Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بیگانه ساکن زمین () یک مجموعه تلویزیونی علمی تخیلی کمدی-درام معمایی آمریکایی است که توسط کریس شریدان بر اساس کتاب کمیکی به همین نام توسط پیتر هوگان و استیو پارکهاوس ساخته شده است که در ۲۷ ژانویه ۲۰۲۱ در شبکه سای فای نمایش داده شد. آلن تودیک در این سریال نقش اصلی را بازی می کند. در مارس ۲۰۲۱، سریال برای فصل دوم تمدید شد، که قرار است در ۲۶ ژانویه ۲۰۲۲ پخش شود. در جولای ۲۰۲۲، این سریال برای فصل سوم در ۸ قسمت تمدید شد. داستان. پس از فرود تصادفی روی زمین، یک بیگانه فرستاده شده برای محو بشریت، می کشد و هویت یک پزشک آسیب شناسی را به خود می گیرد. از او خواسته می شود که پزشک شهر را کالبد شکافی کند که در شرایط نامعلومی درگذشت. او با معضل اخلاقی مأموریت مخفی خود دست و پنجه نرم می کند و در عین حال با پسری ۹ ساله که می تواند ظاهر واقعی او را ببیند، دست و پنجه نرم می کند.
ابرهارد زورن (؛ زادهٔ ) فرمانده نظامی اهل آلمان است، که هم اکنون به عنوان بازرس کل بوندس وهر یا رئیس ستاد کل نیروهای مسلح آلمان، فعالیت می کند.
آهوهای جهنده یا غزال های جهنده یک سرده از شاخ درازان است که شامل گونه زنده غزال جهنده و چند گونه فسیلی است.
وزارت دفاع فدرال آلمان () یک آژانس فدرال ارشد در آلمان است، که توسط وزیر دفاع فدرال به عنوان یکی از اعضای کابینه آلمان، اداره می شود. دفتر مرکزی این وزارتخانه در بن قرار دارد و دفتر دوم آن در برلین مستقر می باشد. این وزارتخانه در سال ۱۹۱۹ تأسیس شد. طبق ماده ۶۵ قانون اساسی آلمان، وزیر دفاع فدرال فرمانده کل بوندس ور، نیروهای مسلح آلمان، با حدود ۲۶۰۹۵۳ سرباز و غیرنظامی فعال است. ماده ۱۱۵ مقرر می کند که در وضعیت دفاعی، که توسط بوندستاگ با رضایت بوندسرات اعلام می شود، فرماندهی کل به صدراعظم منتقل می شود. این وزارتخانه در حال حاضر تقریباً ۲۰۰۰ کارمند دارد.
لورنزو گوئرینی (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل ایتالیا است، که هم اکنون به عنوان وزیر دفاع ایتالیا فعالیت می کند. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان شایستگی جمهوری ایتالیا شده است.
وزارت دفاع ایتالیا () از ارگان های دولتی جمهوری ایتالیا است، که مسئول امور دفاعی نظامی و غیرنظامی و مدیریت نیروهای مسلح ایتالیا می باشد. این وزارتخانه توسط وزیر دفاع ایتالیا راهبری می شود. از اکتبر ۲۰۲۲ گویدو کروزتو به عنوان وزیر دفاع ایتالیا فعالیت می کند.
رئیس ستاد دفاع ایتالیا () ارشدترین جایگاه نظامی در مجموعه نیروهای مسلح ایتالیا است، که توسط رئیس جمهور ایتالیا منصوب می شود و به وزیر دفاع ایتالیا گزارش می دهد. از اکتبر ۲۰۲۴ ارتشبد لوسیانو پورتولان ریاست ستاد دفاع ایتالیا را برعهده دارد. این سمت در سال ۱۹۲۵ به عنوان رئیس ستاد کل نیروهای مسلح ایتالیا تأسیس شد. از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۵ تحت عنوان رئیس ستاد فرماندهی عالی فعالیت می کرد. در سال ۱۹۴۷ به رئیس ستاد دفاع ایتالیا تغییر نام داد. رئیس ستاد دفاع، از سال ۱۹۹۸، برای انجام وظایف خود، از دو نهاد زیرمجموعه تحت عناوین؛ ستاد دفاعی و فرماندهی عملیات مشترک استفاده می کند.
پیش بزها یک سرده از آهوان آسیایی، از جمله سه گونه زنده است: قدیمی ترین فسیل های متعلق به سرده "Procapra" مربوط به اواخر پلیوسن یا اوایل پلیستوسن در آسیای مرکزی است، زمانی که آب و هوا مرطوب تر و ملایم تر از اکنون بود. این سرده ظاهراً از جانورانی شبیه به آهوی پلیوسن "Gazella sinensis" تکامل یافته است، و شناخته شده است که توسط انسان های اولیه دوران نوسنگی در دریاچه چینگ های در چین شکار شده است.
