Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رچه هزینه زیادی برای غیرنظامیان فلسطینی و لبنانی در پی داشت. علی رغم موفقیت اسرائیل در ریشه کن کردن پایگاه های ساف و عقب نشینی نسبی آن در سال ۱۹۸۵، این حمله اسرائیل بر شدت درگیری با شبه نظامیان محلی لبنان افزود و منجر به تحکیم چندین جنبش محلی شیعه مسلمان در لبنان از جمله حزب الله و جنبش امل در جنوب شد جنبش امل یک جنبش چریکی سازمان یافته نشده در جنوب بود. با گذشت سال ها، تلفات نظامی هر دو طرف بیشتر شد، زیرا هر دو طرف از سلاح های مدرن تری استفاده می کردند و حزب الله در تاکتیک های خود پیشرفت می کرد. در اوایل دهه ۱۹۹۰، حزب الله با حمایت سوریه و ایران به عنوان گروه پیشرو و قدرت نظامی ظاهر شد و فعالیت چریکی را در جنوب لبنان در انحصار خود داشت. بدون هدفی مشخص در جنوب لبنان، ارتش اسرائیل با نوع جنگ حزب الله آشنا نبود اگرچه می توانست به حزب الله ضرر وارد کند، اما هیچ استراتژی طولانی مدت وجود نداشت. هدف قرار دادن حزب الله با موشک های جلیل جهت محافظت از جوامع شمالی اسرائیل و حریم امنیتی، متناقض به نظر می رسید. حزب الله همچنین در جنگ روانی سرآمد بود و اغلب حملات خود به سربازان اسرائیلی را رسانه ای می کرد. پس از فاجعه هلی
کوپتر اسرائیلی در سال ۱۹۹۷، این سؤال برای مردم اسراییل به طور جدی مطرح شد که آیا ادامه اشغال لبنان جنوبی ارزش دارد؟ جنبش "چهار مادر" در خط مقدم گفتمان عمومی قرار گرفت و نقش اصلی را در جلب افکار عمومی جهت کناره گیری اسرائیل داشت. در اسرائیل عقیده بسیاری بر این بود که حریم امنیتی موقتی است، اما دولت اسرائیل امیدوار بود که یک عقب نشینی در چارچوب توافق گسترده تری با سوریه و - در پی آن - لبنان انجام شود. با این حال، مذاکرات با سوریه شکست خورد چون در سال ۲۰۰۰، به دنبال وعده مبارزات انتخاباتی، ایهود باراک، او به نخست وزیری رسید و یک طرفه نیروهای اسرائیلی را از جنوب لبنان خارج کرد. مطابق با قطعنامه ۴۲۵ شورای امنیت در ۱۹۷۸؛ این عقب نشینی منجر به فروپاشی فوری ارتش جنوب لبنان شد و بسیاری از اعضای آن به اسرائیل فرار کردند. دولت لبنان و حزب الله هنوز عقب نشینی را ناقص می دانستند تا اینکه اسرائیل از کشتزارهای شبعا خارج شد. به دنبال عقب نشینی، حزب الله کنترل نظامی و غیرنظامی خود را در قسمت جنوبی لبنان در انحصار خود درآورد. در سال ۲۰۲۰، اسرائیل این درگیری را به عنوان یک جنگ تشخیص داد. زمینه. به دنبال جنگ اعراب و اسرائیل در س
ال ۱۹۴۸، توافقنامه صلح ۱۹۴۹ با میانجیگری سازمان ملل امضا شد. توافق لبنان و اسرائیل یک خط آتش بس در نقشه ایجاد کرد که دقیقاً با مرز بین المللی بین لبنان و فلسطین از دریای مدیترانه تا سه نقطه سوریه در رودخانه هاسبانی مصادف شد. از این سه نقطه در هاسبانی، خط مرز از رودخانه به سمت شمال تا روستای غجر، سپس در شمال شرقی دنبال می شود و مرز لبنان و سوریه را تشکیل می دهد. (خط جنوبی از سه نقطه نشان دهنده مرز فلسطین - سوریه در سال ۱۹۲۳ است) در طول این درگیری، نیروهای اسرائیلی ۱۳ روستا را در خاک لبنان اشغال کردند، از جمله بخش هایی از مرجعیون، بنت جبیل، و مناطق نزدیک به رودخانه لیتانی، اما به دنبال فشار بین المللی و توافق آتش بس، اسرائیل از این مناطق عقب نشینی کرد. اگرچه مرز اسرائیل و لبنان نسبتاً آرام بود، اما مطالب موجود در دفترچه یادداشت موشه شارت، نخست وزیر اسرائیل، نشان دهنده ادامه درگیری در این مناطق بود. در ۱۶ مه ۱۹۵۴، در طی نشست مشترک مقامات ارشد وزارت دفاع و امور خارجه اسرائیل، داوید بن گوریون به دلیل تنش دوباره بین سوریه و عراق و مشکلات داخلی در سوریه، مشکل لبنان را مطرح کرد. موشه دایان حمایت مشتاقانه خود را برای
