Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
واره شده در چهار سال اشغال آلمان شامل این ها می شدند: از منطقه وارته گائو ۶۳۰٬۰۰۰ لهستانی. از سیلزی ۸۱۰۰۰؛ از پومرانی ۱۲۴٬۰۰۰؛ از بزیرک بیاویستوک ۲۸٬۰۰۰؛ و از منطقه تسیخانوو ۲۵۰۰۰ لهستانی و یهودی. در جریان عملیات به اصطلاح «اخراج شتابزده» در پومرلیا، حدود ۳۰٬۰۰۰ تا ۴۰٬۰۰۰ لهستانی اخراج شدند، و از دولت عمومی (به سوی «استقرارگاه های» آلمانی) حدود ۱۷۱٬۰۰۰ لهستانی و یهودی. برای پدیدآوردن لاتیفوندهای استعماری جدید، ۴۲ درصد از کشتزارهای ضمیمه شده نابود شدند. حدود ۳ میلیون لهستانی برای بردگی به رایش فرستاده شدند. ۵۰۰٬۰۰۰ تن لهستانی تبار دیگر نیز پس از قیام ورشو با ۱۸۰٬۰۰۰ کشته، اخراج شدند. اخراج ها آنقدر سریع انجام شدند که آلمانی تبارهای اسکان داده شده از گالیسیای شرقی، وولینیا و بوکوفینای رومانی در هنگام به اختیار گرفتن خانه های لهستانی ها، با وعده های غذایی نیمه خورده روی میزها و تخت های مرتب نشده که بچه های کوچک هنگام اخراج در آنجا خوابیده بودند، مواجه می شدند. اعضای جوانان هیتلری و اتحادیه دختران آلمان وظیفه نظارت بر اخراج را بر دوش داشتند تا اطمینان حاصل شود که لهستانی ها بیشتر وسایل خود را برای استفاده توسط مه
اجران پشت سر گذاشته اند. هیملر قول داد که در نهایت همه لهستانی ها را به روسیه اخراج کند. در تصور او، پایان نهایی لهستانی ها با سوءتغذیه و کار بیش از حد، احتمالاً در مرداب های پریپت، جایی که همه لهستانی ها در هنگام کاشت در باتلاق های مردابی می مردند، رقم می خورد. برنامه هایی برای انتقال دسته جمعی و ایجاد اردوگاه های کار اجباری برای حداکثر ۲۰ میلیون لهستانی نیز تهیه شده بودند. مقاومت لهستان. بهترین نمونه از مقاومت لهستان، نه با هدف آسیب زدن به آلمانی ها یا دستیابی به اهداف سیاسی بلکه برای محافظت از لهستانی ها، خیزش زاموچ بود. در این رویداد نادر ارتش میهنی دارای رویکرد ضدکمونیستی، همراه با گردان های دهقان ها که از نظر سیاسی بی طرف بودند، و گارد خلق کمونیست و پارتیزان های شوروی همه با هم همکاری کردند تا به پشتیبانی از لهستانی ها در برابر سوءاستفاده های آلمان، عمدتاً اخراج اجباری، و نیز ممانعت از کشتار توسط ارتش شورشی اوکراین، بپردازند. این خیزش باعث شد سرعت اخراج لهستانی ها در آلمان و استعمار این منطقه با آلمان بسیار کند شود. آلمانی ها تا آنجا پیش رفتند که یک منطقه حائل در اطراف روستاهای دارای ساکنان اوکراینی تبا
ر هوادار آلمان ایجاد کردند. دهقانان لهستانی تمایلی به پیوستن به مقاومت مسلحانه نداشتند، اما ناچار شدند از خود محافظت کنند. اردوگاه ها و گتوها. تقریباً بلافاصله پس از حمله، آلمان و اتحاد جماهیر شوروی اقدام به ایجاد اردوگاه هایی در خاک لهستان اشغالی کردند، که شامل اردوگاه های اسیران جنگی برای حدود ۲۳۰٬۶۷۲ سرباز لهستانی که در طول سپتامبر ۱۹۳۹ اسیر شده بودند. در اندک زمانی، منطقه لهستانی تقسیم شده تحت کنترل آلمان به زندانی مجازی با بیش از ۴۳۰ مقر ترور سازمان یافته دولتی تبدیل شد. تخمین زده می شود که حدود ۵ میلیون شهروند لهستانی هنگام خدمت به اقتصاد جنگی آلمان سر از این زندان ها درآوردند. اشغال لهستان توسط آلمان نازی و اتحاد جماهیر شوروی در سپتامبر ۱۹۳۹ آغاز شد. اکثریت ۵۰٬۰۰۰ لهستانی زندانی در ماوتهاوزن-گوسن، بیشتر در گوسن، از میان رفتند. ۱۵۰٬۰۰۰ تن در آشویتس، ۲۰٬۰۰۰ تن در زاخسنهاوزن، ۴۰٬۰۰۰ تن در گروس روزن؛ ۱۷۰۰۰ تن در نوینگامه و ۱۰٬۰۰۰ تن در داخائو. حدود ۱۷٬۰۰۰ زن لهستانی در راونسبروک جان خود را از دست دادند. یک مجموعه بزرگ اردوگاهی کار اجباری در اشتوتهوف (شرق گدانسک)، تا تاریخ ۲ سپتامبر ۱۹۳۹ راه اندازی شد و تا
