Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بومیان جزیره استرالیا بومیان گوناگون سرزمین اصلی استرالیا و بسیاری از جزیره های پیرامونش همچون تاسمانی، فریزر، هینچینبروک، گروت، تیوا، به جز جزایر تنگه تورس، هستند. بومیان جزیره استرالیا از اقوام گوناگونی تشکیل شده اند که برای بیش از ۵۰٬۰۰۰ سال در این سرزمین ساکن بوده اند. این مردم دارای یک تاریخچه ژنتیکی مشترک و همچنین پیچیده هستند، اما فقط در دویست سال گذشته است که آن ها به شکل یک گروه واحد تعریف می شوند. تعریف اصطلاح «بومی» با گذشت زمان و مکان تغییر کرده است، از این رو نسب خانوادگی، خودشناسی و پذیرش جامعه از اهمیت متفاوتی برخوردار است. اصطلاح بومیان استرالیا به بومیان جزیره استرالیا و همچنین جزیره نشینان تنگه تورساشاره دارد و این اصطلاح فقط زمانی باید استفاده شود که هر دو گروه در مبحث مورد نظر گنجانده شوند یا با خود شخصی از آن استفاده کند. (جزیره نشینان تنگه تورس، با وجود تبادل فرهنگی گسترده با برخی از گروه های بومی جزیره استرالیا و اینکه جزایر تنگه تورس بخشی از کوئینزلند هستند، از نظر قومی و فرهنگی متمایز هستند و وضعیت حکومتی مجزایی دارند). در گذشته، بومیان استرالیایی در بخش های گسترده ای از فلات قاره زند
گی می کردند و حدود ۱۱٬۷۰۰ سال پیش در دوره میان یخچالی هولوسن از بسیاری از جزایر کوچک تر دریا و تاسمانی هنگامی که آب طغیان کرد، جدا شدند. مطالعات در مورد ترکیب ژنتیکی گروه های بومی هنوز ادامه دارد، اما شواهد نشان می دهد که آن ها با مردم آسیایی باستان و نه افراد امروزی هم ریشگی دارند و دارای اشتراکاتی با پاپوآیی ها هستند ولی سال هاست که از جنوب شرق آسیا جدا شده اند. در این سرزمین پیش از سکونت گسترده اروپاییان، بیش از ۲۵۰ زبان بومی وجود داشت. در سرشماری ۲۰۱۶ استرالیا استرالیایی های بومی با داشتن ۷۹۸٬۳۶۵ ۳٫۳٪ از جمعیت استرالیا را تشکیل می دادند، که ۹۱٪ از این افراد برابر با ۷۵۹٬۷۰۵ نفر خود را بومی جزیره، ۵٪ خود را جزیره نشین تنگه تورس و ۴٪ خود را از هر دو گروه معرفی کردند. آنها همچنین در سراسر جهان به عنوان بخشی از استرالیایی های دور از وطن زندگی می کنند. بیشتر بومیان به زبان انگلیسی صحبت می کنند و با افزودن عبارات و کلمات بومی خود بدین زبان، انگلیسی بومیان استرالیا را شکل داده اند که همچنین تأثیر ملموسی از زبان های بومی در واج شناسی و دستور زبان پذیرفته است. بومیان، در کنارجزیره نشینان تنگه تورس، در مقایسه با جا
معه استرالیا دارای محرومیت های بسیار بهداشتی و اقتصادی هستند. پیشینه. آزمایشهای رادیو کربن، قدیمی ترین زمان سکونت در قاره استرالیا را حدود چهل تا پنجاه هزار سال قبل نشان می دهد. هرچند پژوهشهای ژنتیکی ارتباط مستقیمی بین بومیان استرالیا و هیچ کدام از نژادهای جنوب آسیا نشان نمی دهد اما پژوهشگران به اتفاق بر این باورند که بومیان امروزی ساکنان قاره آسیا بوده اند که کم کم از نواحی جنوبی آسیا به شمال استرالیا وارد شده و طی هزاران سال در قالب قوم ها و گروه های مختلف در این سرزمین وسیع پخش شده اند. به نظر می رسد عامل اصلی مهاجرت به استرالیا شکار و یافتن غذا بوده است. بومیان استرالیا به گروهی از انسان ها تعلق دارند که می توان آن ها را شکارچی-گردآورنده نامید. این شیوه زندگی قبل از فراگیری کشاورزی توسط انسان ها رواج داشته و به این معناست که گروهی از انسان ها، تمام مواد غذایی مورد نیاز خود را از راه شکار حیوانات یا جمع آوری میوه ها و گیاهان تأمین نمایند. بیشتر بومیان استرالیا تا ورود اروپائیان به این سرزمین به همین شکل می زیسته اند و معمولاً مهاجرت های کوتاهی در منطقه خود برای یافتن غذا انجام می داده اند. در سال ۱۷۷۰ کاپی
