Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اکسایش بابلر ، همچنین به عنوان اکسایش بابلر-داوبن شناخته می شود، یک واکنش آلی برای انتقال اکسایشی الکل های آلیلی نوع سوم به انون ها با استفاده از پیریدینیوم کلروکرومات (PCC) است: این واکنش به نام جیمز بابلر (James Babler) که اولین بار واکنش را در سال ۱۹۷۶ گزارش کرد و ویلیام داوبن(William Dauben) که در ۱۹۷۷ دامنه واکنش را به سیستم های حلقوی گسترش داد نامگذاری شد. این واکنش محصول انون مورد نظر با بازده بالا تولید می کند (به طور معمول&gt; ۷۵٪)، از نظر عملیاتی ساده است و به تکنیک های بدون هوا یا گرمایش نیاز ندارد. سمیت بالای کروم شش ظرفیتی موجود در PCC از مهمترین مشکلات این روش است. معمولاً در این واکنش از حلال های انتخابی چون دی کلرومتان خشک (DCM) یا کلروفرم (CHCl3) استفاده می شود. این واکنش به عنوان یک گام در سنتز جامع ترکیبات مختلفی همچون مورفین استفاده شده است.
مؤسسه تحقیقات جنگل ها و مراتع کشور یکی از نهادهای محیط زیستی ایران است که در سال ۱۳۴۷ با هدف شناسایی، حفاظت، احیا، بهره برداری و مدیریت پایدار عرصه جنگل ها و مراتع و بیابان های کشور تأسیس شد. سازمان دهی. این مؤسسه فعالیت هایش را در ۱۱ حوزه تحقیقاتی و بیش از ۵۰ گروه در حوزه های تخصصی تحقیقات جنگل، مرتع، گیاه شناسی، بیابان زدایی، صنوبر، گیاهان دارویی، علوم چوب و کاغذ، حمایت و حفاظت، ژنتیک و فیزیولوژی گیاهی، بانک ژن و مکانیزاسیون منابع طبیعی و در قالب ۲۹ مرکز تحقیقات استانی و نیز ۸۸ ایستگاه ملی و منطقه ای سازماندهی کرده است.
مسابقات فوتبال زنان یکی از رویدادهای بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ است که از ۲۱ ژوئیه تا ۶ اوت ۲۰۲۱ برگزار شده است. مرحله حذفی. &lt;section begin=Bracket /&gt;&lt;section end=Bracket /&gt;
جنگ در زیر نام فیلمی است در ژانر درام، تاریخی و جنگی محصول ۲۰۲۱ بریتانیا. فیلم را جی پی واتس کارگردانی کرده و سناریوی آن نیز از سوی واتس و تامس وودز نوشته شده است. هنرپیشگانی چون سم هزلدین، تام گودمن-هیل و کریس هیچن در آن به ایفای نقش پرداخته اند. داستان. در جریان جنگ جهانی اول، نبرد در جبههٔ غربی با آلمان ها به بن بست رسیده است و بمباران متفقین به سنگرهای عمیق آلمانی نفوذ نمی کنند. در این میان ارتش بریتانیا دست به دامان چند چاه کن می شود تا با زدن نقب هایی در زیر مقرهای آلمان ها و انفجارشان، مقاومت آنها را بشکنند. منابع. وبگاه آی ام دی بی
تاج الدین احمد گنجوی مشهور به پورخطیب، ابن خطیب شاعر پارسی گوی سده ۶ق است. بیشتر شهرت پورخطیب گنجوی مرهون ازدواج و آمیختگی زندگی او با مهستی گنجوی است. داستان این دلدادگی را جوهری زرگر به نظم آورده است. جوهری در این منظومه رباعیات و قطعاتی را که پورخطیب و مهستی دربارهٔ یکدیگر می سرودند، به صورت مشاعره گردآوری کرده، و سپس در باب هر یک، حکایتی آورده است. پورخطیب احتمالاً در خانواده ای اهل شعر و ادب تربیت یافته و خطیب گنجوی از شاعران سده ۶ق، به احتمال زیاد پدر او بوده است. اشعار. مشاعره هایی از او و مهستی گنجوی به جا مانده که آقا بزرگ تهرانی از آن ها به عنوان دیوان تاج الدین احمد گنجوی یاد کرده است. یک نسخه خطی سده ۹ق از این مجموعه، آمیخته با حکایت های منثور یافت شده که حاوی ۱۸۵ رباعی به نام پورخطیب و ۱۱۰رباعی به نام مهستی و ۶۵ رباعی از دیگران، همراه با چند قطعه و یک لغز است. تعدادی دیگر از اشعار او نیز، در کتاب نزهة المجالس نوشته حاج خلیل شروانی ذکر شده است.
