Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تی سی جی آنادلو () نخستین کشتی تهاجم آبی خاکی، ناو پهپادبر و هواپیمابر در نیروی دریایی ترکیه است. در واقع این کشتی در کلاس ناو هواپیمابر سبک جای می گیرد. نام این کشتی از واژه آناتولی برگرفته شده که در زبان ترکی "آنادُلو" تلفظ می شود. کار ساخت آن در آوریل سال ۲۰۱۶ رسماً آغاز شد و در سال ۲۰۲۳ به آب انداخته شد. این کشتی به درخواست نیروهای مسلح ترکیه با نگاه به نیاز افزایش برد عملیاتی نیروهای پیاده ترکیه ساخته شد تا عملیات در فاصله های دور و پشتیبانی لجستیکی از نیروها در عملیات برون مرزی ممکن شود. این ناو قرار است توانایی پشتیبانی از پهپادها را نیز داشته باشد. هم اکنون آنادولو با میزبانی از بالگردها، به عنوان ناو سرفرماندهی نیروی دریایی ترکیه خدمت می کند.
تپه نادری؛ نام تپه ای باستانی مربوط به دورهٔ پیشاتاریخ تا تاریخی است و در شهرستان مشهد، بخش احمدآباد، دهستان سرجام، روستای احمدآباد طرق واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۶۸۲ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
قره تپه؛ نام تپه ای باستانی مربوط به دورهٔ پیشاتاریخ است و در شهرستان مشهد، بخش مرکزی، دهستان میان ولایت، ۳ کیلومتری شمال روستای دوین واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۰۲۷ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه دوین؛ نام تپه ای باستانی مربوط به دورهٔ پیشاتاریخ است و در شهرستان مشهد، بخش مرکزی، دهستان میان ولایت، روستای دوین واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۰۲۹ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه قادرآباد؛ نام تپه ای باستانی مربوط به دورهٔ پیشاتاریخ است و در شهرستان مشهد، بخش مرکزی، دهستان میان ولایت، مابین روستای قادرآباد و گرمه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۴۰۳۲ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه رضوان؛ نام تپه ای باستانی مربوط به دورهٔ اسلامی - سده ۶ تا ۱۲ قمری است و در شهرستان مشهد، ۱۷ کیلومتری جنوب شرقی توس واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۲۰۷۸ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه اسماعیل آباد؛ نام تپه ای باستانی مربوط به دورهٔ تاریخی است و در شهرستان مشهد، بخش رضویه، دهستان پایین ولایت، یک کیلومتری پس راه، روستای اسماعیل آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۲۹۴۱ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه گاش؛ نام تپه ای باستانی مربوط به اواخر هزارهٔ دوم پیش از میلاد تا دورهٔ تاریخی است و در شهرستان مشهد، بخش احمدآباد، دهستان پیوه ژن، روستای دلبران واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۸۷۱ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه قلعه گبری؛ نام تپه ای باستانی مربوط به دورهٔ تاریخی است و در شهرستان مشهد، بخش مرکزی، دهستان تبادکان، ۵۰۰ متری جنوب روستای جغری واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۲۳۰۷ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه سیدآباد؛ نام تپه ای باستانی مربوط به سده های متأخر اسلامی است و در شهرستان مشهد، بخش مرکزی، دهستان طوس، ۵۰۰ متری شمال روستای سیدآباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۲۳۰۹ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه کال چغوکی؛ نام تپه ای باستانی مربوط به سده های اولیه اسلامی است و در شهرستان مشهد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۰۶۲ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
