Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ٔ قلم کلاقه ممکن است با توجه به اندازهٔ نقاط یا ضخامت خطوط مورد نظر برای اعمال روی پارچه تغییر کند. یک صنعتگر چاپ باتیک از قلم کلاقه به روشی مشابه طراحی با قلم معمولی استفاده می کند. تکنیک. ابتدا پارچه باید شسته شود، خیس شود و با یک پتک بزرگ کوبیده شود. موم داغ و مایع از تابهٔ کوچک (ووک) که روی اجاق گاز کوچک گرم می شود برداشته می شود. صنعتگر باتیک گاهی در نوک دهانهٔ قلم کلاقه می دمد تا موم مایع روان جریان داشته باشد و از گرفتگی جلوگیری کند، سپس با کمک خطوط یا نقطات نقوشی را روی پارچه می کشند و بدینوسیله موم مایع را روی پارچه اعمال می کنند. معمولاً از الگوها و تصاویری که قبلاً با استفاده از مداد بر روی پارچه کشیده شده بود، استفاده می کنند. پس از این که با موم داغ به نام "مالام" و با استفاده از قلم کلاقه، الگویی ترسیم شد (موم به عنوان یک مادهٔ مقاوم در برابر رنگ عمل می کند)، پارچه را در حمام رنگ حاوی اولین رنگ فرو می برند. پس از خشک شدن پارچه، موم را با تراشیدن یا جوشاندن پارچه از بین می برند. این فرایند به تعداد رنگ مورد نظر تکرار می شود. برای قسمت های بزرگ تری از پارچه که نیاز به پوشاندن دارند، موم با استفاده
از ابزاری به نام تونیوک "نمبوکی/موپوکی" اعمال می شود.
ثروینگی، یا تروینگی یا تِرویینگی (گاهی به طور تروینگ ها هم جمع بسته می شود) مردمی گوتی تبار بودند که در دشت های پائین دست دانوب و غرب رود دنیستر در سده های سوم و چهارم می زیستند. (در سده پنجم از آنها به عنوان ثورینگی یاد می شود) آنها همچنان با گرِتونگی ها، شاخه ای دیگر از مردمان گوت در شرق رود دنیستر، و امپراتوری روم در ارتباط بودند. آنها تنها بخشی از پاره ای از مهاجرت های انبوه گوت ها و مردمانی دیگر به آنسوی دانوب در سال ۳۷۶، و همچنین یکی از مهم ترین گروه های اجدادی ویزیگوت ها به شمار می آمدند. ریشه شناسی. بنا بر پیشنهاد مورتیز شونفلد در سال ۱۹۱۱ که هنوز هم به طور گسترده مورد استناد قرار می گیرد، نام "تروینگی" احتمالاً با واژه گوتی "تریو" که برابر انگلیسی آن "tree" به معنای درخت در انگلیسی مرتبط می باشد، بدینسان که آنها "مردمی جنگلی" بودند. هرویگ ولفرام با موضوع پیشین فرانتس آلتهایم مبنی بر اینکه چنین نام های جغرافیایی برای تمییز گوت های شمال دریای سیاه پیش و پس از اسکان در همان جا به کار می رفت، و اینکه تروینگ ها گاهی نام هایی مربوط به جنگل بر روی خود می گذاشتند، از جمله ویدیگویا، ودوکو و ویدیمیر، که وی باو
ر دارد بخش نخست این نام ها هم ریشه با "wood" انگلیسی به معنی چوب می باشد. در برابر آنها، نام های سایر مردم گوتی از جمله گرتونگی ها که با تروینگ ها هم دوره می باشند، شاید به معنی مردم استپ باشد، با یک ریشهٔ مرتبط با واژه ای برای شن یا ماسه. این دو نام تنها در منابع سده سوم تا اواخر سده چهارم و پنجم یافت می شوند. (پس از این دوره، مردم گوت با نام های دیگری یاد می شوند که قابل توجه ترین آنها ویزیگوت ها و آستروگوت ها می باشند) برخی اندیشمندان پیشنهاد کردند که نام «تروینیگی» شاید اصلیتی پیش از پونتیکی یا اسکاندیناویایی داشته باشد. تاریخچه. سدهٔ سوم. محتملا تروینگ ها در میان گوتی هایی بوده باشند که در سال ۲۶۸ به امپراتوری روم حمله کردند. این تاخت و تاز سرتاسر استانهای رومی از جمله پانونیا و ایلیرکوم را فرا گرفت و حتی تهدیدی برای ایتالیا نیز به شمار می آمد. هرچند گوت ها در تابستان در جنگی در کنار مرز کنونی ایتالیا و اسلوانی شکست خورده و سپس در سپتامبر همان سال در نبرد نایسوس شکست خوردند. سه سال پس از آن، گوت ها توسط امپراتورانی چون کلودیوس گوتیکوس و اورلیان در چندین لشکرکشی به آنسوی رود دانوب رانده شدند. در تاریخ آگو
