Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مری ان سامرز یک شخصیت داستانی بود. او در تلویزیون در سریال کمدی "جزیره گیلیگان" که بر روی دستگاه CBS شبکه ۱۹۶۴–۱۹۶۷، اجرا شد؛ بازی کرد. او همچنین بازیگر فیلم "داون ولز" بود. ماری آن توسط بازیگر زن داون ولز به تصویر کشیده شده است. او دختری ساده لوح است، همچنین به عنوان یک دوست پر زرق و برق هالیوود جینجر گرانت، با بازی تینا لوئیس بود. علاوه بر این، مهارت های عملی خانگی او را به عضوی ضروری از گروه تبدیل کرد. او اهل وینفیلد، کانزاس، یک دختر مزرعه دار است و اشاره ای به دوروتی گیل دارد که جودی گارلند در فیلم کلاسیک "جادوگر اوز" در سال ۱۹۳۹ بازی می کند او در «تور سه ساعته» که در یک مسابقه برنده شده بود، در دریا گم شد و در اواخر نوجوانی تا اوایل بیست سالگی، به تنهایی سفر می کرد. بعد از مدتی او به دیگران می گوید که یک دوست پسر به نام کانزاس دارد، بنابراین آنها فکر می کنند که شخص خاصی در انتظار او است، اما بعداً اعتراف می کند که او اصلاً دوست پسرش نیست. در "نجات از جزیره گیلیگان"، مشخص شد که او در واقع نامزدش بوده و نامزدش ۱۵ سال منتظر او بوده است، اما هنگامی که نجات پیدا کرد آنها دیگر یکدیگر را دوست نداشتند و او به جا
ی نامزدش با بهترین دوستش ازدواج کرد. مری آن از پدر و مادرش خیلی کم سخن می گوید، مثلاً فقط از ورشکستگی پدرش و شریک تجاری اش می گوید اما وقتی خاله مارتا و عمو جورج را چندین بار معرفی می کند، برخی باور می کنند که او با آنها زندگی کرده است و ممکن است پدر و مادرش مرده باشند، و این شباهت دیگری با "جادوگر اوز است". با این حال، به نظر می رسد والدین او در "نجات او از جزیره گیلیگان" هنوز زنده هستند. مری آن سامرز خلبان اصلی نبود. آنها بانی را داشتند که منشی ای بود. او بلوندی شاد بود. نقش آن را نانسی مک کارتی بازی کرد. بانی همکار جینجر گرانت، سبزه ای بود که با کیت اسمیت هم بازی شده بود. بعد از خلبانی، شخصیت هر دو منشی تغییر کرد. بانی آن از کانزاس با بازی داون ولز جایگزین اسم حیوان دست آموزی شد. جینجر از یک دبیر به ستاره سینما به هالیوود با بازی تینا لوئیز تبدیل شد.
نلسون میل یک روزنامه ۴ روز در هفته در نلسون، نیوزلند است که متعلق به شرکت تجارت رسانه ای استاف لمیتید است. روزنامه در سال ۱۸۶۶ با عنوان The Nelson Evening Mail تأسیس شد. چاپ اول در ۵ مارس ۱۸۶۶ منتشر شد. در حدود سال ۱۹۰۶ مقاله محلی دیگری به نام "استعمارگر" را به خود جذب کرد.
موزه هنر سینبریکف (انگلیسی: Sinebrychoff Art Museum) یک موزه هنری زیر مجموعه گالری ملی فنلاند واقع در بلوار ارت تایا در نزدیکی هلسینکی پایتختِ فنلاند است. این موزه آثار مرتبط با پیشینه هنر غرب طی سده های ۱۴ تا ۱۹ را در خود جای داده است. نیمی از موزه، کاربری خانه موزه تاریخی دارد که به مرتبط با وسایلی است که خاندان سینبریکف در سده ۱۹ جمع آوری کرده است. پیشینه. ساختمان مسکونی این موزه در سال ۱۸۴۲ توسط تاجر روسی نیکلای سینبریکف ساخته شد که کارخانه آبجوسازی وی با همین برند در کنار این بنا بود. نیکلای در این خانه زندگی نمی کرد و در سومنلینا اقامت داشت. خانواده برادرش در این خانه زندگی می کردند و برادرزاده اش، پاول، یک مجموعه هنری را راه اندازی کرد. پاول در سال ۱۹۰۴ به جمع آوری آثار هنرهای اروپایی ادامه داد. او به همراه همسر بازیگرش، فانی سینبریکف، مجموعه ای حدود ۹۰۰ اثر هنری را جمع آوری کرد، بیشتر این آثار نقاشی (۱۰۰ اثر استادان قدیمی و تقریباً ۳۵۰ مینیاتور پرتره) بودند اما مواردی مانند مبلمان عتیقه، ظروف نقره و ظروف چینی نیز در بین آن ها بود. خانه موزه. در سال ۱۹۲۱، پل و فانی سینبریکف مجموعه خود را به دولت فنلاند
اهدا کردند؛ که بزرگترین اهدای هنری در فنلاند است. در این سال این خانه به عنوان یک موزه خانه تاریخی افتتاح شد. موزه سینبریکف. در سال ۱۹۷۵، دولت فنلاند کل ساختمان را از شرکت آبجوسازی خریداری کرد، و پس از ۵ سال مرمت، ساختمان را افتتاح کرد؛ و مجموعه هایی با پیشینه هنر غرب از آتنئوم به موزه هنر سینبریکف منتقل شدند. در سال ۱۹۹۰، موزه هنر سینبریکف در گالری ملی فنلاند گنجانده شد. موزه های دیگر آتنئوم و کیاسما هستند.
