Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
داستان سرایی یا قصه گویی تعاملی (که با نام درام تعاملی هم شناخته می شود) نوعی سرگرمی دیجیتال است که در آن خط داستانی از پیش تعیین نشده باشد. نویسنده فضا و محیط، شخصیت ها و موقعیتی را ایجاد می کند که روایت در آنجا شکل می گیرد، اما کاربر (خواننده یا بازیکن) بر اساس تعامل خود با دنیای بازی و تصمیم گیری در طول داستان، داستان منحصر به فرد خودش را تجربه می کند. معماری این سازوکار، مدیر داستان، مدل انتخاب های کاربر است که به ترتیب، جنبه های تولید قصه، کنش های منحصر به فرد بازیکن و دانش و رفتار شخصیت را کنترل می کند. این سازوکارها با هم شخصیت هایی ایجاد می کنند که «انسانی» عمل می کنند و در واکنش به کاربر، جهان بازی را تغییر می دهند. زمینه مطالعاتی پیرامون داستان سرایی تعاملی شامل بسیاری از زمینه های مختلف از جمله روان شناسی، جامعه شناسی، علوم شناختی، زبان شناسی، پردازش زبان های طبیعی، طراحی واسط کاربر، علوم رایانه و هوش نوظهور است. تمام زمینه ها تحت اصطلاح تعامل انسان و رایانه (HCI) قرار می گیرند.
رومئو دی سوزا (زاده ۲ آوریل ۱۹۷۴) بازیگر و کارگردان هندی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم اشاره کرد.
وال گروه موسیقی بلاروسی است. آن ها نماینده بلاروس در یوروویژن ۲۰۲۰ بودند ولی این مسابقات به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ برگزار نشد.
داستان تعاملی که اغلب به صورت اختصاری IF نیز نوشته می شود، یک نرم افزار است که محیط های مختلفی را شبیه سازی می کند تا در آن بازیکنان از فرمان های متنی برای کنترل شخصیت ها و اثرگذاری بر محیط استفاده کنند. آثار در این شکل را می توان به عنوان روایت های ادبی در قالب داستان سرایی تعاملی درک کرد. همچنین این آثار می توانند به عنوان نوعی بازی ویدئویی تلقی شوند که در قالب بازی ماجراجویی یا بازی ویدئویی نقش آفرینی منتشر شوند. ممکن است این اصطلاح به ماجراجویی های متنی نیز اشاره دارد، نوعی بازی ماجراجویی که کل رابط می تواند «فقط متن» باشد، اگر اصلی ترین راه برای تعامل با بازی، تایپ متن باشد، ماجراجویی های متنی گرافیکی هنوز در زیر دسته ماجراجویی های متنی قرار می گیرند. برخی از کاربران، بین اصطلاح های داستان های تعاملی مانند «بدون معما» که بر روایت متمرکز است و ماجراجویی های متنی که که بر معماها متمرکز است، تمایز قائل می شوند. به دلیل وجود متن تنها، دیگر نیازی به برنامه نویسی برای معماری های گرافیکی بسیار متفاوت نبود. این ویژگی به این معنی بود که بازی های داستان تعاملی به راحتی در تمام سیستم عامل های محبوب آن زمان، از جمله
CP/M (که به دلیل بازی یا قابلیت های گرافیکی قوی شناخته نمی شد) گسترش می یافت. تعداد آثار داستان تعاملی به طور پیوسته در حال افزایش است زیرا آثار جدید توسط جامعه آنلاین و با استفاده از سیستم های توسعه آزاد در دسترس تولید می شوند. همچنین این اصطلاح می تواند برای اشاره به نسخه های دیجیتالی آثار ادبی که به صورت خطی خوانده نمی شوند، معروف به کتاب بازی نیز به کار برود که در آن خوانندگان در نقاط مختلف متن تصمیم می گیرند که این تصمیمات روایت و پایان داستان را تعیین می کند. مشهورترین نمونه این شکل از داستان تعاملی چاپ شده، مجموعه کتاب های «""» است. گاهی اصطلاح «داستان تعاملی» برای اشاره به رمان های بصری (ویژوال ناول) استفاده می شود که در ژاپن رایج است.
