Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ئن ۲۰۱۶ دریافت کند، دفتر وزیر داخلهٔ ایلینوی در ژوئیهٔ ۲۰۱۶ این گواهی را باطل اعلام کرد. همچنین این عکس را «نادرست» دانست و گفت فرد مذکور پیش از انقضای پروانهٔ گواهی نامهٔ وی در ۲۹ ژوئیه، باید یک عکس جدید بگیرد. سخنگوی این نهاد گفت این دفتر پاستافاریان را به عنوان یک دین به رسمیت نمی شناسد، و «اگر به تاریخچهٔ آن ها نگاه کنید، این بیشتر به یک تمسخر دین می ماند تا یک دین واقعی». هاور شکایت تبعیض مذهبی را به اتحادیه آزادی های مدنی آمریکا ارائه کرد، اما نتوانست بیش از این پیگیر مراحل قانونی آن باشد، زیرا هزینه های این کار بیش از بودجهٔ دانشجویی اش بود. پیشتر هم دیوید هوور، از پاستافاریان های پکین، ایلینوی، در مه ۲۰۱۳ با مردود شدن گواهی نامه اش مواجه شده بود. در ژوئن ۲۰۱۷, سن کوربیت از چندلر، آریزونا موفق شد پس از دو سال پیگیری پرونده اش، تصویر آبکش به سر خود را در کارت گواهی نامه ثبت کند. در اکتبر ۲۰۱۹, اداره وسایل نقلیهٔ موتوری اوهایو عکس گواهی نامهٔ رانندگی مردی اهل سینسیناتی را رد کرد و گفت که سیاست این نهاد به مردم اجازه می دهد از پوشش مذهبی در عکس های گواهی نامهٔ رانندگی استفاده کنند، به شرطی که در زندگی روز
مره هم از آن استفاده کنند. در کشورهای مشترک المنافع. در ژوئن ۲۰۱۴، فردی زلاندنویی به نام راسل، با عکسی از خودش که در آن یک صافی اسپاگتی آبی رنگ بر سر داشت، مجوز رانندگی گرفت. این امر بر اساس قانونی شکل گرفت که پوشش مذهبی سر را در عکس های رسمی مجاز می نماید. در اکتبر ۲۰۱۴, اُبی کانوئل، کشیش منصوب در کلیسای هیولای اسپاگتی پرنده ساکن سوری، بریتیش کلمبیا، کانادا، حق رانندگی خود را از دست داد. ابتدا درخواست کانوئل برای تمدید مجوز در پاییز ۲۰۱۳ رد شد، زیرا وی اصرار داشت آبکش را روی عکس نگهدارد. شرکت بیمه بریتیش کلمبیا تصمیم گرفت درخواست وی را به طور قطعی رد کند یا به او مجوز رانندگی موقت دهد. این شرکت ادعا کرد که امتناع قطعی آن ها در اکتبر ۲۰۱۴ بر اساس این واقعیت است که «مشتریان با پوشش سر در جایی که اعتقاد آن ها از برداشتن حجاب منعشان می کند» حق گرفتن عکس با حجاب را دارند و «آقای کانوئل قادر نبود هیچ مدرکی در اختیار ما قرار دهد، که ثابت کند او نمی تواند در عکس سر خود را نپوشاند.» دولت های ایالات استرالیا رویکردهای متفاوتی نسبت به گرفتن عکس گواهی نامه با پوشش آبکشی سر داشتند. در سیدنی پرشیلان مودلی توانست گواهی نام
ه اش را در سپتامبر ۲۰۱۴ از ایالت نیو ساوت ولز بگیرد ولی در همان ماه، در شهر بریزبن سیمون لیدبتر نتوانست گواهی نامه ای مشابه را از دپارتمان حمل و نقل و جاده های ایالت کوئینزلند دریافت کند. اوایل سال ۲۰۱۴ هم استرالیای جنوبی از پذیرش عکس یک شهروند آدلاید، که آبکش روی سرش بود، برای مجوز سلاح امتناع ورزید. مقامات حتی اسلحه هایی که او به صورت قانونی در دست داشت را توقیف کردند، مذهب او را زیر سؤال بردند و قبل از بازگرداندن اسلحه، او را مجبور به انجام ارزیابی روان پزشکی کردند. ایالت ویکتوریا در نوامبر ۲۰۱۶ نخستین گواهی نامهٔ رانندگی با عکس آبکش به سر، را صادر کرد. نقد. جاستین پاپ از "آسوشیتد پرس"، بنا بر نامهٔ سرگشادهٔ هندرسون در سال ۲۰۰۵، گفت: پاپ هیولای اسپاگتی پرنده را به عنوان «یک استدلال هوشمندانه و مؤثر» ستود. سیمون سینگ در "دیلی تلگراف" برای توصیف هیولای اسپاگتی پرنده نوشت «یک استاد بزرگ، که بر پوچی طراحی هوشمند تأکید کرد» و هندرسون را به خاطر «دفاع از علم و عقلانیت» تشویق کرد. سارا باکسر از "نیویورک تایمز" گفت هندرسون «دارای لطافت طبع است». علاوه بر این، در پانوشت مقاله ای از نشریهٔ "قانون حقوق شهروندی-آزادی
