Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آیین آنگلوساکسون ها () یا پاگانیسم آنگلوساکسون ها ()، به باورهای مذهبی آنگلوساکسون ها پیش از گرویدن به مسیحیت گفته می شود. این عنوان معمولا، به باورها و اعمال مذهبی گفته می شود که بین آنگلوساکسون ها بین قرن های پنجم و هشتم پس از میلاد دنبال می شدند. این دین که برگرفته از مذهب اولیه عصر آهن در قاره اروپای شمالی بود، پس از مهاجرت آنگلوساکسون ها در اواسط قرن پنجم به بریتانیا معرفی شد و تا زمان مسیحی شدن پادشاهی های آن بین قرن های هفتم و هشتم،تاسیس کردند سیستم اعتقادی غالب در انگلستان باقی ماند و به تدریج در فرهنگ عامه آمیخته شد. اصطلاحات تحقیرآمیز نظیر بت پرستی را اولین بار آنگلوساکسون های مسیحی درباره این دین به کار بردند و به نظر نمی رسد که این بت پرستان خود نامی برای دین خود داشته باشند. بنابراین در میان محققان معاصر در مورد مناسب بودن ادامه توصیف این نظام های اعتقادی با استفاده از این اصطلاح مسیحی بحث هایی وجود داشته است. دانش معاصر از بت پرستی آنگلوساکسون عمدتاً از سه منبع سرچشمه می گیرد: شواهد متنی که توسط آنگلوساکسون های مسیحی مانند سنت بید تهیه شده است، شواهد نام مکان ها، و شواهد باستان شناسی مربوط به اع
مال مذهبی. بت پرستی آنگلوساکسون یک نظام اعتقادی چند خدایی بود که حول اعتقاد به خدایان متمرکز بود. برجسته ترین این خدایان احتمالا وودن بود. از دیگر خدایان برجسته می توان به تونور و تیو اشاره کرد. همچنین اعتقادی به موجودات ماوراء طبیعی دیگری که زندگی می کردند وجود داشت، از جمله الف ها، نیکورها و اژدهاها. آداب مذهبی عمدتاً حول محور قربانی کردن اشیاء بی جان و حیوانات، به این خدایان، به ویژه در برخی جشن های مذهبی در طول سال، می چرخید. شواهدی مبنی بر وجود معابد چوبی وجود دارد، اگرچه سایر مراسم مذهبی ممکن است در فضای باز بوده و شامل درختان مذهبی نیز باشد. اطلاعات کمی در مورد تصورات بت پرستانه از زندگی پس از مرگ وجود دارد، اگرچه چنین اعتقاداتی احتمالاً بر شیوه های تشییع جنازه تأثیر می گذارد خدایان این دین زمینه را برای نامگذاری روزهای هفته در زبان انگلیسی فراهم کردند. تعریف. کلمه پگان یک اصطلاح لاتین است که توسط مسیحیان در انگلستان آنگلوساکسون برای اشاره به غیر مسیحیان استفاده می شد.در انگلیسی قدیم، زبان عامیانه انگلستان آنگلوساکسون، این اصطلاح معادل hæðen ("خداوند") بود، این کلمه با heiðinn اسکاندیناوی قدیم همریشه ب
ود، که هر دو ممکن است از یک کلمه گوتیک به نام haiþno مشتق شده باشند. هر دو اصطلاح بت پرست و پگان اصطلاحاتی بودند که دارای مضامین تحقیرآمیز بودند، از hæðen در متون متأخر آنگلوساکسون برای اشاره به جنایتکاران و دیگرانی که به نظر می رسید طبق آموزه های مسیحی رفتار نمی کردند، استفاده می شد. اصطلاح «بت پرستی» همانطور که نیل پرایس باستان شناس بیان کرده، در خصوص آنگلوساکسون ها، «عمدتاً مفهومی پوچ است که با آنچه مربوط به مسیحیت نیست تعریف می شود. ». هیچ مدرکی وجود ندارد که کسی که در انگلستان آنگلوساکسون زندگی می کند، خود را «بت پرست» توصیف کرده باشد یا اینکه یک دین منحصر به فرد، «بت پرستی» را درک کرده باشد. نظام های اعتقادی بت پرستان از دیگر جنبه های زندگی روزمره جدایی ناپذیر بودند. به گفته باستان شناسان مارتین کارور، الکس سانمارک، و سارا سمپل، بت پرستی آنگلوساکسون "دینی با قوانین و نهادهای فرامنطقه ای نبود، بلکه اصطلاحی نابسامان برای انواع دیدگاه های محلی فکری حول محور جهان بود." کارور تاکید کرد که در انگلستان آنگلوساکسون، نه بت پرستی و نه مسیحیت نماینده «مواضع فکری یا قوانین و عملکرد همگن» نبودند. به عنوان یک پدیده،
