Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پرنده گیر بزرگ یا دیوپنجه بزرگ، (Pisonia grandis') گونه ای از درختان گلدار از خانواده گل کاغذیان است. شرح. این درخت دارای برگ های پهن و نازک و پوست صاف است و دارای دسته هایی از گل های خوشبو سبز است که به دانه های خاردار چسبنده تبدیل می شوند. پراکندگی آن زمانی اتفاق می افتد که دانه ها به پر پرندگان بچسبند. تولید مثل رویشی آن نیز اغلب زمانی میسر می شود که شاخه های افتاده جوانه بزنند یا پاجوش آن به درختان جدید تبدیل شوند. پراکنش. درختان پرنده گیر ("پیسونیا)" در سراسر جزیرک های مرجانی اقیانوس های هند و آرام پراکنده اند. این گونه غالباً بر پوشش گیاهی بالغ مرجانی غالب است و در رشته های متراکم و ضخیم تا تا رشد می کند. بلند. چوب "پرنده گیرها" نسبتاً سست و نرم است و پس از افتادن درختان به سرعت پوسیده می شود. جنگل های "پرنده گیرها" محل لانه سازی معمولی برای پرندگان دریایی است. یکی از بهترین جنگل های "پرنده گیرها" را می توان در جزیره مرجانی پالمیرا یافت. جزیره سنت پیر، گروه فارکوهر، زمانی توسط جنگل پرنده گیر بزرگ پوشیده شده بود. این جنگل پس از استخراج کود مرغی بین سال های ۱۹۰۶ و ۱۹۷۲ ناپدید شد. پوشش گیاهی طبیعی به منظور
خراش دادن کودهای مرغی از بین رفت و چشم انداز جزیره بایر شد. کاربردها. برگ های پرنده گیر بزرگ به طور سنتی در برخی کشورها به عنوان سبزی برگی استفاده می شود. آن ها بخشی از غذاهای سنتی مالدیو در غذاهایی مانند "ماس هونی" بودند.
اینترپدیا نامی است که به یکی از اولین دانشنامه های اینترنتی موجود داده شد تا هر کسی با نوشتن مقالات در آن شرکت کند و سپس به شاخص مرکزی تمام صفحات اینترپدیا ارسال کند. اوتا دانشنامه کاربران می توانند مقالات و اطلاعات جدید را اضافه کرده و در زیر دسته بندی کنند رتبه بندی با این وجود اینترپدیا هرگز مرحله تجربی را ترک نکرده است. تاریخ. اینترپدیا ابتکار ریک گیتس بود که پستی با عنوان «دانشنامه اینترنتی» مورخ ۲۵ اکتبر ۱۹۹۳ در PACS-L's LISTSERV (تالار سیستم های کامپیوتری با دسترسی عمومی) منتشر کرد. این نامه شامل تأملات زیر بود: آه.. اما در مورد شرکت کنندگان چطور… کجا می توانید نویسندگانی را برای نوشتن مقالات کوتاه مورد نیاز خود پیدا کنید؟ خوب، ابتدا باید به دنبال راهی برای ارتباط با گروه بسیار متنوعی از مردم باشم… همه، از زبان شناس تا زیست شناس مولکولی، از فعالان حقوق حیوانات تا زیمورژیست ها، از جغرافیدان ها تا کرومتوگراف ها. حدس بزنید؟ :-) شبکه فضایی را برای همه اینها فراهم می کند؛ بنابراین بیشتر به آن فکر کردم. .فرمول های اصطلاح "اینترپدیا" توسط تی. برای. سامول (میگم. او یکی از شرکت کنندگان در بحث های اولیه در مورد
موضوع است. در نوامبر ۱۹۹۳, بحث به نقل مکان کرد لیست پستی سفارشی، که بعداً به گروه خبری یوزنت عنوان جربان. اطلاعات سیستم. اینترپدیا. شده اند وجود دارد برخی از اختلافات در مورد اینکه تمام صفحات در یک تصویر در دسترس ساخته شده است زبان نشانه گذاری ابرمتن، متن ساده، یا اینکه می توان همه فرمولاسیون ها را مجاز دانست (مثال: همان طور که در گوفر). نکته دیگر در این بحث این بود که منابع اینترنتی خارجی که به طور خاص برای اینترپدیا نوشته نشده اند می توانند با گنجاندن در شاخص بخشی از این موضوع شوند. فرایند مستقل برای ارزیابی مقالات بین پدیا بر اساس معیارهای انتخابی خود مفهوم شد. این پروژه به طور فعال برای بیش از نیم سال مورد بحث قرار گرفت اما در نهایت مراحل برنامه ریزی را طی نکرد و بعداً به دلیل رشد بی سابقه متوقف شد اینترنت.
