Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه قبل از هرنوع آزاد سازی برده، باید ترتیبی را برای سفر شخص به خارج از ایالت یا اجازه قانونی برای ماندن در ایالت در دست گیرند. باتس در سال ۱۸۵۲ در ریچموند دوباره وکالت خود را از سرگرفت. با از بین رفتن حزب ویگ (که باتس در آخرین کنوانسیون آن در سال ۱۸۵۲ شرکت نمود)، در سال ۱۸۵۴ نامزد تکت انتخاباتی حزب «من نمی دانم» برای کنگره شد اما برنده نشد. مخالفت او با پذیریش کانزاس به عنوان یک ایالت برده داری با مخالفت افکار عمومی در ویرجینیا مواجه شد. طلیعه و جنگ داخلی آمریکا. باتس طرفدار حزب دموکرات نبود. باتس به این باور بود که هنری. ای. وایز فرماندار ویرجینیا، حمله جان براون سال ۱۸۵۹ را طور مخفیانه به منظور برافروختن احساسات شهروندان برنامه ریزی نموده بود. باتس با حمایت آنا الا کرول برای متحدسازی حزب «من نمی دانم» با حزب جمهوری خواه تلاش نمود اما موفق به جلب حمایت هیچ یکی از این احزاب به عنوان کاندیدا ریاست جمهوری در سال ۱۸۶۰ نشد. در جریان انتخابات سال ۱۸۶۰ باتس با حزب اتحاد قانون اساسی ایالاات متحده، متحد شد و از جان بل حمایت نمود. باوجودیکه آبراهام لینکلن نامزد برنده جمهوری خواه و استیون ای. داگلاس کاندیدا دموکرات شمال
ی در سطح ملی نسبت به بل رأی بیشتری به دست آوردند، اما باتس به حمایت خود از اصول حزب اتحادیه قانون اساسی ادامه داد. حتی کارول قبل از مرگ اش اذعان نمود که باتس آنقدر رُک و راست و خشن بود که نتوانست حمایت کافی را جلب نماید. باتس به عنوان یک نماینده اتحادیه گرا، موفق به جلب حمایت کافی برای شرکت در کنوانسیون جدایی طلبی ویرجینیا سال ۱۸۶۱ نشد، هرچند جان براون بالدوین اتحادیه گرای همکار او در این کنوانسیون انتخاب شد. رئیس جمهور لینکلن به طور جداگانه با باتس و بالدوین دیدار کرد و بعداً گزارش های متفاوتی از ملاقات های خود منتشر نمود که هیچیک مانع جدایی طلبی ویرجینیا نشد. باتس، بالدوین را به خاطر مخفی نگه داشتن پیشنهاد صلح لینکلن در حالی که ایالت بومی اش به سمت جدایی در حرکت بود، مورد سرزنش قرار داد. باتس پس از اعلام جدایی ویرجینیا در جنگ داخلی آمریکا به شهرستان خود در هنریکو بازنشسته شد اما به نوشتن نامه ها برای سردبیران روزنامه ها ادامه داد و در احساسات خود به طور قطعی اتحادیه گرا باقی ماند. باتس در جریان جنگ از مبارزه در برابر ویرجینیا خودداری نمود اما عضو کشورهای مشترک المنافع باقی ماند. در ۲ مارس سال ۱۸۶۲، مارشال ج
ان اچ. ویندر رئیس کنفدراسیون ریچموند، باتس و همکار اتحادیه گرای او فرانکلسن استرنز را به خاطر حمایت از مواضع اتحادیه گرایی، پس از تعلیق حکم آزادی توسط کنفدراسیون به زندان انداخت. سرانجام حدود ۱۵۰ نفر بازداشت شدند و استرنز بعداً در منزل خود در ریچموند در حبس خانگی قرار گرفت جایی که خانواده اش می توانستند از وی مراقبت نمایند. باتس اظهار داشت که در حین اسارت، کاپیتان جورج دبلیو. الکساندر تلاش کرد تا او را متقاعد سازد که در بدل آزادی اش به عنوان سرتیپ به ارتش کنفدراسیون بپیوندد.
