Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لبانی انتخاب شدند. از سال ۱۹۹۱ تشکیلات حکومتی کشور آلبانی از سه قوه مقننه، مجریه و قضائیه تشکیل شده است. نیاکان. نیاکان آلبانیایی ها را قوم هندواروپایی ایلیری تشکیل می دهند، بعضی ها معتقدند که ایلیری ها حدود ۲۵۰۰ سال پیش از اروپای مرکزی و مشخصاً آلمان کنونی به ایلیریا شامل منطقه ای چند بار وسیعتر از آلبانی کنونی مهاجرت کردند. تاریخ آلبانی نشان می دهد که در اوایل هزاره دوم قبل از میلاد در ایلیریا مردمانی زندگی می کرده که آن ها را قوم ایلیری می نامیم، گسترده جغرافیایی ایلیریا بسیار وسیعتر از آلبانی کنونی بوده است و اسلوونی، کرواسی، مونته نگرو و مقدونیه و یونان شمالی را شامل می شده است. در نقاط دیگر بالکان از جمله هرزگوین و مونته نگرو، ایلیری ها در مقابل مهاجمان روم و اسلاو عقب نشینی کردند و عمدتاً ایلیری ها در منطقه کنونی آلبانی ماندگار شدند. فرهنگ ایلیریایی ها بسیار قدیمی و از زمان سنگی متکامل شده است این فرهنگ در سرزمین آلبانی تا دوره برنز حدود سال ۲۰۰۰ پیش از میلاد مسیح بوده است. در طی سده های پیاپی، اندیشه، آداب و رسوم ایلیری با مسیحیت و اسلام در آلبانی پیوند خورده است. دوره یونانی ها و رومی ها. منطقه آلبان
ی از دیرباز، مورد توجه قدرت های بزرگ بود. نخست، یونانیان در دوران پیش از ظهور مسیحیت به این منطقه حمله کردند و منطقه را تحت سلطه خود درآوردند. ایلیری ها در مناطق جنوبی و حاشیه دریای آدریاتیک، از یونانی ها شکست خوردند. یونانی ها، مستعمرات خود از جمله شهرهای اپیدامنوس و آپولونیا (جنوب آلبانی) را در سده هفتم پیش از میلاد بنا کردند. مبارزه ایلیری ها با یونانی ها در آب های دریای آدریاتیک سده ها ادامه داشت. دزدان دریایی ایلیر، مانع از برقراری امنیت و نظم مطلوب یونانی بودند. کشور آلبانی در دوره های بعد، حوزه نفوذ قدرت های بزرگ شد. این منطقه زمانی جزو مستعمرات امپراتوری روم غربی بود و درگیری و رقابت میان دو امپراتوری روم غربی و شرقی، بارها سرنوشت منطقه را تغییر داد. با این وجود ایلیری ها توانستند در مقابل حملات و تجاوزات امپراتوری های غربی و شرقی، اسلاوها و نهایتاً ورود ترکان عثمانی به این سرزمین، هویت تاریخی خویش را حفظ کنند. مهم ترین خطر آلبانی از ناحیه اسلاوها بود که از سوی امپراتوری روم شرقی حمایت می شدند. حملات اسلاوها با پشتیبانی کنستانتینوپول در سده های ۷ تا ۹ میلادی رخ داد و به نابودی و تخریب فرهنگی و تمدنی ر
وم کاتولیک منجر گردید. اسلاوها، به تخریب فرهنگی و تمدنی و کشتار ایلیری ها پرداختند. در نتیجه این حملات پیاپی، بسیاری از آلبانیایی ها به مناطق کوهستانی رفتند. در سده های یکم و دوم پیش از میلاد، حکومت ایلیر تحت فشار شدید رومی ها بود، ایلیری ها بخش بزرگی از قلمرو خود را در هرزگوین و مونته نگرو از دست دادند. در سال ۱۶۸ ق. م مقر پادشاهی ایلیر در اسکودار به دست رومیان تسخیر شد و بدین ترتیب، حکومت طولانی رومی ها بر سرزمین کنونی آلبانی آغاز شد و تا ۴ سده بعدی ادامه داشت. رومی ها مستعمرات و پادگان های نظامی ایجاد کرده و به لاتینی سازی، شهرهای کناره دریای آدریاتیک پرداختند. مانوی گری یکی از عناصر فرهنگ شرقی بود که از طریق رم وارد آلبانی گردید. عناصر مانوی تأثیر برجسته ای در کلیسای بوگومیل داشتند و احتمال آن نیز است که مجموع قوانین کهن ایلیری بر مبنای قوانین و دستورهای مانوی تدوین شده باشد. دوره عثمانی. تسلط عثمانی ها در تاریخ آلبانی طولانی ترین دوران استیلای حکومت خارجی بر این سرزمین است. پس از رومی ها، حکومت عثمانی یکی از اثرگذارترین قدرت های دوران تاریخ بر آلبانی می باشد تا قرن چهاردهم که هیچ کشوری نتوانسته بود به دل
