Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رسلمانیا بک لش (به انگلیسی: WrestleMania Backlash) یک رویداد غیر رایگان (Pay-Per-View) در کشتی حرفه ای است که توسط کمپانی دبلیودبلیوئی و برای هر دو برند راو و اسمک داون تهیه می شود و این دوره اش هم در ۸ مه ۲۰۲۲ در ورزشگاه دانکینگ دونتس سنتر شهر پراویدنس، ایالت رودآیلند برگزار شد. این هفدهمین رویداد با نام دبلیودبلیوئی بک لش بود. زمینه سازی. رسلمنیا بکلش شامل مسابقاتی بین دشمنی های موجود، ماجراهای پیش آمده و استوری هایی خواهد بود که پیش از این در برنامه های را و اسمَک دَون پخش شده بود. کشتی گیرها با توجه به مسابقات یا سری اتفاقاتی که برایشان رخ می دهد و تنش را به حداکثر می رساند، نقش منفی یا قهرمان به خود می گیرند و در این رویداد به مسابقه و رقابت می پردازند.
شورای فدراسیون ( - "سوویت فدراتسی"، مخفف رایج: Совфед ("سووفد") یا سنا (به طور رسمی، از ۱ ژوئیه ۲۰۲۰ شروع می شود) () طبق قانون اساسی فدراسیون روسیه در سال ۱۹۹۳، مجلس علیا روسیه یعنی مجلس فدرال روسیه (پارلمان فدراسیون روسیه) است. هر یک از ۸۵ واحد فدرال روسیه - متشکل از ۲۲ جمهوری، ۴۶ استان، ۹ سرزمین، سه شهر فدرال، چهار ناحیه خودمختار و یک ابلاست خودمختار که دو سناتور را برای عضویت می فرستد که مجموعاً ۱۷۰ سناتور می شود. علاوه بر این، قانون اساسی فدراسیون روسیه همچنین سناتورهایی برای فدراسیون روسیه تعیین کرده که نمی توانند بیش از سی نفر (حداکثر هفت نفر از آنها مادام العمر) باشند و همچنین (اختیاری) روسای جمهور سابق به عنوان سناتور مادام العمر (تا سال ۲۰۲۰ در چنین سناتورهای مادام العمری وجود ندارند) نظر گرفته است. شورا جلسات خود را در خیابان بولشایا دمیتروفکا در مسکو در خانه سابق ساختمان اصلی آژانس دولتی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی (گوستروی) برگزار می کند و دفاتر و اتاق های کمیته، بیشتر در خیابان نووی آربات دارد. دو مجلس فدرال از نظر فیزیکی از هم جدا شده اند و دومای دولتی در مکانی دیگری از مسکو در خیابان اوخوتنی
ریاد جای دارد. جلسات شورای فدراسیون از ۲۵ ژانویه تا ۱۵ ژوئیه و از ۱۶ سپتامبر تا ۳۱ دسامبر در مسکو برگزار می شود. جلسات برای عموم آزاد است اگرچه مکان جلسات می تواند در صورت تمایل شورای فدراسیون تغییر کند و ممکن است که جلسات امن غیرعلنی تشکیل شود. از لحاظ جانشینی در قدرت، به ترتیب رئیس شورای فدراسیون پس از رئیس جمهور و نخست وزیر، سومین مقام برتر در فدراسیون روسیه است. در صورت ناتوانی رئیس جمهور و نخست وزیر، رئیس شورای فدراسیون کفیل ریاست جمهوری فدراسیون روسیه می شود.
