Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
محرم حبیب نژاد کورایم. محرم حبیب نژاد کورایم (متولد ۱۳۴۰) پژوهشگر ایرانی و استاد مهندسی مکانیک دانشگاه علم و صنعت ایران است. او در سال ۱۳۹۸ به عنوان استاد ممتاز گروه مهندسی مکانیک در دانشگاه علم و صنعت ایران معرفی شد. زندگی. محرم حبیب نژاد کورایم در ماه سال ۱۳۴۰ در شهرستان , استان , در خانواده ای فرهنگی زاده شد. دیپلم خود را در سال ۱۳۵۵ اخذ نمود و در همان سال در آزمون سراسری دانشگاه ها در رشته مهندسی مکانیک با گرایش طراحی کاربردی در دانشگاه امیرکبیر پذیرفته شد. دوره کارشناسی را در شهریور ۱۳۶۵ به اتمام رساند و در مهرماه همان سال به عنوان نفر اول در دوره کارشناسی ارشد همان رشته در همان دانشگاه پذیرفته شد و دوره مذکور را با رتبه ممتاز در تیرماه ۱۳۶۷ به پایان رساند. در سال ۱۳۶۸ برای ادامه تحصیلات آکادمیک خود به استرالیا رفت و در دانشگاه ولگنگ در رشته مهندسی مکانیک و گرایش روباتیک مشغول به تحصیل شد و پس از اتمام تحصیلات در مقطع دکتری تخصصی در سال 1373 فارغ التحصیل شد. سوابق. سوابق ایشان قابل ارایه در دو دسته بندی زیر می باشد:
مویسکا () مردمان بومی کلمبیا و متعلق به دوران فرهنگ پیشاکلمبی کشور کلمبیا هستند. مویسکاها تا پیش استعمار توسط اسپانیاییها تشکیل دهندهٔ اتحادیه ای به نام اتحادیه مویسکا بودند. این اتحادیه متشکل از دو ایل بزرگ با نامهای (به مرکزیت باکاتا)(خود متشکل از ۵ طایفهٔ زیرمجموعه) و (به مرکزیت هونسا)(خود متشکل از ۳ طایفهٔ زیرمجموعه)، دو «کاسیکه نشین» (خان نشین) مقدس (خان نشین هایی که نقش و اهمیت مذهبی آنها پررنگ تر از نقش و اهمیت سیاسی شان بود) شامل تونداما و ایراکا (سوگاموسو)، تعدادی طایفهٔ مستقل بود. این مردمان متکلم به زبانی از خانواده زبان چیب چان بوده اند که به آن "مویسکا" گفته می شوند. مقام خان نشینی در مویسکا، موروثی بوده، اما نه از پدر به پسر. بلکه رسم مویسکا این بوده که مقام خان نشینی از خان به مسن ترین خواهرزادهٔ وی به ارث می رسیده. خان های طوایف تابعه البته، حق نظر و رای سمبولیک نیز در انتخاب خان جدید داشته اند.
تاگوهی مانوئلی توماسیان (؛ ؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۹ تا کنون نمایندگی دوره های هفتم و هشتم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده دارد. زندگی نامه. وی در ۱۴ اوت ۱۹۸۲ در واردنیس به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان فارغ التحصیل گشت.
نائیرا زهرابیان (؛ ؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۰۸ تا تاریخ ۲۰۲۱ نمایندگی دوره های چهارم تا هفتم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. وی در ۸ مه ۱۹۶۵ در ایروان به دنیا آمد. ساموئل مکرتچیان شوهر وی بود.
تاگوهی آراراتی قازاریان (؛ ؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۹ تا تاریخ ۲۰۲۱ نمایندگی دوره هفتم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. وی در ۱۶ مارس ۱۹۹۱ در آرشالویس به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل گشت.
تاتویک آرمنی هایراپتیان (؛ زادهٔ ۳۰ سپتامبر ۱۹۸۹) تاریخ نگار و سیاست مدار اهل ارمنستان است که از تاریخ نمایندگی دوره هفتم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده دارد. وی از دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل گشت.
گایانه آبراهامیان (؛ زادهٔ ) روزنامه نگار و سیاست مدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۰ نمایندگی دوره هفتم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. وی در ۲ ژوئیه ۱۹۷۹ در ایروان به دنیا آمد و از آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان و مرکز بین المللی روزنامه نگاران فارغ التحصیل گشت. وی متأهل و ضاحب دو فرزند می باشد.
آرپینه داوویان (؛ ؛ زادهٔ ۲۸ اوت ۱۹۸۵) روان شناس، سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۹ تا تاریخ ۲۰۲۱ نمایندگی دوره هفتم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. وی در ۲۸ اوت ۱۹۸۵ در استپاناوان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی وانادزور فارغ التحصیل گشت.
