Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
باً در همه جا برای کالاهای ژاپنی تعرفه های گمرکی بالا وضع شد یا سهمیه معین گردید. این اقدام احتمالاً در بازارهای مستعمراتی آسیا و آفریقا که زیر سلطه های قدرت های صنعتی دیگر بودند، از همه جا موثرتر اما ناموجه تر بود و نظامی گران ژاپن به سرعت از این موقعیت برای تبلیغ استفاده کردند. نقش زایباتسوها. زایباتسو شرکت های خوشه ای صنعتی و مالی بودند که بخش های قابل توجهی از اقتصاد ژاپن از دوره میجی تا پایان جنگ جهانی دوم را زیر نفوذ و سیطره خود داشتند. برخلاف تأکید تبلیغات غربی بر وجود دیکتاتوری نظامی کامل در زمان جنگ جهانی دوم در ژاپن، زایباتسوها هم در سیاست و هم در اقتصاد کشور در این دوران نقش داشتند و در واقع کشور به وسیلهٔ نمایندگان بازرگانی، دیوانسالاران دولت و نظامیان اداره می شد. از جنبه سیاسی دو کابینهٔ آخر زمان جنگ ژاپن به نخست وزیری کوایسو و سوزوکی به کلی زیر سلطهٔ ائتلافی از گارد کاخ امپراتوری و نمایندگان زایباتسوها بودند که چند دیوانسالار نیز به آن ها کمک می کردند. نظامیان چاره ای جز سهیم کردن زایباتسوها در قدرت نداشتند؛ زیرا رهبران نظامی نمی توانستند این شرکت های نیرومند را زیر سلطهٔ خود درآورند. به غیر از
این زایباتسوها با استفاده از شرایط جنگی صنایع سنگین را توسعه دادند و تحت سلطه داشتند. نیروی زمینی و دریایی بارها تأسیسات صنعتی و معدنی اراضی که زیر سلطهٔ خود درمی آوردند را به زایباتسوها واگذار می نمودند تا به کارشان رونق بیشتری ببخشند. در نتیجه، چهار شرکت بزرگ زایباتسوها (گروه سومیتومو، یاسودا زایباتسو، میتسویی و میتسوبیشی) گستردگی اقتصادی خود را در طول جنگ دو برابر کردند. هر چند اکثر افرادی که این مؤسسه ها را اداره می کردند افرادی با استعداد و قابل بودند اما نظام سیاسی-اقتصادی کشور دست آن ها را در تشکیل تأسیسات و بردن سود باز گذاشته بود و آن ها منافع خود را در نظر می گرفت و به مصلحت سایر ژاپنی های توجهی نداشتند. اعتقادی. بخشی از افراطی ترین اصلاحات دوره میجی به مسئله دین مربوط می شد. حاکمان ژاپن از هیچ گونه تلاشی برای استحکام شینتو به عنوان دین ملی این کشور فروگذاری نمی کردند. پس از استقرار حکومت اصلاحات میجی، آیین شینتویی به دو گروه عمدهٔ شینتوی حکومتی و فرقه ای تقسیم شد. رژیم جدید میجی سعی داشت تا یک کشور شینتویی و دین مدار بنا کند. شینتوی حکومتی، کیش ملی ژاپن بود که حکومت به منظور کاشتن تخم اطاعت و وفاد
اری نسبت به امپراتور از آن حمایت می کرد. دستورها و فرمان های قوای اشغالگر نیز به طور عمده در ارتباط با همین شینتوی حکومتی بود. مدت ها قبل از سال ۱۹۴۰، از تشکل های دینی برای توسعهٔ ملی گرایی و نظامی گری استفاده می شد. همهٔ زیارتگاه های شینتویی ابزار دست ارتقای منافع و مقاصد ملی شده بودند؛ چرا که سرپرستان روحانی زیارتگاه ها عموماً مقامات منصوب حکومت و کارمند رسمی آن بودند و به همین سبب تحت امر دوایر حکومتی محلی یا ملی قرار داشتند. کوکوتای. مفهوم کوکوتای، اعتقاد به امپراتور ژاپن (تنّو) به عنوان تجسد زندهٔ الهه خورشید به مثابهٔ تجلی یا ظهور حقیقت مطلق است. پرستش امپراتور یکی از قدیمی ترین سنت های مردم ژاپن بوده است و قدمت آن به حدود دو هزار سال می رسد. بر اساس این اعتقاد، امپراتور نه تنها فرمانروا، بلکه رئیس مذهب ملت و همچنین واسطهٔ اصلی بین ملت ژاپن و الهه خورشید به شمار می آمد. بنابر روایات و اساطیر تاریخی، وی مستقیماً از اخلاف خدایانی (کامی) بود که ژاپن و کائنات را خلق کرده بودند و لذا کیش پرستش امپراتور که اعتقادات کنفوسیوسی در باب وفاداری نسبت به نیاکان، باعث تقویت آن شده بود، در سرتاسر ژاپن گسترش پیدا کرد.