تان جیمز کوک نیروهای خود را در منطقه نیو ساوت ولز پیاده کرد و هشت سال بعد این منطقه رسماً مستعمره بریتانیا شد. این مسئله باعث تنش و تأثیرات زیادی بر بومیان منطقه شد چرا که با ورود اینان، گونه های زیستی جدید نیز به قاره دست نخورده استرالیا وارد شد و بیماریهای واگیر گوناگونی چون وبا و طاعون نیز به جوامع بومی منتقل شد. از سوی دیگر سفیدپوستان برای شهرسازی و کشاورزی نیاز به زمین داشتند و به همین جهت بومیان را از زمینهایی که به آن عادت داشتند دور ساختند و در این راه به زور نیز متوسل شدند. اما بومیان بسیاری نیز به تازه واردان علاقه مند شدند و در جوامع جدید به کار و زندگی مشغول شدند. ادعا می شود که بر اثر کمبود آب و زمین و نیز شیوع بیماریهای واگیر و نیز خشونت مستقیم سفیدپوستان، بیشتر بومیان در این فاصله کشته شده باشند و از جمعیت آنان بسیار کاسته شده باشد. گروه ها و قبیله ها. بومیان استرالیا شامل دو گروه عمده هستند: یکی بومیان جزایر تنگه تورس و دیگری بومیان ساکن استرالیا که به اَبُریجینال مشهورند. چند صد قبیله پراکنده از بومیان استرالیا به ثبت رسیده که بزرگ ترین آن ها قبایل زیر هستند: زبان. اگر چه امروزه زبان انگلیسی
زبان رسمی استرالیاست اما بومیان خود دارای زبانهای مختلفی هستند که ارتباطی با انگلیسی ندارد. این زبانها با زبانهای مناطق دیگر دنیا هم خانواده نیستند. قبایل مختلف بومیان زبانهای مختلفی دارند که مهم ترین آن ها زبانهای «پیچان چاچارا»، «تیوی» و «وارپیری» هستند. قبلاً صدها زبان بومی وجود داشت، با این حال امروزه تنها ۱۵۰ نفر از آن ها در استفاده روزانه باقی می مانند. زبانهای باقی مانده دارای تعداد کمی از سخنرانان هستند. با توجه به استعمار، زبانهای بومی ممکن است در آینده نزدیک منقرض شوند؛ و از هر ده نفر تنها یک نفر به زبان بومی استرالیایی صحبت می کند. بنابراین، چندین وظیفه برای احیای زبانهای بومی در استرالیا وجود دارد. مذهب. بومیان استرالیا فاقد مذهب ساختار یافته بوده اند اما اعتقادات مذهبی و بینشی آن ها به خاک و زمین اهمیت زیادی می داده است به گونه ای که برخی سرزمین ها دارای قداست خاصی بوده اند. بومیان به عصر رؤیاها معتقد بوده اند و برای رؤیاها ارزش خاصی قائل می شده اند. امروزه بیش از هفتاد درصد بومیان این کشور خود را مسیحی می نامند و شانزده درصد نیز دین خاصی ندارند. مذاهب دیگر مانند بودیسم و اسلام نیز پیروان اندکی ب
ین بومیان دارند.
بوژیدار پوریچ (؛ – ) سیاست مدار اهل صربستان بود. وی از ۱۰ اوت ۱۹۴۳ تا ۸ ژوئیه ۱۹۴۴ نخست وزیر یوگسلاوی بود. بوژیدار پوریچ در ۲۸ اکتبر ۱۹۷۷، در سن ۸۶ سالگی درگذشت.
کانیتا (؛ زادهٔ ) خواننده اهل مقدونیه شمالی است. وی از سال ۲۰۱۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
سرزمین اصلی استرالیا خشکسار اصلی قاره استرالیا، به جز تاسمانی و سایر جزایر استرالیا است. این خشکی همچنین سرزمین اصلی کشور قلمرو همسود استرالیا را شکل می دهد. عموماً این اصطلاح ایالت های نیو ساوت ولز، کوئینزلند، استرالیای جنوبی، ویکتوریا و استرالیای غربی و همچنین قلمروهای پایتخت، خلیج جرویس و شمالی را در بر می گیرد. این خشکی دارای مساحتی برابر با است که حدود ۹۸٫۷٪ از مساحت کشور و ۱٫۵٪ از مساحت سطح زمین را تشکیل می دهد. جمعیت آن نیز حدود ۲۴٫۵ میلیون نفر، یعنی ۹۸٪ از کل جمعیت استرالیا است.