فتح اتحادیه مویسکا توسط اسپانیا () فتح کشور مویسکا توسط اسپانیایی ها است که از ۱۵۳۷ تا ۱۵۴۰ به طول انجامید. این ملت و کشور در فلات کوندینامارکا در شمال رشته کوه آند، در کلمبیای امروزی واقع شده بود. پایتخت این کشور و مقر خان اصلی آن، شهر باکاتا، پس از فتح آنان، مبدل به شهر مدرن بوگوتا، پایتخت و بزرگترین شهر کلمبیا شد. مویسکاها تا پیش استعمار توسط اسپانیاییها تشکیل دهندهٔ اتحادیه ای به نام اتحادیه مویسکا بودند. این اتحادیه متشکل از دو ایل بزرگ با نامهای (به مرکزیت باکاتا)(خود متشکل از ۵ طایفهٔ زیرمجموعه) و (به مرکزیت هونسا)(خود متشکل از ۳ طایفهٔ زیرمجموعه)، دو «کاسیکه نشین» (خان نشین) مقدس (خان نشین هایی که نقش و اهمیت مذهبی آنها پررنگ تر از نقش و اهمیت سیاسی شان بود) شامل تونداما و ایراکا (سوگاموسو)، تعدادی طایفهٔ مستقل بود.
اسپنسر کوهن فیلم نامه نویس، تهیه کننده اجرایی و کارگردان موزیک ویدیو آمریکایی است که بیشتر به خاطر آثارش در فیلم های "انقراض" (۲۰۱۸) و "سقوط ماه" (۲۰۲۲) شهرت دارد. در آگوست ۲۰۲۱، کوهن با نوشتن فیلمنامه و داستان برای فیلم "بی مصرف ها ۴" (۲۰۲۳) و فیلمنامه فیلم "دور" (۲۰۲۴) به شهرت بیشتری دست یافت.
گاری آب تنی وسیله ای بود که از سده هجدهم تا اوایل سده بیستم رایج بود و به مردم اجازه می داد لباس های معمولی خود را عوض کنند، لباس شنا بپوشند. گاری ها مسقف و دیوارکشی شده بودند که به داخل دریا می رفتند. برخی دیوارهای چوبی یکپارچه داشتند، برخی دیگر دیوارهای برزنتی بر روی یک قاب چوبی، و معمولاً دیوارهایی در کناره ها و درهای پرده دار در هر انتها داشتند. استفاده از گاری های آب تنی به عنوان بخشی از آداب آب تنی کردن در دریا باید توسط مردان و زنانی که مایل به رفتار محترمانه هستند رعایت شود. به ویژه در بریتانیا، معمولاً مردان و زنان از هم جدا می شدند، به طوری که افراد جنس مخالف نباید آنها را در لباس های شنای خود ببینند، لباس هایی که (اگرچه طبق معیارهای امروزی بسیار متواضعانه) لباس مناسبی برای دیده شدن در انظار عمومی محسوب نمی شد. کاربرد. والی چمبرلین اولتون گاری های آب تنی مورد استفاده در مارگیت و کنت در سال ۱۸۰۵ این چنین توصیف می کند: مردم در حالی که گاری در ساحل بود با لباس خیابانی وارد اتاق کوچک گاری می شدند. در گاری لباس خود را عوض می کردند، اگرچه مردان تا دهه ۱۸۶۰ اجازه داشتند برهنه آب تنی کنند، لباس های خیابانی
خود را در یک گنجه بلند قرار می دادند که در آن خشک می ماندند. گمان می رود که همه گاری های آب تنی دارای پنجره های کوچک بودند، اما یکی از نویسندگان در "گاردین منچستر" در ۲۶ مه ۱۹۰۶ آنها را "کم نور" می دانست و شگفت زده بود که چرا گاری های آب تنی با نورگیر بهبود نمی یابند. سپس گاری چرخانده می شود یا به درون آب می رود. رایج ترین گاری ها چرخ های پهن بزرگی داشتند و توسط یک اسب یا یک جفت اسب با راننده به درون آب می رفتند و بیرون می آمدند. گاری هایی که توسط نیروی انسانی جابجا می شدند، کمتر رایج بود. برخی از استراحتگاه ها ریل های چوبی به داخل آب داشتند تا چرخ ها روی آن بچرخند. شماری از گاری ها را با کابل هایی توسط یک موتور بخار به حرکت در می آوردند. همین که گاری به درون آب رفت سرنشینان از پله های رو به دریا پیاده شدند. بسیاری از گاری ها در پشتی هم داشتند. آنهایی که فقط یک در دارند به دریا باز می گردند یا باید به اطراف بازگردند. ضروری تلقی می شد که گاری هرگونه دید را از ساحل مسدود کند. برخی از گاری ها مجهز به یک چادر برزنتی بودند که از در رو به دریا پایین می آمد، که گاهی اوقات می توانست به سمت آب پایین بیاید و حریم خصوصی
