Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وان آن هاچینسون و امضاء کنندهٔ پورتس ماوت کامپکت در ۱۶۳۸ میلادی بود که اولین دولت را در مستعمره رود آیلند تأسیس نمود. گرین در ۱۷۵۳ میلادی یک «مردآزاد» از شهرک وارویک شد و ازین رو توانست رأی دهد. در ۱۷۶۲ میلادی او با خویشاوند خود کاترین ری (۱۰ ژوئیه ۱۷۳۱–۲۹ ژانویه ۱۷۹۴) ازدواج کرد. کاترین ری، دختر سیمون و دوباره (گرین) ری اهل بلاک آیلند و همچنین نوه نوه دختری نایب فرماندار جان گرین جونیور بود. کاترین ری معاشر ادبی بنجامین فرانکلین بود و با این دولتمرد مکاتبات داشت. زندگی سیاسی. گرین در اکتبر ۱۷۷۱ میلادی در کمیته ای قرار داشت که کارش اتمام ساخت خانه دادگاه (کاخ دادگستری) در شهرک همسایه، ایست گرینویچ بود. او سپس به عنوان نایب رئیس از شهرک خانگیش وارویک طی سال های ۱۷۷۳، ۱۷۷۴، ۱۷۷۶ و ۱۷۷۷ و در مه ۱۷۷۷ میلادی به عنوان سخنگوی خانه نایبان کل مستعمره انتخاب شد. هنگامی که مستعمره رود آیلند استقلالش را از بریتانیای کبیر در مه ۱۷۷۶ میلادی اعلام نمود، دو ماه قبل از این که ۱۳ مستعمره نیز این کار را بکنند، گرین یکی از نایبانی بود که با قدرت از این اقدام حمایت نمود. در دسامبر ۱۷۷۶ میلادی، پیکره بزرگی از نیروهای بریتانیایی نی
وپرت و کل جزیره آکویدنک (رود ایلند) را اشغال کرد. نتیجتاً در ۱۰ دسامبر ۱۷۷۶ میلادی، گرین به عنوان عضوی از شورای جنگ مستعمره انتخاب شد تا هنگامی که مجمع عمومی در جلسه نیست کنش داشته باشد. او نتیجتاً هرساله تا خاتمه دشمنی ها در ۱۷۸۱ میلادی در شورای جنگ خدمت نمود.
بل مدیا () شرکت رسانه ای کانادایی است، که در سال ۱۹۶۰ تأسیس شد و هم اکنون زیرمجموعه ای از شرکت بی سی ئی می باشد.
کانوئه () شرکت رسانه ای کانادایی است، که در سال ۱۹۹۶ تأسیس شد.
ایستگاه برگن () یک ایستگاه راه آهن در شهر برگن، نروژ است. این ایستگاه که در سال ۱۹۱۳ میلادی تاسیس شده ایستگاه پایانی خط برگن محسوب میشود.
هنری فاکسال (Henry Foxall) (۲۴ مه ۱۷۵۸–۱۱ دسامبر ۱۸۲۳)، از سیاستمداران آمریکایی متولد انگلیس، صنعت کار و واعظ متدیست بود. او را به عنوان اولین پیمانکار دفاعی ایالات متحده در نظر می گیرند، چرا که نیروی دریایی ایالات متحده را طی شبه جنگ، جنگ بربری اول و جنگ ۱۸۱۲ میلادی با توپ ها و مهماتشان تأمین می کرد. آهن لازم برای این تسلیحات از ریخته گری های آهن او در فیلادلفیا، جورج تاون (بعدها بخشی از مریلند شد) و ریچموند ویرجینیا می آمدند. همچنین او به عنوان شهردار جورج تاون خدمت کرد و به تأسیس کلیسای متودیست متحدهٔ ریخته گری در واشینگتن DC نیز کمک کرد. اوان زندگی. هنری فاکسال در ۲۴ مه ۱۷۵۸ میلادی در مانماوت فورج در ولز جنوبی بدنیا آمد. او فرزند ماری (نام تولد: هیز) و توماس فاکسال بود. بعد از تولدش، خانواده به میدلندز غربی بریتانیا بازگشت. این خانواده از طریق دوستیش با خانواده اسبری متدیست شد. فاکسال با فرنسیس اسبری برای باقی عمرش دوست باقی ماند. پدر او آهنگری بود که زمانی در «اولد فورج» در وست برومویچ به عنوان سرکارگر خدمت کرد. حرفه. آهنگری. فاکسال تجارت آهن را در انگلستان و ایرلند یادگرفت. او در «فانتلی فورج» نزدیک HMN
