Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تر معتقد است که نباید میان الهه و نماد او تفاوت قائل شد. برخی پژوهشگران پیوند اولیه میان اشیره و حوا پیشنهاد کرده اند، بر اساس این هم زمانی که هر دوی آن ها در متون به عنوان «مادر همه زندگان» توصیف شده اند (در پیدایش ۳:۲۰). این ارتباط از طریق همانندسازی اشیره با «هپات» از شهر حلب مطرح شده است. هپات، که نامش ریشه در زبان های سامی شمال غربی دارد، در چندین فرهنگ آسیای غربی با خدایان طوفان هم پیوند بوده است، با وجود اینکه این فرهنگ ها زبان های متفاوتی داشتند. برای نمونه، هپات همراه خدای سامی هدد در حلب و اِبلا بوده، با تشّوب در آیین هوری، و با ترخونز در میان لوییان های آناتولی شریک بوده است. اولیان بیان می کند که نام عبری اصلی حوّا، یعنی חַוָּה (Ḥawwā)، هم ریشه با «حوَّت» (ḥawwat) است؛ لقبی که برای الهه تانیت در سدهٔ نخست پیش از میلاد ثبت شده است. با این حال، برخی پژوهشگران دیگر ارتباط میان تانیت و اشیره، و همچنین بین اشیره و حوّا را رد می کنند. همچنین، در یکی از الواح جادوی نفرین کنندهٔ پونیکی، از ایزدبانویی فنیقی به نام حوَّت نام برده شده است. همچنین گمانه زنی هایی وجود دارد که «شِخینا» (به عربی سکینه) ــ که به
عنوان جنبه ای زنانه از یهوه در نظر گرفته می شود ــ ممکن است یادگاری فرهنگی یا صورت تنزل یافته ای از اشیره باشد. جنبه ی زنانه ی دیگری نیز ممکن است در شخصیت بخشی زنانه به «حکمت» در کتاب امثال سلیمان دیده شود. نماد شناسی. نمادهای متنوعی به اشیره نسبت داده شده اند. رایج ترین آن ها به مراتب، نماد درخت است؛ تطابقی که قدمت آن به دوران نوسنگی بازمی گردد. اشیای آیینی مربوط به پرستش اشیره اغلب درخت هایی را به تصویر می کشند، و اصطلاحات «"اشیریم"» و «"اشیروت"» که در تنخ در زمینه پرستش اشیره به کار رفته اند، به طور سنتی به عنوان اشاره به درختان مقدسی به نام «"ستون های اشیره"» درک می شوند. یکی از رایج ترین درخت های مرتبط با اشیره در هنرهای تصویری، درخت نخل خرماست، درختی که در طول سال به طور قابل اعتمادی خوراک تولید می کند. برخی معتقدند این نماد به درختان زنده اشاره دارد، اما اولیان آن را یک نخل یا ستون غیرزنده و سبک پردازی شده می داند. بقایای یک درخت ارس که در یک گورستان ۷۵۰۰ ساله در ایلات کشف شده، توسط برخی به عنوان درخت اشیره تلقی شده است. ارتباط اشیره با باروری تنها به پیوند او با درختان محدود نمی شد؛ او اغلب با ویژگی ه
ای جنسی برجسته به تصویر کشیده می شد. تندیس های اشیره، که اغلب با عنوان «پیکره های اشیره» شناخته می شوند، نمایانگر او به عنوان درخت هستند، چرا که بدن آن ها شبیه به تنه درخت ساخته شده است. این پیکره ها همچنین پیوند عمیق او با باروری را بازتاب می دهند، متناسب با جایگاهش به عنوان «الهه مادر». در پیکره های معروف به «مجسمه های ستونی یهودا»، اشیره همیشه با سینه های برجسته و آشکار به تصویر کشیده شده است. همین طور، پیکره معروف به «اشیره رواَدیم» پر از نمادپردازی جنسی نیرومند و صریح است: در آن، اشیره در حال شیر دادن به دو پیکره کوچک تر (احتمالا شحر و شالم) است و هم زمان با هر دو دست، مهبل خود را به طور کامل نمایان می کند. در بسیاری از این پیکره ها، ناحیه شرمگاهی با تمرکز نقطه هایی تزئین شده که نمایانگر موی تناسلی هستند، گرچه برخی نیز این الگو را به شکل چندمعنایی به صورت خوشه انگور تفسیر کرده اند. رحم نیز گاهی به عنوان نماد تغذیه کننده استفاده می شد، چرا که حیوانات اغلب در حال تغذیه مستقیم (گرچه به صورت انتزاعی) از مثلث تناسلی نمایش داده می شدند. هسترین درباره ابریق لاخیش اشاره می کند که در میان گروهی از ظروف سفالی که د
