Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گریگوری نیکولایویچ پوتانین (Grigory Nikolayevich Potanin) (یا Grigorij Potanin) (روسی: Григорий Николаевич Потанин) (زادهٔ ۴ اکتبر ۱۸۳۵–درگذشتهٔ ۶ ژوئن ۱۹۲۰)، قوم نگار و مورخ طبیعی اهل روسیه بود. او کاوشگر آسیای داخلی و نخستین کسی بود که فهرست بیشتر گیاهان بومی این مناطق را ترتیب نمود. در رابطه با مسئله سرزمین مادری، پوتانین نویسنده و فعال سیاسی بود و خود را متعلق به جنبش جدایی طلبی سیبری می پنداشت. زندگی. اوایل زندگی. پوتانین در یک مدرسه نظامی، پیج کورپس در شهر امسک که برای فرزندان خانواده های ثروتمند دایر شده بود، آموزش دید. پوتانین هنگامی که در دهه ۱۸۵۰ میلادی در یک فرقه کازاک در آلتای خدمت می کرد، برای اولین بار به سیبری سفر نمود. او برای آموزش در رشته ریاضی فیزیک، در ۱۸۵۸ میلادی به سن پترزبورگ برگشت اما در ۱۸۶۱ میلادی برای شرکت در تظاهرات دانشجویان دستگیر شده و از دانشگاه سن پیترزبورگ اخراج شد. وی پس از سپری نمودن سه ماه در قلعه پیتر و پل، دوباره به سیبری بازگشت. پس از آزادی از زندان، او در همراهی با نیکولای ام. یادرینتسف به سیبری سفر کرده و در آنجا به عنوان ناشر شروع به کار کرد. بنا بر حمایت وی از منطقه
گرایی و حقوق مردمان سیبری، او به اتهام حمایت از جدایی طلبی سیبری در ۱۸۶۷ میلادی دستگیر گردید. پوتانین مجرم شناخته شده و به سه سال زندان و ۱۵ سال کار شاقه محکوم شد. مدت محکومیت کار شاقه وی به پنج سال تقلیل داده شده و در جریان این پنج سال، او کتابی در مورد تاریخ سیبری نوشت. پوتانین در ۱۸۷۶ میلادی سفری اکتشافی را به مغولستان هدایت کرد. این سفر اکتشافی زمستان ۱۸۷۶–۱۸۷۷ را با تدارکات ناچیز و زمستان سخت در خاود سپری کرد. هنگام حضور در خاود، سفر اکتشافی انواع متنوع نمونه های زیست شناختی جمع آوری نموده و پژوهشی در مورد قوم نگاری آن منطقه انجام داد. هنگام ترک این شهر در میانه مارس ۱۸۷۷، سفر اکتشافی به دو گروه تقسیم شد. برخی اعضای گروه به هان-چای رفته و پوتانین و برخی دیگر عازم قومول و اولیاستی شد. سفر اکتشافی ۱۸۸۴ – ۱۸۸۶. پوتانین همراه با آگستس اونوویچ سکاسی، از ۱۸۸۴ تا ۱۸۸۶ میلادی در مناطق شمالی چین سفر کرد. سفر اکتشافی وی در ۱۳ می ۱۸۸۴ پکن را ترک کرد. او در نخست از فراز کوه های ووتای عبور نموده و به هوهوت رسید. سفر اکتشافی در امتداد رود زرد سفر نموده و به بیابان اردوس رسید. پس از آن، آنها به خرابه های بوروبالگاسون
سفر نموده و از آنجا به لانژو رفتند. او با گروهی از مردم ترک به نام قوم سالار روبرو شده و پوتانین اطلاعاتی را در مورد زبان آنها یادداشت کرد. پس از آن او مدت زمانی را برای ثبت رسوم مغول های آمدوس سپری کرد. از آنجا گروه اکتشافی به شهر شینینگ سفر نموده و با حاکم آن ملاقات نمود، کسی که به آنجا اجازه سفر به مناطق شرقی تبت را داد. آنها شهر شینینگ را ترک نموده و به شهرستان مین-چاو رفتند، از بلندی های فلات تبت عبور نموده و معلومات به دست آمده در مورد سبزیجات بومی آنجا را ثبت نمودند. قبل از اینکه سفر اکتشافی به مین-چاو برسد، از مناطق گوئی-دوئی، رونان، لابرانگ و جسی دیدار نمود. تدارکات سفر اکتشافی در شهرستان سونگپان تمام شد و آنها دوباره به لانژو برگشتند و در مسیر راه در مناطق لونگ-آن-فو، ون-هسین، تسی-چائو، هونگ-چانگ-فو و دی-دائو توقف داشتند. آنها قبل از اینکه به روسیه بازگردند، زمستان ۱۸۸۵ میلادی را در خانقاه کومبوم سپری نمودند. هنگامی که در آنجا بود، او به نخستین خارجی مبدل شد که از زبان های یوغوری شرقی و یوغوری غربی گزارش داده و واژه نامه این زبان ها را ترتیب داد که در همکاری با واسیلی رادولف در کتاب وی در مورد این س