B پورتسماوت کاراموزی کرد. او توسط «هنری کورت» به مدت هفت سال استخدام شد و در فنونی چون استفاده از کک جهت ایجاد آتش در کوره آهن، تبدیل آهن لخته به فولاد و نورد که کورت پیشتاز آن بود به خبرگی رسید. سپس درحالی که توسط توماس آوریلی استخدام شده بود، اواخر دهه ۱۷۸۰ میلادی به ایرلند رفت و در آهن آلات آریگنا در آریگنا کار کرد. در نوامبر ۱۷۹۱ میلادی، فاکسال متدیست شد. در حدود ژوئن ۱۷۹۵ میلادی، بعد از این که مدافعین کاتولیک بر آریگنا یورش بردند، فاکسال و خانواده اش به آنادیل گریختند و سپس کشتی «جوزف» را به نیویورک بردند. آنها در اکتبر ۱۷۹۵ میلادی در فیلادلفیای پنسیلوانیا ساکن شدند. درحالی که در فیلادلفیا بودند، «آهن آلات عقاب» را با شراکت رابرت موریس خریده و راه اندازی کرد. شراکت آن ها در ۱۸۰۰ میلادی منحل شد. او درحالی که در فیلادلفیا ساکن بود، قادر بود تا مایحتاج نیروی دریایی ایالات متحده در رابطه با توپ و مهمات آن را طی جنگ بربری اول و شبه-جنگ را تأمین نماید. این کنش موجب شد که او به عنوان اولین پیمانکار دفاعی ایالات متحده در نظر گرفته شود. در ۱۸۰۰ میلادی، فاکسال به جورج تاون نقل مکان کرده و «ریخته گری کلمبیا» را در
۱۸۰۱ میلادی ساخت. همچنین او یک ریخته ری در ریچموند ویرجینیا در ۱۸۰۹ میلادی برپا کرد. هردوی این ریخته گری ها برای حکومت فدرال توپ تولید می کردند. تخمین زده شده که طی آن مدتی که او ریخته گری کلمبیا را رهبری می کرد، در حدود ۳۰۰ سلاح سنگین و ۳۰ هزار گلوله در یک سال تولید شد. او طی جنگ ۱۸۱۲ به تأمین تسیلحات می پرداخت و ریخته گریش توسط نیروهای بریتانیایی هدف قرار گرفت، اما این حمله هیچگاه به علت آب و هوا و شایعاتی مبنی بر نیروهای آمریکایی بیشتر روی نداد. از جمله تجارت های فاکسال، تأمین چدن برای توماس جفرسون و ساختمان کاخ کنگره (کپیتول) ایالات متحده بود. او در ۱۸۱۵ میلادی بازنشسته شد و ریخته گری هایش را فروخت. سایر تلاش ها. فاکسال به عنوان شهردار جورج تاون خدمت کرد. همچنین او هدایتگر بانکی در جورج تاون، هیئت امنای شرکت واردات و صادرات جورج تاون و صاحب یک نانوایی/شیرینی پزی بود. فاکسال به طور فعال در کلیسای متدیست درگیر بود. او به عنوان واعظ غیرحرفه ای کار کرد، اما به طور رسمی به عنوان شیخ کلیسا در ۱۸۱۴ میلادی حکم گرفت. به فاکسال در ۱۸۱۴ میلادی کمک مالی شد تا ریخته گری کلیسای کوچک (که بعدها «کلیسای متودیست های متحده
ریخته گری» نام گرفت) را بسازد. این کلیسا، اولین جماعت سازمان یافته متودیست در شهر واشینگتن در غرب کپیتول (ساختمان کنگره) بود. این کلیسا در ۱۰ سپتامبر ۱۸۱۵ میلادی هدا شد و نامش به یاد کلیسای کوچک ریخته گری متعلق به جان وزلی در لندن انتخاب شده است. زندگی شخصی. فاکسال سه بار ازدواج کرد. فاکسال با آن هاروارد اهل استورپورت، وورسسترشایر در ۱۷۸۰ میلادی ازدواج کرد. در آن زمان او در ایرلند ساکن بود و صاحب پنج فرزند شدند که سه تای آنها در سن پایین فوت کردند و نام دو فرزند دیگر جان (۱۷۹۱–۱۸۵۶) و مری آن (۱۷۸۶–۱۸۰۹) بود. همسر او در اپیدمی طب زرد فیلادلفیا در سال ۱۷۹۸ میلادی فوت کرد. او با مارگارت انگلیش اسمیت ازدواج کرد، اما مارگارت در ۱۸۱۶ میلادی فوت کرد. سپس بعدها با همسر سومش به نام «کاترین هولند» در نوامبر ۱۸۱۶ میلادی ازدواج کرد. فاکسال پس از نقل مکان به جورج تاون در ۱۸۰۳ میلادی یک شهروند خنثی شد. فاکسال صاحب خانه ای در خیابان ۳۴م شد، ساکن قبلی این خانه ژنرال جیمز لینگان بود. همچنین او صاحب یک خانه برون شهری در اسپرینگ هیل در جورج تاون بود. همچنین او خانه ای برای دخترش مری مک کنی در آدرس خیابان ۳۱۲۳ دامبارتون بود که ب
عدها به نام «خانه فاکسال-مک کنی» معروف گشت. اواخر زندگی و مرگ. پس از بازنشستگی در ۱۸۱۵ میلادی، در دو موقعیت مختلف به انگلستان بازگشت، یک بار در ۱۸۱۵ میلادی و بار دیگر در ۱۸۲۳ میلادی. در ۱۱ دسامبر ۱۸۲۳ میلادی، او درحالی که از انگلستان بازدید می کرد فوت کرد. میراث. روستای فاکسهال در همسایگی واشینگتن DC نیز به نام فاکسال نامگذاری شده است.
