Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ضعیت عراق بیابد، در حالی که ۳۱ درصد طرفدار مداخله نظامی فوری بودند. این نظرسنجی همچنین نشان داد که اگر دیپلماسی شکست بخورد، حمایت از اقدام نظامی برای برکناری صدام حسین بیش از ۶۰ درصد است. چند روز قبل از تهاجم ۲۰مارس، نظرسنجی یو اس ای "تودی"/سی ان ان / گالوپ نشان داد که حمایت از جنگ به تأیید سازمان ملل مربوط می شود. نزدیک به شش نفر از هر ۱۰ نفر گفتند که برای چنین تهاجمی «در یکی دو هفته آینده» آماده هستند. اما اگر در ابتدا حمایت سازمان ملل صورت نگرفت، این حمایت کاهش یافت. اگر قرار بود شورای امنیت سازمان ملل قطعنامه ای را که راه را برای اقدام نظامی هموار می کند رد کند، تنها ۵۴ درصد آمریکایی ها طرفدار حمله آمریکا بودند. و اگر دولت بوش به دنبال رأی نهایی شورای امنیت نبود، حمایت از جنگ به ۴۷ درصد کاهش می یافت. بلافاصله پس از تهاجم سال ۲۰۰۳، اکثر نظرسنجی ها در ایالات متحده نشان داد که اکثریت قابل توجهی از آمریکایی ها از جنگ حمایت می کنند. در نظرسنجی گالوپ در مارس ۲۰۰۳، یک روز پس از تهاجم، ۷۶درصد از آمریکایی ها از اقدام نظامی علیه عراق حمایت کردند، اما این روند کمتر از یک سال پس از شروع جنگ شروع به تغییر کرد. از دسام
بر ۲۰۰۴، نظرسنجی ها به طور مداوم نشان می دهد که اکثریت فکر می کنند تهاجم یک اشتباه بوده است. از سال ۲۰۰۶، نظرها در مورد آنچه که ایالات متحده باید در عراق انجام دهد، تقسیم شده است، با اکثریت جزئی عموماً موافق تعیین جدول زمانی برای خروج، اما مخالف خروج فوری هستند. با این حال، در این زمینه پاسخ ها به طور گسترده ای با عبارت دقیق سؤال متفاوت است. از زمان حمله به عراق، یکی از بارزترین رهبران مخالفان مردمی در ایالات متحده، سیندی شیهان، مادر کیسی شیهان، سرباز کشته شده در عراق بوده است. نقش شیهان به عنوان یک رهبر ضد جنگ با اردو زدن او در نزدیکی مزرعه پرزیدنت بوش در کرافورد، تگزاس آغاز شد و با یک تور سراسری و سفر به اروپا و آمریکای جنوبی ادامه یافت. مخالفت نیروهای امنیت ملی و نظامی. چندتن ازاعضای برجسته جوامع نظامی و امنیت ملی، بویژه آنهایی که طرفدار رویکرد واقع گرایانه تر بروابط بین الملل هستند، هم از تصمیم حمله به عراق و هم به تعقیب قضایی جنگ انتقاد کرده اند. در ۲۸ ژوئیه ۲۰۰۲، کمتر از هشت ماه قبل از حمله به عراق،"واشینگتن پست" گزارش داد که «بسیاری از افسران ارشد نظامی ایالات متحده» از جمله اعضای ستاد مشترک ارتش به ای
ن دلیل که سیاست مهار کارآمد است، با تهاجم مخالفت کردند. چند روز بعد ژنرال جوزف پی. هار (متعهد) به کمیته روابط خارجی سنا هشدار داد که تهاجم خطرناک و شاید غیرضروری است. مورتون هالپرین، کارشناس سیاست خارجی در شورای روابط خارجی و مرکز پیشرفت آمریکا هشدار داد که تهاجم تهدید تروریستی را افزایش می دهد. در کتابی در سال ۲۰۰۲،اسکات ریتر، بازرس تسلیحات هسته ای در عراق از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۸، علیه تهاجم بحث کرد و در مورد ادعاهای دولت بوش مبنی بر اینکه صدام حسین دارای قابلیت کشتار جمعی است، ابراز تردید کرد. او بعداً دولت بوش را به گمراه کردن عمدی مردم متهم کرد.من فکر می کنم [دولت بوش] اعلام کرده است که عراق سلاح های کشتار جمعی دارد، و این به همان سادگی است که آنها می خواهند آن را حفظ کنند. آن ها نمی خواهند وارد چیزهای ناخوشایند شوند، مثلاً اگر یک موشک اسکاد را دفن کنید تا از شناسایی پنهان کنید، یک چیز کوچک به نام خوردگی وجود دارد. سوخت را کجا پنهان می کنید، چگونه این مواد را درست می کنید، چگونه آن را هم تراز می کنید؛ زیرا وقتی آن را جدا می کنید، فرآیندی به نام تراز مجدد وجود دارد. یک کارخانه در آن دخیل است. و سپس باید راه ان
