Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شای کلیدها یا داده های رمزگشایی شده یا رمز نشده نشده روی پدهای اتصال روی تراشه یا برجستگی های لحیم کاری نباشد، در اینصورت چنین داده هایی را می توان محافظت شده تلقی کرد. جدا کردن هر نوع بسته بندی و لایه های محافظ فلزی از تراشه ریزپردازنده، فقط با بررسی تراشه ریزپردازنده قابل حصول است. این امر به داشتن دستگاه به صورت فیزیکی و همچنین مهارت و تجهیزات پیشرفته تری از کادر فنی نیاز دارد. تجزیه و تحلیل دقیق زمانبندی عملیات مختلف از روش های دیگر حمله است که ممکن است بسته به مقدار پنهان یا نگاشت مصرف جریان فعلی در مقابل زمان متفاوت باشد، تا بتواند تفاوت هایی را در نحوه برخورد بیت های '۰' در مقابل بیت '۱' نشان دهد. یا ممکن است مهاجم با اعمال دمای زیادی، فرکانس کلاک بیش از حد زیاد یا کم، یا ولتاژ تأمین بیش از حد نیاز، به سیستم خطا اعمال کند. تنظیم طراحی داخلی رمزنگاری می تواند باعث جلوگیری از این حملات شود. برخی از رمزپردازنده های ایمن دارای هسته های پردازنده دوگانه هستند و در صورت لزوم کلید رمزگذاری غیرقابل دسترس تولید می کنند، به طوری که حتی با مهندسی معکوس نیز هیچ کلید ضروری ای را برای رمزگشایی ایمن نرم افزار بوت شده
از حافظه فلش مموری رمزگذاری شده یا ارتباط بین هسته ها نشان نمی دهد. طراحی اولین رمزپردازنده مستقر بر یک تراشه برای محافظت از کپی از نرم افزارهای رایانه شخصی (رجوع کنید به ثبت اختراع ایالات متحده ۴٬۱۶۸٬۳۹۶، ۱۸ سپتامبر ۱۹۷۹) و الهام گرفته از نامه سرگشاده بیل گیتس به علاقه مندان. تاریخچه. واحد امنیتی سخت افزار (HSM)، نوعی رمزپردازنده ایمن، است که توسط مهندس مصری-آمریکایی محمد م. آتلا، در سال ۱۹۷۲ اختراع شد. وی یک واحد با امنیت بالا با نام "Atalla Box" اختراع کرد که پیام های شماره شناسایی شخصی (PIN) و عابربانک را رمزگذاری کرده و از دستگاههای آفلاین با تولید کلید شماره شناسایی شخصی حدس ناپذیر محافظت می کند. در سال ۱۹۷۲، وی این دستگاه را ثبت اختراع کرد. او در آن سال شرکت آتالا (در حال حاضر اوتیماکو آتالا) را تأسیس کرد، و سال بعد «آتالا باکس» را به عنوان دستگاه رسمی شناسایی تجاری کرد. دستگاه وی شامل یک کارت خوان و سیستم شناسایی مشتری بود که شامل یک ماژول کارت خوان، دو لنت شماره شناسایی شخصی مشتری، کنترل کننده هوشمند و رابط الکترونیکی غیرقابل انتقال داخل بسته بود. این مجموعه، این امکان را به مشتری می دهد تا یک کد مخف
ی را تایپ کند. این کد مخفی با کمک ریزپردازنده تبدیل به کد دیگری برای گوینده شده است. در طی تراکنش مالی، شماره حساب مشتری توسط کارت خوان خوانده می شود. این موفقیت بزرگ، منجر به استفاده گسترده از واحدهای با امنیت بالا شد. از ترس تسلط شرکت آتالا بر بازار، بانک ها و شرکت های کارت اعتباری در دهه ۱۹۷۰ کار خود را با استاندارد بین المللی آغاز کردند. IBM 3624، از یک پروسه تأیید صحت شماره شناسایی شخصی مشابه سیستم قبلی آتالا را استفاده کرد که در اواخر دهه ۱۹۷۰ روانه بازار شد. آتالا رقیب اولیه IBM در بازار امنیت بانکی بود. در کنفرانس انجمن ملی بانک های پس اندازهای متقابل (NAMSB) در ژانویه سال ۱۹۷۶، آتالا از سیستم ارتقاء سیستم شناسه خود با نام مبادله شناسه پرده برداشت. این ارتقا منجر به افزوده شدن قابلیت پردازش تجارت الکترونیک و خرید و فروش همراه با امنیت شبکه شد. سامانه شناسه با محوریت انجام معاملات بانکی بصورت برخط طراحی شده و به عملیات تسهیلات مشترک گسترش یافته است. این طراحی استوار و سازگار با شبکه های مختلف راه گزینی بسته کوچک (سوئیچینگ) بود و قادر به تنظیم مجدد الکترونیکی خود به هر یک از ۶۴۰۰۰ الگوریتم غیر خطی برگشت
ناپذیر به عنوان اطلاعات داده کارت است. دستگاه مبادله شناسه در مارس ۱۹۷۶ منتشر شد. بعداً در سال ۱۹۷۹، آتالا اولین پردازنده امنیت شبکه (NSP) را معرفی کرد. محصولات HSM Atalla از ۲۵۰ محافظت می کند. از سال ۲۰۱۳ میلیون ها تراکنش با کارت انجام می شود، و این شرکت اکثر معاملات دستگاه خودپرداز جهان را از سال ۲۰۱۴ از نظر ایمنی تضمین می کند.
