Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جبرئیل نوکنده باستان شناس ایرانی و مدیر کنونی موزه ملی ایران است. پیشینه. جبرائیل نوکنده کارشناسی ارشد باستان شناسی خود را از دانشگاه تهران و دکترای خود را از دانشگاه آزاد برلین دریافت کرد. او رئیس موزه ملی ایران است. وی همچنین عضو شورای تحقیقات مرکز تحقیقات باستان شناسی ایران (ICAR) و عضو علمی پژوهشگاه میراث فرهنگی و گردشگری (RICHT) است. در سال ۱۳۸۰ جبرئیل نوکنده به عنوان «خادم نمونه میراث فرهنگی» معرفی شده بود. همچنین در مراسم بزرگداشت هفته دولت سال ۱۳۹۵ به عنوان مدیر برجسته سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری کشور انتخاب شد. فعالیت ها. نوکنده یک باستان شناس میدانی با تجربه ای است که در بسیاری از سایت های تاریخی از جمله خوزستان، دشت مهران در استان ایلام، در ساحل خزر گیلان و استان گلستان است که در پروژه دیوار گرگان به بررسی و کاوش پرداخته است. او به عنوان مدیر موزه ملی در سال ۱۳۹۴، نمایشگاه جدیدی از دوره ماقبل تاریخ تاریخ را در طبقه دوم موزه برپا کرد و بازسازی و مرمت ۹ ساله موزه دوران اسلامی را به پایان رساند. تمرکز او بر روی یکپارچه سازی داده های بخش های مختلف، سازماندهی اماکن انبار داری و تولید کاتال
وگ های مختلف از مجموعه های مهم موزه بوده است و همین طور در این دوره تلاش هایی در زمینه استفاده از تکنولوژی سه بعدی سازی در راستای راه اندازی بخش مجازی موزه انجام شده است. او نمایشگاه های بسیار موفقی را در داخل و در موزه های خارجی در ایتالیا، هند و آلمان برگزار کرد. موزه ملی میزبان نمایشگاهی از آثار لوور در مارس 2018 بود
استاندارد آی تریپل ای ۱۵۴۷ (استاندارد برای اتصال داخلی منابع تغذیه پراکنده به سیستم های قدرت الکتریکی) استانداردی از موسسه مهندسین برق و الکترونیک است که به منظور ارائه مجموعه ای از معیارها و الزامات برای اتصال منابع تولید پراکنده به شبکه برق را فراهم می سازد. هدف. «این سند یک استاندارد یکسان برای اتصال منابع پراکنده با سیستم های قدرت (EPSs) را ارائه می دهد و الزامات مربوط به عملکرد، بهره برداری، آزمایش، ایمنی و تعمیر و نگهداری اتصالات داخلی را فراهم می کند.»با افزایش پذیرش منابع توزیع شده در حال و آینده، مجموعه ای از استانداردها در مورد استفاده از آنها در شبکه برای قابلیت اطمینان کلی، ایمنی و هزینه اهمیت فزاینده ای پیدا می کند. علاوه بر این، فقدان استاندارد ملّی مانعی برای اجرای پروژه های جدید تولید پراکنده تلقی می شد. این استاندارد در نظر گرفته شده است که به طور جهانی قابل پذیرش باشد، از نظر فناوری بی طرف باشد و منابع توزیع شده را به اندازه 10 پوشش دهد. توسعه. در اوایل سال ۱۹۹۹، IEEE انجام P1547 را تأیید کرد. با حمایت وزارت انرژی ایالات متحده، این پروژه به صورت سریع آغاز شد که زمان توسعه معمول را به نصف کاه
ش می داد. پیش نویس استاندارد ۱۰ بار قبل از تصویب P1547/Draft 11 با ۹۱ درصد رای در فوریه ۲۰۰۳ مورد بازنگری قرار گرفت. سپس در ۱۲ ژوئن ۲۰۰۳ توسط هیئت استانداردهای IEEE تصویب شد و در ۲۰ اکتبر ۲۰۰۳ نام ANSI دریافت کرد.
سیاوش سرمدی (زادهٔ ۱۳۵۷ در تهران) کارگردان ایرانی است. او بیشتر برای ساخت فیلم سینمایی منصور و مستندهای مختلف سیاسی و اجتماعی شناخته می شود.
