Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سر آلفرد گیلبرت (؛ ۱۲ اوت ۱۸۵۴ – ۴ نوامبر ۱۹۳۴) مجسمه ساز انگلیسی بود. او در لندن متولد شد و مجسمه سازی را زیرنظر ژوزف ادگار بوم، متیو نوبل، ادوارد لانتری و پیر-ژول کاولیر آموخت. اولین اثر مهمِ او "بوسهٔ پیروزی" نام داشت و به دنبالش سه گانهٔ "تسلیح پرسئوس"، "ایکاروس" و "کمدی و تراژدی". خلاق ترین سال های حرفه ای او از دههٔ ۱۸۸۰ تا اواخر دههٔ ۱۸۹۰ بود؛ همان سال هایی که آثارِ مشهورِ یادبود جوبیلی طلایی ملکه ویکتوریا و آب نمای یادوارهٔ شافتسبوری را خلق کرد. گیلبرت علاوه بر مجسمه سازی، تکنیک های دیگری همچون زرگری و کوبش کاری را نیز مورد بررسی قرار داد. او نقاشی هایی با آبرنگ می کشید و تصویرگری کتاب انجام می داد. او در سال ۱۸۹۲ به عضویت آکادمی سلطنتی هنر درآمد. با این حال، زندگی شخصی او شروع به از هم گسیختگی کرد زیرا مأموریت های زیادی برعهده گرفت و بدهکار شد. در همان زمان بود که سلامت روانی همسرش نیز رو به وخامت گذاشت. گیلبرت در سال ۱۸۹۲ کمیسیونی سلطنتی برای مقبرهٔ شاهزاده آلبرت ویکتور دریافت کرد اما نتوانست آن را به پایان برساند و شکایت های سایر مشتریان ناراضی آغاز شد. گیلبرت در اواخر دههٔ ۱۹۰۰ مجبور شد خود را ورش
کسته اعلام کند و از آکادمی سلطنتی استعفا دهد. او با شرمندگی به بروخه نقل مکان کرد و از همسرش جدا شد. او بعدها دوباره ازدواج کرد و وارد دوره ای شد که آثار هنری کمی خلق کرد. با این حال در دههٔ ۱۹۲۰، حرفهٔ او با کمک روزنامه نگاری به نام ایزابل مک آلیستر بازسازی شد. او به انگلستان بازگشت و سرانجام مقبرهٔ شاهزاده آلبرت ویکتور را تکمیل کرد و مأموریت های جدیدی مانند یادبود ملکه الکساندرا را برعهده گرفت. گیلبرت در سال ۱۹۳۲ به عنوان یکی از اعضای آکادمی سلطنتی برگزیده شد و عنوان شوالیه را به او اعطا کردند. او در سال ۱۹۳۴ در سن ۸۰ سالگی درگذشت. گیلبرت الهام بخش اصلی جنبش مجسمه سازی نوین بود و در قرن بیست و یکم، از او به عنوان یکی از برجسته ترین مجسمه سازان عصر ویکتوریا یاد می شود. اوایل زندگی. آلفرد گیلبرت ۱۲ اوت ۱۸۵۴ در شمارهٔ ۱۳ خیابان برنرز که در نزدیکی خیابان آکسفورد در مرکز لندن بود متولد شد. او فرزند ارشد شارلوت کول و آلفرد گیلبرت بود که هر دوی آن ها موسیقی دان بودند. خیابان برنرز در آن زمان منطقه ای محبوب بین هنرمندان و موسیقی دانان بود. مغازه هایی در این خیابان وجود داشت که شیشه های رنگی، کنده کاری، چاپ و آثار ه
نری برنزی می فروختند؛ فورد مادوکس براون و ادوارد هاجز بیلی استودیوهایی در همان حوالی داشتند و آکادمی لی (که جیمز ماتیوس لی اداره می کرد) در همان نزدیکی قرار داشت که بعدها به مدرسهٔ هنر توماس جی. هیثرلی تبدیل شد. گیلبرت برای اولین بار در سال ۱۸۶۳ برای چند ماه در آکادمی ویلیام کمهد که یک مدرسهٔ نیروی دریایی در نزدیکی پورتسموث بود شرکت کرد. او بعدها به مدرسهٔ مرسرز در سیتی لندن و سپس به مدرسهٔ آلدنهم در هرتفوردشر، جایی که پدرش موسیقی تدریس می کرد، رفت. گیلبرت بعداً اظهار داشت: «من همیشه از مدرسه متنفر بودم.» او بیشتر از وقت گذرانی با پدربزرگ پدری اش لذت می برد. پدربزرگ پدری اش به او یاد می داد که چگونه چوب کاری کند. گیلبرت در آلدنهم، شروع به ساختن تک چهره هایی از همکلاسی های خود با خاکی کرد که از گودال ها می گرفت و مدیر مدرسه، آلفرد لیمن او را تشویق می کرد تا جایی که گیلبرت در سال ۱۸۷۲ یک تک چهرهٔ تمام قدِ نشسته از او ساخت. پدر گیلبرت او را مجبور کرد تا جراح شود؛ بنابراین او برای کالج سلطنتی جراحان درخواست داد و در سال ۱۸۷۲ پذیرفته شد. او سپس برای بورسیهٔ تحصیلی به بیمارستان میدلسکس رفت و به عنوان جراح مشغول به
