Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
منافع پنسیلوانیا خدمت کرد. ایرواین در طول دوران نظامی خود یک نامه نویس مشتاق بود و غیر از مکاتبات نظامی، به طور منظم با همسرش آن و فرزندانش نامه نگاری می کرد. اواخر زندگی. ایرواین به عنوان نماینده پنسیلوانیا در کنگرهٔ سوم انتخاب شد که از ۲ دسامبر ۱۷۹۳ تا ۳ مارس ۱۷۹۵ خدمت می کرد. در ۱۷۹۷ او به عنوان کمیسر به پنسیلوانیا فرستاده شد تا اختلافات مربوط به شورش ویسکی را حل کند. هنگامی که او در این تلاش شکست خورد، به عنوان فرماندهٔ نیروهای شبه نظامی منصوب شد و در نهایت به شورش ویسکی پایان داد. ایرواین به مشارکت خود در زندگی عمومی پنسیلوانیا ادامه داد و بر توزیع زمین هایی که به کهنه سربازان اهدا شده بود، نظارت و هدایت کرد. او دو دوره در کنگره خدمت کرد، در مجمع قانون اساسی پنسیلوانیا خدمت کرد و در هیئت مأمورانی بود که حساب های مالی میان ایالت های مختلف و دولت فدرال تازه تأسیس را تسویه می کردند. در دهه ۱۷۹۰، ایرواین نقش مهمی در بررسی زمین ها و تعیین مرزهای شهرها در غرب پنسیلوانیا ایفا کرد. ایرواین چندین قطعه زمین در نزدیکی دهانه نهر بروکن استراو در رودخانه آلگنی خریداری کرد که برخی از آن ها را به پسرش کالندر داد. این من
طقه خیلی زود رشد کرد و به حومه وارن، پنسیلوانیا تبدیل شد. پسر بزرگ ایرواین، کالندر ایرواین، زمین را کشت کرد، یک فروشگاه عمومی در آن نزدیکی تأسیس کرد و خانه ای زیبا روی سراشیبی مشرف به رودخانه ساخت. این ملک به نام «بروکن استراو» شناخته و به خانه و مرکز تجارت سه نسل از نوادگان ایرواین تبدیل شد. این مکان جایی است که مشاغل و زندگی خانوادهٔ ایرواین در چهار نسل بعدی در آن متمرکز شده است. ایرواین شاکی پروندهٔ دادگاه عالی ایرواین علیه سیمز لس بود که شامل ادعاهای متفاوت زمینی میان ایرواین و چارلز سیمز از ویرجینیا بود که ادعا داشت جزیره مونتور توسط پنسیلوانیا برای خدمتش در جنگ انقلابی به او اعطا شده بود. دادگاه به اتفاق آرا به نفع سیمز که زودتر ادعا کرده بود، رأی داد. در اواخر دهه ۱۷۹۰، ایرواین برای آخرین بار در پاسخ به یک شورش مالیاتی دیگر جایگاهی نظامی را بر عهده گرفت. در طول سال ۱۷۹۷، تنش میان فرانسه و ایالات متحده افزایش یافت. دولت آمریکا به دنبال تأمین مالی برای بهبود ارتش و آماده شدن برای آنچه که به شبه جنگ (جنگ دریایی) تبدیل شد، بود. برای تأمین مالی جنگ، کنگره، مالیاتی را بر خانه ها و سایر دارایی ها وضع کرد. مال
یات جدید به نام مالیات پنجره شناخته شد. بر اساس این قانون اندازه یک خانه، با توجه به تعداد پنجره های آن تعیین می شد. در پاسخ، شهروندان که بیشتر هلندی های ساکن در پنسیلوانیا بودند، در آنچه که شورش سیب زمینی سرخ شده نامیده شد، شورش کردند. برخی از جمع کنندگان مالیات از شهرها رانده و برخی زندانی شدند. برای سرکوب شورش، رئیس جمهور آدامز به نیروها دستور مداخله داد تا افراد مختلف مسئول را دستگیر کنند. ایرواین به گروهی پیوست که به سمت کواکرتاون پیشروی می کردند. ایرواین برای یکی از دوستانش نوشت: «زنگ زمان و عمر بر من می خزد، می ترسم در این حرفه من را بی دست و پا کند.» با این حال، ایرواین، علی رغم احتیاط هایش، این امتحان سخت را تحمل کرد و سلامت به خانه بازگشت. این شورش آخرین خدمت نظامی فعال ایرواین بود، هرچند که او به کارش در ارتش ادامه داد. در۱۸۰۱، او به عنوان سرپرست فروشگاه های نظامی در فیلادلفیا منصوب شد. در ۱۸۰۱ ایرواین به عنوان رئیس انجمن استانی سینسیناتی انتخاب شد و این سمت را تا زمان مرگش حفظ کرد. ایرواین در ۲۹ ژوئیه ۱۸۰۴ در فیلادلفیا، پنسیلوانیا فوت کرد. او را در یک قبرستان نزدیک تالار استقلال دفن کردند. در ۱۸۳۳
او را مجدد در گورستان جدید رونالدسون دفن کردند. زمانی که گورستان در دههٔ ۱۹۵۰ بسته شد، قبر چند افسر جنگ انقلابی مانند ایرواین توسط پیشوای سوئدهای قدیمی شناسایی و در قبرستان کلیسای گلوریا مجدد به خاک سپرده شدند.
