Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کربنی با نقص ساختاری بالا، به عنوان یک پلتفرم سنجش شیمیایی و الکتروشیمیایی و حسگر زیستی مورد استفاده قرار می گیرد. کاربردها. کربن میان متخلخل با نقص ساختاری بالا (DMC)، از گروه نانو مواد متخلخل است و حجم زیادی از ساختار آن را فضای خالی تشکیل می دهد. نسبت سطح به حجم (سطح ویژه) آن بسیار بالا ست و به همین دلیل در این نوع مواد تبادل یونی به سرعت صورت می گیرد و ساختار متخلخل و نیز نقض ساختاری بالا باعث افزایش خواص کاتالیستی مواد کربنی می شود. باتوجه به ویژگی هایی که ازاین نوع مواد ذکر شد به صورت گسترده از مواد کربنی در واکنش ها یا فرایندهایی که نیاز به تبادل یونی و سرعت بالای واکنش است استفاده می شود در ذیل به بررسی برخی از کاربردهای مواد نانو حفره کربنی و به طور مشخص DMC خواهیم پرداخت: نتیجه. کربن میان متخلخل با نقص ساختاری بالا (DMC)، به عنوان یک ماده پیشرفته، با استفاده از نانو سیلیس به عنوان یک قالب سخت، ساکارز به عنوان پیش ساز کربن و KNO3 به عنوان عامل ایجاد کننده نقص ساختاری، تولید می شود. خواص ساختاری و فعالیت الکتروشیمیایی این ماده که با روش های مشخصه یابی مختلف از جمله طیف سنجی رامان تأیید شده است. عملکر
د الکتروشیمیایی در سطح کربن مزوحفره با نقص ساختاری بالا (DMC) سریع تر از بسترهای کربنی رایج فعلی مانند گرافیت و گرافن است از این ماده می توان در ساخت دستگاه های الکتروشیمیایی به طور مؤثر استفاده نمود.
خارهای باراگان (به رومانیایی: Ciulinii Bărăganului) یک فیلم رومانیایی به کارگردانی لوئی دکن است که در سال ۱۹۵۸ بر اساس رمانی به همین نام اثر پانایت ایستراتی، اما بر اساس سناریویی بیشتر در راستای دیدگاه رومانی کمونیست در آن زمان ساخته شد. چکیده داستان. در پادشاهی رومانی در سال ۱۹۰۶ و در استپ باراگان، نوجوانی به نام ماتاک و پدر و مادر دهقانش به طرز دردناکی در این سرزمین زندگی می کنند. آنها به امید یافتن سرنوشت بهتر روستای خود را ترک می کنند اما مادر پس از یک تصادف می میرد. برای زنده ماندن، پدر در مزرعه ای استخدام می شود. پس از یک سرقت، مالک که یک بویار ثروتمند است، به او را در جرمی گناهکار تلقی می کند و سگ هایش را رها می کند تا او را بکشند. ماتاک را که اکنون تنهاست، خانواده دلسوزی پیش خود می برند. محصولها بد است، و کشاورزان زندگی بدی دارند؛ ولی بویارها زندگی خوبی دارند. در بهار ۱۹۰۷ دهقانان که به حد نهایت در فشار بودند، دست به شورش می زنند. سرکوب خونین، و قتل عامها وحشتناکند. ماتاک که از وحشت جان سالم به در برده، بار دیگر تصمیم می گیرد که آنجا را ترک کند.
ایوان یک گوریل غربی سرزمین های پست بود که در سال ۱۹۶۲ در جمهوری دموکراتیک کنگو به دنیا آمد. او در کودکی از طبیعت اسیر شد و برای زندگی با انسان ها آورده شد. در چند سال اول زندگی اش با صاحبانش زندگی می کرد، اما خیلی زود برای او یک خانه انسانی بزرگ شد و او را به محوطه ای بتنی ۱۴*۱۴ اینچی منتقل کردند که در مرکز خریدی در تاکوما (واشینگتن) برای عموم به نمایش گذاشته شده بود. جایی که او ۲۷ سال بعدی زندگی خود را در آنجا گذراند. پس از اینکه سازمان های محلی حمایت از حیوانات با موفقیت برای آزادی او به تأسیساتی که می توانست به درستی از ایوان مراقبت کند کمپین زدند، در سال ۱۹۹۴ او را در باغ وحش پارک وودلند در سیاتل قرار دادند. مدت کوتاهی پس از این، او به عنوان وام دائمی به باغ وحش آتلانتا در آتلانتا، جورجیا سپرده شد. او سال های باقیمانده خود را در باغ وحش آتلانتا گذراند و در اوت ۲۰۱۲ بر اثر عوارض در طی یک عمل پزشکی درگذشت. داستان ایوان در سال ۲۰۱۲ در کتاب ایوان منحصربه فرد اثر کاترین اپلگیت تخیلی شد که در سال ۲۰۲۰ فیلمی به همین نام ایوان منحصربه فرد (فیلم) اقتباس شد. و فیلم در ۲۱ اوت ۲۰۲۰، در هشتمین سالگرد مرگ ایوان، در سرو
یس پخش دیزنی پلاس منتشر شد. داستان مرگ. روز سه شنبه ۲۱ آگوست ۲۰۱۲، ایوان ۵۰ ساله در حین معاینه پزشکی در حال بیهوشی درگذشت. وضعیت سلامتی او رو به کاهش بود و کالبد شکافی نشان داد که یک تومور بزرگ در قفسه سینه او وجود دارد. ایوان در زمان مرگ یکی از قدیمی ترین گوریل های اسارت بود. مجسمه برنز ۶۰۰ پوندی (۲۷۰ کیلوگرمی) ایوان در خارج از ورودی اصلی باغ وحش پوینت دیفینس در ۲۶ اکتبر ۲۰۱۶ رونمایی شد.
