Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن های ویرجینیا و مریلند. نخستین خانواده های ویرجینیا اساساً از مستعمره نشینانی انگلستان هستند که عمدتاً در جریان قرن هفدهم در جیمزتاون و در امتداد رودخانهٔ جیمز و کنار سایر مناطق کشتی رانی در مستعمره ویرجینیا ساکن شدند. از آنجاییکه برای چندین نسل، علاقه مندی به ازدواج در چارچوب اجتماعی خود آن ها وجود داشت، نام خانوادگی بسیاری فرزندان آنان در ناحیه مستعمره رو به افزایش بود. شماری زیادی مستعمره نشینان اصلی که اعضای نخستین خانواده های ویرجینیا محسوب می شوند، در جریان جنگ داخلی انگلیس و دوره حکومت موقت انگلستان (۱۶۶۰–۱۶۴۲) به مستعمره ویرجینیا مهاجرت کردند. بعد از این که الیور کرامویل (Oliver Cromwell) بر اریکه قدرت تکیه زد و پارلمان را از آن خود کرد، سلطنت طلبان انگلستان را ترک کردند. چنان که بیشتری خانواده های با نام و نشان ویرجینیا، چارلز دوم را پس از اعدام چارلز اول در سال ۱۶۴۹ به رسمیت شناختند، سپس چارلز دوم ویرجینیا را «قلمروی قدیم» اعلام کرد؛ لقبِ که تا اکنون پابرجاست. علاقه مندی شدیدی ساکنان اولیه اشراف ویرجینیا به تاج پادشاهی، باعث شد تا اصطلاح «کاوالیرز پریشان» اغلباً برای الیگارشی ویرجینیا به کار برود.
بسیاری کاوالیرانی که در پادشاهی چارلز اول کار می کردند، به ویرجینیا فرار کردند. ازین رو، نخستین خانواده های ویرجینیا آن را «کشور کاوالیر» می نامند. پادشاه چارلز دوم برای این افراد زمین وغیره اعطاء کرده بود که سبب شد، در ویرجیینا ساکن شوند و همین بود که در ویرجینیا ماندنی شدند. بیشتری مهاجران نخستین در ویرجینیا به اصطلاح «پسران دوم» نامیده می شدند. چون حق اولویت نخستین فرزند (Primogeniture) حقی است که به وسیله قانون یا رسم به بزرگ ترین فرزند خانواده داده می شود که طبق آن این فرزند دارایی خانواده و مقام را در انگلستان به ارث می برد. اکثریت دودمان بزرگ ویرجینیا نَسَب خود را به خانواده های همچون لی ها و فیتژوگ ها نسبت می دهند؛ خانواده های که اصل و نسب خود را به خانواده های شهرنشین و میراث های بارونی انگلستان متصل می دانستند. هرچند برخی های شان از اصلیت بسیار متواضع و فروتن بودند؛ مثلاً، خانواده های شاکل فوردها (Shackelfords) که نام خود را در یک دهکده ویرجینیا گذاشتند، از یک خانواده ساده و فروتن در انگلستان به ویرجینیا فلک مانند رسیدند. برخی دیگرشان همچو گیلیام ها (Gilliams) در قرن هفدهم به عنوان خدمت کاران قراردا
دشده به ویرجینیا آمدند و اما در اواخر قرن هجدهم صاحب چندین زمین زراعتی از جمله وستون منور شدند و به اشراف زمین دار مبدل گشتند. خانواده های چون متیوها (Mathews) که مهاجرین اسکاتلندی-ایرلندی بودند نیز دودمان سیاسی را در ویرجینیای قدیمی تشکل دادند. در همان زمان، سایر خانواده های بزرگ آن زمان، نه تنها از اثر جنگ داخلی انگلستان بلکه به خاطر قدرت بزرگ بازرگانان لندن که از آن ها قرضدار بودند و می توانستند بازارها را «با ضربه قلم» دگرگون کند، نابود شدند. خانواده های مستعمره نشین مریلند از خانواده های مهمی در شهر مریلند بودند. چندین خانواده دیگر نیز علاقه زندگی در مستعمره ویرجینیا داشتند که دو مستعمره آن ها به عنوان مستعمرات چیساپیک (Chesapeake Colonies) یاد می شوند. بسیاری از ساکنان اولیه از میدلندز غربی انگلستان به آنجا آمدند. این درحالی است که بسیاری خانواده های مریلند علاوه بر انگلیسی بودن، ترکیبی از ملیت های مختلف اروپایی؛ مثلاً، فرانسوی، ایرلندی، ولزی، اسکاتلندی و سویدنی بودند. خانواده کارول نمونهٔ خانواده برجسته سیاسی مریلند با تبار ایرلندی است که اصالتاً ریشه در پادشاهی باستانی ایل (Éile) که به انگلیسی ایلی (E
ly) نوشته می شود، دارند و از شاخهٔ خانواده اوکارول به حساب می آیند. خانواده دیگری آن، خانواده مسون ویرجینیا است که از قبیلهٔ مسون، جورج مسون اول، اعضای کاوالیر پارلمان انگلستان، متولد شهر وسسترشر، انگلستان می باشد. خانواده ریگین مریلندی که در سواحل شرقی ویرجینیا صاحب دارایی بودند، از تبار ایرلند هستند که ریشه در پادشاهی (Kingdom of Munster) مونستر دارند. خانه الیشا ریگین که توسط کریسفیلد، کشتی ساز الیشا ریگین ساخته شده است، در فهرست اماکن ملی تاریخی ثبت شده است. چارلز اول انگلستان ولایت/استان پالاتن را طبق سیسیلیوس کالورت، بارون بالتیمور دوم اعطا کرد. منشور بنیادی، آریستوکراسی اربابان را در مریلند به وجود آورد و این شهر به صورت بی نظیری مستعمرهٔ برای آریستوکراسی کاتولیک و اشراف زمین دار شد ولی در نهایت انگلیکانیزم تا حدودی از طریق نفوذ ویرجینیای هم جوار، بر آن تسلط پیدا کرد.