گَسکِت سر سیلندر یا واشر سرسیلندر، قطعه ای در موتور وسایل نقلیه است که فضای بین سیلندر و سرسیلندر را آب بندی می کند تا از فرار گاز از محفظه احتراق، نشت آب از کانال های آب و نشت روغن از کانال های روغن جلوگیری کند. آب بندی واشر سرسیلندر امر مهمی است چراکه هر گونه نشتی در عملکرد موتور تأثیر گذار بوده و می تواند موجب کاهش قدرت و راندمان موتور شود. جنس واشر سرسیلندر معمولاً از پنبه نسوز، فولاد و مس است تا بتواند فشار و حرارت زیاد ناشی از موتور را تحمل کند. زمانی که واشر سرسیلندر تغییر شکل می دهد یا به اصطلاح می سوزد، قابلیت آب بندی آن از بین می رود. کم شدن آب رادیاتور، انسداد مجراهای عبور آب در موتور، نقص فنی در ترموستات، نقص فنی در واتر پمپ، پیچ خوردگی شلنگ های ورودی و خروجی رادیاتور و رانندگی طولانی در ترافیک و فشار بر موتور در فصل گرما از دلایل خراب شدن واشر سرسیلندر هستند. انواع واشر سرسیلندر. به صورت کلی می توان انواع واشر سرسیلندر را به این صورت تقسیم نمود: البته در کاربرد امروزی، واشر سرسیلندر الاستومری و فلزی چندلایه پرکاربرد بوده و بقیه موارد تقریباً مورد استفاده خودرویی ندارد. پانویس. http://zarrinyazdco
.com/چگونه-مراقب-واشر-سرسیلندر-خودروی-خود-ب/
«جادوی سیاه» آهنگی از خواننده رپ آمریکایی امینم است که با همراهی اسکایلر گری آن را منتشر کرد. این ترانه دومین قطعه از نسخ دیلوکس آلبوم موسیقی ای که توسطش به قتل برسید-ساید بی است. پیوند به بیرون. متن ترانه
سایه در ابر یک فیلم ترسناک و اکشن محصول سال ۲۰۲۰ ایالات متحدهٔ آمریکا و نیوزیلند است. کارگردان سایه در ابر روزان لیانگ و فیلمنامهٔ آن را مکس لندیس با همکاری لیانگ نوشته است. این فیلم در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو ۲۰۲۰ جایزهٔ «منتخب مردم در بخش جنون نیمه شب» را دریافت کرده است.
فنر مارپیچ ساده ترین نوع فنر است که در واقع میل گردی پیچیده شده به دور محوری استوانه ای شکل است. قدرت و مقاومت این فنر به تعداد حلقه ها، ارتفاع آنها و قطر میله آن بستگی دارد. هرچه قطر (دور) میله فنر بیشتر باشد قدرت آن نیز افزایش می یابد. از سوی دیگر افزایش طول و تعداد حلقه های فنر موجب انعطاف پذیری بیشتر آن می شود. از مزایای فنرهای مارپیچ این است که به هیچ تنظیمی نیاز ندارند و معمولاً بدون خرابی و خوردگی هستند. عیب این نوع فنرها این است که از لحاظ تحمل وزن محدودیت دارند و احتمال ضعیف شدن در آنها وجود دارد؛ که این امر باعث برهم خوردن تنظیم هندسی فنر، ارتفاع خودرو و فرسودگی تایرها و… در خودرو می شود. فنرهای مارپیچ از قطعات مهم خودرو هستند که نقش اساسی در تعادل و حرکت ثابت خودرو دارند. این فنرها با تحمل وزن بدنه و بار خودرو، ارتفاع آن را ثابت نگه می دارند. افزون بر این، فنرهای مارپیچ با جذب نوسانات ناشی از مسیرهای ناهموار از انتقال آنها به اتاقک خودرو جلوگیری می کنند. در یک اتومبیل از ۵ نوع فنر مختلف استفاده می شود که عبارتند از: فنر مارپیچ و فنر تخت و فنر بادی و فنر لاستیکی و میله پیچشی.