دازی آن را آزمایش کنید تا مطمئن شوید که تراز کار می کند، و این قابل تشخیص است، و آنها این کار را انجام نداده اند. چیزهای عقل سلیم زیادی وجود دارد که به این موضوع توجه می کند که آیا عراق دارای قابلیت عملیاتی سلاح های کشتار جمعی است یا خیر.برنت اسکوکرافت که به عنوان مشاور امنیت ملی رئیس جمهور جورج اچ دبلیو بوش خدمت می کرد،منتقد اولیه بود. او سرمقاله ای در ۱۵ اوت ۲۰۰۲ در "وال استریت ژورنال" با عنوان «به صدام حمله نکنید» نوشت و استدلال کرد که جنگ از مبارزه گسترده تر علیه تروریسم و درگیری اسرائیل و فلسطین که باید بالاترین اولویت ایالات متحده در جنگ خاورمیانه باشد، منحرف می شود. ماه بعد، ژنرال هیو شلتون، رئیس سابق ستاد مشترک ارتش، موافقت کرد که جنگ در عراق تمرکز را از جنگ علیه تروریسم منحرف می کند. ژنرال بازنشسته تفنگداران دریایی آنتونی زینی، رئیس سابق فرماندهی مرکزی نیروهای ایالات متحده در خاورمیانه و فرستاده وزارت امور خارجه به مناقشه فلسطین و اسرائیل، بسیاری از نگرانی های اسکوکرافت را در سخنرانی اکتبر۲۰۰۲ در مؤسسه خاورمیانه تکرار کرد. در مصاحبه بعدی با سلان، زینی گفت که متقاعد نشده است که اکنون باید این کار را ا
نجام دهیم، با این استدلال که خلع صدام حسین تنها ششمین یا هفتمین اولویت اصلی در خاورمیانه است، پس از روند صلح خاورمیانه، اصلاحات ایران، تعهدات ما در افغانستان و چندین مورد دیگر. در ۱۹ ژانویه ۲۰۰۳، مجله "تایم" گزارش داد که «از هر ۳افسر ارشد، ۱ نفر حکمت جنگ پیشگیرانه با عراق را زیر سوال می برد.» در ۱۳ فوریه ۲۰۰۳، سفیر جوزف ویلسون، کاردار سابق در بغداد، از خدمات خارجی استعفا داد و علناً نیاز به جنگ دیگری در عراق را زیر سؤال برد. پس از شروع جنگ، او سرمقاله ای در نیویورک تایمز با عنوان "آنچه در آفریقا پیدا نکردم" نوشت که ادعا می کرد ادعای دولت بوش مبنی بر تلاش عراق برای تهیه اورانیوم از نیجر را بی اعتبار می کند. جان بردی کیزلینگ، یک دیپلمات حرفه ای دیگر با ملاحظات مشابه، در نامه ای عمومی در "نیویورک تایمز" در فوریه استعفا داد. در ۱۰ مارس توسط جان اچ. براون، دیپلمات حرفه ای با ۲۲ سال خدمت، و در ۱۹ مارس توسط مری آن رایت، یک دیپلمات با ۱۵ سال خدمت در وزارت امور خارجه پس از یک حرفه نظامی ۲۹ساله بجای او منصوب شدند. جنگ از روز بعد شروع شد. سرهنگ دوم کارن کویاتکوفسکی افسر میز سیاسی/نظامی در دفتر وزارت دفاع برای آسیای جنوب
شرقی نزدیک (NESA) در ماه های قبل از جنگ بود. در دسامبر۲۰۰۳، او شروع به نوشتن یک ستون ناشناس کرد که تأثیر مختل کننده دفتر برنامه های ویژه را بر تحلیل هایی که منجر به تصمیم به جنگ شد، توصیف کرد. در ۱۶ ژوئن۲۰۰۴ بیست و هفت دیپلمات وفرمانده نظامی ارشد سابق ایالات متحده به نام دیپلمات ها و فرماندهان نظامی برای تغییر بیانیه ای علیه جنگ صادر کردند این گروه شامل: ریچارد کلارک، مشاور ارشد سابق مبارزه با تروریسم در شورای امنیت ملی، هم در بخش دوم دولت کلینتون و هم در اوایل دولت جورج دبلیو بوش، در کتاب خود در سال۲۰۰۴ "علیه همه دشمنان" و در دوران او جنگ عراق را در همین راستا مورد انتقاد قرار داد. شهادت او در برابر کمیسیون ۱۱ سپتامبر. علاوه بر انحراف بودجه از مبارزه با القاعده، کلارک استدلال کرد که حمله به عراق در واقع تلاش های اسامه بن لادن و سایر رادیکال های اسلامی را تقویت می کند، که مدت ها پیش بینی کرده بودند که ایالات متحده قصد دارد به خاورمیانه نفت خیز حمله کند. کشور. استدلال های مشابهی در مصاحبه می 2004 و مقاله ای در اوت ۲۰۰۵ توسط سپهبد ویلیام اودوم، مدیر سابق آژانس امنیت ملی ارائه شد. در آوریل ۲۰۰۶، شش ژنرال بازنشس
