Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه کاری سطح ناخن استفاده کرد، اگر هیچ کدام از این دو وجود نداشتند برای تخلیه خونمردگی زیر ناخن می توان از نوک یک گیره کاغذ داغ (سرخ شده بر اثر حرارت) برای تخلیه خون جمع شده در زیر ناخن استفاده کرد. نوک یک گیره کاغذ باید گرم شود تا داغ و سرخ رنگ شود و گیره کاغذ (قرمز بر اثر حرارت) به آرامی در سطح ناخن در مرکز هماتوم (مرکز ناحیه سیاه زیر ناخن) قرار گیرد، تماس آرام نوک گیره کاغذ سرخ شده با سطح ناخن، باعث ایجاد سوراخی در سطح ناخن می شود که از طریق آن خونمردگی زیر ناخن تخلیه شده و فشار بر روی بستر ناخن برطرف می شود، سوراخ باید با پانسمان استریل پوشانده شود و همچنین ناخن باید خشک نگاه داشته شود. کشیدن ناخن به طور معمول زمانی انجام می شود که خود ناخن آسیب دیده باشد، شکاف بزرگی در سطح ناخن ایجاد شده باشد که نیاز به بخیه زدن داشته باشد، یا شکستگی در استخوانهای نوک انگشت وجود داشته باشد. اگرچه به طور کلی بیهوشی عمومی مورد نیاز نیست، اما در صورت برداشتن ناخن، بلاک عصبی (بی حسی ناخن از طریق بلاک عصب انگشت) توصیه می شود. برای مته کاری، بلوک و بی حسی عصب اغلب دردناک تر از خود مته کاری است.
ساختماد بنیاد لویی ویتون در سال ۲۰۰۶ ساخته شد که یک موزه هنر و مرکز فرهنگی حمایت شده توسط شرکت های تابعه آن و سازمان های ناسودبَر یا سازمان های غیرانتفاعی است. موزه هنر در اکتبر ۲۰۱۴ افتتاح شد. این ساختمان توسط معمار فرانک گری طراحی شده است و در منطقه ۱۶ پاریس واقع شده است. بیش از ۱٫۴ میلیون نفر در سال ۲۰۱۷ از بنیاد لویی ویتون بازدید کردند. هزینه های موزه در ابتدا ۱۰۰ میلیون یورو پیش بینی شده بود، اما در سال ۲۰۱۷ مشخص شد که تقریباً هشت برابر این مبلغ بوده است. گزارش نوامبر 2018 نشان داد که از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۴، ساخت و ساز ساختمان، فعالیت اصلی بنیاد را تشکیل می دهد. در اوایل همان ماه، یک گروه ضد فساد فرانسوی، شکایتی را در دادگاه پاریس مطرح کرد و بنیاد لویی ویتون را به ارتکاب کلاهبرداری و فرار مالیاتی در ساخت موزه خود متهم کرد. این امر ادعا می کند که شعبه غیرانتفاعی مجامع گروه حمایتگر توانسته است حدود ۶۰٪ از هزینه موزه را از مالیات خود کسر کند و از برخی هزینه های دیگر استرداد مالیات را درخواست کند. در کل، شاکی ادعا می کند که بنیاد لویی ویتون نزدیک به ۶۰۳ میلیون یورو از دولت در قبال تقریباً ۷۹۰ میلیون یورو هزینه
ساخت موزه دریافت کرده اند. تاریخچه. در سال ۲۰۰۱، برنارد آرنو، رئیس گروه حمایت کننده با فرانک گری ملاقات کرد، و به او در مورد برنامه های ساخت یک ساختمان جدید برای بنیاد آفرینش لویی ویتون گفت. پروژه ساختمان برای اولین بار در سال ۲۰۰۶ ارائه شد، با هزینه های تخمینی حدود ۱۰۰ میلیون یورو (۱۲۷ میلیون دلار) و گفت که قصد دارد در اواخر ۲۰۰۹ یا اوایل سال ۲۰۱۰ افتتاح شود. ، آن زمان مدیر موزه هنر مدرن پاریس، به عنوان مدیر هنری بنیاد مسئول توسعه برنامه موزه انتخاب شد. شهر پاریس که مالک این پارک است در سال ۲۰۰۷ مجوز ساخت را اعطا کرد. در سال ۲۰۱۱، یک انجمن برای محافظت از آن پارک در یک دادگاه شکایت کرد و پیروز شد، زیرا قاضی حکم داد که مرکز بیش از حد نزدیک به یک جاده آسفالته کوچک ساخته شده است و حق تقدم عمومی را تحت الشعاع قرار می دهد. مخالفان همچنین شکایت داشتند که یک ساختمان جدید باعث برهم زدن آرامش چشمگیر پارک تاریخی خواهد شد. شهر از رأی دادگاه تجدیدنظر کرد. معمار مشهور فرانسوی، ژان نوول، از گری حمایت کرد و در پاسخ مخالفان گفت: «آنها با کت و شلوارهای کوتاه تنگ، می خواهند پاریس را در قالبی رسمی قرار دهند و این امری کاملاً رق
