Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گچ گیری با برش سوراخ با اره هنگام گچ گیری شکل می گیرد. این قسمت از گچ گیری باید تمیز و خشک بماند؛ زیرا از آن ناحیه باسن نمی تواند خم شود، استفاده از توالت فرنگی دشوار است، اگر غیرممکن نباشد؛ بنابراین لازم است که بیمار از پوشک، تختخواب یا کاتتر برای مدیریت دفع مواد زائد بدن استفاده کند. استحمام باید توسط حمام های اسفنجی انجام شود. . برای شستشوی موی کودک با شامپو می توان کودک را بلند کرده و روی یک پیشخوان آشپزخانه قرار داد و سرش را روی سینک آشپزخانه نگه داشت. انواع دیگر گچ گیری. گچ گیری Minerva و Risser قبلاً برای محافظت از ستون فقرات آسیب دیده یا به عنوان بخشی از درمان تغییر شکل ستون فقرات استفاده می شدند، اما امروزه به ندرت دیده می شوند. گچ گیری مینروا شامل تنه بدن (که بعضی اوقات فقط تا قفسه دنده به سمت پایین امتداد می یابد) و همچنین سر بیمار، با دهانه هایی برای صورت، گوش ها و معمولاً بالای سر و موهای بیمار فراهم می شود. گچ گیری Risser نیز مشابه بود و از باسن بیمار تا گردن گسترش می یابد و گاهی بخشی از سر را نیز شامل می شود. مواد مورد استفاده. به دلیل ماهیت پانسمان ز در حین درمان اندام غیرقابل دسترسی اند و پوس
ت زیر گچ خشک و پوسته پوسته می شود زیرا سلولهای بیرونی پوست دور ریخته نشده شسته یا کنده نمی شوند. همچنین، گچ پاریس می تواند منجر به عوارض پوستی از جمله زخم، عفونت ، بثورات، خارش، سوختگی و درماتیت تماسی آلرژیک شود که ممکن است به دلیل وجود فرمالدئید در داخل باندهای گچ باشد. در هوای گرم، عفونت استافیلوکوکی فولیکول های مو و غدد عرق می تواند منجر به درماتیت شدید و دردناک شود. از دیگر محدودیت های گچ بری ها می توان به وزن آنها اشاره کرد که می تواند بسیار قابل توجه باشد، بنابراین حرکت، به ویژه کودک را محدود می کند. برداشتن قسمت گچ گرفته شده مستلزم از بین بردن خود گچ است. این فرایند اغلب پر سر و صدا است و با استفاده از یک اره مخصوص که می تواند به راحتی مواد ریخته گری سخت را برش دهد اما در برش مواد نرم مانند روتختی ریخته گری یا پوست مشکل دارد، انجام می شود. اگرچه برداشتن غالباً بدون درد است، اما این امر می تواند برای بیمار به ویژه کودکان ناراحت کننده باشد. اره ریخته گری می تواند پوست را بریده، ساییده یا سوزاند، اما این نتایج غیر معمول است. علاوه بر این، اگر بیماران گچ پاریس را خیس کنند، خراب می شود. به دلیل محدودیت های
گچ پاریس، جراحان همچنین انواع دیگری از مواد را برای استفاده به عنوان آتل آزمایش کرده اند. پلاستیک اولیه مانند گوتاپارکا بود که از لاتکس درختان یافت شده در مالایا بدست می آمد. شبیه لاستیک بود اما حاوی رزین های بیشتری بود. وقتی خشک شد سخت و غیر کشسان بود، اما وقتی گرم شد نرم و قابل انعطاف شد. در سال 1851 Utterhoeven، استفاده از آتل ساخته شده از این ماده برای درمان شکستگی را توصیف کرد. در دهه ۱۹۷۰، ایجاد نوار ریخته گری فایبرگلاس امکان تولید گچ سبکتر و با دوام تر از گچ سنتی و همچنین مقاوم در برابر آب را فراهم کرد (اگرچه باندهای زیر آن نبودند) که به بیمار کمک می کند تا فعالیت بیشتری داشته باشد. در دهه ۱۹۹۰، معرفی پوشش جدید گچ به این معنی بود که گچ های فایبرگلاس با این آستر کاملاً ضدآب هستند و به بیماران اجازه می دهند هنگام پوشیدن گچ، استحمام کنند، دوش بگیرند و شنا کنند. با این وجود آسترهای گچ گیری ضدآب تقریباً ۲ تا ۳ دقیقه بیشتر به زمان خشک شدن گچ اضافه می کند و هزینه گچ را افزایش می دهد. با این حال، زمان خشک شدن می تواند به اندازه کافی ناخوشایند باشد که به جای آن ها از محافظ رطوبت گچ و باند استفاده شود. این استفا
