Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ند و این جنبش به یک ائتلاف بزرگ از فرماندهانی تبدیل شد که مخالف دونگ ژو بوده و خواهان برکناری او بودند. از این فرماندهان می توان به یوآن شائو، یوآن شو (برادر کوچکتر یوآن شائو)، سون جیان، گونگسان زان و لیو بی اشاره کرد. سرانجام که سپاهیان سران ائتلاف برای مبارزه با دونگ ژئو گرد آمدند، به پیشنهاد سائو سائو، یوآن شائو به رهبری ائتلاف برگزیده شد. ائتلاف در ابتدا پیروزی های بزرگی کسب کرد. ایشان موفق شدند یکی از فرماندهان دونگ ژئو به نام «هوآ شیونگ» را شکست داده و پس از نابودی او، لو بو را مجبور به عقب نشینی کنند. اما با طرحی از جانب لی رو، دونگ ژو لویانگ را به آتش کشید و با انتقال دربار امپراتوری به چانگان، پایتخت را بدان جا منتقل کرد. این چنین سپاهیان ائتلاف در تصرف پایتخت ناکام مانده و جز شهری سوخته، چیزی نصیبشان نشد. سائو سائو معتقد بود باید جنگ را تا نابودی کامل دونگ ژئو ادامه دهند، اما یوآن شائو مخالفت کرد و به بهانهٔ خستگی سپاهیان ائتلاف، به پیش روی ایشان پایان داد. سائو سائو به تنهایی به سمت چانگان لشکر کشید و با یکی از فرماندهان دونگ ژو به نام «ژو رونگ» وارد نبرد شد. هم زمان در اردوی ائتلاف فاجعهٔ بزرگی رخ
داد. سون جیان که مهر امپراتوری را در چاهی پیدا کرده بود، حاضر نشد آن را تحویل یوآن شائو دهد و این چنین میان ایشان درگیری به وجود آمد. سون جیان به همراه مهر، مقرّ ائتلاف را ترک کرد و به چانگشا بازگشت. یوآن شائو هم برای لیو بیائو نامه ای نوشت و از او خواست مانع سون جیان شود، که البته در این امر ناکام ماند. از طرفی دیگر، سائو سائو شکست خورده به مقرّ ائتلاف بازگشت. این شکست، به معنای پایان کار ائتلاف و ناکامی ایشان در سرنگون کردن دونگ ژئو بود. با اینکه سائو سائو شکست ائتلاف را بر گردن گرفت، اما سایر فرماندهان از جمله گونگسان زان، ناتوانی یوآن شائو در رهبری را عامل اصلی شکست ائتلاف می دانستند. پس از نبرد. یوآن شائو که بار سنگین شکست ائتلاف را بر دوش می کشید، دنبال راهی بود تا اعتبار خود را احیا کند. از این رو به فرمانداری ناحیهٔ جی چشم دوخت. ناحیهٔ جی در شمال رود زرد قرار داشت و بسیار پهناور و حاصل خیز بود. فرماندار جی «هان فو» نام داشت که از نزدیکان خاندان امپراتوری بود و جایگاه محترمی داشت. از این رو یوآن شائو نمی توانست مستقیماً با او وارد جنگ شود. از این رو برای گونگسان زان نامه ای نوشت و از او خواست به اتفاق
هم به جی لشکر کشی کنند. گونگسان زان که متوجه حیلهٔ یوآن شائو نبود، طبق آنچه در قرارشان آمده بود پیش از یوآن شائو سپاه خود را حرکت داد. هان فو که متوجه پیش روی گونگسان زان شد، از یوآن شائو درخواست کرد از فرمانداری در مقابل گونگسان زان دفاع کند. یوآن شائو هم به این بهانه مقرّ فرمانداری جی را اشغال نمود تا کار هان فو به پایان رسد. گونگسان زان که به فرمانداری رسید، از یوآن شائو سهم خود از غنایم جنگی را طلب کرد. اما یوآن شائو به این بهانه که چون جنگی رخ نداده، غنایمی هم در کار نخواهد بود، از این کار سرباز زد. گونگسان زان که تازه متوجه نیرنگ یوآن شائو شده بود، خشمگین شد و به او حمله کرد. با فرماندهان توانایی چون «وِن چو» و «یان لیانگ» یوآن شائو موفق شد گونگسان زان را شکست داده و وِی را به آستانهٔ نابودی بکشاند. اما «ژائو یون» که پیش تر سربازی در سپاه یوآن شائو بود، به گونگسان زان ملحق شد و او را نجات داد. این چنین هیچ یک از دو طرف که به هدف خود نرسیده بودند، وارد جنگ هایی فرساینده شدند. در این زمان، دونگ ژو که از درگیری سران ائتلاف خوشحال بود، حکم فرمانداری ناحیهٔ جی را برای یوآن شائو و حکم فرماندهی پیش قراول سپاه