نظام دو بنی، نظام ترکیبی، یا هیبرید رژیم نوعی ترکیبی از رژیم سیاسی است که غالباً در نتیجه گذار دموکراتیک ناقص از یک رژیم استبدادی به یک رژیم دموکراتیک ایجاد می شود. رژیم های ترکیبی ویژگی های خودکامگی را با ویژگی های دموکراتیک ترکیب می کنند و می توانند همزمان سرکوب های سیاسی و انتخابات منظم را باهم برگزار کنند. اصطلاح "رژیم ترکیبی" از یک نگاه چند وجهی پیرامون رژیم های سیاسی ناشی می شود که با دوگانگی استبداد یا دموکراسی مخالف است. رژیم های ترکیبی مشخصه کشورهای منبع مانند کشورهای نفتی است. این رژیم ها پایدار و سرسخت هستند. محققان غربی در تحلیل رژیم های ترکیبی به ماهیت تزئینی نهادهای دموکراتیک آنها توجه می کنند (انتخابات منجر به تغییر قدرت نمی شود، رسانه های مختلف صرفا دیدگاه دولت را مخابره می کنند و اپوزیسیون در پارلمان مانند حزب حاکم رأی می دهد). از این شرایط نتیجه گرفته می شود که اقتدارگرایی اساس رژیم های ترکیبی است. با این حال، رژیم های ترکیبی از دیکتاتوری تقلید می کنند در حالی که سطح نسبتاً پایین تری از خشونت دارند. تاریخ. موج سوم دموکراسی سازی منجر به ظهور رژیم های ترکیبی شده است که نه کاملاً دموکراتیک و نه
کاملاً اقتدارگرا هستند. نه مفهوم دموکراسی غیر لیبرال و نه مفهوم اقتدارگرایی انتخاباتی به طور کامل این رژیم های ترکیبی را توصیف نمی کند. پس از پایان جنگ سرد، چنین رژیم هایی در بین حکومت های غیردموکراتیک رواج یافتند. در پایان فرایند دگرگونی رژیم های استبدادی، زمانی که لیبرالیزیشن اتفاق می افتد، انتخابات محدودی ترتیب شده و لیبرال دموکراسی همیشه در نظر گرفته می شود اما در عمل این روند اساساً «نیمه کاره» منجمد شد. اصطلاح "رژیم ترکیبی" جایگزین واژه "انتقالی" شد، عبارتی که در دهه ۱۹۸۰برای اشاره به رژیم های این چنینی استفاده می شد. به گفته توماس کاروترز اکثر "کشورهای در حال گذار" نه کاملاً دیکتاتوری هستند و نه گرایش به دموکراسی دارند و به طور کلی آنها را نمی توان انتقالی نامید. آنها در منطقه خاکستری قرار دارند و تغییری از خود نشان نمی دهند، روندی که ممکن است برای چندین دهه در آن رخ ندهد." بنابراین، او اظهار داشت که رژیم های ترکیبی باید بدون این فرض که در نهایت به دموکراسی تبدیل شوند، در نظر گرفته شوند. این رژیم های دورگه را نیمه اقتدارگرا یا اقتدارگرایی انتخاباتی می نامیدند. یکی از اولین کسانی که مفهوم «رژیم ترکیبی»
را به کار برد، المر هنکیس، جامعه شناس، بود، او از این عبارت برای توصیف کمونیسم گولاش در مجارستان دوران یانوش کادار استفاده کرد. نشانه ها. به گفته گیلرمو اودانل، فیلیپ سی اشمیتر، لری دایموند و توماس کاروترز، نشانه های یک رژیم ترکیبی عبارتند از: برخی از کشورهایی که به عنوان رژیم های ترکیبی توصیف شده اند عبارتند از کلمبیا، مصر، مجارستان، اندونزی، مکزیک، مونته نگرو، نیجریه، بنگلادش، پاکستان، صربستان، تانزانیا، تونس، اوکراین، مالزی، مراکش، ترکیه، ونزوئلا، هند و اوگاندا. روسیه زمانی به عنوان یک رژیم ترکیبی در نظر گرفته می شد، اما از دهه ۲۰۱۰ به سمت اقتدارگرایی گرویید. سیستم سیاسی هنگ کنگ، منطقه اداری ویژه چین، نیز رژیم ترکیبی توصیف شده است. نوع شناسی. اصطلاحات مختلفی وجود دارد که انواع خاصی از رژیم های ترکیبی را توصیف می کند. اقتدارگرایی انتخاباتی. نویسندگان مختلفی در مورد اقتدارگرایی انتخاباتی یا به اصطلاح رژیم های ترکیبی نوشته اند (لویتسکی و وی ۲۰۰۲ ؛ تی. کارل ۱۹۹۵ ؛ ال. دایموند ۱۹۹۹ ؛ آ. Schedler 2002)، اما این پدیده جدید نیست و اکثر دولت های استبدادی که انتخابات برگزار می کنند، ترکیبی نیستند. رژیم های ترکیبی،
حکومت های اقتدارگرای موفقی هستند که به خوبی نهادینه شده اند. عناصر دموکراتیک می توانند به طور همزمان در خدمت اهداف استبدادی باشند و دموکراسی سازی را نیز اعانه دهند. اقتدارگرایی انتخاباتی به این معناست که نهادهای دموکراتیک تقلیدی هستند و به دلیل نقض سیستماتیک متعدد هنجارهای لیبرال دمکراتیک، در واقع به روش های استبدادی پایبند هستند. اقتدارگرایی انتخاباتی می تواند رقابتی و هژمونیک باشد و مورد دوم لزوماً به معنای بی نظمی در انتخابات نیست. ای. شلدر اقتدارگرایی انتخاباتی را شکل جدیدی از رژیم استبدادی می نامد و با توصیف آن با عناوینی چون رژیم ترکیبی یا دموکراسی غیرلیبرال مخالف است. علاوه بر این، یک رژیم استبدادی صرف، نیازی به انتخابات به عنوان منبع مشروعیتش ندارد. محققان یک تحلیل مقایسه ای از رژیم های سیاسی در سراسر جهان انجام دادند (ساموئل فاینر ۱۹۷۰)، در کشورهای در حال توسعه (آلموند و کلمن، ۱۹۶۰)، در میان رژیم های حاکم در آمریکای لاتین (Collier 1979) و رژیم های آفریقای غربی (Zolberg، 1966). انواع رژیم های غیر دموکراتیک مورد اشاره قرار گرفته شده است (لینز، 2000، در ابتدا در 1975 منتشر شد و پرلموتر، 1981). هانتینگتو
ن و مور (هانتینگتون و مور، ۱۹۷۰) سیستم تک حزبی را تحلیل کرده اند. هرمت (Gay Hermet, Rose, &amp; Rouquie 1978) چگونگی برگزاری انتخابات در چنین رژیم های اقتدارگرایی را بررسی می کند، حکومت هایی که ظاهراً دارای نهادهای دموکراتیک هستند.
