Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فینال های ان بی ای ۱۹۹۵ مرحلهٔ پایانی بازی های حذفی و دور قهرمانی رقابت های اتحادیهٔ ملی بسکتبال در فصل ۹۵–۱۹۹۴ می باشد. در این دور تیم هیوستون راکتس به عنوان قهرمان کنفرانس غرب و مدافع عنوان قهرمانی برابر تیم اورلندو مجیک به عنوان قهرمان کنفرانس شرق قرار گرفت. ویژگی بارز این سری رقابت مجیک جانسون–حکیم اولاجوان، بازیکنان سنتر مطرح دو تیم بود که صحبت ها و سر و صداهای فراوانی پیش از فینال و در حین بازی های سری دربارهٔ آن شده بود و این مصاف با رقابت بیل راسل–ویلت چمبرلین در دههٔ ۱۹۶۰ مقایسه شد. راکتس تبدیل به نخستین تیم در تاریخ ان بی ای شد که در راه قهرمانی توانست در بازی های پس از فصل عادی، چهار تیم با بالای ۵۰ برد را با شکست مواجه کند. راکتس با بردن نه بازی بیرون از خانه در بازی های حذفی ۱۹۹۵ رکورد دار شد. این دومین جاروی فینال های ان بی ای در فرمت ۲–۳–۳ بود (پیش از این دیترویت پیستونز در ۱۹۸۹ برابر لس آنجلس لیکرز این کار را انجام داده بود). همچنین راکتس نخستین تکرار کنندهٔ قهرمانی در تاریخ ان بی ای شد که این عنوان را با جارو کردن رقیب در دیدارهای پایانی پاس داشت. علاوه بر این، از زمان انجام بازی های دور حذفی
با ۱۶ تیم در سال ۱۹۸۴، راکتس نخستین تیم در تاریخ ان بی ای شد که بدون داشتن مزیت بازی خانگی در هر چهار دور، موفق به کسب عنوان قهرمانی رقابت ها شد. به صورت همزمان، در همان سال این موفقیت توسط تیم نیوجرسی دویلز، هنگامی که با پیروزی برابر دیترویت رد ویگنز توانست برندهٔ جام استنلی بشود، صورت پذیرفت. اورلندو مجیک که نخستین حضور خود در سری های فینال ان بی ای را تجربه می کرد، سری را با بازی های خانگی شروع کرد و در دو بازی نخست میزبان هیوستون راکتس، مدافع عنوان قهرمانی بود. در حالی که در بازی ۱ تیم مجیک با حساب ۱۱۰–۱۰۷ از راکتس پیش افتاده بود، نیک اندرسون در ثانیه های پایانی بازی چهار پرتاب آزاد را از دست داد، و کنی اسمیت با یک پرتاب سه امتیازی موفق بازی را با ثبت یک رکورد تازه تا آن زمان به تساوی و وقت اضافه کشاند، او هفت پرتاب موفق سه امتیازی به نام خود ثبت کرد که بیشترین تعداد پرتاب سه امتیازی موفق در یک بازی از سری فینال های ان بی ای تا آن زمان محسوب می شد. بازیکنان راکتس باتجربهٔ خود توانستند در وقت های اضافه به پیروزی برسند و سرانجام با بردن سه بازی بعدی، مجیک را جارو کردند و دومین قهرمانی پیاپی خود در ان بی ای
را به دست آوردند. با دستیابی به این هدف، آن ها تنها تیمی شدند که در نخستین بازنشستگی مایکل جردن که دو فصل به طول انجامید، قهرمان هر دو فصل شدند (گرچه جردن در ماه های پایانی فصل ۹۵–۱۹۹۴ به زمین های بازی بازگشت)، علاوه بر این، هیوستون در کنار شیکاگو بولز تنها تیمی شد که بیش از یک عنوان قهرمانی در دههٔ ۱۹۹۰ کسب کرد. پیش زمینه. سری های فصل عادی. اورلندو مجیک پیروز هر دو بازی سری فصل عادی شد:
کورده بلو (؛ زادهٔ ) ترانه نویس، و خواننده اهل نیجریه است. وی از سال ۲۰۰۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
ایستگاه های صلیب، راه صلیب یا راه اندوه به مجموعه ای از تصاویر اشاره دارد که عیسی مسیح را در روز مصلوب شدنش و به تصویر می کشد. این ایستگاه ها به دلیل تقلید از راه اندوه در اورشلیم که احتمالاً مسیری است که عیسی تا کوه گلگتا پیاده روی کرد، ایجاد شدند. هدف این ایستگاه ها کمک به مؤمنان مسیحی برای انجام زیارت از طریق تأمل در مورد مصائب مسیح است. این مکان به یکی از محبوب ترین عبادت ها تبدیل شده است و ایستگاه ها را می توان در بسیاری از کلیساهای مسیحیت غربی از جمله انگلیکان، لوتریان، متدیست