ستی، مقاله ای که به امپراتور کلودیوس گوتیکوس اختصاص داده شده (حکومت از ۲۶۸ تا ۲۷۰) لیستی از مردمان ایرانی تبار سکا ارائه کرده که توسط کلودیوس فتح شده بودند فرنام «گوتیکوس» را از همین زمان به او می دهند: "peuci trutungi austorgoti uirtingi sigy pedes celtae etiam eruli" البته این نامها به طور سنتی توسط مردم نوین ویرایش شده تا مردمان بیشتر شناخته شده شامل شوند: "پِئوچی، گروتونگی، آستروگوتی، تروینگی، ویسی، گیپِدِس، سلتائه و ارولی." بنابراین گاهی استدلال می شود که این نخستین ثبت تاریخی تروینگ ها می باشد. هرچند تاریخدانان امروزی باور دادند این سند در نزدیکی سال ۴۰۰ یا شاید صد سال پس از آن نوشته شده باشد، هرچند نیاز به بازسازی هایی دارد. تروینگ ها علی رغم سایر مردمان گوتی تبار دیگر، نخستین بار در مدحی برای امپراتور ماکسیمیان (ح. ۲۸۵–۳۰۵) در سال ۲۹۱ یا اندکی پس از آن ذکر یاد شده اند (احتمالا در ۲۰ آپریل سال ۲۹۲ در تری یر یاد شده اند). این مدح به طور سنتی به کلادیوس مامرتینوس نسبت داده شده است. این مدیحه را می توان به شیوه هایی مختلف تفسیر کرد. پس از ذکر اینکه مردمان موریش با یکدیگر می جنگیدند، به اروپا برمیگردد، جای
یکه دو اختلاف در حال رخ دادن طوری تعریف شده اند که موضوع اینکه تروینگی ها در کدام یک از اختلافات شرکت داشتند را روشن نمی سازد: «گوتیک ها بورگوندی ها را به طور کامل از میان بردند، و دگربار آلمانی ها برای فتح شدگان سلاح پوشاندند، همچنین تروینگ ها، گروهی دیگر از گوت ها، که با کمک گروهی از تایفال ها وارد نبردی با وندال ها و ژپیدها می شوند». این متن به گونه ای نوشته شده که به خواننده آن این حس را می دهد که تروینگ ها گروهی از گوت ها بودند که به دومین از این دو نبرد پیوسته، و با وندال ها و ژپیدها مبارزه می کنند. یک گزارش به احتمال بسیار قطعی که از سدهٔ سوم به وجود دارد، اثر خلاصهٔ اوتروپیوس، تاریخ نویس و مقام رومی است که به سال ۳۶۹ برمیگردد. او چنین نوشته است که استان داکیه (هم اکنون) دارای تایفال ها، ویکوتال ها و تروینگ ها می باشد. هرچند، نسخه های به جا مانده از این اثر گونه های گوناگونی دارند: تربینگی، تروولگی، ترویگینتی، و ترویتای (Τερβίται). این منبع تروینگی ها را نزد کارپی ها، در شمال دانوب قرار می دهد، که باعث می شود تا موقعیت تایفال ها و ژپیدها و وندال ها که در مدیجه نیز از آن یاد شده بود در تناقض نباشد. سده
چهار. بنابر ژوردانس، که از تروینگ ها یاد نمی کند، فرمانروای گوت ها، آریاریک در سال ۳۳۲، زمانیکه پسر کنستانتین بزرگ، یعنی کنستانتین دوم به طور قاطع گوتی ها را شکست داد، ناچار به امضای پیمان نامهٔ صلح با روم می شود. پس از آن زمان، تعداد قابل توجهی مدالهای طلای ارزشمند رومی در قلمروهای گوتی ها از هلند تا اوکراین پخش می شود، که سپس توسط باستان شناسان کشف می شود. این مدالها برتری و نفوذ رومی ها در میان گوتی ها را نشان می دهد. در سال ۳۷۶، امپراتور روم، یعنی والنس با هدف قصاص بخاطر پشتیبانی از پروکوپیوس غاصب، که در سال ۳۶۶ مرده بود، به تروینگ های شمال رود دانوب حمله می کند. هرچند او موفق نمی شود تا به آنها ضربه ای مستقیم وارد کند، چرا که توده ای از گوتی ها به کوهستان سِروروم (که احتمالاً جنوب کوه های کارپات را شامل می شود). در همان سال طغیان رود دانوب مانع گذر رومی ها به آنسوی رود می شود. در سال ۳۶۹، والنس در نهایت موفق می شود تا به ژرفای قلمروی گوتی ها نفوذ کرده، و در چندین زد و خورد با گرتونگی ها پیروز شود و بدینسان برای نخستین بار در تاریخ کلاسیک جهان از آنها یاد می شود. آتاناریک، کسی که در این متن توسط آمیانوس م
