Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ار بگیرند و در برخی موارد توسط اربابان خود باردار می شدند. مستعمرات جنوبی. صرف نظر از مکان، بردگان زندگی سخت و تحقیرآمیزی را تحمل می کردند، اما کار در مستعمرات جنوبی از همه شدیدتر بود. مستعمرات جنوبی جوامع برده بودند. آن ها «از نظر اجتماعی، اقتصادی و سیاسی به کار برده ها وابسته بودند، جمعیت زیادی از برده ها داشتند و مالکان بدون این که توسط قانون کنترل شوند می توانستند بر بردگان خود قدرت گسترده ای داشته باشند». مزارع، ساختار قدرت اقتصادی جنوب بود و کار زنان و مردان برده بنیاد آنرا شکل می داد. در اوایل، بردگان در جنوب عمدتاً در کشاورزی، مزارع و نهال نشانی کار کرده و ایندیگو، برنج و تنباکو می کاشتند. پنبه پس از دهه ۱۷۹۰ به یک محصول عمده تبدیل شد. زنان برده در طیف گستردهٔ از مشاغل کار می کردند. از آن ها انتظار می رفت که هم کارهای مزرعهٔ انجام دهند و هم صاحب طفل شوند و از این طریق جمعیت بردگان را افزایش دهند. در سال های قبل از انقلاب آمریکا، جمعیت زنان برده عمدتاً در نتیجه افزایش طبیعی افزایش یافت نه واردات. «زمانی که برده داران دریافتند که عمل کرد تولید مثل زنان برده می تواند سودآور باشد، به کاربری روابط جنسی زای
نده بخشی جدایی ناپذیر از استثمار جنسی برده های زن شد». بسیاری از زنان برده، فرزندان خود را بدون کمک زیادی از مردان بزرگ کردند. زنان برده نه تنها برای انجام کارهای خانه و مزرعه برده داران، بلکه برای بچه دار شدن، تغذیه و پرورش کودکانی که برده داران می خواستند پیوسته نیروی کارشان را توسط آن مشبوع کنند نیز به کارگرفته می شدند. زنان به عنوان بردگان خانه، خدمتکاران خانه بودند: آشپزی، خیاطی، خدمت گزاری و تربیت فرزندان کارگران مزرعه. بعداً آن ها در بسیاری از کارخانه ها مورد استفاده قرار گرفته و در توسعه ایالات متحده نقش اساسی داشتند و در آن جا با هزینه های کمتری نگهداری می شدند.
دژ رانیکوت (، ) تاریخی یک قلعه تاریخی تالپور در نزدیکی سن، منطقه جمشورو، سند، پاکستان است. قلعه رانیکوت به عنوان دیوار بزرگ سند نیز شناخته می شود و اعتقاد بر این است که با محیطی تقریباً بزرگترین قلعه جهان است. باروهای این قلعه با دیوار چین مقایسه شده است. این سایت در سال ۱۹۹۳ توسط کمیسیون ملی پاکستان برای وضعیت میراث جهانی یونسکو نامزد شد و از آن زمان در فهرست آزمایشی سایت های میراث جهانی یونسکو قرار دارد. این قلعه تحت قانون آثار باستانی، ۱۹۷۵ و اصلاحات بعدی آن به عنوان یک مکان تاریخی فهرست شده است و حفاظت از آن ارائه می شود. محل. قلعه رانیکوتدر ۹۰ کیلومتری شمال حیدرآباد در بزرگراه سند قرار دارد. همچنین در بزرگراه ایندوس از کراچی به سن یک ساعت راه دسترسی آسان وجود دارد. یک جاده انحرافی که با فاصله کمی از سان، نزدیک ترین شهر، شروع می شود، در امتداد جاده ناهموار ۲۱ کیلومتری (۱۳ مایل) به قلعه منتهی می شود و به دروازه شرقی قلعه، معروف به دروازه سان، می رسد. سان یک ریل راه آهن در خط کوتری-لارکانا از راه آهن پاکستان است. این قلعه در داخل پارک ملی کیرتار، دومین پارک ملی بزرگ پاکستان قرار دارد. تاریخ. هدف اصلی و معما
ران قلعه رانیکوت ناشناخته است. قبلاً اعتقاد بر این بود که این قلعه در زمان حکومت های ساسانیان، سکاها، اشکانیان یا یونانیان باختری ساخته شده است
