Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یگوپولوس، مورخ بزرگ یونان مدرن، استدلال می کند که پریکلس به دنبال گسترش و تثبیت کلیه نهادهای دموکراتیک بود. از این رو، وی قانونی را تصویب کرد که به طبقات پایین جامعه اجازهٔ دسترسی به سیستم سیاسی و دفاتر عمومی، که پیشتر از آن منع می شدند، را می داد. به گفته سامونز، پریکلس اعتقاد داشت که بالا بردن "دموها" ضروری است؛ زیرا در آنان منبع دست نخورده ای برای قدرت آتن و عنصری حیاتی برای سلطهٔ نظامی آتنیان، می دید. (ناوگان، ستون فقرات قدرت آتن از زمان تمیستوکلس، تقریباً به طور کامل توسط اعضای طبقات پایین اداره می شد.) از طرف دیگر، سیمون ظاهراً معتقد بود که دیگر هیچ فضای آزاد دیگری برای تکامل دموکراتیک وجود ندارد. وی مطمئن بود که دموکراسی به اوج خود رسیده و اصلاحات پریکلس به بن بست عوام گرایی منجر شده است. به گفته پاپاریگوپولوس، تاریخ از سیمون دفاع کرد، زیرا آتن پس از مرگ پریکلس، در ورطهٔ آشفتگی سیاسی و عوام فریبی فرورفت. پاپاریگوپولوس معتقد است که یک قهقرای بی سابقه بر شهر نازل شد و شکوه شهر در نتیجهٔ سیاست های پوپولیستی پریکلس از بین رفت. به نظر یک مورخ دیگر، جاستین دانیل کینگ، دموکراسی رادیکال به صورت فردی به نفع مرد
م بود، اما به دولت آسیب رساند. از طرف دیگر، دونالد کاگان ادعا می کند که اقدامات دموکراتیک پریکلس، زمینه را برای یک قدرت سیاسی غیرقابل حل فراهم آورد. نهایتاً، سیمون پس از بازگشت از تبعید در سال ۴۵۱ پ م، سرانجام دموکراسی جدید را پذیرفت و با قانون شهروندی مخالفت نکرد. رهبری آتن. مرگ ایفیالیتس در سال ۴۶۱ پیش از میلاد، زمینه ساز تثبیت اقتدار پریکلس شد. بدون مخالفت سیمون، پس از تبعیدش، رهبر بی چالش حزب دموکراتیک، به حاکم بدون چالش آتن تبدیل شد. وی تا زمان مرگ در سال ۴۲۹ پ م، در قدرت باقی ماند. اولین جنگ پلوپونزی. پریکلس اولین اردوکشی نظامی خود را در جنگ اول پلوپونزی انجام داد، که تا حدی ناشی از اتحاد آتن با مگارا و آرگوس و واکنش متقابل اسپارت به این اتحاد بود. در ۴۵۴ قبل از میلاد او به سیکون و آکارنانیا حمله کرد. وی در مسیر بازگشت، به تلاش ناموفقی برای فتح اونیادئا در خلیج کورنیس، دست زد. در سال ۴۵۱ قبل از میلاد، سیمون از تبعید بازگشت و پس از پیشنهاد پریکلس، با اسپارت برای آتش بس ۵ ساله مذاکره کرد، اتفاقی که نشانگر تغییر در استراتژی سیاسی پریکلس است. ممکن است پریکلس در این حین به اهمیت سهم سیمون در جریان درگیری های
مداوم علیه پلوپونزی ها و ایرانی ها پی برده باشد. با این حال، آنتونی ج. پودلکی استدلال می کند که ادعای تغییر موقعیت پریکلس توسط نویسندگان باستان ساخته و پرداخته شده است تا «دیدگاه خواهان تغییر پریکلس» را توجیه کند. پلوتارک اظهار داشت که سیمون با مخالفان خود معامله تقسیم قدرت را منعقد کرد، بر اساس آن پریکلس امور داخلی را انجام می داد و سیمون رهبر ارتش آتن بود و خارج از قلمرو لشکرکشی می کرد. اگر واقعاً این تقسیم انجام می شد، امتیازی از طرف پریکلس می بود و او دیگر یک استراتیگوس بزرگ نمی شد. عقیدهٔ کاگان این است که سیمون خود را با شرایط جدید تطبیق داده و یک ازدواج سیاسی بین لیبرال های پریکلسی و محافظه کاران سیمونی را پذیرفته است. در اواسط سال های دههٔ ۴۵۰ پ م، آتنی ها در تلاشی ناموفق به شورش مصر علیه ایران کمک کردند، که منجر به محاصرهٔ طولانی مدت قلعه ایرانیان در دلتای نیل شد. این کارزار با فاجعه ای پایان یافت؛ زیرا نیروی محاصره کننده شکست خورد و نابود شد. در ۴۵۱–۴۵۰ قبل از میلاد، آتنی ها نیروهایی را به قبرس فرستادند. سیمون در نبرد سالامیس در قبرس پارسیان را شکست داد، اما در سال ۴۴۹ پ م، بر اثر بیماری درگذشت. گفت
