Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پروتکل کالیستو یک بازی ویدئویی به سبک ترس و بقا می باشد که توسط استودیو استرایکینگ دیستنس توسعه یافته و به وسیلهٔ کرافتون در ۲ دسامبر ۲۰۲۲ برای پلتفرم های مایکروسافت ویندوز، پلی استیشن ۴، پلی استیشن ۵، ایکس باکس وان، و ایکس باکس سری اکس/اس منتشر شده است. وقایع "پروتکل کالیستو" در سال ۲۳۲۰ و در یک زندان مستعمره تحت نام بلک آیرون اتفاق می افتد که توسط شرکت یونایتد ژوپیتر اداره می شود و در کالیستو، دومین قمر بزرگ سیاره مشتری واقع شده است.
تاریخ زنان یکی از بخش های مطالعات زنان است که به بررسی امور زنان در طول تاریخ انسان می پردازد. تاریخ زنان شامل خواندن رشد حقوق زنان در تاریخ مکتوب و دستاوردهای شخصی در زمانی معین و بررسی افراد و گروهایی از زنان که دارای اهمیت تاریخی هستند و تأثیراتی که رخدادهای تاریخی بر زنان داشته اند می شود. باور اصلی در تاریخ زنان این است که مکتوبات تاریخ سنتی مشارکت زنان درزمینه های مختلف و تأثیراتی که رویدادهای تاریخی که به طور کل بر زنان داشته اند را کوچک و کم اهمیت انگاشته است. بدین ترتیب تاریخ زنان اغلب گونه ای بازبینی تاریخی است که تلاش برای به چالش کشیدن و همین طور گسترش تاریخ سنتی را دارد. سیر تاریخی. در مصر باستان. مدارک زیادی از تاریخ زنان در مصر باستان وجود دارد که می توان به تأثیرات زنانی مانند برنیس چهارم و نیتوکریس اشاره کرد. زنان در مصر باستان از برخی حقوق خاص برخوردار بودند که زنان دیگر در جوامع مشابه دیگر از آن برخوردار نبودند. آن ها می توانستند دارایی داشته باشند و در دادگاه از نظر قانونی با مردان برابر بودند. با این حال، مصر باستان جامعه ای بود که تحت سلطه مردان بود و ماهیتی مردسالار داشت. زنان نمی توانس
تند پست های مهمی در دولت داشته باشند، اگرچه زنان حاکم و حتی زنان فراعنه وجود داشتند. زنان در دربار سلطنتی موقعیت خود را از طریق رابطه با پادشاهان مرد به دست آوردند. بیشتر زنان به دهقانان تعلق داشتند و در کنار همسرانشان به کار کشاورزی مشغول بودند. شناخته می شد که زنان در غیاب شوهر یا پسرانشان مزارع یا مشاغل را اداره می کردند. در میان طبقات بالای جامعه، یک زن معمولاً خارج از خانه کار نمی کرد و در عوض بر خادمان خانه و تحصیلات فرزندانش نظارت می کرد. یک استثنا صنعت نساجی است. در اینجا زنان به عنوان بافنده گواهی شده اند. نامه ای که در لاهون یافت شده و مربوط به حدود ۱۸۰۰ سال قبل از میلاد مسیح است، شش زن بافنده را نشان می دهد. در پادشاهی کهن مصر زنان ثروتمند اغلب صاحب خانه های شخصی بودند. زنان و مردان شاغل در کنار هم بودند و یافتن سایر زنان با عناوین اداری غیر معمول نیست. به ویژه در صحنه های مقبره دوره ها، مردان اغلب توسط مردان خدمت می کنند، در حالی که زنان توسط زنان. در اینجا، جدایی جنسیت قابل مشاهده است. زنان متعلق به خانواده هایی که به اندازه کافی ثروتمند برای استخدام پرستار بچه ها برای کمک به مراقبت از کودکان، به
طور مکرر به عنوان عطر ساز کار می کردند و همچنین در دادگاه ها و معابد مانند آکروبات ها، رقصندگان، خوانندگان و نوازندگان مشغول به کار بودند، که همه کارهای قابل احترامی برای زنان طبقه بالا محسوب می شدند. زنان متعلق به هر طبقه ای می توانستند به عنوان عزادار یا نوازنده حرفه ای کار کنند و این مشاغل معمول بود. زنان نجیب می توانند عضوی از روحانیت باشند که به یک خدا یا یک الهه متصل باشند. زنان حتی می توانند مانند یک خانم ننوفر از پادشاهی نوین مصر در راس شغلی قرار بگیرند، و