این نظام اعتقادی فاقد هرگونه قاعده یا قواعد ظاهری بود و تنوع منطقه ای و زمانی را به نمایش گذاشت. الکس پلاسکوفسکی، باستان شناس، پیشنهاد کرده که می توان از «بت پرستی های چندگانه آنگلوساکسون» صحبت کرد. مریلین دان مورخ، بت پرستی آنگلوساکسون را دینی «جهان پذیرا» توصیف کرد، دینی که «به اینجا و اکنون» و به ویژه به مسائل مربوط به امنیت خانواده توجه داشت. ، رفاه و دوری از خشکسالی یا قحطی در این دین مهم بودند، او بت پرستی آنگلوساکسون را به عنوان یک «دین عامیانه» توصیف می کند، زیرا پیروان آن بر بقا و سعادت در این جهان تمرکز داشتند. استفاده از عبارات «بت پرستی» یا «پگانیسم» هنگام بحث درباره نظام های اعتقادی پیش از مسیحیت در انگلستان آنگلوساکسون مشکل ساز است. از نظر تاریخی، بسیاری از محققان اولیه دوره آنگلوساکسون از این اصطلاحات برای توصیف باورهای مذهبی در انگلستان قبل از گرویدن به مسیحیت در قرن هفتم استفاده کردند.چندین محقق بعدی این رویکرد را مورد انتقاد قرار دادند؛ همانطور که مورخ یان ان. وود بیان کرده است، استفاده از اصطلاح "بت پرست" در هنگام بحث در مورد آنگلوساکسون ها، محقق را مجبور می کند تا "ساختارهای فرهنگی و قضاوت
های ارزشی اوایل قرون وسطی [مسیحی] را اتخاذ کند.» و از این رو برداشت های علمی از دیدگاه های مشرکان را مبهم و نارسا می کند. در حال حاضر، در حالی که برخی از آنگلوساکسونیست ها هنگام بحث در مورد اوایل دوره آنگلوساکسون، استفاده از اصطلاحات "بت پرستی" یا "پگانیسم" را متوقف کرده اند، برخی دیگر به این کار ادامه داده اند و این اصطلاحات را وسیله ای مفید برای تعیین چیزی می دانند که مسیحی نیست. با این حال مورخ جان هاینز «مذهب سنتی» را به عنوان جایگزین بهتری پیشنهاد کرده است، اگرچه کارور نسبت به این امر هشدار داده و اشاره کرده که بریتانیا در قرن پنجم تا هشتم مملو از ایده های جدید بود و بنابراین سیستم های اعتقادی آن دوره به ویژه «سنتی» نبوده اند. ".اصطلاح دین «پیش از مسیحیت» نیز پیشنهاد شده است; این اصطلاح از معانی ارزشی نظیر «بت پرستی» و «الحاد پرستی» اجتناب می کند، امااز نظر زمانی دقیق نیست. مدارک. جامعه پیش از مسیحیت انگلستان آنگلوساکسون بی سواد بود. بنابراین هیچ مدرک مکتوبی که توسط خود مشرکان آنگلوساکسون تهیه شده باشد وجود ندارد. در عوض، منابع متنی اولیه ما از نویسندگان بعدی، مانند سنت بید و نویسنده ناشناس زندگی سنت وی
لفرد، که به جای انگلیسی باستان به لاتین نوشتند، ناشی شده است. این نویسندگان علاقه ای به ارائه تصویری کامل از نظام های اعتقادی پیش از مسیحیت آنگلوساکسون ها نداشتند، و بنابراین تصویر ما از این باورهای دینی پراکنده و اتفاقی است. همچنین ممکن است نوشته های آن دسته از مبلغان مسیحی آنگلوساکسون که در تبدیل جوامع بت پرست قاره اروپا، فعال بودند، مفیدتر باشد، همچنین نوشته های تاسیتوس، نویسنده رومی قرن اول پس از میلاد، که در مورد آن اظهار نظر کرده است خالی از فایده نیست. ادیان بت پرستی اجداد آنگلوساکسون ها در قاره اروپا حتما با آیین های متاخر مرتبط بوده اند. مورخ فرانک استنتون اظهار داشت که متون موجود فقط "تصویر ضعیفی" از دین بت پرستی در انگلستان آنگلوساکسون را به ما ارائه می دهند،در حالی که، دیوید ویلسون باستان شناس اظهار داشته که نسبت به منابع مکتوب "باید با احتیاط برخورد کرد». اسناد متنی بسیار کمتری درباره بت پرستی آنگلوساکسون نسبت به سیستم های اعتقادی پیش از مسیحیت که در ایرلند، فرانکیا، یا اسکاندیناوی یافت می شود، وجود دارد. هیچ گزارش رسمی و منظمی از باورهای بت پرستی آنگلوساکسون ها وجود ندارد، به عنوان مثال برای اسا