نیروی زمینی آلمان بخش زمینی نیروهای مسلح جمهوری فدرال آلمان است. این نیرو در سال ۱۹۵۵ به عنوان بخشی از "بوندس وهر"، نیروهای مسلح آلمان غربی همراه با "دویچه مارینه" (نیروی دریایی) و "لوفت وافه" (نیروی هوایی) تأسیس شد. نیروی زمینی آلمان تعداد ۶۴ هزار نفر نیرو داشت. تاریخچه. بررسی اجمالی. نیروی زمینی آلمان به پیروی از یک دکترین واحد مجهز، سازمان یافته و آموزش داده شد و در سال ۱۸۷۱ طی وحدت آلمان تحت رهبری پروس با یک فرماندهی به طور دائم متحد شد. از سال ۱۸۷۱ تا ۱۹۱۹ تحت عنوان نیروی زمینی آلمان نام رسمی نیروهای زمینی آلمان بود. به دنبال شکست آلمان در جنگ جهانی اول و پایان امپراتوری آلمان، ارتش اصلی منحل شد. از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۳۵ نام نیروهای زمینی آلمان رایشسور و از ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۵ با نام نیروی زمینی آلمان استفاده شد. "هیر" یکی از دو نیروی زمینی رایش سوم در طول جنگ جهانی دوم بود، اما، بر خلاف "هیر"، وافن اس اس شاخه ای از "ورماخت" نبود بلکه یک نیروی جنگی تحت "اس اس" متعلق به حزب نازی بود. پس از جنگ جهانی دوم، آلمان به دو قسمت تقسیم شد، جمهوری فدرال آلمان (آلمان غربی) و جمهوری دموکراتیک آلمان (آلمان شرقی) و هر دو ارتش خود
را تشکیل دادند: در ۱۲ نوامبر ۱۹۵۵ نخستین نیروهای تازه کار خدمت خود را آغاز کردند در آلمان غربی "هیر"، در حالی که در ۱ مارس ۱۹۵۶ "لندسترایتکرفت" "Landstreitkräfte der NVA" (نیروهای زمینی ارتش ملی خلق) آلمان شرقی تأسیس شد. در طول جنگ سرد، ارتش آلمان غربی در ساختار فرماندهی ناتو کاملاً ادغام شد در حالی که "لندسترایتکرفت" بخشی از پیمان ورشو بود. پس از اتحاد دوباره آلمان در سال ۱۹۹۰، "لندسترایتکرفت" تا حدی در ارتش آلمان ادغام شد. از آن زمان، ارتش آلمان در عملیات های حفظ صلح در سراسر جهان و از سال ۲۰۰۲ نیز در عملیات های جنگی در افغانستان به عنوان بخشی از نیروهای بین المللی کمک به امنیت ناتو استخدام شده است. بنیانگذاری ارتش. به دنبال جنگ جهانی دوم، متفقین در ۲۰ اوت ۱۹۴۶ "ورماخت را" با تمام شعبات خود منحل کردند. با این حال یک سال پس از تأسیس جمهوری فدرال آلمان در ماه مه ۱۹۴۹ و به دلیل افزایش روابط آن با غرب در زمان صدراعظمی، کنراد آدنوئر، مجمع مشورتی اروپا شروع به بررسی تشکیل یک انجمن دفاعی اروپا با مشارکت آلمان در ۱۱ اوت ۱۹۵۰ نمود. افسران عالیرتبه سابق "ورماخت" در یادداشت هیمرودر طرحی را برای «گروه آلمان در یک نیروی
بین المللی برای دفاع از اروپای غربی» ترسیم کردند. برای نیروهای زمینی آلمان، این تفاهم نامه تشکیل یک ارتش ۲۵۰٬۰۰۰ قدرتمند را پیش بینی کرده است. افسران نیاز به تشکیل دوازده لشکر پنزر و شش ستاد سپاه با نیروهای سپاه همراه را دیدند، زیرا فقط لشکرهای زرهی می توانستند یک نیروی جنگی را جمع کنند تا نیروهای بسیار برتر پیمان ورشو را به عقب برگردانند. تئودور بلانک به عنوان «افسر صدراعظم فدرال برای تقویت نیروهای متفقین» منصوب شد. این پیشکسوت وزارت دفاع تا حدودی از نظر تعبیر به عنوان دفتر بلانک (Amt Blank) شناخته می شد، اما صریحاً برای فعال سازی برای بازسازی مجدد آلمان غربی ("Wiederbewaffnung") استفاده شد. در مارس ۱۹۵۴ دفتر برنامه های تشکیل ارتش جدید آلمان را به پایان رسانده بود. برنامه ها پیش بینی تشکیل شش لشکر پیاده نظام، چهار لشکر زره پوش و دو لشکر پیاده مکانیزه به عنوان سهم آلمان در دفاع از اروپای غربی در چارچوب انجمن دفاعی اروپا بود. در ۸ فوریه ۱۹۵۲ بوندستاگ سهم آلمان را در دفاع از اروپای غربی تصویب کرد و در ۲۶ فوریه ۱۹۵۴ قانون اساسی آلمان با درج لایحه ای در مورد دفاع از حاکمیت دولت فدرال اصلاح شد. به دنبال این تصمیم