مدنی هاروارد" هیولای اسپاگتی پرنده به عنوان نمونه ای از ورود مبحث فرگشت «معرکهٔ فرهنگ عامه» مطرح کرد؛ که نویسنده آن را برای غلبه فرگشت بر طراحی هوشمندانه ضروری دانست. چکیده مقالهٔ "جنجال فرگشت و جنبه ای از ماکارونی: هیولای اسپاگتی پرنده و عملکرد مخرب تقلید مذهبی" شرح داده که چگونه هیولای اسپاگتی پرنده به عنوان «نمونه ای قوی برای استفاده از شوخ طبعی هیولاست، که می تواند به عنوان ابزاری محبوب برای هجوی مهیج به کار رود». نویسندهٔ این مقاله همچنین پاستافاریان را به خاطر «معرفت شناسی متواضع آن» ستود. علاوه بر این، وبگاه هندرسون دارای تاییدات بی شماری از جامعهٔ علمی است. مثلاً، جک شافیلد از نشریهٔ "گاردین" که نوشته «البته شوخی این است که مسلماً این منطقی تر از طراحی هوشمندانه است.» کیسی لوسکین از انستیتوی دیسکاوری، که طراحی هوشمند را ترویج می کند، در مخالفت با هیولای اسپاگتی پرنده، گفت: «مشکل منطق آن ها، این است که نهاد توضیحی دلخواه ندارد، زیرا ما در طبیعت شواهد زیادی، در زمینه تولید عوامل پیچیده اطلاعاتی مشاهده می کنیم.» جف جاکوبی، مقاله نویس "بستون گلوب" می گوید «طراحی هوشمند، دیدگاهی بدوی یا عهدین پر طمطراق یا
اسپاگتی پرنده نیست. این علم است.»این دیدگاه دربارهٔ علم، به هر ترتیب، توسط آکادمی ملی علوم ایالات متحده رد شد. پیتر گالین از "پاسخ های پیدایش" (یک کشیش آفرینش گرایی زمین جوان) می گوید «هیولای اسپاگتی پرنده علاوه بر تمسخر خود خداوند، جنبش طراحی هوشمند را به دلیل عدم شناسایی پروردگاری خاص مسخره کرده؛ یعنی این احتمال وجود دارد که یک هیولای اسپاگتی همان طراح هوشمند باشد… بنابر این هجو، این امکان وجود دارد، زیرا جنبش طراحی هوشمند به مذهب خاصی وابسته نبوده است، دقیقاً برعکس آنچه منتقدان دیگر آن ادعا می کنند!»
آماتا کابوا (; زاده – درگذشته ) سیاستمدار اهل جزایر مارشال بود. او از ۱۷ نوامبر ۱۹۷۹ تا ۲۰ دسامبر ۱۹۹۶ اولین رئیس جمهور این کشور را عهده دار بود. آماتا کابوا در ۲۰ دسامبر ۱۹۹۶، در سن ۶۸ سالگی درگذشت.
«سرخوشی» یا «یوفوریا» ، ترانه ای از گروه پسرانهٔ کره ای بی تی اس به خوانندگی جونگ کوک است. این ترانه در ۲۴ اوت ۲۰۱۸ به همراه آلبوم گردآوری شدهٔ "" منتشر شد. موزیک ویدئوی این ترانه پیش تر، در ماه آوریل همان سال منتشر شده بود. زمینه و انتشار. موزیک ویدئوی «سرخوشی» به عنوان درون مایهٔ "起 اعجاب" منتشر شد و بخشی از مجموعهٔ "عاشق خودت باش" بود. این ویدئوی نه دقیقه ای، دنبال کنندهٔ خط داستانی «جهان بی تی اس» بود که در بسیاری از موزیک ویدئوهای گروه به آن پرداخته شده بود. عنوان "سرخوشی" پیش از این در اجرای زندهٔ جوایز موسیقی ملون ۲۰۱۷ گروه به کار رفته بود. این ترانه به دنبال انتشار، ترند جهانی شد و جستجوی کلمهٔ "یوفوریا" تا ۲۸۸۳٪ افزایش یافت. این ترانه همچنین به عنوان موسیقی متن، در قسمت پایانی فصل اول مجموعهٔ تلویزیونی اچ بی او، "سرخوشی" قرار گرفت. بازخورد. گرمی این ترانه را «یک اثر اعجاب انگیز آینده نگر به سبک آرت-پاپ» توصیف کرد. "بیلبورد" آن را بیانیه ای مهم نامید که لحن کلی "" را خوش بینانه تر می کرد. سرخوشی با فروش ۱۵٬۰۰۰ کپی دیجیتال در هفتهٔ اول انتشار در ایالات متحده، دوازدهمین ترانهٔ پرفروش این کشور شد. این تر
انه همچنین در کانادا نوزدهم و در سطح جهانی دوم شد. دست اندرکاران. توضیحات برگرفته از یادداشت های سی دی "" است.
