Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ست. بوی گوگردی فاسد شدگی یا پوسیدگی گاهی همراه با باکتری های اکسیدکننده آهن ناشی از تبدیل آنزیمی سولفات های خاک به هیدروژن سولفید و فرار به عنوان منبع جایگزین اکسیژن در آب بی هوازی است. زیستگاه و گروه های باکتریایی اکسید کننده آهن. باکتری های اکسید کننده آهن در منطقه انتقالی سامن می شوند که در آن آب بدون اکسیژن از یک محیط بی هوازی به یک محیط هوازی جریان می یابد. آب های زیرزمینی حاوی مواد آلی محلول، ممکن است توسط میکروب هایی که از آن مواد آلی محلول تغذیه می کنند، اکسیژن زدایی شود. در شرایط هوازی، تغییرات pH نقشی مهم در تحریک واکنش اکسیداسیون Fe 2 + / Fe 3 + ایفا می کند. در pH های نوتروفیل (منافذ گرمابی، بازالت های اعماق اقیانوس، تراوش آهن آب های زیرزمینی) اکسیداسیون آهن توسط میکروب ها با واکنش سریع غیرزیستی که در کمتر از یک دقیقه رخ می دهد بسیار رقابتی می باشد. بنابراین، جامعه میکروبی باید در مناطق خرد هوازی ساکن شوند که در آن غلظت کم اکسیژن به سلول اجازه می دهد تا Fe(II) را اکسید کند و برای رشد انرژی تولید کند. با این حال، در شرایط اسیدی، جایی که آهن حتی در حضور اکسیژن محلول تر و پایدارتر است، فقط فرآیندهای ب
یولوژیکی مسئول اکسیداسیون آهن هستند، بنابراین اکسیداسیون آهن به استراتژی اصلی متابولیک در محیط های اسیدی غنی از آهن تبدیل می شود. . علیرغم این که از نظر فیلوژنتیکی متنوع است، استراتژی متابولیک اکسیداسیون آهن میکروبی (که در آرکی ها و باکتری ها یافت می شود) در 7 فیلا باکتریایی وجود دارد ، که در پروتئوباکتری فیلا (کلاس های آلفا، بتا، گاما و زتاپروتئوباکتریا ) بسیار برجسته می باشد، در میان دامنه آرکئا در پهن باستانیان و چشمه باستانیان ، و همچنین در اکتینو باکتری ها ، فیرمیکوت ها ، باکتری گوگردی سبز ، و نیتروسوسپیر فیلا(Nitrosospirae phyla). تعداد زیادی از گونه های اکسیدکننده آهن باکتریایی مورد مطالعخ وجود دارند مانند "تیوباسیلوس فرواکسیدان ها" و "لپتوسپیریلوم فرواکسیدان ها ،" و برخی مانند گالیونلا فروجین ("Gallionella ferruginea)" و "ماری پروفندیس فرواکسیدان ها" قادر به تولید یک خارج سلولی ساختار ساقه روبان خاص غنی از آهن، شناخته شده به عنوان نمونه ردپای زیستی میکروبی اکسیداسیون آهن. این ساختارها را می توان به آسانی در یک نمونه آب شناسایی کرد که نشان دهنده وجود باکتری اکسید کننده آهن می باشد. این ردپای زیستی ابزا
ری برای درک اهمیت متابولیسم آهن در گذشته زمین بوده است. اکسیداسیون آهن و زندگی اولیه. برخلاف اکثر متابولیسم های لیتوتروف، اکسیداسیون Fe 2 + به Fe 3 + انرژی خیلی کمی را در مقایسه با بقیه متابولیس های کمولیتوتروف. به سلول می دهد (∆G ° = 29 kJ/mol و ∆G° = -90 kJ/mol به ترتیب در محیط های اسیدی و خنثی) بنابراین سلول باید مقادیر زیادی از Fe 2+ را اکسید کند تا نیازهای متابولیکی خود را برآورده سازد و همچنین به فرایند زیست کانی سازی کمک کند(از راه دفع ساقه های پیچ خورده). تصور می شود که متابولیسم باکتریایی اکسید کننده آهن هوازی به دلیل ظهور اکسیژن در اتمسفر در2.7 میلیارد سال قبل(ساخته شده توسط سیانوباکترها ) در تشکیل بزرگ ترین رسوب آهن (تشکیل آهن نواری (BIF)) سهم بسزایی داشته است با این حال، با اکتشاف آهن (II) اکسیداسیون تحت شرایط بدون اکسیژن در اواخر دهه 90 میلادی با استفاده از نور به عنوان منبع انرژی و یا به صورت لیتوتروفیک شیمیایی انجام شد، با استفاده از یک الکترون پایانی مختلف (عمدتاNO 3 -)، پیشنهاد به وجود آمد که متابولیسم بدون اکسیژن Fe 2+ ممکن است قبل از اکسیداسیون هوازی Fe 2+ باشد و اینکه سن BIF قبل از فتوسنتز