اسکادران ۳۷ یک اسکادران هوایی متوسط تاکتیکی نیروی هوایی سلطنتی استرالیا (RAAF) است. هواپیمای لاکهید مارتین سی-۱۳۰جی سوپر هرکولس از پایگاه فرودگاه نیروی هوایی سلطنتی استرالیا در پایگاه ریچموند کنترل و اداره می شود. این اسکادران در هنگام جنگ جهانی دوم، جنگ ویتنام، جنگ در افغانستان و عراق و مداخله نظامی علیه داعش با پرواز هواپیماهای حمل و نقل حضور فعالی داشت. این کشور همچنین از عملیات بشردوستانه و صلح آمیز استرالیا در سراسر جهان، از جمله در سومالی، تیمور شرقی، بالی، پاپوا گینه نو و فیلیپین پشتیبانی کرده است. این اسکادران در ژوئیه سال ۱۹۴۳ در فرودگاه نیروی هوایی سلطنتی استرالیا در ویلیامز، ویکتوریا تشکیل شد و مجهز به لاکهید مدل ۱۸ لوداستار بود که در استرالیا، گینه نو و هند شرقی هلند فعالیت می کرد. پس از پایان جنگ، پرواز داگلاس سی-۴۷ اسکای ترین آغاز شد. اما دو سال بعد در سال ۱۹۴۶ منحل شد. در پاسخ به نیازهای فزاینده حمل و نقل هوایی استرالیا در طول جنگ ویتنام، این اسکادران در فوریه ۱۹۶۶ در ریچموند مجدداً تشکیل شد و به هرکولس سی ۱۳۰ ای مجهز شد. در سال ۱۹۹۹ به مدل سی ۱۳۰ جی تبدیل شد و بین سال های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۲ نیز سی ۱
۳۰هایی را که قبلاً اسکادران ۳۶ بکار می گرفت را اسکادران ۳۷ از ۱۹۸۷ تا ۲۰۱۰ تحت کنترل مجدد ۸۶ بال قرار داد. نقش و تجهیزات. اسکادران ۳۷ مأموریت هوایی متوسط تاکتیکی در استرالیا و خارج از کشور، حمل نیروها و محموله ها و انجام عملیات تخلیه پزشکی، جستجوی نجات و مأموریت های هوایی را بر عهده دارد. در پایگاه RAAF ریچموند، نیو ساوت ولز واقع شده است و تحت کنترل بال شماره ۸۴، که بخشی از گروه هوایی تحرک است، می باشد. از ژوئیه سال ۲۰۱۳، این اسکادران شامل بیش از ۴۰۰ پرسنل بود که به چهار پرواز هوایی، یک بخش اداری و عملیاتی و یک بخش تعمیر و نگهداری که مسئولیت سرویس روزانه هواپیماها و همچنین چرخه نگهداری منظم به مدت شش هفته را بر عهده دارد، سازماندهی شده اند. تعمیر و نگهداری متوسط و سنگین با شرکت ایرباس گروه استرالیا اقیانوس آرام (ایرفرام) و گروه هوا وفضا (موتورها) منعقد شده است. شعار اسکادران ۳۷ «مهمترین چیز» است. تاریخ. جنگ جهانی دوم و بعد از آن. اسکادران ۳۷ (حمل و نقل) در ۱۵ ژوئیه سال ۱۹۴۳ در ایستگاه RAAF لاورتون، ویکتوریا، با کارمندان دو افسر و سیزده هواپیما ساخته شد. اولین فرمانده آن، رهبر اسکادران، نویل همسورث، در تاریخ ۲