طیر کلاسیک و اساطیر نورس اگرچه بسیاری از محققان از اساطیر نورس به عنوان راهنمایی برای درک باورهای انگلستان آنگلوساکسون پیش از مسیحیت استفاده کرده اند، اما در مورد سودمندی این رویکرد احتیاط شده است. استنتون فرض می کند که ارتباط بین بت پرستی آنگلوساکسون و اسکاندیناوی "در گذشته ای وجود داشته" و مربوط به زمان مهاجرت آنگلوساکسون ها به بریتانیا است او ادعا می کند که تنوع آشکاری در بین باورهای پیش از مسیحیت وجود دارد. تنوع ادیان در خود اسکاندیناوی، استفاده از ادیان و باورهای اسکاندیناوی را برای درک مباحث انگلستان پیچیده تر می کند. برعکس، برایان برانستون مورخ برای استفاده از منابع اسکاندیناوی قدیم برای درک بهتر باورهای بت پرستی آنگلوساکسون، با تشخیص اشتراکات اساطیری بین این دو که ریشه در اصل و نسب مشترک آنها دارد، دلیل می آورد. نام مکان های انگلیسی قدیمی نیز اطلاعاتی در مورد اعتقادات و اعمال پیش از مسیحیت انگلستان آنگلوساکسون ارائه می دهند. برخی از این مکان ها به نام خدایان خاص اشاره می کنند، در حالی که برخی دیگر از اصطلاحاتی استفاده می کنند که به اعمال مذهبی اشاره دارد که در آنجا انجام می شده است. در انگلستان، این د
و دسته از هم جدا باقی می مانند، بر خلاف اسکاندیناوی، که در آن نام مکان های خاص هر دو ویژگی را نشان می دهند. مکان هایی که تداعی کننده مضامین مشرکانه است عمدتاً در مرکز و جنوب شرقی انگلستان متمرکز شده اند، مشخص نیست که چرا چنین نام هایی در بخش های خاصی از کشور نادر هستند یا وجود ندارند. این ممکن است به دلیل تغییرات در نامگذاری ناشی از اسکان اسکاندیناوی ها یا به دلیل تلاش های بشارتی مقامات بعدی مسیحی باشد. در سال ۱۹۴۱ میلادی استنتون پیشنهاد کرد که «بین پنجاه تا شصت مکان عبادت بت ها» را می توان از طریق شواهد نام مکان ها شناسایی کرد، اگرچه در سال ۱۹۶۱ میلادی، مارگارت گلینگ هشدار داد که تنها چهل و پنج مورد از این مکان ها قابل اعتماد به نظر می رسند. با این حال، متخصص ادبیات فیلیپ شاو هشدار داده است که بسیاری از این مکان ها ممکن است توسط مشرکان نامگذاری نشده باشند، بلکه توسط آنگلوساکسون های مسیحی متأخر نام گذاری شده اند، که بازتاب فضاهایی است که از دیدگاه مسیحی بت شناخته می شوند. بر اساس شواهد موجود، مورخ جان بلر اظهار داشت که مذهب پیش از مسیحیت انگلستان آنگلوساکسون تا حد زیادی شبیه "مذهب بریتانیایی های بت پرست تحت ح
اکمیت روم... حداقل در اشکال ظاهری آن" است. با این حال، آدری مینی باستان شناس به این نتیجه رسید که "شواهد غیرقابل شک بسیار کمی برای بت پرستی آنگلوساکسون وجود دارد، و ما از بسیاری از ویژگی های اساسی سازمان و فلسفه آن غافل هستیم". ، روی پیج، متخصص انگلیسی قدیمی، این دیدگاه را بیان کرد که شواهد باقیمانده «بیش از حد کم و پراکنده» است که به درک خوبی از بت پرستی آنگلوساکسون برسد. جشن ها. همه آنچه در مورد جشن های مذهبی آنگلوساکسون های بت پرست می دانیم از کتاب نوشته شده توسط سنت بید به نام De temporum ratione ("حساب زمان") بدست آمده است که در آن او تقویم سال را توصیف کرده است.البته هدف او توصیف سال مقدس مشرکانه نبوده و اطلاعات اندک کتاب را می توان از منابع دیگر تأیید کرد. سنت بید توضیحاتی را برای نام های مختلف جشن های پیش از مسیحیت ارائه کرده، اما این ریشه شناسی ها مشکوک هستند. معلوم نیست که آیا این ریشه شناسی ها بر اساس دانش از قبل موجود او بوده اند یا نظریه های خود او را نشان می دهند. تردید ها بیشتر ناشی از این واقعیت است که ریشه شناسی نام برخی از مکان که سنت بید در نوشته هایش ارائه می کند، آشکارا اشتباه هستند. آنگل
