Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سوزان تامپسون بافت (؛ ۱۵ ژوئن ۱۹۳۲ – ۲۹ ژوئیه ۲۰۰۴)، فعال آمریکایی در جنبش های حقوق مدنی، حق سقط جنین و کنترل جمعیت و همسر اول سرمایه گذار آمریکایی، وارن بافت بود. او عضو هیئت مدیرهٔ شرکت برکشایر هاتاوی بود و تا زمان مرگش با داشتن ۲٫۲ درصد از سهام شرکت به ارزش حدود ۳ میلیارد دلار در فهرست ثروت مندترین افراد جهان (یکصدوپنجاه وسومین نفر) قرار داشت. سوزان همچنین رئیس بنیاد بافت بود که میلیون ها دلار به گروه های آموزشی، تحقیقات پزشکی، گروه های تنظیم خانواده و دیگر مؤسسات خیریه کمک کرده است. زندگی نامه. سوزان در اوماها، نبراسکا متولد شد و در دبیرستان مرکزی اوماها درس خواند. پدرش، ویلیام هرتزوگ تامپسون، سرپرست، روان شناس، رئیس دانشگاه نبراسکا-اوماها و مدیر سابق کمپین هاوارد بافت بود. هرچند والدین سوزان و وارن همدیگر را می شناختند، روبرتا بافت، خواهر وارن و هم اتاقی سوزان در دانشگاه نورث وسترن، آن ها را با هم آشنا شدند. در سال ۱۹۵۲، سوزان و وارن در کلیسای پروتستان داندی در اوماها ازدواج کردند و صاحب سه فرزند شدند: سوزان (متولد ۳۰ ژوئیه ۱۹۵۳)، هاوارد (متولد ۱۶ دسامبر ۱۹۵۴) و پیتر (متولد ۴ مه ۱۹۵۸). سوزان گهگاه آثار م
وفق کلاسیک خواننده های کاباره ای اوایل دههٔ ۱۹۷۰ را اجرا می کرد و در سال ۱۹۷۷ اجرایی یک شبه در تئاتر اوماها داشت. نیل سداکا، ترانه سرا و موسیقی دان، او را تشویق کرد تا حرفهٔ خوانندگی را دنبال کند. از این رو، سوزان همسرش را ترک کرد و به سان فرانسیسکو رفت و در آپارتمان کوچک در مجتمع برج گرمرسی در نوب هیل ساکن شد. بعدها او به مجتمعی بزرگ در برادوی نزدیک خیابان اسکات در محلهٔ پسیفیک هایتس نقل مکان نمود که چشم انداز آن پل گلدن گیت و جزیرهٔ آلکاترز بود. او به پیوند زناشویی اش متعهد ماند و با همسرش روابط خوبی داشت، باهم به تعطیلات می رفتند و به گروه های خیریه کمک می کرد. سوزان برنامه ای در نیویورک اجرا و چندین سی دی منتشر کرد. بر اساس کتاب «بافت: راز موفقیت یک سرمایه دار آمریکایی»، نوشتهٔ راجر لوونشتاین در سال ۱۹۹۵، اگرچه وارن خودش سوزان را تشویق کرده بود تا حرفهٔ موسیقی را دنبال کند، بااین حال از اقدام او دل شکسته بود. در سال ۱۹۷۸، سوزان، آسترید منکس را به شوهرش معرفی کرد. آسترید به خانهٔ وارن در اوماها نقل مکان نمود و پس از فوت سوزان، با وارن پیوند زناشویی بست. وارن و سوزان هرگز طلاق نگرفتند و حتی در مراسم و ضیافت
های عمومی به عنوان زن و شوهر حضور داشتند، هرچند که سال ها بود، دیگر باهم زندگی نمی کردند. خانوادهٔ بافت حتی کارت های کریسمس خود را با عنوان وارن، سوزان و آسترید امضا می کردند و اغلب به صورت سه نفره در جمع حاضر می شدند. سرطان دهان و وفات. در اکتبر ۲۰۰۳، سوزان به سرطان دهان مبتلا شد و تحت عمل جراحی، پرتودرمانی و ترمیم صورت قرار گرفت. در طول دوران نقاهتش، وارن آخر هفته ها از اوماها به کالیفرنیا می رفت. بعدها این زوج ۶ میلیون دلار به پنج پزشک کالیفرنیایی برای پژوهش دربارهٔ سرطان دهان اهدا کردند. وضعیت سلامتی سوزان به حدی مساعد شده بود که توانست در جلسهٔ سالانهٔ سهامداران برکشایر هاتاوی در مه ۲۰۰۴ و همچنین گروه هم خوانی در ضیافت بورشایمز شرکت کند. سوزان بافت در تابستان ۲۰۰۴، در ۷۲ سالگی و بر اثر خونریزی مغزی در کودی، وایومینگ درگذشت. بونو (خوانندهٔ ایرلندی) در مراسم خاک سپاری او ترانه های «Forever Young» و «All I Want Is You» را اجرا کرد. وارن به حدی ماتم زده بود که در مراسم شرکت نکرد. سوزان تقریباً ۵۰ میلیون دلار برای خیریهٔ فرزندانش به میراث گذاشت و هر کدام از فرزندانش ۱۰ میلیون دلار و هر یک از نوه هایش نیز ۱۰۰
۰۰۰ دلار به ارث بردند. او برای برخی از دوستان و کارمندانش نیز مبالغ قابل توجهی به ارث گذاشت، از جمله ۸ میلیون دلار برای جان مک کیب و یک میلیون دلار برای ران پارکز. تقریباً تمام سهام او از شرکت برکشایر هاتاوی که در آن زمان تقریباً ۳ میلیارد دلار ارزش داشت، به بنیادی به نام خودش واگذار شد.
انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۲ ایتالیا بین ۲۴ تا ۲۹ ژانویه ۲۰۲۲ در رم، ایتالیا برگزار گردید. رئیس جمهور ایتالیا توسط یک مجمع مشترک مرکب از پارلمان ایتالیا و نمایندگان منطقه ای انتخاب می شود. روند انتخابات که چندین روز به طول انجامید در نهایت به اوج خود رسید، و در آن رئیس جمهور فعلی سرجیو ماتارلا برای دور دوم مورد تأیید قرارگرفت، و در هشتمین رأی گیری با مجموع ۷۵۹ رأی به عنوان دومین نفر پس از ساندرو پرتینی در انتخابات ۱۹۷۸ به پیروزی دست یافت، و به عنوان دومین رئیس جمهوری شد که برای بار دوم انتخاب می شود. جورجیو ناپولیتانو سلف او اولین رئیس جمهور بود که مجدداً انتخاب شده بود. ماتارلا در انتخابات مقدماتی حضور در دورهٔ دوم را رد کرده بود. اما در ۲۹ ژانویه ۲۰۲۲ موافقت خود را برای حضور در دوره دوم اعلام کرد. در این فاصله اکثر رهبران حزب از جمله ماریو دراگی، نخست وزیر ایتالیا، از او خواستند تا نامزدی مشترک آنها را برای یک دوره دیگر بپذیرد. ماتارلا قبلاً نیز در چندین دور رأی گیری از حمایت قابل توجه و رو به رشدی برخوردار شده بود، یعنی کسب ۱۲۵ رأی در رأی گیری سوم، ۱۶۶ رأی در رأی گیری چهارم، ۳۳۶ رأی در رأی گیری ششم، و ۳۸۷ رأ
ی در رأی گیری هفتم وی از ۱۹۹۲ در میان انتخابات برگزار شده ریاست جمهوری ایتالیا، نسبت به اسکار لوئیجی اسکالفارو که در نهایت در شانزدهمین رأی گیری انتخاب شد، بیشترین تعداد رأی را به خود اختصاص داده است. تاریخ. پیشینه سیاسی (۲۰۲۱–۲۰۱۵). رئیس جمهور فعلی سرجیو ماتارلا در ۲۰۱۵ توسط پارلمان و نمایندگان منطقه انتخاب شد. ماتارلا توسط ائتلاف چپ میانه به رهبری ماتئو رنتسی، نخست وزیر وقت و دبیر حزب دموکرات (PD) حمایت شد و از حمایت گسترده ای برخوردار شد. نتیجه همه پرسی قانون اساسی ایتالیا در ۲۰۱۶ منجر به استعفای رنتزی و تشکیل کابینه جنتیلونی به ریاست پائولو جنتیلونی شد، وی که در آن زمان معاون حزب دموکرات بود، به عنوان نخست وزیر، انتخاب شد. انتخابات عمومی ۲۰۱۸ باعث شد تا مجلس معلق شود. متعاقب آن پس از انجام مذاکرات جنبش پنج ستاره (M5S) و لیگ (Lega) برای تشکیل دولت، کابینه جدیدی به رهبری جوزپه کونته، استاد حقوق متمایل به M5S تشکیل شد. در طول تشکیل دولت، نقش ماتارلا به ویژه زمانی اهمیت یافت که او از انتصاب پائولو ساوونا، اقتصاددان اروپایی شکاک به عنوان وزیر دارایی کابینه خودداری کرد. در اوت ۲۰۱۹، ماتئو سالوینی، رهبر لگا، پس
از افزایش تنش ها در میان اکثریت، تقاضای عدم رأی اعتماد به کونته را اعلام کرد. بسیاری از تحلیلگران سیاسی معتقد بودند که طرح عدم رأی اعتماد تلاشی بوده برای ملزم کردن دولت به برگزاری انتخابات زودهنگام و بهبود جایگاه لگا در پارلمان ایتالیا تا سالوینی به این ترتیب بتواند نخست وزیر بعدی شود. در ۲۱ اوت، ماتارلا رایزنی ها را با تمام گروه های پارلمانی آغاز کرد. در همان روز، هدایت ملی PD رسماً برای تشکیل کابینه جدید در ائتلاف با M5S افتتاح شد. در ۲۹ اوت، ماتارلا کونته را به کاخ کوئیرینال احضار کرد تا به او وظیفه تشکیل کابینه جدید را ابلاغ کند. در ۲۰۲۰، ایتالیا به یکی از کشورهایی تبدیل شد که بدترین آسیب را از دنیاگیری کووید-۱۹ متضرر شده است. دولت کونته اولین کشوری در دنیای غرب بود که برای جلوگیری از گسترش این بیماری، قرنطینه ملی همه گیر را اجرا کرد. علیرغم تأیید گسترده افکار عمومی، قرنطینه همه گیر کووید-۱۹ در ایتالیا همچنین به عنوان بزرگ ترین سرکوب حقوق اساسی در تاریخ جمهوری ایتالیا توصیف شد. ماتارلا بحران کووید-۱۹ را به عنوان «سه وضعیت اضطراری در جبهه های بهداشتی، اجتماعی و اقتصادی» توصیف کرد که به یک دولت باثبات نیاز