مفیستو – داستان یک پیشرفت شغلی ششمین رمان کلاوس مان، نویسنده آلمانی-آمریکایی است که در سال ۱۹۳۶، زمانی که در آمستردام در تبعید به سر می برد، منتشر شد. در سال ۱۹۵۶، این رمان برای اولین بار در داخل آلمان، در برلین شرقی منتشر شد. رمان "مفیستو" در واقع روایتی از کارنامه یک هنرپیشه آلمانی به نام گوستاف گروندگنس است که در رمان «هندریک هوفگن» نامیده شده است. مضمون افسانه فاوست در این رمان نقش پررنگی دارد: هوفگن وجدان خود را کنار گذاشته و در زمان حکمرانی آلمان نازی به بازیگری ادامه می دهد و تلاش می کند با راضی نگه داشتن مقامات حزب نازی، شغل و موقعیت اجتماعی ممتاز خود را حفظ کند. زمینه. کلاوس مان در مارس ۱۹۳۳ از آلمان گریخت و به تبعید رفت تا گرفتار آزار و اذیت سیاسی رژیم آدولف هیتلر نشود. او در آمستردام برای مجله ای به نام "Die Sammlung" کار می کرد که در مخالفت با ناسیونال-سوسیالیسم نازی ها مطلب چاپ می کرد. چنان که کلاوس مان در ۲۱ ژوئیه ۱۹۳۵ در نامه ای به مادرش نوشته، ظاهراً دوست و ناشر او در مجله، فریتز هلموت لندشوف، «پیشنهاد نسبتاً سخاوتمندانه» ای به مان داده و قرار شده که مان بابت نوشتن یک رمان، ماهانه دستمزد دریاف
ت کند. مان ابتدا قصد داشت یک رمان اتوپیایی دربارهٔ آینده اروپا در ۲۰۰ سال بعد بنویسد اما این ایده را کنار گذاشت و گفت که نمی تواند در چنین مقطع حساسی از تاریخ، یک رمان غیرسیاسی بنویسد. هرمان کستن، نویسنده آلمانی، به مان پیشنهاد داد که رمانی دربارهٔ یک هنرمند فرصت طلب و همجنسگرا در آلمان نازی بنویسد که در واقع اشاره به گوستاف گروندگنس (مدیر تئاتر ملی در آلمان نازی) داشت. در سال ۱۹۲۴، کلاوس مان، خواهرش اریکا مان، گروندگنس، و پاملا ودکیند، همه با هم در اجرای تئاتری بر اساس "آنیا و اِستِر" (اثر کلاوس مان) همکاری کرده و در شهرهای مختلف آلمان روی صحنه رفته بودند. گروندگنس و اریکا مان، و کلاوس مان و پاملا ودکیند، با هم نامزد کردند. اریکا و گروندگنس در سال ۱۹۲۶ ازدواج کردند اما سه سال بعد طلاق گرفتند و ودکیند هم یک سال بعد با نویسنده ای به نام کارل استرنهایم ازدواج کرد. گروندگنس و کلاوس مان، در اوایل دهه ۱۹۳۰ به جریان تئاتر به شدت چپ گرا تعلق داشتند و در ژانویه ۱۹۳۳ در شهرهای مختلف اسپانیا مشغول اجرای تئاتر بودند. وقتی در ۳۰ ژانویه ۱۹۳۳ هیتلر به صدراعظمی آلمان رسید، گروه تئاتر آنها در مادرید بود و کلاوس مان به گروندگ
نس اصرار کرد که به آلمان برنگردند اما گروندگنس توصیه مان را نادیده گرفت و نه تنها به آلمان برگشت بلکه به همکاری با رژیم نازی روی آورد، و مان هرگز دوست سابق خود را نبخشید. مان در سال ۱۹۳۴ به تبعید رفت و گروندگنس تبدیل به یک کارگردان مشهور تئاتر و سینما در آلمان نازی شد. هرچند مان در روزنامه ها علیه گروندگنس مطلب می نوشت اما در رمان "مفیستو" موضوع همجنس گرایی گروندگنس را مطرح نکرد چون خودش هم همجنس گرا بود و تصمیم گرفت «مازوخیسم سیاهپوستی» را به عنوان گرایش جنسی این شخصیت مطرح کند. پس از انتشار این کتاب در سال ۱۹۳۶، روزنامه "Pariser Tageszeitung" آن را یک رمان کلیددار توصیف کرد. کلاوس مان از این توصیف ناخشنود شد و ادعا کرد که این رمان نه دربارهٔ یک فرد خاص، بلکه دربارهٔ یک تیپ از افراد نوشته شده است. پلات کلی. هنریک هوفگن، یک هنرپیشه تئاتر است که کار خود را از بازی در تئاتر هامبورگر کونستلر (تئاتر هنرمندان هامبورگ) در سال ۱۹۲۶ آغاز کرده و اکنون در سال ۱۹۳۶ به شهرت ملی رسیده است. هوفگن خبردار می شود که نازی ها به قدرت رسیده اند و نام او هم به خاطر سوابق کمونیستی اش در لیست سیاه آنهاست، بنابراین به پاریس می گریزد