ده از این روکش های ضدآب می توان حمام کرد و دوش گرفت. پوشش گچ ضدآب محکم در اطراف گچ می ماند و مانع از رسیدن آب به آن می شود در حالی که بیمار در تماس با آب است. روکش را می توان به راحتی جدا کرد تا خشک شود و اغلب می توان دوباره از آن استفاده کرد. آستر گچ گیری. آسترهای گچ گیری اغلب نخی هستند. اگرچه مواد پوشش ضدآب نیز موجود است. جداسازی. گچ ها به طور معمول با سوراخکاری با استفاده از اره گچ بری، مواد سخت موجود مانند گچ یا فایبرگلاس را برش می دهند در حالی که به بافت نرم آسیب نمی رسانند. قیچی های دستی که در سال ۱۹۵۰ توسط نیل مک کی ثبت شده است، ممکن است در کودکان یا سایر بیمارانی که ممکن است تحت تأثیر صدای اره قرار بگیرند استفاده شود. تاریخچه. اولین روش نگهداری از استفاده از آتل است که در این حالت نوارهای سفت و سختی است که به موازات یکدیگر در کنار استخوان قرار گرفته اند. مصریان باستان از آتل های چوبی ساخته شده از پوست که با پارچه پیچیده شده استفاده می کردند. آنها همچنین از باند سفت برای استحکام بیشتر استفاده کردند که احتمالاً از روش های مومیایی کردن گرفته شده است. هندوهای باستان شکستگی ها را با آتل بامبو درمان می کردن
د، و نوشته های بقراط در مورد مدیریت شکستگی ها با جزئیات بحث می کند، آتل های چوبی به علاوه ورزش را برای جلوگیری از آتروفی عضلات در حین بی حرکتی توصیه می کند. یونانیان باستان همچنین از موم و رزین برای ایجاد باند سفت استفاده می کردند و سلسوس در سال ۳۰ میلادی، نحوه استفاده از آتل و باند سفت شده با نشاسته را توصیف می کند. پزشکان عرب از آهک حاصل از پوسته دریا و سفیده تخم مرغ برای سفت کردن باند استفاده کردند. مدرسه ایتالیایی سالرنو در قرن دوازدهم از باندهایی که با مخلوط آرد و تخم مرغ سخت شده بودند استفاده می کرد، همان طور که استخوان سازان اروپایی قرون وسطی، که از گچ ساخته شده از سفید تخم مرغ، آرد و چربی حیوانات استفاده می کردند. در قرن شانزدهم، جراح مشهور فرانسوی، آمبروز پاره (۱۵۹۰–۱۵۱۷)، که استفاده از اندام مصنوعی را ترویج می داد، از موم، مقوا، پارچه و پوست کاغذهایی ساخت که با خشک شدن سفت می شدند. همه این روش ها شایسته بودند، اما روش استاندارد برای بهبود شکستگی ها استراحت در بستر و محدودیت فعالیت بود. جستجوی روش ساده تر و کم مصرف منجر به ایجاد اولین پانسمان های انسدادی مدرن شد که در ابتدا با نشاسته و بعداً با گچ پا
ریس سفت شد. درمان سرپایی شکستگی نتیجه مستقیم این نوآوری ها بود. نوآوری گچ گیریم درن را می توان در میان چهار جراح نظامی، دومینیک ژان لاری، لوئیز سوتین ، آنتونیوس ماتیجسن و نیکولای پیروگوف جستجو کرد. [۱۰] دومینیک ژان لاری (۱۷۶۸–۱۸۴۲) در یک شهر کوچک در جنوب فرانسه متولد شد. او ابتدا نزد عموی خود، جراح در تولوز تحصیل پزشکی کرد. پس از یک دوره کوتاه انجام وظیفه به عنوان جراح نیروی دریایی، به پاریس بازگشت و در آنجا با حضور در طوفان باستیل، گرفتار آشفتگی انقلاب شد. از آن به بعد، وی به عنوان یک جراح در ارتش انقلابی و ناپلئونی فرانسه فعالیت کرد، که در سراسر اروپا و خاورمیانه همراه بود. در نتیجه، لری تجربه گسترده ای از پزشکی نظامی و جراحی را به دست آورد. یکی از بیماران وی پس از نبرد بورودینو در سال ۱۸۱۲ یک افسر پیاده بود که بازوی او از ناحیه شانه قطع شد. هنگامی که پانسمان هنگام ورود وی به خانه در فرانسه برداشته شد، زخم بهبود یافته بود. لری به این نتیجه رسید که این واقعیت که زخم مزاحم نبوده و باعث بهبودی شده است. پس از جنگ، لری شروع به سفت شدن باند با استفاده از الکل کافوره، استات سرب و سفیده تخم زده شده در آب کرد. یک رو
