Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
داری کوبا می جنگیدند. ایالات متحده که اخیراً جنگ داخلی و براندازی برده داری را تجربه کرده و خود را از متحدان بالقوهٔ شورشیان کوبایی نشان داده بود، تعداد زیادی از رهبران شورشی کوبا، تبعیدی ها و فعالان ضد برده داری در ایالات متحده طرفدار مداخله آمریکا در این جنگ بودند. اداره گرانت در خصوص این که آیا مداخله کند یا نکند منقسم شده بود. وزیر جنگ جان راولینگ و دانیل سیکلز سفیر در اسپانیا، طرفدار مداخله در کوبا بودند. خود رئیس جمهور گرانت با هدف شورشیان هم نظر بود. با این حال، کسان دیگری در سیاست آمریکا، به ویژه وزیر خارجه همیلتون فیش بیشتر در خصوص مداخله ابهام داشتند. آن ها مداخله زودهنگام بعد از جنگ داخلی آمریکا را بی تدبیری می دانستند و فکر می کردند که مداخله آمریکا در امور کوبا می تواند آمریکا را در یک وضعیت دشوار دیپلماتیک قرار دهد. به روابط نژادی آمریکا و توانایی مردم کوبا در حکومت بر خود به دیده شک می نگریستند. نتیجتاً، رئیس جمهور گرانت پیشنهاد کرد که تحت شرایط خاص، از جمله اعطای استقلال کوبا و براندازی برده داری کوبا، به عنوان میانجی میان مادرید و شورشیان کوبایی عمل کند. ایالات متحده فراتر از این پیشنهاد، مدا
خله ای نکرد. مراحل آغازین. هنری هایلند گارنت و دیگران به دلیل شاهد بودن تعداد زیاد برده های قبلی که بنابر وضعیت جاری از کوبا فرار کرده و به ایالات متحده آمدند، کمیته ضد برده داری را شکل دادند. گارنت و دیگران در حمایت از جنبش کوبا سریع عمل نمودند، زیرا جنبش آزادی خواهی کوبا چند-نژادی و براساس مدلی بود که می خواستند در آمریکا پیاده نمایند. اولین جلسه در مؤسسه کوپر در منهتن برگزار گردید. در فاصله کوتاهی بعد از آن، جلسه دیگری در بوستون گرفته شد. در اولین جلسه طیف گستردهٔ از افراد حضور یافتند. در حالی که آفریقاییان آمریکایی تبار و مهاجرین کوبا اکثریت حاضرین را تشکیل می دادند، گزارش گران و سایر افراد که آنجا حاضر بودند، تلاش می کردند تا این گردهم آیی به صورت گسترده پخش شده و دارای تنوع باشد. گارنت سخنان اصلی را در سالون بزرگ مؤسسه ارائه کرد که حاضرین از آن بسیار استقبال کردند. این جلسه منتج به ایجاد کمیتهٔ گردید که هدف آن جمع آوری امضا در سراسر کشور در حمایت از براندازی برده داری در کوبا بود. به عین ترتیب، جلسات بعدی در شهرهای دیگر، از جمله بوستون، فلادلفیا، بالتیمور، سانفرانسیسکو و واشینگتن دی سی طرح گردید. هدف. ک
میته یاد شده اساساً به منظور جمع آوری حمایت برای یک کمپاین فشار، به هدف رسمیت شناسی و حمایت ایالات متحده از جنگجویان کوبایی، ایجاد گردید. اعضای بنیان گذار آن جنگ کوبا را یک جنگ علیه برده داری و استعمارگرایی جهان قدیم با دسته بندی تمام نیم کره، می دانستند. بادرنظرداشت ساختار چندنژادی قوای شورشی، آن ها این را به عنوان یک مدل برای کمک میان نژادی و برابری در ایالات متحده قلم داد می نمودند. عامل بزرگ الهام بخش برای بیشتر افراد در کمیته این امید بود، که پشتیبانی از جنبش های براندازی در خارج می تواند برابری بیشتر نژادی را در کشور به ارمغان بیاورد. مردم آفریقایی آمریکایی با وجودی که از برده داری آزاد شده بودند، هنوز هم در این دوران، به شیوه های مختلف تحت ستم بودند؛ بنابراین، آن ها اغلب حس می کردند که موفقیتشان ناتمام است. به دست آوردن موفقیت های بیشتر آزادی مدنی در خارج از کشور می توانست در تعیین اولویت بندی قوی فعالیت مردمی در ایالات متحده کمک کند. بسیاری از افراد، بر اساس اصول ذکر شده در اعلامیه آزادی، همچنین حس می کردند که جنگیدن برای براندازی برده داری در خارج از کشور، وظیفه ذاتی ایالات متحده است. فعالیت کشیش گار