رامین پرهام (زاده آبان ۱۳۴۲ در کاشان) بازیگر، پژوهشگر و نویسنده ایرانی است. او نویسنده کتاب "مشروطه نوین" است. زندگی و فعالیت. رامین پرهام، زاده آبان ماه سال ۱۳۴۲ در کاشان است. وی فرزند باقر پرهام مترجم و پژوهشگر است. پرهام چهار سال پس از انقلاب ۱۳۵۷، در سن نوزده سالگی به کشور فرانسه مهاجرت کرد. پرهام، بعد از پایان دوره نخست دانشگاهی از فرانسه به ایالات متحده آمریکا رفت و دوره دکترای خود را در رشته زیست شناسی مولکولی گیاهان در دانشگاه ایلینوی ادامه داد. پرهام بعد از اتمام دوره دکترا به دانشگاه ویرجینیا رفت. وی هفت سال پس از تحصیلات، به فرانسه بازگشت و در بخش خصوصی در فرانسه سرگرم کار شد و سپس به نوشتن روی آورد. مشروطه نوین. رامین پرهام، کتابی به نام "مشروطه نوین" تألیف کرده است که در آن به شرح چگونگی رخ دادن جنبش مشروطه ایران می پردازد. همچنین پرهام در این کتاب، راه پیشرفت ایران را در تفکر نقادانه می داند.
ویلیام پاکا (William Paca) (زادهٔ ۳۱ اکتبر ۱۷۴۰ – درگذشتهٔ ۱۳ اکتبر ۱۷۹۹)، از پدران بنیان گذار ایالات متحده آمریکا و یکی از امضاءکنندگان انجمن قاره ای و اعلامیه استقلال ایالات متحده آمریکا بوده است. او نمایندهٔ مریلند در نخستین و دومین کنگره قاره ای، فرماندار مریلند و قاضی فدرال ایالات متحده آمریکا برای منطقهٔ مریلند بوده است. اوایل زندگی. پاکا در ۳۱ اکتبر ۱۷۴۰ در ابینگدام، ایالت مریلند، آمریکای بریتانیا چشم به جهان گشود. او در سال ۱۷۵۲ وارد مدرسه در آکادمی فیلادلفیا و مدرسه خیریه شد و به کالج فیلادلفیا (دانشگاه پنسیلوانیا کنونی) رفت و در سال ۱۷۵۹ با مدرک کارشناسی هنر از کالج فیلادلفیا فارغ التحصیل شد. او همچنین در سال ۱۷۶۲ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ هنر از همان مؤسسه دریافت کرد. اگرچه این رشته نیازی به مطالعه و تحصیل بیشتر نداشت ولی پاکا به تنهایی درخواست آن را داشت و از شرایط خوبی نیز برخوردار بود. او همچنین در معبد داخلی در لندن شرکت کرده و در سال ۱۷۶۱ به همراه استفان بوردلی درس حقوق خواند و در همان سال در هیئت وکلا پذیرفته شد. پاکا در سال ۱۷۶۳ وارد مرحلهٔ تمرین خصوصی در آناپلیس شد. پاکا فرزند جان
پاکا (زادهٔ حدود ۱۷۱۲ – درگذشتهٔ ۱۷۸۵) که یک مزرعه دار ثروتمند در منطقهٔ انگلیسی و الیزابت اسمیت (درگذشتهٔ ۱۷۶۶) بود. او دومین پسر خانواده پس از برادرش بزرگش، آکیلا بوده و پنج خواهر داشت. پاکا از مری چو که دختر یکی از مزرعه داران برجستهٔ مریلند بود، خواستگاری کرده و در ۲۶ مه ۱۷۶۳ با یکدیگر ازدواج کردند. آنها صاحب سه فرزند شدند گرچه فقط پسرشان، جان فیلمون به سن بزرگسالی رسید و بقیه در کودکی از دنیا رفتند. حرفهٔ سیاسی. پاکا میان سال های ۱۷۶۷ تا ۱۷۷۴ عضو مجلس سلفی مربوط به املاک مریلند بود. او از سال های ۱۷۷۴ تا ۱۷۷۹ نمایندهٔ مریلند در نخستین و دومین کنگرهٔ قاره ای بود. وی یکی از امضاءکنندگان اعلامیهٔ استقلال آمریکا در سال ۱۷۷۶ محسوب می شود. او در سال های ۱۷۷۶ تا ۱۷۷۷ و ۱۷۷۸ تا ۱۷۸۰ عضو سنای مریلند نیز بود. پاکا در سال ۱۷۷۸ قاضی دادگاه عالی مریلند بود. همچنین از ۱۷۸۰ تا ۱۷۸۲ قاضی دادگاه استیناف در پرونده های بازداشت شد. او میان سال های ۱۷۸۲ تا ۱۷۸۵ فرماندار ایالت مریلند بود. او در سال ۱۷۸۶ عضو مجلس نمایندگان مریلند بود. او در تأسیس کالج واشینگتن در چسترتوون، مریلند بسیار اثرگذار بود. او در سال ۱۷۸۸ نمایندهٔ مجمع