جایزه آلدو روویرا ("به ") جایزه ای است که توسط باشگاه فوتبال بارسلونا به بهترین بازیکن فصل خود اعطا می شود و توسط هیئت داوران متشکل از هیئت مدیره و مدیران و روسای ورزش در رسانه های کاتالونیایی تصمیم گیری می شود. این جایزه در سال ۲۰۱۰ به یاد پسر مدیر سابق باشگاه بارسلونا، جوزپ لوئیس روویرا، که یک سال قبل در یک تصادف اتومبیل/ترافیکی جان باخت، ایجاد شد. لیونل مسی نخستین جایزه و در واقع افتتاحیه این جایزه را در فصل ۱۰–۲۰۰۹ را به دست آورد و همچنین در مجموع شش بار موفق به کسب این جایزه شد.
فرانسیس ماریون (Francis Marion) (زادهٔ حدود ۱۷۳۲ – درگذشتهٔ ۲۷ فوریه ۱۷۹۵) که به عنوان روباه مرداب شناخته می شد، یک افسر نظامی بود که در جنگ انقلابی آمریکا (۱۷۷۵–۱۷۸۳) خدمت می کرد. او در ارتش قاره ای و فرستادگان شبه نظامی کارولینای جنوبی فعالیت می کرد و پس از بیرون راندن ارتش قاره ای از ایالت، در نبرد کامدن و اشغال کارولینای جنوبی و چارلستون در ۱۷۸۰ و ۱۷۸۱ نیز دشمن سرسخت بریتانیا بود. ماریون هرگز ارتش بزرگی را فرماندهی و نبرد بزرگی را رهبری نکرد. او از روش های نامنظم جنگی استفاده می کرد و یکی از پدران جنگ های چریکی و جنگ های غافلگیرانهٔ مدرن به شمار می آید او از تبار تکاوران ارتش ایالات متحده و هنگ ۷۵ تکاور محسوب می شود. اوایل زندگی. پدر ماریون، گابریل یک اوگنو (پروتستان هایی که به سنت پروتستانیسم اصلاح شده یا کالوینیستی پایبندند) بود که قبل از ۱۷۰۰ از فرانسه به سرزمین های استعماری مهاجرت کرد. فرانسیس ماریون حدود ۱۷۳۲ در مزرعهٔ خانواده اش در شهرستان برکلی، کارولینای جنوبی، به دنیا آمد. در حدود ۱۵ سالگی، او در یک کشتی به مقصد هند غربی استخدام شد که در اولین سفرش، کشتی غرق شد. خدمه موفق شدند با یک قایق نجات، فر
ار کنند. اما قبل از رسیدن به خشکی مجبور شدند یک هفته را در دریا بگذرانند. ماریون در سال های بعد، مزرعهٔ خانواده را مدیریت نمود. اواخر زندگی و وفات. ماریون به مزرعه خود، پاند بلوف (که در حال حاضر در زیر دریاچه ماریون قرار دارد) بازگشت و متوجه شد که در طول جنگ، سوخته است. بر اساس یک منبع، بردگان او برای جنگیدن برای بریتانیایی ها فرار کرده و بعدها چارلستون را ترک کرده بودند. او پول قرض کرد تا برای مزرعه خود برده بخرد. زندگی نامه ماریون توسط جان اولر در ۲۰۱۶ داستان متفاوتی را روایت می کند: حدود نیمی از بردگان ماریون یا توسط بریتانیایی ها برده شده بودند یا زمانی که پاند بلوف در اوایل جنگ مصادره شد، آنجا را ترک نمودند. حداقل یکی از آن ها به خطوط بریتانیا در نبرد گریخت و در نوا اسکوشیا مستقر شد. ده تن از برده های کارگر او به ظاهر داوطلبانه به جزیره بل، مزرعه پینویل که برای برادر فقید ماریون، گابریل بود، نقل مکان کرده بودند. همچنین در وصیت نامهٔ قبل از جنگ ماریون، بردگانی بودند که به دلیل رفتار مطلوب و گرایش به جزیره بل، جدا شده بودند؛ سرپرست جون و همسرش کلویی، دخترشان فیبی (خواهر بادی، خدمتکار ماریون) و دخترش پگی. ا
ین بردگان همراه با ۱۰ کارگر مزرعه، با او به پاند بلوف بازگشتند. ماریون، پس از جنگ در ۵۴ سالگی با دختر عموی ۴۹ سالهٔ خود، مری استر ویدو ازدواج کرد. ماریون برای چند دوره در سنای ایالت کارولینای جنوبی خدمت کرد. در ۱۷۸۴، برای قدردانی از خدمات او، او به سمت فرماندهٔ فورت جانسون، کارولینای جنوبی، یک موقعیت جیره بگیر مجازی، با حقوق ۵۰۰ دلار در سال، منصوب شد. او در ۱۷۹۵ در سن ۶۳ سالگی در ملک خود درگذشت، او را در گورستان بل آیسل پلنتیشن در شهرستان برکلی، کارولینای جنوبی به خاک سپردند. افسانه ها و میراث. ذهنیت عموم مردم تا حد زیادی ماریون را توسط اولین زندگی نامه دربارهٔ او، زندگی ژنرال فرانسیس ماریون نوشتهٔ ام ال ویمز (که با نام پارسون ویمز، ۱۷۵۶–۱۸۲۵ نیز شناخته می شود) که بر اساس خاطرات پیتر هوری افسر کارولینای جنوبی شکل گرفته است، می شناسند. نیویورک تایمز، ویمز را به عنوان یکی از «اولین افسانه ای نویسان قدیس» ادبیات آمریکا توصیف کرده است؛ «کسی که روباه مرداب، فرانسیس ماریون، را به قدیس آمریکایی ارتقا داد.» ویمز به دلیل ساختن حکایت جعلی «درخت گیلاس» دربارهٔ جورج واشینگتن، شناخته شده است. امی کرافورد در مجله اسمیتسونی
