Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۱۷۶۸ در انتخابات کاندیدا نشوند و جوزیاس لیندون به عنوان کاندیدا مصالحه، فرماندار مستعمرهٔ رود آیلند شد. در سال ۱۷۷۰، هاپکینز یک بار دیگر رئیس دادگاه عالی رود آیلند شد و در دوران این تصدی، یکی از افراد مهم در رسیدگی به ماجرای گاسپی در سال ۱۷۷۲ در رود آیلند بود، زمانی که گروهی از شهروندان خشمگین رود آیلند، کشتی دولتی بریتانیا را به آتش کشیدند. در تابستان ۱۷۷۶، هاپکینز در حالی که لرزش دست داشت، اعلامیهٔ استقلال آمریکا را امضاء کرد. او در حالی که دست راستش را با دست چپ خود گرفته بود، اعلامیه را امضاء و اظهار داشت: «دستم می لرزد، اما قلبم نه». او تا سپتامبر ۱۷۷۶ در کنگرهٔ قاره ای خدمت نمود و درنهایت به خاطر بیماری کناره گیری کرد. او از حامیان مقتدر کالج مستعمرهٔ انگلیسی رود آیلند و کشتزارهای پراویدنس (که بعدها دانشگاه براون نام گرفت) و اولین رئیس این مؤسسه بود. هاپکینز در سال ۱۷۸۵، در ۷۸ سالگی در پراویدنس درگذشت و در گورستان شمالی به خاک سپرده شد. او را بزرگترین دولتمرد رود آیلند نامیده اند. در سال ۱۷۷۴، هاپکینز شش یا هفت برده داشت که در آن زمان، او را در زمرهٔ پنج درصد برتر برده داران قرار می داد. نیاکان و اوایل
زندگی. هاپکینز در پراویدنس در مستعمرهٔ رود آیلند و کشتزارهای پراویدنس چشم به جهان گشود. او دومین فرزند از ۹ فرزند ویلیام و روث (ویلکینسون) هاپکینز بود. وفات و میراث. در سپتامبر ۱۷۷۶، هاپکینز به دلیل بیماری از کنگرهٔ قاره ای کناره گیری کرد و به خانه اش در رود آیلند بازگشت، هرچند از سال ۱۷۷۷ تا ۱۷۷۹ همچنان عضو فعال مجمع عمومی رود آیلند بود. او در ۱۳ ژوئیه ۱۷۸۵، در ۷۸ سالگی در خانه اش در پراویدنس درگذشت و در گورستان شمالی به خاک سپرده شد. هاپکینز در سال ۱۷۵۳ به تأسیس کتابخانهٔ خصوصی پراویدنس کمک کرد و یکی از اعضای انجمن فلسفی نیوپورت بود. شهر هاپکینتون در رود آیلند بعدها به افتخار او نام گذاری شد. همچنین، کشتی استیفن هاپکینز که به افتخار او نام گذاری شد، اولین کشتی ایالات متحده بود که یک کشتی جنگی آلمانی را در جنگ جهانی دوم غرق کرد. اگرچه هاپکینز تا حد زیادی خودآموخته بود، اما به عنوان متولی یا عضو هیئت مدیره به همراه کشیش جیمز منینگ، ساموئل وارد، جان براون، نیکلاس براون، موزس براون، کشیش باپتیست ایزاک بکس، کشیش باپتیست ساموئل استیلمن و کشیش پروتستان ازرا استایلز در تأسیس دانشگاه براون کنونی در شهر پراویدنس در
ایالت رود آیلند نقش اساسی داشت. هاپکینز از سال ۱۷۶۴ تا ۱۷۸۵، رئیس دانشگاه براون بود. خانه اش به نام خانهٔ فرماندار استیفن هاپکینز که در ابتدا در خیابان هاپکینز و سات مِین در پراویدنس قرار داشت، پس از مرگ او، دو بار به مکان های دیگری در خیابان هاپکینز منتقل شد. در حال حاضر این خانه در خیابان ۱۵هاپکینز، نبش خیابان بنفیت و در کنار محوطهٔ دانشگاه براون قرار دارد و جزء بناهای تاریخی ایالات متحده است. خانواده. در سال ۱۷۲۶، هاپکینز با سارا اسکات، دختر سیلوانوس اسکات و جوآنا جنکس و نوادهٔ مهاجران کشتزارهای پراویدنس، ریچارد اسکات و کاترین ماربری، کوچکترین خواهر دگراندیش سرشناس مذهبی، آن هاچینسون ازدواج کرد. ریچارد اسکات اولین عضو فرقهٔ کویکر در پراویدنس بود. هاپکینز هفت فرزند داشت که پنج آنها تا دوران بزرگسالی زندگی کردند. همسرش در ۹ سپتامبر ۱۷۵۳ در ۴۶ سالگی درگذشت و هاپکینز با آن اسمیت، دختر بنجامین اسمیت ازدواج کرد. آنها صاحب فرزند نشدند. برادر کوچکتر هاپکینز، اِسک هاپکینز، اولین فرماندهٔ کل قوای نیروی دریایی در زمان جنگ های استقلال آمریکا و برادرش ویلیام تاجری سرشناس بود. پسر دایی هاپکینز، جمایما ویلکینسون مُبلغ فر
قهٔ کویکر و دوست او بود.
