Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پنینگ فرآیند کار برای بهبود خاصیت مواد روی سطح فلز است، معمولاً با ابزارهای مکانیکی، مانند ضربه چکش ، انفجار با ساچمه ( ساچمه زنی ) یا انفجار پرتوهای نور با لیزر. کوبکاری معمولاً یک فرآیند کار سرد است، که سختکاری سطحی با لیزر یک استثنا قابل توجه دارن و آن هم تمایل به انبساط سطح فلز سرد است، در نتیجه تنش های فشاری ایجاد می کند یا تنش های کششی موجود را کاهش می دهد. لایه برداری همچنین می تواند سخت شدن کرنش سطح فلز را تشدید کند. تنش پسماند. تغییر شکل پلاستیک ناشی از کوبکاری باعث ایجاد یک تنش فشاری باقیمانده در یک سطح کوبکاری شده، همراه با تنش کششی در داخل می شود. این حالت استرس مانند حالتی است که در شیشه های سخت دیده می شود و به دلایل مشابه مفید است. تنش های فشاری سطحی باعث ایجاد مقاومت در برابر خستگی فلز و برخی از اشکال خوردگی می شود، زیرا ترک ها در یک محیط فشاری رشد نمی کنند. این مزیت به قیمت تنش های کششی بیشتر در عمق قطعه حاصل می شود. با این حال، خواص خستگی قطعه بهبود می یابد، زیرا تنش ها به طور معمول در سطح به دلیل نقص و آسیب سطح به صورت قابل توجهی بیشتر است. کار سختی. کار سرد همچنین باعث سخت شدن سطح مواد می
شود. این باعث می شود ترک ها کمتر در سطح ایجاد شوند و مقاومت در برابر سایش را ایجاد می کنند . هنگامی که یک فلز تحت سخت شدن کرنش قرار می گیرد، مقاومت تسلیم آن افزایش اما شکل پذیری آن کاهش می یابد. سخت شدن کرنش در واقع تعداد نابجایی ها را در شبکه کریستالی ماده افزایش می دهد. هنگامی که یک ماده دارای تعداد زیادی نابجایی باشد، تغییر شکل پلاستیک مانع می شود و ماده به روشی الاستیک به خوبی فراتر از تنش تسلیم الاستیک مواد سخت شده بدون کرنش رفتار می کند. کرنش / کشش باقیمانده. تغییر شکل پلاستیک ناشی از کوبکاری می تواند در کشش سطح یک جسم مفید باشد. یکی از کاربردهای رایج فرآیند کوبکاری را می توان در صنایع تعمیر خودرو و ساخت سفارشی خودرو مشاهده کرد که در آن از کوبکاری دستی یا ماشینی برای کشش ورق فلزی نازک برای ایجاد سطوح منحنی استفاده می شود. در روش دستی از چکش دستی استفاده می شود و نوعی طرح ریزی است . همچنین روش هایی به کمک ماشین وجود دارد که از نسخه ای از چکش برقی برای باز کردن ورق فلز استفاده می کنند. صاف کردن ورق فلز، یکی دیگر از کاربرد های فرآیند کوبکاری است و به طور خاص به عنوان یکی از تکنیک های اولیه برای صاف کردن تس
مه های فولادی مورد استفاده در عملیات انتقال و پرس صنعتی استفاده می شود. در این فرآیند، یک تسمه فولادی که دارای انحنای متقاطع است، می تواند با صاف کردن سطح مقعر برای کشش آن و در نتیجه از بین بردن انحنای متقاطع، با یکسان کردن طول سطح در کل تسمه بین سطوح مقعر و محدب قبلی، صاف شود. ساچمه کاری تسمه های فولادی معمولا با استفاده از ابزار های تخصصی و ساچمه مخصوص کوبکاری انجام می شود. هنگامی که برای ایجاد تنش باقی مانده یا سخت کاری یک شیء استفاده می شود، باید مراقب قطعات نازک بود تا قطعه کار کشیده نشود. در مواردی که کشش اجتناب ناپذیر است، ممکن است نیاز باشد که در طراحی، قطعه یا کاربرد فرآیند اعمال شود. استفاده از جوشکاری. ممکن است پس از جوشکاری برای کمک به کاهش تنش های کششی ایجاد شده در هنگام خنک شدن در فلز جوش داده شده (فلز پایه اطراف)، کوبکاری با دست انجام شود. سطح کاهش تنش کششی حداقل است و فقط روی سطوح جوش یا نزدیک به آن رخ می دهد. راه های دیگر، مانند لکه های حرارتی (در صورت وجود)، به کاهش تنش های کششی باقی مانده کمک می کنند. کوبکاری باعث ایجاد سختی بالاتر در جوش می شود و این چیزی است که باید از آن اجتناب کرد. به ه
