Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
باشگاه، جان هولدینگ بود، انجام داد. تعدادی از اعضای هیئت مدیره اورتون اعضای حزب لیبرال بودند که با اتحادیه ملی منع مشروبات الکلی مرتبط بودند، در حالیکه هولدینگ عضو حزب محافظه کار و آبجوساز بود و منافع تجاریش کاملاً مخالف جنبش منع مشروبات الکلی. اختلافات سیاست و مالی، سبب اختلافی عمیق میان هولدینگ و سایر اعضای هیئت مدیره اورتون شد. تلاش برای حفظ ساختار مالکیت استبدادی در مقابل تقاضا برای ایجاد ساختاری دموکراتیک تر اصطکاکی را به وجود آورد که شکاف اجتماعی-سیاسی را به خوبی ترسیم می کرد. نتیجه این شد که مدیران اورتون در سال ۱۸۹۲ آنفیلد را تخلیه کردند و زمین جدیدی را در گودیسون پارک در آنسوی استنلی پارک خریداری کردند. هولدینگ نیز باشگاه جدیدی با نام لیورپول ایجاد کرد تا آنفیلد بلااستفاده نماند. باشگاه های فوتبال حرفه ای دهه ۱۸۹۰، توجه مردم را چه در داخل و چه خارج از زمین، به خود جلب کردند. قانون اصلاحات ۱۸۶۷، فرصت رای دادن در انتخابات منطقه ای و ملی را به فوتبال -دوستان داده بود. در یک منطقه محلی با جمعیت ۲۳۰۰۰ نفر، تعداد شرکت کنندگان در اورتون و لیورپول به حدود ۱۰ تا ۱۵۰۰۰ نفر می رسید. سیاستمداران محلی نیز مشارکت
در این دو باشگاه را فرصت و رسانه ای برای معرفی خود به رای دهندگان محلی می دانستند. ریشه ها و مذهب ایرلندی هولدینگ نیز گاهی به عنوان تئوری هایی برای انشعاب در نظر گرفته می شود، چرا که هولدینگ از اعضای برجسته اورِنج اُردر بود، در حالی که رئیس جدید اورتون، جورج ماهون نماینده حزب رقیب و مدافع حاکمیت محلی بود. اعضای اورِنج اُردر، به شدت اتحادیه گرا بودند، در حالیکه طرفداران حکومت داخلی ایرلند، خواستار جدایی کامل جزیره ایرلند از بریتانیا بودند. شهر لیورپول نژاد ایرلندی بیشتری نسبت به دیگر شهرهای بریتانیا دارد و جدایی احتمالی گلاسکو و دودستگی بین گروه های پروتستان و کاتولیک در ایرلند با اختلافات میان اتحادیه گرایی و جمهوری خواهی در لیورپول مطابقت داشت. اگرچه، در زمان جدایی اورتون از آنفیلد، جیمز کلمنت باکستر تنها عضو کاتولیک در میان کمیته اورتون بود، در حالیکه باقی اعضا پروتستان بودند. شهرآورد دوستانه. لقب «دربی دوستانه» دلایل مختلفی دارد. اولاً، هر دو زمین خانگی باشگاه در شمال شهر واقع شده اند و بسیار نزدیک به یکدیگرند (کمتر از یک مایل فاصله دارند) و تنها پارک استنلی آنها را از هم جدا می کند. از سال ۱۹۰۲ تا ۱۹۳۲، ا
ین دو باشگاه حتی برنامه روز مسابقه مشترکی داشتند. امروزه هیچ اختلاف جغرافیایی، سیاسی، اجتماعی یا مذهبی مشهودی میانشان وجود ندارد، آنگونه که در سایر شهرآوردهاست، اگرچه تا سال ها، دودستگی حزبی در داخل شهر وجود داشت. مشخص نیست که چگونه، اگر اصلاً این امر بر ریشه های طرفداری از دو باشگاه تأثیر گذاشته است، اما تحقیقاتی در سال ۲۰۱۳ نشان داد که به احتمال زیاد، حمایت های سیاسی بر طرفداری از این دو باشگاه تأثیر داشته است. در طول دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، اورتون به عنوان باشگاه کاتولیک شناخته می شد، که نتیجه حضور موفق بازیکنان ایرلندی در باشگاه بود؛ تامی اگلینگتون، پیتر فارل، و جیمی اونیل و همچنین جانی کری سرمربی از جمله آنها بودند. همین موضوع باعث شد که لیورپول به عنوان یک باشگاه پروتستان شناخته شود، به خصوص که آنها هرگز بازیکن کاتولیک ایرلندی نداشتند تا آنکه در سال ۱۹۷۹ با رونی ویلان قرارداد بستند. با این حال، این اختلافات هرگز به عنوان ریشه طرفداری از یکی از این دو تیم در نظر گرفته نشد، مانند آنچه مابین طرفداران تیم های سلتیک و رنجرز است. در حقیقت، هر دو تیم طرفدارانی سرسخت از همه مذاهب دارند. مهم تر از همه، خود باشگاه ه