ه می شود پریکلس هر دو اردوکشی به مصر و قبرس را آغاز کرده است؛ اگرچه برخی از محققان مانند کارل جولیوس بلوخ معتقدند که اعزام چنین ناوگان بزرگی مطابق با روح سیاست سیمون است. مسئلهٔ پیچیدهٔ این دوره، موضوع صلح کالیاس بود که گفته می شود به خصومت بین یونانیان و پارسیان خاتمه داد. وجود این معاهده به شدت مورد مناقشه است و مشخصات و مذاکرات آن مبهم است. ارنست بادیان معتقد است که صلح میان آتن و ایران برای اولین بار در سال ۴۶۳ قبل از میلاد صورت گرفت (و با مداخلات آتنی ها در مصر و قبرس نقض شده)، و در پایان کارزار قبرس مذاکرهٔ مجددی انجام شد، و مجدداً در ۴۴۹–۴۴۸ پ م منعقد گشت. از طرف دیگر، جان فاین اظهار می دارد که اولین صلح بین آتن و ایران در سال های ۴۵۰–۴۴۹ پ م منعقد شده است، زیرا بنا بر محاسبات پریکلس، درگیری مداوم با ایران توانایی آتن را در گسترش نفوذ خود در یونان و اژه تضعیف می کرد. کاگان معتقد است که پریکلس از کالیاس، برادر همسر سیمون به عنوان نمادی از وحدت استفاده کرده و چندین بار او را برای مذاکره در مورد توافق های مهم به کار گرفته است. در بهار ۴۴۹ پیش از میلاد، پریکلس فرمانی را ارائه داد، که منجر به تشکیل اجلاس («
کنگره») همه ایالت های یونان برای بررسی مسئلهٔ بازسازی معابد تخریب شده توسط پارسیان شد. هرچند این کنگره به دلیل موضع اسپارت ناکام ماند، اما اهداف پریکلس برای برگزاری چنین کنگره ای همچنان نامشخص و مبهم است. برخی از مورخان چنین برداشت می کنند که او درصدد تشکیل یک کنفدراسیون با مشارکت همهٔ شهرهای یونان بوده است. برخی دیگر فکر می کنند که او می خواست شکوه آتن را به رخ بکشد. طبق نظر مورخ، تری باکلی، هدف فرمان کنگره اختیار جدیدی برای لیگ دلوس و جمع آوری مالیات (phoros) بوده است. در طول دومین جنگ مقدس پریکلس رهبری ارتش آتن را علیه دلفی و بقایای فوکیس برعهده داشت و سعی کرد حق حاکمیت خود را بر اوراکل اثبات کند. در سال ۴۴۷ قبل از میلاد، پریکلس با تحسین آمیزترین اردوکشی خود، بربرها را از شبه جزیرهٔ تراکیایی گالیپولی اخراج کرد، تا استقرار مستعمرات آتنی در منطقه حفظ شود. با این حال، در این زمان، آتن با چند شورش در میان افراد خود به طور جدی به چالش کشیده شد. در سال ۴۴۷ قبل از میلاد، الیگارشی تبای علیه جناح دموکراتیک توطئه کردند. آتنی ها خواستار تسلیم فوری آنان شدند، اما پس از نبرد کورونیا، پریکلس مجبور شد برای پس گیری اسیران
ی که در آن نبرد گرفته شدند، از دست دادن ناحیهٔ بئوتیه را بپذیرد. فوکیس و لوکریس پس از انضمام بوئوتیه به قلمرو دشمن، غیرقابل دفاع شدند و به سرعت تحت کنترل الیگارشی متخاصم درآمدند. در سال ۴۴۶ پیش از میلاد، خیزش خطرناک تری رخ داد. شهرهای ائوبویا و مگارا قیام کردند. پریکلس با سپاهیان خود به ائوبویا رفت، اما با حمله ارتش اسپارت به آتیکا، مجبور به بازگشت شد. با رشوه و مذاکره، پریکلس تهدید قریب الوقوع را برطرف کرد و اسپارتی ها به خانه بازگشتند. بعداً هنگامی که درآمدها و مخارج عمومی پریکلس را حسابرسی می کردند، خرج ۱۰ تالنت توجیه نشد، زیرا اسناد رسمی فقط اشاره داشتند که این پول برای «یک هدف بسیار جدی» هزینه شده است. با این وجود، «هدف جدی» (یعنی رشوه به اسپارت) برای حساب رسان چنان واضح بود که آن ها بدون دخالت رسمی و حتی بدون تحقیق در مورد راز آن، هزینه را تأیید کردند. پس از برطرف شدن تهدید اسپارت، پریکلس دوباره به ائوبویا رفت و شورش را در آنجا سرکوب کرد. وی سپس صاحبان زمین خالکیس که املاک خود را از دست دادند، را مجازات کرد. ساکنان هیستیائا، در عین حال، بدل به خدمه یک کشتی جنگی ترایریم شدند و به جایشان ۲۰۰۰ مهاجر آتنی د
