Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر ثریا میم» ساخته سیروس نورسته، یا «بهای آزادی» به کارگردانی ساموئل دنیلز بازی کرد. مانگاساریان علاوه بر بازیگری، مجری برنامه های رادیویی و تلویزیونی مختلفی بود که در جنوب کالیفرنیا پخش می شد و طرفداران زیادی به ویژه در میان ارامنه ساکن این منطقه داشت. وی در ایران نیز در کنار رافی خاچاطوریان مجری برنامه «زنگ تفریح» در تلویزیون ملی ایران بود. درگذشت. در ۲۴ ژانویه ۲۰۲۲ به علت عوارض ابتلا به کووید ۱۹ در سن ۷۸ سالگی در لس آنجلس درگذشت. نظرات. رضا علامه زاده نوشت: مری آپیک دربارهٔ او گفت:
آندره د مونتبارد پنجمین استاد بزرگ شوالیه های معبد از ۱۱۵۳ تا ۱۱۵۶ بود.
ایگنِه یک گروه موسیقی اوکراینی در سبک متال می باشد که در سال ۲۰۱۳ در کیف شکل گرفت. تاریخچه. ایگنه در در سال ۲۰۱۳ با نام "Parallax" فعالیت خود را شروع کرد و در همان سال ضبط اولین مینی آلبوم خود با نام «Sputnik» را انجام داد. سال بعد گروه تک آهنگ بعدی خود را تحت عنوان "Petrichor" آماده و منتشر کرد که در آن زمان گیتاریست گروه Orphaned Land بود. در سال ۲۰۱۵ ، گروه نام خود را به ایگنه "IGNEA" تغییر داد و سبک خود را به ملودیک متال متمرکز کرد. در این سال، تک آهنگ "Alga" با همکاری ارکستر سمفونیک منتشر شد. گروه ویدیویی را برای اولین آهنگ آلبوم "Şeytanu Akbar" منتشر کرد، آهنگی که علیه تروریسم دعوت می کند» در ژوئن ۲۰۲۱، گروه قراردادی را با لیبل اتریشی Napalm Records امضا کرد . دیسکوگرافی. SPLIT EP. ۲۰۲۱ - BESTIA (IGNEA و ERSEDU)
لائودیکیه یا Laodikeia در ساحل "لیکوس" (به یونانی: λαοδίκεια πρὸς τοῦ λύκου Laodikia pros tou Lykou؛ لاتین: Laodicea ad Lycum، همچنین به صورت Laodiceia یا Laodikeia ترجمه شده است) (به ترکی مدرن: Lahidikeia) شهری باستانی در آسیای صغیر، ترکیه کنونی بود. پیشینه. این استان در محدوده ایالتی قرار داشت که در دوره هلنی به نام های کاریا و لیدیا و در دوره روم فریگیه نامیده می شد. امروزه در ۶ کیلومتری شمال شهر مدرن دنیزلی قرار دارد. در سال ۲۰۱۳ در فهرست آزمایشی میراث جهانی قرار گرفت. لائودیکیه نیز یکی از هفت کلیسای آسیایی است که در کتاب مکاشفه ذکر شده است.
انتخاب جنسیت فرزند ، تلاش برای کنترل جنسیت فرزندان برای دستیابی به جنسیت مطلوب است. این را می توان به روش های مختلفی انجام داد، هم پیش و هم پس از لانه گزینی جنین و همچنین در هنگام زایمان با عنوان تنظیم خانواده به بازار عرضه شده است.
بر اساس داده های اولیه اداره اطلاعات انرژی ایالات متحده، انرژی های تجدیدپذیر حدود ۱۲٫۶ درصد از کل مصرف انرژی اولیه و حدود ۱۹٫۸ درصد از برق تولیدی داخلی در ایالات متحده آمریکا در سال ۲۰۲۰ را به خود اختصاص داده است. از سال ۲۰۱۹، نیروی بادی بزرگترین تولیدکننده برق تجدیدپذیر در این کشور بوده است. انرژی بادی در سال ۲۰۲۰ بیش از ۳۳۷٫۹ تراوات ساعت برق تولید کرد که ۸٫۴ درصد از کل تولید برق کشور و ۴۳٫۲ درصد از کل تولید برق تجدیدپذیر را تشکیل می داد. تا اکتبر ۲۰۲۱، ظرفیت تولید برق بادی ایالات متحده ۱۲۹۲۵۶ مگاوات (MW) بود. تگزاس به عنوان ایالات پیشرو در استقرار نیروی بادی باقی ماند و پس از آن آیووا و اوکلاهما تا پایان سال ۲۰۲۰ قرار گرفتند برق آبی دومین منبع تولیدکننده برق تجدیدپذیر در کشور است که حدود ۷٫۳ درصد از کل برق کشور در سال ۲۰۲۰ و همچنین ۳۶٫۴ درصد از کل تولید برق تجدیدپذیر را تولید می کند. ایالات متحده پس از چین، کانادا و برزیل، چهارمین تولیدکننده بزرگ برق آبی در جهان است. انرژی خورشیدی سهم فزاینده ای از برق در کشور را فراهم می کند، با بیش از ۵۰ گیگاوات ظرفیت نصب شده که حدود ۱٫۳ درصد از کل برق کشور را در سال ۲۰۱۷
