Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ملل ایتالیا را متجاوز اعلام کرد و تحریم هایی را بر فروش نفت اعمال کرد که ناکارآمد بود. ایتالیا در ۷ مه اتیوپی را ضمیمه کرد و اتیوپی، اریتره و سومالی لند را در یک مستعمره واحد به نام آفریقای شرقی ایتالیا ادغام کرد. در ۳۰ ژوئن ۱۹۳۶، امپراتور اتیوپی، هایله سلاسی در مقابل جامعه ملل سخنرانی هیجان انگیزی ایراد کرد و اقدامات ایتالیا را محکوم کرد. او هشدار داد: «امروز ما هستیم، فردا شما خواهید بود». در نتیجه محکومیت ایتالیا توسط اتحادیه، موسولینی خروج این کشور از جامعه ملل را اعلام کرد. جنگ داخلی اسپانیا. اطلاعات بیشتر: جنگ داخلی اسپانیا بین سال های ۱۹۳۶ و ۱۹۳۹، آلمان و ایتالیا از ملی گرایان به رهبری ژنرال فرانسیسکو فرانکو در اسپانیا حمایت کردند و اتحاد جماهیر شوروی از دولت منتخب دموکراتیک موجود، جمهوری دوم اسپانیا به رهبری مانوئل آزانیا هر دو طرف سلاح ها و تاکتیک های جدیدی را آزمایش کردند. جامعه ملل هرگز درگیر این موضوع نشد و قدرت های بزرگ آن زمان بی طرف ماندند و با موفقیت اندکی سعی کردند ارسال سلاح به اسپانیا را متوقف کنند. ناسیونالیست ها در نهایت در سال ۱۹۳۹ جمهوری خواهان را شکست دادند. اسپانیا برای پیوستن به نیرو
های محور مذاکره کرد اما در طول جنگ جهانی دوم بی طرف ماند و با هر دو طرف تجارت کرد. همچنین یک واحد داوطلب (لشکر آبی) را برای کمک به آلمانی ها در برابر شوروی فرستاد. جنگ داخلی اسپانیا در دهه های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ به عنوان مقدمه ای برای جنگ جهانی دوم در نظر گرفته می شد که تا حدودی با تبدیل آن به یک رقابت ضدفاشیستی پس از ۱۹۴۱ اتفاق افتاد، اما هیچ شباهتی به جنگی که در سال ۱۹۳۹ آغاز شد و نقش مهمی در ایجاد آن نداشت. جنگ دوم چین و ژاپن. اطلاعات بیشتر: جنگ دوم چین و ژاپن در سال ۱۹۳۱، ژاپن از ضعف چین در دوره جنگسالاران استفاده کرد و حادثه موکدن را در سال ۱۹۳۱ ساخت تا دولت دست نشانده مانچوکوئو را در منچوری، با امپراتور پویی که آخرین امپراتور چین بود، ایجاد کند. در سال ۱۹۳۷، حادثه پل مارکو پولو باعث جنگ دوم چین و ژاپن شد. این تهاجم با بمباران بسیاری از شهرها مانند نبرد شانگهای، نانجینگ و گوانگ ژو آغاز شد. آخرین حمله، که در ۲۲ و ۲۳ سپتامبر ۱۹۳۷ آغاز شد، اعتراضات گسترده ای را به دنبال داشت که با قطعنامه کمیته مشورتی خاور دور جامعه ملل به اوج خود رسید. نیروی زمینی امپراتوری ژاپن پایتخت چین نانجینگ را تصرف کرد و جنایات جنگی در کشت
ار نانجینگ انجام داد. جنگ تعداد زیادی از سربازان چینی را محدود کرد و بنابراین ژاپن سه کشور دست نشانده چینی مختلف را برای جلب حمایت چین ایجاد کرد. آنشلوس، پیوستن اتریش به آلمان. الحاق ۱۹۳۸ پیوستن اتریش به آلمان توسط تهدید زور اتریش به آلمان بود. از نظر تاریخی، پان ژرمنیسم ایده ایجاد آلمان بزرگ بود تا همه قوم آلمانی ها را در یک دولت ملی بگنجاند و هم در اتریش و هم در آلمان محبوب بود. برنامه ناسیونال سوسیالیست این ایده را در یکی از نکات خود گنجانده است: «ما خواستار اتحاد همه آلمانی ها در آلمان بزرگ بر اساس حق مردم برای تعیین سرنوشت هستیم.» جبهه استرسا در سال ۱۹۳۵ بین بریتانیا، فرانسه و ایتالیا استقلال اتریش را تضمین کرده بود، اما پس از ایجاد جبهه استرسا، موسولینی بسیار کمتر علاقه ای به حفظ استقلال خود داشت. دولت اتریش تا جایی که امکان داشت مقاومت کرد اما هیچ حمایت خارجی نداشت و سرانجام تسلیم خواسته های هیتلر شد. هیچ جنگی رخ نداد، بیشتر اتریشی ها از الحاق حمایت کردند و اتریش به طور کامل به عنوان بخشی از آلمان جذب شد. قدرت های خارجی هیچ کاری نکردند، و ایتالیا دلیل کمی برای ادامه مخالفت با آلمان نداشت و اگر چیزی هم