حزب اتحادگرای اولستر (UUP ; ) یک حزب سیاسی خواهان وحدت بریتانیا در ایرلند شمالی است. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، حزب در اولستر، ربع شمالی ایرلند، پشتیبانانی برای خود یافت. این حزب بین سال های ۱۹۲۱ و ۱۹۷۲ بر ایرلند شمالی حکومت می کرد. در طول درگیری های ایرلند شمالی اکثر رای دهندگان خواهان ماندن در بریتانیا از این حزب پشتیبانی می کردند و در آن زمان اغلب به عنوان حزب رسمی اتحادگرایان (OUP) نامیده می شد. بین سال های ۱۹۰۵ و ۱۹۷۲، نمایندگان این حزب پیرو حزب محافظه کار مستقر در وست مینستر شدند و در واقع به عنوان شاخه ایرلند شمالی حزب محافظه کار و حزب اتحادگرایی عمل می کردند. این توافق در سال ۱۹۷۲ مورد اختلاف نظر واقع شد و منسوخ گردید. از آن زمان تاکنون دو حزب از نظر نهادی جدا از هم اند. در حال حاضر این چهارمین حزب بزرگ ایرلند شمالی است. در انتخابات محلی سال ۲۰۰۳ دو حزب اتحادگرای دموکراتیک (DUP) و شین فین و در سال ۲۰۱۷ حزب سوسیال دموکراتیک و کارگر (SDLP) از آن پیشی گرفتند. از زمان از دست دادن دو کرسی خود در سال ۲۰۱۷، این حزب در وست مینستر نماینده ندارد. این حزب در ایرلند شمالی ۱۱٫۷٪ از آرا را به دست آورد و
در انتخابات ۲۰۱۹ هیچ کرسی را کسب نکرد و در رده پنجم، پس از DUP، شین فین، حزب اتحاد ایرلند شمالی و SDLP قرار گرفت. در داخل پادشاهی متحده، حزب اتحادیه اولستر از نظر تاریخی وابسته به حزب محافظه کار در بریتانیا بوده است و اغلب به عنوان یک نهاد خارج از حزب در نظر گرفته می شود. UUP و پیشینیان آن صدای سنتی اتحادگرایان در ایرلند بوده اند. در سال ۲۰۱۶، UUP و SDLP تصمیم گرفتند کرسی های نمایندگی ایرلند شمالی را که به آن ها تعلق می گرفت قبول نکنند و رسماً با مقامات اجرایی مخالفت کنند. این اولین باری بود که یک دولت واگذار شده در ایرلند شمالی شامل UUP نبود. استیو آیکن در نوامبر ۲۰۱۹ به عنوان رهبر حزب، جانشین رابین سوان شد.
سوزان نولن-هکسما استاد روان شناسی در دانشگاه ییل بود. کارشناسی خود را در رشته روان شناسی بالینی، از دانشگاه پنسیلوانیا گرفت. در زمینه علل بیشتر بودن ابتلا به افسردگی در زنان در مقایسه با مردان و آثار نشخوار فکری در افسردگی به پژوهش پرداخت. علاوه بر چندین و چند مقاله علمی، ۱۲ کتاب، از جمله کتاب های علمی، درسی و سه کتاب برای عموم درباره سلامت روان زنان از او منتشر شده است. او سه جایزه مهم در زمینه تدریس و جوایز متعددی هم به خاطر پژوهش هایش دریافت کرده است. برخی از آنها عبارتند از جایزه نخستین کاردیوید شکوف از انجمن روان شناسی آمریکا (APA)، جایزهٔ رهبری از کمیته زنان انجمن روان شناسی آمریکا و جایزه پژوهشگر برتر از مؤسسه ملی سلامت روان.
ماژول تغییر فاز یک ماژول شبکه مایکروویو است که تغییر فاز قابل کنترل سیگنال فرکانس رادیویی را فراهم می کند. از تغییردهنده های فاز در آرایه های فازی استفاده می شود. طبقه بندی. آنالوگ در مقابل دیجیتال. تغییردهنده فاز آنالوگ یک تغییر فاز یا تأخیر زمانی متغیر پیوسته را ایجاد می کند. تغییردهنده فاز دیجیتال یک مجموعه گسسته از تغییر فاز یا تاخیرهای زمانی را ایجاد می کند. گسسته سازی منجر به خطاهای کوانتیزه می شود. تغییر دهنده های فاز دیجیتال به کنترل گذرگاه موازی نیاز دارند.
موزه دانشگاه هلسینکی (انگلیسی: Helsinki University Museum) یک موزه اختصاصی در مالکیت دانشگاه هلسینکی در فنلاند است. این موزه تا ژوئن ۲۰۱۴ در ساختمان آرپانیوم اسلمانانینکاکتو در گوشه شمال شرقی میدان سنا واقع شده بود. بنای جدید موزه در مارس ۲۰۱۵ در ساختمان اصلی دانشگاه هلسینکی افتتاح شد.
