Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
این ایده است که اجسام از نظر خصوصیات و چگونگی موجودیتشان لایتناهی هستند. به این دلیل، آن ها را نمی توان به طور کامل و از همه ابعاد و ظواهر توسط ادراک متناهی انسانی درک نمود. از نظر آیین جین، تنها کیوالی ها—موجودات دارای دانایی مطلق—می توانند اجسام را از تمامی ابعاد و ظواهرشان درک نمایند. متون آیین جین در واقع تصویری از مهاویرا را ترسیم می کنند که در حال پاسخ دادن به سوالاتی مشخص متافیزیکی است که از نظر بودا «بی پاسخ» پنداشته می شدند. تصاویری از مهاویرا در حال ارایه پاسخ قاطع «بلی» و «نخیر» به این پرسش ها، با درنظر داشت نگرش پرسش گر، ترسیم شده است. بنابرین، روح هم از لحاظ ماهیت درونی جاودان است و هم در حال تغییر (به علت کارماهایی که رویشان تأثیر می گذارند و حالت های گوناگونی که درون روح ظاهر شده و می گذرند) و کیهان نیز هم جاودان (بی آغاز) است و هم در عین حال غیرجاوید (چون حرکت چرخه ای دارد). از این رو، پیروان آیین جین متافیزیک های خود را یک مسیر میانه می دانستند که در آن هم جاودانگی و هم غیرجاودانگی از نظر متافیزیکی بنیادین پنداشته شده و پذیرفته می شود، برخلاف نظر بودائی ها (کسانی که از غیر جاودانگی دفاع می کر
دند) و براهمین ها (کسانی که معمولاً به تعالیم جاودانگی باور داشتند). "انیکانتاودا" پیروان خود را ترغیب می کند تا به نظریات و عقاید حریفان و طرفان مخالف خود توجه نمایند. طرفداران "انیکانتاودا" این اصل را در دین و فلسفه نیز به کار می گیرند و به خود یادآور می شوند که هر دین و فلسفه ای که حتی آیین جین بیش از حد به طور قطعی و جزم اندیشانه به اصول اندیشه خود متمسک می شود، به علت محدود بودن نقطه نظرش در اشتباه است. همچنین اصول "انیکانتاودا" بر مهانداس کارامچاند گاندی تأثیر گذاشت تا وی از اصول تحمل سایر ادیان، "آهیمسا" (عدمِ خشونت) و "ساتیاگراها" (پافشاری بر حقیقت) پیروی نماید. نایاوادا. نظریهٔ بسیار مرتبط دیگر "نایاودا" است، که به معنی «نظریه دیدگاه ها یا نقطه نظرات جزئی» می باشد. نایاها (دیدگاه ها) عبارت از نگرش های فلسفی قسماً معتبر هستند که با آن ها هر چیزی را می توان دید. یک شیء دارای ابعاد لایتناهی است، اما زمانی که ما یک شیء مشخص را توصیف می کنیم، تنها در مورد ابعاد مرتبط با آن صحبت نموده و ابعاد غیر مرتبط را نادیده می انگاریم. فیلسوفان جین از نظریه دیدگاه های جزئی استفاده می نمایند تا پیچیدگی واقعیت را جزء به
جزء تشریح نمایند. با استفاده از این روش است که پیروان جین می توانند اجسام را با بیانیه های ظاهراً متناقض توصیف نمایند (روح هم جاودان است و هم غیر جاوید و غیره). چون هر کدام از این بیانیه ها تنها از یک بُعد مشخص گفته می شوند، بنابرین هیچ تناقضی ایجاد نمی گردد. "نایاودا" می گوید که تمامی مناقشات فلسفی ناشی از اختلاف در دیدگاه ها بوده و دیدگاه هایی که ما داریم، هرچند ممکن است به آن نائل نشویم، عبارت از «پیامد اهدافی است که به دنبال آن هستیم». از نظر لانگ، اومسواتی هفت دیدگاه جزئی را فهرست می کند: "نایگامانایا" (دیدگاه مشترک)، "سام گراهانایا" (دیدگاه کلی)، "ویاواهارانایا" (دیدگاه واقع گرایانه)، "رجوسوترانایا" (دیدگاه خطی)، "شابدانایا" (دیدگاه کلامی)، «"سام ابهیرودا نایا"» (دیدگاه ریشه شناختی واژه)، "اندیوامبهوتانایا" (دیدگاه فعلیت). دیدگاه مشترک نحوهٔ است که یک شی معمولاً درک می گردد. آنچه ممکن است «شعور» یا نگرش پالایش نشده نامیده شود. دیدگاه کلی سعی بر تصنیف شی دارد. دیدگاه واقع گرایانه شی را از دیدگاه امکان کاربرد آن مورد بررسی قرار می دهد. دیدگاه خطی شی به گونهٔ نگاه می کند که گویا آن در زمان حاضر قرار داشته