ر منطقه مستقر شدند. بحران با صلح سی ساله (زمستان ۴۴۶–۴۴۵ پ م) به پایان رسید، که در آن آتن از بسیاری از دارایی ها و منافع خود در سرزمین اصلی یونان که از سال ۴۶۰ به دست آورده بود، صرف نظر کرد؛ و هر دو سو، آتن و اسپارت، توافق کردند که دیگر برای پیروزی ایالات متحدشان تلاش نکنند. نبرد نهایی با محافظه کاران. در سال ۴۴۴ قبل از میلاد، جناح های محافظه کار و دموکرات ها در یک مبارزه شدید با یکدیگر روبرو شدند. رهبر بلندپرواز جدید محافظه کاران، توسیدید، پریکلس را متهم به ولخرجی کرد و از هزینه های او برای طرح بنای ساختمان ها انتقاد کرد. در ابتدا توسیدید موفق شد انجمن را در مورد این اتهامات، به نفع خود تحریک کند. با این حال، وقتی پریکلس سخنرانی کرد، استدلال های قاطعانه اش توسیدید و محافظه کاران را به شدت در حالت تدافعی قرار داد. سرانجام، پریکلس پیشنهاد کرد که با شرط این که کتیبه های وقف را به نام خودش بنویسند، همهٔ هزینه های مشکوک را از اموال خصوصیش به شهر بازپرداخت کند. موضع او با تشویق حضار روبرو شد و توسیدید کاملاً شکست خورد. در سال ۴۴۲ قبل از میلاد، مردم آتن به طرد توسیدیدس برای مدت ۱۰ سال از این شهر رأی دادند و پریکلس
بار دیگر حاکم بدون چالش در عرصهٔ سیاسی آتن شد. حکومت آتن بر شهرهای متحدش. پریکلس می خواست تسلط آتن بر اتحادش را تثبیت کند و برتری خود را در یونان اعمال کند. فرایند تبدیل لیگ دلیان به امپراتوری آتن به طور کلی قبل از زمان پریکلس آغاز شد، زیرا متحدان مختلف در لیگ تصمیم گرفتند به جای این که از کشتی های ناوگان لیگ استفاده کنند، به آتن باج بپردازند؛ اما تحول سرعت گرفت و توسط پریکلس به نتیجه رسید. گام های نهایی تغییر جهت ساختن امپراتوری ممکن است به دلیل شکست آتن در مصر باشد، که سلطه این شهر را در اژه به چالش کشید و منجر به شورش متحدان مختلفی مانند مایلتوس و اریترائه شد. آتن پس از شکست در مصر و شورش متحدان، در سال ۴۵۴–۴۵۳ پ م، یا به دلیل ترس واقعی از جانب امنیتش، یا به صورت بهانه ای برای به دست آوردن کنترل امور مالی اتحادیه، خزانه داری اتحاد را از دلوس به آتن منتقل کرد. در سال های ۴۵۰–۴۴۹ پیش از میلاد، شورش های میلتوس و اریترائه سرکوب شد و آتن حکومت خود را بر متحدانش برقرار کرد. در حدود سال ۴۴۷ قبل از میلاد مسیح، کلارخوس فرمانی برای ضرب سکه صادر کرد تا به موجب آن، سکه های نقرهٔ آتن وزن و معیارهای استاندارد خود را به
همهٔ متحدان تحمیل گرداند. طبق یکی از دقیق ترین مقررات این مصوبه، مازاد حاصل از عملیات ضرب وارد یک صندوق ویژه می شد و هر کسی که پیشنهاد می کرد به شیوهٔ دیگری از آن استفاده کنند، مجازات اعدام داشت. پریکلس توانست با استفاده از خزانه داری اتحاد، بودجهٔ لازم برای تأمین برنامهٔ بلند پروازانهٔ خود، با مرکزیت ساخت «آکروپلیس پریکلسی»، شامل پروپیلیا، پارتنون و مجسمه طلای آتنا را بسازد. دوست پریکلس به نام فیدیاس مسئول ساخت و سازهای مذکور بود. در سال ۴۴۹ قبل از میلاد، پریکلس فرمانی را پیشنهاد کرد که اجازه می داد از ۹۰۰۰ تالنت برای تأمین بودجهٔ برنامهٔ اصلی بازسازی معابد آتن استفاده شود. آنجلوس ولاخوس، یک آکادمیسین یونانی، به استفاده از خزانه داری این اتحاد، که توسط پریکلس آغاز و اجرا شد، به عنوان یکی از بزرگ ترین اختلاس های تاریخ بشر اشاره کرده است. این سوءاستفاده برخی از شگفت انگیزترین آثار هنری جهان باستان را تأمین مالی کرد. جنگ ساموسی ها. جنگ سامیا یکی از آخرین وقایع مهم نظامی قبل از جنگ پلوپونزی بود. پس از تبعید توسیدید، پریکلس هر ساله، مجدداً به عنوان ژنرال انتخاب می شد، این تنها مقام رسمی بود که او داشت، اگرچه نفوذ
