Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رهای مشابه در سراسر جهان. دیگر شعارهای سه جانبه عبارتند از «آزادی، برابری، برادری»، (liberty, equality, fraternity) در فرانسه؛ «وحدت، عدالت و آزادی»، (Einigkeit und Recht und Freiheit) در آلمان؛ «صلح، نظم و حکومت خوب»، (peace, order, and good government) در کشورهای مشترک المنافع (از جمله کانادا و استرالیا). همچنین شبیه به یک خط در منشور حقوق کانادا است: «زندگی، آزادی، امنیت شخص» (این خط همچنین در منشور حقوق کانادایی قدیمی بود که «لذت بردن از دارایی» را به لیست اضافه کرد). این عبارت را می توان در فصل سوم، ماده ۱۳ قانون اساسی ۱۹۴۷ ژاپن، فصل دوم، ماده ۱۰ قانون اساسی ۱۹۸۷ کره جنوبی و در اعلامیه استقلال جمهوری دموکراتیک ویتنام توسط رئیس جمهور هو شی مین در سال ۱۹۴۵ یافت. عبارت جایگزین «جان، آزادی و دارایی» در اعلامیه حقوق استعماری، قطعنامه اولین کنگره قاره ای یافت می شود. متمم پنجم و چهاردهم قانون اساسی ایالات متحده اعلام می کند که دولت ها نمی توانند هیچ شخصی را از «جان، آزادی یا مال» بدون روند قانونی محروم کنند. همچنین در ماده ۳ اعلامیه جهانی حقوق بشر آمده است: «هر کس حق زندگی، آزادی و امنیت شخصی دارد».
استخدام و اخراج () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی بابی برنز و والتر استال است که در سال ۱۹۱۶ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به اولیور هاردی، فلورنس مک لاکلین و اتل برتون اشاره کرد.
انسان شناسی بوم شناختی زیرشاخه ای از انسان شناسی است و به عنوان «مطالعه سازگاری های فرهنگی با محیط» تعریف می شود. حوزه فرعی نیز به عنوان «مطالعه روابط بین جمعیتی انسان ها و محیط بیوفیزیکی آنها» تعریف شده است. تمرکز پژوهش ها بر این است که «چگونه باورها و عملکردهای فرهنگی به جمعیت انسانی کمک می کند تا با محیط خود سازگار شوند و چگونه مردم از عناصر فرهنگی خود برای حفظ بوم سازگان خود استفاده می کنند». انسان شناسی بوم شناختی از رویکرد بوم شناسی فرهنگی رشد یافت و چارچوب مفهومی مناسب تری برای تحقیق علمی نسبت به رویکرد بوم شناسی فرهنگی ارائه کرد. هدف پژوهشی که تحت این رویکرد دنبال می شود، مطالعه طیف گسترده ای از پاسخ های انسان به مشکلات زیست محیطی است.
ببر یک فیلم ورزشی و درام آمریکایی محصول سال ۲۰۱۸ به کارگردانی آلیستر گریرسون و تهیه کنندگی دانیل گرودنیک است که بر اساس داستان واقعی قهرمان سابق بوکس پاردیپ سینگ ناگرا الهام گرفته شده است. سینگ ناگرا که آرزوی آن را داشت که یک بوکسور باشد فقط به دلیل امتناع از تراشیدن ریش خود از تبدیل شدن به یک بوکسور جلوگیری کردند. در این فیلم میکی رورک، جنا پریش، پرم سینگ و مایکل پولیس در نقش های اصلی بازی می کنند. داستان. این اثر در رابطه با یک ورزشکار هندی است که هیئت بوکس بخاطر ظاهرش او را از مسابقات محروم می کند و همین موضوع سبب می شود تا تهدیدات زیادی برای او بوجود بیاید. اما او مهم مانند هر مرد نیرومند دیگری مقابله به مثل می کند و… تولید. فیلمبرداری اصلی در سینسیناتی، اوهایو در نوامبر ۲۰۱۵ آغاز شد. بنا بر گزارش ها، ساخت این فیلم باعث بسته شدن جاده های زیادی در منطقه همیلتون، اوهایو شد. فیلمبرداری نیز در دانشگاه میامی همیلتون انجام شد. تصویربرداری اصلی در دسامبر ۲۰۱۵ به پایان رسید. انتشار. این فیلم که اولین نمایش جهانی خود را در جشنواره بین المللی فیلم سن دیگو در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۸ انجام داد و برنده بهترین فیلم بلند شد. این
فیلم در ایالات متحده و کانادا در ۳۰ نوامبر ۲۰۱۸ منتشر شد.
