Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن عیب دست یافت. هر چند که نمی توان گفت این پروسه به مرحله صنعتی خود رسیده است. در سال ۲۰۰۷، آگیناگالد و دیگرانمطالعاتی روی آلیاژهای AZ31B, Al6082-O و Al5744H انجام دادند. نتایج با استفاده از تست بالجینگ (Bulging test) ورق از جنس آلیاژهای فوق در دمای حداکثر ۲۵۰ درجه و فشار سیال 700 bar بدست آمد. آنها به این نتیجه رسیدند که با روش هیدروفرمینگ گرم می توان خواص شکل پذیری آلیاژهای فوق را بهبود بخشید و قطعات شکل داده شده بدون ترک ایجاد کرد. همچنین در این مقاله به تجهیزات مورد نیاز این تست پرداخته شد. در سال ۲۰۱۰ مانابه و دیگران به بررسی امکان تولید قطعات سه راهی (T-shape) با استفاده از لوله منیزیمی AZ31 به روش هیدروفرمینگ گرم با استفاده از حل عددی و نتایج تجربی پرداختند. در تست تجربی، آنها از سیستم لوپ بسته (Closed Loop) برای کنترل لحظه ای سه پارامتر فشار سیال، نیروی فشاری وارد بر دو انتهای لوله در حین فرایند و دمای لوله استفاده کردند. همچنین برای جلوگیری از سوختن لوله منیزیمی داغ در اثر واکنش با اکسیژن هوا، اطراف قالب را با استفاده از کاور محافظ، پوشش دادند. در این تست از روغن سیلیکون به عنوان سیال استفاده گردید.
کیفیت سطح و ساختار کریستالی قطعه تولید شده نشان داد که استفاده از دمای ۲۵۰ درجه با سیال روغن بهتر از دمای ۴۰۰ درجه با گاز داغ عمل می کند و ساختار متالورژیکی بهبود میابد. همچنین آنها نشان دادند که استفاده از روش هیدروفرمینگ سرد تولید این قطعه را با مشکل مواجه می کند و قطعه قبل از رسیدن به شکل نهایی ترک می خورد؛ و در سال ۲۰۲۰ یاسوی و دیگرانبه بررسی شکل پذیری لوله های بسیار کوچک منیزیمی ZM21 با روش هیدروفرمینگ گرم پرداختند. قطر لوله 2mm و ضخامت ان 0.2mm انتخاب گردید. این نوع لوله ها با این سایز در صنعت پزشکی کاربرد دارند و به دلیل سازگاری منیزیوم با بدن انسان از این آلیاژ استفاده گردید. آنها تست بالج را در داخل قالب بسته انجام دادند. بیشترین نسبت افزایش قطر لوله در دمای ۲۵۰ درجه و فشار سیال حدود ۱۰ مگاپاسکال به اندازه ۱٫۷۶ حاصل گردید. هیدروفرمینگ گرم منیزیوم. استفاده از فلز منیزیوم و آلیاژهای آن به جای لوله و ورق های فولادی و قطعات سنگین چدنی یکی از روشهای موفق بوده که هنوز در حال توسعه است. چگالی بسیار پایین منیزیوم از یک طرف و قابلیت جذب ضربه و ارتعاش از طرف دیگر بر محبوبیت آن در بین خودروسازان افزوده است. اما
شکل دهی این فلز در دمای اتاق، به دلیل وجود ساختار کریستالی هگزاگونال (HCP)، بسیار ناچیز است و به محض تغییر شکل کوچک، ترک و شکستگی در سطح ورق یا لوله مشاهده می شود. شکل ۲ جایگاه عناصر آلیاژی مختلف در صنعت هیدروفرمینگ را نشان می دهد. مطابق تصویر آلیاژهای منیزیوم قابلیت هیدروفرمینگ کمی دارند و استفاده از فرایند هیدروفرمینگ گرم تا حدودی می تواند شکل پذیری ان را بهبود بخشد. دمای دمای هیدروفرمینگ گرم برای آلیاژ منیزیوم بین ۲۵۰ تا ۳۰۰ درجه سانتیگراد و برای آلیاژ آلومینیوم سری ۵۰۰۰ بین ۲۰۰ تا ۲۵۰ درجه است.