پایان جنگ با ۳۹ اردوگاه زیرمجموعه به کار خود ادامه داد. تخمین زده می شود که ۶۵٬۰۰۰ لهستانی در آنجا کشته شده اند. عدد کل افراد کشته شده در اردوگاه ها، زندان ها، و مکان های توقیفی با تابعیت لهستانی درون و بیرون از لهستان به بیش از ۱٬۲۸۶٬۰۰۰ تن می رسد. تعداد کل اتباع لهستانی که در اردوگاه ها، زندان ها و محل های توقیف در درون و بیرون از لهستان کشته شدند از بیش از ۱ میلیون و ۲۸۶ هزار نفر می گذرد. اردوگاه های ویژه ای برای کودکان مانند اردوگاه کار اجباری پوتولیتس، لیتزمانشتات برای پسران لهستانی، و اردوگاه کار اجباری دختران لهستانی در جرژونزنا وجود داشتند. آشویتس در ۱۴ ژوئن ۱۹۴۰ به اردوگاه اصلی برای لهستانی ها تبدیل شد. تا مارس ۱۹۴۱، ۱۰٬۹۰۰ زندانی در اردوگاه به ثبت رسیدند که بیشتر آنها لهستانی های غیر یهودی بودند. در سپتامبر ۱۹۴۱، ۲۰۰ زندانی بیمار لهستانی به همراه ۶۵۰ اسیر جنگی شوروی در نخستین آزمایش های کشتار توسط گاز توسط سیکلون ب کشته شدند. از سال ۱۹۴۲، جمعیت زندانیان آشویتس بسیار متنوع تر شد، زیرا یهودیان و دیگر «دشمنان دولت» از سراسر اروپای تحت اشغال آلمان به این اردوگاه در حال گسترش تبعید می شدند. فرانچیشک پیپر
، تاریخ دان برجسته آشویتس، تخمین می زند که ۱۴۰٬۰۰۰ تا ۱۵۰٬۰۰۰ لهستانی تبار میان ۱۹۴۰ و ۱۹۴۵ به آن اردوگاه آورده شده و ۷۰٬۰۰۰ تا ۷۵٬۰۰۰ در آنجا قربانی اعدام ها، آزمایش های انسانی، گرسنگی و بیماری شدند. نمونه هایی از آزمایش های شبه پزشکی در این اردوگاه ها رخ دادند. برای نمونه، ۷۴ زن جوان لهستانی تحت آزمایش های پزشکی در زمینه پیوند استخوان و ماهیهچه، به منظور بازسازی عصب و عفونت زخم در اردوگاه راونسبروک قرار گرفتند. آزمایش هایی با سولفانیل آمید بر روی کشیشان کاتولیک در داخائو انجام شدند. بیش از ۳۰۰ کشیش لهستانی در نتیجه آزمایش یا شکنجه جان خود را از دست دادند. تا سال ۱۹۳۹، آلمانی ها همه لهستانی ها را بر مبنای تبار تقسیم کرده بودند. به عنوان بخشی از برنامه اخراج و به برده کشی، یهودیان از دیگر جمعیت غیرنظامی جدا شده و در گتوهای تازه تأسیس قرار داده شدند. در شهرهای کوچکتر، گتوها به عنوان مکان هایی موقت برای اخراج دسته جمعی عمل می کردند، در حالی که در مراکز شهری با وجود گرسنگی بی مانند و اجساد مردگانی که در خیابان ها تلنبار می شدند، آن ها به ابزاری برای «کشتار منفعلانه و کند» تبدیل شدند. گتوهای یهودی با محله های سنت
ی یهودی نشین تطابقی نداشتند. به لهستانی تبارها و اعضای دیگر گروه ها دستور داده شد که خانه هایی را که درون گتوها قرار می گرفتند ترک کرده و در مکان دیگری اقامت کنند. گتو ورشو بزرگترین گتو در کل اروپای اشغالی بود؛ با جمعیتی بیش از ۴۰۰٬۰۰۰ یهودی که در منطقه ای به مساحت ۳٫۴ کیلومتر مربع قرار داشتند، یعنی ۷٫۲ نفر در هر اتاق. گتو ووچ دومین گتو بزرگ بود که حدود ۱۶۰٬۰۰۰ زندانی را در خود جای داده بود. تا اواخر ۱۹۴۱، بیشتر حدود ۳٫۵ میلیون یهودی لهستانی به گتوها رانده شده بودند، اگرچه آلمانی ها می دانستند که این روش پایدار نخواهد بود. بیشتر زندانیان بختی برای تأمین هزینه های خود نداشتند و پس اندازی نیز برایشان به منظور پرداخت به اس اس برای تأمین قوت غالب باقی نمانده بود. کار اجباری. در اکتبر ۱۹۳۹، نازی ها فرمانی را دربارهٔ کار اجباری برای یهودیان بالای ۱۲ سال و لهستانی های بالای ۱۴ سال که در دولت عمومی زندگی می کردند، ابلاغ کردند. میان سال های ۱۹۳۹ و ۱۹۴۵، حدود ۳ میلیون شهروند لهستانی برای برده کشی به "رایش" منتقل شدند؛ بسیاری از آن ها دختران و پسران نوجوان بودند. اگرچه آلمان از کارگران اجباری از اروپای غربی نیز استفاده
