Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قصه هایی از سردابه که قصه هایی از سردابه اچ بی او نیز نامیده می شود، مجموعه آنتولوژی ترسناک آمریکایی است که از ۱۰ ژوئن ۱۹۸۹ تا ۱۹ ژوئیه ۱۹۹۶ از کانال تلویزیون کابلی اچ بی او با هفت فصل و ۹۳ قسمت پخش شد. عنوان برنامه بر اساس مجموعه داستانی با همین نام که از ای سی کامیکس به چاپ رسیده است، انتخاب شد. میزبان داستان، سردابدار است. چون سریال از اچ بی او که یک کانال تلویزیون کابلی است، پخش می شد، سریال با آزادی کامل، هر صحنه ای را بدون سانسور نمایش داده است. اچ بی او اجازه داد که سریال، حاوی صحنه هایی باشد که تا آن موقع در بیشتر مجموعه های تلویزیونی به تصویر کشیده نمی شدند، صحنه هایی مانند دشنام گویی، سکس و برهنگی. این صحنه ها هنگام پخش در شبکه های کابلی ساده، سانسور شدند. تولید و فیلم برداری مجموعه در ایالات متحده آغاز شد، اما مکان فیلم برداری فصل آخر به پادشاهی متحده منتقل شد و این باعث شد که چندین کاراکتر بریتانیایی به قسمت های این فصل اضافه شوند. محتوای سریال. هر قسمت با سکانسی از درب ورودی عمارت مخروبه سردابدار، میزبان سریال، آغاز می شود. هنگامی که دوربین داخل عمارت می شود، از سرسرا به راهروها می رسد و در نهایت
به زیرزمین می رسد. سپس سردابدار از تابوت خود بیرون می آید و به طرز وحشیانه ای جیغ می کشد. سپس ماده ای چسبناک سبزرنگ به روی صفحه می ریزد و عنوان مجموعه ظاهر می شود. چهره های مشهور. برخی چهره های مشهور که در بخشی از سریال ایفای نقش کردند در زیر آورده شده است:
آرسنس میسکاروفس (؛ زادهٔ ) شناگر لتونیایی تبار اهل شوروی بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۶ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
کارین نیلسون (؛ ۱۰ دسامبر ۱۹۰۴ – ۲۰ دسامبر ۱۹۹۹) شناگر اهل سوئد بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
این پدر من است فیلمی محصول سال ۱۹۹۸ و به کارگردانی پل کوئین است. در این فیلم بازیگرانی همچون آیدان کوئین، جیمز کان، استیون ری، جان کیوسک، جیکوب تی یرنی، کالم مینی، دونال دونلی، مویا فارلی، برندن گلیسون، پت شورت، جان کونا و فیونا گلسکات ایفای نقش کرده اند.
الویرا واسیلکووا (؛ زادهٔ ) شناگر بلاروس تبار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
فرانک بورپر (; – ) شناگر و سیاست مدار اهل استرالیا بود.
یئوری ورنر (؛ ۸ آوریل ۱۹۰۴ – ۲۶ اوت ۲۰۰۲) شناگر اهل سوئد بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال برنز شده است.
جورج ورنوت (; – ) شناگر اهل کانادا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
هانی ترمولن (؛ ۱۸ فوریه ۱۹۲۹ – ۱ مارس ۲۰۰۱) شناگر اهل هلند بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۴ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
سوزان مولر اوکین (زاده ۱۹ ژوئیه ۱۹۴۶، اوکلند - درگذشته ۳ مارس ۲۰۰۴، لینکلن) فیلسوف سیاسی متولد نیوزیلند و شهروند آمریکایی، نویسنده مقالات و کتاب های متعدد در مورد فلسفه سیاسی فمینیستی بود. اوکین در طول زندگی حرفه ای اش جوایز متعددی را برای فعالیت های آکادمیک و آثارش دریافت کرد. زندگی نامه. سوزان مولر اوکین در اوکلند نیوزلند در محله ثروتمند Remuera متولد شد. او فرزند کوچک خانواده و دارای دو خواهر بود. مادر هلندی او خانه دار و پدر دانمارکی او به عنوان حسابدار در Holeproof Woolen Mills کار می کرد. او در سال ۱۹۶۶ مدرک لیسانس را از دانشگاه اوکلند، مدرک کارشناسی ارشد فلسفه را در سال ۱۹۷۰ از دانشگاه آکسفورد و دکترای خود را در سال ۱۹۷۵ از دانشگاه هاروارد دریافت کرد.