ته برجسته به طور علنی از مدیریت دونالد رامسفلد وزیر دفاع در جنگ انتقاد کردند و خواهان استعفای او شدند. این گروه شامل دو ژنرال بود که فرماندهی نیروها در عراق را بر عهده داشتند: سرگرد. ژنرال چارلز اچ. سوانک، جونیور (بازنشسته) و سرگرد. ژنرال جان باتیست. یکی از ژنرال ها، ستوان. ژنرال گرگ نیوبولد که در ماه های منتهی به حمله به عنوان افسر ارشد عملیات پنتاگون خدمت می کرد، همچنین در آن ماه مقاله ای با عنوان «چرا عراق یک اشتباه بود» در مجله تایم منتشر کرد. در ۱۲ سپتامبر ۲۰۰۷، دو ژنرال بازنشسته ارتش ایالات متحده، سپهبد. رابرت گارد و بریگ ژنرال جان جانز، به سناتور سابق پیوست. گری هارت با انتشار بیانیه ای خواستار خروج از عراق شد. رابرت گارد عضو ارشد نظامی در مرکز کنترل تسلیحات و عدم اشاعه است، جان جانز در هیئت مدیره شورای جهانی زیست پذیر است و گری هارت رئیس شورا است. در اکتبر۲۰۰۷، ژنرال سپهبد ریکاردو سانچز، فرمانده سابق نیروهای ائتلاف در عراق، افزایش سال۲۰۰۷ را یک «استراتژی معیوب» خواند و پیشنهاد کرد که اگر رهبری سیاسی در ایالات متحده به دلیل اقدامات خود محاکمه می شدند. پرسنل نظامی مخالفت سربازان. چندین نفر از کشتی (مانن
د پابلو پاردس، و ستوان اول ارن واتادا) یا انجام مأموریت ها (مثلاً ۳۴۳ کوارترمستر) امتناع کرده اند. بلافاصله پس از شروع جنگ، ۶۷درصد از سربازان آمریکایی مورد بررسی در عراق به روزنامه ستارز آند سترایبس گفتند که تهاجم ارزشمند بود، اگرچه نیمی از آنها روحیه واحدهای خود را «ضعیف» توصیف کردند. یک نظرسنجی زوگبی در مارس ۲۰۰۶ نشان داد که ۷۲ درصد از سربازان آمریکایی در عراق گفتند که جنگ باید ظرف یک سال پایان یابد و یک چهارم گفتند که همه نیروها باید فوراً خارج شوند. سربازان کهنه عراقی در برابر جنگ (IVAW) در سال۲۰۰۴ برای کمک به شبکه سربازان ضد جنگ و همبستگی یکدیگر تشکیل شد. سربازان کهنه عراقی در برابر جنگ یک رویداد سرباز زمستانی را از ۱۳مارس تا ۱ مارس۲۰۰۸ برگزار کرد که در آن کهنه سربازان آمریکایی از تجربیات خود در طول جنگ عراق صحبت کردند. شبکه رادیویی پاسیفیکا به طور زنده برنامه را پخش کرد، و پخش صوتی و تصویری رویداد نیز در دسترس است. جان بونیفاز به نمایندگی از ۱۲عضو کنگره و خانواده های مختلف نظامی به منظور تلاش برای توقف جنگ عراق شکایت کرد. با استفاده از نمونه قهوه مقاومت در طول جنگ ویتنام برخی از جانبازان جنگ عراق قهوه خ
انه های ضد جنگ را در نزدیکی پایگاه های نظامی تأسیس کرده اند تا به عنوان منابعی برای سربازان مخالف جنگ عراق عمل کنند. دو نمونه عبارتند از زیر کافه هود نزدیک فورت هود و قهوه قوی نزدیک پایگاه مشترک لوییس-مک کورد. مخالفان کنگره. نظر کنگره ایالات متحده منتهی به جنگ عراق عموماً طرفدار راه حل دیپلماتیک بود، در حالی که از مداخله نظامی در صورت شکست دیپلماسی حمایت می کرد. قطعنامه ۱۱ اکتبر۲۰۰۲ که به پرزیدنت بوش اجازه استفاده از زور در عراق را می داد با ۷۷رای موافق در مقابل ۲۳رای موافق در سنا و ۲۹۶رای موافق در مقابل ۱۳۳رای مخالف مجلس نمایندگان به تصویب رسید. از مخالفان اصلی این قطعنامه، سناتورها راس فینگولد و ادوارد کندی بودند. با پیشرفت جنگ و تبدیل شدن شورش به جنگ داخلی در عراق، حمایت کنگره از کمپین عراق کم شد. در ۱۷ نوامبر ۲۰۰۵، زمانی که نماینده جان مورتا، کهنه سرباز جنگ ویتنام که به مجوز جنگ رای داد و به طور گسترده به عنوان حامی سرسخت ارتش شناخته می شود، قطعنامه ای را ارائه کرد که در آن خواستار استقرار مجدد نیروهای آمریکایی در عراق شد. اولین تاریخ عملی" برای ایستادن به عنوان یک نیروی واکنش سریع در پایگاه های ایالات مت
