Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د. نوابه خانم صفوی انتشار آن را شروع کرد که به مدت دوازده سال و سه ماه ادامه یافت. پس از آن تعدادی دیگر از مجلات زنانه انتشار یافت، از جمله نامهٔ بانوان ایران بین سال های ۱۳۱۷ تا ۱۳۱۹(۱۹۳۸ــ۱۹۴۰ میلادی) و مجلهٔ جمعیت نسوان وطن خواه ایران (۱۹۲۳ ــ ۱۹۲۶ میلادی) قابل ذکرند. این جمعیت در سال ۱۳۰۱ (۱۹۲۲ میلادی) توسط محترم اسکندری، یکی از نخستین زنان آزادی خواه تأسیس شد. سیمین دانشور، راضیه تجار و فرشته مولوی در آثار داستانی راضیه تجار بیشتر زنانی دیده می شوند که تسلیم شرایط، وابسته به مردان، خانه دار و ناامید و ناراحت هستند ولی در سوی مقابل، آثار داستانی سیمین دانشور زنان استقلال نسبی دارند و شاهد حضور زنان در بیرون از خانه می باشیم.با این حال، شباهت هایی هم بین داستان های این دو نویسنده و برخی دیگر از نویسندگان وجود دارد؛ آن شباهت این است که زن در آثار آنها موجودی تنها، مضطرب و سرگردان است. این سرگردانی را تقریباً در تمام آثار می توان مشاهده کرد. زن در این آثار موجودی است که از طرف جامعه و مردان مورد ظلم قرار گرفته است. آنها در اغلب آثار توسط مردان همانند کالای جنسی مورد بهره برداری قرار گرفته اند و دیدی جنسی نسب
ت به آنها احساس می شود. زنان اغلب تحت کنتـرل و تسلط جامعه مردان و فرهنگ و آداب و رسوم و سنت ها قرار دارند و کمتر از خود اختیار و اراده ای می توانند نشان دهند. زنان در آثار تجار جایگاه سنتی دارند؛ در رنج و ناراحتی هستند و حالتی از نارضایتی مداوم را نشان می دهند. آنان در سکون و وابستگی هستند و در قابل مردان کاملاً تسلیم اند و از خود قدرت، اراده و اختیاری ندارند. این در حالی است که برخی از زنان در آثار دانشور از خود اراده و استقلال نشان می دهند، دارای قدرت و فعالیت اجتماعی بوده و نقش هایی غیر از خانه داری به عهده می گیرند و برای تغییر و بهبود شرایط خود و جامعه تلاش می کنند. شعرا و نویسندگان زن فارسی زبان. ادبیات کهن ایران بیشتر توسط مردان نوشته شده و به ندرت نامی از هنرمندان زن به چشم می خورد. یکی از دلائل این کمبود، میتواند محدودیت های شرعی و عرفی بر حضور زن در جوامع باشد. «رضا براهنی» نویسنده، شاعر و منتقد ادبی، سراسر تاریخ ادبیات ایران را تحت تاثیر نگاه مردانه می داند. وی در کتابی با عنوان «تاریخ مذکر» مردسالاری و کم توجهی به حضور زنان در تاریخ ادبیات را مورد نقد و بررسی قرار داده است. در مقابل، نقش زنان در خ
لق آثار ادبی معاصر چشم گیر است.
«ری را» از مشهورترین اشعار نیما یوشیج است. این شعر که به دورهٔ پختگیِ اشعار نیما تعلق دارد، با ۲۴ سطر و ۴ بند، دارای وزن پایهٔ «مفعولُ فاعلاتُ مفاعیلُ فاعلن» است. «ری را» حاصلِ تک گویی یا نجوای شاعر با خود است و ابهام و اندوه را می توان درون مایهٔ اصلی آن دانست. شاعر با دستکاری وزن شعر و نیز استفاده از آرایه های واج آرایی، متناقض نما و آیرونی توانسته فضای پرابهام و رمزآمیز شعر را تقویت کند. «ری را» در برخی سطرها دارای قافیه است و بخش هایی از شعر را می توان به دو صورتِ مختلف قرائت کرد. صاحبنظران این شعر را از برترین آثار نیما دانسته اند. تقی پورنامداریان آن را از شعرهای بسیار خوش ساخت در شیوهٔ آزاد نیمایی و امید طبیب زاده آن را از نمونه های برجستهٔ شعر نیما در بخشِ پایانی زندگی هنری اش می دانند. رضا براهنی نیز «ری را» را در سطحِ آثارِ شاعران بزرگ اروپایی به شمار می آورد. احمد شاملو و احمدرضا احمدی این شعر را دکلمه کرده اند. زمینه. نیما یوشیج (۱۲۷۶–۱۳۳۸) شاعر معاصر ایرانی و بنیان گذار شعر نوی فارسی است. او با شعر «افسانه» (۱۳۰۱) نوعی جهان بینی نو را به ادبیات فارسی و حتی فرهنگ ایرانی وارد ساخت که تا پیش از آن س
