Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اه های کار اجباری نازی ها منتقل می کنند، جایی که «کُخ»، معاون فرمانده اردوگاه، از او می خواهد زبان فارسی را به او آموزش دهد. ژیل که خود را «رضا جون» معرفی می کند، در آشپزخانه اردوگاه برای کخ کار می کند و واژه هایی جعلی را به عنوان فارسی اختراع می کند تا او را فریب دهد و زنده بماند. کخ امیدوار است طی دو سال ۲۰۰۰ واژه یاد بگیرد. او قصد دارد پس از پایان جنگ جهانی دوم به تهران سفر کند و رستورانی راه بیندازد. فرمانده بخش، «ماکس»، به کخ هشدار می دهد که رضا دروغ می گوید و ایرانی نیست. کخ رضا را آزمایش می کند و از او می خواهد ۴۰ واژه را بدون مداد ترجمه کند و بعدتر برای نوشتن آن ها به دفتر او بیاید. این مأموریت ناممکن به نظر می رسد، بنابراین رضا هنگام بیرون بردن زباله از آشپزخانه، از اردوگاه فرار می کند، اما در جنگل با مردی فرانسوی روبه رو می شود که به او توصیه می کند برگردد و او نیز بازمی گردد. کخ از رضا می خواهد فهرست زندانیان تازه وارد را به دقت در دفتری بنویسد و نام هایی که خط خورده اند (به دلیل مرگ در مسیر) را حذف کند. رضا راهی برای استفاده از این دفتر به عنوان یادسپار برای به خاطر سپردن ۴۰ واژهٔ ساختگی «فارسی» پ
یدا می کند؛ او بخش هایی از نام مردگان را به صورت رمزی به خاطر می سپارد. این روش کارساز است و او می تواند بدون فهرست، همهٔ واژه ها را بازگو کند، چرا که دفتر را پیش روی خود دارد. رضا زمانی که سهواً یک واژه را با دو معنی مختلف به کار می برد، توسط کخ کتک می خورد و به کار اجباری در شکستن سنگ محکوم می شود. او در حین کار بی هوش می شود و به بیمارستان اردوگاه منتقل می گردد. افسران دیگر از رفتار کخ شکایت دارند و خواهان بازگشت «الزا»، یکی از نگهبانان زن، به سمت دفترداری می شوند. در زمانی که رضا به مزرعه ای فرستاده می شود تا کار کند، الزا دفترداری را به عهده می گیرد. کخ باید رفتار خود را برای «فرمانده بایر» توضیح دهد. او می گوید می داند چه کسی شایعه کرده که فرمانده آلت کوچکی دارد. بایر که گمان می کند این شایعه سازی کار الزاست، او را به جبههٔ روسیه می فرستد. رضا به یک مرد ناشنوای ایتالیایی که قبلاً کتک خورده بود غذا می دهد. برادر سپاسگزار او قول می دهد که از رضا محافظت کند. ماکس یک زندانی را پیدا می کند که احتمال دارد حقیقت هویت رضا را فاش کند، اما برادر ایتالیایی آن زندانی را می کشد و خودش نیز به دست ماکس کشته می شود. کخ
درمی یابد که رضا در گروهی از زندانیان است که به ایستگاه قطار برده می شوند تا به اردوگاه مرگ منتقل شوند. او شتابان برای نجات رضا می شتابد. اندکی بعد، فرمانده بایر با خبر می شود که ارتش آمریکا در حال نزدیک شدن است و دستور می دهد همهٔ اسناد نابود شوند و باقی ماندهٔ زندانیان نیز اعدام گردند. کخ رضا را شخصاً از اردوگاه بیرون می برد و ماکس این موضوع را به بایر گزارش می دهد، اما بایر اهمیتی نمی دهد و ماکس را مرخص می کند. در اعماق جنگل، کخ رضا را آزاد می کند و قصد دارد به تنهایی به ایران سفر کند. اما در تهران، مأموران گمرک زبان او را نمی فهمند و وی را دستگیر می کنند. ژیل موفق می شود به خطوط آمریکایی بگریزد. افسران از او دربارهٔ اردوگاه می پرسند و او نام کامل ۲۸۴۰ نفر را بازگو می کند – نام هایی که از روی دفتر اردوگاه به حافظه سپرده بود.
«ناسازگار» یا «سازش ناپذیر» () ترانه ای از رپر آمریکایی امینم با همکاری یانگ ام.ای از آلبوم "موسیقی ای که توسطش به قتل برسید" است که در سال ۲۰۲۰ منتشر شد. حواشی. امینم در این آهنگ خودش را با اشخاص جنجال برانگیز سیاسی و مخالف دولت آمریکا مقایسه کرده است. همچنین او در قسمتی از آهنگ خود می گوید: "من بیرون کنسرت آریانا گرنده منتظر نشسته ام." او در این قسمت از آهنگ خودش را با بمب گذار کنسرت آریانا گرنده در شهر منچستر مقایسه کرده است که انتقاداتی را به همراه داشت.
