Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
که به موجب آن ۲۵۰۰۰۰ شهروند مکزیکی ساکن ایالات متحده در نیروهای آمریکایی خدمت می کردند. بیش از ۱۰۰۰ نفر در جنگ کشته شدند. علاوه بر تبلیغات، مبالغ هنگفتی برای حمایت و توسعه اقتصادی اختصاص یافت. در کل، سیاست روزولت یک موفقیت سیاسی بود، به جز در آرژانتین، که نفوذ آلمان را تحمل کرد، و تا زمانی که جنگ عملاً تمام نشد، از پیروی از رهبری واشینگتن خودداری کرد. اخراج آلمانی ها. پس از اعلان جنگ ایالات متحده به آلمان در دسامبر۱۹۴۱،دفتر تحقیقات فدرال فهرستی از آلمانی ها در ۱۵کشور آمریکای لاتین را که مشکوک به فعالیت های خرابکارانه بودند تهیه کرد و خواستار اخراج آنها به ایالات متحده شد تا بازداشت شوند. در پاسخ، چندین کشور در مجموع ۴۰۵۸آلمانی را به ایالات متحده اخراج کردند که حدود ۱۰تا ۱۵درصد از آنها اعضای حزب نازی بودند، از جمله ده ها نفر از استخدام کنندگان بازوی خارج از کشور نازی ها و ۸نفر مظنون به جاسوسی. همچنین در میان آنها ۸۱ آلمانی یهودی بودند که اخیراً از آزار و اذیت آلمان نازی گریخته بودند. بخش عمده آن آلمانی های معمولی بودند که سال ها یا دهه ها در ایالات آمریکای لاتین ساکن بودند. برخی به این دلیل اخراج شدند که مقاما
ت فاسد آمریکای لاتین از فرصت استفاده کردند و اموال آنها را تصرف کردند یا آمریکایی های لاتین معمولی به دنبال پاداش مالی بودند که اطلاعات آمریکا به مخبران پرداخت می کرد. آرژانتین، برزیل، شیلی و مکزیک در برنامه اخراج آمریکا شرکت نکردند. 1940-1960s: جنگ سرد و دکترین "دفاع نیمکره". اکثر مردم آمریکای لاتین شاهد ثروتمندتر شدن همسایه شمالی خود (ایالات متحده آمریکا) بوده اند. آنها شاهد ثروتمندتر شدن عناصر نخبه در جوامع خود بوده اند - اما مردی که در خیابان یا زمین در آمریکای لاتین امروزی هنوز با وجود دست به دهان پدربزرگ بزرگش زندگی می کند. آنها کمتر و کمتر از موقعیت هایی راضی هستند که در آن، برای مثال، ۴۰درصد از زمین متعلق به ۱درصد مردم است، و در آن، به طور معمول، یک پوسته فوقانی بسیار نازک در عظمت زندگی می کند، در حالی که بیشتر دیگران در افتضاح زندگی می کنند.. - سناتور ایالات متحده جی. ویلیام فولبرایت، در سخنرانی در کنگره در مورد سیاست ایالات متحده در آمریکای لاتین این به طور رسمی در سال۱۹۴۷ با دکترین ترومن تئوری سیاست "مهار" آغاز شد، جنگ سرد پیامدهای مهمی در آمریکای لاتین داشت. آمریکای لاتین توسط ایالات متحده آمریکا
به عنوان بخشی کامل از بلوک غرب موسوم به "جهان آزاد" در نظر گرفته شد، برخلاف بلوک شرق، تقسیمی که با پایان جنگ جهانی دوم و کنفرانس یالتا در فوریه ۱۹۴۵ برگزار شد. ترومن اعلام کرد که "باید سیاست ایالات متحده باشد که از مردم آزاده ای حمایت کند که در برابر تلاش برای انقیاد توسط اقلیت های مسلح یا فشارهای خارجی مقاومت می کنند." ترومن برای خرج کردن ۴۰۰دلار تجمع کرد میلیون دلار برای مداخله در جنگ داخلی یونان، در حالی که سیا (که توسط قانون امنیت ملی در سال۱۹۴۷ ایجاد شد) مداخله در یونان اولین اقدام آن در ابتدای راه بود. ترومن با کمک به یونان، الگویی برای کمک ایالات متحده به رژیم هایی، صرف نظر از اینکه چقدر سرکوبگر و فاسد بودند، ایجاد کرد که برای مبارزه با کمونیست ها درخواست کمک می کردند. واشینگتن شروع به امضای یک سری معاهدات دفاعی با کشورهای سراسر جهان کرد، از جمله پیمان آتلانتیک شمالی در سال۱۹۴۹، که ناتو را ایجاد کرد، و پیمان آنزوس در سال۱۹۵۱ با استرالیا و نیوزیلند. مسکو به ناتو و طرح مارشال در اروپا با طرحی که شامل ایجاد معاهده اقتصادی کمکان و ائتلاف دفاعی پیمان ورشو و همچنین گردآوری کشورهای اروپای شرقی که تحت حوزه نفو