ر محل کشف شده اند، در یک جام به جای تصویر رایج درخت مقدس که در دو سوی آن بزهای کوهی یا پرندگان دیده می شوند، از نماد مثلث تناسلی استفاده شده که باز هم بزهای کوهی در دو طرف آن قرار دارند. به گفته هسترین، این جابه جایی میان درخت و مثلث تناسلی نشان می دهد که درخت در واقع نمادی از الهه باروری، یعنی اشیره، بوده است. هسترین بین این تصویر و بازنمایی های الهه مصری حاثور به شکل الهه درخت انجیر مصری شباهت هایی می بیند و پیشنهاد می کند که در دوران حاکمیت مصر بر فلسطین، آیین حاثور آن قدر گسترده شد که حاثور با اشیره یکی دانسته شد. دیگر نقش هایی که در ابریق دیده می شوند (مثل شیر، گوزن زرد و بزهای کوهی) نیز به نظر می رسد ارتباط نزدیکی با نمادهای مرتبط با اشیره داشته باشند. اشیره احتمالاً با نقش مایه باستانی «سرور حیوانات» که در سراسر خاور نزدیک رایج بود نیز در ارتباط بوده است؛ نقشی که در آن، یک شخص یا ایزد میان دو حیوان روبه رو قرار دارد. به گفته بیولیو، تصاویری که ایزدبانویی را میان شیرها نشان می دهند، تقریباً بدون شک، بازنمایی هایی از الهه اشیره هستند. شیر ماده در خاورمیانه باستان، مانند کبوتر و درخت، به نمادی رایج برای ا
یزدبانوان تبدیل شده بود. شیرهای ماده در شمایل نگاری مرتبط با اشیره نقش برجسته ای دارند، از جمله در پایه محراب آیینی «تعنک» مربوط به قرن دهم پیش از میلاد که تصویر درخت را نیز در خود دارد. همچنین، یک سرِ پیکان عبری از قرن یازدهم پیش از میلاد کشف شده که روی آن نوشته شده: «بنده بانوی شیر»؛ عبارتی که به وضوح اشاره به اشیره دارد. بین النهرین. الهه ای عموری به نام «"اَشرَتوم"» یا «"اَشیرَتوم"» در سومر نیز پرستش می شده است. خاستگاه عموری او با توجه به جایگاهش به عنوان همسر اموررو که ایزد برتر در آیین عموری ها بوده تأیید بیشتری می یابد. با اینکه پذیرفته شده نام اشرتوم با اشیره (یا اَثیرات) هم ریشه است، اما این دو الهه در واقع با یکدیگر یکی دانسته نمی شوند؛ چرا که با وجود اشتراک در جایگاه شان به عنوان همسر ایزد بلندمرتبه، در درون پانتئون خود، نقش ها و موقعیت های متفاوتی داشته اند. برای نمونه، اگرچه احتمال دارد اشرتوم با شهوت و زیبایی تنانه در پیوند بوده باشد، هیچ شواهد مشابهی درباره اشیره وجود ندارد. یکی از مهم ترین منابع برای شناخت شخصیت اشرتوم در دین بین النهرین، کتیبه ای نیایشی از امپراتوری بابل کهن است که توسط مردی
به نام ایتور-عشدم وقف شده است. در این متن، اشرتوم با دو لقب معرفی می شود: «"بانوی ناز و شادی"» و «"بانویی با رحمتی شکیبا"». لقب اول احتمالاً به مضامین شهوانی و زیبایی تنانه اشاره دارد. کهن ترین شواهد از وجود الهه اشرتوم در نام های شخصی عموری از نیمه اول هزاره دوم پیش از میلاد دیده می شود؛ مانند نام "«اشراتوم امی"» به معنای «اشرتوم مادر من است». چهار سند اداری از دوران پادشاهی ریم-سین یکم از شهر لارسا نیز با مهری امضا شده اند که روی آن نام «"اشیراتوم"» حک شده است؛ گونه ای از نگارش نام این الهه که ظاهراً منحصر به این شهر بوده. یکی دیگر از شواهد اولیه پرستش او، تخته سنگی آهکی است که شخصی به نام ایتور-اشدوم، که به نظر می رسد پرستنده این الهه و یک مقام رسمی مسئول منطقه کانال سیلاکو بوده، آن را برای سلامتی حمورابی وقف کرده است. متن همراه این لوح به زبان سومری نوشته شده است. اگرچه محل دقیق کشف این اثر مشخص نیست، برخی احتمال داده اند که از شهر سیپار آمده باشد. چون در متن، سخن از وقف این اثر به «خدای نگهبان» آمده، پیشنهاد شده که این لوح شاید بخشی از پیکره یک الهه نگهبان (لامو) بوده باشد. همچنین در سندی از دوران پادشا
