Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در کشتی چرچیل به شرکت خلیج هادسون پیوست که در آن زمان درگیر تجارت میان اسکیموها و قلعهٔ شاهزاده ولز در شهرک چرچیل، مانیتوبا بود. دو سال بعد، به عنوان همکار، به کشتی شارلوت رفت و در تجارت کوتاه مدت شرکت در رابطه با صید نهنگ سیاه شرکت کرد. در سال ۱۷۶۷، هرن بقایای گروه اکتشافی جیمز نایت را پیدا کرد. در سال ۱۷۶۸، او بخش هایی از سواحل خلیج هادسون را با هدف بهبود صید ماهی کاد مورد بررسی قرار داد. در این زمان او به خاطر توانایی پاچیله کردن، شهرت پیدا کرد. هرن توانست مهارت های ناوبری خود را با زیر نظر گرفتن ویلیام ولز که طی سال های ۱۷۶۸–۱۷۶۹، پس از مأموریت انجمن سلطنتی، در رصد گذر زهره به همراه جوزف دیموند، در خلیج هادسون بود، بهبود ببخشد. سال های آخر زندگی. در سال ۱۷۷۴، هرن به ساسکاچوان فرستاده شد تا مرکز کامبرلند، دومین مرکز معاملات داخلی را برای شرکت خلیج هادسون تأسیس کند (اولین مرکز معاملات داخلی، مرکز هنلی بود که در سال ۱۷۴۳، ۲۰۰ کیلومتر یا ۱۲۰ مایل بالاتر از رودخانهٔ آلبانی تأسیس شده بود). هرن پس از یادگیری کسب درآمد، توانست حداقل مایحتاج را برای هشت اروپایی و دو محافظ خانگی که او را همراهی می کردند، فراهم کند
. هرن پس از مشورت با تعدادی از رؤسای محلی، مکانی راهبردی را روی دریاچهٔ جزیرهٔ کاج در رودخانهٔ ساسکاچوان، ۹۷ کیلومتر (۶۰ مایل) بالاتر از قلعهٔ پاسکویا انتخاب کرد. این مکان هم به مسیر تجاری رودخانهٔ ساسکاچوان و هم به مجموعهٔ چرچیل مرتبط بود. در ۲۲ ژانویهٔ ۱۷۷۶، هرن فرماندار قلعهٔ شاهزاده ولز شد. در ۸ اوت ۱۷۸۲، هرن و ۳۸ خدمهٔ غیرنظامی با نیروهای فرانسوی که متشکل از سه کشتی، ۷۴ اسلحه و ۲۹۰ سرباز و به فرماندهی کنت دی لا پروز بودند، مواجه شدند. هرن به عنوان یک کهنه سرباز، متوجه شد که هیچ شانسی ندارد و بدون هیچ شلیکی تسلیم شد. به هرن و تعدادی دیگر از زندانیان اجازه داده شد که با قایقی کوچک از طریق تنگهٔ هادسون به انگلستان بازگردند. سال بعد، هرن بازگشت اما متوجه شد که وضعیت تجارت بدتر شده است. به خاطر بیماری هایی همچون سرخک و آبله که اروپایی ها با خود آورده بودند و همچنین بروز گرسنگی به دلیل نبود تجهیزات شکار از جمله باروت و گلوله، بومیان کانادا تلفات بسیاری داده بودند. ماتونابی خودکشی کرده بود و باقی رهبران بومیان کانادا در مجموعهٔ چرچیل به جاهای دیگر نقل مکان نمودند. وضعیت سلامت هرن رو به تحلیل رفت و او در ۱۶ اوت
۱۷۸۷، فرماندهی مجموعهٔ چرچیل را تحویل داد و به انگلستان بازگشت. هرن در واپسین دههٔ عمرش از تجربیات خود بر روی زمین های بایر، سواحل شمالی و بخش های مرکزی برای کمک به طبیعت شناس هایی مانند توماس پنانت در پژوهش های شان استفاده کرد. دوست او ویلیام ولز در بیمارستان مسیح، استاد بود و به هرن کمک نمود تا کتاب سفری از قلعهٔ شاهزاده ولز در خلیج هادسون به سمت اقیانوس شمالی را بنویسد. در نوامبر ۱۷۹۲، هرن در ۴۷ سالگی و بر اثر آماس بدن فوت کرد. این کتاب سه سال پس از درگذشت هرن و در سال ۱۷۹۵ منتشر شد. میراث. در اول ژوئیه ۱۷۶۷، هرن نام خود را روی سنگی صاف و منجمد در دامنهٔ کوهی در نزدیکی قلعهٔ شاهزاده ولز، جاییکه امروزه هنوز پابرجاست، حک کرد. یکی از شاگردان ولز، شاعر ساموئل تیلور کولریج، در یکی از دفترچه های شعرش، اشارهٔ کوتاهی به کتاب هرن کرده است. هرن احتمالاً یکی از منابع الهام بخش کولریج در شعر دریانورد کهن بوده است. صحت گزارش ها و نقشه های هرن توسط سر جان فرانکلین ثابت شد، زمانی که او مدارک قتل عام در آبشار خونین را در طی سفر اکتشافی خود در کاپرماین در سال های ۱۸۱۹–۱۸۲۲ معتبر دانست، او نوشت: چندین جمجمهٔ انسانی که نشانه
های خشونت را روی خود داشتند و استخوان های زیادی در اطراف اردوگاه پخش شده بود و این مکان دقیقاً با توضیحات آقای هرن از آنجا مطابقت داشت. چارلز داروین در فصل ششم کتاب خاستگاه گونه ها به نام هرن اشاره کرده است: در آمریکای شمالی، هرن خرس سیاهی را دید که ساعت ها با دهان کاملاً باز شنا می کرد، بنابراین، همچون یک نهنگ، حشرات درون آب را شکار می کرد. روایت ساموئل هرن از سفر اکتشافی اش به شمال به نام سفری از قلعهٔ شاهزاده ولز در خلیج هادسون به سمت اقیانوس شمالی که در ابتدا در سال ۱۷۹۵ منتشر شده بود، توسط جوزف تایرل ویرایش و به عنوان بخشی از مجموعهٔ عمومی انجمن شامپلن تجدید چاپ شد. در شهر اینوویک در سرزمین های شمال غرب کانادا، دبیرستانی وجود دارد که به نام هرن ساخته و نام گذاری شده است. همچنین در سال ۱۹۷۳، مدرسه ای در تورنتو، استان انتاریو به نام او ساخته شد.
