Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فرانسوی را در خیابان لیتل بورک شماره ۷۶ تأسیس کرد تا به اروپایی های مستعمره ای که به آنجا می آمدند و بیلیارد بازی می کردند، خدمت کند. بعداً در یک سرمایه گذاری ناموفق یک فروشگاه آذوقه در جیم کرو منطقه ای از میدان طلا باز کرد. سفرهای آخر و درگذشت. فاوچری در سال ۱۸۵۹ استرالیا را به مقصد مانیل ترک کرد و در سال ۱۸۶۰ دولت فرانسه ۱۰۰۰ فرانک دیگر به او اعطا کرد تا به عنوان عکاس و خبرنگار جنگ به یک هیئت اعزامی نظامی در چین بپیوندد. از ژوئیه تا نوامبر ۱۸۶۰ او در چین بود و گزارش های منظمی را به فرانسه می فرستاد. فاوچری در حالی که در چین بود بیمار شد و در یوکوهاما، ژاپن، احتمالاً به دلیل گاستریت و اسهال خونی، در ۲۷ آوریل ۱۸۶۱ درگذشت. او در گورستان عمومی خارجی یوکوهاما به خاک سپرده شد. نگارخانه. این عکس ها توسط فاوچری و ریچارد دینتری گرفته شده است.
خانواده زبان اشاره آلمانی یک خانواده زبانی کوچک اشاره است که زبان اشاره آلمانی، زبان اشاره لهستانی و احتمالاً زبان اشاره اسرائیلی را در بر می گیرد. آخری از زبان اشاره اتریشی تأثیرات فراوانی پذیرفته است که به این خانواده ربطی ندارد و بدین ترتیب نمی توان تبار آن را به راحتی مشخص کرد.
کشتارهای لیپایا به مجموعه ای از اعدام های دسته جمعی، بسیاری از آن ها علنی یا نیمه علنی، درون و در نزدیکی شهر لیپایا (به آلمانی: "Libau")، گفته می شود که در ساحل غربی لتونی در سال ۱۹۴۱ پس از اشغال لتونی توسط آلمان رخ دادند. عاملان اصلی این کشتارها تشکیلات آینزاتس گروپن، اس دی، اوردنونگس پولیتزای یا اورپو و نیروهای کمکی پلیس و شبه نظامی لتونی بودند. سربازان ورماخت و پرسنل نیروی دریایی آلمان نیز در جریان تیراندازی ها حضور داشتند. علاوه بر یهودیان، آلمانی ها و همدستان لتونیایی آنها کولی ها، کمونیست ها، بیماران روانی، و افراد به اصطلاح «گروگان» را نیز کشتند. برخلاف اکثر کشتارهای هولوکاست در لتونی، کشتارها در لیپایا در مکان های باز و به شکل آشکارا انجام شدند. حدود ۵۰۰۰ از ۵٬۷۰۰ یهودی زندانی شده در لیپایا، اکثراً در سال ۱۹۴۱، تیرباران شدند. این کشتارها در مکان های مختلف درون و بیرون از شهر از جمله پارک راینیس در مرکز شهر و مناطق نزدیک بندر، استادیوم المپیک و فانوس دریایی رخ دادند. بزرگترین کشتار، شامل ۲۷۳۱ یهودی و ۲۳ کمونیست، در تپه های شنی اطراف شهرک اشکده، در شمال مرکز شهر رخ داد. این کشتار که در زمینی آموزشی رهاش
ده از ارتش لتونی رخ داد، توسط نیروهای آلمانی و همدستانشان از ۱۵ تا ۱۷ دسامبر سال ۱۹۴۱ صورت گرفت. به جز مورد ریگا، دربارهٔ کشته شدن یهودیان لیپایا بیش از هر شهر دیگری در لتونی اطلاعات در دست است. پیشینه. آلمانی ها به لیپایا به دیده شهری با اهمیت استراتژیک نگاه می کردند. این شهر پایگاه نیروی دریایی بود و بندرگاهی بین المللی داشت. از این روی، گمان بر این می رفت که جمعیت محلی رویکرد گرمی به کمونیسم داشته باشند. ارتش آلمان تصرف شهر در نخستین روز حمله به لتونی (یکشنبه ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱) را در برنامه خود داشت. حمله به لیپایا توسط واحد پیاده نظام ۲۹۱ام صورت گرفت. آن ها با مقاومت قابل توجهی از سوی ارتش سرخ و دیگر نیروهای شوروی روبرو شدند و تک تیراندازان شوروی تا چند روز پس از تصرف شهر درون آن با نیروهای آلمانی می جنگیدند. در جریان این نبرد، بخش های بسیاری از شهر ویران شدند و برای چند روز سوختند. آغاز تیراندازی ها. در لتونی، هولوکاست از شب ۲۳ ژوئن تا ۲۴ ژوئن ۱۹۴۱ و با کشته شدن شش یهودی محلی، از جمله داروساز شهر، در گورستان کلیسا آغاز شد؛ اعضای زوندرکماندو 1a این افراد را در گروبینا، شهرکی در نزدیکی لیپایا، کشتند. هنگامی که
