Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۱۳ افزایش یافت که بالاترین میزان از سال ۱۹۵۰ بود. عواملی مانند بهبود تغذیه، فناوری های پیشرفته پزشکی و دارویی، و بهبود شرایط زندگی، همگی در طول عمر بیشتر از حد متوسط نقش داشته اند. علاوه بر این، صلح و رفاه به دنبال جنگ جهانی دوم همگام با معجزه اقتصادی ژاپن بعد از ژاپن بعد از اشغال بود، که همچنین به طول عمر جمعیت کمک کرد. نسبت هزینه های مراقبت های بهداشتی نیز به طور چشمگیری افزایش یافته است زیرا جمعیت مسن ژاپن زمان بیشتری را در بیمارستانها و مراجعه به پزشکان می گذرانند. در هر روز معین در سال ۲۰۱۱، ۲٫۹٪ از افراد ۷۵–۷۹ ساله در بیمارستان بودند و ۱۳٫۴٪ به پزشک مراجعه می کردند. نرخ باروری پایین. میزان کلی باروری ژاپن (تعداد کودکانی که در طول زندگی هر زن به دنیا آمده است) از ۱۹۷۴ زیر آستانه ۲٫۱ بوده و در سال ۲۰۰۵ به پایین ترین سطح ۱٫۲۶ رسیده. کارشناسان بر این باورند که نشانه های بهبودی جزئی نشان دهنده انقضای «باروری زیر سطح جایگزینی» است، زیرا نرخ های باروری به جای هرگونه تغییر مثبت، یک تغییر عمده در زمان و تعداد فرزندان را در بر می گیرد. تا سال ۲۰۱۶، میزان کلی باروری ۱٫۴۱ فرزند به ازای هر زن بود. اقتصاد و فرهنگ. طی
فی از عوامل اقتصادی و فرهنگی به کاهش زایمان در اواخر قرن بیستم کمک کردند: کم تر شدن ازدواج در ژاپن، آموزش عالی، شهرنشینی، افزایش در خانواده هسته ای (به جای نسبت به خانواده گسترده)، ضعف تعادل کار و زندگی، افزایش مشارکت زنان در ژاپن در نیروی کار، کاهش دستمزدها و اشتغال مادام العمر، مسکن های کوچک و بالا بودن هزینه تربیت کودک. بسیاری از جوانان به دلیل عدم اشتغال منظم با ناامنی اقتصادی روبرو هستند. حدود ۴۰٪ نیروی کار ژاپن غیر منظم است، از جمله کارگران نیمه وقت و کار موقت. بر اساس وزارت بهداشت، کار و رفاه کارمندان غیرعادی در مقایسه با کارمندان عادی در مقایسه با ماهانه حدود ۵۳ درصد کمتر درآمد دارند. مردان جوان این گروه کمتر به فکر ازدواج یا متأهل شدن هستند. بسیاری از جوانان ژاپنی نیز گزارش می دهند که خستگی ناشی از کار زیاد مانع از انگیزه آنها برای دنبال کردن روابط عاشقانه می شود. اگرچه بیشتر زوج های متأهل دارای دو یا چند فرزند هستند، تعداد فزاینده ای از جوانان ازدواج و والد شدن را به تعویق می اندازند یا آن را به طور کامل رد می کنند. نقش های محافظه کارانه جنسیتی معمولاً به این معنی است که انتظار می رود زنان به جای کا
ر در خانه با فرزندان بمانند. بین سال های ۱۹۸۰ و ۲۰۱۰، درصد جمعیتی که هرگز ازدواج نکرده اند از ۲۲ درصد به تقریباً ۳۰ درصد افزایش یافته است، حتی با ادامه پیری جمعیت،و تا سال ۲۰۳۵ از هر چهار مرد، یک نفر در طول سالهای اولیه والدین خود ازدواج نخواهد کرد. جامعه شناس ژاپنی ماساهیرو یامادا اصطلاح انگل مجرد را برای زنان مجرد در اواخر دهه ۲۰ تا ۳۰ سالگی که با والدینشان زندگی می کنند ابداع کرد. نتایج نظرسنجی دولتی منتشر شده در ۱۴ ژوئن ۲۰۲۲ نشان داد که از هر ۴ مجرد در ۳۰ سالگی، ۱ نفر تمایلی به ازدواج ندارد.دلایل از دست دادن آزادی، بار مالی و کارهای خانه است. در سال ۲۰۲۱ ازدواج ها به ۵۱۴۰۰۰ کاهش یافت. تنوع خانواده ها مانند روابط معمولی، مجرد و مطلقه وجود دارد. تنها ۴۶٫۴ درصد از مردان و زنان در ۳۰ سالگی امیدوار به ازدواج هستند، در حالی که ۲۶٫۵ درصد از مردان و ۲۵٫۴ درصد از زنان ترجیح می دهند مجرد بمانند. در میان افرادی که هرگز ازدواج نکرده اند: زنان بیشتری گفتند که نمی خواهند بار کارهای خانه، مراقبت از کودکان و پرستاری را به دوش بکشند. مردان بیشتری گفتند که بی ثباتی مالی و شغلی دلایل اصلی برای اجتناب از ازدواج است.زنان بیشت