نت با سازمان، به صورت خاص، وقف توسعه این پیشنهاد بود، که برده داری تا زمانی که در همه جا شکست نخورد، مغلوب نشده است و کار فعالان آفریقایی آمریکایی تا زمانی که برده داری از آمریکا محو نشود، به انجام نرسیده است. در پرتو این دیدگاه، انقلاب کوبا تداوم تلاش های براندازی برده داری بود که جدیداً در ایالات متحده موفق شده بود. اعضای برجسته. ساموئل ریموند اسکاترون از اعضای بنیان گذار و رهبر کمیته بود. اسکاترون، حدوداً در سال ۱۸۴۳ میلادی متولد شده و یک عضو برجسته جامعه آفریقایی آمریکایی در شهر نیویورک بود و به خاطر کشف میله پرده معروف است. او در تمام عمر و تا زمان مرگ در ۱۴ اکتوبر ۱۹۰۸ به صورت گسترده در علل حقوق مدنی فعال بود. هنری هایلند گارنت، منشی و یکی از اعضای بنیان گذار کمیته بود. او که قبلاً برده بود در ۲۳ دسامبر ۱۸۱۵ متولد شده و بعد از کسب آزادی با خانواده اش در شهر نیویورک بزرگ شده بود. گارنت از مؤسسه اونایدا در سال ۱۸۴۰ میلادی فارغ التحصیل و کشیش کلیسا بود. گارنت در ۱۲ فوریه ۱۸۸۲ هنگام خدمت به عنوان وزیرمختار و کنسولگری عمومی ایالات متحده در لیبریا از دنیا رفت. تمام عمر او پر از فعالیت ها در راستای پیروزی بر ن
ابرابری های نژادی در ایالات متحده و خارج از آن بود. پی بی اس پینچبک از رهبران مهم دیگر کمیته بود. او در جریان جنگ های داخلی در اردوی متحده خدمت کرده و زمانی که به عنوان فرماندار لویزیانا ایفای وظیفه می کرد، اولین فرماندار آفریقایی آمریکایی ایالات متحده شد. تلاش های سیاسی. اسکاترون، یک هفته قبل از جلسه با رئیس جمهور، در بالتیمور در جاده مدیسون کلیسای پروتستانت جلسهٔ را ترتیب داد. در این جلسه، او به جمع آوری امضا برای نمایندگی از کمیته در کنگره پرداخت. جلسه بالتیمور همچنین به دلیل این که حضور گسترده زنان محلی را در خود داشت، یک نشان برابری در جنبش بود. گارنت و دیگران از کمیته، به تعداد نامعلوم امضا را که تخمیناً به چندین هزار می رسید، از جلسات نیویورک و سایر جاها به رئیس جمهور گرانت و کنگره ارائه کردند. رئیس جمهور گرانت با هیئت کمیته جلسهٔ داشت، اما بعد از مشورت با کابینه، هیچ اقدامی از سوی اداره گرانت صورت نگرفت که باعث بی میلی گارنت و سایرین از کمیته گردد. سایر اعضای هیئت به قصر سفید عبارت از اسکاترون، جورج داونینگ و جی ام لانگستون بود. ممکن است که این دادخواهی شامل بیشر از ۵٬۰۰۰ اسم شده و به ده ها هزار افزای
ش یافت. دادخواهی یادشده خواستار اعطای رسمیت از سوی دولت ایالات متحده به جنگجویانی بود، که جنبش آزادی خواهی کوبا را رهبری می کردند. هرچند هنری تورنر یکی از اعضای کمیته در قصر سفید واضح ساخت که حداقل ۵٬۰۰۰ اسم که در دادخواهی آمده بود و آماده بودند، تا با قوای جنگجوی کوبایی برای سقوط اسپانیا و براندازی برده داری در منطقه بپیوندند. این دادخواهی که به رئیس جمهور گرانت ارائه گردید، جنبش بزرگی را در سراسر کشور تشویق کرد، که تعداد امضاهای جمع آوری شده تخمیناً قریب به ده ها هزار تا نیم میلیون رسید. رویدادها در ساکرامنتو، سانفرانسیسکو، شهر ویرجینیا (نیوادا)، نیو اورلینز، بوستون، فیلادلفیا، نیویورک، واشینگتن دی سی وغیره برگزار گردیدند. کمیته حس می کرد از آنجایی که جنبش آزادی خواهی در کوبا به مدت چهار سال ادامه داشته است، جنگجویان مستحق این هستند، که از حمایت و به رسمیت شناسی آمریکا برخوردار شوند. نشریات. این کمیته در اوایل سال ۱۸۷۳ میلادی رسالهٔ را با عنوان برده داری در کوبا به چاپ رسانید. این رساله حاوی صورت جلسه مؤسسه کوپر در ۱۳ دسامبر ۱۸۷۲ و همچنین گل چینی از سخنرانی های جلسه، رسالهٔ در مورد برده داری کوبا بود که در