اثر نجات پدیده ای است که نخستین بار توسط براون و کدریک-براون توصیف شد و معمولاً در دینامیک فراجمعیت و بسیاری از رشته های دیگر در بوم شناسی به کار می رود. این فرایند جمعیتی توضیح می دهد که چگونه مهاجرت افراد می تواند تداوم جمعیت های کوچک جداشده را با کمک به تثبیت یک فراجمعیت افزایش دهد و در نتیجه شانس انقراض را کاهش دهد. به عبارت دیگر، مهاجرت می تواند منجر به تشکیل کلنی دوباره در لکه های منقرض شده پیشین شود و تداوم درازمدت شبکه جمعیت ها را ارتقا دهد.
ترل هوارد بل (Terrel Howard Bell) (زادهٔ ۱۱ نوامبر ۱۹۲۱ – درگذشتهٔ ۲۲ ژوئن ۱۹۹۶)، وزیر آموزش در کابینه رئیس جمهور رونالد ریگان بود. پس از شیرلی هوفستدلر، وی دومین وزیر آموزش ایالات متحده بود. اوایل زندگی و حرفه. بل در ۱۱ نوامبر، ۱۹۲۱ در لاوا هات اسپرینگر، آیداهوا بدنیا آمد و زمانی که هشت سال داشت پدرش فوت کرد. بل در ۱۹۴۰ میلادی از دبیرستان لاوا هات اسپرینگز و در ۱۹۴۶ میلادی از دارالمعلمین ایالتی آلبیون فارغ التحصیل شد. پس از اتمام دارالمعلمین، وی به عنوان سرپرست چندین مدرسه در آیداهوا و وایومینگ خدمت کرد. بل بیشتر دوره حرفه ای خود را در یوتا گذراند. وی در جریان جنگ جهانی دوم به عنوان گروهبان در سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده خدمت نموده و دوباره به آیداهوا بازگشت تا تحصیلات خود را ادامه دهد. پس از کسب مدرک BA در شهر آلبیون در ۱۹۴۶ میلادی، بل به عنوان معلم دبیرستان و راننده اتوبوس به کار آغاز کرد. وی مدرک فوق لیسانس خود در رشته MA را در ۱۹۵۴ میلادی از دانشگاه آیداهو واقع در مسکو و مدرک دکترای تخصصی خود در رشته آموزش را در ۱۹۶۱ میلادی از دانشگاه یوتا واقع در سالت لیک سیتی کسب کرد. از ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۲ میلادی، بل
همچنین به عنوان عضو کمیسیون آموزش یوتا و سرپرست مدرسه شهرستان ویبر در یوتا خدمت کرد. رئیس کمیسیون ملی آموزش. بل از ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۶ میلادی تحت اداره دو رئیس جمهور ریچارد نیکسون و جرالد فورد به عنوان رئیس کمیسیون ملی آموزش (قبل از اینکه کمیسیون ملی آموزش به وزارتخانه تغییر داده شود) خدمت کرد. وزیر آموزش ایالات متحده. بل در ۱۹۸۱ میلادی در کابینه ریگان گماشته شد و از وی انتظار می رفت تا از روند جداسازی وزارت آموزش نظارت نماید، اما وی با برخی موانع حقوقی روبرو شد، چون این چنین تقسیم یک وزارت خانه مستلزم موارد قانونی بود. در حلقه های آموزش وی یک فرد شناخته شده بوده و مورد تحسین و احترام قرار می گرفت، چون از سمت معلم مدرسه به استاد کالج و در نهایت به سمت های بلند حکومتی رسیده بود. بل در میان کابینه ای پر از افراد پولدار به عنوان یک فرد فروتن خود را حفظ کرد – هنگام اسباب کشی از یوتا به واشینگتن، او خود یک کامیون یو-هاول را رانندگی کرد، چون افرادی که در سمت های سیاسی گماشته شده بودند هزینه اسباب کشی دریافت نمی کردند. در ۱۹۸۱ میلادی، وی ریگان را متقاعد نمود تا کمیسیونی را برای مطالعه برتری در آموزش بگمارد. گزارش ۱۹۸۳ کمیس