در کنفرانس نه قدرت لندن در تاریخ ۲۸ سپتامبر تا ۳ اکتبر ۱۹۵۴، ورود آلمان به ناتو از ۹ مه ۱۹۵۵ به عنوان جایگزینی برای برنامه شکست خورده انجمن دفاع اروپا پذیرفته شد. پس از آن دفتر قبلی به وزارت دفاع تبدیل شد و تئودور بلانک نخستین وزیر دفاع شد. هسته ارتش به اصطلاح "V" شاخه وزارت دفاع بود. زیرمجموعه ها شامل "رهبری و آموزش VA ،" "سازمان VB" و "VC Logistics بودند." ارتش خود را صریحاً نه به عنوان جانشین "ورماخت" شکست خورده، بلکه در سنت اصلاح طلبان نظامی پروس از ۱۹۰۷ تا ۱۸۱۴ و اعضای مقاومت آلمان در طول ناسیونال سوسیالیسم می دید. مانند افسرانی که کودتای ناموفق ۲۰ ژوئیه برای ترور آدولف هیتلر در سال ۱۹۴۴ انجام دادند با این وجود، به دلیل کمبود گزینه ها، گروه های افسری عمدتاً از "افسران سابق ورماخت" تشکیل شده بودند. نخستین رئیس ارتش، "ژنرال" "سابق ورماخت بود"، هانس روتیگر، که در تهیه پیش نویس تفاهم نامه هیمرودر نقش داشت. تاریخ رسمی تأسیس ارتش ۱۲ نوامبر ۱۹۹۹ است که نخستین سربازان خدمات خود را درآندرناخ آغاز کردند. در سال ۱۹۵۶ نخستین نیروها هفت شرکت آموزشی در آندرناخ تأسیس کردند و تشکیل مدارس و مراکز آموزشی را آغاز کردند. د
ر اول آوریل ۱۹۵۷، نخستین سربازان وظیفه برای خدمت به ارتش آمدند. نخستین سازمانهای نظامی ایجاد شده گردان های آموزشی، مدارس افسری و آکادمی ارتش، پیشگام "Führungsakademie der Bundeswehr" در هامبورگ بودند. طبق برنامه ریزی های انجام شده در ساختار اول ارتش، قرار بود در سال ۱۹۵۹ دوازده لشکر زرهی و پیاده ایجاد شود. برای رسیدن به این هدف، واحدهای موجود تقریباً هر شش ماه تقسیم می شدند. با این وجود ایجاد هر دوازده بخش تا سال ۱۹۶۵ صورت نگرفت. در پایان سال ۱۹۵۸ قدرت ارتش حدود ۱۰۰۰۰۰ نفر بود. ارتش در ابتدا به ادوات آمریکایی مانند تانک ام۴۷ پاتون مجهز شده بود. از سال ۱۹۵۷ سه فرماندهی سپاه تشکیل شد: سپاه یکم، سپاه دوم و سپاه سوم. همچنین در سال ۱۹۵۷ «دفتر دفاع از سرزمین» به عنوان بالاترین مقام ارتش منطقه ای تأسیس شد. دفتر دفاع از سرزمین تحت فرماندهی مستقیم وزارت دفاع فدرال قرار داشت و فرماندهی ارتش ارضی (آلمان) ("Territorialheer")، یک تشکیلات ذخیره را بر عهده داشت. در حالی که "هیر به" همراه "نیروی دریایی آلمان" و "لوفت وافه" کاملاً در ساختار فرماندهی نظامی ناتو ادغام شده بودند، "سرزمین ارضی" تحت فرماندهی ملی باقی ماند. وظیفه ا
صلی آن حفظ آزادی عملیاتی نیروهای ناتو از طریق ارائه دفاع از پشت جبهه منطقه در برابر خرابکاران، نیروهای ویژه دشمن و موارد مشابه بود. سه فرماندهی ارضی ("Territorialkommandos") شامل شمال، و و حداکثر شش " (WBK)، فرماندهی نظامی منطقه ای وجود داشت. تا سال ۱۹۸۵ هر یک از WBKها دارای دو "تیپ Heimatschutzbrigade" (HSBs، تیپ های دفاع خانگی) بودند. توسعه سلاح های هسته ای تاکتیکی شوروی نیاز به توسعه ساختار جدید ارتش حتی قبل از دستیابی کامل به ساختار نهایی ارتش داشت. برای به حداقل رساندن اثرات حملات با سلاح های هسته ای در تعداد زیاد نیروها ازلشکر ۲۸٫۰۰۰ نفری به تیپ تقسیم شدند. همچنین این واحدهای کوچکتر باید بتوانند در منطقه حمله اتمی برای چند روز خود را حفظ کنند و قادر به حرکت سریع و دفاع و حمله باشند. تیپ های زرهی و مکانیزه جدید توانایی حمله و دفاع و تسلیحاتی ترکیبی را داشتند. هر لشکر از سه تیپ تشکیل شده بود. تیپ های زرهی از یک گردان پیاده زرهی، دو گردان زرهی، یک گردان توپخانه زرهی و یک گردان تدارکاتی تشکیل شده بودند. تیپ های مکانیزه شامل یک گردان پیاده موتوری، دو گردان پیاده مکانیزه، یک گردان زرهی، یک گردان توپخانه میدان
ی و یک گردان تدارکاتی بودند. تیپ های موتوری از سه گردان پیاده موتوری، یک گردان ضد تانک، یک گردان توپخانه میدانی و یک گردان تدارکاتی تشکیل شده بودند. تیپ های آلپ از سه گردان آلپ، یک گردان توپخانه کوهستانی و یک گردان تدارکاتی تشکیل شده بودند. تا سال ۱۹۵۹ "هیر" شامل ۱۱ لشکر از ۲۷ تیپ، چهار "پانزر" (زره پوش)، چهار "پانزرگرنادیر" (مکانیزه)، دو "جاگر" (موتوری) و یک "ژبیرگشگر" (آلپ) بود. در پایان جنگ سرد، ارتش آلمان ۱۲ "لشکر را با ۹۰ تیپ به میدان فرستاد: شش پانزر" (زره پوش)، چهار "پانزرگرنادیر" (مکانیزه)، یک "فروند فالشیرمیوگر" (هوابرد) و یک "لشکر کوهنورد" (آلپ). نه لشکر به سه سپاه تقسیم شدند: من سپاه آلمان به عنوان بخشی از گروه ارتش شمال ناتو، سپاه دوم آلمان و سپاه سوم آلمان به عنوان بخشی از گروه ارتش مرکزی. سه لشکر باقیمانده بخشی از رویکردهای بالتیک نیروهای متفقین (لشکر ۶ پانزرگرنادیر) و سپاه I هلند NORTHAG (لشکر ۳ پانزر ۳) بودند، در حالی که "لشکر ۱" چتربازان در زمان صلح به سپاه دوم آلمان منصوب شد و به عنوان ستاد کل نیروی متحرک ACE دو برابر شد (زمینی) جنگ سرد. پس از ۱۹۹۰، "هرر" "ارتش ملی خلق جمهوری دموکراتیک آلمان
"، نیروهای مسلح آلمان شرقی را جذب کرد. نیروهای سابق آلمان شرقی در ابتدا توسط ارتش "آلمان" فرماندهی شرق تحت فرمان سپهبد کنترل می شد یورگ شونبوهم و منحل در ۳۰ ژوئن ۱۹۹۱. پس از ادغام، ارتش آلمان متشکل از چهار سپاه (از جمله سپاه IV در پوتسدام در DDR سابق) با نیروی انسانی ۳۶۰٬۰۰۰ نفر بود. به طور مداوم کوچک می شد. در سال ۱۹۹۴ سپاه III به عنوان فرماندهی نیروهای ارتش آلمان سازماندهی مجدد شد. در سال ۱۹۹۶، تیپ ۲۵ هوابرد به فرماندهی جدیدی تبدیل شد که نیروهای ویژه ارتش را هدایت می کند، معروف بود به "فرماندهی نیروهای ویژه". بازسازی ارتش آلمان در سال ۲۰۰۱ باعث تغییر ساختار آن به سمت هفت لشکر بود - پنج مکانیزه (هر کدام با دو تیپ مکانیزه)، یک نیروی ویژه و یک نیروی هوایی. در سال ۲۰۰۳، سه سپاه هنوز وجود داشت، هر کدام شامل تشکل های مختلف جنگی و یک تیپ نگهداری، و همچنین سپاه I. آلمان / هلند، یک سازمان مشترک آلمان و هلند، که برای کنترل در زمان صلح لشکرهای ۱ پانزر و ۷ پانزر را نیز مورد استفاده قرار می داد. به عنوان تشکیلات هلندی. یک پانزر در زمان جنگ به سپاه گزارش می داد در حالی که هفتم به سپاه واکنش سریع متفقین اعزام می شد. سپاه