ا تلاشی برای تقویت این اختلافات مذهبی نکردند و هر دو باشگاه، ریشه های متدیستی دارند. برخلاف دیگر شهرآوردهای محلی، خشونت بین هواداران اورتون و لیورپول در شهر نادر است. در نتیجه فاجعه ورزشگاه هیسل، روابط هواداران تیره شد، چراکه اقدامات هولیگان های لیورپولی، باعث محرومیت هر دو باشگاه لیورپول و اورتون از رقابت های باشگاهی اروپا شد، علیرغم آنکه لیورپول دخالتی در این حادثه نداشت. هنگامی که هواداران دو باشگاه، پس از فاجعه هیلزبورو با هم تجمع کردند، روابطشان بهبود یافت. اورتونی ها حتی به تحریم روزنامه سان پیوستند و زنجیره ای از شال های هواداری درهم تنیده آبی و قرمز در سراسر پارک استنلی، بین ورزشگاه های دو تیم کشیده شد. پس از قتل ریس جونز ۱۱ ساله اورتونی در سال ۲۰۰۷، لیورپول والدین و برادر بزرگترش را به نشانه احترام دعوت کرد تا برای یک مسابقه از رقابت های لیگ قهرمانان اروپا در آنفیلد حضور داشته باشند. آهنگ زمینه در مستند زد-کارز که از دیرباز هنگام ورود بازیکنان اورتون به زمین در ورزشگاه گودیسون پارک پخش می شد، زمانی که خانواده جونز با پیراهن و شال اورتون در زمین لیورپول حاضر شدند، برای اولین بار در آنفیلد پخش شد. سپس
آهنگ «تو هیچ گاه تنها گام برنخواهی داشت» در میان تشویق هواداران به اجرا درآمد. در اوت ۲۰۱۲ و پس از اثبات بی گناهی هواداران لیورپول در ارتباط با فاجعه هیلزبرو، اورتون در گودیسون پارک میزبان نیوکاسل بود و دو تیم با پیشتازی دو کودک وارد زمین شدند که پیراهن های اورتون و لیورپول را با شماره های ۹ و ۶ به تن داشتند، شماره هایی که یادآور ۹۶ قربانی فاجعه هیلزبرو بود و همزمان اهنگ «او زحمت نیست، او برادر من است» در میان تشویق هواداران اجرا شد. شهرآورد دوره جدید. در طول دهه ۱۹۶۰، لیورپول و اورتون قهرمانان دائمی جام های داخلی بودند، اما در حالی که لیورپول در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ قدرتمندتر شد، اورتون پس از قهرمانی در سال ۱۹۷۰، دوران نسبتاً بی حاصلی را پشت سر گذاشت و جام مهمی را در طی ۱۴ سال بعدی کسب نکرد. با این حال، اورتون پس از انتصاب هوارد کندال به عنوان سرمربی در آغاز فصل ۸۲–۱۹۸۱، تهدیدی جدی شد برای تسلط لیورپول بر صحنه رقابت های داخلی. اولین شهرآورد مرسی ساید که کندال بر آن نظارت داشت در ۷ نوامبر در آنفیلد بود، اما تیمش، ۳–۱ به لیورپول باب پیزلی باخت. با این نتیجه، لیورپول در رده هفتم لیگ و اورتون در جایگاه سیزدهم ایس
تاد. در بازی برگشت در گودیسون پارک در اواخر مارس، این نتیجه تکرار شد. در آن زمان، لیورپول شروع بدی در آغاز فصل داشت اما در نهایت، قهرمانی را به دست آورد، در حالیکه اورتون همچنان در میانه جدول بود. در فصل ۸۳–۱۹۸۲، آخرین فصل مربیگری باب پیزلی قبل از بازنشستگی اش و سپردن کار به جو فاگان بود. لیورپول بار دیگر قهرمان شد و اورتون کارش را در میانه جدول پایان داد. به یادماندنی ترین شهرآورد در اوایل نوامبر ثبت شد و لیورپول در گودیسون پارک با پنج گل پیروز شد. نتیجه بازی برگشت در آنفیلد در اواسط مارس، یک تساوی بدون گل بود. ۸۴–۱۹۸۳، فصلی بود که اورتون (که در پایان فصل، جام حذفی را به دست آورد) یک تهدید جدی برای لیورپول شد. اگرچه لیورپول عنوان قهرمانی لیگ را به دست آورد و اورتون حتی به جمع پنج تیم برتر راه نیافت. در فینال جام اتحادیه، پس از تساوی بدون گل در بازی اول، لیورپول در بازی تکراری با یک گل پیروز شد و قهرمانی را از اورتون ربود. شهرآورد رفت در اوایل نوامبر، پیروزی ۳–۰ لیورپول را در آنفیلد به همراه داشت و چهار ماه بعد، بازی برگشت در گودیسون پارک با تساوی ۱–۱ به پایان رسید. فصل ۸۵–۱۹۸۴، با شهرآورد مرسی ساید در جام خی