حده در کشورهای همسایه مانند کویت. از زمان معرفی قطعنامه مورتا، بسیاری از اعضای کنگره، به خصوص در حزب دموکرات، در کنار استراتژی خروج مرحله ای نیروهای ائتلاف. در جلسه کنگره۲۰۰۷, منتقدان جنگ به دنبال کراوات تخصیص جنگ اضافی به یک جدول زمانی خاص برای خروج. در ۲۳ مارس۲۰۰۷ مجلس نمایندگان لایحه هزینه های عراق را تصویب کرد که نیاز به خروج نیروها از مارس۲۰۰۸ دارد و بیشتر نیروهای ایالات متحده تا ۳۱ اوت۲۰۰۸ از عراق خارج می شوند. منتقدان کنگره از جنگ همچنین با طرح پرزیدنت بوش برای اعزام ۲۰۰۰۰سرباز آمریکایی به عراق مخالفت کرده اند. در ۱۰ ژانویه۲۰۰۷، سناتور دیک دوربین پاسخ دموکرات ها را به این طرح داد و گفت: «ما به عراقی ها خیلی داده ایم… اکنون در سال چهارم این جنگ، زمان آن فرا رسیده است که عراقی ها بایستند و از ملت خود دفاع کنند.» مخالفت نامزدهای ریاست جمهوری. جنگ عراق موضوع تعیین کننده مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری آمریکا درسال۲۰۰۴ بود. همه نامزدهای جمهوری خواه و اکثر نامزدهای دموکرات ازجنگ حمایت کردند، اگرچه اکثر دموکرات ها نیز از پیگرد قانونی جنگ انتقاد کردند. جان کری نامزد دموکراتیک برای رئیس جمهور در سال۲۰۰۴, رای به
اجازه حمله، و در طول مبارزات انتخاباتی خود گفت که او با رای خود ایستاده بود. وی همچنین در جریان مبارزات انتخاباتی استدلال کرد که «روشی که او (پرزیدنت بوش) بجنگ رفت اشتباه بود.» در مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری۲۰۰۸ایالات متحده، نمایندگان نامزدها ران پل و دنیس کوچینیچ، سناتورها باراک اوباما، کریس داد و مایک گراول برخی از منتقدان صریح ترین جنگ عراق بودند. ران پل گفت که «جنگ در عراق با اطلاعات غلط به ما فروخته شد. این منطقه در حال حاضر خطرناک تر از زمانی است که ما وارد شده ایم. ما رژیمی را نابود کردیم که از دشمنان مستقیم و جهادی هایمان متنفر بود و هزاران نیروی جدید برایشان ایجاد کردیم. این جنگ بیش از ۳۰۰۰جان امریکایی و هزاران زخمی وصدها میلیارد دلار هزینه داشته است.»باراک اوباما (که بپیروزی درانتخابات ادامه داد) در زمان رای گیری قطعنامه جنگ عراق سناتور نبود اما بارها و بارها مخالفت خود را با این قطعنامه هم قبل و هم در دوران سناتوری خود ابراز کرده بود و در یک تظاهرات ضد جنگ در شیکاگو در ۲ اکتبر۲۰۰۲ گفت: "من مخالف همه جنگ ها نیستم. من مخالف جنگهای احمقانه هستم." او همچنین از "طول کشیدن نامشخص" صحبت کرد. هزینه نامش
خص[و] عواقب نامشخص " که حتی یک جنگ موفق به همراه خواهد داشت. کریس داد به نفع قطعنامه جنگ عراق که در رای داد، اما کریس داد از سال۲۰۰۲ تبدیل به یک مخالف جنگ شد. کریس داد گفته است که جنگ عراق «به دلایل اشتباه» انجام شده است و هر دو را از بین می برد امنیت ملت و رهبری اخلاقی خود را. مخالفت وکلای متخصص در حقوق بین الملل. بنجامین فرنز، بازپرس جنایات جنگی نازی ها، در مصاحبه ای در ۲۵ اوت۲۰۰۶ پیشنهاد کرده است که نه تنها صدام حسین باید در دادگاه کیفری بین المللی محاکمه شود، بلکه جورج دبلیو بوش نیز باید در دادگاه کیفری بین المللی محاکمه شود، زیرا جنگ عراق توسط ارتش آمریکا آغاز شده است. آمریکا بدون مجوز شورای امنیت سازمان ملل متحد بنجامین فرنز مقدمه کتاب مایکل هاس، تحلیلگر سیاسی را نوشت، که در مورد اتهامات احتمالی دولت بوش به اتهام جنایات جنگی با عنوان "جرج دبلیو بوش، جنایتکار جنگی؟ مسئولیت دولت بوش برای ۲۶۹جنایت جنگی" صحبت کرد. مخالفت در کشورهای اروپایی. در حوالی حمله به عراق در سال۲۰۰۳ و پس از آن اشغال عراق، داده های نظرسنجی نشان داد که مخالفت با اقدام نظامی علیه عراق در اروپا گسترده بود. احساسات «ضد بوش» و ضد جنگ در بس