بنسون هندرسون (؛ زادهٔ ) کشتی گیر، ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و تکواندوکار اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
رابی لاولر (؛ زادهٔ ) کاراته کا، ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و کشتی گیر کشتی حرفه ای اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او به خاطر سبک مبارزه تهاجمی اش با نام مستعار "بی رحم" شناخته می شود, سه مسابقه قهرمانی لاولر، در برابر جانی هندریکس (در UFC 171، در سال 2014)، روری مک دونالد (در UFC 189، در سال 2015)، و کارلوس کاندیت (در UFC 195، در سال 2016) جوایز متعددی را برای اون به ارمغان آورد.
تراویس فولتون (; – ) بوکسور، ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و کاراته کا اهل ایالات متحده آمریکا بود.
پل فلدر (؛ زادهٔ ) کاراته کا، تکواندوکار، ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و تحلیل گر ورزشی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی بین سال های ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۱ میلادی فعالیت می کرد.
جان فیچ (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی بین سال های ۲۰۰۲ تا ۲۰۲۰ میلادی فعالیت می کرد.
کارلوس کاندیت (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی بین سال های ۲۰۰۲ تا ۲۰۲۱ میلادی فعالیت می کرد.
امریکن برندس () شرکت خوشه ای پوشاک آمریکایی است، که در سال ۱۹۶۹ تأسیس شد. امریکن برندس یک شرکت هلدینگ بود که در سال ۱۹۹۷ تغییر نام داد و در سال ۲۰۱۱ منحل شد. دفتر مرکزی شرکت در دیرفیلد، ایلینوی، در ایالات متحده بود.
فرانسوا-لویز دو وارنس (; – ) با نام اصلی Louise Éléonore de la Tour du Pil، همچنین به نام مادام دو وارنس یک بانوی نیکوکار و تا مدتی معشوقهٔ فیلسوف و نویسنده ژان ژاک روسو بود. وارنز در ووه در یک خانوادهٔ پروتستان سوئیسی که به آنسی فرانسه مهاجرت کرده بودند به دنیا آمد، اما در سال ۱۷۲۶ یک کاتولیک رومی شد تا بتواند حقوق بازنشستگی کلیسا را دریافت کند؛ حقوقی که برای افزایش و گسترش کاتولیک رومی در نزدیکی ژنو، که در آن زمان سنگر پروتستان بود، وضع شده بود. او به نسبت برای زنی در آن زمان، یک زندگی لیبرالی داشته است. او ازدواج خود با م. دو وارنس «M. de Warens» را در سال ۱۷۲۶ پس از شکست تجاری در یک تجارت پوشاک، باطل کرد. روسو برای اولین بار او را در یکشنبه نخل ۱۷۲۸ ملاقات کرد. گفته می شد که او جاسوس و تبدیل کننده منطقهٔ ساوی بود که در آن زمان بخشی از پادشاهی ساردنی بود. اگرچه وارنس در اصل معلم روسو بود، اما پس از آن که با روسو آشکارا رابطه در امور عشقی و «صمیمیت» را آغاز کرد، آنها نامزد جنسی شدند. "فرانسوا لوئیز دو وارنس" در سال ۱۷۶۲ در شامبری در فقر درگذشت؛ درگذشتی که روسو تا شش سال بعد از آن آگاه نشد؛ آنگونه که روسو در
اعترافات خود رابطه خود با او را شرح می دهد. از دیدگاه متفاوت متن فرانسوی. "فرانسوا لوئیز دو وارنس" بانویی سوئیسی٬اشراف زاده، سازنده، جستجوگر رگه های معدن، نامه نویس، جاسوس و آزاده است. او پس از مرگ پدرش در Domaine des Bassets توسط عمه هایش که به جنبش Pietist تعلق داشتند، در محیطی بی نظیر بزرگ شد. او، آن گونه که بعداً برای ژان ژاک روسو بازگو کرد دوران کودکی شگفت انگیزی را در آنجا گذراند. هنگامی که عمه اش لوئیز درگذشت، او را به عنوان یک وارث ثروتمند به مدرسه شبانه روزی فرستادند تا آموزش دقیقی ببیند. سپس در سال ۱۷۱۳ توسط سرپرستانش در سن ۱۴ سالگی با سباستین-ایزاک دی لویز با مهریه ۳۰۰۰۰ پوندی ازدواج کرد. او یک کارخانهٔ ابریشم و کیک تأسیس کرد و در سال ۱۷۲۶ از ووی با قایق به اِویان گریخت تا خود را تحت حمایت دوک ساووی و پادشاه ساردینی ویکتور آمادئوس دوم قرار دهد. او در پایان مراسم به احترام پادشاه خود را به پای او می اندازد که این کار یک شبه او را مشهور می کند. پس از گرویدن به مذهب کاتولیک و بعد از ترک ایمان پروتستانی، در شامبری، ژان ژاک روسو را که در آن زمان ۱۵ سال داشت و از ژنو فرار کرده بود، در ملک خود شارمت پذیر
