Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
امسال فیلمی محصول سال ۲۰۰۲ و به کارگردانی راج کانوار است. در این فیلم بازیگرانی همچون آریا بابار، آمریتا رایو، اشوتوش رانا، دنی دنزونگپا، شاکتی کاپور، مانوج جوشی و اشیش ویدیارتی ایفای نقش کرده اند.
پرده داری کعبه یک پیشه باستانی است که به معنی پرستاری و پاسداری از کعبه ،از گشودن در آن، بستن و پاکیزه گرداندن، جایگزینی پرده آن گرفته تا پیشوازی و میزبانی از دیدارکنندگان آن را در بر می گیرد. از ۱۶ سده پیش ،یعنی پیش از اسلام ،نوادگان قصی پور کلاب این پیشه را به گونه ویژه بر دوش دارند که خاندان شیبانی کنونی هم از همان خاندان هستند. گفته می شود در گشودن مکه ، پیامبر اسلام کلید کعبه را به عثمان پور ابوطلحه بازسپرده است. زین العابدین صالح شیبانی ،هفتاد و هفتمین پرده دار کعبه پس از گشودن مکه است که از آبان ماه ۱۳۹۳ هجری خورشیدی این پیشه را بر دوش دارد.
اکسل لیون هوفود (Axel Leijonhufvud)؛ زادهٔ ۱۹۳۳ – ۵ مهٔ ۲۰۲۲)، اقتصاددان اهل سوئد بود. او استاد بازنشسته افتخاری در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس (UCLA) و استاد دانشگاه ترنتو در ایتالیا بود. حرفه علمی. او مدرک لیسانس را از دانشگاه لوند، فوق لیسانس (M.A) را در رشته اقتصاد از دانشگاه پیتسبرگ و مدرک دکترای تخصصی خود را در ۱۹۶۷ میلادی در رشته اقتصاد از دانشگاه نورث وسترن کسب کرد. وی سمت سرپرست استادیار را در ۱۹۶۴ میلادی در دانشگاه کالیفرنیا لس آنجلس پذیرفت، در ۱۹۶۷ میلادی به درجه دانشیار و در ۱۹۷۱ میلادی به استاد تمام ترفیع داده شد. در ۱۹۹۱ میلادی، مرکز اقتصاد قابل محاسبه را در دانشگاه کالیفرنیا لس آنجلس بنیان گذاشته و تا ۱۹۹۷ میلادی ریاست آن را بر عهده داشت. دانشگاه لوند در ۱۹۸۳ میلادی و دانشگاه نیس سوفیا آنتیپولیس در ۱۹۹۶ میلادی به لیون هوفود مدرک دکترای افتخاری اعطاء نمودند. در ۱۹۹۵ میلادی، لیون هوفود به عنوان استاد نظریه و سیاست پولی در دانشگاه ترنتو در ایتالیا گماشته شد، جای که او در همان حال بخشی از آزمایشگاه اقتصاد قابل محاسبه و تجربی (CEEL) بود. نظریه اقتصادی. در ۱۹۶۸ میلادی، او یک کتاب علمی مشهور تحت عنوان
در مورد اقتصاد کینزی و اقتصاد کینز منتشر کرد. اقتصاد پولی لیون هوفود به طور اساسی متکی به کار اولیه دوست و مشاور وی، اقتصاددان آمریکایی رابرت دبلیو. کلاور بود. لیون هوفود در این کتاب خود استدلال نمود که فرمول IS/LM (سرمایه گذاری-پس انداز/رجحان نقدینگی-عرضه پول) جان هیکس که به عنوان خلاصه نظریه عمومی کینز ارایه شده است، برای توضیح «بیکاری ناخواسته» در نوشته های جان مینارد کینز کافی نیست. بلکه، درکی که لیون هوفود از کینز دارد، تأکید روی پدیده عدم تعادل است، پدیده ای که در تشریح بیکاری و رکود اقتصادی توسط کینز مرکزی بوده و نمی توان در چارچوب IS/LM آن را خلاصه نمود. لیون هوفود از این مشاهده به عنوان نقطه آغازی برای پیشکش یک رویکرد «سایبرنتیک» در اقتصاد کلان استفاده نمود، رویکردی که در آن الگوریتم تعیین کننده قیمت ها و مقدارها به طور صریح مشخص گردیده و اجازه می دهد تا اقتصاد پویا بدون تحمیل مفهوم تعادل معیاری والراسی مورد مطالعه قرار گیرد. لیون هوفود به ویژه از مدل سازی رسمی فرایندی که توسط آن اطلاعات در اقتصاد حرکت می کند، طرف داری کرد. هرچند، رویکرد «سایبرنتیک» نتوانست توجه لازم را در اقتصاد متعارف به خود جلب ک
