Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تار) بود که او و فرزندانش در آنجا سکوت داشتند و تحصیل کردند. اوایل حرفه. بونویل در سال ۱۸۱۳ توانست در آکادمی نظامی ایالات متحده آمریکا در وست پوینت، نیویورک پذیرفته شود. او تنها پس از دو سال از این آکادمی فارغ التحصیل شد و سپس حکم خدمت در توپ خانه سبک را با درجه افتخاری (نظامی) ستوان دوم، دریافت کرد. او سال های ابتدایی حرفه اش را در نیو انگلند، می سی سی پی و فورت اسمیت در منطقهٔ آرکانزاس خدمت کرد. در سال ۱۸۲۴، بونویل به فورت گیبسن، اکلاهما در منطقهٔ بومیان آمریکایی اعزام شد و به درجهٔ سروان ارتقا یافت. در سفر به فرانسه، او مهمان ژیلبر دو موتیه دو لافایت بود. بونویل برای تحقق خواسته و علاقه اش برای جستجو و کشف سرزمین های غربی از ارتشبد الکساندر مکمب درخواست مرخصی از ارتش کرد با این هدف که بتواند در میان بومیان آمریکایی سرزمین اورگان که تحت حاکمیت مشترک آمریکا و بریتانیا بود، تحقیق و شناسایی کند. به طور قابل ملاحظه ای توسط شرکت هادسونز بی هدایت می شد. مکمب با درخواست مرخصی بیست و شش ماههٔ وی از اوت ۱۸۳۱ تا اکتبر ۱۸۳۳، موافقت کرد و به او دستور داد تا تمام اطلاعاتی که ممکن بود برای دولت مفید باشد را جمع آوری کرده
و همراه خود بیاورد. ازدواج و خانواده. بونویل ازدواج کرد و با همسرش صاحب یک دختر شد. همسر نخست و دخترش هر دو از دنیا رفتند. ولی او تا بعد از بازنشستگی از ارتش در سال ۱۸۶۶ دوباره ازدواج نکرد. بونویل سپس در فورت اسمیت (آرکانزاس) مستقر شد سپس با سو نیس ازدواج کرد. سفر اکتشافی سال ۱۸۳۲. سفری که به عنوان بزرگترین دستاورد زندگی بونویل شناخته می شود در ماه مه سال ۱۸۳۲ آغاز شد. در این سفر بونویل با صد و ده مرد شامل ناتانیل جارویس وایت و ستوان میدانی مایکل سر و جوزف واکر میزوری را ترک کرد. حامی مالی این سفر دریایی، جان جیکوب آستور رقیب شرکت هادسونز بی بود. آنها در اوت به رود گرین (رود کلرادو) رسیده و پست تجارت خز در آنجا ساخته و نام آن را فورت بونویل گذاشتند. مردان کوهستان آن را «فورت بیخود» نامیدند و هیچ وقت برای تجارت استفاده نشد. او همچنین گروهی از مردان به رهبری جو واکر را برای کاوش دریاچه نمک یوتا و یافتن راهی زمینی به کالیفرنیا، فرستاد. نظرات زیادی پیرامون انگیزهٔ بونویل برای فرستادن واکر به کالیفرنیا وجود دارد. بعضی مورخین گمان می کنند که بونویل قصد داشته تا مقدمات تهاجم احتمالی ارتش ایالات متحده آمریکا به کالی
فرنیا که در آن زمان بخشی از مکزیک بود را فراهم کند. در تابستان سال ۱۸۳۳، بونویل با قصد تجارت با شوشونی ها به محدودهٔ رودخانهٔ ویند که در وایومینگ امروزی واقع شده، رفت. تلاش برای رسیدن به اورگان. او پس از گذران ابتدای زمستان در فورت بونویل، در ژانویه ۱۸۳۴ با هدف رسیدن به دره ویلامت به سمت غرب حرکت کرد. آنها در ۴ مارس ۱۸۳۴، به فورت نز پرکس، پایگاه مرزی شرکت خلیج هادسون در محل تلاقی رودخانه والا والا با کلمبیا رسیدند. فرماندهٔ اچ بی سی فورت، پیر پامبرون از او استقبال کرد ولی حاضر به معامله با وی نشد. در ماه ژوئیه بونویل سفر دیگری به غرب انجام داد و مصمم بود تا با شرکت هادسونز بی معامله کند. او این بار مسیر آسانتری رادر میان کوه های آبی دنبال کرد که در این مسیر دوباره با ناتانیل وایت ملاقات کرد و در امتداد رود گرند راند اردو زد. در همین زمان او و مردانش برای غذا و تجهیزات درمانده شده بودند. این بار در فورت نز پرکس پمبرن دست رد به درخواست آنها زد. به جای بازگشت سریع به سمت شرق، بونویل و مردانش سفر خود را در کلمبیا به سمت جنوب و فورت ونکوور ادامه دادند. بونویل زمستان ۱۸۳۴–۱۸۳۵ را در کنار شوشونی ها در امتداد شمال رو
