Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آغاز کنوانسیون، اکثر نمایندگان - گرچه نه همه - در شرایط کلی به توافق رسیدند که هدف یک سیستم جدید حکومتی باشد، نه صرفاً یک نسخه اصلاح شده از مواد کنفدراسیون. چندین طرح کلی مطرح و مورد بحث قرار گرفت، از جمله مهم ترین آنها طرح ویرجینیا جیمز مدیسون و طرح نیوجرسی ویلیام پترسون بود. طرح ویرجینیا به عنوان اساس دولت جدید انتخاب شد. در حالی که مفهوم دولت فدرال با سه قوه (مقننه، مجریه و قضایی) و نقش عمومی هر قوه مورد مناقشه قرار نگرفت، وجود چندین موضوع باعث شد تا پیشرفت کنوانسیون به تأخیر بیفتند. مشاجره برانگیزترین اختلافات پیرامون ترکیب و انتخاب مجلس سنا به عنوان دو مجلس عالی قانونگذاری در کنگره بود. بیشتر وقت کنگره صرف تصمیم گیری دربارهٔ این مسائل بود: آیا «نمایندگی متناسب» باید توسط جغرافیای یک کشور یا توسط جمعیت آن تعریف شود، و آیا برده ها باید شمارش شوند؛ آیا قدرت اجرایی بین سه نفر تقسیم شود یا اینکه قدرت در اختیار یک رئیس اجرایی باشد که رئیس جمهور خوانده شود؛ چگونه یک رئیس جمهور انتخاب می شود، برای چه دوره ای، و اینکه آیا هر رئیس جمهور به یک دوره خاص محدود می شود. و به چه جرایمی باید استیضاح شود؛ ماهیت بند برده
فراری، و اینکه آیا اجازه لغو تجارت برده وجود دارد؛ و اینکه آیا قضات باید توسط قوه مقننه یا مجریه انتخاب شوند. پیشرفت تا اواسط ژوئیه کند بود. اگرچه طی هفته های بعدی اصلاحات بیشتری انجام شد، اما اکثر پیش نویس های موجود همچنان پابرجا بود و می توان آنها را در نسخه نهایی قانون اساسی یافت. پس از حل چندین مسئله دیگر، یک نسخه نهایی از قانون اساسی در اوایل سپتامبر تهیه شد. پیش نویس توسط نمایندگان به رأی گذاشته شد و توسط ۳۹ نفر از ۵۵ نماینده در ۱۷ سپتامبر ۱۷۸۷ امضا شد. سپس قانون اساسی پیشنهادی تکمیل شد و جهت بحث و تصویب در اختیار عموم قرار گرفت.
مدولاتور آراف (یا مدولاتور فرکانس رادیویی) دستگاه الکترونیکی است که ورودی آن یک سیگنال باندپایه است که برای مدولاتور یک منبع فرکانس رادیویی استفاده می شود. مدولاتورهای آراف برای تبدیل سیگنال های ادواتی مانند پخش کننده های رسانه، VCRها و کنسول های بازی به قالب قابل استفاده توسط دستگاه طراحی شده برای دریافت ورودی آراف مدوله شده مانند گیرنده رادیو یا تلویزیون استفاده می شوند.
راز قصر وحشت ، یک رمان کارآگاهی آمریکایی است که توسط رابرت آرتور جونیور نوشته شده است این نخستین کتاب از مجموعه " سه کارآگاه " است. سینمایی. فیلمی براساس این کتاب در ۱۹ مارس ۲۰۱۰ توسط دیزنی اکس دی پخش شد.