ریه با میزبانی ومبلی آغاز شد. لیورپول به عنوان قهرمان لیگ به مصاف قهرمان جام حذفی، اورتون رفت و اورتون با گل به خودی بروس گروبلر، ۱–۰ پیروز شد. اولین تقابلشان در لیگ در ۲۹ اکتبر ۱۹۸۴ اتفاق افتاد و اورتونِ هوارد کندال با پیروزی ۱–۰ در آنفیلد، به رده چهارم لیگ رسید و امیدی برای اولین قهرمانی در طی چهار فصل مربیگری او ظهور کرد. لیورپول اما در رده هفدهم بود و تنها ۲ امتیاز با منطقه سقوط فاصله داشت. آخرین بازی لیورپول در این فصل در ۲۳ می برگزار شد و ۱–۰ در خانه اورتون (که هنوز دو بازی تا پایان فصل داشت) شکست خورد. نهایتا، اورتون قهرمان لیگ شد، در حالیکه لیورپول، شروع وحشتناکش در آغاز فصل را با نایب قهرمانی به فراموشی سپرد. فصل ۸۶–۱۹۸۵ شاید هیجان انگیزترین فصل برای هواداران هر دو باشگاه بود، چراکه هر دو تیم لیورپول و اورتون، مدعی قهرمانی در لیگ و جام حذفی بودند. اولین شهرآورد این فصل به میزبانی گودیسون پارک در ۲۱ سپتامبر ۱۹۸۵ برگزار شد. لیورپول ۳–۲ پیروز شد و پس از منچستریونایتد در رده دوم ایستاد و اورتون خانه ششم را داشت. پنج ماه بعد در بازی برگشت، اورتون در آنفیلد ۲–۰ پیروز شد. در آن زمان، اورتون به تازگی رهبری ل
یگ را از منچستریونایتد گرفته بود و لیورپول با هشت امتیاز کمتر از آنها در رده دوم قرار داشت. اوج این رقابت هیجان انگیز، تقابل دو تیم در فینال جام حذفی به تاریخ ۱۰ مه ۱۹۸۶ با میزبانی ومبلی بود که اولین شهرآورد مرسی ساید در فینال جام حذفی است. گل زودهنگام گری لینه کر، اورتون را امیدوار کرد تا انتقام لیگ را از لیورپول بگیرد، اما دو گل از یان راش در نیمه دوم و گل دیگری از کریگ جانستون جام را از دستان آبی ها ربود و لیورپول پنجمین باشگاه انگلیسی شد که دوگانه لیگ و جام حذفی را کسب می کرد. با تساوی ۱–۱ در جام خیریه سال ۱۹۸۶، قهرمانی بین لیورپول و اورتون به اشتراک گذاشته شد. اولین شهرآورد لیگ بین دو باشگاه در اواخر نوامبر در گودیسون پارک برگزار شد و تساوی بدون گل نتیجه اش بود. هر دو باشگاه در کنار آرسنال پیشتاز، ناتینگهام فارست و رقبای دیگری چون لوتون تاون و کاونتری سیتی، مدعیان قهرمانی در لیگ بودند. در یک چهارم نهایی جام اتحادیه در ۲۱ ژانویه ۱۹۸۷، لیورپول با یک گل در گودیسون پارک پیروز شد. شهرآورد دو تیم در آنفیلد در اواخر آوریل، پیروزی ۳–۱ لیورپول را به دنبالش داشت، اما مانع از قهرمانی اورتون در چند هفته آینده نشد. ف
صل ۸۷–۱۹۸۶، آخرین باری بود که اورتون، فصل را بالاتر از لیورپول تمام کرد تا آنکه در سال های ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴، بار دیگر بر لیورپول مسلط شدند. در فصل ۸۹–۱۹۸۸، لیورپول در اولین بازی رسمی اش پس از فاجعه هیلزبورو در ۱۵ آوریل ۱۹۸۹ که منجر به کشته شدن ۹۶ هوادار لیورپول در نیمه نهایی جام حذفی شده بود، به مصاف اورتون رفت. این بازی از رقابت های لیگ بود و در تاریخ ۳ مه برگزار شد که با تساوی بدون گل به پایان رسید. در ۲۰ مه، دو تیم در ومبلی، دومین فینال جام حذفی تمام مرزی سایدی را در طی چهار فصل برگزار کردند. بازی به وقت اضافه رفت و لیورپول با دو گل از ایان راش و یک گل از جان آلدریج ۳–۲ پیروز شد و هر دو گل اورتون را استوارت مک کال به ثمر رساند. در فصل ۹۱–۱۹۹۰، اورتون دچار رکود شد و در ابتدای فصل قعرنشین جدول بود و نهایتا رتبه نهم را به دست آورد، در حالی که لیورپول نایب قهرمان لیگ شد، اما شهرآورد آن فصل همچنان یکی از هیجان انگیزترین ها بود. در ۱۷ فوریه ۱۹۹۱، دو تیم برای دور پنجم از جام حذفی در آنفیلد به قرعه هم رسیدند. این مسابقه با تساوی بدون گل به پایان رسید و بازی تکراری در سه روز بعد به تساوی ۴–۴ در گودیسون پارک کشید و پیتر
