Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه تازه شکل گرفته در ۱۸۵۴ میلادی پیوست. در کنوانسیون ۱۸۵۶ میلادی برای سمت ستوان-فرمانداری در رقابت با الیور مورتون فرماندار نامزد شد. آن انتخابات یکی از تفرقه انگیزترین انتخابات در تاریخ ایالت بود، به طوری که هردو سمت حملات زیانباری را بر دیگری صورت دادند. با وجود ادغام حزب با چندین حزب ثالث، جمهوری خواهان انتخابات را باختند و بیکر به فعالیت های حقوقی خود در اوانزویل بازگشت. جنگ داخلی آمریکا. همسر بیکر، ماتیلدا در ۱۸۵۵ میلادی فوت کرد و بیکر در ۱۸۵۸ میلادی با شارلوت فرنسیس چوت ازدواج نمود. این زوج دو دختر و یک پسر داشتند. هنگامی که جنگ داخلی آمریکا شروع شد او در اوانزویل بود و بخشی از جمعیت بزرگتری بود که برای بحث در رابطه با این رویداد گرد هم آمده بودند. او تریبون را دست گرفت و سخنرانی ایراد کرد که جمعیت را دعوت به هم قسم شدن جهت اتحاد کرد، اتحادی که توسط برادرش یعنی شهردار مدیریت می شد. سپس او از مردان توانمند خواست تا او را در جنگ دنبال کنند. بیکر و برادرش فعالانه شروع به جذب نیرو برای یک هنگ کامل از مردان برای خدمت در جنگ نمودند و در هنگ اول سواره نظام ایندیانا به سرهنگی ارتقاء یافت. بیکر هنگش را در دفاع و
وظایف پادگانی در کل جبهه غربی رهبری کرد و با فرماندار الیور مورتون منظماً در ارتباط بود. الیور مورتون کسی بود که چندماه بعد فرماندار شد. بیکر بیش از همه درگیر هماهنگی اقلام پشتیبانی گشت و مبدل به سازماندهندهٔ با ارزشی شد. مورتون به زودی او را برای خدمت به عنوان رئیس مارشال ایالتی ارتقاء داده و به او دستور داد تا به ایندیاناپلیس بازگشته تا عملیات را در آنجا سرپرستی کند. در آنجا بود که این موارد را سرپرستی کرد: تشکیل ده ها هنگ ایالتی، ده ها هزار مرد، حمل چندین تن از اقلام پشتیبانی، توزیع سلاح و مدیریت توپخانه ایالتی. فرماندار. کنشگر. بیکر در ۱۸۶۴ ارتش را ترک کرد تا مجدداً به عنوان ستوان-فرماندار در رقابت با الیور مورتون وارد عمل شود. او با ۲۰ هزار رأی اکثریت انتخاب شد. مورتون دوره ای از ضعف سلامتی را در ۱۸۶۵ میلادی، پس از رنج بردن از یک سکته فلج کننده تجربه نمود. او وظایفش را مختصراً ادامه داد، اما تصمیم گرفت تا برای مداوای فلج شدگی تلاش کند. او ایالت را ترک کرد و به عنوان فرماندار کنشگر برای مدت پنج ماه تا بازیابی سلامتیش خدمت نمود. هنگامی که مورتون در ۱۸۶۶ میلادی برای سنا انتخاب شد، بیکر از او به عنوان فرماند
ار پیشی گرفت. در حالی که مورتون دوره اش را تکمیل می نمود، شروع به حمایت از اصلاحات مدارس نمود. هدف اولیه او ارتقاء سطح کیفی معلمان بود و در این راستا مشوق هایی را جهت تشویق معلمان در نظر گرفت تا شغلشان را به صورت دائمی در نظر بگیرند. در آن زمان، اکثر معلمان شغلشان را تا پیدا کردن شغلی بهتر در جایی دیگر، موقتی در نظر می گرفتند. مجمع کل این برنامه را پذیرفت و قانون آن را جهت اعمال گذراند.
