Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در میان حاضران () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی فرد سی. نیومیر است که در سال ۱۹۲۱ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به هارولد لوید، میلدرد دیویس، ویلیام گیلسپی، مری پیکفورد، ویرا وایت، جیمز تی. کلی، فرانک دانیلز، والاس هاو و اگی هرینگ اشاره کرد.
نیکلاس ون کامپن تیلور (زاده ۱ اوت ۱۹۷۲)، معروف به ون تیلور،بازرگان آمریکایی و سیاستمدار جمهوری خواه اهل پلینو، تگزاس است. او نماینده ایالات متحده برای بخش سوم کنگره تگزاس است. این منطقه شامل بخش عمده ای از شهرستان کالین، یک شهرستان حومهٔ شمال دالاس است. یکی از کهنه سربازان جنگ عراق است. او از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۹ نماینده منطقه ۸ در سنای تگزاس بود. او همچنین پیش از این در مجلس نمایندگان تگزاس برای منطقه ۶۶ در جنوب غربی شهرستان کالین خدمت کرده بود. در ۲ مارس ۲۰۲۲ تیلور به یک ماجرای خارج از ازدواج اعتراف کرد و اعلام کرد که کمپین انتخاب مجدد خود را به حالت تعلیق در خواهد آورد و در پایان «صد و هفت و مین کنگره» بازنشسته خواهد شد. مواضع سیاسی. تیلور از متحدان عمده جنبش تی پارتی محسوب می شود. او توسط حزب تی پارتی شمال تگزاس برای مبارزات انتخاباتی خود در سال ۲۰۱۴ برای سنا تگزاس، منطقه ۸ تأیید شد. در سال ۲۰۱۷ تیلور قوانینی را برای ایجاد یک رجیستری از افرادی که از اشتغال در یک مرکز آموزشی منع شده اند، معرفی کرد. این اقدام، در صورت اتخاذ و تصویب، مانع از آن می شد که هر کارمند مدرسه ای، نه فقط اداره و دانشکده، در صورتی که مشخ
ص شود فرد با یک دانش آموز رابطه نادرستی داشته است، در یک مدرسه کار کند. سیاست خارجی. تیلور در میان ۱۲۹ جمهوریخواه برای مخالفت با خروج رئیس جمهور دونالد ترامپ از سوریه بود.
جان دکوون آلسوپ (John deKoven Alsop) (زاده ۴ ژوئیه ۱۹۱۵ – درگذشت ۶ آوریل ۲۰۰۰)، سرباز، مدیر بیمه و سیاستمدار آمریکایی بود که در مجلس نمایندگان کنتیکت خدمت می کرد و نامزد ناموفق فرمانداری کنتیکت در ۱۹۵۸ و ۱۹۶۲ بود، وی به عنوان «یکی از تأثیرگذارترین و رنگارنگ ترین جمهوری خواهان کنتیکت» شناخته شده بود. اوایل زندگی. آلسوپ در ایون، کنتیکت، از یک خانواده قدیمی یانکی به دنیا آمد و بزرگ شد. او کوچکترین فرزند از چهار فرزند جوزف رایت آلسوپ چهارم (۱۸۷۶–۱۹۵۳) و کورین داگلاس رابینسون (۱۸۸۶–۱۹۷۱) بود که هر دو در مجمع عمومی کنتیکت خدمت کردند. برادران او جوزف آلسوپ و استوارت آلسوپ، هر دو روزنامه نگار بودند. خانواده آلسوپ شامل سیاستمدارانی مانند؛ جان آلسوپ، جان آلسوپ کینگ و جیمز مونرو در عضو کنگره قاره ای بودند. پدربزرگ پدری او، دکتر جوزف رایت آلسوپ سوم، نامزد دموکرات ها برای معاونت فرماندار کنتیکت در ۱۸۹۱ بود. او از طریق مادرش از نوادگان شجرهٔ خانواده روزولت در خلیج اویستر بود. مادربزرگ مادری او، کورین روزولت رابینسون بود، عموی بزرگ او، رئیس جمهور تئودور روزولت و النور روزولت اولین دخترعموی او بود که یک بار از او جدا شد. او
