Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د که می توان با اسکن آن ها شعر را با صدای خود شاعر شنید. برخی از اشعار متأخرتر این مجموعه، در زندان سروده شده است. شیدا محمدی، شاعر، غزل های ابتدایی بکتاش را نشان گر تسلط او بر اوزان عروضی و شعر کلاسیک می داند. مظاهر شهامت، شاعر، نیز زبان امروزین و بسامد بالای به کارگیری صفت و موصوف های نامأنوس را از ویژگی های آثار آزاد او در مجموعهٔ "مژه ها چشم هایم را بخیه کرده اند" ذکر کرده است. شهرنوش پارسی پور، نویسنده و منتقد، این دو مجموعه را تحت تأثیر اشعار بیژن نجدی می داند و مواردی مانند جان بخشی به اشیا و توجه به عرفان ذن را شاهدی بر این استقبال ذکر می کند؛ هرچند آن را تقلید نمی داند. منتقدانی نظیر هرمز شریفی، مجموعهٔ "پتک" را نقطهٔ حرکت بکتاش به سمت شعر تصویرگرا می دانند. علی رضا بهنام، شاعر و مترجم، این مجموعه را هرچند متعلق به جریان ساده نویسی می داند؛ اما اعتقاد دارد که اجرای قوی، تسلط بر زبان، تن زدن از تشکیل یک تصویر مرکزی و پیشبرد هم زمان چند تصویر (با وجود محافظه کاری شاعر در حوزهٔ زبان) از افتادن او در ورطهٔ ساده انگاری جلوگیری کرده و به موفقیت این مجموعه منجر شده است. مجموعهٔ "در میمون خودم پدربزرگم" نیز
در فضای جریان «ساده نویسی» است. دوری شاعر از ترفندهای زبانی و نزدیکی او به زبان روزمره در این مجموعه همراه با طنزی شاعرانه بوده است؛ هرچند این طنز در آثار اجتماعی-سیاسی او موفق تر است و گاهی متن شوخ و شنگ بکتاش به عقب نشینی شعر و شاعرانگی منجر شده است. مطرح ترین اثر این مجموعه، شعر بلندی به نام «فرشته خانم» و از زبان یک زن تن فروش است و در آن از ریتمی تند و عصبی و قافیه های درونی بسیار استفاده شده است که به قول حافظ موسوی، شاعر و منتقد، چکش وار بر سر خواننده یا شنونده فرود می آمد. علی رضا بهنام، معتقد است که «زبان این شعر از حالت اقتدارگرایی-که در شعر مردانه است-فاصله می گیرد و با شکستن کلمات و ایجاد تداعی های مختلف و گشتن به دُور موضوع به جای بیان مستقیم، لحن و حال و هوای زنانه را در شعرش ایجاد کرده است»؛ هرچند شوکا حسینی، شاعر و منتقد، اعتقاد دارد که اگرچه این شعر از آثار مهم فمینیستی معاصر است، این نقد بر آن وارد است که «در سطر پایانی آن، کارکرد ساخته شده نظام های عرفی، اجتماعی و دینی از زن را تعریف کرده است و می گوید زن باید پارسا، پاک دامن و فرشته باشد!» رضا عابد، منتقد، این شعر را دارای بینامتنیت با نما
یش نامه «"زن خوب ایالت سچوان"» برشت می داند و آن را «خلق اثری تازه بر ویرانه اثر برشت» برمی شمرد. در سال های میانی دههٔ هشتاد، نواری صوتی از «بکتاش آبتین» به نام «افیون» با آهنگ سازی «هومن گنجور» و تنظیم «ایرج همدمی» منتشر شد. سپس او سی دیِ بدون مجوزی شامل شعرخوانی هایش را با نام «موریانه ای با دندان های شیری» راهی بازار کرد. وی در مصاحبه هایش از چاپ مجموعه ای به نام «"تظاهرات یک نفره"»، شامل ۱۵ شعر بلند اجتماعی-سیاسی و نیز یک سی دی شامل دکلمهٔ ۲۵ شعر عاشقانه با صدای خودش و آهنگ سازی و تنظیم «مسعود اقبالی» خبر داده بود. او همچنین در زندان در حال نوشتن کتابی دربارهٔ معماری سنتی ایران بود که با مرگ ناگهانی اش این اثر، هرگز به پایان نرسید. فعالیت های سینمایی. آثار اولیه. آبتین ورود به عرصه سینما را در اوایل دهه ۱۳۸۰ و با بازیگری آغاز کرد. مریم یاوری، همسر او که در بسیاری از پروژه های سینمایی اش حضور داشته است، ورود آبتین به جهان سینما را به دلیل علاقه اش به محمدرضا یزدان پناه، رئیس سازمان منطقه آزاد کیش و نیز دوستی اش با فرشید ابراهیمی، طراح و فیلم بردار، می داند. او با فیلم کوتاهی به نام "کسوف" در سال ۱۳۸۵ فعال