بردزلی دو بار گلزنی کرد. آن فصل، آخرین سال حضور کنی دالگلیش بر روی نیمکت مربیگری لیورپول بود، و دو روز پس از این تساوی ۴–۴ مقابل اورتون، استعفا داد. همچنین این آخرین فصلی بود که «تکرار بازی تکراری» برگزار می شد و ضربات پنالتی پس از وقت های اضافه، قهرمان نهایی رقابت ها را از فصل ۹۲–۱۹۹۱ مشخص می کرد. دومین بازی تکراری در ۲۷ فوریه انجام شد و اورتون با یک گل پیروزش بود که خط بطلانی بر امید قرمزها برای کسب دوگانه کشید. در انتهای فصل ۱۹۹۱، پیتر بردزلی از لیورپول به اورتون انتقال پیدا کرد و در عرض یک سال، گری آبلت، مدافع قرمزها هم آبی شد که تنش بیشتر در شهرآورد مرزی ساید را به دنبال داشت. هرچند در دو سال اول پس از این نقل و انتقالات، منچستر یونایتد از هر دو تیم لیورپول و اورتون پیشی گرفته بود و تیم هایی چون بلکبرن روورز و آرسنال خود را به عنوان بزرگترین رقیب آنها در فوتبال انگلیس معرفی کرده بودند. در ۷ دسامبر ۱۹۹۲، اورتون لیورپول را با نتیجه ۲–۱ در خانه اش شکست داد و پیتر بردزلی دومین مرد تاریخ شد که برای هر دو باشگاه در این شهرآورد گلزنی می کرد. شهرآورد فصل ۹۴–۱۹۹۳ در آنفیلد، پیروزی ۲–۱ لیورپول را به همراه داشت که
البته این نتیجه تأثیر زیادی برای قرمزها در میانه جدول نداشت اما خطر سقوط را برای اورتون افزایش داد؛ اگرچه نهایتا در لیگ ابقا شد. شاید قابل توجه ترین اتفاق در این بازی، گل پیروزی بخش رابی فاولر بود که ماه بعد ۱۹ ساله شد و یکی از آینده دارترین بازیکنان جوان انگلستان در آن زمان بود. این آخرین دربی مرزی ساید در طی پنج سال بود که لیورپول پیروزش بود در زمانی که دوران موفقیت های اورتون در لیگ بود. پس از اخراج مایک واکر، جو رویل در نوامبر ۱۹۹۴ به عنوان سرمربی اورتون معرفی شد و کارش را با پیروزی ۲–۰ مقابل لیورپول در گودیسون پارک آغاز کرد و اورتون را از انتهای جدول نجات داد. در این بازی دانکن فرگوسن اولین گل خود را برای اورتون به ثمر رساند. فصل بعد تیم رویل با دو گل از آندری کانچلسکیس در آنفیلد، شهرآورد را برای دومین بار فتح کرد. علیرغم رکود اورتون در بیشتر دهه ۱۹۹۰، فرم تیم برای شهرآورد گودیسون پارک فوق العاده بود و از فوریه ۱۹۹۱ تا ده سال، آمار پنج پیروزی را در خانه ثبت کرد و بدون شکست بود. در فصل ۹۸–۱۹۹۷ اورتون در خانه اش با دو گل فاتح شهرآورد شد که این پیروزی نهایتا از سقوط نجاتشان داد و با تفاضل گل بهتر نسبت به ب
ولتون در لیگ ماندگار شدند و خط پایانی بر تلاش های لیورپول در مسیر قهرمانی شد. در فصل بعد، لیورپول با پیروزی ۳–۲ مقابل اورتون در آنفیلد به دوران بی ثمر خود در شهرآورد پایان داد. ترانمر روورز. مسابقات بین اورتون/لیورپول و ترانمر روورز، مستقر در بیرکنهد در آن سوی رودخانه مرزی، نیز به عنوان شهرآورد مرزی ساید طبقه بندی می شوند، اما از آنجایی که ترانمر تمام دورانش را خارج از دسته های برتر سپری کرده، مسابقات بینشان نادر است. گهگاه در رقابت های جام حذفی با اورتون و لیورپول روبرو شده اند. آخرین دیدار آنها با هر دو باشگاه در جام حذفی ۲۰۰۱ بود. ترانمر با پیروزی ۳–۰ مقابل اورتون در دور چهارم تا یک چهارم نهایی بالا رفت، اما ۴–۲ به لیورپول باخت. در فصل ۰۱–۲۰۰۰، یکی از هیجان انگیزترین شهرآوردها در دوران لیگ برتر برگزار شد. لیورپول بازی اول را در خانه به سود خود پایان داد و در بازی برگشت در آوریل با پیروزی ۳–۲ مقابل اورتون، دوگانه پیروزی در شهرآورد را تکمیل کرد. گری مک آلیستر با گل پیروزی در وقت تلف شده، سه امتیازی را برای لیورپول ثبت کرد که در پایان فصل برای صعودشان به مرحله مقدماتی لیگ قهرمانان اروپا تعیین کننده شد. گذر از
