Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تری نسبت به سایر سویه ها بود و بیشتر از سایر سویه ها بود و در نتیجه بیشتر از آن ها نیز شیوع پیدا کرد ولی خوشبختانه نسبت به سویه دلتای سارس کووید ۲، دارای کشندگی کمتری بود و در نتیجه با شیوع سویه امیکرون تعداد کشته های بیماری کاهش پیدا کرد. مدل سازی واکیسناسیون. تعداد بیماران چگونه در شبکه تغییر پیدا می کند؟. در هر سه مدل فوق همان گونه که مشاهده کردیم در زمانی که i کوچک است، این کمیت به صورت نمایی رشد می کند: formula_17 این که تعداد بیمار در ابتدا کاهشی باشد یا افزایشی به کمیت داخل تابع نمایی بستگی دارد. برای مدل SI که همواره این کمیت مثبت است و همان گونه که مشاده کردیم در این مدل تعداد بیماران همواره در حال افزایش است تا کل شبکه بیمار شود. اما در دو مدل دیگر، همان گونه که قبل تر نیز اشاره کردیم، افزایش یا کاهش بیماران به کمیت formula_15 بستگی دارد. اگر این کمیت بزرگ تر از یک باشد، تعداد بیماران افزایش و اگر کوچک تر از یک باشد، تعداد بیماران کاهش پیدا می کند. چه تعداد از افراد را واکسینه کنیم تا شیوع بیماری به اتمام برسد؟. قرض کنید درصدی از افراد سالم را واکسینه کنیم و با در نظر گرفتن درصد عملکرد درست واکسن، g
درصد از افراد سالم واکسینه شوند و در نتیجه به تعداد formula_19 از افراد سالم می توانند دچار بیماری بشوند، در نتیجه رابطه تغییر تعداد بیماران به صورت زیر درمی آید:formula_20در نتیجه این بار باید کمیت formula_21 کوچک تر از صفر باشد، تا تعداد بیماران کاهشی باشد و شیوع بیماری متوقف بشود. در حد آستانه این کمیت برابر صفر می شود و ما به دنبال g در این حد هستیم:formula_22formula_23در نتیجه درصد واکسیناسیون جامعه با توجه به formula_15 بیماری تعیین می شود. اگر این کمیت کوچک تر از یک باشد که اصلا نیازی با واکیسیناسیون نیست، بیماری اصلا شیوع پیدا نمی کند و هر چه مقدار بیشتر باشد، درصد واکیسناسیون نیز باید بیشتر باشد. برای مثال برای بیماری کرونا (با توجه به سویه های مختلف آن) این کمیت در حدود ۵ بود و در نتیجه باید ۸۰ درصد جامعه واکسینه می شد (حالا یا با گرفتن خود بیماری یا با تزریق واکسن) تا شیوع بیماری متوقف شود. تاثیر ساختار بر شیوع بیماری. در مدل های فوق فرض کردیم که شبکه ما تصادفی و از مدل اردوش-رنیی پیروی می کند و در نتیجه درجهٔ راس ها تفاوت چشم گیری باهم ندارند و تقریبا باهم برابراند. اما در واقع با توجه به بررسی ه
ایی که انجام شده است، نشان داده شده است که شبکه جوامع انسانی به شبکه بی مقیاس مشابه تر است. و همان طور که می دانیم در این شبکه ها درجه راس ها به صورت فاحشی باهم متفاوت هستند و در نتیجه افراد دارای همسایه های با تعداد متفاوتی هستند. برای همین است که دیگر مدل سازی های پیشین برای شبکه های واقعی انسانی کار نمی کنند. در این شبکه ها نشان داده می شود که در مدل SIS کمیتی که در رشد یا کاهش تعداد بیماران تاثیرگذار است، به صورت زیر است:formula_25اگر این کمیت مثبت باشد، بیماری شیوع پیدا می کند. اما نکته ترسناک این جا است که در شبکه های بی مقیاسی که در آن ها formula_26 است، کمیت formula_27 به بی نهایت میل می کند و هرچه قدر هم درصد واکیسناسیون را بالا ببریم بازهم بیماری شیوع پیدا می کند مگر این که کل جامعه را واکسینه کنیم. البته نکته امیدوارکننده این جا است که در این شبکه ها تاثیر شاه راس ها (به انگلیسی HUB) در شبکه بالاست و با کنترل هدفمند این شاه راس ها را (که دارای تعداد همسایه بسیار زیادی هستند)، می توان جلوی شیوع بیماری را گرفت. گرچه در شبکه های واقعی به دست آوردن و مدل کردن توپولوژی شبکه و کشف این شاه راس ها بسیار سخ
