Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شهر نو (به لاتین: Shahr-i Now) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده است. شهر نو ۱٬۰۴۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
روش ارزیابی اقتصادی هزینه های سفر، تجزیه و تحلیل هزینه های سفر یا روش کلاوسون یک روش بر پایه روش ترجیحات آشکار شده برای ارزیابی اقتصادی است که در تحلیل هزینه-فایده، برای محاسبه ارزش چیزهایی که قیمت آن از طریق مکانسیم بازار تعیین نمی شود (برای مثال پارک های ملی، سواحل، اکوسیستم ها)، استفاده می شود. هدف این روش محاسبه تمایل به پرداخت برای مراکز (با در نظر گرفتن هزینه ثابت) است. این روش اولین بار در سال ۱۹۴۷ توسط هارولد هاتلینگ، در نامه ای به مدیر خدمات پارک ملی در راستای ارایه روشی برای سنجش ارزش تفریحات پیشنهاد شد و به دنبال آن کلاوسون (۱۹۵۹) آن را اصلاح کرده و گسترش داد. از این روش برای تخمین قیمت سایه نیز استفاده می شود. روش شناسی. فرض اساسی این روش آن است که هر فرد، مقادیر مختلفی از زمان و پول را برای بازدید از یک مکان خاص صرف می کند. هرچه فرد از آن مکان دورتر باشد، وقت و هزینه بیشتری را باید صرف کند و همچنین احتمال سفر مجدد او نیز کمتر است. افراد نزدیکتر دفعات بیشتری را (برای مثال در یک سال) برای بازدید به آنجا می روند و هزینه و وقت کمتری نیز، در هر بار مراجعه صرف می کنند. با تناسب توزیع افراد در این طیف،
از میانگین هزینه های حمل و نقل و هزینه فرصت که برای سفر به یک سایت تفریحی صرف می شود، برای تعیین ارزش سایت استفاده می شود. ممکن است رویکردهای مختلفی در جمع آوری واقعی داده ها یا تخمین آنها استفاده شود. روش ارزیابی بر اساس هزینه های سفر، یک روش بر مبنای روش ترجیحات آشکار شده است، زیرا در پی رفتار واقعی انسان است تا بتواند ارزشی را که مردم برای چیزی قائل هستند، بدست بیاورد. در این روش: پ. ن) نرخ بازدید: تعداد بازدیدکنندگانی که از یک منطقه معین می آیند/ جمعیت آن منطقه نرخ بازدید = f × (هزینه سفر به آن مرکز از یک منطقه معین) VR=a+b.C
شینگ دره (به لاتین: Shing Darrah) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده است.
تکاکا (به لاتین: Takaka) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده است.
زردو (به لاتین: Zardu) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده است.
زریچ (به لاتین: Zarich) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی خواهان واقع شده است.
چکاران (به لاتین: Chakaran) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بدخشان واقع شده است.
بشان آباد (به لاتین: Bashanabad) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی بهارک واقع شده است.
آمرود (به لاتین: Amrud) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بدخشان واقع شده است.
باسنج (به لاتین: Basenj) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی درواز بالا واقع شده است.
با خرسک (به لاتین: Ba Khersak) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی درواز بالا واقع شده است.
ارخت (به لاتین: Arakht) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بدخشان واقع شده است. ارخت ۳٬۱۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
چسنود علیا (به لاتین: Chasnud-e ʽOlya) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی شغنان واقع شده است.
چسنود پایین (به لاتین: Chasnud-e Payan) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی شغنان واقع شده است.
درمراخ (به لاتین: Darmarakh) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی شغنان واقع شده است.
غار جوین (به لاتین: Ghar Javin) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی شغنان واقع شده است.
ارغندکان (به لاتین: Arghandakan) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بدخشان واقع شده است.
دودگاه (به لاتین: Dudgah) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی تیشکان واقع شده است.
باخرو (به لاتین: Bakharow) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بدخشان واقع شده است.
دوراج (به لاتین: Duraj) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی کوف آب واقع شده است.
نوآباد ایش (به لاتین: Nowabad-e Ish) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی کوف آب واقع شده است.
بید کلان (به لاتین: Bid-e Kalan) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی یفتل پایین واقع شده است.
فر غمبل (به لاتین: Far Ghambowl) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی یفتل پایین واقع شده است.