رانیگات ( ) مجموعه ای از ویرانه های بودایی قرن دوم پس از میلاد است که در مساحتی به وسعت ۴ کیلومتر مربع که مربوط به تمدن گانهارا است، گسترده شده است. رانیگات در دره بونر در استان خیبر پختونخوا پاکستان واقع شده است. به گفته باستان شناسان، رانیگات برای قرن ها مرکز هنر و فرهنگ بودایی باقی ماند. رانیگات، بخش مشهوری از فولکلور بوده است و آهنگ ها و داستان هایی در مورد آن نوشته شده است. رانی گات (به زبان پشتو ملکه سنگ ها) یک مکان باستانی بودایی ۲۵۰۰ ساله متعلق به تمدن گانداهارا است که در ناحیه بونر خیبر پختونخوا، پاکستان واقع شده است. رانیاگوت گواه خوبی از گذشته بودایی این منطقه است. این سایت در بالای یک تپه قرار دارد که با بالا رفتن از پله های ساخته شده توسط ژاپنی ها قابل دسترسی است. جاذبه های اصلی عبارتند از؛ استوپاس، صخره ای بزرگ که توسط مردم باستان در فاصله ای نصب شده و احتمالاً از آن استفاده می کردند. شهر یا شهرک به زیبایی طراحی شده و از سنگ های کوه های محلی به طور گسترده استفاده شده است. دسترسی. این سایت در روستای نوگرام در منطقه بونر واقع شده است و می توان از طریق یک جاده کوچک از نوگرام به آنجا رسید. حفاظت. ای
ن سایت تحت حفاری توسط یک تیم مشترک یونسکو و ژاپن از دهه ۱۹۸۰، دارای مسائل مربوط به خرابکاری بوده است. این سایت اکنون تحت نظارت است و توسط یک حصار سیم خاردار احاطه شده است. این سایت در ۳۰ ژانویه ۲۰۰۴ در رده فرهنگی به فهرست موقت میراث جهانی یونسکو اضافه شد. جستارهای وابسته. گزارش یونسکو در مورد رانیگات
بانپور ( ; ، شهری است که قدمت آن به قرن اول قبل از میلاد می رسد و در سند امروزی پاکستان واقع شده است. ویرانه های شهر در بزرگراه ملی N-5 در شرق کراچی قرار دارند. قدمت آن به دوران سکاها و اشکانیان برمی گردد و بعداً از قرن هشتم تا سیزدهم توسط مسلمانان کنترل شد و پس از آن متروک شد. بقایای یکی از قدیمی ترین مساجد شناخته شده در منطقه که قدمت آن به سال ۷۲۷ بعد از میلاد بازمی گردد، هنوز در این شهر حفظ شده است. در سال ۲۰۰۴، وزارت باستان شناسی و موزه های پاکستان این مکان را برای میراث جهانی یونسکو ارائه کرد. طرح بندر شامل پنج منطقه اصلی است که چشمگیرترین آنها، تپه ای به ارتفاع ۱۰ متر، در ساحل خود نهر قرار دارد. این تپه با ابعاد ۶۱۰ در ۳۰۵ متر، با دیوار دفاعی آهکی به عرض ۳ متر با ۴۶ سنگر گرد و ۳ دروازه مشخص است. در این بندر جایگاه مسجد، سرای (کاروانسرا) و دفاتر اداری شهر معلوم است. کتیبه ای مربوط به سال ۷۲۷ میلادی (حدود ۱۶ سال پس از فتح سند توسط ژنرال عرب، محمد بن قاسم)، در مسجد شهر نشان می دهد که این محل بهترین نمونه حفظ شده از یک مسجد اولیه در منطقه هندوستان است؛ زیرا دیگر مساجد مشابه بازسازی شده اند. در واقع، شواهد ا
ستفاده مجدد از سنگ های تراشیده شده از سازه های معابد هندوئیسم، نشان می دهد که این محل دست خوش یک تغییر عمده فرهنگی و آیینی شده است. میراث و اهمیت در سند. در ۲۳ آوریل ۲۰۱۴، دولت سند اعلام کرد که یک بخش جدید (متشکل از تاتا، بادین و سوجاوال) با نام بخش بانپور ایجاد می کند تا اهمیت تاریخی این مکان را برجسته کند. محل. بانبهور در کرانه شمالی نهر غارو، در حدود ۶۵ کیلومتری شرق کراچی در ناحیه تاتا سند، پاکستان واقع شده است.