و کاتولیک رومی یافت. به طور معمول، یک مجموعه چهارده تایی تصویری به ترتیب شماره گذاری شده در امتداد یک مسیر مرتب شده اند و مؤمنان از تصویری به تصویر دیگر می روند تا در هر ایستگاه بایستند و دعاها و بازتاب های منتخب را بخوانند. این کار به صورت انفرادی یا به صورت گروهی معمولاً در طول چله روزه، به ویژه در روز آدینه نیک، با هدف تاوان دردها، رنج ها و توهین هایی که عیسی متحمل شده بود، انجام می شود. سبک، شیوه و نحوه قرارگیری ایستگاه ها بسیار متفاوت است. ایستگاه های معمولی پلاک های کوچک با نقش برجسته یا نقاشی هایی هستند که در اطراف یک شبستا
ن کلیسا قرار گرفته اند. ایستگاه های امروزی مینیمالیستی می توانند صلیب های ساده با یک عدد در مرکز باشند. گاهی مؤمنان ممکن است ایستگاه های صلیب را بدون وجود هیچ تصویری بگویند، مانند زمانی که پاپ ایستگاه های صلیب را در اطراف کولوسئوم در رم در آدینه نیک هدایت می کند. ایستگاه ها. در ابتدا ایستگاه ها فقط شامل ایستگاه های شماره ۲، ۳، ۴، ۶، ۷، ۱۱ و ۱۴ از فهرست زیر بودند. بین قرن هفدهم تا بیستم مجموعه ای شامل ۱۴ تصویر یا مجسمه به صورت زیر کاربرد پیدا کردند: رستاخیز مسیح نیز که به طور سنتی جزئی از ایستگاه ها نیست، گاهی به طور غیررسمی به عنوان ایستگاه پانزدهم افزوده می شود.
آشپزی ایتالیایی یکی از زیرشاخه های آشپزی مدیترانه ای است و مواد اولیه، دستور غذاها و تکنیک های آشپزی را شامل می شود که از دوران باستان تا به امروز در شبه جزیره ایتالیا رواج داشته و بعدتر، همراه با موج مهاجرت گسترده ایتالیایی ها، به سرتاسر جهان صادر شده است. پس از استعمار اروپا در آمریکا و آشنایی اروپایی ها با سیب زمینی، گوجه فرنگی، فلفل، ذرت و چغندر قند تغییرات چشمگیری در آشپزی ایتالیایی رخ داد (چغندر قند در قرن هجدهم به مقدار فراوان به اروپا وارد شد). آشپزی ایتالیایی به تنوع منطقه ای شناخته شده است، به ویژه بین شمال و جنوب شبه جزیره ایتالیا، و گستره وسیعی از طعم ها را دربردارد. آشپزی ایتالیایی در جهان بسیار محبوب است و در بسیاری جاها از آن کپی برداری شده و بر آشپزی ملل مختلف به ویژه بر آشپزی آمریکایی تأثیر گذاشته است. مشخصه غذاهای ایتالیایی سادگی شان است، در بسیاری از غذاها فقط دو تا چهار ماده اولیه اصلی به کار رفته است. عموماً مراحل آماده سازی غذاها مفصل و پرزحمت نیست. از منظر آشپز ایتالیایی، آنچه اولویت دارد کیفیت مواد اولیه است. مواد اولیه و غذاها بر حسب منطقه تفاوت هایی دارند. بسیاری از غذاهایی که زمانی
بومی یک منطقه به شمار می رفتند، اکنون، با تغییراتی، در سراسر کشور رواج یافته اند. تاریخ. آشپزی ایتالیایی طی قرن ها توسعه یافته است. اگرچه کشوری که امروز به نام ایتالیا می شناسیم تا قرن نوزدهم به عنوان یک کشور واحد وجود نداشت، اما می توان مدعی شد که ریشه های آشپزی ایتالیایی از قرن چهارم قبل از میلاد، قابل ردگیری ست. آن طور که از کتاب آشپزی (Apicius) که قدمت آن به قرن اول پیش از میلاد می رسد، می توان دریافت، غذا و فرهنگ، در آن زمان، از اهمیت فراوانی برخوردار بوده است. طی قرن ها، همسایگان ایتالیا، فاتحان جنگ ها، سرآشپزهای برجسته، تحولات سیاسی و کشف دنیای نو هر یک به نوبه خود در توسعه آشپزی ایتالیایی سهیم بوده اند. آشپزی ایتالیایی پس از سقوط امپراتوری روم غربی شکل گرفت، هنگامی که شهرها از یکدیگر جدا شدند و سنت های خود را بنا گذاشتند. در این دوران، انواع مختلف نان و پاستا درست می شد که در تکنیک پخت و پز و شیوه آماده سازی تفاوت هایی با هم داشتند. کشور چندپاره شده بود. برخی شهرهای مهم ایتالیا نماینده غذاهای محلی این کشور هستند. به عنوان مثال، میلان (در شمال ایتالیا) به خاطر ریزوتوهایش شناخته شده است، بولونیا (مرکز /