مین دلیل، کوبکاری معمولاً توسط اکثر آیین نامه ها، استانداردها یا مشخصات پذیرفته نمی شود. هر کوبکاری که روی یک جوش انجام می شود باید روی قطعه آزمایش تعیین صلاحیت روش جوش انجام شود. قطعه آزمایش تعیین صلاحیت روش جوشکاری، همه ی متغیرهای ضروری را که در تولید جوشکاری استفاده می شود، تکرار می کند. اگر در حین تعیین صلاحیت یک روش جوشکاری، کوبکاری شود، آزمایش های مکانیکی بعدی قطعه، آزمایش تعیین صلاحیت رویه ی ویژگی های مکانیکی جوش را نشان خواهد داد. این ویژگی های مکانیکی باید حداقل با ویژگی های مکانیکی موادی که به هم جوش داده شده اند تطابق داشته باشد. اگر این کار را انجام ندهند، روش شکست خورده و روش جوشکاری برای استفاده در تولید جوشکاری قابل قبول نیست. تیغه های تیز کننده. تیغه های داس دسته بلند و داس به طور سنتی با کوبکاری گاه به گاه و به دنبال آن تراشیدن مکرر در مزرعه در حین استفاده، تیز می شوند. یک تیغه را می توان با اصلاح فولاد چکش خوار برای ایجاد یک پروفیل لبه، تیز کرد که سپس می توان آن را تراش داد. . شکاف ها و بریدگی های لبه تیغه را می توان با کوبکاری از تیغه جدا کرد و سپس یک پروفیل لبه جدید برای تراش ایجاد کرد. تی
غه ها را می توان با استفاده از طرح های مختلف کوبکاری به صورت آزادانه زد، یا روی یک جست و خیز کوبکاری کار کرد. یک جست و خیز پرکننده ممکن است دارای کلاهک های قابل تعویضی باشد که زوایای مختلفی را تنظیم می کند: یک زاویه درشت را می توان ابتدا حدود 3 میلی متر (0.12 اینچ) از لبه به عقب تنظیم کرد و سپس یک زاویه ظریف روی لبه قرار داد و لبه ای را باقی گذاشت که خود را به وجود می آورد. به راحتی تیز می شود. سپس می توان تیغه را با استفاده از سنگ های تراش کننده به تدریج تراش داد تا زمانی که برای استفاده آماده شود. تاریخچه. در حین ساخت تاسیسات برق آبی سد بارکر بین سال های 1908 و 1910، کارگر ها متوجه شدند که جوش های ضربه ای در حالی که هنوز گرم بودند، باعث بهبود استحکام آن ها می شدند. اولین مقاله در مورد کوبکاری در سال 1929 در آلمان نوشته شد و به طور خاص در مورد ساچمه زنی بود. اولین حق ثبت اختراع ساچمه زنی در سال 1934 در آلمان به ثبت رسید اما هرگز به صورت تجاری اجرا نشد. به طور مستقل در سال 1930، چند مهندس در بیوک متوجه شدند که ساچمه پاشی باعث می شود که فنرها را در برابر خستگی مقاومت کنند. این فرآیند سپس توسط صنعت خودرو پذیرفت
ه شد. زیمرلی برای اولین بار گزارشی را در سال 1940 منتشر کرد. جان آلمن تحقیقات بیشتری انجام داد و در حین جنگ جهانی دوم آن را به صنعت هواپیماسازی معرفی کرد. در سال 1950، کوبکاری به یک فرآیند پذیرفته شده تبدیل شد و در ادبیات مهندسی گنجانده شد. در همان سال، شکل دهی برای تشکیل پوست بال هواپیمای لاکهید ال-۱۰۴۹ سوپر کانستلیشن اختراع شد. در اوایل دهه 1970، هنگامی که پژوهشگرانی همچون آلن کلوئر در آزمایشگاه های باتل در کلمبوس در ایالت اوهایو، پرتوهای لیزری با شدت بالا را بر روی اجزای فلزی برای دستیابی به تنش های پسماند فشاری عمیق اعمال کردند، نوآوری بزرگی را تجربه کرد که آن ها آن را تحت عنوان سخت کاری سطحی لیزری ثبت کردند و به واسطه ی آن معروف شدند. به عنوان لیزر در اواخر دهه 1990، هنگامی که برای نخستین بار روی پره های فن موتور توربین گازسوز برای نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا اعمال شد.
الحاق گرایی ایتالیایی () یک جنبش سیاسی ملی گرایانه در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم در پادشاهی ایتالیا با اهداف بازپیوندخواهی بود که وحدت ایتالیا و مناطق جغرافیایی را ترویج می کرد که در آن مردم بومی ایتالیایی های قومی و/یا افراد ایتالیایی زبان جمعیت اکثریت یا اقلیت قابل توجهی را تشکیل می دادند.