کتابخانه عمومی برگن (نروژی: Bergen offentlige bibliotek) یک کتابخانه عمومی در محدوده شهرداری برگن، در کشور نروژ است. این کتابخانه، علاوه بر شعبه مرکزی، دارای ۶ شعبه فرعی است، که در نقاط مختلف محدوده شهرداری برگن، واقع شده اند. در سال ۲۰۱۷ میلادی، بعد از افزایش چشمگیر شمار کاربران، کتابخانه عمومی برگن، موفق به دریافت جایزه گسترش ارتباط مردمی شد. یکی از دلایل تعلق این جایزه، علاوه بر افزایش تعداد کاربران، توجه و ترتیب اثر به بازخورد کاربران عادی کتابخانه بوده است. ذخایر. کتابخانه عمومی برگن، مالک ذخیره ویژه ای شامل: مجموعه ای از تاریخچه چاپ تمام مطالب منتشر شده، در دوره سال های بین ۱۷۲۱ تا ۱۹۰۰م؛ در برگن؛ مجموعه آثار لودویگ هولبرگ؛ و مجموعه ای مشتمل بر حدود ۶۰۰۰۰ نت موسیقی کلاسیک؛ و همچنین مجموعه هایی از آثار ادبی نروژی و خارجی قدیمی منحصر به فرد است.. از جمله انتشارات معروف کتابخانه عمومی برگن، که در سال ۱۹۲۶م، منتشر شد؛ انتشار فهرستی از مجموعهٔ مطالب چاپ شده در برگن، قبل سال ۱۹۰۰ میلادی است. این کتابخانه، همچنین طبق وصیت نامه، آثار موسیقی، دست نوشته ها و نامه ها و کتاب های باقی مانده از ادوارد گریگ، که شامل ح
دود ۲۵۰۰۰ سند می شود را به عنوان یک هدیه در اختیار دارد. پیشینه. کتابخانه عمومی برگن، در سال ۱۸۷۴ میلادی، با اتکاء بر مجموعه کتاب های پل بوتن هانسن، که به صورت خصوصی خریداری شده و به شهرداری برگن، اهداء شده بود؛ تأسیس گردید. ساختمان اصلی کتابخانه در سال ۱۹۱۷م، با کمک افراد نیکوکار بنا شده است. این کتاب خانه همچنین به خوبی از هدایای دیگری نیز بهره مند بوده است. کتابخانه عمومی برگن، در سال ۱۹۳۷ میلادی، به عنوان اولین کتابخانه مرکزی نروژ تعیین شد. اما از سال ۱۹۸۱م، به بعد، سازمان ادارای کتابخانه استان، واحدی مستقل است. بین سال های ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۴م، کتابخانه عمومی برگن، دارای یک قایق کتابخانه بود. مسئولیت اداره این قایق، بعداً به سازمان اداری استان سپرده شد. نمای خارجی و داخلی ساختمان اصلی کتابخانه عمومی برگن، از سال ۱۹۹۳م، در فهرست آثار محافظت شده قرار گرفته است.
دمشقیه (کُمُش قیه، گوموش قیه) یکی از محله های تاریخی تبریز است که در مرکز این شهر (منطقهٔ ۸) واقع شده است. این محله آرامگاه امیران چوپانی و سلاطین جلایری را در خود جای داده و گاهی زیرمجموعهٔ محلهٔ بزرگ تر خیابان هم محسوب می شود. محلهٔ دمشقیه از سمت شمال و شرق به رودخانهٔ مهرانه رود، از سمت غرب به خیابان منصور (بهشتی) و از سمت جنوب به کوچهٔ قره باغی ها محدود شده است. خیابان دمشقیه، خیابان اصلی این محله است و «دبیرستان الزهرا» (گورستان سابق دمشقیه، واقع در نزدیکی تقاطع خیابان های دمشقیه و رضانژاد) مرکز این محله محسوب می شود. وجه تسمیه. دمشقیه منسوب به «دمشق خواجه» پسر امیر چوپان (نیای چوپانیان) است و به همین دلیل، «دمشقیه» خوانده شده است. در گذشته در این محله، باغ و عمارت بزرگی منسوب به بغداد خاتون (همسر ابوسعید بهادرخان ایلخانی) وجود داشته که آن را به نام برادر مقتول خود (دمشق خواجه) و جهت تدفین او ایجاد کرده بود و این محله هم در پیرامون باغ مذکور گسترش یافته است. تاریخچه. در محوطه و جوار باغ دمشق خواجه، آرامگاه مخروبهٔ سلاطین جلایری و چوپانی و گورستانی قدیمی تا اوایل دههٔ ۱۳۰۰ خورشیدی وجود داشته است. حافظ حسی
ن کربلایی در کتاب روضات الجنان و جنات الجنان در وصف محلهٔ دمشقیه، عمارت آن و آرمیدگان در آن چنین می نویسد (البته در اکثر منابع به وجود آرامگاه امیران چوپانی در این محله، به دلیل خاطرهٔ ناخوشایند مردم از آن ها، اشارهٔ مستقیم نشده است): شعر در وصف دفن سلطان احمد جلایر در عمارت دمشقیه: دبیرستان الزهرا. در دههٔ ۱۳۵۰ خورشیدی، کار ساخت مدرسه ای دخترانه برروی گورستان تاریخی دمشقیه شروع شد و نهایتاً در سال ۱۳۵۶ خورشیدی به بهره برداری رسید. این مدرسه امروزه تحت عنوان «دبیرستان نمونه دولتی الزهرا» به فعالیت خود ادامه می دهد. دبیرستان الزهرا در خیابان دمشقیه، منطقهٔ «میر چوپان» (امیر چوپان) قرار دارد. آرمیدگان. امیران و سلاطین آرمیده در گورستان دمشقیه: دیگر آرمیدگان:
ملایین کریم (۱۹ ژوئیه ۱۹۷۵ -) رقصنده و بازیگر عراقی است. او با خوانندگانی مانند باسم آل علی و حسین. محسن العزاوی همکاری کرده است. ملایین در تئاتر ملی بغداد با هنرمندان زیادی از جمله قاسم الممالک، عزیز عبدالصاحب و مناف طالب هم بازی بوده است. او در جشنواره رقص شکم عنوان بهترین رقصنده خاورمیانه را دریافت کرد سپس پس از اخذ تابعیت سوئدی به لندن رفت و برای جامعه عرب کنسرت برگزار و هنر فولکلور عراق را ارائه کرد.