جنبش من هم در ایران روایت قربانیان ایرانی از آزارهای جنسی است که از تابستان ۱۳۹۹ در شبکه های اجتماعی به ویژه توئیتر آغاز شد؛ این رخداد شبیه به جنبش من هم بود که در سال ۲۰۱۷ جنجال های زیادی را آفرید. کیوان امام وردی، دانش آموختهٔ باستان شناسی دانشگاه تهران، به تجاوز جنسی سریالی متهم و سپس دستگیر و به افساد فی الارض متهم شد. سارا امت علی ، روزنامه نگار سابق، آیدین آغداشلو، نقاش، را پس از ۱۴ سال سکوت به تعرض جنسی متهم کرد. روزنامهٔ "نیویورک تایمز" در آبان ۱۳۹۹ طی گزارشی مفصل به اتهام های جنسی علیه آغداشلو پرداخت که بنا بر آن ۱۳ زن طی ۳۰ سال خود را قربانی او دانستند و ۱۹ نفر به او لقب «هاروی واینستین ایران» دادند. کامیل احمدی، جامعه شناس، به آزاررسانی و تعرض جنسی به همکاران و سوژه ها طی پژوهش های اجتماعی متهم شد. یکی از مدیران مرد سابق دی جی کالا به سوءاستفاده های جنسی در محل کار متهم شد و مدیر سابق منابع انسانی آن به خاطر نادیده گرفتن و اخراج آزاردیدگان همدست او قلمداد شد. بشرا دستورنژاد، بازیگر؛ لونا شاد، گوینده؛ و پانیدا، خواننده، محسن نامجو، خواننده، را در فروردین ۱۴۰۰ در کلاب هاوس به آزار جنسی متهم کردند. پی
شتر در موج اولیهٔ افشاگری ها یک فرد ناشناس او را به تلاش برای تجاوز جنسی متهم کرده بود. آغداشلو، احمدی، و نامجو این اتهامات را رد کردند. افشاگری ها محدود به این چند نفر نبود و متهمانی از قشرهای مختلف شامل معلمان مدرسه، استادان دانشگاه، هنرمندان، ورزشکاران، اصحاب رسانه، پزشکان، بازیگران، نویسندگان، نمایندگان مجلس، و مقامات دولتی را دربرگرفت. این افشاگری ها پیامدهایی برای متهمان داشت، از جمله حذف نقاشی آغداشلو از جلد چاپ جدید "شازده احتجاب،" لغو نمایشگاه های آثار او در گالری هایی در تهران و تورنتو، انصراف دو جشنوارهٔ فیلم از پذیرش مستندی که دربارهٔ او تهیه شده بود، تهیهٔ دادخواست هایی برای قطع همکاری جشنوارهٔ تیرگان با آغداشلو و توقف حضور نامجو در رسانه های جمعی تا رفع اتهامات علیه او، و لغو عضویت کامیل احمدی از انجمن جامعه شناسی ایران. از آن طرف، واکنش ها به افشاگری ها عمدتاً همدلانه بود و با توصیفاتی چون «تابوشکنی تاریخی» یا «نقطهٔ عطف در زمینهٔ سوءاستفاده های جنسی» در ایران ستایش شد. چند وکیل اعلام کردند که وکالت قربانیان را به طور رایگان بر عهده خواهند گرفت و چند ماه بعد لایحهٔ «حفظ کرامت و حمایت از زنان در
برابر خشونت» که از یک دهه پیش در دست تهیه بود بالاخره از جانب دولت به مجلس ارسال شد. نظام قضایی فعلی ایران بزرگ ترین چالش در برابر این جنبش شمرده شد، چراکه فاقد زیرساخت های لازم برای رسیدگی به سوءاستفادهٔ جنسی است. طبق قانون ایران جرایم جنسی از زنا نشئت گرفته اند و جرمی با عنوان تجاوز جنسی به رسمیت شناخته نشده و آنچه هست «زنای به عنف» است. مرز بین زنا با زنای به عنف باریک است و اگر نتوان عامل زور را اثبات کرد، قربانی خود به مجرم تبدیل می شود. جز قوانین، جامعه نیز به دلیل سرزنش قربانی، عادی سازی و مخفی کردن آزارهای جنسی، نایستادن در برابر روابط قدرت، و به طور کلی ایجاد فضای امن برای آزارگران شماتت شد. هیجان زده، پرهیاهو، و عصبانی بودن، محدود ماندن به قشرهای خاصی از اجتماع، انحراف از مسیر اصلی و دزدیده شدن توسط سلبریتی ها از جمله نقدهای واردشده به جنبش من هم ایران بود. پیشینه. سوءاستفادهٔ جنسی در ایران. در ایران، تعرض جنسی به زنان در محل کار و نیز مکان های عمومی چون مترو، اتوبوس، یا خیابان در قالب دستمالی رایج است. همچنین تجاوز جنسی طبق آمار قوهٔ قضائیه در دههٔ ۱۳۹۰ افزایش یافته است. به گفتهٔ حسین قنبرنژاد، مع