ا شد. او نزدیک به ۱۴ سال محافظ او شد و از تحصیلات موسیقی و ادبی و آیندهٔ او اطمینان حاصل کرد. او همچنین در سال ۱۷۳۲ هنگامی که با منشی وی کلود آنت که به دنبال او به تبعید در ایویان آمده بود، ارتباط عشقی با او آغاز کرد. مادام دو وارنس با شخصیت ژولی در رمان معروف خود La Nouvelle Héloïse و همچنین دهمین و آخرین نامه اعترافات روسو الهام گرفت. وقتی کلود آنت درگذشت، روسو منشی او شد. در بدو ورود به ساوی، او به عنوان جاسوس در خدمت پادشاه ساردینی استخدام شد و مأموریت های ظریفی را انجام داد که در آن به تورین گزارش داد. او پس از رهبری و رونق یک مزرعه کشاورزی، حسادت و آزار همسایگانش را برانگیخت؛ قصد ایجاد یک باغ گیاه شناسی سلطنتی در شامبری، تا کلود آنت را که علاقهٔ زیادی به گیاه درمانی دارد، استخدام کند. او در طول زندگی خود به طور فعال در پروژه های تجاری و کشاورزی شرکت داشت. بین سال های ۱۷۴۷ و ۱۷۵۷، او شرکت های استخراج معدن و صادرات زغال سنگ را به همراه همراهش ژان ساموئل وینتزنرید و همچنین یک کارخانه سفال سازی در توده مونت بلان تأسیس کرد. در ۲۹ ژوئیه ۱۷۶۲، او به دلیل ناکامی های متوالی اش در کسب و کارهای سفالگری و معدن با ت
اجرش ژان دانل، در شامبری، در فقر و از پا فتادگی درگذشت.
«کش ندهید» بخشی از سخنرانی سید علی خامنه ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران، پیرامون پرونده اختلاس سه هزار میلیارد تومانی در بانک های ایران است که به ادبیات سیاسی کشور وارد شده است. اصل جمله این است که «رسانه ها نباید قضیه را کش دهند». این جمله هم اکنون توسط مخالفان جمهوری اسلامی، به شکل هجوآمیز، به عنوان مدل رفتاری رهبر ایران در مقابل افشای فسادهای داخلی استفاده می شود. پیشینه. در شهریور ۱۳۹۰ مقامات و رسانه های ایران از کشف اختلاسی بزرگ در بانک های ایران خبر دادند که مه آفرید امیرخسروی توانست مبلغ ۳ هزار میلیارد تومان یا ۲۸۰۰ میلیارد تومان را از شبکه های بانکی ایران به سرقت ببرد. به نوشتهٔ رسانه های ایران این بزرگ ترین اختلاس در کل تاریخ ایران بوده است. علی خامنه ای، رهبر جمهوری اسلامی ایران، در ارتباط با پرونده اختلاس سه هزار میلیارد تومانی در بانک های ایران با بیان اینکه رسانه ها «نباید این قضیه را کش دهند» گفت که «عده ای می خواهند از این حوادث برای زدن توی سر مسئولین سوءاستفاده کنند.» این سخنان واکنش های زیادی را ایجاد کرد و اصلاح طلبانی نظیر مصطفی تاج زاده آن را در مغایرت با سخنان قبلی علی خامنه ای و در حمایت
از محمود احمدی نژاد دانستند. همچنین برخی از مخالفان نظام، آن را حمایت آشکارا از مفسدین اقتصادی نامیدند. حضور در ادبیات رسانه ای. پس از ماجرای اختلاس و فرمان رهبری، این اصطلاح به ادبیات رسانه ای، عمدتاً رسانه های مخالف نظام، وارد شد و به طور گسترده مورد استفاده قرار گرفت. از آن جمله می توان به بازتاب پرونده فساد اقتصادی در بنیاد شهید و بایگانی شدن آن در مجلس در سال ۱۳۹۵، اتهامات فساد مالی علیرضا پناهیان در سال ۱۳۹۹ و همچنین اختلاس بانکی در سال ۱۳۹۳ اشاره کرد. این اصطلاح با ماجرای افشای فایل صوتی محرمانه فرماندهان سپاه در سال ۱۴۰۰ دوباره در رسانه ها مورد استفاده گسترده قرار گرفت. رسانه های مخالف، سخنان خامنه ای در روز ۲۸ بهمن ۱۴۰۰ که رسانه ها را به لجن پراکنی متهم کرده و از سپاه و قاسم سلیمانی دفاع کرده بود را دستور دیگری مبنی بر «کش ندهید» تعبیر کردند و علت آن را حضور مجتبی خامنه ای، فرزند رهبر ایران، در این پرونده دانستند. به کارگیری این اصطلاح تنها به سخنان رهبر ایران محدود نمی شود و رسانه های مختلف در مواردی نظیر صحبت های ابراهیم رئیسی در زمان تصدی ریاست قوه قضاییه از آن استفاده کرده اند.