پرسی لوری (؛ ۵ نوامبر ۱۸۸۰ – ۱۶ فوریه ۱۹۶۲) نظامی و سیاست مدار اهل بریتانیا بود.
گریم لمب (؛ زادهٔ ) نظامی اهل بریتانیا است. او افسر بازنشسته ارتش بریتانیا است. او فرمانده سابق ارتش میدانی در فرماندهی زمینی است که به خاطر مشارکت هایش در عملیات ضد شورش شناخته شده است. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا شده است.
والتر کرک (؛ ۱۹ ژانویه ۱۸۷۷ – ۲ سپتامبر ۱۹۴۹) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
ویلیام کپل (؛ ۵ نوامبر ۱۷۲۷ – مارس ۱۷۸۲) نظامی اهل بریتانیا بود. ویلیام کپل، پسر سوم ویلم ون کپل، ارل دوم آلبمارل، بود و در مدرسه وست مینستر تحصیل کرد. او در سال ۱۷۴۴ به عنوان پرچمدار در گارد دوم پیاده نظام به ارتش بریتانیا پیوست و در سال ۱۷۴۵ به درجه ستوانی ارتقا یافت. در سال ۱۷۵۱ به عنوان کاپیتان-ستوان به گارد اول پیاده نظام منتقل شد و در سال ۱۷۵۲ به درجه کاپیتانی و سرهنگ دومی و در سال ۱۷۶۰ به درجه سرهنگی ارتش ارتقا یافت. در ۱۷ دسامبر ۱۷۶۱ به عنوان سرهنگ هنگ ۵۶ پیاده نظام منصوب شد و تا سال ۱۷۶۵ فرماندهی آن را بر عهده داشت. در سال ۱۷۶۲ به درجه سرلشکری رسید. در سال ۱۷۶۲، او (به همراه برادرانش ارل آلبمارل و آگوستوس کپل) در لشکرکشی بریتانیا به کوبا شرکت کرد و حمله به قلعه مورو را هدایت نمود. در سال ۱۷۶۳، او جانشین آلبمارل به عنوان فرماندار بریتانیا در کوبا شد. این جزیره در ژوئیه ۱۷۶۳ به اسپانیا بازگردانده شد. در ۳۱ مه ۱۷۶۵، او به عنوان سرهنگ چهاردهمین هنگ پیاده نظام منصوب شد که تا سال ۱۷۷۵ فرماندهی آن را بر عهده داشت و در این مدت به درجه سپهبدی (۱۷۷۲) ارتقا یافت. از سال ۱۷۶۷ تا زمان مرگش، او عضو پارلمان چیچستر
بود. او در سال ۱۷۷۳ فرمانده کل قوا در ایرلند بود. در ۱۸ اکتبر ۱۷۷۵، او به عنوان سرهنگ دوازدهمین نیزه دار سلطنتی منصوب شد و تا زمان مرگش فرماندهی آن را بر عهده داشت. او سوارکار محترم پادشاه جورج سوم بریتانیای کبیر بود و در سال ۱۷۸۲ مجرد درگذشت.
برایان گراهام کنی (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که از سال ۱۹۹۰ تا زمان بازنشستگی اش در سال ۱۹۹۳ به عنوان معاون فرمانده عالی نیروهای متفقین در اروپا فعالیت کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده است.
پل آلویسیوس کنا (؛ ۱۶ اوت ۱۸۶۲ – ۳۰ اوت ۱۹۱۵) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب ویکتوریا شده است.