ایالتی مریلند بوده تا رأی دهد که آیا مریلند باید قانون اساسی پیشنهادی ایالات متحده را تصویب کند یا نکند. فقط ساموئل چیس در آن زمان میان بقیهٔ وکلای جوان در آناپلیس دوست صمیمی و همکار سیاسی پاکا شد. پاکا و چیس مخالفان محلی را با قانون تمبر سال ۱۷۶۵ رهبری کردند و سازمان پسران آزادی را در شهرستان آنا آروندل، مریلند راه اندازی کردند. خدمات قضایی فدرال. پاکا در ۲۲ دسامبر ۱۷۸۹ قرار ملاقاتی از طرف جورج واشینگتن، رئیس جمهور وقت، در دورهٔ تعطیلی موقت خود در مورد یک کرسی جدید که در بند ۷۳ اساسنامهٔ کل ایالات متحده آمریکا تصویب شده، در دادگاه منطقه ای ایالات متحده آمریکا برای منطقهٔ مریلند، دریافت کرد. او در ۸ فوریه ۱۷۹۰ برای این موقعیت شغلی توسط رئیس جمهور واشینگتن، نامزد شد و در ۱۰ فوریه ۱۷۹۰ توسط سنای ایالات متحده آمریکا تأیید شده و در همان روز حکم خود را دریافت کرد. حرفهٔ پاکا در کرسی فدرال اثر قابل توجهی بر صلاحیت قضایی اداره نیروی دریایی دادگاه فدرال و آن چیزی که قرار بود در چهار دههٔ بعد به کار اصلی دادگاه عالی تبدیل شود، داشت. او به عنوان نخستین قاضی فدرال برای دادگاه منطقهٔ مریلند، نظری در مورد پروندهٔ بتسی ار
ائه کرد که زمانی که توسط دادگاه عالی برگردانده شد، پیامدهای گسترده ای داشت. پاکا در آن پرونده بر اساس سوابق محکم حقوق بین الملل و بریتانیا استدلال کرد که دادگاه منطقه، صلاحیت قضایی حکمیت در مورد جوایزی که توسط کشتی های خارجی به بنادر آمریکا آورده می شوند، ندارد. دادگاه عالی در رأی های متوالی خلاف آن را بیان کرد و یک صلاحیت انحصاری در مورد جوایزی که به دادگاه های ناحیه فدرال واگذار شده بود، ایجاد کرد و این امتیاز را از کنسولگری های خارجی که مسئولیت آنها بود، سلب کرد. نظر پاکا نخستین نظر دادگاه منطقه ای بود که منتشر شد، گرچه به طور کامل برگردانده شد، بینشی در آموزش حقوقی گستردهٔ امضا کننده اعلامیه استقلال و مؤلف/گردآورندهٔ چندین مفاد آنچه به منشور حقوق تبدیل شد، ایجاد کرد. مرگ و میراث. خدمات قضایی پاکا در ۱۳ اکتبر ۱۷۹۹ به دلیل مرگ او در ملکش در رودخانه وای، در شهرستان کوئین آن، مریلند، خاتمه یافت و در ملک و قبرستان خانوادگی به خاک سپرده شد. پاکا در سال ۱۷۸۳ به عنوان عضو افتخاری انجمن سینسیناتی در ایالت مریلند پذیرفته شد. «در مصوبهٔ اعطای این افتخار که در ۲۲ نوامبر ۱۷۸۳ تصویب شد، آمده است که: با توجه به توانایی
ها، شایستگی ها، وطن پرستی جناب آقای فرماندار پاکا، این انجمن دستور می دهد که دبیرکل ویلیامز منتظر جناب عالی بماند و به ایشان اطلاع دهد که این انجمن به خود این افتخار را می دهند که او را به عنوان عضوی افتخاری در نظر بگیرند». او بعدها میان سال های ۱۷۸۴ تا ۱۷۸۷ به عنوان معاون رئیس انجمن مریلند خدمت کرد. اعضای افتخاری برخلاف اعضای موروثی واجد شرایط نمایندگی توسط یک نواده زنده نیستند. خانهٔ آناپلیس او، خانه و باغ پاکا، به فهرست ثبت ملی اماکن تاریخی اضافه شده و در سال ۱۹۷۱ به عنوان بنای تاریخی ملی برگزیده شد. باشگاه ویلیام پاکا در نیو پراویدنس، نیوجرسی، به افتخار وی نام گذاری شده است. نام گذاری این باشگاه بیانگر این واقعیت است که پاکا تنها ایتالیایی-آمریکایی بوده که اعلامیهٔ استقلال را امضاء کرد و دلیل اعطای این افتخار به وی نیز همین موضوع است. خانه پاکا- کارول در کالج سنت جان به افتخار پاکا و یار او، کارلس کارول کارلتون، دیگر امضا کننده اعلامیهٔ استقلال، نام گذاری شده است. اتهام اصل و نسب ایتالیایی. پاکا با اصل و نسبی ایتالیایی از ابروتزو توصیف شده است. طبق گفتهٔ استنلی ساوث: «شایعه ایتالیایی بودن این نام ناشی از
