Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سوختگی فسفر سفید در اجساد غیرنظامیان مجروح در درگیری در نزدیکی بگرام تأیید شد. ایالات متحده حداقل ۴۴ مورد را ادعا می کند که در آن ستیزه جویان از فسفر سفید در سلاح ها یا حملات استفاده کرده اند. در ماه می ۲۰۰۹، ایالات متحده تأیید کرد که نیروهای نظامی غربی در افغانستان از فسفر سفید برای روشن کردن اهداف یا به عنوان یک آتش زا برای نابود کردن سنگرها و تجهیزات دشمن استفاده می کنند. هنگامی که مهمات دود معمولی در دسترس نبود، نیروهای ایالات متحده از فسفر سفید برای بررسی عقب نشینی در نبرد گنجگل استفاده کردند. تحقیقات قانونی. دادگاه جنایی بین المللی. تحقیقات دیوان کیفری بین المللی در افغانستان پس از جمع آوری اطلاعات از قربانیان در طول سال های ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸، درخواست سال ۲۰۱۹ برای آغاز تحقیقات، رد درخواست، و لغو رد درخواست، در سال ۲۰۲۰ ادامه یافت. این تحقیقات شامل پیگری جنایات جنگی و جنایات علیه بشریت که از ۱ مه ۲۰۰۳، در چارچوب جنگ در افغانستان، توسط طالبان و گروه های مسلح وابسته به آن، جنایات جنگی توسط نیروهای امنیت ملی افغانستان، و جنایات جنگی مرتکب شده در افغانستان، لهستان، رومانی و لیتوانی توسط نیروهای مسلح ایالات متحده
و آژانس اطلاعات مرکزی بود. کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان. کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان پس از تحقیق در مورد تصرف سپین بولدک توسط طالبان در ۱۴ ژوئیه ۲۰۲۱ از طریق «منابع محلی معتبر» و مصاحبه با شاهدان و خانواده های قربانیان، گزارش کوتاهی را منتشر کرد. کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان دریافت که نیروهای طالبان ۴۰ غیرنظامی را کشتند و اموال خصوصی را غارت کردند، امری که خلاف قوانین بین المللی بشردوستانه است.
سهیل الحسن (؛ زادهٔ ) که با لقب «ببر» شناخته می شود، سرلشکر نظامی اهل سوریه است که سابقا به عنوان فرمانده لشکر ۲۵ نیروهای ویژه سوریه فعالیت می کرد که با نام نیروهای ویژه «ببر» نیاز شناخته می شدند. او در سال ۱۹۹۱ از آکادمی نیروی هوایی عربی سوریه فارغ التحصیل شد و در یگان های مختلف نیروی هوایی و پدافند هوایی سوریه خدمت کرد و دوره های آموزشی متعددی را گذراند. پس از خدمت در نیروی هوایی و پدافند هوایی، به اداره اطلاعات نیروی هوایی پیوست و مسئول آموزش نیروهای بخش عملیات ویژه شد. در طول جنگ داخلی سوریه، سهیل الحسن فرماندهی نیروهای خود را در چندین درگیری بزرگ از جمله عملیات «ستاره سهیل» و نبرد میدان گازی «الشاعر» بر عهده داشت. او بخشی از نسل جدید فرماندهان میدانی ارتش سوریه است که در طول جنگ داخلی ظهور کردند. روزنامه فرانسوی لوموند ادعا کرد که او ممکن است رقیب اسد برای ریاست جمهوری سوریه باشد. تحلیلگران گفته اند که الحسن ترجیح می دهد روسیه (به جای ایران) متحد اصلی دولت سوریه در طول جنگ داخلی و بازسازی پس از جنگ باشد. این موضع او در تضاد با ماهر اسد برادر رئیس جمهور سوریه بشار اسد و رئیس گارد جمهوری خواه و لشکر چهارم
زرهی است که گفته می شود طرفدار ایران است. زندگی نامه الحسن به علویان تعلق دارد. الحسن از ترفیع به درجه سرتیپی خودداری کرد تا بتواند به طور مستقیم فرماندهی نیروهای خود را در میدان نبرد ادامه دهد. تاکتیک های جنگی او به عنوان «سیاست زمین سوخته» توصیف شده است که با حمله به مواضع مخالفان با بمباران خانه ها دنبال می شود. در حالی که نیروهای ببر تحت فرماندهی الحسن زمانی که برای مقابله با حملات مخالفان در سال ۲۰۱۵ به ادلب اعزام شدند نتوانستند خطوط نیروهای مخالف را بشکنند.