آب خدای (به لاتین: Ab Khuda'i) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت هرات واقع شده است.
علی گل (به لاتین: ʽAli Gol) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بادغیس واقع شده است.
بابولای (به لاتین: Babula'i) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بادغیس واقع شده است.
بهادرخانی (به لاتین: Bahador Khani) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بادغیس واقع شده است.
بالا بوکان (به لاتین: Bala Bowkan) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بادغیس واقع شده است.
بایاه (به لاتین: Bayah) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بادغیس واقع شده است.
بایبچه (به لاتین: Baybacheh) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بادغیس واقع شده است.
بازارتو (به لاتین: Bazartu) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بادغیس واقع شده است.
بیدک (به لاتین: Bidak) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بادغیس واقع شده است.
بزبای (به لاتین: Bozba'i) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بادغیس واقع شده است.
چکاو (به لاتین: Chakav) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بادغیس واقع شده است.
چشمه یان بلاغ (به لاتین: Cheshmeh-ye Yanbolaq) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بادغیس واقع شده است.
دهان کوکلان (به لاتین: Dahan-e Koklan) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بادغیس واقع شده است.
دره بوم (به لاتین: Darreh-ye Bum) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بادغیس واقع شده است. جستارهای وابسته. دره بوم در ۱۹۳۹ میلادی
دره جوال (به لاتین: Darreh-ye Joval) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بادغیس واقع شده است.
دره برنج قلعه (به لاتین: Deh Berenj Qalʽeh) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بادغیس واقع شده است.
گله چغار (به لاتین: Galleh Chaghar) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بادغیس واقع شده است.
غارمه (به لاتین: Gharmeh) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بادغیس واقع شده است.
جوند (به لاتین: Jawand) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی جوند واقع شده است.
جوکار (به لاتین: Jowkar) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بادغیس واقع شده است.
گلک (به لاتین: Gelak) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بادغیس واقع شده است.
از خانه شماره ۳۷ فیلم مستندی به کارگردانی محسن شهرنازدار و سام کلانتری است که برای اولین بار در تاریخ ۳ اسفند ۱۳۸۹ در خانه هنرمندان ایران به نمایش درآمد. این مستند به زندگی صادق هدایت نویسنده برجسته ایرانی از تولد تا مرگ وی می پردازد. این فیلم مجموعه ای است از مصاحبه با افراد مختلف به همراه پاره هایی از نامه های شخصی او که تصویری از تولد تا مرگ این نویسنده را ترسیم می کند. مصاحبه ها. در طول این مستند، مصاحبه هایی از دوستان و نزدیکان صادق هدایت همچون جهانگیر هدایت برادرزاده وی، تهیه شده است.
جون یو بین (؛ زادهٔ ۲۶ ژوئیه ۱۹۸۹) بازیگر اهل کره جنوبی است. جو یو بین به برای ایفای نقش در فیلم "پس از مرگ من" به شهرت رسید که به خاطر عملکرد خود برندهٔ جایزهٔ بازیگر سال در بیست و دومین جشنوارهٔ بین المللی فیلم بوسان و فستیوال فیلم مستقل سئول ۲۰۱۷ شد. او در مجموعهٔ تلویزیونی "وینچنزو" (۲۰۲۱) و فیلم "شب در بهشت" (۲۰۲۱) ایفای نقش کرده است.
گور ماریال (؛ زادهٔ ) دونده ماراتن اهل سودان جنوبی-آمریکا است. وی در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ زیر پرچم المپیک در مسابقات شرکت کرد اما در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ به عنوان نماینده کشور سودان جنوبی به رقابت پرداخت.