یوروکوپتر ای اس۵۳۲ کوگر () بالگرد چندمنظوره ساخت شرکت های آئروسپاسیال و ایرباس هلیکوپترز در کشور فرانسه است، که در سال ۱۹۷۷ نخستین پرواز خود را انجام داد و از سال ۱۹۷۸ تولید انبوه آن آغاز گردید.
ساندور کسوما دی کوروس (Sándor Csoma de Kőrös) (نام تولد: ساندور کسوما) (زادهٔ ۲۷ مارس ۱۷۸۴/۸ درگذشتهٔ ۱۱ آوریل ۱۸۴۲)، فیلسوف و خاورگرای اهل مجارستان و نویسنده نخستین فرهنگ تبتی-انگلیسی و کتاب دستور زبان بود. در زبان تبتی از او با نام "فیی-گلین-گی-گروا-پا" (Phyi-glin-gi-grwa-pa) به معنی «"شاگرد خارجی"» یادآوری شده و در ۱۹۳۳ میلادی، ژاپنی ها او را بوساتسو یا بوداسف اعلام نمودند. او در کوروس، قلمروی بزرگ ترانسیلوانیا (امروزه بخشی از کووزه، رومانی) زاده شد. روز تولد او اغلب ۴ آوریل گفته می شود، در حالی که ۴ آوریل در واقع روز غسل تعمید وی است و همچنین سال تولد وی نیز مورد مناقشه بوده و برخی نویسندگان سال ۱۷۸۴ را نپذیرفته و ۱۷۸۷ یا ۱۷۸۸ را پیشنهاد می کنند. باور برین است که گروه قومی مجار، یعنی سکی ها که کسوما نیز متعلق به این قوم است، شاخه ای از هون های آتیلا است که در قرن پنجم میلادی در ترانسیلوانیا مسکن گزین شده اند. به امید مطالعه این ادعا و دریافتن مکان ظهور سکی ها و مجارها از طریق مطالعه نسبت زبانی، او در ۱۸۲۰ میلادی عازم آسیا شده و تمام زندگی خود را وقف مطالعه زبان تبتی و فلسفه بودایی کرد. کسوما دی کوروس به ع
نوان بانی تبت شناسی پنداشته می شود. گفته می شود که او قادر بود هفده زبان را بخواند. او در دارجلینگ، زمانی که در ۱۸۴۲ میلادی سعی می کرد تا به لهاسا سفر کند، درگذشت و یک بنای یادبود به افتخار وی از سوی انجمن آسیایی بنگال در آنجا بلند شد. زندگی نامه. دوره جوانی در ترانسیلوانیا. کسوما دی کوروس در یک خانواده فقیر مجاری به دنیا آمد و ششمین فرزند آندارس کسوما و همسرش کریستینا گیتسی (یا ایلونا گوکز؟) بود. نام وی به زبان انگلیسی به گونه Alexander Csoma of Koros (الکساندر کسومو اهل کوروس)، به زبان مجاری Kőrösi Csoma Sándor، در حالیکه Kőrösi به معنی «اهل کوروس» است (یعنی، نشانی از اشرافیت) نوشته شده و همچنین یکی از طرز نوشتار قاره ای بدیل آن «Sándor Csoma de Koros» می باشد. پدر وی همراه با محافظین سرحدی مجار خدمت می کرد. او دوره مدرسه را در مدرسه محلی روستا فرا گرفت. در ۱۷۹۹ میلادی، به ناگینید (حالا، ایو) رفت تا به مدرسه شبانه روزی بیتلین کولیکیوم بپیوندد. برنامه درسی این مدرسه رایگان (گراتیستای) بود و در مقابل آن دانشجویان باید کار می کردند. او تحت تأثیر استاد ساموئل هیگیدوس قرار گرفت. او مدرسه را در ۱۸۰۷ میلادی ترک و
به آموزش مطالعات دانشگاهی آغاز نمود و به رشته تاریخ علاقه مند شد، مضمونی که توسط استاد آدام هیریپی مشهور شده بود. در ۱۸۱۵ میلادی او "آزمون شفاهی" مضامین خود در بیتلین کولیکیوم را با موفقیت سپری کرد. او با دریافت بورسیه ای وارد دانشگاه گوتینگن شده و به آموزش انگلیسی تحت نظر استاد فیوریلو آغاز نمود. کسوما دی کوروس همچنین تحت تأثیر استاد یوهان گوتفرید آیکهورن قرار گرفت. مطالعات در گوتینگن. او از سال ۱۸۱۶ تا ۱۸۱۸ میلادی به مطالعه زبان های شرقی پرداخت. در گوتینگن، او معروف به دانستن سیزده زبان از جمله لاتین، یونانی، عبری، فرانسوی، آلمانی و رومانیایی علاوه بر زمان مادری اش، مجارستانی بود. طی سال های که در کلکته زندگی می کرد، او زبان های بنگالی، مراتی و سانسکریت را نیز فرا گرفت. او در ۱۸۱۸ میلادی به ترانسیلوانیا بازگشت. در ۷ فوریه ۱۸۱۹، کسوما با هیگیدوس ملاقات نموده و نیت خود مبنی بر یادگیری زبان اسلاوی در کرواسی را با او در میان گذاشت. او با پای پیاده عازم زاگراب شده و چند ماهی را در آنجا گذراند. در این هنگام او کمک نقدی یک صد فلورین [سکه طلا] از طرف مایکل دی کیندیرسی دریافت نمود تا در این سفر به او کمک نماید. کران