II در زمان صلح آلمانی بود اما در زمان جنگ (۵ پانزر) با سپاه V ایالات متحده تبادل لشکر می کرد. لشکر پانزر پنجم به طور رسمی از ۳۰ ژوئن ۲۰۰۱ منحل شد. همچنین در زمان صلح فرماندهی لشکر ۱۰ پانزر را که به یوروکورپس اختصاص داده شده بود و نیمه آلمانی تیپ فرانسوی-آلمانی را مدیریت می کرد، لشکر ۱ کوهستانی در مونیخ نیز تابع این ستاد بود. دفتر مرکزی سپاه چهارم در پوتسدام در شرق آلمان قرار داشت و دو لشکر پانزر-گرنادیر، سیزدهم و چهاردهم را تحت کنترل داشت. لشکر ۱۴ پانزرگرنادیر همچنین هنگامی که عملکرد فرماندهی خود را از دست داد ، کنترل واحدهای آلمان غربی را که مجدداً تحت سلطه لشکر ۶ پانزرگرنادیر بودند، به دست گرفت. این می توانست سهم آلمان را در زمان جنگ به سپاه چند ملیتی شمال شرقی را جبران کند. سپاه چهارم نیز از قبل فرماندهی ناحیه نظامی I، تیپ 1 Airmobile و فرماندهی برلین را تحت فرماندهی خود داشت (). ارتش آلمان امروز. همه سپاه ها اکنون منحل شده یا به سطح چند ملیتی مانند چند ملیتی شمال شرق منتقل شده اند. سپاه IV دوباره سازمان دهی شد و در ۳۱ مارس ۲۰۰۲ با دستور استقرار خارج از کشور، "فرماندهی عملیات DER آلمان،" مانند بریتانیا تبد
یل شد دائمی ستاد مشترک. در یک سازماندهی مجدد ارتش در سالهای اخیر شاهد انحلال مقرهای لشکر ۱۳ پیاده مکانیزه، ادغام ستاد لشکر عملیات ایرموبیل و لشکر عملیات ویژه، انحلال تیپ ۱ نیروی هوایی و تغییر واحدهای بین لشکرها بوده است. هیچ تیپ سنگینی منحل نشده است، اما دو لشکر سنگین باقی مانده به جای دو تیپ فرماندهی سه را بر عهده دارند. در آوریل سال ۲۰۲۰ تعداد ۶۴٬۰۳۶ تن در ارتش آلمان مشغول خدمت فعال بودند. با این حال، این آمار منحصر به فرد ارتش آلمان در خدمات پشتیبانی مشترک است و تنها شامل لباس فرم پوشان نیست و (لباس شخصی ها) را نیز شامل می شود. نیروهای خدمات پزشکی مشترک، شامل پزشکان نظامی در دیگر کشورهای دیگر (مانند آفریقای جنوبی) نیز، در این آمار حساب شده اند. مطابق با مقررات کار اتحادیه اروپا، هفته کاری نیروها ۴۱ ساعت است، اگرچه موارد استثنایی زیادی برای شرکت در مأموریت های خارج از کشور، تمرینات آموزشی، موارد اضطراری و نیازهای مشابه نظامی وجود دارد. تجهیزات مدرن. وسایل نقلیه دیگر شامل: نفربر زرهی و وسایل نقلیه جنگی: کامیون ها: ساختار و سازمان. واحدهای رزمی ارتش شامل دو لشکر زرهی، یک لشکر واکنش سریع نیروهای و تیپ فرانسوی-
آلمانی است که تحت نظارت مستقیم فرماندهی ارتش قرار دارد. بر خلاف سایر ارتش های اروپایی مانند فرانسه، هنگ ها شکل معمول سازماندهی نیستند و بنابراین در ارتش آلمان نادر هستند. گردان ها مستقیماً زیر مجموعه تیپ ها یا لشکرها هستند. گردان های پیاده نظام آلمان ۱۰۰۰ نفر را به میدان می فرستند، که به طور قابل توجهی بزرگتر از اکثر ارتش های ناتو است (به عنوان مثال دو برابر یک گردان ارتش ایالات متحده). تروپنگاتاتونگن. ارتش آلمان یازده شاخه مختلف نیرو دارد که به عنوان رسته سربازان تعیین شده اند. هر شاخه ای از خدمات مسئول آموزش و آمادگی واحدهای خود است و برای این کار مدارس و مراکز عالی خود را در اختیار دارد. از نظر کلی این تمایز را می توان از طریق رنگ "درجه،" که توسط طنابی متصل به نشان مشخص می شود، و رنگ درجه آنها با یک نشان خاص متصل شده، تعیین می شود. رنگ درجه (فقط ارتش و واحدهای امنیتی نیروی دریایی و نیروی هوایی) خاکستری سربازان کوه نورد رنگ درجه (فقط شاخه پشتیبانی ارتش و ارتش) ساختار رتبه. ساختار درجه ارتش آلمان با ساختار درجه ناتو یکی است. برخلاف اسلاف خود، ارتش مدرن آلمان از درجه سرهنگی استفاده نمی کند. بالاترین درجه برای
یک افسر ارتش، سپهبد است، زیرا درجه ارتشبد کامل برای رئیس ستاد نیروهای مسلح یا افسرانی است که به عنوان افسران ناتو خدمت می کنند.