می کرد، اما لهستانی ها و دیگر اروپاییان شرقی که از دید نژادی «دون پایه» بودند، تحت اقدامات تبعیض آلود شدید قرار گرفتند. کارگران لهستانی ناچار بودند ساعت های طولانی تری با حقوق کمتر از حقوق پایه بردگان اروپایی غربی کار کنند. آنها ناچار شدند برچسب های بنفش به شکل حرف «P» بر روی لباس هایشان بدوزند، تحت قانون منع رفت وآمد قرار گیرند، و از حمل و نقل عمومی منع شدند. در حالی که نحوه رفتار با کارگران کارخانه یا کمکیاران در کشتزارها اغلب بسته به شخص کارفرما متفاوت بود، در بسیاری از شهرها لهستانی ها ناچار به زندگی در پادگان های محصور شده توسط سیم خاردار می شدند. رابطه اجتماعی با آلمانی ها در خارج از کار ممنوع بود و روابط جنسی («اختلاط نژادی») بالاترین جرم محسوب می شد و مجازاتشان مرگ بود. در طول جنگ، صدها مرد لهستانی به دلیل روابطشان با زنان آلمانی اعدام شدند. به تخمین یان گروس، تاریخ دان، «تنها تا ۱۵ درصد» از کل لهستانی هایی که به آلمان رفتند، به شکل داوطلبانه این کار را کردند. تجاوزهای دسته جمعی علیه زنان و دختران لهستانی، از جمله در حین اعدام های تنبیهی شهروندان لهستانی، پیش از تیرباران کردنشان صورت می گرفتند. همچنین
، تعداد زیادی از زنان لهستانی با هدف ناچار کردنشان به خدمت در روسپی خانه های ارتش آلمان، به تناوب دستگیر می شدند. به صف کشی های گسترده توسط نازی ها در بسیاری از شهرهای لهستان با هدف اسارت زنان جوان انجام می شدند و بعدها این زنان ناچار به کار در روسپی خانه ها با حضور سربازان و افسران آلمانی می شدند. دختران ۱۵ ساله که در ظاهر «مناسب برای کار کشاورزی در آلمان» عنوان می شدند، توسط سربازان آلمانی در این مکان ها مورد سوءاستفاده جنسی قرار می گرفتند. اعدام های بی رویه. لهستانی تبارها در لهستان هدف سیاست "واپانکا" (łapanka) قرار گرفتند که نیروهای آلمانی از آن برای به صف کشی غیرقانوی غیرنظامیان در خیابان ها استفاده می کردند. در ورشو، میان سال های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۴، روزانه حدود ۴۰۰ تن قربانی واپانکا می شدند. تخمین زده می شود که ده ها هزار تن از این قربانیان در اعدام های دسته جمعی کشته شده باشند؛ از جمله حدود ۳۷٬۰۰۰ تن در مجموعه زندان پاویاک که توسط گشتاپو اداره می شود، و هزاران تن دیگر که در ویرانه های گتو ورشو کشته شدند. پاکسازی بیماران روانی. در ژوئیه ۱۹۳۹، برنامه ای پنهانی به نام عملیات تی۴ اجرا شد که هدف آن کمک به نابودی
بیماران روانی بود. در جریان حمله آلمان به لهستان، این برنامه در سطح گسترده ای در سرزمین های اشغالی اعمال شد. اغلب، تمام بیماران با همراهی سربازان از گروه های ویژه اس اس، با کامیون به مکان های کشتار برده می شدند. نخستین اقدامات از این نوع در یک بیمارستان بزرگ روانپزشکی در استاروگارد در ۲۲ سپتامبر ۱۹۳۹ (منطقه گدانسک) و همچنین در گینیزنا و نیز در کوشچیان صورت گرفتند. تعداد کل بیماران روانی که میان سال های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵ توسط نازی ها در لهستان اشغالی کشته شدند بیش از ۱۶٬۰۰۰ تن تخمین زده می شود. ۱۰ هزار