فقه و سیاست در ایران معاصر نام مجموعه ای دو جلدی از داود فیرحی که به دنبال ارزیابی موقعیت دموکراسی در جامعه دینی با تکیه بر دانش فقه است. ساختار و محتوا. جلد نخست این مجموعه با عنوان کامل "فقه و سیاست در ایران معاصر (فقه سیاسی و فقه مشروطه)" مشتمل بر دو بخش است. فیرحی در بخش اول به مباحث ماهیت فقه سیاسی؛ فقه شیعه و ماهیت امر سیاسی؛ مبانی قدیم، مسائل جدید؛ و فقه سیاسی، نوگرایی و دولت؛ و در بخش دوم این کتاب نیز به بررسی مباحث نایینی و فقه مشروطه؛ فقه و نهادهای دولت مشروطه؛ تحول فقه سیاسی؛ و گذار به فقه حکومت اسلامی پرداخته است. وی در جلد دوم که با عنوان کامل "فقه و سیاست در ایران معاصر (تحول حکومت داری و فقه حکومت اسلامی)" منتشر شده است چهار بخش را بر اساس روش گفتمان فوکویی مورد تحلیل و بررسی قرار داده است: در بخش نخست به «جریان های مذهبی - سیاسی دهه ۲۰ و گذار به حکومت اسلامی» پرداخته و در بخش دوم «نواندیشی و اصالح فکر دینی؛ فدائیان اسالم و افراط گرایی مذهبی» را مورد بررسی قرار داده است. بخش سوم نیز مربوط به مباحث «تحول در تصور حکومت؛ الهیات حکومت در ایران معاصر» است. نویسنده بخش چهارم را نیز با بررسی مباحث «ام
ام خمینی و فقه حکومت؛ رهبری و حکومت؛ امت و امامت؛ تحولات نظریه انتخاب؛ بازسازی نظریه نصب» تدوین کرده است. هدف. ناشر در توضیح این اثر چنین آورده است: نقد و بررسی. کتاب حاضر تا کنون چندین بار موضوع نشست نقد و بررسی، یادداشت و مقالات بوده است.
جزیره نشینان تنگه تورس بومیان جزایر تنگه تورس در ایالت کوئینزلند استرالیا هستند. این مردم از نظر قومی با بومیان جزیره استرالیا متفاوت هستند و با آن ها گروه بزرگ تر بومیان استرالیا را می سازند. امروزه ۲۸٬۰۰۰ نفر از جزیره نشینان تنگه تورس در سرزمین اصلی استرالیا و ۴٬۵۰۰ نفر از آن ها در جزایر تنگه تورس زندگی می کنند. جزیره نشینان جزیره تنگه تورس پنج گروه قومی متمایز هستند که این گروه بندی بر اساس تقسیمات جغرافیایی و فرهنگی است. هسته فرهنگ این مردم پاپوآیی-آسترونزیایی است و آن ها به طور سنتی دریانورد هستند. یک فرهنگ هنری قوی، به ویژه در مجسمه سازی، نقاشی و ماسک سازی وجود دارد.
«الماس ها بهترین دوست یک دختر هستند» یک ترانه جاز است که توسط کارول چانینگ در تهیه "آقایان موطلایی ها را ترجیح می دهند" (۱۹۴۹) در تئاتر برادوی، با موسیقی جولی استاین و متن ترانه از لئو رابین معرفی شده است. نسخه مریلین مونرو. اجرای مونرو از این ترانه به عنوان اجرای برجسته در نظر گرفته می شود و توسط انستیتوی فیلم آمریکایی در رتبه دوازدهم بهترین آهنگ قرن قرار گرفت. اجرای مونرو توسط هنرمندان مختلف از مدونا و کایلی مینوگ تا جری هالیول و آنا نیکول اسمیت مورد ارجاع قرار گرفته است. در موزیک ویدئوی «دختر مادی» مدونا به طور خاص از مجموعه و لباس های مشابهی برای خواننده و رقصندگان مردش استفاده شده است. نمونه این ترانه توسط مگان دی استالین و نورمانی در سال ۲۰۲۰ با عنوان «الماس ها» تهیه شده است، و در این موزیک ویدئو با مجموعه ای و لباس های مختلف عملکرد فیلم مونرو تداعی شده است. صدای آواز مونرو نیز در پس زمینه در طول ترانه شنیده می شود.
ایستگاه مترو برج میلاد تهران یکی از ایستگاه های خط ۷ مترو تهران است. این ایستگاه ۲۶ آبان ۹۹ به صورت آزمایشی و در ۲۷ آذر ۹۹ به صورت رسمی افتتاح شد. همچنین از عمیق ترین ایستگاه های مترو است. از مهم ترین مراکزی که در نزدیکی این ایستگاه از مترو تهران قرار دارند میتوان به برج میلاد و مرکز نمایشگاهی برج میلاد (استودیو خندوانه)، دانشگاه علوم پزشکی ایران، بیمارستان میلاد و سازمان انتقال خون اشاره کرد.
