Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اباک (مدیر آژانس امنیت داخلی) یورام کوهن، به کابینه اسرائیل در مورد اقدامات آژانس های اطلاعاتی علیه تروریسم توسط ایران و حزب الله که در سراسر جهان انجام شده یا توسط آنها برنامه ریزی شده، در اختیار هیئت دولت اسرائیل قرار دادند. (بر اساس ارزیابی آژانس های اطلاعاتی). پاردو و کوهن گفتند که ایران و حزب الله طی دو سال قبل از حمله اقدام به انجام حملات تروریستی در بیش از ۲۰ کشور کرده اند. در سپتامبر ۲۰۱۲، گزارش شد که مأموران موساد اسرائیل و مأموران امنیت ملی بلغارستان (SANS) در آستانه تعطیلات یهودی روش هاشانا، که در روز صوفیه در سال ۲۰۱۲ برگزار می شود، با هم همکاری می کنند تا امنیت را در کنیسه ها، کلیساها، هتل ها و اطراف آن افزایش دهند. مأموران اطلاعاتی همچنین بر ترافیک در فرودگاه های صوفیه و بورگاس نظارت خواهد کرد. اگرچه دفتر مبارزه با تروریسم اسرائیل مشاوره سفر به بلغارستان را صادر نکرد، اما از مقامات بلغارستان، تایلند، یونان و قبرس خواسته شد تا امنیت اطراف گردشگران اسرائیلی را قبل از تعطیلات عالی یهودیان تقویت کنند. تلاش های امدادی بشردوستانه. ستاره داوود سرخ، خدمات فوریت های پزشکی، فاجعه، آمبولانس و بانک خون اسرا
ئیل هیئت هایی را برای کمک به زخمی ها به بلغارستان فرستاد. اولین گروه در شب حمله وارد شد. صبح روز بعد، دو هواپیمای لاکهید سی-۱۳۰ هرکولس نیروی هوایی اسرائیل در بورگاس فرود آمد تا اسرائیلی های مجروح در حمله تروریستی روز چهارشنبه را به اسرائیل منتقل کند. کالینا کروماوا، جوانترین نماینده پارلمان بلغارستان، ۲۷ ساله، با شلوار جین و صندل در کنار مجروحان تحت معالجه، خود را سریع به بیمارستان رساند و در طول شب در کنار تیم های کمک اسرائیلی در آنجا ماند. وی از آنجا که بسیاری از کارکنان بیمارستان انگلیسی صحبت نمی کردند، در ترجمه برای تیم های امدادی و برقراری ارتباط با مجروحان کمک می کرد. پروفسور گابی بارباش، رئیس مأموریت نجات اسرائیل، گفت: «بدون او ما کر و لال می شدیم.» بعد از ظهر روز بعد از حمله، یک هواپیمای نظامی با خیال راحت ۳۲ اسرائیلی را که زخمی شده بودند به اسرائیل بازگرداند. در آن شب، یک فروند C-130 که به صوفیه فرستاده شده بود، با سه اسرائیلی که در جریان حمله دچار جراحات جدی شدند، به اسرائیل بازگشت. روابط بلغارستان و اسرائیل. نوح گال گندلر، سفیر سابق اسرائیل در بلغارستان، گفت که روابط اسرائیل و بلغارستان در حال حاضر
بسیار خوب است و حمله این وضعیت را تغییر نخواهد داد. گال گندلر گفت که مقامات بلغارستان وحشت زده و شوکه شده اند. در تلاش برای تقویت روابط گردشگری بین بلغارستان و اسرائیل پس از حمله تروریستی، استاس میسژنیکوف وزیر گردشگری اسرائیل به همراه هیاتی از اعضای برجسته بخش گردشگری اسرائیل به بلغارستان سفر کرد و با نخست وزیر بلغارستان بویکو بوریسوف و رئیس جمهور روسن پلونلیف دیدار کرد. در یک کنفرانس مطبوعاتی، میزنژنیکوف، بوریسوف و پلونلیف اعلام کردند که دو کشور همکاری های استراتژیک خود را در زمینه گردشگری و امنیت تقویت می کنند. میزنژنیکوف همچنین در محل بمب گذاری مراسم یادبودی برگزار کرد. میزنژنیکوف تأکید کرد که «تروریسم زندگی ما را مختل نخواهد کرد و آرزوهای ما را متوقف نخواهد کرد» و اسرائیلی ها را به ادامه سفر تشویق کرد و گفت: «گردشگری پلی برای صلح است.» وی همچنین از دولت بلغارستان برای همکاری و «برخورد فداکارانه پس از حمله فاجعه تروریستی» تشکر کرد. در تاریخ ۲۵ اوت، وزیر انرژی و اقتصاد بلغارستان دلیان دوبروف گفت که علی رغم کاهش موقتی گردشگران از اسرائیل به بلغارستان، وضعیت به حالت عادی بازگشت. دوبروف اعلام کرد که ۲۸ پرواز