از مدرسه کینگزوود در وست هارتفورد فارغ التحصیل شد و مانند برادر بزرگترش استوارت، در مدرسه گروتن تحصیل کرد که در ۱۹۳۳ فارغ التحصیل شد، در ۱۹۳۷ از دانشگاه ییل که در آن یکی از اعضای اسکرول اند کی بود، فارغ التحصیل شد. حرفه. پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه ییل، او کار در شرکت اسمیت و بارنی در نیویورک را آغاز کرد. او در ۱۹۴۲، به ارتش ایالات متحده پیوست و در دفتر خدمات استراتژیک در انگلستان، فرانسه و چین خدمت کرد. در طول جنگ، آلسوپ یکی از اعضای یک تیم انگلیسی آمریکایی هفت نفره بود که با چتر نجات به پشت خطوط دشمن در فرانسه تحت اشغال نازی ها فرود آمد، او با مبارزان مقاومت برای «شناسایی فرودگاه های دشمن و آموزش تاکتیک های رزم چریکی به ارتش چریکی فرانسه» همکاری کرد. او یک ستاره برنزی با خوشه دریافت کرد و در نهایت به مقام کاپیتانی، ارتقا یافت. آلسوپ به مدت ۲۷ سال به عنوان رئیس گروه بیمه کاونانت در هارتفورد کار کرد، شرکتی که توسط پدرش در دههٔ ۱۹۲۰ با نام شرکت بیمه آتش سوزی دوجانبه شهرستان هارتفورد و شرکت بیمه دوجانبهٔ هیل کنتیکت والی، تأسیس شد. او همراه با جان فیلر، رئیس سابق آتنا و دروی توماس از آی تی تی هارتفورد، یکی از
سازمان دهندگان اصلی انجمن بیمه کنتیکت بود که در مورد مسائل بیمه به نیروی لابی گر مهمی در کنتیکت تبدیل شد. او ۱۹۸۰ بازنشسته شد. حرفه سیاسی. از آلسوپ، در ۱۹۴۷ تا ۱۹۴۹، به عنوان «میانه رو خون آبی» و «جمهوری خواه یانکی کنتیکت» یاد می شد، او انتخاب شد تا دو دوره در مجمع عمومی کنتیکت به نمایندگی از آوون، متحد با جناح لیبرال حزب جمهوری خواه، کار کند. در این مقام، او از لایحه ای به نام لایحه کنترل تولد آلسوپ حمایت کرد که «به پزشکان اجازه می داد داروهای ضدبارداری را برای زنان متأهلی که ممکن است زندگی آن ها در اثر بارداری به خطر بیفتد، تجویز کنند.» او همچنین در پایان جلسه قانونگذاری ۱۹۴۹، به ارائه سه لایحه حذف تبعیض نژادی ارائه شده توسط ان ای ای سی پی کنتیکت کمک کرد. این لایحه ها تبعیض نژادی در مسکن-های عمومی، پروژه های مسکن عمومی و گارد ملی را غیرقانونی می دانست. او یکی از حامیان اولیهٔ مبارزات انتخاباتی دوایت دی آیزنهاور برای ریاست جمهوری ۱۹۵۲ بود و به عنوان نایب رئیس ایالتی برای این کمپین، کار کرد. در طول مبارزات انتخاباتی، او «با خلق لقب دوست داشتنی «روشنفکر» در واژگان سیاسی مدرن، اعتبار پیدا کرد.» در ۱۹۵۸، آلسوپ
به دنبال نامزدی جمهوری خواهان برای فرمانداری کنتیکت بود، اما در انتخابات مقدماتی از بازرس مالی ایالت، فرد آر زلر با ۲۷۶ رأی در مقابل ۳۴۹ رأی شکست خورد زلر نیز با اکثریت قاطع از فرماندار، آبراهام ریبیکف در انتخابات عمومی شکست خورد. او دوباره در ۱۹۶۲ تلاش کرد و این بار در هشتمین رأی گیری در مجمع حزب، پس از یک وقفهٔ بیش از ده ساعته، نامزدی را در برابر ادوین اچ می جونیور، به دست آورد. آلسوپ در نهایت با ۴۸۲، ۶۷۱رأی در مقابل ۵۴۹، ۰۳۰ رأی، انتخابات را به معاون سابق فرماندار جان ان دمپسی که از ژانویه ۱۹۶۱ تا ژانویه ۱۹۷۱ مشغول به کار بود واگذار کرد. او دیگر به دنبال نامزدی یا داشتن پست دولتی نبود و به حضور در حزب ادامه داد و از ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۴، نماینده کنتیکت در کمیته ملی جمهوری خواهان بود. زندگی شخصی. در ۱۹ ژوئن ۱۹۴۷، آلسوپ با آگوستا مک لین «گاسی» رابینسون (۱۹۲۴–۲۰۱۵) در کلیسای اسقفی ترینیتی در هارتفورد، کنتیکت ازدواج کرد. او دختر لوسیوس اف رابینسون و آگوستا (نام تولد: مک لین) رابینسون بود. گاسی به مدرسه خانم پورتر در فارمینگتون، کنتیکت رفت و در طول جنگ جهانی دوم به عنوان دستیار پرستاران صلیب سرخ خدمت کرد. خانواده در ۱۹
۸۶، از مزرعه خود در تالکوت ناچ در آوون، جاییکه او متولد شده بود، به اولد لایم، کنتیکت نقل مکان کردند. جان و آگوستا والدین چهار فرزند بودند که سه نفر از آن ها شامل یک پسر و دو دختر تا دوران بلوغ زندگی کردند: آلسوپ در ۶ آوریل ۲۰۰۰ در یک مرکز بهزیستی در اولد سیبروک، کنتیکت فوت کرد. مراسم خاکسپاری او در کلیسای سنت آن در اولد لایم، کنتیکت برگزار شد.
