Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به تئوری توجه می کردند. بیشتر تئوری های چرخه تجارت بر یک عامل واحد متمرکز شده اند. از جمله سیاست های پولی یا تأثیر آب و هوا بر اکثر اقتصادهای کشاورزی آن زمان. اگرچه تئوری چرخه تجارت تا دهه ۱۹۲۰ به خوبی تثبیت شده بود، اما کار تئوریسین هایی نظیر دنیس رابرتسون و رالف هاتری تأثیر کمی بر سیاست های عمومی گذاشت. نظریه های تعادل جزئی آنها نمی تواند تعادل عمومی را جلب کند، جایی که بازارها با یکدیگر تعامل دارند. به ویژه، تئوری های اولیهٔ چرخه تجارت به طور جداگانه با بازار کالاها و بازارهای مالی رفتار می کند. تحقیقات در این زمینه ها از روش های خرد اقتصادی برای توضیح اشتغال، سطح قیمت و نرخ بهره استفاده کرده است نظریه پولی. در ابتدا، رابطه بین قیمت و تولید با نظریه مقداری پول توضیح داده می شد. دیوید هیوم چنین نظریه ای را در سال ۱۷۵۲ (مقالات، اخلاقی، سیاسی و ادبی، بخش دوم، مقاله سوم) ارائه کرده بود. نظریه کمیت کل اقتصاد را از طریق قانون «بگو» (انگلیسی: Say's law)مشاهده کرده است، که اظهار می دارد هر آنچه که به بازار عرضه می شود فروخته خواهد شد - خلاصه اینکه، بازارها همیشه تسویه شده هستند.. در این دیدگاه، پول خنثی است و نمی
تواند بر روی فاکتورهای واقعی در اقتصاد مانند سطح تولید تأثیر بگذارد. این با دیدگاه دوگانگی کلاسیک سازگار است که جنبه های واقعی اقتصاد و عوامل اسمی مانند سطح قیمت و عرضه پول را می توان مستقل از یکدیگر دانست. به عنوان مثال، با افزودن پول بیشتر به یک اقتصاد فقط افزایش قیمت و نه ایجاد کالای بیشتر پیش بینی می شود. نظریه کمیت پول تا دهه ۱۹۳۰ بر نظریه اقتصاد کلان حاکم بود. دو نسخه به ویژه تأثیرگذار بودند، یکی توسط ایروینگ فیشر در آثاری که شامل ۱۹۱۱ کتاب قدرت خرید پول و دیگری توسط اقتصاددانان کمبریج در اوایل قرن بیستم بود. نسخه فیشر از نظریهٔ کمیت را می توان با ثابت نگه داشتن سرعت گردش پول (فرکانس استفاده از یک قطعه از ارز در معاملات) (V) و درآمد واقعی (Q) و تصویب عرضه پول (M) و سطح قیمت (p) در معادله مبادله متفاوت باشد: بیشتر تئوری های کلاسیک از جمله فیشر معتقد بودند که سرعت پایدار و مستقل از فعالیت های اقتصادی است. اقتصاددانان کمبریج مانند جان مینارد کینز شروع به چالش کشیدن این فرض کردند. آنها تئوری تعادل نقدی کمبریج را توسعه دادند، که به تقاضای پول و چگونگی تأثیر آن بر اقتصاد نگاه می کرد. نظریه کمبریج تصور نمی کن
د که تقاضا و عرضه پول همیشه در حال تعادل است و این حساب افرادی را می کرد که وقتی اقتصاد فرومی رفت پول بیشتری را در اختیار داشته است. اقتصاددانان کمبریج با تعیین ارزش در اختیار داشتن پول نقد، گامهای مهمی در جهت مفهوم رجحان نقدینگی برداشتند که بعداً کینز آن را توسعه داد. نظریه کمبریج استدلال می کند که مردم به دو دلیل پول را نگه می دارند: برای تسهیل معاملات و نقدشوندگی آن. در ادامه، کینز یک انگیزه سوم یعنی سفته بازی را به نظریه ترجیح نقدینگی خود اضافه کرد و نظریه عمومی خود را بر پایه آن بنا کرد. در سال ۱۸۹۸، ناوت ویکسل تئوری پولی را با محوریت نرخ بهره پیشنهاد داد. در تحلیل وی از دو نرخ استفاده شده است: نرخ سود بازار، توسط سیستم بانکی و نرخ واقعی یا «طبیعی»، ویا توسط نرخ بازده سرمایه تعیین می شود. در نظریه ویکسل، تورم تجمعی هنگامی اتفاق می افتد که نوآوری فنی باعث بالا رفتن نرخ طبیعی شود یا سیستم بانکی اجازه کاهش نرخ بازار را بدهد. کاهش قیمت انباشت در شرایط مخالف اتفاق می افتد و باعث می شود نرخ بازار از حد طبیعی بالاتر رود. نظریه ویکسل رابطه مستقیمی بین مقدار پول و سطح قیمت ایجاد نکرد. به گفته ویکسل، پول مادامی که
به طور طبیعی از نرخ بهره بازار فراتر رود به صورت درونزا و بدون افزایش مقدار ارز ایجاد می شود. در این شرایط، وام گیرندگان سود و سپرده را به ذخیره بانکی تبدیل می کنند و این باعث افزایش عرضه پول می شود. این می تواند به یک روند تجمعی منجر شود که تورم به طور مداوم و بدون گسترش در پایه پولی افزایش یابد. کار ویکسل تحت تأثیر کینز و اقتصاددانان سوئدی مکتب استکهلم قرار گرفت. نظریهٔ عمومی کینز. می توان گفت که اقتصاد کلان مدرن با کینز و انتشار کتاب وی یعنی نظریه عمومی اشتغال، بهره و پول در سال ۱۹۳۶ آغاز شده است.کینز در مورد مفهوم ترجیحات نقدینگی گسترش یافت و یک تئوری کلی در مورد چگونگی عملکرد اقتصاد بنا کرد. تئوری کینز برای اولین بار هم عوامل اقتصادی پولی و هم عوامل واقعی اقتصادی را با هم بیان کرد. بیکاری را توضیح داد و سیاست دستیابی به ثبات اقتصادی را پیشنهاد کرد. کینز ادعا کرد که تولید اقتصادی با سرعت گردش پول همبستگی دارد. اوی رابطه را از طریق تغییر ترجیحات نقدینگی توضیح داد: مردم با کاهش هزینه های خود، که در آینده اقتصاد را کند می کند، در مواقع دشواری اقتصادی، منابع مالی خود را افزایش می دهند. این تناقضا استلزام ماد
ی ادعا کرد که تلاشهای فردی برای زنده ماندن از رکود، فقط آن را بدتر می کند. هنگامی که تقاضا برای پول افزایش می یابد، سرعت پول کند می شود. کاهش سرعت فعالیت های اقتصادی بدان معنی است که بازارها ممکن است تسویه نشوند و کالاهای اضافی را نیز به هدر می دهد و همچنین ظرفیت بیکار شدن را فراهم می آورند. کینز با تکیه بر نظریه کمیت، اظهار داشت که تغییرات بازار به جای قیمت تغییر می کند.کینز فرضیه سرعت پایدار را با یکی از قیمت های ثابت جایگزین کرد. اگر هزینه ها کاهش یابد و قیمت ها هم نگیرند، مازاد کالا نیاز کارگران را کاهش می دهد و بیکاری را افزایش می دهد. اقتصاددانان کلاسیک برای توضیح بیکاری و رکود غیرارادی مشکل داشتند زیرا آنها قانون Say را در بازار کار اعمال می کردند و انتظار داشتند که همه کسانی که مایل به کار در دستمزد غالب هستند شاغل شوند. در مدل کینز، اشتغال و تولید ناشی از تقاضای کل، میزان مصرف و سرمایه گذاری است. از آنجا که مصرف پایدار است، بیشتر نوسانات تقاضای کل ناشی از سرمایه گذاری است، که توسط عوامل بسیاری از جمله انتظارات، «میل حیوانی» و نرخ بهره هدایت می شود..کینز استدلال کرد که سیاست مالی می تواند این نوسانات
را جبران کند. در جریان رکود، دولت می تواند هزینه های لازم برای خرید کالاهای اضافی و استخدام نیروی کار بی کار شده ر را افزایش دهد. علاوه بر این یک اثر چند برابر کننده اثر این هزینه مستقیم را افزایش می دهد، زیرا کارگران تازه استخدام می توانند درآمد خود را خرج کنند، در حالی که بنگاه ها برای پاسخ به این افزایش تقاضا سرمایه گذاری می کنند. تجویز کینز برای سرمایه گذاری عمومی قوی با علاقه وی به عدم اطمینان ارتباط داشت. کینز دیدگاه منحصر به فردی در مورد استنباط آماری در "رساله ای در مورد احتمال"، که در سال ۱۹۲۱، سالها قبل از کارهای مهم اقتصادی خود نوشت، داده بود. کینز فکر می کرد که سرمایه گذاری عمومی قوی و سیاست های مالی می تواند با تأثیر منفی عدم قطعیت نوسانات اقتصادی بر اقتصاد مخالف باشد. در حالی که جانشینان کینز به قسمت های احتمالی کار او توجه چندانی نشان ندادند، عدم اطمینان ممکن است نقش اصلی در جنبه های سرمایه گذاری و ترجیح نقدینگی نظریه عمومی داشته باشد.. معنای دقیق کار کینز مدتهاست که مورد بحث قرار گرفته است. حتی تفسیر نسخه سیاست کینز در مورد بیکاری، که یکی از بخش های بارز نظریه عمومی است، بحث و گفتگو بوده است.
اقتصاددانان و محققان بحث می کنند که آیا کینز قصد دارد توصیه او برای تغییر یک مشکل جدی یا یک راه حل نسبتاً محافظه کارانه برای مقابله با یک مسئله جزئی یعنی تغییر سیاست اساسی باشد. جانشینان کینز. جانشینان کینز دربارهٔ فرمول ها، سازوکارها و پیامدهای دقیق مدل کینز بحث داشتند. یک گروه ظاهر شد که نمایانگر تفسیر «ارتدوکس» از کینز است. آنها اقتصاد خرد کلاسیک را با تفکر کینزی ترکیب کردند تا «سنتز نئوکلاسیک» را تولید کنند که از دهه ۱۹۴۰ تا اوایل دهه ۱۹۷۰ بر اقتصاد حاکم بود. دو اردوگاه کینز در این تفسیر سنتز کینز بسیار مهم بودند. یک گروه بر جنبه های عدم تعادل کار کینز تمرکز داشتند، و گروه دیگر موضع اصول گرایانه را در مورد کینز اتخاذ کردند و سنت دگر جنس گرا (انگلیسی: heterodox) پس از کینزی را آغاز کردند. سنتز نئوکلاسیک. نسل اقتصاد دانانی که کینز را دنبال کردند، نئو کینزی ، با ترکیب اقتصاد کلان کینز با اقتصاد خرد نئوکلاسیک "سنتز نئوکلاسیک" را ایجاد کردند. . نئو کینزی به دو موضوع خرد پرداختند: اول، ارائه مبانی جنبه های نظریه کینزی از جمله مصرف و سرمایه گذاری، و دوم، ترکیب اقتصاد کلان کینزی با نظریه تعادل عمومی.(در تئوری تعا
دل کلی، بازارهای انفرادی با یکدیگر در تعامل هستند و در صورت وجود رقابت کامل، نبود اثرات جانبی و اطلاعات کامل، قیمت تعادلی وجود دارد) "مبانی تحلیل اقتصادی" پل ساموئلسون (۱۹۴۷) بسیاری از مبانی اقتصاد خرد را برای سنتز فراهم می کند. کارهای ساموئلسون الگویی برای روش شناسی مورد استفاده نئو کینزی قرار می دهد: نظریه های اقتصادی بیان شده در مدل های رسمی و ریاضی. در حالی که نظریه های کینز در این دوره غالب بود، جانشینان وی تا حد زیادی روش غیررسمی او را به نفع ساموئلسون رها کردند. در اواسط دهه ۵۰، اکثریت قریب به اتفاق اقتصاددانان از بحث دربارهٔ کینزیسم دست کشیدند و دیدگاه سنتز را پذیرفتند؛ با این حال، فضای اختلاف نظر باقی است. این سنتز مشکلات مربوط به پاکسازی بازار را به قیمت های چسبنده ای نشان داد که نتوانستند تغییراتی در عرضه و تقاضا ایجاد کنند. گروه دیگری از کینزیان بر اقتصاد عدم تعادل تمرکز کردند و سعی کردند مفهوم تعادل را با عدم پاکسازی بازار آشتی دهند. مدل نئو کینزی. در سال ۱۹۳۷ جان هیکس مقاله ای را منتشر کرد که اندیشه کینز را در یک چارچوب تعادل عمومی گنجانیده بود. جایی که بازار کالاها و پول با یک تعادل کلی روبرو ش
د. مدل IS/LM هیکس (سرمایه گذاری-پس انداز / رجحان نقدینگی- عرضه پول) پایه ای برای دهه های تئوریزه کردن و تحلیل سیاست در دهه ۱۹۶۰ شد. این مدل بازار کالاها را با منحنی IS نشان می دهد، مجموعه ای از نقاط که نمایانگر تعادل در سرمایه گذاری و پس انداز است. تعادل بازار پول با منحنی LM نمایش دادخ می شود، مجموعه ای از امتیازات که نشان دهنده تعادل در عرضه و تقاضای پول است. تقاطع منحنی ها تعادل کل در اقتصاد را مشخص می کند مدل IS / LM به عنوان "مکانیسم انتقال پولی"، روی نرخ بهره متمرکز شده است، کانال ارائه دهنده پول بر متغیرهای واقعی مانند تقاضای کل و اشتغال تأثیر می گذارد. کاهش عرضه پول منجر به افزایش نرخ بهره می شود که باعث کاهش سرمایه گذاری و در نتیجه کاهش تولید در کل اقتصاد می شود. اقتصاددانان مدل های دیگری که در چارچوب IS / LM ساخته اند. به ویژه در سال ۱۹۴۴ فرانکو مودیلیانی بازار کار را اضافه کرد. مدل مودیلیانی اقتصاد را به عنوان سیستمی با تعادل عمومی در بازارهای بهم پیوسته برای کار، دارایی و کالاها نشان داد. و بیکاری را با دستمزدهای اسمی سفت و سخت توضیح داد. این رشد مورد توجه اقتصاددانان کلاسیک قرن ۱۸ مانند آدام اسمی
ت بوده است، در طول قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم و هنگام انقلاب ماژینالیسم ها مطالعه بر رشد متوقف شد رمانی که محققان بر مبانی خرد اقتصادی متمرکز شده بودند. مطالعه رشد زمانی احیا شد که نئو کینزی ها روی هارود و اوسی دومار به طور مستقل مدل هارود-دومار را توسعه دادند. گسترش نظریه کینز به دراز مدت، منطقه ای که کینز خودش به آن نگاه نکرده بود.مدلهای آنها ضرب کینز را با یک مدل شتاب دهنده سرمایه گذاری ترکیب کرد، و نتیجه ساده ای را حاصل کرد که رشد برابر است با نرخ پس انداز تقسیم شده با نسبت بازده سرمایه (مقدار سرمایه تقسیم بر مقدار خروجی). مدل هارود-دومار بر تئوری رشد مسلط شد تا اینکه رابرت سولو و سوان به طور مستقل در سال ۱۹۵۶ مدلهای رشد نئوکلاسیکی را توسعه دادند. سولو و سوان یک مدل تجربی جذاب تر با «رشد متعادل» مبتنی بر جایگزینی نیروی کار و سرمایه در تولید ارائه کردند. سولو و سوان گفتند که افزایش پس انداز فقط می تواند رشد موقت را افزایش دهد و تنها پیشرفت های فناوری می توانند رشد را در دراز مدت افزایش دهند. پس از سولو و سوآن، تحقیقات رشد با تحقیق کم و بدون هیچ تحقیقی در مورد رشد از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۸۵ ادامه یافت.. اقتصاددا
نان کار نظری را از سنتز در مدلهای کلان اقتصادی در مقیاس بزرگ که معادلات فردی را برای عواملی مانند مصرف، سرمایه گذاری و تقاضای پول در هم آمیخته اند، با داده های تجربی مشاهده شده. این خط از تحقیقات با مدل شورای تحقیقات علومMIT-Penn-Social که توسط مودیلیانی و همکارانش تهیه شده است به اوج خود رسید. MPS IS / LM را با سایر جنبه های سنتز از جمله مدل رشد نئوکلاسیک ترکیب می کند و منحنی فیلیپس رابطه بین تورم و بازدهی است. هر دو مدل در مقیاس بزرگ است و منحنی فیلیپس به هدف منتقدان سنتز تبدیل شدند منحنی فیلیپس. کینز یک تئوری صریح از سطح قیمت ارائه نکرد. مدلهای اولیه کینزی فرض می کردند که دستمزد و سایر قیمت ها ثابت است. این فرضیات در دهه ۵۰ وقتی تورم پایدار بود، نگرانی کمی ایجاد کرد، اما تا اواسط دهه ۱۹۶۰ تورم افزایش یافت و برای مدل های کلان مسئله شد. در سال ۱۹۵۸ ویلیام فیلیپس وقتی تئوری سطح تجربی را ارزیابی کرد مبنی بر اینکه تورم و بیکاری به طور معکوس با یکدیگر رابطه دارند، اساس تئوری سطح قیمت را پایه گذاری کرد. در سال ۱۹۶۰ ریچارد لیپسی اولین توضیح نظری این رابطه را ارائه داد. به طور کلی توضیحات کینزی در مورد منحنی گفتند
که تقاضای بیش از حد، تورم بالا و بیکاری کم را در پی داشته است در حالی که شکاف تولید باعث افزایش بیکاری و کاهش قیمت ها می شود. در اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰، منحنی فیلیپس با جبهه های تجربی و نظری با حملات روبرو شد. مبادله تجاری بین تولید و تورم که توسط منحنی نشان داده شد ضعیف ترین بخش سیستم کینزی بود. عدم تعادل در اقتصاد کلان. با وجود شیوع آن ، سنتز نئوکلاسیک منتقدان کینزی خود را داشت. گونه ای از عدم تعادل یا نظریه «غیر والراسیایی» توسعه یافت که سنتز را به دلیل تناقض های آشکار در اجازه دادن به پدیده های عدم تعادل، به ویژه بیکاری غیرارادی، در مدل های تعادلی مورد انتقاد قرار داد. علاوه بر این، آنها معتقدند، وجود عدم تعادل در یک بازار باید با عدم تعادل در بازار دیگری همراه باشد، بنابراین بیکاری غیرارادی باید با افزایش مازاد در بازار کالاها مرتبط باشد. بسیاری از کارهای دون پاتینکین را به عنوان اولین در رعایت عدم توازن می دانند. رابرت کلور (1965) «فرضیه تصمیم گیری دوگانه» خود را معرفی کرد مبنی بر اینکه یک فرد در یک بازار ممکن است آنچه را که می خواهد می تواند تعیین کند، اما در نهایت در مبلغی که می تواند براساس
آن بخرد محدود است. کلور و اکسل لیجونهافوود (1968) استدلال کرد که عدم تعادل بخش اساسی نظریه کینز را تشکیل می دهد و سزاوار توجه بیشتر است. رابرت بارو و هرشل گراسمن مدل های عدم تعادل عمومی را تنظیم کردند که در آن بازارهای جداگانه قبل از برقراری تعادل عمومی به قیمتها بسته می شدند. این بازارها «قیمت های کاذب» تولید کردند که منجر به عدم تعادل شد. به زودی بعد از این کار بارو و گراسمن، مدل های عدم تعادل در ایالات متحده منسوخ شد. و بارو کینزیسم را رها کرد و فرضیه های جدید کلاسیک و تسویه بازار اتخاذ کرد.. در حالی که اقتصاددانان آمریکایی به سرعت مدل های عدم تعادل عمومی را رها کردند، اقتصاددانان اروپایی بدون تسویه بازار، بیشتر به این مدل ها پرداختند. اروپایی هایی مانند ادموند مالینواود و ژاک دریز سنت عدم تعادل را گسترش دادند و به جای آن که به فرض ساده آن بپردازد، پیچیدگی قیمت را توضیح می داد. مالینواود (۱۹۷۷) از تجزیه و تحلیل عدم تعادل برای توسعه یک نظریه بیکاری استفاده کرد. وی تصریح کرد: عدم تعادل در بازار کار و کالاها می تواند به سهمیه بندی کالاها و کار منجر شود و باعث بیکاری شود مالینوا چارچوب اصلاح را اتخاذ کرد و اظه
ار داشت که قیمت گذاری در قیمت های مدرن و صنعتی در مقایسه با سیستم های نسبتاً انعطاف پذیر قیمت کالاهای خام حاکم بر اقتصادهای کشاورزی سختگیرانه خواهد بود. قیمت ها ثابت هستند و فقط مقادیر تنظیم می شوند. مالینواود وضعیت بی تعادل در بیکاری کلاسیک و کینزی را محتمل می داند. کار در مکتب نئوکلاسیک به عنوان یک مورد خاص از نوع شناسی مالینواود، به تعادل والراسی محدود می شود. در نظریه مالینواود، دستیابی به پرونده تعادل والراسی با توجه به ماهیت قیمت گذاری صنعتی تقریباً غیرممکن است. پول گرایی. میلتون فریدمن جایگزینی برای اقتصاد کلان کینزی ایجاد کرد که سرانجام برچسب پول گرایی را گرفت. به طور کلی پول گرایی این ایده است که عرضه پول برای اقتصاد کلان اهمیت دارد. هنگامی که پول گرایی در دهه ۵۰ و ۱۹۶۰ ظهور کرد، کینزی ها از نقشی که در تورم و چرخه تجارت بازی می کردند، غفلت کردند و پول گرایی به طور مستقیم آن نکات را به چالش کشید. انتقاد و تکمیل منحنی فیلیپس. به نظر می رسد که منحنی فیلیپس نشان دهنده یک رابطه واضح و معکوس بین تورم و تولید است. منحنی در دهه ۱۹۷۰ شکست خورد زیرا اقتصادها دچار رکود همزمان با تورم شدند وضعیتی موسوم به رکود ت
ورمی. انفجار تجربی منحنی فیلیپس پس از حملات صورت گرفته توسط فریدمن و ادموند فلپس بر مبنای نظری انجام گرفت. فلپس، گرچه پولی نگر نبود، اما استدلال کرد که فقط تورم یا کاهش نرخ غیر منتظرهٔ آن بر اشتغال تأثیر گذاشته است. تغییرات منحنی «انتظارات-تکمیل فیلیپس» فلپس به ابزار استاندارد تبدیل شدند. فریدمن و فلپس از مدلهایی استفاده کردند که در آن ها هیچگونه تبادل بلند مدت بین تورم و بیکاری وجود نداشت. به جای منحنی فیلیپس، آنها از مدلهایی مبتنی بر نرخ طبیعی بیکاری استفاده می کردند که سیاست پولی انبساطی فقط می تواند به طور موقت بیکاری را زیر نرخ طبیعی تغییر دهد. سرانجام، بنگاه ها با نادیده گرفتن تغییرات اسمی از سیاست های پولی، قیمت ها و دستمزد خود را برای تورم بر اساس عوامل واقعی تنظیم می کنند و تقویت انبساط از بین می رود. اهمیت پول. آنا شوارتز با فریدمن همکاری کرد تا یکی از آثار مهم پول گرایی "تاریخ پولی ایالات متحده" (۱۹۶۳) را تولید کند، که عرضه پول را به چرخه تجارت مرتبط می کند. کینزیان دهه های ۵۰ و ۶۰ این نظر را اتخاذ کرده بودند که سیاست های پولی بر تولید کل یا چرخه تجارت تأثیر نمی گذارد و بر این اساس شواهدی وجود دارد
که، در دوره رکود بزرگ، نرخ بهره بسیار پایین بوده است، اما بازده همچنان تحت فشار قرار دارد. فریدمن و شوارتز استدلال کردند که کینزی ها فقط به نرخ اسمی نگاه می کنند و از نقش تورم در نرخ بهره واقعی که در بیشتر دوره رکود اقتصادی بالا بوده، چشم پوشی می کنند. در حقیقت، سیاست های پولی به طور مؤثر انقباضی بوده و فشارهای نزولی بر تولید و اشتغال وارد کرده است، حتی اگر اقتصاددانان که فقط به نرخ های اسمی نگاه می کردند فکر می کردند سیاست پولی تحریک کننده بوده است. فریدمن تئوری کمیت خود را دربارهٔ پول توسعه داد که به ایروینگ فیشر اشاره داشت اما بسیار از کینز به ارث رسیده بود. فریدمن در سال ۱۹۵۶ «تئوری کمیت پول: یبیان مجدد» تقاضای کینز برای پول و اولویت نقدینگی را در معادله ای مشابه معادله مبادله کلاسیک قرار داد. تئوری کمیت به روز شده فریدمن همچنین امکان استفاده از سیاست های پولی یا مالی را برای اصلاح رکود اساسی فراهم کرد. فریدمن با این استدلال که تقاضای پول نسبتاً پایدار است- حتی در زمان رکود، با کینز روبرو شد. پول گرایان معتقدند که «تنظیم دقیق» از طریق سیاست های مالی و پولی نتیجه ضد تولیدی دارد. آنها دریافتند که تقاضای پو
ل حتی در زمان تغییر سیاست های مالی پایدار است ، و هر دو سیاست مالی و پولی از تاخیرهایی رنج می برند که باعث می شود بیش از حد آهسته شود تا از رکود خفیف جلوگیری کند.. برتری و نزول. پول گرایی در اواخر دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ مورد توجه سیاست گذاران قرار گرفت. نسخه فریدمن و فلپس از منحنی فیلیپس در زمان عقب افتادن عملکرد بهتری داشت و باعث افزایش اعتبار به پول گرایی می شد. در اواسط دهه ۱۹۷۰، پول سالاری به ارتدکسی جدید در اقتصاد کلان تبدیل شده بود. در اواخر دهه ۱۹۷۰، بانکهای مرکزی در انگلستان و ایالات متحده عمدتاً سیاست تنظیم پول را برای هدف قرار دادن عرضه پول به جای نرخ بهره در هنگام تنظیم سیاست اتخاذ کرده بودند. با این حال، هدف قرار دادن مصالح پولی به دلیل مشکلات اندازه گیری برای بانک های مرکزی دشوار بود. هنگامی که پال ولکر در سال ۱۹۷۹ ریاست فدرال رزرو را به دست گرفت، پول گرایی با آزمایش بزرگی روبرو شد. ولکر عرضه پول را سختگیرانه تر کرد و تورم را پایین آورد و باعث ایجاد رکود شدید در این روند شد. رکود باعث کاهش محبوبیت پول گرایی شد اما به وضوح نشان دهنده اهمیت عرضه پول در اقتصاد بود. زمانی که سرعت پایدار پول بر خلاف پیش بینی
پول گرایان عمل کرد و به صورت نامنظم در ایالات متحده در اوایل دهه ۱۹۸۰ شروع به حرکت کرد، پول گرایی اعتبار کمتری پیدا کرد. سیاست ها و روش تجزیه و تحلیل پول گرایی نفوذ در میان بانکداران مرکزی و دانشگاهیان را از دست داده است، اما اصول اصلی آن برای خنثایی پول (افزایش عرضه پول نمی تواند تأثیر طولانی مدت بر متغیرهای واقعی مانند خروجی بگذارد) و استفاده از سیاست پولی برای ثبات بخشی از جریان اصلی اقتصاد کلان حتی در بین کینزی ها استفاده شد. اقتصاد کلاسیک نو. «اقتصاد کلاسیک نو» از پول گرایی پدید آمده است و چالش های دیگری را به کینزیسم ارائه داد. کلاسیک های نو ابتدا، خود را پول گرا می دانستند، اما مدرسه کلاسیک نو تکامل یافت. کلاسیک های نو این باور پول گرا را کنار گذاشتند که سیاست پولی می تواند به طور سیستماتیک بر اقتصاد تأثیر بگذارد و سرانجام نظریهٔ چرخه واقعی کسب و کار را که کاملاً فاکتورهای پولی را نادیده گرفته بودند پذیرفتند. کلاسیک های جدید نظریه اقتصادی کینزی را کاملاً در هم می شکنند در حالی که پول گرایان بر ایده های کینزی بنا شده بودند. علی رغم صرف نظر از نظریه کینزی، اقتصاددانان کلاسیک جدید تمرکز کینزی را در توضیح
نوسانات کوتاه مدت در میان گذاشتند. کلاسیک های جدید خود را به عنوان مخالفان اصلی کینزیالیسم دانستند و بحث اصلی در اقتصاد کلان را تغییر دادند از اینکه آیا باید به نوسانات کوتاه مدت توجه کنیم یا خیر مانند پول گرایی، اقتصاد کلاسیک نو ریشه در دانشگاه شیکاگو و عمدتاً با رابرت لوکاس ارتباط داشت. رهبران دیگر در توسعه اقتصاد کلاسیک نو عبارتند از: ادوارد پرسکات در دانشگاه مینه سوتا و رابرت بارو در دانشگاه راچستر. اقتصاددانان کلاسیک جدید نوشتند که تئوری اقتصاد کلان قبلی فقط به طور جدی براساس نظریه اقتصاد خرد پایه گذاری شده بود و تلاش های این کشور را به عنوان «مبانی اقتصاد خرد برای اقتصاد کلان» توصیف می کردند. کلاسیک های جدید همچنین انتظارات عقلایی را معرفی کرده و گفتند که دولت ها با توجه به انتظارات منطقی کارگزاران اقتصادی، توانایی کمی در تثبیت اقتصاد دارند. بحث برانگیزترین، اقتصاددانان کلاسیک جدید فرض ترخیص بازار را احیا کردند، با فرض اینکه قیمت ها انعطاف پذیر هستند و باید بازار متعادل باشد مدل سازی کردند. انتظارات عقلایی و سیاست ربطی. کینزی ها و پول گرایان تشخیص دادند که مردم تصمیمات اقتصادی خود را بر اساس انتظارات ا
ز آینده می گیرند. با این حال، تا دهه ۱۹۷۰، اکثر مدل ها به انتظارات تطبیقی اعتماد داشتند، که فرض می کردند انتظارات براساس میانگین روندهای گذشته استوار است. به عنوان مثال، اگر متوسط تورم طی یک دوره ۴ درصد باشد، فرض بر این است که عوامل اقتصادی انتظار دارند ۴ درصد تورم را در سال بعد داشته باشند.. در سال ۱۹۷۲ لوکاس تحت تأثیر یک مقاله اقتصاد کشاورزی در سال ۱۹۶۱ که جان موت نوشته شده بود، انتظارات عقلایی را به اقتصاد کلان معرفی کرد. اساساً ، انتظارات تطبیقی رفتارهایی را الگوبرداری می کند که تحت تأثیر گذشته است، در حالی که انتظارات عقلایی از عاملان اقتصادی (مصرف کنندگان، تولیدکنندگان و سرمایه گذاران) را که مشتاقانه منتظر بودند، الگوبرداری می کند. با فرض انتظارات منطقی، مدل ها فرض می کنند که عوامل براساس پیش بینی های بهینه مدل خود پیش می روند. این بدان معنا نیست که مردم از بینشی کامل برخوردار هستند اما آنها با درک آگاهانه ای از نظریه و سیاست اقتصادی عمل می کنند. توماس سارجنت و نیل والاس (1975) انتظارات عقلایی را برای مدل هایی با منحنی فیلیپس که بین تورم و تولید حاصل می شود، اعمال کردند و دریافتند که سیاست پولی برای ثبا
ت منظم اقتصاد نمی تواند مورد استفاده قرار گیرد. گزاره ناکارآمدی سیاست سارجنت و والاس نشان داد که عوامل اقتصادی پیش از هجوم محرک پولی می توانند باعث افزایش اشتغال و بازده شوند، تورم را پیش بینی می کنند و به سطح قیمت بالاتر تعدیل می کنند. فقط سیاست های پولی پیش بینی نشده می تواند اشتغال را افزایش دهند، و هیچ بانک مرکزی نمی تواند به طور منظم از سیاست پولی برای توسعه استفاده کند بدون آنکه عوامل اقتصادی بتوانند تحت تأثیر قرار بگیرند و پیش بینی کنند که تغییرات قیمت قبل از تأثیر تحریک آمیز، باعث تغییر قیمت شود. رابرت ای. هال انتظارات عقلانی را بر فرضیه درآمد دائمی فریدمن اعمال کرد مبنی بر اینکه مردم سطح هزینه های جاری خود را بر مبنای ثروت و درآمد زندگی خود قرار می دهند تا درآمد فعلی. هال دریافت که مردم با گذشت زمان، مصرف خود را تعیین می کنند و تنها هنگامی که انتظاراتشان دربارهٔ درآمد آینده تغییر می کند، الگوهای مصرف خود را تغییر می دهند. هر دو نسخه هال و فریدمن دربارهٔ فرضیه درآمد دائم، دیدگاه کینز را به چالش کشیدند که سیاست های تثبیت کوتاه مدت مانند کاهش مالیات می تواند اقتصاد را تحریک کند. دیدگاه درآمد ثابت نشان م
ی دهد که مصرف کنندگان هزینه های خود را صرف ثروت می کنند، بنابراین افزایش موقت درآمد فقط باعث افزایش متوسط مصرف می شود. آزمون های تجربی فرضیه هال نشان می دهد که افزایش درآمد ممکن است باعث افزایش مصرف شود. با این حال، کار هال به محبوبیت مدلهای مصرف معادلهٔ اویلر کمک کرد. نقد و مبانی خرد لوکاس. در سال ۱۹۷۶ لوکاس مقاله ای نوشت در انتقاد از مدل های کینزی در مقیاس بزرگ که برای پیش بینی و ارزیابی سیاست استفاده می شود. لوکاس استدلال کرد که مدلهای اقتصادی مبتنی بر روابط تجربی بین متغیرها با تغییر سیاستها ناپایدار هستند: رابطه تحت یک رژیم سیاسی است و پس از تغییر رژیم ممکن است نامعتبر باشد. نقد لوکاس فراتر رفت و اظهار داشت که تأثیر سیاست با چگونگی تغییر سیاست انتظارات کارگزاران اقتصادی تعیین می شود. هیچ مدلی پایدار نیست مگر اینکه انتظارات و چگونگی ارتباط انتظارات با سیاست را در خود جای دهد. اقتصاددانان کلاسیک جدید معتقدند که کنار گذاشتن مدل های عدم تعادل کینزیسم و تمرکز بر مدل های تعادل مبتنی بر ساختار و رفتار، این خطاها را برطرف می کند.. اقتصاددانان کینزی با ساختن مدل هایی با مبانی خرد که ریشه در روابط نظری پایدار دارن
د، واکنش نشان دادند. تئوری عرضه لوکاس و مدل های چرخه کسب و کار. لوکاس و لئونارد رپینگ اولین رویکرد کلاسیک جدید برای عرضه کل در سال ۱۹۶۹ ارائه می کنند. طبق این مدل، تغییر در اشتغال بر اساس ترجیحات کارگران برای اوقات فراغت است. الگوی لوکاس و رپینگ کاهش اشتغال را به عنوان گزینه های داوطلبانه کارگران برای کاهش تلاش های کاری خود در پاسخ به دستمزد غالب، کاهش می دهد. لوکاس (1973) نظریه چرخه تجارت را بر اساس انتظارات عقلانی، اطلاعات ناقص و پاکسازی بازار پیشنهاد داد. لوکاس ضمن ساختن این مدل، واقعیت تجربی را مبنی بر ایجاد معامله بین تورم و بازده بدون کاهش پول در کوتاه مدت، خنثی کرد. این مدل ایده تعجب در پول را شامل می شد: سیاست پولی تنها زمانی اهمیت دارد که باعث شود مردم از تعجب یا سردرگمی قیمت کالاها یکی را نسبت به دیگری ترجیح دهند. لوکاس فرض کرد که تولیدکنندگان قبل از تشخیص تغییرات در صنایع دیگر، از تغییرات در صنایع خود آگاه می شوند. با توجه به این فرض، تولیدکننده ممکن است افزایش در سطح عمومی قیمت را افزایش تقاضای کالاهای خود تلقی کند. تولیدکننده فقط با افزایش تولید پاسخ می دهد تا «حیرت» را که قیمت ها در کل اقتصاد اف