هی سمسو-ایلونا (فرزند حمورابی)، از یک کاهن گودو مرتبط با اشرتوم یاد شده است. اوگاریت. در متون اوگاریتی، اشیره به شکل ʾṯrt و تلفظ احتمالی «"اَثیرات"» یا «"اَتیرَت"» ظاهر می شود. او با عنوان ʾelat به معنای «الهه» شناخته می شود، که شکل مؤنث واژه ی خدای بزرگ، ال، است و قابل مقایسه با اللات در دین عربستان باستان است. همچنین او با عنوان qdš به معنای «قداست» نیز نامیده شده است. یکی از القاب اصلی اثیرات در متون اوگاریتی qnyt ỉlm است که می توان آن را «آفریننده ی خدایان» ترجمه کرد. در این متون، اثیرات همسر ال است؛ و یک بار نیز به هفتاد پسر اثیرات اشاره می شود، که به احتمال زیاد همان هفتاد پسر ال هستند. طبق گفته گیبسون، منابع پیش از سال ۱۲۰۰ قبل از میلاد تقریباً همیشه اشیره را با عنوان کامل rabat athirat yam (یا فقط به شکل rbt ʾṯrt) ذکر کرده اند. با این حال، طبق فهرست القاب اوگاریتی، این عبارت تنها در چرخه ی بعل دیده می شود. واژه ی rabat که احتمالاً ریشه ی اکدی دارد، به معنای «بانوی بزرگ» است. اشیره در متون اوگاریتی از پسرش یم، خدای دریا، در نبردش با بعل حمایت می کند. البته باید دقت کرد که نسبت دادن عنوان «خدای دریا» به
یم ممکن است گمراه کننده باشد؛ چون یم در اصل «خود دریا» به شکل الهه گونه است، نه خدایی که بر دریا فرمانروایی کند. به همین دلیل، برخی لقب اثیرت را به صورت «"بانوی اشیره ی دریا"» ترجمه کرده اند؛ و برخی دیگر: «"او که بر دریا گام برمی دارد"»، یا حتی «"بانوی بزرگ که بر یم پای می گذارد"». این تعابیر گاهی به ساختار اسطوره ای نبرد با آشوب پیوند داده شده اند، هرچند که خود اشیره یا یم معمولا نقش مستقیمی در این نبرد ندارند. پارک در سال ۲۰۱۰ پیشنهاد کرد که نام اثیرت ممکن است از ساختار نحوی اسم مفعولی مشتق شده باشد، به معنای «کسی که دیگران از او پیروی می کنند»، یعنی «زاینده» یا «آغازگر»، که با نقش او به عنوان «مادر خدایان» در اسطوره های اوگاریتی هم راستا است. این دیدگاه، پاسخی بود به تفسیر پیشین بنیامین مارگالیت، که نام او را به عنوان کسی که به معنای واقعی کلمه «در رد پای یهوه» حرکت می کند، تبیین کرده بود؛ تفسیری سخت گیرانه تر که با این حال، با کاربرد واژه ی اوگاریتی در «"واژه نامه فرهنگ زبان اوگاریتی در سنت الفبایی"» به عنوان واژه ای عادی نیز هم راستاست. بینگر برخی از این تفسیرها را خیالی و غیرقابل پذیرش می داند و در نها
یت به تفسیر مسأله دار و مبهمی بازمی گردد که طبق آن، «یم» ممکن است به جای دریا، به معنای «روز» باشد؛ بنابراین لقب اشیره به صورت «بانوی روز» ترجمه می شود. ریشه ی مشترک سامی ywm- (بازسازی شده در زبان پیشاسامی) که در عبری به صورت יוֹם (yom) به معنای «روز» درآمده، در نسخه ی عبری مصوّت گذاری شده (نسخه ی ماسورتی) در مواردی با حذف حرف میانی -w- و گاهی با جانشینی آن با واکه ی کلاس A ظاهر شده است و به صورت yam تلفظ شده. این گونه نوشت ها، و نیز این واقعیت که جمع آن به صورت های yomim و yamim (عبری: יָמִים) خوانده می شود، اعتبار بیشتری به این ترجمه ی جایگزین می بخشند. هیتی ها. در میان هیتی ها، این الهه با نام های «"اَشِرتوش"» یا «"اَشِردوش"» ظاهر می شود؛ به ویژه در اسطوره ی اِلکونیرشا، که به معنای «اِل، آفریننده ی زمین» است که همسر او محسوب می شود. در این روایت، اشرتوش تلاش می کند با بعل، خدای طوفان، هم خواب شود. بخش بازمانده ی این اسطوره با صحنه ای آغاز می شود که در آن، شخصی پیام تهدیدآمیز اشرتوش را به بعل می رساند؛ تهدیدی که در آن گفته می شود: اگر با او هم خوابه نشود، آسیب خواهد دید. بعل سپس به سرچشمه ی رود فرات می رود،