ه شرقی. مسیری که کسوما پس از ترک کرواسی انتخاب کرد، اساساً از نامه ای دریافت می گردد که کسوما به کاپیتان بریتانیایی، کندی نوشت و خود را معرفی کرد، اما به ظن جاسوس بودن کندی به وی اجازه ورود به ساباتو را نداد. کسوما برای اخذ گذرنامه امپراتوری درخواست نداد و یک گذرنامه مجارستانی در ناگی انید دریافت نموده و از بخارست دیدار نمود. او امضای فرماندهی عمومی ارتش در هرمانستادت (حالا، سیبیو) را دریافت نموده و در اواخر نوامبر ۱۸۱۹ به والاچیا رفت. او سعی داشت به قسطنطنیه برود، اما بنابر نیافتن اسباب لازم سفر، او در ۱ ژانویه ۱۸۲۰ بخارست را ترک و با عبور از رود دانوب به روسیه و از آنجا به صوفیه و پس از گذشت پنج روز به فیلیپوپولیس (حالا، پلوودیف) رسید. خاور میانه، آسیای مرکزی. کسوما دی کوروس به ادرنه (آدریانوپولیس) رسید و دوست داشت از آنجا به قسطنطنیه برود، اما شیوع بیماری طاعون او را مجبور نمود تا به انوس برود. او در ۷ فوریه ۱۸۲۰ انوس را ترک نموده و از طریق یک کشتی یونانی به اسکندریه رسید. او در آخرین روز فوریه در آنجا رسید، اما به علت شیوع بیماری طاعون، مجبور شد به زودی آنجا را نیز ترک نماید. او سوار بر عرشه یک کشتی سوریه
ای به لارانکا در قبرس و از آنجا توسط یک کشتی دیگر به طرابلس و لاذقیه رفت. از آنجا، او با پای پیاده عازم سوریه شده و در ۱۳ آوریل به حلب رسید. او حلب را در ۱۹ می ترک کرد، با کاروان های مختلف همراه شد و با سفر توسط قایق الواری در امتداد رود از شهرهای شانلی اورفه، ماردین و موصل گذشت و در ۲۲ ژوئیه به بغداد رسید. او به شهروند بریتانیایی، آقای ریچ نامه ای نوشته و در رابطه با سفرش از او طالب کمک شد. یک دوست مجارستانی به نام آقای اسوبودا، لباس اروپایی و پول برای وی فراهم نموده و کسوما مدتی با وی ماند. او در ۴ سپتامبر بغداد را ترک کرد و همراه با کاروان از کرمانشاه و همدان عبور نموده و در ۱۴ اکتبر ۱۸۲۰ به تهران رسید. او از هنری ویلوک کمک جست و ویلوک به وی کمک کرد تا بتواند چهار ماه را در آنجا بگذراند. او در ۱ مارس ۱۸۲۱ تهران را ترک کرد، گذرنامه و مدارک خود را در آنجا رها نموده و لباس اروپایی خود را به لباس پارسی تغییر داد، اما یادداشت های خود را به زبان مجارستانی نگه می داشت تا در صورتیکه در راه بخارا وفات نماید، این یادداشت های او قابل شناسایی باشد. او در ۱۸ آوریل به مشهد رسید، اما بنا بر وضعیت نابسامان در این منطقه ت