۱ ژوئیه وارد شد و اولین هواپیمای آن، یک نورتروپ دلتا تک موتوره (که قبلاً از اسکادران ۳۴ بود)، در ۲ اوت تحویل داده شد. این اسکادران اولین گروه از ده حمل و نقل لاکهید مدل ۱۸ لوداستار با موتورهای دوقلو در ۲۳ اوت دلتا پس از تصادف در ۳۰ سپتامبرخاموش شد. در آن زمان تعداد کارمندان این اسکادران ۱۹۰ نفر، از جمله چهل و پنج افسر را را شامل می شد. این در ۱۱ اکتبر سال ۱۹۴۳ عملیاتی اعلام شد، پروازهای پیک منظم از طریق استرالیا را به مقصد از جمله پرت، استرالیا غربی انجام داد. چشمه های داروین و آلیس، قلمرو شمالی؛ آدلاید، استرالیا جنوبی؛ مریبورو، کوئینزلند؛ و لانسستون، تاسمانی. برقراری مجدد. در تاریخ ۲۷ سپتامبر سال ۱۹۶۵، وزیر هواشناسی پیتر Howson اعلام کرد که شماره قرار بود دوازده فروند هواپیمای حمل و نقل لاکهید C-130E هرکولس که توسط دولت فدرال خریداری شده بود، اسکادران دوباره پرورش داده شود. هواپیمای جدید به RAAF اجازه می دهد از استقرار استرالیا در جنوب شرقی آسیا حمایت کند و در عین حال به تعهدات داخلی خود عمل کند. این اسکادران در بیست و یکم در پایگاه RAAF ریچموند تشکیل شد فوریه ۱۹۶۶، تحت فرماندهی فرمانده وینگ، ران مک کیمم. به
شماره پیوست ۳۶ اسکادران، که از سال ۱۹۵۸ فعالیت C-130A Hercules را به عهده داشت. نه ۴۸۶ اسکادران، در سال ۱۹۶۴ منحل شد، در ریچموند مجدداً تشکیل شد تا بتواند برای هر دو اسکادران هرکول تعمیر و نگهداری کند. تعمیرات اساسی و به روزرسانی های C-130 به عهده No. 2 انبار هواپیما (بعداً شماره ۵۰۳ بال). از آنجا که C-130E دامنه طولانی تری داشت و می توانست بار بیشتری نسبت به C-130A داشته باشد، خیر. به اسکادران عموماً وظایف استراتژیک اختصاص می یافت، در حالی که نه. ۳۶ مسئولیت اسکادران در درجه اول از نظر ماهیت تاکتیکی بود. نه ۳۷ اسکادران تحویل C-130E خود را در ماه آگوست آغاز کرد و تا پایان ماه سپتامبر تعداد کارمندان آن هشتاد و شش نفر از جمله بیست و یک افسر بودند. در فوریه ۱۹۶۷، این اسکادران ماموریت های دوربردی را برای پشتیبانی از نیروهای استرالیا در جنگ ویتنام آغاز کرد، از جمله تخلیه های هوایی پزشکی که سربازان زخمی را به استرالیا منتقل می کردند، به طور کلی از طریق پایگاه RAAF Butterworth، مالزی. در ابتدا هر دو C-130A و E مدل هایی برای چنین تخلیه هایی به کار گرفته شدند، اما فقط C-130E از ماه مه ۱۹۶۷ به این کار اختصاص داده شد، ز
یرا آنها شرایط راحت تری را ارائه می دادند و در صورت لزوم قادر به پرواز مستقیم بین ویتنام جنوبی و استرالیا بودند. تا پایان فوریه ۱۹۶۸، شماره ۳۷ اسکادران از ۲۰۷ پرسنل قدرت برخوردار بود: هشتاد و پنج فروند هواپیما شامل پنجاه و یک افسر و ۱۲۲ کارمند زمینی از جمله سه افسر. این اسکادران به دنبال تصمیم دولت فدرال مبنی بر خروج از درگیری، آخرین نیروهای استرالیا را در دسامبر ۱۹۷۲ از ویتنام بیرون آورد.