ابقه نداشت. با این حال، عملاً با شعر «ققنوس» (۱۳۱۶)، شعر نوی فارسی متولد شد، زیرا اولین بار در این شعر، مدلولی جدید با دالی جدید پیوند خورد و پدیده ای نو شکل گرفت. نیما نخستین آثار خود را در اواخر دوران مشروطه و سال های آغازین حکومت رضاشاه سرود یا منتشر کرد. از سال ۱۳۰۶ تا ۱۳۱۵ هیچ شعری از او منتشر نشد تا اینکه در سال ۱۳۱۶ سرایش و چاپ آثارش را از سر گرفت و شعر مهم «ققنوس» را خلق کرد. از ۱۳۱۶ تا ۱۳۲۷، نیما انواع قالب های شعری را آزمود. او در دورهٔ پایانی عمرش، یعنی از ۱۳۲۸ تا ۱۳۳۷، عمدتاً به سرایش و چاپ اشعار آزاد یا نیمایی پرداخت. سرایش و انتشارِ «ری را» نیز به همین دوره تعلق دارد. تقی پورنامداریان، شعر را تحت تأثیر حوادث سال ۱۳۳۱ و فضای اجتماعی و سیاسی حاکم بر آن دوران تاریخی از جمله اختلاف نظر محمد مصدق و محمدرضا پهلوی بر سر تصدی وزارت جنگ، استعفای مصدق و نخست وزیری قوام السلطنه می داند. امید طبیب زاده معتقد است نیما در دوران پایانی حیات ادبی اش، بیش از هر زمان دیگری، راه و روش بیان واقعی خود را می یابد و به شعر ناب نزدیک تر می شود. او شعرهای «ری را» و «همه شب» را از نمونه های برجستهٔ شعر نیما در بخشِ پایان
ی زندگی هنری اش می داند. همچنین «شب» مضمون اصلی بسیاری از شعرهای نیما یوشیج است و عنوان یا آغاز برخی از شعرهای او با «شب» شکل می گیرد که از آن جمله می توان به مواردی مثل «هست شب»، «شب است»، «هنوز از شب»، «در شب سرد زمستانی»، «بر فراز شب»، «شب قرق» و «در نخستین ساعت شب» اشاره کرد. شعرهای دیگری نیز هستند که بدون عنوان «شب»، مضمون شب و تیرگی را نشان می دهند یا موضوع و رویداد آنها در شب است، مثل «تو را من چشم در راهم شباهنگام»، «تا صبح دمان ...»، «آنکه می گرید» و همچنین شعرهای «مرغ آمین»، «مهتاب»، «کار شب پا» و «پادشاه فتح». ویژگی ها. محتوا. شعر متشکل از چهار بند است و حاصل تک گویی یا نجوای شاعر با خود است. درونمایهٔ شعر ابهام است که در بستری از تاریکی، اندوه، خرابی، گنگی، خفقان و استیصال شکل می گیرد. این ابهام ناشی از تباین و تنشی است که شاعر در تمام عناصر و کنش های شعر به وجود می آورد و مدام مخاطب را در برزخ میان گفتن و نگفتن یا دانستن و ندانستن نگه می دارد. واژه ها. برخی منابع «ری را» را نامِ زن دانسته اند. تقی پورنامداریان به چند دلیل معتقد است این کلمه نام زن نیست: اول اینکه در سطر اول، بعد از کلمهٔ «ری را»،
سه نقطه به جای نشانهٔ خطاب (علامت تعجب) آمده است. دوم، عدم هماهنگی متن با فرضِ اسمِ زن برای «ری را» است. سومین دلیل، بند آخر شعر است که در آن «ری را» مخاطب نیست و شاعر از «او» صحبت می کند، نه با «او». پورنامداریان نتیجه می گیرد که این کلمه، صوت است. برخی منابع دیگر هم «ری را» را صوت در نظر گرفته اند. این کلمه که دارای واکه های بلند «ای» و «آ» است، با سه نقطه ای که بعد از آن آمده، فضای ابهام را ایجاد می کند. شاعر با استفاده از صدای مبهم مرکب از دو هجای کشیده، حس شنیداری مخاطب را از آغاز شعر تحریک می کند. معانی دیگر «ری را» در زبان مازندرانی عبارت اند از: (۱) بیدار باش، به هوش باش، هشدار؛ «ری را» در بازی ای به همین نام در مازندران یعنی «بپا و هوشیار باش» (۲) نام زنی که باید تیزهوش و کاردان باشد (۳) نام پرنده ای کوچک تر از گنجشک و شبیه به آن. معنای «کاچ» در منابع مختلف به صورت «قطعهٔ کوچک جنگل در میان مزارع»، «کچلی های زمین»، و «بخشی از جنگل که درخت های آن را کنده اند» آمده است. «بند آب» هم به صورت «حفره هایی که به دست روستاییان برای آبیاری زمین هایی که به آن مشرف است، ایجاد می شود» و «برکه ای مصنوعی که به منظو
