Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
صدا هیچ فرمانی را بشنود. الکسی کابانوف که برای بررسی سطح سر و صدا به خیابان دوید، صدای واق زدن سگ ها را از محل اقامت رومانوف ها و صدای شلیک گلوله ها را به طور بلند و واضح با وجود صدای موتور کامیون شنید. سپس کابانوف با عجله به طبقهٔ پایین رفت و به مردان خود گفت که تیراندازی را متوقف کنند و خانواده و سگ هایشان را با قنداق تفنگ و سرنیزهٔ خود بکشند. در عرض چند دقیقه، یوروفسکی به دلیل دود باروت سوخته و گرد و غبار ناشی از گلوله ها، مجبور به توقف تیراندازی شد. وقتی تیراندازی ها متوقف شدند، قاتلان درها را باز کردند تا دود پخش شود. در حالی که منتظر بودند تا دود کاهش یابد، قاتلان، صدای ناله هایی را از داخل اتاق، می شنیدند. مشخص شد که اگرچه چندین نفر از همراهان خانواده، کشته شده بودند، اما همهٔ فرزندان امپراتور، زنده بودند و فقط ماریا مجروح شده بود. صدای شلیک اسلحه ها توسط خانواده های اطراف شنیده شده بود و بسیاری از مردم را بیدار کرده بود. به جلادان دستور داده شد که از سرنیزه های خود استفاده کنند. این روش، ناکارآمد و به این معنا بود که بچه ها باید با شلیک گلوله در سر آن ها کشته شوند. شاهزاده الکسی، نخستین فرزندی بود که
اعدام شد. یوروفسکی با ناباوری نظاره گر این بود که نیکولین یک خشاب کامل از تفنگ براونینگ خود را صرف الکسی می کند، که هنوز بر روی صندلی خود نشسته بود. ارماکوف به او شلیک کرد و با چاقو به او ضربه زد و وقتی در این کار موفق نشد، یوروفسکی او را کنار زد و با شلیک گلوله به سر، پسربچه را کشت. آخرین کسانی که کشته شدند، تاتیانا، آناستازیا و ماریا بودند که چند پوند الماس دوخته شده به لباس خود حمل می کردند که تا حدودی آن ها را در برابر شلیک محافظت می کرد. با این حال، آن ها با سرنیزه زخمی شدند. اولگا از ناحیه سر زخمی شد. تاتیانا بر اثر یک گلوله به پشت سرش توسط یوروفسکی جان باخت. الکسی دو گلوله به سرش در پشت گوش خورده بود. آنا دمیدوا، خدمتکار الکساندرا، از حملهٔ اولیه جان سالم به در برد، اما در حالی که سعی داشت با بالش کوچکی که با خود حمل می کرد و پر از جواهرات گران بها بود، از خود دفاع کند، اما از پشت چاقو خورد و جان باخت. در حالی که اجساد را روی برانکارد می گذاشتند، یکی از دخترها ناله ای کرد و صورتش را با بازویش پوشاند. ارماکوف تفنگ الکساندر استرکوتین را گرفت و با سرنیزه به قفسه سینهٔ او زد، اما تفنگ نتوانست به آن نفوذ ک
ند، او سپس هفت تیر خود را بیرون آورد و به سر او شلیک کرد. در حالی که یوروفسکی داشت قربانیان را از نظر نبض بررسی می کرد، ارماکوف در اتاق قدم می زد و اجساد را با سرنیزه اش تکان می داد. این اعدام ها حدود ۲۰ دقیقه به طول انجامید. اقدام به نابودی و دفن اجساد. اجساد رومانوف ها و همراهان آن ها در یک کامیون فیات گذاشته شد. کامیون حامل اجساد، در منطقه ای باتلاقی در نزدیکی خط راه آهن گورنو-اورالسک گرفتار شد () پس از آن تمام اجساد، تخلیه و به محل دفن منتقل شدند. یوروفسکی و پنج مرد دیگر، اجساد را روی زمین گذاشتند و لباس هایشان را درآوردند، لباس ها روی هم انباشته و سوزانده شدند و یوروفسکی جواهرات آن ها را فهرست کرد. فقط لباس های زیر ماریا حاوی جواهراتی نبود. هنگامی که اجساد «کاملاً برهنه» شدند، آن ها را به اسید سولفوریک آغشته کردند تا غیرقابل شناسایی شوند. ابتدا جسد الکسی و سپس جسد تزار و سپس بقیه به داخل چاله ای پرتاب شد و دوباره از اسید سولفوریک برای حل کردن اجساد استفاده شد، صورت اجساد نیز با قنداق تفنگ خرد شده و با آهک پوشیده شد و دفن در ساعت ۶ صبح روز ۱۹ ژوئیه به پایان رسید. یوروفسکی سپس، جسد تزارویچ الکسی و یکی از د
