Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اجساد قربانیان را ملأ عام روی هم انباشته می کردند تا ایجاد فضای رعب و وحشت کمک کنند. مطبوعات نیز به طور مرتب حاوی گزارش هایی از اجساد غیرقابل تشخیص بودند که در رودخانه موتاگوا رها شده بودند و آثار شکنجه و مثله شدن در پیکر آنها دیده می شد. بنا بر گزارش ها، ماهیگیران در شهرداری گوالان به دلیل یافتن تعداد بالای اعضای بدن تکه تکه شده در تورهایشان، مجبور به توقف ماهیگیری می شدند. براوردها از تعداد قربانیان عملیات ضد تروریسم به رهبری ارتش در شرق گواتمالا به هزاران تا ده ها هزار نفر می رسد. در گزارش سال ۱۹۷۶، سازمان عفو بین الملل به براوردهایی اشاره کرد که تعداد قربانیان را تا ۸۰۰۰ روستایی بالا می برد. براوردهای دیگر تلفات را ۱۵٬۰۰۰ قربانی اعلام می کرد که در در دوره مندز در زاکاپا اتفاق افتاده بود. در نتیجه این کشتارها به دلیل وحشیگرهای رخ داده، سرهنگ آرانا اوزوریو به «قصاب زاکاپا» معروف گردید. بسیاری از همقطاران اوزوریو که از مقامات بلندپایه ارتش بودند و بعنوان «گروه زاکاپا» شناخته می شدند، در رژیم نظامی که بعداً حاکم شد مقامات رده بالایی را بدست آورند. در میان آنها که در برنامه کشتار زاکاپا شرکت داشتند، چهار رئیس
جمهور آینده گواتمالا از جمله آرانا اوزوریو (۱۹۷۰–۱۹۷۴)، ژنرال یوجین گارسیا (۱۹۷۴–۱۹۹۴)، ژنرال رومئو لوکاس گارسیا (۱۹۷۸–۱۹۸۸) و ژنرال اسکار هومبرتو مژیا ویکتوریا (۱۹۸۳–۱۹۸۳) قرار داشتند و رئیس اطلاعاتی پادگان Arana، سرهنگ چوپینا باراهونا، به عنوان فرمانده پلیس نظامی متحرک (PMA) و بعداً رئیس پلیس ملی منصوب گردید. دوره ریاست جمهوری آرانا اوزوریو: ۱۹۷۴–۱۹۷۰ (۱۳۴۸ تا ۱۳۵۲). در ژوئیه ۱۹۷۰، کلنل کارلوس آرانا اوزوریو به عنوان رئیس جمهور تحلیف شد. با پشتیبانی ارتش، اوزوریو اتحادی بین MLN - مبتکران جوخه مرگ MANO - و حزب بنیاد دموکراسی (MLN-PID) ایجاد نمود. وی اولین گروه از حاکمان نظامی است که با حزب بنیاد دموکراسی اتحاد ایجاد کرد. این بنیاد در دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ بر فضای سیاسی کشور گواتمالا تسلط داشت. رئیس جمهور پیش از او، خولیو سزار مندز، با وجود اینکه تحت امر ارتش بود، یک غیرنظامی بود. اوزوریو برای این انتخاب شده بود که قول از بین بردن مشکلات مربوط به نظم و قانون را می داد. او مسئول عملیات تروریستی در زکاپا بود و یک تندرو ضدکمونیست و راست گرای افراطی بود. در یکی از نطق هایش اظهار داشت: «اگر برای ایجاد آرامش و ح
فظ نظم لازم باشد کشور را به گورستان تبدیل کنم، برای انجام این مهم درنگ نخواهم کرد.» با وجود اینکه فعالیت های مسلحانه شورشیان در آن زمان به حداقل رسیده بود، در تاریخ در ۱۳ نوامبر ۱۹۷۰، اوزوریو "وضعیت محاصره" اعلام کرد و از ساعت ۹:۰۰ تا ۵:۰۰ صبح منع رفت وآمد مقرر کرد و در این مدت برای تمامی وسایل نقلیه و همچنین عابران پیاده - از جمله آمبولانس ها، ماشین های آتش نشانی، پرستاران و پزشکان در تمامی کشور منع تردد اعلام گردید. این محاصره با بازرسی های خانه به خانه توسط پلیس همراه بود که طبق گزارش ها در پانزده روز نخست "وضعیت محاصره" منجر به ۱۶۰۰ بازداشت تنها در پایتخت شد. در آن زمان روزنامه نگاران خارجی منابع دولتی طبقه بندی شده و فوق سری را افشا کردند که خبر از ۷۰۰ اعدام توسط نیروهای امنیتی یا جوخه های شبه نظامی در دو ماه اول "دولت محاصره" را تأیید می کرد. این اسناد در انطباق با اسناد مخفی آژانس اطلاعات دفاعی ایالات متحده بود که کشته شدن صدها مظنون "تروریست و راهزن" را در حومه گواتمالا توسط نیروهای امنیتی تأیید می کرد. همزمان با ادامه یافتن سرکوب ها در حومه شهر، دولت اوزوریو، با وجود کمترین فعالیت چریکی از سمت معترضا