جورج کمبال (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
هنری شیهی کیتینگ (؛ ۱۳ نوامبر ۱۷۷۵ – ۱۲ سپتامبر ۱۸۴۷) نظامی اهل فرانسه بود. وی افسر ارتش بریتانیا بود که در جنگ های انقلاب فرانسه و جنگ های ناپلئونی حضور داشت. او در لشکرکشی موریس در سال های ۱۸۰۹ تا ۱۸۱۱ خدمت کرد، زمانی که کیتینگ فرماندهی نیروهای مستقر در رودریگز، جزیره کوچکی که به عنوان پایگاه نیروهای بریتانیایی در طول لشکرکشی استفاده می شد، را بر عهده داشت. کیتینگ در برنامه ریزی و اجرای مجموعه ای از عملیات آبی-خاکی علیه مستعمرات فرانسه در اقیانوس هند نقش مهمی داشت که به تصرف جزیره بناپارت و جزیره دو فرانس در سال ۱۸۱۰ منجر شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
جان کین، بارون کین اول (; – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او افیثسر ارتش بریتانیا بود که دلاوری های نظامی اش در جنگ اول انگلیس و افغانستان منجر به اعطای لقب بارون کین غزنی به او شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
چارلز ادوارد وب جونز (; – ) سیاست مدار اهل بریتانیا بود. او افسر ارشد ارتش بریتانیا بود. او به عنوان سرگروهبان کل و نماینده نظامی بریتانیا در سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) خدمت کرد. او در سال ۱۹۹۵ از ارتش بازنشسته شد و به عنوان جنتلمن آشر بلک راد (یا به اختصار بلک راد) در مجلس اعیان پارلمان بریتانیا مشغول به کار شد و تا سال ۲۰۰۱ در این سمت خدمت کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام، نشان سلطنتی ویکتوریایی و نشان امپراتوری بریتانیا شده است.
آلن جولی (؛ ۱۲ نوامبر ۱۹۱۰ – ۱۵ سپتامبر ۱۹۷۷) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۹ به عنوان سرتیپ ستاد کل نیروها خدمت کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده است.
الکساندر کالین جانستون (; – ) بازیکن کریکت، چوگان باز، و بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود. جانستون از کالج نظامی سلطنتی در سندهرست فارغ التحصیل شد و وارد هنگ ووسترشر شد. پس از سه سال مأموریت در هنگ نیجریه شمالی، به انگلستان بازگشت و مأموریت دیگری در سرویس سیگنال ارتش دریافت کرد. او در طول جنگ جهانی اول با افتخار خدمت کرد و فرماندهی گردان دهم هنگ چشایر و بعداً تیپ ۱۲۶ پیاده نظام را بر عهده داشت. فرماندهی تیپ ۱۲۶ او را به جوان ترین ژنرال ارتش بریتانیا تبدیل کرد. او در طول جنگ چندین بار زخمی شد و به خاطر شجاعت جوایزی دریافت کرد، که مهم ترین آنها نشان خدمات ممتاز با نشان مدال و صلیب نظامی بود. خدمت نظامی او پس از جنگ نیز ادامه یافت، البته به دلیل جراحات جنگی اش در نقشی غیررزمی. جانستون که به شدت درگیر آموزش ارتش بود، در سال ۱۹۳۷ بازنشسته شد، اما در طول جنگ جهانی دوم از بازنشستگی خارج شد تا در اداره اطلاعات سیاسی وزارت امور خارجه فعالیت کند. جانستون به عنوان یک کریکت باز درجه یک، بیشتر با همپشایر در ارتباط بود، جایی که بین سال های ۱۹۰۲ تا ۱۹۱۹ در مسابقات قهرمانی شهرستان برای آنها کریکت بازی کرد. او که پیش از جنگ جها
نی اول یک ضربه زن پرکار بود، در سال ۱۹۱۲ در میانگین ضربه زنی ملی، پس از سی.بی. فرای، در جایگاه دوم قرار گرفت و با اختلاف کمی از بازی در کریکت تست برای انگلیس در آن سال بازماند. جانستون ۱۰۸ بازی درجه یک برای همپشایر انجام داد، ۵۴۴۲ ران به ثمر رساند و ده سنچری (امتیاز سنچری) کسب کرد. او همچنین در سطح درجه یک برای باشگاه کریکت مریلبون، جنتلمن و تیم کریکت ارتش بریتانیا بازی کرد.
تونی جیپس (؛ زادهٔ ) نظامی اهل بریتانیا است. او افسر سابق ارتش بریتانیا است که در جریان شورش ظفار، فرماندهی هنگ ۲۳ خدمات ویژه هوایی را بر عهده داشت. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده است.
پل ژاک () نظامی اهل بریتانیا است. او افسر ارشد ارتش بریتانیا است که به عنوان رئیس تجهیزات (زمین) و سرتیپ ستاد کل نیروها خدمت کرده است. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده است.
مانلی آنجل جیمز (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی و صلیب ویکتوریا شده است.
جیمز موری اروین (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون دکترای پزشکی و لژیون دونور شده است.
