Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
امره تتیکل (زادهٔ ۲ اوت ۱۹۸۵) بازیگر و نویسنده و مدرس تئاتر در شهر تکیرداغ کشور ترکیه است. وی بیشتر به خاطر بازی در نقش "برک" در فیلم "بایستید" (به ترکی "Ayakta Kal") و "شاهین" در مجموعه تلویزیونی "رز سیاه" (به ترکی "Karagül") در ترکیه شناخته شده است. زندگی. این هنرمند در سال ۱۹۸۵ میلادی در شهر تکیرداغ ترکیه به دنیا آمد و بزرگ شد. امره تتیکل که در دوران تحصیلات متوسطه و دبیرستان کاملاً علاقه‎مند به بازیگری بود، در گروه های تئاتر و تئاتر آماتور شهر شهر تکیرداغ شرکت کرد. تتیکل برای تحصیلات دانشگاهی تکیرداغ را ترک کرد و در استانبول اقامت گزید. سال ها بعد وی از دانشگاه نیوپورت کالیفرنیا در مدیریت بازرگانی انگلیسی فارغ التحصیل شد. فعالیت. در سال ۲۰۰۸ او با سلچوک اولورگوین ملاقات کرد. انواع دوره های تئاتر "اولورگوین" و "آیکوت اورای" را گذراند و تئاتر های مختلفی با هم بازی کردند که سبب حرفه ای شدن او گردید. وی تحصیلات بازیگری خود را در مرکز هنری بهاریه، هنرستان هنر نمایشی نیویورک، آکادمی فیلم نیویورک و مدرسه درام ادامه داد. وی در سالهای دانشجویی در تبلیغات تلویزیونی و اینترنتی شرکت می کرد. در سال ۲۰۰۸ وی شخصیت "مورف
ی مک ماهون" را در مجموعه تلویزیونی "توقف مسافر" (به ترکی: Dur Yolcu) به تصویر کشید و برای اولین بار در یک سریال تلویزیونی ظاهر شد. او در اولین فیلم اصلی خود، به نام "بایستید" (به ترکی: Ayakta Kal) که در ۱۶ ژانویه ۲۰۰۹ اکران شد، نقش "برک" (به ترکی: Berk) را به عنوان نقش اول این فیلم بازی کرد. پس از چند فیلم تبلیغاتی، فیلم و سریال تلویزیونی، با بازی در نقش "شاهین" در سریال تلویزیونی "رز سیاه (به ترکی: Karagül) مورد استقبال مخاطبان ترک قرار گرفت. در سال ۲۰۱۵ وی نقش "انگین" (به ترکی: Engin) در سریال "آخرین خروج" (به ترکی: Son Çıkış) را احیا نمود. او همچنین شخصیت "تئومن" (به ترکی:Teoman) را در مجموعه تلویزیونی "اسمش را شما بگذارید" (به ترکی: Adını Sen Koy) در سال ۲۰۱۹ به تصویر کشید. او به عنوان معلم تئاتر در بسیاری از کالج ها و مؤسسه های آموزش خصوصی بازیگری در شهرهای تکیرداغ و استانبول کار کرده و دانشجویان را برای آموزش هنرستان تعلیم داده است. در حال حاضر امره تتیکل علاوه بر فعالیت در عرصه بازیگری، در فیلمنامه نویسی و برگذاری دوره های آموزشی تئاتر برای سنین مختلف نیز فعالیت دارد. وی در سال ۲۰۱۵ اولین رمان خود را ب
ا عنوان "عشق تنها پناهگاه" (به ترکی: Yalnız Aşka Sığınmak) منتشر نمود که پس از مدت کوتاهی در جایگاه ۱۶ از ۲۰ رمان برتر ترکیه قرار گرفت. در نوروز سال ۱۳۹۸ خورشیدی امره تتیکل در مجموعه تلویزیونی هفت شهر عشق که یک فیلم مسابقه ای با حضور بازیگران سینما و تلویزیون ایرانی و خارجی و با هدف نشان دادن علاقه ها و آشنایی با فرهنگ کشورهای دیگر دنیا بود شرکت نمود. همچنین در همان سال او با حضور در فصل نهم برنامه شام ایرانی با کارگردانی سعید ابوطالب به ایفای نقش و همکاری در این مجموعه پرداخته است. وی در این برنامه با سامان گوران، نیما شاهرخ شاهی و پوریا پورسرخ هم بازی بود.
