Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تخاذ کرد که شامل پردازش مجدد و بازیافت سوخت مصرف شده است. پردازش مجدد باعث می شود ۲–۳٪ از سوخت مصرف شده در حالی که مابقی بازیافت می شود به زباله می رود. سوخت زباله، که به عنوان ضایعات مایع سطح بالایی نامیده می شود، از طریق شیشه زدایی به شیشه تبدیل می شود. پسماندهای تصفیه شده برای مدت خنک کننده برای مدت زمان ۳۰–۴۰ سال ذخیره می شوند. شانزده رآکتور هسته ای حدود ۳ درصد برق هند را تولید می کنند و هفت مورد دیگر نیز در دست ساخت هستند. سوخت مصرفی در ترومبی در نزدیکی بمبئی، در تاراپور در ساحل غربی شمال بمبئی و در کالپاکام در سواحل جنوب شرقی هند پردازش می شود. پلوتونیوم در یک رآکتور پرورش دهنده سریع (در حال ساخت) برای تولید سوخت بیشتر مورد استفاده قرار می گیرد و سایر زباله های ضدعفونی شده در تاراپور و ترومبی استفاده می شود. مدت زمان نگهداری موقت به مدت ۳۰ سال پیش بینی می شود، با دفع نهایی در یک مخزن زمین شناسی عمیق در سنگهای بلوری در نزدیکی کلپاککم. ژاپن. در سال ۲۰۰۰، قانون خاص دفع مواد زائد رادیواکتیو، خواستار ایجاد یک سازمان جدید برای مدیریت سطح بالای زباله های رادیواکتیو شد، و بعداً در همان سال، سازمان مدیریت پسماند
های هسته ای ژاپن تحت نظر وزارت اقتصاد، تجارت تأسیس شد؛ و صنعت ژاپن مسئولیت انتخاب یک مکان مخزن دائمی زمین شناسی عمیق، ساخت، بهره برداری و بسته شدن تأسیسات برای جابجایی پسماند تا سال ۲۰۴۰ را بر عهده دارد. انتخاب سایت از سال ۲۰۰۲ آغاز شد و اطلاعات برنامه به ۳٬۲۳۹ شهرداری ارسال شد، اما تا سال ۲۰۰۶، هیچ دولت محلی داوطلب نبود میزبان این مرکز بود. استان کوچی در سال ۲۰۰۷ علاقه نشان داد، اما شهردار آن به دلیل مخالفت محلی استعفا داد. در دسامبر ۲۰۱۳، دولت تصمیم گرفت قبل از نزدیک شدن به شهرداری ها، مناطق نامزدی مناسب را شناسایی کند. رئیس شورای علمی دانشمندان ژاپن گفت شرایط زمین لرزه ای ژاپن پیش بینی شرایط زمین در ۱۰۰۰۰۰سال لازم را دشوار می کند، بنابراین متقاعد کردن مردم از امنیت دفع زمین شناسی عمیق غیرممکن خواهد بود. اروپا. بلژیک. بلژیک دارای هفت رآکتور هسته ای است که حدود ۵۲٪ از برق خود را تأمین می کند. سوخت بلژیک در ابتدا برای پردازش مجدد در فرانسه ارسال شد. در سال ۱۹۹۳، پردازش مجدد پس از قطعنامه پارلمان بلژیک به حالت تعلیق درآمد. سوخت مصرف شده از زمان ذخیره در نیروگاه های هسته ای است. دفع عمیق زباله های رادیواکتیوی س
طح بالا بیش از ۳۰ سال در بلژیک مورد مطالعه قرار گرفته است. آزمایشگاه تحقیقاتی زیرزمینی هادس در سازه بوم در سایت مول ۲۲۳متر است. آژانس بلژیک برای زباله های رادیواکتیو را آغاز می کند، اداره می شود. مدیریت. در بلژیک، نهاد نظارتی مسئول هدایت و تأیید مجوز، آژانس کنترل هسته ای فدرال است که در سال ۲۰۰۱ ایجاد شده است. فنلاند. در سال ۱۹۸۳، دولت تصمیم گرفت تا سال ۲۰۱۰ سایتی را برای مخزن دائمی انتخاب کند. با چهار رآکتور هسته ای ارائه ۲۹ درصد از برق خود، فنلاند در سال ۱۹۸۷ تصویب قانون انرژی هسته ای ساخت تولید زباله های رادیواکتیو مسئول اختیار خود، موضوع را به الزامات آن سازمان تابش و ایمنی هسته ای و حق وتو، به محلی داده دولتهایی که یک مخزن پیشنهادی در آن قرار دارد. تولیدکنندگان زباله های هسته ای شرکت پوزویا را با مسئولیت انتخاب سایت، ساخت و بهره برداری از یک مخزن دائمی سازماندهی کردند. اصلاحات در سال ۱۹۹۴ به موجب قانون، نیاز به دفع نهایی سوخت مصرف شده در فنلاند، ممنوعیت واردات یا صادرات زباله های رادیواکتیو را داشت. ارزیابی زیست محیطی چهار سایت در ۱۹۹۸–۱۹۹۷رخ داده است، پوزویا را انتخاب کرد نیروگاه هسته ای اولکیلوتو سایت
