Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کرد و در سال ۱۸۵۷ و مدت کوتاهی پس ازدواج با مورنینگ اسمیت، بیوه ثروتمندی اصیل کارولینای جنوبی، به شهرستان مارنگو در ایالت آلاباما نقل مکان نمود، اما با این وجود برای دیدار خانواده اش می آمد. جان هولمز بوکاک، برادر بزرگ دیگر توماس کیشش کلیسای پروتستان در لینچبرگ و بعداً در ناحیهٔ کلمبیا شد. هنری بلود بوکاک (متولد سال ۱۸۱۷) برادر جوان تر توماس، نیز یک حقوق دان، کاتب دادگاه شهرستان اپوماتوکس (در زمان تسلیمی لی به گرانت)، رئیس بانک کشاورزی در لینچبرگ و به همین گونه رهبر غیرروحانی پروتستان و سپس متولی کالج همپدن – سیدنی شد. برادران آن ها به نام های ویلیام استیون بوکاک، چارلز توماس بوکاک و نیکولاس فلود، ازدواج کردند اما چنین حرفه های برجسته نداشتند و میلتون بوکاک در نوجوانی فوت نمود؛ خواهران آن ها به نام های آماندا، مارتا، مری ماستون و مری فوکوار همه ازدواج نمودند. توماس بوکاک در سال ۱۸۴۶ با دختر دوم عمویش به نام سارا پاتریک فلود ازدواج نمود اما وی در اثر زایمان یا عوارض ثانوی درگذشت. آن ها یک دختر به نام بل (۱۸۴۹–۱۸۹۱) داشتند. همسر دوم توماس، آنی هولمز فاولکر بود. آن ها در سال ۱۸۵۳ در شهرستان برکلی ایالت ویرجینیا
(که بعداً به ویرجینیای غربی تغییر نام یافت)، ازدواج نمودند و پنج فرزند داشتند: توماس استنلی بوکاک، ویلیس پی. بوکاک (۱۸۶۱–۱۹۴۷) و دختران شان به نام های مزی. اف، الا. اف، و سالی. اف (که تمام شان دو مرتبه ازدواج نمودند). اوایل حرفهٔ حقوقی. بوکاک تحت نظر برادر بزرگش در رشته حقوق تحصیل نمود و در سال ۱۸۴۰ در کانون وکلا پذیرفته شد. وکالت را در در حوزهٔ مربوط به دادگاه باکینگهام شروع نمود و در مجلس نمایندگان ویرجینیا انتخاب شد که از سال ۱۸۴۲ تا ۱۸۴۴ در آنجا خدمت کرد. توماس همچنین نخستین دادستان شهرستان اپوماتوکس ایالت ویرجینیا بعد از جدایی از شهرستان باکینگهام بود و از سال ۱۸۴۵ تا ۱۸۴۶ خدمت نمود. بوکاک در سال ۱۸۴۶ به عنوان یک دموکرات در مجلس نمایندگان ایالات متحده انتخاب شد و از سال ۱۸۴۷ تا سال ۱۸۶۱ خدمت کرد. از سال ۱۸۵۳ تا سال ۱۸۵۵ و دوباره از سال ۱۸۵۷ تا ۱۸۵۹ رئیس کمیتهٔ امور دریایی شد. بوکاک در سال ۱۸۵۹ معرفی ریاست مجلس شد اما پس از هشت هفته بحث و مذاکره و چندین دوره رأی گیری موفق به انتخاب رئیس مجلس نشد. بوکاک به عنوان یک برده دار متعهد و ملی گرای جنوبی، از حملهٔ سناتور پرستون بروک به چارلز سامنر تمجید کرد اما ب
عدها در مسئله برده داری کانزاس مجدداً خود را یک میانه رو اعلام کرد. بوکاک در سال ۱۸۶۰ در مراسم افتتاحیهٔ مجسمه اسبی واشینگتن در محوطهٔ مرکز ایالت واقع ریچموند سخنرانی کرد اما صعود او در محافل کنفدراسیون پس از سخنرانیش علیه لایحهٔ نیرو یا قانونی برای تدارک جمع آوری عوارض واردات در ۲۰ و ۲۱ فوریه سال ۱۸۶۱ (که در کنوانسیون جدایی ویرجینیا نشر و توزیع نمود)، ناشی شد. جنگ داخلی. بوکاک در سال ۱۸۶۱ پس از آغاز جنگ داخلی و جدایی ویرجینیا به عنوان دموکرات به مجلس نمایندگان ایالات مؤتلفه یا کنفدراسیون انتخاب شد و تا پایان جنگ در سال ۱۸۶۵ خدمت کرد. بوکاک عضو کنگره موقت کنفدراسیون تک پارلمانی و به همین گونه کنگره های اول و دوم کنفدراسیون بعدی بود. بوکاک به اتفاق آرا رئیس مجلس نمایندگان ایالات مؤتلفه یا کنفدراسیون انتخاب شد و از سال ۱۸۶۲ تا سال ۱۸۶۵ در این سمت خدمت کرد. با ان حال بوکاک در سال اخیر همانند متحدش رابرت ام.تی. هانتر، با رئیس جمهور جفرسون دیویس و جیمز ای. سدن دوست شخصی و متحد سیاسی او، بر سر موضوع مسلح سازی برده ها با این استدلال که چنین یک کاری بمثابهٔ لغو برده درای است، قطع رابطه کرد. بوکاک ریچموند را در جریان