میانه کشور) را به تورتلینی می شناسند و ناپل (جنوب) به پیتزاها و اسپاگتی هایش مشهور است. در دوران باستان. اولین فرد شناخته شده ای که دربارهٔ غذای ایتالیایی نوشت، یک یونانی اهل سیسیل بود به نام Archestratus که در قرن ۴ پیش از میلاد در استان سیراکوز زندگی می کرد. او شعری سروده بود و در آن از لزوم استفاده از مواد اولیه با کیفیت و متناسب با فصل گفته بود. او گفته بود: نباید طعم ادویه جات، سبزی ها و دیگر چاشنی ها بر مزه غذا غالب باشد. از نظر او در آماده سازی ماهی آنچه اهمیت دارد سادگی ست. اما با توسعه امپراتوری روم، سادگی در آشپزی از بین رفت و جای خود را به فرهنگ غذایی پیچیده تری داد. "De re coquinaria" که در قرن اول میلادی منتشر شد، حاوی ۴۷۰ دستور آشپزی بود که در آنها از ادویه ها و گیاهان معطر فراوان استفاده شده بود. رومی ها نانوایان یونانی را برای تهیه نان به کار می گرفتند و پنیر را از سیسیل وارد می کردند چون سیسیلی ها پنیرسازهای قابلی بودند. رومیان بز پرورش می دادند و کنگر فرنگی و تره فرنگی می کاشتند. قرون وسطی. "مقاله اصلی خوراک های قرون وسطی" با تاسی از آداب و رسوم آشپزی در رم و آتن، یک سبک آشپزی در سیسیل شکل
گرفت که برخی آن را سرآغاز آشپزی واقعی ایتالیایی می دانند. اعراب در قرن ۹ به سیسیل حمله کردند و اسفناج، بادام و برنج را به منطقه معرفی کردند. در قرن دوازدهم میلادی، یک پادشاه نورمن متوجه شد که مردم سیسیل رشته های درازی از آرد و آب درست می کردند و به آن "آتریا" ("atriya") می گفتند. این نام در نهایت تبدیل به "تری" ("trii") شد، اصطلاحی که هنوز هم در جنوب ایتالیا برای اسپاگتی به کار می رود. نورمن ها همچنین کسرول، ماهی روغن نمک سود شده (baccalà) و ماهی خشک شده را به آشپزی ایتالیایی معرفی کردند. این مواد غذایی همچنان محبوبیت خود را حفظ کرده اند. از آنجایی که یخچالی در کار نبود نگهداری مواد غذایی یا به روش شیمیایی انجام می شد یا فیزیکی. گوشت و ماهی را به صورت دودی، خشک شده یا در یخ نگهداری می کردند. از آب نمک و نمک برای ترشی انداختن خوراکی هایی مانند شاه ماهی استفاده می شد. برای نگهداری گوشت خوک آن را در نمک می خواباندند. سبزیجات ریشه ای بعد از اینکه به مدت کوتاهی جوشانده می شدند در آب نمک نگهداری می شدند. از دیگر روش های نگهداری مواد غذایی می توان به استفاده از روغن یا سرکه یا فروکردن گوشت در چربی غلیظ ماسیده اشاره
کرد. برای حفظ میوه ها از لیکور، عسل و شکر استفاده می شد. در مناطق شمالی ایتالیا ترکیبی از فرهنگ آلمانی و رومی مشاهده می شود و در جنوب ایتالیا، نشانه هایی از تأثیر فرهنگ عربی آشکار است، از سوی دیگر اعراب نیز حین تجارت، آشپزی مدیترانه ای را به دیگر جاها صادر کردند. قدیمی ترین کتاب ایتالیایی در مورد غذا، کتابی قرن سیزدهمی ست به نام "Liber de coquina" که در ناپل نوشته شده است. دو کتاب دیگر که از قرن چهاردهم باقی مانده اند شامل دستور العمل هایی ست برای تهیه پاستلوی رومی و پای لازانیا. در این دستورهای آشپزی استفاده از نمکیتوصیه شده است که از ساردینیا یا کیوجا می آمد. در قرن پانزدهم، مائسترو مارتینو، سرآشپز پاتریارک آکویلیا در واتیکان، کتابی نوشت به نام "در باب هنر آشپزی" (به لاتین:"Libro de arte coquinaria" describes). در این کتاب نوعی آشپزی معرفی شد که ظریف تر و مجلسی تر بود. کتاب او حاوی دستور طبخ "پاستای سیسیلی" هم بود که با پیچاندن خمیر دور یک میله آهنی نازک درست می شد. خمیر را در آفتاب قرار می دادند تا خشک شود و بعد در آب خروس اخته می پختند و با زعفران طعم دار می کردند (نشانه ای از تأثیر آشپزی ایرانی). نکته قا