ت انگیز است». سرانجام قانون خاصی توسط مجمع ملی تصویب شد که بودجه ای را به منافع ملی و "یک اثر هنری بزرگ که برای کل جهان بود، اختصاص داد، که به آن امکان ادامه کار را داد. این موزه در ماه اکتبر با هزینه ۱۴۳ میلیون دلار برای بازدید عموم افتتاح شد. با این حال، در ماه مه ۲۰۱۷، ماریان، یک مجله خبری فرانسوی، فاش کرد که هزینه نهایی این بنا ۷۸۰ میلیون یورو بوده است. قبل از افتتاح رسمی، محل برگزاری نمایش مد بهار / تابستان ۲۰۱۵ زنان لویی ویتون (Louis Vuitton) بود. مجموعه. مجموعه موزه، که گمان می رود ترکیبی از آثار متعلق به برنارد آرنو باشد، شامل آثاری از ژان میشل باسکیا، و جف کونز است. کارهایی از الزورت کلی، الافور الیاسون، و (با بازی و )، ، تارین سیمون، و را سفارش داد. کِلی، پرده ای برای ساخت سالن ساختمان، متشکل از ۱۲ نوار رنگی ایجاد کرد. الیاسون بخش «Inside the Horizon (2014)» را ایجاد کرد، که از ۴۳ ستون زرد منشوری شکل تشکیل شده است که از داخل روشن شده و در امتداد یک راهرو قرار گرفته است. ویلار روخاس یک مخزن آب ایجاد کرد که شامل اشیا پیدا شده، کفش های ورزشی و گیاهان دور انداخته شده بود، که در زیر یکی از بادبان های شیش
ه ای بنا نصب شده است که شکل و شمایل اصلی این ساختمان را نشان می دهد. بودجه. بودجه این موزه توسط گروه ال وی ام اچ تأمین شد که نام و لوگوی برند شاخص آن، یعنی لویی ویتون را دارد. این ساختمان پس از ۵۵ سال متعلق به دولت می شود. معماری. در نمای این ساختمان سیالیت و جداره های شیشه ای دیده می شوند و با استفاده از روشی پیشرفته، شیشه ها به صورت میلیمتری برش خورده و به صورت منحنی درآمدند. این ساختمان از قرارگیری بلوک های سفید روی هم تشکیل شده، و با پانل های بتنی تقویت شده و با الیاف پوشانده شده است. این پانل ها به کمک ۱۲ بادبان شیشه ای احاطه شده اند. بادبان ها به این بنا شفافیت و حس حرکت و سیالیت می دهند، معماری بنا به گونه ایست که می توان انعکاس آب، چوب ها و باغ را روی بنای ساختمان مشاهده کرد و این تصاویر روی شیشه، دائماً با نور تغییر می کنند. ورودی موزه به عنوان یک فضای اجتماعی برای گردهمایی طراحی شد و رستوران و کتابفروشی نیز دارد. این فضای بزرگ ممکن است به عنوان سالنی برای کنفرانس هایی با ظرفیت ۳۵۰ نفر یا فضاهای نمایشگاهی یا محلی برای برگزاری رویدادهای ویژه بکار رود. وسعت زیاد شیشه در بنا، تجربه بازدید از موزه و دیدن
همزمان مناظر بیرونی را ممکن می سازد. بازدید کنندگان می توانند از راه پله های بیرونی، که در زیر بادبان شیشه ای واقع شدند، برای رسیدن به باغ های روی بام و نمایشگاه های طبقه بالا استفاده کنند. ساختار سقف شیشه ای این بنا هم چنین کمک می کند تا بتوان آب باران را جمع آوری کرده و مجدداً از آن استفاده کرد، ضمن اینکه سیستم انرژی گرمایی زمین را در ساختمان بهبود می بخشد. قابل به ذکر است این بنیاد موفق به دریافت گواهینامه کیفیت محیط زیستی ممتاز با درجه عالی شده است.
