Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
الکساندرو بارلادیانو (Alexandru Bârlădeanu) (یا برلادیانو؛ زادهٔ ۲۵ ژانویه ۱۹۱۱ – درگذشت ۱۳ نوامبر ۱۹۹۷)، اقتصاددان مارکسی و دولتمرد اهل رومانی بود، او که در جریان رژیم کمونیستی یک فرد برجسته محسوب می شد، در ۱۹۶۸ میلادی به حاشیه کشانده شد. او در اواخر زندگی خود و پس از فروپاشی رژیم کمونیستی، به عنوان رئیس سنای رومانی خدمت کرد. زندگی نامه. خاستگاه و اوایل حرفه. او که در یک خانواده معلمان مدرسه در شهر کومرات ولایت بیسارابیا در امپراطوری روسیه زاده شد، مدرسه ابتدایی را در ۱۹۲۱ میلادی در کاوسنی به اتمام رساند، از ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۶ میلادی در تگهینا آموزش دیده و دوره دبیرستان را از ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۸ میلادی در یاش تکمیل کرد. او نخستین شغل خود را در ۱۹۲۸ میلادی به عنوان کارمند گروه بازرسان مدرسه تگهینا به دست آورد. برای هشت سال بعدی، او به عنوان معلم خصوصی و استاد جایگزین در مدرسه خصوصی و مدرسه استاد-شاگردی در یاش کار می کرد. از ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۱ میلادی، او به طور مقطعی به دانشگاه پلی تکنیک بخارست می رفت، اما نتوانست فارغ التحصیل شود. از ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۷ میلادی، او در رشته اقتصاد سیاسی در دانشکده حقوق دانشگاه یاش آموزش دید، مدرک دکترای
خود را در ۱۹۴۰ میلادی کسب نموده و قبل از آن برای سه سال به عنوان دستیار استاد دانشگاه تحت نظر جورجی زین کار می کرد. معمولاً تصور می شود که وی در ۱۹۴۳ میلادی به حزب کمونیست رومانی (PCR) که ممنوع بود پیوسته است، اما منابع این تاریخ را ۱۹۳۵ میلادی می گویند. در هر حالت، محیط دانشجویی در یاش او را در ۱۹۳۳ میلادی به حلقه کمونیستی کشانده بود. در میان سال های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۶ میلادی او ریاست سازمان دانشجویان تحت نام «مراکز متحد» که متأثر از نظریات کمونیستی بود را بر عهده داشت، در روزنامه چپ گرای مانفیست کار کرد و یکی از اعضای فعال لیگ ضد-فاشیستی، کمیته ضد-فاشیستی لگهینا و Amicii URSS بود. در ۱۹۳۶ میلادی، او همچنین عضو رهبری شعبه یاشِ جبهه دموکراتیک دانشجویان بود. در ماه ژوئن ۱۹۴۰ میلادی، هنگامی که شوروی بیساریبا را اشغال نمود، او در آنجا در تعطیلات به سر می برد؛ وی تصمیم گرفت تا در آنجا بماند و شهروند جماهیر شوروی شود. در سپتامبر ۱۹۴۰، او در مؤسسه پژوهش علمی در کیشیناو شروع به کار کرد، اما پس از این که در ژوئن ۱۹۴۱ رومانی دوباره این ولایت را تصرف نمود، او مجبور شد از آنجا فرار نماید. او در منطقه قراغندی ساکن شد، تقریباً
دو سال به عنوان معلم، مدیر مدرسه، معدن کار و فعال حزب در کلخوز باقی ماند تا این که در ۱۹۴۳ میلادی برای ادامه تحصیلات به مسکو فرستاده شد. او که در جریان جنگ جهانی دوم به عنوان یک عضو حلقه کمونیستی فراری رومانیایی در اتحاد جماهیر شوروی به سر می برد، از ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ میلادی در بخش زبان-رومانیایی رادیو مسکو؛ از ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۶ میلادی برای تاس (TASS) و گرایول لیبر (Graiul liber) که روزنامه زندانیان رومانیایی در اتحاد شوروی بود؛ و از ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۶ میلادی به عنوان معلم در بخش رومانی مدرسه ضد فاشیستی زندانیان کار نموده و در ۱۹۴۵ میلادی ریاست آن را بر عهده داشت. به عنوان عضو حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی، او ریاست مدرسه ضد فاشیستی را به عنوان یک کارمند حزب و به هدف ارشاد زندانیان رومانیایی متقبل شد. او با دریافت بورسیه تحصیلی از مؤسسه کیشیناو، از ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۶ میلادی در رشته اقتصاد سیاسی در دانشگاه اقتصاد پلخانف روسیه آموزش دید. او در جریان سال آخر آموزش خود، در این دانشگاه به تدریس نیز می پرداخت، اما به دلیل ترک کشور نتوانست فارغ التحصیل شود. او در ژوئن ۱۹۴۶ میلادی بنا بر درخواست حزب کمونیست رومانی (PCR) به رومانی آورده