مبهم سازی سخت افزاری، تکنیکی است که به کمک آن توصیف یا ساختار سخت افزارهای الکترونیکی با هدف پنهان سازی عمدی آن ها و دشوارترکردن مهندسی معکوس، تغییر داده می شود. به عبارتی دیگر در مبهم سازی سخت افزاری، طرح به گونه ای تغییر داده می شود که معماری حاصله برای مهاجم مبهم و نامفهوم گردد. مبهم سازی سخت افزاری، بسته به پلتفرم سخت افزاری هدف، می تواند دو نوع باشد: (الف) مبهم سازی سخت افزاری هسته پردازنده های سیگنال دیجیتال؛ که در آن، روی نمایش گراف جریان داده هسته پردازنده سیگنال دیجیتال، تغییرات سطح بالای مشخصی داده می شود تا آن را به فرم نامعلوم و معماری مبهمی در سطح انتقال ثباتی یا گیتی، تبدیل کند. این نوع مبهم سازی، مبهم سازی ساختاری نیز نامیده می شود. نوع دیگری از متدهای مبهم سازی هسته پردازنده سیگنال دیجیتال، مبهم سازی عملکردی است که در آن از استاندارد رمزنگاری پیشرفته و بلوک های قفل کننده هسته با مالکیت معنوی، به منظور قفل کردن عملکرد هسته پردازنده سیگنال دیجیتال با بیت های کلید، به صورت ترکیبی استفاده می شود. بدون به کارگیری توالی کلید صحیح، هسته پردازنده سیگنال دیجیتال خروجی اشتباه می دهد یا اصلاً هیچ خروجی ن
می دهد. (ب) مبهم سازی سخت افزاری ترکیبی- ترتیبی؛ که در این نوع مبهم سازی، در ساختار سطح گیتی خود مدار تغییراتی داده می شود. در واقع، مبهم سازی سخت افزاری و نهان نگاری دیجیتال (که در آن مالکیت در خود محتوای دیجیتال پنهان می گردد) یا نهان نگاری مالکیت معنوی سخت افزار که در آن مالکیت اطلاعات در توصیف مدار نهفته است، متفاوت می باشند. علاوه بر این، متفاوت از تکنیک های حفاظت مالکیت معنوی سخت افزار مبتنی بر رمزنگاری است که در جریان طراحی مدار مجتمع دیجیتال برنامه پذیر، رایج است. اهمیت طی سال های اخیر به دلیل گسترش به کارگیری روش های طراحی مبتنی بر مالکیت معنوی سخت افزار برای مدارات مجتمع مدرن نظیر سیستم روی تراشه بیشتر شده است. مسائل امنیتی اصلی مرتبط با مالکیت معنوی سخت افزار شامل چند مورد است: (الف) در طول طراحی سیستم روی تراشه (ب) مهندسی معکوس مدار مجتمع تولیدشده یا پایگاه داده طراحی مدارات مجتمع (در تجهیزات ساخت) به منظور تولید مدارات مجتمع جعلی یا کپی شده و (ج) دستکاری های خرابکارانه مالکیت معنوی به وسیله درج به منظور ایجاد عملکردی در حین کار. هدف مبهم سازی سخت افزاری، حداقل سازی این خطرات در سطح مالکیت معنوی ی
ا تراشه با دشوارسازی درک عملکرد واقعی طرح برای است. تکنیک های مبهم سازی سخت افزاری در دو گروه قابل دسته بندی هستند. (الف) تکنیک های غیرفعال که اثر مستقیمی روی عملکرد سیستم الکترونیکی ندارند و (ب) تکنیک های فعال که به صورت مستقیم عملکرد سیستم را تغییر می دهند. بیشتر تکنیک های مبهم سازی سخت افزاری فعال، «مبتنی بر کلید» هستند به طوری که عملکرد نرمال طرح مبهم سازی شده، فقط با به کارگیری موفق یک کلید از پیش تعیین شده یا یک توالی از کلیدهای مخفی در ورودی، ممکن می گردد؛ در غیر اینصورت مدار در مدی که عملکرد اشتباهی را نشان می دهد، کار می کند. این کار با تعبیه یک ماشین حالت متناهی مخفی در مدار که مدهای عملکردی را بر مبنای کلیدهای به کارگرفته شده کنترل می کند، قابل انجام است. تکنیک مبتنی بر کلید در مبهم سازی سخت افزاری فعال در اصل مشابه با رویکردهای رمزنگاری کلید خصوصی برای محافظت اطلاعات است چرا که توالی کلید در طرح مبهم سازی شده نقش مشابهی با کلید در رمزنگاری بازی می کند. این تکنیک در سطوح مختلف توصیف سخت افزار نظیر طراحی در سطح گیت یا انتقال ثباتی می تواند مورد استفاده قرار گیرد و بدین ترتیب می تواند برای حفاظت از ه
