Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
انوک موپو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال بازنشسته اهل زامبیا است که در پست هافبک برای تیم ملی زامبیا بازی می کرد. وی سابقه ۲۳ بازی ملی و ۶ گل ملی برای تیم ملی زامبیا در کارنامه دارد. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ردبول سالزبورگ اشاره کرد. زندگی شخصی. برادر کوچک تر او، فرانسیسکو موپو نیز بازیکن حرفه ای فوتبال است و در حال حاضر برای باشگاه فوتبال اشتورم گراتس در بوندس لیگا اتریش بازی می کند. دوران باشگاهی. سال های اولیه در زامبیا. حرفه موپو با کافو سلتیک در لوزاکا آغاز شد و سپس با ستاره های در حال ظهور ایرتل در سال ۲۰۱۳ شناخته شد. در طول فصل ۲۰۱۶–۲۰۱۵، موپو زمان کمی با باشگاه فوتبال پاور دیناموس کپربلت کار کرد. این منجر به انتقال به ناپسا استارز در پایان فصل ۲۰۱۶ شد. ردبول سالزبورگ. در ژوئن ۲۰۱۷، موپو به ردبول سالزبورگ پیوست و به باشگاه دوم این تیم، باشگاه فوتبال لیفرینگ که در لیگ اول فوتبال اتریش بازی می کند، قرض داده شد. در طول فصل ۲۰۱۹–۲۰۲۰، موپو خود را در میان یازده مرد اصلی سالزبورگ جای داد. او اولین بازی خود را در لیگ قهرمانان اروپا در جریان باخت ۴–۳ مقابل لیورپول در آنفیلد انجا
م داد. در ۱۸ دسامبر ۲۰۱۹، موپو قرارداد خود را با سالزبورگ تا تابستان ۲۰۲۴ تمدید کرد. برایتون. در ۶ ژوئیه ۲۰۲۱، او با قراردادی چهار ساله با مبلغی نامشخص به تیم لیگ برتری برایتون پیوست. او اولین بازی رقابتی خود را برای برایتون در ۱۴ اوت در اولین بازی فصل ۲۰۲۱–۲۰۲۲ خارج از خانه مقابل برنلی انجام داد و در بین دو نیمه آدام لالانا جایگزین او شد.
توماس دیل آلفورد سنیور (.Thomas Dale Alford, Sr) (زادهٔ ۲۸ ژانویه ۱۹۱۶ – درگذشتهٔ ۲۵ ژانویه ۲۰۰۰)، چشم پزشک و سیاستمدار آمریکایی از ایالت آرکانزاس بود که بین سال های ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۳ در مجلس نمایندگان ایالات متحده یک عضو دموکرات محافظه کار در مجلس نمایندگان ایالات متحده از لیتل راک بود. اوایل زندگی و تحصیلات. آلفورد در جامعهٔ کوچک نیوهوپ در نزدیکی مورفریزبورو در پایک کانتی واقع در جنوب غربی آرکانزاس به دنیا آمد. پدر ش توماس اچ آلفورد و مادرش ایدا ووماک سابق بود. وی در مدرسهٔ عمومی در رکتور، شهرستان کلی واقع در شمال شرقی آرکانزاس تحصیل کرد. او یک سال زودتر از موعد در سال ۱۹۳۲ از دبیرستان فارغ التحصیل شد. آلفورد در ابتدا به دانشگاه ایالتی آرکانزاس در جونزبرو واقع در شرق آرکانزاس رفت و سپس تحصیلات خود را در دانشگاه آرکانزاس مرکزی در کانوی ادامه داد و در نهایت مدرک پزشکی خود را در سال ۱۹۳۹ از دانشگاه علوم پزشکی آرکانزاس در لیتل راک دریافت کرد. خدمت سربازی و حرفهٔ طبابت. آلفورد در طول جنگ جهانی دوم و بین سال های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۶ با درجهٔ ستوان در رستهٔ پزشکی ارتش ایالات متحده خدمت کرد. وی به عنوان جراح تمام وقت در جبههٔ ا