بیمار دیگر به دلیل سوءتغذیه جان خود را از دست دادند. تقریباً ۱۰۰ تن از ۲۴۳ عضو انجمن روانپزشکی لهستان به همان سرنوشت بیماران خود دچار شدند. اعدام بیماران با جوخه های تیر و تپانچه شامل ۴۰۰ بیمار از یک بیمارستان روانپزشکی در خه اوم، در یکم فوریه ۱۹۴۰، و در اووینگسکا بود. در پومرانی، آن ها را به یک دژ نظامی در پوزنان منتقل کردند و با گاز مونوکسیدکربن در سنگرهای دژ هفتم کشتند؛ از جمله کودکان و همچنین زنانی که مقامات آن ها را به عنوان روسپیان لهستانی طبقه بندی کرده بودند. سایر بیماران بیمارستان اووینگسکابا استفاده از گازه
ای خروجی از موتور وانت های مهر و موم شده کشته شدند. از همین روش در بیمارستان کوچانفسکا در نزدیکی ووچ استفاده شد، که در آن ۸۴۰ تن در سال ۱۹۴۰ کشته شدند؛ در مجموع ۱٬۱۲۶ قربانی در ۲۸۶ کلینیک. این نخستین آزمایش «موفقیت آمیز» کشتار لهستانی ها با استفاده از گاز بود. این روش بعدها بر روی بسیاری دیگر از بیماران روانی در لهستان و آلمان به تکمیل رسید. از سال ۱۹۴۱ به بعد، این روش به طور گسترده در اردوگاه های مرگ مورد بهره گیری قرار گرفت. وانت های گاز نازی نیز برای نخستین بار در سال ۱۹۴۰ برای کشتن کودکان لهستانی دچار بیماری روانی مورد استفاده قرار گرفتند. در سال ۱۹۴۳، ویلهلم کوپ، رهبر اس اس و پلیس در لهستان، دستور داد تا بیش از ۳۰٬۰۰۰ بیمار لهستانی که از سل رنج می بردند با توجیه «خطر برای سلامتی» پاکسازی شوند. بیشتر آن ها در اردوگاه مرگ خلمنو کشته شدند. آزار و اذیت کلیسای کاتولیک. به نوشته سر ایان کرشاو، در طرح هیتلر برای آلمانی سازی اروپای مرکزی و شرقی، جایی برای کلیساهای مسیحی وجود نداشت. از نظر تاریخی، این کلیسا نیرویی اصلی در همبستگی ملی لهستان علیه سلطه بیگانگان بوده است؛ بنابراین نازی ها روحانیون، راهبان و راهبه ها
را، هم به دلیل فعالیت مقاومتی و هم به دلیل اهمیت فرهنگی آن ها، در کارزارهای وحشت خود هدف قرار دادند. در دوره کوتاه فرماندهی نظامی از یکم سپتامبر تا ۲۵ اکتبر ۱۹۳۹، به نوشته دیویس: «طبق یک منبع، ۷۱۴ اعدام دسته جمعی انجام شد و ۶۳۷۶ تن، عمدتاً کاتولیک، تیرباران شدند. دیگر منابع تلفات را تنها در یک شهر ۲۰٬۰۰۰ ذکر می کنند. این برخردها نمایانگر آنچه که قرار بود بر سر ملت بیاید، بودند.» به نوشته "دانشنامه بریتانیکا"، ۱۸۱۱ کشیش لهستانی در اردوگاه های کار اجباری نازی ها درگذشتند. شدیدترین برخوردهای نازی ها با کلیسا در سرزمین های انضممی به خاک آلمان بزرگ بودند که در آن ها نازی ها اقدام به برچیدن هدفمند کلیسا کردند - دستگیری رهبران آن، تبعید روحانیون آن، بسته شدن کلیساها، صومعه ها. بسیاری از روحانیون به قتل رسیدند. کلیسای کاتولیک در قلمرو انضمامی "رایخس گائو وارته لاند" با شدت بیشتری نسبت به دیگر مناطق سرکوب شد. در وارته لاند، فرمانده منطقه آرتور گرایزر، با تشویق راینهارد هایدریش و مارتین بورمان، تهاجم شدیدی به کلیسای کاتولیک را آغاز کرد. املاک و دارایی های آن مصادره شد و سازمان های آن تعطیل شدند. ایوانز می نویسد که «تع