دوکو ۲٫۰ (به انگلیسی: Duqu 2.0) یک بدافزار است که در سال ۲۰۱۵ شناسایی شد. این بدافزار رایانه های هتل های کشورهای اتریش و سوئیس را آلوده کرده بود که محل مذاکرات بین المللی با ایران بر سر برنامه هسته ای و تحریم های اقتصادی بود. گفته می شود این بدافزار، که ماه ها آزمایشگاه کسپرسکی را بدون اطلاع آنها آلوده کرده بود، کار یگان ۸۲۰۰ است. نیویورک تایمز ادعا می کند این نقض کسپرسکی در سال ۲۰۱۴ باعث شد که اسرائیل همکاری کاسپرسکی با سرویس امنیتی فدرال روسیه را به ایالات متحده اطلاع دهد. کسپرسکی این بدافزار را کشف کرد و سیمنتک این یافته ها را تأیید کرد. این بدافزار یک نوع دوکو است، و دوکو یک نوع از استاکس نت است. "به گزارش گاردین"، این نرم افزار «به اسرائیل مرتبط است». این بدافزار از سه حمله روز صفر استفاده می کرد و نیاز به بودجه سازمانی متناسب با یک آژانس اطلاعاتی دولتی داشت. به گفته کسپرسکی، «فلسفه و طرز تفکر گروه ”دوکو ۲٫۰“ نسلی جلوتر از هر چیزی است که در جهان تهدیدات مداوم پیشرفته دیده شده.»
«شب کازینو» قسمت پایانی فصل دوم مجموعه تلویزیونی کمدی "اداره" و در کل قسمت بیست و هشتم این مجموعه است. این قسمت که توسط استیو کارل، که همچنین در نقش مایکل اسکات در این مجموعه بازی می کند و کن کواپیس کارگردانی و نوشته شده است در ۱۱ مه ۲۰۰۶ در ایالات متحده از شبکه ان بی سی پخش شد. بازیگران مهمان این قسمت نانسی کرل و ملورا هاردین بودند. این مجموعه زندگی روزمره کارمندان زندگی روزمره کارمندانی در اسکرانتون، پنسیلوانیا در شرکت ساختگی داندر میفلین را به تصویر می کشد. در این قسمت، اداره میزبان یک شب کازینو است که مایکل اسکات سهواً دو معشوقه را به آن دعوت می کند. در همین حال، جیم هالپرت (جان کرازینسکی) تصمیم می گیرد به شعبه استمفورد منتقل شود و احساسات خود را نسبت به پم بیزلی (جنا فیشر) فاش می کند. این قسمت نخستین قسمت از این مجموعه بود که به عنوان یک قسمت «فوق بزرگ» اجرا می شد، و شامل بیست و هشت دقیقه و بیست ثانیه محتوا به جای بیست دقیقه و سی ثانیه معیار بود. علاوه بر این، این قسمت اولین مجموعه ای بود که توسط کرل نوشته شد. او ایده این قسمت را به تهیه کننده اجرایی گرگ دانیلز پیشنهاد، که کاملاً از این ایده لذت برد و کا
ر آن را آغاز کرد. «شب کازینو» همچنین به معرفی سوء استفاده های موسیقی کوین مالون، با بازی برایان بومگارتنر می پردازد. این قسمت با استقبال گسترده منتقدان تلویزیونی روبرو شد و در جمعیت بزرگسالان ۱۸ تا ۴۹ رتبه بندی نیلسن نمره ۳٬۹ را کسب کرد که توسط ۷٬۷ میلیون بیننده دیده شد. به طور کلی این قسمت هم از نظر منتقدان و هم از نظر تماشاگران یکی از بزرگترین قسمت های این مجموعه است. بازخوردها. رتبه بندی. «شب کازینو» در ابتدا در ۱۱ مه ۲۰۰۶ از شبکه ان بی سی در ایالات متحده پخش شد. این قسمت در میان بزرگسالان بین ۱۸ تا ۴۹ سال دارای امتیاز ۳٬۹٫۱۰ بود. این بدان معناست که ۳٬۹ درصد از کل افراد ۱۸ تا ۴۹ ساله و ۱۰ درصد از همه افراد ۱۸ تا ۴۹ ساله در هنگام پخش تلویزیون آن را دیده اند. این قسمت توسط ۷٬۷ میلیون بیننده مشاهده شد. انتقادات. «شب کازینو» با استقبال گسترده منتقدان تلویزیونی روبرو شد. مایکل اسکیانامئا از تی وی اسکواد اظهار داشت که «این قسمت، پایان فصل، در یک کلام، درخشان بود. نمی توانستید راه بهتری برای اتصال خطوط داستانی که در طول یک فصل اتفاق افتاده است در حالی که خطوط جدید را همزمان باز می کنید، بخواهید.» اسکیانامئا در اد
امه از نوشتن کارل و همچنین پیشرفت قوس های داستانی رابطه ها در داستان مجموعه تعریف کرد. برایان زورومسکی از آی جی ان دربارهٔ این قسمت اظهار داشت که «شب کازینو پر از توسعه داستان شخصیت ها، موقعیت های ناجور و لحظات خنده دار زیادی بود.» زورومسکی در نیمه دوم فصل دو و از اوج رسیدن آن در پایان فصل از گسترش روابط جیم و پم لذت برد. او همچنین از پیشرفت دو شخصیت کوچک کوین مالون و کرید برتن لذت برد و ستایش کرد. وی در نهایت به این قسمت نمره ده از ده را اعطا کرد که نشانگر «شاهکار» است.