فر اکتشافی تحت عنوان سرزمین مرزی تانگوت ها و تبتی ها ی چین و مغولستان مرکزی، در ۱۸۹۳ میلادی به چاپ رسید. این کتاب همچنین حاوی یک واژه نامه زبان سالاری است. اواخر زندگی. در ۱۸۸۹ میلادی، پوتانین گروهی را رهبری کرد که نخستین دانشگاه دولتی تومسک را در شهر تمسک در آسیای روسی تأسیس نمودند. پوتانین در ۱۹۰۵ میلادی به اتهام حمایت از انقلاب ۱۹۰۵ دستگیر شد. پوتانین نور پیشوای جنبش جدایی طلبی سبری بود که هدف آن تا ایجاد یک حکومت منطقه ای تا اندازه مستقل برای سیبری بود، اما این جنبش هیچ سازمان منطقه ای یا حزب مشخص نداشت و تنها به گروه کوچکی از دانشمندان در دانشگاه تومسک محدود می شد. در همین مکان بود که آنها یک کنفرانس منطقه ای در اوت ۱۹۱۷ و یک کنگره برگزار نمودند تا قانون اساسی سیبری مستقل را بسازند. توماسک از جانب نمایندگان مراکز بزرگ سیبری در ۸ دسامبر ۱۹۱۸ به عنوان رئیس شورای موقتی سیبری در تومسک انتخاب شد. اما، این مجلس به طور گسترده تحت کنترل ایزری (انقلابیون سوسیالیست، SRs) بود و پوتانین نمی خواست تا فقط به طور نمادین از وی استفاده گردید، از اینرو او به رسم اعتراض در ۱۲ ژانویه ۱۹۱۸ هنگام گردهمایی نخستین سیبودوما (Sib
oduma) از سمت خود کنار رفت. متعاقب آن او ایده آزادی سیبری را رها نموده و طرفدار یک حکومت مرکزی قوی شد تا بتواند نظم را بازگردانده و بلشویک ها را شکست دهد. اعضای سیبودوما در شب ۲۵–۲۶ ژانویه سال ۱۹۱۸ توسط گارد سرخ محلی روسیه پراکنده شده یا دستگیر گردیدند. پوتانین در ژوئن ۱۹۲۰ در تومسک دستگیر شد. بزرگ داشت. خیابان پوتانین اسکایا در نووسیبیرسک، روسیه پس از وی نام گذاری شده است. گونه ای از سقنقور چینی، سینسیلا پوتانینی، به افتخار وی نام نهاده شده است. ماهی جیمنوسایپریس پوتانینی هرزینستاین در ۱۸۹۱ میلادی پس از وی نام گذاری شد. در ۱۸۸۲ میلادی، گیاه شناس کارل ماکسیموویچ گونه ای از گیاه گل دار از مغلستان که مربوط به خانواده گل سرخیان است را به نام پوتانینیا منتشر نمود که پس به افتخار وی نام گذاری شده است. در ۱۸۸۹ میلادی، گیاه شناس کارل ماکسیموویچ همچنین درخت چینی سماق را با نام رهوس پوتانینی منتشر نمود که در خزان همانند یک پارچه سرخ می درخشد و به افتخار وی نام گذاری شده است. سیارک ۹۹۱۵ پوتانین که در ۱۹۷۷ میلادی کشف گردید، نیز پس از وی نام گذاری شده است. هنگام مراجعه به یک نام گیاهی، کوته نوشت نویسنده، پوتانین (Potanin
) نشان دهنده این فرد به عنوان نویسنده است.
مک کاولی () شرکت هوافضای آمریکایی است، که در سال ۱۹۳۸ توسط ارنست مک کالی تأسیس شد. شرکت مک کاولی پروپلر سیستمز یک تولیدکننده ملخ هواپیما در آمریکا است که در سال ۱۹۳۸ توسط ارنست جی. مک کاولی در دیتون، اوهایو تأسیس شد. طبق گزارش ها، در دوران اوج خود، بزرگترین تولیدکننده ملخ هواپیما در جهان، یا حداقل بزرگترین تولیدکننده ملخ های هوانوردی عمومی بود. دفتر مرکزی مک کالی در بیشتر دوران فعالیتش در دیتون یا نزدیکی آن قرار داشت. در قرن بیست و یکم، دفتر مرکزی آن به دفتر مرکزی شرکت مادر آن زمان، تکسترون اوییشن، در ویچیتا، کانزاس منتقل شد.