یل کوهستانی بودن برخی از مناطق مسکونی آلبانیایی بر آن ها سیطره و نفوذ کند، عثمانی ها موفق شده بودند بر آن مناطق دسترسی پیدا نمایند و یک حکومت مرکزی مورد علاقه خود مستقر سازند که کاملاً با آداب و رسوم قبیله ای مردم تفاوت داشت. بسیاری از روشنفکران مسیحی یا روشنفکران مسلمان لاییک، با هدف ایجاد جامعه ای متمایز با جامعه عثمانی آلبانی، توجه زیادی به قهرمانان و شخصیت های مسیحی کردند. ضدیت با عثمانی به عنوان بیگانگان و متجاوزان، به طرح ادبیات ضد دینی یا مسیحیایی منجر شد. دولت کمونیستی آلبانی نیز در سال ۱۹۶۸، اسکندربیگ را قهرمان ملی اعلام کرد. اسکندربیگ قهرمان آلبانیایی است که در کودکی اسلام آورد و در دربار سلطان مراد دوم تربیت شد. سلطان بعدها او را به دلیل شجاعت و شایستگی های نظامی، به مقام بیک رسانید و فرماندهی قشون نظامی را بدو سپرد ولی اسکندربیک به آلبانی بازگشت و دوباره به مسیحیت گروید و نام گیرگی کاستریوتی را برگزید. اسکندربیگ به مدت ۲۵ سال علیه عثمانی جنگید. هدف او، آزادسازی آلبانی بود. پرچم وی به رنگ سرخ با دو عقاب سیاه رنگ، از قدیمی ترین نشان های ایلیری بود. جمله او معروف است که خطاب به مردم گفت: «من برای شما
آزادی نیاوردم، من آن را اینجا در میان شما یافتم.» او از حمایت دولت های مسیحی و نیز، ناپل، مجار و پاپ برخوردار بود و جزو نیروهای صلیبی مورد حمایت پاپ در بالکان شمرده می شد. تنها بعد از مرگ اسکندربیگ بود که راه برای عثمانی ها باز شد و آن ها توانستند منطقه را به تصرف کامل خود درآورند. اسکندربیگ، از نظر مسیحی ها و مسلمان ها، قهرمان راستین آلبانی است. وی از مهم ترین شخصیت های کاتولیک است. توافق مسلمانان و مسیحیان آلبانی بر اسکندربیگ، نشانه خوبی برای شناخت روحیه ملی آلبانیایی ها است، چراکه، اکثریت جامعه آلبانی، عثمانی ها را متجاوز می دانند. پس از آن که دولت عثمانی با زوال مواجه شد، دولت مستقل آلبانی در سال ۱۹۱۲ میلادی، و کلیسای ارتدوکس آلبانی به صورت مستقل اعلام موجودیت کرد. مجمع کشورهای بالکان متشکل از بلغارستان، صربستان، یونان و مونته نگرو که در سال ۱۹۱۲ م. (۱۲۹۱ خورشیدی) به وجود آمده بود پس از نبرد با عثمانی ها تا حوالی تنگه های بسفر و داردانل پیشروی داشتند. پس از شکاف میان کشورهای عضو مجمع کشورهای بالکان روسیه به امید دست یافتن بر تنگه های یادشده به صربستان قول داد تا از حق آن کشور برای دستیابی به سواحل آدریات
یک حمایت نماید. اما، اتریش که مخالف دستیابی صربستان به این دریا بود به شدت باتحقق چنین پدیده ای مخالفت کرد و بدین گونه بحرانی دیگر روابط بین الملل را تهدید نمود. در سال ۱۹۱۳ م برای حل این بحران، کنفرانسی در لندن تشکیل شد که در آن به دلیل توافق دو قدرت اصلی وقت اروپا، آلمان و انگلستان، تصمیم گرفته شد که با تشکیل کشور جدید آلبانی، دست صربستان از دریا کوتاه شود و درعوض اراضی محدودی در بالکان به آن کشور داده شد، و بدین گونه کشور کوچک آلبانی در بخش غربی بالکان و ساحل شرقی دریای آدریاتیک پدید آمد. آلبانی این استقلال را بیشتر مدیون کشورهایی چون ایتالیا و مقدونیه است که نمی خواستند صربستان قوی شود زیرا در آن زمان صربستان تلاش داشت بخش هایی از آلبانی را تحت تسلط خود درآورد. پس از استقلال آلبانی تحت حمایت امپراتوری آلمان قرار گرفت و به همین دلیل در جنگ جهانی اول کشورهای فرانسه، مونته نگرو، صربستان، اتریش و ایتالیا آن را تا پایان جنگ تصرف کردند. دوره معاصر. در سال ۱۹۲۰ میلادی، جامعه آلبانی به دو بخش تقسیم شد، یک بخش از بیک ها و زمینداران سنتی به دور احمد بیک زوگو، جمع شدند و در منطقه شمال و مرکز، یک حکومت محلی تشکیل داد
