانوردی گذراند تا سال ۱۹۶۸م، به عنوان ملوان روی عرشه کشتی مشغول کار بود و از جمله به آمریکای جنوبی سفر کرد. بعدها تجربهٔ این دوره؛ و زندگی دریانوردی، بارها در آثار وی ظاهر می شوند.در سال ۱۹۶۸م، یون میشلت، یک دوره آموزشی یک ساله را در مدرسه خبرنگاری نروژ، آغاز کرد و آوریل سال بعد، اولین داستان کوتاه خود را در یک مجله وقت منتشر کرد. در سال ۱۹۶۹م، خانواده وی به ترومسو، منتقل شدند و یون، در روزنامه محلی آنجا مشغول کار شد. این روزنامه وابسته به
حزب کارگر نروژ بود و گرایش چپ افراطی یون میشلت، باعث بروز اختلاف و نهایتاً منجر به اخراج وی در سال ۱۹۷۱م، شد. تعهد سیاسی. در دوره اقامت در ترومسو، یون میشلت، جذب جنبش مارکسیسم-لنینیستی آن سالهای نروژ شد و در بحث های سیاسی و ادبی، بسیار فعال بود. بعد از مدتی وی به اسلو بازگشت و چند وقتی در بندر مشغول کار شد. در سال ۱۹۷۵م، وی مسئول انتشارات جنبش مارکسیسم-لنینیستی شد و یک ستون ثابت در روزنامه کلاسه کامپن، به وی اختصاص داده شد. از آن پس ارتباط یون میشلت، با روزنامه کلاسه کامپن، کم و بیش به طور دائم حفظ شد؛ و از سال ۱۹۷۷تا ۲۰۰۲م، وی سردبیر این روزنامه بود. ضمن اینکه در دورهٔ سردبیری وی، روزنامه کلاسه کامپن، از حالت یک ارگان حزب کمونیست کارگری (نروژ) خارج شد و به صورت فراگیر، تمام جناح چپ را نمایندگی کرد. فعالیت سیاسی یون میشلت، همچنین در عمل در بین سالهای ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۵م، در شورای استانی اوستفولد، جایی که وی به نمایندگی از اتحاد انتخاباتی سرخ (نروژ) حضور داشت، بازتاب یافته است. اگر چه میشلت، هرگز تا درجات بالای حزبی صعود نکرد، اما بسیاری وی را به عنوان مشهورترین نویسندهٔ کمونیست نروژ می شناسند. اولین رمان جنایی وی
که در سال ۱۹۷۵م، منتشر شد، پس زمینه ای سیاسی داشت. از آن پس، رمانهای وی در فضایی هیجان انگیز از فعالیت نازیست ها گرفته تا رویدادهای جنگ سرد، همیشه نوعی چاشنی سیاسی را به همراه داشتند. یون میشلت، در زندگی خود، علاوه بر دوران ملوانی، سفرهای زیادی داشت؛ و در اوایل دهه ۱۹۸۰م، چند سالی در زامبیا، مقیم بود. تجربه های این سفرها و از جمله و در درجه اول کشورهای آمریکای لاتین و آفریقا، در چند داستان وی منعکس شده اند. یکی از معروفترین سریالهای غیر داستانی وی که با همکاری داگ سولستاد برای جوانان، بین سالهای ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۸م، نوشته شده، در مورد جام جهانی فوتبال است.یون میشلت، هرگز از بیان نظرات خود ترسی نداشت و مخالفت با او دشوار نبود. او مناظره را دوست داشت و به طور مکرر در بحث های عمومی در همه رسانه ها شرکت می کرد. یک بار در مصاحبه ای از وی پرسیده شد که چگونه نویسنده شد و این پاسخ او بود: محکومیت. در سال ۱۹۷۷م، یون میشلت، به دلیل اتهامی که در یک رمان جنایی خود به نام «صلیب آهنین» به یک افسر پلیس زده بود و او را به همکاری با نازیست ها در انفجار کتابفروشی اکتبر در اسلو متهم کرده بود، محاکمه شد. در این دادگاه، میشلت محکوم شد
و در سال ۱۹۷۸م، حکم دادگاه توسط دادگاه عالی تأیید شد. همان سال او همچنین به خاطر کنایه ای که به دست داشتن پلیس در انفجار کتابفروشی اکتبر، در ترمسو زده بود، در دادگاه محکوم شد.