خود لیپایا در ۲۹ ژوئن ۱۹۴۱ سقوط کرد، «شکار یهودیان در نخستین ساعات اشغال آغاز شد.» ازرگایلیس تخمین می زند که حدود ۵۷۰۰ یهودی لیپایا و مناطق اطراف آن به دست آلمانی ها افتادند. در ۲۹ و ۳۰ ژوئن ۱۹۴۱، سربازان آلمانی اقدام به تیراندازی های تصادفی به یهودیان در لیپایا کردند؛ در این تیراندازی ها حدود ۹۹ یهودی (بعلاوه یا منهای ۳۰ تن) کشته شدند. تیراندازی ها تقریباً بلافاصله آغاز شدند. برای نمونه، در ساعت ۵:۰۰ بعد از ظهر ۲۹ ژوئن، سربازان آلمانی در حال ورود، ۷ یهودی و ۲۲ لتونیایی را دستگیر و به آنها درون یک گودال ناشی از بمب در وسط خیابان Ulicha شلیک کردند. ساعت ۹:۰۰ شب در همان روز سربازان آلمانی به خیابان رفته، در آنجا همه ساکنان را جمع کردند و از آنها پرسیدند که آیا ایشان پناهندگان از آلمان هستند. یک نفر، والتر (یا ویکتور) هان، رهبر ارکستر که در ۱۹۳۸ از وین فرار کرده بود ، قدم جلو گذاشت و بلافاصله مورد اصابت گلوله قرار گرفت. (منبع دیگری می گوید که هان توسط گروهی از لتونیایی که توسط نازی ها تحریک شده بود، کشته شد.) روز بعد، ۳۰ ژوئن، سربازان به بیمارستان شهر رفتند، چندین پزشک و بیمار یهودی را دستگیر کردند، و با نادیده
گرفتن اعتراض کارکنان لتونیایی بیمارستان، به دستگیرشدگان شلیک کردند. در میان قربانیان، ماشا بلومناو ۱۰ ساله بود. کشتار پارک راینیس. در ۲۹ ژوئن ۱۹۴۱، یک گروه از آینزاتس کماندو 1a، تحت فرماندهی اس اس-"اوبراشتورمبانفورر" رایخرت وارد لیپایا شد. یکی از نخستین افرادی که آینزاتس کماندو 1a در ۳۰ ژوئن کشت، آرون فرانکل نوازنده بود، که از آنجا که نمی دانست که آینزاتس کماندو مقر خود را در محل کار وی، هتل سن پترزبورگ ایجاد کرده بود، در محل کار خود حاضر شد. وی به عنوان یهودی شناسایی و بلافاصله تیرباران شد. در طول نبردها، نیروهای شوروی خندق هایی دفاعی در پارک راینیس در مرکز لیپایا حفر کرده بودند. در ۳ و ۴ ژوئیه ۱۹۴۱، در نخستین کشتار مستند شده خود در لیپایا، مردان آینزاتس کماندو 1a به فرماندهی رایخرت و همه آلمانی های عضو اس دی، یهودیان را گرد آورده و آن ها را به سوی این خندق های درون پارک حرکت دادند. هنگامی که قربانیان درون خندق ها قرار گرفتند، تیرباران شده و اجسادشان به درون خندق رانده شدند. مشخص نیست چه تعداد در این تیراندازی کشته شدند؛ تخمین ها از ده ها تا ۳۰۰ را در بر می گیرند. پس از جنگ، کمیسیون تحقیق اتحاد جماهیر شوروی
به این نتیجه رسید که ۱۴۳۰ تن در تیراندازی در این پارک کشته شدند؛ تخمینی که به باور ازرگایلیس اغراق آمیز است. بعدها یکی از شرکت کنندگان، هری فریدریکسون، شهادت داد که در یک کشتار که در آن شرکت داشت، ۱۵۰ تن کشته شدند. معیارهای ضدیهودی. به عنوان پایگاهی دریایی، لیپایا تحت فرماندهی نیروی دریایی آلمان، کریگسمارینه قرار گرفت. فرمانده ستوان ("Korvettenkapitan") اشتاین به عنوان فرمانده شهر گماشته شد. در یک ژوئیه ۱۹۴۱، اشتاین دستور داد که به ازای هر اقدام خرابکارانه، به ده گروگان شلیک شود و با ادعای اینکه سربازان ارتش سرخ با لباس غیرنظامی در میان مردم پنهان شده اند، غیرنظامیان را در منطقه مورد هدف قرار داد. این نخستین اعلامیه تهدید به شلیک به گروگان ها در لتونی بود. در ۵ ژوئیه ۱۹۴۱، کاپیتان بروکنر که جایگزین اشتاین شده بود مجموعه ای از مقررات ضدیهودی را صادر کرد. این ها در یک روزنامه محلی، "Kurzemes Vārds" منتشر شدند. به شکل خلاصه، این موارد شامل زیر می شدند: کشتار «گروگان ها» در ۷ ژوئیه. در ۳ یا ۴ ژوئیه، ارهارت گرائول، فرمانده یک گروه از آینزاتس کماندو ۲، با حدود ۳۰ تن که اکثر آنها از گردان پلیس ۹ اوردنونگس پولیتزای ب
