Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رحمتی و ناجی (در "دانشنامه جهان اسلام") می گویند که جعفر صادق، زید را صراحتاً از قیام منع نکرد. بین مرگ و زندگی، زید، مرگ را انتخاب کرد. قضیه عبدالله القسری. در جمادی الاول سال ۱۲۰ هجری، «عبدالله القَسْری»، والی کوفه، عزل شد و یوسف بن عمر ثقفی جانشین وی شد. یوسف بن عمر که از اقوام هشام بن عبدالملک بود. عبدالله القسری را برای یافتن مسائل فساد مالی او تحت شکنجه قرار داد یا القسری تحت شکنجه اقرار کرد یا اینکه دیگرانی گفتند که او مبالغی را برای زید بن علی فرستاده است. هشام به طور کلی نسبت به زید نگاهی منفی داشت و از جانب وی احساس خطر می کرد. از زید نقل شده است که شخصی در حضور او و هشام، به محمد توهین کرد ولی هشام هیچ عکس العملی نشان نداد. زید را به کوفه خوانده شد تا از او در مورد اتهامات مالی سؤال و جواب کنند. وقتی مردم کوفه خبردار شدند با او ملاقات کرده و با او بیعت کردند تا در برابر هشام قیام کند. ولی در زمان جنگ، همانند پدربزرگش حسین او را تنها گذاشتند. گفته شده است که زید آنها را رافضی خواند چون در آخرین ساعات زندگی او را ترک کردند. بهانه اهل کوفه برای ترک زید امتناع او از توهین به دو خلیفه ابوبکر و عمر بود.
زید به سختی روافض را سرزنش کرد و این نام را سلفی ها تا امروز برای اشاره به شیعیان دوازده امامی به کار می برند. مقدمات. در آخرین ساعات منتهی به قیام، وقتی زید مقدمات قیامش را مهیا می کرد، عده ای از شیعیان از زید دربارهٔ خلافت شِیْخَیْن (ابوبکر و عمر) پرسیدند. زید پاسخ داد که «خدا آنها را رحمت کند، اگرچه خلافت حق اهل بیت بود و آنها این حق را پایمال کردند؛ اما طبق قرآن و سنت و عدالت رفتار کردند». بدین ترتیب زید از دو خلیفهٔ اول تَبَرّی نکرد. حالت دیگری از روایت این است که لشکریان زید از ابوبکر انتقاد می کردند که زید آنها را از این کار منع کرد. این موضع گیری زید، گروهی از شیعیان را از او دور کرد. جمعیت کثیری بیعت خود را با زید شکستند. به روایتی، زید این افراد را «رافضی» خواند. بدین ترتیب، شیعیان بر سر حمایت یا عدم حمایت از زید، دو گروه شدند. نجاشی ذیل نام یکی از اصحاب محمد باقر نوشته است که این شخص، تنها فرد از اصحاب محمد الباقر بود که در قیام زید شرکت کرد؛ به تعبیر دیگر، می توان از گزارش نجاشی چنین برداشت کرد که تنها یک نفر از اصحاب محمد باقر در قیام زید شرکت جست. خروج. روز دوم. فرهاد دفتری، مورخ، مرگ زید را با
این جملات توصیف می کند: «یک واقعهٔ تراژدیک که یادآور سرنوشت حسین (پدربزرگ زید) بود». تأثیرات، نظرات و تحلیلها. نظرات شیعیان. احادیثی که از محمد باقر و جعفر صادق دربارهٔ قیام زید بن علی نقل شده اند، سه دسته اند.