نزدیک دو رآکتور موجود، و دولت محلی آن را در سال ۲۰۰۰ تأیید شده است. پارلمان فنلاند در سال ۲۰۰۱ یک مخزن زمین شناسی ژرف را در بستر آذرین با عمق حدود ۵۰۰ متر به تصویب رساند. مفهوم مخزن شبیه به مدل سوئدی است که ظروف آن باید در مس پوشیده شده و در زیر میز آب که از سال ۲۰۲۰ آغاز می شود دفن شوند. یکی از تأسیسات خصوصی سازی زیرزمینی، انبارو که مخزن سوخت هسته ای را صرف کرد، در سال ۲۰۱۲ در محل در حال ساخت بود. فرانسه. با داشتن ۵۸ رآکتور هسته ای در حدود ۷۵٪ از برق این کشور، بالاترین درصد از هر کشور، فرانسه از زمان معرفی نیروی هسته ای در آنجا مجدداً پردازش سوخت رآکتور خود را صرف کرده است. برخی از پلوتونیوم های فرآوری شده برای ساختن سوخت استفاده می شوند، اما بیشتر از آنکه به عنوان سوخت رآکتور بازیافت شود، تولید می شود. فرانسه همچنین سوخت مصرفی برای سایر کشورها را دوباره پردازش می کند، اما زباله های هسته ای به کشور مبدأ بازگردانده می شوند. زباله های رادیواکتیو از پردازش دوباره سوخت مصرف شده فرانسوی، طبق قانون مصوب ۱۹۹۱ که یک دوره ۱۵ ساله برای انجام تحقیقات مدیریت پسماندهای رادیواکتیو ایجاد کرده است، قرار است در یک مخزن زمین
شناسی دفع شوند. دفع در سازندهای زمین شناسی ژرف توسط آژانس فرانسوی برای مدیریت پسماندهای رادیواکتیو در آزمایشگاه های تحقیقاتی زیرزمینی مورد مطالعه قرار می گیرد. سه سایت برای دفع زمین شناسی عمیق احتمالی در خاک رس در نزدیکی مرز موز و اوت-مارن، در نزدیکی باغ و در وین مشخص شد. در سال ۱۹۹۸، دولت آزمایشگاه تحقیقاتی زیرزمینی Meuse / Haute Marne، محلی در نزدیکی Meuse / Haute-Marne را تصویب کرد و سایرین را از بررسی بیشتر حذف کرد. قانونگذاری در سال ۲۰۰۶ برای مجوز یک مخزن تا سال ۲۰۲۰ پیشنهاد شد، با عملیات پیش بینی شده در سال ۲۰۳۵. آلمان. سیاست زباله های هسته ای در آلمان در حال جریان است. برنامه ریزی آلمان برای یک مخزن زمین شناسی دائمی در سال ۱۹۷۴ آغاز شد، با تمرکز بر گنبد نمکی گورلبن، یک معدن نمکی در نزدیکی گورلین در حدود ۱۰۰ کیلومتری شمال شرقی براونشویگ است. این سایت در سال ۱۹۷۷ با برنامه ریزی برای کارخانه پردازش مجدد، مدیریت مصرف سوخت و امکانات دفع دائمی در یک سایت واحد اعلام شد. برنامه های کارخانه پردازش مجدد در سال ۱۹۷۹ از بین رفت. در سال ۲۰۰۰، دولت و خدمات فدرال موافقت کردند که تحقیقات زیرزمینی را برای ۳ تا ۱۰ سال ب
ه حالت تعلیق درآورد و دولت متعهد شد که به کار خود از انرژی هسته ای پایان دهد و یک رآکتور را در سال ۲۰۰۳ ببندد. در همین حال، تأسیسات برقی در حال انتقال سوخت مصرف شده به انبارهای موقت در گورلین، لوبمین و آهوس هستند تا زمانی که امکان ذخیره سازی موقت در نزدیکی سایت های رآکتور ایجاد شود. پیش از این، سوخت مصرفی برای پردازش مجدد به فرانسه یا انگلیس ارسال می شد، اما این عمل در ژوئیه ۲۰۰۵ پایان یافت. هلند. ("سازمان مرکزی پسماندهای رادیواکتیو") شرکت پردازش و ذخیره سازی زباله های هسته ای موقت هلند در فلیسینگن است، که زباله های تولید شده در تنها نیروگاه هسته ای باقی مانده خود را پس از پردازش مجدد در لاهه، مانچه، نرماندی، فرانسه. تا زمانی که مجلس هلند تصمیم بگیرد که با زباله ها چه کار کند، در سازمان مرکزی که در حال حاضر صد سال مجوز فعالیت برای آن باقی مانده، خواهد ماند. از اوایل سال ۲۰۱۷، هیچ برنامه ای برای تأسیسات دفع دائمی وجود ندارد. روسیه. در روسیه، وزارت انرژی اتمی مسئولیت ۳۱ رآکتور هسته ای است که حدود ۱۶٪ از برق آن را تولید می کند. وزارت انرژی همچنین مسئول پردازش مجدد و دفع زباله های رادیواکتیو از جمله بیش از ۲۵٫۰۰۰
