Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ذب کنند، محدودیت در فرایند اره کردن شمش به این معنی است که ضخامت ویفر تجاری معمولاً حدود ۲۰۰ میکرومتر است. با این حال، انتظار می رود تا سال ۲۰۲۶ پیشرفت در فناوری باعث کاهش ضخامت ویفر به ۱۴۰ میکرومتر شود. روش های تولید دیگر مانند: برآرایی ویفر، که شامل رشد لایه های گازی روی بسترهای سیلیسیمی قابل استفاده مجدد است. فرآیندهای جدیدتر ممکن است امکان رشد کریستال های مربعی را فراهم کنند که می توانند سپس بدون افت کیفیت یا کارایی به ویفرهای نازک تر تبدیل شوند و در نتیجه ضایعات حاصل از روش های سنتی اره کردن و برش شمش را حذف کنند، در حال تحقیق هستند.
پیزولومینسنس شکلی از لومینسنس است که در اثر فشار روی برخی جامدات ایجاد می شود. پیزولومینسنس که به آن مکانولومینسنس (mechano-luminescence) نیز گفته می شود، از مکانیزم های نویدبخش تبدیل انرژی برای درک منابع فوتون کنترل شده به طور مکانیکی هستند که شامل نمایشگرها، نورپردازی، تصویربرداری زیستی، و کاربردهای مربوط به حسگرها می شود. این پدیده با فرآیندهای بازترکیبی شامل الکترون ها، حفره ها و مراکز ناخالصی یونی مشخص می شود. برخی از کریستال های پیزوالکتریک زمانی که تحت فشار هستند مقدار مشخصی تابش مرسوم به پیزولومینسنس از خود ساطع می کنند. مشخص شده است که نمک های تحت تابش قرارگرفته، مانند &lt;chem&gt;NaCl&lt;/chem&gt;، &lt;chem&gt;KCl&lt;/chem&gt;، &lt;chem&gt;KBr&lt;/chem&gt; و تراشه های پلی کریستالی &lt;chem&gt;LiF&lt;/chem&gt; (TLD − ۱۰۰)، خواص پیزولومینسنس از خود نشان می دهند. همچنین کشف شده است که پلیمرهای فروالکتریک با اعمال تنش، تابش پیزولومینسنس از خود نشان می دهند. در اصطلاح عامیانه پیرامون گزارش شده است که تولید روانگردان، DMT ،5-MeO-DMT، و LSD تابش پیزولومینسنس از خود نشان می دهند. همان طور که به طور خاص در ک
تاب "رویاهای اسیدی" ذکر شده، آگوستوس اوزلی استنلی سوم، یکی از تولیدکنندگان فراوان LSD در دهه ۱۹۶۰، پیزولومینسنس را در خالص ترین شکل این ترکیب مشاهده کرد، مشاهده هایی که الکساندر شولگین آن ها را تأیید کرده است: یک نمک کاملاً خالص، وقتی خشک شود و در تاریکی تکان داده شود، پرتوهای کوچکی از نور سفید منتشر می کند." طی بیست سال اخیر، دورنمای گستردهٔ پیزولومینسنس در حسگرهای تنشی، تشخیص ساختاری سلامت، و نمایشگرها و منابع برانگیختگی (excitation sources) کنترل شده با سیستم های مکانیکی توجه زیادی را به استفاده از مواد تازه ای با خاصیت پیزولومینسنت و با کارایی بالا جلب کرده است. تا به حال دو استراتژی برای کشف مواد پیزولومینسنت جدید به کار گرفته شده است. یک استراتژی، در معرض قرار دادن پیزوالکتریک با یون های لومینسنت مناسب با هدف ایجاد مراکز و حفرات حامل در مواد است. روش دیگر با پرده پوشاندن موادی با خاصیت لومینسنت ماندگار است که از خود پیزوالکتریسیته به نمایش می گذارند. مطابقا چند مادهٔ پیزولومینسنت شناسایی شده اند که شامل &lt;chem&gt;CaAl2Si2O8:Eu(2+)&lt;/chem&gt;، &lt;chem&gt;Ca2Al2SiO7:Ce(3+)&lt;/chem&gt;، &lt;chem&gt;B
aSi2O2N2:Eu(2+)&lt;/chem&gt;، &lt;chem&gt;Sr3Sn2O7:Sm(3+)&lt;/chem&gt;، و &lt;chem&gt;CaZr(PO4)2:Eu(2+)&lt;/chem&gt; است. در یک آزمایش، فسفر تک فازی &lt;chem&gt;Ca 3 Ti 2 O 7: Pr (3 +)&lt;/chem&gt; از واکنش در حالت جامد بین سه مادهٔ &lt;chem&gt;CaCO3&lt;/chem&gt;، &lt;chem&gt;TiO2&lt;/chem&gt;، و &lt;chem&gt;Pr6 O11 &lt;/chem&gt; با چندین مرحله حرارت دهی و دو مرحله شکل دهی با اعمال فشار و حرارت حاصل شد. در ابتدا مخلوط استوکیومتری از مواد خام کاملاً ساییده و در دمای ۹۰۰ درجه سلسیوس به مدت ۴ ساعت در هوا حرارت دهی شدند. در مرحله دوم نمونه های حرارت دهی شده اولیه ساییده شده، در قالب گلوله هایی (pellet) فشرده شده و سپس به مدت ۶ ساعت در دمای ۱۴۰۰ درجه سلسیوس حرارت دهی شدند. در مرحلهٔ سوم گلوله های حرارت داده شده، دوباره ساییده شده، به شکل گلوله فشرده شده، دوباره در دمای ۱۵۵۰ درجهٔ سلسیوس به مدت ۶ ساعت درهوا حرارت دهی شده و نهایتاً برای استفاده بیشتر کوبیده شدند. برای مشخص کردن ویژگی های پیزولومینسنس و تریبولومینسنس فسفرهای &lt;chem&gt;Ca 3 Ti 2 O 7: Pr (3 +)&lt;/chem&gt; که با محرک های مکانیکی مختلف تحریک شده بودند