داشت و اطمینان حاصل کرد که پس از سقوط کابینه کونته با کسب محبوبیت بالا، دولت جدیدی تشکیل می شود. همراه با امکان "بیس". در ژانویه ۲۰۲۱، ایتالیا ویوا (IV) رنزی، یکی از اعضای ائتلاف حامی کابینه کونته، حمایت خود از دولت پس گرفت. اگرچه کونته در روزهای بعد در پارلمان رأی اعتماد به دست آورد، اما تصمیم گرفت استعفا دهد، زیرا نتوانست به اکثریت مطلق در مجلس سنای جمهوری دست یابد. پس از شکست مذاکرات برای تشکیل کابینه سوم کونته، رئیس جمهور ماتارلا، ماریو دراگی، رئیس سابق بانک مرکزی اروپا را به عنوان نخست وزیر در رأس دولت وحدت ملی متشکل از تکنوکرات ها و سیاستمداران مستقل M5S، لیگا، PD، منصوب کرد. IV، فورزا ایتالیا (FI)، و آزاد و برابر (LeU). رقابت برای ریاست جمهوری (۲۰۲۲–۲۰۲۱). در سال ۲۰۲۱، پرزیدنت ماتارلا با یادآوری اظهارات مشابهی که توسط اسلاف خود آنتونیو سنی و جیووانی لئونه مطرح شده بود، برای دور دوم که توسط نیروهای سیاسی مختلف کاندید شد، شرکت نکرد. دیگر شخصیت های سیاسی گفتند قصد ندارند به عنوان رئیس جمهور نامزد شوند، از جمله رومانو پرودی، اما بونینو، و لیلیانا سگره.
پدرو فرناندز کانترو (; – ۲۱ نوامبر ۲۰۲۰) بازیکن فوتبال اهل پاراگوئه بود که در پست مدافع بازی می کرد. زندگی حرفه ای. فرناندز تمام دوران حرفه ای خود را در اسپانیا با بارسلونا و گرانادا گذراند. او در سال ۱۹۶۷ در لالیگا در کنار بارسلونا بازی می کرد و هشت بار در دو فصل با این باشگاه بازی کرد. آخرین بازی او برای بارسلونا تساوی ۱–۱ مقابل والنسیا در ۱۶ آوریل ۱۹۶۹ بود.
پرچم، روزنامه ای بود که در طی سال های ۱۳۲۰ تا ۱۳۲۱ خورشیدی منتشر می شد. این روزنامه متعلق به احمد کسروی، تاریخ نگار و نویسندهٔ ایرانی بود. روزنامهٔ پرچم، ارگان باهماد آزادگان به شمار می رفت. پیدایش. پیش از پرچم، کسروی مجلهٔ "پیمان" را به انتشار می رساند. روزنامه پرچم از بهمن ماه ۱۳۲۰ شروع به کار کرد. محتوا. کسروی در روزنامه پرچم به حمایت از جنبش مشروطه ایران می پرداخت. همچنین وی مقالات متعددی را در این روزنامه به چاپ می رساند. او همچنین دو کتاب تاریخ هیجده ساله آذربایجان و تاریخ پانصد ساله خوزستان را در این روزنامه منتشر کرد. پرچم، اخبار ایران و جهان را نیز پوشش می داد. درکل محتوای این نشریه، ملی گرایانه بود و با حمایت از مشروطه و استقلال طلبی قصد ترویج پاک دینی را داشت؛ و به نوعی ارگان رسمی باهماد آزادگان به شمار می رفت. انتقادات و توقیف. در تیرماه ۱۳۲۲، پرچم به علت انتقاد کسروی از رضاشاه به مدت سه روز تعلیق گردید. پس از آن، به صورت هفتگی منتشر می شد. در سال ۱۳۲۳، به علت اعتراض جمعیت های دینی، پرچم که از روزنامه به هفته نامه تغییر کرده بود، به طور کلی توقیف شد.