گُدفروید دوریز (به فرانسوی: Godefroid Devreese) (زاده ۱۹ اوت ۱۸۶۱ میلادی – درگذشته ۳۱ اوت ۱۹۴۱ میلادی) مجسمه ساز بلژیکی بود. کار او بخشی از رویداد مجسمه سازی در مسابقات هنری در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۳۶ میلادی بود.
کارل پی یا پی یو (به چینی: 裴宇؛ پینیین: Péi Yǔ؛ زاده ۱۱ سپتامبر ۱۹۸۹)، کارآفرین اینترنتی سوئدی متولد چین است. او در سال ۲۰۱۳ به همراه «پیت» لاو شرکت وان پلاس را تأسیس کرد و مدیر OnePlus Global بود. او در سپتامبر ۲۰۲۰ شرکت وان پلاس را ترک کرد تا برروی شرکت جدیدی به نام ناتینگ (به انگلیسی: Nothing) سرمایه گذاری کند. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Carl_Pei
ایستگاه تبادل پارک رویال () یک ایستگاه تبادل عمده حمل و نقل برای وست ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا است. در ۱۶ اکتبر ۱۹۵۹ افتتاح شد، در مرکز خرید پارک رویال واقع شده است و به ترمینال کشتی Horseshoe Bay، شهر نورث ونکوور و ناحیه نورت ونکوور متصل است. (از جمله دانشگاه کاپیلانو)، و ونکوور.
کوه گروس () یکی از کوه های ساحلی شمالی رشته های اقیانوس آرام در شهرداری ناحیه نورت ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا است. این کوه با حداکثر ارتفاع بیش از ۱۲۰۰ متر (۴۱۰۰ فوت) در قله خود، محل یک منطقه اسکی آلپاین، استراحتگاه اسکی، مشرف به مترو ونکوور است. دارای چهار تله سی یژ که ۳۳ مسیر را سرویس می دهد. در تابستان، استراحتگاه کوه گروس دارای نمایش های چوب بری، نمایش پرندگان شکاری «پرندگان در حرکت»، سواری خوش منظره با صندلی، گلف دیسکی، دوچرخه سواری در کوهستان، زیپ لاین، پاراگلایدر پشت سر هم، تور هلیکوپتر، و پیاده روی با راهنما است. عملیات در طول سال شامل یک تئاتر ۱۰۰ صندلی در بالای کوه و یک پناهگاه ذخیره گاه طبیعی است. این کوه دارای دو ترن هوایی است که با نام رسمی اسکای ترین شناخته می شود. اسکای ترین آبی عمدتاً برای حمل و نقل بار استفاده می شود، در حالی که دسترسی عمومی به قله کوه توسط گارونتا اسکای ترین قرمز ساخت سوئیس فراهم می شود که حداکثر ظرفیت ۱۰۱ مسافر (۹۶ در تابستان) را دارد. دسترسی تابستانی نیز از طریق مسیر پیاده روی ۲٫۹ کیلومتری آسیاب گروس فراهم می شود که از ماه مه تا اکتبر برای پیاده روی باز است.
موزه شارلیه (به فرانسوی: Musée Charlier) موزه ای در سن-ژوس-تان-نود، محله ای از بروکسل است که هنر بلژیکی پایان قرن نوزدهم را به نمایش می گذارد. ساختمان فعلی موزه توسط یک مجموعه دار هنری هانری ون کوتسم در سال ۱۸۹۰ میلادی خریداری شد. او ویکتور هورتا، معمار معروف را برای بازسازی و گسترش ساختمان استخدام کرد. بازسازی به سبک آر نوو در سال ۱۸۹۳ میلادی به پایان رسید. در سال ۱۹۰۴ میلادی، ون کوتسم درگذشت و خانه را به مجسمه ساز گیوم شارلیه سپرد. شارلیه در سال ۱۹۲۵ میلادی درگذشت و در وصیت نامه خود درخواست کرد که خانه و مجموعه به عنوان موزه عمومی باز شود. این موزه در سال ۱۹۲۸ میلادی افتتاح شد. از این موزه اغلب برای کنسرت های موسیقی کلاسیک استفاده می شود.
