Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کوه چلتن، قله ای است که در رشته کوه سلیمان، در شهرستان کویته در ایالت بلوچستان، در غرب پاکستان واقع شده است. قله. قله کوه شیب دار و سنگلاخی به نام چیلتان یا چهل تان است، لواره سر بلندترین قله رشته کوه های چلتن با ۳۱۹۴ متر ارتفاع است، این سومین قله بلند کویته بعد از زرغون غار و کوه تاکاتو و پنجمین قله بلند بلوچستان است. درختان ارس در دامنه های وسیع این کوه گسترده یافت می شوند. حیات وحش. کوه چلتن حیوانات مختلفی دارد و به نظر می رسد انواع مختلف پرندگان در سراسر کوه چلتن زندگی می کنند. بیش از هزار مارخور (بز شاخدار) گزارش شده است و حیوانات دیگری نیز از جمله شغال و گرگ مشاهده شده است، یک نوع بز کوهی در منطقه چلتن بوده که در حال حاضر منقرض شده است.
گتو لاخوا گتویی نازی در طول جنگ جهانی دوم بود که در بلاروس غربی قرار داشت. این گتو با هدف آزار و اذیت و بهره کشی از یهودیان بومی در لاخوا، بلاروس ایجاد شده بود. این گتو تا سپتامبر سال ۱۹۴۲ وجود داشت، و مکان نخستین خیزش گتوهای یهودی نشین بود. پیشینه. نخستین یهودیان پس از قیام خملنیتسکی (۱۶۵۰–۱۶۴۸) در لاخوا، تاج پادشاهی لهستان، ساکن شدند. در ۱۷۹۵، ۱۵۷ شهروند یهودی در لاخوا مالیات می دادند و در همان هنگام نیز اکثریت ساکنان را تشکیل می دادند. منابع اصلی درآمد شهر تجارت محصولات کشاورزی و ماهیگیری بود که به تولید گوشت و موم، خیاطی و خدمات ترابری گسترش یافت. چندین دهه پس از تجزیه لهستان توسط روسیه، پروس و اتریش، خط آهن ویلنیوس-لونینت-ریونه تا لاخوا امتداد یافت و به اقتصاد محلی کمک کرد تا در برابر رکود مقاومت کند. در سال ۱۸۹۷، تعداد ۱٬۰۵۷ یهودی در این شهر زندگی می کردند. پس از تشکیل جمهوری دوم لهستان پس از جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۸، لاخوا بخشی از استان پولشه در منطقه کرسی شد. بر پایه سرشماری سال ۱۹۲۱ در لهستان، جمعیت لاخوا دارای ۳۳ درصد یهودی بود. الیعاذر لیختنشتاین آخرین ربی پیش از تهاجم شوروی به لهستان در سال ۱۹۳۹
بود. پس از حمله شوروی و آلمان به لهستان، لاخوا به خاک شوروی ضمیمه شد و به بخشی از جمهوری شوروی سوسیالیستی بلاروس تبدیل شد. تاریخچه گتو. در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱، آلمان در جریان عملیات بارباروسا به اتحاد جماهیر شوروی حمله کرد. دو هفته بعد، در ۸ ژوئیه ۱۹۴۱، ورماخت آلمان شهر را تصرف کرد. یودنرات توسط آلمانی ها به ریاست یک رهبر صهیونیست سابق، دوو لوپاتین، تأسیس شد. خاخام حاییم زالمان اوشروویتس توسط پلیس دستگیر شد. آزادی وی بعدها تنها پس از پرداخت دیه سنگین تأمین شد. در یک آوریل ۱۹۴۲، ساکنان یهودی شهر به زور به گتو جدیدی متشکل از دو خیابان و ۴۵ خانه منتقل شده و توسط حصار سیم خاردار محاصره شدند. در این گتو تقریباً ۲۳۵۰ تن زندگی می کردند؛ یعنی به ازای هر نفر ۱ متر مربع. خبرکشتارها به دست آینزاتس گروپ B آلمان در سراسر منطقه پخش شد، و به زودی به لاخوا رسید. جوانان یهودی با رهبری ییتزهاک رخشین مقاومتی زیرزمینی ترتیب دادند. با کمک یودنرات، مقاومت زیرزمینی موفق به جمع آوری تبرها، چاقوها و میله های آهنی شد، اگرچه تلاش ها برای قاچاق اسلحه گرم به درون گتو اغلب بی نتیجه ماندند. تا اوت ۱۹۴۲، یهودیان لاخوا می دانستند که گتوهای در آن حو
الی برچیده شده بودند. در ۲ سپتامبر، به مردم محلی اطلاع داده شد که به برخی از کشاورزانی که نازی ها احضار کرده بودند، دستور کندن گودال های بزرگی در بیرون از شهر داده شده بود. بعدها در همان روز، ۱۵۰ سرباز آلمانی از یک جوخه مرگ آینزاتس گروپ با ۲۰۰ نفر همدست بلاروسی و اوکراینی گتو را محاصره کرده اند. رخشین و مقاومت زیرزمینی می خواستند نیمه شب به حصارهای گتو حمله کنند تا مردم توانایی فرار پیدا کنند، اما دیگران از تنها گذاشتن افراد پیر و کودکان خودداری کردند. لوپاتین درخواست کرد که حمله به صبح موکول شود. خیزش و کشتار. در ۳ سپتامبر ۱۹۴۲، آلمانی ها به دوو لوپاتین اطلاع دادند که گتو باید برچیده شود و به ساکنان گتو دستور دادند تا برای «اسکان مجدد» گردهم آیند. برای اطمینان از همکاری رهبران گتو، آلمانی ها قول دادند که اعضای یودنرات، پزشک گتو و ۳۰ کارگر (که لوپاتین می توانست خود آنها را برگزیند) در امان خواهند بود. لوپاتین این پیشنهاد را رد کرد و گفت: «یا همه ما زندگی می کنیم، یا همه می میریم.» هنگامی که آلمانی ها به گتو وارد شدند، لوپاتین مقر یودنرات را به آتش کشید، و این نقطه آغاز خیزش بود. ساختمان های دیگر نیز به آتش کش
یده شدند. اعضای جنبش زیرزمینی گتو با استفاده از تبر، چوب، کوکتل مولوتف و نیز دست خالی، هنگام ورود به گتو، به آلمانی ها حمله کردند. باور بر این است که این نبرد نمایانگر نخستین خیزش در گتوهای یهودی در طول جنگ است. تقریباً ۶۵۰ یهودی در جریان نبردها یا درون شعله های آتش کشته شدند، و ۵۰۰ تن دیگر از آنها نیز به گودال ها برده و تیرباران شدند. شش سرباز آلمانی و هشت پلیس آلمانی و اوکراینی (یا بلاروسی) نیز کشته شدند. حصار گتو شکسته شد و تقریباً ۱۰۰۰ یهودی توانستند فرار کنند؛ از این تعداد حدود ۶۰۰ تن توانستند به مرداب های پینسک پناه ببرند. رخشینپس از کشتن یک سرباز آلمانی با وارد کردن ضربه تبر به سر، هنگام پریدن به رودخانه اسمیرک مورد اصابت گلوله قرار گرفت و کشته شد. گرچه برآورد می شود ۱۲۰ نفر از فراریان توانسته باشند به واحدهای پارتیزانی بپیوندند، اما سرانجام بیشتر افراد دیگر ردیابی و کشته شدند. حدود ۹۰ نفر از ساکنان گتو از جنگ جان سالم به در بردند. دوو لوپاتین به یکی از واحدهای پارتیزانی کمونیست پیوست و در ۲۱ فوریه ۱۹۴۴ بر اثر برخورد با مین کشته شد. پسایند. ارتش سرخ در اواسط ژوئیه سال ۱۹۴۴ طی عملیات باگراتیون به لاخوا
رسید. جامعه یهودی این شهر اما هرگز ترمیم نشد. از هنگام فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ به این سوی، لاخوا از شهرهای کوچکتر در لونینتس در منطقه برست در بلاروس مستقل بوده است.
مونیکا تورس یک تکواندوکار مکزیکی است. وی در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۱۹۸۷ در بارسلونا، پس از شکست در بازی نهایی در برابر جانگ او-سوک، مدال نقره را در دسته سبک وزن به دست آورد. وی در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۱۹۸۹ پس از شکست مقابل چین یو فانگ، در دسته سبک وزن مدال نقره را از آن خود کرد. در مسابقات قهرمانی تکواندو پان امریکن او در سال ۱۹۸۸ برنده مدال طلا، و در سال ۱۹۹۰ صاحب مدال برنز شد.
علی عارف برهان (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل جیبوتی است. وی از ۷ ژوئیه ۱۹۶۷ تا ۲۹ ژوئیه ۱۹۷۶ نخست وزیر این کشور بود.
گتو میزوچ یک گتو نازی در جریان جنگ جهانی دوم بود که برای جداسازی اجباری و بدرفتاری با یهودیان توسط آلمان نازی در شهر میزوچ، اوکراین غربی، ایجاد شده بود. پیشینه. یهودیان در سده هجدهم در میزوچ ساکن شدند. در ۱۸۹۷، کل جمعیت این شهر ۲٬۶۶۲ نفر بود و ۱۱۷۵ یهودی داشت که صاحب کارخانه های تولید نمد، روغن و شکر و همچنین کارخانه آرد و کارخانه های اره بری بودند. برخی از یهودیان در طول جنگ جهانی اول مهاجرت کردند. بر پایه سرشماری ملی سال ۱۹۲۱ در جمهوری دوم لهستان، ۸۴۵ یهودی در میزوچ زندگی می کردند که بیشترشان را یهودیان حسیدی تشکیل می دادند. با بهبود اقتصاد لهستان، تعداد آنها افزایش یافت. اجتماع آن ها، مانند بسیاری دیگر در کرسی (شرق لهستان)، جامعه ای شهری میان دو جنگ بود که در آن یهودیان و لهستانی ها به همراه اعضای اقلیت های دیگر از جمله اوکراینی ها زندگی می کردند. مدرسه ای نظامی در میزوچ وجود داشت که برای آموزش افسران گردان ۱۱ تیپ اول ارتش لهستان بود؛ همچنین یک کلیسای کاتولیک و یک کلیسای ارتدکس و یک کنیسه. نزدیکترین شهر بزرگ، ریونه بود. میزوچ در حدود ۲۹ کیلومتری شرق دوبنو واقع شده است. پیش از حمله آلمان و شوروی به لهستان د
ر سال ۱۹۳۹، این شهر در استان ولین در جمهوری دوم لهستان واقع شده بود. میزوچ که به دنبال حمله شوروی به شرق لهستان در سال ۱۹۳۹ ضمیمه خاک شوروی شده بود، در جریان عملیات بارباروسا، توسط ورماخت تصرف شد. حدود ۳۰۰ یهودی به اتحاد جماهیر شوروی گریختند. خیزش و کشتار. در ۱۲ اکتبر ۱۹۴۲، ارتباط گتو با جهان بیرون قطع شد و در حدود ۱۷۰۰ یهودی توسط پلیس کمکی اوکراین و پلیس آلمانی محاصره شدند که در تدارک برچیدن گتو بودند. یهودیان در خیزشی که احتمالاً به مدت دو روز ادامه داشت، به مبارزه برخاستند. حدود نیمی از ساکنان پیش از فروپاشی قیام توانستند گریخته یا پنهان شوند. در ۱۴ اکتبر، بازماندگان اسیر شده با کامیون هایی به دره ای خلوت منتقل و تیرباران شدند. عکس ها. از تیرباران ساکنان گتو عکس برداری شد. تصاویر متعلق به "اس اس-اونترشارفورر" شافر بودند تا آنگه در سال ۱۹۴۵ بخشی از تحقیقات لودویگزوبورگ (با شماره ZSt. II 204 AR 1218/70) شدند. عکس ها منتشر شده و امروزه به خوبی شناخته شده اند. این عکس ها اغلب به اشتباه نمایانگر تصاویری مربوط به دیگر تیراندازی های هولوکاست به تصویر کشیده می شوند. دو عکس "اکتسیون" در حال روی دادن را نشان می دهند
. این عکس ها شواهد روشنی از اعدام هایی را نشان می دهد که در طول هولوکاست با گلوله در رایخس کومیساریات اوکراین انجام شدند. قربانیان را در گروه های تقریباً ۵ نفره به محل کشتار هدایت کردند و ناچارشان می کردند تا در میان قربانیان پیش از خود دراز بکشند، و سپس با گلوله ای از پشت گردن یا به سرشان کشته می شدند. تاریخ دانان دربارهٔ قساوت نشان داده شده در عکس های کشتار میزوچ گفته اند: پسایند. میزوچ بعدها صحنه کشتار لهستانی ها در ولنیا و گالیسیای شرقی شد که در آن حدود ۱۰۰ لهستانی توسط اوکراینی های ملی گرا در اواخر اوت ۱۹۴۳ کشته شدند. حدود ۶۰ درصد خانه های شهر به آتش کشیده شدند. پس از جنگ، مرزهای لهستان دوباره نویسی شدند و میزوچ به عنوان بخشی از جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین شناخته شد. جامعه یهودی آن شهر دیگر نتوانست خود را احیا کند. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، شهر بخشی از اوکراین مستقل شد.
ویکی پدیا: راهنمای گمشده () کتابی نوشتهٔ جان بروتون است که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد. این کتاب یک راهنمای چگونگی است که فرایند مشارکت در دانشنامهٔ اینترنتی ویکی پدیا را توضیح می دهد. رابرت اسلید، بازبینی کنندهٔ کتاب نوشته است که «این کتاب مقدمه ای ممتاز است برای هرکسی که به تبدیل شدن به بخشی از این تجربهٔ باشکوه علاقه مند است». "ویکی پدیا: راهنمای گمشده" بخشی است از سری راهنمای گمشدهٔ اورایلی مدیا، که توسط دیوید پوگ، ستون نویس فناوری در "نیویورک تایمز" و "ساینتیفیک آمریکن" خلق شده است. در ۲۶ ژانویهٔ ۲۰۰۹، اورایلی مدیا اعلام کرد که محتوای این کتاب تحت یک پروانه آزاد که با ویکی پدیا سازگار باشد، منتشر می شود و در فضای نام راهنمای ویکی پدیا برای ویرایش در دسترس قرار خواهد گرفت.
تشلحیت (تیفیناغ: ⵜⴰⵛⵍⵃⵉⵜ Taclḥit) یکی از زبانهای اطلس آمازیغ است که زبان شالحیین در مراکش است و از نظر تعداد گوینده ها بزرگترین زبان آمازیغ است. منطقه تشلحیت در قسمت غربی کوه های اطلس بلند، کوه های اطلس کوچک و بیشتر دشت سوس و از مهمترین مراکز شهری این منطقه می توان به شهرهای آگادیر، گلیمیم، ترودانت و اوورزازات اشاره کرد. تعداد سخنرانان از 7 میلیون نفر فراتر می رود.
کلیسای تِمپِّلی آوکیو (انگلیسی: Temppeliaukio Church)، (فنلاندی: "Temppeliaukion kirkko", سوئدی: "Tempelplatsens kyrka") یک کلیسای لوتری واقع در محله تولو در هلسینکی مرکز فنلاند است. این بنا توسط معماران فنلاندی برادران سوئومالاینِن طراحی و در سال ۱۹۶۹ افتتاح شد. در معماری این بنا مستقیماً از سنگ به عنوان مصالح اصلی استفاده شده در واقع برای ساخت کلیسا عملیات حفاری انجام شد و سنگ ها تراش خوردند. از این رو تمپلی آوکیو به کلیسای سنگی یا کلیسای صخره ای نیز مشهور است. در دیواره کلیسا شکافی متعلق به عصر یخبندان وجود دارد که از آن به عنوان محراب استفاده می شود. شهروندان هلسینکی به این کلیسا، میدان معبد هم می گویند. پیشینه. برای محله تولو از اوایل قرن ۳۰ ساخت یک کلیسا توسط شورای شهر در نظر گرفته شده بود. برای این منظور معمار فنلاندی یوهان سیگفرید سیرن، معمار پارلمان فنلاند، در سال ۱۹۳۱۱ طرحی را ارائه داد که مورد قبول واقع شد. با این همه به دلیل شروع جنگ جهانی دوم عملاً شروع این پروژه متوقف شد. ۲ دهه بعد از جنگ برادران سوئومالاینن طراحی جدیدی برای کلیسا ارائه دادند. به دلایل اقتصادی، فضای داخلی کلیسا به حدود یک چهارم
نقشه اصلی آن کاهش یافت. در فوریه ۱۹۶۸ عملیات ساخت بنا آغاز و در سپتامبر ۱۹۶۹ به پایان رسید. معماری. فضای داخلی حفاری شده از سنگ دیواره کوه است. روشنایی کلیسا با نور طبیعی که از طریق نورگیر اطراف گنبد مسی مرکزی وارد می شود قابل تأمین است. نکته مهم وجود دیواره های سنگی به مثابه سیستم آکوستیک است که برای انعکاس صدا و موزیک مناسب است. انتخاب منحصر به فرد فرم در این بنا، آن را در بین متخصصان و علاقه مندان به معماری مورد پسند قرار داده است. ارگ مخصوصی برای این کلیسا ساخته شده و هیچ زنگی در کلیسا وجود ندارد. ضبط زنگ های ساخته شده از طریق بلندگوها بر روی دیوارهای خارجی کلیسا پخش می شود. گردشگری. کلیسای تمپلی آوکیو یکی از محبوب ترین جاذبه های گردشگری هلسینکی محسوب می شود و سالانه نیم میلیون نفر از آن بازدید می کنند. این کلیسای سنگ تراش خورده در قلب هلسینکی واقع شده است.
کشت کلان، کلان کشت یا پلانتیشن ، در نواحی استوایی و نیمه استوایی به مزرعه ای بزرگ اشاره دارد که کارگران کشاورزی نیز در آن زندگی می کنند. کشت کلان نوعی کشاورزی نقدی در مقیاس گسترده است، عموماً در یک محدوده ای به نام ناحیه کلان کشت یا کلان کشتزار (Plantation Area) انجام می شود. محصولاتی که به این روش کشت می شوند، شامل پنبه، قهوه، چای، کاکائو، نیشکر، تریاک، سیسال، روغن نباتی، نخل روغنی، میوه، کائوچو و درختان جنگلی می شود. حمایت گرایی و مزیت نسبی اغلب نقشی تعیین کننده در مکان یابی برای کشت کلان دارند. از اولین نمونه های کشت کلان می توان به لاتیفوندیست در امپراتوری روم اشاره کرد که در آن غله، شراب و روغن زیتون در مقیاس بزرگ برای صادرات تولید می شد. شکل گیری استعمارگری توسط کشورهای اروپایی و به تبع آن رشد تجارت بین الملل و توسعهٔ روند جهانی شدن سبب توسعهٔ کشت کلان شد.
هنری نامفی (; زاده – درگذشته ) سیاستمدار، و پرسنل نظامی اهل هائیتی بود. وی دو بار از ۷ فوریه ۱۹۸۶ تا ۷ فوریه ۱۹۸۸ و سپس از ۲۰ ژوئن ۱۹۸۸ تا ۱۷ سپتامبر ۱۹۸۸ رئیس جمهور این کشور بود. هنری نامفی در ۲۶ ژوئن ۲۰۱۸، در سن ۸۵ سالگی بر اثر سرطان ریه درگذشت.
نئو سول ژانری از موسیقی عامه پسند است. این اصطلاح نخستین بار در اواخر دههٔ ۱۹۹۰، توسط کارآفرین صنعت موسیقی کیدار مسنبرگ معرفی شد و در توصیف سبکی از موسیقی به کار می رفت که از ترکیب سول و آراندبی معاصر ایجاد شده بود. این سبک با اتکا به موسیقی سول، نسبت به همتای آراندبی خود، از قواعد مرسوم کم تری پیروی می کرد و با عناصری از فانک، جاز فیوژن، هیپ هاپ، موسیقی آفریقایی، پاپ، راک و موسیقی الکترونیک ادغام شده بود. نئو سول به خاطر تأثیرپذیری از آراندبی سنتی، متون آگاهی محور و حضور قدرتمند زنان، مورد توجه ترانه سرایان واقع شده است.
بیس کتبال فیلمی محصول سال ۱۹۹۸ و به کارگردانی دیوید زاکر است. در این فیلم بازیگرانی همچون تری پارکر، مت استون، یاسمین بلیث، جنی مک کارتی، رابرت وان، ارنست بورگناین، دیان باچار، ترور اینهورن و باب کاستا ایفای نقش کرده اند.
دهستان دره رود شمالی، یکی از دهستان های بخش دره رود شهرستان انگوت در استان اردبیل ایران است. مرکز این دهستان، روستای آقامحمد بیگلو است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان دره رود شمالی برابر با ۲٬۶۹۳ نفر بوده است.
به اشتباه متهم شد فیلمی محصول سال ۱۹۹۸ و به کارگردانی پت پرافت است. در این فیلم بازیگرانی همچون لسلی نیلسن، ریچارد کرنا، کلی لبروک، ساندرا برنهارد، مایکل یورک و ملیندا مک گرا ایفای نقش کرده اند. این فیلم نقیضه فیلم فراری است.
دهستان دره رود جنوبی، یکی از دهستان های بخش دره رود شهرستان انگوت در استان اردبیل ایران است. مرکز این دهستان، روستای قره خان بیگلو است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان دره رود جنوبی برابر با ۲٬۴۰۸ نفر بوده است.
هولوکاست در لتونی به جنایات جنگی آلمان نازی و همدستانشان در قربانی کردن یهودیان لتونی در هنگام اشغال لتونی اشاره دارد. اشغال توسط آلمان. ارتش آلمان صبح زود روز یکشنبه ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ در جبهه وسیعی که از دریای بالتیک تا مجارستان گسترده می شد، از مرز شوروی گذر کرد. آلمانی ها از راه لیتوانی به سوی دوگوپیلس و دیگر نقاط استراتژیک در لتونی پیشروی کردند. ساختار پلیس نازی شامل سازمانی به نام سرویس امنیت بود که به شکل کوته SD نامیده می شد و مقر آن در برلین به عنوان اداره اصلی امنیت ملی (یا رایش) شناخته می شد. اس دی در لتونی. پیش از حمله، SD چهار «واحد کاری ویژه» را سازماندهی کرده بود که با نام آلمانی آن ها «آینزاتس گروپن» شناخته می شدند. نام این واحدها یک حسن تعبیر بود، زیرا هدف اصلی آن ها کشتن تعداد زیادی از کسانی بود که نازی ها آن ها را «عناصر نامطلوب» می دانستند؛ این ها شامل کمونیست ها، کولی ها، بیماران روانی، همجنس گرایان و به ویژه یهودیان می شد. آینزاتس گروپن در فاصله ای نزدیک، نیروهای تهاجمی آلمان را دنبال می کرد و طی چند روز و گاه چند ساعت پس از اشغال یک منطقه توسط ورماخت، در لتونی حضور پیدا می کرد. SD در لتونی را