ورود به لبنان، اشغال سرزمین های لازم و ایجاد یک رژیم مسیحی متحد با اسرائیل را اعلام کرد. این موضوع در بحث های پروتکل شورور بار دیگر مطرح شد. با پیروزی اسرائیل در جنگ شش روزه ۱۹۶۷، مساحت این کشور دو برابر شد و اسرائیل توانست مرز خود را در همه کشورهای همسایه گسترش دهد، به جزء لبنان، اما اسرائیل را با اشغال بلندی های جولان توانست طور مرزی خود با لبنان را بهبود ببخشد. اگرچه بعداً در پی انتخابات ۱۹۷۷ اسرائیل و به قدرت رسیدن حزب لیکود، این کشور توانست مرز خود را در لبنان هم گسترش دهد. درگیری در حال ظهور بین اسرائیل و شبه نظامیان فلسطینی. در اواخر دهه ۱۹۶۰ و به ویژه در دهه ۱۹۷۰، به دنبال شکست ساف (سازمان آزادی بخش فلسطین) در سپتامبر سیاه اردن، فلسطینیان آواره از جمله مبارزان وابسته به سازمان آزادی بخش فلسطین شروع به استقرار در جنوب لبنان کردند. تجاوز بی رویه شبه نظامیان فلسطینی، و خودمختاری بزرگی آنان، منجر به ظهور اصطلاح معروف «فتح لند» برای لبنان جنوبی شد. از اواسط دهه ۱۹۷۰ تنش ها بین جناح های مختلف لبنان و فلسطینیان بسیار بالا گرفت و در نتیجه منجر به جنگ داخلی لبنان شد. به دنبال حملات متعدد توسط سازمان های فلسطین
ی در سال ۱۹۷۰، که با جنگ داخلی لبنان افزایش یافت، دولت اسرائیل تصمیم به اقدام گرفت. اسرائیل که می خواست این سنگر ساف را از بین ببرد، برای مدت کوتاهی در سال ۱۹۷۸ به لبنان حمله کرد، اما نتایج این حمله متفاوت بود. با استقرار نیروهای حافظ صلح سازمان ملل در لبنان (UNIFIL)، سازمان آزادی بخش فلسطین به شمال رودخانه لیتانی رانده شد و برای جلوگیری از بازگشت آنان، یک منطقه حائل ایجاد شد. با وجود حمایت های مخفیانه پیش از آن، اسرائیل دومین محافظ را با محاصره ارتش مسیحی جنوب لبنان به رهبری سعد حداد ایجاد کرد. (که در ابتدا فقط در شهرهای مرجعیون و القلیعه حضور داشتند)؛ تعهد نظامی اسرائیل نسبت به نیروهای مسیحی تقویت شد. برای اولین بار، اسرائیل به دلیل خسارت در جنوب لبنان، تبلیغات اساسی نامطلوبی را از مطبوعات جهان دریافت کرد، که در آن حدود ۲۰۰۰۰۰ لبنانی (عمدتاً شیعه مسلمان) از منطقه گریختند و در حومه جنوبی بیروت قرار گرفتند. این امر به طور غیرمستقیم منجر شد تا نیروهای سوریه در لبنان در اواخر ماه ژوئن علیه مسیحیان روی بیاورند و پویایی جنگ داخلی لبنان را پیچیده تر کنند. حمله ۱۹۸۲ اسرائیل. در سال ۱۹۸۲، ارتش اسرائیل «عملیات صلح بر
ای جلیل»، یک حمله گسترده به خاک لبنان را آغاز کرد. این حمله به دنبال عملیات لیتانی در سال ۱۹۷۸ انجام شد که اسرائیل قلمرو نزدیک مرز اسرائیل و لبنان را در اختیار گرفت. این تهاجم سعی در تضعیف ساف به عنوان یک نیروی متحد سیاسی و نظامی داشت و سرانجام منجر به عقب نشینی ساف و نیروهای سوری از لبنان شد. با پایان این عملیات، اسرائیل از بیروت تا جنوب لبنان را تحت کنترل گرفت و تلاش کرد تا یک دولت طرفدار اسرائیل را در بیروت تأسیس کند تا با آن توافق نامه صلح امضا کند. این هدف هرگز تحقق نیافت، بخشی از آن به خاطر ترور رئیس جمهور بشیر جمیل در سپتامبر ۱۹۸۲ و امتناع پارلمان لبنان از تأیید این توافق نامه بود. عقب نشینی نیروهای ساف در سال ۱۹۸۲ برخی از ملی گرایان لبنان را مجبور به مقاومت در برابر ارتش اسرائیل به رهبری حزب کمونیست لبنان و جنبش امل کرد. در این مدت، برخی از اعضای امل شروع به تشکیل یک گروه اسلامی تحت حمایت ایران کردند که هسته «مقاومت اسلامی» را تشکیل داد و سرانجام به حزب الله لبنان تبدیل شدند. گاه شماری. دوره اشغال ۱۹۸۲–۱۹۸۵ - ظهور حزب الله. افزایش خصومت ها علیه ایالات متحده منجر به انفجار سفارت آمریکا در بیروت در آوری
