Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آزادراه تبریز–ارومیه یک پروژه آزادراهی نیمه ساخته در شمال غرب ایران است. این آزادراه از استان آذربایجان شرقی شروع می شود و در آذربایجان غربی به پایان می رسد و دو شهر تبریز و ارومیه را به هم متصل می کند. این آزادراه به پل روی دریاچه ارومیه که ارومیه را از طریق تبریز و آزادراه ۲ به سایر نقاط کشور متصل می کند، به ختم می شود. این پروژه از چند قطعه تشکیل شده است و فعلاً قطعات ۱ و ۲ و ۴ تکمیل شده اند. قطعات. قطعه ۱ شهر ارومیه را به ساحل غربی دریاچه ارومیه متصل می کند. قطعه ۲، معبر و پل روی دریاچه است. این دو بخش در ۲۶ شهریور ۱۳۹۶ به نمایش درآمدند. قطعه ۳ بخشی از جزیره کوهستانی اسلامی است. این بخش از یک تونل دوقلوی به طول ۲ کیلومتر تشکیل شده است و در حال حاضر در دست احداث است. قطعه ۴ از ابتدای قلمرو باتلاقی شروع می شود و به سمت شرق جزیره اسلامی می رود و در یک جاده به سمت بزرگراه نیمه ساخت مراغه–تبریز می رود و این مسیر خاکی است. این قطعه در ۶ آذر ۱۳۹۸ به نمایش درآمد. قطعه ۵ انتهای قطعه ۴ است که خاص آباد را به سهند وصل می کند و به قطعه آزادراه تبریز-سهند متصل می شود. قطعه آزادراه تبریز–سهند چندین سال قبل از نهایی شدن
طرح های اتصال انتهای قطعه ۴ به شهر تبریز آغاز شد و در ابتدا قرار نبود بخشی از آزادراه باشد زیرا قرار بود آن آزادراه در همین آزادراه (آزادراه ۱۶) ساخته شود یعنی قسمت غربی بزرگراه موجود تبریز- آذرشهر به سمت آزادراه کنارگذر غربی تبریز. با این حال، اکنون این قطعه آخرین امتداد آزادراه را تشکیل می دهد که این دو شهر را به هم متصل می کند. قطعه ۶ که به عنوان آزادراه دوم کنارگذر جنوبی تبریز نیز فعالیت می کند، برای انتقال دادن آزادراه کنارگذر جنوبی تبریز از غرب به شرق برنامه ریزی شده است. ساخت این قطعه در تابستان ۱۳۹۸ آغاز شد. این بخش همچنین به عنوان یک مسیر از ارومیه به سمت تهران با دور زدن و عبور نکردن از شهر تبریز عمل خواهد کرد.قرار است این آزادراه سال ۱۴۰۴ افتتاح شود.
زبان پومرانی زبان مرده پومرانی ها از شاخه لخی زبان های اسلاوی غربی و نیای زبان کاشوبی امروزی است. در قرون وسطی، پومرانی نام زبان اسلاوهای پومرانی بود. امروزه این نام گاه به عنوان معادل زبان کاشوبی و گاه زبان مرده اسلووینسی به کار می رود. نام پومرانی یا "po more" در اسلاوی به معنای «کنار دریا» است.
شیم اون (; – ) سیاستمدار اهل پادشاهی چوسان در کره (کشور) بود. نخست وزیر یا رئیس شورای مملکتی سلسله چوسان در کشور کره بود که از سپتامبر ۱۴۱۸ تا دسامبر ۱۴۱۸ به این شغل اشتغال داشت. او همچنین پدر یک ملکه و پدر زن پادشاه سجونگ کبیر بود. وی به خاطر اتهام خیانت شناخته می شود که سرانجام به مرگش و استحکام بیشتر قدرت سلطنتی منجر شد. زمینه. شیم اون که در اواخر سلسله گوریو در خاندان چونگ سونگ شیم چشم به جهان گشود، آزمون ها را گذرانده و در یازده سالگی وارد دولت شد. ژنرال یی سونگ گه در آن زمان کنترل کامل قدرت را در دست داشت و بیشتر رقبایش در سراسر گوریو را از میان برده بود. شیم اون به درستی متوجه شده بود که سلسله گوریو در انتهای راه خود قرار دارد و بنابراین به حزب یی سونگ گه پیوست و سخت کوشید تا یک سلسله جدید را به روی کار آورد. سرانجام زمانیکه یی در سال ۱۳۹۲ به تخت نشست، شیم اون یکی از افرادی بود که به پست جدیدی دست یافت و در کمک به یی برای پیدایش سلسله چوسان نفوذ زیادی داشت. در سال ۱۴۱۱ و در زمان سلطنت پادشاه تائجونگ چوسان، شیم اون به سمت مدیر استان هامگیونگ منصوب شد. وی قضات و کلانترهای فاسد را عزل می کرد و زحمات بسیار
