Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
روستای انقلاب یک روستا در ایران است که در بخش وشمگیر شهرستان آق قلا در استان گلستان واقع شده است. جمعیت. این روستا در دهستان مزرعه شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱٬۳۰۶ نفر (۲۳۸ خانوار) بوده است.
نمره ترابکولار استخوان (Trabecular Bone Score یا TBS) معیاری برای بافت استخوان است و مرتبط با ریزمعماری بافتی آن است و به عنوان یک نشانگر خطر ابتلا به پوکی استخوان استفاده می شود. این شاخص در سال ۲۰۰۸، در کنار اندازه گیری تراکم استخوان برای پیش بینی بهتر خطر شکستگی در افراد با مشکلات متابولیک استخوان معرفی شد. نیاز به نشانگر ریز معماری برای استخوان. برای تشخیص پوکی استخوان، با وجود شاخص تراکم مواد معدنی استخوان (BMD)، نشانگرهای بیولوژیکی و عوامل بالینی خطر شکستگی، بسیاری از بیماران تشخیص داده نشده در معرض خطر هستند و بسیاری از شکستگی ها توضیح داده نمی شوند. تراکم مواد معدنی استخوان شاخصی برای ارزیابی کمی استخوان است و اطلاعات لازم در مورد کیفیت استخوان را ارئه نمی کند. علاوه بر آن، عوامل خطر بالینی برای شکستگی در بهترین حالت ارزیابی غیر مستقیم کیفیت استخوان است. یکی از راه های توصیف کیفیت استخوان ارزیابی ریز معماری آن است. ریز معماری استخوان به مقاومت مکانیکی استخوان و از این رو خطر شکستگی آن بیشتر یا کمتر مربوط می شود. در حقیقت، برای همان مقدار استخوان، ساختارهای مختلف مقاوم در برابر مکانیکی استخوان ممکن است
وجود داشته باشد (تعداد کمی ترابکول بزرگ یا تعداد زیادی ترابکول نازک که از نظر مکانیکی قوی تر باشند). در واقع، از دست دادن استخوان اغلب با زوال ساختار استخوان همراه است، که منجر به کاهش تعداد ترابکولا، افزایش فاصله بین ترابکولار و از بین رفتن اتصال شبکه مشبک می شود. علاوه بر این، کاهش ضخامت استخوان قشری و افزایش تخلخل باعث از بین رفتن استخوان ترابکولار می شود. این امر باعث شکنندگی گردن استخوان ران می شود. استفاده بالینی. از دیدگاه بالینی، TBS کاربردهای زیر را دارد:
ساوجبلاغ یک روستا در ایران است که در بخش مرکزی شهرستان مشگین شهر در استان اردبیل واقع شده است. ساوجبلاغ ۳۸ نفر جمعیت دارد. جمعیت. این روستا در دهستان شعبان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۸ نفر (۷ خانوار) بوده است. ریشه نام. نام این روستا، که ساوجبلاغ است در ترکی اردبیلی سُیوخبلاخ گفته می شود به معنای چشمه سرد است. واقعا همچین چشمه سردی در ورودی راه این روستا وجود دارد. البته چشمه کوچکی هم در آخر روستا وجود دارد. منبع: گفته های اهالی. روستا های همسایه. در فاصله کمتر از ۱ کیلومتر این روستا، روستایی بزرگ دیگری به اسم مزرعه جهان وجود دارد. در روبه روی راه این روستای کلهر هم وجود دارد که بعد از مزرعه جهان نزدیک ترین است.
صعوه یک روستا در ایران است که در بخش مرکزی شهرستان تربت حیدریه در استان خراسان رضوی واقع شده است. صعوه ۹۰ نفر جمعیت دارد. جمعیت. این روستا در دهستان بالاولایت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۹۰ نفر (۲۵ خانوار) بوده است.
ساطیِ وسطی یک روستا در ایران است که در بخش مرکزی شهرستان مشگین شهر در استان اردبیل واقع شده است. ساطی وسطی ۵۵ نفر جمعیت دارد. جمعیت. این روستا در دهستان شعبان قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۵ نفر (۹ خانوار) بوده است.
سلاکجان یک روستا در ایران است که در بخش مرکزی شهرستان رودسر در استان گیلان واقع شده است. جمعیت. این روستا در دهستان رضامحله قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۱ نفر (۲۹ خانوار) بوده است.