کار شد و زمانی که رد شد، این موضوع به او اجازه داد تا علاقهٔ واقعی خود به مجسمه سازی را دنبال کند. نخست از سال ۱۸۷۲ تا ۱۸۷۳ در مدرسهٔ هنر توماس جی. هیثرلی تحصیل کرد و سپس از ۱۸۷۳ تا ۱۸۷۵ به مدرسه های آکادمی سلطنتی رفت. فرانک دیکسی، جانستون فوربز-رابرتسون، جان ماکالان سوان، هامو تورنیکرافت و جان ویلیام واترهاوس از جمله هم شاگردانش بودند. او که مشتاق یادگیری بود، در استودیوهای ژوزف بوم، متیو نوبل و ویلیام گیبس راجرز نیز کار کرد. گیلبرت وام دار بوم و دستیارش، ادوارد لانتری به عنوان معلم های واقعی خود است. گیلبرت سپس به پاریس سفر کرد تا در مدرسهٔ هنرهای زیبا زیر نظر پیر-ژول کاولیر تحصیل کند. او عاشق دختر عموی خود، آلیس جین گیلبرت شده بود و برای ازدواج با هم فرار کردند. آن ها در پاریس، ابتدا در هتل آرتزیان در میدان مادلین و سپس در شمارهٔ ۱۷ خیابان هومبولت زندگی کردند. گیلبرت در آوریل ۱۸۷۸ به انگلستان بازگشت تا در بستر مرگ برادر کوچکترش گوردون باشد که در سن ۲۰ سالگی، تسلیم بیماری سل شد. در اواخر همان سال، گیلبرت با همسر و دو فرزندِ خردسالش به رم نقل مکان کرد. آن ها در شمارهٔ ۶۳ ویکولو دمیراکولی زندگی می کردند و با
مشکلات مالی مواجه بودند زیرا گیلبرت منتظر بود تا به او کمیسیون پرداخت شود و در عین حال مجبور به پرداخت اجاره بها بود. گیلبرت در سال ۱۸۸۱ زمان خود را بین یک فضای استودیویی جدید در شمارهٔ ۱۸ ویا سن باسیلیو در رم و کاپری تقسیم می کرد. او در سال ۱۸۸۴ به انگلستان بازگشت. حرفه. نخستین آثار. اولین اثر مهم گیلبرت، "بوسهٔ پیروزی" (۱۸۸۱–۱۸۸۷) بود که یک سرباز رومی را در حال مرگ در آغوش پیروزی به تصویر می کشید. او با خانواده اش به رم نقل مکان کرد تا مجسمه ای از سنگ مرمر بسازد که مورد توجه مجسمه سازان مشهور رنسانس مانند چلینی، دوناتلو، جیامبولونیا و وروکیو قرار گرفت. گیلبرت ساخت "تسلیح پرسئوس" (۱۸۸۲) را با بازدید از فلورانس الهام گرفت و این مجسمه را تحت تأثیر "داوود" دوناتلو و "پرسئوس با سر مدوسا" چلینی ساخت. این اولین مجسمهٔ گیلبرت بود که از برنز ساخته شد. این اثر مورد تحسین قرار گرفت و فردریک لیتون را به سفارش "ایکاروس" (۱۸۸۴) سوق داد که در سال ۱۸۸۴ به همراه "مطالعهٔ سر" (۸۳–۱۸۸۲) در آکادمی سلطنتی به نمایش گذاشته شد. گیلبرت همچنین "صندلی طلسم شده" (حدود ۱۸۸۵) را ساخت تا دوباره آن را نابود کند. بارونس فون فاهنبرگ، گیلبرت
را مأمور کرد تا آرامگاهی را در اسپا، بلژیک طراحی کند اما او بدون امضای توافقنامهٔ نهایی درگذشت و باعث شد که او برای غرامت شکایت کند. گیلبرت بعداً به ژوزف هاتون گفت که مجسمه های برنزی "تسلیح پرسئوس"، "ایکاروس" و "کمدی و تراژدی" (۹۲–۱۸۹۱) سه گانه ای را تشکیل می دهند که به زندگی خودِ او اشاره می کند. "تسلیح پرسئوس" تأثیر زیادی بر نسل جدیدی از هنرمندان داشت و به الهام بخشی خاص برای جنبش مجسمه سازی نوین تبدیل شد زیرا روش ریخته گری (لاست واکس) برای اجتماع انگلیسی جدید بود و بلندیِ ۲۹ اینچی آن نوآورانه. این مجسمه، بزرگتر از یک مجسمهٔ تزئینی بود که