ان در ۲۰۰۷ دربارهٔ توصیفات ویمز از ماریون نوشت؛ «زندگی ماریون چاشنی مشابهی را دریافت کرد». در رمان نوشته شدهٔ جان پندلتون کندی در ۱۸۳۵ به نام نعل اسب رابینسون که یک رمان عاشقانهٔ تاریخی در پس زمینهٔ مبارزات جنوب در انقلاب آمریکا است، ماریون ظاهر می شود و با شخصیت های داستان، تعامل می کند. در این کتاب، او به عنوان فردی قاطع، مبتکر و شجاع، تصویر شده است. هانس کانرید، نقش ماریون را در قسمتی از سریال تلویزیونی سواره نظام آمریکا به نام «روباه مرداب» که در ۲۵ اکتبر ۱۹۵۵ پخش شد، به تصویر کشید. گروه تولید والت دیزنی، یک مینی سریال هشت قسمتی دربارهٔ ماریون به نام «روباه مرداب» را ساخت که از ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۱ روی آنتن رفت. لزلی نیلسن در نقش ماریون بازی کرد و یکی از خوانندگان آهنگ این سریال بود. این سریال مری ویدو (که در سریال هیچ رابطه خانوادگی با ماریون ندارد) را به تصویر می کشد که مخفیانه برای ماریون در مورد تحرکات بریتانیایی ها خبرچینی می کند و برادرزاده ماریون، گابریل ماریون توسط وفاداران به تاج و تخت کشته می شود و باعث می شود، ماریون به دنبال انتقام از مسئول این عمل باشد. شخصیت اصلی بنجامین مارتین در فیلم میهن پرست در
سال ۲۰۰۰، تحت تأثیر شخصیت ماریون بود که به گفته کرافورد، «افسانهٔ روباه مرداب را برای همهٔ نسل جدید اغراق آمیز کرد». تقابل میان تصویرسازی فیلم از ماریون «به عنوان یک مرد خانواده و قهرمان که به تنهایی بریتانیایی های ستیزه جو بی شماری را شکست می دهد» و ماریون واقعی، یکی از «اشتباهات فاحش» بود که باعث شد مجله تایم در فهرست «۱۰ فیلم برتر تاریخی گمراه کننده» در ۲۰۱۱، از فیلم میهن پرست به عنوان شماره یک، یاد کند. در این فیلم، شخصیت تخیلی بنجامین مارتین (مل گیبسون) خشونتی را که در جنگ فرانسه و بومیان آمریکا مرتکب شده بود، توصیف می کند. در زمان اکران فیلم، تصور آمریکایی ها از ماریون به عنوان یک قهرمان توسط مطبوعات بریتانیا، به چالش کشیده شد. در ایونینگ استاندارد (روزنامه محلی انگلستان)، نویسنده بریتانیایی، نیل نورمن، او را «یک شخص کاملاً ناخوشایند که به طور اساسی یک تروریست بود»، عنوان کرد. همزمان، کریستوفر هیبرت، مورخ بریتانیایی، ماریون را این گونه توصیف کرد: «شخصی بسیار فعال در آزار و شکنجهٔ بومیان چروکی آمریکا که به هیچ وجه آن گونه مردی که باید به عنوان یک قهرمان تجلیل شود، نیست. حقیقت این است که افرادی مانند ماری
ون مرتکب جنایات بدی شده اند، اگر نگوییم بدتر از آنچه که بریتانیایی ها مرتکب شده اند.» به گفتهٔ گاردین، «به نظر می رسد که ماریون برای سرگرمی، بومیان آمریکایی را سلاخی می کرد و به طور مرتب، برده های زن خود را مورد تجاوز قرار می داد». بر اساس زندگی نامه نوشته شده توسط جان اولر در ۲۰۱۶، روباه مرداب: چگونه فرانسیس ماریون انقلاب آمریکا را نجات داد، ادعای تجاوز جنسی به بردگان توسط ماریون، ساختگی محض است. ماریون به طور کلی روابط خوبی با خدمتکاران بردهٔ خود داشت، از جمله یکی از آن ها پگی، دختر «موستی» (فردی با نژاد مختلط) یک مرد بومی آمریکایی و یک زن آمریکایی آفریقایی. در وصیت نامه اولیهٔ او که در زمان مجردی او تنظیم شد، ماریون، پگی را آزاد کرد و بر خلاف قانون کارولینای جنوبی در آن زمان که آموزشِ نوشتن به بردگان را جرم می دانست، به او اجازهٔ تحصیل داد. اولر می نویسد که هیچ مدرکی نیز وجود ندارد که نشان دهد خود ماریون در طول جنگ چروکی، حداقل به صورت انتخابی، مرتکب جنایاتی شده است. اگرچه او در برخی از آن ها به دستور فرماندهٔ بریتانیایی شرکت کرده بود. در تفسیری که در "نشنال ریویو" (مجله ای که بر اخبار و تفسیرهای مربوط به
