Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
احساس ناچیزی و بی اهمیت بودن ممکن است به دلایل مختلفی از جمله عدم اعتماد به نفس، افسردگی، زندگی در یک شهر بزرگ و مقایسه خود با سلبریتی های موفق در افراد ایجاد شود که گاهی نیز با احساس یک دیوان سالاری عظیم یا شگفتی از عجایب جهان و خلقت هستی ایجاد می شود. عوامل روان شناسی. احساس ناچیز بودن فرد از دو تجربه اصلی ناشی می شود: الف: تجربه کردن رشد با افزایش آگاهی از جدایی و درک گذرا بودن و از دست رفته یافتن احساس کمال. ب: افزایش آگاهی شناختی از قوانین بی تغییر زیست شناسی و محدودیت های خود و دیگران برای تغییر آن، که درگذشته ایده آل سازی جای خود را به واقعیت دردناک می داد. برای مقابله با احساس ناچیز بودن، هر فردی به دنبال جبران خودشیفتگی از طریق تهیه یک روایت شخصی یا افسانه است، داستانی که به زندگی شخص احساس اهمیت، معنا و هدف شخصی می بخشد. این افسانه ها یک احساس هویت شخصی را برای فرد فراهم می کنند و آنها عضویت در یک گروه یا جامعه را تأیید و تأیید می کنند و رهنمودها و مجموعه ای ایده آل از رفتارها را ارائه می دهند و توضیحی برای رازهای هستی ارائه می کنند. در جامعه مدرن، افرادی که در شهرهای بزرگ شلوغ زندگی می کنند ممکن اس
ت با احساس کم اهمیتی روبرو شوند. افرادی که در سازمانهای بزرگ دیوان سالاری کار می کنند و شواهد مشخصی از موفقیت خود ندارند، ممکن است احساس ناچیز بودن، سرخوردگی و درماندگی داشته باشند، که از مشخصه های فرسودگی شغلی است. برخی از افراد در مشاغل بوروکراتیک که فاقد وظایف معنی دار هستند و احساس می کنند سازوکارها یا موانع نهادی مانع از دریافت رسمیت رسمی برای تلاش هایشان می شود، ممکن است با عاملی خسته کننده روبرو شوند. افرادی که با افسردگی حاد روبرو هستند دائماً احساس بی اهمیت بودن و ناچیزی دارند. افرادی که دچار احساس حقارت هستند، به دلیل ارزیابی ذهنی و قضاوتی از کمبود آنها، ممکن است احساس بی اهمیت بودن نیز داشته باشند. در فلسفه. بلز پاسکال ناچیز بودن ظاهری وجود انسان را به علت ترس از آینده ای ناشناخته و تجربه سلطهٔ نیروهای سیاسی و طبیعی که بیش از قدرت محدود ما هستند، تأکید می کند. اریک فروم اظهار داشت که در جوامع مدرن سرمایه داری، مردم به دلیل رکودهای اقتصادی، جنگ های جهانی و تروریسم احساس ناچیزی و ناتوانی شخصی را تجربه می کنند. فروم استدلال می کند که در جوامع سرمایه داری فرد تابع تولید سرمایه داری شده است و برای سود و
توسعه سرمایه گذاری جدید و هزینه های آشکار کار می کند. در دین. مارتین لوتر معتقد بود که راه حل حس ناچیزی و بی اهمیتی آن است که فرد با پذیرش بی اهمیت بودن، کنار گذاشتن اراده و قدرت فردی و تسلیم شدن در برابر خداوند و امیدوار به مقبولیت خدا بودن است. در رابطه با هیبت جهان. ممکن است فردی از هیبت یک پدیده طبیعی عظیم، مانند یک قله یک کوه یا آبشار حیرت زده شود و احساس ناچیزی کند. هیبت احساسی همانند تعجب است اما کمتر شادی آور است و ترس بیشتری با خود همراه دارد. به طور کلی هیبت متوجه موضوعاتی است که قدرتمندتر از بقیه کائنات هستند، مانند: شکستن امواج عظیم توسط یک صخره، صدای یک آبشار عظیم، هرم بزرگ جیزه، گرند کنیون یا وسعت فضا در کیهان. در فلسفه ادبیات. مفهوم "ناچیزی" برای فلسفه ادبی کیهان گرایی نیز مهم است. یکی از موضوعات برجسته در کیهان گرایی ناچیز بودن و ناتوانی کامل بشریت است. اچ پی لاوکرافت معتقد بود که "نسل بشر نیز ناپدید خواهد شد، همانطور که نژادهای دیگر به نوبه خود ظاهر می شوند و ناپدید می شوند. آسمان یخ زده خواهد شد و توسط نور ضعیف ستاره های نیمه جان دیده می شود. که آن نیز ناپدید خواهد شد. همه چیز ناپدید خواهد
شد. "
سردنا (به لاتین: Sredna) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان گوتسه دلچو واقع شده است. سردنا ۶۷۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کلیاچ (به لاتین: Klyuch) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان پتریچ واقع شده است.