بل توجه این است که مارتینو از ادویه های تند و تیز در آشپزی استفاده نمی کرد و گیاهان تازه را ترجیح می داد. در این کتاب چند دستور غذای رمی، چند دستور غذای فلورانسی و چند دستور غذای جنوایی هم آمده است. در سال ۱۴۷۵ بارتولومئو پلاتینا کتابی با نام "در باب لذت راستین و تندرستی" در ونیز به چاپ رساند و در آن از نوشته های مارتینو سود برد. پلاتینا کتاب "هنر آشپزی" مارتینو را در پس زمینه منطقه ای قرار داد و دربارهٔ این که مواد اولیه آشپزی از کدام منطقه باید تهیه شوند نوشت: ماهی لوتی از دریاچه ماجیوره، ساردین از دریاچه گاردا، ماهی بلندباله از آدا، مرغ تخمگذار از پادووا، زیتون از بولونیا و پیچه نو، سپر ماهی از راونا، ماهی سرخ باله از دریاچه تراسیمنو، هویج از ویتربو، خارماهی از تیبر، "راویلیونی" و شاه ماهی از دریاچه آلبانو، حلزون از ریتی، انجیر از توسکولوم، انگور از نارنی، روغن از کاسینو، پرتقال از ناپل و مارماهی از کامپانیا. از غلات لمباردی و کامپانیا، عسل سیسیل و تارانتو نیز یاد شده است. به شراب سواحل لیگوریا، انگور گرکو توسکانی و چنتولا، و انگور تربیانو توسکانی و پیچه نو نیز در این کتاب ذکر شده است. مواد اولیه. در آشپزی
ایتالیایی معمولاً از مواد اولیه متنوعی استفاده می شود، از میوه ها و سبزیجات گرفته تا سس ها، انواع گوشت و غیره. در شمال ایتالیا، ماهی (نظیر ماهی کاد، یا باکالا)، سیب زمینی، برنج، ذرت، سوسیس، گوشت خوک و انواع مختلف پنیر از رایج ترین مواد غذایی هستند. انواع مختلف پاستا که با گوجه فرنگی تهیه می شود، در سرتاسر ایتالیا رواج دارد. ایتالیایی ها مواد اولیه تازه را که با اندکی چاشنی و ادویه طعم دار شده باشد می پسندند. در ایتالیای شمالی اگرچه انواع مختلف پاستای توپر در آشپزی به کار می رود محبوبیت پولنتا و ریزوتو هم اگر بیشتر نباشد، کمتر نیست. مواد اولیه ای که از لیگوریا، در شمال غربی ایتالیا، آمده شامل انواع مختلف ماهی و غذاهای دریایی است. ریحان (که در تهیه پستو استفاده می شود)، آجیل و روغن زیتون بسیار متداول است. در Emilia-Romagna، مواد مشترک شامل ژامبون (prosciutto)، کالباس (cotechino)، انواع مختلفی از سالامی، ترافل، grana، پنیر پارمیجانو و گوجه فرنگی (سس بولونیایی یا راگو) است. در غذاهای سنتی ایتالیای مرکزی از موادی مانند گوجه فرنگی، انواع گوشت، ماهی و پنیر پکورینو استفاده می شود. در توسکانی، پاستا (به ویژه پاستای پ
اپاردله) به طور سنتی با سس گوشت (از جمله گوشت شکار) سرو می شود. در جنوب ایتالیا، گوجه فرنگی (تازه یا به صورت سس گوجه فرنگی پخته شده)، فلفل، زیتون و روغن زیتون، سیر، کنگر فرنگی، پرتقال، پنیر ریکوتا، بادنجان، کدو سبز، برخی انواع به خصوص ماهی (آنچو، ساردین و ماهی تن) و کبر از مواد اصلی هستند که در تهیه غذاهای محلی کاربرد دارند. آشپزی ایتالیایی را به استفاده از گونه های متنوع پاستا می شناسند (و این تنوع را یکی از محاسن غذاهای ایتالیایی قلمداد می کنند). پاستا رشته فرنگی ای است که در عرض، طول و شکل های مختلف تولید می شود. انواع پاستا اغلب بر اساس شکلشان نام گذاری می شوند: پنه، ماکارونی، اسپاگتی، لینگوئینی، فوسیلی، لازانیا، و پاستاهای مغزپُر مانند راویولی و تورتلینی. پاستا هم نام این نوع رشته فرنگی ست و هم نام غذاهایی که پاستا ماده اصلی آنها باشد. پاستا معمولاً با سس سرو می شود. صدها شکل مختلف پاستا وجود دارد که اگر نه در سرتاسر ایتالیا، دست کم به صورت محلی با نام های متفاوت شناخته می شوند. به عنوان مثال می توان به اسپاگتی (پاستای میله ای نازک)، ریگاتونی (پاستا به شکل لوله یا استوانه)، فوسیلی (پیچ خورده) و لازانیا (