بیشتری به شناگر می داد. برخی از استراحتگاه ها یک غواص داشتند، یک فرد نیرومند همجنس که به شناگر در داخل و بیرون از دریا کمک می کرد. گفته می شود که برخی از غواص ها شناگرها را به داخل آب هل می دهند، سپس آنها را بیرون می کشند، که بخشی از این تجربه محسوب می شود. گاری های آب تنی اغلب پرچم کوچکی دارند که می تواند توسط شناگر به عنوان سیگنالی برای راننده مبنی بر آمادگی برای بازگشت به ساحل بلند شود. تاریخچه. طبق برخی منابع، گاری آب تنی در سال ۱۷۵۰ در مارگیت و کنت ساخته شد. این نسخه احتمالاً برای پنهان کردن کاربر تا زمانی که با قرار گرفتن در آب مخفی می شود، ساخته شده است، زیرا لباس های شنا هنوز رایج نشده بودند و بیشتر مردم در آن زمان برهنه شنا می کردند. «آقای بنجامین بیل کویکر، مخترع گاری آب تنی بود. ساختار آنها ساده است، اما کاملا مناسب است. و با استفاده از چتر، می توان از آب تنی به گونه ای خصوصی لذت برد که با سخت ترین ظرافت سازگار باشد.» در کتابخانه عمومی اسکاربورو، حکاکی از جان سترینگتون به تاریخ ۱۷۳۶ وجود دارد که نشان می دهد مردم در حال آب تنی کردن هستند و به نظر همگان نخستین مدرک برای گاری های آب تنی است، با این ح
ال دوون ادعا می کند که این یک سال پیش از آن در سال ۱۷۳۵ بود. گاری های آب تنی در بریتانیا و بخش هایی از امپراتوری بریتانیا با جمعیت بریتانیایی رایج تر بود، اما در فرانسه، آلمان، ایالات متحده، مکزیک و سایر کشورها نیز استفاده می شد. جداسازی قانونی مناطق شنا در بریتانیا در سال ۱۹۰۱ پایان یافت و گاری آب تنی به سرعت کاهش یافت. در آغاز دهه ۱۹۲۰، گاری های آب تنی تقریباً منقرض شده بودند، حتی در سواحل که از مشتریان مسن تر پذیرایی می کردند. گاری های آب تنی تا سال ۱۸۹۰ در سواحل انگلیسی مورد استفاده فعال باقی ماندند، زمانی که آنها آغاز به پارک کردن در ساحل کردند. سپس برای چند سال به عنوان رختکن ثابت مورد استفاده قرار گرفتند. بیشتر آنها تا سال ۱۹۱۴ در بریتانیا ناپدید شدند.
بمب گذاری در مرکز تجارت جهانی در سال ۱۹۹۳ یک حمله تروریستی به مرکز تجارت جهانی در شهر نیویورک بود که در ۲۶ فوریهٔ ۱۹۹۳ با انفجار یک خودروی انفجاری در زیر برج شمالی این مرکز انجام شد. برای این بمب گذاری، نیترات اوره -گاز هیدروژن توسط بمب گذارها در نظر گرفته شده بود تا پس از انفجار، با برخورد برج شمالی (برج ۱)، به برج جنوبی (برج ۲) هر دو برج، تخریب شده و ده ها هزار نفر کشته شوند. این حمله موفق به انجام این کار نشد، اما شش نفر از جمله یک زن باردار کشته و بیش از هزار نفر مجروح شدند. در آن روز حدود ۵۰٬۰۰۰ نفر از این ساختمان ها به طور اضطراری تخلیه شدند. این حمله توسط گروهی از تروریست ها از جمله رمزی یوسف، محمود ابوحلیمه، محمد سلامه، نضال ع. ایاد، عبدالرحمن یاسین و احمد عجاج طراحی شده بود. آن ها از خالد شیخ محمد، عموی رمزی یوسف، کمک مالی دریافت کرده بودند. در مارس ۱۹۹۴، چهار نفر به جرم انجام این بمب گذاری محکوم شدند: ابوحلیمه، عجاج، ایاد و سلامه. این اتهامات شامل توطئه، تخریب اموال با مواد منفجره و حمل ونقل بین ایالتی مواد منفجره بود. در نوامبر ۱۹۹۷، دو نفر دیگر در این رابطه، محکوم شدند: رمزی یوسف، سازمان دهندهٔ بم