پارک. به بازیکنانی که بین باشگاه ها جابجا می شوند، اصطلاحا گفته می شود در حال گذر از پارک هستند. این عبارت اشاره ای است به پارک استنلی که میان آنفیلد و گودیسون پارک قرار گرفته. پس از آنکه اورتون، آنفیلد را بر سر اختلاف با مالکش ترک کرد، لیورپول شکل گرفت. دانکن مک لین و توماس جی.ویلی از اورتون، دو بازیکنی بودند که در آنفیلد ماندند و به شکل گیری تیم جدید کمک کردند، پس به واقع از پارک عبور نکردند. اولین بازیکنی که هم آنفیلد و هم گودیسون پارک خانه اش شد، پاتریک گوردون بود. تحریم نقل و انتقالات. لیورپول بین سال های ۱۹۵۹ تا ۲۰۰۰ مستقیماً از اورتون خرید نکرد، و در فاصله سال های ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۲، تحریم مشابهی از سوی حریف وجود داشت. بازی برای هر سه تیم. دیو هیکسون، جان هیدون و فرانک میچل، سه بازیکنی هستند که برای لیورپول، اورتون و ترانمر روورز بازی کرده اند؛ سه باشگاه اصلی مرزی ساید که ماندگار شدند. نیو برایتون باشگاهی از مرزی ساید بود که در فاصله سال های ۱۹۲۳ تا ۱۹۵۱ از اعضای لیگ فوتبال بود. بیل لیسی و نیل مک بین برای هر سه تیم اورتون، لیورپول و نیو برایتون بازی کردند. بوتل از دیگر باشگاه های پابرجای مرزی ساید است که یک
فصل (۹۳–۱۸۹۲) را در لیگ بازی کرد، جان وایت هد برای لیورپول، اورتون و همچنین بوتل بازی کرد؛ قبل از اینکه رقیب محلی شان؛ لیورپول در دسته دوم جایگزین آنها شود. فهرست نقل و انتقالات. فهرست زیر تاریخ ها و هزینه های انتقال را که مشخص است نشان می دهد.
تیراندازی به ماموران سیا، یک عمل تروریستی در ۲۵ ژانویه ۱۹۹۳، در خارج از مرکز اطلاعات جورج بوش در نزدیکی محوطه مقر سیا در لنگلی، ویرجینیا، میر ایمل کانسی بود که طی آن یک تبعه پاکستانی، دو کارمند سیا را در خودروهای خود در حالی که پشت چراغ توقف منتظر بودند، به قتل رساند و سه نفر دیگر را زخمی کرد. این تبعه که کانسی نام داشت، از آمریکا فرار کرد و در فهرست ده فراری تحت تعقیب اف بی آی قرار گرفت. او چهارسال بعد توسط اقدام مشترک سیا-اف بی آی و استخبارات پاکستان در سال ۱۹۹۷ دستگیر و به ایالات متحده برای محاکمه برگردانده شد. زمینه. میر ایمل کنسی (میر قاضی) درکویته، بلوچستان، پاکستان در ۱۰فوریه یا ۲۲ اکتبر۱۹۶۴، یا ۱ژانویه، ۱۹۶۷ متولد شد. او در سال۱۹۹۱ وارد ایالات متحده شد و مبلغ قابل توجهی از پول نقدی را که پس از مرگ پدرش در سال۱۹۸۹ به ارث برده بود، برداشت. او با کاغذهای جعلی که در کراچی پاکستان خریداری کرده بود نام خانوادگی خود را به «کانسی» تغییر داد، به ایالت متحده سفر کرد و بعداً یک کارت سبز جعلی در میامی خرید. او نزد یکی از دوستان کشمیری، زاهد میر در آپارتمان خود در رستون ویرجینیا ماند و در یک شرکت پیک که در آن به ع
نوان راننده نیز کار می کرد، سرمایه گذاری کرد. این کار در انتخاب هدف او تعیین کننده خواهد بود: «من تقریباً هر روز از این منطقه عبور می کردم و می دانستم که این دو مسیر به چپ افرادی هستند که برای سیا کار می کنند.» به گفته کانسی، او ابتدا پس از خرید یک کلاشینکف ساخت چین از یک فروشگاه اسلحه چنتیلی، ویرجینیا، به حمله پرسنل سیا فکر کرد. این طرح بعد مدتی برای [او] مهمتر از هر چیز دیگری شد. تیراندازی ها. حدود ساعت ۸ صبح در ۲۵ ژانویه ۱۹۹۳، کانسی با یک دستگاه استیشن واگن قهوه ای داتسون پشت تعدادی وسیله نقلیه که پشت چراغ قرمز در سمت شرق مسیر ۱۲۳ در شهرستان فیرفکس منتظر بودند، توقف کرد. کانسی با یک تفنگ نیمه اتوماتیک کلاشینکف از وسیله نقلیه خود خارج شد و به حرکت در میان خطوط وسایل نقلیه ادامه داد و در مجموع ۱۰ گلوله به سمت خودرو مأموران سیا شلیک کرد. بر اثر این تیراندازی لنسینگ اچ بنت ۶۶ ساله و فرانک دارلینگ ۲۸ساله کشته و سه نفر دیگر زخمی شدند. بر اساس گزارش سازمان سیا، همه قربانیان کارمندان تمام وقت یا قراردادی این سازمان بودند. بعدها دیگر از جزئیات این ماجرا چیزی فاش نشد. کانسی در طی اعترافات بعدی خود گفت که او فقط به ا