اخلاق هکرها یک فلسفه و مجموعه ای از ارزش های اخلاقی است که در فرهنگ هکر رایج است. متخصصان اخلاق هکری اعتقاد دارند که به اشتراک گذاشتن اطلاعات و داده ها با دیگران امری اخلاقی است. اخلاق هکرها به مفهوم آزادی اطلاعات و همچنین تئوری های سیاسی ضد استبداد ، لیبرالیسم، آنارشیسم و آزادیخواهی وابسته است. با اینکه برخی از اصول اخلاقی هکر در متون دیگری مانند "Computer Lib / Dream Machines" (1974) توسط تد نلسون شرح داده شده است، اصطلاح "اخلاق هکر" به طور کلی به روزنامه نگار استیون لوی نسبت داده می شود، که به نظر می رسد اولین کسی است که هم فلسفه و هم بنیان گذاران فلسفه در کتاب 1984 خود با عنوان "هکرها: قهرمانان انقلاب رایانه ای." تاریخچه. اخلاق هکری در موسسه فناوری ماساچوست در دهه 1950-1960 بنا شده است. در این موسسه واژه «هکر» برای توصیف شوخی های دانشگاهی به کار می رفت که دانشجویان MIT معمولا اختراع می کردند و به طور جامع تر برای توصیف پروژه انجام شده یا محصول ساخته شده ای به کار می رود که هدفی سازنده را برآورده می کند اما صرفا برای مشارکت رضایت بخش نیست. [5] MIT در سال 1959 کامپیوتر قدیمی IBM 704 را در اتاق دستگاه های حس
ابرسی الکترونیک (EAM) قرار داد. نقطه ی شروع هکرهای اولیه از این اتاق بود، چرا که دانشجویان MIT عضو باشگاه خط آخن مدل فناوری پس از چند ساعت به طور پنهانی وارد اتاق EAM شدند تا برای برنامه نویسی 30-تون، کامپیوتری با ارتفاع 9-فوت (2.7 متر)، تلاش کنند. با اینکه، اجزای اخلاق هکری به طور آزاد بحث و بررسی نشده اند؛ اما اخلاق هکری به عنوان «روش جدید زندگی، با فلسفه، اخلاق و رویا» توصیف می شود. اجزای اخلاق هکری به صورت ضمنی پذیرفته شده و در سکوت توافق شده اند. [6] در اوایل دهه 1980 کسانی که موافق هک هستند استفاده از نرم افزار رایگان را توسعه دادند. استیون لوی، موسس آن، ریچارد استالمن را «آخرین هکر واقعی» می نامد. ریچارد استالمن می گوید: اخلاق هکری به احساس درست و غلط، و به عقاید اخلاقی این دسته از افراد اشاره دارد – که دانش باید با افراد دیگری که از آن سود می برند به اشتراک گذاشته شود، و منابع مهم باید به جای تلف شدن به کار روند. [8] و به طور دقیق تر بیان می دارد که هک (که استالمن آن را زیرکی بازیگوشانه تعریف می کند) و اخلاق دو مساله مجزا هستند: هک کردن در اصل امری اخلاقی نیست. کسی که کار هک انجام میدهد حتما تعهد اخلا
قی به رفتار مناسب با دیگر افراد ندارد. برخی از هکرها به اخلاق اهمیت می دهند -برای مثال، من این کار را می کنم- اما این بخشی از هکر بودن نیست، بلکه خصوصیتی مجزا است. اخلاق هکر. همانطور که لوی در پیش گفتار کتاب هکرها جمع بندی کرده است، برخی اصول اخلاق هکری شامل موارد زیر هستند: [10] علاوه بر این اصول، لوی همچنین باورها و اخلاق هکری خاص تری را در فصل 2 از کتاب اخلاق هکری توصیف کرده است: [11] اخلاقی که وی در فصل 2 توصیف کرده است، شامل موارد زیر هستند: از روزهای آغازین محاسبات مدرن تا دهه 1970 ، استفاده از رایانه برای کاربران رایانه بسیار رایج بود که با اخلاق اشتراک و همکاری آزاد فراهم می شود. نرم افزار، از جمله کد منبع، معمولاً توسط افرادی که از رایانه استفاده می کردند به اشتراک گذاشته می شد. اکثر شرکت ها مدل تجاری مبتنی بر فروش سخت افزار داشتند و نرم افزار مربوطه را به صورت رایگان ارائه یا بسته بندی می کردند. طبق گفته های لوی، به اشتراک گذاری در فرهنگ هکرهای غیر شرکتی یک امر عادی بود و انتظار می رفت. اصل اشتراک از جو آزاد و دسترسی غیررسمی به منابع در MIT نشأت گرفته است. در روزهای ابتدایی رایانه و برنامه نویسی، هک
رهای MIT برنامه ای را توسعه می دهند و آن را با سایر کاربران رایانه به اشتراک می گذارند. اگر هک به ویژه خوب تشخیص داده شود، ممکن است برنامه روی صفحه ای در نزدیکی یکی از رایانه ها نصب شود. برنامه های دیگری که می توانستند بر اساس آن ساخته شوند و آن را بهبود بخشند، در نوارها ذخیره شدند و به یک کشوی برنامه اضافه شدند، به راحتی برای همه هکرهای دیگر قابل دسترسی است. در هر زمان، یک هکر دیگر ممکن است به کشو دسترسی پیدا کند، برنامه را انتخاب کند و شروع به افزودن به آن یا "بهتر کردن آن" برای بهتر شدن آن کند. بامینگ به روند خلاصه سازی کد اشاره کرد تا در دستورالعمل های کمتری بتوان کارهای بیشتری انجام داد و حافظه ارزشمند را برای پیشرفت های بعدی ذخیره کرد. در نسل دوم هکرها، اشتراک گذاری علاوه بر اشتراک با هکرهای دیگر، در مورد اشتراک گذاری با عموم مردم نیز بود. سازمان خاصی از هکرها که به فکر اشتراک رایانه با عموم مردم بود، گروهی به نام Community Memory بود. این گروه از هکرها و ایده آلیست ها کامپیوترها را در مکان های عمومی قرار می دهند تا هرکسی از آنها استفاده کند. اولین رایانه عمومی در خارج از Leopold's Records در برکلی، کال
