Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ژونگ شان شان (, ؛ زادهٔ ۱۹۵۴ میلادی) تاجر میلیاردر اهل چین است.
کنسرتو پیانو شماره ۲۴ () در دو مینور، کا. ۴۹۱، یک کنسرتو ساختهٔ ولفگانگ آمادئوس موتسارت برای کیبورد (معمولاً پیانو) و ارکستر است. او این کنسرتو را در زمستان ۱۷۸۵ تا ۱۷۸۶ ساخت و آن را در ۲۴ مارس ۱۷۸۶ (سه هفته پس از اتمام کنسرتو پیانو شماره ۲۳ در لا ماژور)، به پایان رساند. از آنجا که موتسارت قصد داشت کنسرتو را خودش اجرا کند، قسمت تکنواز را به طور کامل ننوشت. این اثر برای اولین بار در اوایل آوریل ۱۷۸۶، در بورگ تئاتر وین با تکنوازی و رهبری آهنگساز، اجرا شد. از لحاظ زمانی، این اثر بیستمین اثر از ۲۳ کنسرتو پیانوی اصلی موتسارت است. این کار یکی از دو کنسرتو پیانوی موتسارت در گام مینور است که او ساخته است، دیگری کنسرتو پیانو شماره ۲۰ است. در هیچ یک از کنسرتو پیانوهای موتسارت سازهای بیشتری غیر از آنچه که در این کنسرتو استفاده شده است، وجود ندارد و سازهایی که در پارتیتور نوشته شده است عبارتند از: ارکستر زهی، بادی های چوبی، هورن ها، ترومپت ها و تیمپانی. کنسرتو در ۳ موومان است که اولین موومان با سرعت آلگرو در فرم سونات است و طولانی ترین موومان اول، در کلِ کنسرتو پیانوهای موتسارت است. موومان دوم لارگتو در می بمل ماژور (گام
نسبی دو مینور) و دارای یک تم ساده است. موومان سوم یا فینال، با سرعت آلگرتو، دارای یک «تم» و ۸ واریاسیون در دو مینور است. این اثر یکی از کامل ترین ساخته های موتسارت در فرمِ کنسرتو است. لودویگ فان بتهوون و یوهانس برامس از ستایشگران اولیهٔ این کنسرتو بودند. آرتور هاچینگز (موسیقی شناس)، این اثر را «عالی ترین» کنسرتو پیانوی موتسارت اعلام کرد. تاریخچه. موتسارت کنسرتو را در زمستان ۱۷۸۵–۸۶، در چهارمین فصل حضور خود در وین ساخت. این سومین کنسرتو از مجموعهٔ سه کنسرتویی بود که به سرعت و پشت سر هم ساخته شد (دو کنسرتوی دیگر شماره ۲۲ در می ماژور و شماره ۲۳ در لا ماژور بودند). او آهنگسازی شماره ۲۴ را اندکی پیش از آغاز ساخت اپرای کمیک عروسی فیگارو به پایان رساند. همچنین به این دو کار شمارهٔ مجاور ۴۹۱ و ۴۹۲ در فهرست کشل اختصاص داده شده است. این دو اثر گرچه در یک زمان ساخته شده اند اما تفاوت زیادی بین آنها وجود دارد. اپرا تقریباً یا کاملاً در گام های ماژور قرار دارد در حالی که کنسرتو از معدود کارهای موتسارت است که در گام مینور ساخته شده است. رابرت دی. لوین، پیانیست و موسیقی شناس حدس می زند که این کنسرتو، به همراه دو کنسرتوی دی
گر که پیش از آن ساخته شده اند، ممکن است نشان از خلاقیت موتسارت برای عبور به جنبه تیره تری از آثارش در مقابل ساخت یک اپرای کمیک داشته باشد. اولین اجرای کنسرتو در ۳ یا ۷ آوریل ۱۷۸۶، در بورگ تئاتر، وین بود. موتسارت به عنوان تکنواز در این کنسرت حضور داشت و ارکستر را از کنار ساز رهبری کرد. در سال ۱۸۰۰، کنستانزه (بیوهٔ موتسارت)، پارتیتور اصلی این اثر را به ناشر موسیقی یوهان آنتون آندری در شهر افنباخ آم ماین فروخت. پس از آن سِر جورج دونالدسون (یک نیکوکار اسکاتلندی) در سال ۱۸۹۴، پارتیتور را به کالج سلطنتی موسیقی لندن اهدا کرد. به طور کلی در طولِ قرن نوزدهم، پارتیتور این کار بارها به طور خصوصی دست به دست شد. پارتیتور اصلی فاقد علامتِ تمپو است و موتسارت سرعت قطعات را فقط در نت های متعلق به خودش (نت های تکنواز) وارد کرده است. نت های دیگر بخش های ارکستر برای نوازندگان، به وضوح و کامل نوشته شده است، اما نت های تکنواز ناقص است و در بسیاری از مواقع، موتسارت فقط علامت هایی خارج از خط حامل برای درجه گام یا آکوردهای شکسته، درج کرده است. این امر نشان می دهد که او قسمت عمده ای از بخش تکنوازی را به صورت بداهه ساخته است. در این پا
