Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د اما یی اوک گی فرار را رد کرده، تا آخرین لحظه جنگید و سرانجام با پریدن به داخل آب به زندگی خود خاتمه داد.
یک مورد از تو فیلمی محصول سال ۲۰۱۳ و به کارگردانی کت کویرو است. در این فیلم بازیگرانی همچون جاستین لانگ، ایوان ریچل وود، برندن فریزر، وینس وان، پیتر بلینگزلی، سم راکول، سیه نا میلر، پیتر دینکلیج، کی یر او دانل، باسی فیلیپ، میزوئو پک و اسکات ادسیت ایفای نقش کرده اند.
یی اوک گی (; – ) پرسنل نظامی اهل پادشاهی چوسان بود. دریاسالار یی اوک گی متولد سوم سپتامبر ۱۵۶۱ فرمانده ناوگان دریایی ژوئیه شرقی و بعدها فرمانده ناوگان دریایی ژوئیه غربی بود. در سن ۳۲ سالگی با وجود اینکه ۱۵ سال از دریاسالار مشهور یی سون شین جوان تر بود، فرمانده و همراه قابل اعتماد دریاسالار در جنگ هفت ساله با ژاپن شد. او ناوگانی شامل چهل کشتی را در پنج نبرد مختلف به همراه دریاسالاران یی سون شین و وون کیون هدایت کرد و به علت نقش برجسته اش در نابودی یک ناوگان ژاپنی در خلال نبرد هانسان ترفیع یافته و از پادشاه مقام ویژه دریافت کرد.
بی آتش اصطلاحی در موتورهای جت است و به هنگامی گفته می شود که آتش در محفظه احتراق وجود ندارد. از دست رفتن آتش می تواند دلایل بسیاری داشته باشد؛ ازجمله: نقص فنی موتور، تمام شدن سوخت، خراب شدن سامانهٔ سوخت رسانی همانند لوله ها و پمپ سوخت یا انژکتور، ارتفاع زیاد، واماندگی کمپرسور، آسیب جسم خارجی، برخورد پرنده، برف، تگرگ، خاکستر آتشفشانی، بارندگی شدید یا هوای بسیار سرد در بیرون از کابین. سامانه الکترونیکی کنترل موتور. نخستین موتورهای جت تمایل زیادی به بی آتش شدن و واماندگی کمپرسور داشتند که دلیل اصلی آن تلاطم هوای ورودی موتور یا افزایش آنی فشار به موتور توسط خلبان بود. در موتورهای جت قدیمی اگر خلبان به سرعت تراتل را باز می کرد و فشار زیادی به موتور می آورد، نسبت هوا-سوخت در اتاقک احتراق از موازنه خارج می شد. موتورهای نوین و پیشرفته، پایداری زیادی نسبت به این نقص نشان می دهند زیرا دارای سامانه کنترل الکترونیکی موتور (FADEC) هستند که از بی آتش شدن موتور جلوگیری می کند و حتی اگر موتور خاموش شد، آن را دوباره بلافاصله روشن نمایند. بی آتش شدن موتور بیشتر در زمان کاهش ارتفاع هواپیما یا پرواز پیمایشی رخ می دهد و سامانه ها
ی کنترلی موتور وظیفهٔ تنظیم نسبت سوخت و هوا را دارند تا از این رویداد جلوگیری نمایند. سامانه های کنترل موتور معمولاً دارای یک مکانیزم جرقه دائمی هستند که هر ثانیه یک بار جرقه می زند؛ بنابراین اگر آتش درون اتاقک احتراق خاموش شود، بلافاصله آتش روشن خواهد شد. البته محدودیت هایی برای روشن کردن دوبارهٔ موتور وجود دارد. برای نمونه در هواپیمای ایرباس ۳۲۰ سقف ارتفاع برای روشن کردن دوبارهٔ موتور ۱۲۰۰۰ متر است؛ ولی برای ایمنی بیشتر به خلبانان گفته شده که نباید بیش از ارتفاع ۹۱۰۰ متر این کار را انجام دهند.