ختران را جدا کرد و آن ها را برای سردرگم کردن هر کسی که ممکن است گور دسته جمعی را با ۹ جسد کشف کند، به آتش کشید. او همچنین استخوان های باقی ماندهٔ آن ها را با بیل شکست و در محلی به فاصلهٔ ۱۵ متر از سایر اجساد، دفن کرد. ۴۴ قطعه استخوان کوچک از هر دوی این اجساد در اوت ۲۰۰۷ پیدا شد. تحقیقات سوکولوف. پس از سقوط یکاترینبورگ به دست ارتش سفید ضدکمونیست در ۲۵ ژوئیه، دریاسالار الکساندر کولچاک کمیسیون سوکولوف را برای تحقیق در مورد قتل ها در پایان همان ماه، تأسیس کرد. نیکولای سوکولوف، یک بازپرس قانونی برای دادگاه منطقه ای اومسک، برای انجام این کار منصوب شد. او در فوریهٔ ۱۹۱۹ با تعدادی از همراهان پیشین رومانوف، به ویژه پیر گیلیارد، الکساندرا تگلوا و سیدنی گیبس مصاحبه کرد. سوکولوف تعداد زیادی از اموال و اشیای قیمتی رومانوف ها را در معدن مجاور محل دفن، کشف کرد. در میان آن ها قطعات استخوان سوخته، چربی فشرده، دندان مصنوعی و عینک دکتر بوتکین، کرست، نشان ها و سگک کمربند، کفش، کلید، مروارید و الماس، چند گلولهٔ شلیک شده، و بخشی از انگشت بریده شدهٔ یک زن و جسد سگ رومانوف ها "جیمی" وجود داشت. سوکولوف در نهایت نتوانست محل دقیق دفن ر
ا پیدا کند. بازگشت قریب الوقوع نیروهای بلشویک در ژوئیهٔ ۱۹۱۹ او را مجبور به خروج از منطقه کرده بود اما او جعبهٔ حاوی آثاری را که به دست آورده بود، همراه خود به فرانسه برد. سوکولوف هشت جلد از گزارش های عکاسی و شاهدان عینی را جمع آوری کرد. او پیش از این که بتواند تحقیقات خود را تکمیل کند در سال ۱۹۲۴ در فرانسه بر اثر سکته قلبی درگذشت. آن جعبه اکنون در کلیسای ارتدکس روسی سنت جوب در اوکل، بروکسل نگهداری می شود. گزارش مقدماتی او در همان سال در کتابی به زبان فرانسوی و سپس روسی و در سال ۱۹۲۵ به زبان انگلیسی منتشر شد. تا سال ۱۹۸۹، این تنها روایت تاریخی پذیرفته شده از قتل ها بود. او به اشتباه به این نتیجه رسیده بود که زندانیان، بلافاصله بر اثر تیراندازی جان خود را از دست داده و اجساد، در آتش به کلی سوزانده و نابود شده اند. انتشار و پذیرش جهانی این تحقیقات، شوروی را بر آن داشت تا در سال ۱۹۲۶ کتابی مورد تأیید دولت را منتشر کند که تا حد زیادی آثار سوکولوف را سرقت ادبی کرد و اعتراف کرد که ملکه و فرزندانش به همراه تزار، به قتل رسیده اند. دولت اتحاد جماهیر شوروی به تلاش برای کنترل گزارش قتل ها ادامه داد و انتشار گزارش سوکولو
ف ممنوع شد. دفتر سیاسی لئونید برژنف، خانه ایپاتیف را فاقد «اهمیت تاریخی کافی» دانست و در سپتامبر ۱۹۷۷ توسط یوری آندروپوف، رئیس وقت کاگ ب، کمتر از یک سال پیش از شصتمین سالگرد قتل ها تخریب شد. یلتسین در خاطرات خود می نویسد که «دیر یا زود ما شرمندهٔ این بربریت خواهیم بود». تخریب این خانه اما مانع بازدید زائران و پادشاهی خواهی از این مکان نشد. کارآگاه آماتور محلی الکساندر آودونین و فیلمساز، گلی ریابوف، قبری کم عمق را در ۳۰ تا ۳۱ مه ۱۹۷۹ پس از سال ها