رتیتور همچنین نت های اضافه و بی ربط نیز وجود دارد، از جمله در موومان اول و در بخش گشایش، این موارد مشاهده می شود. گاه به گاه در پارتیتور اصلی خطای نت نویسی نیز وجود دارد که فردریش بلوم (موسیقی شناس)، این اشتباهات را به موتسارت نسبت می دهد و می گوید: «واضح است که با عجله و فشار درونی نوشته شده است». موسیقی. ارکستر. کنسرتو در سه موومان به شرح زیر است: کنسرتو برای ۱ فلوت، ۲ ابوا، ۲ کلارینت، ۲ فاگوت، ۲ هورن، ۲ ترومپت، تیمپانی و ارکستر زهی ساخته شده است. این بزرگترین مجموعه از سازهایی است که موتسارت تا آن زمان در کنسرتوهای خود استفاده کرده بود. این اثر یکی از دو کنسرتوهایی است که موتسارت، هم از ابوا و هم از کلارینت استفاده کرد (قطعهٔ دیگر کنسرتو برای دو پیانو است که فقط در نسخهٔ اصلاح شده، کلارینت نیز به آن اضافه شده است). کلارینت در آن زمان از سازهای معمول در ارکستر نبود، «رابرت دی. لوین» می نویسد: «غنای صدادهی در بادی ها، به دلیل حضور ابواها و کلارینت ها، ویژگی اصلی تمبر در این کنسرتو است و بارها و بارها در هر سه موومان، بادی ها نسبت به ارکستر زهی، خودنمایی بیشتری دارند و کاملاً بر آنها غلبه می کنند». ساز تکنواز
در پارتیتور این کنسرتو، چمبالو معرفی شده است، منظور از این اصطلاح اغلب به ساز هارپسیکورد اشاره دارد، اما موتسارت در این کنسرتو از نامِ ساز چمبالو، به عنوان یک اصطلاح عمومی استفاده کرده است که می تواند ساز پیانو را نیز در بر بگیرد و در قرن هجدهم، نوع مدرن تر این ساز، پویایی بیشتری از هارپسیکورد داشت. موومان اول. موومان اول طولانی تر و پیچیده تر از هر موومانی است که موتسارت در فرم کنسرتو ساخته است. میزان بندی این قسمت در است که در دیگر کنسرتوهای وی، فقط کنسرتو پیانوهای شماره ۴ در سل ماژور، شماره ۱۱ در فا ماژور و شماره ۱۴ در می ماژور هستند که با ریتم سه ضربی شروع می شوند. موومان اول در فرم سونات است و از سبک دوره کلاسیک پیروی می کند. این اثر با یک گشایش ارکسترال شروع می شود و به دنبال آن، آغاز تکنوازی، بسط و گسترش، بازگشایش و در نهایت با کادنزا و کدا، این قسمت به پایان می رسد. با آنکه این موومان در خط کلی و مرسومِ کلاسیک حرکت می کند، اما موتسارت دست به نوآوریِ گسترده ای در ساختارِ اثر زده است. گشایش. بخش اکسپوزیسیون یا گشایش، طولانی و در ۹۹ میزان است و دو تم دارد؛ «تم اول» و «تم دوم». پایهٔ هر دو تم در گام مینو
ر است. ارکستر ابتدا تم اصلی را هم صدا و کم قدرت شروع می کند و نشانِ شدت، "پیانو" (P) در نظر گرفته شده است. لحن تمِ اصلیِ سیزده میزانی، در گام دو مینور و مبهم است و تا مرحلهٔ کادانس، بسیار رنگی است و از همهٔ دوازده نت گام کروماتیک بهره گرفته است. relative c' { set Score.tempoHideNote = ##t empo 4 = 140 key c minor ime 3/4 c2.(p^markup { column { es2.) aes2( g4) fis4-. es'-. r8. fis,16 aes4( g f!) e-. des'-. r8. e,16 ges4( f es!) d-. b'-. r8. d,16 es4-. c'-. r8. es,16 aes4 aes,( a bes b c) f g g, c &lt;/score&gt; گشایشِ بخش تکنواز، قواعد مرسوم را کنار می گذارد و ایده های ارکسترال را که قبلاً شنیده شده است، دنبال نمی کند. در عوض، تکنواز با یک پاساژ ۱۸ میزانی و بدون همراهی ارکستر وارد می شود و به تم اصلی نیز اشاره ای نمی کند، بعد از این قسمت، تم اصلی با همراهی ارکستر ظاهر می شود. پیانو نیز پس از هفت میزان به ارکستر ملحق می شود. یکی دیگر از نوآوری های این کنسرتو این است که تکنواز، تم دوم بخش گشایشِ ارکستر را اجرا نمی کند و در مقابل، یک سری تم ها و مواد جدیدی معرفی می شوند. دونالد تووی (موسیقی شناس)، معرفی این مطال