محوطه باستان شناسی تپه نادر؛ نام تپه محوطه ای باستانی مربوط به عصر برنز است و در شهرستان مشهد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۵۹۹ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
محوطه باستان شناسی تپه حسین آباد گزبند؛ نام تپه محوطه ای باستانی مربوط به عصر مس و سنگ، برنز و دوران تاریخی است و در شهرستان مشهد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۶۰۰ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
محوطه باستان شناسی تپه چهل دختر؛ نام تپه محوطه ای باستانی مربوط به سده های میانه اسلامی است و در شهرستان مشهد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۶۱۵ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
محوطه علاقبند؛ نام محوطه ای باستانی مربوط به سده های اسلامی - سده ۴ تا ۷ قمری است و در شهرستان مشهد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت "نامشخص" به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
محوطه تاریخی قلعه گبری پختوک؛ نام محوطه ای باستانی مربوط به دورهٔ متاخر اسلامی است و در شهرستان مشهد، بخش رضویه، دهستان پایین ولایت، ۱/۵ کیلومتری جنوب غربی روستای پختوک واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۱۵۹ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
محوطه تاریخی دستگردان؛ نام محوطه ای باستانی مربوط به دورهٔ اسلامی است و در شهرستان مشهد، بخش مرکزی، دهستان کنویست، ۵۰۰ متری شرق روستای دستگردان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۴۲۵ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
چشمه و تخت امام؛ نام گورستان و محوطه ای باستانی مربوط به سده ۳ قمری است و در شهرستان مشهد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۸۱۰۵ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
محوطه باستان شناختی قلعه گبری اردلوک؛ نام محوطه ای باستانی مربوط به دورهٔ اشکانی است و در شهرستان مشهد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۵۹۸ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
محوطه باستان شناختی قلعه گبری جغری؛ نام محوطه ای باستانی مربوط به دورهٔ ساسانی، سده های میانی اسلامی است و در شهرستان مشهد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۶۱۴ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
روابط میان کشورهای افغانستان و ایالات متحده از سال ۱۹۱۲ میلادی تحت رهبری امان الله خان از افغانستان و وارن جی. هاردینگ از ایالات متحد آغاز گردید. نخستین تماس میان دو ملت پیشتر از آن در دهه ۱۸۳۰ میلادی زمانی که اولین تبعه ایالات متحده به افغانستان آمد برقرار گردید. ایالات متحده شروع به سرمایه گذاری مقداری پول در افغانستانِ محاط به خشکی نمود، که این سرمایه گذاری قبل از انقلاب ثور در ۱۹۷۸ میلادی پایان یافت. ایالات متحده با آغاز ۱۹۸۰ میلادی شروع به اسکان دهی به هزاران مهاجر افغان نمود و از طریق سازمان اطلاعات نظامی پاکستان، برای مجاهدین پول و سلاح فراهم کرد. ایالات متحده پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به افغانستان حمله کرد تا اسامه بن لادن را دستگیر نماید، هرچند وی در همسایگی افغانستان در کشور پاکستان یافت شد. این حمله منتج به بازسازی افغانستان و تأمین مجدد روابط دیپلماتیک آن با بقیه دنیا گردید. رئیس جمهور ایالات متحده باراک اوباما در سال ۲۰۱۲ میلادی افغانستان را به عنوان یکی از متحدین اصلی خارج از ناتو اعلام کرد. دخالت نظامی آمریکا در جنگ افغانستان که طولانی ترین جنگ در تاریخ ایالات متحده عنوان می شود، بعد از خروج
