Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
محمد جوکی میرزا (۱۴۰۲ – ۱۴۴۵ میلادی) شاهزادهٔ تیموری و پسر شاهرخ حاکم آسیای مرکزی بود. او به عنوان یکی از فرماندهان نظامی پدرش خدمت می کرد و ممکن است به عنوان جانشین مورد علاقهٔ او مورد توجه قرار گرفته باشد. با این حال، وی در سال ۱۴۴۵ بر اثر بیماری و دو سال پیش از شاهرخ، درگذشت. زندگی. محمد جوکی که در ۲۷ آوریل ۱۴۰۲ متولد شد، کوچک ترین پسر از سه پسر شاهرخ از همسر خود، ملکه گوهرشاد بیگم بود. او کار نظامی خود را با نخستین لشکرکشی پدرش علیه قره قویونلوها در آذربایجان در سال های ۱۴۲۰–۱۴۲۱ آغاز کرد که طی آن، فرماندهی سپاه را بر عهده داشت. در سال های بعد، او نقش مهمی در لشکرکشی های بزرگ شاهرخ داشت و به نظر می رسد که در دربار، حضوری مستمر داشته است. به نظر می رسد که او اغلب به مأموریت های ویژه ای که نیاز به دقت و ظرافت داشتند، مانند برخورد با حاکمان محلی و مرزنشینان، اعزام می شد. در سال های ۱۴۲۵–۲۶، باراک خان، حاکم گروه ترکان طلایی ادعایی را مطرح کرد و شروع به حمله به منطقهٔ سیغناق کرد. هرچند شاهرخ انجام یک لشکرکشی تلافی جویانه را ممنوع کرد، در سال ۱۴۲۷، محمد جوکی و الغ بیگ هر دو بدون توجه به فرمان پدر، لشکرکشی تلافی
جویانه ای کردند. این امر منجر به شکست سنگین آن ها و بازگشت بی نظم آن ها به سمرقند شد. در حالی که برادران محمد جوکی در سنین جوانی به عنوان فرماندار ایالت ها منصوب می شدند، او تنها در فاصلهٔ سال های ۱۴۲۹–۱۴۳۰ به فرماندهی در منطقهٔ خطلان منصوب شد. پس از مرگ بایسنقر پسر شاهرخ، به نظر می رسد که محمد جوکی مورد علاقهٔ پدرش قرار گرفت و همچنین وارث مورد نظر او شد، اما مادرش با نامزدی او مخالف بود و علاالدوله پسر بایسنقر را به وی ترجیح داد. گوهرشاد محمد جوکی را از مناصب قدرت کنار گذاشت و از نفوذ او در دیوان خودداری کرد. این امتیازها به علاءالدوله و همچنین برادرزادهٔ دیگرش عبداللطیف اعطا شده بود. علاوه بر این، گوهرشاد فرزندان خود را در دربار سلطنتی، مورد احترام قرار نمی داد اما پسران برادران بزرگ تر خود را مورد احترام قرار داد. هنگامی که شاهرخ در سال ۱۴۴۴ به طور خطرناکی بیمار شد، محمد جوکی که در آن زمان والی بلخ بود، بلافاصله به پایتخت، هرات نقل مکان کرد تا در مبارزات احتمالی جانشینی شاهرخ، ایفای نقش کند. با این حال، گوهرشاد قبلاً از حمایت جلال الدین فیروزشاه، رئیس قوای نظامی، برای به قدرت رسیدن علاالدوله برخوردار شده
بود. اما سرانجام، شاهرخ به طور غیرمنتظره ای از بیماری خود بهبود یافت. محمد جوکی که از یک بیماری طولانی مدت رنج می برد، پیش از پدر خود شاهرخ، در سال ۱۴۴۵ در سرخس درگذشت. فرمانداری وی در خطلان و بلخ به ترتیب به پسرانش ابوبکر و محمد قاسم رسید. خانواده. فرزندان. از مهرنگار خانم از بخت دولت از بلغان مغول
کارسینوئید یا تومور کارسینوئید نوعی تومور عصبی غدد درون ریز با رشد آهسته است که از سلول های سیستم عصبی غدد درون ریز منشأ می گیرد. در برخی موارد، متاستاز ممکن است رخ دهد. تومورهای کارسینوئید رودهٔ میانی (تهی روده، درازروده، آپاندیس و کورروده) با نشانگان کارسینوئید مرتبط هستند. تومورهای کارسینوئیدی شایع ترین تومورهای بدخیم آپاندیس هستند، اما بیشتر با رودهٔ کوچک مرتبط هستند و همچنین می توانند در راست روده و معده نیز ظاهر شوند. سرعت رشد این تومورها در مقایسه با اکثر تومورهای بدخیم، بسیار پایین تر است. میانگین