ودند، وارد شهر شد. رایخرت در آن هنگام درگیر تیراندازی های پارک راینیس بود، که وی از آن برای گرائول به عنوان «یک مأموریت ویژه» نام برد. روز بعد از ورود گرائول، رایخرت آنجا را ترک کرد. گرائول مسئولیت زندان زنان را تحویل گرفت و از آن به عنوان بازداشتگاهی برای اهداف رژیم نازی استفاده کرد. بیشتر زندانیان یهودی بودند، اما کمونیست ها و هواداران کمونیسم نیز دستگیر شدند. شایعاتی منتشر شد مبنی بر اینکه یهودیان مسئول جنایات کمونیست ها در دوران رژیم شوروی در لیپایا بوده اند. شبه نظامیان لتونیایی بیشتر دستگیری ها را انجام می دادند. در ۶ ژوئیه ۱۹۴۱، ورنر هارتمن، خبرنگار جنگ آلمانی، زندان زنان را چنان پر از زندانی توصیف کرد که دیگر جایی برای دراز کشیدن آنها وجود نداشت. نخستین تیراندازی هایی که توسط گرائول انجام شد مربوط به حدود ۳۰ یهودی و کمونیست بود که میان ۵ تا ۷ ژوئیه دستگیر شده بودند، و در ۷ ژوئیه ۱۹۴۱ به عنوان «گروگان» طبق فرمان کاپیتان اشتاین مربوط به یکم ژوئیه ظاهراً به تلافی تیراندازی به سوی گشت های آلمانی در حوالی لیپایا اعدام شدند. گرائول از هر پنج زندانی یکی را برای اعدام انتخاب کرد و مردان وی آن ها را در ساحل تپ
ه های شنی نزدیک به فانوس دریایی تیرباران کردند. تعداد کشته ها در جریان کشتار گروگان ها در دادگاه گرائول پس از جنگ ۳۰ تن اعلام و توسط آندِرس و دوبروفسکیس ۲۷ به علاوه منهای ۱۶ برآورد شد. تیراندازی های ۸–۱۰ ژوئیه. در حوالی ۷ ژوئیه ۱۹۴۱، رایخرت با پیامی از سوی فرانتس اشتالکر، فرمانده آینزاتس گروپ A، که گرائول را متهم می کرد که افراد را با سرعت کافی اعدام نمی کند، به لیپایا بازگشت. گرائول فهرستی از افرادی را که دستگیر کرده بود به رایخرت نشان داد. رایخرت تعدادی از نام های این فهرسترا بررسی کرد و خواستار تیرباران فوری آن ها شد. گرائول به دستیار خود، به نام نیومان، دستور داد که اعدامی را ترتیب دهد. در ۸، ۹ و ۱۰ ژوئیه، مردان گرائول هر روز ۱۰۰ مرد را، تقریباً همگی یهودی، تیرباران می کردند. آنها از زندان زنان در گروه های ۲۰ نفره به محل اعدام منتقل می شدند. طبق شهادت های بعدی هارتمان، او در ۸ ژوئیه از ساعت ۱۱:۰۰ صبح تا ۵:۰۰ در محل کشتار حضور داشت و شاهد کشته شدن حدود ۲۰۰ تن بود. روش کار این بود که «مبارزان آزادی خواه» لتونیایی (به بیان هارتمان) قربانیان را هر بار ده نفره به درون خندقی طولانی منتقل می کردند که به یک گودال
ختم می شد. در آنجا آنها در یک ردیف دوتایی قرار می گرفتند و اغلب توسط آلمانی ها، اما گاه توسط لتونیایی ها، تیرباران می شدند. ناحیه اطراف محل اعدام توسط آلمانی ها و لتونیایی های دارای بازوبندهای قرمز-سفید-قرمز محافظت می شد. اعدام های آغازین کمینه هر دو هفته یک بار در ساحلی در جنوب فانوس دریایی روی می دادند. در آغاز، جوخه های اعدام آلمانی بودند، اما بعدها گروه کاری ویژه ای از لتونیایی ها جایگزین آن ها شد. بعدها گرائول در دادگاه پس از جنگ خود شهادت داد که به دلیل اضطراب ناشی از کشتارهای ۸ ژوئیه تا ۱۰ ژوئیه، درخواست مرخص شدن از فرماندهی را داده بود. درخواست او توسط فرمانده آینزاتس کماندو ۲، رودولف باتس پذیرفته شد و در پایان ماه اکتبر، گرائول برای تحصیل در رشته حقوق به آلمان بازگشت. با این حال، به گفته ازرگایلیس وی پیش از بازگشت به آلمان، و علی رغم ادعای خود مبنی بر شوک ناشی از کشتارهای ۸ تا ۱۰ ژوئیه، از لیپایا به شهر نزدیک ونتسپیلس رفت و در آنجا نیز کشتارهای دیگری را ترتیب داد. ۲۴–۲۵ ژوئیه: ورود نیروهای آراس. در ۱۰ یا ۱۱ ژوئیه اس اس-"اونتراشتورمفورر" (ستوان دوم) ولفگانگ کوگلر جایگزین گرائول شد. تحت نظارت کوگلر، ک