پاسِ گل در فوتبال، کمکی است که به گلزنی ختم می شود. آمار و ارقام پاس گل های بازیکنان معمولا به طور رسمی توسط سازمان ها (مانند کنفدراسیون ها) و مسئولان یک مسابقه یا به طور غیررسمی توسط روزنامه نگاران یا وب سایت های ورزشی ثبت می شوند. آمار پاس گل ها تا پایان قرن بیستم تقریبا حفظ نشدند؛ زیرا منابع موثق و پیشرفتهٔ زیادی برای ثبت آنها وجود نداشتند؛ اگرچه گزارش های مربوط به مسابقات معمولاً یک بازیکن را به عنوان سازندهٔ گل توصیف می کردند. از سال ۱۹۹۰، بسیاری از سازمان ها و تورنمنت ها آمار و ارقام پاس گل ها را حفظ کرده اند . انواع. پاس گل ها به طور کلی به دو دسته تقسیم میشوند: پاس گل مستقیم و پاس گل غیرمستقیم. در ادامهٔ مطالب، برای توضیح و فهمیدن آسان تر آنها، دو بازیکن خیالی تصور شده اند: بازیکن الف (پاسور) و بازیکن ب (گلزن) که هم تیمی هستند. پاس گل مستقیم. این نوع، رایج ترین و مشهورترین نوع پاس گل است که بیشتر سازمان ها، مسئولان تورنمنت ها و منابع مانند اوپتا آن را برای بازیکنان به حساب می آورند. اگر بازیکن الف توپ را به بازیکن ب برساند و بازیکن ب گل بزند، بازیکن الف پاس گل داده است؛ اما اگر این پاس قبل از رسیدن به
بازیکن ب به کسی برخورد کند و توپ دچار انحراف (تغییر مسیر) شود، پاس گل نخواهد بود. در واقع، این پاس گل متعلق که بازیکنی است که قبل از اینکه زنندهٔ گل توپ را بگیرد، آخرین ضربه را به توپ وارد کرده است. پاس گل غیرمستقیم. این دسته از پاس گل ها شامل چند نوع می شوند. برخی از منابع مانند سایت ترنسفرمارکت در سال ۲۰۰۸ شروع به احتساب آنها کردند. این پاس گل ها عبارت اند از: پنالتی ِ گرفته شده. اگر در محوطه جریمه روی بازیکن الف خطا صورت بگیرد (یعنی بازیکن الف پنالتی بگیرد) و او اجازه بدهد که بازیکن ب ضربه پنالتی را بزند و بازیکن ب این پنالتی را تبدیل به گل کند، بازیکن الف پاس گل داده است. شوت برگشتی (ریباند) دروازه بان و تیرک دروازه. اگر بازیکن الف به سمت دروازه شوت بزند و دروازه بان حریف با سِیوش توپ رو برگرداند یا توپ پس از برخورد به تیرک درواره برگردد و بازیکن ب این توپِ برگشتی را گل کند، یک پاس گل برای بازیکن الف ثبت می شود. پاس منحرف شده. مانند پاس گل مستقیم است؛ با این تفاوت که حتی اگر پاس بازیکن الف قبل از رسیدن به بازیکن ب به کسی برخورد کند و توپ دچار انحراف (تغییر مسیر) شود، پاس گل برای بازیکن الف ثبت می شود. پا
س گل به خودی. اگر بازیکن الف باعث شود که بازیکن حریف گل به خودی بزند (یعنی بازیکن حریف، پاس یا شوت بازیکن الف را اشتباها وارد دروازه تیم خود کند) برای بازیکن الف پاس گل ثبت می شود. بیشترین پاس گل در قرن ۲۱. عددِ مقابل نام هر بازیکن، تعداد پاس گل های آن بازیکن در کل دوران حرفه ای اش است. آخرین به روزرسانی: ۲۸ فوریه ۲۰۲۴
دانشگاه هوسون یک دانشگاه خصوصی در بنگر، مین است. این دانشگاه مقاطع کارشناسی و کارشناسی ارشد را ارائه می دهد. در پاییز 2020 تعداد 3476 دانشجو شامل 799 دانشجوی کارشناسی ارشد در این دانشگاه ثبت نام کرده است. دانشگاه هوسون یکی از سه دانشگاه در منطقه بانگور (دانشگاه مین در آگوستا و دانشگاه مین) و تنها دانشگاه خصوصی در این منطقه است.
امیرکبیر میرزا محمدخان دولو قاجار ملقب به رکن الدوله و تاج بخش رئیس قبیلهٔ دولو (یکی از دو قبیلهٔ ایل قاجار) در هنگام تأسیس سلطنت قاجار بود. او پسر حسن خان دولو قاجار بیگلربیگی استرآباد، پدر الله یار خان آصف الدوله و گلین خانم (همسر عباس میرزا) بود. در ۱۲۰۰ قمری، آقامحمدخان قاجار او را به حکومت قزوین منصوب نمود و حکومتش تا اوایل سال ۱۲۰۹ قمری در آنجا ادامه داشت. در این سال و پس از سقوط حکومت زندیه، آقامحمدخان او را به تهران خواست و به سمت بیگلربیگی تهران برگزید. در سال ۱۲۱۷ قمری، فتحعلی شاه دختر او را به نکاح عباس میرزا درآورد و عروسی بسیار مفصلی برای او گرفت. علاوه بر عباس میرزا، خودِ فتحعلی شاه و دو فرزند دیگر او (شیخعلی میرزا و محمدرضا میرزا) نیز داماد میرزا محمدخان بوده اند. میرزا محمدخان بسیار مورد اطمینان آقامحمدخان بوده و هر زمان که به مسافرت و یا به جنگ می رفت، حکومت تهران را تحت نظر او می گذاشت. در سال ۱۲۰۹، پس از این که لطفعلی خان زند در بم دستگیر شد، آقامحمدخان در کرمان با دست خود، از هر دو چشم او را نابینا کرد و سپس او را تحت الحفظ به تهران فرستاد. پس از ورود به تهران، میرزا محمدخان بیگلربیگی بنا
به اشاره و دستور آقامحمدخان مأمور اجرای قتل او گردید و پس از کشتنش در امامزاده زید تهران به خاک سپرده شد. پس از قتل آقامحمدشاه در شوشی، میرزا محمدخان به اتفاق میرزا شفیع مازندرانی حصار و برج شهر را محکم و دروازه های تهران را بست و تا رسیدن ولیعهد از شیراز، احدی از مدعیان سلطنت را به درون شهر راه نداد. میرزا محمدخان یکی از پنج امیر بزرگ در دوران آغازین قاجار بود که صاحب عنوانِ خطابیِ «امیرکبیر» پیش از اسم خود بود. پس از میرزا محمدخان، یکی از پسرانش به نام محمدباقرخان به منصب بیگلربیگی تهران منصوب شد.