داد زیادی از روحانیون، راهبان، مدیران حوزوی و مقامات کلیسا دستگیر و به دولت عمومی تبعید شدند، یا به اردوگاه های کار اجباری در رایش منتقل شدند، یا به سادگی تیرباران شدند. در مجموع حدود ۱۷۰۰ کشیش لهستانی در داخائو کشته شدند: نیمی از آن ها از دوران حبس خود زنده بیرون نیامدند.» اوگوست یگر، رئیس اداری گرایزر پیشتر تلاش برای نازی سازی کلیسای انجیلی در پروس را بر عهده داشت. در لهستان، وی به دلیل شدت دشمنی با کلیسا، لقب «Kirchen-Jager» (شکارچی کلیسا) را گرفت. به نوشته ایوانز: «در پایان سال ۱۹۴۱، کلیسای کاتولیک لهستان در وارته لاند در عمل غیرقانونی شناخته می شد. به رغم یادداشت اعتراض آمیز پاپ نسبت به مسئله آزار و اذیت کلیسای کاتولیک در اوایل ۲۷ اکتبر ۱۹۳۹، این کلیسا در سایر سرزمین های اشغالی کمابیش آلمانی سازی شده بود.» آلمانی ها همچنین حوزه های علمیه را تعطیل و راهبان و راهبه ها را در سراسر لهستان مورد تعقیب قرار دادند. در پومرنی، از ۶۵۰ کشیش بجز ۲۰ نفر همه تیرباران، یا به اردوگاه های کار اجباری فرستاده شدند. میان سال های ۱۹۳۹ و ۱۹۴۵، ۲۹۳۵ عضو روحانیت لهستانی (برابر با ۱۸ درصد کل آن) در اردوگاه های کار اجباری کشته شد
ند. در ووتس واوک، ۴۹ درصد کشیشان کاتولیک شهر کشته شدند. در خلمنو، ۴۸ درصد. صد و هشت تن از آن ها به عنوان شهدای تقدیس شده قلمداد می شوند. در میان آنها، ماکسیمیلیان کلبه، که داوطلبانه به جای یک غریبه در آشویتس درگذشت، در سال ۱۹۸۲ به عنوان «قدیس» شناخته شد. نابودی یهودیت لهستانی (۱۹۴۱–۴۳). هولوکاست در لهستان تحت اشغال آلمان شامل اجرای سیاست نازی های آلمان در جهت نابودی هدفمند و عمدتاً موفقیت آمیز جمعیت یهودیان لهستان بود، که نازی ها ایشان را "دون انسان" می دانستند. میان تهاجم ۱۹۳۹ به لهستان و پایان جنگ جهانی دوم، بیش از ۹۰ درصد از یهودیان لهستانی از میان رفتند. شش اردوگاه مرگ (آشویتس، بلزک، خلمنو، مایدانک، سوبیبور و تربلینکا) ایجاد شدند تا در آن ها کشتار میلیون ها یهودی لهستانی و گروه های مختلف دیگر میان سال های ۱۹۴۲ و ۱۹۴۴ انجام شود. هیچ محافظ لهستانی در هیچ یک از آنها وجود نداشت. از جمعیت ۳٬۵۰۰٬۰۰۰ تنی یهودیان لهستان پیش از جنگ، تنها حدود ۵۰٬۰۰۰–۱۲۰٬۰۰۰ یهودی از جنگ جان سالم به در بردند. نابودی ورشو در ۱۹۴۴. در جریان سرکوب قیام ۱۹۴۴ در ورشو، و در پی دستور هیتلر برای با خاک یکسان کردن شهر، نیروهای آلمانی جنایات
زیادی را علیه غیرنظامیان لهستانی صورت دادند. بدنام ترین آن ها کشتار در وولا بود که در آن در ابتدای اوت ۱۹۴۴، میان ۴۰ تا ۵۰٬۰۰۰ غیرنظامی (مرد، زن و کودک) به شکل روش مند به صف کشیده شده و توسط آینزاتس کماندوی زیخرهایتس پولیتزای به فرماندهی هاینز راینفارت و بزهکاران مورد بخشش قرار گرفتهٔ آلمانی از تیپ دیرلوانگر، اعدام شدند. دیگر کشتارهای مشابه در مناطق شرودمیشچیه (مرکز شهر)، ستاره میاستو (شهر قدیم) و مناطق ماریمونت روی دادند. در اوخوتا، زنجیرهٔ از قتل های غیرنظامیان، تجاوزها و غارت ها توسط همدستان روسی RONA رخ داد. پس از سقوط ستاره میاستو، در اوایل ماه سپتامبر، ۷۰۰۰ بیمار به شدت مجروح بیمارستان ها اعدام یا زنده زنده سوزانده شدند. جنایات مشابهی بعدها در منطقه چرنیاکوف و پس از سقوط مناطق پوویشله و موکوتوف روی دادند.&lt;ref name="Nowak/Kuzniak"&gt;&lt;/ref&gt; آلمانی ها تا اواخر سپتامبر ۱۹۴۴ مبارزان مقاومت لهستان را جنگجو قلمداد نمی کردند؛ بنابراین، در صورت دستگیری، آن ها بدون دادگاهی شدن یا اسارت اعدام می شدند. صد و شصت و پنج هزار غیرنظامی بازمانده به اردوگاه های کارگری، و ۵۰٬۰۰۰ نفر به اردوگاه های کار اجباری فرس
تاده شدند، در حالی که شهر ویران شده به شکل هدفمندی تخریب می شد. نه راینفارت و نه اریش فون دم باخ-زلوسکی هرگز به جرم جنایاتی که هنگام سرکوب قیام مرتکب شده بودند، محاکمه نشدند. درخواست لهستان از آلمان برای استرداد ویلهلم کوپ عفو شده نیز رد شد.