سه اشگفتان سبزی یک روستا در ایران است که در بخش سردشت شهرستان دزفول در استان خوزستان واقع شده است. جمعیت. این روستا در دهستان سردشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۳ نفر (۴ خانوار) بوده است.
صیقلان یک روستا در ایران است که در بخش مرکزی شهرستان صومعه سرا در استان گیلان واقع شده است. جمعیت. این روستا در دهستان کسما قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۲۸ نفر (۶۱ خانوار) بوده است.
سرابستان یک روستا در ایران است که در همسایگی روستای مهم سنگ بیجار و در بخش مرکزی شهرستان فومن در استان گیلان واقع شده است. سرابستان ۶۴۸ نفر جمعیت دارد. جمعیت. این روستا در دهستان گشت قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۶۴۸ نفر (۱۶۷ خانوار) بوده است.
سقیزچی یک روستا در ایران است که در بخش خورش رستم شهرستان خلخال در استان اردبیل واقع شده است. جمعیت. این روستا در دهستان خورش رستم شمالی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۳ نفر (۴ خانوار) بوده است.
ابراهیم کاشانی (۱۲۸۲ - ۱۳۵۱) از کارگزاران اقتصادی دوران پهلوی و بنیانگذار و نخستین رئیس بانک مرکزی ایران بود. زندگی. تحصیلات ابتدائی و متوسطه را در قفقاز انجام داد و مدتی در یکی از دانشگاه های قفقاز اقتصاد خواند و به زبان های روسی، فرانسه و انگلیسی مسلط شد. سپس به تهران رفت و کار آزاد داشت تا اینکه در سال ۱۳۰۷ بانک ملی تأسیس شد و به استخدام این بانک درآمد. کاشانی در روند پیشرفت خود در بانک ملی به ریاست این بانک در شهرهای رشت، کرمانشاه و مشهد و ریاست حسابداری کل بانک ملی رسید. در سال ۱۳۲۹ رئیس شعبه بانک ملی در بازار تهران و در سال ۱۳۳۲ به معاونت بانک ملی رسید. ریاست بر بانک مرکزی ایران. در سال ۱۳۳۴ در کابینه حسین علاء، ابتدا سرپرست و سپس وزیر اقتصاد ملی شد. در سال ۱۳۳۶ به ریاست بانک ملی رسید و در سال ۱۳۳۹ بانک مرکزی را بنیان گذاشت و خود نخستین رئیس آن شد. در سال ۱۳۴۰ که دولت اعلام ورشکستگی کرد، کاشانی برکنار شد و دیگر نتوانست در دستگاه دولتی مسئولیتی بگیرد. زندگی شخصی. کاشانی به بخش خصوصی رفت و مدتی مدیرعامل بانک ایران و ژاپن شد که با سرمایه خانواده لاجوردی راه افتاده بود. او با خانواده آخوندزاده ازدواج کرد و
صاحب یک دختر شد که پس از تحصیل در اروپا به استخدام شرکت نفت درآمد و با یکی از کارمندان این شرکت به نام فرخ نجم آبادی ازدواج کرد که بعدها به وزارت رسید.
ماکروورکیدیسم (به انگلیسی: Macroorchidism) نوعی اختلال ژنتیکی است که در مردانی با بزرگی غیرعادی بیضه ها مشاهده می شود. این بیماری معمولاً در ارتباط با سندرم ایکس شکننده، به ارث می رسد، عارضهٔ میکروورکیدیسم، حالت معکوس ماکروورکیدیسم بوده و در بیضه ها به صورت غیرعادی، اندازهٔ کوچکی دارند. سایر علل احتمالی ماکروورکیدیسم، کم کاری تیروئید اولیه و دیرپا، آدنوم هیپوفیز و تومورهای موضعی یا نقص آروماتاز است.