در الکترونیک و مخابرات، لغزش یا جیتر یا لرزش انحراف از تناوب صحیح یک سیگنال احتمالاً متناوب است (معمولاً در رابطه با یک سیگنال ساعت مرجع) است. در کاربردهای به آن لغزش زمانی می گویند. در طراحی تقریباً همه جیتر یک عامل مهم و معمولاً نامطلوب به حساب می آید. جیتر را می توان با همان عباراتی که برای همه سیگنال های "متغیر با زمان" استفاده می شوند، ارزیابی کرد، مثلاً ریشه میانگین مربع (RMS)، یا جابجایی قله-به-قله یا حتی برحسب چگالی طیفی بیان کرد. دورهٔ لغزش فاصله بین دو برابر حداکثر اثر (یا حداقل اثر) یک مشخصه سیگنال است که به طور منظم با زمان تغییر می کند. فرکانس جیتر، به بیانی که بیشتر نقل می شود، وارون دورهٔ لغزش است. استاندارد G.810 فرکانس های لغزش زیر ۱۰ هرتز را کُندلغزش یا سرگردانی و فرکانس های ۱۰ هرتز یا بالاتر را تخت عنوان "لغزش" طبقه بندی می کند. لغزش ممکن است در اثر تداخل الکترومغناطیسی و هم شنوی با حامل های سیگنال های دیگر ایجاد شود. جیتر می تواند باعث سوسوزدن صفحه نمایش نمایشگر شود، بر عملکرد پردازنده ها در رایانه های شخصی تأثیر بگذارد، صداهای تیک دار یا سایر اثرات نامطلوب را در سیگنال های صوتی ایجاد کند
و باعث از بین رفتن داده های ارسال شده بین دستگاه های شبکه شود. میزان قابل تحمل لغزش بستگی به کاربرد تحت تأثیر قرار گرفته دارد. معیارها. برای "لغزش کلاک"، سه معیار رایج وجود دارد: معمولاً در مخابرات، یکاهایی که برای انواع لغزش اشاره شده در بالا استفاده می شود (UI) است که کمیت های لغزش را برحسب کسری از دورهٔ یکای انتقال محاسبه می کند. این یکا از آن جهت مفید است که با تغییرات فرکانس ساعت مقیاس می شود و بنابراین امکان مقایسه میان هابندهای نسبتاً کُند (مانند ) را با پیوندهای اصلی مازه اینترنت پُرسرعت (مانند ) فراهم می کند. یکاهای مطلق مانند "پیکوثانیه" بیشتر در کاربردهای ریزپردازنده رایج هستند. درکنار این یکاها، از یکاهای "درجه" و "رادیان" نیز استفاده می شود. انواع. یکی از تفاوت های اصلی بین لغزش تصادفی و تعینی این است که لغزش تعینی محدود است و لغزش تصادفی نامحدود است. لغزش تصادفی. لغزش تصادفی که به آن لغزش گاوسی نیز می گویند، نویز زمان زماندار الکترونیکی غیرقابل پیش بینی است. لغزش تصادفی به دلیل اثر پذیری نویز حرارتی در مدار الکتریکی معمولاً از توزیع نرمال پیروی می کند. لغزش تعینی. لغزش تعینی نوعی لغزش ساعت یا سی
گنال داده است که قابل پیش بینی و تکرار است. مقدار قله-به-قله این لغزش محدود است و آنها را می توان به راحتی مشاهده و پیش بینی کرد. لغزش تعینی دارای یک توزیع شناخته شده غیرنرمال است. لغزش تعینی می تواند با جریان داده (جیتر وابسته به داده) همبسته یا ناهمبسته با جریان داده (لغزش ناهمبسته محدودشده) باشد. نمونه هایی از جیتر وابسته به داده عبارتند از جیتر وابسته به چرخه-کار (همچنین به عنوان "اعوجاج چرخه-کارکرد" شناخته می شود) و تداخل بین نمادی. لغزش کل. ("T") ترکیبی از لغزش تصادفی ("R") و لغزش قطعی ("D") است و با توجه به نرخ خطای بیت مورد نیاز برای سیستم محاسبه می شود: که در آن مقدار "n" بر اساس بی ئی آر مورد نیاز پیوند است. مقدار بی ئی آر رایج مورد استفاده در استانداردهای مخابراتی مانند اترنت، ۱۲-۱۰ است.
«دریپ دراپ» ترانه ای از خواننده اهل جمهوری آذربایجان صفورا علیزاده است. این ترانه نماینده جمهوری آذربایجان در مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۱۰ بود. در ۲۹ مه ۲۰۱۰، «دریپ دراپ» در فینال یوروویژن ۲۰۱۰ مقام پنجم را کسب کرد.