دبلیوای اس پی-۱۷بی یک سیاره فراخورشیدی در صورت فلکی کژدم است که به دور ستاره دبلیوای اس پی-۱۷ می گردد. کشف آن در ۱۱ آگوست ۲۰۰۹ اعلام شد. این سیاره، نخستین سیاره دارای مدار حرکت مخالف گرد و موافق گرد کشف شده است. این کشف نظریه سنتی تشکیل سیارات را زیر سوال برد.از نظر قطر دبلیوای اس پی-۱۷بی یکی از بزرگترین سیارات فراخورشیدی کشف شده است و با داشتن جرمی برابر با نصف مشتری آن را پفی ترین سیاره شناخه شده در سال ۲۰۱۰ نمود. در سوم دسامبر ۲۰۱۳ دانشمندان که با تلسکوپ فضایی هابل کار می کردند، اعلام کردند که در جو این سیاره فراخورشیدی آب وجود دارد. این سیاره به نام دیتسو نیز شناخته می شود. این نام در کمپین NameExoWorlds کاستاریکا در صدمین سالگرد اتحادیه بین المللی اخترشناسی برگزیده شد. دیتسو نامی است که در اسطوره شناسی تالامانکان، خدای سیبو به نخستین مردم بریبری داد
رشته کوه ریموتاکا () (املای Rimutaka Range قبل از ۲۰۱۷)، جنوبی ترین رشته کوه های زنجیره ای در پایین جزیره شمالی نیوزیلند است. این زنجیره از شمال به سمت Tararua و سپس رشته های Ruahine ادامه می یابد و به موازات ساحل شرقی بین ولینگتون و کیپ شرقی پیش می رود. ۵۵۵ متر از بلندی های جاده در دامنهٔ این رشته کوه در سَدِل شمالی، «گذرگاه ریموتاکا» نام دارد. این گذرگاه به طور رسمی در ۱۷ دسامبر ۲۰۱۵؛ هنگامی که وزیر اطلاعات زمین تصمیم هیئت جغرافیایی نیوزیلند را تأیید کرد، به این نام نامگذاری شد. به دنبال تصویب قانون حل و فصل دعاوی ۲۰۱۷ Rangitāne Tū Mai Rā (Wairarapa Tamaki nui-ā-Rua)، نام محدوده رسماً به محدوده ریموتاکا تغییر یافت. تاریخ. در طول جنگ جهانی اول بیش از ۳۰۰۰۰ سرباز نیوزلندی در اردوگاه های نظامی در ترنتهام، هات علیا و فیرستون در مسیر جاده تپه ریموتاکا در یک سفر سه روزه ۲۷ مایل (۴۳٫۵ کیلومتر) در ۲۳ رژه، تشکیل شده از ۵۰۰ تا ۱۸۰۰ نظامی از سپتامبر ۱۹۱۵ تا آوریل ۱۹۱۸، رژه و راه پیمایی کردند و در پایان آموزش خود به نیروی پشتیبانی «نیروی اعزامی نیوزیلند» پیوستند. این راهپیمایی در سال ۲۰۱۵ مجدداً اجرا شد.
کپلر-۲۰ای یک سیاره فراخورشیدی است که به دور کپلر-۲۰ می گردد. این سیاره از آن جهت قابل توجه است که نخستین سیاره با شعاعی کوچکتر از زمین است که به دور یک ستاره خورشیدسان می گردد. این سیاره پس از کپلر-۲۰ بی دومین سیاره از لحاظ نزدیکی به ستاره است و با داشتن دمای ۷۷۰ درجه سلسیوس، بسیار داغتر از ان است که امکان وجود آب مایع در سطح آن فراهم باشد. کشف کپلر-۲۰ ای به همراه ۴ سیاره دیگر منظومه اش در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۱ اعلام شد.
ستاره خورشیدگونه، خورشیدسان و دوقلو های خورشیدی ستارگانی هستند که شبیه به خورشید هستند. طبقه بندی آنها به این صورت است که دوقلوهای خورشیدی بیشترین شباهت را به خورشید دارند و در مراتب بعدی خورشیدسان ها و خورشیدگونه ها قرار می گیرند. مشاهده این ستارگان برای درک بهتر ویژگی های خورشید نسبت به ستارگان دیگر و قابلیت سکونت سیاره ها اهمیت دارد.
وادی جرج عزام با نام هنری بوب عزام (زادهٔ ۲۴ اکتبر ۱۹۲۵ در اسکندریه - درگذشتهٔ ۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۰۴ در موناکو) یک خواننده مصری تبار بود که با ترانه ای به نام «یا مصطفی» در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ میلادی در فرانسه به موفقیت رسید. این آهنگ در رتبهٔ ۲۳ام جدول تک آهنگ های بریتانیا قرار گرفت و چهار هفته نیز در این جدول باقی ماند.عزام مدرک مهندسی الکترونیک داشت و در پشت صحنه و استادیوهای ضبط صدا کار می کرد. زندگی نامه. بوب عزام کار خود را در کشور ایتالیا و در سالهای پایانی دههٔ ۱۹۵۰ میلادی با خواندن آهنگهایی به زبانهای ایتالیایی و انگلیسی که به همراه گروهش اجرا می کرد آغاز کرد. در سالهای ۱۹۶۰ او دو آهنگ که تأثیر گرفته از موسیقی شرقی بودند را با نامهای "یا مصطفی" و "Fais-moi du couscous, chéri" منتشر کرد. در همان سال او جایزهٔ بزرگ دیسک را برای آهنگ "Viens à Juan les Pins" بدست آورد. پس از این دوره موفقیتش رو به افول رفت. با اینحال او همچنان با گذاشتن تورهای کنسرت به همراه گروه ارکسترش و همچنین بازکردن یک نایت کلاب در شهر ژنو به کار خود ادامه داد. جاناتان ریچمن، رشید طاها و همین طور گروه لبند اَ برزیل بازخوانی هایی از آهنگ "یا مص
طفی" و "Fais-moi du couscous, chérie" داشتند.