خروج بنی اسرائیل از مصر یا داستان تیه اسطورهٔ خاستگاه بنی اسرائیل است. این داستان حاوی قصهٔ بردگی و خروج بنی اسرائیل از مصر، وحی قوانین در کوه سینا، سرگردانی در بیابان و نهایتاً فتح کنعان است. پیام داستان این است که یهوه اسرائیلیان را از بردگی رهانید و به موجب عهدی که با ایشان بست، آن ها به او تعلق دارند. اجماعی میان محققان معاصر وجود دارد که روایات تورات حاوی مطالب دقیقی دربارهٔ خاستگاه بنی اسرائیل نیست. در واقع به نظر می رسد بنی اسرائیل در اواخر هزاره دوم قبل از میلاد در بلندی های مرکز کنعان شکل گرفته اند و دارای فرهنگی کنعانی بوده اند. به طور کلی بیشتر دو نظر عمده میان تاریخ پژوهان دربارهٔ صحت تاریخی این داستان وجود دارد؛ اکثریت اعتقاد دارند که داستان دارای اساس تاریخی است اما بخش های کمی از روایت تورات ارزش تاریخی دارد و گروه دیگر هم معتقدند این داستان اساس تاریخی ندارد و در دوره اسارت یهودیان در بابل یا بعد از آزادسازی آنان در زمان کوروش بزرگ ساخته شده است. داستان خروج در کتب دوم تا پنجم تورات، یعنی اسفار خروج، لاویان، اعداد و تثنیه، روایت شده است. اتفاق نظر گسترده محققان این است که تورات در قرن پنجم قبل
از میلاد که یهودیان تحت حکومت شاهنشاهی هخامنشی بودند نوشته شده است، هر چند برخی مطالب آن، به ادوار قدیمی تری تعلق دارند زیرا عاموس و هوشع که هشت قرن قبل از میلاد زیستند نیز به این قصه اشاره کرده اند. قصه خروج نقشی مرکزی در یهودیت دارد؛ در عبادت های روزانه یهودی و در جشن هایی چون پسح به آن اشاره می شود. مسیحیان اولیه اعتقاد داشتند این داستان پیش درآمدی بر رستاخیز عیسی از مرگ است. قصه خروج همچنین برای برخی غیریهودیان مثل اروپایی هایی که برای فرار از آزار مذهبی به قاره آمریکا مهاجرت کرده بودند یا سیاه پوستان آمریکا که از آزادی و حقوق شهروندی محروم مانده بودند نیز منبع الهام بوده است. این داستان در قرآن و منابع اسلامی دیگر هم روایت شده اما تفاوت هایی با آنچه در تورات دیده می شود دارد. یک تغییر عمده این است که در قرآن، موسی و هارون برای هدایت فرعون به یکتاپرستی به مصر می روند. روایت قرآن تحت تأثیر متون متاخر مثل آگادا بوده است. روایت تورات. روایت چنین آغاز شده که بعد از مرگ یوسف و برادرانش، جمعیت فرزندان اسرائیل به اندازه ای زیاد شده بود که «بیش از حد قدرتمند شدند و سرزمین از آنان پر شده بود.» در آن زمان، پادشاهی
بر مصر حکومت می کرد که «یوسف را نمی شناخت» و از جمعیت زیاد اسرائیلیان و عدم وفاداری احتمالی آنان بیمناک بود. نتیجتاً، به بردگی کشاندشان و با اجبار به کارهای دشوار نظیر ساخت شهرهای پیتوم و رامسس زندگی را بر آنان سخت کرد. اما کار طاقت فرسا باعث شد بنی اسرائیل بیشتر و زورمندتر شوند و به همین دلیل، فرعون دستور داد تمام نوزادان ذکور عبرانی را به نیل افکنند. در این زمان است که قصه تولد موسی روایت می شود. موسی پسر عمرام و یوکابد بود؛ هر دو از طایفه لاویان بودند و عمرام برادرزاده یوکابد بود. او خواهری بزرگ تر به نام میریام و برادری بزرگ تر به نام هارون داشت. یوکابد بعد از تولد موسی، او را برای ۳ ماه از ترس فرعون پنهان نگه داشت و سپس، وی را در سبدی گذاشت و در نیزار کنار رود نهاد، در حالی که خواهر موسی او را از دور زیر نظر داشت. دختر فرعون که در حال حمام کردن بود، او را دید و دستور داد از آب بیرونش آورند. گریه های موسی دل او را به رحم آورد و تصمیم گرفت نوزاد عبرانی را نزد خود نگاه دارد. مطابق پیشنهاد خواهر موسی، دختر فرعون موسی را به زنی عبرانی که همان مادر موسی بود، سپرد تا به او شیر دهد. زمانی که طفل رشد کرد، او را