ل ۱۹۸۳ شد. در پاسخ، ایالات متحده با توافق ۱۷ می، برای جلوگیری از خصومت بین اسرائیل و لبنان تلاش کرد. با این حال این توافق نامه شکل نگرفت و درگیری ها ادامه یافت. در اکتبر، مقر تفنگداران دریایی آمریکا در بیروت منفجر شد (که معمولاً به گروه های مقاومت اسلامی نسبت داده می شود). به دنبال این حادثه، ایالات متحده نیروهای نظامی خود را از لبنان خارج کرد. بمب گذاری های انتحاری در این زمان محبوبیت بیشتری پیدا کرد و نگرانی عمده نیروهای دفاعی اسرائیل (IDF) هم در نزدیکی بیروت و هم در جنوب بود. از جدی ترین موارد، دو بمب گذاری انتحاری علیه مقر اسرائیل در تایر بود که منجر به کشته شدن ۱۰۳ سرباز، پلیس مرزی و عوامل شاباک و همچنین کشته شدن ۴۹–۵۶ لبنانی شد. اسرائیل معتقد است که این اقدامات از اولین اقدامات سازمان یافته شبه نظامیان شیعه بوده که بعداً به حزب الله تبدیل شد. پس از آن، اسرائیل از شهرستان شوف خارج شد، اما به اشغال لبنان در جنوب رودخانه اوالی ادامه داد. تعداد بیشتری از شبه نظامیان اسلامی در جنوب لبنان فعالیت خود را شروع کردند و حملات چریکی را به مواضع شبه نظامیان اسرائیلی و طرفدار اسرائیل آغاز کردند. نیروهای اسرائیلی غالب
اً با افزایش اقدامات امنیتی و حملات هوایی به مواضع ستیزه جویان پاسخ می داد و تلفات در همه طرفها به طور پیوسته افزایش می یافت. در خلاء با نابودی ساف، مبارزان اسلامی بی نظم در جنوب لبنان شروع به ادغام کردند. حزب الله لبنان نوظهور به شبه نظامیان برجسته اسلامی تبدیل شد که در این دوره تکامل یافت. با این حال، محققان در مورد اینکه حزب الله به عنوان یک نهاد متمایز شناخته می شود یا خیر اختلاف نظر دارند. با گذشت زمان، تعدادی از اعضای گروه شیعه به آرامی در سازمان جذب شدند، مانند اعضای جهاد اسلامی، سازمان مستضعفین روی زمین و سازمان عدالت انقلاب. عقب نشینی اسرائیل به حریم امنیتی. در ۱۶ فوریه ۱۹۸۵، اسرائیل از صیدا خارج شد و آن را به ارتش لبنان تحویل داد، اما با حملاتی روبرو شد: ۱۵ اسرائیلی در جریان عقب نشینی کشته و ۱۰۵ نفر زخمی شدند. ده ها نفر از اعضای ارتش جنوب لبنان نیز ترور شدند. از اواسط فوریه تا اواسط مارس، اسرائیلی ها ۱۸ کشته و ۳۵ زخمی از دست دادند. در ۱۱ مارس، نیروهای اسرائیلی به شهر زراریا یورش بردند و ۴۰ جنگجوی آمل را به هلاکت رساندند و مقدار زیادی اسلحه به اسارت گرفتند. در ۹ آوریل، یک دختر شیعه با یک اتومبیل بمب
گذاری شده به داخل کاروان ارتش اسرائیل سوار شد و روز بعد، یک سرباز توسط مین زمینی کشته شد. در همان دوره، نیروهای اسرائیلی طی پنج هفته ۸۰ چریک لبنانی را به قتل رساندند. ۱۸۰۰ شیعه دیگر نیز به عنوان زندانی به زندان افتادند. اسرائیل در ۲۴ آوریل از دره بقاع عقب نشینی کرد، و در تاریخ ۲۹ از صور خارج شد، اما به اشغال یک حریم امنیتی در جنوب لبنان ادامه داد. آغاز درگیری حریم امنیتی. در سال ۱۹۸۵، حزب الله نامه ای سرگشاده به «مستضعفین در لبنان و جهان» منتشر کرد که در آن آمده بود، جهان بین مظلوم و ستمگر تقسیم شده است. ستمگران ایالات متحده و اسرائیل نامیده شدند. این نامه استفاده از خشونت علیه دشمنان اسلام، به ویژه غرب را مشروعیت بخشیده و ستایش می کند. نیروهای اسرائیلی و ارتش جنوب لبنان در حریم امنیتی مورد حمله قرار گرفتند. اولین حادثه مهم در اوت ۱۹۸۵ رخ داد، چریک های لبنانی جنبش امل در کمین یک کاروان اسرائیلی دو نظامی اسرائیلی و سه نفر از مهاجمان در آتش سوزی بعدی کشته شدند. حملات چریکی لبنان (عمدتاً توسط حزب الله) افزایش یافت. مبارزه با اشغال اسرائیل شامل حملات چریکی و بمب گذاری های انتحاری و حملات موشکی کاتیوشا به اهداف غی