ورقه ای) اشاره کرد. غذاهای خمیری مانند نوکی (که با سیب زمینی یا کدو تنبل درست می شود) و نودل مانند اشپاتزل، را بعضی اوقات از انواع پاستا به حساب می آورند. هر دو غذاهای سنتی مناطقی از ایتالیا هستند. پاستا را به دو دسته اصلی تقسیم می کنند: خشک و تازه. پاستای خشک بدون تخم مرغ تهیه می شود و در شرایط ایدئال می توان آن را تا دو سال نگهداری کرد، پاستای تازه چند روز در یخچال سالم می ماند. برای پختن پاستا عمدتاً آن را می جوشانند. طبق قانون ایتالیایی، پاستای خشک (pasta secca) را فقط باید با آرد یا سمولینای گندم الجزایری تهیه کرد. پاستای خشک بیشتر در مناطق جنوبی ایتالیا رواج دارد، در شمال ایتالیا پاستای تازه با تخم مرغ را ترجیح می دهند. آرد و سمولینای گندم الجزایری ته رنگ زرد دارد. پاستای ایتالیایی به طور سنتی "آل دنته" پخته می شود (به ایتالیایی: یعنی خیلی نرم نیست و زیر دندان می آید). در خارج از ایتالیا، ماکارونی خشک اغلب از انواع دیگر آرد تهیه می شود و نرم تر است. انواع مختلفی از آرد گندم وجود دارد که بسته به نوع دانه، سطح گلوتن و پروتئین متفاوتی دارند. در تهیه انواع به خصوصی از پاستا ممکن است از دانه هایی به جز گندم
استفاده شود، این دانه ها ممکن است به شیوه های مختلف آسیاب شوند. برخی از انواع پاستا، مانند پیتزوکری، از آرد گندم سیاه تهیه می شود. در پاستای تازه ممکن است از تخم مرغ هم استفاده شود که به آن "pasta all'uovo" (پاستای تخم مرغی) می گویند. پاستای گندم کامل چون نسبت به پاستای تهیه شده از آرد تصفیه شده برای سلامتی مفیدتر است روز به روز محبوبیت بیشتری پیدا می کند. ساختار وعده های غذایی. هر وعده غذایی ایتالیایی، به طور سنتی معمولاً شامل چهار یا پنج کورس می شود.برای ایتالیایی ها، وعده های غذایی، به ویژه در تعطیلات آخر هفته، محملی ست برای وقت گذرانی با خانواده و دوستان؛ بنابراین نسبت به سایر فرهنگ ها زمان بیشتری را صرف غذا خوردن می کنند. در تعطیلاتی مانند کریسمس و شب سال نو و جشن ها یک وعده غذا ممکن است ساعت ها طول بکشد. امروزه، غذای کامل (که شامل تمام چهار یا پنج کورس باشد) اغلب به مراسم خاص مانند عروسی ها اختصاص دارد و غذای روزمره فقط کورس اول یا دوم (یا گاهی اوقات هر دو کورس) را شامل می شود که به همراه مخلفات و قهوه صرف می شود. "پریمو" (غذای اول) معمولاً یک غذای شکم پِرکن مثل ریزوتو یا پاستا است که همراه با سس گوشت،
سبزیجات یا غذاهای دریایی سرو می شود. قطعات گوشت مانند سوسیس، کوفته، یا مرغ در کورس دوم خورده می شوند. در آشپزی ایتالیایی غذای یک کورسه ("piatto unico") هم وجود دارد که ترکیبی از نشاسته و پروتئین است. سبزیجات و نشاسته در یک بشقاب جداگانه سرو می شود و بر خلاف رسم اروپای شمالی کنار گوشت قرار نمی گیرد.
تیتان (۲۰۰۵ – ۳۱ مارس ۲۰۱۰) یک سگ آمریکایی بود از نژاد گریت دین که در کتاب رکوردهای جهانی گینس به عنوان بلندترین سگ جهان نام اش ثبت شده است. قد رسمی وی از کف پا تا شانه اش. دارنده قبلی این عنوان یک سگ گریت دان دیگر بود با نام گیبسون که اندازه داشت و در اوت ۲۰۰۹ درگذشت. در طی مراحل نامزدی، تیتان، که از چندین وضعیت بهداشتی رنج می برد، در رقابت با یک سگ از نژاد نیوفاندلند از داکوتای شمالی و یک گریت دان دیگر، از آریزونا مقابله کرد. در تاریخ ۲۲ فوریه ۲۰۱۰ تایتان به عنوان بلندترین سگ جهان توسط جورج بزرگ، یک نژاد بزرگ اهل آریزونا از سلطنت برکنار شد. وی پس از اینکه در ۱۳ نوامبر ۲۰۰۹ به عنوان بلندترین سگ جهان لقب گرفت در برنامه "برنامه امشب با کونان اوبراین" ظاهر شد. سر انجام تیتان در تاریخ ۳۱ مارس ۲۰۱۰ به دلیل عوارض ناشی از پارگی روده درگذشت.