ر از مردان تمایلی به تغییر نام خانوادگی خود ندارند. میزان باکرگی و پرهیز جنسی. همچنین نگاه کنید به: سندرم تجرد در ژاپن در سال ۲۰۱۵، ۱ نفر از هر ۱۰ بزرگسال ژاپنی در ۳۰ سالگی گزارش داد که هیچ تجربه دگر جنسی گرا نداشته است. حتی زمانی که محققان تخمین زدند افرادی که رابطه جنسی دگر جنسی گرا نداشتند اما ممکن است آمیزش همجنس گرا داشته باشند، حدود ۵ درصد از افراد یا از هر ۲۰ نفر یک نفر در سنین ۳۰ تا ۳۹ سال هنوز فاقد تجربه جنسی هستند. درصد زنان ۱۸ تا ۳۹ ساله بدون میل جنسی در انسان در سال ۲۰۱۵ ۲۴٫۶ درصد بوده است که نسبت به ۲۱٫۷ درصد در سال ۱۹۹۲ افزایش داشته است. به همین ترتیب، درصد مردان ۱۸ تا ۳۹ ساله بدون تجربه جنسی. در سال ۲۰۱۵، ۲۵٫۸ درصد بود که نسبت به ۲۰ درصد در سال ۱۹۹۲ افزایش داشت. مردانی که شغل ثابت و درآمد بالایی دارند، بیشتر احتمال دارد که رابطه جنسی داشته باشند، در حالی که مردان کم درآمد ۱۰ تا ۲۰ برابر بیشتر احتمال دارد که هیچ تجربه جنسی نداشته باشند. . برعکس، زنان با درآمد کمتر احتمال بیشتری داشت که رابطه جنسی داشته باشند. مردانی که بیکار بودند هشت برابر بیشتر احتمال دارد باکره باشند و مردانی که به صورت پاره
وقت یا موقت مشغول به کار هستند چهار برابر بیشتر از مردان باکره بودند. این نشان می دهد که پول و موقعیت اجتماعی برای مردان در قرار گذاشتن مهم است. بر اساس یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۰، ۶۱ درصد از مردان مجرد ژاپنی در ۲۰ سالگی، و ۷۰ درصد از مردان مجرد ژاپنی در ۳۰ سالگی خود را «مردان گیاه خوار» (s"ōshoku danshi" می نامند، به این معنی که آنها هستند. علاقه ای به ازدواج یا داشتن دوست دختر ندارند. یک نظرسنجی در سال ۲۰۲۲ توسط دفتر کابینه ژاپن نشان داد که تقریباً ۴۰٪ از مردان ژاپنی مجرد در دهه ۲۰ زندگی خود هرگز در یک قرار ملاقات نبوده اند. در مقایسه، ۲۵ درصد از زنان بالغ جوان گفتند که هرگز قرار ملاقاتی نداشتند.۵ درصد از مردان و زنان متأهل هیچ شریک قرار ملاقاتی نداشتند و احتمالاً از «کونکاتسو» (مخفف «kekkon katsudo» یا شکار ازدواج، مجموعه ای از استراتژی ها و رویدادهای مشابه یافتن شغل) برای یافتن همسر استفاده می کردند. اثرات. روندهای جمعیتی روابط درون و بین نسل ها را تغییر می دهد، مسئولیت های دولتی جدید ایجاد می کند و بسیاری از جنبه های زندگی اجتماعی ژاپن را تغییر می دهد. پیری و کاهش جمعیت در سن کار نگرانی هایی را در مورد آینده
نیروی کار کشور، رشد اقتصادی بالقوه، و پرداخت بدهی بازنشستگی ملی و خدمات مراقبت های بهداشتی ملی ایجاد کرده است. اجتماعی. جمعیت کمتر می تواند کلان شهرهای شلوغ کشور را قابل سکونت تر کند و رکود تولید اقتصادی ممکن است همچنان به کاهش نیروی کار کمک کند. با این حال، نرخ پایین زاد و ولد و امید به زندگی بالا نیز هرم استاندارد جمعیت را وارونه کرده است، و پایگاه باریکی از جوانان را وادار کرده است تا گروهی بزرگ تر و بزرگ تر را فراهم و از آنها مراقبت کنند، حتی در حالی که سعی می کنند خانواده های خود را تشکیل دهند. در سال ۲۰۱۴، نسبت وابستگی سالمندان (نسبت افراد بالای ۶۵ سال به سنین ۱۵ تا ۶۵ سال، که نشان دهنده نسبت جمعیت سالمند وابسته به افراد در سن کار است) ۴۰٪ بود، به این معنی که به ازای هر پنج کارگر، دو فرد سالمند تحت تکفل بودند. انتظار می رود این میزان تا سال ۲۰۳۶ به ۶۰ درصد و تا سال ۲۰۶۰ به ۸۰ درصد افزایش یابد. سالخوردگان ژاپنی به طور سنتی خود را به مراقبت از فرزندان بزرگسال خود ستوده اند، و سیاست های دولت هنوز هم ایجاد «سان سدای کازوکو» (三世代家族، "خانوارهای سه نسل") را تشویق می کند، جایی که یک زوج متأهل از فرزندان و والد