یفرنیا قرار گرفت. اشتراک دیگر منابع زمانی اتفاق افتاد که باب آلبرشت منابع قابل توجهی را برای یک سازمان غیر انتفاعی به نام شرکت رایانه مردم (PCC) فراهم کرد. PCC یک مرکز رایانه ای را باز کرد که در آن هر کسی می توانست هر ساعت پنجاه سنت از رایانه ها در آنجا استفاده کند. این شیوه اشتراک گذاری نسل دوم در نبردهای نرم افزار آزاد و آزاد نقش داشت. در حقیقت، هنگامی که نسخه BASIC بیل گیتس برای Altair در میان جامعه هکرها به اشتراک گذاشته شد، گیتس ادعا کرد که مبلغ قابل توجهی را از دست داده است زیرا تعداد کمی از کاربران هزینه این نرم افزار را پرداخت کرده اند. در نتیجه، گیتس نامه سرگشاده ای به علاقمندان نوشت. این نامه توسط چندین مجله و خبرنامه رایانه ای منتشر شده است که مهم ترین آنها مربوط به باشگاه کامپیوتر Homebrew است که قسمت عمده اشتراک آن در آنجا رخ داده است. از آنجا که قوانین کپی رایت و حق ثبت اختراع توانایی اشتراک نرم افزار را محدود می کند، مخالفت با حق ثبت اختراع نرم افزار در جامعه هکرها و نرم افزارهای رایگان گسترده است. بسیاری از اصول و اصول اخلاقی هکرها به یک هدف مشترک کمک می کنند: Hands-On Imperative. همانطور که ل
وی در فصل 2 توضیح داد، "هکرها معتقدند که میتوان در مورد سیستم ها - در مورد جهان - از جدا کردن چیزها، دیدن نحوه کار آن ها و استفاده از این دانش برای ایجاد چیزهای جدید و جالب تر، درس های اساسی آموخت." استفاده از دستورالعمل Hands-On به دسترسی آزاد، اطلاعات آزاد و اشتراک دانش نیاز دارد. از نظر یک هکر واقعی، اگر Hands-On Imperative محدود شود، در این صورت اهداف غیرقانونی ساختن آن را توجیه می کند تا بتوان "پیشرفت هایی را ایجاد کرد". وقتی این اصول وجود نداشته باشد، هکرها تمایل دارند که پیرامون آن ها کار کنند. به عنوان مثال، وقتی رایانه های موجود در MIT توسط قفل های فیزیکی یا برنامه های ورود به سیستم محافظت می شوند، هکرهای آنجا برای دسترسی به ماشین آلات به طور سیستماتیک در اطراف آن ها کار می کردند. هکرها "یک نابینایی عمدی" را در جستجوی کمال تصور کردند. این رفتار ماهیتی مخرب نداشت: هکرهای MIT به دنبال آسیب رساندن به سیستم ها یا کاربران آن ها نبودند. این کاملاً در تضاد با تصویر مدرن و تشویق شده رسانه ای از هکرهایی است که برای سرقت اطلاعات یا تکمیل تخلفات سایبری، سیستم های ایمنی را شکن می زنند. جامعه و همکاری. در طول نوش
تن درباره هکرها و روند کار آنها، ارزش مشترک جامعه و همکاری وجود دارد. به عنوان مثال، در Levy's "Hackers"، هر نسل از هکرها دارای جوامع مستقر در جغرافیایی بودند که در آن همکاری و اشتراک اتفاق افتاده بود. برای هکرهای MIT، این آزمایشگاه ها محل کار رایانه ها بودند. برای هکرهای سخت افزاری (نسل دوم) و هکرهای بازی (نسل سوم) منطقه جغرافیایی در سیلیکون ولی متمرکز بود که در آن باشگاه کامپیوتر Homebrew و شرکت رایانه ای مردم به هکرها کمک کردند شبکه شوند، همکاری کنند و کارهای خود را به اشتراک بگذارند. مفهوم جامعه و همکاری امروزه نیز مطرح است، اگرچه هکرها دیگر محدود به همکاری در مناطق جغرافیایی نیستند. اکنون همکاری از طریق اینترنت صورت می گیرد. اریک ریموند این تغییر مفهومی را در "کلیسای جامع و بازار" شناسایی و توضیح می دهد:قبل از اینترنت ارزان، جوامعی از لحاظ جغرافیایی جمع وجور وجود داشت که فرهنگ برنامه نویسی وینبرگ را تشویق می کرد، و یک توسعه دهنده می توانست بسیاری از کیبیتزرها و توسعه دهندگان ماهر را به راحتی جذب کند. آزمایشگاه های بل ، آزمایشگاه های MIT AI و LCS ، UC Berkeley: این ها خانه نوآوری هایی شدند که افسانه ای هس