رنظامی در شمال اسرائیل از جمله کریات شمونا بود. کاتیوشا ثابت کرد که سلاحی مؤثر است و به تکیه گاه اصلی توانایی های نظامی حزب الله در جنوب لبنان تبدیل شد. این حملات منجر به تلفات نظامی و غیرنظامی شد. با این حال، تعداد قابل توجهی از چریک های لبنانی در حال نبرد با نیروهای اسرائیلی و ارتش جنوب لبنان کشته شدند و بسیاری نیز اسیر شدند. زندانیان اغلب در زندانهای نظامی اسرائیل یا توسط ارتش جنوب لبنان در زندان خیام بازداشت شدند، جایی که زندانیان اغلب شکنجه می شدند. زندانیان لبنانی در اسرائیل به جرم شرکت در جنبش های چریکی دستگیر و بازداشت شدند و بسیاری از آنها برای مدت طولانی در بازداشت بودند. در سال ۱۹۸۷ مبارزان حزب الله از مقاومت اسلامی به یک پاسگاه در برعشیت متعلق به ارتش جنوب لبنان در حریم امنیتی حمله کردند. تعدادی از مدافعان آن کشته یا اسیر شدند و پرچم حزب الله بر فراز آن برافراشته شد. یک تانک ام۴ شرمن منفجر شد و یک نفربر زرهی شخصی ام۱۱۳ غارت و پیروزمندانه تا بیروت رانده شد. در مه ۱۹۸۸، اسرائیل یک عملیات تهاجمی با نام رمز «عملیات قانون و نظم» را آغاز کرد که طی آن ۱۵۰۰–۲۰۰۰ سرباز اسرائیلی به منطقه اطراف دهکده «میدن»
لبنان حمله کردند. دو روز جنگ، ۵۰ مبارز حزب الله کشته شدند و تلفات ارتش اسراییل به ۳ کشته و ۱۷ زخمی بالغ گردید. پس از آنکه اسرائیل مقر حزب الله در شهر معرکه، صور را منهدم کرد، یک بمب گذار انتحاری حزب الله یک کامیون حمل و نقل اسرائیلی را که حامل سربازان بود را در مرز اسرائیل و لبنان منفجر کرد. در پاسخ، نیروهای اسرائیلی در کمین دو خودروی حزب الله قرار گرفتند و هشت مبارز حزب الله را کشتند. در ۲۸ ژوئیه ۱۹۸۹، کماندوهای اسرائیلی شیخ عبدالکریم عبید، رهبر حزب الله را دستگیر کردند. این اقدام منجر به تصویب قطعنامه ۶۳۸ شورای امنیت سازمان ملل شد که همه گروگانگیری ها توسط همه طرفها را محکوم کرد. توافق نامه طائف. جنگ داخلی لبنان با توافق ۱۹۸۹ توافق طائف رسماً به پایان رسید، اما نبردهای مسلحانه حداقل تا اکتبر ۱۹۹۰ ادامه داشت و در لبنان جنوبی حداقل تا سال 1991. در واقع، ادامه حضور اسرائیل در جنوب لبنان منجر به ادامه جنگ با شدت کم و جنگ های پراکنده عمده تا زمان خروج اسرائیل در سال ۲۰۰۰ شد. درگیری پس از جنگ داخلی. گرچه اکثر درگیری های جنگ داخلی لبنان در ماه های پس از توافق طائف پایان یافت، اما اسرائیل همچنان حضور نظامی خود را د
ر جنوب لبنان حفظ کرد. در نتیجه، مقاومت اسلامی، تحت سلطه حزب الله لبنان، عملیات خود را در جنوب ادامه داد. در ۱۶ فوریه ۱۹۹۲، رهبر حزب الله سید عباس موسوی به همراه همسر، پسر و چهار نفر دیگر در اثر شلیک سه موشک از سمت موتورخانه اسرائیلی بوئینگ ای اچ-۶۴ آپاچی کشته شد. حمله اسرائیل به تلافی کشتار سه سرباز اسرائیلی دو روز قبل هنگام نفوذ اردوگاه آنها صورت گرفت. حزب الله با شلیک موشک بر روی حریم امنیتی اسرائیل پاسخ داد و پس از آن، اسرائیل به سمت آنان شلیک کرد و دو ستون زره پوش را به حریم امنیتی فرستاد تا به مقرهای حزب الله در کفرا و یاطر ضربه بزند. حسن نصرالله جانشین موسوی شد. یکی از اولین اعلامیه های عمومی نصرالله سیاست «قصاص» بود: اگر اسرائیل اهداف غیرنظامی لبنان را مورد اصابت قرار دهد، آنگاه حزب الله با حمله به خاک اسرائیل تلافی می کند. در همین حال، حملات حزب الله علیه اهداف اسرائیلی در داخل سرزمین های اشغالی لبنان ادامه داشت. در واکنش به این حمله، ایهود سدان، رئیس امنیتی سفارت اسرائیل در ترکیه توسط یک بمب خودرو ترور شد. در سال ۱۹۹۳، خصومت ها دوباره شعله ور شد. اسرائیل پس از یک ماه گلوله باران حزب الله به شهرهای اس