کا سا وا (؛ زادهٔ ) فعال حقوق بشر اهل میانمار است. وی یکی از اعضای گروه بومی حقوق بشر کارن می باشد. او به همراه همسرش، کیتی ردفورد که وکیل حقوق بشر و محیط زیست است، از بنیانگذاران و مدیران انجمن بین المللی حق زمین می باشند، سازمانی که بر حقوق بشر در برمه و سایر مناطق تمرکز دارد، «جایی که حمایت از حقوق بشر و محیط ذاتاً به هم مرتبط است.» کا ساو وا و کیتی ردفورد دو فرزند خردسال دارند. زندگی نامه. کا سا وا با نام دیگری متولد شد اما آن را مخفی نگه داشته تا از خانواده خود در میانمار محافظت کند. او بیش از ۱۵ سال است که پدر و مادرش را ندیده است. کا سا وا در زمان تبعید در ایالات متحده نام «کا سا وا» را به معنای «فیل سفید» برای خود برگزید. فیل های سفید به طور سنتی توسط مردم کارن به عنوان نماد درستکاری و قدرت و همچنین منادی تغییرات شگرف تصور می شوند. کا سا وا پدرش یک پزشک بود و در برمه بزرگ شد، وی در جوانی از امتیاز اقتصادی نسبی برخوردار بود. با این حال، هنگامی که او وارد کالج شد، به زودی در زمینه های سیاسی فعال شد و به سرعت به یک رهبر دانشجویی تبدیل گردید. دولت برمه در ۱۹۸۸ وحشیانه به دانشجویان حمله کرد و بسیاری را کشت
. کا سا وا دستگیر و شکنجه شد. او پس از آن برمه را ترک کرد، اما دوباره به میانمار بازگشت تا در یک کمپین عکاسی طولانی مستند شرکت کند و از تخریب محیط زیست و بومیان، و همچنین نقض شدید حقوق بشر، از جمله قحطی، تجاوز به عنف سیستماتیک، و تخریب کل روستاها گزارش تهیه کند. بیشتر مشکلاتی که او مستند کرد مربوط به ساخت و بهره برداری از یک خط لوله نفت در منطقه یادانا برای شرکت های نفتی یونوکال (مستقر در ایالات متحده) و شرکت توتال (مستقر در فرانسه) بود. کا سا وا و همسرش کتی ردفورد از طریق انجمن بین المللی حق زمین و به کارگیری یک استراتژی حقوقی منحصربه فرد از قانون شکنجه خارجیان ایالات متحده در ۱۷۸۹، که می گوید «محاکم فدرال صلاحیت رسیدگی به تخلفاتی را دارند که نقض قانون ملل باشد،» کارزار قضایی فدرال را علیه یونوکال به راه انداختند. که شامل نقض اساسی حقوق بشر و نسل کشی می شود، تا شرکت را مجبور کند مسئولیت نقض حقوق بشر ناشی از اقدامات خود را بر عهده بگیرد. در این پرونده، یونوکال در نهایت موافقت کرد که به ۱۵ روستایی ناشناس که متحمل کار اجباری، تجاوز جنسی و قتل شده بودند، غرامت بپردازد. کا سا وا حدود ۳۰ سال است که داستان های مردم
را مستند می کند تا نقض حقوق بشر در سرزمین خود را افشا کند. فعالیت های خط مقدم کا سا وا در ۲۰۰۶ در فیلمی با نام انکار کامل به نمایش درآمد. توضیحات بر اساس نقش او در این فیلم به شرح زیر است: «کا سا وا زندگی خود را وقف فعالیت های حقوق بشری کرد، به زبان انگلیسی و برمه ای روان صحبت می کند، در حالی که با مرزبانان برای ورود به کشور موش و گربه بازی داشت با یک همکار حقوقی اش ازدواج کرد و تشکیل خانواده داد. او برای زندگی می جنگد تا از وطن خود حفاظت کند. در یک نقطه فیلم او نحوه شکنجه شدن خود را توصیف می کند. وقتی به مناطق دشوار جنگل می رود، اسلحه حمل می کند تادر صورت دستگیری برای جلوگیری از شکنجه به زندگی خود پایان دهد.» کا سا وا و انجمن بین المللی حق زمین، در مبارزات برای دموکراسی و حقوق بشر در برمه، که در آن تعدادی از معترضان، از جمله راهبان، کشته و صدها معترض دستگیر شدند مشارکت داشتند. آنها برای پایان دادن به خشونت فعلی علیه مردم تلاش می کنند. کا سا وا در پاسخ به اعتراضات سال ۲۰۰۷ گفته است: «من به عنوان کسی که وحشیگری این رژیم را در ۱۹۸۸ تجربه کردم، خوشحالم که این بار، جهان به تماشای آن نشسته است. اما این کافی نیست.
