Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ساعت بعد نخستین نطق اش را ارایه نمود. درگیری ها. نبرد باگساید. پس از درگیری در اطراف محل مسکونی در جنگ باگساید در ماه اوت، وی در دسامبر ۱۹۶۹ متهم به تحریک شورش گردیده و محکوم به حبس کوتاه مدت گردید. پس از این که وی در انتخابات سراسری ۱۹۷۰ مجدداً به عنوان نمایند مجلس انتخاب گردید، دولین اعلام نمود که وی به عنوان یک سوسیالیست مستقل در مجلس نمایندگان عمل خواهد کرد. سفر به ایالات متحده. تقریباً بلافاصله پس از جنگ بلاگساید، دولین در اوت 1969 میلادی به ایالات متحده سفر کرد، سفری که توجه قابل ملاحظه رسانه ها را به خود جلب نمود. وی با اعضای حزب پلنگ سیاه در واتس، لس آنجلس ملاقات نموده و حمایت خود را از آن ها اعلام نمود. وی همچنین در برنامه تلویزیونی جانی کارسون (The Johnny Carson Show) حضور یافت. وی در برخی سخنرانی های خود در ایالات متحده، مشقت های آفریقایی-آمریکایی ها در ایالات متحده برای به دست آوردن حقوق مدنی را با مشقت های کاتولیک ها در ایرلند شمالی مقایسه نمود که برخی اوقات باعث ناخوشنودی مخاطبان وی می گردید. در جریان رخدادی در فیلادلفیا، او یک آواز خوان آفریقایی-آمریکایی را مجبور نمود تا آهنگ «ما باید غالب شویم
» را به مخاطبین ایرلندی-آمریکایی بخواند، اما بیشتر مخاطبین حتی نخواستند این آهنگ را بشنوند. در دیترویت، او از رفتن به صحنه خودداری کرد، مگر این که آفریقایی-آمریکایی های که اجازه رفتن به این رخداد را نداشتند، اجازه داده شوند. در شهر نیویورک، شهردار جان لیندسی محفلی را ترتیب داد تا یک کلید شهر نیویورک را به دولین تقدیم نماید. دولین که از عناصر محافظه کار در اجتماع آمریکایی-ایرلندی ها خشمگین شده بود، سفر را متوقف نموده و به ایرلند شمالی برگشت، چون وی باور داشت که آزادی نیویورک باید به فقرای آمریکایی داده شود، وی ایمان مک کان را فرستاد تا این کلید را به نمایندگی از وی به نماینده شعبه هارلم حزب پلنگ سیاه تقدیم نماید. یکشنبه خونین. با این که دولین شاهد کشتار یکشنبه خونین در شهر دری در ۱۹۷۲ میلادی بود، اما هم واره درخواست وی مبنی بر صحبت در مجلس عوام توسط رئیس مجلس، سلوین لوید رد می گردید، علی رغم این واقعیت که در جلسه پارلمانی فرمان داده شده بود که هر عضوی از پارلمان که شاهد هرگونه رویدادی مورد بحث بوده است، این فرصت به وی داده خواهد شد تا در مورد آن رویداد در مجلس عوام صحبت نماید. یک روز بعد از یکشنبه خونین، پس از
این که وزیر کشور محافظه کار بریتانیا به نام ریجینالد ماودلینگ به طور نادرست در مجلس نمایندگان بیان داشت که هنگ چتر برای دفاع از خود در روز یکشنبه خونین شروع به تیراندازی نمودند، دولین وی را با سیلی بر رویش زد. سیزده سال بعد، نخست وزیر پیشین بریتانیا، ادوارد هیت این رویداد را به خاطر آورد: «من بسیار به خوبی به خاطر دارم که یک خانم محترم از کرسی های مقابل به سرعت آمد و آقای ماودلینگ را زد. من آن رویداد را بسیار به طور روشن به یاد دارم، چون من فکر کردم که او قرار است من را بزند. اما او نتوانست به من برسد و مجبور شد تا سیلی را بر ماودلینگ بزند». دولین در ۱۹۷۲ میلادی در برنامه تلویزیونی فایرینگ لاین ظاهر شد تا پیرامون این رویداد در ایرلند شمالی بحث نماید. حزب سوسیالیست جمهوری خواه ایرلند. دولین در همکاری با سیاموس کوستیلو در ۱۹۷۴ میلادی توانست حزب سوسیالیست جمهوری خواه ایرلند (IRSP) را تأسیس نماید. این انشعاب یک جدایی انقلابی از حزب رسمی شین فین بود و همچنین بعد از ظهرِ همان صبح که این حزب تأسیس گردیده بود، کوستیلو ارتش ملی آزادی بخش ایرلند (INLA) را با انشعابی از ارتش رسمی جمهوری خواه ایرلند تشکیل داد. دولین به