دخانهٔ بر گذارند و در آوریل ۱۸۳۵ سفر بازگشت خود به میزوری را آغاز کرد. او در ماه اوت به ایندیپندنس، میزوری رسید و متوجه شد که اگرچه نامهٔ درخواست تمدید او رسیده است، اما به مکمب تحویل داده نشده است. در همین میان، حکم او لغو کند. واشینگتن ایروینگ. بونویل به امید بازیابی حکم کاری خود به شرق سفر کرد. در مسیر خود به سوی واشینگتن دی سی در نیویورک توقف کرد و از او توسط دوستش جان جیکوب آستور استفبال شد و پذیرایی به عمل آمد. بونویل زمانی که نزد آستور اقامت داشت، با واشینگتن ایروینگ ملاقات کرد. بونویل، داستان هایی برای اروینگ تعریف کرد، داستان هایی از سفرها و ماجراجویی هایش که او قصد داشت در کتابی که بر روی آن کار می کرد، گردآوری کند. یک یا دو ماه بعد اروینگ در واشینگتن که بونویل در آنجا زندگی می کرد، او را دوباره ملاقات کرد. بونویل در نوشتن ماجراجویی هایش دچار مشکل شده بود. هر دوی آنها توافق کردند که در ازای مبلغ ۱۰۰۰ دلار (۲۳۵۶۷ دلار در سال ۲۰۲۰) بونویل یادداشت ها و نقشه هایش را در اختیار اروینگ بگذارد تا ایروینگ بتواند از آنها به عنوان پایه سومین کتاب «وسترن» خود استفاده کند. نتیجهٔ این توافق انتشار کتاب ماجراجویی
های کاپتان بونویل در سال ۱۸۳۷ بود.
دوارتی پاچکو پریرا (Duarte Pacheco Pereira) (حدود ۱۴۶۰ – ۱۵۳۳ میلادی)، کسی که شاعر کاموئس از وی به عنوان آشیل پرتغالی یاد کرده است، ناخدا، سرباز، کاوشگر و نقشه نگار پرتغالی بود. او از طریق اقیانوس اطلس مرکزی و غرب دماغه سبز پرتغال و در امتداد ساحل آفریقای غربی به هند سفر کرد. دستاوردهای او در حوزه های جنگ استراتژیک، اکتشاف، ریاضیات و ستاره شناسی در سطح استثنائی بود. پس زمینه. پاچکو پریرا فرزند جاوُو پاچکو ایزابیل پریرا بود. در ایام جوانی، او به عنوان نوچه خصوصی پادشاه پرتغال خدمت کرد. در ۱۴۷۵ میلادی، زمانی که او با کسب افتخارات آموزش های خود را تکمیل نمود، خود پادشاه یک بورسیه آموزشی به وی اعطاء کرد. بعدها در ۱۴۸۸ میلادی، او به اکتشاف ساحل غربی آفریقا رفت. اعضای سفر اکتشافی او مریض شده و کشتی خود را از دست دادند. زمانی که بارتولومئو دیاس از سفر اکتشافی دماغه امید نیک بازگشت می کرد، زندگی پاچکو پریرا را در جزیره پرنسیپ در خلیج گینه نجات داد. دانشی که او از سفر اکتشافی دیاس و همچنین از سفرهای اکتشافی خودش به دست آورد، او را به سمت جغرافی دان رسمی پادشاه پرتغال رساند. در ۱۹۴۹ میلادی، او پیمان تردسییاس را که از س
وی پاپ تأیید شده و دنیای غیر مسیحی را میان پرتغال و اسپانیا تقسیم نمود، امضاء کرد. پاچکو در هند. دوارتی پاچکو پریرا در سال ۱۵۰۳ میلادی به عنوان ناخدای کشتی ایسپیریتو سانتو، یکی از سه کشتی در ناوگان تحت رهبری آلفونسو دو آلبوکرکه، رهسپار هند شد. در ۱۵۰۴ میلادی، او به عنوان مسئول دفاع از کوچین، منطقه تحت الحمایه پرتغال در هندوستان، گماشته شد تا با یک سری حملاتی که میان ماه های مارس و ژوئیه ۱۵۰۴ از سوی ساموتیری، حاکم کالیکوت انجام می شد، مقابله نماید. (به نبرد کوچین (۱۵۰۴ میلادی مراجعه نمایید). او که تنها ۱۵۰ سرباز پرتغالی و تعداد اندکی نیروهای کمکی از مردمان محلی مالابرها در خدمت داشت، تعداد نیروهای کوچین در مقابل ارتش ۶۰٬۰۰۰ نفری ساموتیری، از لحاظ تعداد قوا بیش از حد کم بود. با این همه، دوارتی پایچیکو با موضوع گیری ماهرانه، قهرمانی های افراد و شانس زیاد توانست در مقابل حملات پنج ماهه مقاومت نماید تا اینکه ساموتیری سرافکنده شده و نیروهای خود را در نهایت بازگرداند. فرزند او لیسوارتی (یا سوسارتی) سهم برازنده ای در این جنگ داشت. دوارتی پاچکو یک کمک تسلیحاتی از سوی تریمومپارا راجای کوچین دریافت نمود تا در دفاع از کو