کلیسای سنت دمتریوس یا هاگیوس دمتریوس ()، زیارتگاه اصلی اختصاص داده شده به دمتریوس سالونیک، قدیس حامی سالونیک (در مقدونیه مرکزی، یونان) است که پیشینه آن به زمانی می رسد که سالونیک دومین شهر بزرگ امپراتوری بیزانس بود. این کلیسا بخشی از محوطه بناهای کهن بیزانس تسالونیکا است که از سال ۱۹۸۸ در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار دارد. نخستین کلیسا در جایگاه کلیسای کنونی، در ابتدای قرن چهارم پس از میلاد ساخته شد و جایگزین یک حمام رومی شد. این کلیسا که بارها مورد آتش سوزی قرار گرفته بود، در نهایت به عنوان یک کلیسای پنج ایوانی در سال های ۶۲۹–۶۳۴ بازسازی شد.
کلیسای داوود هوسیوس () یک کلیسای ساخت اواخر سده پنجم میلادی در سالونیک، یونان است. این کلیسا در دوران بیزانس به عنوان "کاتولیکون" صومعه لاتوموس (به ) و با تزئینات موزاییک و فرسکو غنی که در قرن های ۱۲ تا ۱۴ بازسازی شد، آراسته شد. امروزه نمونه های باقی مانده از کیفیت هنری بالایی برخوردار هستند. تحت فرمانروایی عثمانی، این ساختمان به یک مسجد تبدیل شد (احتمالاً در قرن شانزدهم)، تا اینکه در سال ۱۹۲۱ دوباره یک کلیسای ارتدکس یونانی شد و بنابراین نام کنونی خود را دریافت کرد. در سال ۱۹۸۸، این بنای تاریخی در میان بناهای کهن بیزانس تسالونیکا در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. معماری. معماری اصلی کلیسای داوود هوسیوس به صورت صلیب با مربع به عنوان شکل اصلی پلان طبقه ساخته شده است. این الگو بعدها محبوبیت بیشتری پیدا کرد. این سازه دارای سوراخ های مربعی در گوشه ها بود. در دوره بیزانس میانه این سازه در اثر زلزله آسیب دید. بخش هایی از سازه از جمله تریبلون فروریخت. دوره میانه بیزانس نیز شاهد افزودن سنگ مرمر و دور دوم نقاشی های دیواری به کلیسا بود.
نظریه اعتدال مجموعه ای از فرضیه های مرتبط با یکدیگر است و فرآیندی را توضیح می دهد که طی آن گروه های سیاسی از سکوهای رادیکال به نفع سیاست های میانه رو پیش می روند. و راهبردهای انتخاباتی، سازش و غیرتقابلی را بر راهبردهای غیرانتخابی، انحصاری و تقابل ترجیح دهند. اعتدال می تواند در هر دو سطح ایدئولوژیک و رفتاری صورت گیرد که متقابلاً یکدیگر را تقویت می کنند. نظریه اعتدال بینش هایی را در مورد دگرگونی سیاست حزبی در طیف وسیعی از موارد فرهنگی و تاریخی از جمله سوسیالیستی ارائه می دهد. و احزاب دموکراتیک مسیحی در اروپای غربی و اخیراً گروه های سیاسی اسلامی به ویژه، تحول احزاب سیاسی اسلامی در ترکیه از اوایل دهه ۱۹۷۰ که با ظهور حزب عدالت و توسعه در انتخابات پارلمانی ۲۰۰۲ به اوج خود رسید، نمونه ای از پویایی های برجسته شده توسط نظریه اعتدال است. مکانیسم های سه گانه. این نظریه از سه مکانیسم علّی تشکیل شده است: هنگامی که رادیکال ها به عنوان احزاب انتخاباتی سازماندهی می شوند، پروژه های اصلی آنها برای ایجاد انقلاب در نظام سیاسی صرفاً به دلیل کمبود منابع سازمانی دست نیافتنی می شود در حالی که به طور کلی تصور می شود تعدیل رادیکال ها
برای دموکراتیزه کردن مساعد است و حتی مانع از پیشرفت دموکراتیک می شود زیرا رادیکال ها در نظام سیاسی حاکم مشارکت دارند و ویژگی های اصلاح طلبی خود را از دست می دهند. دهه های اخیر. در دوران معاصر، نظریه اعتدال برای درک تحول احزاب سیاسی اسلامی در کشورهای دارای اکثریت مسلمان مانند مصر، اردن، اندونزی، ایران و ترکیه به گونه ای متفاوت بود. حزب الوسط (حزب مرکزی) مصر نمونه ای از یک سازمان اسلامی میانه رو است که رژیم حاکم به آن مجوز نداد. علاوه بر این، اخوان المسلمین مصر به سازمانی تبدیل شده است که علیرغم تعهدات ایدئولوژیک اولیه، باید برای بقا و رقابت سیاسی، پاسخگوی یک رژیم استبدادی باشد. به همین ترتیب، جبهة العمل الإسلامی اردن نشان می دهد اسلام گرایان می توانند در نتیجه مشارکت در روند سیاسی کثرت گرا تا زمانی که این مشارکت از نظر اسلامی قابل توجیه باشد، میانه رو باشند.