ایربورن تاکتیکال ادونتیج () شرکت هوافضای آمریکایی است، که در سال ۱۹۹۴ تأسیس شد. شرکت ایربورن تاکتیکال ادونتیج یک پیمانکار دولتی مستقر در نیوپورت نیوز، ویرجینیا، ایالات متحده است. این شرکت هواپیماهای نظامی اف-۱، ام کی-۵۸ اف-۲۱، ای-۴ و ال-۳۹ را در نقش های آموزش پرواز تاکتیکی برای نیروی دریایی ایالات متحده، نیروی هوایی ایالات متحده و گارد ملی هوایی اداره می کند. پایگاه اصلی عملیات هوایی آن در ایستگاه هوایی نیروی دریایی پوینت موگو، کالیفرنیا است. این شرکت هواپیماها را به دوردست هایی مانند تأسیسات هوایی نیروی دریایی آتسوگی در ژاپن ارسال می کند. ایربورن تاکتیکال ادونتیج در سال ۲۰۱۶ توسط تکستران خریداری شد و همچنان به عنوان یک شرکت تابعه به فعالیت خود ادامه می دهد.
اروسپیس کورپوریشن () شرکت هوافضای آمریکایی است، که در سال ۱۹۶۰ تأسیس شد. شرکت اروسپیس کورپوریشن یک شرکت غیرانتفاعی آمریکایی و یک مرکز تحقیق و توسعه است که با بودجه فدرال را اداره می شود. این شرکت راهنمایی و مشاوره فنی در مورد تمام جنبه های ماموریت های فضایی به مشتریان نظامی، غیرنظامی و تجاری ارائه می دهد. اروسپیس کورپوریشن با سازمان هایی مانند نیروی فضایی ایالات متحده و دفتر ملی شناسایی همکاری نزدیکی دارد تا "تحلیل ها و ارزیابی های فنی عینی برای برنامه های فضایی که در خدمت منافع ملی هستند" ارائه دهد. اگرچه نیروی فضایی و دفتر ملی شناسایی مشتریان اصلی این شرکت هستند، ولی اروسپیس کورپوریشن برای آژانس های غیرنظامی مانند ناسا و سازمان ها و دولت های بین المللی در راستای منافع ملی کار می کند. اروسپیس کورپوریشن، به عنوان بخشی از اساسنامه خود، به نهادهای تجاری، چه شرکت های تأسیس شده و چه استارت آپ ها، در داخل و خارج از کشور نیز تخصص ارائه می دهد.
راکت پلین () شرکت هوافضای آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۱ تأسیس شد.
جی اچ اس اف () شرکت املاک و مستغلات برزیلی است، که در سال ۱۹۷۲ توسط فابیو اوریمو تأسیس شد.
ادیس گورگولو (زادهٔ ۲۸ نوامبر ۱۹۹۰)، یک خواننده سبک پاپ ترک است. او در لندن به دنیا آمده و در ازمیر بزرگ شده است. پیشینه. وی در دوران تحصیل در دبیرستان و دانشگاه، دروس موسیقی را گذراند. پس از ثبت نام در دانشکده ارتباطات دانشگاه گالاتاسرای، در استانبول اقامت گزید و بلافاصله سعی کرد با افراد مختلف برای ساخت آلبوم تماس بگیرد، اما موفق نشد. در همین حین بازیگری را آغاز کرد و در سریال های تلویزیونی ایفای نقش کرد. در سال هایی که بازیگری را دنبال می کرد، از مدیرش پیشنهاد ساخت آلبوم گرفت. پس از انتشار تک آهنگ های متعدد، ادیس اولین آلبوم استودیویی خود را در مارس ۲۰۱۸ منتشر کرد. اولین تک آهنگ او «Benim Ol» که در مارس ۲۰۱۴ منتشر شد، موفقیت آمیز بود و در رتبه دوم "۲۰ آهنگ برتر ترکیه" قرار گرفت. تک آهنگ های بعدی او «Dudak (۲۰۱۶) و Çok Çok (۲۰۱۷)» نیز در رتبه دوم جدول قرار گرفتند و پس از آن "Roman" که موفق شد رتبه اول را کسب کند. او تا به امروز جوایز متعددی از جمله جایزه موسیقی ترکیه را از آن خود کرده و نامزدی های مختلفی را نیز دریافت کرده است.
پر فلی (؛ ) کارگردان فیلم اهل دانمارک است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "زنی که رؤیای مردی را داشت"، "ارث"، "قتل شبه عمد" و "نیمکت" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دنبرو شده است.