جامعه بین المللی، از جمله شرکت های چند ملیتی، باید از هم اکنون برای جلوگیری از خونریزی بیشتر در میانمار اقدام کنند. مردم. برای مدت طولانی رنج عمیقی کشیده اند — آنها قبلاً فداکاری زیادی کرده اند و متوقف نخواهند شد.»
انجمن بین المللی حق زمین () یک سازمان غیرانتفاعی حقوق بشر و محیط زیست آمریکایی است که در ۱۹۹۵ توسط کیتی ردفورد، کا سا وا و تیلور جیانینی تأسیس شد.
نمای اول در ریاضیات، یک عدد اول به توان یک عدد صحیح مثبت است. برای مثال ، ، و همه نمای اول هستند، درحالیکه ، و نمای اول نیستند (عدد ۱ یک نمای اول محسوب نمی شود). ترتیب نماهای اول به این شیوه شروع می شود: ۲، ۳، ۴، ۵، ۷، ۸، ۹، ۱۱، ۱۳، ۱۶، ۱۷، ۱۹، ۲۳، ۲۵، ۲۷، ۲۹، ۳۱، ۳۲، ۳۷، ۴۱، ۴۳، ۴۷، ۴۹، ۵۳، ۵۹، ۶۱، ۶۴، ۶۷، ۷۱، ۷۳، ۷۹، ۸۱، ۸۳، ۸۹، ۹۷، ۱۰۱، ۱۰۳، ۱۰۷، ۱۰۹، ۱۱۳، ۱۲۱، ۱۲۵، ۱۲۷، ۱۲۸، ۱۳۱، ۱۳۷، ۱۳۹، ۱۴۹، ۱۵۱، ۱۵۷، ۱۶۳، ۱۶۷، ۱۶۹، ۱۷۳، ۱۷۹، ۱۸۱، ۱۹۱، ۱۹۳، ۱۹۷، ۱۹۹، ۲۱۱، ۲۲۳، ۲۲۷، ۲۲۹، ۲۳۳، ۲۳۹، ۲۴۱، ۲۴۳، ۲۵۱، … . نماهای اول اعداد صحیح مثبتی هستند که دقیقاً توسط یک عدد اول قابل تقسیم هستند؛ به نماهای اول اعداد اساسی هم گفته می شود، مثلاً در این موضوع رخ می دهد.