منیره خانم (۱۲۲۶–۸ اردیبهشت ۱۳۱۷ خورشیدی) همسر عبدالبهاء، از چهره های برجستهٔ جریان بهاییت می باشد. خاطرات او نخستین بار در سال ۱۹۲۴ چاپ شده است. وی در این خاطرات دربارهٔ پدر و اجداد پدر مُفصّل می نویسد، اما به رسم آن زمان از مادر، بی نام، مختصری یاد می کند. دوران کودکی و سال های اولیه. منیره خانم، با نام اصلی فاطمه نهری، فرزند ارشد محمدعلی نهری و همسرش زهرا بود که در اصفهان به دنیا آمد. خاندان نهری خانواده ای سرشناس در این شهر بودند، و خانوادهٔ او از نخستین گروندگان به آیین بابی در اصفهان بودند که بعدها از بهائیان برجستهٔ ایران شدند. این خانواده همچنین با اعیان و روحانیون عالی رتبهٔ شهر، ارتباط زیادی داشت. دایی اش در چهارده سالگی به سبب مذهبش در ایران کشته شد. منیره در سال ۱۲۲۶ خورشیدی به دنیا آمد، زمانی که والدین او تصور می کردند که هرگز صاحب فرزند نخواهند شد. آموزش و پرورش. پدر منیره خانم یکی از اولین بابی های شهر محل تولدش بود. منیره به عنوان یک بابی مؤمن و بعداً بهائی تحت مراقبت والدینش پرورش یافت. اگرچه مرسوم نبود که حتی اشراف دختران خود را آموزش خط و خواندن دهند، اما پدر منیره، محمد علی نهری، دخترش را
به تحصیل علم و دانش خواندن و نوشتن رهنمود شد. او نویسنده و شاعر خوبی شد. منیره خانم به فارسی مادری خود و همچنین عربی و ترکی مسلط بود. و در ادبیات فارسی، به درک آثار مولانا و نظامی که در نوشته های بعدی خود به آنها اشاره می کند، تسلط کامل داشت. او شعرهای زیبای بسیاری در دوران ازدواج و همچنین سال های بعد زندگانیش سرود. پدرش اندکی پس از تولد یازده سالگی او در گذشت، و پرورش او به سرپرستی خانواده های بزرگ مادری و پدری اش واگذار شد. ازدواج. در سال ۱۸۷۱ برابر با ۱۲۵۰ خورشیدی، بهاءالله و آسیه خانم از وی خواستگاری کردند تا به همسری عبدالبهاء درآید. بدین سان او سفری به عکا، اسرائیل کرد. خواهر عبدالبهاء، بهیه خانم، می گوید که والدینش منیره را پسندیده بودند، زیرا او «"بسیار زیبا و دوست داشتنی و از هر نظر یک زوجه مناسب"» بود. والدین عبدالبهاء باور داشتند که زمان ازدواج او فرا رسیده است، و با وجود این که چندین زن جوان را به عنوان عروس احتمالی در نظر گرفته بودند، عبدالبهاء توضیح داد که نمی خواهد با آن ها ازدواج کند. سفر منیره خانم با خروج از اصفهان به همراهی برادر کوچک ترش آغاز شد. در راه این سفر منیره به زیارت خانهٔ باب رفت
و با خدیجه بگم همسر باب دیدار کرد. خدیجه داستان های زیادی دربارهٔ زندگی باب برای منیره نقل کرد. او با اعضای خانوادهٔ باب نیز آشنا شد و دریافت که بیشتر آن ها نسبت به دین باب خشمگین یا بی تفاوت بودند. به طور کلی سفر به شیراز برای منیرهٔ جوان بسیار لذت بخش بود. منیره در اواسط سال ۱۸۷۲م (۱۲۵۱خ) به عکا وارد شد و تا زمان نامزدی در خانهٔ میرزا موسی، برادر تنی بهاءالله، اقامت کرد. به گفتهٔ منیره، او در دیدار با عبدالبهاء جوان فوراً دلبستهٔ او شد. عبدالبهاء تمایل چندانی به ازدواج نشان نمی داد تا این که در همان سال با منیره خانم ۲۴ ساله ملاقات کرد. پس از پنج ماه نامزدی، این دو در ۸ مارس ۱۸۷۳م (۱۷ اسفند ۱۲۵۱خ) در خانهٔ عبود ازدواج کردند. منیره خانم بیست و پنج ساله بود و عبدالبهاء بیست و هشت سال داشت. بهاءالله فاطمه را "منیره، به معنی" «نورانی شده»، نام گذاری کرد. تولد ۹ فرزند ثمرهٔ این ازدواج بود. حسین افندی (درگذشتهٔ ۱۳۰۵/۱۸۸۷خ، پنج ساله)، مهدی (درگذشته در سن دو و نیم سالگی)، طوبی (درگذشت در عکا)، فؤادیه (درگذشته در کودکی). و روح انگیز (درگذشته در ۱۸۹۳/ ۱۲۷۱خ)، او نوهٔ مورد علاقهٔ بهاءالله بود) منیره خانم بعداً به تلخ