باشد. دیدگاه کلامی تلاش می کند تا شی را نام گذاری کند. دیدگاه ریشه شناختی واژه از این نام و ارتباط با آن سایر واژه استفاده می شود تا به ماهیت شی پی ببرد. دیدگاه علیت به اجزای واقعی این شی می پردازد. متفکرین جین همچنین از تعالیم دیدگاه ها استفاده می نمایند تا توصیفی از دیدگاه های نظام فلسفی غیر جین ارایه کنند. از نظر فیلسوفان جین، نظام های فلسفی دیگر، تنها متکی به یکی از هفت دیدگاه هستند و سایر دیدگاه را مستثنی قرار می دهند. این امر واضح می سازد که چرا آن ها به نتیجه گیری های اشتباه رسیدند؛ مثلاً، نیایا-وی شیشکا اغلب با نایای اولی (دیدگاه مشترک) نسبت داده می شود، ویدانته با نایای دومی (دیدگاه کلی)، مادی گرایی با نایای سومی (دیدگاه واقع گرایانه) و آیین بودائی با نایای چهارمی (دیدگاه خطی). در ضمن، آیین جین به عنوان تنها فلسفه ای دیده می شود که قادر است تمامی هفت نایا (دیدگاه ها) را ترکیب کند. یک نظریه تأثیر گذار نایاودا عبارت از مدل نگرش دوگانه "کونداکوندا" است. کونداکوندا برین باور بود که نگرش روح تنها نگرش «یقینی» ("نیسکایا")، «متعالی» ("پارامارتا") یا «خالص» ("شودا") است. روح به خاطر سازگاری اش با اجزای کارم
ایی، دانش اش نسبت به خالص بودن خود را از دست می دهد، اما با این حال هیچ گاهی کامل تغییر نمی کند. تمامی اشیای دیگر در کیهان جسمانی هستند و تنها باید به عنوان اشیای که دارای ارزش تعاملی و موقتی هستند به آن ها نگاه شود.
حزب عدالت () یک حزب سیاسی در کره جنوبی است. این حزب در تاریخ ۲۱ اکتبر ۲۰۱۲ بنیان گذاری شد.
کدنیمز () یک بازی کارتی است که در سال ۲۰۱۵ برای ۴ تا ۸ بازیکن طراحی شده است و این بازی توسط Vlaada Chvátil طراحی شده و توسط Czech Games Edition منتشر شده است. دو تیم با هم رقابت می کنند که هر کدام یک «سر جاسوس» سرنخ های یک کلمه ای می دهند که می تواند به چند کلمه روی تخته اشاره کند. سایر بازیکنان تیم سعی می کنند کلمات تیم خود را حدس بزنند در حالی که از صحبت های تیم دیگر اجتناب می کنند. در گونه ای دیگر از این بازی با ۲ تا ۳ بازیکن، یک سرجاسوس سرنخ هایی را به بازیکن یا بازیکنان دیگر می دهد. در سال ۲۰۱۶، "Codenames" برنده جایزه Spiel des Jahres برای بهترین بازی رومیزی سال شد. قوانین. "کدنیمز" یک بازی حدس زدن است که نام رمز (یعنی کلمات) در یک مجموعه مربوط به یک کلمه اشاره شده توسط بازیکن دیگر است. بازیکنان به دو تیم تقسیم می شوند: قرمز و آبی. یک بازیکن از هر تیم به عنوان سرجاسوس تیم انتخاب می شود. بقیه عاملین میدانی هستند. "Codenames: Duet" در سال ۲۰۱۷ به صورت دو نفره و نسخه مشترک بازی پایه با ۴۰۰ کارت کلمه جدید منتشر شد. مقبولیت. این بازی در رتبه بندی بازی های BoardGameGeek در تمام دوران ها به جایگاه هفدهم (از بی
ش از ۸۴۰۰۰) و رتبه اول در رتبه بندی پارتی بازی های BGG رسید. "Codenames" برنده جایزه Origins برای بهترین بازی خانوادگی، بازی خانوادگی مورد علاقه طرفداران، و بازی سال برای سال ۲۰۱۵ شد.
حزب قدرت مردم ()، که سابقاً با نام حزب اتحاد آینده () شناخته می شد، یک حزب سیاسی محافظه کار در کره جنوبی است. این حزب در تاریخ ۱۷ فوریه ۲۰۲۰ با ادغام حزب لیبرال کره، حزب محافظه کار نو، و Onward for Future 4.0 و همچنین چندین حزب سیاسی کوچک و سازمان سیاسی تشکیل شد. پس از انتخابات مجلس کره جنوبی (۲۰۲۰)، دومین حزب بزرگ مجلس ملی با ۱۰۳ نماینده مجلس شد.