نشان نخل آکادمیک (فرانسوی Order of Palms Academic) یک نشان افتخار ملی است که توسط جمهوری فرانسه به دانشگاهیان و معلمان ممتاز و برای خدمات ارزشمند به دانشگاه ها، آموزش و علوم اعطا می شود. این نشان ابتدا در سال ۱۸۰۸ توسط امپراتور ناپلئون به منظور بزرگداشت و تجلیل از اعضای برجسته دانشگاه پاریس ایجاد شد، در ۴ اکتبر ۱۹۵۵ توسط رئیس جمهور رنه کوتی به عنوان نشان لیاقت به شکل فعلی تغییر یافت که آن را به عنوان یکی از قدیمی ترین افتخارات مدنی اعطا شده توسط جمهوری فرانسه تبدیل کرد. تاریخ. نشان. "نشان نخل آکادمیک" امروزی در ۴ اکتبر ۱۹۵۵ توسط رئیس جمهور رنه کوتی تأسیس شد. در سال ۱۹۶۳ نظام نشان های فرانسه توسط رئیس جمهور شارل دوگل اصلاح شد. تعدادی از به اصطلاح «نشان های وزیرانه» در نشان ملی لیاقت ادغام شدند. با این حال، دوگل علاقه مند به نشان نخل آکادمیک "بود" و تصمیم گرفت آن را به عنوان یک نشان جداگانه نگه دارد. از سال ۱۹۵۵، "نشان نخل آکادمیک" دارای سه درجه است، هر کدام با تعداد ثابت سالانه دریافت کنندگان جدید:
جستان بن وهسودان معروف به جستان سوم (سال های حکومت: ۲۵۱ یا ۲۶۰ تا ۳۰۷ ه .ق) مشهورترین پادشاه جستانی است که چهل سال حکمرانی کرد. زندگی نامه. از جستان برای اولین بار در سال ۸۶۵ میلادی در منابع تاریخی یاد می شود، هنگامی که پادشاه پیشین جستانی به دلیل مخالفت با داعیان علوی، ازسوی آنان از حکومت خلع شد. درآنزمان جستان سوم، بر تخت سلطنت جاستانی جلوس کرد. در ۸۶۶ یا ۶۶۷ میلادی، جستان علیه فرماندار عباسی ری، عبدالله بن عزیز جنگید و پیروز شد، او بسیاری از ساکنان شهر را کشت یا اسیر کرد. جستان بعداً پس از پرداخت ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ درهم موافقت کرد که شهر را ترک کند. در سال ۸۶۹، سردار دیگر عباسی، مفلیح الترکی به طبرستان حمله کرد و جستان را در شهر قزوین در همان حوالی شکست داد. اتفاقی که برای علویان خوشایند بود، خروج مفلیح برای مدتی از منطقه بود. در حدود ۸۸۹، جوستان به حاکم جدید علوی محمد بن زید علیه حاکم خراسان، رافی بن هرثاما کمک کرد. در سال ۹۰۰، سامانیان، که به فرمانروایان جدید خراسان تبدیل شده بودند، در گرگان علویان را شکست دادند و قلمروهای آنها را در طبرستان فتح کردند. آنها همچنین به زودی موفق شدند جستان را شکست دهند؛ اما نتوانست
ند قلمرو وی را فتح کنند. مدتی بعد، جستان از علوی دیگری به نام حسن العطروش که پس از فتح طبرستان توسط سامانیان، به وی پناهنده شده بود، استقبال کرد. جاستان و حسن با هم در سالهای ۹۰۲ و ۹۰۳ تلاش کردند تا کنترل طبرستان را بدست آورند، اما موفقیتی کسب نکردند. حسن تصمیم گرفت یک پایگاه قدرت برای خودش بسازد؛ بنابراین او به مأموریت به قبیله ها و دیلمی های هنوز غیرقابل تغییر در شمال کوه های البرز رفت و در آنجا شخصاً به تبلیغ و تبلیغ مساجد پرداخت. تلاش های وی به سرعت با موفقیت تاج گذاری شد: کوه های دیلمی و گلیت ها در شرق رودخانه صفید رود او را به عنوان امام خود با نام ناصر الحق اطروش ("مدافع ایمان واقعی") شناختند و به شاخه خودش از اسلام زیدی که به نام او به عنوان ناصریه نامگذاری شد و از نظر برخی اعمال با شاخه "جریان اصلی" قاسمیه که به تبعیت از تعالیم قاسم بن ابراهیم در طبرستان اتخاذ شده بود، متفاوت بود. این تحول موقعیت جستان را تهدید می کرد، اما در این رقابت، حسن بن زید توانست موقعیت خود را تأیید کند و جستان مجبور به بیعت با او شد. جستان در سال ۹۱۹ توسط برادرش علی دیلم، که به حکمران جدید جستانیان تبدیل شد، کشته شد. با این
حال، داماد وی محمد بن مسافر که با دخترش خراسویه ازدواج کرده بود. و از سلسله دیگری از دیالمه معروف به سلاریان بود که بر طارم حکمرانی می کرد، به زودی انتقام قتل جستان را گرفت.