لاشتن (به لاتین: Leshten) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان گارمن واقع شده است. لاشتن ۱۶٬۵۶۹ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱ نفر جمعیت دارد و ۱٬۰۹۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
لوزنتسا (به لاتین: Lozenitsa) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان ساندانسکی واقع شده است.
لیالو (به لاتین: Lyalevo) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در استان بلاگووگراد واقع شده است.
روپیت (به لاتین: Rupite) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان پتریچ واقع شده است. روپیت ۹٬۲۵۷ کیلومتر مربع مساحت دارد ۱۴۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بخشعلی یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در استان اردبیل واقع شده است.
گودولوو (به لاتین: Godlevo) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان رازلوگ واقع شده است. گودولوو ۵۰۰ نفر جمعیت دارد.
ایزرتس (به لاتین: Ezerets) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در اوشتاوا واقع شده است. ایزرتس ۵ نفر جمعیت دارد.
دوبارسکو (به لاتین: Dobarsko) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان رازلوگ واقع شده است. دوبارسکو ۶۰۹ نفر جمعیت دارد و ۱٬۰۷۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
دسترسی جهانی واکسن های کووید-۱۹ که به طور مخفف کوواکس نامیده می شود، یک نوآوری جهانی با هدف دسترسی عادلانه به واکسن های کووید-۱۹ به رهبری اتحاد جهانی واکسن و ایمن سازی (GAVI)، ائتلاف برای نوآوری های آمادگی همه گیری (CEPI) و سازمان جهانی بهداشت (WHO) است. این یکی از سه رکن شتاب دهنده ابزارهای دسترسی به کووید-۱۹ است، ابتکاری که در آوریل ۲۰۲۰ توسط سازمان جهانی بهداشت، کمیسیون اروپا و دولت فرانسه به عنوان پاسخی به دنیاگیری کووید-۱۹ آغاز شد. کوواکس منابع بین المللی، را هماهنگ می کند تا کشورهای کم درآمد یا با درآمد متوسط امکان دسترسی عادلانه به تست های تشخیصی، درمان ها و واکسن های کووید-۱۹ را بیابند. تا ۱۶ ژوئیه ۲۰۲۰، ۱۶۵ کشور که ۶۰٪ از جمعیت جهان را در بر می گرفتند، به کوواکس پیوسته بودند. با این حال در ۱۱ آوریل ۲۰۲۱، کوواکس با داشتن ۳۸٫۵ میلیون دوز با وجود هدف ۱۰۰ میلیون دوزی تا پایان ماه مارس، از هدف خود بسیار دور بود و در ۶ ژوئیه به هدف خود دست یافت. در میانه اوت ۲۰۲۱ کوواکس ۲۰۰ میلیون دز واکسن را به ۱۴۰ کشور تحویل داده بود که باز هم از هدف ۶۰۰ میلیونی خود دور بود. گروهی «ملی گرایی واکسنی» کشورهای ثروتمندتر را
مقصر کاهش پیوسته واکسن های تحویلی کوواکس به کشورهای هدف می دانند. کمبود ۴۰۰ میلیون دزی واکسن آسترازنکا که توسط مؤسسه سرم هند (SII) تولید می شد نیز به علت استفاده های داخلی آن در هند است. واکسن های نامزد. سازمان جهانی بهداشت تا ژوئن ۲۰۲۱ واکسن های آکسفورد-آسترازنکا، فایزر–بیوان تک، مدرنا، سینوفارم، سینوواک و جانسون اند جانسون را برای استفاده اضطراری تأیید کرده بود. این واکسن ها می توانند به عنوان بخشی از برنامه کوواکس توزیع شوند. بسیاری از کشورهایی که از کوواکس بهره مند می شوند، «ظرفیت نظارتی محدود» دارند و به مجوزهای سازمان جهانی بهداشت نیاز دارند. در اوایل سال ۲۰۲۱، سازمان جهانی بهداشت در حال بررسی ۱۱ واکسن احتمالی کووید-۱۹ برای فهرست استفاده اضطراری خود (EUL) بود. نخستین واکسنی که این سازمان برای فهرست خود مجاز کرد، واکسن کووید-۱۹ فایزر–بیوان تک در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۰ بود - یک واکسن RNA که توسط بیوان تک با همکاری شرکت آمریکایی فایزر و همچنین شرکت چینی فوسان تولید شده است و با نام تجاری کومیرناتی فروخته می شود. سازمان جهانی بهداشت در بیانیه ای مطبوعاتی در ۲۴ اوت ۲۰۲۰ اظهار داشت که کوواکس دارای ۹ واکسن نامزد تحت ح