ند، اما این رویکرد نشانه ای از انقلاب انتظارات عقلانی که در نهایت مدل IS/LM را به عنوان الگوی غالب در اقتصاد کلان علمی ریشه کن کرد، ارائه نمود. لیون هوفود همچنین مقاله «ارتباط ویکسل: تغیری در یک موضوع» را نوشت و در آن نظریه Z را ارایه کرد. طی مقالهٔ دیگری تحت عنوان «نقص های تقاضای مؤثر»، او فرضیه دهلیز را مطرح نمود. در ۲۰۰۶ میلادی، دانشکده اقتصاد دانشگاه کالیفرنیا لس آنجلس کنفرانسی را به افتخار کارهای اکسل لیون هوفود در این دانشکده و به طور کل در اقتصاد، برگزار نمود. لارس پیتر هانسن، پیتر هوویت، دیوید کی. لیواین، ادموند اس. فیلیپس، توماس جی. سارجنت و کینت ال. سوکولوف از جمله شرکت کنندگان این کنفرانس بودند. زندگی در میان ایکان [اقتصاد]. «زندگی در میان ایکان» اثر اکسل لیون هوفود که در ۱۹۷۳ میلادی در نشریه اقتصادی وسترن به چاپ رسید، مقاله ای کمدی است که اصول اقتصاد و دانشمندان آن را، از دیدگاه یک مردم شناس به تشریح می گیرد. در این نوشتار، اقتصاددانان حرفه ای تحت قبیله ای به نام «ایکان» قرار داده شده و شباهت های قبیله ای که در این مقاله به آن اشاره شده نشان دهنده رفتار غیرعادی این گروه می باشد. هنگام تشریح ساختار
«طبقه و پایگاه» در قبیله «ایکان»، لیون هوفود اشاره می نماید که «چگونه روابط میان پایگاه ها ظاهراً یک «سلسله مراتب اجتماعی» ساده را شکل نمی دهد…» و این که «در جوامع دارای سلسله مراتب اجتماعی سنتی [آن گونه که در فوق ذکر شد]... تعادلی ایجاد می شود که در آن سلسله مراتب واقعی هیچگاه رخ نمی دهد». با استفاده از این گفتارهای کمدی، لیون هوفود می خواهد تشریح نماید که در میان دانشگاهیان اقتصاد، اقتصاددانان جوان احترام اندکی نسبت به همکاران مجرب خود دارند. برعکس، اگر این چنین یک سلسله مراتب مشخص وجود داشته باشد، این سلسله مراتب به حدی سخت گیرانه است که اجازه تحرک بسیار اندک را می دهد: آن های که در بالای نرده بان علمی قرار دارند، به آسانی به خواسته های همتایان رده پایین تر خود تمکین نمی کنند، روشی که «هیچ تعزیر رسمی به همراه ندارد». لیون هوفود هنگام نوشتن این مقاله تنها برای دانشگاه کالیفرنیا لس آنجلس کار می کرد، از این رو شاید این تفسیر تنها مرتبط با آقا خرس های همکار وی باشد (خیلی غیر محتمل است…) در هر حالت، لیون هوفود بعدتر می نویسد که سلسله مراتب نه تنها در میان نسل های یک حوزه بلکه میان حوزه های مختلف پژوهشی نیز برو
ز می کند: «یک مقایسه از روابط پایگاه در «حوزه های» مختلف، نشان دهنده یک روال قطعی معمول است». در قبیله «ایکان»، احترام نسبی که به حوزه های مختلف داده می شود –واژهٔ که آن ها برای آنچه طبقه اجتماعی گفته می شود، به زور اقتباس کرده اند–، با کاربرد واژه «مدل ها» در میان آن ها بسیار قریب است، واژه ای که به مدل های مختلف اقتصادی که امروزه در میان دانشگاهی ها ایجاد شده است، اشاره دارد. افزون بر آن، «مدل های» که توسط حوزه های گوناگون ایجاد شده اند به طور همسان برای همگی پذیرفتنی نیست – ایکان های خرد و کلان به سختی «مدل های» که یکدیگر ارائه می نمایند را تقدیر، یا حتی درک می کنند. با این ادبیات تمثیلی، درک نکردن هدف لیون هوفود مبنی بر این که درک و همکاری میان حوزه ای اندکی در اقتصاد وجود دارد بسیار سخت است، حد اقل در اوایل دهه ۱۹۷۰ میلادی. همانند غلط فهمی های فرهنگی، این خلاءها به اعضای مکاتب فکری مختلف اجازه می دهد تا سریعاً به بدنام سازی مکاتب رقیب بپردازند، بدون این که شرایطی نخست این مکتب ها، یا حوزه ها آن گونه که لیون هوفود مشخص می نماید، در آن فعالیت دارند، را درک نمایند. لیون هوفود دوباره به نقد خود از سلسله مرات