ارتش آزدی بخش ملی ایرلند ملحق نشد و هنگامی که وی در کمیته اجرایی ملی این حزب در ۱۹۷۵ میلادی خدمت می کرد، پس از این که پیشنهادی مبنی بر این که INLA بخشی از کمیته اجرایی این حزب شود، رد گردید. وی از سمت خود استعفا داد. او در ۱۹۷۷ میلادی به حزب مستقل سوسیالیست پیوست، اما این حزب یک سال بعد ممنوع اعلام گردید. حمایت از زندانیان. دولین با حمایت از اعتراض های جل پوشی و اعتراض های کثیف در زندان لانگ کیش، به عنوان یک نام زد مستقل از حوزه انتخابیه ایرلند شمالی در انتخابات سراسری ۱۹۷۹ پارلمان اروپا شرکت نمود و برندهٔ ۵٫۹ درصد آرا شد. وی یکی از سخن گویان پیشتاز در پیکار بلاک اچ را نابود کنید بود و از اعتصاب های غذا در سال های ۱۹۸۰ و ۱۹۸۱ حمایت نمود. جراحت در تیر باران وفاداران. در ۱۶ ژانویه ۱۹۸۱ میلادی، دولین و شوهر وی پس از این که اعضای جنگ جویان آزادی اولستر که نام مستعار برای انجمن دفاعی اولستر (UDA) بود، به خانه وی در نزدیکی کالیسلند در شهرستان تایرون حمله نمودند، مجروح گردیدند. افراد مسلح نُه گلوله به دولین در مقابل چشمان فرزندان وی، شلیک نمودند. سربازان بریتانیایی در آن زمان از خانه مک الیسکی محافظت می نمودند، اما
آن ها نتوانستند از این تلاشِ ترور جلوگیری نمایند. ادعا می شود که فرمان ترور دولین از طرف مقامات بریتانیایی داده شده بود و این مقامات در این رویداد دست داشتند. یک گزمه گردان سوم، تیپ چتر وارد خانه وی شدند و برای نیم ساعت منتظر ماندند. دولین ادعا نموده است که آن ها منتظر بودند تا این زوج بمیرد. گروهی از سربازان دیگر به محل رویداد رسیدند و وی را با چرخ بال به یک بیمارستان نزدیک انتقال دادند. شبه نظامیان خطوط تلفن را تخریب نموده بودند و زمانی که سربازان تازه رسیده به زوج مجروح شده کمک های اولیه را فراهم می کردند، یک سرباز به خانه همسایه رفته و یک ماشین را مصادره نمود تا به خانه یکی از اعضای شورا رفته و از طریق تلفن درخواست کمک نماید. این زوج توسط چرخبال به بیمارستانی در نزدیکی دانگنون برای دریافت مراقبت های عاجل منتقل گردیده و پس از آن به بیمارستان ماسگریو پارک، شعبه نظامی، در بلفاست انتقال داده شد تا تحت مراقبت های ویژه پزشکی قرار گیرند. مهاجمین – ریل سمالوودز، تام گراهام (۳۸) که هر دو از شهر لیسبورن بودند و اندرو واتسون (۲۵) از سیمور هیل، دونموری – توسط گزمه ارتش دستگیر گردیده و به زندان افکنده شدند. هر سه مهاج