یی اوی بنگ (؛ ۱۱۲۱ – ۱۱۷۵) یک فرمانده نظامی در کره در طی دوره گوریو بود. او یکی از چندین دیکتاتور نظامی گوریو در پسایند شورش جنگجویان در سال ۱۱۷۰ به شمار می رفت.او بعد ها توسط یکی از مقامات گوریو با نام جئونگ ترور شد. مقدمه. یی اوی بنگ ریشه ای از خاندان جونجو یی (전주이씨; 全州李氏) داشت. او بعدها به ارتش ملحق شد و پله های ترقی را یکی پس از دیگری پیمود. وی سرانجام به وزیری در دولت تحت تسلط مقامات مدنی تبدیل شد. شورش. او در اوت ۱۱۷۰ (بیست و چهارمین سال سلطنت پادشاه اویجونگ) به شورش رزمجویان گوریو پیوست. این قیام در اعتراض به وزرایی که به طور معمول کره را اداره می کردند، اتفاق افتاد. رهبران عمده این شورش جونگ جانگ بو و یی گو نام داشتند که احساس می کردند طرز برخورد با طبقه نظامیان به شدت ناجوانمردانه بود و در نتیجه برای یک کودتا به منظور پایه گذاری دولتی نظامی طرح ریزی کردند. اویجونگ پادشاه گوریو بلافاصله برکنار شد و وزرای نظامی جدید پادشاه میونگ جونگ را به عنوان یک عروسک خیمه شب بازی به تخت نشاندند. یی با لقب وزیر با لیاقت به عنوان یکی از شخصیت های کلیدی در نظام جدید نام گرفت. همچنین وی به همراه سایر وزرا صاحب امتیازات
ویژه ای شد. زمانیکه یی گو کوشید تا با طرح ریزی کودتایی بتواند دیکتاتوری را در سال ۱۱۷۱ از آن خود کند، اوی بنگ به دستور جونگ جانگ بو، یی گو را کنار زده و او را به قتل رساند. حکومت. یی به همراه جونگ ابعاد و قدرت ارتش را افزایش داد و مدیرانی از طبقه نظامیان را به دولت جذب کرد و آنان را در ادارات ملی که سابقاً توسط وزرای طبقه دانشور اشغال شده بودند به کار گمارد. در سال ۱۱۷۳ زمانیکه کیم بو دانگ وزیر طبقه دانشور کوشید تا پادشاه اویجونگ را به تخت سلطنت بازگرداند، یی قاطعانه پادشاه اسبق را به قتل رساند و از هرگونه تلاش های احیاگرانه بیشتر ممانعت به عمل آورد. با اثبات این شایستگی ها بود که او ترفیع بیشتری یافت و به سمت فرمانده نیروهای زمینی منصوب شد. یی در طی حکومت مشترک با جونگ با یک سری از خیزش های رهبان بودایی از معابد مختلف سراسر کشور نیز مواجه شد. از این روی که گوریو از زمان اتحاد کره به دست تاجو وانگ گان به صورت رسمی کشوری بر پایه آیین بودایی بوده است، بودائیان تأثیر زیادی بر دولت داشتند و اغلب پادشاهان گوریو راهبان بزرگ بودایی را به منظور یاری رساندن در امورات ملی به سمت های حکومتی منصوب می کردند. به دلیل روند
فزاینده شورش های بودایی، یی شخصاً نیروهایش را به منظور فرونشاندن این شورش ها رهبری می کرد و به معابد بودایی یورش می برد. او با قوای نیرومندش در کشور به تاخت و تاز پرداخته و به آن معابد حمله و آنان را مورد غارت قرار می داد. در آن زمان ژنرالی از مرز شمال غربی به نام جو وی چونگ در تلاش برای آغاز یک شورش برآمد. یی با به قتل رساندن مادحین این شورش به مانند یون اینمی که اصلیتی از سوگیونگ داشت، واکنش نشان داد. او به خاطر این طرز برخورد حمایت و لطف مردم را از دست داد و زمانیکه که سعی کرد شورش را سرکوب کند، در این امر ناکام ماند. سقوط و مرگ. یی برای بدست آوردن قدرت بیشتر در تلاش برای کنار زدن جونگ برآمد و سعی کرد تا دخترش را به عنوان همسر شاهزاده وارد قصر کند. این اقدام از نظر عینی به انجام نرسید و در عوض موقعیت سیاسی یی را در معرض خطر قرار داد. به سبب این حرکت، متعاقباً رسته تهاجمی دوم جو به رهبری جونگ گیون پسر جونگ جانگ بو توانستند یی اوی بنگ و حامیانش را کشته و دختر وی را از خاندان سلطنتی حذف کنند. اما دیری نپایید که جونگ جانگ بو نیز به قتل رسید و دیکتاتور جوان و صالحی به نام گیونگ ته سیونگ قدرت را در اختیار گرفت.
ارزیابی. میراث اصلی ژنرال یی اوی بنگ در تعادل به دست آمده از طریق پاکسازی دانشوران در خلال حکومت مشترکش با جونگ نهفته است. طبقه دانشوران قبل از حضور یی به حدی در دولت اثر گذار بودند که با طبقه نظامیان به شدت بد رفتاری می شد. با تغییر پادشاهان و انتقال قدرت از طبقه دانشوران به نظامیان، گوریو با عصر جدیدی مواجه گشت. ماترک نهایی و بسیار مهم وی ارتباطش با یی سونگ گی مؤسس سلسله چوسان می باشد. یی این برادر جوان تر یی اوی بنگ، ششمین نسل از اجداد یی سونگ گی بود و بدین ترتیب یی اوی بنگ و یی سونگ گی به همدیگر ارتباط پیدا می کنند.