ولادیمیر بوکوفسکی (؛ – ) نویسنده، فعال حقوق بشر، سیاستمدار و دگراندیش اهل اتحاد جماهیر شوروی بود. او اصلیتش بریتانیایی بود، اما در روسیه متولد شد. از اواخر دهه ۱۹۵۰ تا اواسط دهه ۱۹۷۰، او یک چهره برجسته در جنبش مخالف اتحاد جماهیر شوروی بود که در داخل و خارج از کشور شناخته شده بود. او در مجموع دوازده سال را در زندانهای روان پزشکی-بیمارستان ها، اردوگاه های کار و زندان های اتحاد جماهیر شوروی گذراند. پس از اخراج از اتحاد جماهیر شوروی در اواخر ۱۹۷۶، بوکوفسکی همچنان در مخالفت آشکار با نظام شوروی و کاستی های رژیم های جانشین آن در روسیه باقی ماند. او که یک فعال، نویسنده و فیزیولوژیست عصبی بود، به خاطر نقشش در کمپین افشاسازی و توقف سوء استفاده سیاسی از روان پزشکی در اتحاد جماهیر شوروی تجلیل می شود. ولادیمیر عضو شورای مشورتی بین المللی بنیاد یادبود قربانیان کمونیسم، مدیر صندوق سپاس (که در ۱۹۹۸ برای بزرگداشت و حمایت از مخالفان سابق تأسیس شد)، و همچنین عضو شورای بین المللی بنیاد حقوق بشر مستقر در نیویورک بود، بوکوفسکی عضو ارشد مؤسسه کاتو در واشینگتن دی سی نیز بود. در سال ۲۰۰۱، ولادیمیر بوکوفسکی مدال آزادی ترومن-ریگان را د
ریافت کرد، که از ۱۹۹۳ هر ساله توسط بنیاد یادبود قربانیان کمونیسم اعطا می شود. دوران جوانی. ولادیمیر بوکوفسکی از پدر و مادری روسی در شهر بلبی در جمهوری سوسیالیستی خودمختار باشقیر (جمهوری باشقورتستان در فدراسیون روسیه) به دنیا آمد که خانواده اش در طول جنگ جهانی دوم به آنجا تبعید شدند. پس از جنگ او و پدر و مادرش به مسکو بازگشتند، جایی که پدرش کنستانتین (۱۹۰۸–۱۹۷۶) روزنامه نگار معروف شوروی بود. ولادیمیر در آخرین سال تحصیلی خود در مدرسه به دلیل ایجاد و ویرایش یک مجله غیرمجاز اخراج شد. برای برآورده کردن شرایط درخواست پذیرش در دانشگاه، تحصیلات متوسطه خود را در کلاس های شبانه به پایان رساند. بوکوفسکی در رشته زیست شناسی در دانشگاه دولتی مسکو ثبت نام کرد، اما در سن ۱۹ سالگی به دلیل انتقاد از کومسومول، یعنی اتحادیه کمونیست های جوان، اخراج شد. کنشگری دوران شوروی. تجمعات. میدان مایاکوفسکی. در سپتامبر ۱۹۶۰، بوکوفسکی برای تحصیل در رشته زیست شناسی وارد دانشگاه مسکو شد. در آنجا او و برخی از دوستانش تصمیم گرفتند که شعرخوانی غیررسمی را در میدان مایاکوفسکی که پس از پرده برداری از مجسمه شاعر در مرکز مسکو در ۱۹۵۸ ایجاد شد آغاز کرد
ه و اشعار او را احیا کنند. آنها با شرکت کنندگان قبلی از جمله ولادیمیر اوسیپوف، سردبیر بومرنگ (۱۹۶۰)، و یوری گالانسکوف که دو نمونه از سمیزدات ادبی، ققنوس (۱۹۶۱) را صادر کرده بودند، تماس گرفتند. در آن زمان بوکوفسکی ۱۹ ساله یادداشت های انتقادی خود را در مورد اتحادیه جوانان کمونیست یا کومسومول نوشت. بعداً این متن توسط کاگ ب با عنوان «تزهایی در مورد فروپاشی کومسومول» شناخته شد. بوکوفسکی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی را به عنوان یک «جامعه غیرقانونی» که با یک بحران ایدئولوژیک حاد مواجه است، نشان داد. او اظهار داشت که کومسومول «مرده» است، زیرا اقتدار اخلاقی و معنوی خود را از دست داده بود و خواستار دموکراتیک شدن آن شد. این متن و سایر فعالیت های او، بوکوفسکی را مورد توجه مقامات قرار داد. او پیش از اخراج از دانشگاه در پاییز ۱۹۶۱ دو بار مورد بازجویی قرار گرفت و پس از آن دستگیر و زندانی شد. تجمع گلاسنوست، ۵ دسامبر ۱۹۶۵. در دسامبر ۱۹۶۵، بوکوفسکی به تدارک تظاهراتی در میدان پوشکین در مرکز مسکو برای اعتراض به محاکمه نویسندگان آندری سینیاوسکی و یولی دانیل برگزار کرد. او «تقاضای مدنی» توسط ریاضیدان و شاعر الکساندر اسنین ولپین ر