چارتر از اسرائیل یک هفته قبل از اعلامیه خود به بلغارستان رسیدند، که نشان می دهد جریان گردشگران به طور کامل برقرار شده است. دوبروف همچنین اظهار داشت که این ترمیم نتیجه سفر میشژنیکوف به بلغارستان و همچنین یک کار تبلیغاتی برای بلغارستان توسط چهار بزرگترین چاپ چاپی اسرائیل و مصاحبه در کانال های تلویزیونی محلی است. به منظور نشان دادن وحدت پس از حمله تروریستی، دولت های اسرائیل و بلغارستان در سپتامبر ۲۰۱۲ در بیت المقدس در اسرائیل دیدار کردند. نخست وزیر بلغارستان بویکو بوریسوف به همراه ۱۲ از ۱۶ وزیر برای دیدار مشترک بین دو دولت از اسرائیل بازدید کردند. علاوه بر این، بوریسوف ملاقات های یک به یک با بنیامین نتانیاهو نخست وزیر اسرائیل و شیمون پرز رئیس جمهور اسرائیل داشت. در جلسه دیگری در اکتبر ۲۰۱۲، رئیس جمهور اسرائیل، شیمون پرز، رئیس جمهور بلغارستان، روزن پلونلیف، و وزیر امور خارجه نیکولای ملادنف را از حمله تروریستی ستود، در حالی که رئیس مجلس کنست، رووین ریولین، خانواده راننده کشته شده اتوبوس را به اسرائیل دعوت کرد. پرز از بلغارستان به خاطر نجات یهودیان در جریان هولوکاست و ادامه حمایت از اسرائیل پس از حمله تروریستی تشکر
کرد. پلونلیف گفت که «اسرائیل و بلغارستان با هم با وحشت و شر مبارزه خواهند کرد.» مراسم بلغاری. در اواخر اوت ۲۰۱۲، بلغارستان مراسم بزرگداشت قربانیان حمله تروریستی را برگزار کرد. دو مراسم برگزار شد، یکی از آنها در بزرگترین کنیسه صوفیه برگزار شد که یک کشتی شامل نام قربانیان، آماده کرد و مراسم دیگری در بورگاس برگزار شد. گروه های اسرائیلی با نگهبانان و واحدهای سگ پلیس همراه بودند و امنیت شدید بود. بسیاری از خانواده های قربانیان حمله در این مراسم شرکت کردند و با رئیس جمهور بلغارستان روزن پلونلیف، نخست وزیر بلغارستان، بویکو بوریسوف و وزیر گردشگری بلغارستان دلیان دوبرو دیدار کردند و همچنین در خانه سفیر اسرائیل در بلغارستان شاول کامیسا میزبانی شدند. در این مراسم، آژانس یهودی برای اسرائیل (JAFI) گفت که این خانواده شامل خانواده مصطفی کیوسف، راننده مسلمان اتوبوس که در این حمله کشته شد، از جمله دریافت کنندگان کمک های صندوق قربانیان ترور است. کمک مالی ۱۵۰۰ دلاری به کیوسوف اهدا شد تا «مبارزات مالی آنها را کاهش دهد و همبستگی مردم یهود را با از دست دادن آنها نشان دهد». وزیر امور استراتژیک اسرائیل، موشه یاالون، نیز در این مراس
م صحبت کرد و گفت: ده ها نفر به دلیل یهودی بودن و اسرائیلی بودنشان زخمی شدند. هر قربانی یک جهان کامل را نشان می دهد، یک داستان زندگی کوتاه است، رویاهایی که تحقق نخواهد یافت. تروریسم تفاوتی بین خون و خون و از فردی به فرد دیگر قائل نیست. قاتلین سعی می کنند برای حمله به یهودیان و اسرائیلی های بی گناه به هر مکانی در جهان بروند و هنگام اجرای اقدامات خود در کشتن هر کسی که مانع آنها شود دریغ نخواهند کرد. " تروریست های خون گیر بین خون یک شخص یا دیگری تمایز قائل نمی شوند. این قاتلان سعی در حمله به یهودیان و اسرائیلی های بی گناه دارند و آنها به هر نقطه از جهان سفر می کنند و هر کسی که مانع راه او شود را می کشند تا این کار را انجام دهند. [ما] عاملان این اقدام ترور زننده را به هر طریقی که لازم باشد شکار خواهیم کرد … و آنها را تا پایان تلخ دنبال خواهیم کرد.