کلیسای انتصابی () یا کلیسای افتخاری، کلیساهایی در شهر رم هستند به یکی از روحانیون مسیحیت اختصاص داده می شود که به مقام کاردینالی رسیده باشند. این کلیساها، کلیساهای کاتولیک در حوزه قضایی اسقف نشین رم هستند، و نشانهٔ نوعی «انتصاب افتخاری» است که نمادی از رابطهٔ میان کاردینال ها با پاپ محسوب می شود (که در واقع اسقف شهر رم است). بر پایهٔ مجموعه قوانین کلیسا در سال ۱۹۸۳، یک کاردینال ممکن است از طریق مشاوره یا حمایت معنوی به کلیسای انتصابی خود کمک کند، اگرچه «او هیچ قدرت حکمرانی بر آن ندارد و نباید نحت هیچ شرایطی، در امور مربوط به اداره خیر و صلاح کلیسا، یا نظم وانضباط آن، یا خدماتش به جامعه مداخله کند.» کلیساها دارای دو رتبه بندی هستند: عنوانی (افتخاری) و شَمّاسی (دیکونی). عنوانی ها، کلیساهایی هستند که به یک کشیش کاردینال (رتبهٔ دوم مجمع کاردینال ها) اختصاص داده می شود، در حالی که کلیساهای شماسی معمولاً به یک دیکون کاردینال (عضو رده سوم یا پائین ترین عضو مجمع کاردینال ها) اختصاص می یابد. هرگاه «کشیش کاردینال» یا «دیکون کاردینال» به مقام و رتبهٔ اسقف کاردینال منصوب شوند، (عضو رده اول یا بالاترین مقام در مجمع کاردین
ال ها)، او را از کلیسای انتصابی خود به یک جایگاه خالی در ناحیهٔ پیراشهری تحت سرپرستی اسقف (اسقف نشین در حومهٔ رم) منتقل می کنند. به پاتریارک های کلیسای کاتولیک شرقی که به مقام «اسقف کاردینال» برسند، عناوین انتصابی در اسقف نشین های پیراشهری اختصاص داده نمی شود. یک کاردینال ممکن است از شورای کلیسایی تقاضا کند که او را به کلیسای انتصابی دیگری منتقل کنند. علاوه بر این، هنگامی که یک «دیکون کاردینال» به مقام «کشیش کاردینال» ترفیع می یابد (معمولاً پس از ده سال)، ممکن است درخواست کند که مقام دیکونی خود را تنها «برای این مورد خاص» (تنها برای این دفعه) ارتقا دهند (Pro hac vice). یا اینکه او را به طور دائمی از مقام دیکونی فعلی به یک جایگاه خالی پیراشهری انتقال دهند. سایر کلیساهای رم نیز می توانند جایگاه انتصابی (افتخاری) دریافت کنند. گاهی اوقات، ممکن است مسئولیت و تکفل یک کلیسای انتصابی به طور موقت به کاردینالی که به یک کلیسا یا اسقف نشین پیراشهری منتقل شده است، به امانت سپرده شود.
حسین قربان زاده (زاده ۱۳۵۸ در مشهد) روزنامه نگار و سیاستمدار اصول گرای ایرانی و عضو هیات بررسی و تطبیق مصوبات دولت با قوانین است و همچنین در حال حاضر به عنوان عضو هیئت مدیره شرکت صنایع پتروشیمی خلیج فارس فعالیت میکند. وی پیش تر جانشین وزیر امور اقتصادی و دارایی از ۳۱ تیر ۱۴۰۲ تا ۳۱ مرداد ۱۴۰۳، رئیس کل سازمان خصوصی سازی و دبیرکل جمعیت پیشرفت و عدالت ایران اسلامی بوده است. وی همچنین مدیر مسئول "همشهری" و روزنامه محلی "تهران امروز" بود.
بنیاد سیگنال، با نام رسمی بنیاد فناوری سیگنال، یک سازمان غیرانتفاعی آمریکایی است که در سال ۲۰۱۸ توسط ماکسی مارلینسپایک و برایان اکتون تأسیس شد. مأموریت آن «توسعهٔ فناوری حریم خصوصی متن باز است که از آزادی بیان محافظت می کند و ارتباطات جهانی امن را امکان پذیر می کند.» این بنیاد نام مشترکی با برنامهٔ پیام رسانی سیگنال دارد. تاریخچه. در ۲۱ فوریه ۲۰۱۸، ماکسی مارلینسپایک و برایان اکتون، یکی از بنیانگذاران واتساپ، تشکیل بنیاد سیگنال، یک سازمان غیرانتفاعی 501(c)(۳) را اعلام کردند. این بنیاد با وام اولیه ۵۰ میلیون دلاری اکتون، که شرکت مادر واتس اپ یعنی فیس بوک را در سپتامبر ۲۰۱۷ ترک کرده بود، آغاز شد. بنیاد آزادی مطبوعات قبلاً به عنوان حامی مالی پروژه سیگنال فعالیت می کرد و در حالی که وضعیت غیرانتفاعی بنیاد در حال تعلیق بود به پذیرش کمک های مالی از طرف این پروژه ادامه می داد. تا پایان سال ۲۰۱۸، وام به ۱۰۵٬۰۰۰٬۴۰۰ دلار افزایش یافت که قرار است در ۲۸ فوریه ۲۰۶۸ بازپرداخت شود. وام بدون وثیقه و با سود ۰ درصد است. اشخاص. از اکتبر ۲۰۲۰، هیئت مدیره بنیاد سیگنال دارای سه عضو است: Signal Messenger LLC. Signal Messenger LLC همز
مان با بنیاد فناوری سیگنال تأسیس شد و به عنوان زیرمجموعهٔ آن فعالیت می کند. این شرکت مسئول توسعهٔ برنامهٔ پیام رسانی سیگنال و پروتکل سیگنال است. ماکسی مارلینسپایک به عنوان اولین مدیرعامل پیام رسان سیگنال تا زمان کناره گیری اش در ۱۰ ژانویه ۲۰۲۲، فعالیت داشت. برایان اکتون داوطلب شده است تا به عنوان مدیرعامل موقت تا زمانی که سازمان در جستجوی یک مدیر عامل جدید است، خدمت کند.