سِر جان راس (Sir John Ross) (زادهٔ ۲۴ ژوئن ۱۷۷۷ – درگذشتهٔ ۳۰ اوت ۱۸۵۶)، افسر نیروی دریایی پادشاهی و کاوشگر قطب، اهل اسکاتلند بود. او عموی سِر جیمز کلارک راس، کسی که با وی به سفر اکتشافی شمالگان رفت، بوده و بعدها سفرهای اکتشافی را به جنوبگان هدایت نمود. زندگی نامه. اوایل زندگی. جان راس در ۲۴ ژوئن ۱۷۷۷ در بالساروچ، گالووی غربی در اسکاتلند به دنیا آمد. او فرزند رورند اندرو راس اهل بالساروچ، سرپرست حوزه کلیسایی اینچ در ویگتونشایر و همسر وی الیزابت کورسین، دختر رابرت کورسین رئیس انجمن شهر دامفریس، بود. حرفه در نیروی دریایی. راس در ۱۷۸۶ میلادی، زمانی که ۹ سال سن داشت، به عنوان داوطلب کلاس اول به نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا پیوسته و در کشتی اچ ام اس پیرل موظف گردید. این کشتی به زودی وارد آب های دریای مدیترانه شده و تا سال ۱۷۸۹ میلادی در آنجا ماند. سپس او برای چندین ماه در کشتی اچ ام اس ایمپرگنبل خدمت نموده و بعد از آن، به یک ناوگان بازرگانی منتقل گردید که هشت سال در آن خدمت نمود. در سپتامبر ۱۷۹۹ او دوباره به نیروی دریایی فراخوانده شده و به عنوان افسر دون پایه اچ ام اس ویزل گماشته شد، کشتی که چندی بعد در یورش انگل
ستان و امپراتوری روسیه به هلند شرکت کرد. متعاقب شرکت در یورش، او برای مدت کوتاهی در کشتی های اچ ام اس کلاید و اچ ام اس دلیجنس خدمت نمود و در این مدت به درجه نظامی ناوبان یکم ارتقا نمود. از ۱۸۰۳ به بعد او در کشتی های مختلف، بیشتر در ایستگاه بالتیک، خدمت کرد. این دوره شامل خدمت در اچ ام اس گرامپوس و اچ ام اس ویکتوری، ناو سرفرماندهی ناوگان بالتیک، دریادار جیمز ساوماریز، بود. در جریان خدمت خود، راس چندین بار زخم برداشت که شدیدترین آن در ۱۸۰۶ میلادی زمانی حضور در یک کشتی اسپانیایی بود؛ او توسط شمشیر و سر نیزه زخم برداشت و همچنین دست ها و پاهای او شکسته بودند. اواخر ۱۸۰۸ میلادی، راس به طور موقتی به نیروی دریایی سوئد منتقل گردید. در ۱۸۱۲ میلادی، او به درجه ناخدای دوم ترفیع داده شد. سفرهای اکتشافی شمالگان. ۱۸۱۸ میلادی: نخستین سفر اکتشافی به شمالگان. در ۱۸۱۸ میلادی، فرماندهی سفری اکتشافی شمالگان که از سوی نیروی دریایی بریتانیا راه اندازی شده بود به راس تعلق گرفت، نخستین سفر از یک سری سفرها در تلاشی برای حل مسئله گذرگاه شمال غربی. این سفر اکتشافی، دور زدن به شمال شرق ترین نقطه ساحل آمریکا و رفتن به تنگه برینگ را به دنب
ال داشت. او همچنین موظف بود تا جریان ها، جذر و مدها، وضعیت یخ و وضعیت مغناطیسی را یادداشت نموده و نمونه های را که در مسیر راه می یابد، گردآوری نماید. این سفر اکتشافی، درحالی که راس فرماندهی ایزابیلا، کشتی استخدام شده توسط اداره نیروی دریایی را برعهده داشت در همراهی با الکساندر، یک کشتی استخدام شده دیگر تحت فرماندهی ناوبان یکم ویلیام ادوارد پاری، در ماه آوریل لندن را ترک کرد. راس در اطراف خلیج بافین خلاف عقربه ساعت دور زد و مشاهداتی را که ویلیام بافین دویست سال قبل انجام داده بود، مجدداً تکرار کرد. در ماه اوت، او به دریاراه لانکاستر در انتهای شمالی جزیره بافین وارد شد؛ بعدها دریافته شد که جزیره بافین در واقع دروازه شرقی گذرگاه شمال غربی است. او چند مایل به سمت غرب پیش رفت، اما با دیدن سرابی که ظاهراً کوه ها را در انتهای تنگه نشان می داد، دیگر پیش نرفت. او این کوه های که ظاهراً دیده می شدند را به افتخار جان ویلسن کراکر نخستین سرپرست اداره نیروی دریایی، «کوه های کراکر» نام گذاری نمود. او علی رغم اعتراض چندین افسر خود، از جمله پاری و ادوارد سابین که می گفتند او می بایست این «کوه ها» را بیشتر بررسی نماید، دوباره ب