ا ۲۰ اکتبر در آنجا ماند. او در ۱۸ نوامبر به بخارا رسید. در نخست، او تصمیم داشت تا زمستان را در بخارا سپری کند، اما به خاطر ترسی که از ارتش روسیه حس می کرد، پس از پنج روز بخارا را ترک نموده و به کاروانی ملحق شد که با عبور از بلخ، خلم و بامیان، به تاریخ ۶ ژانویه ۱۸۲۲ به کابل رسید. او کابل را در ۱۹ ژانویه ترک نموده و عازم پیشاور شد. در ۲۶ ژانویه، او با دو افسران فرانسوی، آقای آلارد و آقای ونچورا در داکه ملاقات نموده و آنها وی را تا لاهور همراهی نمودند. او در ۱۱ مارس به لاهور رسیده و به تاریخ ۲۳ مارس لاهور را ترک و با عبور از آمریتسار و جامو، در ۱۷ آوریل به کشمیر رسید. او، پس از پیدا کردن یک همراه، در ۹ ماه مه کشمیر را ترک نموده و در ۹ ژوئن به شهر له رسید. او که مسیر سفر به سوی یارکند را خطرناک یافت، تصمیم گرفت تا دوباره به لاهور بازگردد و در ۱۶ ژوئیه ۱۸۲۲ در مسیر راه کشمیر با ویلیام مورکرافت، جهانگرد مشهور انگلیسی ملاقات کرد.
ژول ملین (؛ ۲۰ مه ۱۸۳۸ – ) سیاست مدار و مدیر اجرایی اهل فرانسه بود. وی از ۱۸۹۶ تا ۱۸۹۸ به عنوان نخست وزیر فرانسه فعالیت می کرد.
تئوبرت مالر (Teobert Maler)، بعدها تئوبرتو (Teoberto) (زادهٔ ۱۲ ژانویه ۱۸۴۲ – درگذشتهٔ ۲۲ نوامبر۱۹۱۷) کاوشگری بود که تمام تلاش خود را صرف مستندنگاری ویرانه های تمدن مایا کرد. زندگی نامه. تئوبرت مالر از والدینی آلمانی و در شهر رم متولد شد. پدرش دیپلمات ایالت دوک نشین بادن بود. مالر در شهر کارلسروهه در رشتهٔ معماری و مهندسی تحصیل کرد، سپس در سن ۲۱ سالگی به وین رفت، جایی که نزد معمار، هاینریش فون فرستل مشغول به کار و شهروندی اتریشی شد. او مشتاق به دیدن بیشتر دنیا بود و به عنوان سرباز با امپراتور ماکسیمیلیان به مکزیک رفت. او از دانشجوی افسری به درجهٔ فرماندهی رسید. مالر پس از آنکه تسلیم نیروهای جمهوری خواه مکزیک شد، ترجیح داد به جای تبعید به اروپا در مکزیک بماند. بعدها مالر تابعیت مکزیک را گرفت و نام کوچک خود را به «تئوبرتو» تغییر داد که در زبان اسپانیایی راحت تر تلفظ می شد. مالر به عکاسی و آثار باستانی آمریکای میانه علاقه مند بود. در سال ۱۸۷۶، او عکس های دقیقی از بناهای میتلا گرفت. تابستان سال بعد، او به سن کریستوبال دی لاس کساس نقل مکان نمود و در ژوئیه به دیدن ویرانه های پالنکه رفت. در حالی که تا آن زمان، چندین
گزارش از آن محل منتشر شده بود، با وجود این، بازدید چندانی از آنجا صورت نگرفت و مالر مجبور شد با استخدام گروهی از بومیان محلی، به کمک ساطور و قمه، راهی به سمت ویرانه ها باز کند. او یک هفته در پالنکه به طراحی، اندازه گیری و عکس برداری از محل مشغول بود و متوجه شد که گزارش های منتشر شدهٔ پیشین ناکافی و بیشتر بازدیدکنندگان قبلی، توضیحات شان را تنها به بخشی از ساختمان های قابل رؤیت در آنجا محدود کرده بودند. زمانی که مالر آنجا بود، بازدیدکنندهٔ دیگری به نام گوستاو برنولی، که گیاه شناسی، سوئیسی بود نیز به آنجا آمد. او هم به مکان های تاریخی مایا علاقه مند و اخیراً از تیکال بازدید کرده بود. برنولی ظن مالر را تأیید کرد که برای مستندنگاری ویرانه های این منطقه باید کارهای زیادی صورت بگیرد. در بهار سال ۱۸۷۸، مالر مجبور شد به اروپا بازگردد تا به املاک پدرش که درگیر مشکلات حقوقی مهمی شده بود، رسیدگی کند. در حالی که وکلایی که استخدام کرده بود، به این قضیه رسیدگی می کردند، مالر در پاریس ساکن بود، جایی که دربارهٔ آثار باستانی مکزیک سخنرانی و همهٔ مطالب مربوط به آمریکای میانه را که در شهر پیدا می شد، مطالعه می کرد. در سال ۱۸۸۴،