ر آبیاری زمینهای اطراف احداث می شود» معنی شده است. موسیقی. شعر دارای وزن پایهٔ «مفعولُ فاعلاتُ مفاعیلُ فاعلن» است، اما در پنج سطر (سطرهای ۱، ۷، ۱۲، ۱۹ و ۲۰) اصول وزن عروضی رعایت نشده است. سه مورد از این پنج مورد (۱، ۱۲ و ۱۹) را می توان با شکستن سطرها و تغییر وضعیت آنها توجیه کرد، ولی سطرهای ۷ و ۲۰ به ترتیب شامل حذف کمیت از انگارهٔ وزنی و اضافه کردن کمیت به انگاره است. در سطر هفتم، یک کمیت از وزن سطر کم شده و در سطر بیستم یک کمیت اضافه شده است. این تغییرات در وزن شعر باعث می شود خواننده ای که بخواهد وزن را رعایت کند، از سرعت خواندن شعر بکاهد یا گاهی مکث کند. این مسئله به تأمل عمیق تر در فضای مه آلود و رمزآمیز شعر منجر می شود و از طرف دیگر برخی عناصر شعر را پررنگ تر می کند. به این ترتیب، نیما با چند شگرد وزنی و صوری ساده، فضای پرابهام و پرتصویر شعر را غلیظ تر کرده و مخاطب را با عالمِ شعر درگیرتر ساخته است. شعر در سطرهای ۲ و ۳، ۴ و ۵، ۱۱ و ۱۲ و ۱۳، ۱۹ و ۲۱ و ۲۳، و ۲۰ و ۲۵ دارای قافیه است، اما به نظر نمی رسد شاعر تعمداً این قافیه ها را ایجاد کرده باشد. این قافیه ها موسیقی شعر را که به دلیل وزن عروضی خاص و شکستنِ
مکررِ وزن، نامحسوس به نظر می رسد، تقویت کرده است. شعر از همان آغاز با استفاده از مصوت های بلند در کلمهٔ «ری را» بر شنیدنِ یک صدا متمرکز می شود. در بند دوم، استفاده از واج آرایی صامت «ش»، مخاطب را به سکوت و شنیدن صدای مبهم شب یعنی «ری را ...» دعوت می کند. آوردن صدای «ش» در کلمات «هوش ربا»، «شنیده ام»، «گردش» و «شبانی سنگین»، باعث القای حس سکوت می شود. همچنین استفاده از صامت های «س» و «ز» در ترکیباتی مثل «شبانی سنگین» و «ز اندوه های من سنگین تر» نوعی اندوه، نگرانی و افسردگی را منتقل می کند. واکه های «آ» و «اَ» هم در سطرهای «و آوازهای آدمیان را یکسر/من دارم از بر» هر کدام شش بار تکرار شده که می تواند بیان کنندهٔ صدای همهمه و هیاهو یا صدای جمعیت باشد. در سطر «خواندن نمی تواند»، استفاده از همخوان های خیشومی «ن» و «م» می تواند نشان دهندهٔ ناامیدی و ناخشنودی شاعر باشد، زیرا این واج ها دارای صدایی شبیه نق نق آهسته هستند. نیما در پایان شعر بر استیصال، گنگی و ناامیدی تأکید می کند. قرائت ها. بخش هایی از شعر را می توان به صورت های مختلف تلفظ کرد. برخی، از جمله احمد شاملو، محمد حقوقی و محمود فلکی، سطرِ «برق سیاه تابش تصوی
ری از خراب» را به صورت «برقِ سیاه ْتابَش ...» خوانده اند. پورنامداریان معتقد است این خوانش صحیح نیست، چون «سیاه تابش» صفت مرکب برای برق نیست و اگر بود باید به شکل «سیاه تاب» می آمد و لزومی هم به ایجاد صفت مرکب نبوده که نیما «این تصرف غلط و بدون فایده را در زبان روا بداند». بنابراین او «برقِ سیاهِ تابشِ تصویری از خراب» را صحیح می داند. همچنین در سطر ۱۴، عبارت «قایق دلتنگ» را می توان به صورت «قایق، دلتنگ» (مثلاً در قرائت شاملو) یا «قایقِ دلتنگ» قرائت کرد. در حالت اول، «دلتنگ» صفتِ «آواز آدمیان» است که با «هیبت دریا» تناسب معنایی دارد. در حالت دوم، «قایقِ دلتنگ» که مجازاً می تواند به معنای «قایق کوچک» باشد، بر هولناکی فضا می افزاید و حس دیداری خواننده را فعال می کند. نقد و نظر. محمود فلکی شعر را بر پایهٔ کهن الگوهای یونگ تحلیل کرده و معتقد است صدایی که در شعر آمده، می تواند صدایی اسطوره ای باشد و از روان جمعی آدمی برآمده باشد. این صدا نشانی از ابهام و تیرگیِ ضمیر ناخودآگاه است و بنابراین از شب برمی آید. اگر «ری را» را نام زنی بدانیم، این زن می تواند آنیمای نیما باشد که به شکلی نامعلوم و مبهم خود را نشان می دهد و