تخلیه آوریل سال ۱۸۶۵ ترک کرد و سپس به خانه اش در وایلدوی فرار کرد. حرفهٔ پس از جنگ. پس از پایان جنگ در نزدیکی ناحیهٔ مربوط به دادگاه اپوماتوکس، بوکاک بیش از بیست برده داشت. بوکاک نمی خواست به بردگان سابق خود به عنوان کارگر حقوق پرداخت نماید، در عوض برای شان می گفت که همان غذا و سرپناهی را که خود در بردگی داشت به آن ها فراهم می نماید. بوکاک حتی تلاش کرد تا چندین نفر را که قبلاً برده شده بودند از همسایه ها خریداری نماید. آمریکایی های آفریقایی تبار به رئیس شهربانی متوصل شدند که گفته بود، آمریکایی های آفریقایی تبار مستحق «غرامت سخاوت مندانه» هستند. بوکاک به لینچبرگ (وایلدوی را به عنوان خانهٔ تابستانی خود ابقا کرد) رفت تا در آنجا وکالت نماید و در تأسیس حزب محافظه کار ویرجینیا کمک کرد. در سال ۱۸۶۸ از رئیس جمهور اندرو جانسون در انتخابات (با وجودیکه احتمالاً بسیار مهم است که یک مقام کنفدراسیون تحت پوشش اعلامیه های عفو عمومی بحث برانگیز خود قرار گیرد)، سپس از نامزدهای ناموفق ریاست جمهوری از حزب دموکرات هریک هوراس گریلی در سال ۱۸۷۲ و ساموئل تیلدن در سال ۱۸۷۶، حمایت نمود. بوکاک به عنوان یکی از طراحان قوانین جیم کرو، از
سال ۱۸۷۷ تا سال ۱۸۷۹ درمجلس نمایندگان ویرجینیا خدمت کرد. وی نمایندهٔ کنوانسیون های ملی دموکرات ها در سال های ۱۸۶۸، ۱۸۷۶ و ۱۸۸۰ بود. بوکاک با حزب ویرجینیا رجیستر مخالفت نمود و بالاخره زمام سیاسی را به نسل جوان تر از جمله الکساندر هیو هولمز استوارت انتقال داد و بر وکالت و خانواده اش تمرکز نمود. مرگ و میراث. بوکاک در ۵ اوت سال ۱۸۹۱ در شهرستان اپوماتوکس ایالت ویرجینیا فوت کرد و در قبرستان اولد بوکاک در نزدیکی مزرعه اش در «وایلدوی» به خاک سپرده شد. منابع. بازیابی شده در ۲۰۰۹-۰۴-۲۹
انجمن شمالی دسامبریست ها () انجمنی واقع در سن پترزبورگ بود که پس از انحلال انجمن هایی دیگر با هدف ایجاد اصلاحات در امپراتوری روسیه پس از جنگ های ناپلئونی تأسیس شد انجمن شمالی و انجمن جنوبی. پیش از شورش دسامبریست ها برخی از افسران در نتیجه اصلاحات لیبرالی تزار الکساندر اول پیشرفت کرده بودند و تشویق شدند. لیبرالیسم در سطح رسمی تشویق شد و انتظارات زیادی را در آن دوره زمانی موجب شد. مدافع اصلی و درجه نخست اصلاحات در این دوران کنت میخائیل میخائیلوویچ اسپرانسکی بود. اسپرانسکی به سازمان دهی امور مربوط به وزارت کشور، اصلاح آموزش کلیسایی و تقویت نقش دولت در توسعه اقتصادی کشور کمک بسیاری کرد. نقش اسپرانسکی پس از سال ۱۸۰۸ بیشتر هم شد. از آن زمان تا سال ۱۸۱۲، که اسپرانسکی تبعید شد او به شدت اصلاحات خود را ادامه داد. در سال ۱۸۱۹ او از تبعید بازگشت و به عنوان فرماندار سیبری منصوب شد. در سال ۱۸۱۸ تزار از کنت نیکولای نیکولایویچ نووسیلتسف جهت تدوین قانون اساسی دعوت کرد. در این میان و در حد فاصل سال های ۱۸۱۶ تا ۱۸۱۹ سرف های بالتیک آزاد شدندکه منجر به بروز ناآرامی هایی شد و نهایتاً تزار را متقاعد کرد تا سیاست هایی محافظه کارانه
برگزیند. در این میان، تجربیات جنگ های ناپلئونی و پی بردن به افسران به رنج سربازان دهقان منجر به جذب افسران دسامبریست به اصلاحات شد. در سال ۱۸۱۶، چندتن از افسران گارد امپراتوری روسیه انجمنی به نام اتحادیه نجات یا فرزندان وفادار و راستین میهن را تأسیس کردند. پس از پیوستن پاول پستل آرمانگرا به این انجمن، انجمن گرایش های انقلابی در پیش گرفت. در این میان شایعه شد که امپراتور قصد دارد پایتخت را از سن پترزبورگ به ورشو منتقل کند و همه دهقانان را بدون اجازه اربابان آزاد کند. در این میان یاکوشین ایده قتل امپراتور را مطرح کرد. وقتی