خدمات آمبولانس خانه آزادی (Freedom House Ambulance Service)، اولین مرکز خدمات فوریت های پزشکی در ایالات متحده بود که کارمندان آن بهیاران بوده و فراتر از کمک های ابتدائی اولیه آموزش دیده بودند. این مرکز که در سال ۱۹۶۷ میلادی به منظور ارائه خدمات به منطقه عمدتاً سیاهپوست هیل در پیتسبورگ، پنسیلوانیا بیان گذاری شده و اکثریت کارمندان آن آفریقایی-آمریکایی بودند. خدمات آمبولانس خانه آزادی با آموزش پرسنل خود به معیارهای جدید مراقبت های اضطراری پزشکی برای بیماران در مسیر بیمارستان ها، زمینه جدید پزشکی ایجاد کرد. معیارهای آموزش امدادگری و طراحی آمبولانس که در خدمات آمبولانس خانه آزادی بدان پرداخته شد، معیار مراقبت های اضطراری در سطح ملی و حتی بین المللی را تعیین می کرد. با وجود موفقیت های ش، خدمات آمبولانس پس از آغاز به کار، هشت سال بسته شد. پس زمینه. قبل از اواسط دهه ۱۹۶۰، خدمات آمبولانس در ایالات متحده معمولاً توسط پلیس یا مراکز محلی تشییع جنازه فراهم می شد. چنین خدماتی حداکثر کمک های اولیه ابتدائی را فراهم کرده و سریعاً بیمار را به بیمارستان منتقل می کردند. در آمبولانس های پلیس، کارمندان آمبولانس معمولاً بیمار را پش
ت ون پلیس قرار داده و سریعاً به بیمارستان منتقل می کردند. دستگاه پزشکی ایالات متحده هنوز پیشرفت هایی مراقبت های اضطراری را در طبابت میدان جنگ به کار نگرفته بود. زندگی در حومه های شهر در ایالات متحده پس از جنگ جهانی دوم منجر به تصادفات و جراحت هایی می شد که بیشتر دور از بیمارستان بودند، که نبود مراقبت های پزشکی در مسیر راه بیمارستان ها را تشدید می کرد. در سال ۱۹۶۶ میلادی، آکادمی ملی علوم یک مقاله سفید را با عنوان «مرگ و معلولیت تصادفی: بیماری نادیده گرفته شده جامعه مدرن» منتشر کرد. این مقاله بیان کرد که تا ۵۰۰۰۰ مرگ در هر سال در نتیجه ناکافی بودن کارمندان آمبولانس و نبود بیمارستان های مناسب در نزدیکی اتفاق می افتد و خواستار توجه به نیاز به بهبود مراقبت های قبل از بیمارستان گردید. شدت وضعیت در پیتسبورگ زمانی توجهات را به خود جلب کرد که فرماندار سابق پنسیلوانیا و شهردار سابق پیتسبورگ، دیوید ال لارنس، دچار حمله قلبی شده و توسط پلیس به بیمارستان محلی منتقل گردید. لارنس هنگام ورود به بیمارستان هیچ فعالیت مغزی نداشت و پس از برداشتن خدمات پشتیبانی، جان خود را از دست داد، مرگی که از نظر پزشک معالج او «پیتر سافار»، می
توانست با مراقبت های کافی قبل از بیمارستان جلوگیری شود. در پیتسبورگ، پلیس شهر خدمات آمبولانس را در داخل شهر انجام می داد و بیماران را از طریق واسطه پلیس حمل می کرد در حالی که مراکز محلی تشییع جنازه و خدمات آمبولانس را در حومه شهر ارائه می کردند. زمان انتظار برای خدمات در محله های عمدتاً سیاهپوست، به ویژه در منطقه هیل که از نظر اقتصادی در وضعیت خوبی قرار نداشت، اغلب طولانی تر بود. علاوه بر این، تنش بین پلیس و جامعه باعث شد بسیاری تمایلی نداشته باشند با پلیس تماس بگیرند. راه اندازی. این برنامه بودجه اولیه خود را از مبارزه علیه فقر لیندون جانسون و صندوق موریس فالک دریافت کرد. صندوق فالک توسط فیل هالن، راننده سابق آمبولانس، که به دنبال بهبود پاسخ به حالات اضطرار پزشکی و همچنین ایجاد فرصت های شغلی برای مردان آفریقایی-آمریکایی در پیتسبورگ بود، اداره می شد. سافار، با شنیدن این که هالن در حال کار برای بهبود خدمات آمبولانس در پیتسبورگ است، با او تماس گرفت. دختر سافار پس از انتقال به بیمارستان در نبود مراقبت در مسیر، بر اثر حمله نفس تنگی (asthma) جان باخت، او قبلاً در مراقبت های اضطراری قبل از بیمارستان از جمله توسعه ا