امپراتوری را برای گونگسان زان صادر کرد تا به جنگ میان ایشان پایان داده و دو تن از مخالفانش را به راه خود بیاورد. اما این برای یوآن شائو کافی نبود و او همچنان به سرزمین های دیگر چشم داشت. از این رو سپاهی را به فرماندهی پسر بزرگش «یوآن تان» به ناحیهٔ بِی های که آن زمان تحت فرمان کونگ رونگ بود، فرستاد و آنجا را هم به اشغال خود درآورد. این چنین یوآن شائو به قدرتمندترین فرمانده در سرزمین های شمالی تبدیل شد. نبرد با سائو سائو. پس از کشته شدن دونگ ژو، «لی جوئه» که از پیروانش بود توانست قاتلان دونگ ژئو را سرکوب کرده و کنترل دربار امپراتوری را در دست بگیرد. اما یانگ فِنگ علیه او شورید و او کنترل دربار را از دست داد. امپراتور شیان که برای در امان ماندن از درگیری میان لی جو و یانگ فِنگ، به پایتخت سابق، لوئویانگ، بازگشته بود، در معرض خطرات بسیاری قرار داشت. اما سائو سائو با زیرکی خود لوئویانگ را که پیش تر تنها ویرانه ای بود، تصرف کرد تا این چنین امپراتور را نجات داده و به نخست وزیری برگزیده شود. این برای یوآن شائو قابل قبول نبود؛ زیرا جدای از رابطهٔ دوستانهٔ میان این دو، یوآن شائو خود را از سائو سائو برتر می دانست و خود
را برای نخست وزیری شایسته تر می دید. با این حال چند سالی میان این دو صلحی شکننده برقرار بود. سائو سائو به عنوان نخست وزیر، با مشکلاتی چون شورش لو بو و ادعای امپراتوری جدید از جانب یوآن شو مواجه بود و فرصتی برای کشورگشایی نداشت. اما یوآن شائو توانست قلمرو خود را بسیار گسترش دهد و سپاهی بزرگ گرد آورد. سرانجام پس از سرکوب یوآن شو، لیو بی که پیش تر در خدمت نخست وزیر بود، به او پشت کرد و به یوآن شائو نامه ای نوشت و اعلام کرد آماده است تا به او ملحق شود. یوآن شائو که از لیو بی بابت مرگ برادرش خشمگین بود، ابتدا این پیشنهاد را نپذیرفت. اما بعد که متوجه شد این به معنای ضعیف شدن سائو سائو و قدرتمندتر شدن خودش است، لیو بی را به خدمت گرفت و علیه سائو سائو، اعلان جنگ کرد. یوآن شائو مشاوران کاردان بسیاری چون جو شو، تیان فِنگ، ژو یو، گو تو و پانگ جی داشت، اما نمی توانست از ایشان هیچ بهره ای ببرد؛ زیرا ایشان همواره اختلاف نظر داشتند و چون حاضر به قبول نظر دیگری نبودند، هیچ گاه به توافق نمی رسیدند. یوآن شائو نیز به تبع آنها دچار سردرگمی می شد. در مقابل سائو سائو توانسته بود حلقهٔ مشاوران کارایی تشکیل دهد که در مورد مسائل مخت
لف تا رسیدن به یک نتیجهٔ نهایی، با یکدیگر مذاکره کرده و نظرات یکدیگر را بررسی می کردند. برای مثال دربارهٔ همین درگیری، نظر کونگ رونگ توقف جنگ بود، اما ژون یو اعتقاد داشت جنگ باید ادامه پیدا کند و توانست سایرین را متقاعد بسازد. اما مشاوران یوآن شائو تنها با یکدیگر جدل کرده و دشمنی می ورزیدند. در جریان نبرد لیانگ، با اینکه هیچ طرف به پیروزی دست نیافت، اما سائو سائو توانست مواضع خود را تحکیم کند. این موضوع به معضلی میان مشاوران یوآن شائو تبدیل شد. هیچ یک حاضر به پذیرش اشتباهاتشان نبودند و تقصیر را گردن دیگری می انداختند. این اختلافات تا جایی پیش رفت که پانگ جی نزد یوآن شائو از تیان فِنگ بدگویی کرد و سبب مرگ او شد. ژون یو دربارهٔ پانگ جی گفته است: «شجاع است، اما توان پذیرش نظر سایرین را ندارد.» پس از این نبرد، پسر سوم یوآن شائو «یوآن شانگ» سخت بیمار شد و یوآن شائو دستور توقف نبرد را داد. جو شو که توقف نبرد بخاطر بیماری یک نفر را صلاح نمی دانست، به یوآن شائو اعتراض کرد. اما یوآن شائو به جای پذیرش نظر مشاورش، بر او خشم گرفت و او را از خود راند. همچنین چون گوآن یو، برادر قسم خوردهٔ لیو بی، آن زمان در خدمت سائو سائو