نزد دختر فرعون بازگرداندند. نام موسی را همو بر روی کودک گذاشت. بدین ترتیب، موسی چون شاهزاده ای در قصر فرعون رشد کرد. موسی به عنوان یک مصری رشد کرد اما تبار عبرانی خود را از یاد نبرد. چون به جوانی رسید، از قصر بیرون می رفت و رنج عبرانیان را نظاره می کرد. زمانی که دید یک مصری مشغول ضرب و شتم یک عبرانی است، آن مصری را کشت و برای اینکه جنازه اش پیدا نشود، او را در شن ها دفن کرد. روز بعد، دو عبرانی را مشغول جدال یافت و تلاش کرد میان ایشان میانجی گری کند، اما فرد مهاجم به او گفت «چه کسی تو را میان ما حاکم کرده؟ آیا می خواهی مرا نیز مانند آن مصری بکشی؟» موسی بدان نتیجه رسید که خبر قتل آن مصری پخش شده است و برای فرار از خشم فرعون، به مدین گریخت. در مدین، موسی دوباره به دفاع از مظلومان برمی خیزد؛ زمانی که دختران کاهن مدین تلاش کردند از چاهی برای سیراب کردن گله پدرشان آب بردارند و چوپانان اطراف مانعشان شدند، موسی به یاری آن دختران رفت و در آب دادن به گله کمک کرد. نتیجتاً، موسی در خانه کاهن ساکن شد و یکی از دختران او، صفورا، را به زنی گرفت. صفورا دو پسر به نام های جرشون و العاذار زایید. این قسمت از تورات با استفاده از م
طالب دو منبع مختلف تشکیل شده، زیرا پدرزن موسی با دو نام متفاوت رعوئیل (در ۲:۱۸) و یترون (در ۳:۱) خطاب شده است. در این نقطه از روایت همچنین به مرگ پادشاه مصر اشاره شده که در واقع صحنه را برای بازگشت موسی به مصر آماده می کند. در ادامه روایت، زمانی که موسی برای چراندن گله پدرزن خود به حوریب، کوه یهوه، رفته بود، بوته ای را دید که مشتعل است اما آتش نمی گیرد. زمانی که موسی به بوته نزدیک شد، خدایی از میان بوته او را ندا داد، اما موسی نام آن خدا را نمی دانست. خدا به موسی می گوید من رنج مردم خودم، اسرائیل، را در مصر دیدم و پائین آمده ام تا آن ها را نجات دهم. تو باید به نزد فرعون بروی و ملت من را خلاصی بخشی تا در این کوه مرا عبادت کنند. موسی تمایلی به انجام این کار نداشت و چهار بهانه مختلف پیش می کشد؛ توانایی اش را در خود نمی بیند، نام آن خدا را نمی داند، تردید دارد که بنی اسرائیل از او اطاعت خواهند کرد و صدای خود را مناسب این کار نمی یابد. یهوه صبورانه به هر چهار مورد پاسخ می دهد: در مصر با او خواهد بود، زمانی که اسرائیلیان مصر را ترک کنند در این کوه او را عبادت خواهند کرد، نام آن خدا «هستم آنکه هستم» است و همو به موس
ی قدرت سخن گفتن خواهد داد. آیه ۳:۲ که گفته یهوه از طریق یک فرشته یا پیامبر با موسی صحبت کرد را احتمالاً بعدا به متن اضافه کرده اند زیرا باقی بخش های قصه گفتگو را مستقیم نشان داده است. خدایی که با موسی صحبت می کند در این بخش از متن الوهیم و یهوه نامیده شده که این دو نام متفاوت هم نمایان گر آن است که این قسمت از تورات با استفاده از دو منبع نوشته شده است. دغدغه اصلی یهوه مشکلات ملت خودش در مصر است، اما الوهیم بیشتر بر گناهان مصریان تمرکز دارد. از اینجا به بعد