ند. از سوی دیگر با حمایت غرب، نیروهای سیاسی روشنفکر مسیحی با رهبری اسقف ارتدوکس، فان نولی در جنوب حرکتی شکل گرفت. در چنین وضعیت دوگانه سیاسی که بر آلبانی از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۴ میلادی حاکم بود، به تدریج نیروهای احمد زوگو به سمت کوزوو عقب نشینی کردند. فان نولی، در سال ۱۹۲۴ میلادی، دولت جدید تشکیل داد. دولت فان نولی نتوانست شناسایی بین المللی را در پی داشته باشد و شش ماه بعد، نیروهای احمد زوگو در پی کودتایی بر دولت فان نولی پیروز شدند. دولت احمد زوگو تا سال ۱۹۳۹ میلادی توانست در آلبانی امنیت نسبی ایجاد کند اما در نهایت در آوریل ۱۹۳۹، موسولینی که با دیدن الحاق اتریش به آلمان و تصرف چکسلواکی نمیخواست از هیتلر در کشورگشایی عقب بیوفتد، بهترین هدف را آلبانی دید، درنتیجه اولتیماتومی به دولت احمد زوگو برای تسلیم و الحاق آلبانی به ایتالیا فرستاده شد اما احمد الحاق و تصرف کشورش را نپذیرفت، عاقبت در ۷ آوریل نیرو های ایتالیایی تهاجم به آلبانی را آغاز و وارد خاک آلبانی شدند و به سرعت طی ۵ روز این کشور تصرف شد، سرانجام احمد به یونان گریخت و از آنجا به لندن رفت. پس از تهاجم متفقین به ایتالیا در سال ۱۹۴۳ و تشکیل حکومت دست نشانده
آلمان به نام جمهوری سوسیال ایتالیا در شمال آن، آلبانی نیز مانند سایر مناطقی که توسط ایتالیا اشغال شده بود به دست آلمان نازی افتاد. آلمانی ها آلبانی را به عنوان تبعیدگاه یهودی ها در نظر گرفتند و به این ترتیب آلبانی تنها کشور اروپایی است که جمعیت یهودیانش پس از جنگ جهانی دوم افزایش یافت. علاوه بر این، پس از افتادن آلبانی به دست آلمان، آلبانیایی ها نه تنها حاضر نشدند مدارک و اسامی یهودیان را در اختیار قوای اشغالگر بگذارند، بلکه سازمان های دولتی این کشور با صدور اوراق هویت جعلی تلاش کردند تا یهودیان آلبانی را محافظت کنند. پس از آن، پنجاه سال حاکمیت کمونیسم بر کشور آلبانی این کشور را از تمامی دیگر کشورهای اروپایی منزوی نموده بود تا اینکه با فروپاشی رژیم در سال ۱۹۹۰ این کشور استقلال خود را مجدداً به دست آورد. با از هم پاشیدن نظام کمونیست در جهان (۱۹۸۹) حزب های دموکراتیک جدید وارد میدان شدند و تغییر سیستم قدرت و ایجاد زمینه جدید باعث شد که آلبانی دوباره به سمت فرهنگ و فناوری غرب برود. رژیم کمونیستی انور خوجه در سال ۱۹۹۰ فروپاشید و در سال ۱۹۹۱ جمهوری آلبانی بنیاد شد. در انتخابات مارس ۱۹۹۲ و در میان فروپاشی اقتصادی و
ناآرامی های اجتماعی، حزب کمونیستی قدیم آلبانی یعنی حزب کار آلبانی شکست خورد. در اواخر سال ۱۹۹۶ و در پی فعالیت گروه هایی که از ترفندهای هرمی استفاده می کردند بحران اقتصادی در کشور تشدید شد و در سال ۱۹۹۷ به اوج خود رسید و کشور را با شورش مسلحانه روبه رو کرد. این روند کشور را با موج تازه ای از مهاجرت مواجه ساخت و بیشتر مهاجران به ایتالیا، یونان، سوئیس، آلمان و آمریکای شمالی رفتند. جنگ کوزوو در سال ۱۹۹۹ بر آلبانی تأثیرگذار بود و شمار زیادی از آلبانیایی تباران کوزوو به آلبانی پناهنده شدند. آلبانی در سال ۲۰۰۹ عضو کامل پیمان آتلانتیک شمالی، ناتو شد و خواستار پیوستن به اتحادیه اروپا است. منابع. دانشنامه رشد
شاتاریزلی () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده است.
اوزوم چولر () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده است.