نبرد هوایی جنگ خلیج فارس که به بمباران عراق در سال ۱۹۹۱ نیز معروف است، یک عملیات بمباران هوایی گسترده از ۱۷ ژانویه ۱۹۹۱ تا ۲۳ فوریه ۱۹۹۱ بود. در طول این نبرد، گروه ائتلاف جنگ خلیج فارس در بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ سورتی پرواز، ۸۸٬۵۰۰ تن بمب پرتاب کرد، و زیرساخت های نظامی و غیرنظامی عراق را به طور گسترده ای ویران کرد. فرماندهی عملیات نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا بر عهده ژنرال چاک هورنر بود که در ابتدا و در نبود ژنرال شوارتسکف در صحنهٔ عملیات، برای مدت کوتاهی به عنوان فرماندهٔ کل پیشروی ستاد فرماندهی مرکزی ایالات متحده آمریکا خدمت می کرد. فرماندهان هوایی بریتانیا نیز اندرو ویلسون (تا ۱۷ نوامبر ۱۹۹۰) و بیل راتن (از ۱۷ نوامبر) بودند. عملیات هوایی تا ۲۳ فوریه ۱۹۹۱ که ائتلاف، به کویت حمله کرد، تا حد زیادی به پایان رسید. حملات اولیه توسط موشک های کروز تاماهاوک که از کشتی های جنگی واقع در خلیج فارس، توسط بمب افکن های رادارگریز لاکهید اف-۱۱۷ نایت هاوک با تسلیح بمب های هوشمند هدایت شونده لیزری، و توسط اف-۴جی انجام شد. این هواپیما و همچنین هواپیمای مک دانل داگلاس اف/ای-۱۸ هورنت مجهز به موشک های ضدرادار ای جی ام-۸۸ هارم بودند. ا
ین حملات اولیه، به جنگنده های اف-۱۴ تام کت، اف-۱۵ ایگل، اف-۱۶ فایتینگ فالکن و اف/ای-۱۸ هورنت اجازه داد تا بر نیروهای عراقی، برتری هوایی داشته باشند و سپس به پرتاب بمب های هدایت شونده TGM و بمب های هدایت لیزری ادامه دهند. جنگنده های ای-۱۰ تاندربولت ۲ با یک توپ دوار GAU-8 و موشک های ماوریک فروسرخ یا هدایت نوری، نیروهای زرهی عراق را بمباران و نابود کرده و از پیشروی نیروهای زمینی ایالات متحده پشتیبانی کردند. جنگنده های پشتیبانی هوایی نزدیک هریر از سپاه تفنگداران دریایی آمریکا، از بمب های خوشه ای و ناپالم خود علیه نیروهای عراقی استفاده کردند تا راه را برای نفوذ تفنگداران دریایی و گذشتن از دفاع ارتش صدام هموار کنند. بالگردهای تهاجمی ای اچ-۶۴ آپاچی و ای اچ-۱ کبرا موشک های هدایت لیزری ای جی ام-۱۱۴ هل فایر و موشک های بی جی ام-۷۱ تاو را شلیک کردند که توسط ناظران زمینی یا بالگردهای جاسوسی مانند اواچ-۵۸ کیووا به سمت تانک ها هدایت می شدند. ناوگان هوایی ائتلاف همچنین از سیستم های هشدار و کنترل زودهنگام هوابرد ئی-۳ سنتری و ناوگان بمب افکن های بی-۵۲ استراتوفورترس استفاده کرد. طرفین درگیری. نیروهای مسلح ائتلاف. در آستانهٔ عمل
یات طوفان صحرا، ائتلاف جنگ خلیج فارس، ۲٬۴۳۰ فروند هواگرد ثابت بال در عملیات کویت (KTO) داشت که تقریباً سه چهارم آن متعلق به نیروهای مسلح ایالات متحده بود. هنگامی که حمله زمینی در ۲۴ فوریه آغاز شد، این تعداد به بیش از ۲٬۷۸۰ فروند، افزایش یافت، تقریباً ۶۰ درصد از هواپیماهای ائتلاف، «تیرانداز» یا هواپیمای جنگی بودند. نیروی هوایی ایالات متحده بیش از ۱۳۰۰ هواپیما را در طول عملیات مستقر کرد و پس از آن نیروی دریایی ایالات متحده با بیش از ۴۰۰ هواپیما و سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده با تقریباً ۲۴۰ هواپیما قرار داشتند. سایر شرکای ائتلاف نیز در مجموع، بیش از ۶۰۰ هواپیما را در اختیار داشتند. عربستان سعودی، کویت، بحرین، قطر، و امارات متحده عربی، همگی با نیروهای هوایی خود، در این کارزار مشارکت داشتند، که بریتانیا (عملیات Granby)، فرانسه (عملیات Daguet)، کانادا (عملیات Friction) و ایتالیا (عملیات Locusta) در این کارزار مشارکت داشتند. کره جنوبی، آرژانتین و نیوزیلند تعداد کمی هواپیمای ترابری را ارسال و کره جنوبی، کویت، ایتالیا و ژاپن نیز هزینهٔ ۲۰۰ پرواز حمل ونقل هوایی به عربستان سعودی را پرداخت کردند. علاوه بر این، آلما