چارلز جی. بِل (Charles James Bell) (زادهٔ ۱۰ مارس ۱۸۴۵ - درگذشتهٔ ۲۵ سپتامبر ۱۹۰۹)، از اعضای حزب جمهوری خواه و پنجاهمین فرماندار ایالت ورمانت طی سال های ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۶ بود. بِل که اصالتاً اهل شهر والدن در ایالت ورمانت بود در همان منطقه و در دانش سرای پیچام به تحصیل پرداخت. وی در زمان جنگ داخلی آمریکا برای پیوستن به ارتش اتحادیه داوطلب شد و در هنگ پانزده پیاده نظام ورمانت و هنگ اول سوارنظام ورمانت خدمت کرد. او در آوریل سال ۱۸۶۵ و طی نبرد آپوماتوکس دچار جراحت گردید و در ژوئن همان سال از خدمت نظامی کنار گذاشته شد. پس از خروج از ارتش، چارلز بِل به یک مزرعه دار و پرورش دهنده موفق اسب تبدیل شد. بِل که یک جمهوری خواه بود، در ادارات دولتی آن منطقه مشغول به کار شد و به عضویت مجلس نمایندگان ورمانت (۱۸۸۲–۱۸۸۳) و همچنین مجلس سنای این ایالت (۱۸۹۵–۱۸۹۴) درآمد. به علاوه او عضو هیئت مدیره ایالتی کمیسیون راه آهن (۱۸۹۴–۱۸۹۶)، هیئت مدیره ایالتی کشاورزی (۱۹۹۶–۱۹۰۴) و دبیر هیئت ایالتی کمیسیون گاوداران (۱۸۹۸–۱۹۰۲-) بود. در سال ۱۹۰۴، بِل نامزد منتخب جهوری خواهان برای تصدی سمت فرمانداری بود، او یک دوره طی سال های ۱۹۰۴–۱۹۰۶ این مسئولیت
را بر عهده داشت. پس از اتمام دوران خدمت، به همان حرفه پیشینش بازگشت که مزرعه داری و پرورش اسب بود. بِل طی بازدید از شهر نیویورک بیمار شد و در محل ایستگاه گرندسنترال سوار بر قطاری که در حال بازگشت به ورمانت بود، جان باخت. او در گورستان نورث والدن شهر نورث والدن واقع در ایالت ورمانت به خاک سپرده شد. سال های نخست زندگی و تحصیلات. بِل در ۱۰ مارس ۱۸۴۵ در شهر بالدن ایالت ورمانت به دنیا آمد. والدینش جیمز دین بِل و کارولین (وارنر) بِل بودند. او در مدارس محلی تحصیل کرد و از دانش سرای پیچام فارغ التحصیل شد. خدمات نظامی. بِل در هفده سالگی به عنوان یکی از اعضای هنگ پانزده پیاده نظام ورمانت از گروهان «بی» ارتش اتحادیه برای حضور در جنگ داخلی آمریکا نام نویسی کرد. در سال ۱۸۶۴ خدمتش در آنجا خاتمه یافت و بار دیگر برای حضور در هنگ اول سواره نظام ورمانت از گروهان «سی» داوطلب شد و در این واحد به درجه سرجوخگی رسید. وی در آوریل ۱۸۶۵ در نبرد آپوماتوکس جراحت برداشت و در ماه ژوئن از خدمت نظامی کنار گذاشته شد. پس از آن، چارلز بِل به والدن مراجعت نمود و در آنجا به زراعت و پرورش اسب مشغول شد. دوران پس از جنگ داخلی. بِل علاوه بر رسیدگی
به امور مزرعه و پرورش اسب، در بسیاری از ادارات و سازمان های محلی انتخاب و در سمت هایی همچون هیئت مدیره مدرسه، عضو ارشد و رئیس هیئت گزینش منصوب شد. او به عنوان یکی از اعضای حزب جمهوری خواه از سال ۱۸۸۲ تا ۱۸۸۳ در مجلس نمایندگان ورمانت و طی سال های ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۵ در مجلس سنای ورمانت حضور داشت. او در سال های ۱۸۹۴ تا ۱۸۹۶ درهیئت مدیره ایالتی کمیسیون راه آهن (۱۸۹۴–۱۸۹۶) عضو بود. همچنین از سال ۱۸۹۴ تا ۱۹۰۶ دبیری و عضویت در هیئت مدیره ایالتی کشاورزی و طی سال های ۱۸۹۸ تا ۱۹۰۲ دبیری و عضویت در هیئت ایالتی کمیسیون گاوداران را برعهده داشت. به علاوه، بِل به عنوان رئیس انجمن کشاورزی منطقه کالدونیا، مدیر انجمن کشاورزی ورمانت، خزانه دار و رئیس عمارت ورمانت و همچنین عضو کمیته اجرایی و دبیر عمارت ملی نیز فعالیت داشته است. انتخاب وی به عنوان فرماندار. بِل در سال ۱۹۰۴ برای تصدی سمت فرمانداری نامزد شد. وی به سادگی در انتخابات عمومی برنده شد و براساس «قانون کوهستان» حزب جمهوری خواهان به مدت دو سال عهده دار این مسئولیت بود. در اوت ۱۹۰۵، نیروی دریایی آمریکا کشتی جنگی جدیدی به نام «یواس اس ورمانت» را به آب انداخت. بِل گروهی را برای انج
ام مراسم تعمید روانه کرد تا به این کارخانه کشتی سازی در شهر کوئینسی ایالت ماساچوست بروند. در این مراسم دخترش، جنی، رسم سنتی شکستن بطری شامپاین بر روی دماغه کشتی را اجراء کرد. چارلز بِل در طول دوران مسئولیتش یک بار درگیر هیاهو و جنجالی شد که او در مرکز توجه همگان قرار داد. این جنجال هنگامی رخ داد که از همه سو از او می خواستند تا در مجازات مری راجرز که محکوم به قتل همسرش بود، تخفیف قائل شود. مخالفان به اعدام یک زن معترض بودند و همچنین به بهانه بستر تربیتی نامساعد این زن، سن کم و بی تجربگی اش برای او درخواست عفو داشتند. بِل مهلت داد تا درخواست های این زن شنیده شود، شخصاً به پرونده او رسیدگی کرد ولی در نهایت تصمیم گرفت تا اجازه دهد حکم اولیه اجرا شود. بدین ترتیب مری راجرز در دسامبر ۱۹۰۵ به دار آویخته شد. حرفه پس از اتمام دوره فرمانداری. بِل پس از اتمام دوران خدمتش در فرمانداری دوباره به سراغ علاقه مندی های خود در کشاورزی رفت و به فعالیتش در «عمارت» و سایر سازمان های زراعتی ادامه داد. او در سال ۱۹۰۶ از سوی دانشگاه نورویچ و همچنین دانشگاه ورمانت مفتخر به دریافت دکترای افتخاری حقوق گردید. بِل در سپتامبر ۱۹۰۹ و طی با
زدید از شهر نیویورک بیمار شد. از این رو تصمیم گرفت تا زودتر به خانه بازگردد ولی در ۲۵ سپتامبر در شرایطی که در ایستگاه گراندسنترال سوار بر قطار بود در اثر حمله قلبی درگذشت. او در گورستان نورث والدن شهر نورث والدن واقع در ایالت ورمانت به خاک سپرده شد.