نیروهای نظامی ایالات متحده از افغانستان به تاریخ ۳۱ اوت ۲۰۲۱ پایان یافت. اداره امور آسیای مرکزی و جنوبی ایالات متحده مسئول مدیریت روابط خارجی آمریکا با افغانستان بود. تاریخچه. نخستین تماس ثبت شده میان افغانستان و ایالات متحده زمانی رخ داد که جوسیا هارلان که یک فرد ماجراجو و فعال سیاسی از شهر فیلادلفیا ایالات پنسیلوانیای آمریکا بود در دهه ۱۸۳۰ میلادی به نیت این که شاه افغانستان شود به شبه قاره هند سفر کرد. این روی داد مربوط به زمانی است که ارتش هند بریتانیایی در جریان جنگ اول افغان و انگلیس (۱۸۳۸–۱۸۴۲ میلادی) به افغانستان حمله کرد، که در آن زمان شاهان افغانستان شاه شجاع درانی و دوست محمد خان برای حاصل کردن تخت امپراطوری درانی در حال جنگ بودند. هارلان در سیاست افغانستان و فعالیت های حزبی ارتش دخیل شد و در نهایت عنوان شاهزاده غور را در مقابل کمک های نظامی که فراهم نموده بود حاصل کرد. نیروی های هند بریتانیایی چند سال بعد با کشته و دست گیر شدند حدود ۱۶٬۵۰۰ از آن ها در ۱۸۴۲ میلادی شکست داده شده و به طور کامل مجبور به خروج از افغانستان شدند. مدارک کافی از این که واقعاً چه اتفاقی رخ داده در دست نیست، چون این ادعا از
جانب تنها بازمانده ویلیام برایدن صورت گرفته است. هارلان نیز در حدود همین سال ها افغانستان را ترک کرد و نهایتاً به ایالات متحده بازگشت. «ای.سی. جیویت» در سال ۱۹۱۱ میلادی به افغانستان رسید تا یک کارخانه تولید برقی آبی در حومه کابل بسازد. وی نزد شاه حبیب الله خان موقف انجنیر ارشد را به دست آورد. او که کارمند اسبق جنرال الکتریک (GE) بود به عنوان دومین آمریکایی شناخته شد که در افغانستان زندگی و کار نموده است. روابط رسمی دیپلماتیک. در سال ۱۹۲۱ میلادی، بعد از امضای پیمان راولپندی میان افغانستان و هند بریتانیایی مستعمره، مأموریت دیپلماتیک افغانستان از ایالات متحده دیدن نمود تا با آن کشور روابط دیپلماتیک ایجاد نماید. این هیئت پس از بازگشت به کابل نامهٔ تهنیت از جانب رئیس جمهور ایالات متحده وارن جی. هاردینگ با خود آوردند. پس از برقراری روابط دیپلماتیک، سیاست ایالات متحده برای کمک به ملت های درحال رشد، برای بالا بردن سطح زندگی خود، نقش مهمی در حفظ و بهبود روابط ایالات متحده با افغانستان ایفا نمود. ویلیام هریسون هارنیبروک با این که در تهران اقامت داشت از سال ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۶ میلادی به عنوان فرستاده غیر مقیم (وزیر تام الاختیا
ر) ایالات متحده در افغانستان خدمت نمود. لویس جی. دریفوس از ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۲ میلادی خدمت کرد، زمانی که نمایندگی کابل (اهمیت آن کم تر از سفارت خانه است) در جون ۱۹۴۲ باز شده بود. دگروال گوردون بی. اندرس عضو ارتش ایالات متحده آمریکا نخستین اتشه نظامی ایالات متحده در کابل بود و کارنلیوس وان هیمرت انگرت از سال ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ میلادی و به تعقیب وی ایلی ایلوت پالمر از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸ میلادی نمایندگی سفارت خانه ایالات متحده در کابل را به عهده داشتند. هرچند افغانستان با آلمان نازی روابط نزدیک داشت، اما بی-طرفی خود را حفظ نموده و در جنگ جهانی دوم شرکت نکرد. جنگ سرد. روابط افغانستان و ایالات متحده پس از آغاز جنگ سرد میان ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی با اهمیت شد. شاهزاده محمد نعیم پسر کاکای محمد ظاهر شاه به عنوان شارژ دافر افغانستان در واشینگتن دی سی تعیین شد. رئیس جمهور ایالات متحده هری ترومن در آن زمان بیان نمود که با حضور دیپلمات های بلندپایه در پایتخت این دو کشور دوستی میان آن ها «حفظ و تقویت» خواهد شد. نخستین سفیر رسمی افغانستان در ایالات متحده حبیب الله خان طرزی بود که تا سال ۱۹۵۳ میلادی در آن سمت خدمت نمود. نماینده