وی اس گ تیرول یک باشگاه فوتبال است که در واتنس ، شهری در ایالت تیرول در غرب کشور اتریش واقع شده است در حال حاضر در بوندسلیگای اتریش، بالاترین سطح فوتبال اتریش بازی می کنند. تاریخچه. این باشگاه در سال ۱۹۳۰ تشکیل شد و با نام های SC Wattens (۱۹۳۰-۱۹۵۳)، SV Wattens (۱۹۵۳-۱۹۷۱) و WSG Wattens (۱۹۸۴-۲۰۱۹) شناخته می شود. موفق ترین دوره آن در سال ۱۹۷۱–۱۹۶۹ بود که در بوندس لیگا اتریش شرکت کرد. بین سال های ۱۹۷۱ تا ۱۹۸۴ با FC Wacker Innsbruck ادغام شد و SSW Innsbruck را تشکیل دادند.(تیم ادغام شده پنج بار قهرمان بوندس لیگا شد و به یک چهارم نهایی جام اروپا ۱۹۷۸-۱۹۷۷ رسید). از سال ۱۹۸۴، WSG Wattens در لیگ منطقه ای غرب اتریش و لیگ دسته دوم بازی کرد. در سال ۲۰۱۹ آنها به بوندسلیگا صعود کردند. پس از صعود، باشگاه اعلام کرد که نام آنها به WSG Swarowski Tirol تغییر خواهد کرد.با این حال، در سال ۲۰۲۱، سواروسکی به حمایت مالی خود پایان داد و نام آن از نام و فعالیت های تجاری باشگاه حذف شد.
پوسته اسکریپت یک کد برنامه کامپیوتری است که برای اجرا توسط پوسته یونیکس، یا یک مفسر خط فرمان طراحی شده است. گویش های مختلف اسکریپت های پوسته ای به عنوان زبان های اسکریپت نویسی در نظر گرفته می شوند. عملیات معمولی که توسط اسکریپت های پوسته انجام می شود شامل دستکاری فایل، اجرای برنامه و چاپ متن است. اسکریپتی که محیط را تنظیم می کند، برنامه را اجرا می کند و هر گونه پاک سازی یا لاگ لازم را انجام می دهد، wrapper نامیده می شود. این اصطلاح همچنین به طور کلی به معنای حالت خودکار اجرای یک پوسته سیستم عامل است. هر سیستم عامل از یک نام خاص برای این توابع استفاده می کند که شامل فایل های دسته ای (MSDos-Win95 stream, OS/2)، رویه های فرمان (VMS) و اسکریپت های پوسته (جریان ویندوز NT و مشتقات شخص ثالث مانند 4NT - مقاله در cmd.exe است)، و سیستم عامل های مرکزی با تعدادی اصطلاح مرتبط هستند.
سوزان خان با نام قبلی سوزان روشن (زاده ۲۶ اکتبر ۱۹۷۵)، طرّاح داخلی و طرّاح مد اهل هند است. او همسر سابق ریتیک روشن، فرزند سنجای خان و خواهر زاید خان، بازیگران بالیوود است. آغاز زندگی. سوزان خان در ۲۶ اکتبر ۱۹۷۸ در بمبئی زاده شد. او سومین فرزند سنجای خان و زرین کترک خان است. خانواده ای با سبقه ای برجسته از هنرمندان سینما و طرّاحان مد، از جمله پدرش، سنجای خان، که بازیگر برجستهٔ در دههٔ ۱۹۸۰ بود. مادرش زرین کترک هم بازیگر و طرّاح داخلی است. پدرش از تبار مختلط افغان و ایرانی است و مادرش هم از پارسیان هند است. او ۲ خواهر بزرگتر و یک برادر کوچکتر دارد. برادر کوچکتر او زاید خان نیز بازیگر بالیوود است. فرح خان علی بزرگترین خواهر خانواده طراح جواهرات است و خواهر دوم، سیمون خان، طرّاح داخلی است. سوزان خواهرزادهٔ فیروز خان بازیگر و اکبر خان کارگردان و دختر عموی بازیگر بالیوود، فردین خان است. فعالیت حرفه ای. خان پس از اخذ مدرک کاردانی هنر در رشتهٔ طرّاحی داخلی در سال ۱۹۹۵ از کالج بروکس در ایالات متحده آمریکا، با پیروی از مادرش که خود نیز در دوران فعالیت حرفه ای اش طراح داخلی شناخته شده ای بود، کار خود را به عنوان طرّاح د
اخلی در سال ۱۹۹۶ آغاز کرد. در سال ۲۰۱۱، او با همکارش، گوری خان، طرّاح داخلی و تهیه کننده مشهور فیلم، برای راه اندازی و معرفی بنیاد "چارکل پراجکت" در بمبئی، که اولین فروشگاه طرّاحی داخلی و مد در هند است، همکاری کرد. "چارکل پراجکت" نیز به عنوان محبوب ترین فروشگاه طراحی داخلی در هند در شناخته شده است. او برای The Label Life، شرکت تجارت الکترونیک تأسیس شده در سال ۲۰۱۲، در زمینهٔ سبک زندگی و مد کار می کرد. او به عنوان نخستین طرّاح مد داخلی برای این شرکت استخدام شده بود. در سال ۲۰۱۴، او شعبهٔ رسمی کمپس آکادمی پرل را