ین مراقبت می کنند. در سال ۲۰۱۵، ۱۷۷۶۰۰ نفر بین ۱۵ تا ۲۹ سال به طور مستقیم از یکی از اعضای خانواده بزرگتر مراقبت می کردند. با این حال، مهاجرت جوانان به شهرهای بزرگ ژاپن، ورود زنان به نیروی کار، و افزایش هزینه های مراقبت برای افراد تحت تکفل جوان و پیر، نیازمند راه حل های جدیدی از جمله آسایشگاه، مهدکودک بزرگسالان و خانه است. برنامه های سلامتژاپن هر ساله ۴۰۰ مدرسه ابتدایی و متوسطه را تعطیل می کند و برخی از آنها را به مراکز نگهداری از سالمندان تبدیل می کند. خانه های سالمندان ویژه ای در ژاپن وجود دارد که به بیش از ۳۰ ساکن خدمات و کمک ارائه می دهند. در سال ۲۰۰۸، ثبت شد که تقریباً ۶۰۰۰ آسایشگاه ویژه وجود دارد که از ۴۲۰۰۰۰ سالمند ژاپنی مراقبت می کند. با بسیاری از خانه های سالمندان در ژاپن، تقاضا برای مراقبان بیشتر زیاد است. در ژاپن، مراقبان خانواده به عنوان مراقب اصلی ترجیح داده می شوند، زیرا اگر یک فرد سالمند با مراقب خود مرتبط باشد، سیستم حمایتی بهتری است؛ بنابراین، این امکان وجود دارد که سالمندان ژاپنی بتوانند فعالیت های روزانه زندگی (ADLs) را با کمک کمی انجام دهند و در صورتی که مراقب او یک مراقب خانواده باشد، عمر
طولانی تری داشته باشند. بسیاری از افراد مسن تنها و منزوی زندگی می کنند و هر سال هزاران مرگ برای روزها یا حتی هفته ها بی توجه می شوند، در پدیده ای مدرن که به نام «کودوکوشی» (孤独死، "مرگ در تنهایی") شناخته می شود. درآمد قابل تصرف در جمعیت مسن ژاپن باعث افزایش تجارت در تحقیقات فناوری های زیست پزشکی در لوازم آرایشی و پزشکی بازساختی شده است. ترکیب سن جمعیتی ژاپن از ۱۹۴۰ تا ۲۰۱۰، با پیش بینی های مربوط به سال ۲۰۶۰ روندهای جمعیتی در حال تغییر در روابط بین نسل های مختلف و ایجاد مسئولیت های جدید دولتی و بسیاری از جنبه های زندگی اجتماعی ژاپن تغییر به وجود آورده است. پیری و کاهش جمعیتی که در سن کار هستند نگرانی هایی را در مورد آینده نیروی کار کشور، پتانسیل رشد اقتصادی و توانایی پرداخت حقوق بازنشستگی و خدمات بهداشتی ملی ایجاد کرده است. سیاسی. منطقه کلان شهری توکیو عملاً تنها محلی در ژاپن است که شاهد رشد جمعیت است، که بیشتر به دلیل مهاجرت داخلی از سایر نقاط کشور است. بین سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۰، ۳۶ استان از ۴۷ استان های ژاپن تا ۵ درصد کاهش یافتند و بسیاری از مناطق روستایی و حومه شهر با اپیدمی خانه های متروکه (۸ میلیون در سراسر
ژاپن) دست و پنجه نرم کردند. ماسودا هیرویا، وزیر سابق وزیر امور داخلی و ارتباطات که ریاست اندیشکده خصوصی شورای سیاست گذاری ژاپن را بر عهده دارد، تخمین زد که حدود نیمی از شهرداری های ژاپن از هم اکنون تا سال ۲۰۴۰ ممکن است با جابجایی جوانان، به ویژه زنان جوان، ناپدید شوند. از مناطق روستایی به توکیو, اوساکا و ناگویا جایی که حدود نیمی از جمعیت ژاپن در حال حاضر متمرکز شده اند. دولت در حال ایجاد یک کارگروه احیای منطقه ای و تمرکز بر توسعه شهرهای مرکزی منطقه ای، به ویژه ساپورو, سندای, هیروشیما و فوکوئوکا است. مهاجرت داخلی و کاهش جمعیت یک عدم توازن شدید منطقه ای در قدرت انتخاباتی ایجاد کرده است، که در آن وزن یک رای واحد بستگی به محل انتخاب آن دارد. برخی از مناطق خالی از سکنه سه برابر بیشتر از همتایان رو به رشد شهری خود به ازای هر رأی دهنده به دایت ملی می فرستند. در سال ۲۰۱۴، دیوان عالی ژاپن اختلافات در قدرت رای را ناقض قانون اساسی ژاپن اعلام کرد، اما حزب حاکم حزب لیبرال دموکرات (ژاپن)، که به رای دهندگان روستایی و مسن تر متکی است، در انجام مجدد هماهنگی های لازم کند بوده است. افزایش نسبت سالمندان تأثیر عمده ای بر مخارج و