ت و بلکه تقریبا ناممکن است. بنابراین به طور کلی با توجه به پارادوکس دوستی، اگر از هر فرد دوست های او را بپرسیم و برویم آن ها را واکسینه کنیم (با توجه به این که آن دوست ها به صورت میانگین دارای همسایه های بیشتری هستند)، به صورت موثری می توانیم جلوی شیوع بیماری را بگیریم. مشکلات این مدل ها. مدل های فوق دارای چند مشکل عمده اند که باعث می شود با شبکه های واقعی فاصله داشته باشند:
شیوه ضربات پنالتی روشی برای تعیین برنده در مسابقات ورزشی است که در غیر این صورت، مساوی می شود. قوانین ضربات پنالتی در ورزش ها و حتی مسابقات مختلف متفاوت است. با این حال، شکل معمول شبیه به ضربه پنالتی است که یک بازیکن تنها یک شوت به سمت دروازه از یک نقطه مشخص می زند و تنها مدافع آن دروازه بان است. اگر باز هم نتیجه مساوی باشد، ضربات پنالتی معمولاً بر اساس «گل به گل» ادامه می یابد و تیم ها به طور متناوب شوت هایی می زنند و هر که گلی بی رقیب به ثمر برساند برنده اعلام می شود. این ممکن است تا زمانی که همهٔ بازیکنان یک شوت بزند ادامه یابد، پس از آن بازیکنان ممکن است شوت های اضافی بزنند، تا زمانی که تساوی شکسته شود، و همچنین به عنوان «مرگ ناگهانی» شناخته می شود. ورزش ها. ورزش هایی که در آنها می توان از ضربات پنالتی استفاده کرد، عبارتند از:
بالگردهای بسیار سبک هواگردهایی هستند که در اداره هوانوردی فدرال(FAA) آنها را هواگردهای فراسبُک و در اداره امنیت پرواز اروپا (EASA) آنها را «هواگردهای بسیار سبک» می نامند. بالگردهای بسیار سبک که حداکثر ۴ صندلی داشته باشند در فهرست زیر گنجانده می شوند که بنا بر وضعیت خط تولیدشان نگاشته شده اند.
عزیز دسترس بازیکن سابق فوتبال ایران است. که در آبادان به دنیا آمده است. دوران حرفه ای. دسترس عنوان جوان ترین بازیکن لیگ تخت جمشید را در ترکیب تیم صنعت نفت آبادان به دست آورد و خود را به عنوان یکی از استعدادهای جنوب به فوتبال ایران معرفی کرد. پس از انقلاب به تیم استقلال تهران پیوست که این انتقال با واکنش منفی پرویز دهداری (مربی تیم ملی) روبرو شد چرا که دهداری معتقد به عدم حضور بازیکنان آبادانی در تیم استقلال (تاج سابق) بود.
سنجه جهانی دما از ۱۹۹۰ (ITS-90) توسط کمیته مشاوره دماسنج (CCT) و کمیته بین المللی وزن و اندازه گیری (CIPM) منتشر شده است، که یک استاندارد کالیبراسیون تجهیزات برای انجام اندازه گیری دما کلوین و سلسیوس است. ITS-90 تقریب مقیاس دما ترمودینامیکی است که مقایسه و سازگاری اندازه گیری دما در سطح بین المللی را تسهیل می کند. در سال ۲۰۱۹، کلوین دوباره تعریف شد، اما این تغییرات در مقایسه با عدم قطعیت ITS-90 بسیار ناچیز است، بنابراین ITS-90 بدون هیچ گونه تغییر در مقیاس دمای عملی توصیه می شود. پیش بینی می شود تعریف مجدد، همراه با پیشرفت در روشهای دماسنج اولیه، امکان اتکا به ITS-90 (و PLTS-2000) را در آینده فراهم کند. جزئیات. ITS-90 به گونه ای طراحی شده است که مقیاس دمای ترمودینامیکی (مطلق) (اشاره به صفر مطلق) را تا حد ممکن در سراسر محدوده خود نشان دهد. بسیاری از طرح های مختلف دماسنج برای پوشش کل دامنه مورد نیاز است. اینها شامل دماسنج های فشار بخار هلیوم، حسگر دمای مقاومتی بنزینی هلیوم، دماسنج های استاندارد مقاومت در برابر پلاتین (معروف به SPRTs , PRTs یا پلاتین RTDs) و دماسنجهای تابش تک رنگ است.