اکسیژنی است. این نشان دهنده این است که متابولیسم کمولیتوتروف بی هوازی و فوتوتروف میکروبی امکان دارد در زمین باستان وجود داشته باشد، و همراه با کاهش دهنده های Fe(III)، امکان دارد مسئول BIF در دوران پرکامبرین بوده باشند . متابولیسم اکسیداسیون آهن میکروبی. اکسیداسیون آهن فوتوتروف بدون اکسیژن. اکسیداسیون فوتوتروفیک آهن بدون اکسیژن اولین متابولیسم بی هوازی بود که در متابولیسم اکسیداسیون بی هوازی آهن توصیف شد. باکتری های فوتوفروتروف از Fe به عنوان اهداکننده الکترون و انرژی حاصل از نور برای جذب CO 2 به زیست توده از طریق چرخه کالوین (یا تثبیت کربن ) در یک محیط نوتروفیل (pH 5.5-7.2) استفاده می کنند و اکسید های Fe را به عنوان یک محصول زائد که طبق استوکیومتری زیر به صورت کانی رسوب می کند تولید می کنند (4 میلی مولار Fe(II) می تواند 1 میلی مولار CH 2 O تولید کند): (∆G° &gt; 0) با این اوصاف، برخی از باکتری ها از متابولیسم اکسیداسیون فتواتوتروفیک Fe(II) به منظور رشد استفاده نمی کنند. در عوض، پیشنهاد شده است که این گروه ها به Fe(II) حساس هستند و برای همین برای کاهش سمی بودن، Fe(II) را به اکسید Fe(III) نامحلول تر اکسید می کن
ند که در حضور Fe(II) رشد کنند. از طرفی دیگر، بر اساس آزمایش ها با "R." capsulatus SB1003 (فتوتروتروفیک)، نشان داده شده است که اکسیداسیون Fe(II) امکان دارد مکانیسم هایی باشد که به سبب آن باکتری ها توانایی دسترسی به منابع کربن (استات، سوکسینات) را دارند که استفاده از آن ها به اکسیداسیون Fe(II) بستگی دارد . با این حال ، خیلی از باکتری های اکسید کننده آهن می توانند علاوه بر Fe(II) از ترکیبات دیگری به عنوان اهدا کننده الکترون استفاده کنند، یا حتی کاهش غیر شبیه سازی (III)Fe به عنوان "کاهش فلزی ژئوباکتر (Geobacter metallireducens)" وابستگی فتوفروتروفیک ها به نور به عنوان یک منبع حیاتی می تواند باکتری ها را به موقعیت دست وپاگیری ببرد، جایی که به خاطر نیاز آن ها به مناطق نورانی بدون اکسیژن (نزدیک سطح) ممکن است با رقابت با واکنش های غیر زنده به دلیل وجود اکسیژن مولکولی مواجه شوند. برای جلوگیری از این مشکل، آنها شرایط سطح میکروآئروفیل را تحمل می کنند یا اکسیداسیون فوتوفروتروفیک Fe(II) را عمیق تر در ستون رسوب/آب با در دسترس بودن نور کم انجام می دهند. اکسیداسیون آهن (II) وابسته به نیترات. نفوذ نور می تواند اکسیداسیون Fe(I
I) در ستون آب را محدود کند. با این حال، اکسیداسیون میکروبی Fe(II) وابسته به نیترات، یک متابولیسم مستقل از نور می باشد که نشان داده شده است از رشد میکروبی در رسوبات مختلف آب شیرین و دریایی (خاک شالیزار، رودخانه، تالاب شور، هیدروترمال، رسوبات اعماق دریا) حمایت می کند و بعدتر نیز به عنوان متابولیسم مشخص در ستون آب در منطقه حداقل اکسیژن . میکروب هایی که این متابولیسم را انجام می دهند در محیط های نوتروفیل یا قلیایی موفق می باشند، به دلیل اختلاف زیاد بین پتانسیل ردوکس زوج های Fe 2 /+Fe 3 + و NO 3 /-NO 2 - (200+ mV و +770 mV، به ترتیب) آزادشدن مقدار زیادی انرژی آزاد در مقایسه با سایر متابولیسم های اکسیداسیون آهن (∆G°=-103.5 kJ/mol) اکسیداسیون میکروبی آهن به همراه نیترات زدایی (با گاز نیتریت یا دی نیتروژن که محصول نهایی می باشد) می تواند هتروتروفیک باشد با استفاده از کربن معدنی یا سوبستراهای آلی (استات، بوتیرات، پیروات، اتانول) که رشد هتروتروفیک را در نبود کربن معدنی انجام می دهند. پیشنهاد شده است که اکسیداسیون آهن وابسته به نیترات هتروتروف با استفاده از کربن آلی، امکان دارد مساعدترین فرآیند باشد. این متابولیسم امکان