وقتِ بودن فیلمی از جلیل سامان است که به دلایل نامعلوم هنوز اکران نشده و در آرشیو صداوسیما باقی مانده است. سامان این فیلم را به صورت رمان نیز منتشر کرده است. فیلم بردار ایرج عاشوری است.
توزیع رتبه-بزرگی بیانگر توزیع بزرگی نسبت به رتبه است، که در آن رتبه به صورت نزولی مرتب سازی شده است. برای مثال، اگر یک مجموعه داده شامل نمونه هایی با بزرگی ۵، ۱۰۰، ۵ و ۸ باشد، آنوقت توزیع رتبه-بزرگی برابر ۱۰۰، ۸، ۵، ۵ است (رتبه های ۱ تا ۴). اگر دادهٔ منبع از یک توزیع فراوانی گرفته شده باشد، به آن، توزیع رتبه-فراوانی می گویند. این توزیع مخصوصاً موقعی جذاب است که داده از نظر اندازه به صورت قابل توجهی متفاوت باشند، مثلاً در مورد «بزرگی شهرها» یا «فراوانی کلمات». این نوع از توزیع ها، معمولاً از توزیع توانی، یا توزیع های کم شناخته تری مثل یا پیروی می کنند (حداقل به صورت تقریبی و برای محدوده های مشخصی از رتبه ها). توزیع رتبه-بزرگی یک توزیع احتمال یا تابع توزیع تجمعی نیست. توزیع رتبه-بزرگی حالت گسسته (توزیع تجمعی وارون) است البته به صورت ترتیب معکوس. این توزیع، «بزرگی» عناصر موجود در یک رتبه دلخواه داده شده را به دست می دهد.
حمله خرس () حادثهٔ حملهٔ انواع گونه های خرس به جانداران دیگر است هر چند به طور معمول، به حملهٔ خرس به انسان یا حیوانات اهلی اشاره دارد. حملات خرس ها به ویژه برای کسانی که در زیستگاه خرس هستند نگران کننده است. این حملات می تواند منجر به کشته شدن قربانی گردد. اغلب کوهنوردان، شکارچیان، ماهیگیران و سایر افرادی که در قلمروی خرس حضور پیدا می کنند لازم است که احتیاط های مرسوم در برابر حملات خرس را مراعات نمایند. زیست شناس برجسته کانادایی، استفان هره رو، طبق گزارشی اعلام نموده که در طول دهه ۱۹۹۰، خرس ها در ایالات متحده و کانادا باعث کشته شدن سالانه ۳ نفر شده اند و این در حالی است که، سگ ها به تنهایی و سالانه باعث کشته شدن ۱۵ نفر می شوند.
«محکم بچسب» ترانه ای است که توسط خواننده و ترانه نویس اهل ایالات متحده آمریکا مدونا برای سیزدهمین آلبوم استودیویی خود "قلب سرکش" (۲۰۱۵) تهیه و ضبط شده است. مدونا این ترانه را با دیپلو، توبی گاد و ام ان ئی کی نوشت و توسط خودش تهیه شد. ترانه در ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۵ به عنوان سومین و آخرین آهنگ آلبوم توسط اینترسکوپ رکوردز منتشر شد.
حمله ببر () یکی از شدیدترین و خوفناک ترین درگیری ها میان انسان و جانداران حیات وحش است که به دلایل مختلف رخ می دهد و بیش از حملات سایر گونه های جانوری و دیگر گربه سانان، جان انسان ها را گرفته است. جامع ترین مطالعه در مورد مرگ ومیرها ناشی از حملات ببر حاکی از آن است که حداقل ۳۷۳۰۰۰ نفر به دلیل حملات ببر در حد فاصل سال های ۱۸۰۰ تا ۲۰۰۹ جان خود را از دست داده اند که بیشتر این حملات در جنوب و جنوب شرقی آسیا رخ داده است. در بخش جنوب شرقی آسیا، حملات ببرها پس از اوج گیری سده نوزدهم، به تدریج کاهش یافت هر چند، ادامه این حملات در جنوب و به ویژه در بخش سونداربانس همچنان و کماکان پابرجا بوده است.
«برمی خیزم» ترانه ای از خواننده-ترانه نویس اهل ایالات متحده آمریکا مدونا از چهاردهمین آلبوم استودیویی خود "مادام اکس" (۲۰۱۹) است. این ترانه در ۳ مه ۲۰۱۹ به عنوان تک آهنگ تبلیغاتی آلبوم و بعداً در ۴ اکتبر ۲۰۱۹ به عنوان سومین تک آهنگ آلبوم توسط اینترسکوپ رکوردز به رادیوهای ایتالیایی ارسال شد.