گی ایالات متحده در کابل به تاریخ ۶ می ۱۹۴۸ به سفارت خانه ایالات متحده مقیم کابل ارتقا نمود. لویس گوتی دریفوس که قبلاً به عنوان فرستاده خدمت کرده بود، به عنوان سفیر ایالات متحده مقیم افغانستان از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۱ میلادی خدمت کرد. نخستین اعزامی های ایالات متحده به افغانستان توسط لوئی دوپری، والتر فیرسروس و هنری هارت هدایت گردید. ریچارد نیکسون که معاون وقت رئیس جمهور ایالات متحده بود در ۱۹۵۳ میلادی طی یک سفر رسمی دیپلماتیک از کابل دیدار نمود. وی هم چنین برای مدت کوتاهی در شهر کابل سیر نمود و با افغان ها دیدار کرد. محمد داوود خان نخست وزیر افغانستان در ۱۹۵۸ میلادی نخستین افغان بود که در کنگره ایالات متحده آمریکا در واشینگتن دی سی صحبت کرد. صحبت های وی متمرکز بر موضوعات متعددی بود، اما مهم تر از همه وی روی روابط ایالات متحده و افغانستان تأکید کرد. داوود خان هنگام اقامت خود در پایتخت ایالات متحده با رئیس جمهور دوایت آیزنهاور دیدار نموده و یک تفاهم نامه مهم مبادلات فرهنگی را به امضاء رسانید. روابط شخصی خود که با معاون رئیس جمهور ریچارد نیکسون بعد از سفر اخیر وی به کابل در ۱۹۵۳ ایجاد نموده بود را مستحکم تر کرد. نخست
وزیر هم چنان از مکان های مختلف در ایالات متحده مانند بورس نیویورک، ساختمان اپایر استیت، تسهیلات برق آبی در تنسی ولی آتوریتی و سایر مکان ها بازدید نمود. ایالات متحده در آن زمان درخواست افغانستان مبنی بر فراهم نمودن کمک های دفاعی را رد کرد اما در عوض یک برنامه همکاری اقتصادی را با تمرکز بر توسعه زیربناهای فیزیکی افغانستان ارایه نمود که شامل سرک ها، بندها و بندهای برق می گردید. چندی بعد همکاری آمریکا از پروژه های زیربنایی به برنامه های همکاری تخنیکی جهت انکشاف مهارت های که برای ساختن یک اقتصاد مدرن نیاز بود تغییر کرد. تماس ها میان ایالات متحده و افغانستان در دهه ۱۹۵۰ میلادی افزایش یافت، به ویژه در جریان انقلاب کوبا در میان سال های ۱۹۵۳ و ۱۹۵۹ میلادی. زمانی که اتحاد جماهیر شوروی در حال حمایت از فیدل کاسترو در کوبا بود، ایالات متحده برای اهداف راهبردی خود بر افغانستان تمرکز کرد. این کار اساساً برای مبارزه با گسترش کمونیسم و قدرت گیری بیشتر اتحاد جماهیر شوروی در جنوب آسیا به ویژه در خلیج فارس صورت می گرفت. رئیس جمهور آیزنهاور در دسامبر ۱۹۵۹ میلادی از افغانستان بازدید نمود، تا با رهبران این کشور ملاقات نماید. وی در
میدان هوایی بگرام جلسه گذاشت و از آن جا با کاروان موتوری خود به کابل رفت. وی با شاه افغانستان، محمد ظاهرشاه، نخست وزیر داوود خان و تعدادی از مقامات بلند پایه دولتی ملاقات نمود. وی هم چنین در شهر کابل گردش کرد. پس از این بازدید مهم، ایالات متحده احساس کرد که افغانستان مصئون بوده و هیچ گاه به دولت اقماری جماهیر شوروی مبدل نمی گردد. از دهه ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۹ میلادی، همکاری های خارجی ایالات متحده بیش از ۵۰۰ میلیون دلار امریکایی به افغانستان به گونه قرضه، هدیه و اقلام کشاورزی برای بهبود تسهیلات حمل و نقل، افزایش محصولات کشاورزی، توسعه نظام آموزشی، فعال کردن صنعت و بهبود اداره دولتی به افغانستان فراهم نمود. شاه افغانستان محمد ظاهر در ۱۹۶۳ میلادی بازدید ویژه ای از ایالات متحده انجام داد و در آن جا با جان اف. کندی و یونیس کندی شرایور ملاقات نمود. ظاهر شاه هم چنین از مکان های مختلفی در ایالات متحده دیدار نمود. مانند، دیزنی لند در کالیفرنیا ایالت نیویارک و سایر مکان ها. حبیب الله کرزی کاکای حامد کرزی که در آن زمان به عنوان نماینده افغانستان در ملل متحد خدمت می کرد نیز گفته می شود که در این سفر ظاهر شاه از ایالات متحده وی را