به سوی خیمه ی الکونیرشا، شوهر اشرتوش. الکونیرشا از او می پرسد که چرا آمده است، و بعل پاسخ می دهد که اشرتوش، همسرش، دخترانی جوان نزد او فرستاده تا پیشنهاد هم خوابگی او را برسانند، که بعل این درخواست را رد کرده، و پس از آن، اشرتوش او را تهدید کرده است. الکونیرشا در پاسخ می گوید: «برو و او را تهدید کن [...] و خردش کن». سپس بعل نزد اشرتوش می رود و به او می گوید: «من هفتاد و هفت فرزندت را کشتم. هشتاد و هشت تای دیگرشان را نیز کشتم». اشرتوش اندوهگین می شود، زنان نوحه گر تعیین می کند، و هفت سال به سوگواری می پردازد. پس از آن، در متنی تکه تکه شده، عباراتی مانند «خورد و نوشید» آمده است (احتمالاً بخشی از مراسم یادبود یا ضیافت شب بیداری)، و سپس بخش هایی از متن وجود ندارد که طول آن نامشخص است. پس از بخش گمشده، تهدیدهای اشرتوش علیه بعل دوباره تکرار می شود، این بار به صورت سوم شخص؛ اشرتوش نزد الکونیرشا شرح می دهد که چه قصدی دارد بر سر بعل بیاورد، و سپس می گوید که می خواهد با خود الکونیرشا هم خوابه شود. الکونیرشا به او پاسخ می دهد: «هر کاری می خواهی بکن». در ادامه، گفته می شود که آنات یا عشتروت مکالمه را شنید، و سپس او: «به
جامی در دست الکونیرشا تبدیل شد، به جغدی بدل شد و بر دیوار (یا شانه ی) او نشست». احتمال داده شده که مترجم هیتی در اینجا بین دو معنای واژه ی سامی غربی kôs (که هم به معنای «جام» است و هم گونه ای جغد)، دچار اشتباه معنایی شده باشد. در ادامه، الکونیرشا و همسرش با یکدیگر می خوابند، و آنات/عشتروت چونان پرنده ای بر فراز بیابان پرواز می کند و به بعل هشدار می دهد که با اشرتوش شراب ننوشد. در اینجا لوح دوباره آسیب دیده، اما از بخش های باقی مانده می توان فهمید که بعل به دنیای زیرین (جهان مردگان) منتقل شده است و آنات/عشتروت همراه با خدایان دنیای زیرین تلاش می کنند زخم های بعل را درمان کنند – زخم هایی که احتمالاً نتیجه ی نقشه ی موفق اشرتوش بوده اند. پس از بخش گمشده ی دیگری از متن، به نظر می رسد که بعل تحت آیینی برای جن گیری قرار می گیرد، که در آن جن گیرانی از امّورو و حنا یا شاید از شهر آنات شرکت دارند. اما این قسمت از متن به شدت آسیب دیده و ماهیت دقیق این آیین مشخص نیست. بخش پایانی اسطوره دیگر باقی نمانده است. اسرائیل و یهودا باستان. شواهد باستان شناسی. برداشت از اشیره به عنوان شریک یا همسر یهوه بحث های زیاد در میان پژوهشگ
ران به راه انداخته است. در حالی که بعضی پژوهشگران سعی دارند پرستش اشیره را از آیین یهوه پرستی جدا بدانند، بیشتر محققان به این نتیجه رسیده اند که اشیره و یهوه به عنوان یک زوج الهی در کنار هم پرستیده می شدند. شواهد احتمالی برای پرستش اشیره در پادشاهی اسرائیل و یهودا باستان، شامل نقش ها و نوشته هایی است که در دو مکان مربوط به حدود قرن نهم پیش از میلاد یافت شده اند. نخستین مورد، درون غاری در منطقه خربت القوم کشف شده است: مورد دوم در کوه کونتیلت عجرود کشف شده است. در این محل، روی یکی از کوزه ها تصاویری از موجوداتی با ترکیب انسان و گاو دیده می شود، همراه با چند نوشته که به