بود، لیو بی را خائن خواند و دستور اعدام او را صادر کرد. اما لیو بی توانست بگریزد و یوآن شائو فرماندهٔ توانای دیگری را هم از دست داد. در مقابل سائو سائو با بحران های شدیدی روبرو بود. شمار سپاهیان یوآن شائو بیش از صد هزار تن بود، اما سپاهیان نخست وزیر از ثلث این هم کمتر بود. هم چنین سپاه نخست وزیر دیگر آذوقه ای برای ادامهٔ جنگ نداشت. ژون یو توانست در مدت کوتاهی از نزدیک ترین منابع، آذوقهٔ کافی برای کمتر از یک ماه سپاهیان سائو سائو را فراهم آورد. گو جیا هم با نهایت دقت و فراست طرح هایی برای این نبرد سرنوشت ساز ریخت. با رسیدن نوامبر سال ۲۰۰، جنگ آغاز شد. شرایط به گونه ای بود که اگر سائو سائو شکست می خورد، قطعاً پایتخت را از دست داده و از نخست وزیری سرنگون می شد. با این حال سائو سائو تصمیمی برای تسلیم شدن نداشت. در مقابل یوآن شائو که اکثر مشاوران و فرماندهانش را از دست داده بود، صرفاً با اتکا به شمار زیاد سپاهیان قدم در میدان گذاشت. در نبرد «گوآندو» یوآن شائو شکست سختی خورد و رسوایی بزرگی در تاریخ از خود به یادگار گذاشت. اما سائو سائو پیروز شد و قدرتش به حدی رسید که تا پیش از نبرد صخره سرخ، فرمانده ای شکست ناپذیر
شناخته می شد. مرگ و میراث. یوآن شائو تا دو سال پس از گوآندو زنده بود، اما ضربه ای که از شکست خورده بود، چنان سنگین بود که هیچ گاه نتوانست به بازسازی سپاه خود اقدام کند. در این شرایط، پسر بزرگ «یوآن تان» که باید قلمروی پدر را ادارهٔ می کرد، با سائو سائو صلح کرد و به فرمان او شد. اما پسر سوم «یوآن شانگ» این را برنتابید و علیه برادرش شورش کرد. یوآن شائو درگیری پسرانش را می دید، اما توان هیچ کاری نداشت. از طرف دیگر سائو سائو هم منتظر ماند تا ایشان خود سبب نابودی یکدیگر شوند. در نتیجهٔ جنگ داخلی خاندان یوآن، قدرت این خاندان از بین رفت و قلمرویشان کاملاً در اختیار سائو سائو قرار گرفت. به فرمان سائو سائو، «بانو ژِن» که همسر پسر دوم یوآن شائو «یوآن شی» بود، پس از آنکه یوآن شی بدون خانواده اش از مقر خود گریخت، با پسرش «سائو پی» ازدواج کرد. نتیجهٔ این ازدواج، «سائو روی» بود؛ البته که پدر سائو روی، یوآن شی بود، زیرا سائو پی بخاطر بیماری قدرت فرزندآوری نداشت.
ابوالحسن وفایی (متولد ۱۳۱۸) پژوهشگر ایرانی و استاد مهندسی عمران دانشگاه صنعتی شریف است. او در سال ۱۳۸۲ به عنوان چهره ماندگار معرفی شد. وفایی سردبیر "ساینتیا ایرانیکا" است.
دکتر عباس شفیعی (متولد ۱۳۱۴ در اصفهان) دامپزشک و ویروس شناس ایرانی است. او در سال ۱۳۸۴ به عنوان چهره ماندگار دامپزشکی معرفی شد. زندگی. او دوره دکتری دامپزشکی را در دانشگاه تهران گذراند و پس از سربازی، در تابستان ۱۳۴۰ در مؤسسه تحقیقات و سرم سازی رازی استخدام شد و از آن زمان تاکنون در این مؤسسه فعالیت می کند. دامنه فعالیت استاد او فعالیت هایی در مورد بیماری های ویروسی دام و انسان و واکسن های ویروسی دام و انسان شامل پایه گذاری تولید واکسن سرخک، واکسن فلج اطفال و واکسن سرخجه و اوریون و نیز همکاری با بخش عفونی بیمارستان ها در تشخیص عفونت های ویروسی به ویژه آنسفالیت های ویروسی داشته است.