رائیلی و حمله به سربازان خود، در تیرماه سال ۱۹۹۳ عملیاتی به نام «عملیات پاسخگویی» را برای ضربه زدن به حزب الله انجام داد. در این عملیات یک سرباز اسرائیلی و ۸ تا ۵۰ مبارز حزب الله به همراه ۲ غیرنظامی اسرائیلی و ۱۱۸ غیرنظامی لبنانی کشته شدند. پس از یک هفته جنگ در لبنان جنوبی، توافق نامه مشترکی که توسط ایالات متحده انجام شد، حمله به اهداف غیرنظامی توسط هر دو قسمت را ممنوع کرد. با پایان «عملیات پاسخگویی» چند روز آرامش حاصل شد تا اینکه در ۱۷ اوت، یک تبادل عمده توپخانه ای انجام شد و دو روز بعد، در دو حمله حزب الله، ۹ سرباز اسرائیلی کشته شدند. اسرائیل با حملات هوایی علیه مواضع حزب الله پاسخ داد و دست کم دو مبارز حزب الله را کشت. ادامه خصومت در اواخر دهه ۱۹۹۰. در ماه مه ۱۹۹۴، کماندوهای اسرائیلی یک رهبر امل، مصطفی دیرانی را ربودند و در ماه ژوئن، یک حمله هوایی اسرائیل علیه یک اردوگاه آموزشی باعث کشته شدن ۳۰–۴۵ نفر از شاگردان حزب الله شد. حزب الله با شلیک چهار بمب موشک کاتیوشا به شمال اسرائیل تلافی کرد. در ماه مه ۱۹۹۵، چهار مبارز حزب الله در هنگام درگیری با نیروهای اسرائیلی هنگام تلاش برای نفوذ به موضع اسرائیلی کشته شدن
د. «عملیات انگور خشم» در سال ۱۹۹۶ منجر به کشته شدن بیش از ۱۵۰ غیرنظامی و پناهنده شد که اکثر آنها در گلوله باران یک پایگاه سازمان ملل در روستای قانا بود. طی چند روز، آتش بس بین اسرائیل و حزب الله توافق شد تا متعهد شود از تلفات غیرنظامیان جلوگیری کند. با این حال، جنگ حداقل برای دو ماه ادامه داشت. بریگ ژنرال الی آمیتایی، فرمانده ارتش اسرائیل در حریم امنیتی، در ۱۴ دسامبر ۱۹۹۶ هنگامی که کاروان ارتش اسرائیل که در آن سفر می کرد، در بخش شرقی حریم امنیتی زخمی شد. کمتر از یک هفته بعد، هنگامی که آمیتایی، با ژنرال امیرام لوین، رئیس فرماندهی شمال اسرائیل دیدار می کرد، توسط یک بمب خمپاره حزب الله در موقعیت ارتش جنوب لبنان در نزدیکی «برآشیت» مجروح شد. در دسامبر ۱۹۹۶، دو سرباز ارتش جنوب لبنان در طی سه روز نبرد کشته شدند و یک مبارز حزب الله نیز توسط سربازان اسرائیلی کشته شد. در ۴ فوریه ۱۹۹۷، دو بالگرد حمل و نقل اسرائیلی هنگام انتظار برای ترخیص برای پرواز به لبنان، بر فراز شعار یاشوو در شمال اسرائیل برخورد کردند. در مجموع ۷۳ سرباز ارتش اسرائیل در این فاجعه کشته شدند. در ۲۸ فوریه، یک سرباز اسرائیلی و چهار چریک حزب الله در درگیر
ی کشته شدند. در طول سال ۱۹۹۷، نیروهای ویژه اسرائیلی، به ویژه یگان شناسایی Egoz، با بیرون راندن مسیرهای نفوذ حزب الله، توانایی حزب الله جهت نفوذ به حریم امنیتی و کارگذاری بمب های کنار جاده ای را با مشکل روبرو کردند. کماندوهای اسرائیلی با تشویق از این موفقیت ها، حملات خود را برای کشتن فرماندهان حزب الله در شمال حریم امنیتی را آغاز کردند. در یک حمله خاص که در شب ۳–۴ اوت ۱۹۹۷ انجام شد، سربازان تیپ جولانی به روستای کفور حمله کردند و سه بمب کنار جاده را که دارای یاتاقانهای توپی بود، جاسازی کردند، که ساعاتی بعد از طرف پهپاد نیروی هوایی اسرائیل منفجر شد و باعث کشته شدن ۵ نفر از اعضای حزب الله از جمله دو فرمانده شد. با این حال، در ۲۸ اوت، یک حادثه مهم آتش سوزی خودی در وادی سالوکی هنگام درگیری بین نیروهای ارتش اسرائیل از تیپ جولانی، همراه با پشتیبانی هوایی و توپخانه ای و شبه نظامیان امل رخ داد. اگرچه چهار شبه نظامی آمل کشته شدند، گلوله باران اسرائیلی آتش سوزی را در این منطقه به وجود آورد و چهار سرباز کشته شدند. در ۵ سپتامبر ۱۹۹۷، حمله ۱۶ کماندوی نیروی دریایی اسرائیل شایتت ۱۳ ناکام ماند چون کماندوها در کمین حزب الله و ا