روپایی جنگ جهانی دوم فعال بود. پس از آن، بین سال های ۱۹۴۷ تا ۱۹۴۸، در کالج پزشکی دانشگاه اموری در آتلانتا، جورجیا که وابسته به متدیسم بود تحت عنوان استادیار دانشگاه مشغول به کار بود. انتخابات کنگره، ۱۹۵۸ و ۱۹۶۰. آلفورد در انتخابات سراسری سال ۱۹۵۸ که پس از بحران لیتل راک رخ داد نامزد انتخاباتی شد، نامزدی که نامش در برگه اخذ رای نبوده ولی توسط رای دهندگان در برگه رای نوشته می شود. او دومین نامزد در تاریخ انتخابات مجلس ایالات متحده بود. . (پس از وی، جو اسکین جمهوری خواه اهل نیومکزیکو در سال ۱۹۸۰ به عنوان نامزد نوشتنی در مجلس انتخاب شد) آلفورد برای رقابت با بروکس هیس، نمایندهٔ وقت ایالات متحده که بر ادغام نژادی دبیرستان مرکزی لیتل راک صحه گذاشت، وارد کارزار انتخاباتی شد. حامیان آلفورد هزاران برچسب (استیکر) با نام وی چاپ کرده و در مراکز رأی گیری پخش می کردند. هیس در طول شمارش آرا همواره پیشتاز بود تا آنکه بیست جعبه دیگر حاوی آرایی روی آن برچسب های آلفورد وجود داشت، رسید. در نهایت، آلفورد با ۳۰۷۳۹ رأی (۵۱ درصد کل آرا) هیس را با ۲۹۴۸۳ رأی (۴۹ درصد آرا) شکست داد. اسرو کاب، دادستان ایالات متحده در ناحیه شرقی آرکانزاس،
بیان می کند که: حامیان هیس ادعاهایی مبنی بر کلاه برداری و نامنظمیرا به آلفورد نسبت دادند واعتراض کردند ا از آنجاییکه انتخابات در سطح فدرال بود، من گرند ژوری را در فهرست ثبت کردم و حکمی از طرف دادگاه منطقه ای ایالات متحده گرفته شد تا همهٔ آرایی که توسط هیئت منصفه بررسی شده بود را توقیف کند. زمانی که گرند ژوری همهٔ آرای درون صندوق ها را کاملاً بررسی کرد، مشخص شد که شمارش آرا به طرز عجیبی برای هر دو نامزد (آلفورد و هیس) دقیق و درست انجام شده و در نتیجه گرند ژوری از ادعاهای مطرح شده و فقدان مدارک برای اثبات آنها بسیار خشمگین شد تا جایی در صدد متهم کردم کسانی شد که این اتهامات را مطرح کرده بودند. من از شکست هیس شگفت زده شدم زیرا متوجه حجم و تعهد اکثریت رأی دهندگان در پنجمین کنگرهٔ محلی به دسته های مجزا و در عین حال مساوی، به جای ادغام آنها، نشدم. آنها می ترسیدند که این ادغام دسته های آنها را نابود کند. آلفورد در سال ۱۹۶۰ برای دومین مرتبه با ۵۷۶۱۷ رأی (۸۲٫۷ درصد کل آرا) در رقابت با نمایندهٔ حزب جمهوری خواه، ال جی چرچیل اهل دوور در پوپ کانتی واقع در شمالغربی آرکانز اس (زادهٔ ۱۹۰۲ – درگذشتهٔ ۱۹۸۷) با ۱۲۰۵۴ رأی (۱۷٫۳
درصد کل آرا) در مجلس اهل پیروز شد. چرچیل یک شخصیت مدنی و سیاسی برجسته در دوور بود. چرچیل که یک مسیحی پرسبیترینیسم و عضو لژ ماسونی اهل کامبرلند بود، در مسند شهردار دوور و عضوهیئت مدرسه شهرداری که هر دو موقعیت غیر حزبی بود، قرار گرفت. او رئیس ایالتی خدمات تثبیت و پایدار سازی کشاورزی وزارت کشاورزی ایالات متحده آمریکا بوده است. او همچنین فروشگاه کالای عمومی ال جی چرچیل را اداره می کرد و عضو هیئت مدیرهٔ بانک دوور نیز بود. دو مسابقه فرمانداران. ناحیهٔ آلفورد که مستقر در لیتل راک بود با دومین ناحیه کنگره ای در آرکانزاس به نمایندگی ویلبر دی میلز، رئیس کمیته امکانات مالی مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا، ادغام شد پس از سرشماری ۱۹۶۰ مشخص شد که آرکانزاس در دههٔ پنجاه کمتر از میانگین ملی رشد کرده است. آلفورد به جای آنکه با شکست قطعی در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات ۱۹۶۲ در مقابل میلز که در آن زمان نماد سیاست آرکانزاس بود، تصمیم گرفت وارد انتخابات مقدماتی در برابر فرماندار وقتِ اوروال فاوبوس شود. در یک کمپین فعال، فاوبوس نسبت آلفورد، سیدنی سندرز مک مث، فرماندار سابق، ورنون اچ. ویتن و دو نامزد دیگر آرای بیشتری کسب. کرد.