ورتیکال هامینگبرد یک بالگرد آمریکایی است که در سال ۱۹۹۱ در سنفورد، فلوریدا معرفی شد. این بالگرد به شکل کیت سی کی دی ارائه می شود تا خریداران آنها را بصورت دستی سرهم کنند. هامینگبرد تا سال ۲۰۲۰ همچنان در خط تولید است. طراحی و توسعه. هامینگبرد از بالگرد قدیمی سیکورسکی اس-۵۲ توسعه یافته است که برای نخستین بار در سال ۱۹۴۷ پرواز کرده بود. بالگرد هامینگبرد دارای یک موتور چهارزمانهی شش سیلندر لایکومینگ ۴۳۵ و هواخنک است که ۲۶۵ اسب بخار نیرو تولید می کند. دماغه و شیشه جلوی این بالگرد متعلق به بل ۲۰۶ است. وزن این بالگرد ۸۳۹ کیلوگرم است که نسبت به قدرت موتور و استحکام بدنه، کمی زیاد می باشد. گنجایش سوخت بالگرد نیز ۲۲۰ لیتر است. جستارهای وابسته. فهرست بالگردهای بسیار سبک
غزلی با مطلع «خدا را کم نشین با خرقه پوشان»، غزل شمارهٔ ۳۸۶ از "دیوانِ" حافظ در تصحیحِ محمد قزوینی و قاسم غنی است. در دیگر آثار هنری. در نسخهٔ مصور موزهٔ ملی ایران (شمارهٔ ۹۲۱۰) به تاریخ شوال ۱۰۲۵ ه .ق/اکتبر ۱۶۱۶ م و به کتابت شاه قاسم نیز نگاره ای بر مبنای این غزل با عنوان سرای پیر مغان موجود است.
غزلی با مطلع «لبش می بوسم و در می کشم می»، غزل شمارهٔ ۴۳۱ از "دیوانِ" حافظ در تصحیحِ محمد قزوینی و قاسم غنی است. در دیگر آثار هنری. سه قطعهٔ خوشنویسی اثر جعفر بایسنقری متعلق به نیمهٔ نخست سدهٔ ۹ ه .ق در یکی از مرقع های یعقوب بیک آق قویونلو به شماره های ۲۱۶۰ و به سال ۸۸۳–۸۹۶ ه .ق/۱۴۷۸–۱۴۹۰ م موجود است. این مرقع در کتابخانهٔ توپکاپی سرای استانبول نگهداری می شود. این سه قطعه شامل بیت هایی از غزل های «حسن تو همیشه در فزون باد / رویت همه ساله لاله گون باد» و «جز آستان توام در جهان پناهی نیست / سر مرا به جز این در حواله گاهی نیست» و «لبش می بوسم و در می کشم می / به آب زندگانی برده ام پی» با رقم جعفر حافظ است.
غزلی با مطلع «سحر با باد می گفتم حدیث آرزومندی»، غزل شمارهٔ ۴۴۰ از "دیوانِ" حافظ در تصحیحِ محمد قزوینی و قاسم غنی است. در دیگر آثار هنری. در نسخهٔ کتابخانهٔ رضا در هند که کتابت شده در خراسان و به تاریخ ه .ق/۱۵۷۵ م و مصورشده به تاریخ اواخر سدهٔ ۱۰ و اوایل سدهٔ ۱۱ ه .ق (دورهٔ اکبر) نیز نگاره ای بر مبنای بیت «به خوبان دل مده حافظ ببین آن بی وفایی ها / که با خوارزمیان کردند ترکان سمرقندی» از این غزل با عنوان نگارهٔ کارزار و با رقم چیتر موجود است.
غزلی با مطلع «ساقیا سایهٔ ابرست و بهار و لب جوی»، غزل شمارهٔ ۴۸۵ از "دیوانِ" حافظ در تصحیحِ محمد قزوینی و قاسم غنی است. در دیگر آثار هنری. در نسخهٔ مصور موزهٔ ملی ایران (شمارهٔ ۹۲۱۰) به تاریخ شوال ۱۰۲۵ ه .ق/اکتبر ۱۶۱۶ م و به کتابت شاه قاسم نیز نگاره ای بر مبنای این غزل با عنوان بزم موجود است.
غزلی با مطلعِ «ای در رخ تو پیدا انوار پادشاهی» غزل شمارهٔ ۴۸۹ از "دیوانِ" حافظ در تصحیحِ محمد قزوینی و قاسم غنی است. در دیگر آثار هنری. چهارده قطعهٔ خوشنویسی اثر شیخ محمود پیر بوداقی متعلق به سدهٔ ۹ ه .ق در یکی از مرقع های یعقوب بیک آق قویونلو به شماره های ۲۱۵۳ و به سال ۸۸۳–۸۹۶ ه .ق/۱۴۷۸–۱۴۹۰ م موجود است. این مرقع در کتابخانهٔ توپکاپی سرای استانبول نگهداری می شود. کهن ترین قطعه از این چهارده اثر، ابیاتی از غزل «بَرید باد صبا دوشم آگهی آورد» دارد که در سال ۸۶۳ ه .ق/۱۴۵۹ م در جنت آباد شیراز نوشته شده است. بوداقی همین طور در این مرقع قطعه ای با بیت هایی از غزل «بود آیا که در میکده ها بگشایند / گره از کار فروبسته ما بگشایند» متعلق به سال ۸۷۱ ه .ق/۱۴۶۷ م، نوشته شده در ساوه و قطعه ای با بیت هایی از غزل «بیا که قصر امل سخت سست بنیادست / بیار باده که بنیاد عمر بر بادست»، نوشته شده در همدان دارد. در مرقع H2160 نیز سه قطعه دارد که یکی از آن ها بیت هایی از غزل «ای در رخ تو پیدا انوار پادشاهی / در فکرت تو پنهان صد حکمت الهی» متعلق به سال ۸۷۰ ه .ق و نوشته شده در ساوه دارد.