ب جدید را «آموزه ای کاملاً براندازانه دانست، زیرا پیشتر (در فرم کنسرتو) مرسوم بود که در بخش آغازین، اجرای همنوازی کامل ارکستر (گشایش ارکسترال)، پیش بینی اجرای تکنواز باشد». پس از صد میزان از اجرای تکنواز و ارکستر، قطعه در گام نسبی می بمل ماژور قرار می گیرد و تکنواز با اجرای یک «تریل/کادانس» و هدایت ارکستر با یک آکورد هفت نمایان به تونیک، نشان می دهد که بخش گشایش برای تکنواز، به پایان رسیده است. در مقابل، موتسارت بخش جدیدی را به بادی های چوبی اختصاص داده است. این گشایشِ جدید، حدود شصت میزان و قبل از اجرای یک «تریل/کادانس» دیگر که پایان واقعی گشایش را نشان بدهد، ادامه دارد. این امر باعث ایجاد یک «عبارت تکراری» در بخش «گشایش» و اتصال به بخش «بسط و گسترش» می شود. چارلز روزن (موسیقی شناس)، استدلال می کند موتسارت بدین ترتیب یک «گشایش دوبل» ایجاد کرد. روزن همچنین طی اظهاراتی توضیح می دهد که چرا موتسارت در طول مراحل آهنگسازی، گسترش قابل توجهی در بخشِ گشایشِ ارکسترال ایجاد کرده است و نتیجه می گیرد که او برای حفظ تعادل بین ارکستر و تکنواز، به زمان بیشتری در این بخش نیاز داشته است. بسط و گسترش. بخش بسط و گسترش، با تکرار
همان مواد از «بخش گشایش»، این بار در می بمل ماژور، توسط تکنواز آغاز می شود. در بین دیگر کنسرتوهای موتسارت، فقط کنسرتو پیانو شماره ۲۰ است که بخش «بسط و گسترش»، تکرار همان «بخش گشایش» است. اما در کنسرتو پیانو شماره ۲۴، تکرار گشایش، برای گسترش، به شکلی متفاوت اجرا می شود. موتیف آغازین با کادانس نیمه تمام، چهار بار تکرار می شود و با مداخلهٔ بادی های چوبی، انگار سؤال را بعد از سؤال می پرسد. سؤال فینال در دو مینور پرسیده می شود و تکنواز با حرکتی نزولی، به آن پاسخ می دهد و سرانجام منجر به بیان تم اصلی توسط تمام ارکستر در فا مینور می شود. پس از آن تمِ ارکسترال گسترش می یابد و موتیفِ تم های چهارم و پنجم، از طریق دایره پنجم ها، حرکتی پایین رونده دارند و همراه با فیگورهای مداومِ تکنواز، منجر به تبادلی طوفانی بین ارکستر و تکنواز می شود که کوتبرت گیردستون (موتسارت شناس قرن بیستم) آن را یکی از معدود کارهای موتسارت دانست که «شور و اشتیاق در آن مهارنشدنی است». «دونالد تووی» این بخش را پاساژی «خوب و توده ای سِتَبر» توصیف می کند. این تبادل، توسط تکنواز در یک خط از نت های «تریوله» (سه تایی) به صورت دولاچنگ و پژواکی از تم اصلی
که توسط سازهای بادی اضافه شده است، ادامه پیدا می کند. در نهایت، این پاساژ انتقالی با مدولاسیون به گام سی مینور تغییر کرده و باعث شروع بازگشایش و بیانی متعارف از تم اصلیِ موومان، توسط ارکستر می شود. بازگشایش، کادنزا و کدا. در بازگشایش، طیف گسترده ای از تم های ارایه شده توسط ارکستر و تکنواز در «بخش گشایش»، به چالش کشیده می شود. موتسارت در این بخش موفق می شود تمامی تم های موجود را در گام دو مینور مجدداً جمع آوری کند، اما تم ها فشرده تر است، با نظم دیگری بیان می شود و در فرم جدید خود، در لحظه هایی نیز حاوی تکنیک هایی برای اجرای نوازندهٔ چیره دست پیانو است. آخرین تمی که به