ن، موج بی سابقه ای از قتل و "سر به نیست کردن" مخالفان را در پایتخت آغاز کرد. اوزوریو دست به ایجاد آژانس پلیس مخفی زد که لباس شخصی داشتند و به "کارآگاهان پلیس ملی" معروف شدند. این نیروها در فعالیت های نظارتی و پلیس سیاسی و با هدایت آژانس های اطلاعاتی ایالات متحده دوره دیده بودند. این آژانس امنیتی جدید - همگام با کماندوهای ویژه ارتش و واحدهایی از "سپاه چهارم" پلیس ملی - هزاران مظنون به براندازی در "دولت محاصره" را ربوده و به قتل رساند. درست مثل عملیات قبلی در زاکاپا، اجساد شناور در رودخانه ها پیدا شدند. به همین دلیل، هر روز اجساد شکنجه شده، تکه تکه شده و ناشناخته در آمفی تئاتر بیمارستان های دولتی شهر گواتمالا برای شناسایی توسط نزدیکان افراد گمشده در معرض عموم قرار می گرفت. در میان قربانیان اجساد افرادی که در رسانه ها با اوزوریو مخالفت آشکار می کردند نیز دیده می شد. قربانیان شامل اعضای جنبش های سیاسی چپ، اتحادیه های کارگری و فعالان دانشجویی نیز بودند. مانند سرکوب قبلی، عوامل امنیتی دست به سر به نیست کردن دسته جمعی افراد زدند. تنها در یک مورد که در ۲۶ سپتامبر ۱۹۷۲ رخ داد، کارآگاهان پلیس ملی، هشت رهبر بلندپایه، هم
کاران ارشد PGT و نیمی از کمیته مرکزی حزب چپ را بازداشت کردند. همه این هشت نفر به فرمانده "سپاه ۴" و شکنجه گر بدنام، خوان آنتونیو "ال چینو" لیما لوپز، تحویل داده شدند و پس از آن هرگز دیده نشدند. بین سال های ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۳، طبق گفته عفو بین الملل و سازمان های حقوق بشری داخلی مانند "کمیته بستگان افراد ناپدید شده"، بیش از ۱۵۰۰۰ مخالف غیرنظامی نیروهای امنیتی کشته یا "ناپدید" شده بودند. معدود بازماندگان این بازداشت های سیاسی، از شکنجه طی این بازداشت ها خبر دادند. از شکنجه های معمول بازداشت شدگان، خفگی با شلنگ های لاستیکی بود که با مواد سمی دفع آفات پر می شد. بسیاری از قتل ها به گروه هایی مانند "Ojo por Ojo" ("چشم در برابر چشم") نسبت داده شد، که در اسناد اطلاعاتی وزارت امور خارجه ایالات متحده به عنوان "گروهی عمدتاً نظامی با همکاری غیرنظامی هاً توصیف شده است. علاوه بر هدف قرار دادن افرادی که به عنوان برانداز و دشمن سیاسی برچسب خورده بودند، نیروهای امنیتی در پوشش عملیات های پاکسازی اجتماعی مجرمان سابقه دار مانند "کرکس های مخفی" را نیز هدف قرار می دادند. عفو بین الملل از گواتمالا به عنوان یکی از چند کشور تحت شرایط اضطرار
ی حقوق بشر نام برد، در حالی که در گزارش سالانه مربوط به ۱۹۷۲–۱۹۷۳ از «موارد بسیار ناپدید شدن شهروندان گواتمالایی» به عنوان یک مشکل بزرگ و ادامه دار یاد می کند. به طور کلی، حدود ۴۲٬۰۰۰ غیرنظامی گواتمالایی بین سالهای ۱۹۶۶ و ۱۹۷۳ کشته یا «ناپدید» شدند. مراحل نسل کشی. سرکوب در شهر گواتمالا و در مناطق شرقی باعث شد شورشیان قادر نباشند یک پایگاه پشتیبانی غیرنظامی قوی ایجاد کنند و ظرفیت شورشیان برای سازماندهی و حفظ هرگونه نیروی قدرتمند چریکی کاهش یافت. با این حال، نارضایتی مردم از نقض حقوق بشر و نابرابری اجتماعی در گواتمالا همچنان ادامه داشت. شورش برای مدت طولانی خاموش باقی نماند. درست در همان سالی که سرهنگ اوزوریو پایان «دولت محاصره» را اعلام کرد، یک سازمان چریکی جدید که خود را ارتش چریکی فقرا (EGP) می نامید، از جنوب مکزیک وارد جنگل های Ixcán در شمال استان Quiche شد. به دور از چشم سرویس های اطلاعاتی گواتمالا، این گروه چریکی خود را در میان اردوگاه های بومیان جای داد و به مدت سه سال مخفیانه فعالیت کرد و اولین کنفرانس خود را در سال ۱۹۷۴ برگزار نمود. در ۷ ژوئن ۱۹۷۵، EGP اولین اقدام خود را با ترور خوزه لوئیس آرناس در مزر