وساکسون های بت پرست از تقویمی با دوازده ماه قمری پیروی می کردند که گاهاً سال سیزده ماه داشت تا هم ترازی قمری و خورشیدی اصلاح شود. سنت بید ادعا کرد که بزرگترین جشن بت پرستی مدر نایت(Modraniht ) به معنی شب مادران بوده، که در انقلاب زمستانی، که نشانه آغاز سال آنگلوساکسون بود، قرار داشت. پس از این جشن، در ماه سولمونا (فوریه)، سنت بید ادعا می کند که مشرکان به خدایان خود کیک تقدیم می کردند. سپس، در ایوستور (آوریل)، جشن بهاری برگزار می شد که به الهه ایوستور تقدیم می شد، و جشن مسیحی بعدی عید پاک نام خود را از این ماه و الهه آن گرفت. ماه سپتامبر به نام هالگمونات( Halegmonath) به معنای ماه مقدس شناخته می شد که ممکن است نشان دهد که اهمیت مذهبی خاصی داشته است. ماه نوامبر به عنوان بلوتمونا( Blōtmōnaþ) به معنای ماه بلوط شناخته می شد و با قربانی کردن حیوانات، هم برای تقدیم به خدایان و هم احتمالاً برای جمع آوری منبع غذایی برای ذخیره در زمستان، همراه بوده است. برایان برانستون، مورخ، با اشاره به گزارش بید از سال آنگلوساکسون ها، خاطرنشان کرد که آنها «در واقع مردمی بودند که با مادر زمین و پدرآسمانی رابطه همزیستی داشتند». استنتون
معتقد است که روایت بِد نشان می دهد که «عنصر قوی جشن» در قلب تقویم اولیه آنگلوساکسون وجود داشت. مورخ جیمز کمپبل این تقویم را به عنوان یک "تقویم پیچیده" توصیف کرده و اظهار داشته که برای برنامه ریزی برای مشاهده آن به "یک کشیش ماهر و شناخته شده" نیاز است. نماد ها. نمادهای تکراری مختلفی بر روی برخی از مصنوعات بت پرستان آنگلوساکسون، به ویژه بر روی قبرها ظاهر می شود. قابل توجه ترین آنها صلیب شکسته بود که به طور گسترده بر روی کوزه ها و همچنین بر روی سنجاق های مختلف و سایر اشکال جواهرات و همچنین بر روی قطعات خاصی از سلاح های تشریفاتی حک شده بود. دیوید ویلسون باستان شناس اظهار داشت که "بی شک برای آنگلوساکسون ها اهمیت ویژه ای داشت، چه این اهمیت جادویی باشد یا مذهبی، یا هر دو. به نظر بسیار محتمل است که این نماد خدای رعد و برق تونور باشد، و هنگامی که بر روی سلاح ها یا تجهیزات نظامی یافت می شود. هدف این خواهد بود که حفاظت و موفقیت در نبرد را تضمین کند." او همچنین خاطرنشان کرد که استفاده گسترده از آن ممکن است منجر به تبدیل آن به "یک وسیله صرفاً تزئینی بدون اهمیت نمادین واقعی" شود.نماد دیگری که بر روی چندین مصنوعات بت پرست
از این دوره، از جمله تعدادی شمشیر، ظاهر شده است، رون ᛏ است که نشان دهنده حرف T است و ممکن است با خدای تیو مرتبط باشد. در اواخر قرن ششم و هفتم، روندی در انگلستان آنگلوساکسون پدیدار شد که متضمن نمادگرایی مردی با کلاه شاخ بود.باستان شناس، تیم پاستل اظهار داشت که اینها "یکی از واضح ترین نمونه های اشیاء با مفاهیم اصلی مذهبی " را نشان می دهند. این شمایل نگاری منحصر به انگلستان نیست و می توان آن را در اسکاندیناوی و اروپای ژرمنی قاره ای نیز یافت. گنجاندن این تصویر روی کلاه ایمنی و آویزها ممکن است تداعی کننده مفاهیم ژرفی باشد. نام روزها. چهار روز از روزهای انگلیسی مدرن هفته نام خود را از خدایان آنگلوساکسون گرفته اند و این نام ها ریشه در سیستم لاتین نام های روزهای هفته دارند آنگلوساکسون ها، مانند سایر اقوام ژرمن، نام روزهای هفته را که به واسطه تعاملشان با امپراتوری روم پذیرفته شده بود،با روزهای هفته در امپراتوری روم تطبیق دادند، اما خدایان بومی خود را بر خدایان رومی ترجیح دادند نام خدایان به ترتیب ذیل است: تاریخ نگاری. در حالی که تحقیقات تاریخی در مورد بت پرستی ژرمنی و اساطیر آن در قرن هفدهم با ادا آیلندوروم (Edda Isla
ndorum) اثر پدر رسن(Peder Resen) (۱۶۶۵) آغاز شد، این مطالعه عمدتاً فقط بر اساطیر نورس متمرکز بود که بیشتر آن در منابع قدیمی ایسلندی حفظ شده بود. در قرن هجدهم، رمانتیسیسم انگلیسی اشتیاق شدیدی به فرهنگ ایسلند و نوردیک ایجاد کرد در این راستا در اشعار انگلیسی فضایل وایکینگ ها ستایش می شدند، این علاقه به عنون مثال در«قصیده های رونی» توماس وارتون در سال ۱۷۴۸ ابراز شد. با ایجاد ناسیونالیسم نوپا در اروپای اوایل قرن نوزدهم، تا دهه ۱۸۳۰ در زبان های اسکاندیناوی و آلمانی «اسطوره های ملی» احیا شدند. رمانتیسم بریتانیایی در همان زمان