زندگی پس از زندگی یک برنامهٔ تلویزیونی است که از شبکه چهارِ صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران پخش شده است. این برنامه به کارگردانی، تهیه کنندگی و اجرای عباس موزون است. این برنامه به بیان تجربیات نزدیک به مرگ افراد مختلف می پردازد. این برنامه به عنوان ویژه برنامه پیش از افطار ماه رمضان سال ۱۳۹۹ (فصل اول)، ۱۴۰۰ (فصل دوم)، ۱۴۰۱ (فصل سوم)، ۱۴۰۲ (فصل چهارم)، ۱۴۰۳ (فصل پنجم) و ۱۴۰۴-۱۴۰۳ (فصل ششم) تهیه شده است. طبق نظرسنجی سازمان صدا و سیما فصل دوم، سوم و چهارم این برنامه، پربیننده ترین برنامه پیش از افطار در میان شبکه های مختلف سیما بوده است. خلاصه و تاریخچه. "زندگی پس از زندگی" برنامه ای در مورد مرگ و عالم ماوراء به روایت افرادی است که در تجربهٔ مرگ تقریبی از کالبد جسم خارج شدند و عالم برزخ را درک کردند و بازگشتند. میهمانان این برنامه از نقاط مختلف ایران و جهان انتخاب می شوند طبق گفته عباس موزون میهمانان برنامه از ۷۰ فیلتر راستی آزمایی مناسب بودن زمان و کیفیت تجربه وجود شاهد دوم و… عبور می کنند و نهایتاً یک نفر از پنجاه مورد بررسی شده به عنوان میهمان برنامه انتخاب می شوند در این برنامه از ۱۲ کارشناس این موضوع شامل ا
ستادان حوزه و موبد زرتشتیان ایران و خاخام اعظم یهودیان و دو پروفسور آلمانی که صاحب نظر و دارای کتاب دربارهٔ این موضوع و پیشینه آن هستند و نیز متخصصان بیهوشی و پزشکانی که در این زمینه تجربه حرفه ای دارند استفاده شده است. عباس موزون از حدود ۲۵ سال پیش از ساخت برنامه به موضوع تجربه نزدیک به مرگ علاقه مند شده بود و پژوهش در این زمینه را آغاز کرد تا اینکه در دی ماه ۱۳۹۵ اولین همایش مرتبط با این قضیه را در شهر یزد برگزار کرد. همایش ها در نقاط مختلف کشور ادامه پیدا کرد و میهمانان برنامه به تدریج در همین همایشها شناسایی شدند. وقتی تصمیم گرفت محتوای تصویری تولید کند با شبکه های مختلف تلویزیون (شبکه یک، شبکه قرآن، شبکه افق و شبکه چهار) رایزنی کرد اما همه در امکان ساخت چنین برنامه ای تردید داشتند لذا با سرمایه شخصی آغاز به کار کرد تا اینکه شبکه چهار توافق کرد که میزبان برنامه باشد و به اصرار موزون که نمی خواست نامی از مرگ در عنوان برنامه باشد از عنوان زندگی پس از زندگی استفاده شد.فصل دوم برنامه نسبت به فصل اول جهش ۲۰ درصدی در رشد مخاطب داشت که در بازخوردهای رسانه ای آن هم مشهود است و موافقان و مخالفان جدی پیدا کرده است.
مخالفتها. نگرش پژوهشی. علیرضا اسمعیل زاده، یکی از منتقدان این برنامه معتقد است که "زندگی پس از زندگی" فاقدِ «پژوهش» است و «یک گفتگوی پر از مفاهیم غیرمادی و مبهم و تعریف نشده است که هر کس ممکن است هر نتیجه ای از آن بگیرد.» او در بخشی از نقد خود به نام این برنامه که از کتاب "زندگی پس از زندگی"، نوشتهٔ ریموند مودی گرفته شده اشاره می کند. کتابی که نویسنده اش آن را در سال ۱۹۷۵ و در رابطه با موضوع «تجربه های نزدیک به مرگ» تألیف کرد. این کتاب نتیجهٔ گفتگو با ۱۵۰ نفر از کسانی است که چنین حالتی را تجربه کرده اند و به عنوان اثباتِ وجود روح غیرمادی و حیات پس از مرگ در نظر گرفته شده است. بر اساس نوشتهٔ علیرضا اسمعیل زاده، دیدگاهی که ریموند مودی در کتاب خود مطرح کرده است، در طی سال ها با انتقادات گوناگونی از جانب رشته های مختلف علمی مواجه شده است. بیشتر انتقاداتی که به این دیدگاه وارد شده اند، بر نادرست بودن روش او در نتیجه گیری از داده ها تأکید دارند. برخی گفته اند که مودی در نتیجه گیری خود، تحقیقات علمی دربارهٔ تجربه های توهمی را نادیده گرفته است و برخی دیگر هم این نکته را مطرح کرده اند که هیچ مدرکی دال بر اینکه این اف