ی در بهبود قدرت دولت در منطقه کشید. از این روی که شیم اون مدیر مدنی بسیار کارآمدی بود، او چندین بار ترفیع گرفت و همچنین در پست های وزیر صنعت، وزیر امور مدنی و وزیر کشاورزی به ایفای نقش پرداخت. زمانیکه که دربار اقدام به انتخاب کاندیداهایی برای شهبانوی چونگ نیونگ (پادشاه سجونگ آینده) کرد، او نام دخترش را نیز در میان کاندیداها آورد. نتیجه این اقدام انتخاب دخترش به عنوان همسر شاهزاده بود. زمانیکه چونگ نیونگ در سال ۱۴۱۸ به سلطنت رسید، «بانو شیم» (زنان تنها با نام های خانوادگیشان مورد خطاب قرار می گرفتند) دختر شیم اون عنوان ملکه سوهون را به خود گرفت و شیم اون به منصب نخست وزیری که بالاترین مقام غیر سلطنتی در کشور بود نائل آمد. رسوایی و مرگ. زمانیکه شیم اون به سمت نخست وزیر منصوب شد، منصب «وزیر غربی» توسط پارک اون از خاندان بونام پارک اشغال شده بود. روابط بین این دو وزیر متخاصمانه بود و مشاجرات متعددی بین آنها درمی گرفت. در آن زمان پادشاه تائجونگ چوسان از منصب سلطنتیش استعفا و پست پادشاه بازنشسته را در اختیار داشت. اما غالباً امورات داخلی و خارجی کشور توسط تائجونگ چوسان اداره می شد و پادشاه سجونگ وقت به شکل یک دست ن
شانده باقی مانده بود. به دلیل اینکه او در آخرین روزهای گوریو یک ژنرال بود، تائجونگ چوسان شخصی محکم، محافظه کار، و مستبدی یکه تاز به شمار می رفت. او متناوباً در مورد این حقیقت نگران بود که در آینده سلسله به جای پادشاه غالباً توسط وزرا اداره خواهد شد. این اتفاق در عهد گوریو نیز افتاده بود؛ بنابراین وی تدابیر گسترده ای برای استحکام اختیارات دربار سلطنتی در نظر گرفت. بر اساس این حقیقت در دولت، شیم جونگ برادر جوان تر شیم اون زبان به شکایت گشود که قدرت پادشاه تماماً با حضور فراگیر تائجونگ چوسان محدود شده است. زمانیکه این اظهار نظر به گوش پادشاه بازنشسته رسید، وی تمامی خانواده شیم را محکوم کرد. از این روی که شیم اون، نخست وزیر و پدر ملکه، یکی از تأثیر گذارترین مردان مملکت بود، حضورش نمی توانست نادیده گرفته شود. به علاوه وزیر غربی پارک اون نیز با افشای اینکه اثرگذاری شیم اون طغیان گرانه بوده است، علیه وی توطئه چید. شیم اون در آن زمان وظیفه نخست وزیری خویش را با بازدید از امپراتوری مینگبه عنوان سفیر چوسان در سه اونسا به انجام رسانیده بود. او در حال بازگشت از سفرش بود که در قلمرو کره در شهرستان اوایجو دستگیر شد و تحت ح
فاظت ابتدا به پایتخت در هانیانگ و سپس به سوون (شهر) منتقل گشت. او در سوون شکنجه شد تا به جرم خویش اعتراف کند. شکنجه های رهبری شده توسط پارک اون که شیم را در ردیف اول اتهامات قرار داده بود، سرانجام به هدف خود برای اقرار جرم ها توسط شیم اون دست یافت. درست قبل از اینکه نخست وزیر اعدام شود، او عبارت معروفی را زیر لب زمزمه کرد: ” فرزندان من، با یک پارک ازدواج نکنید. آن شرمندگی و بدشانسی برای خانواده ما به بار خواهد آورد.