&lt;templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; هاگودی (به انگلیسی: Hagudi) یک روستا در بخش راپلا از شهرستان راپلا در شمال غربی استونی است. در سرشماری سال ۲۰۱۱ جمعیت این روستا ۹۵ نفر بوده است.
رودخانه آمبلا (به انگلیسی: Ambla River) یک رودخانه در شهرستان یاروا واقع در کشور استونی است. این رودخانه ۲۷٫۹ کیلومتر طول دارد و اندازه حوضه آن ۱۵۷٫۷ کیلومتر مربع است. این رودخانه از دریاچه روزنا به رودخانه یگالا می رود.
لزلی آسپین جونیور (.Leslie Aspin Jr) (۲۱ ژوئیه ۱۹۳۸–۲۱ می ۱۹۹۵)، از سیاستمدارن آمریکایی عضو حزب دموکرات بود که طی سال های ۱۹۷۱ تا ۱۹۹۳ نمایندگی ناحیه یک ویسکانسین را در مجلس بر عهده داشت و همچنین در زمان ریاست جمهوری بیل کلینتون از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۴ به عنوان هیجدهمین وزیر دفاع ایالات متحده خدمت کرد. آسپین در کنگره به عنوان فردی روشنفکر شناخته می شد که در رابطه با مسائل حساس، موضعی میانه اتخاذ می کرد. او در موضوع موشک های MX و کمک به شورشیان نیکاراگوئه حامی دولت ریگان بود ولی در خصوص بمب افکن های B-2 و ابتکار دفاع استراتژیک موضع مخالف داشت. وی در متقاعد ساختن مجلس نمایندگان در راستای تصویب قطعنامه ۱۹۹۱ نقش کلیدی ایفا نمود؛ براساس این قطعنامه، رئیس جمهور جورج اچ. دبلیو. بوش مجاز به استفاده از نیروی نظامی علیه عراق، پس از حمله این کشور به کویت بود. لز آسپین از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۴ وزیر جنگ آمریکا بود. او در طول دوران خدمتش با معضلات اجتماعی پیچیده ای همچون حضور نظامیان همجنسگرا، نظامیان زن و همچنین تصمیم گیری در خصوص موضوع مهمی چون استفاده از نیروی نظامی در سومالی، بوسنی و هائیتی مواجه شد. وی پس از پایان جنگ سرد پیشن
هاد داد تا به منظور تعدیل نیروهای ارتش، بودجه نظامی کاهش یابد و ساختار نیروهای نظامی مورد بازنگری قرار گیرد. با این حال مرگ سربازان آمریکایی در سومالی که به دلیل عدم پشتیبانی نظامی مطلوب روی داد منجر به استعفای او شد. اوایل زندگی و تحصیلات. آسپین در شهر میلواکی ایالت ویسکانسین به دنیا آمد. او از دبیرستان شوروود فارغ التحصیل شد. به دانشگاه ییل رفت و در آنجا به عضویت انجمن برادری زتاپسی درآمد و در سال ۱۹۶۰به عنوان دانشجوی ممتاز با اخذ مدرک کارشناسی در رشته تاریخ از این دانشگاه فارغ التحصیل شد. سپس با دریافت بورس تحصیلی رودز وارد دانشگاه آکسفورد شد و در سال ۱۹۶۲ موفق به دریافت مدرک کارشناسی ارشد فلسفه اقتصاد از این دانشگاه گردید؛ وی در سال ۱۹۶۶ نیز مدرک دکترای خود را در رشته اقتصاد از انستیتوی فناوری ماساچوست اخذ نمود. آسپین با همسرش، مورن شی، در خلال جنگ ویتنام در سایگون آشنا شد. در آن هنگام شی که در کالج هالینز تحصیل کرده بود، از طرف یک مؤسسه تحقیقاتی مشغول مصاحبه با کمونیست های پناهنده ویتنامی بود که یک دوست مشترک آن دو را به یکدیگر معرفی کرد. او پس از اتمام این پروژه عازم ویسکانسین شد تا در سال ۱۹۶۸ به آسپین
که پیش از این از ورود به اداره خزانه داری این ایالت ناکام مانده بود، یاری برساند. این دو در اکتبر ۱۹۶۸ با یکدیگر نامزد کردند و در ژانویه ۱۶۹۶ در زادگاه شی یعنی هیلزدی واقع در نیویورک، مراسم ازدواج خود را برگزار نمودند. این زوج در سال ۱۹۷۹ از یکدیگر جدا شدند و فرزندی نیز نداشتند. آسپین یک دوره کوتاه در کنگره به عنوان کارمند در خدمت سناتور ویلیام پروکسمیر بود. او که افسر ارتش آمریکا بود از سال ۱۹۶۶ تا ۱۹۶۸ و در دوره وزارت رابرت اس. مک نامارا در مقام وزیر دفاع، به عنوان تحلیلگر سیستم در اداره تحلیل سیستم های پنتاگون به کار مشغول شد. پیش از آنکه در سال ۱۹۷۰ از سوی دموکرات ها به کنگره راه یابد، از فعالان سیاسی ویسکانسین محسوب می شد و در دانشگاه مارکت نیز اقتصاد تدریس می کرد. کنگره آمریکا. آسپین در سال ۱۹۷۰ به عنوان نامزد طرفدار صلح و در مخالفت با جنگ ویتنام وارد عرصه رقابت های انتخاباتی شد. در دور مقدماتی انتخابات درون حزبی، او در برابر داگ لافولت که مورد حمایت حزب بود، قرار گرفت. در شمارش اولیه با اختلاف بسیار اندکی متحمل شکست خورد و در ابتدا حاضر نشد برای شمارش مجدد آراء شخصاً هزینه ای پرداخت کند. با این حال اد