، کامپوزیت هایی به شکل استوانه (با قطر ۲۵ میلی متر و ارتفاع ۱۵ میلی متر) ازمخلوط کردن پودرهایی که سنتز شده بودند با یک رزین ایپوکسی اوپتیکال تهیه شدند. فشار در راستای قطر سیلندر نوسط یک ماشین تست جهانی ساخته شده در آزمایشگاه اعمال شد. اصطکاک نیز توسط یک دستگاه اصطکاک ساخته شده در آزمایشگاه به سطح بالایی استوانه وارد شد. سیگنال های پیزولومینسنس و تریبولومینسنس با استفاده از یک سیستم شمارندهٔ فوتون گرفته شدند. قبل از اندازه گیری پیزولومینسنس و تریبولومینسنس، نمونه ها به مدت یک دقیقه در معرض اشعهٔ UV (طول موج ۳۰۸ نانومتر) و به مدت ۲ دقیقه در تاریکی قرار داده شدند. با برانگیختگی توسط در معرض اشعه ی فرابنفش قرار دادن، ماده ی مورد نظر انرژی جذب می کند و سپس به &lt;chem&gt;Pr(3+)&lt;/chem&gt; منتقل شده، و درنتیجه باعث انتقال الکترونی از آن به Pr-O-Ti IVCT می شود. سه راه ممکن و موثر برای این الکترون ها وجود دارد که دو روش این است که این الکترون ها توسط عیب های o[PrCa] از طریق انتقال غیرمستقیم CB و اثر مستقیم تانلینگ (tunneling) متناظرا جذب شوند. تحت یک عملیات مکانیکی، یک میدان الکتریکی محلی تولید شده توسط اثر پیزولوم
ینسنس در محل دام ها اعمال می شد تا الکترون های محبوس شده را در یک فرایند تابناکی ماندگار آزاد و انرژی آن ها را تخلیه کند، که درنهایت منجر به پیزولومینسنس شود. شایان ذکر است که سرعت تخلیه بار طی محرک های مکانیکی به علت وارد آمدن انرژی مکانیکی اضافه بیشتر از سرعت آن در دمای محیط است. درنتیجه پیزولومینسنس در مقایسه با لومینسنس ماندگار با ساطع کردن همان طول موج شدت بیشتری از خود نشان می دهد. نتایج این آزمایش مشخص کردند که با توجه به فروالکتریسیته و لومینسنس ماندگار &lt;chem&gt;Ca3 Ti2 O7: Pr (3 +)&lt;/chem&gt; منتج به مشخصهٔ پیزولومینسنس در همان ماده شد که آزمایشات نیز آن را تأیید کرد. &lt;chem&gt;Ca3 Ti2 O7: Pr (3 +)&lt;/chem&gt; تک فاز از یک واکنش حالت-جامد و از طریق حرارت دهی دو مرحله ای در دماهای ۱۴۰۰ و ۱۵۵۰ درجهٔ سلسیوس بدست آمد. تحت محرک های مکانیکی چندمقیاسی شامل فشرده سازی و اصطکاک، &lt;chem&gt;Ca3 Ti2 O7: Pr (3 +)&lt;/chem&gt;، نور قرمز روشنی از خود ساطع می کند. اندازه گیری ها و آنالیزهای ترمولومینسنس وجود حفرات انرژی ای با شدت ۰٫۶۵ الکترون ولت را آشکار می کند که منشأ رفتارهای لومینسنس ماندگار و پیزولومی
نسنس است. image2 درک شدت اثر پیزولومینسنس مرئی در دمای اتاق و با فشارهای مکانیکی پایین اساساً چالش برانگیز است. دراینجا، یک الاستومر پیزولومینسنس که تحت شرایط محیط از خود به طور قابل ملاحظه ای درخشش تقویت شده ای نشان می دهد، توصیف شده است. این الاستومر از نوع خاصی از میکروذرات در یک ماتریس PDMS تشکیل شده است. نقش ساختار معیوب این بود که پارامتر کنترل کننده در تابش پیزولومینسنس بود. واکنش آن با هیدروژن طراحی شده بود تا تجمع کنترل شده ای از فضاهای خالی گوگرد که الکترون های به دام افتاده تولید می کرد، القا کند. این کار، رابطهٔ قوی ای با کارکرد پیزولومینسنس ZnS:Cu داشت. این تجمع بهینهٔ الکترون برای بیشینه کردن شدت پیزولومینسنس ضروری بود. علت آن نسبت کافی انتقال انرژی الکترون بین ترکیب های نو غیرتابشی (NRR) و ترکیب های نو دمایی تابشی (TRR) است. الاستومر ساطع کنندهٔ نور با محتویات بهینه شده ای از ذرات پیزولومینسنس جفت سازی را الکترولومینسنس-پیزوالکتریک که تنش واسطهٔ آن بود بیشینه کرد. این عمل امکان مرئی کردن تابش پیزولومینسنس تحت شرایطی با نور محیط را فراهم کرد. image3