شده و به طور رسمی با توصیه لیونتی رواتو و میهایل رولر به این حزب پیوست. از ژوئن تا نوامبر ۱۹۴۶، او به عنوان استاد و نایب رئیس بخش اقتصادی کمیته مرکزی کار کرد و به علت سمتی که از آن آغاز کرده بود و پس زمینه تحصیلی اش، سال های شکوفایی او آغاز شد. سال های قدرت. بازگشت او به رومانی همزمان بود با آغاز تصدی او در سمت های تأثیرگذار در وزارت خانه های اقتصادی. در ۱۹۴۶ میلادی، او به عنوان متخصص اقتصادی در کمیته دولتی انتخاب گردیده و در مذاکرات معاهدات صلح پاریس شرکت نمود. او در دسامبر ۱۹۴۶ منشی کل وزارت اقتصاد ملی شد تا اوت سال بعدی در این سمت خدمت کرده و سپس در همان سمت به وزارت تجارت و صنعت منتقل گردید و تا مارس ۱۹۴۸ در این سمت باقی ماند. از این رو، او بخشی از گروهی بود که ریفورم پولی ۱۹۴۷ را اجراء نمود. پس از روی کار آمدن رژیم کمونیستی، او همراه با جورجی گاستون مارین، یکی از سازندگان اقتصاد برنامه ریزی شده بود که بر اقتصاد کشور اجراء گردید، او در جریان سال ۱۹۴۸ به طور موفقیت آمیز به عنوان معین وزارت صنعت و تجارت خدمت می کرد. سمت های بلندی که او در بخش تجارت خارجی و برنامه ریزی کار کرد، شامل موارد زیر است: وزیر تجارت
خارجی (۱۹۴۸ – ۱۹۵۴ میلادی)، نایب رئیس (۱۹۵۴ میلادی) و رئیس (۱۹۵۵ – ۱۹۵۶ میلادی) کمیته دولتی برنامه ریزی، معاون نخست وزیر در امور مسائل اقتصادی (۱۹۵۵ – ۱۹۶۵ و ۱۹۶۷ – ۱۹۶۹ میلادی) و معاون اول نخست-وزیر (۱۹۶۵ – ۱۹۶۷ میلادی). به عنوان نماینده رومانی در کمکان (شورای تعاون اقتصادی جماهیر شوروی) در میان سال های ۱۹۵۵ – ۱۹۶۶ میلادی، او برنامه های شوروی برای ایجاد یک منطقه اقتصادی فراملی را خنثی نمود که منتج به دشمنی نیکیتا خروشچف با او شد. در جریان همین دوره، او همچنین نمایندهٔ رومانی در کمیسیون اقتصادی ملل متحد برای اروپا (UNECE)، بود. همزمان، او شروع به بازکردن اقتصاد به سوی غرب نموده و در ۱۹۵۹ میلادی تفاهم نامه های اقتصادی و تجاری با فرانسه، انگلستان، سوئیس، هلند و بلژیک امضاء نموده و بعدتر روابط تجاری را با آلمان غرب و ایتالیات بهبود بخشید. در ۱۹۶۴ میلادی، او در راستای به ثمر نشاندن یک اعلامیه سیاست خارجی بی طرفانهِ فعال در درون بلوک کمونیستی کمک کرد که طبق آن رومانی دیگر مطیع اتحاد جماهیر شوروی نبود، اما در همان حال به دورنمای نظامی چین تحت رهبری مائو زِدنونگ نیز تمکین نمی کرد. او علی رغم این که آثار علمی مهمی ن
نوشته بود، اما در ۱۹۵۵ میلادی در کنار سایر اعضای بلند رتبه حزب ایون گئورگی مارر و لوتار راداسیانو، به عنوان عضو آکادمی رومانی انتخاب گردیده و از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۴ میلادی به عنوان معاون آن خدمت کرد. وی همچنین عضو افتخاری آکادمی علوم مولداوی بود. با آغاز سال ۱۹۴۹ میلادی، او برای چندین سال در آکادمی مطالعات اقتصادی بخارست تدریس نموده و بعدتر ریاست دانشکده اقتصاد سیاسی آن را بر عهده گرفت. او برای نخستین بار در انتخابات ۱۹۴۶ میلادی برنده شده و وارد مجلس نمایندگان رومانی شد؛ بعداً او از ۱۹۴۸ تا ۱۹۷۵ میلادی در مجلس نمایندگان دوره کمونیستی رومانی به عنوان نماینده حضور داشته و به ترتیب از حوزه های پراهووا، یاش و کنستانتسا نمایندگی کرد. بارلادیانو برای حدود پانزده سال در سطح رهبری حزب بود، از ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۹ میلادی عضو کمیته مرکزی و یکی از آرمان گراهای حزب بود. او که از ۱۹۶۲ – ۱۹۶۵ میلادی عضو متناوب کمیته اجرائی حزب کمونیست (پولیت بورو) بود، برای مدت کوتاهی (مارس-ژوئیه ۱۹۶۵) عضو کامل این کمیته شده و متعاقباً در کنگره نهم حزب در ژوئیه ۱۹۶۵ تحت رهبری جانشین جدید گورگی گئورگیو-دژ، نیکلای چائوشسکو، به کمیته سیاسی اجرائی (CPEx) و ک
میته اجرائی دائمی ملحق شد. او از ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۲ میلادی رئیس فدراسیون فوتبال رومانی بود. در این زمان، او تیم ملی فوتبال رومانی را از رقابت در مرحله مقدماتی جام جهانی فوتبال ۱۹۶۲ خارج کرد، به این دلیل که تیم در هر صورت برنده نخواهد شد و از این رو نیازی نیست تا در پروپاگندای کاپیتالیستی شرکت کند. تحریم و بازگشت به حیات سیاسی. بارلادیانو از ۱۹۶۷ میلادی به بعد به عنوان رئیس شورای ملی پژوهش علمی خدمت می کرد، در این زمان او با النا چائوشسکو وارد منازعه شده و در دسامبر ۱۹۶۸ از تمامی سمت های سیاسی خود استعفا داد، هرچند او تا اوت سال آینده به عنوان عضو کمیته مرکزی و کمیته سیاسی اجرائی (CPEx) باقی ماند. این بازنشستگی اجباری شاهد انتصاب های مقامات بلند اما ملال آور حزب کمونیستی بود تا به جای وی از پژوهش علمی و فن آورانه سرپرستی نمایند، کاری که صعود النا بر فراز قدرت سیاسی را مستحکم تر نمود. با به حاشیه راندن متخصصان اقتصادی مثل او، همسر دیکتاتور تا اواخر دهه ۱۹۷۰ میلادی از هر مقام نظامی یا غیرنظامی در کشور قدرت بیشتری داشت؛ بارلادیانو در مورد او نوشت که «کینه جویی پر از انزجار، ابلهی، بدخلقی، بی حسی و وقاحت» از جمله خصیصه
های منفی «بسیار آشکار» وی بود. در سال های پسین خود، او و پل نیکوریسکو-میزیل در راستای ایجاد یک شعار «دسته وطن پرست» در درون حزب کار کردند و در این زمان یک تغییر بنیادی میان اوایل استالین گرایی و توسعه های پسا ۱۹۶۰ به وقوع پیوست؛ بارلادیانو به ویژه برای ترسیم یک تصویر خوش طینت از گئورگیو-دژ در مقایسه با چائوشسکو، کار کرد. در جریان دو دهه پس از این که او از جایگاه اش افتاده بود، او دوبار با مقامات دچار دردسر شد: بار اول در دهه ۱۹۷۰ میلادی از جهت چاپ کردن مقاله ای در روزنامه کانتمپرانول (Contemporanul) بدون تأیید و بار دیگر برای گفتگو با گوئرگی آپوستول در مورد این که چگونه چائوشسکو ممکن است از رهبری برداشته شود. او هم چین هنگام به فروش رساندن اجناس گران قیمت که او در زمان فرایند ملی سازی به دست آورده بود، با مشکلاتی مواجه شد. در مارس ۱۹۸۹، او یکی از امضاءکنندگان نامهِ شش بود، نامه ای که طی آن هراس خود از رویکرد چائوشسکو بر مدیریت اقتصاد را اظهار داشت؛ رژیم با گذاشتن او در حبس خانگی پاسخ داده و همزمان او را به اتهام جاسوسی و احتکار از حزب اخراج نمود. پس از فروپاشی رژیم در پایان همان سال، سمت ها و افتخارات مهمی حک
ومتی به بارلادیانو به عنوان دولت مرد بزرگ جبهه رستگاری ملی (FSN) و بخشی از گروه این جبهه که در فروپاشی چائوشسکو نقش داشتند، اعطاء گردید. یکی از سمت های که او بر عهده داشت ریاست مجلس سنا از ژوئن ۱۹۹۰ تا اکتبر ۱۹۹۲ بود و پس از آن در ماه مه از حوزه انتخابیه بخارست به عنوان نماینده انتخاب گردید. هنگامی که او ریاست مجلس ثنا را بر عهده داشت، با این که در آن زمان یک جو بسیار گسترده ضد-یهودی حاکم بود، اما او در ژانویه ۱۹۹۱ میلادی در محفل بزرگداشت از قتل عام بخارست صحبت نموده و چند ماه بعدتر پیامی را در پنجاهمین سال گرد قتل عام یاش ارایه نمود. سال ۱۹۹۱ همچنین شاهد اختلافاتی میان او و نخست وزیر پیتر رومان و متحد پیتر، ادریان سیویرین در رابطه با سرعت آزادسازی قیمت ها و خصوصی سازی اقتصادی بود و بارلادیانو که در خط مقدم جناح محتاط تر جبهه رستگاری ملی (FSN) بود، از قدم های آهسته تر طرفداری می کرد که موفقیتی در پی نداشت. به علاوه، او از ۱۹۹۰ – ۱۹۹۱ میلادی یکی از رؤسای کمیته ای بود که مسئولیت نوشتن قانون اساسی را بر عهده داشت و او همچنین برای مدتی رئیس افتخاری روزنامه جبهه رستگاری ملی، ازی (Azi) بود. در ۱۹۹۱ میلادی، او جبهه
مقاومت ملی را ترک کرد (یا از آن اخراج شد) و در ۱۹۹۳ میلادی از تمامی فعالیت های سیاسی به یک بارگی دست کشید. در ۱۹۹۵ میلادی او که از کورنیلیو کوپسو ستایش می کرد، در ملاعام اظهار داشت که هرچند هر دو مرد متعلق به یک نسل بودند، اما این کویسو بود که راه درست را انتخاب کرد. او در ۱۹۹۷ میلادی در بخارست درگذشت. همسر نخست او اهل روسیه بود. وی پس از همسر اولی خود، با بازیگر مارسیلا روسو و بعداً با میهایلا که یک پژوهش گر در مؤسسه زبان شناسی آکادمی بود، ازدواج نمود. او یک پسر و یک دختر داشت، پسر وی قبل از ۱۹۸۹ به فرانسه مهاجرت کرد. جوایز بارلادیانو مشتمل بود بر: نشان پادشاهی – فرمانده (۱۹۴۷ میلادی) و نشان ستاره جمهوری خلق رومانی – درجه دوم (۱۹۵۹ میلادی).
آشوک میترا (Ashok Mitra) (10 آوریل ۱۹۲۸ – ۱ می ۲۰۱۸)، اقتصاددان و سیاستمدار مارکسیستی هندی بود. او مشاور ارشد اقتصادی دولت هند بود که بعدها وزیر مالیه بنگال غربی و عضو راجیا سابها شد. زندگی ابتدائی و تحصیلات. او پس از پایان تحصیلاتش از دانشگاه داکا، پس از تقسیم هند در سال ۱۹۴۷ میلادی به هند آمد. هرچند او در کلاس های اقتصاد در دانشگاه کلکته حاضر شد، نتوانست آنجا پذیرش بگیرد. او به دانشگاه هندوی بنارس رفته و کارشناسی ارشدش را در اقتصاد کسب کرد. پس از آن، او به مؤسسه مطالعات اجتماعی هلند رفت. او تحت هدایت استاد یان تینبرگن دانشگاه ایراسموس روتردام در سال ۱۹۵۳ میلادی دکترایش را در اقتصاد به دست آورد. حرفه. فعالیت های علمی. میترا قبل از اینکه برای تکمیل پایان نامه دکترایش به هلند برود، به عنوان استاد اقتصاد در دانشگاه لکهنو برای دو سال تدریس کرد. او در سال ۱۹۶۱ میلادی قبل از اینکه به هند بیاید، در کمیسیون اقتصادی سازمان ملل متحد برای آسیا و خاور دور در بانکوک، تایلند تدریس کرد. میترا به مؤسسه توسعه اقتصادی در واشینگتن DC به عنوان دانشکده اقتصاد در جریان اوایل دهه ۱۹۶۰، ملحق شد. او همچنین در دهه ۱۹۶۰ در بانک جهانی
کار کرد. میترا در اوایل دهه ۱۹۹۰ رئیس مرکز مطالعات علوم اجتماعی، کلکته شد. سیاسی. میترا پس از بازگشت به هند، استادی در اقتصاد را در مؤسسه مدیریت کلکته هند که جدیداً تأسیس شده بود، پذیرفت. او مشاور ارشد اقتصادی و بعداً رئیس کمیسیون قیمت های زراعتی در دولت هند شد. او از سال ۱۹۷۷–۸۷ میلادی وزیر مالیه بنگال غربی بود. در اواسط دهه ۱۹۹۰ او عضو راجیا سابها شده و رئیس کمیته دائمی پارلمان در صنعت و تجارت بود. اسکالرشیپ. میترا «یادداشت های کلکته – Calcutta Diary» را در "هفته نامه اقتصادی و سیاسی" و «شرایط تجارت و روابط طبقاتی» نوشت. او به صورت منظم مقالاتی را به روزنامه ملی مستقر در کلکته، دیلی تلگراف می نوشت. همچنین داستان های کوتاه به زبان بنگالی نوشته است. او در سال ۱۹۹۶ میلادی برای مقاله اش تحت عنوان Tal Betal جایزه ساهیتیا آکادمی را دریافت کرد. انتشارات او عبارت از: مسائل چین در توسعه و باروهای، داستان پراتلرز: خاطرات یک مارکسیست متضاد (که همچنین به زبان بنگالی به نام Apila Chapala منتشر شد). میترا مجله ای را تحت عنوان Arek Rakam اساس گذاری کرد. مرگ و خانواده. او با گوری که در سن ۷۹ سالگی در ماه می ۲۰۰۸ درگذشت، از
دواج کرد. میترا در ۱ می ۲۰۱۸ در سن ۹۰ سالگی از دنیا رفت. از آشوک میترا تنها یک خواهر، سریلاتا گوش (معروف به میترا)، باقی مانده است.
کریس هیپکینز (به ؛ زادهٔ ) سیاستمدار نیوزیلندی نخست وزیر سابق نیوزیلند از حزب کارگر است. او پیشتر در دولت جاسیندا آردرن به عنوان وزیر آموزش و پرورش، وزیر بهداشت، وزیر مقابله با کووید-۱۹ و وزیر خدمات عمومی فعالیت کرده است. در ۲۱ ژانویه ۲۰۲۳، هیپکینز تنها نامزد جانشینی جاسیندا آردرن به عنوان رهبر حزب کارگر نیوزیلند اعلام شد. او در ۲۲ ژانویه ۲۰۲۳ به عوان رهبر حزب انتخاب شد و در ۲۵ ژانویه ۲۰۲۳ توسط فرماندار کل به عنوان چهل و یکمین نخست وزیر نیوزیلند منصوب شد. زندگی. هیپکینز در سال ۱۹۷۸ در دره هات متولد شد. مادر او رزماری هیپکینز، محقق ارشد شورای تحقیقات آموزشی نیوزیلند است. او در مدرسه ابتدایی واترلو تحصیل کرد. او در سال ۱۹۹۶ به حزب کارگر پیوست. پیش از سیاست. پس از فارغ التحصیلی، هیپکینز در چندین شغل از جمله کار به عنوان مشاور برای فدراسیون آموزش صنعت، و به عنوان مدیر آموزشی مشغول به کار بوده است. هیپکینز همچنین در پارلمان به عنوان مشاور تروور مالارد و هلن کلارک کار می کرده است. در پارلمان. هیپکینز در جریان انتخابات عمومی نیوزیلند در سال ۲۰۲۰ برای دومین مرتبه به عنوان نماینده حوزه ریمتاکا (Remutaka) انتخاب شد. او
مارک کرافسکی نامزد حزب ملی را با اختلاف ۲۰۴۹۷ رای شکست داد. در اوایل نوامبر ۲۰۲۰، همزمان به عنوان وزیر آموزش مشغول به خدمت شد. او همچنین به عنوان وزیر مقابله با کووید-۱۹ و وزیر خدمات عمومی نیز منصوب شد. در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۲، هیپکینز به عنوان وزیر واکنش به کووید-۱۹ بیانیه ای صادر کرد مبنی بر اینکه دولت به شارلوت بلیس، روزنامه نگار گیر افتاده نیوزیلندی، مکانی را تحت معیارهای تخصیص اضطراری برای سفر به نیوزیلند برای ۱۴ روز پیشنهاد داده است. با این حال، او همچنین ادعا کرد که پلیس نشان داده است که نامبرده تا اواخر فوریه قصد سفر به نیوزلند ندارد. او همچنین تأیید کرد که دو مرتبه برای کمک های کنسولی نیوزیلند پیشنهاد کمک به او ارائه کرده بود. بلیس روزنامه نگار الجزیره بود که پس از باردار شدن، قطر را به دلیل قانون دولت های خلیج فارس که حاملگی زن های مجرد را جرم می دانند، ترک کرده بود. بلیس به افغانستان سفر کرده بود، جایی که او و شریک زندگی اش ویزای اقامت در آنجا را داشتند و طالبان به آنها اجازه داد در آنجا زندگی کنند. با توجه به سیاست های مرزی سختگیرانه نیوزیلند، او امکان سفر به نیوزلند را نداشت.
زِین (متولد ۱۹۶۶/۱۹۶۷) نام مستعار کریستینا لافرن رابرتز (به انگلیسی: Kristina Laferne Roberts)، نویسنده رمان های داستانی وابسته به ادبیات اروتیک است. او بیشتر برای رمان معتاد، شناخته شده است. "برای فیلم اقتباس شده، معتاد را ببینید." زندگی نامه. کریستینا لافرن رابرتز در واشینگتن دی. سی همراه با برادرش دیوتیس و دو خواهرش چارمین رابرتز و کارلیتا رابرتز بزرگ شد. پدرش جِی. دیوتیس رابرتز، یک الهی دان و نویسنده بانفوذ و مادرش الیزابت کالدول رابرتز معلم مدرسه ابتدایی بود. رابرتز به مدت یک سال در کالج اسپلمن در آتلانتا تحصیل کرد، سپس برای تحصیل در رشته مهندسی شیمی به دانشگاه هاوارد رفت. در سال ۱۹۹۷، زین شروع به نوشتن داستان های وابسته به ادبیات اروتیک برای گذراندن زمان پس از رفتن فرزندانش به رختخواب می کرد. او در کارولینای شمالی زندگی و به عنوان نماینده فروش کار می کرد. داستان های او در اینترنت طرفدارانی پیدا کرد و قبل از اینکه با سایمون و شوستر معامله کند، خود کتاب «تواریخ جنسی» را منتشر کرد. پایه و اساس برنامه سینماکس، داستان های جنسی زِین بود. پروژه بعدی «پرش خاموش زِین»، اولین بار در ۲۹ مارس ۲۰۱۳در سینماکس به نمای
ش درآمد. زین ناشر سه شرکت است؛ که در آن سالانه ۳۶ تا ۶۰ کتاب از نویسندگان دیگر منتشر می شود. اولین فیلم بلند بر اساس یکی از آثار او، معتاد، توسط لاینزگیت فیلمز در ۱۰ اکتبر ۲۰۱۴ اکران شد. در سال ۲۰۱۴، پیتر فرانچات، بازرس مریلند، او را به عنوان یکی از برترین تقلب های مالیاتی مریلند معرفی کرد که بیش از ۳۴۰ هزار دلار به ایالت متحده بدهکار بود. در ۱۱ ژوئن ۲۰۱۴، زِین در دادگاه ورشکستگی ایالات متحده در مریلند، ادعا کرد که بیش از ۳٫۴ میلیون دلار بدهی دارد. آثار او در کتاب جامعه شناس «شین لی» به نام «انقلاب اروتیک زنان سیاه پوست، جنسیت و فرهنگ عمومی» ذکر شده است. در آن «شین لی» کار زِین را به عنوان نمونه ای از اروتیک شهری که کمک می کند، فضاهای امنی برای شخصیت های زن سیاه پوست ایجاد کند؛ تا شهوت را کشف و آزمایش های جنسی را آغاز کنند، مورد بحث قرار می گیرد. کتاب شناسی. انتشارات زِین عبارتند از:
رئیس پارلمان ()در پارلمان نیوزلند، رئیس مجلس وزیر کابینه دولت است که توسط نخست وزیر نیوزیلند به عنوان مسئول مدیریت تجارت دولتی در مجلس نمایندگان منصوب می شود. رئیس مجلس همچنین به طور رسمی عضو کمیسیون خدمات مجلس است. تاریخچه. اولین رئیس مجلس در سال ۱۹۷۸ منصوب شد، اگرچه یک دفتر مشابه در استرالیا از سال ۱۹۵۱ و دیگری در بریتانیا برای چندین قرن وجود داشت. مسئولیت های رهبر مجلس قبلاً توسط نخست وزیر انجام می شد. رهبر مجلس سه وظیفه اصلی را انجام می دهد: روند فعالیت مجلس و کمیته ها مربوط را تعیین می کند تعیین ترتیب کار دولت در مجلس بر عهده او است مسئولیت اصلی برنامه قانونگذاری دولت را بر عهده دارد.
آکسل کیسیلوف (Axel Kicillof) (متولد ۲۵ سپتامبر ۱۹۷۱)، اقتصاددان و سیاستمدار پرونیست آرژانتینی و از سال ۲۰۱۹ تا کنون فرماندار بونس آیرس بوده است. کیسیلوف یک چرخش ایدئولوژیک، از تدریس اقتصاد مارکسیستی تا دکترین پرون، را تکمیل کرده به حزب عدالت گرا ملحق شد و اکنون معاون این حزب است. این فرماندار به عنوان ترکیبی از دانش علمی و کاریزمای فوق العاده شناخته می شود. کیسیلوف همچنین از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵ به عنوان وزیر اقتصاد آرژانتین تحت اداره رئیس جمهور کریستینا فرناندس دی کیرشنر ایفای وظیفه کرد. کیسیلوف از سوی زندگی نامه نویسش به عنوان «استاد اقتصاد، کسی که کریستینا کیرشنر را شیفته خود ساخت» توصیف شده، در دولتی سازی دوباره شرکت انرژی YPF نقش بارزی داشت. به توصیه او بود که رئیس جمهور فرناندز دی کرشنر تصمیم گرفت به خواسته های دارندگان اوراق قرضه باقی مانده برای بازپرداخت بدهی آن ها در سال ۲۰۱۴ پاسخ ندهد. این تصمیم در کنار دیگران از سوی سازمان ملل متحد، سازمان کشورهای آمریکایی، G-77 (133 کشور)، شورای روابط خارجی، اتحادیه بانکداران آمریکا و دارندگان اوراق قرضه که پرداخت هایشان با حکم ۲۰۱۴ متوقف شده بود، مورد حمایت قرار گرفت