ی چنین تأمل کرد: «"پنج نفر از فرزندانم در آب و هوای مسموم عکا درگذشتند»." چهار فرزند تا بزرگسالی زنده ماندند که همگی دختر بودند. ضیاییه خانم (مادر شوقی افندی) (درگذشتهٔ ۱۹۵۱/ ۱۳۲۹ خ) طوبی خانم (۱۸۸۰–۱۹۵۹م یعنی ۱۲۵۸- ۱۳۳۷خ ) روحی خانم، و منوره خانم (د. 1971 برابر ۱۳۴۸خ). منیره خانم از نظر عاطفی به فرزندانش بسیار وابسته، و نسبت به همسرش بسیار فداکار بود. فرزندان و نوادگان. مُسّن ترین دختر منیره خانم، ضیائیه بود که در سال ۱۸۹۵م (۱۲۷۳خ) با میرزا هادی شیرازی (۱۸۶۴–۱۹۵۵ برابر با ۱۲۴۲- ۱۳۳۳خ) ازدواج کرد. فرزندانشان شوقی افندی، روح انگیز، مهرانگیز، حسین، و ریاض با نام خانوادگی «ربانی» بودند. از ازدواج دختر دوم، طوبا خانم، با میرزا محسن افنان (۱۸۶۳–۱۹۲۷ برابر با ۱۲۴۱-۱۳۴۹خ) روحی (۱۸۹۹–۱۹۷۱ برابر با ۱۲۷۷-۱۳۴۹خ) ثریا، سهیل و فؤاد (متوفی ۱۹۴۳ برابر ۱۳۲۱خ) با نام خانوادگی «افنان» شناخته شدند. سومین دختر منیره خانم، روحا با میرزا جلال، پسر میرزا محمد اصفهانی ملقب به ملک الشهدا ازدواج کرد که فرزندانشان مریم، منیب، زهرا، و حسن نام خانوادگی «شهید» را برای خود برگزیدند. منوّر، دختر چهارم، با میرزا احمد، پسر عبدالرحیم یزدی ازدو
اج کرد که بدون فرزند بودند. در دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ (۱۳۰۸ و ۱۳۱۸خ)، یک سلسله ازدواج هائی بین نوادگان منیره خانم و پسران سید علی افنان و فروغیه، که از مخالفان عبدالبهاء و حامی محمدعلی بودند واقع شد که در نتیجه شوقی افندی را بر آن داشت تا در دهه ۱۹۴۰(۱۳۱۸خ) و اوایل ۱۹۵۰ (۱۳۲۸خ) به اجبار همهٔ آن ها را از گروه ناقضین (عهدشکنان) عهد و میثاق بهاءالله اعلام کند. زندگی در قلعهٔ عکّا. در زمان حیات بهاءالله، در دهه ۱۸۷۰ (۱۲۴۸خ)، منیره خانم و عبدالبهاء به عنوان زندانی سیاسی در بیت عبود در شهر زندان عکا زندگی می کردند. اگر چه منیره خانم در واقع زندانی دولت عثمانی نبود اما در اثر ازدواجش با عبدالبهاء، که حدود نیم قرن دوام آورد، امنیت او در خطر بود. منیره خانم با آسیه خانم، مادر عبدالبهاء، و بهیه خانم، خواهر عبدالبهاء پیوند نزدیکی بست و بهیه خانم صمیمی ترین دوست او شد. این چهار نفر با فرزندانشان همه با هم در بیت عبود زندگی می کردند. دوران حبس برای منیره خانم دوران سختی بود. او شاهد دسیسه های دشمنان همسرش، و مرگ پنج فرزندش بود. از دست دادن فرزند شیرین و عزیزش، حسین افندی، اندوه طاقت فرسائی در او ایجاد کرد. برای تسلی خاطرش، ب
هاءالله چند دعا برایش نوشت تا در هنگام غم و اندوه بخواند. درگذشت حسین در زمان محنت باری رخ داد. سال قبل آسیه خانم ملقب به نواب بر اثر زمین خوردن درگذشت، و در سال ۱۸۸۸(۱۲۶۶خ) میرزا موسی، برادر وفادار بهاءالله رخت از این عالم بست. با درگذشت بهاءالله در سال ۱۸۹۲(۱۲۷۰خ) و اعلان وصیت او مبنی بر انتصاب عبدالبهاء به جانشینی خود، همهٔ برادران ناتنی عبدالبهاء علیه وی و منیره خانم برخاستند، و برای عبدالبهاء و خانواده اش سختی های زیادی ایجاد کردند. پس از درگذشت بهاءالله. بهاءالله در وصیت نامه خود به نام «کتاب عهد» پسر ارشدش، عبدالبهاء، را به عنوان جانشین خود و رئیس دیانت بهائی و مبین آثار خویش معرفی کرد. با این حال، میرزا محمدعلی، برادر ناتنی عبدالبهاء از اختیاراتی که به عبدالبهاء داده شده بود حمایت نکرد. و برای رد کردن عبدالبهاء به طور محرمانه مکاتبه با بهائیان ایران و مقامات عثمانی آغاز کرد. متون این نامه ها، ظاهراً، بیان می کرد که عبدالبهاء مدعی مقام پیامبری شده است، و با مقامات خارجی برای سرنگونی امپراتوری عثمانی توطئه می کند. در نتیجه تمام اعضای خانوادهٔ عبدالبهاء از جمله منیره خانم در خطر بودند. در سفر کوتاهی که ع