ذ آن قرار گرفته بودند، پاسخ داد. پس از محاصره برلین توسط اتحاد جماهیر شوروی، جنگ کره (۱۹۵۰–۱۹۵۳) یکی از اولین درگیری های جنگ سرد بود، در حالی که ایالات متحده جانشین فرانسه در جنگ ضدانقلابی علیه ویت مین در هندوچین شد. در خود آمریکای لاتین، معاهده دفاعی ایالات متحده، معاهده کمک متقابل بین آمریکایی (معروف به پیمان ریو) در سال۱۹۴۷ بود که به عنوان معاهده «دفاع نیمکره» شناخته می شد. این رسمی شدن قانون Chapultepec بود که در کنفرانس بین آمریکایی در مورد مسائل جنگ و صلح در سال ۱۹۴۵ در مکزیکو سیتی به تصویب رسید. ایالات متحده سیاست دفاعی نیمکره ای را تحت دکترین مونرو حفظ کرده بود و در طول دهه ۱۹۳۰، از اقدامات محور برای همکاری نظامی با دولت های آمریکای لاتین، به ویژه تهدیدات استراتژیک آشکار علیه کانال پاناما، نگران شده بود. در طول جنگ، واشینگتن توانسته بود حمایت متفقین را از همه دولت های منفرد به جز اروگوئه، که بی طرف بود، کسب کند و مایل بود این تعهدات را دائمی کند. به استثنای ترینیداد و توباگو (۱۹۶۷)، بلیز (۱۹۸۱) و باهاما (۱۹۸۲)، هیچ کشوری که پس از سال ۱۹۴۷ مستقل شده باشد، به این معاهده نپیوسته است. در آوریل۱۹۴۸،سازمان
کشورهای آمریکایی(OAS) در جریان نهمین کنفرانس بین المللی کشورهای آمریکایی که در بوگوتا برگزار شد و توسط جورج مارشال وزیر امور خارجه ایالات متحده برگزار شد، ایجاد شد. کشورهای عضو متعهد شدند که با کمونیسم در قاره آمریکا مبارزه کنند. بیست و یک کشور آمریکایی منشور سازمان کشورهای آمریکایی را در ۳۰ آوریل۱۹۴۸ امضا کردند. کودتای ۱۹۵۴ گواتمالا، که رئیس جمهور منتخب دموکراتیک گواتمالا (جاکوبو آربنز گوزمان) را در سال۱۹۵۴ سرنگون کرد، یکی از اولین اقدامات در یک سری طولانی مداخلات ایالات متحده در آمریکای لاتین در طول جنگ سرد بود. بلافاصله پس از سرنگونی محمد مصدق نخست وزیر ایران در سال۱۹۵۳. زمینه: آربنز یک برنامه اجتماعی بلندپروازانه را دنبال کرد که بر توزیع درآمد و ناسیونالیسم اقتصادی متمرکز بود. پرزیدنت آربنز اولین مالیات بر درآمد را در گواتمالا ایجاد کرد و سعی کرد با ایجاد رقابت دولتی، انحصارات را بشکند. این شامل اصلاحات ارضی بود که به معنای سلب مالکیت بیش از ۴۰۰۰۰۰هکتار زمین از کمپانی یونایتد فروت (یک شرکت تولید موز مستقر در ایالات متحده) بود. دولت گواتمالا تعیین کرد که ارزش پولی این زمین ها ۱۱۸۵۰۰۰دلار است، در حالی که کم
پانی یونایتد فروت اعتراض کرد و ادعا کرد که ارزش واقعی زمین ها ۱۹۳۵۵۰۰۰دلار است. اختلاف اصلی از این واقعیت ناشی شد که دولت گواتمالا ارزش زیادی برای زمین ها قائل نبود، زیرا آنها بلافاصله برای تولید استفاده نمی شدند. شرکت یونایتد فروت با این استدلال که برای جلوگیری از فرسودگی خاک و جدا نگه داشتن مزارع برای جلوگیری از انتشار بیماری های گیاهی به هکتارهای اضافی نیاز دارند، پاسخ داد. این درگیری منجر به افزایش تنش و مشاجره بین رئیس جمهور آربنز، شرکت یونایتد فروت و وزارت امور خارجه ایالات متحده شد. در پایان، دولت آیزنهاور با تأیید عملیات سری برای سرنگونی آربنز با استفاده از برخی از نیروهای شورشی گواتمالایی مستقر در هندوراس پاسخ داد. بخشی از منطق این اقدام این بود که دولت آربنز را یک تهدید کمونیستی می دانست. همان طور که بعداً در درگیری ها با کوبا، نیکاراگوئه و سایر کشورهای آمریکای لاتین اتفاق افتاد، تهدید بالقوه کمین بیش از حد توجیه کافی برای مداخله بود. در نهایت، نیروهای شورشی آربنز را از قدرت برکنار کردند، اصلاحات او را باطل کردند و یونایتد فروت زمین های مصادره شده خودرا پس گرفت. همچنین بانک توسعه بین آمریکایی در سال