همچنین می توانند مانند یک خانم پیششت در دودمان چهارم مصر پزشک باشند. در آکدیان. مدارک کمی درمورد وضعیت زنان در آکدیان واقع در میان رودان وجود دارد. با این حال اولین شاعر جهان انهدوآنا از زنان آکدی بود که اطلاعات بسیاری دربارهٔ آن موجود است. انهدوآنا از نظر ادبیات و تاریخ، دانشمندان او را قدیمی ترین نویسنده زن و شاعر می دانند که بالاترین رتبه از روحانیت در هزاره سوم قبل از میلاد، توسط پدرش، سارگن اکدی به او داده شده بود. او در سال ۲۳۰۰ قبل از میلاد به دنیا آمد. پس از اینکه پدرش موفق به ایجاد امپراتوری اکد شد به عنوان کاهنه معبد و زیگورات اور که مختص
پرستش اینانا بود، منصوب گردید. او در دوران تصدی کاهنی در زیگورات اور تعداد زیادی شعر در ستایش اینانا دارد. او اولین شاعر ثبت شده تاریخ است. پوآبی با نام ملکه یا شهبانو مشهور است. مقام پوآبی در حکومت هنوز کاملاً روشن نیست چندین مهر استوانه ای در آرامگاه او پیدا شده است که از او با نام های "نین" و "اِرِش" یاد شده که آنها می توانند به معنی شهبانو یا کشیش باشند. به هر حال روشن است که پوآبی نقش فرهنگی و اجتماعی مهمی در حکومت آکدیان داشته است. در چین باستان. ملکه وو زتیان تنها زن در تاریخ چین باستان بود که عنوان "امپراتریس فرمانروا" را دارا بود. او عضو دودمان تانگ بود و به مدت ۲۵ سال به عنوان نایب السلطنه مستبد در سلسله تانگ (۶۱۸–۹۰۷) حکومت کرد و بعد به عنوان یکی از امپراتوران تأثیرگذار و بحث برانگیز تاریخ چین تبدیل شد. زن در یهودیت. برخی محققین، نقش زنان را در روایات تنخ یهودی کم رنگ دانسته اند؛ استانسون کتاب مقدس را کتابی سرتاسر مردانه دانست. البته در بین اسرائیلیان، شکلی از مادرسالاری وجود داشته است که نشان دهندهٔ موقعیت زن در خانواده های اسرائیلی است. ساره همسر ابراهیم، راحیل و لیه همسران یعقوب، صفورا همسر و م
یریام خواهر موسی، استر همسر خشایارشاه، مهم ترین زنان عهد عتیق هستند. بنا بر روایت تورات، زن از دندهٔ مرد آفریده شده است و در باغ عدن، حوا بود که آدم را به خوردن میوه ممنوعه اغوا کرد؛ و به جزای این گناه شوهرش تا ابد بر وی مستولی شد. در بین اسباط یهود، تنها زنی که به داوری رسید، دبوره بوده است؛ که بر اساس هاگادا و متون میدراش، به وی وحی نمی شده و در نتیجه، شأن پیامبری نداشته است. بر اساس هاگادا، تنها زنی که خدا با او سخن گفته، ساره بوده است. در عهد عتیق، تنها بخشی که به جای «پسران اسرائیل»، عبارت «دختران اسرائیل» به کار رفته است، موردی بوده است که اشعیا دختران صهیون را برای تکبر و خودآرایی سرزنش می کند. تفکیک جنسیتی. در کنیسه ها، بخش مردان و زنان با پرده ای به نام مهیتزا جدا می شود. هم چنین یهودیان ارتدوکس معتقدند که زنان باید لباس های کاملاً پوشیده به تن داشته باشند و در اماکن عمومی، جدا از مردان بنشینند یا بایستند. حرم سرا. حرم سرا مکانی در قصر بود که زنان و کنیزهای شاه، سلطان یا خلیفه در آن زندگی می کردند. حرم سراها قدمتی بسیار طولانی در تاریخ بشر دارند و از ابتدای حکومت های مختلف همراه بوده است. در هخامنشیا