کوایل یک معماری مجموعه دستورهای کوانتومی است که در ابتدا یک مدل حافظه کوانتومی/کلاسیک مشترک را معرفی نمود. کوایل را رابرت اسمیت (Robert Smith)، مایکل کورتیس (Michael Curtis) و ویلیام زنگ (William Zeng) در مقاله «"معماری مجموعه دستورهای کوانتومی عملی» (A Practical Quantum Instruction Set Architecture)" معرفی کردند. بخش بسیار زیادی از الگوریتم های کوانتومی (از جمله تله پورت کوانتومی، تصحیح خطای کوانتومی، شبیه سازی، و الگوریتم های بهینه سازی) نیاز به معماری حافظه مشترک دارند. کوایل برای استفاده در پردازنده های کوانتومی ابررسانا توسعه یافته است که این پردازنده ها توسط Rigetti Computing از طریق API های برنامه نویسی کوانتومی Forest توسعه داده شده اند. codice_1 یک کتابخانه پایتون است که برای توسعه برنامه های کوایل با ساختارهای سطوح بالاتر معرفی شده است. البته بک اند کوایل توسط محیط های برنامه نویسی دیگر که کوانتومی هستند نیز پشتیبانی و ساپورت می شود. ماشین انتزاعی کوانتومی پایه. در مقاله ای که ارائه شده توسط اسمیت، کورتیس و زنگ، کوایل مجموعه دستورهای یک ماشین انتزاعی کوانتومی (ْQuantum Abstract Machine)، شبیه به ماش
ین تورینگ را مشخص و بیان می کند، اما با وجود انتزاعی بودن، هنوز هم برای انجام کارهای کاربردی قابل استفاده تر است. وضعیت QAM را می توان به صورت ۶ تاپلی نشان داد formula_1 به طوری که: معناشناسی QAM به وسیله ضرب تانسور فضاهای هیلبرت و نقشه های خطی میان آن ها تعریف شده اند. ویژگی ها. کوایل برای تعریف دروازه های پارامتری شده احتمالی به شکل ماتریسی (کوایل راهی برای تأیید واحد بودن ماتریس ها، که شرط لازم برای امکان ساخت گیت تعریف شده است ارائه نمی دهد) و کاربرد آن ها در کیوبیت ها پشتیبانی دارد. این زبان همچنین از ویژگی های زیر پستیبانی میکند: همچنین مجموعه استانداردی از گیت ها به عنوان یکی از کتابخانه ها تأمین شده است. ماشین مجازی کوانتومی ریگتی (Rigetti QVM). Rigetti Computing یک ماشین مجازی کوانتومی را در بستر Common Lisp توسعه داده است که ماشین کوانتومی انتزاعی یاد شده را در یک کامپیوتر کلاسیک شبیه سازی می کند و قادر به تجزیه و اجرای برنامه های کوایل که از راه دور توسط HTTP اجرا می شوند میباشد. مثال. مثال زیر جریان کنترل کلاسیکی که نیاز است تا انتقال کوانتومی کیوبیت در ثبات ۲ به ثبات ۱ انجام شود را نشان می دهد: D
ECLARE ro BIT[2] H 0 CNOT 0 1 CNOT 2 0 H 2 MEASURE 2 ro[0] MEASURE 0 ro[1] JUMP-UNLESS @SKIP ro[1] X 1 LABEL @SKIP JUMP-UNLESS @END ro[0] Z 1 LABEL @END نمونه هایی دیگر از پیاده سازی تبدیل فوریه کوانتومی و حل ویژه کوانتومی متغیر در مقاله یاد شده آورده شده است.
آنه ترسه گالاقر (Anne Therese Gallagher)، رئیس کمیسیون بین المللی مهاجرت کاتولیک و مدیر کل بنیاد مشترک المنافع، سازمان بین دولتی کشورهای مشترک المنافع است که مسؤلیت حمایت از جامعه مدنی در ۵۳ کشور عضو آن را بر عهده دارد. آنه یک حقوق دان، متخصص و دانشمند استرالیایی است و یکی از افراد با صلاحیت بین المللی در راستای حقوق کیفری فراملی، مهاجرت و حقوق بشر به حساب می آید. او همچنین طبق گزارش قاچاق انسان در سال ۲۰۱۲ که از سوی وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا ترتیب داده شده بود، «متخصص برجسته جهانی در عرصه قوانین بین المللی قاچاق انسان» شناخته شد. تحصیلات. گالاقر در دانشگاه مک کواری، سدنی در رشته هنرها (علوم سیاسی و روابط بین الملل) به تحصیل پرداخت و سند لیسانس اش را در هنرها در سال ۱۹۸۴ و لیسانس حقوق اش در سال ۱۹۸۷ به دست آورد. او کارشناسی ارشد خود را در رشته حقوق بین المللی در دانشگاه ملی استرالیا در سال ۱۹۹۱ به پایان رساند. سپس برای ادامه تحصیل وارد دانشگاه اوترخت، هلند شد و دکترای خود را از این دانشگاه به دست آورد. تاریخچه حرفه. گالاقر در شهر سدنی و در کالج سانتاسابینا تحصیل کرد و در دانشگاه مک کواری و دانشگاه