ارسلینوس به عنوان قدرتمندترین دادرس آنها یاد می شود (دلالت ضمنی بر اینکه او یکی از رهبران گرتونگی ها بود) مجبور می شود تا گریخته، سپس در میان رود دانوب وارد یک پیمان نامهٔ صلح شود، و تعهد کند که دگربار پایش را به خاک امپراتوری روم نگذارد. هرچند در بخش های دیگر و پیش رو این متن، آمیانوس از آتاناریک را به عنوان قاضی (iudex) تروینگ ها یاد می کند، که توسط گرتونگی هایی که به هون ها پیوسته بودند به او حمله شده بود. جنگ گوتیک (۳۸۲–۳۷۶). تروینگ ها تا سال ۳۷۶، تا زمانی که فریتیگرن، یکی از رهبران آنها، از امپراتور روم، والنس در رابطه با اسکان دادن مردمش در بخش جنوبی رود دانوب درخواست می کند، در سکائستان غربی (احتمالا مولداوی و والاچیای کنونی) ماندگار شدند. این حقیقت که آنها می خواستند صرفاً برای در امان ماندن از حملات مکرر هون ها در این بخش پناه بگیرند، توسط تاریخدانان مورد مناقشه است. بیشتر اینگونه به نظر می رسد که آنها پیرو مذاکرات صلح در پایان نبرد جنگ یکم گوتیک، در این مکان سکنا گزیدند. والنس اجازه این کار را می دهد. هرچند، با درگرفتن یک قحطی سراسری در روم، روم تمایلی به بخشش آذوقه و نه زمین هایی که قولشان را به آن
ها داده بود نداشت؛ که شورشی آشکار در پی داشت و به غارتی ۶ ساله در سرتاسر بالکان، مرگ یکی از امپراتوران روم و نابودی کامل ارتش روم انجامید. نبرد آدریانوپل در سال ۳۷۸ نبرد تعیین کننده این جنگ بود. ارتش روم سلاخی شد؛ امپراتور والنس به هنگام نبرد کشته شد؛ و متأثر از این مرگ جهان رومی، رومی ها را در نهایت به مذاکره و اسکان آنها در سرزمین های رومی کشاند؛ یک روند نو با پیامدهایی گسترده تا فروپاشی کامل امپراتوری روم. باستان شناسی. از نظر زمانی و موقعیت جغرافیایی، تروینگ ها و همسایگان آنها گرتونگی ها با فرهنگ باستانی سینتانا ده مورش-چِرنیاخوف مطابقت دارند. الگوی زیستی. آبادی های چرنیاخوف در زمین باز در دره رودخانه شاخه بندی می شود. خانه سازی ها آنها شامل مسکن هایی با کفپوشی ته کشیده، مسطح و غرفه خانه ها می شود. بزرگترین آبادی شناخته شده از آنها (بودِستی) ۳۵ هکتار می باشد. بسیاری از آبادی ها باز و بدون استحکامات هستند؛ چند دژ نیز به چشم می خورد. شیوه های تدفین. گورهای سینتانا ده مورش بیشتر از آبادی های آن شناخته می شوند. گورهای سینتانا ده مورش همان ویژگی های اساسی که در گورهای چرنیاخوف می بینیم را به ما نشان می دهد. ای
نها شامل هر دو شیوهٔ خاکستر کردن بدن یا به خاکسپاری هستند؛ با این تفاوت که در میان دومی، سر به سمت شمال است. برخی از گورها خالی گذاشته شده اند. در میان اشیایی که از گورها پیدا شده اند، کوزه، شانه های استخوانی و افزارهای آهنی دیده می شود، ولی تقریباً هیچ جنگ افزاری به چشم نمی خورد. دین. دین اصلی تروینگ ها وودینیسم است، هرچند ممکن است "شهید شناسی" ساباس و برگردان کتاب مقدس اولفیلاس سرنخ هایی ارائه کند. برخی از ماه ها و روز مقدس بودند، و برگزاری آیین و تشریفات پارسایی اجباری بود. زندانی های رومی مسیحیت را به تروینگی ها آورد. به گواهی وِرِکا و باتوین و بسیاری از آنانی که به استان موئسیای امپراتوری روم گریخته بودند، آیین مسیحیت به قدری تند در میان تروینگ ها پخش شد که برخی از پادشاهان تروینگی یا حامیانشان تروینگ های مسیحی را آزار می دادند. اولفیلاس به هنگام تبعید، انجیل را به زبان گوتی برگرداند. تروینگ های سکنا یافته در داکیه، یکی از مذاهب مسیحیت که در شرق امپراتوری به رسمیت شناخته شده بود را می پذیرند؛ یعنی همان آریانیسم که باور داشت عیسی، جلوه ای از خداوند نیست، بلکه نیمه خدا است. این باور بر ضد اصول کاتولیکیسمی
بود که در سده های چهارم و پنجم به انحصار دینی رسیده بود. زبان. به عنوان شاخه ای از زبانهای گوتیک، تروینیگی ها به گویش تروینیگی گوتی، که یک زبان ژرمنی شرقی منقرض شده است سخن می گفتند. روابط با ویزیگوت ها. بنابر نویسنده سده میانی (قرون وسطایی) ژوردانس، فردی که پادشاهان ویزیگوتِ آلاریک یکم تا آلاریک دوم را جانشیشان قاضی تروینیگ، آتاناریک می دانست، ویزگوت ها به طور سنتی جانشینان تروینگی ها به شمار می آمدند.