ب گذاری ها، و ایاد اسماعیل، که خودروی حامل بمب را رانده بود. برنامه ریزی و سازماندهی. پیش از انجام عملیات، در سال ۱۹۹۱ برای برنامه ریزی یک حمله بمب گذاری در ایالات متحده، رمزی یوسف مدتی را در یک اردوگاه آموزشی القاعده در افغانستان گذراند. عموی یوسف، خالد شیخ محمد، که بعدها معمار اصلی حملات ۱۱ سپتامبر در نظر گرفته شد، از طریق تلفن به او مشاوره و راهنمایی می داد و همکارش محمد سلامه را به مبلغ ۶۶۰ دلار کمک مالی کرد. یوسف در ۱ سپتامبر ۱۹۹۲ به طور غیرقانونی وارد ایالات متحده شد و با احمد عجاج از مبدأ پاکستان، سوار هواپیما شد. هر دو در این پرواز در صندلی هایی جدا نشستند و طوری رفتار کردند که انگار به طور جداگانه سفر می کنند. عجاج تلاش کرد با یک پاسپورت سوئدی جعلی وارد آمریکا شود و گرچه آن را تغییر داده بودند، باعث ایجاد سوءظن در بین مقامات INS در فرودگاه بین المللی جان اف کندی شد. هنگامی که مقامات در فرودگاه، عجاج را تحت بازرسی ثانویه قرار دادند، دستورالعمل های ساخت بمب و سایر مواد را در چمدان او کشف کرده و او را دستگیر کردند. نام ابوبرا، نام مستعار محمد جمال خلیفه، در کتابچه ها آمده بود. یوسف اما با گذرنامه جعلی ع
راقی با درخواست پناهندگی سیاسی، اجازه ورود به ایالات متحده را گرفت و تاریخ یک جلسهٔ رسیدگی به او داده شد. یوسف در جرسی سیتی، نیوجرسی اقامت گزید، به نیویورک و نیوجرسی سفر کرد و از طریق تلفن همراه با شیخ عمر عبدالرحمن، روحانی مسلمان نابینای جنجالی، تماس گرفت. یوسف پس از معرفی شدن به همدستانش توسط عبدالرحمن در مسجد الفاروق بروکلین، شروع به جمع آوری . نیترات اوره، تقویت شده با گاز هیدروژن برای بمب گذاری در برج های تجارت جهانی کرد. او هنگام مجروح شدن در یک تصادف اتومبیل، از اتاق بیمارستان خود مواد شیمیایی مورد نظرش را سفارش داد. بر اساس متن محاکمه، یوسف امیدوار بود که با برخورد برج ۱ به برج ۲ هر دو برج تخریب شده و ساکنان هر دو ساختمان را که یوسف، حدود ۲۵۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده بود، در انتقام از حمایت ایالات متحده از اسرائیل، از بین ببرد. به گفته روزنامه نگار «استیو کول»، یوسف درست پیش از حمله، نامه هایی را به روزنامه های مختلف نیویورک ارسال کرده و در آن ها مدعی بود که به «ارتش آزادی، گردان پنجم» تعلق دارد. در این نامه ها سه خواسته مطرح شده بود: پایان تمامی کمک های ایالات متحده به اسرائیل، پایان دادن به روابط دیپلماتیک
ایالات متحده با اسرائیل و تعهد ایالات متحده برای پایان دادن به مداخله «در تمامی امور داخلی کشورهای خاورمیانه» یوسف در نامه های خود اعتراف کرده بود که بمب گذاری در مرکز تجارت جهانی یک اقدام تروریستی است اما توجیه او این بود که «تروریسمی که اسرائیل انجام می دهد (که آمریکا از آن حمایت می کند) باید با تروریسم مشابهی مواجه شود.» یوسف هیچ توجیه مذهبی برای بمب گذاری ارائه نکرد و وقتی در مورد عقاید دینی اش از او سؤال شد، طفره رفت. حمله. در روز جمعه، ۲۶ فوریه ۱۹۹۳، رمزی یوسف و یک دوست اردنی اش، ایاد اسماعیل، با یک وَن زَردرنگ رایدر به منهتن جنوبی رفتند و حوالی ظهر به پارکینگ عمومی در زیر مرکز تجارت جهانی رفته و این خودروی انفجاری را در جایگاه B-2 پارک کردند. یوسف، فیوز ۲۰ فوتی را آتش زد و فرار کرد. دوازده دقیقه بعد، در ساعت ۱۲:۱۷:۳۷ بعدازظهر، بمب در پارکینگ زیرزمین منفجر شد و فشار تخمینی معادل ۱۵۰٬۰۰۰ پوند بر اینچ مربع ایجاد کرد. گزارش های خبری اولیه، پیش از آن که مشخص شود بُمبی در زیرزمین منفجر شده، حاکی از آن بود که احتمالاً یک ترانسفورماتور اصلی در زیرزمین، منفجر شده است. انفجار بمب، فوراً خطوط اصلی برق مرکز تجارت