مل قرار گرفتند. هنگامی که این نیرو به سمت هدف خود حرکت می کردند، در کمین بمب کنارجاده ای قرار گرفتند که باعث کشته شدن فرمانده، سرهنگ دوم یوسی کوراکین و کشته شدن بیشتر نیروها شد. بازماندگان با کمک رادیویی تماس گرفتند و اسرائیل بلافاصله یک تیم نجات از یگان ۶۶۹ و سایرت متکل را با دو بالگرد سی اچ-۵۳ اعزام کرد. یک نیروی نجات از هلی کوپترها و قایق های موشکی برای پشتیبانی به آنجا آمدند و امدادگران با انجام حملات هوایی، کشته شدگان و بازماندگان را تخلیه کردند. یگان های ضدهوایی ارتش لبنان آتش ضدهوایی برپا کرده و به سمت بالگردها تیراندازی کردند و متعاقباً یک فروند اف-۱۶ اسرائیلی به موقعیت ضدهوایی حمله کرد. حزب الله با خمپاره اندازی، پزشک را با نیروی امداد نجات داد و یک بالگرد را آسیب رساند و قایق های موشکی اسرائیلی به سمت محل اصابت خمپاره شلیک کردند. این نبرد هنگامی به پایان رسید که اسرائیل با تماس با دولت ایالات متحده و ارسال پیامی برای انتقال به سوریه و از آنجا به حزب الله، تهدید کرد که اگر حزب الله تلاش کند مأموریت نجات را متوقف کند، حزب الله و امل را با نیروی عظیم توقیف خواهد کرد. دوازده اسرائیلی به همراه شش مبارز ح
زب الله و امل و دو سرباز لبنانی کشته شدند. در سال ۲۰۱۰ حسن نصرالله ادعا کرد که حزب الله موفق شد تا پهپاد اسرائیلی را که بر فراز لبنان پرواز می کند هک کند و بدین ترتیب یاد بگیرد که کماندوها در کدام مسیر قصد داشتند از آن استفاده کنند و بنابراین کمین را بر این اساس آماده کردند. در ۱۳–۱۴ سپتامبر، حملات ارتش اسرائیل در لبنان چهار مبارز دیگر حزب الله و شش سرباز لبنانی را کشت. در ۱۲ سپتامبر ۱۹۹۷، سه مبارز حزب الله در کمین تکاوران Egoz در لبه مرز حریم امنیتی کشته شدند. یکی از آنها هادی نصرالله، فرزند حسن نصرالله رهبر حزب الله بود. در ۲۵ مه ۱۹۹۸ بقایای سربازان اسرائیلی کشته شده در حمله ناموفق کماندویی با ۶۵ زندانی لبنانی و اجساد ۴۰ مبارز حزب الله و سربازان لبنانی اسیر شده توسط اسرائیل مبادله شد. از میان اجسادی که به لبنان بازگردانده شد، بقایای هادی نصرالله بود. در طی سال ۱۹۹۸، ۲۱ سرباز اسرائیلی در جنوب لبنان کشته شدند. اسرائیل برای جلوگیری از توانایی های حزب الله یک کار مشترک انجام داد و در دسامبر ۱۹۹۸، ارتش اسرائیل زاهی نعیم حد احمد مهابی، کارشناس مواد منفجره حزب الله در شمال بعلبک را ترور کرد. ۲۳ فوریه ۱۹۹۹ یک واحد
چترباز ارتش اسرائیل در یک گشت شبانه در جنوب لبنان کمین کرد. سرگرد ایتان بالاحسان و دو ستوان کشته و پنج سرباز دیگر زخمی شدند. کمتر از یک هفته بعد (۲۸ فوریه) بمبی کنار جاده ای در جاده بین کاوکابا و آرنون در حریم امنیتی تحت اشغال اسرائیل منفجر شد. سرتیپ ارز گرشتاین، فرمانده تیپ جولانی و رئیس واحد ارتباطی اسرائیل در لبنان، بنابراین بالاترین افسر اسرائیلی که در آن زمان در لبنان خدمت می کرد، همچنین دو سرباز اسرائیلی دروزی و یک روزنامه نگار اسرائیلی در این انفجار کشته شدند. در ماه مه ۱۹۹۹ نیروهای حزب الله همزمان به ۱۴ پاسگاه اسرائیلی و ارتش جنوب لبنان در جنوب لبنان حمله کردند. ایستگاه فرعی در محوطه بیت یاحون متعلق به ارتش جنوب لبنان تصرف شد و یک سرباز ارتش جنوب لبنان اسیر شد. جنگنده های حزب الله با یک نفربر زره پوش (APC) به راه افتادند. این منطقه توسط نیروی هوایی اسرائیل بمباران شد. APC در حومه جنوبی بیروت رژه رفت. در یک نبرد قابل توجه، نیروهای حزب الله نیروهای ارتش اسرائیل را از تیپ جولانی مستقر در یک قلعه قدیمی غافلگیر کردند. دو سرباز اسرائیلی و سه مبارز حزب الله کشته شدند. در اوت ۱۹۹۹، فرمانده حزب الله علی حسن دی