رازاژیلین یک مهارکننده ی غیرقابل برگشت و انتخابی مونوآمین اکسیداز B است که در درمان پارکینسون به کار می رود. دوز استاندارد. دوز استاندارد این دارو یک میلی گرم در روز است.
کارلوس هنک گونزالس (1927 – ۲۰۰۱)، ملقب به "ال پروفسور" ("پروفسور")، سیاستمدار مکزیکی و تاجر با نفوذ بود. او که در اصل یک معلم بود، یک کارآفرین بود که در کنار یک امپراتوری تجاری، ارتباطات سیاسی وسیعی برای خود ایجاد کرد و به سمت های مختلف دولتی و سیاسی در سطح ایالتی (ایالت مکزیک) و ملی منصوب شد. او از تلاش برای دستیابی به سمت ریاست جمهوری بر مبنای قانونی که الزام ملیت والدین را برای ریاست جمهوری تعریف می کرد و رئیس جمهور را ملزم به دارا بودن والدین مکزیکی می دانست دست کشید چرا که پدرش آلمانی بود. یک گزارش فیلتر شده از مرکز ملی اطلاعات مواد مخدر (NDIC) نشان داد که مشارکت ادعا شده هانک گونزالز در قاچاق مواد مخدر و پولشویی در یک زمانی "تهدید جنایی قابل توجهی برای ایالات متحده" بود. گزارش NDIC همچنین هانک گونزالز را از فساد سیاسی، انتقالات مالی، رشوه دادن و خرید آرا متهم کرد. اتهامات جنایی. کارلوس هانک گونزالز اتهام داشت به دارا بودن ارتباط با قاچاقچیان مواد مخدر مانند فلیکس گالاردو، برادران اریانو و مایو زامبادا. او و گروه اش همچنین اتهام داشتند به کنترل بانک های آمریکایی، شرکت های سرمایه گذاری و کازینوها برای پول
شویی، قاچاق مواد مخدر با کارتل ها و دیگر فعالیت های غیرقانونی. طبق گزارش مرکز ملی اطلاعات مواد مخدر ایالات متحده (NDIC) با نام مستعار عملیات ببر سفید، مشارکت هانک گونزالز در قاچاق مواد مخدر و پولشویی "تهدید جنایی قابل توجهی برای ایالات متحده" بود. در حالی که مقامات اجرایی قانون ایالات متحده سال ها را صرف بررسی کارلوس هانک گونزالز و پسرانش کارلوس هانک رون و خورخه هانک رون کرده بودند، ارزیابی انجام شده توسط چند نهاد نشان دهنده اولین بار بود که ثلاثه ی آنها به عنوان ارتباطات مستقیم مزعوم با عملیات اصلی سازمان های مواد مخدر مکزیکی بودند.
دگرگون ساز بسامد یا مبدل فرکانس () دستگاهی الکترونیکی یا الکترومکانیکی است که جریان متناوب با یک نوع فرکانس (بسامد) را به فرکانسی دیگر تغییر می دهد. این دستگاه ممکن است قابلیت تغییر ولتاژ نیز داشته باشد البته تغییر ولتاژ در مقایسه با تغییر فرکانس عمل ساده تری هست. در حالت تغییر فرکانس به روش الکترومکانیکی از موتور جنراتور استفاده می شود. در حالت الکترونیکی معمولا با استفاده از یکسوساز برق ورودی به جریان مستقیم تبدیل می شود سپس تبدیل به برق جریان متناوب با فرکانس مورد هدف می شود.
برای قطعه نیم رسانای قدرت (همانند ترانزیستور پیوندی دوقطبی، ماسفت، تریستور یا آی جی بی تی) ناحیه کاری ایمن (SOA) () جریان و ولتاژ الکتریکی است که برای شرایط کار قطعه تعریف شده است که در این محدودهٔ جریان و ولتاژ انتظار می رود قطعه دچار خودتخریبی نشود. ناحیه کاری ایمن معمولاً در دیتاشیت ترانزیستور به صورت نمودار ذکر شده است.