چکین از آن استفاده نماید و همچنین هنگام بازگشت به لیسبون در ۱۵۰۵ میلادی، از سوی شاه مانوئل یکم پرتغال با افتخارات و جشن های مردمی استقبال گردید. پس از هند. دفتر خاطرات او (۱۵۰۶ میلادی) که در بایگانی ملی پرتغال (تورو دو تومبو) نگهداری می شود، احتمالاً نخستین سند اروپایی است که تصدیق می نماید، شامپانزه ها اسباب ابتدایی خود را می سازند. دوارتی پاچکو پریرا که از کتاب de situ orbis پمپونیوس ملا الهام گرفته بود، در میان سال های ۱۵۰۵ تا ۱۵۰۸ میلادی کتابی را تحت عنوان Esmeraldo de situ orbis نوشت، کتابی که به عنوان یکی از نخستین کارهای علمی بزرگ توصیف گردیده و «در مور آنچه در محیط تازه کشف شده مشاهده و تجربه شده بود، گزارش می داد». این کتاب که هرگز تکمیل نشد تا سال ۱۸۲۹ میلادی به چاپ نرسید، احتمالاً به علت اینکه از ارایه اطلاعات در مورد تجارت با ارزش پرتغال در گینه به دیگران خودداری صورت گیرد. (گمانه زنی های زیادی در مورد عنوان «esmeraldo» این کتاب وجود دارد. برخی از گمانه زنی های پیشنهاد شده این است که این نام اشاره به زمرد سبز در دریا دارد؛ اینکه esmeraldo ترکیبی از نام های «ایمانوئل» (گرفته شده از نام شاه پرتغال،
مانوئل یکم) و «ادواردوس» (گرفته شده از نام دوارتی پاچکو) است؛ اینکه esmeraldo ممکن است نام (یا نام خودمانی) کشتی باشد که دوارتی پاچکو با آن به هند رفته است؛ اینکه esmeraldo یک واژه دستبرد شده از واژه اسپانیایی esmerado (به معنی «راهنما») است؛ اینکه در زبان مالایالم، سنگ زمرد را به نام پاکی (pache) یا پاکیک (pachec) می گویند و از این رو Esmeraldo جناسی از نام خود وی است (بنابرین، نام کتاب در واقع «Pacheco's De Situ Orbis» است). دوارتی پاچکو پریرا احتمالاً یکی از نخستین اروپایی های پیشا مدرن بود که رابطه میان جذر و مد و اهلّه های ماه را به طور علمی مطالعه نموده و به طور دقیق زمان بندی جذر و مدها را یادداشت می کرد، کاری که نقشی مهمی در جریان جنگ کوچین داشت. گفته می شود که پاچکو نخستین کسی بود که رابطه جذر و مد با مهتاب را ملاحظه نموده و قواعدی را برای پیش بینی جذر و مد با دیدن به اهلّه های قمر ایجاد نمود. او همچنین با استفاده از داده های که جمع آوری کرده بود مشاهدات ستاره شناختی را بهبود بخشید (به طور چشم گیر، میانگین انحراف روزانه ماه از خورشید) و سنجش های دریایی دقیقی را انجام داد تا توسط دریانوردان پرتغالی در
آینده مورد استفاده قرار گیرند. در ۱۵۰۸ میلادی، به دوارتی پاچکو از جانب شاه پرتغال وظیفه سپرده شد تا کشتی خصوصی جنگی موندراگون-فرانسوی را که میان آزور و ساحل پرتغال فعالیت نموده و به کشتی های که از هند پرتغالی می آمدند حمله می کردند، فراری دهد. دوارتی پاچکو در ۱۵۰۹ میلادی موندراگون را از دماغه فینیستیر دور نموده و پس از شکست دادن، دستگیر نمود. در اواخر زندگی، زمانی که او دور از پایتخت مشغول حکومت در سائو خورخه دا مینا بود، دشمنان اش او را در محکمه متهم به دزدی و فساد نمودند. او به پایتخت فراخوانده شده و برای مدت کوتاهی به زندان افکنده شد تا اینکه او پس از رفع اتهامات از سوی تخت پادشاهی بی گناه اعلام شد. اما تخریب این اتهامات ماندگار بود، چون او حکومت، ثروت و تأثیرگذاری خود را از دست داد. هرچند شاه پرتغال، ژوآئو دوم محافظت خود را بی گناه اعلام کرد، اما چندی بعد وفات نموده و شاهی جایگزین وی شده بود که به دوارتی پاچکو ارزشی قایل نبود. دوارتی پاچکو به عنوان نوچه شاه پیشین خدمت نموده بود و برای شاه مانئول نیز یک خدمتگار بالا مقام بود. دوری او از لیسبون و موفقیت های که او کسب کرده بود، به این معنی بود که دشمنانی زی