. همکار سابقش که زنی به نام "آنجلیکا سیبرت" است، به برلین سفر می کند تا "لاتی فون لیندنتال"، دوست دختر (و بعداً همسر) یکی از ژنرال های لوفت وافه را متقاعد کند تا هنریک هوفگن مورد عفو دولت قرار بگیرد. هوفگن به محض بازگشت به برلین موفق می شود حمایت لاتی و شوهرش ژنرال را به دست بیاورد و از این حمایت برای پیشرفت شغلی اش استفاده کند. پس از گرفتن نقش مفیستو در تئاتر فاوست، هوفگن پی می برد که در واقع خود او هم با شیطان (نازیسم) معامله کرده و ارزش های انسانی اش را از دست داده است. هوفگن در بعضی موقعیت ها تلاش می کند به دوستانش کمک کند یا دربارهٔ دشواری های اردوگاه های تجمیع به نخست وزیر توضیح بدهد اما در عین حال همیشه مراقب است که حامیان نازی خود را از دست ندهد. شکایت حقوقی. پس از مرگ گروندگنس، پسرخوانده او به نام پیتر گورسکی، از ناشر رمان مفیستو در آلمان غربی شکایت کرد و دادگاه حکم به ممنوعیت انتشار این رمان داد که این حکم در سال ۱۹۶۸ به تأیید دادگاه عالی فدرال آلمان رسید. در ۲۴ فوریه ۱۹۷۱، دادگاه قانون اساسی فدرال آلمان رأی داد که باید میان آزادی هنر (مطابق ماده ۵ بخش ۳ قانون اساسی آلمان) و حفظ حیثیت شخصی گروندگنس
(ماده ۱ بخش ۱) تعادل برقرار شود. در این پرونده، دو نفر از قضات دادگاه قانون اساسی نظریه مخالف خود را نوشتند و یکی از نقاط عطف در تاریخ قضائی آلمان به شمار می رود. با وجود این مسائل، رمان "مفیستو" همچنان با چاپ اولش در آلمان شرقی در دسترس بود و امکان واردات آن وجود داشت. در سال ۱۹۸۱، انتشارات Rowohlt این رمان را در آلمان غربی منتشر کرد. چون حکم صادره در سال ۱۹۶۸ تنها مربوط به یک چاپ از رمان بود و پسرخوانده گروندگنس علیه انتشارات Rowohlt شکایتی نکرد، رمان "مفیستو" همچنان در دسترس است. خلاصه داستان. نخست وزیر پروس تولد ۴۳ سالگی خود را در سال ۱۹۳۶ در خانه اپرای برلین جشن می گیرد. مهمانی به قدری باشکوه و مجلل است که مهمانان خارجی حیرت کرده اند. وزیر پروپاگاندا وارد سالن جشن می شود و حضور او سروصدای زیادی به پا می کند. اطراف او را فضای سردی احاطه کرده است. او علیرغم لنگ بودن یکی از پاهایش، مستقیماً به سمت کارگردان تئاتر دولتی، هندریک هوفگن، می رود. اگرچه او از این مرد ۳۹ ساله متنفر است، اما اجازه می دهد که در حال گفتگو با او از آنها عکس بگیرند. نخست وزیر برای اینکه مطمئن شود استقبال خوبی از او می شود، با تأخیر همرا
ه با همسرش "لاتی لیندنتال" وارد مهمانی می شود. داستان به اواسط دهه ۱۹۲۰ بازمی گردد، هنگامی که هندریک هوفگن، اتو اولریخ و هانس میکلاس در تئاتر هامبورگر کونستلر (تئاتر هنرمندان هامبورگ) مشغول فعالیت هستند. هوفگن در این تئاتر به بازیگری و کارگردانی مشغول است و دوست او، اتو اولریخ، مدام در حال برنامه ریزی برای یک «تئاتر انقلابی» است. تئاتر هامبورگر کونستلر اولین پله در نردبان ترقی شغلی هوفگن است. او روزی ۱۶ ساعت تئاتر کار می کند و اغلب دچار حمله هیجانی و عصبی می شود. او خود را از همکارانش برتر می پندارد. وقتی یک بازیگر تئاتر اهل برلین به نام "دورا مارتین" به عنوان بازیگر مهمان به آنها می پیوندد، هوفگن در اتاق رختکن دورا پنهان می شود و هرچند بازی او را ندیده اما به او تبریک می گوید. هانس میکلاس که هوادار حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلماناست از "دورا" بدگویی می کند چون یهودی تبار است. هوفگن در میخانه ای در هامبورگ، با زنی به نام "ژولیت مارتینز" آشنا می شود که پدرش آلمانی و مادرش آفریقایی است و به همین خاطر پوست تیره دارد. ژولیت به هوفگن رقص می آموزد و معشوقه او می شود. گروه تئاتر در حال تمرین نمایشنامه «بیداری ب
هاری» اثر فرانک ودکیند هستند. هوفگن با همکارانش برخورد ظالمانه و بدی دارد. یک روز بعدازظهر تمرین را به خاطر کلاس رقصش تعطیل می کند. ژولیت تنها کسی است که اجازه دارد هوفگن را "هاینز" صدا بزند و حتی خانواده او هم چنین اجازه ای ندارند. همکار هوفگن، "نیکولتا فون نیبور"، او را به "باربارا بروکنر" (دختر "گیمرات بروکنر") معرفی می کند و هوفگن را تشویق می کند که دل باربارا را به دست بیاورد. هوفگن در این کار موفق می شود و این دو خیلی زود ازدواج می کنند و ماه عسل خود را در کنار دریاچه های باواریا می گذرانند. "نیکولتا" به آنها می پیوندد و نویسنده ای عجیب و غریب به نام "تئوفیل ماردر" هرروز به او سر می زند. دو هفته پس از بازگشت آنها، هندریک دوباره ژولیت را ملاقات می کند. در سال ۱۹۲۸، هوفگن در یک تئاتر کمدی در وین روی صحنه می رود. او بر اساس توصیه "دورا مارتین، گیمرات بروکنر و تئوفیل ماردر" این نقش را به دست آورده است. هوفگن پس از مشاجره با هانس میکلاس، چون لاتی لیندنتال را «گاو بلوند» نامیده، تئاتر هامبورگر را ترک می کند. با حمایت "دورا مارتین"، هوفگن در تئاتر دولتی برلین نقشی به دست می آورد و کارنامه حرفه ای خود را از نو