برتی بلک من (؛ زادهٔ ) خواننده-ترانه نویس و گیتاریست اهل استرالیا است. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
گزش زنبور () زخمی است که به واسطهٔ گزش زنبور به وجود می آید و حاصل فرورفتن نیش زنبور در گوشت فرد قربانی است. در اغلب موارد، چنین نیش هایی می توانند کاملاً دردناک باشند و بنابراین، بیشتر افراد به شدت از آنها اجتناب می کنند. نیش زنبور با گزش و نیش حشرات متفاوت است. این موضوع از دیدگاه زهر و زهرابه هم مصداق دارد. واکنش بدن در برابر نیش زنبور ممکن است از یک گونه به گونهٔ دیگر کاملاً متفاوت باشد. به طور خاص، نیش زنبورهای عسل اسیدی است در حالی که نیش زنبور بی عسل قلیایی است و به همین منظور، واکنش بدن در مقابل نیش زنبور عسل کاملاً می تواند متفاوت از نیش زنبور بی عسل باشد. چند گونه از زنبورها، عنوان تهاجمی ترین گونه از خانواده زنبوران را یدک می کشند که مهمترین آنها عبارت هستند از، شاخ صورت تاس، زنبور زرد، زنبور سرخ غول آسای آسیایی و زنبور سرخ. همهٔ حشرات یادشده با تهاجم از لانه های خود دفاع می کنند.
بوروندی کشور کوچکی در شرق مرکزی آفریقا در جنوب خط استوا است که در شرق جمهوری دموکراتیک کنگو واقع شده است. بوروندی مساحتی معادل ۲۷٬۸۳۰ کیلومتر مربع را دربر می گیرد که ۲۵٬۶۸۰ کیلومتر مربع آن خشکی است. این کشور ۱۱۴۰ کیلومتر مرز زمینی دارد: ۲۳۶ کیلومتر آن با جمهوری دموکراتیک کنگو، ۳۱۵ کیلومتر با رواندا و ۵۸۹ کیلومتر با تانزانیا. این کشور محصور در خشکی، یک پادشاهی تاریخی و از معدود کشورها در آفریقا است که مرزهای آن توسط حاکمان استعماری تعیین نشده است. پایتخت بوروندی، بوجومبورا، در انتهای شمال شرقی دریاچه تانگانیکا قرار دارد. بخش قدیمی شهر شامل ساختمان هایی از دوره استعماری آلمان و بلژیک و همچنین یک بازار مرکزی است که پر از صدها غرفه فروشندگان است. شهر دوم این کشور، گیتگا، پایتخت فرهنگی این کشور و دارای موزه ملی و چندین مدرسه است. گیتگا در نزدیکی جنوبی ترین سرچشمه رودخانه نیل و یک آبشار دیدنی به نام شوت دلا کاگرا قرار دارد. ناهمواری ها. بوروندی به عنوان یک کشور محصور در خشکی، هیچ خط ساحلی ندارد. بوروندی پا بر دو شانه خط آب پخشان کنگو-نیل دارد که حوضه های رودخانه های کنگو و نیل را از هم جدا می کند. دورترین سرچشمه رو
د نیل، یعنی رودخانه رووییرونزا، از بوروندی سرچشمه می گیرد. اراضی بوروندی تپه ای و کوهستانی اند و به سوی فلاتی در شرق پستی می گیرند. دشت های جنوبی و شرقی بوروندی از سوی صندوق جهانی طبیعت به عنوان بخشی از منطقه بومی جنگل های میومبو زامبزی مرکزی طبقه بندی شده است. پست ترین نقطه این کشور در کناره دریاچه تانگانیکا است با ۷۷۲ متر ارتفاع از آب های آزاد. بلندترین نقطه بوروندی کوه هها است با ۲۶۸۴ متر ارتفاع. خطرات طبیعی در بوروندی ناشی از جاری شدن سیل و رانش زمین است. آب وهوا. اقلیم بوروندی به طور کلی دارای آب و هوای مرتفع استوایی است، و در بسیاری از مناطق دامنه تغییرات دمایی روزانه آن قابل توجه است. درجه حرارت از یک منطقه به منطقه دیگر نیز به طور قابل توجهی متفاوت است، عمدتاً به دلیل اختلاف در ارتفاع. فلات مرکزی با دمای متوسط ۲۰ درجه سانتی گراد از آب و هوای مطبوعی برخوردار است. اطراف دریاچه تانگانیکا گرم تر است و میانگین دمای آن ۲۳ درجه سانتی گراد است. بلندی های کشور خنک ترند و دمای متوسط در آن مناطق ۱۶ درجه سانتی گراد است. میانگین دمای سالانه بوجومبورا ۳۲ درجه سانتی گراد است. باران نامنظم است و بیشتر در شمال غربی رخ