تن سوخت هسته ای مصرف شده در ذخیره سازی موقت در سال ۲۰۰۱ است. روسیه سابقه طولانی در پردازش مجدد سوخت مصرف شده برای مقاصد نظامی را دارد و قبلاً برنامه ریزی شده بود تا سوخت مصرف شده وارد شده را دوباره پردازش کند، احتمالاً شامل برخی از ۳۳۰۰۰ تن سوخت مصرفی انباشته شده در سایت های سایر کشورهایی که از آمریکا سوخت دریافت کرده اند، که در اصل ایالات متحده بود. متعهد به عقب نشینی شدند، مانند برزیل، جمهوری چک، هند، ژاپن، مکزیک، اسلوونی، کره جنوبی، سوئیس، تایوان و اتحادیه اروپا. در سال ۱۹۹۱ قانون حفاظت از محیط زیست واردات مواد رادیواکتیو برای نگهداری طولانی مدت یا دفن در روسیه ممنوع است، اما قانون بحث برانگیز برای اجازه واردات برای ذخیره سازی دائمی توسط پارلمان روسیه تصویب شد و در سال ۲۰۰۱ توسط رئیس جمهور پوتین به امضا رسید. در طولانی مدت، طرح روسیه برای دفع زمین شناسی ژرف است. بیشترین توجه به مکانهایی که زباله ها در انبار موقت در مایاک، در نزدیکی چلیابینسک در کوه های اورال و گرانیت در کراسنویارسک در سیبری جمع شده اند، مورد توجه قرار گرفته است. اسپانیا. اسپانیا دارای پنج نیروگاه هسته ای فعال با هفت رآکتور است که ۲۱ درصد
از برق این کشور را در سال ۲۰۱۳ تولید کرده اند. علاوه بر این، از دو کارخانه بسته قدیمی قدیمی، میراث سطح بالایی نیز وجود دارد. بین سال های ۲۰۰۴ و ۲۰۱۱، یک اقدام دو طرفه از دولت اسپانیا ساخت یک مرکز ذخیره سازی متمرکز موقت، مشابه مفهوم سازمان مرکزی هلند را ارتقا داد. در اواخر سال ۲۰۱۱ و اوایل سال ۲۰۱۲ چراغ سبز نهایی داده شد، پس از یک فرایند مناقصه رقابتی خریداری شد. این تسهیلات در ابتدا به مدت ۶۰ سال مجاز خواهد بود. با این حال، اندکی قبل از شروع برنامه ریزی برای شروع کار در سال ۲۰۱۵، این پروژه به دلیل ترکیبی از مشکلات زمین شناسی، فنی، سیاسی و زیست محیطی متوقف شد. تا اواخر سال ۲۰۱۵، دولت منطقه ای آن را «منسوخ» می دانست. از اوایل سال ۲۰۱۷، این پروژه هنوز عملی نشده است، اما همچنان منجمد می ماند و به زودی هیچ اقدام دیگری پیش بینی نمی شود. در همین حال، سوخت هسته ای مصرف شده و سایر زباله های سطح بالا در استخرهای گیاهان نگهداری می شود، و همچنین در محل ذخیره مخزن خشک در گاروشن و تریلو نگهداری می شود. از اوایل سال ۲۰۱۷، هیچ برنامه ای برای یک مرکز دفع دائمی سطح بالا نیز وجود ندارد. زباله های سطح متوسط و متوسط در تأسیسات اس
تان کوردوبا ذخیره می شود. سوئد. در سوئد، از سال ۲۰۰۷، ده رآکتور هسته ای کارگر وجود دارد که حدود ۴۵٪ از برق آن را تولید می کنند. دو رآکتور دیگر در بارسبوک در ۱۹۹۹ و ۲۰۰۵ تعطیل شدند. با ساخت این رآکتورها ، انتظار می رفت سوخت هسته ای آنها در یک کشور خارجی دوباره پردازش شود و زباله های پردازش مجدد به سوئد بازگردانده نشوند. بعداً، ساخت کارخانه پردازش مجدد داخلی در نظر گرفته شد، اما هنوز ساخته نشده است. تصویب قانون تصویب سال ۱۹۷۷ مسئولیت مدیریت پسماندهای هسته ای را از دولت به صنعت هسته ای منتقل کرد و به اپراتورهای رآکتور ملزم کرد که برای دستیابی به مجوز عملیاتی، برنامه قابل قبولی برای مدیریت پسماند با «ایمنی مطلق» ارائه دهند. در اوایل سال ۱۹۸۰، پس از فروپاشی جزیره سه مایل در ایالات متحده، همه پرسی در مورد استفاده آینده از انرژی هسته ای در سوئد برگزار شد. در اواخر سال ۱۹۸۰، پس از برگزاری همه پرسی سه سؤال نتایج مختلط، پارلمان سوئد تصمیم گرفت رآکتورهای موجود را تا سال ۲۰۱۰ فاز کند. در سال ۲۰۱۰، دولت سوئد برای ساخت رآکتورهای هسته ای جدید گشود. واحدهای جدید فقط می توانند در سایتهای انرژی هسته ای موجود، اسکارامن، رینگالز