اسب های آبی ، یک سرده از پستانداران جفت سم است که از یک گونه موجود به نام "اسب آبی" که با نام هیپوپوتاموس نیز شناخته می شود و چندین گونه منقرض شده از دوران اخیر و پیشاتاریخ تشکیل شده است. به خانواده اسب آبیان تعلق دارد که شامل اسب آبی کوتوله ("Choeropsis liberiensis") و چندین سردهٔ منقرض شده نیز می شود.
وزغ غول پیکر آسیایی ، که گاهی به آن وزغ رودخانه ای نیز گفته می شود، گونه ای از وزغ های راستین بومی سرزمین اصلی جنوب شرق آسیا و سونداهای بزرگ است. این یک وزغ متوسط بزرگ است، اما به آسانی با خویشاوند بزرگتر خود، یعنی وزغ غول پیکر رودخانه ای ("P. juxtasper") اشتباه گرفته می شود.
ناتان دین (Nathan Dane) (۲۹ دسامبر ۱۷۵۲–۱۵ فوریه ۱۸۳۵)، وکیل آمریکایی و دولتمردی بود که از ماساچوست در کنگره قاره ای از ۱۷۸۵ تا ۱۷۸۸ میلادی نمایندگی می کرد. دین هنگامی که در کنگره بود به فرموله شدن فرمان شمالغربی کمک کرد و ضمیمه ای را بر فرمان منع برده داری در قلمروی شمالغرب معرفی نمود. او طی حرفه اش هم در خانه نمایندگان ماساچوست و هم در سنای ماساچوست خدمت نمود. همچنین او پیمان چند جلدی نوشت که کل موضوع قانون آمریکایی را پوشش داده و او را قادر می ساخت تا به تأمین مالی توسعه مدرسه حقوق هاروارد بپردازد. اوان زندگی و تحصیلات. دین در ایپسویچ ماساچوست، در شهرستان اسکس بدنیا آمد. پدر او دنیل دین یک کشاورز و مادرش ابیگیل بود. جد او جان دین سنیور در ۱۶۳۶ میلادی از انگلستان به ماساچوست مهاجرت کرده بود (نه دانمارک). دین در ایپسویچ تا بیست سالگی در مزرعه کشاورزیشان کار کرد. او به کالج هاروارد نقل مکان کرد، علاقه مندی اصلی وی در ریاضیات بود و در ۱۷۷۸ میلادی فارغ التحصیل شد. سپس در مدرسه تدریس کرد و برای رشته حقوق مطالعه می نمود. در ۱۷۷۹ میلادی با مری براون ازدواج کرد (آنها فرزند نداشتند). دین در یک بار پذیرفته شد و در بو
رلی طی ۱۷۸۲ میلادی به امرو قانونی اشتغال داشت. همان سال، وارد دفتر انتخابی در خانه نمایندگان ماساچوست شد و در آن مکان تا ۱۷۸۵ میلادی خدمت نمود. شنوایی دین طی حرفه اش ضعیف بود و به طور مستمر بدتر هم می شد. کنگره قاره ای. دین در ۱۷۸۵ میلادی نماینده ماساچوست در کنگره قاره ای شد، جاییکه به ایجاد پیشنویس فرمان شمال غربی کمک کرد، فرمانی که در ۱۳ ژوئیه ۱۷۸۷ میلادی عملیاتی شد. این فرمان، ساکنین آمریکایی را برای رفتن به قلمرو شمال غرب تشویق کرده و پایه تأسیس پنج ایالت را در آنجا شکل داد: اوهایو، ایندیانا، ایلینوی، میشیگان و ویسکانسین. همچنین این فرمان برده داری را در قلمروی شمال غربی منع می کرد. ضمیمه دین که برده داری را ممنوع می کرد، در آخرین دقیقه پیشنهاد شد و به سرعت بدون بحث زیاد پذیرفته شد، به طوری که خود دین را نیز شگفت زده کرد و گفت «فکرش را نمی کردم که ایالت ها با ماده ششم در رابطه با ممنوعیت برده داری موافقت کنند …». در فوریه ۱۷۸۷ میلادی، دین راه حلی را پیشنهاد کرد که کنوانسیون فیلادلفیا را مجاز می کرد تا بر اصول کنفدراسیون ضمیمه ای را اضافه کرده و این راه حل نیز اقتباس گردید. از آن کنوانسیون فیلادلفیا، قانون