م عضو انجمن دفاعی اولستر از حوزه جنوبی بلفاست بودند. سمالوودز راننده ماشین وی در حال فرار بود. انتخابات دایل ایرین. وی دو بار در فوریه و نوامبر ۱۹۸۲ میلادی برای انتخاب شدن از حوزه انتخابیه دوبلین شمالی-مرکزی در مجلس نمایندگان ایرلند (دایل ایرین) خود را نام زد نمود، اما موفق نشد. ممنوعیت ورود به ایالات متحده. در ۲۰۰۳ میلادی، وی از ورود به ایالات متحده ممنوع گردیده و با استناد بر این که وزارت خارجه ایالات متحده اظهار داشت که وی «تهدید جدی به امنیت ایالات متحده» وارد می کند، از آن کشور اخراج گردید – ظاهراً این کار به محکومیت وی برای برانگیختن شورش ۱۹۶۹ مرتبط بود. هرچند وی اعتراض نمود که او هیچ گونه ارتباطی با تروریست ها ندارد و این که در گذشته چندین بار به او اجازه داده شده بود تا به ایالات متحده سفر نماید. برنامه توانمند سازی تایرون جنوبی. مک الیسکی رئیس اجرایی برنامه توان مندسازی تایرون جنوبی (STEP) بوده او در تأسیس این برنامه در ۱۹۹۷ میلادی دخیل بود. برنامه توان مندسازی تایرونی جنوبی انواع گوناگونی خدمات و دادخواهی ها را در زمینه های پیشرفت اجتماع، آموزش، حمایت و مشاوره به مهاجرین، امور مرتبط با سیاست و بنگاه
های اجتماعی ارایه می نماید. خاک سپاری دومینیک مک گلینچی. در ۱۹۹۴ میلادی، مک الیسکی در مراسم خاک سپاری ریس ستاد پیشین ارتش ملی آزادی بخش ایرلند، دومینیک مک گلینچی شرکت نمود. ارتش ملی آزادی بخش ایرلند، بخش مسلح حزب سوسیالیست جمهوری خواه ایرلند بود که مک الیسکی در پایه گذاری آن همکاری نموده بود. در جریان مراسم خاک سپاری، وی پوشش های رسانه ای پسین که مک گلینچی را متهم به قاچاق مواد مخدر و تبهکاری می نمودند متهم نموده و در مورد خبرنگارانی که مسئول این پوشش های خبری بود، گفت که آن ها «سگ های بد اصل هستند. دعا می کنم که تمامی آن ها در جهنم بپوسند. آن ها شخصیت مک گلینچی را از وی ربودند و آن ها برای این کار مورد داوری قرار خواهند گرفت. او در میان تمامی جمهوری خواهان، بهترین آن ها بود. او هرگز به آرمانی که باور داشت بی حرمتی نکرد. نبرد وی با سربازان مسلح و پلیس این دولت بود». زندگی شخصی. در ۱۹۷۱ میلادی، زمانی که وی هنوز ازدواج نکرده بود، دختری به نام رایشین به دنیا آورد که به قیمت از دست دادن یک اندازه حمایت سیاسی برای وی تمام شد. وی در ۲۶ مین سال روز تولدش در ۲۳ آوریل ۱۹۷۳ با مایکل مک الیسکی ازدواج کرد. در ۱۲ می ۲۰۰۷
، وی سخنران دعوت شده در حزب سیاسی جمهوری خواه سوسیالیست به نام ایریگی (Éirígí)، در نخستین مراسم یادبود سالانه از جیمز کانلی در آبور هیل، دوبلین بود. وی با کارگران مهاجر برای بهبود وضعیت زندگی آن ها در ایرلند شمالی همکاری می کند. در فرهنگ مردمی. در ۱۹۶۹ میلادی، کارگردان و تولیدکننده جان گلدسکمیدت یک فیلم مستند تحت عنوان برنادت دولین برای شبکه تلویزیونی ای تی وی ساخت، این فیلم مستند در شبکه تلویزیونی بریتانیایی به نام آی تی وی و در برنامه ۶۰ دقیقه شبکه تلویزیونی آمریکایی سی بی اس نیز به نمایش گذاشته شد که شامل برخی تصاویر دولین در جریان جنگ باگساید نیز بود. فیلم مستند دیگر تحت عنوان برنادت: یادداشت های در مورد یک سفر سیاسی به کارگردانی برنامه ساز ایرلندی به نام لیلا دولان نیز ساخته شد و در ۲۰۱۱ میلادی منشر گردید. در جشنواره فیلم کن ۲۰۰۸ اعلام گردید که یک فیلم از زندگی نامه ای از دولین ساخته خواهد شد، اما وی اظهار داشت که «مفهوم کلی این فیلم برای من تنفر آور بود» و این فیلم ساخته نشد. مک الیسکی و تعرض وی به وزیر کشور بریتانیا به نام ریجینالد ماودلینگ پس از کشتار یکشنبه خونین، به موضوعی آهنگی در آلبوم موسیقی ۱۹۹۰
به نام سیلی! توسط گروه موسیقی پاپ به نام چومباوامبا که یک گروه آنارشیست بود، مبدل شد.