روتستئوس (نمایان شده در سده چهارم)، که با عناوینی همچون روتستس و رادیستیس نیز شناخته میشود، یک پادشاهی فرعی گوتی زیر نظر سر دسته تروینیگان، آتاناریک بود. او پدر آتارید بود، فردی که در کشتن شهید مسیحی ساباس نقش اصلی را داشت.
آتارید (شناخته شده در سده چهارم پس از میلاد) یک سردسته گوتی زیر نظر رهبر تروینگی، آتاناریک بود. او پسر پادشاه فرعی، روتستئوس بود، شخصی که در رهبری برای کشتن شهید مسیحی ساباس نقش اصلی را بازی کرد.
امیرحسین صاحبکار متخصص داروساز ایرانی اهل مشهد و استاد داروسازی و زیست فناوری (بیوتکنولوژی) در دانشگاه علوم پزشکی مشهد است. وی سابقه گذراندن دوره های فلوشیپ در زمینه بیماری های کاردیومتابولیک با همکاری دانشگاه وسترن استرالیا و انجمن جهانی آتروسکلروز را نیز دارا می باشد. وی به عنوان استاد مدعو با دانشگاه های خارج از ایران همکاری دارد و در حال حاضر فلوی انجمن قلب اروپا (منتخب علمی) نیز می باشد. آثار. از امیرحسین صاحبکار، بیش از 2000 مقاله داوری شده در پایگاه های علمی بین المللی منتشر شده است. بیشتر مقالات او در زمینه بیماری های قلبی و عروقی، آتروسکلروز، چربی خون و درمان های نوین دارویی و طبیعی بوده و در بخش های سلولی، مولکولی و حیوانی موردبررسی قرار گرفته است.
کاستروپ (؛ ) یک مناطق حومه شهر کپنهاگ که در کمون تارنبی واقع شده است. شهرت این منطقه به خاطر آن است که فرودگاه کپنهاگ (که در سال ۱۹۲۵ بنا شد) در آنجا واقع شده است. جمعیت این منطقه در حدود ۴۳٬۰۰۰ نفر است.
سورن سوایستروپ (؛ زادهٔ ۷ ژانویهٔ ۱۹۶۸) فیلم نامه نویس و تهیه کننده تلویزیونی اهل دانمارک است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "جنایت"، "کشتن" و "روزی خواهد رسید"اشاره نمود و مینی سریال جنایی دانمارکی به نام مرد شاه بلوطی نیز از روی کتابی از این نویسنده اقتباس شده است.
فرانکی آدامز (; –) بازیگر، بوکسور، و بازیگر سینما اهل کشور نیوزیلند بود. او در سریال های تلویزیونی "فضای گسترده" و و فیلم سینمایی موتورهای مرگبار ایفای نقش کرده است.
مرکز پژوهش بین المللی اقلیم و محیط زیست () یک مرکز پژوهشی میان رشته ای اقلیم شناسی و علوم محیطی/مطالعات محیطی در اسلو است. این مرکز توسط دولت نروژ در سال ۱۹۹۰ به عنوان نهادی مستقل تأسیس شد و با دانشگاه اسلو همکاری دارد. مدیریت آن در حال حاضر به عهده کریستین هال ورسن است که پیش از این وزیر دارایی نروژ بود.
