Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
افراد، استخراج اطلاعات، و کاشتن پیشنهادهای و سایر اشکال کنترل ذهنی کمک کند. ریچارد هلمز، یادداشت داخلی سیا" در سال ۱۹۵۴، پروژه QKHILLTOP سیا برای مطالعه تکنیک های شستشوی مغزی چینی و توسعه روش های مؤثر بازجویی ایجاد شد. اعتقاد بر این است که اکثر تحقیق ها اولیه توسط برنامه های تحقیق های اکولوژی انسانی دانشکده پزشکی دانشگاه کورنل، تحت مدیریت دکتر هارولد ولف انجام شده است. وولف از سیا درخواست کرد که هر گونه اطلاعاتی را که می تواند در مورد «تهدید، اجبار، زندان، محرومیت، تحقیر، شکنجه،» شستشوی مغزی «،» روان پزشکی سیاه «و هیپنوتیزم، یا هر ترکیبی از اینها، با یا بدون عوامل شیمیایی به او ارائه دهد.» به گفته وولف، تیم تحقیق های در این صورت: "... این اطلاعات را جمع آوری، گردآوری، تجزیه و تحلیل و جذب می کند و سپس تحقیق ها تجربی طراحی شده برای توسعه تکنیک های جدید استفاده از اطلاعات تهاجمی/تدافعی را انجام خواهد داد… داروهای مخفی بالقوه مفید (و روش های مختلف آسیب مغزی) به طور مشابه برای اطمینان از تأثیر اساسی بر عملکرد مغز انسان و بر خلق و خوی آزمودنی… در مواردی که هر یک از تحقیق ها شامل آسیب احتمالی سوژه باشد، از آژانس ان
تظار داریم که موضوعات مناسب و مکان مناسبی را برای انجام آزمایش های لازم در دسترس قرار دهد. - دکتر هارولد ولف، دانشکده پزشکی دانشگاه کرنل… سرگرم کننده، سرگرم کننده، سرگرم کننده بود. کجای دیگر یک پسر خونسرخ آمریکایی می تواند دروغ بگوید، بکشد، تقلب کند، دزدی کند، تجاوز کند و غارت کند، با مجوز و پیشنهاد عالی ترین؟ -- جورج هانتر وایت، که بر آزمایش های مواد مخدر برای سیا به عنوان بخشی از عملیات اوج نیمه شب نظارت می کرد" یکی دیگر از پروژه های فرعی ام کی اولترا، عملیات نیمه شب اوج، شامل شبکه ای از خانه های امن تحت اداره سیا در سانفرانسیسکو، مارین، و نیویورک بود که برای مطالعه اثرات ال اس دی بر افراد نارضایتی ایجاد شد. به روسپی های موجود در لیست حقوق و دستمزد سیا دستور داده شد تا مشتریان را به خانه های امن بازگردانند، جایی که به طور مخفیانه با طیف گسترده ای از مواد، از جمله ال اس دی، و زیر نظر شیشه های یک طرفه تحت نظارت قرار می گرفتند. چندین تکنیک عملیاتی مهم در این تئاتر توسعه داده شد، از جمله تحقیق ها گسترده در مورد باج گیری جنسی، فناوری نظارت و استفاده احتمالی از داروهای تغییر دهنده ذهن در عملیات های میدانی. در سال
۱۹۵۷، با کمک مالی یک سازمان جلویی سیا، دونالد ایون کامرون از مؤسسه یادبود آلن در مونترال، کبک، کانادا، پروژه فرعی ام کی اولترا۶۸ را آغاز کرد آزمایش های او ابتدا برای «تغییر الگوی» افراد، پاک کردن ذهن و خاطره های آن ها کاهش دادن آن ها به سطح ذهنی یک نوزاد و سپس «بازسازی» شخصیت آن ها به روشی که خودش انتخاب می کند، طراحی شد. برای رسیدن به این هدف،کامرون بیماران را تا ۸۸روز در کماهای ناشی از دارو قرار داد و شوک های الکتریکی ولتاژ بالا را در طول هفته ها یا ماه ها به آن ها وارد کرد و اغلب تا ۳۶۰شوک برای هر نفر اعمال می کرد. او سپس آزمایش هایی را که «رانندگی روانی» می نامید، روی سوژه ها انجام می داد، جایی که به طور مکرر جمله های ضبط شده ای مانند «شما همسر خوبی هستید و مادر هستید و مردم از همراهی با شما لذت می برند» را از طریق بلندگوهایی که در تاریکی کار گذاشته بود پخش می کرد. کلاه های فوتبالی که به سر آزمودنی ها بستند (به منظور محرومیت حسی). بیماران کاری جز گوش دادن به این پیام ها که ۱۶تا ۲۰ساعت در روز و هفته ها در یک زمان پخش می شد، نمی توانستند انجام دهند. در یک مورد،کامرون فردی را مجبور کرد که به مدت ۱۰۱روز بدون