مایت ائتلاف برای آمادگی همه گیرانه نوآوری ها و ۹ نامزد در حال آزمایش است که بیشترین انتخاب واکسن کووید-۱۹ را در جهان دارد. کوواکس تا دسامبر سال ۲۰۲۰ مذاکرات با تولیدکنندگان دیگر را نیز به پایان رساند که به آن امکان دسترسی به دو میلیارد دوز واکسن را داد. گیرندگان. کوواکس واکسن ها را برای کشورهای در حال توسعه تهیه می کند. در کل ۹۲ کشور کم درآمد یا با درآمد متوسط از طریق تعهدهای پیش فروش (AMC) واجد شرایط دریافت واکسن های کووید-۱۹ با سازوکار کوواکس هستند. هزینه تعهد پیش فروش کوواکس بر عهده مشارکت کنندگان اهداکننده است. اهداکنندگان. بودجه کوواکس بیشتر توسط کشورهای ثروتمند جهان غرب تأمین می شود. در ۱۹ فوریه ۲۰۲۱، ۳۰ کشور و همچنین اتحادیه اروپا توافق نامه های تعهد به تسهیلات کوواکس را امضا کرده بودند. اگرچه تعهد بیش از ۶ میلیارد دلار داده شده است، اما هنوز همه اعتبارات جذب نشده است. در آوریل اعلام شد که هنوز جذب ۳/۲ میلیارد دلار تعهد سال ۲۰۲۱ برای برنامه کوواکس به انجام نرسیده است. اگرچه این بودجه عمدتاً توسط دولت ها («کمک رسمی توسعه») تأمین می شود، اما طرح کوواکس توسط بخش خصوصی و سازمان های بشردوستانه نیز تأمین می
شود و کشورهای دریافت کننده ممکن است هزینه هایی برای واکسن و زایمان دریافت کنند.
کروپان (به لاتین: Krupen) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان کاوارنا واقع شده است.
روگاچو (به لاتین: Rogachevo) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان بالچیک واقع شده است.
گاورون (به لاتین: Gorun) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان شابلا واقع شده است.
پلیس من () فیلمی در ژانر درام عاشقانه به کارگردانی مایکل گرندیج است که در نوامبر ۲۰۲۲ منتشر شد. این فیلم براساس رمانی به همین نام نوشتهٔ بیتان رابرتز ساخته شده و داستان دو مرد همجنس گرا در سال ۱۹۶۰ را روایت می کند. بازیگران آن هری استایلز، اما کورین، جینا مک کی، لاینس روچ، دیوید داوسون، و روپرت اورت هستند. انتشار. "پلیس من" در ۲۱ اکتبر ۲۰۲۲ اکران محدودی داشته و در ۴ نوامبر ۲۰۲۲ به صورت استریم از طریق پرایم ویدئو عرضه شد. جوایز. بازیگران اصلی به عنوان برندگان جمعی جایزه بازیگری در TIFF's Tribute Awards معرفی شدند ، این اولین باری بود که این جایزه جای یک فرد به یک گروه اهدا شد.
گورنی دراگوئیچا (به لاتین: Gorni Dragoycha) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان دریانوو واقع شده است.
گورنی مارنتسی (به لاتین: Gorni Marentsi) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در پلاچکوفتسی واقع شده است.
گورنی تسونوتسی (به لاتین: Gorni Tsonevtsi) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در تریاونا واقع شده است.
ایرینتسی (به لاتین: Irinetsi) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در تریاونا واقع شده است.
ایوان دیموف (به لاتین: Ivan Dimov) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در تریاونا واقع شده است.
کالچووسی (به لاتین: Kalchovtsi) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان گابروو واقع شده است.
کارتیپانیا (به لاتین: Kartipanya) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در تساروا لیوادا واقع شده است.
کیرالا (به لاتین: Kereka) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان دریانوو واقع شده است.
کوسیلکا (به لاتین: Kosilka) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در تساروا لیوادا واقع شده است.
کرانچا (به لاتین: Krancha) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان دریانوو واقع شده است.
کروستنیاتسیت (به لاتین: Krustenyatsite) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در تریاونا واقع شده است.
کوکلا (به لاتین: Kuklya) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان دریانوو واقع شده است.
ماروتسکوفتی (به لاتین: Marutsekovtsi) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در تریاونا واقع شده است.