طور خلاصه جمع بندی می شود، تم دومِ ارکسترال، از بخش گشایش است که پس از ۴۰۰ میزان، دوباره ظهور می کند و با نت های سه تایی و دولاچنگ توسط تکنواز، تزیین و شنیده می شود. خلاصهٔ تکرارها با آرپژهای دولاچنگ پیانو، قبل از اینکه «تریل/کادانس» به یک «عبارت تکراری» تبدیل شود، به پایان می رسد. عبارت تکراری به نوبهٔ خود منجر به ایجاد یک فرماتا می شود و نشان از شروع کادنزا توسط تکنواز دارد. موتسارت در این موومان نُتی برای کادنزا ننوشته است، یا حداقل هیچ مدرکی
در این زمینه وجود ندارد. بسیاری از آهنگسازان و اجراکنندگان بعدی از جمله یوهان برامس، فروچو بوزونی و گابریل فوره کادنزاهای خودشان را نوشته و آهنگسازی کرده اند. در این اثر به صورت استثنایی و در نوشتار پارتیتور، تکنواز را به سویی سوق نمی دهد تا کادنزا را با یک «تریل/کادانس» خاتمه دهد. حذف تریل احتمالاً عمدی بوده است؛ چرا که موتسارت قصد داشت که کادنزا، مستقیم و بدون تریل، به کدا برود. کدا در کنسرتوهای موتسارت، معمولاً با ارکستر کامل و بدون نوشتنِ بخشی برای تکنواز، به پایان می رسد. اما در این کنسرتو قواعد شکسته می شود و تکنواز با پاساژهایی از نت های دولاچنگ، صدای کلِ ارکستر را قطع کرده و سپس ارکستر را با آکوردهای پایانی، با شدت "پیانیسیمو" (PP) همراهی و به پایان هدایت می کند. موومان دوم. آلفرد اینشتین در بارهٔ موومان دوم گفته است: «در خالص ترین و آرام ترین مناطق حرکت می کند و از بیانی ساده و عالی برخوردار است». موومان دوم با سرعت لارگتو علامت گذاری شده است، در گام می بمل ماژور و میزان بندی شکستهٔ است. در این موومان ترومپت ها و تیمپانی هیچ نقشی ندارند و در موومان سوم دوباره به ارکستر می پیوندند. شروع موومان با تکن
وازی تم اصلی در چهار میزان، به عهدهٔ پیانو است و سپس این تم توسط ارکستر تکرار می شود. relative c" { set Score.tempoHideNote = ##t empo 8 = 100 key es major ime 2/2 bes4^markup { column { bes8. bes16 bes8( es) es4 g8( d es f) bes,2 g'4 g8. g16 bes8.( g16) es4 d,8 d d d es4 r4 &lt;/score&gt; این تم، به قول مایکل استینبرگ (موسیقی شناس آمریکایی)، «در نهایتِ سادگی» است. دونالد تووی، میزان چهارم به بعد را «ساده، بی تکلف» و فاقد هرگونه تزیین، توصیف می کند، اما معتقد است که موتسارت به عمد قصد چنین کاری را داشته است. اولین طرح موتزارت برای این موومان، بسیار پیچیده تر بود. او احتمالاً تم را ساده کرده تا کنتراست بیشتری در مقابل شدتِ تیرگی که در موومان اول وجود دارد، ایجاد کند. پس از تکرار تم اصلی توسط ارکستر، یک پُل یا پاساژ انتقالی بسیار ساده وجود دارد که کوتبرت گیردستون (موتسارت شناس قرن بیستم) آن را «اما فقط یک طرح» می خواند تا توسط تکنواز (با بداهه) تزئین شود، با این استدلال که «اجرای آن به صورت چاپ شده (نت نویسی شده)، به معنای خیانت به یادگاریِ موتزارت است». پس از عبور از این پُل، تکنواز دوباره تم چهارمیزانیِ اولیه
را اجرا می کند. سپس ارکستر بخش جدیدی را در گام دو مینور با بازگشت به تم اصلی و ریتمِ تغییریافته، می گشاید و بدین ترتیب این بخش را از گام لابمل ماژور قبلی، جدا می کند. پس از این بخش جدید، باز هم تم اصلی تکرار می شود تا پایان موومان مشخص شود، ولی این بار نیز ریتمِ تم اصلی تغییر می کند. در این زمان، تم دوبار توسط تکنواز اجرا شده و در این ظهور مجدد، باز هم با همان پُل یا پاساژ ارتباطی، این دو به هم وصل می شوند. کوتبرت گیردستون استدلال می کند که در اینجا، «تکنواز