راد واقعاً مرده باشند و آگاهیشان به صورت کاملاً مستقل از بدن ادامه پیدا کرده باشد وجود ندارد. این منتقد معتقد است که هر برنامهٔ جدیدی که با محوریت چنین موضوعی ساخته می شود باید بتواند گامی رو به جلو در شفاف تر کردن این بحث یا گشودن گره های آن بردارد و آگاهی تازه و نتیجه بخشی برای بیننده فراهم کند که درمورد برنامهٔ "زندگی پس از زندگی" چنین اتفاقی نیفتاده است. اسمعیل زاده می افزاید: نگرش قرآنی. علی صبوحی به عنوان کارشناس مذهبی، طی ضبط برنامه هایی، به بررسی برنامهٔ "زندگی پس از زندگی" با نگرش قرآنی در نقد ترویج تجربه های شخصی از زندگی پس از مرگ پرداخته است. در توضیحِ علت تهیهٔ این برنامه ها آمده است: «بیم آن می رفت که آموزه های التقاطی برنامه موجب شود اذهان مردم از مسیری که عقاید ناب اسلامیِ برخاسته از قرآن کریم برای بشر ترسیم کرده، به انحراف کشیده شود.» برخی تحقیقات علمی دربارهٔ تجربهٔ نزدیک به مرگ. مواردی از آزمایش ها و پژوهش های پزشکی با طرح این موضوع که تحریک شکنج زاویه دار سمت راست، علت تجربه های بیماران غیر استیبل (بیهوش یا در کما رفته) است، دیدگاه متفاوتی نسبت به محتوای این برنامه مطرح می کند. برای مثال،
تحریک شکنج زاویه دار چپ در یک آزمایش پزشکی باعث شد که یک زن درحالت غیرپایدار تصور کند که یک فرد سایه دار (خیالی) پشت سر او کمین کرده است. پژوهشگران معتقدند تجسم سایه در واقع دوگانه ادراک شده از خود است. آزمایش دیگری از این دست به افراد مورد آزمایش این احساس را داد که گویی روی سقف قرار دارند و از جسم خود جدا شده و به پرواز درآمده اند. در سال ۲۰۰۱ میلادی، سام پرنیا استاد پزشکی مرکز درمانی نیویورک و همکارانش با قرار دادن ارقام روی تخته های معلق رو به سقف، که از کف قابل مشاهده نبودند، ادعاهای خارج از بدن و تجربیات بیماران و مدعیان وجود روح را بررسی کردند. پرنیا نوشت: «از هرکسی که ادعا می کند بدن خود را رها کرده و در حین احیا نزدیک سقف بوده است، انتظار می رود که آن اهداف را شناسایی کند و ارقام روی تخته ها را ببینند. با این حال، اگر چنین برداشت هایی روانی و نشأت گرفته از مغز باشد، بدیهی است که نمی توان انتظار داشت که اهداف شناسایی شوند و کسی آن ارقام روی سقف را ببیند.» فیلسوف کیت آگوستین، که مطالعه پرنیا را بررسی کرد، نوشته است که همه آزمایش های شناسایی هدف نتایج منفی به همراه داشته است هیچ یک از افراد مدعی پرواز ر
وح نتوانست ارقام معلق روی سقف را ببینند.
هامور یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان آگری واقع شده است.
آدات (به لاتین: Avdat) یک منطقهٔ مسکونی در اسرائیل است که در استان جنوب (اسرائیل) واقع شده است.
آگری باونهوه (به لاتین: Agri Bavnehøj) یک تپه در دانمارک است که در Syddjurs Municipality واقع شده است.
آلاکا هیوک یک محوطه باستانی و تل (باستان شناسی) در ترکیه است که در آلاجه واقع شده است.
الکساندریوم (به لاتین: Alexandrium) یک منطقهٔ مسکونی در دولت فلسطین است که در استان اریحا واقع شده است.
بریجونی (به لاتین: Brijuni) یک مجمع الجزایر در کرواسی است که در شهرستان ایستریا واقع شده است.
پارک جنگلی بیجیلو (به لاتین: Bijilo Forest Park) یک منطقه حفاظت شده در گامبیا است که در ناحیه غربی (گامبیا) واقع شده است.
پارک ملی آباکو (به لاتین: Abaco National Park) یک پارک ملی در باهاما است که در South Abaco, the Bahamas واقع شده است.
پارک ملی آبیسکو (به سوئدی: Abisko nationalpark) یک پارک ملی در سوئد است که در بخش کیرونا واقع شده است.
پارک ملی آپاراتوس دا سرا (به پرتغالی: Parque Nacional de Aparados da Serra) یک پارک ملی در برزیل است که در ریو گرانده جنوبی واقع شده است.