ن، بلژیک، ایتالیا، هلند و لوکزامبورگ هر کدام یک اسکادران جنگنده را به عنوان بخشی از تعهد ناتو برای محافظت از ترکیه فرستادند. این هواپیماها کاملاً دفاعی بودند و در عملیات علیه عراق شرکت نکردند. از نظر کمی و کیفی، نیروی هوایی ائتلاف، برتر از همتای عراقی خود بود. این امر به ویژه در مورد قابلیت های ویژه ای که عراقی ها کاملاً فاقد آن بودند، از جمله سوخت گیری هوایی، فرماندهی و کنترل هوابرد، جنگ الکترونیک، مهمات دقیق و هواپیماهای رادارگریز صادق بود. چنین قابلیت هایی در درجه اول (اگر نه به طور انحصاری) توسط ایالات متحده ارائه شده است. در فضا، شانزده ماهواره ارتباطی نظامی (که چهارده تای آن ها متعلق به ایالات متحده بود) با پنج ماهواره تجاری تکمیل شد تا انجام اکثریت قریب به اتفاق ارتباطات را در صحنه عملیات فراهم کند. این تجهیزات ارتباطی، در مجموع نرخ انتقال ۲۰۰ میلیون بیت در ثانیه، معادل ۳۹٬۰۰۰ تماس تلفنی همزمان داشتند. طیفی از ماهواره های دیگر نیز خدمات جمع آوری اطلاعات بیشتر از جمله برنامه پشتیبانی دفاعی، برنامه لندست، اسپات و شش ماهواره هواشناسی ارائه می کردند. یکی از مواردی که ائتلاف در آن کمبود داشت، شناسایی تاکتیک
ی بود. تلاش برای جبران این کمبود، شامل استفاده از هواپیماهای جنگنده معمولی در نقش شناسایی و هواپیماهای بدون سرنشین پایونیر RQ-2 بود. RQ-2 که عمدتاً توسط تفنگداران دریایی ایالات متحده فراهم شده بود، برای برخی مأموریت های خاص، مناسب و کافی بود، اما از بسیاری جهات در مقایسه با هواپیماهای شناسایی تخصصی، عملکرد ضعیف تری داشت. نیروهای مسلح عراق. در زمان جنگ خلیج فارس، نیروی هوایی عراق (IQAF) ششمین نیروی هوایی بزرگ جهان بود که متشکل از بیش از ۷۵۰ هواپیمای جنگی ثابت بال، ۲۴ فرودگاه اصلی، ۱۳ میدان هوایی و ۱۹ میدان هوایی کوچک بود. عراق همچنین ۵۹۴ پناهگاه مقاوم شدهٔ هواپیما را برای نگهداری تقریباً کل هواپیماهای نیروی هوایی خود ساخته بود و از آن ها در برابر حملات، محافظت می کرد. عراق همچنین دارای تعداد قابل توجهی از سیستم های پدافند هوایی بود. این تجهیزات، شامل ۱۶۰۰۰ موشک سطح به هوا از نوع راداری و آشیانه یابی فروسرخ، و بیش از ۳٬۶۰۰ سامانهٔ پدافند موشکی اصلی بود. عراق تا ۱۵۴ سایت موشک سطح به هوا و ۱۸ مرکز پشتیبانی از آن ها در عراق و ۲۰ یا ۲۱ سایت دیگر در جبههٔ کویت داشت. این کشور همچنین دارای تعداد زیادی توپ ضدهوایی (AAA
