Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کاتی که از جبل الطارق یا اسکندریه عبور می کردند، وابسته بود و در همین حال، پادگان و مردم به مدت بیش از دو سال تحت سنگین ترین بمباران های جنگ قرار گرفتند. از سوی دیگر، این جزیره پایگاهی برای حملات هوایی و دریایی به کاروان های تدارکاتی نیروهای ایتالیایی و آلمانی که در شمال آفریقا می جنگیدند، فراهم می کرد. در ۲۷ ژوئیه ۱۹۴۱، د لا بر، که اکنون سرهنگ شده بود (در ۲۷ ژوئیه ۱۹۴۰ ارتقا یافته بود)، به فرماندهی یک تیپ پیاده نظام مرکزی جدید منصوب شد که توسط ستاد تیپی که از بریتانیا آمده بود و گردان های پیاده نظام که به عنوان نیروی کمکی از مصر آورده شده بودند، تشکیل شده بود. دو لا بر در نوامبر ۱۹۴۱ مجروح شد، اما ظرف سه هفته به خدمت بازگشت و تا پایان جنگ فرماندهی تیپ را بر عهده داشت و در نهایت به عنوان سرلشکر موقت به کار خود پایان داد. تیپ مرکزی در سال ۱۹۴۲ به تیپ سوم پیاده نظام (مالت) تغییر نام داد و بعداً به تیپ ۲۳۳ پیاده نظام تبدیل شد. در طول محاصره، دو لا بر هدایا و فعالیت هایی را برای حفظ روحیه مردم غیرنظامی سازماندهی کرد.
ادوارد بارینگتون دی فونبلانک (؛ ۲۹ مه ۱۸۹۵ – ) نظامی اهل بریتانیا بود. در سال ۱۹۱۴، دو فونبلانک به توپخانه سلطنتی پادگان پیوست و در طول جنگ جهانی اول خدمت کرد. از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۵ او مربی مدرسه سوارکاری ارتش در ویدون بود و از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۳۱ کاپیتان توپخانه سلطنتی سواره نظام بود. او در دو رویداد در المپیک تابستانی ۱۹۲۴ شرکت کرد. از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۸، دو فونبلانک مربی کالج فرماندهی و ستاد در کویته بود. از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۳۹، او فرماندهی توپخانه سلطنتی سواره نظام را بر عهده داشت و در سال های ۱۹۳۹-۱۹۴۰ فرماندهی هنگ دوم، توپخانه سلطنتی سواره نظام را بر عهده داشت. در سال ۱۹۴۱، او فرمانده توپخانه سلطنتی، لشکر ۴۵ بود و از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳ به عنوان رئیس ستاد سپاه دهم خدمت کرد. از سال ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۵، او فرمانده سپاه توپخانه سلطنتی، سپاه پنجم بود. در سال ۱۹۴۵، به پاس خدمات شجاعانه و برجسته اش در ایتالیا، نشان خدمات ممتاز به او اعطا شد و به عنوان فرمانده نشان امپراتوری بریتانیا منصوب شد. در سال ۱۹۴۷، او به عنوان فرمانده لژیون شایستگی ایالات متحده منصوب شد. پس از جنگ جهانی دوم، دو فونبلانک به عنوان رئیس ستاد سپاه اول خدمت کر
د. در سال ۱۹۴۷، او به عنوان رئیس اداری کمیسیون متفقین در آلمان و به عنوان دستیار جورج ششم خدمت کرد. از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۱، او به عنوان فرمانده ناحیه دشت سالزبری خدمت کرد. او در مراسم تولد سال ۱۹۴۸ به عنوان همراه نشان حمام منصوب شد. پس از بازنشستگی دو فونبلانک از خدمت فعال در سال ۱۹۵۱، او در مالایای بریتانیا به عنوان دستیار کمیسر دفاع مدنی و از سال ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۸ به عنوان بازرس کل گارد داخلی فدرال خدمت کرد. در سال ۱۹۵۲، او به عنوان سرهنگ فرمانده توپخانه سلطنتی و از سال ۱۹۵۹ به عنوان نماینده، سرهنگ فرمانده، منصوب شد.
هنری پرسیوال دی باث، چهارمین بارونت (؛ ۱۹ ژوئن ۱۸۲۳ – ۵ ژانویه ۱۹۰۷ (aged 83)) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. باث در سال ۱۸۳۹ به گارد تفنگداران اسکاتلندی پیوست و در جنگ کریمه خدمت کرد، که در طی آن در محاصره سواستوپول، دومین فرمانده گردان خود بود. او همچنین در نبرد پل تراکتیر به عنوان دستیار لرد راکبی حضور داشت. او در سال ۱۸۶۴ به عنوان فرمانده گارد اسکاتلندی منصوب شد. او در سال ۱۸۷۰ عنوان بارونتی خود را به ارث برد. در سال ۱۸۷۴ به عنوان افسر کل فرمانده ناحیه شمالی منصوب شد و در سال ۱۸۷۶ به درجه سپهبدی ارتقا یافت. او در سال ۱۸۷۹ دوباره به درجه ژنرالی ارتقا یافت و در سال ۱۸۸۳ بازنشسته شد. در سال ۱۸۸۰، باث به عنوان سرهنگ افتخاری هنگ ۸۵ یا هنگ پیاده نظام سبک پادشاه (داوطلبان باکس) منصوب شد و پس از ادغام در سال ۱۸۸۱، به سرهنگی گردان دوم، پیاده نظام سبک پادشاهان شروپ شایر منتقل شد. او قاضی صلح و معاون ستوان شهرستان میث و همچنین قاضی صلح ساسکس بود.