پنجه ای قرض بده (Lend a Paw) یک پویانمایی کوتاه است که در تکنی کالر توسط استودیو انیمیشن والت دیزنی ساخته، و توسط آر.ک. ئو توزیع و در ۳ اکتبر ۱۹۴۱ در سینماها اکران شد. "پنجه ای قرض بده" به کارگردانی کلاید جرونیمی ساخته شده است و موسیقی این فیلم را لی هارلاین ساخته است. جورج نیکلاس، کنت موسی، نیک نیکولز، ویلیام استورم، اریک گرنی، نورمن تیت، چیک اوتروتروم، موری ردن و امری هاوکینز این فیلم را به صورت انیمیشن درآوردند. صداپیشگان این فیلم والت دیزنی در نقش میکی و پینتو کالویگ در نقش پلوتو هستند. این ۱۱۵مین فیلم کوتاه در مجموعه فیلم "میکی موس" و ششمین فیلم برای آن سال بود که به نمایش درآمد. در این کارتون که بیشتر، بازسازی از فیلم "رفیق میکی، پلوتو" محصول ۱۹۳۳ بود، نشان می دهد که پلوتو، جان یک بچه گربه را نجات می دهد و بعداً پس از اینکه میکی ماوس به خانه اش می آورد، به بچه گربه حسادت می کند. این فیلم برنده جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه در چهاردهمین دوره جوایز اسکار در ۱۹۴۲ شد، این فیلم تنها فیلم کوتاه میکی ماوس بود که این جایزه را برد. خلاصه داستان. در حالی که در برف بیرون می رفت، پلوتو صداهایی از کیسه ای که رو
ی یخ شناور است، می شنود. پلوتو کیسه را باز می کند و می بیند که یک بچه گربه نارنجی در آن کیسه بود، آن را رها می کند. بچه گربه دنبال او راه می افتد و وقتی که میکی آن را می بیند بلافاصله قبول می کند که گربه را نگه دارد. پلوتو وقتی می بیند که میکی تمام توجهش به آن بچه گربه است به او حسادت می کند و توسط شیطان شانه اش وسوسه می شود که گربه را به دردسر بیندازد. با وجود تلاش های فرشته شانه اش برای صحبت با او، پلوتو بچه گربه را برروی میز می گذارد که ماهی طلایی میکی بیانکا را بخورد، اما اتفاقی بجه گربه رومیزی می کشد و همه چیز بر سر آن دو می ریزد. وقتی میکی از بیانکا می خواهد بگوید مقصر کیست، به پلوتو اشاره می کند و می داند که او کسی است که سعی می کند برای بچه گربه پاپوش بسازد. میکی با عصبانیت پلوتو را برای بقیه روز به عنوان مجازات از خانه بیرون می کند، و پلوتو با عصبانیت شیطان شانه اش را به دلیل اینکه او را به دردسر انداخت، سرزنش می کند. درنهایت، بچه گربه در حالی که با توپ بازی می کند، به طور تصادفی در چاه سقوط می کند. فرشته به پلوتو می گوید که تو را نجات دهد، اما شیطان با خشونت به او می گوید اجازه بده غرق شود تا عذاب و
جدان بگیرد که او از خانه بیرون شده. سرانجام با قدرت کافی، فرشته شیطان را متلاشی می کند و پلوتو را به انجام کار صحیح متقاعد می کند، ولی وقتی که گربه نجات میابد، پلوتو نیز سقوط می کند. با شنیدن فریادهای پلوتو، میکی آنها را نجات می دهد و یخ های پلوتو را آب می کند و از اینکه او را بیرون انداخت احساس پشیمانی می کند. پلوتو پس از اینکه یک حمام گرم خوب از میکی و یک بوسه از بچه گربه می گیرد، فرشته به او می گوید که «مهربانی به حیوانات، دوست من، در پایان پاداش دارد». میراث. فرشته و شیطان پلوتو، مجدداً با صداپیشگی اریک ایدل و پن جیلت به ترتیب در دو قسمت از "کارهای میکی ماوس" - «بچه گربه های پلوتون» (۱۹۹۹) و «مینی از پلوتو مراقبت می کند» (۲۰۰۰) - و همچنین یک قسمت در ۲۰۰۲ در مجموعه "خانه موش"، به نام «پلوتو در برابر فیگارو» حضور یافتند.
کیک کاپریسه یک شکلات سنتی ایتالیایی و کیک بادام یا گردو است که نام آن از جزیره کاپری سرچشمه گرفته و در ناپل محبوب است. تغییرات زیادی در این کیک ایجاد شده است، اما دستور اصلی این است که کره نرم شده در دمای اتاق با شکر مخلوط شود، سپس زرده تخم مرغ اضافه می شود و پس از ترکیب، مواد باقیمانده اضافه می شوند: بادام ریز خرد شده، شکلات ذوب شده از طریق بن ماری، و سفیده تخم مرغ. بعد از پخت، کیک دارای یک پوسته سخت نازک است که فضای داخلی آن مرطوب است که معمولاً با یک لایه خاک قند پوشانده می شود.