یا فورسارک احداث شوند و فقط برای جایگزینی یکی از رآکتورهای موجود، باید برای راه اندازی مجدد آن خاموش شود. شرکت مدیریت سوخت و زباله هسته ای سوئد در سال ۱۹۸۰ ایجاد شد و مسئولیت دفع نهایی زباله های هسته ای در آنجا است. این شامل بهره برداری از یک مرکز ذخیره سازی قابل بازیافت کنترل شده، مرکز ذخیره سازی موقت مرکزی برای استفاده از سوخت هسته ای صرف شده در اسکاشهامن، در حدود ۱۵۰ مایلی جنوب استکهلم در سواحل بالتیک است. حمل و نقل سوخت مصرفی؛ و ساخت مخزن دائمی فروشگاه لوازم سوئدی قبل از انتقال آن به تأسیسات در اسکورشام، مدت یک سال در محل رآکتور خرج کرده و در آنجا در غارهای گودبرداری پر از آب به مدت حدود ۳۰ سال قبل از انتقال به یک مخزن دائمی ذخیره می کند. طراحی مفهومی یک مخزن دائمی تا سال ۱۹۸۳ تعیین شد و خواستار قرار دادن قوطی های آهنی مسی پوشیده شده در بستر گرانیتی در حدود ۵۰۰ متر زیر زمین شد. فضای اطراف قوطی ها با خشت بنتونیت پر خواهد شد. پس از بررسی شش مکان احتمالی برای یک مخزن دائمی، سه نفر برای تحقیقات بیشتر، در اوستامامار، تیرپ نامزد شدند. سوئیس. سوئیس دارای پنج رآکتور هسته ای است که حدود ۴۳٪ از برق خود را در سال ۲
۰۰۷ (۳۴٪ در سال ۲۰۱۵) تأمین می کند. برخی از سوخت های هسته ای سوئیسی که برای سوئیس استفاده شده اند برای پردازش مجدد در فرانسه و انگلستان فرستاده شده اند. بیشتر سوخت بدون پردازش مجدد ذخیره می شود. یک سازمان صنعتی یک مرکز ذخیره سازی موقت مرکزی برای سوخت هسته ای مصرف شده و ضایعات رادیواکتیوی سطح بالا، و تهویه زباله های رادیواکتیوی سطح پایین و زباله های سوزاندن را ایجاد و اداره می کند. سایر تأسیسات ذخیره موقت که سازمان را در پیش رو دارند، در سوئیس فعالیت خود را ادامه می دهند. برنامه سوئیس گزینه هایی را برای قرار گرفتن در یک مخزن عمیق برای دفع زباله های رادیواکتیوی سطح بالا و ضایعات سطح پایین و متوسط در نظر گرفته است. ساخت مخزن تا قبل از این قرن پیش بینی نشده است. تحقیقات در مورد سنگ رسوبی (به ویژه اوپالینوس خشت) در آزمایشگاه سنگ مونت تری سوئیس انجام می شود. سایت آزمایش گریمزل، یک مرکز قدیمی در سنگهای کریستالی نیز فعال است. انگلیس. بریتانیا دارای ۱۹ رآکتور عامل است که حدود ۲۰٪ از برق آن را تولید می کند. این بخش عمده ای از سوخت مصرف شده خود را در سواحل شمال غربی در سراسر ایرلند پردازش می کند، جایی که پسماندهای هسته
ای برای حداقل مدت ۵۰ سال قبل از دفع زمین شناسی عمیق عمیق، در قوطی های استیل ضدزنگ ضد گلدان و آب بندی شده در انبارهای استیل ضدزنگ قرار می گیرند. سواحل شمالی سابقه مشکلات زیست محیطی و ایمنی از جمله آتش سوزی در نیروگاه هسته ای در شیشه جلو اتومبیل و یک واقعه قابل توجه در سال ۲۰۰۵ در کارخانه اصلی پردازش اصلی را دارد. در سال ۱۹۸۲ مدیریت اجرایی زباله های رادیواکتیو صنعت هسته ای با مسئولیت دفع زباله های هسته ای طولانی مدت تأسیس شد و در سال ۲۰۰۶ کمیته مدیریت پسماندهای رادیواکتیو وزارت محیط زیست، غذا و امور روستایی توصیه کرد دفع زمین شناسی ۱۰۰۰–۲۰۰ متر زیر زمین. یک مفهوم مخزن عمومی را بر اساس نمونه سوئدی توسعه داده است اما هنوز سایتی انتخاب نکرده است. یک سازمان انتقال هسته ای مسئولیت بسته بندی زباله ها از پردازش مجدد را بر عهده دارد آمریکای شمالی. کانادا. ۱۸ نیروگاه هسته ای عامل در کانادا حدود ۱۶٪ از برق آن را در سال ۲۰۰۶ تولید کرد. در سال ۲۰۰۲ قانون ملی زباله های هسته ای توسط پارلمان کانادا تصویب شد و شرکتهای انرژی هسته ای را ملزم به ایجاد یک سازمان مدیریت پسماند برای پیشنهاد به دولت کانادا رویکردهای مدیریت پسماندهای