اتوبوس مفصلی () یا اتوبوس آکوردئونی نوعی ماشین آلات کمرشکن است که در ترابری عمومی استفاده می شود. معمولاً یک طبقه است و شامل دو یا چند بخش سفت و سخت است که توسط یک مفصل چرخشی به هم متصل شده اند.
پل گلدن ایرز () یک پل با شش خط در مترو ونکوور، بریتیش کلمبیا است. این پل رود فریزر را در بر می گیرد و لنگلی، بریتیش کلمبیا (شهرداری ناحیه) را در سمت جنوبی با پیت مدوز و میپل ریج در سمت شمالی متصل می کند.
پل نایت استریت () گذرگاهی بر روی بازوی شمالی رود فریزر، خط راه آهن ملی کانادا (CNR) و چندین جاده، در ونکوور بزرگ کانادا است.
توماس دافرین پاتولو (; – ) سیاستمدار، و روزنامه نگار اهل کانادا بود.
پل پاتولو () یک پل قوسی است که از رود فریزر عبور می کند و شهر نیو وست مینستر را به شهر سوری، بریتیش کلمبیا در بریتیش کلمبیا متصل می کند. این نام به افتخار توماس دافرین پاتولو، بیست و دومین نخست وزیر بریتیش کلمبیا نامگذاری شده است.
لدنر، بریتیش کلمبیا () بخشی از شهر دلتا، بریتیش کلمبیا، کانادا، و حومه ونکوور، بریتیش کلمبیا است. این روستا به عنوان یک روستای ماهیگیری در ساحل رود فریزر ایجاد شده است.
پل جزیره وستهام () یک پل خرپایی تا حدی تک خطی و عرشه چوبی است که در لادنر، بریتیش کلمبیا واقع شده است. این پل از روی گذرگاه کانو در مصب رودخانه فریزر می گذرد و لادنر را به جزیره وستهام متصل می کند.
کارلی استون کارگردان و فیلمنامه نویس کانادایی است. از آثار برجسته او می توان به فیلم رمانتیک جدید (فیلم ۲۰۱۸) اشاره کرد. زندگی شخصی. استون در تورنتو توسط والدینی که از آفریقای جنوبی مهاجر بودند به دنیا آمد و بزرگ شد. او و شوهرش که یک وکیل است، خانه خود را در تورنتو می سازند.
توبه ( تشووا، به معنای لغوی، «بازگشت») یکی از عناصر کفاره گناه در یهودیت است. یهودیت اذعان دارد که هر کس گاهی اوقات گناه می کند، اما مردم می توانند با توبه برای تخلفات گذشته، در آینده آن موقعیت ها را متوقف یا به حداقل برسانند؛ بنابراین، هدف اولیه توبه در یهودیت، تغییر اخلاقی است. توبه کار یهودی به طور سنتی به عنوان "بعل تشووا" (به "معنای" «استاد توبه» یا «استاد بازگشت») شناخته می شود ( ; برای یک زن: "بعلت تشووا". جمع: "بعلی تشووا"). یک اصطلاح مدرن جایگزین "هوذر بتشوا" است ( "به معنای" «بازگشت در توبه»). بر اساس هالاخا، «در جایی که "بعلایی تشووا" ایستاده است، حتی صالحان تمام عیار هم نمی ایستند». توبه و خلقت. بر اساس تلمود، خداوند توبه را قبل از خلقت جهان فیزیکی آفرید و آن را در زمره اولین چیزهای آفریده قرار داد. ("نداریم ۳۹ ب"). زمان توبه. بر اساس دیدگاه یهودی شخص گناهکار باید فوراً توبه کند. مَثَلی در تلمود ("شابات" ۱۵۳ الف) نقل شده است که خاخام الیزار به شاگردان خود آموخت: «یک روز قبل از مرگ خود توبه کنید». شاگردان مؤدبانه سؤال کردند که آیا می توان روز مرگ خود را دانست، بنابراین خاخام الیزار در پاسخ گفت: «بن