سنی در هنگام تشخیص برای همهٔ بیماران مبتلا به تومورهای عصبی غدد درون ریز ۶۳ سال است. نشانه ها. در حالی که اکثر کارسینوئیدها در طول زندگی طبیعی بدون علامت هستند و تنها پس از جراحی به دلایل نامرتبط (اصطلاحاً "کارسینوئیدهای تصادفی") یافت می شوند، همهٔ کارسینوئیدها، سرطان های دارای پتانسیل بدخیمی در نظر گرفته می شوند. حدود ۱۰٪ از کارسینوئیدها سطوح بیش از حد طیف وسیعی از هورمون ها، به ویژه سروتونین (5-HT) ترشح می کنند که باعث: خروج سروتونین می تواند باعث کاهش تریپتوفان شود که منجر به کمبود نیاسین می شود. کمبود نی
اسین که با عنوان پلاگر نیز شناخته می شود، با درماتیت، زوال عقل و اسهال همراه است. این مجموعه از نشانه ها، "نشانگان کارسینوئید" یا (در موارد حاد) "بحران کارسینوئید" نامیده می شود. گاهی اوقات، خونریزی یا تشکیل توده ای توموری در بدن، از علائم ظاهری هستند. شایع ترین محل منشأ کارسینوئید، رودهٔ کوچک، به ویژه درازروده است. تومورهای کارسینوئید، شایع ترین بدخیمی آپاندیس هستند. تومورهای کارسینوئید به ندرت ممکن است از تخمدان یا تیموس نیز ایجاد شوند. این تومورها بیشتر در رودهٔ میانی در سطح درازروده یا در آپاندیس یافت می شوند. پس از آن، شایع ترین ناحیهٔ بروز آسیب، دستگاه تنفسی است که شامل ۲۸٪ از همهٔ موارد کارسینوئید است (بر پایهٔ داده های PAN-SEER – ۱۹۷۳–۱۹۹۹). رکتوم نیز یک محل رایج از ایجاد کارسینوئید است. دستگاه گوارش. از سلول های انتروکرومافین در سراسر روده منشأ می گیرند. بیش از دو سوم تومورهای کارسینوئیدی در لوله گوارش یافت می شوند. ریه. تومورهای کارسینوئیدی همچنین در ریه ها یافت می شوند. سایر نقاط و متاستازها. متاستاز کارسینوئید می تواند منجر به سندرم کارسینوئید شود که به دلیل تولید بیش از حد بسیاری از مواد از جمله
سروتونین است که در گردش خون سیستمیک آزاد می شود و می تواند منجر به علائم گرگرفتگی پوست، اسهال، انقباض برونش و بیماری دریچه قلب راست شود. تخمین زده می شود که کمتر از ۶ درصد از بیماران کارسینوئید به سندرم کارسینوئید مبتلا می شوند و از این تعداد ۵۰ درصد درگیری قلبی دارند. علت. سندرم کارسینوئید، شامل تومورهای متعدد در یک مرد از هر پنج مرد می شود. بروز کارسینوئیدهای معده در آکلرهیدریا، تیروئیدیت هاشیموتو و کم خونی پرنیشیوز افزایش می یابد. درمان. جراحی، در صورت امکان، تنها روش درمانی است. اگر تومور، متاستاز داده باشد (معمولاً به کبد) و غیرقابل درمان در نظر گرفته شود نیز روش های درمانی امیدوارکننده ای مانند اکترئتید ردیابی شده با رادیواکتیو وجود دارد؛ مثلاً رادیوداروی 131I-mIBG (متا یدو بنزیل گوانیدین) برای جلوگیری از رشد تومورها و طولانی کردن بقا در بیماران مبتلا به متاستازهای کبدی. البته این روش ها در حال حاضر آزمایشی هستند. شیمی درمانی سودمندی کمی دارد و معمولاً اندیکاسیون ندارد. اکترئوتید یا لانروتید (آنالوگ های سوماتوستاتین) ممکن است فعالیت ترشحی کارسینوئید را کاهش دهد و همچنین ممکن است اثر ضد تکثیری داشته باشد