مجبور خواهد شد از تخیل (بداهه نوازی) خود برای آراستن (پاساژ ساده یا پُل) برای بار دوم استفاده کند». بنابر این ساختار کلیِ موومان دوم، ABACA است و فرمی مانند روندو ایجاد می شود. در بخش میانیِ اثر (بین دو مینور و لا بمل ماژور) و هنگام بیانِ تم اصلی، نشانه هایی از خطای نت نویسی در پارتیتور اصلی وجود دارد. این خطاها باعث اختلالِ هارمونیکی بین سازهای بادی و پیانو می شود. احتمالاً موتسارت نت های پیانو و سازهای بادی را در زمان های مختلف نوشته است و این امر موجب اشتباه آهنگساز در نظارت بر اثرش شده است. آلفرد برندل که چندین بار این کنسرتو را ضبط کرده است، معتقد ا
ست که اجراکنندگان نباید در این بخش، پارتیتور را همان طور که هست اجرا کنند، بلکه باید خطای موتزارت را تصحیح کنند. برندل همچنین تاکید دارد که میزان بندی شکسته در کلِ موومان یک خطای دیگر است که دو ضرب، در یک زمان مشترک، شکسته شده (حذف ضرب های دوم و چهارم) و به جای چهار بار ضرب زدن، دو بار ضرب می خورد، از نظر او (ضرب زدن)، در این موومان بسیار سریع تر است. فرم این موومان تقریباً مشابه فرم موومان دوم از سونات پیانوی موتسارت در سی بمل ماژور (کا. ۵۷۰) است. موومان سوم. موومان سوم دارای یک تم موسیقایی در دو مینور است و پس از آن، هشت واریاسیون بر روی این تم به اجرا در می آید. آرتور هاچینگز (موسیقی شناس)، موومان سوم را هم بهترین تالیف از فرمِ واریاسیون و هم بهترین فینالِ کنسرتو در بین آثار موتسارت می داند. relative c" { set Score.tempoHideNote = ##t empo 4 = 112 key c minor ime 2/2 partial 4 g4p(^markup { column { es) es( d) d( c) r r g'( c) c( es fis,) g r r g( aes) aes-.( aes-. aes-.) grace { aes32( bes32} c4) bes8 aes g4 g grace { g32( a32} bes4) a!8 g g4( fis) partial 2. g r r bar ":..:" break partial 4 g( f) g( es)
g( d) r r aes"~ aes( g fis f) es r r c( des) des-.( des-. des-.) grace { des32( es32} f4) es8 des! c4 c grace { c32( d!32} es4) d8 c c4( b) partial 2. c r r bar ":|." &lt;/score&gt; نشانه گذاری برای سرعت در این موومان آلگرتو است. چارلز روزن معتقد که این موومان به سرعتی مانند مارش نیاز دارد و می نویسد: «به طور کلی خیلی زود این توهم ایجاد می شود که این تمپوی تند می خواهد به این موومان، قدرتی همانند موومان اول بدهد». در مقابل، انجلا هیوئیت (پیانیست)، سرعت این موومان را نه یک مارش، بلکه یک «رقص شیطانی» می بیند. این موومان توسط ویلن اول ها با اجرای تم اول بر روی یک سیم و با همراهی سازهای بادی آغاز می شود. تم اول از دو فِرازِ هشت میزانی تشکیل شده است که هر کدام یک بار تکرار می شوند. اولین فِراز، از دو مینور به گام نمایان (سل مینور) تغییر می یابد. فِراز دوم، با مدولاسیون، عبارت موسیقی را از سل مینور به دو مینور برمی گرداند. تکنواز در اینجا هیچ نقشی در بیانِ تم اصلی ندارد و فقط ساز زهی را به صورت تیره ای همراهی و تزیین می کند. سپس پیانو برای اجرای واریاسیون یک (I)، وارد می شود. واریاسیون های دو (II) تا شش (VI)، همان