وین ام. اندرسون که سرپرستی کمپین انتخاباتی او را در شهرستان کنوشا بر عهده داشت موفق شد حمایت مالی تعدادی از حامیان آسپین را جلب کند و در نتیجه او با آن صرفه جویی افسانه ایش خواستار شمارش دوباره آراء شد و تنها با اختلاف چند ده رأی در دور مقدماتی به پیروزی رسید. وی در انتخابات عمومی موفق شد هنری شادبرگ، نماینده وقت ایالت در کنگره را شکست دهد. بدین ترتیب آسپین به عنوان یکی از اعضای حزب دموکرات به نود و دومین دوره کنگره راه یافت و از ۳ ژانویه ۱۹۷۱ تا زمان کناره گیریش از این سمت در ۲۰ ژانویه ۱۹۹۳ به مدت یازده دوره در خدمت کنگره بود. وی هنگامی که وارد مجلس نمایندگان شد بی تجربه و کار نا آزموده بود ولی علایقش را به کار گرفت و توانست در حوزه مسائل دفاعی متخصص شود. او پیش از ورود به مجلس و در طول دوران خدمتش همواره مخالف حضور نظامی آمریکا در ویتنام بود. در سال های نخست حضورش در کنگره اغلب در انتقاد از کاستی هایی که در نیروهای نظامی مشاهده می کرد به انتشار مطالبی در روزنامه ها می پرداخت. در سال ۱۹۷۳ اقدام نیروی هوایی را در طرح خرید ۲۰۰ توله سگ بیگل، برداشتن تارهای صوتی این حیوانات و انجام آزمایش گازهای سمی بر روی آنها
را مورد انتقاد قرار داد. پس از آنکه آسپین آشکارا کمپین انتقادی علیه نیروی هوایی تشکیل داد، مردم خشمگین تعداد بیشماری نامه به وزارت دفاع ارسال کردند؛ تعداد این نامه ها از تمام درخواست هایی که در رابطه با موضوعات دیگر وجود داشت، بسیار بیشتر بود. در ماه مارس ۱۹۷۴، آسپین در دانشگاه براوان به مخاطبانش، وسلی کلارک که بعدها به یکی از ژنرال های چهار ستاره ارتش تبدیل شد و همچنین چهار دانشجوی وست پوینت چنین گفت: «شما، افسر جوان و چهار دانشجویی که اینجا نشسته اید، در تمام سال های زندگی تان دیگر هرگز شاهد مداخله کشورمان در امور سایر کشورها نخواهید بود. ما از امروز درس گرفته ایم.» در سال ۱۹۸۵ او به سمت رئیس کمیته نیروهای مسلح منصوب شد از آسپین به عنوان یک شخص پیشگام در حوزه دفاعی نام برده می شد. ریاست او بر این کمیته، بروز اختلاف در میان برخی از نمایندگان دموکرات مجلس را در پی داشت چرا که وی از سیاست های دولت ریگان در خصوص موشک های MX و کمک به شورشیان نیکاراگوئه حمایت می کرد. از این رو او در ژانویه ۱۹۸۷ برای مدت کوتاهی از این سمت کنار گذاشته شد ولی با پشت سر گذاشتن این بحران، سه هفته بعد بار دیگر ریاست این کمیته را در دست
گرفت. در ژانویه ۱۹۹۱ دوباره میان آسپین و دموکرات ها بر سر مقاله او و حمایتش از اقدام نظامی دولت بوش برای بیرون راندن عراق از کویت، جدایی افتاد. صحت پیش بینی او در خصوص اینکه آمریکا با تلفات اندک و طی مدت کوتاهی می تواند در این نبرد به پیروزی برسد بر شهرت وی به عنوان کارشناس نظامی افزود. ماه های پایانی حیات و مرگ وی. آسپین پس از کناره گیری از خدمت به جمع اساتید گروه مطالعات بین الملل دانشگاه مارکت در واشینگتن پیوست و به عضویت هیئت مدیره اندیشکده هنری ال. استیمسون مستقر در واشینگتن نیز درآمد. در ماه مارس وی عضو کمیسیون وظایف و مأموریت ها شد و در ماه مه از سوی کلینتون به ریاست هیئت مشاوران اطلاعات خارجی ریاست جمهوری منصوب شد. در مارس ۱۹۹۵ او کار خود را به عنوان رئیس گروه مطالعاتی وظایف و قابلیت های جامعه اطلاعاتی آمریکا آغاز کرد. آسپین در سالهای آخر حیات به واسطه یک نوع بیماری قلبی مادرزادی (هیپرتروفی نامتقارن سپتوم؛ کاردیومیوپاتی هیپرتروفیک/کاردیومیوپاتی انسدادی) دچار مشکلات زیادی شده بود. زمانی که در وزارت دفاع مشغول کار بود لازم شد با بستری در بیمارستان، یک ضربان ساز در قلب او تعبیه شود. این نارسایی قلبی در
می ۱۹۹۵ و در پی بروز سکته تشدید و منجر به مرگ او در ۲۱ ماه مه ۱۹۹۵ در واشیگنتن شد. آسپین در گورستان بروکفیلد واقع در مموریال پارک ایالت ویسکانسین به خاک سپرده شد. دانشگاه مارکت مرکز آموزشی علوم سیاسی لز آسپین را به افتخار او نامگذاری کرده است.