استاد ممتاز یکی از رتبه های دانشگاهی استادان در موسسات آموزش عالی است. در ایران. بالاترین رتبه دانشگاهی در ایران استادی ممتاز است در هر یک از سیستم های آموزشی بنا به نوع سیستم دانشگاهی و آموزشی این رتبه دانشگاهی متفاوت است. استاد ممتاز تا دو دوره پنج ساله از بازنشستگی معاف می شود و می تواند برای دوره دکترا با تشخیص خود بدون آزمون دانشجوی دکترا جذب کند. شرایط احراز. برخی از شرایط لازم برای کسب کرسی استادی ممتاز دانشگاه عبارت است از داشتن حداقل ۱۰۰ استناد معتبر در سطح بین المللی برای رشته های علوم تجربی یا ۵۰ استناد معتبر برای رشته های علوم انسانی و استاد راهنمایی حداقل ۱۰ دانش آموخته در سطح دکترای تخصصی و ۲۰ دانش آموخته در سطح کارشناسی ارشد، حداقل ۱۰ سال سابقه تدریس و تحقیق موفق پس از نیل به مرتبه استادی. از جمله افرادی که سمت استادی ممتاز را در دانشگاه های ایران کسب کرده اند می توان به دکتر علی افضلی پور (نخستین دانش آموخته دکتری ریاضی و آمار در ایران ) و استاد اسبق دانشگاه تهران، بیژن دواز،محمد برزگر جلالی، رضا داوری اردکانی، محمدرضا شفیعی کدکنی، علی اکبر صبوری، محمدرضا عارف، علی خیرالدین، نظام الدین امیری،
سیدتقی اخوان نیاکی، فریدون دواچی، بهادر اعلمی هرندی، اردشیر قوام زاده، علی کاوه، مجتبی ازهری، محمد جعفر یاحقی، حسین ملک افضلی، شمس شریعت تربقان، علیرضا یلدا، مسلم بهادری، احمدرضا دهپور، غلامحسین مجذوبی، کامران دانشجو، محرم حبیب نژاد، بیژن رشیدیان، محمود مهرداد شکریه، مجیدرضا آیت اللهی و تورج محمدی اشاره کرد. انتخاب این استادان با پیشنهاد ریاست دانشگاه و بررسی و تأیید شورای انتخاب استادان ممتاز صورت می گیرد.
حفاظتگاه طبیعی دولتی نوروزیم (، ناۋرىزىم مەملەکەتتىک تابیعی قورىعى) یک ذخیره گاه طبیعی در قزاقستان است. این سایت بخشی از سایت میراث یونسکو ساری آرقا و دریاچه های شمال قزاقستان است که مساحت ان است و از استپ ها، نیمه بیابانی و جنگل ها محافظت می کند. اندازه. این ذخیره گاه در بخش مرکزی فلات تورغای در منطقه استپی قزاقستان واقع شده است که شامل سه دسته از مناطق اصلی است که توسط مناطق حائل احاطه شده و از طریق یک اکو کوریدور محافظت شده به هم متصل شده اند. مساحت هسته حدود ؛ منطقه حائل حدود است.
مقبره فرهنگ بیگازی-دندیبای در دره های کوهستانی قزاقستان مرکزی واقع شده است. این آرامگاه که در دره های کوهستانی مرکز قزاقستان واقع شده، توسط فرهنگ بگازی-دندی بی میان سده های ۱۲ و ۸ پیش از میلاد ساخته شد. هجده آرامگاه در کنار مکان های خاکسپاری عادی و باقی مانده های سکونتگاه ها تاکنون کشف شده اند. ویژگی مشترک آرامگاه، اتاقی مرکزی است که با دو یا سه دیوار محیطی از سنگ های روی هم یا تخته های سنگی عمودی بزرگ احاطه شده است. وضعیت میراث جهانی. این سایت در ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۸ در رده فرهنگی به فهرست موقت میراث جهانی یونسکو اضافه شد. (نگاه کنید به فهرست میراث جهانی یونسکو در قزاقستان)
سنگ نگاره های اشکیولمس در سراسر رشته کوه اشکیولمز در منطقه آلماتی قزاقستان واقع شده است. این منطقه برای ثبت در فهرست میراث جهانی مکان هایی که «ارزش جهانی برجسته» برای جهان دارند در نظر گرفته شده است. سنگ نگاره های رشته کوه اشکیولمس، قدمتشان از ابتدای عصر آهن تا قرون وسطی می رسد. این سنگ نگاره ها جوامع کوچ نشین و زندگی شان را نشان می دهد و با جزئیات، با نشان داده لباس ها، اسلحه و ابزار ساخته شده اند. وضعیت میراث جهانی. این سایت در ۲۴ سپتامبر ۱۹۹۸ در رده مختلط (فرهنگی + طبیعی) به فهرست موقت میراث جهانی یونسکو اضافه شد.