«جایزه ی داستان واقعی» اولین جایزه ی جهانی خبرنگاری محسوب می شود. این جایزه از سال ۲۰۱۹ در سوئیس پایه گذاری شد. جوایز از طرف یک بنیاد مستقل اعطا شده و گزارش هایی را از ۱۲ زبان مختلف مقایسه و آن هایی را تقدیر می کند که از لحاظ پیگیری و تحقیق مصرانه، کیفیت روزنامه نگاری و اهمیت اجتماعی برجسته باشند. ۵۰ نفر عضو هیئت داوران از ۲۹ کشور مختلف وظیفه ی انتخاب ۴۲ متن برتر سال و برنده را از میان آ ن ها برعهده دارند. هیئت داوران بخش فارسی این جشنواره "محمد قائد، امیرحسن چهلتن و سرگه بارسقیان" هستند. اهداف جایزه. اولین جایزه روزنامه نگاری با محوریت جهانی هدف آن است که الگویی برای انگیزه دادن به روزنامه نگاران در سراسر جهان و تقویت آنها در کارشان ایجاد کند. در قرن بیست و یکم ، نقش روزنامه نگاری به عنوان یک نهاد مهم و ضروری برای دموکراسی به طور مداوم و در همه جا مورد آزمایش قرار می گیرد: آزادی مطبوعات محدود است ، رسانه ها از نظر سیاسی کنترل می شوند، از نظر اقتصادی ابزار می شوند و از نظر دیجیتالی تقسیم می شوند. قیمت این امر زیاد است: در بسیاری از جاها از دست دادن نمایش متکثر و مستقل از وقایع یا تحولات در رسانه ها بر شکل گیر
ی نظر آزاد و انتقادی تأثیر می گذارد. این امر گزارشگران شجاع را در همه جوامع و کشورها از اهمیت بیشتری برخوردار می کند. برای آن هاست که جایزه داستان واقعی ایجاد شد. هدف جایزه داستان واقعی این است که صدای خبرنگاران را فراتر از مرزهای کشور خود شناخته و با این کار تنوع دیدگاه های ارائه شده در رسانه ها را افزایش دهد. جایزه داستان واقعی توسط یک بنیاد مستقل اعطا می شود و از خبرنگاران نویسنده به ۱۲ زبان که از نظر عمق تحقیق ، کیفیت روزنامه نگاری و ارتباط اجتماعی خود متمایز شده اند ، تقدیر می کند. پنجاه عضو هیئت داوران از ۲۹ کشور ۴۲ متن برتر سال را انتخاب می کنند و سپس یک برنده را بر می گزینند. برنده ی نهایی ۳۰ هزار فرانک سوئیس به عنوان جایزه دریافت خواهد کرد. جزئیات جایزه. جایزه داستان واقعی برای همه روزنامه نگاران در هر نقطه از جهان که گزارش کتبی تولید می کنند ، آزاد است. آثار را می توان به ۱۲ زبان ارسال کرد: انگلیسی، فارسی، عربی، چینی، فرانسوی، آلمانی، هندی، ایتالیایی، ژاپنی، پرتغالی، روسی و اسپانیایی آثار نوشته شده به زبان های دیگر را هم می توان در دو دسته ارسال کرد: اروپا، جهان جایزه داستان واقعی به نوعی گزارش اهدا
می شود که این خصوصیات را نشان دهد: روایتی داستانی از وقایع واقعی ، تحقیق عمیق درباره مکان ، تحقیق دقیق درباره حقایق و غنای زبانی. هیئت داوری جنبه های زیر را در گزارش ها ارزیابی می کند: تحقیق (عمق ، زمان ، شرایط خاص کشور)؛ کیفیت (کاردستی ، راستی ، ظرافت روایی)؛ تأثیر (ارتباط اجتماعی ، سیاسی و اقتصادی) جایزه و مراسم. ۴۲ خبرنگار انتخاب شده، به مراسم جایزه داستان واقعی در شهر برن (سوئیس) دعوت خواهند شد. مجموع جوایز ۱۷۷ هزار فرانک سوئیس است که به این شرح تقسیم می شود: ۴۲ نامزد هر کدام ۳ هزار فرانک دریافت می کنند. این مبلغ شخصاً در مراسم اهدای جایزه True Story اهدا خواهد شد. سپس هیئت منصفه اصلی سه متن برتر را از میان ۴۲ نامزد انتخاب خواهد کرد که به شرح زیر پاداش می گیرند: نفر اول: ۳۰ هزار فرانک - نفر دوم: ۲۰ هزار فرانک - نفر سوم:۱۰ هزار فرانک جایزه داستان واقعی ۲۰۱۹. جایزه True Story 2019 به خبرنگار روسی ، شورا برتین تعلق گرفت. جوایز دوم و سوم به مارک آراکس (ایالات متحده) و Du Qiang (چین) تعلق گرفت. از ایران نیز چهار خبرنگار نامزد دریافت این جایزه شده بودند. جایزه داستان واقعی ۲۰۲۰/۲۱. بر اساس اعلام بنیاد جایزه دا
ستان واقعی، ۱۱۷۹ گزارش از ۱۰۱ کشور برای کسب جایزه True Story Award 2020/21 به این بنیاد ارسال شده است. اسامی نامزدهایی که به مراسم اهدای جوایز دعوت خواهند شد، ۱۱ ژانویه ۲۰۲۱ (۲۲ دی ۱۳۹۹) اعلام می شود. مراسم اهدای جوایز ۴ تا ۶ ژوئن ۲۰۲۱ (۱۴ تا ۱۶ خرداد ۱۴۰۰) در شهر برن سوئیس برگزار می شود. پایه گذاری جایزه. جایزه داستان واقعی بر اساس یک ایده و به ابتکار مجله Reportagen ایجاد شده است. جایزه داستان واقعی توسط بنیاد داستان واقعی و با همکاری نزدیک با جشنواره بین المللی گزارشگری برن سازماندهی و اجرا می شود.