گرونو دیویس (؛ ۱۶ مه ۱۸۲۸ – ۱۸ اکتبر ۱۸۹۱) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. دیویس ۲۷ ساله بود و در طول جنگ کریمه کاپیتان هنگ سلطنتی توپخانه ارتش بریتانیا بود که نشان حمام را دریافت کرد. در ۸ سپتامبر ۱۸۵۵ در سواستوپول، کریمه، کاپیتان دیویس با خونسردی و شجاعت فراوان، فرماندهی گروهان حمله به ردان را بر عهده داشت. پس از آن، او با پریدن از روی دیواره یک تپه و طی مسافتی در فضای باز، در زیر آتش مرگبار، جان یک ستوان از هنگ ۳۹ پیاده نظام را نجات داد تا به حمل مرد زخمی به پناهگاه کمک کند. او همچنین چندین سرباز زخمی دیگر را به سلامت به پناهگاه منتقل کرد. او بعداً به درجه سرلشکر رسید. صلیب ویکتوریای او در موزه سلطنتی توپخانه، وولیچ، انگلستان به نمایش گذاشته شده است.
ریچارد هاتون دیویس (; – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم افسر نیروهای نظامی نیوزیلند، اولین نیوزیلندی که فرماندهی یک نیروی مستقل در خارج از کشور را بر عهده داشت و یکی از ارشدترین افسران نیوزیلندی در طول جنگ جهانی اول بود. او که در لندن متولد شد، پس از ترک مدرسه به نیوزیلند مهاجرت کرد و در آنجا به عنوان نقشه بردار مشغول به کار شد. او در سال ۱۸۹۳ به یک واحد شبه نظامی داوطلب پیوست و در سال ۱۸۹۹ به عنوان افسر با اولین گروه نیوزیلندی که به جنگ بوئر اعزام شده بود، به آفریقای جنوبی رفت. او بعداً فرماندهی گروهان های سوم، چهارم و هشتم را بر عهده گرفت و به اولین افسر نیوزیلندی تبدیل شد که فرماندهی یک واحد مستقل را در خدمت فعال در خارج از کشور بر عهده داشت. پس از بازگشت به نیوزیلند، بازرس کل نیروهای نظامی نیوزیلند شد و در سال ۱۹۰۹ برای کسب تجربه در ستاد به یک تیپ ارتش بریتانیا پیوست. این امر منجر به پیشنهاد فرماندهی تیپ ششم، یک تیپ پیاده نظام منظم از نیروهای بریتانیایی، در سال ۱۹۱۰ به او شد. او اولین افسر استعماری بود که چنین سمتی را بر عهده داشت. در تابستان
۱۹۱۴، این تیپ به نیروی اعزامی بریتانیا ملحق شد و او فرماندهی آن را در نبرد مونس و اولین نبرد آیزن بر عهده داشت، پیش از آنکه به دلیل خستگی مفرط به انگلستان بازگردانده شود. فرماندهی لشکر تازه تأسیس بیستم (سبک) به او سپرده شد که آن را در سال ۱۹۱۵ به فرانسه برد، اما در اوایل سال ۱۹۱۶ از فرماندهی برکنار شد. پس از مدتی فرماندهی یک مرکز ذخیره در استافوردشایر، به دلیل بیماری روانی و جسمی به بیمارستان فرستاده شد و در ماه مه ۱۹۱۸ خودکشی کرد.
کنت دارلینگ (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا و نشان حمام شده است. او افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که پس از خدمت با افتخار در طول جنگ جهانی دوم، فرمانده کل نیروهای متفقین شمال اروپا از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۶۹ بود.
هنری کورتیس (؛ ۱۸ نوامبر ۱۸۸۸ – ۲۸ ژانویه ۱۹۶۴) نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی و نشان حمام شده است. او افسر ارتش بریتانیا بود که در جنگ های جهانی اول و دوم خدمت کرد. در طول جنگ جهانی دوم، او فرماندهی لشکر ۴۶ پیاده را در طول نبرد فرانسه در سال ۱۹۴۰ و بعداً فرماندهی لشکر ۴۹ پیاده (سوارکاری غربی) را در طول اشغال ایسلند از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۲ بر عهده داشت.