در خلال سال های پر تلاطم عصر تاریکی تاریخ ژاپن، توجه چندانی به امر پرستش امپراتور وجود نداشت و خانوادهٔ سلطنتی که در چنگال قدرت دیکتاتورهای نظامی اسیر بود، غالباً در گمنامی و فقر زندگی می کرد. مسیر حوادثی که به دوران احیاء و اعادهٔ میجی منجر شد، علاقه و توجه مردم به شینتو و حکومت پادشاهی را از نو بیدار کرد و امپراتور به صورت مظهر و نقطهٔ حرکت نیروهایی درآمد که درصدد سرنگونی رژیم شوگون سالاری توکوگاوا بودند. وقتی این استقرار مجدد برقرار گشت امپراتور دوباره پیشوای ملت ژاپن شد. کوکوتای دارای سه اصل بود: نخست وفاداری کامل به امپراتور به عنوان مظهر الههٔ خورشید در زمین و لزوم اطاعت از وی؛ دوم برتری نژادی ژاپن؛ و سوم حق مالکیت ژاپن بر نیمی از آسیا و اقیانوس آرام. در برخی از کتاب ها «کوکوتای» را «سیاست کشورگشایی» معنی کرده اند. عنوان کامی (خدا) که در مورد امپراتور هیروهیتو به کار می رفت، در اصل لقبی است که از سر تجلیل برای ارواح باعظمت و مقدس به کار می رود. در آیین شینتو هیچ الوهیت مطلقی که خالق و فرمانروای همه باشد، وجود ندارد. هاکو ایچیو. هاکّو ایچیو اشاره به «همهٔ جهان زیر یک سقف»، یک شعار در امپراتوری ژاپن به مع
نی حق الهی آن برای متحد کردن هشت گوشه جهان یا سلطه جهانی بود. همانند سیاست لبنسراوم (فضای حیاتی) در آلمان نازی، تبلیغات ژاپنی از محبوس شدن در آب های سرزمینی شکایت داشت. هاکو ایچیو، «آوردن هشت گوشه جهان زیر یک سقف»، رنگ و بویی مذهبی به موضوع اضافه کرد. لبنسراوم یکی از ایده های سیاسی مهم آدولف هیتلر و از مولفه های پراهمیت ایدئولوژی حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان بود که در خدمت سیاست های توسعه طلبانه آلمان قرار گرفت و هدفش ارائه فضای اضافی برای رشد جمعیت آلمان و دستیابی به خودبسندگی اقتصادی بود. توجیهی که ناسیونالیست های آلمانی، ایتالیایی و ژاپنی برای سیاست های ستیزه جویانه خود می آورند این بود که با جمعیت نسبتاً زیاد، فضای کافی حیاتی ندارند. طبیعت در برابر این کشورها دست تنگی کرده و از این رو به واردات مواد غذایی و مواد خام از کشورهای دیگر وابسته اند. باید تولیدات خود را برای پرداخت بهای این واردات بسیار حیاتی صادر کنند اما سیاست های موانع تجاری کشورهایی که مازاد غذا و مواد خام دارند موجب بسته شدن مرزهای آن ها بر روی ورود تولیدات کارخانه ای می شود. بوشیدو. نظریه پردازان و تاریخ نگاران نظامی، اواخر دهه ۱۹۲
۰ و در دهه ۱۹۳۰ آثار آموزشی بسیاری مانند «احیای بوشیدو» نوشته هیراایزومی کیوشی دربارهٔ بوشیدو (راه و رسم سامورایی) را منتشر کردند. در این زمان بسیاری از روشنفکران تحت تأثیر ظهور فاشیسم در اروپا، بوشیدو یا راه و رسم های سامورایی را راهی برای تلقین هویت ملی و وحدت می دانستند. ژنرال سادائو آراکی، وزیر نیروی زمینی در اوایل دهه ۱۹۳۰، فاهیم بوشیدو را به عنوان یک سرفصل مهم، در آموزش نظامی گنجاند. با این حال، بارزترین پیشرفت مربوط به بوشیدو در این دهه مربوط به "هاگاکوره" بود که با «راه سامورایی در مرگ نهفته است» آغاز می شد و این ایده را ترویج می کرد که یک سامورایی باید آماده مرگ برای ارباب خود باشد. به این ترتیب، "هاگاکوره" به نوعی کتاب مقدس برای نیروی زمینی و دریایی امپراتوری ژاپن تبدیل گردید. این کتاب برای نخستین بار در سال ۱۹۳۸ در ژاپن چاپ شد و سال ۱۹۴۰ فیلسوف برجسته واتاتسوجی تتسورو نسخه خلاصه ای از آن را برای سربازان ژاپنی درگیر در جنگ منتشر کرد. استدلال نظریه پردازان پیش جنگ این بود که با انتشار چنین کتاب هایی این گونه ابراز می شود که تسلیم شدن در برابر هر دشمنی بر اساس قوانین سامورایی قابل بخشش نیست. بدرفتاری