شورای ملی مسلمانان کانادا (NCCM) یک سازمان حقوقی و مدنی و گروه ذی نفوذ مسلمانان در کانادا است. NCCM قبلاً به عنوان شورای کانادایی روابط آمریکایی-اسلامی (CAIR-CAN) شناخته می شد. NCCM در امور حقوق بشر و آزادی های مدنی، روابط رسانه ای و حمایت عمومی فعال است. NCCM در مورد مسائل جاری اظهار نظر می کند، خدمات ضد تبعیض ارائه می دهد، نشریات متعددی تولید می کند و مقالات مکرری را به روزنامه های کانادایی ارائه می دهد. شورای ملی مسلمانان کانادا در سال ۲۰۱۴، از نخست وزیر سابق کانادا، استفان هارپر و سخنگوی وی جیسون مک دونالد به اتهام افترا با عنوان «ارتباطات مستند» این سازمان با گروه تروریستی حماس، در کانادا شکایت کرد. در فوریه ۲۰۱۵، جیسون مک دونالد تحت سوگند در پرونده افترا مورد بازجویی قرار گرفت و استفن هارپر ادعا کرد که امتیاز پارلمانی برای اجتناب از شهادت دارد. در همان ماه، مک دونالد از سمت مدیر ارتباطات نخست وزیری استعفا داد. در مارس ۲۰۱۷، جیسون مک دونالد در یک حل اختلاف علنی دعوای افترا، اعتراف کرد که اظهاراتش در مورد NCCM نادرست است. دولت کانادا نیز بیانیه ای صادر کرد که «پیشنهاد مک دونالد را مبنی بر اینکه شورا دارای
روابط تروریستی است رد کرد». بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۱، ۵۷۹۶۴۰ مسلمان در کانادا زندگی می کردند که کمی کمتر از ۲ درصد از جمعیت این کشور است. در سال ۲۰۰۶، جمعیت مسلمانان کانادا ۷۸۳۷۰۰ یا حدود ۲٫۵ درصد تخمین زده شد.
خدیجه کشاورز (زاده ۱۲۸۳ - درگذشته ؟) وکیل ایرانی بود. وی اولین زن ایرانی بود که توانسته بود پروانه وکالت خود را دریافت کند. او فعالیت های سیاسی نیز می کرد و عضو کمیته مرکزی حزب توده ایران بود. تحصیلات. خدیجه کشاورز، دکترای حقوق خود را از دانشکده تولوز دریافت کرده بود؛ همچنین پایان نامه وی «کار زنان و کودکان در امور کارگری در ایران» نام داشته است. حرفه و وکالت. وی پروانه وکالت خود را در تاریخ ۲۱ فروردین ۱۳۱۶ دریافت کرد. خدیجه کشاورز همچنین به کار روزنامه نگاری می پرداخته و عضو کمیت مرکزی حزب توده ایران بوده است.
کارلوس توماس سوریگس (به انگلیسی: Carlos Tomas Sourigues) یک شهرک در ناحیه برازاتگی، در استان بوئنوس آیرس، آرژانتین است. کارلوس توماس سوریگز. کارلوس توماس سوریگز بین سالهای ۱۸۳۵ و ۱۸۴۰ پس از کودتای ناپلئون سوم بناپارت از زادگاهش فرانسه وارد بوئنوس آیرس شد. پس از ورودش به بوئنوس آیرس، او از خوان مانوئل دو روزاس، که دولت بوئنوس آیرس را به دست گرفته بود مجوز معلمی گرفت. سوریگز در فاصله ۱۸۴۳ و ۱۸۴۵ در دانشکده فدرال Colegio Republicano تدریس می کرد. در سال ۱۸۴۶ او به مؤسسه Father Majesté رفت و در آنجا به تدریس تاریخ پرداخت.
سامسات (به , ، سامساد) یا همان سام شاد باستانی، شهر و ناحیه ای کوچک در استان آدیامان ترکیه است که در بالای رود فرات واقع شده است. سامسات از شهرهای کردنشین در ترکیه است. نام سام شاد به معنی «مایه شادی سام» است که به سام یکم اشاره دارد. خلیل فرات از حزب عدالت و توسعه در انتخاب محلی مارس ۲۰۱۹ شهردار این شهر شد. قائم مقام کنونی آن خالد ییلدیز است. سام شاد (سامسات کنونی) پایتخت باستانی پادشاهی کوماژن بود. مکان فعلی سامسات نسبتاً جدید است، این شهر زمانی که شهر