Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۶۲، یک سری شکست های بزرگ به دست شورشیان کرد به شدت به روحیه ارتش عراق و حمایت مردمی قاسم آسیب رساند. از سپتامبر ۱۹۶۲تا فوریه۱۹۶۳، قاسم بارها «فعالیت های جنایتکارانه» ایالات متحده را عامل موفقیت کردها در میدان نبرد می دانست، اما وزارت امور خارجه درخواست های کاردار ایالات متحده در بغداد، روی ملبورن، برای پاسخ علنی به قاسم را رد کرد. ادعاهایی از ترس اینکه انجام این کار حضور باقیمانده آمریکا در عراق را به خطر بیندازد. در ۵ فوریه۱۹۶۳، وزیر امور خارجه، دین راسک به سفارت ایالات متحده در عراق اطلاع داد که وزارت امور خارجه «به دقت در حال بررسی است که آیا در موازنه منافع ایالات متحده [در] این مقطع خاص با کنار گذاشتن سیاست [خود] مبنی بر اجتناب از واکنش عمومی به قاسم، تأمین خواهد شد یا خیر. اتهام های، با اکراه ناشی از تمایل به جلوگیری از به خطر انداختن «عملیات جمع آوری اطلاعات مهم» سیا: در ۷فوریه، ویلیام بروبک، وزیر امور خارجه، وزیر امور خارجه به باندی اطلاع داد که عراق به «یکی از نقاط مفیدتر برای دستیابی به اطلاعات فنی در مورد» تبدیل شده است. تجهیزات نظامی و صنعتی شوروی و روش های عملیات شوروی در مناطق غیرمتعهد». سیا قبل
اً به یک پروژه موشکی زمین به هوای فوق سری عراق و شوروی نفوذ کرده بود که اطلاعاتی در مورد برنامه موشک بالستیک اتحاد جماهیر شوروی بدست آورد. با در دست داشتن دسترسی به اطلاعات مهم، مقام های ایالات متحده «اکراه زیادی در مورد تشدید قاسم» نشان دادند. پس از رسیدن به یک توافق مخفی با بارزانی به همکاری با یکدیگر علیه قاسم در ژانویه، ضد امپریالیستی و ضد کمونیستی حزب بعث عراق قاسم را در کودتای خشن سرنگون و اعدام کرد در ۸ فوریه۱۹۶۳. در حالی که شایعات مداوم وجود داشته است که سازمان سیا هماهنگ کودتا، اسناد طبقه بندی نشده و شهادت افسران سابق سیا نشان می دهد دخالت مستقیم آمریکا وجود ندارد، اگر چه سازمان سیا فعالانه به دنبال پیدا کردن یک جایگزین مناسب برای قاسم در ارتش عراق و ایالات متحده از دو طرح کودتای بعثی سقط شده در ماه جولای و دسامبر۱۹۶۲ اطلاع داده شده بود. علیرغم شواهدی که نشان می دهد سیا "حداقل۱۹۶۱" برنامه ریزی کودتای حزب بعث را از نزدیک دنبال کرده است "مقام سیا که با روزولت برای ایجاد کودتای نظامی علیه قاسم همکاری می کند و بعدا رییس عملیات سیا در عراق و سوریه شد" هرگونه دخالت در اقدامات حزب بعث را رد کرده است" و بیان
می کند که تلاش های سیا علیه قاسم هنوز در مراحل برنامه ریزی است.براندون ولف-هونیکات اظهار داشت که "دانشمندان در تفسیرهای خود از سیاست خارجی آمریکا نسبت به کودتای فوریه۱۹۶۳در عراق اختلاف نظر دارند"اما به شواهد قانع کننده ای از نقش امریکا در کودتا اشاره می کند." عبدالسلام عارف معاون سابق قاسم (که بعثی نبود) عنوان عمدتاً تشریفاتی رئیس جمهور را دریافت کرد، در حالی که ژنرال برجسته بعثی احمد حسن البکر به عنوان نخست وزیر معرفی شد. قدرتمندترین رهبر دولت جدید، دبیر حزب بعث عراق، علی صالح آل السعدی، که گارد ملی ستیزه جو را کنترل کرد و قتل عام صدها اگر نگوییم هزاران مظنون به کمونیست و سایر ناراضیان را در روزهای پس از کودتا ترتیب داد. دولت کندی به چشم انداز تغییر عراق در جنگ سرد با خوش بینی محتاطانه نگاه کرد. با این حال، مقام های ایالات متحده نگران بودند که تجدید درگیری با کردها می تواند بقای دولت عراق را تهدید کند. در حالی که بارزانی ۱۵۰۰اسیر جنگی عرب را به نشانه حسن نیت آزاد کرده بود، طالب الشیبیب، وزیر امور خارجه عراق در ۳مارس به ملبورن گفت که دولت حاضر نیست هیچ امتیازی فراتر از خودمختاری فرهنگی در نظر بگیرد و آماده ا
ست از کردها و ضد بارزانی ها استفاده کند. قبایل عرب در شمال عراق برای همدستی با روش های چریکی کردها. در ۴ماه مه، ملبورن پیامی را ارائه کرد که در آن به شیبیب در مورد «نگرانی جدی دولت ایالات متحده از روند حوادث» هشدار داد و از مقام های عراقی خواست تا «پیشنهادهای متقابل جدی» ارائه دهند. با این وجود، در ۲۲مه، البکر صراحتاً به ملبورن گفت که «نمی تواند اجازه دهد این چالش کردها برای حاکمیت عراق برای مدت طولانی تری ادامه یابد». جنگ در ۱۰ژوئن از سر گرفته شد، زمانی که دولت عراق ۴۵۰۰۰سرباز در کردستان عراق جمع کرده بود اعضای هیئت مذاکره کننده کردها را دستگیر کرد و در سراسر شمال عراق حکومت نظامی اعلام کرد. در همین حال، اتحاد جماهیر شوروی فعالانه برای تضعیف دولت بعثی، تعلیق محموله های نظامی به عراق در ماه مه، متقاعد کردن متحد خود مغولستان برای حمایت از اتهام های نسل کشی علیه عراق در مجمع عمومی سازمان ملل از ژوئیه تا سپتامبر، و حمایت از کودتای نافرجام کمونیستی در ۳ژوئیه. دولت کندی با ترغیب متحدان عرب ایالات متحده به مخالفت با اتهام نسل کشی در سازمان ملل و با تصویب قرارداد تسلیحاتی ۵۵میلیون دلاری برای عراق پاسخ داد. علاوه بر
این، «ولدون سی. متیوز به دقت ثابت کرده است که رهبران گارد ملی که در نقض حقوق بشر شرکت داشتند، در ایالات متحده به عنوان بخشی از یک برنامه پلیسی که توسط اداره همکاری بین المللی و آژانس توسعه بین المللی اداره می شد، آموزش دیده اند.» زیرا، به قول جیمز اسپین، مقام وزارت امور خارجه، «سیاست اعراب ملی گرا که بر دولت بغداد تسلط دارند در واقع به نسل کشی نزدیک می شود» و همچنین میل به حذف «کارت کرد» شوروی. سفیر ایالات متحده در عراق، رابرت سی استرانگ، البکر را از پیشنهاد صلح بارزانی که در ۲۵اوت به کنسول ایالات متحده در تبریز تحویل داده شده بود (و پیشنهاد داد تا پاسخی را ارسال کند) به البکر اطلاع داد. در حالی که آتش بس بارزانی به دولت این امکان را می داد که ادعای پیروزی کند، البکر از تماس های آمریکا با کردها «تعجب» کرد و پرسید که چرا این پیام از طریق شوروی ابلاغ نشده است. ولف هانیکات استدلال می کند که ارائه کمک های نظامی دولت کندی به دولت بعث، از جمله سلاح های ناپالم، تندروهای عراقی را جسور کرد و نسبت به ترجیح اعلام شده دولت برای حل و فصل دیپلماتیک برای جنگ اول عراق و کرد،نتیجه معکوس داشت.. پیشنهاد ژنرال عراقی حسن صبری الب
یاتی برای واکنش متقابل به این ژست با ارسال تانک T-54شوروی در اختیار عراق برای بازرسی به سفارت آمریکا در بغداد، چیزی شبیه به «رسوایی» شد، زیرا پیشنهاد بیاتی توسط ال. بکر، شیبیب یا دیگر مقام های ارشد عراقی و رهبری حزب بعث پس از اطلاع از آن، از سمت خود برکنار شدند. دولت بعث در نوامبر ۱۹۶۳بر سر مسئله اتحاد با سوریه (جایی که شاخه دیگری از حزب بعث در ماه مارس قدرت را به دست گرفته بود) و رفتار افراطی و غیرقابل کنترل گارد ملی السعدی فروپاشید. رئیس جمهور عارف، با حمایت گسترده ارتش عراق، بعثی ها را از دولت پاکسازی کرد و به گارد ملی دستور داد که از قدرت خارج شوند. اگرچه البکر با عارف برای برکناری الساعدی توطئه کرده بود، اما در ۵ژانویه ۱۹۶۴، عارف البکر را از سمت جدید خود به عنوان معاون رئیس جمهور برکنار کرد، زیرا از اینکه حزب بعث بتواند جای پای خود را در دولت خود حفظ کند.. در ۲۱نوامبر ۱۹۶۳، دولت کندی تصمیم گرفت که چون عارف رئیس دولت عراق باقی بماند، روابط دیپلماتیک با عراق بدون مانع ادامه خواهد یافت. دولت لیندون جانسون. تحت ریاست جمهوری عارف و به ویژه برادرش عبدالرحمن عارف، ایالات متحده و عراق روابط نزدیک تری نسبت به هر