اساسی پیشنهادی ایالات متحده بیرون آمد. اما دین در رابطه با این مصوبه قیودی داشت. در ژوئیه ۱۷۸۸ میلادی، او در نهایت نامهٔ مهمی را در رابطه با حمایت از ملانکتون اسمیت اهل نیویورک نوشت. دین گفت که او از خشونت و نافرمانی اجتماعی در صورت تصویب نشدن مشروطه می ترسید. همچنین او از مصوبه با فهم این که ضمایمی به آن افزوده خواهد شد حمایت کرده، ضمایمی که در نهایت منجر به ایجاد منشور حقوق ایالات متحده آمریکا گردید. حرفه مؤخر. دین از ۱۷۹۰ تا ۱۷۹۱ میلادی و مجدد از ۱۷۹۴ تا ۱۷۹۷ میلادی در سنای ایالتی ماساچوست انتخاب شد. در ۱۷۹۴ میلادی او در کمیسیونی خدمت کرد که به بازنگری و تدوین قوانین ماساچوست می پرداخت. او بعداً در حالی که به امور حقوقی اشتغال داشت، اصلاحگر فعالی باقی ماند و به مسائلی چون تحصیلات، مهارت ها و رفتار انسانی با زندانیان پرداخت. همچنین به تأسیس «جامعه اعتدال گرای آمریکایی» جهت تشویق به عدم استفاده و سوء مصرف مشروبات الکلی کمک کرد. او عضوی از حزب فدرالیست و «اسکس جونتوی» آن بود. قانونگذاری ماساچوست او را به عنوان نمایندهٔ «کنوانسیون هارتفورد» طی جنگ ۱۸۱۲ میلادی انتخاب کرد که موجب آسیب به سابقه او شد، گرچه که دی
ن خود را صدای اعتدال در کنوانسیون می دید و معتقد بود که هیچگونه تمایلات تجزیه طلبانه ای نداشت: «کسی باید از شرارت جلوگیری کند». دین در ۱۸۱۶ میلادی به عنوان عضوی از «جامعه عتیقه شناسی آمریکایی» انتخاب شد. پدر علم حقوق آمریکایی. تا ۱۸۲۰ میلادی، دین تقریباً بالکل ناشنوا شده بود، اما به ادامه کار در ساعات طولانی در کتابخانه اش ادامه داد و دو رساله حقوقی عمده نوشت. اولین این رساله ها در ۱۸۲۳ میلادی با این عنوان منتشر شد: «مجمل عمومی از حقوق آمریکایی». این هشت جلدی با جلد نهم آن در ۱۸۲۹ میلادی تکمیل گشت. «مجمل» بسیار موفق شد و «اولین رساله نظام مندی بود که کل حوزه حقوق آمریکایی را می پوشانید». این رساله مبدل به یک اثر استاندارد شد و هر حقوقدان برجسته یک کپی از نسخ آن را داشت. دین از موفقیت «مجمل» استفاده کرد تا یک موقوفه مالی برای مدرسه حقوق در دانشگاه هاروارد ارائه نماید. او خاطرنشان کرد که اولین «استادی دین در حقوق» برای دوست قدیمیش جوزف استوری خواهد بود. برای مدتی، مدرسه حقوق هاروارد را «مدرسه حقوق دین» نامیدند. به علت موفقیت «مجمل» و سخاوتش بر مدرسه حقوق هاروارد و همچنین شرکتش در تألیف «فرمان شمال غربی»، همگی م
وجب شدند که دین را «پدر علم حقوق آمریکا» بنامند. «مجمل» را اغلب در سال های بعد ارجاعدهی کردند، مثلاً هنگامی که وندل فیلیپس انحلال گرا ضد عقیده لایسندر اسپونر انحلال گرا در رابطه با این که قضات باید هرگونه قانونی را که غلط می پنداشت نادیده انگارد، استدلال می آورد، فیلیپ به قانون کلی زیر ارجاع داد که در آن دین الزام را بر عهده قانونگذاران می گذاشت: قانون شهری یا مدنی … قاعدهٔ رفتاری شهری یا مدنی است که توسط قدرت برتر در ایالت تجویز شده و مواردی را که از نظر قانونگذار درست است را فرمان داده و مواردی که از نظر او اشتباه هستند را منع می کند. رساله دیگر دین «ارزیابی اخلاقی و سیاسی آمریکا» بود. این رساله اینگونه توصیف شده است: «این رساله احتمالاً اولین تاریخ ملی وسیع الطیف از زمان مستعمره سازی انگلیسی ها و اسپانیایی ها تا زمان جنگ استقلال است». مرگ و افتخارات پس از مرگ. دین در خانه ای در بورلی فوت کرد و در قبرستان مرکزی آنجا دفن شد. خیابان دین در بورلی مرز این قبرستان است. شهرستان دین، ویسکانسین که در ۱۸۳۶ میلادی شکل گرفت نیز به افتخار او نامگذاری شده است. در شهرستان دین، یک شهرک به نام «شهرک دین» وجود دارد و در آن