ایوا آلتمن (Eva Altmann) (نام هنگام تولد، ایوا پفنگست: زادهٔ ۱۷ دسامبر ۱۹۰۳ – درگذشته ۱ مارس ۱۹۹۱)، یک اقتصاددان اهل آلمان بود که در ۱۹۵۰ میلادی نخستین رئیس آکادمی جدید برنامه ریزی اقتصادی ("Hochschule für Planökonomie") شد، نهادی که قبل از ۱۹۵۶ به این نام معروف بود. زندگی. زادگاه و سال های اولیه. ایوا پفنگست در برلین زاده شد. پدر وی مشغول کارهای بازرگانی بود. وی در فرانکفورت، کیل و برلین در رشته اقتصاد درس خواند. در این هنگام، او در سال ۱۹۲۱ میلادی به کمونیست های جوان پیوست و دو سال بعد عضویت حزب کمونیست را به دست آورد. منابع تأکید دارند که عقاید کمونیستی وی زاده یک محکومیت عمیق بود که در طول زندگی بزرگ سالی وی با او همراه بود. او ازدواج کرد و زوج جوان صاحب پسری به نام فرانز آلتمن شدند. با این حال، در اوایل دهه ۱۹۳۰ میلادی، شوهر وی با یک خانم دیگر آشنا شد و همراه با همسر جدید خود به اتحاد جماهیر شوروی مهاجرت کرد. با در نظرداشت تغییرات سیاسی بعدی در آلمان، این مهاجرت آلتمن، هرچند به طور غیرعمدی، اما ممکن است برای وی که یک یهودی بود باعث نجات زندگی اش تمام شده باشد، اما این امر باعث شد تا خانم وی پسرش را به تن
هایی بزرگ کند. سال های نازی. تغییر رژیم در آلمان در ژانویه ۱۹۳۳ میلادی اتفاق افتاد و حکومت جدید هیچ زمانی را برای تحمیل دیکتاتوری تک-حزبی از دست نداد. ایوا که هم یک کمونیست و هم مادر یک پسر جوان بود که پدر یهودی داشت، با حکومت دچار مشکلات متعدد گردید. فعالیت های سیاسی وی باعث شد تا وی محکوم به نُه و نیم ماه زندان در سال های پایانی دوره «وایمار» در ۱۹۳۱/۱۹۳۲ میلادی گردد و پس از ۱۹۳۳ میلادی نیز، وی چندین مرتبه در زمان های مختلف در جریان دوازده سال حکومت نازی، به زندان افکنده شد. در جریان ۱۹۳۴ میلادی، علی رغم این که فعالیت سیاسی غیرقانونی اعلام شده بود، اما وی برای مدت کوتاهی در حزب کمونیست در آیسبلین که در فاصله کوتاهی در غرب شهر هاله واقع شده است، کار می کرد. پس از آن، وی به عنوان منشی و دستیار شخصی در یک شرکت صنعتی مشغول کار شد. وی در برلین یکی از دو متهم در دادگاهی بود که در نهایت حکم مرگ هانس اوتو (بازیگر) را صادر نمود، اما ایوا به دلیل ناکافی بودن مدارک، رها شد. در جریان دوره ای که در ۱۹۴۵ میلادی پایان یافت، زمان های که وی در زندان نمی بود، به طور مکرر تحت نظارت پلیس قرار داشت و برخی اوقات نظارت ها بسیار ش
دید می بود. منطقه تحت اشغال شوروی. جنگ جهانی دوم به طور رسمی در ماه می ۱۹۴۵ میلادی پایان یافت، اما یک قسمت بزرگ آلمان مرکزی به عنوان منطقه تحت اشغال شوروی باقی ماند. این منطقه تحت اشغال در اکتبر ۱۹۴۹ میلادی مجدداً با نام رسمی جمهوری دموکراتیک آلمان (GDR/ آلمان شرقی) معرفی گردیده و یک دولت بدیل آلمانیِ مستقل و تحت حمایت شوروی بود که ساختار سیاسی و اجتماعی آن عمداً مطابق با مدلی بود که اتحاد جماهیر شوروری در جریان دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ برای خودش ایجاد نموده بود. تراژدی شخصی زمانی آغاز شد که فرانز آلتمن در ۱۹۴۷ میلادی به دلیل زندگی عشقی اش، خود را کشت. با این همه، به لحاظ مسلکی، ایوا آلتمن توانست به عنوان یک معتقد واقعی در راستای ظهور یک دولت کمونیستی کار کند. در میان سال های ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۷ میلادی، وی در بست های که در نظام آموزشی خالی شده بود، گماشته شد. در ۱۹۴۷ میلادی، وی یک دوره ای آموزشی فشرده معلمی را در آکادمی کارل مارکس که مربوط به حزب حاکم بوده و جدیداً در کلاینماخنوو در کناره برلین تأسیس شده بود، به اتمام رسانید. حالا که او به عنوان یک بلند پرواز آکادمیک شناخته شده بود، در ۱۹۴۸ میلادی در پستی به عنوان استاد