اِشْتِهای ِگُرْجى یکی از شاعران و خوشنویسان عصر قاجار است که به بین سال های ۱۲۴۵ تا ۱۲۸۹ زیسته است. وی به جهت اشعارش در وصف اطعام شهره است و با تخلص های اشتها و سرگشته شعر سروده است. اشعارش بیشتر در قالب غزل، قصیده، ترکیب بند، رباعی، قطعه و دوبیتی بوده است. سرگذشت. میرزا عبدالله اشتهای گرجی، یکی از شاعران و خوشنویسان عصر قاجار است که به سال ۱۲۴۵ ه.ق مصادف با ۱۸۲۹ میلادی در اصفهان متولد شد. شهرت او بیشتر به سبب سرودن اشعاری در خصوص خوردنی هاست. تخلص او در شعر و شاعری، اشتها و سرگشته بوده است. پدر عبدالله، حاجی فریدون نام داشت که از گرجیانی بود که در زمان آقامحمدخان قاجار از گرجستان به ایران آمدند. حاجی فریدون از همان بدو ورود به ایران، با خاندان محمدحسین صدر اصفهانی ارتباط نزدیک برقرار کرد و به اصفهان رفت. عبدالله از جوانی به تحصیل علوم ادبی پرداخت و در کنار آن به خط نیز توجه داشت. او پس از آنکه به مدارجی از علم رسید، تعلیم فرزندان خاندان صدر را عهده دار شد. میرزا عباس علی خرم لنبانی، در یک ماده تاریخ، درگذشت اشتها را چنین گزارش می کند «ای وای که اشتها نداریم دگر» بر اساس حروف ابجد این مصرع، تاریخ درگذشت اشتها
، ۱۲۸۹ ه.ق است. در ادبیات. عبدالله اشتها یکی از شاعران انجمن ادبی ابوالفقرا محسوب می شد که سرپرستی آن انجمن را ملامحمد باقر گزی اصفهانی (متوفی ۱۲۸۶) عهده دار بود. جلسات این انجمن در روزهای جمعه در منزل ملامحمد باقر برگزار می شد. اشتها در شعر و شاعری، از شیوه بسحاق اطعمه — شاعر قرن هشتم قمری — پیروی می کرد و به همین جهت در وصف خوراکی ها و غذاهای گوناگون، اشعاری بسیار سروده است. اشعاری بسیاری از او به تتبع و استقبال از سعدی و حافظ سروده شده است. سروده های اشتها بیشتر در قالب غزل، قصیده، ترکیب بند، رباعی، قطعه و دوبیتی است. دیوان اشعار اشتها به سال های ۱۲۸۲، ۱۳۰۶ و ۱۳۱۴ ه.ق در تهران و به صورت چاپ سنگی منتشر شده است. در سال ۱۳۱۲ ه.ق در بمبئی هند نیز به کوشش ملک المتکلمین شیرازی، نسخه ای از این دیوان منتشر شده است. یک نسخه چاپ انتقادی از این نسخه وجود دارد که به سال ۱۳۷۰ ه.ش در تهران و به کوشش امین خضرایی (واله) منتشر شده است.
کنترل فن مدیریت سرعت چرخش یک فن الکتریکی است. در رایانه ها، انواع مختلفی از فن های رایانه برای تأمین سرمایش کافی استفاده می شود و مکانیزم های مختلف مورد استفاده، ظرفیت خنک کننده و نویز تولیدی آن ها را متعادل می کند. معمولا در مادربوردهایی که دارای مدار هستند، کاربر میتواند از طریق بایوس(BIOS) یا نرم افزارهای دیگر اقدام به کنترل فن نماید. نیاز به کنترل فن. همانطور که رایانه های شخصی مدرن قدرتمندتر می شوند، مصرف برق آنها نیز افزایش می یابد. کامپیوترها این توان الکتریکی را به صورت گرما که توسط تمام اجزای اصلی تولید میشود ساطع می کنند. تولید گرما با بار سیستم تغییر می کند، بطوری که در بازه های فعالیت سنگین محاسباتی گرمای بسیار بیشتری نسبت به زمان حالت آزاد تولید می شود. پردازنده ها از زمان اکثر رایانه های مبتنی بر x86 تا زمان برخی رایانه های اولیه متبنی بر 486 نیازی به تهویه گرمای فعال نداشتند. منابع تغذیه به خنک سازی اجباری نیاز داشتند و فن های منبع تغذیه نیز هوای خنک را در مابقی بخش های به گردش در می آورد. حاصل افزایش تولید گرما این است که فن ها نیاز به جابجایی مقادیر بیشتری از هوا دارند و بنابراین باید قدرتمند