ب اجتماعی میان-نسلی بازگشته و نظریه «نوجوانان، بزرگ سالان و کهن سالان» خود را ارایه می کند. در قبیله «ایکان»، یک فرد جوان یا «دانش آموخته» تا زمانی که یک «مدل» بسیار مغلق برای مربی که تحت وی کار می نماید فراهم نکند، در جامعه پذیرفته نمی شود. با این حال، این رسم پذیرش تنها با پذیرفته شدن اولیه پایان نمی یابد: یک شخص برای این که عضویت خود در این اجتماع را حفظ نماید باید به ارایه «مدل ها» ادامه دهد تا این که یکی آن ها «از 'عمق' بیرون کشیده شده و در سرزمین وحشی فاسد گردد». بدون شک، این تشریح فرهنگی، تفسیر لیون هوفود از نیاز برای منتشر کردن مدل های جدید اقتصادی در حوزه علمی است تا یک شخص بتواند سمت خود را در یک دانشکده اقتصاد حفظ نماید. لیون هوفود در ادامه می نویسد که این مدل ها به ندرت در دنیای واقعی قابل اجراء هستند، اما هنوز هم این مدل ها مبانی هستند که قبیله «ایکان» بر مبنای آن به جامعه شناسان و دانشمندان علوم سیاسی خود نگاه می کنند. برای دفاع از این روش در میان قبیله «ایکان»، لیون هوفود استدلال می نماید تا زمانی که این «مدل ها» پر از عقاید قابل توجه هستند (این روش به طور ویژه در میان «ایکان-ریاضی» که کشیش های
قبیله «ایکان» هستند رایج است)، در واقع این چندان مهم نیست که این «مدل ها» کارایی دارند یا خیر (مسئله قابلیت اجراء بودن دیگر به عنوان امر مؤثر دیده نمی شود). لیون هوفود کاریکاتور طنز خود را با این تشخیص پایان می بخشد که به خاطر روش های یادشده در رابطه با موثریت «مدل ها»، «آینده ایکان سرد و ناامیدکننده است». هرچند تعداد آن ها به نرخ فزاینده ای در حال رشد است، اما بیشترشان بسیار فقیر و متکی به خود نیستند. با این همه، «قبیله ایکان هنوز هم همانند گذشته به عنوان یک نژاد مفتخر و پیکار پرست باقی می ماند» و تمامی آن ها اشاره به این امر دارد که اقتصاد به عنوان یک رشته علمی اولیه در میان علوم اجتماعی در حال افول است، هرچند اعضای این اجتماع نمی خواهند آن را تصدیق نمایند. به یقین که قبیله «ایکان» رشته های نویدبخشی داشت، اما از آن زمان به بعد، آن ها منابع و اعتماد خود و دیگران را بیش از حد استفاده نموده اند و فروپاشی درونی از قبل آغاز شده است – در نهایت، قبیله «ایکان» به مردمان بی خانمان مبدل شده و هیچ اجتماعی واقعی نخواهند داشت تا آن را خانه بنامند.
نقاشی شبانه اصطلاحی است که توسط جیمز ابوت مک نیل ویستلر برای توصیف یک سبک نقاشی که صحنه های تداعی کنندهٔ شب یا اجسام ظاهرشده در پرده ای از نور، در گرگ ومیش یا در غیاب نور مستقیم به تصویر می کشد، اختراع شد. در کاربرد گسترده تر، این اصطلاح به هر نقاشی از صحنه شب، یا قطعه شب، مانند "دیده بان شب" رامبراند اشاره دارد. ویسلر از این اصطلاح در عنوان آثارش برای نشان دادن نقاشی هایی با «حال و هوای رؤیایی و متفکر» با استفاده از یک نام موسیقی استفاده کرد. او همچنین با استفاده از اصطلاحات مرتبط با موسیقی، مانند «سمفونی»، «هارمونی»، «مطالعه» یا «تنظیم»، برای تأکید بر کیفیت آهنگ و آهنگ سازی و بی توجهی به محتوای روایی، آثار را عنوان کرد (و عناوین دوباره داد). استفاده از اصطلاح «شبانه» را می توان با جنبش تونالیسم آمریکایی در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ مرتبط کرد که «با نور ملایم و منتشر، تناژ خاموش و اشیاء طرح دار مه آلود مشخص می شود، که همهٔ آن ها آثار را با یک حس روحیهٔ قوی آغشته می کنند.» در کنار صحنه های زمستانی، شب گردی ها موضوع رایج تونالیست ها بودند. فردریک رمینگتون نیز از این اصطلاح برای صحنه های شبانهٔ خود از غرب قدی