شاکودو (赤銅) یک بورچاق ژاپنی متشکل از طلا و مس (معمولاً 4-10٪ طلا، 96-90٪ مس) است که یکی از "فلزات رنگی آهن است" که میتواند برای ایجاد پتینه به رنگ سیاه یا گاهی نیلی(شبیه لاک) استفاده شود. Shakudō پتینه نشده "از" نظر ظاهری شبیه برنز است . رنگ تیره آن توسط فرآیند "پتینه" مصنوعی که شامل جوشاندن در یک محلول است، از جمله "rokushō،تولید می شود" . نام گذاری. واژه های نام "shaku-dō به" معنای "قرمز" و "مس" هستند اما ترکیب آنها به ماده ای اشاره می کند که با رنگ مسی-برنزی تیره شروع می شود و سپس به سیاه یا تقریباً سیاه تغییر می کند. استفاده های اولیه. کلمه "shakudō" ابتدا در سوابق مربوط به دوره "نارا" ژاپن (710-784 پس از میلاد) ظاهر شده بود، اما واضح نیست که به چه چیزی اشاره می کند (این می تواند شکلی از مس یا شکلی از آنچه اکنون به عنوان مواد شناخته میشود باشد). قطعات واقعی شناخته شده از قرن 12 به بعد وجود دارند. Shakudō از نظر تاریخی برای ساخت یا تزئین شمشیر ژاپنی ("nihonto") مانند تسوبا ، منوکی و کوزوکا، و همچنین سایر زیور آلات کوچک، گیره های درهای کشویی و جعبه های کوچک استفاده می شد. ورود به غرب. شاکودو در اواسط قرن نو
زدهم به غرب وارد شد. ریشه های احتمالی. موادی مانند شاکودو از نظر تاریخی تصور می شد که مختص چینی ها و ژاپنی ها و شاید دیگر مناطق آسیایی است، اما مطالعات اخیر شباهت های نزدیکی به برخی از آلیاژهای تزئینی مورد استفاده در مصر ، یونان و روم باستان نشان داده اند. تولید. خاستگاه شاکودو به دوره ای برمی گردد که ژاپن هنوز تکنیک ها ساخت و مواد را از کشورهای کره و چین وارد می کرد، اما گزارش های مربوط به تولید همگی بسیاری بعدتر نوشته شده اند و اطلاعات کمی در مورد تکامل آنها وجود دارد. در دوره میجی، فرآیند تولید اولیه شامل حرارت دادن مس، افزودن طلای مرغوب و مقداری افزودن شیروم، محصول جانبی تولید مس حاوی آهن، آرسنیک و سایر عناصر بود. در دوره ادو، به نظر می رسد که ممکن است در این فرآیند به جای مس از نیگوروم استفاده شده باشد. نیگوروم خود ترکیبی از پیش ساخته شده از مس و شیروم است. سپس آلیاژ به دست آمده قبل از شکل دهی، در قالب های شمش در آب گرم قرار داده می شود و در دمای حدود 650 درجه سانتی گراد دوباره پخته میشود. در شکل سرد، با استفاده از فرآیند (niiro)،سطح فلز تکمیل می شود. فرآیند مدرن تمایل دارد که شیروم را حذف کند، در صورت ن
یاز مستقیماً با مس و طلا و سایر مواد افزودنی کار می کند. استفاده. با توجه به اینکه در آن طلا بکار میرود، شاکودو معمولاً به شکل های کوچک مانند تسوبا تولید می شود. اشیاء تاریخی بزرگتر (مانند گلدانها) که به شاکودو مرتبط می شوند ممکن است به اشتباه برچسب گذاری شوند، به خصوص اگر رنگ آبی-سیاه براق مشهود نباشد. Shakudō بدون پتینه یا پولیش نشده به طور خود به خود در هوا پتینه نمی شود. صنعتگران مدرن استفاده از شاکودو را به عنوان یک عنصر طراحی، در ساخت جواهرات، ظروف و تکنیک موکوم گن احیا کرده اند . Shakudō گاهی اوقات به اشتباه به عنوان یک اصطلاح کلی برای خاتم کاری فلزات تزئینی با ریشه ژاپنی به کار می رود. اینها به طور گسترده در غرب به نام داماسین آمیتا شناخته می شوند که از نام یک تولید کننده اقلام صادراتی قرن بیستم نشات گرفته شده است. داماسین آمیتا شامل شاکودو، شیبویچی ، طلا، نقره و برنز برای منبت بود. در حال حاضر، آلیاژ Shakudo اغلب برای ساخت جواهرات و زیور آلات استفاده می شود. جواهراتی مانند انگشتر، دستبند، سنجاق، دکمه، گردنبند پروانه، گوشواره و آویز از این فلز ساخته شده است.