ابراین بیشتر دلیل است که امروز توبه کنیم، مبادا فرد فردا بمیرد.» به دلیل درک یهودیت از روند سالانه قضاوت الهی، یهودیان بر این باورند که خداوند به ویژه در طول دوره ای از آغاز ماه ایلول تا فصل تعطیلات عالی، یعنی روش هشانا (روز داوری)، ده روز برای توبه باز است. طریق توبه در یهودیت. راهنماهای متعددی برای فرایند توبه را می توان در ادبیات خاخامی یافت. به خصوص "قواعد توبه ابن" میمون را در میشنه تورات ببینید. بر اساس "دروازه های توبه"، یک اثر استاندارد اخلاق یهودی که توسط ربی یونا از جرونا نوشته شده است، یک گناهکار توبه می کند توسط: ترک گناه. دومین مورد از «اصول توبه» ربی یونا، «ترک گناه» است (عبری: עזיבת–החטא، "azivat-hachet"). پس از پشیمانی از گناه (اصل اول ربی یونا)، توبه کننده باید تصمیم بگیرد که هرگز گناه را تکرار نکند. با این حال، یهودیت تشخیص می دهد که روند توبه از توبه کننده ای به توبه کننده دیگر و از گناهی به گناه دیگر متفاوت است. به عنوان مثال، یک گناهکار غیرعادی اغلب نیش گناه را شدیدتر از گناهکار معمولی احساس می کند؛ بنابراین، گناهکار غیرعادی زمان توبه راحت تری خواهد داشت، زیرا کمتر احتمال دارد که رفتار گن
اه آلود را تکرار کند. مورد گناهکاری که به گناه معتاد شده است پیچیده تر است. اگر گناهکار معمولی اصلاً از گناه خود پشیمان شود، این پشیمانی به تنهایی به وضوح به تغییر رفتار تبدیل نمی شود. در چنین موردی، خاخام نوسون شرمان توصیه می کند که «نظام شخصی پاداش و مجازات» ابداع شود و از شرایطی که ممکن است باعث وسوسه نسبت به گناه مربوطه شود اجتناب شود. خاخام یهودا تعلیم داد: «کیست توبه کننده ای که توبه اش تا عرش جلال بالا رود؟ کسی که آزمایش شده و بی گناه ظاهر شود» ("یوما" 86b). ابن میمون این جمله را به این معنا تفسیر کرد که نشانه توبه کار واقعی کسی است که مرتکب گناه می شود و بعداً به او فرصت داده می شود تا دقیقاً همان گناه را مرتکب شود، اما شخص انتخاب نمی کند که انجام ندهد ("قوانین توبه" 2: 1). قربانی کردن حیوانات و جایگزینی های بعدی. هنگامی که معبد در اورشلیم فعال بود، یک یهودی مجبور بود برای انواع خاصی از گناهان قربانی های مختلفی بیاورد و نسخه ای از مراسم اعتراف "ویدوی" را به عنوان بخشی از مراسم قربانی انجام دهد. با این حال، حتی زمانی که معبد مقدس هنوز پابرجا بود، صرف آوردن یک هدیه هرگز باعث نشد که خدا به طور خودکار گنا
هان کسی را ببخشد. تنخ (کتاب مقدس عبری) تعلیم می دهد: در بسیاری از جاها ادبیات ربانی تأکید می کند که انجام امور خیریه، دعا و مطالعه تورات از قربانی کردن حیوانات با ارزش تر است، و اینکه اولی می تواند جایگزین قربانی کردن حیوانات در زمانی که معبد فعال نیست:
امیر عظیمی (زادهٔ ۹ بهمن ۱۳۶۹ در تهران) خواننده و آهنگساز اهل ایران است. وی فعالیت های هنری خود را از سال ۱۳۸۷ زمانی که ۱۸ سال داشت شروع کرد. او اولین کنسرت رسمی و با مجوز خود را در سال ۱۴۰۰ برگزار کرد. فعالیت ها. وی با همکاری با مهدی موسوی در تک آهنگ «خسته» و سپس علیرضا آذر در تک آهنگ «بی تو» به شهرت رسید. او در اسفند ۱۴۰۰ اولین آلبوم رسمی خود را با نام «سیب هوس» منتشر کرد که آغاز فعالیت های حرفه ای او محسوب می شود. امیر عظیمی سال ۱۳۹۹ در تئاتر عاشقانه ها به کارگردانی شهرام گیل آبادی بازی و خواند. امیر عظیمی در دومین اثر تئاتری خود بازیگر و خواننده تئاتر ۶۵۷ به کارگردانی شهرام گیل آبادی شد که در سال ۱۴۰۲ در تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه رفت. آلبوم ها. امیر عظیمی علاوه بر یک آلبوم رسمی اش تاکنون ۲۷ تک آهنگ منتشر کرده است.