وی به حدی بود که وی را در این برهه "عملاً" حاکم دولت می دانند. در سال ۴۴۰ قبل از میلاد، ساموس به خاطر کنترل پریه نه، که شهری باستانی یونیا در دامنه تپه های میکال بود، علیه میلتوس وارد جنگ شد. میلتوسی ها که در معرض شکست در جنگ بودند، به آتن آمده و مشکلشان با ساموسی ها را مطرح کنند. هنگامی که آتنی ها به دو طرف دستور دادند جنگ را متوقف کنند و پرونده را به داوری در آتن بسپارند، ساموسی ها از این امر سر باز زدند. در پاسخ، پریکلس فرمانی صادر کرد که لشکری را به ساموس اعزام کند. در نبرد دریایی، آتنی ها به رهبری پریکلس و نُه ژنرال دیگر نیروهای ساموس را شکست داده و دولت آتن را به جزیره تحمیل کردند. هنگامی که ساموسی ها علیه حاکمیت آتن قیام کردند، پریکلس پس از هشت ماه محاصرهٔ سخت، شورشیان را مجبور به کاپیتولاسیون کرد، که منجر به نارضایتی قابل توجهی در میان ملوانان آتن شد. سپس پریکلس شورشی را در بیزانتیوم سرکوب نمود و هنگامی که به آتن بازگشت، برای بزرگداشت سربازانی که در این لشکر کشته شدند، خاکسپاری برگزار کرد. بین سال های ۴۳۸–۴۳۶ قبل از میلاد، پریکلس ناوگان آتن را به پونتوس هدایت کرد و روابط دوستانه ای با شهرهای یونانی ن
شین منطقه برقرار کرد. پریکلس همچنین بر روی پروژه های داخلی مانند استحکامات آتن (ساخت «دیوار میانی» حدود ۴۴۰ پ م) تمرکز داشت و به ایجاد کلروخی های جدید، مانند آندروس، ناکسوس و توریی (۴۴۴ پ م) و همچنین آمفیپولیس (۴۳۷–۴۳۶ پ م) اقدام نمود. حملات شخصی. پریکلس و دوستانش هرگز از حمله مصون نبودند، زیرا برتری در آتن دموکراتیک معادل حاکمیت مطلق نبود. درست قبل از وقوع جنگ پلوپونزی، پریکلس و دو نفر از نزدیکان وی، فیدیاس و معشوقه اش، آسپاسیا، با یک سری حملات شخصی و قضایی روبرو شدند. فیدیاس، که مسئول تمام پروژه های ساختمانی بود، ابتدا به اختلاس طلا برای مجسمه آتنا و سپس به بد کیشی متهم شد، زیرا هنگامی که او جنگ آمازون ها را بر روی سپر آتنا حکاکی می کرد، فیگور کچل و پیری از خودش را در آن رسم کرد، و همچنین شباهت بسیاری میان جنگ پریکلس و جنگ آمازون ها وجود داشت. آسپاسیا، که به خاطر تواناییش به عنوان یک فرد خوش صحبت و مشاور مشهور بود، متهم به فاسد کردن زنان آتنی برای رضایت دادن به انحرافات جنسی پریکلس شد. اتهامات وارد شده علیه او احتمالاً چیزی جز تهمت های اثبات نشده نبود، اما در کل این تجربه برای پریکلس بسیار تلخ بود. اگرچه آس
پاسیا به لطف طغیان عاطفی نادری که از پریکلس رخ داد، تبرئه شد؛ اما دوستش، فیدیاس، در زندان درگذشت و دوست دیگر وی، آناکساگوراس، به دلیل اعتقادات مذهبی خود مورد حمله انجمن قرار گرفت. فراتر از این تعقیب های اولیه، انجمن خود پریکلس را متهم کرد که ولخرجی هایش را توجیه کرده و بر درآمدهای عمومی سوء مدیریت داشته است. طبق گفته های پلوتارک، پریکلس از محاکمه پیش رو چنان ترسیده بود که نگذاشت آتنی ها به لاکِدمون تسلیم شوند. بلوخ همچنین معتقد است که پریکلس برای محافظت از موقعیت سیاسی اش در داخل