انجمن زمینداران روسی با این ایده مخالفت کرد یاکوشین از انجمن خارج شد و میخائیل موراویف-ویلنسکی که خوی آزادی خواهی بیشتری داشت اساسنامه دیگری برای انجمن تدوین کرد و نام اتحادیه (انجمن) سعادت را بر آن نهاد. این اساسنامه بر خلاف اساسنامه پیشین کمتر خوی انقلابی داشت. البته با این همه انجمن کماکان غیرقانونی بود پس از این اصلاحات به جز عده ای قلیل و از جمله الکساندر فون بنکندورف کلیه اعضاء انجمن سابق به انجمن جدید پیوستند. پس از شورش در هنگ سمنوفسکی در سال ۱۸۲۰ انجمن تصمیم گرفت که تمامی فعالیت های
خود را تعلیق کند. اما با این همه دو گروه مخفیانه به فعالیت خود ادامه دادند: یک انجمن جنوبی، مستقر در تولچین(اوکراین امروزی) و یک انجمن شمالی مستقر در سن پترزبورگ که رهبری دسته اخیر با افسرانی از قبیل نیکیتا موراویف و سرگئی پتروویچ تروبتسکوی بود. انجمن شمالی در آرزوی برقراری نظام سلطنتی مشروطه همانند نظام حاکم بر بریتانیا بود. بر این اساس این افسران معتقد بودند حتی در صورتی که مردم متمایل باشند همین نظام مشروطه نیز در آینده باید با حکومتی جمهوری جایگزین شود. آنها همچنین معتقد بودند که باید یک مجلس قانونگذاری تشکیل شود و خواستار اعدام خانواده امپراتوری نبودند. آنها متمایل به لغو نهاد سرف در کل روسیه بودند و الگوی بالتیک را موفق می پنداشتند و معتقد به برابری در برابر قانون بودند. انجمن جنوبی اعتقادات رادیکال تری داشت و مشابه اتحادیه نجات طرفدار برقراری نظام جمهوری بود و اراضی را مجدداً تقسیم کند به نحوی که اراضی بین دولت و دهقانان تقسیم شود. انجمن اسلاوهای متحد (یا پان اسلاویسم ها) در سال ۱۸۲۳ در نووگراد-ولینسکی (در اوکراین امروزی) تأسیس شد و برنامه های آن مشابه انجمن جنوبی بود اما تأکید بیشتری بر برابری داشت و
خواستار تأسیس کشور متحده اسلاوها شامل فدراسیون روسیه (شامل اوکراین)، لهستان، مولداوی (شامل بسارابیا) با پیوست والاکیا، ترانسیلوانیا، مجارستان (شامل اسلواکی، اسلوونی، ویوودینا، کارپاتو-اوکراین با نام مستعار زارکارپاتیا)، کرواسی، صربستان، دالماسی، سرزمین های چک بوهمیا و موراویا و ولاچ به استثنای بلغارستان و مقدونیه بود. این انجمن به انجمن جنوبی پیوست و برنامه خود را با انجمن جنوبی منطبق کرد. نظرات سیاسی. نظرات سیاسی انجمن شمالی در چهار حوزه به شرح ذیل قابل تبیین است: مسئله زمین. اعضای انجمن معتقد بودند که اراضی بایستی به دو دسته تقسیم شود:
مؤسسه آموزش و تحقیقات پزشکی جواهر لعل (جیپمر) یک دانشکده پزشکی است که در پوندیچری، پایتخت قلمرو اتحادیه پودوچری، در هند قرار دارد. جیپمر یک موسسه اهمیت ملی (ای ان ای) و یک بیمارستان بازگشت مراقبت های عالی است. این کشور تحت نظارت و کنترل مستقیم اداری وزارت بهداشت و رفاه خانواده و دولت هند است که دارای استقلال برای اداره کارهای داخلی خود است. جیپمر دارای بیش از ۳۰۰ عضو هیئت علمی، بیش از ۷۰۰ پزشک مهاجر و بیش از ۸۰۰ پرسنل پرستاری، اداری و پشتیبانی است. سالانه ۱۵۰ دانشجو در مقطع لیسانس و ۲۰۰ دانشجو در مقطع فوق لیسانس پذیرش می گیرند. تاریخ. ۱۸۲۳: هند فرانسوی پیشین مدرسه پزشکی پوندیچری را برای آموزش مردمان فرانسوی در پوندیچری بنیانگذاری نمود. این یکی از نخستین مؤسسات پزشکی گرمسیری بود و کادر آموزشی صورت پذیر از جراحان و پزشکان نیروی دریایی فرانسه و گروه های "استعماری بود". به دانش آموزانی که در اینجا آموزش می دیدند مدرکی به نام "دکتر محلی" واگذار می شد که به آنان اجازه می داد در سرزمین های استعماری درمانگری کنند. دانشگاه در آن زمان در قلب پوندیچری، روبروی "میدان دوگل"، که حالا درتالار مجلس قانونگذاری است، قرار داشت.