باشگاه فوتبال زنان ملی پوشان شهرکرد یک باشگاه فوتبال زنان در ایران است. این باشگاه در شهر شهرکرد قرار دارد و در لیگ برتر زنان ایران، لیگ برتر کوثر حضور دارد. جستارهای وابسته. فوتبال زنان در ایران
جان وین گیسی ( (17 مارس ۱۹۴۲). – ۱۰ مه ۱۹۹۴) یک قاتل زنجیره ای و مجرم جنسی آمریکایی معروف به دلقک قاتل بود که حداقل ۳۳ مرد و پسر جوان را مورد تعرض قرار داد و آنها را به قتل رساند. گیسی مرتباً در بیمارستان های کودکان و رویدادهای خیریه با عنوان «پوگو دلقک» یا «دلقک وصله ای»، شخصیت هایی که طراحی کرده بود، برنامه اجرا می کرد. به گفته گیسی، او تمام قتل های خود را در خانه ی مزرعه خود در نزدیکی نوریج، شهری در شهرستان نوروود پارک، کلانشهر شیکاگو، ایلینویز انجام داد. به طور معمول، او قربانی را به خانه اش می کشاند و سپس به بهانه نشان دادن یک حقه جادویی ، او را فریب می داد تا دستبند بزند، سپس به فرد دست بسته تجاوز و شکنجه می کرد تا او را با خفگی یا خفه کردن با گاروت بکشد. بیست و شش قربانی در فضای خانه او دفن شدند و سه نفر دیگر در جای دیگری در ملک او دفن شدند. بقایای چهار نفر در رودخانهٔ دس پلینز دور ریخته شدند. گیسی در سال ۱۹۶۸ به دلیل لواط پسر نوجوانی در واترلو، آیووا، محکوم شد و به ده سال زندان محکوم شد، اما هجده ماه را سپری کرد. او اولین قربانی خود را در سال ۱۹۷۲ به قتل رساند، تا پایان سال ۱۹۷۵ دو نفر دیگر را به قتل
رساند و حداقل سی قربانی بعدی را پس از طلاق از همسر دومش در سال ۱۹۷۶ به قتل رساند. تحقیقات در مورد ناپدید شدن رابرت پیست، نوجوان اهل دس پلینز، منجر به دستگیری گیسی در ۲۱ دسامبر ۱۹۷۸ شد. محکومیت او برای سی و سه قتل (انجام شده توسط یک فرد) سپس بیشترین قتل در تاریخ حقوقی ایالات متحده بود. گیسی در ۱۳ مارس ۱۹۸۰ به اعدام محکوم شد. درمدت زمان انتظار محکومیت اعدام در کانون اصلاح و تربیت منارد، او بیشتر وقت خود را صرف نقاشی کشیدن می کرد. او نهایتاً در ۱۰ می ۱۹۹۴ در مرکز اصلاح و تربیت استیتویل با تزریق کشنده اعدام شد. اوایل زندگی. جان وین گیسی در شیکاگو، ایلینویز، در ۱۷ مارس ۱۹۴۲، دومین فرزند و تنها پسر جان استنلی گیسی بود. پدرش تعمیرکار ماشین و کهنه سرباز جنگ جهانی اول و مادرش خانه دار بود. گیسی تبار لهستانی و دانمارکی بود و خانواده اش کاتولیک بودند. پدربزرگ و مادربزرگ پدری او (که نام خانوادگی را «گاتزا» یا «گاکا» می نوشتند) از لهستان (در آن زمان بخشی از ایالت پروس آلمان) به ایالات متحده مهاجرت کرده بودند. دوران کودکی. گیسی با مادر و دو خواهرش صمیمی بود، اما رابطه مناسبی با پدرش نداشت، پدرش یک فرد الکلی بود که خانواده
اش را مورد آزار جسمی قرار می داد. پدرش او را تحقیر می کرد و معمولاً او را «خنگ و احمق» خطاب می کرد و او را به نحو نامناسبی با خواهرانش مقایسه می کرد. از اولین خاطرات گیسی این بود که پدرش او را با کمربند چرمی به دلیل به هم ریختن تصادفی اجزای موتور ماشینی که او مونتاژ کرده بود کتک زد. مادرش سعی کرد از پسرش در برابر آزار و اذیت پدرش محافظت کند، اما این حمایت مادر منجر به اتهاماتی مبنی بر اینکه او یک " دختر " و یک بچه لوس است که "احتمالاً هم جنسگرا خواهد بود، شد. با وجود این بدرفتاری، گیسی همچنان پدرش را دوست داشت، اما احساس می کرد که از نظر پدرش «هرگز به اندازه کافی خوب نیست». در سال ۱۹۴۹، به پدر گیسی اطلاع دادند که پسرش و پسر دیگری در حال نوازش جنسی با یک دختر جوان دستگیر شده بودند. پدرش به عنوان مجازات او را با کمربند شلاق زد. در همان سال، یک دوست خانوادگی و پیمانکار گاهی اوقات گیسی را در کامیونش مورد آزار و اذیت قرار می داد. گیسی هرگز در این مورد به پدرش نگفت، زیرا می ترسید پدرش او را سرزنش کند. گیسی کودکی چاق و غیر ورزشکار بود. به دلیل عارضه قلبی، به او گفته شد که از هر گونه ورزش در مدرسه اجتناب کند. در کلاس
چهارم، گیسی شروع به تجربه غش کردن کرد. او در مواردی به همین دلیل و همچنین در سال ۱۹۵۷ به دلیل ترکیدگی آپاندیس در بیمارستان بستری شد. گیسی بعدها تخمین زد که بین ۱۴ تا ۱۸ سالگی، تقریباً یک سال را در بیمارستان گذرانده است و کاهش نمرات خود را به کمبود مدرسه نسبت داد. پدرش مشکوک بود که این رفتارها تلاشی برای جلب همدردی و توجه بود و آشکارا پسرش را متهم به جعل این وضعیت در حالی که گیسی روی تخت بیمارستان دراز کشیده بود، کرد. اگرچه مادر، خواهران، و تعداد کمی از دوستان نزدیکش هرگز به بیماری او شک نکردند، وضعیت پزشکی گیسی هرگز به طور قطعی تشخیص داده نشد. یکی از دوستان گیسی در دبیرستان چندین مورد را به یاد آورد که پدرش بدون دلیل پسرش را مسخره یا کتک زده است. در یک مورد در سال ۱۹۵۷، او شاهد بود که پدر گیسی مست از زیرزمین خانه بیرون آمد و شروع به تحقیر او کرد، سپس پسرش را بدون هیچ دلیلی کتک زد. ریشه های شغلی. در سال ۱۹۶۰، در سن ۱۸ سالگی، گیسی وارد سیاست شد و به عنوان دستیار کاپیتان حوزه برای یکی از نامزدهای حزب دموکرات در همسایگی خود مشغول به کار شد. این منجر به انتقاد بیشتر از سوی پدرش شد که پسرش را متهم به " پتسی " کرد.