سقوط آنتورپ در ۱۷ اوت سال ۱۵۸۵ رخ داد، پس از محاصره ای که بیش از یک سال به طول انجامید. این سقوط در طول جنگ هشتاد ساله رخ داد. شهر آنتورپ در آن زمان کانون و محور مقاومت پروتستان هلند محسوب می شد، اما در نهایت این شهر مجبور به تسلیم در برابر نیروهای اسپانیایی شد. طبق شرایط توافق شده با اسپانیا، به کلیه پروتستان های آنتورپ چهار سال فرصت داده شد تا کلیه امور خود را حل و فصل کرده و شهر را ترک کنند. در نتیجه این توافق بسیاری از مردم از آنتورپ به شمال مهاجرت کردند، به ویژه به آمستردام، که بعدها پایتخت جمهوری هلند شد. در نتیجه این جدایی، نه تنها آنتورپ بخش اعظمی از جمعیت تجار خبره خود را از دست داد، بلکه محاصره رودخانه اسخلد، به مدت دو قرن و تا سال ۱۷۹۵، صدمات سهمگینی را به اقتصاد آنتورپ وارد کرد. زمینه. در آن زمان آنتورپ، در بلژیک امروزی، نه تنها بزرگترین شهر هلند بود، بلکه مرکز فرهنگی، اقتصادی و مالی هفده استان و شمال غرب اروپا نیز بود. در ۴ نوامبر ۱۵۷۶، سربازان اسپانیایی که دستمزدشان را نگرفته بودند دست به شورش زدند: آنها شهر را که به نوعی استان پانزدهم به شمار می رفت را به نام خشم اسپانیا به یغما بردند و آتش زدن
د. هزاران شهروند قتل عام و صدها خانه سوختند. در نتیجه ، آنتورپ به طور کامل درگیر شورش علیه حاکمیت هابسبورگ اسپانیا شد. به طوری که این شهر و مرکز مقاومت و شورش شد. مقاومتی که دیگر تنها مقاومت پروتستان ها نبود و به نوعی مقاومت کل هلند در برابر پادشاهی اسپانیا محسوب می شد. فیلیپ دوم اسپانیا که به تازگی از دست جنگهای بزرگ با عثمانی در مدیترانه راحت شده بود، توجه خود را به قیام در سرزمین های پست معطوف کرد و در سال ۱۵۷۹ الساندرو فارنس، دوک پارما را به ریاست ارتش خود منصوب کرد و او را به فلاندر فرستاد تا کنترل فلاندر را به دست آورد. محاصره آغاز می شود. در طی بازپس گیری فلاندر و مهار شورشیان، ارتش اسپانیا آنتورپ را به محاصره کامل خود درآورد. این مرحله شامل آغاز محاصره طولانی مدت آنتورپ و ساختن پلی در سراسر رودخانه اسخلد بودبه طوری که کلیه راه های آبی به شهر بسته شد. این پل، یک شاهکار بی نظیر مهندسی و یک استراتژی منحصر به فرد محاصره در آن زمان بود. در هر طرف رودخانه یک قلعه مستحکم (مجهز به توپ) ساخته شد. این قلعه ها توسط پلی سنگی به یکدیگر متصل شده بودند. در پاسخ به بسته شدن رود اسخلد توسط این پل، هلندی ها زمین های پس
ت مجاور رودخانه اسخلد را به آب بستند و در نتیجه بیشتر جاده ها را در مناطق پراکنده به زیر آب بردند. بدین ترتیب قلعه های اسپانیا دچار سیل گردیده یا به صورت جزایری جدا افتاده عملاً بلا استفاده شدند ولی سربازان اسپانیایی با استفاده از توپ های جنگی کوچک، نیروهای شورشی را به عقب راندند. شورشیان همچنین یک سکوی بزرگ شناور را جهت شکستن پل به سمت رودخانه روانه کردند، اما این مأموریت نیز به شکست انجامید. در پایان، هلندی ها تلاش خود را کنار گذاشته و آنتورپ را به عنوان شهری از دست رفته پذیرفتند. تسلیم. در ۱۷ اوت ۱۵۸۵ ، آنتورپ تسلیم شد. پس از محاصره، هلند شکست خورده، ناوگان خود را در رودخانه اسخلد قرارداد و دسترسی آنتورپ تحت حاکمیت اسپانیا را به دریا مسدود کرد و بدین ترتیب دست آنتورپ را از تجارت بین المللی قطع کرد. پادشاه اسپانیا برای اطمینان از عدم سقوط شهر به دست دشمن، نیروهای باتجربه کاستیا را در آنتورپ مستقر کرد. پارما پس از تسخیر آنتورپ مقررات سختگیرانه ای مبنی بر عدم خونریزی در شهر را صادر کرد. سربازان اسپانیایی رفتاری بی عیب و نقص داشتند و به جمعیت پروتستان آنتورپ چهار سال فرصت داده شد تا قبل از ترک آنتورپ امور خود
را حل و فصل کنند. برخی از آنها به مذهب کاتولیک بازگشتند اما بسیاری به سمت شمال حرکت کردند و به یک قرن طلایی برای این شهر خاتمه دادند. از جمعیت ۱۰۰٬۰۰۰ نفری در آنتورپ قبل از محاصره، فقط ۴۰٬۰۰۰ نفر باقی ماند. بسیاری از بازرگانان ماهر آنتورپ در مهاجرت پروتستانها به شمال شرکت داشتند و بنیان تجاری " عصر طلایی هلند " را در شمال استانهای متحد بنا نهادند. آمستردام امروزی نتیجه همین مهاجرت بود. اگرچه این شهر دوباره به رونق بازگشت ولی محاصره حمل و نقل تجاری هلندی در رودخانه اسخلد به مدت ۲ قرن همچنان برقرار بود و از بازگرداندن شکوه قبلی به شهر جلوگیری کرد. این محاصره برای دو قرن آینده حفظ شد و عنصری مهم و آسیب زا در تاریخ روابط بین هلند و کشوری که بعدها بلژیک نام گرفت شد .