۱۹۵۹ تأسیس شد. در ژوئن ۱۹۶۰، کمیسیون حقوق بشر سازمان کشورهای آمریکایی گزارشی تند دربارهٔ نقض در جمهوری دومینیکن صادر کرد. این کمیسیون با حمایت وزارت خارجه آمریکا، دیکتاتور رافائل تروخیلو را به نقض آشکار و متعدد حقوق بشر علیه شهروندان جمهوری دومینیکن متهم کرد. تروخیو با حمایت فعالانه از یک سوء قصد علیه رئیس جمهور ونزوئلا، رومولو بتانکور، حامی اصلی گزارش، تلافی کرد. توطئه شکست خورد و دخالت تروخیو در توطئه در گزارش کمیته تحقیق شورای سازمان کشورهای آمریکایی (مجمع عمومی سازمان) علنی شد. این کمیته متشکل از نمایندگان ایالات متحده، آرژانتین، مکزیک، پاناما و اروگوئه، همدستی دومینیکن را تأیید کرد و مسئولیت را بر عهده «مقامات عالیه» در داخل دولت گذاشت. در پاسخ به فراخوان ونزوئلا برای اقدام جمعی، در ۲۰ اوت ۱۹۶۰، شورای سازمان کشورهای آمریکایی قطعنامه ای را تصویب کرد که به تحریم های دیپلماتیک و اقتصادی علیه دولت تروخیو استناد کرد. این قطعنامه که چهارده به یک تصویب شد (جمهوری دومینیکن مخالف بود در حالی که برزیل، آرژانتین، گواتمالا، هائیتی، پاراگوئه و اروگوئه رای ممتنع دادند)، اولین بار بود که سازمان چنین اقداماتی را علیه یک
کشور عضو انجام می داد. رئیس جمهور دوایت دی. آیزنهاور برای نشان دادن حمایت، کلیه روابط اقتصادی و دیپلماتیک با جمهوری دومینیکن را به حالت تعلیق درآورد. تروخیو در ۳۱ مه۱۹۶۱ توسط گروه کوچکی از توطئه گران به رهبری آنتونیو د لا مازا و آنتونیو ایمبرت باررا به قتل رسید. کودتای متعاقب آن نتوانست قدرت را به دست گیرد و همه توطئه گران به جز ایمبرت توسط رامفیس تروخیو، پسر دیکتاتور، که تا شش ماه بعد از طریق سمت خود به عنوان فرمانده نیروهای مسلح عملاً کنترل دولت را در دست داشت، پیدا و اعدام شدند. نیروها برادران تروخیو، هکتور بینونیدو و خوزه آریسمندی تروخیو، به کشور بازگشتند و بلافاصله شروع به توطئه علیه رئیس جمهور بالاگوئر کردند. در ۱۸ نوامبر۱۹۶۱، زمانی که یک کودتای برنامه ریزی شده آشکارتر شد، دین راسک، وزیر امور خارجه ایالات متحده هشداری صادر کرد مبنی بر اینکه اگر تروخیلوها تلاش کنند تا «سلطه دیکتاتوری» را بر جمهوری دومینیکن بازگردانند ایالات متحده «بیکار نخواهد ماند». بدنبال این هشدار و ورود یک نیروی ضربت دریایی چهارده کشتی آمریکایی در دید سانتو دومینگو، رامفیس و عموهایش در ۱۹ نوامبر با ۲۰۰ میلیون دلار از خزانه داری دومی
نیکن فرار کردند. دهه ۱۹۶۰: انقلاب کوبا. "شعار «ما اجازه نمی دهیم کوبای دیگری» امکان انجام تجاوزاتی را بدون ترس از انتقام جویی، مانند آنچه که علیه جمهوری دومینیکن یا قبل از آن کشتار در پاناما انجام شد - و هشدار صریح مبنی بر آمادگی نیروهای یانکی برای انجام تجاوزات پنهان می کند. در هر نقطه از آمریکا که ممکن است رژیم حاکم تغییر کند، مداخله کنند و در نتیجه منافع آنها را به خطر بیندازند." "- چه گوارا، ۱۶ آوریل ۱۹۶۷" انقلاب۱۹۵۹ کوبا به رهبری فیدل کاسترو یکی از اولین شکست های سیاست خارجی آمریکا در آمریکای لاتین