پیدونگ یانگ شیمیدان، دانشمند و تاجر چینی است. او در حال حاضر استاد دانشگاه کالیفرنیا و عضو آکادمی علوم و هنر آمریکا است. او در دانشگاه کالیفرنیا استاد شیمی و علم مواد است. یانگ به دلیل کارش در سنتز و خصوصیات نانو ساختار شناخته شده است. وی نفر اول رنک علم مواد بر اساس رتبه بندی Citation impact است. گروه تحقیقاتی او سنتز نانومواد و خواص الکترونیکی و نوری آنها را مطالعه می کند. او همچنین رئیس گروه در مرکز مشترک فتوسنتز مصنوعی، دانشمند ارشد دانشکده در آزمایشگاه ملی لارنس برکلی و معاون مرکز سیستم های نانومکانیکی یکپارچه است. او یکی از سردبیران مجله انجمن شیمی آمریکا است. زندگی نامه. یانگ در سال ۱۹۷۱ در سوژو چین به دنیا آمد، شهری که به دلیل کانال های فراوانش ونیز شرق نامیده می شود. یانگ فرزند یک پزشک و یک معلم است. او در شیمی و ریاضیات عالی بود و در نهایت شیمی را به عنوان گرایش انتخاب کرد و سال ۱۹۸۸ وارد دانشگاه علم و صنعت چین شد و مدرک لیسانس شیمی را در این دانشگاه گرفت. یانگ در سال دوم کارشناسی به آزمایشگاه کیان که ابررساناهای با دمای بالا را مطالعه می کرد، پیوست. یانگ می گوید: «من شیفته شیمی مواد حالت جامد این ا
بررساناهای دما بالا بودم. سال ها کار یانگ در آزمایشگاه کیان مسیر برنامه تحقیقاتی در شیمی حالت جامد و مهندسی مواد را تعیین کرد که تا امروز ادامه دارد. یانگ برای تحصیلات تکمیلی دانشگاه هاروارد را انتخاب کرد، تا حدی به این دلیل که چارلز لیبر، شیمیدانی که مشاور فارغ التحصیل یانگ می شد، یکی از اعضای هیئت علمی بود. در آن زمان، در سال ۱۹۹۳، لیبر مشغول مطالعه ابررساناهای با دمای بالا بود. بسیاری از دانش آموزان لیبر روی باکمینسترفولرن (کره های ۶۰ کربنی) و نانولوله های کربنی کار می کردند که هر دو ساختار از ورقه های کربن به ضخامت یک اتم ساخته شده بودند. لیبر و یانگ روش متفاوتی را انتخاب کردند. آنها فکر کردند، اگر اتم های کربن بتوانند چنین ساختارهایی را تشکیل دهند، آیا سایر عناصر جدول تناوبی هم می تواند این ساختارها را تشکیل دهند؟ آزمایش های آنها در پاسخ به این سؤال منجر به توسعه نانوسیم های نیمه هادی شد. نانوسیم ها معمولاً بین ۱ تا ۱۰۰ نانومتر قطر دارند که ۱۰۰۰ برابر کوچکتر از موی انسان است و در تصاویر میکروسکوپ الکترونی، نانوسیم های ساخته شده از مواد مختلف، از جمله سیلیکون، اکسیدها و نیتریدها، به شکل های مختلفی شبیه سو
زن، تار مو هستند. یانگ دربارهٔ این نانوسیم ها می گوید: «لحظه ای که نیمه رسانا را به این رشته تبدیل می کنید، خواص شیمیایی و خواص فیزیکی آن ها تغییر می کند. این چیزی است که ما دنبال آن بودیم.» کاربردهای بالقوه نانوسیم های تک کریستالی واقعاً چشمگیر است و در فناوری نانو محاسباتی، مخابرات، سنجش طیف سنجی، انرژی های تجدیدپذیر، و علوم زیستی کاربرد دارد. این گستردگی کاربرد به طور طبیعی نیازمند یک جامعه چند رشته ای است که شامل دانشمندان مواد، شیمی دانان، مهندسان، فیزیکدانان و میکروبیولوژیست ها است. این زوج در سال ۱۹۹۹ حق اختراع نانومیله های اکسید فلزی را دریافت کردند و زمانی که یانگ از هاروارد فارغ التحصیل شد و دکتری گرفت، او و لیبر با موفقیت اتصالات بین نانوسیم های سیلیکونی و نانولوله های کربنی را ایجاد کردند. یانگ با الهام از خلاقیت و انگیزه لیبر برای دنبال کردن ایده های جدید، تصمیم گرفت تحقیقات خود در زمینه نانوسیم را برای دوره فوق دکتری خود متوقف کند و مدتی را در یک زمینه کاملاً نامرتبط بگذراندو به آزمایشگاه گالن استاکی در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا باربارا جایی که استاکی روی خودآرایی مواد متخلخل در محلول کار می کرد،