چیزی است که کوتبرت گیردستون و آرتور هاچینگز، هر کدام به طور مستقل، آنها را «واریاسیون های دوبل» توصیف می کنند. در این واریاسیون ها، هر یک از فرازهای هشت میزانیِ تم، با تنوع و تکرارِ بیشتری همراه است (AXAYBXBY). واریاسیون های چهار (IV) و شش (VI) در گام ماژور هستند، دونالد تووی از اولی (در لا بمل ماژور) به عنوان «با نشاط» و از دومی (دو ماژور) به عنوان «دلپذیر» یاد می کند. در میانِ این دو، واریاسیون پنج (V) قرار دارد که به دو مینور بر می گردد، کوتبرت گیردستون، این واریاسیون را «یکی از مهمترین ها» توصیف می کند. واریاسیون هفت (VII)، دارای نیمی از طولِ زمانیِ قبلی ها است، چرا که تکرار فِرازهای هشت میزانی، در این قسمت حذف شده اند، واریاسیون شماره هفت با سه میزانِ اضافه به پایان می رسد و این بخش با یک آکورد نمایان، اوج گرفته و شروعِ بخش کادنزا را اعلام می کند. بعد از کادِنزا، تکنواز واریاسیون هشت (VIII) را به تنهایی اجرا می کند، اما این بار متر موسیقی تغییر کرده و از دوضربی ساده شکسته ()، به دوضربی ترکیبی ()، تبدیل می شود. سرانجام پس از ۱۹ میزان تکنوازی توسط پیانو، ارکستر نیز به آن ملحق می شود. هم در واریاسیون نهایی
(هشت) و هم در کدا، آکوردهای شش ناپولیتن بسیاری در همراهی وجود دارد که کوتبرت گیردستون به تأثیر «دلهره آورِ» این آکوردها اشاره دارد و می نویسد: بخش «کُدا سرانجام جشن پیروزی را با ناامیدی، در گام مینور برپا می کند». واکنش ها. لودویگ فان بتهوون کنسرتو شماره ۲۴ را تحسین کرد و ممکن است در ساخت کنسرتو پیانو شماره ۳، تحت تأثیر کنسرتوی موتسارت قرار گرفته باشد. نقل می شود که بتهوون پس از شنیدن این کنسرتو در حین یک تمرین، گفته است: «ما هرگز قادر به انجام چنین کارهایی نخواهیم بود». یوهان برامس نیز کنسرتو را ستایش کرد و کلارا شومان را تشویق نمود تا این اثر را بنوازد. برامس خود نیز یک کادنزا برای موومان اول، آهنگسازی کرد. وی از این اثر به عنوان «یک شاهکار هنری و پُر از ایده های مبتکرانه» نام برد. در میان پژوهشگران مدرن و قرن بیستم، کوتبرت گیردستون می گوید: «این کنسرتو از همه لحاظ، یکی از بزرگترین (آثار موتسارت) است، ما بیهوده خواهیم گفت: بزرگترین، آیا انتخاب چهار یا پنج نفر از بین آنها غیرممکن نبود؟». آلفرد اینشتین با اشاره به ماهیتِ «تاریک، تراژیک و پرشورِ» کنسرتو، اظهار داشت: «وقتی موتسارت این کار را (برای اولین بار) اج
را می کرد، بیان و تصّورِ چهرهٔ مردم وین در آن زمان سخت است». سایمون پی. کیف (موسیقی شناس) در بارهٔ کنسرتو پیانوی شماره ۲۴، می نویسد: «یک کار متعالی و نقطهٔ اوج در کنسرتو پیانوهای موتسارت است که کاملاً با پیشینیان خود پیوند خورده است، اما در عین حال قاطعانه از آنها پیشی می گیرد». الکساندر هایِت کینگ (موتسارت شناس)، بر این نظر است که کنسرتوی شماره ۲۴، «نه تنها عالی ترین کنسرتو از سری (کنسرتوهای موتسارت) است، بلکه یکی از بزرگترین کنسرتوهای پیانو است که تاکنون ساخته شده است». آرتور هاچینگز (موسیقی شناس)، دیدگاه خود را اینگونه بیان کرد که «اگر برای هر یک از کنسرتوهای موتسارت ارزشی قایل شویم، در هیچ کدام از آنها کاری بزرگتر از کنسرتوی کا. ۴۹۱، نخواهیم یافت، زیرا موتسارت اثری ننوشته بود که اجزای آن کاملاً متعلق به کلِ یک کار فوق العاده باشد».
سیتروئن سی۵ ایرکراس یک خودروی کامپکت اس یووی ساخت شرکت سیتروئن فرانسه است. این خودرو نخستین بار در نمایشگاه خودروی شانگهای رونمایی شد. فروش این خودرو در چین از پائیز سال ۲۰۱۷ آغاز شد. همچنین در اروپا این خودرو در نمایشگاه خودروی ژنو ۲۰۱۸ رونمایی شد و فروش آن از پایان این سال آغاز گردید.
خورشیدهای سه گانه نام سریالی در مورد سرگذشت سه شاعر نامی ایران خواجوی، سعدی و حافظ است و هم اکنون در حال فیلم برداری است. ساخت آن از ۶ اسفند ۱۳۹۶ آغاز شده است، این سریال ۹۰ قسمتی با هدف معرفی سابقه تمدنی در مدت ۵ تا ۷ سال ساخته می شود.