دارد برای انجام مرحله ای مهم در چرخه بیوژئوشیمیایی در منطقه حداقل اکسیژن بسیار بااهمیت باشد. اکسید کننده های آهن در محیط های دریایی. در محیط های دریایی، شناخته شده ترین دسته از باکتری های اکسید کننده آهن، زتاپروتئوباکتری ها می باشند، که بازیگران اصلی در اکوسیستم های دریایی هستند. از آن جایی که عموماً میکروآئروفیل هستند، برای زندگی در مناطق انتقالی که در آن آب های بی اکسیژن و اکسیژن دار مخلوط می شوند، سازگار شده اند. زتاپروتئوباکتری ها در زیستگاه های مختلف غنی از آهن (II) وجود دارند که در مکان های اقیانوسی عمیق مرتبط با چاه گرمابی و در زیستگاه های ساحلی و خشکی یافت می شوند و در سطح رسوبات کم عمق، آبخوان های ساحلی و آب های سطحی گزارش شده اند. "ماری پروفندیس فرواکسیدان ها" یکی از رایج ترین و مورد مطالعه ترین گونه های زتاپروتئوباکتری ها می باشد. نخستین بار از دریاکوه لوئیهی، در نزدیکی هاوایی در عمقی بین 1100 تا 1325 متر، بر روی قله این آتشفشان سپری جدا شد. دریچه ها را می توان از اندکی بالاتر از محیط (10 درجه سانتی گراد) تا دمای بالا (167 درجه سانتی گراد) پیدا کرد. آب های دریچه غنی از CO 2 ، Fe(II) و منگنز می باش
ند. در اطراف منافذ دریچه ممکن است تشک های بزرگ پوشیده شده با بافت ژلاتینی ایجادشده توسط باکتری های اکسیدکننده آهن به عنوان محصول جانبی (رسوب آهن-اکسی هیدروکسید) وجود داشته باشند. این مناطق ممکن است توسط سایر جوامع باکتریایی مستعمره شوند که می توانند ترکیب شیمیایی و جریان آب های محلی را تغییردهند. دو نوع مختلف دریچه در دریاکوه لوئیهی وجود دارد: یکی با فوکوس و جریان با دمای بالا (بالای 50 درجه سانتی گراد) و دیگری با کولر (10-30 درجه سانتی گراد) جریان پراکنده. اولی تشکهایی به اندازه چند سانتی متر در نزدیکی روزنه ها ایجاد می کند، دومی تشک های متر مربعی به ضخامت یک متر تولید می کند. تاثیر تغییر آب و هوا بر باکتری های اکسید کننده آهن. در سیستم های اقیانوسی باز پر از آهن محلول، متابولیسم باکتری اکسید کننده آهن در همه جا موجود است و چرخه آهن را تحت تاثیر قرار می دهد. امروزه این چرخه بیوشیمیایی به دلیل آلودگی و تغییرات آب وهوایی دستخوش تغییراتی شده است. با این وجود، توزیع طبیعی آهن در اقیانوس می تواند تحت اثر گرمایش جهانی تحت شرایط زیر قرار گیرد: اسیدی شدن، تغییر در جریان های اقیانوسی، و روند هیپوکسی آب اقیانوس و آب ه
ای زیرزمینی. تمام این ها پیامدهای افزایش چشمگیر انتشار CO 2 در جو از منابع انسانی می باشد. در حال حاضر غلظت دی اکسیدکربن در جو حدود 380 پی پی ام می باشد (80 پی پی ام بیش از 20 میلیون سال قبل)، و حدود یک چهارم کل انتشار CO 2 وارد اقیانوس ها می شود (2.2 pg C سال −1 ). در واکنش با آب دریا، یون بی کربنات (HCO 3 -) تولید میکند و در نتیجه اسیدیته اقیانوس افزایش پیدا می کند. افزون بر آن، دمای اقیانوس حدودا یک درجه افزایش یافته است (0.74 درجه سانتی گراد) و موجب ذوب شدن مقادیر بسیار زیادی از یخچال های طبیعی می شود که به افزایش سطح دریا کمک می کند. این امر حلالیت O 2 را با مهار تبادل اکسیژن بین آب های سطحی که O 2 بسیار فراوان است و آب های عمیق بدون اکسیژن کاهش می دهد. تمام این تغییرات در پارامترهای دریایی (دما، اسیدیته و اکسیژن رسانی) بر چرخه بیوژئوشیمیایی آهن تأثیرگذار هستند و می تواند پیامدهای مختلف و حیاتی بر میکروب های اکسیدکننده آهن داشته باشند. شرایط هیپوکسیک و اسیدی می تواند بهره وری ابتدایی را در آب های سطحی و ساحلی بهتر کند زیرا در دسترس بودن آهن Fe(II) برای اکسیداسیون آهن میکروبی را افزایش می دهد. با این حال،