سرکوب رای دهندگان در ایالات متحده تلاش های قانونی و غیرقانونی مختلف برای جلوگیری از استفاده واجدان شرایط از حق رای خود است. در جایی که یافت می شود، چنین تلاش هایی برای سرکوب رأی دهندگان بر اساس ایالت، دولت محلی، حوزه و انتخابات متفاوت است. سرکوب رأی دهندگان در طول تاریخ برای تبعیض نژادی، جنسیتی، سنی و معلولیتی مورد استفاده قرار گرفته است. قبل و در طول جنگ داخلی آمریکا، آفریقایی-آمریکایی ها قادر به رای دادن نبودند. پس از جنگ داخلی، به همه آفریقایی-آمریکایی ها حق رای اعطا شد، که باعث شد برخی از دموکرات های جنوبی و ایالت های کنفدراسیون سابق اقداماتی مانند مالیات های نظرسنجی یا آزمون های زبان را انجام دهند که ظاهراً در آن زمان با قانون اساسی ایالات متحده مغایرت نداشت، اما از آنها استفاده می شد. دسترسی به رأی دهی را محدود و متوقف کنید. دسترسی آمریکایی های آفریقایی تبار به ثبت نام و رای دادن اغلب تا قانون حقوق مدنی۱۹۶۴ دشوار بود و همچنان موضوع بحث است. زنان آمریکایی تا قبل از اصلاحیه نوزدهم در سال۱۹۲۰ از حق رای حمایت شده در قانون اساسی برخوردار نبودند، در حالی که حق رای بومیان آمریکا تا سال۱۹۲۴ با قانون شهروندی هند
به طور کامل تصویب نشد. تا سال۱۹۷۱، با تصویب اصلاحیه بیست و ششم، حداقل سن رای دادن در ایالات متحده ۲۱سال بود، نه ۱۸ سال. اصلاحیه قانون اساسی برای بهبود دسترسی به رای دادن برای سالمندان و معلولان در سال ۱۹۸۴ تصویب شد. بر اساس گزارش مرکز عدالت برنان، تا ۲۴ مارس ۲۰۲۱، بیش از ۳۶۱ لایحه که دسترسی به رای را محدود می کند در ۴۷ ایالت ارائه شده است. رای. حق رای سیاه پوستان و بومیان آمریکا. تصویب پانزدهمین متمم در سال ۱۸۷۰ حق رای را برای مردان از همه نژادها، از جمله بردگان سابق، تضمین کرد. در ابتدا، این منجر به مشارکت بالای رأی دهندگان در میان آفریقایی-آمریکایی ها در جنوب شد. در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده در سال ۱۸۸۰، اکثریت رای دهندگان آفریقایی-آمریکایی واجد شرایط در هر ایالت جنوبی به جز دو مورد، رأی دادند. در هشت ایالت جنوبی، مشارکت سیاهپوستان برابر یا بیشتر از سفیدپوستان بود. در پایان دوران بازسازی، ایالت های جنوبی شروع به اجرای سیاست هایی برای سرکوب رای دهندگان سیاه پوست کردند. پس از سال ۱۸۹۰، کمتر از ۹۰۰۰ نفر از ۱۴۷۰۰۰ رای دهنده آفریقایی-آمریکایی واجد شرایط می سی سی پی برای رای دادن ثبت نام کردند یا حدود ۶
٪. لوئیزیانا از ۱۳۰۰۰۰ رای دهنده آفریقایی-آمریکایی ثبت شده در سال۱۸۹۶ به۱۳۴۲ در سال۱۹۰۴ رسید (حدود ۹۹درصد کاهش). بین پایان دوران بازسازی و تصویب قانون حقوق مدنی در سال ۱۹۶۴، حقوق رأی دهندگان سیاه پوست به طور مکرر نقض می شد. تصمیم در مورد دادگاه داخلی چروکی جورجیا در سال ۱۸۳۱ به این معنی بود که مردم بومی اساساً تا تصویب اصلاحیه ۱۵، زمانی که زمینه خاصی برای حق رای به دست آمد، حق رأی ندارند. بومیان آمریکا تا زمان قانون شهروندی هند در سال ۱۹۲۴ همچنان با چالش رای دادن مواجه بودند. مالیات رای گیری. مالیات های رای گیری برای سلب حق رای رای دهندگان، به ویژه آفریقایی-آمریکایی ها و سفیدپوستان فقیر در جنوب استفاده شد. مالیات های رای گیری در دهه ۱۸۹۰ شروع شد و از واجدین شرایط رای دادن می خواست قبل از رای دادن مبلغی را پرداخت کنند. برخی از سفیدپوستان فقیر اگر اجدادی داشتند که قبل از دوران جنگ داخلی رای می داد، پدربزرگ می شدند. این بدان معنا بود که آنها از پرداخت مالیات معاف بودند. یازده ایالت جنوبی (آلاباما، آرکانزاس، فلوریدا، جورجیا، لوئیزیانا، می سی سی پی، کارولینای شمالی، کارولینای جنوبی، تنسی، تگزاس و ویرجینیا)، و همچن
