Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
این مسئله نیز یادآور ستمگری انلیل و رژیم او است. مسئله سروصدا/خواب در "آترا-هاسیس" منجر به فرو فرستادن طوفان (نیروی نهایی و افسانه ای ویرانگر در اسطوره های بین النهرین) می شود. آفرینش ها: جایگزینی ائا. تشابهات به "آترا-هاسیس" هم در جایگزینی انلیل با مردوک و هم در جایگزینی ائا (پدر مردوک) با مردوک در مقام یک خدای خالق دیده می شود. پس از آن که ائا آپسو را خلع می کند، نوبت ائا است که با مردوک جایگزین شود. ائا نقش مهمی در روایت دارد و با صفاتی به تصویر کشیده می شود که مردوک از او به ارث خواهد برد. با این وجود، مردوک باهوش تر و موثرتر از پدرش نشان داده می شود و دستاوردهایش بیشتر از دستاوردهای پدرش (چه در "انوما الیش" و چه در "آترا-هاسیس") است. همتای آپسو. در "انوما الیش"، مردوک است که سهم خدایان دیگر را مشخص می کند، او زمین را به انلیل واگذار نمی کند (در "آترا-هاسیس" خدایان بزرگ قرعه می اندازند و زمین به انلیل می رسد). خلقت انسان. از یک جنبه، "انوما الیش" همانند "آترا-هاسیس" دربارهٔ شورش خدایان خُرد علیه رئیس پانتئون است. این شورش در هر دو داستان به آفرینش انسان منجر می شود و روایت در "انوما الیش" از بسیاری جهت ها
از روایت پیشین پیروی می کند. در "آترا-هاسیس"، خلقت انسان برای تحمل رنج خدایان است و ایده ای است که ائا مطرح می کند. پس از آن، ائا و نینتو در همکاری با هم انسان را از گِل و آمیختن آن با خون خدایی که رهبر شورشیان بوده، پدیدمی آورند. در"انوما الیش" وضعیت مشابهی وجود دارد: ائا انسان را از خون کینگو، رهبر سپاه تیامات، پدیدمی آورد. گرچه در اینجا، ایده به مردوک تعلق دارد و ائا صرفاً ابزار اراده او است. در هر دو شعر، خون رهبر شورشیان جزئی اساسی در آفرینش انسان است. هر چند نقش رهبر شورشیان در "آترا-هاسیس" کمرنگ است. این بخش از روایت و شخصیت های آن در "انوما الیش" از منطق بیشتری نسبت به "آترا-هاسیس" برخوردار است. رهایی از رنج. در هر دو متن، آفرینش انسان به این معناست که خدایان از کار معاف هستند. در "آترا-هاسیس"، انلیل کار اجباری را تحمیل کرده است و شورش در مقابل اوست. مردوک در "انوما الیش" نیروی رهایی بخش است، حکمرانی مردوک متفاوت از رژیم پیشین تصویر می شود. آفرینش بابل. پس از آفرینش انسان در "انوما الیش"، آفرینش پایانی دیگری در راه است: آفرینش بابل و معابد مردوک و خدایان دیگر در آن. نقطه اوج شعر، بر شهر بابل متمرکز ا
ست. خدایانی که قبلاً (در "آترا-هاسیس") علیه انلیل شورش کردند تا کار اجباری انجام ندهند، در اینجا آزادانه و با وجود خلقت انسان برای انجام کار اجباری، ساختن شهر و معابد را در ستایش مردوک بر عهده می گیرند. حماسه گیلگمش. بخش طوفان در "آترا-هاسیس" (لوح III) آسیب بسیاری دیده است. این بخش تقریباً دو برابر داستان طوفان در "گیلگمش" است. کارکرد طوفان در این دو متن بسیار متفاوت است. در "آترا-هاسیس" اقدامی برای کنترل جمعیت و جداکنندهٔ دوران است اما در "گیلگمش" این موضوع را توضیح می دهد که چرا تنها برای یکبار جاودانگی به یک انسان میرا داده شد. در "حماسه گیلگمش" و "آترا-هاسیس" به شکلی گذرا به ایشارا در جایگاه الههٔ ازدواج اشاره می شود. در "آترا-هاسیس"، او هنگام تدارکات یک عروسی فراخوانی می شود. هم در "حماسه گیلگمش" و هم در نسخه آشوری نو "آترا-هاسیس" اراگال مسوول «از بیخ کندن تیرک های مهار» قبل از طوفان است. فرانس ویگرمن به طور آزمایش پیشنهاد می کند که این موضوع می تواند بازی با کلمات باشد که شامل نام اراکال و واژه "تارکولو" می شود. می توان آن را به معنای تحت اللفظیِ «تیرک مهار» ترجمه کرد اما از نظر استعاری می تواند به ارتب