کهکشان جسم هوگ از پیچیده ترین کهکشان ها که در صورت فلکی مار واقع شده است. این کهکشان در سال ۱۹۵۰ هنگامی که اخترشناس آرتور هوگ در حال مطالعهٔ این شی غیرمعمول بود دیده شد، خارج این حلقه تحت سلطهٔ ستارههای آبی روشن است، در حالیکه در نزدیکی مرکز توپی از ستارگان قرمز رنگ وجود دارد که احتمالاً خیلی قدیمی تر هستند. در واقع می توان گفت که ستارهٔ عظیمی در مرکز کهکشان قرار دارد و دیگر سیاره ها و ستاره ها به دور آن در حال گردش هستند، به همین دلیل به آن دو کهکشان نیز می گویند. بین این دو، شکافی وجود دارد که کاملاً تاریک به نظر می رسد. این مسئله که «جسم هوک» و حلقهٔ ستارگان و گاز آن چگونه تشکیل شده، هنوز یک راز است. اما فرضیات پیدایش شامل برخورد یک کهکشان در میلیاردها سال پیش و اثر گرانشی یک نوار مرکزی است که بتازگی ناپدید شده است. اخیراً با استفاده از یک الگوریتم نویززدایی هوشمند مصنوعی مجدداً پردازش شده است. مشاهدات در طول موج رادیویی نشان می دهد که جسم هوگ در میلیاردها سال پیش با یک کهکشان کوچکتر ادغام نشده است. این شی فضایی حدود ۱۰۰ هزار سال نوری گستردگی دارد و در فاصلهٔ تقریبی ۶۰۰ میلیون سال نوری از ما واقع شده است.
به طور شانسی در این تصویر در موقعیت ساعت ۷ و فاصلهٔ خالی بین کهکشان و حلقهٔ ستارگان یک کهکشان مارپیچی دیده می شود که در فاصله دورتری از جسم هوگ قرار دارد. می توان گفت که این کهکشان به ما نشان می دهد که برخورد و ادغام شدن کهکشان راه شیری و آندرومدا چگونه است. منابع. Nasa
گتو ریگا منطقه مسکونی کوچکی در ریگا، لتونی، بود که توسط نازی ها برای اسکان یهودیان لتونی و دیگر یهودیان در جریان جنگ جهانی دوم مشخص شد. در ۲۵ اکتبر ۱۹۴۱، نازی ها با بیرون کردن همه دیگر ساکنان غیریهودی محله های درون گتو، یهودیان را از ریگا و دیگر مناطق به درون گتو منتقل کردند. بیشتر یهودیان لتونی (حدود ۳۵۰۰۰ تن) در جریان کشتار رومبولا در ۳۰ نوامبر و ۸ دسامبر ۱۹۴۱ کشته شدند. نازی ها سپس تعداد زیادی از یهودیان آلمانی را به این گتو منتقل کردند. بیشتر آنها بعدها در کشتارها به قتل رسیدند. اگرچه گتو ریگا به شکل یک گتوی کامل شناخته می شود، در واقعیت این گتو از چند «گتو» درون خود تشکیل شده بود. پس از کشتار رومبولا، یهودیان لتونیایی باقی مانده در منطقه کوچکی درون گتوی اصلی مستقر شدند. این گتو که با عنوان «گتوی کوچک» شناخته می شد به دو بخش مجزای مردانه و زنانه تقسیم می شد. بعدها با ورود یهودیان آلمانی، بخش های دیگری به گتوی ریگا افزوده شد که با عنوان «گتوی آلمانی» شناخته می شدند. تاریخچه. در ۲۱ ژوئیه ۱۹۴۱، مقام های آلمانی تصمیم به محدودسازی یهودیان ریگا درون یک گتو گرفتند؛ همه یهودیان می بایست به ثبت عمومی می رسیدند و ی
ودنراتی برای رسیدگی به امورشان تعیین شد. بعضی از رهبران یهودی جنبش آزادی یهود در لتونی با این تصور که عضویت در "یوندرات" می توانست به شرایطشان کمک کند و جایگاهشان در هنگام مذاکره با آلمانی ها تثبیت کند اقدام به پیوستن به آن کردند. اعضای یودنرات بر بازوی خود بازوبند بزرگ سفیدی با نشان ستاره داوود آبی رنگ داشتند که به ایشان اجازه می داد در پیاده روها راه بروند. در ۲۳ اکتبر ۱۹۴۱ دستور داده شد تا یهودیان تا ۲۵ اکتبر به منطقه مسکاواس فورشتات در ریگا منتقل شوند؛ در نتیجه، نزدیک به ۳۰۰۰۰ نفر ناچار به سکونت در ناحیه ای با وسعت تنها ۱۶ کوچه شدند. گتو توسط حصاری از سیم خاردار محصور شده بود، و هر کسی که به حصار نزدیک می شد مورد اصابت گلوله توسط مأموران مراقب قرار می گرفت. این مأموران تحت فرماندهی رئیس پلیس دانتزیگ همچنین شب ها اقدام به تیراندازی تصادفی به افراد ساکن در گتو می کردند. یهودیان جابجا شده تنها می توانستند با خود دارایی های کمی را به درون گتو ببرند. باقی دارایی های آن ها توسط آلمانی ها ضبط و توسط سازمانی که به همین منظور تشکیل شده بود "Treuhandverwaltung"، با قطار به آلمان فرستاده شدند. آلمانی ها همچنین چشم خ