. درمان با اینترفرون نیز مؤثر است و معمولاً با آنالوگ های سوماتوستاتین ترکیب می شود. از آن جا که پتانسیل متاستاتیک یک کارسینوئید تصادفی احتمالاً پایین است، توصیهٔ فعلی برای پیگیری ۳ ماهه با سی تی اسکن یا MRI است. تاریخچه. این تومورها نخستین بار در سال ۱۹۰۷ توسط زیگفرید اوبرندورفر، آسیب شناس آلمانی در دانشگاه مونیخ، توصیف شدند که اصطلاح "کارزینواید" یا «شبه کارسینوما» را برای توصیف ویژگی منحصر به فرد رفتار مانند یک تومور خوش خیم علی رغم داشتن ظاهر بدخیم از نظر میکروسکوپی معرفی کرد. شناخت ویژگی های مربوط به غده درون ریز آن ها بعداً توسط Gosset و Masson در سال ۱۹۱۴ توصیف شد، و اکنون مشخص شده است که این تومورها از سلول های انتروکرومافین (EC) و شبه انتروکرومافین (ECL) روده به وجود می آیند. برخی از منابع، این کشف را به اتو لوبارش نسبت می دهند. در سال ۲۰۰۰، سازمان بهداشت جهانی «کارسینوئید» را دوباره تعریف کرد، اما این تعریف جدید توسط همهٔ پزشکان، پذیرفته نشده است. این امر منجر به پیچیدگی هایی در تمایز بین تومورهای کارسینوئید و سایر تومورهای عصبی غدد درون ریز در منابع مختلف شده است. بر پایهٔ تعریف انجمن سرطان آمریکا،
تعریف سازمان جهانی بهداشت در سال ۲۰۰۰ می گوید:سازمان جهانی بهداشت اکنون این رشدها را به تومورهای عصبی غدد درون ریز و سرطان های عصبی غدد درون ریز تقسیم می کند. تومورهای نورواندوکرین تومورهایی هستند که خوش خیم به نظر می رسند اما احتمالاً می توانند به سایر قسمت های بدن گسترش یابند. سرطان های نورواندوکرین، رشد غیرطبیعی سلول های عصبی غدد درون ریز هستند که می توانند به سایر قسمت های بدن گسترش یابند.
موزه کمونیسم در جمهوری چک () واقع در پراگ پایتخت جمهوری چک، موزه ای است که به ارائه گزارشی از رژیم کمونیستی پس از جنگ جهانی دوم در چکسلواکی به طور کلی و پراگ به طور خاص اختصاص یافته است. موزه کمونیسم، نگاهی همه جانبه به زندگی پشت پرده آهنین ارائه می دهد. مصنوعات واقعی، مصاحبه ها، عکس های آرشیو، آثار هنری، اسناد تاریخی و تأسیسات در مقیاس بزرگ که یک فصل کامل از تاریخ را زنده می کند. تاریخ. این موزه توسط گلن اسپیکر، تاجر آمریکایی و دانشجوی سابق سیاست، تأسیس شد که ۲۸ هزار دلار برای خرید ۱۰۰۰ اثر باستانی هزینه کرد و یان کاپلان مستندساز را مأمور طراحی موزه کرد. به گفته کاپلان، او یک تراژدی سه پرده را در نمایش آرمان های کمونیسم، واقعیت زندگی فقیرانه تحت رژیم و کابوس یک دولت پلیسی خلق کرد. این شامل اتاق هایی است که یک مدرسه، یک مغازه با لوازم محدود و یک اتاق بازجویی پلیس مخفی را نشان می دهد.
یادران شتلیک (؛ زادهٔ ۱۹ ژانویهٔ ۱۹۵۲) عکاس هنری اهل جمهوری چک است. وی عکاسی را از سن ۱۵ سالگی در رم و با عکاسی از افراد مشهور آغاز کرد که به طور تصادفی با آنها آشنا شده بود. سپس از سن ۱۸ سالگی و به طور جدی به یادگیری و تحصیل در رشته عکاسی در شهر پراگ پرداخت. وی در زمینهٔ عکاسی هنری شهرت بین المللی دارد و تخصصش در حوزهٔ عکاسی چهره و پرتره است.
فُوتوفُزون گر یا تکثیرکن فوتونی یا فزون گرفتونی افزاره ای است که فوتون های فرودی را به سیگنال الکتریکی تبدیل می کند. انواع فوتوفزون گر عبارتند از:
غُرغُر یا غُرغُر کردن یک صدای آرام و گلویی است که توسط جانوران به عنوان یک هشدار تهاجمی تولید می شود، اما می تواند در زمینه های دیگر مانند رفتارهای بازیگوشی یا جفت گیری نیز دیده شود. جانوران مختلف از غرغر کردن در زمینه های خاص به عنوان نوعی ارتباط استفاده می کنند. در انسان ها ممکن است هنگام نارضایتی از چیزی یا عصبانیت، صداهای کم یا کسل کننده ای منتشر شود، اگرچه به این صدای انسان اغلب «نالیدن» می گویند. جانورانی که غرغر می کنند عبارتند از گربه ایان، خرس ها، سگ ها و تمساح ها. جانورانی که بیشتر برای غرغر کردن شناخته می شوند سگ سانان، خرس و گربه سانان هستند.