تند و هنوز هم قدرتمند هستند.ریموند همچنین خاطر نشان می کند که موفقیت لینوکس همزمان با دسترسی گسترده به شبکه جهانی وب بود. ارزش جامعه هنوز هم در عمل بالا است و امروزه استفاده می شود. لوی چندین "هکر واقعی" را شناسایی می کند که تأثیر قابل توجهی در اخلاق هکرها دارند. برخی از "هکرهای واقعی" معروف عبارتند از: لوی همچنین "هکرهای سخت افزاری" ("نسل دوم"، بیشتر در سیلیکون ولی) و "هکرهای بازی" (یا "نسل سوم") را شناسایی کرد. طبق گفته لوی، هر سه نسل از هکرها اصول اخلاقی هکرها را در بر می گیرند. برخی از هکرهای "نسل دوم" لوی عبارتند از: پزشکان اخلاقی هکر "نسل سوم" لوی عبارتند از:
آکسیون آنتی فاشیستی یا Antifaschistische Aktion () یک سازمان ضد فاشیستی شبه نظامی در جمهوری وایمار بود که توسط اعضای حزب کمونیست آلمان (KPD) که از سال ۱۹۳۲ تا ۱۹۳۳ فعالیت داشت، ایجاد شد. این گروه درطول مبارزات انتخابانی حزب کمونیست آلمان در جریان انتخابات فدرال آلمان در سال ۱۹۳۲ شروع به فعالیت کرد و توسط این حزب به عنوان "جبهه متحد سرخ تحت رهبری تنها حزب ضد فاشیست، حزب کمونیست آلمان" توصیف می شد. در دوران پس از جنگ، این سازمان الهام بخش گروه ها و سازمان های جدیدتری همانند آنتیفا شد، که بسیاری از آنها از نمادهای "آکسیون آنتی فاشیستی"، به ویژه پرچم و نسخه اصلاح شده آرم آن استفاده می کنند. در طول جنگ سرد، "Antifaschistische Aktion" هم در آلمان شرقی و هم در آلمان غربی فعالیت داشت. در آلمان شرقی، حزب کمونیست جمهوری دموکراتیک آلمان (KPD) میراث دار این جنبش بود که بعد از جنگ با نام حزب اتحاد سوسیالیست آلمان حزب حاکم در آلمان شرقی شد. در آلمان غربی، نمادهای آن ابتدا توسط مائوئیست ها و بعدها در دهه هفتاد توسط اتونومیست ها بکار رفت. پیش زمینه. از اواخر دهه ۱۹۲۰ و اوایل دهه ۱۹۳۰ تنش ها عمدتاً بین حزب کمونیست آلمان (KPD)
از یک طرف، حزب نازی در طرف دیگر و همچنین با ائتلافی از احزاب حاکم، عمدتاً سوسیال دموکرات ها و لیبرال ها افزایش پیدا کرده بود. این حزب ها، بزرگ ترین حزب های آلمان در آن دهه بودند. در آن دوره برلین محل درگیری های متداوم و در اغلب موارد بسیار خشونت آمیز بود. کمونیست ها و نازی ها صریحاً درصدد براندازی دموکراسی لیبرال جمهوری وایمار بودند در حالی که سوسیال دموکرات ها و لیبرال ها به شدت از جمهوری و قانون اساسی آن دفاع می کردند. برای تقویت مواضع خود در مبارزه، هر سه جناح به سازماندهی گروه های شبه نظامی وابسته به خود پرداختند. حزب کمونیست آلمان تحت رهبری ارنست تلمان به یک حزب استالینی تبدیل شده بود که به شدت به دولت شوروی وفادار بود. از سال ۱۹۲۸، حزب کمونیست تا حد زیادی توسط دولت شوروی از طریق کمینترن کنترل و تأمین می شد. تا سال ۱۹۲۸، این حزب یک سیاست متحد را در همکاری با احزاب سوسیالیست و سایر گروه های طبقه کارگر در مبارزه با فاشیسم دنبال می کرد. در همین دوره، در سال ۱۹۲۴، "لیگ مبارزان جبهه سرخ" ("Roter Frontkämpferbund")، سازمان شبه نظامی و تبلیغاتی حزب کمونیست آلمان و اولین جبهه ضد فاشیست تشکیل شد این گروه در بسیا
ری از موارد با پلیس وارد درگیری می شد. با این حال، پس از چرخش ناگهانی کمینترن به سمت چپ در دوره سوم خود از ۱۹۲۸، حزب کمونیست آلمان، حزب سوسیال دموکرات (SPD) را به عنوان دشمن اصلی خود در نظر گرفت و این موضع را اتخاذ کرد که حزب سوسیال دموکرات حزب اصلی فاشیست در آلمان است. این بر اساس نظریه سوسیال فاشیسم بود که توسط ژوزف استالین اعلام شده بود و در اواخر دهه ۱۹۲۰ و اوایل دهه ۱۹۳۰ توسط کمینترن پشتیبانی می شد، که معتقد بود سوسیال دموکراسی نوعی فاشیسم است. در نتیجه، حزب کمونیست آلمان معتقد بود که این حزب «تنها حزب ضد فاشیست» در آلمان است و اظهار داشت که "مبارزه با فاشیسم به همان معنی جنگ با حزب سوسیال دموکرات و به همان معنی جنگ با هیتلر و برونینگ است." اصطلاح فاشیسم در ابتدا از دیدگاه حزب کمونیست آلمان و اتحاد شوروی بیشتر از اینکه به حزب نازی یا حزب فاشیست ایتالیا مربوط باشد، وابستگی معنایی به آخرین مراحل سرمایه داری داشت و طیف معنایی وسیعی را در بر می گرفت. در سال ۱۹۲۹، جبهه سرخ پس از تشدید درگیری ها در تجمع در اول ماه مه در برلین، که به کشته شدن ۳۳ غیرنظامی توسط پلیس برلین انجامید، تحت عنوان گروهی افراطی ممنوع شد.