یا تحقیر دشمن با اخلاق اساسی کنفوسیوس و بوشیدو مخالف بود و در نتیجه رفتار بسیاری از نیروهای مسلح ژاپن پیش از و در طول جنگ جهانی دوم انکار مستقیم آموزه های بوشیدو به حساب می آمد. اواسط سدهٔ بیستم دوره ای بود که نژادپرستی آشکار در سراسر جهان شکوفا شد. آلمان تنها یکی از چندین کشور اروپایی بود که به صورت آشکار نوع شدید نژادپرستی را اعمال می کرد. آمریکا نیز خصومت عمیقی را با اقلیت های رنگین پوست و پیروان دیگر مذاهب بروز می داد. آسیایی ها هم به اندازه اروپایی ها و آمریکایی ها نژادپرست بودند. نژادپرستی در ژاپن، مانند بیشتر فرهنگ های دیگر، ناشی از دین و رنگ پوست است. به طورکلی رنگ پوست ژاپنی ها کمی روشن تر از بیشتر مردم کشورهای شرق آسیاست. از نظر نظامیان ژاپنی مردم دیگر کشورهای آسیایی و همچنین بیشتر غربی ها، نژاد پست تر بودند و در واقع یک انسان به حساب نمی آمدند یا شایستگی احترامی را نداشتند که باید برای انسان قائل شد. زمینهٔ تاریخی. جنگ جهانی اول. ژاپن بین سال های ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۷ در جنگ جهانی اول شرکت داشت. این کشور به نیروهای تفاهم سه گانه که شامل بریتانیا، فرانسه و روسیه می شد، پیوست و نقشی اساسی در تأمین امنیت خطوط
دریایی اقیانوس آرام و اقیانوس هند، در برابر نیروی دریایی امپراتوری آلمان داشت. از لحاظ سیاسی، این شرایط فرصتی به ژاپن داد تا حوزه نفوذ خود در چین را گسترش دهد. اقتصاد ژاپن شروع به رونق کرد. این مسئله عمدتاً بر اثر بهره برداری از مواد اولیه و نیروی کار چینی بود. در پایان جنگ جهانی اول، بر اساس پیمان ورسای، ژاپن توانست برخی از جزایر اقیانوس آرام که پیش از آن تحت سلطه آلمان بود، را در دست بگیرد. پس از پایان جنگ جهانی اول ژاپن به گروه پنج قدرت بزرگ جهان پیوست و بحث در مورد گسترش بیشتر فعلاً متوقف شد. تا اواخر دهه ۱۹۲۰ رهبران ژاپن عموماً از آرمان آزادی اقتصادی در ظاهر حمایت می کردند. تلاش های آن ها برای ادغام اقتصاد ژاپن در یک نظم جهانی لیبرال ادامه داشت، با این حال، اوایل دهه ۱۹۳۰ در پیوستن به کشورهای غربی ناامید شدند زیرا اقتصادهای در بحران فرورفتهٔ غربی برای محافظت از بازارهای استعماری خود موانعی را در تجارت ژاپن ایجاد کردند. بسیاری از ژاپنی ها معتقد بودند که ساختار صلح بین المللی که در جامعه ملل تجسم یافته، به نفع کشورهای غربی است که منابع جهان را در سلطه خود دارند. علاوه بر این، غرب با جلوگیری از مهاجرت ژاپنی
ها از طریق قانون اخراج آسیایی ها در دهه ۱۹۲۰ ریاکاری کرده بود. در نتیجه، این آرمان در ژاپن مبنی بر تشکیل یک فدراسیون یا تعاونی از شرق آسیا، مبتنی بر آرمان های سنتی پان آسیایی برادری جهانی (هاکو ایچو - هشت گوشه جهان زیر یک سقف) و شعارهای آزادی خواهانهٔ «آسیا برای آسیایی ها» شروع به ظهور کرد. رابطه با شوروی. جنگ روسیه و ژاپن دو سال پس از امضای پیمان اتحاد ژاپن و بریتانیا در فوریه سال ۱۹۰۴ درگرفت. جنگ سال های ۰۵–۱۹۰۴ درگیری بین امپراتوری روسیه به عنوان یک قدرت بین المللی با یکی از بزرگ ترین ارتش ها در جهان و امپراتوری ژاپن به عنوان ملتی که اخیراً بعد از دو سده و نیم انزوا به صحنه جهانی بازگشته بود، به حساب می آمد. در آخرین جنگ روسیه و ژاپن در نبرد موکدن (مارس ۱۹۰۵) ژاپنی ها تمام منطقه منچوری جنوبی را اشغال کردند، خواست های ژاپن چنان که از یک فاتح مسلم جنگ انتظار می رفت سنگین بود و متضمن شناسایی برتری ژاپن در کره، انتقال تأسیسات و منافع روسیه از منچوری و از جمله خط راه آهن منچوری و شبه جزیره لیائودونگ به ژاپن، تسلیم ساخالین و پرداخت غرامت به ژاپن بود. روسیه دو خواسته اخیر را به شدت رد کرد تا سرانجام با میانجیگری