راجر بلندفورد FRS , FRAS که (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینهٔ اخترفیزیک اهل بریتانیا است. او یک اخترفیزیکدان نظری بریتانیایی است که بیشتر به خاطر کارهایش روی سیاهچاله ها مشهور است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه دنی هینمن در اخترفیزیک، مدال ادینگتون، همکار انجمن سلطنتی، کمک هزینه گوگنهایم، و مدال طلائی انجمن سلطنتی اختر شناسان شده است. پست ها. بلاندفورد یکی از اعضای انجمن سلطنتی، عضو آکادمی ملی علوم ایالات متحده، همکار انجمن سلطنتی و عضو فرهنگستان هنر و علوم آمریکا است. وی در حال حاضر استاد Luke Blossom در دانشکده علوم انسانی و علوم در دانشگاه استنفورد، استاد فیزیک در دانشگاه استنفورد و در آزمایشگاه ملی شتاب دهنده اسلک (Linear Accelerator Center SLAC) است. وی از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۳ مدیر پهونگ و آدل چن، مؤسسه کاولی برای اخترفیزیک و کیهان شناسی ذرات بود.
به خانواده رایلی خوش آمدید فیلمی محصول سال ۲۰۱۰ و به کارگردانی جک اسکات است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیمز گاندولفینی، کریستن استوارت، ملیسا لیو و الی شیدی ایفای نقش کرده اند.
وقتی شاعر یا نویسنده ای واژه یا عبارتی را در نوشتهٔ خود در معنایی به غیر از معنای اصلی آن واژه یا عبارت به کار می برد (مثلاً در استعاره یا مجاز)، برای آنکه خواننده مقصود او را در یابد یعنی متوجه معنای ثانوی مد نظر شاعر شود، سرنخی به مخاطب ارائه می کند که به این سرنخ، در علم بیان، قرینه گفته می شود. به عبارت دیگر قرینه چیزی است که خواننده با تمسّک به آن به معنای غیر ما وُضِعَ له یک واژه یا عبارت، موجود در یک نوشته پی می برد. به عنوان مثال در بیت زیر از ملک شعرا بهار منظور شاعر از عقاب هواپیماست(استعاره) ولی از آنجایی که عقاب در معنایی غیر از معنای اصلی آن که نوعی پرندهٔ شکاری است استفاده شده است، شاعر «عقاب» را متّصف به صفت «آهنین» کرده است تا واژهٔ «آهنین» که در اینجا کارکرد قرینه را دارد، به تبادر معنایی که شاعر از واژهٔ عقاب در ذهن دارد، به مخاطب کمک کند. انواع قرینه. قرینه بر دونوع لفظی و معنوی است. قرینه لفظی. قرینهٔ لفظی یا مقالی، لفظی است که بر این دلالت می کند که واژه یا عبارتی در معنای اصلی خود به کار نرفته است، به عنوان مثال واژهٔ «آهنین» در بیت یادشده از ملک الشعرا بهار که بر این امر دلالت دارد که و
اژهٔ «عقاب» در معنای اصلی خود در بیت مذکور به کار نرفته است. قرینه معنوی. قرینهٔ معنوی یا حالی، فحوا و جان کلام است که به حکم عقل خواننده را به معنای ثانوی (معنای مد نظر شاعر) رهنمون می سازد. به عنوان مثال وقتی شخصی کار احمقانه ای می کند و دوستش او را «الاغ» خطاب می کند، در اینجا وجه شبهِ «مشبه» و «مشبهٌ به» یعنی شخص و الاغ، حماقت آن هاست، که قرینهٔ معنوی محسوب می شود. در ادبیات، از عبارات پس و پیش جمله ای که حاوی واژه یا عبارتی است که در معنای اصلی خود به کار برده نشده، می توان قرینهٔ معنوی را دریافت. به عنوان مثال در یک شعر عرفانی از فحوای کلام متوجه می شویم که «می» در معنای اصلی خود به کار برده نشده است.
صدای بال سیمرغ کتابی از عبدالحسین زرین کوب است. عبدالحسین زرین کوب در کتاب صدای بال سیمرغ، با نثری استوار، زندگی عطار نیشابوری را وصف می کند. نویسنده در بخش نخست کتاب با لحن خطابی، نحوه زندگی در روزگار عطار را برمی شمارد و تفاوت آن را با زندگی معاصر را یادآور می شود. او در دومین بخش کتاب، محیط پر تشنج عطار را معرفی می کند و ضمن آن این نکته را ذکر می کند: «دنیایی که عطار در آن می زیست از دنیای آرمانی اش فاصله بسیار داشت. در آن ایام دیگر طریقه قدما از یاد رفته بود.»