گیسی بعداً حدس زد که تصمیم او برای درگیر شدن در سیاست در واقع به دنبال پذیرش از سوی دیگران است که هرگز از پدرش دریافت نکرده است. در همان سالی که مشارکت سیاسی گیسی آغاز شد، پدرش برای او ماشین خرید. او سند خودرو را به نام خود نگه داشت تا زمانی که گیسی پرداخت اقساط آن را به پایان رساند. این پرداخت های ماهانه چندین سال طول کشید تا اقساط تکمیل شود. اگر گیسی به قولش عمل نمی کرد، پدرش کلیدهای خودرو را از او می گرفت. در سال ۱۹۶۲، گیسی پس از اینکه پدرش کلیدهای اصلی را از او گرفت، یک مجموعه کلید اضافی خریداری کرد. قتل تیموتی مک کوی. اولین قتل شناخته شده گیسی در ۳ ژانویه ۱۹۷۲ رخ داد. طبق گزارش بعدی گیسی، پس از یک مهمانی خانوادگی در غروب ۲ ژانویه، او تصمیم گرفت برای تماشای نمایشی از مجسمه های یخی در ساعات اولیه صبح روز بعد به مرکز مدنی در لوپ برود. او سپس یک نوجوان ۱۶ ساله به نام تیموتی جک مک کوی را از ترمینال اتوبوس Greyhound شیکاگو به داخل ماشین خود کشاند. مک کوی در حال سفر از میشیگان به اوماها، نبراسکا بود. گیسی مک کوی را به یک تور گشت و گذار در شیکاگو برد و سپس او را به خانه اش برد با این قول که می تواند شب را بگذرا
ند و او به موقع به ایستگاه برگردد تا بلیط اتوبوسش را بگیرد. قبل از شناسایی مک کوی، او در رسانه ها به عنوان «پسر اتوبوس گری هاند» شناخته می شد. گیسی ادعا کرد که صبح روز بعد زود از خواب بیدار شد و متوجه شد مک کوی در حالی که یک چاقوی آشپزخانه در دستش در درب اتاق خوابش ایستاده بود. سپس از تخت خود پرید و مک کوی هر دو دست را به نشانه تسلیم بالا برد، چاقو را به سمت بالا کج کرد و به طور تصادفی ساعد گیسی را برید. گیسی چاقو را از مچ مک کوی پیچاند، سرش را به دیوار اتاق خواب کوبید، او را با لگد به کمد لباسش زد و به سمتش رفت. مک کوی سپس لگدی به شکم گیسی زد و او را خم کرد، سپس گیسی مک کوی را گرفت و فریاد زد: «مادر به خطا! من تو را می کشم!» سپس مک کوی به زمین خواباند و در حالی که او را دراز می کرد، مکرراً به سینه اش ضربه زد. در حالی که مک کوی در حال مرگ بود، گیسی ادعا کرد که چاقو را در حمام شست، سپس به آشپزخانه خود رفت و یک کارتن تخم مرغ باز شده و یک تخته بیکن تکه تکه نشده را روی میز آشپزخانه خود دید. مک کوی نیز میز دو نفره را چیده بود. او به اتاق گیسی رفته بود تا او را بیدار کند در حالی که ناخودآگاه چاقوی آشپزخانه را در دس
ت داشت. گیسی مک کوی را در فضای خانه خود دفن کرد و بعداً قبر او را با یک لایه بتن پوشاند. گیسی در مصاحبه ای چند سال پس از دستگیری خود گفت که بلافاصله پس از کشتن مک کوی، او احساس "کاملاً تخلیه" می کرد، با این حال خاطرنشان کرد که در حالی که مک کوی را با چاقو می زد و به " غوغاها " و نفس نفس زدن او گوش می داد. یک ارگاسم بی حس کننده را تجربه کرد. وی افزود: آن زمان بود که فهمیدم مرگ نهایت هیجان است. قتل دوم. گیسی گفت که دومین باری که مرتکب قتل شد حدود ژانویه ۱۹۷۴ بود. این قربانی همچنان ناشناس باقی مانده است. گیسی او را خفه کرد و سپس جسد را قبل از دفن در کمد خود قرار داد. وی بعداً اظهار داشت که مایعات بدن از دهان و بینی مقتول نشت کرده و فرش او را لکه دار کرده است. در نتیجه، گیسی به طور مرتب پارچه های پارچه ای، لباس زیر خود قربانی یا یک جوراب را در دهان قربانیان بعدی پر می کرد تا از تکرار این نشتی جلوگیری کند. قتل جان بوتکوویچ. در ۳۱ ژوئیه ۱۹۷۵، جان بوتکوویچ، یک کارمند ۱۸ ساله PDM از لومبارد، ناپدید شد. ماشین بوتکوویچ در گوشه شریدان و لارنس پارک شده با کاپشن و کیف پولش در داخل و کلیدها هنوز بر روی ماشین بودند پیدا شد.