موگیلایت (به لاتین: Mogilite) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در تریاونا واقع شده است.
میهوتسی (به لاتین: Mihovtsi) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در تریاونا واقع شده است.
گیدارئی (به لاتین: Gaydari) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در تریاونا واقع شده است.
گانچوتس (به لاتین: Ganchovets) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان دریانوو واقع شده است.
النتسایت (به لاتین: Elentsite) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان دریانوو واقع شده است.
ژوروتسی (به لاتین: Dzhurovtsi) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان دریانوو واقع شده است.
دریانات (به لاتین: Dryanat) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در سولیوو واقع شده است.
دونکینو (به لاتین: Donkino) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در تریاونا واقع شده است.
دولنی تومچوتسی (به لاتین: Dolni Tomchevtsi) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در تریاونا واقع شده است.
دولنی مارنتسی (به لاتین: Dolni Marentsi) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در تریاونا واقع شده است.
بوگاتوو (به لاتین: Bogatovo) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان سولیوو واقع شده است.
بیکئنی (به لاتین: Bilkini) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان دریانوو واقع شده است.
بانئاری (به لاتین: Banari) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان دریانوو واقع شده است.
بالایا (به لاتین: Balaleya) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان دریانوو واقع شده است.
بائوا (به لاتین: Baeva livada) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در سولیوو واقع شده است.
باردئنی (به لاتین: Bardeni) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان تریاونا، استان گابرووو واقع شده است.
گلمی استانچووسی (به لاتین: Golemi Stanchovtsi) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان تریاونا، استان گابرووو واقع شده است.
بوژیان (به لاتین: Bozhan) یک منطقهٔ مسکونی در بلغارستان است که در شهرستان ترول واقع شده است.
شصت و دومین جشنواره بین المللی فیلم ونیز در ۳۱ اوت ۲۰۰۵ با اکران "هفت شمشیر" از تسوی هارک افتتاح شد و در ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۵ با نمایش موزیکال "شاید عشق" پیتر چان بسته شد. ترکیب ها توسط مدیر جشنواره مارکو مولر در ۲۸ ژوئیه ۲۰۰۵ در رم معرفی شد. برای اولین بار در تاریخ جشنواره، فیلم های دیجیتال می توانستند در همه دسته ها رقابت کنند. هایائو میازاکی، فیلم ساز پویانمایی ژاپنی و استفانیا ساندرلی بازیگر ایتالیایی به هرکدام از آنها یک شیر طلایی افتخاری اهدا شد. "کوهستان بروکبک" در بخش مسابقه اصلی برنده شیر طلایی شد.
توک ماکاک یا ماکاک سری لانکایی نام گونه ای از ماکاک است که بومی سری لانکا می باشد. رژیم غذایی. توک ماکاک ها علاقه زیادی به خوردن خوشه های زرد گیاه فلوس دارند. گیاهانی مانند آناناس، انبه؛ جانورانی مانند سنجاب نخلی هندی، برخی گونه از موش ها و حتی دور ریز غذایی انسان ها مانند دانه های برنج نیز، جزوی از رژیم غذایی توک ماکاک ها است. شکارچی ها. پلنگ ها، گربه های ماهیگیر و پایتون های هندی مهم ترین شکارچیان این نوع ماکاک هستند.