اون راهبردی قوهٔ قضائیه، سال ۱۳۹۳ حدود ۱۳۱۳ مورد تجاوز به عنف در ایران گزارش شده که نسبت به سال ۱۳۸۹ به اندازهٔ ۲۰۰ تا ۳۰۰ مورد افزایش یافته است. آمار مزاحمت ها برای زنان و دختران نیز از تقریباً ۷۲٬۰۰۰ مورد در سال ۱۳۸۹ به ۱۴۲٬۹۳۳ در سال ۱۳۹۳ رسیده است. به گفتهٔ سعید مدنی، جامعه شناس، طبق گزارش ها بیشترین میزان تجاوز در ایران در استان تهران است. سالانه حدود ۱۶۵۰ جرم جنسی در تهران اتفاق می افتد، هرچند برآورد شده که بیش از ۸۰ درصد موارد تجاوز به دلایل مختلف گزارش نمی شوند. به طور خاص، بازیگران زن ایرانی از سال ها پیش به رواج تعرض جنسی در صنعت فیلمسازی کشور اعتراض کرده اند، هرچند برای اشاره به این مباحث از کلمات مبهمی چون رفتارهای «غیراخلاقی»، «فاسد»، یا «زشت» استفاده کرده اند. صبا کمالی، بازیگری که صنعت فیلم سازی را رها کرده، گفت «هر "نه" ای که گفتم ۵ سال مرا به یک سمتی شوت کردند… هفتاد درصد افرادی که در سینما کار می کنند فساد دارند». او به گفتهٔ خودش، تهیه کنندهٔ «منتسب به فلان وزارت خانه» را که ساعت ۳ صبح خواسته به زور وارد خانه اش بشود با فحش ناموس بیرون کرده است. یکی از موارد مرتبط با آزار جنسی که خشم عمومی
را در ایران برانگیخت، اتهام سوءاستفاده جنسی سعید طوسی، قاری نزدیک به بیت رهبری، بود که به تعرض جنسی به نوجوانان در کلاس های درسش متهم شد، اتهامی که او منکر آن شد و درنهایت این پرونده با تبرئهٔ او مختومه شد. یک هفته قبل از شروع جنبش در ایران، سلمان خدادادی، نمایندهٔ پیشین مجلس، از اتهام تجاوز به زهرا نویدپور تبرئه ولی به دلیل «رابطهٔ نامشروع» به دو سال انفصال از خدمت و ۹۹ ضربه شلاق محکوم شد. جنبش جهانی من هم. در سال ۲۰۱۷ هشتگ #MeToo علیه سوءاستفاده و آزار جنسی در سطح جهان ترند شد که مردم به وسیلهٔ آن جرایم جنسی افراد قدرتمند یا مشهور را در اینترنت برملا کردند. این جنبش دامن شخصیت های مشهوری چون هاروی واینستین را گرفت. علی رغم معدود هشتگ هایی که همان موقع حتی به فارسی زده می شد، مثلاً استفادهٔ آناهیتا همتیِ بازیگر از این هشتگ بدون ذکر هیچ روایتی، این جنبش در مجموع در آن برههٔ زمانی در ایران فراگیر نشد. مقالهٔ مهزاد الیاسی در روزنامهٔ "شرق" در سال ۱۳۹۶، اولین مقاله ای در ایران بود که ضمن پرداختن به جنبش جهانی من هم، تجربهٔ شخصی خود نویسنده را هم دربارهٔ آزارهای جنسی بیان می کرد که بنا بر آن الیاسیِ ۲۱ ساله در او
ایل دههٔ ۱۳۸۰، پیشنهادهای جنسی یک کارگردان مطرح را — که در مقاله ناشناس می ماند — رد کرده بود. مقالهٔ الیاسی، جز یک مورد، هیچ واکنشی بر نینگیخت. الیاسی در مقالهٔ دیگری که چند ماه بعد باز در "شرق" منتشر کرد به اشتباه بودن روایتگری اش «اعتراف» کرد و نوشت «شاید هنوز برای ما [ایرانیان] زود است» و من هم، حداقل در این برهه، مختص سفیدپوستان ثروتمند است. سید علی خامنه ای، رهبر ایران، در سخنرانی ۱۷ اسفند ۱۳۹۶ به مناسبت میلاد فاطمهٔ زهرا ضمن اشاره به این جنبش، حجاب را بهترین راهکار برای جلوگیری از سوءاستفاده های جنسی رایج در غرب دانست. او گفت: «اسلام به وسیلهٔ حجاب در را بر روی آن مسیری که جنس زن را به این نقطهٔ انحراف برساند بسته است». ویدئویی از این سخنرانی که ۳ اکتبر ۲۰۱۸ (۱۱ مهر ۱۳۹۷) به زبان انگلیسی و به مناسبت سالگرد افشاگری "نیویورک تایمز" از قضیهٔ هاروی واینستین در اکانت توئیتر خامنه ای منتشر شد، با واکنش منفی رسانه های غربی مواجه شد که مغایرت این اظهارات را با افزایش آمار آزار و تعرض جنسی در ایران طی سال های اخیر و نیز جنبش دختران خیابان انقلاب در اعتراض به حجاب اجباری برجسته کرده بودند. از جمله مواردی که ایرا