کرسالن هابنر ("Kursalon Hübner") یک سالن موسیقی در وین است که توسط یوهان گاربن به سبک رنسانس ایتالیا طراحی و بین سالهای ۱۸۶۵ تا ۱۸۶۷ ساخته شده است. تاریخچه. در سال ۱۸۵۷، امپراتور فرانتس یوزف اول دستور تخریب همه استحکامات را صادر کرد. در عوض، وی دستور داد رینگ اشتراسه را به عنوان گسترش شهر احداث کنند. در سال ۱۸۶۲ پارک شهر افتتاح شد و مساحت آن ۶۵۰۰۰ بود متر مربع بود، که در زمین های مجاور واقع شده و توسط نقاش منظره جوزف سلنی طراحی شده بود. کرسالن محلی بود که برای بازدیدکنندگان از آب معدنی برای نوشیدن استفاده می کرد. هرگونه سرگرمی و رویداد اجتماعی مجاز نبود. اما با اتمام، ساختمان شاهد تغییراتی بود. در سال ۱۸۶۸ اولین کنسرت یوهان اشتراوس در کرسالن برگزار شد. از آن زمان، این سالن به مکانی برای کنسرت و جلسات تبدیل شد. در سال ۱۹۰۸ کرسالن توسط هانس هابنر اجاره شد؛ بنابراین، نام دوم آن مکانی است که از صاحب آن به ارث رسیده است. در اواخر دهه ۱۹۹۰ مقامات شهر تصمیم گرفتند محل برگزاری را به خانواده هابنر بفروشد. شرح. اکنون کرسالن شامل چهار سالن مجلسی در دو طبقه، یک تراس بزرگ ۱۰۰۰ متر مربعی و یک رستوران است. سالانه تقریباً ۵۰
۰ کنسرت در کرسالن اجرا می شود و بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ بازدید کننده دارد. ارکستر آلت وین به طور مداوم در کرسالن حال اجرای برنامه است. آثاری از اشتراوس، موتزارت، بتهوون، شوبرت در کارنامه آن وجود دارد. جدا از کنسرت، کرسالن به عنوان محلی برای کنفرانس ها، باله ها، عروسی ها استفاده می شود، همچنین به عنوان یکی از اصلی ترین جاذبه های گردشگری در وین عمل می کند.
اسلوبودان یووانویچ (؛ – ) حقوقدان، تاریخ نگار، روزنامه نگار، استاد دانشگاه، نویسنده، دیپلمات، سیاستمدار، و وکیل اهل صربستان بود. وی از ۱۱ ژانویه ۱۹۴۲ تا ۲۶ ژوئن ۱۹۴۳ نخست وزیر یوگسلاوی بود. اسلوبودان یووانویچ در ۱۲ دسامبر ۱۹۵۸، در سن ۸۹ سالگی در لندن درگذشت.
بیان الادیان کتابی است از ابوالمعالی محمد بن نعمت، ملقب به یار خدای، در شناخت ادیان و مذاهب که به سال ۴۸۵ هجری قمری نوشته شده است. این کتاب که سی و شش سال پیش از "ملل و نحل" شهرستانی نوشته شده ، از قدیم ترین کتاب های فارسی است که ادیان و اعتقادات اقوام و مردمان را دسته بندی و توصیف می کند. از ویژگی های حائز اهمیت "بیان الادیان" یکی دیگر آن است که از وجود کتاب ارژنگ در خانه ٔ مانویان در غزنین خبر می دهد. کتاب در پنج باب نوشته شده است. فهرست و توضیح باب ها به قلم مؤلف چنین است:
آنیتا ماریان هیس (به انگلیسی: Anita Marianne Heiss) نویسنده، شاعر، فعال فرهنگی و مفسر اجتماعی استرالیایی است کارهای وی شامل کتاب های غیر داستانی، داستان های تاریخی، حقوق زنان، شعر، تفسیر اجتماعی و مقالات سفر است. او میهمان دائمی در جشنواره های نویسندگان است و برای ارائه کارهای خود و سخنرانی در زمینه ادبیات بومی استرالیا به کشورهای دیگر سفر می کند. هیس مدافع سوادآموزی و ادبیات بومی است و نوشته های متعددی در این زمینه برای بزرگسالان و کودکان تهیه کرده است. او عضو هیئت مدیره آکادمی ملی ورزش بومیان جزیره استرالیا، و حامی مرکز ملی تعالی و سوادآموزی بومیان است. هیس استاد ارتباطات در دانشگاه کوئینزلند و استاد الحاقی در خانه یادگیری بومی جومبونا در دانشگاه فناوری سیدنی است. زندگی نامه. هیس عضوی از قبیله ویرادجوری در مرکز نیو ساوت ولز است. وی در سال ۱۹۶۸ در سیدنی متولد شد. مادر او السی هیس (موسوم به ویلیامز) در کاورا متولد شد. پدرش جوزف هیس در سنت مایکل در، سالزبورگ اتریش به دنیا آمد. هیس در کالج سنت کلار، واورلی و سپس دانشگاه نیو ساوت ولز تحصیل کرد و در آنجا لیسانس تاریخ خود را در سال ۱۹۹۱ به پایان رساند. وی دکترای خ
ود را در رشته ارتباطات و رسانه در دانشگاه سیدنی غربی در سال ۲۰۰۰ دریافت کرد. هایس بیشتر عمرش را در سیدنی زندگی کرده و در حال حاضر در بریزبن، کوئینزلند اقامت دارد. کتاب ها. کتاب شعر "نژادپرست نیستم اما" به نژادپرستی در میان سفیدپوستان استرالیایی و تبعیض علیه بومیان استرالیا در جامعه استرالیا می پردازد.
دوشان سیموویچ (؛ – ) سیاستمدار، و پرسنل نظامی اهل جمهوری فدرال سوسیالیستی یوگسلاوی بود. وی از ۲۷ مارس ۱۹۴۱ تا ۱۱ ژانویه ۱۹۴۲ نخست وزیر یوگسلاوی بود. دوشان سیموویچ در ۲۶ اوت ۱۹۶۲، در سن ۷۹ سالگی درگذشت.