اط بین عناصر مختلف جهان اشاره کند. تورات. بررسی تطبیقی متن های خاور نزدیک دربارهٔ طوفان با روایت طوفان در کتاب مقدس، معمولاً منجر به روشن شدن آنچه که در هر متن یگانه است، می شود. روش علمی تطبیقی نه فقط شباهت متن ها بلکه بی شباهتی ها را نیز مشخص می کند. حماسهٔ "آترا-هاسیس" داستان طوفان را در بافتاری مطرح می کند که قابل مقایسه با سفر پیدایش است: تاریخ آغازین. برخلاف "آترا-هاسیس"، داستان طوفان در سفر پیدایش موکداً دربارهٔ ازدیاد جمعیت نیست و بیشتر از آنکه دربارهٔ مجازات باشد، وسیله ای برای رهایی از جهانی آلوده و شروعی دوباره است. به اسرائیل هشدار داده شد که با غرامتِ قتل موافقت نکند، … چرا که دست زدن به چنین کاری سرزمین را ناپاک خواهد کرد. تصنیف گر این بخش از سفر پیدایش (باب ۱ تا ۹)، کیهان شناسی و تاریخ آغازین انسان را بازتعریف کرده است. او چارچوبی حداقل به قدمت "آترا-هاسیس" (تاریخ آغازین آفرینش-مشکل-طوفان-راه حل) را به کار گرفته و داستان را دوباره تعریف کرده است تا ایده آل های کتاب مقدس در مورد قانون و «قداست زندگی انسان» و نیز پیش نیاز بودن آنان برای زندگی بشر بر روی زمین را روشن کرده باشد. پایان "آترا-هاسیس"
بیشتر در مورد مأموریت انلیل به انکی و الهه مادر است تا به شور بنشینند و نظمی را برای پس از طوفان طراحی کنند که به انسان اجازه زندگی دهد اما شرایطی داشته باشد که مورد قبول انلیل باشد. در این حماسه، ایدهٔ گناه و مجازات تقریباً به طور کامل نادیده گرفته می شود و نمی توان آن را در مورد تئودیسه (توجیه رفتار انلیل با انسان) دانست. شاعر "آترا-هاسیس" قصد آن را نداشته که ایوب باشد. آنچه قبل از طوفان وجود ندارد توازن قوا است، تعادلی که در نظم کنونی گیتی حاصل می شود. منشأ این تعادل، پرسش اصلی در "آترا-هاسیس" است. پاسخ به این پرسش، جایگاه مقرر شده برای انسان را معین می کند. این متن، به نهادهای سیاسی یا اجتماعی انسان نمی پردازد و بیشتر در مرکزیت آن انسان قرار دارد: وجود انسان، منشأ او، کارکرد و تجربه اش در عمیق ترین سطح وجود. از همین جهت است که آفرینش انسان به تفصیل روایت شده است و جزئیاتی دارد که همتایی برایشان دیده نمی شود. همهٔ اینها از آن رو است که نظم مقررشدهٔ خدایان پس از طوفان شکل بگیرد، نظمی که نماد مصالحهٔ دو طرف درگیر در میان خدایان است؛ بنابراین، «طوفان» رویدادی می شود در روند طولانی ای که گیتی از آن برخاست. «طو
فان» نیز مانند شورش خدایان به گذشته تعلق دارد. اما رویداد بسیار مهمی است زیرا نیاز خدایان به انسان را آشکار کرد. "حماسه آتراهاسیس" بر اهمیت انسان در نظم نهایی تأکید می کند. با این تحلیل، تضاد مابین سنت های بین النهرین و کتاب مقدس برجسته می شود. نه فقط تأکید عهد عتیق بر تباهی انسان به عنوان عامل طوفان، در "آترا-هاسیس" معادلی ندارد بلکه راه حل برای مناقشه نیر کاملاً متفاوت است. در سنت بین النهرین، نظم پس از طوفان نماد اصلاحی در عدم توازن موجود در کیهان و تنظیمی برای دستیابی به ثبات و غلبه بر اختلالی ذاتی است. اصلاح، محدودیت رشد انسان است. از این دیدگاه، به نظر می آید باب نهم در سفر پیدایش آگاهانه "آترا-هاسیس" را رد می کند. نخستین سخنان خدا با انسان، تکرار سفر پیدایش ۱:۲۸ است که امر به باروری، تکثیر و پر کردن زمین می کند. قرار نیست این امر پس گرفته شود، زیرا مشکل انسان در جای دیگری قرار دارد: در گرایش او به بدی (پیدایش ۸:۲۱). سفر پیدایش، باب ۱ تا ۱۱. «تاریخ آغازین» بشریت، چنان که در یازده باب نخست سفر پیدایش، در بین النهرین نیز دیده می شود. در زبان اکدی، "حماسه آترا-هاسیس" نخستین و ساختاریافته ترین فرمول بندی اس