جنبش ایالت سازی ناحیه کلمبیا یک جنبش سیاسی است که از ایجاد ناحیه کلمبیا به عنوان ایالت ایالات متحده حمایت می کند تا نمایندگان رأی دادن در کنگره و کنترل کامل امور محلی را به مردم ناحیه کلمبیا ارائه دهد. ناحیه کلمبیا در حال حاضر یک منطقه فدرال تحت صلاحیت مستقیم کنگره ایالات متحده است. دولت بودن منطقه را می توان با کنگره، تحت اختیاری که قانون اساسی ایالات متحده برای پذیرش ایالات جدید در اتحادیه به کنگره اعطا کرده است، به دست آورد (ماده ۴، بخش ۳، بند ۱). پیشنهادهای جایگزین برای دولت داری شامل بازگشت مجدد منطقه کلمبیا و اصلاحات حق رای است. اگر قرار بود که ناحیه کلمبیا به یک ایالت تبدیل شود - بر اساس آمار سال ۲۰۱۸ - از نظر جمعیت در رتبه ۴۹ام (جلوتر از ورمونت و وایومینگ) قرار دارد، از نظر مساحت ۵۱امین، از نظر سرانه تولید ناخالص داخلی نخستین، درآمد متوسط خانوار نخستین و از نظر تولید ناخالص داخلی نیز ۳۴ام بود و پس از ۶۲ سال نخستین ایالتی می شد که در اتحادیه پذیرفته می شود. ناحیه کلمبیا بر اساس هٔ ملز سال ۲۰۱۹، با مدرک لیسانس داشتن ۵۹٫۷٪ و مدارک بالاتر داشتن ۳۴٫۰٪ از ساکنانش در رتبه اول تحصیلات در کشور قرار دارد. در سا
ل ۲۰۱۵، منطقه کلمبیا از نظر تراکم جمعیت (۱۱٬۰۱۱ نفر / مایل مربع) در کشور اول بود و ۹ برابر متراکم تر از نیوجرسی (دومین منطقه متراکم با ۲۲۱۸ نفر در مایل مربع) و ۱۱۰۰۰ برابر بیشتر از آلاسکا (۱ نفر) مایل مربع). برای بیشتر جنبش های مدرن (۱۹۸۰ تاکنون) دولت، نام ایالت جدید «نیو کلمبیا» بوده است، اگرچه قانون پذیرش واشینگتن دی.سی. توسط مجلس نمایندگان ایالات متحده در سال های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۱ تصویب شده است «ایالت واشینگتن، مشترک المنافع داگلاس» برای بزرگداشت فردریک داگلاس نام گذاری شده است. تاریخ. بند منطقه ای قانون اساسی. در اواخر قرن هجدهم، تعدادی از افراد معتقد بودند که کنگره به کنترل پایتخت ملی نیاز دارد. این باور منجر به ایجاد یک پایتخت ملی، جدا از هر ایالت، توسط بند منطقه ای قانون اساسی، با حداکثر مساحت (یعنی براساس یک «مربع» که طول اضلاع آن بیش از «ده مایل» نباشد). مدیسون در حمایت از ایجاد منطقه کلمبیا، در شماره ۴۳ فدرالیست نوشت که ساکنان منطقه جدید فدرال «در انتخاب دولت که برای اعمال قدرت بر آن ها صدای خود را دارند، صدای خود را خواهند داشت». مدیسون توضیح نداد که چگونه این اتفاق می افتد اما حتی با استفاده از بسته ای
که هنوز نامش مشخص نبود، پیشنهاد کرد که اصول خودمدیریتی در پایتخت جمهوری غایب نباشد. بحث های اولیه دربارهٔ حق رای. در سال ۱۷۸۸ زمینی که منطقه در آن شکل گرفته توسط مریلند واگذار شد. در سال ۱۷۹۰، کنگره قانون اقامت را به تصویب رساند که منطقه ای را در رودخانه پوتوماک بین آناکوستیا و کونوگوشگ قرار داد و محل دقیق آن توسط رئیس جمهور جرج واشینگتن انتخاب شد . انتخاب وی در ۲۴ ژانویه ۱۷۹۱ اعلام شد و قانون اقامت اصلاح شد و شامل زمین هایی شد که ویرجینیا در سال ۱۷۹۰ واگذار کرده بود. آن سرزمین در سال ۱۸۴۷ به ویرجینیا بازگردانده شد. کنگره تا اولین دوشنبه در دسامبر ۱۸۰۰ رسماً به پایتخت جدید فدرال منتقل نشد. در آن زمان، این ناحیه توسط ترکیبی از یک هیئت کمسیونر منصوب شده توسط فدرال، مجلس قانونگذاری ایالت و دولت های محلی انتخاب می شد. در طی یک سال انتقال به ناحیه، کنگره قانون ارگانیک ناحیه کلمبیا را در سال ۱۸۰۱ تصویب کرد و ناحیه فدرال جدید را تحت اختیارات خود که طبق بند ناحیه مجاز است، وارد کرد. از آنجا که ناحیه کلمبیا دیگر بخشی از هیچ ایالتی نبود، ساکنان منطقه رأی دادن در کنگره و کالج انتخاباتی و همچنین صدای اصلاحیه های قانون اس