یک روز قبل از ناپدید شدن، بوتکوویچ با گیسی با حقوق معوقه دو هفته ای روبرو شده بود. پدر بوتکوویچ، یک مهاجر یوگسلاوی، با گیسی تماس گرفت، او ادعا کرد که از کمک به جستجوی پسرش خوشحال است اما متأسف است که بوتکوویچ «فرار کرده است». هنگامی که توسط پلیس مورد بازجویی قرار گرفت، گیسی گفت که بوتکوویچ و دو دوستش به خانه او آمدند و خواستار پرداخت حقوق عقب افتاده بودند، اما آنها به مصالحه دست یافتند و هر سه آنها را ترک کردند. در طول سه سال بعد، والدین بوتکوویچ بیش از ۱۰۰ بار با پلیس تماس گرفتند و از آنها خواستند که دربارهٔ گیسی بیشتر تحقیق کنند. گیسی بعداً اعتراف کرد که با بوتکوویچ در حال خروج از ماشینش در گوشه خیابان لارنس غربی روبرو شده و برای جلب توجه او دست تکان می دهد. به گفته گیسی، بوتکوویچ به ماشین خود نزدیک شد و گفت: «می خواهم با شما صحبت کنم.» گیسی بوتکوویچ را به ماشینش دعوت کرد، سپس او را به خانه اش دعوت کرد تا ظاهراً مشکل دستمزد عقب افتاده اش را حل کند. گیسی علاوه بر سالی که کارش گسترش یافت، اعتراف کرد که سال ۱۹۷۵ نیز زمانی بود که او شروع به افزایش دفعات سفرهای خود برای سکس با مردان جوان کرد. او اغلب از این سفر
ها به عنوان " کروز " یاد می کرد. گیسی بیشتر قتل های خود را بین سال های ۱۹۷۶ و ۱۹۷۸ انجام داد، زیرا پس از طلاق خود عمدتاً به تنهایی زندگی می کرد. او بعداً از این سال ها به عنوان «سال های سفر» یاد کرد. اگرچه گیسی اجتماعی و مدنی بود، چندین همسایه پس از طلاقش در سال ۱۹۷۶ متوجه تغییرات نامنظم در رفتار او شدند. این شامل دیدن او با مردان جوان، شنیدن آمدن یا خروج ماشینش در ساعات اولیه صبح، یا دیدن چراغ های خانه اش در ساعات اولیه روشن و خاموش می شود. یکی از همسایه ها بعداً به یاد آورد که برای چندین سال، صدای جیغ، فریاد و گریه های خفه کننده، او و پسرش را در ساعات اولیه صبح به طور مکرر از خواب بیدار می کرد. او تشخیص داد که صداها از خانه ای مجاور خانه آنها در خیابان سامردیل غربی منتشر می شود. ۱۹۷۶. یک ماه پس از قطعی شدن طلاق، گیسی، دارل سامسون ۱۸ ساله را ربود و به قتل رساند. او آخرین بار در آوریل ۶، ۱۹۷۶. زنده در شیکاگو دیده شد گیسی او را زیر اتاق ناهار خوری دفن کرد، با یک بخش از پارچه را در گلوی قرار داد. پنج هفته بعد، در بعدازظهر ۱۴ می، رندال رفت ۱۵ ساله در حالی که از دبیرستان سن به خانه می رفت ناپدید شد. ساعاتی پس از
ربودن رفت توسط گیسی، ساموئل استپلتون ۱۴ ساله در حالی که از آپارتمان خواهرش به خانه می رفت ناپدید شد. آنها با هم در فضای خانه دفن شدند، و بازرسان معتقدند هر دو قربانی در همان شب به قتل رسیدند. در ۳ ژوئن، گیسی یک نوجوان ۱۷ ساله به نام مایکل بونین را کشت. او هنگام سفر از شیکاگو به واکگان ناپدید شد. گیسی بونین را با بند خفه کرد و زیر اتاق خواب دفن کرد. ده روز بعد، گیسی به قتل جوانی به نام ویلیام کارول اقدام کرد. در ۵ آگوست، یک جوان ۱۶ ساله از مینه سوتا به نام جیمز هاکنسون آخرین بار با خانواده خود، احتمالاً از خانه گیسی، تماس گرفته است. هاکنسون بر اثر خفگی درگذشت. گمان می رود گیسی دو مرد ناشناس دیگر را بین اوت و اکتبر ۱۹۷۶ به قتل رسانده باشد. در ۲۴ اکتبر، گیسی دوستان نوجوان کنت پارکر و مایکل مارینو را ربود و کشت: این دو آخرین بار در بیرون رستورانی در خیابان کلارک در شیکاگو دیده شدند. دو روز بعد، یک کارگر ساختمانی ۱۹ ساله، ویلیام باندی، پس از اطلاع خانواده اش که قرار است در یک مهمانی شرکت کند، ناپدید شد. باندی بر اثر خفگی درگذشت. گیسی جسد را در زیر اتاق خواب اصلی خود دفن کرد. او ظاهراً برای گیسی کار کرده بود. دستگی
