Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رفت، خانواده او مداخله پزشکی را اجازه دادند، تاجانش را نجات دهند. آزادی. مک گئون در سال ۱۹۸۵ از زندان آزاد شد و نقش فعال خود را در مبارزات ارتش جمهوری خواه ایرلند دوباره آغاز کرد و همچنین فعالیت با حزب شین فین، جناح سیاسی جنبش جمهوری خواه را شروع کرد. مک گئون در سال ۱۹۸۸ به دلیل سازمان دهی برای قتل سرجوخه ها متهم شد که در اثر این حادثه دو سرباز لباس شخصی از سوی ارتش جمهوری خواه ایرلند کشته شدند. در دادگاه ابتدائیه او، سلیسیتر پت فینوکان استدلال کرد که شواهد و مدارک کافی علیه مک گئون وجود ندارد، همین بود که اتهام وارده علیه او در ماه نوامبر ۱۹۸۸ لغو شد. مک گئون و فینوکان در مقابل دادگاه جاده کرملین باهم عکس گرفتند که این کار باعث شد تا فینوکان از سوی سازمان دفاعی اولستر در ماه فوریه سال ۱۹۸۹ کشته شود. مک گئون علی رغم مشکلات قلبی به دلیل شرکت در اعتصاب غذای عضو شورای عالی حزب شین فین و شخص فعال در بخش زندانیان جنگ بود. او در سال ۱۹۹۳ در شورای شهری بلفاست انتخاب گردید. مرگ. مک گئون پس از یک حمله قلبی در گذشت و جسدش در ۱ اکتبر ۱۹۹۶ در خانه اش پیدا شد. میچل مک لافلین گفت که مرگ او «ضایعه بزرگی برای شین فین و مبار
زه جمهوری خواهان بود». مک گئون در قبرستان میل تاون شهر بلفاست در ناحیه جمهوری خواهان به خاک سپرده شد. از زمان مرگ اش غالباً از او به عنوان «یازدهمین اعتصاب کننده غذای» یاد می شود. در سال ۱۹۹۸ جایزه تلاش جامعه مک گئون از سوی جری آدامز، رئیس شین فین راه اندازی شد که آدامز در آن همایش از مک گئون به عنوان «مرد متواضع اما خاموش، ولی متعهد کامل به برابری و بهبود معیارات زندگی برای همه مردم شهر» توصیف کرد. در ۲۴ نوامبر ۲۰۰۱، لوحه یادبود از مک گئون در مقابل دفتر مرکزی حزب شین فین در جاده فالز نصب و رونمایی شد.
یوروتاس () یا اوروتاس () رود اصلی در لاکونیا و یکی از رودهای بزرگ پلوپونز در یونان است. چشمه های این رودخانه درست در شمال غربی مرز بین لاکونیا و آرکادیا، در اسکورتینوس واقع شده اند. این رودخانه همچنین از چشمه های زیر آب در پلانا و شاخه هایی که از کوه تایگتوس و کوه پارنون سرازیر می شوند، تغذیه می شود که به ترتیب از غرب و شرق به دره یوروتاس می رسند. این رودخانه که طول دارد، در جهت شمال به جنوب جریان دارد و به خلیج لاکونی می ریزد و حوضه زهکشی آن است.
اشغال رومانی توسط شوروی () اشاره دارد به از سال ۱۹۴۴ تا اوت ۱۹۵۸، که در طی آن اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی حضور نظامی قابل توجهی در رومانی داشت. سرنوشت سرزمین هایی که پس از سال ۱۹۱۸ در اختیار رومانی قرار گرفت و در سال ۱۹۴۰ به اتحاد جماهیر شوروی پیوستند، در مقاله اشغال بیسارابیا و بوکوفینای شمالی توسط شوروی به طور جداگانه بررسی شده است.
دیوید گلانتز (؛ زادهٔ ) مورخ نظامی، تاریخ نگار، و پرسنل نظامی اهل ایالات متحده آمریکا است.
پاتریک «پدی» مک گراث (Patrick "Paddy" MacGrath) (۱۸۹۴ – ۶ سپتامبر ۱۹۴۰)، در خانوادهٔ جمهوری خواه دیرینه در شهر دوبلین به دنیا آمد و مانند دو برادرش (پیتر پاول و گابریل) در قیام عید پاک ۱۹۱۶ شرکت کرد. او پس از پایان قیام عید پاک اسیر شد و به اردوگاه زندانیان فرنگوک فرستاده شد تا دوره حبسش را در آنجا سپری کند. مک گراث در جریان انفجارات/برنامه خرابکاری در انگلستان، عضو ارشد ارتش جمهوری خواه ایرلند (IRA)، اعتصاب کنندگان غذایی، رئیس عملیاتی و تعلیمی ارتش جمهوری خواه ایرلند بود و نخستین نفر از ۶ مردی بود که از سوی حکومت ایرلند میان سال های ۱۹۴۰ الی ۱۹۴۴ اعدام گردید. مک گراث پس از مشارکت در قیام عید پاک، در ارتش جمهوری خواه ایرلند باقی ماند. او در این سازمان ارتقاء کرد و به رهبر بزرگی سازمان مبدل شد. پس زمینه. در ۱۹ فوریه ۱۹۲۰، پدی و گابریل مک گراث (عضو برجسته ده تن فوت پایکر، دری ۱۹۱۸) از یک عملیات ارتش جمهوری خواه ایرلند درحال بازگشت به سمت خانه خود در راتمینز بودند. پدی طی یک حمله ناموفق برای یافتن مهمات در دوبلین با پلیس به درگیری مسلحانه پرداخت و شدیداً زخمی شد. جراحت مک گراث خیلی شدید بود که انتقال اش به دادگا
ه را ناممکن ساخت و پس از توقیف طولانی در بیمارستان آزاد شد. در این حمله، جان والش اهل گابلی، وکسفورد، افسر محلی ارتش کشته شد و گروهبان دنلیوی، دوست و همراه او زخم برداشت. این حادثه، عملیات مسلحانه پلیس یونیفورم دار میتروپولیتان دوبلین و اعمال مقررات قیود شب گردی را تا ساعت ۵ صبح متوقف کرد. اعدام سریع مک گراث در سال ۱۹۴۰ در حقیقت واکنشی بود، به افزایش فعالیت ارتش جمهوری خواه ایرلند و کارزار بمب گذاری/ برنامه خرابکاری در انگلستان. میان سال های ۱۹۳۹ – ۱۹۴۰، سه لایحه ای که اختیارات فوق العاده ای را برای دولت ایرلند (که قبلاً به دولت آزاد ایرلند شناخته می شد) اعطاء کرد، در مجمع عمومی ایرلند تصویب شد. قانون خیانت ۱۹۳۹ (جنایت را به یک جرم بزرگ مبدل کرد) و قوانین جرایم علیه دولت ۱۹۳۹ – ۱۹۹۸ به وسیله قانون اختیارات اضطراری ۱۹۳۹ (وضع شده در فوریه ۱۹۴۰) سریعاً رعایت شد که مجازات اعدام را برای افراد مجرم در خیانت، همان گونه که در ماده XXXIX قانون اساسی ایرلند تسجیل یافته است، اعمال کرد. این قوانین، مبنای حقوقی را در راستای اعدام مک گراث و سایر اعضای ارتش جمهوری خواه ایرلند فراهم نمود. در آن زمان، حکومت دی والرا مصمم بود
تا بی طرفی دولت را در برابر نتیجه تنش های نظامی در اروپا حفظ کند. این اعدام ها همچنین نمایان گر تخطی بنیادی در روابط آشفته حزب حاکم فیانا فیل (Fianna Fáil) با ارتش جمهوری خواه ایرلند بود. کاتلین کلارک، شهردار شهر دوبلین، بیوه تام کلارک (برنامه ریزی کننده اصلی قیام عید پاک و نخستین امضاءکننده اعلامیه جمهوری ایرلند) از جرالد بولاند، وزیر دادگستری – که خود او نیز عضوی سابق ارتش جمهوری خواه ایرلند بود – برای تعویق در اجرای حکم اعدام مک گراث (ناموفق) استیناف خواهی نمود. کلارک پس از اعدام مک گراث، دستور داد بیرق ملی در تالار شهر دوبلین نیمه برافراشته شود و پرده های تعمیر قصر بسته گردد. کاتلین کلارک در زندگی نامه اش می گوید که «اعدام مک گراث از نظر من یک جنایت بود و من باید اعتراض می کردم». این اعدام ها کلارک را واداشت تا در فرجام از حزب حاکم فیانا فیل کناره گیری کند. دستگیری دوم و اعتصاب غذا. مک گراث در ۲۲ اکتبر ۱۹۳۹ دستگیر شد و در همان روز دست به اعتصاب غذا زد. او تعهد نمود که یا آزاد خواهد شد یا در این راه خواهد مُرد. مک گراث در ۱۵ نوامبر ۱۹۳۹ به بیمارستان جاده جرویس منتقل شد. پس از ۴۳ روز بدون خوردن و آشامیدن نا
ن و آب در ۴ دسامبر ۱۹۳۹ با کمک یکی از طرف داران جمهوری خواه که کارمند بیمارستان بود، فرار کرد. سه روز بعد، دولت درخواست عدم تعقیب جزایی را در دادگاه کیفری اختصاصی صادر نمود. سومین دستگیری، محاکمه و اعدام. پدی مک گراث در جریان حملات برنامه خرابکاری (S-Plan) در انگلستان یکی از رهبران کلیدی بود. او افراد ارتش جمهوری خواه ایرلند را آموزش می داد و در راستای حمایت لوژیستیکی کار می کرد. مک گراث در ۱۷ اوت ۱۹۴۰ در خانه ای در راتگر، دوبلین از سوی کارآگاهان واحد ویژه طی حملات علیه مراکز عمومی ارتش جمهوری خواه ایرلند، برای بار سوم دستگیر شد. توماس هارت، داوطلب ارتش جمهوری خواه ایرلند نیز در آن حمله دستگیر و متعاقباً همراه با مک گراث اعدام گردید. پس از درگیری مسلحانه با واحد ویژه، گاردا سیوچانا (پلیس این کشور) که در اثر آن مک کیون، گروهبان کارآگاه و ریچارد هایلند، پلیس کارآگاه به ضرب گلوله از پا درآمدند و مایکل برادی، پلیس کارآگاه نیز زخم برداشت، این دو تن دستگیری شدند. وقتی که دو عضو ارتش جمهوری خواه ایرلند تلاش کردند فرار کنند، مک گراث برای کمک به هارت که مجروح شده بود، برگشت ولی هر دو دستگیر شدند. عضو دیگری ارتش جمهوری
خواه ایرلند (تام هنت) فرار کرد ولی در نتیجه دستگیر شد و به دلیل قتل متهم شناخته شد اما دادگاه اعدامش را در صبح روز اجرای حکم، کاهش داد و به زندان کراگ محبوس فرستاده شد. اجندای جلسه در مرکز اصلی ارتش جمهوری خواه ایرلند برنامه ریزی برای حمایت «طرح کاتلین» بود؛ طرح آلمان نازی برای حمله هجوم بر ایرلند شمالی. هارت، مک گراث و هنت از سوی دادگاه نظامی محاکمه شدند؛ محکمه ای که طبق قانون قدرت اضطراری سال ۱۹۳۹ تأسیس شده بود. هر سه نفر از سوی شین مک براید در دادگاه حاضر شدند و این قانون را در ستره محکمه/دادگاه عالی به چالش کشیدند و خواستار تطبیق حکم «قرار احضار زندانی» شدند و در نهایت در دادگاه عالی ایرلند استیناف خواهی کردند. این استیناف خواهی ناموفق بود (چون در آن زمان حق استیناف خواهی دربارهٔ تصمیم دادگاه نظامی وجود نداشت)، هارت و مک گراث در ۶ سپتامبر ۱۹۴۰ به وسیله شلیک دسته جمعی در زندان مونتجوی شهر دوبلین (۲۲ روز بعد از تیراندازی) اعدام شدند. مک گراث در قبری بدون نام و نشان در محوطه زندان به خاک سپرده شد. بقایای او در سال ۱۹۴۸ به خانواده اش سپرده شد و در قبرستان گلاسنوین در کنار قبرهای شین مک براید و ماود گون دوبار
ه دفن گردید.
اتحاد جماهیر شوروی در جنگ جهانی دوم پس از اینکه بریتانیا، فرانسه و ایتالیا در ۳۰ سپتامبر ۱۹۳۸ توافقنامه مونیخ را با آلمان نازی امضا کردند، که «به رغم وجود قرارداد اتحاد ۱۹۲۴ و پیمان نظامی ۱۹۲۵ بین فرانسه و جمهوری چکسلواکی، که به عنوان خیانت مونیخ نیز شناخته می شود»، تقریباً یک سال بعد، اتحاد جماهیر شوروی در ۲۳ اوت ۱۹۳۹ پیمان عدم تجاوز را با آلمان نازی امضا کرد. علاوه بر شرط عدم تجاوز، این معاهده شامل یک پروتکل مخفی بود که سرزمین های رومانی، لهستان، لیتوانی، لتونی و استونی را تقسیم می کرد. و فنلاند به «منطقه نفوذ» آلمان و اتحاد جماهیر شوروی تبدیل شدند، که «بازآرایی های سیاسی و سرزمینی» احتمالی این کشورها را پیش بینی می کرد. در اکتبر و نوامبر ۱۹۴۰، مذاکرات محور شوروی و آلمان در مورد پتانسیل پیوستن به نیروهای محور در برلین انجام شد، زیرا هدف ایدئولوژیک هیتلر در مورد طرح جامع برای شرق سیاست لبنسراوم در شرق بود.
کنت پیترو وری (Pietro Verri) (۱۲ دسامبر ۱۷۲۸ – ۲۸ ژوئن ۱۷۹۷)، یک اقتصاددان، مورخ، فیلسوف و نویسنده بود. در میان مهم ترین شخصیت های قرن هجدهم فرهنگ ایتالیایی، او یکی از پدران روشن گری اصلاح طلب لومبارد و مهم ترین مرجع پیشا اسمیتی در زمینی ارزانی و فراوانی به حساب می آید. اوان زندگی. پیترو وری در یک خانواده نجیب محافظه کار، پسر ارشد گابریل وری و باربارا داتی دیلا سوماگلیا در خانه ای از آرچینتوها در ۱۹ استامپا در میلان که در آن زمان تحت حاکمیت اتریش بود، متولد شد. او سه برادر داشت: الیساندرو، کارلو و جیوانی. بعد از مرگ برادرش، کارلو، او برادرزاده اش لویجی کاسلیگلیانو را بزرگ کرد و تأثیرات زیادی بر او برجا گذاشت. او در کالج یسوعی در مونزا، پنج سال (۱۷۴۰–۴۴) در کالج برنابایتس در سان آلیسندرو در میلان و دو سال (۱۷۴۴–۴۵) در روم در کالج نازارینو که توسط اسکولوپی رهبری می شد، تحصیل کرد. او تحصیلات قوی دینی فراگرفته و زمانی که به سن بیست سالگی رسید، آغاز به شورش کرد. او به صورت داوطلبانه در جنگ هفت ساله خدمت کرد تا از تصمیم پدرش مبنی بر ثبت نام او در تحصیلات حقوقی فرار کند اما یک سال بعد آن را ترک نمود. در اواسط سپتامب
ر ۱۷۵۹ او با اقتصاددان هنری لوید دیدار کرده و یک دوستی مادام العمر را با او ایجاد نمود. وری به زودی بازنشسته شد که اقتصاد سیاسی باید مرکز تمام منافع جدی اجتماعی و سیاسی باشد. در زندگی ابتدائی اش او آثار دستوچس را ترجمه کرده و سال نامه های طنزی (Borlanda impasticciata, Gran Zoroastro و Mal di Milza) را در مورد جامعه میلان نوشت. گام های ابتدائی وری در آموزش علم جامعه مدنی توسط چهار غول روشن فکر قرن هجدهم هدایت شده بود: مانتسکیو، وولتایر، روسو، دیوید هیوم، ادوارد گیبون و هلویتیوس. این دانشمندان به صورت ترکیبی دیدگاه های نوظهور او را در رابطه با قانون و جامعه مدنی، اهمیت فهم تاریخی، تمایلات سودگرایانه او و مخصوصاً مسائل اقتصادی وابسته به تجارت، پول، قرضه و مالیات، شکل دادند. در سال ۱۷۶۱ میلادی او با برادرش آلیساندرو با انجمن ادبی، the Società dei Pugni («انجمن مشت ها») معرفی شده و از سال ۱۷۶۴ میلادی مجله Il Caffè («قهوه خانه») را چاپ کردند. پیترو وری مؤسس، رهبر و مشارکت کننده فعال هر دو بود. قهوه خانه میان سال های ۱۷۶۴ و ۱۷۶۶ میلادی در مجلات متوالی چاپ شد که در دو جلد خلاصه شد. مجله ۱۰ جلد اول مقاله ای از پیترو و
ری داشت که نظریاتش را در مورد روح ادبیات ایتالیایی گنجانیده بود، این جا وری گالیلیه-نیوتنیسم را در سطح فلسفی به عنوان قوه ای برای نوسازی توصیف کرده و چارچوب جدیدی را، در روحیه ای که ما آن را در بالا نیوتنیسم اخلاقی نامیدیم، برای منطق علمی ارائه می دهد. مجله او یک مرجع مهم در روشن گری میلان شد. شخصیت های دیگری که در آن نوشتند عبارت از برادرش آلیساندرو، فیلسوف مشهور سیزار بیکاریا، آلفونسو لونگو و پیترو سیچی. اقتصاد سیاسی. در سال ۱۷۶۴ میلادی او همچنین وارد اداره عامه شد جاییکه به دلیل رفتارهای اصلاح طلبانه اش معروف شده بود: مخصوصاً او ابطال اخذ مالیات از طریق میانجی ها را پیشنهاد کرد. پس از یک بیلانس مستند در مورد تجارت ایالت میلان، در سال ۱۷۶۹ وری اثر برجسته اش،Elementi del Commercio («عناصر تجارت»)، را منتشر ساخت که از تفسیر وسیع لیبرالیسم در تجارت الهام گرفته بود. متعاقباً اثر Meditazioni sull'economia politica («تأمل در اقتصاد سیاسی»، ۱۷۷۱) منتشر شد، کتابی که حاوی ۴۰ بخش بود و زمانی که Meditiazioni وری منتشر شد به خوبی استقبال گردید. موفقیت او شایان توجه بود، در یک سال، چنج ویرایش مختلف آن تولید شد. به گفته
شومپیتر، وری یکی از اولین اقتصاددانانی بود که موازنه پرداخت ها را متوجه شد و شومپیتر می افزاید وری مهم ترین مرجع پیشا اسمیتی در مورد ارزانی و فراوانی است. کار او به وضوح یکی از چندین نمونه در ادبیات اقتصاد است که در جریان ربع قرن پس از ۱۷۵۰ میلادی ظهور اقتصاد سیاسی به عنوان یک علم جداگانه را نشان می دهد. پیترو وری اولین مشارکت سیستماتیک ناشی از دوره روشن گری لومباردرا در رشته اقتصاد سیاسی ارائه می کند. از نقطه نظری که اقتصاد سیاسی وری بیان می کند، ما یک دیدگاه جذاب از مهم ترین عناصر و مفاهیم مشخصه روشن گری لومبارد در جریان نیمه دوم قرن هجدهم به دست می آوریم. Meditiazioni به سه بخش مختلف تقسیم می شود. اول، دربرگیرنده پنج بخش اول، اصول کلی این علم را با توضیح توسعه و رشد اقتصادی، دوران، تولید، مبادله، پول و قیمت ها، به طور کلی بیان می کند. این اصول کلی در مورد پول، صنعت، سود و دوران و جمعیت تکمیل و توضیح داده شده است. بخش دوم این اصول را در تعدادی از مسائل سیاست در اقتصاد سیاسی به کار می برد: توزیع دارایی زمین، اصناف و سایر انواع روش های پیش گیرانه از طریق امتیاز، کنترل قیمت، کنترل فروش، قوانین هزینه و برخی از
مشاهدات مرتبط با جمعیت و زراعت. بخش سوم نظریهٔ مالی را ارائه کرده و سه بخش اخیر به عنوان نوعی خلاصه ای پیامدهای سیاست مطالب ارائه شده عمل می کند. ۵ ویرایش اول Meditiazioni حاوی اصطلاح ریاضیکی نیست اما برخی از پانوشت های که در ویرایش ششم اضافه شده است اندیشه اقتصادی وری را به شکل ریاضیکی تفسیر می کند. هدف از اقتصاد سیاسی افزایش توان، قدرت و رضایت ملی است که از طریق افزایش جمعیت، انگیزه دادن به کارگران، افزایش تولید و موازنه مناسب بین آن و مصرف به دست می آید. موفقیت در به دست آوردن این هدف سیاست می تواند توسط حد اقل سه روش مختلف در نبود داده های مربوط به درآمد ملی قابل اعتماد، قسمی که وری ان را در نقاط مختلف رساله خود نشان می دهد، اندازه گردد. این ها عبارت از موازنه تجارت که او آن را اندازه گیری ناتمام می داند؛ سطح نرخ سود که او آن را یک معیار بهتر می داند و اندازه و ویژگی های جمعیت که او آن را بهترین معیار می داند به این دلیل که می تواند به صحیح ترین شکل اندازه گردد. نظریهٔ اقتصادی وری بر سه موضوع تمرکز دارد: ۱. قیمت ها؛ ۲. موازنه جمعی؛ ۳. توزیع نظریهٔ قیمت ها. به گفته وری، قیمت مواد مصرفی مستقیماً به «نیازمند
ی» و معکوساً به فراوانی وابسته است. هدف وری از «نیازمندی» خواست تعریف ناشده نیست بلکه تقاضای مؤثر کالاست، یعنی سطح تقاضایی که مطلوبیت مورد نظر هر یک از کالاها بیش از قیمتی باشد که یک فرد آماده پرداخت آن برای به دست آوردن آن کالا است. وری با استدلال این که تقاضا عرضه را تنظیم می کند نه برعکس، بر حاکمیت مصرف کننده تأکید می کند. در مورد فراوانی، اساساً مربوط به نوع بازار است: زمانی که بازار به رقابت کامل نزدیک می شود، فراوانی از همه بیشتر است. موازنه ای میان تولید و مصرف. مشکل تعادل میان تولید (به تعبیر وری «بازتولید») و مصرف با بررسی دو مورد متضاد عدم تعادل مورد تجزیه و تحلیل قرار می گیرد. مشارکت وری این جا شدیداً به فرضیه های اساسی نظری نظریهٔ کنش او مرتبط است. این موضوع در مسائل خود نیز بسیار اصیل است. مورد اولی زمانی اتفاق می آفتد که مصرف ملی بیش از تولید بوده و موازنه تجارت نامطلوب باشد. برخلاف هیوم، وری به خروج پول و کاهش تورم ناشی از آن توجهی ندارد. علاقه بیشتر معطوف میکانیزم های واقعی تعادل مجدد است. دو راه حل ممکن به بی تعادلی وجود دارد: اول آن منفی است و شامل عامل حرکت (مهاجرت بخشی از قوه کار) می شود.
زمانی که راه حل دوم رایج شود، شاخه های جدید تولیدی در کشور ایجاد می گردند: این صنعت های جدید از لحاظ کیفیت و قیمت با آن های که در خارج قرار دارند و تقاضا به کالاهای وارد شده از آن وجود دارد، به رقابت می پردازند. این روند تعویض واردات، موازنه تجارت را تعادل مجدد می بخشد. با افزایش سایر بازار داخلی بهبودی در کشور رشد می کند. نقش ایده ها در این تصویر مرکزی است: یک صنف افراد موجودیت تقاضای ملی برای کالای های خاص را می دانند و نسبت به رقبای خارجی در شرایط بهتر آن را تولید می کنند. در مورد دومی، مصرف کم تر از تولید است و موازنه تجارت مطلوب می باشد. در واقع، وری خود را درگیر نمایش این می سازد که یک موازنه مطلوب تجارت در شرایط خاصی امکان پذیر است که تورم یک پیامد الزامی آن نبوده و نهایتاً رشد جنبه واقعی اقتصاد با آن سازگار باشد. تورم صرف در صورتی اتفاق می افتد که تقاضای اضافی پولی با سختی های طرف عرضه تضاد داشته باشد (در این مورد، پول در دستان یک تعداد فروشندگان اصلاح ناشده «متوقف می شود»). با این حال؟ این مورد در یک ملت «مؤدب» زیاد محتمل نیست. وری این جا یک نوع میکانیزم انتقال هیوم-کانتیلون را بدون تورم توصیف می کند
. پول اضافی که دست به دست می شود، صنعت را تحریک کرده و فاکتورهای بیکاری را سر کار می آورد. میکانیزم رشد خودپایدار وری مبتنی بر عاید روزافزون، نیازمندی های جدید و تولیدات جدید، نتیجه این انگیزه اولی است. این جا نیز، روحیه کارآفرینی یک بخش مهم را بازی می کند. توزیع. مانند بخش های دیگر مشارکت اقتصادی او، نظریهٔ توزیع وری نیز از نظریهٔ نیازمندی ها و خواست ها نشأت می کند. وری مانند بیشتر اقتصاددانان آن زمان جامعه ای را ترجیح می دهد که در آن وزنه ای طبقه متوسط بیشتر باشد. اعضای این طبقه به دلیل نیازمندی های شان انگیزه می گیرند تا سخت کار کرده شرایط زندگی شان را بهتر سازند. نامساوات در ثروت تا جاییکه معتدل و تدریجی باشد، یک انگیزه دیگر است که به همه امید برای برتر ساختن میزان اجتماعی می دهد. از سوی دیگر، زمانی که نامساوات بسیار بلند باشد، جامعه محکوم به فقر و یک وضعیت غیرپویا می شود. زمین داران ثروت مند، توجهی به کالاهایشان نداشته و تشویشی در مورد بهزیستی در آینده ندارند. از سوی دیگر، مردم فقیر، آن قدر فقیر هستند که با نیازمندی های بلندتر متأثر نمی شوند و امید بهتر ساختن شرایط زندگی شان را ندارند. درست مانند وضعیت ن
ام تمدن، فقرا نیازمندی های اساسی دارند اما تصور و خواسته ای در زندگی آن ها نقشی ندارد. مساوات مطلق دارایی یک راه حل بهتر نیست. یگانه تأثیر قوانین رومی های زمین دار و نهادهای مشابه، از بین بردن امیال و ممانعت از توسعه است. کارهای فلسفی. در سال ۱۷۶۳ میلادی، مطالعات ابتدائی وری Meditiazioni sulla felicita – که معمولاً به عنوان یک رساله فلسفی طبقه بندی می شود – نوشته شد. وری بخش های بنیادی روی کردش دربارهٔ زندگی مدنی را بیان می کند. پس از آن، زمانی که مقاومت در برابر کارهای اصلاح طلانه او در مدیریت بیشتر می شود، وری خود را بیشتر به فلسفه وقف می کند. در سال ۱۷۷۳ میلادی او Dell'indole del piacere e del dolore («گفتمان در مورد لذت و درد») و متعاقباً در سال ۱۷۷۷ میلادی Osservazioni sulla tortura («مشاهدات در مورد شکنجه») را نوشت که در آن بر بی فایده و ظالمانه بودن شکنجه تأکید دارد. او استدلال می کند که خواسته های بیش از حد که فراتر از امکان یا «توانایی» باشند، ناخوشنودی بار می آورند. جست جوی خوشحالی در قالب حذف ناخوشنودی یک مسئله محوری در فلسفه سیاسی پیترو وری را شکل می دهد. او از آغاز به عنوان یکی از پیشتازترین نمای
ندگان دیدگاه های یودیمونیا قرن هجدهم ظاهر می شود. وری استدلال می کند که خوشحالی را می توان به دو شکل جست جو کرد. خوشحالی در واقع، دربرگیرنده کاهش تفاوت بین دو عنصر خواسته ها و توانایی است: این کاهش می تواند از طریق عمل کردن بر هر یک آن دو عامل به دست آید؛ بنابراین می توان گفت که موضوع خوشحالی زمانی که به یک تفاوت پایین آورده شود، یا از طریق «علاوه کردن» (قدرت) یا با «کم کردن» (خواسته ها) به دست آورده می شود. وری اعلام می کند که علاوه کردن بهتر است. علاوه کردن در قالب بزرگ سازی توان، مسیر اصلی به سعادت و خوشحالی را در مقایسه با بررسی کردن خواسته ها فراهم می کند. اما وری به عنوان شرطی برای خوشحالی، بر خلاقیت تأکید ویژه ای می کند تا این که از هر چه در اختیار داریم از آن لذت ببریم. دو اثر مهم او (گفتمان در مورد ماهیت لذت و درد (Discourse on the Nature of Pleasure and Pain)، ۱۷۷۳؛ ریاضیت برای سعادت (Meditations on Happiness)، ۱۷۸۱) حاوی ایده های جدید و مبتکرانه در مورد عمل کرد درد و قانون تضادها است که پس از او کانت، شوپنهاور و وونت آن را پذیرفته و توسط دوموند، بویلیر و ریگالیا مورد بحث قرار گرفت. تأثیرات. مطالعه
جامع نوشته های اقتصادی و فلسفی وری در امر تجزیه و تحلیل تأثیر متقابل میان نظریهٔ حس اخلاقی، قانون گذاری و چارچوب رقابتی اقتصاد بازار یک طرز دید جدیدی را پیشنهاد می کند که با فهم رابطه مشابه در سایر نویسندگان قرن هجدهم، از جمله آدام اسمیت، بی ربط نیست. به این دلیل که Meditazioni وری به وضوح در تحقیق «تاریخی» عواطف اخلاقی و روشی که این ها ممکن است بر پی گیری منافع خصوصی یا عمومی و ویژگی های قانون گذاری تأثیر بگذارند، ریشه دارد. تأثیر وری را می توان ابتدا در دوست و همکارش از قهوه خانه (Il Caffè) در اثر معروف بیکاریا در مورد جرایم و مجازات، دید. بیکاریا به صورت گسترده از وری الهام گرفته و توسط او دفاع شده است. در مقاله هذا پیشنهاد می شود که برخی از اصول اساسی اقتصاد سیاسی پیترو وری با توجه به شهودات و قضایا و نظریات خاص بازنگری شود: به طور مثال، آن ها با مفهوم اقتصاد خود وری – مفهوم اصلی آن – ربط داده شوند. فیلسوف قرن هجدهم، کاندیلاک ظاهراً با ایده های وری در مورد اصلاح زمین هم نظر بوده است. در قرن نوزدهم، جین باپتیست سی رویه مطلوبی را در برابر برخورد وری با کار مؤلد و غیر مؤلد نشان داد. همچنین کتاب های وری به وو
لتایر رسید و طبق گزارش دی فیلیس، وولتایر کتاب Meditazioni وری را چنین توصیف کرده است که «واقعی ترین، عاقلانه ترین و واضح ترین» کتابی است که او دربارهٔ اقتصاد سیاسی خوانده است، اما در کارهای وولتایر هیچ نامه ای از وولتایر به وری یا هیچ نوع ارجاع مشابه به کار وری در ویرایش معیاری جمع آوری شده و ولتایر دیده نمی شود. با این حال، کاسپاری سپاس گزاری وولتایر به وری را به دلیل فرستادن یک نسخه Meditazioni به او دقیقاً در تاریخ ۱۹ مارس ۱۷۷۲ میلادی در حاکمیت مائوری، ذکر می کند. کتابخانه شخصی آدام اسمیت شامل دو کاپی اقتصاد سیاسی وری (سال ۱۷۷۱ و ۱۷۷۲) می شد. توانایی مطالعه ایتالیایی آدام اسمیت به خوبی مستندسازی شده است. مضامین تأثیر محتمل وری بر اسمیت (این تحلیل مبتنی بر مقایسه اقتصاد سیاسی وری با ثروت ملت های اسمیت می باشد) می تواند به شکل ذیل خلاصه شود: با وجود ارجاع های مناسب مراجع همانند مک کولوچ و انگرام به وری، ثروت وری به عنوان یک اقتصاددان نسبت به شایستگی هایش کم تر بود. اواخر زندگی و کارهایش. در سال ۱۷۷۷ میلادی، او Storia di Milano («تاریخ میلان»، در دو جلد، ۱۷۸۳ و ۱۷۹۸ میلادی)، یک نمونه برجسته تاریخ نگاری روشن گ
ری، را شروع کرد. اصلاح طلبی کلیسایی جوزف دوم اتریش الهام بخش کتاب Dialogo fra Pio VI e Giuseppe II a Vienna («دیالوگ بین پیوس ششم و جوزف دوم در وین»، ۱۷۸۲ میلادی) و متعاقباً La Decadenza del Papa («زوال پاپ») او شد که از ناامیدی او از نبود تأثیرات ایده های روشن گری بر حکومت پاپ ها مشخص می شود. استبداد فزاینده جوزف دوم باعث شد تا وری همه سمت هایش در اداره اتریش لومباردی را در سال ۱۷۸۶ میلادی ترک کند؛ ده سال بعد، پس از تهاجم فرانسه، او به عنوان یک عضو شهرداری میلان بازگشت و یکی از مؤسسین جمهوری سیزالپین شد. با این حال، وری هرچند با افراط جاکوبین مخالفت می کرد، امکان بهبود اخلاقی و اقتصادی پس از انقلاب فرانسه را استقبال کرد که به باور او به نوبه ای خود متأثر شده از جنبش روشن گری بود. در سال ۱۷۸۶ میلادی او به عنوان عضو خارجی آکادمی سلطنتی علوم سوئدی انتخاب شد. در شب ۲۸ ژوئن ۱۷۹۷، در جریان یک ملاقات در تالار شهرداری، او به عمر شست و هشت سالگی و در اثر سکته ناگهانی درگذشت. او در کلیسای مریم مقدس لازارتو دی اورناگو، نزدیک همسر اولش دفن شد. از دوصدمین سال یاد مرگ وری بر روی استمپ پستی ایتالیا در سال ۱۹۹۷ یادبود به عم
ل آمد.
براآن، پسر برات است که به عنوان اجداد گائل ها توصیف می شود. که اگرچه به طور کلی به عنوان یک افسانه در نظر گرفته می شود، اما فتح ایرلند توسط افرادی که از شبه جزیره ایبری در دوران ماقبل تاریخ آمده اند، با یک مطالعه ژنتیکی که در سال ۲۰۰۶ در دانشگاه آکسفورد انجام شد، مطابقت دارد، این مطالعه به این نتیجه رسید که اکثریت مردم جزایر بریتانیا در واقع از نسل کشاورزان نوسنگی که از نواحی ساحلی شمال اسپانیا گذشته اند، بوده است. در اساطیر، گائل ها سرانجام با کشتی به ایبریا می روند و آن را فتح می کنند. در آنجا یکی از رهبران آنها به نام براآن شهری تأسیس می کند و برج بزرگی نیز می سازد. از بالای برج، پسرش به ایرلند نیز نگاه می کند. بدین ترتیب گائل ها به همراه برخی از پسران براآن، از بریگانتیا به ایرلند می روند و موافقت می کنند که آن را بین خود تقسیم کنند. پسر براآن، «بیل» بود که او (یعنی بیل) خودش پدر میل اسپهانی (سرباز اسپانیایی) بود که گفته می شود جد مردم ایرلند است.
براآن یا براهان، حومه مرکزی و جنوب شرقی شهرستان اصفهان می باشد. «براآن» از دشت های حاصلخیز شرق اصفهان است که رودخانه زاینده رود با عبور از میان این سرزمین، آن را به دو بخش شمالی و جنوبی جدا کرده است. براآن اصفهان دشتی پهناور و مسطح و با «آب فراوان» و منتهی به بیابان های خشک پیرامون بوده است که جذابیت ویژه خود را از آبادی زمین های کشاورزی اش کسب می کرده است و آب طبیعی زاینده رود متعلق به کشاورزان آن سرزمین بوده است. زمین های بایر اطراف روستاها گسترده بوده و تمام دشت براآن در بیرون از محدودهٔ زمین های کشاورزی، به زمین های خشک و بیابانی انجامیده می شود. آب فراوان، نیزار و باتلاق های فراوانی به طور ویژه و خاص در این دشت تاریخی به دلیل همسایگی و نزدیکی اش با زاینده رود وجود داشته است. حوضه سنتی آبریز زاینده رود از لنجان علیا آغاز و تا مزارع بن رود در اطراف تالاب گاوخونی ختم می شده است. در این دشت بزرگ، که در دو سوی زنده رود واقع شده بوده است بیشتر غله کاری انجام می شده. روستاهایی که از کاریز نیز برخوردار بودند صیفی کاری نیز، می کرده اند، و هندوانه و پنبه و جوذق نیز کاشته می شده است. آب رودخانه برای کشت برنج و آبیا