همه منابع متنی خدای اسرائیل را یهوه نامیده اند. موسی موظف شد به همراه بزرگان بنی اسرائیل، از فرعون تقاضا کند که ۳ روز به بیابان روند تا به خدای اسرائیل قربانی تقدیم کنند، خواسته ای که می دانند رد خواهد شد. یهوه همچنین به موسی گفت در زمان خروج جواهرات مصریان را غارت کنند. او به موسی سه نشانه داد تا بنی اسرائیل را قانع کند: عصا به مار و از مار به عصا تبدیل شد، دست موسی به بیماری پوستی دچار و دوباره درمان شد و به عنوان نشانه آخر، هر گاه موسی آب رودخانه را به روی خشکی بریزد، به خون تبدیل خواهد شد. موسی باز هم پیشنهاد خدا را رد می کند که باعث عصبانی شدن او می شو
د. در نتیجه، به موسی می گوید برادرش هارون نقش سخنگوی او را ایفا خواهد کرد. همچنین از او خواست عصا را با خود ببرد تا بنی اسرائیل را قانع کند و زمانی که به فرعون رسید، از جانب خدا به او بگوید اسرائیل پسر نخست زاده من است، اگر او را رها نکنی، پسر نخست زاده تو را می کشم. پس موسی همسر و پسرانش را سوار خر کرد و راه مصر در پیش گرفت. در مسیر مصر، خدا تلاش می کند موسی را بکشد اما صفورا با سنگی تیز پسرشان را ختنه می کند و پوست آن را به پا (آلت تناسلی؟) او (موسی یا خدا) می زند و می گوید «تو مرا [به سبب ختنه] شوهرِ خون هستی!» و به همین دلیل خدا او را رها می کند. این بخش خیلی مبهم و احتمالاً خلاصه ای از داستانی کامل تر است. به طور دقیق مشخص نیست حمله با چه انگیزه ای انجام شده؛ خون ختنه به طور کلی در سفر خروج از انسان ها در برابر قدرت مخرب الهی محافظت می کند. به گفته والتر بلتس، رسم قربانی شدن پسر اول به درگاه یهوه در پشت این داستان نهان است. (برای توضیحات بیشتر بنگرید به موسی#حمله خدا به موسی) چون به مصر رسیدند، هارون آنچه خدا به موسی گفته بود را به بنی اسرائیل بازگو کرد و ایشان از آمدن منجی شادمان شدند. سپس موسی و هارون
نزد فرعون رفتند و به او گفتند: «یهوه خدای اسرائیل به تو می گوید: ملت مرا رها کن تا در صحرا برای من قربانی کنند.» فرعون نپذیرفت و پاسخ داد «یهوه چه کسی است که من گفته اش را بشنوم و اسرائیل را آزاد کنم؟» سپس دستور داد تا کار را برای بنی اسرائیل سخت تر کنند. بدین ترتیب، بنی اسرائیل از موسی ناامید شدند و موسی خود نیز دلسرد شد. سخت تر شدن شرایط بنی اسرائیل در واقع توجیهی برای بلایایی است که یهوه در ادامه بر مصریان نازل می کند. در ادامه روایت، یهوه برای دومین بار نام خودش را به موسی می گوید؛ این بخش از منبع روحانی است (مرتبه قبلی از منبع الوهیمی بود) و به همین دلیل این اتفاق دو بار در تورات روایت شده است. خدای موسی به او می گوید: «من یهوه هستم. به ابراهیم و اسحاق و یعقوب ظاهر شدم اما خود را به ایشان به نام ال شدای (، اشاره به محل زندگی این خدا) معرفی کردم و آن ها مرا به نامم، یهوه، نشناختند.» سپس از موسی تقاضا می کند که نزد پادشاه رود و وعده می دهد که با سخت کردن دل فرعون و نمایان کردن نشانه هایی در سرزمین مصر ملت خود بنی اسرائیل را نجات دهد. مجموعه ای از بلاها بر مصر نازل می شود تا بدین شیوه، فرعون بپذیرد که ملت خ