۱ ماه مه ۱۹۲۹ خونین ترین روز جهانی کارگر در تاریخ آلمان است. در سال ۱۹۳۰، حزب کمونیست آلمان عملاً جانشین خود را تأسیس کرد، که با عنوان اتحاد مبارزاتی علیه فاشیسم شناخته می شد. در اواخر سال ۱۹۳۱، "واحدهای محلی Roter Massenselbstschutz" (دفاع از خود برای توده سرخ) توسط اعضای اتحادیه مبارزاتی، به عنوان ساختارهایی خودمختار و سازمان یافته زیر نظر - اما خارج از سازمان رسمی - حزب کمونیست آلمان به عنوان بخشی از سیاست یکپارچه حزب برای همکاری با سایر گروه های طبقه کارگر یا به تعبیر حزب برای شکست دادن فاشیسم بکار گرفته شدند. حزب کمونیست آلمان در دوره سوم فعالیت خود استراتژی مبهمی را در قبال حزب نازی اعمال می کرد. از یک سو کمونیست ها حزب نازی رو بعنوان حزبی فاشیست در نظر می گرفتند و از سویی دیگر با استفاده از شعارهای ملی گرایانه سعی در جذب اشتراسریست ها داشتند. اشتراسریست ها ملی گرایانی افراطی و از گروه های نازی بودند که با هر گونه مالکیت خصوصی مخالف بودند تظاهرکنندگان حزب کمونیست گاهی به طور مشترک با تظاهرکنندگان نازی بر ضد حزب سوسیال دموکرات آلمان شعار می دادند. در سال ۱۹۳۱ حزب کمونیست آلمان در تلاشی ناموفق سعی کرد با
همکاری حزب نازی (که در آن زمان آنان را رفقای طبقه کارگر می نامیدند) حزب سوسیال دموکرات را از طریق یک همه پرسی سرنگون کند شکل گیری "آکسیون آنتی فاشیستی" در سال ۱۹۳۲ نشانگر تغییر در جهت گیری کمونیست های آلمان از سیاست های دوره سوم بود، زیرا کمونیست های سرانجام به این نتیجه رسیده بودند که باید فاشیسم نازی را به عنوان تهدید جدی تری بشناسند. (دو پرچم قرمز بر روی آرم آکسیون آنتی فاشیست در آن دوره، نماد کمونیست ها در اتحاد با سوسیالیست ها بود)، که به اتخاذ سیاست جبهه مردمی اتحاد ضد فاشیست با گروه های غیر کمونیست در سالهای ۱۹۳۴ و ۱۹۳۵ منتهی شد. در اقدامی متقابل، در اکتبر ۱۹۳۱ ائتلافی از احزاب راست گرا و راست افراطی، جبهه هارتسبورگ را تأسیس کردند که مخالف دولت هاینریش برونینگ از حزب مرکزی آلمان بود. در پاسخ، حزب سوسیال دموکرات و گروه های وابسته یه آن، جبهه آهنین را تأسیس کردند که می خواست از لیبرال دموکراسی و قانون اساسی جمهوری وایمار دفاع کند. در این هنگام "آکسیون آنتی فاشیستی" تا حدی در واکنش به تأسیس جبهه آهنین از سوی حزب سوسیال دموکرات تأسیس شد که حزب کمونیست آن را «سازمان ترور سوسیالیست فاشیست» می خواند. با این
حال، از اواسط دهه ۱۹۳۰، اصطلاح آنتی فاشیست وارد کلمات کاربردی شوروی، کمینترن و حزب کمونیست آلمان شد، زیرا در آن زمان به کمونیست هایی که به رقبای سوسیال دموکرات خود حمله می کردند گفته شده بود که راه خود را تغییر دهند و با آنها علیه خطر فاشیسم همکاری کنند. استقرار. پس از درگیری در پارلمان ایالتی پروس بین اعضای حزب نازی و حزب کمونیست که منجر به مجروحیت شدید هشت نفر شد، حزب کمونیست تحت رهبری تلمان نسبت به تأسیس جبهه هارتسبورگ و جبهه آهنین واکنش نشان داد و خواستار اتحاد نیروهای وابسته به خود شد. جبهه ای که اندکی پس از آن به "Antifaschistische Aktion یا آکسیون آنتی فاشیستی" تغییر نام دادند. حزب کمونیست رسماً تأسیس آکسیون آنتی فاشیستی "را" در روزنامه حزب "Die Rote Fahne" ("پرچم سرخ") در ۲۶ مه ۱۹۳۲ اعلام کرد. سازمان جدید بر اساس یک جبهه کمونیستی بنا شده بود، اما همچنان بخشی جدایی ناپذیر از حزب کمونیست بود. حزب کمونیست آکسیون آنتی فاشیستی را "جبهه متحد سرخ تحت رهبری تنها حزب ضد فاشیسم، حزب کمونیست" توصیف کرد. این سازمان اولین تجمع خود را در ۱۰ ژوئیه ۱۹۳۲ در برلین پایتخت جمهوری وایمار برگزار کرد. آرم دو پرچم آن، توسط ا