بود. در سال۱۹۶۱، کوبا به عضویت جنبش غیرمتعهدها که به تازگی ایجاد شده بود، شد، که پس از کنفرانس باندونگ در سال۱۹۵۵. پس از اجرای چندین اصلاحات اقتصادی، از جمله ملی شدن کامل توسط دولت کوبا، محدودیت های تجاری ایالات متحده بر کوبا افزایش یافت. ایالات متحده واردات شکر کوبا را که اقتصاد کوبا بیش از همه به آن وابسته بود، متوقف کرد. علاوه بر این، ایالات متحده از تأمین نفت مورد نیاز شریک تجاری سابق خود امتناع کرد و این امر تأثیر مخربی بر اقتصاد جزیره ایجاد کرد. در مارس۱۹۶۰، با انفجار کشتی باری "لا کوبره" در بندر هاوانا
و کشته شدن بیش از ۷۵نفر، تنش ها افزایش یافت. فیدل کاسترو ایالات متحده را مقصر دانست و این حادثه را با غرق شدن ناو یواس اس مین در سال۱۸۹۸ مقایسه کرد که جنگ اسپانیا و آمریکا را تسریع کرده بود. او نتوانست مدرکی برای اتهام خود ارائه کند.در همان ماه، پرزیدنت دوایت دی. آیزنهاور به سیا اجازه داد تا پناهندگان کوبایی را بعنوان یک نیروی چریکی سازماندهی، آموزش و تجهیز کند تا کاسترو را سرنگون کند، که منجر به تهاجم ناموفق سال۱۹۶۱ به خلیج خوک ها شد که توسط رئیس جمهور جان اف کندی مجوز داده شد. "ما (ایالات متحده آمریکا) نه تنها از دیکتاتوری در کوبا حمایت کرده ایم، بلکه از دیکتاتورهای ونزوئلا، آرژانتین، کلمبیا، پاراگوئه و جمهوری دومینیکن حمایت کرده ایم. ما نه تنها فقر و پریشانی در کوبا را نادیده گرفتیم، بلکه در هشت سال گذشته نتوانستیم فقر و پریشانی را در سراسر نیمکره کاهش دهیم." "– رئیس جمهور جان اف کندی، ۶ اکتبر ۱۹۶۰" هر بار که دولت کوبا دارایی های ایالات متحده را ملی می کرد، دولت ایالات متحده اقدامات متقابلی را انجام می داد که منجر به ممنوعیت کلیه صادرات به کوبا در ۱۹ اکتبر۱۹۶۰ شد. در نتیجه، کوبا شروع به تحکیم روابط تجاری ب
ا اتحاد جماهیر شوروی کرد و ایالات متحده را به قطع تمام روابط دیپلماتیک رسمی باقی مانده سوق داد. در اواخر همان سال، دیپلمات های آمریکایی ادوین ال. سوئیت و ویلیام جی فریدمن به اتهام «تشویق اقدامات تروریستی، اعطای پناهندگی، تأمین مالی نشریات خرابکارانه و قاچاق سلاح» دستگیر و از جزیره اخراج شدند. ایالات متحده تدوین برنامه های جدیدی را با هدف بی ثبات کردن دولت کوبا آغاز کرد که در مجموع به عنوان «پروژه کوبا» (معروف به "عملیات مونگوس") شناخته می شود. قرار بود این یک برنامه هماهنگ خرابکاری سیاسی، روانی و نظامی باشد که شامل عملیات اطلاعاتی و همچنین تلاش برای ترور رهبران کلیدی سیاسی می شد. پروژه کوبا همچنین حملات پرچم دروغین، معروف به عملیات نورث وودز را پیشنهاد کرد. گزارش کمیته اطلاعاتی منتخب سنای ایالات متحده بعداً بیش از هشت تلاش برای کشتن کاسترو بین سال های۱۹۶۰ و۱۹۶۵ و همچنین طرح های اضافی علیه دیگر رهبران کوبا را تأیید کرد. علاوه براین سیاست تهاجمی نسبت به کوبا، جان اف کندی تلاش کرد تا اتحاد برای پیشرفت را اجرا کند، یک برنامه کمک اقتصادی که در یک کنفرانس بین آمریکایی در پونتا دل استه، اروگوئه، در اوت۱۹۶۱ به امضا ر