او با ۲۰۸۹۹۶ رأی (۵۱٫۶ درصد کل آرا) در برابر مک مث با ۸۳۴۳۷ رأی (۲۰٫۶ درصد کل آرا)، آلفورد با ۸۲۸۱۵ رای (۲۰٫۴ درصد کل آرا) و ویتن با ۲۲۳۷۷ رأی (۵٫۵ درصد کل آرا) قرار گرفت. در نهایت فاوبوس بر ویلیس ریکتزِ داروساز اهل فیت ویل، نامزد حزب جمهوری خواه غلبه کرد. آلفورد در سال ۱۹۶۶ مجدداً نامزد فرمانداری شده و با ۵۳۵۳۱ رأی و کسب ۱۲٫۷ درصد کل آرا، در جایگاه چهارم قرار گرفت. او رأی کمتری نسبت به رقیب قدیمی خود، بروکس هیس به دست آورد. هیس در رأی گیری اولیه با کسب ۶۴۸۱۴ رأی (۱۵٫۴ درصد کل آرا) نفر سوم شد. کرسی های دور دوم انتخابات به جیمز دی. جانسون، قاضی سابق دادگاه عالی آرکانزاس، یک جدایی طلب، و فرانک هولت رسید. جانسون، با اختلاف اندکی هولت را در دور دوم انتخابات حزب دموکرات شکست داد، ولی پس از آن در انتخابات عمومی از وینتروپ راکفلر، رقیب جمهوری خواه خود، شکست خورد. آلفورد در سال ۱۹۸۴ وارد انتخابات حزب دموکرات در دومین ناحیه کنگره ای در آرکانزاس مرکزی شد که در آن یک کرسی متعلق به اد بتون، نمایندهٔ حزب جمهوری-خواه، خالی شده بود. از نظر بسیاری از رأی دهندگان، این انتخابات بازگشت به عصر دیگر بود و آلفورد با اختلاف، رتبهٔ
پنجم را کسب کرد و در نهایت تامی رابینسون، کلانتر پولاسکی کانتی برنده شد. آلفورد از تدفورد کالینز آفریقایی-آمریکایی، بانکدار لیتل راک و دیوید پرایور، دستیار سابق سناتور ایالات متحده رأی بیشتری کسب کرد. رهبری مدنی. وفات آلفورد. آلفورد در ۲۵ ژانویه ۲۰۰۰ در حالی که سه روز به تولد ۸۳ سالگی اش مانده بود، بر اثر نارسایی قلبی در لیتل راک چشم از جهان فروبست. منابع. "Adapted from the article Dale Alford, from Wikinfo, licensed under the GNU Free Documentation License."
جوزف لمپتی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا با اصالتی غنایی است که در پست مدافع برای باشگاه فوتبال برایتون در لیگ برتر انگلستان و تیم ملی غنا بازی می کند. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال چلسی و باشگاه فوتبال برایتون اند هوو آلبیون اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال انگلستان، زیر ۱۹ سال انگلستان، زیر ۲۰ سال انگلستان، و زیر ۲۱ سال انگلستان بازی کرده است. دوران باشگاهی. چلسی. لمپتی در هیلینگدون، لندن بزرگ به دنیا آمد. لمپتی قبل از شروع دوران حرفه ای خود در چلسی، قبل از پیوستن به آکادمی در سن ۸ سالگی، برای تیم محلی خود، لارکسپور روورز، در رده پایه بازی می کرد. در ۲۹ دسامبر ۲۰۱۹، لمپتی اولین بازی حرفه ای خود را در خارج از خانه مقابل آرسنال در لیگ برتر فوتبال انگلیس انجام داد و در دقیقه ۵۹ جایگزین فیکایو توموری شد، جایی که او حضور پر جنب و جوشی داشت و به چلسی کمک کرد تا از باخت ۱ بر صفر برگردد و ۲–۱ پیروز شود. لمپتی دو بازی دیگر برای چلسی انجام داد که هر دو در پیروزی های جام حذفی فوتبال انگلیس مقابل ناتینگهام فارست در خانه و هال سیتی در خارج از خانه قبل از ترک
باشگاه انجام شد. برایتون. در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۰، در آخرین روز مهلت نقل و انتقالات زمستانی، لمپتی یک انتقال دائمی را به برایتون تکمیل کرد و قراردادی سه سال و نیمه را امضا کرد. او در اولین بازی خود در مقابل باشگاه فوتبال لستر سیتی در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۰ درخشان شد و دومین بازی خود برای برایتون را پس از وقفه لیگ برتر فوتبال انگلیس به علت دنیاگیری کووید-۱۹ انجام داد. تیم ملی. او در سطوح مختلف رده های پایه برای تیم ملی فوتبال انگلستان بازی کرده است. در ژوئیه ۲۰۲۰، اتحادیه فوتبال غنا با او در مورد تغییر احتمالی تابعیت از انگلیس به غنا در سطح مسابقات بین المللی تماس گرفت. با این حال، در ۸ سپتامبر ۲۰۲۰، لمپتی اولین بازی خود برای تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال انگلستان را در جریان پیروزی ۲ بر ۱ خارج از خانه مقابل تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اتریش در مسابقات مقدماتی قهرمانی زیر ۲۱ سال اروپا در سال ۲۰۲۱ انجام داد. پس از ۱۸ ماه بدون حضور در تیم زیر ۲۱ سال به دلیل مصدومیت، او در مارس ۲۰۲۲ برای مسابقات مقدماتی قهرمانی زیر ۲۱ سال اروپا ۲۰۲۳ مقابل آندورا و آلبانی به تیم ملی بازگشت. در ماه مه ۲۰۲۲ لی کارسلی، سرمربی تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال انگ
لستان، اعلام کرد لمپتی در حال بررسی پیوستن به تیم ملی فوتبال غنا است و درخواست کرده مدتی برای تصمیم گیری با آرامش ذهن، خارج از ترکیب باشد.