در رشته «اقتصاد دو ساله» در دانشگاه هومبولت برلین گماشته شد. آکادمی برنامه ریزی اقتصادی. در اوایل تابستان ۱۹۵۰ میلادی، به وی دستور داده شد تا یک آکادمی جدیدِ برنامه ریزی اقتصادی ("Hochschule für Planökonomie") را تأسیس نماید، این آکادمی از ساختمان های که پس از رفتن نیروهای اشغالی خالی شده بودند، استفاده نموده و آماده بود تا در ۴ اکتبر ۱۹۵۰ با ۱۸۵ دانش آموز و بیست کارمند گشایش یابد. آلتمن خود به عنوان رئیس این آکادمی گماشته شد. در جریان دهه ۱۹۵۰، وی توانست با یک گروه کوچکی از افراد آکادمیک مبنای چیزی را بنیان نهد که بعدها با ادغام چند مؤسسه دیگر، به مهم ترین نهاد پژوهش اقتصادی و آموزش در سطح جمهوری دموکراتیک آلمان مبدل گردید. رشته های آموزشی و مهم تر از همه «سمینارهای سرمایه» خود وی، نقش بزرگی در آموزش نظری دسته دانشجویان اولیه و رشد هیئت استادان در آکادمی جدید، ایفا کرد. وی همچنین پژوهش های قابل ملاحظه ای در مورد مشکلات نظری بازآفرینی سرمایه در آلمان غربی منتشر کرد. علی رغم تعهد راسخ وی نسبت به مبنای نظام سوسیالیستی، او در آوریل ۱۹۵۳ توبیخی شدید از جانب کمیته مرکزی حزب که یک کمیته قدرت مند است دریافت کرد، چون
یکی از استادان آکادمی در هنگام تدریس خود به مقاله ای اشاره کرده بود که در آن استالین مورد انتقاد قرار گرفته بود. اوضاع سیاسی در آن زمان به علت تردیدهای تعلیمی و عملی ناشی از مرگ دیکتاتور شوروی در اوایل همان ماه، به شدت نابسامان شده بود. این آکادمی به طور رسمی به عنوان یک «دژ فرصت طلبی» ("Hort des Opportunismus")که به لحاظ سیاسی پذیرفتنی نیست، محکوم گردید. هرچند وی از حملات وحشیانه که با این شیوه به وی صورت می گرفت خشمگین بود، اما تا سال ۱۹۵۶ میلادی در پست خود باقی ماند و کار روی ادغام این آکادمی با آکادمی مالی در پوتسدام-بابلسبرگ و آکادمی تجارت خارجی آغاز گردید. پس از واگذاری مسئولیت های رهبری به خلف خود، حالا او روی تعلیم دانش آموزان، به ویژه دانش آموزان خارجی، تمرکز نموده و از رساله های دکترای بیشتر آن ها نظارت نمود. دهه های آخر عمر. توبیخی که او در ۱۹۵۳ میلادی دریافت کرده بود، به طور رسمی در ۵ دسامبر ۱۹۷۳ پس گرفته شد. او مشغول تدریس و چاپ پژوهش های خود بود و در ۱۹۸۵ میلادی کتاب خود تحت عنوان مطالعه ای بر سرمایه مارکس را منتشر کرد. (Zum Studium von Karl Marx' Werk „Das Kapital“.) آلتمن از رویدادهای ۱۹۸۹ می
لادی که یک انکار مردمی گسترده از جمهوری دموکراتیک آلمان و باورهای اقتصادی نهفته در آن را افشا نمود، شدیداً متأثر گردید. اتحاد آلمان متعاقباً رخ داد. او در ۱۹۹۱ میلادی درگذشت. زندگی شخصی. خبرنگار هانا مایر در یک بزرگ داشت پرمهر، بعدها ابعاد شخصیتی آلتمن را ثبت کرد. او عمیقاً به تدریس خود متعهد بود. او به سخنرانی عمومی در کنفرانس ها علاقه مند نبود، اما مخاطبین خود را در سخنرانی های علمی اش در آکادمی بسیار تحت تأثیر قرار می داد. منزلت او نشان می داد که او می توانست موتور را رانندگی کند، اما گزارش شده بود که او نمی دانست چگونه چراغ های موتور را روشن کند. نبود محصولات تازه در مغازه ها یکی از ویژگی های معمول زندگی روزمره در آلمان شرقی بود، اما آلتمن یک خانه کوچک دومی در خارج از شهر داشت که یک زمین استیجاری نیز ضمیمه آن بود. یکی از شاگردان که با کودکان خود به دیدار آلتمن رفته بود، بعدها داستانی را بیان کرد که آلتمن مهمانان را به یک مزرعه نزدیک خانه اش برد تا یک مقدار سیب بخرد. دهقان گفت که اصلاً سیب ندارد. آلتمن پاسخ داد که «این حقیقت ندارد» و به تندی از دهقان گذشته و به سمت زیرزمین وی رفت، سبدی را از سیب پُر کرد و
پول آن را را به دست دهقان فشرد و هنگام ترک آنجا گفت، «کودکان به سیب نیاز دارند».
سید ابوالقاسم نجم الدین محمد میدانکاهی معروف به قاسم کاهی شاعر سده نهم هجری است. امین احمد رازی در کتاب تذکره هفت اقلیم در مورد سید ابوالقاسم نجم الدین کاهی چنین گفته است: «وی از شاگردان عبدالرحمن جامی بوده و در کابل ولادت یافته و بخشی از عمر خویش را در زادگاه خود و بخشی دیگر را در سرزمین هندوستان گذرانیده است. تاریخ ولادت او معلوم نیست ولی درگذشت او به سال ۹۸۸ هجری در اگره هندوستان اتفاق افتاده و نوشته اند که ۱۲۰ سال زندگانی یافته است. او شاعری بوده خوشخو و خوشگو و موسیقی دان و بذله سنج و غزلیات را صوتی خوب می بست و در جناس گویی و ظرافت از جمیع معاصرین خود گوی سبقت می ربود. اشعار او مشمتمل بر غزلیات، قصاید، مثنویات و مقطعات است.» نمونه شعر.