داشت، به نازی ها نزدیک تر شد. توافق مونیخ. اطلاعات بیشتر: توافق نامه مونیخ و مماشات سودتنلند منطقه ای عمدتاً آلمانی در چکسلواکی در امتداد مرز با آلمان بود. بیش از سه میلیون آلمانی قومی داشت که تقریباً یک چهارم جمعیت کشور را تشکیل می دادند. در پیمان ورسای، این منطقه برخلاف میل اکثر مردم محلی به چکسلواکی داده شد. تصمیم برای نادیده گرفتن حق تعیین سرنوشت خود بر اساس قصد فرانسه برای تضعیف آلمان بود. بخش اعظم سودتنلند صنعتی شده بود. چکسلواکی دارای یک ارتش مدرن متشکل از ۳۸ لشکر بود که توسط یک صنعت تسلیحاتی مشهور اشکودا (شرکت خوشه ای) و اتحاد نظامی با فرانسه و اتحاد جماهیر شوروی پشتیبانی می شد. با این حال، استراتژی دفاعی آن در برابر آلمان مبتنی بر کوه های سودتنلند بود. هیتلر برای الحاق سودتنلند به آلمان فشار آورد و از گروه های جدایی طلب آلمانی در منطقه حمایت کرد. وحشیگری و آزار و شکنجه ادعایی چکسلواکی در پراگ به تحریک گرایش های ناسیونالیستی کمک کرد، همان طور که مطبوعات نازی این کار را کردند. پس از آنشلوس، تمام احزاب آلمان به جز حزب سوسیال دمکرات آلمان با حزب آلمانی سودتنلند (SdP) ادغام شدند. فعالیت های شبه نظامی و خش
ونت افراط گرایان در این دوره به اوج خود رسید و دولت چکسلواکی برای حفظ نظم در بخش هایی از سودتنلند حکومت نظامی اعلام کرد. این فقط وضعیت را پیچیده کرد، به خصوص که ناسیونالیسم اسلواکی از سوء ظن نسبت به پراگ و تشویق آلمان در حال افزایش بود. آلمان با استناد به نیاز به حفاظت از آلمانی ها در چکسلواکی، درخواست الحاق فوری سودتنلند را کرد. در توافقنامه مونیخ در ۳۰ سپتامبر ۱۹۳۸، نخست وزیران بریتانیا، فرانسه و ایتالیا با دادن آنچه که هیتلر می خواست به امید اینکه آخرین خواسته اش باشد، از او راضی کردند. قدرت ها به آلمان اجازه دادند تا نیروهای خود را به این منطقه منتقل کند و آن را «به خاطر صلح» در رایش بگنجاند. در ازای آن، هیتلر قول داد که آلمان دیگر ادعای ارضی در اروپا نخواهد داشت. چکسلواکی اجازه شرکت در کنفرانس را نداشت. هنگامی که مذاکره کنندگان فرانسوی و بریتانیایی به نمایندگان چکسلواکی در مورد این توافق نامه اطلاع دادند و اینکه اگر چکسلواکی آن را نپذیرد، فرانسه و انگلیس چکسلواکی را مسئول جنگ می دانند و بی طرف می مانند، رئیس جمهور چکسلواکی، ادوارد بنش تسلیم شد و آلمان بدون مخالفت سودتنلند را گرفت. سیاست های چمبرلین بیش ا
ز ۷۰ سال است که موضوع بحث های شدید دانشگاهیان، سیاستمداران و دیپلمات ها بوده است. ارزیابی های مورخان از محکومیت اجازه دادن به آلمان هیتلری برای قوی تر شدن بیش از حد تا این قضاوت که آلمان آنقدر قوی بود که ممکن است در یک جنگ پیروز شود و بنابراین به تعویق انداختن یک رویارویی به نفع کشور بود، متغیر بوده است. اشغال چکسلواکی و استقلال اسلواکی. اطلاعات بیشتر: بوهم و موراویا و جمهوری اسلواکی (۱۹۳۹-۱۹۴۵) ماه مارس ۱۹۳۹، با زیر پا گذاشتن پیمان مونیخ، نیروهای آلمانی به چکسلواکی حمله کردند. با اعلام استقلال اسلواکی، چکسلواکی به عنوان یک کشور از بین رفت. این تحولات به سیاست مماشات فرانسه و بریتانیا پایان داد. تهاجم ایتالیا به آلبانی. اطلاعات بیشتر: حمله ایتالیا به آلبانی پس از اشغال چکسلواکی توسط آلمان، موسولینی نگران تبدیل شدن ایتالیا به عضو درجه دوم نیروهای محور بود. ایتالیا روز ۲۵ مارس ۱۹۳۹ با صدور ضرب الاجلی خواهان الحاق آلبانی به این کشور شد. پادشاه زوگ یکم، پادشاه آلبانی از پذیرش پول در ازای اجازه به تصرف کامل ایتالیا و استعمار آلبانی امتناع کرد. روز ۷ آوریل ۱۹۳۹، نیروهای ایتالیایی به آلبانی حمله کردند. پس از یک کارز