بدالبهاء به طبریه رفته بود و خانواده اش در عکا ماندند، منیره به خاطر جدائی از او عزادار شد. و از جهتی هم، محدودیت های اعمال شده بر زنان مشقت بیشتری برایش به همراه داشت. عبدالبهاء در نامه ای به این مضمون او را دلداری داد: «ای وَرَقهٔ غمگین، محزون مباش و غم مخور. مبادا زمزمه های مردم سبب اندوه تو شود و از برخی حوادث غمگین شوی. هدف این حرف ها و شایعات من هستم… آن ها از شما به عنوان قربانی استفاده می کنند. من هدف هستم نه شما.» در غیبت عبدالبهاء محدودیت ها به اوج خود رسید که اعضای خانواده قادر به انجام امور روزانه در خارج از خانه نبودند. به یک مرد نیاز بود که به آن امور بپردازد. یکی از اعضای خانواده افنان (منتسبین سید باب) که مورد احترام عمیق بهاءالله بود برای همسری با دختر بزرگ منیره خانم، ضیائیه، پیشنهاد شد. به این ترتیب ضیائیه خانم و هادی شیرازی افنان در سال ۱۸۹۵م (۱۲۷۳خ) ازدواج کردند. این زوج جوان والدین شوقی افندی بودند. منیره خانم به شدت به حمایت خواهر شوهرش، بهیه خانم، متکی بود و این دو با یکدیگر دوستی عمیقی داشتند و هردو در مواقع سختی به پشتیبانی از عبدالبهاء در کنار او ایستادند. زمان آرامش. برای منیره خان
م و خانواده روزهای خوش هم وجود داشت. تولد اولین نوهٔ مورد علاقهٔ او، شوقی افندی در سال ۱۸۹۷، باعث سرور و راحتی خانواده شد. در اواخر سال ۱۸۹۸ اولین گروه زائرهای غربی برای دیدار عبدالبهاء به عکا وارد شدند. منیره خانم نیز با آن ها آشنا شد و بیشتر اوقات خود را با خانم های زائر می گذراند. ورود این مهمانان بعد از سال های سخت گذشته، برای اعضای خانواده شادی آفرین بود. سال های آینده سیل زائران را از شرق و غرب به همراه داشت. منیره خانم و بهیه خانم میزبان آن ها بودند. دوران پریشانی. با شروع جنگ جهانی اول، منیره خانم و خانواده ارتباطشان تقریباً با جامعهٔ بهائی در سراسر جهان قطع شد. روزگار سختی ها در پیش بود. به ویژه وقتی جمال پاشا تبدیل به یکی از دشمنان عبدالبهاء شد و وعده داد که او را در کوه کرمل به صلیب بکشد. دشمنان عبدالبهاء با جمال پاشا متحد شده بودند تا به حیات عبدالبهاء پایان دهند. منیره خانم و بقیهٔ اعضای خانواده اش از آینده شومی که در کمینشان بود آگاه بودند. خبر آمد که سلطان عبدالحمید عثمانی در نظر دارد عبدالبهاء را به بیابان های شمال آفریقا تبعید کند تا در آن دیار به هلاکت برسد. منیره خانم از این خبر، از لحاظ رو
حی و احساسی، چنان مضطرب شد که عبدالبهاء او را برای استراحت به خارج از عکا فرستاد. اما این تهدیدها به نحوی در سرنوشت جنگ در صحنهٔ فلسطین اثر گذار بود. با شکست جمال پاشا تهدیدها پایان یافت و عبدالبهاء و خانواده اش در امان ماندند. زندگی بعد از عبدالبهاء. عبدالبهاء در سال ۱۹۲۱ به طور غیرمنتظره درگذشت. منیره خانم با از دست دادن او، پس از نزدیک به پنجاه سال زندگی مشترک، عمیقاً دل شکسته و پریشان شد. او غم و اندوه خود را در چندین نامه و شعر ابراز می دارد. در یک نامه به مناسبت سالگرد وفات عبدالبهاء می نویسد: «اگر بخواهم این سال سپری شدهٔ تلخ را به طور کامل توصیف کنم، هفتاد دسته کاغذ و دریاهای خون لازم دارم.» منیره خانم با بهیه خانم و بقیه عزاداران مانند لیدی بلومفیلد که عواقب درگذشت عبدالبهاء را در کتاب معروف خود «بزرگراه برگزیده» ثبت کرده است. منیره خانم پس از درگذشت عبدالبهاء، از شوقی افندی، رهبر منصوب عبدالبهاء قاطعانه حمایت کرد. او در نامه ای به تاریخ دسامبر ۱۹۲۴ به نوه اش، شوقی افندی، را «گوهر پاک» و محبوب خود خطاب می کند، و از او می خواهد برایش دعا کند تا با آرامش، و در نهایت «انقطاع و صداقت مطلق» از این عالم در
گذرد. منیره خانم یک حامی پرشور در تأمین بودجهٔ آموزش برای دختران بود. لیدی بلومفیلد، او را به عنوان «زنی با عظمت، با شکوه و در عین حال ساده، و با وقار ذاتی و با شخصیتی توانمند توصیف کرده است. منیره خانم با صرف انرژی فراوان برای بهبود وضع زنان تلاش می کرد تا مدارسی برای دختران باز کند. او بهائیان ایران را تشویق می نمود تا زنان را در فعالیت های بهائی شرکت دهند. او در نامه ای راهنمائی هائی به این مضمون نوشت: «بنابراین آموزش دختران از اهمیت بالائی برخوردار است و به عنوان یک قانون واجب تلقی می شود. از این رو دوستان حضرت رحمان (آقایان) و کنیزان محبوب پروردگار (خانم ها) در همه شهرها و کشورها باید برای اجرای این دستور سنگین و مهم اقدام و تلاش کنند.» درگذشت محرم و نزدیکترین دوست او، بهیه خانم، در سال ۱۹۳۲ ضربهٔ دیگری بود که باعث حزن و اندوه، و انزوای او شد. منیره خانم در توصیف اندوه خود در شعری می نویسد: «دیگر نمی توانم تحمل کنم. صبر من به پایان رسیده است. احساسات و توانائی هایم کلاً کاهش یافته اند. من در کوه کرمل بدون دوست و به تنهائی زندگی می کنم.» با این حال، علاقه عمیق و محبت بی شائبهٔ او به نوه بزرگش، شوقی افندی،
که رهبری جامعهٔ بهائی را به عهده داشت آشکار بود. منیره خانم با وجود این که سال ها شاهد اختلافات درونی در بین اعضای خانواده بهاءالله، و اخراج بسیاری از آن ها از جامعهٔ پیروانش بود، همواره بر عهد و میثاق بهاءالله تا پایان عمر ثابت و وفادار ماند. درگذشت. منیره خانم در ۳۰ آوریل ۱۹۳۸ در سن ۹۱ سالگی درگذشت. در آن روز کانونش ملی بهائیان آمریکا که در دوران عید رضوان انجام می شود، در جلسه بود. شوقی افندی همان روز آن مجمع را با یک تلگراف از این واقعه آگاه نمود. و از آنان خواست برنامه های جشن رضوان را متوقف سازند، و یک جلسهٔ خود را برای یادبود منیره خانم قرار دهند. در ضمن یک گردهم آئی شایسته در محل اجتماعات مشرق الاذکار تدارک بینند. او در نزدیکی آرامگاه باب در باغ یادبود در مرکز جهانی بهائی به خاک سپرده شده است.
دیوارهای سالونیک (، "Teíchi tis Thessaloníkis") دیوارهای دفاعی اطراف شهر سالونیک در طول قرون وسطی و تا اواخر قرن نوزدهم هستند، زمانی که بخش های بزرگی از دیوارها، از جمله کل بخش های رو به دریا، به عنوان بخشی از بازسازی ساختمان سالونیک توسط مقامات عثمانی ویران شد. این شهر از زمان بنیان خود در اواخر سده چهارم پیش از میلاد مستحکم بود، اما دیوارهای کنونی مربوط به ابتدای امپراتوری بیزانس، حدوداً در سال ۳۹۰ میلادی، و شامل بخش هایی از دیوار قدیمی تر در فرجام سده سوم می شود. دیوارها از ساخت ترکیبی معمولی رومی، سنگ نمای خاکستری با نوارهای آجری تشکیل شده است. بخش شمالی دیوارها به آکروپلیس شهر که یک محفظه استحکامات جداگانه را تشکیل می داد، می پیوندد، و درون آن دژ دیگری به نام هپتاپیرگیون قرار دارد.