ود را بر سرقت دارایی های افراد ساکن گتو توسط مأموران مراقب و نیز سربازان آلمانی بستند، چرا که این سرقت ها را جبرانی برای همدستی این مأموران با آلمانی ها در عملیات کشتار می دیدند. به باور ازرگلیس، اس دی علاقه بیشتری به کشتار یهودیان داشت تا دزدیدن دارایی هایشان، در حالی که نیروهای فرمانداری «غیرنظامی» هینریک لوهس به عکس آن علاقه داشتند. پس از کشتار رومبولا، ساختار گتو عوض شد. یهودیان لتونیایی که از کشتار جان سالم به در برده بودند در محدودهٔ «گتوی کوچک» محاصره شدند که شامل دو ناحیه مردانه و زنانه می شد. در کنار این محدودهٔ کوچک، گتوی دیگری تشکیل شد که ساکنانش را یهودیان تبعیدی از رایش تشکیل می دادند. به این گتو «گتوی آلمانی» گفته می شد. کشتارهای دسته جمعی. در سپتامبر ۱۹۴۱، آدولف هیتلر، به درخواست راینهارد هایدریش و یوزف گوبلز، دستور تبعید یهودیان آلمان به شرق را صادر کرد. از آنجا که در ابتدا مقصد برنامه ریزی شده، یعنی گتو مینسک، بیش از حد شلوغ بود، قطارهای بعدی برای اخراج به گتو ریگا، که خود نیز پرازدحام بود، تغییر مسیر دادند. در ۳۰ نوامبر و ۸ و ۹ دسامبر، نازی ها حدود ۲۷۵۰۰ یهودی لتونی ساکن گتو را در چاله هایی
از پیش کنده شده در جنگل رومبولا با شلیک گلوله کشتند. در آن هنگام، از گشایش «گتوی بزرگ» تنها ۳۷ روز می گذشت. تنها حدود ۴۵۰۰ کارگر مرد ماهر، و حدود ۵۰۰ زن که به عنوان خیاط ثبت شده بودند، از کشتار رومبولا جان سالم به در بردند. نخستین قطار حامل یهودیان آلمانی با ۱۰۵۳ مسافر در ۳۰ نوامبر ۱۹۴۱ از برلین به ایستگاه راه آهن در ریگا رسید. همه افراد در همان روز در جنگل رومبولا به قتل رسیدند. چهار کاروان بعدی که هر یک تقریباً ۴۰۰۰ مسافر داشتند با دستور "اس اس-بریگادفورر" و فرمانده آینزاتس کماندو، فرانتس اشتالکر، در یک محوطه خالی، با عنوان اردوگاه کار اجباری یونگ فرنهوف، اسکان داده شدند. اختلافی تاریخی در مورد اینکه یهودیان لتونی در رومبولا کشته شدند تا بتوان برای یهودیان رایش جا باز شود وجود داشته و مدتهاست که باعث شکل گیری احساسات تلخی میان بازماندگان لتونیایی و آلمانی شده است. شواهد در این باره روشن نیست، اما مطمئناً اخراج یهودیان رایش به گتو اندک زمانی پس از تیراندازی های رومبولا پیگیری شد.
اتصال انبساطی ابزاری کاربردی است که به منظور جذب ایمن انبساط و انقباض ناشی از دما، ارتعاشات، حرکت سازه به دلیل نشست زمین یا فعالیت لرزه ای، وزش باد و … به کار می رود. از این اتصالات در خطوط لوله، بخش های مختلف ساختمان، پل ها، مسیرهای راه آهن، کشتی ها و سایر سازه ها استفاده می شود. اسلب های بتنی و خطوط لوله به دلیل گرم یا سرد شدن ناشی از تغییرات فصلی یا سایر منابع گرما منبسط یا منقبض می شوند که تنش ناشی ار آن سبب ترک خوردگی سازه می گردد، اتصالات انبساطی به منظور مهار این تغییرات به کار می روند. اتصال انبساطی در پل ها. به عنوان یک سازه زنده متحرک، یک پل به طور مداوم تحت تأثیر بار وسایل نقلیه، شرایط باد، دما و… قرار دارد که به طول عمر سازه اثر می گذارد. اتصال انبساطی در پل ها که با عنوان درزهای انبساطی نیز شناخته می شود یکی از اجزای حیاتی هر بتن مسلح، سازه های فولادی و بتنی پیش تنیده و به ویژه عرشه های پل است که حرکت سازه ناشی از جمع شدگی، خزش، تغییرات دما و … را جذب می کند و به سازه اجازه می دهد بدون ترک خوردگی منبسط و منقبض شود. اینکه چه تعداد درز انبساط و در چه فواصلی استفاده شود به عوامل بسیاری نظیر نوع سازه
، نوع زمین، مصالح استفاده شده در ساخت پل، شرایط جوی محیطی که پل در آنجا ساخته می شود، شکل هندسی پل و… بستگی دارد. استفاده از اتصالات انبساطی هزینه های نگهداری پل را تا حد زیادی کاهش می دهد و همچنین سبب افزایش عمر سازه و مقاومت بیشتر آن در برابر زمین لرزه نیز می گردد. از مهمترین وظایف اتصال انبساطی تحمل انواع حرکت انتقالی و چرخشی دال هاست که به علل گوناگونی در پل مانند انبساط و انقباض بر اثر تغییر دما، جمع شدن یا خزش، کوتاه شدن الاستیک به دلیل از پیش تنیدگی، تغییر مکان سازه پل بر اثر بار یا عوامل دیگر رخ می دهد. اتصال انبساطی در خطوط لوله ها. اتصال انبساطی در خطوط لوله که با عنوان اتصال آکاردئونی نیز شناخته می شود ساده ترین نوع اتصالات انعطاف پذیر است که می تواند حرکت های معمول را در تمامی جهت ها به طور همزمان دفع کند. این حرکت ها می تواند ناشی تغییرات دمایی لوله به دلیل انتقال دما از سیال جاری در آن یا دیگر منابع تغییر دما، ارتعاشات لرزه ای، وزش باد و … باشد. عضو اصلی یک اتصال آکاردئونی یک سیلندر (Bellow) است. سیلندرها از یک سری حلقه تشکیل شده اند که ساختار آن ها برای مقاومت در برابر فشار داخلی سیستم طراحی شد
ه است، اما به اندازه کافی منعطف هستند تا انحرافات محوری، جانبی و مورب را تصحیح کنند. اتصالات آکاردئونی از تعدادی از اجزای روبرو ساخته شده اند که هر یک دارای یک یا چند عملکرد خاص می باشند: سیلندرها، پایانه های جوشی، فلنج ها، لولاها، میله های اتصال، واشرهای کروی، توری سیمی، عایق، پوشش داخلی، پوشش خارجی، زانویی و/یا حلقه محکم کننده یا حلقه های رگلاتور. برای مهار جابجایی سیستم لوله ها طراح می تواند بین کار گذاشتن اتصال آکاردئونی یا استفاده از دیگر راه حل ها مانند pipe loops انتخاب کند. این روش نیاز به متریال بیشتری دارد و فضای بیشتری اشغال می کند و می تواند یک فشار اتلافی زیاد ایجاد کند؛ بنابراین استفاده از اتصال اکاردئونی به عنوان یک روش قابل اطمینان تر و با صرفه اقتصادی بیشتری نسبت به pipe loops شناخته می شود. یکی از قدیمی ترین روش های جذب انبساط و انقباض در سیستم های لوله کشی که از گذشته تا به امروز مورد استفاده قرار گرفته، حلقه لوپ (LOOP) می باشد. این روش در حال حاضر بیشتر در لوله کشی هایی که در خاک دفن می شوند مورد استفاده قرار می گیرد. استفاده از هر کدام از این روش ها در مهار انبساط و انقباض ناشی از دما مؤث
ر است اما روش ایجاد حلقه دارای معایبی مانند اشغال فضای زیاد، مدت زمان بیشتر فرایند لوله کشی، استفاده شدن اجناس و مصالح بیشتر و در نتیجه افزایش هزینه ها و … است. از این رو استفاده از اتصال انبساطی همان طور که قبلاً ذکر شد روشی قابل اطمینان تر و به صرفه تر می باشد. اتصال آکاردئونی به سه روش به لوله فلزی متصل می شود. اتصال جوشی، اتصال فلنج دار و اتصال دنده ای اتصال فلنج دار. استفاده از فلنج ها دومین روش پرکاربرد ایجاد اتصال پس از جوشکاری است. از مزیت های آن می توان به باز و بسته کردن راحت اشاره کرد که برای تعمیرات، سرویس و نگه داری مناسب است. استفاده از میله مهار به مهار هر چه بیشتر انقباض و انبساط خطوط لوله کمک می کند. اتصال جوشی. در این روش اتصال انبساطی به خطوط لوله جوش داده می شود و از آنجاییکه اتصال جوشی دائمی است در خطوطی به کار می رود که نیاز به تعمیرات و نگه داری نخواهند داشت و برای بازکردن اتصال آکاردئونی باید آن را از لوله فلزی برید. اتصال دنده ای. این روش مناسب برای اتصال به خطوط گالوانیزه و رزوه ای است. اتصالات انبساطی را از نظر جنس می توان به سه گروه فلزی، لاستیکی و پارچه ای تقسیم بندی کرد. برای انت