سخنی بود که در سال ۱۹۱۱ توسط جیمز کاردینال گیبونز از بالتیمور مبنی بر وجود رابطه ای بین پاکا و خانواده ایتالیایی پچی، بیان شد. در نامه ای به مجلهٔ نیویورک تایمز به تاریخ ۱۸ ژوئیه ۱۹۳۷، یکی از نوادگان پاکا ادعا کرد: نیاکان ویلیام پاکا اصالتی ایتالیایی و بریتانیایی داشتند. نام او در اصل به صورت پاکی (سیک) هجی می شود. با این حال، در مصاحبه ای با جیووانی شیاوو، نویسندهٔ نامه ظاهراً پیشنهاد این را که نام وی پچی است به کاردینال گیبون نسبت داده است. شیاوو همچنین گزارش داده که پاکا در طول مصاحبه به پاپ لئو سیزدهم که نام خانوادگی اش پچی بوده، اشاره کرده است. استیورسون و یاکوبسن گزارش کردند که هجی نام خانوادگی جد مهاجر ویلیام پاکا، رابرت، شامل پیکر، پکر، پیکا، پکا و پاکا است. نه «پچی» و نه «پاچی» (و نه «پاکا») تأیید نشده اند، اما می توان به این واقعیت توجه کرد که املای ایتالیایی این نام برای کارمندان انگلیسی زبان آن زمان مشخضاً دشوار یا به کل ناآشنا بوده است. اگر خانوادهٔ پاکا اصالت ایتالیایی داشتند، از همدیگر دور بودند. پدر ویلیام پاکا، جان پاکا و همچنین پدربزرگش، آکیلا پاکا (زادهٔ حدود ۱۶۷۵ – درگذشتهٔ ۱۷۲۱) هر دو در
مریلند چشم به جهان گشودند. پدر پدربزرگش، رابرت پاکا، در سال ۱۶۳۲ در انگلستان چشم به جهان گشود و در سال ۱۶۵۱ وارد مریلند شده و احتمالاً با نام خانوادگی «پیکر» نیز خوانده می شد. خانوادهٔ پاکا هیچگاه ارتباط خود را با آبروزو قطع نکردند. جان پاکا با وجود اینکه در مستعمره بریتانیایی زندگی می کردند ولی به سرزمین خود تعلق خاطر داشت و نام نخستین فرزند خود را آکیلا گذارد (آکیلا نام لاکوئیلای فعلی بود که تنها در سال ۱۹۳۹ این نام را به خود دید) و به فرزندان خود فرهنگ و زبان خاستگاه شان را آموخت.
ویلیام پرسکات (William Prescott) (۲۰ فوریه ۱۷۲۶–۱۳ اکتبر ۱۷۹۵)، از سرهنگان آمریکایی حاضر در جنگ انقلابی این کشور بود که در نبرد بانکرهیل نیز فرماندهی نیروهای میهن پرست را بر عهده داشت. پرسکات را بیشتر به واسطه دستوری که به سربازانش داد، می شناسند: «تا زمانی که سفیدی چشمان شان را ندیدید، شلیک نکنید». به این ترتیب نیروهای شورشی از فواصل نزدیک تری به سوی دشمن تیراندازی می کردند و شلیک های آنها دقیق تر و کشنده تر می شد؛ در نتیجه بهتر می توانستند موجودی اندک مهمات خود را حفظ کنند. البته در مورد این که چنین جمله ماندگاری ابداع خود او بوده یا توسط شخص دیگری پیش از او نقل شده است، اختلاف نظر وجود دارد. زندگی. پرسکات در شهر گروتن واقع در ایالت ماساچوست به دنیا آمد، البته در آن هنگام هنوز ایست پِپیرل بخشی از گروتن محسوب می شد. والدینش بنجامین پرسکات (۱۶۹۶–۱۷۳۸) و ابیگیل الیور پرسکات (۱۶۹۷–۱۷۶۵) بودند. وی در ۱۳ آوریل ۱۷۵۸ با ابیگیل هیل (۱۷۳۳–۱۸۲۱) ازدواج کرد، آنها صاحب یک فرزند شدند و او را ویلیام پرسکات جونیور نامیدند. ویلیام پرسکات خانه ای در خیابان پرسکات شهر پِپیرل ماساچوست داشت. پِپیرل شهری مرزی در مجاورت هالیس نیو
همپشایر بود. از این رو مدت ها سرخ پوستان در همسایگی شان زندگی می کردند، به همین دلیل آنها احساس ناامنی داشتند و هرگز بدون اسلحه برای انجام کارهای روزمره به مزرعه نمی رفتند. سرهنگ پرسکات زمین های خود را برای پسرش، عالی جناب ویلیام پرسکات، به ارث گذاشت. پس از اینکه ویلیام در بوستون درگذشت، نگهداری از آن زمین ها به نوه او ویلیام اچ. پرسکات که مؤرخ بود واگذار شد و او زمین ها را تحت همان نام اصلی سرخ پوستی شان حفظ کرد. پرسکات به عنوان عضوی از نیروهای شبه نظامی استانی در سلسله نبردهای جورج کینگ شرکت داشت و در محاصره سال ۱۷۴۵ لوئیس برگ تحت فرماندهی ویلیام پپرل که بخشی از آن عملیات بود، نیز خدمت کرد؛ بنابراین می توان گفت او هم در نام گذاری شهر پپیرل ماساچوست که به افتخار فرمانده او در این نبرد صورت گرفت و در سال ۱۷۵۳ از گروتن جدا شد، نقش داشته است. سرهنگ پرسکات، با درجه ستوانی در عضویت نیروهای استانی بود و در سال ۱۷۵۵ به منظور بیرون راندن فرانسوی های بی طرف از نوااسکوشیا به آن جا اعزام شد. وی پس از بازگشت، همان طور که پیش تر اشاره شد، با خانم هیل ازدواج کرد و به سمت سروانی ارتقای یافت. در سال ۱۷۵۵ و با تشدید و گسترش
جنگ فرانسویان و سرخ پوستان، وی در نبرد فورت بوسژور شرکت کرد. به دلیل خدماتش در این جنگ از او درخواست شد تا به ارتش بریتانیا بپیوندد ولی پرسکات این پیشنهاد را نپذیرفت. سال های بعدی زندگی. سرهنگ پرسکات تا پایان سال ۱۷۷۶ به خدمت خود در ارتش ادامه داد. وی تا زمانی که آمریکایی ها ملزم به ترک گاورنرزآیلند نشدند، دراین شهر مستقر بود. او در پاییز ۱۷۷۷، به صورت داوطلبانه برای کمک به دستگیری ارتش تحت فرماندهی ژنرال بورگوین عازم میدان نبرد شد که در واقع آخرین مأموریت نظامی او بود. بعدها، ویلیام پرسکات به عنوان یکی از اعضای کنگره استانی انتخاب شد، کنگره ای که در شهر سالم برگزار گشت. پس از بازنشستگی از ارتش، وی به مدت سه سال به عنوان کارمند شهرداری، عضو انجمن شهر و نماینده مجلس ایالتی خدمت کرد و تا پایان عمر نیز در مقام نائب رئیس دادگاه مشغول به کار بود. با آغاز شورش شیز او بلافاصله به کنکورد عزیمت کرد و به حفاظت از دادگستری و برقراری نظم و قانون اهتمام ورزید. پرسکات سال های آتی در مجلس ایالتی ماساچوست فعالیت داشت. همچنین در سال ۱۷۸۶ و در پی احضار شبه نظامیان برای سرکوب شورش شیز به آنجا رفت. گفته می شود برادراو، الیور پرس
کات، در سرکوب این شورش نقش مؤثری ایفا کرده است. «نویسنده شخصاً این ماجرا را از سرهنگ پرسکات شنیده است که: در سال ۱۷۷۶، هنگامی که با نیروهای خود در نزدیکی نیویورک مستقر بودند، نگهبانان یک فراری بریتانیایی را نزد او آوردند. همین که آنها به اردوگاه نزدیک شدند، فراری نگاهی به نگهبانان انداخت و پرسید «کسی که آنجا ایستاده سرهنگ پرسکات است؟» نگهبان این موضوع را به اطلاع سرهنگ رساند. سرهنگ پرسکات پرسید: «من را از کجا می شناسی؟» آن مرد جواب داد: «شما را در بانکر هیل دیدم و بلافاصله به جا آوردم که شما چه کسی هستید.» سرهنگ پرسکات پرسید: «چرا آن وقت من را نکشتی؟» سرباز گفت: «من تمام تلاشم را کردم، راستش وقتی فکر می کردم که دیگر نمی توانید فرار کنید بیش از یک بار با دقت به سمت شما نشانه رفتم. وقتی هم خیلی به من نزدیک بودید با سرنیزه ام چندین ضربه کاری به شما زدم» سرهنگ پرسکات گفت: «تو مرد شجاعی هستی، به چادر من بیا، می خواهم از تو پذیرایی کنم». «یک بار هنگام عقب نشینی ازمیدان نبرد، سرهنگ پرسکات در خیابان چارلزتاون و در نزدیکی آبراهه وارد خانه ای شد که سه چهار نفر در آنجا حضور داشتند و تازه یک ظرف نوشیدنی آماده کرده بودند.