ممکن است اتاق نشیمن را تزئین کند اما کوچکتر از یک مجسمهٔ معمولی بود. دورهٔ خلاقیت. گیلبرت پس از بازگشت به انگلستان، استودیویی را در مجتمعی در نزدیکی جادهٔ فولام گرفت و در آنجا با توماس استیرلینگ لی و ادوارد اونسلو فورد، یک کارخانهٔ ذوب ساخت. کار مهمِ بعدیِ او دوباره از نظر اندازه یک نوآوری بود: بنای یادبود فاست (۸۷–۱۸۸۵)، مجسمهٔ نیم تنهٔ برنزی از هنری فاستِ سیاستمدار را در بالای هفت مجسمهٔ کوچک با جزئیاتِ حدوداً پانزده اینچی نشان می داد که به طور جداگانه نمایانگر فضایل فا
ست بودند. این یادبود هنگامی که در ۲۹ ژانویهٔ ۱۸۸۷ در کلیسای وست مینستر رونمایی شد، مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. در آن زمان به گیلبرت مأموریت داده شد که یادبودی دیگر، این بار برای جوبیلی طلایی ملکه ویکتوریا که قرار بود در سالنی بزرگ در قصر وینچستر برگزار شود تهیه کند. گیلبرت از اواخر دههٔ ۱۸۸۰ تا اواخر دههٔ ۱۸۹۰ در خلاق ترین دورهٔ حرفه ای خود قرار داشت. او به زرگری و کوبش کاری مشغول شد و یک جابشقابی (۱۸۹۰–۱۸۸۷) که افسران ارتش بریتانیا به ملکه ویکتوریا دادند و یک زنجیر برای شهردار پرستون (۱۸۸۸–۱۸۹۲) ساخت. گیلبرت مدال هایی مانند تک چهرهٔ برنز متیو ریدلی کوربت (۱۸۸۱) و مدال برنزی ضرب شده به مناسبت پنجاه سالگیِ اتحادیهٔ هنر لندن (۱۸۸۷) تولید کرد. او همچنین قاشق، فنجان، ظروف و جواهرات خلق کرد. بسیاری از طرح های او را می توان در مجموعه ای در قصر لوپم دید. ماریون اسپیلمن، منتقد هنر معاصر در سال ۱۹۰۱ نوشت: «ذوق و سلیقهٔ او آن قدر خالص است، نبوغش آن قدر درست است که ممکن است بدون خطر، در جایی که مرد دیگری شورش می کند و غمگین می شود، کاملاً به خیال خود رها شود.» اثر قابل توجه بعدی گیلبرت آب نمای یادوارهٔ شافتسبوری (۱۸۸۶
–۱۸۹۳) بود. آنتونی اشلی-کوپر، هفتمین اِرل شافتسبوری، انسان دوستی بود که در سال ۱۸۸۵ درگذشت و به سرعت تصمیم گرفته شد که زندگی او را با دو بنای یادبود، یکی در کلیسای وست مینستر و دیگری در کمبریج سرکس، در ابتدای خیابان شافتسبوری (که همزمان به نام او نامگذاری شد) گرامی بدارند. این بنای یادبود در سال ۱۸۸۶ به بهره برداری رسید و به طور رسمی در پیکدیلی سرکس شهر لندن در سال ۱۸۹۳ افتتاح شد. گیلبرت کمیسیون را با تضمین اینکه به او مفرغ موردنیاز برای ذوب و استفادهٔ مجدد داده می شود پذیرفته بود اما دولت آن را به او نداد. او پیشتر قالب ها را تهیه کرده بود بنابراین مجبور شد برای استفاده در عوض مس بخرد که این امر ضربهٔ مالی قابل توجهی را به او وارد کرد. برای آب نما باید ۳٬۰۰۰ پوند (معادل حدود ۳۲۹٬۲۰۷ پوند در سال ۲۰۱۹) هزینه می شد و در نهایت این رقم به ۷٬۰۰۰ پوند (معادل حدود ۷۶۸٬۱۵۰ پوند در سال ۲۰۱۹) رسید که گیلبرت مجبور شد تفاوت را جبران کند. تنها به این دلیل بود که او تکنیک های مختلفی را آزمایش می کرد که توانست آلومینیوم قالب گیری کند. ماده ای جدید در آن زمان که او برای ساختن تندیس آنتروس که در بالای مجسمه قرار داشت استفاده
