Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ولادیمیر ایوسیفوویچ وکسلر (اوکراینی: Володимир Йосипович Векслер؛ ۴ مارس ۱۹۰۷ در ژیتومیر، استان ژیتومیر، اوکراین) - ۲۲ سپتامبر ۱۹۶۶ در مسکو، اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی) فیزیکدان برجستهٔ تجربی شوروی در زمینهٔ فیزیک ذرات بود. زندگی نامه. خانوادهٔ وکسلر در سال ۱۹۱۵ از ژیتومیر به مسکو نقل مکان کردند. وی در سال ۱۹۳۱ از انستیتوی مهندسی برق مسکو فارغ التحصیل شد. وی در سال ۱۹۳۶ در انستیتوی فیزیکی لبدف شروع به کار کرد و درگیر توسعهٔ ردیابی ذرات و بررسی پرتوهای کیهانی شد. وی در تعدادی از سفرها به کوه های پامیر و کوه البروس، که به مطالعهٔ ترکیب پرتوهای کیهانی اختصاص داشت، شرکت کرد. در سال ۱۹۴۴، او در زمینه فیزیک شتاب دهنده شروع به کار کرد، جایی که به دلیل اختراع میکروترون و توسعه سنکروترون مستقل از ادوین مک میلان، به اشتهار رسید، به پی گیری و توسعهٔ مدرن شتاب دهنده های مدرن ذرات پرداخت. در سال ۱۹۵۶ وی آزمایشگاه انرژی زیاد در مؤسسه مشترک تحقیقات هسته ای در دوبنا را تأسیس کرد و خود نخستین مدیر در آنجا شد؛ جایی که سنکروفازوترون، که همراه پروتوینو بزرگترین شتاب دهنده های پروتون دایره ای جهان را در زمان خود، تحت رهبری او
ساخته شد. "ولادیمیر وکسلر" از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۷ عضو مکاتبه ای آکادمی علوم شوروی بود. او در سال ۱۹۵۸ به عضویت کامل آکادمی درآمد. در سال ۱۹۶۳ به عنوان رئیس گروه فیزیک هسته ای آکادمی منصوب شد. در سال ۱۹۶۵، وکسلر مجله فیزیک هسته ای (Yadernaya Fizika) را تأسیس کرد و اولین سردبیر آن شد. به احترام وی خیابان هایی دوبنا، اودسا، ژیتومیر و سرن به نام "ولادیمیر وکسلر" نامگذاری شده است.
اریش تومک (؛ زادهٔ ۱ ژوئن ۱۹۳۰ - ۱۸ آوریل ۲۰۲۵) تهیه کننده و نویسنده اهل اتریش است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "ماه خونین" اشاره نمود.
گرهارد هاینتس (؛ زادهٔ ) آهنگساز، موسیقی دان و نوازنده پیانو اهل اتریش است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "ماه خونین" اشاره نمود.
جنایت های شخصی () یک مینی سریال ایتالیایی به کارگردانی سرجو مارتینو است که در سال ۱۹۹۳ منتشر شد.
سفارش ها () یک مجموعه تلویزیونی کمدی ایتالیایی به کارگردانی جورجو کاپیتانی و خوزه ماریا سانچز است که در سال ۱۹۹۹ منتشر شد.
آلِـسیا مارکوتسی (؛ زادهٔ ) سلبریتی، بازیگر و مدل اهل ایتالیا است. از فیلم ها یا سریال های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "همه مردان بی کفایت"، "افسران پلیس" و "عشق یک جادوگر" اشاره کرد. زندگی شخصی. مارکوتسی صاحب دو فرزند است: پسری به نام توماسو (متولد ۲۹ آوریل ۲۰۰۱) از رابطه اش با سیمونه اینزاگی، فوتبالیست سابق ایتالیایی، که این رابطه در سال ۲۰۰۴ پایان یافت؛ و دختری به نام میا (متولد ۴ سپتامبر ۲۰۱۱) از رابطه اش با مجری تلویزیونی و خواننده، فرانچسکو فاکینتی، که این رابطه نیز در اکتبر ۲۰۱۲ به پایان رسید. مارکوتزی در دسامبر ۲۰۱۴ با پائولو کالابریزی مارکونی ازدواج کرد.
کشتار تیکوچین در ۲۵ اوت ۱۹۴۱، در جریان جنگ جهانی دوم رخ داد و در طی آن جمعیت یهودی محلی تیکوچین در لهستان توسط آینزاتس کماندو آلمان کشته شدند. پیشینه. شهر تیکوچین در زمان تهاجم شوروی به لهستان و نیز آلمان نازی طبق توافقی پنهانی میان آن ها، موسوم به پیمان مولوتوف–ریبنتروپ، توسط آلمان نازی فتح شد. در پایان سپتامبر ۱۹۳۹، منطقه توسط نازی ها مطابق با پیمان مرزی آلمان و شوروی به اتحاد جماهیر شوروی منتقل شد. در ژوئن ۱۹۴۱، این شهر توسط آلمان در عملیات بارباروسا تصرف شد. آلمانی ها در ابتدا تمرکزی بر شهر نداشتند؛ چرا که پیش از جنگ، لهستانی های محلی وابسته به حزب ناسیونال دموکرات (Endecja) به سازماندهی تحریم کسب و کارهای یهودی و غارت سیستماتیک خانه های ایشان پرداخته بودند. طبق شهادت یکی از بازماندگان به نام مناخم تورک، آلمانی ها جان فیبیچ، یک آلمانی تبار محلی را به عنوان شهردار گماشتند. فبیچ، با کمک ادموند وینویسکی، فهرستی ادعایی از کمونیست های یهودی تهیه کرد که تقریباً همه جوانان یهودی شهر را شامل می شد. کشتار. صبح روز ۲۴ اوت، آلمانی ها اعلام کردند که یهودیان می بایست روز بعد در میدان شهر برای سرشماری گرد هم می آمدند.
در آن هنگام تقریباً ۱۴۰۰ یهودی در تیکوچین زندگی می کردند. در ۲۵ اوت، یهودیان با کمک پلیس لهستان توسط آلمانی ها در میدان جمع شدند. آلمانی ها به منظور آرام کردن جمعیت، به یهودیان گفتند که قرار است آنها را به گتو بیاویستوک بفرستند. مردان به روستای مجاور و از آنجا با کامیون به سمت گودال هایی در جنگل واپوخووا (Łopuchowo) رهسپار و به قتل رسیدند. زنان و ناتوان ها با کامیون به داخل چاله ها رانده شده و به قتل رسیدند. سالخوردگان، ناتوان ها و سایر افرادی که در ۲۵ اوت حضور نداشتند، در مجموع حدود ۷۰۰ تن، در ۲۶ اوت به گودال ها برده و تیرباران شدند. در تحقیقات آلمان غربی، یک شاهد یهودی توانست "اس اس-اوبراشتورمفورر" هرمان شاپر را که فرمانده آینزاتس کماندو بود، به عنوان مرد هدایت کننده تیراندازی ها شناسایی کند. حدود ۱۵۰ یهودی موفق به فرار از کشتار شدند، اما بیشتر آنها به آلمانی ها تحویل داده شدند. برخی به گتو بیالیستوک فرستاده شدند و در نهایت به سرنوشت یهودیان آنجا دچار شدند.
پوگروم وانسوش کشتاری از یهودیان لهستانی در جریان جنگ جهانی دومبود که در دهکده وانسوش در لهستان تحت اشغال آلمان در ۵ ژوئیه ۱۹۴۱ رخ داد. پیشینه. هنگامی که آلمان نازی در ۱۹۳۹ به لهستان حمله کرد، دهکده وانسوش (استان پودلاسکی) در هفته دوم جنگ به دست آلمانی ها افتاد. در پایان سپتامبر، مطابق با پیمان مرزی آلمان و شوروی، منطقه توسط نازی ها به اتحاد جماهیر شوروی منتقل شد. اتحاد جماهیر شوروی در پی اجرای پیمان محرمانه مولوتوف–ریبنتروپ، دو هفته زودتر، در ۱۷ سپتامبر ۱۹۳۹، از شرق به لهستان حمله کرده بود. ارتش سرخ ۵۲٫۱ درصد از سرزمین لهستان را با بیش از ۱۳٫۷۰۰٫۰۰۰ سکنه اشغال کرد. منطقه اشغال شده توسط شوروی شامل ۵/۱ میلیون لهستانی بومی (حدود ۳۸٪)، ۳۷ درصد اوکراینی، ۱۴٬۵ درصد بلاروسی، ۸٬۴ درصد یهودی، ۰/۹ درصد روس و ۰/۶ درصد آلمانی تبار بود. به علاوم ۳۳۶٬۰۰۰ پناهجو که از مناطقی که پیشتر توسط آلمان اشغال شده بودند به لهستان شرقی فرار کرده بودند - بیشتر آن ها را، با ۱۹۸٬۰۰۰ تن جمعیت، یهودیان لهستانی تشکیل می دادند. پس از حمله آلمان نازی به اتحاد جماهیر شوروی، ورماخت آلمان در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ دوباره وارد وانسوش شد. یهودیان شهر، در آن
هنگام، ۴۰ درصد از جمعیت شهر، یعنی حدود ۵۰۰ نفر بودند. پوگروم. در شب ۴ و ۵ ژوئیه ۱۹۴۱، گروه کوچکی از مردان مسلح به تبر و چماق های آهنی، ده ها تن از ساکنان یهودی وانسوش را به قتل رساندند. قتل ها بدون توجه به سن و جنسیت قربانیان به شیوه ای وحشیانه انجام شدند. اجساد یهودیان کشته شده را به شکل دسته جمعی در گودال بزرگی انداختند که در اطراف دهکده کنده شده بود. طبق تحقیقات مؤسسه یادبود ملی، تعداد قربانیان حداقل ۷۰ نفر بوده است. بر پایه گذارشی به تاریخ ۱۴ ژوئیه ۱۹۴۱ توسط بخش امنیتی ب/۲۲۱ آلمان، «پس از عقب نشینی روسیه، مردم لهستانی وانسوش طویله ای را با یهودیان پر کردند و همه آن ها را پیش از ورود نیروی آلمانی [به دهکده] کشتند».
خوشبختی فرا رسیده است () یک مجموعهٔ تلویزیونی کمدی-درام ایتالیایی است که در سال ۲۰۱۵ میلادی منتشر شد.
والریا فلوره () بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "زن ناشناخته"، "خوشبختی فرارسیده است" و "جایی در آفتاب" اشاره نمود.
رینبو اس.پی.ای. (به ایتالیایی: Rainbow S.p.A.) یک استودیوی تلویزیونی ایتالیایی است که تحت مالکیت مشترک ایجینو استرافی و ویاکام سی بی اس است. در چندین نمایش از جمله "Winx Club" و "Club 57" با شرکت دیگر ویاکام سی بی اس، نیکلودئون همکاری کرده است. این استودیو در لورتو، مارکه مستقر است و توسط استرافی در سال ۱۹۹۵ تأسیس شد. رینبو اس.پی.ای. به عنوان یک استودیوی انیمیشن شروع به ارائه خدمات خلاقانه برای شرکت های بزرگتر کرد تا زمانی که بودجه کافی برای تولیدات اصلی را بدست آورد. در فوریه ۲۰۱۱، شبکه بین المللی رسانه ویاکام ۳۰٪ از شرکت را به قیمت ۶۲ میلیون یورو (۸۳ میلیون دلار آمریکا) خریداری کرد، ۷۰٪ باقیمانده را به ایجینیو استرافی واگذار کرد. شبکه های نیکلودئون و ویاکام نمایش های رینبو اس.پی.ای. را در سراسر جهان پخش می کنند، و رینبو اس.پی.ای. به عنوان عامل صدور مجوز برای نمایش های نیکلودئون در ایتالیا عمل می کند. استودیوهای آمریکایی نیکلودئون همچنین با رینبو در چندین تولید همکاری کرده اند، از جمله "Winx Club" , the pilot , "My American Friend" و "Club 57" در سال 2019. در سال ۲۰۱۵، رینبو اس.پی.ای. استودیوی انیمیشن باردل
انترتینمنت را خریداری کرد. در سال ۲۰۱۷، رینبو اکثریت سهام Iven Spa را به دست آورد، مالک شرکت تولیدکننده Colorado Film. در آوریل ۲۰۱۸، استرافی و ویاکام این شرکت را در بورس سهام ایتالیا وارد کردند. این لیست سالها مورد بررسی قرار گرفت که در بورس سهام کدام کشور (ایالات متحده یا ایتالیا) وارد شود. به گفته استرافی، این «معضلی واقعی» بود زیرا ویاکام قبلاً در بورس اوراق بهادار آمریکا ثبت شده بود اما رینبو در کشورهای اروپایی بهترین عملکرد را داشت. استرافی و ویاکام به دلیل نبود شرایط مناسب بازار، رینبو را در ماه مه ۲۰۱۸ از بازار سهام خارج کردند.
حافظ چه می گوید؟ عنوان کتابی از احمد کسروی است که نویسنده در آن به انتقاد از حافظ و شعرهای او می پردازد. نقد. نویسندگان مختلف این کتاب را نقد کرده اند. ترجمهٔ انگلیسی. این کتاب، توسط لوید ریجن به زبان انگلیسی برگردانیده و در صفحات ۱۶۰ تا ۱۹۰ کتاب «نقد صوفیسم، احمد کسروی و عقیده موروثی ایرانیان اهل تصوف» منتشر گردید.
بی بی سی میوزیک () بخش موسیقی بی بی سی است که مسئولیت تولید، نظارت کیفی و پخش موسیقی را در سرتاسر این رسانهٔ بریتانیایی به عهده دارد. مدیر فعلی بی بی سی میوزیک، باب شنن است که رئیس رادیو بی بی سی ۲ هم است. بی بی سی میوزیک به طور رسمی، بخشی از رادیو بی بی سی است و زیر نظر مستقیم هلن بودن (رئیس بخش رادیو بی بی سی) اداره می شود. این بخش کارش را از ساعت ۸ شب هفتم اکتبر ۲۰۱۴ با پخش بازخوانی ترانهٔ «فقط خدا می دونه» توسط هنرمندانی چون کریس مارتین، کلدپلی، استیوی واندر، کایلی مینوگ، دیو گرول، فو فایترز، التون جان، فارل ویلیامز و وان دایرکشن با همراهی ارکستر بی بی سی آغاز کرد.
حافظ چه می گوید؟ کتابی از محمود هومن است که نویسنده در آن به شرح و تفسیر اشعار حافظ می پردازد. نقد. داریوش آشوری این کتاب را اولین کتابی می داند که در تفسیر اشعار حافظ به معنای مدرن نوشته شد.
آنتونیو رینالدی () فیلم بردار اهل ایتالیا بود. او به طور انحصاری با کارگردان ماریو باوا در چندین فیلم همکاری کرده است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "چهار مرتبه آن شب"، "پنج زن زیبا برای جشن نیمه پاییز" و "دکتر گلدفوت و دختران آتشپاره" اشاره نمود.
کشتار پوناری به کشتار جمعی تا ۱۰۰٬۰۰۰ تن، عمدتاً یهودیان، لهستانی ها و روس ها توسط "اس دی" و اس اس آلمان و همدستان لیتوانیایی آنها، همچون جوخه های مرگ "یپاتینگاسیس بوریس"، گفته می شود که در جریان جنگ جهانی دوم و هولوکاست در رایخس کومیساریات اوستلاند رخ داد. این کشتارها میان ژوئیه ۱۹۴۱ و اوت ۱۹۴۴ در نزدیکی ایستگاه راه آهن پوناری، در حومه امروزین ویلنیوس، لیتوانی رخ دادند. حدود ۷۰٬۰۰۰ یهودی، به همراه ۲۰٬۰۰۰ لهستانی، و ۸٬۰۰۰ اسیر روسی در پوناری کشته شدند؛ اکثر این یهودیان از ساکنان نزدیکی ویلنا (ویلنیوس) یا گتوی تازه تأسیس شده آن بودند. لیتوانی در جنگ جهانی دوم به یکی از نخستین مکان های خارج از لهستان اشغالی تبدیل شد که نازی ها به عنوان بخشی از راه حل نهایی در آن یهودیان را به شکل گسترده به قتل می رساندند. بنا بر اسنایدر، از ۷۰٬۰۰۰ یهودی ساکن ویلنا، تنها ۷٬۰۰۰ تن (۱۰ درصد) از جنگ جان سالم به در بردند. بر پایه تخمین سدلیس اما، تعداد ساکنان یهودی شهر در ژوئن ۱۹۴۱ برابر با ۸۰٬۰۰۰ تن بود که نیمی از جمعیت شهر را تشکیل می دادند. بر پایه دانشنامه هولوکاست و دیگران، بیش از دو سوم آن ها، یا کمینه ۵۰٬۰۰۰ یهودی، پیش از پای
ان سال ۱۹۴۱ کشته شده بودند. پیشینه. به دنبال سرکشی ژلیگوفسکی و ایجاد جمهوری موقت لیتوانیای مرکزی، مطابق با موافقت نامه های بین المللی که در سال ۱۹۲۳ توسط جامعه ملل به تصویب رسیده بودند، شهر پوناری بخشی از استان ویلنو (منطقه کرسی) در جمهوری دوم لهستان شد. زبان های غالب در این منطقه لهستانی و ییدیش بودند. پس از تهاجم نازی ها و شوروی به لهستان در سپتامبر ۱۹۳۹، منطقه به خاک شوروی ضمیمه شد و پس از حدود یک ماه، در ۱۰ اکتبر، طبق قرارداد همیاری متقابل شوروی و لیتوانی به لیتوانی منتقل شد. به دنبال انضمام لیتوانی و کشورهای بالتیک به شوروی در ژوئن ۱۹۴۰، ساخت یک مرکز ذخیره سازی نفت در نزدیکی پوناری همزمان با فرودگاهی هوایی نظامی توسط شوروی آغاز شد. آن پروژه هرگز به اتمام نرسید و در ژوئن ۱۹۴۱ منطقه در جریان عملیات بارباروسا توسط ورماخت تصرف شد. جوخه های کشتار نازی تصمیم گرفتند از شش گودال بزرگ حفاری شده در مخازن ذخیره نفت برای آدم ربایی، کشتار و پنهان کردن اجساد قربانیان محلی استفاده کنند. کشتارها. کشتارها در ژوئیه ۱۹۴۱، و بلافاصله پس از ورود "آینزاتس کماندو" ۹ در ۲ ژوئیه ۱۹۴۱ به ویلنا آغاز شدند. بیشتر قتل ها در عمل توسط
نیروهای ویژه جوخه های یپاتینگاسیس بوریس (داوطلبان لیتوانیایی) با ۸۰ نفر عضو انجام شدند. در ۹ اوت ۱۹۴۱، "آینزاتس کماندو" ۹ با "آینزاتس کماندو" ۳ جایگزین شد. در سپتامبر، گتو ویلنا گشوده شد. در همان ماه ۳۷۰۰ یهودی در جریان عملیاتی تیرباران شدند و ۶۰۰۰ تن دیگر نیز در طی عملیاتی دیگر در شهرگرد آورده شده، و به سوی پوناری به راه افتادند. بیشتر قربانیان پیش از تیراندازی برهنه شدند. با کمک یپاتینگاسیس، کشتارهای گسترده دیگری نیز در تمام طول تابستان و پاییز رخ دادند. تا پایان سال، حدود ۵۰٬۰۰۰–۶۰٬۰۰۰ یهودی ویلنا، از جمله مردان، زنان و کودکان بنا بر دانشنامه هولوکاست، کشته شدند. بر پایه گفته های اسنایدر، ۲۱٬۷۰۰ تن از آنها در پوناری تیرباران شدند، اما اختلافات جدی در مورد تعداد تلفات این دوره وجود دارد. ییتزهاک آراد در کتاب "گتوها در شعله های آتش" اطلاعاتی را بر پایه اسناد دست اول یهودیان که توسط گزارش های آینزاتس گروپن آورده شده اند، و نیز کارت های سهمیه و مجوزهای کار، ارائه داده است. بر پایه برآوردهای وی، تا پایان دسامبر، ۳۳٬۵۰۰ یهودی ویلنا در پوناری به قتل رسیدند، ۳۵۰۰ تن به سوی شرق فرار کردند و ۲۰٬۰۰۰ تن نیز در گتو باق
ی ماندند. دلیل چنین دامنه گسترده ای از مرگ و میرها وجود پناهجویان جنگی بود که از سوی غرب لهستان تحت اشغال آلمان آمده بودند، و دولت جدید لیتوانیایی حق اقامت از آن ها را صلب کرده بود. به گزارش صلیب سرخ لیتوانی، در آستانه الحاق لیتوانی به اتحاد جماهیر شوروی در ژوئن ۱۹۴۰، ویلنا محل زندگی حدود ۱۰۰٬۰۰۰ تازه وارد، از جمله ۸۵٬۰۰۰ لهستانی، و ۱۰٬۰۰۰ یهودی بود. از سرعت کشتارها در سال ۱۹۴۲ کم شد، چرا که برده کارگران یهودی ساکن گتوها توسط ورماخت به کار گماشته شدند. همزمان با پیشروی نیروهای شوروی در سال ۱۹۴۳، واحدهای نازی تلاش کردند تا طبق دستور ویژه ۱۰۰۵ اقدام به پنهان سازی جنایت ها کنند. از ۸۰ زندانی اردوگاه کار اجباری اشتوتهوف برای تشکیل «واحدهای اجساد» (Leichenkommando) بهره گرفته شد. کارگران ناچار شدند اجساد را از دورن گودال ها بیرون آورده، روی چوب انباشته و سپس بسوزانند. آن ها سپس خاکسترها را شخم زده، با شن مخلوط کرده و دفن کنند. پس از ماه ها کار طاقت فرسا، این گروه از زندانیان توانستند از راه تونلی که با قاشق کنده شده بود در در ۱۹ آوریل ۱۹۴۴ فرار کند. از ۸۰ تن، یازده نفر از جنگ جان سالم به در بردند. شهادت آن ها بعده
ا در آشکار کردن گسترهٔ کشتارها کمک کرد. قربانیان. تعداد کل قربانیان تا پایان سال ۱۹۴۴ میان ۷۰ تا ۱۰۰ هزار تن بود. طبق نبشی قبر که پس از جنگ توسط نیروهای جبهه دوم بلاروسی اتحاد جماهیر شوروی انجام شد، اکثریت قربانیان (۵۰٬۰۰۰–۷۰٬۰۰۰ تن) یهودیان لهستانی و لیتوانیایی از شهرهای نزدیک متعلق به لهستان و لیتوانی بودند، در حالی که بقیه را در درجه نخست لهستانی ها (حدود ۲۰٬۰۰۰) و روس ها (حدود ۸۰۰۰) تشکیل می دادند. به گفته مونیکا تومکیویچ، نویسنده کتابی در مورد کشتار پوناری مربوط به سال ۲۰۰۸، ۸۰ هزار تن در کشتارها کشته شدند؛ از جمله ۷۲٬۰۰۰ یهودی، ۵۰۰۰ زندانی شوروی، میان ۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ لهستانی، ۱۰۰۰ تن که به عنوان کمونیست یا فعال شوروی نامیده شده بودند، و ۴۰ کولی. قربانیان لهستانی بیشتر اعضای روشنفکر جامعه لهستان بودند - دانشگاهیان، استادان، کشیش ها و اعضای جنبش مقاومت ارتش میهنی. در میان نخستین قربانیان، حدود ۷٬۵۰۰ اسیر شوروی بودند که در سال ۱۹۴۱ بلافاصله پس از آغاز عملیات بارباروسا تیرباران شدند. در مراحل بعدی نیز تعداد کمتری از قربانیان ملیت های دیگر، از جمله روس ها، کولی ها و لیتوانیایی های بومی، به قتل رسیدند.
پنینسولا پاریس () (سابقاً اوتل ماژستیک ) هتلی لوکس در خیابان کله بر در منطقه ۱۶ پاریس فرانسه است. این بنا نخست در ۱۸۶۸ برای ملکه تبعیدی ایزابلای دوم اسپانیا ساخته شد. پس از مرگ ایزابلا در ۱۹۰۴، لئونارد تائوبر بنا را خرید. در ۱۹۰۸ با عنوان اوتل ماژستیک و به شکل هتلی مجلل و باشکوه افتتاح شد. در دوران جنگ جهانی اول به بیمارستانی موقت برای سربازان زخمی استفاده شد و کارکنان آن عمدتاً اشراف زادگان بریتانیایی بودند. در ۱۹۳۶ دولت فرانسه این بنا را خریداری کرد. با اشغال فرانسه توسط آلمان نازی در جنگ جهانی دوم، این ساختمان به مقر فرمانده های ارتش نازی بدل شد و نقشی مهم در عملیات ها علیه یهودیان پاریسی و همچنین کودتای ۲۰ ژوئیه علیه هیتلر داشت. پس از جنگ و در سال ۱۹۴۶ این بنا اولین مقر یونسکو بود و بعدها به مرکز کنفرانسی برای وزارت امور خارجه فرانسه تبدیل گشت. در ۱۹۶۰ سازمان همکاری و توسعه اقتصادی در این بنا افتتاح شد و در ۲۷ ژانویه ۱۹۷۳ این بنا میزبان پیمان صلح پاریس بود که به جنگ ویتنام و آمریکا پایان می داد. در ۲۳ اکتبر ۱۹۹۱ هم پیمان صلح پاریس ۱۹۹۱ که به جنگ ویتنام و کامبوج و جنگ داخلی خمر سرخ پایان می داد در این بنا
برگزار شد. دولت فرانسه در سال ۲۰۰۸ بنا را به شرکتی قطری فروخت، و در سال ۲۰۱۴ این بنا پس از فرایند بازسازی طولانی و پرهزینه با نام پنینسولا پاریس دوباره به عنوان هتل افتتاح شد. این هتل دارای ۲۰۰ اتاق مجلل شامل ۳۴ سوئیت است.
کشتار ۲۹ اکتبر ۱۹۴۱ در کاوناس معروف به عملیات بزرگ، بزرگترین کشتار جمعی یهودیان لیتوانیایی بود. به دستور "اس اس-اشتاندارتنفورر" کارل یگر و "اس اس-روتنفورر" هلموت روکا، زوندرکوماندوهای تحت رهبری "اس اس-اوبراشتورمفورر" یواخیم هامان، و ۸ تا ۱۰ مرد از آینزاتس کماندو ۳، ۲٬۰۰۷ مرد، ۲٬۹۲۰ زن و ۴٬۲۷۳ کودک یهودی را در طی یک روز در دژ نهم، کاوناس، لیتوانی به قتل رساندند. نازی ها در ۴ اکتبر ۱۹۴۱ گتوی کوچک کونو را خراب کردند و تقریباً همه ساکنان آن را در دژ نهم کشتند. بعدها در همان ماه، در ۲۸ اکتبر، "اس اس-روتنفورر" هلموت روکا از گشتاپو کاوناس (پلیس مخفی حکومتی) گزینش قربانیان را در گتو کاوناس انجام داد. همه ساکنان گتو ناچار شدند در میدان مرکزی گتو جمع شوند. روکا ۹۲۰۰ مرد، زن و کودک یهودی را انتخاب کرد که تقریباً یک سوم جمعیت گتو می شدند. روز بعد، در ۲۹ اکتبر، همه این افراد در گودال های بزرگی که پیشتر کنده شده بودند، در دژ نهم تیرباران شدند.
کارل یگر (; – ) یک مقام رده متوسط آلمانی متولد سوئیس در اس اس آلمان نازی و رهبر آینزاتس کماندو بود که در طول هولوکاست مرتکب اقدامات نسل کشی شد. یگر نویسنده گزارشی بود که در آن اقدامات "آینزاتس کماندو ۳"، از جمله جوخه مرگ رول کماندو هامان، خلاصه شده است. در این گزارش، یگر به شکل روزانه به شرح پاکسازی ۱۳۷٬۳۴۶ قربانی می پردازد.
لیگ کنفرانس اروپا یا لیگ کنفرانس یوفا (به اختصار UECL) به زبان عامیانه به نام لیگ کنفرانس یوفا یک رقابت سالانه باشگاه های فوتبال است که از سال ۲۰۲۱ توسط یوفا برای باشگاه های فوتبال واجد شرایط اروپا آغاز شده است. باشگاه ها بر اساس عملکردشان در لیگ های ملی و مسابقات جام حذفی، به این مسابقات راه پیدا می کنند. همچنین بعد از لیگ قهرمانان و لیگ اروپا، این لیگ رده سوم قهرمانی فوتبال باشگاهی اروپا خواهد بود. این لیگ جایگزین جام اینترتوتو شده است.باشگاه فوتبال رم قهرمان اولین دوره این مسابقات است. این رقابت ها بیشتر برای تیم های ضعیف تر یوفا است که نمی توانند به لیگ قهرمانان اروپا یا لیگ اروپا راه پیدا کنند. تاریخچه. گزارش شده است که یوفا حداقل از سال ۲۰۱۵ اضافه کردن یک مسابقه رده سوم را در نظر گرفته بود، زیرا معتقد بود که یک تورنمنت سطح پایین می تواند به عنوان فرصتی برای باشگاه های کشورهای عضو یوفا با رتبه پایین تر باشدکه در لیگ قهرمانان و لیگ اروپا حذف می شوند. در اواسط سال ۲۰۱۸، صحبت در مورد اعلامیه تشدید شد، زیرا منابع خبری ادعا کردند که توافق نامه ای برای راه اندازی این رقابت حاصل شده و مرحله گروهی ۴۸ تیم لیگ ارو
پا به دو قسمت تقسیم خواهد شد، و نیمه پایین هسته را تشکیل می دهد چه اتفاقی می افتد. در ۲ دسامبر ۲۰۱۸، یوفا اعلام کرد که این مسابقات -که به طور موقت به عنوان لیگ اروپا ۲ یا به طور مختصر UEL2 شناخته می شود، قرار است به عنوان بخشی از چرخه رقابت سه ساله رقابت های ۲۰۲۱–۲۴، به یوفا اضافه کند که شعار آن «مسابقات بیشتر برای باشگاه های بیشتر و انجمن های بیشتر» است سر انجام در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۹ نام رسمی این مسابقات لیگ کنفرانس یوفا اروپا اعلام شد. تیم ها و کشورها. در این رقابت ها ۱۸۴ تیم از تمامی ۵۵ کشور عضو یوفا شرکت خواهند کرد، که ۴۶ باشگاه از طریق حذف از لیگ قهرمانان اروپا و لیگ اروپا در این مسابقات حاضر خواهند شد. قبل از برگزاری مرحله گروهی، سه مرحله مقدماتی و یک مرحله پلی آف برگزار می شود (که آن هم شامل یک مسیر اصلی و یک مسیر قهرمانان خواهد بود) برای تیم هایی که از طریق لیگ قهرمانان اروپا و لیگ اروپا راهی این رقابت ها می شوند. نحوه برگزاری. در مجموع، ۳۲ تیم برگزار کننده مرحله گروهی این رقابت ها هستند که هیچ کدام به صورت مستقیم وارد مرحله گروهی نمیشوند ، بلکه : ۱۷ تیم از طریق مسیر اصلی وارد مرحله گروهی میشوند ۵ تیم از
طریق مسیر قهرمانان وارد مرحله گروهی میشوند که همه آنان از لیگ های اسپانیا ، انگلیس ، ایتالیا ، آلمان و فرانسه خواهند بود. ۱۰ تیم هم تیم های حذف شده پلی آف لیگ اروپا هستند. ۳۲ تیم حاضر در این رقابت ها در ۸ گروه ۴ تایی به رقابت میپردازند و پس از آن پلی آف مراحل حذفی ، یک هشتم نهایی ، یک چهارم ، نیمه نهایی و فینال برگزار میگردد. از هر گروه تیم صدرنشین به صورت مستقیم به مرحله بعد صعود میکند و ۸ تیم دوم گروه ها با ۸ تیم سوم گروه های لیگ اروپا ، پلی آف مراحل حذفی را برگزار میکنند. لیگ کنفرانس اروپا نیز مانند لیگ اروپا هر پنجشنبه در ساعات ۲۱:۱۵ و ۲۳:۳۰ به وقت ایران برگزار می شود. شهر تیرانا در کشور آلبانی ، میزبان اولین فینال این رقابت ها بود. برترین گلزنان. برترین گلزنان هر فصل. جدول ذیل شامل گلزنی در دور مقدماتی برای صعود به مرحله گروهی نمی باشد. منابع. وبگاه رسمی
رول کماندو هامان یک واحد نظامی کوچک و متحرک بود که در ماه های ژوئیه تا اکتبر ۱۹۴۱ به کشتار یهودیان لیتوانیایی در مناطق روستایی لیتوانی پرداخت، و عدد کشته های این کشتارهای دسته جمعی کمینه ۶۰٬۰۰۰ تن تخمین زده می شود. این واحد همچنین مسئول بسیاری از کشتارها در لتونی از ژوئیه تا اوت سال ۱۹۴۱ بود. تا پایان ۱۹۴۱، پاکسازی یهودیان لیتوانیایی توسط نیروهای هامان در مناطق روستایی، در طی دو عملیات کشتار پوناری به دست یپاتینگاسیس بوریس، و دژ نهم در کاوناس توسط گردان های تاتینیو داربو آپسوگوس، به طور مؤثر انجام شده بود. تخمین زده می شود که در طی حدود شش ماه، ۸۰ درصد از کل یهودیان لیتوانی کشته شده باشند. تعداد معدودی از افراد به منظور بهره کشی به عنوان نیروی کار زنده باقی گذاشته شدند، و در گتوهای شهری، عمدتاً در گتوهای ویلنا و کاوناس، متمرکز شدند. سازمان. این گروه متشکل از ۸ تا ۱۰ آلمانی از "آینزاتس کماندو ۳" بود که به فرماندهی "اس اس-اوبراشتورمفورر" یواخیم هامان و ده ها لیتوانیایی از گردان های TDA به فرماندهی برونیوس نورکوس تشکیل شده بود. این واحد ساختار دائمی نداشت و برای انجام مأموریت های "اد هوک" در شهرهای گوناگون لیتوا
نی فراخوانده می شد. اگرچه بوبنیس گزارش می دهد که هامان بدون آنکه خود در کشتارها شرکت داشته باشد، دستورها را به نیروهای تحت فرماندهی خود محول می کرد، شهادت های شاهدان پس از جنگ نشان می دهند که هامان با دیگران دربارهٔ حضور مستقیم خود صحبت کرده است. گزارش یگر به شرح اعدام های دسته جمعی است که توسط این واحد در ۵۴ مکان در سراسر لیتوانی انجام شدند، می پردازد. از ۱۳ ژوئیه تا ۲۲ اوت ۱۹۴۱، این واحد از دوگوپیلس، لتونی، فعالیت می کرد. در این مدت، واحد ۹۱۰۲ تن را که تقریباً همه یهودی بودند، از گتو دوگوپیلس به قتل رساند. عملیات ها. معمولاً این واحد پس از به صف کشیدن یهودیان محلی و گردآوری آن ها در منطقه ای خلوت تر، اغلب جنگل یا زمینی در فاصله دور، توسط مقامات محلی نازی و همسدتان محلی لیتوانیایی آن ها، وارد عمل می شد. گاهی گتوهای کوچک و موقت برای گردآوری یهودیان از چندین شهر مجاور برپا می شدند. یهودیانی که برای اعدام گزینش شده بودند، به مکانی که معمولاً حدود ۴–۵ کیلومتر دورتر از محل زندگیشان بود، راهپیمایی می کردند و سپس تیرباران می شدند. در آغاز تنها مردان تیرباران می شدند، در حالی که کشتار زنان و کودکان از اواخر سال ۱۹۴۱
آغاز شد. اجساد را در گودال هایی که از پیش کنده شده بودند دفن می کردند و دارایی های باارزش قربانیان میان عاملان کشتار تقسیم می شد.
سرتاسر طنز () یک فیلم کمدی به کارگردانی است که در سال ۱۹۷۰ منتشر شد. این فیلم هجویه ای بر فیلم "ساتیریکون" فدریکو فلینی است.
چهار روز خوب () یک فیلم درام آمریکایی به کارگردانی رودریگو گارسیا می باشد که بر اساس یک مقاله چاپ شده در سال ۲۰۱۶ در واشینگتن پست تحت عنوان «آماندا کیست» می باشد. گلن کلوز و میلا کونیس از بازیگران اصلی این فیلم می باشند.
اخبار فوری در شهرستان یوبا (؛ همچنین: مشروح اخبار در یوبا کانتی) یک فیلم کمدی سیاه آمریکایی محصول سال ۲۰۲۱ به کارگردانی و تهیه کنندگی تیت تیلور، بر اساس فیلمنامه ای نوشته آماندا ایدوکو است. در این فیلم گروهی از بازیگران شامل الیسون جنی، میلا کونیس، آکوافینا، رجینا هال، واندا سایکس، جولیت لوئیس، سمیرا وایلی، جیمی سیمپسون، کلیفتون کالینز جونیور، بریجت اورت، کریس لوول، متیو موداین، الن بارکین و دیگران را شامل می شود. این فیلم در ایالات متحده در ۱۲ فوریه ۲۰۲۱ توسط آمریکن اینترنشنال پیکچرز منتشر شد.
جک ماری هنری دیوید باولز () بازرگان فرانسوی است که از آوریل ۲۰۱۹ مدیرعامل اجرایی شرکت بریتیش امریکن توباکو، دومین شرکت بزرگ دخانیات جهان است. باولز در فرانسه متولد شد و در مدرسه تجارت آی پی ای جی در پاریس، فرانسه تحصیل کرد. او در سال ۲۰۰۴ به عنوان سرپرست نمایندگی بی ای تی در فرانسه به این شرکت پیوست و سپس به سرپرستی شعبهٔ مالزی شرکت منصوب شد. پس از آن و در سال ۲۰۱۷ نیز به عنوان مدیر عملیات بی ای تی انتخاب شد. در سپتامبر ۲۰۱۸ اعلام شد که باولز از آوریل ۲۰۱۹ به عنوان مدیرعامل جانشین نیکاندرو دورانته خواهد شد. باولز متأهل و دارای سه فرزند است. او همچنین در ورزش غواصی اسکوبا نیز فعالیت می کند.
هینریش لوهس (۲ سپتامبر ۱۸۹۶ – ۲۵ فوریه ۱۹۶۴) سیاست مدار آلمان نازی بود که به خاطر نقشش در رویدادهای جنگ جهانی دوم در کشورهای حوزه دریای بالتیک شناخته می شود و به عنوان جنایتکار جنگی محاکمه شد. در کشورهای حوزه بالتیک. در ۲۵ ژوئیه ۱۹۴۱، پس از اشغال کشورهای بالتیک توسط آلمان که در تسخیر اتحاد جماهیر شوروی بودند، لوهس به عنوان «رایخس کومیسار برای اوستلاند» گماشته شد. لوهس وظایف خود را در گائو شلسویگ-هولشتاین حفظ کرد و میان دو دفتر خود در ریگا و کیل رفت و برگشت می کرد. به عنوان رایخس کومیسار برای اوستلاند و معاون آلفرد روزنبرگ، وی مسئول اجرای سیاست های آلمانی سازی نازی ها طبق طرح جامع برای شرق بود: کشتن تقریباً همه یهودیان، کولی ها و کمونیست ها و سرکوب مردم محلی از موارد ضروری آن به شمار می رفتند. لوهس مستقیماً مسئول اقدامات کشتاری، همچون نیروهای پلیس و آینزاتس گروپن تحت کنترل "اس اس-بریگادفورر" فرانتس اشتالکر، و بعدها رهبر اس اس و پلیس و فریدریش یکلن، سازمان دهنده اصلی کشتار رومبولا، نبود. زندگی پس از جنگ. پس از قرارداد تسلیم آلمان در ۷ مه ۱۹۴۵، لوهس توسط نیروی زمینی بریتانیا دستگیر شد. در ۱۹۴۸، او به ۱۰ سال زندا