دای اسرائیل را آزاد کند تا در صحرا او را عبادت کنند. در اثر بلاها، فرعون پذیرفت بنی اسرائیل برای عبادت به صحرا بروند، به شرط آن که «زیاد دور نروید و برای من هم دعا کنید.» با موافقت فرعون، خدا بلاها را از او و مصر دور کرد اما فرعون که خلاصی از بلاها را دید، نظر خود را تغییر داد و اسرائیلیان را آزاد نکرد. نهایتاً بعد از اینکه خدا پسران ارشد همه خانواده های مصری را کشت، فرعون راضی شد و بنی اسرائیل بعد از پسح، در روز ۱۵ از ماه اول، مصر را ترک کردند. هنوز اسرائیلیان راه زیادی را طی نکرده بودند که نظر فرعون دوباره تغییر کرد؛ او با سرعت زیادی سپاهیان خود را بسیج کرد و به دنبال بنی اسرائیل به راه افتاد تا بندگانش را دوباره در بند کند. تعقیب و گریز ادامه پیدا کرد تا جایی که اسرائیلیان میان دریای قلزم (יַם-סוּף در عبری) و لشکر فرعون گیر افتادند. بنی اسرائیل به موسی شکایت بردند که باعث مرگ آن ها خواهد شد اما موسی از ایشان خواست تا نترسند زیرا خدا برای آن ها مبارزه خواهد کرد و فقط کافی است منتظر بمانند. خدا به موسی گفت از مردمش بخواهد که به جلو حرکت کند و خود نیز چوب دستی را بر فراز دریا دراز کند تا یهوه باری دیگر برتری
خود بر فرعون را نشان دهد. فرشته خدا که اسرائیلیان را تعقیب می کرد، ابرهایی از آتش میان بنی اسرائیل و ارتش مصریان قرار داد تا در شب به یکدیگر نزدیک نشوند. موسی چوب دستی را دراز کرد و یهوه در طول شب با «باد شرقی» دریا را شکافت و دریا به زمینی خشک تبدیل شد. آن گاه اسرائیلیان در حالی که دریا برایشان چون دیواری بود، از آن گذر کردند و مصریان که به دنبال آنان بودند، غرق شدند. بعد از گذر از دریا موسی و بنی اسرائیل در ستایش از یهوه سرود خواندند و زنان رقصیدند. ماجرای شکافته شدن دریا از سه منبع مختلف (منبع حماسی قدیمی، منبع یهوه ای و منبع روحانی) تشکیل شده است. منبع روحانی شکافتن دریا را به موسی («موسی چوب دستی را دراز کرد…») و منبع یهوه ای آن را به یهوه («یهوه در طول شب با باد شرقی دریا را شکافت…») منسوب کرده است. صحت تاریخی. پژوهشگران جریان اصلی کتاب مقدس داستان خروج بنی اسرائیل از مصر را به عنوان روایتی تاریخی قبول ندارند. بیشتر محققان هم نظرند که این داستان قرن ها بعد از زمانی که روایت ادعا می کند اتفاقاتش روی داده اند، نوشته شده است. تورات سال ۲۶۶۶ بعد از آفرینش را زمان خروج مصر معرفی کرده و ادعا می کند بنی اسرائی
ل ۴۳۰ سال در مصر بودند. روایت به مکان هایی مثل جوشن، پیتوم و رامسس اشاره کرده که نام هایی متاخر هستند و همچنین می گوید ۶۰۰٬۰۰۰ مرد اسرائیلی در این اتفاقات دخیل بوده اند؛ این اعداد ساختگی اند چون بدیهی است که صحرای سینا منابع کافی برای زندگی برای ۶۰۳٬۵۵۰ مرد (سفر اعداد، ۱:۴۶) و خانواده هایشان (حدود ۲٫۵ تا ۳ میلیون نفر) را نداشته است. مناطق جغرافیایی ذکر شده بسیار مبهم هستند و هیچ کدام از تلاش ها و پژوهش های محققان امروزی برای یافتن شخصیتی مشابه موسی میان افراد تاریخ مصر مورد قبول واقع نشده و مصری که تورات توصیف می کند به هیچ دوره ای از تاریخ مصر باستان شبیه نیست. برخی از عناصر داستان مثل شکافته شدن دریا معجزه آسا هستند و ارائه توضیح منطقی برای آن ها ناممکن است. تورات حتی نتوانسته نام هیچ کدام از فراعنه ای که در داستان حضور دارند را مشخص کند. در متون مصری دوره پادشاهی نوین مصر به گروهی «آسیایی» که در مصر به عنوان برده و کارگر زندگی می کردند اشاره شده اما نمی توان اینان را با اطمینان به بنی اسرائیل ربط داد. هیچ متن معاصر این دوره به فرار بردگان در مقیاسی عظیم (مشابه روایت تورات) اشاره نکرده است. قدیمی ترین اشاره