ار سه روزه در مواجهه مقاومت حداقلی آلبانی به اشغال ایتالیا درآمد. جنگ مرزی شوروی و ژاپن. در سال ۱۹۳۹، ژاپنی ها پس از نبرد دریاچه غازان در سال ۱۹۳۸، از منچوری به سمت غرب به جمهوری خلق مغولستان حمله کردند. آنها به طور قاطع توسط واحدهای شوروی، تحت فرماندهی ژنرال گئورگی ژوکوف مورد حمله قرار گرفتند. پس از نبرد، اتحاد جماهیر شوروی و ژاپن تا سال ۱۹۴۵ در صلح بودند. ژاپن برای گسترش امپراتوری خود به سمت مناطق جنوبی نگاه می کرد، که منجر به درگیری با ایالات متحده بر سر فیلیپین و کنترل خطوط کشتیرانی به هند شرقی هلند شد. اتحاد جماهیر شوروی روی مرزهای غربی خود متمرکز شد اما ۱ تا ۱٫۵ میلیون سرباز برای محافظت از مرز خود با ژاپن باقی گذاشت. بحران دانتسیش. اطلاعات بیشتر: ایالت آزاد دانتسیش (بین جنگ) و گذرگاه لهستان پس از پایان کار چکسلواکی ثابت شد که آلمان قابل اعتماد نیست، بریتانیا و فرانسه تصمیم به تغییر استراتژی گرفتند. آنها تصمیم گرفتند که هرگونه توسعه یکجانبه آلمان با زور پاسخ داده شود. هدف طبیعی بعدی برای توسعه آلمان، لهستان بود، که دسترسی این کشور به دریای بالتیک (گذرگاه لهستان) توسط معاهده ورسای از پروس باختری خارج شده
بود، که پروس خاوری را به منطقه ای درون بوم و برون بوم تبدیل کرد. بندر اصلی منطقه، گدانسک، تحت نفوذ لهستانی که توسط جامعه ملل تضمین شده بود، به یک ایالت آزاد دانتسیش تبدیل شده بود، یادآوری آشکار به ملی گرایان آلمانی از شهر آزاد ناپلئونی که پس از پیروزی کوبنده امپراتور فرانسه ناپلئون بناپارت بر پروس در سال ۱۸۰۷ تأسیس شد. پس از به دست گرفتن قدرت، دولت نازی تلاش هایی برای برقراری روابط دوستانه با لهستان انجام داد که منجر به امضای پیمان عدم تجاوز ده ساله با رژیم یوزف پیلسودسکی در سال ۱۹۳۴ شد. در سال ۱۹۳۸، لهستان با الحاق زائولزی در تجزیه چکسلواکی شرکت کرد. در سال ۱۹۳۹، هیتلر ادعای فراسرزمینی رایشس اتوبان برلین-کونیگسبرگ و تغییر وضعیت دانتسیش را در ازای وعده قلمرو در همسایگان لهستان و تمدید ۲۵ ساله پیمان عدم تجاوز کرد. لهستان به دلیل ترس از دست دادن دسترسی واقعی خود به دریای بالتیک، انقیاد به عنوان یک کشور وابسته یا دولت متکی و خواسته های بیشتر آلمان در آینده، از موافقت با آلمان خودداری کرد. در اوت ۱۹۳۹، هیتلر یک اولتیماتوم در مورد وضعیت دانتسیش به لهستان داد. اتحاد لهستان با متفقین. اطلاعات بیشتر: اتحاد نظامی انگل
یس-لهستان و اتحاد فرانسه-لهستان (۱۹۲۱) در پی اشغال چکسلواکی توسط آلمان و افزایش امکان وقوع جنگ، بریتانیا روز ۳۱ مارس ۱۹۳۹ استقلال لهستان را تضمین و روز ۴ آوریل پیمانی نیز برای همکاری با فرانسه منعقد کرد. ادعاهای هیتلر در تابستان ۱۹۳۹ در مورد دانتسیش و گذرگاه لهستان، یک بحران بین المللی دیگر را برانگیخت. در ۲۵ اوت، بریتانیا پیمان دفاع مشترک لهستان و بریتانیا را امضا کرد. پیمان مولوتف-ریبنتروپ. اطلاعات بیشتر: پیمان مولوتوف-ریبنتروپ، تهاجم شوروی به لهستان، اشغال بیسارابیا و بوکوفینای شمالی توسط شوروی، جنگ زمستان به طور اسمی، پیمان مولوتوف-ریبنتروپ یک معاهده عدم تعرض بین آلمان و اتحاد جماهیر شوروی و در ۲۳ اوت ۱۹۳۹ در مسکو توسط وزیر خارجه شوروی، ویاچسلاو مولوتف و وزیر خارجه آلمان، یواخیم فن ریبنتروپ امضا شد. در سال ۱۹۳۹، نه آلمان و نه اتحاد جماهیر شوروی آماده جنگ با یکدیگر نبودند. اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۲۰ قلمرو خود را در لهستان از دست داده بود. اگرچه به طور رسمی «پیمان عدم تجاوز» نامیده می شد، اما این پیمان شامل یک پروتکل محرمانه بود که در آن کشورهای مستقل فنلاند، استونی، لتونی، لیتوانی، لهستان و رومانی به م