هم راهی می نمود. در همین دوره بود که اتحاد جماهیر شوروی احساس کرد ایالات متحده در حال تبدیل کردن افغانستان به یک دولت اقماری است. افغانستان و کوبا در ۱۹۶۵ میلادی شاهد تأسیس احزاب کمونیستی بود، حزب کمونیست کوبا و حزب دموکراتیک خلق افغانستان (PDPA). معاون رئیس جمهور اسپیرو اگنیو، که با فضا نوردان آپولو ۱۰(چهارمین سفر انسان به مدار کره ماه بود) توماس استافورد و یوجین سرنان هم راهی می گردید، در جریان سفر یازده-ملت آسیا از کابل دیدار کرد. در جریان غذای شب که از جانب خانواده شاهی میزبانی می گردید، هیئت آمریکایی یک قطعه سنگ ماه، یک بیرق کوچک افغانستان که در مأموریت آپولو ۱۱ به ماه برده شده بود و یک عکس افغانستان که از فضا گرفته شده بود را به شاه هدیه دادند. تا دهه ۱۹۷۰ میلادی تعداد زیادی از استادان، انجنیران، داکتران، دانش مندان، دیپلمات ها و مکتشفان آمریکایی در مناطق ناهموار افغانستان، جای که کار و زندگی می نمودند، به گشت و گذار پرداختند. سپاه صلح در میان سال های ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۲ میلادی در افغانستان فعال بود. چندین برنامه دیگر آمریکایی نیز در افغانستان فعال بود مانند، CARE، مأموریت خارجی پیش اهنگ آمریکایی (انجمن پیش-آه
نگ/سارندوی افغانستان)، نمایندگی ایالات متحده آمریکا برای انکشاف بین المللی و غیره. حکومت چپ گرا، اشغال شوروی و جنگ داخلی. روابط میان افغانستان و ایالات متحده پس از انقلاب ثور در آوریل ۱۹۷۸ میلادی لکه دار شد. هرچند رژیم جمهوری دموکراتیک به طور رسمی غیر وابسته باقی ماند و در جون ۱۹۷۸ میلادی روابط دیپلماتیک خود را با ایالات متحده از سر گرفت، اما با گذشت زمان نزدیکی افغانستان به محور شوروی به یک مایه نگرانی مبدل شد. وزیر خارجه ایالات متحده سایروس ونس در آن زمان بیان نمود که، «ما باید اختلاط ملی گرایی و کمونیسم را در میان رهبری جدید مدنظر بگیریم و سعی کنیم تا از نزدیک سازی رژیم به آغوش اتحاد جمایر شوروی، بیش از آن که آن ها می خواهند، خودداری کنیم». سفیر جدید ایالات متحده آلفرد دابس به یکی از بازدید کننده گان رسمی در اوت ۱۹۷۸ میلادی گفت که یک روی کرد مثبت از جانب ایالات متحده می تواند تأثیرات شوروی را کاهش دهد، وی هم چنین افزود که هرچند افغانستان به سمت شوروی گرایش دارد، اما «این کشور به یک دولت اقماری، ارتش یا چیزی دیگر شوروی مبدل نخواهد شد». دابس هم چنین احساس می کرد که حفیظ الله امین «نمی تواند به اندازه تیتو یا
حتی چائوشسکو پیش برود». سفیر دابس در فبروری ۱۹۷۹ میلادی زمانی که نیروهای امنیتی افغان بالای افرادی که وی را اختطاف نموده بودند حمله نمود و به قتل رسید. این باعث بدتر شدن روابط گردید. سپس ایالات متحده همکاری های دوجانبه را کاهش داده و یک برنامه آموزش نظامی کوچک را متوقف نمود. هم زمان با بدتر شدن اوضاع داخلی در افغانستان سبب شد تا ایالات متحده به اتحاد جماهیر شوروی را هشدار دهد تا در افغانستان مداخله نکند. بعد از این که امین منشی کل حزب خلق شد، برای همه اعلام کرد که می خواهد روابط دوستانه با ایالات متحده داشته باشد. با گسترش شورش و بدتر شدن اوضاع امنیتی، مقامات ایالات متحده در ۲۳ ژوئیه ۱۹۷۹ میلادی تصمیم گرفتند تا خانواده های شهروندان آمریکایی را از افغانستان خارج نمایند. اشغال افغانستان از سوی شوروی به یک دغدغه کلان ایالات متحده مبدل شد و رئیس جمهور جیمی کارتر این روی داد را یک «تهدید واضح به صلح» خواند. پس از اشغال، ایالات متحده از تلاش های دیپلماتیک حمایت کرد تا شوروی از افغانستان خارج گردد. افزون بر آن، کمک های سخاوت مندانه آمریکا به برنامه مهاجرت در پاکستان نیز نقش بزرگی در همکاری به مهاجرین افغان داشت. تل