دلار آمریکا در کنار اینکه واحد پول ملی کشور آمریکا است، به عنوان یک واحد پولی استاندارد در بازار جهانی برای انواع کالاها نظیر طلا یا نفت نیز مورد استفاده کشورهای مختلف قرار می گیرد؛ حتی برخی از شرکت های غیرآمریکایی نظیر ایرباس نیز کلیه قیمت های خود را در واحد پولی دلار آمریکا ارائه می کنند. دلار آمریکا مهم ترین ارز ذخیره ای جهان است. در کنار اینکه بسیار از بانک های مرکزی و نهادهار دیگر آن را بکار می برند، بسیاری به طور شخصی نیز دلار آمریکا را عمدتاً به شکل اسکناس های صد دلاری ذخیره می کنند. دو اقتصاددان به نام های پل ساموئلسون و میلتون فریدمن این دیدگاه را مطرح کردند که درخواست های خارجی برای دلار به آمریکا امکان مدیریت تراز تجاری اش را بدون اینکه ارزش پولی از بین برود یا جریان تجارت تغییر کند، می دهد. البته ساموئلسون در سال ۲۰۰۵ مدعی شد این اقدامات در یک آینده نامشخص می تواند باعث ایجاد موجی علیه دلار آمریکا شود که پیامدهای عظیمی روی اقتصاد جهان خواهد داشت. ارز ذخیره ای بین المللی. دلار آمریکا در کنار یورو یک ارز ذخیره ای بسیار مهم در جهان است. یورو وضعیت خود را عمدتاً از مارک آلمان به ارث برده است و از زمان
ی که معرفی شد توانست قدرتمندتر شود. علی رغم اینکه دلار طی مدتی از یورو کم ارزش تر شده بود اما این واحدپولی با اختلاف بزرگی همچنان مهم ترین ارز ذخیره ای جهان قلمداد می شود. آلن گرینسپن، رئیس سابق بانک مرکزی آمریکا در سال ۲۰۰۷ مدعی شد یورو می تواند روزی جای دلار آمریکا به عنوان مهم ترین ارز ذخیره ای جهان را بگیرد.
سیکلوبیس(پاراکوات-پی-فنیلن) (مشتق شده از پاراکوات) متعلق به دسته سیکلوفان ها بوده و از واحدهای آروماتیک متصل شده توسط پل متیلن تشکیل شده اند. این ماده می تواند یک مولکول مهمان کوچک را در خود جای دهد و نقش مهمی در شیمی میزبان–مهمان و شیمی فراذره ای دارد.
سینمای چاد به صنعت فیلم سازی در این کشور اشاره دارد. صنعتی که اگرچه خرد است اما روند رو به رشد دارد. چاد تا سال ۱۹۶۰ جزیی از قلمروهای فرادریایی فرانسه بود. به نظر می رسد اولین فیلمی که در این سرزمین ساخته شد "ریشه هایی از بهشت" ساخته جان هیوستون محصول ۱۹۵۸ باشد. سینمای پس از استقلال. پس از استقلال و در دهه ۶۰ ادوارد سیلی مستندهای کوتاه و بلندی دربارهٔ مردمان بومی و اوضاع و احوال اجتماعی در چاد ساخت که در چندین سینما نمایش داده می شد. در دهه ۶۰ در اِنجامِنا ۵ سالن سینما وجود داشت که در بین آن ها سینما نورماندی مشهورترین بود. در همین دهه در شهرهایی مانند ساره، موندو و آبشی نیز حداقل یک سالن نمایش فیلم ساخته شده بود. در دهه ۷۰ و ۸۰ به دلیل شروع جنگ های داخلی و مداخلات نظامی خارجی، فیلم و سینما به طور کلی در این کشور تعطیل شد. در ۱۹۹۰ پس از سرنگونی حکومت حسین حبری دیکتاتور چاد توسط ادریس دبی اوضاع کشور تا حدودی تثبیت شد و امکان توسعه یک صنعت فیلم نوپا را فراهم کرد. سینمای دهه ۹۰. مهمترین سینماگران حال حاضر سینمای چاد محمد صالح هارون، عیسی سرژ کوئلو و آبکار چنه ماسار هستند که عمدتاً در اواخر دهه ۹۰ از بدنه سینمای
چاد ظهور کردند. محمد صالح هارون در جشنواره هایی از جمله جشنواره فیلم و تلویزیون پان آفریقا واگادوگو، جشنواره فیلم ونیز و جشنواره کن حضور داشته است. "آبونا" (۲۰۰۲)، "مردی که جیغ می کشد" (۲۰۱۰) و "یک فصل در فرانسه" (۲۰۱۷) از مهمترین فیلم های وی به شمار می آیند. چاد تاکنون ۲ فیلم به عنوان نماینده سینمای این کشور در جایزه اسکار معرفی کرده است که هردو فیلم با کارگردانی محمد صالح هارون بوده است. "آبونا" در هفتاد و پنجمین دوره جوایز اسکار در سال ۲۰۳ و "گری گری" در هشتاد و ششمین دوره جوایز اسکار در سال ۲۰۱۴ به عنوان نماینده سینمای چاد به آکادمی اسکار معرفی شده بودند. یوسف جااورو بازیگر سینمای چاد در عمده فیلم های محمد صالح هارون حضور داشته است. در سال ۲۰۱۱ رسماً اعلام شد که دولت چاد پس بازسازی سینمای قدیمی نورماندی در انجامنا به بازگشایی آن خواهد پرداخت. در حال حاضر سینما نورماندی تنها سینمای فعال در چاد است.
