Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ز این کشور در اواخر سال۲۰۱۱ همچنان گریبانگیر این کشور بود.در ژوئن ۲۰۱۴،دولت اسلامی عراق و شام، جانشین القاعده در عراق، حمله نظامی بزرگی را در عراق آغاز کرد و خلافت اسلامی خودخوانده جهانی را اعلام کرد که منجر به جنگی تمام عیار عمدتاً بین عراق و داعش از سال۲۰۱۳ تا ۲۰۱۷ شد که در نهایت عراق پیروزی کامل خود را در برابر گروه تروریستی اعلام کرد. در اکتبر ۲۰۰۶،دفتر کمیساریای عالی سازمان ملل در امور پناهندگان(UNHCR) و دولت عراق تخمین زدند که بیش از ۳۷۰۰۰۰ عراقی از زمان بمباران مسجد العسکری در سال۲۰۰۶ آواره شده اند و تعداد کل پناهندگان عراقی را به بیش از این افزایش داد. بیش از ۱٫۶ میلیون تا سال۲۰۰۸، کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل تخمین پناهندگان را در مجموع به ۴٫۷میلیون نفر (حدود ۱۶درصد از جمعیت) رساند. تعداد پناهندگان در خارج از کشور ۲میلیون نفر (تعدادی نزدیک به پیش بینی های سیا) و تعداد آوارگان داخلی ۲٫۷میلیون نفر بود. صلیب سرخ در سال۲۰۰۸ اعلام کرد که وضعیت بشردوستانه عراق یکی از بحرانی ترین وضعیت ها در جهان است و میلیون ها عراقی مجبور به تکیه بر منابع آب ناکافی و بی کیفیت هستند. بر اساس فهرست کشورهای شکست خورده
، که توسط مجله فارین پالیسی و صندوق صلح، تهیه شده، عراق یکی از ۵ کشور بی ثبات برتر جهان از سال۲۰۰۵ تا ۲۰۰۸ استیک نظرسنجی از کارشناسان ارشد سیاست خارجی ایالات متحده که در سال۲۰۰۷ انجام شد نشان داد که طی ۱۰سال آینده، تنها ۳درصد از کارشناسان معتقد بودند که ایالات متحده می تواند عراق را به «چشمه دموکراسی» بازسازی کند و ۵۸٪ از کارشناسان معتقد بودند که سنی-شیعه تنش در خاورمیانه به طرز چشمگیری افزایش خواهد یافت. دو نظرسنجی از آمریکایی ها که در سال۲۰۰۶ انجام شد نشان داد که بین ۶۵ تا ۸۵ درصد معتقد بودند که عراق درگیر جنگ داخلی است. با این حال، یک نظرسنجی مشابه از عراقی ها که در سال۲۰۰۷ انجام شد، نشان داد که ۶۱٪ معتقد نیستند که در یک جنگ داخلی هستند. شرکت کنندگان. گروه های زیادی شورش عراق را تشکیل دادند که به صورت تکه تکه در واکنش به رویدادهای محلی، به ویژه درک ناتوانی ارتش ایالات متحده در کنترل عراق، به وجود آمد. از آغاز سال۲۰۰۵، نیروهای شورشی در اطراف چندین جناح اصلی، از جمله ارتش اسلامی در عراق و انصار السنه، متحد شدند. از توجیه مذهبی برای حمایت از اقدامات سیاسی این گروه ها و نیز پایبندی آشکار به سلفی گری استفاده شد
و کسانی که مخالف جهاد بودند را به عنوان بی ایمان معرفی کردند. این رویکرد در افزایش خشونت فرقه ای نقش داشت. ارتش ایالات متحده همچنین معتقد بود که بین۵ تا ۱۰درصد از نیروهای شورشی عرب غیر عراقی هستند. شبه نظامیان مستقل شیعه خود را حول ایدئولوژی فرقه ای می دانستند و سطوح مختلفی از نفوذ و قدرت را در اختیار داشتند. برخی از شبه نظامیان در تبعید تأسیس شدند و تنها پس از سرنگونی صدام حسین به عراق بازگشتند، مانند سازمان بدر. برخی دیگر از زمان فروپاشی دولت ایجاد شدند، که بزرگترین و یکنواخت ترین آنها ارتش مهدی بود که توسط مقتدی صدر تأسیس شد و تصور می شد حدود ۵۰۰۰۰ جنگجو دارد. درگیری و تاکتیک. اهداف غیرنظامی. حملات به اهداف غیرنظامی و غیرنظامی به طور جدی در اوت۲۰۰۳ به عنوان تلاشی برای ایجاد هرج و مرج و اختلافات فرقه ای آغاز شد. تلفات عراق طی چند سال آینده افزایش یافت. حملات بمب و خمپاره. حملات بمب گذاری شده به غیرنظامیان معمولاً مکان های شلوغی مانند بازارها و مساجد در شهرها و مناطق شیعه نشین را هدف قرار می دهند. برای مثال، بمب گذاری های ۲۳ نوامبر ۲۰۰۶ در شهر صدر حداقل ۲۱۵ نفر را کشت و صدها نفر دیگر را در ناحیه شهر صدر بغد