آن هیانگ (; – ) فیلسوف، و نویسنده اهل گوریو بود که پدر نئو کنفسیوسیسم کره (کشور) شناخته می شود. او در سال ۱۲۴۳ در بخش جنوب شرقی کره پا به عرصه گیتی نهاد. آن هیانگ نوجوانی بود که به خاطر مطالعات ژرف و رفتارهای خوب شناخته می شد. پیشه آکادمیک وی در سنین نوجوانیش شروع شد و او در سن ۱۸ سالگی آزمون ملی انتخاب مقامات دولتی را با بالاترین نمره در میان همکلاسی هایش گذراند و سپس حرفه خدمات مدنی آن هیانگ آغاز گردید. اما گوریو در آن زمان در میانه تهاجمی از سوی دودمان یوان (چین) قرار داشت. یوان سلسله ای است که توسط قوبلای خان تأسیس شده بود. دربار گوریو که به منظور مصون ماندن از حملات مغول ها به جزیره گانگوا فرار کرده بود، بر سر بازگشت به پایتخت سابق در که سونگ دچار اختلاف نظرهایی بود. پادشاه ون جونگ و پیروانش در نظر داشتند به پایتخت سابق برگردند، در حالیکه افسران نظامی قویا با این انتقال مخالفت می کردند. آنان اقدام به این انتقال را معادل تسلیم شدن به امپراتوری یوان می دانستند. به این خاطر بود که آن هیانگ مجبور شد برای مدتی در جزیره گانگوا بماند. او در ۳۶ سالگی به منظور تعلیم دانش آموزان به مؤسسه آموزشی ملی گوریو یا گوک جا
گام پیوست. وی در سال ۱۲۸۹ به عنوان بخشی از از یک گروه اعزامی به سرپرستی ولیعهد وقت چانگ سون از پایتخت دودمان یوان بازدید کرد. یکسال بعد آن هیانگ از چین رونوشت کتاب بسیار ویژه ای با خود به همراه آورد. ترویج نئو کنفسیوسیسم در کره. کتابی که آن هیانگ از چین آورده بود یک رونوشت دست نویس از مجموعه ای از آثار ژو ژی عالم مشهور نئو کنفسیوسیسمی بود. نئو کنفسیوسیسم به بچه ها یاد می داد تا والدین خود را دوست بدارند و به رعایا می آموخت تا به پادشاه خویش وفادار بمانند. همچنین به مردم یاد می داد تا خانواده را با عشق مدیریت و با همنوعانشان با صداقت رفتار کنند و به گونه ای آموزش ببینند تا مؤدب باشند و با احتیاط رفتار کنند. این آموزه ها آرامش و امید را به آن هیانگ هدیه داد که به خاطر رنج های مردم گوریو در اثر سه دهه یورش مغول ها در وضعیت روحی مناسبی قرار نداشت. او از آن زمان در چندین موقعیت از امپراتوری یوان بازدید کرد و رویه های آموزشی آنان را اتخاذ نمود. وی همچنین شاگردش را به منظور آوردن تصاویر کنفسیوس و ۷۲ تن از دانشجویانش به چین فرستاد. تلاش هایش به منظور ترویج نئو کنفسیوسیسم در گوریو شامل خرید دامنه گسترده ای از ابزار آل
ات موسیقایی، ظروف تشریفاتی، کتاب های باستانی کنفسیوسی و کتب تاریخی می شدند.
هوگونگ (؛ وزیر در امپراتوری شیلا در عصر پیدایش کشور بود. در تواریخ آماده است که وی اصلیتی از مردمان ژاپن داشته است، ولی نام خانوادگی یا اسم خاندان او برای تدوین کننده یادداشت های تاریخی سه پادشاهی (سامگوک ساگی) نامعلوم است. وی هوگونگ (به معنی «دوک بطری کدویی») نامیده می شد زیرا زمانیکه برای اولین بار به این سوی دریا آمد، یک یا چند بطری کدویی بر کمرش بسته بود. هوگونگ شخصیتی مهم در اوایل شیلای متحد به شمار می رفت زیرا نام وی در داستان های نیاکان تمامی خانواده های سلطنتی به چشم می خورد. در سال ۲۰ قبل از میلاد، هیوک گئسو از شیلا او را به اتحادیه ماهان فرستاد. پادشاه ماهان بخاطر این حقیقت که شیلا خراج نفرستاده بود، هوگونگ را مورد سرزنش قرار داد. اما هوگونگ با شکیبایی از بی نزاکتی پادشاه انتقاد کرد. پادشاه در مورد هوگونگ عصبانی شد و تلاش کرد تا وی را به قتل برساند اما زیر دستان اطرافش مانع از این کار شدند و او اجازه یافت تا به وطن برگردد. هوگونگ در سال ۵۸ بعد از میلاد پست رده اول وزارت را بر عهده گرفت. هوگونگ در سال ۶۵ بعد از میلاد کیم آلجی را که بعدها به نیای بزرگ خاندان سلطنتی کیم از شیلا تبدیل شد، در جنگل گه ریم
کیم تونگ جونگ (; – ) یک ژنرال اهل گوریو بود. طی شورش سانبتسوشو. بعد از اینکه به جونگ سون در سال ۱۲۷۱ در جزیره جیندو به دست نیروهای متحد طرفداران مغول گوریو و مغول کشته شد، کیم تونگ جونگ و شمار اندکی از ارتش سانبتسوشو از جزیره جیندو فرار کرده و به جزیره تامنا (جزیره ججودو کنونی) پناه بردند. او بعد از آن نیز به مخالفت با دودمان یوآن ادامه داد. در سال ۱۲۷۳، دولت کره ای گوریو با کمک قوای مغولی توانست شورشیان را شکست دهد و در نتیجه او خودکشی کرد، اگرچه برخی از داستان ها در مورد وی در جزیره ججودو بر این موضوع دلالت دارند که تونگ جونگ توسط شخصی به نام کیم بنگ کیونگ به قتل رسیده و بعدها همسرش سوزانده و کشته شده است.