ا منتشر کرد که از مقامات می خواست از قوانین اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی که به گلاسنوست در روند قضایی نیاز دارند از جمله پذیرش عموم و رسانه ها در هر محاکمه ای، اطاعت کنند. تظاهرات در ۵ دسامبر ۱۹۶۵ (روز قانون اساسی) به عنوان گردهمایی یا تجمع گلاسنوست شناخته شد و آشکارا آغاز جنبش فعال حقوق مدنی شوروی بود. خود بوکوفسکی نتوانست در این تظاهرات شرکت کند و سه روز قبل به اتهام توزیع مطالب دستگیر شد، برای حکم داده شده برای او، درخواست تجدید نظر شد، اما وی تا ژوئیه ۱۹۶۶ در پسیخوشکاهای مختلف، از جمله بیمارستان شماره ۱۳ لوبلینو، استولبووایا و مؤسسه سربسکی نگهداری شد. اخراج از اتحاد جماهیر شوروی (۱۹۷۶). سرنوشت بوکوفسکی و دیگر زندانیان سیاسی در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بارها توسط دیپلمات های غربی و گروه های حقوق بشری مانند سازمان عفو بین الملل مورد توجه جهانیان قرار گرفته بود. در دسامبر ۱۹۷۶، بوکوفسکی از اتحاد جماهیر شوروی اخراج شد و در فرودگاه زوریخ توسط دولت شوروی با دبیرکل زندانی حزب کمونیست شیلی، لوئیس کوروالان مبادله شد. بوکوفسکی در زندگی نامه خود در سال ۱۹۷۸ توضیح می دهد که چگونه او را با دستبند به سوئیس آورده
اند. بازگشت به اتحاد جماهیر شوروی (۱۹۹۱). در آوریل ۱۹۹۱، ولادیمیر بوکوفسکی برای اولین بار پس از تبعید پانزده ساله خود به مسکو بازگشت. در آستانه انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۹۱، تیم رقابت های انتخاباتی بوریس یلتسین، بوکوفسکی را در لیست معاونان بالقوه خود در انتخابات قرار داد. اما در فرجام انتخابات الکساندر روتسکوی افسر ارتش و کهنه سرباز جنگ ۱۹۷۹–۱۹۸۹ افغانستان و قهرمان اتحاد جماهیر شوروی انتخاب شد. در ۵ دسامبر ۱۹۹۱، هر دو محکومیت بوکوفسکی در دوران شوروی با حکم دادگاه عالی «جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی» لغو شد. سال بعد پرزیدنت بوریس یلتسین به طور رسمی تابعیت روسیه را به بوکوفسکی بازگرداند، او با وجود اخراج از کشور هرگز از تابعیت شوروی محروم نشده بود. فعالیت های پس از اتحاد جماهیر شوروی. روانپزشکان بریتانیایی و اروپایی که اسناد مربوط به آزار روان پزشکی منتشر شده توسط بوکوفسکی را ارزیابی کردند در ۱۹۷۱ به توصیف اسناد وی پرداختند: اطلاعاتی که ما در مورد ولادیمیر بوکوفسکی داریم نشان می دهد که او از آن دسته افرادی است که ممکن است برای مقامات هر کشوری شرمنده باشد، زیرا به نظر می رسد که مایل نیست برای راحتی و آسایش
شخصی سازش کند و معتقد است که آنچه را که به روشنی می داند می تواند او را به خطر بیندازد. بلافاصله پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی، ولادیمیر بوکوفسکی دوباره مورد توجه مقامات روسیه قرار گرفت. او در بحران قانون اساسی روسیه در ۱۹۹۳ در اکتبر همان سال از یلتسین علیه شورای عالی حمایت کرد، اما از قانون اساسی جدید روسیه که دو ماه بعد تصویب شد، انتقاد کرد، زیرا برای تضمین تداوم قدرت یلتسین طراحی شده بود. به گفته بوکوفسکی، یلتسین از ۱۹۹۴ به بعد گروگان سازمان های امنیتی شد و لذا احیای حکومت کاگ ب اجتناب ناپذیر بود.