«خوشم میاد» () ترانه ای ضبط شده توسط رپر آمریکایی کاردی بی همراه با رپر پورتوریکویی بد بانی و خواننده کلمبیایی جی بالوین برای نخستین آلبوم استودیویی کاردی بی "تعرض به حریم خصوصی" (۲۰۱۸) است. این ترانه در ۲۵ مه ۲۰۱۸ توسط آتلانتیک رکوردز به عنوان چهارمین تک آهنگ آلبوم به ایستگاه های رادیویی فرستاده شد. این ترانه به رتبه اول جدول فروش موسیقی ۱۰۰ آهنگ داغ "بیلبورد" ایالات متحده آمریکا رسید.
در بار یک فیلم جنایی محصول سال ۲۰۰۷ ترکیه است که توسط سردار آکار نوشته و کارگردانی شده است. داستان فیلم بر اساس یک رخداد واقعی است که در سال ۱۹۹۷ در آنکارا اتفاق افتاده است.
روح من را حفظ کن () یک فیلم اسلشر آمریکایی در سال ۲۰۱۰ به نویسندگی و کارگردانی وس کریون است. این اولین فیلم او از سال ۱۹۹۴ به بعد کریوین با عنوان "کابوس جدید وس کریون" است که نویسندگی، تهیه کنندگی و کارگردانی آن را بر عهده دارد. در این فیلم مکس تیریوت به عنوان قهرمان اصلی نقش آدام «باگ» هلرمن بازی می کند که یکی از هفت نوجوانی است که برای مرگ انتخاب شده است.
دختران نهایی () یک فیلم اسلشر کمدی آمریکایی در سال ۲۰۱۵ است. در این فیلم تایسا فارمیگا، مالین اکرمان، آدام دیواین، توماس میدلتیچ، عالیه شوکت، الکساندر لودویگ و نینا دوبرو به ایفای نقش می پردازند.
چوبه دار () یک فیلم ترسناک فراطبیعی آمریکایی در سبک ویدئوی پیداشده محصول سال ۲۰۱۵ به نویسندگی و کارگردانی کریس لوفینگ و تراویس کلاف است. در این فیلم ریس میشلر، فایفر براون، رایان شوس و کسیدی گیفورد به ایفای نقش پرداخته اند. این فیلم توسط برادران وارنر و نیو لاین سینما در ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۵ در ایالات متحده اکران شد. این فیلم تا حد زیادی مورد علاقه منتقدان و تماشاگران نبود اما در مقابل بودجه ۱۰۰٫۰۰۰ دلاری در سراسر جهان ۴۳ میلیون دلار فروخت. دنباله ای به نام "چوبه دار ۲" در اکتبر ۲۰۱۹ منتشر شد.
دراگیشا کوتکوویچ (؛ ۱۵ ژانویه ۱۸۹۳ – ۱۸ فوریه ۱۹۶۹) روزنامه نگار، و سیاستمدار اهل صربستان بود. وی از ۵ فوریه ۱۹۳۹ تا ۲۷ مارس ۱۹۴۱ نخست وزیر یوگسلاوی بود. دراگیشا کوتکوویچ در ۱۸ فوریه ۱۹۶۹، در سن ۷۶ سالگی در پاریس درگذشت.
کریستوفر لندون (انگلیسی: Christopher Landon)، (زاده ۲۷ فوریه ۱۹۷۵ در لس آنجلس) کارگردان فیلم، تهیه کننده و فیلم نامه نویس اهل آمریکا است. عمده سرشناسی لندون برای نویسندگی و ساخت مجموعه فیلم های "فعالیت فراطبیعی" شامل: مانند "فعالیت فراطبیعی ۲"(۲۰۱۰)"، فعالیت فراطبیعی ۳"(۲۰۱۱)"، فعالیت فراطبیعی ۴" (۲۰۱۲) "و " (۲۰۱۴) است. وی فرزند بازیگر سینمای آمریکا مایکل لندون است.