پیمان قسطنطنیه ()(معاهده استانبول) معاهده ای بین امپراتوری عثمانی و پادشاهی بلغارستان بود که در ۲۹ سپتامبر ۱۹۱۳ پس از جنگ دوم بالکان در قسطنطنیه پایتخت عثمانی امضا شد. پیش زمینه. در جنگ اول بالکان، ائتلاف بلغارستان، صربستان، یونان و مونته نگرو، امپراتوری عثمانی را شکست داد. عثمانی تقریباً تمام سرزمین های اروپایی خود را به استثناء یک قلمرو کوچک در اطراف دریای مرمره بر اساس پیمان لندن از دست داد. با این وجود، عثمانی ها توانستند در طول جنگ دوم بالکان، تراکیای شرقی را دوباره تصرف کنند. اگرچه مذاکرات صلح بین بلغارستان و دیگر همسایگانش در بخارست برگزار شد، اما امپراتوری عثمانی در آنجا نمایندگی نداشت و مذاکرات جداگانه ای انجام داد که منجر به پیمان قسطنطنیه شد. مفاد عهدنامه. شرایط این معاهده عبارت بودند از: این معاهده تا حد زیادی مرزهای امروزی بین تراکیای شرقی (ترکیه اروپایی)، بلغارستان و یونان را مشخص کرد. عواقب. امپراتوری عثمانی و بلغارستان در جنگ جهانی اول متحد قدرت های مرکزی بودند. قبل از ورود بلغارستان به جنگ، دولت عثمانی تصمیم گرفت دیدیموتیچو را (احتمالاً برای متقاعد کردن بلغارستان به پیوستن به جنگ) به بلغارستا
ن واگذار کند با این حال، قدرتهای مرکزی در سال ۱۹۱۸ شکست خوردند و بلغارستان هر دو تراکیای غربی و دیدیموتایکو را به یونان واگذار کرد. بر اساس شرایط پیمان سور، ترکیه تقریباً تمام تراکیای شرقی را به یونان واگذار می کرد، اما تغییرات ارضی پیشنهادی با پیروزی ترکیه بر یونان در جنگ استقلال و پیمان بعدی لوزان، که مرزها را دوباره تأیید کرد، نفی شد.
معماری مملوک به سبک معماری تحت سلطنت مملوک (۱۲۱۷–۱۵۱۷) گفته می شود که پایتخش قاهره بود و بر مصر، شام و حجاز حکومت می کرد. علیرغم سیاست داخلی غالباً آشفته آنها، سلاطین مملوک حامیان قدرتمند معماری بوده و سهم بسزایی در بافت تاریخی قاهره داشتند. دوره مملوک، به ویژه در قرن ۱۴، بر اوج قدرت و رفاه قاهره دلالت داشت. معماری آنها نیز در شهرهایی مانند دمشق، اورشلیم، حلب، طرابلس و مدینه وجود دارد. در حالی که سلطنت مملوک در سال ۱۵۱۷ توسط امپراتوری عثمانی فتح شد، معماری به سبک مملوکی به عنوان یک سنت محلی در قاهره ادامه یافت که با عناصر معماری جدید عثمانی ترکیب شده بود.
علی میرزایی (زادهٔ ۱۳۲۸) روزنامه نگار ایرانی است. وی در سال های نخست پس از انقلاب، مدیر کتابخانه های کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان بود و همکاری با سازمان برنامه و بودجه و شرکت ملی فولاد ایران را به منظور امور مطبوعاتی تجربه کرده است. میرزایی سابقهٔ تصدی مسئولیت در مؤسسه عالی آموزش و پژوهش مدیریت و برنامه ریزی و وزارت امور اقتصادی و دارایی را نیز دارد و مدتی رئیس هیئت مدیره و مدیرعامل باشگاه فرهنگی ورزشی پرسپولیس شده است. علی میرزایی، تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد را زیر نظر استاد راهنمای خود، توران میرهادی، در دانشگاه تهران به پایان رساند. در اواسط سال ۱۳۶۹، به دعوت حسین محلوجی وزیر معادن و فلزات و رئیس باشگاه پرسپولیس، هفته نامهٔ "پرسپولیس" را راه اندازی کرد و خودش سردبیر آن شد با این حال، ۶ ماه بعد، از نشریه جدا شد. علی میرزایی با انتشار "نگاه نو" نزد اهالی مطبوعات شناخته شده است. در دوران مدیریتی میرزایی در "دانشمند"، این مجله به یکی از مهم ترین مجلات روشنفکری در ایران تبدیل شد. او یک بار دیگر در اواخر دههٔ هفتاد به هفته نامهٔ "پرسپولیس" بازگشت. نامه های میرزایی که با لحنی تند و با صراحت، به همه کس و هم
ه جا نوشته می شد، آغازگر مجادلات طولانی میان او با هیئت مدیره و مدیرعامل باشگاه پرسپولیس شد. انتقادات تند میرزایی از عملکرد امیر عابدینی مدیرعامل وقت باشگاه پرسپولیس که در هفته نامهٔ "پرسپولیس" چاپ می شد، به حدی رسید که محلوجی از ریاست هیئت مدیره باشگاه کناره گیری کرد. میرزایی در بهمن ۱۳۷۹ به عنوان رئیس جدید هیئت مدیره باشگاه تعیین شد و عباس انصاری فرد نیز به عنوان مدیرعامل مشغول به کار شد اما دوران مدیریت انصاری فرد چندان دوام نداشت و میرزایی در آبان ۱۳۸۰ شخصاً مدیرعامل باشگاه نیز شد. نحوهٔ تعامل میرزایی با علی پروین سرمربی وقت و محمود خوردبین سرپرست وقت تیم، حاشیه های فراوانی داشت. اختلاف نظر بر سر سهام سرمایه باشگاه، و تلاش میرزایی برای انتقال مالکیت به محمدعلی زم رئیس وقت حوزه هنری انقلاب اسلامی، مناقشهٔ طولانی و پرحاشیه ای ایجاد کرد که سرانجام با مداخلهٔ دیوان عالی کشور، مالکیت باشگاه به سازمان تربیت بدنی منتقل شد. در دوران مدیریت میرزایی، عنوان حقوقی باشگاه همزمان به دو نام «پیروزی» و «پرسپولیس» ثبت شد. میرزایی از سال ۱۳۸۱ تا اردیبهشت ۱۳۸۲ که حسین عظیمی آرانی درگذشت، قائم مقام او در مؤسسه عالی آموزش و پ
ژوهش مدیریت و برنامه ریزی بود. سپس طهماسب مظاهری وزیر امور اقتصادی و دارایی، میرزایی را به عنوان معاون خود در امور شرکت های دولتی منصوب کرد ولی در این سمت نیز تنها یک سال فعالیت داشت چرا که به دنبال برکناری مظاهری در اردیبهشت ۱۳۸۳ توسط رئیس جمهور سید محمد خاتمی، میرزایی از سمت های خود استعفا داد. بعد از استعفای میرزایی، سید حمید پورمحمدی هم جایگزین او در معاونت امور شرکت های دولتی و هم در ریاست هیئت مدیره باشگاه پرسپولیس شد. میرزایی از اسفند ۱۳۸۲، سرپرستی معاونت اداری و مالی وزارت خانه را نیز برعهده داشت.