هسته ای و اجرای رویکردی دانست که متعاقباً توسط دولت انتخاب شده است. این قانون مدیریت را به عنوان «مدیریت طولانی مدت با استفاده از انبار یا دفع، شامل حمل و نقل، درمان، تهویه یا حمل و نقل به منظور ذخیره یا دفع» تعریف می کند. سازمان مدیریت پسماندهای هسته ای یک مطالعه و مشاوره سه ساله گسترده با کانادایی ها انجام داد. در سال ۲۰۰۵، آنها مدیریت فاز تطبیقی را توصیه کردند، رویکردی که بر روش های فنی و مدیریت تأکید داشت. روش فنی شامل جداسازی متمرکز و مهار سوخت هسته ای صرف شده در یک مخزن زمین شناسی عمیق در سازند سنگ مناسب، مانند گرانیت سپر کانادایی یا سنگهای رسوبی اردوویان است. همچنین توصیه می شود یک فرایند تصمیم گیری مرحله ای باشد که توسط یک برنامه یادگیری مداوم، تحقیق و توسعه پشتیبانی می شود. ایالات متحده. قانون سیاست زباله هسته ای سال ۱۹۸۲ برنامه ای برای ساخت مخزن دائمی و زیرزمینی برای زباله های رادیواکتیوی با سطح بالا تا اواسط دهه ۱۹۹۰ ایجاد کرد و مقداری از ذخیره موقت زباله ها، از جمله سوخت مصرف شده از ۱۰۴ رآکتور هسته ای غیرنظامی را تولید کرد. حدود ۱۹٫۴٪ برق در آنجا. ایالات متحده در آوریل ۲۰۰۸ حدود ۵۶۰۰۰ تن سوخت مصرف
ی و ۲۰٫۰۰۰ قوطی پسماند جامد مرتبط با دفاع داشت و پیش بینی می شود تا سال ۲۰۳۵ این رقم به ۱۱۹٫۰۰۰ تن افزایش یابد. ایالات متحده تصمیم به مخزن زباله های هسته ای کوه یوکا گرفت که مخزن نهایی در کوه یوکا در نوادا بود، اما این پروژه با مخالفت گسترده ای روبرو شد که برخی از نگرانی های اصلی انتقال مسافت طولانی از زباله ها از سراسر ایالات متحده به این سایت است. حوادث و عدم قطعیت موفقیت در جداسازی زباله های هسته ای از محیط انسانی در ابدیت. کوه یوکا با ظرفیت ۷۰٫۰۰۰ تن زباله رادیواکتیو ، انتظار می رود در سال ۲۰۱۷ افتتاح شود. با این حال، دولت اوباما استفاده از این سایت را در پیشنهاد بودجه فدرال ایالات متحده در سال ۲۰۰۹، که تمام بودجه به جز آنچه برای پاسخ به سوالات کمسیون تنظیم مقررات هسته ای لازم است، حذف کرد، «در حالی که دولت استراتژی جدیدی را برای دفع زباله های هسته ای ترسیم می کند»، حذف کرد. در ۵ مارس ۲۰۰۹، استیون چو، وزیر انرژی، در جلسه سنا گفت: «سایت کوه یوکا دیگر به عنوان گزینه ای برای ذخیره زباله های رآکتور مشاهده نمی شود.» با شروع از سال ۱۹۹۹، زباله های هسته ای ناشی از نظامی در کارخانه خلبان زباله های جدا شده در نیوم
کزیکو وارد می شوند. از آنجا که کسری از اتم های رادیوایزوتوپ در واحد پوسیدگی به طور معکوس متناسب با نیمه عمر آن است، رادیواکتیویته نسبی مقداری از زباله های رادیواکتیو مدفون شده انسان به مرور زمان در مقایسه با رادیوایزوتوپ های طبیعی کاهش می یابد (مانند زنجیره های پوسیدگی ۱۲۰ تریلیون تن از تریوم و ۴۰ تریلیون تن اورانیوم که در غلظت نسبتاً کمی از قطعات در هر میلیون بر روی توده ۳ * ۱۰ ۱۹ تن پوسته وجود دارد). به عنوان مثال، در طی یک بازه زمانی هزاران ساله، پس از پوسیدگی فعال ترین رادیوایزوتوپ های نیمه عمر کوتاه، دفن زباله های هسته ای ایالات متحده باعث افزایش رادیواکتیویته در ۲۰۰ فوت برتر سنگ و خاک در ایالات متحده (۱۰ میلیون کیلومتر) در ۱۰ میلیون بیش از مقدار تجمعی از رادیو ایزوتوپ طبیعی در چنین حجم، اگر چه مجاورت سایت یک غلظت به مراتب بالاتر از رادیوایزوتوپهای مصنوعی زیرزمینی از جمله متوسط دارند. باراک اوباما در یک یادداشت ریاست جمهوری در تاریخ ۲۹ ژانویه ۲۰۱۰، کمیسیون نوار آبی در مورد آینده هسته ای آمریکا (این کمیسیون) تأسیس کرد. این کمیسیون، متشکل از پانزده عضو، یک مطالعه دو ساله گسترده دربارهٔ دفع زباله های هسته ا