عباراتی مانند «"یهوه سامریه و اشیره اش"» و «"یهوه تیمان و اشیره اش"» اشاره دارند. با این حال، شماری از پژوهشگران معتقدند واژه ی «اشیره» در این نوشته ها نه به الهه ای، بلکه به نوعی شیء یا نماد آیینی اشاره دارد. برخی از آن ها استدلال می کنند که چون شکل های مشابه واژه «اشیره» در کتیبه های فینیقی و آرامی هم دوره، به معنای «معبد» یا «پرستشگاه» آمده اند، ممکن است در این کتیبه های عبری هم همین معنا را داشته باشد. گروهی دیگر اما باور دارند که «اشیره» احت
مالاً به درخت مقدسی اشاره دارد که در پرستش یهوه به کار می رفته، چرا که این معنا در متن عبری کتاب مقدس و در میشنا نیز برای این واژه آمده است. کتاب مقدس عبری. تنخ ثبت می کند که در طول دوره داوران و پادشاهان، بنی اسرائیل به پرستش اشیره ادامه دادند. در کتاب های پادشاهان، به پرستش خدایان متعدد کنعانی اشاره شده است: سلیمان برای بسیاری از خدایان معبد ساخت و گزارش شده که یوشیا اشیای آیینی مربوط به اشیره را از معبدی که سلیمان برای یهوه ساخته بود، بیرون آورد (دوم پادشاهان ۲۳:۴). پدربزرگ یوشیا، مناسه، تندیس اشیره یا شاید یک تیرک پرستشی مربوط به او را برپا کرده بود (دوم پادشاهان ۲۱:۷). واژه «اَشِیرا» در تنخ چهل بار آمده است، اما در بیشتر موارد به اشیای آیینی مانند درخت یا تیرک (ستون های اشیره) اشاره دارد: ارتباط اشیره با درختان در تنخ بسیار قوی است؛ برای نمونه گفته شده او زیر درختان یافت می شود (اول پادشاهان ۱۴:۲۳؛ دوم پادشاهان ۱۷:۱۰) و انسان ها او را از چوب می سازند (اول پادشاهان ۱۴:۱۵؛ دوم پادشاهان ۱۶:۳–۴). هرچه به زمان اصلاحات یوشیا دورتر می شویم، مفهوم اشیره گسترده تر می شود. در متون یهودی بعدی، درختان مختلفی مانند ت
اک، انار، گردو، مورت و بید به عنوان بخشی از اشیره یا نمادهای مرتبط با او معرفی شده اند. در نهایت، رهبران یکتاپرست به دلیل ارتباط اشیره با این درختان، تلاش کردند تا پرستش این درختان و نمادهایش را سرکوب کنند. در سفر تثنیه، فصل ۱۲، یهوه فرمان می دهد که زیارتگاه های اشیره نابود شوند تا پاکی پرستش خودش حفظ شود. بر اساس کتاب پادشاهان، ایزابل دختر ایتوبال اول از صور، صدها پیامبر برای بعل و اشیره همراه خود به دربار اسرائیل آورد. کتاب ویلیام دیور با عنوان «آیا خدا همسر داشت؟» به مجسمه های ستون زنانه، نام «ملکه آسمان» و نان های مخصوص اشاره می کند. دیور همچنین به معبد تل عراد، سایت باستان شناسی معروف با کنیبینوئیدها و ماسبوت ها اشاره می کند و می گوید: «تنها الهه ای که نامش به خوبی در کتاب مقدس عبری (یا در کل اسرائیل باستان) ثبت شده، اشیره است». مصر باستان. تلاش ها برای شناسایی اشیره در میان خدایان مصر باستان، با پذیرش محدود و همچنین جنجال هایی همراه بوده است. از دوره ی هجدهم پادشاهی مصر، الهه ای سامی به نام "قِتش" به معنای «قداست» (که گاهی به صورت قُدشو نیز بازسازی می شود) به طور برجسته در منابع مصری ظاهر می شود. این سل
سله پس از بیرون راندن بیگانگان مهاجم از دوران میانه ی مصر به قدرت رسید. در سال ۱۹۴۱، پژوهشگر فرانسوی، رنه دوسار، ارتباطی میان اشیره و قتش پیشنهاد کرد. پس از آن، مطالعات بیشتری تلاش کردند شواهدی برای هم ارزی قتش با اشیره ارائه دهند. با این حال، ویگینز چنین پیوندی را نمی پذیرد. اما تردید او مانع از آن نشد که پژوهشگران بعدی به مقایسه و یکسان انگاری میان اشیره و قتش ادامه دهند. استدلال هایی که قتش و اشیره را یک الهه ی واحد می دانند، بر پایه ی این تصور نادرست استوارند که گویا