روستایی به نام دین، ویسکانسین وجود دارد. در ۲۰۱۵ میلادی، چارلی بیکر، فرماندار ماساچوست و مایکل پی کاهیل، شهردار بورلی، طبق سالروز تصویب فرمان شمال غربی در ۱۷۸۷ میلادی، ۱۳ تا ۱۹ میلادی را در ایالت ماساچوست و شهر بورلی ماساچوست به عنوان «هفته ناتان دین» اعلام نمود. پیشگام این تلاش، لنس دیلی، مؤسس پروژه میراث بورلی بود «که تلاش های هماهنگ شده اش منجر به «اعلام رسمی از پنج فرماندار ایالتی، هشت جامعه تاریخی از شش ایالت و خورده اقدامات نمایندگان در رابطه با درخواست از ایالت هایشان جهت ارج نهادن به اثرات ناتان دین در تاریخ گشت». به افتخار «هفته ناتان دین»، مایک پنس، فرماندار ایندیانا اعلامیه ای منتشر کرد که دین را یک «هوسیر» افتخاری می کرد. پیوند به بیرون. [[رده:اعضای انجمن عتیقه فروشان ایالات متحده آمریکا]] [[رده:دانش آموختگان کالج هاروارد]] [[رده:درگذشتگان ۱۸۳۵ (میلادی)]] [[رده:زادگان ۱۷۵۲ (میلادی)]] [[رده:سیاستمداران سده ۱۸ (میلادی) اهل ایالات متحده آمریکا]] [[رده:فدرالیست های ماساچوست]]
وزغ رودخانه ای غول پیکر که با نام یا وزغ رودخانه ای بورنئو نیز شناخته می شود، یک گونه از وزغ های خانواده Bufonidae است. در بورنئو (برونئی، اندونزی، و مالزی) و سوماترا (اندونزی) زیر ارتفاع از سطح آب های آزاد یافت می شود. پیش از توصیف گونه آن، با "Phrynoidis asper" (از این رو نام خاص "juxtasper"، از لاتین "juxta" به معنی "نزدیک به") اشتباه گرفته می شد.
وزغ های رودخانه ای ، یک سرده کوچک از خانوادهٔ وزغ های راستین (Bufonidae) است. آنها در سرزمین اصلی جنوب شرق آسیا و سوندای بزرگ یافت می شوند. آن ها گاهی به عنوان وزغ زبر یا وزغ رودخانه ای شناخته می شوند. گونه ها. دو گونه وجود دارد.
وزغ غول پیکر آفریقایی، وزغ کنگویی، یا وزغ کامرونی ، یک گونه از وزغ های خانواده وزغ های راستین است که در کامرون، جمهوری آفریقای مرکزی، جمهوری کنگو، جمهوری دموکراتیک کنگو، ساحل عاج، گینه استوایی، گابن، غنا، نیجریه، احتمالاً لیبریا، و احتمالاً سیرالئون یافت می شود. زیستگاه های طبیعی وزغ جنگل های دشت نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری، باتلاق های آب شیرین، باتلاق های متناوب آب شیرین، مزارع، و جنگل های پیشین به شدت تخریب شده است. در حالی که این گونه " کمترین نگرانی " است، نابودی زیستگاه آن را تهدید می کند.
گابریل جونز (Gabriel Jones) (زادهٔ ۱۷ مه ۱۷۲۴ - درگذشتهٔ اکتبر ۱۸۰۶)، وکیل، قانون گذار، کارمند دادگاه و کارمند دولت در سرزمین های استعماری (و بعدها دولت ایالات متحده) در ویرجینیا و یک ولزی آمریکایی قرن هجدهم بود. جونز به مدرسهٔ بیمارستان مسیح (یکی از «مدارس کت آبی» شبانه روزی و دولتی انگلستان برای افراد ضعیف جامعه) رفت و پس از آن به عنوان کارآموز حرفه ای خدمت کرد و زیر نظر یک سولیسیتر دیوان عالی از لیونز این در میدلسکس به تحصیل دانش نظری حقوق پرداخت. جونز در ۲۱ سالگی پس از پایان دوره کارآموزی خود برای وکالت پذیرفته شد. او توسط توماس فیرفکس، لرد ششم فیرفکس کامرون و مالک زمین نک پراپریتری شمالی، یا خویشاوندش هیو مرسر، متقاعد شد که به ویرجینیا، جاییکه در آن به وکالت مشغول بود، بازگردد. جونز به عنوان کارمند دادگاه برای شهرستان همپشایر، ویرجینیا (ویرجینیای غربی کنونی) برای مدت ۲۵ سال (۱۷۵۷–۱۷۸۲) کار کرد و به عنوان عضوی از مجلس بورجس ویرجینیا، نمایندهٔ شهرستان های فردریک، همپشایر و آگوستا بود. علاوه بر این، جونز به عنوان وکیل پادشاه برای شهرستان آگوستا و به پزشکی قانونی شهرستان فردریک خدمت کرد. او به عنوان نمایندهٔ