آلپیدم (Ananxyl) دارویی ضد اضطراب از خانواده ایمیدازوپیریدین است که به داروی خواب آور شناخته شده زولپیدم شباهت دارد. برخلاف زولپیدم، آلپیدم در دوزهای طبیعی اثرات آرام بخشی ایجاد نمی کند و در عوض به طور خاص برای درمان اضطراب استفاده می شود. آلپیدم توسط سینتلابو (که اکنون بخشی از سانوفی-آونتیس است) ساخته شده است. در سال ۱۹۹۱ برای بازاریابی در فرانسه تأیید شد. آزمایشات بالینی برای دریافت تأیید سازمان غذا و دارو (آمریکا) آمریکا در سال ۱۹۹۲ متوقف شد و این دارو هرگز تأیید FDA را دریافت نکرد. این محصول تا سال ۱۹۹۴ از بازار فرانسه خارج شد و برای بازاریابی در هیچ کجای دنیا مورد تأیید قرار نگرفت. خطرات. در سال ۱۹۹۵، در پی گزارش هایی مبنی بر آسیب جدی به کبد، آلپیدم در اکثر کشورهای جهان از بازار خارج شد.
شهرستان مروست یکی از شهرستان های استان یزد ایران است. مرکز این شهرستان، شهر مروست است. این شهرستان در ۲۷ تیر ۱۴۰۰ از شهرستان خاتم جدا شد و مستقل گردید. موقعیت جغرافیایی. شهرستان مروست از شمال با شهرستان مهریز، از شمال غربی با شهرستان های تفت و ابرکوه، از غرب با شهرستان بوانات و از جنوب غربی با شهرستان سرچهان استان فارس، از جنوب با شهرستان خاتم و از شرق با شهرستان شهربابک استان کرمان همسایه است. تقسیمات کشوری. شهرستان مروست دارای ۲ بخش، ۴ دهستان و ۱ شهر به شرح زیر است: جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت شهرستان مروست برابر با ۱۵٬۱۵۰ نفر بوده است.
اسکلروتراپی (این واژه منعکس کننده یونانی "skleros" به معنی "سخت است") روشی است که برای درمان ناهنجاری عروق خونی (ناهنجاری عروقی) و همچنین ناهنجاری های دستگاه لنفاوی استفاده می شود. دارویی به داخل رگ ها تزریق می شود و باعث کوچک شدن آنها می شود. این روش برای کودکان و بزرگسالان مبتلا به ناهنجاری عروقی یا لنفاوی کاربرد دارد. در بزرگسالان، اسکلروتراپی اغلب برای درمان گشادشدگی مویرگ ها، رگ های واریسی کوچکتر، بواسیر و هیدروسل به کار می رود. اسکلروتراپی یک روش درمانی (همراه با جراحی، فرکانس رادیویی و کند و سوز لیزری) برای درمان رگ های عنکبوتی، گاهی رگ های واریسی و ناهنجاری های وریدی است. برای تجسم کامل سیاهرگها، از سونوگرافی اسکلروتراپی، سونوگرافی هدایت شده استفاده می شود، بنابراین پزشک می تواند دقت و نظارت بهتری بر تزریق داشته باشد. در حقیقت اسکلروتراپی اغلب پس از تشخیص ناهنجاری های وریدی با سونوگرافی دوبلکس، تحت هدایت سونوگرافی انجام می شود. اسکلروتراپی تحت هدایت سونوگرافی و با استفاده از مواد صاف کننده میکرو فوم نشان داده شده است تا در کنترل ریفلاکس از اتصالات صافن-فمورال و صافن-پوپلتئال مؤثر باشد. با این حال، برخ
ی از نویسندگان مقالات علمی بر این باورند که اسکلروتراپی برای رگهای دارای ریفلاکس بزرگ، یا برای رگهایی که ریفلاکس محوری دارند مناسب نیست. این امر به دلیل ظهور فناوری های جدیدتر از جمله لیزر و فرکانس رادیویی است که اثربخشی بالاتری نسبت به اسکلروتراپی برای درمان این وریدها دارند. جنبه های تاریخی. بیش از ۱۵۰ سال است که اسکلروتراپی در درمان رگهای عنکبوتی و گاهی واریس استفاده می شود. همانند جراحی واریس، تکنیک های اسکلروتراپی در این مدت پیشرفت داشته است. تکنیک های مدرن از جمله راهنمایی با استفاده از سونوگرافی و کف اسکلروتراپی، آخرین پیشرفت در این تکامل است. اولین تلاش گزارش شده برای اسکلروتراپی توسط دکتر زولیکوفر(D Zollikofer) در سوئیس، ۱۶۸۲ بود که برای القای تشکیل لخته خون (ترومبوز) اسید را به داخل ورید تزریق کرد. دبوت (Debout) و کاساسیونیک (Cassaignaic) عملکرد موفقیت آمیزی را در درمان رگهای واریسی با تزریق پرکلرات آهن در سال ۱۸۵۳ گزارش کردند. دیس گرنگس (Desgranges) در سال ۱۸۵۴ با تزریق ید و تانن به وریدها ۱۶ مورد از واریس را درمان کرد. این تقریباً ۱۲ سال پس از ظهور احتمالی سلب سیاهرگ صافن بزرگ صافنوس در سال ۱۸۴۴ ت