فهرستی از فیلم های جنایی که در سال های قبل از ۱۹۳۰ منتشر شد.
اورلند کی. آرمسترانگ (Orland Kay Armstrong) (۲ اکتبر ۱۸۹۳ – ۱۵ آوریل ۱۹۷۸)، از جمهوریخواهان عضو مجلس نمایندگان ایالت متحده آمریکا، روزنامه نگار و فعال مدنی بود. اوایل زندگی. اورلند «اُ.کی.» آرمسترانگ در ویلو اسپرینگز واقع در میزوری به دنیا آمد، او سومین فرزند از میان نه فرزند خانواده بود. پدرش، جناب ویلیام آرمسترانگ، معلم مدرسه و کشیش بود. خانواده اورلند بی وقفه در حال جابجایی در مناطق جنوبی میسوری بود چرا که پدرش مدام محل تدریسش را تغییر می داد یا برای تأسیس کلیساهای جدید به جاهای مختلف می رفت. سرانجام در سال ۱۹۰۷ خانواده آرمسترانگ در کارترویل سکونت گزید و درست در همین شهر بود که اورلند توانست در سال ۱۹۱۲ به عنوان شاگرد اول، دبیرستان را به پایان برساند. سپس وارد کالج دروری در اسپرینگ فیلد شد و با اخذ مدرک کارشناسی آموزش در سال ۱۹۱۶ به عنوان دانشجوی ممتاز از آنجا فارغ التحصیل شد. اولین تجربه آرمسترانگ در زمینه تدریس به کالج ساوت وست باپتیست بازمی گردد، او در این کالج که در شهر بولیوار میسوری قرار داشت به تدریس زبان انگلیسی و آموزش بسکتبال مشغول شد. ساوت وست باپتیست کاملاً مناسب او بود چرا که پدربزرگ مادریش، ک
شیش دانیل پرستون، یکی از بینان گذاران این کالج به شمار می رفت. با ورود آمریکا به جنگ جهانی اول در آوریل ۱۹۱۷، آرمسترانگ از کالج مرخصی گرفت تا برای خدمت به ارتش آمریکا بپیوندد. او که به واحد مخابرات اعزام شده بود، آموزش خلبانی دید تا در طول جنگ به عنوان مربی خلبانی فعالیت کند. درست هنگامی که به کار آموزش خلبانی اشتغال داشت با قبول سردبیری نشریه هوانوردی به نام پراپلر برای نخستین بار به عرصه روزنامه نگاری گام گذاشت. پس از پایان جنگ جهانی اول، موقعیت کاری برای آرمسترانگ در YMCA فراهم شد و او برای دو سال به فرانسه رفت. وی در آنجا به مراقبت از اسیران جنگی روسی کمک می کرد که در انتظار بازگشت به سرزمین مادری شان بودند. در سال ۱۹۲۰ و پس از بازگشت از فرانسه، آرمسترانگ تصمیم گرفت تا تحصیلاتش را در دانشگاه کامبرلند ادامه دهد و بدین ترتیب در سال ۱۹۲۲ دومین مدرک کارشناسی خود را در رشته حقوق دریافت کرد. او در آزمون کانون وکلای میسوری شرکت کرد و در آن موفق شد ولی انتخابش این بود که فعالیت حقوقی انجام ندهد. در مقابل در دانشگاه میسوری ثبت نام کرد و درسال ۱۹۲۵ موفق به اخذ مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد در رشته روزنامه نگاری از
این دانشگاه شد. او که بار دیگر جایگاه خود را به عنوان معلم بازیافته بود، اقدام به راه اندازی دانشکده روزنامه نگاری در دانشگاه فلوریدا نمود. وی از اواسط دهه ۱۹۲۰علاوه بر تدریس، به عنوان روزنامه نگار آزاد نیز برای چندین روزنامه و نشریه داخلی کار می کرد. یکی از مواردی که شهرت فراوانی برای آرمسترانگ به ارمغان آورد، مصاحبه استثنایی او در سال ۱۹۲۷ با چارلز لیندبرگ برای مجله بویزلایف بود. این مصاحبه سبب دوستی مادام العمر این دو خلبان شد که ریشه هر دو با میسوری پیوند خورده بود. سیاست. اورلند آرمسترانگ در سال ۱۹۲۹ به میسوری بازگشت و یک سال بعد برای نخستین بار با حضور در رقابت های انتخاباتی مجلس سنا وارد سیاست شد ولی از دستیابی