شتارها با نرخ حدود دو بار در هفته رخ می دادند. تیراندازی به گروه های کمی از یهودیان بعد از ۱۰ ژوئیه نیز ادامه داشت و هر شب اتفاق می افتاد. تعداد قربانیان اغلب در هر بار کمتر از ۱۰ تن بودند، که الگوی ویژه کوگلر در لیپایا بود. تعداد دقیق کشته شدگان در این اقدامات مشخص نیست، اما توسط آندِرس و دوبرفسکیس ۸۱ نفر به علاوه منهای ۲۷ تن تخمین زده شده است. آندرس و دوبرفسکیس تعداد کل قربانیان را ۳۸۷ تن، به علاوه منهای ۱۳۰ تن تخمین زده اند. اوتو فیشر، مربی فوتبال یهودی و بازیکن سابق تیم ملی اتریش، در کشتارهای ماه ژوئیه کشته شد. در ۱۶ ژوئیه ۱۹۴۱، هانس کاولماخر به عنوان فرمانده نیروی دریایی آلمان در لیپایا گماشته شد. در ۲۲ ژوئیه، کاولماخر تلگرافی را به فرماندهی بالتیک نیروی دریایی آلمان در کیل فرستاد که در آن عنوان کرد که می خواهد ۱۰۰ نیروی اس اس و پنجاه تن "شوتزپولیزای" («پلیس محافظ») را برای «اجرای سریع مسئله یهود» به لیپایا بفرستد. منظور کاولماخر از «اجرای سریع»، همان «کشتار سریع» بود. دستگیری گسترده مردان یهودی بلافاصله در لیپایا آغاز شد و تا ۲۵ ژوئیه ادامه داشت. آراس کماندو از ریگا برای شرکت در تیرباران ها که در ۲۴ و ۲
۵ ژوئیه رخ دادند، آورده شد. حدود ۹۱۰ مرد یهودی اعدام شدند، به علاوه یا منهای ۹۰ تن . اظهارات منابع دیگر مبنی بر کشته شدن ۳۰۰۰ تن (وسترمن) و ۳۵۰۰ تن (کمیسیون ویژه شوروی) نادرست هستند. این نخستین اقدام آراس بعدها توسط گئورگ روزنستوک، فرمانده گروهان دوم گردان ۱۳ نیروی ذخیره پلیس توصیف شد. روزنستوک پس از جنگ شهادت داد که هنگامی که او و یگانش در ژوئیه ۱۹۴۱ به لیپایا رسیدند، از برخی تفنگداران دریایی شنیده بودند که یهودیان به طور مداوم در شهر اعدام می شوند و این تفنگداران برای تماشای اعدام ها به بیرون می روند. چند روز بعد، روز شنبه، ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۱، روزنستوک یهودیانی را (که آن ها را توسط ستاره های زردرنگ بر لباس هایشان شناخت) دید که در پشت یک کامیون خم شده اند و توسط لتونیایی های مسلح محافظت می شوند. روزنستوک که خود در یک وسیله نقلیه بود، کامیون را به سوی شمال شهر دنبال کرد تا به ساحل نزدیک پایگاه دریایی رسید. در آنجا کوگلر، برخی از مردان اس دی و تعدادی از یهودیان را دید. کشتار کولی ها. مردم کولی (در آلمانی «Zigeuner») نیز از جمله اهداف نازی ها بودند. در ۴ دسامبر ۱۹۴۱، هینریش لوهس فرمانی صادر کرد که در آن آمده بود: هم
چنین زندگی کولی ها در کنار ساحل، که شامل لیپایا نیز می شد، ممنوع شد. در ۵ دسامبر ۱۹۴۱، پلیس لتونی در لیپایا ۱۰۳ کولی (۲۴ مرد، ۳۱ زن و ۴۸ کودک) را دستگیر کرد. از میان این افراد، پلیس لتونی ۱۰۰ تن را تحت اختیار رئیس پلیس آلمان فریتس دیتریش قرار داد تا «پیگیری» شوند (به آلمانی "zu weiteren Veranlassung")؛ که حسن تعبیر نازی ها برای قتل بود. در ۵ دسامبر ۱۹۴۱، همه ۱۰۰ نفر در نزدیکی فرائنبورگ کشته شدند. تا ۱۸ مه ۱۹۴۲، پلیس آلمان و فرمانده اس اس در لیپایا در یک سیاهه نشان داد که در دوره زمانی نامشخصی پیش از آن تاریخ، ۱۷۴ کولی با تیراندازی کشته شده اند. سیاست