جنگ گرجستان و ارمنستان یک جنگ اختلاف سرزمینی کوتاه بود که در دسامبر ۱۹۱۸ بین جمهوری دموکراتیک گرجستان و اولین جمهوری ارمنستان بر سر مناطق موردمناقشه در استان لوری و آخالکالاکی رخ داد. در ماه مه ۱۹۱۸، در اواخر جنگ جهانی اول، ارمنستان و گرجستان هر دو استقلال خود را اعلام کردند و اتحاد کوتاه مدت بین خود را از بین بردند. هم گرجستان و هم ارمنستان مدعی مالکیت لوری و آخالکالاکی بودند که هر دو عمدتاً ارمنی نشین بودند. اختلاف مرزی در ۷ دسامبر ۱۹۱۸ به یک درگیری نظامی آشکار تبدیل شد. نیروهای ارمنی قبل از اینکه نیروهای گرجی بتوانند ضدحمله هایی را ترتیب دهند، حملاتی را آغاز کردند که آنها را به ۱۰ کیلومتری پایتخت گرجستان، تفلیس، رساند. مداخله متفقین منجر به آتش بس شد. نبردها تا نیمه شب ۳۱ دسامبر که آتش بس برقرار شد، ادامه یافت. یک منطقه بی طرف، تحت نظارت متفقین، در ناحیه بورچالی اعلام شد که بعداً بین دو ایالت تقسیم شد. جمعیت بزرگ ارمنی تفلیس و دیگر مناطق تحت کنترل گرجستان، هم در طول جنگ و هم پس از آن، در معرض دستگیری های گسترده و سایر اشکال آزار و اذیت قرار گرفتند. ارمنستان در هدف اولیه تقریباً محقق شده خود برای به دست آور
دن زمین تا رودخانه خرامی موفق نشد و کل جنگ در زمینی رخ داد که قبلاً توسط گرجستان کنترل می شد. نتیجه جنگ قطعی تلقی نمی شود، چرا که طرف ارمنی آزادسازی موفقیت آمیز سرزمین های ارمنستان و طرف گرجی دفاع موفقیت آمیز در برابر تهاجم را اعلام کرد. پیش زمینه. انقلاب روسیه. پس از انقلاب فوریه، دولت موقت روسیه کمیته ویژه ماوراء قفقاز را برای اداره منطقه منصوب کرد. با این حال، پس از انقلاب اکتبر، کمیته ویژه ماوراء قفقاز در 11 نوامبر 1917 توسط کمیساریای ماوراء قفقاز، مستقر در تفلیس، جایگزین شد. کمیساریای مذکور در 5 دسامبر 1917 آتش بس ارزنجان را با امپراتوری عثمانی منعقد کرد که به درگیری مسلحانه محلی با امپراتوری عثمانی پایان داد. کمیساریای مذکور به طور فعال در پی سرکوب نفوذ بلشویک ها و در عین حال، دنبال کردن مسیری به سوی استقلال ماوراء قفقاز از روسیه شوروی بود. این شامل ایجاد یک نهاد قانونگذاری به نام شورای ماوراء قفقاز بود که کمیساریای مذکور در 23 ژانویه 1918 پس از انحلال مجلس مؤسسان روسیه توسط بلشویک ها، اختیارات خود را به آن واگذار کرد. دستور کار جدایی طلبانه و ضد بلشویکی در نهایت شورای ماوراء قفقاز را با دولت مرکزی درگی
ر کرد. در 3 مارس، روس ها پیمان برست-لیتوفسک را امضا کردند که نشانگر خروج روسیه از جنگ جهانی اول بود. در این پیمان، روسیه موافقت کرد که سرزمین های به دست آمده در طول جنگ روسیه و ترکیه در سال های 1877-1878 را بازگرداند، با وجود اینکه این سرزمین ها تحت کنترل مؤثر نیروهای ارمنی و گرجی بودند. کنفرانس صلح ترابزون بین امپراتوری عثمانی و سیم در 4 مارس آغاز شد و تا آوریل ادامه یافت. عثمانی ها پیشنهاد دادند که در ازای به رسمیت شناختن بازپس گیری استان های آناتولی شرقی که در برست-لیتوفسک اعطا شده بود، از تمام جاه طلبی های خود در قفقاز دست بکشند. در آن زمان، سیاستمداران برجسته گرجستان، اتحاد با آلمان را تنها راه جلوگیری از اشغال گرجستان توسط امپراتوری عثمانی می دانستند. در نتیجه، شورای ملی گرجستان در 26 مه استقلال جمهوری دموکراتیک گرجستان را اعلام کرد و دو روز بعد، پیمان پوتی را با آلمان امضا کرد تا خود را تحت حمایت آلمان قرار دهد. روز بعد، شورای ملی مسلمانان تأسیس جمهوری دموکراتیک آذربایجان را اعلام کرد. شورای ملی ارمنستان که تا حد زیادی توسط متحدانش رها شده بود، در 28 مه استقلال خود را اعلام کرد. در 4 ژوئن، امپراتوری عث