یعقوب توکلی (۲ مهر ۱۳۴۶ در آمل) محقق، مورخ، نویسنده، استاد دانشگاه و کارشناس مسائل سیاسی است. توکلی دارای مدرک کارشناسی علوم سیاسی و کارشناسی ارشد روابط بین الملل از دانشگاه تهران است. وی سردبیر مجله زمانه، مدیریت گروه تاریخ تمدن پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، مدیریت گروه ارشاد و تبلیغ مرکز پژوهش های مجلس و مدیریت گروه شهدا در پروژه دائره المعارف دفاع مقدس بوده است. توکلی در تدریس هم سابقه طولانی دارد و در دانشگاه سوره، دانشگاه شهید بهشتی، دانشگاه شاهد و حوزه علمیه قم نیز تدریس کرده است. وی تاریخ نگاری را با تألیف کتاب اسلام گرایی در مصر آغاز کرد.
برساخت گرایی اجتماعی (به انگلیسی Social constructionism) یک نظریه در جامعه شناسی و ارتباطات است که بررسی می کند فهم مشترک بر ساخته از جهان که اساس فرض های مشترک در مورد واقعیت را تشکیل می دهد، چگونه توسعه پیدا می کند. این نظریه بر این مفهوم استوار است که معانی با هماهنگی دیگران و نه به صورت انفرادی، توسعه می یابند. برساخت های اجتماعی می توانند بر اساس جامعه و حوادث مربوط به دوره زمانی وجودشان متفاوت باشند. یک مثال از برساخت اجتماعی پول یا مفهوم ارز است، زیرا افراد جامعه توافق کرده اند که به آن اهمیت و ارزش دهند. نمونه دیگری از برساخت اجتماعی - هرچند بحث برانگیز و مورد اختلاف - مفهوم خودانگاره یا هویت شخصی است. چارلز کولی در نظریه خود-آیینه ای معتقد است: «من آن چیزی نیستم که شما فکر می کنید من هستم؛ من آن چیزی نیستم که فکر می کنم هستم؛ من آن چیزی هستم که فکر می کنم شما فکر می کنید هستم.» این بیانگر این دیدگاه است که افراد جامعه ایده ها یا مفاهیمی را می سازند که بدون وجود افراد یا زبان برای تأیید این مفاهیم وجود ندارد.
مؤسس آبلیان (؛ زادهٔ ) یک دیپلمات اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۸ تا تاریخ ۲۰۰۳ سمت نماینده دائمی ارمنستان در سازمان ملل متحد را برعهده داشت. در ژوئن ۲۰۱۹، آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد، او را به عنوان معاون دبیرکل در امور مجمع عمومی و مدیریت کنفرانس منصوب کرد. او همچنین در سوم سپتامبر ۲۰۱۹ موسس را به عنوان هماهنگ کننده سازمان ملل برای چندزبانگی منصوب کرد. فعالیت حرفه ای و تحصیلات. آبلیان در مدارس ارمنستان، فدراسیون روسیه و ایالات متحده تحصیل کرد. او از سال ۱۹۸۹به عنوان دانشیار در دانشگاه دولتی ایروان خدمت کرد. در سال ۱۹۹۲به سرویس خارجی ارمنستان پیوست. آبلیان از ۱۹۹۶تا ۱۹۹۸ معاون نماینده دائمی ارمنستان در سازمان ملل متحد بود، وی در ۱۹۹۸ به عنوان سفیر و نماینده دائمی این کشور در سازمان ملل متحد انتخاب شد و تا سال ۲۰۰۳در این سمت خدمت کرد. وی در۲۰۰۱ ریاست یونیسف را برعهده گرفت. وی در ۲۰۱۱ به عنوان مدیر بخش امور شورای امنیت و دبیر شورای امنیت سازمان ملل منصوب شد. در سال ۲۰۱۶ به عنوان دستیار دبیرکل سازمان ملل متحد، مسئول امور مجمع عمومی سازمان ملل متحد شد و به مدیریت کنفرانس (۲۰۱۹–۲۰۱۶) منصوب گردید. آبلی
ان همچنین در ۲۰۱۹، به عنوان معاون دبیرکل در امور مجمع عمومی و مدیریت کنفرانس منصوب شد و در همان سال به عنوان هماهنگ کننده سازمان ملل برای چندزبانگی منصوب گردید. زندگی نامه. در ۱۹۶۳ در ایروان به دنیا آم. وی متأهل و صاحب دو فرزند است.