به کرسی مجلس بازماند. در سال ۱۹۳۲ او بار دیگر عزم خود را جزم کرد و درست زمانی که از کاخ سفید تا مجلس نمایندگان به طور کامل در اختیار دموکرات ها بود؛ توانست به عنوان یکی از ده نماینده جمهوریخواه به مجلس نمایندگان میسوری راه یابد. او تا سال ۱۹۳۶ در خدمت مجلس بود و بعدها نیز یک بار دیگر در فاصله سال های ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۴ امکان حضور در این مجلس را پیدا کرد. آرمسترانگ حتی زمانی که در مجلس قانون گذاری ایال
تی بود، روزنامه نگاری را رها نکرد تا جاییکه حتی برخی گزارش های او پیامدهایی را در سطح ملی به دنبال داشت. یکی از این گزارش ها، مجموعه مقالاتی بود که در سال ۱۹۳۴ دربارهٔ فساد در نظام سیاسی کانزاس سیتی و قماربازی رئیس یکی از احزاب سیاسی آنجا به نام تام پندرگاست منتشر کرد. در آن هنگام، پندرگاست از حامیان اصلی هری اس. ترومن بود که در سال ۱۹۴۵ به ریاست جمهوری آمریکا رسید. آرمسترانگ به واسطه این نوشته از سوی فرماندار میسوری، لوید استارک، در سال ۱۹۳۸به عنوان بازرس ویژه منصوب شد و یک سال بعد نیز در برابر هیئت منصفه عالی جکسون کانتی که به فعالیت های دستگاه تحت نظر پندرکاست رسیدگی می کرد، شهادت داد. با آغاز جنگ جهانی دوم، آرمسترانگ دیدگاه های انزواطلبانه خود را عیان کرد و به همراه دوستش چارلز لیندبرگ، در زمره نخستین کسانی بودند که به کمیته اول آمریکا پیوستند. با این حال، پس از حمله ژاپن به پرل هاربر، او با تمام وجود از تلاش های دولت آمریکا برای پیروزی در جنگ حمایت کرد. وی بار دیگر در سال ۱۹۴۲ به مجلس نمایندگان میسوری راه یافت ولی از شرکت در رقابت های انتخاباتی ۱۹۴۴ انصراف داد و به جای آن در انتخابات معاونت فرمانداری میس
وری حاضر شد که البته به ناکامی انجامید. اورلند آرمسترانگ از سال ۱۹۴۴ تا ۱۹۵۰ مناصب دولتی مختلفی را برعهده داشت که از آن جمله می توان به عضویت در کمیته اداره پست و خدمات شهری مجلس سنا اشاره کرد. آرمسترانگ تنها یک دوره به کنگره راه یافت و آن هم در سال ۱۹۵۰ بود. با اینکه در قانونگذاری تازه کار بود ولی توانست رویدادی بین المللی را رقم بزند. در سال ۱۹۵۱ و طی سفری که در سال ۱۹۵۱ در قالب یک کمیته حقیقت یاب به خاور دور و تایوان داشت با چیانگ کای-شک، رهبر ناسیونالیست های چینی، ملاقات کرد تا نیروهای ناسیونالیست را برای ورود به جنگ کره ترغیب کند، طرحی که با مخالفت شدید دولت ترومن مواجه شد. در خلال کنفرانس صلح متحدان ژاپن، در ملأعام صحبت های تندی میان آرمسترانگ و آندری گرومکیو، فرستاده ارشد اتحاد جماهیر شوروی، در مورد اردوگاه های کار اجباری سرگرفت. اگر چه گرومکیو تمام اتهامات وارده را رد کرد ولی این گفتگو سبب تشدید جنگ سرد شد و تمامی تلاش های دیپلماتیک آمریکا برای بهره گیری از نفوذ شوروی در کره شمالی و رهبر کمونیست چین به منظور دستیابی به معاهده صلح در کره، نقش بر آب شد. در پی سرشماری سال ۱۹۵۰ و تغییر حوزه های انتخابیه ک