۱۹۵۶: بعداز منتقل کردن "قانونی" پودوچری به هند در تاریخ ۱۹۵۶، دولت هند مدیریت دانشگاه را در بدست گرفت و آن را به "دانشگاه پزشکی، پوندیچری" تغییر اسم داد. برای مدت کوتاهی، این دانشگاه پزشکی دانوانتری نیز نامیده می شد. ۱۹۵۹: طاق ساختمان جدید دانشگاه پزشکی در گوریمدو، در نزدیکی شهر توسط کنت استانیسلاس اوستروگ سفیر فرانسه در هند گذاشته شد. ۱۹۶۴: دانشگاه پزشکی دانوانتری به گوریمدو، به پردیس جدیدی به اسم دانوانتری ناگار نقل مکان کرد. ۱۹۶۴: این موسسه درتاریخ ۱۳ ژوئیه ۱۹۶۴ توسط دکتر ساروپالی راداکریشنان، رئیس جمهور گذرای هند، نام فعلی خود را به افتخار نخستین نخست وزیر هند، پاندیت جواهر لعل نهرو، به نام «موسسه تحصیلات تکمیلی و تحقیقات پزشکی جواهرلال» (جیپمر) نام گذاری نمود. . ۱۹۶۶: قسمت اصلی بیمارستان بازگشایی شد و مرکز خون برقرار شد که نشان دهنده منتقل دادن کلیه خدمات های کلینیکی به پردیس جدید بود. ۱۹۷۵: مرکز ملی تربیت معلم در جیپمر بانیانگذاری شد که نشان دهنده شروع مشارکت جیپمر در تربیت نسل های معلمان پزشکی در سراسر کشور است. ۱۹۹۵: بخش سازمان یافته قلب و عروق یک آزمایشگاه کاتتریزاسیون قلب را برای ارائه خدمات مداخله
ای قلب بازگشایی کرد. ۲۰۰۰: ناحیه اورژانس و تروما بنیانگذاری شد. ۲۰۰۱: یک قسمت اداری جداگانه برای یکی کردن تمام دفاتر در سراسر محوطه بیمارستان افتتاح شد. ۲۰۰۲: قسمت رادیوتراپی به نام یک مرکز منطقه ای سرطان جهش یافت. این مرکز کنونی شامل قسمت های رادیوتراپی، انکولوژی پزشکی و انکولوژی جراحی است. ۲۰۰۶: دانشکده پرستاری جیپمر افتتاح و آغاز به کار کرد. ۲۰۰۸: جیپمر با برنهاد پارلمان هند به نام یک موسسه مهم ملی ارتقا یافت. ۲۰۰۹: قسمت فوق تخصصی آغاز به کار نمود و در شروع خدماتی از جراحی قلب، قلب، اورولوژی و جراحی پلاستیک عرضه کرد. ۲۰۱۲: خدمات اطفال، مامایی و زنان به بیمارستان زنان و کودکان جیپمر انتقال یافت که توسط دکتر مانموهان سینگ، نخست وزیر وقت هند بازگشایی شد. محوطه دانشگاه. پردیس جیپمر در ورودی غربی پوندیچری مستقر شده و در بزرگ شده است. از تپه ای که در محلی به اسم گوریمدو شناخته می شود. پردیس شامل دانشگاه پزشکی، قسمت های بیمارستانی قدیمی و جدید، خوابگاه های دانشجویی و مقیم، اتاق های کارکنان، کندریا ویدیالایا، یک شعبه از ۲ بانک ملی، ۲دستگاه خودپرداز، یک اداره پست، یک معبد، دکتر ای پی جی عبدالکلام است. زمین های باز
ی و زمین های ورزشی سالن اجتمایی جیپمر. سازمان و اداره. این مؤسسه توسط مدیر اداره می شود که مدیر اجرایی است و مسئولیت کلی اداره مؤسسه و بیمارستان آن را عهده دار بود. سرپرست پزشکی به مدیر کمک می نمود تا تمام راندمان های بیمارستان وابسته به مراقبت از بیمار را متحد کند. ریاست (دانشگاهی) وظایف نظارت و هماهنگی کلیه فعالیت های دانشگاهی از قبیله تدریس را بر عهده دارد، در حالی که ریاست (پژوهشی) به تمامی فعالیت های مربوط با پژوهش برسی می نمود. مرکز منطقه ای سرطان. "قسمت رادیوتراپی" در جیپمر در تاریخ ۲۰۰۲ به یک مرکز سرطان منطقه ای تبدیل شد. از تاریخ ۲۰۱۴، مرکز منطقه ای سرطان دارای دو بخش است که در یک ساختمان جدید واقع شدند، به اسم های رادیوتراپی و انکولوژی پزشکی. ابزارهای پیشرفته پرتودرمانی، از تابش ۳بعدی منسجم و ای ام آرتی تا پرتو درمانی راهنمایی شده با تصویر (ای آر تی) در دسترس است. ابزارهای نخستین تشعشع مثل کبالت دوبعدی و لیناک، براکی تراپی اچ تی آربرای همه بیماران سرطانی رایگان است. علاوه بر این، بیشتر داروهای شیمی درمانی پر هزینه که معمولاً مورد استفاده قرار می گیرند نیز به صورت رایگان ارائه می شوند. درگذشته پیوند