آنها پیش از اینکه حتی خود لب به این نوشیدنی بزنند، آن را به سرهنگ پرسکات تعارف کردند. این رفتار برای مردی که داشت از خستگی و تشنگی هلاک می شد، بسیار لذت بخش و پسندیده بود. پرسکات ظرف را گرفت، اما قبل از اینکه فرصت نوشیدن آن را پیدا کند، یک گلوله توپ از کنار خانه عبور کرد و آن مردها بلافاصله از آنجا فرار کردند و سرهنگ پرسکات را به حال خود رها کردند تا به تنهایی و با آسودگی خیال محتوی ظرف را بخورد». دکتر اُ. پرسکات بعدها گفت که سرهنگ پرسکات یک میهن پرست واقعی بود. او یک همسایه مهربان، نیکوکار و تا حد امکان صلح طلب، محبوب و مورد احترام همگان بود. ویلیام پرسکات به علت ورم قفسه سینه در پپیرل درگذشت وبا احترام نظامی که شایسته جایگاه، زندگی و شخصیت او بود، در گورستان والتون به خاک سپرده شد. همسر او نیز در ۲۱ اکتبر ۱۸۲۱ در سن ۸۸ سالگی از دنیا رفت. برده داری. ویلیام پرسکات هرگز صاحب برده نبود و به این کار معترض بود. وی از اینکه برده داری در ماساچوست غیرقانونی اعلام شود، حمایت می کرد. از این رو هنگامی که در سال ۱۷۸۳ برده داری در این ایالت لغو شد، پرسکات آشکارا جشن گرفت. وی همچنین به صراحت به تمجید از سرباز آمریکایی –
آفریقایی به نام سالم پور می پرداخت که در کنار او در بانکرهیل جنگیده بود. تمجید او تا آنجا ادامه یافت که حتی نامه ای خطاب به دادگاه ماساچوست نوشت و در آن ضمن ستایش رفتار این سرباز، خواستار اعطای پاداش به او شد. میراث. به منظور گرامی داشت نبرد بانکرهیل تندیسی از پرسکات ساخته شد و در سال ۱۸۸۱ در چارلزتاون ماساچوست نصب گردید.
رانده شده فیلمی محصول سال ۲۰۱۰ و به کارگردانی کالم مککارتی است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیمز نسبیت، کیت دیکی، جیمز کازمو، نیال بروتون، هانا استنبریج، کارن گیلان، ایان وایت، کیران مک مینامین و دانیل پورتمن ایفای نقش کرده اند.
دارک هجز خیابانی از درختان راش در امتداد جاده برگاگ بین آرموی و استرانوکوم در شهرستان آنتریم، ایرلند شمالی است. ردیف درختان این خیابان، یک تونل را تشکیل می دهند که به عنوان مکانی در سریال تلویزیونی محبوب اچ بی او یعنی "بازی تاج وتخت" استفاده شده است که منجر به تبدیل شدن این خیابان به یک جاذبه توریستی محبوب شده است. اصل و نسب. حوالی سال ۱۷۷۵ جیمز استوارت خانه جدیدی به نام خانه گریس هیل به نام همسرش گریس لیند ساخت. وی در امتداد جاده ورودی به این خانه بیش از ۱۵۰ درخت راش اروپایی کاشت تا جلوه ای باشکوه ایجاد کند.
پایان ناخوشایند یا پایان خوش دیگری نیست فیلمی محصول سال ۲۰۱۳ و به کارگردانی جان مککی است. در این فیلم بازیگرانی همچون کارن گیلان، استنلی وبر، ایان د کسکر، فریا میور، ایمی منسن، گری لوئیس، کیت دیکی، هنری ایان کوسیک و ماتیلدا تورپه ایفای نقش کرده اند.
رستیو (به انگلیسی: Restio) سرده ای از گیاهان گلدار در تیره ریسمانیان که در سال ۱۷۷۲ تعریف شده است. گونه های این سرده، بومی آفریقای جنوبی (استان های کیپ و کوازولو-ناتال) هستند. ویژگی ها. به طور مشترک با تعدادی از سرده های دیگر در ریسمانیان، به شکلی گسترده به عنوان گیاه زینتی باغ با شاخ و برگ های گره دار جذاب، کشت می شوند. این گونه ها نسبتاً مقاوم به سرما هستند. گونه ها. بسیاری از گونه هایی که پیش تر در سرده "رستیو" قرار می گرفتند، اکنون در سرده های دیگر از جمله "Aion ,Baloskion و Eurychorda" طبقه بندی می شوند.