اد مجروح کردند که جرقه های حملات تلافی جویانه را برانگیخت، و بمب گذاری در بازار بغداد در ۳ فوریه ۲۰۰۷ حداقل ۱۳۵ کشته و بیش از ۳۰۰ زخمی برجای گذاشت. بمب گذاری های هماهنگ شده در ۲ مارس ۲۰۰۴ عاشورای عراق (شامل بمب گذاری های خودرو، بمب گذاران انتحاری و حملات خمپاره ای، نارنجکی و راکتی) حداقل ۱۷۸نفر را کشت و حداقل ۵۰۰نفر را مجروح کرد. بمب گذاری های انتحاری. از اوت ۲۰۰۳،خودروهای بمب گذاری شده به طور فزاینده ای به عنوان سلاح توسط ستیزه جویان سنی، عمدتاً افراط گرایان القاعده استفاده می شد. خودروهای بمب گذاری شده، که در ارتش به عنوان وسایل انفجاری دست ساز با وسیله نقلیه (VBIED) شناخته می شوند، به عنوان یکی از موثرترین سلاح های ستیزه جویان ظاهر شدند که نه تنها علیه اهداف غیرنظامی بلکه علیه ایستگاه های پلیس و مراکز استخدام عراقی نیز هدف قرار گرفتند. این بمب های دست ساز خودرو اغلب توسط افراط گرایان کشورهای مسلمان خارجی با سابقه ستیزه جویانه مانند عربستان سعودی، الجزایر، مصر و پاکستان هدایت می شدند. جوخه های مرگ. قتل هایی که به سبک جوخه های مرگ در عراق انجام می شد به روش های مختلف انجام می شد. آدم ربایی، و به دنبال آن شکن
جه اغلب شدید (مانند سوراخ کردن پاهای مردم با مته) و قتل به سبک اعدام، گاهی اوقات در ملاء عام (در برخی موارد، سر بریدن)، به عنوان تاکتیک دیگر ظاهر شد. در برخی موارد نوارهای اعدام برای اهداف تبلیغاتی توزیع می شد. اجساد معمولاً چند بار در کنار جاده یا مکان های دیگر انداخته می شدند. چندین قتل عام در مقیاس بزرگ نیز وجود داشت، مانند قتل عام حی الجهاد که در آن حدود ۴۰ سنی در واکنش به انفجار خودروی بمب گذاری شده که منجر به کشته شدن ده ها شیعه شد، کشته شدند. جوخه های مرگ اغلب شیعیان ناراضی بودند، از جمله اعضای نیروهای امنیتی، که سنی ها را برای انتقام از عواقب شورش علیه دولت تحت سلطه شیعه کشتند. داده های پروژه شمارش بدن عراق نشان می دهد که ۳۳درصد از مرگ و میر غیرنظامیان در طول جنگ عراق ناشی از اعدام پس از ربوده شدن یا دستگیر شدن بوده است. اینها عمدتاً توسط بازیگران ناشناس از جمله شورشیان، شبه نظامیان فرقه ای و جنایتکاران انجام شد. چنین قتل هایی در دوره خشونت های فرقه ای۲۰۰۶–۲۰۰۷ بسیار بیشتر اتفاق افتاد. حمله به اماکن مذهبی. در ۲۲ فوریه ۲۰۰۶، انفجاری بسیار تحریک آمیز در مسجد العسکری در شهر سامرا عراق، یکی از مقدس ترین م
کان های شیعیان، که گمان می رود در اثر بمبی که توسط القاعده در عراق کار گذاشته شده بود، روی داد.. اگرچه در این انفجار هیچ آسیبی وارد نشد، اما مسجد به شدت آسیب دید و بمباران منجر به خشونت در روزهای بعد شد. بیش از ۱۰۰جسد با سوراخ گلوله روز بعد پیدا شد و حداقل ۱۶۵نفر گمان می رود که کشته شده باشند. پس از این حمله، ارتش ایالات متحده محاسبه کرد که میانگین میزان قتل در بغداد از ۱۱به ۳۳مرگ در روز سه برابر شده است. ده ها مسجد عراق پس از آن مورد حمله یا تصرف نیروهای فرقه ای قرار گرفتند. به عنوان مثال، در ۲۵ مارس۲۰۰۷، یک مسجد اهل سنت در شهر هسوه در جنوب عراق به انتقام تخریب یک مسجد شیعیان در شهر در روز قبل به آتش کشیده شد. در چندین مورد کلیساهای مسیحی نیز مورد حمله افراط گرایان قرار گرفتند. بعداً، بمب گذاری دیگر العسکری در ژوئن۲۰۰۷ روی داد. اقلیت مسیحی عراق نیز به دلیل عقاید متضاد کلامی، هدف سنی های القاعده قرار گرفت. فرارهای فرقه ای. برخی از نیروهای عراقی ارتش یا پلیس را ترک کردند و برخی دیگر از خدمت در مناطق متخاصم خودداری کردند. به عنوان مثال، برخی از اعضای یک فرقه از خدمت در محله های تحت سلطه فرقه های دیگر خودداری کر