پارک ملی آپنینو توسکو-امیلیانو (به ایتالیایی: Parco nazionale dell'Appennino Tosco-Emiliano) یک پارک ملی در ایتالیا است که در توسکانی واقع شده است.
پارک ملی آسپرومونته (به ایتالیایی: Parco nazionale dell'Aspromonte) یک پارک ملی در ایتالیا است که در Metropolitan City of Reggio Calabria واقع شده است.
پارک ملی آسو کوجی (به لاتین: Aso Kujū National Park) یک منطقهٔ مسکونی در ژاپن است که در استان کوماموتو واقع شده است.
پارک ملی آسینارا (به ایتالیایی: Parco nazionale dell'Asinara) یک پارک ملی در ایتالیا است که در ساردینیا واقع شده است.
پارک ملی آکاری (به پرتغالی: Acari National Park) یک پارک ملی در برزیل است که در آمازوناس (برزیل) واقع شده است.
پارک ملی آگولاس (به لاتین: Agulhas National Park) یک پارک ملی در آفریقای جنوبی است که در کیپ غربی واقع شده است.
پارک ملی آلتا مورگیا (به ایتالیایی: Parco nazionale dell'Alta Murgia) یک پارک ملی در ایتالیا است که در Metropolitan City of Bari واقع شده است.
پارک ملی آلتای تاوان بوگد (به لاتین: Altai Tavan Bogd National Park) یک پارک ملی در مغولستان است که در استان بایان-اولگی واقع شده است.
پارک ملی آلتو کاریری (به پرتغالی: Parque Nacional do Alto Cariri) یک پارک ملی در برزیل است که در باهیا واقع شده است.
پارک ملی آلتین-ایمل یک پارک ملی در قزاقستان است که در استان آلماتی واقع شده است.
پارک ملی آمازنیا (به پرتغالی: Parque Nacional da Amazônia) یک پارک ملی در برزیل است که در پارا واقع شده است.
پارک ملی آمبورو (به اسپانیایی: Parque nacional Amboró) یک پارک ملی در بولیوی است که در شهرستان سانتا کروز (بولیوی) واقع شده است.
پارک ملی آنگاممدیلا (به لاتین: Angammedilla National Park) یک پارک ملی در سری لانکا است که در استان شمال مرکزی، سری لانکا واقع شده است.
پارک ملی اشکلون (به لاتین: Ashkelon National Park) یک پارک ملی و تل (باستان شناسی) در اسرائیل است که در اشکلون واقع شده است.
پارک ملی ال هوسیما (به فرانسوی: Parc national d'Al Hoceïma) یک پارک ملی در مراکش است که در Al Hoceïma Province واقع شده است.
پارک ملی الاز پوروو (به لاتین: Alas Purwo National Park) یک پارک ملی در اندونزی است که در جاوه شرقی واقع شده است.
پارک ملی الگتی (به لاتین: Algeti National Park) یک پارک ملی در گرجستان است که در تتری تسقارو واقع شده است.
پارک ملی اورنج کابو (به پرتغالی: Parque Nacional do Cabo Orange) یک پارک ملی در برزیل است که در آماپا واقع شده است.
پارک بومی زینگو (به پرتغالی: Parque Indígena do Xingu) یک پارک ملی در برزیل است که در ماتو گروسو واقع شده است.
پارک دریایی زاکینتوس (به لاتین: Zakynthos Marine Park) یک پارک ملی در یونان است که در زاکینتوس واقع شده است.
پارک شبه ملی واکاسا وان (به لاتین: Wakasa Wan Quasi-National Park) یک پارک ملی در ژاپن است که در استان فوکوئی واقع شده است.
پارک ملی آبروزو (به ایتالیایی: Parco nazionale d'Abruzzo) یک پارک ملی در ایتالیا است که در ابروتزو واقع شده است.
پارک ملی آشیزوری-اوواکای (به لاتین: Ashizuri-Uwakai National Park) یک پارک ملی در ژاپن است که در شیکوکو واقع شده است.
پارک ملی آکان ماشو (به لاتین: Akan Mashu National Park) یک پارک ملی در ژاپن است که در Hokkaido Prefecture واقع شده است.
پارک ملی آلانیا (به لاتین: Alaniya National Park) یک پارک ملی در روسیه است که در اوستیای شمالی-آلانیا واقع شده است.
پارک ملی آلتو پوروس (به اسپانیایی: Parque nacional Alto Purús) یک پارک ملی در پرو است که در منطقه مادره ده دیوس واقع شده است.