عه خود او بنام "La Perla" شروع کرد. آرناس یکی از زمین داران بزرگ بود و به "ببر ایکسان" شناخته می شد. در آن روز، در جلوی دفتر او تقریباً دویست تا سیصد کارگر روستایی تحصن کرده بودند تا مزدشان را دریافت کنند. چهار فرد از اعضای EGP در میان کارگران پنهان شدند و با از کار انداختن رادیوی ارتباطی مزرعه آرناس را کشتند. پس از ترور، چریک ها به زبان ایکسیل با کشاورزان صحبت کردند و به آنها اطلاع دادند که آنها اعضای ارتش چریکی فقرا هستند و "ببر ایکسان" را به دلیل ارتکاب جنایات متعدد علیه روستاییان کشته اند. مهاجمان سپس به سمت منطقه چاجول گریختند، در حالی که پسر خوزه لوئیس آرناس، که در آن زمان در سن لوئیس ایکسان بود، به کوهی نزدیک پناه برد و منتظر ورود هواپیما بود تا او را مستقیماً به شهر گواتمالا و به کاخ ریاست جمهوری برساند. در آنجا او بلافاصله موضوع را به وزیر دفاع، ژنرال فرناندو رومئو لوکاس گارسیا گزارش داد. رومئو لوکاس در پاسخ به او گفت "شما اشتباه می کنید، هیچ چریکی در آن منطقه وجود ندارد." علی رغم انکار جنرال رومئو لوکاس، دولت با موجی از سرکوب مقابله به مثل کرد. دولت به از میان بردن سازوکارهای دست زد که باور داشت پشت
یبانی غیرنظامی EGP را ممکن می سازد. به طور سنتی، تعاونی ها به عنوان وسیله ای برای براندازی جناح چپ قلمداد می شد. با توجه به این واقعیت که تعاونی ها به منظور شفاف سازی به این سمت سوق داده شده بودند که نام اعضای خود را اعلام کنند، یافتن نام و نشانی افراد برای سر به نیست کردن آنها توسط سرویس های اطلاعاتی بسیار آسان بود. روستاییانی که عضو تعاونی ها به شمار می آمدند به صورت جداگانه یا جمعی ناپدید می شدند یا جسد آنها یافت می شد. در یک مورد در ۷ ژوئیه ۱۹۷۵ - یک ماه پس از ترور آرناس - گروهی از چتربازان ارتش با هلی کوپترهای UH-1H به بازار ایکسان گراند یورش بردند و ۳۰ عضو تعاونی زال بال را دستگیر کردند. همگی آنها «سر به نیست» شدند. این قتل ها و ناپدید شدن ها با نامه های تهدید آمیزی همراه بود که در همان زمان به نام جوخه مرگ MANO حزب حاکم MLN به تعاونی های شهر گواتمالا ارسال می شد:در سوگندنامه ژنرال Kjell Laugerud، به پرونده سی مردی که در ۷ ژوئیه توقیف شدند، و همچنین هفت مورد دیگر «ناپدید شدن» در همان تعاونی در نوامبر ۱۹۷۵ اشاره شده است. وزارت کشور اینکه افراد «ناپدید شده» توسط دولت دستگیر شده اند را انکار کرد. در مجموع
قتل ۶۰ نفر از روسای تعاونی ها در ایکسکان بین ژوئن و دسامبر ۱۹۷۵ تأیید شده است. همچنین ترور ۱۶۳ نفر دیگر از روسای تعاونی ها و رهبران دهکده ها توسط گروه های مرگ بین سالهای ۱۹۷۶ و ۱۹۷۸ تأیید شده است. با این باور که کلیسای کاتولیک بخش عمده ای از پایگاه اجتماعی EGP را تشکیل می دهد، رژیم شروع به هدف قرار دادن مبلغان مذهبی نیز کرد. بین نوامبر ۱۹۷۶ و دسامبر ۱۹۷۷، جوخه های مرگ ۱۴۳ مبلغ مذهبی را به قتل رساندند. مستندات قتل ها و ناپدید شدن ها در این مدت، بخش کوچکی از آمار واقعی قتل ها توسط نیروهای دولتی را نشان می دهد. به ویژه اینکه بسیاری از روستاها در ارتفاعات و مناطق دورافتاده هستند و بسیاری از این کشتارها گزارش نشده است. قتل عام در پانزوس. در سال ۱۹۷۸، سرکوب شرکت های تعاونی کشاورزی بومیان سرخپوست فراتر از منطقه کوئیچ و در مناطق دیگر نیز از جمله نوار عرضی شمال (FTN) گسترش یافت. در پانزوس، روستاییان سرخپوست آلتا وراپاز با نقض حقوق بشر مواجه شدند. همچنین، کشاورزان و مقامات محلی به نفع منافع اقتصادی شرکت عملیات معدنی ایزابال (EXMIBAL)، این بومیان سرخپوست را از زمین هایشان اخراج کردند. در سال ۱۹۷۸ یک گشت نظامی در چند کیل
ومتری سازمان اداری شهرستان پانزوس، در مکانی معروف به «کوینیچ» مستقر گردید. در این زمان ظرفیت سازمانی بومیان سرخپوست از طریق کمیته هایی که ادعای مالکیت بر سرزمین خود را مطرح می کردند افزایش یافته بود. این موضوع باعث نگرانی مالکان زمین های غصب شده گردید. برخی از این مالکان - از جمله فلاویو مونزون - معتقد بود: «یک مشت روستایی سرخپوست که ساکن در روستاها و آبادی ها هستند، برای بدست آوردن چند تکه زمین شخصی قصد دارند جمعیت های شهری را بسوزانند و از بین ببرند.» و سپس از استاندار آلتا وراپاز درخواست کرد که از آنها در برابر این روستاییان سرخپوست حفاظت کند. در ۲۹ مه ۱۹۷۸، روستاییان سرخپوست از روستاهای زیادی (aboncito , Semococh , Rubetzul , Canguachá، Sepacay , finca Moyagua و محله La Soledad) تصمیم به برگزاری تظاهرات عمومی در پلازا د پانزوس گرفتند. آنها نارضایتی خود را از اقدامات خودسرانه مالکان زمین، مقامات اجرایی دولت، مقامات نظامی ابراز کردند. صدها مرد، زن و کودک بومی سرخپوست با حمل داس، چاقو و چوب های خود به میدان شهرداری پانزوس رفتند. یکی از افرادی که در این تظاهرات شرکت کرده اظهار داشت: «کسی قصد جنگ نداشت، ما می
خواستیم وضع زمین هایی که از ما به زور گرفته شده بود مشخص شود. مردم از همه جا آمده بودند و سلاح دستشان بود.» در مورد اینکه چطور تیراندازی شروع شد روایت های مختلفی وجود دارد: برخی می گویند تیراندازی زمانی شروع شد که "ماما ماکوئین" - یکی از رهبران زن برجسته روستاییان - سربازی را که سر راهش بود هل داد. برخی دیگر می گویند تیراندازی زمانی شروع شد که مردم سعی کردند وارد ساختمان شهرداری شوند. اما شهردار وقت، والتر اوردیک گزارش داده است که "افرادی که در پشت جمعیت حضور داشتند افراد جلویی را هل می دادند. یک شاهد عینی می گوید یکی از معترضین اسلحه یکی از سربازان را گرفت گرچه از آن استفاده نکرد. چند شاهد دیگر ادعا می کنند که فریاد یکی از افسران نظامی به گوش رسید که می گفت: "یک، دو، سه! آتش! " اما در نهایت، واقعیت این بود که ستوانی که سربازان را هدایت می کرد، دستور آتش گشودن به جمعیت را داده بود. صدای شلیک ها تنها پنج دقیقه به صدا درآمد. نظامیان با مسلسل هایی که در دست داشتند و همچنین سه تیربار که در گوشه های میدان قرار داده شده بودند، بین ۳۰ تا ۱۰۶ تن از بومیان سرخ پوست از مرد و زن تا کودکان را قتل عام کردند. هیچ سربازی با
شلیک گلوله زخمی نشد. تنها چند سرباز با قلاب سنگ بومیان زخمی شده بودند. در انتها، میدان مملو از خون بود. باوجود اینکه بومیان سرخپوست در روستاها از این واقعه وحشت زده بودند، ارتش بلافاصله دسترسی به جاده های اصلی را مسدود کرد؛ و قبل از جابجایی سربازان زخمی، یک هلی کوپتر ارتش بر فراز شهر به پرواز درآمد. لیست سایر کشتارها در مناطق روستایی و ناپدیدشدن های جمعی. گزارش نهاد "بازیابی حافظه تاریخی" فهرست ۴۲۲ قتل عام که توسط هر دو طرف درگیری ها صورت گرفته را منتشر کرده است. با این حال، این نهاد اشاره دارد که علی رغم تمام تلاش هایشان، این فهرست کامل نیست؛ بنابراین این فهرست شامل برخی موارد مستند در گزارش های دیگر نیز می باشد. بیشتر مستندات موجود مربوط به سالهای ۱۹۸۱ و ۱۹۸۳ رخ داده است.