حیای قلبی ریوی (CPR) و ترویج استفاده از آن توسط افراد غیرعادی کار کرده بود. او ایده های خود را در مورد چگونگی ارایه معیار جدیدی از مراقبت توسط خدمات آمبولانس جدید ارائه کرد. ایده های او شامل آموزش شدید امدادگران و بهبود طراحی آمبولانس بود. هالن با شرکت های خانه آزادی به تماس شده و از آن ها خواست تا در استخدام امدادگران برای خدمات جدید آمبولانس کمک کنند. در آن زمان، شرکت های خانه آزادی روی پروژه های حقوق مدنی از جمله ثبت نام رای دهنده گان و سازمان دهی جلسات NAACP و همچنین ارائه آموزش های شغلی و کمک در جست جوی کار به سیاهپوستان پیتسبورگ کار می کرد. خانه آزادی با همکاری در برنامه آمبولانس موافقت کرد. استخدام و آموزش. اولین گروه از استخدام کنندگان خدمات آمبولانس خانه آزادی متشکل از ۲۵ مرد بودند، که از منطقه هیل، محلهٔ کم درآمد و عمدتاً سیاهپوست، استخدام شدند. در آن زمان، رسانه های محلی از ساکنان این محله به عنوان «غیرقابل استخدام» یاد می کردند و افراد استخدام شدگان شامل مردانی بودند، که از بیکاری طولانی مدت رنج می بردند. نیمی از استخدام شدگان از دبیرستان فارغ التحصیل نشده بودند. برخی دارای سوابق جرمی از جمله جنای
ات بودند. افراد استخدام شده شامل کهنه سربازان جنگ ویتنام نیز بودند. دکتر پیتر سافار آموزش برای امدادگران را طراحی و اجرا کرد، یک دوره ۳۲ هفته ای ۳۰۰ ساعته که شامل آناتومی، فیزیولوژی، CPR، کمک های اولیه پیشرفته، پرستاری و رانندگی تدافعی بود. به کسانی که دوره دبیرستان را تکمیل نکرده بودند، کمک می شد تا شهادت نامه معادل دبیرستان (GED) خود را دریافت کنند. دکتر سافار با دکتر ران استوارت و پاول پاریس برای ایجاد یک چارت آموزشی کار کرد، که به زودی امدادگران را در سراسر جهان شکل دهد. دکتر سافار به زودی با نانسی کارولین، جوان و جاه طلب آشنا شد که در حین اتمام دوره طب خود بود. او قرار به سافار، استوارت و پاریس در تدوین نصاب درسی جدید برای امدادگران خانه آزادی کمک کند. استوارت و پاریس همچنین در حال تلاش برای ایجاد مکانی بودند که مردم منطقه پیتسبورگ بتوانند برای تحصیل در رشته فوریت های پزشکی بیایند. عملکرد و میراث. برنامه خدمات آمبولانس خانه آزادی در سال ۱۹۶۷ میلادی آغاز شده و در سال ۱۹۶۸ به صورت رسمی کار خود را با دو آمبولانس آغاز کرد. امدادگران خانه آزادی پیش از این که آمبولانس های خودشان را دریافت کنند، برای کمک به افر
اد مجروح در جریان شورش های ترور پادشاه در سال ۱۹۶۸ میلادی، همراه با پلیس در آمبولانس مصروف خدمت بودند. شهر با خدمات آمبولانس خانه آزادی برای رسیدگی به حمل و نقل اضطراری در مرکز شهر و برخی از محله های عمدتاً سیاهپوست قرارداد بست. آن ها به دلیل معیارهای بالای مراقبتی که ارائه می کردند، معروف شدند و اغلب توسط تماس گیرندگان از پلیس درخواست می شدند. خدمات آمبولانس خانه آزادی در سال اول تقریباً به ۵۸۰۰ نفر پاسخ داده و بیش از ۴۶۰۰ بیمار را عمدتاً در محله های آفریقایی-آمریکایی در پیتسبورگ انتقال دادند. براساس داده های جمع آوری شده توسط دکتر سافار، امدادگران در اولین سال عملیات خود جان ۲۰۰ نفر را نجات دادند. در جاهایی که خدمات آهسته پلیس به محله های سیاهپوست، محل تنش بود، امدادگران خانه آزادی در بیشتر محله ها زمان واکنشی کم تر از ده دقیقه داشتند. در سال ۱۹۷۵ میلادی، دکتر نانسی کارولین توسط دکتر سافار به عنوان مدیر پزشکی خانه آزادی استخدام شد. او آموزش مداومی را برای امدادگران در زمینه های بی سابقه ای مانند لوله گذاری، مراقبت های قلبی و تزریق داخل وریدی (I.V) ترتیب داد. آموزشی که دکتر کارولین ارائه کرد، مبنایی برای اول
ین نصاب درسی امدادگران شد، که توسط کارولین نوشته شده و در سال ۱۹۷۵ میلادی توسط دولت فدرال پذیرفته شد. داده ها و مطالعات انجام شده توسط کارولین، شیوه های EMS را برای ستاره داوود سرخ (MDA) شکل داد.