بلاک کیر اصطلاحی عامیانه برای عملی است، عمدی یا غیر عمدی، که مانع از آمیزش جنسی با کسی می شود.
گرالداین ویسونافن (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل استرالیا است که اصالتی هندی دارد. وی از سال ۲۰۱۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است و در چند فیلم سینمایی ایفای نقش کرده. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "بازدارندگان"، "آموزش بد" اشاره کرد.
گیدئون اَدلون (Gideon Adlon؛ زادهٔ ) یک هنرپیشه اهل ایالات متحده آمریکا است. او بیشتر به خاطر بازی در فیلم کمدی "بازدارندگان" (۲۰۱۸)، فیلم درام "موستانگ" (۲۰۱۹) و فیلم ترسناک ' (۲۰۲۰) شناخته شده است. ادلون همچنین در سریال درام نتفلیکس "جامعه" (۲۰۱۹) بازی کرد. او همچنین برای بازی در نقش ویولت در بازی ویدیویی ' (۲۰۱۸) شناخته شده است. سنین جوانی و تحصیل. ادلون اهل لس آنجلس است و از طریق پدرش تابعیت آمریکا و آلمان را دارد. او بزرگترین دختر پاملا ادلون بازیگر و کارگردان فلیکس او. ادلون است. خواهران کوچکتر او اودسا آزیون و ولنتاین «راکی» هستند. پدربزرگ پدری او پرسی ادلون فیلمساز آلمانی و پدربزرگ مادری او دان سگال نویسنده و تهیه کنندهٔ آمریکایی است. پدربزرگ مادری او در خانواده ای یهودی به دنیا آمد و مادربزرگ مادری او که اصالتاً انگلیسی انگلیکان بود، به یهودیت گروید. او از طریق پدرش از تبار لورنز ادلون هتلدار آلمانی است. ادلون یک سال در کالج کلمبیا شیکاگو در رشتهٔ عکاسی تحصیل کرد و سپس تصمیم گرفت به طور تمام وقت بازیگری را دنبال کند.
رامونا یونگ (؛ زادهٔ ) بازیگر، بازیگر تلویزیون، و بازیگر سینما اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "افسانه های فردا"، "هرگز تا به حال نداشته ام" اشاره کرد.
کلتون دون (؛ زادهٔ ) نویسنده، بازیگر، کمدین، تهیه کننده اهل ایالات متحده آمریکا است.
کتابفروشی های فمینیست مطالبی را در رابطه با مسائل زنان، جنسیت و تمایلات جنسی به فروش می رسانند. این فروشگاه ها به عنوان اولین فضاهای باز برای ایجاد و سازماندهی جامعه فمینیستی خدمت می کردند. قبل از رواج کتابفروشی های فمینیست، کتاب فروشی یک تجارت تحت سلطه مردان سفیدپوست در ایالات متحده بود. در این مدیران کتابفروشی برای برآوردن خواسته های ادبیات زن محور که در آن زمان توسط فمینیست ها مطرح می شد، آگاهی و علاقه ای وجود نداشت. اگرچه در برخی از کتابفروشی ها بخشهای کوچکی از ادبیات زنان یا کتابهای فمینیستی نمایان بود، اینها محدود بودند و نمایانگر دامنه و عمق این دسته نبودند، و موضوعاتی را که پیرامون مردان نبودند به عنوان یک بخش اضافی از کتابفروشی ها به جای یک بخش جدایی ناپذیر در نظر می گرفتند. تاریخچه. در این زمینه کتابفروشی ها به عنوان فضاهایی نه تنها برای خرید کتاب، بلکه ایجاد جامعه ای برای زنان، لزبین ها و فمینیست ها به عنوان بخشی از جنبش رو به رشد فمینیستی اواسط قرن بیستم پدید آمدند. این کتابفروشی های مستقل طی دهه ۱۹۶۰ به عنوان بخشی از جنبش فمینیستی موج دوم ، شبکه ای را در سراسر ایالات متحده و خارج از کشور تشکیل دا