یاری از کشورهای اروپای غربی منعکس شد، عموماً با مردمی که نسبت به موضع ایالات متحده کمتر دلسوز بودند، حتی زمانی که دولت در یک کشور خاص (مثلاً انگلستان یا ایتالیا) خود را با ایالات متحده متحد کرد. موقعیت نظرسنجی ها نشان می دهد که جمعیت مخالف جنگ هستند، مخالفت هایی که در اسپانیا و ایتالیا تا ۹۰درصد و همچنین در اروپای شرقی گسترده است. برخی معتقد بودند که دلیل نگاه منفی اتحادیه اروپا به جنگ، منافع اقتصادی اروپا در منطقه است. با این حال، رای دهندگان فرانسه و آلمان به شدت با جنگ مخالف بودند و برای دولت های آنها دشوار بود که این دیدگاه ها را منعکس نکنند. پس از اولین قطعنامه سازمان ملل متحد، ایالات متحده و بریتانیا برای تصویب قطعنامه دوم که اجازه تهاجم را صادر می کرد، فشار آوردند. دولت های فرانسه و آلمان، از جمله، موضع گرفتند که فرایند بازرسی سازمان ملل باید تکمیل شود. دومینیک دو ویلپن، وزیر امور خارجه وقت فرانسه، به دلیل سخنرانی خود علیه جنگ عراق در سازمان ملل در ۱۴ فوریه۲۰۰۳ مورد تشویق شدید قرار گرفت. هیچ یک از این کشورها به عراق نیرو اعزام نکرده اند. با این حال، علی رغم افکار عمومی در کشورهای خود، دولت های ایتالیا
و اسپانیا از جنگ از نظر سیاسی و نظامی حمایت کردند، اگرچه اسپانیا پس از انتخاب یک دولت سوسیالیست در سال ۲۰۰۴ این کار را متوقف کرد. در بریتانیا، هم حزب حاکم کارگر و هم حزب اپوزیسیون رسمی محافظه کار طرفدار تهاجم بودند. لیبرال دموکرات ها بر قطعنامه سازمان ملل اصرار داشتند. در نتیجه با جنگ مخالفت کردند. در خارج از پارلمان، احساسات ضد جنگ گسترده تر بود: تظاهرات ۱۵ فوریه۲۰۰۳ در لندن بین۷۵۰۰۰۰ تا ۲۰۰۰۰۰۰هوادار از اقشار مختلف جامعه را به خود جلب کرد. سیاستمداران برجسته و افراد دیگری که دیدگاه های ضد جنگ ابراز می کردند عبارتند از: کن کلارک، نماینده حزب محافظه کار، چارلز کندی، منزیس کمبل، تونی بن، جورج گالووی، رهبر آینده حزب کارگر، جرمی کوربین، کریس مارتین، دیمون آلبارن، خانم دینامیت، و بیانکا جگر. دو سیاستمدار برجسته حزب کارگر در مخالفت با جنگ از سمت خود استعفا دادند. رابین کوک، رهبر مجلس عوام، دو روز قبل از آغاز تهاجم در ۱۷ مارس از کابینه استعفا داد. وی در بیانیه ای دلایل استعفای خود را بیان کرد:منافع ما نه بااقدام یکجانبه بلکه باتوافق چندجانبه و نظم جهانی که براساس قوانین اداره می شود ببهترین وجه محافظت می شود. با ای
ن حال، امشب مهمترین شراکت بین المللی برای ما ضعیف شده است: اتحادیه اروپا تقسیم شده است. شورای امنیت در بن بست است اینها تلفات سنگین جنگی است که هنوز گلوله ای درآن شلیک نشده است.»و «واقعیت این است که از بریتانیا خواسته می شود بدون توافق در هیچ یک از نهادهای بین المللی که ما پیشرو آن هستیم، جنگی را آغاز کند. شریک نه ناتو، نه اتحادیه اروپا و اکنون، نه شورای امنیت.»کلر شورت، وزیر امور خارجه توسعه بین المللی، از قطعنامه دولت در مجلس عوام حمایت کرد و به مدت دوماه در کابینه ماند، اما در نهایت در ۱۲می استعفا داد. الیزابت ویلمشرست، معاون مشاور حقوقی وزارت امور خارجه بریتانیا در ۲۰ مارس۲۰۰۳، سه روز پس از توصیه نهایی لرد گلداسمیت به دولت بریتانیا که نظر حقوقی خود را (در اولین یادداشت محرمانه لرد گلداسمیت ۱۰روز پیش از آن) مبنی بر اینکه تهاجم انجام شده بود، معکوس کرد، استعفا داد. بدون قطعنامه دوم شورای امنیت سازمان ملل متحد به قطعنامه۶۷۸ شورای امنیت غیرقانونی است. نظرسنجی ها نشان می دهد که جمعیت تقریباً همه کشورها با جنگ بدون دستور سازمان ملل مخالف هستند و دیدگاه ایالات متحده به عنوان خطری برای صلح جهانی به طور قابل توجهی