کریستووائو دی مندونکا (Cristóvão de Mendonça) (مورائو، زادهٔ ۱۴۷۵- هرمز، درگذشتهٔ ۱۵۳۲)، نجیب زاده و کاوشگر پرتغالی بود که در قرن شانزدهم در جنوب شرق آسیا فعالیت می کرد. او پسر دوک دیوگو فورتادو دی مندونکا، (شهردار) مورائو، کاپیتان تیراندازان و همسرش، برایت سورس دی آلبرگاریا بود. خواهرش، دوشس جوآنا با دوک چهارم براگانسا، دوک جیمی ازدواج کرد. کریستووائو دی مندونکا با دوشس ماریا دی ویلیانا، دختر سانچو دی تووار ازدواج کرد، آن ها فرزندی نداشتند. مندونکا در کتاب "دهه های آسیا" اثر مورخ ژائو دی باروس. از مندونکا در برخی منابع پرتغالی، به خصوص در کتاب ژائو دی باروس نام برده شده است. باروس یکی از اولین مورخان بزرگ پرتغالی بود که اثر مشهورش، "دهه های آسیا" (Décadas da Ásia) نام دارد. این کتاب دربارهٔ تاریخ امپراتوری پرتغال در هند و آسیا است که در میان سال های ۱۵۵۲ تا ۱۶۱۵ منتشر شد. باروس اشاره می کند که کریستووائو دی مندونکا، پسر پدرو دی مندونکا از مورائو بود، اما تاریخ تولدش ذکر نشده است. مندونکا بعدها از سال ۱۵۲۷ با درجهٔ سرگردی مسئول ادارهٔ هرمز (اُرمُس) شد و در سال ۱۵۳۲ در همان جا درگذشت. باروس، مندونکا را کاپیتان
کشتی ای معرفی می کند که در سال ۱۵۱۹، لیسبون را ترک کرد و پس از رسیدن به گوا، طبق دستورها، به کاوش جزایر طلایی و افسانه ای پلینیوس (کرایس) پرداخت که گفته می شد، «فراتر از سوماترا» قرار دارد: در پایان ژوئن سال ۱۵۲۰، کشتی ای رسید که در همان سال قلمرو پادشاهی را ترک کرده بود و کاپیتان آن پدرو اینس، ملقب به مرد فرانسوی، مردی کوشا و کارآزموده در، دریانوردی بود. پادشاه مانوئل مسئولیت هایی را در چندین نامه، دربارهٔ امور خدمت رسانی به دیوگو لوپز واگذار کرده بود. از جمله مسائلی که پادشاه به دیوگو لوپز در آن سال فرمان داد، این موضوع بود که شخصی را با پدرو اینس برای کاوش جزایر طلایی که فراتر از سوماترا بودند، بفرستد. در حالی که پیش تر به این موضوع اشاره کرده ایم، افراد بسیاری به این مناطق هند سفر کرده بودند و او بسیار امید داشت که بتواند آن ها را کشف کند. سپس دیوگو لوپز این مسؤلیت را به کریستووائو دی مندونکا، پسر پدرو مندونکا، شهردار مورائو سپرد که در ادامه به آن سفر اشاره خواهیم کرد. باروس قول داد، به موضوع سفر به جزایر طلایی بپردازد که درپی آن، به سرعت این کار را انجام داد. بعدها توضیح می دهد که چطور مندونکا به دلیل ن
یاز به کمک در ساخت و دفاع از قلعه ای در پدیر، در قلمرو امیرنشین سوماترایی در پیسم (پاسای) دست از سفر اکتشافی برداشت. شرح داده اند که مندونکا و دیگر کاپیتان های پرتغالی برای کمک به احداث قلعه ای در پدیر (سوماترا) رفته اند که پس از آن، او به سمت مالاکا حرکت کرد: رافائل کاتانو و کریستووائو دی مندونکا با سه کشتی برای اکتشاف جزایر طلایی، به بندر پدیر رسیدند… آنتونیو دی بریتو همچنان فرمانده آنجا بود… از آنجاییکه احداث استحکامات نظامی زمان زیادی برده بود، رافائل کاتانو، رافائل پسترلو و کریستووائو دی مندونکا باید مایحتاج ضروری، فلفل و سایر چیزها را برای سفرشان فراهم می کردند. همچنین از آنجاییکه فصل باران های موسمی بود باید از آنجا می رفتند، دراصل کریستووائو دی مندونکا از قبل رفته بود اما به همهٔ آن ها دستور داده شد که برای کمک و حمایت از استحکامات نظامی آنجا بمانند، زیرا قلعه هنوز در وضعیتی نبود که قابل دفاع باشد… پس از آنکه وضعیت دفاعی قلعه مناسب شد، کریستووائو دی مندونکا و دینیس فرناندز به سمت مالاکا حرکت کردند. از آنجاییکه باروس هیچ اشاره ای به سفر اکتشافی مندونکا به جزایر طلایی نکرده است، مشخص نیست که آیا او اصلا