می آمریکا استفاده کرده است. شب های رامبراند. در شمال اروپا، عصر طلایی هلند یکی از بزرگ ترین هنرمندان تمام دوران را به وجود آورد. اولین هنرمندی که به طور منظم صحنه ها را در حالت شبانه نقاشی کرد، رامبراند ون راین (۱۶۰۶–۱۶۶۹) بود. بسیاری از پرتره های او نیز با استفاده از روش شبانه نقاشی شده اند. همان طور که در "آسیاب" (۱۶۴۵)، بیشتر مناظر او برای برانگیختن حس شبانه نقاشی شده اند، که می تواند به صورت آرام یا طوفانی بیان شود. شبانه ها اثر جیمز ابوت مک نیل ویستلر. قبل از آن که ویستلر (۱۸۳۴–۱۹۰۳)، با الهام از زبان موسیقی، شروع به استفاده از این کلمه در عنوان های بسیاری از آثار خود کند، «شبانه» اصطلاحی بود که معمولاً به انواع خاصی از آهنگ های موسیقی گفته می شد، مانند "شبانه آبی و نقره ای" (۱۸۷۱)، در مجموعه گالری تیت، لندن، انگلستان. نقاشی های تصویرشده در گالری زیر به ترتیب تاریخ تکمیل، از چپ به راست هستند: صحنه های شبانه توسط هنرمندان دیگر جنبش ها. هنرمندان دیگری که صحنه های شبانه را خلق کرده اند عبارت اند از:
فرانسیس لاسکر برودی (Frances Lasker Brody) (زادهٔ ۱۹۱۶ ـ درگذشت ۲۰۰۹)، حامی و طرفدار هنر، مجموعه دار آثار هنری و نوع دوست آمریکایی بود. او در پیشرفت حیات فرهنگی لس آنجلس به عنوان مؤسس و حامی مالی موزهٔ هنر این شهر و بعدها به عنوان پشتیبان و حامی اصلی کتابخانهٔ هانتینگتون، بسیار تأثیرگذار بود. خانم برودی در ۱۲ نوامبر سال ۲۰۰۹ در سن ۹۳ سالگی درگذشت. وی همسر آقای سیدنی برودی، توسعه دهندهٔ مشاوران املاک بود که در سال ۱۹۸۳ درگذشت. همچنین او فرزندخواندهٔ مری لسکر، نوع دوست و حامی تحقیقات پزشکی بود که در سال ۱۹۹۴ درگذشت. خانوادهٔ برودی در خانه ای نوگرایانه در محلهٔ هولبی هیلز لس آنجلس زندگی می کردند. کوئینسی جونز معمار این خانه بود. همچنین وظیفهٔ طراحی دکوراسیون خانه برای نمایش مجموعه-های آثار هنری این زوج، برعهدهٔ ویلیام هاینس بود. اوایل زندگی. فرانسیس لاسکردر ۲۷ می سال ۱۹۱۶ در شیکاگو متولد شد. مادرش، فلورا لسکر، خواهرزادهٔ وارنر و پدرش، آلبرت لسکر، مؤسس شرکت تبلیغاتی لرد و توماس بودند. آلبرت لاسکردر دنیای تبلیغات فرد سرشناسی بود که عمدهٔ شهرتش به راه اندازی شرکت های تبلیغاتی دستمال کاغذی کلینکس، سیگار لاکی استرایک
و آب پرتقال سانکیت برمی گشت. در سال ۱۹۳۷، فرانسیس در رشته های علوم سیاسی، ادبیات انگلیسی و تاریخ از دانشکدهٔ واسر فارغ التحصیل شد. او بعد از فارغ التحصیلی مدت کوتاهی به عنوان مدل و فروشنده در یک فروشگاه لباس زنانه نزدیک شیکاگو کار می کرد. در طول جنگ جهانی دوم زمانی که داوطلبانه در آمبولانس ارتش خدمت می کرد، با سیدنی برودی، سرهنگ دوم آراستهٔ ارتش که در مأموریت های اروپا پرواز می کرد، آشنا شد. آن ها در سال ۱۹۴۲ با یک دیگر ازدواج کردند. بعد از پایان جنگ، آن دو به لس آنجلس رفتند و در آنجا سیدنی برودی به عنوان توسعه دهندهٔ مراکز خرید، ثروت کلانی به دست آورد. او در سال ۱۹۸۳ درگذشت. مجموعهٔ آثار هنری و مزایده. به پیشنهاد پدر برودی و مادرخوانده اش، مری لاسکرکه پزشک نوع دوستی بود، فرانسیس و همسرش شروع به گردآوری آثار هنری کردند. وی به واسطهٔ همکاری با شورای هنری دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس که اوایل دههٔ ۵۰ میلادی تأسیس شده بود، شیفتهٔ مجسمه های هنری مور شد. در سال ۱۹۶۹، او به مجلهٔ لس آنجلس تایمز در این باره چنین گفت: «سید آن را زیر درخت کریسمس گذاشت و خوب تا آن زمان حدس می زنم که ما گرفتار شده بودیم». او با همسر فقی