در زیست شناسی و بوم شناسی، منبع (Resource) یک ماده یا شی در محیط است که توسط یک موجود زنده برای رشد، نگهداری و تولیدمثل طبیعی مورد نیاز است. منابع می توانند توسط یک موجود زنده مصرف شوند و در نتیجه برای موجودی دیگر از دسترس خارج شوند. برای گیاهان منابع کلیدی نور، مواد مغذی، آب و محل رشد است. برای جانوران منابع اصلی غذا، آب و قلمرو هستند. منابع کلیدی برای گیاهان. گیاهان زمینی به منابع خاصی برای فتوسنتز و تکمیل چرخه زندگی خود یعنی جوانه زنی، رشد، تولیدمثل و پراکندگی نیاز دارند: منابع کلیدی برای جانوران. جانوران برای سوخت وساز و تکمیل چرخه زندگی خود یعنی بارداری، تولد، رشد و تولیدمثل به منابع خاصی نیاز دارند: منابع و فرآیندهای بوم شناختی. در دسترس بودن منابع نقش اساسی در فرآیندهای بوم شناختی دارد:
اثر انباشت یک مکانیسم همزیستی است که در نظریه بوم شناختی همزیستی گونه ها پیشنهاد شده است، که تلاش می کند توضیح دهد که چگونه چنین طیف گسترده ای از گونه های مشابه قادر به همزیستی در یک جامعه یا سطح غذایی جامعه بوم شناختی هستند. اثر انباشت در اصل در دهه 1980 برای توضیح همزیستی در جوامع مختلف ماهیان صخره مرجانی پیشنهاد شد، با این حال از آن زمان برای پوشش انواع جوامع زیست محیطی تعمیم داده شده است. این نظریه یک راه را برای همزیستی چندین گونه پیشنهاد می کند: در یک محیط در حال تغییر، هیچ گونه ای تحت هر شرایطی نمی تواند بهترین باشد. به جای آن، هر گونه باید پاسخ منحصر به فردی به شرایط محیطی متفاوت داشته باشد و راهی برای محافظت در برابر اثرات سال های دشوار داشته باشد. اثر انباشت نام خود را به این دلیل گرفته است که هر جمعیت دستاوردها را در سال های خوب یا زیستگاه های کوچک (تکه ها) «انباشته» می کند تا به آن کمک کند که از تلفات جمعیت در سال ها یا تکه های نامناسب جان سالم به در ببرد. یکی از نقاط قوت این نظریه این است که برخلاف بیشتر مکانیسم های همزیستی، اثر انباشت را می توان با واحدهای نرخ رشد سرانه (فرزند به ازای هر بزرگسال
در هر نسل) اندازه گیری و کمی کرد.
در روانشناسی ، کنترل درک شده یک شخص (PC) درجه ای است که آنها بر این باور هستند که بر روی خود و مکان، افراد، اشیا، احساسات و فعالیت های پیرامون خود کنترل دارند. دو بعد مهم وجود دارد: (۱) اینکه هدف کنترل در گذشته است یا آینده و (۲) اینکه آیا هدف کنترل یک نتیجه، رفتار یا فرایند است. تاریخ. انقلاب شناختی که در حدود دهه ۱۹۴۰ تکمیل شد، به طور قابل توجهی روانشناسی را تغییر داد. دانشمندان تحت تأثیر ایده های پاولوف و سایر فیزیولوژیست ها، علاقه خود را به سمت اشیائ قابل مشاهده معطوف کردند. به دور از ذهنیت، بررسی عینی رفتار قابل اعتماد و قابل تخصیص شد. این انقلاب به توسعه زمینه های مطالعه کنترل ادراک شده کمک کرد. هدف جویی و انگیزه انسانی در بسیاری از نظریه ها اهمیت یافت. در سال ۱۹۵۹، رابرت دبلیو وایت تئوری «انگیزه اثربخشی» را ارائه کرد که در آن انگیزه انسان برای کنترل از طریق نیاز ذاتی به توانایی در اداره یک موقعیت و به دست آوردن کنترل بر محیط توضیح داده می شود. در سال ۱۹۶۶، جولیان روتر «انتظارات تعمیم یافته برای کنترل داخلی در مقابل کنترل خارجی تقویت» را منتشر کرد که در آن برای اولین بار از اصطلاح «کنترل درک شده» استفاد
ه شد. کار او بر چندین رشته از جمله روانشناسی، جامعه شناسی، اقتصاد و مراقبت های بهداشتی تأثیر گذاشت. پس از انتشار او، کار علمی در مورد مفهوم کنترل داخلی ادراک شده او عمدتاً به دو شاخه متفاوت بود. یکی معتقد بود که کنترل درک شده یک ویژگی شخصیتی ثابت است و بنابراین به مفاهیمی مانند خودکارآمدی و شایستگی اشاره می کند، دیگری در مورد کنترل درک شده به عنوان یک فرایند شناختی صحبت می کند که تحت تأثیر سرنخ های محیطی است که می تواند به طور سیستماتیک دستکاری شود. این به مفاهیمی مانند توهم کنترل، درماندگی آموخته شده و ذهن آگاهی مربوط می شود. "مجموعه ای از مطالعات از این فرضیه حمایت می کنند که فردی که اعتقاد قوی دارد که می تواند سرنوشت خود را کنترل کند، احتمالاً نسبت به جنبه هایی از محیط که اطلاعات مفیدی را برای رفتار آینده اش ارائه می کند، هوشیار است. ب) اقداماتی را برای بهبود شرایط محیطی خود انجام دهد. (ج) برای مهارت یا دستیابی به تقویت ها ارزش بیشتری قائل باشد و به طور کلی بیشتر به توانایی ها، به ویژه شکست هایش اهمیت دهد. و (د) در برابر تلاش های ظریف برای تأثیرگذاری بر او مقاومت نشان دهید.»" Rotter 1966 از این منظر، کنترل