مانی پیمان باتوم را با هر یک از سه ایالت ماوراء قفقاز امضا کرد که به درگیری با امپراتوری عثمانی پایان داد. این پیمان، نیمه جنوبی زیربخش ارمنی نشین لوری (اوچاستوک) و ناحیه آخالکالاکی را به عثمانی ها واگذار کرد، اما مرزهای بین ایالت های جدید ماوراء قفقاز را به طور دقیق مشخص نکرد. به منظور جلوگیری از دسترسی مستقیم عثمانی ها به تفلیس، واحدهای گرجی با حمایت افسران آلمانی، شمال لوری را تصرف کردند و در امتداد رودخانه دزوراگت پاسگاه هایی تأسیس کردند. نخست وزیر گرجستان، نوئه ژوردانیا، به شورای ملی ارمنستان اطمینان داد که این اشغال یک اقدام موقت است. با این حال، در جلسه بعدی، نمایندگان گرجستان ادعای مالکیت بر تمام مناطق فرمانداری تفلیس و همچنین بخش پامباک از فرمانداری ایروان را مطرح کردند که باعث اعتراض طرف ارمنی شد. درگیری ها. در اوایل اکتبر ۱۹۱۸، عثمانی ها از قفقاز عقب نشینی کردند. جنوب لوری، که حائل ارضی بین ارمنستان و گرجستان را از بین برد. ارتش ارمنستان به سرعت با به دست گرفتن کنترل بخش عمده ای از جنوب لوری در 18 اکتبر، این خلا را پر کرد و در غیاب هرگونه مقاومتی، به سمت شمال پیشروی کرد. اولین حادثه بین ارمنستان و
گرجستان در همان روز رخ داد، زمانی که یک گروه از ارتش ارمنستان ایستگاه راه آهن در روستای کوبر، نزدیک تومانیان امروزی را تصرف کرد و درخواست بعدی آلمانی ها برای عقب نشینی را رد کرد. روستای دیگری به نام کورینج نیز تصرف شد. ارمنی ها هنگامی که گرجستان گروهی را برای مقابله با آنها فرستاد، عقب نشینی کردند، اما بعداً به کورینج بازگشتند و تزار را اشغال کردند. آرشاک جمالیان، سفیر ارمنستان در تفلیس، اصرار داشت که ادعاهای ارمنی ها بر سر لوری غیرقابل انکار است، اما دولت او مایل است ادعاهای خود را صرفاً از طریق دیپلماتیک پیگیری کند. پارلمان ارمنستان پیامی به همتای گرجی خود فرستاد و اعلام کرد که خواستار یک راه حل دوستانه "به نام روابط برادرانه چند صد ساله دو ملت" است. دولت گرجستان در اصل با حل و فصل مسالمت آمیز اختلاف موافقت کرد. با این حال، نیروهای ارمنی باید روستاهای اخیراً اشغال شده را ترک می کردند و عملیات بیشتر در داخل فرمانداری تفلیس به عنوان یک اقدام جنگی تلقی می شد. فرمانده لشکرکشی نظامی آلمان به جمالیان یادآوری کرد که آلمان موظف به دفاع از منطقه تحت الحمایه خود است. در 24 اکتبر، دولت گرجستان در لوری حکومت نظامی اعلا
م کرد، ژنرال تسولوکیدزه را مستقر نمود. در ماه نوامبر و اوایل دسامبر، ارمنی های لوری اعتراض کردند که نیروهای گرجستانی، تحت پوشش «انجام تحقیقات»، غذا و آذوقه را از خانه های دهقانان ارمنی سرقت کرده و زنان را مورد آزار و اذیت قرار داده اند. نیروهای گرجستانی به جنایات مشابهی در آخالکالاکی متهم شدند. کریستوفر جی. واکر، مورخ، اشغال لوری توسط گرجستان را با «بوروکراسی نظامی به سبک تزاری» مقایسه کرد. لئو، مورخ، نوشت: دولت ارمنستان در 9 و 12 دسامبر تلاش هایی برای حل دیپلماتیک این اختلاف انجام داد که دولت گرجستان این شروط را رد کرد. در 12 دسامبر، نخست وزیر ارمنستان، هوهانس کاجازنونی، پیام زیر را به همتای گرجی خود، نوئه ژوردانیا، ارسال کرد: گرجستان شروع به جلوگیری از انتقال آذوقه خارجی از طریق راه آهن به ارمنستان کرده بود که منجر به قحطی شد. منطقه لری. ریچارد جی. هووانیسیان، مورخ ارمنی-آمریکایی، در کتاب خود با عنوان «جمهوری ارمنستان»، تاریخ سیاسی منطقه لوری را اینگونه توصیف می کند جنگ. ارمنستان. برای ارمنستان، تهدید اصلی منطقه ای، امپراتوری عثمانی و دیگر نیروهای ترک تبار بودند. از نگاه آنان، شکستن جبهه قفقاز به دست عثمانی
