Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لس تلاش ناموفقی را برای برکناری فرماندار گابریل اسلاتر که پس از مرگ جورج مدیسون به فرمانداری جلوس نموده بود، رهبری کرد. برکینریج از سال ۱۸۱۷ تا سال ۱۸۱۹ به عنوان رئیس مجلس نمایندگان کنتاکی خدمت کرد. در سال ۱۸۲۰ انتصابش به عنوان وزیر خارجه توسط فرماندار آدیر را پذیرفت و به منظور رسیدگی بهتر به وظایف رسمی به فرانکفورت، پایتخت ایالت رفت، اما در ماه اوت سال ۱۸۲۳ به اثر یک تب بیمار شد و در ۱ سپتامبر سال ۱۸۲۳ درگذشت. اوایل زندگی و خانواده. جوزف کابل برکینریج در ۱۴ ژوئیه سال ۱۷۸۸ در شهرستان آلبمرل ایالت ویرجینیا متولد شد. برکینریج دومین فرزند و نخستین پسر جان و مری هاپکینز «پولی» (موسوم به کابل) برکینریج، بود. برکینریج، به نام جوزف کابل پدربزرگ مادریش که از جمله خانوادهٔ سیاسی کابل ویرجینیا بود، نامیده شد و در تمام زندگیش به «کابل» مشهور بود. خانوادهٔ برکینریج در سال ۱۷۹۳ به لکسینگتون ایالت کنتاکی رفت. در اواخر همان سال بیماری همه گیر آبله شهر را درنوردید. مایه کوبی یا واکسیناسیون بسیار دیر انجام شد اما هرچند برکینریج، مادر و خواهراش لتیشیا از این بیماری عفونی جان سالم بدر بردند اما خواهراش مری و برادراش رابرت، در ا
ثر این بیماری فوت نمودند. لوول اچ. هریسون تاریخ نگار می نویسد که علی رغم این که «اطلاعات کمی از دوران کودکی برکینریج در دست است» اما با این وجود آموزش خصوصی مناسب کلاس خود را فرا گرفت و در کتابخانهٔ وسیع پدرش درس خواند. در سال ۱۸۰۱ زمانی که برکینریج ۱۲ ساله بود، پدرش توسط قانون گذاران کنتاکی، نمایندهٔ ایالت جدید در مجلس سنای ایالات متحده انتخاب شد. این خانواده در امتداد سلسله کوه های آپالیشین به شهرستان بدفورد ایالت ویرجینیا در نزدیکی لینچبرگ، نقل مکان نمود و به هدف نزدیک شدن به برکینریج بزرگ در جریان جلسات کنگره در واشینگتن دی. سی، با اقارب شان در آنجا زندگی می کردند. کابل برکینریج در حین اقامت در آنجا، وارد آکادمی نیو لندن شد. یک مورد ویروس سرخک مانع تحصیل برکینریج در کالج ویلیام و مری (کالج ویلیام و مری فعلی) محل تحصیل پدرش، کالجی که پسرعمویش جیمز برکینریج عضو آینده کنگره ثبت نام کرده بود، شد. کابل برکینریج در سال ۱۸۰۳ پدرش را در سفر به پایتخت همرای کرد و در آنجا قبل از برگشت به تحصیلاتش، شاهد مباحث مربوط به خرید لوئیزیانا بود. پس از تعطیلی موقت کنگره در ماه مارس، جان برکینریج پسرش را از مدرسه بیرون آورد و
در ۱۸ آوریل سال ۱۸۰۴ به ملک خانوادگیشان در نزدیکی لکسینگتون برگشتند. برکینریج در اواخر سال ۱۸۰۴ با پدرش به سمت مشرق نرفت اما در عوض قبل از ثبت نام در کالج نیوجرسی (دانشگاه پرینستون فعلی) در حدود یک سال تحت نظر سرهنگ ساموئل درس خواند. دانشگاه پرینستون. برکینریج در اواخر ماه دسامبر سال ۱۸۰۵ وارد پرینستون ایالت نیوجرسی شد. علی رغم تکمیل امتحانات نهایی در ۵ آوریل، برکینریج پیشنهاد پدرش برای آمدن به واشینگتن را رد نمود، زیرا باید به درس های ریاضیات خود رسیدگی می کرد. پس از شروع ترم بعدی در ماه مه، برکینریج به انجمن کلیوسوفیک - ویگ آمریکا پیوست، این انجمن یک انجمن مناظره بود که در سال ۱۷۶۹ توسط جیمز مدیسون، فیلیپ فرنو، آرون بر و هنری لی تأسیس شد. کابل در اواسط سال ۱۸۰۶ آگاهی حاصل کرد که پدرش در کنتاکی بیمار است. اما مدت کوتاهی پس از آن برایش خبر رسید که پدرش رو به بهبود است و انتظار داشت با او در ویرجینیا در مسیر پایتخت دیدن نماید. ضمن مشخص نبودن محل تعیین ملاقات، برکینریج تصور می کرد که این محل در نزدیکی لینچبرگ باشد. برکینریج در ماه اکتبر به هدف انتظار دیدن پدرش به خانه عمویش به نام لئوس برکینریج رفت که پدرش هرگ
ز نرسید. برکینریج که با شروع ترم جدید به پرینستون برگشت، خبر شد که پدرش در ۲۲ اکتبر زمانی که می خواسته کابل دیل را ترک نماید اما از اسب خود افتاده و به بستر مریضی برگشته؛ وی در ۱۴ دسامبر سال ۱۸۰۶ فوت نمود. بالاخره در ژانویه سال ۱۸۰۷ مسافرین کنتاکی خبر مرگ پدرش را به کابل برکینریج آوردند. با وجودی که کابل به یکی از اقاربش اعلام کرد که «من زندگی ام را وقف آسایش مادرم می کنم» اما به زودی به کنتاکی برنگشت. جان برکینریج بدون وصیت نامه فوت کرد که این کار سبب پیچیده شدن تصفیه املاکش و ایجاد چالش های مالی برای کابل که از حمایت پدر برخودار بود، شد. برکینریج که درمانده شده بود، به خاطر کمک به آلفرد گرایسون شوهر خواهرش لتیشیا و پسر ولیام گرایسون سناتور پیشین ویرجینیا، متوسل شد. اما، در ماه مارس همان سال کابل به جمع حدود ۱۲۵ دانشجو دیگر که بر ضد قواعد شدید و برنامهٔ درسی سختگیرانهٔ مؤسسه پروتستان اعتراض می کردند، پیوست. بعدها مدیران کالج همه کسانی را که حاضر به خروج نام شان از درخواست رسمی اعتراض نشدند، موقتاً از کالج اخراج نمود. برکینریج به خاطر نقشش در اعتراض عذرخواهی نکرد. در عوض در ماه مه پرینستون را به مقصد کابل دیل
ترک نمود اما در فیلادلفیا به مدت دو هفته هیچ منزل گاهی قابل دسترس برای رفتن به مسیر کنتاکی نیافت. برکینریج که از عهده مصارف اتاق و خوابگاه برای آن مدت طولانی برآمده نمی توانست، در عوض به جنوب به سمت لینچبرگ حرکت کرد و سپس نزد اقاربش در فینکاسل اقامت گزید. برکینریج در نظر داشت تا در ترم خرانی سال ۱۸۰۷ در کالج ویلیام و مری ثبت نام نماید و به این باور بود که در مدت نُه ماه می تواند دروس خود را تکمیل نماید اما در نهایت از این کار منصرف شد. او همچنین ممکن است بنا بر عدم وجود مدارس خانوادگی، بین ماه ژوئیه سال ۱۸۰۷ تا ژوئیه ۱۸۰۸ به کابل دیل برگشته باشد. برکینریج در ماه ژوئیه تصمیم گرفت تا به منظور تکمیل دروس خویش در ماه اکتبر به پرینستون برگردد. جیمز جی. باینری هم اتاقی برکینریج و کشیش ساموئل استانهوپ اسمیت رئیس دانشگاه (که وی نیز به عنوان مبلغ مذهبی در ویرجینیا خدمت کرده بود، رئیس و مؤسس کالج همپدن-سیدنی بود)، هر دو طرفدار سرسخت الغای برده داری بودند. اما بسیاری از اقارب کابل برکینریج برده داشتند. با این حال برکینریج بازنشسته شده بود که باید به بردگی پایان داده شود اما صرف از طریق آزادسازی داوطلبانه نه با دخالت دو
لت. برکینریج در سال ۱۸۱۰ مدرک لیسانس خود را به دست آورد. برکینریج حدود یک سال بعد به گونه ای که در ذیل بر روی آن بحث می شود، با دختر کشیش اسمیت ازدواج نمود.
میریام دیفنسور سانتیاگو (; – ) سیاست مدار اهل فیلیپین بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه رامون مگسیسی شده است.
گریس پو (؛ زادهٔ baptized ) سیاست مدار اهل فیلیپین است.
مار روکساس (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل فیلیپین است. او به عنوان وزیر کشور و دولت محلی (فیلیپین) از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۵ خدمت کرد. در گذشته او از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۳ وزیر تجارت و صنعت (فیلیپین)، وزیر حمل و نقل و ارتباطات (فیلیپین)، وزیر حمل و نقل و ارتباطات از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۲ بود.
غارهای باهروت، که به طور محلی به نام باراد (बारड) شناخته می شوند، در نزدیکی دهانو در ایالت مهاراشترا هند، تنها آتشگاه درون غار زرتشتیان پارسی در هند است. ین غارها برای پارسیان اهمیت مذهبی و تاریخی دارند. نیاکان پارسی به مدت ۱۳ سال از دست مهاجمان مسلمان به این غارها پناه بردند و در این مدت «آتش ایران شاه» را با خود به داخل غارها بردند که تا به امروز می سوزد. غارهای باهروت در ۲۵ کیلومتری جنوب سنجان در گجرات واقع شده است. محل آن در فاصله ۸ کیلومتری از روستای بُردی و ۹ کیلومتری تالاسری است. این کوه ها در ابتدا متعلق به مردم قبیله ای روستا بوده است که از آن برای جمع آوری چوب و موادی که برای ساختن دیوارهای گلی استفاده می شد، بهره می گرفتند. بعدها راهبان بودایی در این محل غارهایی فروکندند اما پس از آن بلااستفاده ماند. زرتشتیان پس از هجوم الف خان، از سرداران محمد بن تغلق در سال ۱۳۹۳ میلادی به شهر سنجان، به مدت ۱۳ سال در این کوه ها پنهان شدند. «آتش ایران شاه» نیز در این دوره (۱۳۹۳–۱۴۰۵ میلادی) به باهروت منتقل شد. این آتش مقدس زرتشتیان حتی امروز نیز همچنان فروزان است و اکنون در نیایشگاهی در اودوادا قرار دارد. غارهای با
هروت به عنوان یک مگان میراثی اعلام شده و یک بنای تاریخی حفاظت شده تحت بررسی باستان شناسی هند (ASI) است. این غارها از هفت آب انبار مستطیل شکل تشکیل شده اند که پشت سر هم نمای صخره را شکل می دهند. تنها یکی از آب انبارها تا اوایل فوریه یا اواخر ژانویه آب را در خود نگه می دارد و در فصل باران های موسمی پر می شود. بزرگترین آب انبار برای تمام سال پر می ماند که از نماد مقدس پارسیان به نام آتش ایران شاه محافظت می کند. وجود سفال ها، سکه ها و ظروف شیشه ای در این غارها که قدمت آن به دوره ساسانی در ایران بازمی گردد، این حقیقت را روشن می سازد که پیوند بازرگانی میان سواحل گجرات و زرتشتیان ایرانی وجود داشته است.
کالب پاول بارنز (Caleb Paul Barns) (زادهٔ ۱۲ ژانویه ۱۸۱۲ – درگذشتهٔ ۲۹ اکتبر ۱۸۶۶)، وکیل، تاجر و قانون گذار آمریکایی بود. او دو دوره در مجلس ایالتی ویسکانسین به نمایندگی از شهرستان رسین غربی، ویسکانسین خدمت کرده است. اوایل زندگی. بارنز (که بیشتر اوقات بارِنز هجی می شد) در اوگو، نیویورک چشم به جهان گشود و در بخش غربی نیویورک و بیشتر در نزدیکی شهرستان چاتاکوآ واقع در نیویورک پرورش یافت. گرچه چند سرنخ مبهم در مورد کودکی وی وجود دارد ولی اطلاع چندانی از آن نیست. یکی خبر از «آموزش خوب و تحصیل قانونی» او داده و دیگری نشان می دهد که «او از همان ابتدا به خود متکی بوده است». نویسنده ای بارنز را یک فرد به شدت کم حرف توصیف کرده و می گوید: «مردانی کمی در یک جامعه بوده اند که اهالی محله از زندگی شخصیشان اطلاع کمی دارند». مهاجرت به ویسکانسین. کالب بارنز در زمان جوانی به منطقهٔ ویسکانسین نقل مکان کرده و در برلینگتون، ویسکانسین ساکن شد. منابع تاریخی محلی ادعا می کنند که او پیش از سال ۱۸۴۰ به ویسکانسین سفر کرد و برای ازدواج با همسر آینده اش به نیویورک بازگشت. منابع دیگر بازگشت وی را سال ۱۸۴۲ بیان می کنند. دیوید ال ولز نیز تقر
یباً در همان زمان همسر سابق خود کورنلیا ادی، را از یوتیکا، نیویورک به برلینگتون آورد. ولز که بنا بود برادر همسر بارنز شود، به سمت ریاست پُست خانه منصوب شد. ارتباط نزدیک و اتحاد بین خانوادهٔ بارنز و ولز دهه ها ادامه یافت و خانواده ها بیشتر و بیشتر در هم آمیخته شدند. زندگی خانوادگی. بارنز در سال ۱۸۴۵ با الیزابت آن ادی اهل تروی، نیویورک، دختر آسا ادی و لوسی (شپرد) ادی ازدواج کرد. الیزابت در مدرسه دخترانه اما ویلارد در تروی که یک مؤسسهٔ پیشرو در آموزش زنان بود، تحصیل کرد. مشخص نیست که آنها یکدیگر را در نیویورک می شناختند یا به سبب ارتباطات خانوادگی در ویسکانسین به یکدیگر معرفی شده بودند. کالب بارنز و همسرش الیزابت، صاحب سه فرزندی بودند که از نوزادی جان سالم به در بردند: کورنلیا، زادهٔ حدود ۱۸۵۲، فردریک دبلیو، زادهٔ نوامبر۱۸۶۰ و چارلز ادوارد بارنز، زادهٔ ژوئیه ۱۸۶۲. دو فرزند نخست و چهارم در دوران نوزادی از دنیا رفتند و در محوطهٔ خانوادگی در برلینگتون به خاک سپرده شدند. نام آن سه فرزند: آلفرد بارنز (زادهٔ فوریه ۱۸۴۷ – درگذشتهٔ ۲۶ اوت ۱۸۴۷)، لوسی شپرد بارنز (زادهٔ ۱۸۴۸ – درگذشتهٔ ۲۰ اکتبر ۱۸۴۹) و الیزابت بارنز (زاده
ٔ ژانویه ۱۸۵۵ – درگذشتهٔ ۱۶ ژوئیه ۱۸۵۵) بود. لوسی شپرد بارنز نام مادر الیزابت ادی بارنز گرفت. دیوید و کورنلیا ولز و دو پسر جوان شان، آسا ادی ولز و فردریک الیشا ولز، در ابتدای دههٔ ۱۸۵۰ برلینگتون را ترک کرده و در نزدیکی ساتر کریک، کالیفرنیا ساکن شدند. اعتقاد بر این بود که عزیمت آنها تحت تأثیر شرایط جسمی کورنلیا بود که از بیماری سل رنج می برد. کورنلیا ادی ولز در بهار ۱۸۵۶، بر اثر بیماری، چشم از جهان فروبست. چند ماه بعد دیوید ولز از اسب خود افتاده، روز بعد از دنیا رفت و این گونه تراژدی تکمیل شد. دو پسر یتیم ۹ و ۱۱ ساله با کشتی عازم نیویورک شده و سپس اقوام شان تا برلینگتون آنها را همراهی کردند. آنها در آنجا به خانوادهٔ بارنز ملحق شده و خانواده ای پنج نفره را تشکیل دادند. همان طور که بالاتر بیان شد، کالب و الیزابت بارنز در سال ۱۸۶۰ صاحب پسری به نام فردریک دبلیو بارنز شدند. پس از او، چارلز ای بارنز در سال ۱۸۶۲ به دنیا آمد. حال پنج فرزند در خانه حضور داشتند که شامل سه بارنز و دو ولز می شد. فعالیت وکالت. هنگامی که کالب بارنز خود را در جامعه جدید خود تثبیت کرد، یک دفتر وکالت افتتاح کرد. در ابتدا او با جیمز استرنگ که ا
و را از نیویورک می-شناخت، شریک شد. استرنگ به تازگی به کلیسای عیسی مسیح مقدسین آخرالزمان گرویده بود و خیلی زود با پیروانش به میشیگان نقل مکان کرد. بارنز در سال ۱۸۴۷ یک بانک ساخت و دفتر کار خود را در طبقه بالایی آن تأسیس کرد. سال ها بعد، آگهی درگذشت کوتاهی توسط کانون وکلای ایالتی ویسکانسین منتشر شد و بارنز را با عبارت «موفقیت بزرگ» ستود. او را با ویژگی-های برجسته اش وکیل نمونه خطاب کردند: دفتر سیاسی. کالب بارنز در سال ۱۸۴۳ نامزد نمایندگی توسط حزب ویگ (آمریکا) شد. روزنامه بیان کرد: «این موضوع بلیط خوبی است و یکی از دوستانش از اهالی شهرستان گفت که او با اکثریت آرا انتخاب خواهد شد». از بدشانسی بارنز، دموکرات ها با بیش از دویست رأی بیشتر در شهرستان راسین پیروز شدند. بارنز حزب خود را تغییر داد و در سال ۱۸۴۸، سالی که ویسکانسین ایالت شد، به نمایندگی از بخش یورک ویل، روچستر و برلینگتون از طرف حزب دموکرات، نامزد مجلس شد. او با اختلاف سه رأی رقابت را به ساموئل چپمن که نمایندهٔ حزب ویگ بود، باخت. او سال بعد، از طرف حزب دموکرات دوباره نامزد شد که این بار به همراه سه نامزد دیگر دموکرات و یک نامزد مستقل، به نمایندگی مجلس انت
خاب شدند. بارنز در سال ۱۸۵۰ برای یک دورهٔ یک ساله وارد مجلس ایالتی ویسکانسین شد. او در سال ۱۸۵۵ مجدداً انتخاب شده و برای یک دورهٔ دیگر خدمت کرد. بارنز در سال ۱۸۶۲ نامزد حزب دموکرات برای مجلس سنای ایالتی ویسکانسین بود. این بار، رقیب او از حزب جمهوری خواه بود که در نهایت در انتخابات نیز رقیبش پیروز شد. بارنز سال بعد، یکی از دو نمایندهٔ صاحب کرسی از بخش راسین در مجمع ایالتی دموکراتیک شد. تعهد او به عرصهٔ سیاست دیرینه و گسترده بود. بیماری و مرگ. در سال های بعد بارنز با بدتر شدن وضعیت سلامتی خود، به بانکداری روی آورد که برای او کاملاً سودآور بود. یکی از همکاران این تغییر را اینگونه توضیح داد: وضعیت سلامتی بارنز که بسیار وخیم بود به وی هشدار داده بود که دیگر توان پاسخگویی به نیازهای یک زندگی حرفه ای و فعال را به او نمی دهد؛ بنابراین او چندین سال قبل، از حرفهٔ وکالت بیرون آمده و به تجارت روی آورده بود. وی همان موفقیت در حرفهٔ قبلیش را به شغل جدیدش منتقل کرد. بارنز نیز مهارت های مالی خود را در خدمت به جامعه خود به کار گرفت. هنگامی که اولین هیئت مدرسه برلینگتون در سال ۱۸۵۸ تشکیل شد، او داوطلب شد تا به عنوان خزانه دار
آن خدمت کند. الیزابت ادی بارنز در فوریهٔ ۱۸۶۴ و پس از گذشت کمتر از دو دهه از ازدواج شان، بر اثر بیماری سل چشم از جهان فروبست. بیماری ای که هشت سال پیش از آن نیز خواهرش را از وی گرفته بود. پسران کوچک بارنز در آن زمان به ترتیب دو و چهار ساله بودند و دخترش کورنلیا دوازده و پسران ولز تقریباً هجده و بیست سال داشتند. این خانواده در کنار یکدیگر ماندند گرچه کورنلیا بارنز تقریباً از ابتدا تا آخر دههٔ بعدی زندگی خود را در کنار عمهٔ بزرگش در لانگ آیلند، نیویورک زندگی کرد. سلامتی کالب بارنز پس از مرگ همسرش به سرعت رو به افول رفت و او در اکتبر سال ۱۸۶۶ چشم از جهان فروبست. دوست نزدیک او در برلینگتون بیان کرد: نزدیک به یک ربع قرن می گذرد و او همچنان در میان ما جایگاه برجسته ای دارد، جای او را به راحتی نمی توان پُر کرد. او مدت ها وکیل و مشاور مورد اعتماد و دوست نزدیک و ارزشمند ما بود و هنوز نمی توانیم فقدان حضورش را درک کنیم. پسر او، چارلز ادوارد بارنز مقاله نویس روزنامه بود که برای نیویورک تریبون می نوشت. پس از سفرهایی به هند، چین و ژاپن به فلاشینگ، نیویورک بازگشت و داستان های کوتاه، شعر و رمان های درام منتشر کرد. در اواخر
زندگیش، یک ستاره شناس مطرح، شده بود.
میماق (به قرقیزی: Маймак، مایماق) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در شهرستان قره بوره واقع شده است. میماق ۸۲۷ نفر جمعیت دارد.
کوک-آی (به قرقیزی: Көк-Ой، کۅک وی) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در شهرستان تلاس واقع شده است. کوک-آی ۶٬۹۰۴ نفر جمعیت دارد.
چیمکند (به قرقیزی: Чымгент، چىمگەنت) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان قره بوره واقع شده است. چیمکند ۷٬۲۴۳ نفر جمعیت دارد.
ناکاجیما کی-۴۹ دونریو (呑龍، «اژدهای طوفان») یک بمب افکن سنگین دو موتوره ژاپنی متعلق به دوران جنگ جهانی دوم بود. این هواپیما برای انجام مأموریت های بمباران در روز بدون حفاظت توسط جنگنده های اسکورت طراحی شده بود. کی-۴۹ که یک هواپیمای تک بال، میان بال و با ساختار تمام فلزی بود، یکی از اولین هواپیماهای ژاپنی دارای چرخ عقب جمع شونده بود. در طول جنگ جهانی دوم، متفقین در گزارش های خود نام این هواپیما را «هلن» گزارش می کردند.
سیاهرگ پیشانی یا ورید فرونتال (frontal vein) که سیاهرگ بالاقرقره ای (supratrochlear) هم نامیده می شود، در یک شبکه سیاهرگی از پیشانی شروع می شود و با شاخه های پیشانی سیاهرگ گیجگاهی سطحی ارتباط برقرار می کند. این سیاهرگ ها همگرا می شوند و یک تنه منفرد را تشکیل می دهند که به موازات رگ سمت مقابل نزدیک خط میانی پیشانی به سمت پایین می رود. این دو سیاهرگ در ریشه بینی توسط یک شاخه عرضی به نام قوس بینی به هم متصل می شوند که تعدادی سیاهرگ کوچک از پشت بینی دریافت می کند. در ریشه بینی سیاهرگ ها از هم جدا می شوند و هر کدام در زاویه میانی چشمخانه به سیاهرگ بالاچشمخانه ای می پیوندند و سیاهرگ زاویه ای را تشکیل می دهند. گاهی سیاهرگ های پیشانی به هم می پیوندند و یک تنه را تشکیل می دهند که در ریشه بینی به دو سیاهرگ زاویه دار تقسیم می شود.
آرال (به قرقیزی: Арал، ارال) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان تلاس واقع شده است. آرال ۵٬۲۰۶ نفر جمعیت دارد.
آراشان (به قرقیزی: Арашан، اراشان) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در شهرستان تلاس واقع شده است. آراشان ۱٬۲۴۷ نفر جمعیت دارد و ۱٬۳۴۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
چارلز ادیسون. بوتل (Charles Addison Boutelle) (۹ فوریه ۱۸۳۹–۲۱ مه ۱۹۰۱)، ملوان آمریکایی، ناخدا، افسر نیروی دریایی، کهنه سرباز جنگ داخلی، سردبیر روزنامه، ناشر، سیاستمدار محافظه کار جمهوری خواه و نمایندهٔ نُه دوره ای ناحیهٔ چهارم کنگره مِین در کنگره ایالات متحده بود. بلاند دومین نمایندهٔ ایالات متحده با سابقهٔ طولانی خدمت از مِین است، اولی آن همکار او توماس براکت رید بود. اوایل زندگی. بوتل در داماریسکوتا شهرستان لینکلن ایالت مِین در خانوادهٔ چارلز و لوسی ای. (کورتیز) بوتل متولد شد. در سال ۱۸۴۸ خانواده اش از داماریسکوتا به برانزویک در ایالت مِین نقل مکان نمود. بوتل در مدارس دولتی برانزویک درس خواند و بعداً در سال های ۱۸۵۰ و ۱۸۵۱ در آکادمی بارموث پذیرفته شد. حرفهٔ نیروی دریایی. پدر بلاند ناخدا بود و خود چارلز در سن پانزده سالگی ملوان شد. یازده سال آینده را به عنوان ملوان سپری کرد و به توانائی خود و بدون اتکاء به دیگران در ۱۸۶۰ میلادی ناخدا شد. به منظور سهم گرفتن در جنگ کشور، از یک سفر دریایی دو ساله در سال ۱۸۶۲ برگشت و داوطلبانه به نیروی دریایی خدمت کرد و در ۵ آوریل سال ۱۸۶۲ به سرپرستی کاپیتان کشتی گماشته شد. بلا
ند در پاول جانیز که یک ناوچهٔ توپ دار بخار دوطرفه و دو چرخه بود و به گردان های هوایی محاصره اقیانوس اطلس جنوبی اختصاص داده شده بود، خدمت کرد. در جریان این مأموریت ناو کم عمق، به جمع آوری اطلاعات، گشت زنی در راه های خروجی رودخانه و پاسداری در برابر ترافیک دریایی مؤتلفه (که در تلاش دوام دادن به محاصره دریایی خط ساحل جورجیا بود)، مشغول بود. مأموریت بعدی بلاند بر کشتی ساساکوس بود، یک ناوچهٔ توپدار بخار دوسره که مشغول محاصره چارلستون و ویلمینگتون بود. در ۵ مه سال ۱۸۶۴ زمانی که در آن کشتی جنگی مأموریت داده شد، کشتی او همراه با سایر کشتی های جنگی اتحادیه با کشتی سی اس اس البمارل زرهی کنفدراسیون وارد جنگ شد. در جریان این درگیری ساساکوس با البمارل که در تلاش فرار بود، برخورد کرد. ساساکوس مستقیماً از سمت راست دیگ بخار برخورد کرد و پس از انفجار دیگ، آسیب قابل توجهی را متحمل شد. در جریان آن نبرد از بوتل «به خاطر رفتار شجاعانه» یادآوری شد و این کار سبب شد که به درجه ستوان داوطلب که بالاترین درجهٔ اعطاء شده برای افسران داوطلب خارج از نیروهای دریایی دائمی بود، ارتقا یابد. متعاقباً استوان بوتل، فرماندهی کشتی جنگی نایاناز یکی
دیگر از کشتی های بخار کم عمق و زره پوش سبک معروف به 'تینکلادز' را به عهده گرفت. در جریان فرماندهی بوتل، کشتی جنگی نایاناز در ۵ ماه اوت سال ۱۸۶۴ تحت فرماندهی دریاسالار دیوید فراگوث در نبرد خلیج موبایل شرکت نمود که در آنجا تسلیم گیری ناوگان کنفدراسیون به ستوان بوتل نسبت داده شد. پس از پیروزی در نبرد موبایل، بوتل به فرماندهی نیروهای دریایی اتحادیه در باریکهٔ می سی سی پی گماشته شد. ستوان بوتل الی پایان جنگ زمانی که داوطلبانه ترک خدمت کرد، به خدمت در نیروهای دریایی ادامه داد. در ۱۴ ژانویه سال ۱۸۶۶ ترخیص افتخاری برایش اعطاء گردید. به زودی پس از خروج از خدمت در نیروی دریایی در ۱۶ مه سال ۱۸۶۶ در آگوستا زادگاه عروس با الیزابت («لیزی») هادسدون دختر وکیل و معاون ایالت مِین، ارتشبد جان. ال. هادسدون ازدواج نمود. آن ها جمعاً سه دختر به نام های گرس هادسدون بوتل، الیزابت بوتل و آن («آنی») کورتیز بوتل، داشتند. در سال ۱۸۹۰ آن بوتل رزم ناو محافظت شده به نام نیوآرک که نخستین رزم ناو مدرن نیروهای دریایی ایالات متحده بود، را طراحی کرد. سردبیر روزنامه و ناشر. بوتل پس از جنگ، کاپیتان یک کشتی بخار که بین نیویورک و ویلمینگتون رفت و آ
مد می کرد، شد. بوتل مدت کوتاهی با یکی از بنگاه های دلالی نیویورک همکاری می کرد اما در سال ۱۸۷۰ برای سمت سردبیری یک روزنامهٔ جمهوری خواه به نام دیلی ویگ و کوریر بانگر، پیشنهاد شد. بوتل این سمت را به عهده گرفت و خانوادهٔ نو تشکیل خود را به بانگر در ایالت خود در مِین انتقال داد که تا پایان عمر در آنجا زندگی نمودند. بوتل یک سردبیر پویا بود و این روزنامه تحت رهبری او به یکی از تأثیرگذارترین روزنامه در ایالات شمال شرقی ایالات متحده تبدیل شد. به مجرد مرگ جی.اچ. لایند مالک روزنامه، بوتل همراه با یک شریک به نام بی.ای. بور در ۱۵ مه سال ۱۸۷۴ روزنامهٔ دیلی ویگ و کوریر را خرید. بوتل به کنترل فعالانه سردبیری ادامه داد تا این که بیماری و رقابت روزافزون او را مجبور ساخت که روزنامه را در مارس ۱۹۰۰ به فروش برساند. حرفهٔ سیاسی. مواضع سرمقالهٔ جمهوری خواه شدیداً محافظه کارانهٔ بوتل، او را بیشتر به سیاست های ایالتی و ملی کشاند. در سال ۱۸۷۶ به عنوان نمایندهٔ ناحیه ای در کنوانسیون ملی جمهوری خواهان در سینسیناتی انتخاب شد و به عنوان رئیس انجمن مِین (جیمز. جی) بلین در کنوانسیون ملی سال ۱۸۸۰ خدمت کرد. بوتل با کسب شهرت بیشتر در حزب جمه
وری خواه ایالتی، نماینده ایالت مِین در کمیتهٔ ملی جمهوری خواهان در کنوانسیون ملی سال ۱۸۸۴ معرفی جیمز. جی. بلین، انتخاب شد. وی نمایندهٔ کل و رئیس هیئت نمایندگی ایالت مِین در کنوانسیون ملی جمهوری خواهان سال ۱۸۸۸ بود که در جریان آن پیامی تلگرافی مبنی بر رد نامزدیش را از شهر بلین قرائت نمود. از سال ۱۸۷۵ تا سال ۱۸۸۲ عضو کمیتهٔ ایالتی جمهوری خواه مِین بود. عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده. به عنوان یک انتخاب مسلم برای کنگره، بوتلر در ۲۴ ژوئن سال ۱۸۸۰ در نخست به عنوان کاندیدا جمهوری خواه برای ناحیهٔ چهارم کنگره مِین (شامل شهرستان های آروستوک، پنوبوسکات، پیسکاتاکوئیس و واشینگتن) کاندیدا شد اما با تفاوت کم (با ۸۵۵ رأی) توسط جورج دبلیو لاد از حزب گرین بک که متصدی برحال همان پُست بود، شکست خورد. در انتخابات سال ۱۸۸۲ با اکثریت قابل توجه آرا، نمایندهٔ کل ایالت مِین در کنگره چهل و هشتم انتخاب شد و متعاقباً در تمامی انتخابات بعدی نمایندهٔ ناحیهٔ چهارم انتخاب شد تا اینکه در سال ۱۹۰۱ استعفا کرد. بوتل، عضو مجلس نمایندگان آمریکا با بهره گیری از پیشینهٔ کار در نیروی دریایی، به عنوان رئیس کمیتهٔ امور نیروهای دریایی در کنگره های پن
جاه و یکم، پنجاه و چهارم، پنجاه و پنجم و پنجاه و ششم خدمت کرد. در جریان تصدی در این سمت، رهبری قدرت مندی را در مدرن سازی نیروی دریایی ایجاد کرد و در توسعهٔ اولین کشتی های جنگی فولادی همراه با صنایع حامی ساخت و ساز و تجهیز آن ها، نقش کارساز و اساسی داشت. پیشرفت کارخانهٔ کشتی سازی بت آیرون ورکز را می توان تا یک حدی به جایگاه رهبری وی نسبت داد. بوتل عضو کنگره که یک سخنران کاریزماتیک کمتر از یک نویسنده نبود، در حمایت از مواضع جمهوری خواهان در مباحث بزرگ عصر خود، سرسخت بود. از بوتل به ویژه به خاطر سخنرانی در رابطه با مسئلهٔ الحاق هاوایی (کنگره پنجاه و سوم) و اختلاف مرزی بین بریتانیایی کبیر و ونزوئلا (کنگره پنجاه و چهارم) یادآوری می شود؛ این موارد دو مسئله مهم سیاست خارجی دومین حکومت دموکرات ها تحت رهبری گروور کلیولند (۱۸۹۲–۱۸۹۶) بود. در ماه آوریل سال ۱۸۹۸، بوتل از جملهٔ شش نماینده ای بود که بر ضد اعلان جنگ علیه اسپانیا رأی داد.
ناکاجیما کی-۳۴ یک هواپیمای ترابری سبک ژاپنی در دوران جنگ جهانی دوم بود. کی-۳۴ هواپیمایی تک بال، دو موتوره و بال پایین بود. ارابه های فرود آن یکی پایین دم و دو دیگر زیر بدنه اصلی و به شکل جمع شونده بودند. در طول جنگ اقیانوس آرام، متفقین از نام تورا در گزارش های خود برای این هواپیما استفاده می کردند. کتابشناسی - فهرست کتب.
والوپی سیتابین () (NM-283) یک داروی ضد ویروسی است که به عنوان درمانی برای هپاتیت ث ساخته شده است، اگرچه فقط تا مرحله آزمایش های بالینی فاز III پیشرفت کرده است. این دارو به عنوان یک مهارکننده RNA پلیمراز وابسته به RNA عمل می کند. این ماده یک پیش دارویی است که درون بدن به شکل فعال، ۲'-C-متیل سیتیدین تری فسفات تبدیل می شود.
سیاهرگ گوشی پسین (Posterior auricular vein) یا ورید گوشی خَلفی از سیاهرگ های سر است. این سیاهرگ از شبکه ای با سیاهرگ پس سری و سیاهرگ گیجگاهی سطحی آغاز می شود و از پشت لاله گوش فرومی رود و به داخل سیاهرگ گردنی بیرونی (ورید ژوگولار خارجی) تخلیه می شود. ساختار. سیاهرگ گوشی پسین از بالای کنار سر آغاز می شود، در شبکه ای که با شاخه های سیاهرگ پس سری و سیاهرگ گیجگاهی سطحی ارتباط برقرار می کند. از پشت لاله گوش پایین می آید. به بخش خلفی سیاهرگ پشت آرواره ای (ورید رتروماندیبولار) می پیوندد.&lt; به داخل سیاهرگ گردنی بیرونی تخلیه می شود. سیاهرگ گوشی پسین، سیاهرگ نیزه ای پستانکی (استیلوماستوئید) و برخی از شاخه ها را از سطح جمجمه گوش دریافت می کند. موردهای متفاوت. اگر دگرگونی هایی در سیاهرگ گردنی بیرونی وجود داشته باشد، سیاهرگ گوشی خلفی ممکن است به سیاهرگ گردنی درونی (ورید ژوگولار داخلی) یا سیاهرگ گردنی پسین تخلیه شود. اهمیت بالینی. پوست ناحیه لاله گوشی پستانکی (اوریکولوماستوئید) سر ممکن است به صورت زبانه ای پیوند زده شود و سیاهرگ گوشی پسین را با خود نگه دارد.
خیلی باحال برای کشتن یک فیلم کمدی اکشن چینی محصول ۲۰۲۲ است که بر اساس فیلم ژاپنی "ساعت طلایی" در سال ۲۰۰۸ ساخته شده است. وی شیانگ در نقش یک بازیگر آماتور که برای ایفای نقش اصلی در یک فیلم دعوت می شود و در نهایت به موقعیت خطرناکی کشیده می شود، بازی می کند. این فیلم در چین در ۱ فوریه ۲۰۲۲ (سال نو چینی) و در ایالات متحده و کانادا در ۱۸ فوریه ۲۰۲۲ منتشر شد و این اولین کارگردانی فیلم بلند ژینگ ونژانگ (邢文雄) است. این فیلم ۲۱۷ میلیون دلار در گیشه فروش داشته است. داستان. وی چنگ گونگ، یک بازیگر تازه کار توسط میلان، یک بازیگر زن، دعوت شده تا در فیلمی در نقش «کارل قاتل» بازی کند. هنگامی که او دعوت را می پذیرد، خود را درگیر یک توطئه خطرناک می بیند. تولید. "خیلی باحال برای کشتن" اقتباسی از فیلم ژاپنی "ساعت طلایی" محصول ۲۰۰۸ کوکی میتانی است. این فیلم توسط ژینگ ونژانگ، یکی از نویسندگان "مردم من، وطن من" نوشته و کارگردانی شده است. این اولین کارگردانی فیلم سینمایی زینگ است. این فیلم توسط یان فی و پنگ دامو تولید شد. فیلمبرداری در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۱ آغاز شد و در همان روز اعلام شد که فیلم در سال نوی چینی ۲۰۲۲ اکران خواهد شد. به گفته با