سیاست های دولت دارد. در اوایل دهه ۱۹۷۰، هزینه بازنشستگی عمومی، مراقبت های بهداشتی و خدمات رفاهی برای سالمندان تنها حدود ۶ درصد از درآمد ناخالص ملی ژاپن بود. در سال ۱۹۹۲ این بخش از بودجه ملی ۱۸ درصد بود و پیش بینی می شود تا سال ۲۰۲۵، ۲۸ درصد از درآمد ملی صرف رفاه اجتماعی شود. از آنجا که بروز بیماری های مزمن با افزایش سن افزایش می یابد، انتظار می رود سیستم های مراقبت های بهداشتی و بازنشستگی تحت فشار شدید قرار گیرند. در اواسط دهه ۱۹۸۰، دولت شروع به ارزیابی مجدد بار نسبی دولت و بخش خصوصی در مراقبت سلامت و مزایای بازنشستگی کرد. و سیاست هایی را برای کنترل هزینه های دولت در این برنامه ها وضع کرد. سهم بزرگی از رای دهندگان سالخورده گریز از تورم نیز ممکن است مانع از جذابیت سیاسی دنبال کردن تورم بالاتر شود، مطابق با شواهدی که نشان می دهد پیری ممکن است منجر به کاهش تورم شود. با افزایش جمعیت مسن تر و کاهش جمعیت جوان، ۳۸ درصد از جمعیت تا سال ۲۰۶۵ افراد ۶۵ ساله و بالاتر خواهند بود. این نتیجه می گیرد که ژاپن به دلیل نرخ پایین باروری و پیری جمعیت، بالاترین میزان بدهی دولت را در جهان دارد. دولت ژاپن تقریباً نیمی از درآمد مالیا
تی خود را برای بازیابی بدهی خود هزینه کرده است. طبق گزارش صندوق بین المللی پول، ژاپن دارای ۲۴۶٫۱۴ درصد بدهی از تولید ناخالص داخلی است که بالاترین بدهی عمومی را به خود اختصاص می دهد. اقتصادی. مقاله اصلی: اقتصاد ژاپن از دهه ۱۹۸۰ به بعد، افزایش کارگران در سنین بالاتر و کمبود کارگران جوان در نیروی کار (کارکنان)، از شیوه های اشتغال گرفته تا مزایا و مشارکت زنان در ژاپن وجود داشت. اداره سرشماری ایالات متحده آمریکا در سال ۲۰۰۲ تخمین زد که ژاپن با کاهش ۱۸ درصدی نیروی کار جوان در ژاپن و کاهش ۸ درصدی جمعیت مصرف کننده خود تا سال ۲۰۳۰ مواجه خواهد شد. بازار کار ژاپن از قبل از این نیز تحت فشار برای برآوردن خواسته های کارگران، با ۱۲۵ شغل برای هر ۱۰۰ جویندگان کار در پایان سال ۲۰۱۵، زیرا نسل های قدیمی بازنشسته می شوند و نسل های جوان از نظر کمیت کوچکتر می شوند. ژاپن با ارائه بیمه مراقبت های طولانی مدت در سال ۲۰۰۰ تغییری اساسی در نحوه تنظیم سیستم مراقبت های بهداشتی خود ایجاد کرد. نسبت شهروندان قدیمی ژاپنی به زودی کاهش می یابد. با این حال، کاهش در جمعیت جوان به دلیل رشد صفر، مرگ بیش از تولد وجود دارد. به عنوان مثال، تعداد جوانان
زیر ۱۹ سال در ژاپن در سال ۲۰۶۰ تنها ۱۳ درصد خواهد بود که در سال ۱۹۶۰ به ۴۰ درصد می رسید. کاهش جمعیت شاغل بر اقتصاد ملی تأثیر می گذارد. باعث کوچک شدن ارتش کشور می شود. دولت بر روی فناوری های پزشکی مانند داروهای احیاکننده و سلول درمانی تمرکز کرده است تا تعداد بیشتری از جمعیت مسن را در نیروی کار جذب و حفظ کند. طیفی از شرکت های کوچک و متوسط (SMEs) همچنین شیوه های جدیدی را برای حفظ کارگران فراتر از سن بازنشستگی اجباری، از جمله از طریق بهبود محل کار برای ایجاد محیط های کاری مناسب تر برای