ادوارد دریک (به انگلیسی: Edward Drake) نویسنده و کارگردان مستقر در لس آنجلس، کالیفرنیا است. جوایز. دریک برنده جایزه فیلمنامه نویسی جشنواره فیلم آستین (دراماتیک) است.
وان سان-جین (انگلیسی: Won Sun-jin؛ متولد ۴ ژوئیه ۱۹۷۴) یک تکواندوکار اهل کره جنوبی است. وی در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۱۹۸۹ در سئول موفق به کسب مدال طلا در دسته مگس وزن (سبک وزن) شد. در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۱۹۹۳ در شهر نیویورک مدال برنز را در دسته خروس وزن (سبک وزن) و در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۱۹۹۵ در مانیل مدال طلا را در دسته خروس وزن از آن خود کرد.
احمدرضا شهمیری شورمستی معروف به احمدرضا شهمیری (زاده ۲۷ آذر ۱۳۷۷ در ساری) شمشیرباز ایرانی است. زندگی نامه. وی از سال ۸۹–۹۰شروع به شمشیربازی کرده و سال ۹۲ به عضویت تیم ملی نوجوان درآمد. شهمیری در حال حاضر عضو تیم ملی شمشیر بازی است.
دیمیتری دیمیتروویچ ماکزوتوف ()؛ ( – )، اخترشناس آماتور، مهندس، و فیزیک دان اهل امپراتوری روسیه بود. او بیشتر به عنوان مخترع تلسکوپ ماکزونوف شناخته می شود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین شده است. زندگی نامه. دیمیتری ماکسوتوف در سال ۱۸۹۶ یا در نیکولایف [۱] یا در شهر بندری اودسا، امپراتوری روسیه متولد شد. پدرش، یک افسر نیروی دریایی بود که در ناوگان دریای سیاه خدمت می کرد و از خانواده ای با سنت دریایی طولانی و برجسته بود. به پدربزرگ بزرگ او، پیتر ایوانوویچ ماکسوتوف، عنوان شاهزاده اعطا شد و بدین ترتیب خانواده را به عنوان یک پاداش شجاعت در جنگ، به اشراف موروثی تربیت کرد. پدربزرگ او، دیمیتری پتروویچ ماکسوتوف، آخرین فرماندار روسی آلاسکای روسیه بود؛ پیش از آن که در سال ۱۸۶۷ توسط ایالات متحده آمریکا خریداری شود. دیمیتری از اوایل کودکی به نجوم علاقه مند شد و اولین تلسکوپ خود را (یک بازتابنده ۷٫۲ اینچ / ۱۸۰ میلی متر) در دوازده سالگی ساخت. کمی بعد او انتشاراتی توسط اپتیک شناس روسی الکساندر آندریویچ چیکین (۱۸۶۵–۱۹۲۴) را؛ که بعداً معلم او شد، خواند. او یک بازتابنده ۱۰ اینچی (۲۱۰ میلی متر) بسیار بهتر ساخت و کار جدی
رصد نجومی را آغاز کرد. در ۱۵ سالگی او قبلاً به عنوان عضو در انجمن نجوم روسیه پذیرفته شده بود. سه سال بعد وی از دانشگاه فنی و مهندسی نظامی (سن پترزبورگ) در پتروگراد (معروف به سن پترزبورگ، روسیه) که در آن روز دانشگاه فنی و مهندسی سن پترزبورگ بود فارغ التحصیل شد. بین سال های ۱۹۲۱ و ۱۹۳۰ در مؤسسه فیزیک دانشگاه اودسا در زمینه «اپتیک نجومی» کار کرد.
خروج (به : کره ای 엑시트) فیلمی کمدی اکشن محصول ۲۰۱۹ کره جنوبی با بازیگری یونآ و جو جونگ-سوک به کارگردانی لی سنگ گون است. داستان از آنجایی شروع می شود که یک دود سفید رنگ که حاوی یک نوع گاز سمی است در شهر سئول در کره جنوبی پخش می شود. در این میان یک صخره نوردی سعی می کند تا گروهی از مردم را نجات دهد. "خروج" اولین بار در کره جنوبی در تاریخ ۳۱ ژوئیه ۲۰۱۹. برای اولین بار موفق شد بیش از ۷۹٫۵ میلیون دلار ایالات متحده در سراسر جهان فروش برود، و تبدیل شدن به پرفروش ترین فیلم های داخلی کره جنوبی در سال ۲۰۱۹. خروج نیز سومین فیلم پربیننده داخلی کره جنوبی به دست آورد، زیرا در نهایت بیش از ۹٫۴ میلیون پذیرش فروش کرد. "خروج" همچنین اولین نقش اصلی یونآ در یک فیلم است و همچنین پس از حضور در نقش مکمل در انتساب محرمانه در سال ۲۰۱۷، دومین فیلم در حرفه بازیگری او است. علاوه بر این، "خروج" اولین فیلم سینمایی است که توسط لی سنگ گئون کارگردانی کرده است. فیلمبرداری. فیلم برداری اصلی در ۴ اوت ۲۰۱۸ آغاز شد و در ۱۲ دسامبر به پایان رسید. در ایران. "خروج" توسط دوبلاژ صدا سیما دوبله شده و برایه اولین بار در ایران توسط شبکه سه پخش شده است.