هلیوس -آ و هلیوس -ب (همچنین به عنوان و نیز شناخته می شوند) یک جفت کاوشگر هستند که برای مطالعه فرایندهای خورشیدی به مدار خورشید مرکزی پرتاب شدند. به عنوان سرمایه گذاری مشترک آژانس فضایی DLR آلمان غربی ۷۰ درصد سهم) و ناسا (۳۰ درصد سهم) پروب ها از ایستگاه نیروی هوایی کیپ کانااورال، فلوریدا، در ماه دسامبر پرتاب شد. ۱۹۷۴،۱۰ و ژانویه به ترتیب، ۱۵، ۱۹۷۶. همان طور که توسط پیمانکار اصلی یعنی مسراشمیت بولکوف بلوم ساخته شد، آنها نخستین کاوشگرهای فضایی بودند که در خارج از ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی ساخته شدند و مدار زمین را ترک کردند. این کاوشگرها رکورد حداکثر سرعت را برای فضاپیما هلیوس -ب پرواز کرد از "هلیوس -آ" به خورشید نزدیکتر است، و در آوریل به پریلئون رسیده اید ۱۷، ۱۹۷۶، در فاصله رکورد , نزدیک به مدار عطارد. "هلیوس-بی" ۱۳ ماه پس از پرتاب "هلیوس-آ" به مدار فرستاده شد. کاوشگرهای فضایی هلیوس تا اوایل دهه ۱۹۸۰ مأموریت های اصلی خود را به اتمام رساندند، اما همچنان به ارسال داده ها تا سال ۱۹۸۵ ادامه دادند. کاوشگرها دیگر عملکردی ندارند و هنوز در مدار بیضوی در اطراف خورشید قرار دارند. ساختار. دو کاوشگر "هلیوس" بسیار
شبیه به هم هستند. "هلیوس-آ" دارای جرم ، و "هلیوس-ب" جرم میزان بار علمی آنها روی "هلیوس-آ" و در "هلیوس-ب". اجساد مرکزی از منشور شانزده طرفه قطر و زیاد بیشتر تجهیزات و ابزار دقیق در این بدنه مرکزی نصب شده است. استثنائات مسترها و آنتنهای مورد استفاده در آزمایشها و تلسکوپهای کوچک هستند که نور زودیاک را اندازه گیری می کنند و از بدن مرکزی بیرون می آیند. دو صفحه خورشیدی مخروطی در بالا و پایین بدنه مرکزی گسترش می یابند و به مونتاژ جلوی دیابلو یا قرقره نخ را می دهند. در هنگام پرتاب، هر کاوشگر بلند با قطر حداکثر هنگامی که در مدار قرار گرفتند ، آنتن های مخابراتی در بالای کاوشگرها آشکار شدند و ارتفاعات را به همچنین در هنگام دستیابی به مدار، دو رونق سفت و محکم که حامل سنسورها و مغناطیس بودند، در دو طرف بدنه مرکزی متصل شده اند و دو آنتن قابل انعطاف برای تشخیص امواج رادیویی استفاده شده است که عمود بر محورهای فضاپیما برای طول طراحی امتداد دارند. هرکدام. این فضاپیما در محورهای خود که عمود بر دائرةالبروج است، ۶۰ دور بر دقیقه می چرخد. قدرت. انرژی الکتریکی توسط سلول های خورشیدی متصل به دو مخروط کوتاه شده تأمین می شود. برای نگه د
اشتن صفحات خورشیدی در دمای زیر در هنگام نزدیکی با خورشید، سلول های خورشیدی با آینه ها تلاقی می کنند، ۵۰٪ سطح را می پوشانند و ضمن از بین بردن گرمای اضافی، بخشی از نور خورشید را منعکس می کنند. توان تأمین شده توسط پنل های خورشیدی حداقل ۲۴۰ است وات هنگامی که کاوشگر در آپلیون قرار دارد. ولتاژ آن تا ۲۸ تنظیم می شود ولت DC، و انرژی در یک ۸ ذخیره می شود آه باتری نقره روی. باتری ها فقط در هنگام پرتاب استفاده می شدند. کنترل حرارتی. بزرگ ترین چالش فنی که طراحان با آن روبرو بودند گرمائی بود که کاوشگر هنگام نزدیک شدن به خورشید در معرض آن بود. در از خورشید، جریان تقریبی گرما ۱۱ ثابت خورشیدی است، (۱۱ برابر مقدار دریافتی در مدار زمین) یا ۲۲٫۴ کیلو وات در هر متر مربع در معرض. در این شرایط دمای کاوشگر می تواند به برسد سلولهای خورشیدی و محفظه مرکزی سازه ها باید در دماهای بسیار پایین تر نگهداری می شدند. دمای سلول های خورشیدی نمی تواند از تجاوز کند، در حالی که محفظه مرکزی بین be باید حفظ شود این محدودیت ها مستلزم رد ۹۶ درصد گرمای دریافتی از خورشید است. شکل مخروطی صفحات خورشیدی یکی از اقداماتی است که برای کاهش جریان گرما انجام شد.