نیان در شبکه های اجتماعی از این هشتگ برای بیان روایت ها و اعتراف هایشان استفاده کردند، سر رسوایی جنسی در دبیرستان دکتر معین بود که خرداد ۱۳۹۷ رسانه ای شد. هشتگ #تجاوز. در تابستان ۱۳۹۹ هشتگ #تجاوز با الهام از جنبش من هم در فضای مجازی ایران، مخصوصاً در توئیتر، مطرح شد. رویداد با توئیت کاربری به نام «امانل» در ۱۶ مرداد (۶ اوت) آغاز شد که نوشته بود «دیت اولش لباشو ببوس» و باعث واکنش گستردهٔ سایر کاربران به آزارهای جنسی پُست کننده شد. امانل اکانتش را غیرفعال و توئیتر را ترک کرد. ویدئویی که ۱۷ مرداد همزمان با روز خبرنگار در ایران توسط شبکهٔ چندرسانه ای "راوی" دربارهٔ آزارهای جنسی که خبرنگاران زن دیده اند منتشر شد نیز بر قوت گرفتن رویداد تأثیر گذاشت. چند دانش آموز پشت کنکوری توئیت کردند که یک معلم مرد به آن ها تعرض جنسی کرده است. دانش آموزان پس از چندی مجبور شدند توئیت را حذف و عذرخواهی کنند. پس از آن، ماجرای فریب دادن دانشجویان دختر دانشگاه تهران توسط یک فعال حوزهٔ گردشگری به نام کیوان امام وردی مطرح شد. پس از این ها نیز اتهام تعرض جنسی علیه آیدین آغداشلو مطرح گردید که این اتهام، به نقطهٔ عطف ماجرا تبدیل شد. دوم شه
ریور ۱۳۹۹، رادیو فردا نوشت که هشتگ #تجاوز پس از هشتگ های مربوط به مراسم محرم و اعتراضات سیاسی، جزو ده هشتگ داغ توئیتر فارسی است. همچنین هشتگ های #تعرض، #نه_یعنی_نه، #سکوت_نکنیم، و #من_هم نیز داغ شد. این هشتگ ها از آزاررسانی هم جنس ها، در میان اعضای خانواده، و افراد زیر سن قانونی روایت می کرد. چند دانش آموز دختر معلم مؤنثشان را به تعرض جنسی متهم کردند و مردان نیز از تجربهٔ مورد تجاوز قرار گرفتن به ویژه در دورهٔ سربازی نوشتند. به گفتهٔ سوسن طهماسبی، فعال حقوق زنان، در ابتدا که روایت ها بدون نام بردن از آزارگران بود، استقبال مردمی مساعد بود اما به محض آنکه پای اسامی مطرح به میان آمد، گروه هایی از مردم در پذیرش روایت ها مقاومت نشان دادند. در اولین روایت هایی که دست به دست می شد تفاوت آزار، تعرض، سوءاستفاده، خشونت و تجاوز برای هشتگ زنان کاملاً مفهوم نبود. متهمان. فهرست متهمان شامل بیش از ۱۰۰ مرد از جمله آموزگاران، استادان دانشگاه، هنرمندان، ورزشکاران، اهل رسانه، پزشکان، بازیگران، نویسندگان، یکی از مدیران سابق دیجی کالا، نمایندگان مجلس و مقامات دولتی ایران می شود. کیوان امام وردی. چهار دوست پس از باخبر شدن از داستا
ن تجاوز جنسی به یکی از آن ها در سال ۱۳۹۶، تصمیم گرفتند موضوع را بدون ذکر کامل نام متجاوز در اینستاگرام مطرح کنند. زنی به آپارتمان دوستش به نام کیوان امام وردی که دانش آموختهٔ ۱۳۸۹ باستان شناسی دانشگاه تهران بوده رفته و با او مشروب خورده و صبح روز بعد که از خواب برخاسته، لخت روی تخت خواب بوده در حالی که به او تجاوز شده بود. در کمتر از ۲۴ ساعت بیش از ۳۰ نفر گفتند همان مرد ۳۳ ساله که در مغازهٔ کتاب فروشی دوستش در اطراف میدان انقلاب کار می کرده به همان شیوهٔ خوراندن «شراب دست ساز» و بیهوش کردن آن ها با استفاده از قرص های خواب آور به آنان تجاوز کرده است. در روز جمعه ۳۱ مرداد ۱۳۹۹، شش هزار توئیت با هشتگ #کیوان_امام زده شد. دخترعمویش نیز نوشت که از دست مالی هایش در امان نبوده و از او می ترسیده است. تا ۵ شهریور ۱۳۹۹ تعداد روایت ها از آزارهای او به بیش از ۴۰ مورد رسید و در شبکه های اجتماعی به «تجاوز سریالی» متهم شد. یکی از استادان گروه هنرهای نمایشی دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران از شاکیان خواست صبح یکشنبه ۲ شهریور مقابل ساختمان دانشکده جمع شوند. چهار نفر حاضر شدند ولی فقط یک نفر مدارک و مستندات کافی به همراه داشت