هفتاد و دومین جوایز امی ساعات پربیننده از بهترین برنامه های تلویزیونی ایالات متحده در ساعات پربیننده که از ۱ ژوئن ۲۰۱۹ تا ۲۱ مه ۲۰۲۰ توسط آکادمی علوم و هنرهای تلویزیون انتخاب شدند، تقدیر کرد. مراسم قرار بود در ابتدا در تئاتر مایکروسافت در لس آنجلس برگزار شود اما با توجه به دنیاگیری کووید-۱۹، در شرایطی که برندگان از راه دور از خانه یا مکان های دیگر سخنرانی می کردند، در استیپلز سنتر در ۲۰ سپتامبر ۲۰۲۰ برگزار شده و توسط ای بی سی در ایالات متحده پخش شد. پیش از آن هفتاد و دومین جوایز امی ساعات پربیننده هنرهای خلاق در ۱۴، ۱۵، ۱۶، ۱۷ و ۱۹ سپتامبر برگزار شده بود. جیمی کیمل میزبان مراسم بود. نامزدها در ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۰ توسط لاورن کاکس، جاش گد، لزلی جونز و تاتیانا مازلانی معرفی شدند. "نگهبانان" با ۱۱ نامزدی بالاتر از "وراثت" با ۱۰ و "اوزراک" با ۹ نامزدی، پیشتاز بود. "شتز کریک" کمدی موقعیت (سیت کام) کانادایی به اولین مجموعه کمدی یا درام تبدیل شد که در یک سال واحد، در هر ۴ رده اصلی بازیگری برنده می شود. همچنین اولین مجموعه کمدی یا درام است که در یک سال واحد تمام ۷ جایزه عمده را می برد. این نمایش برای فصل آخرش در کنار دو جای
زه امی هنرهای خلاقی که بدست آورد، بیشترین تعداد جایزه در یک سال واحد را در میان مجموعه های کمدی کسب کرد. دن لوی به اولین فردی تبدیل شد که برای نقشش به عنوان تهیه کننده، بازیگر، کارگردان و نویسنده "شتز کریک"، در یک سال واحد در هر چهار رشته اصلی برنده جایزه می شود. "وراثت" مجموعه تلویزیونی درام تولیدشده توسط اچ بی او، و مجموعه تلویزیونی کوتاه "نگهبانان" نیز هر کدام ۴ جایزه دریافت کردند. برندگان و نامزدها. برندگان در ابتدا و به صورت پررنگ آورده شده اند: بیشترین نامزدی عمده. برنامه هایی که چندین نامزدی عمده را بر پایه تعداد نامزدی ها در هر کار و شبکه دریافت کرده اند، در زیر فهرست شده اند:
فیلیپی (. "فیلیپوی") یک شهر بزرگ یونانی در شمال غربی جزیره مجاور، تاسوس بود. نام اصلی آن کرنیدس (به ، "Krenides" "فواره") بود. این شهر توسط فیلیپ دوم مقدونی در سال ۳۵۶ قبل از میلاد تغییر نام داد و در قرن چهاردهم پس از فتح عثمانی ها متروک شد. شهرداری فعلی فیلیپوی در نزدیکی خرابه های شهر باستانی قرار دارد و بخشی از منطقه مقدونیه شرقی و تراکیه در کاوالا، یونان است. در سال ۲۰۱۶ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شد. تاریخ. پایه. استعمارگران تاسی در سال ۳۶۰/۳۵۹ قبل از میلاد در کرنیدس در تراکیه در نزدیکی دریای اژه در دامنه کوه اوربلوس، که اکنون کوه لکانی نامیده می شود، در حدود ۱۳ کیلومتر (۸٫۱ مایل) شمال، سکونتگاهی ایجاد کردند. در غرب کاوالا، در مرز شمالی مردابی که در دوران باستان، کل دشتی را که آن را از تپه های پانگایون به سمت جنوب جدا می کرد، پوشانده بود. در سال ۳۵۶ قبل از میلاد، فیلیپ دوم، پادشاه مقدونیه، شهر را فتح کرد و آن را به فیلیپی تغییر نام داد. دوران روم. این شهر در طول جنگ داخلی آزادی خواهان (۴۳–۴۲ قبل از میلاد) که پس از ترور ژولیوس سزار در سال ۴۴ قبل از میلاد در منابع ظاهر شد. وارثان سزار مارک آنتونی و اکت
اویان در اکتبر سال ۴۲ قبل از میلاد در نبرد فیلیپی در دشت غرب شهر با نیروهای قاتلان مارکوس جونیوس بروتوس و گایوس کاسیوس لونگینوس مقابله کردند. آنتونی و اکتاویان در این نبرد نهایی در برابر پارتیزان های جمهوری پیروز شدند. آنها تعدادی از سربازان کهنه کار خود را آزاد کردند تا شهر را مستعمره کنند، که به عنوان "Colonia Victrix Philippensium" مجدداً تأسیس شد.
آمول سار () یک کوه در در ارمنستان به ارتفاع می باشد که در استان های سیونیک و وایوتس جور واقع شده است.