تیموتی کراس (؛ زادهٔ ) افسر بازنشسته ارتش بریتانیا و متخصص لجستیک نظامی است. او در سال ۱۹۷۱ به سپاه مهمات ارتش سلطنتی منصوب شد و در آلمان، ایرلند شمالی و قبرس خدمت کرد و در این مدت وظایف ستادی و تحصیلات تکمیلی را نیز انجام داد. او در سال ۱۹۸۴ به پاریس اعزام شد و در آنجا در توسعه سلاح ضد تانک میلان مشارکت داشت و سپس به عنوان فرمانده گروهان به هنگ خود بازگشت. او در سال ۱۹۹۰ فرماندهی گردان اول مهمات را بر عهده گرفت و در طول جنگ خلیج فارس وظیفه اداره لجستیک لشکر اول زرهی را بر عهده گرفت. او در سال ۱۹۹۲ به عنوان فرمانده پشتیبانی لجستیک لشکر سوم پیاده نظام خدمت کرد. کراس اولین ماموریت از سه ماموریت خود را در بالکان، در قالب نیروی اجرایی، در سال های ۱۹۹۵-۱۹۹۶ انجام داد. دومین ماموریت او در سال ۱۹۹۷، با نیروی تثبیت بود، جایی که فرماندهی تیپ لجستیک ۱۰۱ را بر عهده داشت، و سومین ماموریت او در سال ۱۹۹۹ با نیروی کوزوو بود. در طول ماموریتش با کی فور، او مسئول هماهنگی نیروهای چندملیتی و سازمان های غیرنظامی در ایجاد اردوگاه های پناهندگان پس از جنگ کوزوو بود. او بعداً به خاطر خدمتش در کی فور به عنوان فرمانده نشان امپراتوری بر
یتانیا منصوب شد. کراس در سال ۲۰۰۰ به درجه سرلشکری (رتبه دو ستاره در اصطلاحات ناتو) ارتقا یافت و تا سال ۲۰۰۲ به عنوان مدیر کل زنجیره تأمین دفاعی خدمت کرد، زمانی که در برنامه ریزی برای حمله قریب الوقوع به عراق درگیر شد. او ارشدترین افسر بریتانیایی بود که در برنامه ریزی و در اداره موقت ائتلاف مشارکت داشت. آخرین فرماندهی او به عنوان افسر کل فرمانده نیروهای تئاتر، عراق بود. کراس از زمان بازنشستگی از ارتش در سال ۲۰۰۷، از برنامه ریزی برای عراق پس از سرنگونی دولت صدام حسین انتقاد کرده و در تحقیقات عراق شواهدی ارائه داده است که نشان می دهد از سیاستمداران خواسته است حمله را به تأخیر بیندازند و برنامه ریزی پس از جنگ را "به طرز اسفناکی ضعیف" خوانده است. او به عنوان مشاور کمیته منتخب دفاع مجلس عوام و چندین شرکت خصوصی فعالیت می کند و مدرس مدعو در چندین دانشگاه بریتانیا است. او که به مسیحیت گرویده، یک خواننده غیر روحانی دارای مجوز در کلیسای انگلستان است و با چندین سازمان مسیحی وابسته است. کراس متأهل و دارای سه فرزند است.
کنت کرافورد (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. کرافورد در فوریه ۱۹۱۵ به خدمت در نیروی مهندسی سلطنتی درآمد و در جنگ جهانی اول خدمت کرد و در سال ۱۹۱۹ نشان صلیب نظامی دریافت کرد. کرافورد که از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۰ در کالج ستاد، کمبرلی تحصیل می کرد، در جنگ جهانی دوم نیز خدمت کرد و در سال ۱۹۳۹ به نیروی اعزامی بریتانیا به فرانسه پیوست. او در سال ۱۹۴۰ مدیر جنگ شیمیایی نیروهای داخلی شد، در سال ۱۹۴۲ به عنوان معاون آجودان کل و در سال ۱۹۴۳ به عنوان مدیر هوایی دفتر جنگ منصوب شد. پس از جنگ، کرافورد به عنوان افسر کل فرماندهی نیروهای بریتانیایی در یونان منصوب شد. در سال ۱۹۴۷ به عنوان معاون رئیس ستاد کل امپراتوری منصوب شد و در سال ۱۹۴۹، به عنوان کنترل کننده در وزارت تدارکات مشغول به کار شد. در سال ۱۹۵۲، او رئیس هیئت مدیره کارخانه های مهمات سلطنتی شد؛ او در سال ۱۹۵۳ بازنشسته شد. کرافورد همچنین از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۱ فرمانده سپاه مهندسین سلطنتی بود.
جورج لیندسی-کرافورد، بیست و دومین ارل کرافورد (; – ) فرمانده نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او یک اشراف زاده و سرباز اسکاتلندی بود. او در ارتش بریتانیا خدمت کرد و لرد ستوان فایف بود. او در ۳۱ ژانویه ۱۷۵۸ در خانه بورتری هیل، آیرشایر، اسکاتلند متولد شد. او پسر جورج لیندسی-کرافورد، بیست و یکمین ارل کرافورد و جین همیلتون بود.