وقفه به یک پیام گوش دهد. کامرون با استفاده از بودجه سیا، اصطبل اسب را در پشت یادبود آلن به یک اتاق انزوا و محرومیت حسی پیچیده تبدیل کرد که در آن بیماران را برای هفته ها در یک زمان محبوس نگه می داشت. کامرون همچنین با تزریق زیاد انسولین، دو بار در روز، هر بار به مدت دو ماه، در آزمودنی هایش کمای انسولین ایجاد کرد. "فریادهای مکرر بیماران که در بیمارستان طنین انداز می شد،کامرون یا بسیاری از همکارانش را در تلاش برای تغییر الگوی کامل سوژه هایشان منصرف نکرد." نگرانی ها. رهبری سیا در مورد این فعالیت ها نگرانی های جدی داشت، همان طور که در گزارش بازرس کل در سال۱۹۵۷ مشهود است، که بیان داشت: "اقدام های احتیاطی نه تنها برای محافظت از عملیات در برابر قرار گرفتن در معرض نیروهای دشمن، بلکه برای پنهان کردن این فعالیت ها از عموم مردم آمریکا نیز باید اتخاذ شود. آگاهی از اینکه آژانس درگیر فعالیت های غیراخلاقی و غیرقانونی است، عواقب جدی در محافل سیاسی و دیپلماتیک خواهد داشت. -۱۹۵۷ گزارش بازرس کل سیا" در سال۱۹۶۳، سیا بسیاری از یافته های تحقیق ها روان شناختی خود را در کتابچه راهنمای بازجویی ضد جاسوسی کوبارک، ترکیب کرد که از تحقیق ها
ام کی اولترا و سایر برنامه های تحقیق های مخفی به عنوان مبنای علمی روش های بازجویی خود نام برد.کامرون مرتباً به اطراف ایالات متحده سفر می کرد و به پرسنل نظامی در مورد تکنیک های خود (سرپوش کردن زندانیان به دلیل محرومیت حسی، انزوای طولانی مدت، تحقیر، و غیره) و اینکه چگونه می توان از آنها در بازجویی ها استفاده کرد، سفر می کرد. گروه های شبه نظامی آمریکای لاتین که برای سیا و ارتش ایالات متحده کار می کردند، آموزش این تکنیک های روان شناختی را در مکان هایی مانند مدرسه قاره آمریکا دریافت کردند. در قرن بیست و یکم، بسیاری از تکنیک های شکنجه توسعه یافته در تحقیق ها ام کی اولترا و سایر برنامه ها در زندان های ارتش آمریکا و سیا مانند خلیج گوانتانامو و ابوغریب مورد استفاده قرار گرفتند. پس از نشست های کنگره، رسانه های خبری عمده عمدتاً بر داستان های هیجان انگیز مرتبط با ال اس دی، «کنترل ذهن» و «شستشوی مغزی» تمرکز کردند و به ندرت از کلمه «شکنجه» استفاده کردند. این نشان می دهد که محققان سیا، همان طور که یکی از نویسنده ها بیان می کند، به جای گروهی منطقی از مردانی بودند که آزمایشگاه های شکنجه و آزمایش های پزشکی را در دانشگاه های ب
زرگ ایالات متحده اداره می کردند. آنها شکنجه، تجاوز و آزار روانی بزرگسالان و کودکان خردسال را ترتیب داده بودند و بسیاری از آنها را برای همیشه دیوانه کرده بودند. خاموش شدن. فعالیت های ام کی اولترا تا سال ۱۹۷۳ ادامه یافت تا زمانی که ریچارد هلمز، رئیس سیا، از ترس اینکه در معرض دید عموم قرار گیرد، دستور پایان دادن به پروژه و نابودی تمامی پرونده ها را داد. اما، یک خطای اداری بسیاری از اسناد را به دفتر اشتباه فرستاده بود، بنابراین زمانی که کارکنان سیا در حال تخریب پرونده ها بودند، برخی از آنها باقی ماندند. آنها بعداً تحت درخواست قانون آزادی اطلاعات توسط روزنامه نگار تحقیقی جان مارکس آزاد شدند. بسیاری از مردم آمریکا وقتی از آزمایش ها مطلع شدند خشمگین شدند و تحقیق ها کنگره ای متعددی از جمله کمیته کلیسا و کمیسیون راکفلر انجام شد. در ۲۶ آوریل۱۹۷۶، کمیته کلیسای سنای ایالات متحده گزارشی را منتشر کرد، گزارش "نهایی کمیته منتخب برای مطالعه عملیات دولتی با توجه به فعالیت های اطلاعاتی"، در کتاب اول، فصل هفدهم، ص. ۳۸۹ در این گزارش آمده است: ال اس دی "یکی از مواد آزمایش شده در برنامه ام کی اولترا بود. مرحله آخر آزمایش ال اس دی ش
امل اداره مخفیانه افراد غیر داوطلب ناخواسته در محیط های عادی زندگی توسط افسرهای مخفی اداره مواد مخدر که برای سیا فعالیت می کنند، بود. رویه خاصی به نام «مکدلتا» برای کنترل استفاده از مواد ام کی اولترا در خارج از کشور ایجاد شد. چنین موادی در موارد متعددی مورد استفاده قرار گرفت. از آنجایی که سوابق ام کی اولترا از بین رفتند، بازسازی استفاده عملیاتی از مواد ام کی اولترا توسط سیا در خارج از کشور غیرممکن است. مشخص شده است که استفاده از این مواد در خارج از کشور از سال۱۹۵۳ و احتمالاً در اوایل سال۱۹۵۰ آغاز شده است. مواد مخدر عمدتاً به عنوان کمکی برای بازجویی ها استفاده می شد، اما مواد ام کی اولترا/مکدلتا نیز برای اهداف آزار و اذیت، بی اعتبار کردن، یا از کار انداختن استفاده می شد." آزمایش بر روی بیماران مبتلا به بیماری روانی. دکتر رابرت هیث از دانشگاه تولین آزمایش هایی را بر روی ۴۲بیمار مبتلا به اسکیزوفرنی و زندانیان در ندامتگاه ایالت لوئیزیانا انجام داد. این آزمایش ها توسط ارتش ایالت متحده تأمین مالی شد. در مطالعه ها، او آنها را با ال اس دی و بولبوکاپنین دوز کرد و الکترودهایی را در ناحیه سپتوم مغز کاشت تا آن را تحریک ک
ند و خوانش الکتروانسفالوگرافی(EEG) را انجام دهد. آزمایش های مختلفی بر روی افراد مبتلا به اسکیزوفرنی که پایدار بودند انجام شد، آزمایش های دیگری بر روی افرادی که اولین دوره روان پریشان را داشتند انجام شد. به آنها متیل فنیدات داده شد تا تأثیر آن را روی ذهنشان ببینند. آزمایش های شکنجه. از سال۱۹۶۴ تا۱۹۶۸، ارتش ایالات متحده ۳۸۶۴۸۶دلار به پروفسورهای آلبرت کلیگمن و هربرت دبلیو کوپلان پرداخت تا آزمایش هایی را با داروهای تغییردهنده ذهن بر روی ۳۲۰زندانی زندان هلمزبورگ انجام دهند. هدف از این مطالعه تعیین حداقل دوز مؤثر هر دارو برای ناتوانی ۵۰درصد از جمعیت معین بود. کلیگمن و کوپلان در ابتدا ادعا کردند که از اثرات درازمدت سلامتی داروها بر زندانیان بی اطلاع بودند. با این حال، اسناد بعداً نشان داد که چنین نیست. متخصصان پزشکی داده هایی را در مورد استفاده سیا از تکنیک های شکنجه بر روی زندانیان در طول جنگ قرن بیست و یکم علیه تروریسم جمع آوری و جمع آوری کردند تا این تکنیک ها را اصلاح کنند، و «برای ارائه پوشش قانونی برای شکنجه، و همچنین برای کمک به توجیه و شکل دهی رویه ها و سیاست های آینده». طبق گزارش پزشکان حقوق بشر در سال۲۰۱۰.
در این گزارش آمده است: از تحقیق ها و آزمایش های پزشکی بر روی افراد بازداشت شده برای اندازه گیری تأثیرات واتربردینگ با حجم زیاد و تنظیم روش بر اساس نتایج استفاده شد. در نتیجه آزمایش های واتربردینگ، پزشکان افزودن نمک به آب را توصیه کردند «برای جلوگیری از قرار دادن زندانیان در کما یا کشتن آنها از طریق مصرف بیش از حد مقادیر زیادی آب ساده». آزمایش های محرومیت از خواب بر روی بیش از ۱۲زندانی در فواصل۴۸٬۹۶ و ۱۸۰ساعته انجام شد. پزشکان همچنین داده هایی را جمع آوری کردند که به آنها کمک می کرد تا در مورد تأثیرهای عاطفی و فیزیکی این تکنیک ها قضاوت کنند تا «سطح درد تجربه شده توسط بازداشت شدگان در طول بازجویی را کالیبره کنند» و تعیین کنند که آیا استفاده از انواع خاصی از تکنیک ها باعث افزایش «استعداد فرد به درد شدید» می شود یا خیر.". در سال۲۰۱۰، سیا این اتهام های را رد کرد و ادعا کرد که آنها هرگز آزمایشی انجام نداده اند و گفت: "گزارش فقط اشتباه است". با این حال، دولت ایالات متحده هرگز این ادعاها را بررسی نکرد. روانشناسان جیمز میچل و بروس جسن، شرکتی را اداره می کردند که ۸۱میلیون دلار توسط سیا پرداخت می شد، که طبق گزارش کمیته
اطلاعات سنا در مورد شکنجه سیا، «تکنیک های بازجویی پیشرفته» مورد استفاده را توسعه داد. در نوامبر۲۰۱۴، انجمن روان شناسی آمریکا اعلام کرد که وکیلی را برای تحقیق دربارهٔ ادعاهایی که در توسعه تکنیک های بازجویی پیشرفته که شکنجه را تشکیل می دهند، همدستی استخدام خواهند کرد. در آگوست۲۰۱۰، شرکت آمریکایی تولیدکننده سلاح ریتیان تکنالوجیز اعلام کرد که با زندانی در کاستیک، کالیفرنیا، همکاری کرده است تا از زندانیان به عنوان سوژه آزمایش برای سیستم انکار فعال خود استفاده کند که «یک پرتو گرمای نامرئی را شلیک می کند که می تواند درد غیرقابل تحملی ایجاد کند.» این دستگاه که توسط منتقدان آن «پرتو درد» نامیده می شود، به دلیل ترس پنتاگون مبنی بر استفاده از آن به عنوان ابزاری برای شکنجه، برای حضور در عراق رد شد. تحقیق ها دانشگاهی. در سال۱۹۳۹، در خانه یتیمان سربازان آیووا در داونپورت، آیووا، ۲۲کودک مورد آزمایش موسوم به «هیولا» قرار گرفتند. در این آزمایش سعی شد از سوء استفاده روانی برای القای لکنت در کودکانی که به طور عادی صحبت می کردند استفاده شود. این آزمایش توسط دکتر وندل جانسون، یکی از برجسته ترین آسیب شناسان گفتار کشور، به منظور آز
مایش یکی از نظریه های او در مورد علت لکنت طراحی شد. در سال۱۹۶۱، در پاسخ به محاکمه نورنبرگ، استنلی میلگرام، روان شناس دانشگاه ییل، «مطالعه اطاعت از اقتدار» خود را که به عنوان آزمایش میلگرام نیز شناخته می شود، انجام داد تا مشخص کند آیا این امکان وجود دارد که نسل کشی نازی ها از میلیون ها نفر ناشی شده باشد. «فقط به دنبال دستور». آزمایش میلگرام به دلیل استرس هیجانی شدیدی که شرکت کنندگان متحمل شدند، سؤالاتی در مورد اخلاق های آزمایش علمی مطرح کرد، که به عنوان بخشی از آزمایش، به آنها گفته شد که شوک الکتریکی را برای افراد مورد آزمایش (که بازیگر بودند و واقعاً شوک الکتریکی دریافت نکرده بودند، اعمال کنند) در سال۱۹۷۱،فیلیپ زیمباردو، روان شناس دانشگاه استنفورد، آزمایش زندان استنفورد را انجام داد که در آن به ۲۴دانشجوی پسر به طور تصادفی نقش های زندانی و نگهبان در یک زندان ساختگی واقع در زیرزمین ساختمان روان شناسی استنفورد اختصاص داده شد. شرکت کنندگان با نقش های خود فراتر از انتظارهای زیمباردو سازگار شدند و نگهبانان زندان موقعیتی اقتدارگرا از خود نشان می دادند و از نظر روانی زندانیانی را که در پذیرش آزار منفعل بودند، آزار می
دادند. این آزمایش تا حد زیادی با انتقادهایی که به فقدان اصول علمی و گروه کنترل و نگرانی های اخلاقی در مورد عدم مداخله زیمباردو در آزار زندانیان بود، بحث برانگیز بود. تحقیق ها فارماکولوژیک. در دانشگاه هاروارد، در اواخر دهه۱۹۴۰، محققان شروع به انجام آزمایش هایی کردند که در آن دی اتیل استیل بسترول، یک استروژن مصنوعی را روی زنان باردار در بیمارستانی یر دانشگاه شیکاگو آزمایش کردند. زنان به طور غیرطبیعی تعداد سقط جنین و نوزادان با وزن کم هنگام تولد(LBW) را تجربه کردند. به هیچ یک از زنان گفته نشد که روی آنها آزمایش می شود. در سال۱۹۶۲، محققان مرکز کودکان لورل در مریلند، داروهای آزمایشی آکنه را روی کودکان آزمایش کردند. آنها حتی پس از اینکه نیمی از کودکان در اثر داروها دچار آسیب شدید کبدی شدند، آزمایش خود را ادامه دادند. در سال ۲۰۰۴، دان مارکینگسون، یکی از شرکت کنندگان در پژوهش دانشگاه مینه سوتا، در حالی که در یک کارآزمایی دارویی تحت حمایت صنعت ثبت نام می کرد، سه داروی ضدروان پریشی غیر معمول مورد تأیید سازمان غذا و دارو آمریکا را مقایسه می کرد: سروکل (کوتیاپین)، زیپرکسا (اولانزاپین) و ریسپردالیس (ریسپردال). کارل الیوت
، استاد اخلاق زیستی دانشگاه مینه سوتا، ضمن نوشتن در مورد شرایط مربوط به مرگ مارکینگسون در این مطالعه، که توسط سازنده سروکوئل آسترازنکا طراحی و تأمین مالی شده بود، خاطرنشان کرد که مارکینگسون برخلاف میل مادرش، مری وایس، در این مطالعه ثبت نام کرده است. مجبور شد بین ثبت نام در مطالعه یا التزام غیرارادی به یک مؤسسه روانی دولتی یکی را انتخاب کند. تحقیق ها بیشتر نشان داد که توسط روان پزشک مارکینگسون، دکتر استفان سی. اولسون، روابط مالی با آسترازنکا، نادیده گرفته شدن و سوگیری در طراحی آزمایشی آسترازنکا و ناکافی بودن حمایت های هیئت بررسی نهادی دانشگاه (IRB) برای افراد تحقیق وجود دارد. تحقیق ها سازمان غذا و دارو آمریکا در سال ۲۰۰۵ دانشگاه را پاک کرد. با این وجود، جنجال در مورد این پرونده ادامه دارد. مقاله "مادر جونز" منجر به این شد که گروهی از اعضای هیئت علمی دانشگاه نامه ای عمومی به هیئت رئیسه دانشگاه ارسال کردند و خواستار تحقیق ها خارجی در مورد مرگ مارکینگسون شدند. آزمایش های دیگر. مجله های ۱۸۴۶ والتر اف. جونز از پترزبورگ، ویرجینیا، توضیح می دهد که چگونه او آب جوش را بر پشت بردگان برهنه مبتلا به سینه پهلوی تیفوئیدی در
فواصل چهار ساعته می ریخت، زیرا او فکر می کرد که ممکن است با "تحریک مویرگ هاً بیماری "درمان" شود." در سال ۱۹۴۲، ادوین جوزف کوهن، بیوشیمیدان دانشگاه هاروارد، به عنوان بخشی از آزمایشی که توسط نیروی دریایی ایالات متحده حمایت می شد، به ۶۴ زندانی ماساچوست خون گاو تزریق کرد. در سال۱۹۵۰، محققان بیمارستان شهر کلیولند آزمایش هایی را برای مطالعه تغییرات در جریان خون مغزی انجام دادند: آن ها به افراد بی حسی نخاعی تزریق کردند و سوزن هایی را در رگ های گردن و شریان های بازویی فروکردند تا مقادیر زیادی خون استخراج کنند و پس از از دست دادن خون زیاد که باعث شد. فلج و غش، فشار خون آنها اندازه گیری شد. آزمایش اغلب چندین بار بر روی یک موضوع انجام می شد. در یک سری از مطالعه هایی که در مجله پزشکی "اطفال" منتشر شد، محققان دپارتمان اطفال دانشگاه کالیفرنیا آزمایشهایی را بر روی۱۱۳نوزاد در محدوده سنی۱ساعت تا ۳روز انجام دادند که در آن تغییر فشار خون و جریان خون را بررسی کردند. در یکی از مطالعه ها، محققان یک کاتتر را از طریق شریان های ناف نوزادان و داخل آئورت آنها وارد کردند و سپس پاهای آنها را در آب یخ فرو بردند. در یکی دیگر از تحقیق ها،
آنها ۵۰نوزاد تازه متولد شده را به تخته ختنه بستند و آنها را وارونه کردند تا تمام خون آنها به سرشان برود. مطالعه ضدبارداری سن آنتونیو یک مطالعه تحقیق های بالینی بود که در سال۱۹۷۱ در مورد عوارض جانبی داروهای ضدبارداری خوراکی منتشر شد. به زنانی که برای جلوگیری از بارداری به کلینیکی در سن آنتونیو، تگزاس مراجعه می کردند، گفته نشد که در یک مطالعه تحقیق های شرکت می کنند یا دارونما دریافت می کنند. ۱۰نفر از زنان در حالی که دارونما مصرف می کردند باردار شدند. در طول دهه۲۰۰۰–۲۰۱۰، خون مصنوعی به افراد تحقیق های در سراسر ایالات متحده بدون رضایت آنها توسط آزمایشگاه نورثفیلد تزریق شد. تحقیق ها بعدی نشان داد که خون مصنوعی باعث افزایش قابل توجهی در خطر حمله قلبی و مرگ می شود. در دهه ۲۰۱۰، فیس بوک با انجام یک آزمایش تحقیق های برای دستکاری احساس ۷۰۰۰۰۰ کاربر بدون رضایت آنها، دستورالعمل های اخلاقی را زیر پا گذاشت. در طول آزمایشهای پزشکی نورنبرگ، چند تن از پزشکان و دانشمندان نازی که به دلیل آزمایش انسانی خود محاکمه می شدند، برای دفاع از خود به مطالعه غیراخلاقی گذشته انجام شده در ایالات متحده اشاره کردند، یعنی آزمایش مالاریا در شیک
اگو که توسط جوزف گلدبرگر انجام شد. تحقیق ها بعدی منجر به گزارش توسط اندرو کانوی پیچک شهادت داد که این تحقیق «نمونه ای از تجربه های انسانی است که به دلیل انطباق با بالاترین استانداردهای اخلاقی تجربه انسانی ایده ال بودند». محاکمه ها به شکل گیری قانون نورنبرگ در تلاش برای جلوگیری از چنین سوء استفاده هایی کمک کردند. در یک سند محرمانه انجمن کنسرواتوارهای اروپا به تاریخ ۱۷ آوریل۱۹۴۷ با عنوان "آزمایش های پزشکی در انسان" آمده است: «مایل است هیچ سندی منتشر نشود که به آزمایش هایی با انسان ها اشاره کند که ممکن است واکنش نامطلوبی بر افکار عمومی داشته باشد یا منجر به شکایت های قانونی شود. اسنادی که چنین کارهای میدانی را پوشش می دهند باید محرمانه طبقه بندی شوند.» در همان زمان خدمت های بهداشت عمومی دستور داده شد که شهروندان از تست های بمب به شهروندان بگویند که افزایش سرطانها به علت روان رنجوری، و زنان مبتلا به بیماری اشعه، ریزش مو، و پوست سوخته از «سندرم زن خانه دار» رنج می برند. در سال۱۹۶۴انجمن جهانی پزشکی گذشت اعلامیه هلسینکی مجموعه ای از اصول اخلاقی برای جامعه پزشکی در مورد تجربه انسانی بود. در سال ۱۹۶۶، دفتر انستیتوی مل
ی بهداشت ایالات متحده(NIH)برای حفاظت از موضوع های تحقیق های(OPRR) ایجاد شد. سیاست های خود را برای حفاظت از افراد انسانی صادر کرد که توصیه می کرد نهادهای بازبینی مستقل برای نظارت بر آزمایش ها ایجاد شود. اینها بعداً هیئت های بازبینی نهادی نامیده شدند. در سال۱۹۶۹, دادگاه تجدید نظر کنتاکی قاضی سامول استاینفلد مخالفت در "استرانک پنجم. استرانک، ۴۴۵ دبلیو ۲د۱۴۵". او اولین پیشنهاد قضایی را مبنی بر اعمال قانون نورنبرگ در رویه قضایی آمریکا ارائه کرد. در سال ۱۹۷۴، قانون تحقیق ها ملی، کمیسیون ملی حفاظت از افراد انسانی را تأسیس کرد. این سازمان موظف شد که خدمات بهداشت عمومی مقرراتی را برای حمایت از حقوق افراد پژوهشی انسانی ارائه کند. پروژه ام کی اولترا برای اولین بار درسال۱۹۷۵توسط کنگره ایالات متحده و از طریق تحقیق ها کمیته کلیسا و توسط کمیسیون ریاست جمهوری به نام کمیسیون راکفلر مورد توجه عموم قرار گرفت. در سال ۱۹۷۵، وزارت بهداشت، آموزش و رفاه (DHEW) مقرراتی را ایجاد کرد که شامل توصیه های ارائه شده در "سیاست های NIH در سال ۱۹۶۶ برای حفاظت از افراد انسانی" بود. عنوان ۴۵ قانون مقررات فدرال، معروف به «قاعده مشترک»،انتصاب و اس
تفاده از هیئت های بازبینی سازمانی (IRBs) را در آزمایش هایی با استفاده از افراد انسانی الزامی می کند. در ۱۸ آوریل ۱۹۷۹، به دلیل افشای عمومی آزمایش های سیفلیس تاسکگی توسط یک روزنامه نگار تحقیقی، وزارت بهداشت، آموزش و رفاه ایالات متحده (که بعداً به بهداشت و خدمات انسانی تغییر نام داد) گزارشی تحت عنوان "اصول اخلاقی و دستورالعمل های حفاظتی" منتشر کرد."کتاب موضوع های انسانی پژوهش"، نوشته دن هارمز. بسیاری از دستورالعمل های مدرن برای تحقیق ها پزشکی اخلاقی را ارائه کرد. در سال۱۹۸۷ دادگاه عالی ایالات متحده در مورد "ایالات متحده علیه" "استنلی"،۴۸۳٬۶۶۹ ایالات متحده، که یک سرباز آمریکایی که بدون رضایت او به عنوان بخشی از آزمایش نظامی ال اس دی داده شده بود، نمی توانست از ارتش ایالات متحده برای خسارت شکایت کند. استنلی بعداً در سال ۱۹۹۶، دو سال پس از تصویب لایحه ادعاهای خصوصی در واکنش به این پرونده، بیش از ۴۰۰۰۰۰ دلار دریافت کرد. مخالفت با رای اصلی در "ایالت متحده"."استنلی" قاضی ساندرا دی اوکانر اظهار داشت:هیچ قاعده ای که از نظر قضایی تدوین شده است نباید آزمایش غیرارادی و ناآگاهانه انسانی را که ادعا می شود در این مورد رخ داد
ه است را از مسئولیت محافظت کند. در واقع، همان طور که قاضی برنان مشاهده می کند، ایالات متحده نقش مهمی در تعقیب کیفری دانشمندان نازی که در طول جنگ جهانی دوم با افراد انسانی آزمایش کردند، ایفا کرد و استانداردهایی که دادگاه نظامی نورنبرگ برای قضاوت دربارهٔ رفتار متهمان ایجاد کرد، بیان می کرد که"رضایت داوطلبانه سوژه انسانی برای ارضای مفاهیم اخلاقی، اخلاقی و قانونی کاملاً ضروری است. اگر این اصل نقض شود، کمترین کاری که جامعه می تواند انجام دهد این است که ببیند قربانیان، به بهترین شکل ممکن، توسط عاملان غرامت پرداخت می شود.در ۱۵ ژانویه۱۹۹۴، رئیس جمهور بیل کلینتون کمیته مشورتی آزمایش تشعشع انسانی(ACHRE) را تشکیل داد. این کمیته برای بررسی و گزارش استفاده از انسان به عنوان آزمودنی در آزمایش مربوط به اثرات پرتوهای یونیزان در تحقیق ها با بودجه فدرال ایجاد شد. کمیته تلاش کرد تا علل آزمایش ها و دلایلی که نظارت مناسب وجود نداشت را مشخص کند. چندین توصیه برای کمک به جلوگیری از وقوع رویدادهای مشابه در آینده ارائه کرد. تا سال ۲۰۰۷، حتی یک محقق دولتی ایالات متحده به دلیل آزمایش های انسانی تحت پیگرد قانونی قرار نگرفت. غالب قربانیان
آزمایش های دولت ایالات متحده غرامت دریافت نکرده اند یا در بسیاری از موارد تصدیق آنچه با آنها انجام شده است، دریافت نکرده اند.
تریکومگالی نوعی بیماری مادرزادی است که در آن مژه ها به طور غیر طبیعی بلند می شوند، بیشتر از ۱۲ میلی متر در مرکز پلک و ۸ میلی متر در کناره های پلک. این اصطلاح برای اولین بار توسط اچ. گری در سال ۱۹۴۴ در نشریه استنفورد مدیکال بولتن( "Stanford Medical Bulletin") استفاده شد، هرچند که او سومین فردی بود که این اختلال را توصیف کرد. دو گزارش اول به ترتیب در سالهای ۱۹۲۶ و ۱۹۳۱ توسط رایتر و باب به زبان آلمانی منتشر شد. گری اصطلاح «مژه های سینمایی» را برای توصیف این وضعیت پیشنهاد کرد، زیرا در آن زمان مژه های بلند در فیلم های سینمایی به عنوان یک ویژگی مطلوب در زنان به تصویر کشیده می شد. اتیولوژی. چندین عامل برای ایجاد این اختلال وجود دارد. این عوامل را می توان به سه دسته اصلی تقسیم کرد که شامل موارد زیر است:
یپه بر تپه، (به انگلیسی: Jeppe on the Hill) یک نمایشنامه در ۵ پرده؛ و اثر لودویگ هولبرگ، است. این نمایشنامه در سال ۱۷۲۲ نوشته شده؛ و در سال ۱۷۲۳ میلادی تحت عنوان: «یپه بر تپه»؛ یا «دهاتی تحول یافته»، به انتشار رسیده است. نمایشنامه یپه بر تپه، اولین بار در پاییز سال ۱۷۲۲ در کپنهاک، روی صحنه به اجرا درآمد. در ابتدا، شهروندان کپنهاگ، کمدی های دیگر هولبرگ را ترجیح می دادند، اما از آغاز قرن نوزدهم، یپه بر تپه، در سراسر کشورهای شمال اروپا محبوبیت داشت. امروزه نمایشنامه یپه بر تپه را معروف ترین و پربازدیدترین کمدی هولبرگ می دانند. خلاصه ماجرای نمایشنامه. در پرده اول، یپه که دهقان همیشه مست و ساده لوحی است توسط همسر خود، که زنی مستبد است؛ برای خرید اجناسی، به شهر فرستاده می شود. در راه شهر، گذر یپه، به مسافرخانه و میکده یعقوب می افتد. یپه که زنش برای خرید صابون به او پول داده است، وسوسه شده و پول امانتی را صرف نوشیدن مشروب می کند. سپس بعد از آنکه تمام پول امانتی را ذره به ذره صرف نوشیدن مشروب کرده است، مست شده و روی تپه ای از آشغال در نزدیکی میخانه، افتاده و به خواب می رود. از قضا دسته ای از عیان و اشراف شهر ضمن آنکه
از آن محل می گذرند، متوجه یپه در آن وضعیت می شوند. بارون نیلوس، که سردسته اشراف است، تصمیم می گیرد به این دهاتی میخواره درسی بدهد. طبق نقشه بارون، آنها لباس بارون را بر تن یپه، که از فرط مستی بیهوش است، می پوشانند. سپس یپه را به قصر بارون برده و در تخت اشرافی بارون، می خوابانند. نقشه این است که به یپه تلقین کنند که در واقع او بارون است، اما در اثر مستی، خود را فراموش کرده و تصور می کند که دهقان بدبختی است.در پرده دوم، یپه، در تخت بارون، در حالی که لباس های قیمتی بارون را به تن دارد، از خواب بیدار می شود. یپه با شگفتی به اطرافش نگاه می کند و نمی داند در کجاست. اما وقتی از خدمه سؤال می کند، همه او را عالیجناب بارون خطاب می کنند. یپه کم کم به کیستی خود شک می کند. اما در اثر پا فشاری خدمه که همگی طبق دستور بارون واقعی، نقش بازی می کنند؛ چاره ای جزء تسلیم نیافته و به اجبار او نیز در نقش بارون با دیگران وارد بازی می شود و دستور خوراک و آشامیدنی، می دهد. در پرده سوم، خدمه با احترامی اغراق آمیز از یپه، با انواع خوراک و نوشیدنی ها پذیرایی می کنند. به تدریج و همراه با نوشیدن مشروب، امر به یپه، بیشتر و بیشتر مشتبه می ش
ود و هیچ محدودیتی برای اوامر خود قائل نمی شود؛ تا جایی که تهدید به دار زدن خدمه دروغگو و خائن می کند. اما طولی نمی کشد که از فرط مستی دوباره از هوش می رود.در پرده چهارم، یپه، که به دستور بارون واقعی، دوباره لباس روستایی خودش را در خواب مستی، به تنش پوشانده اند؛ روی همان تپه آشغالها که به خواب فرورفته بود؛ از خواب بیدار می شود. در این حال، زن مستبد، از راه می رسد و یپه را در آن حال پیدا می کند. بعد از یک دعوای حسابی و کتک و سرزنش فراوان، زنش او را به خانه می برد تا بخوابد و مستی از سرش بپرد. اما هنوز به خواب نرفته، خدمه بارون طبق نقشه قبلی به سراغش آمده و او را برای تسلیم به دادگاه با خود می برند؛ و یپه را در یک دادگاه نمایشی، به اعدام محکوم می کننددر پرده پنجم، یپه که در حال مستی، به صورت نمایشی اما دروغین، به دار آویزان شده، بار دیگر از خواب بیدار می شود؛ و مورد بخشودگی قرار می گیرد. به عنوان غرامت و دلجویی، مبلغی نیز به او پرداخت می شود. او که ظاهراً زندگی دوباره ای پیدا کرده، بلافاصله، دوان دوان راهی میخانه می شود. اما در میخانه یقین پیدا می کند که او را به سختی مسخره کرده اند. نمایشنامه با فرار شرم آور یپ
ه، به پایان می رسد. در حالی که بارون موعظه اخلاق کرده و شعاری با این مضمون سر می دهد که: یارب روا مدار که گدا معتبر شود گر معتبر شود ز خدا بی خبر شود! ایده نمایشنامه. با اینکه امروزه، نمایشنامه یپه بر تپه، معروفترین اثر لودویگ هولبرگ محسوب می شود اما قصد هولبرگ از معرفی این نمایشنامه کسب شهرت نبود. او در مقدمه نسخه کتبی نمایشنامه یپه بر تپه، که در سال ۱۷۲۳ انتشار یافت، یادآوری کرده است که ایده اصلی و حتی بعضی از جزئیات این نمایشنامه از سفرنامه یک نویسنده آلمانی به نام یعقوب بیدرمن اقتباس شده است.