. امام وردی که ابتدا در توئیتر گفته بود به اتهامات پاسخ خواهد داد، حسابش را غیرفعال کرد و به ویلایش در شمال ایران رفت. یکی از قربانیان که پیشتر به ویلای او دعوت شده بود، آدرسش را لو داد. پلیس امنیت عمومی تهران صبح ۴ شهریور ۱۳۹۹ اطلاع داد که امام وردی را دستگیر کرده و از شاکیان خواست «با اطمینان از محفوظ ماندن هویتشان در نزد پلیس» شکایت کنند. امام وردی اقرار کرد که طی ۱۰ سال به ۳۰۰ زن تجاوز کرده و همزمان مدعی شد که به سادیسم مبتلاست. پلیس از کشف فیلم هایی از تجاوز او به ۴۶ زن در «مخفی گاه» متهم خبر داد. حداقل ۳۰ نفر از امام وردی شکایت و ۱۰ نفر در مواجهه حضوری او را شناسایی کردند. برخی از شکایت ها از خارج ایران مطرح شد. در دی ۱۳۹۹ روزنامهٔ همشهری گزارش کرد که بازپرس دادسرای امنیت اخلاقی تهران برای او اتهام «افساد فی الارض» اعلام کرده است. وکیل ۵ نفر از شاکیان پرونده گفته کیوان امام وردی به اتهام «فساد فی الارض» به اعدام محکوم شده است. این حکم «بدوی» اعلام شده است. آیدین آغداشلو. سارا امت علی، روزنامه نگار سابق، توئیت کرد در تابستان ۱۳۸۵ قصد داشته با آیدین آغداشلو در موزهٔ ملی ایران مصاحبه کند که به اصرار او ابت
دا به دفترش رفته تا از آنجا با هم به موزهٔ ملی بروند. آغداشلو که در محل کارش لخت و «فقط یک عبای قهوه ای روی دوشش» بوده، امت علی را محکم بغل کرده و سعی کرده او را ببوسد. امت علی در نهایت از دستش فرار کرده است. سپس آغداشلو از دفترش بیرون آمده و به نحوی که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده به امت علی گفته «برویم». امت علی بی اراده همراه او به موزه رفته و گزارشش را تکمیل کرده است. فهیمه خضرحیدری، تهیه کننده و مجری برنامه های رادیویی، نوشت ده ها مورد مشابه از سوءرفتارهای جنسی آغداشلو شنیده است. لاله صبوری، بازیگری که دو سال شاگرد آغداشلو بوده، توئیت کرد «تجاوز وصله ای است که به استاد می چسبد». آغداشلو بابت این توئیت از صبوری شکایت کرد. چندین زن جوان دیگر نیز از تجارب مشابهشان با آغداشلو در قالب کلاس های آموزش نقاشی نوشتند. ۴۵ نفر در مصاحبهٔ تلفنی با "نیویورک تایمز" گفتند از سوءرفتارهای آغداشلو با دختران جوان آگاه بودند و ۱۳ زن در طول ۳۰ سال خود را قربانی او دانستند که یکی از آن ها در زمان تعرض ۱۳ سال داشت. ۱۹ نفر به او لقب «هاروی واینستین ایران» دادند و گفتند که پیشرفت شغلی شان به رد یا قبول پیشنهادهای آغداشلو بستگی داشته
است. سولماز اژدری، شاگرد نقاشی آغداشلو، گفت «آوازهٔ آقای آغداشلو در دنیای هنر رازی آشکار بود اما کسی اقدامی در این مورد نمی کرد». او گفت در سال ۱۳۸۶ وقتی برای برداشتن مدادش که روی زمین افتاده بود خم شده، دست آغداشلو را لای پاهای یکی از شاگردان دختر دیده است. پیشنهاد اهدای یک تابلوی نقاشی به قیمت یک آپارتمان کوچک در تهران (۱۰۰ هزار دلار آمریکا) در ازای درخواست های جنسی، سفارش به گالری دارها برای تحریم کسی که پیشنهادهای جنسی آغداشلو را رد کرده بود، نشان دادن نقاشی های زنان لخت به یک عکاس و بوسیدن او به زور و تلاش برای پاره کردن لباس هایش، و خواستن از شاگردان برای نشستن روی پاهای آغداشلو حین بررسی کارهایشان و دستمالی آنان از جمله روایت های مصاحبه شوندگان با "نیویورک تایمز" بوده است. فردی با نام کوچک "آفرین" که حالا در تهران معلم است، گفت آغداشلو در ۱۳ سالگی بارها به او تعرض جنسی کرده است؛ آلتش را به بدنش می چسبانده و ران هایش را می مالیده است. دستیار آموزشی آغداشلو که ۱۲ سال مدیریت کارگاه هایش را بر عهده داشته نیز گفت به او تعرض شده و بابت همین موضوع استعفا کرده است. در مقابل، شهره آغداشلو، بازیگر هالیوود و همسر