هلگا هرنس (؛ زادهٔ ) اندیشمند حوزه علوم سیاسی، سیاستمدار و دیپلمات نروژی است که در آلمان به دنیا آمد. او از عضو حزب کارگر نروژ است. هرنس تحصیلات خویش را در ایالات متحده انجام داد که در آنجا با گودموند هرنس، سیاستمدار و جامعه شناس نروژی آشنا شد و پس از ازدواج با او به نروژ نقل مکان نمود. او در دانشکده جامعه شناسی دانشگاه برگن طی دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ حضور داشت و مدیر پژوهشی برنامه های متعددی بود. پژوهش های او در آن زمان متمرکز بر سیاست بین الملل، مطالعات زنان و دولت رفاه بود که او را با تبیین مفهوم فمینیسم دولتی در سال ۱۹۸۷ مشهور ساخت. مطالعات اخیر او بر جنسیت، درگیری های مسلحانه و امنیت و اجرا قطعنامه زنان صلح و امنیت سازمان ملل متحد متمرکز است. هلگا هرنس در سال ۱۹۸۸ وزیر امور خارجه دولت گرو هارلم بروندلاند بود. او پس از خروج از دولت در سال ۱۹۹۳ به مدیریت مرکز پژوهش بین المللی اقلیم و محیط زیست انتخاب شد و مدتی هم سفیر نروژ در اتریش، اسلواکی، سوئیس و سریر مقدس بود تا آنکه در سال ۲۰۰۵ به مؤسسه تحقیقات صلح اسلو پیوست. او همچنین در سال های ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۸ استاد پاره وقت علوم سیاسی در دانشگاه اسلو بود. زندگی نامه. هرن
س در سال ۱۹۳۸ با نام هلگا ماریا یانکه در آلمان به دنیا آمد. بخشی که او در آن به دنیا آمده بود پس از پایان جنگ به لهستان تعلق گرفت و هلگا به عنوان پناهنده در سال ۱۹۴۵ به بایرن مهاجرت کرد. او طی یک برنامه تبادل دانش آموز در سال ۱۹۵۶ به آمریکا فرستاده شد و تحصیلات خود را در آنجا ادامه داد. مدرک کارشناسی خود را سال ۱۹۶۱ از کالج مونت هولیوکه در هدلی جنوبی، ماساچوست دریافت نمود و کارشناسی ارشد خود را سال ۱۹۶۷ از دانشگاه جانز هاپکینز بالتیمور اخذ کرد. فعالیت های علمی و سیاسی. هلگا هرنس مدرک پی اچ دی خود در علوم سیاسی را با موضوع "مفهوم جامعه در نظریه های مدرن حقوق بین الملل" از دانشگاه جلنز هاپکینز اخذ نمود. همان سال او در دانشکده جامعه شناسی دانشگاه برگن پذیرفته و در سال ۱۹۷۴ دانشیار سیاست تطبیقی آنجا شد. تحقیقات او در دانشگاه برگن بر سیاست بین الملل، مطالعات زنان و دولت رفاه متمرکز بود. هرنس در سال ۱۹۸۰ میلادی دانشگاه برگن را برای کار در شورای پژوهشی نروژ به عنوان مدیر پژوهشی ترک کرد و سال ۱۹۸۳ مدیر پژوهشی مؤسسه پژوهش های اجتماعی نروژ شد. دو اثر معروف او در این سال ها عبارتند از "Staten - kvinner ingen adgang? (19
82) and Welfare State and Woman Power. Essays in state feminism (1987)" که هر دو در حوزه مطالعات زنان هستند. هرنس تا سال ۱۹۸۸ در مؤسسه پژوهش های اجتماعی ماند تا آنکه در آن سال به عنوان وزیر امور خارجه دولت نروژ انتخاب شد. با سقوط کابینه در سال ۱۹۸۹ میلادی هرنس به مؤسسه بازگشت اما با تشکیل دوباره کابینه در سال بعد دوباره به عنوان وزیر انتخاب گشت. او در سال ۱۹۹۳ از دولت خارج شد و به عنوان مدیر مرکز تحقیقات بین المللی اقلیم و محیط زیست و استاد دانشگاه اسلو انتخاب گردید. سه سال بعد در ۱۹۹۶ با ترک مرکز پژوهش بین المللی اقلیم و محیط زیست به عنوان مشاور وزارت خارجه معین شد. هرنس در سال ۱۹۹۸ به عنوان سفیر نروژ در اتریش و اسلواکی انتخاب گردید و در سال های بعد سفیر نروژ در سوییس و سریر مقدس بود. او در سال ۲۰۰۴ به مؤسسه پژوهش های اجتماعی نروژ بازگشت و یک سال بعد به مؤسسه تحقیقات صلح اسلو پیوست که در آنجا پیرامون مسائل مربوط به جنسیت و مخاصمه پژوهش می نمود. از سال ۲۰۰۶ هرنس به ریاست کمیته نظارت بر طلاعات مجلس نروژ انتخاب شد که تا سال ۲۰۱۱ در این سمت بود. افتخارات. هلگا هرنس دارای مدرک افتخاری از دانشگاه های ترومسو و استک
هلم است. او سال ۱۹۹۹ نشان شایستگی سلطنتی نروژ را دریافت کرد. زندگی شخصی. هلگا هرنس همسر گودموند هرنس جامعه شناس و سیاست مدار نروژی است و پسر ایشان مشاور نخست وزیر نروژ ینس استولتنبرگ است.
تروئلس لیوبی (؛ ) بازیگر اهل دانمارک است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "کوتاه و بلند"، "پخمه ها"، "جنایت"، "قلمرو"، "اوکی، شب دوازدهم تولد مسیح (تعطیلات) و "متهم" اشاره کرد.
سوزان اولسن (؛ زادهٔ ۲۷ آوریل ۱۹۶۴) بازیگر اهل دانمارک است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "یک انسانِ به تمام معنا" اشاره نمود.