سید. در ونزوئلا، رئیس جمهور رومولو بتانکور با مخالفت قاطع افراط گرایان و واحدهای ارتش شورشی روبرو شد، با این حال او به تلاش برای اصلاحات اقتصادی و آموزشی ادامه داد. بخشی از حزب دولتی، اقدام دموکراتیک، جدا شد و جنبش چپ انقلابی (MIR) را تشکیل داد. هنگامی که چپ ها درگیر شورش های ناموفق در پایگاه های نیروی دریایی ("ال بارسلونا"،"ال کاروپانازو"،"ال پورتنازو") بودند، بتانکور آزادی های مدنی را در سال ۱۹۶۲ به حالت تعلیق درآورد. سپس عناصر احزاب چپ، نیروهای مسلح برای آزادی ملی(FALN)، یک ارتش چریکی کمونیستی را تشکیل دادند تا دولت دموکراتیک بتانکورت را سرنگون کنند. این امر چپ ها را به زیرزمینی کشاند، جایی که آنها به فعالیت های چریکی روستایی و شهری، از جمله خرابکاری در خطوط لوله نفت، بمباران انبار سیرز روباک، ربودن سرهنگ آمریکایی مایکل اسمولن، تصرف ستاره فوتبال آلفردو دی استفانو، و بمباران سفارت ایالات متحده در کاراکاس پرداختند. نیروهای مسلح برای آزادی ملی نتوانست فقرای روستایی را جمع کند و انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۶۳ را مختل کند. پس از حملات متعدد، سرانجام اعضای مجمع ملی (ونزوئلا)و حزب کمونیست ونزوئلا (PCV) دستگیر شدند. م
شخص شد که فیدل کاسترو به شورشیان مسلح شده است، بنابراین ونزوئلا به سازمان کشورهای آمریکایی (سازمان کشورهای آمریکایی) اعتراض کرد. در همان زمان، ایالات متحده روابط اقتصادی و/یا روابط دیپلماتیک خود را با چندین دیکتاتوری از سال ۱۹۶۱ تا ترور JFK در سال ۱۹۶۳، از جمله آرژانتین، جمهوری دومینیکن، اکوادور، گواتمالا، هندوراس و پرو قطع کرد. با این حال، این تعلیق ها فقط به طور موقت و برای دوره های تنها سه هفته تا شش ماه اعمال شد. با این حال، ایالات متحده در نهایت تصمیم گرفت که بهترین آموزش نظامیان آمریکای لاتین را در تاکتیک های ضد شورش در مدرسه قاره آمریکا آموزش دهد. در واقع، اتحاد برای پیشرفت شامل برنامه های کمک نظامی و پلیس ایالات متحده برای مقابله با کمونیسم، از جمله طرح LAZO در کلمبیا از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۴ بود. مسابقه تسلیحات هسته ای دو ابرقدرت را به آستانه جنگ هسته ای رساند. در سال ۱۹۶۲، پرزیدنت جان اف کندی به نصب موشک های هسته ای در کوبا با محاصره دریایی پاسخ داد - نمایش قدرتی که جهان را به جنگ هسته ای نزدیک کرد. بحران موشکی کوبا نشان داد که هیچ یک از ابرقدرت ها به دلیل ترس از انتقام یکدیگر و در نتیجه نابودی تضمین شده
دوجانبه، آماده استفاده از سلاح های هسته ای نیستند. پیامدهای بحران موشکی کوبا منجر به اولین تلاش ها برای خلع سلاح هسته ای و بهبود روابط شد. (پالموفسکی) در سال ۱۹۶۴، در زمان پرزیدنت لیندون جانسون، برنامه تبعیض علیه رژیم های دیکتاتوری متوقف شد. در مارس ۱۹۶۴، ایالات متحده از کودتای نظامی در برزیل حمایت کرد و رئیس جمهور چپگرا، ژائو گولارت را سرنگون کرد و در صورت درخواست در عملیات برادر سام، آماده کمک بود. در سال ۱۹۶۵، ایالات متحده ۲۴۰۰۰ سرباز را به جمهوری دومینیکن اعزام کرد تا از تسلط احتمالی جناح چپ تحت عملیات Power Pack جلوگیری کند. پیش از این، سازمان کشورهای آمریکایی قطعنامه ای صادر کرده بود که در آن از جنگجویان خواسته بود به همه خصومت ها پایان دهند. در ۵ می، کمیته صلح سازمان کشورهای آمریکایی وارد سانتو دومینگو شد و دومین توافقنامه آتش بس قطعی امضا شد که به مرحله اصلی جنگ داخلی پایان داد. بر اساس قانون سانتو دومینگو، سازمان کشورهای آمریکایی وظیفه نظارت بر اجرای توافق صلح و همچنین توزیع غذا و دارو در پایتخت را بر عهده داشت. این معاهدات نتوانستند به طور کامل از تخلفاتی مانند آتش سوزی در مقیاس کوچک و شلیک تک تیرا