مشارکت برای صلح (PfP) یک برنامه سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) است که هدف آن ایجاد اعتماد بین ناتو و سایر کشورهای اروپایی و اتحاد جماهیر شوروی سابق است. اکنون ۲۰ کشور عضو این برنامه هستند. این برنامه، نخستین بار در ۲۰ تا ۲۱ اکتبر ۱۹۹۳ به پیشنهاد و ابتکار ایالات متحده، مورد بحث قرار گرفت و به طور رسمی در ۱۰ تا ۱۱ ژانویه ۱۹۹۴ در اجلاس بروکسل، بلژیک تأیید و راه اندازی شد. رئیس جمهور بیل کلینتون، مشارکت برای صلح را به عنوان «مسیری که به عضویت در ناتو منتهی می شود» توصیف کرد. فعالیت ها. ناتو روابط خود را با شرکای خود از طریق همکاری نظامی به نظامی در زمینه آموزش، تمرینات، برنامه ریزی، واکنش در برابر بلایا، مسائل علمی و زیست محیطی، حرفه ای سازی، برنامه ریزی خط مشی، و روابط با دولت ها ایجاد می کند. عضویت. سابقه عضویت. ۱۴ کشور عضو سابق PfP (یعنی آلبانی، بلغارستان، کرواسی، جمهوری چک، استونی، مجارستان، لتونی، لیتوانی، مونته نگرو، مقدونیه شمالی، لهستان، رومانی، اسلواکی و اسلوونی) متعاقباً به ناتو پیوستند. در ۲۶ آوریل ۱۹۹۵ مالت به عضویت PfP درآمد. در ۲۷ اکتبر ۱۹۹۶ برای حفظ بی طرفی خود، برنامه را ترک کرد. در ۲۰ مارس ۲۰
۰۸، مالت تصمیم گرفت عضویت خود در PfP را مجدداً فعال کند. این مورد توسط ناتو در نشست بخارست در ۳ آوریل ۲۰۰۸ پذیرفته شد. در جریان نشست سران ناتو در ریگا در ۲۹ نوامبر ۲۰۰۶، بوسنی و هرزگوین، مونته نگرو و صربستان برای پیوستن به PfP دعوت شدند، که در ۱۴ دسامبر ۲۰۰۶ درخواست خود را دادند.
جان کاولی (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا و نشان حمام شده است. او افسر ارتش بریتانیا و دریافت کننده نشان صلیب جورج بود که در دهه ۱۹۵۰ به رتبه های بالایی رسید.
جان کوانز (; – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام، نشان سلطنتی ویکتوریایی و نشان ردیمر شده است. او افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که از سال ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۹ به عنوان سرگروهبان کل نیروها خدمت کرد و دوره جنگ جهانی اول را پوشش داد. کوانز که در آکادمی برنی در گاسپورت و کالج نظامی سلطنتی سندهرست تحصیل کرده بود، در سال ۱۸۸۱ به تیپ تفنگداران اعزام شد. او در سال ۱۸۹۲ از کالج ستاد، کمبرلی فارغ التحصیل شد و در سال ۱۸۹۸ به عنوان معاون سرگروهبان کل در ستاد ارتش مشغول به کار شد. در این سمت، او اعزام نیروها به جنگ دوم بوئر را سازماندهی کرد. او در سال ۱۹۰۳ به عنوان معاون سرگروهبان کل لشکر دوم در فرماندهی آلدرشات منصوب شد و در سال ۱۹۰۷ به عنوان مدیر وظایف و آموزش کارکنان در ستاد ارتش در هند منصوب شد. او از سال ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۰ فرماندهی تیپ ریاست جمهوری در کلکته را بر عهده داشت و سپس به عنوان مدیر کل نیروی زمینی به بریتانیا بازگشت. کوانز در سال ۱۹۱۲ به عنوان سرگروهبان کل نیروها منصوب شد و در این سمت، مسئول یافتن محل اقامت و تدارکات برای بیش از یک میلیون سرباز تازه وارد در آغاز جنگ جهان
ی اول بود. او تنها عضو شورای ارتش بود که در تمام طول جنگ سمت خود را حفظ کرد.
کامرون شوت (؛ ۱۵ مارس ۱۸۶۶ – ۲۵ ژانویه ۱۹۳۶) فرمانده نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است. او افسر ارشد ارتش بریتانیا در طول جنگ جهانی اول بود.
جان شریمپتون () افسر ارتش بریتانیا و عضو پارلمان و فرماندار جبل الطارق از سال ۱۷۰۴ تا ۱۷۰۷ بود. شریمپتون به ارتش پیوست و به درجه سرگردی در گارد پیاده نظام اول ملکه رسید. در سال ۱۶۹۳، در طول جنگ نه ساله، در نبرد لندن در فلاندرز زخمی شد. در سال ۱۷۰۱، او نماینده پارلمان از ویتچرچ شد. در سال ۱۷۰۴، هنگامی که پادگان جبل الطارق توسط فرانسوی ها مورد تهدید قرار گرفت، نیرویی متشکل از ۲۵۰۰ سرباز تحت فرماندهی شریمپتون برای تقویت پادگان اعزام شد. آرشیدوک چارلز ششم، به توصیه ملکه آن، از شریمپتون خواست که به عنوان فرماندار منصوب شود و او تا سال ۱۷۰۷ در آنجا ماند.