می سازد. دستمزدش سه برابر می شود و در تالار موسیقی برنامه اجرا می کند. او یک هفته را در رایش کانزلرپلاتس (صدارت اعظم رایش) می گذراند و رانندگی یادمی گیرد. "گیمرات بروکنر" و دخترش "باربارا" کمتر و کمتر به برلین می آیند و از هوفگن فاصله می گیرند. هوفگن در گوشه ای دورافتاده از برلین، اتاقی برای "ژولیت" اجاره می کند و در طول هفته به او سر می زند. در سال ۱۹۳۲، به مناسبت صدمین سال درگذشت یوهان ولفگانگ فون گوته، تئاتر فاوست در برنامه اجرای قرار گرفته است. هوفگن در این نمایش نقش مفیستو (شیطان) را بازی می کند که به موفق ترین نقش او تبدیل می شود. هوفگن به سختی باور می کند که نازی ها به قدرت دست یافته اند اما در ۳۰ ژانویه ۱۹۳۳، هیتلر به صدراعظمی رایش می رسد. هوفگن در این مقطع در حال فیلمبرداری یک فیلم در مادرید است. "دورا مارتین" به آمریکا مهاجرت می کند. وقتی فیلمبرداری در اسپانیا تمام می شود، هوفگن به آلمان برنمی گردد و به پاریس می رود چون به او هشدار داده اند که در لیست سیاه نازی هاست. پس از آنکه همکار سابقش در هامبورگ، "آنجلا سیبرت"، توصیه او را به لاتی لیندنتال می کند، لاتی تصمیم می گیرد که هوفگن را به عنوان پارتنرش
در اولین بازی اش در تئاتر ملی برلین انتخاب کند. هوفگن بنابراین تحت حفاظت نخست وزیر قرار می گیرد و به آلمان بازمی گردد. نمایش فاوست باز هم در لیست برنامه های تئاتر ملی قرار گرفته. هوفگن به لاتی می گوید که دوست دارد نقش مفیستو را بازی کند و لاتی هم موفق می شود این نقش را به او بدهد. هوفگن با کمک حامی اش در دولت نازی، ترتیب آزادی اتو اولریخ را می دهد که نازی ها بابت عقاید کمونیستی اش او را به یک اردوگاه تجمیع فرستاده بودند. هوفگن اولریخ را قانع می کند که در تئاتر ملی مشغول کار شود. در همین حال، هانس میکلاس احساس می کند اعضای حزب نازی به او خیانت کرده اند چون این حزب کمکی به حل مشکلات آلمان نکرده است. هوفگن نمی خواهد که نازی ها به رابطه او با یک ژولیت سیاه پوست پی ببرند و ژولیت را وادار می کند که به پاریس برود. ژولیت حاضر نمی شود و هوفگن که چاره دیگری پیش روی خود نمی بیند، اجازه می دهد ژولیت را دستگیر کنند. در زندان هوفگن به ژولیت می گوید که او را به پاریس خواهد فرستاد و از او حمایت مالی خواهد کرد. در سال ۱۹۳۴، باربارا هوفگن را طلاق می دهد. او هم در پاریس زندگی می کند. نیکولتا از شوهرش جدا می شود و به برلین بازم
ی گردد تا بازیگری را ادامه بدهد. او در کنار هوفگن مشغول کار می شود. نخست وزیر و وزیر پروپاگاندا بر سر انتخاب کارگردان جدید برای تئاتر ملی بحث و جدل می کنند. نخست وزیر می خواهد هوفگن این سمت را داشته باشد و وزیر پروپاگاندا مخالف است اما نهایتاً تسلیم می شود. هوفگن سمت "سزار فون ماک" را می گیرد و فون ماک را به عنوان رئیس آکادمی شعر معرفی می کنند. در پاریس، فون ماک به معشوقه سیاهپوست هوفگن برمی خورد. از سر انتقام گیری، این رابطه را لو می دهد. پیشوا هوفگن را برای گفتگویی کوتاه در این باره احضار و او را توبیخ می کند و گمان می کند مسئله حل شده است. هوفگن ویلای بزرگی در محله گرونوالد برلین می خرد و خواهر و پدر و مادرش را به برلین فرا می خواند. او سپس با "نیکولتا" ازدواج می کند تا به شایعات موجود دربارهٔ رابطه اش با یک زن سیاهپوست پایان دهد. اولریخ باز هم به سراغ محافل کمونیستی زیرزمینی رفته و حالا می داند که هوفگن فقط برای شهرت خود زندگی می کند. اولریخ یک بار دیگر دستگیر می شود. هوفگن از نخست وزیر درخواست کمک می کند اما او به هوفگن توضیح می دهد که دیگر نمی تواند کمکی بکند و هوفگن هم دیگر نباید در این باره حرفی بزند.