تولید می کند، از ۰٫۹ درصد در سال قبل. تا سال ۲۰۱۶، بیش از ۲۶۰۰۰۰ نفر در صنعت خورشیدی کار می کردند و ۴۳ ایالت از شبکه سنجی استفاده کردند، جایی که شرکت های انرژی برق مازاد تولید شده توسط آرایه های خورشیدی را پس گرفتند. نیروگاه های فتوولتائیک بزرگی در ایالات متحده شامل Mount Signal Solar (600 MW) و Solar Star (579 MW) هستند. از زمانی که ایالات متحده فناوری انرژی حرارتی خورشیدی را در دهه ۱۹۸۰ با Solar One پیشگام کرد، چندین نیروگاه دیگر از این قبیل ساخته شده است. بزرگترین این نیروگاه های حرارتی خورشیدی، تأسیسات برق نیروگاه خورشیدی ایوانپا (۳۹۲ مگاوات)، در جنوب غربی لاس وگاس، و گروه نیروگاه های سامانه های تولید انرژی خورشیدی در صحرای موهاوی، با ظرفیت کل تولید ۳۵۴ مگاوات است. از دیگر منابع انرژی تجدیدپذیر می توان به زمین گرمایی اشاره کرد که The Geysers در شمال کالیفرنیا بزرگترین مجموعه زمین گرمایی در جهان است. به گفته باراک اوباما، رئیس جمهور پیشین، توسعه انرژی های تجدیدپذیر و بهره وری انرژی، «عصر جدیدی از اکتشاف انرژی» را در ایالات متحده رقم زد. اوباما در یک سخنرانی مشترک در ۲۴ فوریه ۲۰۰۹ در کنگره خواستار دو برابر
شدن انرژی های تجدیدپذیر در سه سال آینده شد. انرژی های تجدیدپذیر در سه ماهه اول سال ۲۰۱۱ به نقطه عطف مهمی رسید، زمانی که ۱۱٫۷ درصد از کل تولید انرژی ملی (۶۶۰ تراوات ساعت) را به خود اختصاص داد که برای اولین بار از سال ۱۹۹۷ از تولید انرژی از انرژی هسته ای (۶۲۰ تراوات ساعت) پیشی گرفت. باراک اوباما در سخنرانی خود در سال ۲۰۱۲، تعهد خود به انرژی های تجدیدپذیر را تکرار کرد و به تعهد دیرینه وزارت کشور مبنی بر اجازه دادن به ۱۰۰۰۰ مگاوات پروژه های انرژی تجدیدپذیر در زمین های عمومی در سال ۲۰۱۲ اشاره. اساس انرژی های تجدیدپذیر. فن آوری های انرژی های تجدیدپذیر طیف گسترده و گوناگونی از فناوری ها، از جمله فتوولتائیک خورشیدی، نیروگاه های حرارتی خورشیدی و سیستم های گرمایش/سرمایش، مزارع بادی، برق آبی، نیروگاه های زمین گرمایی، و سیستم های انرژی اقیانوسی و استفاده از زیست توده را در بر می گیرد. منابع برق تجدید پذیر. برق آبی. برق آبی تا سال ۲۰۱۹ بزرگ ترین تولیدکننده انرژی تجدیدپذیر در ایالات متحده بود، پس از این سال نیروی باد از آن سبقت گرفت و با ۷۹٫۸۹ تراوات ساعت تولید، ۷ درصد از کل برق کشور در سال ۲۰۱۸ شامل می شد و ۴۰٫۹ درصد از
کل انرژی تجدیدپذیر در کشور را تأمین کرد. ایالات متحده پس از چین، کانادا و برزیل، چهارمین تولیدکننده بزرگ برق آبی در جهان است. سد گرند کولی هفتمین نیروگاه برق آبی جهان است و شش نیروگاه برق آبی دیگر ایالات متحده در میان ۵۰ نیروگاه بزرگ جهان قرار دارند. مقدار نیروی برق آبی تولید شده به شدت تحت تأثیر تغییرات بارندگی و رواناب سطحی است. پروژه های برق آبی مانند سد هوور، سد گرند کولی و اداره دره تنسی به پروژه های ساختمانی بزرگ تبدیل شده اند. منابع بالقوه. در ایالات متحده پتانسیل نصب ۱۱ تراوات (TW) نیروی بادی خشکی و 4 TW نیروی بادی فراساحلی وجود دارد که قادر به تولید بیش از 47000 TWh هستند. پتانسیل انرژی خورشیدی متمرکز در جنوب غربی ۱۰ تا 20 TW تخمین زده می شود که قادر به تولید بیش از 10000 TWh است. گزارش سال ۲۰۱۲ توسط آزمایشگاه ملی انرژی تجدیدپذیر منابع انرژی بالقوه را برای هر ایالت ایالات متحده ارزیابی می کند. در سال ۲۰۱۰، ایالات متحده بیش از ۳۷۵۴ تراوات ساعت برق استفاده کرد. کل انرژی مصرف شده در سال ۲۰۱۰، بیش از ۲۸۸۰۰ تراوات ساعت (۹۸٫۱۶ کوادریلیون BTU)، با ۳۰ درصد تلفات حرارتی بود.