آلمان در مورد کولی ها گاه متفاوت بود. به طور کلی، به نظر می رسید که هدف آلمانی ها کولی های سرگردان یا «چرخشی» ("vagabundierende Zigeuner")، در مقایسه با جمعیت غیر سرگردان یا «با تحرک کم» بوده است؛ بنابراین، در تاریخ ۲۱ مه ۱۹۴۲، فرمانده اس اس در پلیس لیپایا و فرمانده اس اس اعدام ۱۶ کولی چرخشی را از منطقه هاسنپوت ثبت کردند. با این حال، این اسناد همیشه میان گروه های مختلف کولی ها تفاوت قائل نمی شدند، از این روی در ۲۴ آوریل ۱۹۴۲، آینزاتس گروپ A بدون شرح بیشتر گزارش د
اد که ۱٬۲۷۲ تن، از جمله ۷۱ کولی را کشته است. ۱۵–۱۷ دسامبر: «عملیات بزرگ». بزرگترین کشتارهای لیپایا در سه روز از دوشنبه ۱۵ دسامبر تا چهارشنبه ۱۷ دسامبر ۱۹۴۱ روی داد. در ۱۳ دسامبر، "Kurzemes Vārds" دستور امیل دیدریچ، پلیس نازی در لیپایا را منتشر کرد، که از همه یهودیان شهر می خواست تا در روزهای دوشنبه، ۱۵ دسامبر و ۱۶ دسامبر ۱۹۴۱ درون محل اقامت خود بمانند. این دستور از مقر اس دی در ریگا صادر شده بود. اینکه آیا دستور توسط کوگلر دریافت شده بود یا معاون وی، رایشل، مورد مناقشه است، و بعدها هم کگلر و هم رایشل ادعا کردند که کوگلر در آلمان در مرخصی به سر می برده است. پلیس لتونی دستگیری یهودیان در شهر را از شب ۱۳ تا ۱۴ دسامبر آغاز کرد و آن ها را به زندان زنان برد و در حیاط آنجا محصور کرد. فضای کافی برای همه مردم نبود، بنابراین به آنها دستور داده شد که رو به دیوار بایستند، و حرکت نکنند، به دنبال اقوام نگردند یا به نگهبانانی نگاه نکنند که مردم را مورد ضرب و شتم قرار داده و با آنها وحشیانه رفتار می کردند. یک ساختمان چوبی قدیمی، یک گاراژ، انبار یا انبار اسب در ساحل اشکده وجود داشت. برخی از یهودیان عصر روز یکشنبه ۱۴ دسامبر به
این ساختمان ها منتقل شدند. پتریس گالینش، که از وی اطلاعات کمی در دسترس است جز آنکه در زمستان ۱۹۴۳ در روسیه کشته شد، مسئول محافظان لاتویایی بود و دستور داد تا تیمی ۲۰ نفره برای خدمت در ساعت ۵:۳۰ صبح در ۱۵ دسامبر حاضر شوند. محل اعدام در ساحل شمال شهر و شمال انبار کوچک یا گاراژ بود که به عنوان محل نگهداری موقت قربانیان هنگام اجرای نوبت آنها مورد استفاده قرار گرفته بود. یک خندق در تپه های شنی کنده شده بود که به موازات ساحل امتداد داشت و طول آن حدود ۱۰۰ متر و عرض آن ۳ متر بود. ستون هایی از یهودیان در زندان زنان تشکیل شد و با نگهبانی به سمت محل کشتار حرکت کردند. نگهبانان لتونیایی بودند و آلمانی ها به عنوان ناظر عمل می کردند. یهودیان پس از حضور در محل، در انبار اسکان داده شدند و در گروه های ۲۰ نفره در نقاط با فاصله ۴۰ یا ۵۰ متری از هم در خندق منتقل می شدند و در آنجا به آنها دستور داده می شد که رو به زمین بنشینند. سپس به گروه های ده نفره دستور ایستادن داده می شد و به جز از کودکان، ایشان می بایست لباس های خود را درمی آوردند. در همان حین که آنها را به گودال نزدیک می کردند، به آنها دستور داده شد که کاملاً برهنه شوند. ب
عدها یک نگهبان لتونیایی، بولوانس، شهادت داد که دو آلمانی را دیده است، اس اس-"شارفورر" («رهبر جوخه») کارل-امیل اشتروت و فیلیپ کراپ، که برای افرادی که توانایی حرکت نداشتند، از شلاق استفاده می کردند تا به گودال بروند. تیراندازی های اصلی توسط سه یگان انجام شدند، یکی از آلمانی ها، یکی دیگر از مردان اس دس لتونیایی و دیگری از پلیس لتونی، که ظاهراً یکی تحت فرماندهی گالینش بود. قربانیان در امتداد لبه کنار دریا از خندق قرار گرفتند. روی آن ها در جهت مخالف قاتلانشان بود، که در سراسر