ری. گیسی پس از اطلاع از اینکه پلیس بقایای انسانی را در فضای خانه او پیدا کرده است و او اکنون با اتهام قتل مواجه خواهد شد، به افسران گفت که می خواهد هوا را پاک کند و افزود که از عصر گذشته می دانست دستگیری او اجتناب ناپذیر است. روی کاناپه دفتر وکالتش سپری کرده بود. در ساعات اولیه صبح ۲۲ دسامبر و در حضور وکلای خود، گیسی بیانیه ای رسمی ارائه کرد که در آن به قتل تقریباً ۳۰ مرد جوان اعتراف کرد - همه آنها با کمال میل وارد خانه او شده بودند. برخی از قربانیان با نام ذکر شدند، اما گیسی ادعا کرد که اکثر اسامی را نمی داند یا به خاطر نمی آورد. او ادعا کرد که همه آنها نوجوانان فراری یا روسپی مرد بودند که اکثر آنها را در فضای خانه خود دفن کرده بود. گیسی ادعا کرد که تنها پنج قبر قربانیان را در این مکان حفر کرده است و از کارمندانش (از جمله گریگوری گودزیک) خواسته است سنگرهای باقی مانده را حفر کنند تا «قبر در دسترس داشته باشد». یکی از قربانیان از دریاچه راند. دیگری بومی میشیگان بود. هنگامی که گواهینامه رانندگی صادر شده برای رابرت هاستن را نشان داد که در ملک او پیدا شده بود، گیسی ادعا کرد که او را نمی شناسد اما اعتراف کرد که این
گواهینامه در اختیار یکی از قربانیان او بوده است. در ژانویه ۱۹۷۹، او قصد داشت با پوشاندن کل فضا با بتن، اجساد را حتی بیشتر پنهان کند. وقتی از گیسی به طور خاص در مورد پیست سؤال شد، اعتراف کرد که او را در غروب ۱۱ دسامبر به خانه اش برده و خفه کرده است. او همچنین اعتراف کرد که در آن شب در کنار جسد پیست خوابیده است، قبل از اینکه جسد را در رودخانه دس پلینز در ساعات اولیه ۱۳ دسامبر از بین ببرد. در راه رفتن به پاسگاه پلیس، پس از دفع پیست، دچار یک حادثه رانندگی جزئی شده بود. وسیله نقلیه او از جاده پوشیده از یخ خارج شده بود و باید از محل خود یدک می کشید. گیسی با همراهی پلیس، وکلای خود و خواهر بزرگترش در ۲۳ دسامبر به پل I-55 رانده شد تا محل دقیقی را که در آن اعتراف کرد جسد رابرت پیست و چهار قربانی دیگر را به رودخانه دس پلینز انداخته است، مشخص کند. سپس گیسی را به خانه اش بردند و به او دستور دادند که کف گاراژ خود را با اسپری رنگ نارنجی علامت گذاری کند تا نشان دهد فردی را که ظاهراً در دفاع از خود کشته بود، که او را جان بوتکوویچ می نامید، کجا دفن کرده است. دادگاه. گیسی در ۶ فوریه ۱۹۸۰ به اتهام ۳۳ قتل به دادگاه آورده شد. او