دانیل رید آنتونی (Daniel Read Anthony) (زادهٔ ۲۲ اوت ۱۸۲۴ – درگذشتهٔ ۱۲ نوامبر ۱۹۰۴)، ناشر، طرفدار حق رأی زنان و طرفدار لغو برده داری اهل ایالات متحده بود. وی به کانزاس نقل مکان نموده و در آنجا به نشر روزنامه "لیونورث تایمز" در لیونورث، کانزاس و برخی از روزنامه های دیگر در آن منطقه پرداخت. وی یکی از رهبران شرکت کمک مهاجرتی نیوانگلند بود. او برادر کوچکتر فعال مدنی سوزان بی. آنتونی بود. به دلیل سیاست های پُر تنش که در آن دوران حاکم بود، او مردی را در یک درگیری دوجانبه (دوئل) به قتل رسانده و خود توسط مرد دیگری به طور علنی به قتل رسید. اوایل زندگی. آنتونی در ساوت آدامز، ماساچوست به دنیا آمده و یکی از هفت فرزند دانیل آنتونی (۱۷۹۴ – ۱۸۶۲ میلادی) و لوسی رید آنتونی (۱۷۹۳ – ۱۸۸۰ میلادی) بود. خواهر بزرگتر وی سوزان بی. آنتونی بود. او در بتنوایل، نیویورک به مدرسه رفت. پس از آن، وی تا عمر ۲۳ سالگی در کارخانه نخ ریسی و آسیاب پدر خود کار کرد. کانزاس. آنتونی برای نخستین بار در ۱۸۵۴ میلادی به کانزاس رفت تا او و یک تعداد دیگر به حمایت مالی شرکت کمک مهاجرتی نیوانگلند بر علیه گسترش برده داری در قلمروی کانزاس مبارزه نمایند. کنگره
تصمیم داشت تا به ساکنین این اجازه را بدهد تا خود تصمیم بگیرند که آیا می خواهند برده داری در قلمروی مجاز باشد یا خیر. او در لیونورث مسکن گزین شده و در خانهٔ در جاده ۵۱۵ نورث اسپالاندی ساکن شد. در همین جریان، آنتونی در کارهای راه آهن زیرزمینی در لیونورث دخیل بود و به ویلیام دومینیک متیوز که یک برده آزاد شده بود در راستای پناه دادن به برده های فراری همکاری می کرد. آنتونی در ۲۶ ژانویه ۱۸۶۱ روزنامه لیونورث دیلی کانزروتیو (Leavenworth Daily Conservative) را بنیان گذاشت، اما بعدتر وی را به فروش رساند تا بتواند لیونورث تایم را خریداری کند. وی همچنین به عنوان مسئول خدمات پُستی شهر گماشته شد. در این زمان، لیونورث در آخر خط تلگراف قرار داشت. در ژانویه ۱۸۶۱، آنتونی نسخهٔ ویژه از روزنامه خود را به چاپ رسانده و بر پشت اسب تا لارنس، کانزاس سفر کرد تا مجلس قانون گذاری قلمرو را از تصمیم کنگره مبنی بر تأییدی کانزاس به عنوان یک ایالت، آگاه سازد. در ۱۸۶۱ میلادی، ناشر رقیب وی رابرت سی. استریل از روزنامه کانزاس هرالد (Kansas Herald) آنتونی را به بزدلی متهم کرد. آنها در جاده ای در لیونورث باهم روبرو شده و بر یکدیگر شلیک کردند که ب
ه مرگ استریل انجامید. هیئت منصفه آنتونتی را از اتهام قتل تبرئه کرد. خدمت در ارتش. در جریان جنگ داخلی آمریکا در سال های ۱۸۶۱ و ۱۸۶۲ میلادی، آنتونی به عنوان نایب سرهنگ در هنگ هفتم سواره نظام داوطلبان کانزاس در ارتش اتحادیه خدمت کرد. او در چندین نبرد در تنسی، کنتاکی، می سی سی پی و آلاباما شرکت کرد. وی در ۱۸۶۳ میلادی به عنوان شهردار لیونورث انتخاب گردید. وی چندین داوطلب را استخدام نمود تا ساختمان های طرفداران ایالات مؤتلفه را در حاشیه شهر بسوزانند. ژنرال ارتش اتحادیه توماس ایونگ جونیور که در جریان جنگ داخلی آمریکا حکومت نظامی را در شهر لیونورث اعلام کرده بود، آنتونی را به خاطر برهم زدن حکومت نظامی دستگیر کرد. (آنتونی گفته بود که شهر می تواند، نظم عادی خود را حفظ کند). سال های پساجنگ در کانزاس. آنتونی در ۱۸۶۴ میلادی نشریه لیونورث بولتین (Leavenworth Bulletin) را تأسیس کرد. در ۱۸۶۶ میلادی وی از سمت مسئول خدمات پُستی برکنار شود، چون وی از سیاست های بازسازی رئیس جمهور اندرو جانسون حمایت نمی کرد و او را بیش از حد ملایم نسبت به جنوب می دانست. جانسون پس از ترور رئیس جمهوری آبراهام لینکلن به ریاست جمهوری رسید. آنتونی در
۱۸۶۸ میلادی به عنوان سرپرست-رئیس کنوانسیون ایالتی جمهوری خواهان انتخاب شد. وی در ۱۸۷۰–۱۸۷۱ میلادی به عنوان عضو شورای شهری لیونورث انتخاب گردید. آنتونی در ۱۸۷۱ میلادی لیونورث تایمز، قدیمی ترین روزنامه در کانزاس، را خریداری کرد. موضع سردبیرانه وی در رابطه با مسائل مختلف و خریداری روزنامه ها به طور یکنواخت از موضوعات بحث برانگیز بود، چون ناظران به این فکر بودند که یک مرد نباید کنترل روزنامه ها را در دست داشته باشد. ویلیام امبری، رقیب وی از روزنامه دیلی اپیل (Daily Appeal) در ۱۸۷۵ میلادی در ساختمان اپرای لیونورث بر آنتونی شلیک نموده و وی را شدیداً مجروح کرد. خواهر وی سوزان بی. آنتونی به دیدن او آمد. پس از بازیابی سلامت خود، آنتونی در ۱۸۷۶ میلادی روزنامه لیونورث کامرشیال (Leavenworth Commercial) را خریداری نموده و انحصار روزنامه های محلی را در دست گرفت. او در بحبوحه سیاست های خشونت آمیز اواخر قرن نوزدهم میلادی، به برانگیختن احساسات قوی ادامه داد. در ۱۸۸۷ میلادی، آنتونی از سوی مردی با شلاق اسب مورد ضرب قرار گرفت. بیشتر ساکنین لیونورث از طریق «عضویت نیکل» پول گردآوری کردند تا جریمه ۱۰۰ دلاری برای مردی که متهم به ضرب
ه زدن توسط شلاق اسب شده بود را بپردازند. در ۱۸۹۱ میلادی، شهردار شهر برای شلاق زدن به آنتی به مبلغ ۳۰ دلار جریمه شد. مرگ و میراث. آنتونی به عمر ۸۰ سالگی در ۱۲ نوامبر ۱۹۰۴ در لیونورث، کانزاس درگذشت. او در گورستان مانت مونسی در لنسینگ، کانزاس به خاک سپرده شده است. آنتونی در ۲۱ ژانویه ۱۸۶۴ با آنا الیزا «انی» اوسبورن (۱۸۴۴ – ۱۹۳۰ میلادی) اهل ادگارتون، ماساچوست ازدواج کرد. آنها باهم چندین فرزند داشتند، از جمله پسر آنها دانیل رید آنتونی جونیور. پسر وی دانیل رید آنتونی جونیور همراه با پدر خود وارد تجارت روزنامه شد و دبیر روزنامه لیونورث تایمز شد. وی به عنوان عضو کنگره ایالات متحده انتخاب گردیده و برای بیش از دو دهه از ۱۹۰۷ تا ۱۹۲۹ میلادی در کنگره خدمت کرد. خانواده آنتونی برای چندین نسل تا سال ۱۹۶۰ میلادی کنترل روزنامه لیونورث تایمز را در دست داشتند؛ آخرین دبیر آنها دانیل آر. آنتونی چهارم بود. خانه خانواده آنتونی در آدامز، ماساچوست در سال ۲۰۰۷ میلادی وارد ثبت ملی اماکن تاریخی شد. این خانه که به طور محفوظ نگهداشته شده است، اکنون به عنوان موزه از آن استفاده گردیده و به خواهر وی سوزان بی. آنتونی وقف شده است، کسی که یکی ا
ز رهبران شناخته شده در جنبش حقوق زنان و حق رأی زنان بود.