سامسونگ گلکسی آ۵۳ ۵جی (به ) یک تلفن هوشمند مبتنی بر اندروید است که توسط سامسونگ الکترونیکس طراحی و تولید شده است. این گوشی در ۱۷ مارس ۲۰۲۲ در کنار سامسونگ گلکسی آ۷۳ ۵جی و سامسونگ گلکسی آ۳۳ ۵جی معرفی شد. طراحی. صفحه نمایش این گوشی از کورنینگ گوریلا گلس ۵ بهره می برد. پنل پشتی و کناری آن نیز از جنس پلاستیک مات است. طراحی این گوشی هوشمند بسیار شبیه به مدل قبلی خود است، اما مانند سامسونگ گلکسی آ۳۳ ۵جی و سامسونگ گلکسی آ۷۳ ۵جی در این نسل پنل پشتی کاملاً صاف است و انتقال بین پنل پشتی و واحد دوربین نرم تر است. گلکسی آ۵۳ ۵جی، برخلاف سامسونگ گلکسی آ۵۲، از رابط تی آراس بهره نمی برد. همچنین گلکسی آ۵۳ ۵جی دارای قابلیت محافظت در برابر رطوبت و گرد و غبار طبق گواهی آی پی۶۷ است. در زیر سوکت شارژ یواس بی سی، بلندگو، میکروفون و بسته به نوع گوشی خشاب برای ۱ سیم کارت و کارت حافظه میکرو اس دی تا ۱ ترابایت یا خشاب هیبریدی برای ۲ سیم کارت یا ۱ سیم کارت و کارت حافظه با فرمت میکرو اس دی تا ۱ ترابایت وجود دارد. میکروفون دوم در بالا قرار دارد. در سمت راست دکمه های تنظیم صدا و دکمه قفل گوشی قرار دارند. این گوشی با ۴ رنگ مشکی، سفید، آبی و
هلویی عرضه می شود. مشخصات. سخت افزار. چیپست. گلکسی آ۵۳ ۵جی درون خود سامانه روی یک تراشه اگزینوس ۱۲۸۰ با معماری ۵ نانومتری را قرار داده است. این قطعه دارای پردازنده ای هشت هسته ای با سرعت کلاک ۲ گیگاهرتز است که می تواند تا سرعت کلاک ۲٫۴ گیگاهرتز برسد. این دستگاه در چند نسخه با رم ۶ یا هشت گیگابایت و حافظه ی ذخیره سازی ۱۲۸ گیگابایت یا ۲۵۶ گیگابایت در دسترس خریداران قرار می گیرد و از کارت میکرو اس دی تا یک ترابایت پشتیبانی می کند. نمایشگر. گلکسی آ۵۳ از صفحه نمایش ۶٫۵ اینچی سوپر امولد Infinity-O با وضوح تصویر +FHD، نرخ تازه سازی ۱۲۰ هرتز و محافظ کورنینگ گوریلا گلس ۵ بهره می برد. افزون بر این، تراکم پیکسلی ۴۰۷ پیکسل بر اینچ دارد، از نسبت تصویر ۲۰ به ۹ و کنتراست ۱۰۰۰۰۰۰:۱ بهره می برد و از ۱۶ میلیون رنگ نیز پشتیبانی می کند. باتری. این گوشی به باتری بزرگ ۵۰۰۰ میلی آمپر ساعتی با پشتیبانی از شارژ سریع ۲۵ واتی مجهز است. البته سامسونگ شارژر را از جعبه ی این گوشی حذف کرده است و بنابراین کاربران باید شارژر را به طور جداگانه خریداری کنند و یا این که از شارژرهایی که از قبل دارند برای شارژ کردن این گوشی استفاده کنند. دوربین.
گلکسی آ۵۳ ۵جی در پنل جلو دوربین سلفی ۳۲ مگاپیکسل و در پنل پشت دوربین چهارگانه متشکل از دوربین اصلی ۶۴ مگاپیکسل با لرزش گیر اپتیکال تصویر (OIS)، دوربین فوق عریض ۱۲ مگاپیکسل، دوربین ماکرو ۵ مگاپیکسل و دوربین عمق سنج ۵ مگاپیکسل را میزبانی می کند. سامسونگ برای بهبود عکاسی در نور کم، نرم افزار دوربین مجهز به هوش مصنوعی را بهبود بخشیده است. افزون براین، حالت Night mode بهبود یافته اکنون حداکثر ۱۲ تصویر را هم زمان برای ثبت تصاویر روشن تر در شب با نویز کمتر ترکیب می کند. از طرفی دیگر، برای فیلم برداری نرخ فریم گوشی به طور خودکار تنظیم می شود تا ویدئوهای گرفته شده در محیط های کم نور را بهبود بخشد. نرم افزار. آ۵۳ ۵جی به طور پیش فرض با اندروید ۱۲ و رابط کاربری وان یوآی ۴٫۱ عرضه می شود. سامسونگ وعدهٔ ارائهٔ ۴ سال به روزرسانی نرم افزاری و ۵ سال به روزرسانی امنیتی برای این گوشی را داده است.