آتن، عمداً جنگ را آغاز کرد. بنابراین، در آغاز جنگ پلوپونز، آتن در موقعیت نامناسبی قرار داشت و آینده اش را به رهبری سپرد که برای اولین بار در بیش از یک دههٔ اخیر، جایگاهش کاملاً متزلزل شده بود. جنگ پلوپونزی. علل جنگ پلوپونز بسیار مورد بحث و بررسی قرار گرفته است، اما بسیاری از مورخان باستان تقصیر را بر دوش پریکلس و آتن می اندازند. به نظر می رسد پلوتارک معتقد است که پریکلس و آتنیان با تحریک به جنگ، در تلاش بودند تاکتیک های جنگ طلبانه شان را «با نوعی استکبار و تمایل به نزاع» پیاده کنند. توسیدید به همین موضوع اشاره می کند و معتقد است که د
لیل جنگ ترس اسپارتیان از قدرت و رشد آتنی ها است. با این حال، او به طور کلی به عنوان ستایشگر پریکلس شناخته می شود، توسیدید به دلیل تعصب علیه اسپارت مورد انتقاد قرار گرفته است. مقدمه جنگ. پریکلس متقاعد شده بود که جنگ علیه اسپارت، که نمی تواند حسادت خود را از برتری آتن پنهان کند، اگر چه ناگوار باشد، اجتناب ناپذیر است. بنابراین، او نیروهای نظامی به کورفو فرستاد تا به تقویت ناوگان کورفویی هایی بینجامد که در حال مبارزه با کورینتوس بودند در ۴۳۳ سال قبل از میلاد، دو ناوگان دشمن در نبرد سیبوتا با هم مواجه شدند و یک سال بعد آتنی ها با نیروهای کورینتوسی در نبرد پوتیدائا جنگیدند؛ این دو واقعه موجب نفرت دائمی کورینتوس از آتن شدند. در همان دوره، پریکلس فرمان مگاری را پیشنهاد داد، که شبیه تحریم تجاری مدرن بود. طبق مفاد این فرمان، بازرگانان مگاری از بازار آتن و بندرها امپراتوری آن خارج شدند. این ممنوعیت اقتصاد مگاری ها را خفه کرد و صلح شکنندهٔ آتنی ها با اسپارت را، که با مگارا متحد بود، متشنج نمود. طبق گفتهٔ جورج کاوکول، پژوهندهٔ تاریخ باستان، با این فرمان پریکلس صلح سی ساله را نقض کرد «اما شاید بدون هیچ بهانه ای». توجیه آتن
ی ها این بود که مگاری ها سرزمین مقدسی که وقف الههٔ دمتر بود، را کشت کردند و به بردگان فراری پناه دادند، رفتاری که از نظر آتنیان بی دینی بود. پس از مشورت با متحدان خود، اسپارت برای گرفتن امتیازاتی از جمله اخراج فوری خانوادهٔ آلکمائونی، از جمله پریکلس، و پس گرفتن فرمان مگاری، رایزنی به آتن فرستاد و تهدید کرد که در صورت عدم تحقق خواسته ها، جنگ را آغاز می کند. هدف آشکار این پیشنهادها تحریک رویارویی بین پریکلس و مردم بود. این واقعه، در واقع این اتفاقی بود که چند سال بعد رخ خواهد داد. در آن زمان، آتنی ها بدون تردید از دستورها پریکلس پیروی می کردند. در اولین سخنانی که توسیدید نقل کرده، پریکلس به آتنی ها توصیه کرد از خواسته های مخالفان فروگذار نمایند، زیرا آن ها از نظر نظامی قوی تر بودند. پریکلس آمادگی لازم برای دادن امتیازات یک جانبه را نداشت، زیرا معتقد بود که «اگر آتن در این مسئله تسلیم شود، اسپارت مطمئناً خواسته های بیشتری خواهد داشت». در نتیجه، پریکلس از اسپارتی ها خواست تا یک راه جایگزین (quo pro quo) ارائه دهند. در مقابل پس گرفتن فرمان مگاری، آتنی ها از اسپارت خواستند که عمل اخراج دوره ای بیگانگان از قلمرو خود