تحقیق پنهان و مطالعهٔ شواهد اولیه، یافت. سه جمجمه از قبر خارج شد، اما پس از ناکامی در یافتن دانشمند و آزمایشگاهی برای کمک به بررسی آن ها، و نگرانی از عواقب یافتن قبر، آودونین و ریابوف آن ها را دوباره در تابستان ۱۹۸۰ دفن کردند. ریاست جمهوری میخائیل گورباچف دوران "گلاسنوست" (باز بودن) و "پرسترویکا" (اصلاحات) را به همراه داشت، که باعث شد ریابوف در ۱۰ آوریل ۱۹۸۹ قبر رومانوف ها را برای "اخبار مسکو" فاش کند، که این کار، باعث ناخشنودی آودونین شد. بقایای این اجساد، در سال ۱۹۹۱ توسط مقامات شوروی در یک «نبش قبر رسمی» عجولانه که محل را ویران کرد و شواهد گران بهایی را از بین برد،
متلاشی شد. از آن جایی که هیچ لباسی روی اجساد وجود نداشت و صدمات وارده بسیار زیاد بود، بحث در مورد این که آیا که در سن پترزبورگ و منتسب به آناستازیا شناسایی و دفن شده بود، واقعاً مال او بود یا ماریا، ادامه داشت. در ۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۰۷، گروه آماتور دیگری از علاقه مندان محلی، گودال کوچکی را که حاوی بقایای الکسی و خواهرش بود، در محلی نه چندان دور از قبر اصلی، در جاده کوپتیاکی پیدا کردند. اگرچه محققان جنایی و متخصصان ژنتیک، آن ها را به عنوان الکسی و یکی از خواهرانش، ماریا یا آناستازیا، شناسایی کردند، اما همچنان در بایگانی ایالتی در انتظار تصمیم کلیسا بودند، که مستلزم بررسی دقیق تر بود. قاتلان. ایوان پلوتنیکوف، استاد تاریخ در دانشگاه دولتی ماکسیم گورکی اورال، ثابت کرده است که اعدام کنندگان، یاکوف یوروفسکی، گریگوری پی نیکولین، میخائیل آ. مدودف (کوپرین)، پیتر ارماکوف، استپان واگانوف، الکسی جی. کابانوف بوده اند. پیوتر وویکوف مسئول امحا اجساد و شاهد ماجرا بود، اما بعداً ادعا کرد که در قتل ها شرکت داشته است و اموال یکی از دختران مرده را غارت کرده است. پس از این قتل، او قرار بود اعلام کند که «جهان هرگز نخواهد فهمید که ما با
آن ها چه کردیم.» ویکوف در سال ۱۹۲۴ به عنوان سفیر شوروی در لهستان منصوب شد و در ژوئیهٔ ۱۹۲۷ توسط یک پادشاهی خواه روس، ترور شد. مردانی که مستقیماً در قتل خانوادهٔ امپراتوری نقش داشتند، تا حد زیادی در ماه های بلافاصله پس از قتل جان سالم به در بردند. استپان واگانوف، همکار نزدیک ارماکوف، در اواخر سال ۱۹۱۸ به دلیل مشارکت در اقدامات خشن و سرکوب وحشیانهٔ مردم محلی، توسط دهقانان مورد حمله قرار گرفت و کشته شد. پاول مدودف، رئیس محافظان خانهٔ ایپاتیف و یکی از چهره های کلیدی در قتل ها، در فوریهٔ ۱۹۱۹ توسط ارتش سفید در پرم دستگیر شد. وی در بازجویی خود منکر مشارکت در قتل شد و در زندان بر اثر بیماری تیفوس درگذشت. الکساندر بلوبورودوف و معاونش، بوریس دیدکوفسکی، هر دو در سال ۱۹۳۸ در جریان پاکسازی بزرگ کشته شدند. فیلیپ گولوشچیوکین در اکتبر ۱۹۴۱ در زندان NKVD به ضرب گلوله کشته شد و در قبری بی نام و نشان دفن شد. سه روز پس از قتل، یوروفسکی شخصاً در مورد وقایع آن شب به لنین گزارش داد و در یک قرار ملاقات در شهر مسکو پاداش گرفت. او چندین پست کلیدی اقتصادی و حزبی داشت و در سال ۱۹۳۸ در بیمارستان کرملین در سن ۶۰ سالگی درگذشت. او قبل از م
رگ، اسلحه هایی را که در قتل ها استفاده کرده بود را به موزهٔ انقلاب در مسکو اهدا کرد، لنین از خبر مرگ دوشس اعظم الیزابت که به همراه پنج رومانوف دیگر در ۱۸ ژوئیهٔ ۱۹۱۸ در آلاپیوسک به قتل رسید، استقبال کرد. پیامدها. در طول ۸۴ روز پس از قتل های یکاترینبورگ، ۲۷ تن از دوستان و بستگان دیگر امپراتور (۱۴ رومانوف و ۱۳ نفر از همراهان و خانوادهٔ امپراتوری) توسط بلشویک ها به قتل رسیدند. برخلاف خانوادهٔ امپراتوری، اجساد آن ها در آلاپایفسک و پرم توسط ارتش سفید به ترتیب در اکتبر ۱۹۱۸ و مه ۱۹۱۹ کشف شد. اگرچه گزارش های رسمی شوروی، مسئولیت این تصمیم را برعهدهٔ شورای اورال قرار می دهد، اما بنا بر گزارش ها، نوشته ای در دفتر خاطرات لئون تروتسکی نشان می دهد که این دستور، توسط خود لنین صادر شده است. با این حال، هیچ مدرک قاطعی مبنی بر این که لنین یا اسوردلوف دستور اعدام ها را داده اند وجود ندارد. سولویلوف، رهبر کمیته تحقیقات روسیه در تحقیقات سال ۱۹۹۳ در مورد قتل خانوادهٔ رومانوف، به این نتیجه رسیده است که هیچ سند قابل اعتمادی در مورد مسئول اصلی انجام قتل ها وجود ندارد. در طول سال ها، تعدادی از مردم ادعا کردند که بازماندگان این خانواد
ه هستند. در ماه مه ۱۹۷۹، بقایای بیشتر اعضای خانواده و همراهان، توسط علاقه مندان پیدا شد که این کشف را تا زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی مخفی نگه داشتند. در ژوئیهٔ ۱۹۹۱، اجساد پنج عضو خانواده (تزار، تزارینا و سه تن از دخترانشان) از قبر خارج شد. پس از بررسی پزشکی قانونی و شناسایی و تأیید دی ان ای، اجساد با احترام دولتی در کلیسای سنت کاترین کلیسای جامع پتر و پل در سن پترزبورگ، که اکثر پادشاهان روسیه از زمان پتر یکم در آن مدفون هستند، آرام گرفتند. بوریس یلتسین و همسرش همراه با بستگان رومانوف از جمله شاهزاده مایکل کنت در مراسم تشییع جنازه شرکت کردند. شورای مقدس با تصمیم دولت در فوریهٔ ۱۹۹۸ برای دفن بقایای اجساد در قلعهٔ پتر و پل مخالفت کرد و یک قبر «نمادین» را ترجیح داد تا صحت هویت اجساد، مشخص شود. در نتیجه، هنگامی که آن ها در ژوئیهٔ ۱۹۹۸ به خاک سپرده شدند، توسط کشیشی که مراسم را برگزار می کرد، به جای خانوادهٔ امپراتوری، آن ها را «قربانیان مسیحی انقلاب» نامیدند. پاتریارک الکسی دوم، که احساس می کرد کلیسا در تحقیقات، به حاشیه رانده شده است، از انجام مراسم خاک سپاری خودداری کرد و اسقف ها را از شرکت در مراسم تشییع، م
نع کرد. رئیس جمهور روسیه، بوریس یلتسین، قتل خانوادهٔ سلطنتی را یکی از شرم آورترین فصول تاریخ روسیه توصیف کرد. دو جسد باقی مانده از الکسی و یکی از خواهرانش که به عقیدهٔ محققان روسی، ماریا و به نظر آمریکایی ها آناستازیا هستند، در سال ۲۰۰۷ کشف شدند. در ۱۵ اوت ۲۰۰۰، کلیسای ارتدکس روسیه اعلام کرد که به دلیل «تواضع، صبر و فروتنی» اعضای این خانواده، آن ها را به عنوان یکی از خانواده های قدیس اعلام کرد. با این حال، به دلیل اختلاف نظرهای پیش از این موضوع، اسقف ها، رومانوف ها را به عنوان شهید معرفی نکردند، بلکه در عوض، آن ها را حاملان شور و اشتیاق معرفی کردند. در طول سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۳، کلیسای تمام مقدسین، یکاترینبورگ در محل خانهٔ ایپاتیف ساخته شد. در ۱ اکتبر ۲۰۰۸، دادگاه عالی فدراسیون روسیه حکم داد که نیکلای دوم و خانواده اش قربانی سرکوب سیاسی هستند و از آن ها اعاده حیثیت کرد. این اعادهٔ حیثیت، توسط حزب کمونیست فدراسیون روسیه محکوم شد و قول داده شد که این تصمیم، «دیر یا زود اصلاح خواهد شد». در روز پنجشنبه، ۲۶ اوت ۲۰۱۰، یک دادگاه روسی به دادستان ها دستور داد تا تحقیقات در رابطه با پروندهٔ قتل تزار نیکلای دوم و خانواده
اش را بازگشایی کنند. واحد اصلی تحقیقات دادستان کل روسیه اعلام کرد که به طور رسمی تحقیقات جنایی در مورد قتل نیکلای را به دلیل گذشت زمان زیادی از جنایت و به، دلیل این که عاملان آن، مرده بودند، بسته است. با این وجود، دادگاه باسمانی مسکو دستور بازگشایی پرونده را صادر کرد. در اواخر سال ۲۰۱۵، با اصرار کلیسای ارتدکس روسیه، بازرسان روسی اجساد نیکلای دوم و همسرش الکساندرا را برای آزمایش مجدد دی ان ای، نبش قبر کردند، که تأیید شد، استخوان ها متعلق به این زوج است. یک نظرسنجی انجام شده توسط مرکز تحقیقات افکار عمومی روسیه در ۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۸ نشان داد که ۵۷ درصد از روس ها، معتقدند که اعدام خانوادهٔ سلطنتی، یک جنایت شنیع غیرقابل توجیه است و ۲۹٪ از پرسش شوندگان عقیده دارند که « آخرین امپراتور روسیه، بهای بسیار بالایی برای اشتباهاتش پراخت کرده است». ۴۶ درصد از افرادی که بین ۱۸ تا ۲۴ سال سن دارند، معتقدند که نیکلای دوم باید به خاطر اشتباهاتش مجازات می شد. تنها ۳ درصد از روس ها «مطمئن بودند که اعدام خانوادهٔ سلطنتی، انتقام عادلانهٔ مردم، برای جبران اشتباهات امپراتور بود» در صدمین سالگرد این قتل ها، بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر در یک راهپیم
ایی به رهبری کیریل یکم در یکاترینبورگ شرکت کردند و از مرکز شهر که رومانوف ها در آن جا کشته شدند به سمت صومعه ای در گانینا یاما حرکت کردند. در آستانهٔ صدمین سالگرد اعدام رومانوف ها، دولت روسیه اعلام کرد که کاوش های جدید دولتی، بار دیگر تأیید کرده است که اجساد، متعلق به رومانوف ها هستند. دولت اما از برگزاری یک مراسم یادبود، خودداری کرد، زیرا رئیس جمهور ولادیمیر پوتین نیکلای دوم را حاکمی ضعیف می داند.
آژانس رسانه ای () به مؤسساتی گفته می شود، که به شرکت ها در مورد نوع و مکان تبلیغ و نحوه ارائه تصویر مثبت از خود به مردم، مشاوره می دهند. خدمات اولیه این آژانس ها شامل ارائه تبلیغات، خدمات روابط عمومی و سایر اشکال مدیریت رسانه می باشد. در ابتدای شکل گیری آژانس های رسانه ای تمرکز اصلی آن ها بر تراکنش فضای رسانه ای کارآمدتر از آژانس های تبلیغاتی جریان اصلی بود، که پیش تر فرایند ارائه خدمات رسانه ای برای شرکت ها را مدیریت می کردند. امروزه یک آژانس رسانه ای تضمین می کند که یک پیام بازرگانی یا بازاریابی برای مصرف کنندگان جذاب است، در مکان و زمان مناسب ظاهر می شود و تبلیغ کننده بهترین قیمت ممکن را به آژانس تبلیغاتی پرداخت می کند.
کارل هاجک (; – ) عکاس، روزنامه نگار، عکاسی طبیعت و چاپچی اهل چکسلواکی بود.
در آمار، نمودار P-P (نمودار احتمال-احتمال یا نمودار درصد-درصد یا نمودار مفدار P ) یک نمودار احتمال برای ارزیابی میزان تجانس و همبستگی دو مجموعه داده است که دو تابع توزیع تجمعی را در برابر یکدیگر ترسیم می کند. نمودارهای P-P به طور گسترده ای برای ارزیابی چولگی یک توزیع استفاده می شود. نمودار Q-Q بطور گسترده تری مورد استفاده قرار می گیرد، اما هر دو به عنوان نمودار «احتمال» نامیده می شوند و اساسا ممکن است که با یکدیگر اشتباه گرفته شوند.
فوق روان کننده ها (SPs ) که به عنوان کاهنده قوی آب نیز شناخته می شوند، افزودنی هایی هستند که در ساخت بتن با مقاومت بالا استفاده می شوند. روان کننده ها ترکیبات شیمیایی هستند که امکان تولید بتن را با تقریباً ۱۵ درصد آب کمتر فراهم می کنند. فوق روان کننده ها امکان کاهش مقدار آب را تا ۳۰ درصد یا بیشتر فراهم می کنند. این افزودنی ها به صورت درصد وزنی به کار می روند. روان کننده ها و فوق روان کننده ها عمل آوری بتن را به تأخیر می اندازند. به طور کلی، فوق روان کننده ها را می توان به این صورت دسته بندی کرد: لیگنو سولفونات های خالص، پلیمرهای مصنوعی کربوکسیلات، پلیمرهای مصنوعی سولفونه شده و پلیمرهای مصنوعی بر پایه مواد سیمانی با عملکرد مخلوط. فوق روان کننده ها به منظور پراکندگی بهتر ذرات معلق مورد استفاده قرار می گیرند تا خاصیت جریان پذیری (رئولوژی) مخلوط را بهبود بخشند و به عنوان مثال در بتن کاربرد دارند. اضافه کردن این مواد به بتن یا ملات امکان کاهش نسبت آب به سیمان بدون اثر منفی بر کارایی مخلوط و امکان تولید بتن های خود متراکم و باعملکرد بالا را فراهم می کند. این مواد موجب بهبود در فرایند سخت شدگی ملات می شود. مقاومت بت
ن با کاهش نسبت آب به سیمان، افزایش می یابد. افزودن فوق روان کننده ها در کامیون در حین حمل و نقل یک پیشرفت نسبتاً مدرن در این صنعت است. مواد افزودنی اضافه شده در زمان حمل بتن چنانچه سیستم های خودکار مدیریت اسلامپ بتن، مانند صحت سنجی وجود داشته باشد، به تولیدکنندگان بتن اجازه می دهد اسلامپ را تا زمان تخلیه بدون کاهش کیفیت بتن حفظ کنند. رزین آلفاپلی کربوکسیلات اتر (PCE) - فوق روان کننده بتن پلی کربوکسیلات اتر (PCE) یک نوع پیشرفته از فوق روان کننده های بتن است که به دلیل ساختار مولکولی منحصربه فرد و عملکرد برتر، جایگزین روان کننده های سنتی شده است. ویژگی های اصلی ساختار مولکولی ستون فقرات پلیمری با گروه های کربوکسیلیک اسید و زنجیره های اتری جانبی مکانیسم عمل دافعه الکترواستاتیک و فضایی بین ذرات سیمان کاهش آب تا 40% بدون کاهش کارایی بتن مزایا کاربردها مقایسه با روان کننده های سنتی &lt;/body&gt; &lt;/html&gt; سازوکار. روان کننده های سنتی عموماً، نمک های سدیم لیگنوسولفونات هستند. "فوق" روان کننده ها پلیمرهای مصنوعی هستند. ترکیباتی که به عنوان فوق روان کننده عموماً استفاده می شوند عبارتند از میعانات نفتالین فرمالدئید
سولفونه، میعانات ملامین فرمالدئید سولفونه، میعانات استون فرمالدئید و اترهای پلی کربوکسیلات. ملامینه یا نفتالین سولفونات های با ساختار متقاطع (Cross-Linked) که به ترتیب PMS (پلی ملامین سولفونات) و PNS (پلی نفتالین سولفونات) نامیده می شوند، توضیح دهنده هستند. آنها با ساختار متقاطع مونومرهای سولفونه شده با استفاده از فرمالدئید یا با سولفونه کردن پلیمرهای شبکه ای مربوط تهیه می شوند. پلیمرهایی که به عنوان روان کننده عمل می کنند، خاصیت ماده فعال سطحی را نشان می دهند. اغلب این مواد آینومر هستند. آنها به عنوان پخش کننده عمل می کنند تا جداسازی ذرات (شن، ماسه های درشت و ریز) را به حداقل برسانند. ستون فقرات پلیمری با بار منفی روی ذرات کلوئیدی با بار مثبت جذب می شود. با این حال، مهندسان به طور کامل مکانیسم های کار خود را درک نمی کنند، که در موارد خاص، ناسازگاری سیمان و فوق روان کننده را در پی دارد.
جادامبا نارانتونگالاگ (؛ زادهٔ ) جودوکار، ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و کاراته کا اهل مغولستان است.
ایکوهیسا مینووا (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و کشتی گیر کشتی حرفه ای اهل ژاپن است.
جرالد میرشارت (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
تیم مینز (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
جیک متیوز (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل استرالیا است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. اعلام گرویدن به اسلام. در اوایل سال 2023 اعلام کرد که به اسلام گرویده است.
دوان لودویگ (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی بین سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۲ میلادی فعالیت می کرد.
نیک لنتز (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی بین سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۱ میلادی فعالیت می کرد.
میربک شریپوف (۱۹۰۵ – ۷ نوامبر ۱۹۴۲) یکی از رهبران شورش چچن علیه اتحاد جماهیر شوروی در دهه ۱۹۴۰ بود. او برادر کوچکتر اصلان بک شریپوف، انقلابی بلشویکی بود که در نبرد با قوای دنیکین در سال ۱۹۱۹ کشته شد. او یک حقوقدان بود و در جمهوری چچن-اینگوش برای شوروی کار می کرد. در سال ۱۹۴۱ به شورش چچن به رهبری حسن اسرائیلوف پیوست. او در ۷ نوامبر ۱۹۴۲ در حمله تلافی جویانه ارتش شوروی کشته شد.
مانوئل گونزالس (زاده مارس ۱۹۱۳- درگذشته ۳۱ مارس ۱۹۹۳) یک طراح کمیک های دیزنی اسپانیایی-آمریکایی بود. او از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۸۱ روی کمیک استریپ میکی موس کار کرد. گونزالس در سال ۱۹۱۸ از اسپانیا از طریق جزیره الیس به ایالات متحده مهاجرت کرد و در سپتامبر ۱۹۳۶ در استودیوی والت دیزنی استخدام شد، جایی که در ابتدا به عنوان یک «طراح میانی» در چندین داستان انیمیشن کوتاه و فیلم سینمایی "سفید برفی و هفت کوتوله"، و همچنین به عنوان یک هنرمند در بخش تبلیغات، مشغول به کار شد.
لیسا لاوی () (زادهٔ ) موسیقی دان اهل کانادا است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. لیسا لاوی خواننده و ترانه سرای کانادایی است که در اصل از له سال، کبک، کانادا است. پیشینه. تأثیرات اولیهٔ موسیقایی لاوی شامل برادران بزرگتر او می شد، رقصندهٔ هیپ هاپ «مایکل» و دیسک جوکی «دنی». در سن ۱۶ سالگی لاوی به عنوان خوانندهٔ پشتیبان با گروه هیپ هاپ فرانسوی-کانادایی دوبماتیک تور کانادا را برگزار کرد و پس از آن سی دی دموی خود را ضبط کرد. سی دی دموی لاوی به همان تهیه کننده ای رسید که در نوشتن اولین آلبوم «ماریا کری» همکاری داشت و لاوی دعوت او را پذیرفت تا برای همکاری با او به کالیفرنیا برود.
در نقشه برداری، مثلث بندی فرایند تعیین مکان یک نقطه با اندازه گیری تنها زوایای آن از نقاط شناخته شده در هر دو انتهای یک خط مبنای ثابت است، به جای اینکه اندازه گیری فواصل تا نقطه به طور مستقیم صورت پذیرد. سپس نقطه را می توان به عنوان سومین نقطه مثلث با یک ضلع و دو زاویه مشخص ثابت کرد. مثلث بندی همچنین می تواند به نقشه برداری دقیق با استفاده از شبکه ای از مثلث های بسیار بزرگ که شبکه های مثلثی نامیده می شوند، اشاره داشته باشد. این موضوع به دنبال کار ویلبرورد اسنل در سال های ۱۷–۱۶۱۵ گسترش یافت که نشان داد چگونه می توان یک نقطه را از زوایایی که از "سه" نقطه شناخته شده متشکل است، یافت. اما اندازه گیری در نقطه ناشناخته جدید به جای نقاط ثابت قبلی، مشکلی به نام بازآزمونی را بوجود می آورد. اگر ابتدا شبکه ای از مثلث ها در بزرگترین مقیاس مناسب ایجاد شود، خطای نقشه برداری به حداقل می رسد. سپس نقاط داخل مثلث را می توان با رجوع به آن شبکه از مثلث های بزرگ تر، به دقت یافت. چنین روش های مثلث بندی ای برای بررسی دقیق زمین در مقیاس بزرگ تا ظهور سیستم های ماهواره ای ناوبری جهانی در دهه ۱۹۸۰ استفاده می شد.
شیرزن یک فیلم درام محصول ۲۰۱۶ سینمای نروژ به کارگردانی ویبک آیدسوئه است. این فیلم یک محصول مشترک بین المللی است و بودجه ای در حدود ۵۲ میلیون کرون نروژ داشت. قسمت هایی از فیلم در لیلهامر فیلمبرداری شد و بقیه در لوکیشن های مختلف ضبط شد. این فیلم اولین نمایش جهانی خود را در ۲۶ اوت ۲۰۱۶ انجام داد. خلاصه داستان. در سال ۱۹۱۲، یک زن نروژی هنگام زایمان فوت می کند و دختری با رشد بیش از حد مو و شوهری داغدار از خود به جا می گذارد که دختر را از چشم های خیره پنهان می کند.
میشل دو سالزمن (زادهٔ ۳۱ دسامبر ۱۹۲۳ در پاریس؛ - درگذشتهٔ ۴ اوت ۲۰۰۱ در پاریس)، پسر ژان دو سالزمن، او روانپزشک و رئیس بنیاد گورجیف از سال ۱۹۹۰ تا زمان مرگش بود. دوستان و شاگردانش از او به عنوان یکی از مهمترین شخصیت های معنوی قرن بیستم استقبال می کنند. نوشته های او به زبان های انگلیسی و فرانسوی او را به عنوان یک متفکر خلاق نشان می دهد. میشل دو سالزمن از پیروان وفادار گئورگ گورجیف بود.