سته های نرم، محکم و سخت با مالکیت معنوی به کار برده شود. علاوه بر این، مبهم سازی می تواند در مخفی سازی مؤثر مشخصه های امنیتی در یک مدار مجتمع هم کمک نماید و بنابراین محافظت از مدار مجتمع در برابر جعل و کپی در تجهیزات ساخت را ممکن می سازد. در مقابل، تکنیک های غیرفعال توصیف مدار را به صورت نرم دستکاری می کنند (برای مثال تغییرات نحوی) به طوری که درک عملکرد مدار برای یک خواننده انسان دشوار شود. معمولاً این رویکردها از جایگزینی رشته (شامل تغییر نام متغیر، حذف توضیحات و غیره) یا تغییر ساختار در توصیف مدار در زبان توصیف سخت افزار (شامل بازکردن حلقه، تغییر نام ثبات و غیره) استفاده می کنند. یکی از نقاط ضعف رویکردهای غیرفعال این است که عملکرد جعبه سیاه مدار را تغییر نداده و بدین ترتیب از به کارگیری احتمالی مالکیت معنوی به صورت جعبه سیاه در یک طرح نمی تواند پیشگیری کند. علاوه بر این، نقطه قوت این نوع مبهم سازی هم جای بحث دارد چرا که به صورت کلی مبهم سازی جعبه سیاه، حداقل برای برنامه های نرم افزاری که توابع ریاضی مشخصی را محاسبه می کنند، وجود ندارد. به همراه مبهم سازی سخت افزاری قابل استفاده است. نهان نگاری در یک طرح مبه
م سازی شده می تواند به نوعی، یک خط دوم دفاعی در مقابل فعالیت های غیرمجاز برای کپی کردن، ایجاد نماید. پیشینه تاریخی. احتمالاً پیشینه مبهم سازی سخت افزاری در محاسبات، به دوره ساخت واحدهای پردازش مرکزی بزرگ رایانه ها که عمدتاً به وسیله آی بی ام در طول سال های ۱۹۶۰ تا۱۹۷۰ تولید می شدند، بر می گردد. آی بی ام در آن دوره، به منظور حفظ برخی مزیت های رقابتی بزرگ رایانه ها، کدهای دستورالعمل مخفی که فقط به وسیله سیستم عامل متن بسته بزرگ رایانه ها قابل استفاده بود را پیاده سازی نمود.
راهبه جنگجو یک سریال فانتزی و ابرقهرمانی آمریکایی است که توسط سیمون باری بر اساس کتاب کمیک «آریلا راهبهٔ سلحشور» نوشته بن دان ساخته شده است. راهبه جنگجو در مورد زن جوانی (به بازی آلبا بپتیستا) است که به لطف یک هالهٔ نورانی با قدرت های فراطبیعی از دنیای مردگان بازمی گردد. این سریال کلیسا را در بخش های مختلفی از سریال در قالب طنز و بذله گویی به چالش می کشد.
تصدیق مستقیم ناشناس (DAA) (به انگلیسی: Direct Anonymous Attestation) یک پایه رمزنگاری است که احراز هویت از راه دور یک رایانه قابل اعتماد را ضمن حفظ حریم خصوصی کاربر پلتفرم امکان پذیر می کند. این پروتکل توسط :گروه محاسباتی معتمد(TCG) (به انگلیسی: :گروه محاسباتی معتمد)در آخرین نسخه از مشخصات (TPM) (به انگلیسی: ) برای رسیدگی به نگرانی های مربوط به حریم خصوصی به تصویب رسیده است (همچنین به مراجعه کنید). ISO / IEC 20008، این DAA را نیز مشخص می کند، و هم چنین پیاده سازی اینتل IDحریم خصوصی پیشرفته 2.0 (به انگلیسی: ) برای ریز پردازنده ها برای مجوز به همراه SDK منبع آزاد در دسترس است. دیدگاه تاریخی. در اصل مسئله حریم خصوصی یا شخصی با استفاده از هر طرح امضای استاندارد (یا رمزگذاری کلید عمومی) و یک جفت کلید واحد حل می شود. تولیدکنندگان، کلید خصوصی را در هر TPM تولید شده تعبیه می کنند و کلید عمومی به عنوان یک گواهی یا تصدیق منتشر می شود. امضاهای تولید شده توسط TPM باید به دلیل ماهیت فناوری از کلید خصوصی سرچشمه بگیرند، و از آنجا که کلیه TPMها از همان کلید خصوصی استفاده می کنند، برای تضمین حریم شخصی یا خصوصی کاربر قابل تشخی
ص نیستند. این راه حل نسبتاً ساده و بی تکلف به این فرض متکی است که یک "رمز سراسری" (به انگلیسی: "global secret") وجود دارد. فقط نیاز است به سابقه (CSS) (به انگلیسی: )، که یک سیستم رمزگذاری برای دی وی دی ها است نگاه کنیم تا دریابیم که این فرض اساساً دارای نقص و اشکال است. علاوه بر این، این رویکرد یک هدف ثانویه را نتوانسته است تحقق بخشد: توانایی تشخیص TPMهای سرکش و نادرست. TPM سرکش TPM است که به خطر و مشکل می افتد و رمزهای آن استخراج می شو. راه حلی که برای اولین بار توسط TCG (مشخصات TPM v1.1) اتخاذ شده است، به بخش ثالث قابل اعتماد، یعنی یک مرجع صدور گواهی حریم خصوصی (CA حریم خصوصی) (به انگلیسی: "privacy certificate authority")نیاز دارد. هر TPM دارای یک جفت کلید RSA تعبیه شده به نام کلید تأیید (EK) (به انگلیسی: Endorsement Key) است که فرض می شود CAحریم خصوصی آن را می شناسد. به منظور تصدیق TPM، یک جفت کلید RSA ثانویه به نام کلید گواهی هویت (AIK) (به انگلیسی: Attestation Identity Key) ایجاد می شود. این، AIK عمومی امضا شده توسط EK را به CAحریم خصوصی ارسال می کند که اعتبار آن را بررسی می کند و یک گواهی برای AIK صادر