ملی استرالیا تحصیلات عالی خود را تکمیل نمود. او در سال ۱۹۸۸ به عنوان سلیسیتر (solicitor) ستره محکمه/دادگاه عالی نیوساوت ولز، در سال ۱۹۸۸ به عنوان سلیسیتر و بریستر (barrister) دادگاه عالی استرالیا و در سال ۱۹۹۰ در دادگاه عالی قلمروی پایتخت استرالیا پذیرفته شد. او در سال های ۱۹۹۰ الی ۱۹۹۲ در رشته حقوق بین الملل در دانشگاه ملی استرالیا تدریس می کرد. گالاقر (۱۹۹۲–۲۰۰۳) یکی از مقامات سازمان ملل بود و در سال های ۱۹۹۸ الی ۲۰۰۲ به عنوان مشاور مری رابینسون، کمیشنرعالی حقوق بشر سازمان ملل متحد ایفای وظیفه کرد. او در جریان اجرای وظیفه به عنوان مشاور، نماینده مری رابینسون در مذاکرات کنوانسیون سازمان ملل متحد علیه جرایم سازمان یافته فراملی و همچنین پروتوکول های آن دربارهٔ قاچاق انسان و قاچاق مهاجرین بود. گالاقر در سال های ۲۰۰۱ الی ۲۰۰۲ پروسه ترتیب و تدوین اصول و رهنمود حقوق بشر و قاچاق انسان را رهبری کرد و در آن زمان رئیس گروه بین آژانسی سازمان ملل متحد در زمینه قاچاق انسان و قاچاق مهاجرت بود. او از سال های ۲۰۰۳ الی ۲۰۱۸ در مقام های مختلف و بلند رهبری در نهادهای منطقهٔ که توسط برنامه کمک های بین المللی دولت استرالیا تمویل
می شدند و هدف آن تقویت مراجع تقنینی و عدالت کیفری برای رسیدگی به قاچاق انسان و موارد مرتبط با سوءاستفاده در ۱۰ کشور عضو انجمن ملل آسیای جنوب شرقی (ASEAN) بود، ایفای وظیفه نموده است. وزارت امور خارجه آمریکا نیز دربارهٔ سهم و همکاری گالاقر در این پروژه اظهار نظر نموده و گفت که «به دلیل تأثیر مثبت او بر قوانین، سیاست ها و اصول در داخل و خارج انجمن ملل آسیای جنوب شرقی» در منطقه مورد تحسین قرار گرفته است. دکتر سورین پیتسوان، دبیرکل انجمن ملل آسیای جنوب شرقی همچنین دربارهٔ مشارکت و همکاری گالاقر اظهار داشت و گفت: «تخصص و مهارت دکتر گالاقر در این زمینه، مشخصاً در راستای عدالت کیفری جهت رسیدگی به قاچاق انسان در تمام منطقه انجمن ملل آسیای جنوب شرقی تصدیق شده و عمیقاً تحسین و قدردانی می شود… اشتباه نیست اگر بگویم دستاوردهای که انجمن ملل آسیای جنوب شرقی در منطقه در راستای عدالت کیفری جهت رسیدگی به جنایات فجیع قاچاق دست یافته است، بخشِ از تلاش کوچک، شفقت و مهربانی دکتر گالاقر نسبت به این انجمن است». کالاگر همچنین یک محقق مستقل و خودتمویل است که سابقه تحقیقات و نشرات در زمینه های مرتبط با حقوق بشر، عدالت کیفری و حاکمیت ق
انون و قوانین بین المللی در راستای قاچاق انسان دارد. علاوه بر مقالات متعدد در مجله های مطرح از جمله بررسی بین المللی عدالت کیفری، مجله حقوق بشر، ژورنال حقوق بین الملل ویرجینیا و بررسی ضد قاچاق، او نویسنده حقوق بین الملل قاچاق انسان است که توسط انتشارات دانشگاه کمبریج منتشر شده است و در سال ۲۰۱۱ تصدیق نامه شایستگی انجمن حقوق بین الملل آمریکا را به دست آورد. او همچنین نویسنده اصلی اثر «حقوق بین الملل در مورد قاچاق مهاجر» است که توسط انتشارات دانشگاه کمبریج منتشر شد و از سوی مجله حقوق بین المللی آمریکا به عنوان «نمایش نبوغ» توصیف شده است. گالاقر به عنوان یک پنلیست، متخصص و گزارش گر در نهادهای ملی و بین المللی دولتی و غیردولتی، نشست های مشورتی، جلسات، ورکشاپ ها و سایر موارد به عنوان سخنران مهمان و مدرس در دانشگاه های سراسر جهان دعوت شده است. او همچنین به صورت مکرر نظریات خود را در رسانه های بزرگ جهان از جمله گاردین و مجمع جهانی اقتصاد (World Economic Forum) ارائه کرده است. علاوه بر این، گالاقر نظردهنده و منتقد گزارش سالانه وزارت امورخارجه ایالات متحده آمریکا دربارهٔ قاچاق انسان است و به طور علنی از تلاش های مربوط