گیونگ ته سونگ (؛ ۱۱۵۴ – ۴ اوت ۱۱۸۳) سیاست مدار و سومین دیکتاتور بزرگ نظامی بود که در خلال اواخر سلسله گوریو در کره حکمرانی کرد. برخلاف دیکتاتوران پیشین، ژنرال گیونگ در حل مشکلات گوریو و کمک به کامیابی مردم مصمم بود، تا جایی که وی اموال حاکمان فاسد را می گرفت و به مردم پیشکش می کرد، وی اقداماتی همچون بخشش تمام اموال خود به مردم را هم به انجام رساند. محبوبیت وی در بین مردم باعث پدید آمدن حسادت در پادشاه میونگ جونگ از گوریو شد. دیکتاتوری نظامی وی بر گوریو باعث حکمفرمایی دوران مختصری از صلح در پادشاهی مملو از جنگ گوریو شد. بر اساس تاریخ گوریو، گیونگ ته سونگ از نظر جسمی از دیگران قدرتمندتر بود و از سنین پایین جاه طلبی های بزرگی داشت. زمینه. ژنرال گیونگ ته سونگ در سال ۱۱۵۴ در گیونگ جین واقع در در چئونگ جو در شمال کره جنوبی کنونی به دنیا آمد. در زمان تولد وی، طبقه نظامی کشور به شدت تضعیف شده و از تجمل هایی که همتایان محقق و کشوری آنها قادر به بهره مندی بیش از حد بودند، محروم شده بودند. گیونگ جوان تمرینات نظامی خود را در سن ۱۵ سالگی آغاز نمود و در زمان رژیم های نظامی یی اوی بنگ و جونگ جانگ بو خدمت نمود. زمانی که پدرش
فوت نمود، او مسئولیت خانواده را بر دوش کشید و شروع به کمک به فقرا نموده و تصمیم گرفت تا از ارتش خصوصی که پدرش ساخته بود بهره ببرد. او تمام ثروتی را که پدرش، گیونگ جین، از راه های نامشروع به دست آورده بود، به ارتش بخشید و زندگی صادقانه ای را سپری کرد. دیکتاتوری. در سال ۱۱۷۹، ژنرال گیونگ جوان یک شورش را علیه جونگ جانگ بو که دیکتاتور وقت بود ترتیب داده و در پروسه ای به منظور پاک کردن هر ردی از رژیم گذشته، داماد و پسر وی را کشت. در سن ۲۶ سالگی، گیونگ رژیم قدرتمند نظامی جونگ را سرنگون کرده و خود دیکتاتور بلامنازع گوریو شد. بزرگ ترین کمک برای گیونگ دوست تمام عمرش ژنرال کیم جا گیوک بود که می خواست گیونگ را به تخت سلطنت بنشاند. اما گیونگ اجازه نداد این موارد بر قصد اصلی وی در قدرت گرفتن غلبه کند. گیونگ ته سونگ در میان مردم به شدت محبوب شد و عنوان ژنرال صالح و جوان را دریافت کرد. امپراتور میونگ جونگ به محبوبیت و قدرت گیونگ حسد می ورزید و از قبول ژنرال جوان با این گفتار که او نیز یک جنگجوی تشنه به خون وحشی دیگر است که به قدرت حریص است، امتناع می ورزید. علی رغم تلاش برای احیای صلح، گیونگ با تلاش هایی برای ترورش روبرو ش
د که مشهورترین آنان تلاشی توسط دوستش کیم جا گیوک برای مسموم کردن وی بود. این تلاش ها شکست خورد و گیونگ برای مدت پنج سال تا زمانی که بیمار شد (احتمالاً بیماری سل) و این بیماری او را از پای درآورد، دیکتاتور نظامی گوریو بود. مرگ و پس از آن. او یک ارتش خصوصی برای محافظت از خود تأسیس کرد و ۱۰۰ سرباز را رهبری کرد، اما در صبح روز ۴ اوت ۱۱۸۳ (سیزدهمین سال سلطنت پادشاه میونگ جونگ)، او به طور ناگهانی و مرموزی در سن ۳۰ سالگی در حالی که پس از نوشیدن الکل خواب بود، درگذشت. با مرگ گیونگ، نایب سابق یی یو بانگ یعنی یی یو مین به که سونگ بازگشت و قدرت گوریو را در دست گرفت و میراث گیونگ ته سونگ را بی اثر نمود.
الجزولی دفع الله (؛ زادهٔ دسامبر ۱۹۳۵) سیاستمدار، و پزشک اهل سودان است. وی از ۲۲ آوریل ۱۹۸۵ تا ۶ مه ۱۹۸۶ نخست وزیر سودان بود.