ن. زن ها با به دنیا آوردن کودک پاداشی به صورت جو و شراب دریافت می کردند، که پاداش افزودن رعیتی به رعایای شاه بود و برای پسر آوردن دو برابر دختر محاسبه می گردید. آیین زرتشتی، آشکارا برابری میان زن و مرد را آگاهی می دهد ولی در برخی منابع مزدیسنا مانند بندهش از زنان به نیکی یاد نمی شود منابع بسیار کم و اندکی دربارهٔ وضعیت زنان در دوران باستان، به جای مانده است اما آنچه از گِل نوشته های تخت جمشید به دست آمده نشان می دهد که زنان مانند مردان در اجتماع حضور داشته اند، کار می کردند. وشتی همسر پاکدامن و ملکه نخست اخشورش (به روایتی خشایارشا) در کتاب استر است که به علت نپذیرفتن خواسته شاه برای پوشیدن لباس نیمه برهنه در جشن، از جایگاه ملکهٔ ایران برکنار شد. در دوران هخامنشیان مرد و زن در کنار یکدیگر کار می کرده اند، از حقوقی برابر برخوردار بوده اند و گاه حتی کارهای سخت تر را به عهده داشته اند؛ مثلاً گروه های بزرگی از زنان کشاورز را می بینیم. سنگ سابان معمولاً بیشترشان زن هستند. البته دقیقاً نمی توانیم بگوییم که کار این زنان چه بوده است. شاید پس از حاضر شدن نگاره ها، صیقل نهایی را زن ها انجام می دادند، زیرا که برای این کا
ر دست های ظریف زن ها کارایی بیش تری داشته است. در سال ۱۷۰۰ (میلادی) در میان بردگانی که نمایندهٔ امپراتور اتریش در استامبول خریداری و آزاد کرد، زن سنگ تراشی بود از بغداد وجود داشت. بدین ترتیب می توان نتیجه گرفت که سده ها بعد هم هنوز به زن هایی برمی خوردیم که با سنگ سر و کار داشته اند. مسلم است که این کار برای زن ها باید دشوار بوده باشد. پیشهٔ بیشتر زنان لوح های تخت جمشید دوخت و دوز و خیاطی بوده است. کاری بسیار متنوع، شامل دوخت لباس های کاملاً ساده یا لباس های پر زرق و برق که پس از دوخت، هنرمندانه سوزن کاری می شده است. امکانات آموزش های هنری و مهارت های حرفه ای، برای زن و مرد یکسان و حقوق آنان برابر بوده است. در یونان باستان. در آن دوران زنان اجازهٔ یادگیری هنرهای رزمی را نداشتند در نتیجه نمی توانند در دفاع از شهر نقشی داشته باشند. همچنین دختران در نزد مردم نسبت به پسران بسیار غیرمفید دانسته می شدند برای همین بیشتر دیده می شد که خانواده ها فرزندان دختر خود را بر سر راه بگذراند و آن ها را در طبیعت رها کنند یا حتی به عنوان برده بفروشند که البته این کار در مورد پسران بسیار کمتر دیده می شد. ژان استوبه (سدهٔ پنجم) د
ر مجموعهٔ خود دربارهٔ یونان باستان گفته است که دستور کار جا افتاده در ذهن مردم چنین بود: «اگر پسردار شدیم، همیشه آن را بزرگ می کنیم و نگه می داریم، حتی اگر ندار (فقیر) باشیم، ولی دختر، آن را بر سر راه می گذاریم، حتی اگر دارا (ثروتمند) باشیم» اگر هم فرزند دختری نگه داشته می شد و بر سر راه گذاشته نمی شد، باز همچنان از بهداشت و توجه کمتری برخوردار بود. حس بیزاری و نفرتی که در آن دوران نسبت به زنان وجود داشت باعث شده بود که آن ها اجازهٔ ورود در کارهای فکری در جامعه را نداشته باشند. سمونید آمورگُس (Sémonide d'Amorgos) در جای دیگر در اشاره به آفرینش پاندورا به دستور زئوس می گوید: «این زئوس بود که بدترین چیز ممکن را آفرید: زنان!» با وجود تمام این محدودیت ها استثناهایی در پزشکی، فلسفه و ریاضیات (مکتب فیثاغورسی) وجود داشت. برای نمونه می توان از تئانو فیلسوف و ریاضی دان یونانی پیرو مکتب فیثاغوری که در سدهٔ ششم پیش از میلاد زندگی می کرد، نام برد. در میان اسپارت ها شرایط جور دیگری بود، در این سرزمین اگر نگوییم زنان با مردان برابر بودند دست کم می توان با اطمینان به نقش های درخور توجه آن ها در جامعه اشاره کرد. در آنجا زنان