متون مصری به اسرائیل، کتیبه ای از ۱۲۰۷ قبل از میلاد است که موقعیت جغرافیایی آنان در کنعان یا اطراف آن را توصیف کرده اما در آن هیچ اشاره ای به خروج بنی اسرائیل از مصر نشده است. باستان شناسانی مثل اسرائیل فینکلشتاین و نایل اشر سیلبرمن می گویند باستان شناسان حتی نتوانسته اند اثری از گروهی کوچک از بنی اسرائیل که در صحرای سینا زندگی می کردند، پیدا کنند: «نتیجه ای که به آن رسیدیم قابل تغییر به نظر نمی رسد – خروج از مصر در آن دوره و به شکلی که تورات توصیف کرده روی نداده است. تحقیقات مکرر در تمام منطقه حتی باعث نشده کوچک ترین مدرکی یافت شود.» برخلاف این روایت، باستان شناسی معاصر می گوید میان دوره زندگی کنعانی ها و بنی اسرائیل در این منطقه تداوم وجود داشته و بنی اسرائیل ریشه کنعانی داشته اند؛ هیچ اثری وجود ندارد که نشان دهد گروهی خارجی که از مصر آمده اند، در آغاز تاریخ اسرائیل در این منطقه زندگی می کرده اند. ریچارد فرایدمن با توجه به مصری بودن اسامی موسی و ۱۰ نفر دیگر از لاویان — در تنخ هیچ شخصیت دیگری نام مصری ندارد — نتیجه می گیرد لاویان (و نه بنی اسرائیل) تنها کسانی بودند که از مصر خروج کردند. او می گوید در نغمه د
ریا (که بعد از پیروزی یهوه بر مصر خوانده می شود و مطابق فرضیات، قدیمی ترین متن تورات است) به تعداد خروج کنندگان، گذر از دریایی شکافته شده و حتی کلمه اسرائیل اشاره نشده است. در این متن، تنها از «قوم» به عنوان نجات یافتگانِ یهوه نام برده شده و یهوه اینان را به سمت معبد و نه تمام ارض موعود رهبری می کند؛ و لاویان نیز بعداً روحانیون اسرائیل شدند. همچنین، در نغمه دبوره (که آن نیز ممکن است میان قدیمی ترین ها باشد) پیش از نبرد اسرائیل با گروهی کنعانی، به لاویان به عنوان یکی از اسباط اسرائیل اشاره نشده است. به طور کلی، داستان های حضور بنی اسرائیل در مصر، سرگردانی در بیابان و ورود به ارض موعود (از باب ۳۷ سفر پیدایش تا کتاب یوشع) همگی نحوه شکل گیری قوم اسرائیل را روایت می کنند؛ با این وجود، از دهه ۱۹۷۰ میلادی پژوهشگران به این نتیجه رسیدند که اسرائیل به عنوان یک قوم واحد و در عصر برنز به وجود نیامده است. این موضوع منجر شد صحت تاریخی بخش های بزرگی از این داستان ها رد شود. تورات زمان خروج از مصر را ۴۸۰ سال قبل از ساخته شدن معبد سلیمان (۹۶۰ قبل از میلاد) دانسته است و در نتیجه، باید در ۱۴۴۰ قبل از میلاد اتفاق افتاده باشد. در
آن زمان توتمس سوم فرعون مصر بود و مصادف است با اوج سلطه مصریان بر کنعان؛ در نظر محققان، آن دوره، زمان مناسبی برای خروجی در چنین مقیاس نبوده و این تاریخ درست نیست. به علاوه، اسرائیلیان باستان هر نسل را ۴۰ سال محسوب می کردند و ۴۸۰ سال در واقع به معنای «۱۲ نسل» است. در متن به دو شهر مصری پیتوم و رامسس اشاره شده است. رامسس باید همان پیرامسس، پایتخت رامسس دوم (۱۲۷۹–۱۲۱۳ قبل از میلاد)، فرعونی از سلسله نوزدهم، باشد اما این شهر را تا قرن ها بعد «رامسس» خطاب نمی کردند. پیتوم نیز تا اواخر قرن هفتم قبل از میلاد ساخته نشده بود.
پاولوس کونتیدس (؛ زادهٔ ) قایقران قایق بادبانی اهل قبرس است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده است.