اَسَدال () در تاریخ و اساطیر کره ای، شهر پایتخت دودمان گوجوسان (به معنی چوسون کهن تر) بود. گوچوسون اولین پادشاهی کره ای نام داشت که توسط پادشاهی الهی و اسطوره ای به نام دانگون تأسیس شد. گمان می رود که اَسَدال در منچوری، یا در استان هوانگهه در شمال شرق در کره شمالی، یا در استان پیونگ یانگ قرار داشت. لازم است ذکر شود که احتمال آخر، هیچ ارتباطی با پایتخت کنونی کشور کره شمالی پیونگ یانگ ندارد. ریشه یابی. غالباً فرض بر این است که اَسَدال اسمی ترکیبی می باشد که از دو جز اَسَ و دال تشکیل شده است. به نظر می رسد این فرضیه از گمان هم ارزی مابین رونویسی آوایی چینی واژه 阿斯達 که در کره ای امروزی اَسدال خوانده می شود (اما در چینی ماندارین به شکل اَسیدا و در زبان ژاپنی مدرن به شکل آشیتاتسو یا اَشیداچی خوانده می شود) و کلمه «چوسون»، نام دیگر کره (چائوژیان یا چائوژین در زبان چینی (朝鮮) و چوسن در زبان ژاپنی) به وجود آمده است. اما ریشه شناسی کلمه چوسون نامشخص می باشد؛ حتی مشخص نیست که آن به عنوان رونویسی آوایی از یک نام خارجی به وجود آمده است یا اینکه واژه بر ساخت معنایی یک اسم خارجی بوده باشد، و اینکه قرائت واژه چائو از هجای اول
گونه ماندارین چینی با شیوه خواندن این واژه زمانی که برای رساندن معنی سلسله به کار گرفته می شود یکسان است ولی با نحوه قرائت این واژه زمانی که برای رساندن معنی صبح (که ژائو خوانده می شود) به کار گرفته می شود تفاوت دارد. اَسَ در اَسَدال گاهی به عنوان واژه هم ریشه با کلمه متداول کره ای برای صبح («اَچوم» در کره ای میانه و «اَچیم» در کره ای مدرن) تلقی می شود، این فرضیه احتمالاً به علت تشابه آوایی واضح با کلمه ژاپنی 朝 (اَسَ) که آن نیز معنی صبح می دهد به ذهن ها خطور کرده است. اما حرف چینی 斯 که در زبان چینی مدرن در اصل برای بیان واج «س» یا «اس» و در زمان رونویسی کلمات خارجی در آخر کلمات و در موقعیت های قبل از صامت ها مورد استفاده قرار می گیرد، همواره حرف صفیری اس را به جای یک ادغام صوتی مانند «چ» کره ای دارد و اینکه زبان چینی حروف بیشماری را که برای رونویسی چ کره ای مناسب تر باشند دارد. ممکن است دال نتیجه خوانش حروف چینی به سبک کره ای باشد و تلفظ چینی اصلی در زمان اسدال در متون تاریخی باستانی به شکل دا که رونویسی کلمه کره ای «سدا» یا «ددانگ» به معنی سرزمین می باشد ثبت گردیده است. اگر این گمان درست باشد، اَسَدال معنی
«سرزمین صبحگاهی» را می دهد. اما اگر دال شباهت بسیار بیشتری به پسوند نام شهر گوگوریو که برای شهرهای تشکیل شده در دامنه کوهستان ها و فلات ها مورد استفاده قرار می گرفت داشت، آنگاه اَسَدال معنی کوهستان صبحگاهی را می دهد. تاریخچه. اولین اثر تاریخی کره ای که در آن به اَسَدال اشاره شده است، سامگوک یوسا (یادبودهای سه پادشاهی) نام دارد که به کتاب چینی وِی استناد می کند. همچنین سامگوک یوسا از منبع از بین رفته گوگی نام برده و ذکر می کند که پایتخت دانگون در پیونگ یانگ قرار داشت. اما مطالعات اخیر نشان می دهد که بیش از یک شهر با نام پیونگ یانگ (به معنی خاک مسطح در چینی) وجود داشت که در عمق شمالی در مرز بین چین و روسیه و احتمالاً در منچوری واقع بود. پیونگ یانگ امروزی که پایتخت کره شمالی می باشد، در حقیقت همتای جنوبی آن است. در آن زمان برای یک امپراتور معمول بود تا دو پایتخت را اداره کند و در دو قصر به حکمرانی بپردازد؛ بنابراین امکان می رود که اسدال در منچوری قرار داشته است.