همسر سلطنتی سوک یونگ (به کره ای: 숙용 장씨، درگذشته: ۱۵۰۶) با نام شخصی جانگ نوک سو، از قبیله هیونگ دوک جانگ، یکی از شناخته شده ترین همسران پادشاه یون سانگون از چوسان بود. او اغلب با "جانگ هی بین" (صیغه سلطنتی پادشاه سوک جونگ) و "جانگ نان جونگ" (همسر برادر ملکه مون جونگ)، دو زن دیگر دوره چوسان مقایسه می شود. او پس از خلع و سرنگونی یون سانگون، توسط پادشاه جدید، چونگ جونگ اعدام شد. زندگی نامه. نام شخصی همسر سلطنتی جانگ نوک-سو (장녹수) بود. پدرش جانگ هان-پیل یک قاضی شهرستان بود که در بخش غربی چونگ چانگ زندگی می کرد و مادرش صیغه ای از طبقه چون مین (پایین ترین طبقه اجتماعی چوسان) بود. به همین دلیل، جانگ نوک-سو به عنوان خدمتکار شخصی یی هیون (شاهزاده بزرگ جین)، پسر پادشاه یه جونگ و ملکه آن سون زندگی می کرد. او سپس با گا نو (가노؛ 家奴)، یکی دیگر از خدمتکاران شاهزاده بزرگ جین، ازدواج کرد و از او صاحب فرزند پسری شد. بانو جانگ به یادگیری آواز خواندن و رقصیدن پرداخت و به یک گیسانگ (زنان هنرمند) تبدیل شد. او زیبایی معمولی داشت، اما ظاهری شاداب و جوان داشت و استعداد فوق العاده ای در خوانندگی و موسیقی داشت. یک روز، پادشاه یون سانگون ص
دای او را شنید و جانگ نوک-سو را صیغه خود کرد و هدایا و ثروت زیادی برای خانواده اش فرستاد. به نظر می رسید که صیغه جانگ با یون سانگون به عنوان یک نوزاد رفتار می کرد، اما به قدری از او حمایت می کرد که همه حکم های سلطنتی و مجازات برای مجرمین تحت تأثیر او صادر می شد. در سال ۱۵۰۳ جانگ نوک-سو وقتی به مقام سوک-یونگ (مقام سوم زنان دربار) ارتقا یافت، یک صیغه سلطنتی شد. بر اساس لطف پادشاه، شوهرخواهرش کیم هیو-سون یک پست رسمی داده شد. با وجود اینکه جانگ نوک-سو در قصر زندگی می کرد، خانه اش را ویران کرد تا خانه ای جدید و بزرگتر را برای خود بازسازی کند. در سال ۱۵۰۶، گروهی از مقامات به دلیل ظلم های بی رویه پادشاه یون سانگون علیه وی توطئه کردند. سرانجام پادشاه یون سانگون از سلطنت خلع شد و به تبعید فرستاده شد. آخرین لحظات زندگی جانگ نوک-سو بسیار تلخ و دردناک بود. او به دستور پادشاه چونگ جونگ در ملاءعام سر بریده شد و بسیاری از مردم به سمت جسد او سنگ پرتاب کردند.
آتسوشی ناکاجیما (به ژاپنی:中島 敦،هپبورن:Nakajima Atsushi)، یک نویسنده اهل ژاپن بود. همچنین شخصیتی با این اسم ، در "انیمه سگ های ولگرد بانگو" وجود دارد که از آتسوشی ناکاجیما، الهام گیری شده است. زندگی نامه. ناکاجیما در توکیو، ژاپن متولد شد. پدرش متخصص زبان چینی کلاسیک بود و اشتیاق خود را به پسرش، که به دلیل داستانهای کوتاه شاعرانه در محیط های تاریخی دوردست معروف است، انتقال داد. ناکاجیما در سال۱۹۴۱ برای تدریس زبان ژاپنی به پالائو فرستاده شد اما پس از رنج زیاد از آسم در سال ۱۹۴۲ بازگشت و بعد از آن پس از ابتلا به ذات الریه در همان سال درگذشت. وی یک رمان بزرگ، نور، باد و رؤیاها را براساس زندگی رابرت لویی استیونسون و داستانهای کوتاه جنجالی دربارهٔ میکرونزی به اتمام رساند. ماه برفراز کوه مجموعه ای دیگر از داستان های کوتاه وی است.
دربارهٔ فیدل فیلمی محصول سال ۱۹۶۱ و به کارگردانی سیرل فرانکل است. در این فیلم بازیگرانی همچون شان کانری، آلفرد لینج، سسیل پارکر، ویلفرید هاید-وایت، استنلی هالووی، کتلین هریسون، النور سامرفیلد، اریک بارکر، ترنس لانگدان، آلن کینگ، میریام کارلین، جان له ماژرر، سیریل اسمیت، گراهام استارک، پتسی رولندز، بیل اوون، ارولد گودوین و باربارا ویندسور ایفای نقش کرده اند.