هوفگن نقش جدیدش در نمایش هملت را ضعیف اجرا می کند و به شدت از احساس ناتوانی رنج می برد. افتتاحیه این تئاتر بسیار موفق است و مورد ستایش منتقدان قرار می گیرد. بینندگان دیگر توانایی های هنری هوفگن را ارزیابی نمی کنند بلکه بیشتر به رابطه او با قدرت توجه دارند. در پایان رمان، هوفگن در کنار مادرش فرو می شکند. مادرش می داند که پسرش مبتلا به حملات عصبی است اما از حالات او متوجه می شود که وضع روحی نامساعد او ریشه عمیق تری دارد. اقتباس ها. در سال ۱۹۸۱، فیلمی به همین نام با کارگردانی ایستوان سابو ساخته شد که فیلمنامه آن را پیتر دوبای و سابو نوشته اند. این فیلم به طور کلی نقدهای مثبتی دریافت کرد و اولین فیلم مجارستانی بود که برنده جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی شد.
آقچه خان قلعه (در محل همچنین قَزاقلی-یاتکان نامیده می شود) نام امروزی یک دژ باستانی از ایرانیان در خوارزم است که امروزه جزو منطقه قره قالپاقستان در ازبکستان امروزی به شمار می آید. این دژ که نام باستانی آن معلوم نیست در سده ۴/۳ قبل از میلاد ساخته و در قرن دوم پس از میلاد ویران شد. آقچه خان قلعه بخشی از «واحه پنجاه قلعه» در ازبکستان امروزی است. رها شدن آقچه خان قلعه از سوی ساکنان ظاهراً با تأسیس پایتخت جدید توپراق قلعه در ۱۴ کیلومتری شمال شرق آن مرتبط بوده است. آقچه خان قلعه مورد کاوش های متعددی بوده است که هنوز ادامه دارد. یک مجموعه تشریفاتی با تالار ستون دار کشف شد. نقاشی ها. تزیینات زیادی در این دژ پیدا شده است که متعلق به دوره قرن اول قبل از میلاد تا قرن دوم پس از میلاد است: شمار زیادی نقاشی دیواری، مجسمه های نپخته از گل رس شامل قطعاتی از کتوس به سبک هلنیستی، و یک آتشکده زرتشتی با نقاشی های عظیم ایزدان اوستایی نیز یافت شده است. تأثیرات هنری اشکانیان نیز در این محل دیده می شود.
کالین بالینگر (؛ زادهٔ ) خواننده، یوتیوبر، بازیگر، روزنامه نگار، نویسنده، فیلم نامه نویس، بازیگر تلویزیون، و تهیه کننده تلویزیونی اهل ایالات متحده آمریکا است.
ساشا آلن (؛ زادهٔ ) خواننده و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۷ میلادی تاکنون مشغول به فعالیت بوده است.
کریستی آلتومر (؛ زادهٔ ) بازیگر، خوانندهٔ مؤلف اهل ایالات متحده آمریکا است آلتومار، بازیگر و خواننده و ترانه سرا، نقش وندلا را در اولین تور ملی موزیکال راک بهار بازی کرد.نمایش موزیکال راک «بیداری بهاری با بازی سو اسنل در اجرای مجدد خارج از برادوی. اوایل زندگی. آلتومر متولد شد شهرستان باکس (پنسیلوانیا) نمایندگی از سن پنج سالگی در عملکرد جامعه در جامعه را آغاز کرد شهرستان باکس (پنسیلوانیا)در دبیرستان بنزری، قبل از ثبت نام، مدارس و مدارس بود دانشگاه سینسیناتی – کالج-کنسرواتوار موسیقیجایی که آن را در تعدادی نتیجه گیری منجر شد. در سال ۲۰۰۴، او برنده شد موسسه ملی پیشرفت در هنر در طبقه بندی تئاتر موسیقی, در سال ۲۰۰۸ در موسسه سینسینتی در سال ۲۰۰۸ فارغ التحصیل شد کارشناسی هنرهای زیبادر هنرهای زیبا در تئاتر موسیقی. زندگی حرفه. آلتومر شروع به نوشتن آهنگ در سن دوازده سالگی کرد او سه سی دی مستقل دارد هنوز بیش از شما (۲۰۰۰) ، منتظر شما (۲۰۰۷) و یک قسمت با عنوان بعد از شما (۲۰۰۸). وقتی شانزده سال داشت ، با مدیر فعلی خود ، ادی راب امضا کرد, او به عنوان بزرگترین تأثیرات خود به جوئل (خواننده) و جونی میچل نگاه می کند.در سال ۲۰۰
۸ به نخستین بازیگران ملی تور بهار موسیقی برادوی در نقش اصلی وندلا پیوست و پیش نمایش های خود را در ۱۵ اوت ۲۰۰۸ آغاز کرد.سن دیگو,او به ۴۴ شهر مختلف سفر کرد و بیش از ۶۰۰ اجرا به دست آورد. او تا عملکرد نهایی خود در ۲۳ مه ۲۰۱۰ در تور ماند.