یون ملی برتری در آموزش، تحت عنوان ملتی در خطر، با نتیجه گیری های که ارایه نموده بود موجب آغاز اصلاحات نظام آموزشی گردید؛ این نتیجه گیری همچنین ادعا نمود که ملت توسط «یک موج روزافزون میانه گرایی» تهدید می شد. استعفا و اواخر زندگی. هرچند اهمیت آموزش توسط این اصلاحات برجسته شده بود، اما ریگان همواره به سعی خود مبنی بر کاهش وجوه مالی وزارت آموزش ادامه داد. بل در دوره اول ریاست جمهوری ریگان در این سمت خدمت نموده و از ۳۱ دسامبر ۱۹۸۴ از سمت خود کناره گیری کرد. ویلیام بینیت جانشین بل شده و او با برگشت دوباره به سالت لیک سیتی به هیئت استادان دانشگاه یوتا ملحق شد. وی در ۱۹۸۸ میلادی خاطرات خود را تحت عنوان سیزدهمین مرد: خاطرات کابینه ریگان منتشر کرد. بل در طول حرفه خود هفت کتاب دیگر نیز نوشت که شامل موضوعاتی چون بهبود رشد ذهنی کودک و اصلاحات فرایند آموزشی بود. آخرین کتاب وی که به طور مشترک با شریک تجاریش دکتر دونا المکویست در شرکت غیرانتفاعی وی بنام تی.اچ. بل و همکاران در ۱۹۹۳ میلادی در سالت لیک سیتی به نشر رسید، توصیه های برای بهبود نظام آموزشی ایالات متحده ارایه نمود. «سه مورد در تدریس وجود دارد که باید روی آنها تأکید
شود: نخستین مورد انگیزه است، دومین مورد انگیزه است و سومین مورد (همانگونه که شما حدس زدید) انگیزه است». ترل اچ. بل، وزیر آموزش ایالات متحده، ۱۹۸۱ – ۱۹۸۵ میلادی (بل، ۱۹۹۵ میلادی). بل در ۱۹۸۷ میلادی به طور رسمی به سالن شهرت آیداهو معرفی گردید. زندگی شخصی. بل در ۱۹۵۷ میلادی با بیتی روث فیتزجرالد ازدواج نمود و آنها چهار داشتند: مارک اف. وارن تی. گلن ام. و پیتر اف.بل. مرگ. بل در ۱۹۹۶ زمانی که خواب بود بر اثر بیماری فیبروز ریه به عمر ۷۴ سالگی در خانه خود در سالت لیک سیتی درگذشت؛ او در گورستان لارکین سنسیت گاردینز در سندی، یوتا به خاک سپرده شده است. جایزه ترل اچ. بل. وزارت آموزش ایالات متحده جایزه ای را که به افتخار بل نامگذاری شده است، برای قدردانی از «رهبران نخبه مدارس و نقشی که آنها برای غلبه بر شرایط چالش برانگیز ایفا می کنند» اعطاء می کند. این جایزه در ۳ نوامبر ۲۰۰۹ به هشت مدیر مدرسه دولتی ایالات متحده اعطاء گردید. همزمان با اعطای جایزه، این وزارت یک اعلامیه مطبوعاتی را منتشر نمود که در آن گفته شده بود، «وزیر فقید ترل اچ. بل آموزش را از والاترین اولویت ها می دانست، اعتماد داشت که تمامی دانشجویان آنرا به عنوان
کلید موفقیت شان خواهند یافت، همانگونه کلید موفقیت خود وی بود».
الی می دارسی-آلدن متولد ۴ سپتامبر ۱۹۹۹ ، یک هنرپیشه انگلیسی-آمریکایی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش کودکی لیلی پاتر در هری پاتر و یادگاران مرگ – قسمت دوم و فرانچسکا فرانی لاتیمر در سری ۷ سریال دکتر هو ویژه برنامه آن کریسمس به نام «مردم برفی» شناخته شده است. او قبل از پیوستن به مجموعه فیلم و سریال بزرگی مانند هری پاتر و دکتر هو و نقش هایی در تئاتر و تلویزیون بریتانیا ظاهر شد. او همچنین مدتی مانکن پاره وقت بوده است. و سابقه حضور در تبلیغات، صداپیشگی و رقص رقابتی را دارد.