مری الیزابت مپس داج ، یا ماری مپس دوج، (۲۶ ژانویه ۱۸۳۱–۲۱ اوت ۱۹۰۵) نویسنده و ویراستار کودکان آمریکایی بود که بیشتر با رمانش هانس برینکر شناخته شده است؛ او تقریباً برای یک سوم قرن نوزدهم رهبر شناخته شدهٔ ادبیات نوجوانان بود.داستان مشهور پطرس ( پتروس ) فداکار در ادبیات فارسی کلاس چهارم دبستان از کتاب این نویسنده گرفته شده است. البته نه با نام پتروس بلکه نام او در کتاب مری میپس چیز دیگری است. و در واقع داستان واقعی نیست و تنها زاده ذهن نویسنده می باشد.
تنها یکبار زندگی می کنید فیلمی در ژانر جنایی و درام به کارگردانی فرینتس لانگ با بازی هنری فوندا و سیلویا سیدنی است. این فیلم از اولین فیلم نوآر ها شناخته می شود. این فیلم دومین فیلم به کارگردانی فرینتس لانگ در ایالات متحده آمریکا است.
تواناپرستی، توانمندگرایی، تبعیض بخاطر ناتوانی یا ابلیسم (به انگلیسی:Ableism) تبعیض و پیش داوری اجتماعی علیه افراد دارای ناتوانی های جسمی یا ذهنی است. توانمندگرایی افراد را آن گونه که با ناتوانی هایشان تعریف می شوند مشخص می کند و همچنین افراد ناتوان را به عنوان افرادی که نسبت به افراد غیرناتوان «پایین تر» هستند طبقه بندی می کند. بر اساس توانمندگرایی، به افراد مختلف توانایی ها، مهارت ها یا جهت گیری های شخصیتی خاص اختصاص داده می شود یا از از افراد مختلف این موارد سلب خواهد شد. اگرچه توانمندگرایی و ناتوانی هر دو اصطلاحاتی هستند که تبعیض بخاطر ناتوانی را توصیف می کنند، اما تأکید هر یک از این اصطلاحات کمی متفاوت است. توانمندگرایی تبعیض به نفع افراد غیر ناتوان تعریف می شود در حالی که ناتوانی تبعیض علیه افراد ناتوان است. کلیشه هایی وجود دارند که یا به طور کلی با ناتوانی مرتبط هستند، یا با اختلالات خاص یا شرایط سلامت مزمن مرتبط هستند (مثلاً این فرض که همه افراد ناتوان می خواهند درمان شوند، این فرض که کاربران ویلچر نیز دارای ناتوانی ذهنی هستند، یا این فرض که افراد نابینا نوعی بصیرت خاص دارند). این کلیشه ها به نوبه خود
به عنوان توجیهی برای اعمال تبعیض آمیز عمل می کنند و نگرش ها و رفتارهای تبعیض آمیز را نسبت به افراد دارای ناتوانی تقویت می کنند. برچسب گذاری زمانی بر افراد تأثیر می گذارد که گزینه های آنها را برای عمل محدود یا هویت آنها را تغییر دهد. در جوامع توانمندگرا، «زندگی افراد ناتوان کمتر ارزش زیستن دارد یا افراد ناتوان ارزش کمتری دارند.» جنبش اصلاح نژاد در اوایل قرن بیستم به عنوان بیانی از توانمندگرایی گسترده در نظر گرفته می شود. توانمندگرایی را می توان با خواندن ادبیاتی که توسط کسانی که ناتوانی و توانمندگرایی را از نزدیک تجربه می کنند بیشتر درک کرد. ریشه شناسی. کلمه ابلیسم (به انگلیسی:Ableism) نشات گرفته از واژه «"-able»" و "ایسم" است "و برای اولین"؛ اولین بار در سال ۱۹۸۱ میلادی ثبت شد. علل شکل گیری توانمندگرایی. توانمندگرایی ممکن است منشأ در تکامل یا منشأ هستی گرایانه داشته باشد (ترس از سرایت، ترس از مرگ). همچنین ممکن است ریشه در نظام های اعتقادی (داروینیسم اجتماعی، شایسته سالاری)، زبان یا جانبداری های ناخودآگاه داشته باشد.
سر الختم الخلیفه (؛ زاده – درگذشته ) دیپلمات، استاد، و سیاستمدار اهل سودان بود. وی از ۳۰ اکتبر ۱۹۶۴ تا ۲ ژوئن ۱۹۶۵ نخست وزیر سودان بود. سر الختم الخلیفه در ۱۸ فوریه ۲۰۰۶، در سن ۸۷ سالگی درگذشت.
رشید بکر (; زاده – درگذشته ) سیاستمدار اهل سودان بود. وی از ۱۱ اوت ۱۹۷۶ تا ۱۰ سپتامبر ۱۹۷۷ نخست وزیر سودان بود. رشید بکر در ۱۱ مارس ۱۹۸۸، در سن ۵۷ سالگی درگذشت.