آمریکا در پیمان پورتسموت (۵ سپتامبر ۱۹۰۵) بپذیرد نیمه جنوبی ساخالین را به ژاپن واگذار کند. به هر صورت پرداخت خسارت به هیچ وجه پذیرفته نشد. پیروزی ژاپن در جنگ با روسیه جهان غرب را متحیر و برخی از ملی گرایان آسیایی (کسانی که مستقیماً توسط گسترش ژاپن تهدید نمی شدند) را تشویق کرد که ژاپن را به عنوان رهبر طبیعی منطقه در نظر بگیرند. نیمهٔ دوم دههٔ ۱۹۳۰، بر مبنای سیاست انتخابی نیروی زمینی امپراتوری ژاپن در پیشروی به سمت شمال درگیری هایی بین نیروهای ژاپنی مستقر در منچوری و نیروهای شوروی و جمهوری خلق مغولستان پدید می آمد. با شکست ژاپن در نبرد خالخین گل در برابر شوروی در سال ۱۹۳۹، همزمان با تلاش و تمایل متحد ژاپن، آلمان، برای امضاء پیمان بی طرفی با شوروی، سیاست پیشروی به سمت شمال موفقیت چندانی حاصل نکرد. ژاپن و شوروی ماه آوریل سال ۱۹۴۱ پیمانی مبنی بر بی طرفی امضاء کردند. آغاز جنگ پانزده ساله. جنگ پانزده ساله به عنوان یک اصطلاح کلی برای یک سری جنگ ها به کار می رود که از ۱۹۳۱ حادثه موکدن آغاز شد و با جنگ دوم چین و ژاپن و جنگ اقیانوس آرام ادامه پیدا کرد و سرانجام با تسلیم ژاپن در سال ۱۹۴۵ خاتمه پیدا کرد. حادثه موکدن در ۱
۸ سپتامبر ۱۹۳۱ که در آن قسمتی از خطوط آهن در منچوری منفجر شد، بهانهٔ حمله ژاپن به منچوری قرار گرفت. تعرضات ژاپنی ها به منچوری در سال ۱۹۳۱ بر اساس این ایده که اقتصاد ژاپن به بن بست رسیده است، توجیه می شد. سه عامل ایجاد این بن بست کمبود مواد اولیه در ژاپن، جمعیت در حال گسترش سریع آن و تقسیم جهان به بلوک های اقتصادی بود. پس از تصرف منچوری در سال ۱۹۳۲ ژاپن دولت دست نشانده ای به نام مانچوکوئو را در آن را برپا کرد و پویی، آخرین امپراتور چین را به عنوان پادشاه آن بر منصب نشاند. سال ۱۹۳۳ هنگامی که جامعه ملل به تصرف این قسمت از خاک چین اعتراض کرد، ژاپن خود از این سازمان خارج شد. آغاز جنگ جهانی دوم. بیشتر مورخان شروع جنگ جهانی دوم را ۱ سپتامبر ۱۹۳۹، مصادف با تهاجم آلمان به لهستان، می دانند. با این حال برخی دیگر از تاریخ نگاران مانند رانا میتر می پندارند جنگ جهانی دوم از ۷ ژوئیه ۱۹۳۷، هنگامی که امپراتوری ژاپن به چین حمله کرد، آغاز شد و تا تسلیم نهایی ژاپن در ۱۵ اوت ۱۹۴۵ ادامه داشت. آغاز جنگ دوم چین و ژاپن. رخداد حادثه پل مارکو پولو در ژوئیه سال ۱۹۳۷ سرآغاز جنگ سراسری بین امپراتوری ژاپن و جمهوری چین بود. پس از این که ژاپ
ن پکن را تصرف کرد، شوروی به سرعت با چین معاهدهٔ عدم تخاصم امضا کرد تا این امکان را داشته باشد که به چین تدارکات جنگی بدهد. از آنجائیکه در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ آلمان با آغاز عملیات بارباروسا به حالت جنگ با اتحاد جماهیر شوروی درآمد، این معاهده یکی از دلایل مهم اتمام معاهدهٔ پیشین همکاری بین چین و آلمان در سال ۱۹۴۱ در نظر گرفته می شود. برخلاف دیگر کشورهای جهان، آلمان (در مه ۱۹۳۸) و ایتالیا (در نوامبر ۱۹۳۷) حکومت دست نشاندهٔ ژاپن در منچوری را به رسمیت شناختند. نیروهای ژاپنی به پیشرفت خود ادامه دادند و شانگهای پس از سه ماه مقاوت به سلطه آن ها درآمد. سپس در نبرد نانجینگ توانستند پایتخت آن زمان چین را نیز تصرف کنند. بعد از سقوط نانجینگ، بسیاری از غیرنظامیان و سربازان خلع سلاح شدهٔ چینی در قتل عام نانجینگ به مدت دو ماه توسط ژاپنی ها قتل عام شدند. کومینتانگ (حزب ملی چین) و حزب کمونیست چین، با وجود درگیری های پیشین بین خود، همان سال ۱۹۳۷ جبهه واحد ملی را در مقابله با ژاپن ایجاد کردند. در نتیجه نیروهای کمونیست به جزئی از ارتش انقلابی ملی تبدیل شدند و در قالب ارتش چهارم جدید و ارتش هشتم مسیر سازماندهی گشتند و این دو یگان را به ص
ورت اسمی تحت هدایت ارتش انقلابی ملی قرار دادند. با این وجود، در جنگ با ژاپنی ها، ارتش های منظم ارتش انقلابی ملی یا شکست خوردند یا دستور به عقب نشینی گرفتند. چیانگ کای شک از ترس تلفات زیاد، از سال ۱۹۳۹ بهترین نیروهای خود را از خط مقدم بیرون کشید. چریک های کمونیست، که مردم را در پشت خط ژاپنی ها بسیج می کردند، به زودی تنها نیرویی شدند که هنوز با ژاپنی ها می جنگیدند. ارتش انقلابی ملی که که نگران رشد قدرت کمونیست ها بود، شروع به استفاده از نیروهای خود برای محاصره مواضع کمونیست ها کرد، حتی چندین بار حتی علیه آنها جنگید. با این وجود جبهه واحد ملی تا سال ۱۹۴۵ رسماً ادامه یافت. رابطه با آلمان. انعقاد پیمان بین آلمان و شوروی در ماه اوت ۱۹۳۹ شوک بزرگی برای گروه های طرفدار آلمان در دولت ژاپن بود که روس ها را خطرناک می دانستند. پس از غلبه نیروهای آلمان در فرانسه و بقیه کشورهای اروپای غربی در بهار و تابستان ۱۹۴۰، ژاپنی ها ترس بیم داشتند که آلمان ممکن است به دنبال کنترل سیاسی هندوچین فرانسه و هند شرقی هلند نیز باشد؛ بنابراین یوسوکه ماتسوئوکا، وزیر امور خارجه ژاپن که طرفدار تقویت روابط سیاسی با نیروهای محور بود، پیمان سه جان
به را در سپتامبر ۱۹۴۰ منعقد کرد. امپراتوری ژاپن با امضای پیمان سه جانبه با آلمان و ایتالیا و حمله ژاپن به هندوچین فرانسه در تاریخ ۲۷ سپتامبر ۱۹۴۰ وارد جنگ جهانی دوم شد. از دیدگاه ژاپن، حمله آلمان به شوروی تقریباً موجب پاشیده شدن پیمان سه جانبه شد؛ زیرا این حمله ژاپن را در خطر تهدید حمله از جانب شوروی قرار می داد. فومیمارو کونوئه، نخست وزیر ژاپن احساس می کرد به کشورش خیانت شده است؛ زیرا آلمان ها به وضوح به متحدان محور خود اعتماد چندانی نداشتند تا در مورد عملیات بارباروسا به آنها هشدار دهند. برخلاف نگرانی ژاپن در ماه های نخست، پیشروی آلمانی ها در خاک شوروی خیره کننده بود و موجب شد نیاز استالین به انتقال نیروهایی که در آن زمان از سیبری جنوب شرقی در برابر حمله احتمالی ژاپن محافظت می کردند، برای دفاع از مسکو افزایش یابد. هیروشی اوشیما، سفیر ژاپن در برلین در گفتگو با یواخیم فن ریبنتروپ، وزیر خارجه آلمان، بارها به حمله قریب الوقوع ژاپن علیه اتحاد جماهیر شوروی اشاره کرد. با این حال، در واقع، رهبران ژاپن در این زمان به هیچ وجه نظر خود را تغییر نداده بودند و این اقدامات صرفاً برای ایجاد توهم یک تهدید شرقی برای اتحاد جم