دانشگاه بَلَمَند (به عربی: جامعة البلمند) یک دانشگاه خصوصی در لبنان است که در طرابلس (لبنان) واقع شده است. رنکینگ. بر اساس نظام رتبه بندی QS که هرساله برترین دانشگاه های جهان را اعلام می کند این دانشگاه را در رده 550 -511دنیا و دوم لبنان در سال 2022 رتبه بندی کرده است. دانشکده. دانشکده های دانشگاه بلمند شامل:
در زمینه تولید مدارهای مجتمع، دای سازی ویفر یا دای زنی ویفر فرآیندی است که طی آن دای از یک ویفر نیم رسانا پس از پردازش ویفر جدا می شود. فرایند دای سازی می تواند شامل خط گذاری و شکستن، اره زنی مکانیکی (معمولاً با ماشینی به نام "اره دای ساز") یا برش لیزری باشد. همه روش ها معمولاً برای اطمینان از دقت و صحت، خودکار هستند. پس از فرایند دای سازی، تراشه های سیلیکونی منفرد در جا تراشه های پوشینه دار می شوند که برای استفاده در ساخت افزاره های الکترونیکی مانند رایانه و غیره مناسب هستند. در حین دای سازی، ویفرها معمولاً بر روی نوار دای زنی نصب می شوند که دارای پشتی چسبنده است که ویفر را روی یک قاب فلزی نازک نگه می دارد. نوار دای ساز بسته به کاربرد دای، خواص متفاوتی دارد. دای سازی ویفرهای سیلیکونی ممکن است با یک روشی مبتنی بر-لیزر، به اصطلاح فرایند دای سازی نهان، انجام شود. این به عنوان یک فرایند دومرحله ای عمل می کند که در آن نواحی ضعیف ابتدا با اسکن کردن پرتو درامتداد خطوط برش زنی موردنظر وارد ویفر می شوند و دوم اینکه یک غشای حامل زمینه ساز برای برانگیختن شکست گسترده می شود.
میرزاهدایت الله شمس الحکما از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده کرمان در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
سرویس امنیتی اوکراین یا SBU () مرجع اجرای قانون و سازمان اطلاعاتی و امنیتی اصلی دولت اوکراین در زمینهٔ فعالیت های ضداطلاعاتی و مبارزه با تروریسم است. SBU همچنین واحد نیروهای ویژه خود، موسوم به "گروه آلفا" را اداره می کند. SBU جانشین شاخهٔ اوکراینی کاگ ب شوروی است که پس از اعلامیهٔ استقلال اوکراین در سال ۱۹۹۱ ایجاد شد. از زمان انقلاب ۲۰۱۴ اوکراین، SBU پس از یک تجدید ساختار، در خدمت دولت جدید اوکراین قرار گرفت. SBU از آن زمان، در عملیات علیه روسیه و تجزیه طلبان طرفدار روسیه در دونباس، پس از شروع جنگ در دونباس و سپس در جنگ گسترده تر مداخله نظامی روسیه در اوکراین، شرکت داشته است. نشان افسران اطلاعاتی اوکراین وظایف و مسئولیت ها. سرویس امنیتی اوکراین، در حیطهٔ صلاحیت خود که توسط قانون تعریف شده است، به حفاظت از حاکمیت ملی، نظم در انجام قانون اساسی اوکراین، تمامیت ارضی، پتانسیل اقتصادی، علمی، فنی و دفاعی اوکراین، منافع قانونی دولت و حقوق مدنی می پردازد. مقابله با فعالیت های اطلاعاتی و خرابکارانهٔ سرویس های ویژه خارجی و مداخله غیرقانونی سازمان ها، گروه ها و افراد خاص و همچنین تضمین حفاظت از اسرار دولتی، از وظایف این
سرویس است. سایر وظایف این سرویس، عبارت اند از مبارزه با جنایات تهدیدکنندهٔ صلح و امنیت بشریت، تروریسم، فساد و فعالیت های مجرمانهٔ سازمان یافته در حوزهٔ مدیریت و اقتصاد و همچنین مقابله با سایر اقدامات غیرقانونی که در کوتاه مدت، منافع حیاتی اوکراین را تهدید می کند. مدیران. "تأسیس ۲۰ سپتامبر ۱۹۹۱" سازمان. ساختار کلی و روش های عملیاتی SBU به نظر می رسد بسیار شبیه به ساختار قبلی خود (KGB جمهوری سوسیالیستی شوروی اوکراین) به استثنای گارد مرزی اوکراین و بخش مسئول امنیت مقامات عالی رتبه دولتی است. هر دوی آنها به نهادهای مستقل تبدیل شدند. با این حال، SBU واحدهای عملیات ویژه آلفا را با پایگاه هایی در هر استان اوکراین تحت کنترل خود نگه می دارد. به گفته تاراس کوزیو، کارشناس سیاسی بریتانیایی، ساختار سازمانی SBU در مقایسه با پیشین خود، KGB اوکراین شوروی، از نظر اندازه متورم باقی مانده است، زیرا تعداد کل افسران فعال به ۳۰۰۰۰ نفر می رسد. شش برابر بزرگتر از مجموع MI5 سازمان اطلاعات داخلی بریتانیا و MI6 سازمان اطلاعات خارجی بریتانیا است. طبق این برآورد پس تعداد افسران SBU تقریباً با تعداد اعضای وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ایران
برابر است. تاریخچه. جمهوری خلق اوکراین/دولت اوکراین. در ۱۴ ژانویه ۱۹۱۸، جمهوری خلق اوکراین خدمات امنیتی خود را تأسیس کرد. در ماه مه ۱۹۱۸، اداره گارد دولتی وزارت امور داخلی دولت اوکراین شروع به تشکیل یک سرویس اطلاعاتی جدید کرد. این آژانس به دلیل ادغام کارمندان سابق اوخرانا (نیروی پلیس مخفی امپراتوری روسیه) بسیار مؤثرتر از دستگاه قبلی خود بود. پس از سقوط دولت اوکراین و بازگشت قدرت جمهوری خلق اوکراین (UNR) در دسامبر ۱۹۱۸، مقامات جدید UNR تقریباً تمام زیرساخت های دولتی دولت اوکراین را نابود کردند؛ بنابراین، سرویس های مخفی جدید تأسیس شده در ژانویه ۱۹۱۹ (با دو بخش داخلی و خارجی) باید عملاً از صفر کار خود را شروع می کردند. این سازمان هرگز به اندازه پیشرو خود، یعنی سرویس های امنیتی دولت اوکراین، موفق نبود. از سوی دیگر، سرویس های امنیتی جمهوری خلق اوکراین غربی به خوبی سازماندهی شده بودند. جمهوری خلق اوکراین غربی در مارس ۱۹۱۹ به عنوان ژاندارمری میدانی ارتش گالیسیای اوکراین (این کشور همچنین به عنوان پلیس نظامی خدمت می کرد) تشکیل شد. هیچ همکاری بین سرویس های امنیتی جمهوری خلق اوکراین غربی و جمهوری خلق اوکراین وجود نداشت
. در سال ۱۹۲۴ (آوریل تا ژوئیه ۱۹۱۹) رئیس سابق اطلاعات جمهوری خلق اوکراین مایکولا چبوتاروف کار اطلاعاتی را با ابتکار خود برای دولت جمهوری خلق اوکراین در تبعید در قلمرو SSR اوکراین آغاز کرد. دوران شوروی. چکای تمام اوکراینی در ۳ دسامبر ۱۹۱۸ در کورسک به ابتکار یاکوف سوردلوف و دستور لنین تشکیل شد. این کمیسیون بر اساس فرمان دولت موقت کارگران و دهقانان اوکراین تشکیل شد و بعداً در ۳۰ مه ۱۹۱۹ توسط کمیته اجرایی مرکزی سراسر اوکراین به تصویب رسید. برای حمایت از دولت شوروی در اوکراین، در مسکو یک سپاه ویژه با ۲۴۵۰۰ سرباز به عنوان بخشی از چکای سراسر اوکراین تشکیل شد. در بهار ۱۹۱۹ شورای مبارزه با ضدانقلاب تشکیل شد و متشکل از آدولف جوفه، استانیسلاو کوسیور و مارتین لاتسیس بود. در سال های اولیه اش، آژانس امنیتی با «راهزنان ملی گرای کولاک» (دهقانانی که در برابر مصادره زمین هایشان و مجبور شدن به مزارع جمعی مقاومت می کردند) جنگید. در ۱۹ آگوست ۱۹۲۰، چکای سراسر اوکراین همه اعضای کنفرانس منشویک ها را پس از متهم کردن آنها به ضدانقلابی دستگیر کرد. در دهم دسامبر ۱۹۳۴، اداره سیاسی دولتی اوکراین منحل شد و بخشی از NKVD اوکراین شد. بین سال
های ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۵. SBU جانشین شاخه KGB اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است که اکثر پرسنل دهه ۱۹۹۰ خود را که بسیاری از آنها از اداره پنجم KGB بودند را در خود نگه می دارد. این اقدام در سپتامبر ۱۹۹۱ پس از استقلال اوت ۱۹۹۱ اوکراین از شوروی ایجاد شد. سرهنگ ژنرال نیکولای گولوشکو آخرین رئیس شعبه جمهوری سوسیالیستی شوروی اوکراین، به مدت چهار ماه به عنوان رئیس سرویس امنیتی تازه تأسیس اوکراین باقی ماند و سپس به روسیه رفت. (گولوشکو در سال ۱۹۹۳ و ۱۹۹۴ ریاست سرویس ضد جاسوسی فدرال روسیه را بر عهده داشت). از سال ۱۹۹۲، آژانس در کارکردهای اطلاعاتی با شاخه اطلاعاتی وزارت دفاع اوکراین رقابت می کند. با وجود این، ایهور اسمشکو، رئیس سابق اطلاعات نظامی و کارشناس جاسوسی فناوری GRU، تا سال ۲۰۰۵ به عنوان رئیس SBU خدمت کرد. به گفته تاراس کوزیو در طول دهه ۱۹۹۰ در برخی از مناطق اوکراین (دونتسک) SBU با مجرمان محلی که در خصوصی سازی اموال دولتی (به اصطلاح prykhvatizatsiya) شرکت می کردند، با نادیده گرفتن اهداف عملیاتی و سطح سرسام آور خشونت محلی همکاری کرد. یک حادثه بدنام در دسامبر ۱۹۹۵ در غرب اوکراین رخ داد، زمانی که یک شهروند محلی یوری موزولا ت
وسط ماموران SBU دستگیر شد، مورد بازجویی و شکنجه وحشیانه سه روز قرار گرفت. او از اعتراف به اتهامات ساختگی قتل خودداری کرد و در بازداشت SBU درگذشت. بعداً معلوم شد که قاتل واقعی آناتولی اونوپرینکو بوده است. وی سال بعد دستگیر شد.