شوایتزر اس-۳۳۳ (در گذشته اس-۳۳۰) یک بالگرد با موتور توربوشفت است که برپایهٔ شوایتزر اس-۳۰۰ توسعه یافت. پس از خریداری شوایتزر توسط سیکورسکی، نام این محصول به سیکورسکی اس-۳۳۳ تغییر یافت و در سال ۲۰۱۲ کلیه خطوط تولید آن برچیده شدند. خط تولید کلیه محصولات شوارتزر تا سال ۲۰۱۸ متوقف بود. درنهایت سیکورسکی سهام شرکت و خطوط تولید آنها را در سال ۲۰۱۸ به شرکتی نوپا به نام «شوارتزر آر-اس-جی» فروخت و محصولات این شرکت ازجمله شوارتزر ۳۳۳ دوباره در خط تولید قرار گرفتند. توسعه. شوایتزر ۳۳۰. در سال ۱۹۸۷ میلادی شرکت شوایتزر خبر از تولید محصولی جدید با نام اس-۳۳۰ داد که از قطعات دینامیک، ملخ و روتور و سامانه های کنترلی اس-۳۰۰ بهره ببرد؛ ولی تنها بدنهٔ آن تغییر خواهد کرد. نخستین بالگرد اس-۳۳۰ به این صورت ساخته شد که مهندسین، یک فروند اس-۳۰۰ آماده را گرفتند و با انجام تغییرات در بدنه آن را اس-۳۳۰ نام نهادند ولی یک دستگاه موتور الیسن مدل ۲۵۰ C10A را بر روی آن نصب کردند که این محصول در سال ۱۹۸۸ برای نخستین بار پرواز کرد؛ ولی شرکت امنیت پرواز فدرال آمریکا (FAA) از آن ایرادهایی گرفت که با برطرف شدن مشکلات از سوی شرکت شوایتزر، بالگرد ا
س-۳۳۰ در سپتامبر ۱۹۹۲ مجوز فروش را دریافت کرد. مدل بهینه ای نیز با نام اس-۳۳۰ اس پی ساخته شد که مجهز به موتور قوی تر به نام آلیسون 250-C20W بود که توان پروازی در دمای بالا و فشار زیاد را برای این بالگرد فراهم می کرد. شوایتزر ۳۳۳. پس از معرفی شوایتزر اس-۳۳۰ اس پی در سال ۱۹۹۷، شرکت شوایتزر بهینه سازی هایی بر روی این محصول انجام داد و پس از رفع اشکالات جزئی، دو سال بعد در سال ۱۹۹۹ بالگرد را با نام جدید شوایتزر اس-۳۳۳ به بازار معرفی کرد. روتور و ملخ جدید و ورودی هوای جدید و افزاش وزن برخاست، سرعت و توان بهتر برای هاور کردن به بالگرد داد و کارایی آن نسبت به اس-۳۳۰ اس پی، به میزان ۳۰ درصد افزایش یافت. در سال ۲۰۰۸ نسخه بهینه ای با نام سیکورسکی اس-۴۳۴ معرفی شد. جستارهای وابسته. فهرست بالگردهای بسیار سبک
فینال لیگ اروپا ۲۰۲۰ ()، مسابقه نهایی لیگ اروپا ۲۰–۲۰۱۹ و چهل و نهمین فینال جام یوفا و یازدهمین فینال لیگ اروپا بود که زیر نظر یوفا برگزار شد. این بازی بین تیم های سویا و اینتر میلان در ۲۱ اوت ۲۰۲۰ در ورزشگاه راین انرژی واقع در کلن، آلمان برگزار شد. همچنین این بازی به دلیل دنیاگیری کروناویروس در اروپا، پشت درب های بسته، برگزار شد. سویا با برتری ۳–۲ برابر اینتر میلان به ششمین قهرمانی خود در این رقابت ها دست یافت و در فینال ها آمار ۱۰۰ درصد پیروزی خودش را حفظ کرد. آن ها با قهرمانی در این جام به سوپر جام اروپا ۲۰۲۰ راه یافتند. سویا همچنین توانست به مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا ۲۱–۲۰۲۰ راه یابد و از آنجا که سویا از طریق لیگ اسپانیا سهمیه این رقابت ها (جام یوفا) را برای فصل بعد داشت، سهمیه به تیم سوم لیگ فرانسه (تیم پنجم رنکینگ یوفا) در فصل ۲۰–۲۰۱۹ یعنی (باشگاه فوتبال رن) رسید. تیم ها. فینال های گذشته دو تیم در جام یوفا/لیگ اروپا؛ محل برگزاری. بازی ابتدا قرار بود در ورزشگاه پی جی ئی آرنا در گدانسک، لهستان برگزار شود اما مراحل حذفی به بعد به دلیل بیماری کروناویروس ۲۰۱۹ به صورت تک بازی و همچنین متمرکز در آلمان برگ
زارشد. ورزشگاه راین انرژی در کلن میزبان دیدار نهایی بود. مسیر تا فینال. "توجه: گل های فینالیست ها در سمت راست آمده اند. (H: خانه، A: بیرون از خانه و N:زمین بی طرف)" مسابقه. جزئیات. &lt;/onlyinclude&gt;