اهیر شوروی بود. روز ۲۸ نوامبر ۱۹۴۱، ریبنتروپ به سفیر ژاپن اطمینان داد اگر ژاپن درگیر جنگ با آمریکا شود، آلمان در طرف ژاپن وارد جنگ خواهد شد. هنگامی که ژاپنی ها درخواست تأیید کتبی این موضوع را کردند، هیتلر آن را همراه با رضایت موسولینی ارائه کرد. این توافقنامه که در ۴ دسامبر تنظیم شد، قدرت های اصلی محور را متعهد به جنگ با آمریکا در صورت جنگ با ژاپن کرد و اساساً جایگزین پیمان سه جانبه شد. هیتلر تقریباً به طور کامل بدون مشورت، اعلان جنگ علیه آمریکا را برگزید زیرا او فکر می کرد بهتر است قبل از این که روزولت به آلمان اعلام جنگ کند، خود این کار را انجام دهد. ریشارت زورگه افسر اطلاعات نظامی شوروی، در سال ۱۹۴۱، به اتحاد جماهیر شوروی اطلاع داد که نخست وزیر کونوئه فومیمارو تصمیم گرفته است که به فکر حمله فوری به شوروی نباشد و دکترین پیشروی به سمت جنوب را مدنظر داشته باشد. این اطلاعات به اتحاد جماهیر شوروی اجازه داد تا بدون ترس از حملات ژاپن، تانک ها و سربازان خود را به جبهه غربی و مقابله با آلمان و متحدانش اختصاص دهد. رابطه با آمریکا. ژاپنی ها در سال ۱۹۳۷ نوعی دستگاه رمزنگاری به نام رمز بنفش ساخته بودند. واحد رمزگشایی ن
یروی زمینی آمریکا ماه سپتامبر سال ۱۹۴۰ موفق شد تا دستگاه مشابهی بسازد و به کمک آن کدهای رمز بنفش را بشکند و تا پایان جنگ، پیام های محرمانه مخابره شدهٔ مابین وزارت امور خارجه ژاپن و نمایندگی های خارجی آن کشور را رصد کند. ژاپن در طول قرن بیستم اقتصاد خود را مدرن می کرد و می خواست برای خود امپراتوری بسازد. با این حال، ژاپن فاقد منابع طبیعی برای تحقق بخشیدن به آن بود و تنها ۶ درصد از نفت این کشور در داخل تأمین می شد و باقیمانده همه وارداتی بود. پس از تصرف منچوری، ژاپن در سال ۱۹۳۷ درگیر یک جنگ تمام عیار با چین شد و مجبور شد به دنبال منابع مورد نیاز برای مبارزه در جای دیگری باشد. ژاپن در سال ۱۹۴۰ شمال هندوچین را اشغال و از این طریق تلاش کرد مانع دسترسی ملی گرایان چینی به ملزومات و تسلیحات شود. ژاپن ماه ژوئیه ۱۹۴۱ اعلام کرد یک پروژه مشترک با فرانسه ویشی برای حفاظت از کشورهای استعمار شده جنوب آسیا در پیش گرفته است و به این ترتیب، راه خود برای پیشروی بیشتر به جنوب شرقی آسیا را باز کرد. در پاسخ به این تهدید آمریکا، بریتانیا و دیگر دولت های اروپایی تمام سرمایه های ژاپن را توقیف و تحریم همه جانبه نفتی علیه آن آغاز کردند.
آمریکا که در سال ۱۹۳۹ معاهدات تجاری خود با امپراتوری ژاپن را ملغی نموده بود، از ژوئیه ۱۹۴۰ فروش سوخت هواپیما به ژاپن را نیز ممنوع کرد. این محدودیت ها فشار شدیدی را بر اقتصاد ژاپن وارد می آورد.ماه اوت سال ۱۹۴۱، آمریکا که ۸۰٪ نفت ژاپن را تأمین می کرد، تحریم نفتی این کشور را آغاز و ژاپن را مجبور کرد به دنبال منابع جدیدی برای تأمین امور جنگی خود برود. حمله بریتانیا و شوروی به ایران در ۱۷ سپتامبر با خلع رضا شاه پهلوی طرفدار قدرت های محور، ماجرای تأمین نفت را برای ژاپن پیچیده تر کرد. دولت ژاپن در مواجهه با تحریم نفتی توسط آمریکا و همچنین کاهش ذخایر داخلی تصمیم گرفت طرحی را که توسط شاخه نظامی عمدتاً تحت رهبری ناگائو اوسامی و یاماموتو ایسوروکو برای بمباران پایگاه دریایی ایالات در هاوایی تهیه شده بود، به مورد اجرا بگذارد. هیئت دولت ژاپن روز ۴ سپتامبر ۱۹۴۱، برای بررسی برنامه های جنگی تهیه شده توسط ستاد کل امپراتوری تشکیل جلسه داد و تصمیم گرفت: از اوایل ۱۹۴۱ ژاپن و آمریکا درگیر مذاکراتی جهت بهبود فضای سیاسی پرتنش میان خود و پایان جنگ در چین بودند. در طول این مذاکرات علی رغم تلاش ژاپن برای ارائه پیشنهادهای جدید، آمریکا