کرد. معمولاً اعتقاد بر این است که تندیس اروس را به تصویر می کشد، اما آنتروس در واقع برادر او است، انتقام جوی عشق نافرجام. این آب نما اکنون به خوبی مورد توجه قرار می گیرد و به عنوان یک گنجینهٔ ملی دیده می شود اما در آن زمان بحث برانگیز و نظرات در مورد ارزش آن متفاوت بود. رسانه های جریان اصلی از طراحی این آب نما انتقاد کردند که باعث خیس شدن دختران گل می شد و هولیگانیسم به این معنی بود که باید یک سال از آن محافظت شود. هشت فنجان نوشیدنی روی زنجیر برای عابران پیاده جهت رفع تشنگی در نظر گرفته شده بود و گیلبرت اظهار داشت که تنها یک روز پس از باز شدن، دو فنجان از آن باقی مانده بود. او به «تجربهٔ دردناکی که شاهد شکست مطلق قصد و طراحی» خود بود اشاره کرد. زندگی شخصی. گیلبرت و دخترعمویش، آلیس جین گیلبرت (۱۹۱۶–۱۸۴۷) در ۳ ژانویه ۱۸۷۶، با هدف ازدواج به پاریس فرار کردند و همان روز بود که با هم ازدواج کردند. آن ها پنج فرزند داشتند؛ جورج (متولد ۹ مه ۱۸۷۶)، ماری (متولد ۱۸۷۷)، فرانسیس (متولد ۱۸۷۷)، آلفردو (متولد ۱۸۸۰) و شارلوت امیلی (متولد ۱۸۸۱). شارلوت بعدها با نام کاپرینا فاهی به یکی از طرفداران برجستهٔ حق رأی زنان تبدیل شد. آ
لیس، همسر گیلبرت بلافاصله پس از افتتاح رسمی آب نمای یادبود شافتسبوری در سال ۱۸۹۳، دچار اختلال شد و مدتی را در آسایشگاه روانی گذراند. خانواده دوباره در سال ۱۹۰۱ انگلستان را ترک کردند و در بروخه ساکن شدند. این ازدواج در سال ۱۹۰۴ به هم خورد و آلیس دوباره در بیمارستان بستری شد. او در سال ۱۹۱۶ درگذشت. گیلبرت بار دیگر در سال ۱۹۱۸ با خانه دار خود استفانی کواگبر ازدواج کرد. او در آن زمان پیشتر مسئولیت کمک به تربیت هفت فرزند او را از ازدواج قبلی برعهده گرفته بود. آن ها در سال ۱۹۲۶ به زندگی مشترک خود پایان دادند؛ کواگبر در بلژیک ماند و گیلبرت دوباره به انگلستان نقل مکان کرد. با این حال، گیلبرت تا زمان مرگش چک های ماهیانهٔ او را برای حمایت از خانواده می فرستاد. گیلبرت در پایان زندگی خود با جورجینا بکت ترل رابطهٔ عاشقانه داشت. مرگ و میراث. گیلبرت در ۴ نوامبر ۱۹۳۴ در خانهٔ سالمندان کرامول شهر لندن درگذشت. او مدت ها بیمار بود و از خوردن غذا امتناع می کرد. پس از مرگ، جسدش سوزانده شد. گیلبرت در زمان مرگ یکی از شناخته شده ترین چهره های جامعهٔ انگلیس به شمار می رفت و قرار بود فیلمی دربارهٔ او بسازند. سپس برای دهه ها مورد بی تو
جهی قرار گرفت، تا اینکه منتقدی به نام ریچارد دورمنت، زندگی نامه ای از گیلبرت را در سال ۱۹۸۵ منتشر کرد که پس از آن در سال ۱۹۸۶ در آکادمی سلطنتی هنرها مروری به گذشته انجام شد. گیلبرت اکنون به عنوان یکی از برجسته ترین مجسمه سازان عصر ویکتوریا در نظر گرفته می شود. در سال ۲۰۱۷، سردیس ملکه ویکتوریا اثر گیلبرت به ارزش ۱٫۲ میلیون پوند مشمول ممنوعیت صادرات شد و در ساتبیز به موزه ای در نیویورک فروخته شد. در نهایت، موزهٔ فیتزویلیام در کمبریج بودجه ای را برای پرداخت ۱٫۰۱ میلیون پوند برای نگهداری مجسمه در بریتانیا جمع آوری کرد. این اثر هنری هر سه معیار کمیتهٔ بررسی صادرات آثار هنری را برآورده می کرد؛ از اهمیت هنری ملی و ارزش زیبایی شناختی برجسته برخوردار بود و برای مطالعهٔ مجسمه سازی حیاتی بود. این مبلغ از طریق کمک های مالی و کمک مالی ۲۶۷٫۶۰۰ پوندی از صندوق یادبود میراث ملی (ان اچ ام اف) جمع آوری شد.
زائده هرمی استخوان کامی () زائده ای است که از محل اتصال بخش های افقی و عمودی استخوان کامی (پالاتین) به سمت خلف و خارج برآمده شده است. استخوان های کامی که در تشکیل قسمت خلفی کام سخت شرکت دارند، بسیار نازک هستند، جز در قسمت خارجی که زوائد هرمی ضخیمی برای اتصال به زوائد بالی (رجلی، تریگوئید) استخوان پروانه ای (اسفنوئید) دارند.