دند. علاوه بر عملکرد کتابفروشی، کتابفروشی های فمینیستی به عنوان مکان هایی برای یادگیری و سازماندهی تغییرات اجتماعی عمل می کردند. بسیاری از کتابفروشی های فمینیست توسط هیئت هایی از زنان در ساختار غیر سلسله مراتبی اداره می شدند. این یک مدل تجاری ضدسرمایه داری مطابق با اعتقاد فمینیست های موج دوم مبنی بر اینکه برای ایجاد تغییر معنادار در زندگی زنان، تغییر سیستم لازم است. فراخوان برای انواع متنوع فضاهای فمینیستی و لزبین به طور جزعی انجام شد چون مشاغل غیرعادی و مکان هایی برای ساخت جامعه بسیار اندک بود با استثنای قابل توجهی در مورد صحنه سازی نوار همجنسگرایان. حتی در فضاهای صریحLGBT لزبین، همجنسگرایان، دوجنسگرایان، ترنس) لزبین ها، علاوه بر تبعیض گسترده جامعه ای که با آن روبرو بودند، کنار گذاشته شدند. در پاسخ به کمبود مکان های امن برای لزبین ها و زنان دوجنس گرا، کتابفروشی های فمینیست تا حدی برای مقابله با این همجنس گرایی و لزو هراسی ایجاد شده اند. مطالعات جنسیتی و زنان. کتابفروشی های فمینیستی برای ایجاد و رشد مطالعات فمینیستی در آکادمی ضروری بودند. با ادغام ادبیات فمینیستی و فراهم آوردن فضاهایی برای بحث آزاد دربارهٔ مو
ضوعات مربوط به زنان، این کتابفروشی ها به محفظه رشد روشنفکران فمینیست تبدیل شدند. نظریه های نژاد انتقادی و جنسیت تا حدی توسط این روشنفکران و فعالان تولید شد و کتابفروشی های فمینیستی کلید توسعه محتوای لازم برای تأسیس رشته در آکادمی بودند. از آنجا که این کتابفروشی ها برای عموم آزاد بود و از طریق کالاهای فروخته شده و همچنین زنانی که مغازه ها را اداره می کردند منابعی را تأمین می کردند، افرادی که قبلاً هرگز به این دانش دسترسی نداشتند دسترسی پیدا کردند. این امر امکان فراخوانی گسترده تری را برای اولین بار برای مطالعات زنان و سپس برای مطالعات جنسیتی به عنوان گروه های دانشگاهی در سراسر کشور فراهم آورد. مسائل کتابفروشی های فمینیست. گرچه بسیاری از کتابفروشی ها هدفشان ایجاد هیئت مدیره متنوعی بود که نشان دهنده تجارب گوناگون زن بودن باشد، اما فمینیسم سفید در برخی از مدیران مسئله فعلی بود. در مورد کتابفروشی A Woman's Place، این عدم درک از تقاطع منجر به نابودی هیئت مدیره و بحث حقوقی پر سر و صدا شد. یکی از راه های برخورد زنان رنگین پوست با این کار بازکردن مشاغل تحت تجربیات خود و ایجاد تجربیات سایر زنان رنگین پوست بود. مطبوعات
میز آشپزخانه یکی از این نمونه هاست. این یک شرکت چاپ و نشر بود که ادبیاتی را به طور انحصاری توسط زنان رنگین پوست از هر زمینه ای تهیه می کرد و سپس از طریق کتابفروشی های فمینیست به مردم می فروخت.
سر توماس مکدوگل بریزبن، بارونت اول (؛ ۲۳ ژوئیهٔ ۱۷۷۳ – ۲۷ ژانویهٔ ۱۸۶۰) افسر نیروی زمینی بریتانیا، مدیر و اخترشناس بود. به توصیه دوک ولینگتون که با او خدمت کرده بود، از ۱۸۲۱ تا ۱۸۲۵ به فرمانداری نیو ساوت ولز منصوب شد. او که اخترشناسی مشتاق بود، دومین رصدخانه مستعمره را ساخت و آموزش های علمی و کشاورزی را تشویق کرد. رقبایش شهرت او را خدشه دار کردند. بریزبن به افتخار او نام گذاری شد و اکنون یکی از بزرگ ترین شهرهای استرالیا است.