به تعیین کمیت مشکل «برده داری نوین» انتقاد نموده و واکنش های ملی را ارزیابی می نماید. گالاقر گزارش داده است که پس از انتقاد او در هافنگتن پُست از «یک سازمان مستقر در آمریکا که عملیات های نجات با مشخصات بالا و اخلاقی را در کشورها انجام می دهد، به اقدام قانونی تهدید شده است. گالاقر از سال ۲۰۱۴ بدین سو به صورت تقریباً منظم با مجله اسپکتیتور (The Spectator) از طریق نوشتن موضوعات مختلف از جمله سازمان ملل متحد آزادی بیان و مهاجرت همکاری می کند. کالاگر حتی پس از این که از سمت خود کنار رفت، ارائه مشوره برای سازمان ملل را همچنین ادامه داد. کارها او شامل تفسیر اصول و رهنمود سفارش شده سازمان ملل متحد دربارهٔ حقوق بشر و قاچاق انسان و مجموعهٔ از مقالات حقوقی است که از سوی سازمان ملل متحد دربارهٔ مواد مخدر و جرایم ارائه شده است: سوءاستفاده از موقعیت آسیب پذیری و سایر «موار» در چارچوب تعریف قاچاق انسان؛ «نقش» «رضایت در پروتوکول قاچاق انسان»؛ مفهوم استفاده جویی در پروتوکول قاچاق انسان؛ مفهوم منفع مالی یا سایر منافع مادی در پروتوکول قاچاق مهاجرت «و» تعریف بین المللی حقوقی قاچاق انسان: یکی سازی یافته های تحقیق و بازتاب در موض
وعات به وجود آمده. قدردانی، جوایز و انتصابات. گالاقر در سال ۲۰۱۱ جایزه آزادی ضد برده داری استرالیا در یافت کرد. او در ماه ژوئن ۲۰۱۲ مأمور نشان استرالیا (AO) – دومین نشان عالی و افتخاری کشور- تعیین شد. منصوب شدن او به این سمت به خاطر: خدمات منحصر به فرد در راستای قانون و حقوق بشر، به عنوان یک متخصص، استاد و دانشمند، مشخصاً در زمینه های رسیدگی به قاچاق انسان و عدالت جنایی/کیفری او بود. او همچنین در ماه ژوئن ۲۰۱۲، از سوی دولت ایالات متحده به دلیل کار و فعالیت اش در راستای مبارزه جهانی علیه قاچاق انسان، نامزد کسب مدال «قهرمان گزارش قاچاق انسان ۲۰۱۲» شد. گالاقر در چندین پُست مشاوریت رسمی تعیین شده است. او در سال ۲۰۱۴ کار خود را به عنوان رئیس اداره جرایم سنگین قاچاق انسان در کانون وکلای بین المللی (International Bar Association) آغاز نمود. او همچنین در سال ۲۰۱۴ عضو هیئت مشورتی مهاجرت سازمان بین المللی مهاجرت که توسط دبیرکل آن، ویلیم لیسی سوینگ ایجاد شده بود، منصوب شد. گالاقر در سال ۲۰۱۶ به عنوان متخصص علمی در دوتی استریت چمبرز (Doughty Street Chambers) – یکی از بزرگ ترین شرکت های حقوقی آزادی های مدنی در جهان شروع ب
ه کار کرد. او همچنین یکی از اعضای مؤسس گفت گوی آسیایی دربارهٔ مهاجرت اجباری است. ریاست کمیسیون بین المللی مهاجرت کاتولیک گالاقر در ماه مارس ۲۰۱۸ پس از پیترساترلند، رئیس سابق گلدمن ساکس و نماینده ویژه سازمان ملل در امور مهاجرت، به عنوان رئیس کمیسیون بین المللی مهاجرت کاتولیک انتخاب شد. او نخستین رئیس زن از زمان تأسیس این کمیسیون در سال ۱۹۶۱ است و در حال حاضر او تنها زنی است که یک سازمان وابسته به واتیکان را رهبری می کند. کالاگر در اعلامیه عمومی اش به عنوان رئیس این سازمان، خواستار «گفتگوی صادقانه» در مورد مهاجرت شد تا بتواند با «جهانی شدن بی تفاوتی «مقابله بکند. دبیرکل بنیاد مشترک المنافع گالاقر در ماه ژوئن ۲۰۱۹ از سوی ۴۶ دولت عضو به عنوان دبیرکل بنیاد مشترک المنافع