حسین بحرالعلومی شاپورآبادی (۱۲۹۶–۱۳۶۸) پژوهشگر زبان و ادبیات فارسی و استاد برجسته دانشگاه اهل ایران بود. وی سالها در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران و دانشگاه تربیت مدرس به تدریس و پژوهش پرداخت و آثار ارزشمندی را به وجود آورد. زندگی. وی در فروردین ۱۲۹۶ خورشیدی در شاپورآباد از توابع برخوار اصفهان چشم به جهان گشود. در هفت سالگی خواندن و نوشتن را از پدرش حجت الاسلام مرتضی بحرالعلومی شاپورآبادی آموخت. در چهارده سالگی به اصفهان آمد و در دبیرستان صارمیه و سپس دانشسرای مقدماتی به تحصیل پرداخت. در سال ۱۳۱۸ به تهران آمد و تحصیلات خود را در دانشسرای عالی تهران ادامه داد و نزد احمد بهمنیار، استاد جلال الدین همایی، استاد مهدی بیانی، استاد عباس اقبال آشتیانی، دکتر علی اکبر سیاسی، دکتر محمد معین، استاد علی اصغر حکمت و استاد محمد تقی بهار به کسب دانش پرداخت و در سال ۱۳۲۲ توانست دانشنامه لیسانس خود را دریافت نماید. وی پس از اخذ دانشنامه لیسانس، ضمن تدریس در دبیرستانهای تهران از جمله دبیرستان البرز، به تحصیل در مقطع دکتری در رشته زبان و ادبیات فارسی در دانشگاه تهران پرداخت. در سال ۱۳۳۹، با دفاع از رساله دکتری با عنوان شرح حال و
آثار کمال الدین اسماعیل اصفهانی، فارغ التحصیل شد. در سال ۱۳۴۶، از وزارت آموزش و پرورش (وزارت فرهنگ آن زمان) به دانشگاه تهران منتقل و استادیار تمام وقت دانشکده ادبیات شد. پس از طی مرحله دانشیاری، به مرتبه استادی رسید و در کنار اساتیدی چون دکتر محمد خوانساری، دکتر ابراهیم باستانی پاریزی و دکتر حسن سادات ناصری که از همکاران و دوستان وی بودند، سالها به تربیت دانشجویان پرداخت. آخرین سمت او، ضمن تدریس در دانشگاه تهران، مدیریت گروه ادبیات فارسی دانشگاه تربیت مدرس بود که با ارائه طرح و برنامه ریزی های آموزشی، در جهت تقویت و سازماندهی گروه ادبیات این دانشگاه، گامی مهم برداشت. آثار. در کنار تدریس، مهمترین اثر وی همانا تصحیح دیوان خلاق المعانی کمال الدین اسماعیل اصفهانی بود که برای نخستین بار توسط ایشان انجام شد و در سال ۱۳۴۸ به چاپ رسید و به عنوان منبعی برای بسیاری از پژوهش های بعدی پیرامون این شاعر بزرگ مورد استفاده قرار گرفت.
بیوک خان لواءالدوله از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره دوم بعنوان نماینده گلپایگان در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
احمدعلی خان غفاری معروف به فخرالممالک از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره دوم بعنوان نماینده کاشان در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
کاسیانو دیاس موریرا(به ؛ زاده ) که با نام کاسیانو شناخته می شود؛ بازیکن فوتبال اهل برزیل است که در پست مهاجم برای باشگاه اشتوریل پرایا در لیگ برتر پرتغال بازی می کند.
میرزا ابراهیم خان منشی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره دوم بعنوان نماینده اصفهان در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
میرزا علی اصفهانی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره دوم بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
جادوگر مسکویی (به ) یک فیلم کمدی موزیکال محصول ۱۹۹۵ میلادی توسط فیلمساز اوکراینی مایکولا زاسیف-رودنکو بر اساس کتاب نویسندهٔ نامدار اوکراینی، ایوان کوتلیارفسکی است. این فیلم با تصویری دقیق از فرهنگ اوکراینی، زیبایی سنت ها، موسیقی، لباس ها و زبان اوکراینی را نشان می دهد. طرح داستانی. داستان در اوکراین در آغاز قرن ۱۹ میلادی اتفاق می افتد. داستان روایت می کند که چگونه یک کارمند محلی، به نام فینتیک، سعی می کند یک کشاورز زن به نام تتیانا را اغوا کند؛ همسر او به نام میخائیلو، به عنوان یک چوماک (یک حرفهٔ تجاری دوره گردیِ تاریخی و سنتی که متکی بر ارابه است، همچون حرفهٔ نمکی های سیار در ایران)، باید به مدت نه هفته برای فروش بار نمک به کریمه برود. با حضور یک سرباز ارتش روسیه و درخواست او برای اقامت، این زوج غافلگیر می شوند. همهٔ سربازان، اگر کازاک نبودند و البته به زبان اوکراینی صحبت نمی کردند، در اوکراین به آن ها موسکالی می گفتند (مفرد آن "موسکال"، به معنی: "مُسکویی است") نام فیلم نیز برگرفته از این اصطلاح است. بانوی جوان سعی می کند رابطهٔ خارج از ازدواج خود را پنهان کند و به سرباز اجازه می دهد تا برای استراحت بماند. ز