می دهد. طول فصول خشک متفاوت است و گاهی اوقات دوره های طولانی خشکسالی وجود دارد. با این حال، چهار فصل را می توان در کشور تشخیص داد: فصل خشک طولانی (ژوئن-اوت)، فصل کوتاه مرطوب (سپتامبر-نوامبر)، فصل خشک کوتاه (دسامبر-ژانویه) و فصل مرطوب طولانی (فوریه-مه). بیشتر بوروندی بین ۱۳۰۰ تا ۱۶۰۰ میلی متر بارندگی در سال دریافت می کند. دشت روزیزی و شمال شرق کشور بین ۷۵۰ تا ۱۰۰۰ میلی متر دریافت می کنند. منابع طبیعی. بوروندی دارای ذخایر نیکل، اورانیوم، اکسیدهای کمیاب زمین، زغال سنگ نارس، کبالت، مس، پلاتین (هنوز مورد بهره برداری قرار نگرفته)، وانادیوم، نیوبیوم، تانتالیم، طلا، قلع، تنگستن، کائولن و سنگ آهک است. همچنین زمین قابل کشت و پتانسیل برق آبی نیز وجود دارد. ۲۱۴٫۳ کیلومتر مربع از اراضی بوروندی آبیاری می شود. محیط زیست. پوشش گیاهی جنگل های طبیعی این کشور تقریباً به طور کامل از چشم انداز ناپدید شده است و اکنون فقط به دامنه های بالاتر کوه محدود شده است. در فلات ها، گرم دشت های جنگلی در ارتفاعات بالاتر یافت می شود که در کوه پایه ها جای خود را به گرم دشت های بازتر می دهد. در نتیجه چرای بیش از حد و گسترش کشاورزی به سرزمین های
حاشیه ای فرسایش خاک از معضلات زیست محیطی در بوروندی شده است. سایر مسائل زیست محیطی کشور عبارتند از: جنگل زدایی، به دلیل قطع بی رویه درختان برای سوخت؛ و از دست رفتن زیستگاه جمعیت های حیات وحش. شکار غیرقانونی ضربه شدیدی به حیات وحش کشور وارد کرده است. جمعیت فیل ها عملاً از بین رفته است و تنها گرازهای زگیل دار، بابون ها و شاخ درازان به عنوان گونه های کمتر در معرض خطر باقی مانده اند.
کاتالیست لبه آینه یا کاتالیزور لبه آینه یک بازی ویدئویی در سبک اکشن ماجراجویی سکوبازی است که توسط ئی ای دایس توسعه یافته و به وسیلهٔ الکترونیک آرتس در ژوئن ۲۰۱۶ برای مایکروسافت ویندوز، پلی استیشن ۴ و ایکس باکس وان منتشر شد. این یک بازراه اندازی از نسخه ۲۰۰۸ بازی "لبه آینه" است که بر روی شخصیت اصلی داستان به اسم فیث کانرز تمرکز دارد. "کاتالیست لبه آینه" هنگام انتشار نظرات متوسطی را از منتقدان دریافت کرد، بیشتر منتقدان از گیم پلی و اِلِمان های آزاد تعریف و تمجید کردند، اما از داستان و سیستم مبارزات انتقاد کردند. بازتاب ها. این بازی در اولین هفته انتشار تنها پس از اورواچ دومین بازی خرده فروشی پرفروش در انگلیس بود. این بازی در دومین هفته انتشار خود به ششمین بازی پر فروش هفته تبدیل شد. طبق وب سایت تجمع بررسی متاکریتیک، "کاتالیست لبه آینه" نظرات «مختلط یا متوسط» را از منتقدان دریافت کرده است. کریس کارتر از "دستراکتید" بازبینی مثبتی را در مورد بازی انجام داد و تمرکز بر روی گیم پلی بازی جهان باز را تمجید کرد و گفت که این بازی اکتشاف و حرکت پارکور را «میخ» می کند. او احساس کرد از آنجا که گیم پلی بازی در کل سرگرم کننده
بود، بازیکنان می توانند مدت زمان بی پایان را در دنیای بازی بگذرانند. کارتر همچنین تصاویر کلی را «زیبا» خواند و احساس کرد که طراحی محیط به ایجاد جهانی پر از زندگی کمک می کند. کارتر از این داستان به دلیل قابل پیش بینی بودن و ارائه شخصیت های فرعی قابل قبول متنفر نبود اما گفت که قابل بخشش است زیرا بازیکنان قادر به نادیده گرفتن آن و تمرکز بر جنبه های گیم پلی هستند.
حمله پلنگ () حملاتی است که از جانب پلنگ می تواند متوجه انسان ها یا دیگر جانداران باشد. وفور چنین حملاتی بر اساس منطقه جغرافیایی و دوره تاریخی متفاوت است. با وجود دامنهٔ پراکنش نسبتاً وسیع از آفریقای سیاه تا جنوب شرق آسیا، این حملات به شکل منظم و در بیشتر مواقع در هند و نپال گزارش می شود.