قُلقُل یکی از غذاهای سنتی ایران است که شهر شوشتر مرکز اصلی پخت آن به شمار می رود. این غذا معمولا به عنوان صبحانه، عصرانه یا شام مصرف می شود. در پخت این خوراک هم مانند حلیم از گندم و گوشت و هم همانند آش از حبوبات استفاده می شود و به همین دلیل ارزش غذایی بالایی دارد. روش پخت. برای پخت قُلقُل از گوشت سردست گوساله یا گاو یا گاومیش، گندم پوست کنده، لوبیا سفید، عدس، نخود، باقلای سبز، لوبیا قرمز، پیاز، زردچوبه، فلفل سیاه، فلفل سرخ، نعنا و سیر داغ، و نمک استفاده می شود. ثبت ملی. قُلقُل (آش یا حلیم سنتی شوشتر) با شماره ۱۹۹۴ در فهرست میراث ناملموس ایران به ثبت رسیده است.
ادگار آلان (Edgar Allan) (زادهٔ ۲۶ فوریه ۱۸۴۲ – درگذشتهٔ ۲۸ اکتبر ۱۹۰۴)، از انگلستان به ایالات متحده مهاجرت نموده و در جریان جنگ داخلی آمریکا به عنوان سرباز خدمت نمود، در ویرجینیا ساکن شده و در آنجا به یک وکیل، دهقان و سیاستمدار پیشتاز جمهوری خواه مبدل شد. وی در کنوانسیون قانون اساسی ۱۸۶۸ ویرجینیا و یک دوره در مجلس سنای ویرجینیا خدمت کرد. وی همچنین به عنوان دادستان مشترک المنافع ویرجینیا برای شهرستان پرنس ادوارد، در چندین سمت در ارتش بزرگ جمهوری و برای مدت کوتاه به عنوان دادستان ایالات متحده برای ناحیه شرقی ویرجینیا خدمت کرد. اوایل زندگی و خانواده. ادگار که در شهر بیرمنگام، انگلستان از جان آلان و همسر وی آن آلان به دنیا آمد، باسواد بود و یک حروف چین شد. با این حال، او تصمیم گرفت تا به ایالات متحده مهاجرت کند. او در ۶ فوریه ۱۸۶۷ با همسرش ماری ادینا لاند اهل کنتاکی (۱۸۵۲ – ۱۹۳۶ میلاد) ازدواج کرد، کسی که برای وی سه دختر (دو تن آنها هنگام مرگ پدر در قید حیات بودند) و در ۱۸۷۵ میلادی یک پسر به دنیا آورد که نام پدرش را بر وی گذاشتند (ادگار آلان جونیور، ۱۸۷۵ – ۱۹۳۱ میلادی). نظامی. آلان در ۱۸۶۳ میلادی به ایالات متحده
مهاجرت نموده و چند ماه بعد به طور داوطلبانه در سواره نظام هفتم میشیگان که تحت رهبری جورج آرمسترانگ کاستر بود، ثبت نام کرد. وی در اواخر ۱۸۶۴ میلادی در نبرد شپهردستوون زخمی شد، اما دوباره به خدمت بازگشته و با پایان جنگ از ارتش مرخص گردید، اما تأثیرات آن تا پایان زندگی با وی ماند. حرفه. پس از پایان جنگ، آلان به شهرستان پرنس ادوارد نقل مکان نموده و مزرعهٔ را در آنجا خریداری کرد. او در رشته حقوق آموزش دیده و وارد حوزه قضایی ویرجینیا شد، پس از آن به مرکز شهرستان پرنس ادوارد نقل مکان کرد. در ۱۸۶۷ میلادی، رأی دهندگان شهرستان پرنس ادوارد او و یک آمریکایی آفریقایی تبار به نام جیمز دبلیو. دی. بلاند را به عنوان نمایندگان خود در کنوانسیون قانون اساسی ۱۸۶۸ ویرجینیا انتخاب نمودند، برگزاری این کنوانسیون از آن جهت ضروری بود که قانون اساسی ۱۸۵۰ ویرجینیا به طور صریح برده داری را مجاز می دانست و کنگره ایالات متحده تا زمانی که این موضوع تصحیح نمی شد، عضویت ویرجینیا را در اتحادیه دوباره نمی پذیرفت (و نه هیچ یک از نمایندگان آنها را قبول می کرد). در جریان جنگ داخلی، برخی اهالی ویرجینیا یک کنوانسیون قانون اساسی برگزار نمودند که سند آ