مسابقات قهرمانی جهان موتور تریال و قهرمانی جهان موتور تریال داخل سالن (XTrial) معتبرترین مسابقات موتورسواری تریال در جهان هستند که توسط فدراسیون بین المللی موتورسواری (FIM) برگزار می شوند. مسابقات قهرمانی در فضای باز یا طبیعت از سال ۱۹۶۴ و مسابقات داخل سالن (XTrial) از سال ۱۹۹۳ برگزار می شود. از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۷ این مسابقات به نام Challenge Henry Groutards نام گرفت. از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۴ چون مسابقات در اروپا بود، مسابقات موتور تریال قهرمانی اروپا نام گرفت و از سال ۱۹۷۵ به بعد به عنوان مسابقات قهرمانی جهان شناخته شد. تا سال ۲۰۱۰، ۶ موتورسوار مختلف از انگلستان ، ۵ موتورسوار از اسپانیا، ۲ موتورسوار از فنلاند و فرانسه، و ۱ نفر از بلژیک، آلمان، ایالات متحده، ژاپن و سوئد موفق به کسب مقام اول در مسابقات قهرمانی جهان موتور تریال در فضای باز شده است. از سال ۲۰۰۵ فقط موتورسواران اسپانیایی موفق به کسب قهرمانی جهان مسابقات موتور تریال در فضای باز و داخل سالن شده اند. مسابقات قهرمانی جهانی. "توجه: پس زمینه سبز نشان دهنده مسابقات بین المللی Trial Master است." "توجه: پس زمینه صورتی نشان دهنده قهرمانی اروپا است." نتیجه ی مسابق
ات قهرمانی برای هر موتورسوار. از سپتامبر ۲۰۲۱، رتبه بندی زیر موتورسوارانی را که بیشترین عناوین جهانی را در فضای باز، داخل سالن و مجموع کسب کرده اند نشان می دهد: مسابقات قهرمانی بر اساس کشور. از سپتامبر ۲۰۲۱، رتبه بندی زیر کشورهایی را که بیشترین عناوین جهانی را در فضای باز، داخل سالن و مجموع دارند نشان می دهد:
بهسازی زیست محیطی ، بهسازی جبرانی یا بانکداری بهسازی، اصطلاحاتی هستند که عمدتاً توسط دولت ایالات متحده و صنعت زیست محیطی مرتبط برای توصیف پروژه ها یا برنامه هایی به کار می روند که برای خنثی کردن اثرات شناخته شده بر یک منبع تاریخی یا طبیعی موجود مانند نهر، تالاب، گونه های در خطر انقراض، محوطه باستانی، محوطه دیرینه شناسی یا بنای تاریخی در نظر گرفته شده است. «بهسازی» به معنای تبدیل به احسن و بهبود و بهتر شدن محیط است. بهسازی زیست محیطی معمولاً بخشی از یک سیستم اعتباردهی زیست محیطی است که توسط نهادهای حاکم ایجاد شده است که شامل تخصیص بدهی و اعتبار است. بدهی ها در شرایطی رخ می دهند که یک منبع طبیعی از بین رفته یا به شدت آسیب دیده باشد و اعتبارها در شرایطی که به نظر می رسد یک منبع طبیعی بهبود یافته یا حفظ شده است، اعطا می شود؛ بنابراین، هنگامی که یک واحد تجاری مانند یک کسب و کار یا یک فرد دارای «بدهی» است، آنها ملزم به خرید یک «اعتبار» هستند. در برخی موارد اعتبارها از «بانک های بهسازی» خریداری می شوند که پروژه های بهسازی بزرگی هستند که برای تأمین اعتبار به چندین عضو پیش از توسعه تأسیس شده اند، در صورتی که چنین جبرا
نی در محل توسعه قابل دستیابی نباشد یا برای محیط زیست مفید تلقی نشود. سیستم های اعتباری می توانند به روش های مختلف اعتبار ایجاد کنند. به عنوان مثال، در ایالات متحده، پروژه ها بر اساس هدف های پروژه که ممکن است نگهداری، تقویت، بازسازی یا آفرینش یک منبع طبیعی باشد، ارزش گذاری می شوند.
یک بام و دو هوا نمیشه () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی ویلارد لوئیس است که در سال ۱۹۱۶ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به اولیور هاردی، بیلی روژ و السی مک کلاد اشاره کرد.