ویرجینیا در کنگرهٔ قاره ای انتخاب شد، اما در آن شرکت نکرد و به عنوان نمایندهٔ شهرستان راکینگهام در مجمع تصویب ویرجینیا، انتخاب شد. جونز عموی، پیشگام آمریکایی، جان گابریل جونز (۱۷۵۲–۱۷۷۶) بود. او، هم با جورج واشینگتن و هم با توماس فیرفکس، لرد ششم فیرفکس کامرون، دوست بود. اوایل زندگی و تحصیلات. گابریل جونز در ۱۷ می ۱۷۲۴ در حدود ۳ مایلی (۸٫۴ کیلومتری) از ویلیامزبورگ، در شهرستان یورک، سرزمین استعماری ویرجینیا به دنیا آمد. او پسر جان و الیزابت جونز بود که چندین سال قبل از مونتگومری شایر در شمال ولز، بریتانیای کبیر، جاییکه خانواده جونز از نجیب زادگان بودند که به ویرجینیا آمده بودند. پدر جونز یک بافنده بود. الیزابت خواهر بزرگ تر جونز، در ۱۳ اوت ۱۷۲۱ در کالج ویلیام و مری در ویلیامزبورگ و برادر کوچک ترش، جان در ۱۲ ژوئن ۱۷۲۵ در همان مکانی که جونز متولد شد، به دنیا آمدند. بر اساس سنت خانواده جونز، پدر جونز مقدار قابل توجهی از ثروت خود را در زمان اقامت در ویرجینیا از دست داد، که باعث شد خانواده او در ۱۷۲۷ به انگلستان برگردند. مرگ پدر جونز قبل از ۱۷۲۷ نیز از دلایل جابه جایی خانواده بود. الیزابت پس از نقل مکان به انگلستان
، جونز و برادرش را در لندن بزرگ کرد، جاییکه الیزابت را در سنت گیلز در فیلدز در ۲۰ فوریه ۱۷۲۷ غسل تعمید دادند. در آوریل ۱۷۳۲، جونز پس از معرفی توسط توماس سندفورد، در مدرسهٔ بیمارستان مسیح (یکی از «مدارس کت آبی») در لندن، پذیرفته شد. جونز به مدت هفت سال به مدرسهٔ بیمارستان مسیح رفت. در ۱۲ آوریل ۱۷۳۹، او توسط مادرش و جان هاتون، مشاور حقوقی دیوان عالی و لیونر این در میدلسکس، از مؤسسه مرخص شد. علی رغم منشأ اصیل آن ها، خانواده جونز از امکانات محدودی برخوردار بودند و او به عنوان یک شاگرد قراردادی و به مدت شش سال تا ۱۷۴۵ به تحصیل دانش نظری حقوق زیر نظر هاتون پرداخت. جونز در ۲۱ سالگی پس از اتمام دوره کارآموزی خود، برای وکالت پذیرفته شد. اواخر زندگی و میراث. پس از بازنشستگی از سمت خود به عنوان کارمند دادگاه در شهرستان همپشایر، جونز همچنان در امور سیاسی ویرجینیا فعال باقی ماند. در ۱۷۸۴، جورج واشینگتن با جونز در خانه اش در بوگوتا دیدار کرد و با او شام خورد. در ۱۷۸۸، جونز و برادر زنش توماس لوئیس برای نمایندگی از شهرستان راکینگهام در مجمع تصویب ویرجینیا، انتخاب شدند، جاییکه هر دو طرفدار سرسخت تصویب قانون اساسی ایالات متحده
بودند. آرچیبالد استوارت، از شهرستانِ همسایه، آگوستا، به راکینگهام سفر کرد تا قبل از انتخابات برای جونز چند پرتره نقاشی بکشد و در عوض، جونز به استوارت درشکهٔ دونفره ای هدیه داد تا استوارت و همسرش را قادر به بازگشت به خانه، در شهرستان آگوستا کند. جونز یکی از اولین متولیان آکادمی استونتون، پس از ادغام آن توسط مجمع عمومی ویرجینیا در ۴ دسامبر ۱۷۹۲، بود. جونز تا زمان مرگش به کار وکالت در شهرستان راکینگهام ادامه داد. جاده ای که او به طور مرتب میان محل سکونت خود در بوگوتا و شهرستان راکینگهام در هریسونبورگ در آن رفت و آمد می کرد به «جاده وکیل» معروف شد که اکنون نام «جادهٔ وکیل» برای آن ثبت شده است. جونز به دلیل شهرتش در منطقهٔ دره ویرجینیا و به احتمال این حقیقت که او ممکن بود اولین وکیل در شهرستان آگوستا بوده باشد، به «وکیل دره» ملقب شد. جونز در اکتبر ۱۸۰۶ در ملک خود در بوگوتا درگذشت. در بهار ۱۸۸۷، یک پنجره یادبود برای جونز و همسرش در کلیسای اسقفی جدیدی که در نزدیکی محل سکونت سابق آن ها در بوگوتا برپا شده بود، نصب شد. بیشتر در سالنامهٔ مورخ، جوزف ادیسون وادل در شهرستان آگوستا، ویرجینیا (۱۸۸۶) از جونز یاد شده است که د