ها، به منزله ٔ نابودی ملت ارمنی تلقی می شد. همین موضوع و نیز ترس از تهاجم نیروهای بیگانه، مبنای شکل گیری یک نیروی نظامی ملی شد، حتی پیش از آن که استقلال ارمنستان در سال ۱۹۱۸ اعلام شود. این طرح در ۱۱ ژوئیه ۱۹۱۷ توسط دولت موقت و فرماندهی عالی تأیید شد. ساختار سپاه برنامه ریزی شدهٔ ارمنی تفاوت چندانی با نمونهٔ گرجی آن نداشت که بعداً ایجاد شد و بخشی از الهام خود را از آموزه ها و سازمان نظامی روسیه گرفته بود. برنامه ریزی ها از سال ۱۹۱۷ آغاز شده بود و ریشه در یگان های ارمنی داشت که از سال ۱۹۱۴ در ارتش روسیه خدمت می کردند. بزرگ ترین این واحدها (با ۱۵۰۰ نفر) را آندرانیک رهبری می کرد. در سال ۱۹۱۷، حدود ۸۰٬۰۰۰ ارمنی در ارتش امپراتوری روسیه خدمت می کردند، و تقریباً همین تعداد نیز در قفقاز حضور داشتند. در جمهوری فدراتیو دموکراتیک ماوراءقفقاز (TDFR)، ساختار این سپاه قرار بود شامل دو لشکر پیاده، یک «لشکر ویژه»، یک لشکر توپخانه، یک تیپ سواره نظام و یک هنگ مهندسی باشد، که توسط شش هنگ مستقل دیگر که در نقاط مختلف از جمله فرمانداری تفلیس مستقر می شدند، پشتیبانی می گردید. یکی از این یگان ها برای حفاظت از خطوط راه آهن اختصاص داد
ه می شد. لشکر ویژه قرار بود از میان ارمنیانی که از امپراتوری عثمانی گریخته بودند، نیرو جذب کند. بر اساس طرح های فرماندهی، هر لشکر شامل چهار هنگ پیاده به همراه واحدهای مستقل توپخانه و سواره نظام بود. تیپ سواره نظام شامل دو هنگ سواره و دو آتشبار توپخانه می شد. همچنین قرار بود چندین یگان ذخیره نیز ایجاد یا درخواست شوند. در صورت تحقق، ارتش ارمنستان اندازه ای قابل توجه می داشت. در نهایت، ارمنیان موفق شدند نیرویی بزرگ تر از این نیز ایجاد کنند. در ۱ ژانویهٔ ۱۹۱۸، ارتش ارمنستان حدود ۴۰٬۰۰۰ نفر نیرو داشت و از دو لشکر تفنگ دار، سه تیپ داوطلب، یک تیپ سواره نظام و چند گردان شبه نظامی تشکیل شده بود. بدنه اصلی این نیروها از افرادی تشکیل شده بود که در فاصلهٔ ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۶ خدمت کرده بودند. این یگان ها به خوبی به مسلسل مجهز بودند، اما در زمینهٔ توپخانه کمبود داشتند، زیرا در این حوزه نیروهای آموزش دیده و مجرب کافی در اختیار نبود. هر لشکر تفنگ دار دارای شش آتشبار توپخانه سنگین بود، در حالی که توپ های سبک به نیروهای داوطلب منتقل شده بود. طبق گفتهٔ دنیکین، در تابستان ۱۹۱۸، نیروهای ارمنی در زمان صلح حدود ۲۲٬۰۰۰ نفر بودند و در زمان
جنگ می توانستند بیش از ۴۴٬۰۰۰ نفر نیرو جذب کنند. با این حال، این ارقام بسیار متغیر بودند و به احتمال زیاد در عمل بین ۱۰٬۰۰۰ تا ۱۵٬۰۰۰ نفر نوسان داشت. در همین حال، جونز اشاره کرده که تا پایان ژانویه، سه لشکر ارمنی موجود بود و جزئیات استقرار آن ها را نیز بیان کرده است. یکی از مشکلات اساسی، درگیری های مداوم با جمهوری آذربایجان بود که هزاران نفر از نیروی انسانی ارمنستان را از سرزمین اصلی دور می کرد. تا ژوئن ۱۹۱۸، پس از اعلام استقلال، ارتش ارمنستان حدود ۱۲٬۰۰۰ نفر نیرو داشت و به تدریج به ۴۰٬۰۰۰ نفر رسید. افسران این ارتش هم از میان ارمنیان و هم روس ها بودند. با این حال، آلن و موراتوف گزارش داده اند که این نیروها ضعیف تر و کم اثرتر شدند. ۲۴ گردان تفنگ دار و هشت گردان داوطلب آن ها، در مجموع از ۱۶٬۰۰۰ تفنگ دار، ۱٬۰۰۰ سواره و ۴٬۰۰۰ شبه نظامی تجاوز نمی کرد. اندازهٔ گردان ها بین ۴۰۰ تا ۶۰۰ نفر بود. با امضای پیمان باتوم، اندازه سپاه ارمنی تا پایان ژوئیه ۱۹۱۸ به تنها یک لشکر کاهش یافت. با این حال، این محدودیت شامل یگان های مستقلی که در سپاه ادغام نشده و زیر نظر دولت عمل می کردند ـ مانند تیپ داوطلب به رهبری آندرانیک ـ نمی ش