رقابت فوتبالی میان تیم های آرژانتین و انگلیس یک هماوردی ورزشی کاملاً رقابتی است که بین تیم های ملی فوتبال دو کشور و همچنین مجموعهٔ طرفداران آن ها وجود دارد. بازی های بین دو تیم، حتی آن هایی که فقط در قالب بازی دوستانه برگزار می شوند، اغلب با حوادث قابل توجه و گاه بحث برانگیز همراه هستند. این رقابت از آنجا که یک رقابت بین قاره ای و غیرمعمول است. به طور معمول از رقابت های هم قاره ای، همچون فرانسه - ایتالیا یا آرژانتین - برزیل که مدام برگزار می شوند، کمتر پیش می آید. انگلیس در آرژانتین به عنوان یکی از رقبای اصلی تیم ملی فوتبال شناخته می شود که فقط بازی با برزیل و اروگوئه آنقدر اهمیت می تواند یابد. این رقابت، تا حدی در انگلیس هم متقابل است، و در آنجا هم به صورت محلی به عنوان یک "مسابقه کینه توزانه" توصیف می شود، اگرچه مسابقات برابر آلمان اهمیت بیشتری برای انظار عمومی دارند. این رقابت در نیمه های قرن بیستم در چندین بازی به وجود آمد، حتی اگر از سال ۲۰۰۸ تیم ها فقط در ۱۴ بازی در مسابقهٔ بین المللی کامل با یکدیگر بازی کرده باشند، همچنان ادامه یافته. این امر توسط حوادث جنجالی مختلفی تحریک شده، به ویژه مواردی که در باز
ی های بین دو تیم در جام های جهانی ۱۹۶۶ و ۱۹۸۶ رخ داده. این رقابت همچنین به ویژه در آرژانتین، با وقایع غیر فوتبالی، به ویژه جنگ فالکلند ۱۹۸۲ بین آرژانتین و انگلستان، مرتبط در نظر گرفته می شود. با این حال، با وجود اختلاف شدید انگلیس از آرژانتین در زمینهٔ فوتبال، این ورزش در آرژانتین توسط مهاجران انگلیسی در قرن نوزدهم معرفی شده و نخستین اتحادیه فوتبال آرژانتین توسط ایشان تأسیس شد و بعداً به محبوب ترین ورزش در این کشور بدل گشت و بازیکنان متعدد آرژانتین در قرن بیست و یکم قرن و نیمه دوم قرن ۲۰ در تیم های انگلیسی بازی کرده اند و از نظر اقتصادی و ورزشی به آرژانتین رونق داده اند. به طور کلی، انگلیس با ۶ پیروزی برابر ۴ پیروزی آرژانتین (از جمله یک پیروزی در ضربات پنالتی) و علی رغم وجود ۵ تساوی، در این رقابت پیشتاز است. در جام جهانی انگلیس همچنین با سه پیروزی (در سال ۱۹۶۲، ۱۹۶۶ و ۲۰۰۲) به آرژانتین با دو پیروزی (در ۱۹۸۶ و ۱۹۹۸) می چلبد. تاریخ اولیه. نفوذ انگلیس در فوتبال آرژانتین. در نیمه دوم قرن نوزدهم، پایتخت آرژانتین بوینس آیرس دارای یک جامعه انگلیسی بزرگ حدود ۱۰ هزار نفری بود. مانند بسیاری از نقاط دیگر جهان، فوتبال تو
سط انگلیسی ها به آرژانتین وارد شد. اولین مسابقه ثبت شده فوتبال در آرژانتین را باشگاه کریکت بوینس آیرس در شهر پالرموی بوینس آیرس، در ۲۰ ژوئن ۱۸۶۷ برگزار کرد و بین دو تیم کارگران راه آهن انگلیس، در قالب دو تیم سفیدکلاهان و سرخ کلاهان انجام شد. الکساندر واتسون هاتون، معلم مدرسه ای از گلاسکو، به اصطلاح «پدر فوتبال آرژانتین» است، او اولین بار در اوایل دهه ۱۸۸۰ در مدرسه اسکاتلندی سنت آندرو در بوینس آیرس به دانش آموزان فوتبال آموخت. در ۴ فوریه ۱۸۸۴، وی دبیرستان انگلیسی بوینس آیرس را تأسیس کرد، و در آنجا به آموزش دانش آموزان در این بازی ادامه داد. در سال ۱۸۹۸، باشگاه ورزشی فارغ التحصیلان، یک تیم فوتبال که توسط دانش آموزان مدرسه انگلیسی تشکیل شده بود، تأسیس کرد. فارغ التحصیلان موفق ترین تیم آرژانتین بودند و در مجموع ۲۲ عنوان کسب کردند تا این که در سال ۱۹۱۳ منحل شدند. در سال ۱۸۹۱، هاتون اتحادیه فوتبال آرژانتین را تأسیس کرد. پنج باشگاه با هم رقابت کردند اما فقط یک فصل بازی انجام شد. یک لیگ جدید، لیگ فوتبال اتحادیه آرژانتین، در ۲۱ فوریه ۱۸۹۳ تشکیل شد و در نهایت به اتحادیه فوتبال آرژانتین (AFA) تبدیل شد. در این روزهای ابت