احیای فرهنگ سلتیک و وایکینگ را دنبال می کرد، اما بر آنگلوساکسون ها متمرکز نبود، زیرا شواهد بسیار کمی از اساطیر بت پرستی آنها باقی مانده بود. در واقع، شواهد بت پرستی در انگلستان آنگلوساکسون به قدری ناچیز بود که برخی از محققان تصور کردند که آنگلوساکسون ها اساساً از لحظه ورودشان به بریتانیا مسیحی شده بودند. مطالعه بت پرستی آنگلوساکسون تنها در اواسط قرن نوزدهم بود آغاز شد، زمانی که جان کمبل جلد اول ساکسون هادر انگلستان (۱۸۴۹) را منتشر کرد، که در آن درباره سودمندی بررسی نام مکان ها برای یافتن این مذ
هب بحث کرد.به دنبال آن کتاب بقایای پاگان ساکسوندوم جان یونگ آکرمن (۱۸۵۵) منتشر شد. آکرمن از موضوع انتخابی خود در مقدمه با اشاره به شواهد باستان شناختی از مطالعه شواهد مربوط به« ساکسون های پاگان» در خاک انگلیس از «اواسط قرن پنجم تا اواسط یا شاید پایان قرن هفتم» دفاع کرد. از این نقطه به بعد، تحقیقات آکادمیک بیشتری در مورد مذهب بت پرستی آنگلوساکسون ها شروع شد. این امر منجر به انتشار کتاب های بیشتری در این زمینه شد، مانند کتاب هایی که عمدتاً درباره خدایان آنگلوساکسون بودند، در این میان می توانیم به دو نمونه ذسل اشاره کنیم: خدایان گمشده انگلستان (۱۹۵۷) اثر برایان برانستون، و در جستجوی خدایان گمشده انگلستان اثر کتی هربرت (۱۹۹۴). دیگر آثار مانند بت پرستی آنگلوساکسون دیوید ویلسون (۱۹۹۲) و مجموعه ویرایش شده سیگنال های اعتقادی در انگلستان اولیه: بت پرستی آنگلوساکسون (۲۰۱۰)در مقابل بر شواهد باستان شناسی تأکید کردند. پگانیسم مدرن. خدایان آنگلوساکسون پیش از مسیحیت توسط معتقدین به اشکال مختلف بت پرستی مدرن، به ویژه آنهایی که به جنبش مذهبی جدید هیتنری تعلق دارند، پذیرفته شده اند. خدایان آنگلوساکسون نیز در اشکال پگانیسم مدرن
پذیرفته شده اند، در فرقه سیاکس ویکا (Seax-Wicca) که توسط ریموند باکلند در دهه ۱۹۷۰ تأسیس شد نام های خدایان آنگلوساکسون را با ساختار الهیات ویکان ترکیب شد. چنین سیستم های اعتقادی اغلب باورهای نورس را به آنگلوساکسون های بت پرست نسبت می دهند. افسانه و شعر. در انگلستان آنگلوساکسون پیش از مسیحیت، افسانه ها و داستان ها به جای نوشتن به صورت شفاهی منتقل می شد. به همین دلیل است که امروزه تعداد بسیار کمی از آن ها باقی مانده اند. در هر دو مرثیه بیوولف و دئور به آهنگر اساطیری ویلند (Weyland) اشاره شده است، علاوه بر این، دو نام مکان در منشورهای قرن دهم ثبت شده است که شامل نام ویلند است.داستان های اساطیری مربوط به آن در داستان های اسکاندیناوی بهتر تجلی یافته است. تنها شعر حماسی آنگلوساکسون باقی مانده، داستان بیوولف است که تنها از روی دست نوشته ای که توسط راهب مسیحی در زمانی بین قرن هشتم و یازدهم پس از میلاد نوشته شده است، شناخته شده است. داستانی که شعر روایت می کند نه در انگلستان، بلکه در اسکاندیناوی می گذرد و حول یک جنگجوی حماسی به نام بیولف می چرخد که به دانمارک سفر می کند تا هیولایی به نام گرندل را شکست دهد که پادشاهی
هروتگار را به وحشت می اندازد و بعداً، مادر گرندل را نیز شکست دهد. پس از این، او پادشاه گتلند می شود و سرانجام در نبرد با اژدها می میرد. در قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم، عموماً اعتقاد بر این بود که بئوولف یک داستان بت پرستی آنگلوساکسون نیست، بلکه یک داستان مسیحی اسکاندیناویایی است. با این همه، برخی از دانشگاهیان همچنان در مورد پذیرش آن به عنوان منبعی حاوی اطلاعات مربوط به بت پرستی آنگلوساکسون محتاط هستند، پاتریک وورمالد خاطرنشان کرد که «ذخایر عظیمی از انرژی فکری به استفاده از این شعر برای فهم باورهای بت پرستی اختصاص داده شده است، اما باید پذیرفت که اگرچه شاعر می دانسته که قهرمانانش بت پرست بودند، اما چیز زیادی از بت پرستی نمی دانسته است."