لمان بوزکورت آلتینچکیچ (ترکی استانبولی: Leman Bozkurt Altınçekiç) خلبان نیروی هوایی ترکیه و اولین زن خلبان جت در ناتو بود. اوایل زندگی. لمان بوزکورت در سال ۱۹۳۲ در شهر ساری قمیش، استان قارص ترکیه متولد شد. وی پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان دخترانه در استانبول، برای آموزش به عنوان خلبان هواپیمای گلایدر به مرکز آموزش اینونو وابسته به انجمن هوانوردی ترکیه در استان اسکی شهر وارد شد. خدمت در ارتش. هنگامی که در سال ۱۹۵۴ نیروی هوایی ترکیه تصمیم به استخدام بانوان گرفت، او به نیروی هوایی ارتش پیوست. وی اولین دانشجوی دختر در مدرسه نظامی ازمیر بود. لمان در مصاحبه ای گفت که در روزهای اولیه، مدرسه هیچگونه امکانات شبانه روزی برای دانشجویان دختر نداشت و او مجبور بود به عنوان مهمان در خانه خانواده یک افسر بماند. آلتینچکیچ در ۱۹۵۷ به عنوان خلبان نظامی فارغ التحصیل شد. اگرچه بعداً پنج بانوی دیگر نیز در نیروی هوایی پذیرفته شدند، وی تنها دانش آموز دختر بود که به واحد هواپیمایی پایگاه نظامی اسکی شهر پیوست. لمان بوزکورت در پایگاه هوایی به عنوان خلبان جت آموزش دید و در سال ۱۹۵۸ درجه ستوان دومی را بدست آورد و نهایتاً به عنوان سرهنگ
ارشد نیروی هوایی ارتش ترکیه بازنشسته شد. زندگی خصوصی. در سال ۱۹۵۹ لمان بوزکورت با طاهر آلتینچکیچ، یکی از همکارانش در اسکی شهر ازدواج کرد. وی در ۴ مه ۲۰۰۱ در ازمیر درگذشت. او در قبرستان قره باغلار به خاک سپرده شد. میراث. در اول دسامبر ۱۹۸۴ که پنجاهمین سالگرد حق رأی کامل زنان تُرک بود، وی برای دریافت لوح تقدیر به عنوان اولین زن در این حرفه به پارلمان ترکیه دعوت شد.
جنگل های کتانجک نواحی زیر آبی با چگالی بالایی از کتانجک (کلپ) اند که بخش بزرگی از خط ساحلی زمین را پوشش می دهند. نواحی کوچکتر از کتانجک های لنگرشده را بسترهای کتانجکی نامند.
" J'Accuse. . . ! " (؛ "من متهم می کنم … !") نامه سرگشاده ای بود که در ۱۳ ژانویه ۱۸۹۸ به قلم نویسنده مشهور امیل زولا در روزنامه "L'Aurore منتشر" شد. در این نامه، زولا رئیس جمهور فرانسه، فلیکس فور را خطاب قرار داد و دولت را به یهودی ستیزی و حبس غیرقانونی آلفرد دریفوس، یکی از افسران ستاد ارتش فرانسه که به جرم جاسوسی به مجازات حبس مادام العمر محکوم شده بود، متهم کرد. زولا به اشتباهات قضایی و فقدان شواهد قابل توجه اشاره کرد. این نامه در صفحه اول روزنامه چاپ شد و در فرانسه و خارج از کشور سر و صدایی به راه انداخت. زولا به جرم افترا تحت پیگرد قانونی قرار گرفت و در ۲۳ فوریه ۱۸۹۸ مجرم شناخته شد. وی برای فرار از زندان، به انگلستان گریخت و در ژوئن ۱۸۹۹ به وطن خود بازگشت. منابع. Wikipedia contributors, "J'Accuse…!," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=J%27Accuse…!&amp;oldid=1005683204 (accessed February 18, 2021).
فناک () شرکت رسانه های گروهی فرانسوی است، که در زمینه ارائه محصولات رسانه ای و خدمات فرهنگی، انتشارات کتاب، موسیقی و عکاسی، همچنین فروش لوازم الکترونیکی مصرفی فعالیت می کند. شرکت فناک در سال ۱۹۵۴ توسط آندره اسل و مکس تیرت، در شهر پاریس تأسیس شد و هم اکنون مالک ۱۸۴ شعبه در کشورهای فرانسه، تونس، پرتغال، اسپانیا، سوئیس، لوکزامبورگ و هلند، مراکش، قطر، ساحل عاج، کامرون، بلژیک و جمهوری کنگو می باشد. دفتر مرکزی این شرکت در ایوری-سور-سن، پاریس قرار دارد و بخشی از سهام آن در بازار بورس یورونکست پاریس معامله می شود.
نشان زخم () یک تزئین نظامی آلمان بود که اولین بار توسط ویلهلم دوم، امپراتور آلمان در ۳ مارس ۱۹۱۸ انتشار داده شد و به سربازان ارتش آلمان که در طول جنگ جهانی اول زخمی شده بودند، اعطا می شد.
صاحبان (به انگلیسی: "The Owners") آن یک فیلم سینمایی کمدی-درام و کمدی سیاه قزاقستانی به کارگردانی آدیلخان یرژانوف محصول سال ۲۰۱۴ میلادی است. این فیلم در بخش سینمای معاصر جهان در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو ۲۰۱۴ نیز به نمایش درآمد.