امور سیاسی، اجتماعی و فرهنگی تمرکز دارد) منتشر شد. مایکل گراهام، مجری محافظه کار گفتگوی رادیویی، انتقاداتی مانند هیبرت را به منظور تلاشی برای بازنویسی تاریخ، رد کرد: این چیزی است که او را در ۲۰۰ سال پیش و امروز به یک قهرمان تبدیل کرده است. مورخ بریتانیایی هیو بیچینو، ماریون را با افسران بریتانیایی تارلتون و سرگرد جیمز ویمیس مقایسه کرد. بیچینو با اشاره به افسران بریتانیایی و همچنین ماریون نوشت: «آن ها همگی زندانیان را شکنجه کردند، بی طرف ها را به دار آویختند، از آزادی مشروط و پرچم های آتش بس سوءاستفاده کردند و مردان خود را وقتی نتوانستند استانداردهای خشن آن ها را رعایت کنند، به گلوله بستند».
مریخ ۵ () که با نام 3MS No.53S نیز شناخته می شود، یک فضاپیمای شوروی بود که برای کاوش مریخ به فضا پرتاب شد. یک فضاپیمای 3MS که به عنوان بخشی از برنامه مریخ پرتاب شد، این فضاپیما در سال ۱۹۷۴ با موفقیت وارد مدار مریخ شد. با این حال، چند هفته بعد در پیشرفت مأموریت هایش با شکست مواجه شد. فضاپیما. فضاپیمای مریخ ۵ مجموعه ای از ابزارها را برای مطالعه مریخ حمل می کرد. علاوه بر دوربین ها، مجهز به تلسکوپ رادیویی، رادیومتر مادون قرمز، نورسنج های متعدد، پلاریمتر، مغناطیس سنج، تله های پلاسما، آنالایزر الکترواستاتیک، طیف سنج پرتو گاما و کاوشگر رادیویی بود. این سه دوربین یک وگا ۵۲ میلیمتری، یک زلفار ۳۵۰ میلیمتر و یک دوربین پانوراما بودند.
سرهنگ ویلیام فلمینگ (William Fleming) (18 فوریه ۱۷۲۷ میلادی - ۵ اوت ۱۷۹۵ میلادی)، پزشک، سرباز، سیاستمدار و مزرعه دار آمریکایی بود که به عنوان قاضی صلح در کوهستان های جنوب غربی ویرجینیا و کنتاکی و همچنین سنای ویرجینیا و مدت کوتاهی نیز به عنوان فرماندار ویرجینیا طی جنگ انقلابی آمریکا خدمت کرد. اغلب فلمینگ را با هم معاصرش قاضی ویلیام فلمینگ اشتباه می گیرند. قاضی فلمینگ نیز در قانونگذاری ویرجینیا خدمت کرد (اما از شهرستان کامبرلند وسط مشترک المنافع) و در کنگره قاره ای نماینده بود. اوان زندگی و خانواده. ویلیام فلمینگ متولد ۷ فوریه ۱۷۲۷ میلادی در جدبرا، اسکاتلند در پادشاهی بریتانیای کبیر است. والدین او لئونارد و دورثئا ساترثویت فلمینگ بودند که در ویندرمر زندگی کرده و چهار فرزند را در اسناد ثبتی هوگیل پاریش و ادینبورگ ثبت کردند. ویلیام فلمینگ در دامفریز با آقای تروتر مطالعه کرد و سپس با یک جراح به مدت سه سال در دامفریز و کیرکادبرایت کاراموزی کرده و سپس با یک داروفروش در کندال کار کرد، جاییکه از سرخک جان سالم بدر برده و طبق گزارش هایی از قیام بونی پرینس چارلی و شکست فاجعه بار درن اجتناب ورزید. فلمینگ در ۱۷۴۶ میلادی، م