می کند. (برای این کار، یا یک) CAحریم خصوصی باید از EK عمومی TPM به طور "پیشینی یا استدلالی" آگاهی داشته "باشد"، یا ب) تولیدکننده TPM باید "گواهی تأیید را ارائه داده" باشد) میزبان / TPM اکنون می تواند خود را با توجه به تاییدیه تصدیق کند. در این رویکرد برای شناسایی TPMهای سرکش دو امکان وجود دارد: در مرحله اول، CAحریم خصوصی باید لیستی از TPMهای شناسایی شده به عنوان سرکش توسط EK خود را نگهداری کند و درخواست های آنها را رد کند، ثانیاً اگر CAحریم خصوصی درخواست های زیادی را از TPM خاص دریافت کند، ممکن است آن ها را رد کند و TPMs EK را در لیست سیاه قراردهد. تعداد درخواست های مجاز باید تابع یک تمرین مدیریت ریسک باشد. این راه حل مسئله ساز است زیرا CAحریم خصوصی باید در هر تراکنشی شرکت کند و بنابراین باید با وجود امنیت کامل، دسترسی بالایی را فراهم کند. علاوه بر این، در صورت تبانی CAحریم خصوصی و تصدیق کننده، ممکن است الزامات حریم خصوصی نقض شود. اگرچه موضوع دوم احتمالاً با استفاده از امضاهای کور یا ناخوانا قابل حل است، اما اولین مورد باقی مانده است. راه حل EPID 2.0 در هنگام ساخت، کلید خصوصی را در ریزپردازنده تعبیه می کند، ذ
اتاً کلید را با محموله دستگاه فیزیکی توزیع می کند، و دارای تدارک و تهیه کلید برای استفاده با قدرت اول است. بررسی اجمالی. پروتکل DAA بر اساس سه موجودیت و دو مرحله متفاوت ساخته شده است. این موجودیت ها، عضو DAA (پلتفرم TPM یا ریزپردازنده فعال شده با EPID)، صادر کننده DAA و تصدیق کننده DAA هستند. صادرکننده وظیفه دارد تا در مرحله اتصال، پلتفرم TPM را تأیید کند و اعتبارنامه DAA را به پلتفرم صادر کند. این پلتفرم (عضو) در مرحله امضاء از اعتبارنامه DAA با تصدیق کننده استفاده می کند. تصدیق کننده از طریق اثبات دانایی صفر (به انگلیسی: Zero-knowledge proof) می تواند اعتبارنامه را بدون تلاش برای نقض حریم خصوصی پلتفرم تأیید کند. این پروتکل همچنین از قابلیت لیست سیاه پشتیبانی می کند تا تصدیق کننده بتواند تاییدهای TPM مشکل دار را شناسایی کند. خصوصیات حریم خصوصی. پروتکل اجازه می دهد تا درجات مختلفی از حریم خصوصی باشد. تعاملات همیشه به صورت ناشناس هستند، اما عضو / تصدیق کننده ممکن است مذاکره کند که آیا تصدیق کننده قادر به پیوند تراکنش هاست یا خیر. این کار به کاربر اجازه بررسی یا رد درخواست های یک میزبان را می دهد که تعداد زیادی
درخواست ایجاد کرده است. این عضو و تصدیق کننده همچنین می توانند انتخاب کنند که اطلاعات بیشتری را برای انجام تعامل غیر ناشناس (مانند اینکه شما می توانید انتخاب کنید که نام کامل خود را به غریبه بگویید یا خیر) آشکار کنند؛ بنابراین، هویت شناخته شده می تواند بالای یک شروع ناشناس ساخته شود. (به طور عکس: اگر با هویت شناخته شده شروع کنید، هرگز نمی توانید ثابت کنید که آن هویت را نمی شناسید تا به ناشناس بودن متوسل شوید) پیاده سازی ها و حملات. اولین طرح تأیید مستقیم ناشناس مربوط به بریکل، کامنیش و چن است. این طرح ناامن است و به اصلاح نیاز دارد. بریکل، چن و لی، با استفاده از جفت شدن های متقارن به جای RSA، باعث افزایش کارایی این طرح اولیه شدند. و چن، موریسی و اسمارت، با تغییر تنظیمات از حالت متقارن به حالت نامتقارن، تلاش کردند تا کارایی را بیشتر بهبود بخشند. متأسفانه، طرح نامتقارن ناامن است. چن، پیج و اسمارت طرح جدید رمزنگاری منحنی بیضوی را با استفاده از منحنی های بارتو-نائریگ (به انگلیسی: Barreto-Naehrig curves) پیشنهاد دادند. این طرح توسط EPID 2.0 و استاندارد TPM 2.0 پیاده سازی شده است، و استاندارد TPM 2.0 توصیه می کند
که این طرح به طور کلی و عمومی توسط TPMها پیاده سازی شده است و برای TPMها لازم است که مطابق با مشخصات مشتری PC باشند. علاوه بر این، پیاده سازی Intel EPID 2.0 برای ISO / IEC 20008 DAA و منبع باز در دسترس SDK، برای اعضا و تصدیق کننده ها برای انجام تاییدیه قابل استفاده است. از آنجایی که یکی از روشهای تأیید DAA در TPM 2.0 با EPID 2.0 یکسان است، تلاش می شود تا همواره گواهی ISO / IEC 20008 DAA و TPM 2.0 DAA با یکدیگر در سطح مشخصات خوانده شود.