اولو نوگیس (; – ) سیاست مدار اهل استونی بود. وی از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۵ رئیس مجلس استونی بود.
مجلس مجمع دومینیکا ()مجلس قانونگذاری دومینیکا است. این مجلس براساس فصل سوم قانون اساسی دومینیکا تأسیس شده است.این مجلس تک مجلسی است و از بیست و یک نماینده، نه سناتور و دادستان کل به عنوان یک عضو رسمی تشکیل شده است. رئیس مجلس در صورت انتخاب از خارج از اعضای مجلس، سی و دومین عضو می شود. نمایندگان به طور مستقیم در حوزه های انتخابیه تک نفره با استفاده از سیستم اکثریت ساده (یا اولین پست) برای یک دوره پنج ساله انتخاب می شوند. نمایندگان به نوبه خود تصمیم می گیرند که آیا سناتورها با رأی خود انتخاب شوند یا منصوب شوند. در صورت انتصاب، پنج نفر توسط رئیس جمهور با نظر نخست وزیر و چهار نفر با نظر رهبر مخالفان انتخاب می شوند. سناتورهای فعلی منصوب می شوند. کابینه دومینیکا از اعضای مجلس مجمع منصوب می شود. با این حال، بیش از سه سناتور نمی توانند اعضای کابینه باشند.
حزب کارگر دومینیکا ()یک حزب سیاسی سوسیال دمکراتیک چپ میانه در دومینیکا است.حزب کارگر دومینیکا که در سال ۱۹۵۵ توسط فیلیس شاند آلفری و امانوئل کریستوفر لوبلک تأسیس شد، و قدیمی ترین حزب سیاسی در دومینیکا است.حزب کارگر اولین بار در سال۱۹۶۱ در انتخابات عمومی شرکت کرد و هفت کرسی از یازده کرسی را به دست آورد. در انتخابات بعدی در سال ۱۹۶۶حزب کارگر همه کرسی ها به جز یک کرسی را به دست آورد. در انتخابات ۱۹۷۰ حزب کارگر قدرت را حفظ کرد، اگرچه کرسی های آن به ۸ کرسی کاهش یافت.در سال ۱۹۸۰، حزب کارگر شکست بزرگی را متحمل شد و با کاهش سهم آرای خود از ۵۰درصد به ۱۷ درصد، و با پیروزی حزب آزادی دومینیکا در انتخابات، تمامی کرسی های خود را از دست داد. این حزب در انتخابات ۱۹۸۵ پنج کرسی را دوباره به دست آورد، یک کرسی را در سال ۱۹۹۰ از دست داد و یک کرسی را در سال ۱۹۹۵به دست آورد.در انتخابات سال ۲۰۰۰، حزب برای اولین بار از سال ۱۹۷۵ قدرت را دوباره به دست آورد و ۱۰ کرسی از ۲۱ کرسی را به دست آورد و پس از آن روزولت "رزی" داگلاس نخست وزیر شد. با این حال،داگلاس پس از تنها چند ماه به طور ناگهانی درگذشت و پیر چارلز جایگزین او شد
هن پولواس (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل استونی است. وی از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۱ رئیس مجلس استونی بود.
کنفرانس دائمی احزاب سیاسی آمریکای لاتین و کارائیب ()یک سازمان بین المللی از احزاب سیاسی در آمریکای لاتین و کارائیب است. این سازمان به ابتکار حزب انقلابی نهادی در ۱۲ اکتبر ۱۹۷۹ در اوآخاکا، مکزیک ایجاد شد و احزاب سیاسی چپ گرا، لیبرال، سوسیال دمکرات، دموکرات مسیحی و دیگر حزب های چپ را گرد هم می آورد. اولین رئیس آن (۱۹۷۹-۱۹۸۱) گوستاوو کارواخال مورنو از مکزیک (PRI) بود. رئیس فعلی آن، سیاستمدار مکزیکی آلخاندرو مورنو کاردناس (PRI) است. کوپال(COPPPAL) طی کنفرانسی در ۱۲ اکتبر ۱۹۷۹ در اواکساکا، مکزیک، به ابتکار حزب حاکم در مکزیک در آن زمان، حزب انقلابی (PRI) تأسیس شد. این سازمان غیردولتی چندجانبه توسط منشور خود را به عنوان "مجموعه احزاب ملی گرا که حاکمیت را در اولویت قرار می دهند و در عین حال نظم بین المللی عادلانه تر و برابرتر را پیش می برند" تعریف می کند.