ه انگلستان بازگشت. گزارش این سفر دریایی یک سال بعد منتشر شد و اختلاف نظری که میان آنها وجود داشت را نیز روشن ساخت، اما مناقشه های بعدی روی موجودیت کوه های کراکر شهرت او را ویران کرد. این سفر اکتشافی موفق نشد به اکتشافات چندانی که جدید باشد، دست یابد. اثر اصلی این سفر، باز شدن مسیری برای کشتی های شکار نهنگ به شمال خلیج بافین و همچنین برانگیختن پاری بود تا او دوباره دریاراه لانکاستر را مورد بررسی قرارداده و یک بخش اعظم گذرگاه شمال غربی را اکتشاف نماید. هنگام بازگشت به اسکاتلند، راس درجه ناخدا را به دست آورده و تقریباً در همین زمان خانه نارت ویست کاسل را در استران رار، جنوب غرب اسکاتلند ساخت. ۱۸۲۹ میلادی: دومین سفر اکتشافی به شمالگان. پاری که در سفر قبلی ناوبان یکم وی بود، در ۱۸۱۹ میلادی به شمالگان برگشته و ۶۰۰ مایل (۹۷۰ کیلومتر) فراتر از «کوه های کراکر» به سمت غرب پیشرفت و در آنجا کانال پاری –محور اصلی گذرگاه شمال غربی– را کشف کرد. تا اندازه ای برای اعاده شهرت خود، راس پیشنهاد نمود تا از یک کشتی بخار که ته آن کمتر در آب فرومی رود، استفاده نموده و از یخ عبور نماید. اداره نیروی دریایی به این پیشنهاد علاقه نشان ند
اد، اما او توانست جین-ماگنیت فیلکس بوث را قانع سازد تا از دومین سفر اکتشافی او به شمالگان حمایت مالی نماید، سفری که در ۱۸۲۹ میلادی آغاز شد. او کشتی ویکتوری را با خود داشت، کشتی بخار که در اطراف خود دارای چرخ و پارو بود که هنگام رسیدن به یخ می توانست بلند کرده شود، این کشتی همچنین مجهز به یک گرم کن تجربی با فشار بلند بود که توسط جان اریکسون ساخته شده بود. کشتی ویکتوری در ۱۸۲۶ میلادی ساخته شده بود و قبلاً از آن به عنوان کشتی ترابری فری میان لیورپول و جزیره مان کار گرفته می شد. انجین کشتی مشکل ساز شده و در جریان زمستان اول در ساحل دور انداخته شد. این کشتی چهار افسر – جان راس، جیمز کلارک راس، ویلیام تام، جراح جرج مک دایرمید- و ۱۹ مرد را حمل می کرد. هدف این سفر اکتشافی رسیدن به خلیجک پرنس ریجینت در انتهای غربی جزیره بافین بود، جاییکه پاری در ۱۸۲۵ میلادی کشتی خود، فیوری را از دست داده بود. راس در ۲۳ می ۱۸۲۹، رود تیمز را ترک کرد. خلیج بافین به طور غیرمعمولی عاری از یخ بود و او توانست در ۶ اوت از نقطه ای که ۱۰ سال قبل از آنجا برگشته بود، عبور نماید. در ۱۱ اوت، او به سمت جنوب به خلیجک پرنس ریجیت حرکت نموده و در ۱۳ اوت
به ساحل فیوری رسید، جاییکه پاری کشتی خود را رها کرده بود. لاشهٔ کشتی دیده نمی شد، اما توده ای از انبار در ساحل موجود بود و او برخی آنها را برداشت. او که به سفر خود به سوی جنوب ادامه می داد، به نخستین اروپایی مبدل شد که از خلیج بوتیا دیدار کرد، اما در اواخر سپتامبر مسیر او در نقطه ۲۰۰ مایل (۳۲۰ کیلومتر) در جنوب ساحل فیوری توسط یخ مسدود گردید. او زمستان را در لنگرگاه فیلکس که در لبه شرقی شبه جزیره بوتیا موقعیت داشت، سپری کرد. در ژانویه ۱۸۳۰، گروهی از مردمان نیتسیلیک اینوئیت به آنجا رسیدند و غذا و اطلاعات فراهم کردند. نجار کشتی برای یکی از آنها پای چوبی ساخت.
یوهانس سیکار (; – ) سیاستمدار اهل استونی بود. وی کفیل نخست وزیری دولت در تبعید استونی از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۰ بود.
انو پنو (; – ) سیاستمدار اهل استونی بود. وی کفیل نخست وزیری دولت در تبعید استونی از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۲ بود.
میله () یک مجموعه تلویزیونی درام دانمارکی است که در سال ۲۰۰۹ منتشر شد. این سریال دربارهٔ دختر ۱۲ ساله ای به نام «میله» است که بهترین دوستش را در یک تصادف رانندگی از دست می دهد. این مجموعه در سال ۲۰۰۹ نامزد دریافت «جایزهٔ امی بین المللی» در بخش «کودکان و نوجوانان» بود.