از آموزش بهره مند می شدند و می توانستند موسیقی، رقص، آمادگی جسمانی، ورزش های پا و مهارت های نظامی مانند پرتاب نیزه، پرتاب دیسک و… را فرابگیرند. در آن سرزمین دیده شدن زنان سوار بر اسب یا در حال یادگیری فنون نظامی بسیار معمول و پذیرفته شده بود ("نگاه کنید به آموزش های اسپارتیان"). اسپارتیان بر این باور بودند که تنها زنان محکم و نیرومند می توانند فرزندانی نیرومند در آینده داشته باشند. این باور بدنهٔ جامعهٔ اسپارتیان بود. زنان در سلوکیان. حاکمیت استبدادی سلوکیان در وضعیت زنان تأثیر بسزایی داشت. اسکندر مقدونی با حمله به امپراتوری هخامنشیان زنان بسیاری از مقامات هخامنشی را به ازدواج اجباری رساند. داریوش در پی شکست در نبرد ایسوس در سال ۳۳۳ پیش از میلاد، فرار کرد و خانواده اش به اسارت نیروهای مقدونی درآمدند. داریوش پس از این شکست به اسکندر تقاضای صلح داد و شرائط صلح، پرداخت غرامت از طرف ایران و ازدواج با خانوادهٔ سلطنتی ایران و واگذاری آسیای صغیر به اسکندر بود و در ازای این گذشت ها از اسکندر خواسته شده بود که خانوادهٔ داریوش را بازگرداند. اسکندر این شرائط را نپذیرفت. دری په تیس، روشنک و استاتیرای دوم و استاتیرا (دخت
ر داریوش سوم) به ازدواج دسته جمعی در شوش درآمدند. المپیاس. المپیاس مادر اسکندرمقدونی بود. المپیاس دختر نئوپتولموس یکم، شاه قبیلهٔ مولوسیا در اپیروس، و خواهر الکساندر یکم بود. خانوادهٔ او به خاندان آیاکیدای تعلق داشت. خاندان آیاکیدای از محترم ترین خاندان های اپیروس به شمار می آمد و مدعی بود که نسبش به نئوپتولموس، پسر آشیل، می رسد. ظاهراً نام اصلی المپیاس، پولوکسِنا بوده اما پیش از ازدواج با فیلیپ دوم مقدونی و در پی آشنایی اش با آیین مرموز و ناشناخته ای، به مورتاله تغییر نام داده است. المپیاس سومین نامی بود که وی خود را بدان نامید و احتمالاً به سبب پیروزی فیلیپ در بازی های المپیک سال ۳۵۶ پیش از میلاد بوده است. همچنین او استراتونیکه نیز خوانده شده است که احتمالاً لقبی بوده که پس از پیروزی بر ائورودیکه در سال ۳۱۷ پیش از میلاد به انتهای نام خود افزوده است. در سال ۳۳۶ فیلیپ در پی تحکیم روابطش با الکساندر یکم، دخترش از المپیاس را برای ازدواج به الکساندر پیشنهاد داد. این امر موجب منزوی تر شدن المپیاس می گشت زیرا که دیگر به حمایت برادرش نیز نمی توانست دل خوش کند. اما در مراسم ازدواج کلئوپاترا با الکساندر، فیلیپ توسط پ
اوسانیاس، سردستهٔ محافظانش، به قتل رسید و المپیاس به مقدونیه بازگشت. گمان می رود المپیاس در ماجرای قتل فیلیپ دست داشته باشد یا حداقل از آن پشتیبانی کرده باشد. کلئوپاترا. کلئوپاترا آخرین فرعون امپراتوری بطلمیوسی و یکی از قدرتمندترین و بزرگ ترین پادشاهان زن در تاریخ جهان بود. کلئوپاترا زنی بسیار زیبا، باسواد، باهوش و جاه طلب بود، وقتی در هجده سالگی ملکه شد در مصر فرمانروایی برای زنان ممنوع بود؛ بنابراین او را مجبور کردند که فرمانروایی خود را ابتدا با برادرانش و سپس با پسرش شریک شود. کلئوپاترا در ابتدا به همراه پدرش، بطلمیوس دوازدهم آولتس، و سپس به همراه برادرانش، بطلمیوس سیزدهم و بطلمیوس چهاردهم، مشترکاً بر تخت سلطنت نشست اما در نهایت به تنها فرمانروای مصر مبدل شد. تا به امروز کلئوپاترا همچنان به عنوان یکی از شخصیت های مشهور در فرهنگ غربی باقی مانده است و به خاطر اغواگری و روابط عاشقانه شهرت فراوان دارد. در اشکانی. موزا، ملکه شاهنشاهی اشکانی از سال ۲ پیش از میلاد تا ۴ میلادی بود. او که در اصل یک دختر برده رومی بود، توسط آگوستوس، امپراتور روم، (حکومت از ۲۷ پیش از میلاد تا ۱۴ میلادی) به عنوان هدیه به فرهاد چهارم،