کارگران مسن تر و همچنین وظایف شغلی جدید به ویژه کارگران مسن تر کمبود نیروی کار فزاینده در دهه های ۱۹۸۰ و ۹۰ باعث شد بسیاری از شرکت های ژاپنی سن سن بازنشستگی اجباری را از ۵۵ به ۶۰ یا ۶۵ سال افزایش دهند و امروزه بسیاری از آنها به کارمندان خود اجازه می دهند پس از بازنشستگی رسمی به کار خود ادامه دهند. افزایش تعداد افراد در سن بازنشستگی بر سیستم بازنشستگی ملی فشار وارد کرده است. در سال ۱۹۸۶، دولت سن شروع مزایای بازنشستگی را از ۶۰ سال به ۶۵ سال افزایش داد و کمبود در سیستم بازنشستگی، بسیاری از افراد در سن بازنشستگی را تشویق کرد که در نیرو
ی کار باقی بمانند و برخی دیگر را به فقر کشاند. سن بازنشستگی ممکن است در آینده حتی بالاتر رود اگر ژاپن همچنان جمعیت سنی بالاتری را در کل جمعیت خود داشته باشد. یک مطالعه توسط بخشسازمان ملل متحد بخش جمعیت سازمان ملل متحد که در سال ۲۰۰۰ منتشر شد، نشان داد که ژاپن برای حفظ نسبت کارگر به بازنشستگی خود باید سن بازنشستگی خود را به ۷۷ سال (یا اجازه مهاجرت خالص ۱۷ میلیون نفر تا سال ۲۰۵۰) را افزایش دهد. مهاجرت مداوم به ژاپن ممکن است از کاهش بیشتر جمعیت جلوگیری کند؛ بنابراین، تشویق می شود که ژاپن سیاست هایی را ایجاد کند که از هجوم بزرگ مهاجران جوان حمایت کند. صنایع کمتر مطلوب، مانند کشاورزی و ساختمان، بیش از سایرین در معرض تهدید هستند. کشاورزان ژاپنی به طور متوسط ۷۰ سال سن دارند، و در حالی که حدود یک سوم کارگران ساختمانی ۵۵ سال یا بیشتر هستند، از جمله بسیاری از کسانی که انتظار دارند در ده سال آینده بازنشسته شوند، تنها یک نفر از هر ۱۰ سال کمتر از ۳۰ سال دارد. اگر بهره وری سریعتر از نرخ نیروی کار رو به کاهش ژاپن افزایش نیابد، کاهش در گروه های در سن کار ممکن است منجر به کاهش اقتصاد شود.OECD سازمان همکاری و توسعه اقتصادی تخم
ین می زند که کمبود نیروی کار مشابه در اتریش، آلمان، یونان، ایتالیا، اسپانیا و سوئد د رشد اقتصادی اتحادیه اروپا را سالانه ۰٫۴ درصد از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۵ کاهش می دهد و پس از آن کمبود ۰٫۹ برای اتحادیه اروپا هزینه خواهد داشت. درصد در رشد در ژاپن، کمبود نیروی کار تا سال ۲۰۲۵ سالانه ۰٫۷ واحد درصد از رشد را کاهش می دهد و پس از آن ژاپن نیز کاهش ۰٫۹ درصدی در رشد را تجربه خواهد کرد. مکان هایی با نرخ زاد و ولد بالا. اینها مکان هایی در ژاپن هستند که نرخ تولد بسیار بالاتری نسبت به میانگین ملی دارند: ناگاریاما. شهر ناگاریاما، چیبا در استان چیبا در ۳۰ کیلومتری توکیو قرار دارد. در اوایل دهه ۲۰۰۰، ناگاریاما مهاجرت جوانان را تجربه کرد، به دلیل کمبود امکانات مراقبت از کودکان.در سال ۲۰۰۳، شهردار یوشیهارو ایزاکی سرمایه گذاری در مراکز مراقبت از کودکان را به عنوان تمرکز اصلی هزینه های دولت شهر قرار داد. این شامل یک سرویس حمل و نقل در ایستگاه ناگارایاما-سنترال پارک بود که در آن والدین می توانند فرزندان خود را در راه رفتن به محل کار رها کنند. در اینجا کودکان با اتوبوس به مراکز مراقبت روزانه منتقل می شوند که توسط سالمندان محلی هدایت می