افزایش یافته است. کوفی عنان، دبیرکل سازمان ملل متحد، جنگ را غیرقانونی توصیف کرد و در مصاحبه ای در سپتامبر۲۰۰۴ گفت که این جنگ با شورای امنیت مطابقت ندارد. نلسون ماندلا، رئیس جمهور سابق آفریقای جنوبی، نگرش ایالات متحده را پنج ماه قبل از تهاجم به عنوان «تهدیدی برای صلح جهانی» خواند. وی گفت که آنها پیام می دهند که «اگر از وتو در شورای امنیت می ترسید، می توانید بیرون بروید و اقدام کنید و حاکمیت کشورهای دیگر را زیر پا بگذارید». پیامی که «باید با شدیدترین عبارات محکوم شود.» مخالفان مذهبی. در ۱۳ سپتامبر۲۰۰۲، اسقف های کاتولیک ایالات متحده نامه ای را به پرزیدنت بوش امضا کردند که در آن اعلام شد هرگونه استفاده پیشگیرانه و یکجانبه از نیروی نظامی برای سرنگونی دولت عراق در آن زمان قابل توجیه نیست. آنها با ارزیابی اینکه آیا حمله بعراق معیارهای یک جنگ عادلانه را که توسط الهیات کاتولیک تعریف شده است یا خیر، به این موضع رسیدند. کشیش جسی جکسون، رهبر حقوق مدنی ایالات متحده، تهاجم برنامه ریزی شده را محکوم کرد و در فوریه۲۰۰۳ گفت که برای توقف جنگ دیر نشده است و مردم «باید تا زمانی که اعلامیه صلح و آشتی صورت گیرد راهپیمایی کنند.» وا
تیکان نیز علیه جنگ در عراق صحبت کرد. اسقف اعظم رناتو رافائله مارتینو، فرستاده سابق سازمان ملل و بخشدار فعلی شورای عدالت و صلح، بخبرنگاران گفت که جنگ علیه عراق یک جنگ پیشگیرانه است و یک «جنگ تجاوزکارانه» است و بنابراین یک جنگ عادلانه نیست. اسقف اعظم ژان لوئی تاوران، وزیر امور خارجه، ابراز نگرانی کرد که جنگ در عراق احساسات ضد مسیحی را در جهان اسلام شعله ور کند. در ۸ فوریه۲۰۰۳، پاپ ژان پل دوم گفت: «ما هرگز نباید از خود استعفا دهیم، تقریباً انگار جنگ اجتناب ناپذیر است.» او دوباره در ۲۲ مارس۲۰۰۳، اندکی پس از شروع تهاجم، سخن گفت و گفت که خشونت و اسلحه «هرگز نمی تواند مشکلات انسان را حل کند.» هر دو اسقف اعظم کانتربری، جورج کری، و جانشین او، روآن ویلیامز، علیه جنگ با عراق صحبت کردند. کمیته اجرایی شورای جهانی کلیساها، سازمانی به نمایندگی از کلیساها با اعضای مجموع بین ۳۵۰میلیون تا ۴۵۰میلیون مسیحی از بیش از ۱۰۰کشور، بیانیه ای در مخالفت با جنگ با عراق صادر کرد و بیان کرد که «جنگ علیه عراق غیراخلاقی، نابخردانه و ناقض اصول منشور ملل متحد خواهد بود.» جیم والیس از "مجله مهاجران" استدلال کرده است که در میان مسیحیان انجیلی و ک
اتولیک ها، «اکثر ارگان های کلیسا در سراسر جهان» با جنگ مخالف بودند. رائلیان همچنین به جنگ اعتراض کردند و تظاهراتی را ترتیب دادند که در آن تابلوهایی در دست داشتند که روی آن نوشته شده بود «جنگ نیست»... موجودات فرازمینی نیز صلح می خواهند!» تظاهرات علیه جنگ عراق. مخالفت مردمی در سراسر جهان با جنگ عراق از سال۲۰۰۲ به هزاران تظاهرات علیه حمله به عراق منجر شده است. آنها در بسیاری از شهرهای جهان برگزار می شدند و اغلب هماهنگ می شدند تا به طور همزمان در سراسر جهان برگزار شوند. پس از تظاهرات همزمان، در ۱۵ فوریه۲۰۰۳، که بیشترین مشارکت مردمی بود، پاتریک تایلر نویسنده "نیویورک تایمز" ادعا کرد که آنها نشان دادند که دو ابرقدرت روی کره زمین وجود دارد: ایالات متحده و افکار عمومی جهان. با نزدیک تر شدن جنگ، گروه های دیگر شمع افروزی کردند و دانش آموزان مدرسه را ترک کردند. تظاهرات ۱۵ فوریه۲۰۰۳ در سراسر جهان میلیون ها نفر را در سراسر جهان به خود جلب کرد. به طور کلی تخمین زده می شود که بیش از ۳میلیون نفر در رم، بین یک تا دو میلیون نفر در لندن، بیش از ۶۰۰۰۰۰نفر در مادرید، ۳۰۰۰۰۰نفر در برلین، و همچنین در دمشق، پاریس، نیویورک، اسلو، است
کهلم، بروکسل، ژوهانسبورگ، مونترال بیش از ۶۰۰شهر در کل، در سراسر جهان. این تظاهرات در سال۲۰۰۴ در "رکوردهای جهانی گینس" بعنوان بزرگترین جنبش اعتراضی توده ای در تاریخ ثبت شد. حمایت از مقاومت و شورش عراق. در کشورهای توسعه یافته، در میان مخالفان حمله آمریکا و متعاقباً اشغال عراق، بحث هایی در مورد چگونگی ارتباط با نیروهای داخل عراق وجود داشته است. این احتمال وجود دارد که عراق برای تلاش های آمریکا درجنگ بدینار پرداخته باشد. قبل از تهاجم، در حالی که متهم کردن مخالفان به حمایت عینی، اگر نگوییم عمدی، از