ین دلیل شلیک را متوقف کرد که «کس دیگری برای تیراندازی نمانده بود». او تاکید کرد که فقط به سرنشینان مرد شلیک کرده است زیرا به عنوان یک مسلمان، «تیراندازی به زنان را خلاف مذهب می داند.» او اذعان داشت که از عدم پاسخ مسلحانه متعجب بود و فکر می کرد که دستگیر خواهد شد یا شاید در تیراندازی با نگهبانان سیا و یا پلیس کشته می شود. پس از تیراندازی، کانسی دوباره سوار وسیله نقلیه خود شده و به سمت پارکی در همان حوالی حرکت می کند. او پس از ۹۰ دقیقه انتظار و اطمینان از عدم تعقیبش، به آپارتمانش در رستون بازگشت. بر اساس گزارش ها، پلیس به دنبال یک مرد سفیدپوست بیست و چند ساله اش بود و چنین تصور می شد که تیراندازی با سازمان سیا ارتباطی مستقیم ندارد. کانسکی تفنگش را در یک کیسه پلاستیکی سبز رنگ زیر مبل پنهان کرد و به مک دونالدز رفت تا غذا بخورد، و برای گذراندن شب در مهمانسرای دیز این اتاقی را رزرو کرد. او از گزارش های خبری سی ان ان دریافت که پلیس وسیله نقلیه او را اشتباه شناسایی کرده است و شماره پلاک او را ندارد. صبح روز بعد کانسکی با پروازی به کویته گریخت. کانسی انگیزه خود را در مصاحبه با شبکه سی ان ان چنین بیان کرد: «من واقعاً ا
ز سیاست دولت ایالات متحده در خاورمیانه، به ویژه در قبال مردم فلسطین عصبانی بودم.» تحقیق و بررسی پلیس. یک کارگروه تحقیقاتی (به نام "لنگمور" برای "قتل های لنگلی") از طرف پلیس فدرال فدرال و پلیس محلی فیرفکس شکل گرفت. آنها شروع به بررسی خریدهای اخیر کلاشینکف در مریلند و ویرجینیا کردند و طی تحقیقاتی به این نتیجه رسیدند که تنها در سال گذشته حداقل ۱۶۰۰ مورد خرید اسلحه کلاشینکف صورت گرفته است. نام کانسی نیز در برگه فروش اسلحه فروشی در شانتیلی آمده بود. او تنها سه روز قبل از تیراندازی، اسلحه را خریداری کرده بود. این اطلاعات زمانی که هم اتاقی کانسی، زاهد میر، دو روز پس از تیراندازی ها، ناپدید شدن او را گزارش کرد، اولین سرنخ محکم در تحقیقات را فراهم کرد. او همچنین به پلیس گفت که چگونه کانسی با تماشای گزارش های سی ان ان دربارهٔ حملات به مسلمانان عصبانی می شد به ویژه، حملات ایالات متحده به عراق، کشتار فلسطینی ها توسط اسرائیل و دخالت سیا در کشورهای مسلمان. در بازرسی پلیس از آپارتمان کانسی کلاشینکف پنهان شده زیر کاناپه کشف شد. آزمایش های بالستیک تأیید کرد که این سلاح مورد استفاده در تیراندازی ها بود و کانسی مظنون اصلی تحقیق
ات شد. او به عنوان یکی از ده فراری تحت تعقیب اف بی آی قرار گرفت. جستجو بر روی پاکستان متمرکز شد و ماموران ۴سال را به دنبال صدها سرنخ گذراندند، اما این سرنخ ها فایده ای برای دستگیری او نداشت. کانسی بعداً فاش کرد که او این مدت را در پناه هموطنان قبایل پشتون در مناطق مرزی افغانستان گذرانده است و فقط حضورهای کوتاهی در پاکستان داشته است. بازداشت و انتقال. در ماه مه۱۹۹۷، یک خبرچین وارد کنسولگری ایالات متحده در کراچی شد و ادعا کرد که می تواند برای هدایت آنها به کانسی کمک کند. خبرچین به عنوان مدرک یک کپی از یک درخواست گواهینامه رانندگی که توسط کانسی با نامی جعلی تهیه شده بود ارائه کرد. ظاهراً افرادی که به کانسی پناه داده بودند اکنون آماده پذیرش جایزه چند میلیون دلاری برای دستگیری او بودند. کانسی در نزدیکی مرز افغانستان و پاکستان سکونت داشت، بنابراین به خبرچین گفته شد که کانسی را به پاکستان بکشاند، جایی که می توان راحت تر او را دستگیر کرد. کانسی با یک پیشنهاد تجاری پرسود که قاچاق کالاهای الکترونیکی روسی به پاکستان بود، کانسی را وسوسه کرد. او کانسی را به دره غازی خان در استان پنجاب پاکستان آورد و در اتاقی در هتل شالیما