وسط مادلونگ بود. با این حال، به دلیل میزان بالای عوارض جانبی با داروهای مورد استفاده در آن زمان، اسکلروتراپی عملاً تا سال ۱۸۹۴ کنار گذاشته شد. با بهبود تکنیک های جراحی و بیهوشی در آن زمان، استریپینگ به یک درمانی انتخابی تبدیل شد. در اوایل قرن بیستم کار بر روی مواد جایگزین ادامه یافت. در آن زمان اسید کربولیک و پرکلرات جیوه مورد آزمایش قرار گرفت و در حالی که اینها تأثیری در از بین بردن رگهای واریسی نشان می داد، اما عوارض جانبی باعث ترک آنها شد. پروفسور سیکارد و سایر پزشکان فرانسوی در طول جنگ جهانی اول و بعد از آن از کربنات سدیم و سپس سدیم سالیسیلات استفاده کردند. در اوایل قرن بیستم نیز از کینین با تأثیری مشابه استفاده شد. در آن زمان در کتاب کاپلسون، استفاده از سالیسیلات سدیم یا کینین به عنوان بهترین گزینه های ماده اسکلروزانت بود. کارهای بیشتری در زمینه بهبود تکنیک و توسعه مواد ایمن تر و موثرتر تا دهه ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ ادامه داشت. از مهم ترین دست آوردها تولید سدیم تترادسیل سولفات (STS) در سال ۱۹۴۶ بود، محصولی که تا امروز نیز به طور گسترده مورد استفاده قرار گرفته است. جورج فگان در دهه ۱۹۶۰ گزارش کرد که بیش از ۱۳۰۰۰ بیم
ار مبتلا به اسکلوتراپی را با تمرکز بر روی فیبروز ورید به جای ترومبوز، با تمرکز بر کنترل نقاط قابل توجهی از رفلاکس و تأکید بر اهمیت فشرده سازی پا، مداوا کرده و این روش را به طور قابل توجهی پیشرفت داده است. در آن زمان این روش در اروپا از نظر پزشکی پذیرفته شد. با این حال، در انگلستان یا ایالات متحده آمریکا این مسئله چندان قابل درک و قبول نبود، وضعیتی که تاکنون در میان برخی از بخش های جامعه پزشکی ادامه دارد. پیشرفت عمده بعدی در تکامل اسکلروتراپی ظهور سونوگرافی فراصوتی داپلر در دهه ۱۹۸۰ و استفاده از آن در عمل اسکلروتراپی در اواخر آن دهه بود. نایت مدافع اولیه این روش جدید بود و آن را در چندین کنفرانس در اروپا و ایالات متحده ارائه داد. مقاله تیبو اولین مقاله در این زمینه بود که در یک ژورنال پزشکی مورد بررسی قرار گرفت. کار کابرا (Cabrera) و مونفرو (Monfreaux) در استفاده از کف اسکلروتراپی همراه با «روش ضربه ۳ طرفه» انقلابی در واریس رگ های بزرگ با اسکلروتراپی ایجاد کرد. این مورد اکنون توسط وایتلی و پاتل بهبود یافته است، تا از ۳ سرنگ غیر سیلیکونی برای کف با دوام بیشتر استفاده شود. مواد و روش ها. تزریق به وریدهای ناخواست
ه با محلول اسکلروزان کننده باعث می شود که ورید هدف بلافاصله کوچک شده و سپس در طی چند هفته حل شود زیرا بدن به طور طبیعی ورید تحت درمان را جذب می کند. اسکلروتراپی یک روش غیرتهاجمی است که فقط ۱۰ دقیقه برای انجام زمان می خواهد. تخریب بافتی در مقایسه با جراحی تهاجمی واریس، بسیار کم است. اسکلروتراپی «استاندارد طلایی» است و برای از بین بردن رگ های بزرگ عنکبوتی (telangiectasiae) و برای رگ های واریسی کوچکتر پا از لیزر ترجیح داده می شود. برخلاف درمان