«احساسم کن» ترانه ای از خواننده آمریکایی سلنا گومز برای نسخه دیلاکس و وینیل سومین آلبوم استودیویی اش، "کمیاب" (۲۰۲۰) است. این ترانه در کنار تاریخ عرضه نسخه وینیل آلبوم منتشر شد. این ترانه در ابتدا در تور احیا اجرا شد و در ابتدا برنامه ریزی نشده بود که منتشر شود. با این حال، به دلیل محبوبیت ترانه و تقاضای طرفداران، این ترانه برای انتشار در فوریه ۲۰۲۰ اعلام و در ۲۱ فوریه از طریق سرویس های استریم و نسخه های دیجیتال منتشر شد. از نظر موسیقی، این یک ترانه رقص با تأثیرات از امبینت هاوس است.&lt;ref&gt;
«احیا» ترانه ای از خواننده آمریکایی سلنا گومز برای دومین آلبوم استودیویی اش با همین نام است. این ترانه در ۹ اکتبر ۲۰۱۵ به عنوان اولین قطعه آلبوم منتشر شد. گومز قبل از انتشار ویدئویی از مراحل ضبط و تولید ترانه را در حساب اینستاگرام خود منتشر کرد. این ترانه در فهرست اجراهای تور احیا گنجانده شده بود و ترانه آغازین و یک ریمیکس از ترانه در انتهای نمایش تور اجرا می شد.
در اینجا فهرست سرزمین هایی که آلمانی در آنجا زبان رسمی است، ارائه شده است. سایر وضعیت های قانونی. سرزمین های دیگری در جهان وجود دارند که وضعیت حقوقی متفاوتی را برای زبان آلمانی یا یکی از گویش های آن تعریف می کنند. آلمانی در این موارد ممکن است از پشتیبانی از برخی از امکانات زبانی (مدارس، رسانه ها و غیره) و حمایت های فرهنگی برخوردار باشد، اما یک زبان رسمی نیست. گرچه در زبان های آلمانی علیای آلزاسی و موزل فرانکونی طبق منشور اروپایی زبان های محلی یا اقلیت زبان منطقه ای هستند، دولت فرانسه هنوز این پیمان را تصویب نکرده است، و این گونه ها وضعیت قانونی رسمی ندارند. قانون اساسی آلمانی را به عنوان یک زبان «متداول» معرفی می کند و هیئت مدیره پان آفریقای جنوبی موظف است «احترام و اطمینان از احترام» را برای آن حفظ کند. با توجه به گستردگی جوامع دور از وطن آلمانی، سایر کشورها با جمعیت قابل توجهی از (اکثراً دو زبانه) سخنوران آلمانی شامل ، ، ، ، و همچنین هستند. با این حال، در هیچ یک از این کشورها آلمانی یا گونه های آن هیچ گونه وضعیت قانونی ندارند. سازمان های بین المللی. آلمانی یکی از زبان های رسمی سازمان های بین المللی زیر است:
کورسوس هونوروم به معنای «سلسله افتخارات» می باشد و می توان با تساهل آنرا به «سلسله مناصب» نیز ترجمه کرد؛ این واژه اشاره به سلسلهٔ ترتیبی مناصب دولتی در جمهوری روم و اوایل امپراتوری روم دارد که سیاستمداران جاه طلب آنرا تعقیب می کردند. سلسله مناصب شامل ترکیبی از سِمت های سیاسی و نظامی بود. تصدی هر سِمت دولتی نیازمند رسیدن به یک سن حداقلی بود؛ و نیز وقفه هایی چندساله میان تصدی دو سِمت لازم بودند و هرگونه تکرار یک سمت، توسط قوانین منع شده بود. این قوانین البته آشکاراً تغییر یافته و گاهی نادیده گرفته می شدند. برای نمونه، گایوس ماریوس منصب کنسولی را برای پنج سال متوالی از ۱۰۴ تا ۱۰۰ق. م در دست داشت؛ و با احتساب سال های ۱۰۷ق. م و ۸۶ق. م در مجموع هفت مرتبه به این منصب نایل شده بود. اصلاحات لوسیوس کورنلیوس سولا وقفه ای ده ساله در برابر تصدی مجدد یک منصب را لازم کرد. اگر سیاستمداری موفق به تصدی یک سِمت در جوانترین سن ممکن می شد، موفقیّت سیاسی ویژه ای به شمار می آمد. برای نمونه، سیسرون به خود بسیار مفتخر بود زیرا که نه تنها یک انسان نوین رومی (معادل امروزیِ «انسان خودساخته») بود و هیچ یک از اجداد وی به منصب کنسولی نرسید