اندرسون کوپر °۳۶۰ () یک برنامه خبری آمریکایی با اجرای اندرسون کوپر، گوینده اخبار و روزنامه نگار، تولید شبکه سی ان ان است. برنامه به صورت زنده شبانگاه از نیویورک سیتی و در مواردی نیز از واشینگتن، دی.سی. پخش می شود.
شبه جزیره تِکه (به تُرکی: Teke Yarımadası، انگلیسی: Teke Peninsula) همچنین به عنوان منطقه تکه نیز شناخته می شود، شبه جزیره ای است که در جنوب غربی ترکیه بین خلیج های آنتالیا و فتحیه که تا دریای مدیترانه امتداد دارد واقع شده است و با منطقه دریاچه های ترکیه در شمال هم مرز است. در دوران باستان به لیکیا معروف بود. نام آن از قبیله تکه (یکی از قبایل تُرک) گرفته شده است، که در زمان سلطنت سلجوقیان روم در این منطقه مستقر شده اند. همچنین در این ناحیه، بِیگ نشین پسرانِ تِکه یا بِیگ نشین تکه (ترکی استانبولی: Tekeoğulları Beyliği، انگلیسی: Beylik of Teke) که از ملوک الطوائف ترکمن در آسیای کوچک یا بیگ نشین هایی بود که در اوایل قرن چهارده میلادی پس از فروپاشی سلطنت سلجوقیان روم، توسط تُرکان اغوز تاسیس شد حکومت می کردند. نهرهای اصلی منطقه نهر آلاکار در شرق و ایشن نهر در غرب است. بقایای شهرهای باستانی منطقه شامل الیمپوس، میرا، زانث، لیتوون، پاتارا، لیمیرا است. سکونتگاه هایی از قبیل کمر، المالی، قوملوجا، فنیقه، دمره (که قبلاً: کاله)، کاش، کالکان، کنینک نیز برای گردشگری دارای اهمیت هستند.
سپتین ۶ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"SEPT6"» کُدگذاری می شود. این ژن عضوی از خانوادهٔ سپتین هاست که آنزیم هایی از نوع جی تی پی آز می سازند و در تقسیم درون یاخته نقش دارند. اهمیت بالینی. یک نوع از لوسمی حاد مغز استخوان کودکان در اثر جابه جایی کروموزومی میان کروموزوم ۱۱ و کروموزوم ایکس مرتبط است که نقطهٔ شکست کروموزوم، ژن های تولیدکنندهٔ پروتئین های سپتین ۲ و نوع ترکیبی از لوسمی را تحت تأثیر قرار می دهد. سپتین ۶ با سپتین ۲، تعامل پروتئین-پروتئین دارد.
ساندرا ساریک (زاده ۸ مه ۱۹۸۴ در سنج ) تکواندوکار اهل کرواسی است. او نماینده کرواسی در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۲۰۰۳ در گارمیش-پارتنکیرشن، در کشور آلمان بود که بعد از باخت در بازی نهایی مقابل قهرمان المپیک ۲۰۰۰، لی سون-هی توانست در کلاس سبک وزن (۶۷- کیلوگرم) مدال نقره را کسب کند. وی در سال ۲۰۰۸ در مسابقات قهرمانی تکواندو اروپا در رم ایتالیا شرکت کرد و در وزن متوسط (۷۲- کیلوگرم) برنده مدال طلا شد. ساریک نماینده کشور خود در بازیهای المپیک ۲۰۰۸ پکن بود و در وزن زیر ۶۷ کیلوگرم مدال برنز را بدست آورد. منابع. Evans, Hilary; Gjerde, Arild; Heijmans, Jeroen; ; et al. "Sandra Šarić". Olympics at Sports-Reference.com. . Archived from the original on 18 April 2020. Retrieved 21 May 2010
سپتین ۷ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"SEPT7"» کُدگذاری می شود. این پروتئین در تقسیم درون یاخته نقش دارد. سپتین ۷ با سپتین ۲ و سپتین ۹، تعامل پروتئین-پروتئین دارد.
سپتین ۹ () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"SEPT9"» کُدگذاری می شود. این پروتئین با سپتین ۲ و سپتین ۷ تعامل پروتئین-پروتئین دارد. اهمیت بالینی. پژوهش ها نشان داده اند که ناحیهٔ وی۲ (v2) از پروموتر ژن سپتین ۹ در بافت سرطان روده بزرگ متیله می شود. البته آزمایش تشخیصی سپتین ۹ متیله شده در مدفوع جهت پایش سرطان روده بزرگ توصیه نمی شود، چرا که به لحاظ حساسیت و ویژگی مشابه آزمایش مدفوع گایاک یا آزمایش های ایمنی شناسی مدفوع است و انجام همین ها کافی است. فقط زمانی که بیماران حاضر به انجام تست های رایج مدفوع یا انجام کولونوسکوپی نیستند، انجام تست ردیابی سپتین ۹ متیله شده بهتر از دست روی دست گذاشتن و آزمایش نکردن است.