سپاه اعزامی ایتالیا در روسیه یک یگان نیروی زمینی پادشاهی ایتالیا به اندازه سپاه بود که برای جنگ با شوروی در قالب نیروهای محور به جبهه شرقی جنگ جهانی دوم اعزام شد. این سپاه به عنوان بخشی از گروه ارتش جنوب ورماخت در قسمت جنوبی خط مقدم به عملیات پرداخت و در برخی نبردها از جمله نبرد کی یف مشارکت داشت. نیروها و تجهیزات. این سپاه هنگام تشکیل شامل ۶۰ هزار نفر نیرو در سه لشکر نهم "پازوبیو"، پنجاه و دوم "تورینو" و سوم "دوکا د آوستا" می شد. دو لشکر نخست «پیاده نظام نیمه موتوریزه» و سومی از نوع یگان های متحرک «سریع» ("چِلِره") به حساب می آمدند. لشکرهای "پازوبیو" و "تورینو" هر یک دو هنگ پیاده نظام، یک هنگ توپخانه و گروهان های خمپاره انداز، توپ پیاده نظام و توپ ضدهوایی داشتند. به هر لشکر همچنین یک گردان پیاده نظام پیراهن سیاهان و گروهان های خمپاره انداز و توپ ضدتانک از تیپ "سوم ژانویه" ملحق بود. لشکر "دوکا د آوستا" دو هنگ سواره نظام، یک هنگ اسب کشنده توپخانه و همچنین گردان های برسالیِری و تانک سبک داشت. هر سه لشکر متشکل از سربازان وظیفه و داوطلبان شمال ایتالیا بودند: "تورینو" از تورین، "پازوبیو" از مونتوآ و ورونا و "دوکا
د آوستا" از ساووی. توپخانه نقطه ضعف این سپاه بود. سه آتشبار با ۳۶ توپ ۱۰۵/۳۲، دو آتشبار با ۱۶ توپ ضدهوایی ۷۵/۴۶ و دو آتشبار توپ های ضدهوایی ۲۰ میلی متری در اختیار قرارگاه سپاه بود. لشکر "چِلِره" شش آتشبار توپ های اسب کشنده ۷۵/۲۷، شانزده توپ ضدهوایی ۲۰ میلی متری و شانزده توپ ضد تانک ۴۷/۳۲ داشت. به هر یک از لشکرهای "پازوبیو" و "تورینو" سه آتشبار با دوازده هویتزر ۱۰۰/۱۷ و شش آتشبار با ۲۴ توپ ۷۵/۲۴ تعلق گرفت. پس از تجربیات جنگ با یونان، لشکرهای "پازوبیو" و "تورینو" یک گردان خمپاره انداز سنگین و یک آتشبار توپ های ضدهوایی ۴۷/۳۲ دریافت کردند. یک گردان توپ های ۴۷/۳۲ نیز به توپخانه قرارگاه سپاه افزوده شد. ترابری در سپاه به تنها مجموعاً ۵ هزار خودرو به شدت محدود بود. بسیاری از این ادوات کامیون های غیرنظامی بودند. گردان برسالیری در لشکر "دوکا د آوستا" تنها یک گروهان موتورسوار داشت و مابقی دوچرخه سوار بودند. بیشتر نفرات دو لشکر "تورینو" و "پازوبیو" با وجود عنوان «موتوریزه» در نام آن ها، به صورت پیاده راه پیمایی می کردند. یک یگان هوایی از نیروی هوایی سلطنتی ایتالیا نیز با کمتر از ۱۰۰ هواگرد تحت فرمان سپاه قرار داشت. فیلدم
ارشال ویلهلم کایتل، رئیس فرماندهی عالی ورماخت، پس از مشاهده نیروهای این سپاه پس از رسیدن آن ها در اواخر ماه اوت سال ۱۹۴۱ به ناحیه عملیاتی، آن را «ناامیدی بی حد و حصر» با افسرانی بسیار پیر که «نیمه سربازانی» را هدایت می کنند که ناتوان از تاب آوری در مقابل ارتش سرخ هستند، توصیف نمود. تاریخچه عملیاتی. سپاه اعزامی ایتالیا در روسیه، مدتی پس از آغاز عملیات بارباروسا، روز ۱۰ ژوئیه سال ۱۹۴۱ از ایتالیا حرکت و با گذر از مجارستان و کوه های کارپات، پس از طی ۵۰۰ کیلومتر غالباً به صورت پیاده، روز ۵ اوت خود را به نقطه تجمع در مجاورت رود دنیستر رساند. در مراحل پایانی نبرد نبرد کی یف در ماه های اوت و سپتامبر، سپاه ایتالیایی در جنوبی ترین جناح عملیات، ابتدا تحت فرماندهی ارتش یازدهم ورماخت و سپس تحت فرماندهی گروه زرهی ۱ از گروه ارتش جنوب ورماخت، قرار داشت. آلمانی ها در ابتدا قصد داشتند از این یگان جهت پاکسازی مناطق تصرف شده استفاده کنند اما با تأکید فرمانده سپاه بر قابلیت تحرک آن، وظایف عملیاتی به آن محول گشت. نیروهای ایتالیایی با سد کردن مسیر عقب نشینی نیروهای دشمن در رود بوگ، روز ۱۱ اوت بیش از صد نفر را به اسارت گرفتند. ورماخ