پایان فرمانروایی روم در بریتانیا، گذر از بریتانیای رومی به بریتانیای پس از روم بود. فرمانروایی روم در بخش های گوناگون بریتانیا در زمان های گوناگون و تحت شرایط گوناگون پایان یافت. در سال ۳۸۳، ماگنوس ماکسیموس سربازان خود را از شمال و باختر بریتانیا بیرون کشید تا احتمالاً جنگ سارالان را در تحت نظارت خود داشته باشد. پیرامون ۴۱۰ میلادی، رومی-انگلیسی ها کلانترهای کنستانتین سوم را بیرون کردند. او پیشتر پادگان های رومی را در بریتانیا تهی کرده و سربازان آن را در پاسخ به «گذشتن دودمان های ژرمن از راین» در ماه های پایانی سال ۴۰۶ به گال فرستاد و اینگونه این جزیره را قربانی تاخت وتاز بربرها کرده بود. امپراتور روم، هونوریوس (دورهٔ امپراتوری:۳۹۳ تا ۴۲۳) به درخواست کمک پاسخ داد و به شهرهای رومی گفت که به دفاع از خود بپردازند (که این به گونه ای پذیرش ضمنی خودگردانی موقت بریتانیا بود) چراکه هونوریوس در جنگ گسترده ای در ایتالیا علیه ویسیگوت های تحت فرماندهی آلاریک یکم می جنگید و خود روم نیز در محاصره بود و نمی شد از هیچ نیرویی چشم پوشید و برای نگاهبانی از بریتانیا گسیل شان داشت. اگرچه هونوریوس چشم می داشت به زودی کنترل استان ها
را دوباره به دست آورد، ولی در میانه های سدهٔ ششم پروکوپیوس دریافت که چیرگی روم بر بریتانیا کاملاً از دست رفته است.
پیتسبورگ پست گزت () که به سادگی با عنوان PG نیز شناخته می شود، بزرگترین روزنامه ای است که در کلان شهر پیتسبورگ منتشر می شود.
حامد فولادوند (متولد ۱۳۲۳) مترجم ایرانی است. شهرت او عمدتاً به دلیل ترجمهٔ آثار فلسفی و ایران شناختی است.