سد گرند کولی (به انگلیسی: Grand Coulee Dam) یک سد وزنی و نیروگاه برقابی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان اوکانوگان، واشینگتن واقع شده است. این سد بر روی رودخانه کلمبیا برای تولید برق آبی و تأمین آب آبیاری ساخته شده است. سد گرند کولی که بین سال های ۱۹۳۳ و ۱۹۴۲ ساخته شد، در ابتدا تنها دو نیروگاه داشت. سومین نیروگاه آن ("Nat") که در سال ۱۹۷۴ برای افزایش تولید انرژی تکمیل شد سد گرند کولی را با ظرفیت ۶۸۰۹ مگاوات بزرگترین نیروگاه در ایالات متحده تبدیل کرد. پیشنهاد ساخت سد در دهه ۱۹۲۰ کانون بحث ها بود. گروهی می خواستند گراند کولی باستانی را با یک کانال گرانشی آبیاری کنند در حالی که گروه دیگر به دنبال یک سد بلند و با طراحی پمپاژ بودند. حامیان ساخت سد در سال ۱۹۳۳ برنده شدند. پس از بازدید از محل ساخت و ساز در اوت ۱۹۳۴، رئیس جمهور فرانکلین دلانو روزولت طرح را تأیید کرد، که در بالا برق کافی را برای پمپاژ آب به حوضه کلمبیا برای آبیاری فراهم می کند. کنگره ساخت این سد را در سال ۱۹۳۵ تصویب کرد و در سال ۱۹۴۲ تکمیل شد. برای اولین بار در همان سال آبگیری سد از سرریز گرند کولی فراتر رفتند. نیروی حاصل از سد باعث سوخت صنایع
رو به رشد شمال غربی ایالات متحده در طول جنگ جهانی دوم شد. بین سال های ۱۹۶۷ و ۱۹۷۴، سومین نیروگاه ساخته شد. تصمیم برای ساخت تأسیسات اضافی تحت تأثیر تقاضای رو به رشد انرژی، جریان های رودخانه تنظیم شده در پیمان رودخانه کلمبیا با کانادا و رقابت با اتحاد جماهیر شوروی قرار گرفت. از طریق ارتقاء و نصب پمپ ژنراتورها، این سد اکنون چهار نیروگاه را با ظرفیت نصب شده ۶۸۰۹ مگاوات تأمین می کند. به عنوان محور پروژه حوضه کلمبیا، مخزن سد آب را آبیاری می کند. این مخزن فرانکلین دلانو روزولت لیک نام دارد که به افتخار رئیس جمهور ایالات متحده که ریاست مجوز و تکمیل سد را برعهده داشت، نامگذاری شده است. ایجاد این مخزن باعث جابجایی بیش از ۳۰۰۰ نفر از جمله بومیان آمریکایی شد که سرزمین های اجدادی آنها تا حدی زیر آب رفته بود. در حالی که سد شامل گذرگاه ماهی نمی شود، همچنین سد پایین دست بعدی، سد اصلی رئیس ژوزف دام نیز شامل نمی شود. این بدان معناست که هیچ ماهی قزل آلا به سد گرند کولی نمی رسد. سومین سد بزرگ پایین دست، سد ولز، دارای سیستم پیچیده ای از نردبان های ماهی است که برای تخم ریزی سالانه و مهاجرت ماهی قزل آلا مناسب است.