ین چندین ایالت خارج از جنوب، مالیات های رای گیری وضع کردند. مکانیسم مالیات رای گیری بر اساس ایالت به ایالت متفاوت بود. در آلاباما، مالیات رای گیری انباشته بود، به این معنی که یک مرد برای رای دادن باید از بیست و یک سالگی به بعد تمام مالیات های رای گیری را می پرداخت. در ایالت های دیگر، مالیات های رای گیری باید چندین سال قبل از واجد شرایط بودن برای رای دادن پرداخت می شد. اجرای قوانین مالیاتی رای گیری ناهموار بود. مقامات انتخاباتی این اختیار را داشتند که آیا از رأی دهندگان رسید مالیاتی رای دهی درخواست کنند یا نه. قانون اساسی بودن مالیات رای گیری توسط دادگاه عالی در سال ۱۹۳۷ و بار دیگر در سال ۱۹۵۱ توسط دادگاه فدرال در "باتلر علیه"."تامپسون" با وجود تأییدیه های قضایی، محبوبیت مالیات های رای گیری با پنج ایالت جنوبی که تا سال ۱۹۶۲ (آلاباما، آرکانزاس، می سی سی پی، تگزاس و ویرجینیا) مالیات های رای گیری را حفظ کردند، کاهش یافت. مالیات رای گیری در سال ۱۹۶۴ توسط اصلاحیه بیست و چهارم به طور رسمی ممنوع شد. تست سواد. مانند مالیات رای گیری، تست سواد در درجه اول به محرومیت از حق رای دهندگان فقیر یا آفریقایی آمریکایی در جنوب مو
رد استفاده قرار گرفت. نرخ سواد افریقایی-امریکایی تا سال۱۹۴۰ از نرخ سواد سفید عقب مانده بود. تست های سواد به طور ناهموار اعمال شد: صاحبان املاک اغلب معاف بودند و همچنین کسانی که حق رای داشتند (یا اجدادشان حق رای داشتند) در سال۱۸۶۷ که قبل از تصویب متمم پانزدهم بود. برخی از ایالت ها جانبازان جنگ داخلی را از تست معاف کردند. تستهای سواد به سختی متفاوت بود و افریقایی ها اغلب تست های سخت تری می دادند. در شهرستان ماکون به عنوان مثال در اواخر دهه۱۹۵۰ حداقل دوازده سفیدپوست که دوره ابتدایی را تمام نکرده بودند تست سواد را پشت سر گذاشتند در حالی که چندین آفریقایی تحصیل کرده دانشگاهی شکست خوردند. تست سواد در خارج از جنوب نیز شایع بود، همان طور که بعنوان نگه داشتن عناصر نامطلوب جامعه دیده می شد (فقرا، مهاجران، یا بی اطلاع) از رای گیری؛ بیست ایالت هنوز تست سواد پس از جنگ جهانی دوم بود، از جمله هفت ایالت جنوبی، کالیفرنیا، کانکتیکات، ماساچوست، و نیویورک. سال۱۹۷۰ اصلاحیه قانون حقوق رای گیری استفاده از تست سواد برای تعیین واجد شرایط بودن رای گیری را ممنوع کرد. حق رای زنان. حرکت برای حق رای زنان در ایالات متحده در دهه ۱۸۴۰ آغاز ش
د. سازمان ها در سال ۱۸۶۹شروع بکار کردند و در نهایت در سال۱۸۹۰ به عنوان انجمن ملی حق رأی زنان آمریکا (NAWSA) با سوزان بی.آنتونی به عنوان نیروی اصلی آن ادغام شدند. حق رای ها در اوایل دهه۱۸۷۰ تلاش های زیادی برای رای دادن انجام دادند به این امید که دادگاه عالی ایالات متحده را متقاعد کنند که به زنان حق رای بدهد. این گروه برای حق رای بر اساس ایالت به ایالت مبارزه کرد. در آغاز قرن نوزدهم، کری چپمن کت رهبری دو میلیون عضو انجمن ملی حق رأی زنان آمریکا را برای حمایت از اصلاحیه قانون اساسی که به زنان حق رای بدهد، در اولویت قرار داد. پس از یک سری رای در کنگره و در مجالس قانونگذاری ایالتی، متمم نوزدهم در ۱۸ اوت۱۹۲۰ تصویب شد. در این اصلاحیه آمده است: «حق شهروندان ایالات متحده برای رای دادن نباید توسط ایالات متحده یا هیچ ایالتی به دلیل جنسیت انکار یا کوتاه شود.» حق رای جوانان. اصلاحیه بیست و ششم قانون اساسی ایالات متحده آمریکا پاکسازی فهرست رای دهندگان. در سال۱۹۹۸،فلوریدا پرونده مرکزی رأی دهندگان فلوریدا را برای مبارزه با تقلب در رأی گیری که در انتخابات شهردار میامی در سال۱۹۹۷ مستند شده بود، ایجاد کرد. بسیاری از افراد از لیس