(xenelasia) را کنار بگذارد و خودمختاری شهرهای متحد آن را به رسمیت بشناسد، درخواستی که نشان می داد سلطهٔ اسپارت نیز بی رحمانه بود. این شرایط توسط اسپارتی ها رد شد و هر دو طرف حاضر به عقب نشینی نبودند، پس دو شهر برای جنگ آماده شدند. طبق گفته آتاناسیوس جی. پلاتیاس و کنستانتینوس کولیپولوس، استادان مطالعات استراتژیک و سیاست بین الملل، «به جای تسلیم شدن در برابر خواسته های اجباری، پریکلس جنگ را انتخاب کرد». یکی دیگر از ملاحظاتی که ممکن است در موضع پریکلس تأثیر گذاشته باشد، نگرانی از گسترش شورش های امپراتوری، در صورت نمایان شدن ترس آتن بود. سال اول جنگ (۴۳۱ پ م). در سال ۴۳۱ قبل از میلاد، در حالی که صلح موجود ناپایدار بود، آرشیداموس دوم، حاکم اسپارت، هیئت جدیدی را به آتن فرستاد و خواستار تسلیم آتنیان در برابر خواسته های خود شد. این نماینده اجازه ورود به آتن را نداشت، زیرا پریکلس پیش تر مصوبه ای تصویب کرده بود که بر اساس آن هرگاه اسپارت ها اقدامات نظامی خصمانه ای را آغاز کردند، از نمایندگان اسپارتی استقبال نشود. در این زمان ارتش اسپارت در کورینت جمع شده بود و با استناد به این اقدام خصمانه، آتنی ها از پذیرش فرستادگان
آنان امتناع ورزیدند. در آخرین تلاش خود برای مذاکره، آرشیداموس به آتیکا حمله کرد، اما هیچ فرد آتنی در آنجا پیدا نکرد. پریکلس با آگاهی از این که استراتژی اسپارت حمله و ویران کردن قلمرو آتن است، قبلاً ترتیب تخلیهٔ تمامی جمعیت منطقه را داده و آنان را به داخل دیوارهای آتن آورده بود. هیچ گزارش مشخصی در مورد این که چگونه پریکلس توانسته ساکنان آتیکا را راضی کند که برای انتقال به مناطق پرازدحام شهری متقاعد شوند، وجود ندارد. برای اکثر اهالی آتیکا، این حرکت به معنای کنار گذاشتن سرزمین و مقدسات اجدادی و تغییر کامل سبک زندگی آن ها بود. بنابراین، اگرچه آن ها توافق کردند که آنجا را ترک کنند، اما بسیاری از ساکنان روستاها از تصمیم پریکلس خوشحال نبودند. پریکلس همچنین به هموطنان خود در زمینهٔ امور فعلی توصیه هایی می کرد و به آن ها اطمینان می داد که اگر دشمن مزارعش را غارت نکند، اموال خود را به شهر عرضه می کند. این قول بدان خاطر بود که او بیم آن داشت آرشیداموس، که سابقاً یکی از دوستان وی بود، در حالی از کنار املاک شخصیش عبور کند که آن را تخریب ننماید؛ چه به عنوان ژستی برای نشان دادن دوستی یا به عنوان یک حرکت سیاسی حساب شده با هد
ف بیگانه نشان دادن پریکلس از رأی دهندگانش، این کار تأثیرات منفی روی پریکلس می گذاشت. در هر صورت، آتنی ها با دیدن غارت مزارع خود خشمگین شدند و خیلی زود شروع به ابراز نارضایتی نسبت به رهبر خود کردند، زیرا به نظر بسیاری از آن ها، او بود که کشور را به جنگ کشانده بود. پریکلس حتی در مواجهه با فشارهای فزاینده تسلیم خواسته های اقدام فوری علیه دشمن یا تجدید نظر در استراتژی اولیه اش نشد. وی همچنین از ترس این که ممکن بود مردم خشمگین از تخریب مزرعه هایشان عجولانه تصمیم گیرند با ارتش خجستهٔ اسپارت روبرو شوند، از تشکیل جلسهٔ انجمن شهر پرهیز کرد. از آنجا که جلسات انجمن بنا به صلاح دید روسای دوره ای آن، که از میان «روحانیون» بودند، فرا خوانده می شد، پریکلس کنترل رسمی بر برنامه آن ها نداشت. بلکه ظاهراً احترامی که برای پریکلس قائل بودند، برای ترغیب شان به انجام هر کاری که در سر داشت، کافی بود. در حالی که ارتش اسپارتان در آتیکا باقی مانده بود، پریکلس یک ناوگان متشکل از ۱۰۰ کشتی را فرستاد تا به غارت سواحل پلوپونز بپردازند و از سواره نظام خواست محافظت از مزارع نزدیک به دیوار شهر را برعهده گیرند. وقتی دشمن عقب نشست و غارت ها به پا