ر اقامت داد. در۱۵ ژوئن ۱۹۹۷، یک تیم مسلح از ماموران اف بی آی، با همکاریسازمان اطلاعات نظامی پاکستان، به اتاق هتل کانسی حمله کردند تا او را دستگیر کنند. اثر انگشت وی در محل گرفته شد که هویت او را تأیید کرد. در مورد محل انتقال بعدی کانسی اختلاف نظر وجود دارد مقامات آمریکایی ادعا می کنند که او را به یک بازداشتگاه که توسط مقامات پاکستانی اداره می شود منتقل کرده اند در حالی که منابع پاکستانی ادعا می کنند کانسی از سفارت آمریکا در اسلام آباد با هواپیمای سی-۱۴ به ایالات متحده منتقل شده است. در حین پرواز، کانسی به اف بی آی اعترافات شفاهی و کتبی کاملی از ماجرا داد. تحویل فراقانونی کانسی در پاکستان بحث برانگیز بود هیچ درخواست رسمی برای استرداد او انجام نشد و هیچ روند استرداد آغاز نشد. مقامات ایالات متحده بعداً ادعا کردند که استرداد طبق معاهده استرداد که با بریتانیا امضا شده بود، قبل از تجزیه زمانی که هند تحت حاکمیت استعماری بود، قانونی بود. دادگاه و محکومیت. در ۱۶ فوریه ۱۹۹۳، کانسی، که در آن زمان یک فراری بود، به قتل بزرگ دارلینگ، قتل بنت، و سه مورد جراحت برای سایر قربانیان، همراه با اتهامات مربوط به سلاح گرم متهم شده ب
ود. کانسی در نوامبر ۱۹۹۷ توسط هیئت منصفه دادگاه ایالت ویرجینیا به مدت ده روز به دلیل اعتراف به بی گناهی در تمام اتهامات محاکمه شد. در طول محاکمه، دفاعیات شهادت دکتر ریچارد رستاک، متخصص مغز و اعصاب و همچنین روانپزشک اعصاب، مبنی بر اینکه کانسی فاقد بافت لوب پیشانی بود، ارائه کرد، یک نقص مادرزادی که قضاوت در مورد پیامد اعمالش را برای او سخت می کرد. این شهادت توسط یک روانپزشک دیگر برای دفاع بر اساس معاینه مستقل تکرار شد. هیئت منصفه او را مجرم شناخت و مجازات قتل عمدی را در مرگ تعیین کرد. در ۴ فوریه ۱۹۹۸، کانسی به دلیل قتل بزرگ دارلینگ، که در ابتدای حمله و دوباره پس از تیراندازی به سایر قربانیان مورد اصابت گلوله قرار گرفت، به اعدام محکوم شد. از جمله مجازات های دیگر او می توان به حبس ابد برای قتل درجه اول بنت، محکومیت های ۲۰ ساله پیاپی برای جراحات وارده به مجروحان تیراندازی و جریمه نقدی بالغ بر ۶۰۰۰۰۰ دلار اشاره کرد. حکم اعدام کانسی از تزریق کشنده در تاریخ ۱۴ نوامبر سال ۲۰۰۲، در مرکز تأدیبی در، ویرجینیا اجرا شد. انتقام گیری احتمالی. چند روز قبل از محکومیت کانسی در نوامبر۱۹۹۷، چهار تن از مدیران نفتی ایالات متحده و را
ننده تاکسی پاکستانی آنها در کراچی به ضرب گلوله کشته شدند که به عنوان واکنشی عمدی به حکم مجرم بودن کانسی توصیف شده است. یادبودها. بنت و دارلینگ به عنوان شصت و نهمین و هفتادمین یادبود در «دیوار یادبود» جای گرفتند. یادبود مسیر ۱۲۳، متشکل از یک دیوار گرانیتی و دو نیمکت روبروی هم در نزدیکی محل تیراندازی، به یاد بنت و دارلینگ شکل گرفته است. یک جنگل نیز به افتخار بنت تغییر نام داده شد. یک مسجد بنام کانسی در شهرستان بندر اورماره در استان کنسی از بلوچستان ساخته شد که در آن از کانسی به عنوان شهید یاد شده است.
مولتون برون () شرکت خرده فروشی بریتانیایی است، که در سال ۱۹۷۱ تأسیس شد.