دیوید آنتونی شاو (؛ زادهٔ ) نظامی اهل بریتانیا است. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا شده است. شاو که در سریلانکا بزرگ شده بود، در سال ۱۹۷۶ به توپخانه سلطنتی پیوست. او در عملیات هایی در قبرس، بوسنی و ایرلند شمالی شرکت کرد. او در سال ۲۰۰۲ به درجه سرتیپی ارتقا یافت و به فرماندهی تیپ ۱۵ (شمال شرقی) منصوب شد، پیش از آنکه در سال ۲۰۰۴ معاون رئیس ستاد، ارتباطات و در سال ۲۰۰۷ مدیر رسانه و ارتباطات در ستاد نیروهای زمینی شود. او در سال ۲۰۰۹ به عنوان افسر کل فرمانده لشکر دوم و فرماندار قلعه ادینبورگ منصوب شد. شاو در مراسم سال نو ۲۰۱۲ به عنوان فرمانده نشان امپراتوری بریتانیا منصوب شد. او در ۱۷ فوریه ۲۰۱۲ از ارتش بازنشسته شد.
آنتونی جان شاو (; – ) نظامی و سیاست مدار اهل بریتانیا بود. او یک افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۰ مدیرکل خدمات پزشکی ارتش بود.
آدرس آی پی نسخه ۶ (آدرس IPv6) یک برچسب عددی ۱۲۸ بیتی است که برای شناسایی و مکان یابی رابط شبکه یک رایانه یا یک گره شبکه در یک شبکه رایانه ای با استفاده از پروتکل اینترنت نسخه ۶ استفاده می شود. آدرس های آی پی در هدر بسته های پروتکل اینترنت گنجانده شده اند تا مبدأ و مقصد هر بسته را نشان دهند. آدرس IP مقصد برای تصمیم گیری در مورد مسیریابی بسته های IP به شبکه های دیگر استفاده می شود. آی پی۶ به عنوان جانشین پروتکل اینترنت نسخه 4 (IPv4)، اولین زیرساخت آدرس دهی اینترنت، توسعه یافت. نیاز به فضای آدرس بسیار بزرگتر به دلیل رشد سریع اینترنت و پیش بینی اتمام آدرس های IPv4، انگیزه اصلی ایجاد IPv6 بود. برخلاف آی پی۴ که آدرس آی پی را به عنوان یک مقدار ۳۲ بیتی تعریف می کند، آدرس های آی پی۶ دارای اندازه ۱۲۸ بیت هستند؛ بنابراین، در مقایسه با IPv4، آی پی۶ فضای آدرس بسیار بزرگتری دارد که امکان تخصیص آدرس های منحصر به فرد به تعداد عظیمی از دستگاه ها را فراهم می کند. نحوه نمایش آدرس. آدرس های آی پی ۶ معمولاً به صورت هشت گروه چهار رقمی هگزادسیمال نمایش داده می شوند که هر گروه با علامت دو نقطه (:) از هم جدا می شود. به عنوان مثال: `2
001:0db8:85a3:0000:0000:8a2e:0370:7334`. برای ساده سازی نمایش، چندین قانون برای کوتاه کردن آدرس های آی پی۶ وجود دارد: روش های آدرس دهی. آدرس های آی پی۶ بر اساس روش های آدرس دهی و مسیریابی اولیه رایج در شبکه طبقه بندی می شوند: آدرس دهی تک پخشی (Unicast)، آدرس دهی همه پخشی (Anycast) و آدرس دهی چندپخشی (Multicast). یک آدرس تک پخشی یک رابط شبکه واحد را شناسایی می کند. پروتکل اینترنت بسته های ارسال شده به یک آدرس تک پخشی را به آن رابط خاص تحویل می دهد. یک آدرس همه پخشی به گروهی از واسط ها اختصاص داده می شود که معمولاً به گره های مختلف تعلق دارند. بسته ای که به یک آدرس همه پخشی ارسال می شود، طبق تعریف فاصله پروتکل مسیریابی، تنها به یکی از رابط های عضو، معمولاً نزدیکترین میزبان، تحویل داده می شود. آدرس های همه پخشی را نمی توان به راحتی شناسایی کرد، آن ها همان قالب آدرس های تک پخشی را دارند و تنها با حضور در شبکه در چندین نقطه متفاوت هستند. تقریباً هر آدرس unicast را می توان به عنوان آدرس همه پخشی استفاده کرد. یک آدرس چندپخشی نیز توسط میزبان های متعددی استفاده می شود که مقصد آدرس چندپخشی را با مشارکت در پروتکل توزیع