ً این مأموریت را به سرانجام رساند، یا اینکه باروس با بیان این موضوع که چطور مندونکا به خاطر دفاع از پدیر از سفر خود بازماند، قصد داشت تا توضیح دهد چرا این سفر اکتشافی به سرانجام نرسید. باروس نقل می کند که پیش از آنکه دستور سفر اکتشافی جزایر طلایی به مندونکا داده شود، تلاش دیوگو پاچکو در سواحل سوماترا که در جستجوی این جزایر بود، با شکست مواجه شده بود: دیوگو پاچکو کمی قبل از مانوئل پاچکو از مالاکا به آنجا آمد و اطلاعات زیادی دربارهٔ جزایر طلایی داشت که به طور کلی در هند این باور وجود داشت که آن ها در جنوب سوماترا قرار دارند. به همین دلیل دیوگو لوپز به دیوگو پاچکو دستور داد که به اکتشاف برود، پاچکو در امور دریانوردی بسیار ماهر بود و به عنوان کاوشگر، مهارت و توانایی بالایی داشت، علاوه بر این خودش هم فردی نجیب زاده بود… هوا به گونه ای بود که دریا، کشتی را بلعید. و بقایای کشتی به ساحل رسید… دیوگو پاچکو اولین فردی از ما بود که جان خود را برای اکتشاف این جزایر طلایی از دست داد. اعتقاد به جزایر طلایی (لهاس دو اَرو) ناشی از افسانه ای است که در ادبیات هند باستان، سووآرنادویپا (سووآرنابومی) ذکر شده است و با نام جزایر طلا
و نقره (کرایس و آرگایرا) و شبه جزیرهٔ طلایی در جغرافیای یونانی رومی لحاظ شده اند. مندونکا و نظریهٔ اکتشاف استرالیا توسط پرتغالی ها. در دههٔ ۱۹۷۰، زمانی که کنت مک اینتایر، نظریهٔ اکتشاف استرالیا توسط پرتغالی ها را مطرح کرد، نام مندونکا در بحث های تاریخ استرالیا معروف شد. در حالی که اسناد یا نقشه های پرتغالی چندانی به غیر از کتاب باروس وجود ندارند که به مندونکا اشاره کنند و هیچ کدام مستقیماً مندونکا را با استرالیا مرتبط نمی کنند، مک اینتایر این فرض را مطرح کرد که در سال های ۱۵۲۱–۱۵۲۴ مندونکا فرماندهی ناوگانی متشکل از سه کشتی را برعهده داشت که سواحل شرقی استرالیا را نقشه برداری می کردند. مک اینتایر عقیده داشت که این سفر مخفی نگه داشته شد، زیرا احتمالاً معاهدهٔ مبهم توردسیلاس را نقض می کرد که بر اساس آن پرتغال موافقت کرد که اسپانیا حق انحصاری برای کاوش در بیشتر مناطق قارهٔ آمریکا و مناطق مابین قارهٔ آمریکا و آسیا (اقیانوس آرام) را داشته باشد. علاوه بر این، او استدلال کرد که بسیاری از گزارش های پرتغالی در زمین لرزهٔ فاجعه بار لیسبون در سال ۱۷۵۵ از میان رفته اند. فرضیهٔ مک اینتایر دربارهٔ مندونکا به عنوان فرماندهٔ
احتمالی ناوگان پرتغالی که سواحل شرقی استرالیا را در حدود سال های ۱۵۲۴–۱۵۲۱ نقشه برداری کرده بود، توسط دیگر مؤلفان نظریهٔ اکتشاف استرالیا توسط پرتغالی ها، از جمله لارنس فیتزجرالد (۱۹۸۴) و پیتر تریکت نیز پذیرفته شده است. مک اینتایر عقیده داشت که یکی از کشتی های مندونکا در امتداد سواحل جنوب شرق استرالیا حرکت می کرد و جایی در نزدیکی وارنامبول، ویکتوریا غرق و تبدیل به کشتی ماهاگونی در فرهنگ عامهٔ استرالیا شده است. اگرچه این کشتی غرق شده از دههٔ ۱۸۸۰ دیده نشده است، اما امروزه اغلب در رسانه های استرالیا و تا حدود زیادی بر اساس نظریهٔ مک اینتایر از آن به عنوان کشتی پرتغالی یا یکی از ناوگان مندونکا یاد می شود. با این حال، مک اینتایر در سال ۱۹۹۴، در یکی از آخرین آثار خود دربارهٔ این موضوع اذعان داشت که هویت کاوشگر پرتغالی نامعلوم مانده است. «در هر حال، چه کاوشگر مندونکا باشد یا شخص دیگری، حداقل مطمئن هستم که او پرتغالی بوده است». آثار اخیر. پیتر تریکت، روزنامه نگار علوم، در سال ۲۰۰۷، در کتاب خود با نام Beyond Capricorn اطلاعات دیگری را دربارهٔ زندگی مندونکا آشکار کرد، از جمله، پیدا شدن پاره سنگ حکاکی شده با نام مندونک