آکیله کاستیلیونی ؛ (؛ زاده ۱۶ فوریه ۱۹۱۸ میلادی – درگذشته ۲ دسامبر ۲۰۰۲ میلادی) یک طراح ایتالیایی مبلمان، نورپردازی، رادیوگرام و سایر اشیاء بود. زندگی نامه. کاستیلیونی در ۱۶ فوریه ۱۹۱۸ میلادی در میلان، در لمباردی در شمال ایتالیا به دنیا آمد. او سومین پسر مجسمه ساز جانینو کاستیلیونی و همسرش لیویا بولا بود. برادران بزرگتر او لیویو و پیر جاکومو هر دو معمار بودند. کاستیلیونی مطالعات کلاسیک را در در میلان خواند، اما به تحصیل هنر در هنرستان بررا روی آورد. در سال ۱۹۳۷ میلادی در دانشکده معماریِ دانشگاه پلی تکنیک میلان ثبت نام کرد. با شروع جنگ جهانی دوم، او افسر توپخانه شد و در جبهه یونان و بعد در سیسیل مستقر شد. او قبل از حمله متفقین در سال ۱۹۴۳ میلادی به میلان بازگشت. در مارس ۱۹۴۴ میلادی از دانشگاه پلی تکنیک فارغ التحصیل شد. وقتی جنگ تمام شد، کاستیلیونی به طراحی معماری که برادرانش لیویو و پیر جاکومو با لوئیجی کاچا دومینیونی در سال ۱۹۳۸ میلادی آغاز کرده بودند، پیوست. بسیاری از کار آن ها در طراحی نمایشگاه بود، اما آن ها همچنین تعدادی پروژه معماری، از جمله بازسازی در ۱۹۵۳–۱۹۵۲ میلادی، که توسط بمباران در سال ۱۹۴۳ میلادی
ویران شده بود، انجام دادند. لیویو کاستیلیونی در سال ۱۹۵۲ میلادی کار را ترک کرد. از آن زمان تا زمان مرگ پیر جاکومو در سال ۱۹۶۸ میلادی، او و آکیله به عنوان یک تیم کار کردند. طرح های آن ها به هیچ یک از آن ها نسبت داده نمی شود. پس از مرگ پیر جاکومو، آکیله به تنهایی کار کرد. از سال ۱۹۶۹ میلادی او موضوعات معماری و طراحی را ابتدا در دانشگاه پلی تکنیک تورین و سپس از سال ۱۹۸۰ میلادی که به عنوان استاد "عادی" یا استاد تمام رسید، در دانشگاه پلی تکنیک میلان تدریس کرد. آکیله کاستیلیونی در ۲ دسامبر ۲۰۰۲ میلادی در میلان درگذشت. آثار. برادران کاستیلیونی در سال ۱۹۶۰ صندلی غذاخوری لیرنا – یک صندلی-غذاخوری عمودی از چوب لاکی با یک نشیمن ظریف از تخته سه لا – را برای کاسینا طراحی کردند.:۱۷۳:۷۹:۳۵۶ در سال ۱۹۶۲ میلادی، این دو برادر چراغ آرکو را طراحی کردند که احتمالاً شناخته شده ترین مبلمان آن ها بود. این چراغ که توسط شرکت فلوس تولید شده است از سنگ مرمر کارارا و فولاد ساخته شده است. به اندازه تمام پروژه های کاستیلیونی ساده و کاربردی است، پایه مرمری با یک قوس فولادی به نور متصل شده است که باعث می شود چراغ قابل تنظیم و همه کاره باشد.
در بروشور نمایشگاهی برای "«دیزاین!، نمایشگاه تک نگاشت ۱۹۹۷ میلادی دربارهٔ آثار کاستیلیونی در ام اُ ام ای»"، پائولا آنتونلی می نویسد:«کاستیلیونی عاشق پارادوکس ها و درک و خِرَد جدیدی است که می توانند ایجاد کنند. یکی از نمونه ها سّلا (زین)، چهارپایه چرخان است که در سال ۱۹۵۷ میلادی با پیر جاکومو طراحی شد، که به دلیل استفاده از یک شیء روزمره موجود در یک زمینه غیرمنتظره، برچسب نامتجانس «دادائیست» را برای کاستیلیونی ها به ارمغان آورد.»
دلیران () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی ویلارد لوئیس است که در سال ۱۹۱۶ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به اولیور هاردی، بیلی روژ، السی مک کلاد و بیلی بلچر اشاره کرد.
زیف دیویس () شرکت رسانه دیجیتال و اینترنت آمریکایی است که در سال ۱۹۲۷ بنیان گذاری شد. این شرکت در درجه نخست مالک وبگاه های فناوری محور، سرویس های مربوط به خرید اینترنتی و سرویس های نرم افزاری است.
بازسازی زمین ، که ممکن است شامل بازگردانی طبیعت وحشی یا بازگردانی وحشی باشد، فرایند باسازی بوم شناختی یک سایت به یک چشم انداز طبیعی و زیستگاه است که برای انسان، حیات وحش و جوامع گیاهی ایمن است. نابودی بوم شناسانه، که بازسازی سرزمین به عنوان پادزهر برای آن عمل می کند، معمولاً پیامد آلودگی، جنگل زدایی، شور شدن یا بلایای طبیعی است. بازسازی سرزمین مشابه آبادسازی سرزمین نیست، که در آن اکوسیستم های موجود تغییر یا تخریب می شوند تا راه را برای کشت یا ساخت و ساز باز کنند. بازسازی سرزمین می تواند عرضه خدمات ارزشمند اکوسیستم را که به سود مردم است افزایش دهد.