چندپخشی در بین روترهای شبکه به دست می آورند. بسته ای که به یک آدرس چندپخشی ارسال می شود به تمام واسط هایی که به گروه چندپخشی مربوط پیوسته اند تحویل داده می شود. IPv6 آدرس دهی پخش (Broadcast) را پیاده سازی نمی کند. نقش سنتی Broadcast با آدرس دهی چندپخشی به گروه چندپخشی "همه گره ها" (all-nodes) با آدرس لینک-محلی `ff02::1` جایگزین می شود. با این حال، استفاده از گروه همه گره ها توصیه نمی شود و بیشتر پروتکل های IPv6 از یک گروه چندپخشی لینک-محلی اختصاصی برای جلوگیری از ایجاد اختلال در هر رابط در شبکه استفاده می کنند. محدوده های آدرس (Scope). آدرس های آی پی۶ دارای مفهوم «محدوده» هستند که مشخص می کند یک آدرس تا چه محدوده ای معتبر و قابل مسیریابی است. سه محدوده اصلی برای آدرس های تک پخشی وجود دارد: فرمت های آدرس. یک آدرس آی پی۶ از ۱۲۸ بیت تشکیل شده است. برای هر یک از روش های اصلی آدرس دهی و محدوده های آدرس، قالب های آدرس مختلف با تقسیم ۱۲۸ بیت آدرس به گروه های بیت و استفاده از قوانین تعیین شده برای مرتبط کردن مقادیر این گروه های بیت با ویژگی های آدرس دهی خاص، شناسایی می شوند. فرمت آدرس تک پخشی سراسری و همه پخشی. آدرس
های تک پخشی سراسری و همه پخشی (که معمولاً از همان فرمت تک پخشی استفاده می کنند) معمولاً از دو بخش منطقی تشکیل شده اند: یک پیشوند شبکه ۶۴ بیتی که برای مسیریابی در اینترنت یا شبکه محلی استفاده می شود و یک شناسه رابط ۶۴ بیتی که برای شناسایی منحصر به فرد رابط شبکه میزبان در داخل آن شبکه استفاده می شود. قالب آدرس عمومی تک پخشی (اندازه پیشوند مسیریابی متفاوت است). "پیشوند شبکه" ("پیشوند مسیریابی کلی" همراه با "شناسه زیرشبکه") در ۶۴ بیت ابتدایی آدرس موجود است. اندازه پیشوند مسیریابی ممکن است متفاوت باشد که این امر بر اندازه شناسه زیرشبکه تأثیر می گذارد. بیت های فیلد "شناسه زیرشبکه" برای تعریف زیرشبکه ها در شبکه داده شده در دسترس مدیر شبکه هستند. "شناسه رابط" ۶۴ بیتی یا به طور خودکار از آدرس MAC رابط با استفاده از فرمت اصلاح شده EUI-64 تولید می شود، که از یک سرور DHCPv6 به دست می آید، به طور خودکار به صورت تصادفی ایجاد می شود، یا به صورت دستی اختصاص می یابد. قالب آدرس محلی منحصر به فرد. آدرس های محلی منحصر به فرد (ULA) آدرس هایی مشابه آدرس های شبکه خصوصی در IPv4 هستند و برای استفاده در شبکه های خصوصی تعریف شده اند. ق
الب آدرس محلی منحصر به فرد. فیلد L (Local) در این قالب، با مقدار ۱ مشخص می شود تا نشان دهد که آدرس محلی تولید شده و به صورت سراسری تخصیص داده نشده است. فیلد ۴۰ بیتی بعدی یک مقدار تصادفی تولید شده برای تضمین منحصر به فرد بودن آدرس در سطح جهانی (با احتمال بسیار بالا) است. انواع آدرس های خاص. IPv6 چندین نوع آدرس خاص را برای اهداف مختلف تعریف می کند: منابع. این نسخه از کد ویکی، مقاله را از نظر اطلاعات پایه ای و ساختاری کامل تر می کند. می توانید این کد را در ویرایشگر کد منبع مقاله "آدرس آی پی نسخه ۶" در ویکی پدیای فارسی جای گذاری کنید. اگر بخش های دیگری برای تکمیل مد نظر دارید یا نیاز به توضیح بیشتری دارید، بپرسید.
فرانسیس مکنزی، بارون اول سیفورث (؛ ۹ ژوئن ۱۷۵۴ – ۱۱ ژانویه ۱۸۱۵) نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. وی برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده است. او سیاستمدار و گیاه شناس بریتانیایی بود. او رئیس قبیله کوهستانی مکنزی بود و به همین دلیل هنگ ۷۸ پیاده (کوهستانی ها) را تشکیل داد.