کلمه هجای موفا از MoFa torisiertes hrrad یا Mogate Fahrrad مشتق شده است . در زبان عامیانه به عنوان "موتور سیکلت" در سوئیس شناخته می شوند. در حالی که در آلمان موتورسیکلت ها عمدتاً با اسکوترهای موتوری (محدود) جایگزین شده اند، هنوز هم در سوئیس رایج هستند، عمدتاً به این دلیل که می توان از حداقل سن ۱۴ سال سوار شد. تاریخچه. موفا به عنوان اولین موتورسیکلت در بسیاری از کشورها شناخته می شود. در سال ۱۹۲۹، در هنگام بحران اقتصادی جهانی، دوچرخه هایی با موتورهای جانبی تولید شدند که پس از جنگ جهانی دوم به دوچرخه هایی با موتورهای کمکی معروف شدند. موتورسیکلت سریع تر تولید شده، مجهز به پدال، بعداً از نظر فنی و قانونی از موتور کندتر تکمیل شد. سوئیس. در سال ۱۹۶۱ قانونی با نام "دوچرخه با موتور" در سوئیس ایجاد شد، اولین تولیدکننده در بازار محلی پونی موتوس بود. ساخت Piaggio Ciao و Puch Maxi گسترده بودند. موتور سیکلت در طبقه کارگر و کشاورزی رایج بود و بخشی از فرهنگ جوانان بود. با رونق روزافزون و معرفی کلاه ایمنی اجباری و دسته جدید اسکوترهای موتوری، "فروش موتور سیکلت" کاهش یافت. آلمان. در آلمان در ۲۳. آوریل ۱۹۶۵ مبنای قانونی را برای
کلاس وسایل نقلیه زیر موتور سیکلت، موتور سیکلت بدون گواهینامه ایجاد شد. طبق آیین نامه اول، موتورسیکلت هایی که از موتورسیکلت های پدال دار به دست می آیند، دوچرخه های تک مسیر و تک صندلی با موتور کمکی با حداکثر سرعت حداکثر ۲۵ کیلومتر بر ساعت و حداکثر سرعت ۴۸۰۰ دقیقه. طراحی مستقل و چشمگیر موپدهای کلاسیک، همراه با این واقعیت که آنها نیازی به گواهینامه رانندگی ندارند، باعث ایجاد روند موتور سواری شد که تا دهه ۱۹۸۰ ادامه یافت. در اوج توسعه، بیش از ۱۴۰ مدل مختلف توسط ۲۵ سازنده در آلمان ارائه می شد. نسخه های دارای موتور الکتریکی (سولو الکترا) نتوانستند خود را تثبیت کنند. پس از سال ۱۹۸۵، روند موتور سواری کاهش یافت و تعداد خودروهای تولیدی کاهش یافت. آنچه باقی می ماند یک صحنه یکپارچه سازی با سیستم عامل است که از طراحی ساده موتورهای کلاسیک قدردانی می کند. یک مدل موپد کلاسیک، SL 1 نیز به طور خلاصه در GDR تولید شد. با این حال، از نظر قانونی، دسته موتور سیکلت در GDR وجود نداشت، SL1 به طور منظم به عنوان دوچرخه با موتور کمکی که به گواهینامه رانندگی نیاز داشت طبقه بندی می شد، بنابراین با موفقیت فروخته نشد. موفا به عنوان یک کلاس وس
یله نقلیه حتی پس از پایان روند محبوبیت موفا نیز محبوب باقی ماند - وسایل نقلیه تک سرنشینه با سرعت ۲۵ کیلومتر در ساعت از موتور سیکلت های معمولی مشتق شدند. با لغو نهایی محدودیت سرعت و الزامات میل لنگ پدال توسط دستورالعمل EC 2002/24/EC 18. مارس 2002 نسخه های دریچه گاز اسکوترهای کوچک مدرن با چرخ دنده های تسمه V، استارت های برقی و یک کلاچ گریز از مرکز غالب شدند و آخرین موتور سیکلت های کلاسیک را از بازار خارج کردند. برخی از وسایل نقلیه بدون میل لنگ پدال قبلاً به عنوان موتور سیکلت قبل از سال ۲۰۰۲ تأیید شده بودند، برای مثال اسکوتر "Simson Star 25" یا Simson S53 Alpha M. موتور سیکلت ها هنوز هم جایگاهی در بازار را پر می کنند، زیرا هیچ الزامی برای گواهینامه رانندگی وجود ندارد و حداقل سن برای رانندگی تنها ۱۵ سال است. مجوزها. موتور سیکلت های موفا پس از کلاس خودروی EC به عنوان یک موتور سیکلت طبقه بندی می شوند. آلمان. در آلمان، موتور "سیکلت" یک دوچرخه تک مسیر با موتور کمکی - حتی بدون لنگ پدال - با حداکثر سرعت مربوط به طراحی بیش از ۲۵ کیلومتر در ساعت رسیده است و بنابراین برای آن نیازی به گواهینامه رانندگی. حداقل سن ۱۵ سال برا