سیمپرویر، که با نام تجاری Olysio فروخته می شود، دارویی است که در ترکیب با سایر داروها برای درمان هپاتیت سی استفاده می شود. این دارو به طور خاص برای ژنوتیپ ۱ و ۴ هپاتیت سی استفاده می شود. داروهایی که همراه با این دارو استفاده می شود شامل sofosbuvir یا ریباویرین و peginterferon-alfa است. نرخ درمان در حدود ۸۰ تا ۹۰ درصد است. ممکن است در کسانی که اچ آی وی/ایدز دارند نیز استفاده شود. این دارو به صورت خوراکی یک بار در روز و به طور معمول ۱۲ هفته مصرف می شود.
«دوتا» () یک مجموعه از بازی ویدئویی است که توسط شرکت ولو در پلت فرم های مایکروسافت ویندوز، مک اواس، لینوکس، اندروید، و آی اواس منتشر شده است. اولین سری از این مجموعه با نام دفاع از باستانیان در سال ۲۰۰۳ و نسخه دوم به نام دوتا آندر لرد در سال ۲۰۲۰ میلادی منتشر شدند.
سینمای کامرون شامل فیلم سازی به زبان فرانسوی و زبان انگلیسی است. صنعت فیلم در این کشور گاهی کالیوود نامیده می شود. پیشینه تولید فیلم در این سرزمین به سال ۱۹۱۹ بر می گردد زمانی که این کشور کامرون فرانسه نامیده می شد. سینمای پس از استقلال. در سال ۱۹۶۰، کامرون به کشوری مستقل تبدیل گردید و اولین فیلمی که بعد از استقلال در کامرون فیلمبرداری شد "شماره دو" به کارگردانی دیا موکوری در سال ۱۹۶۲ بود که تا سال ۱۹۶۶ اکران نشد. ترزه سیتا بلا و ژان پیر دیکونگو پیپا اولین تهیه کنندگان فیلم کامرونی بودند. از دیگر نام های سینمای اولیه کامرون می توان به آلفونس بنی و دانیل کاموا اشاره کرد. کاموا با فیلم "دختر ما" (۱۹۸۱) در جشنواره بین المللی فیلم مسکو شرکت کرد. همچنین در پنجاه و سومین دوره جوایز اسکار به عنوان نماینده سینمای کامرون معرفی گردید. قبل از سال ۱۹۷۳، تقریباً ۱۵ فیلم کوتاه و بلند با پشتیبانی مالی از وزارت تعاون فرانسه و پشتیبانی فنی از مراکز فرهنگی فرانسه تولید شد. در سال ۱۹۷۲، حدود ۳۲ سالن سینما سراسر کامرون وجود داشت که توسط دولت وقت کامرون حمایت می شد. اما در دهه های بعد عمدتاً تعطیل و متروکه شدند. در شهرهای بزرگتر
مانند یائونده و دووالا نیز سینماها متعاقباً تعطیل شدند و در عوض فیلم ها در سینماهای سیار نمایش داده می شوند. جشنواره فیلم. جشنواره بین المللی فیلم کامرون برای اولین بار در سال ۲۰۱۶ برگزار شد. این جشنواره با هدف کمک به توسعه صنعت فیلم محلی و ایجاد یک فرصت رشد در صنعت فیلم، تسهیل دسترسی به سرمایه گذاران، تجهیزات و کسب مهارت فنی از طریق درگیر شدن کارشناسان خارجی برگزار می شود. به همین منظور جشنواره یکسری کارگاه آموزشی برای بالا بردن استانداردهای صنعت فیلمسازی محلی برگزار می کند. سینمای حال حاضر. ژان پیر بکولو با فیلم "آنهایی که خون می ریزند"(۲۰۰۵) که در جشنواره فیلم و تلویزیون پان آفریقا واگادوگو برنده چندین جایزه شد و فلورانس آییسی با فیلم "خواهرخوانده" (۲۰۰۵) از بدنه جدید سینماگران حال حاضر کامرون محسوب می شوند. در یک دهه اخیر سینمای کامرون با حمایت سینمای نیجریه تولید مشترک در صنعت سینما را آغاز کردند. "مردی برای آخر هفته" (۲۰۱۷) ساخته آشیل بریس و "خیانت در امانت" (۲۰۱۷) ساخته نکانای نکوایی از جمله این آثار است.
