Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بدیل شدن به بدترین وحشت رقیب را دارد، از پوشش برایان بنر در برابر هالک در طول جنگ جهانی استفاده کرد. بروس تلویحاً گفته است که کشتن پدرش در واقع یک تصادف نبوده و نشان می دهد که بعید است که او مرتکب چنین «اشتباهی» به طور غیرمستقیم در شکل انسانی محدودتر خود شود. حافظه برایان همچنین باعث شد که بروس، مبارزه خود را با پسرش اسکار متوقف می کند. وقتی برایان دوباره سعی کرد ربکا را بکشد، هالک در نهایت در کنار اسکار با او مبارزه کرد. برایان از خشم هالک نسبت به او تغذیه کرد و قوی تر شد. هالک در عوض بر احساسات مثبت الهام گرفته از بقیه متحدانش تمرکز کرد و در نهایت برایان بنر را شکست داد. برایان بنر به نوعی روحی که ساسکواچ نام دارد را در اختیار داشت و به دنیای زنده ها بازگشت و پس از فهمیدن اینکه پدرش پشت این موضوع است و دلیل اینکه چرا جیلبیت (عضو جوخه شورش) کنترل قدرت خود را از دست داد، نقشه برایان را از بین برد و انرژی گاما را از ساسکواچ تخلیه کرد تا او را به سمت والتر لانکوفسکی برگرداند. این کار به قیمت به دام انداختن برایان بنر در بدن هالک انجام شد و فاش شد که روح برایان بنر توسط موجودی به نام «یکی از همه» آموزش داده می ش
د. مرد جاذب با نام مستعار سگ قرمز مقداری از انرژی گامای هالک را جذب کرد تا برایان بنر را وارد بدن هالک کند. قدرت ها و توانایی ها. برایان بنر دارای هوش شگفت انگیزی است. هنگامی که برایان بنر در طول داستان جنگ هرج و مرج زنده شد، او توانایی تبدیل شدن به ترکیبی از گولت هالک (نسخه جهش یافته برایان بنر) و مایسترو را به دست آورد. در حالی که در این حالت، برایان بنر نسبت به بروس از قدرت کمتری برخوردار بود و او را به عنوان موجودی قدرتمند می دانست. در شکل ارواح، برایان بنر می تواند موجوداتی با قدرت گاما خلق کند. منابع. ویکی پدیا انگلیسی https://en.m.wikipedia.org/wiki/Brian_Banner Bill Mantlo (w), Mike Mignola (p), Gerry[2] Talaoc (i). "Monster" The Incredible Hulk v2, #312 (), Marvel comic
آفوری اف ان () ایستگاهی در خط ۳ مترو میلان، در ایتالیا است که در ۲۶ مارس ۲۰۱۱، بیست و یک سال پس از افتتاح ایستگاه اصلی خط افتتاح شد. این یکی از چهار ایستگاه در خط ۳ این شهر است که در سال ۲۰۱۱ به روی عموم باز شد.
بلگرانو (به انگلیسی: Belgrano) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش گوایمالن در استان مندوزا واقع شده است. این محله از شمال با خیابان Capilla de Nieve و خیابان Virgen de las Nieves در جنوب با خیابان گودوی کروز و خیابان بلگرانو، در شرق با خیابان لیبرتاد و خیابان ویکتوریا و در غرب با خیابان میتر محدود می شود. مساحت محله بلگرانو ۴٫۵۸ کیلومتر مربع است.
سورین لئوپولد اُبست (به انگلیسی: Seweryn Obst) (زادهٔ ۲۹ دسامبر ۱۸۴۷ میلادی – درگذشتهٔ ۲ ژانویه ۱۹۱۷ میلادی) نقاش، تصویرگر و قوم نگار لهستانی بود. زندگی. سورین اُبست در برزو نیژنی، نیژنی بریزیو کنونی ، کوسیو رایون، اوکراین به دنیا آمد. سورین اُبست در چندین مدرسهٔ محلی در سراسر گالیسیا و وولینیا تحصیل کرد، سپس در سال ۱۸۶۴ میلادی برای تحصیل در آکادمی هنرهای زیبا در وین رفت و در آنجا با کارل فون بلاس (Karl von Blaas) و ادوارد فون انگرث (Eduard von Engerth) تحصیل کرد. او همچنین از کریستین روبن (Christian Ruben) درس خصوصی گرفت. در سال ۱۸۷۴ میلادی او به خانه بازگشت و پرتره های نقاشی زندگی خود را برای خانواده های اصیل، از جمله بوهوسویچ های بوکوفینا و زادوروویچ های تولوماچ رایون ساخت. او از کودکی به منطقه هوتسول علاقه داشت و چندین سال در آنجا ساکن بود و همچنین در ورخوینا و یارمچا زندگی می کرد. او نه تنها صحنه هایی از زندگی هوتسول ها را نقاشی کرد، بلکه داستان ها و اشیاء عامیانه را جمع آوری کرد و مطالعات قوم نگاری انجام داد. او با برخی از آنچه دید، دو آلبوم از طرح های نقوش تزئینی از فلزکاری، کنده کاری، بافندگی و گل دوز
ی خلق کرد. این آلبوم ها به موزه دزیدوشیکی (Dzieduszycki Museum) ، در لوو (Lwów) ارائه شد. او در سال ۱۸۸۳ میلادی به لوو (اکنون لویو، اوکراین، سپس به طور رسمی به لمبرگ) نقل مکان کرد و برای کتاب های متعددی در مورد هنرها و صنایع دستی دهقانان تصویرسازی کرد. برخی از آنها توسط ولودیمیر شوخویچ (Wołodymyr Szuchewycz) در مطالعات قابل توجه خود دربارهٔ هوتسول ها استفاده شد. تا سال ۱۸۹۸ میلادی کارگاهی داشت که در آن نقاشی نیز تدریس می کرد. او آثارش را در سراسر منطقه و لندن به نمایش گذاشت. پس از سال ۱۹۱۰ میلادی، او در خانهٔ سالمندان برای هنرمندان، زندگی می کرد. در سال ۱۹۱۲ میلادی یک مراسم مروری بر آثار اُبست برگزار شد. نهایتاً او در ۲ ژانویهٔ سال ۱۹۱۷ میلادی در لمبرگ درگذشت؛ او را در گورستان لیچاکف در مقبرهٔ خانوادهٔ ریدلف به خاک سپردند.
فردریک فیلد (; – ) افسر ارشد نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود. او در شورش باکسر به عنوان فرمانده یک گروه مهاجم و در جنگ جهانی اول به عنوان افسر فرمانده نبردناو شاه جورج پنجم،، پرچمدار دریاسالار مارتین جرام در نبرد جوتلند در ماه مه ۱۹۱۶ خدمت کرد. او قبل از خدمت به عنوان لرد اول دریا در اوایل دهه ۱۹۳۰، فرمانده کل ناوگان مدیترانه شد. در این نقش، او با واکنش به شورش اینورگوردون در سپتامبر ۱۹۳۱ مقابله کرد و در سال ۱۹۳۲ لغو «قانون ده ساله» را تضمین کرد. این قانون تلاشی از سوی خزانه داری برای کنترل هزینه های دفاعی بود که با درخواست از وزارت امور خارجه برای اعلام اینکه آیا در ده سال آینده خطر جنگ وجود دارد یا خیر، انجام شد.
استافورد فیربورن (؛ ۱۶۶۶ – ۱۱ نوامبر ۱۷۴۲) افسر نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا و سیاستمدار ویگ بود. او به عنوان کاپیتان، فرماندهی کشتی های مختلفی را در نبرد بیچی هد، نبرد بارفلور و نبرد لاگوس در طول جنگ نه ساله بر عهده داشت. فیربورن به عنوان افسر پرچم، فرماندهی اسکادران ساحلی ناوگانی را که در طول جنگ جانشینی اسپانیا به مدیترانه اعزام شده بود، بر عهده داشت. این ناوگان در نبرد کادیز شکست خورد، اما بعداً در نبرد خلیج ویگو به پیروزی رسید. او بعداً به فرماندهی سر کلودسلی شاول، دومین فرمانده ناوگان مدیترانه شد و در محاصره و تصرف بارسلونا حضور داشت. پس از آن، فرماندهی اسکادرانی را که به لا روشل اعزام شده بود، به او واگذار شد و در تصرف اوستنده شرکت کرد. فیربورن از سال ۱۷۰۵ تا ۱۷۱۰ به عنوان نماینده پارلمان، نماینده روچستر بود و همچنین به عنوان عضو شورای لرد ادمیرال عالی (مقامی که در آن زمان به پرنس جورج دانمارک واگذار شده بود) خدمت کرد.
جان کامرل (; – ) افسر نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود. او به عنوان یک افسر جزء، در نبرد ووئلتا د اوبلیگادو در نوامبر ۱۸۴۵ در طول جنگ داخلی اروگوئه حضور داشت. او همچنین در عملیات دریای آزوف در طول جنگ کریمه شرکت کرد و به همراه سرگروهبان و یک دریانورد به ساحل رفت تا مقادیر زیادی علوفه دشمن را در ساحل نابود کند. پس از یک سفر دشوار و خطرناک، آنها به هدف خود - یک انبار ذرت - رسیدند و توانستند پشته ها را آتش بزنند، اما نگهبانان هوشیار شدند و بلافاصله آتش گشودند و آنها را تعقیب کردند. فرار برای این افراد دشوار بود، اما سرانجام به کشتی خود رسیدند و دیده بانان بعداً گزارش دادند که انبار علوفه به کلی سوخته است. او و همکارش، سرگروهبان ویلیام توماس ریکارد، نشان صلیب ویکتوریا، بالاترین نشان شجاعت در مواجهه با دشمن که می تواند به نیروهای بریتانیا و کشورهای مشترک المنافع اعطا شود، را دریافت کردند. کامرل بعدها فرمانده کل قوا در پایگاه دماغه امید نیک، فرمانده کل قوا در پایگاه آمریکای شمالی و هند غربی و سپس فرمانده کل قوا در پورتسموث شد. او همچنین یک سیاستمدار محافظه کار بود که از سال ۱۸۸۵ تا ۱۸۸۸ در مجلس عوام عضویت داشت.
اسموند براک (; – ) افسر نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود. براک در سال های اولیه قرن بیستم به عنوان دستیار مدیر اطلاعات نیروی دریایی و سپس به عنوان دستیار مدیر بسیج نیروی دریایی در نیروی دریایی خدمت کرد. در طول جنگ جهانی اول، براک فرماندهی رزم ناو اچ ام اس پرنسس رویال را در نبرد هلیگولند بایت و در نبرد دوگر بنک بر عهده داشت. سپس در نبرد جوتلند، فرماندهی اسکادران اول رزم ناو اچ ام اس پرنسس رویال را با پرچم خود در اچ ام اس پرنسس رویال بر عهده داشت. پس از جنگ، براک معاون رئیس ستاد نیروی دریایی شد و سپس به عنوان فرمانده کل ناوگان مدیترانه منصوب شد. پس از پیروزی ترکیه در آناتولی در پایان جنگ یونان و ترکیه، براک عملیات نجات غیرنظامیان فراری یونانی را سازماندهی کرد و با استقرار ماهرانه کشتی های خود، ترک های در حال پیشروی به رهبری مصطفی کمال آتاتورک را از حمله به پادگان بریتانیا در چاناک در منطقه بی طرف داردانل منصرف کرد. براک به خاطر مدیریت دیپلماتیک بحران چاناک، در سال ۱۹۲۳ توسط لئو امری، لرد اول دریاسالاری، در مجلس عوام مورد تقدیر قرار گرفت.
ویلیام بولز (؛ ۱۷۸۰ - ۱۸۶۹) افسر ارشد نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا و سیاستمدار حزب محافظه کار بود. پس از خدمت به عنوان یک افسر جزء در جنگ های انقلاب فرانسه، به عنوان فرمانده کشتی اسلوپ اچ ام اس زبرا منصوب شد و در بمباران کپنهاگ در سپتامبر ۱۸۰۷ در طول جنگ های ناپلئونی شرکت کرد. به عنوان فرمانده کشتی درجه پنج اچ ام اس مدوسا، در عملیات هایی در سواحل شمالی اسپانیا شرکت کرد و یک تیپ دریایی را در حمله به سانتونا رهبری کرد. بولز پیش از آنکه به عنوان لرد سوم نیروی دریایی در وزارت دوم پیل و همچنین نماینده پارلمان از لانستون در کورنوال منصوب شود، فرمانده کل قوا در ایستگاه آمریکای جنوبی بود. او پیش از آنکه به عنوان فرمانده کل در پورتسموث منصوب شود، مقالات متعددی در دفاع از نوآوری ها در جنگ دریایی و مدیریت دریایی منتشر کرد.
بنجامین باترست (؛ زادهٔ ) افسر بازنشسته نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا است. او تنها فرد زنده، به جز شاه چارلز سوم، است که از زمان مرگ لرد بویس، رتبه دریاسالار ناوگان را در نیروی دریایی سلطنتی دارد. پس از آموزش به عنوان خلبان و کسب صلاحیت به عنوان مربی هلیکوپتر، باتورست فرماندهی یک اسکادران هوایی نیروی دریایی و سپس دو ناوچه را بر عهده داشت و سپس به فرماندهی بالاتر در نیروی دریایی رسید. او از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۵ به عنوان لرد اول دریا و رئیس ستاد نیروی دریایی خدمت کرد: در این سمت، او به دولت بریتانیا در مورد استقرار پشتیبانی دریایی از جمله سی هریر در طول جنگ بوسنی مشاوره داد.
جورج رز سارتوریوس (; – ) یک افسر نیروی دریایی بریتانیا بود. پس از خدمت به عنوان افسر جزء در طول جنگ های ناپلئونی، او به عنوان کاپیتان دوم، در تسلیم ناپلئون بناپارت به کاپیتان فردریک میتلند از بلروفون در روشفورت حضور داشت. او بعداً فرماندهی نیروی دریایی دوم پدرو را در جنگ های داخلی پرتغال بر عهده داشت. دوم پدرو در تلاش بود تا برادرش دوم میگل را که تاج و تخت پرتغال را غصب کرده بود، شکست دهد و دختر پدرو، دونا ماریا دوم، را به عنوان ملکه قانونی منصوب کند. سارتوریوس به فرماندهی مالابار در ناوگان مدیترانه منصوب شد و بالدومرو اسپارترو، نایب السلطنه اسپانیا را که با کودتا از قدرت رانده شده بود، در کشتی خود پذیرفت. سارتوریوس بعداً به عنوان فرمانده کل قوا در کوئینزتاون خدمت کرد.
ویلیام رولی (؛ ۱۶۹۰ – ) افسر نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود. او با عزم راسخ خود به عنوان فرمانده پیشتاز در نبرد تولون در فوریه ۱۷۴۴ در طول جنگ جانشینی اتریش، خود را متمایز کرد. او در اوت ۱۷۴۴ به عنوان فرمانده کل ناوگان مدیترانه منصوب شد و با موفقیت ناوگان اسپانیا و فرانسه را از منطقه مدیترانه دور نگه داشت، اما پس از انتقاد از تصمیمش به عنوان افسر رئیس در دادگاه نظامی، از فرماندهی برکنار شد. رولی بعداً به عنوان کمیسر عالی دریاسالاری در هیئت دریاسالاری منصوب شد. او نماینده پارلمان از تاونتون و سپس از پورتسموث بود.
توماس بیام مارتین (; – ) سیاستمدار و افسر نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود. به عنوان کاپیتان کشتی درجه پنج اچ ام اس فیسگارد، در نبرد جزیره توری در طول جنگ های انقلاب فرانسه در یک دوئل با کشتی فرانسوی ایمورتالیته شرکت کرد و آن را به اسارت گرفت. سپس در حالی که فرماندهی کشتی درجه سه اچ ام اس ایمپلسبل در دریای بالتیک را بر عهده داشت و به نیروی دریایی سوئد متصل بود، در طول جنگ های ناپلئونی در تصرف کشتی روسی سوولود (وسولود) شرکت کرد. در طول حمله فرانسه به روسیه، مارتین فرماندهی اسکادران دریایی بریتانیا را که از مدافعان روسی در محاصره ریگا حمایت می کرد، بر عهده داشت. مارتین در طول سال های متمادی خدمت خود به عنوان حسابرس نیروی دریایی، به خاطر کاهش ناوگان از اندازه عظیم مستقر علیه فرانسوی ها به یک سرویس بسیار ساده تر که برای محافظت از تجارت بازرگانی و امپراتوری بریتانیا طراحی شده بود، مورد تقدیر قرار گرفت. او همچنین به شدت بر استخدام کارکنان بسیار آموزش دیده کشتی سازی که قادر به پاسخگویی سریع به هرگونه وضعیت اضطراری بین المللی بودند، تمرکز کرد. مارتین همچنین به مدت ۱۴ سال در پارلمان حضور داشت و منتقد صریح تلاش های دو
لت برای کاهش بودجه نیروی دریایی بود که در نهایت منجر به برکناری او در سال ۱۸۳۱ توسط دوست قدیمی اش، شاه ویلیام چهارم، شد. مارتین در اکتبر ۱۸۵۴، در مراحل اولیه جنگ کریمه، در حالی که مشغول برنامه ریزی لشکرکشی بالتیک و بررسی امکان استفاده از سلاح های گاز سمی بود، درگذشت.
لرد والتر کر (; – ) افسر نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود. پس از شرکت در جنگ کریمه و سپس شورش هند، او بر واگذاری اولسینج به مونته نگرو نظارت داشت تا مونته نگرو بتواند بر اساس مفاد پیمان برلین به دریا دسترسی داشته باشد. او کاپیتان پرچم فرمانده کل ناوگان کانال و سپس فرمانده کل ناوگان مدیترانه شد. او سپس به عنوان فرمانده دوم ناوگان مدیترانه، سپس فرمانده کل ناوگان کانال و سرانجام به عنوان فرمانده اول نیروی دریایی منصوب شد. در این سمت، او در مواجهه با گسترش نیروی دریایی آلمان، دوره ای از تجدید تسلیحات مداوم را رهبری کرد، اما بی وقفه توسط دریاسالار سر جان فیشر مورد آزار و اذیت قرار می گرفت.
کاسپار جان (; – ) افسر ارشد نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود که از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۳ به عنوان فرمانده ارشد دریا خدمت کرد. او از پیشگامان نیروی هوایی ناوگان بود و در جنگ جهانی دوم با یک رزم ناو در کاروان های اقیانوس اطلس جنگید، در لشکرکشی نروژ شرکت کرد و سلاح ها را از اطراف دماغه امید نیک به مصر برای استفاده در لشکرکشی صحرای غربی منتقل کرد. خدمت جنگی او به عنوان مدیر کل تولید هواپیماهای نیروی دریایی، وابسته هوایی نیروی دریایی در سفارت بریتانیا در واشنگتن دی سی و سپس به عنوان فرمانده دو ناو هواپیمابر ادامه یافت. او در اوایل دهه ۱۹۶۰ به عنوان فرمانده ارشد دریا و رئیس ستاد نیروی دریایی خدمت کرد. در این سمت، او عمدتاً درگیر برنامه هایی برای ساخت ناوهای هواپیمابر جدید سی وی ای-۰۱ بود.
بوسرو () یک ایستگاه حومه شهر در خط ۲ مترو میلان در منطقه ای به همین نام واقع است. این ایستگاه در پایان سال ۱۹۷۲ افتتاح شده است.
دانیال ریاضت، (به انگلیسی: Daniel Riazat) زاده ۱۰ مارس ۱۹۹۱ میلادی، در تهران، عضو حزب چپ (سوئد) یک سیاستمدار سوئدی است. وی از سال ۲۰۱۴ میلادی، نماینده این حزب، در مجلس ملی سوئد، بوده است.
دون ژوانیسم یا سندرم دون ژوان یک اصطلاح غیربالینی است برای اشاره به تمایل مردانی که خواهان داشتن روابط جنسی و عاطفی با زنان مختلف هستند. این نام از دون خوان، اپرا و داستان گرفته شده است. اصطلاح ساتیریازیس گاهی به عنوان مترادف دون ژوانیسم استفاده می شود. این اصطلاح به عنوان معادل مردانه نیمفومانیا در زنان نیز نامیده شده است. روان شناسی تحلیلی. کارل یونگ، روانپزشک معتقد بود که دون ژوانیسم تمایل ناخودآگاه مرد است، برای جستجوی مادرش در هر زنی که با آن روبرو می شود. با این حال، او این ویژگی را کاملاً منفی نمی دانست. یونگ احساس کرد که جنبه های مثبت دون ژوانیسم شامل قهرمانی، استقامت و قدرت اراده است. یونگ استدلال می کرد که مربوط به عقده مادری «همجنس گرایی و دون ژوانیسم و گاهی ناتوانی است. در همجنس گرایی، کل دگرجنس گرایی پسر به شکل ناخودآگاه به مادر گره خورده است.» در دون ژوانیسم، او ناخودآگاه در هر زنی که ملاقات می کند به دنبال مادرش می گردد. . . . به دلیل تفاوت در جنسیت، عقده مادری پسر به شکل خالص ظاهر نمی شود. به همین دلیل است که در هر عقده مادری مردانه، در کنار کهن الگوی مادری، تصویر همتای جنسی مرد یعنی آنیما نقش
بسزایی دارد.» یکی از پنج نوع خودشیفتگی تئودور میلون، خودشیفتگی عاشقانه است که شامل ویژگی های هیستریونیک است. به گفته میلون، دون خوان یا کازانووای دوران ما اروتیک و نمایشی است. روانکاوی. زیگموند فروید در اولین مقاله خود در مورد «روانشناسی عشق» به بررسی ارتباط بین تثبیت مادر و مجموعه ای طولانی از دلبستگی های عشقی پرداخت. در حالی که اتو رنک مقاله ای در مورد گشتالت دون خوان در سال ۱۹۲۲ منتشر کرد. اتو فنیشل دون ژوانیسم را با تلاش برای عرضه خودشیفتگی و اثبات موفقیت (همان طور که در تعداد فتوحات دیده می شود) مرتبط می دید. او همچنین آنچه را «دستاورد دون ژوان» نامید، توصیف کرد: افرادی که مجبور به فرار از دستاوردی به دستاورد دیگر در تلاشی ناخودآگاه اما بی پایان برای غلبه بر حس ناخودآگاه گناه هستند ساندور فرانسزی بر ترس از مجازات تأکید کرد (جهنم) در سندرم، آن را به عقده ادیپ مرتبط می کند. روانکاوی معاصر بر انکار واقعیت روانی و اجتناب از تغییر ضمنی در تعقیب دون ژوان (هویت سازی) با چند زن تأکید می کند. مراجع فرهنگی. جنبه های این شخصیت توسط موتزارت و لیبرت نویس او داپونته در اپرای "دون جیووانی"، که شاید شناخته شده ترین اثر
هنری در این زمینه است، بررسی می شود. موتزارت و داپونته برای نوشتن اپرای خود با لیبرتین معروف، جاکومو کازانووا، نمونه معمول تاریخی دون ژوانیسم، مشورت کردند. اگرچه به طور قطعی ثابت نشده است، اما احتمال می رود که کازانووا در اولین نمایش این اپرا حضور داشته باشد، که احتمالاً توسط مخاطبان متوجه شده بود که مربوط به خودش است. چارلز روزن آنچه را «قدرت جسمانی اغواکننده» موسیقی موتزارت می خواند را مرتبط با لیبرتینیسم قرن هجدهم، شور سیاسی و رمانتیسیسم ابتدایی می دانست، در حالی که در قطعه ای معروف، کی یرکگور، روایت موتسارت از داستان دون خوان را مورد بحث قرار می دهد. آلبر کامو نیز در این باره نوشته است. در حالی که جین آستن مجذوب شخصیت دون ژوان بود: «هیچ کس را روی صحنه ندیده ام که شخصیت جالب تر از آن ترکیب بی رحمی و شهوت باشد». آنتونی پاول در رمان "رستوران چینی کازانووا" دون خوان را از کازانووا متمایز می کند: «دون خوان فقط قدرت را دوست داشت. او مشخصاً نمی دانست که شهوت چیست. . . . از سوی دیگر، کازانووا بدون شک لحظات حسی خود را داشت.» در قسمت چهارم چیرز، دایان چمبرز یک مطالعهٔ تاریخ جنسی می نویسد که سم مالون را به عنوان یک
الگوی عالی برای دون ژوانیسم پیشنهاد می کند.
استونی باستان به دوره ای از تاریخ استونی گفته می شود که از اواسط هزاره هشتم پیش از میلاد تا زمان تسخیر توسط قبایل محلی فنلاندی در یک چهارم اول قرن سیزدهم در طول دوره توتونیک و جنگ های صلیبی شمالی دانمارک در بر می گیرد. دوره میان سنگی. این منطقه از پایان آخرین دوره یخبندان، حدود ۱۰۰۰۰ سال قبل از میلاد دارای جمعیت بوده است. اولین آثار سکونت انسان در استونی با فرهنگ کوندا مرتبط است. قدیمی ترین سکونتگاه شناخته شده در استونی، سکونتگاه پولی است که در ساحل رود پارنو، در نزدیکی شهر سیندی، در جنوب غربی استونی قرار داشته که قدمت آن به اوایل هزاره نهم قبل از میلاد می رسد. فرهنگ کوندا نام خود را از محل استقرار Lammasmäe در شمال استونی گرفته است که قدمت آن به قبل از ۸۵۰۰ پیش می رسد.
کشتی کمکی، یک رده از کشتی های نیروی دریایی است که برای پشتیبانی از کشتی های رزمی و سایر عملیات های دریایی طراحی شده است. کشتی های کمکی، کشتی های رزمی نیستند، اگرچه ممکن است ظرفیت رزمی محدودی داشته باشند، که معمولاً برای دفاع از خود، فراهم شده است. کشتی های کمکی برای ناوگان های دریایی با هر اندازه ای، بسیار مهم هستند زیرا اگر آن ها حضور نداشتند کشتی های ناوگان اولیه، پشتیبانی نمی شدند؛ بنابراین، تقریباً هر نیروی دریایی ناوگان گسترده ای از کشتی های کمکی را به خدمت می گیرد. با این حال، ترکیب و اندازهٔ این ناوگان کمکی، بسته به ماهیت هر نیروی دریایی و مأموریت اصلی آن متفاوت است. نیروهای دریایی کوچک تر ساحلی تمایل دارند کشتی های کمکی کوچک تری داشته باشند که عمدتاً بر روی نقش های پشتیبانی ساحلی و آموزشی تمرکز می کنند. نیروهایی دریایی بزرگ تر و نیروهای دریایی آب های آبی تمایل دارند ناوگان کمکی بزرگ تری داشته باشند که شامل کشتی های پشتیبانی با برد بلندتر می شود که برای ارائه پشتیبانی بسیار فراتر از آب های سرزمینی کشورها، طراحی شده اند. نقش ها. یکی از مستقیم ترین راه هایی که کشتی های کمکی از ناوگان پشتیبانی می کنند، تأ
مین چندمنظورهٔ واحدهای اصلی ناوگان است. این موضوع، به ناوگان اجازه می دهد در همان مکان و منطقهٔ عملیاتی خود، باقی بماند. گروهی از کشتی های کمکی، سوخت، مهمات، مواد غذایی و تدارکات را از ساحل به ناوگان در هر جایی که در حال عملیات است منتقل می کنند. نفت کش ها (AO, AOG) کشتی هایی هستند که به طور خاص برای رساندن نفت به ناوگان طراحی شده اند، در حالی که در گذشته، کشتی های Collier نیز کشتی های بخار با سوخت زغال سنگ را تأمین می کردند. برخی از کشتی های کمکی دیگر شامل کشتی های پشتیبانی رزمی، کشتی های انبار، کشتی های تحقیق و بررسی و کشتی های مهمات هستند. ترابری. پشتیبانی از پایگاه های عملیاتی خط مقدم به ظرفیت ترابری بسیار زیادی نیاز دارد. کشتی های ترابری نظامی، اغلب به کشتی های باری و خدمات دریایی تبدیل می شوند. تانکرها کشتی های ترابری هستند که به طور خاص برای حمل سوخت به مکان های مورد نظر، طراحی شده اند. کشتی های ترابری اغلب نه تنها برای حمل محموله برای پشتیبانی دریایی بلکه برای پشتیبانی از تمام نیروهای ارتش یک کشور استفاده می شوند. از کشتی های نظامی ترابری همچنین به منظور حمل تعداد زیادی سرباز به مناطق عملیاتی استفاده
می شود. برخی از کشتی های ترابری، بسیار تخصصی هستند، مانند کشتی های مهمات که توسط نیروی دریایی ایالات متحده استفاده می شوند. یدک کش های بزرگ اقیانوس پیما برای یدک کشیدن کشتی های کمکی بزرگ مانند اسکله های تعمیر شناور و جرثقیل های شناور در دریاهای آزاد و همچنین کشتی های ناتوان و دچار مشکل استفاده می شوند. تعمیر. تعمیر کشتی های دچار مشکل در دریا یا مناطق درگیری، موضوعی مهم است و به این کشتی ها اجازه می دهد سریع تر به خدمت عملیاتی بازگردند. کشتی های تعمیرکننده همچنین شانس بقای کشتی هایی که در نبرد، آسیب جدی دیده اند را افزایش می دهند. بندرگاه. پشتیبانی بندر یک نقش پشتیبانی حیاتی است. انواع مختلفی از کشتی ها از جمله یدک کش ها، بارج ها، بارج های سبک تر، کشتی های جرثقیل دار و سایر کشتی ها که برای جابه جایی کشتی ها و تجهیزات در اطراف تأسیسات بندری انجام وظیفه می کنند. پشتیبانی. دیده وری راداری برای افزایش برد شناسایی رادار در اطراف، کشتی های رله ارتباطات (AGMR) ایستگاه های ارتباطی شناور هستند. کشتی های ردیاب، به آنتن ها و تجهیزات الکترونیکی برای پشتیبانی از پرتاب و ردیابی موشک ها و راکت ها مجهز هستند. کشتی فرماندهی (A
GF) در نقش فرمانده یک ناوگان ویخ شکن کلاس ویند (AGB WAGB) نیز نوعی کشتی پشتیبانی هستند. کشتی های امداد و نجات شناورهای مختلف و نجات زیردریایی (ASR) و کشتی های پادگان، از کشتی های کمکی پشتیبانی هستند. پژوهش و تحقیقات. طیف گسترده ای از شناورها برای تحقیقاتی چون تحقیقات زیست محیطی و بررسی و سنجش منطقه ای استفاده می شوند. این کشتی ها در درجه اول برای ارائه درک بهتر نیروهای دریایی از محیط عملیاتی خود یا کمک به آزمایش فناوری های نوپدید و جدید، به منظور استفاده در کشتی های دیگر، طراحی و تولید می شوند. بیمارستان. کشتی های بیمارستانی می توانند مراقبت های پزشکی را در مکان های دور به پرسنل نیروهای دریایی، ارائه دهند.
پل آریسته (; – ) زبان شناس اهل استونی بود. وی به دلیل مطالعاتش در مورد زبان های فینو-اوگری (به ویژه زبان استونیایی و زبان ووتی)، زبان ییدیش و زبان رومانی بالتیک مشهور بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار و نشان لنین شده است.
الکساندر اوکسانچنکو (؛ – ) سرهنگ نیروی هوایی اوکراین و خلبان جنگنده اهل اوکراین و عضو شورای شهر میرهورود بود. او پیش از بازنشستگی در ۲۰۱۸ در چندین نمایش هوایی جوایزی را کسب نمود. اوایل زندگی. اوکسانچنکو در ۲۶ آوریل ۱۹۶۸ در روستای مالومیخایولیفکا در استان دنیپرو به دنیا آمد و قبل از شروع آموزش هوانوردی نظامی تا ۱۹۸۵ در دبیرستان روستای خود تحصیل کرد. اوکسانچنکو فارغ التحصیل دانشکده خلبانی عالی نظامی از خارکوف است. مرگ. اوکسانچنکو با شروع حمله ۲۰۲۲ روسیه به اوکراین، به خدمت بازگشت و در ۲۵ فوریه ۲۰۲۲ در جریان نبرد کیف، هواپیمایش توسط یک موشک اس-۴۰۰ روسی سرنگون شد. پس از مرگ الکساندر اوکسانچنکو نشان ستاره طلایی به او اهدا شد.
آرسن پاولوف (؛ – ) فرد نظامی اهل روسیه بود. وی به عنوان بنیانگذار و فرمانده گردان اسپارتا فعالیت می کرد. وی یک شبه نظامی روس بود که به خاطر قتل و شکنجه اسرای جنگی اوکراینی شناخته می شد. پاولوف تا زمان مرگش در انفجار آسانسور آپارتمانش در دونتسک، گردان اسپارتا را رهبری می کرد.
تیپ ۸۳۱ هوانوردی تاکتیکی () یگان تاکتیکی پشتیبانی و رزم هوایی زیرمجموعه نیروی هوایی اوکراین است، که در سال ۱۹۴۱ تأسیس شد. این واحد، زیرمجموعه ای از نیروی هوایی اوکراین است که در پایگاه هوایی میرهورود، استان پولتاوا مستقر است و هواپیماهای سوخو-۲۷ و آئرو ال-۳۹ام۱ را در اختیار دارد.
الکساندر سیرسکی (؛ زادهٔ ۲۶ ژوئیه ۱۹۶۵) ارتشبد نیروهای مسلح اوکراین است، که هم اکنون به عنوان فرمانده کل نیروهای مسلح اوکراین فعالیت می کند. وی در فاصله سال های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۴ فرمانده نیروی زمینی اوکراین بود. سیرسکی فعالیت نظامی را از سال ۱۹۸۶ در نیروی زمینی شوروی آغاز کرد و از سال ۱۹۹۱ به عضویت نیروی زمینی اوکراین درآمد. او در فاصله سال های ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۴ فرماندهی عملیات نیروهای مشترک اوکراین را برعهده داشت و در سال ۲۰۲۲ فرمانده نبرد ۲۰۲۲ کی یف و در سال ۲۰۲۳ فرمانده نبرد باخموت بود.
بگذار برف ببارد (انگلیسی: Let It Snow) یک فیلم ترسناک و دلهره آور ۸۷ دقیقه ای محصول سال ۲۰۲۰ به کارگردانی استانیسلاو کاپرالوف است. این فیلم توسط کپرالوف و امری رز نوشته شده و ایوانا ساخنو، الکس هافنر و تیناتین دالاکیشویلی در این فیلم ایفای نقش می کنند. داستان. میا، اسنوبرد سوار آزادی است که پس از جدا شدن از دوست پسرش، به طور پنهانی وارد یک شیب ممنوعه شده و حالا نه تنها باید در برابر عوامل طبیعی، بلکه در برابر فردی با نقابی سیاه که با ماشین برف روب به دنبال گرفتن جان اوست نیز، زنده بماند. انتشار. این فیلم به صورت نمایش VOD (سرویس ویدئو درخواستی) در ۲۲ سپتامبر ۲۰۲۰ توسط شرکت فیلم سازی و توزیع فیلم لاینزگیت فیلمز منتشر شد. انتقادات دریافتی. وبسایت بلادی دیسگاستینگ در مورد این فیلم نوشت:«تقریبا همه چیز در این فیلم به مرز پختگی نرسیده، از رابطه بین میا و مکس (شخصیت های اصلی) گرفته تا اسطوره شناسی که آن دو در آن گرفتار میشوند.
لی جو میونگ (؛ زادهٔ ۱ دسامبر ۱۹۹۳)، بازیگر و مدل اهل کره جنوبی است. او حرفهٔ بازیگری خود را با ایفای نقش در مجموعهٔ تلویزیونی "همشهریان من" (۲۰۱۹) آغاز کرد و بیشتر به خاطر نقش هایش در مجموعه های تلویزیونی "" (۲۰۲۰) و "کایروس" (۲۰۲۰) شناخته می شود. زندگی و حرفه. لی جو میونگ، زادهٔ ۱ دسامبر ۱۹۹۳ در کره جنوبی است. در سال ۲۰۱۶، لی جو-میونگ فعالیت خود را به عنوان یک مدل در موزیک ویدئوی «نرو» از یانگ دا ایل آغاز کرد. پس از چندین فیلم برداری تصویری و حضور در موزیک ویدئوها، او حرفهٔ خود را به عنوان بازیگر از طریق مجموعهٔ تلویزیونی شبکهٔ کی بی اس با عنوان "همشهریان من" آغاز کرد.