د. با وجود این عقب نشینی ها، ارمنستان موفق شد سپاهی کاملاً ساخت یافته ایجاد کند، که از نظر زمانی چندین ماه جلوتر از گرجستان بود و برای جنگ آینده آماده تر شد. گرجستان. از دیدگاه گرجستان، پیشروی های شمال شرقی و شرقی نیروهای عثمانی، تهدیدی فوری نه تنها برای آخالتسیخه و آخالکالاکی، بلکه برای تفلیس نیز محسوب می شد. در دوران استقلال کوتاه مدت جمهوری، روسیه و ترکیه همچنان تهدیدهای اصلی باقی ماندند. در جلسه ای در ۲۵ مه ۱۹۱۸، دولت منشویک تصمیم گرفت که کلیه قوانین و مصوباتی که در دوران جمهوری فدرال دموکراتیک ماوراءقفقاز (TDFR) وضع شده بودند، به طور موقت در جمهوری تازه تأسیس ادامه یابند. باتومی به عنوان منطقه ای اشغالی اعلام شد. در ژوئن، ارتش گرجستان به درخواست شورای آبخاز به آن منطقه اعزام شد تا شورش های بلشویکی را سرکوب کند و در این روند، سوچی و توآپس را نیز از ارتش سرخ تصرف کرد. تا زمانی که درگیری سوچی شدت گرفت، گرجستان عملاً تحت تهاجم همزمان بلشویک های روسی و امپراتوری عثمانی قرار داشت، که این وضعیت تا سال ۱۹۱۹ ادامه یافت. جاه طلبی های این دو نیرو موجب شد که نیروی مسلحی منسجم شکل گیرد. پیش نویس طرحی که ساختار سازمان
ی این نیرو را مشخص می کرد، توسط ژنرال کوینیتادزه در ۲ ژوئن ۱۹۱۸ ارائه شد. سه روز بعد، در ۵ ژوئن، بر اساس این ساختار جدید، نام نویسی رسمی آغاز شد. در آن زمان تنها مردان سالم بین ۱۹ تا ۲۳ سال مجاز به خدمت بودند. در همان ماه، محافظ آلمانی گرجستان نیروهایی را برای کمک به آموزش ارتش اعزام کرد. خاطرات ژنرال آلمانی، فون کرسنشتاین، از دولتی لجوج در گرجستان سخن می گوید که ابتدا از پذیرش یک ارتش منظم طبق خواسته آلمان ها خودداری کرد. فشارهای وارده باعث شد که آن ها سرانجام به مدل خدمت اجباری تن دهند. هدف اولیه دولت تشکیل دو لشکر پیاده نظام، یک لشکر گارد مرزی، سه هنگ سواره نظام و یک بریگاد توپخانه بود، که بیشتر به ساختار ارتش سرخ شباهت داشت. شمار نیروها در زمان صلح حدود ۳۰ تا ۴۰ هزار نفر پیش بینی شده بود. کوینیتادزه می خواست سه لشکر تشکیل دهد تا دست کم بتواند در برابر احتمال تهاجم عثمانی از سوی باتومی، آرتوین، آرداهان و آخالتسیخه دفاع کند. اختلاف نظر میان افسران آلمانی و گرجی باعث شد تصویب مدل ارتش به سبک آلمانی تا ۲۰ اوت ۱۹۱۸ به تعویق بیفتد. طبق قانون جدید، ارتش منظم باید از دو لشکر پیاده، یک بریگاد سواره نظام، یک بریگاد
توپخانه، یک گروهان پشتیبانی، یک گروهان مهندسی، یک گروهان موتوری، یک گروهان زرهی و یک گروه شکاری (هوایی) تشکیل می شد. اما این ارتش هرگز به اندازه یا کیفیت مورد انتظار دست نیافت. تا نوامبر ۱۹۱۸، کمبود نیروی انسانی ارتش گرجستان در حدود ۶۰٪ بود و ارتش هنوز ۸۰٪ از اسب های مورد نیاز خود را نداشت. با وجود این وضعیت بحرانی، نیروهای گرجی با کمک گارد خلق توانستند تهاجمات بیشتر عثمانی و بلشویکی را متوقف و دفع کنند. در تمام سال ۱۹۱۸، اکثریت نیروهای نظامی گرجستان را یگان های شبه نظامی تشکیل می دادند و فقط در بحران هایی نظیر جنگ ارمنستان-گرجستان، نیروی بزرگی به طور موقت گردآوری می شد. ابزارهای حیاتی مانند اطلاعات نظامی تقریباً به طور کامل وجود نداشتند. یگان های موجود گارد خلق (که به آن ها گارد کارگری نیز گفته می شد) با بی نظمی و ضعف انضباطی مواجه بودند، و حتی گاهی از دستورات سرپیچی می کردند. این یگان ها به دلیل رفتارهای غیرمسئولانه مورد انتقاد قرار داشتند و در حال اصلاح بودند. پرسنل این گارد را اعضای حزب منشویک با انگیزه های ایدئولوژیک تشکیل می دادند و گارد در کل یک نیروی رزمی منسجم محسوب نمی شد. این گارد شامل گردان های م