پارک ملی آلخانای (به لاتین: Alkhanay National Park) یک پارک ملی در روسیه است که در سرزمین زابایکالسکی واقع شده است.
پارک ملی آندوههلا (به لاتین: Andohahela National Park) یک پارک ملی در ماداگاسکار است که در Anosy - southern Madagascar واقع شده است.
پارک ملی آنکارافانتسیکا (به لاتین: Ankarafantsika National Park) یک پارک ملی در ماداگاسکار است که در Northwestern Madagascar واقع شده است.
پارک ملی اکرینز (به فرانسوی: Parc national des Écrins) یک منطقهٔ مسکونی و پارک ملی در فرانسه است که در انسل واقع شده است.
گوربلاغ یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در دغوبایزید واقع شده است. گوربلاغ ۲٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
رنگ سبز از رنگ های مرسوم در اسلام است. این رنگ در قرآن به بهشت همراه می کند. در قرن دوازدهم میلادی، سبز برخلاف رنگ مشکی مورد استفاده عباسیان (سنی) توسط فاطمیان (شیعه) به عنوان رنگ دودمانی انتخاب شد. رنگ سبز در شمایل نگاری شیعه محبوبیت ویژه ای دارد، اما در کشورهای سنی، به ویژه در پرچم عربستان سعودی و پرچم پاکستان، نیز از آن بسیار استفاده می شود.
اسن دره یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در ناحیه آناتولی شرقی واقع شده است. اسن دره ۱٬۴۷۳ نفر جمعیت دارد.
چتن لی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در دغوبایزید واقع شده است.
چین شناسی ، یک رشته دانشگاهی است که بیشتر در زمینه مطالعه چین از طریق فلسفه، زبان، ادبیات، فرهنگ و تاریخ چینی متمرکز است و اغلب به دانش پژوهی غربی بر روی چین اشاره دارد. منشأ این رشته ممکن است در بررسی هایی باشد که دانشمندان چینی از تمدن خود انجام داده اند. رشته چین شناسی از نظر تاریخی معادل کاربرد لغت شناسی در چین بود و تا قرن ۲۰ عموماً به معنای «واژه شناسی چینی» (زبان و ادبیات) دیده می شد. چین شناسی در دوران مدرن توسعه یافته و به تاریخ چین، سنگ نبشته ها و موضوعات مرتبط دیگر گسترش یافته است. چین شناسی شرقی. در آسیای شرقی، مطالعات مربوط به موضوعات مربوط به چین قدمتی برابر با تاریخ چین دارد. در ژاپن، چین شناسی به عنوان شناخته شده بود، در چین معاصر، مطالعات مربوط به موضوعات چین به عنوان «مطالعات ملی» شناخته می شود و صینولوژی به عنوان «مطالعات هان» شناخته می شود. چین شناسی غربی. اویل قرن ۱۷. اولین غربیانی که زبان چینی را به میزان قابل توجهی بلد بودند مبلغین پرتغالی، اسپانیایی و ایتالیایی در قرن ۱۶ام هستند که همگی وابسته به فرقه دومینیکن یا انجمن عیسی بوده و به دنبال گسترش مسیحیت کاتولیک در میان مردمان چین بودند.