طالعه رسمی پزشکی را در دانشگاه ایدنبرو شروع کرد. سپس وارد نیروی دریایی سلطنتی شد احتمالاً به عنوان کمک جراح خدمت کرده و از حسب و زندانی شدن توسط اسپانیاییان جان سالم بدر برد. بعد از آزادیش، فلمینگ از نیروی دریایی استعفا داده و به ویرجینیا مهاجرت کرد. فلمینگ طی خروجش از استنتون ویرجینیا در ۱۷۶۱ میلادی با آن کریستین (۱۷۴۴–۱۸۱۰)، دختر سرهنگ ایزرائیل کریستین (یک زمین دار ثروتمند و نماینده شهرستان در خانه برگس های ویرجینیا) و همسرش الیزابت استارک ملاقات کرد. آنها در ۱۷۶۳ میلادی ازدواج کردند و خیلی زود موافقت کردند تا از جورج هلویک، یک یتیم سه ساله مراقبت کنند. پسر اولشان لئونارد ایزرائیل فلمینگ نام گرفت تا بدین ترتیب از پدربزرگشان تجلیل به عمل آورده باشند. از جمله دخترانشان که بیش از بقیه عمر کرد با نام آنی یا ننسی سی. فلمینگ باکستر (۱۸۰۱–۱۸۷۰) شناخته می شد و با رئیس واشینگتن کالج که بعداً رئیس کالج همپدن-سیدنی شد ازدواج کرد، نام او جناب کشیش (رورند) جورج ای. باکستر (۱۷۷۲–۱۸۴۱) بود. حرفه. فلمینگ طی جنگ فرانسویان و سرخپوستان به عنوان پرچم دار در ویلیامزبرگ ویرجینیا برای مأموریت فرستاده شده بود. او در ابتدا جراح گرو
هان کاپتان مک کنزی شد و سپس برای گروهان کاپیتان بل جذب شده و در نهایت به گروهان کاپتان هاگ به عنوان جراح پیوست. گروهان کاپیتان هاگ مأمور محافظت از فورت دینویدی نزدیک وارم اسپرینگز به عنوان بخشی از هنگ ویرجینیای جورج واشینگتن گماشته شد و به او گفته شد که با پیشاهنگان با تجربه در «کاخ دادگستری آگوستا» قبل از پیشروی بیشتر به کوه های آپالاش قرار ملاقات بگذارد. فلمینگ تحت فرماندهی سرگرد اندرو لویس خدمت کرد و بسیاری از حملات شاونی را تجربه کرد و مشکلات شدیدی در رابطه با تأمین پوشاک و غذا داشت، در جریان ماجرایی که بعداً به «سندی کریک شاونی» معروف شد، پرا که به سرچشمه های رودخانه کلینچ و جریاناتی رسیدند که «رودخانه سندی بزرگ» را شکل می دادند. مشکلات جوی در دسترسی به پاداش های مربوط به خدماتش در کسوت جراح در واحد نظامی که قولش را به او داده بودند باعث شد که فلمینگ طی بهار بعدی به ستوان دومی ارتقاء یابد، گرچه که کاپیتان هاگ بعد از شکایاتی در «فورت واکس» تنزل رتبه یافت. جراح فلمینگ تا پاییز در ستاد فرماندهی لویس در فورت دیکسون در رودخانه کوپاسچر نزدیک میلبوروی کنونی در ردیف سردمداران گماشته شد، اما درخواست او برای انتقا
ل به ارتش منظم نادیده انگاشته شد. در ۱۷۵۸ میلادی او سرگرد لویس و نیروهای ویرجینیا را به سمت شمال همراهی کرد، سفری که امروزه آن را به نام سفر اکتشافاتی فوربس می شناسیم. این سفر پس از آن صورت پذیرفت که ژنرال جان فوربس که بسیاری از نیروهای مستعمراتی در ریستون پنسیلوانیا واقع در شمال فورت کامبرلند جمع آوری کرده و در فورت دوکوئسن بر فرانسویان حمله نموده بود. فلمینگ به مشارکت در جنگ آنگلو-چروکی بین سال های ۱۷۵۹–۱۷۶۱ میلادی ادامه داد. پزشکی و املاک. هنگامی که جنگ در ۱۷۶۳ میلادی پایان یافت، میلر در استنتون ویرجنیا ساکن شد و به عمل پزشکی مبادرت ورزید. گرچه که او بیشتر یک پرسبیترینیسم بود تا عضوی از کلیسای انگلستان، در ۱۷۶۴ میلادی برای کمیته وستری کلیسای منطقه ای آگوستا انتخاب گشت. این واقعه نشان از ارتقاء وضعیت اجتماعی او پس از ازدواج و همچنین درگیر شدن او در مسائل اجتماعی بود («وستری» مسئول ارائه خدمات اجتماعی در شهرستان است). در مه ۱۷۶۵ میلادی، موقعیت اجتماعی او ارتقاء بیشتری یافته و همان روزی که با خرید ۵۶۰ جریب فرنگی از ویلیام بورلی املاک خود را گسترش داد، به عنوان «قاضی صلح» انتخاب شد. فلمینگ در ۱۷۶۸ میلادی از پز