یکی از چندین اثر کانال کوتاه در مقیاس بندی ماسفت، مدولاسیون طول کانال (سی ال ام) کوتاه شدن طول ناحیه کانال معکوس با افزایش بایاس درین برای بایاس درین بزرگ است. نتیجه سی ال ام افزایش جریان با بایاس درین و کاهش مقاومت خروجی است. مدولاسیون طول کانال در همه ترانزیستورهای اثر میدانی و نه فقط ماسفتها رخ می دهد. مقاومت خروجی. مدولاسیون طول کانال مهم است زیرا مقاومت خروجی ماسفت را مشخص می کند، یک پارامتر مهم در طراحی مدار آینه ها جریان و تقویت کنندهها. در مدل "شیچمن-هاجز" که در بالا استفاده شد، مقاومت خروجی به شرح زیر است: که formula_2 = ولتاژ درین-سورس، formula_3 = جریان درین و formula_4 = پارامتر مدولاسیون طول کانال. بدون مدولاسیون طول کانال (برای ۰=formula_4)، مقاومت خروجی بی نهایت است. پارامتر مدولاسیون طول کانال معمولاً به طور معکوس متناسب با طول کانال ماسفت formula_6 گرفته شده است، به صورتی که برای formula_7 در آخرین شکل بالا نشان داده شده: که formula_9 یک پارامتر برازش است، اگرچه از نظر مفهومی با ولتاژ ارلی برای بی جی تیها مشابه است. برای یک فرایند ۶۵ نانومتر، تقریباً. (یک روش دقیق تر در مدل EKV استفاده شده اس
ت.) با این حال، هیچ فرمول ساده ای که برای formula_4 تا به امروز مورد استفاده قرار گیرد، طول یا وابستگی دقیق ولتاژformula_7 برای قطعات نوین را فراهم نمی کند و مجبور به استفاده از مدل های رایانه ای هستیم، که مختصراً مورد بحث قرار گرفته است.
محاسبات قابل اعتماد یک فناوری است که توسط گروه محاسباتی معتمد توسعه یافته است. این اصطلاح از حوزه سیستم های قابل اعتماد گرفته شده است و معنای تخصصی دارد. به کمک محاسبات قابل اعتماد، رایانه همیشه به روش های مورد انتظار رفتار خواهد کرد، و آن رفتارها توسط سخت افزار و نرم افزار رایانه اجرا می شوند. بدین منظور، سخت افزار با یک کلید رمزنگاری منحصربه فرد و غیرقابل دسترسی برای بقیه سیستم بارگذاری می شود. محاسبه قابل اعتماد بحث برانگیز است زیرا نه تنها برای صاحب آن امن است بلکه علیه صاحبش هم امن است. چنین جنجالی باعث شده است که مخالفان محاسبات قابل اعتماد، مانند ریچارد استالمن، فعال نرم افزار رایگان، از آن به عنوان محاسبات خیانتکار، یاد کنند. حتی تا جایی که برخی از مقالات علمی شروع به نقل قول های ترسناک در مورد «محاسبات قابل اعتماد» می کنند. طرفداران محاسبات قابل اعتماد مانند International Data Corporation, the Enterprise Strategy Group, و Endpoint Technologies Associates ادعا می کنند که این فناوری باعث می شود رایانه ها ایمن تر شوند و کمتر مستعد ویروس ها و بدافزارها باشند و از دید کاربر نهایی قابل اطمینان تر باشند. آن