لیزری، محلول اسکلروزان علاوه بر تخریب رگ اصلی «رگهای تغذیه کننده» زیر پوست را که باعث تشکیل رگهای عنکبوت می شوند را مصدود می کند، در نتیجه احتمال تشکیل مجدد رگ های عنکبوت در ناحیه تحت درمان را کمتر می کند. چندین تزریق اسکلروزانت رقیق به وریدهای سطح غیرطبیعی پای درگیر تزریق می شود. سپس پای بیمار معمولاً به مدت یک هفته پس از درمان با جوراب یا بانداژ فشرده می شود. همچنین بیماران باید در آن مدت مرتباً راه بروند. در این روش بیمار نیاز به حداقل دو جلسه درمانی دارد که به فاصله چندین هفته از هم انجام می شود تا رگ های پا را به طور قابل توجهی بهبود بخشد. اسکلروتراپی همچنین می تواند
با استفاده از اسکرولاسان های میکرو فوم تحت هدایت سونوگرافی برای درمان رگ های واریسی بزرگتر، از جمله رگ های واریسی بزرگ و کوچک انجام شود. پس از ایجاد نقشه رگ های واریسی بیمار، با استفاده از سونوگرافی، به این رگ، ها تزریق می شود و نظارت بر تزریق ها به صورت هم زمان انجام می شود، همچنین با استفاده از سونوگرافی. اسکلروسانت می توان داخل ورید را مشاهده کرد و تزریقات بعدی را انجام داد تا همه رگهای غیرطبیعی تحت درمان قرار گیرند. از اسکن های سونوگرافی برای پیگیری درمان و تأیید بسته شدن رگهای تحت درمان استفاده می شود و باقیمانده رگهای واریسی قابل شناسایی و درمان است. اسکلروتراپی فوم. اسکلروتراپی با فوم روشی است که شامل تزریق «داروهای اسکلروسانتی کف» در رگ خونی با استفاده از یک جفت سرنگ است - یکی با اسکلروسانت در آن و دیگری با گاز (در اصل هوا). روش اصلی تساری (Tessari) اکنون با اصلاح Whiteley-Patel که از ۳ سرنگ استفاده می کند، همه بدون سیلیکون اصلاح شده است. داروهای اسکلروسانت (سدیم تترادسیل سولفات یا پلی دکانول) با هوا یا گاز فیزیولوژیکی (دی اکسید کربن) در یک سرنگ یا با استفاده از پمپ های مکانیکی مخلوط می شوند. این باعث
افزایش سطح تماس دارو می شود. دارو فوم اسکلروزان مؤثر تری از حالت مایع در ایجاد اسکلروز دارد بنابراین اجتناب از رقیق سازی دارو و ایجاد حداکثر عملکرد اسکلروسانتیس هدف مناسبی است. به خصوص برای رگ های بزرگتر مفید است. متخصصان فوم اسکلروتراپی «خمیر دندان» مانند کف غلیظ برای تزریق ایجاد کرده اند، که انقلابی در درمان غیر جراحی رگهای واریسی و ناهنجاری های وریدی از جمله سندرم کلیپل ترناونای ایجاد کرده است. ارزیابی های بالینی. یک مطالعه توسط کانتر و تیبو در سال ۱۹۹۶ میزان موفقیت ۷۶٪ را در ۲۴ ماه در درمان ورید صافنوس با محلول ۳٪ STS گزارش کرد. پادبری و بنونیست دریافتند که اسکلروتراپی با هدایت سونوگرافی در کنترل ریفلاکس در ورید صافن کوچک مؤثر است. بارت و همکاران دریافت که اسکلروتراپی با سونوگرافی میکرو فوم «در درمان همه اندازه رگ های واریسی با رضایت بالای بیمار و بهبود کیفیت زندگی مؤثر است». در بررسی بنیاد همیاری کاکرین نتیجه گیری شد که «شواهد از جایگاه فعلی اسکلروتراپی در مقابل عمل بالینی مدرن پشتیبانی می کند، که معمولاً به بازگشت رگ های واریسی و مویرگ ها پس از جراحی محدود می شود.» در دومین بررسی بنیاد همیاری کاکرین با