دایی فوتبال در آرژانتین، تقریباً تمام بازیکنان و مقامات انگلیسی های مقیم این کشور یا استخدامی های انگلیسی بودند و قدیمی ترین باشگاه های فوتبال در آرژانتین مانند روساریو سنترال، اولد بویز و کیلمس، همه توسط مهاجران انگلیسی تأسیس شدند. با افزایش محبوبیت بازی، تأثیر انگلیس بر روی بازی کمرنگ شد و در سال ۱۹۱۲، انجمن به نامی اسپانیولی تغییر نام داد. نفوذ انگلیس در فوتبال آرژانتین، در ادامه موجب استفاده از عباراتی مانند «کرنر» و «وینگ» به جای ترجمه های اسپانیایی این کلمات بوده. نام چندین تیم معروف در آرژانتین نیز به دلیل رواج انگلیسی در این ورزش و استفاده از زبان انگلیسی، ریشه های انگلیسی دارند مانند ریور پلاته یا بوکا جونیورز. در دهه ۱۹۴۰ اتحادیه فوتبال آرژانتین از داوران انگلیسی در مسابقات خود استفاده می کرد. اولین بازی ها. تیم های ملی قبل از درگیری ۱۹۶۶ هم به مصاف هم رفته بودند - آرژانتین اولین تیمی غیر از اسکاتلند بود که در سال ۱۹۵۱ در ورزشگاه ومبلی به مصاف انگلیس رفت و بازی بین دو تیم با پیروزی ۲–۱ انگلیس به پایان رسید. آن ها همچنین در سال ۱۹۵۳ در بوینس آیرس دو مسابقه انجام دادند. انگلیس اولین تیمی بود که در برا
بر آرژانتین با نتیجهٔ ۳–۱ باخت، درحالی که انگلیسی ها یک تیم ملی غیررسمی از بازیکنان تیم های دسته دوم را به میدان برده بودند. با این حال، این مسابقه در لیست بازی های رسمی آرژانتین وجود دارد و توسط فیفا به عنوان یک بازی ملیثبت شده. بنابراین آرژانتینی ها آن را اولین پیروزی برابر انگلیس می دانند. پس از آن، یک سیاستمدار آرژانتینی گفته بود: "ما راه آهن را ملی کردیم و اکنون فوتبال را ملی کردیم!" دومین بازی ملی در سال ۱۹۵۳ برای دو تیم یک مسابقه رسمی بود: انگلیس با ترکیب قوی تری که شامل آلف رمزی، نات لوفتوس و تام فینی بود، بازی می کرد. آرژانتین با همان ترکیبی که در اولین مسابقه به کار برد، حاضر شد. اما بازی بعد از ۲۳ دقیقه به دلیل بارش سیل آسا، با نتیجه ۰–۰ متوقف شد. این تیم ها در مرحله بعدی در جام جهانی فیفا ۱۹۶۲ در شیلی به مصاف هم رفتند، جایی که پیروزی ۳–۱ انگلیس در مرحله گروهی منجر به حذف آرژانتین از مسابقات شد. اولین پیروزی آرژانتین برابر انگلیس در یک مسابقه بین المللی کامل، در پیروزی ۱–۰ در ژوئن ۱۹۶۴، در جریان مسابقات دوستانه ای در برزیل رخ داد. لحظه های سرنوشت ساز. جام جهانی ۱۹۶۶. علی رغم همه این پیشینه ها، تنها
در جام جهانی ۱۹۶۶ بود که در یک بازی به میزبانی انگلیس، تیم میزبان یک بازی پر حاشیه را پیروز شد؛ این دو تیم در مرحله یک چهارم نهایی مسابقات به مصاف هم می رفتند، بازی در آرژانتین با عنوان "el robo del siglo" ("سرقت قرن") نامیده می شود که انگلیس به لطف گل مهاجمش، جف هرست، ۱–۰ پیروز شد، ولی آرژانتینی ها ادعای آفساید گل مورد اختلاف را داشتند. این بازی، به خصوص برای اخراج بدون دلیل کاپیتان آرژانتین، آنتونیو راتین، پس از دریافت دومین اخطار، مورد توجه قرار گرفت. آرژانتینی