اسی و حق حاکمیت در خانه را از دست دادند، واقعیت هایی که بدون اعتراض نبودند. در ژانویه ۱۸۰۱، جلسه ای از شهروندان منطقه برگزار شد که منجر به ارسال بیانیه ای به کنگره شد. بحث در مورد حق رأی برای منطقه کلمبیا تقریباً بلافاصله آغاز شد، اگرچه بیشتر متمرکز بر اصلاحات قانون اساسی و اقدام مجدد بود، نه دولت. از سال ۱۸۰۳ تاکنون بیش از ۱۵۰ اصلاحیه و لایحه قانون اساسی برای ارائه نمایندگی به ناحیه کلمبیا ارائه شده است و در نتیجه جلسات کنگره در بیش از بیست بار، با اولین جلسات در سال ۱۸۰۳ انجام شده است. در آن زمان، مصوباتی توسط کنگره برای بازپس گیری بیشتر ناحیه کلمبیا به مریلند معرفی شد. شهروندان از جابجایی کرسی دولت می ترسند که برای حقوق برابر، به دی سی یک دولت ارضی و اصلاحیه قانون اساسی داده شود. اما جیمز هالند از کارولینای شمالی استدلال کرد که ایجاد یک دولت ارضی باعث نارضایتی شهروندان می شود. وی گفت، «گام بعدی درخواست پذیرش به عنوان عضوی از اتحادیه خواهد بود، و اگر رویکرد مربوط به سرزمین ها را دنبال کنید، باید، به محض اینکه تعداد آنها اجازه این کار را داد، آنها را در اتحادیه پذیرش کنید.» اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰. اولین
پیشنهاد نمایندگی کنگره برای بررسی جدی در سال ۱۸۸۸ ارائه شد، اما جلسات کنگره در مورد این موضوع تا سال ۱۹۲۱ برگزار نمی شد. این جلسات منجر به اولین لایحه ای شد که توسط سنا ارائه شد. وسلی لیوسی جونز (R-WA)، به خارج از کمیته ای معرفی خواهد شد که به نمایندگی منطقه رسیدگی می کند. این لایحه به کنگره امکان می داد - هرچند که لازم نیست - با ساکنان دی.سی. مثل شهروندان ایالتی هستند رفتار کند. دوران حقوق مدنی و متمم ۲۳، ۱۹۵۰–۱۹۷۰. اعضای کنگره همچنان به پیشنهاد اصلاحاتی برای رفع عدم نمایندگی منطقه پرداختند، و تلاش ها در اواخر دهه ۱۹۵۰ به عنوان بخشی از جنبش حقوق مدنی آغاز شد. این سرانجام منجر به تصویب موفقیت آمیز بیست و سومین متمم در سال ۱۹۶۱ شد، که به موجب آن آرای منطقه در کالج انتخاباتی متناسب با اندازه آن ها به گونه ای بود که گویی یک ایالت هستند، اما بیشتر از کم جمعیت ترین ایالت نیست. این حق از زمان انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۹۶۴ توسط شهروندان DC استفاده شده است. در حالی که شهروندان منطقه هنوز حق رأی کامل را تکذیب نمی کردند، اعضا به پیشنهاد لایحه هایی برای رسیدگی به نمایندگی کنگره ادامه دادند. این قبیل لایحه ها در سال ۱۹
۶۷ و ۱۹۷۲ از کمیته خارج شد، برای یک مجلس نمایندگان برای رای گیری در ۱۹۷۶ و در ۱۹۷۸ منجر به پیشنهاد رسمی اصلاحیه حق رای در منطقه کلمبیا شد. اما این اصلاحیه در سال ۱۹۸۵ منقضی شد، ۲۲ مصوبه کمتر از ۳۸ مورد لازم. دهه ۱۹۸۰–۲۰۱۵. قبل از شکست اصلاحیه حقوق رای DC، اما وقتی تصویب بعید به نظر می رسید، سرانجام رای دهندگان منطقه شروع به پیگیری دولت بودن کردند. در سال ۱۹۸۰، جی. ادوارد گوانان به عنوان یک ابتکار عمل، دولت را در صندوق های رای گذاشت. رأی دهندگان ناحیه فراخوان کنوانسیون قانون اساسی برای تهیه پیش نویس قانون اساسی ایالتی را تصویب کردند، درست همان طور که سرزمین های ایالات متحده قبل از پذیرش آن ها به عنوان ایالت انجام داده بودند. این کنوانسیون از فوریه تا آوریل ۱۹۸۲ برگزار شد. قانون اساسی پیشنهادی توسط رای دهندگان منطقه در سال ۱۹۸۲ تصویب شد تا ایالت «نیو کلمبیا» نامیده شود. در سال ۱۹۸۷، قانون اساسی ایالتی دیگر تهیه شد که مجدداً از ایالت پیشنهادی به عنوان نیو کلمبیا یاد می شد. از زمان ۹۸امین کنگره، بیش از ده لایحه دولت تدوین شده است که دو لایحه خارج از کمیته حوزه های قضایی گزارش شده است. دومین این لایحه ها در نوامبر
۱۹۹۳ به صحن مجلس رسید، تا تنها بحث طبقه و رأی گیری دربارهٔ دولت بودن دی.سی. را داشته باشد که در مجلس نمایندگان با ۲۷۷ رای مخالف و ۱۵۳ رای موافق به نتیجه نرسید.