مشکل املاک برطرف شد و به مالر ثروت اندکی رسید، او به مکزیک بازگشت تا خود را وقف بررسی و مطالعهٔ مایا کند. او در ایالت یوکاتان و در خانه ای کوچک در شهر تیکول ساکن شد، در آنجا یک استودیوی عکاسی راه انداخت و به یادگیری زبان مایایی مشغول شد. هرچند، بیشتر زمان خود را به همراه چند فرد مایایی در جنگل ها می گذراند و آن ها به او در پاکسازی جنگل از خرابه ها و حمل تجهیزات عکاسی کمک می کردند. او شروع به بازدید از مکان های اصلی که قبلاً شناخته شده بودند، مانند چیچن ایتزا و اوکسمال کرد، با شوق و ذوق، تمام سرنخ ها را دنبال کرد و اولین فردی شد که بسیاری از ویرانه های جدید را ثبت کرده است. او به مدت ۳ ماه در ویرانه های چیچن زندگی کرد و آنجا را بسیار کامل تر از بازدیدکنندگان پیشین مستند کرد. در طی سال های بعد، مالر همچنین دربارهٔ بسیاری از مکان های دورافتاده در منطقهٔ ال پتن در گواتمالا و در امتداد مسیر رودخانهٔ یوسیوماسینتا کاوش هایی را انجام داد. مالر از روال رایج آن زمان در قرن نوزدهم، که عتیقه شناسان و باستان شناسان، مجسمه های جالب را از مکان های تاریخی برداشته و به شهرهای اروپا یا آمریکای شمالی می فرستادند، بیزار بود. ما
لر در یادداشت هایش به آسیب هایی که این کار به بناها وارد می کرد، اشاره کرده بود. او به این باور رسیده بود که بناها باید دست نخورده حفظ شوند و به طور مکرر پیشنهاد خود را برای دولت مکزیک می فرستاد. امروزه، دیدگاه مالر را فراتر از زمانهٔ خودش می دانند. مالر به اهمیت انتشار پژوهش های خود، آگاه بود، اما نتایج چندان موفقی نداشت. مؤسسهٔ پی بادی دانشگاه هاروارد ترتیبی داد تا گزارش های او از سال ۱۸۹۸ منتشر شود. نتیجهٔ کار شامل مجموعه ای از کتاب های با اهمیت بود، اما رابطهٔ میان مالر و مؤسسهٔ پی بادی شکرآب شد. مالر اصرار داشت که کتاب ها نسبت به آنچه ویراستاران پی بادی لحاظ کرده بودند، حاوی جزئیات و تصاویر دقیق تری باشند، تماس و ارتباط با مالر دشوار بود، زیرا او اغلب برای کاوش های جدید به جنگل ها می رفت و تا ماه ها نمی توانستند برای بازنویسی و تصحیح کتاب ها به او دسترسی داشته باشند. در سال ۱۹۰۹، مؤسسهٔ پی بادی به قرارداد خود با مالر خاتمه داد، اگرچه تا سال ۱۹۱۲ طول کشید تا انتشار مطالبی که آن ها از او پذیرفته بودند، به پایان برسند. این کتاب ها همچنان منابعی مهم در مطالعات مایا هستند. در سال ۱۹۰۵، مالر به کاوش های طاقت ف
رسا و حضوری خود در جنگل ها پایان داد و به خانهٔ خود در مریدا، یوکاتان بازگشت. در سال ۱۹۱۰، مالر به امید یافتن حامیانی برای انتشار گزارش هایش به اروپا سفر کرد، اما هیچ موفقیتی به جز فروش تعدادی از عکس هایش به کتابخانهٔ ملی فرانسه در پاریس نداشت. تئوبرتو مالر در سال های آخر عمر تا حدی به عنوان فردی مردم گریز شناخته می شد. ظاهراً مالر سرمایه اش را به دلیل سرمایه گذاری های نامناسب و بحران اقتصادی سال ۱۹۰۷ در یوکاتان، از دست داد. او با فروش نسخه هایی از عکس های خود به گردشگران و باستان شناسان جوان و ایراد سخنرانی دربارهٔ هنر و معماری مایا در مدارس هنرهای زیبای مریدا، امرار معاش می کرد. مالر در ۷۵ سالگی در مریدا درگذشت. بسیاری از گزارش های مالر پس از مرگش، تعدادی از آن ها در دههٔ ۱۹۳۰ و بیشتر آن ها در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۹۰ منتشر شدند.
فیلیپ براساک (؛ زادهٔ ۳۱ اوت ۱۹۵۹) بانکدار و مدیر اجرایی اهل فرانسه است، که هم اکنون به عنوان مدیر عامل اجرایی بانک کردیت اگریکول فعالیت می کند. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر) و لژیون دونور (شوالیه) شده است.
سِر توماس لیوینگستون میچل (Sir Thomas Livingstone Mitchell) (زادهٔ ۱۵ ژوئن ۱۷۹۲ – درگذشتهٔ ۵ اکتبر ۱۸۵۵)، نقشه بردار و کاوشگر استرالیای جنوب شرقی، در گرنجموث در استرلنگ شایر، اسکاتلند به دنیا آمد. در ۱۸۲۷ میلادی، او به عنوان دستیار نقشه بردار کل نیو ساوت ولز گماشته شد. سال بعدی، او نقشه بردار کل شده و تا هنگام مرگ خود در این سمت باقی ماند. میچل برای کارهای که در راستای نقشه برداری استرالیا انجام داده بود، در ۱۸۳۹ میلادی لقب اشرافی شوالیه را به دست آورد. اوایل زندگی. توماس میچل در ۱۵ ژوئن ۱۷۹۲ در اسکاتلند زادهٔ شد، فرزند جان میچل اهل کارون ورکس بود و از ایام کودکی توسط دایی خود، توماس لیوینگستون اهل پارک هال، استرلنگ شایر بزرگ شد. جنگ شبه جزیره. پس از مرگ دایی خود، او هنگامی که سیزده سال عمر داشت، به عنوان داوطلب به ارتش بریتانیا در پرتغال ملحق شده و در جنگ شبه جزیره شرکت کرد. در ۲۴ ژوئن ۱۸۱۱، به عمر نزده سالگی، او نخستین مأموریت رسمی خود را به عنوان ستوان دوم در گردان یکم تیپ ۹۵ام تفنگداران (بعداً تیپ تفنگ/کت سبزهای سلطنتی) دریافت نمود. با استفاده از مهارت خود به عنوان یک نقشه کش بسیار ماهر، بعضاً او در اداره
کل کارپردازی ارتش تحت هدایت سِر جورج موری توظیف می گردید. او در هنگام یورش به قلعه های سیوداد رودریگو، باداخوس و سان سباستیان و همچنین در نبردهای سالامانکا و پیرنه حضور داشت. متعاقباً، او مدال خدمت در ارتش را دریافت نمود که دارای خط های افقی بوده و نشان دهنده تعداد نبردهای او بود. زمانی که جنگ به پایان رسید، از میچل خواسته شد تا برای چهار سال در اسپانیا و پرتغال بماند و نقشه های میدان های جنگ را برای انبار نظامی تکمیل نماید. وظایف وی همچنین شامل اتمام چندین نقشه برداری مهم بود که اتمام آن قبلاً به علت جریان داشتن جنگ در آن منطقه، غیرممکن بود. در ۱۰ ژوئن ۱۸۱۸، هنگامی که میچل هنوز در این سمت بود، با ماری بلانت (دختر ژنرال ریچارد بلانت) در لیسبون ازدواج نموده و به یک گروهان در فوج ۵۴ام ترفیع نمود. در تابستان ۱۸۱۹، او به بریتانیا بازگشته و وقت خود را کاملاً به اتمام نقاشی ها وقف کرد، اما بنا بر قطع شدن یارانه های حکومت او مجبور شد این کار را متوقف نماید. کاهش تأسیسات نظامی پس از خروج ارتش اشغالی از فرانسه، میچل را مجبور کرد تا به طور نیمه-وقت کار کند. این کار مدت ها بعد، زمانی که میچل در میان سال های ۱۸۳۸ و ۱۸۴۰
در لندن به سر می برد، به اتمام رسید. نقاشی های تکمیل شده توسط جغرافی دان مقیم لندن، جیمز ویلد در ۱۸۴۱ میلادی تحت عنوان کتاب نقشه های جغرافیایی حاوی نبردهای اصلی، محاصره ها و رویدادهای جنگ شبه جزیره به چاپ رسید. این نقاشی ها که کیفیت بسیار بالایی دارند، منبع اصلی برای توپوگرافی جنگ شبه جزیره هستند. نیو ساوت ولز. میچل در ۱۸۲۷ میلادی با حمایت سِر جورج موری به عنوان دستیار نقشه بردار کل نیو ساوت ولز گماشته شده و این حق به او داده شد تا جانشین جان اکسلی شود. اکسلی سال بعدی وفات کرد و میچل در ۲۷ می ۱۸۲۸، نقشه بردار کل شد. در این سمت خود، او کارهای زیادی برای بهبود کیفیت و دقت نقشه برداری انجام داد – کار حیاتی در مستعمرهٔ که قطعات بزرگ زمین جدیداً ایجاد شده و به ساکنین جدید به فروش می رسید. یکی از نخستین جاده های که تحت رهبری او ساخته شد، جاده بزرگ شمالی بود که در میان سال های ۱۸۲۶ و ۱۸۳۶ توسط کارگران اجباری ساخته شده و سیدنی را به منطقه هانتر وصل می کرد. جاده بزرگ جنوبی (حالا به آزادراه هیوم تغییر نام داده شده است) که نیز توسط کارگر اجباری ساخته شد، سیدنی و گولبورن را با هم وصل می کرد. او یادداشت «کارهای که در جاد