صدام معمول بود، هیچ یک از سازمان های بزرگ ضدجنگ هیچ حمایتی از او، هرچند محدود، اعلام نکردند. پس از تهاجم و سرنگونی رژیم صدام، برخی از مخالفان رژیم صدام، اکنون از ادامه اشغالگری ایالات متحده حمایت می کنند و استدلال می کنند که مداخله ایالات متحده این کشور را موظف به ایجاد ثبات در کشور کرده است. با این حال، کسانی که مخالف حضور ایالات متحده بودند، باید رویکرد خود را در قبال شورش مسلحانه در حال توسعه و مخالفت مسالمت آمیز با اشغالگری که توسط گروه هایی مانند حزب کمونیست کارگری عراق (WCPI) انجام می شود، تعیین می کردند. شدیدترین
شکاف در مورد حمایت از شورش بوده است. از میان سازمان های اصلی ضد جنگ غربی، متحد برای صلح و عدالت هرگز از شورش حمایت نکرده است، اما برای توقف جنگ و پایان دادن به نژادپرستی و ائتلاف توقف جنگ موضعی دوسوگراتر در مورد این موضوع دارند. از گروه های کوچکتری که در این ائتلاف ها شرکت می کنند، هیچ کدام از بمب گذاری های انتحاری غیرنظامیان عراقی حمایت نمی کنند، اما برخی از آنها از خشونت علیه سربازان ائتلاف حمایت می کنند. در کنفرانسی در سال۲۰۰۴ در ژاپن، اریک رودر، از سازمان بین المللی سوسیالیست مستقر در ایالات متحده، پرونده ای را برای حمایت از چریک ها ارائه کرد. رودر با استناد به ماهیت غیرمتمرکز و داخلی شورش،این واقعیت که اکثریت واضح حملات علیه نیروهای آمریکایی و بریتانیایی انجام می شود،و همچنین ادعا کرد که عراق از شورش های خشونت آمیز حمایت گسترده ای دارد، استدلال می کند که آرمان و روش های شورشیان در کل عادلانه و مستحق حمایت است. او مدعی است که حق تعیین سرنوشت عراق مانع از آن می شود که مخالفان غربی اشغال شرایطی را برای حمایت از مقاومت عراق قرار دهند و استدلال می کند که «اگر مقاومت عراق آمریکا را از عراق بیرون کند، این یک ش
کست بزرگ برای بوش خواهد بود.» این یک پیروزی بزرگ برای طرف ما خواهد بود و انتخاب یک هدف جدید در خاورمیانه یا جاهای دیگر ایالات متحده را برای تلاش برای تحمیل اراده خود بسیار دشوارتر می کند.» ساتو کازویوشی، رئیس جنبش ژاپن برای سوسیالیسم دموکراتیک، خلاف این را استدلال می کند. او در گزارشی از بحث در کنفرانس سال۲۰۰۴ می نویسد: «ما نمی توانیم از آنها حمایت کنیم یا همبستگی خود را به آنها تعمیم دهیم، به این دلیل که استراتژی آنها بسیاری از شهروندان عراقی مهمتر از همه، زنان را حذف می کند و به غیرنظامیان آسیب زیادی وارد می کند. جامعه آینده عراق را تحت یک دیکتاتوری اسلامی قرار خواهد داد.» او به نوبه خود از محمود کتابچی از حزب کمونیست کارگری عراق استناد می کند که گروه های چریکی عراقی را به خاطر ارتباطات بعثی و اسلام گرایان مورد انتقاد قرار می دهد و بدیدگاه رودر بعنوان یک "ناسیونالیسم چپ" حمله می کند که اختلافات در داخل عراق را نادیده می گیرد. کتابچی در مقابله با این پاسخ که بهترین راه برای اطمینان از تسلط نیروهای مترقی و نه ارتجاعی بر عراق پس از اشغال، این است که مترقیان در مبارزه با اشغال پیشتاز باشند، کتابچی استدلال می کن
د که به دلیل شرایط کنونی عراق این امکان وجود ندارد. با این حال، او مدعی است: «ما مجبور نیستیم بین نیروهای مرتجع آمریکا و عراق یکی را انتخاب کنیم. مخالفت با ایالات متحده بخودی خود یک موضع مترقی نیست. آنچه مهم است نوع آینده ای است که این اپوزیسیون نمایندگی می کند و اهدافی که دنبال می کند." آلترناتیو سوم توسط چیزی که کازویوشی "مقاومت مدنی" می نامد نشان داده می شود. محکومیت رسمی. ۵۵کشور و اتحادیه زیر به طور رسمی به پیگرد قانونی این جنگ اعتراض کرده اند. آنها اصولاً با جنگ عراق مخالف هستند و دربرخی موارد به این موضوع اشاره می کنند که آن را غیرقانونی می دانند و درمواردی دیگر بدستور سازمان ملل نیاز دارد.