پارادوکس توبر پارادوکسی در جمعیت شناسی است که از دو پیش بینی به ظاهر متناقض، پس از کاهش مرگ و میر در کل جمعیت ناشی می شود. به عنوان مثال پس از درمان یک بیماری یا کاهش مرگ و میر ناشی از آن در یک جمعیت، احتمال وقوع این دو پیش آمد وجود دارد: این پارادوکس به نام کونارد توبر، یک جامعه شناس و جمعیت شناس، نام گذاری شده است. تحلیل. این پارادوکس با ذکر این نکته حل می شود که عمر متوسط افراد جامعه با درمان بیماری افزایش می یابد و این امر منجر به کاهش موقتی نرخ کلی مرگ و میر می شود تا اینکه دوباره علل مرگ و میر در میان علل باقی مانده توزیع شود. بنابراین، درمان یک بیماری باعث کاهش کلی در مرگ و میر جمعیت نمی شود، اما می تواند نرخ مرگ و میر را در گروه های خاصی (مثلا در سنین خاص) در یک بخشی از جمعیت یا حتی در همه ی گروه ها (مثلا همه ی سنین) در داخل جمعیت بهبود بخشد. مقایسه ی دو جمعیت با میزان مرگ و میر کلی یکسان در حالی که یکی از آنها مرگ و میر کمتری در هر زیرگروه دارد، نمونه ای از پارادوکس سیمپسون است. در مورد خاصی که نیروی مرگ و میر با کسر ثابت X کاهش می یابد، میزان افزایش عمر متوسط را می توان به صورت X * H * e تخمین زد، ک
ه در آن e عمر متوسط قبل از کاهش مرگ و میر است و H به صورت ( ۲ - e / a) که در آن a سن مانای جمعیت است. به عنوان مثال، اگر سرطان دلیل ۱۰ درصد از مرگ و میرها در تمام سنین باشد و به طور ناگهانی درمان شود، در جمعیتی با طول عمر متوسط مورد انتظار ۷۵ سال و میانگین سنی ۵۰ سال (با تخمین H ۱/۲)، میزان افزایش عمر متوسط تنها ۳.۷۵ سال تخمین زده می شود (۵٪ از طول عمر متوسط اولیه، به جای افزایش ۱۰٪ آن که ممکن است به طور شهودی به نظر بیاید). در سال ۲۰۰۵، در کشورهای اروپایی و آمریکایی با عمر متوسط حدود ۷۰ سال، عدد H برای مردان و زنان به ترتیب حدود ۰.۲ و ۰.۱۵ برآورد شد که کاهش قابل توجهی نسبت به ۳۰ سال قبل که این اعداد ۰.۳ به ۰.۴ بوده اند، داشته است، که نشان می دهد امروزه افراد بیشتری تا عمر متوسط جمعیت زندگی می کنند و اینکه امروزه کاهش در نرخ مرگ و میر باعث افزایش کمتر طول عمر متوسط می شود. بر اساس برآوردهای دولت ایالات متحده با استفاده از داده های جدول زندگی در سال ۱۹۸۹، از بین بردن همه ی مرگ و میرهای ناشی از نئوپلاسم های بدخیم، طول عمر متوسط در ایالات متحده را ۳.۳۶ سال افزایش می دهد، در حالی که حذف مرگ و میرهای ناشی از همه ی
بیماری های قلبی عروقی اصلی، طول عمر متوسط در بدو تولد را ۶.۷۳ سال افزایش می دهد.
راینر زیتلمن (زاده ۱۴ ژوئن ۱۹۵۷ در فرانکفورت آم ماین) مورخ، نویسنده و کارآفرین آلمانی است. زندگی نامه. راینر زیتلمن در ۱۹۵۷ در فرانکفورت آلمان بدنیا آمد. پدرش آرنولف زیتلمن مؤلف و الهیات شناس بود. در دوره تحصیل به مائوییسم گرایش داشت. از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۶ در دانشگاه فنی دارمشتات به تحصیل تاریخ و علوم سیاسی پرداخت. در ۱۹۸۳ مدرک لیسانس و در ۱۹۸۷ با نمره ممتاز مدرک فوق لیسانسش را دریافت کرد. به مائوییسم گرایش داشت. از ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۶ در دانشگاه فنی دارمشتات به تحصیل تاریخ و علوم سیاسی پرداخت. در ۱۹۸۳ مدرک لیسانس و در ۱۹۸۷ با نمره ممتاز مدرک فوق لیسانسش را دریافت کرد. در سال ۱۹۸۶ زیر نظر پروفسور کارل اوتمار ون آرِتین، زیتلمن مدرک دکتریش را با درجه ممتاز دریافت کرد. پایان نامه اش در قالب کتابی با عنوان ناسیونال سوسیالیسم هیتلر (به آلمانی: Hitler. Selbstverständnis eines Revolutionärs و به انگلیسی Hitler’s National Socialism) به چاپ رسید. مابین سالهای ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۲، بعنوان استادیار در دانشگاه فری برلین به تدریس پرداخت. در سالهای ۱۹۹۲ و ۱۹۹۳ بعنوان ویراستار و عضو هیئت اجرایی انتشارات اولستین اونت پروپیلن خدمت کرد که در آن زم