خاب نوع این اتصالات در حالت کلی، مقدار فشار و دمای اعمال شونده به جدار داخلی لوله، نقشی اساسی و تعیین کننده را ایفا می کند. اتصال انبساطی فلزی. این اتصالات دارای یک یا چند بیلوز (آکاردئون) فلزی جهت مهار تغییر طولی ناشی از تغییرات دما در لوله ها می باشد. محدوده فشار کاری این اتصالات به صورت نوعی، از فشار خلأ کامل تا حدود ۷۰ بار و محدوده دمای کاری آنها از ۲۱۵- درجه سانتیگراد تا ۱۱۰۰ + درجه می باشد. اتصال انبساطی فلزی توانایی جذب و استهلاک انواع جابجایی های محوری، زاویه ای و جانبی را به صورت مجزا یا ترکیبی دارا می باشد. اتصال های فلزی گرانترین نوع از اتصالات انبساطی محسوب می گردند که قابلیت ایستادگی و تحمل در رنج وسیعی از دماها و فشارهای کاری را دارند. اتصال انبساطی پارچه ای. اتصال های پارچه ای قابلیت بسیار بالایی در ایستادگی در مقابل گازهای دما بالا و خورنده دارند ولی ضعف آنها در به کارگیری در شرایط کاری با فشار بالا می باشد. ساختار اتصال های انبساطی پارچه ای به صورت لایه لایه می باشد، که به ترتیب از سمت داخل که در معرض گازهای عبوری می باشد (Gas Side)، به سمت بیرونی (Ambient Side)، لایه بندی می گردند. هر کدام ا
ز این لایه ها دارای مقاومت مکانیکی و دمایی و خوردگی خاصی می باشند که بسته به فشار، دما و خورندگی گازهای عبوری در شرایط کاری طراحی و تولید می گردند. این نوع اتصالات کاربردهای گسترده ای در اغلب صنایع از جمله، نیروگاه ها، پتروشیمی ها و … دارند. این اتصالات برای شرایط کاری خلاء و فشارهای بالا مناسب نمی باشند و حداکثر می توانند تا فشار مثبت و منفی ۴۰۰۰± میلیمتر فشار ستون آب را تحمل نمایند. اتصال انبساطی لاستیکی. اتصالات لاستیکی ساده ترین نوع اتصالات انبساطی محسوب می شوند. بدنه آن ها به طور کلی از سه لایه تشکیل می شود، پوسته اصلی (Cover)، که معمولاً از جنس لاستیک طبیعی یا سینتتیک می باشد، مغزی (Joint Body)، که بسته به شرایط کاری از پارچه و مفتول های فلزی به عنوان تقویت کننده لاستیک تشکیل می گردد و سومین قسمت، آستری (Lining) که از جنس لاستیک طبیعی یا سینتتیک بوده و به صورت لوله های بدون درز از داخل اتصال تا لبه های بیرونی امتداد می یابد. محدوده کاری اتصال های لاستیکی به طور عموم از فشارهای وکیوم تا ۱۶ بار متغیر می باشد البته امکان ساخت تا فشار ۲۵ بار نیز تحت شرایط سایزی محدود نیز وجود دارد، همچنین محدوده دمایی آنها
نیز به حداکثر تا ۱۶۰ درجه سانتیگراد محدود می گردد.
نجف دریابندری (۱۳۹۹−۱۳۰۸) کتاب ها و مقالات فراوانی به فارسی نوشت و ترجمه کرد. گفتگوها. گفتگوهای مفصّلِ دریابندری کتاب شده. گفتگوهای مختصر اینجا فهرست می شود:
یک سرور نام بازگشتی عمومی (که به آن عمومی DNS می گویند) یک سرویس سرور نامی است که رایانه های شبکه می توانند از آن برای جستجوی سیستم نام دامنه (DNS)، سیستم نامگذاری غیرمتمرکز اینترنت ، به جای یا علاوه بر سرورهای نامی که توسط آنها استفاده می شود، استفاده کنند. ارائه دهنده خدمات اینترنت محلی (ISP) که دستگاه ها به آن متصل هستند. دلایل استفاده از این خدمات عبارتند از: اپراتورهای حل و فصل کننده DNS عمومی اغلب از افزایش حریم خصوصی به عنوان مزیت خدمات خود یاد می کنند. منتقدان سرویس های DNS عمومی احتمال جمع آوری اطلاعات انبوه با هدف حل و فصل عمومی را به عنوان خطر احتمالی استفاده از این سرویس ها ذکر کرده اند. اکنون چندین سرویس از سرویس های حمل و نقل جستجوی DNS ایمن مانند DNS over HTTPS (DoH) و DNS over TLS (DoT) پشتیبانی می کنند. حل و فصل کننده های DNS عمومی یا توسط شرکت های تجاری اداره می شوند و خدمات خود را برای استفاده رایگان به مردم ارائه می دهند یا علاقه مندان خصوصی برای کمک به گسترش فناوری های جدید و حمایت از جوامع غیرانتفاعی اند.