شکی در شهرستان آگوستا بازنشسته شد و به سمت جنوب نقل مکان کرده و «بِله ماونت» یا «بلمونت» را روی زمینی ساخت که پدرزنش در درهٔ رونوک به او داده بود. این هدایا، حرفه پزشکیش و سرمایه گذاری های فزاینده او در زمین به تنهایی و از طریق «شرکت وفادار ویرجینیا» در نهایت فلمینگ را ثروتمند ساخت. در ۱۷۶۹ میلادی او اولین خدمتکار با سند دو نسخه ای خویش را بدست آورده و سال بعد شهرستان باتتورت از آن چیزی که شهرستان آگوستای وسیع بوده است جدا شد. فلمینگ قاضی صلح در شهرستان جدید شده و بعدها قاضی دادگاه شهرستان شد که در نهایت فرمان تأسیس یک کاخ دادگستری را داد. به زودی مجمع عمومی ویرجینیا مجوزی برای زیربخشی حول کاخ دادگستری را صادر نمود که نهایتاً «شهرک فینکستل» و کرسی شهرستان شد. خدمات نظامی. سرهنگ فلمینگ در جنگ دانمور (۱۷۷۴ میلادی) شبه نظامیان شهرستان باتتورت را همراه با سایر نیروهای تحت راهنمایی سرهنگ اندرو لویس با تجربه در «نبرد نقطه مطبوع» رهبری نمود. فلمینگ پس از این که دو بار مورد شلیک قرار گرفت به رهبری مردانش ادامه داد. با این حال، جراحت سومی که شدید تر بود بالاجبار موجب عقب نشینی او شد. گلوله تفنگ فتیله ای که در سینه اش
گیر کرده بود هیچگاه برداشته نشد و اغلب موجب ایجاد درد در او می گشت. مجمع عمومی ویرجینیا ۵۰۰ پوند برای جبرانش به او پرداخت نمود. او هیچگاه به طور کامل بازیابی نشد، چنان که ادامه جراحت مانع از خدمت نظامی او در جنگ انقلابی آمریکا شد. حرفه سیاسی. با این حال فلمینگ که یک وطن پرست بود طی انقلاب آمریکا فعال باقی ماند و به عنوان عضوی از سنای ویرجینیا، یکی از نواحی غربی را نمایندگی می کرد. او جانشین باجناقش ویلیام کریستین شد و او هم در مقابل مجدد در ۱۷۷۹ میلادی جانشین فلمینگ شد تا فلمینگ بتواند به مسائل کوهستان ها بپردازد. با این حال فلمینگ درگیری های سیاسیش را به عنوان عضوی از شورای فرمانداری ادامه داد. نیروهای بریتانیایی بر ویرجینیا در ۱۷۸۱ میلادی هجمه کرده و بقایای قانونگذاران ویرجینیا را از ریچموند پراکنده ساخته و فرماندار توماس جفرسون را مجبور به فرار به سمت کوهستان ها نمودند. هنگامی که این افراد در استاونتون مجدداً همدیگر را ملاقات نمودند، دوره جفرسون پایان یافته بود و لذا فلمینگ به عنوان عضوی از شورای ویرجینیا به صورت غیررسمی و به عنوان فرماندار عمل کرد. او در این ظرفیت از ۴ تا ۱۲ ژوئن خدمت کرد، هنگامی که این ق
وه مقننه توماس نلسون را به عنوان فرماندار بعدی انتخاب کرد. طی این دوره کوتاه مدت، فلمینگ شبه نظامیان ویرجینیا را جهت مصاف با هجمه بریتانیاییان با کمک افرادی چون بندیکت آرنولد، بناستر تارلتون و سایرین فرا خواند. این قانونگذاران به صورت عطف به ما سبق کنش های خویش را قانون سازی می کردند. به همین دلیل فلمینگ به عنوان سومین فرماندار مشترک المنافع فهرست شده است. طی جنگ استقلال و پس از آن، فلمینگ فرستادگانی را به کنتاکی روانه ساخت تا مناقشات سرزمینی را آرام ساخته و سراغ سایر مقامات تجاری رفته تا با پایان جنگ به گزارش های مقامات مختلف در منطقه غربی جدید ایالت رسیدگی کنند. مجمع عمومی در ۱۷۸۰ میلادی به طور رسمی شهرستان کنتاکی را منحل کرد (که او در کنار شهرستان های همسایه اش از آنها نمایندگی کرد) و شهرستان های فایت، جفرسون و لینکولن را بنا نهاد. فلمینگ در ۱۷۸۴ میلادی یکی از معاهدات دانویل ویرجینیا را تنظیم کرد که راه را برای جدایی کنتاکی از ویرجینیا هموار کرد. خدمات عمومی نهایی او خدمت به عنوان یکی از دو نماینده شهرستان باتتورت به معاهده تأییدی ویرجینیا (در کنار مارتین مکفران) بود. گرچه که فلمینگ قیودی در رابطه با قانون