. کیسیلوف از ایام محصلی، زمانی که عضو گروه جوانان La Campora حامی کیرشنر و رئیس گروه محصلین رادیکال TNT بود، شدیداً معتقد به اقتصاد کینزی و ستاینده پرشور کیرشنر بود. او به مدت زمان طولانی استاد علوم اقتصادی در دانشگاه بوئنوس آیرس و منتقد صریح سیاست های نئولیبرال اخلاف کیرشنر بود، او به خاطر مدل موی غیرمتعارف و لباس پوشیدنش معروف است که نشان دهنده دیدگاه های ضد نظام اوست. اوان زندگی و تحصیلات. کیسیلوف دومین فرزند سه فرزندی بود که از روان پزشک نورا بارنستاین و روان کاو دانیل کیسیلوف، هر دو یهودی غیرمتعهد اشکنازی، متولد شد. کیسیلوف در منطقه ریکولیتا بزرگ شد. پدرش زمانی که کیسیلوف ۲۲ ساله بود خودکشی کرد. کیسیلوف، از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۹، به دانشگاه Colegio Nacional de Buenos Aires رفت. از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۵ او در دانشکده علوم اقتصادی در دانشگاه بوئنوس آیرس (UBA) تحصیل کرد. کیسیلوف از magma cum laude فارغ التحصیل شده، لیسانس اش را در اقتصاد به دست آورد و بر سکتور عمومی متمرکز بود. او در کلاس ۱۲۲ نفری اش درجه اعلی داشت. از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۵ میلادی، او تحصیلات لیسانس خود را در UBA ادامه داده دکترایش را در اقتصاد به دست آور
د. پایان نامه دکترایش که بعدها به عنوان یک کتاب اقبال چاپ یافت، تحت عنوان Genesis y estructura de la Teoria General de Lord Keynes (کتاب مقدس جنزس و ساختار نظریهٔ کلی لارد کینز) بود. در دانشگاه او از رهبران برجسته دانشجویان بود. او رئیس سازمان محصلین Tontos pero No Tanto (TNT)، اسپانیایی به معنای "احمقان، اما نه آنقدرها احمق") و همچنین عضو گروه جوانان La Campora حامی کیرشنر بود که حالا ریاست آن را مکسیمو کیرشنر به عهده دارد. او به عنوان رهبر محصلین «از سوی محصلان مثل یک راک استار تحسین می شد» از سال ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۱ میلادی او از منتقدین صریح نئولیبرالیسم در آرژانتین بود. حرفه. کارهای علمی. کیسیلوف از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۱۰ میلادی در دانشگاه بوئنوس آیرس (UBA) و دانشکده علوم اقتصادی استاد الحاقی بود. زمانی که کیسیلوف استاد بود، به خاطر نوشته های ضد کیرشنر، مارکسیستی او در وبسایت CENDA (مرکز توسعه آرژانتین، اتاق فکری که توسط او رهبری می شد) مورد توجه قرار داشت. برخی از این نوشته ها بعداً از این سایت کشیده شدند. کیسیلوف در سال ۲۰۰۳ میلادی اولین رهبر کارهای عملی و بعدها، معاون استاد منظم اقتصاد II در رشته جامعه شناسی شد. او
همچنین در Escuela Superior de Comercio Carlos Pellegrini, Universidad Nacional de Quilmes و Universidad Nacional de General Sarmiento اقتصاد تدریس کرد. در سطح کارشناسی ارشد، کیسیلوف در برنامه های کارشناسی ارشد و دکترای علوم اجتماعی در مؤسسه توسعه اقتصادی و اجتماعی در Universidad Nacional de General Sarmiento (UNGS-IDES) استاد اقتصاد بود. او در مؤسسه علوم اجتماعی آمریکایی لاتین (FLASCO)، استاد تاریخ اندیشه اقتصادی در برنامه کارشناسی ارشد برای سیاست عمومی برای توسعه با مشمولیت اجتماعی بود. در ابتدا، کیسیلوف در برنامه های کارشناسی ارشد و دکترا برای اقتصاد سیاسی با اقتصاد آرژانتین، با تخصص در دو مضمون، تاریخ اندیشه اقتصادی و اقتصاد مایکرو و اقتصاد ماکرو، مفاهیم بنیادی اقتصاد سیاسی، اقتصاد تدریس می کرد. کیسیلوف همچنین درسی را تحت عنوان «تفکیک سرمایه در حوزه سلامت» در دانشکده اقتصاد در دانشگاه بوئنوس آیرس تدریس می کرد. کیسیلوف از نوامبر ۲۰۱۰، در CONICET معاون محقق بود. او در مرکز مطالعات برنامه ریزی توسعه (CEPLAD) در مؤسسه تحقیقات اقتصادی (دانشگاه بوئنوس آیرس) به عنوان معاون گماشته شده و از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۰ میلادی