می توان در عکس ها و توصیف یونیفورم هایشان تشخیص داد؛ لباس کامل سیاه اس اس نازی بندرت پوشیده می شد. در عوض، لباس معمولی شامل یونیفورم خاکستری ورماخت با سایه های سیاه بود. SD ابتدا پایه های قدرت خود را در لتونی توسط آینزاتس گروپ A مستحکم کرد، که به واحدهایی به نام آینزاتس کماندوهای ۱a , 1b، ۲ و ۳ تقسیم می شد. با پیشروی خط مقدم به سوی شرق، آینزاتس گروپ A تنها پس از چند هفته بودن در لتونی از آن کشور خارج شد و وظایف آن توسط SD «مقیم» تحت نظارت "Kommandant der Sicherheitspolizei un SD"، که به صورت کوتاه آلمانی "KdS" عنوان می شد، اجرا شد. KdS هم از اداره اصلی امنیت رایش در برلین و هم از مقام دیگری به نام "Befehlshaber der Sicherheitspolizei und des SD" یا BdS فرمان می گرفت. هر دو KdS و BdS تابع مقام دیگری به نام فرمانده اس اس و پلیس ("Höherer SS-und Polizeiführer") یا HPSSF بودند. گستره اختیارات این گروه ها همپوشانی داشت و گاه مبهم بودند. آغاز کشتارها با ورود نیروهای آلمان. در لتونی، هولوکاست از شب ۲۳ تا ۲۴ ژوئن ۱۹۴۱ آغاز شد، هنگامی که یک گروهان SD در گورستان گروبینا شش یهودی محلی، از جمله داروساز شهر، را کشت. در ر
وزهای بعد ۳۵ یهودی در دوربه، پریکول و آسیت پاکسازی شدند. در ۲۹ ژوئن، مهاجمان نازی اقدام به تشکیل نخستین واحد کمکی اس دی لتونی در یلگاوا کردند. مارتینش واگولانس، عضو سازمان "پرکون کراستس"، به عنوان رئیس آن برگزیده شد. در تابستان ۱۹۴۱، ۳۰۰ تن از اعضای این واحد در نابودی حدود ۲۰۰۰ یهودی در یلگاوا و جاهای دیگر در منطقه زمگاله شرکت کردند. نظارت بر این قتل توسط افسران SD آلمان، رودولف باتس و آلفرد بکو انجام شد که از نیروهای اس اس آینزاتس گروپ در این عملیات بهره می گرفتند. کنیسه اصلی یلگاوا با تلاش مشترک آن ها به آتش کشیده شد. پس از حمله به ریگا، فرانتس اشتالکر با کمک اعضای پرکون کراستس و دیگر همدستان محلی، پوگروم یهودیان را در پایتخت لتونی ترتیب داد. ویکتورس آراس، که در آن هنگام ۳۱ ساله و یکی از اعضای احتمالی سابق پرکون کراستس و عضوی از یک انجمن اخوت دانشجویی بود، به عنوان مجری مستقیم این عملیات گماشته شد. آراس برای مدتی مشخص در پلیس لتونی کار کرده بود. تشکیل آراس کماندو. در ۲ ژوئیه، ویکتورس آراس اقدام به تشکیل واحد مسلح خود کرد که به درخواست Pērkonkrusts برای گرفتن اسلحه و پاکسازی لتونی از یهودیان و کمونیست ها شکل
گرفت. در آغاز، این واحد عمدتاً شامل اعضای انجمن های برادری گوناگون دانشجویی بود. در ۱۹۴۱ در مجموع حدود ۳۰۰ مرد درخواست عضویت داده بودند. نزدیکترین دستیاران ویکتورس آراس شامل کنستانتینس کاکیس، آلفرد دیکمانیس، بوریس کینسلر و هربرتس کوکورس می شدند. در شب ۳ ژوئیه، آراس کماندو دست به دستگیری، ضرب و شتم و سرقت از یهودیان ریگا زد. در ۴ ژوئیه، کنیسه سرودخوانی در خیابان Gogoļa و پس از آن، کنیسه های خیابان های Maskavas و Stabu سوزانده شدند. در آن روزها بسیاری از یهودیان از جمله پناهندگان از لیتوانی کشته شدند. مردان آراس کماندو با گاری و اتوبوس های آبی رنگ به مکان های مختلفی در کورلند، زمگاله و ویدزمه رفتند و هزاران یهودی را در آن مناطق کشتند. بنا بود تا این کشتارها به عنوان نمونه ای برای سایر افراد یهودستیز هوادار متجاوزان نازی باشند. واحدهای تکی Selbstschutz لتونی نیز در پاکسازی یهودیان نقش داشتند. برای نمونه، در منطقه ایلوکست، یهودیان توسط واحد مرگ Selbstschutz به فرماندهی اسکارس بالتمانیس، که متشکل از ۲۰ قاتل بود، کشته شدند. تمام کشتارها توسط افسران اس اس و اس دی آلمان نظارت می شدند. در ژوئیه ۱۹۴۱، کشتار جمعی یهودی
ان ریگا در جنگل بیکرنیکو صورت گرفت. حدود ۴۰۰۰ تن در آنجا جان دادند. فرماندهی اعدام ها به عهده اشتورمبانفورر رودولف لانگ، رئیس تازه گماشته شده گتو ریگا، بود. کشتارها. به گفته تاریخ دان لتونیایی، اندرو ازرگایلیس، اشغال لتونی آغاز «بزرگترین عمل جنایتکارانه در تاریخ لتونی» بود. از ژوئیه ۱۹۴۱ یهودیان لتونی نیز به طرق مختلف مورد تحقیر قرار گرفتند و از حقوقی که سایر شهروندان لتونی از آن برخوردار بودند مروم شدند. یهودیان از ترک خانه های خود در عصر، شب و صبح به شدت منع شده بودند. سهمیه غذای کمتری به آنها اختصاص داده شد، آنها تنها می توانستند در بعضی فروشگاه های ویژه خرید کنند و ناچار بودند که نشان شناسایی - ستاره داوود زردرنگ - بر روی لباس هایشان بگذارند. حضور آنها در مکان هایی که در آن رویدادهای عمومی برگزار می شود، از جمله سالن های سینما، زمین های ورزشی و پارک ها، ممنوع بود. آن ها اجازه استفاده از قطار و تراموا، رفتن به حمام عمومی، استفاده از پیاده روها، حضور در کتابخانه ها و موزه ها یا رفتن به مدارس را نداشتند و ناچار شدند دوچرخه ها و رادیوهای خود را تحویل دهند. پزشکان یهودی تنها مجاز به مشاوره و درمان یهودیان بودن
د و اداره داروخانه برای آنها ممنوع بود. بالاترین هنجارها برای مبلمان، لباس و پارچه نیز به زودی برای یهودیان معرفی شدند. کلیه اشیای قیمتی تر از هنجار معمول برای نیازهای رایش مصادره می شدند. تمام جواهرات، اوراق بهادار، سکه های طلا و نقره باید در صورت درخواست در اختیار گذاشته می شدند. از این روی، یهودستیزی منبع غنی شدن مقامات نازی و همدستان محلی آن ها، که اموال یهودیان را مصادره می کردند، شد. پاکسازی یهودیان متناسب با اهداف این نازی ها بود، چرا که کسی زنده نمی ماند و خواستار بازگرداندن وسایل دزدیده شده نمی شد. لیپایا. در لیپایا نخستین کشتار جمعی یهودیان در ۳ و ۴ ژوئیه رخ داد که در آن حدود ۴۰۰ نفر به ضرب گلوله کشته شدند؛ و نیز در ۸ ژوئیه که ۳۰۰ یهودی کشته شدند. گروهی آلمانی از SD و مردان پلیس تیراندازی ها را انجام دادند، و در همین حال اعضای Selbstschutz لتونی قربانیان را به محل کشتار می فرستادند. در ۱۳ ژوئیه، تخریب کنیسه بزرگ آوازخوانی لیپایا آغاز شد. طومارهای کتاب مقدس در میدان Ugunsdzēsēju بر روی زمین پخش شدند، و یهودیان ناچار شدند که بر روی مقدسات خود راه بروند، در حالی که تماشاگران عادی از صحنه دیدن می کردند.
این عملیات با هدایت مستقیم ارهارد گراوئل، فرمانده زوندرکوماندو انجام شد. هولوکاست کولی ها در لتونی. به نسبت گروه های شناخته شده دیگر، کمتر دربارهٔ هولوکاست مردم کولی، موسوم به "پرایموس"، سخن گفته می شود. بیشتر اطلاعات موجود در مورد آزار و اذیت کولی ها در اروپای شرقی تحت اشغال نازی ها مربوط به لتونی است. بر پایه سرشماری سال ۱۹۳۵ در لتونی، ۳٬۸۳۹ کولی در این کشور زندگی می کردند که بیشترین جمعیت در میان کشورهای بالتیک به شمار می رفت. بسیاری از آن ها درون کشور به شکل عشایری سفر نمی کردند، بلکه زندگی ساکن یا «ایستا» داشتند. در ۴ دسامبر ۱۹۴۱، هینریش لوهس فرمانی صادر کرد که در آن آمده بود: اگرچه نام لوهس بر روی این فرمان بود، اما در واقع به درخواست برونو یدیک ، [۲۱] رئیس اوردنونگس پولیتزای در کشورهای بالتیک، صادر شد. یدیک به نوبه خود تابع فردریش یکلن، مرد ارشد اس اس در کشورهای بالتیک و بلاروس بود. کولی ها همچنین از زندگی در کنار ساحل منع شده بودند. تاریخ دان لوی بر این باور است که این محدودیت ممکن است پیش درآمد نخستین کشتار بزرگ کولی ها در لتونی بوده باشد. در ۵ دسامبر ۱۹۴۱، پلیس لتونی در لیپایا ۱۰۳ کولی (۲۴ مرد، ۳۱
زن و ۴۸ کودک) را دستگیر کرد. از میان این افراد، پلیس لتونی ۱۰۰ تن را به سرپرستی رئیس پلیس آلمان، فریتس دیتریش، «برای پیگیری» (به آلمانی: "zu weiteren Veranlassung")، که حسن تعبیر نازی ها برای قتل بود، تحویل داد. در ۵ دسامبر ۱۹۴۱، همه ۱۰۰ تن در نزدیکی فروئنبورگ کشته شدند. در ۱۲ ژانویه ۱۹۴۲، یدیک دستور لوهس را در ۴ دسامبر ۱۹۴۱ ابلاغ کرد و به زیردستان خود دستور داد که در همه موارد اطمینان حاصل کنند که «پیگیری» های مورد نیاز انجام شوند. تا ۱۸ مه ۱۹۴۲، پلیس آلمان و فرمانده اس اس در لیپایا در سیاهه ای خاطر نشان کرد که طی دوره ای نامشخص پیش از آن، ۱۷۴ کولی با تیراندازی کشته شده اند. سیاست آلمان در مورد کولی ها متنوع بود. به طور کلی، به نظر می رسید کولی های سرگردان یا «در گردش»، بر خلاف جمعیت غیر سرگردان یا «ایستا»، هدف قرار گرفته بودند؛ بنابراین، در ۲۱ مه ۱۹۴۲، فرمانده اس اس در پلیس لیپایا اعدام ۱۶ کولی گردشی از منطقه هاسن پوت را ثبت کردند. با این حال، اسناد و مدارک اغلب میان گروه های مختلف کولی تمایز قائل نمی شدند، و از این روی در ۲۴ آوریل ۱۹۴۲، گزارش شد که ۱۲۷۲ تن، از جمله ۷۱ کولی، کشته شده اند، بدون شرح بیشتر. عل
اوه بر این، سیاست نازی ها در مورد نحوه روبرو شدن با کولی ها به شکل تناوبی تغییر می کرد و برخورد با هر گروه خاص از کولی ها را نمی توان لزوماً منعکس کننده آنچه که به نظر می رسد سیاست رسمی آن زمان بوده باشد، به شمار آورد. همچون یهودیان، کشتار کولی ها در سراسر شهرهای کوچکتر لتونی و با کمک لتونی های محلی انجام شد. گزارش شده است که آراس کماندو بسیاری از کولی ها را میان ژوئیه و سپتامبر ۱۹۴۱ کشت. در آوریل ۱۹۴۲، ۵۰ کولی، عمدتاً زنان و کودکان کوچک، در زندان والمیرا گردآورده شدند، سپس آنها را بیرون برده و تیرباران کردند. کشتارهای دیگری در باوسکا و توکومس گزارش شده اند. مشخص نیست که چه تعداد از کولی های لتونی توسط نازی ها و همکاران لتونی آنها کشته شدند. ازرگایلیس تخمین می زند که نیمی از جمعیت کولی ها کشته شدند، اما احتمالاً هرگز تعداد مشخص تری وجود نخواهد داشت. عدالت. برخی از قاتلان رومبولا پس از جنگ دستگیر شدند.
لا لیگا ۴۰–۱۹۳۹ نهمین دوره از دسته برتر فوتبال اسپانیا و اولین دوره از آن پس از تعلیق سه ساله به دنبال آغاز جنگ داخلی اسپانیا بود. این فصل از ۳ دسامبر ۱۹۳۹ آغاز شد و در ۲۸ آوریل ۱۹۴۰ پایان یافت. علی رغم سقوط در فصل گذشته، اتلتیکو مادرید توانست نخستین عنوان قهرمانی خود را در لا لیگا کسب کند. تغییر قالب. در این فصل از لا لیگا، تیم رده دهم جدول می بایست در یک بازی تک حذفی و در یک ورزشگاه بی طرف به مصاف تیم رده دوم جدول سگوندا دیویسیون برود. پیروز این بازی در فصل بعد لا لیگا حضور خواهد داشت. تیم ها. پس از جنگ داخلی اسپانیا، به دلیل خسارات وارده به ورزشگاه بوئناویستا، رئال اویدو شرایط حضور در این فصل را پیدا نکرد. با این وجود، فدراسیون فوتبال اسپانیا به آنها اطمینان داد که در لا لیگا ۴۱–۱۹۴۰ حضور خواهند داشت. بعد از ادغام اتلتیکو مادرید با آویاسیون ناسیونال (Aviación Nacional) نام خود را به اتلتیک آویاسیون (Athletic Aviación) تغییر داد. با وجود سقوط به سگوندا دیویسیون در فصل گذشته، اتلتیکو مادرید با پیروزی برابر اوساسونا در یک بازی پلی آف به منظور انتخاب جایگزین رئال اویدو، در لیگ باقی ماند. به دلیل آسیب وارده به
ورزشگاه متروپولیتانو مادرید، آنها بازیهای خود در این فصل را در ورزشگاه چامارتین و یک بازی را در کمپ فوتبال والکاس انجام دادند. دو باشگاه سلتاویگو و ساراگوسا اولین حضور خود در لا لیگا را در این فصل انجام دادند. بازی پلی آف. بازی پلی آف در ورزشگاه چامارتین در چامارتین مادرید برگزار شد.