ت. در این حماسه، هدف از آفرینش انسان، کمتر شدن رنج خدایانِ کهتر است. تلاش برای نابودی انسان، پاسخ خدایان به سروصدای ناشی از افزایش جمعیت انسان ها است (قرار بوده آفرینش انسان، آرامش خدایان را به همراه داشته باشد). انلیل حکم به نابودی را صادر می کند که چندین صورت می یابد و در نهایت به طوفان منتهی می شود. در اینجا نیز همانند سایر داستان های طوفان، زنده ماندن قهرمان طوفان مانع از مقصود نهایی می شود (در اینجا آترا-هاسیس با مداخله ائا (دوست الهی بشریت) نجات می یابد) از جنبهٔ ژانر، "حماسه گیلگمش" و سفر پیدایش باب ۱ تا ۱۱ زمانی بهتر درک می شوند که ارتباط آنها با یک فرم ادبی باستانی بررسی شود: داستان حماسی زمان آغازین، از خلقت انسان ها تا طوفان. هر دو ("حماسه گیلگمش" و سفر پیدایش باب ۱ تا ۱۱) هم بسیار مدیون این سنت هستند و هم فاصله خود را با صورت کلاسیک آن حفظ می کنند. روایت آفرینش-طوفان، یک ژانر اصلی و بسیار بادوام بود؛ نمونه های آن هم در سومری و هم در اکدی دیده می شود. ممکن است تمرکز یکی از این حماسه ها بر طوفان باشد ("حماسه آترا-هاسیس" اکدی و "داستان طوفان" سومری) یا تنها به تاریخ آغازین تا آفرینش انسان پرداخته شود
("انوما الیش"). در حماسه های آفرینش-طوفان، چهار عنصر بنیادی وجود دارد: آفرینش جهان، آفرینش انسان ها، تحول ناگهانی طوفان و استقرار نظم بشری پس از طوفان. نماد این نظم در "آترا-هاسیس"، برقراری دوبارهٔ مناسک و در "انوما الیش" ساختن معبد برای مردوک در بابل است. هر چهار عنصر در سفر پیدایش ۱ تا ۱۱ نیز دیده می شوند، گرچه تغییرات موضوعی عمده ای کرده اند. سفر پیدایش ۱ تا ۱۱ به دور از این پارادایم باستانی پیش می رود؛ "حماسه گیلگمش" به سمت آن پیشرفت می کند. حماسه در این روند، تأکید منحصر بر مسئله مرگ را کنار می گذارد و تفکر گسترده تری بر محدودیت های فرهنگ می شود. به شکلی مشابه، پیدایش ۱ تا ۱۱ از مسئله فناپذیری به سمت درون مایهٔ دانش می رود. روندی که "حماسه گیلگمش" در مقابل این سنت باستانی در پیش می گیرد، در ارزیابی ارتباط سفر پیدایش ۱ تا ۱۱ با گذشتهٔ چندخداپرستانهٔ خود به کار می آید و نشانگر جدایی و بازتعریفِ خود است. تشخیص حضور پارادایم آفرینش-طوفان در سفر پیدایش ۱ تا ۱۱ منجر به درک بهتر صورتِ درون مایه ای آن می شود. این حضور، با توجه به تمرکز سنت مسیحی بر باغ عدن کم شناخته باقی ماند. مرکزیت داستان طوفان، نتیجهٔ مهمی د
ر درک کلیت پیدایش ۲ تا ۱۱ دربردارد. تفاوتهای سبکی، ساختاری و درون مایه ای پیدایش ۱ تا ۱۱ با "آترا-هاسیس" نتیجهٔ تغییر در روایتِ برخواسته از یکتاپرستی است. به عقیده دامراش، در پیدایش ۲ تا ۱۱، حماسهٔ قدیمی آفرینش-طوفان بازتولید می شود تا یک ضدحماسه ایجاد شود. در این ضدحماسه دستاوردهای مردمان گذشته به زیر سؤال می رود. موضوعی که هم در "انوما الیش" و هم در "آترا-هاسیس" دیده می شود آن است که وظیفه اصلی بشریت و دلیلی که برای آن انسان خلق شده، خدمتکاری خدایان، اجرای آیین های قربانی برای آنها است. در آغاز هر دو اسطوره، آفرینش