بریتانیا برای ارائه به پارلمان تهیه شد، اگاهی ها برای جلسه، یک شعر و مراسلات میان جامعه ضد برده داری برتانیا و خارج از از آن و لارد گرانویل بود. این رساله در دفاتر «نیویورک سان» چاپ شده و از دفتر کمیته در گوشه جاده برآوری و کانال به فروش می رسید. کل شمارگان تکثیر شده آن مشخص نبوده و تأثیرات آن غیرقابل تعریف است اما از نظر ارائه اهداف کمیته و روش هایی که فعالان آفریقایی آمریکایی از آن برای پیشبرد مدافعه نژادی در آستانه جنگ داخلی استفاده می کردند، به کار می رفت. نشر برده داری در کوبا به عنوان مثالی دیده می شود که چگونه فعالان آفریقایی آمریکایی شبکه های قدیمی جنبش براندازی برده داری قبل از جنگ داخلی را برای استمرار مدافعاتشان بازتعریف کردند. ارتباط با انقلابیان کوبا. رهبران کمیته، به امید ایجاد یک استراتژی مؤثر اغلب با انقلابیون کوبا در ارتباط بودند. رهبران کمیته همچنین از سوی انقلابیان برجسته کوبا تحسین می شدند، که مثال برجسته آن تمجید گارنت توسط خوزه مارتی است. به رسمیت شناسی مهم دیگر برای پیشبرد جنبش زمانی به وجود آمد که جنرال مشهور انقلابی کوبا، خوزه آنتونیو ماسیو با رهبران جامعه ضد برده داری خارجی، سازمان ج
انشین کمیته، ملاقات کرد که یقیناً اعضای برجسته کمیته را دربرداشت. عکس العمل اسپانیا. دولت اسپانیا عمیقاً نگران حمایت داخلی ایالات متحده بود، که در کوبا بر علیه آن ها عمل می کرد. آن ها مأمورانی را برای مشاهده و احتمالاً منقطع ساختن جلسات کمیته می فرستادند. مأموران همچنین برگه هایی را پخش می کردند که آمریکایی ها را نسبت به خطرات احتمالی حمایت از جنبش آزادی خواهی کوبا، هشدار می داد.
رجینالد پل (۱۲ مارس ۱۵۰۰ — ۱۷ نوامبر ۱۵۵۸) کاردینال اهل انگلستان و آخرین فرد کاتولیک بود که به مقام اسقف اعظم کانتربری رسید. رجینالد سومین پسر ریچارد پل و همسرش مارگارت پل. پدر او پسرخالهٔ هنری هفتم و مادرش، برادرزادهٔ ادوارد چهارم و ریچارد سوم و همچنین نوهٔ ریچارد نویل، شانزدهمین ارل واریک بود. او ابتدا در کالج مگدالن، آکسفورد و سپس در دانشگاه پادووا تحصیل کرد. هزینه تحصیل او در پادووا از طریق همکاری او در آکسفورد تامین می شد که بیش از نیمی از آن از طرف شخص هنری هشتم پرداخت شده بود. وی بعدا به دلیل مخالفت با ازدواج هنری هشتم با آن بولین و جدایی او از کلیسای کاتولیک، به دشمن هنری تبدیل شد. پاپ پائولوس سوم در ۲۲ دسامبر ۱۵۳۶ پل را به مقام کاردینال منصوب و او را به عنوان نمایندهٔ خود در انگلستان تعیین کرد که باعث خشم بیشتر هنری گردید. مادر و برادر رجینالد در زمان حیات هنری هشتم به اتهام خیانت دستگیر و اعدام شدند، اما او که در خارج از انگلستان زندگی می کرد از این اتفاقات در امان ماند. پس از مرگ ادوارد ششم در سال ۱۵۵۳، خواهر ناتنی او ماری یکم به سلطنت رسید و مذهب رسمی انگلستان را به کاتولیک بازگرداند. رجینالد در ا
ین دوران و در سال ۱۵۵۶ به مقام اسقف اعظم کانتربری منصوب شد. پل در ۱۷ نوامبر ۱۵۵۸، دوازده ساعت بعد از ملکه ماری و در خلال یک همه گیری آنفلوانزا، در لندن درگذشت. جسد او در کلیسای جامع کانتربری دفن شده است.
جاوید تقی اف (؛ زادهٔ ۶ اکتبر ۱۹۸۱) ورزشکار بوکس اهل جمهوری آذربایجان است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
جاوید تقی اف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال توران تووز، باشگاه فوتبال قره باغ، و باشگاه فوتبال آزال باکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال جمهوری آذربایجان و جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
جاوید تقی اف ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
مشفق شاه وردی اف (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کشور جمهوری آذربایجان است. منابع. 1. 2. 3. 4. 5. 6. 7. 8.
ایلقار محمدوف (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل جمهوری آذربایجان است.
آیتن مصطفی زاده (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل جمهوری آذربایجان است.
«چه کسی روحت را نجات خواهد داد» ترانه ای است که جوئل، خواننده/ترانه سرای اهل آمریکا آن را سروده است. این اولین تک آهنگ آلبوم آغازین جوئل با نام "قطعه هایی از تو" (۱۹۹۵) بود که در زمان انتشارش در آمریکای شمالی با استقبال مواجه شد. «چه کسی روحت را نجات خواهد داد» ترانه ای است که بیشتر طرفداران جوئل اولین مرتبه از او شنیدند و یکی از آهنگ های امضایش به شمار می آید. این ترانه در سال ۱۹۹۶ نامزد دریافت جایزهٔ گرمی «بهترین اجرای آواز پاپ زن» بود که در نهایت به «دلم را بند بزن» تونی برکستون رسید. ساخت و محتوا. جوئل که فرزند دو نوازنده است، نوجوانی اش را به آوازخوانی همراه پدر و برادرانش در بارهای آلاسکا گذراند. مدتی بعد سفری به مقصد مکزیک را آغاز کرد، اما چون پولی نداشت روزگارش را با اجرا کنار خیابان می گذراند و با رایگان سواری ادامهٔ مسیر می داد. او «چه کسی روحت را نجات خواهد داد» را همان دوران اجراهای خیابانی و به این قصد نوشت تا بتواند با اجرایش پول کافی برای ادامهٔ سفرش به دست آورد. «چه کسی روحت را نجات خواهد داد» در ابتدا و پیش از آن که در آلبوم ۱۲بار پلاتینیوم "قطعه هایی از تو" گنجانده شود، حدود ۳۰۰ بیت شعر داشت
که جوئل به مرور آن را تعدیل کرد. موسیقی «چه کسی روحت را نجات خواهد داد» مبتنی بر تکرار ۴ آکورد رماژور، لامینور، دوماژور و سُل ماژور است. ویدئو. فیلم برداری ویدئوی «چه کسی روحت را نجات خواهد داد» در توالت عمومی شهرداری لس آنجلس انجام شده است. انتخاب این لوکیشن به دوران خیابان گردی جوئل بازمی گردد. به گفتهٔ جف مور کارگردان ویدئو، بیشتر افرادی که در ویدئو دیده می شوند در واقع از دوستانش بوده اند و شخص زن پوش حاضر در ویدئو نوهٔ رکس هریسون است. این ویدئو در مراسم سال ۱۹۹۶ جوایز اِم تی وی نامزد دریافت جایزهٔ «بهترین موزیک ویدئوی زنانه» بود. نظر منتقدان. استیون توماس ارلواین در آل میوزیک طی نقدی بر "قطعه هایی از تو"، ضمن توصیف جوئل به عنوان خواننده ای که صدایی غنی و فریبندگی ای معصومانه دارد، اشعار ملایم و ساده و ملودی های جذاب ۳ ترانهٔ آلبوم از جمله «چه کسی روحت را نجات خواهد داد» را ستوده است. فهرست قطعه های تک آهنگ. سی دی و کاست نسخهٔ ایالات متحدهٔ آمریکا سی دی نسخهٔ بریتانیا، اروپا و استرالیا کاست نسخهٔ بریتانیا
حافظ محمدوف (; – ) مدیر کارآفرین، و اهالی کسب وکار اهل جمهوری آذربایجان است.
الشان عروج اف (؛ زادهٔ ) بازیگر، مجری تلویزیون، و بازیگری اهل جمهوری آذربایجان است.
الجان رسول اف (؛ زادهٔ ) بازیگر، مجری تلویزیون، و شومن اهل جمهوری آذربایجان است.