اساسی جدید ایالات متحده داشت، به نفع تصویب آن رأی داد چرا که مواد متشکله مد نظرش در نظر گرفته شده بودند. همچنین او در هیئت امنای کالج واشینگتن نیز خدمت کرد (که بعدها دانشگاه واشینگتن و لی شد) و به دلیل داشتن بهترین کتابخانه ها در بخش غربی مشترک المنافع شناخته می شد. مرگ و میراث. سلامتی فلمینگ تا ۱۷۹۲ میلادی به طرز محسوسی کاهش یافته بود و قادر نبود تا از نوه خود وارفیلد در کنتاکی دیدن کند، اما هنوز می توانست در سپتامبر از لندن نو ملاقات کرده و ازدواج دخترش الیزا با کری الن را در ۱۷۹۴ میلادی مدیریت کند. سرهنگ ویلیام فلمینگ در ۵ اوت ۱۷۹۵ میلادی در خانه اش فوت کرد و در حیاط قبرستان خانوادگیش در جاییکه بعدها به هولینز ویرجینیا معروف شد به خاک سپرده شد. بیوه او در ۱۸۱۰ میلادی کنارش آرام گرفت و همنام «ننسی کریستین فلمینگ چپتر» اهل «دختران انقلاب آمریکا» شد. دختر آنها آنی با روحانی پرسبیترین برجسته ای ازدواج کرد به نام جناب کشیش (رورند) جورج باکستر ازدواج کرد که بر کرسی ریاست کالج واشینگتن (تحت نظارت فلمینگ و سایر اعضای هیئت امنا) جلوس کرد، گرچه که صرفاً بیوه او در نهایت از جنگ داخلی آمریکا در لکسینگتون ویرجینیا نجا
ت پیدا نمود که فاصله زیادی از محل دادگاهی والدینش نداشت. پسرشان لئونارد ایزرائیل فلمینگ با نانسی مارشال باسی ازدواج کرد و در کنتاکی زندگی نمود. کتابخانه ویرجینیا اسناد مربوط به فرمانداری، افسر اجرایی ویلیام فلمینگ و همچنین اسناد قاضی ویلیام فلمینگ که اغلب این دو با هم اشتباه گرفته می شوند را نیز دارد. دبیرستان ویلیام فلمینگ در رونوک ویرجینیا به نام او نامگذاری شده است. آنها «سرهنگ» را مایه خوش شانسیشان می دانند. اولین جامعه برنامه ریزی شده در رونوک به نام «بلمونت» به افتخار یک بار تجربه کشتش نامگذاری شد، گرچه که به طور غیر مستقیم از طریق «گروهان زمین بلمونت» (۱۸۸۸) چنین نامگذاری انجام شده و اکنون به عنوان منطقه تاریخی در نظر گرفته شده است.
حرف Z به دبیره لاتین (روسی: зет, "zet") یکی از چندین نماد (در کنار "V" و "O") است که بر روی خودروهای نظامی نیروهای مسلح روسیه، درگیر در آفند روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲ نگارده شده است تا نیروهای ضربت خود را از دیگر نیروها یا دشمن متمایز کنند. به عنوان یک نماد نظامی، "Z" در تبلیغات روسیه و توسط غیرنظامیان روسی به عنوان نشانه ای از پشتیبانی از آفند روسیه استفاده شده است. نمایش عمومی این نماد در چندین کشور ممنوع شده است. نماد "Z" در رسانه ها "زواستیکا" نامیده می شود که از واژه "ka" گرفته شده است. نمادهای "Z" و "V" به عنوان نمادهای آفند نظامی روسیه توسط ورخونا رادا اوکراین ممنوع شده است. نمادها. نمادها و معانی متناظر زیر توسط نیروهای مسلح روسیه در طول آفند روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲ استفاده شده است: یورش روسیه نام مستعار "عملیات Z" را به دست آورده است که از نماد "Z" گرفته شده است. این نماد به شکل حرف لاتین Z، به جای حرف سیریلیک معادل آن یعنی Z (Ze) در الفبای روسی، به کار برده شده است که با توجه به پیش زمینه جنگ نماد ملی گرایی روسی، توصیف شده است. معانی. "Z" به عنوان یک نماد طرفدار جنگ برای نشان دادن پشتیبانی ا
ز آفند روسیه، با وجود سربستگی معنایی آن استفاده شده است. در ۳ مارس، وزارت دفاع روسیه (MoD) در اینستاگرام پستی گذاشت که نماد "Z" کوته نوشت (مخفف) عبارت "برای پیروزی" () است، نماد "V" کوته نوشت" قدرت ما در راستی است " () و همجنین «وظیفه تکمیل خواهد شد» () است. وزارت دفاع بعداً معانی دیگری را برای "Z" پیشنهاد کرد که از جمله آنها "برای سازش" ()، "برای راستی" () بودند و همجنین گفت که حرف Z در داخل کلمات انگلیسی "غیرنظامی سازی (demilitarization)" و "نازی زدایی (denazification)" که رئیس جمهور روسیه ولادیمیر پوتین ادعا کرده است که هدف از آفند است، نیز وجود دارد. تعبیر دیگر "Z" از واژه روسی "باختر (غرب)" () گرفته شده که برای تعیین منطقه نظامی غربی یا پیاده نظام محدود به غرب، یا به طور کلی برای تأکید بر جاه طلبی های امپراتوری کرملین به کار رفته، و نماد "V" به طور مشابه برای واژه خاور (شرق)() به کار رفته است.