نطقه نفوذ بین هر دو طرف تقسیم می شدند. پروتکل محرمانه صراحتاً «بازآرایی های ارضی و سیاسی» در آن مناطق را فرض می کرد. تمامی کشورهای مذکور توسط اتحاد جماهیر شوروی، آلمان یا هر دو مورد تهاجم، اشغال یا مجبور به واگذاری بخشی از خاک خود شدند. فنلاند و رومانی استقلال خود را حفظ کردند، اما مجبور به واگذاری بخش هایی از خاک خود شدند. درگیری بین اتحاد جماهیر شوروی و فنلاند تأثیر زیادی در ارزیابی توانایی های نظامی سابق توسط آلمان نازی داشت. اعلامیه های جنگ. حمله به لهستان. اطلاعات بیشتر: تهاجم آلمان به لهستان بین سال های ۱۹۱۹ و ۱۹۳۹، لهستان سیاست ایجاد توازن بین اتحاد جماهیر شوروی و آلمان نازی را در پیش گرفته بود و با هر دوی آنها پیمان عدم تجاوز را امضا کرد. در اوایل سال ۱۹۳۹، آلمان خواستار پیوستن لهستان به پیمان ضد کمینترن به عنوان دولت اقماری (کشور تابع) آلمان شد. لهستان از ترس از دست دادن استقلال از این اقدام خودداری کرد. هیتلر در ۲۳ مه ۱۹۳۹ به ژنرال های خود اعتراف کرد که دلیل او برای حمله به لهستان دانتسیش نبوده است: «مسئله گدانسک (دانتسیش) موضوع مورد بحث نیست. مسئله گسترش فضای زندگی ما (سیاست لبنسراوم) در شرق است…».
برای بازدارندگی هیتلر، بریتانیا و فرانسه اعلام کردند که تهاجم به معنای جنگ است و سعی کردند اتحاد جماهیر شوروی را متقاعد کنند که به این بازدارندگی بپیوندد. شوروی، با این حال، کنترل کشورهای بالتیک و بخشی از لهستان را با اتحاد با آلمان توسط پیمان مخفی پیمان مولوتوف-ریبنتروپ در اوت ۱۹۳۹ به دست آورد. تلاش لندن برای بازدارندگی با شکست مواجه شد، اما هیتلر انتظار جنگ گسترده تری را نداشت. آلمان در ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ به لهستان حمله کرد و درخواست بریتانیا و فرانسه برای عقب نشینی لهستان را رد کرد، که نتیجه آن اعلان جنگ در ۳ سپتامبر ۱۹۳۹ مطابق با معاهدات دفاعی با لهستان بود که آنها امضا کرده بودند و علناً اعلام جنگ کردند. با این حال، نه فرانسه و نه بریتانیا کمک نظامی قابل توجهی به لهستان ارائه نکردند، مگر عملیات کوچکی که به عنوان «حمله سار» شناخته می شود. از ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ لهستان از ترس تکرار سناریوی بسیج جنگ از ۱۹۱۴ فقط تا حدی بسیج شده بود، که عمدتاً نتیجه فشار سفیران بریتانیا و فرانسه بر دولت لهستان بود. ورماخت از نظر تعداد تانک ها و هواپیماها و پیشرفت فنی تجهیزاتش نیز از برتری برخوردار بود. در ۱۷ سپتامبر ۱۹۳۹، ارتش سرخ از