ا در آفریقای جنوبی که به وضوح تاریخ ۱۵۲۴ را نشان می دهد و یک نقاشی که ممکن است حرکت ناوگان به سمت گوا را در سال ۱۵۱۹ نشان دهد. تریکت همچنین مندونکا را با کشف جزیرهٔ شمالی در نیوزیلند مرتبط می داند. لوئیس فیلیپه توماز، استاد شرق شناسی در دانشگاه کاتولیک پرتغال در لیسبون، پژوهشی دربارهٔ سفر اکتشافی کریستووائو دی مندونکا نوشت و در می ۲۰۰۸، آن را در همایشی به نام «پرتغالی ها در استرالیا» که در موزهٔ علوم در کویمبرا، پرتغال برگزار شد، ارائه کرد. سایر دیدگاه ها. کاپیتان آ. آریل با اظهار نظر دربارهٔ نظریهٔ مک اینتایر در سال ۱۹۸۴، عقیده داشت که بسیار بعید بوده است که دریانوردان قرن شانزدهم از میان آب های خطرناک و ناشناخته و در برابر بادهای غالب، سفری به سمت جنوب سواحل شرقی استرالیا داشته باشند، با فرض اینکه فردیناند ماژلان در عرض های جغرافیایی به سمت جنوب و در برابر بادهای چهلگان در حال حرکت به سمت غرب بوده است. در سال ۲۰۰۶، دانشیار، ویلیام آرتور ریدلی (بیل) ریچاردسون از دانشگاه فلیندرز، استرالیای جنوبی، ادعا کرد که سفر کریستووائو دی مندونکا به سواحل شرقی استرالیا، بر مبنای سفرهایی که هیچ جزئیات حقیقی دربارهٔ آن ها ب
اقی نمانده، گمانه پردازی محض است.
نسل سوم آیفون اس ای (که با نام های آیفون اس ای ۳ یا آیفون اس ای ۲۰۲۲ نیز شناخته می شود) یک تلفن هوشمند است که توسط شرکت اپل طراحی و توسعه یافته است. این گوشی بخشی از نسل پانزدهم آی فون در کنار مدل های ۱۳/۱۳ مینی و ۱۳ پرو/۱۳ پرو مکس است. اپل نسل سوم آیفون اس ای را در ۸ مارس ۲۰۲۲ و به عنوان جانشین نسل دوم آیفون اس ای معرفی کرد. پیش خرید آن در ۱۱ مارس ۲۰۲۲ آغاز و گوشی پس از آن در ۱۸ مارس ۲۰۲۲ عرضه شد. قیمت نسل سوم آیفون اس ای در زمان عرضه از ۴۲۹ دلار آمریکا آغاز می شد، که ۳۰ دلار از نسل قبلی گران تر بود. مدل نسل سوم از ابعاد و بدنه مشابه با نسل قبلی خود بهره می برد، در حالی که از قطعات سخت افزاری داخلی انتخاب شده از سری آیفون ۱۳، از جمله سیستم روی تراشهٔ ای۱۵ بایونیک استفاده می کند. تاریخچه. شایعات مربوط به نسل سوم آیفون اس ای در ۲۵ اکتبر ۲۰۲۱ منتشر شد. نسل سوم آیفون اس ای در بخشی از رویداد ویژهٔ “Peek Performance” اپل در ۸ مارس ۲۰۲۲ معرفی شد. طراحی. فریم جلو و پشت آیفون اس ای از جنس شیشه و فریم دور آن از جنس آلومینیوم است. آیفون اس ای ۲۰۲۲ در جلو از حاشیه های درشت سنتی و دکمه هوم تاچ آی دی بهره می برد که یادآور