با کج شدن صفحات خورشیدی با توجه به تابش نور خورشید عمود بر محور کاوشگر، بخش بیشتری از تابش خورشیدی بازتاب می یابد. بعلاوه، «آینه های سطح دوم» که به طور خاص توسط ناسا ساخته شده است، کل بدن مرکزی و ۵۰ درصد ژنراتورهای خورشیدی را در بر می گیرد. اینها از کوارتز ذوب شده ساخته شده است، با یک فیلم نقره ای روی قسمت داخلی که خود آن را با یک ماده دی الکتریک پوشانده است. برای محافظت بیشتر، عایق چند لایه متشکل از ۱۸ لایه میلار یا کپتون (بسته به موقعیت مکانی)، توسط پین های پلاستیکی کوچکی که برای جلوگیری از تشکیل پل های حرارتی در نظر گرفته شده اند، جدا از یکدیگر قرار دارند. برای پوشش جزئی محفظه هسته استفاده شد. علاوه بر این وسایل منفعل، کاوشگرها از یک سیستم فعال از لوارهای متحرک که در یک الگوی شاتر مانند در امتداد قسمت پایین و بالای محفظه قرار گرفته بودند، استفاده کردند. بازشدن آن به طور جداگانه توسط چشمه دوتایی کنترل می شود که طول آن با درجه حرارت متفاوت است و باعث باز یا بسته شدن دیافراگم می شود. مقاومت نیز برای کمک به حفظ دمای کافی برای تجهیزات خاص استفاده شد. سیستم مخابراتی. سیستم مخابراتی از فرستنده رادیویی استفاده می
کند، که توان آن بین ۰٫۵ تا ۲۰ تنظیم می شود وات سه آنتن در بالای هر کاوشگر پوشانده شد. آنتن پر درآمد (۲۳ dB)، برای انتشار یک برس بالاتر از ۵٫۵ درجه از هر طرف بیضوی استفاده می شود و ۱۴ درجه عرض آنتن متوسط (3) dB برای انتقال و 6.3 dB برای دریافت) سیگنال را در تمام جهات هواپیمای گرفتگی در ارتفاع ۱۵ درجه و یک آنتن دو قطبی (۰٫۳ انتقال دسی بل و ۰٫۸ دسی بل برای دریافت). آنتن شاخ کم درآمد در زیر مرکز کاوش قرار داشت تا بتواند آداپتورهایی را که پروب را به وسیله نقلیه پرتاب متصل می کند، فراهم کند. برای اینکه به طور مداوم به سمت زمین هدایت شود ، آنتن پرمصرف توسط یک موتور با سرعتی در حال چرخش نگه داشته می شود که دقیقاً بدنه کاوشگر را متعادل می کند. همگام سازی سرعت با استفاده از داده های تهیه شده توسط یک سنسور Sun انجام می شود. حداکثر سرعت داده به دست آمده با افزایش آنتن بزرگ ۴۰۹۶ بیت بر ثانیه در بالادست بود. دریافت و انتقال سیگنالها توسط آنتن های شبکه شبکه فضای دوردست ناسا روی زمین پشتیبانی شدند. کنترل نگرش. برای حفظ جهت گیری در طول مأموریت، این فضاپیما به طور مداوم در ۶۰ دور در دقیقه به دور محور اصلی خود می چرخد. سپس سیس
تم کنترل جهت گیری اصلاحات را در سرعت و جهت یابی شفتهای کاوشگر آغاز کرد. برای تعیین جهت گیری آن، هلیوس از یک سنسور خام خورشید استفاده کرد. اصلاحات راهنمایی با استفاده از گازسوز گاز سرد انجام شد (۷٫۷) کیلوگرم نیتروژن) با افزایش ۱ نیوتون محور کاوشگر به طور دائم حفظ می شد، هر دو عمود بر جهت خورشید و هواپیمای ماه گرفتگی. رایانه و ذخیره سازی داده ها در داخل. کنترلرهای پردازنده قادر به اجرای ۲۵۶ دستور بودند. حافظه انبوه می تواند ۵۰۰ موضوع را ذخیره کند کیلوبیت، (این یک حافظه بسیار بزرگ برای کاوشگرهای فضایی زمان بود)، و عمدتاً زمانی مورد استفاده قرار می گرفت که کاوشگرها در ارتباط برتر با زمین باشند (یعنی خورشید بین زمین و فضاپیما می آید). این اتصال می تواند تا ۶۵ روز ادامه داشته باشد. آزمایش و ابزار. هر دو کاوشگر "هلیوس" ده ابزار علمی داشتند. مأموریت. هلیوس-آ. "هلیوس-آ" در ۱۰ دسامبر سال ۱۹۷۴، از ایستگاه پرتاب نیروی هوایی کیپ کانااورال ، مجتمع ۴۱ راه اندازی شد ۴۱ در کیپ کاناوراول، فلوریدا. این اولین پرواز عملیاتی موشک Titan IIIE بود. پرواز آزمایشی این موشک زمانی شکست خورده بود که موتور در مرحله فوقانی Centauraur نباشد،