یک دنیا: باهم در خانه () (که همچنین با نام باهم در خانه شناخته می شود) کنسرتی خیریه است که توسط خواننده-ترانه سرای آمریکایی لیدی گاگا در حمایت از سازمان جهانی بهداشت اجرا شده است. این برنامه با رعایت فاصله گذاری اجتماعی درطی دنیاگیری کروناویروس ساخته شده است.
کتابخانه ملی ایرلند یک کتابخانه ملی در کشور جمهوری ایرلند است که در شهر دوبلین قرار دارد. مسئولیت کتابخانه با وزارت فرهنگ جمهوری ایرلند است. مأموریت کتابخانه ملی ایرلند جمع آوری، حفظ، ترویج و در دسترس قرار گذاشتن مستند از زندگی ایرلند می باشد. این کتابخانه یک کتابخانه مرجع است و به همین دلیل ذخایر خود را قرض نمی دهد. موارد موجود در این کتابخانه شامل کتاب، نشریه دانشگاهی، روزنامه، مجله، نسخه خطی، نقشه، چاپ، رسم، پارتیتور، عکس و انتشارات خصوصی و دولتی می شود. کتابخانه دارای نمایشگاه هنری و بایگانی ملی روزنامه های ایرلند است. این کتابخانه همچنین مرکز شماره استاندارد بین المللی پیایندها در ایرلند است. این کتابخانه همچنین خدمات دیگری از جمله تبارشناسی را ارائه می دهد. تاریخچه:. ساختمان کتابخانه و همچنین ساختمان خواهر آن موزه ملی ایرلند - باستان شناسی که آن را در جلوی خانه لینستر منعکس می کند، در سال ۱۸۹۰ ساخته شد و با گرانیت لینستر روبرو شد، در حالی که روی سوتری های بالایی و برای پانسمان های اطراف درها و پنجره ها ماسه سنگ میشی رنگ چارلز از دونگال استفاده شد. مجموعه ها. کتابخانه ملی ایرلند مجموعه ای از مقالات بایگا
نی اعم از یادداشت های شخصی و کتاب های نویسندگان برجسته زیر را در خود جای داده است:
مدتی وی نخستین شبکه خبری به زبان کردی است که درابتدا شش ساعت به زبان های کردی ،سریانی ،عربی و ترکی فعالیت می کرد و مقر ان در انگلستان می باشد.مخاطبان برنامه های این شبکه در اروپا،افریقا و خاورمیانه می باشند.مدتی وی در سال ۱۹۹۵ تبدیل به نخستین شبکه پخش برنامه های خبری به زبان کردی در اروپا وخاورمیانه شد. تاریخچه. این شبکه خبری در تاریخ ۱۵مه ۱۹۹۵ کار خود را آغاز کرد.
برداشتن کاندوم بدون توافق یا stealthing به معنی مخفی کاری، عملی است که در آن یک مرد به طور پنهانی با درآوردن یا آسیب زدن به کاندوم در طی مقاربت جنسی، هنگامی که شریک جنسی وی تنها به داشتن رابطه جنسی محافظت شده از کاندوم موافقت کرده باشد، عمل می کند. چنین رفتاری ممکن است آزار جنسی یا تجاوز جنسی تلقی شود و نوعی اجبار به بارداری باشد. الکساندرا برودسکی در مقاله ای دربارهٔ استیلتینگ که در "مجله جنسیت و قانون" در "کلمبیا" منتشر شده است، تجربیات قربانیان، پیامدهای قانونی و راه های تبیین آن را معرفی کرده است. "stealthing" واژه ای است که حداقل از سال ۲۰۱۴ در جامعه همجنسگرا برای توصیف این عمل به کار رفته است. برودسکی شرح می دهد که چگونه در مورد نحوه انجام استیلتینگ در وب سایتهای مختلف و تالارهای مختلف گفتگو بحث، توصیف و حمایت از شده است. این تالارها گاهی برای ادعای ارتکاب استیلتینگ و به اشتراک گذاری نکاتی دربارهٔ نحوه انجام آن استفاده شده است. این عمل همچنین به عنوان «تهدیدی برای بدن [یک قربانی] و به عنوان ضربه به شخصیت» توصیف شده است، و مردانی که این کار را انجام می دهند «اقدامات خود را به عنوان یک غریزه طبیعی مرد توج