ن هیچگاه از سوی رأی دهندگان به تصویب نرسیده بود و بیشتر اهالی ویرجینیا آنرا معتبر نمی پنداشتند، چون تنها نمایندگان چند شهرستان معدود در این کنوانسیون قانون اساسی حضور داشتند. علی رغم سن نسبتاً جوان و داشتن تجربه اندک، آلان اغلب در بحث های کنوانسیون ۱۸۶۸ دخیل بود و نگرانی خود را در برخی موارد قانون اساسی که در نهایت تصویب گردید اظهار داشت، از جمله نگرانی وی در مورد اینکه طرفداران کنفدراسیون دوباره-آزاد شده ممکن است تلاش نمایند تا حقوق آمریکایی های آفریقایی تبار را محدود سازند. با این وجود، آلان از تصویب این سند در ۱۸۶۹ میلادی و انتخاب گیلبرت کارلتون واکر به عنوان فرماندار حمایت کرد. با وجود اینکه وی با القاب یک «سیاستگر خوش نشین» و «آلنِ یانکی (اهل شمال)» یاد می گردید، آلان توانست در انتخابات برای کرسی دادستان مشترک المنافع برای شهرستان پرنس ادوارد برنده شده و برای بار دوم نیز مجدداً انتخاب گردید، وی از ۱۸۷۱ تا ۱۸۸۳ میلادی در این سمت باقی ماند. وی همچنین تا ۱۸۸۳ میلادی به عنوان منشی شورای شهری فارمفیل خدمت کرد. در همین زمان، بلاند که در کنوانسیون قانون اساسی همکار وی بود در ۱۸۶۹ میلادی از حوضه انتخابیه پرنس اد
وارد و شهرستان های همجوار شارلوت به عنوان عضو مجلس سنای ویرجینیا انتخاب شده بود، اما وی در جریان فرو ریزی ساختمان کنگره ایالتی، به دلیل حضور بیش از حد مردم برای شنیدن تصمیم دادگاه عالی ویرجینیا در رابطه با انتخابات مورد-مناقشه شهرداری ریچموند، در ۲۷ آوریل ۱۸۷۰جان باخت. پس از تغییر در بخشداری ها که متعاقب سرشماری ۱۸۷۰ (که از سوی مجلس قانون گذاری ۱۷۸۷۰/۷۱) انجام شد، شهرستان پرنس ادوارد با شهرستان های آملیا و کامبرلند به عنوان یک حوضه انتخابیه سناتوری انتخاب گردید (نه با شهرستان شارلوت). رأی دهندگان در ۱۸۷۴ میلادی وی را به عنوان نماینده بخشداری در مجلس سنای ویرجینیا انتخاب نمودند تا جانشین جان رابنسون گردد. سی. دبلیو. بلیس در ۱۸۷۷ میلادی به جای آلان انتخاب گردید. در ۱۸۸۳ میلادی، آلان پیشه حقوقی خود را در ریچموند ادامه داد، در آنجا به شکوفایی رسید و بعدتر پسرش ادگار آلان جونیور را وارد حوزه حقوق کرد، کاری که باعث شد صنعت حقوق به «آلان و آلان» معروف شود. وی در میان اجتماع آفریقایی-آمریکایی آنجا بسیار مورد تحسین قرار داشت، به ویژه در ۱۸۹۲ میلادی به خاطر وکالت از پرونده بیتی لوئیس، دختر دورگه پذیرفته شده یک مرد سفید
پوست کارخانه دار و ثروتمند که در هنگام مرگ خود گفت می خواهد دارایی خود را به این دخترش به ارث بگذارد، اما بدون اینکه وصیت نامه رسمی بنویسد درگذشت و دستورهای شفاهی وی از سوی مراجع اداری پذیرفته نمی شد. آلان در حزب جمهوری خواه ویرجینیا (و بعدتر در حزب ریدجاستر) و همچنین در ارتش بزرگ جمهوری (GAR) فعال بود. وی در بیشتر کنوانسیون های ایالتی جمهوری خواهان شرکت کرد، در تورهای مختلف در جریان پیکارهای انتخاباتی سخنرانی نمود و در کمیته های اجرائی جمهوری خواهان در سطح شهر، شهرستان و ناحیه خدمت کرد. آلان از ۱۸۸۵ – ۱۸۸۶ میلادی به عنوان فرمانده GAR در پُست فیلیپ کارنی در ریچموند خدمت کرد، در ۱۸۸۶ میلادی معاون فرمانده GAR ملی و در ۱۸۸۷ میلادی فرمانده کل یادبود سده قانون اساسی GAR شد. از اینرو، وی در اواخر عمرش به جای «آلنِ یانکی» با لقب «ژنرال آلان» یاد می گردید. آلان در ۱۹۰۰ میلادی خود را از حوزه انتخابیه سوم ویرجینیا (که در آن زمان تنها محدود به ریچموند می شد اما حالا چندین شهرستان جنوبی را در بر می گیرد) در مقابل عضو پیشین کنفدراسیون جان لامب نامزد کرد، اما ناموفق بود. رئیس جمهوری ویلیام مک کینلی که نیز از جمهوری خواهان