که این پیشنهادها را کافی نمی دید، از پذیرش آن ها سر باز می زد. در همین زمان، مذاکراتی مخفیانه بین آمریکا، بریتانیا و هلند در جریان بود تا در صورت تهاجم ژاپن به متصرفات یکی از این کشورها، سازوکار دفاعی مشترکی به کار گرفته شود. رئیس جمهور روزولت نیروهای آمریکایی در فیلیپین را تقویت نمود و به ژاپنی ها اخطار کرد آمریکا در برابر تهاجم به کشورهای همسایه واکنش نشان خواهد داد. تحریم های آمریکا علیه ژاپن تنها با هدف اخراج ژاپن از چین و پایان دادن به سلطه آن بر مواد اولیه حیاتی جنوب شرقی آسیا نبود. آمریکایی ها همچنین از جنایات گسترده ای که نیروهای ژاپنی نسبت به شهروندان چینی انجام داده بود، وحشت کرده بودند. یان بوروما، نویسنده انگلیسی-هلندی در این باره نوشته است بسیاری از ژاپنی ها، کاملاً بدون دلیل، به عنوان نوعی تبعیض نژادی می دیدند که آمریکایی ها و اروپایی ها سعی در یافتن راه هایی برای مهار جاه طلبی های ژاپنی داشته باشند. ژاپن که در تنگنای تحریم های بریتانیا، آمریکا و هلند قرار گرفته بود و در مذاکرات نیز راهی برای پیشرفت متصور نبود، آماده تهاجم می شد. روز ۲۰ نوامبر دولت جدید ژاپن به رهبری توجو هیدکی آخرین پیشنهاد خود
را به طرف آمریکایی ارائه کرد. به موجب این پیشنهاد ژاپن ضمانت می کرد در برابر قطع کمک های آمریکا به چین و اتمام تحریم های نفتی و دیگر تحریم ها، نیروهای خود را از جنوب هندوچین بیرون کشیده و به جنوب شرق آسیا حمله نکند. پاسخ طرف آمریکایی در ۲۶ نوامبر مبنی بر این بود که ژاپن باید بدون هیچ پیش شرطی چین را تخلیه نموده و با دولت های غربی پیمان عدم تخاصم امضا نماید. این برای ژاپن بدان معنی بود که یا باید از تمام اهداف و برنامه هایش برای چین چشم بپوشد یا آنکه منابع مورد نیاز خود در مستعمرات هلند را با زور تصاحب نماید. نظامیان ژاپنی به هیچ وجه نمی توانستند گزینه نخست را بپذیرند و تحریم های نفتی را به مثابه اعلان جنگ می دیدند. ژاپنی ها برنامه ریزی نموده بودند تا با تصرف سریع مستعمرات اروپایی در جنوب شرق آسیا، یک خط دفاعی تا میانه اقیانوس آرام ایجاد کنند چرا که پس از آن ژاپنی ها می توانستند منابع مورد نیاز خود را از جنوب شرقی آسیا استخراج نمایند و در عین حال به راحتی در برابر نیروهای متفقین که در سرتاسر اقیانوس آرام پراکنده شده بودند، دفاع کنند. مدتی بعد و برای جلوگیری از دخالت آمریکا در این طرح، ژاپنی ها برنامه داشتند ت
ا ناوگان اقیانوس آرام ایالات متحده را نابود و آن ها را از فیلیپین بیرون کنند. یاماموتو ایسوروکو، معاون فرمانده حمله به پرل هاربر، در مورد جنگ با ایالات متحده تردید داشت. یاماموتو ایسوروکو در دوره جوانی در دانشگاه هاروارد دانشجوی زبان بود و بعدها به عنوان دستیار فرستاده نیروی دریایی در واشینگتن دی سی خدمت کرده بود. یاماموتو ایسوروکو در مورد خطرات ذاتی جنگ با ایالات متحده به این ترتیب هشدار داد: «ما می توانیم شش ماه یا شاید یک سال لجام گسیخته عمل کنیم اما پس از آن، من هیچ اطمینانی ندارم.» جنگ اقیانوس آرام (۱۹۴۱). نامگذاری. جنگ دایتوآ یا «جنگ مقدس دایتوآ» به معنی «جنگ بزرگ آسیای شرقی» نامی بود که دولت ژاپن در هنگام جنگ جهانی دوم بر روی جنگ اقیانوس آرام گذاشته بود. «جنگ بزرگ آسیای شرقی» بلافاصله پس از شروع جنگ اقیانوس آرام در سال ۱۹۴۱ در هیئت دولت هیدکی توجو تصویب شد. علت این نامگذاری ایده «آزاد سازی مستعمرات غربی آسیا و ایجاد حوزه رفاه مشترک آسیای شرقی بزرگ با هدف استقلال در آسیا» بود. حمله به پرل هاربر. ژاپن تا حمله به پرل هاربر در ۷ دسامبر ۱۹۴۱ (۸ دسامبر به وقت آسیا) با آمریکا وارد درگیری مستقیم نشده بود. در ا