زدِنیِک دیته (؛ – ) بازیگر سینمای چکسلواکی بود. او بین سال های ۱۹۴۵ تا ۱۹۹۱ در بیش از ۷۰ فیلم و برنامه تلویزیونی ظاهر شد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "آدلا هنوز شام نخورده"، "رؤیاهای ممنوعه، و "حلقه ازدواج" اشاره کرد.
پائول دِمِل (; – ) بازیگر اهل کشور جمهوری چک بود. او در برنو و در امپراتوری اتریش مجارستان متولد شد. وی بیشتر به خاطر حضور کوتاه خود در فیلم ها، به ویژه کمدی های استودیوهای ایلینگ مشهور است.
پتر اشتِرتِنیچِک (; – ) بازیگر، و کمدین اهل کشور جمهوری چک است. وی از سال ۱۹۸۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "بندر" و "بی حیا" اشاره کرد.
ییرژی آدامیرا (؛ – ) بازیگر اهل کشور جمهوری چک بود. از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۰ زیر نظر کارگردان ییرژی دالیک در تئاتر کار کرد. او بعداً در ۲۱ فیلم بین سال های ۱۹۵۲ و ۱۹۸۹، و در ۲۲ سریال تلویزیونی ظاهر شد.
یوزف بک (؛ ۲۱ دسامبر ۱۹۱۸ – ۵ مه ۱۹۹۵) بازیگر سینما و تلویزیون اهل کشور جمهوری چک بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "اعتصاب" اشاره کرد.
دنتون گریوز بردیک (Denton Graves Burdick) (۲۵ مارس ۱۸۹۱–۱ سپتامبر ۱۹۷۰)، سیاستمدار و دادستان از ایالت اورگن بود. او جمهوری خواهی بود که به مدت چهارده سال در خانه نمایندگان اورگن خدمت کرد و در آنجا از حوزه روستایی در شرق اورگن نمایندگی نمود. او به عنوان سخنگوی خانه نمایندگان اورگن طی جلسه مقننه ۱۹۲۵ میلادی خدمت کرد. زمانی که به عنوان سخنگو انتخاب شد، جوانترین فرد در تاریخ اورگن بود که در آن موقعیت خدمت می نمود. اوان زندگی. بردیک در سالت اس تی ئی. ماری، میشیگان در ۲۵ مارس ۱۸۹۱ میلادی بدنیا آمد. او فرزند نلسون ای. و منیروا (هیکس) بردیک بود. در آنجا او در مدرسه شرکت کرد و در سن شانزده سالگی از دبیرستان فارغ التحصیل شد. بعدها خانواده او به فارگو در داکوتای شمالی نقل مکان کردند. بردیک در کالجِ دانشگاه آیووا شرکت نمود. او به عنوان روزنامه نگار در مدرسه حقوق شرکت کرد و به گزارش برای روزنامه داکوتای شمالی پرداخت. بردیک در ۱۹۱۲ میلادی به اورگن مرکزی به همراه پدرش که در آنجا منافع تجاری داشت نقل مکان کرد. او در ردمند اورگن فعالیت حقوقیش را شروع کرد و در چندین تجارت مربوط به بانک و توسعه زمین به پدرش ملحق شد. در ۱۹۱۳ میل
ادی با زوئا مائه برونسون از اسپنسر آیووا ازدواج کرد. همان سال قاضی پلیس محلی در ردمند شد، سمتی که تا ۱۹۱۷ میلادی حفظ نمود. نماینده ایالتی (۱۹۱۷–۱۹۲۴). بردیک در ۱۹۱۶ میلادی برای کرسی خانه نمایندگان اورگن به عنوان جمهوری خواه اقدام نمود. در سن ۲۵ سالگی انتخاب شد و کرسیش را در خانه نمایندگان طی تاریخ ۸ ژانویه ۱۹۱۷ میلادی تصاحب کرده و از حوزه ۲۱م نمایندگی نمود. حوزه انتخابیه او شامل شهرستان های کروک، دیشوتس، گرنت، جفرسون، کلاماث و لیک می شد که حوزه روستایی شامل بیش از ۲۶٬۸۰۰ مایل مربع (۶۹٬۰۰۰ کیلومتر مربع) می شد که بزرگتر از برخی ایالات شرقی است. او در ۱۹۱۷ میلادی در جلسات مققنه ای که اواسط فوریه پایان یافت خدمت نمود. طی این جلسه، بردیک نشان داد که قانونگذار توانمندی است و به عنوان رئیس کمیته راه حل ها و همچنین عضوی از کمیته های بازی، آبیاری و تجدید نظر بود. بعد از پایان جلسه مقننه، بردیک به فعالیت های حقوقی خود در ردموند بازگشت. بردیک در ۱۹۱۸ میلادی تصمیم گرفت که برای انتخابات مجدداً اقدام نماید. او برای جاده های بهتر در شرق اورگن، اعتبار برای کشاورزان و پروژه های توسعه روستایی و حمایت مستمر برای تلاش های ایالات
متحده برای جنگ در اروپا کمپین زد. او در انتخابات نوامبر ۱۹۱۸ میلادی به قانونگذاری ایالتی بازگشته بود. هنگامی که انتخابات پایان یافت، فعالانه به دنبال حمایت برای موقعیت سخنگویی خانه نمایندگان بود. بردیک آرای نسبتاً کافی برای سخنگو شدن را برای خود تضمین نمود، اما دو نامزد دیگر به دنبال موقعیت سخنگویی بودند و تلاش هایشان را متمرکز کرده و با حاشیه کم برای سیمور جونز که نماینده ای از شهرستان ماریون بود رأی جمع نمودند. هنگامی که خانه نمایندگان در ژانویه ۱۹۱۹ میلادی سازماندهی شد، جونز سخنگو بردیک را بر کمیته های قضایی، شرکت ها و زمین های عمومی گماشت. او در ۱۹۱۹ میلادی بین اواسط ژانویه تا اواخر فوریه در جلسات منظم شرکت کرد و سپس در یک جلسه مخصوص یک هفتگی در ژانویه ۱۹۲۰ میلادی شرکت نمود. بردیک برای انتخابات مجدد در ۱۹۲۰ میلادی اقدام نمود. در مجموع چهار نامزد برای دو کرسی در حوزه انتخابیه ۲۱م خانه نمایندگان اقدام کرده بودند. علاوه بر بردیک، اچ.جی. اورترف از بند و اپ.ای. براتین از پیسلی به عنوان جمهوری خواه اقدام کردند در حالی که آر.ئی. بردبری از کلاماث فالز تنها دموکراتی بود که در حوزه انتخابیه ۲۱م اقدام نمود. بردیک و
اورترف برای گزینه اولیهٔ جمهوری خواهان نامزد شدند و قصد شکست بردبری در انتخابات عمومی را کردند. او در جلسه ۱۹۲۱ میلادی از ده ژانویه تا ۲۳ فوریه خدمت نمود و سپس در جلسه مخصوص کوتاهی در دسامبر همان سال خدمت نمود. طی این جلسات، بردیک رئیس کمیته قضایی و عضوی از کمیته راه حل ها، جاده ها، بزرگراه ها، آبیاری و ماهیگیری بود. بردیک در ۱۹۲۲ میلادی اعلام داشت که برای دوره چهارم در خانه نمایندگان شرکت خواهد نمود و اگر انتخاب شود، نامزد سمت سخنگویی خواهد بود. بردیک به عنوان بخشی از کمپین خود به سرتاسر ایالت سفر کرده و با نامزدان قانونگذار جمهوری خواه جلسه گذاشته و به دنبال جلب حمایت برای سمت سخنگویی بود. جی اچ. آپتون، سناتور ایالتی پرنفوذ مرکزی اورگن در بسیاری از این جلسات به او ملحق شد. بردیک و دو جمهوری خواه دیگر، سه تا از کرسی های حوزه انتخابیه ۲۱م خانه نمایندگان را کسب نمودند. با این حال، کاسپار کی. کوبیل از شهرستان مولتنوماه به عنوان سخنگو انتخاب شد. بردیک در جلسه مقننه ۱۹۲۳ میلادی از ۸ ژانویه تا ۲۲ فوریه خدمت نمود. طی این جلسه، او عضوی از کمیته های راه حل ها، نمایشگاه ها، آبیاری و بازنگری های قوانین بود. نماینده ای
التی (۱۹۲۵–۱۹۳۰). بردیک برای انتخابات مجدد در ۱۹۲۴ میلادی اقدام کرد و برای توسعه آنی سامانه بزرگراه ایالتی و علیه افزایش هرنوع مالیات کمپین زد. بردیک هردوی انتخابات برای گزینه اولیه جمهوری خواهان و دموکرات ها را برنده شد و بدین ترتیب در انتخابات عمومی بلامنازع ظاهر گشت. طی دو هفته از انتخابات عمومی، ۵۵ از ۶۰ نماینده ایالتی برای حمایت بردیک از سخنگویی تعهد داده بودند. جلسه مقننه ۱۹۲۵ میلادی در ۱۲ ژانویه افتتاح شد و بردیک به عنوان پیشرو در خانه نمایندگان انتخاب شد. هنگامی که بردیک انتخاب شد، جوان ترین سخنگویی بود که تا آن زمان انتخاب شده بود. طی جلسه ای که به مدت شش هفته برگزار شد، بردیک به دلیل کارآمدی سازمانی و رهبری شناخته شده بود. بردیک در مارس ۱۹۲۶ میلادی برای انتخاب مجدد در حوزه انتخابیه ۲۱م اقدام نمود. او گزینه اولیه جمهوری خواهان را برنده شد و سپس در انتخابات عمومی بلامنازع شد. هنگامی که سخنگو بود، برای دوره دوم آن سمت اقدام ننمود. او در جلسه مقننه ۱۹۲۷ میلادی به عنوان رئیس کمیته قضایی خدمت کرد و همچنین عضوی از کمیته راهکارها بود. طی آن جلسه، بر روی قانونگذاری های مرتبط با آب و آبیاری متمرکز شد و چندین
لایحه که حوزه های آبیاری را از گواهی ایالتی آزاد کرده و هیئت نظارت آبیاری ایالتی را حذف نمود. بردیک در ۱۹۲۸ میلادی برای دوره هفتم در خانه نمایندگان اقدام نمود. او به راحتی یکی از سه کرسی حوزه انتخابی ۲۱م برنده شد. مدت کوتاهی پس از انتخابات عمومی، بردیک اعلام کرد که هنگامی که جلسه مقننه پایان یافت، برنامه ریزی نمود تا به پورتلند نقل مکان نماید. سپس یک روز قبل از شروع جلسه قانونگذاری، در سانحه خودرویی جاده یخ زده نزدیک سیسترز اورگن زخمی شد. استخوان ترقوه او در این تصادف شکست، اما توانست قبل از پایان جلسه به مقننه بازگردد. اواخر زندگی و مرگ. مدت کوتاهی پس از خاتمه جلسه قانونگذاری ۱۹۲۹ میلادی در ۴ مارس، بردیک خانواده اش را به پورتلند منتقل نمود. با این حال دفتر حقوقی خود را در ردموند مفتوح نگه داشت. همچنین این خانواده، خانه تابستانیشان را در رودخانه متولیوس حفظ نمودند. هنگامی که در پورتلند اسکان یافت، بردیک فعالیت حقوقیش را در سراسر اورگن ادامه داد. در مه ۱۹۲۹ میلادی، یکی از مشتریان سابق به نام سارا اسمیت-شولارد، بردیک را برای ۴۶٬۵۰۰ دلار تحت تعقیب قرار داد. اسمیت-شولارد، بردیک را برای بازیابی حدود ۲٬۰۰۰٬۰۰۰ از ش
وهر سابقش استخدام کرده بود. درحالی که بردیک در ادعای مجدد برخی از اموال مفقوده اش موفق بود، اسمیت شولارد معتقد بود که باید مقدار بیشتری را احیا می نمود. در عوض بردیک نیز اسمیت-شولارد را به دلیل نپرداختن هزینه های حقوقی و بدهکار بودنش به او تعقیب قانونی نمود. در نهایت، بردیک به دلیل حاضر نشدن اسمیت-شولارد ۲۴٬۰۰۰ دلار را در این پرونده برنده شد. در آن زمان وکیل جدید او گفت که طی دو سالی که اسمیت-شولارد برای پرونده اصلی اقدام کرده بود از او خبری نشده است. بردیک در ۱۹۳۶ میلادی اعلان نمود که مجدداً برای کرسی در خانه نمایندگان اورگن اقدام کرد، این مرتبه از شهرستان مولتنومه نمایندگی نمود. با این حال او از این رقابت برای مدت چند هفته عقب نشست و علت آن را پرداختن به فعالیت های ممتد تجاریش عنوان نمود. بردیک برای چند سال دادستان باقی ماند و کمی قبل از ۱۹۶۳ میلادی بازنشسته شد. او در ۱ سپتامبر ۱۹۷۰ میلادی در پورتلندِ اورگن در سن ۷۹ سالگی فوت کرد.
سواتُپوک بِنِش (؛ – ) بازیگر سینمای چکسلواکی بود. او بین سال های ۱۹۳۴ تا ۲۰۰۳ در ۹۰ فیلم و برنامه تلویزیونی ظاهر شد.
رابین دی ؛ (زاده میلادی – درگذشته میلادی) یکی از برجسته ترین طراحان مبلمان بریتانیایی در قرن بیستم بود که از یک حرفه طولانی به مدت هفت دهه بهره برد. او که طراح صنعتی و داخلی ماهری بود، در زمینه گرافیک و نمایشگاه نیز فعالیت داشت. همسرش لوسین دی (کُنرادی) (۲۰۱۰–۱۹۱۷ میلادی)، یک طراح پارچه مشهور بود. این زوج در سال ۱۹۴۲ میلادی ازدواج کردند و صاحب یک دختر به نام پائولا دی (متولد ۱۹۵۴ میلادی) شدند. رابین دی دارای نشان های افتخار امپراتوری بریتانیا، طراحان سلطنتی برای صنعت و انجمن منشور طراحان است.
عملیات ترکیبی اتحادیه آفریقا و سازمان ملل متحد در دارفور (معروف به مخفف آن UNAMID) یک مأموریت صلحبانی مشترک اتحادیه آفریقا (AU) و سازمان ملل متحد (سازمان ملل) است که به طور رسمی توسط قطعنامه ۱۷۶۹ شورای امنیت سازمان ملل در ۳۱ ژوئیه ۲۰۰۷ تأیید شد، برای ایجاد ثبات در منطقه جنگ زده دارفور سودان در حالی که مذاکرات صلح در مورد توافق نهایی ادامه دارد. مأموریت ۱۲ ماهه اولیه آن تا ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۰ تمدید شد. در سال ۲۰۰۸، بودجه آن تقریباً ۱۰۶ میلیون دلار در ماه بود. نیروی حدود ۲۶۰۰۰ نفری آن در اکتبر ۲۰۰۷ به منطقه اعزام شدند. مأموریت ۹۰۰۰ نفری اتحادیه آفریقا در سودان (AMIS)، که قبلاً مسئولیت حفظ صلح را بر عهده داشت، تا ۳۱ دسامبر ۲۰۰۷ به طور کامل در این نیروی جدید ادغام. این مأموریت برای نیرویی متشکل از ۱۹۵۵۵ پرسنل نظامی و ۳۷۷۲ پلیس به همراه «۱۹ واحد پلیس تشکیل شده که هر کدام از ۱۴۰ پرسنل تشکیل شده است» است. نیروهای حافظ صلح مجاز به استفاده از زور برای محافظت از غیرنظامیان و عملیات های بشردوستانه هستند. UNAMID اولین نیروی مشترک سازمان ملل متحد و اتحادیه اروپا و بزرگ ترین مأموریت حافظ صلح است. تا دسامبر ۲۰۰۸، ۱۵۱۳۶ پرسنل یونی
فرم پوش شامل ۱۲۱۹۴ سرباز، ۱۷۵ ناظر نظامی و ۲۷۶۷ افسر پلیس را مستقر کرده بود که توسط ۷۸۶ پرسنل غیرنظامی بین المللی، ۱۴۰۵ کارمند غیرنظامی محلی و ۲۶۶ داوطلب سازمان ملل پشتیبانی می شدند. در ۲۲ دسامبر ۲۰۲۰، شورای امنیت سازمان ملل متحد به اتفاق آرا قطعنامه ۲۵۵9 (2020) را برای پایان دادن به مأموریت UNAMID در ۳۱ دسامبر ۲۰۲۰، با خروج کامل تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۱ به تصویب رساند.
مری سایمون (؛ زادهٔ ) دیپلمات، و سیاستمدار اهل کانادا است که از سال ۲۰۲۱ به عنوان سی امین فرماندار کل کانادا خدمت می کند. او نخستین فردی از بومیان کانادا است که این سمت را برعهده می گیرد. Mary Jeannie May Simon CC CMM COM OQ CD FRCGS (به هجای اینوکتیتوتی: ᒥᐊᓕ ᓴᐃᒪᓐ, Inuktitut: Ningiukudluk;[a] متولد ۲۱ اوت ۱۹۴۷) یک کارمند کانادایی، دیپلمات و کارمند سابق رادیو تلویزیون است که به عنوان کارمند دولتی سابق فعالیت داشته است. او ۳۰ امین فرماندار کل کانادا از ۲۶ ژوئیه ۲۰۲۱. سیمون اینوک اینوئیت است که او را به اولین فرد بومی کانادایی تبدیل می کند که این مقام را بر عهده دارد. سیمون در کانگیق سوالوجواق، کبک متولد شد. او برای مدت کوتاهی به عنوان تهیه کننده و گوینده برای سرویس شمالی CBC در دهه ۱۹۷۰ کار کرد و پیش از ورود به خدمات عمومی، در هیئت مدیره انجمن Inuit کبک شمالی خدمت کرد و نقشی کلیدی در مذاکرات توافق شارلوت تاون ایفا کرد. سیمون اولین سفیر کانادا برای امور پیرامونی از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۴ و همچنین مذاکره کننده اصلی برای ایجاد شورای قطب شمال بود.او همچنین از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۲ به عنوان سفیر کانادا در دانمارک خدمت کرد. در
۶ ژوئیه ۲۰۲۱، نخست وزیر جاستین ترودو اعلام کرد که ملکه الیزابت دوم انتصاب سیمون را به عنوان فرماندار کل بعدی کانادا تأیید کرده است.
لادیسلاف بران (؛ زادهٔ ۸ فوریه ۱۹۶۷) بازیگر و طراحی رقص اهل کشور جمهوری چک است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "تیغه ۲"، "پسر جهنمی، و "" اشاره کرد.
ییرژی برودِر (; – ) بازیگر سینما، تئاتر و صداپیشه اهل کشور جمهوری چک، برنده «جوایز فرانتیشک فیلیپوفسکی» برای دستاوردهای یک عمرش در دوبله (۱۹۹۸) بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "اگر یک هزار کلارینت" اشاره کرد.