ذوالفقار بیتانه (۱۳۴۰، فردوس– ۱۳ فروردین ۱۴۰۳، مشهد) نوازنده دوتار و سازنده سازهای سنتی و میراث دار موسیقی خراسان بود که از سوی کمیته ثبت ملی میراث فرهنگی ناملموس به عنوان حامل میراث فرهنگی در فهرست گنجینه های زنده بشری قرار گرفته بود. او چند روزی بر اثر تصادف در بخش ICU بیمارستان شهید چمران فردوس بستری بود و در ۱۳ فروردین ۱۴۰۳ به دلیل مرگ مغزی در مشهد جان خود را از دست داد. پیکر او ۱۶ فروردین ۱۴۰۳ در آرامستان بهشت اکبر فردوس آرام گرفت. اعضای بدن او به ۴ تن دیگر، جانی دوباره بخشید. زندگی. ذوالفقار بیتانه در سال ۱۳۴۰ در خانواده ای که در طی چند نسل، همگی اهل فرهنگ و موسیقی بودند، در فردوس خراسان جنوبی زاده شد. پدر وی که علی نام داشت، از سازندگان ساز محلی بود و در ساخت دوتار و نی لبک الگو و مدل خاص خودش را داشت. ذوالفقار از ۷ سالگی نوازندگی را نزد پدر آموخت و از ۱۰ سالگی کار ساخت دوتار را فرار گرفت. او شوریدگی و نوازندگی را سینه به سینه از پدر به ارث برد. او در زمره استادان به نام موسیقی خراسان جنوبی بود و نام او در صفحه ۲۷۸ اطلس فرهنگی-هنری خراسان ذکر شده است. ذوالفقار بیتانه انسانی بود بسیار قانع که به جهت رنگ
ین کردن سفره اش سال هاست برای درآمد، ساز نمی زد و حتی به صورت رایگان کلاس های موسیقی خود را برگزار می کرد. صداقت و پاکی که در نوای ساز او وجود دارد در کمتر نوازنده ای از جنوب خراسان سراغ داریم؛ وی صاحب پنجه ای پرمایه بود و در موسیقی خراسان به ویژه شرق و جنوب آن جایگاه فنی داشت. پنجه ذوالفقار بیتانه شباهت بسیار زیادی به پنجه ذوالفقار عسگریان داشت. البته نسبت فامیلی با استاد عسگریان و همنشینی با ایشان در این امر بی تاثیر نبوده است. بی شک بیتانه از گنجینه های خاص موسیقی خراسان به شمار می رود، چرا که پنجه او حلقه وصل موسیقی شرق و جنوب استان است. همچنان که تسلط وی بر مقام های شرق و آگاهی اش بر ریتم ها و نغمات خراسان از او استادی چیره دست و صاحب سبک ساخته بود، فردوس در دوتار دارای سه مقام ویژه به نام های دولا، چکه و دوره است که توسط ذوالفقار بیتانه به نسل بعدی منتقل شده است. از میان آثار وی، می توان ترانه هایی در وصف پیامبر اعظم، امام رضا و چهارده معصوم را نام برد که بر اساس سرمقام های خراسانی خودش ساخته است. شوربختانه یا خوشبختانه هم نشینی او با اساتید به نام ادبیات و عرفان منطقه از وی شخصیتی خاص ساخته بود؛ به نحو
ی که حاضر نبود در مسابقات و جشنواره های هنری شرکت کند و تمایلی به کسب مقام و جایزه نداشت. او به اصرار هنرمندان، سال ۱۳۷۵ به تهران رفت و تأثیر به انجمن موسیقی را دریافت کرد و در دو سال به خاطر نام شهرستان در چندین مسابقه شرکت کرده و در گروه نوازی مقام نخست یا دوم را نیز کسب کرده است. وی در سال های ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۱ فرصت همنوازی با ارکستر دانشجویی کرمان و اجرا در دانشگاه هنر تهران را به خاطر همین روحیه عرفانی و عزلت نشینی اش از دست داد. اما دردی که اهالی هنر را رنج می دهد، مشاغلی است که این استاد هنرمند برای گذران زندگی به آن ها روی آورده. شاید با اندکی توجه مسئولان به این گنجینه های هنر، روزگار روی خوش دیگری به استاد بیتانه نشان می داد. وی در فروردین ۱۴۰۳، در حادثه رانندگی از ناحیه سر مصدوم شد که پس از عمل جراحی به کما رفت و در بخش ICU بیمارستان شهید چمران فردوس بستری شد؛ اما تلاش برای بهبودی این هنرمند نتیجه بخش نبود و دچار مرگ مغزی شد. در روز یکشنبه ۱۲ فروردین ۱۴۰۳، پیکر وی از بیمارستان شهید دکتر چمران فردوس به بخش مراقبت های ویژه بیمارستان پیوند اعضاء منتصریه مشهد منتقل شد و تحت عمل جراحی اهدا عضو قرار گرفت و با