چهلمین جشنوارهٔ فیلم فجر از ۱۲ تا ۲۲ بهمن ۱۴۰۰ در تهران برگزار شد. فراخوان این دوره از جشنواره در ۱۹ آبان ۱۴۰۰ منتشر شد و آثار متقاضی تا ۳۰ آبان فرصت نام نویسی داشتند. براساس اعلام روابط عمومی جشنواره، تعداد ۹۴ فیلم بلند سینمایی متقاضی حضور در این دوره بودند که از میان آن ها ۷۴ فیلم به هیئت انتخاب جشنواره ارائه شدند و نهایتاً ۲۲ فیلم به بخش سودای سیمرغ راه یافتند. در این دوره برخلاف ادوار گذشته به دلیل ادعاهای مطرح شده و عدم اطمینان از نتایج نظرسنجی، بخش مردمی (سیمرغ بلورین بهترین فیلم از نگاه تماشاگران) حذف شد. اعضای هیئت داوران بخش سودای سیمرغ شامل مسعود جعفری جوزانی، مجید انتظامی، شهاب حسینی، محمدعلی باشه آهنگر، محمد داوودی، مهدی سجاده چی و پژمان لشکری پور بودند. حاشیه ها. این دوره یکی از پرحاشیه ترین دوره های جشنوارهٔ فجر در سال های اخیر بود که با انصراف مسعود کیمیایی از شرکت در مسابقه آغاز شد و چند ساعت به پایان جشنواره هم تهیه کننده فیلم ملاقات خصوصی در نامه ای اعتراضی به دبیر جشنواره خواستار داوری نشدن این فیلم شد و انصراف داد. همچنین در نظر گرفتن بیشترین جایزه برای فیلم موقعیت مهدی که تولید صدا و سیما
است، می تواند شائبهٔ حکومتی بودن این رویداد سینمایی و تقدیر از آثار سفارشی را تقویت کند، به خصوص که تهیه کنندهٔ این فیلم بعد از دریافت جایزه بهترین فیلم از سازمان صدا و سیما تمجید کرد. مسعود نقاش زاده دبیر چهلمین جشنوارهٔ فیلم فجر بنا به درخواست رسیدگی به وضعیت آرای مردمی این دورهٔ جشنواره، به کل «سیمرغ مردمی» را حذف کرد و اعلام کرد که «به خاطر صیانت از آرای مردم و نیز حفظ حقوق صاحبان آثار و جلوگیری از ضایع شدن کوچک ترین حقی از فیلمسازان، در این دوره جایزهٔ داوری مردمی را نخواهیم داشت.» همچنین در دقایق اولیهٔ مراسم اختتامیهٔ چهلمین جشنوارهٔ فیلم فجر، سایت سینماتیکت لیستی را با عنوان برندگان سیمرغ چهلمین جشنوارهٔ فیلم فجر منتشر کرد که دقایقی بعد از خروجی این سایت حذف شد. برندگان و نامزدها. سیمرغ بلورین. در ۲۱ بهمن ۱۴۰۰ اسامی نامزدهای بخش سودای سیمرغ اعلام و در ۲۲ بهمن برنده های جایزه سیمرغ بلورین به شرح زیر اعلام شد: فیلم ها. سودای سیمرغ. اعضای هیئت انتخاب شامل بهروز افخمی، اسماعیل بنی اردلان، پوران درخشنده، حسین زندباف، مجید شاه حسینی، اسفندیار شهیدی و محمدحسین نیرومند در تاریخ ۱۱ آذر ۱۴۰۰ انتخاب و ۲۲ فیلم ب
رای بخش سودای سیمرغ چهلمین جشنوارهٔ فیلم فجر را انتخاب کردند. مستند. اعضای هیئت انتخاب شامل احمد ضابطی جهرمی، محمد تهامی نژاد، محمدعلی فارسی، مرتضی شعبانی و محمدرضا عباسیان در تاریخ ۲۶ دی ۱۴۰۰ اسامی فیلم های راه یافته به این بخش را اعلام کردند. فیلم های کوتاه. اعضای هیئت انتخاب شامل احمدرضا معتمدی، دانش اقباشاوی و حامد جعفری در تاریخ ۲۶ دی ۱۴۰۰ اسامی فیلم های راه یافته به بخش فیلم های کوتاه را اعلام کردند.
دشت باراگان () نام استپ یا دشتی در جنوب شرقی رومانی است. این دشت بخش عمده ای از بخش شرقی دشت والاچیا را تشکیل می دهد. این منطقه به خاطر خاک سیاه و هوموس غنی مشهور بوده و بیشتر یک منطقهٔ حاصل خیز برای رشد غلات است. مراکز بزرگ شهری. شهرهای بوزائو، اورزیچه و اولتنیتسا با این دشت هم مرز هستند، اما بخشی از این دشت ها محسوب نمی شوند. تاریخچه. به دلیل کمبود جنگل در گذشته، باراگان مسیر مهمی برای مردم مهاجری بود که امروزه در منطقه ای که در جنوب شرقی رومانی واقع است، رفت و آمد می کنند. چوپان ها در کوه های کارپات (از جمله ترانسیلوانی در طول رمه گردانی) از استپ باراگان به طور سنتی به عنوان چراگاه استفاده می کردند، اما در نیمهٔ دوم قرن ۱۹ این ناحیه به سرزمینی برای حمل و نقل تبدیل شد.