باشگاه فوتبال مایدقیشر ۰۲ ئی.وی. دویسبورگ که به طور معمول ام اس وی دویسبورگ شناخته می شود یک باشگاه فوتبال زنان در دویسبورگ نوردراین-وستفالن کشور آلمان است. این باشگاه در بوندس لیگای زنان که بالاترین لیگ فوتبال باشگاهی زنان در آلمان است بازی می کند. پیشینه. بخش فوتبال زنان این باشگاه در سال ۲۰۱۴ تأسیس شد. این تیم میراث دار باشگاه فوتبال اف سی آر ۲۰۰۱ دویسبورگ است که یکسال پیش از آن و در سال ۲۰۱۳ ورشکسته شد. آنها در بوندسلیگای ۲ زنان بازی می کردند و با قهرمانی در فصل ۱۶–۲۰۱۵ توانستند به بوندسلیگای ۱ بازگردند. زمانی که باشگاه فوتبال اف سی آر ۲۰۰۱ دویسبورگ مجبور به اعلام ورشکستگی در فصل ۱۴–۲۰۱۳ شد تقریباً تمامی بازیکنان این تیم از آن باشگاه جدا شدند و به ام اس وی دویسبورگ پیوستند. اجازه ادامه نیم فصل دوم را با نام ام اس وی و تحت لیسانس اف سی آر دویسبورگ داشتند. پس از فصل ۱۷–۲۰۱۶ این تیم در بوندسلیگای ۱ ادامه داد تا فصل ۲۱–۲۰۲۰ که آنها بار دیگر به دسته دوی بوندسلیگای زنان سقوط کردند و با قهرمانی در لیگ ۲ در مهٔ ۲۰۲۲ به لیگ برتر بازگشتند.
تومیو اوکامورا (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار راست افراطی و کارآفرین اهل کشور جمهوری چک است. وی از نژاد موراویایی والاشی، ژاپنی و کره ای است. او احزاب سیاسی چک «طلوع دموکراسی کامل» و همچنین «آزادی و دموکراسی کامل» را تأسیس کرد. از اکتبر ۲۰۱۳، او عضو اتاق نمایندگان جمهوری چک، در ابتدا برای «طلوع دموکراسی کامل» و سپس از می ۲۰۱۵ برای «آزادی و دموکراسی کامل» بوده است، که او همچنین رهبر آن است. او قبلاً از اکتبر ۲۰۱۲ تا انتخاب شدنش به مجلس نمایندگان یک سال بعد به عنوان سناتور مستقل منطقه زلین خدمت می کرد.
صندلی پُشته پلی پروپیلن یا پلی پروپ یک صندلی است که در فرآیند قالب گیری تزریقی با استفاده از پلی پروپیلن تولید می شود. این طرح توسط رابین دی در سال ۱۹۶۳ میلادی برای اس. هیلی اند کو. طراحی شد. اکنون آنقدر نمادین است که در سال ۲۰۰۹ میلادی به عنوان یکی از هشت طرح در مجموعه امضاهای بریتانیایی «طرح های کلاسیک بریتانیایی» انتخاب شد. این یکی از معدود صندلی هایی است که پس از گذشت بیش از ۵۰ سال هنوز در حال تولید است و در چهل کشور در سراسر جهان برای مدارس، بیمارستان ها، فرودگاه ها، غذاخوری ها، رستوران ها، سالن ها، هتل ها و همچنین منازل ساخته شده است. این صندلی پرفروش ترین صندلی در جهان است. این صندلی برای اولین بار در رنگ های زغالی یا سرخ آتشین با قیمتی کمتر از ۳ پوند در بازار ظاهر شد. صندلی کناری در سال ۱۹۶۵ میلادی برنده جایزه شورای طراحی صنعتی (اکنون شورای طراحی) شد. به طور مختصر درباره هیلی می توان گفت، یک صندلی پشته تولید-انبوه ارزان قیمت بود که برای همه مقرون به صرفه بود و تقریباً همه نیازهای صندلی را برآورده می کرد. با گذشت زمان در رنگ های متنوع و با اشکال مختلف پایه و هماهنگ با اثاث یا لوازم داخلی در دسترس قرار
گرفت. این تغییرات شامل سری ای برای کودکان، ساخته شده در پنج اندازه با حفره های قابل جداسازی، و پولو با ردیف هایی از سوراخ های مدور پله پله است که برای استفاده در فضای باز مناسب است. صندلی و پشتی یک تکه از پلی پروپیلن، یک ترموپلاستیک سبک وزن با مقاومت در برابر ضربه بالا، و روش ساخت قالب گیری تزریقی است. پلی پروپیلن توسط دانشمند ایتالیایی به نام جولیو ناتا در سال ۱۹۵۴ میلادی اختراع شد. نمونه هایی از صندلی پشته پلی پروپیلن ۱۹۷۳ میلادی را می توان در کلیسای جامع کلیفتون، بریستول، جایی که برای نشستن در شبستان و جایگاه مقدس استفاده می شود، مشاهده کرد.