آلفرد پرینگشایم (Christopher Clavius) (2 سپتامبر ۱۸۵۰–۲۵ ژوئن ۱۹۴۱)، ریاضی دان آلمانی و حامی هنر بود. او در اوهلاو، سیلیسیای پروسی (اکنون اوواوا، لهستان) به دنیا آمد و در شهر زوریخِ سوئیس در گذشت. خانواده و حرفه آکادمیک. پرینگشایم متعلق به یک خانواده یهودی، تجارت پیشه و بسیار ثروتمند سیلزیایی بود. او اولین و یگانه فرزند رودلف پرینگشایم (۱۸۲۱–۱۹۰۱)، کارآفرین در راه آهن سیلزی علیا و صاحب معدن ذغال سنگ و همسرش پائولا (با نام تولد: دویچمن) (۱۸۲۷–۱۹۰۹) بود. او خواهر جوانتری به نام مارتا داشت. پرینگشایم وارد جیمنیزیوم ماریاماگدالنا در برسلاو شد و در رشته موسیقی و ریاضیات به تحصیل پرداخت. در سال ۱۸۶۸ ریاضیات و فیزیک را در برلین و در دانشگاه روپرشت کارل در هایدلبرگ فرا گرفت. سپس در سال ۱۸۷۲ دکترای خود را در بخش ریاضیات به دست آورد و تحت نظر لئو کونیگزبرگر آموزش دید. پرینگشایم در سال ۱۸۷۵ از شهر برلین، جایی که پدر و مادراش در آن زندگی می کردند، به مونیخ رفت تا رتبه شایستگی خود را کسب کند. دو سال بعد او کارش را به عنوان استاد در دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ آغاز کرد. پرینگشایم نخست به عنوان دانش یار (associate prof
essor) ریاضیات و سپس استاد (پروفسور) دراین دانشگاه گماشته شد. او سرانجام در سال ۱۹۲۲ به عنوان استاد برجسته بازنشسته شد. پرینگشایم در سال ۱۸۹۸ عضو آکادمی علوم باواریا شد و در این مقام تا سال ۱۹۳۸ باقی ماند. این چهره علمی و آکادمیک، هم چنین عضو متناظر آکادمی علوم گوتینگن بود. علاوه بر این، عضویت آکادمی لئوپلدینه، قدیمی ترین آکادمی علوم طبیعی آلمان، را نیز به دست آورد. پرینگشایم خود را تبعه آلمان می دانست که از «عقیده موزائیک» (که معنی محافظه کار یا یهودیت ارتدکسی را افاده می کند) پیروی نمی کرد و مکرراً از انجام غسل تعمید خودداری می کرد. پرینگشایم در سال ۱۸۷۸ با جیرترود هیدویگ انا دوهم (۱۸۵۵–۱۹۴۲) بازیگر برلینی که مادرش نیز از چهره های معروف در عرصه دافع از حقوق زنان برلین بود (۱۸۳۱–۱۹۱۹)، ازدواج کرد. ثمره ازدواج آن ها پنج فرزند بود؛ اریش (متولد ۱۸۷۹)، پیتر (متولد ۱۸۸۱)، هاینز (متولد ۱۸۸۲) و دوگانگی (متولد ۱۸۸۳)؛ کلاوس و کتارینا که بنام کاتیا معروف بودند. فرزند اولی او، اریش، به خاطر زندگی فلاکت بار و قرض های قماربازی به آرژانتین تبعید شد و در سن جوانی در آن جا درگذشت. اما دو پسر دیگرش؛ پیتر و کلاوس راه پدر را ت
عقیب کردند و به دنبال تحصیل رفتند تا این که درجه استاد ریاضیات و مهارت آهنگسازی را حاصل نمود. به دلیل این که یک موسیقی دان در یک خانواده کافی ست، فرزند دیگرش، هاینز، شغل متفاوتی را پیش گرفت و باستان شناس شد و دکترای خود را در این رشته به دست آورد. ولی مدتی بعد رشته خود را تغییر داد و یک رهبر ارکستر و منتقد مؤفق در شهر برلین و مونیخ شد. دخترش کاتیا نخستین زن در مونیخ بود که شرایط ورود به دانشگاه را به دست آورد و یکی از اولین محصل فعال زن در دانشگاه مونیخ به شمار می رفت. کاتیا بعداً به عقد توماس مان، نویسنده و برنده جایزه نوبل درآمد. پرینگشایم علاوه بر این که مشغول کسب علم ریاضیات بود، از اوان جوانی به موسیقی نیز بسیار علاقه داشت و آهنگ های مختلفی ریچارد واگنر را در پیانو اجراء می کرد. سپس علاقه مند به نظریه و تاریخ هنر شد و بسته های مهمی ظروف سفالی و نقاشی های مایولیکا (که به آن مجولیکا نیز گفته می شود ظروف سفالی قلع و لعاب ایتالیایی است که از دره رنسانس ساخته شده است) ساخت. تحقیقات ریاضیاتی. پرینگشایم در آنالیز ریاضی، توابع حقیقی و مختلط را با پیروی از رهیافت مکتب سری توانی وایرشتراس مطالعه کرد. پرینگشایم آثا