رود فصلی به رودخانه هایی گفته می شود که جریان آب در آن ها همیشگی نیست. بنا به تعریف دیگری رودخانه هایی هستند که آب در آن ها به طور سالیانه یا حداقل دوبار در طول پنج سال جریان می یابد. بنا به تعریف سازمان حفاظت از محیط زیست ایالات متحده آمریکا (USEPA) رود یا جریان فصلی (Intermittent) به رود یا جریانی گفته می شود که در زمانهای مشخصی از سال آب در آن ها جریان دارد ولی در دوره های خشک آب در آن جریان نمی یابد. این رودها معمولاً در مناطق خشک و نیمه خشک وجود دارند.
الیمینیشن چیمبر (به انگلیسی: Elimination Chamber) یک رویداد غیر رایگان (Pay-Per-View) در کشتی حرفه ای است که توسط کمپانی دبلیودبلیوئی و برای دو برند راو و اسمک داون تهیه می شود که این دوره اش هم در ۸ مارس ۲۰۲۰ و در ولس فارگو سنتر شهر فیلادلفیا، ایالت پنسیلوانیا برگزار شد. این دهمین رویداد الیمینیشن چیمبر بود. زمینه سازی. "الیمنیشن چیمبر" شامل مسابقاتی بین دشمنی های موجود، ماجراهای پیش آمده و استوری هایی خواهد بود که پیش از این در برنامه های را و اسمَک دَون پخش شده بود. کشتی گیرها با توجه به مسابقات یا سری اتفاقاتی که برایشان رخ می دهد و تنش را به حداکثر می رساند، نقش منفی یا قهرمان به خود می گیرند و در این رویداد به مسابقه و رقابت می پردازند.
این مقاله فهرستی از جنگ ها و نبردهای شاهنشاهی ساسانی با دولت های همسایه می باشد.
دروگون (به انگلیسی: Drogon) یک چارچوب نرم افزاری تحت وب است که به زبان سی پلاس پلاس نوشته شده و از C++17 یا C++14 به همراه بوست پشتیبانی می کند. نام دروگون از اژدهایی به نام دروگون در سریال تلویزیونی "بازی تاج و تخت گرفته شده است". در مه ۲۰۲۰، دروگون مقام اول را در دور نوزدهم معیارسنجی TechEmpower در بخش بهترین چارچوب کامپوزیت (Composite framework) کسب کرد.
مهران زینت بخش (اردیبهشت ۱۳۴۷ – ۷ مرداد ۱۴۰۴) مستندساز ایرانی بود. زندگی. زینت بخش زادهٔ تهران و فارغ التحصیل رشتهٔ فیلم سازی از مرکز آموزش فیلم سازی باغ فردوس بود. زینت بخش حرفهٔ هنری خود را در سال ۱۳۶۵ را با عکاسی و فیلم برداری و بازیگری شروع کرد. «قریه من» درباره فریدون فروغی و «برف» درباره فرهاد مهراد شناخته شده ترین مستندهای این کارگردان هستند. نگاه انسانی، دقت به جزئیات، و تعهد اجتماعی از ویژگی هایی بودند که آثار او را متمایز می کردند. مستندهایش اغلب حول محور چهره هایی می چرخید که در حافظه فرهنگی مردم ایران جاودانه شده اند. دوستانش او را فردی پرسشگر و جستجوگر معرفی میکنند که تلاش می کرد پاسخ های خود را در فیلم هایش بگنجاند. او در سال ۱۳۹۰ به دلیل «همکاری با بی بی سی فارسی» مدتی را در زندان اوین گذراند. او کارهای گوناگونی مثل فیلمنامه نویسی، مستندسازی و ساخت فیلم تبلیغاتی انجام داده بود. متاسفانه سالهای پایانی عمرش را به مبارزه با بیماری گذراند و ماههای انتهایی زندگی را در آسایشگاه کهریزک گذراند و نهایتا رسانه های خبری ایرانی روز ۷ مرداد ۱۴۰۴ گزارش دادند که مهران زینت بخش پس از تحمل دوره ای بیماری، درگذش