پادشاه اشکانی، (حکومت از ۳۷ تا ۲ پیش از میلاد) داده شد. او به سرعت پله های ترقی را پیمود و تبدیل به ملکه و همسر مورد علاقه فرهاد چهارم شد و فرهادک (فرهاد پنجم) را نیز به دنیا آورد. او سپس در سال ۲ پیش از میلاد، فرهاد چهارم را مسموم کرد و خود به همراه فرهاد پنجم، بر شاهنشاهی اشکانی فرمان راند. همچنین از شهبانوهای اشکانی می توان به آریازاد، رینو و لائودیکه اشاره کرد. روم باستان. در آن دوران در روم باستان نقش زنان در جامعه با توجه و نسبت به مردان تعیین می شد و می توان آن ها را به سه دسته تقسیم کرد: سپربانو در اساطیر اسکاندیناوی زنانی هستند که برای جنگجویی انتخاب می شدند. سپربانوها در حقیقت آمازون های دریایی بودند که توفان ها را به حرکت درمی آوردند و اقیانوس ها را می شکافتند. "باکره های سپر" همچنین در داستان های دیگر نژاد ژرمن ها همچون: گوت ها، مارکومان ها و کیمبری ها نقش داشتند. آمازون ها در اسطوره های یونانی، نام قبیله ای از زنان جنگجو است که هیچ مردی را به جمع خود راه نمی دادند. بودیکا قدرتمندترین فرماندهٔ یکی از قبیله های سلت به نام آی سینی بود. وی پس از مرگ شوهرش، رهبر قبیلهٔ آی سینی شد. اما حاکمان روم در ب
ریتانیا، اعلام کردند که قلمرو آی سینی، باید بخشی از امپراتوری روم محسوب شود، و به همین دلیل، دستور دستگیری وی را صادر کردند. بلافاصله، افراد این قبیله، به رهبری ملکهٔ بلند قد خود، قیام کردند. آن ها چند منطقهٔ بسیار بزرگ را به تصرف خود درآوردند و ۷۰٬۰۰۰ رومی و متحدانشان را به قتل رساندند. به دنبال این واقعه، یک ارتش مجهز رومی، قیام را شکست داد و بودیکا مجبور شد خود را مسموم کند. در طول قیام ملکه بودیکا نیمی از مردم بریتانیا در این قیام به وی ملحق شدند. زنوبیا همسر اودیناتوس شاه تدمر (پالمیرا) بود که بر ضد روم شورید و آسیای کوچک و مصر را به متصرفاتش اضافه کرد. زنوبیا یکی از جنگجویان و فاتحان زمان خود بود و در طول جنگ های شوهرش در کنار وی بود و بعد از مرگ همسرش برای پسرش وهب اللات (وابالاتوس) نایب السلطنه بود و در طول سلطنت خود به عنوان نایب امپراتوری سراسر قدرت را به تنهایی به صورت دو ژور در دست داشت. بانو گودایوا. بانو گودایو که اغلب از او با عنوان بانو گودایوا یاد می شود، بانوی نجیب زادهٔ آنگلوساکسون بود که بر اساس افسانه ای از سده ۱۳هم میلادی، برهنه — در حالی که تنها موهایش او را پوشانیده بود — سوار بر اسب ا
ز خیابان های کاونتری گذر کرد تا تخفیفی در مبالغ ظالمانهٔ مالیاتی که همسرش از مستأجران خود از اهالی کاونتری مطالبه می کرد دریافت کند. ملکه های اورشلیم. ایزابلا یکم اورشلیم ملکه پادشاهی اورشلیم از سال ۱۱۹۰ میلادی تا زمان مرگش بود. وی دختر آمالریک یکم و ماریا کومنه بود. وی پس از مرگ سیبلا، ملکه اورشلیم به این مقام رسید و چهار بار با افرادی همچون هومفری چهارم، کنراد یکم، هنری دوم و آمالریک دوم ازدواج کرد. وی سرانجام در سال ۱۲۰۵ میلادی در عکا درگذشت تا دخترش ماریا جانشین وی شود. زن در مسیحیت. نقش زنان در مسیحیت امروزه می تواند به میزان قابل توجهی متفاوت باشد؛ زیرا از زمان کلیسای عهد جدید در سده سوم تاکنون دگرگونی یافته است. این مسئله خصوصاً در ازدواج و در کسب مناصب رسمی روحانیت در برخی از فرقه های مسیحی، کلیساها و نهادهای کمک کننده کلیساها (Parachurch) صادق است. بسیاری از سمت های رهبری سازمان یافته برای زنان در کلیسا ممنوع بود، اما اکنون اکثر کلیساها دیدگاه برابری طلبانه ای نسبت به نقش زن و مرد در کلیسا دارند. مریم مقدس. مریم یک زن یهودی از شهر ناصره بود که در عهد جدید و قرآن، او مادر عیسی معرفی شده است. به روایت