دومینیک وینت (؛ زادهٔ ) در مونتبلیر، دو (فرانسه) یک سیاستمدار فرانسوی است. او عضو اروپ اکولوژی - سبزها است. دومینیک وینت شهردار سابق مونتروی، سن-سن-دنی و سناتور سنا برای دپارتمان های فرانسه از سن-سن-دنی بود. زندگی نامه. دومینیک وینت، که یک پزشک متخصص بیهوشی بود، در اواخر دهه ۱۹۷۰، در حین تحصیل شروع به شرکت در فعالیت های زیست محیطی کرد. در همین رابطه وی با تأسیس راکتورهای اتمی فسنهایم و مالویل و همچنین از جانب انجمن حفاظت از طبیعت «بلفورت» با جنگل زدایی در منطقه وسگس به مبارزه برخاست. در همین زمان بود که به سیاست تمایل پیدا کرد و موضوعاتی مانند تلاش های اجتماعی، صلح و محیط زیست که در آن زمان در فرانسه توسط هیچ حزبی نمایندگی نمی شدند برای وی از اهمیت برخوردار بودند. به همین دلیل بود که او به یکی از اعضای بنیانگذار حزب سبزها (فرانسه) تبدیل شد. دومینیک وینت در سال ۱۹۸۹ به عنوان نماینده پارلمان اروپا انتخاب شد. وی از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۴۴ عضوی از شورای منطقه ایی فرانش-کنته شده است. وی در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۹۹۵ شرکت کرد که باعث افزایش اعتبار عمومی وی در سراسر فرانسه گردید و در دور اول رای گیری ۳٫۳۲٪ آرا را به دس
ت آورد. وی در دور دوم انتخابات شهرداری، ۱۶ مارس ۲۰۰۸، با غلبه بر ژان پیر برارد شهردار کمونیست قدیمی از ۱۹۸۴، به عنوان شهردار مونتروی، سن-سن-دنی در سن سنت دنیس انتخاب گردید. وی از ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۱ وزیر محیط زیست و برنامه ریزی منطقه ای در کابینه دولت لیونل ژوسپین بود. در ۹ ژوئیه ۲۰۰۱ استعفا داد و ایو کوچت جایگزین وی شد. در سال ۲۰۰۴ به عنوان سناتور بخش سن سنت-دنیس انتخاب شد. از زمان انتخابات شهرداری ۲۰۰۸ فرانسه، وی به عنوان شهردار منتخب مونتروئیل انتخاب گردید. دومینیک ووینت به عنوان نامزد سبز برای انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۷ در ۱۹ ژوئیه ۲۰۰۶ انتخاب شد. وی در دور اول انتخابات، ۵۷۶٬۶۶۶ رأی معادل ۱/۵۷٪ را به دست آورد و از رسیدن به دور دوم بازماند. در تاریخ ۲۵ نوامبر ۲۰۱۳، ووینت اعلام کرد که با شکایت و اعتراض نسبت به "تخریب زندگی سیاسی" وی در مونتروئیل و جاهای دیگر، سمت شهرداری مونتروئیل را برای بار دوم قبول نمی کند. وی در اول ژانویه ۲۰۲۰، در سمت مدیر آژانس بهداشت منطقه ای مایوت آغاز به کار کرد. مواضع سیاسی. در مقاله ای در ۲۰۱۶ که توسط روزنامه ژورنال دودیمانژ، برای افشای اظهارات جنسیت گرایانه، حرکات و رفتارهای نامناس
ب با زنان، ووینت به شانزده زن سیاستمدار و مشهور دیگر از جمله الیزابت گویگو، کریستین لاگارد و والری پکرس پیوست.
جی ام اچ سی(GMHC) (بحران سلامت مردان همجنسگرا سابق) یک سازمان خدمات ایدز غیرانتفاعی، داوطلبانه و مبتنی بر جامعه در ایالت نیویورک است که مأموریت آن «پایان دادن به اپیدمی ایدز و اعتلای زندگی همه مبتلایان» است. تاریخچه. دهه ۱۹۸۰. این سازمان در ژانویه ۱۹۸۲ پس از شروع گزارش در سانفرانسیسکو و شهر نیویورک مبنی بر اینکه نوعی سرطان به نام سارکوم کاپوسی مردان جوان همجنسگرا را تحت تأثیر قرار می دهد، تأسیس شد. پس از آنکه مرکز کنترل و پیشگیری بیماری، بیماری جدید را همه گیر اعلام کرد، سازمان بحران سلامت مردان همجنسگرا با ۸۰ مرد در آپارتمان نویسنده نیویورکی، لری کریمر، برای بحث در مورد مسئله «سرطان همجنسگرایان» (در ابتدا با تصور این که فقط همجنسگرایان به ایدز مبتلا می شوند، به آن سرطان همجنسگرایان گفته می شد) و جمع آوری پول برای تحقیق تشکیل شد. جی ام اچ سی نام خود را از این واقعیت گرفته است که اولین مردانی که در اوایل دهه ۱۹۸۰ قربانی ایدز شدند همجنسگرا بودند. اولین جلسه این سازمان در کلیسای سنت جوزف در دهکده گرینویچ برگزار شد. بنیانگذاران این سازمان، ناتان فاین، لری کریمر، لارنس دی ماس، پال پوپام، پال راپوپورت و ادموند وایت