اروپا شامل هفت منطقه زمانی است (از تا )، بدون احتساب زمان تابستانی (چهار مورد از آنها را می توان بر روی نقشه مشاهده کرد، با یک منطقه غربی که شامل آزور است، و دو منطقه بیشتر شرقی شامل گرجستان، آذربایجان، سرزمین های شرقی روسیه اروپایی و بخش اروپایی قزاقستان). اکثر کشورهای اروپایی از زمان تابستانی استفاده می کنند و زمان تابستانی آنها با یکدیگر هماهنگ است. برای جزئیات بیشتر به زمان تابستانی در اروپا مراجعه کنید. محدوده های زمانی استفاده شده در اروپا به طور قابل توجهی از محدوده های طبقه بندی شده بر اساس طول جغرافیایی که برای مثال در سیستم زمانی دریانوردی از آن استفده می شود متفاوت است. زمین را در تئوری می توان به ۲۴ منطقه زمانی تقسیم کرد که هر کدام ۱۵ درجه طول جغرافیایی دارند. با این حال، به دلیل عوامل جغرافیایی و فرهنگی، تقسیم جهان به طور مساوی عملی نیست، و مناطق زمانی واقعی ممکن است به طور قابل توجهی با مناطقی که صرفاً بر اساس طول جغرافیایی طبقه بندی شده اند، متفاوت باشد. در اروپا، استفاده گسترده از زمان اروپای مرکزی (CET) باعث تغییرات عمده در برخی مناطق نسبت به زمان خورشیدی می شود. بر اساس زمان خورشیدی، CET از
۷٫۵ تا ۲۲٫۵ درجه شرقی متغیر است. با این حال، به عنوان مثال، اسپانیا (تقریباً به طور کامل در نیمکره غربی) و فرانسه (تقریباً به طور کامل در غرب ۷٫۵ درجه شرقی، همان طور که در نقشه زیر نشان داده شده است) باید از نظر تئوری از UTC استفاده کنند، همان طور که قبل از جنگ جهانی دوم استفاده می کردند. نتیجه کلی این تغییر زمان، یک ظهر خورشیدی است که بسیار دیرتر از ساعت ظهر است، و طلوع و غروب خورشید دیرتر از آنچه که در تئوری باید اتفاق بیفتد. کشورهای بنلوکس نیز باید از نظر تئوری از GMT استفاده کنند. روسیه و بلاروس بین مارس ۲۰۱۱ تا اکتبر ۲۰۱۴ از «زمان دائمی تابستانی» استفاده می کردند. از اکتبر ۲۰۱۴ روسیه از «زمان دائمی زمستانی» استفاده می کند. ایسلند را می توان به عنوان «دفاکتو» در زمان دائمی تابستانی در نظر گرفت، زیرا از سال ۱۹۶۸، علی رغم اینکه بیش از ۱۵ درجه در غرب نصف النهار اصلی قرار دارد، از زمان UTC در تمام سال استفاده می کند؛ بنابراین باید در UTC−۰۱:۰۰ واقع شود، اما ترجیح می دهد به زمان قاره اروپا نزدیک تر بماند، که در نتیجه زمان های قانونی به طور قابل توجهی قبل از زمان محلی خورشیدی است. این امر به دلیل تغییرات گسترده
در ساعات نور روز در آن کشور، به طور عملی اهمیت کمی دارد. کمیسیون اروپا در سپتامبر ۲۰۱۸ پیشنهاد پایان دادن به رعایت ساعت تابستانی در اتحادیه اروپا را داد. در مارس ۲۰۱۹، پارلمان اروپا به پیشنهاد پایان دادن به تغییرات ساعت فصلی در سال ۲۰۲۱ رأی مثبت داد. قوانین اتحادیه اروپا توسط پارلمان و شورای اتحادیه اروپا تصمیم گیری می شود و شورا هنوز تصمیم گیره نکرده است. هر کشور عضو تا آوریل ۲۰۲۰ فرصت داشت تصمیم بگیرد که آیا به طور دائم در «ساعت تابستانی» قبلی باقی بماند یا در «ساعت زمستانی». زمان در کشورهای مختلف. از ۲۷ کشور عضو اتحادیه اروپا (همه از ساعت تابستانه استفاده می کنند): کشورهایی که عضو اتحادیه اروپا نیستند: سرزمین های فرادریایی دانمارک، فرانسه، و هلند اکثراً خارج اتحادیه اروپا قرار دارند و از محدوده های زمانی دیگری استفاده می کنند.