پیوست. یانگ در دانشگاه کالیفرنیا با همکار محقق فوق دکتری Zhao، مواد SBA-15 و SBA-16 با سطح بالا را توسعه داد که اکنون به عنوان مواد مزوپور یا ساختارهای سیلیسی با منافذ بین ۲ تا ۵۰ نانومتر طبقه بندی می شوند. اگرچه دوره فوق دکتری یانگ فقط ۱۶ ماه به طول انجامید، او و همکارانش در این دوران چندین مقاله در مورد مواد جدید منتشر کردند و یانگ دربارهٔ نتایج تحقیقاتی خود در مدت زمان نسبتاً کوتاهی می گوید: «تا حدی به این دلیل است که در آن زمان موضوع بسیار هیجان انگیز بود."» یانگ با تجربه نانوسیم و سوابق انتشار قوی خود، چندین پیشنهاد شغلی دریافت کرد و در نهایت در سال ۱۹۹۹ پیشنهادی از سوی دانشگاه کالیفرنیا، برکلی را پذیرفت. یانگ در سال های اولیه اش در برکلی، خواص نوری نانوسیم ها را بررسی کرد. از آنجایی که ترکیب، طول، قطر و چگالی نانوسیم ها بسیار قابل تنظیم هستند، نانوسیم ها می توانند طیف خیره کننده ای از عملکردهای نوری را انجام دهند. نانوسیم ها به عنوان جاذب نور می توانند به عنوان آشکارسازهای نوری، حسگرهای شیمیایی و سلول های خورشیدی عمل کنند. به عنوان ساطع کننده نور، آنها می توانند به عنوان دیودهای ساطع کننده نور، موجبرها
ی فوتون و لیزر عمل کنند. گروه یانگ همچنین کاربردهای ترموالکتریک نانوسیم ها را بررسی کردند. ژنراتورهای ترموالکتریک به هیچ قطعه متحرکی برای تولید الکتریسیته نیاز ندارند، تنها به اختلاف دمای شدید بین صفحات گرم و سرد، همراه با مواد ترموالکتریک مناسب، نیاز دارند. در مقیاس مناسب، چنین ژنراتورهایی می توانند گرمای هدر رفته از بسیاری از فرآیندهای صنعتی را به برق بازیافت کنند. حرفه. یانگ بیش از ۲۰۰ مقاله تألیف کرده است. یکی از برجسته ترین مقالات او، «نانولیزرهای نانوسیم فرابنفش دمای اتاق» در سال ۲۰۰۱ در ساینس منتشر شد. در سال ۲۰۱۰، یانگ به عنوان برترین دانشمند مواد و در بین ۱۰ شیمیدان برتر دهه ۲۰۰۰–۲۰۱۰ توسط تامسون رویترز انتخاب شد. او به عنوان یکی از رهبران مرکز مشترک فتوسنتز مصنوعی، مرکز نوآوری انرژی DOE است که این عنوان در سال ۲۰۱۰ به وی اعطا شد و در این مرکز او فعالیت ها برای توسعه موادی که از نور خورشید برای تبدیل آب به سوخت استفاده می کنند را هماهنگ می کند. در سال ۲۰۰۹ یانگ و مت اسکالین عضو سابق تیم پروژه ترموالکتریک آلفابت، عرضه ژنراتورهای ترموالکتریک مبتنی بر نانوسیم ها را راه اندازی کردند. اسکالین مدیرعامل این
شرکت است که در حال حاضر چندین محصول ترموالکتریک در این شرکت به فروش می رسد که می تواند تا ۲٫۵٪ از برق مورد استفاده را از گرمای اتلافی بازیابی کند. ژنراتورها به جریان اگزوز در کارخانه ها، میادین نفتی و سایر فرآیندهای صنعتی متصل می شوند و از گرمای خروجی اگزوز برای تولید برق استفاده می کنند و مصرف برق و انتشار کربن را کاهش می دهند. یانگ همچنین در حال بازگشت به میهن خود است تا به فرهنگ آموزشی کمک کند که او را به سمت علم کشاند. یانگ با همکاری با مقامات دانشگاهی در چین که اخیراً افتتاح شده است، در استخدام و بررسی اعضای هیئت علمی در اولین دانشگاه کاملاً شغلی در چین کمک می کند. یانگ می گوید هدف، تشویق تحقیقات اولیه و اساسی تر در کشوری با هزاران دانشگاه و میلیون ها دانشجو است. سرمایه گذاری های تجاری. او یکی از بنیانگذاران هیئت مشاوره علمی در شرکت نانو مواد Nanosys بود و همچنین بنیانگذار Alphabet Energy بامتیو اسکالین است. او با همسرش می و دخترشان راشل زندگی می کند. منابع. __نمایه__