خوزه د بوستامانته ایی گوئرا (José de Bustamante y Guerra) (۱ آوریل ۱۷۵۹ در کورورا د تورانزو، کانتابریا، اسپانیا- ۱۰ مارس ۱۸۲۵ در مادرید، اسپانیا)،☃☃ که گاهی اوقات به سادگی با عنوان بوستامانته شناخته می شد، افسر نیروی دریایی، کاوشگر و سیاستمدار اسپانیایی بود. اوایل زندگی. او از تبار بوستامانته د تورانزو و گورا د ایبیو بود. پدرش خواکین آنتونیو د بوستامانته و روئدا، اهل آلسدا و مادرش کلارا گوئرا د لا وگا، اهل سانتاندر بود. در سال ۱۷۷۰ بوستامانته در سن ۱۱ سالگی در آکادمی گواردیاماریناس در کادیس به عنوان کارآموز کشتی مشغول به کار شد. او بعداً در ژوئن ۱۷۷۱ ستوان دوم ناوچه بود. او در چندین عملیات دریایی در اسکادران تحت رهبری پدرو د کاستیون خدمت کرد. او در دریای مدیترانه با دزدان دریایی بربر جنگید، پس از پایان تحصیلاتش در آنجا وارد سانتا اینس شد که عازم فیلیپین بود. اما کشتی توسط یک مرد جنگجوی انگلیسی مورد حمله قرار گرفت و اسیر شد. بوستامانته سرانجام آزاد شد و به اسپانیا بازگشت. در ۲۰ اکتبر ۱۷۸۲، او در نبرد دریایی جبل الطارق در برابر اسکادران لرد ریچارد هاوکه اولین کنت هاو نیز بود، شرکت کرد و مجروح شد. کشتی او در نبر
دی در نزدیکی کادیس به شدت آسیب دید. بوستامانته سپس پروژه فتح جامائیکا را آماده کرد که به واسطه صلح پاریس در سال ۱۷۸۳، انجام نشد. در سال ۱۷۸۴، با سابقه خدمتی درخشان به عنوان ناخدای ناوچه منصوب شد و در ۲۱ اکتبر ۱۷۸۴ به عنوان شوالیه نشان سانتیاگو را دریافت کرد. در آن زمان او با دوست خود الساندرو مالاسپینا، یکی از شخصیت های منحصر به فرد زمان خود، یک سفر علمی را در دنیای استعماری تحت نفوذ اسپانیایی ها برنامه ریزی کرد. سفر اکتشافاتی مالاسپینا-بوستامانته. سفر اکتشافاتی از ۳۰ ژوئیه ۱۷۸۹ تا ۲۱ سپتامبر ۱۷۹۴. در سال ۱۷۸۸ بوستامانته با الساندرو مالاسپینا شریک شد. آنها با هم به دولت اسپانیا پیشنهاد یک سفر علمی بزرگ را دادند که الگوبرداری از سفرهای جیمز کوک بود. این پروژه مورد تأیید قرار گرفت و دو ناوچه سبک به طور خاص برای سفر ساخته شدند. بوستامانته فرماندهی آترویدا به معنای «جسور» یا «شجاع» را برعهده داشت. در حالی که مالاسپینا فرماندهی دسکوبیرتا «کشف» را بر عهده داشت. این نام ها توسط مالاسپینا برای بزرگ داشت "دیسکاوری" و "رزولوشن" جیمز کوک انتخاب شد. سفر تحت «فرماندهی دوگانه» مالاسپینا و بوستامانته بود. بوستامانته و مالاس
پینا آن را «سفر علمی و سیاسی در سراسر جهان» نامیدند، اگرچه در میان مردم به عنوان «سفر به جهان» شناخته می شد، اما بعداً به دلیل عدم امکان تکمیل دور دنیا به دلیل اجبار به بازگشت به اسپانیا در آغاز جنگ روسیلون علیه اولین جمهوری فرانسه به طور رسمی به «سفر اولترامارین آغاز شده در ۳۰ ژوئیه ۱۷۸۹» تغییر نام داد. اما امروزه به عنوان سفر مالاسپینا یا سفر مالاسپینا-بوستامانته شناخته می شود. گروه اعزامی یک تیم منتخب و متشکل از بهترین افسران آن زمان بود که گیاه شناسان، نقاشان، پزشکان و سایر اومانیست های روشنفکر به آنها ملحق شده بودند. از سال ۱۷۸۹ تا ۱۷۹۴ بوستامانته و مالاسپینا در اقیانوس اطلس و در سراسر اقیانوس آرام حرکت کردند و تقریباً در تمام مستعمرات اسپانیا توقف کردند و مناطق کمتر شناخته شده ای مانند آمریکای اسپانیایی (بوینس آیرس، مونته ویدئو، پاتاگونیا، جزیره مالویناس/جزایر فالکلند، جزیره چیلوئه، تالکاهانو، والپرایزو، سانتیاگو د چیلی، ال کالائو، گایاکوئل، نیووا گرانادا، آکاپولگو، کالیفرنیا) و به سمت شمال غربی اقیانوس آرام در اتصال میان اقیانوس آرام و اقیانوس اطلس (آلاسکا) و آسیای اسپانیایی (فیلیپین، جزایر مارسال و ما