ین روز طی هفت ساعت حملات هماهنگ ژاپنی ها انجام شد: اهداف راهبردی حمله، فلج کردن ناوگان اقیانوس آرام آمریکا، تصرف میدان های نفتی هند شرقی هلند و حفظ حوزه نفوذ ژاپن در چین، آسیای شرقی و همچنین کشور کرُه بود. هدف دیگر این حمله ها گسترش دامنه های خارجی امپراتوری ژاپن برای ایجاد یک محیط دفاعی بزرگ در اطراف قلمروهای تازه به دست آمده بود. این حملات باعث شد آمریکا، بریتانیا، استرالیا و چند کشور دیگر به صورت رسمی به ژاپن اعلان جنگ نمایند. شوروی که به شدت مشغول جنگی عظیم با نیروهای محور در غرب بود، به مفاد پیمان عدم تخاصم خود با ژاپن پایبند ماند. آلمان و باقی نیروهای محور نیز برای اعلام همبستگی با امپراتوری ژاپن و به دلیل آنچه که حمله به کشتی های آلمانی توسط آمریکا به فرمان روزولت خوانده می شد، به آمریکا اعلان جنگ نمودند. آدولف هیتلر در اعلامیه خود در رایشس تاگ اعلام کرد که او سعی کرده است از درگیری مستقیم با آمریکا جلوگیری کند اما طبق توافقنامه سه جانبه امضا شده در ۲۷ سپتامبر ۱۹۴۰، آلمان موظف است برای دفاع از متحد خود به ژاپن و ایتالیا بپیوندد. مدت کوتاهی پس از حمله به پرل هاربر، روزولت دستورالعمل ۹۰۶۶ را در ۱۹ فوریه
۱۹۴۲ امضا کرد. در نتیجه این دستور، حدود ۱۱۰٬۰۰۰ نفر ژاپنی آمریکاییِ ساکنِ ساحل غربی آمریکا بازداشت و به اردوگاه های کار اجباری در داخل کشور منتقل شدند. در ماه مارس همان سال، کانادا نیز بیش از ۲۲٬۰۰۰ نفر ژاپنی کاناداییِ ساکنِ بریتیش کلمبیا را به زور و تحت عنوان امنیت ملی بازداشت و جابجا کرد. پیشروی در آسیای جنوب شرقی (۱۹۴۲–۱۹۴۱). در طی هفت ماه پس از حمله پرل هاربر، ژاپن هند شرقی هلند، سنگاپور (مستعمره انگلیس)، گینه نو (مستعمره استرالیا)، فیلیپین (مشترک المنافع با آمریکا) و تعدادی دیگر از مناطق جنوب شرقی آسیا و اقیانوس آرام را اشغال کرد. اما روند شکست ژاپن در جنگ در ژوئن ۱۹۴۲ نبرد میدوی و کمی بعد در گوادالکانال آغاز شد. در اواسط سال ۱۹۴۴، رهبران ارتش ژاپن تصدیق کردند که پیروزی بعید است، اما این کشور جنگ را متوقف نکرد. هنگ کنگ. هشت ساعت پس از حمله به پرل هاربر، ارتش امپراتوری ژاپن طرح تهاجم به جنوب شرق آسیا از جمله هنگ کنگ را آغاز کرد. هنگ کنگ در آن زمان مستعمره بریتانیا بود و سربازان مدافع شهر در آن زمان عمدتاً آماده نبودند. ژاپن در عرض ۱۸ روز پیروز شد. در کریسمس سال ۱۹۴۱، فرماندار هنگ کنگ، هنگ کنگ را پس از نبر
د در ۲۵ دسامبر ۱۹۴۱ تسلیم ژاپن کرد تا دوران ۳ سال و ۸ ماهه اشغال هنگ کنگ توسط ارتش امپراتوری ژاپن آغاز شود. فیلیپین. در دوم ماه ژانویه ۱۹۴۲ پایتخت فیلیپین، مانیل به اشغال نیروهای ژاپنی درآمد. این یکی از بدترین شکست هایی بود که آمریکایی ها متحمل شدند؛ چنان که ۱۲٬۰۰۰ سرباز آمریکایی و ۶۳٬۰۰۰ سرباز فیلیپینی به اسارت درآمدند. پس از این که آمریکا شبه جزیره باتاآن در جزیره اصلی لوزون فیلیپین را به ژاپنی ها تسلیم کرد، تقریباً ۷۵٬۰۰۰ سرباز فیلیپینی و آمریکایی در باتاآن مجبور شدند مسافت ۶۵ مایل به طرف اردوگاه اودونل در شمال این منطقه را در گرمای شدید راهپیمایی کنند و هزاران نفر از آنان هلاک شدند. این رویداد به عنوان راه پیمایی مرگ باتاآن معروف شد. شبه جزیره مالایا. غرق شدن رزم ناوهای پرنس ولز و رپولس در ۱۰ دسامبر ۱۹۴۱، باعث شد که سواحل شرقی شبه جزیره مالایا در معرض پیاده شدن نیروهای ژاپن و از بین بردن قدرت دریایی انگلیس در منطقه قرار بگیرد. ژاپن در نبرد مالایا (ژانویه ۱۹۴۲) با نیروهای نظامی متفقین متشکل از نیروهای انگلیسی، هندی، استرالیایی و مردم مالایی جنگید. متفقین فاقد پوشش هوایی و تانک بودند و ژاپنی ها برتری هوایی