نگره، آرمسترانگ ناگزیر شد در انتخابات ۱۹۵۲ در مقابل دوست و همکار جمهوریخواه خود یعنی دووی جکسون شورت قرار گیرد. از این رو، به جای رقابت با جکسون تصمیم گرفت که در انتخابات شرکت نکند. وی به واسطه جان فاستر دولس که از دوستان قدیمیش بود به عنوان مدیر رسانه ای وزارت امور خارجه ایالات متحده انتخاب شد. با این حال پیش از اینکه آرمسترانگ تصدی این سمت را عهده دار شود معلوم شد که قرار است او از سوی سرویس درآمد داخلی تحت بازجویی قرار بگیرد. سرانجام رونالد آرمسترانگ به سه فقره فرار مالیاتی محکوم شد و مبلغ هنگفتی را بابت مالیات معوق و جریمه پرداخت کرد ولی به زندان محکوم نشد. در سال ۱۹۵۶، سرویس درآمد داخلی اعلام کرد که آرمسترانگ تعمداً دولت را فریب نداده است. در نتیجه رقمی در حدود ۱۲ هزار دلار بابت اضافه پرداخت مالیاتی، جرایم و بهره پول به او عودت داد. وی دو حضور ناموفق دیگر نیز در رقابت های انتخاباتی دوره های ۱۹۶۶ و ۱۹۸۲ داشت و در تلاش برای حضور دوباره در مجلس نمایندگان میسوری ناکام ماند. زندگی پس از سیاست. اورلند آرمسترانگ در سال های باقی مانده از حیاتش به کار روزنامه نگاری ادامه داد. از اواسط دهه ۱۹۴۰ در سمت های مختلف به
استخدام مجله ریدرزدایجست درآمد؛ اعتبار او به سبب نوشتن بیش از ۱۲۵ مقاله برای نشریات و حضور در هیئت تحریریه آنها است. مقالات او که برخی با نام مستعار نوشته شده است، اغلب در جهت تحقق حقوق مدنی، محکوم ساختن بدهی های فزاینده کشور و تأکید بر عواقب صنعت پورنوگرافی بود. در سال ۱۹۷۰ او در شکل گیری تشکلی موسم به شورای شهروندی نجابت در اسپرینگ فیلد میسوری نقش داشت که در واقع یک گروه مخالف پورنوگرافی در این شهر بود. زندگی شخصی. اورلند آرمسترانگ دو بار ازدواج کرد. او همسر اولش، لوئیس مک کول را در سال ۱۹۲۰ ملاقات کرد، زمانی که لوئیس مدت کوتاهی برای کار نزد پدر و مادر رونالد در فلوریدا آمده بود. آنها در سال ۱۹۲۲ ازدواج کردند و صاحب پنج فرزند شدند. لوئیس آرمسترانگ در سال ۱۹۴۷ به دلیل سرطان از دنیا رفت. دو سال بعد و در سال ۱۹۴۹ او با یکی از دوستان و همکاران نویسنده اش به نام ماری جوری مور پیوند زناشویی بست و تا زمان مرگش با او زندگی کرد. اورلند کی. آرمسترانگ در ۱۵ آوریل ۱۹۸۷ در اسپرینگ فیلد درگذشت. وی در گورستان گرین لاون این شهر به خاک سپرده شد. زندگینامه او که به تأیید خانواده آرمسترانگ رسیده است، در اکتبر ۲۰۲۰ منتشر شد.
&lt;templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; لیده (به انگلیسی: Iide) یک روستا در سارما، شهرستان ساره، استونی است که در جزیره سارما واقع شده است. قبل از اصلاحات اداری در سال ۲۰۱۷ در شهرداری های استونی، این شهر مرکز اداری منطقه تورگو بود. جمعیت لیده () ۶۷ نفر بوده است).
دوزخ، نام رمانی از هانری باربوس است که به سال ۱۹۰۸ انتشار یافت. نویسنده در این داستان به جامعه و نهادهای آن می تازد. این رمان عمیقاً به اروتیک آغشته است. تاریخچه. باربوس این رمان را در دورانی می نویسد که خود را زیر بار انبوهی از تعهدات می بیند. او این رمانِ بسیار شخصی را اواخر شب، پس از آنکه وظایف گوناگون روزانه اش به سرانجام رسیدند، می نویسد. این، نخستین رمان او است و سبک و سیاق آن برگرفته از ناتورالیسم و دِکادانتیسم است. پِیرنگ. مردی سی ساله و بیزار از زندگی، در یکی از بانک های پاریس کار پیدا می کند. او به یک پانسیون خانوادگی نقل مکان می کند. در تاریکی اتاقش شکافی را در دیوار می یابد که اتاق کناری از ورای آن دیده می شود. از آن پس، او به دید زدنِ ساکنان گوناگون آن اتاق می پردازد.