بود، آلان را به عنوان دادستان ایالات متحده برای ناحیه شرقی ویرجینیا گماشت، اما پس از ترور مک کینلی، رئیس جمهوری تئودور روزولت انتصاب مجدد وی را رد کرد. روزولت در عوض از عضو پیشین کنفدراسیون و ریدجاستر، کامپبیل اسلمپ اهل جنوب غرب ویرجینیا حمایت نمود، کسی که پس از ۱۹۰۳ میلادی کنترل کامل حزب جمهوری خواه را در مشترک المنافع ویرجینیا در دست گرفته و برای چندین سال تنها عضو جمهوری خواه در کنگره ایالتی بود و دلیل آن تاحدی این بود که قانون اساسی مصوبه ۱۹۰۲ ویرجینیا حق رأی آفریقایی-آمریکایی ها و سفیدپوستان فقیر را به طور شدیدی محدود کرده بود. مرگ و میراث. آلان بنابر آشفتگی که به خاطر از دست دادن قدرت سیاسی خود به حزب جمهوری خواه شاخه اسلمپ (متحد رئیس جمهوری تئودور روزولت) و همچنین رنج مداوم از جراحت ناشی از جنگ داخلی و آغاز بیماری گرده تبسی (Bright's disease) داشت، یک تپانچه و فشنگ خریداری نموده و پس از نوشتن نامه ای در ۲۸ اکتبر ۱۹۰۴ در ریچموند، ویرجینیا خودکشی کرد. جسد وی در گورستان گلنوود در واشینگتن دی.سی. به خاک سپرده شد، جاییکه دختر وی لوتی در ۱۸۹۶ میلادی و پس از آن همسر، فرزند و سایر دختران وی تقریباً سه دهه بعد
به خاک مدفون گردیدند.
جان سی دپ در برابر اَمبر لارا هِرد (CL–2019–2911) یک محاکمهٔ افترا در شهرستان فرفکس، ویرجینیا بود که در ۱۱ آوریل آغاز شد و در ۱ ژوئن ۲۰۲۲ به پایان رسید. مدعی جانی دپ سه مورد افترا در برابر متهم امبر هرد پیش کرد و ۵۰ میلیون دلار خسارت طلب کرد. هرد یک دعوای متقابل علیه دپ تنظیم کرد و با ادعای سه مورد افترا بر اساس اظهارات وکیل سابق دپ خواستار دریافت ۱۰۰ میلیون دلار شد. دپ و هرد هر دو بازیگرانی هستند که از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۷ ازدواج کردند در دسامبر ۲۰۱۸، هرد یک آپ-اد را در "واشینگتن پست" منتشر کرد که در آن شوهر سابقش را بدون ذکر نام صریح به خشونت شریک جنسی متهم کرد. در تیتر این مقاله آمده بود که هرد «در مخالفت با خشونت جنسی صحبت کرد - و با خشم فرهنگ ما مواجه شد.» هرد در این مقاله نوشت که اولا، «دو سال پیش» او به «یک شخصیت عمومی نماینده آزار خانگی» تبدیل شد، و ثانیاً، او شخصاً «در زمان واقعی می دید که چگونه موسسات از مردان متهم به آزار محافظت می کنند.» دپ این اتهامات را رد کرد و نویسنده را به آسیب رساندن به شهرت و حرفهٔ خود متهم کرد که باعث شد ضررهای مالی زیادی متحمل شود. در مقابل، هرد از دپ به دلیل اظهاراتی که وکیل
سابقش، آدام والدمن در آوریل ۲۰۲۰ به "دیلی میل" ارائه کرده بود، شکایت کرد؛ اولاً اینکه هرد از «ادعاهای جعلی خشونت جنسی» علیه دپ استفاده کرده است. دوم اینکه، هرد و دوستانش «کمی شراب در یک پنت هاوس ریختند، محل را به هم ریختند، داستان هایشان را درست کردند و با تماس با ۹۱۱ یک حقه را علیه دپ به نمایش گذاشتند.» ثالثاً، اینکه هرد یک «حقه بازی» علیه دپ انجام داده است. هیئت منصفه اعلام کرد که عنوان و دو عبارتی که در بالا در مقالهٔ هرد نوشته شده بود، دروغ است و با سوءنیت واقعی ساخته شده تا دپ را بدنام کند؛ بنابراین هیئت منصفه به دپ ۱۰ میلیون دلار خسارت جبرانی و ۵ دلار میلیون دلار خسارت جزایی از هرد اعطا کرد. به دلیل محدودیت اعمال شده توسط قانون ایالت ویرجینیا، خسارات جزایی به ۳۵۰٬۰۰۰ دلار کاهش یافت. برای ادعای متقابل هرد، هیئت منصفه دریافت که اولین و سومین اظهارات والدمن افترا آمیز نبوده است، اما همچنین حکم داد که بیانیهٔ دوم والدمن در مورد اینکه هرد و دوستانش یک پنت هاوس را برای اجرای یک «حقه» به هم ریخته اند، نادرست، افتراآمیز و ساخته شده با سوءنیت واقعی است و بنابراین ۲ میلیون دلار خسارت جبرانی به او داده شد اما هیچ