میچ گرین (تولد: ۱۳ ژانویه ۱۹۵۷) بوکسور حرفه ای سابق آمریکایی است که از سال ۱۹۸۰ تا ۲۰۰۵ در مسابقات شرکت کرد. او بیشتر به خاطر مسافت طولانی با مایک تایسون که در آن زمان شکست ناپذیر بود و ۲۰ مسابقه متوالی را برد، ۱۹ تای آن ها با ناک اوت شناخته می شود. چندین سال بعد، در سال ۱۹۸۸، گرین دوباره در یک نزاع خیابانی بدنام با تایسون مبارزه کرد. خلال دندانی که بین لب هایش آویزان بود، علامت تجاری او در هر حضور عمومی بود. سال های اولیه. گرین در برانکس در خیابان ۱۷۵ بین آنتونی و کلی ایوز بزرگ شد. گرین گفت: «در ۱۷ سالگی من دو گلوله خوردم. اما باید به خواست خدا بود که آسیبی ندیدم.» اولین باری که گرین با یک مگنوم ۰٫۲۲ شلیک شد. گلوله از مچ دست راست او عبور کرد، اما راب شریان ها، استخوان ها و اعصاب را از دست داد و گرین چند هفته بعد دوباره در حال مبارزه بود. بار دوم او زخمی شد، زمانی که یک حلزون حرکتی سمت راست سر او را برید و یک زخم کوتاه و پف کرده باقی گذاشت. از قضا، این درگیری با اسلحه بود که گرین را به سمت بوکس کمتر سوق داد. بعداً به جامائیکا، کوئینز نقل مکان کرد، جایی که طبق گزارش ها با یکی دیگر از ساکنان جامائیکا و بوکسور آ
ماتور با استعداد کارل ویلیامز مبارزه کرد. گرین در حالی که به عنوان نگهبان مشغول به کار بود و در دبیرستان DeWitt Clinton تحصیل کرد. حرفه آماتور. او به عنوان آماتور چهار بار برنده دستکش طلایی نیویورک شد. (۱۹۷۶، ۱۹۷۷، ۱۹۷۹ و ۱۹۸۰) و رکورد ۶۴ برد و ۷ باخت را با ۵۱ برد با ناک اوت به دست آورد. گرین در سال ۱۹۷۶ قهرمان سنگین وزن زیر مبتدیان و قهرمانی آزاد سنگین وزن در سال های ۱۹۷۷، ۱۹۷۹ و ۱۹۸۰ شد. گرین در سال ۱۹۷۶ آنتونی زامپلی را شکست داد و عنوان قهرمانی را به دست آورد. در سال ۱۹۷۷ گرین برای کسب عنوان قهرمانی، گای کاساله را شکست داد. در سال ۱۹۷۹ گرین برای قهرمانی رالف فوچی را شکست داد و در سال ۱۹۸۰ گرین مرلین کاستلانوس را برای عنوان قهرمانی شکست داد. او در مسابقات سال ۱۹۷۸ متحمل شکست قاطعی شد و مانع از کسب پنجمین عنوان دستکش طلایی شد. او همچنین دو بار قهرمان دستکش طلایی بین شهری شد. در سال ۱۹۷۷ او با KO در دور یک بر کالوین کراس و دوباره در سال ۱۹۷۹ با تصمیم بر ویلیام هوزیا این عنوان را به دست آورد. میچ در برابر ایگور ویسوتسکی بزرگ روسی در مسابقه سال ۱۹۷۸ شکست خورد و به عنوان یک چشم انداز برای بازی های المپیک ۱۹۸۰ (ک
ه در مسکو برگزار شد) در نظر گرفته شد، اما ایالات متحده این مسابقات را تحریم کرد و گرین نیز در یک چهارم نهایی آزمایش های المپیک به مارویس فریزر شکست خورد. آن سال. با این حال، او در فینال مسابقات شرق منطقه موفق شد وودی کلارک مدعی همیشگی را شکست دهد. گرین در رقابت های آماتوری نیز مبارزه ها را به قهرمانان آینده جهان، گرگ پیج و تونی تابز واگذار کرد، اگرچه او موفق شد تابز را در جشنواره ورزشی ۱۹۷۸ شکست دهد. در کمال تعجب، او همچنین به قهرمان آینده وزن رزمناو، آلفونزو راتلیف، در مسابقه بین شهری نیویورک-شیکاگو در سال ۱۹۸۰ شکست خورد. گرین در ورزشگاه United Block Association در شهر نیویورک تمرین کرد. در آن زمان او به عنوان نگهبان استخدام شد. گرین در سال ۱۹۸۰ حرفه ای شد و قراردادی با مروج راک شلی فینکل امضا کرد که در سال ۱۹۷۹ در نمایشگاه طلایی نیویورک با او آشنا شد. به عنوان یک حرفه ای، گرین یکی از «قهرمانان فردا» NBC بود (گروهی از جوان های حرفه ای فینکل، که شامل الکس راموس، تونی آیالا جونیور، دونالد کری و جانی بامفوس نیز می شد) و به رتبه # # رسید. ۷ توسط شورای جهانی بوکس و همچنین در ده نفر برتر توسط انجمن جهانی بوکس. گری
ن پس از اختلاف نظر بر سر پرداخت، فینکل را پس از یک سال به عنوان یک حرفه ای ترک کرد. او توسط کارل کینگ، پسر دان کینگ، که مروج گرین بود، مدیریت می شد. میچ در شانزده مبارزه اول خود شکست ناپذیر بود، که شامل پیروزی در امتیاز ۱۹۸۳ بر فلوید «جامبو» کامینگز ناهموار و تساوی با اسب آزمایشی رابرت ایوانز بود. اولین باخت او یک تصمیم دوازده راند به قهرمان آینده WBC ترور بربیک در تلاش برای عنوان قهرمانی انجمن بوکس ایالات متحده در ۱۰ اوت ۱۹۸۵ بود. در مارس ۱۹۸۵، گرین به شدت کنفرانس مطبوعاتی مبارزه لری هلمز و دیوید بی در مسابقات قهرمانی لری هلمز و دیوید بی را قطع کرد و ادعا کرد که او رقیبی بهتر از بی است و به دنبال درگیری با مردم دان کینگ بود. پس از پیروزی بر پرسل دیویس، او در سال ۱۹۸۶ در شبکه HBO، در یک مسابقه ده راندی به مایک تایسون باخت، در معروف ترین مبارزه خود. در شروع مبارزه، گرین به شدت از تفاوت کیف پول بین او و تایسون شکایت کرده بود که یک روز قبل از مبارزه، در وزن کشی، گرین متوجه شد که ۳۰۰۰۰ دلار در مقایسه با ۲۰۰۰۰۰ دلار تایسون برای مبارزه و قرارداد یک میلیون دلاری دریافت می کند. برای پخش زنده ۳ مبارزه HBO. او تهدید کر
د که از مسابقه کنار می رود و در نهایت به آزادی از قرارداد مدیریتی خود با پسرخوانده کینگ، کارل، در ازای کیف پول کوتاهش رضایت داد. گرین در طول مبارزه علیرغم شکست در یک تصمیم متفق القول در ده راند، نمایشی سرسختانه به نمایش گذاشت و در یک نقطه موفق شد یکی از دندان های طلای تایسون را از بین ببرد که در مقابل فیل برگر نویسنده فرود آمد. شغل حرفه ای. گرین در سال 1980 به حرفه ای تبدیل شد و قراردادی با مروج راک شلی فینکل امضا کرد که در سال 1979 در نمایشگاه طلایی نیویورک با او آشنا شد. به عنوان یک حرفه ای، گرین یکی از «قهرمانان فردا» NBC بود (گروهی از جوان های جوان فینکل، که شامل الکس راموس، تونی آیالا جونیور، دونالد کری و جانی بامفوس نیز می شد) و در رتبه هفتم قرار گرفت. شورای جهانی بوکس، و همچنین در ده نفر برتر توسط انجمن جهانی بوکس. گرین پس از اختلاف نظر بر سر پرداخت، فینکل را پس از یک سال به عنوان یک حرفه ای ترک کرد. او توسط کارل کینگ، پسر دان کینگ، که مروج گرین بود، اداره می شد. میچ در شانزده مبارزه اول خود شکست ناپذیر بود، که شامل پیروزی در امتیاز 1983 بر فلوید "جامبو" کامینگز ناهموار و تساوی با اسب آزمایشی رابرت ایو
انز بود. اولین باخت او یک تصمیم دوازده راند به قهرمان آینده WBC ترور بربیک در تلاش برای عنوان قهرمانی انجمن بوکس ایالات متحده در 10 اوت 1985 بود. در مارس 1985، گرین به شدت کنفرانس مطبوعاتی مبارزه لری هلمز و دیوید بی در مسابقات قهرمانی لری هولمز و دیوید بی را قطع کرد و ادعا کرد که او رقیبی بهتر از بی است و به دنبال درگیری با مردم دان کینگ بود. گرین در مقابل تایسون. او سرعت دست فوق العاده ای دارد. او خوب مشت می زند و به خوبی بوکس می زند. همچنین، او بسیار متحرک است. - جیم جیکوبز، مدیر تایسون، در گرین پس از پیروزی در برابر پرسل دیویس، او در سال 1986 در HBO، در معروف ترین مبارزه خود، تصمیم ده راندی را به مایک تایسون باخت. در شروع مبارزه، گرین به شدت از تفاوت کیف پول بین او و تایسون شکایت کرده بود که یک روز قبل از مبارزه، هنگام وزن کشی، گرین متوجه شد که 30000 دلار در مقایسه با 200000 دلار تایسون برای مبارزه و قرارداد یک میلیون دلاری دریافت می کند. برای پخش زنده 3 مبارزه HBO. او تهدید کرد که از مسابقه خارج می شود، و در نهایت به خاطر آزاد شدن از قرارداد مدیریتی خود با پسرخوانده کینگ، کارل، در ازای کیف پول کوتاه خود ر
ضایت داد. گرین با وجود از دست دادن یک تصمیم متفق القول در ده راند، در طول مبارزه نمایشی سرسختانه نشان داد و در یک نقطه موفق شد یکی از دندان های طلای تایسون را از بین ببرد که در مقابل فیل برگر نویسنده قرار گرفت.[نیازمند منبع] یک هفته بعد، گرین توسط مدیر کارل کینگ، از قراردادش آزاد شد، که هفته قبل توسط گرین به دلیل سوء مدیریت حرفه اش مورد انتقاد قرار گرفت. سالهای بعد. گرین بعداً برای رویارویی با جیمز «Bonecrusher» اسمیت در 12 دسامبر 1986 به عنوان بخشی از یک رویداد دان کینگ برای HBO از مدیسون اسکوئر گاردن قرارداد امضا کرد. مسابقه بین گرین و اسمیت قرار بود به عنوان بخشی از آندرکارت این رویداد باشد و تیم ویترسپون قرار بود از قهرمانی خود در WBA در یک مسابقه مجدد مقابل تونی تابز قهرمان سابق دفاع کند که ویترسپون یازده ماه پیش از آن قهرمانی را از آن خود کرده بود. پس از اینکه تابز با مصدومیتی گزارش شده از مسابقه کنار رفت، ویترسپون به جای آن اسمیت را که در یک تصمیم دوازده راندی در سال 1985 شکست داده بود، داد تا شوت به تابز را به دست آورد. گرین از این رویداد کنار گذاشته شد، در نتیجه، زیرا حریف جایگزینی پیدا نشد. گرین بعد
اً در مذاکرات پیش از مبارزه ویترسپون-اسمیت ظاهر شد و دوباره دان کینگ را تهدید کرد. گرین سال ها از بوکس زدن امتناع می کرد و مکرراً با قانون مشکل داشت. او سرانجام در فوریه 1993، در آن زمان در 36 سالگی، در برابر بروس جانسون کارشناس به رینگ بازگشت. گرین دوباره با شکایت از کیف خود و مدیر جدیدش، از پرتاب هر گونه مشت خودداری کرد و مدام با داور بحث می کرد، تا اینکه داور عصبانی مسابقه عجیب و غریب را در مسابقه سوم متوقف کرد. در طول دهه 1990، گرین به طور پراکنده از بازنشستگی خارج شد، به ویژه در رقابت برای عنوان سنگین وزن ایالت نیویورک، در برابر ملوین فاستر در سال 1994 و برایان نیکس در سال 1998. پیروزی در سال 1998 بر مایک دیکسون "بدون رقابت" اعلام شد. تست گرین برای ماری جوانا مثبت بود. مسابقه مارس 1996 با شانون بریگز زمانی که گرین اسلحه ای به سمت مدیرش کشید از هم پاشید. گرین قرار بود در سال 1985 برای عنوان NABF با جیمز برود مبارزه کند، اما به دلایل مالی از این مبارزه کنار رفت. در اواخر دوران حرفه ای خود، یک گرین مسن دو قهرمانی جعلی برگزار کرد. او در 9 مارس 2002 با یک تصمیم دوازده راند مقابل دنی ووفورد عنوان قهرمانی امپرا
توری جهانی بوکس را در وزن فوق سنگین به دست آورد و در 24 ژوئن 2005 به عنوان قهرمان سنگین وزن سازمان جهانی بوکس معرفی شد. او هرگز از هیچ عنوان دفاع نکرد. آخرین مبارزه او ناک اوت راند چهارم بیلی میچم در 2 اوت 2005 بود.
ریچارد فریزر (، در هنگام تولد ریچارد مکی سیمپسون؛ – ) بازیگر تلویزیون، تئاتر، و سینمای اهل اسکاتلند بود. وی بین سال های ۱۹۴۱ تا ۱۹۵۲ میلادی فعالیت می کرد. او شاید بیشتر به خاطر ایفای نقش در فیلم "تصویر دوریان گری" محصول سال ۱۹۴۵ شناخته شده باشد. ریچارد مکی پس از تحصیل در دانشگاه کمبریج، بازیگری را در آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک ادامه داد. ریچارد پس از گذراندن مدتی به عنوان بازیگر تئاتر در لندن، به ایالات متحده مهاجرت کرد و در نیویورک با لوئیز کریستین شلدون ازدواج کرد، این زوج قبل از جنگ جهانی دوم به هالیوود نقل مکان کردند. با پی بردن به اینکه کسی قبلاً با نام ریچارد مکی در ایالات متحده فعالیت می کرده، نام هنری ریچارد فریزر را برای خود انتخاب کرد. او سپس با استودیو قرن بیستم قرارداد بست و در فیلم های متعددی ظاهر شد. دوران سینمایی او با بازی در نقش جیمز وین، برادر کینه توز سیبیل وین در فیلم «"تصویر دوریان گری"»، به اوج خود رسید. ریچارد در سال ۱۹۴۹ از بازیگری بازنشسته شد و در سال ۱۹۶۱ به همراه همسر وقتش، هنرپیشه آمریکایی آن گیلیس، به بریتانیا بازگشت و بیشتر دهه آخر عمر خود را صرف کار برای بی بی سی کرد. از فیلم
هایی که وی در آن نقش داشته است می توان به "چه سرسبز بود دره من" (۱۹۴۱)، "لبه تاریکی" (۱۹۴۳)، "تصویر دوریان گری" (۱۹۴۵)، "ماجرای مرموز و پرالتهاب" (۱۹۴۶)، "باج گیری" (۱۹۴۷)، "دانوب سرخ" (۱۹۴۹)، "تعقیب تبهکار (۱۹۴۱)، و "هنگ خودسر" (۱۹۴۸) اشاره کرد.
انرژی تجدیدپذیر در ایران بخشی از تأمین کننده انرژی در ایران است. ایران با دارا بودن چهارمین ذخایر بزرگ نفت و دومین تأمین کننده گاز طبیعی در جهان، یک غول جهانی هیدروکربنی است. با این وجود، علاقه زیادی به منابع انرژی تجدیدپذیر برای بهبود امنیت انرژی، کاهش وابستگی داخلی به هیدروکربن ها و برآوردن رشد پیش بینی شده در تقاضای برق نشان داده شده است. سهم انرژی های تجدیدپذیر در ایران تا تیر ۱۴۰۳ معادل ۱۲۳۱ مگاوات شامل: ۴۸/۷٪ خورشیدی (۵۴۸ مگاوات)، ۳۸/۳٪ بادی (۴۱۶.۰۳ مگاوات)، ۱۰/۵٪ برق آبی کوچک (۱۰۲.۸۷ مگاوات)،۱/۳٪ زیست توده (۱۲.۵ مگاوات)، و ۱٪ توربین انبساطی (۹.۶ مگاوات) بوده است. طبق آمار منتشره ماهانه توسط ساتبا، تا خرداد 1404، مجموعاً حدود 1700 مگاوات ظرفیت نصب شده نیروگاه های تجدیدپذیر ایران بوده است که از این میزان، بیشترین سهم (69 درصد و معادل با حدود 870 مگاوات) متعلق به نیروگاه های خورشیدی می باشد. وزیر نیرو در ۲۲ خرداد ۱۴۰۴ به رسانه ها اعلام کرد که "اکنون ۱۷۹۳ مگاوات ظرفیت نیروگاه های تجدیدپذیر در کشور در حال بهره برداری است که ۵۶۱ مگاوات آن در دولت چهاردهم وارد مدار شد". در 28 مرداد 1404 رئیس ساتبا اعلام کرد ک
ه ظرفیت منصوبه نیروگاه های تجدیدپذیر ایران از ۲۱۰۰ مگاوات عبور کرده است. در 31 شهریور ۱۴۰۴ ساتبا اعلام کرد که ظرفیت نیروگاه های تجدیدپذیر ایران به بیش از ۲۳۰۰ مگاوات رسیده است. ساخت اولین نیروگاه زیست توده دامی کشور در قزوین در شهریور 1404 به پیشرفت بالای 90 درصد رسیده است. اولین نیروگاه زمین گرمایی ایران در مشگین شهر با ظرفیت 20 مگاوات در مهر 1404 در آستانه بهره برداری قرار دارد. پیش زمینه. ایران دارای سطح بسیار بالایی مصرف انرژی برای سرانه جمعیت است. تخمین زده می شود ۸۰ درصد بالاتر از میانگین خاورمیانه باشد. این افزایش به دلیل سطوح بالای یارانه های انرژی و سوخت برای مصرف کنندگان و مشاغل است که انگیزه ای برای استفاده کارآمد از انرژی ایجاد نمی کند. گاز طبیعی و مشتقات نفتی مانند بنزین و نفت کوره نیروگاه های حرارتی سنتی را تأمین می کنند که حدود ۹۸ درصد از کل نیاز انرژی ایران را برآورده می کند. دو درصد باقی مانده از ترکیبی از انرژی آبی، هسته ای، سوخت های زیستی و سایر منابع تجدید پذیر حاصل می شود. اتکای بیش از حد به منابع سوخت فسیلی به دلایلی یک مشکل است. اولاً، ثروت ایران از هیدروکربن ها، دولت را به سوبسید شدید
برای سوخت ها برای مصرف انرژی فردی سوق داده است. قیمت بنزین با حدود ۳۲ سنت در لیتر، نزدیک به یک بطری آب معدنی در ایران است و شهروندان با تنها ۴٫۵ سنت به ازای هر کیلووات برق، بسیار کمتر از میانگین جهانی می پردازند. علاوه بر این، ایران سالانه ۳۰ میلیارد دلار برای سوخت زیرساخت های نیروگاه حرارتی خود هزینه می کند. هر ساله درصد قابل توجهی از این ۳۰ میلیارد دلار را به دلیل زیرساخت های قدیمی و ناکارآمد انتقال و توزیع از دست می دهد. تقاضا برای برق حدود ۶٫۵ درصد در سال رشد می کند. ایران با انتقال به ترکیب انرژی متنوع تر دو مزیت عمده را تجربه خواهد کرد. اول، کاهش تقاضای داخلی برای سوخت های فسیلی باعث افزایش رقابت در بازارهای جهانی انرژی خواهد شد. به عبارت دیگر، کاهش تقاضای داخلی به ایران این امکان را می دهد که بیشتر از ذخایر عظیم نفت و گاز طبیعی خود را به کشورهای مشتری خارج از کشور صادر کند. دوم، کاهش مصرف سوخت داخلی به دولت این امکان را می دهد که یارانه های پرهزینه خود را کاهش دهد و همزمان تقاضای برق رو به رشد را از طریق R.E پایدارتر و مقرون به صرفه تر تأمین کند. تحقق این اهداف برای دولت ایران محتمل است زیرا از توپوگرا
فی سودمندی برای انرژی های تجدیدپذیر برخوردار است. در سال ۲۰۱۰، دولت ایران برنامه هایی برای ایجاد ۲۰۰۰ مگاوات ظرفیت انرژی های تجدیدپذیر بین سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۵ اعلام کرد. ایران تا سال ۲۰۱۰ دارای ۸۵۰۰ مگاوات ظرفیت برق آبی و ۱۳۰ مگاوات ظرفیت انرژی بادی بود. در سال ۲۰۱۰، شرکت های خصوصی قراردادهایی برای ساخت بیش از ۶۰۰ مگاوات سیستم های زیست توده و ۵۰۰ مگاوات پروژه های جدید انرژی بادی امضا کرده بودند. ایران همچنین در تلاش کرد تا انرژی های تجدیدپذیر را از نظر تجاری قابل دوام کند و وزارت نیرو موظف است انرژی های تجدیدپذیر تولید خصوصی را به قیمت بازار جهانی خریداری کند. در سال ۲۰۱۲، ایران ۵۰۰ میلیون یورو از صندوق توسعه ملی برای پروژه های انرژی های تجدیدپذیر اختصاص داد. همچنین سازمان انرژی های تجدیدپذیر ایران (SUNA) با حمایت دولتی از صنعت خورشیدی حمایت می کند که وابسته به وزارت نیرو است. تابستان ۲۰۱۶ مصرف برق ایران به اوج ظرفیت تولید خود (کمی بیش از ۵۱ گیگاوات) رسید. بخش برق ایران در سال های آینده با کمبود مواجه خواهد شد زیرا انتظار می رود تقاضای برق ایران ۶ درصد در سال رشد کند، اما رشد ظرفیت تولید آن تنها به یک سوم ای
ن میزان محدود می شود. کارهای در دست انجام. دولت ایران در برنامه پنجم توسعه (۱۳۸۹ تا ۱۳۹۴) برنامه های خود را برای نصب ۵۰۰۰ مگاوات انرژی تجدیدپذیر با ارائه مشوق هایی مانند حداقل نرخ تعرفه به بخش خصوصی برای سرمایه گذاری در این بخش اعلام کرد. این هدف در کشوری که بخش انرژی های تجدیدپذیر در مراحل ابتدایی خود است، برای دستیابی به آن بسیار بلندپروازانه بود. تحریم های بین المللی نیز یکی از عوامل مؤثر در دستیابی ایران به این هدف بود. دولت ایران اکنون هدف جدیدی را در برنامه ششم توسعه خود (۲۰۱۶ تا ۲۰۲۰) در نظر گرفته است که در سال ۲۰۱۶ به تصویب مجلس رسید که در این دوره شاهد اقساط ظرفیت تجدیدپذیر ۵۰۰۰ مگاواتی و همچنین برنامه ریزی برای ۲۵۰۰ مگاوات اضافی خواهد بود. جغرافیا. جغرافیا و اقلیم ایران برای انواع مختلف فناوری انرژی های تجدیدپذیر بسیار مناسب است. استان های جنوبی ایران مکانی ایده آل برای پروژه های خورشیدی هستند، زیرا بر روی کمربند خورشیدی جهان قرار دارند و از تابش خورشیدی بالا (تابش اسمی مستقیم تا ۵٫۵ کیلووات ساعت بر متر مربع در روز) و میانگین ۳۰۰ روز آفتابی در سال برخوردار هستند. علاوه بر این، این کشور همچنین پتانسی
ل تولید ۱٫۴ گیگاوات نیروی بادی را دارد زیرا در یک منطقه کم فشار که توسط مناطق پرفشار احاطه شده است و در کریدور اصلی هوای بادها در تابستان و زمستان قرار دارد. تولید. شرکت تولید، انتقال، توزیع و مدیریت نیروی برق ایران ("توانیر") تخمین می زند که ظرفیت انرژی های تجدیدپذیر ایران می تواند ۱۰ درصد انرژی مورد نیاز کشور را ظرف ۵ سال تأمین کند. پروژه ها. مزرعه بادی ۴۸ مگاواتی در جنوب غربی ایران، و نیروگاه خورشیدی ۱۲۵۰ مگاواتی که قرار است در نقاط مختلف ایران (شامل ۵۰۰ مگاوات در نزدیکی تهران) ساخته شود. پارک خورشیدی استان خوزستان توسط کنسرسیومی متشکل از شرکت های ایرانی، هندی و کره جنوبی و نیروگاه خورشیدی ۵۰ مگاواتی در جزیره قشم توسط یک شرکت ایتالیایی ساخته می شود. همچنین یک شرکت دانمارکی از ساخت تأسیسات توربین های بادی در ایران خبر داده و یک شرکت اسپانیایی قراردادی ۱۸ ماهه برای تأمین خدمات فنی با سازمان انرژی های تجدیدپذیر ایران (SUNA) منعقد کرده است. سرپرست وزارت نیرو اخیراً اعلام کرده است که ایران در حال برنامه ریزی برای مناقصه ۱۰۰۰ مگاوات بادی و ۳۰۰۰ مگاوات پروژه خورشیدی است. این روند اواخر امسال آغاز خواهد شد و در چن