Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گیرد که شکل سازمان اقتصادی یا شیوه تولید، سایر پدیده های اجتماعی را از جمله روابط اجتماعی گسترده تر، نهادهای سیاسی، سیستم های حقوقی، سیستم های فرهنگی، زیبایی شناسی و ایدئولوژی ها تحت تأثیر قرار می دهد. نظام اقتصادی و این روابط اجتماعی یک زیربنا و روبنا را تشکیل می دهند. با بهبود نیروهای تولید، اشکال موجود برای سازماندهی تولید منسوخ شده و مانع پیشرفت بیشتر می شوند. کارل مارکس اعتقاد داشت: در یک مرحله خاص از توسعه، نیروهای تولیدکننده مادی جامعه با روابط تولید موجود در تضاد قرار می گیرند؛ یا این فقط همان بیان حقوقی را دارد. با روابط مالکیت که در چارچوب آنها تاکنون عمل کرده اند این روابط از اشکال رشد نیروهای تولیدی به بندهای آنها تبدیل می شوند. سپس دوره ای از انقلاب اجتماعی آغاز می شود. این ناکارآمدی ها خود را به عنوان تضادهای اجتماعی در جامعه نشان می دهند که به نوبه خود در سطح مبارزه طبقاتی می شوند. تحت شیوه تولید سرمایه داری، این مبارزه بین اقلیت (بورژوازی) صاحب ابزار تولید و اکثریت قریب به اتفاق مردم (پرولتاریا) که کالاها و خدمات تولید می کنند، تحقق می یابد. با شروع این فرضیه که تغییر اجتماعی به دلیل کشمکش بین
طبقات مختلف جامعه که در تضاد با یکدیگر قرار دارند، رخ می دهد، یک مارکسیست به این نتیجه می رسد که سرمایه داری پرولتاریا را سوء استفاده و ستم می کند، بنابراین سرمایه داری ناگزیر به یک انقلاب پرولتری منجر خواهد شد. در یک جامعه سوسیالیستی، مالکیت خصوصی، به شکل ابزار تولید، با مالکیت تعاونی جایگزین می شود. اقتصاد سوسیالیستی تولید را مبتنی بر ایجاد سود خصوصی نیست بلکه معیارهای تأمین نیازهای انسانی را بنا می کند؛ یعنی تولید مستقیماً برای استفاده انجام می شود. همان طور که فریدریش انگلس گفت: "سپس شیوه تصاحب سرمایه داری که در آن محصول ابتدا تولیدکننده را به بردگی می کشد و سپس تصاحب کننده، با شیوه تصاحب محصول جایگزین می شود که براساس ماهیت ابزارهای مدرن تولید است. از یک سوء تصرف اجتماعی مستقیم، به معنای حفظ و گسترش تولید از سوی دیگر، تصرف شخصی مستقیم، به عنوان وسیله ای برای معیشت و لذت بردن است. اقتصاد مارکسی و طرفداران آن به دلیل نیاز به جبران کاهش نرخ سود با کاهش دستمزد کارمندان، مزایای اجتماعی و پیگیری تهاجم نظامی، سرمایه داری را از نظر اقتصادی ناپایدار و در بهبود سطح زندگی مردم ناتوان می دانند. سیستم سوسیالیستی به
عنوان شیوه تولید بشریت از طریق انقلاب کارگری، به عنوان سرمایه داری جانشین خواهد شد. طبق نظریه بحران مارکسی، سوسیالیسم یک امر اجتناب ناپذیر نیست، بلکه یک ضرورت اقتصادی است. مارکسیسم کلاسیک نظریه های اقتصادی، فلسفی و جامعه شناسی است که توسط مارکس و انگلس بیان شده و در تضاد با تحولات بعدی مارکسیسم، به ویژه لنینیسم و مارکسیسم–لنینیسم است. مارکسیسم ارتدکس بدنه اندیشه مارکسیسم است که پس از مرگ مارکس ظهور کرد و به فلسفه رسمی جنبش سوسیالیستی تبدیل شد همان طور که در انترناسیونال دوم تا جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ نمایندگی می شد. مارکسیسم ارتدکس قصد دارد با روشن کردن ابهامات و تضادهای درک شده مارکسیسم کلاسیک، روش و تئوری مارکسیستی را ساده، مدون و منظم کند. فلسفه مارکسیسم ارتدوکس شامل این درک است که توسعه مادی (پیشرفت فناوری در نیروهای مولد) عامل اصلی تغییر در ساختار جامعه و روابط اجتماعی انسان و سیستم های اجتماعی و روابط آنها است (به عنوان مثال فئودالیسم، سرمایه داری و غیره) در با توسعه نیروهای تولیدی متناقض و ناکارآمد می شوند، که نتیجه آن نوعی انقلاب اجتماعی است که در پاسخ به تضادهای فزاینده به وجود می آید. این تغییر ان
قلابی وسیله ای برای تغییرات اساسی در کل جامعه است و در نهایت منجر به ظهور سیستم های جدید نظام اقتصادی می شوند به عنوان یک اصطلاح، "مارکسیسم ارتدوکس" نمایانگر روش های ماتریالیسم تاریخی و ماتریالیسم دیالکتیکی است و نه جنبه های هنجاری ذاتی مارکسیسم کلاسیک را، بدون اینکه پایبندی دگماتیک به نتایج تحقیقات مارکس را نشان دهد. لنینیسم. لنینیسم مجموعه نظریه های سیاسی است که توسط انقلابیون روسیه و نخست وزیر شوروی بعداً ولادیمیر لنین برای سازمان دموکراتیک یک حزب پیشتاز انقلابی و دستیابی به دیکتاتوری پرولتاریا به عنوان مقدمه سیاسی استقرار سوسیالیسم نامگذاری شده است. لنینیسم شامل تئوری های سیاسی و اقتصادی سوسیالیستی است که از مارکسیسم و همچنین تفسیرهای لنین از نظریه مارکسیست برای کاربرد عملی در شرایط سیاسی اجتماعی امپراتوری روسیه در اوایل قرن بیستم ارگانها تشکیل شده است. لنینیسم نوع استفاده روسی از اقتصاد و فلسفه سیاسی مارکسیستی بود که توسط بلشویک ها که پیشتاز مبارزه برای استقلال سیاسی طبقه کارگر را رهبری می کرد، انجام و تحقق یافت. در سال ۱۹۰۳، لنین اظهار داشت:ما می خواهیم به نظم جدید و بهتری از جامعه دست یابیم: در این جام
عه جدید و بهتر نباید نه ثروتمند و نه فقیر وجود داشته باشد. همه باید کار کنند. تعداد انگشت شماری از افراد ثروتمند نباید وجود داشته باشد همان طور که نباید فقیری وجود داشته باشد؛ بلکه همه افراد کارگر باید از ثمرات کار مشترک خود بهره مند شوند. ماشین آلات و سایر پیشرفت ها باید در جهت سهولت کار همه باشد و نه اینکه بتواند با هزینه میلیون ها و ده ها میلیون انسان ثروتمند برقرار شود و آن ها رو ثروتمندتر کنید. این جامعه جدید و بهتر جامعه سوسیالیستی نامیده می شود. آموزه های این جامعه را «سوسیالیسم» می نامند.مهم ترین پیامد نظریه سبک امپریالیسم به سبک لنینیست نیاز استراتژیک کارگران در کشورهای صنعتی به بلوک یا اتحاد با ملت های تحت ستم است که در مستعمرات کشورهای متبوع خود در خارج برای سرنگونی سرمایه داری قرار دارند. این منبع این شعار است که این برداشت لنینیستی را نشان می دهد که نه تنها پرولتاریا، همان طور که در مارکسیسم مرسوم است - تنها نیروی انقلابی هستند، بلکه همه مردم تحت ستم هستند: "کارگران و مردم ستمدیده جهان، متحد شوید!" ویژگی بارز دیگر لنینیسم نحوه برخورد آن با مسئله سازمان است. لنین معتقد بود که الگوی سنتی احزاب سوسی
ال دموکرات آن زمان، یک سازمان شل و چند گرایش، برای سرنگونی رژیم تزاری در روسیه ناکافی است. وی کادری از انقلابیون حرفه ای را پیشنهاد کرد که خود را تحت مدل تمرکزگرایی دموکراتیک نظم می دهند. کمونیسم چپ. کمونیسم چپ دامنه دیدگاه های کمونیستی است که توسط چپ کمونیست ارائه می شود، که از موضع گیری انتقادی از عقاید سیاسی بلشویک ها نسبت به نظرات لنینیسم توسط بین الملل کمونیست پس از دو کنگره اول آن، مارکسیست و پرولتری است. اگرچه او قبل از تبدیل شدن کمونیسم چپ به یک تمایل مشخص زندگی می کرد، رزا لوکزامبورگ از نظر سیاسی و نظری برای اکثر کمونیست های چپ بسیار تأثیرگذار بوده است. طرفداران کمونیسم چپ را هرمان گورتر، آنتون پانکوک، اتو روله، کارل کرش، آمادئو بوردیگا و پل ماتیک تشکیل می دادند. گروهه ای برجسته از کمونیست چپ امروزی شامل جریان کمونیست بین الملل و گرایش کمونیست انترناسیونالیست هستند. جناح های مختلف از حزب کمونیست بین المللی نیز سازمان های کمونیستی چپ محسوب می شوند. کمونیسم شورایی. کمونیسم شورایی جنبشی است که در دهه ۱۹۲۰ از آلمان و هلند منشأ گرفته است. سازمان اصلی آن حزب کارگران کمونیست آلمان بود. کمونیسم شورایی امروز
به عنوان موضع نظری و کنشگری در مارکسیسم لیبرترین و سوسیالیسم لیبرترین همچنان ادامه دارد. برخلاف سوسیال دموکراسی و لنینیسم، بحث اصلی کمونیسم شورایی این است که شوراهای کارگری دموکراتیک که در کارخانه ها و شهرداری ها به وجود می آیند، شکل طبیعی سازمان طبقه کارگر و قدرت دولتی است. این دیدگاه با استرس آنها به ترتیب به پارلمان ها و دولت نهادی (یعنی اعمال اصلاحات اجتماعی از یک سو و احزاب پیشتاز و تمرکزگرایی مشارکتی دموکراتیک از سوی دیگر)، مخالف ایدئولوژی های اصلاح طلبانه و انقلابی لنینیست است. یکی از اصول اصلی کمونیسم شورایی این است که دولت و اقتصاد باید توسط شوراهای کارگری متشکل از نمایندگان منتخب در محل کار و قابل یادآوری در هر لحظه اداره شوند. بدین ترتیب، کمونیست های شورایی مخالف سوسیالیسم استبدادی دولتی، سرمایه داری دولتی هستند. آنها همچنین با ایده حزب انقلابی مخالف هستند، زیرا کمونیست های شورایی معتقدند که انقلابی به رهبری یک حزب لزوماً دیکتاتوری حزبی را ایجاد می کند. کمونیست های شورایی از دموکراسی کارگری حمایت می کنند که هدفش ایجاد فدراسیون شوراهای کارگری است. تروتسکیسم. تروتسکیسم شاخه ای از مارکسیسم است که توسط
مارکسیست روسی، لئون تروتسکی، معاصر لنین از سال های اولیه حزب سوسیال دموکرات کار روسیه حمایت می شود، جایی که او رهبری یک روند کوچک در رقابت با بلشویک های لنین و منشویک ها را بر عهده داشت. در مقابل استالینیسم، تروتسکیسم به جای تئوری دو مرحله ای و سوسیالیسم در یک کشور، از تئوری انقلاب دائمی و انقلاب جهانی حمایت می کند. این حمایت از انترناسیونالیسم پرولتری و انقلاب کمونیستی دیگری در اتحاد جماهیر شوروی بود که تروتسکی ادعا می کرد به کارگری منحط تحت رهبری استالین تبدیل شده است که در آن روابط طبقاتی به شکل جدیدی به جای دیکتاتوری پرولتاریا شکل گرفته بود. در مبارزه با استالین برای دستیابی به قدرت در اتحاد جماهیر شوروی، تروتسکی و طرفدارانش در اپوزیسیون چپ سازمان یافتند و سکوی آنها به تروتسکیسم معروف شد. استالین سرانجام موفق شد کنترل رژیم شوروی را به دست آورد و تلاش های تروتسکیست برای برکناری استالین از قدرت منجر به تبعید تروتسکی از اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۲۹ شد. تروتسکی در حالی که در تبعید به سر می برد، به مبارزات خود علیه استالین ادامه داد و در سال ۱۹۳۸ چهارمین اینترنشنال را تأسیس کرد، رقیبی تروتسکیست برای انترناس
یونال کمونیست بود. در اوت ۱۹۴۰، تروتسکی به دستور استالین در مکزیکو سیتی ترور شد. پیروان تروتسکی ادعا می کنند که وراث لنین هستند و به همان روشی که مارکسیست-لنینیستهای جریان اصلی انجام می دهند، عمل می کنند. چندین ویژگی متمایز این مکتب فکری وجود دارد. مهم ترین آنها تئوری انقلاب دائمی است. این اظهار داشت که در کشورهای کمتر توسعه یافته بورژوازی بسیار ضعیف بود تا بتواند انقلاب های بورژوا-دموکراتیک خود را رهبری کند. به دلیل این ضعف، انجام انقلاب بورژوازی به عهده پرولتاریا افتاد. پرولتاریا با در دست داشتن قدرت، این انقلاب را به طور دائمی ادامه می دهد و آن را از یک انقلاب بورژوازی ملی به یک انقلاب بین المللی سوسیالیستی تبدیل می کند. یکی دیگر از ویژگی های مشترک بین تروتسکیست ها، توجیه نظری متنوعی برای ارزیابی منفی آنها از اتحاد جماهیر شوروی پس از لنین پس از اخراج تروتسکی با اکثریت آرا از حزب کمونیست اتحادیه (بلشویک ها) و متعاقباً از اتحاد جماهیر شوروی است. در نتیجه، تروتسکی اتحاد جماهیر شوروی در دوران استالین را به عنوان یک اقتصاد برنامه ریزی شده تحت سلطه یک کاست بوروکراتیک تعریف کرد. تروتسکی طرفدار سرنگونی دولت اتحاد
جماهیر شوروی پس از اخراج از آن بود. مارکسیسم–لنینیسم. مارکسیسم–لنینیسم یک ایدئولوژی سیاسی است که توسط جوزف استالین ساخته شده و از نظر طرفداری تحت تأثیر در مارکسیسم و لنینیسم بنا شده است. این اصطلاح ایدئولوژی سیاسی خاصی را توصیف می کند که استالین در اتحاد جماهیر شوروی و در مقیاس جهانی در کمینترن اجرا کرد. در مورد اینکه آیا استالین واقعاً از اصول مارکس و لنین پیروی کرده است، بین مورخان تفاهم قطعی وجود ندارد. این مورد همچنین حاوی جنبه هایی است که از نظر برخی انحراف از مارکسیسم مانند سوسیالیسم در یک کشور است. مارکسیسم - لنینیسم واضح ترین و برجسته ترین ایدئولوژی و جنبش کمونیستی بود. این به سیستم اقتصادی اقتصادی و ایدئولوژی سیاسی پیاده سازی شده توسط استالین در اتحاد جماهیر شوروی و بعداً توسط سایر کشورها بر اساس مدل شوروی کپی برداری می شود (برنامه ریزی مرکزی، جمع آوری کشاورزی، دولت به رهبری حزب کمونیست، صنعتی سازی سریع، ملی شدن ارتفاعات فرماندهی اقتصاد و نظریه سوسیالیسم در یک کشور) در حالی که استالینیسم به سبک حکمرانی استالین (کیش شخصیت و یک دولت توتالیتر) اشاره دارد. مارکسیسم - لنینیسم ایدئولوژی رسمی اتحاد جماهیر ش
وروی و دیگر احزاب حاکم بلوک شرق و همچنین احزاب انترناسیونال کمونیست پس از بولشوییزاسیون بود. امروز، مارکسیسم - لنینیسم ایدئولوژی چندین حزب در سراسر جهان است و به عنوان ایدئولوژی رسمی احزاب حاکم بر چین، کوبا، لائوس و ویتنام باقی مانده است. در بیستمین کنگره حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی، نیکیتا خروشچف چندین گسست ایدئولوژیکی با همکار خود جوزف استالین، ایجاد کرد. نخست، خروشچف کیش شخصیتی را که در اطراف استالین ایجاد شده بود، نکوهش کرد، اگرچه خروشچف خود نقشی اساسی در پرورش ده ها سال قبل داشت. خروشچف اصل مارکسیست-لنینیست ارتدوکس پیشین مبنی بر ادامه مبارزه طبقاتی حتی در سوسیالیسم را نیز رد کرد، بلکه دولت باید به نام همه طبقات حکومت کند. یک اصل مرتبط که از اصل سابق سرچشمه می گرفت مفهوم همزیستی مسالمت آمیز بود، یا اینکه بلوک سوسیالیست تازه ظهور یافته تنها با توسعه نیروهای مولد جامعه می توانست با دنیای سرمایه داری به طور مسالمت آمیز رقابت کند. ضد تجدیدنظر طلبی جناحی در مارکسیست - لنینیسم است که ایده های خروشچف را رد می کند. این عقیده معتقد است که خروشچف اصول بنیادین مارکسیسم - لنینیسم را تغییر داده یا اصلاح می کند، موض
عی که برچسب ضد تجدیدنظرطلب از آن گرفته شده است. مائوئیسم نام خود را از مائو تسه تونگ، رهبر سابق جمهوری خلق چین گرفته است. انواع ضد تجدید نظر طلبی است که الهام گرفت و در برخی موارد به ویژه در دوره مائو از چین پشتیبانی مادی دریافت کرد. چندین مفهوم کلیدی وجود دارد که توسط مائو توسعه یافته است. نخست، مائو با استالین موافق بود که نه تنها مبارزه طبقاتی تحت دیکتاتوری پرولتاریا ادامه دارد، بلکه تا زمانی که دستاوردهای پرولتاریا و به قیمت بورژوازی محروم از حقوق به دست می آید، در واقع سرعت می گیرد. دوم، مائو استراتژی ای را برای انقلاب سوسیالیستی به نام جنگ طولانی مدت مردم در کشورهای نیمه فئودالی جهان سوم ایجاد کرد و بسیار متکی به دهقانان بود. سوم، مائو مقالات نظری بسیاری دربارهٔ معرفت شناسی و دیالکتیک نوشت که آنها را تناقض خواند. خوجه ایسم، که به دلیل سهم اصلی دولتمرد آلبانیایی انور خوجه نامگذاری شد، برای چندین سال با چین همسو بود، اما به دلیل اصطلاح تئوری سه جهان که توسط عناصر حزب کمونیست چین و از آنجا که اقدامات رهبر چین دنگ شیائوپینگ را نامطلوب می دید. با این وجود، در نهایت جنبش هوازی به این تفاهم رسید که سوسیالیسم ا
صلاً در چین هرگز وجود نداشته است. مائوئیسم. مائوئیسم (Chinese"اندیشه مائو تدونگ") نظریه ای است که مائو تسه تونگ برای تحقق انقلابی سوسیالیستی در جامعه کشاورزی، پیش صنعتی جمهوری چین و بعداً جمهوری خلق چین ایجاد کرد. تفاوت فلسفی مائوئیسم و مارکسیسم - لنینیسم در این است که دهقانان پیشتاز انقلابی در جوامع پیش صنعتی هستند تا اینکه پرولتاریا باشند. این بروزرسانی و انطباق مارکسیسم - لنینیسم با شرایط چینی که در آن پراکسیس انقلابی اولیه است و ارتدوکسی ایدئولوژیک در درجه دوم است، نشان دهنده مارکسیسم لنینیسم شهری سازگار با چین پیش صنعتی است. این ادعا که مائو مارکسیسم - لنینیسم را با شرایط چین تطبیق داده است، تبدیل به این ایده شد که وی آن را به روشی اساسی به روز کرده و در کل جهان به روز کرده است. از دهه ۱۹۵۰ تا اصلاحات اقتصادی چین در دنگ شیائوپینگ در اواخر دهه ۱۹۷۰، مائوئیسم ایدئولوژی سیاسی و نظامی حزب کمونیست چین و جنبش های انقلابی مائوئیست در سراسر جهان بود. پس از انشعاب چین و شوروی در دهه ۱۹۶۰، حزب کمونیست چین و حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی ادعا کردند که تنها وارث و جانشین ژوزف استالین در مورد تفسیر صحیح مارکسیسم - ل
نینیسم و رهبر عقیدتی کمونیسم جهان هستند. در اواخر دهه ۱۹۷۰، حزب کمونیست پرو، مسیر درخشان، مائوئیسم را به مارکسیسم - لنینیسم - مائوئیسم تبدیل و سنتز کرد، یک نوع مدرن مارکسیسم - لنینیسم که سطح بالاتری از مارکسیسم - لنینیسم است و می تواند به طور جهانی اعمال شود. مارکسیسم لیبرترین. مارکسیسم لیبرترین طیف وسیعی از فلسفه های اقتصادی و سیاسی است که بر جنبه های ضد استبدادی مارکسیسم تأکید می کند. جریانات اولیه مارکسیسم لیبرترین، معروف به کمونیسم چپ، در مخالفت با مارکسیسم - لنینیسم و مشتقات آن، مانند استالینیسم، مائوئیسم و تروتسکیسم ظهور کردند. مارکسیسم لیبرترین همچنین نسبت به مواضع اصلاح طلبان، مانند مواضع سوسیال دموکراتها انتقاد دارد. جریان های مارکسیستی لیبرتاریان اغلب از آثار بعدی مارکس و انگلس، به ویژه از "گروندریسه" و "جنگ داخلی در فرانسه" تأکید می کنند که بر باور مارکسیستی به توانایی طبقه کارگر در جعل سرنوشت خود بدون نیاز به یک حزب انقلابی ایالت برای میانجی گری یا کمک به آزادی آن. در کنار آنارشیسم، مارکسیسم آزادیخواهانه یکی از جریانهای اصلی سوسیالیسم لیبرترین است. مارکسیسم لیبرترین شامل جریان های اتونومیسم، کارگر
ی کمونیسم شورائی، کمونیسم چپ، Lettrism، لوکزامبرگیسم از تمایل جانسون- فورست از چپ نو، بین الملل موقعیت گرا، "سوسیالیسم OU Barbarie"، سوسیالیسم جهانی و وورکسیسم است. مارکسیسم لیبرترین اغلب تأثیر شدیدی بر آنارشیسم، به ویژه آنارشیست های پست چپ و اجتماعی داشته است. نظریه پردازان برجسته مارکسیسم لیبرترین عبارتند از: آنتون پانکوک، رایا دونایفسایا، CLR جیمز، آنتونیو نگری، کرنلیوس کاستوریادیس، موریس برینتون، گای دبورد، دانیل گوئرین، ارنستو اسکرپانتی و رائول وانهیگم بوده است. مارکسیسم غربی. مارکسیسم غربی جریان تئوری مارکسیستی است که از اروپای غربی و مرکزی در پی انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ در روسیه و صعود لنینیسم به وجود آمد. این اصطلاح بیانگر مجموعه ای سست از نظریه پردازان مارکسیست است که برخلاف مارکسیسم اتحاد جماهیر شوروی بر فرهنگ، فلسفه و هنر تأکید داشتند. مارکسیست های کلیدی غربی. گئورگ لوکاچ. گئورگ لوکاچ (۱۳ آوریل ۱۸۸۵–۴ ژوئن ۱۹۷۱) فیلسوف و منتقد ادبی مارکسیست مجارستانی بود، که مارکسیسم غربی را با تلاش بزرگ خود با "تاریخ و شعور طبقاتی" بنیان نهاد. مجموعه مقالات بین سالهای ۱۹۱۹ و ۱۹۲۲ نوشته شده و برای اولین بار در سال ۱۹۲۳ من
تشر شده است، به بحث در مورد مارکسیسم و ارتباط آن با جامعه شناسی، سیاست و فلسفه کمک می کند. این کتاب همچنین جنبه های نظریه بیگانگی مارکس را قبل از انتشار "نسخه های خطی اقتصادی و فلسفی ۱۸۴۴"، که در آن مارکس به روشنی نظریه را بیان می کند، بازسازی کرد. کارهای لوکاچ ریشه در مارکسیسم در هگلیانیسم دارد و نظریه های مارکسیستی مانند ایدئولوژی، آگاهی کاذب، تجدید حیات و آگاهی طبقاتی را شرح می دهد. کارل کرش. کارل کرش (۱۵ اوت ۱۸۸۶–۲۱ اکتبر ۱۹۶۱) در خانواده یک مقام بانکی میانه در توستد، نزدیک هامبورگ متولد شد. شاهکار "مارکسیسم و فلسفه او"، که سعی در بازسازی شخصیت تاریخی مارکسیسم به عنوان وارث گئورگ ویلهلم فردریش هگل دارد، باعث محکومیت انترناسیونال سوم شد. کورش به ویژه نگران این بود که نظریه مارکسیست دقت و اعتبار خود را از دست بدهد به تعبیر روز، «مبتذل» می شود. وی در کارهای بعدی خود، مارکسیسم ارتدکس را به دلیل فرسودگی تاریخی رد کرد و خواست مارکسیسم را با یک موقعیت جدید تاریخی سازگار کند. وی در "ده تز خود" (۱۹۵۰) نوشت که "اولین گام در برقراری مجدد نظریه و عمل انقلابی عبارت است از قطع رابطه با مارکسیسم که ادعا می کند ابتکار ان
قلابی و همچنین جهت گیری نظری و عملی را در انحصار خود دارد" و "امروز، همه تلاش ها برای برقراری مجدد آموزه مارکسیستی به عنوان یک کل در عملکرد اصلی خود به عنوان یک تئوری دربارهٔ انقلاب اجتماعی طبقات کارگر، آرمانشهرانی ارتجاعی هستند ". آنتونیو گرامشی. آنتونیو گرامشی (۲۲ ژانویه ۱۸۹۱۲۷ آوریل ۱۹۳۷) نویسنده، سیاستمدار و نظریه پرداز سیاسی ایتالیایی بود. وی یکی از اعضای بنیان گذار و یک بار رهبر حزب کمونیست ایتالیا بود. وی بیش از ۳۰ دفترچه یادداشت و ۳۰۰۰ صفحه تاریخ و تحلیل در دوران زندانی شدن توسط رژیم فاشیست ایتالیا نوشت. این نوشته ها، معروف به "دفترهای زندان"، حاوی ردیابی گرامشی از تاریخ ایتالیا و ملی گرایی و همچنین برخی ایده ها در نظریه مارکسیست، نظریه انتقادی و نظریه تربیتی مرتبط با نام وی از جمله: هربرت مارکوزه. هربرت مارکوزه (۱۹ ژوئیه ۱۸۹۸–۲۹ ژوئیه ۱۹۷۹) فیلسوف و جامعه شناس برجسته آلمانی-آمریکایی از تبار یهودی و پیرو مکتب فرانکفورت بود. انتقادات مارکوزه از جامعه سرمایه داری (به ویژه سنتز مارک و فروید، "اروس و تمدن در" سال ۱۹۵۵ و کتاب "انسان یک بعدی در" سال ۱۹۶۴) با نگرانی های جنبش دانشجویی چپ در دهه ۱۹۶۰ طنین اندا
ز شد. مارکوزه به دلیل تمایل خود برای سخنرانی در اعتراضات دانشجویان به زودی به عنوان "پدر چپ جدید " شناخته شد، اصطلاحی که او را دوست نداشت و آن را رد کرد. ژان پل سارتر. ژان پل سارتر (۲۱ ژوئن ۱۹۰۵–۱۵ آوریل ۱۹۸۰) فیلسوف و نمایش نامه نویس کلیدی و تأثیرگذاری برای تألیفات اولیه خود دربارهٔ اگزیستانسیالیسم فردگرا بود. در کارهای بعدی خود، سارتر سعی کرد فلسفه وجودی سورن کی یرکگارد را با فلسفه مارکسیست و دیالکتیک هگلی در کار خود در "نقد دلیل دیالکتیک" سازگار کند. سارتر درگیر سیاست های مارکسیستی نیز بود و با دیدار انقلابی مارکسیست چه گوارا تحت تأثیر قرار گرفت و او را «نه تنها روشنفکر بلکه کاملترین انسان عصر ما» خواند. لوئی آلتوسر. لوئی آلتوسر (۱۶ اکتبر ۱۹۱۸–۲۲ اکتبر ۱۹۹۰) فیلسوف مارکسیست بود. وی یکی از اعضای قدیمی و گاهی منتقد جدی حزب کمونیست فرانسه بود. استدلال ها و تزهای او در برابر تهدیدهایی بود که متوجه مبانی نظری مارکسیسم می شد. اینها هم شامل تأثیر تجربه گرایی بر نظریه مارکسیست و اومانیسم و جهت گیری های سوسیالیستی اصلاح طلبانه بود که به صورت تفرقه در احزاب کمونیست اروپا نمایان می شد و هم مشکل کیش شخصیت و ایدئولوژی
خود. معمولاً از آلتوسر به عنوان یک مارکسیست ساختاری یاد می شود، اگرچه رابطه او با دیگر مکتب های ساختارگرایی فرانسه وابستگی ساده ای نیست و او از بسیاری از جنبه های ساختارگرایی انتقاد دارد. مقاله "مارکسیسم و اومانیسم" او بیانیه ای قوی ضداومانیستی در نظریه مارکسیست است، و عقایدی مانند «پتانسیل انسانی» و «گونه بودن» را که غالباً توسط مارکسیست ها مطرح می شوند، محکوم می کند و به عنوان زاییده ایدئولوژی بورژوازی «بشریت» مطرح می کند. مقاله او "تناقض و" بیش از حد تعیین مفهوم بیش از حد را از تحلیل روان می گیرد تا ایده «تضاد» را با مدل پیچیده تری از علیت چندگانه در موقعیت های سیاسی جایگزین کند (ایده ای که با مفهوم هژمونی گرامشی ارتباط نزدیک دارد). آلتوسر همچنین به عنوان نظریه پرداز ایدئولوژی شناخته شده است و مشهورترین مقاله وی " "ایدئولوژی و دستگاه های ایدئولوژیک دولت است: یادداشت های یک تحقیق"". مقاله مفهوم ایدئولوژی را پایه ریزی می کند، همچنین بر اساس نظریه هژمونی گرامشی است. در حالی که هژمونی در نهایت به طور کامل توسط نیروهای سیاسی تعیین می شود، ایدئولوژی به ترتیب از مفاهیم زیگموند فروید و ژاک لاکان در مورد مرحله ناخو
دآگاه و آینه استفاده می کند و ساختارها و سیستم هایی را توصیف می کند که به ما اجازه می دهد مفهوم معنایی از خود داشته باشیم. مارکسیسم ساختاری. مارکسیسم ساختاری روشی است به مارکسیسم که مبتنی بر ساختارگرایی است و در وهله اول با کار تئوریسین فرانسوی لوئیس آلتوسر و شاگردانش همراه است. در اواخر دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ در فرانسه تأثیرگذار بود و همچنین در دهه ۱۹۷۰ بر فلسفه، نظریه پردازان سیاسی و جامعه شناسان خارج از فرانسه تأثیر گذاشت. نئو مارکسیسم. نئو مارکسیسم مکتبی از مارکسیسم است که از قرن بیستم آغاز شد و قبل از نفوذ فردریش انگلس، که بیشتر به ایده گرایی دیالکتیکی متمرکز بود و نه ماتریالیسم دیالکتیکی، به نوشته های اولیه مارکس گوش فرا داد؛ بنابراین جبر اقتصادی را رد کرد و در عوض بیشتر لیبرترین بود. نئو مارکسیسم درک گسترده ماکس وبر از نابرابری اجتماعی، مانند وضعیت و قدرت را به اندیشه مارکسیست ارتدوکس اضافه می کند. مکتب فرانکفورت. مکتب فرانکفورت مکتبی از نظریه اجتماعی، بستن اجتماعی و فلسفه نئومارکسیست است. این گروه در انستیتوی تحقیقات اجتماعی (به آلمانی: "Institut für Sozialforschung") از دانشگاه فرانکفورت در آلمان واقع شد. ا
صطلاح «مکتب فرانکفورت» اصطلاحی غیررسمی است که برای تعیین اندیشمندان وابسته به مؤسسه تحقیقات اجتماعی یا تحت تأثیر آنها استفاده می شود - این عنوان هیچ مسسه ای نیست و متفکران اصلی مکتب فرانکفورت از این اصطلاح برای اشاره به خودشان استفاده نمی کنند. مکتب فرانکفورت، مارکسیست های مخالف، منتقدان شدید سرمایه داری را که معتقد بودند برخی از پیروان مارکس برای طوطی انتخاب اندکی از ایده های مارکس، معمولاً در دفاع از احزاب کمونیست یا سوسیال دموکرات ارتدکس، را گرد هم آورده بودند. آنها به ویژه تحت تأثیر شکست انقلاب های طبقه کارگر در اروپای غربی پس از جنگ جهانی اول و ظهور نازیسم در یک کشور از نظر اقتصادی، فنی و فرهنگی پیشرفته (آلمان)، آنها وظیفه خود را بر عهده گرفتند تا انتخاب کنند کدام بخش از اندیشه مارکس می تواند خدمت کند برای روشن کردن شرایط اجتماعی که خود مارکس هرگز ندیده بود. آنها برای پر کردن موارد فراموش شده مارکس از سایر مکتب های فکری استفاده کردند. ماکس وبر، و زیگموند فروید (همانند سنتز فروید مارکسیستی هربرت مارکوزه در اثر "اروس و تمدن" ۱۹۵۴) تأثیر عمده ای گذاشت. تأکید آنها بر مولفه «حیاتی» نظریه به طور قابل توجهی از
تلاش آنها برای غلبه بر مرزهای پوزیتیویسم، ماتریالیسم خام و پدیدارشناسی ناشی از بازگشت به فلسفه انتقادی امانوئل کانت و جانشینان آن در آرمان گرایی آلمان، اساساً فلسفه هگل، با تأکید بود. در مورد نفی و تناقض به عنوان خصوصیات ذاتی واقعیت. فمینیسم مارکسیستی. فمینیسم مارکسیستی نوع فرعی تئوری فمینیسم است که بر برچیدن سرمایه داری به عنوان راهی برای آزادی زنان تمرکز دارد. فمینیسم مارکسیستی اظهار دارد که مالکیت خصوصی، که منجر به نابرابری اقتصادی و همچنین وابستگی، سردرگمی سیاسی و در نهایت روابط ناسالم اجتماعی بین زن و مرد می شود، ریشه ظلم و ستم علیه زنان است. طبق نظریه مارکسیست، در جوامع سرمایه داری فرد توسط روابط طبقاتی شکل می گیرد؛ یعنی ظرفیت ها، نیازها و علایق افراد بر اساس شیوه تولید مشخص می شود که جامعه آنها در آن ساکن هستند. فمینیست های مارکسیست نابرابری جنسیتی را می بینند که در نهایت توسط شیوه تولید سرمایه داری تعیین می شود. ستم جنسیتی ظلم طبقاتی است و تبعیت زنان نوعی ظلم طبقاتی است که حفظ می شود (مانند نژادپرستی) زیرا در خدمت منافع سرمایه و طبقه حاکم است. فمینیست های مارکسیست برای حمایت از موقعیت خود، با بررسی کا
ر داخلی و همچنین کار مزدی، تحلیل مارکسیستی سنتی را گسترش داده اند. اومانیسم مارکسیستی. اومانیسم مارکسیستی شاخه ای از مارکسیسم است که در وهله اول بر نوشته های قبلی مارکس، به ویژه "نسخه های خطی اقتصادی و فلسفی ۱۸۴۴ تمرکز دارد" که در آن مارکس نظریه بیگانگی خود را توسعه می دهد، در مقابل آثار بعدی او، که به نظر می رسد بیشتر مربوط به برداشت ساختاری او هستند. جامعه سرمایه داری. با مخالفت " ضد بشری " لویی آلتوسر روبرو شد، و وی آن را به عنوان یک جنبش تجدیدنظرطلبی صلاحیت داد. اومانیس های مارکسیست ادعا می کنند که مارکسیسم به یک طرفه توسعه یافته است زیرا آثار اولیه مارکس ناشناخته بودند تا اینکه پس از رواج ایده های ارتدکس - "نسخه های خطی ۱۸۴۴" فقط در سال ۱۹۳۲ منتشر شد. آنها تأکید می کنند که بین این نوشته های اولیه و نظریه اقتصادی "سرمایه" مارکس تداوم وجود دارد و لازم است که مبانی فلسفی مارکس را درک کنیم تا آثار بعدی وی را به درستی بفهمیم. الهیات مارکسیستی. اگرچه مارکس به شدت نسبت به دین نهادینه شده از جمله مسیحیت انتقاد داشت، اما برخی از مسیحیان «مقدمات اساسی مارکسیسم را پذیرفته و از این منظر سعی در تفسیر مجدد ایمان مسیحی