) شامل ۹۷۲ سایت AAA، تعداد ۲۴۰۴ ضدهوایی ثابت (AA) و ۶۱۰۰ ضدهوایی خودکششی بود. ۴۷۸ رادار هشدار زودهنگام، ۷۵ رادار فرکانس بالا و ۱۵۴ رادار اکتسابی، پوشش کامل حریم هوایی عراق را فراهم می کردند. بسیاری از این تجهیزات در یک سیستم یک پارچهٔ دفاع هوایی (IADS) تحت نظارت سیستمی موسوم به Kari بود. این سیستم، یک سیستم کامپیوتری خودکار فرماندهی و کنترل بود که توسط عراق توسعه یافته و توسط پیمانکاران فرانسوی در پی عملیات اپرا ساخته شده بود. Kari کل سیستم پدافندی عراق را به یک مکان واحد، به نام مرکز ملی عملیات دفاع هوایی (ADOC) واقع در یک پناهگاه زیرزمینی در بغداد متصل و عراق را به چهار بخش دفاعی تقسیم می کرد که هر یک توسط یک مرکز عملیاتی (SOC) واقع در پایگاه هوایی اچ-۳، کرکوک، تاجی و پایگاه هوایی علی پوشش داده می شدند. همچنین یک بخش جدید در پایگاه هوایی علی السالم اضافه شده بود تا کویت اخیراً فتح شده را پوشش دهد. هر SOC بر حریم هوایی محلی نظارت می کرد و بین دو تا پنج مرکز عملیات رهگیری (IOC) را در هر بخش، فرماندهی می کرد. IOCها در پناهگاه هایی قرار داشتند که در پایگاه های نیروی هوایی عراق ساخته شده بودند و به سیستم های راد
اری محلی متصل بودند و می توانستند اطلاعات آن را به SOC خود و از آن جا به بغداد منتقل کنند. به این ترتیب یک SOC قادر به ردیابی همزمان ۱۲۰ هواپیما و انتخاب سیستم تسلیحاتی مناسب برای درگیری با آن ها بود. این سیستم می توانست به طور خودکار، مراکز سام-۱، سام-۲ و سام-۳ را در بخش خود کنترل و پرنده های متخاصم را هدف گیری کند. این به این معنی بود که سیستم های سام، مجبور نیستند رادار خود را روشن کنند و موقعیت خود را آشکار کنند. بغداد، خود یکی از حفاظت شده ترین شهرهای جهان بود و ۶۵ درصد از موشک های پدافندی عراق و بیش از نیمی از توپ های ضدهوایی عراق، از آن محافظت می کردند. به همین ترتیب، «Kari» نیز دارای کمبودهایی بود که نیروهای هوایی ائتلاف از آن ها استفاده می کردند. هدف اصلی این سیستم، دفاع در برابر حملات بسیار ضعیف تر از سوی محتمل ترین دشمنان عراق، یعنی ایران، سوریه و اسرائیل بود و به جای دفاع منطقه ای، بر دفاع نقطه ای متمرکز بود. این بدان معنا بود که پدافند عراق، به ویژه در برابر هجوم از سمت عربستان سعودی به سوی بغداد، دارای شکاف های قابل توجهی بود و هواپیماهای مهاجم می توانستند از آن سو، از چندین جهت به هدف خود نزدیک
شوند. مانند هواپیماهای عراقی، بسیاری از تجهیزات پدافند هوایی عراق نیز منسوخ شده بود: سامانه های سام-۲ و ۳ به پایان عمر عملیاتی خود نزدیک می شدند و اقدامات متقابل و عملکرد و ویژگی های آن ها، برای نیروهای ائتلاف، کاملاً شناخته شده بود، در حالی که سایر سامانه های ضدهوایی عراق نیز چندان جدیدتر و به روز نبود و بخش های مختلف دفاع هوایی عراق، نمی توانستند اطلاعات را بین یکدیگر به اشتراک بگذارند. اگر یک SOC نابود یا از وضعیت عملیاتی خارج می شد، تسلیحات پدافند هوایی متصل نیز تمام توانایی خود را برای هماهنگی و واکنش، از دست می دادند. آغاز نبرد اصلی. یک روز پس از ضرب الاجل تعیین شده در قطعنامه ۶۷۸ شورای امنیت سازمان ملل متحد، ائتلاف، عملیات هوایی گسترده ای را آغاز کرد. این تهاجم عمومی با رمز عملیات طوفان صحرا با بیش از ۱٬۰۰۰ سورتی پرواز در روز آغاز شد. در ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۹۱، ساعت ۲:۳۸ بامداد به وقت بغداد، گروه ضربت نرماندی (شامل ۸ بالگرد تهاجمی ای اچ-۶۴ آپاچی ارتش ایالات متحده به رهبری چهار بالگرد ام اچ-۵۳ نیروی هوایی ایالات متحده) سایت های رادار عراقی را در نزدیکی مرز عراق و عربستان سعودی منهدم کردند. این سایت ها تا پیش