حلی بود که فقط در صورت بروز جنگ، تجمیع و تحت فرماندهی نظامی کارآمد قرار می گرفتند. رابطه بین گارد و ارتش منظم «نامطلوب» توصیف شده است. گارد از امتیازات بیشتری برخوردار بود و به طور گسترده ای سیاسی شده بود، به عنوان بازوی اجرایی و «شمشیر» دولت منشویکی ایفای نقش می کرد. در حالی که ارتش منظم زیر نظر وزارت دفاع بود، کل ساختار گارد مستقیماً توسط پارلمان منشویکی کنترل می شد. لشکر دوم ارتش منظم تا پایان دسامبر ۱۹۱۸، یعنی زمانی که جنگ در حال پایان بود، به طور کامل سازمان یافت. بریگاد سواره نظام نیز اصلاً تشکیل نشد. در گزارش های افسران، اغلب به کیفیت پایین نیروهای عادی اشاره می شد، که فقط برای چند روز به خدمت فراخوانده می شدند، در حالی که فقط تعداد اندکی از آن ها عملکرد قابل تحسینی داشتند. استثناهایی مانند هنگ های پنجم و ششم لشکر اول وجود داشتند که از سطح سازماندهی برتری برخوردار بودند. نا آرامی ها در لری. پس از عقب نشینی نیروهای عثمانی از جنوب لوری در اکتبر ۱۹۱۸، نیروهای ارمنی کنترل این منطقه را به دست گرفتند و در نتیجه مرزی میان ارمنستان و گرجستان شکل گرفت. در واکنش به این وضعیت، طرف گرجی پادگان خود را در مناطق شمال
ی تقویت کرد. مردم محلی مجبور شدند محل اسکان و تدارکات برای سربازان گرجی فراهم کنند و تحت بازرسی ها و رفتارهای ناپسند و بی انضباط سربازان قرار گرفتند. در روستای «اوزونلار»، دهقانان ارمنی در برابر این بازرسی های شدید مقاومت کردند. در واکنش، نیروهای گرجی کمیسر روستا را کتک زدند و یک مقام رسمی را کشتند. یک تحقیق نظامی گرجی تأیید کرد که سربازان گرجی آغازگر ماجرا بودند و خواستار تعویض این نیروها شد، اما نتیجه گرفت که به دلیل ماهیت سازمان یافته مقاومت، روستای اوزونلار باید بازرسی و خنثی شود. تا اوایل دسامبر، شورش در شمال لوری قریب الوقوع به نظر می رسید. فرستادگان ارمنی از اوزونلار به ستاد گرجی ها در نزدیکی «ساناهین» سفر کردند تا علیه خشونت ها اعتراض کنند. ژنرال تسولوکیدزه این نمایندگان را دستگیر کرد و یگانی را برای سرکوب ناآرامی ها اعزام کرد. طبق گزارش ها، نیروهای او مورد حمله قرار گرفتند، در حالی که ارامنهٔ اوزونلار ادعا می کردند روستای آن ها به مدت دو روز گلوله باران شده است، در حالی که گرجی ها می گفتند روستاییان به سوی نیروهایشان شلیک کرده اند. به گفتهٔ تسولوکیدزه، نیروهای ارمنی از هنگ چهارم پیاده نظام که با لباس
غیرنظامی فعالیت می کردند، در حال تحریک شورش بودند. آن ها یک واحد سواره نظام و پادگان اوزونلار را خلع سلاح کرده بودند. سپس نیروی کمکی اعزام شده با رگبار گلوله روبرو شد. روز بعد، نیرویی ارمنی متشکل از ۳۵۰ نفر به دو واحد گرجی حمله کرد و چریک ها چندین سرباز گرجی را با پرتاب صخره از بالای کوه له کردند. تسولوکیدزه اطمینان داشت که با واحدهای منظم ارتش ارمنستان مواجه است، زیرا دستورات به زبان روسی صادر شده بود؛ زبانی که فرماندهی ارتش ارمنستان از آن استفاده می کرد. از نگاه او، خودِ شهر ساناهین نیز در خطر بود. طرف ارمنی می گفت تا اواسط دسامبر هیچ نیروی منظم نظامی درگیر نبوده، اما فشارها و سرکوب های وارده به دهقانان محلی چنان شدید شده بود که دیگر قابل تحمل نبود. ژنرال گوگوادزه، فرمانده قطارهای زرهی، به دولت گرجستان اطلاع داد که خطوط راه آهن بین ساناهین و آلاوردی خرابکاری شده است، در حالی که تسولوکیدزه ادعا کرد که نیروهایش در آلاوردی توسط نیروهای ارمنی سرکوب شده اند. طرف گرجی روستاهای ارمنی را به پناه دادن به نیروهای ارتش ارمنستان متهم کرد. عملیات های ارامنه. در ۱۳ دسامبر، پس از شکست مذاکرات صلح، دولت ارمنستان به ژنرال