اهدای عضو، به چند بیمار جان دوباره بخشید. پیکر وی، در روز ۱۶ فروردین ۱۴۰۳ در شهر فردوس تشییع شده و در قطعه هنرمندان و نام آوران بهشت اکبر فردوس به خاک سپرده شد. تجلیل. ذوالفقار بیتانه در اواخر سال ۱۳۹۸، از سوی کمیته ثبت ملی میراث فرهنگی ناملموس به عنوان حامل میراث فرهنگی در فهرست گنجینه های زنده بشری قرار گرفته است. وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، در تیرماه ۱۴۰۰، از ذوالفقار بیتانه هنرمند دوتار ساز سنتی خراسان جنوبی تقدیر کرد. منابع. اطلس فرهنگی خراسان جنوبی نویسنده بخش موسیقی کاظم ایمان طلب
بوقلمون اهلی ماکیان بزرگ است، یکی از دو گونه در سردهٔ "بوقلمون" و همان گونه به عنوان بوقلمون وحشی است. اگرچه تصور می شد که اهلی سازی بوقلمون حداقل ۲۰۰۰ سال پیش در میان آمریکای مرکزی رخ داده است، تحقیقات اخیر احتمال وقوع دومین رویداد اهلی سازی را در منطقه ای که اکنون در جنوب غربی ایالات متحده بین سال های ۲۰۰ قبل از میلاد تا ۵۰۰ پس از میلاد است، نشان می دهد. با این حال، همه نژادهای اصلی بوقلمون اهلی امروزه از بوقلمونی که در مرکز مکزیک پرورش یافته است، که متعاقباً توسط اسپانیایی ها در قرن شانزدهم به اروپا وارد شد، می آیند. بوقلمون اهلی شکل مردم پسند از ماکیان است و در سراسر مناطق معتدل جهان پرورش داده می شود، تا حدی به این دلیل که کشاورزی صنعتی آن را نسبت به مقدار گوشتی که تولید می کند، بسیار ارزان کرده است. به بوقلمون های ماده اهلی "مرغ" و به جوجه های بوقلمون جوجه بوقلمون می گویند. در کانادا و ایالات متحده به بوقلمون های نر "toms" می گویند. در انگلستان و ایرلند آنها "stags" هستند. بیشتر بوقلمون های اهلی برای داشتن پرهای سفید پرورش داده می شوند، زیرا پرهای سوزنی آن ها هنگام پوشاندن لاشه کمتر دیده می شود، اگرچه ا
نواع پرهای قهوه ای یا برنزی نیز رشد می کنند. برآمدگی گوشتی در بالای نوک نوک آویز و برآمدگی که به قسمت زیرین نوک چسبیده است به نام غبغبک شناخته می شود. نام انگلیسی بوقلمون به دلیل شناسایی اشتباه اولیه پرنده با گونه ای غیرمرتبط است که از طریق کشور ترکیه به اروپا وارد شده است. نام گونه لاتین به معنی «طاووس مرغ» است. ویژگی. بوقلمون اهلی هشتمین گونه پرنده زنده از نظر حداکثر جرم با ۳۹ کیلوگرم (۸۶ پوند) است.
طومارهای داوز (Dawes Rolls) (یا طومار نهایی شهروندان و آزادشدگان پنج قبیله متمدن یا کمیسیون طومار نهایی داوز) توسط کمیسیون داوز ایالات متحده ایجاد گردید. این کمیسیون در سال ۱۸۹۳ میلادی توسط کنگره ایالات متحده مجاز شد، تا «مصوبه تخصیص عمومی سال ۱۸۸۷» را اجرا کند. به طور سنتی، زمین در این جوامع قبیله ای به صورت اشتراکی مورد استفاده قرار می گرفت. با ایجاد کمیسیون داوز، حکم توسط عوامل استعماری به تقسیم زمین به قطعات و ایجاد یک سیستم مالکیت فردی مطابق با قوانین ایالات متحده، نادیده گرفتن معاهده و قوانین قبیله ای منطقه صادر شد. به منظور تخصیص زمین های اشتراکی، شهروندان پنج قبیله متمدن (چروکی، چیکاسو، چاکتا، کریک و سمینول) باید توسط دولت ایالات متحده سرشماری و ثبت می شدند. این شمارش ها همچنین شامل آزادگان–برده های سابق آفریقایی-آمریکایی که پس از جنگ داخلی آمریکا آزاد شده بودند و فرزندان آن ها می شد. از این طومار برای تخصیص سهم به رئیس خانواده و ارائه تقسیم عادلانه تمام پول های به دست آمده از فروش زمین های مازاد استفاده می شد. این طومار به نام طومارهای داوز شناخته شدند. وقتی خبر پخش شد که مردم می توانند زمین بگیرند،
بسیاری از افراد غیر بومی در دفاتر ظاهر شدند و ادعای کاذب بومی بودن را کردند. اکثر این مدعیان دروغین ادعا کردند که چروکی هستند. افسانه های خانوادگی هنوز هم در مورد «پنهان شدن در تپه ها» یا «رد شدن از طومارها» یا «امتناع از ثبت نام» در زمانی که دلیل ثبت نام نشدن آن ها این است که متقاضیان بومی آمریکایی نبودند، وجود دارد. سرشماری و ثبت نام. کمیسیون داوز برای به دست آوردن لیست عضویت به سراغ قبایل منفرد رفت، اما برای به دست آوردن چیزی نزدیک به شمارش دقیق، تلاش های زیادی انجام شد. در سال ۱۸۹۸ میلادی، کنگره قانون کورتیس را تصویب کرد، که بیان می کرد یک طومار جدید گرفته شده و جایگزین همه طومارهای قبلی گردد. مشکلات در شمارش جمعیت شامل مهاجرت های اجباری آن دوره و همچنین جنگ داخلی آمریکا بود. علاوه بر این، مسؤلین سرشماری افراد غیربومی ایده کوانتوم خون را معرفی کردند، مفهومی که قبلاً برای جوامع قبیلهٔ بیگانه بود. کسانی که این درصد اصل و نسب را ثبت می کردند، تخمینی را براساس ظاهر فیزیکی و در صورت حضور فرد بر اساس نظر شخصی خود، می نوشتند. شهروندان قبیله ای تحت طبقه های مختلفی فهرست می شدند: بیش از ۲۵۰۰۰۰ نفر برای عضویت درخوا
ست دادند و کمیسیون داوز تنها بیش از ۱۰۰۰۰۰ نفر را ثبت نام نمود. اکثر آن ها رد شدند چون غیربومیانی بودند که خواستار زمین بودند. اما نتوانستند هیچ ارتباطی را با جامعه بومی موجود ثابت کنند، مانند نام بردن از خویشاوندان زنده یا صحبت به زبان بومی. کمیسیون که با مدعی های احتمالی بیش از حد مواجه گردید، مجبور شد، دستورالعمل هایی را وضع کند: قانون کنگره در ۲۶ آوریل ۱۹۰۶، طومارها را در ۵ مارس ۱۹۰۷ بست. ۳۱۲ تن دیگر بر اساس قانون مصوب ۱ اوت ۱۹۱۴ ثبت نام گردیدند. در حالی که برخی در ابتدا از نام گذاری خودداری کردند، تقریباً همه آن ها بعداً دستگیر و بر خلاف میل شان ثبت نام گردیدند. ثبت نام موضوع «انتخاب» نبود. امتناع از سرشماری و حتی فرار، به معنای صدور حکم برای دست گیری فرد بود. آن ها بعداً در روند ثبت نام به زور، مورد رفتار خشن قرار گرفته و به زور زندانی می شدند. هنوز هم به دلیل بی اعتمادی قابل درک به دولت، کسانی بودند که سعی کردند از سرشماری سر باز زنند. از جمله افرادی که مقاومت کردند، ماسکوگی چیتو هارجو (مار دیوانه) و چروکی ردبرد اسمیت بودند. اما هرجو و اسمیت در نهایت مجبور به ثبت نام گردیدند. به گفته استاد چروکی، استیف
راسل، برخی از بومی ها پنهان شده در تپه های کوکسون هرگز ثبت نام نکردند، اما برخی از آن ها بعداً دست گیر و به زور ثبت نام شدند، در حالی که برخی دیگر از سوی افراد جامعه شان ثبت نام گردیدند. علاوه بر این، همه افراد در فهرست سرشماری ۱۸۹۶ میلادی بدون اطلاع رسانی به طرف های ذیدخل ثبت نام شدند. تنها انتخاب واقعی برای اجتناب از سرشماری به طور کامل به معنای ترک کامل جامعه بود. از آن زمان به بعد، قبایل به عنوان بخشی از فرایند استحقاق عضویت، به طومارهای داوز اتکا کردند و از آن ها به عنوان سوابق شهروندان در یک زمان خاص استفاده نمودند و از اعضای جدید می خواهند که نسب مستقیم شان را از یک شخص یا افراد این طومار ثابت کنند. دادگاه ها این قانون را تأیید کرده اند، حتی زمانی که ثابت شده است که برادر یا خواهر اجدادی در طومار ذکر شده است. اما خود جد مستقیم نیست. موضوع دیگری که در طومارهای داوز وجود دارد افرادی هستند که به آن ها «سرخ پوستان پنج دالری» می گویند. برخی از سفیدپوستان به منظور دریافت زمین های اختصاصی به مقامات دولتی رشوه می دادند، اما این امر به آن اندازه که برخی تصور می کردند گسترده نبود. گرگوری اسمیترز، دانشیار تاریخ
در دانشگاه مشترک المنافع ویرجینیا، اظهار داشت: «این ها مردان سفیدپوست فرصت طلبی بودند که می خواستند به زمین یا جیره غذایی دسترسی داشته باشند… این ها افرادی بودند که از سوء استفاده از کمیسیون داوز-ماموران دولتی خوشحال بودند، برای ۵ دلار، حاضر بودند چشم خود را بر اختلاس و فساد ببندند». برای اقلیت کوچکی که این امر را مدیریت کردند، این ثبت نام تقلبی ممکن است برای سفیدپوستان مزایای بالقوه ای برای خود و فرزندان شان به هم راه داشته باشد، اما همچنین می تواند آن ها را در معرض حذف، جابه جایی یا حبس بیشتر قرار دهد. همچنین در طول این مدت، گسترش زمین ها و راه های دیگری برای سفیدپوستان برای گرفتن زمین وجود داشت. اکثر سفیدپوستان در طومارهای داوز به دلیل ازدواج با یکی از اعضای قبیله و داشتن فرزندان سرخ پوست شامل افراد طومارهای داوز گردیدند. طومارهای داوز اگرچه ناقص پنداشته می شود، هنوز هم برای فرایند شهروندی کشورهای که آن ها را در قوانین خود لحاظ می کنند، ضروری است. دولت فدرال از آن ها برای تعیین وضعیت کوانتومی خون افراد برای گواهی درجه خون سرخ پوستان استفاده می کند.
کی دی ئی نئون (به انگلیسی:KDE Neon) یک سیستم عامل بر پایه اوبونتو است که اولین نسخه رسمی اش در سال ۲۰۱۷ میلادی منتشر شد. این سیستم عامل به طور پیش فرض از دسکتاپ کی دی ئی پلاسما استفاده می کند. هدف اصلی این توزیع فراهم نمودن رابط کاربری کاربر دوستانه ای برای کسانی که از سیستم عاملی مانند ویندوز می خواهند به دبیان یا اوبونتو تغییر مسیر دهند می باشد.
مهدی کامارا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سن-اتین اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال پایه و زیر ۱۹ سال فرانسه بازی کرده است.
تاریخچه دولت ایالات متحده به شکل گیری، رشد، توسعه و تکامل دولت ایالات متحده در تمام مدت، بعد از تأسیس ایالات متحده اشاره دارد که شامل وظایف، ساختار و سیاست دولت در تمامی جوانب از جمله تکامل ساختار دولت، شکل گیری نهادها و وزارت های جدید، مفروضات، نقش ها و فعالیت ها، تصویب کدها، مقررات، قوانین و ایجاد نقش های کاملاً جدید دولت داری در جامعه آمریکا است. تشکیل اولیه دولت ایالات متحده. تاریخی که دولت ایالات متحده تحت قانون اساسی جدید آغاز به کار کرد، توسط کنگره ایالات متحده، کنگره کنفدراسیون براساس اصول کنفدراسیون مشخص شده بود. قطعنامه ۱۳ سپتامبر ۱۷۸۸ آن اعلام داشت که قانون اساسی برحسب نیاز تصویب شده است و به تاریخ ۴ مارس ۱۷۸۹ به عنوان تاریخ «آغاز حکومت» بر اساس قانون اساسی جدید تعیین گردید. با این حال، کنگره در ۴ مارس به حد نصاب نرسید، چون تا آن زمان تعداد کافی سناتورها و نمایندگان حاضر نشده بودند. زمانی که حد نصاب به دست آمد، رای های انتخاباتی برای رئیس جمهور و معاون رئیس جمهور در ۶ آوریل شمارش شد. جرج واشینگتن در ۳۰ آوریل ۱۷۸۹ به عنوان اولین رئیس جمهور آغاز به کار کرد. قوه قضائیه فدرال، اولین بار توسط مصوبه قضائ
ی ۱۷۸۹ که بعداً در ۲۴ سپتامبر امضا شد و شکل قانون را به خود گرفت، سازمان یافت. واشینگتن، جان جی را به عنوان اولین قاضی القضات دادگاه عالی معرفی نمود. جی در ۱۹ اکتوبر ۱۷۸۹ تحلیف به جا آورد. تاریخچه و ساختار. ادارات اجرایی. در جریان اداره جورج واشینگتن به عنوان اولین رئیس جمهور ایالات متحده، کابینه شامل سه مقام بود، که وزارت های واقعی کابینه را اداره می کردند. توماس جفرسون به عنوان وزیر خارجه، الکساندر همیلتون به عنوان وزیر خزانه، هنری ناکس به عنوان وزیر جنگ و دادستان کل ادموند راندولف نیز بخشی از کابینه بود. اما در آن زمان هیچ وزارتی مربوط به شغل او وجود نداشت. بعدها وزارت عدلیه یک وزارت مجزای دولت گردید. آژانس های جدید و وظایف رسمی. دفتر مارشال ایالات متحده توسط اولین کنگره ایجاد شد. این اولین شغل یک مقام فدرال بود، که وظایف و فعالیت های دولتی تعمیم یافته منطقهٔ را در سراسر کشور انجام می داد. رئیس جمهور جورج واشینگتن در ۲۴ سپتامبر ۱۷۸۹ قانون قضایی را امضا کرد. این قانون بیان می داشت که شغل اساسی مارشال ایالات متحده، اجرای کلیه حکم های قانونی صادر شده برای او تحت اقتدار ایالات متحده بود. قانون، یاد شده مارشال