عضای انجمن انقلابی هنرمندان تجسمی، ماکس گبهارد و ماکس کایلزون همچنان به عنوان نماد ضد فاشیسم باقی مانده است. تخمین اینکه چه تعداد از افراد عضو "آکسیون آنتی فاشیستی" بودند، دشوار است زیرا این آکسیون هیچ مکانیزمی برای عضوگیری نداشت. واحدهای دفاع شخصی برای توده سرخ (RMSS) جذب "آکسیون شدند" و هسته های کمیته های اتحادیه آنتی فاشیستی را تشکیل دادند، که به صورت محلی سازمان یافته بودند. "واحدهای دفاع از خود و آکسیون آنتی فاشیست" در کنار مبارزات خیابانی سیاسی، از بازوهای شبه نظامی خود برای ایجاد یک شبکه جامع دفاع شخصی برای گروه هایی استفاده کردند که تحت حمله نازی ها قرار داشتند، گروه هایی همانند حمایت از مستاجرین ("Mieterschutz") یکی از این گروه ها بود که نازی ها سعی فراوانی در خلع ید از آنان داشتند. حزب کمونیست آلمان با ایجاد "آکسیون آنتی فاشیست" نه تنها می خواست یک جنبش داخل حزبی تحت سلطه خود ایجاد کند، بلکه آنها همچنین به طور خاص انتخابات رایشتاگ در ۳۱ ژوئیه ۱۹۳۲ را هدف قرار دادند. مبارزات انتخاباتی برای انتخابات ژوئیه به عنوان خشن ترین مبارزات انتخاباتی در تاریخ آلمان شناخته می شود. درگیری های فراوانی بین اعضا و ط
رفداران حزب کمونیست با نازی ها صورت گرفت. پس از انحلال اجباری حزب کمونیست در پی به قدرت رسیدن هیتلر در سال ۱۹۳۳ آکسیون آنتی فاشیست به صورت زیرزمینی به فعالیت خود ادامه داد. میراث. در دوران پس از جنگ، "آکسیون آنتی فاشیست" از جنبش ها، گروه ها و افراد مختلف در آلمان و همچنین سایر کشورها الهام گرفته است که نمادها و برخی از تاکتیک های مبارزاتی آنان را به طور گسترده ای پذیرفته است. گروه های ضد فاشیسم مدرن که به عنوان آنتیفا گسترده شناخته می شوند، هیچ ارتباط مستقیمی از نظر سازمانی با آکسیون آنتی فاشیستی ندارند. گروه هایی که از اواخر جنگ جهانی دوم با نام آکسیون آنتی فاشیستی یا "کمیته های آنتی فاشیستی نام گرفتند"، همه به طور "خلاصه آنتیفا نامیده می شود و" به طور خودجوش در آلمان در سال ۱۹۴۴ مجدداً ظهور کردند، که عمدتاً شامل پیشکسوتان از احزاب کمونیست و سوسیال دموکرات آلمان در دوران پیش از جنگ بودند در این جنبش، همچنین برخی دیگر از اعضای احزاب سیاسی دموکراتیک و مسیحیانی که مخالف رژیم نازی بودند نیز شرکت داشتند. در سال ۱۹۴۵، کمیته ضد فاشیست در شهر اولبرنهاو شامل سه کمونیست و سه سوسیال دموکرات" بود در حالی که کمیته ضد فاش
یست در لایپزیگ ۹ عضو داشت، از جمله سه عضو لیبرال و مسیحی مترقی. در کشورهایی مانند آمریکا، انگلیس و فرانسه بعد از تابستان ۱۹۴۵ و پیروزی متفقین، گروه های وابسته به آنتیفا به دلیل سیاست های ضدکمونیستی این کشورها و همچنین اختلاف نظر و تفرقه در درون احزاب کمونیست و سوسیالیست به حاشیه رانده شدند. در آلمان شرقی بعد از جنگ، گروه های آنتیفا جذب دولت جدید شدند. در ۱۱ ژوئیه ۱۹۴۵، شوروی اجازه تشکیل جبهه متحد احزاب ضد فاشیست-دموکرات در آلمان شرقی که شامل نمایندگانی از "حزب کمونیست (KPD)، سوسیال دموکرات (SPD)، اتحادیه دموکراتیک مسیحی (CDU) و حزب لیبرال دموکرات (LDP) بود را صادر کرد. "
کومهو آسیانا () شرکت خوشه ای کره ای است، که در سال ۱۹۴۶ تأسیس شد.