نداز جلوگیری کنند. یک روز بعد، اعضای سازمان کشورهای آمریکایی نیروی صلح بین آمریکایی (IAPF) را با هدف خدمت به عنوان تشکیلات حافظ صلح در جمهوری دومینیکن تأسیس کردند.IAPF متشکل از ۱۷۴۸ سرباز برزیلی، پاراگوئه، نیکاراگوئه، کاستاریکا، سالوادور و هندوراس بود و توسط ژنرال برزیلی هوگو پاناسکو آلویم رهبری می شد و بروس پالمر به عنوان معاون فرمانده او خدمت می کرد. در ۲۶ می، نیروهای ایالات متحده به تدریج از جزیره خارج شدند. اولین انتخابات پس از جنگ در ۱ ژوئیه ۱۹۶۶ برگزار شد که نامزد حزب اصلاح طلب، خواکین بالاگوئر، در مقابل رئیس جمهور سابق خوان امیلیو بوش گاوینو قرار گرفت. بالاگوئر پس از اینکه کارزار انتخاباتی خود را بر اساس وعده های آشتی بنا کرد، در انتخابات پیروز شد. در ۲۱ سپتامبر ۱۹۶۶، آخرین نیروهای حافظ صلح سازمان کشورهای آمریکایی از جزیره خارج شدند و به مداخله خارجی در درگیری پایان داد. از طریق دفتر امنیت عمومی، سازمانی وابسته به نمایندگی ایالات متحده آمریکا برای انکشاف بین المللی و نزدیک به سیا، ایالات متحده به نیروهای امنیتی آمریکای لاتین کمک کرد و آنها را در مورد روش های بازجویی،کنترل شورش و ارسال مواد به آنها آموز
ش داد. دن میتریونه در اروگوئه به دلیل استفاده منظم از شکنجه بدنام شد. دهه ۱۹۷۰. در طول دهه ۱۹۷۰، ایالات متحده تلاش کرد تا گسترش آنچه را که "براندازان کمونیست" می نامید، متوقف کند، که منجر به حمایت آنها از دولت های راست شد. آنها همچنین از آگوستو پینوشه در کودتای ۱۹۷۳ شیلی علیه سالوادور آلنده، منتخب دموکراتیک، حمایت کردند. در پایان دهه ۱۹۷۰، بیشتر آمریکای جنوبی تحت سلطه دیکتاتوری های نظامی بود. در پاراگوئه، آلفردو اشتروسنر از سال 1954 قدرت را در دست داشت. در برزیل، رئیس جمهور چپ گرا ژوآو گولارت با کودتای ۱۹۶۴ برزیل با کمک ایالات متحده در عملیات برادر سام سرنگون شد. در بولیوی، هوگو بانزر ژنرال چپ گرا خوان خوزه تورس را در سال 1971 سرنگون کرد.و حتی در اروگوئه، که "سوئیس" آمریکای جنوبی محسوب می شود، خوان ماریا بوردابری در کودتای 27 ژوئن 1973 قدرت را به دست گرفت. در پرو، ژنرال چپ گرا خوان ولاسکو آلوارادو که از سال 1968 در قدرت بود، برنامه ریزی کرد تا از ارتش پرو که اخیراً قدرتمند شده بود برای غلبه بر نیروهای مسلح شیلی در تهاجم برنامه ریزی شده به شیلی پینوشه استفاده کند. از سال ۱۹۷۵، «جنگ کثیف» در سراسر شبه قاره به ر
اه افتاد، به نام عملیات کندور، توافقی بین سرویس های امنیتی مخروط جنوبی و سایر کشورهای آمریکای جنوبی برای سرکوب و ترور مخالفان سیاسی تبعیدی، که مورد حمایت سیا قرار گرفت. نیروهای مسلح همچنین در سال ۱۹۷۶ قدرت را در آرژانتین به دست گرفتند. سپس از «کودتای کوکائین» 1980 لوییس گارسیا مزا تیجادا در بولیوی، قبل از آموزش «کنتراها» در نیکاراگوئه، جایی که جبهه آزادی بخش ملی ساندینیستا، به رهبری دانیل اورتگا، در سال ۱۹۷۹ قدرت را در دست گرفته بود، و همچنین ارتش در گواتمالا، حمایت کرد. و در السالوادور، ایالات متحده به شدت از دولت های راست در طول جنگ داخلی سالوادور و جنگ های داخلی گواتمالا که در دهه ۱۹۹۰ پایان یافت، حمایت کرد. با انتخاب رئیس جمهور جیمی کارتر در سال ۱۹۷۷، ایالات متحده برای مدت کوتاهی حمایت های خود از رژیم های مستبد در آمریکای لاتین را تعدیل کرد. در آن سال بود که دادگاه بین آمریکایی حقوق بشر، آژانسی از OAS، ایجاد شد. در همان زمان، صداها در ایالات متحده شروع به محکوم کردن نقض حقوق بشر توسط پینوشه کردند، به ویژه پس از ترور اورلاندو لتلیه، وزیر امور خارجه سابق شیلی در سال ۱۹۹۶ در واشینگتن، دی.سی.