خندق تیراندازی می کردند و برای هر قربانی دو فرد مسلح اختصاص داده شده بود. پس از شلیک اولیه، یک مرد اس دس آلمانی به درون خندق پایین می رفت، اجساد را بازرسی می کرد و هر کسی که زنده مانده بود، شلیک می کرد. هدف سقوط اجساد در خندق بود، اما همیشه این اتفاق نمی افتاد. از این روی، اعدام کنندگان «لگدزنی» داشتند که پس از هر گروه از قربانیان اقدام به پرتاب جسدهای کنار لبه خندق به درون آن می کرد. وظیفه این لگدزن این بود که به معنای واقعی کلمه لگد زدن، اقدام به غلتاندن یا پرت بردن اجساد به داخل گور باشد. گروهبان یوگیتیس از پلیس لتونی برای کمینه بخشی از کش
تارها به عنوان لگدزن کار می کرد. هر تیم اعدام پس از کشتن ۱۰ مجموعه از قربانیان جای خود را به تیم دیگر می داد. روشی مرسوم در میان فرماندهانی که به اعدام کنندگان دستور کشتار می دادند وجود داشت که در آن مصرف مشروبات الکلی، کمینه در میان اعضای جوخه های کشتار لتونیایی، تشویق می شد. در طی کشتارهای لیپایا، یک قوطی شیر پر از رام در کنار گودال های کشتار گذاشته شده بود. در حین اجرای حکم، افسران عالی رتبه ورماخت و کریگسمارینه از محل بازدید کردند. لوکان، آجودان دسته ۷۰۷ام ضدهوایی دریایی، اعدام ۳۰۰ تا ۵۰۰ یهودی لیپایا را در زمستان توصیف کرد. وی ستونی از ۳۰۰ تا ۵۰۰ یهودی از هر سنی، زن و مرد، را دید که تحت مراقبت از کنار شعبه مرکزی واحد وی در شمال جاده ونتسپیلس رد می شدند. طول خندق ۵۰ تا ۷۵ متر، عرض ۲ تا ۳ متر و ژرفای حدود ۳ متر بود. لوکان تیراندازی را به چشم خود ندید، اما او و دیگر اعضای واحد وی مدت زیادی صدای شلیک تفنگ از سوی گودال را شنیدند. لوکان روز بعد به بازرسی از محل پرداخت: پس از تیراندازی، در ۳ ژانویه ۱۹۴۲، کوگلر به فریتس دیتریش، که در آن هنگام فرمانده اوردنونگس پولیتزای ریگا بود، گزارش داد که مردم محلی از اعدام ه
ا کاملاً آگاه بودند و استقبال چندان خوبی صورت نگرفته است: ناظران، عاملان، و عکس ها. بسیاری از اعدام های لیپایا توسط افراد دیگری غیر از عاملان و شرکت کنندگان نظاره شدند. کلی، درِسِن و ریس، در مطالعه خود دربارهٔ عاملان هولوکاست، به این نتیجه رسیدند که اعدام های مردمی «از بسیاری جهات یک جشنواره» بودند، و سربازان آلمانی مسافت زیادی را طی می کردند تا بهترین مکان ها را برای دیدن این تیراندازی های دسته جمعی بدست آورند. اعدام ها برای مدت طولانی ادامه یافتند و به نوعی «جهانگردی اعدام» تبدیل شدند. هیچ کس به زور ناچار به کشتن یهودیان نشده بود و کسانی نیز بودند که از این کار خودداری ورزیدند. برای این افراد هیچ اتفاق بدی رخ نمی داد و به ویژه هیچ کس به خاطر خودداری از کشتار به اردوگاه های کار اجباری فرستاده نشد. در بدترین حالت، کسانی که از دستور کشتن خودداری می ورزیدند، توسط فرماندهانشان به عنوان «ترسو» مورد سوءاستفاده قرار می گرفتند. این الگو در لیپایا نیز دنبال شد. برای نمونه، یک قایقران، کارکنان نیروی دریایی و کمینه یکصد سرباز ورماخت، ظاهراً طبق دستور، در یکی از اعدام ها حضور داشتند. ریشارد وینر، که از کشتارهای آینزاتس