اول آغداشلو، و میترا زاد، شاگرد سابق آغداشلو، از او دفاع کردند. آغداشلو برای تکذیب این ادعاها به چند خبرگزاری ایران ایمیل زد و در نهایت با انتشار پستی در صفحهٔ اینستاگرامش تمامی این ادعاها را تکذیب کرد. بیانیهٔ او مورد تمسخر کاربران شبکه های اجتماعی قرار گرفت. درخواست او از "نیویورک تایمز" برای حذف مقالهٔ ۲۲ اکتبر ۲۰۲۰ آن روزنامه نیز رد شد. کامیل احمدی. کامیل احمدی، جامعه شناس ایرانی–بریتانیایی و پژوهشگر در زمینهٔ ازدواج کودکان، ختنهٔ زنان، و دگرباشان جنسی، در فضای مجازی با اتهام هایی در مورد آزار جنسی نسبت به همکاران یا سوژه های زن در جریان انجام پژوهش های اجتماعی روبرو شد. وبگاه بیدارزنی چندین روایت علیه او نقل کرد که در یکی از آن ها زنی که خود ختنه شده و مایل بود در این باره مطالعه و روشنگری کند در زمان تحقیق در هتلی توسط احمدی آزار دید. حداقل ۷ روایت علیه او در شبکه های اجتماعی منتشر شد. او در اینستاگرام به خاطر «عدم ملاحظات اجتماعی به واسطهٔ رفتار راحتم و دیدگاه متفاوت ترم به روابط» عذرخواهی کرد ولی بعداً این پست را پاک کرد. انجمن جامعه شناسی ایران با انتشار بیانیه ای عضویت احمدی در انجمن را لغو و او را
از دبیری گروه جامعه شناسی کودک انجمن برکنار کرد. احمدی اقدام انجمن جامعه شناسی را غیرمنصفانه و اتهام ها را ساختهٔ رقبای پژوهشگرش و حکومت ایران دانست که همزمان با این قضایا ولی به دلیل نامربوط جاسوسی و اقدام علیه امنیت ملی، او را به ۸ یا ۹ سال زندان و پرداخت جریمهٔ ۶۰۰ هزار یورویی محکوم کرده بود اما احمدی توانسته بود از ایران بگریزد و چهره ای قهرمانانه از خود به نمایش بگذارد. روزنامهٔ "گاردین" از ۴ زن داخل و خارج ایران و رادیو آزادی از ۳ زن روایت های مشابهی شنیده اند که همگی از الگوی ثابتی پیروی می کردند که شامل تعریف جوک ها و انجام شوخی های جنسی، دعوت قربانیان به آپارتمان شخصی برای کار پژوهشی گروهی (که بعداً مشخص می شد از «گروه» خبری نیست)، و مسموم کردن آن ها با مشروبات الکلی و حشیش می شد. به گفتهٔ مرضیه محبی، وکیل دادگستری، چهار زنی که مدعی اند احمدی به آن ها تعرض کرده به او مراجعه کرده اند و او با توجه به شواهد حرف آن ها را باور می کند هرچند اثبات این ادعاها در دادگاه دشوار است. احمدی به دلیل لطمه ای که به پژوهش های اجتماعی در ایران مخصوصاً در قبال آسیب پذیرترین اقشار جامعه به خاطر اقدامات او وارد شده شدید
اً مورد انتقاد قرار گرفت. دیجی کالا. دیجی کالا، بزرگ ترین فروشگاه اینترنتی ایران، از متهمان بود و از این لحاظ که آزاررسانی های مرتبط با آن در محل کار رخ داده بودند، مورد توجه قرار گرفت. یکی از مدیران مرد شرکت، از سوی کارکنان پیشین و فعلی آن به سوءرفتار با زنان متهم شد. وقتی موضوع را با مدیر وقت منابع انسانی شرکت — که زن بود — در میان گذاشته بودند، آزاردیدگان نادیده گرفته و اخراج شدند. کاربران شبکه های اجتماعی مدیر زن را همدست مدیر مرد در آزاررسانی دانستند و او را با کامنت هایشان ذله کردند. مدیر عامل شرکت فوراً نسبت به ماجرا واکنش نشان داد، با پذیریش مسئولیت عذرخواهی کرد، و گفت که شرکت برای افزایش پاسخگویی روشی برای سوت زنی به صورت ناشناس تدارک دیده است. محسن نامجو. محسن نامجو، خواننده و آهنگساز، اتهامات تعرض جنسی و تلاش به تجاوز را که یک کاربر توئیتر با نام مستعار ماهی علیه او مطرح کرده و مربوط به هفت سال پیش بود با انتشار ویدئویی در شهریور ۱۳۹۹ رد کرد. پانیدا، خواننده، نیز روز قبل از انتشار ویدئو در گفتگویی با فرآواز، خواننده، نامجو را به آزار جنسی متهم کرده بود. بیستم فروردین ۱۴۰۰ پس از حضور نامجو در برنامه