اشیره، عشتروت و آنات تنها سه الهه ی برجسته در دین کنعانی بوده اند و با هم یک سه گانه ی الهی تشکیل می داده اند. با این حال، گرچه عشتروت و آنات در منابع اوگاریتی، مصری و دیگر مناطق معمولاً با یکدیگر در ارتباط نزدیک نشان داده شده اند، هیچ گونه مدرک معتبری وجود ندارد که اشیره را با عشتروت یکی بداند یا نشان دهد که او با عشتروت و آنات در متون اوگاریتی پیوند نزدیکی داشته است. به دلیل نبود شواهد و ارجاعات روشن به الهه قتش به عنوان ایزدی مستقل در منابع اوگاریتی و دیگر منابع سوری-فلسطینی، بسیاری از پژوهشگران معاصر بر این باورند که قتش در اصل الهه ای مص
ری است که از دین و شمایل نگاری کنعانی تأثیر گرفته است؛ نه اینکه صرفاً یک الهه ی کنعانی باشد که به طور مستقیم توسط مصریان اقتباس شده، همان گونه که در مورد خدایانی مانند رشف و آنات دیده می شود. عربستان باستان. به نام «"أثیرَت"» (در زبان قتبانی: 𐩱𐩻𐩧𐩩)، این الهه در شماری از کتیبه های پیشااسلامی جنوب عربستان که تاریخ آن ها از میانه ی هزاره ی نخست پیش از میلاد تا میانه ی هزاره ی نخست میلادی است، شناسایی شده است. از آن جا که گاه نام او در کنار خدایان ماه «وَدّ» و «عَمّ» آمده، احتمال دارد که در آن دوران، او را همسر یکی از این دو خدا، یا هر دوی آن ها، تصور می کرده اند یکی از سنگ نوشته های تیماء که در سال ۱۸۸۳ میلادی توسط شارل هوبر در واحه ی باستانی تیما در شمال غربی عربستان کشف شد و اکنون در موزه ی لوور نگهداری می شود، به دوران اقامت نبونعید در این منطقه (در سال ۵۴۹ پیش از میلاد) نسبت داده می شود. این سنگ نوشته به زبان آرامی نگاشته شده و در آن از سه ایزد یاد شده است: «صِلِمِ مَحرَم»، «شِنگَلا ء» و «اَشیره ء» که به عنوان خدایان شهر تیماء معرفی شده اند؛ با این حال، هنوز مشخص نیست که نام «اَشیره ء» در این کتیبه، شکل آرام
ی شده ای از نام اوگاریتی أثیرَت است یا اقتباسی دیرتر از شکل عبری أشیره یا صورت مشابه آن. در هر صورت، به گفته ی واتکینز، ریشه ی هر دو نام به واژه ی بازسازی شده ی نیاسامی *ʾṯrt بازمی گردد. ریشه ی عربی ʾṯr (همانند واژه ی أثر – ʾaṯar به معنای «رد پا» یا «نشانه») از نظر معنایی با واژه ی عبری ʾāšar (به معنای «گام برداشتن» یا «راه رفتن») مشابهت دارد. این شباهت معنایی، پایه ای برای تفسیر لقب اشیره به عنوان «بانوی دریا» بوده است؛ بدین صورت که او را «زنی که بر دریا گام برمی دارد» یا «زنی که بر یم می خرامد» دانسته اند. پرستش اشیره تا زمان های متأخر نیز در مناطق دورافتاده ی جنوب عربستان ادامه یافت، چنان که در برخی کتیبه های قتبانی و معینی مربوط به دوره ی میلادی، شواهدی از پرستش او دیده می شود.
گلاکسواسمیت کلاین پاکستان () شرکت داروسازی پاکستانی است، که در سال ۲۰۰۲ توسط شرکت گلاکسواسمیت کلاین تأسیس شد.
نورتون هلت کر () شرکت مراقبت سلامت آمریکایی است، که در سال ۱۸۸۶ تأسیس شد.
کارل رو بگیر! اوه سو جونگ (؛ ) یک مجموعه تلویزیونی ۲۰۰۷ کره جنوبی در ژانر کمدی رمانتیک با بازی اوم جونگ-هوا و اوه جی-هو است. این مجموعه از ۲۸ ژوئیه تا ۱۶ سپتامبر ۲۰۰۷، شنبه و یکشنبه ها ساعت ۲۱:۴۵ (کی اس تی) از اس بی اس برای ۱۶ قسمت پخش شد. این مجموعه بر پایهٔ داستان واقعی زندگی عشقی لی جو-یونگ، مدیر عامل شرکت تولید درام است که به شوهر فعلی اش پس از ده سال جدایی، دوباره پیوسته است. علاوه بر این، گو مان-سو نام واقعی شوهر لی جو-یونگ، گلف باز حرفه ای است که به اوه جی-هو در مورد گلف برای آماده سازی این نقش توصیه هایی کرد.