ر و نوشته های متعددی را در موضوع آنالیز مختلط با تمرکز بر نظریه جمع پذیری سری های بی نهایت و رفتار مرزی توابع تحلیلی منتشر کرد. یکی از قضایای پرینگشایم که قبلاً طبق ژاک آدامار از سوی امیل بورل ثابت شده بود، بیان می کند که سری توانی با ضرایب مثبت و شعاع هم گرایی معادل ۱، لزوماً در نقطه ۱ دارای تکینگی است. این قضیه در آنالیز ترکیبیاتی و [[قضیه پرون-فربنیوس عملگرهای مثبت در فضاهای برداری مرتب به کار می رود. قضیهٔ دیگری که بعد از پرینگشایم نام گذاری شده است، معیار تحلیلی را برای یک تابع formula_1 براساس رفتار شعاع همگرایی [[بسط تیلور]] در اطراف یک بازه ارائه می کند. با این حال، اثبات اصلی پرینگشایم نقص (مرتبط به همگرایی یکنواخت) داشت و اثبات صحیح آن از سوی [[رالف فیلیپ بواس]] ارائه شده بود. پرینگشایم و ایوان شلزینسکی به صورت جداگانه کار کردند و آنچه را که امروزه قضیه شلزینسکی- پرینگشایم در مورد همگرایی [[کسر مسلسل|کسرهای مسلسل]] خاص نامیده می شود، اثبات نمودند. پرینگشایم در کنار پژوهش های خود در زمینه آنالیز، هم چنان مقالاتی را در مورد مبادی حساب و [[نظریه اعداد]] برای «"دایرة المعارف علم ریاضی"» نوشت. او نوشته ه
ای علمی خود را در "[[متمتیش آنالن]]" منتشر کرد. پرینگشایم به عنوان «"عضو آکادمی علوم باوارین"»، صورت جلسات علمی اش را به ثبت رسانیده است. تحت آزار رژیم نازی. وقتی که حزب نازی آلمان بر اریکه قدرت تکیه زد، پرینگشایم را به خاطر نسب یهودی اش تحت تعقیب و آزار قرار داد. علت اصلی این که او مورد تعقیب قرار گرفت، سن (میانه دهه ۸۰ خود بود) او بود که نمی خواست بیرون از کشور برود، همان گونه که بسیاری اعضای خانواده او نیز بیرون نرفتند و در آلمان باقی ماندند. یکی از قوانین ضدیهودی نازی ها، «فرمان تغییر نام» بود که در ۱ ژانویه ۱۹۳۸ میلادی در این کشور اجرایی شد. این قانون او را واداشت تا نام خود را در سن ۸۷ سالگی به صورت قانونی به آلفِرد اسرائیل پرینگشایم تغییر دهد. ابتداء او اجازه خارج شدن از کشور را نداشت و وینیفرد واگنر نیز نتوانست در این زمینه به پیرمرد واگنر یاری رساند. اما به وسیله مداخله رئیس آن وقت دانشگاه مونیخ (LMU)، کارل هاوشوفر، همسایه سابق او که دوست [[رودلف هس]] بود و اسکار پرون استاد ریاضیات که او نیز شاگرد سابق پرینگشایم بود و همچنین از طریق اقدام عضو شجاع SS که پاسپورت او را در آخرین لحظه ترتیب داد، سرانجام
او و خانمش توانستند پس از تحمل تحقیر و حقارت سنگین در ۳۱ اکتبر ۱۹۳۹ این کشور را به مقصد زوریخ سوئیس ترک کنند. اس اس در ماه نوامبر ۱۹۳۸ و در جریان [[شب بلورین]] مجموعهٔ مایولیکای پرینگشایم را از خانه او در مونیخ به دست آورد. سپس سوی حزب نازی در یک حراجِ اجباری در حراج خانه لندن در عوض صدور اجازه مهاجرت به فروش رسید. خانه پرینگشایم باید برای حزب نازی فروخته می شد؛ همین بود که او را تخریب کردند و تعمیرات اداری حزب نازی را در آن مستقر نمودند؛ جای که تمامی اسناد اعضای حزب نازی آلمان تا سال ۱۹۴۵ در آن جا نگهداری می شد. امروزه، مؤسسه هنر و تاریخ دانشگاه مونیخ (LMU) و سایر دفاتر دولتی مرتبط به آثار باستانی در آن ها قرار دارند. در نهایت، پرینگشایم به تاریخ ۲۵ ژوئن ۱۹۴۱ در زوریخ چشم از جهان فروبست. همسرش تمام لوازم شخصی را که با خود به سوئیس برده بود، شامل نامه های ریچارد واگنر را ظاهراً به آتش کشید اما خودش نیز یک سال بعد در گذشت. پیوند به بیرون. [[رده:استادان دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ]] [[رده:اهالی استان سیلیزیا]] [[رده:دانش آموختگان دانشگاه روپرشت-کارلز هایدلبرگ]] [[رده:دانش آموختگان دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیا
ن مونیخ]] [[رده:درگذشتگان ۱۹۴۱ (میلادی)]] [[رده:ریاضی دانان سده ۱۹ (میلادی) اهل آلمان]] [[رده:ریاضی دانان سده ۲۰ (میلادی) اهل آلمان]] [[رده:زادگان ۱۸۵۰ (میلادی)]] [[رده:مجموعه داران هنری اهل آلمان]] [[رده:مجموعه داران هنری سده ۱۹ (میلادی)]] [[رده:مجموعه داران هنری سده ۲۰ (میلادی)]] [[رده:مهاجران یهودی از آلمان نازی به سوئیس]]
رابرت یوسف وایت، (به انگلیسی: Robert Joseph White) زاده ۲۱ ژانویه ۱۹۲۶ و در گذشته به تاریخ ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۰ یک جراح مغز و اعصاب آمریکایی بود.رابرت یوسف وایت، بیشتر به خاطر تلاشهایش در پیوند سر روی میمونهای زنده شهرت یافته است. آزمایش جراحی پیوند سر. در سال ۱۹۷۰ میلادی، پس از یکسری آزمایش های مقدماتی، وایت اقدام به پیوند سر یک میمون به بدن میمون دیگر کرد. از آنجایی که دراین عمل جراحی، قطع ستون فقرات در ناحیه گردن الزامی بود، میمون جراحی شده، از گردن به پایین فلج شد. اما پس از جراحی، چون اعصاب جمجمه ای در مغز هنوز فعال بود و توسط سیستم گردش خون بدن جدید تغذیه می شد، میمون هنوز می توانست بشنود، بو کند، بچشد، بخورد و با چشم اشیا را دنبال کند. در نهایت وازنش ایمنی بدن میمون میزبان، باعث شد که سر پیوندی میمون مهمان، بعد از ۹ روز، بمیرد. این جراحی آزمایشی توسط برخی دیگر از متخصصان مغز و اعصاب، لقب وحشیانه گرفت. در طول دهه ۱۹۹۰، وایت قصد داشت همین عمل را روی انسان ها نیز انجام دهد و روی اجساد، در یک سردخانه، تمرین هایی انجام داد. وی امیدوار بود که بتواند جراحی پیوند سر را بر روی فیزیکدان استیون هاوکینگ و بازیگر کریستو
فر ریو نیز انجام دهد. ادامه این سری تحقیقات همچنان در محافل تخصصی جراحی مغز و اعصاب مورد بحث است.
در کالبدشناسی اصطلاح مئای بینی یا گذرگاه بینی () به هر یک از سه گذرگاه در حفره بینی جمجمه اشاره دارد: به نام های مئای بالایی، میانی و زیرین. شاخک ها حفره بینی را به فضاهای افقی و ناودانی شکل به نام مئا تقسیم می کنند. در مئای زیرین که در معاینه بیشتر قابل دسترس است دهانه مجرای اشکی بینی nasolacrimal duct به شکل شکافی حدود یک سانتی متر در عقب لبه قدامی شاخک پایینی مشاهده می شود و محل آن معمولاً بلافاصله در پائین لبه چسبیده شاخک پائینی است. آگاهی از موقعیت دهانه مجرای اشکی در مئای پائینی بینی، برای پرهیز از صدمه به آن هنگام ایجاد سوراخ از بینی به سینوس nasal anthrostomy جهت درناژ سینوس اهمیت دارد. بدین خاطر آنتروستومی معمولاً در خلفی ترین محل ممکن در مئای میانی بینی انجام می شود. در قسمت عقب تر از شاخک پائینی و در خط مستقیم با مئای پائینی سوراخ قسمت غضروفی مربوط به لوله یا شیپوراستاش در سطح خارجی حلق بینی (نازوفارنکس) وجود دارد. در مئای میانی، یک توده برآمده حبابی bulla به نام حباب پرویزنی (اتموئید) وجود دارد که دارای تعدادی مجرای سوراخ کننده است که به سلول های هوایی پرویزنی راه دارند. در زیر این حباب، ناودانی ع
میق دیده می شود که در جلوی آن شکاف نیمه هلالی hiatus semilunaris وجود دارد که دهانه مجرای پیشانی بینی در آن باز می شود. در قسمت وسط و پائین حباب پرویزنی سوراخ بزرگی وجود دارد که مرتبط با سینوس فک بالا است. وجود پولیپ در مئای میانی با انسداد سینوس ها باعث سینوزیت می شود.
ماریوس هیلر که با نام ادواردو هیلر نیز شناخته می شود (۵ اوت ۱۸۹۲ – ۱۷ اکتبر ۱۹۶۴)، یک بازیکن فوتبال بود که برای تیم های ملی آلمان و آرژانتین بازی کرده است. او برادرزاده آرتور هیلر هموطن آلمانی خود بود. هیلر در آلمان برای اف سی فورتسهایم بازی می کرد و سه بار برای تیم ملی آلمان به میدان رفت. او تا به امروز رکورددار جوانترین گلزن تاریخ تیم ملی آلمان و دومین بازیکن جوان تاریخ این کشور است.