جهانی را قطع کرد و سیستم روشنایی اضطراری را از کار انداخت. این بمب باعث شد تا دود به طبقهٔ ۹۳ هر دو برج از جمله از راه پله ها (که تحت فشار نبودند) بلند شود و دود از آسانسورهای آسیب دیدهٔ هر دو برج، بالا رفت. با پُر شدن دود غلیظ در راه پله ها، تخلیهٔ ساکنان ساختمان دشوار بود و منجر به آسیب های زیادی ناشی از استنشاق دود شد. صدها نفر از جمله یک گروه متشکل از ۱۷ کودک مهدکودکی که از سمت عرشهٔ دیدبانی برج جنوبی پایین می رفتند در هنگام قطع برق در آسانسورهای برج ها محبوس شدند و بین طبقات ۳۵ و ۳۶ به مدت پنج ساعت گیر افتادند. شش نفر در این حادثه کشته شدند: پنج کارمند اداره بندر که یکی از آن ها باردار بود و یک تاجر که ماشینش در پارکینگ بود. علاوه بر این، بیش از ۱۰۰۰ نفر زخمی شدند که بیشتر آن ها در جریان تخلیه اضطراری پس از انفجار زخمی شده یودند. در گزارشی از سازمان آتش نشانی ایالات متحده آمده است که «از میان تعداد زیادی از افرادی که به پشت بام برج ها گریخته اند، ۲۸ نفر با مشکلات پزشکی توسط هلیکوپترهای پلیس شهر نیویورک به صورت هوایی منتقل شدند.» ۱۵ نفر در اثر انفجار، دچار جراحات عمده شده و ۲۰ نفر، از مشکلات قلبی شکایت د
اشتند. همچنین یک آتش نشان در بیمارستان بستری شد و ۸۷ نفر دیگر، ۳۵ افسر پلیس و یک نیروی امدادی نیز در برخورد با آتش سوزی و سایر پیامدهای آن مجروح شدند. نقشهٔ یوسف این بود که برج شمالی به روی برج جنوبی بیفتد و هر دوی آن ها فرو بریزند اما برج فرو نریخت، اما پارکینگ در این انفجار به شدت آسیب دید. اگر وَن حامل بمب، نزدیک تر به پایه های بتنی ساختمان پارک می شد، طرح یوسف ممکن بود موفق می شد. یوسف چند ساعت پس از بمب گذاری به پاکستان گریخت. گزارش های اولیه این انفجار را «دارای ویژگی های انفجاری مشابه ۲۰۰ تا ۳۰۰ پوند از یک ماده منفجره پلاستیکی به نام سمتکس» توصیف کردند. بر اساس مقاله ای که در سال ۱۹۹۷ منتشر شد، سمتکس تنها به عنوان خرج انفجاری در این بمب گذاری مورد استفاده قرار گرفته بود، اما مشخص نیست که تروریست ها چگونه توانسته اند سمتکس را که بر خلاف سایر اجزای بمب، یک مادهٔ منفجرهٔ «دست ساز» نیست، به دست آورند. تحقیق و بررسی. با وجود مشکوک بودن به انفجار ترانسفورماتور، مأموران و تکنسین های بمب از اِی تی اِف، اف بی آی و پلیس نیویورک به سرعت تشخیص دادند که شدت انفجار بسیار فراتر از یک انفجار ترانسفورماتور است. یافتن ی
ک شماره شناسایی خودرو (VIN) در بررسی خودروی منفجر شده، اطلاعات مهمی را به مأموران داد. بازرسان مشخص کردند که این وسیله نقلیه توسط محمد ا. سلامه، یکی از همدستان یوسف، اجاره شده بوده. سلامه دزدی وَن را گزارش کرده بود اما زمانی که در ۴ مارس ۱۹۹۳ برای پس گرفتن سپردهٔ خود مراجعه کرده بود توسط مأموران، بازداشت شد. دستگیری سلامه، پلیس را به آپارتمان عبدالرحمن یاسین در خیابان پامراپو ۴۰ در جرسی سیتی، نیوجرسی، سوق داد. یاسین به دفتر میدانی اف بی آی در نیوآرک، نیوجرسی برده شد و سپس آزاد شد. روز بعد، او از طریق امان، اردن، به عراق بازگشت. یاسین بعداً متهم به انجام این حمله شد و در سال ۲۰۰۱ در فهرست مهم ترین تروریست های تحت تعقیب اف بی آی قرار گرفت که تا به امروز نیز در آن فهرست، باقی مانده است. او پیش از حمله ائتلاف آمریکا طی عملیات آزادی عراق، در سال ۲۰۰۳ ناپدید شد. در مارس ۱۹۹۴، سلامه، نضال ایاد، محمود ابوحلیمه و احمد عجاج، همگی در بمب گذاری مرکز تجارت جهانی مجرم شناخته شده و در مه ۱۹۹۴ به حبس ابد محکوم شدند. دستگیری سلامه و یاسین، مقامات را به آپارتمان رمزی یوسف کشاند و در آن جا مواد ساخت بمب و کارت ویزیت محمد جمال خ