ی رانندگی با موتورسیکلت مورد نیاز است سالها و پس از § 5 FeV گواهی تست موتور سواری هر کسی که گواهینامه رانندگی معتبر در اینجا (صرف نظر از کلاس) یا قبل از ۱ آوریل ۱۹۶۵ متولد شد، نیازی به گواهی آزمون ندارد. برای تردد در جاده های عمومی، وسیله نقلیه به پلاک به اصطلاح بیمه و مجوز بهره برداری نیز نیاز دارد. الزام به استفاده از کلاه ایمنی برای رانندگان موتور سیکلت از ۱ ژانویه ۲۰۱۹ اعمال می شود. اکتبر 1985. از ۱۹ از ۱ ژانویه ۲۰۱۳، موتورسیکلت ها ممکن است بیش از یک صندلی داشته باشند، تا آن زمان یک کیف نگهدارنده برای اسکوترهای دو نفره موتور سواری اجباری بود. سوئیس. "در سوئیس، موتور سیکلت" یک دوچرخه موتوری در نظر گرفته می شود. یک موتور سیکلت مطابق با Art. 18 بند یک VTS یک وسیله نقلیه یک نفره با حداکثر سرعت ۳۰ مربوط به طراحی کیلومتر در ساعت، حداکثر ۱ قدرت موتور کیلووات و یک موتور احتراق داخلی با حداکثر ظرفیت مکعب ۵۰ سی سی با توجه به Art. 179 VTS، موتور سیکلت باید دارای کلاچ اتوماتیک متصل به گیربکس تک سرعته باشد و باید بتواند توسط پدال حرکت کند (لنگ پدال اجباری). دوچرخه های برقی با کمک پدال تا ۴۵ کیلومتر در ساعت نیز موتور س
یکلت محسوب می شوند، اما مقررات آنها با موتورهای موتور احتراقی (با قدرت تا ۵۰۰) متفاوت است. وات، کمک پدال تا ۲۵ کیلومتر در ساعت و حداکثر سرعت مرتبط با طراحی تا ۲۰ کیلومتر در ساعت، از سن ۱۶ سالگی به هیچ کارت آزمونی نیاز نیست). گواهینامه رانندگی رده M برای کار با موتور اجباری است؛ حداقل سن برای خرید ۱۴ سال است. دارندگان نشان از دسته های دیگر مجاز به سوار شدن بر موتور سیکلت هستند. تا سال ۱۹۷۷ نیازی به گواهینامه رانندگی نبود. به عنوان یک ماده انتقالی، افرادی که قبل از ۳۰ سالگی فوت می کنند، تعریف شده است متولد ۱ ژوئن ۱۹۶۳ هستند و بین ۰۱٫۰۱ گواهینامه رانندگی نداشتند. ژوئیه ۱۹۷۷ و ۱. ژانویه ۱۹۸۰ توانستند گواهینامه رانندگی رده M را بدون آزمون دریافت کنند (Art. 151 VZV). طرح های فعلی. پدال های موپدهای کلاسیک برای راه اندازی موتور، ترمز و به عنوان سکوی پا استفاده می شوند. تعداد کمی از تولیدکنندگان هنوز موتور سیکلت های کلاسیک مانند پونی یا توموس را. در سوئیس، چنین مدل هایی دارای Art. 179 VTS و گواهینامه رانندگی رده M ویژه ۱۴ سال و کاربران ۱۵ ساله جاده همچنان سهم بازار مربوطه را دارند. در آلمان، موپدهای کلاسیک نقش فرعی ای
فا می کنند. در آنجا آنها تا حد زیادی از نظر طراحی و ظاهر با موتور اسکوتر مطابقت دارند، اما آنها به صورت تک سرنشینه طراحی شده اند و حداکثر سرعت مربوط به طراحی آنها با محدودیت سرعت (موتور) و/یا محدودیت نسبت انتقال (گیربکس) به محدود شده است. ۲۵ کیلومتر در ساعت محدود است. تقریباً تمام سازندگان اسکوتر وسایل نقلیه خود را در نسخه موتورسیکلت نیز عرضه می کنند. آلودگی محیطی. بر اساس تحقیقات یک تیم بین المللی از محققان، که در سال ۲۰۱۴ منتشر شد، اسکوترها و موتورسیکلت های دو زمانه به طور قابل توجهی نسبت به سایر وسایل نقلیه موتوری، ذرات معلق در هوای آلی بیشتری منتشر می کنند، هم هنگام بیکاری و هم هنگام رانندگی. برای هیدروکربن ها، مقادیر ۱۲۴ بود بار، با ذرات معلق در هوا تا ۷۷۱ برابر بیشتر بر اساس این مطالعه، اینگونه وسایل نقلیه مسئول بخش بزرگی از دودهای مضر اگزوز هستند، اگرچه آنها تنها بخش کوچکی از وسایل حمل و نقل در جاده ها را تشکیل می دهند. نتایج نشان می دهد که اسکوترهای با موتورهای دو زمانه «آلودکننده های نامتقارن هوا» هستند که در موارد فوق العاده تا سال ۹۶ درصد انتشار آلی در خیابان ها مسئول است». فقط منتظر ماندن پشت یک ا
سکوتر دو زمانه در چراغ راهنمایی می تواند «بسیار ناسالم» است.