مدل های قدیمی تر آیفون است. آیفون اس ای در سه رنگ موجود است: Midnight, Starlight و نسخهٔ پروداکت رد. Midnight و Starlight به ترتیب جایگزین سیاه و سفید می شوند، در حالی که تولید پروداکت رد همچنان ادامه دارد. مشخصات. سخت افزار. آیفون اس ای از سامانه روی یک تراشه (SoC) ای۱۵ بایونیک (۵ نانومتری)، با یک پردازشگر حرکتی یکپارچه و موتور عصبی نسل پنجم بهره می برد. این گوشی در سه پیکربندی حافظهٔ داخلی موجود است: ۶۴ گیگابایت، ۱۲۸ گیگابایت و ۲۵۶ گیگابایت. اس ای ۲۰۲۲ ۴ گیگابایت رم دارد که نسبت به رم ۳ گیگابایتی نسل دوم افزایش یافته است. نسل سوم آیفون اس ای همچون نسل قبل خود از استاندارد آی پی۶۷ برای مقاومت در برابر گرد و غبار و آب برخوردار است. این گوشی فاقد ویژگی های باند فوق وسیع فعال شده توسط تراشهٔ یو۱ موجود در آیفون ۱۳ و ۱۳ پرو است. علیرغم اندازه کوچکتر گوشی که ممکن است منجر به افزایش فشار حرارتی شود، چیپست ای۱۵ با همان فرکانس پردازندهٔ مرکزی آیفون ۱۳ کار می کند. مانند نسل قبل، نسل سوم آیفون اس ای از رابط تی آراس بهره نمی برد. نمایشگر. آیفون اس ای دارای همان صفحه نمایش رتینا با وضوح HD است که مثل مدل قبلی خود از آی
پی اس پنل با صدای واقعی و طیف رنگی گسترده (نمایشگر پی۳) استفاده می کند. رزولوشن صفحه نمایش ۱۳۳۴ در ۷۵۰ پیکسل و ابعاد آن است. تراکم پیکسلی این گوشی ۳۲۶ پیکسل در هر اینچ است، همان چیزی که در تمام آیفون های دارای نمایشگر ال سی دی از زمان معرفی صفحه نمایش رتینا در آیفون ۴، به استثنای مدل های پلاس، یکسان است. این گوشی علیرغم نداشتن نمایشگر HDR-ready، می تواند محتوای HDR10 و دالبی ویژن را پخش کند، که با تبدیل محتوای HDR به تناسب با صفحه نمایش انجام می شود، در حالی که هنوز در مقایسه با محتوای استاندارد، در دامنه دینامیکی ، کنتراست و گسترهٔ رنگی وسیع بهبود یافته است. دوربین. آیفون اس ای همانند نسل قبل خود در پشت دارای یک دوربین با لنز ۱۲ مگاپیکسلی است، که قادر به ضبط ویدیوی 4K با سرعت ۲۴، ۲۵، ۳۰ یا ۶۰ فریم بر ثانیه، ویدیوی 1080p HD در ۲۵، ۳۰ یا ۶۰ فریم بر ثانیه یا ویدیوی 720p HD با سرعت ۳۰ فریم بر ثانیه است. این دوربین دارای دیافراگم ƒ/۱٫۸، فوکوس خودکار، لرزشگیر اپتیکال تصویر و فلاش True Tone چهارگانه است. این گوشی همچنین می تواند تصاویر پانوراما تا ۶۳ مگاپیکسل بگیرد و در حالت پشت سر هم عکس بگیرد. دوربین سلفی آن ۷ مگ
اپیکسل با گشودگی دیافراگم f/2.2 و فوکوس خودکار است که قادر به فیلمبرداری 1080p HD با سرعت ۲۵ یا ۳۰ فریم بر ثانیه و فیلمبرداری اسلوموشن با سرعت ۱۲۰ فریم در ثانیه است. در نسل سوم اس ای چندین قابلیت به دوربین اضافه شده است که به لطف استفاده از ای۱۵ بایونیک فعال شده است. مانند ۱۳ و ۱۳ پرو، دوربین پشتی از Smart HDR 4 پشتیبانی می کند. دوربین پشتی همچنین از فیلمبرداری با دامنهٔ دینامیکی افزایش یافته تا ۳۰ فریم در ثانیه، ضبط استریو و تثبیت فیلم سینمایی پشتیبانی می کند. هر دو دوربین جلو و عقب آیفون اس ای از حالت پرتره و نورپردازی پرتره پشتیبانی می کنند. اجرای حالت پرتره توسط اس ای به صورت بومی فقط از تصاویر انسان پشتیبانی می کند، زیرا سخت افزار نقشه های عمقی را با استفاده از فوکوس خودکار تولید نمی کند و در عوض بر یادگیری ماشین مبتنی بر نرم افزار متکی است. مانند ۱۳ و ۱۳ پرو، حالت پرتره دارای کنترل عمق و جلوه بوکه پیشرفته (محو کردن پس زمینه خارج از فوکوس اطراف پرتره) است. نسل سوم اس ای از Deep Fusion و Photographic Styles پشتیبانی می کند، اما به دلیل سخت افزار قدیمی سنسور، از برخی ویژگی ها مانند حالت شب و حالت سینمایی پ
شتیبانی نمی کند. نرم افزار. نسل سوم آیفون اس ای با آی اواس ۱۵٫۴ عرضه شد. ژست های حرکتی در این آیفون مشابه همان چیزی است که تا قبل آیفون ایکس در آیفون های اپل دیده بودیم.