جمعیت شناسی کرواسی از طریق سرشماری شناخته می شود و معمولاً در بازه زمانی ده ساله انجام می شود و از دهه ۱۸۵۰ میلادی توسط ادارات سرشماری مختلفی انجام می شود. اداره سرشماری کرواسی این کار را از دهه ۱۹۹۰ میلادی انجام می دهد. آخرین آمارگیری در کرواسی در آوریل ۲۰۱۱ رخ داد. جمعیت کرواسی در سال ۲۰۱۱ به ۴٬۲۹ میلیون نفر رسیده بود. تراکم جمعیت آن ۷۵٬۸ ساکن در کیلومتر مربع است و میانگین امید به زندگی در سال ۲۰۱۸ ۷۸٬۲ سال بود. جمعیت به طور پیوسته (به جز آمارگیری هایی که پیروی دو جنگ جهانی انجام شد) از ۲٬۱ میلیون تن در سال ۱۸۵۷ تا ۴٬۷ میلیون تن در ۱۹۹۱ رشد کرده است. از سال ۱۹۹۱، میزان مرگ ومیر کرواسی از نرخ زاد ولد آن فراتر رفت و رشد جمعیت منفی شد. کرواسی در جایگاه چهارم (یا پنجم) گذار جمعیتی قرار دارد. از دیدگاه ساختار سنی، جمعیت تحت تسلط بخش ۱۶ تا ۶۴ سالگان قرار دارد. متوسط سن جمعیت ۴۳٬۴ است و نسبت جنسیتی جمعیت ۰٬۹۳ مرد نسبت به ۱ زن است. پیش بینی شده است که تا سال ۲۰۴۵ کرواسی ۳۵۰٬۰۰۰ تن از جمعیت خود را از دست می دهد. کرواسی به طور عمده توسط کروات ها اسکان شده است (۹۰٬۴٪)، در حالی که اقلیت هایی مانند صرب ها (۴٬۳۶٪) و ۲۱ ق
ومیت دیگر (هرکدام کمتر از ۱٪) باقی جمعیت را تشکیل می دهند. تاریخ جمعیت شناسی کرواسی با مهاجرت های گوناگونی شکل گرفته است، مانند مهاجرت کروات ها و رشد جمعیت های مجاری و آلمانی زبان در هنگام کرواسی در اتحاد با مجارستان و سپس ملحق شدن به پادشاهی هابسبورگ، مهاجرت های انجام گرفته در حملات عثمانی و رشد جمعیتی ایتالیایی زبان در ایستریا و دالماسی در طول حکم رانی جمهوری ونیز. پس از فروپاشی اتریش-مجارستان، جمعیت مجارها رو به زوال رفت و پس از جنگ جهانی دوم جمعیت های آلمانی زبان و ایتالیایی زبان مجبور به ترک کردن شدند. اواخر سده ۱۹ و سده ۲۰ با مهاجرت های گسترده به خارج از کشور شناخته شده است. دهه ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ میلادی در یوگسلاوی با مهاجرت های درون کشوری و افزایش شهرنشینی شناخته شده است. آخرین مهاجرت های مهم در نتیجه جنگ استقلال کرواسی رخ داد که صدها هزار نفر آواره شدند. زبان کرواتی زبان رسمی است، اما زبان های اقلیتی در تقسیمات حکومتی درون کشور استفاده می شوند. کرواتی توسط ۹۵٬۶۰٪ جمعیت به عنوان زبان مادری شناخته می شود. در یک آمارگیری در سال ۲۰۰۹، ۷۸٪ از کروات ها ادعا داشتند که حداقل از یک زبان خارجی اطلاعات دارند که بیشتر
انگلیسی بود. دین های اصلی در کرواسی کاتولیک (۸۶٬۲۸٪)، ارتدکس (۴٬۴۴٪) و اسلام (۱٬۴۷٪) هستند. میزان سواد در کرواسی ۹۸٬۱٪ است. میزان افراد بالای ۱۵ سال که دارای مدرک دانشگاهی بودند از سال ۲۰۰۱ به سرعت رشد کرد و تا سال ۲۰۰۸ با ۱۶٬۷٪ دو برابر شد. تخمین زده شده است که ۴٬۵٪ از تولید ناخالص داخلی صرف آموزش می شود. در کرواسی آموزش ابتدایی و متوسطه به زبان کرواتی و زبان های اقلیت رسمی موجود است. کرواسی دارای مراقبت سلامتی همگانی است و در سال ۲۰۱۰، ۶٬۹٪ از تولید ناخالص داخلی صرف بهداشت و سلامتی می شد. درآمد خالص ماهانه در کرواسی در سپتامبر ۲۰۱۰ ۵٬۳۹۷ کونا (۷۲۹ یورو) بود. بیشترین شغل های پرطرفدار در کرواسی در سال ۲۰۰۸ صنعت تولید، عمده فروشی، خرده فروشی و ساخت وساز بودند. در ژانویه ۲۰۲۰، نرخ بیکاری در کرواسی ۸٬۴٪ بود. میانگین درآمد خانوار کرواسی بالاتر از برابری قدرت خرید ده کشوری که در سال ۲۰۰۴ به اتحادیه اروپا پیوستند است و دنباله دار میانگین در اتحادیه اروپا نیز می باشد. سرشماری سال ۲۰۱۱ در مجموع ۱٬۵ میلیون ملک شخصی را حساب کرد که بیشتر خودشان صاحب آن بودند. در کرواسی، میانگین نرخ شهرنشینی ۵۶٪ است و جمعیت شهری در حال ا
فزایش یافتن و جمعیت روستایی در حال کاهش یافتن است. جمعیت. با جمعیت ۴٬۱۵۴٬۲۱۳ نفر در سال ۲۰۱۶، کرواسی ۱۲۶مین کشور در جهان از لحاظ جمعیت است. تراکم جمعیتی آن ۷۵٬۸ سکنه بر پایه کیلومتر مربع است. امید به زندگی در کرواسی ۷۸ سال است. میزان کلی باروری ۱٬۵۰ کودک بر پایه مادر است که کمترین مقدار در کل جهان است. از سال ۱۹۹۱، میزان مرگ ومیر به طور مداوم از نرخ زاد ولد بیشتر بوده است. اداره سرشماری کرواسی پیش بینی می کنند که احتمالاً جمعیت تا سال ۲۰۵۰ به ۳٬۱ میلیون نفر کاهش یابد که بستگی به میزان مهاجرت و نرخ زاد ولد دارد. جمعیت کرواسی از ۲٬۱ میلیون نفر در ۱۸۵۷ تا ۱۹۹۱ که به ۴٬۸ میلیون نفر رسید به طور پیوسته رشد کرد، البته با حساب نکردن ۱۹۲۱ تا ۱۹۴۸، که میان دو جنگ جهانی بود. نرخ رشد طبیعی جمعیت منفی است. کرواسی از پایان سده ۱۸ میلادی و ابتدای سده ۱۹ نخستین مرحله گذار جمعیتی را تجربه کرد. کرواسی هم اکنون در مرحله چهارم یا پنجم گذار جمعیتی قرار دارد. یکی از دلایل کاهش جمعیت را می توان جنگ استقلال کرواسی دانست. در طول جنگ، بخش های بزرگی از مردم آواره شدند و مهاجرت افزایش یافت. در سال ۱۹۹۱، در بخش هایی که صرب ها اکثریت جمعی
ت بودند، بیش از ۴۰۰٬۰۰۰ کروات و اقوام غیر-صرب یا به شکل خشونت آمیز توسط نیروهای صرب رانده شدند یا خودشان از جنگ فرار کردند. در سال ۱۹۹۵ که آخرین روزهای جنگ بود، بیش از ۱۲۰٬۰۰۰–۲۰۰٬۰۰۰ صرب پیش از رسیدن نیروهای کروات در عملیات طوفان از کشور فرار کردند. در طول یک دهه و پس از پایان جنگ، تنها ۱۱۷٬۰۰۰ پناهجوی صرب از ۳۰۰٬۰۰۰ نفر آواره شده به کشور برگشتند. بنابه سرشماری سال ۲۰۰۱، در کرواسی ۲۰۱٬۶۳۱ صرب زندگی می کردند و در سرشماری سال ۱۹۹۱ شمار صرب ها ۵۸۱٬۶۶۳ نفر بود. بیشتر صرب های کرواسی هرگز در مناطقی که در طول جنگ اشغال شده بودند زندگی نکردند. صرب ها تا اندازه ای در مناطق صرب نشین پیشین دوباره اسکان گزیدند اما این مناطق به طور عمده ای توسط پناهجویان کروات از بوسنی و هرزگوین و در اصل جمهوری صرب بوسنی اسکان گزیده شده بود. در سال ۲۰۱۴، ۳۹٬۵۶۶ کودک در کرواسی زاده شدند که از این تعداد ۲۰٬۳۷۴ کودک پسر و ۱۹٬۱۹۲ دختر بودند. تقریبا تمامی کودک ها در مراکز درمانی زاده شدند و تنها ۱۹ مورد جای دیگری بودند.از مجموع این تعداد، ۳۲٬۶۷۷ کودک در طول ۳۰۰ روز پس از ازدواج زاده شدند و میانگین ​​سن مادران در بدو تولد نخستین فرزندشان ۲۸٬۴
سال بود. میزان کلی باروری میان زنان ۱۵ تا ۴۹ سال ۴۲٬۹ بود و نرخ ویژه زنان ۲۵ تا ۲۹ سال ۱۰۱٬۰ در میلیون است. در سال ۵۲٬۴۱۴ نفر در کرواسی درگذشتند که ۴۸٬۵٪ آن ها در مراکز درمانی و ۹۰٬۰٪ هنگام درمان شدن درگذشتند. بیماری قلبی-عروقی و سرطان علت های اصلی مرگ بودند و به ترتیب ۲۶٬۲۳۵ و ۱۳٬۲۸۰ تن از آن ها درگذشتند. در همان سال، ۲٬۹۸۶ مرگ خشن در کرواسی رخ دادند که از آن ۲٬۱۲۱ تن از حوادث مختلف درگذشتند. آمار اخیر نشان دهنده ۶۱۶ مرگ به دلیل تصادف است. در سال ۲۰۱۴، نرخ زاد و ولد ۹٬۳ در هر میلیل بود که از میزان مرگ و میر ۱۲٬۰ در میلیوم فراتر رفت.در سال ۲۰۱۴، میزان مرگ ومیر نوزادان ۵٬۰ در میلیوم بود. درباره ساختار سنی، جمعیت کرواسی را عمدتا افراد ۱۵ تا ۶۴ ساله (۶۸٬۱٪) تشکیل می دهند و جمعیت افراد زیر ۱۵ سال و بالای ۶۴ سال به نسبت کوچک تر است (به ترتیب ۱۵٬۱٪ و ۱۶٬۹٪). میانگین سنی جمعیت ۴۱٬۴ است. نسبت جنسیتی جمعیت ۱٬۰۶ مرد به ازای هر ۱ زن در بدو تولد و تا ۱۴ سالگی و ۰٬۹۹ مرد به ازای هر زن در سنین ۱۵ تا ۶۴ سال است. در سنین بالای ۶۴، نسبت جنسیتی ۰٬۶۴ مرد نسبت به ۱ زن استو نسبت جنسیتی کل جمعیت ۰٬۹۳ مرد نسبت به ۱ زن است. برخلاف ک
اهش جمعیت بومی کرواسی، از میانه دهه ۱۹۹۰ میلادی موجی از مهاجرت به کرواسی به وجود آمد و در سال ۲۰۰۶ به بیش از ۷٬۰۰۰ مهاجر رسیده بود. در سال های اخیر، دولت کرواسی هر ساله تحت فشار برای افزودن تا ۴۰ درصد به سهمیه مجوز کار برای کارگران خارجی قرار گرفته است. با توجه به سیاست مهاجرت، دولت کرواسی همچنین در تلاش است تا مهاجران کروات به کشوران دیگر را ترغیب به بازگشت کند. در سال ۲۰۰۹، ۸٬۴۶۸ مهاجر در کرواسی زندگی می کردند که از سال پیش کمی کاهش یافته بود (۱۴٬۵۴۱) و بیش از نیمی از آن ها (۵۷٬۵٪) از بوسنی و هرزگوین بودند. در همان سال، ۹٬۹۴۰ مهاجر کرواسی را ترک کردند و ۴۴٬۸٪ از آن ها به صربستان رفتند. شمار مهاجران در مقایسه با رقم ۷٬۴۸۸ ثبت شده در سال ۲۰۰۸، افزایش قابل توجهی داشته است. در سال ۲۰۰۹، مهاجرت خالص به و خارج از کشور در شهرستان سیساک-موسلاوینا (۱٬۰۹۳ نفر) و شهر زاگرب (+۸۳۰ نفر) به اوج خود رسید. در سال ۲۰۰۹، به طور کلی ۲۲٬۳۸۲ ازدواج و ۵٬۰۷۶ در کرواسی رخ داد. سرشماری سال ۲۰۰۱ ۱٬۴۷ میلیون خانوار را ثبت کرده بود.
تاریخچه فوتبال هند یک تاریخ طولانی و مفصل است، زیرا در آن زمان ورزش ملی هند، فوتبال بود. انگیزه این امر اتحاد ارتش هند بود. شواهدی وجود دارد که نشان می دهد بازی های لیگ برتر فوتبال هند حداقل از سال ۱۹۴۹ در ارتش هند انجام می شود. هند قدیمی ترین باشگاه تاریخ جهان را دارا می باشد. و همچنین سومین مسابقه قدیمی جهان، جام دیورند نیز در هند تأسیس شده است. زمانی بود که فوتبال در هند بسیار مورد استقبال قرار گرفت. لباس فوتبال هند «برزیل های آسیا» نامیده می شد. اما امروزه، ورزش فوتبال در هند مورد توجه قرار نمی گیرد و تیم ملی فوتبال هند یکی از ضعیف ترین تیم ملی های جهان است. دهه ۱۸۰۰. فوتبال در اواسط قرن نوزدهم توسط سربازان انگلیسی به هند معرفی شد. این امر به دلیل تلاش های ناگندرا پراساد سربادیکاریگسترش یافت. در سال ۱۸۸۸ جام دیورند توسط وزیر امور خارجه وقت هند، مورتیمر دوراند در شیملا، هند تأسیس شد. جام دیورند سومین مسابقات قدیمی فوتبال پس از جام حذفی انگلستان و جام حذفی اسکاتلند است. این ورزش به عنوان تفریحی برای نیروهای انگلیسی مستقر در هند آغاز شد. رویال اسکاتلندی ف. اولین عنوان قهرمانی را با غلبه ۲–۱ برابر پیاده نظام
سبک هایقلند در فینال کسب کرد. در سال ۱۸۹۳، جام ایفا شیلد به عنوان چهارمین جام قدیمی در جهان تأسیس شد. کلکته، آن زمان پایتخت هند بریتانیایی، به سرعت قطب فوتبال هند شد. باشگاه سارادا قدیمی ترین باشگاه فوتبال هند بود. باشگاه کلکته اولین باشگاهی بود که در سال ۱۸۷۲ تأسیس شد. از دیگر باشگاه های اولیه می توان به باشگاه دالاهوسی، باشگاه نوال والنترس کلاب و باشگاه نیروی دریایی اشاره کرد. در سال ۱۸۸۹ قدیمی ترین تیم فعلی هند موهان باگان با عنوان «باشگاه ورزشی موهان باگان» تأسیس شد. این اولین باشگاهی بود که تحت فرمان ارتش بود و بازیکنان هند در آن بازی می کردند. چندین باشگاه فوتبال مانند کلکته کلاب، سوابازار و باشگاه آریایی در ۱۸۹۰ در کلکته تأسیس شد. تورنمنت هایی مانند جام گلادستون، جام معاملاتی و کوچ بهار نیز در همین زمان تأسیس شد. از تیم های هند، می توان به باشگاه فوتبال آر بی فرگوسن که در تاریخ ۲۰ فوریه ۱۸۹۹ در تریسور و ایالت کرالا تأسیس شد و قدیمی ترین باشگاه فوتبال در قسمت جنوبی هند است اشاره کرد. این باشگاه به نام سرپرست پلیس شهر کوچی، آر بی فرگوسن نامگذاری شد. این باشگاه با نام مستعار باشگاه فوتبال مردان جوان شهرت
داشت و در اوایل دهه ۱۹۰۰ نقش مهمی در ارتقاء فوتبال در کرالا داشته است. اولین فدراسیون هند، فدراسیون فوتبال هند، در سال ۱۸۹۳ تأسیس شد اما هیچ کس به جز سرخپوستان در هیئت مدیره خود نداشت. ۱۹۰۰–۱۹۵۰. وقتی چندین باشگاه دیگر نیز تأسیس شد، مسابقات و تورنمنت های بیشتری نیز معرفی شد و بازیکنان هندی متداول شدند. رویداد بزرگی که نشان دهنده رشد فوتبال هند بود در سال ۱۹۱۱ بود که موهان باگان باشگاه فوتبال هنگ یورکشایر شرقی در فینال ایفا شیلد با نتیجه ۲–۱ شکست داد. این اولین باری بود که یک تیم هندی برابر یک تیم بریتانیایی در یک تورنمنت بزرگ ملی برنده می شد. جام دیورند، اولین بار در شیملا و در سال ۱۸۸۸ برگزار شد و اولین مسابقه ملی رسمی فوتبال کشور هند بود و اتفاقاً سومین مسابقات قدیمی باقی مانده در سراسر جهان است. سر مورتیمر دوراند، این مسابقات را تأسیس و راه اندازی کرد. در دهه ۱۹۴۰ «باشگاه فوتبال آرورا» دومین باشگاه قدیمی در جنوب هند در کرالا تأسیس شد. این باشگاه توسط هواداران عاشق فوتبال اولور (تریسور) شکل گرفت که سفر فوتبال خود را از تریسور آغاز کردند. اولین تور رسمی بین المللی شناخته شده توسط تیم هند که شامل بازیکنان هند
ی و بریتانیایی است در سال ۱۹۲۴ بود، جایی که این تیم توسط گوستا پل، فوتبالیست افسانه ای هندی هدایت می شد. تیم ملی فوتبال هند که تشکیل شده از بازیکنان کاملاً هندی بود، در اواخر دهه ۱۹۳۰ به استرالیا، ژاپن، اندونزی و تایلند سفر کرد. اولین بازی بین المللی هند قبل از استقلال هنوز تأیید نشده است، اما تحقیقات نشان می دهد که اولین بازی بین المللی که هند در خارج از کشور انجام داد در سال ۱۹۳۳ و برابر سری لانکا بود. همچنین این دومین تور بین المللی هند بود، جایی که گاستا پل تیم هند را با نتیجه یک بر صفر مقابل کشور میزبان به پیروزی رساند. در ۴ ژوئیه ۱۹۳۶، هند مقابل تیم ملی چین که در شهر کلکته برگزار شد به میدان رفت. این بازی با تساوی ۱–۱ انجام شد پس از موفقیت چندین باره تیم ملی فوتبال هند در خارج از کشور، فدراسیون فوتبال تمام هند (ای آی اف اف) در سال ۱۹۳۷ تشکیل شد. در سال ۱۹۳۸، تیم ملی هند برای اردو به استرالیا سفر کرد، جایی که آنها با بسیاری از باشگاه های استرالیا مانند ملبورن و تیم ملی استرالیا بازی کردند. از تاریخ ۳ سپتامبر ۱۹۳۸، هند برای تقویت تیم خود در سیدنی ۵ بازی دوستانه با استرالیا انجام داد. در بازی اول در سیدنی
آنها با نتیجه ۵–۳ شکست خوردند. بازی دوم در بریزبن برگزار شد، و این بازی نیز که با تلاش سرخپوستان هندی همراه بود با نتیجه ۴–۴ مساوی شد و برنده نداشت. در بازی سوم در نیوکاسل (استرالیا)، که در تاریخ ۱۷ سپتامبر برگزار شد، هند اولین برد خود را با نتیجه ۴–۱ به ثبت رساند. اما استرالیایی ها در دو بازی بعدی که در سیدنی و ملبورن برگزار شد، هند را به ترتیب با نتیجه ۵–۴ و ۳–۱ شکست دادند. در راه راه یابی به المپیک ۱۹۴۸ لندن، تیم ملی چین دوباره با هند رودرو شد، جایی که آنها با نماینده های شان یعنی محمد اف سی، بنگال شرقی، موهون باگان بازی کردند و سرانجام در ۱۷ ژوئیه ۱۹۴۸، یک بازی دوستانه در کلکته برگزار شد، جایی که آنها با تیم ملی هند یک بر صفر مقابل چین شکست خوردند. بازیهای المپیک ۱۹۴۸ لندن اولین مسابقات بین المللی بزرگ و رسمی تیم ملی هند بود، جایی که تیم هند با پای بدون کفش به میدان رفت و با نتیجه ۲–۱ مقابل فرانسه شکست خورد و نتوانست دو پنالتی را تبدیل به گل کند. تیم ملی هند نیز به دلیل شیوه ورزشی خود مورد استقبال و تقدیر مردم قرار گرفت. همچنین رسانه های بریتانیایی اظهار داشتند که فرانسوی ها حق خود را گرفته اند - و این نی
ز توسط سرخپوستان پابرهنه! در یک کنفرانس مطبوعاتی، کمی بعد، از سرخپوستان انتقاد شد که چرا آنها پابرهنه بازی می کنند. کاپیتان همیشه شوخ طبع هندی تاریلمن آئو گفت: «خب، می بینید، ما در هند فوتبال بازی می کنیم، در حالی که شما بوتبال بازی می کنید!» و مورد تشویق انگلیسی ها قرار گرفت. روز بعد، این اتفاق در روزنامه های لندن پخش شد.&lt;ref name="http://morungexpress.com"&gt;&lt;/ref&gt; سارانگاپانی رامان تنها گل هند را در آن مسابقه به ثمر رساند و بدین ترتیب اولین گل ملی هند در المپیک به ثمر رسید. جام جهانی ۱۹۵۰. هند به طور کاملاً ناخواسته، در جام جهانی ۱۹۵۰ به فینال رفت چرا که تمامی حریفان مرحله گروهی و حذفی خود از جام انصراف دادند. اما هیئت حاکمه AIFF با عدم حضور در جام جهانی تصمیم گرفت که در جام جهانی بماند. دلیل ارائه شده توسط AIFF این بود که هزینه سفر وجود داشت، اگرچه فیفا موافقت کرد که بخش عمده ای از هزینه های سفر، کمبود زمان تمرین، مسائل مربوط به انتخاب تیم و ارزش گذاری المپیک را نسبت به جام جهانی را بر گردن بگیرد. اگرچه فیفا پس از المپیک ۱۹۴۸، جایی که بازیکنان هند با پای برهنه بازی می کردند، قانون وضع کرد که تیم
ها بعد از این اجازه ندارند که با پای برهنه توپ بزنند اما این پیشنهاد که تیم هند از بازی امتناع می کند به دلیل اینکه اجازه ندارند با پای برهنه بازی کنند کاملاً صحت ندارد. طبق گفته کاپیتان هندی، سیلن مانا، این اتفاق برای مخفی کردن اختراع و حقیقت شد. این تیم تا سال ۲۰۱۸ از دور اول رقابت های مقدماتی جام جهانی منطقه آسیا عبور نکرده بود که در دو بازی خانگی و خارج از خانه نپال را با نتیجه ۲–۰ شکست داد و به دور بعد رفت. ۱۹۵۱–۱۹۶۲: دوران طلایی فوتبال هند. سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۶۲ دوران طلایی فوتبال هند محسوب می شود. این تیم تحت مربیگری سید عبدالرحیم هند نایب قهرمان جام ملت های آسیا شد. تیم هند در دهه ۱۹۵۰ با قهرمانی در بازیهای آسیایی ۱۹۵۱ که میزبان آنها نیز بود دوران طلایی خود را شروع کرد. هند هر دو تیم اندونزی و افغانستان را با نتیجه ۳ بر صفر شکست داد تا به فینال برسد که در نیمه نهایی آن ایران را ۱ بر صفر نیز شکست داد. در سال ۱۹۵۲، هند با قهرمانی در جام چهار ضلعی کلمبو که در سریلانکا برگزار شد، به قهرمانی های پیاپی خود ادامه داد. این سالها به عنوان دوران طلایی فوتبال هند نامیده می شود. همان طور که چهار سال قبل، بسیاری از با
شگاه های هندی بدون کفش بازی می کردند، اما پس از نتیجه نگرفتن در المپیک، فدراسیون فوتبال هند بلافاصله پوشیدن کفش را اجباری کرد. هند همچنین سه دوره دیگر به صورت پیاپی جام چهار ضلعی را کسب کرد که به ترتیب در شهرهای برمه، کلکته و داکا در سالهای ۱۹۵۳، ۱۹۵۴ و ۱۹۵۵ برگزار شد. سپس هند در بازیهای آسیایی ۱۹۵۴ که در مانیل برگزار می شد، هشتم شد. در المپیک ۱۹۵۶، هند چهارم شد، و با این حساب این دومین باری بود که هند در دنیای فوتبال تاریخ سازی کرد. هند برای اولین بازی در خاک استرالیا به میدان رفت و ۴–۲ پیروز شد و نویل دوزوزا اولین بازیکن آسیایی بود که در المپیک هت تریک کرد و همچنین هند را به اولین تیم آسیایی رساند که به نیمه نهایی المپیک راه یافته است. اما آنها در نیمه نهایی ۴–۱ به یوگسلاوی باختند و در دیدار پلی آف مقام سوم نیز ۳–۰ مغلوب بلغارستان شدند. هند در بازیهای آسیایی ۱۹۵۸ که در ژاپن و شهر توکیو برگزار می شد شرکت کرد و در آنجا موفق به کسب مقام چهارم شد و همچنین در جام استقلال ۱۹۵۹ در مالزی دوم شد. این تیم در سال ۱۹۶۰ در مقدماتی جام ملت های آسیا شرکت کرد و از صعود به مرحله گروهی بازماند. هند در بازیهای آسیایی ۱۹۶۲ قهر