«یک عاشق نمی خواهم» ترانه ای از گروه اسکاتلندی تگزاس و یکی از قطعات اولین آلبوم استودیویی آن ها با نام "ساوت ساید" است. این اولین ترانهٔ تگزاس است که با موفقیت تجاری روبه رو شد و آهنگ های آن ها تا حدود یک دههٔ بعد با چنین اقبالی مواجه نشدند. «یک عاشق نمی خواهم» در زمان انتشارش در سال ۱۹۸۹ یازده هفته در جدول تک آهنگ های بریتانیا حضور داشت و تا ردهٔ هشتم آن جدول صعود کرد. ترانه در استرالیا هم عملکرد موفقیت آمیزی داشت: ۱۹ هفته در جدول پرفروش ترین ها بود و بالاترین جایگاهش در آن جدول رتبهٔ چهارم بود. «یک عاشق نمی خواهم» در آغاز انتشار در ایالات متحدهٔ آمریکا به جدول های جریان اصلی راک و ترانه های مدرن راک راه یافت و با کسب رتبهٔ ۷۷ در ۱۰۰ آهنگ داغ بیلبورد به کارش پایان داد. گاردین از این قطعه با عنوان «اثری قدرتمند و تقریباً قانع کننده» یاد کرده و تایمز آن را «بهترین اثر تگزاس (با فاصلهٔ زیاد از دیگر ترانه های شان)» دانسته است.
جانگُت (장옷) نوعی لباس است که زنان دوره سلسله چوسان به هنگام بیرون رفتن از خانه و برای پوشاندن صورت خود از آن استفاده می کردند. جانگت شبیه دوروماگی [نوعی لباس سنتی کره ای بود که به صورت یک شنل و یا کت بلند به روی هانبوک پوشیده می شد] است.تفاوت جانگت با دوروماگی در این است که جانگت دارای یقه (git) و روبان (goreum) است. از روبان برای نگه داشتن دوطرف جانگت با دست و همچنین گره زدن دو طرف جانگت به یکدیگر استفاده می شده است. طبق اصول کنفوسیانیسم دوره سلسله چوسان، زنان موظف بودند که چهره خود را در برابر مردان غریبه بپوشانند، بنابراین زنان هنگام بیرون رفتن از خانه با استفاده از جانگت چهره خود را می پوشانند.همچنین زنان از نوع دیگری پوشش به نام سوگه چیما که شبیه دامن بود برای پوشاندن صورت خود استفاده می کردند. تفاوت سوگه چیما و جانگت در این است که سوگه چیما فاقد یقه است و کمی کوتاه تر و باریک تر از جانگت است.
بورسولوم (به لاتین: Bürsülüm) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لریک واقع شده است. بورسولوم ۴۲۶ نفر جمعیت دارد. ریشه واژه. مردم این روستا از روستاهای آنزولو و تنگه بین و چندین روستای دیگر با مهاجرت از روستاهای خود به این مکان روستا را بنا نهادند. "بور" یا "بورمَه" در تالشی به معنی "جایگاه و ناحیه" و "سولوم" به معنی "خار" است و "بورسولوم" یعنی "منطقه ای خاردار".
شاهزاده جورج دانمارک و نروژ، دوک کامبرلند ، (۲ آوریل ۱۶۵۳ – ۲۸ اکتبر ۱۷۰۸) همسر ملکه آن بود که از ۱۷۰۲ تا ۱۷۱۴ بر بریتانیای کبیر حکومت می کرد. ازدواج جورج و آن در ابتدای دههٔ ۱۶۸۰ با هدف تقویت اتحاد بین انگلیس و دانمارک به منظور کنترل نیروی دریایی هلند صورت گرفت. به همین دلیل باجناق هلندی جورج ویلیام سوم (همسر ماری دوم) دید خوبی نسبت به او نداشت. جیمز دوم پدر ماری و آن در سال ۱۸۶۹ در انقلاب شکوهمند از سلطنت برکنار شد و بعد از او ویلیام و ماری به سلطنت مشترک بریتانیا رسیدند و آن به عنوان وارث مقدر آن ها انتخاب شد. ویلیام، جرج را از فعالیت نظامی دور نگه می داشت و جورج و آن در زمان حیات ماری و ویلیام نفوذ چندانی در حکومت نداشتند. بعد از درگذشت ماری و ویلیام، آن به سلطنت انگلستان رسید. جورج در زمان سلطنت همسرش حتی در صورت مخالفت با آن، از نفوذ خود برای حمایت از او استفاده می کرد. او شخصیتی آسان گیر داشت و علاقه چندانی به سیاست نداشت و حتی انتصابش به مقام لرد دریادار عالی در سال ۱۷۰۲ بیشتر تشریفاتی بود. ملکه آن هفده حاملگی از جورج داشت که از این میان ۱۲ مورد به سقط جنین یا مرده زایی منجر شدند و چهار فرزند در نوزاد
ی درگذشتند. تنها فرزند آن ها که دوران نوزادی را پشت سر گذاشت پسری به نام ویلیام بود که دچار تشنج (احتمالاً به دلیل هیدروسفالی) بود و در سن ۱۱ سالگی درگذشت. با وجود تاریخچه فرزندانشان، ازدواج جورج و آن ازدواج مستحکمی بود. جورج در سن ۵۵ سالگی در اثر بیماری ریه درگذشت و جسد او کلیسای وست مینستر دفن شده است.