هاننو یوهانی لائوری (زادهٔ ۹ مارس ۱۹۴۵) بازیگر فنلاندی است. لائوری در تئاتر ملی فنلاند و تئاتر شهرهای ییواسکولا، تورکو و هلسینکی به عنوان بازیگر شاغل بوده است. لائوری از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۳ استاد بازیگری و مدیر گروه بازیگریِ دانشکدهٔ علوم انسانیِ دانشگاه تامپره بود. او علاوه بر نقشهای مهم تئاتری از جمله «کالیگولا» اثر آلبر کامو در ۱۹۸۰ و «هرتا و اُلاوی» اثر یوها واککوری در ۲۰۰۳، در فیلمهای Jussi Pussi (۱۹۷۰)، Meiltähän tämä käy (۱۹۷۳)، Jäniksen vuosi (۱۹۷۷)، Hei kliffaa hei (۱۹۸۵)، Pedon merkki (۱۹۸۲)، Jäähyväiset presidentille (۱۹۸۷)، ja Isältä pojalle (۱۹۹۶) بازی کرده است. او دو بار تا کنون برندهٔ جایزهٔ یوسی شده است بار نخست برای فیلم Pedon merkki vuonna (۱۹۸۲) و بار دوم برای فیلم Jäähyväiset presidentille vuonna (۱۹۸۸). او در سال ۲۰۲۰، زندگینامهٔ خود را با نام «زندگی دیگر» به چاپ رساند.
ژوآو لینس کانسانسائو ویسکونت سینیمبو (; زاده – درگذشته ) سیاستمدار و دیپلمات اهل برزیل بود. وی از ۵ ژانویه ۱۸۷۸ تا ۲۸ مارس ۱۸۸۰ نخست وزیر این کشور بود. ژوآو لینس کانسانسائو ویسکونت سینیمبو در ۲۷ دسامبر ۱۹۰۶، در سن ۹۶ سالگی درگذشت.
تئاتر شهر یووَسکولَه () تئاتری است که در مرکز شهر یووسکوله واقع است و در سال ۱۹۶۱ تاسیس شده است. این تئاتر در تماشاخانه ای مستقر است که آلوار آلتو آن را طراحی کرده است. معمار. تئاتر که دو دهه قبل تاسیس شده بود ، در سال 1982 به محل فعلی خود نقل مکان کرد. بنای کنونی به دلیل طراحی توسط معمار فنلاندی آلوار آلتو قابل توجه است. این تئاتر شامل دو مرحله است: سالن اصلی 551 تماشاگر دارد ، استودیوی کوچکتر یک ج. 100. [1] سالانه تقریباً 60،000 نفر برای دیدن حدود 250 نمایش از تئاتر بازدید می کنند. [1] ارکستر سمفونیک Jyväskylä Sinfonia از تئاتر به عنوان مکان اصلی اجرای خود استفاده می کند. منابع. مشارکت کنندگان ویکی پدیا. «Jyväskylän_kaupunginteatteri». در دانشنامهٔ ویکی پدیای فنلاندی، بازبینی شده در ۲ اکتبر ۲۰۲۰.
ژیرولامو فرسکوبالدی (؛ همچنین گروولامو، ژیرولیمو، و گرونیمو آلیساندرو؛ زاده سپتامبر ۱۵۸۳ مرگ ۱ مارس ۱۶۴۳) نوازنده و آهنگساز اهل دوشی فرارا در شمال ایتالیا بود. او یکی از مهمترین آهنگسازان سازهای شستی دار در اواخر دوره رنسانس و اوایل دوره باروک بود. فرسکوبالدی که از کودکی استعداد شگرفی در آهنگسازی داشت زیر نظر لوززاسکو لوززاسشی در فرارا موسیقی را فراگرفت و آهنگسازان بسیاری از جمله آسکانیو مایونه، جیوانی ماریا تراباجی و کلودیو مرولو بر او تأثیر گذاشتند. فراسکوبالدی از ۲۱ ژوئیه ۱۶۰۸ تا ۱۶۲۸ و مجدداً از سال ۱۶۳۴ تا زمان مرگش ارگ نواز اصلی کلیسای سن پیترو که مرکز اصلی سازمان موسیقی ایتالیا به نام کاپلا گیولیا بود، بود. مجموعه های چاپی فرسکوبالدی شامل برخی از تأثیرگذارترین آهنگ های سده هفدهم است. آثار او بر روی یوهان یاکوب فروبرگر، یوهان سباستین باخ، هنری پورسل و تعداد بیشماری از آهنگسازان بزرگ دیگر تأثیر گذاشت. زندگی. فرسکوبالدی در فرارا به دنیا آمد. پدرش فیلیپو زمین دار بود و احتمالاً ارگ نوازی هم می کرد، چراکه هم ژیرولامو و هم برادر ناتنی اش، سزاره، ارگ نواز شدند. فراسکوبالدی زیر نظر "لوززاسکو لوززاسشی" که آهنگس