ی را انجام داد، آنچه از آن به عنوان «پایان عقب» روند انرژی هسته ای یاد می شود. این کمیسیون سه فرعی تشکیل داد: فناوری چرخه رآکتور و سوخت، حمل و نقل و ذخیره سازی و دفع. در ۲۶ ژانویه ۲۰۱۲، کمیسیون گزارش نهایی خود را به وزیر انرژی استیون چو ارسال کرد. در گزارش نهایی زیرمجموعه دفع، کمیسیون توصیه هایی را برای یک سایت خاص صادر نمی کند بلکه یک توصیه جامع برای استراتژی های دفع ارائه می دهد. کمیسیون در طول تحقیق خود از فنلاند، فرانسه، ژاپن، روسیه، سوئد و انگلیس بازدید کرد. کمیسیون در گزارش نهایی خود هفت توصیه برای تدوین استراتژی جامع برای پیگیری ارائه داد: توصیه شماره ۱ایالات متحده باید یک برنامه یکپارچه مدیریت زباله های هسته ای را اتخاذ کند که منجر به توسعه به موقع یک یا چند مرکز زمین شناسی عمیق دائمی برای دفع ایمن سوخت مصرف شده و ضایعات هسته ای سطح بالا شود.توصیه شماره ۲یک سازمان جدید و یک منظوره جدید برای تهیه و اجرای یک برنامه متمرکز و یکپارچه برای حمل و نقل، ذخیره سازی و دفع زباله های هسته ای در ایالات متحده مورد نیاز است.توصیه شماره ۳دسترسی مطمئن به تعادل در صندوق پسماندهای هسته ای و درآمد حاصل از پرداخت سالانه ه
زینه پسماندهای هسته ای از سوی پرداخت کنندگان برنامه های کاربردی کاملاً ضروری است و باید در اختیار سازمان جدید مدیریت پسماندهای هسته ای قرار گیرد.توصیه شماره ۴برای آینده و توسعه تأسیسات زباله های هسته ای در ایالات متحده در آینده نیاز به رویکرد جدیدی است. ما معتقدیم که اگر این موارد باشد: توصیه شماره ۵تقسیم فعلی مسئولیت های نظارتی برای عملکرد طولانی مدت مخزن بین NRC و EPA مناسب است و باید ادامه یابد. دو آژانس باید استانداردهای ایمنی مستقل و جدید در سایت را در یک فرایند مشترک بطور رسمی هماهنگ ایجاد کنند که به طور فعال از تمام حوزه های انتخابیه مربوطه درگیر و درخواست کند.توصیه شماره ۶نقش ها، مسئولیت ها و مقامات دولت های محلی، ایالتی و قبیله ای (با توجه به محل استقرار تسهیلات و سایر جنبه های دفع زباله های هسته ای) باید یک عنصر مذاکره بین دولت فدرال و سایر واحدهای تحت تأثیر دولت در ایجاد یک محل دفع علاوه بر توافق نامه های الزام آور قانونی، همان طور که در توصیه شماره ۴ بحث شده است، تمام سطوح تحت تأثیر دولت (محلی، ایالتی، قبیله ای و غیره) باید حداقل در کلیه تصمیمات مهم دیگر نقش مشاوره ای معنی دار داشته باشند. علاوه ب
ر این، ایالت ها و قبیله ها باید اختیارات خود را نسبت به جنبه های مقررات، مجوزها و عملیات هایی که نظارت از زیر سطح فدرال امکان پذیر است به طور مؤثر و به شکلی که در حفاظت از منافع و دستیابی به آنها مفید باشد، اختیارات خود را حفظ یا در صورت لزوم به آنها واگذار نمایند. اعتماد به نفس جوامع و شهروندان آسیب دیده.توصیه شماره ۷ هیئت بررسی فنی پسماندهای هسته ای باید به عنوان منبع ارزشمند مشاوره و بررسی فنی مستقل حفظ شود.
بیش حساسیت (که به آن واکنش بیش حساسیت یا عدم تحمل نیز گفته می شود) به واکنش های نامطلوب تولید شده توسط سیستم ایمنی طبیعی از جمله آلرژی و خود ایمنی اشاره دارد. معمولاً به آنها واکنش بیش از حد سیستم ایمنی بدن گفته می شود و ممکن است این واکنش ها آسیب رسان، ناراحت کننده یا گاه کشنده باشد. واکنش های بیش حساسیت به حالت (ایمنی) حساس شدهٔ میزبان نیاز دارند.