لیفه را پیدا کردند. خلیفه در ۱۴ دسامبر ۱۹۹۴ دستگیر شد و در ۵ مه ۱۹۹۵ توسط INS به اردن دیپورت شد. او توسط دادگاه اردن تبرئه شد و آزادانه در عربستان سعودی زندگی کرد تا این که در سال ۲۰۰۷ کشته شد. در سال ۲۰۰۲، علنی شد که یاسین، تنها فردی که در بمب گذاری شرکت داشت و هرگز توسط مقامات آمریکایی محکوم نشد، از سال ۱۹۹۴ به عنوان یک زندانی در حومهٔ بغداد، در عراق نگهداری می شده و روزنامه نگار لزلی شتال در ۲۳ مه ۲۰۰۲ برای بخش "۶۰ دقیقه" با او مصاحبه کرده بود. یاسین برای مصاحبه، با لباس خواب و دستبند زندان، حضور یافته بود. یاسین از زمان آن مصاحبه نه دیده و نه از او خبری شده است. او در جریان حمله به عراق در سال ۲۰۰۳ نیز یافت نشد. هیچ یک از کیفرخواست های دولت آمریکا علیه اسامه بن لادن، رهبر سابق القاعده، حاکی از ارتباط او با این بمب گذاری نیست. قربانیان. این بمب گذاری، شش قربانی داشت: در زمان بمب گذاری، اسمیت در حال بررسی برگه های ساعت در دفترش در طبقهٔ B-2 بود، کرک پاتریک، کنپ و ماکو با هم در حال خوردن ناهار در اتاق استراحت کارکنان در کنار دفتر اسمیت بودند، مرکادو در حال بررسی تحویل رستوران بود و دی جیوانی در پارکینگ زیرزم
ینی، خودروی خود را پارک می کرد.
نارلاپرویر () (نام تجاری Arlansa، با نام رمز SCH 900518)، یک مهارکننده پروتئاز سرین NS3/4A است که برای درمان هپاتیت ث مزمن ناشی از ویروس ژنوتیپ ۱ در ترکیب با سایر داروهای ضد ویروسی در نظر گرفته شده است. نارلاپرویر نخستین داروی قرص روسی برای درمان هپاتیت ث مزمن است. مکانیسم عمل. نارلاپرویر یک مهارکننده خوراکی NS3 سرین پروتئاز ویروس هپاتیت ث است. از تکثیر ویروس در سلول های میزبان آلوده جلوگیری می کند. مکانیسم مهار اتصال کووالانسی برگشت پذیر شامل نارلاپرویر با سایت فعال پروتئاز NS3 از طریق گروه عملکردی کتوآمید است. نارلاپرویر به پروتئازهای انسانی متصل نمی شود، به استثنای کاتپسین B (۶۹٪ مهار). بیان بیش از حد کاتپسین B با ایجاد بدخیمی همراه است. کاربرد. درمان عفونت ژنوتیپ ۱ با ویروس هپاتیت ث مزمن (HCV) در ترکیب با ریتوناویر، اینترفرون آلفا پگیله و ریباویرین، در بیماران بالای ۱۸ سال مبتلا به بیماری جبران شده کبدی که درمان اولیه را انجام نداده اند یا ترکیب دوگانه اینترفرون آلفا پگیله و ریباویرین ناموفق هستند. نارلاپرویر را نمی توان به عنوان یک داروی واحد استفاده کرد. موارد منع مصرف. نارلاپرویر دارای برخی موارد منع م
صرف است، به ویژه:
سوواپرویر () (با نام رمز ACH-1625) یک داروی آزمایشی است که برای درمان ویروس هپاتیت ث طراحی شده است. این دارو توسط شرکت Achillion Pharmaceuticals در دست توسعه است و به عنوان یک مهار کننده NS3/4A عمل می کند. این دارو وضعیت Fast Track را از ایالات متحده آمریکا و سازمان غذا و داروی این کشور (FDA) در سال ۲۰۱۲ میلادی دریافت کرد.
بازیگران ذهن یا گیمرهای ذهن فیلمی محصول سال ۲۰۱۷ و به کارگردانی اندرو گوث است. در این فیلم بازیگرانی همچون تام پین، دومنیک تیپر، سم نیل، ملیا کرایلینگ، آنتونیا کمپبل-هیوز، الیور استارک، رایان دویل، سایمون پاسلی-دی، پدجا بجلاک و اورزولا اشتراوس ایفای نقش کرده اند.