خسارت جزایی به هرد از دپ اعطا نشد. سخنگوی او و وکیل او گفتند که هرد قصد دارد به این تصمیم اعتراض کند. پیش زمینه. رابطهٔ دپ و هرد. بازیگران جانی دپ و امبر هرد در سال ۲۰۱۲ رابطهٔ خود را آغاز و در فوریهٔ ۲۰۱۵ در لس آنجلس ازدواج کردند. هرد در ۲۳ مهٔ ۲۰۱۶ از دپ درخواست طلاق داد و حکم منع موقت را علیه او گرفت. در پاسخ، دپ مدعی شد که او «"سعی دارد با ادعای سوءاستفاده، یک راه حل مالی را برای خودش تضمین کند."» هرد در این مورد در دادگاه طلاق شهادت داده و ادعا کرد که دپ در طول رابطه شان، معمولاً در مستی الکل یا مواد مخدر به سر می برد و او را به صورت «"کلامی و فیزیکی"» مورد آزار و اذیت قرار داده است. این طلاق با انتشار تصاویری از جراحات ادعایی هرد توسط رسانه ها، تبلیغات زیادی دریافت کرد. توافق در اوت ۲۰۱۶ انجام شد، و طلاق در ژانویهٔ ۲۰۱۷ نهایی شد. دپ و هرد بیانیه مشترکی صادر کردند و گفتند که «"رابطهٔ آن ها به شدت پرشور و گاه بی ثبات بوده اما همیشه به عشق وابسته بوده است. هیچ یک از طرفین اتهامات نادرستی برای منافع مالی مطرح نکرده اند و هرگز قصد آسیب جسمی یا عاطفی وجود نداشت"». دپ مبلغ ۷ میلیون دلار به هرد پرداخت کرد که ا
و متعهد شد که به اتحادیه آزادی های مدنی آمریکا و بیمارستان کودکان لس آنجلس اهدا کند، که بعداً مشخص شد هرگز انجام نداده است. این توافق نامه همچنین شامل یک پیمان نامه عدم افشا بود که هر یک از طرفین را از بحث عمومی دربارهٔ روابط خود بازمی داشت. دپ در برابر روزنامه های نیوز گروپ. هرد در مهٔ ۲۰۱۶ زمانی که درخواست طلاق و دستور منع موقت علیه دپ را داده بود به طور علنی ادعا کرده بود که دپ از او سوءاستفاده کرده است. در آوریل ۲۰۱۸، "د سان"، که توسط روزنامه های نیوز گروپ (ان جی ان) منتشر می شود، مقاله ای با عنوان «"دیوونه شدم! جی. کی. رولینگ واقعاً چطور می تونه از این خوشحال باشه، که نقشی رو به جانی دپ، کسی که همسرش رو کتک زده است، در فیلم جدید" " داده؟!"» در ژوئن ۲۰۱۸، دپ از ان جی ان، ناشر روزنامهٔ انگلیسی "د سان" و سردبیر آن دن ووتن به دلیل افترا شکایت کرد. او گفت که می خواهد نام خود را پاک کند و ادعا کرد که هرد در مورد سوءاستفاده دروغ گفته است و در واقع هرد او را مورد آزار قرار داده است. این محاکمه در انگلستان برگزار شد و دپ و هرد هر دو در دیوان عالی دادگستری در لندن شهادت دادند. دپ مدعی شد که در این رابطه، هرد متجاو
ز اصلی بوده است و اینکه او ادعاهای سوءاستفاده را ابداع کرده و در مورد استفادهٔ خودش از مواد مخدر بی صداقت بوده است. ووتون و ان جی ان در دفاع از خود، چهارده مورد سوءاستفاده خانگی که ادعا شد توسط دپ انجام شده باشد را ارائه کردند. این محاکمهٔ سه هفته ای در ژوئیهٔ ۲۰۲۰ در لندن برگزار شد و توجه همگان را جلب کرد. در ۲ نوامبر ۲۰۲۰، قاضی اندرو نیکول در دادگاه عالی حکم داد که دپ پرونده خود را باخته است زیرا ۱۲ مورد از ۱۴ مورد ادعاشده توسط ان جی ان و ووتون «"بر اساس استاندارد مدنی ثابت شده است"». نیکول ادعای دپ مبنی بر اینکه هرد یک «"جویندهٔ پول"» بود که علیه او «"فریبکاری"» انجام می داد را با این استناد رد کرد، که هرد مدعی شده بود که پس از توافق نامه طلاق ۷ میلیون دلاری تمام آن پول را به امور خیریه خواهد کرد. دادگاه ادعای هرد را پذیرفت که ادعاهای او تأثیر منفی بر حرفه و فعالیت او داشته است. ۴ روز پس از صدور حکم، دپ از مجموعه فیلم های "" به درخواست برادران وارنر، کمپانی سازنده آن، استعفا داد. در مارس ۲۰۲۱، دادگاه تجدیدنظر درخواست دپ برای تجدید نظر در این حکم را رد کرد. این پرونده به عنوان آسیبی به حرفه دپ و سرشناسی عمو