ایسکْرا (به روسی:Искра, به فارسی به معنای جرقه، اَخگر، شرر) ارگان رسمی حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه بود که توسط اعضای مهاجر آن به چاپ می رسید. تاریخچه. در زمان حکومت نیکلای دوم اکثر انقلابیون سوسیالیست از کشور روسیه تبعید شده بودند و در سایر سرزمین های اروپایی سکونت داشتند. این انقلابیون برای رساندن تفکرات و برنامه های خود به مردم روس رو به چاپ روزنامه به صورت مخفیانه آوردند. ایسکرا ارگان رسمی حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه، مهمترین روزنامه مخفی در آن زمان بود که با تلاش های لنین نخستین شمارهٔ آن در «دسامبر ۱۹۰۰» در کشور آلمان به چاپ رسید و به صورت قاچاقی در سرزمین روسیه منتشر شد و طولی نکشید که این نشریه یکی از موفق ترین روزنامه های مخفی روسی شد. شماره های دیگری هم در لندن و ژنو به چاپ رسید. علاوه بر ولادیمیر لنین اعضای دیگر حزب همچون گئورگی پلخانف، ژولیوس مارتوف، پاول آکسلرود، ورا زاسولیچ، لئون تروتسکی و دیگران هیئت تحریریه و نویسندگان این روزنامه را تشکیل می دادند.در سال ۱۹۰۳ زمانیکه اختلافات بین دو جناح اکثریت (بلشویک) و اقلیت (منشویک) این حزب پس از کنگره دوم بالا گرفت، لنینِ بلشویک از نشریه خارج شد (
بعدها لنین روزنامه دیگری به نام پراودا را تأسیس کرد) و این روزنامه به طور کامل در انحصار منشویک ها به سرپرستیِ پلخانوف (تا زمان پایان نشر آن در سال ۱۹۰۵) درآمد. محتوا و گرایش سیاسی. همان طور که از عنوان و شعار("از شرر آتشی شعله ور خواهد گشت" ) این روزنامه برمی آید، نگارش گران آن درصدد ایجاد و پخش منظم تئوری ها و ایدئولوژی های انقلابی خود و افزایش آگاهی طبقاتی بین کارگران و درنهایت شعله ور کردن مبارزه سیاسی و انقلاب بودند.نویسندگان مشهور این روزنامه چون لنین و پلخانف و تمام اعضای هجرت کردهٔ حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه، سعی در براندازی حکومت تزار نیکلای دوم داشتند و خواهان برپایی حکومتی سوسیالیستی براساس اندیشه های کارل مارکس و فردریش انگلس بودند. ایران و ایسکرا. بر طبق اسناد به دست آمده، ولادیمیر لنین روزنامه های چاپ شده را توسط برخی از رابطان خود که حدس زده می شود همان اعضای فرقهٔ اجتماعیون عامیون به رهبری نریمان نریمانف و حیدر عمو اوغلی باشند، از طریق راه تبریز به شهر باکو در آذربایجان و سپس به روسیه می فرستاد. پانویس. این شعار برگرفته از شعر الکساندر پوشکین بود.
پیترو (پیتر) تیگه بویزن (۱۸۱۹–۱۸۸۲) یک عکاس دانمارکی بود که بیشتر زندگی حرفه ای خود را در رم، ایتالیا گذراند. وی را به خاطر پرتره های اسکاندیناویایی ها که از رم بازدید می کنند، به یاد می آورند. بسیاری از این پرتره ها اکنون در کتابخانه سلطنتی کپنهاگ موجود است. زندگی نامه. بویزن در سال ۱۸۱۹ یا ۱۸۲۰ در کپنهاگ متولد شد. پدر و مادر وی پیتر تیگه بویزن، یک عمده فروش و ماریا کریستین لنگ بودند. وی پس از آموزش به عنوان شاگرد نقاش، در سال ۱۸۴۵ به همراه همکار خود تئودور ملدال، برادر معمار فردیناند ملدال به مونیخ رفت. وی در آنجا ۱۰ سال اقامت داشت و به عنوان عکاس کار کرد و بعد از آن به رم عزیمت و بقیه عمرش را آنجا سپری کرد. زندگی در رم. پیتر بویزن همیشه متواضع بود، معمولاً از صحنه ها و مناظر بیرون و تصاویر پرتره ای از هنرمندان و گردشگران عکس می گرفت و به آنها می فروخت. فردریک جی. نودتزون، که یکی از جالب ترین روایت ها را دربارهٔ زندگی در میان اسکاندیناوی ها در رم در قرن نوزدهم نوشته، در مورد «عکاس دانمارکی پیترو بویزن» بوده، که گفته «او به ندرت دیده می شد، زیرا همیشه مشغول کار بود.» بویزن بعداً با کار به عنوان دفتردار سفارت
آلمان توانست درآمد خودش را تأمین کند. او از حیوانات و گیاهان عکس می گرفت و همچنین تصاویر زندگی ایتالیایی های عادی را به تصویر می کشید. بسیاری از عکس های او به صورت کارت بازدید از اسکاندیناویایی هایی است که از رم بازدید می کردند و در حیاط بیرون درب استودیوی خودش گرفته شده است. بالای قاب درب، کلمه "Roma" دیده می شد و در دو طرف درب گل های مختلفی نیز که بعضی در گلدان هستند وجود دارد، بویزن استعدادی در ترکیب و شخصیت پردازی داشت. در مقابل پرتره های استودیویی ایستاده که در آن زمان بسیار رایج بود، بویزن سوژه های خود را در محیط های صمیمی رومی در فضای باز با کار روی لباس افراد و رابطه آنها با محیط اطراف تنظیم می کرد. بویزن آثاری را ارائه می دهد که جذابیتی تا حدودی خجول اما صمیمی دارند. وی در ۲۶ ژوئن ۱۸۸۲ در رم درگذشت و در قبرستان غیر کاتولیک دفن شد.
آناستازیا ولیووا (انگلیسی: Anastasia Valueva؛ متولد ۲۹ نوامبر ۱۹۹۳) یک تکواندوکار روسی است. ولیووا در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۲۰۱۳ در دیدار نهایی با نتیجه ۷ بر ۶ در برابر کیم سو-هوی از کره جنوبی شکست خورد و مدال نقره را در دسته سبک وزن (۴۶- کیلوگرم) بانوان از آن خود کرد. وی همچنین در بازی های المپیک تابستانی جوانان ۲۰۱۰ درسنگاپور در بخش ۴۴- کیلوگرم دختران مدال طلا را از آن خود کرد.
انتقال آب از مازندران به سمنان طرحی است برای آب رسانی به استان سمنان که برای اجرای آن قرار است بخشی از آب دریای خزر به استان سمنان منتقل شود. تاریخچه. بحث انتقال آب به صورت جدی برای نخستین بار در روزهای پایانی دورهٔ ریاست جمهوری سید محمد خاتمی مطرح شد؛ مطالعات مرتبط با طرح انتقال آب خزر به سمنان در کارگروه «بررسی تأمین آب استان سمنان» در تاریخ ۸ تیر ۱۳۸۴ با حضور معاون اول رئیس جمهور وقت یعنی محمدرضا عارف و حبیب الله بی طرف، وزیر وقت نیرو، به تصویب رسید. این طرح اما تا مدت ها معلق ماند تا این که در پی مصوبه هیئت دولت در سفر استانی سمنان در ۱۴ دی ۱۳۸۹ و در دولت محمود احمدی نژاد به وزارت نیرو و سرانجام در تاریخ ۳۰ خردادماه ۱۳۹۱ به شرکت «توسعهٔ منابع آب و نیروی ایران» به عنوان مجری ابلاغ شد. در دولت حسن روحانی، وزارت نیرو پیگیر نظر کارشناسی محیط زیستی ها بود و سرانجام روحانی در آذر ۱۳۹۷ در سفر به سمنان خبر داد کارشناسی ها به اتمام رسیده، مشکلات حل شده و دولت، آمادگی دارد اگر سرمایه گذاری بخواهد وارد کار شود، امکانات لازم را در اختیار بگذارد. این سخنرانی روحانی، با واکنش های زیادی از سوی منتقدان مواجه شد و حتی "مع
اون وقت محیط زیست"، "پروین فرشچی"، با انتقال بین حوضه به دلیل تبعات اقتصادی و محیط زیستی آن مخالفت صریح کرد. واکنش ها. این طرح همواره با مخالفت های بسیاری همراه بوده است و تعداد کمی از افراد به آن روی خوش نشان دادند که البته نظرات مثبت هم از سوی مخالفان، مورد نکوهش قرار گرفته است. مخالفان. مسئول سابق کمیته حفاظت و نظارت سازمان حفاظت محیط زیست می گوید: حسن محبی گفت: علی بابایی کارنامی و منصورعلی زارعی، نمایندگان ساری و میاندورود در مجلس، از مخالفان برجسته این طرح در عرصهٔ سیاست به شمار می روند. دلاور نجفی، کارشناس ارشد منابع طبیعی محیط زیست در مخالفت با اقدام سازمان محیط زیست معتقد است انتقال آب دریای خزر به فلات مرکزی ایران به ویژه استان سمنان خیانت محض است، چراکه از لحاظ ملاحظات و ارزیابی های فنی، اقتصادی و محیط زیستی مقرون به صرفه نبوده و خسارت بسیاری را به بار خواهد آورد زیرا سطح آب دریای خزر حدود ۲۸ تا ۳۰ متر از آب های آزاد پایین تر است، به همین دلیل انتقال آب بدون پمپاژ مقدور نخواهد بود. ادیانی راد عضو کمیسیون انرژی مجلس شورای اسلامی نیز اتفاقی که برای دریاچه ارومیه افتاد را یادآوری می کند و می گوید: از
جمله دیگر دلایل مخالفت سازمان منابع طبیعی با طرح انتقال آب دریای خزر این است که در طول مسیر پیشنهادی، پنج ایستگاه پمپاژ در حوزهٔ استان مازندران پیش بینی شده است، اما هیچ گونه امکان مطالعه نقشه قابل بررسی برای نحوه انتقال نیروی برق به این ایستگاه ها در مناطق جنگلی داده نشده است. از سوی دیگر از هر ۵ لیتر آب دریا ۲ لیتر قابل شیرین کردن و ۳ لیتر شورآبه و پساب است و محیط زیست باید پیش بینی کند که این حجم شورآبه و پساب را قرار است چه کار کند. علی محمد شاعری، نماینده مردم بهشهر نیز در اعتراض خود اظهار کرد: حدود ۴۰ نماینده مجلس شورای اسلامی در نامه ای خطاب به حسن روحانی، رئیس جمهور وقت ایران، مخالفت خود با طرح انتقال آب خزر به کویر مرکزی و استان سمنان را اعلام کرده اند. این طرح باعث تنش در مجلس شد و برای لحظاتی نظم جلسهٔ مجلس را نیز به هم زد. نمایندگان مخالف این طرح در نامهٔ خود که متن آن در روز دوشنبه ۲۲ مهر ۱۳۹۸ توسط خبرگزاری فارس منتشر شد، ابراز شگفتی کرده اند که: پس از اعلام آمادگی دولت برای آغاز طرح در سال ۱۳۹۷، "معاونت سازمان محیط زیست وقت"، پروین فرشچی، به دلیل تبعات اقتصادی و محیط زیستی با انتقال بین حوضه صرا
حتاً مخالفت کرد. وی مدتی بعد از سوی دولت به سمت سفیر ایران در فنلاند گماشته شد که اصلاً با سوابق و تخصص وی همخوانی نداشت اما برکناری او را از معاونت سازمان محیط زیست بدون اشکال و حاشیه جدی توجیه می کرد. حدود ۴۰ نماینده مجلس و نمایندگان استان مازندران در نامه ای سرگشاده به رئیس قوه قضائیه نوشتند: نظر موافقان. بیشتر موافقان احداث سد فینسک از مدیران ارشد استان سمنان و نمایندگان شهرهای دامغان، مهدی شهر و سمنان و سرخه هستند. تا به حال در گفته ها و مصاحبه های این موافقان دربارهٔ این پروژه چند هزار میلیاردی حرف و سخن و استدلالی نبوده که از نظر منطق علمی قابل قبول باشد. از آن جا که این نوع انتقال آب نخستین بار نیست که با بی توجهی به تجربه های نافرجام قبلی انجام می گیرد واضح است که ادعاهای مطرح شده نمی تواند چیزی جز نظرات غیرعلمی و فاقد استدلال منطقی باشد. عیسی کلانتری رئیس سازمان محیط زیست می گوید: نامه جنجال برانگیز عیسی کلانتری، معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان حفاظت محیط زیست مبنی بر موافقت "سازمان حفاظت از محیط زیست" با اجرای طرح انتقال آب دریای خزر به سمنان که در رسانه ها منتشر شد، واکنش های اعتراض آمیز بسیاری را
به همراه داشته است. رضا اردکانیان، وزیر نیرو، با تأکید بر این که موضع وزارت نیرو در اجرای پروژه انتقال آب خزر به سمنان، انجام مطالعات کامل فنی، اقتصادی، زیست محیطی و اجرای طرح ها برای مصالح عامه و بر اساس مقرراتی است که وجود دارد گفته است: چالش ها. چالش سیاسی و اجتماعی. نگرانی ها دربارهٔ این که طرح انتقال آب دریای خزر به سمنان نقطه آغازی برای انجام بی حد و حساب طرح های شیرین سازی و انتقال آب در کشور شود، زمانی تقویت می شود که خاطره سدسازی های بی رویه بر روی رودهای منتهی به دریاچه ارومیه و احداث بزرگراه در وسط این دریاچه یادآوری می شود. منتقدان با یادآوری مسئله خشک شدن دریاچه ارومیه اعلام می کنند که به برنامه ریزان وزارت نیرو اعتماد ندارند و تضمینی می خواهند که تعریف طرح های شیرین سازی و انتقال آب در ایران بیش از حد زیاد نشود. ظاهراً ارزیابی های اجتماعی طرح های آبی، به ارزیابی زمین های مردمی که در این طرح ها قرار گرفته اند و خریداری کردن آن ها، محدود می شود. این در حالی است که مشخصا چنین طرح هایی ابعاد اجتماعی بسیار گسترده تری از آنچه که تنها به پرداخت هزینه زمین محدود می شود خواهد داشت، ابعادی که به مرور می ت
واند تبعات سیاسی نیز به همراه داشته باشد. زمزمهٔ پایتخت شدن سمنان. برخی معتقدند انتقال آب برای مردم و صنایع بهانه است و علت اصلی نامزدی سمنان برای پایتخت شدن پس از تهران است. دبیر کارگروه پسماند و محیط زیست استان مازندران که از مخالفان طرح است، می گوید: مصطفی کواکبیان، نماینده تهران در مجلس و نماینده پیشین سمنان در مجلس هشتم، گفته است: مخالفان طرح انتقال آب خزر به سمنان می گویند، هدف از اجرای طرح تأمین آب برای صنایعی ست که هنوز وجود ندارد. پایش های اولیه وزارت نیرو در آمایش سرزمینی هم، سمنان را فاقد ساختار فیزیکی و اقلیمی لازم برای توسعه بیشتر می دانست و اگر قرار است توسعه صنعتی برنامه ریزی شود، ظرفیت های استان های خوزستان، هرمزگان و بوشهر به مراتب بیشتر از سمنان است. کارشناسان تقریباً متفق القول هستند که توسعه استانی باید درون زا باشد و شرایط جغرافیایی سمنان فاقد این پتانسیل است. همچنین درصورت اجرای طرح احتمال اعتراض جدی سایر کشورهای حوضه دریای خزر وجود دارد. چالش اقتصادی. توجیه پذیری اقتصادی طرح های شیرین سازی و انتقال آب همیشه محل بحث بوده است. در طرح مورد نظر این گزارش قرار است آب دریای خزر پس از شیرین سا
زی، ۶۵۰ کیلومتر دورتر مورد بهره برداری قرار گیرد. احداث این طرح که ۴ سال زمان خواهد برد، هفت هزار و ۷۰۰ میلیارد تومان هزینه ریالی و ۲۶۰ میلیون دلار هزینه ارزی در برخواهد داشت. این طرح در زمان بهره برداری نیازمند ۳۳۷ مگاوات نیروی برق (۹۱ مگاوات برای شیرین سازی و ۲۴۶ مگاوات برای انتقال) است که هزینه بهره برداری را بالا می برد. به گفته منابع مطلع، هزینه آب تأمین شده از این طرح معادل ۵ هزار و ۵۰۰ تومان در هر مترمکعب برآورد می شود، در حالی که صنایع نیازمند آب در سمنان، هم اکنون برای خرید آن ۱۸ هزار تومان در هر مترمکعب پرداخت می کنند و این آب را با تانکر به صنایع خود می رسانند. لازم به ذکر است که آب تصفیه شده بهداشتی با بهای ۶۰۰ تومان به ازای هر مترمکعب به دست شهروندان تهرانی می رسد. گفته می شود که با توجه به توجیه پذیری طرح از جهت بهای تمام شدهٔ آب، هزینه های طرح انتقال آب دریای خزر به سمنان قرار نیست از محل بودجه دولتی یا صندوق توسعه ملی فراهم شود و صنایع سمنانی نیازمند آب هزینه های احداث و بهره برداری از آن را متقبل می شوند. با این حال همچنان ابهاماتی دربارهٔ شرکای چنین حجم سرمایه گذاری وجود دارد و مشخص نیست کدا
م صنایع قرار است چقدر در این طرح سرمایه گذاری کنند. پروژه های انتقال اب معمولاً با هزینه های بالایی در حوزه معاملات و مخاطرات مواجه اند. این دو عامل اصلی می توانند برنامه ریزان و مجریان را در انتقال آب منصرف کنند. هزینه های معامله ممکن است شامل هزینه های حقوقی، هزینه های بررسی آژانس های عمومی، هزینه های مطالعات فنی لازم و نظارت بر اجرای طرح و سایر هزینه های مربوط به تسویه مطالبات اشخاص ثالث باشد. مخاطرات ممکن است با سیاست و مناقشات مربوط به تغییرات اقلیمی، اقدامات سایر شرکای منابع مشترک آبی مرتبط باشد و ممکن است بر روند اجرای طرح تأثیر گذاشته و به شکست ساختاری پروژه بینجامد. چالش زیست محیطی. اجرای این طرح برای بسیاری از فعالان زیست محیطی یادآوری دریاچه ارومیه است. سدسازی های متعدد روی رودخانه هایی که به دریای کاسپین می ریزند یادآور سدسازی بر روی رودخانه هایی هستند که به دریاچه ارومیه می ریختند. دریاچه ارومیه با همین اقدامات غیرعلمی و کارشناسی نشده رو به خشکی رفت و قطعاً کسی نمی خواهد این رویداد برای کاسپین هم تکرار شود.
«مارجوری» () ترانه ای است که توسط خواننده-ترانه سرای آمریکایی تیلور سوئیفت ضبط شده است. این ترانه از نهمین آلبوم استودیویی سوئیفت با عنوان "همیشگی" (۲۰۲۰) گرفته شده، که در ۱۱ دسامبر ۲۰۲۰ توسط ریپابلیک رکوردز منتشر شد. «مارجوری» ادای احترامی از سوئیفت به مادربزرگش مارجوری فینلی که یک خواننده اپرا بود، است. «مارجوری» با استقبال گسترده منتقدان روبرو شد، و ستایش به خاطر احساسات، اشعار و تهیه آن بود. بسیاری از منتقدان آن را به عنوان یک قطعه برجسته در "همیشگی" انتخاب کردند و آن را یکی از پرشورترین ترانه های سوئیفت لقب دادند.
«مشکلات پیش پاافتاده» () ترانه ای است که توسط خواننده-ترانه سرای آمریکایی تیلور سوئیفت ضبط شده است. این دومین قطعه از نهمین آلبوم استودیویی سوئیفت با عنوان "همیشگی" (۲۰۲۰) است، که در ۱۱ دسامبر ۲۰۲۰ از طریق ریپابلیک رکوردز منتشر شد. این ترانه توسط سوئیفت و جو آلوین (با نام مستعار ویلیام بووری) نوشته شده و توسط سوئیفت و آرون دسنر تهیه شده است. «مشکلات پیش پا افتاده» تصنیفی لوفی است که از نگاه یک دوست دختر سخت کار می کند و پیشنهاد جدی ازدواج عاشق خود را که در اطراف ریف و پیانو ساخته شده است، رد می کند. پس از انتشار همیشگی، این آهنگ در جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ رتبه ۲۱ را به دست آورد و در لیست ده آهنگ برتر کانادا و ایرلند و بیست آهنگ برتر در استرالیا، سنگاپور و انگلستان قرار گرفت.
در پی اشغال لتونی توسط آلمان نازی در تابستان ۱۹۴۱، گتو دوگوپیلس یا گتو دونابِرگ (پس از نام آلمانی شهر) در دژی قدیمی در حوالی دوگوپیلس احداث شد. دوگوپیلس دومین شهر بزرگ در لتونی و شهر اصلی منطقه لاتگال است. دوگوپیلس در جنوب شرقی لتونی و در کنار رود دائوگاوا قرار داشت. این شهر از دیدگاه نظامی به عنوان یک گذرگاه اصلی جاده ای و راه آهن از اهمیت برخوردار بود. پیش از جنگ جهانی دوم، دوگوپیلس مرکز جامعه ای پر رونق از یهودیان در منطقه لاتگال و یکی از مهمترین مراکز فرهنگ یهودی در شرق اروپا بود. در طول اشغال لتونی توسط آلمان، اکثریت قریب به اتفاق یهودیان لاتگال در نتیجه سیاست پاکسازی نازی ها کشته شدند. پیشینه. در هنگام آغاز اشغال دوگوپیلس، ۱۲٬۰۰۰ یهودی در آن زندگی می کردند. در برابر ارتش آلمان، ستون عظیمی از پناهندگان، نه تنها شامل یهودیان لیتوانی، بلکه سربازان ارتش سرخ جدا افتاده از واحدهای خود، آغاز به حرکت به سوی شمال شرقی در بزرگراه کاوناس به دوگوپیلس کردند، تا در آنجا پناه بگیرند یا سوار قطار به سوی شرق شوند. برخی از پناهندگان یهودی موفق به رسیدن به مرز شوروی شدند، اما توسط نگهبانان NKVD از عبور آنها جلوگیری شد. سر
انجام به برخی از افراد اجازه گذر داده شد، اما برای بیشتر آنها دیر شده بود. پس از چندین روز بمباران هوایی، ارتش آلمان در ۲۶ ژوئن ۱۹۴۱ دوگوپیلس را به تصرف خود درآورد، اما برای مدت چند روز هنوز در نزدیکی شهر درگیری در جریان بود. آتش سوزی در شهر پدید آمد، که نازی ها بعدها تصمیم گرفتند آن را به گردن یهودیان بیندازند. طبق گزارش رسمی EK 1b: در ۲۹ ژوئن ۱۹۴۱، به دستور روبرت بلوزمانیس، که توسط آلمانی ها به عنوان رئیس پلیس پلیس لتونی در دوگوپیلس گماشته شده بود، تابلوهای بزرگی در اطراف شهر نصب شد که به زبان های آلمانی، روسی و لتونیایی اعلام می کرد همه مردان یهودی زیر ۶۰ سال صبح آن روز می بایست خود را به بازار اصلی شهر معرفی می کردند، و در صورت خودداری از این کار با «حداکثر مجازات» روبرو می شدند. برخی از آن ها برای به خاک سپردن اجساد غیرنظامیان و سربازان ارتش سرخ که در جنگ کشته شدنده بودند، و بعدها اسب های مرده، به کار گرفته شدند. بسیاری دیگر نیز ناچار شدند گورهای خود را کنده و در همان جا به قتل رسیدند. کشتارهای آغازین. کشتار یهودیان در لتونی بخشی از یک طرح کلی بود که در بالاترین سطح دولت آلمان تهیه شده بود. جنبه های این
طرح همان طور که برای لتونی اعمال شد، در سایر کشورها نیز اجرا شد؛ از جمله آتش زدن کنیسه ها (در آلمان) و گتوسازی (در لهستان). مورد لتونی اما تحولی نو در هولوکاست ارائه می داد که در آن اجرای کشتار بلافاصله پس از اشغال یک کشور صورت می گرفت. اس دی با وادار کردن یهودیان به بازکندن گورهای دسته جمعی لتونیایی هایی که توسط NKVD در هنگام اشغال لتونی توسط شوروی از ژوئن ۱۹۴۰ کشته شده بودند، تلاش کرد تا احساسات ضدیهودی محلی را برانگیزد. این بخشی از یک طرح اس دی بودکه در آن یهودیان مرتبط با کمونیست ها و روس ها معرفی می شدند؛ و این ها هر دو در لتونی محبوبیتی نداشتند. نگهبانان لتونیایی در هنگام اعدام های آغازین از یهودیان منتظر اعدام می پرسیدند که آیا «علاقه ای به خواندن کاتیوشا» دارند یا خیر. ("کاتیوشا" ترانهٔ محبوب میهن پرستانهٔ روسی در جنگ جهانی دوم بود) در ۲۸ ژوئن ۱۹۴۱، دو روز پس از سقوط دوگوپیلس، نازی ها یهودیان را در یک کنیسه گرد آوردند و سپس آنها را بیرون برده و به ایشان تیراندازی کردند. همچنین، سایر یهودیانی که در خیابان در ال قدم زدن بودند به سادگی به شکل تصادفی به قتل رسیدند. روز یکشنبه ۲۹ ژوئن ۱۹۴۱، ارتش آلمان آغاز
به جمع آوری مردان یهودی در دوگوپیلس کرد. به زور اسلحه، آلمانی ها از آن ها خواستند تا «هایل هیتلر» را فریاد زده و ترانه "Deutschland über alles" را بخوانند. به گزارش بازماندگان: یهودیان به شکل کلی و پناهندگان لیتوانیایی به طور خاص به کمونیست بودن متهم می شدند. در ۸ ژوئیه ۱۹۴۱، روزنامه ای در دوگوپیلس، سرمقاله ای را همسو با تلاش های آلمان برای مقصر دانستن یهودیان برای جنایات کمونیستی منتشر کرد: با گذشت زمان، تعداد بیشتری از پلیس کمکی لتونی برای نگهداری از زندان مردان یهودی نیاز بود. تا ۸ ژوئیه، یهودیان تا سر حد مرگ به کار گرفته می شدند. از جمله وظیفه های آن ها، غلتاندن سنگ های عظیم به بالای تپه ای بود، و حمل الوارهای سنگین به مسافت چندین کیلومتر. نگهبانان آلمانی هر گاه مایل بودند با شلاق زندانیان را می زدند. ساخت گتو. ساخت گتو در ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۱ آغاز شد؛ به تأیید خود اشتالکر: «جدا از سازماندهی و اجرای اقدامات اعدام، ایجاد گتوها در شهرهای بزرگتر در نخستین روزهای عملیات بلافاصله آغاز شد.» از کارگران اجباری یهودی برای ساخت گتویی استفاده شد که در واقع یک منطقه مسکونی واقعی نبود، بلکه دژی فرسوده در ضلع غربی رود دائوگا
وا بود، که در فاصله کمی درست در شمال غربی حومه گریوا، روبروی شهر اصلی دوگوپیلس قرار داشت. «در ماه ژوئیه، با کم شدن از موج نخست تیراندازی ها، آلمانی تبارهای محلی و همتایان لتونیایی آن ها حدود ۱۴٬۰۰۰ یهودی را از دوگوپیلس و مناطق خارج از لاتگال جمع کردند و آنها را در دژ قدیمی دوگوپیلس چپاندند.»