نبرد بیدها (۳۷۷) به بیان آمیانوس در مکانی به نام آد سالیسِس (شهر بیدها)، در یک ایستگاه جاده ای با همین نام، که احتمالاً در ۱۵ کیلومتری مارکیانوپل (دوبروجا، بلغارستان کنونی) قرار داشت رخ داد، هرچند محل درگیری تا به امروز نامشخص است. نیروهایی از رومی ها تحت فرماندهی فردی به نام ریکومرس (یا ریکومر) به سوی غرب در حال حرکت بود، در حالیکه ارتش امپراتوری روم شرقی تحت فرماندهی ترایانوس و پروفوتوروس از شرق در حال حرکت بود تا در همین مکان به یکدیگر پیوسته و به گوت هایی که به دستور فریتیگرن شورش کرده و در حال حرکت به سوی غرب بودند بتازند. تنها توضیحاتی که بجا مانده از آمیانوس می باشد، که او هم جزئیات بسیار اندکی در مورد این نبرد ارائه می دهد، و بیشتر شرحی بلند از کشت و کشتاری که در این جنگ رخ داد می نویسد، اما هیچ شمار روشنی از مبارزان نمی دهد. در یک نقطه جناح چپ رومی تسلیم شد، اما سپس تقویت شده و ایستادگی کرد. جنگ در شبانگاه پایان یافت. نتیجه این نبرد یک مساوی خونینی بود که هر دو طرف آسیب ها و خسارت های زیادی را متقبل شدند؛ گوت تا یک هفته ها به پشت واگون هایی که برای نگه داری از منابعی که از آبادی های غیر ایمن شده شهره
ای بزرگ به یغما برده بودند پناه برده و در چادرهایشان باقی ماندند. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
پالم بیچ فیلمی محصول سال ۲۰۱۹ و به کارگردانی راشل وارد است. در این فیلم بازیگرانی همچون برایان براون، فرانسیس بری، ماتیلدا براون، ریچارد ئی. گرانت، ژاکلین مک کنزی، سم نیل و گرتا اسکاکی ایفای نقش کرده اند.
آگوستین اسکار روسی (ورا، استان سانتافه؛ ۱۸ اکتبر ۱۹۵۹) یک مهندس و سیاستمدار آرژانتینی است. او بین سال های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۱ به عنوان وزیر دفاع کشور آرژانتین تحت ریاست آلبرتو فرناندز خدمت کرد. سمتی که قبلاً بین مه ۲۰۱۳ و دسامبر ۲۰۱۵ در دولت کریستینا فرناندز دی کرشنر نیز به عهده داشت. او در شهر ورا در شمال استان سانتافه در ۱۸ اکتبر ۱۹۵۹ به دنیا آمد. در سن ۱۸ سالگی، در سال ۱۹۷۷ در رشته مهندسی عمران دانشکده مهندسی و علوم دقیق دانشگاه ملی روزاریو پذیرفته شد.
گلشن شهری است که در سال ۱۳۸۹ بر پایه دستور دولت در بخش مرکزی شهرستان دهاقان در استان اصفهان از بهم پیوستن سه روستای موسی آباد، دولت آباد و مهدی آباد ایجاد شده است. این شهر نود و نهمین شهر استان اصفهان است. این شهر بعنوان قطب گلخانه سازی ایران شناخته می شود. جمعیت. جمعیت کل شهر گلشن بر اساس سرشماری نفوس و مسکن 1395 در ایران، 5437 نفر است که تعداد 2782 نفر آن را مردان و تعداد 2655 نفر آن را زنان در قالب 1736 خانوار با بُعد 3/1 تشکیل می دهند که نسبت جنسیِ 104/8 را نشان می دهد.
شاپرک جغدی ها (لاتین به معنای «جغد کوچک») یک سرده از شاپرک ها است. آنها بال های جلویی کدر و دیدگریز و اغلب بال های عقبی بسیار روشن دارند. هنگامی که پروانه ها استراحت می کنند، این ها در زیر بال های جلویی پنهان می شوند که منجر به نام رایج زیربال زرد برای آن ها می شود. با این حال، آنها ارتباط نزدیکی با "شب پره های زیربال راستین" ("Catocala") ندارند، جدا از اینکه هر دو از بالاخانوادهٔ جغدی واران (و در طبقه بندی سنتی، شاپرکان جغدی) هستند. آنها پروازگرهای خوبی هستند.
شاپرک جغدی تباریان زیرتباری از کرم بریده یا شب پره دارت از خانواده شاپرکان جغدی است. حداقل ۱۷۰ گونه توصیف شده در شاپرک جغدی تباریان وجود دارد.