مغز استخوان نیز در این مرکز در حال انجام است. آر سی سی، جیپمرتنها بیمارستان در جنوب هند است که درمان رایگان سرطان را عرضه می دهد، همان جور که برای سایر خدمات پزشکی پیشرفته مثل پزشکی ریه، نفرولوژی، گوارش و غیره نیز انجام می شود دانشگاهیان. جیپمر در زمان تعیین آن به اسم یک مؤسسه اهمیت ملی، به تنهایی یک دانشگاه است و مدارک خود را دریافت می کند. پس از آن، به دانشگاه پوندیچری هم نیازبود. بسیاری از دوره های پزشکی، پرستاری و پیراپزشکی را در مقطع کارشناسی و کارشناسی ارشد ارائه می دهد. پذیرش در تمام دوره ها بر طبق استعدادانجام می شود. دوره های آموزشی. جیپمر دوره های متنوعی را عرضه می نمایاند. دوره های لیسانس شامل ام بی بی اس، بی اس سی. (تکنولوژی آزمایشگاهی پزشکی)، کارشناسی. (علوم پزشکی متحد - فناوری آزمایشگاه قلب / دیالیز / عصبی / او تی)، بی ام آر اس سی (لیسانس علوم سوابق پزشکی). بی. اس سی. (پرستاری) در تاریخ ۱۳۸۵ شروع به کار کرد. دوره های تحصیلات تکمیلی شامل ام دی، ام سی، و دیپلم در بسیاری از تخصص ها، ام. اس سی. در رشته پرستاری، بیوشیمی پزشکی و فیزیولوژی پزشکی و دکتری در چندین رشته. دوره های فوق تخصصی شامل ام سی ایچ
در جراحی قلب، اورولوژی، جراحی مغز و اعصاب، جراحی پلاستیک، جراحی کودکان، جراحی گوارش و دی ام در قلب، نورولوژی، نفرولوژی، نوزادان، فارماکولوژی بالینی و ایمونولوژی است. در ژانویه ۲۰۱۴ جیپمر دوره کارشناسی ارشد بهداشت عمومی را آغاز کرد. دوره تکنسین فوریت های پزشکی ام آر اوو ام آر تی. پذیرش. داوطلبان دوره های عرضع شده در جیپمر بر طبق ورودی سراسر هند ان ای ای تی منتخب می شوند. امتحانات ورودی سالی یک بار برای صندلی های کارشناسی و ۲ بار در سال برای صندلی های فوق لیسانس برگزار می شود. فراخوان ها و نتیجه های این آزمون ها (شامل اسامی داوطلبان برگزیده) در روزنامه های معتبر سراسری و همچنین سایت موسسه اعلام می شود. دوره ام بی بی اس. جیپمردر حال حاضر ۲۴۹ دانش آموز را هر سال یک بار از روش آزمون ورودی سراسر هند در دوره ام بی بی اس می پذیرد. برخی از صندلی ها برای بومیان بودوچری و نامزدهای دولت مرکزی محفوظ است. از این تعداد، ۱۸۷ صندلی برای پردیس بودوچری و ۶۲ برای پردیس لکه ها آن است که در تاریخ ۲۰۱۶ آغاز به کارکرد. دوره های تحصیلات تکمیلی. دوره های ۳ساله تحصیلات تکمیلی عرضه شده در جیپمر شامل ام دی در پزشکی عمومی، فوریت های پزشکی
، پزشکی هسته ای، تشعشع سرطان، زنان و زایمان، آسیب شناسی، پزشکی قانونی، میکروبیولوژی، فیزیولوژی، فارماکولوژی، اطفال، بیهوشی، بیهوشی، بیهوشی، پوست، پوست و ار دی و روانپزشکی و MS در جراحی عمومی، جراحی ارتوپدی، چشم پزشکی، گوش، بینی، حنجره و آناتومی. آزمون ورودی یعنی ای ان ای-سی ای تی از سال ۲۰۲۰ بازگشایی شده است و ۲بار در سال برای دوره های کارشناسی ارشد در ماه مه و نوامبر برگزار می شود. دوره های فوق تخصصی دوره های ۳ ساله فوق تخصصی در تخصص های پزشکی (دی ام) و جراحی (ام سی