ب، معروف به ابو حسن، رهبر نیروی ویژه حزب الله، در یک عملیات نظامی اسرائیل ترور شد. دیب در صیدا در حال رانندگی بود که دو بمب کنار جاده با یک سیگنال از راه دور از بالای سر پهپاد منفجر شد. به طور کلی، در طی سال ۱۹۹۹، ده ها مبارز حزب الله و امل کشته شدند. دوازده سرباز اسرائیلی و یک غیرنظامی نیز کشته شدند، یکی از آنها به طور تصادفی. ۲۰۰۰: عقب نشینی اسرائیل و فروپاشی ارتش لبنان جنوبی. در ژوئیه ۱۹۹۹، ایهود باراک نخست وزیر اسرائیل شد و قول داد اسرائیل تا ژوئیه ۲۰۰۰ به طور یکجانبه از مرزهای بین المللی خارج شود. قبل از اقدامات وی، بسیاری معتقد بودند که اسرائیل تنها با رسیدن به توافق با سوریه از لبنان جنوبی خارج خواهد شد. در ژانویه ۲۰۰۰، حزب الله فرمانده تیپ غربی ارتش جنوب لبنان، سرهنگ عقل هاشم را در خانه اش در حریم امنیتی ترور کرد. هاشم مسئول عملیات روزمره ارتش جنوب لبنان بود و کاندیدای اصلی جانشینی آنتوان لحد نیز بود. پس از این ترور، تردیدهایی در مورد رهبری ارتش جنوب لبنان (SLA) وجود داشت. تعقیب و ترور هاشم گام به گام مستند شد و فیلم ها از کانال تلویزیونی حزب الله شبکه المنار پخش شد. این عملیات و نحوه ارائه آن در رسان
ه ها، ضربه مهمی به روحیه در ارتش جنوب لبنان وارد کرد. در طی بهار سال ۲۰۰۰، با آزار و اذیت مداوم پاسگاه های ارتش اسرائیل در سرزمین های اشغالی لبنان، عملیات حزب الله افزایش چشمگیری یافت. همزمان با آماده سازی برای طرح اصلی خروج، نیروهای اسرائیلی شروع به کنار گذاشتن چندین موقعیت رو به جلو در حریم امنیتی جنوب لبنان کردند. سرانجام در ۲۴ مه، اسرائیل اعلام کرد که همه نیروهای خود را از جنوب لبنان خارج خواهد کرد. تمام نیروهای اسرائیلی بیش از شش هفته قبل از آخرین مهلت اعلام شده خود در ۷ ژوئیه، تا پایان روز بعد از لبنان خارج شده بودند. عقب نشینی اسرائیل منجر به فروپاشی ارتش جنوب لبنان و پیشروی سریع نیروهای حزب الله به منطقه شد. با عقب نشینی نیروهای دفاعی اسرائیل، هزاران نفر از شیعیان لبنانی برای بازپس گیری املاک خود به جنوب حمله کردند. این عقب نشینی به عنوان یک پیروزی برای حزب الله در نظر گرفته شد و محبوبیت آن را در لبنان افزایش داد. کامل بودن این عقب نشینی هنوز مورد بحث است زیرا دولت لبنان و حزب الله ادعا می کنند که اسرائیل هنوز کشتزارهای شبعا، یک قسمت کوچک از مرز لبنان - اسرائیل و سوریه را در اختیار دارد. از آنجا که دو
لت لبنان مورد حمایت سوریه از تعیین مرز خود با اسرائیل امتناع ورزید، اسرائیل با نقشه نویسان سازمان ملل به رهبری هماهنگ کننده منطقه ای تریه رود لارشن همکاری کرد تا گواهی کند که اسرائیل از تمام خاک لبنان اشغالی خارج شده. در ۱۶ ژوئن ۲۰۰۰، شورای امنیت سازمان ملل به این نتیجه رسید که اسرائیل طبق قطعنامه ۴۲۵ شورای امنیت سازمان ملل (۱۹۷۸) شورای امنیت سازمان ملل متحد، نیروهای خود را از تمام لبنان خارج کرده است. اسرائیل این اقدام را عقب نشینی تاکتیکی قلمداد کرد زیرا همیشه حریم امنیتی را به عنوان منطقه محافظت کننده برای دفاع از شهروندان اسرائیل در نظر می گرفت. با پایان دادن به اشغال، کابینه باراک تصور کرد که این باعث بهبود چهره جهانی خود نیز می شود. ایهود باراک استدلال کرد که «اگر اسرائیلی ها بدون توافق صلح یک طرفه عقب نشینی نمی کردند»، حزب الله در مبارزه با اشغالگر خارجی از مشروعیت بین المللی برخوردار می شد. عواقب. با عقب نشینی اسرائیل، ترس فزاینده ای مبنی بر انتقاد حزب الله از کسانی که تصور می کردند اسرائیل را حمایت کرده اند، در میان لبنانی های مسیحی جنوب لبنان گسترش یافت. در طی عقب نشینی و پس از آن حدود ۱۰ هزار لبنان