شرق وارد لهستان شد و فرماندهی لهستان تصمیم گرفت دفاع از به اصطلاح «سر پل رومانیایی» را رها کند و تمام نیروهای خود را به کشورهای همسایه تخلیه کند. آخرین واحد بزرگتر از نیروهای لهستانی در ۶ اکتبر ۱۹۳۹ در نزدیکی کوک تسلیم شد، اما برخی از واحدها مستقیماً به نبرد پارتیزانی ملحق شدند. تا بهار سال ۱۹۴۰، مقاومت واحدهای نامنظم در منطقه کوه های استان اشوی داشکسیه در مرکز لهستان ادامه داشت، اما مبارزه این یگان ها منجر به سرکوب گسترده مردم غیرنظامی منطقه ای شد که در آن فعالیت می کردند. تهاجم به اتحاد جماهیر شوروی. اطلاعات بیشتر: عملیات بارباروسا و مناقشه طرح های تهاجمی شوروی آلمان در ژوئن ۱۹۴۱ به اتحاد جماهیر شوروی حمله کرد. هیتلر معتقد بود که اتحاد جماهیر شوروی را می توان در یک حمله سریع و بی امان شکست داد و از وضعیت ناآماده شوروی بهره برد. هیتلر امیدوار بود که موفقیت در آنجا بریتانیا را به پای میز مذاکره بکشاند و جنگ در کل به پایان برسد. حملات به پرل هاربر، فیلیپین، مالایا بریتانیا، سنگاپور و هنگ کنگ. اطلاعات بیشتر: حوادث منتهی به حمله به پرل هاربر دولت ایالات متحده و عموم مردم به طور کلی از چین حمایت می کردند، با سیا
ست های استعماری اروپا و ژاپن را مخالفت کرده و به اصطلاح سیاست درهای باز را ترویج می کردند. بسیاری از آمریکایی ها به ژاپنی ها به عنوان نژادی تهاجمی و/یا پست می نگریستند. دولت ملی جمهوری چین چیانگ کای شک روابط دوستانه ای با ایالات متحده داشت که با تهاجم ژاپن به چین در سال ۱۹۳۷ مخالفت کرد و آن را نقض حقوق بین الملل و حاکمیت جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) می دانست. ایالات متحده در طول جنگ خود علیه ژاپن به دولت ملی گرای چین کمک های دیپلماتیک، اقتصادی و نظامی پیشنهاد کرد. اصطکاک دیپلماتیک بین ایالات متحده و ژاپن در حوادثی مانند حادثه پانای در سال ۱۹۳۷ و حادثه آلیسون در سال ۱۹۳۸ ظاهر شد. در واکنش به فشار ژاپن بر مقامات فرانسوی هندوچین فرانسه برای توقف تجارت با چین، ایالات متحده در ژوئیه ۱۹۴۰ شروع به محدود کردن تجارت با ژاپن کرد. پایان تمام محموله های نفت در سال ۱۹۴۱ تعیین کننده بود زیرا آمریکایی ها، بریتانیایی ها و هلندی ها تقریباً تمام نفت ژاپن را تأمین می کردند. در سپتامبر ۱۹۴۰، ژاپنی ها به هندوچین فرانسوی ویشی حمله کردند و تونکین را اشغال کردند تا از واردات اسلحه و سوخت چین از طریق هندوچین فرانسه در امتداد راه آهن چین و
ویتنام از بندر هایفونگ از طریق هانوی به کون مینگ در یون نان جلوگیری کنند. ایالات متحده تصمیم گرفت که ژاپنی ها اکنون بیش از حد پیش رفته اند و تصمیم گرفت که به زور آنها را به عقب برگرداند. در سال های ۱۹۴۰ و ۱۹۴۱، آمریکایی ها و چینی ها تصمیم گرفتند اسکادران داوطلبی متشکل از هواپیماها و خلبانان آمریکایی برای حمله به ژاپنی ها از پایگاه های چینی سازماندهی کنند. این واحد که با نام ببرهای پرنده شناخته می شود، توسط کلر لی چنولت فرماندهی می شد. اولین نبرد آن دو هفته پس از حمله به پرل هاربر انجام شد. تایلند با استفاده از این موقعیت، جنگ فرانسه و تایلند را در اکتبر ۱۹۴۰ به راه انداخت. ژاپن به عنوان میانجی در جنگ در ماه مه ۱۹۴۱ وارد عمل شد و به متحد خود اجازه داد تا استان های مرزی کامبوج و لائوس را اشغال کند. در ژوئیه ۱۹۴۱، زمانی که عملیات بارباروسا عملاً تهدید شوروی را خنثی کرده بود، جناح نظامی ژاپن که از «استراتژی توسعه از جانب جنوب» حمایت می کرد، اشغال بقیه هندوچین فرانسه را تحت فشار قرار داد. ایالات متحده در ۱۸ اوت ۱۹۴۱ با تحمیل یک تحریم کامل بر کلیه تجارت بین ایالات متحده به ژاپن و خواستار خروج تمام نیروهای ژاپن از چ