قدیمی سام شاد در جریان ساخت سد آتاتورک زیر آب رفت، در سال ۱۹۸۹ بازسازی شد. تا سال ۲۰۱۸، روند بازسازی هنوز به طور کامل تکمیل نشده بود. یک تل باستانی در این نزدیکی که به دوران پارینه سنگی بازمی گردد تا به امروز باقی مانده است. در سال ۲۰۱۶، این شهر ۳۷۸۹ نفر جمعیت داشت که از ۴۷۲۰ نفر در سال ۲۰۰۸ و حداکثر ۶۹۱۷ نفر در سال ۲۰۰۰ کمتر بود. تاریخ. دوران باستان. شهر سام شاد کمی پیش از ۲۴۵ سال قبل از میلاد توسط سام یکم، شاه اروندی سوفن در محل شهر کوموه که مربوط به دوران هیتی نو بود بنیاد شد. او ممکن است این شهر را به منظور تثبیت ادعای خود بر این منطقه ساخته باشد؛ رویه ای
رایج در میان دودمان های های ایرانی و یونانی تبار ، مانند پادشاهی کاپادوکیه، پادشاهی پونتوس، اشکانیان و ارمنیان. معماری این شهر مشتقی از معماری ایرانی هخامنشی بود، همانند دیگر بناهای اروندی در ارمنستان بزرگ. نامگذاری شهر به صورت سام شاد (فارسی میانه "*Sāmašād"؛ پارسی باستان "*Sāmašiyāti-") به معنی «شادی» سام. یک رویه اروندی و بعدها ارتخشی (آرتاشسی) بود که سبک غالب سلطنتی هخامنشی را به یاد می آورد. سام شاد یکی از مهم ترین اقامتگاه های سلطنتی پادشاهان اروندی سوفن بود. مانند سایر اقامتگاه های شاهی اولیه اروندی، سام شاد در زمان اروندی های کوماژن یک تغییر ناگهانی را در سبک معماری خود تجربه کرد که نتیجه تأثیر یونانی رومی سرزمین همسایه بود. در طول این دوره، ساکنان سام شاد به احتمال زیاد از اقوام مختلف سوری ، آرامی ، آشوری ها، نو هیتی، ارمنی و پارسی تشکیل شده بود. سام شاد از جمله مکان هایی بود که حاکم آن آنتیوخوس اول تئوس (ح. ۷۰–۳۱) پناهگاه هایی را تأسیس کرد که حاوی کتیبه هایی در مورد فرقه او و همچنین نقش برجسته هایی از "دست دادن" او با آپولون - میترا بود. در سال ۷۳ پس از میلاد، سام شاد و سایر مناطق کوماژن به امپراتو
ری روم ملحق شدند. احتمالاً در همین رویداد بود که نامه سریانی مارا بار سراپیون سروده شد. در این نامه به یکی از نخبگان آرامی زبان در سام شاد اشاره شده است که ادبیات یونانی و فلسفه رواقی را مطالعه می کرد. در زمان امپراتور روم، هادریان (ح. ۱۱۷–۱۳۸) )، سام شاد به همراه دمشق و صور، به عنوان یکی از شهرهای بزرگ رسمیت یافت لژیون های رومی بعدها در سام شاد مستقر شدند تا امپراتوری ساسانی (۲۲۴–۶۵۱) را از حمله به این شهر منصرف کنند. در سال ۲۶۰ سام شاد اولین شهری بود که توسط شاپور اول (ح. ۲۴۰–۲۷۰)، پس از غلبه او بر امپراتور روم والرین (ح. ۲۵۳–۲۶۰)، تصرف شد. والرین در آن زمان به اسارت شاهنشاه ایران درآمو معروف است که شاپور یکم سکه هایی به همان روش "سکه های آنتونینیانوس رومی ضرب می کرده است"، که ممکن است از مواد به کار رفته در ضرابخانه سام شاد گرفته باشد. در سام شاد بود که ژولیان دوم کشتی هایی را در لشکرکشی خود علیه شاپور دوم ساخت و این مکان گذرگاه طبیعی در نبرد بین هراکلیوس و خسرو در شده هفتم بود. سام شاد زادگاه چندین نفر از افراد مشهور از دوران باستان مانند لوسیان سام شادی ("حدود" ۱۲۰–۱۹۲) و پولس سام شادی (۲۶۰) بود. سده های