ان سومین انتشارات بزرگ آلمان به حساب می آمد. وی سپس به دی وِلت، یکی از روزنامه های بزرگ آلمان رفت و در آنجا مدیریت بخش های مختلفی را بر عهده گرفت تا اینکه به دبیری صفحه املاک و مستغلات رسید. در سال ۲۰۰۰ کمپانی دکتر زیتلمن را بنیان گذاشت که به یکی از شرکت های مهم در زمینه مشاوره املاک و مستغلات در آلمان تبدیل شد. در سال ۲۰۱۶ این شرکت را فروخت. زیتلمن در قامت سرمایه گذار املاک و مستغلات بسیار موفق بود. در فاصله سالهای ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۹ اقدام به خرید واحدهای مسکونی ارزان قیمت کرده و اکثر این واحدها را از سال ۲۰۱۵ به بعد به فروش رساند. عمده ثروت او از طریق همین سرمایه گذاری ها تحصیل شده است. در سال ۲۰۱۶، زیر نظر پروفسور ولفگانگ لاترباخ در دانشکده علوم انسانی و اقتصادی دانشگاه پتسدام، زیتلمن دومین مدرک دکتریش را با درجه ممتاز دریافت کرد. موضوع پایان نامه او به روانشناسی ابرثروتمندان اختصاص داشت. پژوهش های او در این زمینه در سال ۲۰۱۸ به زبان انگلیسی با عنوان The Wealth Elite به چاپ رسید. زیتلمن برای تعداد زیادی از رسانه های طراز اول اروپایی و آمریکایی مطلب می نویسد، منجمله روزنامه هایی چون دی ولت، اف آ زد، و فوکوس (در آ
لمان)، نوئه زورخر زیتونگ (در سوئیس)، سی تی اِی ام (در انگلستان)، فوربز، واشینگتن اگزمینر، و نشنال اینترست (در آمریکا)، لینکیستا (در ایتالیا)، و لو پوینت (در فرانسه). تمرکز اصلی مطالب او، حول محور پژوهش هایش در باب دفاع از کاپیتالیسم و ثروت است. تالیفات تاریخی: ناسیونال سوسیالیسم هیتلر. ، بویژه در سیاست های اجتماعی، اقتصادی، و منطقه ای بررسی کرد. یکی از یافته های مطالعات زیتلمن به تاملات هیتلر در سیاستگذاری اقتصادی و اجتماعی برمی گشت و نشان می داد که انگیزه های ضدکاپیتالیستی و انقلاب اجتماعی بیش از آنچه تا قبل از آن تصور می شد، نقش بسیار پررنگی در جهان بینی او داشته، تا جایی که هیتلر خودش را یک انقلابی بحساب می آورده است. کتاب در ژورنال های بین المللی مختلفی بررسی شد. بعنوان نمونه در ژورنال مدرن هیستوری، کلمنس ون کلمپرر درباره اش نوشت: «زیتلمن از قضاوت اخلاقی پرهیز کرده و این باعث می شود که بررسی دقیق و پژوهش مسئولانه اش حتی بیشتر به چشم بیاید. کتاب او نقطه عطفی بر درک و دریافت ما از هیتلر بحساب می آید.» پس از انتشار رساله دکتری، زیتلمن به نگارش مجموعه ای از کتاب ها راجع به تاریخ آلمان در قرن بیستم میلادی روی
آورد. تالیفات جامعه شناسی: نخبه ثروتمندان به تحلیل روانشناسی ابرثروتمندان می پردازد. در سال ۲۰۱۷، مطالعات زیتلمن راجع به ابرثروتمندترین افرادی که بیش از ده ها و صدها میلیون دلار دارایی دارند با عنوان «نخبه ثروتمندان: بررسی پیشگامانه روانشناسی ابرثروتمندان» به چاپ رسید. این کتاب بر اساس مصاحبه های مفصل زیتلمن با ۴۵ فرد ابرثروتمند و در قالب یک پژوهش کیفی در علوم اجتماعی شکل گرفته بود. چرا که به دلیل محدود بودن جامعه آماری افرادی که از چنین ثروتهایی برخوردار هستند، انجام یک پژوهش کمی عملاً ممکن نبود. عمده مصاحبه شوندگان میلیونرهای خودساخته بودند. این پژوهش نشان می داد که بخش بزرگی از ابرثروتمندان، از دوران مدرسه یا دانشگاه به فعالیت های کارآفرینانه می پرداخته اند. همچنین دستاوردهای تحصیلی، نقش مؤثری در رسیدن به سطح بالایی از ثروت بازی نکرده است. در میان این ابرثروتمندان، ۲۵ درصدی که بیشترین ثروت را کسب کرده بودند، اعضای بیشتری مدرک دانشگاهی نداشتند تا ۲۵ درصدی که (در همین جامعه آماری) کمترین ثروت خالص را داشتند. موضوع جالب دیگر این بود که فرایند تصمیم گیری ابرثروتمندان مصاحبه شده توسط زیتلمن بیشتر حسی بود تا تحل