دش، سیدنی، در تأسیس موزهٔ هنر لس آنجلس که در سال ۱۹۶۵ افتتاح شد، نقش مهمی ایفا نمود. همچنین سال های طولانی در شورای هنری دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس عضویت داشت؛ شورایی که به تأسیس آن کمک و به عنوان رئیس آن خدمت کرد. در دوران ریاست وی، این شورا نمایشگاه بسیار مهمی از آثار پابلو پیکاسو به مناسبت هشتادمین سالروز تولد او یعنی در سال ۱۹۶۱ برگزار نمود. در سال ۱۹۶۶، فرانسیس لسکر با اخذ وام های بی سابقه از خانوادهٔ ماتیس، بانی برگزاری نمایشگاه بزرگ واپسگرایی ماتیس در دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس بود که هنری سلدیس، منتقد مجلهٔ لس آنجلس تایمز، آن را «یکی از جاه طلبانه ترین نمایشگاه های که تابه حال به صورت محلی برگزار شده است» نامید. برودی به مدت ۲۰ سال یکی از اعضای هیئت نظارت کتابخانهٔ هانتینگتون بود و در توسعه و رشد آغازین باغ چینی آن، نقشی کلیدی ایفا کرد. ساتبیز و کریستیز به مدت چهار ماه برای مزایده ای به ارزش اولیهٔ ۱۵۰ میلیون دلار با یک دیگر رقابت کردند. مجموعهٔ برودی با ارزش کلی ۲۲۴٫۱۷ میلیون دلار موفقیتی بزرگ محسوب شد. به دلیل دلبستگی مفرط برودی به باغ، بخشی از درآمد فروش صرف هزینه های کتابخانهٔ هانتینگتون شد. نقا
شی «برهنگی، برگ های سبز و مجسمه» اثر پیکاسو، ارزش مندترین اثر هنری این مجموعه بود که تخمین می شد بیش از ۸۰ میلیون دلار به فروش برسد. این نقاشی با قیمت ۹۵ میلیون دلار به مزایده گذاشته شد و سرانجام بهای آن به ۱۰۶٫۴۸ میلیون دلار رسید. تابلو با رنگ های نفیس، آبی، شیرچای و سبز، معشوقهٔ هنرمند، ماری- ترز والتر را درحالی که عریان به خواب فرورفته، به تصویر کشیده است. بالای بدن او مجسمهٔ سرش روی یک پایه قرار دارد. زوج برودی، نقاشی را از دلالی نیویورکی به نام پاول روزنبرگ خریدند. روزنبرگ شخصاً این اثر را در سال ۱۹۳۶ از پیکاسو گرفته بود. پیکاسو در آن سال بوم های مختلفی از ماری- ترز والتر نقاشی کرد. یکی از آن ها تابلوی «رؤیا» بود که هم اکنون متعلق به صاحب کازینو، استیو وین است. مجسمهٔ «گرنده تته مینس» ساختهٔ مجسمه ساز معروف آلبرتو جاکومتی در سال ۱۹۵۴، انتظار می رفت ۲۵ تا ۳۵ میلیون دلار به فروش برسد. مجسمهٔ برنزی «لا ماین» ساخته شده در سال ۱۹۴۸، ۲۵ میلیون دلار فروخته شد. تندیس برنزی یک گربه که آلبرتو جاکومتی در سال ۱۹۵۵ ساخته بود، ۲۰٫۸ میلیون دلار به فروش رفت. نقاشی «لا تریله»، اثر ژرژ براک، با قیمت ۱۰٫۱۶ میلیون دلار رکور
د جهانی فروش را ثبت کرد. مجسمهٔ برنزی «سوارکار»، اثر مارینو مارینی، با نام پیکولو کاوالیر به قیمت ۲٫۳۲ میلیون دالر، بیش از تمام تخمین های پیش بینی شده به فروش رفت. همچنین تابلوی «فمه آوشات اسیسه دانس اون فاتیول»، اثر پیکاسو در سال ۱۹۶۴ به مبلغ ۱۸ میلیون دلار به فروش رسید. خانه. در سال ۱۹۴۹، زوج برودی سفارش خانه ای نوگرایانه در هولمبی هیلز با معماری کوئینسی جونز و طراحی داخلی ویلیام هاینس را دادند. خانه ترکیبی از دو سبک متداول هم عصر است: معماری نوگرایانهٔ کالیفرنیا در اواسط قرن و طراحی داخلی نوگرایانه و پیچیدهٔ هالیوودی. خانه به محل گردهمایی نخبگان شهر، از خانواده های قدیمی لس آنجلسی مانند چندلرها گرفته تا ستارگان هالیوودی چون گری کوپر و جوآن کراوفورد، تبدیل شد و به عنوان ویترین مجموعه های هنری خیره کننده نیز به کار رفت. به مدت کوتاهی پس از تکمیل خانه در سال ۱۹۵۲، برودی ها به آنری ماتیس سفارش یک نقاشی دیواری بزرگ با کاشی های سرامیک برای حیاط خانهٔ خود دادند که یکی از چند اثر معدود این هنرمند بود. در سال ۱۹۵۳، آن ها به فرانسه سفر کردند تا ماکت اولیهٔ او را بازبینی کنند. داستان مقاومت نجیبانهٔ فرانسیس در برابر