میانه. اعراب در سال ۶۴۰ کماژن را از بیزانس فتح کردند. صفوان بن معطل، صحابی و فرمانده دوران فتوحات مسلمانان، در ساموستا به خاک سپرده شد. در ژوئن ۹۶۶، ساموستا محل تبادل زندانیان بین امپراتور بیزانس نیکه فوروس دوم فوکاس و دشمن مسلمانش سیف الدوله حمدانی بود. جنگ در قرن سیزدهم سام شاد را ویران کرد. سلیمان دوم سلجوقی سام شاد را در سال ۱۲۰۳ تصرف کرد. آل انوشتگین شهر را در سال ۱۲۳۷ فتح و غارت کردند. هولاکو خان امپراتور مغول سام شاد را در سال ۱۲۴۰ فتح کرد و ذوالقدریان نیز به این شهر دست یافتند. سام شاد در سال ۱۳۹۲ توسط بایزید یکم به طور موقت ضمیمه امپراتوری عثمانی شد و در سال ۱۴۰۱ توسط تیمور ویران شد. در سال ۱۵۱۶، سلطان سلیم اول عثمانی آن را بازپس گرفت و نام شهر را از سام شاد به سامسات تغییر داد. این شهر اهمیت قدیمی خود را در حکومت عثمانی از دست داد و به مرکز یک سنجاق (شهرستان) تبدیل شد. دوره معاصر. در دوره جمهوری ترکیه، جمعیت این شهر کاهش یافت. در سال ۱۹۶۰، سامسات به مرکز شهرستان تبدیل شد و به استان آدیامان پیوست. شهر سامسات در ۵ مارس ۱۹۸۸ به دلیل ساختن سد آتاتورک محل قدیمی خود را از دست داد و تخلیه شد. در تاریخ ۲۱
آوریل ۱۹۸۸ مکان جدیدی برای شهرک از طریق قانون شماره ۳۴۳۳ اعلام شد. سامسات تاریخی در سال ۱۹۸۹ با ایجاد دریاچه سد آتاتورک زیر آب رفت. شهر جدید سامسات در کنار آب توسط دولت ترکیه برای اسکان ساکنان آواره ساخته شد. در مسیحیت. در متون شناخت شهیدان مسیحی، هفت شهید مسیحی در سال ۲۹۷ در سام شاد به دلیل امتناع از انجام مراسم بت پرستی در جشن پیروزی ماکسیمیان بر ساسانیان به صلیب کشیده شدند: آبیبوس، هیپارخوس، جیمز، لولیان، پاراگنوس، فیلوتئوس و رومانوس. دانیال ستون نشین در روستایی در نزدیکی سام شاد به دنیا آمد. رابولاس مقدس، که در ۱۹ فوریه از افراد برجسته زمان خود بودو در قرن ششم در قسطنطنیه زندگی می کرد، نیز بومی سام شاد بود. یکی از "یادداشت های اسقفی" از انطاکیه در قرن ششم از سام شاد به عنوان یک مادرشهر "خودسر یاد می کند" (Echos d'Orient, X, 144). در مجمعی که پاتریارک فوتیوس اول قسطنطنیه (شورای فوتیان) در سال ۸۷۹ را به منصب خود برگرداند، سریر ریاستی سام شاد پیشتر با آمیدا، دیاربکر کنونی، متحد شده بود. اسقف های قبلی شامل پپریوس بودند که در شورای نخست نیقیه (۳۲۵) شرکت کرد. باستان شناسی. تپه سام شاد (به ترکی: سامسات هویوک) یک
تل باستانی واقع در شمال شهرستان سامسات در آدیامان است. پژوهش باستان شناسی بر روی تپه شهرموز در سامسات آثاری از ۷۰۰۰ سال قبل از میلاد، از دوره پارینه سنگی، عصر نوسنگی ۵۰۰۰ قبل از میلاد، عصر مس سنگی ۳۰۰۰ قبل از میلاد و عصر برنز ۳۰۰۰ تا ۱۲۰۰ قبل از میلاد را کشف کرده است. شهرستان باستانی حاحوم (هیتی: "Ḫaḫḫa)" در نزدیکی سام شاد واقع شده بود. حاحوم به عنوان یکی از منابع تامین کنده طلا برای سومر باستان ثبت شده است. جغرافیا. منطقه سامسات جدید شبه جزیره ای است که از سه طرف توسط دریاچه سد آتاتورک احاطه شده است. فاصله دریاپه تا مرکز شهر ۴۷۰ کیلومتر است. اراضی این شهرستان به صورت دشتی است که به سمت جنوب پستی می گیرد. اقلیم آن در تابستان های گرم و زمستان های خشک، در حالی که آب و هوای مدیترانه ای گرم و بارانی است، به دلیل رطوبت نسبی کم، مشابه آب و هوای جنوب شرقی آناتولی است. با این حال، به دلیل تأثیر دریاچه سد آتاتورک در سال های اخیر، رطوبت به طور نسبی افزایش یافته است.