یوانیس فوکاس (Ioannis Phokas) (زادهٔ ۱۵۳۶ در جزایر ایونی واقع در کیفالونیا؛ درگذشتهٔ ۱۶۰۲ در همان جا) که بیشتر با ترجمهٔ اسپانیایی نامش یعنی خوان دی فوکا (Juan de Fuca) شناخته می شود، کاپیتان نیروی دریایی با اصالتی یونانی در خدمت شاه اسپانیا، فلیپه دوم بوده است. او بیشتر به سبب ادعایش در مورد کشف تنگه آنیان که اکنون با نام تنگهٔ خوان دی فوکا شناخته می شود، واقع در میان جزیرهٔ ونکوور (درحال حاضر بخشی از بریتیش کلمبیا، کانادا است) و شبه جزیره المپیک (شمال غربی ایالت واشینگتن، آمریکا) مشهور است. خانواده و اوایل زندگی. پدربزرگ فوکاس، امانوئیل فوکاس، به همراه برادرش آندرونیکوس در پی سقوط قسطنطنیه در سال ۱۴۵۳ از آنجا گریختند. آن دو ابتدا در پلوپونز مستقر شدند. در سال ۱۴۷۰، امانوئل به جزیرهٔ سفالونیا نقل مکان کرد ولی آندرونیکوس در همان جا ماند. پدر یوانیس، ایاکووس، در روستای والریانوس درون جزیره ساکن شد. او را برای متمایز کردن با سایر برادرانش، «والریانو فوکاس» خطاب می کردند. فوکاس در سال ۱۵۳۶ در همین روستای والریانوس چشم به جهان گشود. تقریباً هیچ اطلاعاتی در مورد زندگی او پیش از به خدمت اسپانیا درآمدن که در حدود سا
ل ۱۵۵۵ بوده، در اختیار نیست. نام. نامی که از این مرد تحت عنوان خوان دی فوکا در تاریخ شناخته می شود، عامل سردرگمی است. درحالی که نام خوان دی فوکا به طور واضح معادل اسپانیایی یوانیس فوکاس بوده و بعضی منابع نام اصلی وی را آپوستولوس والریانوس ذکر کردند. این احتمال وجود دارد که فوکاس با نام آپوستولوس غسل تعمید داده شده باشد و بعدها نام یوانیس/خوان (به عبارت دیگر، جان) را اتخاذ کرده است، زیرا که آپوستول در زبان اسپانیایی خیلی به عنوان نام استفاده نمی شود. با توجه به اینکه فوکاس یا فوکا نام خانوادگی ای بوده که پدر و پدربزرگ دریانوردان داشتند، والریانوس به نظر یک اسم مستعار بوده که بر روی جزیره از آن استفاده شده و در امپراتوری اسپانیا کاملاً بی معنی و بی کاربرد بوده است. حرفهٔ اولیه. سفرهای دریایی ابتدایی دی فوکا به خاور دور بود و او ادعا می کرد که در سال ۱۵۸۷ به اسپانیای نو قدم گذاشته است. زمانی که در نزدیکی کابو سن لوکاس در شبه جزیره باخا کالیفرنیا بوده، توماس کاوندیش، دریانورد و گارد دریایی انگلیسی کشتی او به نام سانتا آنا را توقیف کرد و او را به ساحل فرستاد. او یک دریانورد خوش سفر بود که در ناوگان اسپانیایی مهارت
خود در خلبانی دریایی را به کمال رساند. پادشاه اسپانیا نیز به توانایی و برتری وی واقف بود و به وی سمت کاپیتان نیروی دریایی اسپانیا در هند غربی داد (عنوانی که فوکا به مدت ۴۰ سال آن را حفظ کرد). ولی هیچ سابقه ای در بایگانی اسپانیایی از نام یا موقعیت یا بازدید او از دربار سلطنتی وجود ندارد. او پیش از سفر مشهورش به ساحل شمال غربی قارهٔ آمریکای شمالی، به چین، فیلیپین و مکزیک سفر کرد. تنگهٔ خوان دی فوکا میان ایالات متحده آمریکا و کانادا توسط سروان انگلیسی، چارلز بارکلی به افتخار فوکا نام گذاری شد؛ زیرا که در همان عرض جغرافیایی واقع شده بود که خوان دی فوکا محل تنگهٔ آنیان را توصیف کرده بود. سفرهای دریایی به شمال. طبق گزارش دی فوکا، او دو سفر اکتشافی به دستور نائب السلطنه اسپانیای نو، لوئیس د ولاسکو و مارکز د سالیناس، انجام داد که هر دو مشتاق به یافتن تنگهٔ افسانه ای آنیان بودند. آنها باور داشتند که آن تنگه یک گذرگاه شمال غربی و راه آبی اتصال دهندهٔ اقیانوس آرام و اطلس بود. نخستین سفر شامل دویست سرباز و سه کشتی کوچک تحت فرماندهی یک کاپیتان اسپانیایی (همراه با دی فوکا به عنوان خلبان و ناخدا) به هدف یافتن تنگهٔ آنیان و