سندروم لوسی-دریسکول یک بیماری متابولیکی اتوزومی مغلوب است که بر آنزیم های دخیل در متابولیسم بیلی روبین اثر می گذارد. گفته می شود این بیماری به دلیل وجود مهارکننده هایی در شیر مادر برای گلوکورونیل ترانسفراز رخ می دهد. علت. این بیماری معمولاً به صورت مادرزادی دیده می شود؛ اما به دلیل وجود استروئیدهای مادر در شیری که به نوزاد می دهد، هم ایجاد می شود. ژنتیک. وجود مشکل در ژن UGT1A1 (که این ژن به سندرم کریگلر نجار و سندرم ژیلبرت هم مربوط است)، علت فرم مادرزادی سندروم لوسی-دریسکول است.
گوساله طلایی (هلندی: Gouden Kalf)، (انگلیسی: Golden Calf) جایزه جشنواره فیلم هلند است که به طور سالیانه در جریان برگزاری آن در شهر اوترخت اهدا می شود. گوساله طلایی از سال ۱۹۸۱ در ۶ بخش بهترین هنرپیشه مرد، بهترین هنرپیشه زن، بهترین فیلم، بهترین فیلم کوتاه، جایزه فرهنگی و جایزه افتخاری اعطا می شد. از سال ۲۰۰۳ با اضافه شدن ۱۱ بخش جدید و حذف جایزه افتخاری مجموع کل جوایز گوساله طلایی به ۱۶ عدد رسید. از این سال این جایزه به بهترین کارگردان، بهترین فیلم نامه نویس، بهترین نقش مکمل مرد، بهترین نقش مکمل زن، بهترین مستند بلند، بهترین مستند کوتاه، بهترین فیلم برداری، بهترین تدوین، بهترین موسیقی، بهترین طراح تولید و بهترین تدوین صدا نیز اهدا شد. روتخر هاور، کاریس فن هاوتن، فونس رادماکرس، الکس ون وارمردم، ژان فان د فلده، مرلین گوریس، یرون کرابه و مونیک هاندریکس از جمله مشهورترین اعضای بدنه سینمای هلند هستند که به این جایزه رسیدند.
در پایان () هشتمین و آخرین آلبوم استودیویی از گروه موسیقی آلترناتیو راک ایرلندی کرنبریز است. این آلبوم در ۲۶ آوریل ۲۰۱۹ توسط بی ام جی رایتز منیج منت منتشر شد. این اولین و تنها انتشار گروه پس از مرگ دلارس اریوردن است که آوازش پس از مرگ نقش گسترده ای در آلبوم داشته است. سازندگان بازمانده گروه در طی سال های بعد دموهای او را با ضبط های داخل استودیو جمع آوری کردند و برای تهیه نهایی آلبوم با استفن استریت، تهیه کننده طولانی مدت گروه کار کردند. آلبوم با استقبال گسترده ای از طرف منتقدان همراه بود.
یی مچانگ (; – ) یک گیسنگ در شهرستان بوان در پادشاهی چوسان بود. نام واقعی او هیانگ گیوم است. مچانگ در سال ۱۵۷۳ در شهر بوسان واقع در منطقه جولا شمالی به دنیا آمد. پدرش «یی تانگ جونگ» نام داشت که مقامی سطح پائین در شهر ایالتی به حساب می آمد، و مادرش یک برده بود. اگرچه وی از سطح پائین جامعه به پا خواسته بود، زمانی که کوچک بود توانست کتب کلاسیک چینی مانند گلچین ادبی کنفسیوس و منسیوس را بخواند. او حتی در سن بسیار کم نه سالگی اشعار چینی می نوشت. سرانجام مچانگ نام خویش را در فهرست زنان هنرمند ثبت کرد زیرا یک قاضی محلی در بوسان از وی خواست تا این کار را انجام دهد. او به خود نام مستعار مچانگ «» را داد و شروع به زندگی کردن به عنوان یک گیسنگ کرد. قاضی مچانگ را عمیقاً دوست داشت اما مچانگ زمانی که قاضی به سئول منتقل شد تنها ماند. او اشعاری در باب تسلی غم و اندوه ناشی از جدایی سرود. وقتی که این اشعار به شهرت رسید، مچانگ به چندین ضیافت دعوت شد. وی به زودی به عنوان یک هنرمند و سرگرم کننده به شهرت دست یافت درحالی که با اشراف زادگان اشعاری تبادل می کرد و مهارت های رقاصی و خوانندگی خویش را به نمایش می گذاشت. او به خاطر استعدادش
در اجرای گومونگو (یک ساز سنتور مانند) مشهور شده بود.