جی-دبلیو بیسیک، لهجه ای از زبان برنامه نویسی بیسیک است که توسط مایکروسافت از بیسیکای آی بی ام توسعه یافته است و از نظر عملکردی مشابه با بیسیکا است و مفسر بیسیک آن یک فایل اجرایی کاملاً مستقل است و نیازی به رام بیسیک موجود در کامپیوتر اصلی IBM ندارد.
فرایند Wegener-Bergeron-Findeisen (پس از آلفرد وگنر، تور برگرون و والتر فایندایزن)، (یا "فرایند باران سرد") فرآیندی برای رشد کریستال یخ است که در ابرهای مخلوط (حاوی مخلوطی از آب و یخ فوق سرد شده) رخ می دهد. در مناطقی که فشار بخار محیط بین فشار بخار اشباع روی آب و فشار بخار اشباع پایین روی یخ قرار می گیرد. این یک محیط غیر اشباع برای آب است اما یک محیط فوق اشباع برای یخ است که منجر به تبخیر سریع آب و رشد سریع کریستال یخ از طریق رسوب بخار می شود. اگر چگالی یخ در مقایسه با آب کم باشد، کریستال های یخ می توانند آنقدر بزرگ شوند که از ابر بیوفتند و اگر دمای سطح پایین به اندازه کافی گرم باشد، تبدیل به قطرات آب می شود. فرآیند برگرون، درصورت وقوع، در تولید ذرات بزرگ بسیار کارآمدتر از رشد قطرات بزرگتر به قیمت ذرات کوچکتر است، زیرا تفاوت فشار بین آب و یخ بزرگتر از افزایش فشار است. بیش از قطرات کوچک (برای قطرات به اندازه کافی بزرگ که به طور قابل توجهی به جرم کل کمک کند). برای سایر فرآیندهای مؤثر بر اندازه ذرات، باران و فیزیک ابر را ببینید. تاریخ. رشد اصلی یخ از طریق رسوب بخار بر روی بلورهای یخ به قیمت آب برای اولین بار توس
ط دانشمند آلمانی آلفرد وگنر در سال ۱۹۱۱ هنگام مطالعه تشکیل یخبندان ارائه شد. وگنر این نظریه را مطرح کرد که اگر این فرآیند در ابرها اتفاق بیفتد و کریستال ها به اندازه ای بزرگ شوند که از بین بروند، می تواند یک مکانیسم بارش قابل دوام باشد. در حالی که کار او با رشد کریستال یخ توجه زیادی را به خود جلب کرد، برای این که کاربرد آن در بارش شناخته شود ۱۰ سال دیگر طول می کشد. در زمستان ۱۹۲۲، چیزی توجه تور برگرون را هنگام قدم زدن در جنگل جلب کرد. او متوجه شد که در روزهایی که دما زیر صفر است، عرشه استراتوس که معمولاً دامنه تپه را پوشانده، به جای امتداد روی زمین مانند روزهایی که درجه حرارت بالای صفر است، دربالای سایبان متوقف می شود. برگرون که با کار قبلی وگنر آشنا بود، این نظریه را مطرح کرد که کریستال های یخ روی شاخه های درخت بخار را از ابر لایه لایه فوق سرد خارج کرده و از رسیدن آن به زمین جلوگیری می کنند. برگرون برای شرکت در نشست اتحادیه بین المللی ژئودزی و ژئوفیزیک در لیسبون، پرتغال در سال ۱۹۹۳ انتخاب شد و در آنجا نظریه کریستال یخ خود را ارائه داد. او در مقاله خود بیان کرد که اگر مقدار کریستال یخ در مقایسه با قطرات آب به