بزرگترین عشق (; ) یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی ۲۰۱۱ در ژانر کمدی رمانتیک با بازی چا سونگ وون، گونگ هیو جین، یون که-سانگ و یو این-نا است. این مجموعه با روایت داستانی دربارهٔ عشق واقعی در دنیای جعلی سرگرمی، از ۴ مه تا ۲۳ ژوئن ۲۰۱۱، چهارشنبه و پنجشنبه ها ساعت ۲۱:۵۵ (کی اس تی) از ام بی سی برای ۱۶ قسمت پخش شد. خلاصه داستان. گو ئه-جونگ (گونگ هیو جین) محبوب ترین عضو گروه دخترانهٔ کوک بو سونیو به معنای «دختران گنجینه ملی» برای مدت ده سال بود، اما پس از درگیر شدن در رسوایی ها دوران محبوبیتش به سر آمد. او در برنامه های تلویزیونی حضور پیدا می کند تا برای پدر و برادر دردسرسازش به سختی پول دربیاورد. بازیگران. بازیگران مهمان. قسمت ۱ قسمت های ۱–۲ () قسمت های ۳–۴ قسمت ۹ قسمت ۱۰ قسمت ۱۴ (سکشن تی وی) قسمت های ۱۵–۱۶ (جام جهانی تیپ ایدئال) تولید. این مجموعه توسط هونگ می-ران و هونگ جونگ-اون که به «خواهران هونگ» شناخته می شوند، نوشته است، که درام های کره ای دیگری از جمله "دختر محبوب چون هیانگ" (۲۰۰۵)، "دختر من" (۲۰۰۵)، "همسر یا دردسر" (۲۰۰۶)، "قهرمان" (۲۰۰۸)، "تو زیبایی" (۲۰۰۹) و "دوست دختر من یک گومیهو است" (۲۰۱۰) را نوشته اند.
به گفتهٔ کارگردان پارک هونگ-کیون (که پیش از این کارگردان ملکه سوندوک بوده است) مهارت خواهران هونگ در کمدی شخصیت این است که چگونه "بزرگترین عشق" امیدوار است خود را از سایر درام های کره ای مد روز پخش شده در بهار ۲۰۱۱ متمایز کند. اگرچه این مجموعه از شایعاتی که مردم در مورد سلبریتی ها می شنوند ناشی می شود، اما چا سونگ وون در طی کنفرانس مطبوعاتی این مجموعه گفت که او همچنین می خواهد یک بخش روشن و سالم از صنعت سرگرمی در کره را به نمایش بگذارد. او اعتراف کرد که هنرمندان به علت شغل خود در پشت تصویر خود پنهان می شوند. چا گفت: «با این حال این درام نشان می دهد که آنها فقط افراد واقعی خارج از دوربین هستند.» یون که-سانگ افزود که، «فیلمنامه خیلی واقع گرایانه است و نگاهی گذرا به آنچه در پشت پرده رخ می دهد، می اندازد.» چا سونگ وون بازی کمدی خود را فنی توصیف کرده است در حالیکه همکارش گونگ هیو جین، طبیعی تر و واکنشی تر است. آنها بر این باورند که بین دو سبک بازیگری خود تعادل خوبی ایجاد کرده اند و این به شدت به درام کمک کرده است. فیلم برداری. چندین مکان مورد استفاده در این مجموعه، کافه مونِت در پیونگ چانگ-دونگ (ظاهرا توسط جنی، د
وست گو ئه-جونگ اداره می شود)، موزهٔ کیم جونگ یون (که به عنوان خانهٔ مجلل دوک کو جین مورد استفاده قرار گرفت)، لوته ورلد مجیک آیلند (مکان اعتراف عاشقانهٔ دوک کو جین)، گالری دی اسکوئر در نون هیون-دونگ (به عنوان آژانس مدیریت دوک کو جین) و موزهٔ چون وُن دانگِ پزشکی کره ای در جونگ نو-گو (به عنوان کلینیک پیل-جو) است. گمارش محصول (پی پی ال) در خط داستانی شخصیت ها ادغام شد و محبوبیت درام منجر به افزایش فروش محصولاتی مانند تلفن های هوشمند ال جی اپتیموس بلک و اپتیموس بیگ، سرویس شبکه سازی اجتماعی می تودِی، و نوشیدنی انرژی زای ویتامین واتر شد. اما تیم تولید یک هشدار از کمیسیون پخش برای آنچه که آن را استفادهٔ «فاحش» از گمارش محصول در درام نامید، دریافت کرد. ریتینگ. "بزرگترین عشق" در چارت TNmS به میانگین ریتینگ بینندگان ۱۶٫۶٪ و در AGB نیلسن میدیا ریسرچ به ریتینگ ۱۹٫۵٪ دست یافت، و قسمت آخر آن به ریتینگ ۲۱٪ رسید تا برای اولین بار از مرز ۲۰٪ عبور کند. این مجموعه در صدر جدول پخش تلویزیونی چهارشنبه و پنجشنبه ها، برای پنج هفتهٔ متوالی قرار گرفت. اقتباس کمیک. ناشر کتاب کمیک، تونی پلاس، دو کتاب اول "بزرگترین عشق" را در آوریل ۲۰۱۲ م
نتشر کرد. این شرکت انتظار دارد که فروش کتاب های کمیک کره ای در خارج از کشور با کتاب های کمیک مبتنی بر درام افزایش پیدا کند.