تر باشند، و از آنجایی که آنها باید هوای بیشتری را در فضای ثابت جابجا کنند، صدای بیشتری خواهند داشت. فن های نصب شده در کیس کامپیوتر می توانند تا 70dB نویز تولید کنند. از آنجایی که میزان صدای فن با توان پنجم سرعت چرخش آن رابطه مستقیم دارد، کاهش دور در دقیقه (RPM) به مقدار کم، به معنای کاهش زیاد صدای فن است. این کار باید با احتیاط انجام شود، زیرا کاهش بیش از حد سرعت گردش فن ممکن است باعث داغ شدن بیش از حد قطعات و آسیب دیدن آن ها شود. اما اگر به درستی انجام شود، می توان صدای فن را به شدت کاهش داد. مانند سایر تنظیم کننده های خطی، گرمای اتلاف تولید شده تقریباً خواهد بود. نرم افزار. اکنون بسیاری از شرکت ها نرم افزارهایی را برای کنترل سرعت فن در مادربردهای مورد استفاده خود تحت ویندوز یا MacOS ارائه می کنند. نرم افزارهای مختلف توسط مادربردهای مختلف استفاده می شود. همچنین برنامه های شخص ثالثی وجود دارند که روی انواعی از مادربوردها کار می کنند و با توجه به دما های خوانده شده از مادربورد، CPU و GPU، امکان سفارشی سازی رفتار فن را برای کاربر فراهم میکنند. دو مثال برنامه های SpeedFan و Argus Monitor هستند.
سوفیا آنتیپولیس یک پارک علم و فناوری ۲۴۰۰ هکتاری در فرانسه است و تا سال ۲۰۲۱ میزبان ۲۵۰۰ شرکت است که امروزه بیش از ۵٫۶ میلیارد یورو ارزش دارد و بیش از ۳۸۰۰۰ نفر با بیش از ۸۰ ملیت مشغول به کار هستند. این پارک به عنوان اولین قطب علم و فناوری اروپا شناخته شده است. پارک فناوری همچنین یک بستر، خوشه و مرکز ایجاد استارت آپ ها است. «تکنوپل» در درجه اول شرکت هایی در زمینه های محاسبات، الکترونیک، مخابرات، داروسازی و بیوتکنولوژی را در خود جای داده است. چندین مؤسسه آموزش عالی نیز به همراه مقر اروپایی W3C، ETSI، انجمن قلب اروپا و… در اینجا واقع شده اند. این پارک توسط "بنیاد سوفیا آنتیپولیس حمایت می شود" که هدف آن حمایت از «پروژه های نوآوری و تحقیقاتی فناوری و علمی در خدمت بشر و محیط زیست ما» است. رئیس افتخاری بنیاد پیر لافیت است و رئیس آن ژان پیر ماسکارلی است که همچنین رئیس SYMISA، "انجمن مشترک سوفیا آنتیپولیس است"، که "مسئول مدیریت زمین، تجهیزات، بازاریابی و نگهداری پارک است و با فعالیتهای هماهنگ کننده درگیر است. برای توسعه هماهنگ پارک فناوری. " نامگذاری. نام سوفیا آنتیپولیس برگرفته از سوفی گلیکمان-تومارکین، همسر سناتور
فرانسوی پیر لافیت، بنیانگذار پارک، و اتفاقاً سوفیا، کلمه یونانی حکمت، و "آنتیپولیس"، نام باستانی (یونانی) شهر ساحلی آنتیب در نزدیکی است. بسیاری از جاده های داخل پارک فناوری دارای نام یونانی هستند. یک غار مجسمه سازی غول پیکر یونانی به عنوان قطعه مرکزی در یکی از دورهای گرد وجود دارد. این پارک همچنین «تکنوپل» نامیده می شود. تاریخ. سال ۲۰۱۹ پنجاهمین سالگرد این پارک بود. دستور کار ۲۰۴۰. دستور کار به نام "سوفیا ۲۰۴۰" برای "بازگرداندن شکوه سابق مرکز تاریخی پارک فناوری" ایجاد شد. سرمایه گذاری های جدیدی مانند فناوری خودروهای هوشمند آغاز شده است. محل. بخش اعظم این پارک در محدوده والبون قرار دارد که در شمال غربی آنتیب و جنوب غربی نیس فرانسه واقع شده است. جامعه مسکونی. چندین محله در محوطه پارک وجود دارد که منطقه را برای زندگی جذاب می کند: Garbejaire , Haut-Sartoux , Saint-Philippe و Place Sophie Laffitte. این مکان ها شامل خدمات عمومی معمولی مانند پست، مغازه ها، آرایشگاه ها، مدرسه ابتدایی، مجموعه های ورزشی، هتل ها، کلیسا، مناطق بازی کودکان و غیره است. این منطقه همچنین توسط زمین های گلف متعدد احاطه شده است. عامل انسانی. در