جیمز استیونس (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "بافی قاتل خون آشام ها" و "گریز" اشاره نمود.
نیل هالستند (؛ زادهٔ ) موسیقی دان، خواننده-ترانه پرداز و تهیه کننده موسیقی اهل بریتانیا است. نیل هالستند خواننده، ترانه سرای اصلی و گیتاریست گروه موسیقی شوگیزینگ است. آل میوزیک او را «یکی از معتبرترین ترانه سرایان بریتانیا» و مجلهٔ "تایم اوت" وی را «یکی از بزرگترین ترانه سرایان بریتانیا» می دانند.
فردیناند اشموتسر (؛ – ) نقاش، عکاس و حکاک اهل اتریش بود. وی در خانواده ای سنتی به دنیا آمد که همگی هنرمند بودند. همچون پدر و پدربزرگش، کار هنری را با مجسمه سازی شروع کرد اما بعدها به نقاشی علاقه مند شد. فردیناند دانش آموختهٔ رشتهٔ نقاشی در آکادمی هنرهای زیبای وین بود. طی سفری به هلند، او تحت تأثیر کارهای رامبرانت قرار گرفت و به حکاکی و چاپ فلزی علاقه مند شد. هم عصران مشهوری چون زیگموند فروید، آلبرت اینشتین، فرانتس یوزف یکم، کارل لوگر و همچنین ارکستر فیلارمونیک وین از مدل های هنری او بودند. آثار او در مجموعه های دائمی بسیاری از موزه های جهان نگهداری می شوند، از جمله موزه ملی هنر غرب، موزه فروید در لندن، مؤسسه هنر مینیاپولیس، مؤسسه هنر دیترویت، مؤسسه هنر دیترویت، موزه های هنر زیبا سان فرانسیسکو، موزه هنر بلنتون، مرکز منابع موزه های گلاسگو، موزه بروکلین، گالری نوئه گراتس، موزه هنر اوکلند، موزه هنر سیاتل، موزه مک کلانگ تاریخ طبیعی و فرهنگ و موزه بریتانیا. وی فنون مختلفی در زمینه حکاکی و چاپ فلزی ابداع کرد و یکی از اعضای مکتب هنری جدایی وین بود. او بعدها استاد دانشگاه در آکادمی هنرهای زیبای وین شد.
مارگارت استونبرو-ویتگنشتاین (؛ – ) عضوی از خاندان برجسته و ثروتمند وینی «ویتگنشتاین» و خواهر فیلسوف نامدار اتریشی لودویگ ویتگنشتاین و موسیقی دان اتریشی پاول ویتگنشتاین بود. او سوژهٔ یک تابلوی نقاشی مشهور اثر گوستاو کلیمت بود که به مناسبت عروسی اش کشیده شد و در سال ۱۹۶۰ توسط پسرش توماس فروخته شد و اینک در یک نگارخانه در شهر مونیخ در معرض نمایش است.
امانوئل ویرت (؛ – ) نوازندهٔ ویولن و ویولا و مربی موسیقی اهل آلمان بود. او دستیار یوزف یواخیم در «دانشگاه هنر برلین» بود و معلمِ ویولن و ویولا بود. آوگوست ویلهلمی دربارهٔ او گفت که وی بهترین معلم ویولن در آن نسل محسوب می شد. از شاگردان او می توان به گابریله ویترووتس، آلبرت اشتوسل، آگنس چچولین و ادموند سِورن اشاره کرد. او همچنین یکی از اعضای «کوارتت یواخیم» بود که در آن زمان شهرت فراوان داشت. این کوارتت علاوه بر یوزف یواخیم، شامل روبرت هوسمان و هاینریش دِ آنّا بود که در سال ۱۸۹۷ توسط کارل هالیرش جایگزین شد. پسر او، یوزف، با جوان ترین دختر خواننده و استاد آواز، یولیس اشتوک هاوزن، به نام یولیا ویِرت (۱۸۸۶–۱۹۶۴) ازدواج کرد.