جوانه بهاری رنگی است که پیش از اینکه رنگ های وب سبز بهاری در X11 در سال ۱۹۸۷ فرموله شود، زمانی که رنگ های X11 برای نخستین بار منتشر شد، "سبز بهاری" نامیده می شد. این رنگ اکنون "جوانه بهاری" نامیده می شود تا با رنگ وب اشتباه گرفته نشود. به این رنگ سبز ملایم بهاری، سبز بهاری (سنتی) یا سبز بهاری (M&amp;P) نیز می گویند. نخستین استفاده ثبت شده از "سبز بهاری" به عنوان نام رنگ در انگلیسی (به معنای رنگی است که اکنون "جوانه بهاری" نامیده می شود) در سال ۱۷۶۶ بود.
سبز بهاری رنگی است که به طور سنتی در سمت زرد رنگ سبز در نظر گرفته می شد، اما در سیستم های کامپیوتری مدرن مبتنی بر مدل رنگی RGB در نیمه راه بین فیروزه ای و سبز در چرخه رنگ قرار دارد. رنگ سبز بهاری مدرن، هنگامی که بر روی نمودار رنگی CIE ترسیم می شود، با یک محرک بصری در حدود ۵۰۵ نانومتر در طیف مرئی مطابقت دارد. در فضای رنگ HSV، که بروز آن به عنوان چرخ رنگ RGB شناخته شده، "سبز بهاری" دارای درجهٔ رنگ ۱۵۰ درجه است. سبز بهاری یکی از رنگ های ترکیبی سه گانه در چرخه رنگ RGB است که در آن رنگ مکمل گل رز است. نخستین استفاده ثبت شده از "سبز بهاری" به عنوان نام رنگ در انگلیسی در سال ۱۷۶۶ بود که تقریباً به رنگی اشاره دارد که ما اکنون «جوانه بهاری» می نامیم.
عزیز دلم یک فیلم پویانمایی لایو اکشن آمریکایی محصول ۱۹۴۸ از والت دیزنی است که توسط آر.ک.ئو منتشر شده است. اولین نمایش جهانی آن در شیکاگو، ایلینوی، در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۸ بود. همانند "ترانه جنوب" در سال ۱۹۴۶، این فیلم ترکیبی از انیمیشن و لایو اکشن است و بر اساس کتاب "نیمه شب و جرمایا" از استرلینگ نورث در سال ۱۹۴۳ ایجاد شده است. این کتاب توسط نورث برای مطابقت با خط داستانی فیلم اصلاح شد و سپس با همان عنوان منتشر شد. این فیلم مورد علاقه شخصی والت دیزنی بود، زیرا یکی از به یادماندنی ترین دوران زندگی و بزرگ شدن او را در اواخر قرن بیستم در یک مزرعه کوچک در غرب میانه آمریکا در فیلم خلق کرده است. والت گفت: «این فیلم به طور خاصی به من نزدیک بود. چرا، من و برادرم در دوران کودکی در میسوری با آن بزرگ شدیم.» والت در نظر داشت که این اولین فیلم تماماً لایو اکشن دیزنی باشد، اما توزیع کننده فیلم، او را متقاعد کرد که وقتی مخاطبان کلمه «دیزنی» را دیدند، انتظار انیمیشن داشتند؛ بنابراین آنها تفاوت را تقسیم کردند. "عزیز دلم" آخرین حضور فیلم هری کری بود. داستان. داستان این فیلم در سال ۱۹۰۳ در ایندیانا می گذرد و داستان جرمیا کینکید (بابی
دریسکال) و عزم او برای پرورش گوسفندی سیاه را روایت می کند که زمانی توسط مادرش رد شده بود. جرمیا نام بره را دنی برای اسب مسابقه معروف دن پچ (که در فیلم نیز به تصویر کشیده است) می گذارد. رؤیای جرمیا برای نشان دادن دنی در نمایشگاه پایک کانتی باید بر مخالفت های سرسختانه مادربزرگ دوست داشتنی و در عین حال سرسخت او (بولا بوندی) غلبه کند. عمویش هیرام (برل آیوز) شخص مورد اعتماد جرمیا و متحد همیشگی وی است. او با الهام از شخصیت ها و داستان های متحرک استقامت می کند.
رژ گونه یک تن روشن متوسط از صورتی است. نخستین استفاده کتبی از "رژ گونه" به عنوان یک نام رنگ در انگلیسی در ۱۵۹۰ بود. رژ گونه رنگی نمایشی برای تئاتر زنده است زیرا رنگی است که اغلب برای آرایش تئاتر استفاده می شود.
سبز جنگل رنگی است که غنی از سبز متوسط بهاری است. تن خاص رنگ "سبز جنگلی" به نام «سبز جنگل» توسط کرایولا، که در سمت چپ نمایش داده می شود، توسط کرایولا در سال ۱۹۹۰ فرموله شد. نخستین استفاده ثبت شده از "سبز جنگل" به عنوان نام یک رنگ در انگلیسی در سال ۱۹۲۶ بود.