ها کارت دوم را ناعادلانه دانستند، از جمله خود راتین، که به دلیل امتناع از ترک زمین، مجبور شدند با کمک پلیس از زمین خارجش کنند. در ابتدای مسابقه راتین برای خطا روی بابی چارلتون کارت گرفت. سپس راتین خطای نه چندان شدید دیگری روی جف هرست داشت و به طور غیرقابل توجیهی، دومین اخطار را دریافت کرد و اخراج شد. زیرا به داور اعتراض کرده بود. جام جهانی ۱۹۸۶. پس از بازی های دوستانه در سال های ۱۹۷۴، ۱۹۷۷ و ۱۹۸۰، که هیچ نشانه خاصی از رقابت نشان نمی داد، بازی بعدی رقابت بین دو تیم در جام جهانی فیفا ۱۹۸۶ در مکزیک، در مرحله یک چهارم نهایی رخ داد. این برخورد به ویژه د
ر اثر جنگ فالکلند/مالویناس، که بین جمهوری آرژانتین و پادشاهی بریتانیا (که انگلیس بخشی از آن را تشکیل می دهد) بود و فقط چهار سال پیش رخ داده بود، بسیار حساسیت یافت و بسیاری در آرژانتین این بازی را فرصتی برای انتقام آن شکست می دانستند. آرژانتین با یک گل بسیار بحث برانگیز ستاره اش، دیگو مارادونا، پیش افتاد. این گل که با هَند مارادونا رخ داد، دست خدا نامیده می شود. تنها چند دقیقه پس از آن مارادونا گل دوم را هم به ثمر رساند و گل دوم او بهترین گل قرن انتخاب شده است، لذا به آن هم گل قرن می گویند. در پایان لینکر یکی از گل ها را جبران کرد و آرژانتین ۲–۱ بازی را برد. دوستانه ۱۹۹۱. در ۲۵ مه ۱۹۹۱، یک بازی دوستانه بین دو تیم در ومبلی برگزار شد. آرژانتین که اکنون تحت مدیریت آلفیو باسیل قرار داشت، برای مسابقات آتی کوپا آمریکا ۱۹۹۱ آماده می شد و بعدتر در آنجا قهرمان شد. تیم های ملی آمریکای جنوبی نسل جدیدی از بازیکنان را داشتند که عمدتاً به صورت محلی بازی می کردند و جایگزین گروه بسیار موفق دو دوره قبلی مسابقات جام جهانی شده بودند. این بازی بیشتر تحت کنترل انگلیس بود، اما در پایان بازی آرژانتین با دو گل پیش افتاد و نتیجه را به
تساوی ۲–۲ رساند. داریو فرانکو و کلودیو گارسیا با ضربه سر گلزنی کردند. علی رغم پیروز نشدن، این نتیجه را در آرژانتین جشن گرفتند، خصوصاً این که هر دو گل آرژانتین از روی کرنر به دست می آمد، زیرا این نقطهٔ قوت انگلیسی ها شمرده می شد. جام جهانی ۱۹۹۸. دیدار بعدی دو کشور در مرحله یک شانزدهم نهایی جام جهانی ۱۹۹۸ بود که در سنت اتین فرانسه برگزار شد. این بازی جنبه های قابل توجه بسیاری داشت از جمله گلی که یکی از بهترین گل های انگلستان به حساب می آید، توسط مهاجم جوان مایکل اوون به ثمر رسید. این مسابقه همچنین با دریافت کارت قرمز توسط دیوید بکهام به یادگار مانده است. بکهام به خاطر خطایی که روی دیگو سیمئونه انجام نشده بود، اخراج شد. سیمئونه در حالی که پشت سر بکهام بود، دست خودش را به پشت او نزدیک کرد و بعد ناگهانی خودش را روی زمین انداخت، داور هم که صحنه را ندیده بود، بکهام را بی دلیل اخراج نمود. بازی با ده بازیکن انگلستان ادامه یافت و نهایتاً با ۲–۲ به ضربات پنالتی رسید. در پنالتی ها آرژانتین ۴–۳ نهایتاً انگلستان را شکست داد و به مرحله بعدی صعود کرد.
کانازوشی نوعی کتاب چاپی به زبان ژاپنی است را که بین سالهای ۱۶۰۰ تا ۱۶۸۰ در کیوتو تولید شد. این اصطلاح به معنای واقعی کلمه به معنای کتاب های نوشته شده به کانا است. کانا همان واژه آوایی ژاپنی است که خواندن و نوشتن آن ساده تر از کانجی یا ایده نگاری های چینی است.