استحکام آن در برابر انگلیسی ها، انجام شد. این سفر اکتشافی آن طور که گفته شده به دلیل تخلف کاپیتان و شورش متقابل سربازان و در نهایت بازگشت آنان به کالیفرنیا، با شکست مواجه شد. (توجه شود که در آن دوره اصول اسپانیایی به این صورت بود که کنترل کشتی ها و ناوگان میان فرمانده نظامی که یک افسر ارتش بود و فرمانده دریانوردی و ناوبری که یک دریانورد بود، تقسیم می شد) در سال ۱۵۹۲، دی فوکا در دومین سفر خود به موفقیت دست یافت. او با حرکت به سوی شمال همراه با یک کاراول و یک کشتی کوچک پارویی و تعدادی تفنگدار دریایی، به سمت آکاپولکو، گوئررو بازگشت و مدعی شد که تنگه را با یک جزیرهٔ بزرگ در دهانه اش حوالی مدار ۴۷ درجهٔ شمالی یافته است. تنگهٔ خوان دی فوکا در حقیقت در حدود مدار ۴۸ درجهٔ شمالی واقع شده در نتیجه گزارش فوکا از دریانوردی درون آن، با واقعیت فاصله داشت و منطقه ای متفاوت و دورتر از جاییکه باید می بود. در طول سفر، دی فوکا همچنین به یک «قله مرتفع یا صخرهٔ مخروطی شکل» اشاره کرد که ممکن بود ستون فوکا باشد، یک صخرهٔ بلند و تقریباً مستطیلی شکل در ساحل غربی کیپ فلاتری در شمال غربی ترین نقطهٔ واشینگتن در کنار تنگه خوان دی فوکا –
اگرچه دی فوکا اشاره کرد که در آن سوی تنگه قرار دارد. با وجود وعده های مکرر ولاسکو، دی فوکا هرگز پاداش بزرگی را که حق خود می دانست دریافت نکرد. دی فوکا پس از دو سال و با اصرار نایب السلطنه به اسپانیا سفر کرد تا خود شخصاً شکایتش را به دادگاه تقدیم کند. دی فوکا دوباره ناامید و از اسپانیایی ها متنفر شد بنابراین او که پا به سن هم گذاشته بود، تصمیم به بازنشسته شدن در خانه اش در کیفالونیا گرفت. با این حال در سال ۱۵۹۶، توسط مایکل لوک انگلیسی (که در اسناد انگلیسی و فرانسوی آن دوره با نام لاک نیز نوشته می شد) ترغیب شد تا به دشمن اصلی اسپانیا یعنی ملکه الیزابت خدمت کند. از پیشنهادهای لوک و دی فوکا موردی حاصل نشد ولی به واسطهٔ گزارش و نوشته ها لوک داستان خوان دی فوکا به زبان انگلیسی نگارش شد. مناقشات. به دلیل آنکه تنها منبع نوشتاری در مورد سفرهای دریایی فوکا، نوشته های لوک است - محققان تنوانستند سوابق سفرهای اکتشافی را در آرشیوهای استعمار اسپانیایی بی آبند- جدال و مباحثات بزرگ در مورد اکتشافات و درواقع وجود یا عدم وجود وی به عنوان یک انسان حقیقی وجود داشت؛ چندین پژوهشگر کاملاً ساختگی بودن شخصیت خوان دی فوکا را رد کردند
و یک کاشف بریتانیایی قرن ۱۸ میلادی به نام کاپیتان کوک قویاً در مورد وجود تنگه ای که فوکاس ادعا کرده بود که کشف کرده، ابراز تردید کرد. (اگرچه کوک در عمل از تنگهٔ دی فوکا عبور و بدون آنکه وارد آن شود در نوتکا ساند در ساحل غربی جزیرهٔ ونکوور توقف کرده بود) بعدها با اکتشافات انگلیسی ها و استقرار انگلیسی ها در آنجا، به هر حال ادعاهای فوکاس بسیار معتبرتر و واقعی تر به نظر رسید. در نهایت در سال ۱۸۵۹، یک پژوهشگر آمریکایی با کمک کنسولگری آمریکا در جزایر ایونی، توانست نشان دهد نه تنها فوکاس وجود داشته و زندگی کرد، بلکه خانواده و تاریخچهٔ وی در جزایر بسیار شناخته شده است. در حالی که ما هیچ وقت ممکن است حقایق درستی که پشت گزارش منتشر شدهٔ لوک نهفته است را ندانیم، باید وجود تخیلی این مرد را بعید در نظر بگیریم. میراث. زمانی که کاپیتان انگلیسی، چارز ویلیام بارکلی در سال ۱۷۸۷ با کشتی ایمپریال ایگل دریانوردی می کرد، تنگه ای را که فوکاس توصیف کرده بود، دوباره کشف کرد و نام آن را به تنگهٔ خوان دی فوکا تغییر داد. خط الراس خوان دی فوکا و صفحهٔ خوان دی فوکا، یک زمین ساخت صفحه ای است که در زیر بسیاری از خط ساحلی که او کاوش نمود، کش
یده شده است. به خاطر تنگه خوان دی فوکا نام گذاری شده است. پارک استانی خوان دی فوکا واقع در جزیرهٔ ونکوور ساحل غربی و همچنین مسیر پیاده روی با همین نام، به خاطر تنگه نام گذاری شده اند.
توربن سلر (؛ زادهٔ ۴ دسامبر ۱۹۴۹) بازیگر، صداپیشه و کمدین اهل دانمارک است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "السن خلافکار رفته است"، "مهمانی اداره"، "کارل، سمفونی کودکی من"، "قلمرو"، "واحد سیار" و "میله" اشاره نمود.