یوزف لابور (؛ – ) آهنگساز، نوازنده پیانو، نوازندهٔ ارگ و مربی موسیقی اتریشی در پایان عصر موسیقی رمانتیک بود. لابور در شهر هورویتز در بوهم به دنیا آمد؛ فرزند یوزف لابور، مدیر کارخانه های آهن، و همسرش یوزفا والنر بود که از خانواده ای پزشکان می آمد. هر دو والدینش از خانواده های وین بودند. پدرش عضو حلقهٔ دوستان فرانتس شوبرت بود و در سال های جوانی خود نیز آهنگساز بود. او در سن سه سالگی به دلیل ابتلا به آبله کم بینایی شد. یوزف در وین به «مؤسسهٔ نابینایان» و همچنین «کنسرواتوار انجمن دوستداران موسیقی» رفت و آهنگسازی را زیر نظر «زیمون زشتر» (از استادان آنتون بروکنر) و نواختن پیانو را زیر نظر «ادوارد پیکرد» فرا گرفت. بعدها یوزف لابور به اجرای موسیقی در سرتاسر اروپا پرداخت و در جریان این اجراها، با گئورگ پنجم که او هم نابینا بود، دوستی ماندگاری پیدا کرد. او شاگردان برجسته ای تربیت کرد که از آن میان می توان به آلما مالر (همسر گوستاو مالر)، پاول ویتگنشتاین و آرنولد شونبرگ اشاره کرد. آلما مالر از سن ۱۴ سالگی، به مدت ۶ سال، شاگرد لابور بود و در دفتر خاطراتش، اشاراتی متعددی به استاد برجسته و محترم خود نموده است. یوزف لابور د
وستی نزدیکی با خانوادهٔ پاول ویتگنشتاین داشت و در جلسات هنری و اجراهای خصوصی موسیقی دانان برجسته ای چون یوهانس برامس، کلارا شومان، گوستاو مالر، برونو والتر و ریشارد اشتراوس در منزل این خانواده حضور می یافت. برادر پاول، فیلسوف نامدار اتریشی، لودویگ ویتگنشتاین همواره یوزف لابور را ستایش می کرد و او را یکی از «۶ آهنگساز جداً بزرگ موسیقی» و در کنار ولفگانگ آمادئوس موتسارت، یوزف هایدن، لودویگ فان بتهوون، فرانتس شوبرت و یوهانس برامس قرار می داد.
فرانتس اشمیت (، – ) آهنگساز، مدرس موسیقی، موسیقی دان، و نوازنده پیانو و ویولنسل اهل اتریش-مجارستان بود. مادرش اولین معلم موسیقی و پیانوی او بود که آثار پیانویی و اُرگی یوهان سباستیان باخ را به طور اصولی به او آموخت. وی بعدها به دانشگاه موسیقی و هنرهای نمایشی وین رفت و برای مدت کوتاهی از شاگردان تئودور لشه تیتسکی و آنتون بروکنر بود. او دوستی صمیمانه ای با آرنولد شونبرگ داشت و تا سال ۱۹۱۴ در «ارکستر اپرای درباری وین» تحت رهبری گوستاو مالر ویولنسل می نواخت. وقتی از لئوپولد گودوفسکی پرسیدند که بزرگترین نوازندهٔ پیانوی زنده در جهان کیست، پاسخ داد: «آن دیگری، فرانتس اشمیت است». آثار پیانویی او ادامه سنت رومانتیک-کلاسیک وینی بود که از فرانتس شوبرت، یوهانس برامس و آنتون بروکنر به ارث برده بود. او همچنین ادامه دهندهٔ سبک غریب «کولی گونه» فرانتس لیست و برامس بود. علیرغم موفقیت های چشمگیر او در حرفهٔ موسیقی، زندگی شخصی اش سرشار از سختی و تراژدی بود. همسرش «کارولین پرسین» (زادهٔ حوالی ۱۸۸۰ -درگذشته در ۱۹۴۳) از حوالی سن ۴۰ سالگی و به مدت ۲۴ سال در بیمارستان روانی نگهداری می شد تا آنکه ۳ سال پس از مرگِ فرانتس اشمیت طی عملی
ات تی۴ به قتل رسید. دخترش «اِما اشمیت» پس از به دنیا آوردنِ اولین نوزادش به طور ناگهانی درگذشت و این موضوع تأثیر تخریبی عمیقی بر جسم و روان فرانتس اشمیت گذاشت. فرانتس اشمیت در سن ۶۴ سالگی در پرشتولسدورف درگذشت.
زیگفرید راپ (؛ ۱۹۱۹–۱۹۸۲) موسیقی دان و نوازنده پیانو اهل آلمان بود. او در جریان جنگ جهانی دوم دست راستش را از دست داد و از آن پس، به اجرای موسیقی با یک دست (تنها دست چپ) می پرداخت. شهرت او امروزه به واسطهٔ نخستین اجراکنندهٔ «کنسرتو شماره ۴ برای دست چپ، اپوس ۵۳» اثر سرگئی پروکفیف است.