کریستین آندرس (؛ زادهٔ ) خوانندگی، بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "دنیایی دیگر" اشاره کرد.
جان لستر بارستو (John Lester Barstow) (زادهٔ ۲۱ فوریه ۱۸۳۲ – درگذشتهٔ ۲۸ ژوئن ۱۹۱۳)، معلم، مزرعه دار، سیاستمدار و سرباز آمریکایی بود که به عنوان سی و نهمین فرماندار ورمانت، یکی از ایالت های این کشور نیز خدمت کرد. اوایل زندگی. بارستو در تاریخ ۲۱ فوریه ۱۸۳۲ در شهر شلبرن ایالت ورمانت متولد شد؛ والدینش هِمان و لورِین (لایِن) بارستو بودند. او از سن ۱۵ سالگی در یک مدرسه محلی شروع به تدریس کرد، سپس به سوی غرب و شهر دیترویت رهسپار شد و در آنجا به تدریس ادامه داد. وی در سال ۱۸۵۷ به شهر زادگاهش بازگشت تا در امور مزرعه به پدر و مادر سالخورده خود کمک کند. در سال ۱۸۶۱ به عنوان کارمند دفتری در مجلس نمایندگان ایالت ورمونت مشغول به کار شد. جنگ داخلی. بارستو ابتدا برای خدمت در منصب افسر گروهبان داوطلب شد ولی اندکی بعد در تاریخ ۱۹ فوریه ۱۸۶۲ او را به سمت آجودان نیروهای هشتم پیاده نظام ورمانت گماشتند. در ۲۷ مه ۱۸۶۳ نیز به عنوان سروان فرماندهی گروهان کِی را بر عهده گرفت، سپس تا درجه سرگردی ارتقاء یافت و سرانجام در ۲۲ ژانویه ۱۸۶۴ به واحد ستادی هنگ بازگشت. جان بارستو در ۲۲ ژوئن ۱۸۶۴ از خدمت هنگ خارج شد. وی چنان در میان نیروهای هنگ
مورد احترام بود که از سوی آنها مفتخر به دریافت دو قبضه شمشیر تشریفاتی شد؛ یکی هنگامی که به درجه سرگردی رسید و دیگری زمانی که خدمت هنگ را ترک کرد. قریب به سه سال مأموریت طاقت فرسا و دشوار در مرداب ها و شرایط آب و هوایی مرطوب لوئیزیانا سلامت جان بارستو را به خطر انداخت و سال ها ابتلا به بیماری مالاریا مانع از ورود او به هر نوع فعالیت جدی تجاری شد. بلافاصله پس از انحلال هنگ، پیتر تی. واشبِرن که ژنرال آجودان شبه نظامیان ورمانت بود در واحد سربازگیری سمتی به بارسو پیشنهاد داد ولی او به دلیل شرایط جسمانی خود ناگزیر این پیشنهاد را نپذیرفت. جان بارستو در سپتامبر ۱۸۶۴ برای عضویت در مجلس ورمانت انتخاب شد؛ در ۱۹ اکتبر ۱۸۶۴ و درست زمانی که مجلس نمایندگان در حال برگزاری جلسه بود، حمله سنت آلبانز به وقوع پیوست. بارستو به منطقه اعزام شد و سپس برای انجام یک مأموریت ویژه به کانادا رفت. پس از آن به عنوان سرتیپ گروهی از شبه نظامیان را فرماندهی کرد که برای مقابله با این تحرکات شکل گرفته بودند. وی فرماندهی نیروهای مستقر در مرزهای شمال غربی ایالت را عهده دار بود تا اینکه سرانجام در ژانویه ۱۸۶۵ جورج جی. استانارد به این ناآرامی ها پ
ایان داد. حرفه بعد از جنگ. در سپتامبر ۱۸۶۵، جان بارستو به اتفاق آراء برای عضویت در مجلس ورمانت انتخاب شد و طی سال های ۱۸۶۶ و ۱۸۶۷ به عنوان سناتور ایالتی منطقه چیتندن در مجلس نمایندگان فعالیت کرد. در سال ۱۸۷۰ او از سوی رئیس جمهور گرانت به سمت نماینده دولت در امور بازنشستگی شهر برلینگتون منصوب شد، بارستا هشت سال این سمت را در اختیار داشت. تلاش های او در راستای بهبود نظام بازنشستگی سبب شد تا نامه قدردانی از سوی وزیر کشور، کارل شورتس، دریافت کند. در سال ۱۸۷۹ فرماندار ردفیلد پروکتور او را به عنوان کمیسر ایالتی انتخاب کرد تا مسئولیت انجام امور