ین و هندوچین شد. ژاپن برای ۸۰ درصد نفت خود به ایالات متحده وابسته بود، که منجر به یک بحران اقتصادی و نظامی برای ژاپن شد، زیرا این کشور نمی توانست به تلاش های جنگی علیه چین بدون دسترسی به نفت و فرآورده های نفتی ادامه دهد. در ۷ دسامبر ۱۹۴۱، بدون اعلان جنگ، نیروی دریایی امپراتوری ژاپن به پرل هاربر با هدف انهدام ناوگان اقیانوس آرام ایالات متحده در لنگر حمله کرد. در همین حال، دیگر نیروهای ژاپنی در جنگ اقیانوس آرام به مشترک المنافع فیلیپین و امپراتوری بریتانیا در مالایای بریتانیا، سنگاپور و هنگ کنگ حمله کردند. روز بعد، یک اعلامیه رسمی جنگ ژاپن علیه ایالات متحده و امپراتوری بریتانیا در صفحه اول تمام نسخه های عصر روزنامه های ژاپن چاپ شد. اختلاف ساعت بین المللی باعث شد که این اعلامیه بین نیمه شب تا ۳ بامداد در ۸ دسامبر در آمریکای شمالی و حدود ساعت ۸ صبح روز ۸ دسامبر در بریتانیا اعلام شود. کانادا در شامگاه ۷ دسامبر به ژاپن اعلام جنگ کرد و روز بعد اعلامیه سلطنتی این اعلامیه را تأیید کرد. بریتانیا در صبح روز ۸ دسامبر به ژاپن اعلام جنگ کرد و به طور خاص حملات به مالایا، سنگاپور و هنگ کنگ را به عنوان علت اعلام کرد، اما هر گ
ونه ذکری از پرل هاربر را حذف کرد. ایالات متحده در بعدازظهر ۸ دسامبر، نه ساعت پس از بریتانیا، به ژاپن اعلام جنگ کرد و تنها «اقدامات جنگی غیرقابل تحریک علیه دولت و مردم ایالات متحده آمریکا» را علت آن اعلام کرد. چهار روز بعد، زمانی که در ۱۱ دسامبر ۱۹۴۱، آلمان نازی و ایتالیا فاشیست به ایالات متحده اعلام جنگ کردند، ایالات متحده وارد جنگ اروپا شد. هیتلر تصمیم گرفت اعلام کند که پیمان سه جانبه آلمان را موظف می کند که از اعلام جنگ ژاپن پیروی کند، اگرچه ناوشکن های آمریکایی که کاروان ها و او-بوت های آلمانی را اسکورت می کردند عملاً در نبرد اقیانوس اطلس (۱۹۳۹–۱۹۴۵) در حال جنگ بودند. اعلان جنگ عملاً به احساسات انزواطلبانه ایالات متحده پایان داد و این کشور بلافاصله معامله به مثل کرد و بنابراین رسماً وارد جنگ در اروپا شد.
بستگان سببی یک فیلم کمدی و اکشن آمریکایی محصول سال ۱۹۷۹ با بازی آلن آرکین و پیتر فالک، نویسندگی اندرو برگمن و کارگردانی آرتور هیلر است. داستان. دکتر دندانپزشک، شلدون کورنپت، برای انجام آمادگی ها برای عروسی دخترش با وینس ریکاردو که پدر داماد است ملاقات می کند. وینس، فردی دیوانه که ادعای مأمور دولت بودن را می کند، در سدد بر می آید که شلدون را به مجموعه ای از تعقیب و گریز ها و حوادث ناگواری از نیویورک تا آمریکای مرکزی بکشاند...
جام ملت های زنان آسیا ۲۰۱۸ نوزدهمین دوره رقابت های فوتبال جام ملت های زنان آسیا بود که توسط ای اف سی و به میزبانی کشور اردن برگزار شد.
جام ملت های زنان آسیا ۲۰۲۶ بیست و یکمین دوره رقابت های فوتبال جام ملت های زنان آسیا است که توسط ای اف سی و به میزبانی کشور استرالیا برگزار خواهد شد.
جام ملت های زنان آسیا ۲۰۱۴ هجدهمین دوره رقابت های فوتبال جام ملت های زنان آسیا بود که توسط ای اف سی و به میزبانی کشور ویتنام برگزار شد.
جام ملت های زنان آسیا ۲۰۱۰ هفدهمین دوره رقابت های فوتبال جام ملت های زنان آسیا بود که توسط ای اف سی و به میزبانی کشور چین برگزار شد.
جام ملت های زنان آسیا ۲۰۰۸ شانزدهمین دوره رقابت های فوتبال جام ملت های زنان آسیا بود که توسط ای اف سی و به میزبانی کشور ویتنام برگزار شد.
جام ملت های زنان آسیا ۲۰۰۶ پانزدهمین دوره رقابت های فوتبال جام ملت های زنان آسیا بود که توسط ای اف سی و به میزبانی کشور استرالیا برگزار شد.
جام ملت های زنان آسیا ۲۰۰۳ چهاردهمین دوره رقابت های فوتبال جام ملت های زنان آسیا بود که توسط ای اف سی و به میزبانی کشور تایلند برگزار شد.
جام ملت های زنان آسیا ۲۰۰۱ سیزدهمین دوره رقابت های فوتبال جام ملت های زنان آسیا بود که توسط ای اف سی و به میزبانی کشور تایوان برگزار شد.