یان رسید، پریکلس فرمانی را صادر کرد که بر اساس آن مقامات شهر بایستی در صورت حمله دریایی به آتن، ۱۰۰۰ تالنت و ۱۰۰ کشتی را کنار بگذارند. طبق دقیق ترین بند این فرمان، حتی پیشنهاد استفاده ای دیگر از این پول و کشتی ها، مجازات اعدام در پی خواهد داشت. در پاییز سال ۴۳۱ پیش از میلاد، پریکلس نیروهای آتن را که به مگارا حمله کردند، هدایت کرد و چند ماه بعد (زمستان ۴۳۱–۴۳۰ قبل از میلاد) خطابهٔ احساسی و شگرف خود را، در مراسم خاکسپاری شهیدان، قرائت کرد و از آتنی هایی که برای شهر خود جان باختند، تجلیل به عمل آورد. آخرین عملیات نظامی و درگذشت. در سال ۴۳۰ قبل از میلاد، ارتش اسپارتا برای دومین بار آتیکا را غارت کرد، اما پریکلس دلسرد نشد و از تجدید نظر در استراتژی اولیه خودداری کرد. او که مایل نبود با ارتش اسپارت درگیر جنگ شود، مجدداً یک لشکر دریایی را برای غارت سواحل پلوپونز رهبری کرد و این بار ۱۰۰ کشتی آتنی را با خود برد. به گفته پلوتارک، درست قبل از حرکت کشتی ها، خورشید گرفتگی ملوانان را به وحشت انداخت، اما پریکلس از دانش نجومی که از آناکساگوراس کسب کرده بود، برای آرام کردن آن ها استفاده کرد. در تابستان همان سال طاعون همه گیر
شد و آتن را فرا گرفت. ماهیت دقیق بیماری نامشخص است. برخی به تیفوس یا تب تیفوئید مشکوک هستند، با این حال دربارهٔ اسم واقعی بیماری اختلاف نظر زیادی وجود دارد. در هر صورت، وضعیت اسفناک ناشی از این همه گیری در شهر، موج جدیدی از هیاهوی عمومی را برانگیخت و پریکلس مجبور شد در آخرین سخنرانی احساسی اش از خود دفاع کند، که گزارش آن را توسیدید ارائه داده است. این نطق مهمی است، که فضایل پریکلس و همچنین تلخ کامی او، نسبت به ناسپاسی همشهریانش، را آشکار می کند. به طور موقت، او موفق شد نارضایتی مردم را تقلیل دهد و چالش موجود را از بین ببرد، اما تلاش نهایی دشمنان داخلی برای تضعیف او به نتیجه نرسید. آن ها موفق شدند او را از ژنرالی محروم کنند و به مبلغی بین ۱۵ تا ۵۰ تالنت جریمه اش کردند. در منابع باستان از کلئون، قهرمان برجسته و پویای صحنهٔ سیاسی آتن در طول جنگ، به عنوان دادستان عمومی در دادگاه پریکلس نام برده شده. با این وجود، در سال ۴۲۹ قبل از میلاد، طی فقط یک سال، آتنی ها نه تنها پریکلس را بخشیدند، بلکه او را دوباره به عنوان استراتیگوس انتخاب کردند. وی مجدداً به فرماندهی ارتش آتن بازگردانده شد و تمام عملیات های نظامی آن را تا
۴۲۹ قبل از میلاد هدایت کرد و بار دیگر اهرم های قدرت را تحت کنترل خود گرفت. در آن سال، پریکلس شاهد مرگ هر دو پسر قانونی خود از همسر اولش، پارالوس و زانتیپوس، در اثر این بیماری همه گیر بود. روحیه اش تضعیف شد و می گریست و حتی همراهی آسپاسیا هم نتوانست او را آرام کند. او بعداً در همان سال بر اثر طاعون درگذشت. درست قبل از مرگ پریکلس، دوستانش دور بستر وی جمع شدند و در فضایی دوستانه، فضایل او را برشمردند و از نُه پیروزی جنگی وی یاد کردند. پریکلس، گرچه در حال احتضار بود، سخنان آن ها را شنید و حرفشان را قطع کرد و یادآوری نمود که آن ها فراموش کرده اند که عادلانه ترین و بزرگ ترین عنوان او را تحسین کنند. او گفت «هیچ آتنی زنده ای به خاطر من گریه نمی کند؛ بلکه برای من می گریند.» پریکلس در دو سال و نیم اول جنگ پلوپونز زنده بود و به گفتهٔ توسیدید، مرگ او برای آتن فاجعه بود؛ زیرا جانشینانش از او فرومایه تر بودند. آن ها ترجیح می دادند همهٔ عادت های بد را برانگیزانند و از یک سیاست ناپایدار پیروی کنند و تلاش می کردند محبوب باشند، تا مفید. ضمن این اظهارنظرها، توسیدید می گوید نه تنها از مرگ کسی تأسف می خورد که او را تحسین می کرد،