اچ) عرضه می شود. آنها مثل: قلب، جراحی قلب و قفسه سینه، مغز و اعصاب، جراحی اعصاب، نفرولوژی، اورولوژی، پزشکی و جراحی گوارش، انکولوژی پزشکی، نوزادان، فارماکولوژی بالینی و ایمونولوژی بالینی. دکتری داوطلبان دکترا در بسیاری از قسمت ها مثل بهداشت عمومی، فارماکولوژی، بیوشیمی، ایمونولوژی، میکروبیولوژی و نظایر آنها قبول می شوند. پذیرش بر اساس آزمون ورودی است که هر سال ۱بار برگزار می شود. دوره های دیگر. لیسانس. پرستاری ۴سال دوره حرفه ای. پذیرش برطبق آزمون ورودی انجام می شود. لیسانس (تکنولوژی آزمایشگاه پزشکی) و لیسانس (علوم پزشکی متحد) - دوره های آزمایشگاه ق
لب، بیهوشی، او تی، دیالیز و نورو - دوره های سه ساله. پذیرش بر طبق آزمون ورودی انجام می شود. فوق لیسانس (بیوشیمی پزشکی و فیزیولوژی پزشکی). پذیرش بر طبق آزمون ورودی انجام می شود. رتبه بندی ها. جیپمردر تاریخ ۲۰۱۹ توسط جشم انداز هند در میان دانشگاه های پزشکی هند در رتبه پنجم و توسط "در هفته" رتبه سوم را کسب نمود. در تاریخ ۲۰۲۰ توسط چارچوب رتبه بندی نهادی ملی (ان ای آر اف) در بین دانشگاه های پزشکی در هند رتبه هشتم کسب نمود. تحولات جاری. جیپمرکار دومین بلوک فوق تخصصی خود (اس اس بی-ای ای) یعنی مدرسه بین المللی بهداشت عمومی جیپمررا شروع کرده است. جیپمربا سایر موسسات، از جمله دانشکده بهداشت عمومی هاروارد، برای تبادل اساتید، ابزارهای آموزشی، تحقیقات و داده ها در مورد بهداشت عمومی همکاری می کند. پیوند جیپمر با دانشکده بهداشت عمومی هاروارد بخشی از تفاهم نامه بزرگتر بین دانشکده پزشکی آمریکا و وزارت بهداشت و رفاه خانواده هند است. جیپمر همچنین کار بیمارستان خارج از سایت در کارای کال را شروع کرده است. پزشکی از راه دور. مرکز خدمات پزشکی از راه دور جیپمر با بیمارستان دانشگاه ملی بوندانگ کره جنوبی همکاری نماید و آغاز به استفاده
از شبکه اطلاعاتی ترانس اوراسیا (تین) کرد. جیپمر عضو شبکه تین می باشد و این بیمارستان توانایش را دارا می باشد که دانش وی را با کشورهای اروپایی و آسیایی به اشتراک بگذارد. برای آغاز، بر ۱۵ فوریه ۲۰۱۶ کادر جیپمر واکنش بیشتراز ویدیو کنفرانس با استفاده از شبکه تین با دانشگاه ملی سئول بیمارستان بوندانگ (ان کردن) کره جنوبی. بعد جیپمر اولین مرکزی شد که از خدمات پزشکی از راه دور برای این منظور استفاده کرد. شبکه اطلاعاتی ترانس اوراسیا از فناوریهای فناوری اطلاعات و ارتباطات برای افزایش همکاریهای منطقه ای با کشورهای آسیا و پر کردن شکاف دیجیتالی بین منطقه های کمتر توسعه یافته استفاده می کند. این دانشگاه ها و موسسات تحقیقاتی را با شبکه اینترنتی با ظرفیت بالا اتصال به یکدیگر می کند تا مبادلات دانش را بیشتر کند و پروژه های تحقیقاتی گسترده بین المللی را واقعی نماید. زندگی دانشجویی. اتحادیه دانشجویی. اتحادیه دانشجویان «انجمن دانشجویان جیپمر» (جی سی ای) است. نمایندگان بدنه دانشجویی هر ساله در یک انتخابات سراسری دانشگاه انتخاب می شوند. بدنه مشابه، هرچند کوچکتر، برای دانشجویان و دستیاران تحصیلات تکمیلی وجود دارد و انجمن پزشکان مق
یم جیپمر (جی آر دی ای) نامیده می شود. گروه های دانش آموختگان. فارغ التحصیلان جیپمر، به خصوص کسانی که از دوره ام بی بی اس فارغ التحصیل شده اند، چندین انجمن و سازمان فارغ التحصیل را تشکیل داده اند.