سید عبدالحسین صدر (صدرنیا) مشهور به صدرالاسلام (زاده ۱۲۵۰ – درگذشته ۱ بهمن ماه ۱۳۳۵ هجری خورشیدی) سیاست مدار و روحانی شیعه ایرانی بود. زندگی. سید عبدالحسین صدر (صدرالاسلام) در سال ۱۲۵۰ هجری خورشیدی در شهر شیراز متولد شد. تحصیلات ابتدایی را در شیراز شروع نمود و سپس علوم اسلامی را در مدرسه خان شیراز و همزمان نزد پدرش سید محمدعلی مدرس که در همین مدرسه تدریس می نمود فرا گرفت. وی به واسطهٔ حسن اخلاق و شهرت نیک از معتمدین و مشاهیر شهر شیراز بود. او در یکم بهمن ماه ۱۳۳۵ هجری خورشیدی درگذشت و در حافظیه شیراز مدفون است. فعالیت سیاسی. مشروطه خواهی. آغاز فعالیت سیاسی او در سنین جوانی همزمان با جنبش مشروطه خواهی مردم ایران بود. پدر ایشان مرحوم سید محمدعلی مدرس از مشروطه خواهان شیراز بود و به همین جهت منزل او چند بار مورد حمله افراد مسلح وابسته به حاکم وقت فارس حبیب الله خان قوام الملک قرار گرفت که تخریب قسمت هایی از منزل و چپاول اموال وی را به همراه داشت. مجلس شورای ملی. او در دوره پنجم مجلس شورای ملی که از تاریخ ۲۲ بهمن ماه ۱۳۰۲ الی ۲۲ بهمن ۱۳۰۴ هجری خورشیدی فعالیت داشت، نماینده منتخب مردم شیراز در این دوره بود. ایشان د
ر کمیسیون تخصصی نفت مجلس عضویت داشت. مجلس مؤسسان. او در مجلس مؤسسان نخست ایران که از ۱۵ تا ۲۲ آذر ۱۳۰۴ هجری خورشیدی برپا بود نمایندگی مردم شیراز را بر عهده داشت.
قریه الفاو پایتخت نخستین پادشاهی کنده بود. این بنا در حدود ۱۰۰ کیلومتری وادی الدواسر و ۷۰۰ کیلومتری جنوب غربی ریاض، پایتخت عربستان سعودی واقع شده است. محوطه باستانی الفاو ویژگی های گوناگونی مانند خانه های مسکونی، فروشگاه ها، جاده ها، گورستان ها، پرستشگاه ها و چاه های آب دارد. این مکان در میان زبان شناسان به دلیل اینکه نخستین و تنها متن به زبان عربی باستان و در خط سبایی نوشته در این مکان وجود دارد و پیشینه آن به سده یکم میلادی می رسد. گمان می رود که زبان سنگ نوشته پیدا شد یک پیشگام برای زبان عربی باشد. تاریخ. پژوهشگران از شهر چیز زیادی نمی دانند. با توجه به کاوش های باستان شناسی، پیشینه شهر به سده چهارم پیش از میلاد می رسد. این شهر در ابتدا بر پایه مجموعه ای از سنگ نوشته ها به عنوان «قریة ذات کاهل» شناخته می شد. کاهل خدایی بود که توسط قبایل عرب کنده و مذحج پرستیده می شد. عصر طلایی شهر برای نزدیک به هشت قرن بین قرن چهارم قبل از میلاد و قرن چهارم پس از میلاد امتداد داشت تا اینکه متروک شد. در دوره طولانی خود، این شهر از حملات مختلف ایالت های همسایه جان سالم به در برد، همان طور که در اواخر قرن دوم پس از میلاد گزار
ش های سبایی نشان می دهد. همچنین در کتیبه نامره از لشکرکشی عمروالقیس بن عمرو به نجران یاد شده که به قریة الفاو رسید و طایفه حاکم مذحج را از شهر بیرون کرد. پس از آن واقعه دیگر هرگز نام این شهر ذکر نشد، به جز روایت مختصری از ابومحمد همدانی.
کورکوریان در خانوادهٔ بازان جای دارند. بسیاری از مقامات طبقه بندی زیرخانواده را تحت بازنگری دارند.