از برجسته مادریگال و ارگ نواز دربار دوک آلفونسو دوم بود، موسیقی را فراگرفت. اگرچه آهنگ های ارگ لوززاسشی امروزه نسبتاً ناشناخته است (چرا که بخش بزرگی از آن از بین رفته است)، روایت های معاصر نشان می دهد که او آهنگساز و "نوازنده" با استعدادی بوده است و جزو معدود افرادی بوده که می توانسته برای ساز "آرکیچیمبالو" نیکولای ویچنتینو آهنسگازی و اجرای کند "." روایت های معاصر، فراسکوبالدی را بچه ای توصیف می کنند که «شالودهٔ شهرهای مختلف ایتالیا» بوده. او به سرعت به عنوان یک نوازنده حمایت اشراف مهم ایتالیا را به دست آورد. آهنگسازانی که در این دوره از فرارا بازدید کرده اند شامل استادان بسیار مهمی همچون کلودیو مرولا، مونته وردی، جان دولند، اورلانده دو لاسو و کارلو جزوالدو بوده اند. در اوایل دهه بیستم زندگی فراسکوبالدی، او به رم نقل مکان می کند. طبق گزارش ها، فرسکوبالدی در سال ۱۶۰۴ در آن شهر بوده است، اما حضور وی فقط در سال ۱۶۰۷ است که تأیید می شود. وی از ژانویه تا ماه مه همان سال، ارگ نواز کلیسا در سانتا ماریا در تراستاوره بوده است. او همچنین توسط گوییدو بنتیوگلیو، اسقف اعظم رودس استخدام شد و وی را در سفری به فلاندر جایی که
بنتویوگلیو به عنوان "سفیر" کار می کرد، همراهی کرد. این تنها سفر فرسکوبالدی به خارج از ایتالیا بود. این آهنگساز بر اساس پیشگفتار فرسکوبالدی در نخستین کتابش، یعنی نسخه ۱۶۰۸ «مجالس»، از آنتورپ، جایی که نوازندگان محلی، تحت تأثیر موسیقی او، او را ترغیب کردند که حداقل بخشی از موسیقی اش را منتشر کند، نیز بازدید کرد. فرسکوبالدی در ۲۱ ژوئیه ۱۶۰۸ در حالی که در خارج از کشور بود، به عنوان جانشین ارکول پاسکوینی به عنوان ارگ نواز باسیلای سنت پیتر در رم انتخاب شد. با این وجود، فرسکوبالدی در تابستان در فلاندرز ماند و تا ۲۹ اکتبر به رم بازنگشت. وی در تاریخ ۳۱ اکتبر وظایف خود را به عهده گرفت و هر چند جسته گریخته، تا زمان مرگ، این سمت را عهده دار شد. او پس از اقامت در رم در سال ۱۶۰۸ به مؤسسه موسیقی Enzo Bentivoglio پیوست. رسوایی مربوط به رقابت بین بنتی وگلیو و خانواده مدیچی سرانجام او را مجبور به ترک موقعیت خود کرد. موسیقی. فرسکوبالدی، پس از یان پیترزون سوئیلینک، اولین آهنگساز بزرگ سنت باستانی فرانسوی-هلندی-ایتالیایی بود که تصمیم گرفت تمرکز خود را بر روی موسیقی سازی بگذارد. فرسکوبالدی طیف وسیعی از احساسات را به اعماق موسیقی دس
تگاهی آورد. موسیقی صفحه کلیدی مهمترین جایگاه را در کارنامه فرسکوبالدی دارد. وی در زمان حیات خود هشت مجموعه از آن را منتشر کرد که تعداد زیادی تحت نظارت وی تجدید چاپ شدند و سایر قطعات یا پس از مرگ منتشر شدند یا به صورت دست نویس منتقل شدند. مجموعه وی از گروه سازها شامل کانزونا، "Il Primo Libro delle Canzoni"، در سال ۱۶۲۸ و در دو نسخه در رم منتشر شدند و در نسخه ونیز ۱۶۳۴ نیز اصلاح اساسی شد. از بین چهل قطعه موجود در این مجموعه، ده قطعه جایگزین شدند و همگی تا درجات مختلف مورد تجدید نظر واقع شدند که شانزده قطعه از آنها تجدید نظر اساسی بودند. این ویرایش گسترده نشانگر علاقه مستمر فرسکوبالدی به کمال گرایی قطعات او و مجموعه های وی است. قانون های آهنگسازی فرسکوبالدی با انتشار نت های او در سال ۱۶۱۵ کلید خورد. یکی از این نت ها که در سال ۱۶۱۵ منتشر شد "Ricercari, et canzone" بود. دومین نت او در سال ۱۶۱۵ به نام "Toccate e partite بود" که سبک صفحه کلیدی رسا (expressive) را ایجاد کرد. فرسکوبالدی از قوانین مرسوم برای آهنگسازی پیروی نکرد ودر عوض اطمینان حاصل کرد که هیچ کدام از دو اثر ساختار مشابهی نداشته باشند. جریان بعدی موسیقی