سیلویا راتناسامی (زاده ۱۹۷۶) دانشمند رایانه بلژیکی - هندی است. او بیشتر به عنوان یکی از مخترعان جدول درهم سازی توزیع شده (DHT) شناخته می شود. پایان نامه دکترای او شبکه های آدرس پذیر محتوا، یکی از DHTهای اصلی را پیشنهاد کرد و جایزه گریس موری هوپر را از انجمن ماشین های حسابگر در سال ۲۰۱۴ برای این کار دریافت کرد. او در حال حاضر استاد دانشگاه کالیفرنیا، برکلی است. زندگی و شغل. راتناسامی در سال ۱۹۹۷ مدرک لیسانس مهندسی خود را از دانشگاه پونا دریافت. او دوره دکترا را در دانشگاه کالیفرنیا برکلی با مشاوره اسکات شنکر او در سال ۲۰۰۲ از دانشگاه برکلی فارغ التحصیل شد. او برای پایان نامه دکترای خود چیزی را طراحی و اجرا کرد که در نهایت به عنوان یکی از چهار جدول درهم سازی توزیع شده، شبکه آدرس پذیر محتوا (CAN) شناخته می شود. راتناسامی تا سال ۲۰۱۱ محقق اصلی آزمایشگاه اینتل بود، زمانی که به عنوان استادیار در دانشگاه برکلی شروع به کار کرد. در سال های اخیر، راتناسامی تحقیقات خود را بر روی شبکه های قابل برنامه ریزی از جمله روتر نرم افزار روت بریکز و مجازی سازی توابع شبکه (NFV) متمرکز کرده است. در سال ۲۰۱۶، او شبکه های نفلی را برای
تجاری سازی فناوری های مجازی سازی توابع شبکه (NFV) تأسیس کرد. زندگی شخصی. پدر او شیمیدان مشهور پل راتناسامی است.
آندری گودیانسن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایسلند است که به عنوان مهاجم وسط برای باشگاه اسپانیایی رئال مادرید کاستیا بازی می کند. زندگی حرفه ای. آندری در لندن به دنیا آمد، وی پسر ستاره سابق باشگاه بولتون و باشگاه چلسی، ایدور گودیانسن است. وی در تیم ملی فوتبال ایسلند بازی کرده است.
هری کنت (۲۲ اکتبر ۱۸۷۹ – ۲۲ دسامبر ۱۹۴۸) بازیکن و مربی فوتبال بود. او در پست مدافع میانی برای میدلزبرو در لیگ فوتبال و برای تیم های آلبیون و واتفورد در لیگ جنوبی بازی کرد. کنت برای ۱۶ سال هدایت واتفورد را بر عهده داشت و آنها را به قهرمانی لیگ جنوبی در فصل ۱۵–۱۹۱۴ و قهرمانی لیگ فوتبال در سال ۱۹۲۰ رساند. کنت از سوی "واتفورد ابزرور"، مردی کم حرف توصیف شد، او هرگز سیگار نکشید، مشروب ننوشید یا بددهانی نکرد. او «الگویی حرفه ای» از یک بازیکن بود و به عنوان یک مربی، مورد احترام بازیکنانش. در عرصه مربیگری، کنت به آمادگی بالای جسمانی اصرار داشت. دوران بازی. کنت در بدورث، واریک شیر به دنیا آمد. او به عنوان مدافع میانی، دوران بازی خود را در نوتس کَونتی آغاز کرد اما هرگز به ترکیب اصلی نرسید. بازی برای هینر در سال ۱۹۰۰، شروع عملکرد حرفه ای او شد و سپس در سال ۱۹۰۱ به ایلکستون و پس از آن در سال ۱۹۰۲ به نیوارک منتقل شد. در مه ۱۹۰۵ با برایتون قرارداد امضا کرد و به مدت سه سال، بازیکن آنها بود. سپس در آوریل ۱۹۰۸ به میدلزبورو رفت که در آن مقطع در برترین سطح از فوتبال انگلیس، دسته اول رقابت می کرد. کمی بیش از یک سال در شمال شرقی م
اندگار شد، تا آنکه در اوت ۱۹۰۹ به واتفورد در لیگ جنوبی پیوست و ۷۲ بازی برای این باشگاه انجام داد. مربیگری. واتفورد، پس از عملکرد ناموفق در فصل ۱۰–۱۹۰۹، جان گودال، سرمربی خود را برکنار کرد. کنت، کاپیتان وقت باشگاه، به عنوان مربی-بازیکن، جای او قرار گرفت. در اوایل دوران مربیگری اش، جمعه های قبل از هر بازی، کنت ترکیب تیمش را در اختیار هیئت مدیره باشگاه می گذاشت، اگرچه در فصل های بعد، او بود که تصمیم نهایی را می گرفت. در اولین فصل، کنت باشگاه را از سقوط بازداشت و تیم را در جایگاه چهاردهم جدول نشاند و خسارات مالی فصل قبل را به نصف کاهش داد و به ۴۷۵ پوند رساند. با این حال، در پایان لیگ، به دلیل بودجه محدود، مجبور شد چند بازیکن را به اصرار هیئت مدیره بفروشد یا آزاد کند. اگرچه، این وضعیت منجر شد به مهم ترین کار او در دوران مربیگری اش؛ او در هر فصل استعدادهای جدیدی را در خارج از لیگ ها برای جایگزینی بازیکنان از دست رفته جستجو می کرد و تیم های کنت، اغلب ترکیبی از بازیکنان محلی بود. در طول فصل ۱۲–۱۹۱۱، کنت به دلیل مصدومیت مداوم زانو، اجباراً بازنشستگی اش را اعلام کرد. در آن فصل، ۶ بازی طول کشید تا باشگاه اولین پیروزی را