سالهای اولیه، یکی از چالش های اصلی سوفیا آنتیپولیس ارتباط مردم و ایجاد حس اجتماع بود. «عامل انسانی» چیزی است که پارک علم و فناوری را در جهان به عنوان نقطه عطف علم، اختراع، نوآوری و تحقیق متمایز می کند. تمرکز بر ایجاد محیط بین المللی و ایجاد یک جامعه بین المللی بود. این به معنای در نظر گرفتن و بهبود تعامل مستأجر، ایجاد شبکه و باروری متقابل ایده ها است. این مفهوم این بود که گرد هم آوردن افراد از افق های فکری مختلف و «ملاقات» آنها، ارزش افزوده به همراه می آورد و نوآوری ایجاد می کند. بسیاری از باشگاه های حرفه ای راه اندازی شد: باشگاه فرشتگان تجاری سوفیا، پیوند سوفیا نوردیک، هنر سوفیا، دره مخابرات تنها تعداد کمی هستند. حمل و نقل عمومی. پارک فناوری دارای خطوط سریع مخصوصی است که مستقیماً پارک را با شهرهای مجاور متصل می کند. نزدیکترین فرودگاه بین المللی برای عموم، فرودگاه ساحل آزور نیس است. مسافرانی که از طریق جت های شخصی و پروازهای بدون برنامه سفر می کنند، می توانند از فرودگاه کن-مندلیو به عنوان جایگزین استفاده کنند. شرکت ها. پارک فناوری تا سال ۲۰۲۱ حدود ۲۵۰۰ شرکت را فهرست کرده است. این پارک همچنین از مجاورت سایر ش
رکت های بزرگ در منطقه سود می برد. شرکت هایی مثل: تالس آلنیا اسپیس (در کن)، آی بی ام (La Gaude) و اشنایدر الکتریک (Carros). علاوه بر این، این پارک در نزدیکی شهر بزرگ نیس و صنایع آن قرار دارد.
طوطی گنجشک مانان یک آرایه از پرندگان متشکل از گنجشک سانان (گنجشک سانان، گروه بزرگی از پرندگان شاخه نشین هستند) و طوطی سانان است. پر اریکسون و همکارانش، در تجزیه و تحلیل DNA ژنومی، دودمانی شامل گنجشک سانان، طوطی سانان و شاهین سانان را آشکار کردند. این گروه به دنبال هم ترازی توالی های اینترون هسته ای توسط شانون هکت و همکاران پیشنهاد شد. در سال 2008، به طور رسمی در مقاله ای در سال 2011 در Nature Communications توسط الکساندر سو و سایر نویسندگانی که با گروه یورگن اشمیتز کار می کردند، نامگذاری شد، که بر اساس تجزیه و تحلیل ژنتیکی درج رتروپوزون ها در ژنوم دودمان های اصلی پرندگان در سیر تکاملی در دوران مزوزوئیک بود. ملاحظات فنی. تجزیه و تحلیل درج های رتروپوزون درجه بالاتری از اطمینان را ارائه می دهد، زیرا درج رتروپوزون "عملاً بدون هموپلازی " است، چون رتروپوزون ها در موقعیت های تصادفی در سراسر ژنوم قرار می گیرند، در حالی که جهش های نقطه ای در چرخه DNA فقط میان چهار گزینه ممکن وارد می شوند. این باعث می شود که احتمال کمتر رخداد تصادفی یا تکامل همگرا برای ایجاد شباهت های واهی بین گروه های نامرتبط می شود. اهمیت در تکامل آو
از پرندگان. گنشجک سانان به عنوان پرندگان آوازخوان معروف هستند و طوطی ها ظرفیت یادگیری آوایی مشترکی با آنها دارند. بنابراین ممکن است که یادگیری آوایی، و تنوع آهنگ مربوطه، در یک اجداد مشترک طوطی گنجشکی وجود داشته باشد.