ادی خارج از کشور برای خود ساخته بود و در پایتخت دوستانی معدود داشت تا از او دفاع نمایند. او در یک حالت تنهایی و تهی دستی درگذشت. براساس یادداشت یکی از مهم ترین زندگی نامه نگارهای او، مورخ پرتغالی جواکیوم باراداس دی کاروالهو که در دهه ۱۹۶۰ میلادی در برزیل در تبعید زندگی می کرد، دوارتی پاچکو یک نابغه و همتراز با لئوناردو داوینچی بود. با پیش بینی بیش از دو قرن، این کیهان شناس توانست ارزش درجه قوس نصف النهار را تنها با حاشیه اشتباه ۴ درصد محاسبه نماید، این درحالیست که میزان حاشیه اشتباه در آن زمان میان ۷ و ۱۵ درصد بود. احتمال کشف برزیل. پیشنهادهایی نیز وجود دارد که دوارتی پاچکو پریرا ممکن است سواحل مارانیائو، پارا و جزیره ماراژو و دهانه رود آمازون را در ۱۴۹۸ میلادی کشف نموده باشد، با این حساب اکتشاف او پیش از سفرهای اکتشافی آمریگو وسپوچی در ۱۴۹۹ میلادی، سفر اکتشافی ویسنت یانیز پینزون در ژانویه ۱۵۰۰ میلادی، سفر اکتشافی دیگو دی لیپی در فوریه ۱۵۰۰ میلادی و سفر اکتشافی کابرال در آوریل ۱۵۰۰ انجام شده و در این صورت او نخستین کاوشگر اروپایی منطقه ای بود که حالا موسوم به برزیل است.
ویلیام ارنست پاول گیلز (William Ernest Powell Giles) (زاده ۲۰ ژوئیه ۱۸۳۵ – درگذشت ۱۳ نوامبر ۱۸۹۷)، معروف به ارنست گیلز، کاوشگری استرالیایی بود که پنج سفر اکتشافی بزرگ را به مناطقی از استرالیای جنوبی و استرالیای غربی رهبری کرد. اوایل زندگی. ارنست گیلز در بریستول، انگلستان چشم به جهان گشود. او پسر ارشد ویلیام گیلز (زادهٔ حدود ۱۷۹۵ – درگذشتهٔ ۲۸ مه ۱۸۶۰)، بازرگان و جین الیزابت گیلز، با نام دوشیزگی پاول (زادهٔ حدود ۱۸۰۴ – درگذشتهٔ ۱۵ مارس ۱۸۷۹) بود. اوضاع خانواده شان خوب بود تا زمانی که در تنگنا قرار گرفتند و به استرالیا مهاجرت کردند. ویلیام گیلز تا سال ۱۸۵۰ در آدلاید شمالی و تا سال ۱۸۵۳ در ملبورن زندگی کرد. ویلیام بعدها به استخدام گمرک اچ. ام در ویکتوریا درآمد و همسرش مدرسهٔ دخترانهٔ موفقی در زمان مستعمره تأسیس کرد. گیلز در مدرسهٔ بیمارستان مسیح در نیوگیت، لندن تحصیل کرد. در سال ۱۸۵۰، در ۱۵ سالگی، به استرالیا مهاجرت کرد و به والدینش در آدلاید پیوست. در سال ۱۸۵۲، گیلز به نواحی زرخیز ویکتوریا رفت، سپس کارمند ادارهٔ پُست در ملبورن و بعدها کارمند دادگاه شهرستان شد. طولی نکشید که گیلز از زندگی شهری خسته شد و به کشور
قبلی خود بازگشت و به عنوان یک بوشمن تجربیات ارزشمندی را به دست آورد. در سال ۱۸۶۵، او سفری اکتشافی به شمال غرب رودخانهٔ دارلینگ در رشته کوه یانکانیا داشت و در آنجا در جستجوی زمین هایی بود که قابلیت کشت کنف را داشته باشند، زیرا در آن زمان ماده ای ارزشمند برای ساخت طناب بود. سفر اکتشافی. گیلز تا سال ۱۸۷۲، زمانی که با دو مرد دیگر، چمبرز پیلار در قلمرو شمالی را ترک می کرد، قصد سفر اکتشافی سازمان یافته ای را نداشت و در ۲۲ اوت، سرزمین های ناشناختهٔ زیادی را به سمت شمال غرب و غرب طی کرد. آن ها طی سفر خود به دریاچهٔ آمادئوس رسیدند که مسیرشان را مسدود کرده بود و از آنجاییکه اسب های شان ضعیف شده بودند، مجبور شدند به رودخانهٔ فینکه و سپس به شارلوت واترز و آدلاید بازگردند، جاییکه گیلز، در ژانویه ۱۸۷۳ وارد آنجا شد. گیلز این سفر اکتشافی خود را نافرجام تلقی کرد، هرچند با توجه به تعداد و تجهیزات گروهش، عملکرد خوبی به شمار می رفت. دومین سفر اکتشافی. با کمک های مالی دوست گیلز، بارون وون مولر، شرایط دومین سفر اکتشافی مهیا شد. گیلز، اولین فرد اروپایی بود که صخره های سنگی به نام اولگاس که امروزه رسماً با نام کاتا جوتا/کوه اولگا شن
اخته می شوند، دریاچهٔ آمادئوس را دید. او می خواست به احترام حامی خود، بارون فردیناند وون مولر، نام آن ها را به ترتیب کوه مولر و دریاچهٔ فردیناند بنامد، هرچند مولر او را مجاب کرد که نام آن ها را به افتخار پادشاه آمادئوس از اسپانیا و ملکه اولگا از وورتمبرگ نام گذاری کند. ظاهراً گیلز اولورو (معروف به صخرهٔ آیرز) را پیدا کرد، اما کاوشگر رقیب، ویلیام گوس، زودتر مدعی این اکتشاف شد. سومین، چهارمین و پنجمین سفر اکتشافی. در اوایل سال ۱۸۷۵، گیلز خاطرات خود را با عنوان سفرهای جغرافیایی به صورت عمومی، در استرالیای مرکزی آمادهٔ انتشار کرد و در ۱۳ مارس ۱۸۷۵، با کمک سخاوتمندانهٔ سر توماس الدر، سومین سفر اکتشافی خود را آغاز کرد. سرزمین ها هرچقدر از خلیج فاولر به سمت شمال می رفتند، بایرتر می شدند. گیلز از همان راهی که آمده بود، بازگشت و به سمت شرق رفت، در نهایت با دور زدن ساحل شمالی دریاچهٔ تورنس به ایستگاه الدر در بلتانا رسید. در بلتانا مقدمات سفر چهارم گیلز فراهم شد و او به همراه تیتکنز، ستوانش و کاروانی از شترها، در ۶ می، سفر خود را آغاز کردند. ساربان افغان، ماهومت صالح که دو سال پیش، گروه اکتشافی پیتر واربرتون به استرالیا
ی غربی را همراهی کرده بود، کنترل و سرپرستی کاروان را برعهده داشت. آن ها در ۲۳ می به پورت آگوستا رسیدند و پس از طی مسیری به سمت شمال و گذر از دریاچه ها، در کل، مسیری به سمت غرب را دنبال کردند. در این سفر آن ها با خود آب حمل می کردند، از این رو، گروه از جستجوی مداوم آب برای اسب ها که در سفرهای پیشین موجب مشکلات زیادی شده بودند، خلاص شد. در اواخر سپتامبر، آن ها بیش از ۳۲۳ مایل (۵۲۰ کیلومتر) را در ۱۷ روز بدون یافتن آب طی کردند، سپس در ۲۵ سپتامبر، مردی بومی معروف به تامی، منبع آبی را در گودالی کوچک در میان تپه های شنی در چشمهٔ ملکه ویکتوریا پیدا کرد و گروه نجات یافت. پس از ۹ روز استراحت، در ۶ اکتبر، گروه، سفر خود را از سر گرفت و همچنان به سمت غرب حرکت کردند. ده روز بعد، گروه اکتشافی مورد حملهٔ تعداد زیادی از بومیان قرار گرفت و گیلز به آن ها شلیک کرد. در ۴ نوامبر، آن ها با دامداری سفیدپوست در اردوگاه توترا، در شرق بیندی بیندی استرالیای غربی مواجه شدند. مسیر آن ها از غرب به سمت ایستگاه والبینگ و سپس به سمت جنوب غربی بود و در ۱۱ نوامبر، به نیو نورسیا رسیدند و در آنجا مورد استقبال اسقف سالوادو قرار گرفتند. در ۱۷ نوامب
ر ۱۸۷۵، گروه به گیلفورد و سپس روز بعد به پرت رسید، جاییکه با استقبالی پرشور مواجه شدند. گیلز به مدت دو ماه در پرت ماند. تیتکنز و جس یانگ، یکی دیگر از اعضای گروه اکتشافی، از طریق دریا به آدلاید بازگشتند و در ۱۳ ژانویه ۱۸۷۶، گیلز سفر بازگشت (پنجمین سفر اکتشافی) را آغاز کرد که مسیر آن نسبت به سفر آخر به شمال، حدوداً ۴۰۰ مایل (۶۴۰ کیلومتر) بیشتر بود. آن ها در سپتامبر ۱۸۷۶، پس از سفری سودمند که در طی آن به ارزش شترها پی برده بودند، به آدلاید رسیدند. سال های آخر زندگی و میراث. گیلز از سال ۱۸۷۷ تا ۱۸۷۹ به عنوان تقسیم کنندهٔ زمین در منطقهٔ غربی ویکتوریا کار کرد. در سال ۱۸۸۰، او مقاله ای با نام وقایع یک سفر اکتشافی از یاد رفته که گزارشی از دومین و سومین سفر اکتشافی اش بود را منتشر کرد. سپس در سال ۱۸۸۹، کتاب استرالیا دو بار پیموده شد: داستانی از سفر اکتشافی را در دو جلد ارزشمند منتشر کرد. این کتاب دربارهٔ پنجمین سفر اکتشافی او بود. او سفرهای جزئی دیگری هم داشت و سال های آخر عمرش را به عنوان کارمند در دفتر بازرس معادن در کولگاردی گذراند، جاییکه دانش و اطلاعات ارزشمندش از سرزمین های داخلی کشور، همیشه در اختیار کاوشگران ب
ود. گیلز در سال ۱۸۸۰، مدال طلای حامیان انجمن جغرافیای سلطنتی را دریافت کرد و پادشاه ویتوریو امانوئل دوم او را به عنوان (شوالیه نشان تاج ایتالیا) برگزید. در آن زمان، علی رغم اکتشافات او، دولت های مختلف استرالیا به محض اتمام کارهایش، دستاوردهای او را نادیده گرفتند و از فعالیت های او حمایت نکردند یا به او پاداش مالی ندادند. فرماندار سر ویلیام جرویس در ۱۱ اکتبر ۱۸۸۱ ادعا کرد: «به من اطلاع داده شده است که او قمار می کند و همیشه، کاملاً هوشیار نیست». گیلز پس از تحمل دورهٔ کوتاه ناخوشی، در ۱۳ نوامبر ۱۸۹۷، بر اثر ذات الریه در خانهٔ برادرزادهٔ خود در کولگاردی درگذشت و در گورستان کولگاردی به خاک سپرده شد. او ازدواج نکرده بود. در آن زمان گزارش شد: در سال ۱۹۷۶، به افتخار او، پرتره اش توسط پُست استرالیا روی تمبر پُستی قرار گرفت. کوه گیلز، سومین کوه مرتفع در سرزمین شمالی؛ دریاچهٔ گیلز، در ۱۶۰ کیلومتری (۱۰۰ مایل) شمال شهر سادرن کراس، استرالیای غربی و ایستگاه هواشناسی گیلز، در نزدیکی مرز استرالیای غربی و استرالیای جنوبی، به نام او نام گذاری شده اند. نام های گیاهان. کریستوفر گیلز که هیچ نسبتی با گیلز نداشت (زادهٔ حدود ۱۸۴۱ -
درگذشتهٔ ۱۹۱۷) در سفرهای اکتشافی سال های ۱۸۷۲–۱۸۷۳ و ۱۸۷۳–۱۸۷۴ به گیلز در جمع آوری گیاهانی برای وون مولر در منطقهٔ شارلوت واترز کمک کرد.
فاطمه سیاه (به ترکی: Kara Fatima Khanum; به کردی: Fata Reş) فرمانده زن ایلات کرد در قهرمان مرعش واقع در جنوب شرقی ترکیه امروزی بود. او در قرن نوزدهم می زیسته اما تاریخ تولدش دقیقاً معلوم نیست. شوهر او بزرگ ایل بود که توسط عثمانی ها دستگیر شده بود و فاطمه سیاه برای اثبات وفاداری خود به دولت عثمانی یگانی از کردها را در جنگ کریمه شخصاً فرماندهی کرد. براساس نوشته های یکی از تاریخ نگاران محلی قهرمان مرعش (قهرمان ماراش) فاطمه سیاه لقب زنی به نام آسیه خانم از آندیرلین است که در جنگ کریمه شرکت داشت. روزنامه اخبار مصور لندن در ۲۲ آوریل ۱۸۵۴ در مقاله ای طولانی با تصویرسازی تمام صفحه به او پرداخت و بسیار از او تجلیل نمود. در آن تصویر فاطمه سیاه به همراه تعداد زیادی سوار ایلیاتی در استانبول دیده می شود. فاطمه سیاه در ابتدا جنگ کریمه به همراه ۳۰۰ سوار به استانبول آمد تا «به دیدار پادشاه برود، حمایت و آمادگی همکاری خود را ابراز کند». یک آلمانی که آنروز حضور داشت او را ظاهری همچون مردان ترسیم نموده است. با این حال تاریخ دقیق ورود فاطمه سیاه به استانبول مشخص نیست اما میشل گانتر می گوید که او احتمالاً در جنگ ۱۸۷۷ روسیه و عثما
نی حضور داشته است. شیکاگو تریبون در سال ۱۸۸۷ فاطمه سیاه را زن جنگجو ترسناک کردستان خوانده که دولت عثمانی ماهانه مواجبش را می دهد. ظاهر او را نیز بلند، کشیده با صورتی قهوه ای و عقاب مانند توصیف کرده که گونه هایش به رنگ کاغذ پوستی است و جای زخم های زیادی بر صورتش وجود دارد. لباس هایی پرهیبت می پوشد که او را مانند مردی ۴۰ ساله نشان می دهد.