مسلمانان دختر عمران، از نسل هارون و از طایفهٔ لاوی بود ولی به روایت مسیحیان وی از لاوی نبود بلکه نسبش به داوود پادشاه می رسید و از طایفه یهودا بود. نام مادرش، حنا بود که خاله اش - در روایت های مسیحی دختر خاله - الیصابات، همسر زکریا بود. مریم در ناصره شهری در جلیل متولّد شد. به روایت قرآن در زمان تولّد مریم، پدرش عمران کشته شده بود. به روایت قرآن، همسر عمران، در هنگام بارداری، آنچه در رحم داشت، برای خدمت در بیت المقدّس نذر کرد. با این که فرزند عمران، دختر بود، او را در خدمتگزاری معبد آزاد گذاشتند. حنا او را مریم به معنی عبادت کننده نام نهاد. شوهر خاله اش زکریا توانست کاهنان را متقاعد کند تا مریم برای خدمتگزاری معبد سلیمان در اورشلیم ساکن شود. در انجیل لوقا آیه ۱: ۲۶–۳۸ ولادت عیسی را چنین روایت می کند: و در ماه ششم جبرائیل فرشته از جانب خدا به بلدی از جلیل که ناصره نام داشت، فرستاده شد، نزد باکره ای نامزد مردی مسمی به یوسف نجار از خاندان داود و نام آن باکره مریم بود. پس فرشته نزد او داخل شده، گفت: «سلام بر تو ای نعمت رسیده، خداوند با توست و تو در میان زنان مبارک هستی.» چون او را دید، از سخن او مضطرب شده، متفکر
شد که این چه نوع تحیت است. فرشته بدو گفت: «ای مریم ترسان مباش زیرا که نزد خدا نعمت یافته ای؛ و اینک حامله شده، پسری خواهی زایید و او را عیسی خواهی نامید. او بزرگ خواهد بود و به پسر اعلی مسمی شود، و خداوند خدا تخت پدرش داود را بدو عطا خواهد فرمود؛ و او بر خاندان یعقوب تا به ابد پادشاهی خواهد کرد و سلطنت او را نهایت نخواهد بود.» مریم به فرشته گفت: «این چگونه می شود و حال آنکه مردی را نشناخته ام؟» فرشته در جواب وی گفت: «روح القدس بر تو خواهد آمد و قوت اعلی بر تو سایه خواهد افکند، از آن جهت آن مولود مقدس، پسر خدا خوانده خواهد شد؛ و اینک الیصابات از خویشان تو نیز در پیری به پسری حامله شده و این ماه ششم است، مر او را که نازاد می خواندند؛ زیرا نزد خدا هیچ امری محال نیست.» مریم گفت: «اینک کنیز خداوندم. مرا برحسب سخن تو واقع شود.» پس فرشته از نزد او رفت. مسیحیت تأثیرات قابل توجهی در ساسانیان نیز گذاشته است. کریستینای ایرانی که به نام یزدوی زاده شد، یک نجیب زادهٔ ساسانی و شهید مسیحی است. او از آیین زرتشتی خارج و به مسیحیت و کلیسای مشرق گروید. او به دلیل خودداری از ازدواج با یک نجیب زاده کشته شد و میان مسیحیان به عنوان
یک شهید باکره مورد احترام قرار می گیرد. مطابق یک تذکره شهدای یونانی، او با ضربه های میله کشته شد. تاریخ دقیق مرگ او ناشناخته است اما احتمالاً در دوران حکومت خسرو انوشیروان (حکومت از ۵۳۱ تا ۵۷۹) بوده است. در ساسانیان. در دوران ساسانیان، پوران دخت اولین زنی که در ایران بر تخت شاهی تکیه زد. خسرو پرویز بیش از هر چیز به ظروف تزئینی گرانبها، عطریات و روایح، غذاهای لذیذ و زنان زیبارو علاقه داشت. در عصر ساسانیان نگاه ابزاری به زنان و وجود چند شوهری برای زنان رواج داشت، بطوریکه شاهان و موبدان و ثروتمندان و درباریان زنان و کنیزان و حرمسراهای فراوانی بدون قید و شرط در اختیارشان بود و از طرف دیگر اکثریت مردان جامعه با کمبود زن مواجه می شدند که «قباد» پادشاه ساسانی برای حل این مشکل دستور داد مردان بصورت اشتراکی زن بگیرند. ازدواج با محارم در میان اولین پادشاه ساسانی رواج داشت. دینگ خواهر اردشیر بابکان بود که بعدها با هم ازدواج کردند. یکی از دلایل این سنّت این بود که خانواده های ایرانی به خاندان بیگانه زن نمی دادند و زنان و دختران در داخل خاندان باقی می ماندند. گردیه. گردیه که در داستان های ملی ایران و شاهنامه نام وی ذکر شد