گیسنگ () زنانی از خانواده های پایین یا بردگان بودند که به عنوان یک روسپی درباری آموزش دیده بودند. آنان هنرمندان زنی بودند که برای اضافه نمودن هیجان به ضیافت ها و مهمانی های نوشیدن به کار گرفته می شدند. آنها متعلق به پائین ترین طبقه اجتماعی در عهد چوسون بودند و هنرمندانی به شمار می رفتند که در ادبیات، موسیقی و رقص مهارت داشتند. گیسنگ ها مردان را با موسیقی، گفتگو و شعر سرگرم داشتند و از نظر کاری بسیار شبیه به گیشاهای ژاپنی بودند. گیسنگ های بسیار ماهر در دربار سلطنتی خدمت می کرد، در حالی که دیگران در خانه های یانگبان یا مقامات علمی کار می کردند. بعضی از گیسنگ ها در زمینه های دیگر نیز آموزش دیده اند، مانند پرستاری، هرچند گیسنگ های رده پایین تر به عنوان روسپی نیز خدمت می کردند. گیسنگ ها نقش مهمی دربرداشت کره ای از فرهنگ سنتی پادشاهی چوسون دارد. برخی از قدیمی ترین و محبوب ترین داستان های کره، مانند چون هیانگ جئون، گیسنگ را به عنوان قهرمان معرفی می کنند. اگرچه نام اکثر گیسنگ های واقعی فراموش شده است، اما تعداد کمی از آنها به خاطر یک ویژگی برجسته مانند مهارت و توانمندی یا وفاداری به خاطر سپرده شده اند. مشهورترین آنها
هوانگ جینی در قرن شانزدهم است. تاریخچه. گیسنگ همچنین به عنوان «گل هایی که شعر می گویند» نیز شناخته می شوند. آنها احتمالاً در سال های ۹۳۵ تا ۱۳۹۴ در پادشاهی گوریو پدید آمدند و در دوره های مختلف از ۱۳۹۴ تا ۱۹۱۰ در انواع گوناگون منطقه ای وجود داشتند. از لحاظ طبقاتی، گیسنگ ها عضوی از طبقه چئونمین یا برده بودند که به طور رسمی متعلق به دولت بودند - که آنها را ثبت کرده بود. هر دختری که از به گیسنگ متولد می شد، مجبور به تبدیل شدن به گیسنگ بود. اصلاحات گابو در سال ۱۸۹۵ سیستم طبقاتی سلسله چوسون و برده داری را نیز به طور رسمی از بین برد. از آن سال به بعد، تمام گیسنگ ها به طور اسمی آزاد شدند. اما در عمل، بسیاری از گیسنگ ها، مانند بسیاری دیگر از برده ها، سالها به بندگی ادامه دادند. علاوه بر این، بسیاری از کسانی که آزاد شدند هیچ شغل دیگری نداشتند. آنها اکنون بدون حمایتی نسبت به وضعیتشان به عنوان سرگرم کننده به کارشان ادامه دادند. در دهه بعد بسیاری از این گیسنگ ها برای کار به جاهای دیگر رفتند.
پیه کوچه (به لاتین: Piyəküçə یا Piyəkücə) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لریک واقع شده است. پیه کوچه ۱۰۲ نفر جمعیت دارد. ریشه واژه. "پیه" در زبان تالشی به معنی "خواب" و "کوجه" به معنی "محله" یا "روستا" است و پیه کوچه یعنی "روستای خواب و آرام".
یانگ بان ها () طبقهٔ نخبگان فرهیختهٔ کنفوسیوسی در دوران سلسلهٔ چوسان (۱۳۹۸ تا ۱۹۱۰) در شبه جزیرهٔ کره را تشکیل می دادند. واژهٔ «یانگ بان» به معنای «دو طبقه» است و به دو گروه مون بان (문반؛ 文班) به معنای طبقهٔ فرهیختگان و موبان (무반؛ 武班) به معنای طبقهٔ نظامیان اشاره دارد. با این حال، این واژه معنایی فراتر از آن داشت و شامل اعضای خانواده های این دو طبقه و نیز دانش پژوهان می شد. واژهٔ «ساجوک» (사족؛ 士族) نیز اصطلاحی است که با یانگ بان هم پوشانی دارد، با این تفاوت که بر جنبهٔ وراثتی بودن آن تأکید می کند. در زیرمجموعهٔ طبقهٔ یانگ بان، یک قشر متوسط کوچک به نام «جونگ این» نیز وجود داشت. افراد برای پیوستن به طبقهٔ یانگ بان باید در آزمون های رسمی دولتی شرکت می کردند. نتیجهٔ این آزمون ها جایگاه اجتماعی و شغلی فرد را تعیین می کرد. اما در عمل، تنها افراد ثروتمند قادر به شرکت در این آزمون ها بودند، چرا که هزینه و زمان لازم برای مطالعه و آمادگی را در اختیار داشتند. در سده های نخست حکومت سلسلهٔ چوسان، این طبقه تا حد زیادی از فساد به دور بود. اما پس از جنگ با ژاپن (۱۵۹۲ تا ۱۵۹۸)، این نظام به همراه اقتصاد کره دچار فروپاشی شد. یانگ ب
ان ها به ازای خدماتشان به دولت، مقرری دریافت می کردند و اغلب مالک زمین های گسترده بودند. علاوه بر آن، برخی از آنان برای اعطای مناصب به دیگران رشوه می گرفتند و حتی برخی از آن ها برای کسب منافع بیشتر از مردم عادی اخاذی می کردند.