انسان با استقرار پیشین نظم جهانی از طریق نظام دادن به نیروهای آسمانیِ ناسازگار، پیوند داده می شود. داستان آدم و حوا پر از بن مایه هایی است که از داستان طوفان به آن منتقل شده اند تا زمینه ای بر روی زمین برای مسئله بدی فراهم کنند که پیش از آن در "انوما الیش" و "آترا-هاسیس" به آن پرداخته شده بود. تولد نوح. تولد نوح بسیار شبیه به خلقت انسان در "آترا-هاسیس" و نشانگر جابه جایی از آسمان به زمین است. هنگام نام گذاری نوح در پیدایش ۵:۲۸ تا ۵:۲۹ توسط لمک این شباهت برجسته می شود. واژگان عبری برای «کار» و «رن
ج» با هم می آیند همانگونه که واژگان اکدی همتای آنان با هم می آیند. تأکید از تندیِ جاودانگان خسته از بیگاری به ستوه انسانِ کشاورز تغییر پیدا می کند. الگوهای همیشگیِ روابط اجتماعی نیز به پیشرفت توالی تاریخی دگرگون می شود: پدر پیر، از قدرت پسر جوان استقبال می کند. در "آترا-هاسیس" طوفان برای بررسی نیاز خدایان به انسان استفاده می شود. بشریت از نابودی نجات می یابد چون خدایان درمی یابند که با قربانی کردن در معابد خوراکشان تأمین می شده است. خدایان دمدمی مزاج و مایل به بدی هستند. در کتاب مقدس عبری قضیه برعکس است. طرز رفتار خدا با آدم و نوح در نهایت منجر به پذیرش کاستی های اخلاقیِ انسان ها می شود. نوح، بیگانگی ایجاد شده بین خدا و آدم را واژگون می کند. لمک به هنگام نامگذاری پسرش نوح می گوید: «برای ما آسودگی خواهد آورد… از زمین (عبری: ادمه) که خداوند نفرین کرد». این زمین نفرین شده بی شک در عبری یادآور نام «آدم» است. تفسیر. سوژهٔ "آترا-هاسیس" خدایان یک جهانِ چندخدایی (ارتباط آنها با یکدیگر، با کیهان و با نوع بشر) است. یکی از درون مایه های اصلی رقابت خدایان است. درون مایهٔ مهم دیگر، رابطهٔ نابرابر خدایان و بشریت است. انسان
ها برای خدمتکاری خدایان آفریده شدند؛ برای رسیدگی به خوراک و خانهٔ خدایان و برای رهایی آنها از هر گونه انجام کار. برای انسان ها مرگ تقدیر شد. علاوه بر این، انسان ها هیچگاه نمی توانند مطمئن باشند که اقداماتشان (حتی با نیت درست) برای خدایان خوشایند یا حتی قابل قبول باشد؛ خدایان ممکن است اتباع خود را بدون هیچ دلیل مشخص یا مهمی، مجازات یا نابود کنند. در نتیجه، عدالت و انصافی در آفرینش وجود ندارد؛ هر چند برخی از خدایان پشتیبان آن باشند. خدایان ممکن است دروغ بگویند، فریب دهند، دزدی کنند، سر یکدیگر کلاه بگذارند؛ این اعمال برای بشر است که مجازات دربردارد. این احتمالات، موجب درامی قطعی در گیتی می شود و تیرگی اخلاقی به دنبال دارد. تکرار، ابزار مهمی در ادبیات اکدی است و از آن استفادهٔ گسترده ای شده است. در "آترا-هاسیس" (صحنهٔ حملهٔ خدایان معترض به اقامتگاه انلیل (لوح I) که در آن نوسکو به رنگ پریده بودن انلیل اشاره و آن را به درخت گز تشبیه می کند) تکرار برای اثرگذاری به کار رفته است. در صحنهٔ بعدی که مذاکرات دو طرف شروع می شود، تکرار بسیار بیشتر می گردد. این سبک در "انوما الیش" به منتهای خود می رسد و در ابتدای شعر، گفتار