شاپرک جغدی تباران یک تبار از شاپرک های جغدی از خانواده شاپرکان جغدی است. حداقل ۵۲۰ گونه توصیف شده در تبار شاپرک جغدی تباران وجود دارد.
شاپرکیان جغدی یک زیرخانواده از خانوادهٔ شاپرکان جغدی است. لارو بسیاری از گونه ها از ریشه یا ساقه علف های مختلف تغذیه می کنند. برخی از آن ها تغذیه گر عمومی هستند که آن ها را به آفات بالقوه تبدیل می کند. رده بندی Noctuid در حالت شارش است. فهرست تبارها موقتی است و گروه های دیگر اکنون متمایزتر در نظر گرفته می شوند (مانند Hadeninae) در گذشته در اینجا گنجانده شده بود. به همین ترتیب، به عنوان مثال، اعتبار تبار Xestiini مشکوک است. تبارها. فهرست تبارها بر اساس کیگان و همکاران (۲۰۲۱) و itis
حلزون خشکیان یک خانواده بزرگ و متنوع از حلزون های خشکی کوچک تا بزرگ است که هوا را تنفس می کنند، که گاهی به آن ها «حلزون های نمادین» نیز می گویند. تعدادی از گونه های این خانواده به عنوان ماده غذایی ارزش گذاری می شوند، از جمله "حلزون باغچه" (که در گذشته "Helix aspersa") حلزون قهوه ای یا باغی و "حلزون رومی" " اسکارگو " است. زیست شناسی این دو گونه به طور خاص به طور کامل مطالعه و مستند شده است. توضیح پوسته. پوسته های این حلزون ها عمدتاً کروی شکل هستند. در برخی از سرده ها، مانند "Cepaea"، پوسته ها دارای رنگ های روشن و طرح دار هستند. پراکندگی. این خانواده بومی اوراسیا و متعلق به گروه پالئارکتیک غربی است. با این حال برخی از گونه ها، به ویژه حلزون باغچه، معرفی شده اند و در بسیاری از مناطق مختلف در سراسر جهان ایجاد پراکنده شده اند. بسیاری از معرفی های تصادفی به این دلیل اتفاق می افتند که تخم های اکثر حلزون های خشکی در خاک گذاشته می شوند و بنابراین ممکن است به آسانی همراه با گیاهان محوطه سازی بدون توجه به سفر جابجا شوند. سرده ها. خانواده حلزون خشکیان شامل ۳ زیرخانواده (طبق تجزیه و تحلیل های فیلوژنتیک مولکولی) است:
محمد جواد ملایی (زادهٔ ؛ نوشهر) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست وینگر برای باشگاه نساجی مازندران در لیگ برتر خلیج فارس بازی می کند. دوران باشگاهی. نساجی. او اولین بازی خود را برای نساجی مازندران در هفته اول لیگ برتر خلیج فارس مقابل فجر سپاسی انجام داد و به جای مسعود شجاعی به میدان رفت.
اچ جی-۸ () یا هانگ جان-۸ یا بکتر شیکان (نسخه پاکستانی) نسل دوم موشکی است که با نور ردیابی می شود. این موشک از سامانه هدایت ضد تانک استفاده می کند که در اصل توسط ارتش آزادی بخش خلق در اواخر دههٔ ۸۰ میلادی ساخته شده.
اصل علیت در تمامی پدیده های عالم جاری است. به این معنا که نظام ثابت علت و معلولی بر جهان حاکم است و تمامی پدیده ها ضرورت وجود خود، ویژگی، اندازه و حدود خود را از علت خود کسب می کنند.علم و اراده و قضای الهی نیز از طریق همین علت ها جاری می گردد..طبق این قانون، چیزی که وجود نداشت اما بعدها ایجاد شد، به طور حتم علتی داشته است، زیرا محال است موجودی بدون علت ایجاد شود. این اصل درمورد واجب الوجود که خداوند است، صدق نمی­ کند؛ زیرا هر موجودی که ذاتش عین وجود و واقعیت است، بی ­نیاز از علت است، به عبارتی چون معدوم بودنش محال است، پس ازلی و ابدی است. اقسام علت. علت به دو دسته، علت ناقصه و علت تامه قابل تقسیم است. علت تامه. مقصود از علل تامه در هر پدیده ­ای، مجموعه ­ای از علل و اسبابی خواهد بود که با تحقق مجموع آن ­ها، آن پدیده وجودش ضرورت می ­یابد و در صورت فقدان هریک از علل، وجود آن پدیده محال خواهد بود. علت ناقصه. در این تعریف هریک از اجزای علت تامه، علت ناقصه نامیده می­ شود که نسبت پدیده با علت تامه نسبت ضرورت و قطعیت است، اما نسبت آن با علت ناقصه، نسبت امکان است، یعنی در صورت وجود برخی از علل، تنها امکان ایجاد پدیده