ورزش در آلمان بخش مهمی از فرهنگ و جامعه آلمان را تشکیل می دهد. در سال ۲۰۰۶ حدود ۲۷٫۵ میلیون نفر در بیش از ۹۱۰۰۰ باشگاه ورزشی در آلمان عضویت داشتند. تقریباً تمامی باشگاه های ورزشی در آلمان توسط کنفدراسیون ورزش های المپیک آلمان سازماندهی می شوند. تاریخچه. فریدریش لودویگ یان معروف به "تورنواتر یان" (پدر ژیمناستیک) در سال ۱۷۷۸ به دنیا آمد. یان اولین باشگاه ژیمناستیک و سالن بدنسازی را در بهار ۱۸۱۱ افتتاح کرد. یان ژیمناستیک را توسعه داد و همچنین دستگاه های جدیدی اختراع کرد. در سال ۱۹۳۴، دولت نازی سازمان ورزش رایش سوم را تأسیس کرد. سایر انجمن های ورزشی آلمان به تدریج آزادی عمل خود را از دست دادند و در این سازمان عضو شدند. المپیک. در شمارش مدال های بازی های المپیک تا سال ۲۰۰۶، آلمان رتبه پنجم، آلمان شرقی رتبه هفتم و آلمان غربی رتبه بیست و یکم را در اختیار داشتند. اگر همه مدال ها با هم جمع شوند آلمان در رتبه سوم قرار می گیرد. در المپیک زمستانی، آلمان (آلمان شرقی، آلمان غربی، تیم آلمان متحد و آلمان امروزی) بیشترین مدال را دارد. فوتبال. فوتبال محبوب ترین ورزش در آلمان است. این رشته ورزشی در آلمان دارای بیش از ۲۶۰۰۰ باشگ
اه و ۱۷۸۰۰۰ تیم می باشد. هزینه های این ورزش در آلمان از طریق بودجه و کمک های دولتی، کمک های داوطلبانه، حامیان مالی خصوصی و حق عضویت تأمین می شود. لیگ برتر فوتبال آلمان، معروف به بوندس لیگا، بالاترین میانگین تماشاگران را در بین لیگ های فوتبال در جهان دارا می باشد. فوتبال در آلمان (مانند اکثر کشورهای اروپایی) ورزش شماره یک است و بوندس لیگا، جام جهانی فوتبال و جام ملت های اروپا در میان مردم بسیار مورد توجه قرار می گیرد. بایرن مونیخ (به آلمانی: "Bayern München") موفق ترین باشگاه فوتبال آلمان است که ۳۱ قهرمانی ملی و ۶ عنوان قهرمانی اروپا را به خود اختصاص داده است. مانند بسیاری از باشگاه های فوتبال آلمان، بایرن مونیخ نیز یک باشگاه چند ورزشی است. تیم ملی زنان آلمان نیز یک قدرت جهانی است، این تیم با قهرمانی در جام جهانی فوتبال زنان در سال های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۷، آلمان را به تنها کشوری تبدیل کرد که قهرمان جام جهانی مردان و زنان شده است. آلمان ها در جام ملت های اروپای مردان و زنان و رقابت های فوتبال المپیک مردان و زنان نیز قهرمان شده اند.
رئیس ستاد دفاع بریتانیا () ارشدترین جایگاه در مجموعه نیروهای مسلح بریتانیا است، که با پیشنهاد نخست وزیر بریتانیا و توسط پادشاهی بریتانیا منصوب می شود و به وزیر دفاع بریتانیا گزارش می دهد. هم اکنون ادمیرال تونی راداکین ریاست ستاد دفاع بریتانیا را برعهده دارد. رئیس ستاد دفاع بریتانیا رئیس حرفه ای نیروهای مسلح بریتانیا و ارشدترین مشاور نظامی یونیفرم پوش وزیر دفاع و نخست وزیر بریتانیا است. رئیس ستاد دفاع در وزارت دفاع مستقر است و در کنار معاون وزیر دفاع و کارمندان ارشد این وزارتخانه، فعالیت می کند. رئیس ستاد دفاع بریتانیا بالاترین مقام رسمی است که در حال حاضر در نیروهای مسلح این کشور خدمت می کند. طبق قانون اساسی، پادشاه، فرمانده کل قوای نیروهای مسلح بریتانیا است. با این حال، در عمل، دولت بریتانیا از حق سلطنتی خود به صورت دو فاکتو استفاده می کند و از طریق شورای دفاع وزارت دفاع، که رئیس ستاد دفاع نیز عضوی از آن است، نیروهای مسلح بریتانیا را هدایت می کند. مسئولیت های اصلی رئیس ستاد دفاع بریتانیا شامل: رهبری دفاع، تعیین استراتژی برای دفاع، توسعه آینده نیروهای مسلح، انجام عملیات روزانه، فرماندهی استراتژیک نیروهای مسلح
و رهبری روابط با نیروهای مسلح سایر کشورها است.