ر آن، وادل در مورد جونز اظهار داشته است: «او مردی با توانایی زیاد و صداقت تمام در نظر گرفته می شد. تنها عیب او، یا تنها عیبی که سنت از او می گوید، خلق و خوی بسیار تحریک پذیرش بود که وقتی برانگیخته می شد، خود را با شدیدترین عباراتی که می توانست دستور دهد، همراه با ناسزاگویی های بسیار بیان می کرد. او از تحقیرکردن هر آدم دروغگو، پست و بی وجدانی، با زبان و قلم، دریغ نمی کرد». توماس مارشال گرین مورخ و نسب شناس در کتاب خود «خانواده های تاریخی کنتاکی» (۱۸۸۹) دربارهٔ جونز می نویسد: «گابریل جونز به سرعت در حرفهٔ خود پیشرفت کرد. از نظر دستاوردها در سرزمین های استعماری، در رتبه دوم قرار داشت. او در توانایی بومی در میان کسانی که در رتبهٔ اول بودند، انگشت نما بود». زندگی شخصی. جونز در ۱۶ اکتبر ۱۷۴۹ با مارگارت استروتر مورتون (۱۷۲۶–۱۸۲۲)، بیوهٔ جورج مورتون و دختر ویلیام استروتر و همسرش مارگارت واتس از شهرستان کینگ جورج ازدواج کرد. همسر جونز ۹۷ سال زندگی کرد و وادل در سالنامهٔ خود در شهرستان آگوستا، ویرجینیا، از او به عنوان «بانویی با شخصیت برجستهٔ مسیحی» توصیف کرد. جونز و همسرش مارگارت سه دختر، یک پسر و یک فرزند با جنسیت نا
شناخته داشتند که در دوران نوزادی فوت کرد: مارگارت مورتون جونز هاروی که با وکیل سرهنگ جان هاروی از شهرستان آلبمارل ازدواج کرد، الیزابت جونز لوئیس که با تاجر جان لوئیس از فردریکزبورگ (پسر فیلدینگ لوئیس و همسر اولش کاترین واشینگتن) ازدواج کرد، آنا گابریلا جونز هاوکینز که با جان هاوکینز از کنتاکی ازدواج کرد و ویلیام استروتر جونز (متولد ۲۱ مارس ۱۷۵۶) که با فانی تورنتون از فردریکزبورگ ازدواج کرد.
مسیر تجاری یک شبکه تدارکاتی است که به عنوان مجموعه ای از مسیرها و توقفگاه هایی که برای حمل و نقل تجاری محموله استفاده می شود، شناسایی می شود. این اصطلاح همچنین می تواند برای اشاره به تجارت بر روی بدنه های آبی استفاده شود. با اجازه دادن به کالاها به بازارهای دوردست، یک مسیر تجاری منفرد حاوی شریان های دوردست است که ممکن است به شبکه های کوچک تری از مسیرهای حمل ونقل تجاری و غیرتجاری متصل شوند. از جمله مسیرهای تجاری قابل توجه، جاده کهربا بود، که به عنوان یک شبکه قابل اعتماد برای تجارت از راه دور عمل می کرد.
گانینگ بدفورد جونیور (.Gunning Bedford Jr) (زادهٔ ۱۷۴۷ – درگذشتهٔ ۳۰ مارس ۱۸۱۲)، از پدران بنیان گذار ایالات متحده، عضو کنگره کنفدراسیون (کنگره قاره ای)، دادستان کل ایالت دلاور، عضو کنوانسیون ۱۷۸۷ قانون اساسی که طی آن کنوانسیون، ایالات متحده ترتیب گردید، یکی از امضاءکنندگان قانون اساسی ایالات متحده و قاضی ناحیه ای ایالات متحده در محکمه ناحیه ای دلاور ایالات متحده بود. تحصیلات و حرفه. بدفورد در ۱۷۴۷ میلادی در فیلادلفیا، استان پنسیلوانیا، آمریکای بریتانیایی متولد شد و پنجمین فرزند از ۱۱ فرزند یک خانواده ثروتمند بود. او در ۲۵ سپتامبر ۱۷۷۱ با درجه ممتاز از کالج نیوجرسی (دانشگاه پرینستون کنونی) فارغ التحصیل شد و در جریان کالج هم کلاسی جیمز مدیسون بود. او وارد نظام دادگاهی دلاور شده و از ۱۷۷۹ تا ۱۷۸۳ میلادی به طور خصوصی به عنوان وکیل دادگستری در دوور کار کرد. در ۱۷ ژوئیه ۱۷۷۵، در جریان جنگ انقلاب آمریکا، دومین کنگره قاره ای تصمیم گرفت تا بدفورد را به عنوان معاون رئیس عمومی آرایش نظامی نیویورک در ارتش قاره ای انتخاب نماید. در ۲۸ فوریه ۱۷۷۶، وی در ارتش شمالی در کانادا توظیف گردید تا در آنجا به طور ماهانه آرایش نظامی ن