مهر مارکوسیان () کشتی گیر رشته کشتی آزاد اهل ارمنستان است که در سی و پنجمین دوره مسابقات کشتی نظامیان جهان به میزبانی تهران در وزن ۸۶ کیلوگرم موفق به کسب مدال نقره شد. در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
مانوئل خندزرتسیان (؛ زادهٔ ) کشتی گیر رشته کشتی آزاد اهل ارمنستان است که در سی و پنجمین دوره مسابقات کشتی نظامیان جهان به میزبانی تهران در وزن ۵۷ کیلوگرم موفق به کسب مدال برنز شد.
منوآ یاریبکیان () کشتی گیر رشته کشتی آزاد اهل ارمنستان است که در سی و پنجمین دوره مسابقات کشتی نظامیان جهان به میزبانی تهران در وزن ۷۴ کیلوگرم موفق به کسب مدال برنز شد..
تشدید بیماری تنفسی به دلیل واکسن یا بیماری تنفسی تشدید شده (ERD)، یک رویداد نامطلوب است که در آن دوره بیماری تنفسی تشدید شده با شیوع بیشتری در جمعیت واکسینه شده در مقایسه با گروه کنترل رخ می دهد. یکی از موانع در برابر توسعه واکسن است و می تواند منجر به شکست تأیید آن شود. تاریخچه. نمونه های تاریخی این پدیده در نامزدهای واکسن برای ویروس سین سیشیال تنفسی (RSV)، کروناویروس سندرم حاد تنفسی، سندرم تنفسی خاورمیانه (MERS) و همچنین برخی از سویه های آنفولانزا مشاهده شده است. در هنگام تلاش ها برای ساخت واکسن کووید-۱۹، که هدف آن، کروناویروس سندرم حاد تنفسی ۲، متعلق به زیر شاخه ویروسی کروناویروس است، نگرانی هایی در مورد احتمال بروز VAERD مطرح شد. اما علیرغم پایش، این مشکل در مراحل کارآزمایی بالینی فاز III برای واکسن کووید-۱۹ مدرنا و واکسن کووید-۱۹ فایزر–بیوان تک مشاهده نشد.
لیکویان جهان قدیم یک خانواده از بسیاری از پرندگان گنجشک سان جهان قدیم هستند. آنها از نظر اندازه و رنگ نسبتاً متنوع هستند، اما با پرهای کرکی نرم مشخص می شوند. اینها پرندگان مناطق گرمسیری هستند که بیشترین تنوع را در جنوب شرق آسیا و شبه قاره هند دارند. لیکویان جهان قدیم یکی از دو گروه غیرمرتبط پرندگانی هستند که به نام لیکوها شناخته می شوند، گروه دیگر پرنده های استرالیایی از خانواده لیکوهای استرالزی (همچنین به عنوان لیکونماها شناخته می شوند). تنوع ریخت شناسی نسبتاً زیاد است. ببشتر گونه های شبیه "سسک ها"، جیجاق ها یا توکاها را دربر می گیرد. این گروه از خانواده های پرندگان جهان قدیم است که با بیشترین تعداد گونه های هنوز در حال کشف شدن است. ویژگی ها. لیکویان پرندگان کوچک تا متوسط هستند. آنها پاهای قوی دارند و بسیاری از آنها کاملاً زمینی هستند. آنها نوک معمولی دارند، شبیه به توکاها یا سسک ها، به جز برای لیکویان نوک شمشیری که همان طور که نام آنها پیداست، نوک خمیده به پایین دارند. بیشتر آنها پرهای عمدتاً قهوه ای دارند، با کمترین تفاوت بین جنس ها، اما بسیاری از گونه ها با رنگ روشن تر نیز وجود دارند. آرایه شناسی و رده بن
دی. رده بندی لیکوهای جهان قدیم مدتهاست که مورد مناقشه قرار گرفته است. در طول بیشتر قرن بیستم، این خانواده به عنوان "آرایه زباله دان" برای پرندگان آوازخوان جهان قدیم (مانند گرکلاغ یا چرخ ریسک الیکایی) استفاده می شد. ارنست هارترت، پرنده شناس آلمانی، زمانی که در سال ۱۹۱۰ این نگرش را با این جمله نیمه شوخی خلاصه کرد که: " "Was man nicht unterbringen kann, sieht man als Timalien an" " (آنچه را که نمی توان در رده بندی قرار داد، به عنوان یک لیکوی جهان قدیم در نظر گرفته می شود). فهرست سرده ها. این خانواده در حال حاضر ۵۶ گونه دارد که به ده سردهٔ زیر تقسیم می شوند:
سسک بیشه از پرندگان آوازخوان حشره خواری از سرده "سسک های بیشه نمادین"، "سسک های بیشه جنوب آسیا" و "Bradypterus" هستند. آنها در گذشته در "آرایه زباله دان " تیرهٔ سسکان جهان قدیم قرار داده شده بودند. اعتقاد بر این است که هیچ یک از سرده هایی که به طور سنتی محدود شده اند، تک تباری نیستند. به دلیل شباهت بیرونی آن ها که به طور همگرا توسط فشارهای انتخابی قوی به دلیل زیستگاه یکسان به دست می آید، گاهی تصور می شد که آن ها وابستگان نزدیک هستند. با این حال، آنها به دو خانواده به خوبی دور از هم در بالاخانواده سسک واران شامل "سسک ها و لیکویان " تعلق دارند:
یکی از مهم ترین عنوان های باشگاه فوتبال سپاهان که این باشگاه را تبدیل به باشگاهی ویژه در فوتبال ایران می کند، حضور در جام باشگاه های جهان سال۲۰۰۷ است. برای مردم اصفهان و علاقمندان به فوتبال به ویژه هواداران سپاهان و البته فوتبال ایران، بدون شک روز دوم آبان یادآور نام سپاهان است؛ روزی که همزمان با تولد باشگاه، نام سپاهان در کنار تیم های بزرگی همچون آث میلان ایتالیا، بوکاجونیورز آرژانتین، پاچوکای مکزیک، وایتاکرزیونایتد نیوزلند، ساحل تونس و اوراواردز ژاپن قرار گرفت تا پس از کسب اولین نایب قهرمانی لیگ قهرمانان آسیا با روش جدید برگزاری، سپاهان تا به امروز اولین و آخرین نماینده فوتبال ایران باشد که پرچم ایران را در جام باشگاه های جهان به اهتزاز درآورده است. حضور در معتبرترین تورنمنت بین الملی فوتبال و مطرح شدن نام پرافتخار ایران و سپاهان در سطوح بین المللی کاری بسیار بزرگ و تاریخی بود. سپاهان در آن مسابقات دو مرتبه به میدان رفت؛ دیدار اول که مقابل ویتاکر یونایتد نماینده کشور اقیانوسیه برگزار شد، با نتیجه ۳ بر ۱ به سود سپاهان خاتمه یافت؛ گل های این مسابقه برای طلایی پوشان فوتبال ایران را دو بار عماد رضا و یک بار عبد
الوهاب و تک گل نماینده اقیانوسیه هم با گل به خودی هادی عقیلی ثبت شد. در دیدار دوم اما شاگردان بوناچیچ (سرمربی وقت سپاهان) با نتیجه ۳ بر ۱ مقابل اوراوا ردز ژاپن و تنها گل سپاهان را محمود کریمی ثبت کرد. کنفدراسیون فوتبال آسیا نوشت: «زور سپاهان به اوراوا ردز نرسید» اما هرگز بازی های تیم سپاهان در جام باشگاه های جهان از صدا و سیمای ایران پخش نشد و به جای آن سریال بر روی آنتن رفت!!! در پایان هم آث میلان، تیم قدرتمند آن سال های اروپا موفق به شکست بوکاجونیورز و قهرمانی شد. همچنین سپاهان، به مقام پنجمین تیم قدرتمند جهان رسید. حضور آنچلوتی در بازی سپاهان. از نکات ویژه این مسابقه، حضور کارلو آنچلوتی به عنوان سرمربی آث میلان ایتالیا و آریانو گالیانی، مدیر اجرایی باشگاه آث میلان در ورزشگاه برای ارزیابی رقبای احتمالی این تیم قرمز و مشکی پوش بود. بازیکنان بوکاجونیورز آرژانتین و تیم سپاهان ایران را نیز در جایگاه ویژه این بازی را نظاره می کردن ترکیب تیم سپاهان. تیم سپاهان با آرایش محمد سواری، هادی عقیلی، فرشاد بهادرانی، محسن بنگر، هادی جعفری، عبدالوهاب ابوالهیل، جابا مجیری، احسان حاج صفی، محمد سید صالحی، عماد محمدرضا (کبیرلو
از دقیقه ۸۷)، و محمود کریمی (کاپیتان)، (از دقیقه ۶۴ حسین کاظمی) به دیدار حریف نیوزیلندی رفت. در این بازی محرم نوید کیا، کاپیتان تیم سپاهان به دلیل مصدومیت روی نیمکت ذخیره ها نشست و داور بازی اهل مکزیک بود. توپ هوشمند. مسابقه سپاهان با ویتکرز نخستین مسابقه رسمی فیفا بود که با توپ «میکروچیپ» بازی شد. در توپ های هوشمند این جام هشت چیپ کوچک کار گذاشته شده است که وقتی توپ از خط دروازه گذشت واکنش مغناطیسی زمین، عبور آن را نشان دهد. در این لحظه علامت به داور مسابقه می رسد که صفحه ای در مچ خود دارد و گل را اطلاع می دهد. او تنها کسی است که از به ثمر رسیدن گل مطلع می شود. پاداش جام باشگاه های جهان. رقابت جام باشگاه های جهان سال ۲۰۰۷، ۱۶ میلیون دلار جایزه نقدی دارد که به تناسب عنوانها، بین تیمهای اول تا آخر توزیع شد. تیم وایتکرز با شکست از سپاهان، هفتم شد و نیم میلیون دلار جایزه گرفت. تیم سپاهان که مشترکاً با تیم دیگری پنجم شد، یک میلیون دلار جایزه گرفتند. تیم چهارم دو میلیون دلار، تیم سوم دو و نیم میلیون دلار و تیم دوم چهار میلیون دلار جایزه گرفتند. همچنین به قهرمان رقابتهای جام باشگاه های جهان، آث میلان پنج میلیون دل
ار جایزه اهدا شد.