توله سگ یک سگ نوجوان است. وزن برخی از توله ها ۱ تا ۱٫۵ کیلوگرم (۱–۳ پوند) است، در حالی که بزرگترها می توانند تا ۷ تا ۱۱ کیلوگرم (۱۵–۲۳ پوند) وزن داشته باشند. همه توله های سالم پس از تولد به سرعت رشد می کنند. رنگ پوشش توله سگ ممکن است با بزرگتر شدن توله سگ تغییر کند، همان طور که معمولاً در نژادهایی مانند یورکشایر تریر دیده می شود. توله سگ به طور خاص اشاره به سگ جوان دارد، در حالی که "توله" ممکن است برای دیگر جانوران نیز استفاده می شود مانند گرگ، فک، زرافه، خوکچه هندی، موش یا کوسه. منابع. [[رده:سگ ها]]
پرمرغی شدن بروز یک ویژگی ژنتیکی در مرغان اهلی است. نرهای مبتلا به این عارضه، دارای پرهای ماده مانند هستند، اگرچه در غیر این صورت، همانند نرها هستند و مانند نرها پاسخ می دهند. پرمرغی در خروس ها یکی از ویژگی های معمولی در نژاد سبرایت بانتام است، نژادی که در حدود سال ۱۸۱۰ مطابق با نیت پدیدآورندهٔ آن، سر جان ساندرز سبرایت، پایه گذاری شد. دوشکلی جنسی در پوشش پرها در پرندگان بسیار رایج است، به ویژه در قرقاولان که در آن نرها بزرگ تر هستند و در میان سایر تفاوت های ریخت شناسی، پرهای روشن تر و رنگارنگ تر از ماده ها دارند. نحوه ارث بردن. اوایل ثابت شده بود که پرمرغی یک صفت است که توسط یک ژن غالب اتوزومی ساده کنترل می شود که بیان آن محدود به جنس نر است. نماد ژنتیکی پیشنهاد شده توسط FB Hutt در سال ۱۹۵۸ برای تعیین این ژن غالب اتوزومی "Hf" (بعد از "پر مرغی") بود که توسط سایر ژنتیک دانان پذیرفته شد. هر دو "نر Hf/Hf" هموزیگوت و "Hf/hf" هتروزیگوت از نوع پرمرغی هستند، در حالی که "hf/hf" از نوع پردار معمولی هستند. این در حالی است که حاملان ماده "ژن Hf" را نمی توان شناسایی کرد مگر اینکه به آزمایشات نتاج مراجعه کنند. تلاش برای نشا
ن دادن پیوند ژنتیکی به چندین جایگاه شناخته شده ناموفق بوده است. وابستگی هورمونی پرمرغی شدن. پرمرغی در خروس ها خود را نشان نمی دهد مگر اینکه پرها تحت هجوم هورمون های جنسی ایجاد شوند. چه این هورمون از بیضه های خود نر باشد و چه از تزریق تستوسترون، تأثیر روی پرمرغی شدن دقیقاً یکسان است. جوجه های هر دو جنس پس از برداشتن گناد، پرهای نرمانند پیدا می کنند. به طور دقیق، آنها یک پر خنثی با پرهای بلند مانند پوشش پرهای نر ایجاد می کنند، زیرا هورمون تخمدان نیز برای ایجاد پرهای زنانه ضروری است. به خوبی شناخته شده است که برخی از استروژن های اصلی از آندروژن ها مشتق می شوند. آندروستندیون به استرون تبدیل می شود، در حالی که تستوسترون از طریق عمل آنزیم آروماتاز به استرادیول تبدیل می شود؛ بنابراین این آنزیم نقش مهمی در بیوسنتز استروژن دارد.
جایگاه پرکنی ، سازه ای برجسته مانند کنده درخت است که به طور منظم توسط پرنده شکاری برای تکه تکه کردن طعمه، کندن پرها و سایر بخش های غیرخوراکی قبل از خوردن آن استفاده می شود. هدف. ماهیت مرتفع جایگاه امکان فرود امن تری را با بار سنگین طعمه فراهم می کند و همچنین موقعیت مناسبی برای وارسی سایر شکارچیان است، در حالی که پرنده آسیب پذیر است و درگیر فرایند نسبتاً پیچیده کندن و تغذیه طعمه اش است. بسیاری از جغدها برای طعمه هایی که روی زمین صید شده اند، از جایگاه پرکنی استفاده می کنند. جغدهای نواری اغلب از لانه های قدیمی برای این منظور استفاده می کنند. جایگاه پرکنی توسط جغد انبار استفاده می شود که با پرواز در ارتفاع کم و آهسته بر روی یک منطقه از زمین باز، شناور بر روی نقاطی که طعمه های احتمالی را پنهان می کنند، شکار کنند. جغد انبار عمدتاً از مهره داران کوچک، به ویژه جوندگان تغذیه می کند. سارگپه معمولی یکی دیگر از کاربران جایگاه پرکنی است و حتی نسبت به جغد انبار رژیم غذایی متنوع تری دارد. قرقی (بازگنجشک) در ارتفاع پایین روی زمین پرواز می کند، با وارسی پرچین ها و حصارها، اما نزدیک به پوشش می ماند تا بتواند به سرعت بر روی قر