کاکائو ام () شرکت سرگرمی کره ای است، که در سال ۱۹۷۸ تأسیس شد.
لوته کپیتال () شرکت خدمات مالی کره ای است، که در سال ۱۹۹۵ تأسیس شد.
لوته کارت () شرکت خدمات مالی کره ای است، که در سال ۲۰۰۲ توسط شرکت لوته تأسیس شد.
لوته دپارتمان استور () شرکت خرده فروشی پوشاک کره ای است، که در سال ۱۹۷۹ توسط شرکت لوته تأسیس شد.
لوته ورلد () شرکت سرگرمی کره ای است، که در سال ۱۹۸۹ توسط شرکت لوته تأسیس شد.
ماندو کورپوریشن () شرکت قطعات خودروی کره ای است، که در سال ۱۹۶۲ توسط این-یانگ چونگ تأسیس شد.
گروه میرائه () شرکت خدمات مالی کره ای است، که در سال ۱۹۹۷ تأسیس شد.
آتش سوزی ۲۰۲۱ اردوگاه پناهندگان روهینگیا () شب ۲۲ مارس در اردوگاه پناهندگی بلوخالی، در بازار کاکس بنگلادش رخ داد. در اثراین آتش سوزی بخش عمده ای از اردوگاه تخریب شد و بیش از ۱۲ نفر کشته و نزدیک به هزار نفر زخمی یا مفقود شدند. تصور می شد که این واقعه به دنبال منفجر شدن سیلندرهای بنزین که برای پخت وپز استفاده می شود صورت گرفته است، مقابله با آتش توسط ۱۰۰ نفر از مامورین آتش نشانی انجام شد که تا حدود نیمه شب ادامه داشت. آتش سوزی حدود ۵۰۰۰۰ مردم روهینگیا قربانی نسل کشی روهینگیا در میانمار را آواره و بسیاری از ساختمان ها از جمله مدارس و مراکز ذخیره مواد غذایی را ویران کرد. اولین امداد رسانان به این بحران خود پناهندگان این اردوگاه بودند. روز بعد، آژانس های امدادی به نیروهای نجات پیوستند و به آنها وعده غذا، پول و تجهیزات دادند. برخی از ناظران گزارش دادند که سیم های خاردار در اطراف اردوگاه، مانع کمک تیم های امدادرسانی و نجات به آسیب دیدگان شده است، و این نشان می دهد که این وضعیت سرعت فرار نفرات را کند کرده و احتمالاً به تلفات منجر شده است.
نتماربل () شرکت بازی آنلاین کره ای است، که در سال ۲۰۰۰ تأسیس شد.
سامیک () شرکت تجهیزات موسیقی کره ای است، که در سال ۱۹۵۸ تأسیس شد.
سامیانگ فود () شرکت صنایع غذایی کره ای است، که در سال ۱۹۶۱ تأسیس شد.
سامسونگ اس دی اس () شرکت فناوری اطلاعات کره ای است، که در سال ۱۹۸۵ توسط گروه سامسونگ تأسیس شد.
استاندارد چارترد کره () شرکت خدمات مالی کره ای است، که در سال ۱۹۲۹ تأسیس شد.
اس-ال سی دی () شرکت صنایع الکترونیک کره ای است، که در سال ۲۰۰۴ توسط شرکت سامسونگ الکترونیک تأسیس شد.
گروه تاکوانگ () شرکت خوشه ای کره ای است، که در سال ۱۹۵۰ تأسیس شد.
وولیم () شرکت سرگرمی کره ای است، که در سال ۲۰۰۵ تأسیس شد.
یانگ چانگ () شرکت تجهیزات موسیقی کره ای است، که در سال ۱۹۵۶ تأسیس شد.
بی سی کارت () شرکت خدمات مالی کره ای است، که در سال ۱۹۸۲ تأسیس شد.