کورکورها یک سرده از پرندگان شکاری متوسط جثه است. این سرده توسط طبیعت شناس فرانسوی برنارد ژرمن دو لاسه پد در سال ۱۷۹۹ نامگذاری شد و نام آن برگرفته از کلمه کورکور حنایی است. گونه ها. این یک گروه از پرندگان جهان قدیم و متشکل از سه گونه کورکور است که بخشی از زیرخانواده کورکوریان را تشکیل می دهند. سیستماتیک آن در دست تجدیدنظر است و شامل ۳ یا ۴ گونه است.
مایدا مهمدوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن هندبال اهل مونته نگرو است.
بازگنجشک یا باز گنجشک خوار ممکن است به چندین گونه از «بازهای کوچک» در سردهٔ "بازها" اشاره داشته باشد. بازگنجشک در اصل به گونهٔ "قرقی" اطلاق می شد که امروزه برای تمایز آن از گونه های دیگر، «بازگنجشک اوراسیایی» یا «بازگنجشگ شمالی» نامیده می شود. نام بازگنجشک در زبان فارسی قدیم «باشه» بود. دلیجه آمریکایی ("Falco sparverius")، یکی از گونه های شاهین آمریکای شمالی، نیز معمولاً به عنوان «بازِ گنجشک» شناخته می شود. گونه های بازگنجشک عبارتند از:
شهباز ممکن است به چندین گونه از پرندگان شکاری اشاره داشته باشد که عمدتاً در سردهٔ "بازها" هستند: گاهی گونه های زیر نیز شهباز شمرده می شوند:
ویلهیالمور اینارشون (; – ) ورزشکار پرش سه گام اهل ایسلند بود.
سیگفوس سیگفوردسون (؛ زادهٔ ۷ مه ۱۹۷۵) بازیکن هندبال اهل ایسلند بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
اولاویر استفانسون (؛ ؛ زادهٔ ) بازیکن هندبال اهل ایسلند بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
یان بورسما (؛ زادهٔ ) قایقران قایق بادبانی اهل آنتیل هلند بود. وی در المپیک تابستانی ۱۹۸۸ برنده ی مدال نقره در رشته ی قایقران قایق بادبانی مردان شد که اولین و تنها مدال المپیک کشورش است.
باورهای اساسی (که معمولاً «باورهای بنیادی» یا «باورهای هسته ای» نیز نامیده می شود) تحت دیدگاه معرفت شناختی به نام بنیادگرایی، بدیهی های یک نظام اعتقادی هستند. دسته بندی باورها. بنیادگرایی باورمند است که همه باورها باید توجیه شوند تا شناخته شوند؛ بنابراین باورها به دو دسته تقسیم می شوند: توصیف. در چارچوب اساسی بنیادگرایی، دیدگاه هایی وجود دارد که کدام نوع از باورها «به درستی» اساسی شناخته می شوند یعنی چه نوع باورهایی را می توان بدون توجیه سایر باورها به طور موجه پذیرفت؟ در ، باورها اگر بدیهی و از بدیهیات و یا با حواس پنجگانه قابل دریافت باشند، اژ دید (تجربه گرایی) «به درستی» اساسی هستند. با این حال آنتونی کنی و دیگران استدلال کرده اند این روش نوعی ایده انکارگر است. ضدبنیادگرایی بنیادگرایی را رد و وجود باور یا اصل اساسی را انکار می کند که زمینه یا شالوده اساسی پژوهش و دانش است.
اتصال چسبی تیتانیوم یک فرایند مهندسی است که در صنعت هوافضا، ساخت تجهیزات پزشکی و جاهای دیگر استفاده می شود. آلیاژ تیتانیوم به دلیل استحکام، وزن و مقاومت در برابر خوردگی اغلب در کاربردهای پزشکی و نظامی استفاده می شود. در دستگاه های پزشکی قابل کاشت، تیتانیوم به دلیل زیست سازگاری و لایه اکسیدی غیرفعال و پایدار آن استفاده می شود. همچنین آلرژی به تیتانیوم کم است و برای از بین بردن یا کاهش آلرژی، از پوشش دهی Parylene استفاده می شود. در صنعت هوافضا، اتصالات تیتانیومی اغلب به منظور صرفه جویی در هزینه و زمان استفاده می شود. در گذشته، بدنه زیردریایی های روسی کاملاً از تیتانیوم ساخته شده بود، زیرا ماهیت غیر مغناطیسی این ماده توسط فناوری دفاعی آن زمان کشف نشده بود. چسباندن چسب به تیتانیوم نیاز به آماده سازی سطح دارد و راه حل واحدی برای همه کاربردها وجود ندارد. به عنوان مثال، روش های شیمیایی و اچ سازگاری زیستی ندارند و زمانی که ابزارها با خون و بافت تماس پیدا می کنند، نمی توان از آنها استفاده کرد. تکنیک های مکانیکی ایجاد زبری مانند سنباده زدن و زبری ایجاد شده با لیزر ممکن است سطح را شکننده کرده و مناطق سختی ایجاد کند که ب