دراستامات کانایان دستور داد تا نیروهای گرجی را از لوری بیرون کند. اسناد به دست آمده نشان می داد که ایروان برنامه های مفصلی برای تصرف مناطق تا رودخانه خرامی در داخل خاک گرجستان تنظیم کرده بود. این برنامه ها با حرکات و فعالیت های بعدی نیروهای ارمنی تأیید شدند. کانایان فرماندهی نیرویی متشکل از ۲۸ گردان پیاده نظام، چهار اسکادران سواره نظام، شامل نیروهای ذخیره، و مجهز به ۲۶ مسلسل و هفت توپ کوهستانی را بر عهده داشت. هرچند ارمنستان از نظر نفرات، تدارکات و مهمات نسبت به گرجستان کمتر بود، اما نیروهایش مزیت غافلگیری و نفوذ به سرزمینی دوستانه را داشتند و از حمایت مردم محلی ارمنی و پارتیزان ها بهره مند بودند. نیروهای ارمنی به سرعت پیشروی های مهمی انجام دادند. هنگ های چهارم، پنجم و ششم در سه ستون به فرماندهی سرهنگ های تر-نیکوغوسیان، نسترُفسکی و کورولکوف به سمت خط روستاهای ورونتسوفکا، پریولنویه، اُپرت و هایروم حرکت کردند. همان روز بعدازظهر، ارمنی ها هاگپات را تصرف کردند و ژنرال واردن تسولوکیدزه مجبور به تخلیه مقر فرماندهی گرجی ها در ساناهین شد. تا ۱۵ دسامبر، ارتش ارمنستان ورونتسوفکا، پریولنویه، ساناهین، میخاییلوفکا، آلاورد
ی و ارتفاعات بین هاگپات و آخاوا را به کنترل خود درآورد. گرجی ها کشته ها و زخمی های خود را پشت سر گذاشتند و ارمنی ها تقریباً صد سرباز گرجی، تعدادی اسب سواره نظام، ۵۰ واگن بار، یک لکوموتیو و چند مسلسل و توپ کوهستانی را به غنیمت گرفتند. در ۱۶ دسامبر، جناح چپ ارمنی به فرماندهی تر-نیکوغوسیان از لوری به داخل خاک اصلی گرجستان در بولنیس-خاچن و کاتریننفلد پیشروی کرد، در حالی که جناح راست به فرماندهی کورولکوف هایروم را تصرف نمود. نیروهای گرجی که عمدتاً از واحدهای گارد مردم تشکیل شده بودند، در کاتریننفلد و بعداً شولاور مقاومت ضعیفی نشان دادند که سایر نیروها را نیز در خطر قرار داد. حمله غافلگیرانه در هایروم به گرجی ها ۵۰۰ کشته، زخمی یا اسیر دیگر تحمیل کرد. در ۱۷ دسامبر، هنگ های پنجم و ششم پیاده نظام گرجی در محاصره دو حمله ارمنی قرار گرفتند و توانستند فرار کنند اما ۶۰ تلفات دیگر دادند و مجبور شدند دو توپ میدانی و بیست و پنج مسلسل را رها کنند. ارمنی ها همچنین دو قطار زرهی کامل گرجی و واگن شخصی تسولوکیدزه را در ایستگاه آختالا به دست آوردند. تسولوکیدزه به ساداخلو عقب نشینی کرد و تا ۱۸ دسامبر ستون تحت فرمان تر-نیکوغوسیان بولن
یس-خاچن را تصرف کرده بود. در تفلیس، حالت فوق العاده اعلام شد. در ۱۸ دسامبر، وزیر جنگ گرجستان، گریگول گورگادزه، هزار نیروی پیاده نظام، یک اسکادران سواره نظام و آخرین قطار زرهی را به ساداخلو فرستاد. با این حال، جناح راست ارمنی به دنبال نیروهای اصلی گرجی در ساداخلو بود و در ۲۰ دسامبر شولاور را نیز تصرف کرد. ارمنی ها به رودخانه خرامی نزدیک شده بودند. دیگر یگان ها به سمت ساداخلو حرکت کردند اما زیر آتش قطار زرهی قرار گرفتند و اولین تلفات سنگین خود را متحمل شدند. ریل های پشت سر گرجی ها بریده شده بود و آنها در خطر محاصره بودند. در ۲۲ دسامبر، ارمنی ها بار دیگر به ساداخلو حمله کردند و ایستگاه و حومه روستا را گرفتند اما توسط نیروهای گرجی و قطار زرهی آن ها عقب زده شدند. کانایان دوازده گردان برای حمله کامل بسیج کرد. در ۲۳ دسامبر، پس از ساعت ها جنگ شدید، ارمنی ها روستای استراتژیک را تصرف کردند. آنها ۱۳۲ اسیر گرجی، بیش از صد واگن بار مواد غذایی و مهمات، دو مسلسل و سه قطار به دست آوردند. تلفات ارمنی ۷ کشته و ۱۱ زخمی بود. پس از تصرف ساداخلو، تسولوکیدزه از فرماندهی برکنار و جایگزینش ژنرال جورجی مازنیاشویلی شد. ارتش ارمنستان اک