داستان سر بریدن هولوفرنس توسط جودیت در کتاب های قانونی ثانی جودیت آمده است و موضوع نقاشی ها و مجسمه های بسیاری از دوره های رنسانس و باروک است. در داستان، جودیت، یک بیوه زیبا، به دلیل تمایلی که به او دارد، می تواند وارد چادر هولوفرنس شود. هولوفرنس یک ژنرال آشوری بود که قصد داشت خانه جودیت، شهر بیتولیا را ویران کند. او با مشروب مغلوب می شود، از حال می رود و توسط جودیت سر بریده می شود. سر او در یک سبدی که اغلب توسط یک خدمتکار زن مسن حمل می شود، قرار می گیرد. هنرمندان عمدتاً یکی از دو صحنه ممکن (با یا بدون خدمتکار) را انتخاب کرده اند: سر بریدن، با هولوفرنس به پشت خوابیده روی تخت، یا قهرمانی که سر را در دست گرفته یا حمل می کند، اغلب توسط خدمتکارش کمک می کند. در هنر اروپایی، جودیت اغلب توسط خدمتکارش بر روی شانه هایش همراهی می شود، که به تشخیص او از سالومه کمک می کند، او همچنین سر قربانی خود را روی یک تشت (لگن) نقره ای حمل می کند. با این حال، یک سنت شمالی معروفی ایجاد شد که به موجب آن جودیت هم خدمتکار و هم یک تشت داشت، توسط اروین پانوفسکی به عنوان نمونه ای از دانش مورد نیاز در مطالعه شمایل نگاری مورد استفاده قرار گر
فت. برای بسیاری از هنرمندان و محققان، زنانگی جنسی جودیت به طور جالب و گاهی متناقض با پرخاشگری مردانه او ترکیب می شود. جودیت یکی از زنان با فضیلت بود که ون بورویک در دفاعیه منتشر شده خود (۱۶۳۹) به دلیل برتری زنان نسبت به مردان، و نمونه رایج تم شمایل نگاری قدرت زنان در رنسانس شمالی نام برد. پیشینه در مسیحیت اولیه. کتاب جودیت توسط جروم به عنوان متعارف و در ولگات پذیرفته شد و کلمنت روم در اواخر قرن اول به آن اشاره کرد و بنابراین تصاویر جودیت به اندازه تصاویر سایر زنان کتاب مقدس قابل قبول بود. با این حال، در مسیحیت اولیه، تصاویر جودیت به دور از خشونت یا جنسی بود: او معمولاً به عنوان "نوعی باکره نمازگزار یا کلیسا یا به عنوان شخصیتی که شیطان را زیر پا می گذارد و جهنم را تسخیر می کند" تصویر می شد، یعنی به گونه ای که هیچ دوگانگی جنسی خیانت نکرد: «شکل خود جودیت بی تحرک و غیرواقعی باقی ماند، از تصاویر واقعی جنسی جدا شد و در نتیجه محافظت شد»." تصویرهای رنسانس. جودیت و هولوفرنس، مجسمه برنزی معروف دوناتلو، حاوی زیرمتن تمثیلی ضمنی است که در فلورانس اوایل رنسانس اجتناب ناپذیر بود، یعنی شجاعت کمون های قرون وسطایی اروپا در برا
بر استبداد. در اواخر رنسانس، جودیت به طور قابل توجهی تغییر کرد، تغییری که به عنوان «سقوط از فیض» توصیف می شود - تصویری از مریم که او به شکلی از حوا تبدیل می شود. تصاویر اوایل رنسانس از جودیت تمایل دارند که او را کاملاً پوشیده و غیرجنسی نشان دهند. علاوه بر مجسمه دوناتلو، این جودیت است که در «بازگشت جودیت به بیتولیا» ساندرو بوتیچلی (۱۴۷۰–۱۴۷۲)، «جودیت و هولوفرنس» اثر آندره آ مانتنیا (۱۴۹۵، با سر جدا شده) و در گوشه ای از میکل آنژ. بعدها هنرمندان رنسانس، به ویژه لوکاس کراناخ بزرگ، که با کارگاه خود دست کم هشت جودیت را نقاشی کرد، جودیت جنسی گرایانه تری را نشان داد، به قول جاناتان جونز، منتقد هنری، یک «قاتل اغواگر». این انتقال، از یک تصویر جنسی زدایی شده از فضیلت به یک زن جنسی بیشتر و پرخاشگر، در جودیت جورجونه (حدود ۱۵۰۵) نشان داده می شود: "جورجونه نمونه قهرمانانه را نشان می دهد، پیروزی توسط جودیت که بر سر بریده و پوسیده هولوفرنس پا می گذارد. نماد فضیلت معیوب است، زیرا یک پای برهنه که از طریق شکافی خاص در لباس ظاهر می شود، اروتیسم را تداعی می کند، نشان دهنده ابهام است و بنابراین اولین کنایه ای است از برگشت های آینده
جودیت از مریم به حوا، از جنگجو به زن مهلک». دیگر نقاشان ایتالیایی دوره رنسانس که این موضوع را نقاشی کردند عبارتند از بوتیچلی، تیسین و پائولو ورونزه. در آلمان، علاقه به «نه دلاور» و قهرمانان زن، برای مطابقت با مجموعه های سنتی مردانه ایجاد شد. سوژه هایی که جنسیت و خشونت را با هم ترکیب می کردند نیز در میان مجموعه داران محبوب بودند. جودیت نیز مانند لوکرتیا موضوع تعداد نامتناسبی از چاپ های اصلی قدیمی بود که گاهی اوقات برهنه نشان داده می شد. بارتل بهام سه تصنیف از این موضوع را حکاکی کرد و دیگر «استادان کوچک» چندین ترکیب دیگر را انجام دادند. . تصاویر باروک. جودیت در دوره باروک محبوبیت خود را حفظ کرد، اما در حدود سال ۱۶۰۰، تصاویر جودیت شخصیت خشن تری به خود گرفت، «و جودیت به شخصیتی تهدیدکننده برای هنرمند و بیننده تبدیل شد.» نقاشان ایتالیایی از جمله کاراواجو، لئونلو اسپادا و بارتولومئو مانفردی، جودیت و هولوفرنس را به تصویر کشیدند. در شمال، رامبرانت، پیتر پل روبنس، و اگلون ون درنیر از داستان استفاده کردند. تصنیف تأثیرگذار کریستوفانو آلوری (حدود ۱۶۱۳)، که در چندین نسخه وجود دارد، تصوّری از نقاشی کاراواجو را با سر جالوت
کپی کرده است: سر هولوفرنس پرتره ای از هنرمند است، جودیت معشوقه سابق او است، و کنیز مادرش. در نقاشی آرتمیزیا جنتیلسکی قتل هولوفرنس توسط جودیت (ناپل)، وی شناخت خود را از جودیت سر بریدن هولوفرنس (کاراواجو) در سال ۱۶۱۲ نشان می دهد. مانند کاراواجو، تصمیم می گیرد لحظه واقعی قتل را نشان دهد. یک ترکیب متفاوت در کاخ پیتی در فلورانس صحنه سنتی تری را با سر در یک سبد نشان می دهد. تصاویر مدرن. ماهیت تمثیلی و هیجان انگیز صحنه جودیت و هولوفرنس همچنان به هنرمندان الهام می بخشد. در اواخر قرن نوزدهم، ژان چارلز کازین مجموعه ای متشکل از پنج نقاشی ساخت که روایت را دنبال می کرد و به آن پایانی مرسوم، قرن نوزدهمی داد. تابلوی پایانی او را «در پیری شرافتمندانه» نشان می دهد و «او را می بینیم که در خانه اش می چرخد». دو نقاشی برجسته از جودیت توسط گوستاو کلیمت ساخته شد. این داستان در میان کلیمت و معاصرانش بسیار محبوب بود و او جودیت اول را در سال ۱۹۰۱ به عنوان زنی رؤیایی و شهوانی با پیراهن باز نقاشی کرد. جودیت دوم (۱۹۰۹) او «کمتر اروتیک و ترسناک تر» است. این دو «بحران نفس مردانه»، ترس ها و خیال پردازی های خشونت آمیز را پیشنهاد می کنند که ه
مگی با مرگی وابسته به عشق شهوانی، که زنان و تمایلات جنسی دست کم در برخی از مردان در اواخر قرن برانگیخته شده اند، نشان می دهند. نقاشی های مدرن صحنه اغلب جودیت را برهنه می کنند، همان طور که کلیمت قبلاً نشان داده بود. جودیت ۱۹۲۸ فرانتس استاک «نجات دهنده قومش» را دارد که برهنه ایستاده و شمشیری را در کنار کاناپه ای که هولوفرنس روی آن نیم پوشانده با ورقه های آبی در دست دارد— جایی که متن او را خداترس و پاکدامن نشان می دهد، «فرانتس فون» جودیت استاک، با برهنگی خیره کننده، به مظهر اغوای فاسد تبدیل می شود.»
غارهای بلوفیش () یک مکان باستان شناختی در یوکان کانادا، واقع در ۵۴ کیلومتری (۳۴ مایلی) جنوب غربی سکونتگاه قوم گویچین اولد کرو است. از این غارها، استخوان فک اسب یوکان با رادیوکربن مربوط به ۲۴ هزار سال پیش از امروز یافت شده است که کهن تر از تاریخ پذیرفته شده برای استقرار انسان در قاره آمریکا است. در این منطقه سه غار کوچک وجود دارد. پیش زمینه. غارهای بلوفیش از قدیم نزد اقوام اولیه کانادا شناخته شده بود، اما توسط یک سفر ماهیگیری در سال ۱۹۷۶ و بعداً توسط محققان معروف شد. این کاوشگاه از سه غار کوچک تشکیل شده است که ابعاد آن ها از ۱۰ تا ۳۰ متر مکعب (۳۵۰ تا ۱۰۶۰ فوت مکعب) متغیر است. غار اول حاوی استخوان های حیوانات مختلف است که به نظر می رسد توسط شکارچیان به آنجا آورده شده اند، اما یافته های آثار کار با ابزار و برخی از خود ابزارها حاکی حضور انسان در این غارها است. دشت اولد کرو، یکی دیگر از مناطق مهم حضور انسان اولیه، در حدود ۷۵ کیلومتری شمال شرق غارهای بلوفیش واقع شده است. کاوش غارهای بلوفیش توسط ژاک سینک-مارس، باستان شناس، بین سال های ۱۹۷۷ و ۱۹۸۷ انجام شد و قدمت اولیه رادیوکربن سن ۲۴۰۰۰ سال پیش از زمان کنونی را نشان
داد. این موضوع بحث برانگیز تلقی می شد، زیرا برخلاف نظریه کلوویس-فرست، که به طور گسترده توسط دانشگاهیان در آن زمان پذیرفته شده بود، اولین تاریخ استقرار بشر در آمریکای شمالی حدود ۱۳۰۰۰ پیش از میلاد دانسته می شد. دیرینگی. بررسی غارهای بلوفیش در سال ۲۰۱۷ نشان داد که دیرینگی آن به ۲۴۰۰۰ سال می رسد، امری که از فرضیه «سکون برینگیا» پشتیبانی می کند. این فرضیه می گوید که نیاکان بومیان آمریکا، پیش از مهاجرت به قاره آمریکا، در جریان آخرین بیشینه یخچالی زمانی طولانی را در پناهگاه های خود در پل خاکی برینگیا در انزوا سر کرده اند. از سوی دیگر، یک مقاله بعدی، بر اساس اختلالاتی که در این مقاله ادعاشده، قدمت و زمینه فرهنگی بقایای جانوران این غارها را زیر سؤال برده است.
زندگی در خطر یک فیلم دلهره آور آمریکایی در ژانر فاجعه که در سال ۲۰۱۶ به صورت فیلم ویدئویی منتشر شد. این فیلم به کارگردانی دیوید هکل با بازی جان تراولتا، کیت باسورث، دوون ساوا، گیل بیلاز، جولی بنز، رایان رابینز و شارون استون است. داستان فیلم دربارهٔ گروهی از خدمه خطوط برق است که در حین کار برای حفظ شبکه برق شهر خود در تگزاس، خود را در وسط یک طوفان مرگبار می بینند و باید برای جان خود بجنگند.
هانری پوپارت لافارژ (؛ زادهٔ ) مدیر کارآفرین اهل فرانسه است، که هم اکنون به عنوان مدیرعامل شرکت آلستوم فعالیت می کند.
سیکلوپیروکس () (که گاهی با نام اختصاری CPX یاد می شود) یک داروی ضد قارچ مصنوعی برای درمان موضعی درماتولوژیک قارچ های سطحی است. این دارو بیشتر در برابر تینه آ ورسیکالر به کار می رود است. این دارو با نام های تجاری بسیاری در سراسر جهان فروخته می شود. مصارف پزشکی. سیکلوپیروکس برای درمان کچلی و کچلی ناشی از تریکوفیتون روبروم، تریکوفیتون منتاگروفیتس و اپی درموفیتون فلوکوزوم و همچنین درماتیت سبورئیک اندیکاسیون دارد. این دارو در چشم یا واژن استفاده نمی شود و زنان شیرده باید قبل از مصرف با پزشک خود مشورت کنند، زیرا مشخص نیست که آیا سیکلوپیروکس وارد شیر انسان می شود یا خیر. هنگام استفاده از سیکلوپیروکس برای نخستین بار روی پوست ممکن است احساس سوزش داشته باشید. فارماکولوژی. فارماکودینامیک. برخلاف آزول ها و سایر داروهای ضد قارچ، مکانیسم اثر سیکلوپیروکس به خوبی شناخته شده نیست. با این حال، از دست دادن عملکرد برخی از آنزیم های کاتالاز و پراکسیداز به عنوان مکانیسم اثر، و همچنین سایر اجزای مختلف متابولیسم سلولی نقش دارد. در مطالعه ای که برای روشن شدن بیشتر مکانیسم سیکلوپیروکس انجام شد، چندین جهش ساکارومایسس سرویزیه غربالگری و
آزمایش شدند. نتایج حاصل از تفسیر اثرات درمان دارویی و جهش نشان داد که سیکلوپیروکس ممکن است اثر خود را با برهم زدن تعمیر DNA، سیگنال ها و ساختارهای تقسیم سلولی (دوک های میتوزی) و همچنین برخی از عناصر انتقال درون سلولی اعمال کند. در حال حاضر به عنوان یک درمان جایگزین برای کتوکونازول برای درماتیت سبورئیک مورد بررسی قرار می گیرد زیرا رشد مخمر مالاسزیا فورفور را سرکوب می کند. نتایج اولیه اثربخشی مشابه کتوکونازول را با افزایش نسبی در تسکین علائم ذهنی به دلیل خواص ضد التهابی ذاتی آن نشان می دهد.