مارتین دمین (متولد ۱۹۴۲) یک هنرمند و ریاضی دان و هنرمند از مؤسسهٔ فناوری ماساچوست است. دمین در دبیرستان مدفورد در مدفورد، ماساچوست تحصیل کرد. وی پس از تحصیل در زمینهٔ دمیدن شیشه در انگلستان، فعالیت هنری خود را با دمیدن شیشه های هنری در نیوبرانزویک در اوایل دههٔ ۱۹۷۰ آغاز کرد. استودیوی دمین، واقع در خلیج میرامیچی و بعداً در دهکدهٔ Opus در Mactaquac، اولین استودیوی شیشه ای یک نفره در کانادا، بخشی از جنبش بین المللی شیشه استودیو بود. آثار دمین از این دوره در مجموعه های دائمی موزه های بزرگ از جمله موزهٔ تمدن کانادا و گالری ملی کانادا نشان داده شده است. از زمان پیوستن دمین به مؤسسه فناوری ماساچوست (MIT) او به عنوان یک مربی شروع به دمیدن شیشه کرد. در کار جدیدتر وی تکنیک های ابتکاری دمیدن شیشه در نظر گرفته شده است که به عنوان یک معما برای شیشه گران همکارش طراحی شده است. مارتین دمین پدر استاد علوم کامپیوتر MIT و همکار مک آرتور اریک دمین است. در سال ۱۹۸۷ (زمانی که اریک شش ساله بود) آن ها با هم شرکت Erik and Dad Puzzle را تأسیس کردند که در سراسر کانادا پازل پخش می کرد. اریک توسط مارتین در خانه تحصیل کرد و اگرچه مارتین
هرگز مدرک بالاتر از دیپلم دبیرستان را دریافت نکرد، اما تحصیل در خانه باعث شد که اریک در سن ۱۴ سالگی دیپلم و پی اچ دی دریافت کند؛ و استادی او در MIT در سن ۲۰ سالگی، باعث می شود او جوان ترین استادی باشد که تاکنون در دانشگاه MIT استخدام شده است. ابن دو پدر و فرزند به همکاری نزدیک با هم ادامه می دهند و بسیاری از کارهای مشترک ریاضی و هنری دارند از جمله سه قطعه اوریگامی ریاضی در مجموعهٔ دائمی موزهٔ هنرهای مدرن، نیویورک. کارهای مشترک ریاضی آن ها بیشتر در ریاضیات اوریگامی و باز شدن اشیا از مواد مسطح مانند کاغذ و پیچیدگی محاسباتی بازی ها و معماها متمرکز است. مارتین و اریک همچنین در فیلم "Between the Folds" (مستند اوریگامی مدرن) حضور دارند. دمین هم شهروند کانادا و هم ایالات متحده است.
بین ایران و پادشاهی اردن یک رابطه طولانی اما پیچیده وجود دارد که در بیشتر مواقع متشنج و ناپایدار است. ایران در امان و اردن در تهران سفارت دارد. قاجاریان. تا پیش از تاسیس دودمان پهلوی و تا پایان پادشاهی رضاشاه، روابط ایران با اردن که در آن زمان با عنوان «امارت فرا-اردن» شناخته می شد محدود به مبادلات تجاری بود. دودمان پهلوی. آغاز. در دوران محمدرضا پهلوی نخستین کنسولگری ایران در بیت المقدس افتتاح شد تا با کشورهای منطقه از جمله امارت فرا-اردن ارتباط برقرار کند. با استقلال اردن در سال ۱۹۴۶ و تاسیس پادشاهی به رهبری عبدالله یکم ایران و اردن شروع به برقراری روابط دیپلماتیک کرده و کنسولگری هایی در پایتخت های یکدیگر افتتاح کردند. روابط ایران و اردن در زمان دودمان پهلوی بسیار صمیمی، غرب گرایانه و علیه کمونیسم بود. در دهه ۱۹۵۰ ملک حسین پادشاه اردن، سفارت اردن را در تهران افتتاح و رسماً با ایران رابطه برقرار کرد. ملک حسین در زمان پهلوی چندین بار به ایران سفر کرد. با سفر محمدرضا پهلوی به اردن در سال ۱۹۵۹ ایران سفارت خود را در امان افتتاح کرد. اما به دلیل به رسمیت شناختن اسرائیل توسط ایران در ۲ مرداد ۱۳۳۹ این روابط دچار تنش
شد. در ۵ مرداد ۱۳۳۹ ملک حسین در واکنش با فرستادن پیامی برای شاه او را تشویق به لغو این تصمیم کرد. همچنین شاه از ورود به درگیری ها بر سر مسئله فلسطین خودداری می کرد. با این وجود، آنها توانستند یک رابطه ایمن و سالم داشته باشند. بهترین دوران. در سال ۱۹۶۵ ملک فیصل، پادشاه عربستان، پروژه ای به نام «ائتلاف اسلامی» برای مهار انقلاب جمال عبدالناصر راه انداخت. محمدرضا شاه به این جرگه پیوست. ملک حسین نیز به دلیل نگرانی از ناآرامی های سیاسی در کشورهای همسایه از این ایده حمایت کرد. پس از جنگ شش روزه در ۱۹۶۷ محمدرضا شاه حمایت خود را از اردن در بازپس گیری سرزمین های اشغالی توسط اسرائیل اعلام کرد. در ۲۹ آبان ۱۳۵۲ ملک حسین به ایران سفر کرد که تاثیر بسیار مثبتی بر روابط دو کشور داشت. در جریان این بازدید، ایران با موافقت آمریکا ۲۴ فروند جنگنده آمریکایی نورثروپ اف-۵ به اردن تحویل داد. در میانه انقلاب ۱۳۵۷ ملک حسین در نوامبر ۱۹۷۸ به ایران سفر کرده بود تا پشتیبانی کامل خود را از شاه اعلام کند. جمهوری اسلامی. جنگ ایران و عراق. وقوع انقلاب ۱۳۵۷ و برپایی حکومت اسلامی در ایران، رابطه مثبت را به منفی تغییر داد. پس از برقراری حکومت اس