یه می کنند». سوزان گلدبرگ، استاد دانشکده حقوق کلمبیا می گوید که عمل استیلتینگ احتمالاً چیز جدیدی نیست، اما تبلیغ آن در اینترنت در بین مردان جدید است. راهنماهای نحوه انجام آن به برخی رسانه های اجتماعی مانند The Experience Project ارسال شده است". از گفتگو در مورد کاندوم در روابط نوجوانان، غالباً به دلیل ترس زن از پاسخ شریک جنسی، احساس تعهد و عدم دانش و مهارت در مذاکره در مورد استفاده از کاندوم، توسط مردان ممانعت می شود. برای جلوگیری از آن، مهم است که مردان از مزایای کاندوم برای خود مطلع شوند. آمار در مورد شیوع استیلتینگ محدود است. با این حال، یک مطالعه در سال ۲۰۱۴ توسط کلی کو دیویس و همکارانش گزارش دادند که ۹٪ از شرکت کنندگان جوان گزارش داده اند که مشغول خرابکاری کاندوم بوده اند، که شامل حذف بدون توافق کاندوم است. مرکز تلفن ملی آزار جنسی Hotline Assault Sexline National از تماس در مورد استیلتینگ خبر می دهد. یک مطالعه جدید در یک کلینیک بهداشت جنسی مستقر در ملبورن از زنان و مردانی که رابطه جنسی با مردان دارای رابطه جنسی با مردان (MSM) دارند در این کلینیک حضور داشتند، پرسیدند که آیا آنها دارای تجربه استیلتینگ هستن
د و عوامل موقعیتی مرتبط با این رویداد را مورد تجزیه و تحلیل قرار داده اند. سی و دو درصد از زنان و ۱۹٪ از MSM گزارش داده اند که تا به حال تجربه استیلتینگ داشته اند. دو مطالعه دیگر اخیراً با نمونه هایی از ایالات متحده منتشر شد. در یک مطالعه مشخص شد تقریباً ۱۰٪ از مردان جوان مصرف کننده مشروبات الکلی گزارش داده اند که از سن ۱۴ سالگی بدون توافق مشغول برداشتن کاندوم بوده اند. مردانی که به این رفتار مشغول بودند، میزان بالاتری از تشخیص بیماری های آمیزشی و بارداریهای غیرمترقبه در شریک زندگی را نسبت به مردانی که استیلتینگ نمی کردند، گزارش دادند. در مطالعه دیگری از زنان بالغ جوان، ۱۲٪ گزارش داده اند که استیلتینگ را از طرف یک شریک مرد را تجربه کرده اند، در حالی که هیچ یک از شرکای جنسیشان گزارش نکردند که خود چنین کاری کرده اند.
نشانگان بیش رشدی باکتری رودهٔ باریک یا نشانگان رشد بیش از اندازهٔ باکتری رودهٔ باریک یا سیبو به رشد مفرط باکتری در روده کوچک گفته می شود. برخلاف روده بزرگ که سرشار از باکتری است، روده کوچک معمولاً در هر میلی لیتر کمتر از ۱۰٬۰۰۰ ارگانیسم دارد. اگر تعداد زیادی از باکتری ها که اغلب از نوع روده بزرگ هستند (مانند اکتروئیدها) " "به داخل روده کوچک نفوذ کنند، به طوری که تعداد باکتری موجود در آن بیش از ۱۰٬۰۰۰۰ تا شود، به آن سندرم رشد بیش از حد باکتریهای روده می گویند. بیماران مبتلا به رشد باکتریایی معمولاً علائمی از جمله حالت تهوع، نفخ، استفراغ، اسهال، سوء تغذیه، کاهش وزن و سوء جذب دارند. سیبو بیشتر در زنان، افراد مسن و کسانی که دارای مشکلات گوارشی مانند سندرم روده تحریک پذیر هستند، رخ می دهد. عامل های خطر. موارد زیر از عامل های خطر سندرم سیبو هستند:
هاکوپ وارتانیان (؛ زاده ۱۹۰۳ - درگذشته ۱۹۸۳) نقاش ارمنی تبار اهل ایران و از پیشکسوتان هنر نگارگری آبرنگ ایران بود. زندگی نامه. در سال ۱۹۰۳ میلادی (۱۲۸۲ خورشیدی) در تهران متولد و تحصیلات خود را در سال ۱۹۳۰ (۱۲۹۹) با درجه ممتاز از مدرسه مختلط ارامنه به پایان رسانید. سپس در سال های ۲۶–۱۹۲۴(۰۵–۱۳۰۳) در جلفای نو اصفهان به تدریس پرداخت و دو سال نیز در تهران تدریس نمود. پس از آن تا سال ۱۹۴۴ (۱۳۲۲) در شرکت های مختلف به کار حسابداری پرداخت. در تمام این سال ها به دلیل داشتن ذوق و علاقهٔ سرشاری که به نقاشی پرداخت در کارگاه «مانی» و در کنار مارکار قرابگیان و آندره سوروگین (درویش)، میشا شهبازیان به کار پرداخت. آن ها در فرصت های آزاد خود به روستاها و دهات اطراف تهران می رفتند و هر کدام به سبک خود به نقاشی می پرداختند. از آن دوره تابلوهای بسیار زیبای آبرنگ باقی ماند که در مجموعه های اشخاص مختلف و همچنین موزه مجلس شورای اسلامی می توان نمونه های خوبی از آن را دید. برخی دیگراز آثار وی در موزه کرمان نگهداری می گردند. او در تاریخ ۱۹۴۴ (۱۳۲۳) به استخدام شرکت نفت درآمد و بار سنگین زندگی مجال نداد که در این مدت ۱۸ سال دست به قلم بب