ماروین زونیس دانش آموختهٔ دانشگاه ییل، مدرسه بازرگانی هاروارد و مؤسسهٔ فناوری ماساچوست است و مدرک دکترای علوم سیاسیاش را از مؤسسهٔ فناوری ماساچوست گرفته است. او سال ها در مؤسسهٔ روان کاوی شیکاگو نیز به آموزش روان کاوی می پرداخت. زونیس همچنین در سمت مشاور با مؤسسات و شرکت های تخصصی مدیریت دارایی در سراسر جهان همکاری داشت و به آن ها کمک کرد تا با توجه به مخاطرات سیاسی جهان توانایی ها و اهداف کاری خود را شناسایی، ارزیابی و مدیریت کنند. پیشینه. زونیس مطالب زیادی در مورد جهانی شدن، فناوری های دیجیتال، بازارهای نوظهور، سیاست خاورمیانه، صنعت نفت، روسیه و سیاست خارجی ایالات متحده نوشته است. او یک مرجع برجسته در خاورمیانه بود و بیشتر عمر خود را صرف مطالعهٔ ترکیب ناپایدار اسلام، تروریسم و خاورمیانه کرد. در جوانی تجربهٔ زندگی در ایران را داشت، از افغانستان دیدن کرد و در عراق به مطالعهٔ اسلام پرداخت. عمده شهرت او به خاطر نگارش کتابی دربارهٔ زندگی محمدرضا شاه پهلوی با رویکرد روانشناسی تاریخی است. این کتاب در ایران به نام شکست شاهانه به فارسی ترجمه شده است. او به جز کتاب شکست شاهانه کتاب دیگری هم دربارهٔ روشن فکران ایرانی
نوشته است که به نام روان شناسی سیاسی نخبگان ایران به فارسی ترجمه و منتشر شده است.
ثروت ظالمانه یک فیلم کمدی آمریکایی محصول سال ۱۹۸۷ به نویسندگی لزلی دیکسون به کارگردانی آرتور هیلر با بازی شلی لانگ و بت میدلر است. عنوان فیلم از هملت شکسپیر گرفته شده است. داستان. لورن ایمز (شلی لانگ) بازیگر حرفه ای اما سخت گیر سرانجام این فرصت را پیدا کرد که نزد استاد بزرگ تئاتر استانیسلاو کورزنوفسکی (رابرت پروسکی) درس بخواند. سندی بروزینسکی (بت میدلر)، بازیگری خشن و پر سر و صدا، به طور اتفاقی تصمیم می گیرد که با کورزنوفسکی هم درس بخواند. لورن و سندی زمانی که برای اولین بار در کلاس کورزنوفسکی همدیگر را ملاقات می کنند، از یکدیگر بیزار می شوند، اما برای یکدیگر ناشناخته، هر دو زن با یک مرد، مایکل سانترز (پیتر کایوتی) آشنا می شوند. وقتی مایکل در یک انفجار گاز در یک فروشگاه محلی می میرد، لورن و سندی متوجه می شوند که مایکل ممکن است مرگ او جعلی باشد، و آنها با هم متحد می شوند تا او را پیدا کنند و او را مجبور کنند که بین آنها یکی را انتخاب کند. لورن و سندی در طول تلاش خود توسط مأموران سیا و همچنین قاتلان روسی که به دنبال مایکل هستند تعقیب می شوند و … باکس آفیس. این فیلم از نظر مالی موفق بود و در رتبه دوم داخلی قرار
گرفت و در ایالات متحده نزدیک ۵۳ میلیون دلار فروش کرد. بازخورد فیلم. این فیلم نقدهای متفاوتی از سوی منتقدان دریافت کرد. در حال حاضر بر اساس ۲۲ بررسی، امتیاز ۵۰ درصدی را در جمع آوری نقد راتن تومیتوز دارد که نشان دهنده پاسخ ولرم است. برای اجرای خود، میدلر نامزدی جوایز گلدن گلوب را دریافت کرد.
این فهرست، فهرستی از فیلم های آوانگارد تجربی است که در دهه ۱۹۵۰ منتشر شده اند. همهٔ این فیلم ها سیاه و سفید و باصدا بودند، مگر استثناهایی که در قسمت توضیحات اشاره شده است.
صفحه نمایش تابشگر الکترون رسانای سطحی (به انگلیسی: Surface-conduction electron-emitter display) که به اختصار اس ئی دی (SED) نامیده می شود، یک فناوری نمایشگر برای نمایشگرهای صفحه تخت است که توسط تعدادی از شرکت ها توسعه پیدا کرده است. SEDها از تابشگرهای الکترونی در مقیاس نانوسکوپی برای انرژی دادن به فسفر های رنگی و تولید تصویر استفاده می کنند. در یک مفهوم کلی، یک SED از ماتریسی از لوله های پرتوی کاتدی کوچک تشکیل شده است که هر «لوله» یک زیرپیکسل منفرد را روی صفحه تشکیل می دهد که در سه گروه برای تشکیل پیکسل های قرمز-سبز-آبی (RGB) گروه بندی می شود. SEDها مزایای CRT ها، یعنی نسبت کنتراست بالا، زاویه دید وسیع و زمان پاسخ دهی بسیار سریع را با مزایای بسته بندی LCD و سایر نمایشگرهای صفحه تخت ترکیب می کنند. آن ها همچنین انرژی بسیار کمتری نسبت به تلویزیون های LCD با همان اندازه مصرف می کنند. پس از زمان و تلاش بسیار در اوایل و اواسط دهه ۲۰۰۰، تلاش های SED در سال ۲۰۰۹ به پایان رسید زیرا LCD به فناوری غالب تبدیل شد. کانن در آگوست ۲۰۱۰، اعلام کرد که تلاش مشترک خود را برای توسعه تجاری SED متوقف می کند، که این اعلام توقف نشان
دهنده پایان تلاش های توسعه است. SEDها ارتباط نزدیکی با یکی دیگر از فناوری های نمایشگر در حال توسعه، نمایشگر گسیل میدانی یا FED دارند که بیشتر در جزئیات تابشگرهای الکترون متفاوت است. سونی، حامی اصلی FED، نیز از تلاش های توسعه خود عقب نشینی کرده است. شرح. یک لوله پرتو کاتدی معمولی (CRT) توسط یک تفنگ الکترونی، به طور کلی یک لوله خلاء با انتهای باز، تغذیه می شود. در یک انتهای تفنگ، الکترون ها با جوشاندن آن ها از یک رشته فلزی تولید می شوند که به جریان های نسبتاً بالایی نیاز دارند و بخش زیادی از توان CRT را مصرف می کنند. سپس الکترون ها شتاب می گیرند و در یک پرتو متحرک سریع متمرکز می شوند و به سمت جلو به سمت صفحه جریان می یابند. الکترومغناطیس هایی که انتهای تفنگ لوله را احاطه کرده اند برای هدایت پرتو در حین حرکت به سمت جلو استفاده می شوند و به پرتو اجازه می دهند تا در سراسر صفحه اسکن شود تا یک نمایشگر دو بعدی تولید شود. هنگامی که الکترون های با حرکت سریع با فسفر به پشت صفحه برخورد می کنند، نور تولید می شود. تصاویر رنگی با رنگ آمیزی روی صفحه نمایش با لکه ها یا راه راه هایی از سه فسفر رنگی، یکی برای قرمز، سبز و آبی (R
GB) تولید می شود. هنگامی که از فاصله دور مشاهده می شود، نقاطی که به عنوان «پیکسل های فرعی» شناخته می شوند، در چشم با هم ترکیب می شوند و یک عنصر تصویری به نام پیکسل را تولید می کنند. SED تک تفنگ یک CRT معمولی را با شبکه ای از منتشرکننده های نانوسکوپی، یکی برای هر زیرپیکسل نمایشگر، جایگزین می کند. دستگاه امیتر از یک شکاف نازک تشکیل شده است که الکترون ها در هنگام تغذیه با گرادیان های ولتاژ بالا از آن می پرند. با توجه به اندازه نانوسکوپی شکاف ها، میدان مورد نیاز می تواند با پتانسیلی در حد ده ها ولت مطابقت داشته باشد. تعداد کمی (حدود ۳ درصد) از الکترون ها، با مواد شکافی در سمت دور برخورد می کنند و به بیرون از سطح امیتر پراکنده می شوند. میدان دوم که به صورت خارجی اعمال می شود، این الکترون های پراکنده را به سمت صفحه شتاب می دهد. تولید این میدان به پتانسیل کیلوولت نیاز دارد، اما یک میدان ثابت است که نیازی به سوئیچینگ ندارد، بنابراین وسایل الکترونیکی که آن را تولید می کنند بسیار ساده هستند. هر ساطع کننده در پشت یک نقطه فسفر رنگی قرار می گیرد و الکترون های شتاب دار به نقطه برخورد می کنند و باعث تابش نوری مشابه یک CRT م
عمولی می شوند. چون هر نقطه روی صفحه توسط یک فرستنده روشن می شود، درنتیجه نیازی به هدایت یا هدایت پرتو مانند یک CRT وجود ندارد. اثر تونل زنی کوانتومی که الکترون ها را در سراسر شکاف ها ساطع می کند، بسیار غیرخطی است و فرایند انتشار تمایل به روشن یا خاموش شدن به طور کامل را دارد. این امکان انتخاب امیترهای خاص را با روشن کردن یک ردیف افقی روی صفحه نمایش و سپس برق رسانی به تمام ستون های عمودی مورد نیاز به طور همزمان فراهم می کند و در نتیجه امیترهای انتخاب شده را تغذیه می کند. نیمی از توان دریافتی توسط بقیه قطره چکان های روی ردیف بسیار کم است، حتی زمانی که با نشت ولتاژ از قطره چکان های فعال کنار آنها ترکیب شود. این اجازه می دهد تا نمایشگرهای SED بدون ماتریس فعال از ترانزیستورهای لایه نازک که LCD و نمایشگرهای مشابه برای انتخاب دقیق هر پیکسل فرعی به آن نیاز دارند، کار کنند و پیچیدگی آرایه امیتر را بیشتر کاهش می دهد. با این حال، این به معنای ایناست که نمی توان از تغییرات ولتاژ برای کنترل روشنایی پیکسل های حاصل استفاده کرد. در عوض، ساطع کننده ها به سرعت با استفاده از مدولاسیون عرض پالس به سرعت روشن و خاموش می شوند، به ط
وری که روشنایی کل یک نقطه را در هر زمان مشخص می توان کنترل کرد. صفحه نمایش SED از دو ورقه شیشه ای تشکیل شده است. این دو ورق شیشه ای با فاصله چند میلی متری از هم جدا شده اند، لایه پشتی از قطره چکان ها و قسمت جلویی فسفر را پشتیبانی می کند. جلو به راحتی با استفاده از روش های مشابه سیستم های CRT موجود آماده می شود. فسفرها با استفاده از انواع سیلک اسکرین یا فناوریهای مشابه روی صفحه رنگ می شوند و سپس توسط یک لایه نازک آلومینیومی پوشانده می شوند تا صفحه نمایش به طور مشهودی مات شود و یک مسیر برگشت الکتریکی برای الکترون ها بعد از برخورد با صفحه نمایش فراهم شود. در SED، این لایه همچنین به عنوان الکترود جلویی عمل می کند که الکترون ها را به سمت صفحه شتاب می دهد، که در یک ولتاژ بالا ثابت نسبت به شبکه سوئیچینگ نگه داشته می شود. همان طور که در مورد CRTهای مدرن وجود دارد، قبل از رنگ آمیزی فسفر روی شیشه، یک ماسک تیره روی شیشه اعمال می شود تا رنگ خاکستری زغالی تیره به صفحه نمایش داده شود و نسبت کنتراست بهبود یابد. ایجاد لایه پشتی با امیترها یک فرایند چند مرحله ای است. ابتدا یک ماتریس از سیم های نقره ای روی صفحه چاپ می شود تا ر
دیف ها یا ستون ها را تشکیل دهد، یک عایق اضافه می شود و سپس ستون ها یا ردیف ها در بالای آن قرار می گیرند. الکترودها به این آرایه اضافه می شوند که معمولاً از پلاتین استفاده می کنند و فاصله ای حدود ۶۰ میکرومتر بین ستون ها باقی می گذارند. سپس، پدهای مربعی از اکسید پالادیوم (PdO)با ضخامت تنها ۲۰ نانومتر در شکاف بین الکترودها قرار می گیرند و برای تأمین برق به آنها متصل می شوند. یک شکاف کوچک در وسط پد با ضربان دادن مکرر جریان های بالا از طریق آنها بریده می شود. فرسایش حاصل باعث ایجاد شکاف می شود. شکاف در پد، امیتر را تشکیل می دهد. عرض شکاف باید به شدت کنترل شود تا به درستی کار کند، و کنترل این در عمل دشوار است. SEDهای مدرن مرحله دیگری را اضافه می کنند که تولید را بسیار آسان می کند. پدها با شکاف بسیار بزرگ تری بین آنها قرار می گیرند، به اندازه ۵۰ نانومتر، که به آنها اجازه می دهد مستقیماً با استفاده از فناوری اقتباس شده از چاپگرهای جوهرافشان اضافه شوند. سپس کل صفحه در یک گاز آلی قرار می گیرد و پالس های الکتریسیته از طریق پدها ارسال می شود. کربن موجود در گاز به لبه های شکاف در مربع های PdO کشیده می شود و لایه های نازکی
را تشکیل می دهد که به صورت عمودی از بالای شکاف ها امتداد می یابند و با زاویه کمی به سمت یکدیگر رشد می کنند. این فرایند خود محدود کننده است. اگر شکاف خیلی کوچک شود، پالس ها کربن را فرسایش می دهند، بنابراین می توان عرض شکاف را کنترل کرد تا یک شکاف به نسبت ثابت ۵ نانومتری بین آن ها ایجاد شود. از آنجایی که بخاطر فشار اتمسفر اطراف، صفحه نمایش برای کار کردن باید در خلاء نگه داشته شود، نیروی داخلی زیادی روی سطوح شیشه ای وارد می شود. از طرفی قطره چکان ها که در ستون های عمودی قرار می گیرند، فضایی بین هر ستون هست که در آن فسفر وجود ندارد، معمولاً بالای خطوط برق ستون. SEDها از این فضا برای قرار دادن ورقه ها یا میله های نازک در بالای هادی ها استفاده می کنند که دو سطح شیشه را از هم دور نگه می دارد. یک سری از اینها که برای تقویت صفحه نمایش در تمام سطح آن استفاده می شود منجر به کاهش استحکام مورد نیاز خود شیشه می شود. CRT جایی برای تقویت کننده های مشابه ندارد، بنابراین شیشهٔ صفحه جلویی باید به اندازه ای ضخیم باشد که تمام فشار را تحمل کند. درنتیجه SEDها بسیار نازک تر و سبک تر از CRTها هستند. SEDها می توانند نسبت کنتراست ۱۰۰۰
۰۰:۱ داشته باشند. مقایسه. فناوری اصلی تلویزیون با صفحه نمایش بزرگ که در دهه ۲۰۰۰ به کار گرفته شد، تلویزیون های نمایشگر کریستال مایع است. SEDها در همان بخش بازار هدف قرار می گیرند. LCDها به طور مستقیم نور تولید نمی کنند و باید با استفاده از لامپ های فلورسنت کاتد سرد (CCFL) یا LEDهای پرقدرت نور پس زمینه داشته باشند. نور ابتدا از یک پلاریزه عبور می کند که نیمی از نور را قطع می کند. سپس از لایه LCD عبور می کند، که به طور انتخابی خروجی را برای هر زیر پیکسل کاهش می دهد. در جلوی شاترهای LCD، فیلترهای رنگی کوچکی وجود دارد که برای هر زیرپیکسل RGB یکی است. از آنجایی که فیلترهای رنگی تمام نور سفید را به جز یک نوار باریک قطع می کنند، مقدار نوری که به بیننده می رسد همیشه کمتر از ۱/۳ چیزی است که از پلاریزه کننده باقی مانده است. از آنجایی که وسعت رنگ با کاهش انتخابی خروجی برای رنگ های خاص تولید می شود، در عمل نور بسیار کمتری به طور متوسط حدود ۸ تا ۱۰ درصد، به نمای ظاهر می شود. علی رغم استفاده از منابع نور بسیار کارآمد، ال سی دی نسبت به CRT با همان اندازه، انرژی بیشتری مصرف می کند. شاترهای LCD از یک مایع محصور شده تشکیل شده
اند که قطبش خود را در پاسخ به میدان الکتریکی اعمال شده تغییر می دهد. پاسخ کمابیش خطی است، بنابراین حتی مقدار کمی از قدرت نشتی که به شاترهای اطراف می رسد باعث تار شدن تصویر می شود. برای خنثی کردن این اثر و بهبود سرعت سوئیچینگ، LCDها از آدرس دهی ماتریس فعال ترانزیستورهای لایه نازک شفاف برای تعویض مستقیم هر شاتر استفاده می کنند. این به پیچیدگی صفحه نمایش LCD می افزاید و ساخت آنها را دشوارتر می کند. شاترها بی نقص نیستند و اجازه می دهند نور از طریق آن نشت کند، که روشنایی نسبی و طیف رنگ را کاهش می دهد. علاوه بر این، استفاده از یک پلاریزه برای ایجاد شاتر، زوایای دید را در جایی که تجربه نسبت کنتراست غیرقابل تشخیص بصری ممکن است داشته باشید، محدود می کند. مهمتر از همه، فرایند تعویض مقداری زمان می برد، در حد میلی ثانیه، که موجب تار شدن صحنه های متحرک سریع می شود. سرمایه گذاری هنگفت در فرایند تولید ال سی دی بیشتر این مسائل را برطرف کرده است، اما هیچ راه حلی که مبتنی بر LCD است قادر به غلبه بر همه مسائل فوق الذکر نیست. SED به طور مستقیم در سطح جلویی خود نور تولید می کند. صحنه ها فقط روی پیکسل هایی روشن می شوند که به آن نی