فهرست سفیران ایالات متحده در شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد () نماینده دیپلماتیک ایالات متحده در شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد است. مقر آن در نمایندگی ایالات متحده در سازمان ملل متحد و سایر سازمان های بین المللی واقع در ژنو، سوئیس می باشد. این عنوان به طور رسمی رتبه سفیر و نماینده ایالات متحده آمریکا در شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد به شمار می رود. تا سال ۲۰۰۶، این سمت معمولاً به عنوان سفیر ایالات متحده در شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد شناخته می شد و با سازمان قبلی یعنی کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد ارتباط داشت. به طور رسمی به عنوان نماینده ایالات متحده در کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد نامیده می شد. درابتدا سمتی به عنوان سفیر نداشت اما بعداً سمت سفیر به رتبه هایش اضافه شد. تاریخچه. هیئت نمایندگی ایالات متحده در شورای حقوق بشر بخشی از مأموریت ایالات متحده در ژنو است و سایر سفرای ایالات متحده مستقر در ژنو سفرای ایالات متحده در سازمان ملل متحد و سایر سازمان های بین المللی در ژنو محسوب می شوند. از جمله سفیران مشهورتر ایالات متحده که در سازمان ملل متحد در نیویورک مستقر هستند عبارت هستند از سفیر ایالات متح
ده در سازمان تجارت جهانی و سفیر ایالات متحده در کنفرانس خلع سلاح. به صورت مقدماتی کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد در آوریل ۱۹۴۶ ایجاد شد و سپس در ژانویه ۱۹۴۷ به صورت دائمی تشکیل گردید. النور روزولت بانوی اول سابق ایالات متحده به عنوان رئیس اولین کرسی آن انتخاب شد. او نقش مهمی در تشکیل و تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشر در سال ۱۹۴۸ ایفا کرد. النور روزولت همچنین به عنوان نماینده ایالات متحده در کمیسیون حقوق بشر خدمت کرد. در ۱۹۵۱ او این کرسی را ترک کرد، اما به عنوان نماینده ایالات متحده در آن باقی ماند. مانند سمت های معمول سفیران، کاندیداها توسط رئیس جمهور ایالات متحده انتخاب می شوند که البته تأیید سنای ایالات متحده نیز مورد نیاز است. اظهار نظر در مورد افرادی که این پست را اشغال می کنند اغلب با این تصورات مرتبط است که کمیسیون حقوق بشر ضد ایالات متحده است. و به ویژه ضد اسرائیل است. ایالات متحده برای دوره ای که از ۲۰۰۱ شروع شد، از کمیسیون حذف گردید. بعدها، ایالات متحده در ۲۰۱۸ از این شورا خارج شد. علاوه بر النور روزولت، این سمت را برخی مشاهیر آمریکایی از جمله چهار عضو قبلی کنگره ایالات متحده برگزیدند که یکی از آنها ج
رالدینه فرارو، نامزد حزب دموکرات برای معاونت رئیس جمهور بوده است. جدیدترین فردی که این سمت را بر عهده داشت، کیث هارپر بود که از ژوئن ۲۰۱۴ تا ژانویه ۲۰۱۷ این سمت را برعهده داشت. سفیران. در زیر فهرستی براساس زمانبندی از کسانی که این منصب را با نام های مختلف در اختیار داشته اند آورده شده است. (مشخص نیست دقیقاً چه زمانی رتبه سفیر ایجاد شد)، اما از ارجاعات مختلفی که به نمایندگان به عنوان سفیر در سراسر دهه ۱۹۷۰ گفته می شد می توان زمانی برای آن در نظر گرفت. به عنوان مثال هنگامی که انتصابی از جانب رئیس جمهور صورت نمی گیرد یا تأیید نمی شود، یا عضوی از ایالات متحده در این نهاد حضور نداشته است.