گردشگری در اندونزی یکی از مهم ترین بخش های مهم اقتصاد اندونزی و همچنین منبع قابل توجهی از درآمد ارزی این کشور است. اندونزی در سال ۲۰۱۷ در رتبه ۲۰ صنعت گردشگری جهان قرار گرفت، همچنین به عنوان نهمین بخش جهانگردی با رشد سریع، سومین رشد سریع در آسیا و سریعترین رشد در جنوب شرقی آسیا قرار گرفت. در سال ۲۰۱۸، دنپاسار، جاکارتا و باتام در میان ۱۰ شهر جهان با رشد سریع گردشگری به ترتیب رشد ۳۲٫۷، ۲۹٫۲ و ۲۳٫۳ درصد قرار دارند. این کشور قصد دارد ۸ درصد از تولید ناخالص داخلی را از بخش گردشگری به دست آورد و هدف آن جذب حدود ۲۰ میلیون بازدید کننده تا سال ۲۰۱۹ است. بخش جهانگردی در میان بخش های صادراتی کالاها و خدمات به عنوان چهارمین کشور بزرگ رتبه بندی شده است. در سال ۲۰۱۹، اندونزی ۱۶٫۱۰ میلیون ورود گردشگر خارجی را ثبت کرد، که ۱٫۹ درصد رشد نسبت به سال ۲۰۱۸ را نشان می دهد. در سال ۲۰۱۵، ۹٫۷۳ میلیون بازدید کننده بین المللی وارد اندونزی شده اند و به طور متوسط ۷/۵ شب در هتل ها اقامت دارند و در طول بازدید خود به ازای هر نفر به طور متوسط ۱۱۱۴ دلار آمریکا یا هر نفر ۲۲۲/۱۵ دلار آمریکا روزانه هزینه می کنند. سنگاپور، مالزی، چین، استرالیا و
ژاپن پنج منبع اصلی بازدید از اندونزی هستند. "گزارش رقابت پذیری سفر و جهانگردی ۲۰۱۹" با امتیاز ۴٫۳ شاخص رقابت و سفر و جهانگردی، اندونزی را در رتبه ۴۰ ام از بین ۱۴۰ کشور قرار داده است. این نسبت به موقعیت اندونزی در رتبه ۴۲، از بین ۱۳۶ کشور در مجموع با نمره شاخص ۴٫۲، دو رتبه پیشرفت را نشان می دهد. در سال ۲۰۱۶ گزارش شد که دولت با جذب سرمایه گذاران خارجی بیشتر در توسعه گردشگری سرمایه گذاری می کند. دولت ۱۰ مقصد را به شرح زیر اولویت قرار داده است: بوروبودور، جاوا مرکزی. ماندالیکا، غرب نوسا تنگگارا؛ لبوان باجو، شرق نوسا تنگگارا؛ Bromo-Tengger-Semeru، شرق جاوا؛ هزار جزیره، جاکارتا؛ توبا، سوماترا شمالی؛ واکاتوبی، جنوب شرقی سولاوسی؛ تانجونگ لسونگ، بانتن؛ موروتای، مالوکو شمالی؛ و Tanjung Kelayang , Belitung. همان طور که در "جاکارتا پست نقل شده"، دولت قصد دارد ۲۷۵ میلیون سفر توسط گردشگران داخلی تا پایان سال ۲۰۱۹ انجام شود. دولت همچنین تعهدات خود را از سرمایه گذاران بالقوه تأمین کرده است که در مجموع ۷۰ میلیون دلار آمریکا در زمینه ساخت اقامتگاه، تفرجگاه و امکانات بوم گردی در ۳ منطقه از ۱۰ منطقه می شود. اندونزی در مکان هفتم
لیست ۱۰ کشور برتر لونلی پلانت برای بازدید در سال ۲۰۱۹ قرار دارد. این کشور توسط سایت مسافرتی مشاور سفر در رتبه چهارم از ۲۵ مقصد برتر جهان در سال ۲۰۱۸ قرار دارد. آمار. ۲۰ کشور بازدید کننده برتر جهانی در اندونزی. منبع: آمار اندونزی ده مورد از محبوب ترین مقاصد گردشگری در اندونزی که توسط سازمان آمار مرکزی (BPS) ثبت شده اند، بالی، جاوا غربی، جاوا مرکزی، جاوا شرقی، جاکارتا، سوماترا شمالی، لامپونگ، سولاوسی جنوبی، سوماترای جنوبی، بانتن و سوماترای غربی هستند. طبیعت گردی. اندونزی دارای یک اکوسیستم طبیعی کاملاً