چیانگ شنجی (؛ زادهٔ ) دونده زن پیاده روی سرعت اهل چین است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
گراپا یک نوشیدنی الکلی است، یک نوع برندی معطر که از تفاله یا پومیس انگور ساخته می شود. این نوشیدنی اصالتاً ایتالیایی ست و میزان الکل آن با خلوص ۷۰ تا ۱۲۰ درجه، ۳۵ تا ۶۰ درصد است. گراپا به طور سنتی در شمال ایتالیا تولید می شود و در آرژانتین، بلغارستان، گرجستان، اروگوئه و گالیسیا فراوان مصرف می شود (البته در این مناطق به نام اسپانیایی اش "orujo" یا "aguardiente" مشهورتر است). عطر و طعم گراپا، مانند شراب، به نوع و کیفیت انگور و چگونگی فرایند تقطیر بستگی دارد. برای درست کردن گراپا، پومیس (یعنی پوست، تفاله، هسته و شاخه انگور باقی مانده از شراب گیری) را فشار می دهند و تقطیر می کنند. هدف اصلی این بوده که از اتلاف تفاله شراب جلوگیری شود. نوشیدنی مشابهی هم هست به نام "acquavite d'uva"، که از تقطیر کل پوراب به دست می آید. نام گراپا در اتحادیه اروپا ثبت شده است. گراپا باید این معیارها را داشته باشد: معیار دوم، نوشیدنی ای را که از تخمیر مستقیم آب انگور خالص تهیه می شود، گراپا نمی داند. این روش در تولید برندی کاربرد دارد. معیار سوم دو نکته مهم دارد. یکی این که تقطیر باید روی مواد جامد انجام شود؛ بنابراین، فرایند تقطیر نه
با شعله مستقیم بلکه باید به روش بن ماری یا با بخار انجام شود وگرنه ممکن است پومیس بسوزد. دیگر این که وقتی قسمت های چوبی انگور (یعنی ساقه ها و هسته ها) همراه با آبِ انگور سرشار از شکر تخمیر می شوند مقدار بسیار کمی متانول تولید می کنند که بسیار سمی تر از اتانول است. در تولید گراپا - بر خلاف شراب قرمز - باید متانول را در حین تقطیر با دقت از بین برد. به همین دلیل در ایتالیا قانونی وجود دارد که شراب سازان را ملزم می کند تفاله خود را به سازندگان گراپا بفروشند. این اقدامی است که علیه تولیدکنندگان غیرمجاز مشروبات الکلی انجام گرفته است. در ایتالیا، گراپا معمولاً بعد از شام سرو می شود. خاصیت اصلی آن کمک به هضم غذاهای سنگین است. همچنین ممکن است که گراپا را به قهوه اسپرسو اضافه کنند که به آن کافه کورتو می گویند، یعنی قهوه اصلاح شده. یک روش دیگر آماتزاکافه است، در لغت یعنی قاتل قهوه: اول اسپرسو می نوشند و پشت سرش گراپا -که در لیوانی جداگانه سرو می شود. در ونتو پس از نوشیدن یک فنجان اسپرسوی شیرین، چند قطره گراپا را در فنجان تقریباً خالی می ریزند، می چرخانند و در یک جرعه می نوشند. به این روش رزنتن می گویند.
کریستین دی (؛ زادهٔ ) دونده سرعت زن اهل جامائیکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
اکاترینا زاویالووا (؛ زادهٔ ) دونده دو نیمه استقامت اهل روسیه است. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره دو ۸۰۰ متر در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ اشاره کرد.
مارینا آرزاماسووا (؛ زادهٔ ) دونده دو نیمه استقامت اهل بلاروس است. وی در مسابقات بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا و ۳ مدال برنز شده است.
ایکارباس () شرکت اتوبوس سازی صربستانی است، که در سال ۱۹۹۱ تأسیس شد.
هانا کنیازیوا-میننکو (؛ زادهٔ ) ورزشکار پرش سه گام و پرش طول اوکراینی تبار اهل اسرائیل است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
رنو روسیه () شرکت خودروسازی روسی (شناخته شده بنام آفتافراموس تا سال ۲۰۱۴) بود که در سال ۱۹۹۸ توسط شرکت رنو در شهر مسکو تأسیس شد. از سال ۲۰۱۲ رنو مالک تمامی دارایی های این شرکت بود. در ماه می ۲۰۲۲، بدلیل تصاحب دارایی های این شرکت توسط دولت شهر مسکو، این شرکت منحل شد.
کاملیا لیچوینکو (؛ زادهٔ ) ورزشکار پرش ارتفاع اهل لهستان است. وی در مسابقات بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۵ مدال برنز شده است.