ی، عمدتاً مارونی، به جلیل گریختند. بعداً حزب الله با روحانیون مسیحی لبنان دیدار کرد تا به آنها اطمینان دهد که عقب نشینی اسرائیل یک پیروزی برای لبنان به عنوان یک ملت است، نه فقط یک فرقه یا شبه نظامی. صلح آزمایشی ناشی از عقب نشینی دوام نیاورد. در ۷ اکتبر ۲۰۰۰، حزب الله به اسرائیل حمله کرد. در یک حمله مرزی، سه سرباز اسرائیلی که در مرزهای لبنان گشت زنی می کردند، مورد حمله قرار گرفتند و ربوده شدند. این رویداد به تبادل آتش ۲ ماهه بین اسرائیل و حزب الله، در درجه اول در خط الراس هرمون، انجامید. اجساد سربازان ربوده شده در مبادله زندانیان با حضور ۴۵۰ زندانی لبنانی در زندانهای اسرائیل در ژانویه ۲۰۰۴ به اسرائیل بازگردانده شد. زندانی دیرین لبنانی سمیر قنطار از این معامله مستثنی شد. اما دولت اسرائیل با «ترتیب دیگری» موافقت کرده بود که اسرائیل در صورت تهیه «اطلاعات ملموس دربارهٔ سرنوشت اسیر رون آراد» سمیر القونتار را آزاد کند. طبق گفته های هارل و ایساکارف مرحله دوم معامله تبادل زندانیان فقط «یک حیله قانونی» بود. اسرائیل از اطلاعات ارائه شده توسط حزب الله راضی نبود و از آزادی الکونتار خودداری کرد. در ژوئیه ۲۰۰۶، حزب الله هنگ
ام بمباران شهرها و روستاهای اسرائیل، یک حمله مرزی را انجام داد. در طی این حمله، حزب الله موفق شد دو سرباز اسرائیلی را ربوده و هشت نفر دیگر را بکشد. برای تلافی جویی اسرائیل جنگ ۳۳ روزه جهت نجات سربازان ربوده شده و ایجاد یک منطقه حفاظتی در جنوب لبنان آغاز کرد.
گذرگاه مرزی کرامه، تنها گذرگاه مرزی بین اردن و عراق است. در طرف عراقی به آن ترکیب مرزی تورایبیل گفته می شود. طبق گزارش "روزنامه العرب الیوم" این گذرگاه در سال ۲۰۱۰ حدود ۸۰۰۰۰۰ مسافر را سرویس دهی کرد. شهر الرویشد اردن را به شهر طربیل عراق متصل می کند. گذرگاه مرزی در حدود ۳۲۰ کیلومتری امان، پایتخت اردن و ۵۷۵ کیلومتر (بغداد) پایتخت عراق است. در ۲۲ ژوئن ۲۰۱۴، دولت اسلامی عراق و شام در حمله به گذرگاه مرزی و در تلاش برای تصرف این گذرگاه با ارتش عراق درگیر شد.
خط مرگ (به انگلیسی: Deadline) یک فیلم ویدئویی آمریکایی در ژانر وحشت روان شناختی به نویسندگی و کارگردانی شان مک کنویل با بازی بریتانی مورفی و تورا برچ محصول سال ۲۰۰۹ میلادی است. داستان. فیلمنامه نویسی به خانه ای دورافتاده نقل مکان می کند تا آخرین نوشته خود را به پایان برساند. اما اتفاقات عجیبی باعث می شود او از نظر روانی دچار مشکل شود و دست به خودکشی بزند… تولید. فیلمبرداری اصلی از ژوئن ۲۰۰۸ در در لوئیزیانا آغاز شد. انتشار فیلم. اولین بار این فیلم در ۵ اکتبر ۲۰۰۹ و در ایالات متحده در ۱ دسامبر ۲۰۰۹ به صورت ویدئویی منتشر شد. پس از مرگ مورفی در ۲۰ دسامبر ۲۰۰۹، ردباکس پوسترهای فیلم را که در کیوسک های سراسر کشور به یاد مورفی به نمایش گذاشت.
دختر رامن (به انگلیسی: The Ramen Girl) یک فیلم سینمایی آمریکایی-ژاپنی به کارگردانی رابرت آلن آکرمن در ژانر کمدی-درام و عاشقانه محصول سال ۲۰۰۸ با بازی بریتانی مورفی در مورد دختری است که به ژاپن می رود و تصمیم می گیرد طرز طبخ رامن را در ژاپن بیاموزد. مورفی در تهیه کنندگی این فیلم نیز فعالیت داشت. داستان. زنی آمریکایی پس از بهم زدن با دوست پسر خود در توکیو سرگردان می شود. او که به دنبال هدفی در زندگی اش است، زیر نظر استادی زورگو آموزش آشپزی می بیند و…