فرسکوبالدی، دامنه هنری آنها را فراتر از موسیقی صفحه کلیدی که قبلاً روی آن تمرکز کرده بود، گسترش داد. چهار نت پسین فرسکوبالدی پس از سال ۱۶۲۷ برای گروه های ساز و آوازی در سبک موسیقی غیردینی و دینی ساخته شدند. مجموعه سی اثر مقدس ۱۶۲۷ و چهل کانزونا گروه ۱۶۲۸ از نظر ساختاری مخالف یکدیگر هستند. با این حال، هر دو به سبک سنتی تری نوشته شده اند که آنها را برای استفاده در کلیسا مناسب می کند. "Arie musicali"، که در سال ۱۶۳۰ منتشر شد، احتمالاً زودتر از زمانی که فرسکوبالدی در رم بود، ساخته شده است. در سال ۱۶۳۵، فرسکوبالدی "Fiori musical را" منتشر کرد. این گروه از آثار جزو تنها آثار وی است که به موسیقی کلیسایی اختصاص دارد و آخرین مجموعه او است که شامل قطعات کاملاً جدید است. "Fiori" انواع مختلفی از سبک ها را در محدوده موسیقی دینی آزمایش می کند. میراث. منتقدان معاصر، فرسکوبالدی را به عنوان یکی از بزرگترین موسیقی دانان موسیقی صفحه کلیدی در زمان خود معرفی می کنند. حتی منتقدانی که کارهای آوازی فرسکوبالدی را تأیید نمی کردند، بر این عقیده بودند که وی هم در نواختن و هم در ساختن موسیقی صفحه کلیدی نابغه بود. موسیقی فرسکوبالدی تأثیر
مستقیم خود را تا دهه ۱۶۶۰ از دست نداد و آثار وی بیش از یک قرن پس از مرگ وی بر پیشرفت موسیقی صفحه کلیدی تأثیرگذار بود. برناردو پاسکوینی، ژیرالامو فرسکوبالدی را تا درجه مرجع موسیقی بالا می دانست. شاگردان فرسکوبالدی شامل تعداد زیادی از آهنگسازان ایتالیایی بودند که مهمترین آنها یوهان یاکوب فروبرگر آلمانی بود که بین سالهای ۱۶۳۷ – ۴۱ نزد وی موسیقی را یادگرفت. آثار فروبرگر نه تنها تحت تأثیر فرسکوبالدی، بلکه تحت تأثیر میکلآنژلو رسی نیز بود. او به یکی از تأثیرگذارترین آهنگسازان سده هفدهم تبدیل شد و مانند فرسکوبالدی، آثار او هنوز در سده هجدهم مورد مطالعه قرار می گرفت. کارهای فرسکوبالدی توسط بسیاری از آهنگسازان بزرگ خارج از ایتالیا شناخته شد و آنها را تحت تأثیر قرار داد که از جمله آنها هنری پورسل، یوهان پاخلبل، و یوهان سباستین باخ هستند. باخ برای مالکیت تعدادی از آثار فرسکوبالدی شناخته می شود که از جمله آنها یک نسخه دستنویس از موزیکال "Fiori" (ونیز، ۱۶۳۵) اثر فرسکوبالدی است که وی آن را به تاریخ ۱۷۱۴ امضا کرده و در همان سال در وایمار اجرا کرده است. تأثیر فرسکوبالدی بر باخ در مقدمه های سرودی اولیه او برای ارگ مشهود است.
تصویر فراسکوبالدی در بالای فیلم "اکنون مرا می بینی" دیده می شود.
سینمای آفریقای غربی یا سینمای غرب آفریقا به بدنه سینمایی، تاریخ سینما و تولید فیلم های مستقل یا مشترک در این منطقه اشاره دارد. سینمای این منطقه شامل کشورهای بنین، بورکینافاسو، سنگال، غنا، کیپ ورد، لیبریا، نیجر و نیجریه است. سینمای آفریقای غربی بخشی از سینمای آفریقا محسوب می شود که خود، زیرمجموعه سینمای جهان است؛ اصطلاحی که در دنیای انگلیسی زبان، به هر فیلمی که زبانی غیر از انگلیسی دارد گفته می شود. در بین کشوهای این منطقه از آفریقا، سینمای نیجریه با فاصله بسیار از دیگر کشورها قرار گرفته است. اگرچه سینمای بورکینافاسو و سنگال نیز در ۲ دهه اخیر روندی رو به رشد داشتند. تولید مشترک بین سینمای نیجریه و کشورهای غرب و مرکزی آفریقا باعث تنوع آثار و تولید سرانه سالیانه بیشتری شده است.
سینمای آفریقای مرکزی یا سینمای مرکزآفریقا به بدنه سینمایی، تاریخ سینما و تولید فیلم های مستقل یا مشترک در این منطقه اشاره دارد. سینمای این منطقه شامل کشورهای جمهوری آفریقای مرکزی، جمهوری دموکراتیک کنگو، چاد و کامرون است. سینمای آفریقای مرکزی بخشی از سینمای آفریقا محسوب می شود که خود، زیرمجموعه سینمای جهان است؛ اصطلاحی که در دنیای انگلیسی زبان، به هر فیلمی که زبانی غیر از انگلیسی دارد، گفته می شود. بضاعت سینما در مرکز آفریقا نسبت به دیگر مناطق این قاره بسیار خرد است. فقر و کمبود سرمایه که حاصل جنگ های داخلی و درگیری های قومیتی و خارجی بوده اصلی ترین دلیل کوچک ماندن سینمای آفریقای مرکزی است. در حال حاضر سینمای چاد روند رو به رشدی دارد و با سینمای کامرون به تولید مشترک می پردازد. سینمای نیجریه نیز در تولید مشترک با کشورهای مرکزی آفریقا پیشقدم است.