ه بودند؛ بلکه همچنین در جوانترین سن ممکن (در آن زمان ۴۲سالگی) به این سمت منصوب شده بود. خدمت نظامی. کورسوس هونوروم یا سلسلهٔ مناصب رسماً با ده سال خدمت نظام وظیفه در میان اکوایتس (سواران) آغاز می شد (با تکمیل هفده سالگی)؛ آنهم معمولاً در ستاد یک ژنرال (خویشاوند یا دوست خانواده). خویشاوندسالاری مورد نکوهش نبود بلکه در حقیقت بخشی از سیستم محسوب می شد. برای آنکه فردی جواز و صلاحیت تصدی یک سِمت سیاسی در آینده را بدست آورَد، این ده سال ظاهراً اجباری بودند؛ امّا در عمل این قانون چندان هم محکم نبود. در خلال این سال های خدمت نظامی و در حوالی بیست سالگی، برخی موفق می شدند سِمت پُرطرفدار تریبون سربازان را نیز عهده دار شود. در پی اصلاحات ماریوس شش تریبون از هر لژیون به عنوان افسران ستاد کل انجام وظیفه کرده و لگاتوس لجیونیس ها را در تصمیم گیری یاری می کردند. تصدی این سِمت معمولاً دو یا سه سال به طول می انجامید. درجات بعدیِ کورسوس هونوروم از طریق انتخابات سالانهٔ مستقیم به دست می آمدند. کوایستور. دومین پلهٔ کورسوس هونوروم، کوایستور بود، که نسبت به دیگر مناصب سیاسی رومی در مرتبهٔ پائینتری قرار داشت. کاندیداها می بایست حداق
ل ۳۰ سال سن می داشتند (با اصلاحات آگوستوس به ۲۵ سال کاهش یافت). کوایستورها توسط مجمع قومی برگزیده می شدند، معمولاً به کنسول ها در روم کمک می کردند، در ادارهٔ خزانه داری (aerarium Saturni) و دخل و خرج مالی مشغول بودند؛ در امور مالی همانند یک دبیر (منشی) برای حکمرانان ایالتی بودند و در اختصاص منابع یا پرداخت وجوه سربازان ایالتی نقش داشتند. کوایستورها می توانستند سکّه رایج را برای مصارف خاص انتشار دهند، البته تنها هنگامی که از سوی سنا مجوز بگیرند. برای همین از سوی کاتبان متعددی همیاری می شدند که در مدیریت صورتحساب خزانهٔ مرکزی یا ایالتی به آنان کمک می کردند. خزانه خود متشکل از مقادیر هنگفتی از سپرده ها ــ چه اسناد و چه ذخایر ارزی ــ بود. اتفاقی نبود که متن قوانین و حتی فرامین سنا در خزانه و تحت نظر کوایستورها قرار داده می شدند. انتصاب به عنوان یک کوایستور ــ از اواخر دوران جمهوری به بعد ــ به خودی خود ورود به جرگه سناتورها را در پی داشت. یک کوایستور می توانست توگا بر تن کند، امّا توسط تبرداران محافظت نمی شد و دارای ایمپریوم (اقتدار عالیه) نیز نبود. در کل، کوایستور در مدیریت و ادارهٔ خزانه عمومی دست داشت. ادیل. د
ر سن ۳۶ سالگی، کوایستورهای سابق می توانستند کاندیدای انتخاب به عنوان یکی از چهار منصب ادیلی شوند. ادیل ها کلانترهایی بودند که برای پیشبرد امور داخلی روم انتخاب می شدند، و اغلب با بالاترین مناصب کلانتری همکاری می کردند. این منصب البته در کورسوس هونوروم جایی نداشت. هرساله، دو ادیل کورولی و دو ادیل پلبی انتخاب می شدند. مجمع چنتوراتا، تحت ریاست یک کلانتر ارشد (یک کنسول یا یک پرایتور) دو ادیل کورولی را انتخاب می کرد، آنان نه دارای لیکتور بودند و نه از قوهٔ اجبار بهره مند بودند. در عوض، مجمع پلبی ها که تحت ریاست یک تریبونوس پلبیس بود، دو ادیل پلبی را انتخاب می کرد. تمامی ادیل ها در امور روزمرهٔ داخلی روم اقتدار زیادی داشتند، از جمله در تعمیر و بازسازی و حفاظت از معابد (عنوان آنان از همین مسئولیت آنان مشتق می شود، کلمه لاتین aedes به معنای «معبد» است) و دیگر بنّاهای عمومی (در این کار با کنسورها که وظایف مشابهی داشتند، شریک بودند)، برگزاری بازی ها و فستیوالهای رومی، اموری مانند فاضلاب ها، آبارهها، تهیه و تأمین تدارکات شهر روم (به ویژه گندم)، نظارت بر بازارهای شهری، قضاوت در امور تجاری، حفظ نظم عمومی و نشر فرامین عموم
ی مشغول بودند. هر هزینهٔ عام المنفعه از سوی یک ادیل کورولی یا یک ادیل پلبی باید از سوی سنا مجوز می گرفت. تریبون مردم. تریبونوس پلبیسها و ادیل پلبیها همگی توسط مجمع پلبی ها انتخاب می شدند و نه توسط پاتریسی ها، و برای همین کلانتر به تمام معنای کلمه محسوب نمی شدند و از اقتدار ارشد("maior potestas") نیز بهره مند نبودند. برای همین کلمهٔ «کلانتری مردمی» واژه نامناسبی است. به آنان به عنوان نمایندگان مردم (پلبی ها) می نگریستند؛ به طوری که می توانستند کنترل مردمی بر اقدامات سنا اِعمال کنند (از طریق حق وتوی خود) و از آزادی مدنی تمامی شهروندان رومی پاسداری کنند. ادیل پلبی ها از برخی جهات دستیار تریبون ها محسوب می شدند، و اغلب کارکردی مشابه همان ادیل کورولی ها ایفا می کردند. از آنجایی که تریبون ها چونان تجسم طبقهٔ متوسط-پائین (پلبی ها) نگریسته می شدند، دارای حُرمت (مصونیت) بودند. آنان می توانستند هرکسی که به یک تریبون در طول خدمتش آسیبی بزند یا در کارش مداخله ای بکند را بُکشند، و همین مسئله مصونیت آنان را بیشتر می کرد. تمامی اقتدار تریبون ها در واقع از همین مصونیتشان نشأت می گرفت. برآیند واضح چنین مصونیتی این بود که آسیب
زدن به یک تریبون، نادیده گرفتن وتوی او، یا مداخله در کارش مجازات اعدام را به همراه داشت. مصونیت (حُرمت) یک تریبون تنها در داخل دیوارهای شهر روم دارای اثر عملی بود. اگر یک تریبون در خارج از دیوارهای شهر می بود، پلبی های روم نمی توانستند سوگند خود مبنی بر کُشتن کسی که تریبون را زخمی کرده یا در کارش مداخله کرده را اجرا کنند. اگر یک کلانتر، یک مجمع (برای نمونه مجمع چنتوراتا)، یا سنا، به فرامین یک تریبون بی توجهی می کرد، وی نیز می توانست حُرمت ("sacrosanctitas") خود را به میان کشانده و اقدامات آنان را خنثی کند. هرگونه مقاومت در برابر یک تریبون معادل با هتک حرمت شخصیت محترم وی بود و مجازات مرگ را به همراه داشت. نداشتن اقتدار یک کلانتر سبب می شد از دیگر کلانترها متمایز و مستقل باشند، به طوریکه هیچ یک از مابقی کلانترها نمی توانست وتوی خود را علیه یک تریبون به کار ببَرد. در موارد معدودی (برای نمونه در دوران تصدی منصب تریبونی توسط تیبریوس گراکوس) یک تریبون می توانست از نوعی وتوی بسیار موسع بر ضد تمامی لوایح حکومتی استفاده کند. با وجود آنکه یک تریبون می توانست وتوی خود را علیه هریک از اقدامات سنا، مجامع، یا کلانترها اع
مال کند، تنها مجاز بود وتو را علیه قوانین اعمال کند، نه علیه اقدامات انجام شده. برای همین وی می بایستی به هنگام وتو کردن در شهر حضور می داشت. به محض آنکه غایب می شد، اقدام سنا یا کلانترها می توانست عملی شود، گویی که هرگز وتویی در کار نبوده است. تریبون ها، تنها نمایندگان مردم، اختیار اعمال حق قضایی "provocatio ad populum" یا تظلم کردن از مردمرا داشتند، حقی که نوعی ضمانت نظری برای دادرسی منصفانه بود، و پیش درآمدی بر حق امروزین قرار احضار زندانی. اگر یک کلانتر اقدامی [غیرقانونی] علیه یک شهروند انجام می داد، آن شهروند می توانست به فرمول قضایی "provocatio ad populum" متوسل شود، که به معنای آن بود تصمیم کلانتر را به تریبون ارجاع دهد. تریبون نیز موظف بود قضیه را بسنجد و آنگاه [در صورت صلاحدید] به کلانتر اجازه اقدام علیه شهروند مزبور را بدهد. گاهی نیز تریبون آن قضیه را به هیئت تریبون ها یا مجمع پلبی ها ارجاع می داد تا قضیهٔ دادخواهی را بهتر کنکاش و بررسی کنند. اگر تظلم کردنِ آن شهروند معتبر تشخیص داده می شد، هرگونه اقدام کلانترها علیه وی غیرقانونی می شد. پرایتوری. شش پرایتور از میان مردانی با حداقل ۳۹ سال سن انتخاب م
ی شدند (با اصلاحات آگوستوس به ۳۰ سال کاهش یافت). آنان در درجه نخست مسئولیت های قضائی در روم داشتند، و همچنین می توانستند ارتش های ایالتی را هدایت کرده و دادگاه ها را ریاست نمایند. معمولاً آنان به همراه کنسول ها در مجمع چنتوراتا کاندیدا می شدند. پس از آنکه انتخاب می شدند، به آنان از سوی مجمع، imperium یا «اقتدار عالیه» اعطا می شد. در غیاب دو کنسول از شهر، پرایتورِ شهریْ روم را اداره، و نشست سنا و دیگر مجامع رومی را ریاست می کرد. تا زمانی که پرایتورها دارای imperium یا «اقتدار عالیه» بودند، می توانستند یک ارتش را فرماندهی کنند. کنسولی. دو کنسول جمهوری روم در بین کلانتری های عادی بالاترین درجه را داشتند؛ هر ساله توسط مجمع چنتوراتا انتخاب می شدند؛ حداقل سن برای انتخاب به این سِمت، ۴۲ سال سن بود (با اصلاحات آگوستوس این حداقل به ۳۳ سال سن کاهش یافت). هر سال را از روی نام دو کنسولی که در آن سال انتخاب می شدند، نامگذاری می کردند. آنان هم در امور مدنی و هم نظامی دارای اقتدار مطلق بودند. پس از انتخابشان، imperium یا «اقتدار عالیه» را از مجمع دریافت می کردند. اگر یک کنسول در طول تصدی منصبش وفات می یافت، کنسول دیگری (کنس
ول سوفکتوس) برای تکمیل مابقی مدت تصدی کنسول متوفی انتخاب می شد. در طول سال، یکی از دو کنسول به لحاظ درجه از کنسول دیگر برتر بود، و این برتری هر ماه میان آنان دست به دست می شد.هنگامی که تصدی منصب به پایان می رسید، عنوان افتخاری «consolare» در سنا را می گرفتند، امّا باید ده سال منتظر می ماندند تا بتوانند مجدداً به منصب کنسولی نائل شوند (هر چند استثناهایی مانند گایوس ماریوس و گایوس ژولیوس سزار دیده شدند). کنسول ها همچنین نشست های سنا و مجامع شهروندی را ریاست می کردند، و مسئولیت نهایی اجرای سیاست ها و قوانینِ مصوب دو مجمع نامبرده را داشتند. کنسول همچنین در رأس دیپلماسی روم قرار داشت، می توانست تجارت با مردم بیگانه را مدیریت، و روابط میان سفرای بیگانه با سنا را تنظیم کند. ضمن فرمانی از سوی سنا، کنسول مسئول سربازگیری و فرماندهی ارتش می شد.کنسول ها دارای اتوریته برتر در کمپ نظامی بودند و باید از سوی سنا با منابع مالی کافی تغذیه می شدند تا بتوانند ارتش های خود را مدیریت و هدایت کنند.زمانی که در خارج از شهر بودند، اقتدار مطلقی بر سربازان خود و نیز بر هر ایالت رومی داشتند.در پایان خدمتشان، می توانستند در قامت پروکنسول
بر ایالات مهم روم حکومت کنند. کنسوری. کلانتر بعدی کنسور بود، کسی که هر پنج سال به مسئولیت سرشماری منصوب می شد، و در این مدت می توانست سناتورهای جدید را منصوب کند یا اینکه مُسن ها را حذف کند. اما از سال ۴۳۳ق. م به پیشنهاد دیکتاتور مامرکوس امیلیوس مامرکینوسمدت تصدی به ۱۸ ماه کاهش یافت. از آنجایی که منصب کنسوری باپرستیژترین منصب در میان تمامی کلانتری های عادی بود معمولاً تنها کنسول های سابق می توانستند بدان دست یابند. پس از اینکه کنسول ها و پرایتورها توسط مجمع چنتوراتا برای آن سال انتخاب شدند، کنسورها نیز توسط همان مجمع برگزیده می شدند. آنان برخلاف دو کلانتر نامبرده نه دارای ایمپریوم (اقتدار عالیه) بودند و نه یک لیکتور آنان را همراهی می کرد. افزون بر آن، اختیار فراخوانی سنا یا دیگر مجامع رومی (مجمع چنتوراتا، مجمع پلبی ها و غیره) را نیز نداشتند. به لحاظ نظری، آنان در رأس رتبه بندی کلانترهای عادی قرار داشتند (از جمله نسبت به کنسول ها و پرایتورها)؛ امّا این رتبه بندی تنها به سبب پرستیژ آنان بود، تا قدرت حقیقی شان. از آنجایی که کنسورها به آسانی می توانستند از این منصب سوءاستفاده کنند (به خاطر اقتداری که بر روی شهرون