خط برگن () یک خط راه آهن برقی در نروژ است که در سال ۱۹۰۹ میلادی تأسیس و دارای ۳۹ ایستگاه و ۳۷۱ کیلومتر طول است.
مدس بچ سورنسن (زاده ۷ ژانویه ۱۹۹۹)، که گاهی با نام مدس بچ نیز شناخته می شود، یک فوتبالیست حرفه ای دانمارکی است که به عنوان مدافع میانی برای باشگاه فوتبال برنتفورد در لیگ برتر فوتبال انگلیس بازی می کند. سورنسن کار خود را در زادگاهش دانمارک با باشگاه فوتبال هورسنس آغاز کرد و در سطح جوانان در تیم ملی فوتبال دانمارک نیز بازی کرده است. زندگی شخصی. سورنسن قبل از روی آوردن به فوتبال، حرفه ورزشی خود را به عنوان یک بازیکن هندبال آغاز کرد. او طرفدار آرسنال است.
ویلیام گرین جونیور (.William Greene Jr) (۱۶ اوت ۱۷۳۱ میلادی - ۲۹ نوامبر ۱۸۰۹ میلادی)، دومین فرماندار ایالت رود آیلند بود که به مدت هشت سال در ظرفیت خود خدمت کرد که پنج سال از آن طی جنگ انقلابی آمریکا بود. او از خانواده برجسته رود ایلندی بود. نام پدرش ویلیام گرین سنیور بود که ۱۱ دوره را به عنوان سرهنگ فرماندار رود آیلند خدمت کرد. پدر پدربزرگش جان گرین جونیور بود که ده سال را به عنوان نایب فرماندار مستعمره خدمت کرد و پدر پدر پدربزرگش جان گرین سنیور از ساکنین بنیانگذار پراویدنس و وارویک بود. گرین برای سالیان دراز به عنوان نایب رئیس مجمع عمومی به مستعمره خدمت نمود. او قاضی و قاضی ارشد دادگاه عالی رود آیلند بود و سپس به عنوان فرماندار خدمت نمود. او به عنوان فرماندار طی جنگ انقلابی آمریکا، بزرگترین دغدغه اش چپاول بریتانیاییان از شهرک های بریستول و وارن رود آیلند و اشغال نیوپورت توسط بریتانیاییان بود که به مدت سه سال ادامه یافت. گرین پس از هشت سال به عنوان فرمانداری که از استفاده ارز سخت حمایت نمود، در ۱۷۸۶ میلادی در انتخابات از جان کالینز مدافع پول کاغذی شکست خورد. گرین با یکی از خویشاوندانش به نام کاترین ری اهل بل
اک آیلند ازدواج کرد و چهار فرزند پیدا کرد که از میانشان ری گرین سناتور ایالات متحده و دادستان کل رود آیلند شد. فرماندار گرین در ملکش در شهرک وارویک طی ۱۸۰۹ میلادی فوت کرد و در قبرستان فرماندار گرین در وارویک به خاک سپرده شد، جاییکه والدینش خاکسپاری شده بودند. تبار و اوان زندگی. ویلیام گرین پسر ویلیام گرین سنیور در ۱۶ اوت ۱۷۳۱ در وارویک در مستعمره رود آیلند و کشتزارهای پراویدنس بدنیا آمد. ویلیام گرین سنیور به مدت ۱۱ دوره یکساله به عنوان فرماندار مستعمره رود آیلند خدمت کرد و نوه نوه جان گرین جونیور بود که به مدت ده سال به عنوان نایب فرماندار مستعمره خدمت نمود. پدر پدر پدربزرگ او جان گرین سنیور بود که اهل شهرستان دورست در انگلستان طی ۱۶۳۵ میلادی و همراه با راجر ویلیامز یکی از ملاک اصلی پراویدنس بود که بعدها مبدل به ساکنین بنیانگذار وارویک شد. فرماندار گرین نیز از نسل اولین ساکنین رود آیلند و مؤسس وارویک ساموئل گورتون و همچنین فرانسیس (لاتام) دونگان «مادر فرمانداران» بود. مادر گرین کاترین، دختر بنجامین و سوزانا (هولدن) گرین بود که او نیز از نسل جان گرین سنیور، مؤسس وارویک بود. او از نسل راندال هولدن بود که از پیر