جین استوارت (; – ) شناگر اهل نیوزیلند بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
اینگرید لومپرور (؛ زادهٔ ۲۶ ژوئن ۱۹۶۹) شناگر اهل بلژیک است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
کلنگ مانندان تبارشاخه ای از پرندگان است که شامل راسته کاکل به پشتان (hoatzin) و کلنگ ریختان (پرندگان ساحلی و یلوه) است که در سال ۲۰۱۴ با تجزیه و تحلیل ژنوم شناسایی شدند. نام گذاری. کلنگ واژه ای پهلوی برای این گروه از پرندگان است که در کتاب "بندهش" آمده بود. تا یک سده گذشته نام کلنگ در شعرهای شاعران ایران زمین، فرهنگ های فارسی و کتاب ها ی عمومی به کار می رفت. نام سنتی آن در بسیاری از گویش های ایران "قُلِنگ" است. گاهی به نام "قطار کُلَنگ" یا "غازقُلِنگ" نیز یاد می شود. رده بندی. مطالعات قبلی هوآتزین را در بخش های مختلف درخت خانواده های پرندگان قرار داده بودند. با این حال، برخلاف ریخت شناسی نامعمول و ابتدایی آن، مطالعات ژنتیکی نشان داده است که هواتزین آن طور که قبلا تصور می شد، پرنده ای بدوی یا باستانی نیست و می تواند یک پرنده بسیار مشتق شده باشد که به برخی از صفات نزدیک ریختی بازگشته یا برخی از آن ها را حفظ کرده است. بر اساس سو و همکاران (۲۰۱۶)، یکی از مشکلات نتیجه گیری درباره این کلاد جدید این است که مطالعات مستقل (مانند جارویس و همکاران ۲۰۱۴ و پروم و همکاران 2015) روابط تبارشناختی بسیار متفاوتی (مانند نابیوسی
ده مرغان) را با استفاده از همان پشتیبانی احتمالی یافتند که این چنین نمرات بوت استرپ و احتمالات پسین بیزین را نشان دادند.
یوردیس توپل (؛ ۴ ژانویه ۱۹۰۴ – ۱۷ مارس ۱۹۸۷) شناگر و شیرجه اهل سوئد بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال برنز شده است.
کلنگ ریختان یک تبارشاخه از پرندگان است که شامل راسته سلیم سانان (سلیم ها، کاکاییان، و وابستگان) و کلنگ سانان (درنا و یلوه) توسط تجزیه و تحلیل مولکولی مشخص شده است. نام گذاری. کلنگ واژه ای پهلوی برای این گروه از پرندگان است که در کتاب "بندهش" آمده بود. تا یک سده گذشته نام کلنگ در شعرهای شاعران ایران زمین، فرهنگ های فارسی و کتاب های عمومی به کار می رفت. نام سنتی آن در بسیاری از گویش های ایران "قُلِنگ" است. گاهی به نام "قطار کُلَنگ" یا "غازقُلِنگ" نیز یاد می شود. رده بندی. این گروه بندی دارای پشتوانه تاریخی بوده است، زیرا خانواده های مختلفی از جمله خانواده های دشت گردان و بلدرچین بوته ایان به عنوان کلنگ سانان رده بندی می شوند. همچنین ممکن است از سوابق فسیلی از زمان کشف "Nahmavis" از ائوسن پیشین در آمریکای شمالی پشتیبانی شود. رابطه بین این پرندگان به دلیل ویژگی های کالبدشناسی و رفتاری مشابه است. یک مطالعه ریخت شناسی بیشتر پیش رفت و نشان داد که کلنگ سانان ممکن است در رابطه با پرندگان ساحلی پیراتبار باشند و یلوه ها ارتباط نزدیکی با بلدرچین های بوته ای دارند.
گهواره خواهد جنبید فیلمی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی تیم رابینز است. در این فیلم بازیگرانی همچون هانک آزاریا، روبن بلیدز، جون کیوسک، جان کیوسک، کری الویس، فیلیپ بیکر هال، چری جونز، انگوس مکفادین، بیل مری، ونسا ردگریو، سوزان ساراندون، جان تورتورو، امیلی واتسون، باب بالابان، جک بلک، ویکتوریا کلارک، الن اف نیکولز، جیمی شریدن، باربارا سکووا و هریس یولین ایفای نقش کرده اند.