باب پراکتور (؛ – ) استادی اهل کانادا بود که در زمینه بهبود فردی فعالیت می کرد و خود را به عنوان یک فیلسوف معرفی می کرد. وی بیشتر به خاطر کتاب پرفروش ثروتمند متولد می شوید (۱۹۸۴) در نیویورک تایمز و همکاری در فیلم راز شناخته شده بود. باب پراکتور عقیده دارد که تصویر مثبت از خود برای دستیابی به موفقیت حیاتی بود، و اغلب به قانون جذب اشاره می کرد. کلیه کتاب هایی که وی تألیف کرد، همچنین سمینارهایی برگزار می کرد و فیلم های به اشتراک گذاشته بود، دربرگیرنده این موضوع بودند. زندگی و حرفه. سال های اول. پراکتور در کودکی تصور ضعیفی از خود داشت و جاه طلب نبود. در دوران دبیرستان تحصیل را رها کرد و هیچ برنامه ای برای آینده نداشت. پراکتور در آتش نشانی در تورنتو مشغول کار بود که با مردی آشنا شد. او کتاب بیندیشید و ثروتمند شوید را هنگامی که پراکتور ۲۶ سال داشت به او داد، اولین کتابی که او تا آن زمان خوانده بود. اندکی بعد، با تغییر تمرکز بر موضوع ارائه شده در این کتاب، زندگی او تغییر کرد. وی برای کمک به پرداخت بدهی خود شروع به شغل کف شویی مشغول شد و شروع به کسب درآمد از این طریق کرد. پراکتور در ابتدا شرکتی را تأسیس کرد که خدمات ن
ظافتی ارائه می داد – او اکنون سرمایه گذاری است که به گفته خودش، در سال آغازین کار خود بدون داشتن تحصیلات رسمی یا سابقه تجارت، بیش از ۱۰۰۰۰۰ دلار کسب کرد. او که متوجه ارزش واقعی موضوع این کتاب شده بود، برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد این موضوع به راه افتاد. «کتاب تو ثروتمند به دنیا آمدی» و «فیلم راز». پراکتور به سازمان Nightingale-Conant پیوست و در این شرکت کار کرد، حتی توسط ارل نایتینگل راهنمایی شد. از آنجا، او توانست استاد آموزه های توسعه فردی و ایجاد انگیزه شود. در سال ۱۹۸۴ وی کتاب شما ثروتمند متولد شدید، که Rhonda Byrne آن را کشف کرد و پراکتور درخواست کرد تا مصاحبه ای با او داشته باشد و سپس پیشنهاد شرکت در فیلم راز را به او داد، که بعداً در چندین خبر و برنامه گفتگو با وی مصاحبه کرد و توجه گسترده را جلب کرد. با وجود اینکه، برخی از موفقیت ها با استفاده از این روش گزارش شده است، اما کارشناسان مالی همچنان از عدم انجام سرمایه گذاری های صحیح احتیاط می کنند. قانون جذب. در طول مطالب خود، باب پراکتور قصد دارد تا خواننده یا مخاطب به درون خود رجوع کند. وی توضیح می دهد که درونیات آنها چیزی است که کنترل همه چیزهایی که ب
ه زندگی آنها وارد می شود را در اختیار دارد- و اینکه یک تصویر خوب از خود، یا یک الگوی یا برنامه نویسی بد، که حتی ممکن است با سیستم آموزشی نامناسب در ذهن ایجاد شده باشند، منجر به کسب نتایج ضعیف خواهد شد. او به جای آموزش آکادمیک، که معتقد است آسیب زیادی به فرد وارد می کند، بر رشد شخصی و آگاهی مردم از قوانین اساسی جهان متمرکز است. پراکتور نتیجه گیری می کند که همه چیز در جهان دارای ارتعاش است و ارتعاشات مشابه یکدیگر را جذب می کنند. وی توضیح می دهد که ذهن و بدن ما نیز دارای ارتعاش هستند و از آنجا که انسان قادر به کنترل افکار و ارتعاشات خود است، در نتیجه قادر به کنترل نتایج خود نیز هست. وی گفته است هیچ چیز در زندگی یک شخص وجود ندارد که نتواند از طریق قانون جذب تغییر کند. پراکتور عقیده دارد که حتی رکود اقتصادی نیز نتیجه باورهای بیش از حد منفی رسانه ها بود که باعث رکود اقتصادی شد. در مقاله ای در سال ۲۰۰۹، وال استریت ژورنال خاطرنشان کرد که اگر افرادی باور دارند که می توانند به سادگی تصمیم بگیرند که در رکود اقتصادی شرکت نکنند، آنها احساس شرمندگی می کردند. نقش آفرینی باب پراکتور در فیلم راز. شاید بدانید که باب پراکتور در
فیلم راز به ایفای نقش پرداخته و بنابر گفته راندا برن کارگردان فیلم راز بدون باب پراکتور فیلم راز به این موفقیت جهانی دست پیدا نمی کرد. درگذشت. وی در ۳ فوریهٔ ۲۰۲۲ در سن ۸۷ سالگی درگذشت.
بوسان ترانسپورتیشن () شرکت متروی کره ای است، که در سال ۲۰۰۶ تأسیس شد.