رای بارگذاری چرخه ای که در کاربردهای نظامی پیدا می شود مناسب نباشد. اکسیداسیون هوا در دماهای بالا یک لایه اکسید کریستالی را با هزینهٔ کمتر تولید می کند، اما افزایش دما می تواند قطعات دقیق را تغییر شکل دهد. نوع چسب، ترموست یا ترموپلاستیک و روش های پخت نیز به دلیل برهمکنش چسب با لایه اکسید ترمیم شده، از عوامل اتصال تیتانیوم هستند. ساینده ها. اکسید آلومینیوم یا آلومینا و کاربید سیلیکون بیشتر برای آماده سازی تیتانیوم در اتصال اپوکسی استفاده می شود. آلومینا دارای سختی ۹ در مقیاس Mohs است در حالی که سختی کاربید سیلیکون کمی کمتر از سختی الماس است. بسته به هندسه قطعه کار و قابلیت پرتاب ذرات در پاشش آلومینا، اندازه ذرات آلومینا در محدوده ۱۰ تا ۱۵۰ میکرون استفاده می شود. ذرات کاربید سیلیکون معمولاً در محدوده ۲۰ تا ۵۰ میکرون هستند و زبری با سرعت بیشتری نسبت به آلومینا رخ می دهد. همان طور که چوب گلف تیتانیومی در هنگام برخورد با سطح زمین جرقه می زند، هنگامی که کاربید سیلیکون به سطح تیتانیوم برخورد می کند نیز، اپراتور جرقه هایی را می بیند. اگر مجموعه های الکترونیکی حساس در داخل محفظه تیتانیومی قرار داشته باشند، باید احتیاط
شود. تخلیه الکترواستاتیک را می توان با یونیزه کننده های نقطه ای یا متصل کردن ابزار به زمین کاهش داد. به طور معمول بعد از پاشش شن، از Glass beadsها جهت تمیز کردن، ایجاد پوشش زاویه ای نرم تر و روشن تر استفاده می شود ولی در پاشش به تیتانیوم جهت ایجاد زبری، کمتر مورد استفاده قرار می گیرند. آنها به صورت ذرات کروی در محدوده ۳۵–۱۰۰ میکرون استفاده می شوند. آنها در مقیاس 6Mohs هستند و اغلب با آب برای ایجاد دوغاب hydrohone استفاده می شوند. زبری سطح با استفاده از یک نازل پاشش که شن توسط هوای فشرده به پیش رانده می شود، به دست می آید. سرعت شن بسته به زبری و تکرارپذیری می تواند متفاوت باشد. برای مشخص کردن نوع و استحکام چسب، زبری سطح با استفاده از Ra, Sa و Sdr اندازه گیری می شود. مقادیر معمول Ra برای تیتانیوم خالص تجاری بین ۰٫۲ تا ۰٫۷۵ میکرومتر است. زبری سطح را می توان با ویسکوزیته اپوکسی و سرعت پخت، تنظیم و متناسب کرد. سطح زبر شده با آب مخصوص فرایند یا یک پاک کننده قلیایی شسته می شود و اغلب با استفاده از پرایمر مانند Silane A-187 یا alkoxide پوشش داده می شود. استفاده از پرایمر را می توان از طریق ابزار دستی مانند قلم مو ان
جام داد. همچنین می توان آن را روی سطح زبر اسپری کرد یا کل مجموعه را می توان در محلول پرایمر غوطه ور و سپس خشک کرد. روی سطوح تیتانیوم خالص تجاری که با کاربید سیلیکون زبر شده است، پرایمر سطح را تیره می کند و امکان تأیید کاربرد را فراهم می کند. قطعه های پزشکی قابل کاشت اغلب در یک اتاق تمیز ساخته می شوند. طبقه بندی اتاق های تمیز معمولی در محدوده ISO-7 و ISO-8 یا بین کلاس 10k و 100k هستند. امکان استفاده از ساینده ها در چنین اتاق هایی امکان پذیر نیست. که در چنین مواقعی زبر کردن با استفاده از لیزر گزینه خوبی است. زبر کردن با لیزر. زمانی که استفاده از ساینده ها و مواد شیمیایی محدودیت داشته باشند، زبر کردن سطوح تیتانیوم با لیزر برای اتصال اپوکسی گزینه خوبی است. همچنین این فرایند نسبت به پاشش ساینده، تکرارپذیری و سازگاری بیشتری دارد. مزایای دیگر این روش نسبت به ساینده ها زمان کم لمس تیتانیوم با لیزر است. عیب زبر کردن با لیزر هزینهٔ بالای تجهیزات و ابزار است. همچنین لیزر، بسته به توان خروجی و تعداد دفعات، قطعه را گرم می کند. مواد را از سطح جدا می کند و بخش هایی از قطعه را سخت می کند. Neodymium doped yttrium aluminum gar