فردریش وورر (؛ – ) نوازنده پیانو، و استاد دانشگاه اتریشی-آلمانی بود. او یکی از دوستان و مشوقان فرانتس اشمیت بود و آثار او را بازخوانی و ویرایش می کرد. او همچنین یکی از پیشکسوتان دومین مکتب موسیقی وین بود. با این حال، آثار ضبط شدهٔ او متمرکز بر ادبیات رومانتیک آلمانی و همچنین موسیقی فرانتس شوبرت بود. فردریش وورر از پایه گذاران «جامعهٔ بین المللی موسیقی معاصر» (ISCM) در وین بود که کارش گسترش و ارتقا موسیقی کلاسیک معاصر است. وی همچنین رابطه نزدیکی با هانس پفیتسنر، ماکس رگر و آرنولد شونبرگ داشت و آثار گوناگونی از بلا بارتوک، ایگور استراوینسکی، سرگئی پروکفیف و پل هیندمیت را اجرا کرد. او بعدها یکی از داوران دومین دورهٔ «رقابت های بین المللی پیانونوازی ون کلایبرن» شد که در آن سال، جایزهٔ نخست را به رادو لوپو اهدا کرد و نیز یکی از اعضای کمیتهٔ داوری پیانو در «رقابت های بین المللی موسیقی ملکه الیزابت» در سال ۱۹۶۸ میلادی بود. فردریش وورر مدتی نیز استاد موسیقی در موتسارتیوم دانشگاه زالتسبورگ بود و دوره های پیشرفته موسیقی را در شهرهای مانهایم، کیل، مونیخ و زالتسبورگ تدریس می کرد.
مورنینگساید (به لاتین: Morningside) یک حومه شهر در نیوزیلند است که در منطقه آوکلند واقع شده است. مورنینگساید ۳٬۹۸۱ نفر جمعیت دارد.
لئون فلیشر (؛ – ) موسیقی دان، رهبر ارکستر، نوازنده پیانوی کلاسیک و مدرس موسیقی اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی یکی از مشهورترین نوازندگان پیانو و مربیان علوم پرورشی در جهان بود. روزنامه نگار موسیقی «ایلاجا لو» او را «یکی از ناب ترین و متعالی ترین موسیقی دانانی که آمریکا تاکنون معرفی نموده است» نامید. لئون فلیشر نواختن پیانو را از ۴ سالگی آغاز نمود و در سن ۹ سالگی، از شاگردان آرتور اشنابل شد و در سن ۱۶ سالگی به همراه فیلارمونیک نیویورک در تالار کارنگی به اجرای برنامه پرداخت که رهبر ارکستر مشهور فرانسوی «پی یر مونتو» او را «پیانیست کشف شدهٔ قرن» خواند. وی در سن ۳۶ سالگی به سبب نوعی بیماری عصبی به نام «دیستونی موضعی» عملکرد دست راست خودش را از دست داد و بدین ترتیب تمرکزش رو برروی آثاری گذاشت که برای اجرا با دست چپ نوشته شده بود، مثل «کنسرتوی پیانو برای دست چپ» اثر موریس راول. او بیش از ۶۰ سال، معلم و مدرس موسیقی در «مؤسسهٔ پی بادی» در دانشگاه جانز هاپکینز، مؤسسه موسیقی کرتیس، «کنسرواتوار سلطنتی موسیقی تورنتو» و مراکز آموزشی دیگر بود. لئون فلیشر در سال ۲۰۱۲ میلادی به دعوت روث بیدر گینزبرگ در دیوان عالی ایالات متح
ده آمریکا پیانو نواخت. وی در سال ۲۰۰۶ میلادی برندهٔ نشان هنر و ادب فرانسه و در سال ۲۰۰۷ میلادی برندهٔ جایزه مرکز کندی شد. او همچنین از دانشگاه تاوسان، دانشگاه سینسینتی، کالج سینت الاف، کالج آمهرست، مدرسه جولیارد و دانشگاه جانز هاپکینز مدرک دخترای افتخاری دریافت نمود.