ه سازی و کارهای عمومی تا ۱۸۵۵ میلادی در نیو ساوت ولز انجام داده بود» را حفظ می کرد، از جمله رسامی ها و برنامه های سیدنی، ایمو پلینز، کوه های آبی، گذرگاه وکتوریا، جاده های منتهی به باتورست، ویزمنز فیری و مردمان بومی استرالیا. میچل، هنگامی که به عنوان نقشه بردار کل خدمت می کرد، نقشه ها و برنامه های سیدنی از جمله دارلینگ پوینت، پوینت پایپر، شهر و بندرگاه جکسون را نیز به اتمام رساند. در ۱۸۳۴ میلادی، به او وظیفه سپرده شد تا نقشه نزده شهرستان را نقشه برداری نماید. نقشه ای که او ترتیب داد به حدی با مهارت و دقت انجام شده بود که به خاطر آن، لقب اشرافیه شوالیه به او داده شد. در همین ایام، تصویری از میچل که او را در اونیفورم سرگرد تیپ تفنگداران یکم، هنگ ۹۵ام نشان داده و با سوتی که برای تحرکات قوا استفاده می شد به کمال رسیده بود، نیز نقاشی شد. در جریان خدمت در نیو ساوت ولز، میچل چهار سفر اکتشافی نقشه برداری را که از نظر تاریخی قابل توجه و گسترده بود در مناطق داخلی شرق استرالیا انجام داد. سفر اکتشافی نخست. در ۱۸۳۱ میلادی، یک مجرم فراری به نام جورج کلارک «سلمان» (بنای یادبود وی در حومه باربرز لاگون، بوگابری، نیو ساوت ولز م
وجود است)، کسی که برای چندین سال با بومیان جزیره استرالیا (مردمان کامیلاروی) زندگی کرده بود، ادعا نمود که یک رود بزرگ به نام کیندر از رشته کوه های لیورپول در نیو ساوت ولز به سوی دریا جریان دارد. چارلز استورت باور داشت که سیستم زهکشی مورای-دارلینگ، سیستم اصلی زهکشی نیو ساوت ولز را تشکیل می دهد و میچل می خواست استورت را غلط ثابت کند. میچل یک سفر اکتشافی را که متشکل از خود وی، دستیار نقشه بردار جرج بویل وایت و ۱۵ مجرم که در صورت رفتار خوب وعده بخشش به آنها داده شده بود، راه اندازی نمود. میچل ۲۰ گوساله نر، سه گاری چهار-چرخه سنگین، سه گاری سبک و نُه اسب را برای انتقال تدارکات با خود گرفته و در ۲۴ نوامبر ۱۸۳۱ میلادی سفر خود را آغاز نمود تا این ادعا را تحقیق نماید. پس از رسیدن به ولومبی در هانتر ولی، دستیار نقشه بردار محلی به نام هینیج فینچ نیز ابراز علاقه نمود تا به این سفر اکتشافی بپیوندد و میچل نیز پیوستن او را تأیید کرد، اما به این شرط که تدارکات اضافی مورد نیاز را به دست آورده و بعداً به سفر بپیوندد. سفر اکتشافی به سمت شمال ادامه یافته و در ۵ دسامبر از رشته کوه های لیورپول بالا رفتند، در آنجا آنها قبیلهٔ بومی ج
زیره استرالیا را یافتند که از خانه اصلی خود در هانتر ولی فرار کرده بودند و از بیماری که ظاهراً آبله به نظر می رسید، رنج می بردند. سفر اکتشافی در ۸ دسامبر به کوئیریندی و در ۱۱ دسامبر به ایستگاه والامول در تامورت که در آن زمان شمالی ترین زیستگاه مردان سفیدپوست بود، رسید. میچل سفر خود به سوی شمال را در قلمرویی که هنوز مستعمره نشده بود، ادامه داد و یک مرد گامیلارای (بومیان جزیره استرالیا) به نام «آقای براون» راهنمای آنها بود. در اواسط دسامبر، آنها بقایای یک حصار دام و کلبه ای که توسط جرج کلارک و همکاران بومی وی ساخته شده بود را در منطقه ای که حالا موسوم به بوگابری است، یافتند. تا اوایل ژانویه ۱۸۳۲، گروه میچل در امتداد رود ناموی در حال سفر بودند، اما آقای براون در این مرحله آنها را تنها گذاشته بود. گروه میچل بدون اینکه راهنمای داشته باشند، به حرکت خود سمت شمال ادامه داده و در اواسط ژانویه توانستند به رود گویدیر برسند، جاییکه آنها یک روستای کوچک از مردمان بومی را یافتند که کلبه های آنها دارای بام های مخروطی شکل بود. آنها به امتداد رود گویدیر به سمت غرب ادامه دادند و تا اواخر ماه به رود باروان رسیدند. میچل به طور صح