لامی، اردن در آغاز واکنشی نشان نداد. اما در سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی، ملک حسین پیام تبریکی به مناسبت فرستاد که به عنوان شناسایی رسمی نظام اسلامی تلقی شد. با آغاز جنگ ایران و عراق در سال ۱۳۵۹ اردن خود را در برابر دو تهدید بزرگ دید. از یک طرف جمهوری اسلامی که سیاست صدور انقلاب اسلامی را در پیش گرفته بود، و از سوی دیگر اسرائیل بود که کرانه غربی را اشغال کرده و هیچ توافق صلحی با اردن نداشت. بنابراین اردن از صدام حسین حمایت کرد و ایران در ژانویه ۱۹۸۱ روابط دیپلماتیک خود با اردن را قطع کرد. در سال ۱۹۸۲ ملک حسین به بغداد سفر کرد در دیدار با صدام حسین، قاطعانه از او حمایت کرد. اردن ۱۵ مرکز جذب نیروهای داوطلب در امان ایجاد کرد که با عنوان «قوای یرموک» شناخته می شدند و از این طریق ۲۵۰۰ داوطلب جذب کرد. به دلیل حمایت اردن از عراق و در طول جنگ خلیج فارس، یک دهه طول کشید تا ایران و اردن بتوانند روابط خود را عادی کنند. دهه ۱۳۷۰. پس از مرگ خمینی و آغاز رهبری خامنه ای، اکبر هاشمی رفسنجانی تلاش کرد سیاست خارجی منطقه ای متعادلی را پیش ببرد. اردن نیز که به دنبال از سرگیری رابطه با ایران بود دفاتر مجاهدین خلق در آن کشور را تعط
یل و همه امتیازات قبلی آنها را لغو کرد. در ۱۸ آذر ۱۳۷۰ ملک حسین در حاشیه ششمین اجلاس سران کشورهای اسلامی در داکار سنگال با هاشمی رفسنجانی دیدار کرد که به بازسازی اعتماد و تقویت همکاری اقتصادی و فرهنگی بین دو کشور کمک کرد. اما مدتی بعد روابط بین دو کشور بار دیگر قطع شد. زیرا اردن اعلام کرد که سازمانی به نام جیش محمد را کشف کرده که چندین عضو آن به اتهام آتش زدن مرکز فرهنگی فرانسه، تیراندازی به یک بانک بریتانیایی و منفجر کردن دو خودرو متعلق به یک افسر اطلاعاتی و یک فرد مسیحی دستگیر شده اند. برخی از اعضای این سازمان اعتراف کردند که جمهوری اسلامی از آنها حمایت کرده است. اما حسن روحانی (دبیر وقت شورای عالی امنیت ملی) در سفر به اردن هرگونه حمایت ایران از این سازمان را رد کرد. در نهایت زندانیان جیش محمد در یک فرمان عفو عمومی در سال ۱۹۹۲ آزاد شدند. در همان سال به دنبال پیدا شدن انبارهای اسلحه در اردن تنش بین دو کشور، دوباره شدت گرفت. اردن این موضوع را تلاش برای سرنگونی نظام پادشاهی این کشور از سوی جمهوری اسلامی دانست و ایران را به تامین مالی و تسلیح گروه های اسلامی فلسطینی متهم کرد. ایران هرگونه دخالت در این حادثه را
تکذیب کرد. اوج تنش بین دو کشور در سال ۱۹۹۴ با پیمان صلح وادی عربه بین اردن و اسرائیل بود که با انتقاد شدید ایران همراه شد. در پی این اعتراض، اردن احمد دستمالچیان، سفیر وقت ایران در امان و ۲۱ دیپلمات ایرانی را به اتهام تشکیل یک هسته تروریستی برای حماس و حزب الله در اردن اخراج کرد. در سال ۱۹۹۶ ایران اردن را به پناه دادن به اعضای سازمان مجاهدین خلق متهم کرد و از این کشور خواست اعضای این گروه را اخراج کند. دهه ۱۳۸۰. در سال ۱۳۷۶ با آغاز ریاست جمهوری محمد خاتمی، اردن و ایران روابط خود را از سر گرفتند و دیپلمات های ارشد دو کشور با هم دیدار کردند. در حاشیه نشست سالانه سازمان ملل متحد در ۶ سپتامبر ۲۰۰۰ در نیویورک، ملک عبدالله دوم برای نخستین بار با محمد خاتمی دیدار و او را برای دیدار به اردن دعوت کرد. آنها در این نشست توافق کردند روابط دوجانبه را توسعه دهند. اما این بار نیز روابط دو کشور پس از دستگیری چهار فلسطینی مقدار زیادی پول که از ایران آمده بودند، تیره شد.مقام های اردنی می گفتند این افراد می خواستند از این پول برای تدارک عملیات علیه اسرائیل استفاده کنند. شش ماه پس از آن، اردن یک هسته عملیاتی دیگر را با ۱۶ عضو کش