ه است از زنان اشراف زادهٔ ایرانی و زنی جنگاور از خاندان مهران بود. او خواهر سپهبد بهرام چوبین؛ همسر بهرام سیاوشان سپس همسر ویستهم دائی خسرو پرویز، و در آخر همسر خسرو پرویز بود. وی همچنین مادر جوانشیر پسر خسرو بود. پسرش جوانشیر در دوران هرج و مرج بعد از کشته شدن پدرش خسروپرویز، مدت کوتاهی سلطنت کرد. زن در اسلام. موقعیتِ زنان در دین اسلام، مورد اختلافِ نظر بوده است. شریعت اسلام، تفاوت هایی برای حقوق، تکالیف، و نقش های زنان و مردان قائل شده است. اسلام، اختلاط بین زنان و مردان نامحرم را ممنوع کرده است. خلوت کردن زن و مرد بیگانه در اسلام، حرام است. در صدر اسلام خدیجه دختر خویلد مال التجاره ای را به محمد سپرد و آن دو پیش از آن که با یک دیگر ازدواج کنند، با هم مبادلات اقتصادی داشتند. البته جدایی جنسیتی در اسلام، به معنی نفی هرگونه رابطه اجتماعی زنان و مردان و حذف زنان از اجتماع نیست بلکه فقط زنان حق خوانندگی، رفتن به ورزشگاه ها و پوشش اختیاری را ندارند و باید مانند مردان از اصول اسلام پیروی کنند. علی بن ابی طالب در نهج البلاغه ذکر کرده است: «فَاِنَّهُنَّ ضَعیفاتُ القُوی: زنان از نظر بدنی ضعیف اند.» در سیاست. بی نظیر
بوتو اولین نخست وزیر زن مسلمان در جهان بود که در دسامبر ۲۰۰۷ در پاکستان ترور شد. چندهمسری. چندهمسری و چندزنی در یهودیت و اسلام جایز شمرده شده است؛ در حالی که در مسیحیت ممنوع است. سهم ارث. از آنجا که کار کردن و حضور زنان در اسلام مطابق قوانین بیشتری نسبت به مردان است، زنان طبق قوانین در خصوص درصد سهم ارث نصف مردان هستند که اسلام با نسبت به موقعیت اجتماعی و اقتصادی بیشتر مرد در جامعه اسلامی آن را تصدیق می کند. تفکیک جنسیتی. در اسلام، تنها بودن زن و مردی که خویشاوندی نزدیک با هم ندارند (محرم هم شناخته نمی شوند)، ممنوع است؛ اما ارتباط زن و مرد مطلقاً ممنوع نشده است. در قرآن، سخن گفتن موسی با دختران شعیب و سلیمان با بلقیس ملکه سبا؛ نمونه هایی از این ارتباط به شمار می رود. در سنت، نیز نمونه هایی از ارتباط زن و مرد دیده می شود؛ خدیجه دختر خویلد پیش از ازدواج با محمد، مال التجاره ای را در اختیار او قرار داد و او را برای یک سفر تجاری به شام فرستاد. با این حال در قرآن و حدیث، شواهدی از جدایی جنسیتی موجود است؛ قرآن و سنت محدودیت هایی را برای ارتباط زنان و مردان در نظر گرفته اند. از جمله این محدودیت ها، حجاب برای زنان ا
ست؛ که برخی آن را پوشانیدن تمام بدن زن و برخی آن را پوشانیدن بدن زن به جز چهره و کف دست دانسته اند. همچنین نظر به نامحرم، در برخی روایت ها زنای چشم نامیده شده است. برده داری. کتاب قرآن در بخش های مختلف با تفصیل به موضوع برده داری پرداخته و چگونگی نحوه داشتن برده های زن و چگونگی برقرار کردن رابطه جنسی با آنان و همچنین آزاد کردن بردگان پرداخته است. اسلام اصل برده داری را به رسمیت می شناسد. بردگی در اسلام، به هفت شکل مختلف (بنابر نظر مشهور) می تواند به وجود بیاید. برده داری از موضوعات چالش برانگیز و مورد اختلاف دین اسلام است. اگرچه امروزه برده داری در دید عرف امری مذموم و ناپسند بوده و از ضوابط حتمی حقوق بشر به شمار می رود، ولی همچنان اکثریت روحانیون مسلمان معاصر نسبت به این پدیده سکوت اختیار نموده و حتی گروهی از ایشان، به صراحت از برده داری دفاع می کنند. برای مثال آیت الله محمدتقی مصباح یزدی می گوید: «مسئله بردگی فی الجمله در اسلام پذیرفته شده است و ما از آن دفاع می کنیم» در اسلام در کنار تجاوز به برده، تشویق به آموزش و مهربانی با برده نیز شده است. دیه. مسلمانان معتقد هستند که تمامی احکام اسلام بر پایه مصالح و