شوند. همچنین یک کمپ تابستانی برای کودکان در حالی که والدین آنها در تعطیلات کار می کنند وجود دارد. این و سایر رویکردهای خانواده پسند (مانند رویدادهای محلی و فضاهای اجتماعی که در آن کودکان و افراد مسن در تعامل هستند) والدین جوان شاغل را از توکیو به ناگاریاما کشاند. در نتیجه جمعیت شهر بین سال های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۹ بیش از ۲۰ درصد رشد کرد، و بسیاری از والدین مراقبت از کودک را یکی از دلایل اصلی مهاجرت به ناگاریاما ذکر کردند. ۸۵ درصد خانواده های شهر بیش از یک فرزند دارند و انتظار می رود تعداد فرزندان خردسال در آینده نزدیک از سالمندان بیشتر شود. . ماتسودو و آکاشی. شهر ماتسودو، چیبا در استان چیبا از سال ۲۰۱۵ ۳٫۱ درصد افزایش جمعیت داشته است. گفته می شود که به دلیل مراکز مراقبت روزانه در نزدیکی یا داخل ایستگاه های قطار بدون لیست انتظار و چهار فضای کار مشترک با اتاق های مراقبت از کودکان است. جمعیت آکاشی، هیوگو در استان هیوگو ۳٫۶٪ افزایش یافت. این به یک مرکز مراقبت از کودکان با یک زمین بازی بزرگ سرپوشیده در نزدیکی ایستگاه قطار محلی JR از سال ۲۰۱۷ نسبت داده شده است. ژاپن غربی. ژاپن غربی (کیوشو, منطقه چوگوکو, و شیکوکو) نرخ تولد
بالاتری نسبت به ژاپن مرکزی و شرقی دارد. ده استان با TFR 1.55 یا بالاتر، همگی در مناطق کیوشو یا چوگوکو قرار دارند، به جز استان فوکوی. استان اوکیناوا. استان اوکیناوا از زمان شروع ثبت در سال ۱۸۹۹، بیش از ۴۰ سال است که بالاترین نرخ تولد را در ژاپن داشته است. اوکیناوا تنها استانی بود که در سال ۲۰۱۸ افزایش جمعیت طبیعی داشت. نرخ باروری ۱٫۸۹ بود در حالی که توکیو کمترین نرخ ۱٫۲۰ و میانگین ملی را داشت. در سال ۲۰۱۸ ۱٫۴۲ بود. بر اساس آماروزارت بهداشت، کار و رفاه، ۱۵۷۳۲ تولد و ۱۲۱۵۷ فوت شده است. میانگین سن ازدواج در اوکیناوا کمتر است، ۳۰ سال برای مردان و ۲۸٫۸ سال برای زنان. میانگین کشوری برای مردان ۳۱٫۱ سال و برای زنان ۲۹٫۴ سال است. دکتر «تانگ لنگ لنگ»، انسان شناس (دانشگاه ملی سنگاپور) گفت که خانواده ها به دلیل «هنجارهای اجتماعی اوکیناوا» تمایل دارند بیش از دو فرزند داشته باشند. این در حالی است که اوکیناوا در مقایسه با سایر مناطق ژاپن از رفاه کمتری برای کودکان برخوردار است. بچه دار شدن برای زنان ۴۰ ساله غیرعادی نیست. از هر ۲۰ نوزادی که در بیمارستان «نانبو توکوشوکای» متولد می شوند، ۱ نفر از طریق لقاح مصنوعی باردار می شود.
زندگی در اوکیناوا به دلیل هزینه های زندگی کمتر استرس کمتری دارد. تربیت فرزند هزینه کمتری دارد و دانشجویان کمتری در دانشگاه اوکیناوا تحصیل می کنند. دکتر تانگ گفت که مردم اوکیناوا با فرهنگ گرمسیری آرامش بیشتری دارند و به اندازه بقیه ژاپن وقت شناس نیستند. اخلاق کاری در اوکیناوا آرام تر است. به دلیل کمتر بودن شرکت های بزرگ پردرآمد در مقایسه با اوزاکا و توکیو، رقابت کمتری در محل کار وجود دارد. «چوکن میاگی»، متخصص اطفال، گفت که فرهنگ کمک و حمایت متقابلی وجود دارد به نام «یوری مارو». پدربزرگ و مادربزرگ و اقوام نسبتاً نزدیک به هم زندگی می کنند تا به اعضای خانواده و مادران در تربیت فرزندانشان کمک کنند. در میان مردم اوکیناوا احساس نزدیکی زیادی وجود دارد زیرا جامعه عمدتاً روستایی است. در شهرهای بزرگی مانند توکیو، مردم اغلب خانه هایی اجاره می کنند و به طور موقت در آنجا زندگی می کنند که مانع توسعه روابط نزدیک با محله و مردم محلی می شود. اوکیناوا دارای تعداد فزاینده ایکومن است. پدرانی که فعالانه در امر تربیت فرزند شرکت دارند. سیاست های دولت. دولت ژاپن با تدوین سیاست هایی برای تشویق باروری و حفظ بیشتر جمعیت خود، به ویژه زنا
ن و افراد مسن، در نیروی کار، به مشکلات جمعیتی رسیدگی می کند.مشوق های تشکیل خانواده شامل فرصت های گسترده برای مراقبت از کودکان، مزایای جدید برای کسانی که دارای فرزند هستند و خدمات دوست یابی تحت حمایت دولت است. برخی از سیاست ها بر جذب زنان بیشتر در محل کار متمرکز شده اند، از جمله مرخصی زایمان طولانی تر و حمایت های قانونی در برابر تبعیض بارداری، که در ژاپن به نام ماتاهارا (マタハラ، آزار و اذیت زایمان) شناخته می شود.با این حال، "Womenomics"، مجموعه سیاست هایی که به منظور وارد کردن زنان بیشتر به محل کار به عنوان بخشی از برنامه بهبود اقتصادی نخست وزیر شینزو آبه، در تلاش است تا بر موانع فرهنگی و کلیشه های ریشه دار غلبه کند. این سیاست ها می توانند برای بازگرداندن زنان به نیروی کار پس از بچه دار شدن مفید باشند، اما می توانند زنانی را که بچه دار نمی شوند تشویق کنند تا به نیروی کار بپیوندند. دولت ژاپن سیاست های دیگری را برای رسیدگی به جمعیت رو به رشد سالمندان، به ویژه در مناطق روستایی، ارائه کرده است. بسیاری از جوانان در نهایت در جستجوی کار به شهر نقل مکان می کنند و جمعیت سالخورده رو به رشد و نیروی کار کمتری را برای مراقبت
از آنها پشت سر می گذارند. به همین دلیل، دولت ملی ژاپن تلاش کرده است تا رفاه را بهبود مانند تسهیلات مراقبت طولانی مدت و سایر خدماتی که می تواند به خانواده ها در خانه کمک کند، مانند مهدکودک یا کمک پرستاری در خانه. طرح طلا در سال ۱۹۹۰ برای بهبود این خدمات معرفی شد و تلاش برای کاهش بار مراقبتی که بر دوش خانواده ها گذاشته شد، به دنبال آن بیمه بلندمدت (LTCI) در سال ۲۰۰۰ ارائه شد. خدمات و مؤسسات رفاهی محلی بیشتری را در مناطق روستایی ارائه می دهند، با این حال افزایش سریع جمعیت سالمندان حفظ این تلاش ها را دشوار می کند. مهاجرت. کاهش خالص جمعیت به دلیل تاریخی کم بودن ازدواج در ژاپن موضوع مهاجرت را به عنوان راهی برای جبران تقاضای مازاد مطرح کرده است. در حالی که نظرسنجی های عمومی تمایل به حمایت کم از مهاجرت دارند، اکثر مردم از گسترش مهاجران در سن کار به صورت موقت برای حفظ وضعیت اقتصادی ژاپن حمایت می کنند. بررسی های مقایسه ای نشان می دهد که نگرش ژاپنی ها به طور کلی خنثی است و پذیرش مهاجران ژاپنی را در میانه کشورهای توسعه یافته قرار می دهد. تعداد مهاجران باید هشت درصد افزایش یابد تا اقتصاد ژاپن باثبات شود. [نیاز به نقل از]
دولت ژاپن ابتدا در تلاش است تا نرخ گردشگری را افزایش دهد، که اقتصاد آنها را تقویت می کند و کارگران خارجی را جذب می کند. دولت همچنین دانشجویان بین المللی را جذب کرده است که به خارجی ها اجازه می دهد کار خود را شروع کنند و به طور بالقوه در ژاپن بمانند تا به اقتصاد کمک کنند، در حالی که طرح های موجود مانند برنامه جت افراد انگلیسی زبان را از سراسر جهان تشویق می کند تا در ژاپن به عنوان معلم زبان انگلیسی کار کنند. با این حال، ژاپن برای پذیرش پناهندگان به کشور خود سختگیر است. تنها ۲۷ نفر از ۷۵۰۰ متقاضی پناهندگی در سال ۲۰۱۵ به ژاپن اعطا شدند. با این حال، ژاپن سطوح بالایی از خارجی و کمک های بشردوستانه. در سال ۲۰۱۶، افزایش ۴۴ درصدی در پناهجویان به ژاپن از اندونزی، نپال و فیلیپین مشاهده شد. از آنجایی که ژاپن به طور کلی به کارگران کم مهارت اجازه ورود نمی دهد، بسیاری از مردم به جای آن از مسیر پناهندگی عبور کردند. این به مهاجران این امکان را می داد که شش ماه پس از درخواست، درخواست پناهندگی و شروع به کار کنند. با این حال، این اجازه را به خارجیان بدون ویزای معتبر نمی داد که برای کار درخواست دهند. تعادل کار و زندگی. ژاپن سیاست