تونی راداکین (؛ زادهٔ ) ادمیرال نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا است، که از نوامبر ۲۰۲۱ به عنوان بیست و چهارمین رئیس ستاد دفاع بریتانیا فعالیت می کند. راداکین فعالیت نظامی را از سال ۱۹۹۰ در نیروی دریایی بریتانیا آغاز کرد، از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ فرماندهی نیروی ضربت بریتانیا را برعهده داشت، از ۲۰۱۸ تا ۲۰۱۹ جانشین رئیس ستاد نیروی دریایی بریتانیا بود و در فاصله سال های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۱ به عنوان لرد نخست دریا (فرمانده نیروی دریایی بریتانیا) فعالیت می کرد.
سپاه تفنگداران دریایی سلطنتی () سپاه تفنگدار دریایی نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا و زیرمجموعه فرعی گروه پشتیبانی نیروهای ویژه بریتانیا است، که در سال ۱۶۶۴ تأسیس شد. سپاه تفنگداران دریایی سلطنتی یک نیروی کماندویی در عملیات ویژه آبی-خاکی است، که یکی از پنج بازوی رزمی نیروی دریایی سلطنتی به شمار می آید و واحدهای رزمی را برای گروه پشتیبانی نیروهای ویژه، خدمه شناورهای لندینگ کرافت و گروه های نظامی سرویس دریایی ویژه فراهم می کند. ریشه های تأسیس سپاه تفنگداران دریایی سلطنتی به تشکیل "هنگ پیاده دریایی دوک یورک و آلبانی" در ۲۸ اکتبر ۱۶۶۴ بازمی گردد و فرم کنونی اولین واحد کماندویی تفنگداران دریایی سلطنتی در دیل و در ۱۴ فوریه ۱۹۴۲ تشکیل شد. تفنگداران دریایی سلطنتی در بسیاری از درگیری های چند قرن گذشته حضور داشته اند. امروزه این سپاه روابط نزدیکی با نیروهای دریایی متفقین، به ویژه سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده و سپاه تفنگداران دریایی هلند دارد. واحدهای سپاه تفنگداران دریایی سلطنتی شامل نیروی کماندویی بریتانیا، سرویس دسته تفنگداران دریایی سلطنتی، مرکز آموزش کماندویی و چهار واحد ذخیره است.
نیلوفر حائری () زبان شناس ایرانی ساکن آمریکا است. او دکترای خود را در رشته زبان شناسی از دانشگاه پنسیلوانیا دریافت کرد. پایان نامه او در مورد جنسیت و نوآوری زبانی بود که زیر نظر ویلیام لابوف، گیلیان سانکوف و چارلز فرگوسن نوشته شد. او همچنین صاحب کرسی در برنامه مطالعات اسلامی در دانشگاه جانز هاپکینز و نویسنده و ویراستار چندین کتاب و مقاله در مورد مصر و ایران است. اولین کتاب او که در سال ۱۹۹۶ منتشر شد با عنوان: "بازار زبانی اجتماعی قاهره: جنسیت، طبقه و آموزش" بود که باعث شهرت او شد. آخرین کتاب او «هر چه می خواهد دل تنگت بگو: زنان، دعا و شعر» دربارهٔ نقش نماز و شعر در زندگی گروهی از زنان ایرانی است. حائری برای این پروژه، جایزه جان سایمون گوگنهایم را دریافت کرد. او در حال حاضر عضو مارتا ساتون ویکز در مرکز علوم انسانی استانفورد است.
هری جیمز سوتار (زادهٔ ۲۲ اکتبر ۱۹۹۸) یک فوتبالیست حرفه ای است که در باشگاه استوک سیتی و تیم ملی استرالیا به عنوان مدافع بازی می کند. سوتار کار خود را با داندی یونایتد آغاز کرد و سه بازی در تیم اصلی انجام داد و سپس در سپتامبر ۲۰۱۶ به استوک سیتی پیوست. سوتار که در اسکاتلند از مادری استرالیایی به دنیا آمد، پیش از این که اولین بازی خود را برای تیم زیر ۲۳ سال استرالیا انجام دهد، در سال ۲۰۱۹ نماینده اسکاتلند در سطح جوانان بود و سپس در تیم بزرگسالان در سال ۲۰۱۹ حضور داشت. اوایل زندگی سوتار در لوترمویر بزرگ شد و در مدرسه ابتدایی لوترمویر و متعاقباً در آکادمی میرنز در لارنسکرک شرکت کرد. او فوتبال جوانان را برای باشگاه پسران شهر برچین بازی کرد و قبل از پیوستن به آکادمی در داندی یونایتد در ژوئیه ۲۰۱۳ به سلتیک پیوست. برادر بزرگتر او جان نیز یک فوتبالیست حرفه ای است و معاون کاپیتان قلب میدلوتیان و همچنین نماینده اسکاتلند است. مادر آنها هدر استرالیایی است. آنها با حمایت از شهر برچین، جایی که پدرشان، جک، در دهه ۱۹۷۰ بازی کرده بود، بزرگ شدند. حرفه باشگاه. دندی یونایتد. سوتار در فوریه ۲۰۱۵ در تیم توسعه داندی یونایتد از جمله د