آنها در اوایل مأموریتِ دومینیکن اسپانیا در مانیل، یک چاپخانه راه اندازی کردند و بین سال های ۱۵۹۳ و ۱۶۰۷ چهار اثر در مورد آموزه کاتولیک برای مهاجران چینی تولید کردند که سه اثر به زبان چینی کلاسیک و یک اثر با ترکیبی از چینی کلاسیک و بومی هاکین بود. قرن ۱۸. در دوران عصر روشنگری، چین شناسان شروع به معرفی فلسفه، اخلاق، نظام حقوقی و زیبایی شناسی چینی به غرب کردند. اگرچه اغلب کارهایشان غیرعلمی و ناقص بودند، اما آثار آنها الهام بخش توسعه چینی گرایی و یک سری بحث ها در مقایسه فرهنگ های چینی و غربی بود. در آن زمان، چین شناسان اغلب حکومت چین را به عنوان پادشاهیِ روشن فکرانه توصیف می کردند و آن را با اروپا مقایسه می کردند که تازه از دوران تاریکی ظهور کرده است. از جمله ادبای اروپایی که به چین علاقه مند بودند، می توان به ولتر که نمایشنامه ("L'orphelin de la Chine) را" با الهام از "یتیم ژائو" نوشت و لایب نیتس "که نوویسیما سینایکا" (اخبار از چین) را نوشت و همچنین جامباتیستا ویکو اشاره کرد. قرن ۱۹. در قرن ۱۹ مطالعه آشورشناسی و مصرشناسی بیشتر از مطالعه دربارهٔ چین به دلیل ارتباط آنها با کتاب مقدس توسعه یافته بود. مطالعه هندشنا
سی موجب دستیابی به موفقیت در توسعه زبان شناسی بود اما متون چینی، شاید به این دلیل که این ارتباطات میان فرهنگی را نداشتند؛ جزو آخرین کتاب هایی بودند که تا حدود سال ۱۸۶۰ به جز فرانسه در دانشگاه های اروپا مورد مطالعه قرار نگرفته بودند. قرن بیستم و بعد از آن. پس از تأسیس جمهوری خلق چین در سال ۱۹۴۹، مطالعه چین از روش های مختلف توسعه یافت. ظهور مطالعات منطقه ای، و رشد برنامه های تحصیلات عالیه در دانشگاه اهمیت چین شناسی را تغییر داده است. بودجه مطالعات چینی و تایوانی ممکن است از منابع مختلفی تأمین شود. یکی از منابع برجسته بنیاد چیانگ چینگ کوئو است. چین شناسی ایرانی. سفرنامه نویسان ایرانی از زمان سید علی اکبر خطائی تا زمان محمدعلی اسلامی ندوشن سفرنامه هایی درباره چین نوشته اند. محمدتقی دانش پژوه بعضی از کتب قدیم ایرانی در چین شناسی را در مقاله «نگاهی به کتابهای چین شناسی» در ۱۳۶۲ معرفی کرده است. در دوره قاجار چین شناسی در ایران متّکی به ترجمه بود. بعدها هم مطالعات تخصصی تر دربارهٔ چین اندک بوده است. دو نمونه "نگاهی به سرزمین، تاریخ، جامعه و فرهنگ چین از دیرینه ترین روزگار تا پایان سده ی نوزدهم" داریوش آشوری و "نمایش
در چین" بهرام بیضایی بوده است. دانشنامه ایرانیکا نیز زیر نظر احسان یارشاطر در دههٔ ۱۹۹۰ میلادی سلسله مقالاتی به زبان انگلیسی درباره روابط ایران و چین منتشر کرد.
اتلیثای (؛ یا Ellirey ) یک جزیرهٔ کوچک در جنوب ایسلند است. این جزیره در منتهی الیه شمال شرق جزایر وستمن قرار دارد، مجمع الجزایری که از ۱۵ تا ۱۸ جزیرهٔ کوچک تشکیل شده است. جغرافیا. اندازهٔ این جزیره است که باعث شده تا آن به سومین جزیرهٔ بزرگ این مجمع الجزایر تبدیل شود. این جزیره ساکن دائمی ندارد و به جز طوطی دریایی، جانور دیگری در آن زیست نمی کند. «انجمن شکار اتلیثای» یک خانهٔ شکار در این جزیره بنا نهاده که تنها ساختمان موجود در این جزیره است. این جزیره مسکونی نیست و تنها در تابستان تعدادی شکارچی طوطی دریایی به طور موقت در آن اقامت می کنند. علی رغم تصور غلط گسترده در بین طرفداران خارجی، خواننده و هنرمند ایسلندی بیورک در این جزیره زندگی نمی کند. این تصور غلط پس از سخنرانی نخست وزیر ایسلند شکل گرفته است که وی در سال ۲۰۰۰ گفت که مایل است اجازه دهد تا بیورک به صورت رایگان در یک جزیره در Breiðafjörður زندگی کند که به آن نیز اتلیثای گفته می شود. با این حال این هنرمند هرگز این جزیره را خریداری نکرده و خانه ای در آن جا ندارد.
آسیاب آبی جُرْدِوِکْ یا آسیاب آبی جُرْدِوِیْ مربوط به اواسط دوره قاجار است و در شهرستان کاشمر، روستای جردوی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۶۴۸۱ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
اتان ساموئل اسلاتر (به ؛ زادهٔ ۲ ژوئن ۱۹۹۲) بازیگر، خواننده، نویسنده و آهنگ ساز اهل آمریکا است. او به خاطر بازی در نقش باب اسفنجی در موزیکال باب اسفنجی شلوارمکعبی شناخته شده است، که برای آن نامزد دریافت جایزه تونی برای بهترین بازیگری در موزیکال شد.