های خود را بر تعادل بین کار و زندگی با هدف بهبود شرایط برای افزایش نرخ تولد متمرکز کرده است. برای مقابله با این چالش ها، ژاپن اهدافی را برای تعریف تعادل آرمانی کار و زندگی تعیین کرده است که با تصویب قانون مرخصی مراقبت از کودک و مراقبت از خانواده، که در ژوئن ۲۰۱۰ اجرایی شد، محیطی را برای زوج ها فراهم می کند تا فرزندان بیشتری داشته باشند. این قانون به مادران و پدران فرصت می دهد تا پس از تولد فرزند تا یک سال مرخصی بگیرند (با امکان تمدید مرخصی برای شش ماه دیگر در صورت عدم پذیرش کودک برای ورود به مهد کودک) و به کارمندان اجازه می دهد. برای کودکان پیش دبستانی کمک هزینه های زیر: تا پنج روز مرخصی در صورت آسیب دیدگی یا بیماری کودک، محدودیت در میزان اضافه کاری بیش از ۲۴ ساعت در ماه بر اساس درخواست کارمند، محدودیت کار در اواخر شب. بر اساس درخواست کارمند و فرصتی برای ساعات کاری کوتاهتر و زمان انعطاف پذیر برای کارمندان. اهداف قانون تلاش برای دستیابی به نتایج زیر در مدت ۱۰ سال بر اساس نرخ اشتغال زنان (افزایش از ۶۵ درصد به ۷۲ درصد)، درصد کارمندان ۶۰ ساعت یا بیشتر در هفته (کاهش از ۱۱ درصد به ۶ ٪) طبقه بندی می شود. میزان استف
اده از مرخصی استحقاقی سالانه (افزایش از ۴۷٪ به ۱۰۰٪)، نرخ مرخصی مراقبت از کودک (افزایش از ۷۲٪ به ۸۰٪ برای زنان و ۰٫۶٪ به ۱۰٪ برای آقایان)، و ساعت توسط مردان برای مراقبت از کودکان و کارهای خانه در خانواده هایی با کودک زیر شش سال هزینه می شود (افزایش از ۱ ساعت به ۲٫۵ ساعت در روز). مقایسه با کشورهای دیگر. جمعیت ژاپن سریعتر از هر کشور دیگری روی کره زمین در حال پیر شدن است. جمعیت ۶۵ سال یا بیشتر در ۲۴ سال تقریباً دو برابر شد، از ۷٫۱٪ جمعیت در سال ۱۹۷۰ به ۱۴٫۱٪ در سال ۱۹۹۴. همین افزایش در ایتالیا ۶۱ سال، در سوئد ۸۵ سال و در فرانسه ۱۱۵ سال طول کشید. امید به زندگی برای زنان در ژاپن ۸۷ سال است، پنج سال بیشتر از ایالات متحده مردان ژاپنی با امید به زندگی ۸۱ سال، چهار سال از امید به زندگی ایالات متحده پیشی گرفته اند. ژاپن نیز صدساله بیشتری دارد بیش از هر کشور دیگری (۵۸۸۲۰ در سال ۲۰۱۴ یا ۴۲٫۷۶ در هر ۱۰۰۰۰۰ نفر). از هر پنج افراد صدساله جهان تقریباً یک نفر در ژاپن زندگی می کند و ۸۷ درصد آنها زن هستند. برخلاف ژاپن، سیاست مهاجرت بازتر به مهاجرت به استرالیا، مهاجرت به کانادا و مهاجرت به ایالات متحده آمریکا این امکان را داده اس
ت که با وجود نرخ باروری پایین، نیروی کار خود را افزایش دهند. گسترش مهاجرت به ژاپن اغلب به عنوان راه حلی برای کاهش جمعیت توسط رهبران سیاسی و مردم ژاپن رد می شود. دلایل آن عبارتند از ترس از جنایت خارجی، و تمایل به حفظ سنت های فرهنگی. از نظر تاریخی، کشورهای اروپایی دارای بیشترین جمعیت سالمند بوده اند، زیرا زودتر به کشورهای توسعه یافته تبدیل شده اند و متعاقب آن کاهش نرخ باروری را تجربه کرده اند، اما بسیاری از کشورهای آسیایی و آمریکای لاتین به سرعت در حال جبران هستند. تا سال ۲۰۱۵، ۲۲ کشور از ۲۵ قدیمی ترین کشور در اروپا واقع شده اند، اما ژاپن در حال حاضر قدیمی ترین کشور جهان است و جمعیت به سرعت در حال پیر شدن آن روندی را نشان می دهد که سایر بخش های آسیا مانند کره جنوبی، هنگ کنگ، و تایوان نیز در حال افزایش است . انتظار می رود تا سال ۲۰۵۰ ادامه یابد. از آنجایی که کشورهای توسعه یافته اخیراً به بهبود مراقبت های بهداشتی و کاهش نرخ باروری ادامه می دهند، رشد جمعیت سالمندان همچنان رو به افزایش خواهد بود. در سال های ۱۹۷۰–۱۹۷۵، تنها ۱۹ کشور دارای نرخ باروری بودند که می توان آن را کمتر از میزان باروری در نظر گرفت و هیچ کشوری