لوگان اسکات باودن (؛ ۲۱ فوریه ۱۹۲۰ – ۹ فوریه ۲۰۱۴) نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده است. او افسر ارتش بریتانیا بود. او در طول جنگ جهانی دوم افسر مهندسان سلطنتی و اولین فرمانده هنگ دفاعی اولستر بود. او در سال ۱۹۷۴ با درجه سرلشکری بازنشسته شد و از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۰ به عنوان فرمانده سپاه مهندسین سلطنتی خدمت کرد.
هنری کرایتون اسکلتر (; – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. هنری کریچتون اسکلیتر، سومین پسر جیمز هنری اسکلیتر و لوئیزا کاترین فاولر، در ۵ نوامبر ۱۸۵۵ متولد شد. پس از تحصیل در چلتنهام، به آکادمی نظامی سلطنتی رفت و در سال ۱۸۷۵ در توپخانه سلطنتی به خدمت گرفته شد. اسکلیتر افسر ستاد کل و بعداً معاون دستیار آجودان کل در ستاد فرماندهی لشکرکشی نیل بین سال های ۱۸۸۴ تا ۱۸۸۵ بود. او در ۱۵ ژوئن ۱۸۸۵ به درجه سرگردی ارتقا یافت، از سال ۱۸۸۵ تا ۱۸۸۶ در نیروی زمینی مرزی مصر خدمت کرد و از سال ۱۸۸۵ تا ۱۸۹۰ معاون دستیار آجودان کل در قاهره بود. پس از بازگشت به بریتانیا، او سرتیپ توپخانه سلطنتی بود، تا اینکه در اواخر سال ۱۸۹۹ پس از وقوع جنگ دوم بوئر به خدمت خود ادامه داد. او به عنوان معاون آجودان کل، توپخانه سلطنتی و سرهنگ در ستاد توپخانه سلطنتی در آفریقای جنوبی خدمت کرد (که در گزارش های مورخ ۳۱ مارس ۱۹۰۰ به آن اشاره شده است). پس از پایان جنگ، لرد کیچنر (فرمانده کل در آفریقای جنوبی) در گزارشی به تاریخ ژوئن ۱۹۰۲ نوشت که چگونه اسکلیتر «ترکیبی غیرمعمول از توانایی و عقل سلیم دارد. من او را یک افسر ستاد با ارزش استثن
ایی می دانم که تمام رده های توپخانه سلطنتی در آفریقای جنوبی مدیون او هستند.» او در اوایل اوت ۱۹۰۲، پس از پایان جنگ، با کشتی اس اس کین فانس کسل از کیپ تاون به خانه بازگشت. به پاس قدردانی از خدماتش در طول جنگ، در فهرست افتخارات آفریقای جنوبی که در ۲۶ ژوئن ۱۹۰۲ منتشر شد، به عنوان نشان حمام منصوب شد، و پس از بازگشت، طی مراسم اعطای نشان در کاخ باکینگهام در ۲۴ اکتبر ۱۹۰۲، نشان اصلی را از شاه ادوارد هفتم دریافت کرد. در سپتامبر ۱۹۰۲، اسکلیتر لرد رابرتز، فرمانده کل قوا، و سنت جان برادریک، وزیر جنگ، را در سفری به آلمان برای شرکت در مانورهای ارتش آلمان به عنوان مهمان امپراتور ویلهلم همراهی کرد. ماه بعد، او به عنوان یک افسر هنگ معمولی در توپخانه سلطنتی بازگشت، اما در اوایل نوامبر ۱۹۰۲ دوباره به عنوان افسر ستاد به عنوان معاون مدیر کل مهمات، با رتبه سرهنگی در ارتش، منصوب شد. اداره مهمات ارتش مسئول تأمین سلاح و تجهیزات نظامی بود. او از سال ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۴ مدیر توپخانه در وزارت جنگ بود و سپس به عنوان سرتیپ کوآرترمستر برای هند منصوب شد. در سال ۱۹۰۸ به عنوان فرمانده لشکر کویته در هند منصوب شد. او در جنگ جهانی اول به عنوان آجودان
کل نیروها و عضو شورای ارتش از سال ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۶ خدمت کرد: در این سمت، او مسئول گسترش ارتش در سال ۱۹۱۴ بود. او از مارس ۱۹۱۶ به عنوان افسر کل فرمانده کل فرماندهی جنوبی خدمت کرد و این سمت را از سپهبد ویلیام پیتکرن کمپبل تا سال ۱۹۱۹، سالی که به درجه ژنرالی ارتقا یافت، تحویل گرفت و در سال ۱۹۲۲ از ارتش بازنشسته شد و سال بعد درگذشت.
مگناوکس () شرکت الکترونیک آمریکایی است، که در سال ۱۹۱۷ توسط ادوین پریدهام تأسیس شد و هم اکنون زیرمجموعه ای از شرکت فیلیپس می باشد. مگناوکس یک برند الکترونیکی آمریکایی است. این برند در سال ۱۹۷۴ توسط شرکت فیلیپس آمریکای شمالی خریداری شد که در سال ۱۹۸۷ در شرکت الکترونیکی هلندی فیلیپس ادغام شد. شرکت قبلی مگناوکس در سال ۱۹۱۱ توسط ادوین پریدام و پیتر ال. جنسن، مخترعان مشترک بلندگوی سیم پیچ متحرک، در آزمایشگاه خود در ناپا، کالیفرنیا، تحت شماره ثبت اختراع ایالات متحده ۱٬۱۰۵٬۹۲۴ برای گیرنده های تلفن تأسیس شد. شش دهه بعد، مگناوکس ادیسه، اولین کنسول بازی ویدیویی خانگی جهان را تولید کرد. در ۲۹ ژانویه ۲۰۱۳، اعلام شد که فیلیپس موافقت کرده است که عملیات صوتی و تصویری خود را به شرکت ژاپنی فونای الکتریک به مبلغ ۱۵۰ میلیون یورو بفروشد، و قرار است بخش صوتی در نیمه دوم سال ۲۰۱۳ و بخش ویدیویی در سال ۲۰۱۷ به فونای منتقل شود. به عنوان بخشی از این معامله، فونای قرار بود هزینه صدور مجوز منظمی را برای استفاده از برند فیلیپس به فیلیپس بپردازد. قرارداد خرید در ماه اکتبر به دلیل نقض قرارداد توسط فیلیپس فسخ شد و عملیات لوازم الکترونیکی مص
رفی تحت مالکیت فیلیپس باقی ماند. فیلیپس اعلام کرد که به دلیل نقض قرارداد در فروش ۲۰۰ میلیون دلاری آمریکا، درخواست خسارت خواهد کرد. در آوریل ۲۰۱۶، دادگاه داوری بین المللی به نفع فیلیپس رأی داد و در این فرایند ۱۳۵ میلیون یورو غرامت تعیین کرد. محصولات با نام تجاری مگناوکس قبلاً توسط فونای و کریگ الکترونیکس تحت لیسانس مالک علامت تجاری، فیلیپس، ساخته می شدند. در ژانویه ۲۰۲۵، شرکت کرتیس اینترنشنال تمام حقوق جهانی برند مگناوکس را به دست آورد.
گریگوریا آپازا (؛ – ) یکی از رهبران بومی در بولیوی بود. در سال ۱۷۸۱، او به همراه برادرش جولیان آپازا (توپاک کاتاری) و همسر برادرش بارتولینا سیسا در یک شورش بزرگ بومیان علیه حکومت استعماری اسپانیا در بولیوی شرکت کرد. این رهبران آیمارا شهرهای لاپاز و سوراتا را محاصره کردند، اما شکست خوردند و بعد اعدام شدند. زندگی نامه. گریگوریا از رهبران قوم آیمارا بود و در شهر آیو آیو، محلی که به دنیا آمده بود، سکونت داشت. او با آلخاندرو پانیونی، یکی از مقدسان کلیسا، ازدواج کرد و صاحب یک فرزند پسر شد. درگذشت. گریگوریا آپازا توسط اسپانیایی ها دستگیر شد و در ۶ سپتامبر ۱۷۸۲ در کوچابامبا به دار آویخته شد.
جی زد مایکروفونز () شرکت الکترونیک لتونیایی است، که در سال ۲۰۰۷ تأسیس شد.
آی بال () شرکت الکترونیک هندی است، که در سال ۲۰۰۱ تأسیس شد.
تفاهم نامه بوداپست در مورد تضمین های امنیتی به سه توافقنامه سیاسی یکسان اشاره دارد که در کنفرانس سازمان امنیت و همکاری اروپا در بوداپست مجارستان در ۵ دسامبر ۱۹۹۴ برای ارائه تضمین های امنیتی توسط امضاکنندگان آن در رابطه با الحاق بلاروس، قزاقستان و اوکراین به پیمان عدم اشاعه سلاح های هسته ای اجرا شد. این تفاهم نامه در ابتدا توسط سه قدرت هسته ای فدراسیون روسیه، بریتانیا و ایالات متحده امضا شد. چین و فرانسه نیز در اسناد جداگانه تضمین های فردی تا حدودی ضعیف تری ارائه کردند. این یادداشت شامل تضمین های امنیتی در برابر تهدید یا استفاده از زور علیه تمامیت ارضی یا استقلال سیاسی اوکراین، بلاروس و قزاقستان بود. در نتیجه این پیمان بلاروس، قزاقستان و اوکراین در میان سال های ۱۹۹۴ و ۱۹۹۶ از سلاح های هسته ای خود دست کشیدند. اوکراین تا آن زمان سومین انبار بزرگ تسلیحات هسته ای جهان را داشت. پس از الحاق کریمه به روسیه در سال ۲۰۱۴، کانادا، فرانسه، آلمان، ایتالیا، ژاپن، بریتانیا و ایالات متحده اعلام کردند که دخالت روسیه نقض تفاهم نامه بوداپست و نقض تعهدات در قبال اوکراین که تحت امضای سرگئی لاوروف و دیگران به سازمان ملل متحد منتقل