درون گفتار آمده است تا سستی و ناکارآمدی خدایان قدیمی نشان داده شود. مقایسهٔ لوح I "آترا-هاسیس" با لوح I "انوما الیش" منجر به درک تفاوت سبک این دو اثر می شود؛ برخی از این تفاوتها به زمان برمی گردد ("آترا-هاسیس" احتمالاً پانصد سال قدیمی تر از "انوما الیش" است). تحلیل تاریخی-سیاسی-اجتماعی. در منابع گوناگون بین النهرین باستان، به سومری و به اکدی، چنین آمده که بابلیان اعتقاد داشتند هدف نوع بشر، خدمت به خدایان بوده است. بنا بر اساطیر، پیش از آفرینش انسان شهرهای بین النهرین سفلی، توسط تنها ساکنانش، خدایان، پر شده بود و آنها باید با کارِ خود، خوراک و پوشاک را فراهم می کردند. تحت نظارت انلیل، سرور زمین، خدایان خُرد خوراک خدایان را کشت و برداشت می کردند، زمین را شخم می زدند و طاقت فرساتر از همه آنکه زمین را برای ایجاد رود و راه آب می شکافتند تا زمین را آبیاری کنند (کاملترین بازگویی این اسطوره در بخش نخست "آترا-هاسیس" آمده است). حتی رودهای دجله و فرات در اثر کار آنها بود. در نهایت، کار بیش از حد توانشان شد و سر به شورش گذاشتند. انکی نخستین تکنولوژی را طراحی کرد تا جایگزین نیروی کاری از گِل ایجاد شود و سپس راهی برای این
موجود تازه گذاشت تا خود را تکثیر کند. انسانهای نخستین از رحم «ایزدبانو مادر» به دنیا می آیند و سرنوشت نصیبشان می شود «برای بدوش گرفتن یوغ، کاری که انلیل بر آنها تحمیل کرده و برای حمل کردن سبد خاک خدایان». این عمل آفرینش اگر لازم باشد می تواند تکرار شود (لوح I حماسه گیلگمش و آفرینش انکیدو توسط آرورو). در شعر آترا-هاسیس یوغ و سبد خاک وسیله حمل از محل حفاری است و نماد باری است که انلیل بر بشریت تحمیل کرده است. اما بار بسیار سنگین تر از این است؛ همه کارهایی است که برای پرستاری از خدایان در معابدشان بر روی زمین، باید انجام می گرفت: آبیاری زمین، کشت و برداشت محصول و چوپانی رمه تا پختن نانشان، قصابی برایشان و پوشاندن مجسمه هایشان. واقعیت نیز همین بود. خدایان اصلی تمدن بابل، در قالب پیکره تجسم می یافتند و در خانه های مجللی همراه با خانواده الهی شان، درباریان و خدمتکاران زندگی می کردند. ایدئولوژی بر این مبنا بود که بلافاصله پس از جدایی آسمان از زمین، حاکمان خدایان زمین را بین خدایان اصلی تقسیم و به هر یک شهری و اطرافش را اعطا کرده بودند. گرچه خیلی از شهرها بیش از یک معبد داشت (بابل به طور سنتی دارای ۴۳ معبد بود) این
عقیده وجود داشت که شهر و اطرافش در اصل به خدای حامی شهر تعلق دارند، خدایی که در تقسیم نخستینِ زمین مالک آن شده و برای بهره برداری اوست. خدای حامی شهر، مجموعه بزرگی در مرکز شهر داشت. معبد اصلی شهر (خانه و در واقع کاخ خدا) محل رسیدگی به امور داخلی خدایان بزرگ بود و در اصل از کاخ های پادشاهان الگوبرداری شده بود. در کاخ، از خدا (یا الهه) با مناسک مفصل پرستاری می شد. بر اورنگ قرار داده می شد، روزانه به او غذا داده می شد، پوشاک گرانبها بر تنش می شد که بر آن جواهرات دوخته شده اند، با موسیقی، رقص و آواز سرگرم می گشت. اگر یک خدا بود، زنش مجموعه اتاق هایی برای خود داشت که در نزدیک وی بود و تخت خواب بزرگی آماده برای خوشی آنها در نکاح فراهم بود. سایر اعضای خانواده، به خصوص پسر بزرگ خانواده، نیز احتمالاً اتاق هایی داشتند. خدا به وزیر و مشاوری نیز احتیاج داشت (خدای خُردی که به دنبال امور برود) و علاوه بر آن خدمتکاران که آنان نیز از خرد خدایان بودند. همگی این خدایان، از کوچک تا بزرگ، مقیم در معبد بودند و برای خود آیینی داشتند: مناسک برای پیشکش ها، مناسک برای پرستش با نماز و آواز. معابد بزرگتر تمدن بابل، چندین تالار آیینی و