ت های ثبت نام رای دهندگان در فلوریدا حذف شدند، زیرا نام آنها شبیه به مجرمان محکوم بود که در آن زمان طبق قانون فلوریدا اجازه رأی دادن نداشتند. بر اساس گزارش "پالم بیچ پست"، آفریقایی-آمریکایی ها ۸۸درصد از کسانی که از فهرست حذف شده اند را تشکیل می دهند، اما تنها حدود ۱۱درصد از رای دهندگان فلوریدا بودند. با این حال، با توجه به وزارت اجرای قانون فلوریدا، نزدیک به ۸۹٪از مجرمان محکوم شده در فلوریدا سیاه پوست هستند؛ بنابراین، می توان انتظار داشت که پاکسازی مجرمان محکوم شامل تعداد بی تناسبی از سیاه پوستان باشد."پست" اضافه کرد که «بررسی سوابق ایالتی، ایمیل های داخلی کارکنان دی بی تی و شهادت در برابر کمیسیون حقوق مدنی و یک کارگروه انتخاباتی هیچ مدرکی دال بر اینکه اقلیت ها به طور خاص هدف قرار گرفته اند را نشان نداد.» بین نوامبر۲۰۱۵ و اوایل سال۲۰۱۶، بیش از ۱۲۰۰۰۰رأی دهنده در بروکلین، نیویورک از لیست حذف شدند. مقامات اعلام کرده اند که پاکسازی یک اشتباه بوده است و کسانی که حذف شده اند نماینده «بخش گسترده ای» از رای دهندگان هستند. با این حال، یک تجزیه و تحلیل نشان داد که پاکسازی به طور نامتناسبی بر مناطق اکثریت اسپانیایی تبا
ر تأثیر گذاشته است. این هیئت اعلام کرد که همه رای دهندگان را به موقع برای انتخابات مقدماتی کنگره در سال ۲۰۱۶ بازگرداند. هیئت انتخابات متعاقباً منصوب جمهوری خواه را در ارتباط با پاکسازی معلق کرد، اما همتای دموکرات او را حفظ کرد. در سال۲۰۰۸، بیش از ۹۸۰۰۰رای دهنده ثبت نام شده در جورجیا از فهرست رای دهندگان حذف شدند، زیرا در سوابق کامپیوتری اطلاعات هویتی آنها مغایرت وجود داشت. حدود ۴۵۰۰رای دهنده باید تابعیت خود را ثابت می کردند تا حق رای خود را به دست آورند. جورجیا به چالش کشیده شد برای درخواست تأییدیه های مبتنی بر تأمین اجتماعی بیشتر از هر ایالت دیگر در مجموع حدود ۲میلیون رأی دهنده. یک وکیل دخیل در این دعوی گفت که از آنجایی که نامه ها ظرف ۹۰روز پس از انتخابات پست شده اند، جورجیا قوانین فدرال را نقض کرده است. مدیر پروژه حقوق رای جورجیا اتحادیه آزادی مدنی آمریکا گفت: "آنها به طور سیستماتیک از این لیست ها استفاده می کنند و آنها را مطابقت می دهند و از آن مطابقت ها برای ارسال این نامه ها به رای دهندگان استفاده می کنند. آنها از یک روش تصفیه سیستماتیک استفاده می کنند که صراحتاً توسط قوانین فدرال ممنوع است، الیز شور، وک
یل منطقه ای صندوق دفاع حقوقی و آموزشی مکزیکی آمریکایی (MALDEF)، موافقت کرد که نامه ها به نظر می رسد ناقض دو قانون فدرال علیه پاکسازی رأی دهندگان ظرف ۹۰ روز پس از انتخابات است. مردم هدف قرار می گیرند و به مردم گفته می شود که آنها غیر شهروند هستند، از جمله شهروندان دارای تابعیت و شهروندان متولد آمریکا. بر اساس اطلاعات موجود در پایگاه داده ای که توسط وزارت دادگستری (DOJ) بررسی و تأیید نشده است و ما می دانیم که دارای نقص هایی است، به آنها گفته می شود که واجد شرایط رای دادن نیستند. کارن هندل، وزیر امور خارجه، حذف نام رای