ریاناس)، ماکائو در سواحل چین، گینه نو، سلبس، جزایر مولوکاس و تونگا، نیوزلند و استرالیا را کاوش کردند. این دو کشتی گاهی اوقات برای انجام وظایف مختلف از هم جدا می شدند. برای مثال، زمانی که بوستامانته از تالکاهوانو به والپارایسو (در شیلی کنونی) دریانوردی کرد، در ساحل به نقشه برداری پرداخت، در حالی که مالاسپینا به جزایر خوان فرناندز رفت. بین والپرایزو و کالائو، پروو مالاسپینا دوباره جزایر فراساحلی را مورد بررسی قرار داد در حالی که بوستامانته به ترسیم سواحل ادامه داد. همین اتفاق در اقیانوس اطلس افتاد، زمانی که بوستامانته به عرض جغرافیایی ۵۷ درجه جنوبی (نزدیک قطب جنوب) رسید. همین اتفاق یکی از دلایلی است که اروگوئه، آرژانتین و اسپانیا بر جنوبگان حق دارند. بوستامانته با درجه کاپیتان (۱۷۹۱) جایزه گرفت و مدت کوتاهی پس از بازگشت به اسپانیا در سال ۱۷۹۴ به دریاسالار نیروی دریایی ارتقا یافت. بوستامانته در طول سفر مالاسپینا یک دفتر خاطرات داشت که در سال ۱۸۶۸ در مجله رسمی اداره هیدروگرافی منتشر شد. اواخر زندگی. پس از بازگشت به اسپانیا در سال ۱۷۹۴، بوستامانته به همکاری با مالاسپینا ادامه داد تا زمانیکه او به اتهام توطئه علیه
دولت به زندان افتاد. بوستامانته دور از مشکلات سیاسی مالاسپینا باقی ماند. در سال ۱۷۹۶ او به عنوان فرماندار سیاسی و نظامی پاراگوئه و فرمانده کل ریو د لا پلاتا (فرماندار مونته ویدئو) منصوب شد. در ۵ اکتبر ۱۸۰۴ زمان صلح در حالی که با فرماندهی چهار ناوچه به سمت اسپانیا دریانوردی می کرد، بوستامانته پس از اینکه از پذیرش درخواست فرمانده انگلیسی برای اعزام اسکادران خود به بندر تحت کنترل بریتانیا برای بازرسی خودداری کرد، مورد حمله یک اسکادران انگلیسی قرار گرفت و دستگیر شد. او در نهایت آزاد شد و با دادگاه نظامی اسپانیا روبرو شد، اما بدون مشکل ظاهر شد. در آن حادثه فرض بر این بود که در ۱۴ دسامبر ۱۸۰۴، اسپانیا رسماً به بریتانیا اعلام جنگ کرده و با فرانسه در طرح حمله به بریتانیای کبیر (جنگ های ناپلئونی) متحد شده است. در سال ۱۸۱۰ او به عنوان ژنرال کاپیتان گواتمالا منصوب شد. او تا سال ۱۸۱۷ در آن پُست باقی ماند. در زمان فعالیت بزرگ استقلال او یک سیاست اصلاح طلبانه به سبک روشنگرانه را در پیش گرفت. اما قبل از انقلاب هیدالگو و مورلوس در مکزیک، نیروهایی را در گواتمالا آماده کرد و «سپاه داوطلب فرناندو هفتم» را ایجاد کرد و از موقعیت
خود با سرکوب شورشیان حفاظت کرد. خوزه دی بوستامانته و گوئرا در سال ۱۸۲۵ در سن ۶۶ سالگی درگذشت. او در وصیت نامه خود مقدار زیادی پول برای حمایت از مدارس کودکان در اونتاندا که توسط فرانسیسکو برادرش تأسیس شده بود، اهدا کرد.
سرزنده یک فیلم موزیکال آمریکایی با مضمون کریسمس به نویسندگی و کارگردانی شان آندرس و جان موریس است. این فیلم بازخوانی مدرن رمان "سرود کریسمس" اثر چارلز دیکنز در سال ۱۸۴۳ است. بازیگران اصلی فیلم رایان رینولدز، ویل فرل و اکتاویا اسپنسر هستند. این فیلم توسط کمپانی اپل تی وی پلاس در سال ۲۰۲۲ منتشر شد. این فیلم در ایران با نام سفر جادویی دوبله و پخش شده است. داستان. نسخه ای موزیکال از داستان معروف چارلز دیکنز به نام سرود کریسمس است که در مورد مردی خسیس به نام کلینت می باشد که با همه اطرافیانش با خودخواهی رفتار می کند. او به طور غیرمنتظره ای با سه روح کریسمس (گذشته، حال و آینده) روبه رو می شود و آنها با یکدیگر راهی یک سفر جادویی و اسرارآمیز می شوند. کلینت در این سفر به گذشته، حال و آینده خود می رود تا بفهمد چرا اینقدر بدبخت و تنها شده است. فیلمبرداری. تصویربرداری اصلی این فیلم در ۶ ژوئیه ۲۰۲۱ آغاز شد. در ۱۸ اکتبر ۲۰۲۱، رایان رینولدز اعلام کرد که فیلمبرداری به پایان رسیده است.