نیجر یک کشور محصور در خشکی در آفریقای غربی است که در امتداد مرز بین مناطق صحرای بزرگ آفریقا و آفریقای سیاه واقع شده است. مختصات جغرافیایی آن طول جغرافیایی ۱۶ درجه شمالی و عرض جغرافیایی ۸ درجه شرقی است. مساحت آن ۱٫۲۶۷ میلیون کیلومتر مربع است که از آن ۱٫۲۶۶٫۷۰۰ کیلومتر مربع خشکی و ۳۰۰ کیلومتر مربع آب است. مساحت نیجر کمی کمتر از دو برابر فرانسه است. نیجر با مرز زمینی به طول ۵۸۳۴ کیلومتر توسط هفت کشور محدود شده است: الجزایر (۹۵۱ کیلومتر)، بنین (۲۷۷ کیلومتر)، بورکینافاسو (۶۲۲ کیلومتر)، چاد (۱۱۹۶ کیلومتر)، لیبی (۳۴۲ کیلومتر)، مالی (۸۳۸ کیلومتر، و نیجریه (۱۶۰۸) کیلومتر. نیجر یکی از بزرگترین کشورهای داخلهٔ غرب آفریقا است و از نظر تاریخی دروازه ای بین شمال آفریقا و جنوب صحرای آفریقا به شمار آمده است. دو سوم این کشور درصحرای بزرگ آفریقا قرار گرفته و یکی از گرم ترین کشورهای جهان است. پایتخت نیجر شهر نیامی است. نام این کشور از رودخانه نیجر گرفته شده است که از بخش جنوب غربی قلمرو آن می گذرد. نام نیجر به نوبه خود از عبارت «غِر ان غِرِن» به معنای «رودی در میان رودخانه ها» در زبان تاماشک گرفته شده است. منابع طبیعی این کشور ع
بارتند از: اورانیوم، زغال سنگ، سنگ آهن، قلع، فسفات، طلا، مولیبدن، سنگ گچ، نمک و نفت خام. جغرافیای فیزیکی. نیجر عمدتاً فلات وسیعی است، با ارتفاع متوسط ۵۰۰ متر و ناهمواری های کم. در پهنه ساحلی کشور آب و هوا نیمه خشک می شود و پوشش گیاهی افزایش می یابد. بخش مرکزی نیجر تحت سلطه یک منطقه چراگاهی گسترده است - عمدتاً دشت های استپی یا دشت های چمن کوتاه با درختچه ها و درختان پراکنده. شمال نیجر بخشی از صحرا است، با گستره وسیعی از صخره ها و بیابان های شنی که در آن گاه واحه هایی دیده می شود. از شمال مرکزی نیجر تا گوشه شمال شرقی آن، کوه های ایر و جادو با قله هایی با ارتفاع ۱۸۵۰ متر قرار دارند. گرم دشت هایی که بخشی از آن قابل کشت است در جنوب مدار ۱۵ درجه قرار دارند. پایتخت نیجر، نیامی، در کناره رودخانه نیجر قرار دارد که از بخش بزرگی از غرب آفریقا می گذرد و دوازدهمین رود طولانی جهان و سومین رودخانه طولانی در آفریقا است. بیشتر مردم درآمد خود را از کشاورزی و دامداری به دست می آورند و در برابر خشکسالی های دوره ای و بیابان زایی بسیار آسیب پذیر هستند. علاوه بر این، پتانسیل زمین برای کشاورزی در بین مناطق نیجر بسیار نابرابر توزیع ش
ده است، به طوری که مناطق جنوبی نزدیک به ۹۸ درصد از زمین های قابل کشت را فراهم می کنند. رودخانه نیجر، که این کشور نام خود را از آن گرفته، نواره ای از زندگی را تغذیه می کند و حدود ۵۵۰ کیلومتر در میان زمین های غرب نیجر می گذرد. این رودخانه منبع اصلی آب شیرین و بخش مهمی از اقتصاد کشور به واسطه امکان ترابری و آبیاری است. نیجر یکی از تولیدکنندگان پیشرو اورانیوم و غنی از بسیاری از مواد معدنی دیگر است. چرای مفرط، فرسایش خاک، خشک سالی، جنگل زدایی و شکار غیرقانونی از معضلات زیست محیطی نیجر است. آب و هوا. آب و هوای نیامی با فصول مختلف متفاوت است. آوریل و مه گرم ترین ماه ها هستند و دمای ظهر اغلب به بالای ۴۸ درجه سانتی گراد در سایه می رسد. نور مستقیم خورشید در این دوره شدید است و در شب دمای هوا بالای ۲۰ درجه سانتی گراد باقی می ماند. در ماه مه، اولین بارندگی ها به زمین های معمولاً خشک می رسد و همراه با آن، کاشت ارزن و سورگوم، محصولات غذایی اصلی، آغاز می شود. نیامی به طور متوسط بین ژوئن و سپتامبر ۵۵٫۸ سانتی متر بارندگی دارد، معمولاً به صورت بارش های سیل آسای کوتاه که با بادهای شدید و گرد و غبار یا طوفان های شن و ماسه همراه
است. در این زمان، حومه اطراف رنگ سرسبزی به خود می گیرد زیرا محصولات کشاورزی و علف های بومی شروع به رشد می کنند. فصل بارانی با یک دوره کوتاه آب و هوای گرم و مرطوب در ماه اکتبر همراه است که در طی آن دما بین ۱۵ درجه سانتی گراد و ۴۵ درجه سانتی گراد متغیر است. از نوامبر تا مارس هوا خشک و مطبوع است. در طول این فصل، روزهای صاف با آسمان های مه آلود و ابری ناشی از «هارماتان» - یک باد گرم و خشک که گرد و غبار صحرا را حمل می کند، درهم می شوند. به طور معمول، بادها در ارتفاعات بالا می مانند و آسمان کمی ابری ایجاد می کنند. هارماتان، با این حال، گاهی اوقات باعث طوفان های گرد و غبار محلی می شود.