در شهرستان کوک، ایلینوی، در برابر قاضی لوئیس گاریپو محاکمه شد. هیئت منصفه از راکفورد به دلیل پوشش مطبوعاتی قابل توجه در شهرستان کوک انتخاب شد. به درخواست وکیل مدافع خود، گیسی در سال قبل از محاکمه، بیش از سیصد ساعت را با پزشکان مرکز اصلاح و تربیت منارد در چستر گذراند. او آزمایش های روان شناختی مختلفی را در مقابل هیئتی متشکل از روان پزشکان انجام داد تا مشخص شود آیا او از نظر ذهنی برای محاکمه صلاحیت دارد یا خیر. گیسی تلاش کرد تا پزشکان را متقاعد کند که او دارای اختلال شخصیت چندگانه است. او مدعی شد که چهار شخصیت دارد: پیمانکار سخت کوش و مدنی، دلقک، سیاستمدار فعال و پلیسی به نام جک هانلی که از او به عنوان «جک بد» یاد می کند. زمانی که گیسی به پلیس اعتراف کرد، ادعا کرد که جنایات جک را که از همجنس گرایی متنفر بود و روسپی های مرد را «ضعف، احمق و پست» می نگریست، بازگو می کند. وکلای او تصمیم گرفتند که گیسی را به دلیل جنون نسبت به اتهامات علیه او بی گناه بدانند. با ارائه گیسی به عنوان یک شخصیت جکیل و هاید، دفاع چندین متخصص روان پزشکی را تشکیل داد که گیسی را بررسی کرده بودند. سه کارشناس روان پزشکی در محاکمه گیسی شهادت داد
ند که او را یک اسکیزوفرنی پارانوئید با شخصیت های متعدد تشخیص دادند. دادستان ها این پرونده را ارائه کردند که گیسی عاقل بود و کنترل کامل بر اعمال خود داشت. برای حمایت از این ادعا، آنها چندین شاهد برای شهادت به عمد از اقدامات گیسی و تلاش های او در زمان برای فرار از تشخیص آوردند. آن پزشکان ادعای پزشکان دفاعی مبنی بر چند شخصیتی بودن و جنون را رد کردند. کرام و روسی شهادت دادند که گیسی آنها را وادار کرده بود سنگرهای زهکشی حفر کنند و کیسه های آهک را در فضای خانه او پخش کنند. هر دو گفتند گیسی به طور دوره ای به آنها نگاه می کرد تا مطمئن شود که آنها و سایر کارمندان تحت نظارت از مکان های دقیقی که او علامت گذاری کرده بود منحرف نمی شوند. محکوم به اعدام. پس از محکومیت، گیسی به مرکز اصلاح و تربیت منارد منتقل شد، جایی که او به مدت ۱۴ سال در محکومیت اعدام باقی ماند. در ۱۵ فوریه ۱۹۸۳، هنری بریزبون، یکی از زندانیان محکوم به اعدام که به نام قاتل I-57 شناخته می شود، در حالی که گیسی در یک برنامه کاری داوطلبانه شرکت می کرد، با یک سیم تیز به قسمت بالای بازو گیسی ضربه زد. ویلیام جونز، دومین محکوم به اعدام مجروح در این حمله، با ضربه چا
قو سطحی به سرش آسیب دید. هر دو به دلیل جراحات در بیمارستان زندان تحت درمان قرار گرفتند. تجدید نظر. پس از زندانی شدن، گیسی کتاب های حقوقی متعددی خواند و درخواست های گسترده ای ارائه کرد، اگرچه در هیچ یک از آنها پیروز نشد. درخواست های او به موضوعاتی مانند اعتبار اولین حکم بازرسی صادر شده به پلیس دپلین در ۱۳ دسامبر ۱۹۷۸ و اعتراض او به دفاع از جنون وکلایش در دادگاهش مربوط می شد. گیسی همچنین مدعی شد که اگرچه او از پنج قتل (قتل مک کوی، بوتکوویچ، گودزیک، شیک و پیست) «مقداری اطلاعات» داشته است، اما ۲۸ قتل دیگر توسط کارمندانی انجام شده است که کلید خانه او را در زمانی که او به دلیل سفرهای کاری غایب بود، در دست داشتند. در اواسط سال ۱۹۸۴، دیوان عالی ایلینوی تأیید محکومیت گیسی و اعدام او توسط تزریق کشنده در ۱۴ را ابرام کرد. نوامبر دستور داد وکیل مدافع او، ریچارد کلینگ، استدلال کرد که گیسی در محاکمه سال ۱۹۸۰ وکیل حقوقی ناکارآمدی دریافت کرده است. اعدام. در صبح روز ۹ می ۱۹۹۴، گیسی از مرکز اصلاح و تربیت منارد به مرکز اصلاح و تربیت Stateville در کرست هیل منتقل شد تا اعدام شود. بعدازظهر آن روز به او اجازه داده شد با خانواده اش ی