ها همچنین ادعا می کنند که محاسبات قابل اعتماد به رایانه ها و سرورها اجازه می دهد امنیت رایانه ای را بهتر از آنچه در حال حاضر موجود است ارائه دهند. مخالفان غالباً ادعا می کنند که این فناوری در درجه اول برای اجرای سیاست های مدیریت حقوق دیجیتال است و برای افزایش امنیت رایانه مورد استفاده قرار نمی گیرد. تولیدکنندگان تراشه های Intel و ای ام دی، سازندگان سخت افزار مانند هیولت پاکارد وDell و ارائه دهندگان سیستم عامل مانند Microsoft در صورت فعال شدن، محاسبات قابل اعتماد را در محصولات خود دارند. ارتش آمریکا نیاز دارد که هر رایانه جدیدی که خریداری می کند با یک ماژول قابل اعتماد بستر نرم افزاری (TPM) ارائه شود. از تاریخ ۳ ژوئیه ۲۰۰۷، تقریباً کل وزارت دفاع ایالات متحده نیز چنین است. مفاهیم کلیدی. محاسبات قابل اعتماد شامل شش مفهوم کلیدی فناوری است که برای یک سیستم کاملاً مورد اعتماد، یعنی سیستمی که مطابق با مشخصات TCG است، لازم است: کلید تأیید. کلید تأیید یک جفت کلید عمومی و خصوصی RSA 2048 بیتی است که در زمان تولید به طور تصادفی روی تراشه ایجاد می شود و قابل تغییر نیست. کلید خصوصی هرگز از تراشه خارج نمی شود، از کلید عموم
ی برای تأیید و رمزگذاری داده های حساس ارسال شده به تراشه استفاده می شود، که در فرمان TPM_TakeOwnership اتفاق می افتد. این کلید برای اجرای معاملات امن استفاده می شود: هر یک از ماژول های قابل اعتماد بسترهای نرم افزاری (TPM) لازم است که بتواند یک عدد تصادفی را به منظور اطمینان از مطابقت آن ها با استاندارد TCG و اثبات هویت خود، امضا کنند (به منظور این که نشان دهد که یک کامپیوتر قابل اعتماد واقعی است). این امضا کردن با استفاده از یک پروتکل خاص ایجاد شده توسط گروه محاسبات معتبر (پروتکل :تصدیق مستقیم ناشناس) انجام می شود. این امر باعث می شود تا یک شبیه ساز TPM نرم افزاری با کلید تأیید غیرقابل اعتماد (به عنوان مثال، کلیدی که خودش تولید کرده است) نتواند یک ارتباط امن با یک نهاد مورد اعتماد را شروع کند. TPM باید به گونه ای طراحی شود که استخراج این کلید توسط آنالیز سخت افزار سخت شود، اما در این جا :ضددستکاری سازی یک نیاز جدی نیست. پرده حافظه. پرده حافظه تکنیک های معمول :حفاظت از حافظه را گسترش می دهد تا بتواند جداسازی کامل مناطق حساس حافظه را انجام دهد، به عنوان مثال مکان هایی که دارای کلیدهای رمزنگاری هستند. حتی سیستم
عامل دسترسی کاملی به حافظه پرده دار ندارد. جزئیات دقیق درمورد پیاده سازی خاص هر فروشنده است. فضای ذخیره بسته شده. حافظه بسته شده با اتصال اطلاعات خصوصی به اطلاعات پیکربندی از جمله نرم افزار و سخت افزار مورد استفاده، از آن ها محافظت می کند. این بدان معنی است که داده ها فقط می توانند در یک ترکیب خاص از نرم افزار و سخت افزار منتشر شوند. برای اجرای :مدیریت حقوق دیجیتال می توان از فضای ذخیره سازی بسته شده استفاده کرد. به عنوان مثال، کاربرانی که آهنگی را در رایانه خود ذخیره می کنند ولی مجوز گوش دادن به آن را ندارند، قادر به پخش آن نخواهند بود. در حال حاضر، کاربر می تواند آهنگ را پیدا کند، به آن گوش دهد و برای شخص دیگری ارسال کند، آن را در نرم افزار مورد نظر خود پخش کند یا از آن نسخه پشتیبان تهیه کند (و در بعضی موارد برای رمزگشایی آن از نرم افزار دور زدن استفاده می کند). از طرف دیگر، کاربر ممکن است از نرم افزاری برای تغییر روال DRM سیستم عامل استفاده کند تا مجبور شود داده های آهنگ را یک بار منتشر کند، مثلاً مجوز موقت به دست آورد. با استفاده از ذخیره سازی بسته شده، این آهنگ با استفاده از کلید متصل به ماژول قابل اعتما