کادیو ( ، ; اسپانیایی کهن از لاتین ) نوعی رهبر شخصی است که از قدرت نظامی و سیاسی برخوردار است. هیچ تعریف دقیقی از "کادی"و وجود ندارد ولی اغلب به جای «جنگ سالار» و «مرد قدرتمند» استفاده می شود. این اصطلاح از لحاظ تاریخی با اسپانیا و آمریکای اسپانیایی تبار پس از اینکه تقریباً تمام آن منطقه در اوایل قرن نوزدهم استقلال یافت، مرتبط است. ریشه های "کادیوئیسم" ممکن است به چارچوب حکومت در اسپانیای قرون وسطی و اوایل مدرن در طی بازپس گیری اندلس از مورها گره خورده باشد. فاتحان اسپانیایی مانند هرنان کورتس و فرانسیسکو پیزارو ویژگی های، رهبران نظامی کادیو را نشان می دهند. در دوران استعمار، ولی عهد اسپانیا بر قدرت خود تأکید کرد و مجموعه ای از نهادهای بوروکراتیک را تأسیس کرد که از چنین حکومت شخصی گرایی جلوگیری می کرد. مورخ جان لینچ استدلال می کند که ظهور "کاودیوها" در آمریکای اسپانیایی نه در گذشته دور اسپانیا بلکه در زمینه جنگ های استقلال اسپانیایی آمریکا ریشه دارد. آن جنگ ها حکومت استعماری را کنار زد و در اوایل قرن نوزدهم خلاء قدرت را بر جای گذاشت. کادیوها در تاریخ آمریکای اسپانیایی زبان، بسیار تأثیرگذار بودند و میراث آنها ب
ر جنبش های سیاسی در دوران مدرن تأثیر گذاشته است. این اصطلاح اغلب توسط منتقدان یک رژیم به صورت تحقیرآمیز استفاده می شود. با این حال، ژنرال اسپانیایی فرانسیسکو فرانکو (۱۹۳۶–۱۹۷۵) با افتخار این عنوان را در طول و پس از سرنگونی نظامی جمهوری دوم اسپانیا در جنگ داخلی اسپانیا (۱۹۳۶–۱۹۳۹)، به موازات آلمان و ایتالیا، معادل های همان دوره: "Führer" و "Duce". سانسورچیان اسپانیایی در دوران حکومت او به ناشرانی حمله کردند که این اصطلاح را برای مردان قدرتمند آمریکایی اسپانیایی تبار به کار می بردند. "اعمال قدرت کادیلو" شکلی است که اقتدارگرایانه تلقی می شود. اکثر جوامع گاهی اوقات رهبران شخصیت گرا داشته اند، اما آمریکای اسپانیایی تبار بسیار بیشتری داشته است، که اکثر "آنها کائودیلوهای" خود را توصیف نمی کردند. با این حال، محققان این اصطلاح را برای انواع رهبران آمریکایی اسپانیایی تبار به کار برده اند. کادیوهای آمریکای لاتین. آمریکای لاتینر در ظهور رهبران قوی در زمان آشفتگی منحصر به فرد نیست. علت ظهور آنها در آمریکای اسپانیایی به طور کلی در تخریب ساختار دولت استعماری اسپانیا پس از جنگ های استقلال و اهمیت رهبران مبارزات استقلال برای
تأمین دولت در دوره پس از استقلال، زمانی که ملت -دولت ها به وجود آمدند. مورخ جان لینچ بیان می کند که «قبل از سال ۱۸۱۰ کائودیلو ناشناخته بود. … کائودیلو به عنوان یک قهرمان محلی وارد تاریخ شد که رویدادهای بزرگتر او را به یک فرمانده نظامی ارتقا دادند." او با موفقیت خود به عنوان یک رهبر نظامی قدرت را به دست آورد. در یک منطقه روستایی که فاقد هر گونه نهاد دولتی بود، و محیطی پر از خشونت و هرج و مرج بود، یک "کادیلو" می توانست نظم را تحمیل کند، اغلب با استفاده از خشونت برای دستیابی به آن. کنترل محلی او به عنوان یک مرد قدرتمند باید با اطمینان از وفاداری پیروانش حفظ می شد، بنابراین اعطای جوایز مادی او موقعیت خود را تقویت کرد. "Caudillos" همچنین می تواند موقعیت خود را با حفاظت از منافع نخبگان منطقه حفظ کند. یک مرد قدرتمند محلی که یک پایگاه منطقه ای ساخته است، می تواند آرزوی تبدیل شدن به یک "کائودیلو" ملی را داشته باشد و کنترل ایالت را در دست بگیرد. در این وضعیت، کادیوها می تواند سبب حمایت در همراهان زیادی از مشتریان، که به نوبه خود به او وفاداری خود را. به طور کلی، "قدرت کادیلوها" نفع نخبگان بود. اما این مردان قوی میان نخ