ٔ "ری پلی" از ام بی سی پرشیا، بشرا دستورنژاد، بازیگر؛ لونا شاد، گوینده و بازیگر؛ و پانیدا این بار در کلاب هاوس نامجو را به سوءرفتار متهم کردند. دادخواستی نیز با مضمون توقف حضور نامجو در رسانه های جمعی تا رفع اتهامات از او منتشر شد. نامجو ویدئوی دیگری منتشر کرد و با اذعان به شفاف و صادق نبودنش در ویدئوی اولیه، بدون نام بردن از کسی از زنان آزاردیده و دوستانش عذرخواهی کرد و رفتارش را ناشی از «عدم آموزش و روابط صحیح در یک فرهنگ هزاران ساله مردسالارانه» خواند. واکنش ها به این ویدئو هم مثبت و هم منفی بود. اما اندکی بعد فایل صوتی ۱۷ دقیقه ای از او به بیرون درز کرد که محتوایش با ویدئوی عذرخواهی به کلی فرق داشت و به گفتهٔ خودش مال دو هفته قبل از ویدئوی عذرخواهی و به گفتهٔ وبگاه ایران وایر مال بعد از پخش برنامهٔ "ری پلی" بوده است. در این فایل صوتی نامجو جنبش من هم ایران را به خاطر نبود اسامی مطرح در آن مسخره کرد، انتقادها را ناشی از مسائل شخصی دانست، و با ارجاع به مضمون ناز و نیاز در ادبیات فارسی، گفت «نه یعنی نه» مال فرهنگ شرقی نیست و در فرهنگ ایرانی «نه یعنی هزار تا چیز». اظهارات نامجو در این فایل صوتی زن ستیزانه و ه
مجسنگراهراسانه تلقی شد. ۲۵۵ نفر از فعالان حقوق زن بیانیه ای علیه نامجو با عنوان «نه به سلطه گری جنسیتی و آزار جنسی» را امضا کردند. آرش علایی. اول خرداد ۱۳۹۰ بی بی سی نتیجهٔ تحقیقاتش دربارهٔ آرش علایی، پژوهشگر پزشکی، را منتشر کرد که بنا بر آن او در پی اتهامات آزار جنسی با دانشگاه ایالتی نیویورک در آلبانی به توافق رسیده که دانشگاه را ترک کند، هرچند او هنوز به فعالیتش ادامه می دهد. وکلای او این اتهام را تکذیب کردند. ابوالقاسم طالبی. طالبی در بهمن ۱۴۰۱ در خصوص زنان حامی اعتراضات سراسری ۱۴۰۱ گفت: «بعضی از زنان سلبریتی، یائسه شدن را تقصیر جمهوری اسلامی می دانند، و تا سن شان از ۵۰ سال می رود بالا، روسری شان را برمی داند و فحش به جمهوری اسلامی می دهند.» او افزود «تا دیروز جوان تر بودید و روی بورس بودید. خب هرکسی یک دورانی دارد». اظهارات او با واکنش گسترده ای مواجه شد. حساب توییتر وابسته به جنبش من هم در ایران در اسفند ۱۴۰۱، روایت سه نفر از کسانی که از سوی طالبی مورد آزار جنسی قرار گرفتند را منتشر کرد. بازیگر بهارک صالح نیا گفت که در طول فیلم برداری "یتیم خانه ایران" طالبی از او خواسته تا در مورد قاعدگی و آمیزش جنسی د
ر هنگام قاعدگی صحبت کند. شخص دیگری گفت طالبی از او پرسیده «بلد نیستی کسی رو تحریک کنی یا نمی دونی تحریک کردن چیه؟» و افزود «بی خود کردی اومدی تست بدی وقت من رو گرفتی». در روایتی گفته شد که زنان هنگام ورود به دفتر طالبی نباید با خود موبایل و وسایل الکترونیکی همراه داشته باشند. شهرام گیل آبادی. حساب کاربری جنبش «می تو» (من هم) در ایران در توییتر روایت این آزاردیدگان جنسی از برخورد آقای گیل آبادی را زمانی که رئیس مرکز ارتباطات شهرداری و از مدیران محمدباقر قالیباف در شهرداری تهران و از مدیران ارشد صداوسیمای جمهوری اسلامی بود منتشر کرده است.رادیو فردا این حساب هویت یکی از این زنان را «خبرنگار اجتماعی» معرفی کرده است.صدای آمریکا قربانیان تجاوز جنسی شهرام گیل آبادی می گویند او به بهانه های کاری آن ها را به دفتر کار خود در شهرداری می کشاند و در اتاق استراحت خود مورد تجاوز قرار می داد. پیامدها. هفتم شهریور ۱۳۹۹، باربد گلشیری، پسر هوشنگ گلشیری، اعلام کرد که نقاشی آیدین آغداشلو به دلیل اتهاماتی که علیه او مطرح شده از جلد چاپ جدید "شازده احتجاب" پدرش حذف خواهد شد. نمایشگاه انفرادی از آثار آغداشلو در گالری هنری دستان در ت