والتر پرستون براونلو (Walter Preston Brownlow) (زادهٔ ۲۷ مارس ۱۸۵۱ – درگذشتهٔ ۸ ژوئیه ۱۹۱۰)، سیاستمدار آمریکایی و نماینده ناحیه اول تنسی از سال ۱۸۹۷ تا زمان وفاتش در مجلس نمایندگان ایالات متحده بود. او با اکتساب تعداد زیادی از کرسی های فدرال به حوزه مربوطه خود و همچنین مبارزات درون حزبی درمقابل هنری کلی ایوانز و نیوول سندرز بر کنترل حزب جمهوری خواه ایالتی، شهره شد و از او همواره به این منظور یادآوری می گردد. براونلو به علاوه دوران کنگره اش از سال ۱۸۸۱ تا ۱۸۸۳ به عنوان دربدار مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا نیز خدمت کرد و از سال ۱۸۷۶ تا ۱۹۱۰ روزنامه های جونزبورو و هرالد و تریبون را منتشر کرد. براونلو برادرزاده ویلیام «پارسون» براونلو فرماندار رادیکال تنسی پس از جنگ داخلی بود. اوایل زندگی. براونلو پسر جوزف و ماری (بار) متولد ابینگدان، ایالت ویرجینیا می باشد. او تا زمان درگذشت پدرش ۱۸۶۱ به مدت سه سال در مدارس عمومی بود. او که نیاز به کسب درآمد داشت به عنوان پیام رسان تلگراف کار کرد. در جریان جنگ داخلی زمانی که ۱۳ سال داشت خواست در اتحادیه ارتش شرکت کند اما به خاطر زیر سن بودن رد گردید. او بعد از پایان جنگ، نخ
ست به عنوان کارآموز برادرش در تجارت قلع در منطقه روجرزویل، تنسی کار کرد و بعد به عنوان مهندس در راه آهن روجرزویل و جفرسون ایفای وظیفه می نمود. در سال ۱۸۷۶ براونلو به عنوان روزنامه نگار توسط روزنامه ناکسویل ویگ و کرونیکل استخدام شد، روزنامه که توسط پیشکار عمویش ویلیام رول (که در این زمانه مشترکاً توسط عمویش اداره می گردید) تأسیس گردیده بود. او به طور کلی در آن سال مسایل کمپین های سیاسی را پوشش می داد، این مسایل عبارت از فعالیت در جمع آوری آراء آگوستوس اچ پتیبون و امرسون اتریج بود. او در اکتبر ۱۸۷۶ روزنامه های جونزبورو هرالد و تریبون را خریداری و تا زمان مرگش ۱۹۱۰ آنها را منتشر و ویرایش می کرد. براونلو نماینده کنوانسیون ملی جمهوری خواهان در سال ۱۸۸۰ بود و در سال ۱۸۸۱ به عنوان مسئول پُست در جونزبرو، تنسی منصوب شد. در دسامبر ۱۸۸۱، به عنوان دربدار مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا برای دوره ۴۷ کنگره (۱۸۸۱–۱۸۸۳) انتخاب شد، موقعیتی که مسئولیت کنترل ورودی بستر مجلس را دارد. دستیار دربان او ریچارد دبلیو آستین متحد سیاسی آینده اش بود. براونلو به عنوان سرپرست اتاق تحتانی سنا جاییکه اسناد مجلس سنا برای عموم مردم پردازش
و توزیع می شد از سال ۱۸۸۵ تا ۱۸۹۳ کار کرد. پس از ترک این سمت برای مدت کوتاهی در دفتر نماینده کنگره آلفرد ای. تیلور کار کرد. کنگره و سیاست های حزب ایالتی. براونلو نخست در سال ۱۸۹۴ برای به دست آوردن کرسی کنگره ناحیه اول اقدام نمود. درکنوانسیون حزب ایالتی، او به دلیل نامزد شدن با ویلیام اندرسن کولمن به بن بست رسید و نامش را از فهرست نامزدها حذف کرد تا برای اندرسن اجازه برنده شدن در انتخابات ۱۴۴ام را بدهد. در سال ۱۸۹۶، دوباره به دنبال رقابت سه جانبه با اندرسن و میلبورن برآمد. برخلاف کمپین سال ۱۸۹۴، نامزدها برای کمپین سال ۱۸۹۶ در انتخابات ابتدایی تعیین شدند که براونلو با اکتساب ۸۸۴۳ رأی پیروز میلبورن ۶۵۹۰ رأی و اندرسن ۵۴۴۸ رأی گرفت. او در انتخابات عمومی، نامزد دموکرات ها فهرست لاورنس را با گرفتن ۲۵٬۰۷۵ رأی به ۱۳٬۹۱۶ رأی مغلوب کرد. در میان سال های ۱۸۹۰، حزب جمهوری خواه تنسی به دو جناح مخالف تقسیم شد که یکی از آن توسط براونلو و دیگری توسط نماینده اسبق کنگره هانری کلی ایفانس اداره می شد (این کشمکش ها در ابتدا شامل تقسیمات حمایت فدرال بود). این خصومت در طول دوره کنگره براونلو (و طی چندین سال پس از مرگ وی) ادامه یافت.