بگان و طبقات مردمی نیز واسطه بودند و آنها را در پایگاه قدرت جذب می کردند، اما آنها را از دستیابی به قدرت بازمی داشتند. چند مرد قدرتمند بودند که مورخ E. Bradford Burns آنها را «"کائودیوهای" مردمی» نامیده است، که یا از یک پیشینه متواضع برای محافظت از منافع گروه های بومی یا دیگر گروه های به حاشیه رانده شده روستایی برخاستند، یا به شدت با آن گروه ها همذات پنداری کردند. در تحلیل او، این "کادیلوهای" عامیانه در تضاد با نخبگان اروپایی شده بودند که به طبقات پایین با تحقیر می نگریستند. او نمونه هایی از خوان فاکوندو کویروگا، مارتین "گومس و دیگر کائودیلوهای" آرژانتینی، از جمله خوان مانوئل دی روزاس، که "کائودیلوهای" محبوب و پوپولیست بودند، می آورد. برنز سردرگمی نخبگان شهری و تحقیر آنها نسبت به پیروان این "کائودیوهای" "عامیانه را به دلیل نقش منفی که به کادیلوها" اختصاص داده شده است نسبت می دهد. "کادیوهای" ملی اغلب در پی مشروعیت بخشیدن به حکومت خود با داشتن عناوین اقتدار مانند «رئیس جمهور» بودند. اگر قانون اساسی محدودیت های رسمی برای قدرت ریاست جمهوری و محدودیت های دوره تعیین می کرد، "کائودیوها" می توانستند قوانین را برای حف
ظ قدرت خود تغییر دهند. از نظر ایدئولوژیک، "کادیوها" می توانند لیبرال یا محافظه کار باشند. لیبرالیسم در دوره پس از استقلال، با تکیه بر اندیشه های آزادی خواهان، مزیتی داشت و چارچوب های نهادی دولت-ملت های جدید را از طریق قوانین اساسی مکتوب ایجاد کرد. تجارت آزاد به عنوان یک سیاست اقتصادی، اقتصادهای بازار محور را ایجاد کرد. مدلی که این دولت-ملت ها اغلب اتخاذ می کردند، فدرالیسم بود و قدرت را در مناطق جزء حفظ می کرد. با این حال، فدرالیسم به سمت گریز از مرکز و چندپارگی گرایش داشت و مشخصه آن دولت های مرکزی ضعیف بود. "کائودیلوهای" محافظه کار نیز در حدود سال ۱۸۳۰ ظهور کردند. دولت-ملت های جدید اغلب نهادهای دوران استعمار را به عنوان میراثی که باید رد می شد رد می کردند، اما کلیسای کاتولیک رومی و ارزش های سنتی در بسیاری از مناطق با حمایت نخبگانی که به دنبال حفظ قدرت خود در نظم جدید بودند، قوی باقی ماندند. "کادیلوهای" محافظه کار، با حمایت کلیسا و نخبگان، به سمت ایجاد دولت های قوی و مرکزی حرکت کردند. در آرژانتین، خوان مانوئل د روزاس و در مکزیک، آنتونیو لوپز د سانتا آنا نمونه های حکومت اقتدارگرای محافظه کار بودند. دوران استقلا
ل. جنگ های استقلال اسپانیایی آمریکا در اوایل قرن نوزدهم اسپانیا و امپراتوری اسپانیا را مختل کرد، زمانی که در سال ۱۸۰۸ ناپلئون بناپارت به شبه جزیره ایبری حمله کرد، سلطنت بوربون اسپانیا را سرنگون کرد و برادرش جوزف را بر تخت اسپانیا نشاند. بناپارت نمونه ای از ژنرال موفقی است که در خلال اخلال گسترده در انقلاب فرانسه به قدرت ملی رسید و در سال ۱۸۰۴ به عنوان امپراتور تاج گذاری کرد. برای اسپانیا و امپراتوری اسپانیا، از دست دادن پادشاه قانونی آنها به دست یک غاصب، نیروهایی را آزاد کرد که احتمالاً پنهان می ماندند. در آمریکای اسپانیایی، اصلاحات بوربن در قرن هجدهم به طور سیستماتیک مردان اسپانیایی تبار آمریکایی را از مناصب قدرت سیاسی محروم کرده بود، با تاج و تخت به مقامات ایبری الاصل امتیاز داد و سیاست های اقتصادی را تحمیل کرد که اثرات مخربی در بخشی از امپراتوری داشت. پیش از این، آمریکای اسپانیایی سطحی از حکومت محلی را در درون امپراتوری توسعه داده بود، با نخبگان محلی می توانستند مناصب رسمی را کسب کنند و روابط اقتصادی بر اساس الگوهای قدیمی کار می کرد. تهاجم ناپلئون به اسپانیا جرقه جنبش های آمریکایی اسپانیایی برای خودمختاری