ایفای وظیفه کرد. سایر فعالیت های حرفه ای. کیسیلوف میان سال های ۱۹۹۰ و ۱۹۹۵ میلادی در ظرفیت های مختلف مشورتی برای کمیسیون ملی حمل و نقل وسایط موتوری (CONTA)، سیستم دولفین Tintorerias Ecologicas، موزه Eduardo Sivori (طرفدار)، Transportes Vidal S.A. , SARTOR S.A. , CALED S.A. , Molinari S.A. , Clinica Chirurgia Plastica, Centro Medico Bacigaluppi، مرکز تعلیمی تحقیقات و تداوی جنسی (CETIS)، مرکز یورولوژی و سلامت مردان (CEUSA) و دیگران کار کرد. او به صورت نیم وقت مدیر سیستم های مالی و اطلاعاتی در مرکز تشخیص و تداوی حساسیت ها در سال های ۱۹۹۰–۹۵ میلادی بود. او به عنوان معاون محقق (۱۹۹۳) و از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۵ میلادی به عنوان اقتصاددان جوان در مرکز میان آمریکایی برای مطالعات اقتصاد ماکرو و در همان زمان به عنوان مشاور کمیسیون ملی توسعه و توسعه پاتاگونیا در سال ۱۹۹۴ میلادی بود. در سال های ۱۹۹۵–۹۶ میلادی او به عنوان مشاور معاونت هماهنگی اداری تکنیکی در وزارت توسعه اجتماعی کار کرد. در سال ۱۹۹۷ میلادی او مشاور تکنیکی وزیر دبیرکل قوه مجریه در ارتباط با تدوین برنامه اجتماعی دولت برای سال های ۱۹۹۸–۲۰۰۰ بود. در سال های ۱۹۹۷–۱۹
۹۸ او مشاور شرکت مشورتی M-Unit شد. در سال ۱۹۹۸ او مدیر پروژه برای AperNet شد. در سال ۲۰۰۹–۲۰۱۰ او به عنوان مدیر مالی شرکت Aerolineas Argentinas در ارتباط با ترکیب برنامه تجاری آن باری سال های ۲۰۱۱–۲۰۱۴ بود. به گفته ال پاییس، او یکی از چندین عضو قبلی TNT بود که به تیم مدیریتی خطوط هوایی جدیداً ملی شده ملحق شد. کیسیلوف در سال ۲۰۱۱ به عنوان معاون مدیر کل شرکت Aerolineas Argentinas گماشته شد. در همان سال او در هیئت مدیره Siderar، یک شرکت آهن آلات، از طرف دولت آرژانتین در عوض تأیید دولتی پرداخت ۱٫۵ میلیون دلاری این شرکت در اقساط، منصوب شد. حرفه سیاسی. با آغاز دور دوم کریستینا فرناندز دی کیرشنر به عنوان رئیس جمهور آرژانتین، آکسل کیسیلوف به عنوان وزیر سیاست اقتصادی و برنامه ریزی توسعه ای مقرر شد که چارت سازمانی مقامات وزارت اقتصاد و دارایی عمومی کشور را که ریاست آن را هرنان لورنزینو به عهده داشت، تشکل داد. پس از آن، کیسیلوف در ۱۸ نوامبر ۲۰۱۳ به صورت رسمی وزیر اقتصاد شد. YPF. کیسیلوف در ملی سازی دوباره YPF نقش بارزی داشت. در دسامبر ۲۰۱۱ رئیس جمهور کریستینا فرناندز دی کیرشنر، کیسیلوف را به سمت وزارت (یا معینیت) سیاست
اقتصادی و برنامه ریزی توسعه مقرر کرد. او برای پذیرفتن این سمت از کارهای دانشگاهی مرخصی گرفت. در این سمت، کیسیلوف ملی سازی بحث برانگیز YPF، شرکت روغنیات آرژانتین که بعدها توسط شرکت انرژی اسپانیایی ریپزول مدیریت می شد، را در سال ۲۰۱۲ نظارت می کرد. این شرکت بزرگترین شرکت استحصال در تاریخ آرژانتین بود. او این اقدامش را به عنوان بخشی از معکوس کردن سیاست های اقتصادی آرژانتین دهه ۱۹۹۰، زمانی که پیزو به دلار متصل شده و دارایی های دولتی به فروش رسانیده شده بودند، توجیه کرد. در ارتباط با نظارت او از تصرف YPF، کیسیلوف از ماه ژوئن ۲۰۱۲ به عنوان مدیر YPF SA کار کرد. قدرت او در YPF برابر با مدیر مالی بود. او به نام «ایدیولوگ صلب مالکیت YPF» یاد می شود. کیسیلوف در آوریل ۲۰۱۲، به کنگره آرژانتین گفت که این کشور در مقابل YPF، به گونه ای که ریپزول درخواست کرده بود، ۱۰ میلیارد دلار نمی پردازد. نهایتاً در نوامبر ۲۰۱۳ یک موافقه با ریپزول به دست آمد که در آن شرکت ریپزول به ازای ۵۱ درصد سهام YPF مبلغ ۵ میلیارد دلار در ۱۰ سال دریافت خواهد کرد. وزیر اقتصاد. در ۱۸ نوامبر ۲۰۱۳، رئیس جمهور کریستینا فرناندز دی کیرشنر، کیسیلوف را به سمت وز