ت این عمل را یک «موفقیت جامع» توصیف نمود. به هر صورت آلمانی ها نسبت به برخی کاستی ها از جمله اتکا به فرمان های کتبی به جای مخابره رادیویی آن و مشکل در عملیات شناسایی و حفظ اتصال با یگان های همسایه، منتقد بودند. تحرک پایین تر ایتالیایی ها غالباً به دلیل کمبود ادوات ترابری و سوخت بود. فرمانده سپاه این کاستی ها را با بنیتو موسولینی، نخست وزیر ایتالیا، هنگام سرکشی او در روز ۲۸ اوت از خط مقدم مطرح کرد اما پاسخ درخوری دریافت ننمود. سپاه ایتالیایی اوایل ماه سپتامبر از گذر ورماخت از رود دنیپر و متعاقباً با آتش توپخانه از دفاع از سر پل ایجاد شده بر آن در نزدیکی دنیپروپتروفسک پشتیبانی کرد. با وجود تمایل به آن، از این سپاه در یورش گروه زرهی ۱ از این سر پل به سمت شمال برای محاصره نیروهای دشمن در شرق کی یف استفاده نشد. به هر صورت با گذر از دو سر پل مختلف، سه لشکر سپاه با اجرای یک حرکت گازانبری نیروهای دشمن را در پتریکوفکا به محاصره انداختند. با وجود اراضی نامناسب، کمبود خودرو، میدان های پرتراکم مین شوروی و ضد حملات شدید، ایتالیایی ها حدود ۷ هزار نفر از سربازان ارتش سرخ را در عرض چهار روز، ۲۷ تا ۳۰ سپتامبر، به اسارت گرفتند
؛ در مقابل تلفات سپاه شامل ۵۲ کشته و ۱۴۲ زخمی بود. اوایل ماه اکتبر سپاه ایتالیایی در یورش سیصد کیلومتری گروه ارتش جنوب ورماخت به ناحیه صنعتی دونباس مشارکت داشت. این سپاه در جریان نبرد دریای آزوف از جناح چپ گروه زرهی ۱ محافظت می کرد. با وجود مقاومت شدید دشمن، ادامه شرایط بد تدارکاتی و همچنین وضعیت نامناسب جاده ها که باعث کاهش سرعت و تحرک می شد، نیروهای سپاه در همکاری با لشکر صدونودوهشتم پیاده نظام ورماخت، روزهای ۱۰ و ۱۱ اکتبر سر پل شوروی در پاولوگراد را به تصرف خود درآوردند. در جریان این حمله تا روز ۱۵ اکتبر، هفت تن نیروهای سپاه کشته و ۷۷ تن دیگر زخمی شدند؛ در عوض ۵۳۱ تن از قوای دشمن را به اسارت درآمدند. اواخر ماه اکتبر به دستور ارتشبد ایوالت فون کلایست، فرمانده گروه زرهی ۱ ورماخت، سپاه ایتالیایی مأمور به تصرف شهرهای استالینو، گورلوفکو و ریکوفو در مجاورت رود دونتس شد و توانست به خوبی از پس از اجرای آن برآید. چند ضدحمله متعاقب ارتش سرخ در ناحیه دونباس تقریباً بدون پشتیبانی توپخانه که در راه های گل آلود در اراضی پشت سر باقی مانده بود، دفع شد. در این هنگام نیروها فرسوده شده بودند و فرماندهی سپاه خواهان مدتی توقف
جهت استراحت و سازمان دهی مجدد برای بود؛ با این حال آلمانی ها اصرار بر ادامه تهاجم داشتند. به هر صورت از روز ۱۵ نوامبر این مهلت استراحت به سپاه تخصیص یافت تا مواضع دفاعی و شرایط یگان های تدارکات و توپخانه خود را بهبود ببخشد. با فرا رسیدن زمستان، سپاه در حوالی استالینو مستقر بود. فرماندهان. در ابتدا قرار بود فرانچسکو زینگالس فرماندهی سپاه را عهده دار باشد. با ابتلای زینگالس به یک بیماری سخت، جووانی مسه که انتظار می رفت فرمانده یکی از لشکرهای زرهی ایتالیا در شمال آفریقا شود، به این جایگاه منصوب شد.