یروها را بررسی نماید. در ۱۸ ژوئن ۱۷۷۶، وی به سمت رئیس عمومی آرایش نظامی ترفیع داده شده و در نیویورک موظف گردید. او برای مدتی کوتاهی به عنوان دستیار ژنرال جورج واشینگتن خدمت کرد. او از ۱۷۸۳ – ۱۷۸۵ میلادی به عنوان نماینده در کنگره کنفدراسیون خدمت کرد. وی از ۲۶ آوریل ۱۷۸۴ تا ۲۶ سپتامبر ۱۷۸۹ دادستان کل دلاور بود. وی در سپتامبر ۱۷۸۶ به عنوان عضو کنوانسیون آناپولیس گماشته شد، اما در این کنوانسیون شرکت نکرد. وی در ۱۷۸۷ میلادی در کنوانسیون قانون اساسی که قانون اساسی ایالات متحده را ترتیب نمود به عنوان نماینده خدمت کرد و یکی از امضاءکنندگان قانون اساسی بود. در جریان کنوانسیون، تهدید بدفورد «آنهای که کوچک هستند یک متحد خارجی که شرف بیشتر و نیت خوب داشته باشند، پیدا خواهند کرد. متحدانی که دست آنها را می گیرد و عدالت را برای آنها به اجراء می گذارد»، توسط برخی دیگر از نمایندگان به صدای بلند خیانت آمیز خوانده شد. او در ۱۷۸۷ میلاد عضو کنوانسیون دلاور بود، کنوانسیونی که قانون اساسی ایالات متحده در آن تصویب شد. بدفورد در ۱۷۸۸ میلادی عضو شورای قانون گذاری دلاور (حالا مجلس سنای دلاور) بود. بدفورد در ۲۴ سپتامبر ۱۷۸۹ میلادی از سو
ی رئیس جمهور جورج واشینگتن برای کرسی قاضی ناحیه ای ایالات متحده برای ناحیه دلاور نامزد گردید، کرسی که جدیداً توسط ۱ فرمان شماره ۷۳ تأسیس شده بود. وی در ۲۶ سپتامبر ۱۷۸۹ از سوی مجلس سنای ایالات متحده تأیید گردید و در همان روز مأموریت خود را آغاز کرد. بدفورد یکی از دادخواهان پیشتاز پایان برده داری بود. خانواده. بدفورد پسر عموی گانینگ بدفورد سینیور، فرماندار دلاور، بود. وی در اواخر ۱۷۷۲ یا اوایل ۱۷۷۳ با جین بالریو پارکر، دختر جیمز پارکر، ناشری که پیشه خود را از بنجامین فرانکلین آموخته بود، ازدواج نمود. بدفورد پنج فرزند داشت و هیچ کدام از فرزندان وی ازدواج نکرد. در ۱۷۹۳ میلادی، او لامباردی هال که در زمینی به مساحت ۲۵ آکر در براندی واین هاندرین واقع شده بود را خریداری کرد. مرگ و میراث. وی در ۳۰ مارس ۱۸۱۲، زمانی که به عنوان قاضی فدرال خدمت می کرد، درگذشت. وی در نخست در گورستان پرسبیترین در ویلمینگتون به خاک سپرده شده بود. جسد وی بعداً به گورستان ماسونیک هوم در کریستیانا، دلاور انتقال داده شد. گورستان قبلی که اکنون در کتابخانه مؤسسه ویلمینگتون واقع شده است.
جیکوب اسکیپیو ، (زاده ۱۰ ژانویه ۱۹۹۳) یک بازیگر انگلیسی اهل لندن است. در سال ۲۰۲۰، در نقش شخصیت شرور آرماندو آرتاس را در کمدی اکشن پسران بد تا ابد به صورت رسمی وارد بازیگری در صنعت سینمای آمریکا شد. جیکوب در لندن، انگلستان به دنیا آمد و دارای اصل و نسب هندی ها در گویان و انگلیسی است. او در مدرسه ابتدایی کلیسای سنت مایکل انگلستان در هایگیت تحصیل کرد، سپس تحصیلات خود را در مدرسه فورتیسمر در ماسول هیل ادامه داد و تحصیلات خود را در دانشگاه اسکس تکمیل کرد و در آنجا لیسانس هنر در فیلم و ادبیات به او اعطا شد.
پل وارلانز (; – ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۸ میلادی فعالیت می کرد.
دیوید ترل (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی بین سال های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۶ میلادی فعالیت می کرد.
خوان اسپینو (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل اسپانیا است. وی از سال ۲۰۰۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
مارتین براوو (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل مکزیک است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
خوزه آلبرتو کوئینینز (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل مکزیک است. وی از سال ۲۰۱۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.