حُسنی عباس (زاده ۱۵ ژوئیه ۱۹۳۲– تاریخ درگذشت نامعلوم) وزنه بردار اهل مصر بود. او در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۰ و ۱۹۶۴ شرکت کرد.
مردان خاموش (به فرانسوی: "Les muets" ) یک داستان کوتاه از آلبر کامو است که در سال 1957 نوشته شده . این سومین داستان کوتاهی است که در کتاب تبعید و سلطنت نوشته شده. خلاصه داستان. مردان خاموش کارگران یک مغازه در طول جنگ در الجزایر هستند. آن ها به تازگی پس از یک اعتصاب ناموفق به سر کار بازگشته اند. وقتی دختر صاحب مغازه یک بیماری حاد دارد که نیاز به آمبولانس دارد، مردان هیچ کمکی به او نمی کنند و کم کم رابطه آن ها برا رییس سرد می شود.
قورغالجین () یک سکونتگاه مسکونی در قزاقستان است که در استان آق مولا واقع شده است.
بالکاشین () یک سکونتگاه مسکونی در قزاقستان است که در استان آق مولا واقع شده است. بالکاشین ۴۴۶۶ نفر جمعیت دارد.
شورتندی () یک سکونتگاه مسکونی در قزاقستان است که در استان آق مولا واقع شده است. شورتندی ۶۰۶۰ نفر جمعیت دارد.
جاقسی () یک سکونتگاه مسکونی در قزاقستان است که در استان آق مولا واقع شده است. جاقسی ۴۶۷۸ نفر جمعیت دارد.
چاپایف () یک منطقه در قزاقستان است که در استان آتیرائو واقع شده است. چاپایف ۸۴۷۶ نفر جمعیت دارد.
دانمارک در جنگ جهانی دوم () در همان اوایل جنگ جهانی دوم یعنی سپتامبر ۱۹۳۹ دانمارک اعلام بی طرفی کرد. برای اکثر زمان جنگ دانمارک تحت الحمایه و سپس توسط آلمان نازی اشغال نظامی شد. تصمیم اشغال دانمارک در ۱۷ دسامبر ۱۹۳۶ در برلین گرفته شد و در ۹ آوریل ۱۹۴۰ طی عملیات وزروبونگ اشغال شد. دولت دانمارک و کریستیان دهم دانمارک تا ۲۹ اوت ۱۹۴۳ باز هم عملاً تحت الحمایه آلمان بودند حتی بعد از اشغال نظامی توسط آلمان که این وضعیت تا ۵ می ۱۹۴۵ و پیروزی متفقین جنگ جهانی دوم ادامه پیدا کرد. برخلاف وضعیت سایر کشورهای تحت اشغال آلمان، اکثر مؤسسات دانمارکی تا سال ۱۹۴۵ به طور نسبتاً عادی به فعالیت خود ادامه دادند. هم دولت و هم پادشاه دانمارک در یک رابطه آشفته بین دموکراسی و تمامیت خواهی تا زمانی که دولت دانمارک در اعتراض به خواسته های آلمان برای تعیین مجازات اعدام برای خرابکاری از قدرت کنار رفت در کشور باقی ماندند. بیش لز ۳۰۰۰ دانمارکی طی اشغال این کشور جان باختند علاوه بر این ۲۰۰۰ نفر از داوطلبان سپاه آزاد دانمارک و وافن اس اس که اکثرشان از اقلیت آلمانی جنوب دانمارک بودند نیز در جنگ در جبهه شرقی (جنگ جهانی دوم) کشته شدند. در حالی که