اما پرتاب "هلیوس-آ" بی نظیر بود. این کاوشگر در مدت زمان ۱۹۲ روز با حدود مدار از خورشید. چندین مشکل بر روی عملیات تأثیر گذاشت. یکی از این دو آنتن به طور صحیح مستقر نشده و باعث کاهش حساسیت دستگاه پلاسما پلاسما به امواج با فرکانس پایین می شود. وقتی آنتن پر درآمد وصل شد، تیم مأموریت فهمید که انتشار آنها در ذرات آنالایزر و گیرنده رادیو دخالت می کند. برای کاهش تداخل، ارتباطات با استفاده از کاهش قدرت انجام می شد، اما این امر با استفاده از گیرنده های زمینی با قطر بزرگ که در حال حاضر به لطف سایر مأموریت های فضایی در دست اقدام هستند، لازم بود. در طول اولین حضیض خورشید در اواخر ماه فوریه ۱۹۷۵، فضاپیمای به خورشید نزدیک تر از هر فضاپیمای قبلی آمد. دمای برخی از اجزاء به بیش از ، در حالی که صفحات خورشیدی به رسیده است، بدون اینکه روی عملیات کاوشگر تأثیر بگذارد. در طول گذر دوم در ۲۱ سپتامبر، دمای هوا به رسید، که بر عملکرد برخی از ابزارهای خاص تأثیر داشته است. هلیوس-ب. قبل از راه اندازی "هلیوس-ب"، براساس درسهایی که از عملیات "هلیوس-آ به دست آمده"، برخی تغییرات در فضاپیما انجام شده است. موتورهای کوچک مورد استفاده برای کنترل نگ
رش بهبود یافته بودند. تغییراتی در مکانیزم اجرای آنتن انعطاف پذیر و انتشار آنتن با بهره زیاد ایجاد شده است. ردیاب های اشعه ایکس به گونه ای بهبود یافته اند که می توانند پشت سر هم اشعه گاما را تشخیص دهند و به آنها اجازه دهند در رابطه با ماهواره های مدار زمین برای مثلث مکان محل انفجار استفاده شوند. از آنجا که دما در "هلیوس-آ" همیشه بیشتر از حداکثر از حداکثر طراحی در پریلئون، تصمیم گرفته شد که "Helios-B" حتی به خورشید نزدیک شود و عایق حرارتی نیز افزایش یافته است تا ماهواره بتواند ۱۵ درصد در دمای بالاتر مقاومت کند. محدودیت های برنامه تنگ در پرتاب هلیوس-ب در اوایل سال ۱۹۷۶ وجود دارد. امکاناتی که در هنگام پرتاب فضاپیمای "وایکینگ ۲" در سپتامبر ۱۹۷۵ آسیب دیده بود، باید تعمیر شود، در حالی که فرود وایکینگ ها در تابستان ۱۹۷۶ در مریخ باعث می شود آنتن های شبکه فضایی Deep که "هلیوس-ب" برای انجام علوم پیرلیونی خود لازم نیست، انجام دهد. "هلیوس-ب" در ۱۰ ژانویه ۱۹۷۶ با استفاده از موشک Titan IIIE پرتاب شد. این کاوشگر با یک دوره ۱۸۷ روزه و مدار قرار جهت گیری هلیوس-ب با توجه به ماه گرفتگی در مقایسه با "هلیوس-آ" ۱۸۰ درجه معکوس شد به
طوری که ردیاب های میکرومتریت می توانند پوشش ۳۶۰ درجه داشته باشند. در هفدهم آوریل سال ۱۹۷۶، "هلیوس- ب" با نزدیکترین سرعت هلیوسنتریک حداکثر دمای ثبت شده بود بالاتر از اندازه گیری شده توسط "هلیوس-آ". پایان عملیات. مأموریت اصلی هر کاوشگر ۱۸ ماه به طول انجامید، اما آنها بسیار طولانی تر عمل کردند. در مارس ۳، ۱۹۸۰، چهار سال پس از راه اندازی آن، فرستنده رادیویی در "هلیوس-ب" شکست خورد. در ژانویه ۷، ۱۹۸۱، یک فرمان توقف برای جلوگیری از تداخل احتمالی رادیویی در ماموریت های آینده ارسال شد. "هلیوس-آ" به عملکرد عادی خود ادامه داد، اما با وجود آنتن های DSN با قطر بزرگ در دسترس نیست، داده ها توسط آنتن های قطر کوچک با سرعت کمتری جمع آوری می شوند. سلولهای خورشیدی تخریب شده "هلیوس-آ" با مدار ۱۴ خود، دیگر نمی توانند انرژی کافی را برای جمع آوری همزمان و انتقال داده ها فراهم کنند، مگر اینکه کاوشگر نزدیک به قسمت انتهایی آن باشد. در سال ۱۹۸۴، گیرنده های اصلی و پشتیبان رادیو شکست خوردند، نشان می دهد که دیگر آنتن پرقدرت دیگر به سمت زمین نشانه رفته است. آخرین داده تله متری در فوریه دریافت شد ۱۰، 1986. نتایج. هر دو کاوشگر داده های مهمی