طور قابل توجهی کم باشد، بلورهای یخ می توانند آنقدر بزرگ شوند که از بین بروند (فرضیه اصلی وگنر). برگرون این نظریه را مطرح کرد که دلیل تمام باران ها، حتی در آب و هوای گرمسیری می تواند این فرایند باشد. بیانیه ای که باعث اختلاف کمی بین دانشمندان مناطق گرمسیری و عرض جغرافیایی متوسط شد. در اواخر دهه ۱۹۳۰، والتر فاندایزن هواشناس آلمانی کار برگرون را از طریق کار تئوری و تجربی گسترش داد و اصلاح کرد. شرایط مورد نیاز. این شرط که تعداد قطرات آب باید بسیار بیشتر از تعداد کریستال های یخ باشد، به کسری از هسته های تراکم ابر بستگی دارد که بعداً (بالاتر در ابر) به عنوان هسته یخ عمل می کنند. متناوباً، یک جریان رو به بالا آدیاباتیک باید به اندازه کافی سریع باشد به طوری که فوق اشباع بالا باعث هسته شدن خودبخودی قطرات بسیار بیشتری نسبت به هسته های متراکم ابری شود. همچنین، این اتفاق باید در فاصله کمی نسبت به نقطه انجماد رخ دهد، زیرا این امر باعث ایجاد هسته مستقیم یخ می شود. رشد قطرات از رسیدن سریع دما به نقطه هسته شدن سریع بلورهای یخ جلوگیری می کند. فوق اشباع بزرگتر نسبت به یخ، پس از به وجود آمدن، باعث رشد سریع آن می شود و در نتیجه
آب را از فاز بخار خارج می کند. اگر فشار بخار formula_1 نسبت به آب مایع کمتر از فشار اشباع formula_2 شود، رشد قطرات متوقف می شود. این ممکن است رخ ندهد اگر formula_2 بسته به شیب منحنی اشباع، میزان لغزش، و سرعت جریان صعودی باشد، یا اگر افت formula_1 کند باشد، بسته به تعداد و اندازه بلورهای یخ باشد. اگر جریان به سمت بالا خیلی سریع باشد، تمام قطرات در نهایت به جای تبخیر شدن منجمد می شوند. محدودیت مشابهی در یک حالت نزولی وجود دارد. آب تبخیر می شود و باعث افزایش فشار بخار می شود و formula_1 افزایش می یابد، اما اگر فشار اشباع نسبت به یخ formula_6 در جریان رو به پایین خیلی سریع بالا برود، تمام یخ ها قبل از تشکیل کریستال های یخ بزرگ ذوب می شوند. کورولف و مازین رابطه ای را برای سرعت جریان بالا و پایین به دست آوردند: که در آن "η" و "χ" ضریب های وابسته به دما و فشار هستند، formula_9 و formula_10 مقدار چگالی ذرات یخ و مایع (به ترتیب) و formula_11 و formula_12 شعاع متوسط ذرات یخ و مایع (به ترتیب) هستند. برای مقادیر formula_13 عادی ابرها، formula_14 از چند سانتی متر بر ثانیه تا چند متر بر ثانیه متغیر است. این سرعت ها را می
توان به راحتی توسط همرفت، موج ها یا تلاطم تولید کرد، که نشان می دهد رشد همزمان آب و یخ عادی است. در مقایسه، برای مقادیر عادی از formula_15 ، سرعت های نزولی بیش از چند formula_16 برای جمع شدن همزمان مایع و یخ لازم است. این سرعت ها در جریان های رو به پایین همرفتی رایج هستند، اما برای ابرهای چینه عادی نیستند. تشکیل کریستال های یخ. رایج ترین راه برای تشکیل یک کریستال یخ با هسته یخ در ابر شروع می شود. بلورهای یخ می توانند از رسوب ناهمگن، تماس، غوطه ور شدن یا انجماد پس از تراکم تشکیل شوند. در رسوب دهی ناهمگن، هسته یخ به سادگی با آب پوشانده می شود. برای تماس، هسته های یخ با قطره های آب که در اثر برخورد منجمد می شوند، برخورد می کنند. در انجماد غوطه ور، تمام هسته یخ در آب مایع پوشانده می شود. بسته به نوع هسته یخ موجود، آب در دماهای مختلف یخ می زند. هسته های یخ باعث انجماد خود به خود آب در دماهای بالاتر می شوند. برای اینکه آب خالص به طور خود به خود یخ بزند، که به آن هسته همگن می گویند، دمای ابر باید باشد. در اینجا چند نمونه از هسته های یخ آورده شده است: ضرب یخ. درحالی که کریستال های یخ رشد می کنند، می توانند به یکدیگر