درک شده را می توان به عنوان یک ویژگی شخصیتی یا یک پردازش شناختی در نظر گرفت که در هر صورت عملکرد و بقا را افزایش می دهد. تحقیقات تاریخی. در سال ۱۹۷۵, مارتین ای پی سلیگمن اصطلاح «درماندگی یادگرفته شده» را ابداع کرد. از نظر کنترل درک شده، اصطلاح سلیگمن، «درماندگی یادگرفته شده» توصیف کرد که کنترل درک شده از یک وضعیت منجر به یک نتیجه خاص از رفتار می شود. سلیگمن با وضعیتی همراه با عدم کنترل کامل درک شده با سگها روبرو شد که در نهایت سگها را به سمت شرایط سوق می دهد. آنها انفعال و درماندگی را یادگرفتند. سلیگمن تجربیات خود را به انسان منتقل کرد و حدس زد که کنترل درک شده مربوط به توسعه افسردگی است. تحقیقات شولتز و هانسوا در مورد کنترل ادراک شده بر روابط علی بین کنترل خود و بهزیستی روانشناختی و فیزیولوژیکی وی و نه تنها بر همبستگی این عوامل متمرکز است. در یک مطالعه انجام شده در ۱۹۷۸, بازنشستگان زندگی در یک خانه بازنشستگی شرکت کنندگان در مورد به دست گرفتن کنترل یا از دست دادن کنترل شد. یا می توانستند خودشان تصمیم بگیرند که چه زمانی دانشجو را می خواهند بازدید کنند یا هیچ تأثیری در برنامه ریزی ویزیت دانشجو نداشته اند. نتای
ج نشان می دهد که بازنشستگان که کنترل بر زمانی که خواهد شد داشتن بازدید کنندگان احساس بهتر و سالم تر از بازنشستگان در "بدون نفوذ"-گروه بودند. این مطالعه کنترل درک شده را به عنوان یک فرایند شناختی توصیف می کند که سلامت و انگیزه فرد را دستکاری می کند.
محمد صالحی (۱۳۲۸ – ۳۱ شهریور ۱۳۵۹) سرگرد خلبان مک دانل داگلاس اف-۴ فانتوم ۲ بود زندگی نامه. محمد صالحی در خانواده ای با ۴ پسر و یک دختر به دنیا آمد که محمد آخرین فرزند خانواده بود. او یک بار در دوران کودکی مریض می شود و مادرش نذر می کند که اگر شفا گرفت، اسم دیگر او را «عباس» صدا بزنند و بعد از شفای او، همین کار را انجام می دهد. به گفته خانواده اش، محمد خیلی باهوش بوده و در سال ۱۳۴۶ در رشته پزشکی پذیرفته می شود اما به دلیل علاقه ای که به پرواز داشته، به نیروی هوایی ارتش می رود؛ او دوره آموزش اولیه را در ایران سپری کرده و برای تکمیل دوره تخصصی پرواز به آمریکا اعزام می شود. وی در سال ۱۳۵۴ با «ناهید» ازدواج کرد و تنها فرزندش به نام «پانته آ» در سال ۱۳۵۶ به دنیا آمد؛ وقتی که سید روح الله خمینی در بهمن ۱۳۵۷ وارد ایران شدند، محمد جزو نخستین افراد نظامی بود که به دیدار او رفت؛ محمد بعد از پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ در پایگاه هوایی نوژه به خدمت می پرداخت و در افشای جریان کودتای نوژه که همان ابتدای انقلاب در پایگاه هوایی همدان طراحی شده بود، نقش مهمی ایفا کرد. مرگ. محمد صالحی به همراه خالد حیدری به عنوان خلبانان مک دانل داگلاس
اف-۴ فانتوم ۲ از پایگاه هوایی نوژهِ همدان در قالب گروه آلفارد به پایگاه «شعبیه» و «کوت» عراق حمله ور شدند و اولین پاسخ را به حمله رژیم بعث عراق دادند. پس از انهدام این پایگاه ها، هنگام بازگشت به خاک ایران هواپیمای جنگنده آن ها دچار سانحه شد و محمد صالحی به همراه کابین عقب خود خالد حیدری کشته شدند و بدین ترتیب نام خود را به عنوان نخستین خلبانان کشته شده در عملیات برون مرزی در دوران به ثبت رساندند. همسر محمد صالحی در این باره می گوید: پیکر محمد صالحی آبان ماه سال ۱۳۹۱، پس از ۳۲ سال به ایران بازگشت. در رسانه. مستند آلفارد روایت زندگی و نحوه شهادت خالد حیدری و محمد صالحی است که توسط هوشنگ میرزایی به تصویر کشیده شده است.
کارل واگنر (؛ زادهٔ ۲۲ مارس ۱۹۴۲) موسیقی دان، آهنگساز، تهیه کننده موسیقی، کاپل مایستر، خواننده، کارآفرین، نوازندهٔ گیتار بیس و کنترباس اهل جمهوری چک است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "آفتاب، علف، تن کامگی" اشاره نمود.
فروشگاه لباس زنانه () یک فیلم کمدی صامت کوتاه آمریکایی به کارگردانی لری سمون است که در سال ۱۹۲۳ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به اولیور هاردی، لری سمون، کتلین مایرز، ویلیام هابر، فرانک هیز، دوروثیا والبرت، اوتو لدرر، اسپنسر بل و جو راک اشاره کرد.
اسپنسر بل (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "بدون ناقوس عروسی"، "دلقک تمام عیار"، "کید اسپید"، "عشق برق آسا"، "دوست پسرش"، "فروشگاه لباس زنانه"، "بزرگ باش!"، "جادوگر شهر از" اشاره کرد.
عشق برق آسا () یک فیلم کمدی صامت کوتاه آمریکایی به کارگردانی جیمز دی. دیویس و لری سمون است که در سال ۱۹۲۳ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به اولیور هاردی، لری سمون، کتلین مایرز، ویلیام هابر، ال تامپسون و اسپنسر بل اشاره کرد.
دیپلماسی فرهنگی نوعی دیپلماسی عمومی و قدرت نرم است که شامل تبادل اندیشه ها، اطلاعات، هنر، زبان و سایر جنبه های فرهنگی میان کشورها و مردم آنان به منظور تقویت درک متقابل است. هدف دیپلماسی فرهنگی این است که درک درستی از آرمان ها و رسم و رسوم مردم یک کشور خارجی به دست بیاورد تا بر مبنای آن اهداف اقتصادی و سیاسی، در سطح گسترده ای به ثمر نشیند. در اصل، دیپلماسی فرهنگِ باطن یک ملت را آشکار می کند که باعث افزایش میزان نفوذ پذیری آن می شود. اگرچه معمولا دیپلماسی فرهنگی جدی گرفته نمی شود اما می تواند نقش موثری در دستیابی به سطوح بالای امنیت ملی داشته باشد. تعریف. فرهنگ ، مجموعه ای از ارزش ها و اعمالی است که به یک جامعه معنا می بخشد. مفهوم فرهنگ دربرگیرنده فرهنگ فاخر (ادبیات، هنر و تحصیلاتی که مورد پسند نخبگان می باشد) و فرهنگ عامه (موضوعات مورد پسند اکثریت جامعه) است. شناخت فرهنگ یک ملت، همان چیزی است که دولت ها در هنگام ورود به دیپلماسی فرهنگی برای جذب مخاطبان خارجی نیاز دارند. این رویکرد، نوعی قدرت نرم است که در واقع «توانایی به ثمر رساندن اهداف از طریق ایجاد جاذبه به جای ایجاد اجبار یا پرداخت هزینه» می باشد. این جاذ
به «بر مبنای کِشِش های فرهنگی، آرمان های سیاسی و همچنین رسم و رسوم یک کشور» پدید می آید. دیپلماسی فرهنگی، توانایی جذب مخاطبان خارجی از طریق ارزش های فرهنگی را دارا می باشد. در واقع دیپلماسی فرهنگی از زیرشاخه های دیپلماسی عمومی به حساب می آید. دیپلماسی عمومی حوزه بزرگتری را دربرمی گیرد. دیپلماسی عمومی یک جامعه و متعلقات آن (که فرهنگ یکی از این متعلقات است) را برای تحت تأثیر قرار دادن افکار عمومی دیگر کشورها به جهان معرفی کرده و همزمان به «تقویت و تبلیغ آن جامعه و فرهنگ در مقیاس وسیعی در جهان» می پردازد. می توان گفت که «دیپلماسی عمومی تنها زمانی کاملاً مؤثر است که از قبل شرایط پذیرش اطلاعات ارایه شده در کشورهای مقصد فراهم شده باشد؛ لذا با شناخت فرهنگ دیگر کشورها، راه های تأثیرگذاری بر آ« آشکار می شود.» دیپلماسی فرهنگی را «عنصر حیاتی دیپلماسی عمومی» نامیده اند، زیرا فعالیت های فرهنگی طرز فکر ملت ها را به بهترین شکل نشان می دهد. "ریچارد تی. ارنث"، کارشناس سابق دیپلماسی فرهنگی در وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا، می گوید: «در شرایط عادی، روابط فرهنگی بدون دخالت دولت ها و به طور طبیعی گسترش پیدا می کند. از جمله
: مبادلات تجاری، فعالیت های گردشگری، جریان های دانشجویی، رد و بدل اطلاعات، انتشار کتب، مهاجرت، تعاملات رسانه ای، ازدواج های بین نژادی و میلیون ها پیوند میان فرهنگیِ دیگر که روزانه رخ می دهد. می توان گفت که دیپلماسی فرهنگی تنها زمانی نمایان می شود که دیپلمات های رسمی یک کشور، تلاش کنند این جریان طبیعی را برای پیشبرد منافع ملی خودشان تغییر داده و هدایت کنند.» لذا همان طور که اشاره شد، دیپلماسی فرهنگی فعالیتی است که دولت ها درگیر آن هستند. بخش خصوصی در این روند نقش بسیار مهمی ایفا می کند، زیرا دولت ها در فرهنگ سازی و رشد طبیعی آن نقشی ندارند. دولت ها تنها می توانند مولفه های فرهنگی را برای ایجاد جاذبه به جهانیان معرفی کرده و از تأثیرات آن را برای پیشبُرد سیاست ها و منافع ملی خود به ورطه ظهور رسانند. از طریق دیپلماسی فرهنگی و با بهره گیری از منابع فرهنگی و دستاوردهای آن، دولت ها خود را در عرصه جهانی معرفی کرده و این گونه سعی در مدیریت محیط بین المللی دارند. یکی از جنبه های مهم دیپلماسی فرهنگی این است که یک تبادل دو طرفه را بنیان گردد. هدف از این تبادل دو طرفه، تقویت درک متقابل و در نتیجه آن تحت تأثیر قرار دادن و
نفوذ در کشور مقصد است. در عین حال دیپلماسی فرهنگی از مقامات و مولفه های فرهنگی اعتبار پیدا کرده و صورتی موجه به خود می گیرد، نه از طریق نهادهای دولتی. در برخی از دیدگاه ها دیپلماسی فرهنگی به عنوان یک سلاح خاموش و با روش های غیرخشونت آمیز برای به دست آوردن کنترل ملت های دیگر به کار برده شده است. هدف. در نهایت، هدف دیپلماسی فرهنگی نفوذ کردن در مخاطبان خارجی و تحت تأثیر قرار دادن آنان است. دیپلماسی فرهنگی با تأثیرگذاری و نفوذ در کشورهای دیگر از طریق تبادلات فرهنگی درازمدت، بستری را برای جلب حمایت دوستانه خارجیان در مورد سیاست های مدنظر فراهم می کند. دیپلماسی فرهنگی با مهار عناصر فرهنگی، کشورهای دیگر را به پذیرش موارد ذیل ترغیب می کند: از طرفی دیپلماسی فرهنگی هم می تواند به یک کشور کمک کند تا به درک بهتری از کشور خارجی ای که با آن درگیر است برسد که این می تواند تفاهم دوجانبه را تقویت کند. دیپلماسی فرهنگی می تواند روشی برای برقراری روابط بین الملل باشد که در آن هیچ یک از معضلاتی که در دیپلماسی سنتی معمولاً انتظار می رود، پیش نیاید. برنامه های تبادل فرهنگی به عنوان واسطه ای برای ایجاد نگرشی مطلوب، نسبت به یک کشور خ
ارجی عمل می کنند. هدف از این برنامه ها، جلب موافقت و تأیید دیگر کشورها نسبت به اقدامات فرهنگی و پذیرفته شدن هنجارهای اجتماعی یک فرهنگ توسط فرهنگ های دیگر است. به طور کلی در دیپلماسی فرهنگی به طرح های بلندمدت فرهنگی بیشتر توجه شده و موضوعات سیاستی خاص مدنظر نیستند. هدف دیپلماسی فرهنگی، ایجاد نفوذ در درازمدت است تا زمانی که به آن نیاز شد با درگیر کردن مستقیم افراد بتوان از آن بهره بُرد. این نفوذ، پیامدهایی از تأثیر بر امنیت ملی تا افزایش فرصت های تجاری و فعالیت های گردشگری را دربردارد. دیپلماسی فرهنگی به دولت ها اجازه می دهد تا بستری خنثی «بر پایه اعتماد» و درک متقابل ایجاد کنند تا ملت های مختلف بتوانند با همدیگر پیوند برقرار کنند. یکی دیگر از ویژگی های منحصر به فرد و مهم دیپلماسی فرهنگی، توانایی آن در دستیابی به جوانان، غیر نخبگان و سایر مخاطبانی است که به شکل عادی در دسترس سفارت نیستند. به طور خلاصه، دیپلماسی فرهنگی بذر آرمان ها، ایده ها، استدلال های سیاسی، ادراکات معنوی و دیدگاهی کلی از جهان را در دل ملت های دیگر می کارد که ممکن است شکوفا شود یا نشود. به طور مثال، ایدئولوژی ها و افکاری که توسط دیپلماسی فرهنگ
ی در مورد ارزش های مورد پسند مردم آمریکا تبلیغ و منتشر می شوند، به کسانی که به دنبال زندگی بهتر هستند، این امکان را می دهد تا به جهان غرب روی بیاورند، جایی که شادی و آزادی به عنوان اهداف مطلوب و دست یافتنی به تصویر کشیده می شود. تأثیر بر امنیت ملی. دیپلماسی فرهنگی در درجه اول نشان دهنده قدرت ملی است، زیرا همه جنبه های فرهنگی یک کشور، از جمله ثروت، پیشرفت های علمی و تکنولوژیکی، برتری در همه زمینه ها از ورزش و صنعت گرفته تا قدرت نظامی و در کل اُبُهَت یک ملت را به مخاطبان خارجی نشان می دهد. قطعاً احساس اُبُهَت داشتن، یک ملت را در تضمین امنیت تواناتر می کند. علاوه بر این ها، دیپلماسی فرهنگی مباحث سیاسی و ایدئولوژیک را نیز دربرگرفته و با دفاع از آرمان های یک ملت و متقاعدسازی دیگر ملت ها نسبت به آن، می تواند به عنوان ابزاری برای جنگ سیاسی مورد استفاده قرار گیرد و برای رسیدن به اهداف چالش برانگیز بدون وقوع جنگ مفید باشد. از یک فعال سیاسی چینی نقل شده است که «ما فیلم های هالیوودی زیادی دیده ایم – در این فیلم ها سکانس هایی از مراسم عروسی، تشییع جنازه و دادگاه رفتن آمده است؛ بنابراین ما فکر می کنیم که این طبیعی است که
چند بار در طول زندگی خود به دادگاه برویم.». فیلم های هالیوودی نمونه ای از صادرات فرهنگی است که احتمالاً تأثیر ظریفی بر سیستم حقوقی چین گذاشته، که در نهایت می تواند به نفع ایالات متحده یا هر کشور دیگری باشد که مایل به دیدن چینی دموکراتیک تر است. دیپلماسی فرهنگی، انقلابی اطلاعاتی در جهان به راه انداخته که به طور فزاینده ای ملت ها را از ارزش ها و انگیزه های یکدیگر باخبر می سازد. این گردش اطلاعات می تواند بستری برای موفقیت یا عدم موفقیت سیاست هایی باشد که در جهت تأمین اهداف امنیت ملی توسط دولت ها به کار گرفته می شود. دولت ها برای پیروزی در نبردهای اطلاعاتی و خبری به منظور تعریف یک وجهه قابل قبول از اقدامات خود در چشم مردم جهان، به شدت با هم در رقابت و کشمکش هستند تا بتوانند تحولات مهم بین المللی را به نفع خود دستکاری کنند. اگر اقدامات یک دولت در خارج از کشور آن گونه که مدنظر بوده، نمایش داده نشده و تفسیر نشود، می توان گفت آن اقدامات بیهوده بوده اند. دیپلماسی فرهنگی می تواند محیطی ایجاد کند که در آن یک کشور با وجههٔ خوبی شناخته شود، که این به نوبه خود اقدامات آن کشور را نیز سازنده و مفید نشان می دهد. اغلب افراد مش