ملکه کیم این گیونگ (به کره ای: 인경왕후 김씨؛ ۲۵ اکتبر ۱۶۶۱–۱۶ دسامبر ۱۶۸۰)، از قبیله گوانگ سان کیم، با نام شخصی کیم اوک هی، اولین ملکه همسر پادشاه سوک جونگ بود. او از سال ۱۶۷۴ تا زمان مرگش در سال ۱۶۸۰ ملکه چوسان بود. زندگی نامه. ملکه آینده در ۲۵ اکتبر ۱۶۶۱ در زمان سلطنت پادشاه هیون جونگ به عنوان دختر بزرگ و سومین فرزند خانواده اش متولد شد. نام کوچک او کیم اوک-هی (김옥혜؛ 金玉惠) بود. پدرش کیم مان-گی و مادرش بانو هان از قبیله چونگ جو هان بود. "کیم جانگ-سونگ" پدربزرگ او بود و "کیم جیب" از طریق پدرش نبیره او بود. او در سن ۱۰ سالگی با تنها پسر پادشاه هیون جونگ، ولیعهد یی سون میونگ بو، ازدواج کرد، و او را به عنوان ملکه جوان همسر ولیعهد (왕세자빈، وانگ سه جا-بین) انتخاب کرد. او با شوهرش رابطه خویشاوندی داشتند، زیرا پادشاه سون جو جد مشترک آنها بود. در سال ۱۶۷۴، شوهرش به عنوان نوزدهمین پادشاه چوسان (با نام سلطنتی: پادشاه سوک جونگ) به سلطنت رسید و او رسما «ملکه چوسان» شد. در سال ۱۶۷۷، او دختری به دنیا آورد که در نهایت یک سال بعد در ۱۳ مارس ۱۶۷۸ درگذشت. در سال ۱۶۷۹، ملکه دختر دیگری به دنیا آورد اما او هم یک روز بعد ناگهانی از دنیا رف
ت. در تابستان ۱۶۸۰، ملکه باردار بود، اما به دلیل یک حادثه، سقط جنین کرد. در ۸ دسامبر ۱۶۸۰، در سن ۱۹ سالگی، او علائم آبله را نشان داد و بعداً در ۱۶ دسامبر در کاخ گیونگ دوک (که اکنون به عنوان کاخ گیونگ هوی شناخته می شود) درگذشت. او در ایک رونگ (익릉) در استان گیونگ گی به خاک سپرده شده است نام کامل پسامرگی. میونگ هیون سئون موک هیس هونگ سون وی"
نوسوموریا (به لاتین: Nüsomurya) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لریک واقع شده است. نوسوموریا ۲۲۵ نفر جمعیت دارد. ریشه واژه. برخی بر این باورند که نام نوسوموریا برگرفته از دو واژه فارسی "نَسا" به معنی "جنوب" و "مَرَه" به معنی "مرتع" یا "مرغزار" یا "چمنزار" است و معنای کامل آن "چراگاه و چمنزار واقع در جنوبی یا جنوبی" است. برخی نیز بر این باورند که نام آن برگرفته از رودخانه ای در نزدیکی این روستا است و بر این باورند که از دو واژه تالشی "نیسو" به معنی "شمال" و "موریا" به معنی "رودخانه" تشکیل شده و معنی "ضلع شمالی رودخانه" را می دهد.
بمب گذاری های بانکوک چند انفجار در بانکوک پایتخت تایلند بود که در ۱۴ فوریه ۲۰۱۲ اتفاق افتاد و منجر به مجروح شدن ۵ نفر شد. مقامات رسمی تایلند گفتند بمب گذاری ها اقداماتی وحشیانه بود که چند تروریست علیه دیپلمات های اسرائیلی برنامه ریزی کرده بودند. چند ایرانی پس از این حملات دستگیر شدند که یکی از آنها بر اثر کمانه کردن نارنجکی که پرتاب کرده بود، به شدت زخمی شده بود. زمینه. این انفجارها یک روز پس از حمله به دیپلمات های اسرائیلی در تفلیس، گرجستان، دهلی نو به وقوع پیوست. اسرائیل در مورد این انفجارها گفت که نظام جمهوری اسلامی ایران مسئول این حملات است، ولی ایران این ادعا را مردود می داند. آزادی تروریست ها. در ۲۵ نوامبر ۲۰۲۰ خبرگزاری های ایرانی از تبادل کایلی مور-گیلبرت پژوهشگر استرالیایی که به اتهام جاسوسی در ایران زندانی بود، با سه زندانی در تایلند خبر دادند. مقام های تایلندی تأیید کردند، ایرانیان آزادشده سعید مرادی، محمد خزاعی و مسعود صداقت زاده هستند که در سال ۲۰۱۲ در بمب گذاری ناموفقی علیه دیپلمات های اسرائیلی دست داشتند.