دهندگان نمونه ای از سرکوب رای دهندگان را رد کرد. در سال ۲۰۱۹، قاضی پاول وی. مالوی، رئیس دادگاه منطقه ای از شهرستان اوزاکی، ویسکانسین، ۲۳۴۰۰۰ رای دهنده را از فهرست فهرست های ایالتی حذف کرد و حکم داد که قانون ایالتی او را مجبور به انجام این کار می کند. محدودیت در رای گیری زودهنگام و غیرحضوری. در کارولینای شمالی، قانونگذاران جمهوری خواه داده هایی را در مورد شیوه های مختلف رای گیری، به تفکیک نژاد، درخواست کردند. آنها سپس قوانینی را تصویب کردند که رای دادن و ثبت نام را محدود می کرد که به طور نامتناسبی
بر آمریکایی های آفریقایی تبار تأثیر می گذاشت، از جمله کاهش رای دادن زودهنگام. در یک پرونده دادگاه استیناف در سال۲۰۱۶، دادگاه استیناف ایالات متحده برای حوزه چهارم قانونی را لغو کرد که اولین هفته رای گیری زودهنگام را حذف کرد. دادگاه اعلام کرد که جمهوری خواهان از داده هایی که جمع آوری کرده اند برای حذف اولین هفته رای گیری زودهنگام استفاده کردند، زیرا رای دهندگان آمریکایی آفریقایی تبار بیشتری در آن هفته رای دادند و رای دهندگان آفریقایی آمریکایی بیشتر به دموکرات ها رای دادند. بین سال های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲ در کارولینای شمالی، ۷۰ درصد از رای دهندگان آفریقایی آمریکایی زودهنگام رای دادند. پس از کاهش در رای گیری زودهنگام، مشارکت آمریکایی های آفریقایی تبار در رای گیری زودهنگام ۸٫۷درصد (حدود ۶۶۰۰۰رای) در کارولینای شمالی کاهش یافت. از سال۲۰۲۰، جورجیا از رای دهندگان غایب می خواهد که هزینه پست خود را برای برگه های رای خود تهیه کنند. در ۸ آوریل۲۰۲۰،اتحادیه آزادی های مدنی آمریکا شکایتی را در اعتراض به این قانون تنظیم کرد و مدعی شد که «معادل مالیات نظرسنجی است.» اطلاعات نادرست رویه رای گیری. اطلاعات نادرست رویه رای گیری شامل دادن ا
طلاعات نادرست به رای دهندگان در مورد زمان و نحوه رای دادن است که باعث می شود آنها در رای دادن معتبر ناکام شوند. به عنوان مثال، در انتخابات برکناری مجلس سنای ایالت ویسکانسین در سال۲۰۱۱، آمریکایی ها برای رفاه، یک گروه مدافع سیاسی محافظه کار که در سال۲۰۰۴ توسط برادران چارلز و دیوید کخ برای حمایت از نامزدها و اهداف جمهوری خواه در ایالات متحده تأسیس شد، بسیاری از رأی دهندگان دموکرات را فرستاد. نامه ای که مهلت نادرستی برای بازگرداندن برگه های رای غایب داده بود. رای دهندگانی که به ضرب الاجل در ارسال نامه تکیه می کردند، ممکن بود برگه های رای خود را خیلی دیر ارسال کرده باشند تا شمارش نشود. این سازمان ادعا کرد که علت آن یک اشتباه تایپی بوده است. درست قبل از انتخابات۲۰۱۸،"نیویورک تایمز" به خوانندگان دربارهٔ انواع متعددی از اطلاعات نادرست عمدی هشدار داد که گاهی اوقات جمعیت رای دهندگان خاص را هدف قرار می دهد. این نوع اطلاعات نادرست شامل اطلاعات نادرست در مورد رای دادن به صورت آنلاین از طریق ایمیل و پیام متنی،انتشار عکس های اصلاح شده در سال۲۰۱۶ بود که ادعا می کرد مأموران اداره مهاجرت و گمرک(ICE) رای دهندگان را در محل های ر