گروپن عکس گرفته بود، برای عکاسی به محل کشتارهای ژوئیه یا اوت نیز رفت. وی سربازان آلمانی را یافت که در اطراف محل کشتار ایستاده بودند، نه به عنوان شرکت کننده، بلکه به عنوان تماشاچی. تصاویر متحرک توسط ریشارد وینر، هنگام مرخصی از سمت خود به عنوان گروهبان نیروی دریایی آلمان گرفته شدند. تیراندازی های دسامبر در اشکده توسط اس اس-شارفورر کارل-امیل اشتروت عکس گرفته شدند. این عکس ها تبدیل به شناخته شده ترین تصاویر از کشتار یهودیان در لتونی شدند و در آن ها تنها لتونیایی ها نشان داده شده اند. این عکس ها توسط داوید زیوکون، که به عنوان برقکار در دفتر اس دی در لیپایا کار می کرد، پیدا شدند. او هنگامی که مشغول تعمیر سیم کشی در آپارتمان یک آلمانی بود، چهار رول فیلم پیدا کرد. زیوکون فیلم را دزدید، از آن نمونه هایی ساخت، و نسخه های اصلی را پیش از اینکه به عدم وجودشان پی برده شود، برگرداند. وی سپس نمونه ها را در یک جعبه فلزی قرار داده و آنها را دفن کرد. پس از رانده شدن آلمانها از لتونی، زیوکون نمونه هایی را که بعدها در دادگاه های جنایات جنگی مورد استفاده قرار گرفتند و در موزه های جهان به نمایش درآمدند، بازیابی کرد. ازرگایلیس همچنی
ن می گوید که این خود کوگلر بود که از کشتارها عکسبرداری کرده بود ، اما البته اگر کوگلر در مرخصی بوده باشد، نمی توانسته عکس ها را بگیرد. به دنبال تیراندازی در ماه دسامبر، جلادان بارها و بارها برای کشتار به ساحل اشکده بازگشتند و خندق را در امتداد تپه های شنی گسترش دادند تا جایی که گزارش شد طول آن یک کیلومتر شد. در سال ۱۹۴۳، گورها باز شده و کلر بر روی اجساد ریخته شد.
خانواده زبان اشاره عربی یک خانواده زبانی اشاره است که در خاورمیانه و شمال آفریقا از آن استفاده می شود. پراکندگی آن ناشناخته است چرا که همه زبان های اشاره عربی به طور کامل بررسی نشده اند.
زبان اشاره عراقی زبان اشاره ای است که توسط ناشنوایان و کم شنوایان در عراق استفاده می شود.
زبان اشاره مصری، زبان اشاره ای است که توسط ناشنوایان و کم شنوایان، در مصر استفاده می شود.
زبان اشاره ترکیه ای زبان اشاره ای است که توسط ناشنوایان و کم شنوایان در ترکیه و قبرس شمالی استفاده می شود.
زبان اشاره ارمنی () زبان اشاره ای است که توسط ناشنوایان و کم شنوایان در ارمنستان و آرتساخ مورد استفاده قرار می گیرد. طبقه بندی. ویتمان (۱۹۹۱) ثابت کرده است که زبان اشاره ارمنی (ArSL) یک زبان تک خانواده می باشد.
زبان اشاره آذربایجانی زبان اشاره ای است که توسط ناشنوایان و کم شنوایان در جمهوری آذربایجان استفاده می شود.
زبان اشاره فنلاندی زبان اشاره ای است که توسط ناشنوایان و کم شنوایان در فنلاند استفاده می شود.
قلم تزریقی (که به آن قلم دارو نیز گفته می شود) وسیله ای است که برای تزریق دارو به صورت زیرجلدی استفاده می شود.قلم های تزریقی اولین بار در دهه ۱۹۸۰ برای سهولت استفاده طراحی شدند و به این ترتیب میزان پایبندی بیمار افزایش یافت. تفاوت اصلی بین قلم های تزریقی با ویال و سرنگ های سنتی در استفاده آسان از قلم تزریقی توسط افرادی با مهارت کم، دارای ضعف بینایی یا افرادی که برای تجویز به موقع دارو نیاز به قابلیت حمل دارند، است. قلم های تزریقی همچنین ترس یا مشکلات ناشی از تزریق دارو به خود را کاهش می دهند؛ این امر احتمال مصرف دارو توسط فرد را افزایش می دهد. از قلم های تزریقی معمولاً برای داروهایی استفاده می شود که در طی یک دوره نسبتاً کوتاه ، به طور مکرر تزریق می شوند؛ به ویژه انسولین و آنالوگهای انسولین که در درمان دیابت استفاده می شوند (این موارد قلم انسولین نیز نامیده می شوند). بسیاری از داروهای دیگر نیز به صورت قلم های تزریقی در دسترس هستند؛ همچون سایر داروهای تزریقی دیابت، داروهای کلسترول بالا، پیشگیری از میگرن و سایر ( مثلا پادتن های مونوکلونال). مطالعات نشان داده که قلم های تزریقی حداقل به اندازه تزریق ویال و سرنگ م