نیز تعداد زیادی زیارتگاه کوچک داشتند. معبد مردوک در بابل دارای بیش از صد زیارتگاه بود. ایدئولوژی این بود که بارگاه الهی در خدمت خداست. واقعیت این بود که نیازهای او با گروهی از پرسنل بشری برآورده می شد که در خدمت معبد بودند. به این گروه کاهن می گوییم اما همه ماجرا این نبود؛ زیرا معبد بزرگ در حقیقت مرکز فعالیت اقتصادی نیز بود. منطبق بر این عقیده که در روزگاری دور، زمین بین خدایان تقسیم شده است، بسیاری از این معابد انبوهی زمین زراعی در اختیار داشتند که به کشاورزان اجاره داده می شد. گله های بزرگ گاو، گوسفند و بز نیز همین وضع را داشتند. بعضی از معابد در کار تولید، آموزش کاتب و سایر فعالیت های اجتماعی و تجاری نیز بودند. اینگونه معابد نیروی کاری بزرگی در استخدام داشتند که شامل افراد مستقل (قراردادی) می شد و نیز افرادی که وابسته بودند (مانند گروهی که به معبد بخشیده شده بودند). در میان این گروه آخر، کسانی بودند که ابزار معاش دیگری نداشتند (بیوه ها، یتیمان و سرراهی ها) و باید نشانی بر خود می داشتند تا جایگاهشان مشخص باشد. مادر گیلگمش در زمانی که انکیدو را به پسری می پذیرد، می گوید یتیمانی که توسط معبد بزرگ می شوند، همت
ایان متاخر انکیدو (نمونه اعلی سر راهی) در نظر گرفته می شوند: اداره املاک، کارگاه ها و پرسنل معبد در دست مدیران معبد بود و مسئولیت خدمت به آیین نیز بر عهده آنها بود. شیوه درست و شایسته همین بود؛ غایت بشریت، آنگونه که ائا آفریده، شکافتن زمین، نگاهبانی گله و مشغولیت به هر آنچه بود که برای آسایش و رضایت سروران الهی بشر باشد. زندگانی طولانی این ایدئولوژی (بشر خادم خدایان است)، از حداقل هزاره سوم پیشا دوران مشترک تا آمدن اسلام (مدتها پس از نابودی تمدن بابل)، در سوره ۵۱ قرآن نمایانگر است که مشخصا اعتقاد قدیمی را رد می کند. «و جن و انس را نیافریدم جز برای آنکه مرا بپرستند. از آنان هیچ روزی ای نمی خواهم و نمی خواهم که مرا خوراک دهند.» طبقه های اجتماعی. ممکن است در "آترا-هاسیس" توجیه اسطوره ای برای بی فرزندی "قادیشتو" و نیز "نادیتو" و "کولماشیتو" ارائه شده باشد، اما نمی توان قسمت مربوط را به طور کامل بازیابی کرد. آفرینش انسان. لوح I "آترا-هاسیس" (به خصوص سطرهای ۱۹۲ تا ۲۴۸) مهم ترین تک شاهد دربارهٔ منشأ و طبیعت انسان است. این سطرها واحدی موضوعی و ساختاری هستند. این بخش شامل نخستین مرحله آفرینش انسان است، با درخواست خدای
ان از الههٔ مادر برای آفرینش انسان آغاز و با دوباره نام گذاری الهه توسط خدایان (برای قدردانی از او) پایان می یابد. پس از آن، مرحله ای دیگر قرار دارد؛ صحنه عوض می شود، انکی و الههٔ مادر به «خانه سرنوشت» می روند و شکل دادن به انسان را ادامه می دهند. با خلقت انسان چیزی تغییر نخواهد کرد. الههٔ مادر به نیروی تطهیر انکی نیاز دارد. در تفکر بین النهرین، شاهدی نیست که برای خون نیروی جادویی تطهیرکننده در نظر گرفته شده باشد. خدایان می خواهند به نصیحت انکی، مقصر اصلی (رهبر شورشیان) را بکشند. با مقایسهٔ "انوما الیش"، لوح V، سطر ۷۶ می توان نتیجه گرفت یادی که باید زنده نگاه داشته شود، در نهایت یاد خدای کشته شده است. روح ذکر شده نیز احتمالاً به خدا تعلق دارد که در سوگواری اش طبل به صدا در خواهد آمد. این روح احتمالاً منبعی از دانش است. در آفرینش انسان توسط ائا نقصانی راه یافته است. نقصانی که توجیه کننده آن است که چرا چیزی که توسط خدایان برای اهداف خودشان ایجاد شده، با این حال ابزار بسیار ناکاملی است. گِلی را که ائا به عنوان ماده خامِ آفرینش انسان به ایزدبانو مادر می دهد، با آمیخته شدن با خون یک خدا جاندار می شود. این عنصر اله