برانکو مامولا (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۱۹ اکتبر ۲۰۲۱) سیاست مدار اهل یوگسلاوی بود. وی از ۵ مه ۱۹۸۲ تا ۱۵ مه ۱۹۸۸ وزیر دفاع این کشور بود.
درمان با آنتی بادی مونوکلونال شکلی از ایمنی درمانی است که از آنتی بادی های مونوکلونال (MAB) برای اتصال تک گونه ای به برخی سلول یا پروتئینها استفاده می کند. هدف این است که این روش درمانی سیستم ایمنی بیمار را برای حمله به این سلولها تحریک کند. به طور جایگزین، در ایمنی درمانی رادیواکتیو یک دوز رادیواکتیو یک رده سلول هدف را محلی می کند و دوزهای شیمیایی کشنده را تحویل می دهد. اخیراً از آنتی بادی ها برای اتصال به مولکول های درگیر در تنظیم سلول تی به منظور از بین بردن مسیرهای مهاری که پاسخ سلول های T را مسدود می کنند استفاده شده است. این به عنوان درمان مهارکننده ایمنی شناخته می شود. ایجاد یک mAb که مخصوص تقریباً هر هدف سطح خارج سلول / سلول باشد امکان پذیر است. تحقیقات و توسعه برای ایجاد آنتی بادی برای بیماری ها (مانند آرتریت روماتوئید، مولتیپل اسکلروزیس، بیماری آلزایمر، ابولا و انواع مختلف سرطان) در حال انجام است.
مهر دولت ژاپن یکی از مهرهای ملی و علامت (مون نشان خانوادگی) به شکل پالونیا است که در هیئت دولت ژاپن و اسناد رسمی دولت ژاپن استفاده می شود. در مجموع به مهرهای پالونیا در زبان ژاپنی کیریمون (桐 紋)، یا توکامون (桐 花紋) گفته می شود. ۵–۷ گل در یک گل آذین پالونیا (五七 桐، گو-شیچی (نو) کیری) به عنوان آرم رسمی نخست وزیر ژاپن استفاده می شود. تاریخ استفاده. نخستین استفاده از آن که قابل تأیید است در هنگام حمله مغول به ژاپن است که این طرح در موکو شورای اکوتوبا به تصویر کشیده شده است. در دوره موروماچی در کتاب کنمونشو کامون (۱۴۷۰)، در قرن پانزدهم است که در این کتاب علامت های خانوادگی سامورایی های آن زمان جمع آوری شده است. در ابتدا، این یک تاج خانوادگی بود که مخصوص خانواده شاهنشاهی همراه با تاج گل داودی بود، اما بعداً توسط شاهزادگانی مانند سنگوکو دایمیو غیر از خانواده شاهنشاهی مورد استفاده قرار گرفت و خانواده شاهنشاهی شروع به استفاده از تنها تاج گل داودی کردند. در Tokugawa Shogunate (1603-1868)، طیف وسیعی از کاربران از افراد عادی گرفته تا سامورایی ها تا دایمیو بسیار زیاد بود. در میان خانواده های سامورایی و سامورایی، توسط ۴۷۳ خان
واده، از جمله خانواده های واسال و daimyo از شوگانات، استفاده می شد. این یکی از ده تاج اصلی خانوادگی به حساب می آید و مخصوصاً در بین مردم عادی، گوسنگیری محبوب شد و امکان قرض دادن و قرض دادن لباس تاجی وجود داشت. قبل از استفاده از مهر گل داودی، نشان امپراتوری ژاپن به طور گسترده، در ابتدا در اصل مهر پالونیا نماد خصوصی خاندان امپراتوری ژاپن دودمان یاماتو بود. از اوایل قرن شانزدهم خاندان تویوتومی، به رهبری تویوتومی هیده یوشی، از مهر پالونیا به عنوان نشان خاندان خود استفاده می کرد. پس از اصلاحات میجی، سرانجام این مهر به عنوان نشان دولت ژاپن پذیرفته شد. اکنون این مهر هنوز به طور عمده توسط دولت ژاپن مورد استفاده قرار می گیرد، به عنوان تضاد با گل داودی نشان امپراتوری ژاپن که نشان دهنده امپراتور ژاپن به عنوان نماد حاکمیت دولت و اعضای آن است. خاندان امپراتوری دودمان یاماتو است. طرح ها. بیش از ۱۴۰ طرح وجود دارد. رایج ترین آن ۵–۳ پالونیا (五 三 桐، go-san kiri) است که شامل سه برگ و یک گل آذین شامل ۳–۵ گل است. این طرح در آرم وزارت دادگستری و ستاد گارد امپراتوری یافت می شود. طبق مطالعه ای که توسط انجمن کامون ژاپن انجام شد، حدود