جام ملت های زنان آسیا ۱۹۹۹ دوازدهمین دوره رقابت های فوتبال جام ملت های زنان آسیا بود که توسط ای اف سی و به میزبانی کشور فیلیپین برگزار شد.
جام ملت های زنان آسیا ۱۹۹۷ یازدهمین دوره رقابت های فوتبال جام ملت های زنان آسیا بود که توسط ای اف سی و به میزبانی کشور چین برگزار شد.
جام ملت های زنان آسیا ۱۹۹۵ دهمین دوره رقابت های فوتبال جام ملت های زنان آسیا بود که توسط ای اف سی و به میزبانی کشور مالزی برگزار شد.
جام ملت های زنان آسیا ۱۹۹۳ نهمین دوره رقابت های فوتبال جام ملت های زنان آسیا بود که توسط ای اف سی و به میزبانی کشور مالزی برگزار شد.
جام ملت های زنان آسیا ۱۹۹۱ هشتمین دوره رقابت های فوتبال جام ملت های زنان آسیا بود که توسط ای اف سی و به میزبانی کشور ژاپن برگزار شد.
جام ملت های زنان آسیا ۱۹۸۹ هفتمین دوره رقابت های فوتبال جام ملت های زنان آسیا بود که توسط ای اف سی و به میزبانی کشور هنگ کنگ برگزار شد.
جام ملت های زنان آسیا ۱۹۸۶ ششمین دوره رقابت های فوتبال جام ملت های زنان آسیا بود که توسط ای اف سی و به میزبانی کشور هنگ کنگ برگزار شد.
جام ملت های زنان آسیا ۱۹۸۳ پنجمین دوره رقابت های فوتبال جام ملت های زنان آسیا بود که توسط ای اف سی و به میزبانی کشور تایلند برگزار شد.
جام ملت های زنان آسیا ۱۹۸۱ چهارمین دوره رقابت های فوتبال جام ملت های زنان آسیا بود که توسط ای اف سی و به میزبانی کشور هنگ کنگ برگزار شد.
جام ملت های زنان آسیا ۱۹۷۷ دومین دوره رقابت های فوتبال جام ملت های زنان آسیا بود که توسط ای اف سی و به میزبانی کشور چین تایپه برگزار شد.
جام ملت های زنان آسیا ۱۹۷۵ نخستین دوره رقابت های فوتبال جام ملت های زنان آسیا بود که توسط ای اف سی و به میزبانی کشور هنگ کنگ برگزار شد.
جام ملت های زنان آسیا ۱۹۸۰ سومین دوره رقابت های فوتبال جام ملت های زنان آسیا بود که توسط ای اف سی و به میزبانی کشور هند برگزار شد.
ایکاریس یک شخصیت خیالی در کتاب های کامیک آمریکایی منتشر شده توسط مارول کامیکس است. این شخصیت توسط جک کربی خلق شده است؛ که برای اولین بار در شمارهٔ ۱ از "جاودانگان" (ژوئیه ۱۹۷۶) حضور پیدا کرد. او یکی از اعضای اترنالز، نژادی جاودانه باستانی و بسیار قدرتمند متشکل از ابرقهرمانان در مارول کامیکس به شمار می رود. ایکاریس ۲۰٬۰۰۰ سال پیش در پولوریا، منطقه ای در سیبری کنونی به دنیا آمد. او پسر ویراکو و تولاین است و نامش برگفته از شخصیت افسانه ای در اساطیر یونانی ایکاروس می باشد. در دنیای سینمایی مارول، ریچارد مدن هنرپیشه اسکاتلندی در فیلم "اترنالز" (۲۰۲۱) وظیفه بازی در این نقش را بر عهده دارد.
مارگارت مک میلان (; زاده ) تاریخ نگار، و استاد دانشگاه اهل کانادا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان افسری کانادا و جایزه ادبی ساموئل جانسون شده است.