حفظ شده و دارای جنگل های بارانی است که بیش از ۵۷٪ از زمین اندونزی شامل می شود. یکی از دلایلی که اکوسیستم طبیعی در اندونزی هنوز به خوبی حفظ شده این است أن است که فقط ۶۰۰۰ جزیره از ۱۷٬۰۰۰ جزیره به طور دائم محل زندگی است. جنگل های موجود در سوماترا و جاوا نمونه ای از مقاصد محبوب گردشگری است. علاوه بر این، اندونزی یکی از طولانی ترین سواحل جهان را با تعدادی سواحل و استراحتگاه های جزیره ای، مانند سواحل در جنوب بالی، لومبوک، بینتان و جزیره نیاس دارد. با این حال، بیشتر سواحل به خوبی محافظت شده، مناطقی هستند که در مناطق منز
وی تر و کمتر توسعه یافته مانند کریمونجاوا، جزایر توگیان و جزایر باند هستند. گردشگری فرهنگی. اندونزی متشکل از ۳۰۰ گروه قومی است. این تنوع فرهنگی با تأثیرات استعمارگرایان هندو، بودایی، اسلامی و اروپایی بیشتر می شود. در بالی، جایی که بیشتر هندوهای اندونزیایی زندگی می کنند، جشنواره های فرهنگی و مذهبی با اجرای نمایش های رقص بالی در معابد بالی از جذابیت های مهم گردشگران خارجی است. گردشگری شهری. فعالیت های تفریحی و گردشگری شهری شامل خرید، گشت و گذار در شهرهای بزرگ، یا لذت بردن از پارک های تفریحی مدرن، زندگی شبانه و سرگرمی است.
اردن یک کشور مستقل عربی در خاورمیانه است. پایتخت آن امان، پرجمعیت ترین شهر اردن و همچنین مرکز اقتصادی، سیاسی و فرهنگی این کشور است. از مهمترین جاذبه های گردشگری آن می توان به بازدید از اماکن تاریخی مانند پترا که میراث جهانی یونسکو از سال ۱۹۸۵ و یکی از عجایب هفتگانه جدید است، رود اردن، کوه نبو، مادابا، مساجد و کلیساهای قرون وسطایی متعدد و بکر اشاره کرد. مکان های طبیعی (به طور کلی وادی روم و منطقه کوهستانی شمال اردن) و همچنین مشاهده مکان ها و سنت های فرهنگی و مذهبی را شامل می شود. اردن از مقاصد گردشگری سلامت که در منطقه دریای مرده متمرکز است، گردشگری آموزشی، پیاده گردی و غواصی در عقبه صخره های مرجانی، گردشگری فرهنگ پاپ و گردشگری خرید در شهرستانها اردن را ارائه می دهد. بیش از نیمی از تقریبی ۴٫۸ میلیون گردشگر عرب در سال ۲۰۰۹، عمدتاً از شورای همکاری خلیج فارس، تعطیلات خود را در اردن گذراندند. آمار بازدید کنندگان. بیشتر بازدیدکنندگانی که به اردن سفر می کنند از کشورهای زیر بودند: سرمایه گذاری. اردن سرمایه گذاری زیادی در زیرساخت های توریستی خود در قالب هتل ها، اسپا، استراحتگاه ها و پروژه های عظیم املاک و مستغلات و به
عنوان پروژه «بازسازی شهری آبدالی» و «مارسا زاید» در عقبه انجام می دهد. خانه های لوکس مسکونی مانند سانایا امان و دیوار زندگی، مسافران حاشیه خلیج فارس را به خرید ملک در اردن جذب می کند. فرودگاه بین المللی ملکه آلیا برای جابجایی سالانه ۹ میلیون مسافر در مرحله اول و در مرحله دوم ۱۲ میلیون در حال توسعه است.. توسعه گردشگری در حال حاضر USAID با ادامه حمایت از پروژه توسعه گردشگری اردن (Siyaha)، که هم اکنون در چرخه حیات پروژه دوم خود است، یک شریک فعال در توسعه صنعت گردشگری در اردن است.