در بمبئی راه انداخت و با دادنِ کمک هزینه های تحصیلی از دانشجویان آکادمی حمایت کرد. زندگی شخصی. خان در سال ۲۰۰۰ پس از چهار سال رابطه، با ریتیک روشن، بازیگر بالیوود، در یک مراسم ازدواج در بانگالور ازدواج کرد با وجود تفاوت مذهب این دو، روشن هندو است و خان مسلمان، روشن اعلام کرد که به مذهب همسرش احترام می گذارد. این زوج صاحب دو فرزند پسر شدند. پسر بزرگتر آن ها، ریهان در سال ۲۰۰۶ و پسر کوچکترشان، ریدان، در سال ۲۰۰۸ زاده شدند. این زوج در سال دسامبر ۲۰۱۳ به رابطهٔ ۱۳ ساله خود پایان دادند و یک سال بعد، در نوامب
ر ۲۰۱۴ از هم رسماً طلاق گرفتند. این زوج اعلام کردند که با توافق و دوستانه از هم جدا شده اند. و همچنان آنها دوستان صمیمی یکدیگر باقی مانند به طوری که در طول سال ۲۰۲۰ همراه با پسرانشان در دوران قرنطینهٔ حاصل از دنیاگیری کووید-۱۹ را با هم سپری کردند. او در دستگیری کلاب دراگون فلای در دسامبر ۲۰۲۰ شرکت داشت، گزارش شد که در این حادثه تعداد زیادی از افراد مشهور هندی در جشنی در این کلاب محدودیت های مربوط به کووید-۱۹ را زیرپا گذاشته بودند که ۳۴ نفر از جمله سوزان خان دستگیر شدند. او بعداً در اینستاگرام خود نوشت که برای حضور در جشن تولد دوستش در این مراسم حضور پیدا کرده است و ساعت ۲:۳۰ صبح مأموران وارد کلاب شده، از مهمانان خواسته اند چند ساعتی آنجا را ترک نکنند و دستگیری ای در کار نبوده است.
مدرسه پرواز رایت که با نام مدرسه هوانوردی رایت نیز شناخته می شود، از سال ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۶ توسط شرکت رایت اداره می شد و ۱۱۹ نفر را برای پرواز با هواپیماهای رایت آموزش می داد. اورویل رایت در ۱۹ مارس ۱۹۱۰ آموزش دانشجویان را در مونتگومری، آلاباما در محلی که بعداً به پایگاه نیروی هوایی ماکسول تبدیل شد، آغاز کرد. با شروع آب و هوای معتدل در ماه مه، مدرسه به زمین پرواز هافمن پریری در نزدیکی دیتون، اوهایو نقل مکان کرد، جایی که رایت ها در سال ۱۹۰۴ و ۱۹۰۵ هوانوردی عملی را توسعه دادند و شرکت رایت هواپیماهای خود را در آنجا آزمایش کرد. آنها همچنین یک مرکز در آگوستا، جورجیا داشتند که توسط فرانک کوفین اداره می شد. برخی از اولین فارغ التحصیلان به عضویت تیم نمایش رایت درآمدند.
کارلوس گیلبرت (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است. زندگی حرفه ای. گیلبرت در بارسلون، کاتالونیا به دنیا آمد و در دوران جوانی در باشگاه سنتفلیونس، باشگاه زیر ۱۸ ساله بارسلون و اسپانیول بازی کرده بود.
کبوتر شاهی آرام یک گونه پرشمار از کبوترها در خانواده کبوتران است. این پرنده در ساموآی آمریکا، جزایر کوک، جزایر کوچک تر فیجی شرقی، کیریباتی، نیووی، جزایر اقماری کوچکتر پاپوآ گینه نو، ساموآ، جزایر سلیمان، توکلائو، تونگا، تووالو، وانواتو، و جزایر والیس و فوتونا یافت می شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل های دشت مرطوب گرمسیری در جزایر کوچک تر و جنگل های کوهستانی مرطوب گرمسیری در جزایر بزرگتر است. این نوع کبوتر در بخش هایی از محدوده خود، بین جزایر به منظور جستجوی علوفه سفر می کند. این کبوترها گاه گرد هم آمده و با تشکیل گروه هایی بزرگ در درختان میوه، مسافت هایی را برای یافتن خوراک طی کنند. این گونه میوه خوار است و گونه های مختلف میوه و گهگاه برگ و گل را می خورد. جفت ها روی درختان مرتفع آشیانه می سازند. آشیانه های آن ها نامرتب و پنهان است. این گونه کبوتر معمولاً یک تخم می گذارد و برتخم نشینی توسط هر دو جنس انجام می شود. نابودی زیستگاه و شکار بی رویه در برخی مناطق به کاهش تعداد کبوتر شاهی آرام انجامیده، اما تعدادشان در بیشتر محدوده زیستگاه مناسب است و توسط اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت در رده «کمترین نگرانی» قرار گرفته ا