فرنائو د لورونها (Fernão de Loronha) (زادهٔ حدود ۱۴۷۰ میلادی یا پیشتر – حدود ۱۵۴۰ میلادی)، کسی که اسمش در گذر زمان به فرناندو د نورونها (Fernando de Noronha) یا فرناندو دلا روگنا (Fernando della Rogna) از نظر زبانی تغییر نموده است، یک بازرگان پرتغالی قرن شانزدهم میلادی اهل لیسبون بود که اصالت یهودی داشت. او نخستین دارنده-منشور (۱۵۰۲–۱۵۱۲)، نخستین سالار پرتغال (donatary captain) در برزیل و حامی تعداد زیادی از سفرهای اکتشافی برون-مرزی پرتغال بود. مجمع الجزایر فرناندو د نورونها در نزدیکی کرانه برزیل که توسط یکی از سفرهای اکتشافی وی کشف گردیده و در ۱۵۰۴ میلادی به عنوان زمین فئودالی به لورونها و وارثین وی اعطاء گردید، به افتخار او نام گذاری شده است. زندگی نامه. فرنائو د لورونها در اصل یهودی سفاردی بود که بعداً به مذهب کاتولیک (مارانو) گرویده شد. او پسر مارتیم افونسو د لورنها بود و برادر وی که نیز مارتیم افونسو د لورونها نام داشت، کارمند فرقه مسیحیت [گروهی از شوالیه های پرتغال] بود، هر دو برادر به درجه اشرافی نایل شده بودند و نشان سلاح که تازه ایجاد شده بود نیز به آنها اعطاء گردید. او با ویولانتی ردریگوس ازدواج نمو
د. تا ۱۵۰۰ میلادی، فرنائو د لورونها به بازرگان مشهور در لیسبون مبدل شده بود، جاییکه او به عنوان حق العمل کار یاکوب فوگر، رئیس خانواده بانکدار ثروتمند آلمانی اهل آوگسبورگ، خدمت می کرد. شاه مانوئل یکم پرتغال، در نامه شاهی که در ۱۵۰۴ نوشت، لورونها را به عنوان شوالیه خانواده شاهی معرفی کرد (cavaleiro da nossa casa). کسب این مقام در زمانی که حتی یهودی های ثروتمند و مشهور هم از تعقیب حکومت پرتغال در امان نبودند، بیانگر ارتباطات لورونها در رده های بلند حکومت است. حتی ممکن است دستکاری نام او از لورونها به نورونها اتفاقی نبوده و بیانگر این فرضیه مشهور (هرچند او زیاد به تصحیح آن اشتیاق نداشته) باشد که او با قبیله نورونها نسبت داشت، قبیله نورونها یکی از درخشان ترین خانواده های اشرافی در پرتغال و از بازماندگان خانواده شاهی کاستیل بود (با این وجود، هیچ مدرکی دال بر اینکه لورونها چه به نسبت خونی یا ازدواج، هرگونه نسبتی به قبیله نورونها داشته است، وجود ندارد). پس از اکتشاف برزیل توسط پدرو آلوارز کابرال در ۱۵۰۰ میلادی، پادشاهی پرتغال یک سفر اکتشافی نقشه برداری را در ۱۵۰۱ میلادی برای اکتشاف کرانه برزیل فرستاد. فرمانده این سفر
اکتشافی مشخص نیست، اما آمریگو وسپوچی در این سفر اکتشافی حضور داشت و گزارش آنرا نوشت. برخی دانشمندان می گویند که فرنائو د لورونها در واقع ممکن است کاپیتان این سفر اکتشافی بوده باشد، با این حال برخی دیگر از دانشمندان براین باور هستند که احتمال اینکه بازرگانی مشهور و ثروتمند همانند لورونها تجارت خود را رها نموده و شخصاً فرماندهی ناوگان را بر عهده بگیرد بسیار غیرمحتمل است و اگر لورونها هرگونه حمایتی از این سفر اکتشافی نموده باشد، احتمالاً تنها حمایت مالی بوده است. این مأموریت نقشه برداری بیشتر سواحل شرقی برزیل را از دماغه سائو روک در شمال شرق گرفته تا حومه های کابو فریو بررسی نموده و بیشتر موقعیت ها را نام گذاری نمودند. این سفر اکتشافی که در سپتامبر ۱۵۰۲ به لیسبون بازگشت، اکتشاف یک مقدار هنگفت چوب برزیلی (پاو-براسیل) را در مناطق کرانه ای گزارش داد. چوب برزیلی به عنوان یک ماده بسیار عالی رنگ دهنده که رنگ جگری از آن تولید می شد، در صنعت لباس اروپا بسیار با ارزش محسوب می گردید و در آن زمان با هزینه هنگفتی از هند وارد می شد. فرناندو د لورونها که فرصت تجاری این اکتشاف جدید را حس کرده بود، کنسرسیومی از بازرگانان لیسبو