مراسم گرامی داشت یکصدمین سالگرد تسلیم چارلز کورن والیس را عهده دار شود. این رویداد که در شهر یورک تاون ایالت ویرجینیا به وقوع پیوست منجر به خاتمه انقلاب آمریکا شد. فرماندار. در سال ۱۸۸۲ اعضای مجمع جمهوری خواهان ایالتی به اتفاق آراء او را نامزد تصدی فرمانداری کردند و متعاقباً جان باریستو به عنوان فرماندار انتخاب شد. او نخستین فرماندار ایالت ورمانت بود که توجه ها را به نرخ های سلیقه ای و هزینه های گزاف حمل بار جلب کرد که توسط شرکت های حمل ونقل تعیین می شد. او به صورت فوری خواست
ار تشکیل کمیسیون ویژه برای مسیرهای ریلی شد. در دوره فرمانداری بارستو، کارگران معدن مس الی که ماه ها بود، دستمزد خود را دریافت نکرده بودند، دست به شورش زدند. بارستو در پاسخ به این شورش نیروهای شبه نظامی را فراخواند ولی هنگامی که آنها به منطقه رسیدند، دریافتند که در بیان شدت خشونت ها اغراق شده است. بارستو در راستای حل این بحران مالک معدن را موظف کرد تا حقوق کارگران را بپردازد. همین موضوع وجهه عمومی محبوبی در سراسر ایالت برای وی به ارمغان آورد. براساس مصوبه مجلس در سال ۱۸۸۴، هیئت نمایندگی ایالت ورمانت در کنگره ملزم شد تا تمام تلاش خود را برای تصویب قانون تجارت میان ایالتی به کار بندد که البته بنا توصیه فرماندار بارستو به تصویب رسید. روتلند هرالد در پایان دوران مسئولیت جان بارستو نظر کلی کسانی که به او رأی داده بودند را اینگونه بیان کرد: «طی بیست سال اخیر او تنها فرماندار آگاه، مستقل، توانمند و کارآمدی بود که ایالت ورمانت از حضورش بهره برد». حرفه متأخر. در سال ۱۸۹۱، وی به همراه ژنرال الکساندر مک دوول مک کوک از ارتش آمریکا، از سوی رئیس جمهور بنجامین هریسون انتخاب شد تا در قالب کمیسیونی با سرخ پوستان ناواهو وارد مذ
اکره شوند. در ۱۸۹۳ بنا به درخواست فرماندار لوی کی. فولر وی به عضویت کمیته اجرایی همایش ملی ضد انحصارگرایی درآمد. بارستو عضو انجمن اتحاد افسران ورمانت، ارتش بزرگ جمهوری و فرمان نظامی لژیون های وفادار ایالات متحده آمریکا بود. او از نظر مذهبی پیرو کلیسای اسقفی بود و از سال ۱۸۵۳ به عضویت سازمان ها فراماسونری درآمد. دوران بازنشستگی و مرگ. بارستو در دوران بازنشستگی همچنان در شلبرن سکونت داشت. او در همان جا درگذشت و در گورستان دهکده شلبرن به خاک سپرده شد. خانواده. بارستو در ۲۸ اکتبر ۱۸۵۸ با لورا مائک (۱۸۳۱–۱۸۸۵) که از اهالی شلبرن بود، ازدواج کرد. آنها صاحب دو پسر شدند؛ فردریک مائک بارستو(۱۸۶۰–۱۸۹۹) و چارلز لستر بارستو (۱۸۶۷–۱۹۵۱). فردریک بارستو از دانشگاه ورمونت فارغ التحصیل و به عنوان مهندس راه و ساختمان مشغول کار شد. سپس داوطلب شرکت در جنگ آمریکا- اسپانیا شد. او با درجه ستوان یکم در هنگ سوم مهندسان داوطلب خدمت می کرد که به بیماری تیفوس مبتلا شد. ابتدا گمان می رفت که بیماریش مالاریا است از این رو هنگامی که تشخیص صحیح انجام شد و او به ورمانت بازگشت چنان وضعیتش وخیم بود که چندان زنده نماند. چارلز بارستو از کالج یونیو
ن فارغ التحصیل شد و کار خود را در صنعت نشر آغاز کرد. وی در دوران حرفه ای خود برای برخی ناشران از جمله انتشارات هار بر و برادرز و همچنین سنچوری کامبانی نویسندگی و ویراستاری کرد.