ش بهبود یافته توسط لوئیز سوتین، (۱۸۶۵–۱۷۹۳) از بروکسل معرفی شد. در سال ۱۸۱۵ سوتین در جنگ با ناپلئون در ارتش های متحد خدمت کرده بود و در میدان واترلو بود. در زمان توسعه باند او جراح ارشد در ارتش بلژیک بود. «باند آمیدون» سوتین متشکل از آتلهای مقوایی و بانداژهایی بود که در محلول نشاسته آغشته شده و به صورت خیس استفاده می شود. خشک شدن این پانسمان ها بسته به دما و رطوبت محیط به ۲ تا ۳ روز زمان نیاز دارد. جایگزینی دکسترین به جای نشاسته، که به پیشنهاد ولپو، مردی که در آغاز قرن نوزدهم به عنوان جراح برجسته فرانسوی شناخته می شد، زمان خشک شدن را به ۶ ساعت کاهش داد. اگرچه این پیشرفت بزرگی بود، اما خصوصاً در محیط سخت میدان جنگ مدتها طولانی بود. توصیف خوبی از روش Seutin توسط Sampson Gamgee ارائه شد که وی آن را در زمستان سالهای ۱۸۵۱–۱۹۵۱ از سوتین در فرانسه آموخت و به دنبال استفاده از آن در انگلیس بود. اندام در ابتدا به خصوص بر روی هر برجستگی استخوانی در پشم پیچیده می شد. سپس تخته خمیر را به شکل آتل درآوردند و مرطوب کردند تا بتوانند به اندام قالب بزنند. سپس اندام را قبل از استفاده از پوشش نشاسته به سطح خارجی، در باند پیچیدند.
روش سوتین برای استفاده از دستگاه نشاسته، اساس تکنیکی است که امروزه با گچ پانسمان پاریس استفاده می شود. استفاده از این روش منجر به بسیج زودهنگام بیماران دارای شکستگی و کاهش قابل توجه زمان در بیمارستان می شود. گچ گیری به شیوهٔ امروزی. اگرچه این باندها پیشرفتی نسبت به روش لری داشتند، اما بسیار ایده آل نبودند. آنها به مدت طولانی برای استفاده و خشک شدن نیاز داشتند و اغلب انقباض و اعوجاج وجود داشت. در حدود سال ۱۸۰۰ میلادی توسط یک دیپلمات انگلیسی، کنسول ویلیام اتون، روش درمان شکستگی ها را که در ترکیه مشاهده کرده بود را توصیف کرد. او نشان داد که گچ پاریس در اطراف پای بیمار ریخته شده و باعث بی حرکتی می شود. اگر به دلیل آتروفی یا کاهش تورم، گچ شل شد، گچ اضافه می شود تا فضا پر شود. تطبیق استفاده از گچ پاریس برای استفاده در بیمارستان ها، مدتی طول کشید. در سال ۱۸۲۸، پزشکان در برلین با ترازبندی استخوانها در یک جعبه باریک، که آنها را با ماسه مرطوب پر می کردند، شکستگی پا را درمان می کردند. جایگزینی گچ پاریس برای شن و ماسه مرحله منطقی بعدی بود. با این وجود به علت سنگین و دست و پاگیر قرار گرفتن گچ، چنین گچ بری هایی موفقیت آمی
ز نبودند. باند گچ پاریس توسط اشکال مختلف توسط ۲ جراح ارتش، یکی در خانه در زمان صلح و دیگری در خدمت فعال در جبهه معرفی شد. آنتونیوس ماتیجسن (۱۸۰۵–۱۸۷۸) در بودل هلند متولد شد، جایی که پدرش پزشک دهکده بود. وی در بروکسل، ماستریخت و اوترخت تحصیل کرد و در سال ۱۸۳۷ درجه دکترای پزشکی را در گیسن دریافت کرد. وی تمام دوران حرفه خود را به عنوان افسر پزشکی در ارتش هلند گذراند. در حالی که او در سال ۱۸۵۱ در هارلم مستقر بود، روشی را برای استفاده از گچ باند پاریس ایجاد کرد. یادداشت مختصری دربارهٔ روش وی در تاریخ ۳۰ ژانویه ۱۸۵۲ منتشر شد. به زودی حسابهای کامل تری دنبال شد. در این گزارش ها ماتیجسن تأکید کرد که فقط به مواد ساده نیاز است و می توان باند را سریعاً بدون کمک استفاده کرد. بانداژها به سرعت سفت می شوند، کاملاً متناسب می شوند و می توانند به راحتی منشعب یا دوسر شوند. ماتیجسن از مواد درشت بافتی، معمولاً پارچه ای، که گچ خشک پاریس را کاملاً در آن مالیده بود استفاده می کرد. سپس باندها را با استفاده از اسفنج یا برس مرطوب مرطوب کرده و با دست می مالیدند تا سفت شوند. پانسمان های گچ پاریس برای اولین بار در معالجه تلفات جمعی در دهه
۱۸۵۰ در طول جنگ کریمه توسط نیکولای ایوانوویچ پیروگوف (۱۸۱۰–۱۸۸۱) استفاده شد. پیروگوف در مسکو متولد شد و تحصیلات اولیه را در آنجا گذراند. پس از اخذ مدرک پزشکی در دورپات قبل از بازگشت به عنوان استاد جراحی در دورپات در برلین و گوتینگن تحصیل کرد. در سال ۱۸۴۰، وی استاد جراحی در آکادمی پزشکی نظامی در سن پترزبورگ شد. پیروگوف استفاده از بیهوشی اتر را به روسیه وارد کرد و سهم مهمی در مطالعه آناتومی مقطعی انسان داشت. او با کمک حامی بزرگ خود، دوشس بزرگ، هلن پاولوونا، پرستارهای زن را در همان زمان که فلورانس نایتینگیل یک برنامه مشابه را در بیمارستان های نظامی انگلیس آغاز می کرد، وارد بیمارستان های نظامی کرد. سوتین با نشان دادن "بانداژ نشاسته شده" خود از طریق روسیه سفر کرده بود و تکنیک وی توسط ارتش و نیروی دریایی روسیه تا سال ۱۸۳۷ به کار گرفته شد. گچ مایع پاریس برای ساخت مدل و مجسمه استفاده شد (این روش، "modroc" نامیده می شود، هنوز هم محبوب است). پیروگوف در ادامه روش های خود را توسعه داد، اگرچه از کارهای ماتیجسن مطلع بود. روش پیروگوف شامل خیساندن پارچه درشت در گچ مخلوط پاریس بلافاصله قبل از انداختن روی اندام ها بود که از طر
یق جوراب یا پنبه محافظت می شد. پانسمان های بزرگ با تکه های چوب تقویت می شدند. هرچه زمان می گذشت و روش بیشتر به جریان اصلی منتقل می شد، اختلاف نظرهایی در رابطه با مشکلات مربوط به قطع هوا با تماس با پوست بوجود آمد و همچنین برخی پیشرفت ها نیز صورت گرفت. سرانجام روش پیروگوف جای خود را به روش ماتیجسن داد. از جمله بهبودهایی که در اوایل سال ۱۸۶۰ پیشنهاد شد، ایجاد مقاومت گچ پانسمان در برابر آب با رنگ آمیزی گچ خشک شده پاریس با مخلوطی از صدف حل شده در الکل بود. اولین باندهای تجاری تا سال ۱۹۳۱ در آلمان تولید نشدند و Cellona نامیده می شدند. قبل از آن باندها در بیمارستان با دست ساخته می شدند. با استفاده از گچ بری، گچ تقریباً ۰٫۵٪ منبسط می شود. هرچه آب کمتری مصرف شود، انبساط خطی بیشتری اتفاق می افتد. سولفات پتاسیم می تواند به عنوان شتاب دهنده و بورات سدیم به عنوان کند کننده برای کنترل زمان تنظیم استفاده شود.
«بی فایده» ترانه ای از خواننده رپ آمریکایی بیگ شان است که باهمراهی امینم است که از چهارمین آلبوم استودیویی وی، "تصمیم گرفتم" در سال ۲۰۱۷ منتشر شد. جنجال ها. امینم در قسمتی از ترانه، از رئیس جمهور وقت دونالد ترامپ نام می برد و می گوید: «من ضد رئیس جمهوری هستم که نمی تواند هیچ چیز را اداره کند. لعنتی، ترامپ یک عوضی است. من کل برند او را زیر پا می گذارم». امینم همچنین از ستاره پاپ آمریکایی، فرگی، بازیگر جیمی لی کرتیس و مفسر محافظه کار سیاسی ان کولتر نام می برد. گواهی نامه. این ترانه دارای گواهی نامه پلاتینیوم از انجمن صنعت ضبط موسیقی ایالات متحده آمریکا است.
لایه گذاری پاششی همچنین به عنوان روش خرد کردن در ایجاد اشیا فایبرگلاس با پاشیدن رشته های کوتاه شیشه از یک تفنگ بادی شناخته می شود و تعمیم یافته فرایند لایه گذاری دستی می باشد. این روش اغلب در مواقعی که یک سمت محصول نهایی دیده نمی شود یا مقادیر زیادی از محصول باید ارزان و سریع ، بدون توجه به مقاومت ، ساخته شوند ، مورد استفاده قرار می گیرد. سپرهای کوروت و دینگی های قایقی عموماً به این روش ساخته می شوند. این روش با فرایند لایه گذاری دستی بسیار متفاوت می باشد. از عوامل بروز تفاوت ، کاربرد الیاف و مواد رزینی در قالب می باشد. پاشش ، یک فرایند ساخت کامپوزیت با قالب باز است که در آن رزین و تقویت کننده ها بر روی قالبی که مجدداً قابل استفاده می باشد ، پاشیده می شوند. رزین و شیشه ممکن است به صورت "خرد شده" ، جداگانه یا هم زمان با هم ، در یک جریان ترکیبی از تفنگ خردکن اعمال می شوند. کارگران ، لایه چینی پاششی را برای فشرده سازی چندلایه ، گسترده می کنند. سپس ممکن است چوب ، کف یا سایر مواد هسته ای اضافه شود و یک لایه پاششی ثانویه هسته را بین چندلایه ها جاسازی می کند. سپس قطعه بهبود یافته ( از لحاظ چقرمگی و سختی) ، خنک شده و
از قالب خارج می شود. کاربرد ها. کاربردها شامل ساخت قطعات سفارشی در مقدار حجم کم تا متوسط است. وان ها ، استخرها ، بدنه قایق ها ، مخازن ذخیره سازی ، تجهیزات رسیدگی به مجاری و هوا، و اجزای اثاثه ی خانه، از جمله کاربردهای تجاری و بازرگانی این فرایند است. مواد اولیه. ماده تقویت کننده بنیادی برای این فرایند ، الیاف شیشه رشته ای است که به طول ۱۰ تا ۴۰ میلی متر خرد می شوند و سپس بر روی قالب اعمال می شود. برای خواص مکانیکی بهبودیافته ، ترکیبی از پارچه و لایه های فیبر خرد شده استفاده می شود. متداول ترین نوع ماده ، الیاف الکتریکی شیشه (E-glass) است ، اما رشته های کربن و کولار نیز می توانند استفاده شوند. حصیر رشته ای پیوسته ، پارچه و انواع مختلف مواد اصلی ، هر زمان که لازم باشد با دست جاسازی می شوند. کسر وزنی ماده تقویت کننده در این فرایند ، به طور معمول ۲۰ تا ۴۰ درصد از وزن کل قطعه می باشد. متداول ترین سیستم رزینی مورد استفاده برای فرایند لایه گذاری پاششی ، رزین ارثو ( بیشتر با نام general purpose شناخته می شوند ) یا پلی استر دیسیکلوپنتادین DCDP است. پلی استر های ایزوفتالیک و رزین های وینیل استر نیز گاهی اوقات استفاده
می شوند. رزین های واکنش سریع ، با فرصت کاربری ۳۰ تا ۴۰ دقیقه مرسوم هستند. این رزین غالباً حاوی مقدار قابل توجهی پرکننده است. متداولترین مواد پرکننده کربنات کلسیم و تری هیدرات آلومینیوم می باشند . در سیستم های رزینی پر شده ، مواد پرکننده جایگزین برخی از تقویت کننده ها می شوند. ۵ تا ۲۵ درصد ماده پرکننده از طریق وزن استفاده می شود. از فولاد ، چوب ، پلاستیک تقویت شده با شیشه (GRP) و سایر مواد به عنوان مواد قالب به منظور نمونه سازی اولیه استفاده می شود. قالب می تواند در دو نوع نر و ماده باشد. برای مثال می توان اشاره کرد به ساخت وان حمام که از قالب نر استفاده می شود. در صنعت قایقرانی ، برای ساخت تنه و بدنه قایق تفریحی ، از قالب ماده یک طرفه که از پلاستیک تقویت شده با الیاف (FRP) ساخته شده ، استفاده می شود. پوسته بیرونی قالب توسط یک چهارچوب چوبی سفت و گیردار می شود. قالب با درنظرگرفتن معکوس الگوی نر ساخته می شود. چندین اندازه مختلف بدنه را می توان با استفاده از همان قالب ساخت. طول قالب با استفاده از درج ها و کمکی های قالب مانند پنجره ها ، دریچه های هوا و تونل های محور پیشران ، قابل کوتاه یا بلند شدن است. نیازمندی ها
ی پردازش. مراحل پردازش این فرایند ، بسیار مشابه همین مراحل در روش لایه گذاری دستی است. قبل از الیاف گذاری، باید الیاف در اندازه های متناسب با شکل مدل بریده شود و سپس الیاف گذاری انجام می شود. معمولاً از الیاف سوزنی برای اختلاط با رزین استفاده می شود و پشت ژلکوت اعمال می شود. حال پس از انتخاب الیاف مناسب الیاف روی ژلکوت خوابانده می شود. این کار تا زمانی که تمامی سطح ژلکوت با الیاف پوشانده شود ادامه خواهد داشت. بسته به نوع رزین از هاردنر و شتاب دهنده مناسب استفاده می شود و عمل خواباندن الیاف با استفاده از رزین روی ژلکوت انجام می گیرد . در این فرایند ، عامل رهاساز ( جداکننده یا روانکار) ابتدا به قالب اعمال شده و پس از آن یک لایه ژلکوت زده می شود. ژلکوت به منظور سفت شدن ، برای مدت دو ساعت باقی می ماند. پس از سفت شدن ژلکوت ، از یک تفنگ پاششی به منظور ته نشین کردن مخلوط رزین الیاف بر روی سطح قالب استفاده می شود. تفنگ پاششی رشته های پیوسته ورودی (یک یا چند رشته) را خرد می کند تا به طول از پیش تعیین شده برسد و آن را از میان مخلوط رزین / کاتالیزور سوق می دهد. مخلوط کردن رزین / کاتالیزور می تواند در داخل تفنگ یا درست د
ر جلوی تفنگ اتفاق افتد. آمیزش تفنگی ، همانطور که پیش تر اشاره شد از مخلوط کردن رزین و کاتالیزور در داخل تفنگ فراهم می شود و ارجحیت داده می شود زیرا نگرانی ها و خطرات سلامتی اپراتور را کاهش می دهد . در نوع دیگر ، کاتالیزور به داخل پوشش رزین ، از طریق دو نازل کناری پاشیده می شود. در یک سیستم بدون هوا ، فشار هیدرولیکی برای توزیع رزین از طریق نازل های مخصوصی که جریان رزین را به قطرات کوچک می شکنند ، استفاده می شود که پس از آن با تقویت کننده ها اشباع می شوند. در سیستم اسپری تفنگ اتمیزه شده هوا ، از هوای تحت فشار برای پخش رزین استفاده می شود. تفنگ های اسپری بدون هوا الگوهای اسپری کنترل شده تری را فراهم می کنند و انتشار و پخش مواد فرار را کاهش می دهند از این رو در حال محبوب شدن هستند. پس از پاشیده شدن مواد روی قالب ، از غلتک یا برس استفاده می شود. این کار با هدف زدودن هوای محبوس و اطمینان از مرطوب بودن خوب و کافی فیبرها انجام می شود. حال لایه های بافته و تار و پودی یا حصیر های پیوسته رشته ای ، بسته به نوع نیاز عملکرد ، به چندلایه (لمینیت) اضافه می شوند. با ادامه ی روند عملیات ، نیاز به پخت رزین است که در دمای اتاق ا
نجام می شود و بسته به فرمول رزین می تواند دو تا چهار ساعت طول بکشد. پس از پخت ، قطعه از قالب خارج شده و به منظور نیازمندی های ساختاری و پرداخت و اتمام کار ، تست می شود. لایه گذاری پاششی برای هندسه های پیچیده تر نسبت به لایه گذاری دستی کاربرد دارد. خطرات. کارکنان تولید پلاستیک رزین فایبرگلاس در معرض خطرات متعددی قرار دارند برای مثال می توان اشاره کرد به مقادیر بالای استایرن در عملیات چندلایه شدن ، سر و صدا در اتاقک های اسپری کردن و محل های آسیاب و خرد کردن ،و گرد و غبار ناشی از عملیات ساییدن و آسیاب کردن.
سوزان دِمتی (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
شالقار () یا چیلکار (}} یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در ناحیه شالقار واقع شده است. شالقار ۲۶٬۵۷۴ نفر جمعیت دارد.
جورجیا گولد (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
جیل کینتنر (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
طرفداران انیمه و مانگا یک جامعه جهانی هستند که از انیمه و مانگا طرفداری می کنند. انیمه شامل مجموعه های پویانمایی و فیلم های سینمایی است و مانگا شامل رمان های گرافیکی، نقاشی ها و کارهای هنری مرتبط است. طرفداران انیمه و مانگا حداقل به دهه ۱۹۷۰ برمی گردد که طرفداران سریال Space Battleship Yamato با هم متحد شدند تا پس از توقف پخش در تلویزیون ژاپن، آن را دوباره روی آنتن دهند. در ژاپن از انیمه و مانگا در مجموع به عنوان صنعت محتوا یاد می شود: انیمه، بازی های ویدئویی، مانگا و سایر کالاهای مرتبط انواع مختلفی از رسانه هستند که بر محتوا تمرکز می کنند. اوتاکو. اوتاکو یک اصطلاح ژاپنی است که به افرادی گفته می شود که علاقه وسواسی به یک موضوعی دارند اما در جهان اوتاکو به افرادی گفته می شود که به صورت وسواسی به انیمه علاقه دارند. در انیمه Macross که اولین بار در سال ۱۹۸۲ پخش شد، این اصطلاح توسط شخصیت لین مینای به عنوان یک اصطلاح افتخاری استفاده شد. انیماتورهایی مانند Haruhiko Mikimoto و شوجی کاواموری از اواخر دهه ۱۹۷۰ این اصطلاح را در میان خود به عنوان یک ضمیر دوم شخص عالی استفاده می کردند. با این حال، در دهه ۱۹۹۰، اوتاکو کلم
ه ناخوشایند و توهین آمیز تلقی می شد و به این معنی بود که یک فرد از نظر اجتماعی ناتوان است. اوتاکو را می توان شبیه به اصطلاحات انگلیسی geek (گیک) یا nerd (خوره) دانست. با این حال، از سال ۲۰۰۰، این اصطلاح توسط خود طرفداران انیمه و مانگا به عنوان کلمه ای عام تر و مثبت تر استفاده شد و امروزه این اصطلاح اغلب برای طرفداران انیمه یا مانگا استفاده می شود.
ربکا توئیگ (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۸ مدال طلا، ۴ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
کانی پاراسکوین (؛ زادهٔ ) دوچرخه سوار و اسکیت باز سرعت اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۶ مدال برنز شده است.
تلفن سیاه یک فیلم فراطبیعی ترسناک آمریکایی محصول ۲۰۲۱ به کارگردانی اسکات دریکسون و نویسندگی دریکسون و رابرت کرگیل است که هر دو با جیسون بلام تهیه کننده آن نیز هستند. این فیلم اقتباسی از داستان کوتاه سال ۲۰۰۴ به همین نام اثر جو هیل است. در این فیلم میسون تیمز، مدلین مک گرا، جرمی دیویس، جیمز رانسون و ایثن هاک به ایفای نقش پرداخته اند. در این فیلم، یک نوجوانِ ربوده شده (تیمز) از یک تلفن مرموز برای برقراری ارتباط با یکی از قربانیان سابق اسیرکنندهٔ خود (هاوک) استفاده می کند. جدا شدن دریکسون از کارگردانی "دکتر استرنج در چندجهانی دیوانگی" او را به سمت "تلفن سیاه" سوق داد، پروژه ای که او و کارگیل از قبل برای ساخت آن برنامه ریزی کرده بودند. فیلم برداری دو ماه در ویلمینگتون و شهرستان های اطراف در ایالت کارولینای شمالی به طول انجامید. این فیلم در ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۱ در جشنواره فانتستیک اکران شد و توسط یونیورسال پیکچرز در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۲ به نمایش درآمد. این فیلم بیش از ۱۵۹ میلیون دلار فروش داشته است و به طور کلی نقدهای مثبتی از منتقدان به دلیل اجراها و وفاداری به منبع اصلی دریافت کرده است. داستان. در سال ۱۹۷۸، یک کودک ربای زنجی
ره ای با نام مستعار «دِ گرَبِر» (The Grabber؛ به معنای "قاپ زن") در خیابان های حومه دنور پرسه می زند. خواهر و برادر، فینی و گوئن بلیک با پدر بدرفتار و الکلی خود، تِرِنس در این منطقه زندگی می کنند. فینی در مدرسه اغلب مورد آزار و اذیت قرار می گیرد. او با یکی از همکلاسی هایش به نام رابین دوستی خوبی دارد که قلدرهای مدرسه را دفع می کند. بروس، پسربچه ای از مدرسهٔ دیگری که فینی را می شناخت، توسط «The Grabber» ربوده می شود. گوئن که مانند مادر مرحومش رویاهای فراطبیعی دارد، رؤیای ربوده شدن بروس را می بیند که در آن مردی سوار بر یک ون سیاه با بادکنک های سیاه او را می برد. کارآگاهان رایت و میلر در طول مصاحبه ای با گوئن، نمی توانند ادعاهای او را باور کنند. «The Grabber» رابین و همچنین فینی را چند روز بعد می رباید. فینی در یک زیرزمین عایق صوتی از خواب بیدار می شود. روی دیوار یک تلفن چرخشی مشکی قطع شده است که گرَبِر می گوید کار نمی کند. فینی بعداً صدای زنگ تلفن را می شنود و آن را جواب می دهد. روح بروس که نمی تواند نام خود یا زمانی که زنده بود را به خاطر بیاورد، به فینی دربارهٔ کاشی سطح زمین می گوید که او می تواند آن را برای
حفر تونلی برای فرار، از زمین جدا کند. جستجوی پلیس برای یافتن فینی ناموفق است. «The Grabber» غذای فینی را می آورد و در زیرزمین را بازمی گذارد. فینی آماده می شود تا دزدکی بیرون بیاید اما پسر دیگری به نام بیلی، از طریق تلفن سیاه مانع او می شود. او توضیح می دهد که این بازی ای است که گرَبِر انجام می دهد، و او در طبقهٔ بالایی منتظر است تا در صورت ترک زیرزمین به فینی با کمربند حمله کند. بیلی به او نشان می دهد که چطور از طنابی که بیلی پیدا کرده بود، استفاده کند تا از پنجره زیرزمین بیرون بیاید. در حین بالا رفتن فینی، میله های پنجره می شکنند، که از بالا رفتن مجدد او جلوگیری می کند. گوئن رؤیای ربوده شدن بیلی را می بیند و به پدرش در مورد اتفاقاتی که در حال رخ دادن است اعتماد می کند. رایت و میلر با مرد عجیب و غریبی به نام مکس صحبت می کنند که با برادرش در آن منطقه اقامت دارد. فاش می شود که فینی در زیرزمین مکس نگهداری می شود که او از آن بی خبر است و «The Grabber» برادر اوست. پس از یک مبادلهٔ آشفته با گرَبِر، جایی که او صداقت فینی را آزمایش می کند، به نظر می رسد که او می خواهد فینی را رها کند. فینی با یکی دیگر از قربانیان او
به نام گریفین از طریق تلفن صحبت می کند. گریفین ترکیبی از یک قفل را به فینی نشان می دهد و به او اطلاع می دهد که گرَبِر در طبقهٔ بالا به خواب رفته است. فینی مخفیانه به طبقهٔ بالا می رود و قفل در را باز می کند، اما سگ «Grabber» به او از فرار فینی هشدار می دهد. فینی از خیابان فرار می کند اما دوباره دستگیر می شود. فینی که از تلاش ناموفق خود برای فرار ناامید شده است، به تلفن سیاه پاسخ می دهد تا قربانی دیگری را بشنود، پسر پانکی به نام وَنس که فینی از او می ترسید. ونس به فینی دربارهٔ انباری متصل به آن اتاق می گوید که اگر سوراخی را در دیوار ایجاد کند می تواند از فریزر آن طرف دیوار خارج شود. فینی با روکش مخزن توالت سوراخی را ایجاد می کند اما متوجه می شود که درب فریزر از بیرون قفل شده است. تلفن سیاه یک بار دیگر با رابین در آنسوی خط، زنگ می زند. او به فینی دلداری می دهد و او را تشویق می کند تا بالاخره بایستد و برای خودش بجنگد. او به فینی رهنمودهایی می دهد که گیرندهٔ تلفن را برداشته و آن را با خاکی که کنده کرده بود پر کند تا به عنوان سلاح استفاده کند. گوئن، رؤیای ربوده شدن وَنس را در سر می پروراند و املاک «The Grabber» ر