آختاچی قره بجاق (به لاتین: Axtaçı-Qarabucaq، تا سال ۲۰۱۵ قره بجاق Qarabucaq) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان کردامیر واقع شده است.
قره داغ لی () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان هادروت واقع شده است.
قره داغ لی (به لاتین: Qaradağlı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان اوجار واقع شده است. قره داغ لی ٣٣٠٧ نفر جمعیت دارد.
قره داغ لی () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان شوشی واقع شده است.
هَوی کَرِل () استاد فلسفه در دانشگاه بریستول است. تحصیلات و شغل. کرل برای اخذ مدرک لیسانس و کارشناسی ارشد در دانشگاه تل آویو تحصیل کرد و مدرک دکترا را در دانشگاه اسکس دریافت کرد. او مدرس دانشگاه غرب انگلستان بود و بعنوان مدرس ارشد به دانشگاه بریستول نقل مکان کرد و بعداً به عنوان استاد تمام ارتقاء یافت. علائق و تحقیقات کرل بیشتر در مورد فلسفه پزشکی، پدیدارشناسی، فلسفه مرگ، بی عدالتی معرفتی و سلامتی، بیماری، کودکان و فیلم و فلسفه است. کرل برای کار و تحقیقات خود در زمینه پدیدارشناسی بیماری جسمانی شناخته شده است، و پروژه AHRC خود را با بودجهٔ خویش در مفاهیم سلامت و بیماری (از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۰۱) به رهبری گرفت؛ همچنین بنیاد «لورهولم تراست» را از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۲ تأمین مالی کرد. وی از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۳ بورسیه تحصیلی میان دوره شغلی آکادمی بریتانیا را دارا بود و در حال حاضر در مؤسسه تحقیقاتی-خیریهٔ ولکام تراست، دارای پروژه بودجه جایزه محقق ارشد برای پروژهٔ «زندگی نفس» می باشد. در سال ۲۰۰۶، کرل به بیماری لمفانجولیومایومتوزیس (LMA)، یک بیماری ریه محدود کننده زندگی مبتلا شد. بسیاری از آثار و فعالیت های دانشگاهی او نشان دهن
دهٔ تجربیات زندگی خود او به عنوان یک بیمار است.
نبرد رمیلا، که همچنین به عنوان جنگ پل یا جنگ خرابه نیز شناخته می شود، حملهٔ جنجالی آمریکا در تاریخ ۲ مارچ ۱۹۹۱، دو روز پس از اعلام آتش بس توسط جورج بوش (رئیس جمهور آمریکا)، در نزدیکی میدان نفتی Rumaila در فرات انجام شد. نیروهای ارتش آمریکا- عمدتاً لشکر ۲۴ پیاده نظام- تحت رهبری سرلشکر بری مک کافری به نیروهای در حال عقب نشینی عراقی حمله کردند و ستون بزرگی از نیروهای زرهی گارد جمهوریخواه عراق را در جریان جنگ اول خلیج فارس منهدم و وادار به عقب نشینی کردند. گارد ریاست جمهوری عراق با نیروهای آمریکا در هور حمار از حوضهٔ رودخانه دجله و فرات در عراق درگیر جنگ شدند، درحالیکه آنان در حال عبور از هور حمار و پل و فرار به سمت شمال بغداد و بزرگراه ۸ بودند. کاروانهای عراقی به طول بیش از پنج مایل و چند صد وسیله نقلیه در منطقه کشتار قرار گرفتند و سپس طی ۵ ساعت به طور سیستماتیک توسط لشکر ۲۴ پیاده نظام آمریکا از جمله نیروهای زرهی آن توسط AH-64 Apache هلیکوپترهای جنگی، و ۹ گردان توپخانه ویران شدند. نه گردان توپخانه آمریکایی طی این درگیری خاص هزاران تیر و موشک شلیک کردند. در این حمله حداقل شش گردان لشکر زرهی حمورابی ارتش عراق نابو
د شدند. جنجال و جدال سنگین. حمله همه جانبه به ستون عراق، با حملات نیروهای آمریکایی به نیروهای عراقی ای که در مسیر عقب نشینی آواره بودند اتفاق افتاد، دو روز پس از آنکه به طور رسمی آتش بس یکجانبه از طرف آمریکا اعلام شده بود و درست فردای آن روز قرار بود دولت عراق و نیروهای ائتلاف مذاکرات صلح رسمی را آغاز کنند. این شرایط بحثی را برانگیخت که آیا مک کافری در تصمیم خود برای انهدام ستون دلیل کافی داشته است یا خیر و اصلاً به همین دلیل در وهلهٔ اول لشکر۲۴ در حین آتش بس به مسیر خروج عراقی ها منتقل شده است. سرلشکر ایالات متحده رونالد اچ. گریفیت به روزنامه نگار تحقیق، سیمور هرش گفت: «آنجا فقط تعدادی تانک در راه برگشت بود که با تریلر حمل می شدند و بری مک کافری آن را به جنگی تمام عیار کرد. او آن را به نبرد تبدیل کرد که هرگز قرار نبود اتفاق بیافتد.» در نهایت مک کافری با تحقیق و بررسی ارتش اخراج شد، اما تحقیقات کنگره ایالات متحده هیچ مقصری در این حادثه پیدا نکرد. خلاصه. با پایان عملیات رزمی، لشکر ۲۴ پیاده نظام آمریکا، ۲۶۰ مایل (۶۷۴ کیلومتر) پیشروی کرد و ۳۶۰ تانک و سایر زره های نظامی، ۳۰۰ قطعه توپخانه، ۱۲۰۰ کامیون، ۲۵ فروند هو
اپیما، ۱۹ موشک و بیش از ۵۰۰ قطعه تجهیزات مهندسی را نابود کردند. در این حمله بیش از ۷۰۰ عراقی کشته و ۵٬۰۰۰ نفر را نیز به عنوان اسیر جنگی گرفتند در حالیکه از لشکر آمریکایی تنها ۸ کشته، ۳۶ نظامی زخمی و ۵غیرنظامی مجروح برجا ماند. به Task Force Tusker بخش ۲۴ پیاده نظام آمریکا به دلیل تلاش هایش جایزه واحد شایسته اعطا شد.
بلاند ردهد ، یک بند آلترناتیو راک آمریکایی است که اعضای آن کازو ماکینو (خوانندگی، کیبورد/گیتار ریتم) و برادران دوقولو، سیمون و آمدئو پیس (درام/کیبرد و گیتار/کیبرد/خوانندگی، به ترتیب) می باشند و در سال ۱۹۹۳ در نیویورک آغاز به کار کردند.
در مهندسی برق، عبور از خطا (FRT)، یا گاهی عبور از ولتاژ زیرِنامی (UVRT)، یا عبور از ولتاژ کم (LVRT) , توانایی ژنراتورهای الکتریکی برای اتصال به شبکه در دوره های کوتاهی است که ولتاژ شبکه برق پایین تر از مقدار نامی آن است. این امر برای جلوگیری از ایجاد اتصال کوتاه در سطح فشار قوی یا ولتاژ بالا در سطح توزیع (پارک های بادی، سیستم های PV، تولید پراکنده و غیره) مورد نیاز است. الزامات مشابه در مورد بارهای مهم مانند سیستم های رایانه ای و فرایندهای صنعتی اغلب با استفاده از منبع تغذیه بدون وقفه (UPS) یا بانک خازنی برای تأمین برق در این وقایع انجام می شود.
فرار (به انگلیسی: "The Escape") یک فیلم کوتاه ۱۳ دقیقه ای اکشن آمریکایی محصول سال ۲۰۱۶ میلادی که توسط شرکت خودروسازی ب ام و برای تبلیغ ب ام و سری ۵ مدل ۲۰۱۷ ساخته شده است. کارگردانی و نویسندگی این فیلم توسط نیل بلومکمپ، انجام شده و بازیگران اصلی کلایو اوون، جان برنثال، داکوتا فانینگ و ورا فارمیگا می باشند. این فیلم در کانال یوتیوب در تاریخ ۲۳ اکتبر ۲۰۱۶ منتشر شد. این فیلم کوتاه در طول یک ماه و نیم ماه در تابستان سال ۲۰۱۶ در تورنتو، انتاریو فیلمبرداری شد. جلوه های تصویری در سپتامبر ۲۰۱۶ تکمیل شد، ماه بعد آماده انتشار شد.
اسکادران VP-26 بخشی از نیروی دریایی ایالات متحده است. این اسکادران از هواپیماهای مستقر در پایگاه هوایی نیروی دریایی جکسنویل در فلوریدا می باشد. این اسکادران با هواپیماهای گشتی بوئینگ پی-۸ پوسایدون پرواز می کند. این اسکادران در ۲۶ اوت ۱۹۴۳ با عنوان اسکادران بمبی 114 (VB-114) تأسیس شد و در ۱ اکتبر ۱۹۴۴ به اسکادران گشتی بمب گذاری (VPB-114) تغییر نام داد. در ۱ سپتامبر ۱۹۴۸ اسکادران گشتی 26 (VP-26) ایجاد شد. مأموریت. این نیرو عضوی از شاخه گشت یازده، یک اسکادران گشت دریایی است که حوزه عملیاتی او در سراسر جهان است. مناطق مأموریت شامل جنگ ضد زیردریایی (ASW)، جنگ ضد سطحی (ASU)، جنگ و فرماندهی و کنترل (C2W)، فرماندهی ، کنترل و ارتباطات (CCC)، جاسوسی (INT) و جنگ مین (MIW) می باشد. هواپیماهای عملیاتی. این اسکادران هواپیماهای زیر را از تاریخ های ذیل در اختیار دارد: پایگاه های استقرار. این اسکادران در این پایگاه ها استقرار داشته است:
قره داغ لی (به لاتین: Qaradağlı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان شکی واقع شده است. قره داغ لی ۲۶۶ نفر جمعیت دارد.
بیر غبالو (به عربی: دائرة بئر غبالو) یک منطقهٔ مسکونی در الجزایر است که در استان بویره واقع شده است.