یح نتیجه گیری نمود که رود باروان به سمت رود دارلینگ امتداد می یابد و تصمیم گرفت تا دیگر جلو نرود. در این مرحله، فینچ در نهایت به گروه اصلی پیوست. فینچ به آنها خبر رساند که تدارکاتی که او به دست آورده بود توسط مردمان بومی در گورولی غارت شدند. دو مردی که او برای محافظت از تدارکات گذاشته بود نیز کشته شده بودند. تأثیر مستقیم این خبر این بود که میچل تصمیم گرفت تا سفر اکتشافی را ترک نموده و به جنوب بازگردد. گروه از راهی که رفته بودند دوباره بازگشتند اما در مسیر راه با گروه های بزرگی از مردمان بومی جزیره استرالیا، کنش های شدید اما صلح آمیز داشتند. آنها در ۱۸ فوریه به گورولی رسیدند، جاییکه میچل جسد دو مرد کشته شده را دفن نموده و توانسته بود برخی تجهیزات را نجات دهد. مردمان بومی که مرتکب قتل دو مرد شده بودند، در تلاشی برای استمالت از جرم خود، به گروه متوصل شده و نیزه های خود را به زمین گذاشته و زنان را برای مردان میچل پیشکش کردند. میچل پیشکش آنها را رد کرد اما راهنمایی آنها در رابطه موجودیت به یک راه برگشت سهل به رود ناموی را پذیرفت. میچل پس از اینکه به والامول بازگشت، وایت را به عنوان رهبری گروه اصلی گماشته و خود به
طور شتابان به سیدنی برگشت. او به این باور رسید که ادعای کلارک در مورد رود کیندور واقعیت ندارد. چهارده سال بعد، میچل افشا کرد که مجرمین با زنان بومی وارد رابطه جنسی شده بودند.
وزارت دفاع اسپانیا () از وزارتخانه های دولت اسپانیا است، که در سال ۱۷۰۵ تأسیس شد و وظیفه برنامه ریزی، توسعه و اجرای دستورالعمل های کلی دولت در مورد سیاست دفاعی و مدیریت اداره نظامی را برعهده دارد. این وزارتخانه، نهاد اداری و اجرایی نیروهای مسلح اسپانیا است. طبق قانون اساسی سال ۱۹۷۸ پادشاه، فرمانده کل نیروهای مسلح اسپانیا است. او می تواند با مجوز کورتس جنرالز، اعلام جنگ یا صلح کند، مشروط بر اینکه این قانون توسط نخست وزیر نیز امضا شود. وزارت دفاع توسط وزیر دفاع، یکی از اعضای کابینه که مستقیماً به نخست وزیر وابسته است، ریاست می شود. در زیرمجموعه وزارت دفاع، پنج اداره اصلی تابعه وجود دارد: نیروهای مسلح به ریاست رئیس ستاد دفاع که به سه شاخه نظامی تقسیم می شود که توسط رئیس ستاد ارتش، رئیس ستاد نیروی دریایی و رئیس ستاد نیروی هوایی، رهبری می شوند؛ دبیرخانه دفاع (به ریاست وزیر کشور)؛ معاونت وزارت دفاع به ریاست معاون وزیر و دبیرخانه کل سیاست دفاعی به ریاست دبیرکل. علاوه بر این، مرکز اطلاعات ملی تابع وزارت دفاع است.
فرمانده ویلیام لویس هرندون (William Lewis Herndon) (زادهٔ ۲۵ اکتبر ۱۸۱۳ – درگذشتهٔ ۱۲ سپتامبر ۱۸۵۷) یکی از کاوشگران و دریانوردان سرشناس نیروی دریایی ایالات متحده بود. در سال ۱۸۵۱، او رهبری یک گروه اکتشافی آمریکایی را به درهٔ آمازون برعهده داشت که گزارشی به نام "کاوش در درهٔ آمازون" را تهیه کرد که به طور فراگیری در سال ۱۸۵۴ منتشر شد. هرندون به خصوص برای نجات ۱۵۲ زن و کودک، زمانی که در سپتامبر ۱۸۵۷، فرماندهی کشتی تجاری "سنترال آمریکا" را برعهده داشت، مورد توجه قرار گرفت. طی طوفان سه روزه در نزدیکی سواحل کارولینای شمالی، کشتی از کار افتاد. هرندون ترتیبی داد که تعدادی از زنان و کودکان، صحیح و سالم به کشتی دیگری انتقال داده شوند. هیچ راهی برای نجات کشتی نبود و هرندون ترجیح داد با بیش از ۴۰۰ مسافر و خدمه در کشتی بماند. کشتی در ۱۲ سپتامبر در نزدیکی کیپ هاتراس غرق شد. این حادثه، بزرگترین تلفات جانی یک کشتی تجاری در تاریخ ایالات متحده را رقم زد. دو سال بعد، دخترش الن لویس هرندون با چستر آلن آرتور، رئیس جمهور آتی ایالات متحده ازدواج کرد. اوایل زندگی و خانواده. ویلیام لویس هرندون در فردریکزبرگ، ایالت ویرجینیا چشم به جها