باورهای مذهبیِ فردوسی اغلب موضوع پژوهش ها و گمان های فراوانی بوده است. اغلب نتیجه گیری های معتبر در این باره به آزاداندیشی و آسان گیری مذهبی فردوسی گواهی می دهند. برپایهٔ بیت هایی در خود "شاهنامه" و منابع نخستینی چون گزارش های نظامی عروضی و نصیرالدین قزوینی، فردوسی یک مسلمان شیعه بود؛ اما برخی از پژوهشگران در سال های اخیر دربارهٔ کیش وی اظهار تردید کرده اند. برخی تنها او را شیعه نامیده اند؛ برخی دیگر همچون ملک الشعرای بهار این پرسش را بیان کرده اند که آیا فردوسی شیعهٔ زیدی، اسماعیلی یا دوازده امامی بوده است. نولدکه بر این باور بود که فردوسی شیعه بود، ولی او را جزو غلات شیعه (فرقه های افراطی شیعه) نمی دانست. شیرانی فردوسی را سنّی یا شیعهٔ زیدی می خواند، ولی شیرانی بیشتر دغدغهٔ پشتیبانی از سنی مذهب بودن سلطان محمود را دارد. محیط طباطبایی نیز فردوسی را شیعهٔ زیدی می دانست. عباس زریاب خویی بحث می کند که فردوسی شیعهٔ اسماعیلی است، درحالی که احمد مهدوی دامغانی بر این باور است که فردوسی شیعهٔ اسماعیلی است به نظر اکثر مورخان دوازده امامی بودن فردوسی به کلی اشتباه است زیرا که فردوسی با این که در طوس زندگی می کرده ولی
هیچ اشاره ای به علی بن موسی الرضا نکرده است. تنها گواهی که برای سنّی یا زیدی مذهب بودن فردوسی آورده شده است همان بیت هایی است که در ستایش ابوبکر، عمر و عثمان در بخش آغازین "شاهنامه" آورده شده، ولی این بیت ها هم چنان که از سیاق آن ها برمی آید با متن همخوانی ندارند و افزودنی هستند. با کنار گذاردن این بیت ها، شکی باقی نمی ماند که فردوسی شیعه بوده است. افزون بر این، باید این مطلب را در نظر داشت که طوس از دیرباز کانون تشیع بوده است و نیز خاندان ابومنصور محمد بن عبدالرزاق هم به ظاهر شیعه بوده اند. به اعتقاد اکثر مورخان فردوسی یک اسماعیلی بوده زیرا که اکثر شیعیان خراسان و قهستان و اکثراً شعرا و دهقانان آنجا اسماعیلی بوده اند دلیل دیگر اینکه اگر فردوسی دوازده امامی بود و در طوس زندگی می کرد باید حداقل اشاره ای به علی بن موسی الرضا می کرد و زیدی بودن او نیز به کلی اشتباه است زیرا زیدیه در خراسان وجود نداشته اند و اکثراً در جنوب ایران بوده اند. سنی بودن او نیز به کلی رد شده زیرا فردوسی در هزاران بیت شعرش علی بن ابی طالب را مورد ستایش قرار داده و تنها در یک بیت در اول شاهنامه از ۴ خلیفه راشدین را مورد ستایش قرار داده و
فقط گفته که آنها عادل بودند که اسماعیلیه هم بر همین معتقدند که ۴ خلیفه راشدین عادل بودند و بزرگوار که این هم دلالتی بر دوازده امامی نبودن فردوسی است و نکته بعدی اینکه فردوسی خدا را جوهر دانسته که در همهٔ جهان جاری است و این دقیقاً عقیده اسماعیلیه است که در بین اهل سنت و شیعیان دوازده امامی و زیدی وجود ندارد و او در بسیاری از ابیات با ناصرخسرو وجه اشتراک دارد. فردوسی در مورد مذهب آسان گیر بود و کیش نیاکان خویش را پاس می داشت. افزون بر این، به نوشتهٔ نولدکه و خالقی مطلق، نشانه های ایمان اسلامی ژرف از خود اظهار نمی داشت. در واقع فردوسی در "شاهنامه" گهگاه به ثبت لحظاتی می پردازد، که حتی اگر هم برگرفته از منابع ایران باستان بوده اند، نمی بایست در نوشته های یک مسلمان پایبند بیایند. بااین حال فردوسی در مورد مذهب خود، تشیع، تعصب داشت و هم چنان که از دیباچهٔ "شاهنامه" برمی آید او کیش خود را اسلام راستین می دانست. یک توضیح این دوگانگی این است که در سده های نخستین اسلام در ایران، باور شیعی با مبارزه های میهنی در خراسان آمیخته شده بود. به گونه ای که خلفای بغداد و طرفداران شان در ایران هیچ گاه بین «مجوس» (زرتشتیان)، «زندی
ق» (مانویان)، «قرمطی» (اسماعیلیان) و «رافضی» (شیعیان به طور کلی) فرقی نمی گذاشتند. فردوسی همان گونه که نولدکه بیان می دارد بالاتر از همهٔ این گفتگوها «یک یکتاپرست بود که پیوندش را با نیاکانش پابرجا نگاه داشته بود.» در برابر این دیدگاه، رسول جعفریان پیوند دادن شعوبیه و تشیع، به ویژه غلات و اسماعیلیه را، به طور خاص از زمان سلجوقیان می داند و بر این باور است که برخی مانند خواجه نظام الملک در سیاست نامه می کوشند با پیونددهی شعوبیه با جنبش های ضداسلامی سده های دوم و سوم ه . ق، باطنیان را با زندیقان و در نهایت شعوبیه را با تشیع مرتبط سازند. فردوسی به راستی خداپرست و یکتاپرست است و این باور بنیادین خود را دربارهٔ همه پهلوانان خود، حتی دربارهٔ اسکندر که در کتاب او یک نفر ترسا خوانده می شود، نیز شامل می دارد. درهرحال به هیچ روی نمی توان نشانه ای یافت که برپایهٔ آن بتوان فردوسی را متعصب مذهبی نامید. بااین حال، در برخی جاهای دیگر فردوسی به طور قطع و یقین خود را مسلمان قلمداد می کند. اما از سویی باید در نظر داشت که بدون چنین اقراری او متهم به روی گرداندن از اسلام و در نتیجه محکوم به اعدام می شد. چنین به نظر می رسد که او