ن که خودش در رأس آن بود تشکیل داد و از پادشاه درخواست نمود تا اجازه بهروه وری از این اکتشاف جدید به آنها داده شود. در اواخر سپتامبر ۱۵۰۲، شاه مانوئل پرتغال منشوری (حالا مفقود شده است) را صادر نموده و طی آن حق انحصاری بهره وری تجاری از «سرزمین ویرا کروز» (برزیل در آن زمان به همین نام یاد می شد) را برای یک دوره سه ساله به فرنائو د لورونها اعطاء کرد. در عوض، لورونها مکلف گردید تا شش کشتی را سالانه مجهز نموده و بفرستد، تعهد بسپارد که به طور سالانه ۳۰۰ لیگ از کناره جدید را اکتشاف نموده و یک قلعه (فورتیزا) در کشور جدید بسازد. لورونها همچنین مکلف گردید تا بخشی از درآمد خود را به پادشاهی پرداخت نماید: صفر درصد در سال اول، یک بر شش حصه در سال دوم و یک ربع در سال سوم. هرچند، برخی منابع دیگر گزارش می دهند که یک منشور/امتیاز ده-ساله به لورنها داده شد که طی آن او باید به طور مشخص سالانه ۴٬۰۰۰ دوکات به پادشاهی پرتغال پرداخت می کرد. یکی از راه های ممکنه سازگاری این دو گزارش این است که منبع دومی بیانگر شرایط اولیه نبوده بلکه بیانگر شرایط جدید بود که پس از تجدید امتیاز لورونها در ۱۵۰۵ میلادی روی آن مذاکره گردید. در آوریل – می
۱۵۰۳، کنسرسیوم لورونها یک سفر اکتشافی جدید که متشکل از شش کشتی بود را تجهیز نموده و تحت رهبری ناخدا گونزالو کویلو و بار دیگر در همراهی با آمریگو وسپوچی، برای اکتشاف سواحل برزیل و ایجاد انبارهای برداشت محصول فرستادند. در ۱۰ اوت ۱۵۰۳، سفر اکتشافی به طور اتفاقی جزیرهٔ بدون سکنه را در نزدیکی ساحل شمال شرقی برزیل کشف نمودند که حالا موسوم به جزیره فرناندو د نورونها است. با این حال، این جزیره در آن زمان به نام های مختلف یاد می شد: وسپوچی آنرا سائو لورینس نامید، اسناد رسمی آنرا سائو جوآو نامیدند، در حالیکه یک نقشه معاصر همان زمان، آنرا ظاهراً کواریسما خواند. سفر اکتشافی کویلو و وسپوچی از سوی لورونها دستور دریافت نمود تا کارخانه های (feitorias، در واقع انبارها) در امتداد ساحل بسازند تا از آنها به عنوان نقطه گردآوری محصولات چوب برزیلی استفاده گردد. باور براین است که سه انبار در جریان این سفر اکتشافی ساخته شد – یک انبار توسط وسپوچی در کابو فریو (۲۴ مرد در آن مشغول کار بوده و از اینرو شرایط forteza را برآورده می سازد)، یک انبار دیگر توسط کویلو در پورتو سگورو (feitoria da Santa Cruz de Cabrália) و احتمالاً سومی نیز توسط
کویلو در خلیج گوانابارا (feitoria da Carioca). در حدود ۱۵۰۹ یا ۱۵۱۱ میلادی (جزئیات آن نامعلوم است)، یک سفر اکتشافی که توسط فرنائو د لورونها حمایت گردیده و توسط کریستوواو پایرس هدایت می شد، یک کارخانه چوب برزیلی دیگر را در بائی د تودوس اوس سانتوس (استان فعلی باهیا) تأسیس نمود. گمان می رود که یک کارخانه دیگر نیز در حوالی ۱۵۰۸ میلادی در سائو ویسنتی تأسیس شده است، اما این گزارش بیشتر تخمینی است. در ۱۴ ژانویه ۱۵۰۴، شاه مانوئل یکم پرتغال فرمان شاهی صادر نموده و جزیره سائو جوآو (فرناندو د نورونها) را به فرنائو د لورونها و نوادگان او اعطاء نموده و از آن طریق لورونها را نخستین سالار (donatary captain) میراثی پرتغال در برزیل نمود. بلافاصله کارخانهٔ در این جزیره تأسیس گردیده و به سرعت به مرکز عملیات لورونها مبدل گردید – چوب برزیلی که مستقیماً از دریا گردآوری می گردید یا توسط قایق های کوچک از کارخانه ها به ساحل انتقال داده می شد، در جزیره جمع آوری گردیده و در کشتی های بزرگتر به پرتغال فرستاده می شد. گفته می شود که کنسرسیوم لورونها تا ۱۵۰۶ میلادی، ۲۰٬۰۰۰ سنتز چوب برزیلی محصول برداشت نمودند و مفاد آنها نسبت به مجموع پرداخت
اولیه و هزینه های کشتی به ۴۰۰–۵۰۰ در صد می رسید. لورونها همچنین بعضی تجارت های دیگر مانند تجارت حیوانات اهلی «غیرمعمول» چون طوطی و میمون برزیلی، پنبه و بعضاً تجارت برده های هندی را نیز حمایت می نمود.