خانه ارنست همینگوی () محل سکونت نویسندهٔ آمریکایی، ارنست همینگوی در دههٔ ۱۹۳۰ بود. این خانه در جزیرهٔ کی وست، در فلوریدا واقع شده است. موقعیت آن در جزیره، نزدیک به ساحل جنوبی به نشانی شمارهٔ ۹۰۷ خیابان وایتهد است که روبه روی فانوس دریایی کی وست قرار دارد. به دلیل وابستگی به همینگوی، این ملک محبوب ترین جاذبهٔ گردشگری در کی وست است. همچنین این خانه به خاطر جمعیت زیاد گربه های به اصطلاح همینگوی که بسیاری از آن ها پُرانگشتی هستند، مشهور است. ایسا تیفت، معمار دریایی و یدک کش نجات این منزل را که به سبک معماری دورهٔ مستعمرات فرانسه است، در سال ۱۸۵۱ ساخت. همینگوی و همسرش، پائولین فایفر از سال ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۹ ساکن این خانه بودند. آن ها ملک ویران شده را بازسازی کردند و موارد متعددی را به آن افزودند. همینگوی در مدت اقامتش در این خانه، برخی از آثارش را نوشت؛ از جمله اثر ناداستان "تپه های سبز آفریقا" (۱۹۳۵)، مجموعهٔ داستان های «برف های کلیمانجارو»، «زندگی شاد کوتاه فرانسیس مکامبر» (هر دو ۱۹۳۷)، "داشتن و نداشتن" (۱۹۳۷) و همچنین "جزیره های در جریان" (۱۹۷۰) که پس از مرگ وی به چاپ رسید. پس از طلاق و مرگ همینگوی، خانه به حراج گذا
شته شد و بعداً در سال ۱۹۶۴ با تصمیم مالکان جدید به موزه ای خصوصی تبدیل شد. این خانه در سال ۱۹۶۸ به عنوان یکی از بناهای تاریخی ملی ایالات متحده ثبت شده است و در میان فهرست ثبت ملی اماکن تاریخی نیز قرار دارد. تاریخچه. تاریخچه اولیه. ایسا تیفت، معمار دریایی و یدک کش نجات ساخت این خانهٔ دو طبقه به سبک معماری دورهٔ مستعمرات فرانسه را از سال ۱۸۴۸ آغاز کرد و در سال ۱۸۵۱ به پایان رسید. محل خانه در خیابان وایتهد واقع شده است که روبه روی فانوس دریایی کی وست، در نزدیکی ساحل جنوبی قرار دارد و ارتفاع ساختمان ۱۶ فوت (۴٫۹ متر) بالاتر از سطح دریا است که آن را به دومین مکان مرتفع در شهر تاریخی کی وست تبدیل می کند. معماری محلی خانه های کی وست در آن زمان متأثر از سبک اسپانیایی، شامل خانه های یک طبقه و نیم با استخوان بندی چوبی و مشبک کاری های هنری بود. دیوارهای این خانه برخلاف سایر عمارت های اکثراً چوبی کی وست، از بلوک های سنگ آهک بومی ۱۸ اینچی ساخته شده است که در هنگام طوفان های گرمسیری و توفندها از آن محافظت می کند. تیفت مکان مرتفعی را برای حفاری سنگ آهک مورد استفاده برای ساخت این خانه انتخاب کرد. ساختمان به شکل مربع، با سقفی
مسطح است که بعدها سنگ آهک آن با گچ تزئینی گچ کاری شد. تیفت که از بنیان گذاران تیفتون، جورجیا بود، چوب موردنیاز برای ساخت این ملک را با کشتی از جورجیا به جزیره آورد. در هر طرف خانه، چهار پنجرهٔ کرکره ای به صورتی قرینه در داخل دیوار قرار گرفته اند. همچنین ایوان هایی عریض با نردهٔ آهنی در هر دو طبقهٔ این خانه وجود دارد. الکس کامرر، روان پزشک و تاریخ نویس معماری معتقد است که سبک معماری این ساختمان قرابت نزدیکی به برخی از خانه های فرنچ کوارتر در نیواورلئان دارد. به گفتهٔ او ستون های بلند و باریک چدنی در ایوان و نقش ونگارهای ظریف آهنی نرده ها از نیواورلئان آمده اند. همچنین پنجره های به کف رسیدهٔ طاق دار و دَرِ نیم گِرد این ساختمان از نظر وی مشابه معماری خانه های آن منطقه است. همینگوی. ارنست همینگوی و همسرش، پائولین فایفر در سال ۱۹۲۸ به کی وست نقل مکان کردند و سه سال آینده را در خانه های اجاره ای گذراندند که آخرین خانه، ملک دوطبقه ای شمارهٔ ۱۳۰۱ خیابان وایتهد بود. هنگامی که پائولین برای نخستین بار خانهٔ شمارهٔ ۹۰۷ خیابان وایتهد را در یک تور جستجوی خانه دید، آن را «خانهٔ جن زدهٔ لعنتی» نامید. در آن زمان، خانه در وضعی