بودند. آنها نهادی رسمی و معاف از مالیات را تشکیل دادند که در ۳۰ ژوئن ۱۹۸۲ تأسیس شد. در آن زمان این سازمان بزرگترین سازمان داوطلبانه مقابله با ایدز در جهان بود. پال پوپام به عنوان رئیس این سازمان انتخاب شد. لری کریمر در یادداشتی دربارهٔ این سازمان می گوید که تا زمان مرگ مک فارلین، «جی ام اچ سی اساساً همان کاری را می کرد که وی آغاز کرده بود: مشاوره بحران، کمک های حقوقی، داوطلبان، سیستم دوستانه، مددکاران اجتماعی» به عنوان بخشی از سازمانی که به بیش از ۱۵۰۰۰ نفر مبتلا به اچ آی وی و ایدز خدمات ارائه می کرد. کریمر در مصاحبه ای با "نیویورک تایمز" پس از مرگ مک فارلین در ماه مه ۲۰۰۹، گفت «راجرز یک تنه این گروه مبارز را که از مردان واقعاً ترسیده و اکثراً جوان تشکیل شده بود، را برد، یک دفتر برای ما پیدا کرد و همه برنامه ها را تنظیم کرد.» کریمر در سال ۱۹۸۳ به دلیل اختلاف نظر زیاد با دیگر بنیانگذاران استعفا داد. از آن زمان به بعد اظهار نظرها و موضع گیری های عمومی او نسبت به جی ام اچ سی، منفی بود. نمایشنامه "قلب عادی" یک رمان کلیددار از کریمر در ارتباط با سازمان است. در تاریخ ۳۰ آوریل ۱۹۸۳، جی ام اچ سی حامی اولین رویداد بز
رگ جمع آوری کمک مالی برای ایدز شد. تا سال ۱۹۸۴، مراکز کنترل بیماری از جی ام اچ سی برای برنامه ریزی کنفرانس های عمومی در مورد ایدز کمک می خواستند. در سال ۱۹۸۴، ویروس نقص ایمنی انسانی توسط فرانسواز باره سینوسی و لوک مونتانیه فرانسوی کشف شد. در طی دو سال، جی ام اچ سی به مردان و زنان دگرجنسگرا، بیماران هموفیلی، مصرف کنندگان مواد مخدر و کودکان نیز کمک می کرد. سازمان بحران سلامت مردان همجنسگرا در کتاب رندی شیلتس در سال ۱۹۸۷ به نام "و باند بازی در.."، پوشش گسترده ای یافت. این کتاب پیشرفت همه گیری را سرزنش می کند، او دولت ریگان و مارگارت هکلر، وزیر بهداشت را به دلیل عدم پاسخگویی مقصر می داند. این نویسنده جی ام اچ سی را برای کار خود ستود. شیلتس یک مرد همجنسگرا بود که بعداً به دلیل ابتلا ایدز درگذشت. دهه ۱۹۹۰. در سال ۱۹۹۷، سازمان به مقر جدید خود در ساختمان ۹ طبقه تیش در خیابان ۱۱۹ وست ۲۴ در محله چلسی نقل مکان کرد. این ساختمان با هزینه ۱۲٫۵ میلیون دلار تحت بازسازی قرار گرفت و به افتخار پرستون رابرت تیش و جوآن تیش نامگذاری شده است. این زوج ۳٫۵ میلیون دلار برای این پروژه اهدا کردند. جوآن در هیئت مدیره سازمان بود. دهه ۲۰۰۰
. جی ام اچ سی چندین کمک مالی از بنیاد کارنگی، سازمانی که از زمان تأسیس خود در سال ۲۰۰۲ از بیش از ۵۵۰ مؤسسه هنری و خدمات اجتماعی در شهر نیویورک حمایت کرده است، دریافت کرد. دریافت این کمک مالی توسط مایکل بلومبرگ ، شهردار شهر نیویورک، امکان پذیر شد. جی ام اچ سی به مقری جدید و گسترده متشکل از فضای باز طراحی شده و بازسازی شده در خیابان ۴۴۶ غرب ۳۳ در منهتن نقل مکان کرد. جی ام اچ سی خدماتش را برای بیش از ۱۰۰۰۰۰ نیویورکی متأثر از اچ آی وی/ ایدز گسترش داده است. این خدمات شامل آموزش بهداشت، تغذیه، پشتیبانی حقوقی، مسکن، بهداشت روان، آموزش حرفه ای مدیریت بیماری است. در مقر جدید با داشتن آشپزخانه پیشرفته و اتاق غذاخوری بزرگتر، وعده های غذایی گرم رایگان به تعداد بیشتری از افراد ارائه می شود. ظرفیت برنامه کیت هرینگ (کمک غذایی)، تهیه کیسه های مواد غذایی و مشاوره تغذیه هم افزایش پیدا کرد. مقر جدید جی ام اچ سی را قادر ساخت خدمات خود را برای پاسخگویی به نیازهای رو به رشد و پیچیده افراد مبتلا به اچ آی وی/ ایدز گسترش دهد. در سی و نهمین سال اپیدمی، اچ آی وی به میزان قابل توجهی - به طور محلی و ملی - به ویژه در میان زنان، سیاه پوستا
ن آمریکا، لاتین ها و مردانی که با مردان رابطه جنسی دارند، همچنان افزایش می یابد.
آنخل «پیچی» آلونسو هررا(؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال و مدیر فوتبال بازنشسته اسپانیایی است. یکی از پر گل ترین بازیکنان دوران خودش بود، گرچه هرگز جام جایزه پیچیچی را بدست نیاورد. وی در طول ۱۱ فصل با باشگاه فوتبال بارسلونا در مجموع ۲۶۱ بازی و ۱۰۷ گل در لالیگا به دست آورد و پنج عنوان بزرگ کسب کرد.