لایل استوارت (نام در زمان تولد: لایونل سیمون ) زاده ۱۱ اوت ۱۹۹۲، نویسنده و ناشر مستقل آمریکایی بود که کتاب هایی که به عقیده ناشرهای دیگر بحث برانگیز بودند را به چاپ می رساند. او قبل از اینکه شرکت انتشاراتی خود به نام لایل استوارت اینکورپوریتد را باز کند سال ها به عنوان خبرنگار فعالیت می کرد. استوارت مالک سابق هتل و کازینوی علاءالدین در لاس وگاس بود، همچنین یکی از مرجع های قمار بود که به کازینوها توصیه می کرد چگونه از خود در برابر تقلب و ضرر و زیان محافظت کنند. او دایره وسیعی از دوستان داشت که آزادانه به یک زندگی جنسی پر جنب و جوش اعتراف می کردند. او عاشق قمار بود، باکارات و کراپ بازی های مورد علاقه او بودند. پرفروش ترین کتاب های قمار او عبارت بودند از "قمار کازینو برای برندگان"، "برنده شدن در قمار کازینو" و "لایل استوارت در باکارات". او در کتاب "قمار کازینو برای برندگان" اظهار داشت که در ده بازدید متوالی از لاس وگاس ۱۶۶٬۵۰۵ دلار برنده شده است. شغل. نزاع با والتر وینچل. استوارت ابتدا با در اختیار داشتن ستون نویس روزنامه قدرتمند والتر وینچل در مجموعه ای از مقالات مجله کوبنده، که به صورت کتاب در سال ۱۹۵۳ جمع آور
ی شده بود، شهرت ملی پیدا کرد. پس از خدمت در نیروی دریایی بازرگانی ایالات متحده و فرماندهی حمل و نقل هوایی در جنگ جهانی دوم، او کار کرد برای سرویس بین المللی اخبار ویلیام راندولف هرست، ورایتی، تجارت موسیقی و پیشاهنگ RTW. در سال ۱۹۵۱، او یک روزنامه ماهانه با عنوان Exposé (نامی که بعداً به ایندیپندنت تغییر کرد) راه اندازی کرد که برای انتشار آن داستانها و مقالاتی طراحی شده بود که دیگران جرأت انتشار آنها را نداشتند زیرا ممکن بود مشترکان یا تبلیغ کنندگان را آزرده کنند. مشارکت کنندگان شامل آپتون سینکلر، نورمن میلر، جورج سلدز، تد او. تاکری و جان اشتاین بک بودند. ای سی کامیکس. در اوایل دهه ۱۹۵۰، او مدیر کسب و کار خط EC Comics بود که توسط بیل گینز، دوست صمیمی منتشر شد. در سال ۱۹۵۶، با ۸۰۰۰ دلار از مبالغی که از اقدامات افترا علیه والتر وینچل، Confidential , ABC-TV و Editor &amp; Publisher جمع آوری کرد، شرکت انتشاراتی خود، Lyle Stuart, Inc. را تأسیس کرد، که همان طور که در زیر ذکر شد، بعداً Kensington Books مالکیت به دست آورد شرکت لایل استوارت. شرکت انتشاراتی که استوارت بیشتر برای آن شناخته می شد، Lyle Stuart, Inc. ، در س
ال ۱۹۵۵ با درآمد حاصل از حل و فصل دعاوی تأسیس شد. این شهر به دلیل انتشار کتابهایی مانند زن حساس مشهور بود. این شرکت در سال ۱۹۸۸ به توسعه دهنده Steven Schragis، که انتشار Carol را راه اندازی کرد، فروخته شد. در سال ۲۰۰۰، انتشارات کارول اعلام ورشکستگی کرد و خود به شرکت انتشاراتی کنزینگتون فروخته شد. باریکید بوکس. در سال ۱۹۹۷ ، انتشارات استوارت Barricade Books کتاب خاطرات ترنر را دوباره منتشر کرد، رمانی که تصور می شود الهام بخش بمباران ساختمان مورا توسط تیموتی مک وی بوده است. او طرفدار قوی آزادی مطبوعات بود و معتقد بود که برای مردم مهم است که بتوانند بخوانند و تصمیم خود را بگیرند. (در مقدمه ای که برای تجدید چاپ دفترچه خاطرات ترنر نوشت، او روشن کرد که چقدر با دیدگاه بیان شده در کتاب مخالف است) همچنین در دهه ۱۹۹۰، استیو وین، مغول کازینو از استوارت به دلیل نسخه کاتالوگ شکایت کرد. در نسخه Running Scared، زندگینامه وین، به گزارشی از نیو اسکاتلند یارد اشاره شده بود که سرمایه دار لاس وگاس را به خانواده جنایتکار جنووسی پیوند داد. (این کتاب برخی از یافته های گزارش را رد کرد) استوارت پرونده افترا را از دست داد و به پرداخت
سه میلیون دلار به عنوان افترا محکوم شد و او را مجبور به ورشکستگی کرد. این حکم پس از تجدیدنظر در دادگاه عالی نوادا در سال ۲۰۰۱ لغو شد و برای محاکمه مجدد ارسال شد، که وین تصمیم گرفت آن را ادامه ندهد. زندگی شخصی. استوارت در ۱۱ آگوست سال ۱۹۲۲ در منهتن به دنیا آمد. زن اول استوارت، مری لوییس استوارت در سال ۱۹۶۹، از دنیا رفت. آنها والدین نوازنده معروف گیتار در سبک جز به نام روری استوارت هستند. بعداً در سال ۱۹۸۲ استوارت با کارول لیوینگستون استوارت ازدواج کرد و تا آخر زندگی اش با او بود. استوارت در سال آخر زندگی اش در فورت لی، نیوجرسی اقامت داشت. او در ۲۴ جوئن سال ۲۰۰۶، بر اثر یک حمله قلبی در بیمارستان انگلوود، نیوجرسی و در سن ۸۳ سالگی از دنیا رفت.