اسکوآد به معنای جوخه، نام غیررسمی گروهی متشکل از شش عضو دموکرات مجلس نمایندگان ایالات متحده است. این گروه در ابتدا از چهار زن منتخب در انتخابات سال ۲۰۱۸ مجلس نمایندگان تشکیل شده بود. الکسندریا اوکاسیو-کورتز از نیویورک، الهان عمر از مینه سوتا، آیانا پریسلی از ماساچوست و رشیده طلایب از میشیگان این گروه را تشکیل می دادند. پس از انتخابات سال ۲۰۲۰ مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا، جمال بومن از نیویورک و کوری بوش از میزوری به این گروه پیوستند. این گروه به عنوان جناح چپ حزب دموکرات دسته بندی می شوند. سن همه ی اعضای جوخه زیر ۵۰ سال است. این گروه توسط کمیته اقدامات سیاسی دموکرات های عدالت حمایت شده اند و در جناح چپ حزب دموکرات دسته بندی می شوند. همگی دارای کرسی هایی ا در مجلس نمایندگان هستند که حزب دمکرات در آنها بسیار غالب است و رقابت حزب جمهوریخواه آنها را تهدید نمی کند، این کرسی ها حداقل ۲۶ درصد نسبت به میانگین ملی دمکرات تر هستند. این گروه نشان دهنده تنوع جمعیتی نسل سیاسی جوان تر و طرفدار سیاست های مترقی است. سیاست هایی مانند مانند «معامله نوین سبز» که گاه با رهبری حزب آن ها درگیر شده است. اکاسیو کورتز یک هفته پ
س از انتخابات ۲۰۱۸ نام «جوخه» را در یک پست اینستاگرامی ابداع کرد و پس از آن عکسی که از چهار عضو بنیان گذار این گروه در رویداد VoteRunLead (سازمانی که به زنان برای شرکت در انتخابات کمک می کند) گرفته شده بود، به سرعت در جهان وایرال شد. نام. استفاده محاوره ای از کلمه «جوخه» از فرهنگ هیپ هاپ ساحل شرقی شروع شده است. استفاده از این نام اولین بار توسط اکازیو کوتز استفاده شد. کورتز خود اهل محله ی برانکس است که به عنوان مبدا هیب هاپ شناخته می شود. این گروه از اصطلاح "جوخه" به عنوان ارجاعی برای ابراز همبستگی بین خود و طرفداران شان استفاده می کنند. به عنوان مثال، حزب دموکرات عدالت با انتشار توییتی به نقل از پرسلی در این مورد نوشته است: «ما بیش از چهار نفر هستیم... گروه ما شامل هر شخصی است که متعهد به ایجاد جهانی عادلانه تر و منصفانه تر است.» میانگین سنی این گروه در اواسط سال ۲۰۱۹، حدود ۳۸ سال بود؛ تقریبا دو دهه جوان تر از ساکنین کاخ سفید که میانگین سن شان ۵۷ سال بود. اعضا. چهار عضو اصلی جوخه پیش از آن که این نام برای گروه آن ها ابداع شود نیز به صورت گسترده مورد توجه و بحث در رسانه ها قرار گرفته بودند. طبق گفته "میدیاآیت
"، رسانه های خبری در حال حاضر در اشاره به این گروه «تقریباً منحصراً» از لفظ اسکوآد استفاده می کنند. اعضای پیشنهادی. در ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۹، "دی آنین،" در مقاله هجوآمیز ادعا کرد که بیل پاسکارل، نماینده ۸۲ ساله نیوجرسی، درخواست پیوستن به جوخه را دارد. این درخواست به شوخی توسط او تأیید و توسط عمر پذیرفته شد. در روز انتشار این مقاله، پاسکارل با بازتوییت مجدد این مقاله اعضا را خطاب قرار داد تا از آن ها بپرسد که «آیا می تواند به عضویت این گروه در بیاید؟». اکاسیو کروتز نیز در پاسخ نوشت که او می تواند عضوی از جوخه باشد. به همین ترتیب، در یک برنامه طنز تلویزیونی، مجری برنامه، سامانتا بی، از اوکازیو کورتز پرسید که آیا می تواند به این تیم ملحق شود یا نه؟ و این درخواست نیز به شوخی پذیرفته شد. گفته شده است که ماری نیومن، که با حمایت یک عضو مجلس نمایندگان با حمایت از دموکرات های عدالت ، و همچنین موندر جونز می توانند اعضای بعدی این گروه در سال ۲۰۲۱ باشند. همچنین ریچی تورس شخص دیگری بود که به عنوان عضو بالقوه این گروه به حساب می آمد اما تورس اعلام کرد که «قصد پیوستن به این گروه را ندارد.»
لَنگ جفریز (؛ – ) بازیگر اهل کانادا بود. از فیلم های او می توان به "با صدای لوپارا"، "لو مان، میانبری به جهنم" و "مرثیه ای برای یک بیگانه" اشاره کرد.
اُسوالدو چیویرانی (؛ – ) عکاس، کارگردان و تهیه کننده فیلم اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "لو مان، میانبری به جهنم" و "طاووس سیاه" اشاره نمود.
لزلی مانیگات (; زاده – درگذشته ) سیاستمدار، دانشگاهی، و نویسنده اهل هائیتی بود. وی از ۷ فوریه ۱۹۸۸ تا ۲۰ ژوئن ۱۹۸۸ رئیس جمهور این کشور بود. لزلی مانیگات در ۲۷ ژوئن ۲۰۱۴، در سن ۸۳ سالگی درگذشت.