گردشگری در کره جنوبی به صنعت گردشگری در جمهوری کره گفته می شود. در سال ۲۰۱۲، حدود ۱۱٫۱ میلیون گردشگر خارجی از کره جنوبی بازدید کردند و این کشور را به عنوان بیستمین کشور پربازدید در جهان و ششمین کشور پر بازدید در آسیا تبدیل کردند. بیشتر گردشگران غیر کره ای از مناطق دیگر آسیای شرقی مانند ژاپن، چین، تایوان و هنگ کنگ می آیند. محبوبیت اخیر فرهنگ عامه کره ای که اغلب به آن موج کره ای می گویند، در این کشورها ورود گردشگران را افزایش داده است. سئول مقصد اصلی گردشگری برای بازدید کنندگان است. مقاصد گردشگری محبوب خارج از سئول شامل شهر ساحلی بزرگ بوسان، پارک ملی Seorak-san، شهر تاریخی گیونگجو و جزیره نیمه گرمسیری ججودو است. سفر به کره شمالی به طور معمول بدون اجازه ویژه امکان پذیر نیست اما در سال های اخیر تورهای گروهی سازمان یافته به گروه های شهروندان کره جنوبی اجازه بازدید از کوه کومگانگ را داده است. صنعت گردشگری. بیشتر صنعت گردشگری کره جنوبی توسط گردشگری داخلی پشتیبانی می شود. به لطف شبکه قطارها و اتوبوس های گسترده، بیشتر کشور در یک روز رفت و برگشت از هر شهر بزرگ قرار دارد. گردشگران بین المللی در درجه اول از کشورهای نزدیک
آسیا می آیند. ژاپن، چین، هنگ کنگ و تایوان تقریباً ۷۵٪ از کل گردشگران بین المللی را تشکیل می دهند. علاوه بر این، موج کره تعداد بیشتری گردشگر را از جنوب شرقی آسیا و هند به ارمغان آورده است. سازمان گردشگری کره (KTO) حدود ۱۰۰٬۰۰۰ گردشگر از هند را در سال ۲۰۱۳ هدف قرار داده است. مقصد سفر گردشگران. از سال ۲۰۱۰ تعداد گردشگران داخلی کره افزایش یافته است. تعداد افرادی که در سفرهای داخلی شرکت کرده اند (که شامل سفرهای یک روزه می شود) حدود ۲۳۸٫۳ میلیون نفر (در سال ۲۰۱۵) بوده است. نسبت به سال ۲۰۱۴ (۲۲۷٫۱ میلیون نفر) ۴٫۹٪ افزایش یافته است. در سال ۲۰۱۴، هزینه گردشگری داخلی کره ۱۴٫۴ تریلیون پوند بود. همچنین، از سال ۲۰۱۰ گردشگران خارج از کشور کره در حال افزایش هستند. از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴، تعداد افرادی که به خارج از کشور سفر می کنند به طور متوسط حدود ۸٫۲٪ افزایش یافته است. در سال ۲۰۱۴، تعداد گردشگران کره ای در خارج از کشور حدود ۱۶٫۱ میلیون نفر بوده است؛ و هزینه های گردشگری کره جنوبی ۱۹٬۴۶۹/۹ میلیون دلار بوده است. آمار. در سال ۲۰۱۳، سفر و جهانگردی (داخلی و بین المللی) مستقیماً ۷/۷ تریلیون KRW به تولید ناخالص داخلی کره جنوبی کمک
کردند و به طور مستقیم از ۶۱۷٬۵۰۰ شغل در این کشور حمایت کردند. ورود. بازدیدکنندگانی که از نظر ملیت برای گردشگری وارد کره جنوبی می شوند: جاذبه های گردشگری. از جاذبه های گردشگری تاریخی کره جنوبی می توان به پایتخت های باستانی سئول، گیونگجو و بویهو اشاره کرد. برخی از نشانه های طبیعی شامل قله های باکدوداگان، به ویژه سئوراک سان و Jiri-san، غارهای شهرستان دانیانگ و هوانسئونگولو سواحل مانند هاوندا و شهرستان تاان است. بسیاری از مناطق محلی جشنواره های سالانه مانند جشنواره گلی بوریئونگ و جشنواره گاوبازی شهرستان چئونگدو را برگزار می کنند. مقصد اصلی گردشگری. سئول. جمعیت سئول ۹٬۹۸۱٬۶۷۳ نفر است و بزرگترین شهر کره جنوبی است. با جمع شدن بسیاری از افراد، فضاهای فرهنگی بسیاری مانند جشنواره ها، نمایش ها، مکان های خرید و جاذبه های گردشگری در سئول وجود دارد. بوسان. بوسان دومین شهر بزرگ کره جنوبی است. این مکان در سواحل جنوب شرقی کره واقع شده است. بوسان دارای جاذبه های گردشگری فراوانی مانند ساحل و چشمه آب گرم است. مردم کره جنوبی در تابستان گرم از سواحل بوسان دیدن می کنند. همچنین، جشنواره های مختلفی در بوسان برگزار می شود. سالانه ۱۱ ج
شنواره شامل جشنواره های محلی و رویدادهای هنری برگزار می شود. جشنواره دریای بوسان هر ماه اوت و جشنواره بین المللی فیلم بوسان هر ماه اکتبر برگزار می شود. جشنواره فرهنگی جاگالچی به یک جشنواره گردشگری فرهنگی در کره تبدیل شده است. به دلیل این جشنواره ها و مکان های مختلف، افراد زیادی به بوسان سفر می کنند.