ماریانو مورنو (Mariano_Moreno; ؛ ۲۳ سپتامبر ۱۷۷۸۴ مارس ۱۸۱۱) وکیل، روزنامه نگار و سیاستمدار آرژانتینی بود. وی نقشی تعیین کننده در پریمرا خونتا، اولین دولت ملی آرژانتین پس از انقلاب مه، برعهده داشت. زندگی نامه. مورنو در سال ۱۷۷۸ در بوینس آیرس متولد شد. پدرش مانوئل مورنو ئی آرگوموسا متولد سانتاندر اسپانیا بود که در سال ۱۷۷۶ وارد آن شهر شد و با ماریا دل واله ازدواج کرد. ماریانو فرزند اول خانواده مورنو بود و سیزده برادر کوچکتر هم داشت. در دوران جوانی وی لاتین، منطق و فلسفه را در کالج سلطنتی سان کارلوس تحصیل کرد و سپس تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته حقوق در چوکیساکا دنبال کرد. در طی این مطالعات، او ایده های جدید روشنگران اسپانیا را آموخت. وی با ماریا گوادالوپه کوئنکا ازدواج کرد و به بوینس آیرس بازگشت و به عنوان وکیل برجسته کابیلدو درآمد. بر خلاف بسیاری از دیگر اروپائیان ساکن آمریکای لاتین، او پروژه کارلوتیسم و مدیریت سانتیاگو د لینیرس را رد کرد. وی برای نایب الملک بعدی، بالتازار هیدالگو د سیسنروس کار می کرد. وی مقاله اقتصادی ""نمایندگی ملاکان" " را نوشت، که نایب الملک را ترغیب به آغاز تجارت با انگلیس نمود. اگرچه ا
و در انقلاب مه که سیسنروس را برکنار کرد نقش برجسته ای نداشت، اما به عنوان وزیر جنگ دولت جدید پریمرا خونتا منصوب شد. وی همراه با خوان خوزه کاستلی سیاست های سختگیرانه ای را علیه حامیان دولت سابق و تقویت دولت جدید اتخاذ کرد. این سیاست ها در یک سند محرمانه، "برنامه عملیاتی"، شرح داده شده است. برخی از مورخان دربارهٔ تألیف آن اختلاف نظر دارند. مورنو کارزارهای نظامی خود را به پاراگوئه و پروی علیا کشاند و دستور اعدام سانتیاگو د لینیرس را پس از شکست ضدانقلاب صادر کرد. وی اولین روزنامه آرژانتین را به نام "La Gazeta de Buenos Ayres" تأسیس کرد و کتاب "قرارداد اجتماعی" اثر ژان-ژاک روسو را به اسپانیایی ترجمه کرد. هنگامی که خونتا به اولین پیروزی های نظامی دست می یافت، رئیس جمهور کورنلیو ساودرا با مورنو مخالفت کرد و در عوض از سیاست های میانه رو طرفداری کرد. ساودرا با همدستی با جورجیو فونس تعداد اعضای خونتا را گسترش داد تا مورنیست ها را در اقلیت نگهدارد. با ادامه اختلافات، مورنو به مأموریت دیپلماتیک در انگلیس منصوب شد اما در راه آنجا در دریا درگذشت. برادرش مانوئل مورنو ادعا کرد که او مسموم شده است. هواداران وی تا چند سال پس ا
ز مرگ وی هنوز یک جریان سیاسی با نفوذ بودند. مورخان چندین دیدگاه در مورد نقش و اهمیت تاریخی مورنو دارند، از قدیس نگاری او گرفته تا انکارش. وی پیشرو روزنامه نگاری آرژانتین محسوب می شود.
کخوی (، ، ) یک منطقه مسکونی متروک و رهاشده (پس از جنگ اوستیای جنوبی ۲۰۰۸) در شهرداری گوری کشور گرجستان است. این روستا از سال ۲۰۰۸ توسط جمهوری جداشده اوستیای جنوبی کنترل می شود و در ناحیه تسخینوال جای گرفته است.