لشکرکشی قفقاز نامی است که به مجموعه ای از درگیری های مسلحانه بین امپراتوری های عثمانی و روسیه اطلاق می شود؛ مجموعه ای از درگیری ها که بعدها شامل جمهوری خلق آذربایجان، ارمنستان، دیکتاتوری خزر مرکزی و بریتانیا شد و به عنوان بخشی از جبهه خاورمیانه در طول جنگ جهانی اول به شمار می آمد. لشکرکشی قفقاز از قفقاز تا شرق آناتولی گسترش یافت و تا ترابزون، بیتلیس، موش و وان رسید. این جنگ سراسری با حملات هم زمان نیروی دریایی روسیه در منطقه دریای سیاه متعلق به امپراتوری عثمانی همراه بود. در ۲۳ فوریه ۱۹۱۷، با وقوع انقلاب روسیه پیشروی روسیه در مناطق اطراف متوقف شد و سپس ارتش متلاشی شده قفقاز روسیه با نیروهای دولت تازه تأسیس ارمنی، متشکل از نیروهای داوطلب پیشین ارمنی و سربازان نامنظم ارمنی جایگزین شد. در سال ۱۹۱۸، منطقه همچنین شاهد استقرار دیکتاتوری خزر مرکزی، جمهوری ارمنستان کوهستانی و یکی از نیروهای متفقین به نام دانسترفورس بود که متشکل از نیروهای زبده از جبهه های بین النهرین و غرب بود. امپراتوری عثمانی و امپراتوری آلمان درپی ورود هیئت اعزامی آلمان به قفقاز که هدف اصلی آن تأمین نفت بود، درگیری خطرناکی در باتومی داشتند. در ۳ م
ارس ۱۹۱۸ درگیری نظامی بین امپراتوری عثمانی و روسیه با پیمان صلح برست لیتوفسک به پایان رسید و در ۴ ژوئن ۱۹۱۸ امپراتوری عثمانی معاهده باتومی را با ارمنستان امضا کرد. با این حال، درگیری مسلحانه با ادامه نبرد امپراتوری عثمانی با دیکتاتوری خزر مرکزی، جمهوری ارمنستان کوهستانی و دانسترفورسِ امپراتوری بریتانیا گسترش یافت تا اینکه پیمان متارکه مودروس در ۳۰ اکتبر ۱۹۱۸ امضا شد. ۱۹۱۴: شکست عثمانی. هدف اصلی جنگ دولت عثمانی، فتح مجدد سرزمین های سابق خود در آناتولی شرقی بود که در نتیجه جنگ روسیه و ترکیه از ۱۸۷۷ تا ۱۸۷۸ از دست داده بود. وزیر جنگ، انور پاشا، توصیه متحدان آلمانی خود را نادیده گرفت و در عرض یک ماه پس از اعلان جنگ، به این منطقه حمله کرد. او خود فرماندهی ارتش سوم را بر عهده گرفت و دستور حمله به نیروهای روسی را صادر کرد. انور پاشا ارتش بزرگی داشت (برآوردها از ۱۰۰۰۰۰ تا ۱۹۰۰۰۰ نفر را شامل می شود)، اما آنها از تجهیزات ضعیفی برخوردار بودند، به ویژه برای شرایط زمستانی که به زودی به آن دچار شدند. ارتش روسیه در ابتدا بسیار نیرومند بود و با حدود صد هزار نفر سرباز اسماً توسط فرماندار کل قفقاز ایلاریون ورونتسوف-داشکوف فرما
ندهی می شد. فرمانده واقعی رئیس ستاد وی ژنرال نیکولای یودنیچ بود که بهترین ژنرال روسیه در طول جنگ جهانی اول محسوب می شود. با شکست در نبرد تاننبرگ و نبرد اول دریاچه های مازوری، روس ها تصمیم گرفتند که تقریباً نیمی از ارتش خود را در جبهه پروس مستقر کنند و تنها ۶۰ هزار نفر برای مقابله با ارتش عثمانی باقی ماند. فرماندار کل، ورونتسوف، می خواست در رابطه با پیشروی سپاه سوم ترکیه، نیروهای خود را به قارص نزدیک تر کند. اما یودنیچ تمایل ورونتسوف را برای عقب نشینی نادیده گرفت و در عوض در کنار ساریکامیس ماند تا از آن دفاع کند. نبرد ساریکامیس سپس بین ۲۹ دسامبر ۱۹۱۴ و ۴ ژانویه ۱۹۱۵ انجام شد که در آن ترک ها شکست بزرگی را متحمل شدند. ارتش ترکیه تا مواضع اولیه خود عقب نشینی کرد و بین ۶۰۰۰۰ تا ۱۷۵۰۰۰ سرباز از دست داد. انور پاشا متعاقباً از فرماندهی استعفا داد و علناً ارامنه را مسئول شکست خود دانست. او سپس به عنوان وزیر جنگ دستور داد تا همه سربازان ارمنی ارتش عثمانی را خلع سلاح و بی کار کرده و به اردوگاه های کار اجباری بفرستند. تقریباً همه این سربازان در آن اردوگاه جان باختند و این به عنوان گامی اولیه در مسیر نسل کشی ارامنه توسط ت