سری فینال های قهرمانی جهان ان بی ای ۱۹۷۲ مرحلهٔ قهرمانی بازی های حذفی اتحادیهٔ ملی بسکتبال (ان بی ای) در فصل ۷۲–۱۹۷۱ می باشد که بین دو تیم نیویورک نیکس از کنفرانس شرق و لس آنجلس لیکرز از کنفرانس غرب در سری بازی های بهترین از هفت به انجام رسید و لیکرز در ۵ بازی توانست حریف خود را شکست بدهد و عنوان قهرمانی ان بی ای را به دست بیاورد. این نخستین قهرمانی لیکرز پس از انتقال این باشگاه از مینیاپولیس، مینه سوتا به لس آنجلس می باشد. این رقابت تکرار فینال های ان بی ای ۱۹۷۰ بود که در آن نیکس در طی هفت بازی حریف خود را شکست داده بود. تیم لیکرز در بازی های عادی فصل در ۶۹ بازی به پیروزی رسید و رکورد ان بی ای در این بخش را از آن خود کرد، آن ها ۳۳ بازی پیاپی در فصل عادی پیروز شدند که این رکورد همچنان پابرجاست. رکورد ۶۹ برد در فصل عادی همچنان دست نخورده باقی ماند تا این که شیکاگو بولز در فصل ان بی ای فصل ۹۶–۱۹۹۵ (که مربی آن فیل جکسون بازیکن پیشین نیکس بود) در فصلی که با قهرمانی همراه بود، رکود ۷۲ برد را به ثبت رساند و رکورد دار تعداد پیروزی در فصل عادی شد. آن ها توسط ویلت چمبرلین، بهترین ریباند کننده در آن فصل ان بی ای، رهبری
می شدند. گیل گودریچ و جری وست نیز هر دو جز ده گلزن برتر ان بی ای بودند و لیکرزی ها با ثبت میانگین ۱۲۱ امتیاز در هر بازی، بهترین خط حملهٔ لیگ را در اختیار داشتند. وست همچنین در عملکرد پاس گل نیز صدرنشین ان بی ای بود. لیکرز در ریباند و پاس گل بهترین عملکرد را بین تیم های NBA داشت و در این شاخص های آماری در صدر قرار گرفت. لس آنجلس در دور نخست بازی های پلی آف توانست شیکاگو بولزی را که در فصل عادی ۵۷ برد به دست آورد را جارو کند و سپس توانست میلواکی باکس (با رکورد ۶۳–۱۹) شکست دهد و قهرمان کنفرانس غرب لقب بگیرد. این سری تاریخی با رویارویی چمبرلین برابر کریم عبدالجبار و وست با اسکار رابرتسون همراه بود. نیویورک با کسب تنها ۴۸ برد در فصل عادی، حریف آسان تری برای لیکرز نسبت به میلواکی به نظر می آمد. نیویورک از نظر دفاعی تیم برتری بود و آن ها تنها ۹۸٫۲٪ امتیاز در هر بازی به رقیبان خود دادند و به طور میانگین ۴۷٪ از پرتاب های بازیکنان این تیم تبدیل به امتیاز شد. آن ها در دور نخست بازی های حذفی بالتیمور بولتز، تیم ۳۸ برده در فصل عادی را شکست دادند و سپس بوستون سلتیکس که در فصل عادی ۵۶ پیروزی به دست آورده بود را از پیش رو ب
رداشتند تا به عنوان قهرمان کنفرانس شرق راهی سری بازی های پایانی اتحادیهٔ ملی بسکتبال در فصل ۷۲–۱۹۷۱ شوند. خلاصه سری. "لیکرز برندهٔ سری ۴–۱"
«تعجب» () ترانه ای است که توسط خواننده کانادایی شان مندز برای آلبوم آینده خود ضبط کرده شده است. ترانه در ۲ اکتبر ۲۰۲۰ به عنوان تک آهنگ لید آلبوم توسط آیلند رکوردز منتشر شد.
توماس ادوارز پرسی هال (زادهٔ ) شناخته شده با نام حرفه ای کید هارپون () خواننده، ترانه نویس، موسیقی دان و تهیه کننده موسیقی اهل بریتانیا است.
آنتونیو اینوکی ورزشکار سابق کشتی حرفه ای اهل ژاپن است. وی در عراق مشغول مذاکره برای آزادی چند گروگان ژاپنی بود. اینوکی در سال ۲۰۱۰ به عنوان چهره ماندگار ژاپن انتخاب شد. وی در آخرین سفر خود به پاکستان مسلمان شده و نام خود را به «محمد حسین» تغییر داده است.