آرایه اسکن الکترونیکی فعال و به طور خلاصه AESA، نوعی آنتن آرایه فازی است، و آن یک آرایه آنتن کنترل شده توسط رایانه است که می تواند پرتو امواج رادیویی را به صورت الکترونیکی به سمت دلخواه متمرکز کند بدون اینکه آنتن ها را حرکت فیزیکی دهد. در AESA، هر المان آنتن به یک ماژول گیرنده/فرستنده (TRM) حالت-جامد کوچک متصل شده است که تحت کنترل یک رایانه می باشد و اعمال گیرنده و فرستنده را برای آنتن انجام می دهد. این موضوع با آرایه فازی اسکن الکترونیکی منفعل (PESA) درتضاد است، که در آن همه المان های آنتن ابتدا به یک تغییردهنده فاز کنترل شده توسط رایانه متصل شده و سپس همگی به یک فرستنده یا گیرنده منفرد متصل می شوند. کاربرد اصلی آرایه اسکن الکترونیکی فعال (AESA) در رادارها بوده و به رادارهای ساخته شده با این تکنولوژی رادار آرایه فازی فعال (active phased array radar (APAR)) گفته می شود. آرایه اسکن الکترونیکی فعال در اصل نسخه پیچیده تر، پیشرفته تر، و نسل دومی تکنولوژی آرایه اسکن اکترونیکی منفعل (PESA) است که در ابتدا ساخته شده بود. PESAها فقط می توانند همزمان یک پرتو امواج رادیویی را با یک فرکانس واحد منتشر کنند. AESA می تواند
همزمان چندین پرتوی امواج رادیویی را در چندین فرکانس تابش کند. رادارهای AESA می توانند انتشار سیگنال خود را در دامنه وسیع تری از فرکانس ها پخش کنند، که این مسئله تشخیص آنها را در کنار نویز پس زمینه دشوارتر می کند، و این امر به کشتی ها و هواپیماها اجازه می دهد سیگنال های راداری قدرتمندی را ارسال کنند در حالیکه همچنان مخفی مانده اند و در برابر اخلال الکترونیکی (jamming) مقاومت بیشتری داشته باشند. اصول. سیستم های راداری معمولاً با اتصال آنتن به یک فرستنده رادیویی قدرتمند برای انتشار پالس کوتاه سیگنال کار می کنند. سپس فرستنده قطع شده و آنتن به یک گیرنده حساس متصل می شود که هر گونه پژواک را از اشیا هدف (target) تقویت می کند. با اندازه گیری مدت زمان برگشت سیگنال، گیرنده رادار می تواند فاصله تا جسم را تعیین کند. سپس گیرنده خروجی حاصل را به نوعی نمایشگر می فرستد. عناصر فرستنده به طور معمول لامپ های کلایسترون یا مگنترون ها هستند، که برای تقویت یا تولید دامنه محدودی از فرکانس ها تا سطح توان بالا مناسب هستند. برای اسکن بخشی از آسمان ، آنتن رادار باید به طور فیزیکی جابجا شود تا در جهات مختلف قرار گیرد. با شروع دهه ۱۹۶۰ د
ستگاه های جدید حالت-جامد با قابلیت تأخیر سیگنال فرستنده به روشی کنترل شده معرفی شدند. این امر منجر به ظهور اولین آرایه اسکن الکترونیکی منفعل (PESA) مقیاس بزرگ شد، که به صورت ساده رادار آرایه فازی نامیده می شود. PESAها یک سیگنال را از یک منبع واحد می گرفتند، آن را به صدها مسیر تقسیم می کردند، بعضی از آنها را به طور انتخابی به تأخیر می انداختند و آنها را به آنتن های جداگانه می فرستادند. تاخیرها را می توان به راحتی به صورت الکترونیکی کنترل کرد و اجازه داد پرتو خیلی سریع و بدون حرکت آنتن هدایت شود. PESA می تواند یک حجم از فضا را خیلی سریعتر از یک سیستم مکانیکی سنتی اسکن کند. به علاوه، به لطف پیشرفت در الکترونیک، PESAها قابلیت تولید چندین پرتو فعال همزمان را پیدا کردند. این امر به آنها این اجازه را می داد که همزمان با اسکن آسمان، چندین پرتو را به یک نقطه خاص، جهت ردیابی یک موشک یا هدایت موشک های هدایت راداری نیمه-فعال متمرکز کنند. PESAها در دهه ۱۹۶۰ میلادی به سرعت در کشتی ها و تجهیزات ثابت بزرگ متداول شدند، و با کوچکتر شدن تجهیزات الکترونیکی، از سنسورهای هوابرد (نصب شده روی خود تجهیز) استفاده شد. با پیشرفت بیشتر د
ر صنعت الکترونیک حالت-جامد، AESAها ظهور کردند. در سیستم های اولیه، سیگنال منتقل شده در یک لامپ موج یا کلایسترون یا دستگاه مشابه آن ایجاد می شدند که نسبتاً بزرگ بودند. تجهیزات الکترونیک گیرنده ها نیز به دلیل کار با فرکانس های بالا بزرگ بودند. ظهور میکروالکترونیک آرسنید گالیوم از دهه ۱۹۸۰ باعث کاهش قابل توجه اندازه عناصر گیرنده شد، تا جایی که عناصر مؤثر در اندازه های مشابه رادیوهای دستی و با حجمی به اندازه فقط چند سانتی متر مکعب ساخته شدند. معرفی JFET ها و MESFET ها همین کار را با قسمت فرستنده سیستم ها کرد. این امر باعث ظهور سیستم های تقویت کننده-فرستنده ای شد که دارای یک "ژنراتور موج ساز" (waveform generator) کم مصرف حالت جامد بود که یک تقویت کننده (amplifier) را تغذیه می کرد، و به هر راداری که به آن مجهز بود اجازه می داد در یک طیف بسیار گسترده ای از فرکانس ها پرتو ساطع کند، به گونه ای که می توانست فرکانس عملیاتی را با هر پالس موج ارسالی تغییر دهد. با کوچکتر شده کل مجموعه (فرستنده، گیرنده و آنتن) مجموعه ای مستقل به نام «ماژول فرستنده-گیرنده» (TRM) ساخته شد که سایز آن به اندازه یک شیر پاکتی بود و با ایجاد آرایه