از دارند و فقط به میزان روشنایی که نیاز دارند. علی رغم اینکه فرایند تولید نور نسبت به CCFL یا LED کارایی کمتری دارد، بازده کلی برق یک SED حدود ده برابر بهتر از یک LCD با همان اندازه است. SEDها همچنین از نظر کلی پیچیدگی کمتری دارند – آنها فاقد لایه ماتریس فعال، بخش نور پس زمینه، فیلترهای رنگی و تجهیزات الکترونیکی راننده هستند که برای معایب مختلف در فرایند شاتر ال سی دی تنظیم می شود. با وجود داشتن دو لایه شیشه ای به جای یک لایه در یک LCD معمولی، این کاهش پیچیدگی کلی باعث می شود SEDها از نظر وزن و اندازه مشابه LCDها باشند. نمونه اولیه ۵۵ اینچی کانن SED تصاویر روشن 450 cd/m 2، نسبت کنتراست ۵۰۰۰۰:۱ و زمان پاسخگویی کمتر از ۱ میلی ثانیه را ارائه می دهد. کانن اعلام کرده است که نسخه های تولیدی زمان پاسخ دهی را به ۰٫۲ میلی ثانیه و نسبت کنتراست ۱۰۰۰۰۰:۱افزایش می دهند. SEDها را می توان از زوایای بسیار گسترده و بدون هیچ تأثیری بر کیفیت تصویر مشاهده کرد. در مقایسه، تلویزیون های LCD مدرن مانند Sony KDL-52W4100 ادعا می کند که نسبت کنتراست ۳۰۰۰۰:۱ را ارائه می دهند، اما این از اندازه گیری «کنتراست پویا» استفاده می کند و «نسبت
کنتراست روی صفحه» ۳۰۰۰:۱ واقع گرایانه تر است. نسبت کنتراست تلویزیون های LCD به طور گسترده ای به این روش افزایش می یابد. همین مجموعه ادعا می کند که زاویه دید ۱۷۸ درجه را ارائه می دهد، اما زوایای دید مفید بسیار باریک تر است و فراتر از آن، هم محدوده رنگ و هم نسبت کنتراست تغییر می کند. سونی زمان پاسخگویی آن ها را نقل نمی کند، اما ۴ میلی ثانیه برای مجموعه های بزرگ تر رایج است، اگرچه این یک اندازه گیری پویا است که فقط برای انتقال های خاص کار می کند. SEDها بسیار نزدیک به نمایشگر انتشار میدان (FED) هستند و فقط در جزئیات امیتر متفاوت هستند. FEDها از نقاط کوچک حاوی صدها نانولوله کربنی استفاده می کنند که نوک های تیز آنها وقتی در یک میدان الکتریکی قوی قرار می گیرند، الکترون می دهند. FEDها از فرسایش قطره چکان ها رنج می برند و برای کار کردن به خلاء بسیار بالایی نیاز دارند. به همین دلیل، ناظران صنعت به طور کلی بیان می کنند که SED طراحی کاربردی تری است. FEDها یک مزیت دارند که SED ارائه نمی دهد. از آنجایی که هر زیرپیکسل صدها امیتر دارد، امیترهای «مرده» را می توان با اعمال قدرت کمی بیشتر به امیترهای فعال تصحیح کرد. در تئوری، ا
ین می تواند بازده را افزایش دهد زیرا احتمال اینکه یک پیکسل کاملاً مرده باشد بسیار کم است و احتمال اینکه صفحه نمایش تعداد پیکسل های مرده زیادی داشته باشد بسیار کاهش می یابد.سونی یک FED 26 اینچی با قدرت ۱۲ وات نشان داده است که یک صحنه روشن را نشان می دهد، SEDها باید حتی قدرت کمتری داشته باشند. در طول معرفی صفحه تخت، چندین فناوری دیگر برای پذیرش بازار با LCD و PDP رقابت می کردند. از جمله SED, FED و سیستم دیود ساطع نور آلی که از LEDهای قابل چاپ استفاده می کند. همه اینها مزایای استفاده از انرژی کم، نسبت کنتراست عالی و طیف رنگی، زمان پاسخگویی سریع و زوایای قابل مشاهده گسترده را دارند. همه آنها همچنین مشکل مشترکی داشتند. افزایش تولید برای تولید صفحه نمایش های بزرگ. نمونه هایی از سیستم های با اندازه محدود، معمولاً ۱۳ اینچ برای چندین سال نشان داده شده اند و برای فروش محدود در دسترس هستند، اما تولید در مقیاس وسیع روی هیچ یک از این جایگزین ها آغاز نشده است. تاریخ. کانن تحقیقات SED را در سال ۱۹۸۶ آغاز کرد. تحقیقات اولیه آنها از الکترودهای PdO بدون لایه های کربنی در بالا استفاده کرد، اما کنترل عرض شکاف دشوار بود. در آن زم