اش های آمریکا هم چنین شامل کمک به جمعیتی می شد که در افغانستان زندگی می کردند. هدف این همکاری های بشردوستانه در دو سوی مرز افزایش خودکفایی افغان ها و کمک برای مقابله با تلاش های شوروی برای دور کردن افراد ملکی از مناطق دور دست کشور بود که بیشتر در دست شورشی ها قرار داشت. در جریان دوره اشغال افغانستان از سوی شوروی، ایالات متحده در حدود ۳ میلیارد دالر آمریکایی به عنوان کمک های نظامی و اقتصادی به گروه های مجاهدین که در آن سوی خط دیورند در پاکستان مستقر بودند فراهم نمود. سفارت ایالات متحده در کابل در جنوری ۱۹۸۹ میلادی نظر به دلایل امنیتی بسته شده بود. ایالات متحده از اداره جدید اسلامی که در آوریل ۱۹۹۲ میلادی پس از فروپاشی حکومت قبلی که از سوی شوروی حمایت می گردید به قدرت استقبال کرد. سپس، گروه های مجاهدین که برنده جنگ بودند میان خود به جنگ داخلی رو آوردند، اما توجه ایالات متحده در آن زمان از افغانستان دور شده بود. تقریباً هم مانند سایر کشورهای دنیا، ایالات متحده نیز از به رسمیت شناسی حکومت اسلامی افراطی جدید که توسط طالبان ایجاد شده بود خودداری کرد و به حمایت از ائتلاف شمال به عنوان حکومت مشروع کشور ادامه داد. ایا
لات متحده با اداره طالبان تماس های غیررسمی داشت، اما پس از این که اسامه بن لادن فتوای اعلام جنگ با ایالات متحده را صادر کرد و در ۱۹۹۸ سفارت ایالات متحده را بمب گذاری نمود این روابط به تیرگی کشید. پس از عملیات دسترسی لایتناهی (Operation Infinite Reach) توسط ایالات متحده، ملا محمد عمر از طریق تلفن با وزارت خارجه ایالات متحده به تماس شده و خواستار استعفای رئیس جمهور بیل کلینتون شد. ایالات متحده ارایه هر نوع همکاری یا به رسمیت شناسی طالبان را رد می نمود مگر این که طالبان بن لادن را از افغانستان خارج کند، اما طالبان این کار را به دلیل رسم پشتونوالی که باید به مهمان پناه داده شود رد کردند. ناتو و اداره کرزای. پس از حملات ۱۱ سپتمبر در ایالات متحده، که باور می شد این حملات از جانب اسامه بن لادن که در آن زمان در افغانستان پناهنده بود سازمان دهی شده است، عملیات آزادی بلندمدت به رهبری ایالات متحده آغاز گردید. مسدود کردن دارایی افغانستان توسط آمریکا. بعد از خروج آمریکا در سال ۲۰۲۱ از افغانستان و به قدرت رسیدن طالبان در این کشور، صندوق بین المللی افغانستان به حالت تعلیق در آمده و به موجب آن ۹ میلیارددلار از دارایی های افغ
انستان در خارج از این کشور که ۷ میلیارد آن در آمریکا است، مسدود شد. رئیس جمهوری آمریکا جو بایدن حکم اجرایی را امضا کرد که به موجب آن مبلغ ۳.۵ میلیارد دلار از وجوه مسدود شده بانک مرکزی افغانستان به شرط دور ماندن آن از دسترس طالبان، آزاد خواهد شد.3.5 میلیاردلار دیگر از دارایی های افغانستان نزد آمریکا باقی می ماند تا برای تأمین مالی پرونده قضایی قربانیان تروریسم آمریکا مورد استفاده قرار گیرد.معترضان افغانی معتقدند تمام این پول حق افغانستان و متعلق به آنهاست.منتقدان معتقدند تصمیم بایدن یک طرفه است و با قوانین بین المللی مطابقت ندارد. " هیچ کشور دیگری بر روی زمین چنین تصمیمی برای مصادره اموالش را توسط کشور دیگر نمی پذیرد. از سویی گرچه قربانیان 11 سپتامبر سزاوار عدالت هستند، اما نه از سوی مردم افغانستان که خودشان قربانی تروریسم هستند.