پاتریشیا «پات» کارمودی بیتس (متولد ۱۵ دسامبر ۱۹۳۹)، سیاستمدار جمهوری خواه آمریکایی است که اکنون به عنوان نماینده حوزه انتخابیه ۳۶ام کالیفرنیا که متشکل از بخش هایی از شهرستان اورنج و شهرستان سن دیگو است، در مجلس سنای کالیفرنیا خدمت می نماید. وی از ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹ میلادی به عنوان رهبر اقلیت مجلس سنا خدمت کرد. پیش از آن، وی از ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۴ میلادی به عنوان عضو هیئت سرپرستان شهرستان اورنج و از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴ میلادی به عنوان عضو مجلس نمایندگان کالیفرنیا خدمت می کرد. پس از تأسیس شهر لاگونا نیگوئل در ۱۹۸۹ میلادی، وی به عنوان نخستین شهردار آن خدمت نموده و پس از آن تا ۱۹۹۸ میلادی به عنوان عضو شورای شهری این شهر خدمت کرد. پیش از خدمت به عنوان شهردار، وی به عنوان مددکار اجتماعی در شهرستان لس آنجلس مشغول خدمت بود. اوایل زندگی، تحصیلات و حرفه به عنوان مددکار اجتماعی. پاتریشیا کارمودی بیتس در لس آنجلس زاده شد. وی در رزمید، کالیفرنیا در دره سن گبرئیل بزرگ شد و بعداً زمانی که وی ۱۲ سال داشت، خانواده اش به لانگ بیچ نقل مکان نمود. وی از دبیرستان ویلسون فارغ گردیده و بعداً وارد کالج اکسیدنتال شد، وی تخصص خود را در رشته روانشناسی به ا
تمام رسانده و سال اول دانشگاه را در خارج از کشور در دانشگاه مادرید به پایان رسانید. وی در ۱۹۶۱ میلادی از دانشگاه فارغ شد. بیتس شغل حرفه ای خود به عنوان مددکار اجتماعی را از اداره خدمات اجتماعی عمومی شهرستان لس آنجلس آغاز کرد. وی برای ده سال در این اداره خدمت نموده و تا مقام نایب-رئیس پیش رفت. بیتس در مصاحبهٔ در ۲۰۱۸ میلادی گفت که تجربه وی به عنوان یک کارمند دولتی منجر به درک برخی کوتاهی های دولت شده و باعث شد تا وی برخی از برنامه های دولت را نپسندد. شهردار و عضو شورای شهری لاگونا نیگوئل. بیتس پیش از اینکه در ۱۹۷۸ میلادی به لاگونا نیگوئل در شهرستان اورنج جنوبی نقل مکان نماید که در آن زمان هنوز به شهر تبدیل نشده بود، در لانگ بیچ زندگی می کرد. فعالیت سیاسی بیتس در دهه ۱۹۸۰ میلادی با پیوستن به گروهی معروف به شهروندان برای پارک وی مصونتر کراون والی آغاز گردید، گروهی که روی بهبود مصونیت عابرین پیاده از جاده های لاگونا نیگوئل متمرکز بود. وی یکی از داوطلبان مدرسه و بعداً عضو شورای اجتماعی لاگونا نیگوئل بود و از ۱۹۸۶ تا ۱۸۹۷ میلادی به عنوان رئیس این شورا خدمت کرد. بیتس همچنین در ۱۹۸۶ میلادی به عنوان یکی از پنج عضو ناح
یه خدمات اجتماعی شبه-حکومتی انتخاب گردید. پس از اینکه لاگونا نیگوئل به شهر تبدیل شد، وی در ۱۹۸۹ میلادی نخستین شهردار شهر لاگونا نیگوئل شد. وی از میان ۲۳ نامزد شورا، بیشترین آرا را کسب نموده و به عنوان شهردار انتخاب گردید. وی برای یک دهه در شورای شهری باقی ماند. وی عضو کالج سادلباک کامیونیتی و بنیاد مرکز پزشکی ساحل جنوبی بود. وی نماینده شورا در اداره برنامه ریزی استفاده مجدد ال تورو بود، اداره ای که با پیشنهادی برای ساخت یک فرودگاه در منطقه پایگاه نیروی هوایی، دریایی ال تورو مخالفت می کرد؛ وی معاون این اداره بود. مجلس نمایندگان کالیفرنیا. بیتس از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴ میلادی عضو مجلس نمایندگان کالیفرنیا بود و از حوزه انتخابیه ۷۳ام نمایندگی می کرد. وی با حمایت سیاسی متصدی جمهوری خواه، بیل مورو، توانست در انتخابات مقدماتی ۱۹۹۸ مجلس نمایندگان پیروز شود. هنگام حضور در مجلس نمایندگان، بیتس از قوانینی برای گسترش «قانون میگان» به محیط کالج ها حمایت نموده و ۳۵ میلیون دلار را برای پروژه های بهبود سواحل کالیفرنیا که اکثریت آنها دچار فرسایش ساحلی بودند، تخصیص داد. هیئت سرپرستان شهرستان اورنج. بیتس از ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۴ میلادی عضو هیئت