یت در زمینه سینمای مستند را آغاز کرد؛ سپس در بهمن همان سال، فیلم کوتاه پرهزینه و داستانی ای به نام "میکا" را منتشر کرد که بازیگرانی همچون حامد کمیلی و لیلا زارع (که البته در آن زمان، چندان شناخته شده نبودند) در آن نقش ایفا کردند. آبتین سومین اثر سینمایی خود را در خرداد سال ۱۳۸۶ با نام "تُنگ شنی" ساخت که به ساختار جزیرهٔ کیش و چگونگی شکل گیری آن می پردازد. او در همان سال، ساخت فیلم مستند خود دربارهٔ زندگی منصور بنی مجیدی، شاعر آستارایی، با نام "رخنه در خواب" را آغاز کرد. نام این فیلم، برگرفته از نام یکی از مجموعه اشعار بنی مجیدی است که (پس از مرگ او مجوز نگرفت و هرگز چاپ نشد) به زندگی خصوصی، سوابق شعری و اجتماعی، آثار و همچنین زمان بستری بودن او در بیمارستان (به علت ابتلا به سرطان) می پردازد. آبتین در شهریور ۱۳۸۷، فیلم بعدی خود به نام "رؤیای نزدیک" را ساخت که به چگونگی شکل گیری جزیره کیش می پردازد. مستندهای داستانی. آبتین فیلم مستند نیمه بلند "پارک مارک" را در سال های ۱۳۸۸–۱۳۸۷ کارگردانی کرد. این فیلم دربارهٔ یک معتاد به کراک است که از صندوق های صدقات سرقت می کند. این فیلم در چهاردهمین جشن سینمای ایران برای به
ترین فیلم برداری، صدا، کارگردانی و تدوین، نامزد جایزه شد و توانست دیپلم افتخار بهترین صدابرداری را دریافت کند؛ این فیلم در جشنواره های خارجی ای همچون: تسالونیکی یونان و بازار بین المللی جشنواره کن نیز حضور داشت که از دیدگاه احمد زاهدی لنگرودی، منتقد، جایگاه او را به عنوان یک مستندساز حرفه ای تثبیت کرد. آبتین در سال ۱۳۸۹ مستندی ۴۲ دقیقه ای به نام "مُری زن می خواد" ساخت که به جشنواره های گوتنبرگ سوئد، روتردام هلند و بوستون راه یافت. این فیلم به مشکلات جنسی و مسئلهٔ ازدواج یک سرایدار میان سال به نام مرتضی محمودزاده می پردازد و کارگردان، بخش هایی از آن را به علت خاص بودن محتوا و فضای سنتی اصفهان-که باعث عدم همکاری مردم می شد-با کمک ۴۰ بازیگر بازسازی کرد؛ هرچند بازیگرانِ نقش اصلی و نقش های کلیدی، افراد حقیقی بودند. پرتره ها. بکتاش در سال ۱۳۹۰، ساختن فیلمی به نام "آنسور" با محوریت زندگی علیشاه مولوی را آغاز کرد؛ فیلمی با راوی ناشنوا که از دیدگاه آبتین، جنبه ای نمادین نیز دارد. "آنسور" به موضوع سانسور در ادبیات می پردازد که در واقع، همان واژهٔ سانسور است که حرف نخستش حذف شده است. فیلم در چند جشنوارهٔ فیلم مستند و یک
دانشگاه در آمریکا به نمایش درآمد؛ اما آبتین از نتیجه کار، ناراضی بود و در سال ۱۳۹۶ آن را با نام "کاملاً خصوصی برای آگاهی عموم" بازسازی کرد. او در سال ۱۳۹۱ چهار فیلم «۱۳ اکتبر ۱۹۳۷» (زندگی لوریس چکناواریان)، «شرح بی نهایت» (زندگی فرهاد فخرالدینی)، «مشق شب» (زندگی فخری ملک پور) و «همایون خرم» را ساخت، اما هیچ یک از فیلم ها جز «۱۳ اکتبر ۱۹۳۷» به نمایش عمومی درنیامدند. بکتاش نتوانست فیلم «شرح بی نهایت» را به علت عدم تأمین منابع مالی آنگونه که می خواست کامل کند، اما این فیلم که درون مایهٔ اصلی اش بر موسیقی کارهای فخرالدینی استوار است، خاطرات او و همسرش، حضورش در میان شاگردانش و بسیاری نکات مهم زندگی این هنرمند را دربرمی گیرد. «مشق شب» و «همایون خرم» نیز با توجه به محدودیت های تحمیلی آنگونه که کارگردان می خواست ساخته نشدند، هرچند با چرخیدن بر تم موسیقی و شخصیت، بازگوکننده خاطرات روزگار طلایی موسیقی ایران هستند. بکتاش سپس فیلم ۱۳ اکتبر ۱۹۳۷ را ساخت که در آن به زندگی سخت دوران کودکی لوریس چکناواریان پرداخته می شود. این فیلم اگرچه توانست جایزهٔ بهترین فیلم بلند پرتره را در «ششمین جشنواره سینما حقیقت» کسب کند، اما هرگ