همسران حسین بن علی فهرستی از زنانی است که با حسین بن علی ازدواج دائم داشته اند. ازدواج های حسین. اولین ازدواج حسین با رَباب بنت اِمرَءَ الْقَیْس بود. امرء القیس در زمان عمر بن خَطّاب به مدینه آمد و از طرف عمر به رهبری قبایل قُضاعَه — که به اسلام گرویده بودند — انتخاب شد. علی مسئلهٔ ازدواج پسرانش با دختران امرء القیس را مطرح کرد و وی قبول کرد که سه تن از دخترانش را به ازدواج حسنین درآورد. اما هم حسنین و هم آن سه دختر در آن زمان، بسیار کم سن وسال بودند و به نظر نمی رسد در همان موقع ازدواجی صورت گرفته باشد. حتی ممکن است که حسن با دختری که برایش برگزیده شده بود ازدواج نکرده باشد. حسین با رباب ازدواج کرد و اقوام امرء القیس در اواخر خلافت علی گه گاه برای میانجی گری و قضاوت پیش علی می آمدند. رباب همسر محبوب حسین بود و با وجود اینکه سال ها برای حسین فرزندی نیاورده بود، احتمالاً پس از کشته شدن علی، سُکَیْنه را — که در برخی منابع آمنه، آمینه و… ذکر شده — به دنیا آورد. ابوالفرج اصفهانی در کتاب "اَلاَغانی" از سکینه روایت می کند که حسن، حسین را به خاطر علاقهٔ زیادش به رباب سرزنش می نمود، اما حسین در پاسخ سه بیت شعر در اثب
ات علاقه به او خواند. رباب فرزند پسری به نام عبدالله برای حسین به دنیا آورد که در خردسالی در کربلا کشته شد و احتمالاً حسین به خاطر این فرزند، کنیه اباعبدالله را دارد. برخی منابع شیعی در سال های بعد، این فرزند را علی اصغر نامیده اند که "دانشنامهٔ ایرانیکا" این مطلب را بی اساس می داند. بعد از کشته شدن حسین، گفته می شود که رباب یک سال بر مزار حسین عزادار بود و از ازدواج امتناع می کرد. فرزندان. مادلونگ می گوید حسین دو پسر به نام علی داشت که از آن دو، علی زین العابدین امام چهارم شیعیان، از حادثهٔ کربلا جان سالم به در برد و احتمالاً وی از دیگر پسر به نام علی، بزرگ تر بود و در زمان واقعهٔ کربلا، ۲۳ ساله بود؛ بنابراین باید در زمان خلافت علی به دنیا آمده باشد. مادلونگ مادر وی را کنیزی از ناحیه سِند می داند که بعد از کشته شدنِ حسین با یکی از غلامان حسین ازدواج کرد و پسری به نام عبدالله بن زبید را برای وی آورد. فرزندان عبدالله در یَنبُع زندگی می کردند. اما حاج منوچهری می گوید بنابر اغلب منابع و روایات، مادر سجاد، شهربانو معرفی شده است. به گزارش حاج منوچهری، در منابع نام سجاد گاهی علی اوسط و گاهی علی اصغر آمده و همین موض
وع سبب شده نظرات گوناگونی دربارهٔ پسران حسین بیان شود. از سوی دیگر، در منابع روایی، میان علی اصغر و عبدالله نیز اشتباه و خلط صورت گرفته است. محافل شیعی معاصر با دقت در تشخیص فرزندان حسین، سجاد را علی اوسط، و علی اصغر را کودک شیرخوار در کربلا معرفی کرده اند؛ از میان این فرزندان، عبدالله — که از طریق یادکرد نامش در وقایع عاشورا، شناخته شده — از مادری قُضاعی و برادر تنی اش جعفر، فرزند دیگر حسین دانسته شده است. به گفتهٔ مادلونگ اگرچه منابع اولیهٔ اهل سنت، از زین العابدین با نام علی اصغر و از علی دوم با نام علی اکبر یاد می کنند، اما احتمالاً این حرف شیخ مفید و دیگر نویسندگان شیعی درست است که عکس این مطلب را صحیح می دانند. علی دوم، در سن ۱۹ سالگی در کربلا کشته شد. مادر وی لیلا، دختر اَبی مُرَّة بن عُرْوه ثَقَفی و مَیمونة بنت ابی سفیان، خواهر معاویه است. به گفتهٔ مادلونگ در "ایرانیکا"، بعد از صلح حسن با معاویه، حسین با لیلا ازدواج کرد که علی اکبر از او متولد شد. ابومره هم پیمان امویان بود. به نظر وی، این ازدواج احتمالاً برای حسین منافع مادی داشته است و وقوع آن نمی توانسته در زمان علی بوده باشد. حسین نام این فرزند را
نیز علی گذاشت چرا که وی به خاطر والا بودنِ نسبِ عربیِ مادرش از زین العابدین — که از کنیزی زاده شده بود — برتر بوده است. معاویه در سخنی علی اکبر را بهترین شخص برای خلافت معرفی نمود؛ به این دلیل که به اعتقاد معاویه، وی شجاعت بنی هاشم، بخشندگی بنی امیه و غرور ثقفیان را یک جا جمع کرده بود. بعد از درگذشت حسن، حسین با اُم ّاسحاق دختر طَلحه — صحابی مشهور محمد — ازدواج کرد و از وی صاحب دختری به نام فاطمه شد. مادلونگ می نویسد که برخلاف برخی گزارش ها، فاطمه باید از سکینه کوچک تر باشد. اما حاج منوچهری سکینه را، دختر کوچک و از رباب می داند. در زمان کشته شدن حسین، فاطمه به نامزدی حسن مُثَنّیٰ درآمده بود ولی هنوز ازدواج نکرده بود. به گزارش حاج منوچهری، حسین وَدایِعِ امامت را به وی سپرد و سپس او نیز آن ها را به برادرش، زین العابدین تحویل داد. به گفتهٔ مادلونگ، حسین با زن دیگری به نام سُلافه از قبیلهٔ بنی قُضاعه نیز ازدواج کرد و از وی صاحب فرزندی به نام جعفر شد که در زمان حیات حسین و در خردسالی درگذشت. جزئیات این ازدواج در دسترس نیست. برخی دیگر از منابع، از محمد، زینب و رُقَیّه نیز به عنوان فرزندان حسین نام برده اند که دارا
ی اختلافات بسیاری با یکدیگر هستند. حسن و حسین تنها نوادگان مرد پیامبر بودند که نسل های بعدی از آن ها به وجود آمدند. ازاین رو، هر شخصی که می گوید نسب او به پیامبر می رسد، یا با حسن نسبت دارد یا با حسین. حسن و حسین از این نظر با برادرخوانده های خود، نظیر محمدِ حَنَفیّه، هم تفاوت دارند. افزون بر امامان شیعهٔ دوازده امامی، همهٔ امامان اسماعیلیه نیز به واسطهٔ جعفر صادق، از نسل حسین بن علی هستند.
جام قهرمانان کونمبول–یوفا که با عنوان فینالیسیما شناخته می شود (به عنوان جام آرتمیو فرانکی نیز شناخته می شد)، یک مسابقه فوتبال رسمی سوپرجام است که توسط یوفا و کونمبول سازماندهی شده است. این مسابقه بین قهرمان کوپا آمریکا و قهرمان جام ملت های اروپا برگزار می شود. این رقابت دو بار در سال های ۱۹۸۵ و ۱۹۹۳ برگزار شده بود و در سال ۲۰۲۲ دوباره راه اندازی شد.
محمود عبدالقادر (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل مصر است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه والیبال الاهلی اشاره کرد.
حسام عبدالله (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل مصر است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه والیبال الاهلی اشاره کرد.
سیتروباکتر فروندی گونه ای از باکتری های گرم منفی بی هوازی اختیاری از خانواده انتروباکتریاسه است که در حال حاضر از ۱۳ گونه شناخته شده تشکیل شده است. این باکتری ها شکل میله ای با طول معمولی ۱–۵ میکرومتر دارند. اکثر سلول های "سیتروباکتر فروندی" دارای چندین تاژک هستند که برای حرکت استفاده می شوند، اگرچه برخی از گونه های غیر متحرک چنین نیستند. سیتروباکتر فروندی یک میکروارگانیسم ساکن خاک است، اما می تواند در آب، فاضلاب، غذا و مجاری روده حیوانات و انسان نیز یافت شود. جنس سیتروباکتر در سال ۱۹۳۲ توسط Werkman و Gillen کشف شد. کشت سیتروباکتر فروندی در همان سال از عصاره خاک گرفته و شناسایی شد. مورفولوژی و ویژگی های سلولی. اگزوپلی ساکاریدهای سیتروباکتر فروندی رادیکال هیدروکسیل را هدف قرار می دهند و فعالیت آنتی اکسیدانی را نشان می دهند. این خواص آنتی اکسیدانی به بسیاری از خواص فیزیکی و شیمیایی مربوط می شود. "ستروباکتر فروندی" همچنین می تواند تأثیر مثبتی در درمان برخی سرطان ها داشته باشد. به طور خاص، مشخص شده است که در نابودی و درمان سرطان دهانه رحم مفید است. برخی از سویه های جدا شده از "سیتروباکتر فروندی" در برابر سلول های