را برانگیخت و مناطق مختلف حکومت هایی را به راه انداختند که به نام پادشاه آواره بوربن فعالیت می کردند. با احیای فردیناند هفتم در سال ۱۸۱۴ پس از شکست ناپلئون و تأکید مجدد او بر حکومت مطلقه، مبارزات در بسیاری از مناطق آمریکای اسپانیایی برای استقلال کامل بود. به جز کوبا و پورتوریکو، آمریکای اسپانیایی تا سال ۱۸۲۵ به این هدف دست یافته بود. اگر چه به امید برخی از رهبران اسپانیایی استقلال آمریکا که خطوط سیاسی مناطق به سابق بازسازی وجود دارد viceroyalties، اما با خودمختاری محلی. کلیسای کاتولیک رومی به عنوان یک نهاد قوی باقی ماند و ارتشی که در برابر نیروهای سلطنتی پیروز شد. دولت به عنوان یک نهاد در بیشتر زمینه ها ضعیف بود. درگیری ها بر سر شکلی که دولت های جدید باید داشته باشند بسیار زیاد بود و جانبازان جنگ های استقلال، خود را رهبران دولت های ملتی می دانستند که به شکل گیری آنها کمک کرده بودند. در پی خشونت و نابسامانی سیاسی، کشورهای جدید با تخریب گسترده اموال، ناپدید شدن تجارت، و دولت هایی که فاقد اقتدار سیاسی بودند، مواجه شدند. چند دهه اول پس از استقلال شاهد ظهور افراد قدرتمندی بود که ریشه در ارتش داشتند. آمریکای اسپانی
ایی هیچ نوع رژیم دیگری جز سلطنت نمی شناخت و مکزیک رژیمی را تحت رهبری ژنرال سلطنتی که تبدیل به شورشی آگوستین دو ایتورباید شده بود، ایجاد کرد . انتقال برزیل به استقلال از طریق امپراتوری برزیل انجام شد که قلمرو خود را دست نخورده نگه داشت و توسط یک پادشاه قانونی اداره می شد. در آمریکای اسپانیایی، دولت های مستقل جدید با مسئله ایجاد توازن بین قدرت مرکزی، معمولاً در دست نخبگان سنتی، با نوعی نمایندگی از «شهروند» جدید جمهوری ها دست و پنجه نرم می کردند. قوانین اساسی برای تقسیم قوا نوشته شده بود، اما حاکمیت قدرتمندان شخصی، "کادیلوها"، غالب بود. قدرت Dictoratorial به برخی "caudillos" عنوان اعطا شد، ظاهراً به عنوان رئیس جمهور مطابق با قانون اساسی حاکم، «دیکتاتور قانون اساسی است.» کادیوهای اوایل قرن نوزده. تعدادی از مردان قدرتمند بودند که از مبارزات خام برای کسب قدرت و غنایم فراتر رفتند و «دیکتاتوری یکپارچه» را تأسیس کردند. این رژیم ها تلاش کردند تا نیروهای گریز از مرکز را که اغلب «فدرالیسم» نامیده می شوند، محدود کنند، که به موجب آن مناطق یا ایالت های یک دولت-ملت دارای خودمختاری بیشتری بودند، و در عوض هژمونی دولت مرکزی را
برقرار کنند. به گفته پیتر اچ. اسمیت، دانشمند علوم سیاسی ، از جمله خوان مانوئل د روزاس در آرژانتین می توان به این موارد اشاره کرد. دیگو پورتالس از شیلی که سیستمش نزدیک به یک قرن دوام آورد. و پورفیریو دیاز از مکزیک. روزاس و دیاز مردان نظامی بودند که برای حفظ قدرت خود به نیروهای مسلح متکی بودند. مکزیک، آمریکای مرکزی و کارائیب. این منطقه در برابر قدرت های قوی تر، به ویژه ایالات متحده و همچنین بریتانیا آسیب پذیر بود. کوبا تا سال ۱۸۹۸ در دست تاج و تخت اسپانیا باقی ماند و می توانست منطقه پرتابی برای تلاش ها برای تسخیر مستعمرات سابق خود باشد. ایالات متحده منطقه وسیعی از قلمرو مدعی مکزیک را تصرف کرد. بریتانیا تلاش کرد تا در سواحل پشه های آمریکای مرکزی یک تحت الحمایه ایجاد کند. دو مرد قدرتمند این قرن، آنتونیو لوپز د سانتا آنا در مکزیک و رافائل کاررا در گواتمالا بودند. مکزیک در سال ۱۸۱۰ شورش خود را علیه اسپانیا آغاز کرد و در سال ۱۸۲۱ استقلال یافت. تقسیمات سیاسی در دوره پس از استقلال، فدرالیست، به دنبال یک دولت مرکزی ضعیف و اغلب مرتبط با لیبرالیسم، و تمرکزگرا، که به دنبال یک دولت مرکزی قوی و دفاع از ساختارهای نهادی سنتی،