برای خود نیما هم روحی بی شکل و رمزآمیز است. این زن خود را به شکل صدا می نمایاند و زنی معمولی یا جفت یا معشوق نیست چون شعر جنبه های تغزلی ندارد. این زن زنی جسمانی و کامل نیست، بلکه نیمهٔ شاعر یا نیمهٔ گمشدهٔ اوست. «ری را» می تواند صدای همین نیمهٔ گمشده یا ناپیدا باشد که لحظه ای از شبِ هستی برمی آید. سیاوش کسرایی معتقد است «ری را» دارای سه دایرهٔ تودرتو و هم مرکز است که شاعر در کانون آنها به پیرامون خود نگاه می کند. دایرهٔ اول را «امشب» پر می کند که نزدیک ترین مکان و زمان به شاعر را تشکیل می دهد و صداهایی که از آن برمی آید، صداهای مسخ شدهٔ آدمی است که گویی شب را کنار می زند تا حرفی را بازگو کند. در دایرهٔ دوم، «شب ها» یا «شبان» سرگذشت انسانی را که هیچ وقت پرتو روز بر او نتابیده بیان می کند و نگاه نیما نگاهی جهانی است که از مرزها می گذرد و به سراسر حیات انسان می نگرد. این صدای رنج تاریخی انسان ستم دیده در همهٔ شب های بی روزن است که شاعر اوجش را در میان قایق دلتنگ می شنود و «یک شب» عرصهٔ دایرهٔ سوم است که در حد فاصل دایرهٔ اول و دوم قرار دارد و حکایتش نه در پشت کاچ و بند آب جریان دارد و نه در تاریخ. از نگاه کسرا
یی، ری را صدایی است که بر دیوار تاریک شب خط می کشد و مخاطبی ندارد. حتی فریاد استمدادی نیست و اگر باشد، غمگینانه ترین نوع استمداد بشری و یاری خواهی انسان از درون دردمند خویشتن است. هوشنگ گلشیری این شعر را با شعر کودک لال اثر فدریکو گارسیا لورکا مقایسه می کند و معتقد است صدایی که در شعر از آن یاد شده، رنگ سمبل و نماد به خود می گیرد و نمی توان دقیقاً گفت مساوی با چیست؛ بنابراین می توانیم بسته به حال و وضعیتمان و با توجه به بافت شعر یعنی تصاویری مثل برق سیاه تاب و بند آب یا صدای فاقد هر نوع نظم هوش ربا نوعی مابازا بگذاریم. این صدا می تواند صدای مرگ ناگزیر یا صدای انسان شاعر باشد که در تقابل با مرگ ناگزیر یا در تقابل با سرنوشت به خواندن و سرودن شعر می پردازد. تقی پورنامداریان این شعر را از شعرهای بسیار خوش ساخت در شیوهٔ آزاد نیمایی می داند که وزن آزاد نیمایی به بهترین و سنجیده ترین شکل در آن متجلی است. شاعر از دوردست صدای شعار گروهی از مردم را به شکل صدای نامفهوم «ری را» می شنود و حس می کند این صدا از سوی دریا نیست، بلکه از جانب بند آب است و از این صدا بوی خیر و بهبود نمی شنود. تصویر پارادوکسیکال «برق سیاه» نشان د
هندهٔ تردید شاعر نسبت به اصالت و حقانیت صداست. بر اساس تفسیر امید طبیب زاده، در بند اول، شاعر صدای مبهم و نامفهومی را از پشت «کاچ» و از کنار «بند آبِ» سیاه و خرابی می شنود. در بند دوم، با یقین می گوید که این صدای گنگ، ارتباطی با صدای آدمیان یا خلق ندارد، چون او صدای آنها را به خوبی می شناسد. شاعر نمی داند «ری را» صدای چیست، اما این صدا برایش یادآور صدای «دریا» ست. «دریا» می تواند نمادِ انقلاب یا خروش مردم و رؤیایی باشد که شاعر همچنان هیبتش را در خواب می بیند. پس «ری را» هم می تواند تصویری مبهم از «دریا» باشد. شاعر در بند سوم به خود می آید و خویشتن را چونان انقلابیِ افسرده و پیری به تصویر می کشد که از خرابه های پیرامونش یا از درونِ محزون و ازهم پاشیده اش فقط صدایی نامفهوم و مبهم از دریای انقلاب و خلق را می شنود. او خواستار آن است که در «شب سیا»، آواز انقلاب را بخواند، اما توان ندارد و جز «ری را» چیزی از درونش بیرون نمی آید. در بند پایانی نیز می بینیم شاعر دیگر جهانی آرمانی ندارد تا پناهگاه او باشد؛ چیزی جز پشت «کاچ» و خرابه های پیرامونش باقی نمانده، و این به معنای «نبودن با خود، و رفتن با خاطرات» است. محبوبه خ