خوان پاردو (Juan Pardo)، کاوشگر اهل اسپانیا بود که در نیمه اخیر قرن شانزدهم میلادی فعالیت داشت. او یک سفر اکتشافی اسپانیایی را با دستور پدرو منندز دی آویلز و در تلاشی برای یافتن راه زمینی به یک شهر تولید نقره در مکزیک، از کرانه اطلس هدایت نموده و با عبور از منطقه ای که حالا به نام کارولینای شمالی و جنوبی یاد می گردد، به شرق تنسی رسید. منندز قبلاً قلعه سن فلیپ (۱۵۶۶ میلادی) را در سانتا النا، مکان امروزی جزیره پاریس، ساخته بود؛ این ها نخستین زیستگاه های اسپانیایی در مکانی بودند که حالا کارولینای جنوبی یاد می گردد. هنگامی که پاردو سفر اکتشافی خود را بیشتر به سمت اراضی کارولینا هدایت می کرد، او قلعه سن خوان را در جوارا که نخستین زیستگاه اروپایی (۱۵۶۷ – ۱۵۶۸ میلادی) در اراضی کارولینای شمالی بود، بنیان گذاری نموده و پنج قلعه دیگر در غرب تأسیس کرد. کاوشگری جهان جدید. پاردو دو سفر اکتشافی را از سانتا النا به داخل منطقه ای که حالا جنوب شرق ایالات متحده گفته می شود، هدایت کرد. نخستین سفر اکتشافی که از ۱ دسامبر ۱۵۶۶ آغاز شده و تا ۷ مارس ۱۵۶۷ ادامه داشت، متشکل از ۱۲۵ مرد بود و هدف آن جستجوی غذا و تأسیس پایگاه ها در میان
مردمان بومی ساکن در منطقه بود. او قلعه سن خوان را در جوارا که یکی از مراکز تمدن می سی سی پی (نزدیک منطقه ای که حالا مرگنتن، کارولینای شمالی است) بود، تأسیس نموده و سربازانی را برای محافظت از آن گماشت. او این زیستگاه را تحت حاکمیت اسپانیا قرار داده و نام آنرا به افتخار شهر کوئنکا در اسپانیا به کوئنکا تغییر داد. پاردو سفر اکتشافی دوم را از ۱ سپتامبر ۱۵۶۷ تا ۲ مارس ۱۵۶۸ رهبری نموده و مناطق کوهستانی داخلی و جنوب را در امتداد رشته کوه های آپالاش اکتشاف نمود. او پنج قلعه دیگر در غرب جوارا به هدف ایجاد مسیر زمینی به منطقه فعلی ساکاتکاس در مکزیک تأسیس نمود، جاییکه معدن های نقره که اسپانیایی ها می خواستند از آن محافظت نمایند، وجود داشت. اسپانیایی ها اشتباهاً تصور کردند که رشته کوه های آپالاش با رشته کوه های مرکزی مکزیک وصل است. پس از اینکه پاردو از یورش فرانسوی ها در آنجا مطلع شد، به سانتا النا برگشت. بعدتر در ۱۵۶۸ میلادی، مردمان بومی آمریکا با سربازان محافظ پاردو در قلعه های اسپانیایی به مخالفت پرداخته و به جز از یک سرباز، تمامی ۱۲۰ مرد را کشتند و تمامی شش قلعه را سوزاندند. اسپانیا پس از آن دیگر تلاش نکرد تا اراضی کا
رولینای شمالی را به مستعمره خود مبدل نماید. محل منطقه جوارا و قلعه سن خوان فعلاً توسط بنیاد جوارا و در همکاری با کالج وارین ویلسون، حفاری می شود. سنگی که گمان می رود – البته اثبات نشده است – توسط پاردو یا یکی از مردان وی حکاکی شده است، در کلکسیون موزه تاریخ منطقه ای اسپارتنبورگ قرار دارد. این اثر که یک «سنگ نگاره قابل حمل» پنداشته می شود، تصویرنگاشت یک خورشید که به دور از خود اشاره می نماید و تاریخ «۱۵۶۷» در یک متوازی الاضلاع در آن حکاکی شده است. این سنگ در ۱۹۳۴ میلادی توسط یک دهقان در نزدیکی اینمان، کارولینای جنوبی یافته شد. پاردو در ۱۵۶۹ میلادی مستعمره فلوریدا را ترک کرد تا به اسپانیا بازگردد؛ پس از آن، هیچ اطلاعاتی در مورد زندگی و مرگ وی در دسترس نیست. مدارک باستان شناختی. از ۱۹۸۶ میلادی به بعد، باستان شناسان که روی سایت بیری در نزدیکی مرگنتن کار می کنند، مدارکی از فرهنگ پشته سازان، کلبه های سوخته و صنایع دستی سده شانزدهم اسپانیایی را یافته اند. در این رابطه اجماع قوی وجود دارد که این محل مکان جوارا و قلعه سن خوان است. در ۲۰۰۷ میلادی، باستان شناسان یکی از کلبه های سوخته را به طور کامل حفاری نمودند. آنها پا