ف کرد. ۸۳ اردنی هم که در ایران آموزش دیده بودند دستگیر کرد. ملک عبدالله دوم در مصاحبه ای با روزنامه "واشینگتن پست" از قصد ایران برای تبدیل اردن به پایگاهی برای حمله به اسرائیل ابراز نگرانی کرد. او در دیدار با جرج دابلیو. بوش، رئیس جمهور وقت آمریکا در واشنگتن اعلام کرد که تندروهای جمهوری اسلامی به دنبال گسترش درگیری میان فلسطین و اسرائیل هستند و تلاش می کنند این کار را با ایجاد دو هسته عملیاتی یکی حزب الله در لبنان و دیگری در اردن انجام دهند. روزنامه جمهوری اسلامی در واکنش اردن را به تحریک آمریکا علیه ایران متهم کند. با این حال تنش بین دو کشور از کنترل خارج نشد. در ۲ سپتامبر ۲۰۰۳، ملک عبدالله دوم به تهران سفر کرد. او نخستین پادشاه اردن بود که پس از انقلاب به ایران سفر می کرد. برخی این دیدار را تلاش برای میانجیگری اردن بین ایران و آمریکا، برای از سرگیری روابط و آغاز مذاکرات درباره برنامه هسته ای ایران، دانستند. نگرانی از گسترش نفوذ ایران. جنگ آمریکا در عراق در سال ۲۰۰۳ هر دو کشور اردن و ایران را تحت تاثیر قرار داد. برای اردن این جنگ به منزله یک بحران انسانی دیگر و موج جدیدی از پناهجویان بود. اما برای ایران فرصت
ی استراتژیک برای گسترش نفوذ در عراق و خاور میانه بود. گسترش نفوذ ایران در عراق باعث نگرانی اردن شد. ملک عبدالله دوم برای توضیح نفوذ ایران اصطلاح «هلال شیعی» را معرفی کرد. این اصطلاح در مقاله ای در روزنامه واشنگتن پست منتشر شد. پس از جنگ ۲۰۰۶ اسرائیل و لبنان دو ائتلاف «محور مقاومت» (شامل ایران، سوریه، حزب الله و گروه های مسلح فلسطینی) و «محور اعتدال» (شامل عربستان سعودی، اردن، و مصر) در خاورمیانه شکل گرفتند. دهه ۱۳۹۰. در سال ۲۰۱۵ اردن از برجام استقبال کرد. اما محاکمه خالد الرباعی، متهم عراقی-نروژی، در دادگاه امنیت اردن به اتهام همکاری با سپاه پاسداران و برنامه ریزی برای حملات تروریستی در اردن در ژوئیه ۲۰۱۵ بار دیگر باعث تنش در روابط دو کشور شد. در ژانویه ۲۰۱۶ اردن درخواست ایران برای دادن نیم میلیون ویزا به مسافران ایرانی، برای بازدید از مکان های مقدس شیعیان در اردن را رد کرد. دلیل آنها برای رد این درخواست جلوگیری از هرگونه مداخله در امور داخلی خود بود. پس از حمله به سفارت و کنسولگری عربستان سعودی در ایران در همان ماه، اردن را از عربستان حمایت کرد و در واکنش، سفیر ایران در امان را احضار کرد تا مراتب اعتراض رسمی
خود را اعلام کند. در آوریل ۲۰۱۶ عربستان و اردن درباره دخالت ایران در امور کشورهای منطقه و حرکات بی ثبات کننده هشدار دادند. در سال ۲۰۱۸ اردن به این دلیل که ایران عضو سازمان تجارت جهانی نیست روابط اقتصادی با ایران را رد کرد. در طول جنگ داخلی سوریه و حضور ایران در آن کشور، اردن مسئولیت حفاظت از مرزهای خود را به صورت یک جانبه بر عهده گرفته و با ده ها مورد حمله گروه های مسلح مقابله کرده است. آنها می گویند شبه نظامیان مرتبط با جمهوری اسلامی به حملات و تلاش برای قاچاق اسلحه و مواد مخدر از طریق زمینی و با استفاده از پهپاد دست می زنند. با افزایش این حملات، ارتش اردن در سال ۲۰۲۱ راهبرد خود در مقابله با این گروه ها را تغییر داد. دهه ۱۴۰۰. گروه کتائب حزب الله در عراق در آوریل ۲۰۲۴ اعلام کرد که برای ۱۲ هزار جنگجو در اردن تحت نام «مقاومت اسلامی در اردن» تجهیزات متشکل از اسلحه، پرتابگرهای ضد زرهی و موشک های تاکتیکی فراهم کرده است. با این حال، تلاش های دیپلماتیک از سوی هر دو طرف همچنان ادامه دارد تا از قطع دائمی روابط جلوگیری کنند. برای نمون، نماینده دولت اردن در مراسم تحلیف مسعود پزشکیان شرکت کرده بود. بحران روابط. جنگ داخ