ی در آفرینش انسان، تفاوت آشکار او با حیوان را (خودآگاهی و خرد) روشن می کند. به همین سان، زندگی پس از مرگ در عقاید بابلی را توجیه می کند. زندگی در قالب شبح یا روح در جهان زیرین که هم در لوح VII "حماسه گیلگمش" (رؤیای انکیدو در جهان زیرین) و هم در شعر سومری "بیلگمس و جهان زیرین" گزارش شده است. اما مشکل در این بود، خدایی که برای فراهم کردن خون اعدام می شود، بهترین جنس نبود. در یک سنت، حداقل، او رهبر شورشگران بود. عجیب نیست که انسان می تواند سرکش باشد. اوتنپیشتی در لوح XI به زنش می گوید «"انسان فریبکار است، فریبت خواهد داد."» و گیلگمش این جنبه ناخوشایند از طبیعت بشری را با دروغ گفتن به او حقا تأیید می کند. سرشت ذاتاً سرکش و نافرمان انسان که در این اسطوره آفرینشِ وی خلاصه شده است بر سنتی از تاریخ نخستین انسان نیز اثر گذاشته است. این سنت نخستین بار در چندین ساخته ادبی سومری دیده شده است و در آن، بشریت همانند جانوران در مرتع، در سرزمین پرسه می زند، برهنه است اما پر مو، و برای گذران در علف می چرد. به روایت بروص، محقق بابلی در قرن چهارم پیشا دوران مشترک که به یونانی آثارش را می نوشت، در این مرحله انسان «بدون قوانین و م
انند حیوانات وحشی زندگی می کرد.» بدون حکومت، شهر و موسسات اجتماعی. آفرینش انکیدو در لوح I "حماسه گیلگمش" نیز به همین سنت اشاره دارد: سنتی که در آن، انسان آزاد و بی قانون پرسه می زند و تحت سلطه پادشاهان نیست، به شکل گیری اسطوره ای کمک کرد. در این اسطوره، پادشاهان به عنوان موجوداتی مجزا در نظر گرفته می شدند که کاملاً متفاوت از سایر فانی ها (در سیما، توانایی ها و وظایف) خلق شده اند. متنی که در اینباره بیشترین اطلاعات را می دهد، تک لوحی از بابل است که در میانه یا اواخر هزاره اول پیشا دوران مشترک مکتوب شده است (اما نیایش های تاج گذاری از قرن هفتم آشور بخشی از آن را نقل کرده اند و خود متن باید قدیمی تر باشد). در این متن ائا و الهه مادر در بین خود از گل انسان را خلق می کنند (همانگونه که در شعر آترا-هاسیس و سایر متون اساطیری آمده است). سپس موجودی برتر خلق می کنند و ابزار حکومت را در اختیارش می گذارند. این تصویر از پادشاه به عنوان انسانی با زیبایی مطلق، آماده برای جنگ اما هدایت شده با مشاورت الهی، در حماسه گیلگمش نیز حضور دارد (لوح I، در توصیف گیلگمش («بانوی خدایان» در اینجا نیز حضور دارد به همراه نودیمود) و اشتیاق غر
یزی او به مشاور مورد اعتماد (انتظار در پایان همان لوح I برای انکیدو)). اسطوره وحشیگریِ نخستینِ انسان در تضاد با سنتی قرار می گیرد که در آن، بشریت برای به دست گرفتن ابزاری خلق می شود که پیش از آن در اختیار خدایانِ شهرنشین بوده است. اسطوره های بسیاری از تمدن ها شفاهی است و در اصل گوناگون هستند، پس سنت های مختلف در روایت اینکه چگونه چیزها پدید آمدند، بدون مشکل همزیستی می کردند. دو فصل اول سفر پیدایش، دو روایت مختلف از آفرینش انسان توسط خدا را دربردارند. طبق اساطیر بابلی، خدایان تمدن بشریت را ایجاد کردند و پادشاهی را از آسمان فرو فرستادند. در این میان، ائا به خصوص نقش مهمی دارد که «هفت فرزانه» را به اریدو و سایر شهرهای نخستین فرستاد و همراهشان همه هنرها و صنایع زندگی شهری را. آنها موجوداتی بودند که در سرآغاز "حماسه گیلگمش" روایت شده شهر اوروک و دیوار آن را بنیاد گذاشتند: «"هفت فرزانه" پی ریزی هایش را بنیاد نریختند؟» برجسته ترین در میان این فرزانه ها، آداپا (ماهی-مرد) بود که از دریا سر برآورد. حکومت، جامعه و کار پس از آن به انسان ها تحمیل شد.