دند.همچنین گزارش شده که سربازان کُرد از شمال عراق که اکثراً سنی بودند اما عرب نبودند، ارتش را ترک کردند تا از درگیری داخلی در بغداد جلوگیری کنند. جدول زمانی. برای اطلاعات بیشتر در مورد رویدادها در یک سال خاص، به صفحه جدول زمانی مرتبط مراجعه کنید. رشد فرار پناهندگان. تا سال۲۰۰۸، کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل تخمین پناهندگان را به ۴٫۷میلیون نفر رساند که ۲ میلیون آواره در داخل و ۲٫۷میلیون آواره خارج از کشور بودند. در آوریل۲۰۰۶، وزارت آوارگان و مهاجرت تخمین زد که «تقریبا ۷۰۰۰۰آواره عراقی، به ویژه از پایتخت، در شرایط وخیم تر زندگی می کنند»، به دلیل خشونت های فرقه ای مداوم. سازمان ملل گفت که تقریباً ۴۰درصد از طبقه متوسط عراق فرار کرده اند. بیشتر آنها از آزار و شکنجه سیستماتیک فرار می کردند و تمایلی به بازگشت نداشتند.پناهندگان در فقر فرورفته بودند، زیرا به طور کلی از کار در کشورهای میزبان خود منع می شدند. مقاله ای در ۲۵می۲۰۰۷ اشاره کرد که در هفت ماه گذشته تنها ۶۹نفر از عراق در ایالات متحده پناهنده شده اند. استفاده از برچسب «جنگ داخلی».. استفاده از اصطلاح «جنگ داخلی» بحث برانگیز بوده است و تعدادی از مفسران اصطل
اح «درگیری داخلی» را ترجیح می دهند. یک نظرسنجی از بیش از ۵۰۰۰شهروند عراقی نشان داد که ۲۷٪از ساکنان عراقی مورد نظر موافق بودند که عراق در یک جنگ داخلی قرار دارد، در حالی که ۶۱٪فکر می کردند عراق اینطور نیست. دو نظرسنجی مشابه از آمریکایی ها که در سال۲۰۰۶ انجام شد، نشان داد که بین ۶۵تا۸۵درصد بر این باور بودند که عراق درگیر جنگ داخلی است. در ایالات متحده، این اصطلاح سیاسی شده است. معاون رئیس مجلس سنای ایالات متحده، دیک دوربین، در انتقاد از سخنرانی رئیس جمهور به ملت توسط جرج دبلیو بوش در ۱۰ ژانویه۲۰۰۷، به «جنگ داخلی در عراق» اشاره کرد. ادوارد وانگ در ۲۶ نوامبر۲۰۰۶ گزارشی از گروهی از اساتید آمریکایی در دانشگاه استنفورد را نقل کرد مبنی بر اینکه شورش در عراق به تعریف کلاسیک جنگ داخلی تبدیل شده است. خلاصه ای طبقه بندی نشده از ۹۰ صفحه برآورد اطلاعات ملی ژانویه۲۰۰۷، با عنوان "چشم انداز ثبات عراق: راه چالش برانگیز پیش رو"، در مورد استفاده از اصطلاح «جنگ داخلی» موارد زیر را بیان می کند: ژنرال بازنشسته ارتش ایالات متحده، بری مک کافری، گزارشی را در ۲۶ مارس ۲۰۰۷، پس از سفر و تجزیه و تحلیل وضعیت عراق،منتشر کرد. این گزارش وضعیت
را «جنگ داخلی درجه پایین» نامیده است. در صفحه ۳ گزارش می نویسد: عراق درگیر جنگ داخلی درجه کم است که با کشته شدن ۳۰۰۰ شهروند در ماه به سطوح فاجعه باری بدتر شده است. جمعیت در ناامیدی است. زندگی در بسیاری از مناطق شهری اکنون ناامید است. تعداد انگشت شماری از جنگجویان خارجی (۵۰۰+) - و چند هزار عامل القاعده، از طریق بمب گذاری های انتحاری که مکان های مقدس شیعیان و غیرنظامیان بی گناه را هدف قرار می دهند، به مبارزه علنی جناحی دامن می زنند. از نیروی پلیس به عنوان یک شبه نظامی شیعه که مسئول هزاران قتل غیرقانونی است، بیم آن می رود. جستارهای وابسته. مناسبت ها: عمومی: فیلم های
تاتا ۴۰۷ () یک خودروی کامیون سبک است که توسط تاتا موتورز تولید شده است. این خودرو که در سال ۱۹۸۶ عرضه شد، تاتا تا سال ۲۰۱۱ بیش از ۵۰۰۰۰۰ دستگاه از این خودرو فروخت. ۴۰۷ دارای بار ۲٫۲۵ تن، طول کلی ۴٫۷ متر و شعاع چرخش ۵٫۵ متر است. این خودرو از مرسدس-بنز هانوماگ مشتق شده است.