ای گیری دستگیر می کردند و شامل زبان تهدید برای ارعاب رای دهندگان لاتین تبار بود، تقلب در محل رای گیری، اطلاعات نادرست در مورد گزینه های رای گیری از راه دور، متن های مشکوک، شایعات مربوط به نقص دستگاه رای گیری، عکس ها و فیلم های گمراه کننده، و ادعاهای دروغین تقلب در رای دهندگان."تایمز" اضافه کرد که پیام هایی که ظاهراً ترامپ برای رأی دهندگان در ایندیانا، کانزاس، میشیگان و جورجیا ارسال کرده است، در واقع از سوی سازمان های جمهوری خواه منتشر شده است. در سال۲۰۱۸، ترامپ در واقع اطلاعات مربوط به ماشین های معیوب را در یک شهرستان یوتا منتشر کرد و این تصور را ایجاد کرد که چنین مشکلاتی در سراسر کشور وجود دارد. لیست های قفس بندی. لیست های محصور شده توسط احزاب سیاسی برای حذف رای دهندگان بالقوه ثبت نام شده درسایر احزاب سیاسی استفاده شده است. یک حزب سیاسی نامه های ثبت شده را به آدرس رای دهندگان ثبت نام شده ارسال می کند. اگر نامه بعنوان غیرقابل تحویل بازگردانده شود، سازمان پستی از این واقعیت برای بچالش کشیدن ثبت نام استفاده می کند و استدلال می کند که از آنجایی که رای دهنده در آدرس دسترسی پیدا نمی کند، ثبت نام تقلبی است. الزامات
شناسایی. برخی از ایالت ها الزامات کارت شناسایی عکس دار را وضع کرده اند، که منتقدان ادعا می کنند با هدف کاهش مشارکت رای دهندگان اقلیت است. بررسی شده است که آیا قوانین شناسنامه عکس دار به طور نامتناسبی بر رای دهندگان غیرسفیدپوست و رای دهندگان کم درآمد تأثیر می گذارد یا خیر: برای مثال، ۸ درصد از سفیدپوستان آمریکایی فاقد گواهینامه رانندگی هستند، در مقایسه با ۲۵درصد از شهروندان آفریقایی-آمریکایی. برای گواهینامه های رانندگی که منقضی نشده و آدرس و نام ذکر شده دقیقاً مطابق با سابقه ثبت نام رأی دهندگان است، ۱۶درصد از سفیدپوستان آمریکایی فاقد گواهینامه معتبر هستند، درمقایسه با ۲۷درصد از لاتین تبارها و ۳۷درصد برای آمریکایی های آفریقایی تبار. در ژوئیه۲۰۱۶، یک دادگاه استیناف فدرال دریافت که قانون شناسه رای دهندگان تگزاس در سال۲۰۱۱ علیه رای دهندگان سیاه پوست و اسپانیایی تبعیض قائل شده است زیرا تنها چند نوع شناسنامه مجاز بوده است. برای مثال، کارت شناسایی نظامی و مجوزهای حمل مخفی مجاز بود، اما کارت شناسایی عکس کارمندان دولتی و کارت شناسایی عکس دانشگاه مجاز نبودند. در آگوست۲۰۱۷، نسخه بروز شده همان قانون شناسه رای دهندگان تگز
اس در دادگاه منطقه فدرال خلاف قانون اساسی تشخیص داده شد. قاضی منطقه نشان داد که یکی از راه حل های بالقوه برای تبعیض این است که دستور دهد قوانین مربوط به انتخابات تگزاس از قبل توسط وزارت دادگستری ایالات متحده(DOJ) تأیید شود. دادگاه همچنین حکم داد که این قانون برخی از رای دهندگان را مجبور می کند تا برای بروز رسانی اطلاعات هویتی خود، برای سفر به یک اداره دولتی پول خرج کنند. دادگاه این ماده را با مالیات نظرسنجی مقایسه کرد. در طول قرن۲۱، ویسکانسین و کارولینای شمالی ایالت هایی با دولت های تحت کنترل جمهوری خواهان قوانینی را تصویب کردند که توانایی مردم را برای رای دادن با استفاده از کارت های شناسایی دانشجویی برای شناسایی محدود می کند. این احتمالاً به دلیل این واقعیت است که دانش آموزان تمایل دارند نسبت به جمعیت عمومی آزادتر باشند. مقاله ای در سال۲۰۱۹ توسط اقتصاددانان دانشگاه بولونیا و دانشکده بازرگانی هاروارد نشان داد که قوانین شناسایی رای دهندگان «هیچ تأثیر منفی بر ثبت نام یا مشارکت، به طور کلی یا برای هر گروهی که بر اساس نژاد، جنسیت، سن یا وابستگی حزبی تعریف می شود» ندارد. یک مطالعه در سال۲۰۱۹ در مجله "مطالعات انتخا