رد. فشار زندگی باعث شد در این مدت کار اضافی شرکت نفت را قبول کند کاری که هیچ ارتباطی به ذوق ظریف وی نداشت. حسابداری و مسئولیت زندگی به خصوص دو فرزند که یکی از آنان ذوق خوانندگی را از مادر به اثر برده بود (خانم هاگینت وارطانیان که بعدها خواننده اپرا شد). کمتر به او فرصت داد تا به نقاشی بپردازد. در سال ۱۹۴۲ (۱۳۲۱) و در سن شصت سالگی از شرکت نفت بازنشسته گردید و بعد از آن مجدداً به نقاشی پرداخت. به طوری که وقفهٔ سال های قبل را جبران نمود. در این دوره او با رنگ روغن و آبرنگ شاهکارهایی آفرید و به نمایش در نگارخانه های مختلف از جمله نگارخانهٔ آفتاب، انجمن فرهنگی ایران و آمریکا، گالری یادها و خاطره ها، گالری سولیوان و همچنین در گالری هنر معاصر ارمنستان اقدام نمود که مورد استقبال فراوان قرار گرفت. هاکوپ وارطانیان در ساخت و ساز آبرنگ معروف است. سیاه قلم های او نیز شهرت خاصی دارند. استاد دستی هم در موسیقی داشت. در نواختن ویولن چیره دست بود و با استاد مهرتاش در باشگاه باربد همکاری می کرد. نام او در کنار هنرمندانی چون قمرالملوک وزیری و ملوک ضرابی برای دوستداران موسیقی آشنا بود. وارتانیان در حالیکه بینایی اش را از دست می د
اد در سال ۱۹۸۳ میلادی (۱۳۶۲ خورشیدی) در تهران درگذشت. در هفته میراث فرهنگی ۲۰۰۱ (۱۳۸۰) به همت این سازمان از خدمات هاکوپ وارطانیان تجلیل شد.
مسابقات تکواندو قهرمانی آسیا ۱۹۷۸، سومین دوره مسابقات تکواندو قهرمانی آسیا بود که از ۸ تا ۱۰ سپتامبر ۱۹۷۸، در هنگ کنگ برگزار شد. کشورهای شرکت کننده. ۴۹ ورزشکار از ۱۱ کشور.
قلب من در کوهساران () یک فیلم درام ارمنی محصول سال ۱۹۷۵ به کارگردانی لوون گریگوریان است که در ۲۲ آوریل ۱۹۷۶ منتشر شد. این فیلم بر اساس نمایشنامه ای به همین نام نوشته ویلیام سارویان ساخته شده است.
یک خیارشور آمریکایی () فیلمی کمدی-درام به کارگردانی برندن تراست و نوشتهٔ سیمون ریچ، براساس داستان کوتاه سال ۲۰۱۳ او، «بفروش» است. فیلم داستان یک کارگر یهودی به نام هرشل را روایت می کند که در سال ۱۹۱۹ در یک کارخانه ترشیجات کار می کند. او به طور اتفاقی در محفظه خیارشور، به مدت یک قرن حفظ می شود و در سال ۲۰۱۹، در بروکلین از خواب بیدار می شود و متوجه می شود تنها خویشاوند زنده او، نتیجه اش به نام بن است. ست روگن ایفاگر هر دو نقش است. فیلم در ۶ اوت ۲۰۲۰ به صورت دیجیتالی در آمریکا منتشر شد و در چندین کشور دیگر نیز پخش شد. فیلم به طور کلی نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد و بازی دوگانه روگن مورد ستایش منتقدان قرار گرفت. داستان. هرشل گرینبام و همسرش، سارا، کارگران یهودی هستند. آن ها در سال ۱۹۱۹ برای فرار از دست قزاق ها از اروپای شرقی به آمریکا مهاجرت می کنند. هرشل شغلی در یک کارخانه ترشی پیدا می کند. یک روز، در حالی که مشغول به کار است، در خمرهٔ خیارشور می افتد. آن روز کارخانه به دلایل بهداشتی تعطیل بود و هرشل به مدت ۱۰۰ سال در آب نمک می ماند. او یک قرن بعد در بروکلین از خواب بیدار می شود و کشف می کند که تنها خویشاون
د زندهٔ او، نتیجه اش به نام بن است و در ادامه با او دچار مشکلاتی می شود.