قلعهٔ حسن یا دژ حسن؛ نام دژی تاریخی مربوط به دورهٔ صفوی است و در شهرستان مشهد، شمال روستای قاسم آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۵۹۵۶ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
جنگ اجتماعی (۹۱-۸۷ پ. م) از لاتین ، که "جنگ متحدان" او «جنگ ایتالیایی» یا «جنگ مارسیک» نیز نامیده می شود. از سال ۹۱ تا ۸۷ پیش از میلاد بین جمهوری روم و چندین متحد خودمختار آن سوچی ها در ایتالیا درگرفت. متحدان ایتالیایی خواهان "شهروندی رومی" بودند، چون هم موقعیت و نفوذ به همراه داشت و هم حق رأی در انتخابات و قوانین رومی. باورمند بودند با آنها باید مثل رومیان رفتار شود زیرا آنها پیوندهای فرهنگی و زبانی با تمدن روم ایجاد کرده بودند و برای بیش از دو قرن متحدان وفادار روم بودند. رومی ها به شدت با خواسته های آنان مخالفت کردند و از اعطای شهروندی به آنها خودداری کردند و بدین ترتیب گروه های ایتالیایی با حقوق و امتیازات کمتری مواجه شدند. اوضاع در سال ۹۱ پیش از میلاد بحرانی و منجر به وقوع یک جنگ ویرانگر شد که در آن متحدان ایتالیایی به رهبری سامنیت و مارسی به مدت چهار سال شورش علیه حکومت روم را رهبری کردند. اکثر متحدان اتروسک، آمبریا و لاتین به شورش نپیوستند. به منظور پایان دادن به درگیری و برای جلوگیری از درگیری های مشابه در آینده، رومیان قوانین متعددی را تصویب کردند که به موجب آن مردم و شهرهایی که به روم وفادار می ماند
ند یا تسلیم می شدند، تابعیت رومی را دریافت می کردند. تا سال ۸۷ پیش از میلاد، پیروزی روم کامل شد و شهروندی به تمام شبه جزیره ایتالیا گسترش یافت. جنگ های اجتماعی. جنگ اجتماعی به موارد زیر اشاره دارد: جنگ. جنگ اجتماعی در سال ۹۱ پیش از میلاد با شورش متحدان ایتالیایی آغاز شد. به استثنای ونوسیا، سایر لاتین ها به طور کلی به روم وفادار ماندند. اتروسک ها و آمبریها، که قدرتمندترین قبیله های متحدان بودند، عمدتا در آغاز اعلان بی طرفی کردند. به زودی از طرف رم به آنها پیشنهاد شهروندی داده شد تا از پیوستن آنها به شورش متحدان جلوگیری شود. متحدان شورشی نه تنها جدایی رسمی از رم بلکه سازماندهی مجدد "ایتالیا" (اصطلاح رومی برای شبه جزیره) را به عنوان فدراسیون مستقل خود، با پایتختی کورفینیوم خواستار شدند. (در مدرن آبروتزو) که به «ایتالیکا» تغییر نام داد. برای پرداخت هزینه سربازان، سکه ضرب کردند که به عنوان تبلیغ علیه رم استفاده می شد. سکه ها هشت جنگجو را در حال سوگند نشان می دهند که احتمالاً نماینده قبیله های مارسی، پیسنتین، پائلینی، ماروچینی، وستینی، فرنتانی، سامنیت ها و هیربینی هستند. امتیازات رومی به متفقین. سکستوس ژولیوس سزار
(کنسول ۹۱ پیش از میلاد) در طول کنسولگری خود، از «"لگس یولیای"» حمایت مالی می کرد. این قانون به تمام جوامع لاتین و ایتالیایی شهروندی کامل ارائه می کرد که علیه روم قیام نکرده بودند. این کار عمدتاً برای جلوگیری از پیوستن اتروسک ها به شورش آمبریاها انجام شد. با این حال، قانون گزینه شهروندی را به کل جوامع و نه به افراد پیشنهاد می کرد. این بدان معناست که هر جامعه فردی باید پیش از اجرایی شدن قانون، به احتمال زیاد با رأی گیری در مجمع، قانون را تصویب می کرد. همچنین تحت "لگس یولیای" امکان اعطای شهروندی به عنوان پاداش برای خدمات نظامی برجسته در این زمینه وجود داشت. فرض بر این است که "لگس یولیای" با یک اساسنامه تکمیلی، "لکس پلاتیا پاپیریا" که بیان می کرد یک مرد ثبت نام شده از یک دولت متحد ایتالیایی می تواند با ارائه خود به یک پراتور رومی در مدت ۶۰ روز پس از تصویب قانون، تابعیت رومی را به دست آورد. این قانون به ایتالیایی هایی که علیه روم شورش کرده بودند، تابعیت رومی اعطا کرد.