ت اسقاط حق دعوی قرار داشت و نیازمند تعمیر و بازسازی اساسی بود. با این حال، فایفر پس از شناخت پتانسیل خانه، عموی ثروتمندش، گاس فایفر را متقاعد کرد تا آن را به قیمت هشت هزار دلار برای او و ارنست به عنوان هدیهٔ عروسی بخرد. همینگوی ارزش انزوایی را که زمین ۱٫۵ جریب فرنگی به او در حین نوشتن آثارش می داد، دانست. همینگوی ها با استخدام کانچ های بیکار کل خانه را بازسازی کردند. پائولین بیشتر اثاثیهٔ داخلی خانه را انتخاب کرد اما ارنست اصرار داشت که غنائم شکاری اش نیز گنجانده شود. پائولین به قیمت گردش هوا، پنکه های سقفی خانه را با لوستر جایگزین کرد. این زوج همچنین طبقهٔ دوم درشکه خانه را به استودیوی نویسندگی ارنست و زیرزمین را به شراب خانه تبدیل کردند. همینگوی در زمانی که در این ملک زندگی می کرد، راهروی باریکی وجود داشت که اتاق خواب اصلی را به استودیوی نویسندگی اش متصل می کرد که در اثر طوفان سال ۱۹۴۸ تخریب شد. آرنولد ساموئلسون، نویسندهٔ جوان بلندپرواز و قهرمان پرست که همینگوی در سال ۱۹۳۴ او را به عنوان شخص فنی در کی وست استخدام کرده بود، این اقامتگاه را به «یک ساختمان قدیمی دادگاه برای ایستادن در برابر طوفان ها پس از اینک
ه تمام کلبه های چوبی منفجر شدند» تشبیه کرد. او در کتابش، "با همینگوی: یک سال در کی وست و کوبا" نوشت که صندلی ها و راحتی های عتیقه در اتاق نشیمن قرار داشتند، دیوارهای اتاق نیز با نقاشی های مدرن گرایانه تزئین شده و یک دیوار از کف تا سقف کتابخانهٔ ارنست همینگوی بود. هنگامی که همینگوی در سال ۱۹۳۷ در اسپانیا مشغول خبرنگاری بود، پائولین استخر بزرگی را در محوطهٔ خانه ساخت. هزینهٔ ساخت نخستین استخر شنای داخل زمین در فلوریدا کیز به ابعاد ۶۰ × ۲۴ فوت با ظرفیت هشتاد هزار گالونی، بیست هزار دلار بود که ۲٫۵ برابر قیمت خرید کل ملک به حساب می آمد. همینگوی در بازگشت بابت این افزودهٔ پرهزینه عصبانی شد. او در حرکتی ملودرام یک پنی از جیبش را به زمین پرت کرد و گفت: «آخرین سِنت [دارایی] من رو بگیر.»؛ درحالی که در حقیقت پائولین خودش هزینهٔ ساخت این استخر را پرداخته بود. فایفر این پنی را همراه خود داشت و بعدها داخل بتن جاسازی شد که حفاظی شیشه ای دارد. علی رغم خشم اولیه، همینگوی از استخر خوشش آمد و سپس دیوار آجری شش فوتی را در اطراف ملک ایجاد کرد تا بتواند برهنه شنا کند. همینگوی همچنین طاووس هایی را در این ملک نگهداری و مسابقه های مُ
شت زنی را در چمن برگزار می کرد. او برخی از آثارش را در مدت اقامتش در این خانه نوشت؛ از جمله اثر ناداستان "تپه های سبز آفریقا" (۱۹۳۵)، مجموعهٔ داستان های «برف های کلیمانجارو»، «زندگی شاد کوتاه فرانسیس مکامبر» (هر دو ۱۹۳۷) و "داشتن و نداشتن" (۱۹۳۷). او در نوشتن "داشتن و نداشتن" از مردم مختلفی که با آن ها در کی وست ملاقات کرده بود، الهام گرفت. پس از مرگ همینگوی، نسخه ای خطی از یک اثر در گاوصندوق گاراژ پیدا شد. این اثر پس از مرگ وی، با عنوان "جزیره های در جریان" در سال ۱۹۷۰ انتشار یافت. همینگوی پس از هشت سال اقامت در این خانه، در سال ۱۹۳۹ به کوبا نقل مکان کرد. پس از طلاق آن ها در سال ۱۹۴۰، پائولین تا زمان مرگش در سال ۱۹۵۱ در این خانه زندگی کرد. سپس همینگوی این خانه را تا زمان خودکشی در سال ۱۹۶۱ در اختیار داشت. در اواخر همان سال، سه پسرش خانه را به قیمت هشتاد هزار دلار به حراج گذاشتند. موزه معاصر. مالکان جدید قصد داشتند از خانهٔ همینگوی به عنوان اقامتگاهی خصوصی استفاده کنند؛ با این حال، آن ها به دلیل علاقهٔ مداوم بازدیدکنندگان، درهای خانه را به عنوان موزه در سال ۱۹۶۴ به روی عموم باز کردند. اگرچه خانوادهٔ همینگوی ب