پشتیبانان براونلو ریچارد دبلیو. آستین، جان ای. مک کال، فاستر. وی. براون و تجارت پیشه های ناکسویل ادوارد جی. سنفورد، جیمز ای. فاولر و ویلیام جی. اولیور بودند. پسران عموی او، فرزندان و نوه های برادر مشهورش، در منطقه ناکسویل تأثیر گزار ماندند. حمایت کننده های ایفانس شامل تجارت پیشه های چاتونگا نویل ساندرز و ناتان دبلیو. هیل سیاستمدار ناکسویل بودند. در کنوانسیون ملی جمهوری خواهان در سال ۱۸۹۶، براونلو و آستن در رد شدن درخواست ایوان برای نامزدی معاون ریاست جمهوری نقش داشتند. براونلو با چیره شدن بر ایوانس به عنوان نماینده ایالت به کمیته ملی جمهوری خواهان انتخاب شد که در آنجا با مارک حانا، مدیر کمپین نامزد ریاست جمهوری ویلیام مک کینلی دوست شد. رابطه با حانا و مک کنلی برای براونلو کلیدی و برای به دست آوردن و تقسیم حمایت فدرال درجریان اواخر سال های ۱۸۹۰ مفید بود. در سال ۱۸۹۷، براونلو تازه کار ایفانس را به سمت مسئول پُست (postmasters) در نظر گرفت اما جیمز ای. گری را به عوض وی به خاطر مخالفت با ایفانس انتخاب کرد. بعد از آنکه ایفانس به عنوان عالی رتبه حقوق بازنشستگی منصوب شد، تلاش های براونلو برای اخراج وی ناکام ماند. تا
سال ۱۹۰۰، براونلو به طور مؤثری حزب جمهوری خواه تنسی را کنترل کرد. در کنوانسیون ایالتی حزب آن سال در شهر نشویل، بروانلو بعنوان رئیس تعیین گردید و متحدین او در کمیته صلاحیت رد هر نامزد ریاست جمهوری را به وی دادند. ایوانس و هواداران خشمگینش از کنوانسیون خارج و به نشانه مخالفت در اطراف شهر راهپیمایی برگزار کردند. هردو کنوانسیون نمایندهای را به کنوانسیون ملی جمهوری خواهان در سال ۱۹۰۰ فرستادند، مگر براونلو بیشتر کرسی های ایالت را به دست آورد. براونلو در آن سال به آسانی توانست از پس چالش ابتدایی قاضی ایچ. تایلر کمپبل برآید. متحد براونلو، جان ای. مک کال، نامزد حزب برای فرمانداری بود. در سال ۱۹۰۴ نشانه های شکست براونلو در حزب نمایان شد، زمانیکه نامزد مورد نظر وی، آستین، توسط نامزد تحت حمایت ایوان، هیل، برای کرسی خالی نماینده بازنشستگی کنگره ناحیه دوم هانری آر. گیبسون، مغلوب شد. جمهوری خواهان متعددی این ایالت از اداره حزب توسط براونلو بیزار شدند. سام آر. سیلس براونلو را به خاطر استفاده از طریقه های سؤال برانگیز برای مختل کردن کنوانسیون های ایالت ملامت، جان چیلس هوک خواستار تحقیق در مورد روش های براونلو شد. بعد ازاینکه
ایوانس نامزد تحت حمایت براونلو، تی. آسبوری رایت، را برای نامزدی فرمانداری ایالت سال ۱۹۰۶ شکست داد، براونلو بطرز بی رحمانه ای بر ایوانس و ساندرز هجوم برده، طرفداران بیشتر را مخالف خود کرد، به گروه ایوانس اجازه داد تا کنترل دوباره حزب ایالتی را دریافت کند. نماینده مشهور قبلی کنگره آلفرد ای تیلور در برابر براونلو به صفت نامزد مستقل ناحیه اول اقدام نمود، اما براونلو بی دردسر دوباره گماشته شد. پس از باخت ایوانس به مالکولم آر پیترسن در انتخابات سرتاسری، سندرز کنترل گروه سیاسی خود را به عهده گرفت و توانست که چندین متحد سیاسی خود را در سمت مسئول پُست (postmasters) منصوب کند. در سال ۱۹۰۸، اگرچه به طور قابل توجهی بر اثر بیماری ضعیف شد، براونلو تلاش کرد تا کنترل حزب ایالتی را بازپس گیرد. دوست او ویلیام جی الیور اوباشان مسلح را در نشویل رهبری می کرد، کنترل کنوانسیون حزب ایالتی را در دست گرفت و متحدان براونلو را به عنوان نماینده در کنوانسیون ۱۹۰۸ ملی جمهوری خواهان انتخاب کرد. درهمین حال جناح سندرز نماینده گان خود را به کنوانسیون فرستاد و پس از پی بردن کمیته ملی از اقدامات الیور کرسی های ایالت را به آنها اعطا کرد.
اسواتینی جمعیت کمی دارد و تعداد اندکی وابستهٔ دیپلماتیک دارد. این مقاله فهرستی از وابسته های دیپلماتیک اسواتینی را شامل می شود. منابع. [[رده:فهرست وابسته های دیپلماتیک بر پایه کشور فرستنده|اسواتینی]]
این مقاله شامل فهرست وابسته های دیپلماتیک اتیوپی است که کنسول گری های افتخاری را در بر نمی گیرد. در ژوئیه ۲۰۲۱، دولت اتیوپی اعلام کرد که حداقل ۳۰ وابستهٔ دیپلماتیک خود در خارج از کشور را می بندد.
مردان برای فروش () فیلم مستند کانادایی به کارگردانی رودریگ ژان محصول سال ۲۰۰۸ است دربارهٔ مردان روسپی و مشکلات و چالش هایشان در رویارویی با اعتیاد به مواد مخدر، الکل، آزار و بیداد جامعه، بی بهرگی ها، بدنامی های اجتماعی و همچنین کشمکش شان با گذشته ای سخت و توان فرسا.