بلکه او را بشارت دهندهٔ جلال و عظمت بی نظیر آتن می دانست. پائوسانیاس (حدود ۱۵۰ میلادی) گزارش داده (I.29) که از مقبرهٔ پریکلس در امتداد جاده ای نزدیک آکادمی بازدید کرده است. زندگی شخصی. پریکلس، پیرو رسم آتن، ابتدا با یکی از نزدیکترین خویشاوندانش ازدواج کرد، که از این ازدواج دو پسر به نام های پارالوس و زانتیپوس داشت، اما در حدود سال ۴۴۵ قبل از میلاد، پریکلس از همسرش جدا شد. وی با توافق بستگان ذکورش، او را به شوهر دیگری پیشنهاد داد.نام همسر اول او مشخص نیست، تنها اطلاعاتی که در مورد او وجود دارد، این است که او قبل از ازدواج با پریکلس، در ازدواج اول خود، همسر هیپونیکوس شده بود و حاصل این ازدواج، پسری به نام کالیاس بوده است. پس از طلاق پریکلس از همسرش، وی رابطهٔ طولانی مدتی با آسپاسیا، اهل میلتوس، داشت و از او صاحب یک پسر به نام پریکلس جوان شد. این رابطه واکنش های زیادی را برانگیخت و حتی پسر خود پریکلس، زانتیپوس که بلند پروازی های سیاسی داشت، از متهم کردن پدرش دریغ نکرد. با این حال، اعتراض ها روحیه پریکلس را خدشه دار نکرد؛ گرچه او برای محافظت از آسپاسیا، که به فساد در جامعهٔ آتن متهم شد، گریست. خواهر وی و هر دو پ
سر قانونی او، زانتیپوس و پارالوس، طی اپیدمی طاعون درگذشتند. درست قبل از مرگ پریکلس، آتنی ها اجازه دادند در قانون سال ۴۵۱ پیش از میلاد تغییراتی ایجاد شود تا پسر نیمه آتنی او با آسپاسیا، پریکلس جوان، به عنوان یک شهروند آتنی وارث قانونی او گردد. این تصمیم موجب حذف قانونی شد که پیش تر خود پریکلس تصویب کرده بود تا اعطای شهروندی آتن را محدود کند. ارزیابی ها. پریکلس دوره ای کامل را رقم زد و در مورد تصمیمات و اقدامات مهم او قضاوت های متناقضی شده است. این واقعیت که او در عین حال یک دولتمرد، ژنرال و سخنور نیرومند بود، فقط می تواند ارزیابی عینی اقداماتش را دشوارتر کند. رهبری سیاسی. برخی از دانشمندان معاصر با پریکلس، او را پوپولیست، عوام فریب و جارفروش می خواندند، در حالی که دستهٔ دیگری رهبری کاریزماتیک وی را تحسین می کردند. به گفتهٔ پلوتارک، پس از به دست گرفتن رهبری آتن، «او دیگر همان انسان سابق نبود و مطیع مردم و آماده تسلیم شدن در برابر خواسته های جمعیت به عنوان هدایت کنندهٔ نسیم نبود». گفته می شود وقتی پادشاه اسپارت، آرشیداموس، از حریف سیاسی او، توسیدید، پرسید که میان او یا پریکلس کدامیک مبارز بهتری هستند، توسیدید بد
ون هیچ گونه تردیدی پاسخ داد که پریکلس بهتر است؛ زیرا حتی در هنگام شکست نیز موفق خواهد شد مخاطبان را قانع کند که او برنده شده است. از نظر شخصیت، پریکلس توسط مورخان باستان بسیار سرزنش شده، زیرا «او خود را آلوده به فساد نکرد، ولی به پول سازی هم بی تفاوت نبود». توسیدید، مورخ تحسین کنندهٔ پریکلس، معتقد است که آتن «در ظاهر یک دموکراسی بود، اما در واقع توسط اولین شهروند خود اداره می شد». در این اظهار نظر مورخ آنچه را که به عنوان کاریزمای پریکلس برای رهبری، متقاعد کردن مردم و گاه ادارهٔ مستقیم امور، تصور می کند، به تصویر می کشد. اگرچه توسیدید به جریمهٔ نقدی پریکلس اشاره می کند، اما وی اتهاماتی را که به پریکلس وارد شده ذکر نکرده، بلکه روی صداقت پریکلس تمرکز می کند. از طرف دیگر، افلاطون در یکی از گفتگوهای خود، تحسین و ستایش پریکلس را رد می کند و می گوید: «آن گونه که می دانم، پریکلس با راه اندازی سیستم یارانهٔ عمومی، آتنی ها را تنبل، راحت طلب و حریص کرد».پلوتارک به انتقادات دیگری که از رهبری پریکلس می شد هم اشاره می کند: «بسیاری دیگر می گویند که مردم ابتدا توسط وی به تقسیم زمین های عمومی، اعطای کمک های عیدانه و توزیع یا