ماده ۲۳۱ معاهده ورسای () معروف به بند گناه جنگ مقاله آغازین بخش غرامت پیمان ورسای بود که به جنگ جهانی اول بین امپراتوری آلمان و نیروهای متفقین جنگ جهانی اول پایان داد. در این مقاله از کلمه «گناه» استفاده نشده بود، اما به عنوان مبنایی قانونی برای وادار کردن آلمان به پرداخت غرامت برای جنگ بود. این بند آلمان را وادار می کرد تا مسئولیت کامل به راه انداختن جنگ جهانی اول را به عهده بگیرد. به این ترتیب، آلمان مسئول تمام زیان های مادی بود، و نخست وزیر فرانسه، ژرژ کلمانسو، به ویژه بر تحمیل پرداخت غرامت های سنگین اصرار ورزید. کلمانسو و فرانسوی ها با اینکه می دانستند آلمان به احتمال قوی توان پرداخت این بدهی بسیار سنگین را ندارد، اما به شدت نگران تجدید قوای سریع آلمان و یک جنگ جدید علیه فرانسه بودند. از این رو، فرانسوی ها به دنبال آن بودند که با استفاده از روش معاهده پس از جنگ، تلاش های آلمان را برای کسب دوباره برتری اقتصادی و تقویت توان تسلیحاتی این کشور را محدود کنند. قرار شد که ارتش آلمان به ۱۰۰۰۰۰ نفر محدود و سربازگیری نیز ممنوع اعلام شود. این معاهده نیروی دریایی را به کشتی های زیر ۱۰۰۰۰ تن محدود و دستیابی و یا نگهدا
ری از ناوگان زیردریایی را ممنوع می کرد. علاوه بر این، آلمان اجازه نگهداری نیروی هوایی را نداشت. این کشور همچنین ملزم به اجرای دادرسی جنایات جنگی علیه قیصر آلمان و سایر رهبران کشور به جرم آغاز جنگ تهاجمی بود. محاکمه لایپزیگ، بدون قیصر یا دیگر رهبران عالی رتبه ملی در جایگاه متهم، عمدتاً به تبرئه متهمان انجامید و حتی در آلمان نیز از نظر همگان محاکمه ای ساختگی تلقی شد. دولت دموکراتیک و نوبنیاد آلمان، معاهده ورسای را یک «صلح تحمیلی» می دانست. هرچند فرانسه که به لحاظ مالی بیش از دیگر کشورهای گروه «چهار قدرت بزرگ» آسیب دیده بود و بر شرایط دشوار در معاهده اصرار می ورزید، اما در نهایت، آن پیمان صلح نتوانست به حل و فصل مناقشات بین المللی که آغازگر جنگ جهانی اول بود کمک کند. بر عکس، آن پیمان حتی موجب جلوگیری از همکاری میان کشورهای اروپایی شد و مسائل اساسی را که در درجه اول باعث و بانی جنگ شده بودند پیچیده تر کرد. معاهده های صلح هر یک از کشورهای شکست خورده- آلمان، اتریش، مجارستان و بلغارستان- از نظر مردمشان مجازاتی ناعادلانه جلوه می نمود. دولت های این کشورها- چه دموکراتیک مثل آلمان یا اتریش، چه خودکامه مثل مجارستان و بلغ
ارستان (به صورت ادواری)- سریعاً به نقض شرایط نظامی و مالی این پیمان ها روی آوردند. تلاش برای تجدید نظر یا مخالفت با شرایط سنگین معاهده صلح، به عنصر کلیدی در سیاست های خارجی هر یک از این کشورها و به عامل بی ثباتی در سیاست بین المللی تبدیل شد. «بند گناه جنگ»، در معاهده، پرداخت ضروری غرامت های آن، و محدودیت های اعمال شده بر نیروهای نظامی آلمان از نظر بسیاری از آلمانی ها سنگین و شاق بود. بازبینی در معاهده ورسای یکی از عواملی بود که نزد اغلب رأی دهندگان در اوایل دهه ۱۹۲۰ و اوایل دهه ۱۹۳۰ به احزاب راست گرای افراطی در آلمان، از جمله حزب نازی هیتلر، اعتباری ویژه بخشید.
میلی وانیلی گروه موسیقی آلمانی-فرانسوی بود. دوران موفقیت. میلی وانیلی در سال ۱۹۸۸ با تک ترانه های «تو می دانی این حقیقت دارد» و «شماره من را فراموش نکن» به شهرت زیادی دست یافت و میلیون ها نسخه از این ترانه ها به فروش رسید. آنها در ۱۹۹۰ جایزه گرمی بهترین هنرمند جدید را از آن خود کردند و در مدتی کوتاه این گروه به موفقیت های زیادی رسید. رسوایی گروه. این گروه در اوج شهرت بود اما اوضاع به همین خوبی ادامه نیافت، اواخر سال ۱۹۹۰ فرانک فاریان تحت فشار خواننده های واقعی این گروه ناچار شد اعتراف کند موروان و پیلاتوس خواننده های اصلی این ترانه ها نیستند و در کنسرت ها لب می زنند. به دنبال این رسوایی، اعضاء میلی وانیلی درگیر پرونده ای حقوقی شدند و جایزه گرمی نیز از آنها پس گرفته شد. پیلاتوس در ۱۹۹۸ بر اثر مصرف بیش از حد مواد مخدر در ۳۲ سالگی درگذشت. موروان مدتی در رادیو مجری موسیقی پاپ بود، اما هیچ وقت موفق نشد خود را از این رسوایی رها کند. ایده این فریب کاری و تقلب همیشه جالب بوده است و در این مورد شما با آدم هایی طرف هستید که بزرگترین کلاهبرداری ممکن را انجام دادند آن ها ۳۰ میلیون تک ترانه فروختند و ۱۱ میلیون آلبوم و بعد
به بزرگترین منشأ خنده در دنیای سرگرمی تبدیل شدند.