نزدیک یک فیلم درام بلژیکی به زبان فرانسوی محصول سال ۲۰۲۲ به کارگردانی لوکاس دونت بر پایهٔ فیلمنامه ای از دونت و آنجلو تیجسن است که پس از نخستین فیلم بلند آنها "دختر"، دوباره با هم همکار شده اند. در این فیلم، ادن دامبرین، گوستاو د وائله، امیلی دوکن و لیا دروکر ایفای نقش می کنند. این فیلم برای نخستین بار در هفتاد و پنجمین دورهٔ جشنواره فیلم کن در ۲۶ مهٔ ۲۰۲۲ نمایش داده شد، جایی که جایزهٔ بزرگ این جشنواره را دریافت کرد علاوه بر آن پس از نمایش در جشنواره فیلم سیدنی در ژوئن ۲۰۲۲ جایزهٔ فیلم سیدنی را دریافت کرد. "نزدیک" توسط لومیر در بنلوکس، توسط دیافانا دستریبیوشن در فرانسه و توسط ای۲۴ در ایالات متحده منتشر شد. همچنین این فیلم در نود و پنجمین دوره جوایز اسکار به عنوان نماینده ی بلژیک نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم بین المللی شد. داستان. لئو و رمی سیزده ساله تعطیلات تابستانی طولانی را در صمیمیت معصومانه می گذرانند، اما در سال تحصیلی، دوستی نزدیک آنها دچار مشکل می شود زیرا رابطه آن ها توسط همکلاسی هایشان قضاوت می شود. لئو در واکنش به این نظرات که گاهی توهین آمیز هم هستند، سعی می کند از رمی فاصله بگیرد. تولید. در ۱۹ د
سامبر ۲۰۱۸، اعلام شد که لوکاس دونت در حال ساخت یک فیلم بلند بعدی برای اولین کارگردانی پس از فیلم "دختر" برنده جایزه جشنواره فیلم کن ۲۰۱۸ است. آنجلو تیجسنز، یکی از نویسندگان و دِرِک ایمپنس، تهیه کننده، برای فیلم بدون عنوان آن زمان، دوباره با دونت همکاری کردند، و دونت اظهار داشت که «این متفاوت اما به سبک "دختر" خواهد بود» و اینکه در مرکز این فیلم «یک شخصیت عجیب و غریب» قرار دارد. ۲۳ ژوئیه ۲۰۲۰ هیچ پیشرفت دیگری در این پروژه گزارش نشد، تا زمانی که اعلام شد که دونت برای دو نقش اصلی مرد در این فیلم که قرار بود توسط بازیگران آماتور ایفا شود، یک فراخوان باز بازیگری ترتیب داده است. علاوه بر این، قرار بود فیلمبرداری از تابستان بعد شروع شود. در ۲۰ اکتبر ۲۰۲۰، اعلام شد که عنوان فیلم «"نزدیک"» نام خواهد داشت و عامل فروش بین المللی مَچ فکتوری به پروژه پیوسته است. مایکل دونت، برادر دونت نیز برای تهیه کنندگی این فیلم حضور داشت. در ۲۹ ژوئن ۲۰۲۱، این فیلم در فهرست سالانه یورایمجز برای تأمین مالی تولید مشترک قرار گرفت و صندوق با ۳۰۰٫۰۰۰ یورو از فیلم حمایت کرد. تصویربرداری اصلی فیلم در ۹ ژوئیه ۲۰۲۱ آغاز شد. همزمان با شروع تولید،