یهوه پرستی دین اسرائیل باستان بود و بر پرستش خدایی به نام یهوه متمرکز بود. یهوه یکی از خدایان کنعان بود که قسمت جنوبی آن بعداً سرزمین اسرائیل نامیده شد. یهوه پرستی دینی تک پرستانه بود و به صورت همزمان با دین چندخدایانه کنعانی وجود داشت. یهودیت که دینی یکتاپرستانه است، از دل یهوه پرستی تکامل پیدا کرده است. علی رغم اینکه یهوه در مرکزیت یهودیت امروزی و یهوه پرستی قرار دارد اما میان این دو نظام دینی تمایزهای واضحی وجود دارد. یهوه پرستی (برخلاف ادیانی که ریشه در آن دارند) ماهیتی یک ازچندپرستانه/تک پرستانه دارد. در این دین یهوه خدای ملی اسرائیل محسوب می شد اما موجودیت خدایان سامی دیگر، مانند بعل، اشیره یا عشتروت، در آن انکار نمی شد. هر چند، پرستش این خدایان در کنار یهوه همیشه مجاز نبوده است. نحوه دقیق انتقال از یهوه پرستی به یهودیتِ توحیدی تا حدودی نامشخص است؛ با این حال، مشهود است که این اتفاق با تغییرات بنیادین مذهبی مثل عهدهای الیاس و اصلاحات حزقیا و یوشیا آغاز شده و تا پایان دوره اسارت در بابل (قرن ششم قبل از میلاد) به اتمام رسیده است؛ بعد از پایان اسارت به فرمان کوروش بزرگ، اکثریت یهودیان یهوه را تنها خدای جها
ن و خالق هستی محسوب می کردند. آغازِ پایان یهوه پرستی و شکل گیری یهودیت احتمالاً زمانی شروع شده که یهوه پرستان ال، خدای بزرگ کنعانیان، را با یهوه یکسان محسوب کردند. به عنوان مثال، آیه ای در سفر خروج در تورات حاوی جمله «و الوهیم به موسی گفت: من یهوه هستم.» است. برخی از محققان نیز اصلاحات مذهبی داوود را زمینه ساز انتقال از یهوه پرستی به یهودیت می دانند اما باستان شناسان و تاریخ پژوهان اختلاف نظرهای جدی درباره سلطنت و اعمال داوود دارند.
تحویل () فرایند حمل کالا از یک محل مبدأ به یک مقصد از پیش تعیین شده است. بار و کالاهای فیزیکی در درجه اول بصورت زمینی از طریق جاده ها و راه آهن، سپس خطوط ترابری دریایی و در نهایت از طریق شبکه های هواپیمایی، به محل مورد نظر تحویل داده می شوند. انواع خاصی از کالاها ممکن است از طریق شبکه های خاص مانند خطوط لوله برای کالاهای مایع، شبکه های برق برای انتقال الکتریسیته و شبکه های رایانه ای مانند اینترنت برای اطلاعات الکترونیکی نیز تحویل داده شوند. تحویل یک جزء اساسی در بازرگانی است و شامل ترابری و توزیع کالا می شود. بنگاه های متخصص در تحویلِ کالاهای تجاری از محل تولید یا انبار تا محل فروش ، عموماً به عنوان توزیع کننده شناخته می شوند .در حالی که بنگاه هایی که در تحویل کالا به مصرف کننده تخصص دارند به عنوان خدمات تحویل شناخته می شوند. تحویل کالاهای مصرفی. اکثر کالاهای مصرفی از یک نقطه تولید (مثل کارخانه یا مزرعه) از طریق یک یا چند نقطه ذخیره سازی (انبار) به پایانه فروش (مانند فروشگاه های خرده فروشی یا فروشندگان آنلاین) تحویل داده می شوند. محصولات فروخته شده از طریق کاتالوگ یا اینترنت ممکن است مستقیماً از سازنده یا انب
ار به خانه مصرف کننده یا به یک غرفه تحویل خودکار تحویل داده شوند. تولیدکنندگان کوچک ممکن است محصولات خود را مستقیماً بدون استفاده از انبار به فروشگاه های خرده فروشی تحویل دهند. تحویل در درب منزل اغلب در فست فود ها موجود است.در برخی موارد تحویل کالاهای سوپرمارکتی در درب منزل نیز انجام می شود.گاهی شرکت های پیک خصوصی خدمات تحویل کالاهای مصرفی را به طور منظم برای شرکت های تجارت الکترونیک انجام می دهند.
ناحیهٔ چارطاق یک منطقهٔ مسکونی در ازبکستان است که در ولایت نمنگان واقع شده است. ناحیه چارطاق۳۶۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱۴۳٬۹۰۰ نفر جمعیت دارد.
ناحیهٔ چوست یک ناحیه در ازبکستان است که در ولایت نمنگان واقع شده است. ناحیه چوست ۹۱۶ کیلومتر مربع مساحت و ۲۱۷٬۹۴۸ نفر جمعیت دارد.
سان گارد () شرکت فناوری اطلاعات آمریکایی است، که در سال ۱۹۸۳ تأسیس شد.