نوا لانگ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل هلند است که در پست وینگر برای باشگاه فوتبال ناپولی و تیم ملی هلند بازی می کند.
آندره اسل (; – ) کارآفرین و کنشگر سیاسی اهل فرانسه بود، که در سال ۱۹۵۴ با مشارکت مکس تیرت، شرکت رسانه ای فناک را تأسیس نمود.
مکس تیرت (; – ) کارآفرین و کنشگر سیاسی اهل فرانسه بود، که در سال ۱۹۵۴ با مشارکت آندره اسل، شرکت رسانه ای فناک را تأسیس نمود. او همچنین یک تروتسکیسم بود و به ضدفاشیسم اعتقاد داشت.
راک استار نیو انگلند آی ان سی یک توسعه دهنده بازی ویدئویی آمریکایی و یکی از استودیوهای راک استار گیمز در اندوور می باشد. این شرکت در ابتدا با نام مد داک سافت ور در نوامبر سال ۱۹۹۹ توسط ایان لین دیویس، یکی از اعضای سابق اکتیویژن، تأسیس شد. استودیو در ابتدا کار خود را با همکاری و کمک به اکتیویژن در توسعه بازی استار ترک: آرمادا شروع کرد و رهبری توسعه را در ساخت ادامه این بازی یعنی استار ترک: آرمادا ۲ بر عهده گرفت. مد داک سافت ور با راک استار گیمز، برای توسعه نسخه ریمستر شده بولی یعنی بولی: نسخه بورسیه همکاری کرد که موفقیت گسترده ای را به خود دید. در آوریل ۲۰۰۸ تیک-تو اینتراکتیو، شرکت مادر راک استار گیمز، مد داک سافت ور را خریداری کرد تا به یکی از استودیوهای راک استار گیمز، به عنوان راک استار نیو انگلند تبدیل شود. راک استار نیو انگلند بر روی نسخه مایکروسافت ویندوز بازی اتومبیل دزدی بزرگ ۴ (۲۰۰۹) (با همکاری راک استار تورنتو) و تیم سازنده پشتیبان برای بازی های رد دد ریدمپشن (۲۰۱۰)، لس آنجلس سیاه (۲۰۱۱)، مکس پین ۳ (۲۰۱۲)، اتومبیل دزدی بزرگ ۵ (۲۰۱۳) و رد دد ریدمپشن ۲ (۲۰۱۸).
گمشده در کریسمس (به انگلیسی: "Lost at Christmas") یک فیلم کمدی رمانتیک اسکاتلندی محصول سال ۲۰۲۰ به نویسندگی و کارگردانی رایان هندریک با بازی سیلوستر مک کوی، سانجیف کوهلی، کلر گروگان و فریزر هاینز است. داستان. دو غریبه در شب های کریسمس در مناطق مرتفع اسکاتلند گیر افتاده اند و تلاش می کنند تا به موقع برای کریسمس به خانه برسند. فیلمبرداری. فیلمبرداری در ژانویه سال ۲۰۲۰ در حوالی فورت ویلیام، هایلند و گلنکو انجام شد و در دوازده روز به پایان رسید. فیلمبرداری به طور رسمی در ۱۹ ژانویه ۲۰۲۰ به اتمام رسید.
در سیاست آمریکا، پیوندگرایی یا فیوژنیسم به معنای ترکیب یا «آمیختگی فلسفی و سیاسی سنت گرایی و محافظه کاری اجتماعی با آزادی خواهی سیاسی و اقتصادی است. این فلسفه بیش از همه به فرانک مایر وابسته است. بنیان گذاری و موقعیت های فکری. فلسفهٔ «پیوندگرایی» اولین بار در مجله "نشنال ریویو" طی دهه ۱۹۵۰ و تحت سردبیری ویلیام اف باکلی جونیور توسعه یافت و بیشتر با طرز تفکر سردبیر وی فرانک مایر شناخته می شود. به روایت باکلی، او میان "ترکیبی خارق العاده" از آزادیخواهان، محافظه کاران سنتی، ضد کمونیست ها و حتی یک آنارشیست" دست به «دلالی» زد تا ایده ها و نوشته هایی را خلق کند که به ایجاد محافظه کاری مدرن منجر شد. وی تلفیق مورد نظر مایر را بهترین راه حل برای تعریف محافظه کاری دانست. تاریخچه سیاسی. اوج پیوندگرایی در زمان ریاست جمهوری رونالد ریگان، که پس از باخت جرالد فورد در انتخابات ۱۹۷۶ جناحهای متفرق شده را گرد هم آورده بود، رقم خورد.