مفاسد خاصی استوار است. برای هر حکمی، حکمتی است و در جعل هر قانونی، مصلحتی موجود است. دیه زن مالی است که در عوض لطمه بدنی به زن، به او یا ورثه اش پرداخت می شود. بیشتر فقیهان مسلمان و همچنین قانون مجازات اسلامی، دیه زن را تا یک سوم مبلغ دیه کامل با دیه مرد برابر دانسته و پس از آن، نصف دیه مرد قرار داده است؛ ولی تعدادی از فقیهان شیعه دیه زن و مرد را برابر دانسته اند. فقیهان دلیل این نابرابری را تفاوت ارزش مادی زن و مرد ندانسته و آن را به تفاوت های اقتصادی و نه انسانی مرتبط دانسته اند. عده ای نیز معتقدند نصف بودن دیه زن نسبت به مرد، در احکام دیگر نظیر تکفل وی توسط مرد جبران شده است. در بیزانس. در امپراتوری بیزانس امپراتریس های زیادی مانند تئودورا، زوئه مقدونی و ریتای ارمنستان اشاره کرد که تأثیرات بسیاری در تاریخ بیزانس را پدیدآوردند. در قرون وسطی. دارای چندین نقش گوناگون اجتماعی بودند. زنان در این دوره که سده پنجم تا پانزدهم میلادی را در تاریخ اروپا به خود اختصاص می دهد نقش هایی مانند همسر، مادر، دهقان، صنعت گر، راهبه و همچنین نقش های مهم رهبری مانند رئیسه صومعه یا ملکه سلطنتی را عهده دار بودند. مفهوم "زن" از جها
ت مختلف و توسط نیروهای گوناگون در سده های میانه دگرگون شد. زنان در قرون وسطی رسماً تابع مرد بودند، خواه آن مرد پدر، شوهر یا خویشاوندان دیگر باشند. بیوه ها اغلب اجازه کنترل بر زندگی خودشان به آنها داده می شد، اما در محدودیت های اعمال شده قانونی بودند. کار زنان به طور کلی شامل کارهای خانگی یا سایر کارهای داخلی بود. زنان دهقان معمولاً مسئول کارهای خانه، نگهداری از بچه، در کنار باغبانی و دامداری در نزدیکی خانه بودند. آنها همچنین می توانستند با کارهایی از قبیل نخ ریسی بردرآمد خانوار بیفزایند. در زمان برداشت محصول از آنها خواسته می شد در کار در مزرعه کمک کنند. زنان شهری همچون زنان دهقان مسئول کارهای خانه بودند. آنها همچنین می توانستند در کار تجارت هم وارد شوند. اما چه تجارت هایی بر روی زنان گشوده بود از کشور به کشور و در زمانهای مختلف فرق می کرد. زنان اشراف مسئول امور خانه بودند و بعضاً در غیاب اقوام مذکر می توانستند اداره املاک را نیز بدست گیرند. اما آنها در شرکت در کارهای نظامی و امورات دولتی محدودیت داشتند. کلیسا نیز تنها نقشی که برای زنان قائل بود راهبه شدن بود زیرا زنان نمی توانستند کشیش شوند. کریستین دو پیزان
وی یک زن ونیزی دورهٔ قرون وسطی بود و به شدت با زن ستیزی و خشونت علیه زنان در فرهنگ قرون وسطی مبارزه کرد. او به عنوان شاعر در دوران خود بسیار مورد توجه و تحسین بود. در قرون وسطی شوهرهای مبارز در جنگ های مختلف در اروپا، برای جلوگیری از استمناء و آمیزش جنسی به زنان خود کمربند پاکدامنی وصل می کردند و کلید آن را به راهب ها می دادند. در سده شانزدهم. الیزابت یکم زاده ۱۷ نوامبر ۱۵۵۸ تا زمان مرگش ملکهٔ انگلستان و ایرلند بود. سلطنت الیزابت به عنوان «عصر الیزابت» شناخته می شود و مهم تر از همه برای رشد و شکوفایی درام و تئاتر انگلیس که توسط پیشگامانی چون ویلیام شکسپیر و کریستوفر مارلو رهبری می شد و نیز به خاطر قابلیت های دریانوردی ماجراجویان انگلیسی مانند سر فرانسیس دریک شهرت داشت. بعضی از مورخان در ارزیابی خود کم سخن تر و خوددارتر هستند، آنان الیزابت را فرمانروایی عصبانی و دودل توصیف می کنند که بیش تر از بختش برمی خورد. در اواخر حکومتش، مشکلات نظامی و اقتصادی محبوبیت او را تضعیف کرد. می توان گفت که الیزابت در عصری که دولت متزلزل و محدود و پادشاهان در کشورهای همسایه با مشکلات داخلی که حتی تخت وتاجشان را تهدید می کرد روبر