شکیبا هاشمی (متولد ۲۰ می ۱۹۷۴) یک فمینیست و نویسنده از افغانستان است. وی نخستین زن افغان بود که در ۲۰۰۱ میلادی عنوان دیپلمات را به دست آورد. وی رئیس و بنیان گذار سازمان غیردولتی افغانستان آزاد است. کودکی و تحصیلات. شکیبا هاشمی در ۱۹۷۴ میلادی در کابل متولد شد. وی در جریان اشغال اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۶ میلادی از افغانستان مهاجرت کرد و زمانی که ۱۱ سال سن داشت به فرانسه رفت. وی تحصیلات خود را در مدرسه تجاری École supérieure de commerce در پاریس به اتمام رساند. فعال حقوق زنان و دیپلمات. هاشمی، سازمان افغانستان آزاد را در ۱۹۹۶ میلادی در واکنش به بدترشدن وضعیت حقوق دختران و زنان افغان تحت حاکمیت رژیم طالبان تأسیس کرد. هدف سازمان افغانستان آزاد در مدتی بیشتر از ۲۰ سال این بوده است تا دسترسی دختران و زنان افغانستان در مناطق روستایی به آموزش، صحت و آموزش های حرفهٔ را تسهیل نماید تا آن ها بتوانند در زندگی خود استقلال بیشتر داشته باشند. همچنان این سازمان بتواند دنیا را از وضعیت زندگی زنان افغان آگاه سازد. این سازمان هم چنین برای ۱۰ سال مجلهٔ تحت عنوان روز، که نخستین نشریه زنان در سطح کشور بود، را چاپ می کرد. شکیبا
هاشمی در حال پیشبرد فعالیت های متعددی در اروپا و ایالات متحده در مورد افغانستان است: کمپین های رسانه ای، لابی گری با شرکت ها، شخصیت های سیاسی و نهادها (گروه های کاری با کوفی عنان، سر منشی وقت ملل متحد؛ مهمان افتخاری روز زن در ژننو، سازمان بین المللی کار (ILO) و در کمیساری عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان (UNHCR)). نخستین زن دیپلمات افغان در حکومت موقت افغانستان، وی در ژانویه ۲۰۰۲ به عنوان نخستین سفیر افغانستان در اتحادیه اروپا گماشته شد. وی توسط حکومت کابل در ژوئیه ۲۰۰۵ به عنوان مشاور خاص معاون اول ریاست جمهوری و مسئول پروژه های اولویت ملی گماشته شد. او در مارس ۲۰۰۷ توسط رئیس جمهور حامد کرزی به عنوان مشاور سفیر افغانستان مقیم پاریس تعیین گردید. وی در ۲۰۰۹ به علت فساد جاری در دستگاه دولتی افغانستان از مقام خود استعفا داد. وی در سال ۲۰۰۹ میلادی شرکت مشورتی ایپوک کونسل (Epoke Consel) هم راه با ماری فرانسواز کولومبانی تأسیس نمود تا برابری را میان زنان و مردان در فرانسه ترویج نمایند، وی هم چنین شرکت مشورتی CH را تأسیس کرد که در مطالعه و طراحی پروژه های اجتماعی مرتبط به موقعیت زنان در شرکت ها به طور تخصصی کار م
ی کرد. وی به عنوان مشاور استراتژی دوشس اعظم لوگزامبورگ (Grand Duchess of Luxembourg) در سازمان دهی یک کنفرانس بین المللی تحت عنوان «بایستید، حرف بزنید و بلند شوید» در مارس ۲۰۱۹ دخیل بود تا به خشونت جنسی در محیط های شکنندهٔ لوگزامبرگ پایان دهد، این کنفرانس در همکاری با مؤسسه «ما سلاح جنگ نیستیم» و بنیاد دنیس موک وگه دایر شد. آثار. هاشمی نویسنده کتاب خاطرات «"کابل گستاخ"» (L'Insolente de Kaboul) است که در ۲۰۱۲ به نشر رسید. وی نویسنده مشترک کتاب «"به عشق مسعود"» (Pour l'Amour de Massoud) با صدیقه مسعود است که در ۲۰۰۵ به چاپ رسید و جایزه پریکس ورایتی (Prix Vérité) را دریافت کرد، وی هم چنین نویسنده Visage volé, avoir 20 ans à Kaboul با لطیفه است. شکیبا هاشمی در جریان حرفه خود جوایز متعددی را به دلیل کار خود برای زنان و حقوق بشر دریافت کرده است: