Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تلسکوپ لاول () یک تلسکوپ رادیویی در رصدخانه بانک جودرل، نزدیکی گووستری، چشایر در شمال غربی انگلستان است. هنگامی که ساخت و ساز آن در سال ۱۹۵۷ به پایان رسید، این تلسکوپ با قطر ۷۶٫۲ متر (۲۵۰ فوت) بزرگترین تلسکوپ رادیویی با دیش خورشیدی در جهان بود. تلسکوپ لاول اکنون بعد از تلسکوپ گرین بانک در ویرجینیای غربی، ایالات متحده سومین از بزرگترین تلسکوپ ها است؛ پس از؛ گرین بانک و تلسکوپ افلزبرگ در آلمان. در ابتدا و پیش از تبدیل شدن تلسکوپ به تلسکوپ «مارک۱ Mark I» در حدود سال ۱۹۶۱، هنگام بحث در مورد تلسکوپ های آینده: (Mark II , III و IV)٬. در سال ۱۹۸۷ به افتخار برنارد لاول اخترشناس بریتانیایی به تلسکوپ لاول تغییر نام یافت و در سال ۱۹۸۸ ساختمان آن به عنوان یک بنای فهرست شده درجه۱ شناخته شد. این تلسکوپ بخشی از مجموعهٔ تلسکوپی «MERLIN انگلستان» و «VLBI اروپایی»: تداخل سنجی خط پایه بسیار طولانی، شبکهٔ تلسکوپ های رادیویی را تشکیل می دهد. هر دو اخترشناس برنارد لاول و چارلز هزبند به دلیل نقشی که در ایجاد این تلسکوپ داشتند، شوالیه شدند. در سپتامبر ۲۰۰۶، ساختمان این تلسکوپ برندهٔ مسابقهٔ آنلاین بی بی سی برای یافتن شایسته ترین «بنا
ی ناشناخته ماندهٔ انگلستان» شد. سال ۲۰۰۷ پنجاهمین سالگرد تلسکوپ بود. اگر هوا به اندازه کافی صاف باشد، تلسکوپ مارک I را می توان از ساختمان های بلند منچستر مانند برج بیتهام مشاهده کرد.
فصل ۴۷–۱۹۴۶ کلیولند ریبلز تنها فصل حضور تیم کلیولند ریبلز در اتحادیهٔ بسکتبال آمریکا (بی ای ای/ان بی ای) می باشد. این تیم با ثبت رکورد ۳۰–۳۰ این فصل را به پایان رساند. بازی های حذفی. دور یکم. (۳شرق) نیویورک نیکس برابر. (۳غرب) کلیولند ریبلز: "نیکس پیروز سری ۲–۱"
مهدی رسول پناه (زادهٔ ۱ خرداد ۱۳۴۹) یک مدیر ورزشی ایرانی است. او عضو و رئیس هیئت مدیره باشگاه پرسپولیس بوده است. همچنین او در گذشته به عنوان سرپرست باشگاه پرسپولیس فعالیت می کرد. وی که از از اعضای شورای مرکزی حزب اعتماد ملی بوده، در سال ۱۳۹۵ به عنوان رئیس کمیته انتخابات این حزب منصوب شد. فعالیت وی در باشگاه پرسپولیس با توجه به جدایی بسیاری از بازیکنان ترکیب اصلی این تیم، مورد اعتراض شماری از هواداران این تیم، بوده است. وی در دوم آبان ماه ۱۳۹۹ از سمت خود استعفا داد. کارنامهٔ حرفه ای. دوران مدیریت در پرسپولیس. عملکرد وی، در چند بازه زمانی مورد انتقاد هواداران و برخی از بازیکنان پیشین پرسپولیس بوده است. ورزش سه در مردادماه ۱۳۹۹ گزارش داد که رسول پناه به ۸ تن از بازیکنان اصلی پرسپولیس، پیشنهاد تخفیف ۴۰ درصدی در قراردادها و مطالبات پیشین را داده است و از نارضایتی این بازیکنان نوشت. با این حال، رسول پناه در یک مصاحبه، اعلام کرد وضعیت مالی باشگاه بد است و بدهی های پیشین مانع برخی پرداختی ها شده است. همچنین وی پرداخت قرارداد برانکو، سرمربی پیشین سرخ های ایران را به عنوان یک مشکل اساسی در دوران خود، نام برد. وی همچنین
به مشکلات مربوط به دریافت درآمد مسابقات آسیایی اشاره کرد و شایعه های فضای مجازی دربارهٔ درآمد ۸ میلیون دلاری پرسپولیس در آسیا را رد کرد. در بحث قراردادها، وی رعایت سقف قرارداد را نیز مثبت دانست. وی توانست در نقل و انتقالات تابستانی ۱۳۹۹، ۷ بازیکن جدید جذب کند. اگر چه جدایی بازیکنان اصلی تیم، همانند علیپور، ترابی، بیرانوند، نادری (به استقلال تهران)، خلیل زاده و ربیع خواه و تنها مهاجم بزرگسال باقی مانده اوساگونا، باعث نگرانی هواداران پرسپولیس شده بود. هواداران این تیم، پس از جدایی بیشتر نفرات اصلی ترکیب تیم، همواره به مدیریت وی معترض بودند و در مواردی در برابر باشگاه پرسپولیس، تجمع کرده بودند. حواشی و انتقادات. پس از جدایی خلیل زاده، ستاره خط دفاعی پرسپولیس، فیلمی از رسول پناه در شبکه های اجتماعی پخش شد که برای مدتی جنجال بسیاری به پا کرد. او در این فیلم، سخنانی بر علیه این بازیکن با اشاره به استان محل تولدش (مازندران) کرد که بعداً آن را به گونه ای تکذیب کرد و از مردم این استان، طلب بخشش کرد. زندگی شخصی. مهدی رسول پناه زادهٔ ۱ خرداد ۱۳۴۹ است. او فارغ التحصیل دندان پزشکی از دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی است.
فصل ۴۷–۱۹۴۶ سنت لوئیس بامبرز نخستین فصل حضور تیم سنت لوئیس بامبرز در اتحادیهٔ بسکتبال آمریکا (بی ای ای) می باشد.
مرکزگرایی چین، سینوسنتریسم () اشاره به این ایدئولوژی دارد که چین مرکز فرهنگی، سیاسی یا اقتصادی جهان است. بررسی اجمالی و زمینه. بسته به زمینه تاریخی، مرکزگرایی چین می تواند به قوم مداری جامعه و فرهنگ مردم هان اشاره کند. این مفهوم در میان نخبگان چینی تا آخر دودمان چینگ محبوب بود. این مفهوم در قرن نوزدهم به پایان رسید و در قرن بیستم نیز ضربات دیگری را متحمل شد و در نتیجه امروزه در بین مردم چین محبوبیت چندانی ندارد. در دوران پیش از مدرن، چین به عنوان پیشرفته ترین تمدن در جهان، و گروه های قومی خارجی یا ملت های خارجی به عنوان بربرها در درجات مختلف، تمایز داده می شدند.
قطارهای هولوکاست شامل قطارهای ترابری می شدند که توسط "دویچه رایخس بان" اداره شده و زندانیان و قربانیان هولوکاست را در جریان جنگ جهانی دوم به اردوگاه های کار اجباری، کار اجباری و اردوگاه های مرگ منتقل می کردند. پاکسازی مردمی که در جریان «راه حل نهایی» مورد هدف قرار گرفتند به دو عامل اصلی وابسته بود: توانایی اردوگاه های مرگ برای کشتار با گاز سمی و خلاصی هر چه سریع تر از اجساد کشته شدگان، و سپس توانایی ترابری ریلی برای انتقال قربانیان از گتوهای نازی ها به این اردوگاه های پاکسازی. امروزه هنوز مورد اعتمادترین تخمین ها از تعداد کشته شدگان «راه حل نهایی» به اسناد ثبت شده توسط راه آهن آلمان استناد می کنند. نقش راه آهن در راه حل نهایی. در میان مراحل گوناگون هولوکاست، قطارها برای مصارف مختلفی به کار گرفته شدند. در آغاز، این قطارها برای انتقال یهودیان به گتوهای یهودی و نیز انتقال کارگران اجباری به اردوگاه های کار اجباری در لهستان و دیگر مناطق به منظور بهره کشی اقتصادی استفاده می شدند. در ۱۹۳۹، به دلایل تدارکاتی، جمعیت های یهودی ساکن در مناطقی از لهستان اشغالی که دور از ریل قطار بودند به اجبار برچیده شدند. تا پایان ۱۹۴۱،
نزدیک به ۳٫۵ میلیون یهودی لهستانی از دیگر مردم جدا و به گتوهای اس اس منتقل شدند؛ عملیاتی که نیازمند تعداد بسیار زیادی از قطارهای باری بود. گتوهای دائمی دسترسی مستقیم به راه آهن داشتند تا بتوان غذای زندانیان را تأمین کرد. پس از کنفرانس وانزه و تصمیم آلمان نازی به «حل نهایی مسئله یهود»، گتوهای لهستان و دیگر نقاط اروپا برچیده شدند تا یهودیان به اردوگاه های مرگ فرستاده شوند. در جریان برچیده شدن این گتوها، قطارهای باری نقشی بسیار اساسی در اجرای «راه حل نهایی» داشتند. رائول هیلبرگ تاریخ دان از این قطارها به عنوان «عنصری جدایی ناپذیر از ماشین کشتار جمعی» نازی ها یاد می کند. اگرچه قطارهای حامل زندانیان ظرفیت ریلی ای را، که می توانست برای انتقال سرباز و مهمات استفاده شود، اشغال می کردند، بهره گیری از آن ها زمان مورد نیاز برای اجرای کشتار در اندازه وسیع را کوتاه می کرد. به دلیل آنکه این قطارهای باری – که اغلب برای انتقال دام مورد استفاده قرار می گرفتند – به شکل کامل پوشیده بوده و شیشه ای به بیرون نداشتند، نیاز به تعداد فراوان سربازان و نیز تخصص مورد نیاز برای آن ها کم بود. از این روی، نازی ها توانستند با دروغ گفتن درب
ارهٔ «برنامه بازاستقرار» هم یهودیان گتوها را ترغیب به سوار شدن بر قطارها کنند، و هم وقت کافی برای ساخت تعداد بیشتری اتاق گاز و تجهیزات کشتار جمعی داشته باشند. نازی ها برنامه خود برای «راه حل نهایی» را در لفاف «بازاستقرار در شرق» پنهان کردند. به قربانیان گفته شده بود که به اردوگاه های کار اجباری در رایخس کومیساریات اوکراین برده می شوند. اما در حقیقت، از ۱۹۴۲ به بعد، بیشتر یهودیان منتقل شده به اردوگاه های مرگ بلزک، خلمنو، سوبیبور، مایدانک، تربلینکا، و آشویتس فرستاده شدند. بعضی قطارها که پیشتر به سوی شرق فرستاده شده بودند تا مهمات را به جبهه شرقی برسانند در راه بازگشت به غرب از تبعیدیان به این اردوگاه های مرگ پر می شدند. این طرح در نهایت پنهان کاری اجرا شد. به نوشته هیدی انگلبرگ، منشی شخصی هیتلر، مارتین بورمان، در جریان گفتگویی تلفنی با هاینریش هیملر که به او دربارهٔ ۵۰٬۰۰۰ یهودی که تا آن هنگام پاکسازی شده بودند اطلاع می داد با عصبانیت تذکر داد که «آن ها پاکسازی نشده اند، تنها تخلیه، تخلیه، تخلیه شده اند» و سپس تلفن را کوبیده و قطع کرد. در طی کنفرانس وانزه، اس اس تخمین زده بود که «راه حل نهایی» در نهایت باعث پاک
سازی ۱۱ میلیون یهودی اروپایی و نیز یهودیان مناطقی چون ایرلند، سوئد، ترکیه و بریتانیا شود. اخراج های گسترده ای در این وسعت نیازمند همکاری نزدیک سازمان های دولتی از جمله اداره اصلی امنیت رایش (RSHA)، وزارت ترابری رایش و وزارت امور خارجه رایش بود؛ وزارت ترابری مسئول زمان بندی حرکت قطارها بود و وزارت امور خارجه مسئول مذاکره با دولت های خارجی همدست با آلمان برای «پردازش» یهودیان خود.
جِیْکاب جرمایا سالیوان (به انگلیسی: Jacob Jeremiah Sullivan؛ زادهٔ ۲۸ نوامبر ۱۹۷۶ در برلینگتون) یک سیاستمدار آمریکایی است که از سال ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۵ به عنوان ۲۹مین مشاور امنیت ملی رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا در دولت بایدن فعالیت کرد. او مشاور ارشد سیاست مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری هیلاری کلینتون ۲۰۱۶ با تخصص در سیاست خارجی بود. در حال حاضر، سالیوان عضو پیوسته مونتگومری در کالج دارتموث و عضو پیوسته ارشد و استاد عضو هیئت علمی سیاست عمومی در مدرسه سیاست عمومی کارسی است. پیشینه. سالیوان همچنین مشاور ارشد دولت آمریکا در مذاکرات هسته ای ایران و استاد مدعو در دانشکده حقوق ییل بود. قبل از تدریس در ییل، سالیوان در دولت اوباما به عنوان قائم مقام دستیار رئیس جمهور و مشاور امنیت ملی معاون رئیس جمهور آمریکا جو بایدن کار می کرد. وی همچنین به عنوان مدیر برنامه ریزی سیاست در وزارت امور خارجه ایالات متحده و به عنوان قائم مقام رئیس ستاد کارکنان وزیر امور خارجه ایالات متحده هیلاری کلینتون خدمت کرد. پیش از این، وی قائم مقام سیاست در کمپین انتخابات ریاست جمهوری هیلاری کلینتون در سال ۲۰۰۸ و عضو تیم آماده سازی برای مناظره کمپین ا
نتخابات سراسری باراک اوباما بود.
ابوعلی حسن بن حارث حبوبی خوارزمی ریاضی دان، قاضی و فقیه ایرانی عضو دارالحکمه نیمهٔ دوم سده ۴ ه .ق/ ۱۰ م بود. از او الاستقصاء و التجنیس فی علم الحساب و نیز مکاتباتش با ابوالوفا محمد بوزجانی موجود است. او در "الاستقصاء" دو روش ابتکاری به کار گرفته که غیاث الدین جمشید کاشانی در مفتاح الحساب از آنها با عنوان «روش ابوعلی حبوبی» یاد کرده است. ابوریحان بیرونی از حبوبی در آثار خود یاد کرده است.
دشمن یهودی: پروپاگاندای نازی در جنگ جهانی دوم و هولوکاست کتابی نوشته جفری هرف استاد تاریخ دانشگاه مریلند در سال ۲۰۰۶ است که در آن به نقش پروپاگاندای رژیم نازی و کنترلی که نازی ها بر رسانه ها اعمال می کردند پرداخته است. به نوشته هرف، نازی ها به کمک خاموش کردن صداهای منتقد توانستند تئوری توطئه یهودیان در وسعت جهانی را به مردم آلمان بپذیرانند. این کتاب برنده جایزه ملی کتاب یهودی در بخش هولوکاست در سال ۲۰۰۶ شد.
اتلو توسو (؛ – ) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "۱۸۶۰"، "مرگ یک دوچرخه سوار" و "ده فرمان" اشاره کرد.
ابوالخیر حسن بن سوار بن بابا بن بهرام یا بن بهنام (۹۴۲ م – ۱۰۱۷ م) پزشک، متکلم، فیلسوف و مترجم مسیحی ایرانی بود که بعدها مسلمان شد. تألیف و ترجمه آثار فراوانی در زمینه هایی چون پزشکی، علوم طبیعی، منطق، فلسفه، کلام و اخلاق به ابن خمار منسوب است که نسخه هایی از برخی از آن ها موجود است. وی از مترجمین نهضت ترجمه بوده و در دارالحکمه حضور پیدا می کرده است. ابن خمار در فرهنگ نامه زندگینامه ابن ابی اصیبعه مدخلی دارد. وی در بغداد متولد شد. او جراح بیمارستان عضدی در بغداد شد جایی که ابن طیب و ابن هندو شاگردانش بودند. به گفته ظهیرالدین بیهقی، ابن خمار آخرین سال های زندگی خود را در خوارزم و غزنه گذراند و به اسلام گروید. روایت است که ابن خمار سیری در آفاق و انفس داشته و به عصر حاضر ورود کرده، در خوابگاه کامروا مدتی جلوس کرده و سپس عازم دیار مغرب شده است. وی دستی در علوم مهندسی داشته و عشقش به فلسفه و گل واژه سرایی شهره آفاق است. نسخه خطی Arabe 2346 در Bibliothèque nationale de France شامل یک ترجمه عربی از ارغنون ارسطو است که از نسخهٔ ابن الخمار کپی شده است، و خود نیز از نسخهٔ استادش، یحیی بن عدی، کپی شده است. Arabe 2346 ش
امل حاشیه نویسیهایی توسط فیلسوفان بغداد است که برخی توسط ابن الخمار انجام شده اند. ابن خمار در مباحثات متکلمان (دین شناسان) و فلاسفه (فیلسوفان اسلامی) در مورد این که آیا خدا با شهود شناخته می شود یا با استدلال طرفدار فلاسفه بود. اکثر آثار او از بین رفته اند، اما عنوان دو مورد از آنها مشهور است: (رساله وحدت و تثلیث) و رساله توفیق بین الارای فلاسفه و النصارا (همخوانی دیدگاه های فیلسوفان و مسیحیان). ابن خمار مقالات، تفسیر و تجزیه و تحلیلهای پیشین ارسطو را از سریانی به عربی ترجمه کرده است. ایساگوگ و دو کتاب تاریخ فلسفه پورفیری؛ پدیده های هواشناسی تئوفراستوس؛ و کتاب آلانس. ترجمه های او توسط علی ابن محمد ابن عباس التوحیدی به دلیل ظرافت آنها مورد ستایش قرار گرفت. ابن خمار توسط معاصرانش مورد احترام بود. ابن ندیم، که او را می شناخت، او را به عنوان منطق دان می ستاید. علی بن رضوان، پزشک مصری، نوشته است که سلطان محمود به احترام او زمین را می بوسید. شهرت او به حدی بود که ابن سینا آرزوی ملاقات با وی را داشت که در نهایت محقق نشد. ابوریحان بیرونی چند مرتبه از ابن خمار در کتاب "صیدنه" نقل قول کرده است. مطابق گفته نظامی عروضی،
ابوالخیر خمار و ابن سینا و ابوسهل مسیحی و ابوریحان بیرونی در دربار مأمون خوارزمشاه «با یکدیگر انسی در محاورت و عیشی در مکاتبت می کردند.» اما صحت این گفته مشخص نیست زیرا ابن سینا یک مرتبه به صراحت از آرزوی خود برای دیدار با ابن خمار سخن به میان آورده است.
پائولو گراتسیوزی (؛ – ) بازیگر سینما و تئاتر اهل ایتالیا بود. درگذشت. وی که حال مبارزه با بیماری سرطان بود در روز ۱ فوریه ۲۰۲۲ در سن ۸۲ سالگی در اثر کووید ۱۹ در ویچنزا درگذشت. گزیده فیلمشناسی. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "زندگی های به فنا رفته"، "ایل دیوو"، "گالیلئو"، "لئوپاردی"، "یک داستان ساده"، "جسدهای سرشناس" و "پینوکیو" اشاره کرد.
چانگوا مینزو، مردم چینی () یک اصطلاح سیاسی کلیدی در ناسیونالیسم مدرن چینی است که مربوط به مفاهیم ملت سازی، قومیت و نژاد در تابعیت چینی است. چانگوا مینزو در اوایل دوره جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) (۱۹۱۲–۱۹۲۷) و ناسیونالیست چینی (۱۹۲۸–۱۹۴۹) تأسیس شد و شامل مردم هان و چهار گروه عمده قومی غیر هان می باشد: مان منچو، منگ مغول، هوئی (گروه های قومی اسلامی در شمال غربی چین) و زنگ مردم تبتی
شینا () نامی به زبان ژاپنی عمدتاً باستانی برای نامیدن کشور چین است. این کلمه در اصل به طور خنثی در هر دو زبان چینی و ژاپنی مورد استفاده قرار گرفت
آیزاوا سیشیسای ; – ) کارشناس سیاسی، و فیلسوف و یک سامورایی ژاپنی و متفکر ناسیونالیست مکتب میتو در اواخر دوره شوگون سالاری یا باکوماتسو بود. در سال ۱۷۹۹ او در جمع آوری کتاب دای نیهون شی (تاریخ بزرگ ژاپن) که توسط مکتب میتو انجام شده بود، مشارکت داشت. در سال ۱۸۲۵ او کتاب «شینرون» (تزهای جدید) خود را نوشت، مجموعه ای از مقالات که به موضوعاتی مانند سیاست دفاعی توکوگاوا و اینکه کشتی ها چگونه تهدیدی برای ژاپن بودند می پردازد. آیزاوا همچنین کوشید شرایط را در غرب توصیف کند و نظریه پردازی کند که چرا این دولت ها کنترل زیادی را به دست آورده اند. به نظر او غربی ها از دین برای القای همنوایی در توده ها استفاده می کردند. او همچنین ادعا کرد که مسیحیت توسط قدرت های استعماری برای براندازی فرهنگ ها و دولت های بومی با ایجاد ستون پنجم که با اروپایی ها همکاری می کرد و تسخیر نظامی آن را تسهیل می کرد، استفاده می شود. او سیاست های مذهبی ایجاد شده توسط تویوتومی هیده یوشی و ادامه آن توسط جانشینان آنها، شوگون سالاری توکوگاوا را در این زمینه مورد بحث قرار داد. به علاوه، او معتقد بود که اگر شیوه زندگی ژاپن بخواهد بقای خود را حفظ کند، باید د
ین دولتی خود را بپذیرد تا از همگون سازی فرهنگی از طریق مسیحیت جلوگیری کند و مفهوم کوکوتای (سیاست ملی) را مورد بحث قرار داد. در این زمینه. شینرون به یک اثر مهم برای جنبش سوننو جوئی به «معنی حرمت گزاری به امپراتور، اخراج اجنبی» تبدیل شد و نظریه کوکوتای او توسط متفکران آینده توسعه یافت. در سال ۱۸۴۰ آیزاوا اولین رئیس اساتید مدرسه میتو کودوکان شد، اما در سال ۱۸۴۴ زمانی که توکوگاوا ناری آکی از رهبری قلمروی میتو استعفا داد، مجبور به استعفا شد. او بعداً دوباره به مدرسه میتو کودوکان بازگشت. نقل قول ها. سرزمین الهی ما جایی است که خورشید طلوع می کند و انرژی اولیه از آنجا سرچشمه می گیرد. وارثان خورشید بزرگ تاج و تخت سلطنتی را از نسلی به نسل دیگر بدون تغییر از زمان های بسیار قدیم اشغال کرده اند. موقعیت ژاپن در رأس زمین آن را به استانداردی برای کشورهای جهان تبدیل می کند. در واقع، نور خود را بر جهان می اندازد، و مسافتی که نفوذ درخشان امپراتوری به آن می رسد حدی نمی شناسد. امروز بربرهای بیگانه غرب، اندام های حقیر پا و پای جهان، در آن سوی دریاها می چرخند و کشورهای دیگر را زیر پا می گذارند و با چشمان دوخته و لنگان خود جرأت می ک
نند بر ملت های شریف چیره شوند. این چه گستاخی است! — آیزاوا سیشیسای (۱۸۰۰)
یاماگا سوکو ؛ – ) فیلسوف و راهبرد نظامی پیرو کنفسیوس گرایی در شوگون سالاری توکوگاوا اهل ژاپن بود. تلفیق شینتو و کنفوسیونیسم. اولین دانشمند نئوکنفسیوسی که تلاش کرد در حکومت شوگونی توکوگاوا مشاور شود، هایاشی رازان (۱۶۵۷–۱۵۸۳) بود. وی در قرائت خود از فرقه چنگ-ژو، استباط شینتویی (مذهب ملی ژاپن) را داخل کرد. یامازاکی آنسای (۱۶۸۲–۱۶۱۹) تا آنجا پیش رفت که علناً طرفدار مطالعه مشترک نئوکنفوسیوسی و شینتویی به مثابه راه فضیلت بود. هنگامی که ارزش های شینتویی نظیر اصالت و درستی، صفای قلب، و حکومت سلطنتی با مفاهیم کنفوسیوسی سلسله مدارج اجتماعی ترکیب شدند، یک تأثیر جانب مهم در بیرون از دو حوزه نوکنفوسیوسی و شینتویی نیز به وجود آمد و آن استباطی صد در صد ژاپنی از وفاداری نسبت به رئیس و ارباب فردی و در نهایت امپراتور ژاپن بود. این نسخه جدید ژاپنی، تأکید کنفوسیوس بر وفاداری و رفتار مناسب نسبت به بالادستان را گرفت و آن را با دو صفت شینتویی توسعه بخشید: یکی عاطفه و محبت و دیگری نظریه تمام نگاری. بعد عاطفی اضافه شده بر این اعتقاد بود که وفاداری صرفاً یک سلسله مقررات راجع به نقش مدارج سازمانی - اجتماعی به دست نمی آید، این امر وفادا
ری را به یک رابطه خارجی صرف تبدیل می کند. از منظر بوشیدو وفاداری صرفاً ایفای نقش یا انجام یک قرارداد اجتماعی نیست. وفاداری، در تفسیر جدید ژاپنی آن، به همان اندازه نیز از عشق و محبت سرچشمه می گیرد، رابطه ای درونی و قلبی با ارباب (رئیس) و خاندان وی، برحسب الگوی کل نمایانه، به دلیل اینکه کل نیز بخشی از فرد است در نتیجه فرد نمی تواند از یک طرف کاملاً نسبت به خود صادق باشد و از طرف دیگر هم زمان با کل مخالف باشد. این گونه ارزش ها در ایدئولوژی بوشیدو در دوران توکوگاوا در ژاپن منزلگاهی پیدا کرد و در حقیقت یکی از بنیان گذاران این سنت یاماگا سوکو (۱۶۸۵–۱۶۲۲) بود که تحت تعالیم رازان پرورش یافته بود. وی در عین حال یک ناسیونالیست پر حرارت بود و انحصاری بودن و مقدس بودن امپراتور ژاپن حمایت می کرد. به این ترتیب عناصر شینتویی و کنفوسیوسی در هم آمیخت. این گونه استفاده از عناصر شینتویی برای ایجاد ارزش های سامورایی کار را برای نظامی گران ژاپنی به منظور دمیدن در شیپور آرمان های شینتویی در خلال سال های جنگ های خارجی (۱۹۴۵–۱۸۹۴) آسان تر ساخت. در سال ۱۶۶۵، یاماگا علناً ابراز مخالفت خود با تغییر ماهیت کنفوسیونیسم که در نئو کنفوسیونی
سم مشاهده می کرد، اعلام کرد و سال بعد با تحریک هوشینا ماسایوکی، ارباب آیزو دستگیر شد. یاماگا اعتقاد خود را مبنی بر اینکه حقیقت بی ادعا را فقط می توان در آموزه های اخلاقی کنفوسیوس یافت، اعلام کرد. او تحولات بعدی در سنت کنفوسیوس را نشان دهنده انحراف از آموزه اصلی کنفوسیوس می دانست. هوشینا، این حمله را یک چالش احتمالی برای اقتدار شوگون سالاری توکوگاوا قلمداد کرد. نوشته هایی او مانند «یادداشت های کتاب مقدس» (聖教要録)، که مطالعه دولتی مکتب چنگ-ژو را انکار می کرد، موجب خشمگین باکوفو شد. تبعید به قلمروی آکو. در سال ۱۶۶۶، یاماگا دستگیر و متعاقباً به قلمروی آکو، جایی که بعدها حادثهٔ انتقام چهل و هفت رونین یا حادثه آکو اتفاق افتاد تبعید شد. یاماگا ۹ سال تبعید را در نزد خاندان آسانو به سر برد. در زمان تبعید او، قهرمان اصلی حادثه آکو یعنی اُوایشی یُوشیئو ملازم خاندان آسانو بود. به این ترتیب زندگی یاماگا در قلمروی آکو با داستان چهل و هفت رونین تلاقی کرد. حادثه آکو بعداً در ادبیات کلاسیک ژاپن، به عنوان چوشینگورا (گنجینه ملازمان وفادار) بازگو شد. یاماگا در سن ۴۵ سالگی به قلمروی آکو سپرده شد. با این حال، خاندان آسانو حدود ۹ سال
از او به گرمی پذیرایی کردند و به او این امکان را دادند که در قلمروی آکو به آموزش نظامی بپردازد. یکی از افرادی که در این زمان تدریس می شد اُوایشی یُوشیئو (۱۶۵۹ – ۱۷۰۳) بود که بعداً رئیس ملازمان خاندان شد. می توان تصور کرد که افکار یاماگا تأثیر قابل توجهی بر روحیه فئودال های آکو و همچنین ملازمان داشته باشد. وی همچنین به درخواست ارباب، آسانو ناگانائو (پدربزرگ آسانو ناگانوری شخصیت اصلی در چهل و هفت رونین)، قلعه آکو را که در حال بازسازی بود تعمیر کرد. یاماگا در سال ۱۶۵۵ در سن ۵۴ سالگی بار دیگر به ادو بازگشت و به تدریس علوم نظامی مشغول شد.
پارزیفال باسی (؛ ۱۵ دسامبر ۱۸۹۲ – ۱۰ ژانویه ۱۹۶۰) نویسنده، بازیگر، کارگردان فیلم اهل ایتالیا بود. از فیلم های وی می توان به روسینی اشاره کرد.
کیتی جوینر (؛ – ) مهندس برق اهل ایالات متحده آمریکا بود که در کمیته رایزنی ملی هوانوردی آمریکا و ناسا کار کرد. وی اولین زن فارغ التحصیل از دوره مهندسی دانشگاه ویرجینیا در سال ۱۹۳۹ بود. در هنگام استخدام در کمیته رایزنی ملی هوانوردی آمریکا وی اولین زن مهندس در آنجا بود که بعدتر به مدیریت و نظارت بر چندین تونل باد در آنجا منصوب شد. کار جوینر تأثیر زیادی روی مکانیک پرواز، زبرصوت، ماهی واره و استاندارد طراحی هواگردها داشته است.
روسینی () یک فیلم درام موزیکال به کارگردانی ماریو بُنارد است که در سال ۱۹۴۲ به نمایش درآمد. این فیلم دربارهٔ بخشی از زندگی آهنگساز نامدار ایتالیایی جواکینو روسینی است. چکیده داستان. رویدادهای عمومی و خصوصی زندگی موسیقیدان جیواکچینو روسینی. این فیلم زندگی نامه ای دقیق است: اولین موفقیت های او، اختلافاتش با امپرزاریو دومنیکو بارباجا در ناپل، جایی که به عنوان کارگردان موزیکال در تیترو سن کارلو به یک موسیقیدان تحسین شده تبدیل شد، سپس در رم جایی که «اولین اجرای» ایل باربیر دی سیویگلیا برگزار شد و در پاریس با گولیلمو تل، از رویدادهای خصوصی زندگی او مانند ازدواجش با ایزابلا کولبران گذر کرد.
عملیات جشن برداشت به کشتار بیش از ۴۳٬۰۰۰ یهودی در اردوگاه های کار اجباری مایدانک، پونیاتووا و تراونیکی توسط اس اس، گردان های پلیس انتظامی، و "زوندردینست های" اوکراینی در سوم و چهارم نوامبر ۱۹۴۳ گفته می شود. پس از یک سلسله خیزش در گتوها و اردوگاه های مرگ در لهستان، هاینریش هیملر دستور به کشتار کارگران اجباری یهودی باقی مانده در منطقه لوبلین در دولت عمومی لهستان اشغالی را داد. کارگران یهودی در اردوگاه ها در لوای کمک به محافظت هوایی مجبور به حفر کردن خندق هایی زیگ زاگ شکل در اواخر اکتبر شدند. در ۲ نوامبر هزاران افسر اس اس و پلیس نظامی وارد لوبلین شدند. در همان روز رهبر اس اس و پلیس، یاکوب اشپورنبرگ، که مسئولیت عملیات را بر عهده داشت جلسه ای برای برنامه ریزی کشتار ترتیب داد. کشتارها در صبح ۳ نوامبر در مایدانک که در آن یهودیان از غیریهودیان جدا شده بودند آغاز شدند. تا عصر آن روز، در کل ۱۸٬۴۰۰ تن با شلیک گلوله به قتل رسیدند. در همان روز نیز، ۶٬۰۰۰ تن دیگر، از جمله عده ای از دوروخوچا، در تراونیکی کشته شدند. پس از پایان عملیات در مایدانک، چندین گردان از عاملان کشتار به پونیاتوا فرستاده شدند و در ۴ نوامبر ۱۴٬۵۰۰ زندان
ی آن اردوگاه را به قتل رساندند. در هر سه اردوگاه، یهودیان ناچار به درآوردن کامل لباس خود و رفتن به درون خندق هایی که پیشتر خود حفر کرده بودند شدند. ایشان سپس در همین خندق ها مورد هدف گلوله قرار گرفتند. در هنگام کشتار، موسیقی با صدای بلند پخش می شد تا صدای شلیک گلوله ها را پنهان کند. پس از عملیات، حدود ۱۰,۰۰۰ یهودی در اردوگاه های کار اجباری مختلف در منطقه لوبلین زنده ماندند. اجساد قربانیان توسط یهودیان دیگر، که به طور موقت از مرگ نجات یافته بودند، سوزانده شدند. با بیش از ۴۰,۰۰۰ قربانی، عملیات جشن برداشت بزرگترین کشتار یهودیان توسط نیروهای آلمانی در طول هولوکاست بود. پیش زمینه. در سال ۱۹۴۲، ۳۶۰,۰۰۰ یهودی که در منطقه لوبلین دولت عمومی لهستان تحت اشغال آلمان زندگی می کردند، در جریان عملیات راینهارت به قتل رسیدند. تا پایان سال، تنها ۲۰,۰۰۰ یهودی در اردوگاه ها و گتوهای آلمانی زندگی می کردند و نه بیشتر از ۲۰,۰۰۰ نفر دیگر در حال پنهان شدن بودند. از ژانویه ۱۹۴۳، یهودیان یک سری خیزشها را در فرمانداری کل آغاز کردند، از جمله در گتوی ورشو، گتوی بیاویستوک و اردوگاه مرگ تربلینکا، در حالی که فعالیت های پارتیزانی ضد نازی در س
راسر منطقه در حال افزایش بود. اگرچه دلیل فوری برای صدور دستور جشن برداشت ناشناخته است، مورخان معتقدند که این در پاسخ به خیزش در اردوگاه مرگ سوبیبور در ۱۴ اکتبر ۱۹۴۳ بود. هزاران نفر از زندانیان یهودی در اردوگاه های منطقه لوبلین پس از شکست خیزش در گتوی ورشو به آنجا منتقل شده بودند. برای جلوگیری از مقاومت بیشتر، هاینریش هیملر تصمیم گرفت زندانیان یهودی در اردوگاه های لوبلین را در یک ضربه قاطع با استفاده از نیروی نظامی قاطع نابود کند. هیملر به فریدریش کروگر، رهبر عالی اس اس و پلیس در دولت عمومی، دستور داد تا عملیات قتل عام را انجام دهد؛ کروگر آن را به رهبر اس اس و پلیس یاکوب اسپورنبرگ واگذار کرد. به زندانیان یهودی دستور داده شد که در امتداد محیط اردوگاه های مایدانک، پونیاتووا و تراونیکی خندق های زیگزاگ حفر کنند. در مایدانک، خندق ها توسط تیمی از ۳۰۰ زندانی که در سه شیفت در میدان ۵، جنوب کوره جسدسوزی کار می کردند، حفر شدند و اندازه آن ها حدود ۱۰۰ متر طول، ۲ تا ۳ متر عمق و ۱.۵ تا ۳ متر عرض داشت. اگرچه خندق ها به طور ظاهری برای دفاع در برابر حملات هوایی بودند و شکل زیگزاگ آن ها به این دروغ کمی اعتبار می بخشید، زندانیا
ن به هدف واقعی آن ها پی بردند. در ۲ نوامبر، ۲,۰۰۰ تا ۳,۰۰۰ نفر از پرسنل اس اس و پلیس به لوبلین رسیدند: وافن-اس اس از مناطقی به دوری کراکوف، هنگ پلیس ۲۲، هنگ پلیس ۲۵ (شامل گردان ذخیره پلیس ۱۰۱) و پلیس امنیتی لوبلین. آن شب، اسپورنبرگ جلسه ای بین کارکنان خود، فرماندهان مایدانک، تراونیکی و پونیاتووا، فرمانده پلیس امنیتی محلی و فرماندهان واحدهای مختلف برگزار کرد. عملیات قتل، که قرار بود در سپیده دم روز بعد آغاز شود، به عنوان یک عملیات نظامی با نام رمز «جشن برداشت» برنامه ریزی شده بود. دو بلندگو، نصب شده بر روی خودروهای پلیس، در مایدانک قرار داده شدند، یکی نزدیک خندق ها و دیگری در ورودی اردوگاه. رهبری اردوگاه لیپووا ۷ در لوبلین، که زندانیان جنگی یهودی را در خود جای داده بود، از هیملر پرسید که آیا باید با اجازه دادن به اعدام زندانیان کنوانسیون ژنو را نقض کنند. دستیار هیملر، ورنر گروتمان، پاسخ داد که «همه یهودیان بدون استثنا مشمول تصفیه هستند». کشتارها. مایدانک. در ساعت ۵:۰۰ صبح روز ۳ نوامبر ۱۹۴۳، زندانیان در مایدانک طبق معمول در تاریکی بیدار شدند، اما اردوگاه در طول شب توسط ۵۰۰ سرباز اضافی محاصره شده بود. ۳۵۰۰ تا ۴۰