اولین طراحی برش خوردهٔ ماتیس و این که چگونه او این هنرمند را ترغیب کرد تا طرح جایگزینی ارائه دهد اکنون تبدیل به افسانه شده است. سرانجام ماتیس یک نقاشی دیواری به ابعاد ۱۲ در ۱۱ فوت از کاشی های سرامیک برای حیاط ساخت که بعدها به موزهٔ هنر لس آنجلس اهدا شد. در می سال ۲۰۱۰، همان هفته ای که مجموعهٔ آثار هنری برودی در حراج کریستیزدر نیویورک به نمایش درآمد، خانهٔ برودی برای فروش به مبلغ ۲۴٫۹۵ میلیون دلار عرضه شد. خانه ای به مساحت هزاروهفتاد مترمربع واقع در محلهٔ ۳۶۰ مپلتون درایو جنوبی، دیوار به دیوار عمارت پلی بوی ساخته شده در زمین ۲٫۳ هکتاری قرار دارد که شامل یک زمین تنیس و یک استخر همراه با مهمان خانه است. این خانه با طراحی داخلی نوگرایانه شامل پلکان معلق، پنجره های شیشه ای سرتاسری است که فضای نشیمن داخلی- خارجی را شکل می دهند و از روزگار خود بسیار جلوتر بود. اواخر دسامبر سال ۲۰۱۰، خانهٔ برودی به مبلغ ۱۴٫۸ میلیون دلار به فروش رفت. سرمایه گذار/مالک آن به مدت سه سال با سازمان حفاظت لس آنجلس برای بازسازی خانه همکاری کرد. الن دی جنرس در سال ۲۰۱۴ این خانه را در معامله ای خارج از بازار ملک، به مبلغ ۳۹٫۸۸۸ میلیون دلار خری
ماریاکریستینا دی ناردی (Mariacristina De Nardi)، اقتصاددان اهل ترویزو در ایتالیا است. او از سال ۲۰۱۹ به عنوان استاد توماس سارجنت در دانشگاه مینه سوتا فعالیت می کند. دی ناردی در سال ۲۰۱۳، به عنوان استاد اقتصاد در کالج دانشگاهی لندن منصوب شد. وی از سپتامبر ۲۰۱۸، در «مؤسسه فرصت و رشد فراگیر» بانک ذخایر فدرال مینیاپولیس در سمت محقق ارشد خدمت کرده است. تحقیقات او بر موضوعاتی نظیر اقتصاد کلان، اقتصاد عمومی، توزیع ثروت، پس انداز، اصلاح بیمه های اجتماعی، تأمین اجتماعی، اقتصاد خانوار، بحران های پزشکی، هزینه های طبی، تولید و سرمایه انسانی متمرکز است. تحصیلات. در نوامبر ۱۹۹۳ دی ناردی مدرک لیسانس اقتصاد و تجارت را با رتبه ممتاز از دانشگاه کافوسکاری ونیز در ایتالیا دریافت کرد. وی مدرک فوق لیسانس را در ژوئن ۱۹۹۸ و دکترا را در اوت ۱۹۹۹، هر دو از دانشگاه شیکاگو دریافت کرد. حرفه. دی ناردی پس از دریافت مدرک لیسانس خود، به عنوان محقق در دانشگاه کافوسکاری ونیز خدمت کرد. در سال ۱۹۹۸ وی اقتصاددان بانک ذخایر فدرال شیکاگو شد، از سال ۲۰۰۰ الی ۲۰۰۵ معاون استاد بخش اقتصاد در دانشگاه مینه سوتا بود و همچنین به عنوان معاون پژوهشی توماس جی
. سارجنت فعالیت می کرد. دی ناردی قبل از دریافت مدرک فوق لیسانس خود از دانشگاه شیکاگو، معاون تدریس در همین دانشگاه بود. وی علاوه بر خدمت در دانشگاه کالج لندن و بانک ذخایر فدرال مینیاپولیس، از سال ۲۰۰۶ به عنوان پژوهش گر هیئت علمی در دفتر ملی تحقیقات اقتصادی، از سال ۲۰۱۵ پژوهش گر بین المللی در مؤسسه مطالعات مالی و از سال ۲۰۱۶ پژوهش گر مرکز تحقیقات اقتصادی و سیاسی بوده است. دی ناردی در سال ۲۰۱۸ معاون اول انجمن اقتصادی غرب میانه شد. وی در سمت هماهنگ کننده و رهبر شبکه بازار در «سرمایه انسانی و فرصت های اقتصادی»(HCEO) خدمت می کند. دی ناردی قبل از فعالیت در بانک ذخایر فدرال مینیاپولیس در سال ۲۰۱۸، اقتصاددان ارشد و مشاور بخش تحقیقات بانک ذخایر فدرال شیکاگو بود. او عضو انجمن اقتصادی اروپا و استادیار پژوهشی NBER است. از سال ۲۰۱۷ دی ناردی سردبیر بررسی پویایی اقتصادی بوده است. وی از سال ۲۰۱۵ در هیئت تحریر مجله ادبیات اقتصادی فعالیت کرده و از سال ۲۰۱۴ الی ۲۰۱۷، سردبیر مجله انجمن اقتصادی اروپا و مطالعات مالی بوده است. انتشارات. دی ناردی بیش از ۳۰ مقاله در مورد موضوعاتی از جمله نقش وراثت و کارآفرینی در توزیع ثروت، مصارف طبی
سال مندان، تأثیر اصلاحات تأمین اجتماعی بر اقتصاد عمومی، رابطه میان تولید و امنیت اجتماعی و اثرات مالیات بر املاک نوشته است:
هیدِتاکا میازاکی (宮崎 英高 میازاکی هیدتاکا، متولد حدود ۱۹۷۴–۱۹۷۵) کارگردان، طراح، نویسنده و مدیر شرکت سازنده بازی های ویدیویی ژاپنی از فرام سافتور است. او ابتدا در سال ۲۰۰۴ به عنوان طراح بازی برای سری Armored Core به شرکت ملحق شد و قبل از اینکه بیشتر برای ساخت سری "سولز" شناخته شود. او در سال ۲۰۱۴ به ریاست شرکت ارتقا یافت و همچنین به عنوان مدیر نماینده آن فعالیت می کند. از دیگر بازی های قابل توجهی که او روی آن ها کار کرده است می توان به "بلادبورن"، "" و "الدن رینگ" اشاره کرد. تأثیرات میازاکی از آثار رمان نویسان مختلف، مانگاکاها و دیگر طراحان بازی مانند فومیتو اوئدا و یوجی هوری و همچنین معماری آسیایی و اروپایی متفاوت است. بازی های میازاکی، به ویژه سری "سولز"، اغلب به استفاده از سختی بالا و مقدار زیادی از زمینه و اطلاعات شخصیت ها از طریق متن و نشانه های محیطی ارائه می شوند. کار او در سری "سولز"، و برنده شدن جوایز مختلف باعث شده است او را به عنوان یک مولف بازی های ویدئویی شناخته بشناسند. او توسط مجله "تایم" به عنوان ۱۰۰ فرد تأثیر گذار جهان در سال ۲۰۲۲ معرفی شد. الهام از ICO. در پروندهٔ ویژه ای که سایت "فامیتسو" به
مناسبت ۲۰ سالگی عرضهٔ بازی "ایکو" در ژاپن تدارک دیده، چهره های مطرحی دربارهٔ الهام بخش بودن این بازی در کارهایشان اشاره کرده اند. یکی از افراد، هیدتاکا میازاکی بوده است که به نقش مهم این بازی روی خلق خود اشاره کرده است. میازاکی که در سال های اخیر الگوی بسیاری بوده، توضیح می دهد که اگر او در خانهٔ دوستش به تجربهٔ بازی "ایکو" نمی پرداخت، در همان وهلهٔ اول ممکن بود اصلاً وارد صنعت بازی های ویدیویی نشود. اوایل زندگی. میازاکی در حدود سال های ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۵ به دنیا آمد و در حالی که در شهر شیزوئوکا، ژاپن زندگی می کرد، «بسیار فقیر» بزرگ شد و اظهار داشت که در کودکی هیچ آرزویی برای زندگی نداشت. با وجود این، او کتاب زیاد می خواند، اما از آنجایی که والدینش توانایی خرید کتاب یا مانگا را نداشتند، مجبور شد از کتابخانه محلی خود امانت بگیرد. کتاب هایی که در آن زمان می خواند، گاهی اوقات فراتر از توانایی های خواندن او بودند، با قسمت هایی که او نمی توانست به طور کامل بفهمد. میازاکی با استفاده از تخیل خود برای پر کردن جاهای خالی با استفاده از تصاویر همراه، از این به عنوان الهام بخش برخی از ایده های بعدی خود در مورد طراحی بازی های و
یدیویی استفاده کرد. علاوه بر این، والدینش تا زمانی که او به سن کافی برای حضور در دانشگاه برسد، از انجام بازی های ویدیویی محدود شده بود، بنابراین در عوض کتاب های بازی و بازی های رومیزی مانند "جادوگری استیو جکسون!" و "سیاه چال ها و اژدهایان" را بازی می کرد. فعالیت حرفه ای. پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه کیو در رشته علوم اجتماعی، میازاکی برای مدیریت حساب در شرکت اوراکل مستقر در ایالات متحده مشغول به کار شد. به توصیه یکی از دوستان، میازاکی شروع به بازی بازی ویدیویی "ایکو" در سال ۲۰۰۱ کرد که باعث شد او به فکر تغییر شغل خود به سمت یک طراح بازی باشد. با این حال، میازاکی در سن ۲۹ سالگی متوجه شد که شرکت های بازی سازی کمی او را استخدام می کنند، یکی از معدود آنها فرام سافتور است، جایی که میازاکی به عنوان برنامه ریز بازی در "Armored Core: Last Raven" در سال ۲۰۰۴ شروع به کار کرد و در اواسط راه به توسعه بازی پیوست. او بعداً "Armored Core 4" و دنباله مستقیم آن، "Armored Core: For Answer را" کارگردانی کرد. میازاکی پس از اطلاع از چیزی که بعداً به "ارواح شیطانی" تبدیل شد، از چشم انداز یک بازی نقش آفرینی اکشن فانتزی هیجان زده ش
د و به توسعه دهنده ها پیشنهاد همکاری داد. این پروژه، تا زمانی که میازاکی به آن منصوب شد، توسط شرکت شکست خورده تلقی می شد و میازاکی اظهار داشت: «من فکر کردم اگر بتوانم راهی برای کنترل بازی پیدا کنم، می توانم آن را به هر چیزی که می خواهم تبدیل کنم. بهتر از همه، اگر ایده های من شکست می خورد، هیچ کس اهمیت نمی داد، این بازی قبلاً شکست خورده بود." اگرچه بازی در توکیو گیم شو ۲۰۰۹ با استقبال منفی روبرو شد و پس از انتشار بسیار کمتر از حد انتظار فروخته شد، اما پس از چند ماه شروع به رشد کرد و به زودی ناشران را پیدا کرد که مایل به انتشار این عنوان در خارج از ژاپن هستند. پس از انتشار و موفقیت دنباله معنوی این بازی به نام "دارک سولز" در سال ۲۰۱۱، میازاکی در می ۲۰۱۴ به سمت ریاست شرکت ارتقا یافت. در ژاپن بی سابقه بود که شخصی در طی ۱۰ سال سمت خود به رئیس شرکت ارتقا دهد. پس از انتشار نسخه "Prepare to Die" "دارک سولز" در آگوست ۲۰۱۲، سونی اینتراکتیو انترتینمنت به سراغ فرام سافتور در مورد توسعه همکاری در یک عنوان جدید رفت. میازاکی در مورد امکان توسعه یک بازی برای کنسول های نسل هشتمی پرسید و مفهوم "بلادبورن" از آنجا توسعه یافت. هی
چ ارتباط داستانی یا زمینه ای با بازی های قبلی فرام سافتور وجود نداشت، حتی اگر میازاکی پذیرفت که دی ان ای و روح اصلی "ارواح شیطانی" و طراحی سطح خاص آن را دارد. توسعه بلادبورن همزمان با "دارک سولز ۲" انجام شد و میازاکی فقط بر آن نظارت داشت زیرا قادر به کارگردانی همزمان هر دو بازی نبود. پس از انتشار "بلادبورن" در مارس ۲۰۱۵، میازاکی به سری "سولز" بازگشت به عنوان کارگردان در "دارک سولز ۳" (۲۰۱۶) با کمک "کارگردان های Steel Battalion: Heavy Armor" و "دارک سولز ۲" "ایسامو اوکانو" و "یوی تانیمورا" "." پس از انتشار آن، میازاکی قصد خود را برای متوقف کردن توسعه شخصی خودش در "سری سولز اعلام" کرد. دو پروژه بعدی او بازی واقعیت مجازی "Déraciné" ۲۰۱۸ و بازی اکشن ماجراجویی ۲۰۱۹ "" بودند. در مراسم جوایز جوی استیک طلایی ۲۰۱۸، او جایزه یک عمر دستاورد نمایش را به خاطر مشارکتش در صنعت بازی های ویدیویی دریافت کرد. این جایزه توسط یان لیوینگستون و استیو جکسون، دو نفر از تأثیرگذاران طراحی او به او اهدا شد. میازاکی همچنین در سال ۲۰۲۲ بازی "الدن رینگ" را کارگردانی کرد که با همکاری جرج آر. آر. مارتین نویسنده سری "ترانه یخ و آتش" نوشته شد.
جهت کلی. میازاکی از اصول طراحی بازی خود برای پروژه هایش به نام «جهت کلی» پیروی می کند. او کنترل کامل جهت بازی و مسئولیت پذیری کامل در تمام تصمیمات را در اختیار می گیرد. او تیم را با دیدگاه خود با بحث در مورد فلسفه و مفاهیم با آنها هماهنگ می کند. او معمولاً دیالوگ می نویسد، توضیحات آیتم ها، طرح بندی های لول ها را طراحی می کند، داستان و اسطوره را خلق می کند، دستورالعمل ها برای باس ها، دشمنان و مناطق می دهد و برخی از باس ها را خودش طراحی می کند. تأثیرات و فلسفه طراحی. تأثیرات میازاکی شامل بازی های ویدیویی مانند "ایکو"، بازی های اولیه "Dragon Quest"، و "افسانه زلدا" و سری بازی های ویدیویی "King's Field" مجموعه های مانگا مانند "برزرک" است. "Saint Seiya"، "ماجراجویی عجیب و غریب جوجو"، و "Devilman"، آثار ادبی اچ پی لاوکرفت، برام استوکر، و جرج آر. آر. مارتین و کتاب های بازی مانند "جادوگری استیو جکسون!" و "RuneQuest". میازاکی همچنین از معماری، به ویژه اروپا الهام گرفته است و اغلب از آن به عنوان راهی برای داستان سرایی محیطی استفاده می کند. روان شناسی، جامعه شناسی و تاریخ بشریت نیز بر فلسفه طراحی او تأثیر گذاشته است. م