شِمرِین ()، یک گروه موسیقی راک فنلاندی است که در سال ۲۰۰۰ توسط یانه یوکاراینن و متی رینولا تأسیس شد. سبک موسیقایی این گروه در پست راک طبقه بندی می شود. متی رینولا از بنیانگذاران گروه در پاسخ به این سؤال که چه چیزی پشت معنی نام گروه است می گوید: «برای ما، این کلمه معنای دقیقی از انزوا و حزن است؛ مثل اینکه شما در یک بُعد غیرواقعی در حالی که بارانی دائمی روی سرتان می بارد، راه بروید.» فضاسازی غمگین و گیرا در قالب موسیقی مینیمالیسم و همچنین اشعار صادقانهٔ گروه که هرکدام از آن ها بیانگر دیدگاه اعضای گروه نسبت به محیط پیرامون خودشان است، از مهم ترین ویژگی های آثار شمرین می باشد. اعضا. اعضای کنونی. اعضای کنونی: ترانه شناسی. آلبوم های استودیویی. آلبوم های استودیویی: مینی آلبوم ها. مینی آلبوم ها:
برنامه فضایی آپولو در اواخر دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ از چندین دوربین تلویزیونی در ماموریت های فضایی خود استفاده کرد. برخی از این دوربین های تلویزیونی آپولو نیز در ماموریت های بعدی پروژه آزمایشی اسکای لب و پروژه آزمایشی آپولو–سایوز مورد استفاده قرار گرفتند.
«لیزاب دریایی» () یا «موسیلاژ دریایی» () لجن سبز رنگی است که به طور طبیعی شکل می گیرد، هنگامی که جلبک ها در اثر هوای گرم و آلودگی آب بیش از حد از مواد مغذی انباشته شوند.
شین رز (؛ زادهٔ ) سوارکار اهل استرالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
ویکتوریا و آلبرت () یک مینی سریال بریتانیایی است که در سال ۲۰۰۱ منتشر شد. این سریال دربارهٔ اوایل جوانی و ازدواج ملکه ویکتوریا با شاهزاده آلبرت است. مجله تلویزیونی "تی وی دیرکت" از بازی های «عالی» و «صحنه سازی زیبا» تمجید کرد.
کریس برتون (؛ زادهٔ ) سوارکار اهل استرالیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
هوانکویهو گروپ (به اسپانیایی: Grupo Huanquihue) یک کوه در شیلی است که در آرژانتین واقع شده است. هوانکویهو گروپ ۲٬۱۳۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
گریتسپیتز (به لاتین: Greitspitz) یک کوه در سوئیس است که در Samnaun واقع شده است. گریتسپیتز ۲٬۸۷۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
گریدون (به لاتین: Gridone) یک کوه در سوئیس است که در کانتون تیچینو واقع شده است. گریدون ۲٬۱۸۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
گریشورن (به لاتین: Grieshorn) یک کوه در سوئیس است که در کانتون تیچینو واقع شده است. گریشورن ۲٬۹۶۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
گسور (به لاتین: Gsür) یک کوه در سوئیس است که در کانتون برن واقع شده است. گسور ۲٬۷۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
گشتلیهورن (به لاتین: Gstellihorn) یک کوه در سوئیس است که در کانتون برن واقع شده است. گشتلیهورن ۲٬۸۵۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
گفرهورن (به لاتین: Güferhorn) یک کوه در سوئیس است که در کانتون گراوبوندن واقع شده است. گفرهورن ۳٬۳۷۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
گفلستاک (به لاتین: Gufelstock) یک کوه در سوئیس است که در کانتون گلاروس واقع شده است. گفلستاک ۲٬۴۳۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مقایسه کننده یک قطعه الکترونیکی است که دو ولتاژ ورودی را با هم مقایسه می کند. مقایسه کننده ها با تقویت کننده های عملیاتی ارتباطی نزدیک دارند، اما یک مقایسه کننده برای کار با بازخورد مثبت و با اشباع خروجی آن در یک خط قدرت یا دیگر طراحی شده است. در صورت لزوم می توان یک آپ-امپ را به عنوان یک مقایسه کننده با عملکردی ضعیف وارد کار کرد، اما نرخ چرخش آن مختل می شود. مقایسه کننده. خروجی بای استابل که نشان می دهد کدام یک از دو ورودی ولتاژ بیشتری دارد. به این معنا که، که formula_2 و formula_3 ولتاژهای مثبت و منفی منبع تغذیه هستند (که در نمودار نشان داده نشده است). آشکارساز آستانه. آشکارساز آستانه با پسماند متشکل از یک تقویت کننده عملیاتی و یک سری مقاومت است که پسماند را ایجاد می کند. مانند سایر آشکارسازها، این قطعه به عنوان یک سوئیچ ولتاژ عمل می کند، اما با یک تفاوت مهم. وضعیت خروجی آشکارساز مستقیماً تحت تأثیر ولتاژ ورودی قرار نمی گیرد، بلکه در عوض تحت تأثیر افت ولتاژ روی پایه های ورودی آن (در اینجا با عنوان Va شناخته می شود) قرار می گیرد. طبق قانون جریان کیرشهف، این مقدار هم به Vin و هم به ولتاژ خروجی خود آشکارساز آست