ز مجوز اکران عمومی پیدا نکرد و درنهایت توسط سایت «هاشور» به صورت اینترنتی نمایش داده شد. آبتین در سال ۱۳۹۴ بلندترین مستند خود با نام «نادر» را ساخت که مستندی در مورد زندگی «نادر صنعانی»، معروف به پدر سنگ ایران، است. این فیلم که به تحقیقات صنعانی پیرامون سنگ های ایرانی می پردازد ازلحاظ ساختاری به آثار شخصی آبتین شباهت دارد. او در سال ۱۳۹۷ ساخت فیلمی به نام «رنگ پاشیدن بر هیچ» را آغاز می کند که به زندگی شاعر اصفهانی «حسن صفدری» می پردازد. این فیلم نیمه تمام می ماند و به مرحله تدوین نمی رسد. درونمایهٔ این مستند، تفاوت ظاهر پرهیاهوی صفدری در تضاد با تنهایی عمیق درون او است. در آن سال ها ممنوع الفعالیت بودن آبتین او را به سمت ساخت مستندهای صنعتی و تبلیغاتی (نظیر تبلیغ شرکت هواپیمایی قشم) می برد. وی همچنین طی سال های ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۰، سه مستند پرتره از اعضای کانون نویسندگان یعنی فریبرز رئیس دانا، ناصر زرافشان و علی اکبر معصوم بیگی ساخت که دو فیلم آخر، پس از مرگ او به نمایش درآمدند. از ویژگی های مشترک این سه فیلم، می توان به اهمیت تاریخی آن ها و همچنین ساخته شدن با کمترین عوامل و امکانات اشاره کرد. آخرین ساختهٔ وی، سلف
پرتره ای با نام «موریانه ای با دندان های شیری» بود که شاید شخصی ترین اثر آبتین باشد. فیلمی که فاصلهٔ کوتاه قرنطینهٔ کرونا در جزیرهٔ کیش (به دور از همسرش) تا زندانی شدن او را دربرمی گیرد. این فیلم توانست درحالی که حدوداً ۱۰ ماه از زندانی شدن آبتین می گذشت، در دوازدهمین جشن مستقل سینمای مستند ایران دیپلم افتخار بهترین کارگردانی فیلم مستند نیمه بلند را کسب کند. آبتین ساخت فیلم مستند "تو مصطفایی" (گل یا پوچ) و مستندی پیرامون کانون نویسندگان ایران را آغاز کرده بود که با زندانی شدن و مرگ او نیمه تمام ماند. نقدها و نظرات. مریم یاوری، سبک مستندسازی آبتین را ترکیبی بین شعر و تئاتر می داند و محبوبه موسوی، داستان نویس، اعتقاد دارد که «نگاه حسی بکتاش به جهان بر نمای واقع گرایانه مستندهایش رنگ می پاشید.» داریوش معمار، روزنامه نگار، نیز اعتقاد دارد که «فیلم های بکتاش آبتین وابسته به همان شرایط روحی و حس آمیزی در درک تصاویر و زمان و جریان زندگی بودند که در شعرهایش وجود داشت»؛ اما شاهین کربلایی طاهر، کارگردان و منتقد سینما، با دیدگاهی متفاوت، بیان می کند که «اولین موضوع جالب توجه در فیلم های بکتاش، ناهمگونیِ چیدمان تصویری (ص
داییِ) آثار اوست با آنچه سینمای شاعرانه می دانیم. در هیچ یک از آثار او با تصاویر آبستره، حرکات یا نماهای عجیب و غریب دوربین، صداهای نامأنوس و در یک کلام «قرتی بازی» روبه رو نمی شویم.» محمد رسول اف، کارگردان سینما، آثار آبتین را دارای فراز و نشیب دانسته؛ اما تجربه گرایی و جسارت او را مهم ترین عنصر این آثار برمی شمرد. منتقدان گوناگونی، صدابرداری پارک مارک را-که برنده دیپلم افتخار صدابرداری جشن سینما شد-ستوده اند. احمد زاهدی لنگرودی، مستندساز و روزنامه نگار، اعتقاد دارد که تصویر و صدابرداری خیابانی فیلم-که بسیاری از لحظاتش در شب می گذرد-از نمونه های فنی موفق تاریخ سینمای مستند ایران است. یزدان سلحشور، منتقد، در این باره می گوید: «صدا شخصیت اصلی فیلم است و حضور یک حرفه ای تمام عیار در حوزه صدابرداری، جان مایه اثر را زیر پوشش گارانتی خود دارد. کاربرد صدا در فیلم نیز دارای همان اهمیتی است که در آثار موج نو و نسخهٔ آمریکایی این موج یعنی سینمای جارموش شاهد بوده ایم.» منتقدانی همچون: محبوبه موسوی و مهرداد خامنه ای فیلم های پرترهٔ کانون نویسندگان را به موفقیت آثار گذشتهٔ کارگردان نمی دانند و آن را «یک بیانیهٔ طولانی سی
اسی»، «گزارش و مونولوگی گاه طولانی» و «رپرتاژ تلویزیونی» نامیده اند؛ هرچند محمد رسول اف، این آثار را تجربه های تازه، و احمد زاهدی لنگرودی نیز آن ها را نویددهندهٔ استعدادی درخشان در عرصهٔ سینمای مستند می نامد. علی اکبر معصوم بیگی نیز با بیان مشکلات کارگردان در زمان ساخت این فیلم ها، حکم قطعی زندان او و همچنین تنگناهای مالی، این آثار را قابل دفاع می داند و با آثار متأخر ژان لوک گدار مقایسه می کند. فعالیت های دیگر. آبتین در زمینه طنز و هجو نیز فعال بود و دفتری از هجویات داشت که تا به امروز منتشر نشده است. او مدتی با منطقه آزاد کیش همکاری و در آنجا جلسات ادبی برگزار می کرد. وی به عنوان دبیر انجمن شاعران کیش، در ابتدای دهه ۸۰، جلسه های شعر و داستان این جزیره را با حضور شاعران و نویسندگان مطرح برگزار کرد و بعدها نیز محفلی به نام «پاتوق شعر و داستان کیش» ایجاد کرد. بکتاش همچنین با همراهی علیشاه مولوی و تعدادی از شاعران، «جریان شاعران سراسر ایران» را ایجاد کرد. این جریان ابتدا در سال های ابتداییِ پس از انقلاب و در زمانی که علیشاه مولوی سردبیر نشریه نافه بود ایجاد شد و هدف آن، حمایت از شاعران شهرستانی در مقابل دیگر نش
ریاتی بود که تنها به شاعران مرکزنشین توجه می کردند. بعدها این جریان به «تشکل شاعران مستقل ایران» تغییر نام داد و با هماهنگی ۱۸ هیئت تحریریه در سرتاسر ایران با مجلاتی نظیر «دال» به فعالیت خود ادامه داد. او در سال های زندان به تشکیل «کمیسیون فرهنگی زندان» دست زد؛ بیش از ۷۰۰ کتاب به کتابخانه این زندان اضافه کرد و جلساتی را برای آموزش خطاطی، شعر، داستان و زبان های خارجی ایجاد کرد. فعالیت های اجتماعی و سیاسی. در جنبش سبز. بکتاش آبتین در سال ۱۳۸۸ در اعتراضات خیابانی جنبش سبز، به دست مأموران امنیتی مورد ضرب وشتم قرار گرفت و به علت شدت جراحات، در بیمارستان و سپس در خانه چند ماه بستری شد. بنا به گزارشی که کانون نویسندگان ایران منتشر کرده است، ضربه ای که به سر او وارد شد، باعث به کما رفتن او شد. آبتین دراین باره گفته بود: «مأموران امنیتی در یکی از آن تظاهرات به من با چاقو حمله کردند و جمجمه ام شکست و بلافاصله به بیمارستان فیروزگر منتقل شدم و پس از آن هم حدود یک سال در خانه بستری بودم. آن روز، من مثل بقیه شهروندان در خیابان بودم و برای گرفتن عکس یا فیلم نرفته بودم.» عضویت در کانون نویسندگان. بکتاش از سال ۱۳۸۷ برای عضویت
در کانون نویسندگان ایران اقدام کرده بود و در سال ۱۳۸۹ به طور رسمی به عضویت آن درآمد. آبتین همواره عضویت در کانون نویسندگان را نقطه عطف زندگی خود می دانست و زندگی اش را به دوره های پیش و پس از آشنایی و همکاری با کانون نویسندگان ایران تقسیم کرده بود. او در این باره گفته بود: «واقعاً کانون نویسندگان ایران به من هویت داد. به من آموخت که آزادی چیه، آزادی خواهی چیه…، ما برای چی دور هم جمع می شویم…، از چه چیزی حرف می زنیم…، چه چیزی می خواهیم…» در سال ۱۳۹۱، بعد از به زندان افتادن منشی آن زمان کانون یعنی منیژه نجم عراقی، بکتاش آبتین از سوی هیئت دبیران کانون به جای او انتخاب شد. او همچنین در شهریور ۱۳۹۳ در انتخابات مجمع عمومی کانون به عضویت هیئت دبیران آن درآمد؛ در انتخابات شهریور ۱۳۹۴ با بیشترین آرای انتخاباتی به فعالیت خود ادامه داد و در ۱۸ بهمن ۱۳۹۶ به عنوان «بازرس کانون» انتخاب شد. او در سال های عضویت خود در کانون، بسیاری از بیانیه ها و همچنین کتاب های کانون نویسندگان، از جمله، کتاب «پنجاه سال کانون نویسندگان ایران» را منتشر کرد که بعدها به دلیل انتشار آن ها به زندان افتاد. فعالیت بکتاش آبتین در کانون نویسندگان بر
ای او پیامدهای حقوقی داشت. او در اردیبهشت ۱۳۹۴ به کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران اطلاع داد که «در سه روز متوالی از تاریخ ششم تا هشتم اردیبهشت ماه برای فیلم ها، عضویتش در کانون نویسندگان و شرکت در اعتراضات خیابانی سال ۸۸» بازجویی شده است. مأموران وزارت اطلاعات منزل او را تفتیش کردند و آثارش ممنوع اعلام شد. این پرونده به مدت سه سال در دادسرای فرهنگ و رسانه باز بود تا اینکه در آبان ۱۳۹۷ او با کیوان باژن و رضا خندان مهابادی به شعبه ۷ دادسرای اوین احضار شده و اتهام تبلیغ علیه نظام به او تفهیم شد. سه ماه بعد پس از احضار مجدد، سه اتهام «تبلیغ علیه نظام»، «اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی» و «تشویق بانوان کشور به فساد و فحشا» به او تفهیم شد. محکومیت. پیش زمینه. در ۱۲ آذر ۱۳۹۵ در هجدهمین مراسم یادبود جانباختگان قتل های زنجیره ای، بکتاش آبتین و تعداد زیادی از مردم، هنرمندان و فعالان سیاسی در کنار آرامگاه محمد مختاری و محمدجعفر پوینده در امام زاده طاهر کرج حاضر شدند. به گفتهٔ رضا خندان مهابادی، نیروهای امنیتی، صبح همان روز با چند تن از اعضای کانون نویسندگان، تماس گرفته و به آن ها گفته بودند که نباید این بر
نامه برگزار شود؛ این مراسم با مداخلهٔ نیروهای انتظامی و لباس شخصی به خشونت کشیده شد و جمعی از حاضران، از جمله، بکتاش آبتین و مزدک زرافشان (فرزند ناصر زرافشان) مورد ضرب وشتم قرار گرفته و بازداشت شدند. دو روز پس از آن، بکتاش با قرار کفالت آزاد شد؛ اما پرونده ای با اتهام «تجمع غیرقانونی» و «ضرب و شتم نیروی انتظامی» از طرف دادگاه انقلاب کرج علیه او تشکیل شد. در ۲۷ دیِ همان سال، وی دوباره احضار و اتهام تبلیغ علیه نظام به او تفهیم شد. مصداق این اتهام جدید، انتشار عکس صورت مجروح مزدک زرافشان پس از ضرب و جرح به دست مأموران امنیتی توسط بکتاش در صفحهٔ اینستاگرامش بود. او با سپردن وثیقه، موقتاً آزاد شد تا سرانجام در خرداد ۱۳۹۶، حکم این پرونده از سوی دادگاه انقلاب کرج به وی ابلاغ شد. او توسط شعبه ۲ دادگاه انقلاب کرج، به سه ماه کار اجباری خدماتی در بهزیستی (بدل از یک سال حبس تعزیری) و جریمه نقدی محکوم شد. بکتاش این حکم را نپذیرفت و گفت «من این حکم را قبول ندارم. اصولاً محاکمه هیچ کس را به دلیل ابراز نظر و عقیده اش قبول ندارم؛ برای همین هم عضو کانون نویسندگان شده ام. مدافع آزادی بیان، بی هیچ حصر و استثنا هستم و این فشارها
در عزم من برای مبارزه با سانسور، خللی وارد نمی کند. من به حکم صادر شده اعتراض می کنم.» کانون نویسندگان نیز با انتشار بیانیه ای در ۳۰ خرداد ۱۳۹۷، حکم کار اجباری برای یک هنرمند را محکوم کرد، آن را «از نوآوری های دستگاه قضایی برای متهمان سیاسی» دانست که «در آن، ذره ای عدالت وجود ندارد» و خواستار لغو این حکم شد. درنهایت در شهریور ماه ۹۷، دادگاه تجدیدنظر حکم وی را به پرداخت پنج میلیون تومان جریمه نقدی تقلیل داد. احضار. به گزارش دویچه وله فارسی، در اردیبهشت ۱۳۹۴ مأموران وزارت اطلاعات ضمن بازداشت او در خانه اش، بیش از دو هزار قلم فیلم، عکس های خانوادگی، موبایل، لپ تاپ و اسناد کانون نویسندگان ایران را با خود بردند. رضا خندان مهابادی و کیوان باژن نیز یک هفته بعد از آن احضار شدند. با آنکه این پرونده در شعبهٔ ۱۲ دادسرای فرهنگ و رسانه باز شده بود، پس از گذشت سه سال، در ۹ مرداد سال ۱۳۹۷ این سه نویسنده به شعبه ۷ دادسرای اوین احضار شده و به دلیل جمع آوری و انتشار کتاب چهار جلدی «پنجاه سال کانون نویسندگان ایران» - که اثری پژوهشی بود - با عنوان «تبلیغ علیه نظام» تفهیم اتهام شدند و قاضی قرار کفالت را به وثیقه تبدیل کرد. آن ها
یک بار دیگر در ۱۲ آبانِ همان سال، با شکایت وزارت اطلاعات و در زمان وزارت محمود علوی، به شعبه ۷ دادسرای اوین احضار شدند و دو عنوان اتهامی جدید «اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی» و «تشویق بانوان کشور به فساد و فحشا» به پروندهٔ آن ها اضافه شد. همچنین میزان وثیقهٔ آن ها دوبَرابر افزایش یافت. بکتاش آبتین پس از برگزاری دادگاه، در مصاحبه با رادیو فردا دربارهٔ علت اتهام «تشویق بانوان کشور به فساد و فحشا» گفت که برای این اتهام، دلیلی ارائه نشد؛ اما احتمالاً «پایهٔ آن باید بیانیه های کانون نویسندگان ایران در دفاع از حرکت دختران خیابان انقلاب و روز جهانی زن باشد». کانون نویسندگان ایران با انتشار بیانیه ای این اتهام ها را پرونده سازی نامید و خواستار مختومه شدن این پرونده و دیگر پرونده های مشابه شد. همچنین حدود ۷۰۰ نفر از هنرمندان و فعالان اجتماعی در بیانیه ای گروهی، انتساب «تشویق بانوان کشور به فساد و فحشا» به این هنرمندان را از آن دست اتهام های جدیدی دانستند که سابقه اش را تنها در نظام دادرسی دیوان بلخ می توان سراغ گرفت. محاکمه. بکتاش آبتین به همراه کیوان باژن و رضا خندان مهابادی در ۲ بهمن ۱۳۹۷ به شعبه ۲۸ دادگ
اه انقلاب احضار شد. قاضی مقیسه با رد کردن وکلای متهمان، ناصر زرافشان و راضیه زیدی، گفت که «متهمان خود می توانند از خودشان دفاع کنند» و حق آن ها برای برخورداری از وکیل را نقض کرده و مبلغ وثیقه را به ده برابر افزایش داد. در روز محاکمه، ۷ اردیبهشت ۱۳۹۸، جمعی از اعضای کانون به نشانه اعتراض در مقابل دادگاه انقلاب تجمع کردند. در این جلسه، اتهام هایی همچون: «اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت ملی» و «تبلیغ علیه نظام» مطرح شد که مصادیق آن را کتاب های کانون نویسندگان، از جمله، کتاب «پنجاه سال کانون نویسندگان ایران»، بیانیه های کانون نویسندگان و نیز یادداشت ها و مطالب منتشر شده در صفحات شخصی بکتاش دانسته بودند. رای دادگاه. شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب درنهایت، در ۲۵ اردیبهشت ۱۳۹۸ حکم خود را مبنی بر شش سال زندان تعزیری برای بکتاش آبتین صادر کرد که یک سال آن، به دلیل اتهام «تبلیغ علیه نظام» و شش سال آن نیز به خاطر اتهام «اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت کشور» بود. پس از صدور این حکم، بسیاری از فعالیت های ادبی بکتاش، تحت فشار نهادهای امنیتی محدود شد به طوری که حتی جلسه «حبسیه سرایی در شعر کهن و مدرن» در خرداد ۱۳۹۸ - که
قرار بود بکتاش آبتین در آن شعرخوانی کند - با تماس تلفنی مسئول یک نهاد امنیتی لغو شد. در ۵ مرداد ۱۳۹۸ کانون نویسندگان اعلام کرد که پروندهٔ بکتاش آبتین و دو عضو دیگر کانون به شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر فرستاده شده است. سرانجام در ۷ دی ۱۳۹۸، شعبه ۳۶ دادگاه تجدیدنظر به ریاست قاضی زرگر، حکم ۶ سال زندان بکتاش آبتین را عیناً تأیید کرد. این دادگاه بدون دعوت از بکتاش و وکلای او برگزار شد. در روز ۲۰ اسفند ۱۳۹۸، شعبهٔ یک اجرای احکام دادسرای شهید مقدس، بکتاش را برای تحمل دوران محکومیت خود فراخواند؛ اما به دلیل هم زمانی با بحران شیوع کرونا در ایران، اجرای این حکم به تعویق افتاد تا سرانجام در روز ۵ مهر ۱۳۹۹، بکتاش آبتین به همراه رضا خندان مهابادی و کیوان باژن پس از مراجعه به دادسرای شهید مقدس به زندان اوین منتقل شدند. تعدادی از شاعران، نویسندگان و دوستداران آن ها از صبح همان روز در اعتراض به اجرای حکم این سه نویسنده، در مقابل زندان اوین جمع شدند و تا لحظه بدرقه آن ها در آن جا حضور داشتند. واکنش ها. انجمن جهانی قلم (پِن) در ۱۴ اردیبهشت ۱۳۹۸ در بیانیه ای محاکمهٔ بکتاش آبتین و دو نویسنده دیگر را محکوم و اعلام کرد. کانون نویسندگ
ان نیز در ابتدا در واکنش به حکم دادگاه بدوی، در بیانیه ای «دلایل» و «مستندات» حکم را نامربوط دانست؛ سپس با انتشار بیانیه ای در ۱۰ دی ۱۳۹۸ به حکم دادگاه تجدیدنظر اعتراض کرد و «از تمام نهادهای فرهنگی و انسان های آزادی خواه و مدافعان آزادی بیان خواست که نسبت به این احکام ظالمانه اعتراض کنند و خواهان لغو آن گردند.» ۵۴ نفر از نویسندگان و هنرمندان مطرح، از جمله: بابک احمدی، علی باباچاهی، اسفندیار منفردزاده، جعفر پناهی و بهرام بیضایی، ضمن محکوم کردن این احکام، آن را «نشانی دیگر از افزایش تهدید و فشار بر اهل قلم» دانستند. همچنین بیش از ۹۰۰ نویسنده، مترجم و شاعر هم نامه ای سرگشاده به مقامات اجرایی و قضایی کشور نوشتند و این احکام را «ناروا و آزادی کُش» و «لطمه ای گران به حقوق اساسی فرد فرد ملّت ایران» خواندند و خواستند که فوراً و بدون قید و شرط از این سه نفر رفع اتهام شود. در ۲۸ مرداد ۱۳۹۸، یسپر بنگتسون، رئیس انجمن قلم سوئد، یک روز قبل از سفر محمدجواد ظریف (وزیر امور خارجهٔ ایران) به سوئد، در نامه ای سرگشاده به وزیر امور خارجهٔ سوئد، در دستور کار قرار گرفتن «وضعیت وخیم و بحرانی حقوق بشر در ایران» و وضعیت «بکتاش آبتین»
و چهار زندانی دیگر به نام های نسرین ستوده، نرگس محمدی، رضا خندان مهابادی و کیوان باژن را درخواست کرد. در ۱۲ مهر ۱۳۹۸ نیز یک «عصر شعر» تقدیم به بکتاش آبتین برگزار شد که در آن افرادی همچون: حافظ موسوی، عنایت سمیعی و فریبرز رئیس دانا سخنرانی کرده و تعدادی از شاعران جوان به یاد بکتاش شعرخوانی کردند. یک روز پس از زندانی شدن آبتین و دو نویسنده دیگر، کانون نویسندگان طی بیانیه ای خواستار آزادی بی قید و شرط این سه نفر شد. در ۲۱ مهر ۱۳۹۹ انجمن قلم استرالیا با انتشار بیانیه ای خواستار آزادی بی درنگ آبتین و دو نویسنده زندانی دیگر و همچنین اقدام فوری در جهت نگارش نامه ای به سفیر ایران در استرالیا شد. در ۵ آبان ۱۳۹۹ تعدادی از استادان دانشگاه و نویسندگان نظیر یرواند آبراهامیان، داریوش آشوری، بابک احمدی، منیرو روانی پور، فرج سرکوهی، مراد فرهادپور و آذر نفیسی نامه ای خطاب به انجمن جهانی قلم و سازمان های مدافع حقوق بشر امضا کردند و از این نهادها خواستند که با تمامی امکانات خود برای آزادی فوری بکتاش و سه زندانی سیاسی دیگر اقدام کنند. در ۱۱ آبان ۱۳۹۹ انجمن جهانی قلم با ارائه چند راهکار از ۱۵۰ شعبه خود در ۱۰۰ کشور خواست که برای ل
غو حکم های زندان بکتاش آبتین و دو نویسنده دیگر زندانی اقدام کنند این انجمن درخواست کرد که شعباتش در کشورهای مختلف نامه هایی را خطاب به حسن روحانی، رئیس جمهور وقت ایران، و ابراهیم رئیسی، رئیس قوه قضائیه در آن زمان، ارسال کنند و خواستار آزادی فوری و بی قید و شرط این سه هنرمند شوند. در ۲۲ آذر ۱۳۹۹ بیش از ۱۳۰۰ نفر از هنرمندان، شاعران و نویسندگان ایرانی همچون: جعفر پناهی، علی باباچاهی، احمد پوری و نیلوفر بیضایی با انتشار بیانیه ای به حکم زندان بکتاش آبتین و دو نویسنده دیگر اعتراض کردند. در ۶ مهر ۱۴۰۰ انجمن قلم آمریکا فراخوانی با امضای ۶۰ نویسنده، روزنامه نگار و هنرمند نظیر مریل استریپ، پل استر، اورهان پاموک، مارگارت اتوود، خالد حسینی، تام استاپارد و آریل دورفمان منتشر کرد که از حکومت ایران خواسته بودند بکتاش آبتین، کیوان باژن و رضا خندان مهابادی را - که به تازگی برنده جایزه «آزادی برای نوشتن» شده بودند - آزاد کند. دوران زندان. او در بند هشت زندان اوین - که به نام «تبعیدگاه اوین» شناخته می شود - با افرادی همچون: اسماعیل عبدی، امیرسالار داودی، نصرالله لشنی، کیوان صمیمی، بهنام محجوبی، مصطفی خسروی بابادی، رضا خندان مه
ابادی، کیوان باژن و در ماه های آخر نیز با آرش گنجی هم بند بود. بنا به نظر کانون نویسندگان ایران، بکتاش با کمک آن ها در پاییز ۱۳۹۹ چهار کمیسیون فرهنگی، پزشکی، پشتیبانی و ورزشی را ایجاد کرد که نتایج آن، تهیه صدها کتاب برای بند، افزایش زمان استفاده از کتابخانه، آموزش خطاطی، شعر، داستان، زبان و مواردی از این دست بود. بکتاش در اواخر آذر ۱۳۹۹ از داخل زندان، پیام صوتی سه دقیقه ای فرستاد که در آن به مسائلی نظیر اعمال فشار از سوی مأموران امنیتی، مشکلات دسترسی به تلفن عمومی و عدم نظارت بر فروشگاه زندان اوین اشاره داشت و نیز گفت که از همبندانش برای مرخصی گرفتن یا آزادی مشروط، توبه نامه و تعهدنامه گرفته می شود. او در اعتراض به تبعید اسماعیل عبدی، به همراه امیرسالار داودی از ۲۷ اسفند ۱۳۹۹ اعتصاب غذا کرد و سپس زندانیان دیگری به آن ها پیوستند. درنهایت، آن ها در پی درخواست اسماعیل عبدی در ۳ فروردین ۱۴۰۰ به اعتصاب غذایشان پایان دادند. بکتاش روز سه شنبه ۸ تیر ۱۴۰۰، به بازپرسی شعبه ۴ دادسرای اوین احضار شد. این احضار در ارتباط با انتشار خبر ابتلای او به کرونا در زندان بود. او سرانجام در ۱۷ شهریور ۱۴۰۰ برای اولین بار به دلیل تشدی
د بیماری پدر به مرخصیِ ۵ روزه آمد و با آنکه پزشکان از وجود یک کیست در بیضه اش خبر داده بودند، فرصت نشد که درمانش را پیگیری کند. جایزه جهانی آزادی قلم. در ۲۵ شهریور ۱۴۰۰، انجمن قلم آمریکا اعلام کرد که جایزه «آزادی قلم» سال ۲۰۲۱ را به بکتاش آبتین، رضا خندان مهابادی و کیوان باژن اهدا خواهد کرد و آن ها را نویسندگانی نامید «که نه تنها برای ارائهٔ آثار و ایده های خود، بلکه برای زندگیِ بدون ترس و همراه با فداکاری بی حد و حصر در خدمت آزادی هایی بوده اند که پشتوانهٔ اندیشه آزاد، هنر، فرهنگ و خلاقیت هستند.» این جایزه در ۱۴ مهر ۱۴۰۰ رسماً اعطا شد و این سه نویسنده در پیامی که از زندان نوشته بودند، جایزه را به «تمام افراد سرکوب شدهٔ ایران و دیگر مناطق جهان» تقدیم کردند. بیماری. بکتاش آبتین در مدتی که دوران حبس خود را در زندان اوین می گذارند، دو بار به ویروس کرونا مبتلا شد؛ اولین بار، خبرگزاری هرانا در ۱۵ فروردین ۱۴۰۰ ابتلای او به کرونا را تأیید کرد و گفت که هیچ امکانات و تمهیدات پیشگیرانه ای وجود نداشته و سالن هواخوری تمام سالن های بند ۸ زندان اوین مشترک است. درنهایت به جای مرخصی استعلاجی یا انتقال به بیمارستان، او را قبل