ثبت کند. فرم خوب تیم در هفته های بعد، امیدی برای قهرمانی شد، اما عملکرد ضعیف در بهار، نهایتاً رده نهم را نصیبشان کرد. در فصل ۱۳–۱۹۱۲ به مقام چهاردهم رسیدند و در ۷ بازی خانگی آخر، نتوانستند حتی یک پیروزی ثبت کنند. عملکرد دفاعی ضعیف در فصل ۱۴–۱۹۱۳، واتفورد را به انتهای جدول فرستاد و برای جلوگیری از سقوط به سه امتیاز بازی آخر مقابل کویینز پارک رنجرز نیاز داشتند. سه امتیاز حاصل شد و با یک پیروزی ۲–۰ در لیگ باقی ماندند. بهتر از همه، باشگاه دومین فصل را با سوددهی به پایان رساند. کنت در تابستان مجبور شد تعدادی از بازیکنانش را بفروشد، اما با یک تیم جانبی که از بازیکنان محلی (از جمله اسکیلی ویلیامز، چارلی وایت و برادران فرد و ول گرگوری) شکل داده بود، باشگاه را به قهرمانی لیگ جنوبی در سال ۱۵–۱۹۱۴ رساند. در پایان فصل، برنامه ریزی عادی لیگ به دلیل شروع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ به حال تعلیق درآمد. در آن سال ها، کنت تیمی را که عمدتاً از بازیکنان محلی تشکیل شده بود، در مسابقات دوستانه مختلف هدایت کرد و در همان حال در یک کارخانه مهمات در اسکس مشغول به کار بود. پسا-جنگ. واتفورد در طول جنگ گرفتار بحران مالی شده بود، اما پس ا
ز جمع آوری کمک های مالی، باشگاه توانست با همان تیمی که در فصل ۱۵–۱۹۱۴ قهرمان شده بود، در لیگ جنوبی فصل ۲۰–۱۹۱۹ کارش را ادامه دهد. پس از کسب ۲۵ امتیاز از ۲۸ امتیاز ممکن در آخرین بازی های شان در آن فصل، نایب قهرمان شدند. کنت، واتفورد را در دوران تغییر هدایت کرد. باشگاه در سال ۱۹۲۰ به لیگ تازه تاسیس دسته سه لیگ فوتبال پیوست و در اولین فصل، ششم شد. نتایج ضعیف در فصل ۲۱–۱۹۲۰، کنت را واداشت تا مبلغ حاصل از فروش فرانک هودینوت را برای جذب بازیکنی اختصاص دهد که بتواند واتفورد را به رده های بالای لیگ برساند. فرد پگنام همان بازیکنی بود که با رقم قرارداد ۱۰۰۰ پوند به نجات تیم آمد که این مبلغ، رکورد خرید بازیکن برای باشگاه شد. در سال ۱۹۲۲، واتفورد به ورزشگاه جدیدش، ویکاریج رود نقل مکان کرد. در فصول بعدی، واتفورد با مشکل مالی مواجه شد و چندین فصل را در قعر جدول پایان داد، از جمله رتبه بیستم در ۲۴–۱۹۲۳. در طول فصل ۲۵–۱۹۲۴، کنت نقش دفتردار-مربی را بر عهده گرفت، بدون اینکه به دستمزدش اضافه شود (۳۱۲ پوند در سال). در پایان فصل ۲۶–۱۹۲۵، زمانی که باشگاه در رده پانزدهم قرار گرفت، واتفورد بیانیه کوتاهی منتشر و اعلام کرد: کنت استعفا
داده است. فرد پگنام با رقمی معادل با قرارداد رکوردشکن کنت در سال ۱۹۲۱، جایگزین او شد. مالک میخانه. از سال ۱۹۲۲، کنت صاحب میخانه ولینگتون آرمز در وودفورد رود واتفورد بود. پس از جدایی او از باشگاه، این شغل تا زمان مرگش در واتفورد در سال ۱۹۴۸، حرفه تمام وقت او شد. کنت مالکی خوش لباس و محترم با کسب وکاری شلوغ بود؛ نمونه ای از یک مرد شریف دوران ویکتوریا. در طول جنگ جهانی دوم، کنت درخواست سربازان آمریکایی برای تفکیک نژادی در میخانه اش را رد کرد. کنت در قبرستانی در ویکاریج رود، نزدیک به ورزشگاه واتفورد دفن شده است.