رک های عثمانی بود. همزمان با پیشروی ارتش انورپاشا به سمت قارص، سپاه کوچکی از ارتش عثمانی از وان وارد ایران وارد شد. این نیرو با مقاومت کمی روبرو شد و برای مدت کوتاهی شهر تبریز را اشغال کرد. با این حال، هم روس ها و هم انگلیسی ها واحدهایی را برای بیرون راندن نیروهای عثمانی از کشور به شمال ایران فرستادند، پس از آن عثمانی ها نیز به دلیل شکست در ساریکامیس به مواضع اصلی خود عقب نشینی کردند. ۱۹۱۵: رفت و برگشت. ژنرال نیکولای یودنیچ به دلیل پیروزی خود مورد ستایش قرار گرفت و به فرماندهی تمام نیروهای روسیه در قفقاز ارتقا یافت. سپس حمله ای را در خاک ترکیه آغاز کرد و به سمت دریاچه وان در ارمنستان عثمانی پیشروی کرد. این منطقه ای بود که بسیاری از ارامنه مسیحی در آن زندگی می کردند، بنابراین روس ها به کمک محلی برای ارتش خود امیدوار بودند. هنگامی که نیروهای روسی وارد منطقه شدند، در ۲۰ آوریل ۱۹۱۵ قیامی در وان علیه ترکها برپا شد. ارامنه در وان یک ماه در مقابل نیروهای عثمانی ایستادگی کردند. روس ها وان را در مه ۱۹۱۵ تصرف کردند. در آن زمان، ژنرال یودنیچ فکر می کرد که نیروهای عثمانی در منطقه ضعیف هستند و فقط از سه تا چهار لشکر تشکیل
شده اند. در واقع، فرمانده عثمانی، پاشا عبدالکریم، هشت لشکر با مقدار زیادی نیروی کمکی در ذخیره داشت. ژنرال روس، اوگانوفسکی، فرماندهی بود بدون چالاکی لازم و واحدهای کوچکی از نیروهای خود را به جهات مختلف فرستاد. در ماه ژوئیه، پاشا کریم در منطقه دریاچه وان ضد حمله ای انجام داد و روسها را در نبرد ملازگرد شکست داد. اینها، تحت فرماندهی ژنرال اوگانوفسکی، که به زودی جایگزین شد، از شرق قره کلسیا (آگری) به سمت بایبورد عقب نشینی کردند. ژنرال یودنیچ به سرعت یک نیروی متحرک متشکل از ۲۲۰۰۰ مرد که اکثراً قزاق بودند به فرماندهی ژنرال باراتوف جمع آوری کرد و منتظر بودند تا ارتش عثمانی در کمین قرار گیرد. ارتش کوچک باراتوف در اوایل ماه اوت در چند نقطه به ارتش عثمانی حمله کرد. عثمانی ها به سمت جنوب عقب نشینی کردند و حدود ۶۰۰۰ اسیر جنگی روسی علاوه بر مقدار زیادی آذوقه باقی گذاشتند. این درگیری به نام نبرد قره کلیسا معروف شد. در همین حال، شورشیان ارمنی در نبرد وان شکست خورده بودند، اما به دلیل شکست در نبرد قره کلیسا، روس ها برای دومین بار وان را تصرف کردند. در ۲۴ سپتامبر دوک اعظم نیکلاس نیکولایویچ، پس از برکناری از سمت خود به عنوان ف
رمانده کل ارتش روسیه، به عنوان فرمانده کل نیروهای روسیه در ارمنستان و ایران منصوب شد. پس از انجام این کار، دوک بزرگ هدایت جنگ را به دست ژنرال یودنیچ سپرد. لازم است ذکر شود که در بحبوحه تهاجم روسیه به ارمنستان، طلعت پاشا وزیر کشور عثمانی خواستار اخراج اجباری تمامی ارامنه از منطقه و جنوب آن شد. این جبهه سپس از اکتبر تا پایان سال ۱۹۱۵ ساکت بود. ۱۹۱۶: پیروزی روسیه. در زمستان، این منطقه معمولاً برای جنگ چندان مناسب نیست. سرمای شدید و جاده های بد نقش مهمی در انهدام لشکر سوم انور پاشا در سال قبل داشت. با این حال، ژنرال روس یودنیچ آن را فرصتی برای حمله غافلگیرانه به عثمانی می دانست. در اوایل ژانویه ۱۹۱۶، ارتش او مخفیانه زمستانگاه خود را ترک کرد و به سمت قلعه عثمانی در ارزروم حرکت کرد. روسها موفق شدند یک حمله غافلگیر کننده کامل ترتیب دهند و یک لشکر عثمانی را که در نبرد کوپروکوی از ۱۶ تا ۱۹ ژانویه در زمستانگاه خود به سر می برد، نابود کنند. در حالی که ارتش روسیه با اسلحه های سنگین خود به سمت ارزروم پیش می رفت، یکی دیگر از نیروهای روسی در ۱۴ فوریه با یک حمله غیرمنتظره از شمال، لشکر دوم عثمانی را در نزدیکی شهر تفتا منهدم
کرد. فرمانده عثمانی کریم پاشا یا برای محاصره آماده نبود یا به احتمال زیاد آنقدر مضطرب شده بود که به جای دفاع از قلعه، با ارتش خود در ۱۵ فوریه عقب نشینی کرد. ارتش روسیه در ۱۶ فوریه بدون هیچ مانعی به سمت ارزروم حرکت کرد. ارتش قفقاز ژنرال یودنیچ از ارزروم در دو جهت حرکت کرد. بخشی روانه سمت شمال شده و شهر بندری باستانی ترابزون را در آوریل به تصرف درآورد، و بخشی دیگر به سمت جنوب حرکت کرده موش و بیتلیس را تسخیر کرد و ارتش بی روحیه عثمانی را از محل راند. قشون عثمانی زیر نظر رهبری جدید، وهیب پاشا قرار گرفت و او دستور بازپس گیری ترابزون را صادر کرد. سپس یک نیروی نظامی جمع آوری شد و افراد آن در امتداد ساحل به سمت منطقه در ماه ژوئن رژه رفتند. با این حال، روس ها در آن زمان کنترل دریای سیاه را در دست داشتند. ناوگان دریای سیاه با انجام بمباران های دریایی توانست پیشروی عثمانی ها را به میزان قابل توجهی کُند کند. ژنرال یودنیچ سپس با حمله به ارزنجان که به نبرد ارزنجان معروف است، ضد حمله ای را آغاز کرد. در ۲ ژوئیه، ارزنجان تسخیر شد و ارتش عثمانی در امتداد ساحل به سمت راست چرخید تا سعی کند خطوط مقدم خود را تثبیت کند. تنها نقطه ا
مید برای عثمانی ها بازپس گیری مُسج و بیتلیس توسط ژنرال مصطفی کمال در اوت ۱۹۱۶ بود. با این حال، در پایان پاییز، سربازان او نیز توسط روس ها از این مکان ها رانده شدند. در سمت شرقی دریاچه وان، نبرد در تمام تابستان ادامه یافت، اما برای هیچ یک از طرف ها فایده ای نداشت. ۱۹۱۷: از جبهه شرق خبری نیست. روس ها در سال ۱۹۱۷ برای حمله مجدد به مواضع عثمانی برنامه ریزی کردند، اما هرج و مرج ناشی از انقلاب روسیه باعث توقف تمام عملیات روسیه شد. دولت موقت روسیه، دوک اعظم را از سمت خود برکنار کرد و ژنرال یودنیچ را به منصبی غیر مهم در آسیای مرکزی منتقل کرد و در نتیجه او از ارتش استعفا داد. عثمانی ها تحت فشار شدید انگلیسی ها در بین النهرین و فلسطین، بیشتر نیروهای خود را بیرون کشیده و به جنوب فرستادند. در طول باقیمانده سال ۱۹۱۷، ارتش روسیه رفته رفته متلاشی شد تا اینکه هیچ نیروی نظامی واقعاً مؤثری باقی نماند. ۱۹۱۸: پیروزی عثمانی. در اوایل سال ۱۹۱۸، کمی بیش از چند هزار داوطلب و حدود ۲۰۰ افسر از ارتش روسیه در قفقاز باقی مانده بودند. سال قبل، ۵۰۰۰۰۰ سرباز وجود داشت، اما این زمان گذشته بود و مرزهای جنوبی روسیه تا حد زیادی محافظت نمی شد. پ
س از یک سال عدم تحرک، عثمانی ها فرصت را مغتنم شمرده دست به حمله زدند. در اواخر ژانویه ۱۹۱۸، ارتش عثمانی لشکرکشی خود را آغاز کرد. تنها مخالفتی که آنها در انجام این کار با آن مواجه شدند از سوی شبه نظامیان نیمه سازمان یافته جمهوری دموکراتیک ارمنستان بود. ارتش عثمانی از فوریه تا مارس ترابزون، ارزروم، قارص، وان و باتومی را بدون مشکل زیاد تصرف کرد. در بحبوحه این حمله، دولت جدید بلشویکی جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی در ۳ مارس ۱۹۱۸ پیمان صلح برست-لیتوفسک را امضا کرد که به موجب آن کمونیست ها به ابتکار طلعت پاشا از تمام سرزمین های تسخیر شده در جنگ روسیه و ترکیه بین سال های ۱۸۷۷ تا ۱۸۷۸ چشم پوشی کردند. آنها این جنگ را نمی خواستند و دستشان بامبارزه داخلی پر بود. اما انور پاشا اهداف بزرگتری از بازپس گیری مناطق از دست رفته ۴۰ سال قبل داشت. موفقیت ناگهانی سربازان او، در مواجهه با مخالفت اندک، رویای پان ترکی او را در مورد یک «امپراتوری ترک» که بر تمام آسیای مرکزی حکومت کند، زنده کرد و سپس دستور تشکیل ارتش جدیدی را داد که فقط از مسلمانان تشکیل می شد و اردوی اسلام قفقاز نام گرفت. این ارتش مسلمان متشکل از ۱۴۰۰۰ تا ۲۵۰۰۰