هدف مقایسه جراحی با اسکلروتراپی نتیجه گیری نمود که اسکلروتراپی مزایای بیشتری نسبت به جراحی در کوتاه مدت دارد اما جراحی در بلند مدت منافع بیشتری دارد. اسکلروتراپی از نظر موفقیت درمانی، میزان عوارض و هزینه در یک سال پس از جراحی بهتر بود، اما جراحی بعد از ۵ سال بهتر بود. با این حال، شواهد از کیفیت خیلی خوبی برخوردار نبودند و تحقیقات بیشتری لازم است. ارزیابی فناوری بهداشت نشان داد که اسکلروتراپی مزایای کمتری نسبت به عمل جراحی دارد، اما به احتمال زیاد در رگ های واریسی بدون ریفلاکس از اتصالات صافن-فمورال یا ساپنو-پوپلتیال مزیت کمی خواهد داشت. این مطالعه مزایای نسبی جراحی و اسکلروتراپی برای رگهای واریسی با ریفلاکس اتصال را مطالعه نکرده است. در نشست اجماع اروپا در مورد فوم اسکلروتراپی در سال ۲۰۰۳ نتیجه گیری شد که «فوم اسکلروتراپی به یک پزشک ماهر اجازه می دهد تا رگ های بزرگتر از جمله اسفنوس ترانکس (saphenous trunks) را درمان کند». شایان ذکر است نتیجه دومین نشست اجماع اروپا در مورد فوم اسکلروتراپی در سال ۲۰۰۶ منتشر شده است. عوارض. عوارض، گرچه نادر است و شامل ترومبوز سیاهرگی، اختلالات بینایی، واکنش آلرژیک، ترومبوفلبیت،
نکروز پوست و هایپرپیگمانتاسیون یا قرمزی ناحیه درمان است. اگر اسکلروسانت به درستی به سیاهرگ تزریق شود، هیچ آسیبی به پوست اطراف آن وارد نمی کند، اما اگر به خارج از رگ تزریق شود، می توان باعث نکروز بافت و ایجاد زخم شود. نکروز پوست، هرچند نادر است، اما می تواند از نظر زیبایی «به طور بالقوه ویرانگر» باشد و بهبود آن ممکن است ماه ها طول بکشد. هر چند بسیار کم اتفاق می افتد که مقادیر کمی سدیم تترادسیل سدیم رقیق (0.25%) (STS) استفاده شود، اما در صورت استفاده از غلظت های بالاتر (۳٪) مشاهده شده است که ترشحات پوستی اغلب هنگام تزریق STS به داخل عروق (شاخه های کوچک شریان) اتفاق بیوفتد. ایجاد حفره تلژانژکتاتیک یا ایجاد سرخرگ های ریز غیرقابل پیش بینی است و معمولاً باید با تکرار اسکلروتراپی یا لیزر درمان شود. بیشتر عوارض به دلیل واکنش شدید التهابی به ماده اسکلروتراپی در ناحیه اطراف ورید تزریق شده رخ می دهد. علاوه بر این، عوارض سیستمیک نیز وجود دارد که اکنون به طور فزاینده ای مشخص می شوند. این موارد هنگامی اتفاق می افتد که اسکلروسانت از طریق رگها به قلب، ریه و مغز منتقل شود. به تازگی گزارش هایی از سکته مغزی در هنگام درمان با کف
اعلام شده است. اگرچه این گزارش ها مربوط به تزریق مقدار زیادی فوم است. همچنین این گزارش ها نشان داده است که حباب های حتی در تزریق مقدار کمی کف اسکلروزانت به وریدها به سرعت در قلب، ریه و مغز ظاهر می شوند. اهمیت این مسئله در این مرحله به طور کامل مشخص نشده است و مطالعات گسترده نشان می دهد که فوم اسکلروتراپی بی خطر است. اسکلروتراپی کاملاً مورد تأیید FDA در ایالات متحده آمریکا است. موارد منع مصرف عبارتند از: بستری بودن بیمار، بیماری های شدید سیستمیک، درک ضعیف بیمار، فوبیای سوزن، امید به زندگی کوتاه، سرطان مرحله آخر، آلرژی شناخته شده به ماده اسکلروزان و درمان با تاموکسیفن.
توجه داشته باشید که برخی از برنامه های ذکر شده "فقط مدل ها یا شبیه سازهای وبگاهی" هستند و برخی از آنها به داده های بیدرنگ منابع دیگر اعتماد دارند (یا از آنها استفاده می کنند). مدل هایی با بیشترین پشتوانه علمی. لیست فرعی شامل شبیه سازهایی است که براساس مدل های نظری ساخته شده اند. با توجه به تعداد بالای تحقیقات پیش از چاپ ایجاد و راه اندازی شده توسط دنیاگیری کوید-۱۹، مخصوصاً مدل های جدیدتر فقط باید با موشکافی علمی بیشتری در نظر گرفته شوند. پایگاه داده ژنوم. چندین مورد از این مدل ها از پایگاه داده های ژنوم استفاده می کنند، از جمله موارد زیر: مدل هایی که پشتوانه علمی کمتری دارند. مدل های زیر فقط برای اهداف آموزشی است.