بروکس اشمانس کاس (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "جولی و جولیا"، "پرنده ارباب خوب" ، نا آرام اشاره کرد.
آهنگ مرگ (به ) یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی در سال ۲۰۱۸ بر پایهٔ اتفاقات واقعی، با بازی لی جونگ سوک و شین هه سون است. این مجموعه از ۲۷ نوامبر تا ۴ دسامبر ۲۰۱۸ از اس بی اس پخش شد و برای پخش جهانی در نتفلیکس در ماه دسامبر در دسترس بود. خلاصه داستان. این مجموعه یک تراژدی عاشقانه بین اولین سوپرانوی چوسان، یون شیم-دوک و فیلمنامه نویس نابغه، کیم وو-جین را به تصویر می کشد. تولید. اولین فیلمنامه خوانی در ۲۷ مارس ۲۰۱۸ انجام شد و فیلمبرداری در اواخر آوریل ۲۰۱۸ آغاز شد.
ادل آستر (; – ) رقاص و هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۰۵ تا ۱۹۳۲ میلادی فعالیت می کرد.
رولا خلف (؛ ) نویسنده و روزنامه نگار لبنانی-بریتانیایی است که سردبیر فایننشال تایمز و معاون سردبیر و سردبیر خارجی آن می باشد. او در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۰ جانشین لیونل باربر شد و سردبیری این روزنامه را بر عهده گرفت. دوران جوانی. خلف در بیروت، لبنان به دنیا آمد و در طول جنگ داخلی لبنان در آنجا بزرگ شد. او مدرک لیسانس خود را از دانشکده ارتباطات عمومی نیوهاس در دانشگاه سیراکیوس و مدرک کارشناسی ارشد خود را در امور بین الملل از دانشگاه کلمبیا در شهر نیویورک گرفت. فعالیت حرفه ای. خلف کار نویسندگی را به عنوان یکی از کارکنان مجله فوربز در نیویورک آغاز کرد و حدود چهار سال برای این مجله کار کرد. او از سال ۱۹۹۵به فایننشال تایمز پیوست، ابتدا به عنوان خبرنگار شمال آفریقا، سپس خبرنگار خاورمیانه، سردبیر خاورمیانه و به عنوان سردبیر خارجی فایننشال تایمز منصوب شد. وی در سال ۲۰۱۶ به عنوان معاون سردبیر فایننشال تایمز ارتقاء رتبه پیدا کرد. او علاوه بر مسئولیت های معاون سردبیر، به طور منظم در مورد امور جهانی، سیاست خاورمیانه و تجارت تالیفات دارد و نظر می دهد. پس از اینکه لیونل باربر از سردبیری روزنامه در ژانویه ۲۰۲۰ کناره گیری کرد، خلف جا
نشین او در این سمت گردید. او اولین سردبیر زن فایننشال تایمز در تاریخ ۱۳۱ ساله این روزنامه به شمار می رود. جوایز. خلف در سال ۲۰۰۹ برنده جایزه صلح از جوایز رسانه ای بین المللی «به دلیل استانداردهای بالای گزارش گری و کیفیت تحلیل اخبار» شد. در سال ۲۰۱۱، او نامزد دریافت جایزه بهترین گزارشگر خارجی سال از جوایز مطبوعات شد. او در سال ۲۰۱۲ به خاطر مقاله اش، خواهران مسلمان، نامزد جوایز رسانه جهانی یک جهان شد. در سال ۲۰۱۳، او به همراه همکارانش در فایننشال تایمز، ابیگیل فیلدینگ اسمیت، کامیلا هال و سیمئون کر، جایزه رسانه ای انجمن مطبوعات خارجی را به عنوان بهترین داستان چاپی و وب سال به خاطر داستان از امارت تا امپراتوری از قطر دریافت کرد. در فرهنگ عامه. در مورد خلف در "گرگ وال استریت" (کتاب) توسط جردن بلفورت نقل شده است. «یورش مطبوعاتی در سال ۱۹۹۱ آغاز شده بود، زمانی که رولا خلف، خبرنگار گستاخ مجله فوربز، من را به عنوان نسخه پیچ خورده ای از رابین هود توصیف کرد که از ثروتمندان دزدی کرده و هزینه دلالی هایش می کند، برای زیرکی اش او را سزاوار یک امتیاز «آ» دانستم.» زندگی شخصی. او با تاجر لبنانی اسعد دبلیو رزاق ازدواج کرده است.
پتر بارتلت (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۶۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
راب بارتلت (؛ زادهٔ ) بازریگر فیلم، تئاتر و تلویزیون، نویسنده امپرسیونیست وکمدین اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "همسر خوب" اشاره کرد.