نسبت به علی بن ابی طالب تمایل و دوستی شدیدی داشته؛ که با توجه به این که در زمان سلطان محمود تشیع متهم و مظنون بود، پس این گونه گفتار و رفتار فردوسی نیازمند علت های بیرونی مانند جلب توجه سلطان نبوده است. نولدکه این پرسش را بیان می کند که چگونه فردی مانند فردوسی که پرستش ایران باستان در جانش ریشه دوانده، دشمن عرب است و با نرمی دربارهٔ دیگر کیش ها داوری می کند و دست بالا نیمه مسلمانی بیش نیست، این گونه نسبت به داماد محمد، پیامبر اسلام، ابراز ارادت می کند؛ و ادامه می دهد که این گونه اندیشه در میان ایرانیان برجسته فراوان است. مانند بیرونی که با این که خود را ایرانی می داند و اعراب را دوست ندارد، اما تمایل به تشیع دارد. در توضیح این رویکرد، شاپور شهبازی می گوید برای بسیاری از ایرانیان که هنوز در اندیشهٔ روزگار پادشاهی باستان بودند و یادگارهای آن را گرامی می داشتند و خود را وارث آنان یا بزرگان آن دوران می دانستند، اندیشهٔ شیعی، به ویژه باور به میراثی بودن امامت جذاب بود. این ادعای وراثت پادشاهان یا بزرگان، به خاندان علی بن ابی طالب نیز گسترش یافت و امامان شیعه از طریق شهربانو، همسر حسین بن علی، وارث فرّهٔ شاهان ایرا
نی دانسته شدند. این هماهنگی میان اندیشه های شیعی و احساسات میهنی به دست بزرگان طوس و دیگر شهرها چنان بود که بسیاری از آنان به زرتشتی گری متهم شدند. از سوی دیگر، شهبازی و نیز عبدالحسین زرین کوب بر این باورند که آنچه در "شاهنامه" از دشمنی با عرب یا اسلام، طرفداری از زرتشتی گری یا حتی ضدایرانی بودن به چشم می آید، همه از منابع کار فردوسی سرچشمه می گیرد و از آن رو که فردوسی به شدت به منابع وفادار بوده، نمی توان قاطعانه اندیشه های موجود در "شاهنامه" را با باورهای فردوسی یکی دانست. افزون بر این که فردوسی خود هیچ گاه از اسلام بدگویی نمی کند و در مقام بیان باورهای خویش، از پیامبر اسلام و خاندان او با احترام فراوان یاد می کند.
اتحادیه ارتش و نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا (Army and Navy Union of the United States of America)، قدیمی ترین سازمان سربازان اسبق در آمریکا است. این سازمان در سال ۱۸۸۶ شکل گرفت و مفهوم نهفته در آن از گروه های جنگی قرن نوزدهم که منافع مشترک داشتند، به وجود آمد. نام این سازمان با گذشت زمان از اتحادیه یک سرباز تغییر نمود تا تمامی ملوانان و سربازان را در همه بخش های نیروی های مسلح ایالات متحده آمریکا تحت پوشش قرار دهد. اخذ عضویت این سازمان برای تمامی افرادی که به صورت افتخاری در ارتش این کشور خدمت کرده اند یا در حال خدمت اند، آزاد است. مأموریت و هدف سازمان متذکره این است تا از طریق ارائه خدمات مورد نیاز و با کمک برادرانه و دوستانه مشکلات و رنج سربازان اسبق این کشور را کاهش دهد. تاریخچه. مبنای این سازمان از سال ۱۸۴۱ به وجود آمد. اتحادیه ارتش و نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا از سازمان های جنگی دیگر مانند انجمن عمومی جنگ ۱۸۱۲، ارتش بزرگ جمهوریت و فرمان جنگ های هند به این نام و نشان تغییر شکل داده است. تمامی این سازمان ها فلسفه و زمینه مشترک داشتند. در سال ۱۸۸۶ درک کردند که اگر کاری برای احیای این سازمان ها روی