یشتر اثاثیه را با خود برده بودند اما مالکان هنوز اثاثیهٔ حجیم تر و بسیاری از دارایی های همینگوی را در اختیار داشتند. از آنجایی که تمامی اسباب اثاثیه اصلی نیستند، اصالت موزه مورد انتقاد قرار گرفته است. درهای تمامی اتاق های خانه به روی بازدیدکنندگان باز است، به جز اتاق نویسندگی همینگوی که از طریق پنجره ای مشبک قابل مشاهده است. روی دیوار استودیوی نویسندگی، سر یک شاخ بلند شبدیز نصب شده است که همینگوی در سال ۱۹۳۳ در آفریقا به آن شلیک کرده بود. همچنین میز گِرد اسپانیایی و «ماشین تایپ سلطنتی سبک قدیمی» در این اتاق وجود دارد. این ملک محبوب ترین جاذبهٔ گردشگری در کی وست است که در سال ۱۹۶۸ به عنوان یکی از بناهای تاریخی ملی ایالات متحده ثبت شد و در میان فهرست ثبت ملی اماکن تاریخی نیز قرار دارد. پیش از اینکه توفند ایرما در سپتامبر ۲۰۱۷ در کیز شروع شود، دولت فدرال دستور تخلیهٔ کلیهٔ اهالی این مجمع الجزایر را صادر کرد اما مسئول موزه، مدیر کل و گروهی از کارمندان حاضر به ترک خانه یا انتقال گربه های آن نشدند. نوهٔ همینگوی نیز به آن ها اصرار کرد که این محل را ترک کنند و گفت: «این فقط یک خانه است.» در عوض، تعدادی از کارمندان تر
جیح دادند با گربه ها در این خانه بمانند. در نهایت آن ها از این طوفان جان سالم به در بردند. به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ و در نتیجه کاهش گردشگری، موزه بیش از سی کارمند، یعنی نیمی از کارکنان خود را اخراج کرد. گربه ها. در این خانه و محوطهٔ آن ده ها گربه زندگی می کنند که معمولاً گربه های همینگوی نامیده می شوند. نیمی از این گربه ها پُرانگشتی هستند که شش انگشت روی هر پنجه دارند. اسم گربه ها نیز از روی نام افراد مشهور مانند هامفری بوگارت یا مریلین مونرو انتخاب شده اند و گورستانی مخصوص به خودشان در باغ خانه دارند. افسانه ها حاکی از آن است که همهٔ گربه های این ملک از نسل سفید برفی هستند؛ گربه ای سفید شش انگشتی که ناخدایی به خانوادهٔ همینگوی هدیه داده بود. خواهرزاده و پسر همینگوی، هیلاری و پاتریک هر دو این ادعا را که همینگوی در کی وست صاحب گربه بوده است، رد کرده اند. گفته می شود که یکی از همسایگان چندین گربهٔ پرانگشتی داشته است و برخی مانند هیلاری گفته اند که این ها اجداد گربه های همینگوی هستند. علاوه بر این، عکسی از پاتریک و گرگوری جوان (پسر دیگر همینگوی) در حال بازی با گربه ای سفید در کی وست وجود دارد. هنگامی که از پاتر
یک درمورد این تصویر پرسیده شد، گفت که نمی تواند این رخداد را به خاطر بیاورد. در آغاز سال ۲۰۰۳، موزه درگیر نبرد حقوقی نه ساله با وزارت کشاورزی ایالات متحده (یواس دی ای) شد که آیا قانون رفاه حیوانات سال ۱۹۶۶ که معمولاً باغ وحش ها و سیرک های دارای گربه های بزرگ را سامان دهی می کند، درمورد جمعیت گربه های شش انگشتی موزه نیز اعمال می شود یا خیر. این وزارتخانه حتی در سال ۲۰۰۵ و ۲۰۰۶ مأموران مخفی را برای نظارت بر گربه ها به آنجا فرستاد. صاحبان موزه به ادعای وزارت کشاورزی ایالات متحده در دادگاه اعتراض کردند. هنگامی که یکی از محققان بنیاد مردمی رعایت اصول اخلاقی در برابر جانوران (پیتا) وضعیت گربه ها را در سال ۲۰۰۵ بررسی کرد، آن ها به این نتیجه رسیدند: «آنچه من پیدا کردم، دسته ای گربهٔ چاق، شاد و آرام بود.» در نهایت در سال ۲۰۱۲، دادگاه استیناف حوزه یازدهم ایالات متحده آمریکا حکم داد که اقدامات موزه با قانون رفاه حیوانات منطبق بوده است؛ زیرا موزه از گربه ها در تبلیغات استفاده می کرد و کالاهایی با مضمون گربه می فروخت.
آب درمانی () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی ویلارد لوئیس است که در سال ۱۹۱۶ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به اولیور هاردی، السی مک کلاد، فلورنس مک لاکلین و بیلی روژ اشاره کرد.