ناحیهٔ کاسان سای یک ناحیه در ازبکستان است که در ولایت نمنگان واقع شده است. ناحیه کاسان سای ۵۱۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱۴۱٬۵۰۰ نفر جمعیت دارد.
بورس معاملات اختیار و آتی شیکاگو () که در ۳ آوریل ۱۸۴۸ تأسیس شد، یکی از قدیمی ترین مبادلات آتی و اختیارات جهان است. [۱] در ۱۲ ژوئیه ۲۰۰۷ با بورس کالا شیکاگو (CME) ادغام شد و گروه CME را تشکیل داد
ناحیهٔ منگبلاغ یک ناحیه در ازبکستان است که در ولایت نمنگان واقع شده است. ناحیه منگبلاغ ۷۴۰ کیلومتر مربع مساحت و ۹۱٬۶۰۰ نفر جمعیت دارد.
نانگ فونگ هونگ () شرکت دولتی عمده فروشی هنگ کنگی است، که در سال ۱۹۵۱ تأسیس شد.
جامه شوی یک منطقهٔ مسکونی در ازبکستان است که در شهرستان منگبلاغ واقع شده است. جامه شوی ۱۰٬۱۰۰ نفر جمعیت دارد.
چاینا ریسورسز ونگارد () شرکت خرده فروشی چینی است، که در سال ۱۹۸۴ تأسیس شد.
ناحیهٔ نمنگان یک ناحیه در ازبکستان است که در ولایت نمنگان واقع شده است. ناحیه نمنگان ۲۵۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱۷۰٬۹۰۰ نفر جمعیت دارد.
تاش بلاغ یک منطقهٔ مسکونی در ازبکستان است که در شهرستان نمنگان واقع شده است. تاش بلاغ ۷٬۷۵۴ نفر جمعیت دارد.
ناحیهٔ نارین (به ازبکی: Norin tumani، نارین تومنی) یک ناحیه در ازبکستان است که در ولایت نمنگان واقع شده است. ناحیه نارین ۲٬۰۷۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱۸٬۳۰۰ نفر جمعیت دارد.
سارا مک من (؛ زادهٔ ) کشتی گیر زن اهل ایالات متحده آمریکا است.
فرانک کوگلر (; – ) وزنه بردار و کشتی گیر اهل ایالات متحده آمریکا بود.
حَق قُل آباد (به لاتین: Khakkulabad) یک منطقهٔ مسکونی در ازبکستان است که در شهرستان نارین واقع شده است. حق قل آباد ۲۸٬۳۴۴ نفر جمعیت دارد. نام حق قل آباد از نام یکی از بزرگان محل به نام «حق قل آتا» گرفته شده است. حق قُل به معنی «بندهٔ حق» و آتا در ازبکی به معنی پدر است.
مت لیندلند (به ؛ زادهٔ ) کشتی گیر و رزمی کار ترکیبی سابق و مربی ورزشی اهل ایالات متحده آمریکا است. او به عنوان رزمی کار ترکیبی در مسابقات مختلف سطح یک جهان مانند استرایک فورس، یواف سی و آی اف ال رقابت می کرد. لیندلند در دستهٔ میان وزن کشتی فرنگی نیز برندهٔ مدال نقرهٔ المپیک ۲۰۰۰ سیدنی، نایب قهرمان مسابقات قهرمانی کشتی جهان در سال ۲۰۰۱ و برندهٔ مدال طلای بازی های پان امریکن ۱۹۹۹ است. او در سال ۲۰۱۳ به عنوان عضو تالار مشاهیر کشتی ایالات متحده انتخاب شد.
دنی هاج (; – ) کشتی گیر و بوکسور اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
ناحیهٔ توره قرغان یک منطقهٔ مسکونی در ازبکستان است که در ولایت نمنگان واقع شده است. ناحیه توره قرغان ۳۳۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱۹۳٬۳۳۰ نفر جمعیت دارد.
سی آر اسنو () شرکت نوشیدنی چینی است، که در سال ۱۹۹۳ تأسیس شد.
اندرو رین (؛ زادهٔ ۱۱ مارس ۱۹۵۸) کشتی گیر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
توره قرغان (به ازبکی: To'raqo'rg'on، تۉره قۉرغان}} یک منطقهٔ مسکونی در ازبکستان است که در شهرستان توره قرغان واقع شده است. توره قرغان ۲۵٬۶۰۰ نفر جمعیت دارد.
بروکویل () یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان نساو، نیویورک واقع شده است. بروکویل ۱۰٫۲۵ کیلومتر مربع مساحت و طبق سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده آمریکا ۳٬۴۶۵ نفر جمعیت دارد و ۷۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بری دیویس (؛ زادهٔ ۱۷ سپتامبر ۱۹۶۱) کشتی گیر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.