در آن زمان، این سناریو همچنین می تواند اثر آبشاری رسوبات در آب های عمیق را مختل کند و موجب مرگ حیوانات زیرزمینی شود. علاوه بر این، بسیار با اهمیت است که در نظر داشته باشیم که چرخه های آهن و فسفات کاملاً یا هم مرتبط و در تعادل هستند، به شکلی که یک تغییر کوچک در چرخه اول می تواند پیامد های مهمی بر دومی داشته باشد. تاثیر بر زیرساخت های آب. باکتری های اکسیدکننده آهن می توانند برای مدیریت تامین آب چاه های آب مشکل به وجود آورند ، زیرا توانایی تولید اکسید آهن نامحلول را دارند که به صورت لجن ژلاتینی قهوه ای پدیدار می شود که وسایل لوله کشی و لباس ها یا ظروف شسته شده با آب حمل کننده آن را لکه دار می کند. شاخص های احتمالی. تاثیرات برحسته باکتری های آهن در آب های سطحی به صورت توده های لزج قهوه ای رنگ در کف رودخانه ها و سواحل دریاچه ها یا به صورت تابش روغنی روی آب دیده می شود. مشکلات جدی تر زمانی اتفاق می افتد که باکتری ها در سیستم های چاه ها انباشته شوند. باکتری های آهن در چاه ها مشکلی برای سلامتی ایجاد نمی کنند، اما می توانند با مسدود کردن صفحه ها و لوله ها، عملکرد چاه را کاهش دهند. کنترل. تکنیک های درمانی که امکان دار
د با موفقیت، باکتری های آهن را حذف یا بکاهند شامل حذف فیزیکی، پاستوریزه کردن و درمان شیمیایی می شود. درمان چاه هایی که بسیار آلوده شده اند امکان دارد سخت، پرهزینه و فقط تا حدی موفقیت آمیز باشد. حذف فیزیکی معمولاً به عنوان اولین گام انجام می شود. لوله های با قطر کوچک را گاهی اوقات با یک برس سیمی تمیز می کنند، در حالی که خطوط بزرگ تر را می توان با یک لوله لایروب تمیز کرد و شست. تجهیزات پمپاژ در چاه نیز باید برداشته و تمیز شوند. فیلترهای آهنی برای بهبود باکتری های آهن استفاده شده اند. فیلترهای آهنی از نظر ظاهری و اندازه ای مشابه نرم کننده های آب معمولی اند، ولی حاوی بسترهایی از محیط هایی می باشند که دارای قدرت اکسیداسیون ملایمی هستند. همان طوری که آب دارای آهن از بستر ردمی شود، تمام آهن محلول به آهن نامحلول تغییرحالت پیدا می کند و سپس از آب فیلتر می شود. هرآهنی که از قبل دچار رسوب شده باشد با فیلتراسیون مکانیکی ساده حذف می گردد. در این فیلترهای آهنی می شود از چند رسانه فیلتر مختلف از جمله ماسه سبز منگنز، Birm، MTM، چند رسانه ای، ماسه و دیگر مواد مصنوعی استفاده کرد. در اغلب موارد، اکسیدهای بالاتر منگنز، عملکرد اک
سید کننده مورد نظر را تولید می کنند. فیلترهای آهنی دارای محدودیت هایی می باشند. از آنجایی که عملکرد اکسیدکننده نسبتاً ملایم می باشد، زمانی که مواد آلی، یا ترکیب شده با آهن یا کاملاً جداشده، در آب وجود داشته باشد، به خوبی کار نخواهد کرد. بنابراین، باکتری آهن از بین نخواهد رفت. غلظت خیلی بالای آهن امکان دارد نیاز به شستشوی معکوس مکرر و/یا بازسازی داشته باشد. نهایتا، رسانه های فیلتر آهنی برای شستشوی معکوس مناسب نیازمند به دبی بالا هستند و اینچنین جریان های آبی همواره در دسترس نمی باشند. آتش سوزی ها امکان دارد ترکیب هایی حاوی آهن را از خاک به جریان های کوچک زمین های وحشی رها کنند و باعث تکثیر سریع اما اغلب موقتی باکتری های اکسیدکننده آهن با رنگ نارنجی، تشک های ژلاتینی و بوهای گوگردی شوند. فیلترهای شخصی با کیفیت بالاتر امکان دارد برای حذف باکتری ها، بو و بازگرداندن شفافیت آب استفاده شوند.