زمان دیگری از انقلاب ۱۹۵۸ایجاد کردند. دولت لیندون بی. جانسون پیشنهاد عارف برای لغو بخشی از ملی کردن مالکیت امتیاز شرکت نفت عراق توسط قاسم در ژوئیه ۱۹۶۵را به خوبی دریافت کرد (اگرچه استعفای شش عضو کابینه و مخالفت گسترده مردم عراق او را مجبور به کنار گذاشتن این طرح کرد. و همچنین دوران تصدی عبدالرحمن البزاز وکیل طرفدار غرب به عنوان نخست وزیر. بزاز در پی پیروزی قاطع کردها در نبرد کوه در ماه مه ۱۹۶۶، تلاش کرد تا یک توافق صلح را با کردها اجرا کند. در عراق، با ایجاد دوستی با سفیر استرانگ قبل از تصدی ریاست جمهوری و انجام تعدادی حرکات دوستانه به ایالات متحده بین آوریل ۱۹۶۶و ژانویه 1967. به درخواست عارف، رئیس جمهور جانسون با پنج ژنرال عراقی ملاقات کرد. نصیر هانی، سفیر عراق در ۲۵ژانویه ۱۹۶۷در کاخ سفید، بار دیگر بر «تمایل خود به ایجاد رابطه نزدیک تر بین دو دولت» تأکید کرد. به گفته مشاور امنیت ملی جانسون، والت ویتمن روستو، شورای امنیت ملی حتی در نظر داشت از عارف در یک سفر دولتی به ایالات متحده استقبال کند، اگرچه این پیشنهاد در نهایت به دلیل نگرانی در مورد ثبات دولت او رد شد. قبل از شروع جنگ شش روزه، عدنان پاچاچی، وزیر امور
خارجه عراق، با تعدادی از مقام های آمریکایی برای بحث در مورد بحران در حال تشدید خاورمیانه در ۱ژوئن، از جمله آرتور گلدبرگ، سفیر ایالات متحده در سازمان ملل متحد، ملاقات کرد. وزیر امور خارجه در امور سیاسی یوجین وی. روستو، وزیر امور خارجه دین راسک و شخص رئیس جمهور جانسون. جو سیاسی ناشی از شکست پرهزینه اعراب، عراق را بر آن داشت تا روابط خود را با ایالات متحده در ۷ژوئن قطع کند و در نهایت فروپاشی دولت نسبتاً میانه رو عارف را تضمین کرد. عارف، مانند برادرش، قبلاً سعی در ایجاد توازن بین عناصر رادیکال و میانه رو در عراق داشت، اما این اقدام موازنه با جنگ تغییر کرد زیرا عارف برای آرام کردن ملی گرایان در حال رشد عراق به ویژه با انتصاب مجدد طاهر یحیی به سمت نخست وزیری حرکت کرد. یحیی قصد خود را برای ایجاد یک شرکت ملی نفت در اولین نخست وزیری خود در اواخر سال۱۹۶۳اعلام کرده بود و زمینه را برای شرکت ملی نفت عراق (INOC) فراهم کرد. یحیی در دوره دوم نخست وزیری خود از ژوئیه ۱۹۶۷تا ژوئیه ۱۹۶۸برای احیای INOC حرکت کرد و به دنبال همکاری با فرانسه و اتحاد جماهیر شوروی برای توسعه ظرفیت فنی برای ملی کردن کامل شرکت نفت عراق بود و متعهد شد ک
ه از نفت عراق به عنوان سلاح در نبرد با اسرائیل ستفاده کند.». قبل از ترک بغداد در ۱۰جون۱۹۶۷سفیر ایالات متحده خنوخ اس دانکن کلیدهای سفارت ایالات متحده را به مارسل دوپرت سفیر بلژیک تحویل داد. بلژیک تبدیل شد حفاظت از قدرت برای ایالات متحده در بغداد جایی که دیپلمات های پایین رتبه آمریکایی در محوطه سفارت قدیمی به عنوان بخش منافع ایالات متحده در سفارت بلژیک باقی ماندند. هند موافقت کرد که به عنوان قدرت حفاظتی برای عراق در واشینگتن خدمت کند. پس از قطع روابط دیپلماتیک تا اوایل سال۱۹۷۲روابط بسیار کمی بین مقام های آمریکایی و عراقی برقرار بود.در ماه مه۱۹۶۸سیا گزارشی با عنوان "انقلاب راکد" تهیه کرد و اظهار داشت که رادیکال های ارتش عراق تهدیدی برای دولت عارف هستند و در حالی که "توازن نیروها به حدی است که هیچ گروهی قدرت کافی برای برداشتن گامهای قاطع را احساس نمی کند" بن بست بعدی وضعیتی ایجاد کرده بود که بسیاری از موضوعات مهم سیاسی و اقتصادی به سادگی نادیده گرفته می شوند." بلژیکی ها در ماه ژانویه پیامی را از وزارت امور خارجه ایالات متحده به مقام های عراقی ارسال کردند و پیشنهاد کردند که روابط عادی خود را از سر بگیرند اگر عراق
موافقت کرد که خسارت وارده به سفارت و کنسولگری ایالات متحده را در جریان اعتراضات قبلی جبران کند و شرایط دیگری از جمله پایان تحریم کالاها و خدمات ایالات متحده را تحمیل کند. اگرچه مقام های ایالات متحده امیدوار بودند که از کودتا جلوگیری کنند اما هیچ نشانه ای از پاسخ عراق به این پیش بینی وجود ندارد.در جولای۱۷,حزب بعث عراق به رهبری البکر به عنوان رئیس جمهور، عبدالرحمن الدوود به عنوان وزیر دفاع، و عبدالرزاق نایف به عنوان نخست وزیر قدرت را در یک کودتای بدون خونریزی به دست گرفت، و عارف را در هواپیما به لندن ترور کردند. البکر به یاد فروپاشی دولت اتحاد کوتاه مدت در سال۱۹۶۳به سرعت دستور داد نایف و داود (که هیچ یک از بعثی ها نبودند) از پست های خود برکنار شوند و در۳۰جولای تبعید شوند و کنترل حزب بعث بر عراق را تقویت کنند حمله به رهبری ایالات متحده در مارس2003سپس البکر به عنوان نخست وزیر و فرمانده کل ارتش انتخاب شد. در ۲اوت، عبدالکریم شیخلی، وزیر امور خارجه عراق اعلام کرد که عراق به دنبال روابط نزدیک "با اردوگاه سوسیالیست، به ویژه اتحاد جماهیر شوروی و جمهوری خلق چین " خواهد بود. در اواخر نوامبر، سفارت ایالات متحده در بیروت گ
زارش داد که عراق بسیاری از ناراضیان چپ و کمونیست را آزاد کرده است، اگرچه «هیچ نشانه ای وجود نداشت». هر نقش عمده ای در رژیم به آنها داده شده بود.» از آنجایی که دولت عارف اخیراً یک قرارداد بزرگ نفتی با شوروی امضا کرده بود، تلاش های سریع حزب بعث برای بهبود روابط با مسکو شوک کاملی برای سیاست گذاران ایالات متحده نبود، اما آنها «نگاهی اجمالی به یک اتحاد استراتژیک ارائه کردند که به زودی پدیدار خواهد شد." در ماه دسامبر، نیروهای عراقی مستقر در اردن زمانی که شروع به گلوله باران شهرک نشینان اسرائیلی در دره اردن کردند،"به تیتر اخبار بین المللی تبدیل شدند" که منجر به واکنش شدید نیروی هوایی اسرائیل شد.البکر ادعا کرد که "ستون پنجم از عوامل اسرائیل و ایالات متحده از پشت ضربه می زدند" و در۱۴دسامبر، دولت عراق مدعی شد که "یک شبکه جاسوسی اسرائیل" را کشف کرده است که برای "به وجود آوردن یک حمله توطئه می کند". تغییر رژیم عراق، ده ها نفر را دستگیر کرد و در نهایت ۹یهودی عراقی را در ژانویه۱۹۶۹اعدام کرد. مقام های آمریکایی این اتهام های را غیرمحتمل می دانستند، زیرا یهودیان عراقی "تحت نظارت مستمر [و بنابراین] برای هر شبکه جاسوسی یا خرابک
اری اسرائیل نیروهای ضعیفی را جذب می کردند." با کمک به فضای فزاینده بحران، حزب بعث همچنین با کمک به جناح کرد رقیب جلال طالبانی، درگیری با بارزانی را تشدید کرد.از همان ابتدا، مقام های دولت جانسون نگران این بودند که دولت بعث "چقدر رادیکال" خواهد بود با جان فاستر از NSC که بلافاصله پس از کودتا پیش بینی کرد که "گروه جدید دشوارتر از پیشینیان خود خواهند بود» و اگرچه ترس اولیه ایالات متحده مبنی بر حمایت فرقه «افراطی» حزب بعث که کنترل سوریه را در سال1966به دست گرفت، حمایت شده بود، اما در آن زمان به سرعت ثابت شد. پرزیدنت جانسون از سمت خود کنار رفت و این باور رو به رشد وجود داشت که "حزب بعث در حال تبدیل شدن به وسیله ای برای تجاوز شوروی به حاکمیت عراق است." ادعای حمایت آمریکا از کودتای ضد بعثی در سال۱۹۷۰. ریچارد نیکسون با بحران اولیه سیاست خارجی مواجه شد اعدام علنی ۹یهودی عراقی اتهام های جاسوسی در پایان ژانویه 1969. دولت نیکسون در ابتدا به دنبال حفظ اعدام ها با متقاعد کردن متحدان آمریکایی با روابط نزدیک با عراق مانند فرانسه بود، اسپانیا و هند برای اعمال فشار بر دولت، اما مقام های عراقی در پاسخ "در هیچ شرایط نامشخص، به ما
ندن بگیرید از [عراق] امور داخلی." ایالات متحده همچنین از دبیرکل سازمان ملل خواست او تانت اما او نتوانست بر تصمیم بغداد تأثیر بگذارد. وزیر امور خارجه نیکسون، ویلیام پی راجرز محکوم کردن اعدامها به عنوان "منزجر کننده وجدان جهان" در حالی که سفیر ایالات متحده در سازمان ملل متحد چارلز یوست این موضوع را به شورای امنیت سازمان ملل متحد برد و اظهار داشت که اقدامات عراق "برای برانگیختن احساسات و تشدید فضای بسیار انفجاری ظن و خصومت در خاورمیانه طراحی شده است." در اوایل سال۱۹۶۸انگلیس قصد خود را برای عقب نشینی نیروهای خود از "شرق سوز" از جمله منطقه خلیج فارس اعلام کرد بنابراین مقام های ایالات متحده را نگران می کند و دولت جانسون را وادار می کند تا مواردی را که به عنوان "سیاست ستون دوقلو" شناخته می شود تدوین کند عربستان سعودی در تلاش های خود برای حفظ ثبات خلیج فارس. دولت نیکسون در نهایت این سیاست را با تمرکز بر ایجاد ایران تجدید نظر می کند و سپس توسط دوست قدیمی نیکسون محمد رضا پهلوی اداره می شود، دولت بعثی در عراق بی اعتماد، که او در نظر گرفته یک "دسته از اراذل و اوباش و قاتلان." محمدرضا پهلوی به دنبال اقدامات تحریک کننده عر
اق در ژانویه ۱۹۶۹به دنبال "مجازات" عراق و احتمالاً پیروزی بخشی از حاکمیت ایران بر شط العرب وی که پیمان سال۱۹۳۷کنترل کامل عراق را به عراق داده بود از طریق یک سری اقدامات اجباری: در ابتدای ماه مارس او ترتیب حمله متحدان کرد ایران به تأسیسات حزب عدالت و توسعه در اطراف کرکوک و موصل را داد و باعث خسارت میلیون ها دلاری به عراق شد. او یک جانبه پیمان ۱۹۳۷را لغو کرد و در ژانویه ۱۹۷۰از کودتای ناموفق حمایت کرد تلاش علیه دولت عراق. شاه می دانست که بسیاری از ارتش عراق در کردستان مستقر شد. در حالی که سه تیپ عراقی اضافی در اردن مستقر بودند-بنابراین عراق در هیچ موقعیتی برای مقابله به مثل نظامی بود، اما او پیشنهاد به "قطع منابع به کردها در ازای امتیازات در شط، " یک پیشنهاد عراق را رد کرد. اقدامات تهاجمی محمدرضا پهلوی، عراق را متقاعد کرد که به دنبال پایان دادن به جنگ کردها باشد. در اواخر دسامبر۱۹۶۹، البکر معاون خود صدام حسین را برای مذاکره مستقیم با بارزانی و دستیار نزدیکش دکتر محمود عثمان فرستاد. محمدرضا پهلوی وقتی از این مذاکرات مطلع شد، خشمگین شد و از کودتا علیه دولت عراق حمایت کرد که قرار بود در شب ۲۰و۲۱ژانویه۱۹۷۰برگزار شود
. با این حال، نیروهای امنیتی عراق "ضبط کاملی از اکثر ملاقات ها و مصاحبه های انجام شده" داشتند، طرح را خنثی کردند، سفیر ایران در عراق را اخراج کردند، و "حداقل ۳۳توطئه گر" را تا ۲۳ژانویه اعدام کردند. در۲۴ژانویه. عراق حمایت خود را از خودمختاری کردستان اعلام کرد و در ۱۱مارس، صدام و بارزانی به توافقی (موسوم به "توافق مارس") "برای به رسمیت شناختن شخصیت دو ملیتی عراق دست یافتند."...[و] اجازه ایجاد یک منطقه خودمختار کردستان را می دهد» که قرار بود تا مارس۱۹۷۴اجرا شود، اگرچه مقام های آمریکایی نسبت به الزام آور بودن این توافق تردید داشتند. ادعاهایی مبنی بر دست داشتن آمریکا در کودتای نافرجام سال۱۹۷۰وجود داشت که ائتلافی از جناح های عراقی از جمله مخالفان کرد حزب بعث را شامل می شد. ادموند غریب ادعا کرد که سیا برای کمک به کردها برای سرنگونی دولت عراق در اوت۱۹۶۹به توافقی دست یافت، اگرچه شواهد کمی برای تأیید این ادعا وجود دارد، و افسر سیا مسئول عملیات در عراق و سوریه در سال۱۹۶۹"هر گونه دخالت ایالات متحده با کردها قبل از۱۹۷۲ را رد کرد" وزارت امور خارجه در۱۵اوت توسط تاجر عراقی لوفتی عبیدی از این طرح مطلع شد، اما به شدت از ارائه
هرگونه کمکی خودداری کرد. سعد جبر تبعیدی عراقی در ۸دسامبر با مقام های سفارت ایالات متحده در بیروت دربارهٔ برنامه ریزی کودتا گفتگو کرد. مقام های سفارت بار دیگر تأکید کردند که ایالات متحده نمی تواند خود را در این توطئه دخیل کند، اگرچه در۱۰دسامبر وزارت امور خارجه به سفارت اجازه داد تا به جابر بگوید «ما آماده بررسی از سرگیری سریع روابط دیپلماتیک خواهیم بود و مطمئناً آماده همکاری در چارچوب محدودیت های موجود خواهیم بود. قوانین موجود و سیاست کلی ما» اگر «دولت جدید ثابت کند میانه رو و دوستانه است.» مداخله کردها، ۱۹۷۲–۱۹۷۵. پس از توافق مارس، مقام های ایران و اسرائیل تلاش کردند تا دولت نیکسون را متقاعد کنند که این توافق بخشی از توطئه شوروی برای آزاد کردن ارتش عراق برای تجاوز به ایران و اسرائیل است، اما مقام های آمریکایی با اشاره به اینکه عراق این ادعاها را رد کردند. در ۲۳مارس ۱۹۷۰پاکسازی اعضای ICP را از سر گرفت و صدام در سفرش به مسکو در ۴تا ۱۲اوت با استقبال «سرد» مواجه شد و طی آن وی درخواست تعویق بدهی خارجی قابل توجه عراق را کرد. عراق و شوروی در اواخر سال۱۹۷۱در پاسخ به اتحاد رو به وخامت اتحاد جماهیر شوروی با رهبر مصر ان
ور سادات، که پس از مرگ ناصر در ۲۸سپتامبر ۱۹۷۰جانشین جمال عبدالناصر شد، به سرعت بهبود یافت. قرارداد محرمانه تسلیحاتی با شوروی در سپتامبر ۱۹۷۱، که در جریان سفر دسامبر آندری گرچکو، وزیر دفاع شوروی به بغداد نهایی شد و «کل کمک های نظامی شوروی به عراق را به بیش از ۷۵۰میلیون دلار رساند»، وزارت امور خارجه عراق هر گونه تهدیدی برای ایران بود تردید داشت. در ۹آوریل ۱۹۷۲،الکسی کوسیگین، نخست وزیر شوروی، «پیمان دوستی و همکاری ۱۵ساله» را با البکر امضا کرد، اما مقام های ایالات متحده از این تحول «در ظاهر آشفته» نشدند، زیرا، طبق برای کارکنان شورای امنیت ملی، این «غافلگیرکننده یا ناگهانی» نبود، بلکه اوج روابط موجود بود. گفته می شود که نیکسون در ابتدا مشغول دنبال کردن سیاست تنش زدایی خود با اتحاد جماهیر شوروی و اجلاس سران مسکو در ماه مه ۱۹۷۲بود، اما بعداً در سفر ۳۰تا ۳۱مه خود به تهران به دنبال کاهش نگرانی های محمدرضا پهلوی در مورد عراق بود. نیکسون در دیدار ۳۱ماه مه با محمدرضا پهلوی، متعهد شد که ایالات متحده «دوستان [خود] را ناامید نخواهد کرد» و قول داد که برای مقابله با توافق اتحاد جماهیر شوروی، تسلیحات پیشرفته (از جمله F-14و F-1
5) به ایران ارائه دهد. برای فروش جت های Mig-23عراق. به گفته مشاور امنیت ملی نیکسون و بعدها وزیر امور خارجه، هنری کیسینجر، و بسیاری از دانشمندان، نیکسون همچنین با انجام عملیات مخفیانه برای کمک به شورشیان کرد بارزانی در تهران موافقت کرد. (بارزانی پس از سوء قصد به قتل پسرش ادریس در دسامبر ۱۹۷۰که حزب بعث را مسئول آن می دانست، اتحاد خود با ایران و اسرائیل را از سر گرفته بود) با این حال، هیچ گزارش رسمی مبنی بر وقوع این اتفاق وجود ندارد، با تنها سابقه ای که نیکسون این عملیات را تأیید کرد، یادداشت اول اوت کیسینجر به رئیس کمیته بود. بنابراین قابل قبول است که دو عامل دیگر در نهایت نیکسون را متقاعد کرد که علیرغم مخالفت گسترده با حمایت از کردها در وزارت امور خارجه و سیا، این عملیات را تأیید کند: ملی کردن کامل شرکت نفت عراق توسط عراق در ۱ژوئن، پس از اینکه عراق صادرات نفت از رمیلا شمالی را آغاز کرد. اتحاد جماهیر شوروی در آوریل؛ و خروج ۱۵۰۰۰پرسنل نظامی شوروی در ۱۸ژوئیه از مصر، که معاون کیسینجر، ژنرال الکساندر هیگ، جونیور، در ۲۸ژوئیه پیش بینی کرد «احتمالاً منجر به تلاش های شدید شوروی در عراق خواهد شد.» از اکتبر۱۹۷۲تا پایان ن
اگهانی مداخله کردها پس از مارس۱۹۷۵، سیا «نزدیک به ۲۰میلیون دلار کمک، از جمله ۱۲۵۰تن تسلیحات غیرقابل انتساب، به کردها ارائه کرد.» هدف اصلی سیاستگذاران ایالات متحده افزایش توانایی کردها برای مذاکره در مورد توافقنامه خودمختاری منطقی با دولت عراق بود.برای توجیه این عملیات، مقام های آمریکایی به حمایت عراق از تروریسم بین المللی و تهدیدهای مکرر آن علیه کشورهای همسایه، از جمله ایران (جایی که عراق از بلوچ ها و جدایی طلبان عرب علیه محمدرضا پهلوی حمایت می کرد) و کویت (عراق حمله غیرقانونی به مرز کویت را انجام داد) اشاره کردند. پست و ادعای جزایر کویتی وربه و بوبیان را در ماه مه ۱۹۷۳کرد)، با هیگ اظهار داشت: «شکی نیست که دیدن بعثی ها به نفع ما، متحدانمان و سایر دولت های دوست در منطقه است. رژیم در عراق تعادل خود را حفظ کرد و در صورت امکان سرنگون شد.» پس از استعفای نیکسون در آگوست۱۹۷۴، رئیس جمهور جرالد فورد در مورد مداخله کردها بر اساس «نیاز به دانستن» اطلاعاتی دریافت کرد. با ترک کیسینجر، رئیس سابق سیا و سفیر سیا در ایران، ریچارد هلمز، آرتور کالاهان از ایستگاه سیا در تهران) و معاون کالاهان برای اجرای واقعی سیاست ایالات متحده.
برای جلوگیری از نشت، وزارت امور خارجه از این عملیات مطلع نشد.در واقع، وزارت امور خارجه آرتور لوری را برای ایجاد یک بخش منافع ایالات متحده در بغداد کمی قبل از تصمیم نیکسون برای حمایت از کردها اعزام کرده بود. بخش منافع رسماً در ۱اکتبر ۱۹۷۲افتتاح شد.لوری بارها هشدار داد که جنگ قدرت بین میانه روها و افراط گرایان در داخل حزب بعث عراق وجود دارد و موضع تهاجمی شاه نسبت به عراق، همراه با بعث. اعتقاد حزب مبنی بر اینکه ایالات متحده به دنبال سرنگونی آن است، به تندروها قدرت داد و در عین حال عراق را وادار کرد تا برای تأمین تسلیحات به سمت اتحاد جماهیر شوروی روی بیاورد. هلمز و سیا تحلیل لوری و پیشنهاد او مبنی بر تلاش ایالات متحده برای بهبود روابط با عراق را رد کردند و هلمز گفت: «[ما] صریحاً شک داریم که در عمل می توانیم بدون ایجاد دشمنان افراطی خود به میانه روها کمک کنیم.» سیا از این هم فراتر رفت و گزارشی تهیه کرد که هشدار داد «"سطح خشونت سیاسی بسیار بالاست". این یک وضعیت و نه یک دولت خوشحال کننده برای ایالات متحده است که بتواند با آن تجارت کند." نسبت به ایالات متحده و غرب، مانند امتناع از شرکت در تحریم نفتی به رهبری عربستان
سعودی پس از جنگ یوم کیپور، اما این اقدامات تا حد زیادی در واشینگتن نادیده گرفته شد. در ۱۱مارس ۱۹۷۴، دولت عراق ۱۵روز به بارزانی مهلت داد تا قانون جدید خودمختاری را بپذیرد، که «بسیار کمتر از آنچه رژیم در سال۱۹۷۰به کردها وعده داده بود، از جمله مطالبات طولانی مدت مانند سهم متناسب از درآمد نفت و… گنجاندن شهر نفت خیز و از نظر فرهنگی مهم کرکوک در منطقه خودمختار» و «به رژیم بر هر قانون کردی حق وتو داد». بارزانی اجازه داد تا ضرب الاجل به پایان برسد، و باعث آغاز جنگ دوم عراق و کرد در آوریل شد. اگرچه سیا «۹۰۰۰۰۰پوند سلاح کوچک و مهمات غیرقابل انتساب» را برای آماده شدن برای این حادثه انباشته کرده بود، کردها به دلیل کمبود سلاح های ضدهوایی و ضد تانک در موقعیت ضعیفی قرار داشتند. علاوه بر این، مستشاران شوروی در تغییر تاکتیک های عراق نقش داشتند که به طور قاطع مسیر جنگ را تغییر داد و به ارتش عراق این امکان را داد که در نهایت در جایی که در گذشته شکست خورده بود، به دستاوردهای ثابتی در برابر کردها دست یابد. برای جلوگیری از فروپاشی مقاومت کردها، کیسینجر معامله ای با اسرائیل برای ارائه ۲۸میلیون دلار تسلیحات سنگین به کردها انجام داد،
اما همه کمک ها بلافاصله پس از اینکه محمدرضا پهلوی و صدام یکدیگر را در یک کنفرانس مطبوعاتی در آغوش گرفتند، به طور ناگهانی پایان یافت. در الجزیره در ۶مارس ۱۹۷۵: صدام با امتیازی در مرز آبراه شط العرب در ازای پایان دادن به «همه نفوذ خرابکارانه از هر طرف» موافقت کرده بود. دخالت آشکار و فزاینده ایران که برای جلوگیری از شکست کردها ضروری است از جمله حضور سربازان ایرانی با لباس کردی، که هر بار به مدت ۱۰روز در نبرد شرکت می کردند، بنابراین این احتمال را افزایش می دهد که ممکن است تشدید بیشتر منجر شود. برای «جنگ باز» بین ایران و عراق همراه با تضمین رهبران عرب از جمله سادات، ملک حسین اردن و هواری بومدین الجزایر مبنی بر اینکه «صدام حسین آماده بود تا عراق را از مدار شوروی خارج کند اگر ایران بخواهد ببرد.» دور کردن [شورش کردها] که آنها را به آغوش شوروی سوق می داد» همچنین به شاه کمک کرد که توافق با عراق ضروری و مطلوب است. پس از آن، بیش از ۱۰۰۰۰۰کرد به ایران گریختند، در حالی که دولت عراق به طرز وحشیانه ای کنترل خود را بر کردستان عراق تثبیت کرد تا سال۱۹۷۸بیش از ۱۴۰۰روستا را ویران کرد، ۶۰۰۰۰۰کرد را در اردوگاه های اسکان مجدد زندان
ی کرد، و کارزاری را به راه انداخت. نسل کشی علیه کردها در سال1988. تحقیق های لو رفته کنگره به رهبری اوتیس پایک و مقاله "نیویورک تایمز" در ۴فوریه ۱۹۷۶نوشته شده توسط ویلیام سفایر به شدت بر تحقیق های بعدی در مورد انجام مداخله کردها تأثیر گذاشته است. در نتیجه، این باور عمومی وجود دارد که مقام های ایالات متحده بارزانی را وادار کردند که پیشنهاد اولیه دولت عراق برای خودمختاری را رد کند، بدبینانه با «فروختن» کردها به دستور محمدرضا پهلوی موافقت کرد، و از ارائه هرگونه کمک بشردوستانه به آوارگان کرد خودداری کرد. و به «نامه ای دلخراش» که بارزانی در ۱۰ مارس۱۹۷۵برای کیسینجر ارسال کرد، پاسخ نداد و در آن اعلام کرد: جنبش و مردم ما به شکلی باورنکردنی با سکوت همه نابود می شوند.در واقع، اسناد از طبقه بندی خارج شده نشان می دهد که مقام های ایالات متحده به بارزانی نسبت به پیشنهاد او برای اعلام خودمختاری به طور یکجانبه هشدار دادند، زیرا آنها می دانستند که انجام این کار باعث تحریک دولت عراق می شود، حتی اگر هدف از تجزیه دائم عراق و حفظ یک دولت خودمختار کردستان مستلزم اقدامات گسترده ای باشد. منابع ناسازگار با انکار قابل قبول با این حال،