در مورد فرایندهای ایجاد شده توسط باد خورشیدی و سرعت بخشیدن به ذرات سازنده پرتوهای بین سیاره ای و کیهانی جمع آوری کرده اند. این مشاهدات طی یک دوره ده ساله از حداقل خورشیدی در ۱۹۷۶ تا حداکثر خورشیدی در اوایل دهه ۱۹۸۰ انجام شد. مشاهده نور زودیاک برخی از خواص گرد و غبار بین سیاره ای را که بین ۰٫۱ است وجود دارد AU و ۱ AU از خورشید، مانند توزیع مکانی، رنگ و قطبش. مشخص شده است که پودر نسبت به نیروهای گرانشی و نیروهای الکترومغناطیسی حساس تر بود. مقدار گرد و غبار تا ۱۰ برابر در اطراف زمین مشاهده شده است. توزیع ناهمگن به دلیل عبور از دنباله دارها به طور کلی پیش بینی می شد، اما مشاهدات این موضوع را تأیید نمی کند. ابزارهای کاوشگر گرد و غبار را در نزدیکی خورشید مشاهده کردند که نشان می دهد، با وجود آفتاب هنوز در فاصله ۰٫۰۹ AU وجود دارد. "هلیوس" همچنین با مشاهده گذر از C / 1975 V1 (West) در ۱۹۷۶، C / 1978 H1 (Meir) در نوامبر ۱۹۷۸ و C / 1979 Y1 (Bradfield) در فوریه ۱۹۸۰ اجازه افزایش داده ها را برای ستاره های دنباله دار جمع آوری کرد. در آخرین کاوشگر، ابزارها یک باد خورشیدی آشفته را مشاهده کردند که بعداً با شکاف دم دنباله دار
ترجمه شد. آنالایزر پلاسما نشان داد که پدیده های شتاب باد خورشیدی با سرعت بالا با وجود سوراخ های تاج همراه است. این ابزار همچنین برای اولین بار یون های هلیوم جدا شده در باد خورشیدی را شناسایی کرد. در سال ۱۹۸۱، در اوج فعالیت خورشیدی، داده های جمع آوری شده توسط "هلیوس-آ" در فاصله کمی از خورشید به مشاهدات بصری از نشت توده های تاجی که از مدار زمین انجام شده کمک می کند. داده های جمع آوری شده توسط مغناطیس سنج ها دو پروب "هلیوس" بهمراه پروب های بین سیاره ای "پایونیر" و "وویجر" برای تعیین جهت میدان مغناطیسی در مسافت های مبهوت از خورشید استفاده شد. از ردیاب های موج رادیویی و پلاسما برای تشخیص انفجارهای رادیویی و امواج شوک همراه با شعله های خورشیدی، معمولاً در حداکثر خورشیدی استفاده می شد. آشکارسازهای پرتوی کیهانی مطالعه کردند که چگونه خورشید و محیط بین سیاره ای بر گسترش اشعه های مشابه، از منبع خورشیدی یا کهکشانی تأثیر می گذارند. شیب پرتوهای کیهانی، به عنوان تابعی از فاصله از خورشید، اندازه گیری شد. این مشاهدات، همراه با آنچه توسط "Pioneer انجام شده است ۱۱" بین سالهای ۱۹۷۷ و ۱۹۸۰ در بیرون منظومه شمسی (۲۳–۲۳ AU از خورشید
) مدل سازی خوبی از این شیب تولید کرد. آشکارساز "هلیوس-ب" GRB 18 واقعه را در طول سه سال اول کار این ساز شناسایی کرد که منبع آن برای بعضی ها با کمک جستجوهای انجام شده توسط ماهواره ها در مدار زمین می تواند شناسایی شود. برخی از ویژگی های تاج خورشیدی داخلی در طی فرارسیدن اندازه گیری شد. برای این منظور یا سیگنال رادیویی از فضاپیما به زمین ارسال می شد یا ایستگاه زمینی سیگنالی را ارسال می کرد که توسط کاوشگر بازگردانده می شد. تغییرات در انتشار سیگنال ناشی از عبور تاج خورشیدی اطلاعاتی را در مورد نوسانات چگالی فراهم کرد. وضعیت فعلی. از سال ۲۰۲۰، کاوشگرها دیگر کاربردی نیستند، اما هنوز در مدار بیضوی در اطراف خورشید قرار دارند.