پیری ناشی از نور(photo-ageing) سریع پلیمرها در واحدهای سپاپ(SEPAP) ، تخریب کنترل شده پلیمر و تخریب پوشش پلیمری تحت شرایط آزمایشگاهی یا طبیعی است. پیش بینی فرسودگی مواد پلاستیکی موضوع مهمی است که هم به مصرف کنندگان و هم به تولیدکنندگان مواد (پلیمرها، پرکننده ها و افزودنی های مختلف) و یا واسطه ها مربوط می شود که واسط ها بسیاری از تبدیل کننده ها هستند که از خاصیت «ترموپلاستیک» خود برای ساخت اجسام متعدد توسط فرآیندهای مختلف مانند اکستروژن، قالب گیری تزریقی و غیره استفاده می کنند. قابلیت اطمینان از مواد یکی از چندین ضمانتی است که به طور صعودی و فزاینده ای برای تمامی اجسام تولیدی که ما روزانه استفاده می کنیم مورد نیاز است و بنابراین به طور کامل با رویکرد "توسعه پایدار" ادغام می شود. با این حال، پیش بینی رفتار یک ماده یا یک قطعه صنعتی در طی زمان یک فرآیند حساس است، زیرا موارد زیادی باید در نظر گرفته شود. مقاومت در برابر فرسودگی "طبیعی" خود تغییرپذیر است و بستگی به دما، تابش خورشید (اقلیم، عرض جغرافیایی، رطوبت، ...) و بسیاری از عوامل دیگر (محدودیت های فیزیکی، سطح آلودگی، ...) دارد که ارزیابی دقیق آن کار دشواری است. ش
بیه سازی این فرسودگی با استفاده از چشمه نور مصنوعی و سایر محدودیت های فیزیکی (دما، پاشیدن آب شبیه سازی باران، ...) موضوع بسیاری از پیشرفت ها بوده است که مبنای چندین استاندارد مانند ISO، ASTM و غیره نیز می باشد. در هر صورت، تسریع این فرسودگی برای عرضه، برای مثال، ضمانت های ده ساله یا تأیید عوامل تثبیت کننده، رویکردی پیچیده تر است که باید بر مبنای پیشینه های علمی محکم باشد. لازم به ذکر است که کاربردهای دیگر (مانند مواردی از موادی که باید به سرعت در محیط تجزیه شوند) نیز مورد توجه این رویکرد هستند. 1. رویکرد مکانیکی 2. پیری ناشی از نور (photo-aging) 3.واحدهای تسریع کننده فرسودگی مصنوعی سپاپ(SEPAP) 4. شتاب متوسط و فوق العاده 5. نقش آب 6. (CENP) 7. یادداشت ها و مراجع 1. رویکرد مکانیکی. مدت زمان زیادی است مشخص شده است که بیشتر فرسودگی این مواد مبتنی بر یک واکنش شیمیایی به نام «اکسیداسیون رادیکال» می باشد. تحت تأثیر تنش های خارجی، رادیکال های اولیه تولید می شوند که این رادیکال ها به پیوندهای شیمیایی حمله می کنند (به ویژه فراوان ترین آن ها، میان کربن و هیدروژن)، در نتیجه واکنش هایی با اکسیژن اتمسفر رخ می دهد. این موضو
ع باعث تشکیل بسیاری از فرآورده های شیمیایی می شود که بین آنها هیدروپراکسیدها و پراکسیدها فرآورده های کلیدی و مهم هستند. آنها هم به حدکافی پایدار هستند که قابل شناسایی باشند و هم به حد کافی واکنش پذیر هستند تا به بسیاری از محصولات جانبی مانند کتون ها، الکل ها، اسیدها و ... تجزیه شوند که این محصولات به آسانی با روش های طیف سنجی قابل تشخیص و شناسایی می باشند. عنصر مهم دیگر، تجزیه یکی از این گروه های پراکسید شده (مانند پراکسید هیدروژن) است که دو رادیکال جدید را تولید می کند که این رادیکال ها خود منجر به تسریع فرسودگی می شود. 2. photo-ageing پلیمرها. نور خورشید (که طول موج آن در زمین بیشتر از 295 نانومتر است) از جمله عوامل اصلی موثر بر فرسودگی طبیعی پلاستیک ها به همراه دما و اکسیژن اتمسفر است. با این حال، قابل ذکر است که اگر تأثیر دما را بتوان به طور جداگانه تجزیه و تحلیل کرد (فرسودگی در تاریکی)، با photo-ageing که همیشه با یک اثر دما همراه است یکسان نیست، همچنین اغلب به درستی به عنوان "photo-thermal" تعیین می شود. 3. واحدهای تسریع کننده فرسودگی مصنوعی سپاپSEPAP. اوایل سال 1978، اصول نام برده در بالا منجر به طراحی
و ساخت واحدهای خاص توسط آزمایشگاه فوتوشیمی مولکولی و ماکرو مولکولی [2] شد که هم اکنون به مؤسسه شیمی کلرمون-فران ( https://iccf.uca.fr ) ملحق شده است. . یکی از این واحدها، با ارجاع به SEPAP 12-24، مدت زیادی است که توسط ATLAS MTT (تصویر 1) ساخته و به بازار عرضه شده بود. بعدها مدل جدیدتر SEPAP MHE در سال (1393) 2014 ارائه شد ( https://www.atlas-mts.com ). 4. شتاب متوسط و فوق العاده. آیا پیری ناشی از نور (photo-ageing) می تواند تسریع بیشتری داشته باشد؟ راه های بسیار زیادی برای رسیدن به این هدف (تسریع photo-ageing) وجود دارد، اما ریسک زیادی وجود دارد که دیگر فرسودگی طبیعی اتفاق نیفتد. برای مثال از نقطه نظر فتوشیمیایی، باید از اثرات چند فوتونیک ترسید، همانطور که قحطی (کمبود) اکسیژن ممکن است بسیار سریع رخ بدهد و به شدت مکانیزم های تخریب را مختل کند. رویکرد فوق شتاب در واحد SEPAP MHE توسعه یافت و حل مشکل پایداری بسیار طولانی مدت مورد نیاز برای کاربردهای خاص (مانند پل های کابلی، پانل های فتوولتائیک، توربین های بادی، ...) یا نیاز به توانایی همولوگ کردن سریع یک ماده جدید را ممکن ساخت(مانند صنعت خودرو، . . . ). 5. نقش آ
ب. نقش آب اول از همه نقش فیزیکی آن (شستشو) است که به طور ویژه و خاص در پلی اولفین ها (پلی اتیلن، پلی پروپیلن) اهمیت دارد. محصولات تخریب قطبی و وزن های مولکولی کم می توانند از سطح ماده حذف شوند و در نتیجه میتوان پدیده فرسودگی را مخفی کرد. SEPAP MHE را می توان با آبپاش های دوره ای آب البته با اجتناب از پاشیدن بیش از حد مجاز که می تواند منجر به دست کم گرفتن فرسودگی شود، به کار انداخت. پاشش بیش از اندازه مکرر آب همچنین می تواند باعث استخراج زودهنگام پایدار کننده هایی که وزن مولکولی کم دارند شود و به اشتباه مواد پلیمری را رد صلاحیت کند. برای بررسی و آزمایش نقش ترکیبی آب با سایر محدودیت های فیزیکی و شیمیایی موجود (فرابنفش - گرما - اکسیژن)، نمونه اولیه و خام واحد SEPAP 12-24 H توسعه یافت. در این واحد، نگهدارنده نمونه در آب مایع که دمای آن کنترل شده است غوطه ور می شود که در گردش در فضای باز دوباره تبدیل به اکسیژن می شود. 6. مرکز ملی ارزیابی حفاظت از نور (به نام CNEP). در سال 1986، کار آزمایشگاه فوتوشیمی مولکولی و ماکرو مولکولی باعث شد یک مرکز انتقال CNEP ایجاد شود تا مهارت های خود را در زمینه فرسودگی نوری مواد پلیمری
در خدمت تولیدکنندگان قرار دهد، هم برای تجزیه و تحلیل و آنالیز خرابی مواد آنها و هم برای انجام مطالعات مورد علاقه جمعی. مطالعات برای پیش بینی رفتار مواد پلیمری تحت محدودیت های محیطی مختلف (نور خورشید، گرما با یا بدون رطوبت) یا تجزیه و تحلیل (آنالیز) شکست قطعات پلیمری را می توان با همکاری بخش های تحقیق و توسعه تولیدکنندگان انجام داد. CNEP یا مرکز ملی ارزیابی حفاظت از نور می تواند در پروژه های مشترکی که توسط صنعتگران در یک موضوع تحقیقاتی نوآورانه رهبری می شوند نیز مشارکت کند.
در حالی که سیا با همتای فرانسوی خود، اداره کل امنیت خارجی همکاری می کند، کشورها اطلاعاتی را دربارهٔ یکدیگر جمع آوری می کنند، به ویژه در زمینه های اقتصادی و علمی. فرانسه ۱۹۵۰. آمادگی جنگی غیر متعارف. سیا شاخه فرانسوی عملیات گلادیو را تشکیل می دهد. دریاسالار پیر لاکوست اظهار داشت که سیا از گلادیوی فرانسوی و سازمان افراطی راست گرای ارتش مخفی برای حمله به چارلز دیگل حمایت می کند. سیا مظنون است که در حزب کمونیست فرانسه نفوذ کرده و برای حمایت از رشد کمونیست های غیرانقلابی در فرانسه تلاش کرده است تا نفوذ شوروی را بر عناصر رادیکال تر در حزب کمونیست فرانسه خنثی کند. سیا مظنون است که در حمایت از شورش های دانشجویی علیه چارلز دیگل برای انتقام گرفتن از خروج او از ناتو و سیاست های فرانکوفیلی او دست داشته است. «شارل دوگل با استفاده از جنبش های ملی گرایانه و جدایی طلبانه در کبک، تحت عنوان «تکنیک کمک و همکاری» یا «عملیات اسکوت» عملیات های مخفیانه را در کبک انجام داد. ژاک فوکارت مأموران خدمات اسناد خارجی و ضد جاسوسی را به کبک فرستاد تا رشد جنبش های جدایی طلب را توسعه دهند و تشویق کنند.» فرانسه ۱۹۹۲. مجموعه اطلاعات مخفی. به گفت
ه باب گیتس، مدیر اطلاعات مرکزی آمریکا، حداقل ۲۰کشور از اروپا، آسیا، خاورمیانه و آمریکای لاتین در فعالیت های اطلاعاتی که برای منافع اقتصادی ما مضر است، مشارکت دارند. برخی از موارد خاص تکان دهنده هستند. بر اساس مقاله اخیر نیویورک تایمز توسط پیتر شوایزر، «بین سال های۱۹۸۷ و۱۹۸۹، اطلاعات فرانسه خال هایی را در چندین شرکت آمریکایی از جملهIBM کاشت. در پاییز سال۱۹۹۱، یک تیم اطلاعاتی فرانسوی تلاش کرد تا فناوری «رادارگریز» را از لاکهید بدزدد. گزارش های دیگر گزارش می دهند که واحدهای اطلاعاتی فرانسه هر روز۱۰ تا ۱۵بار در هتل های بزرگ پاریس برای کپی اسنادی که متعلق به بازرگانان، روزنامه نگاران و دیپلمات ها است، حمله می کنند. بر اساس گزارش های دیگر، فرانسوی ها دستگاه های شنود را در پروازهای ایرفرانس پنهان کرده اند تا اطلاعات اقتصادی مفیدی را از مسافران تجاری دریافت کنند. فرانسه ۱۹۹۳. مجموعه اطلاعات مخفی. «در سال۱۹۹۳، آر. جیمز وولسی، مدیر جدید اطلاعات مرکزی در آن زمان، علناً اعلام کرد که اطلاعات اقتصادی متمرکز بر رویه های فساد اروپایی و رشوه دهی اکنون یک برنامه سیا است. اطلاعات فرانسه به شدت به دنبال اطلاعات مدیران آمریکایی ب
ود. وولسی گفت: «دیگر آقای خوب نیست.» اندکی بعد، ایستگاه سیا پاریس حداقل ۵افسر داشت که روی درک سیاست تجاری ملی فرانسه و مقابله با جاسوسی اقتصادی فرانسه علیه ایالات متحده کار می کردند. ۴نفر تحت پوشش دیپلماتیک و یک نفر تحت پوشش غیررسمی قرار داشتند. فرانسه ۱۹۹۵. مجموعه اطلاعات مخفی. بازرس کل سیا گزارشی در مورد کار خدمات مخفی سیا در زمینه اطلاعات اقتصادی ارائه کرد که احتمال دارد برای پایان دادن به شغل چندین افسر، از جمله رئیس ایستگاه پاریس، دیک هولم، رئیس بخش علوم رایانه اروپا، جوزف دی ترانی، و حداقل چهار افسر پرونده. وزیر کشور فرانسه، شارل پاسکوا، این مشکل را در فوریه۱۹۹۵ فاش کرد. افسری که تحت پوشش غیررسمی به عنوان نماینده بنیاد بود، در ظاهر شدن به عنوان نماینده بنیاد، دو اشتباه داشت: ارتباط بیش از حد آشکار با ایستگاه سیا و ارتباط بسیار مخفیانه با هدف خود، یک مقام فرانسوی آقای هولم، رئیس ایستگاه، از رابطه عاشقانه ای که او با این مقام انجام می داد، مطلع شد. واضح بود که این عاشقانه می تواند عملیات را به خطر بیندازد. هولم رئیس خود را متقاعد کرد که عملیات را ادامه دهد. با این حال فرانسوی ها توافق معمول میان سرویس های
غربی را شکستند و آنچه را که آموخته بودند اعلام کردند و افسر مستقر در سفارت را «ناسازگار با وضعیت دیپلماتیک آنها» اخراج کردند.بحث و جدل بر سر سؤالاتی در مورد اینکه آیا جاسوسی از متحدان برای داده های اقتصادی برای سیا کار شایسته ای است، شعله ور شد، حتی اگر متحدان این کار را با ایالات متحده انجام دهند، یا اینکه ماموریت های دیگر اولویت بیشتری دارند.در حالی که جنبه های تراژیکیک وجود داشت، این موضوع که جاسوسی در میان متحدان اسمی چه چیزی قابل تحمل است، پیچیده باقی می ماند، به ویژه زمانی که شامل مسائل امنیتی واضحی مانند جاناتان پولارد باشد. فرانسه ۲۰۰۶. بازنمایی و مجموعه اطلاعات مخفیانه. فدراسیون بین المللی حقوق بشر و اتحادیه حقوق بشر با ارائه شکایتی از دادستان عمومی فرانسه خواستند تا در مورد استفاده ادعایی از فرودگاه های فرانسه توسط پروازهای مخفی سیا که مظنونان تروریستی را حمل می کنند، تحقیق کند.
پادشاهی های هفتگانه انگلستان () نامی برای هفت پادشاهی آنگلوساکسون بریتانیا در قرن پنجم تا قرن هشتم میلادی و نهایتاً به تبدیل این هفت پادشاهی به چهار پادشاهی مرسیا، نورثامبریا، وسکس و آنگلیای شرقی گفته می شود. اصطلاح «هپتارکی» (از یونانی ἑπταρχία، «هپتارکیا»؛ از ἑπτά، «هپتا»: «هفت»؛ ἀρχή، «arche»: «حکومت، حکومت» و پسوند -ία، «-ia») به این دوره اشاره دارد. این سنت که هفت پادشاهی آنگلوساکسون وجود دارد، معمولاً اشاره به این هفت پادشاهی دارد: آنگلیای شرقی، اسکس، کنت، مرسیا، نورثومبریا، ساسکس و وسکس. واژه هپتارکی به قرن شانزدهم باز می گردد اما اشاره به پادشاهی های هفت گانه اولین بار توسط هنری هانتینگدون در (قرن دوازدهم) به کار رفته است.
استخراج هیدرولیکی نوعی استخراج معدنی است که از جت های آب پرفشار برای جابجایی مواد سنگی یا جابجایی رسوب استفاده می کند. در استخراج رسوبی طلا یا قلع، دوغاب آب_رسوب به دست آمده به سمت جعبه های آبکشی هدایت می شود تا طلا یا قلع را جدا کنند. این روش برای استخراج کائولن و زغال سنگ نیز مورد استفاده قرار می گیرد. استخراج هیدرولیکی، از روش و تکنیک های روم باستان برگرفته شده و توسعه یافته است، رومیان از آب برای حفاری ذخایر نرم زیرزمینی استفاده می کردند. شکل مدرن استخراج هیدرولیکی، با استفاده از جتهای آب تحت فشار تولید شده توسط نازلی به نام «مانیتور»، در دهه ۱۸۵۰ تحت تأثیر تب طلا در کالیفرنیا در ایالات متحده به وجود آمد. اگرچه این روش در استخراج مواد معدنی غنی از طلا موفقیت آمیز عمل کرد، اما استفاده گسترده از این فرایند منجر به آسیب های زیست محیطی گسترده ای مانند افزایش بروز سیل و فرسایش، مسدود شدن آبراه ها با افزایش میزان رسوبات و پوشیده شدن زمین های کشاورزی با رسوبات شد. این مشکلات منجر به تنظیم قانونی استفاده از آن شد. از استخراج هیدرولیکی به اشکال مختلف در سراسر جهان استفاده می شود. تاریخچه. پیش زمینه :آب کشی زمین. پ
یش ساز استخراج هیدرولیکی عمل آب کشی زمین که حالتی توسعه یافته از عملیاتی به نام «هوشینگ» می باشد، که در آن جریان های سطحی آب منحرف می شوند تا شن های طلادار را فرسایش دهند. این روش در ابتدا در امپراتوری روم در قرن های اول قبل از میلاد و بعد از میلاد استفاده می شد و در سراسر امپراتوری روم، در هرمنطقه ای که رسوبات آبرفتی وجود داشت، گسترش پیدا کرد. رومی ها آب کشی زمین را برای از بین بردن اضافه بار و بقایای طلا در لاس مدولاس اسپانیا و دولاوکوتی در بریتانیای کبیر به کار بردند. همچنین این روش در انگلستان و ولز الیزابتی (و بندرت اسکاتلند) به منظور توسعه معادن قلع، سرب و مس استفاده شد. مهندسان رومی در قرون اول قبل از میلاد و پس از میلاد، زمانی که امپراتوری روم به سرعت در اروپا در حال گسترش بود، در مقیاس وسیعی از آب استفاده می کردند. رومی هااز فرآیندی که بعدها به نام «هوشینگ» شناخته شد استفاده کردند، در این فرایند حجم زیادی از آب را در یک مخزن در بالای منطقه ای که قرار بود استخراج شود، ذخیره و سپس آب به سرعت آزاد می شد. موج حاصل از آب، بار اضافی و سنگ بستر را از بین می برد. سپس، بر روی رگه های طلا در سنگ بستر با استفاد