راسانی و ریحانه واعظ شهرستانی نقدی درون متنی بر شعر «ری را» ارائه داده اند. آنها ضمن نقد تفسیرهای دیگر، معتقدند خوانش فرمالیستی شعر می تواند آن تفسیرها را هم تأیید کند. در خوانش فرمالیستی، شاعر با ایجاد تنشی دائمی میان دانستن و ندانستن یا گفتن و نگفتن، نوعی آیرونی در شعر ایجاد کرده و با استفاده از آهنگ کلام، تصویرهای مناسب و اثر القایی واج ها، درون مایهٔ شعر را تقویت کرده است. به تعبیر دیگر، شاعر با ابزارهای گوناگون سعی می کند ابهام، تاریکی، خرابی و خفقان را در شعر برجسته کند. بازآفرینی. «ری را» یکی از قطعات آلبومی با همین نام (۱۳۸۴) از سهیل نفیسی است. نفیسی این شعر را با گیتارِ تنها نیز در کنسرتی اجرا کرده است. احمد شاملو و احمدرضا احمدی نیز این شعر را به ترتیب در آلبوم های "شعرهای نیما" (۱۳۷۳) و "در شب سرد زمستانی" (۱۳۶۸) دکلمه کرده اند. علیرضا افتخاری نیز این شعر را در آلبوم "پادشاه فصل ها" (۱۳۹۳) اجرا کرده است.
کشتی قهرمانی آسیا ۱۹۸۷ چهارمین دوره از رقابت های قهرمانی آسیا می باشد که از ۱۳ تا ۱۷ اکتبر ۱۹۸۷ در بمبئی، هند برگزار گردید.
اَموندی () شرکت مدیریت سرمایه گذاری فرانسوی است، که در سال ۲۰۱۰ تأسیس شد.
کشتی قهرمانی آسیا ۱۹۸۸ پنجمین دوره از رقابت های قهرمانی آسیا می باشد که از ۱۲ تا ۱۶ دسامبر ۱۹۸۸ در اسلام آباد، پاکستان برگزار گردید.
کشتی قهرمانی آسیا ۱۹۸۹ ششمین دوره از رقابت های قهرمانی آسیا می باشد که از ۳۰ ژوئن تا ۲ ژوئیه ۱۹۸۹ در اوآرای، ژاپن برگزار گردید.
الی کوهانیم (؛ نام در زمان تولد: الهام کوهانیم، زادهٔ ) خبرنگار و سیاست مدار آمریکایی است. او در دولت دونالد ترامپ به عنوان نماینده ویژه برای تحت نظر قرار دادن و مبارزه با یهودستیزی در وزارت امور خارجه آمریکا مشغول به خدمت بود. زندگی نامه. قبل از شروع به کار در وزارت امور خارجه آمریکا او در شبکه خبر یهودی و در دانشگاه یشیوا در نیویورک مشغول به کار بود. کوهانیم دارای مدرک تحصیلی کارشناسی در رشته علوم سیاسی از کالج بارنارد در دانشگاه کلمبیا است. او دارای تحصیلات ارشد در زمینه امور بین الملل در دانشگاه عبری اورشلیم در اسرائیل است. وی در یک خانواده یهودی در تهران به دنیا آمد که در زمان انقلاب اسلامی از ایران مهاجرت کرده و به ایالات متحده پناهنده شدند. دیدگاه ها. کوهانیم از منتقدان سرسخت دولت جمهوری اسلامی ایران است و آن را یک دولت یهودستیز افراطی می نامد. او همچنین معترض به حمایت ایران از حوثی های یمن است که معتقد است حقوق یهودیان و بهاییان را نقض می کنند. او همچنین منتقد حزب الله لبنان و فعالیت های ایران در آمریکای جنوبی است. در زمان فراگیر شدن بیماری کروناویروس ۲۰۱۹ کوهانیم از دولت های ایران، ترکیه و تشکیلات خو
دگردان فلسطین به خاطر تئوری توطئه دست داشتن یهودیان در پخش شدن این بیماری انتقاد کرد و آن را تهمت خون جدید دانست. کوهانیم یکی از افرادی بود که توسط دولت دونالد ترامپ به عنوان نماینده در ۷۵ امین سالگرد آزادسازی کمپ آشویتز در لهستان شرکت داشت.
عقیق خزه ای در حقیقت به نوع بی رنگ و نیمه شفاف سنگ یمانی گفته می شود و از نظر علمی یک عقیق محسوب نمی شود. عقیق خزه ای دارای محتویاتی به شکل برگ و شاخه های خزه مانند از نوع کانی هورنبلاند ریشه ای است و توده هایی که دارای ناخالصی های فراوان هستند به یشم خزه ای موسومند ولی در حقیقت یشم نیستند. عقیق خزه ای با اکسیده شدن فلز آهن موجود در ترکیب شیمیایی کانی هورنبلاند که سبز رنگ است به رنگ های قهوه ای و قرمز تبدیل می شود.
ری را عنوان یکی از مشهورترین شعرهای نیما یوشیج است و می تواند به موارد زیر نیز اشاره کند:
ری را اولین آلبوم موسیقی سهیل نفیسی است که در سال ۱۳۸۴ منتشر شد. این آلبوم، دومین آلبوم پرفروش نشر موسیقی هرمس تا سال ۱۳۹۸ است. نقد و نظر. نفیسی این آلبوم را «حاصل ارادت و شیفتگی» خود به شعر و خصوصاً شعر معاصر ایران می داند. او می گوید "ری را" حاصل «یک دوره تجربه نسبتاً طولانی» راجع به موسیقی آوازی است که به منظور ایجاد ارتباط با نسل های جوان تر شکل گرفت. این آلبوم مورد پسند بسیاری از کسانی واقع شد که با موسیقی پاپ میانه ای نداشتند و موسیقی سنتی یا سبک های دیگر را می پسندیدند.
وی وای () شرکت ترابری نروژی است، که در سال ۱۹۹۶ تأسیس شد.
گروه نورگس () شرکت عمده فروشی نروژی است، که در سال ۱۹۹۴ تأسیس شد.
استروی ترانسگاز () شرکت مهندسی روسی است، که در سال ۱۹۹۰ تأسیس شد.
ارنست یولیوس والدمار پابست (۲۴ دسامبر ۱۸۸۰ در برلین - ۲۹ مه ۱۹۷۰ در دوسلدورف) یک نظامی و فعال سیاسی آلمانی بود، که در آلمان و اتریش با راستگرایان و ضد کمونیست ها همکاری می کرد. وی فرمانده شبه نظامیان راست گرای فرای کورپس بود و نقش اصلی در صدور دستور اعدام کارل و رزا لوکزامبورگ در ژانویه ۱۹۱۹ و سرکوب انقلاب آلمان داشت. وی قبل از اخراج از اتریش در ساماندهی گروه های راست گرا در آن کشور نقش مؤثری داشت. پابست در محافل عمومی در دوره آلمان نازی چندان ظاهر نشد و با حکومت نازی همکاری چندانی نداشت. اوایل زندگی. پابست که فرزند مدیر یک موزه بود در برلین متولد شد. وی در آکادمی تربیت افسران ارتش پروس تحصیل کرد و در این آکادمی هم دوره فرانتس فون پاپن بود و در سال ۱۸۹۹ به عنوان افسر به خدمت مشغول شد. در شروع جنگ جهانی اول، پابست عمدتاً در جبهه غربی بلژیک و به ویژه در نبرد وردون ، به خدمت مشغول شد. در سال ۱۹۱۶ از جبهه جنگ خارج شد و سپس به عضویت ستاد کل ارتش آلمان درآمد. عقاید ضد کمونیسم. به دستور ژنرال اریش لودندورف در اواخر جنگ در مارس سال ۱۹۱۸ پابست به هنگ سواره نظام های نگهبان ملحق شد. سپس به عنوان رئیس این هنگ، آن را از س
واره نظام به پیاده نظام تبدیل کرد. هنگ پیاده نظام به عنوان سرسخت ترین مخالف انقلاب آلمان در آن زمان شناخته می شد. پابست اولین بار در جریان شورش های کمونیست ها و چپگرایان مشهور شد. به عنوان فرمانده گارد پیاده نظام، پابست در اقداماتی مانند بازپس گیری "ساختمان روزنامه حزب سوسیال دموکرات" در ۱۱–۱۲ ژانویه ۱۹۱۹ نقش داشت. اقدامات وی باعث ارتقا شغلی وی به سمت رئیس ستاد کل ارتش و سپس فرماندهی دیوزیون اسب سواران شد که یک واحد مهم از شبه نظامیان فرای کورپس بود. تعهد پابست به این واحد نظامی، احساسات شدید ضد کمونیستی وی، بی اعتمادی عمومی وی به افسران فرمانده ارتش و این واقعیت که ژنرال فون هوفمان به دلیل بیماری قلب قادر به ادامه فعالیت نبود باعث شد که پابست در مرکز فعالیت های ارتش قرار بگیرد و رهبر بالفعلی برای آن بشود. او بلشویسم را یک خطر جهانی می دانست و در فعالیت های ضدانقلابی در سراسر آلمان شرکت می کرد. وی همچنین با مهاجران روسی همکاری می کرد و کمیته سیاسی ملی روسیه را به ریاست ژنرال واسیلی بیسکوپسکی تأسیس کرد. این پابست بود که دستور اعدام رهبران انقلابی دستگیر شده در شورش ژانویه ۱۹۱۹ رزا لوکزامبورگ و کارل لیبکنشت را
صادر کرد. او در مواردی بعدها با مباهات اعلام می کرد که «من آنها را اعدام کردم». در آن زمان، در گزارش رسمی او ادعا شد که او آنها را تحت بازداشت مورد محافظت قرار داده بود، اما یک گروه تندرو و خشمگین ضدانقلابی در بین شبه نظامیان زندانیان را ربوده بودند، داستانی که سپس به سرعت تکذیب شد. با این حال بعداً پابست ادعا می کند که قصد اولیه وی این بوده است که لیبکنخت را به دلیل آلمانی بودن در مقابل جوخه آتش اعدام کند اما لوکزامبورگ را به ضدانقلاب های خشمگین بسپارد تا او را در حد مرگ کتک بزنند زیرا لوکزامبورگ به عنوان یک یهودی شایسته چنین مرگی است. در نهایت هر دو قربانی مورد اصابت گلوله قرار گرفتند و کشته شدند. برخی از افسران زیردست پابست، از جمله هورست فون پفلوگ-هارتونگ و کورت وگل به دلیل قتل رهبران کمونیست ها مورد پیگرد قضایی قرار گرفتند، هرچند که پابست موفق شد ویلهلم کاناریس متحدش را مسئول رسیدگی به پرونده افسران مظنون به قتل کند و در نتیجه سخت ترین مجازات صادر شده برای افسران اخراج از خدمت بود. کورت فوگل که شواهد پرتاب جسد لوکزامبورگ به کانال لندوهر را در اختیار داشت نیز به دو سال حبس محکوم شد. کلاوس گیتینگر در تحقیق
ی که روی دادگاه قاتلین رزا لوکزامبورگ انجام داد از مدارک بایگانی شده پابست استفاده کرد که در آرشیو فدرال نظامی آلمان نگهداری می شدند و به این نتیجه او در راس فرایند سرپوش گذاشتن بر قتل رهبران کمونیست ها بود. پابست خود هیچگاه به دادگاه نظامی فرا خوانده نشد. کودتای کاپ. پابست مدت کوتاهی آلمان را ترک کرد و به عنوان مشاور سرگرد آلفرد فلچر، فرمانده ارتش ایالتی بالتیک در لتونی به خدمت مشغول شد. با این حال او کمی بعد به آلمان بازگشت و در "Nationale Vereinigung" (اتحادیه ملی)، یک اندیشکده راست گرا که توسط ولفگانگ کاپ، اریش لودندورف و دیگران تشکیل شد، شرکت کرد و در توطئه این گروه برای ایجاد یک دیکتاتوری راست گرا نقش اساسی داشت. وی به عنوان دبیر و ناظر امور اداری در خدمت این گروه بود. در ژوئیه ۱۹۱۹ هنگامی که پایست متوجه شد که مافوقش ژنرال فون هوفمان قصد قدرت نمایی نظامی در برلین برای مقابله با شورش کمونیست ها را دارد کودتایی را طرح ریزی کرد. با این حال ژنرال مرکر که یکی دیگر از ژنرال ها ارتش بود، با دیدن حضور نیروهای ارتش در حومه برلین به توطئه کودتا پی برد و ژنرال فون هوفمان را متقاعد کرد که رژه نظامیان در برلین ایده
خوبی نخواهد بود. با خنثی شدن این طرح، پابست و توطئه گران توجه خود را از ارتش آلمان برگردانده و به شبه نظامیان فرایکورپس معطوف کردند. پابست در کودتای شکست خورده کاپ نقشی اساسی را ایفا کرده بود. به همین دلیل بلافاصله پس از شکست کودتا به عنوان پناهنده به مجارستان گریخت و به همکار سابق خود والتر فون لوتویتز پیوست. علی رغم شکست کودتا، پابست اغلب با افتخار از دخالت خود در این رویداد صحبت می کرد. اتریش. سرانجام پابست به اتریش رفت و در شهر اینسبروک اقامت گزید. در اتریش او باهایم وهر در تیرول ارتباط برقرار کرد و نقشی اساسی در اطمینان از وحدت رهبری دوگانه ریچارد استیدل و والتر پفریمر داشت. پابست در اتریش در سازماندهی و نظم بخشیدن به پیروان هایم وهر نقشی اساسی ایفا کرد. مهارت سازمانی وی به حدی بود که وقتی پس از فرار به اتریش خود را سرگرد اعلام کرد، در واحدهای هایم وهر به عنوان والدمار کبیر شناخته شد. وی در اول مه ۱۹۲۲ به سمت رئیس ستاد هایم وهر تیرول منصوب شد. در این نقش پابست توانست چندین گروه شبه نظامی راست گرای متفرق را تحت لوای واحدهایم وهر سازماندهی کند، اگرچه در نهایت در از بین بردن کامل اختلافات ناموفق بود. با این
وجود پابست قادر به برقراری ارتباط با بنیتو موسولینی بود و توانست بودجه هایم وهر را توسط وی تأمین کند. پابست در ابتدا به یوهان شوبر صدراعظم اتریش نزدیک بود و در سال ۱۹۲۹، هنگامی که پیشنهاد تغییر موقعیت هایموهر به عنوان یک حزب سیاسی طرفدار دولت را داد، توانست حمایت وی را جلب کرد. با این حال تلاش شوبر به تبدیل هایم وهر به یک نیروی میانه روی طرفدار دولت به زودی با چالش روبرو شد و او دستور اخراج پابست از اتریش به آلمان را صادر کرد. با برکناری پابست، شوبر ارنست رودیگر استارهمبرگ را به صدر هایم وهر منصوب کرد. آخرین ناموفق پابست در اتریش هنگامی بود که می کرد بودجه های پرداخت نشده هایم وهر را از موسولینی دریافت کند که با توجه به اخراجش از هایم وهر در این امر توفیقی نداشت و سرانجام به آلمان برگردانده شد. در اواخر زندگی. با بازگشت به آلمان، پابست به همراه افراد دیگری مانند فردریش مینو به عضویت انجمن مطالعات فاشیسم درآمد. در سال ۱۹۳۱ وی جزوه ای نوشت که در آن مانیفیستی را برای ایجاد یک «بین الملل سفید» تنظیم کرد. وی در این راستا خواستار جایگزینی ارزشهای "آزادی، برابری، برادری" با نظم جدیدی در سطح اروپا مبنی بر «تثلیث جدی
د: اقتدار، نظم، عدالت» شد. او رابطه مبهمی با حزب نازی داشت. بدون اینکه هیچگاه به این حزب بپیوندد یا در آن به فعالیت بپردازد، در پی ایجاد روابطی سه جانبه بین هایم وهر، ورماخت و دوستش والتر فانک بود. با این حال، این واقعیت که هایم وهر به دنبال اخراج پابست به شدت رو به زوال رفته بود، چنین تلاشهایی را با مشکل روبرو کرد. بعد از به قدرت رسیدن آدولف هیتلر، پابست با وی درمورد اوضاع اتریش صحبت کرده بود و هیتلر به او اطمینان داده بود که پس از در اختیار گرفتن آلمان، بیشتر تلاش خود را برای انتشار ایدئولوژی نازی در اتریش متمرکز خواهد کرد. پابست بعد از کنار گذاشتن فعالیت های نظامی وارد دنیای صنعت شد و سرانجام مدیر شرکت راین متال در برلین شد. عدم فعالیت پابست در دوره نازی ها، با توجه به سابقه وی در جناح راست افراطی، باعث ایجاد سوءظن هایی در مورد نیات او شد و شایعاتی را ایجاد کرد مبنی بر اینکه او با ویلهلم کاناریس و چهره های مشابه در مقاومت آلمان در ارتباط است. چنین شایعاتی هرگز اثبات نشد، اما پابست مدت زیادی قبل از توطئه ۲۰ ژوئیه آلمان را ترک کرد، و گفته شده است که وی ممکن است از تلاش ها برای سوء قصد به جان آدولف هیتلر مطلع
بوده باشد. پابست که آلمان را ترک کرده بود، در سوئیس اقامت گزید. پس از جنگ جهانی دوم، پابست تا حدی وارد فعالیت های سیاسی شد و در هماهنگ کردن گروه های کوچک برادران نئو نازی نقش داشت او در سال ۱۹۵۵ به آلمان بازگشت و در دوسلدورف اقامت گزید و در گروه های کوچک راست افراطی همانند دویچه گمنشافت (اجتماع آلمانی) به فعالیت پرداخت. این گروه بعدها جزئی از حزب رایش آلمان شد. پابست در سال ۱۹۷۰ در ۸۹ سالگی در دوسلدورف درگذشت.
ایژفسک () شرکت صنایع جنگ افزاری روسی است، که در سال ۱۹۴۲ تأسیس شد.
برایو () شرکت تولید اسباب بازی سوئدی است، که در سال ۱۸۸۴ تأسیس شد و هم اکنون زیرمجموعه شرکت رافنزبورگر می باشد.