برخورد کنند و خرد شوند و شکسته شوند و در نتیجه کریستال های یخ زیادی به وجود بیایند. اشکال زیادی از کریستال های یخ برای برخورد با یکدیگر وجود دارد. این شکل ها شامل شش ضلعی، مکعب، ستون و دندریت است. فیزیکدان ها و شیمیدان ها اتمسفر از این فرآیند به عنوان «افزایش یخ» یاد می کنند. تجمع. تجمع به فرایند جسبیدن کریستال های یخ گفته می شود. این زمانی اتفاق می افتد که کریستال های یخ در دمای و بالاتر، به دلیل پوششی از آب که کریستال را احاطه کرده است. اندازه ها و شکل های مختلف کریستال های یخ با سرعت های انتهایی متفاوتی می افتند و معمولاً با هم برخورد می کنند و به یکدیگر می چسبند. برافزایش. هنگامی که یک کریستال یخ با قطرات آب فوق سرد برخورد می کند به آن تجمع (یا حاشیه) می گویند. قطرات در اثر برخورد منجمد می شوند و می توانند باهم گروپل تشکیل دهند. اگر گراوپل تشکیل شده توسط باد مجدداً به ابر وارد شود، ممکن است به بزرگتر و متراکم شدن آن ادامه دهد و در نهایت تگرگ تشکیل دهند. ته نشینی. در نهایت این کریستال یخ به اندازه ای بزرگ می شود که باعث سقوط آن می شود. حتی ممکن است با دیگر کریستال های یخ برخورد کند و از طریق ادغام برخورد،
تجمع یا برافزایش همچنان بزرگتر شود. فرآیند برگرون اغلب باعث بارش می شود. همان طور که کریستال ها رشد می کنند و سقوط می کنند، از پایه ابر عبور می کنند که ممکن است بالای نقطه انجماد باشد. این باعث می شود که کریستال ها ذوب شوند و به صورت باران ببارند. همچنین ممکن است لایه ای از هوا با دمای کمتر از نقطه انجماد یخ زیر پایه ابر وجود داشته باشد که باعث می شود بارندگی دوباره به شکل گلوله های یخ منجمد شود. به طور مشابه، لایه هوا با دمای کمتر از نقطه انجماد ممکن است در سطح زمین باشد، که باعث می شود بارش به صورت باران یخ زده ببارد. این فرآیند همچنین ممکن است منجر به عدم بارش شود، در صورت تشکیل ویرجا، قبل از رسیدن به زمین باعث تبخیر می شود.
سر ژان د کاروژ چهارم () شوالیهٔ فرانسوی بود که در ایالتی در نورماندی به عنوان واسال کنت پیر الانسون حکومت می کرد. وی همچنین تحت رهبری دریاسالار ژان د وین در چندین لشکرکشی علیه پادشاهی انگلستان و نیروهای امپراتوری عثمانی خدمت کرد. ژان بخاطر جنگیدن در یکی از آخرین محاکمه توسط مبارزه — که مجوز آن از سوی پادشاه فرانسه و پارلمان پاریس صادر شده بود — در فرانسه قرون وسطی به شهرت رسید. مجوز این مبارزه در سال ۱۳۸۶ با متهم کردن ژاک ل گریس به تجاوز به مارگارت دی تیبوویل توسط کاروژ صادر شد. این مبارزه با حضور پادشاه فرانسه، شارل ششم و خانواده اش و بسیاری از نجبا و اشراف بالا رتبه برگزار شد. علاوه بر اشراف هزاران نفر از مردم پاریس نیز برای مشاهده این مبارزه شرکت کردند که بعدها مورخانی همچون ژان فروآسار و ژان ژوونال دزورسن در آثار خود بدین حادثه پرداخته اند. ژان د کاروژ در منابع تاریخی مردی تند و مزاجی توصیف شده است، با این حال وی به عنوان جنگجویی شجاع و سرسخت نیز شناخته می شود که پس از ۴۰ خدمت نظامی در نورماندی، اسکاتلند و مجارستان در نبرد نیکوپولیس کشته شد. وی همچنین در مسائل سیاسی دربار فرانسه نقش فعالی داشت؛ ابتدا در ک
اخ پیر الانسون در ارژانتان و سپس در دربار سلطنتی در پاریس به عنوان شوالیه ای افتخاری و محافظ سلطنتی. ژان کاروژ در طول زندگی خود به کرّات درگیر اختلافات حقوقی و مالی شد که خشم معاصرانش را برانگیخت. با این حال شاید حقیقت حوادثی او را به محاکمه توسط مبارزه در پاریس سوق داد مشخص نباشند اما پس از ۶۰۰ سال هنوز مورخان در حال بررسی این افسانه هستند.