آن جنگ چه بود آغاز جنگ ژاپن و آمریکا و هیدکی توجو یک فیلم مستند و یک فیلم داستانی به مدت ۲۷۷ دقیقه بود که از ساعت ۱۸:۵۵ تا ۲۳:۳۲ از شبکه تلویزیونی تی بی اس در ۲۴ ژانویه ۲۰۰۸ پخش شد.
آتشفشان اوروسی (به لاتین: Orosí Volcano) یک کوه در کاستاریکا است که در کاستاریکا واقع شده است. آتشفشان اوروسی ۱٬۶۵۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آتشفشان اوسورنو (به اسپانیایی: Volcán Osorno) یک کوه و آتشفشان در شیلی است که در استان اوسورنو واقع شده است. آتشفشان اوسورنو ۲٬۶۵۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آتشفشان ایرازی (به لاتین: Irazú Volcano) یک آتشفشان در کاستاریکا است که در کاستاریکا واقع شده است. آتشفشان ایرازی ۳٬۴۳۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آتشفشان پاکو (به لاتین: Paco) یک کوه در فیلیپین است که در Caraga واقع شده است. آتشفشان پاکو ۵۲۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آتشفشان جالوا یک کوه است که در اریتره واقع شده است. آتشفشان جالوا ۷۱۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آتشفشان ژوکوتیتلان (به اسپانیایی: Xocotépetl) یک آتشفشان در مکزیک است که در ایالت مخیکو واقع شده است. آتشفشان ژوکوتیتلان ۳٬۹۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آتشفشان ماهاگناو (به لاتین: Mahagnao Volcano) یک کوه در فیلیپین است که در Eastern Visayas واقع شده است. آتشفشان ماهاگناو ۸۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آتشفشان مالینائو (به لاتین: Malinao Volcano) یک منطقهٔ مسکونی در فیلیپین است که در آلبای واقع شده است. آتشفشان مالینائو ۱٬۵۴۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آتشفشان ماینو (به اسپانیایی: Volcán Miño) یک کوه، آتشفشان و پهنه آبی در شیلی است که در ال لوآ واقع شده است. آتشفشان ماینو ۵٬۶۶۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آتشفشان میراوالایز (به لاتین: Miravalles Volcano) یک کوه است که در کاستاریکا واقع شده است. آتشفشان میراوالایز ۲٬۰۲۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آتشفشان نابرو یک کوه در اریتره است که در منطقه دریای سرخ جنوبی واقع شده است. آتشفشان نابرو ۲٬۲۱۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ائومسان (به لاتین: Oeumsan) یک کوه و تپه در کره جنوبی است که در استان گانگوون واقع شده است. ائومسان ۹۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;32354030&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2022-07-14T11:37:43Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Dušan Kreheľ (bot)&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;زدودن پارامترهای ردیابی از نشانی وب&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;35126956&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; استردوک (به لاتین: Ostredok) یک کوه در اسلواکی است که در Martin District واقع شده است. استردوک ۱٬۵۹۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
استروزوب یک کوه در صربستان است که در Vlasotince واقع شده است. استروزوب ۱٬۵۴۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اسقیراقوچا (به اسپانیایی: Isqiraqucha) یک کوه در پرو است که در Peru, Lima Region, Cajatambo Province, Oyón Province واقع شده است. اسقیراقوچا ۵٬۲۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ام پراوات (به انگلیسی: Om Parvat) یک کوه در هند است که در بخش پتهورا گره واقع شده است. ام پراوات ۵٬۵۷۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اوانوکریم (به فرانسوی: Djebel Ouanoukrim) یک کوه در مراکش است که در استان حوز واقع شده است. اوانوکریم ۴٬۰۸۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اوبر گابلهورن (به لاتین: Ober Gabelhorn) یک کوه در سوئیس است که در کانتون وله واقع شده است. اوبر گابلهورن ۴٬۰۶۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اوبرروثورن (به لاتین: Oberrothorn) یک کوه در سوئیس است که در کانتون وله واقع شده است. اوبرروثورن ۳٬۴۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اوبزوا (به لاتین: Obzova) یک قله در کرواسی است که در شهرستان پریموری-گورسکی واقع شده است. اوبزوا ۵۶۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اوتائا (به اسپانیایی: Othaña) یک کوه در پرو است که در Peru, Cusco Region واقع شده است. اوتائا ۵٬۲۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.