ؤثرند و نظرسنجی ها نیز نشان داده است که تعداد زیادی از افراد در صورت موجود بودن، قلم تزریقی را بر ویال و سرنگ ترجیح می دهند. پس از استقبال تدریجی در ایالات متحده، تجویز قلم های تزریقی از ویال و سرنگ انسولین در دیابت نوع ۲ پیشی گرفته است. تاریخچه. اولین قلم تزریقی ، سال ۱۹۸۵ توسط شرکت نوو نوردیسک برای تجویز محصولات انسولین معرفی شد. پس از آن، قلم های انسولین در ایالات متحده به رفته رفته مورد استقبال قرار گرفتند. در سال ۱۹۹۹ فقط ۲٪ انسولین از طریق قلم تزریق می شد. مانع عمده در برابر پذیرش این شکل دارو در ایالات متحده افزایش هزینه های اولیه قلم های انسولین در مقایسه با روش های تزریق سنتی بود. طی مطالعاتی مشخص شد که هزینه بالای قلم انسولین با افزایش انطباق بیمار با درمان و کاهش هزینه های کلی مراقبت های بهداشتی جبران می شود. پس از آن، استقبال از این قلم ها در ایالات متحده شتاب گرفت. از لحاظ تاریخی، سوزن های قلم با طول ۱۲٫۷ میلی متر ساخته می شدند. با گذشت زمان، سوزن های طراحی شده برای قلم های انسولین کوتاه تر شدند و سوزنی به طول ۴ میلی متر برای اکثر افراد برای تجویز صحیح زیرجلدی، در نظر گرفته شد. در سال ۱۹۸۹، یک شک
ل قلم تزریقی هورمون رشد انسانی در نیوزلند مجوز گرفت. در ایالات متحده، یک شکل قلم اکترئتید توسط FDA در سال ۲۰۲۰ تحت نام تجاری Byfenzia تأیید شد. طراحی. یک قلم تزریقی از یک محفظه یا کارتریج دارو، نوک لاستیکی جهت اتصال سوزن و پیستون یا پلانژر برای تزریق دوز تشکیل شده است. برخی از قلم ها، از جمله بیشتر قلم های انسولین، از یک پیچ تنظیم مدرج برای تعیین دوز تزریق، قبل از هر بار تجویز، برخوردارند. پیچ تنظیم مدرج نسبت به روش های تجویز سنتی همچون ویال و سرنگ، به ویژه برای دوزهای پایین انسولین، اندازه گیری دقیق تر دوز را امکان پذیر می کند. قلم های تزریقی که دارای پیچ تنظیم دوز هستند، ممکن است شامل صدای کلیک یا روش دیگری برای تأیید تنظیم دوز باشند. برخی از قلم ها ممکن است دارای یک کارتریج پر از دارو باشند که پس از خالی شدن، قابلیت جایگزینی با کارتریج پر را دارند. به این ترتیب، قلم مجدداً قابل استفاده خواهد بود؛ در حالی که سایر قلم ها به صورت یکبار مصرف طراحی شده اند و پس از خالی شدن کارتریج دارو، دور انداخته می شوند. قلم های تزریقی ای که به صورت یکبار مصرف طراحی شده اند نیز، ممکن است دارای تزریق گر خودکار باشند که برای ت
زریق دوز، نیازی به فشار دادن پیستون توسط کاربر ندارند. سوزن های قلم. تمام قلم های تزریقی به غیر از مواردی که برای یکبار مصرف طراحی شده اند، برای هر تزریق نیاز به استفاده از سوزن های قابل تعویض یکبار مصرف دارند. این سوزن ها دارای طول های مختلف هستند تا عمق های مختلفی از زیر پوست را پوشش دهند. سوزن های قلمی برای تزریق زیرجلدی دارو و به شکل یکبار مصرف طراحی شده اند و استفاده بیش از یک بار آن ها امکان پذیر نیست.&lt;ref name="ID/L"&gt;&lt;/ref&gt; به طور کلی، سوزن ها به گونه ای ساخته می شوند که با یک پوسته محافظ پلاستیکی بیرونی حفاظت شوند. این پوسته بیرونی توسط شخص مصرف کننده برای اتصال سوزن به قلم کاربرد دارد. پوسته پلاستیکی داخلی از خود سوزن محافظت می کند. دستورالعمل چگونگی اتصال صحیح و استفاده از سوزن به عهده پزشک معالج یا داروساز است تا از استفاده صحیح اطمینان حاصل نمایند. امروزه، سوزن های قلمی در مقایسه با سوزن های معمولی مورد استفاده در ویال و سرنگ، کوتاه تر تولید می شوند که باعث کاهش درد در هنگام تزریق میگردد. این سوزن ها در طول ها و مقیاس های مختلف از جمله ۳٫۵ میلی متری، ۴ میلی متری، ۵ میلی متری و ۸ میلی م