باتی" نشان داد که اجرای قوانین شناسایی رای دهندگان در کارولینای جنوبی مشارکت کلی را کاهش داد اما تأثیر متفاوتی نداشت. مطالعات۲۰۱۹ در "فصلنامه علوم سیاسی" و "ژورنال اقتصادی اقیانوس اطلس" هیچ مدرکی مبنی بر اینکه قوانین شناسه رای دهندگان تأثیر نامتناسبی بر اقلیت ها دارد، پیدا نکردند، در حالی که مطالعات دیگر متفاوت است. این ادعاها با «یافته های واقعیت و نتیجه گیری های قانون» در فیش علیه کوباخ: در آن پرونده، قاضی جولی رابینسون، که توسط رئیس جمهور جورج دبلیو بوش، یک جمهوری خواه به سمت دادگاه منصوب شده بود، خاطرنشان کرد که قانون اثبات شهروندی کانزاس به طور غیرقانونی ۱۲٫۴ درصد از درخواست های ثبت نام رای دهندگان جدید، بیش از ۳۱۰۰۰ شهروند آمریکایی در طول دوره تحت پوشش داده های در نظر گرفته شده را رد کرده است. نمونه های تاریخی. نبرد روز انتخابات شهرستان گالاتین ۱۸۳۸. ویلیام پنیستون، نامزد مجلس قانونگذاری ایالت میسوری، اظهارات تحقیرآمیزی دربارهٔ مورمون ها ارائه کرد و به آنها هشدار داد که در انتخابات شرکت نکنند. پنیستون با یادآوری قدرت انتخاباتی فزاینده جامعه مورمون به ساکنان شهرستان دیویس، در گالاتین سخنرانی کرد و مدعی ش
د که اگر میسوری ها «از افرادی مانند این [مورمون ها] رنج ببرند که رای دهند، بزودی حق رای خود را از دست خواهید داد.» حدود ۲۰۰غیر مورمون در روز انتخابات در گالاتین جمع شدند تا از رای دادن مورمون ها جلوگیری کنند. هنگامی که حدود ۳۰ قدیسان آخرالزمان به محل رای گیری نزدیک شدند، یک میسوریایی به نام دیک ولدون اعلام کرد که مورمون ها در شهرستان کلی اجازه رای دادن ندارند. یکی از مورمون های حاضر، ساموئل براون، ادعا کرد که اظهارات پنیستون دروغ بوده و سپس اعلام کرد که قصد دارد رای دهد. این موضوع باعث درگیری بین اطرافیان شد. مورمون ها از دانیت ها، یک گروه مراقب مورمون ها دعوت کردند و میسوری ها صحنه را ترک کردند تا اسلحه و مهمات به دست آورند و سوگند یاد کردند که مورمون ها را بکشند. در میان دو طرف شایعاتی مبنی بر وجود تلفات در این درگیری منتشر شد. هنگامی که جوزف اسمیت و داوطلبان برای ارزیابی وضعیت به آدام-وندی-احمان رفتند، متوجه شدند که هیچ حقیقتی در شایعات وجود ندارد. قوانین جیم کرو. قوانین جیم کرو قوانین ایالتی و محلی بودند که جداسازی نژادی را در جنوب ایالات متحده اجرا می کردند. همه در اواخر قرن۱۹ و اوایل قرن۲۰ توسط مجالس ای
التی تحت سلطه دموکرات های سفیدپوست پس از دوره بازسازی به تصویب رسیدند. این قوانین تا سال۱۹۶۵ اجرا می شد. منشأ عبارت «جیم کرو» اغلب به «پرش جیم کرو» نسبت داده می شود، کاریکاتور آهنگ و رقص سیاه پوستان توسط بازیگر سفیدپوست توماس دی رایس با چهره سیاه، که اولین بار در سال۱۸۳۲ ظاهر شد و برای طنز استفاده شد. سیاست های پوپولیستی اندرو جکسون در نتیجه شهرت رایس، «جیم کرو» تا سال۱۸۳۸ به یک عبارت تحقیرآمیز به معنای «سیاهپوست» تبدیل شد. هنگامیکه مجالس جنوبی قوانین جداسازی نژادی را علیه سیاهان در پایان قرن نوزدهم تصویب کردند، این قوانین به قوانین جیم کرو معروف شدند. در طول دوره بازسازی۱۸۶۵–۱۸۷۷، قوانین فدرال حمایت های حقوق مدنی را در جنوب ایالات متحده برای آزادگان، آمریکایی های آفریقایی تبار که قبلاً برده بودند، و اقلیت سیاه پوستانی که قبل از جنگ آزاد شده بودند، فراهم کرد. در دهه۱۸۷۰،دموکرات ها به تدریج قدرت را در مجالس جنوبی به دست آوردند، با استفاده از گروه های شبه نظامی شورشی، مانند لیگ سفید و پیراهن های سرخ، برای برهم زدن سازمان دهی جمهوری خواهان، اداره مقامات جمهوری خواه در خارج از شهر، و ارعاب سیاه پوستان برای سرکوب