ایگور کاستیوکویچ ( ; زاده دسامبر ۱۹۷۶، ساراتوف) شخصیت سیاسی روسیه و معاون دومای دولتی هشتم است. او در سال ۲۰۰۳ در بخش گسترش ورزش در وزارت سیاست گذاری جوانان، ورزش و گردشگری استان ساراتوف آغاز به کار کرد. او این پست را برای اینکه رئیس کانون ورزشهای رزمی در استان ساراتوف شود، ترک کرد. از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۱، او مدیریت مدرسه ورزشی کودکان و نوجوانان ساراتوف در هنرهای رزمی را بر عهده داشت. در سال های ۲۰۱۱–۲۰۲۰، او ریاست شورای ملی آیکیدو روسیه را بر عهده داشت. وی در سال ۲۰۱۷ به عنوان رئیس بخش پروژه های جوانان جبهه خلق روسیه منصوب شد. از سپتامبر ۲۰۲۱، او به عنوان معاون دومای دولت هشتم خدمت کرده است. او یکی از اعضای دومای دولتی است که وزارت خزانه داری ایالات متحده در ۲۴ مارس ۲۰۲۲ در پاسخ به حمله روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲ تحریم کرد. در ۱۸ آوریل، پس از اشغال شهر توسط نیروهای روسی در ۲ مارس، کاستیوکویچ به عنوان شهردار "واقعی" خرسون منصوب شد.
خانواده رومانوف امپراتوری روسیه (نیکلای دوم، همسرش الکساندرا فئودورونا، و پنج فرزندشان: اولگا، تاتیانا، ماریا، آناستازیا، و الکسی) توسط انقلابیون بلشویک تحت رهبری یاکوف یوروفسکی به دستور شورای منطقه ای اورال در یکاترینبورگ در شب ۱۶–۱۷ ژوئیهٔ ۱۹۱۸ تیرباران شده و با سرنیزه کشته شدند. در آن شب، همچنین همراهان آن ها، یوجین بوتکین پزشک دربار، ندیمه آنا دمیدوا، الکسی تروپ، و سرآشپز، ایوان خاریتونوف نیز به قتل رسیدند. اجساد آن ها سپس به جنگل کوپتیاکی برده شد و آنها به وسیلهٔ نارنجک، آتش و اسید، مثله، متلاشی و دفن شدند تا از شناسایی آن ها جلوگیری شود. پس از انقلاب فوریه، خانواده رومانوف و خادمان آن ها پیش از انتقال به توبولسک، سیبری پس از انقلاب اکتبر، در کاخ الکساندر، زندانی شده بودند. آن ها سپس پیش از اعدام در ژوئیهٔ ۱۹۱۸ به خانه ای در یکاترینبورگ، در نزدیکی کوه های اورال منتقل شدند. بلشویک ها در ابتدا فقط مرگ نیکلای دوم را اعلام کردند. طی هشت سال آینده، رهبری شوروی انبوهی از اطلاعات نادرست و ضد و نقیض مربوط به سرنوشت این خانواده را منتشر کرد، از ادعای این که رومانوف ها در سپتامبر ۱۹۱۹ توسط انقلابیون جناح چپ به قتل
رسیده اند، تا این که حکومت در آوریل ۱۹۲۲ به طور کامل مرگ آن ها را انکار کرد. حکومت شوروی سرانجام در سال ۱۹۲۶ به دنبال انتشار تحقیقات انجام شده در فرانسه در سال ۱۹۱۹ توسط یک مهاجر سفید، این قتل را تصدیق کرد، اما گفت که اجساد نابود شده اند و کابینه لنین در این زمینه مسئول نیست. سرپوش گذاشتن شوروی بر این قتل ها به شایعات دامن زد و کلاهبرداران مختلفی ادعا کردند که یکی از کودکان رومانوف و از بازماندگان آن ها هستند. محل دفن، در سال ۱۹۷۹ توسط الکساندر آودونین، کارآگاه آماتور کشف شد. اتحاد جماهیر شوروی وجود این بقایا را تا سال ۱۹۸۹ و دورهٔ "گلاسنوست" به طور علنی تأیید نکرد. هویت بقایای این اجساد، بعداً با تجزیه و تحلیل و تحقیقات پزشکی قانونی و تست دی ان ای و با کمک کارشناسان انگلیسی تأیید شد. در سال ۱۹۹۸، ۸۰ سال پس از اعدام، بقایای خانوادهٔ رومانوف در یک تشییع جنازهٔ دولتی در کلیسای جامع پتر و پل در سن پترزبورگ به خاک سپرده شد. در این تشییع جنازه، اعضای کلیدی کلیسای ارتدکس روسیه که در مورد صحت بقایای اجساد، تردید داشتند، شرکت نکردند. در سال ۲۰۰۷، گور دوم کوچک تر که حاوی بقایای دو کودک رومانوف گم شده از گور بزرگ تر ب
ود، توسط باستان شناسان آماتور کشف شد. با تجزیه و تحلیل دی ان ای، تأیید شد که آن ها بقایای الکسی و یکی از خواهران او هستند. در سال ۲۰۰۸، پس از کشمکش های حقوقی قابل توجه و طولانی، دفتر دادستانی کل روسیه، از خانوادهٔ رومانوف با عنوان «قربانیان سرکوب های سیاسی» یاد کرد. یک پروندهٔ جنایی توسط دولت روسیه پس از فروپاشی شوروی در سال ۱۹۹۳ باز شد، اما هیچ کس به دلیل این که تمامی عاملان آن قتل ها، مرده بودند، تحت تعقیب قرار نگرفت. بر اساس نسخهٔ رسمی دولتی اتحاد جماهیر شوروی، تزار سابق نیکلای رومانوف به همراه اعضای خانواده و همراهانش به دستور شورای منطقه ای اورال و به دست جوخهٔ اعدام، کشته شده اند. اکثر مورخان دستور اعدام را به دولت مسکو، به ویژه به ولادیمیر لنین و یاکوف اسوردلوف نسبت می دهند که می خواستند از نجات خانوادهٔ امپراتوری روسیه، توسط لژیون چکسلواکی در جریان جنگ داخلی روسیه جلوگیری کنند. این مورد توسط بخشی از دفتر خاطرات لئون تروتسکی تأیید می شود. یک تحقیق دیگر در سال ۲۰۱۱ به این نتیجه رسید که علی رغم باز شدن بایگانی های دولتی در سال های پس از فروپاشی شوروی، هیچ سند مکتوبی که ثابت کند لنین یا اسوردلوف دستور اعد
ام را صادر کرده اند، یافت نشد. با این حال، آن ها قتل ها را پس از چند سال از وقوع، تأیید کرده بودند. منابع دیگر، استدلال می کنند که لنین و دولت مرکزی شوروی می خواسته اند محاکمه رومانوف ها را توسط تروتسکی به عنوان دادستان انجام دهند، اما شورای محلی اورال، تحت فشار انقلابیون سوسیالیست چپ و آنارشیست ها، به ابتکار خود، این اعدام ها را انجام داده است. زمینه ها. در ۲۲ مارس ۱۹۱۷، نیکلای که از سلطنت خلع شده بود و نگهبانان، وی را «نیکلای رومانوف» خطاب می کردند، به خانوادهٔ خود در کاخ الکساندر در تزارسکوئه سلو ملحق شد. او توسط دولت موقت به همراه خانواده اش در حصر خانگی قرار گرفت و محبوس شد. در اوت ۱۹۱۷، دولت موقت الکساندر کرنسکی، پس از تلاش ناموفق برای فرستادن رومانوف ها به بریتانیا، که توسط نیکلای و پسرعموی اول مشترک الکساندرا، پادشاه جورج پنجم، اداره می شد، رومانوف ها را به توبولسک سیبری فرستاد تا از آن ها از موج فزایندهٔ انقلاب، محافظت کند. آن ها در آن جا در عمارت فرماندار سابق با آسایش قابل توجهی زندگی می کردند. پس از به قدرت رسیدن بلشویک ها در اکتبر ۱۹۱۷، شرایط آن ها سخت تر و صحبت در دولت در مورد محاکمهٔ نیکلای بیش
تر شد و بی احترامی به این خانواده، شدت گرفت. نگهبان ها برای توهین به دختران نیکلای، نقاشی های زشتی را روی حصارها می کشیدند. در ۱ مارس ۱۹۱۸، ۱۰ خدمتکار آن ها اخراج شدند و آن ها مجبور شدند کره و قهوه را کنار بگذارند. با افزایش قدرت بلشویک ها، دولت در ماه آوریل، نیکلای، الکساندرا و دخترشان ماریا را به رهبری واسیلی یاکولف به یکاترینبورگ منتقل کرد. پسر خردسال آن ها، الکسی که هموفیلی شدید داشت، برای همراهی با والدینش ناتوان بود و با خواهرانش اولگا، تاتیانا و آناستازیا ماند و تا مه ۱۹۱۸ توبولسک را ترک نکرد. این خانواده سپس با چند نفر باقی مانده در خانهٔ ایپاتیف در یکاترینبورگ زندانی شدند که با عنوان "خانهٔ هدف ویژه" نام گذاری شده بود. خانهٔ هدف ویژه. خانوادهٔ امپراتوری در خانهٔ ایپاتیف در انزوای شدید نگه داشته شدند. صحبت کردن به زبانی غیر از روسی به شدت ممنوع بود. آن ها اجازهٔ دسترسی به چمدان خود را که در یک خانهٔ بیرون از آن جا نگهداری می شد، نداشتند. دوربین ها و تجهیزات عکاسی آن ها نیز مصادره شد. به خدمتگزاران دستور داده شد که رومانوف ها را فقط با نام و نام خانوادگی خود خطاب کنند. خانواده، تحت بازرسی منظم وسایل خو
د، و تلاش برای برداشتن دستبندهای طلای الکساندرا و دخترانش از دست آن ها قرار گرفتند. پنجره های تمام اتاق های خانواده مهر و موم شده بود و با روزنامه پوشانده شد (بعداً در ۱۵ مه با رنگ سفید رنگ آمیزی شد). پس از درخواست های مکرر رومانوف ها، یکی از دو پنجرهٔ اتاق خواب تزار و تزارینا در ۲۳ ژوئن ۱۹۱۸ باز شد. به نگهبانان دستور داده شد که بر همین اساس نظارت خود را افزایش دهند و به زندانیان هشدار داده شد که از پنجره به بیرون نگاه نکنند یا سعی نکنند به کسی در بیرون علامت دهند، در غیر این صورت به آن ها شلیک خواهد شد. از این پنجره، آن ها تنها می توانستند مناره کلیسای جامع ووزنسنسکی واقع در جادهٔ مجاور خانه را ببینند. در ۱۱ ژوئیه، پس از این که الکساندرا هشدارهای مکرر فرمانده، یاکوف یوروفسکی، مبنی بر عدم نزدیک شدن به پنجره را نادیده گرفت، یک توری آهنی روی آن نصب شد. فرماندهٔ گارد و دستیاران ارشدش در هر زمان به تمام اتاق های خانواده، دسترسی کامل داشتند. زندانیان موظف بودند هر بار که می خواهند اتاق های خود را ترک کنند تا از حمام و دستشویی استفاده کنند، زنگ بزنند. جیره بندی شدید آب برای زندانیان پس از شکایت نگهبانان مبنی بر تما
م شدن مرتب آب اعمال شد. تفریح فقط دو بار در روز در باغ به مدت نیم ساعت صبح و بعدازظهر مجاز بود. به زندانیان دستور داده شد که با هیچ یک از نگهبانان گفتگو نکنند. جیرهٔ غذایی عمدتاً چای و نان سیاه برای صبحانه و کتلت یا سوپ با گوشت برای ناهار بود. به زندانیان اطلاع داده شد که «دیگر اجازه ندارند مانند تزارها زندگی کنند». در اواسط ژوئن، راهبه های صومعه نوو-تیخوینسکی به صورت روزانه غذای خانواده را می آوردند، که بیشتر آن ها توسط نگهبانان مصرف می شد. این خانواده اجازه ملاقات یا دریافت و ارسال نامه را نداشتند. شاهزاده هلن صربستان در ماه ژوئن از خانه بازدید کرد، اما نگهبانان با اسلحه از ورود او به خانه ممانعت کردند. در ۱۴ ژوئیه، یک کشیش و شماس برای رومانوف ها مراسم عبادت برگزار کردند. صبح روز بعد، چهار خدمتکار برای شستن کف خانهٔ پوپوف و خانه ایپاتیف استخدام شدند. آن ها آخرین غیرنظامیانی بودند که خانواده را زنده دیدند. در هر دو مورد، آن ها تحت دستورهای سختگیرانه بودند که با خانواده وارد گفتگو نشوند. یوروفسکی همیشه در طول عبادت و زمانی که خدمتکاران خانه در حال تمیز کردن اتاق خواب با خانواده بودند مراقب بود. ۱۶ مرد نگهبان
داخل خانه، در شیفت کاری در زیرزمین، راهرو و فرماندهی می خوابیدند. نگهبانان خارج از خانه، به رهبری پاول مدودف، ۵۶ نفر بودند که خانهٔ پوپوف را اشغال کرده بودند. به نگهبانان اجازه داده شد زنان را برای جلسات سکس و نوشیدنی به خانهٔ پوپوف و اتاق های زیرزمین خانه ایپاتیف بیاورند. ده پست نگهبانی در داخل و اطراف خانهٔ ایپاتیف قرار داشت و قسمت بیرونی، در روز و شب گشت زنی می شد. در اوایل ماه مه، نگهبانان، پیانو را از اتاق غذاخوری که زندانیان می توانستند آن را بنوازند، به دفتر فرماندهی در کنار اتاق خواب رومانوف ها منتقل کردند. نگهبانان در حالی که آهنگ های انقلابی روسی می خواندند و مشروب می خوردند و سیگار می کشیدند، پیانو می زدند. آن ها همچنین به گرامافون مصادره شدهٔ رومانوف ها گوش می دادند. دستشویی آن ها نیز توسط نگهبانان استفاده می شد که شعارهای سیاسی را روی دیوارها می نوشتند. تعداد نگهبانان خانهٔ ایپاتیف در زمان کشته شدن خانوادهٔ امپراتور، به ۳۰۰ نفر رسید. هنگامی که یوروفسکی در ۴ ژوئیه جایگزین الکساندر آودیف شد، اعضای قدیمی گارد داخلی را به خانهٔ پوپوف منتقل کرد و آن ها دیگر به اتاق رومانوف ها دسترسی نداشتند. نگهبانان
جدید با این تفاهم استخدام شدند که در صورت لزوم، آماده خواهند شد تا تزار را بکشند و سوگند یاد کردند که در این زمینه، رازنگه دار باشند. در آن مرحله چیزی در مورد کشتن خانواده یا خدمتکاران گفته نشد. برای جلوگیری از تکرار فراترنالیسم که در زمان آودیف رخ داده بود، یوروفسکی عمدتاً خارجی ها را انتخاب کرد. نیکلای در روز ۸ ژوئیه در دفتر خاطرات خود خاطرنشان کرد که «لتونیایی های جدید نگهبانی می دهند» و آن ها را با عنوان "Letts" توصیف می کند - اصطلاحی که معمولاً در روسیه برای طبقه بندی افراد اروپایی و غیر روس استفاده می شود. رهبر گاردهای جدید، آدولف لپا، لیتوانیایی بود. در اواسط ژوئیهٔ ۱۹۱۸، نیروهای لژیون چکسلواکی در حال نزدیک شدن به یکاترینبورگ بودند تا از راه آهن سراسری سیبری که کنترل آن را در دست داشتند، محافظت کنند. آن ها در ۲۵ ژوئیه، شهر را تصرف کردند. در ۱۳ ژوئیه، در آن سوی جادهٔ خانهٔ ایپاتیف، تظاهراتی از سربازان ارتش سرخ، انقلابیون سوسیالیست و آنارشیست ها در میدان ووزنسنسکی برگزار شد و خواستار برکناری شوروی یکاترینبورگ و واگذاری کنترل شهر به آن ها شدند. این شورش، با خشونت توسط گروهی از گاردهای سرخ به رهبری پیتر ار
ماکوف سرکوب شد، و نیروهای او به سمت معترضان آتش گشودند. برنامه ریزی برای اعدام. شورای منطقه ای اورال در جلسه ای در ۲۹ ژوئن، موافقت کرد که خانوادهٔ رومانوف باید اعدام شوند. فیلیپ گولوشچیوکین در ۳ ژوئیه با پیامی مبنی بر اصرار بر اعدام تزار وارد مسکو شد. تنها هفت نفر از ۲۳ عضو کمیته اجرایی مرکزی حضور داشتند که سه نفر از آن ها لنین، اسوردلوف و فلیکس ژرژینسکی بودند. آن ها موافقت کردند که هیئت رئیسهٔ شورای منطقه ای اورال، باید جزئیات عملی اعدام خانواده را سازماندهی کند و در مورد روز دقیقی که وضعیت نظامی حکم می کند، تصمیم بگیرد و برای تأیید نهایی با مسکو تماس بگیرد. قتل همسر و فرزندان تزار نیز مورد بحث قرار گرفت، اما برای جلوگیری از هرگونه عواقب سیاسی، این موضوع، یک راز دولتی نگه داشته شد. ویلهلم فون میرباخ، سفیر آلمان، بارها از بلشویک ها در مورد رفاه خانواده سؤال کرد. دیپلمات دیگر، کنسول بریتانیا توماس پرستون، که در نزدیکی خانهٔ ایپاتیف زندگی می کرد، اغلب توسط پیر گیلیارد، سیدنی گیبس و شاهزاده واسیلی دولگوروکوف تحت فشار قرار می گرفت تا به رومانوف ها کمک کند. دولگوروکوف پیش از این که توسط گریگوری نیکولین، دستیار یور
وفسکی به قتل برسد، یادداشت هایی از سلول زندانش به بیرون، قاچاق کرد. درخواست های پرستون برای اجازهٔ دسترسی به خانواده به طور مداوم رد می شد. گولوشچیوکین در ۱۲ ژوئیه با خلاصه ای از بحث خود در مورد رومانوف ها با مسکو، به همراه دستورالعمل هایی مبنی بر این که هیچ چیز مربوط به مرگ آن ها نباید مستقیماً به لنین اطلاع داده شود، به یکاترینبورگ گزارش داد. در ۱۴ ژوئیه، یوروفسکی در حال نهایی کردن محل اعدام و دفن و چگونگی از بین بردن حداکثری شواهد بود. او مکرراً با پیتر ارماکوف، که مسئول تیم امحا و نابودی اجساد بود و ادعا می کرد که حومه های دورافتادهٔ شهر را می شناسد، مشورت می کرد. یوروفسکی می خواست خانواده و خدمتکاران را در فضای کوچک و محدودی که نمی توانستند از آن فرار کنند جمع کند. اتاق زیرزمینی که برای این منظور انتخاب شده بود دارای یک پنجرهٔ میله دار بود که مسدود می شد تا صدای تیراندازی و فریادها به بیرون منتشر نشود. تیراندازی و ضربات چاقو به آن ها در شب و در هنگام خواب یا کشتن آن ها در جنگل منتفی بود. برنامهٔ یوروفسکی این بود که همهٔ ۱۱ زندانی را به طور همزمان اعدام کند. او همچنین در نظر داشت که باید از تجاوز جنسی به
زنان یا جستجوی جواهرات در اجساد جلوگیری کند. او که قبلاً مقداری جواهرات را ضبط کرده بود، گمان می کرد که جواهرات بیشتری در لباس آن ها پنهان شده است. (آن ها پس از اعدام، اجساد را برای به دست آوردن جواهرات بیشتر، برهنه کردند. این اقدام به همراه امحا و مثله کردن، با هدف جلوگیری از شناسایی بقایای اجساد در آینده توسط بازرسان انجام شد). در ۱۶ ژوئیه، شوروی اورال به یوروفسکی اطلاع داد که نیروهای ارتش سرخ در همهٔ جهات عقب نشینی می کنند و اعدام نمی تواند بیش از این به تعویق بیفتد. یک تلگرام رمزگذاری شده برای تأیید نهایی توسط گلوشچیوکین و گئورگی صفروف در حدود ساعت ۶ بعد از ظهر برای لنین در مسکو ارسال شد. هیچ سابقهٔ مستندی از پاسخ مسکو به این تلگرام وجود ندارد، اما یوروفسکی اصرار داشت که دستوری از سوی CEC برای ادامهٔ کار، توسط گولوشچیوکین در حوالی ساعت ۷ بعد از ظهر به او داده شده است. این ادعا با ادعای آلکسی آکیموف یکی از گاردهای سابق کرملین مطابقت داشت که در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ اظهار داشت که اسوردلوف به او دستور داده است که تلگرافی ارسال کند که تأییدیهٔ CEC را در مورد «محاکمه» (کد اعدام) تأیید کند. ساعت ۸ شب، یوروفسکی راننده
ٔ خود را فرستاد تا کامیونی برای حمل اجساد، تهیه کند. هدف دیگر، این بود که آن کامیون را در نزدیکی ورودی زیرزمین، با موتور روشن، پارک کنند تا صدای شلیک گلوله را پنهان کنند. یوروفسکی و پاول مدودف برای استفاده در آن شب، ۱۴ تفنگ جمع آوری کردند: دو تپانچه براونینگ (یکی M1900 و دیگری M1906)، دو تپانچهٔ کلت ام۱۹۱۱، دو موزر سی۹۶، یک اسمیت و وسون و هفت ناگانت ام۱۸۹۵. در دفتر فرماندهی، یوروفسکی پیش از توزیع تفنگ ها، قربانیان را برای هر قاتل تعیین کرد. آرماکوف تنها کسی بود که مأمور کشتن دو زندانی (الکساندرا و بوتکین) شد. یوروفسکی به افراد خود دستور داد که «برای جلوگیری از خونریزی بیش از حد و افزایش سرعت کار، مستقیماً به قلب شلیک کنند.» حداقل دو تن از لِت ها، یک اسیر جنگی اتریشی مجارستانی به نام آندراس ورهاس و آدولف لپا که خود مسئول گروه لِت بود، از پذیرفتن مسئولیت شلیک به زنان، خودداری کردند. یوروفسکی آن ها را به دلیل شکست «در آن لحظهٔ مهم در انجام وظیفهٔ انقلابی خود» به خانه پوپوف فرستاد. اجرای اعدام. حوالی نیمه شب ۱۷ ژوئیه، یوروفسکی به پزشک رومانوف، یوجین بوتکین، دستور داد تا خانوادهٔ خوابیده را بیدار کند و از آن ها بخ
واهد که لباس های خود را بپوشند، به این بهانه که خانواده به دلیل هرج و مرج قریب الوقوع در یکاترینبورگ به مکانی امن منتقل خواهند شد. به زندانیان گفته شد که در اتاق سرداب منتظر کامیونی که آن ها را به خانهٔ جدید منتقل می کند، بمانند. چند دقیقه بعد، جوخهٔ اعدام پلیس مخفی را آوردند و یوروفسکی دستوری که کمیتهٔ اجرایی اورال به او داده بود را با صدای بلند خواند:نیکلای الکساندرویچ، به دلیل این موضوع که بستگان تو، به حملات خود علیه روسیهٔ شوروی ادامه داده اند، کمیتهٔ اجرایی اورال، تصمیم به اعدام تو گرفته است! نیکلای رو به خانواده اش برگشت و گفت: چی؟ چی؟ یوروفسکی به سرعت، دستور را تکرار کرد و سلاح ها بلند شدند. یوروفسکی اسلحهٔ کلت خود را به سمت نیم تنهٔ نیکلای بلند کرد و شلیک کرد و نیکولای با حداقل سه گلوله در سینه اش کشته شد. پیتر ارماکوف، کمیسر نظامی ورخ-ایستسک، الکساندرا را با شلیک گلوله به سرش کشت. سپس به ماریا شلیک کرد که به سمت در می دوید و گلوله به ران او اصابت کرد. اعدام های باقی مانده به طور آشفته ای انجام شد، تا جایی که اتاق چنان پر از دود و گرد و غبار شد که هیچ کس نمی توانست در تاریکی چیزی ببیند و در میان سر و