برد پیت بازیگر و تهیه کنندهٔ آمریکایی است. حرفهٔ بازیگری او در سال ۱۹۸۷ با ایفای نقش در سریال تلویزیونی پربیننده "خیابان جامپ شماره ۲۱" از شبکه فاکس آغاز شد. او متعاقباً در اواخر دهه ۱۹۸۰ در قسمت هایی از مجموعه های تلویزیونی ایفای نقش کرد. پیت اولین نقش اصلی خود را در سال ۱۹۸۹ در فیلم اسلشر "طبقه برنده" ایفا کرد. بازی در فیلم های "تلما و لوییز" (۱۹۹۱) و "رودخانه ای از میان آن می گذرد" (۱۹۹۲) او را به شهرت رساند. او بعدها نقش خون آشام لویی دو پونت دو لاک را در درام ترسناک "مصاحبه با خون آشام" (۱۹۹۴) بر عهده گرفت و برای بازی در درام حماسی "افسانه های خزان" (۱۹۹۴)، اولین نامزدی جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم درام خود را به دست آورد. در سال ۱۹۹۵، پیت در فیلم هیجان انگیز و موفق "هفت" به کارگردانی دیوید فینچر بازی کرد. او در آن فیلم نقش یک کارآگاه را بازی می کند که در تعقیب یک قاتل زنجیره ای است. قاتل افراد گناهکار را بر اساس هفت گناه کبیره به قتل می رساند. بازی پیت به عنوان یک بیمار روانی در فیلم علمی تخیلی "۱۲ میمون" برای او جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل مرد و نامزدی جایزه اسکار را در همان رده به
ارمغان آورد. او حرفه اش را با ایفای نقش هاینریش هارر در فیلم زندگینامه ای "هفت سال در تبت" (۱۹۹۷) و در نقش مرگ در فیلم "با جو بلک آشنا شوید" (۱۹۹۸) ادامه داد. پیت دوباره در فیلم "باشگاه مبارزه" (۱۹۹۹) با فینچر همکاری کرد و نقش تایلر دوردن، رهبر فرقه ضد مصرف گرایی را بازی کرد. این نقش او را ملزم به یادگیری بوکس، تکواندو و گلاویز شدن نمود. این فیلم در زمان انتشار یک شکست تجاری محسوب شد و از آن زمان، به یک فیلم کالت تبدیل شده است. پیت در مجموعه فیلم سرقتی-جنایی "اوشن" (۲۰۰۷–۲۰۰۱) نقش راستی رایان را بازی کرد. این فیلم با موفقیت تجاری همراه بود. در سال ۲۰۰۲، او نامزد دریافت جایزه ساعات پربیننده امی برای حضور مهمان در سریال کمدی "فرندز" در کنار همسر سابقش، جنیفر آنیستون شد. همچنین در آن سال، پیت یک شرکت تولید فیلم به نام پلن بی انترتینمنت را راه اندازی کرد. اولین فیلم منتشرشده این کمپانی، فیلم جنگی-حماسی "تروآ" (۲۰۰۴) با بازی پیت بود. او نقش یک قاتل را در مقابل آنجلینا جولی در فیلم کمدی-اکشن "آقا و خانم اسمیت" (۲۰۰۵) بازی کرد. پیت در سال ۲۰۰۶ تهیه کننده درام جنایی "رفتگان" بود و آن را تولید کرد. او در سال ۲۰۰۶ در
کنار کیت بلانشت در درام چند روایتی "بابل" بازی کرد. فیلم "رفتگان" برنده جایزه اسکار بهترین فیلم شد. بازی پیت در فیلم درام "مورد عجیب بنجامین باتن" (۲۰۰۸)، در نقش مردی عجیب که به مرور زمان جوان تر می شود و به صورت وارونه عمر می کند، نامزدی جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد را برای او به ارمغان آورد. او در فیلم جنگی و موفق "حرامزاده های لعنتی" (۲۰۰۹) بازی کرد و فیلم ابرقهرمانی "کیک-اس" را در سال ۲۰۱۰ و دنباله آن را در سال ۲۰۱۳ تهیه کرد. در سال ۲۰۱۱، او برای تهیه کنندگی و بازی در فیلم درام و تجربی "درخت زندگی" و فیلم بیوگرافی "مانیبال" تحسین منتقدان را به دست آورد. این دو فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم شدند. او همچنین نامزدی بهترین بازیگر مرد را برای فیلم "مانیبال" به دست آورد. بزرگترین موفقیت تجاری او با فیلم آخرالزمانی "جنگ جهانی زد" (۲۰۱۳) به دست آمد که در مجموع ۵۴۰ میلیون دلار در سراسر جهان فروخت. پیت در سال ۲۰۱۳ درام دوره ای "۱۲ سال بردگی" را تولید کرد و برای آن برنده جایزه اسکار بهترین فیلم شد. در سال ۲۰۱۴، او در فیلم جنگی "خشم" بازی کرد. این فیلم نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد و در گیشه موفق ب
ود. در سال ۲۰۱۹ او در کنار لئوناردو دی کاپریو در فیلم "روزی روزگاری در هالیوود" به کارگردانی کوئنتین تارانتینو بازی کرد. در همان سال، او در فیلم علمی تخیلی "به سوی ستارگان" به کارگردانی جیمز گری ایفای نقش کرد. او برای بازی در نقش یک بدلکار در فیلم "روزی روزگاری در هالیوود"، برندهٔ جایزهٔ اسکار، جایزهٔ فیلم منتخب منتقدان، جایزهٔ گلدن گلوب، جایزهٔ انجمن بازیگران، و جایزهٔ بفتا برای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد.