Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فلج تاد در برخی از افرادی که مبتلا به انواع خاصی از صرع هستند اتفاق می افتد. این عارضه در افرادی که صرع ندارند نیز اغلب به دلیل ضربه شدید و مکرر به سر و دلایل مجهول دیگری ممکن است رخ دهد. این وضعیت پس از حملهٔ تشنجی باعث می شود فرد دچار مشکلاتی همانند بی حسی در کل یا قسمتی از بدن، ناتوانی در گفتار، ناتوانی در دید و عدم حرکت کل یا بخشی از بدن فرد بیمار به ویژه دست و پا شود .صرع نوعی بیماری است که باعث ایجاد فعالیت الکتریکی در مغز شده و می تواند برای مدت کوتاهی عملکرد آن را متوقف سازد. هیچ دلیل مشخصی برای فلج تاد وجود ندارد و علائم آن با توجه به بخشی از مغز که تحت تأثیر قرار می گیرد، متفاوت خواهد بود. فلج تاد اکثراً در افراد مبتلا به صرع و پس از تشنج و حملات عصبی ناشی از صرع رخ می دهد. اما گاهی در افرادی که به بیماری صرع مبتلا نیستند هم رخ می دهد که در این صورت یا به دلیل ضربات وارد شده به مغز است یا دلایل نا مشخصی دارد. علت. هنوز علت مشخصی برای فلج تاد یافت نشده اما گفته می شود فلج تاد نوعی بهبودی پس از تشنج و حملات عصبی است که باعث می شود بدن خود را به حالت اولیه بازگرداند. به همین دلیل به آن فلج بهبود دهنده
هم گفته می شود. چگونگی. این حمله معمولاً فرد را دچار مشکلاتی مانند: بی حسی در کل یا قسمتی از بدن، ناتوانی در گفتار، ناتوانی در دید و عدم حرکت کل یا بخشی از بدن فرد بیمار به ویژه دست و پا شود. فلج تاد به طور معمول در یک طرف بدن تأثیر گذاشته و موجب ضعف و از دست دادن حس می شود، همچنین ممکن است گفتار فرد را نیز با مشکل مواجه سازد. سکته مغزی هم تمام این علائم را دارا می باشد، از این رو می توانند با هم اشتباه گرفته شوند اما درمان آن ها کاملاً متفاوت می باشد. سکته مغزی یک وضعیت پزشکی بوده که نیاز به مراقبت اورژانسی دارد. این وضعیت برای بهبودی به زمان نیاز داشته و بسیاری از افراد مبتلا به آن نیاز به توانبخشی دارند. توانبخشی ممکن است به آن ها کمک کند تا به زندگی عادی خود برگردند. در مقابل، فلج تاد پس از مدت زمان نسبتاً کوتاهی از بین رفته و معمولاً اثر ماندگاری ندارد. این بیماری به صرع مرتبط است، وضعیتی که در بیشتر موارد قابل مدیریت است. مدت زمان. فلج تاد معمولاً بین نیم تا ۳۶ ساعت طول می کشد. میانگین زمان آن ۱۵ ساعت است. بعد از گذشت زمان آن فردی که دچار این مشکل شده به طور کامل به حالت اولیه خود بازمی گردد. درمان. در
حال حاضر هیچ درمانی برای فلج تاد وجود ندارد، با این حال ، کنترل تشنج های فرد، تعداد دفعات ایجاد فلج تاد را کاهش خواهد داد. درمان صرع به از بین بردن یا کاهش تشنج بستگی دارد. داروهایی که میزان مواد شیمیایی موجود در مغز را تغییر می دهند، در حدود ۷۰ درصد به افرادی که در معرض تشنج قرار دارند، کمک خواهند کرد. برخی از افراد مبتلا به صرع می توانند پیش از بروز تشنج با علائمی مانند بی خوابی متوجه آن شوند و بدین صورت از تشنج جلوگیری نمایند. برخی از افراد نیز ممکن است قادر به تشخیص زمان تشنج نباشند. از علائم این اخطار می توان به موارد زیر اشاره کرد: اگر فرد مبتلا به صرع احساس کند که زمان تشنج نزدیک است، باید سعی کند موقعیت خود را به جایی برساند که در معرض آسیب نباشد. در صورت ابتلا به این بیماری، افراد باید به دنبال درمان پزشکی باشند.
آتوشی آتوشی بالاپوش سنتی مردم بومی آینو است که در شمال ژاپن زندگی می کنند. در موزهٔ ملی توکیو مجموعه ای از بالاپوش های آتوشی وجود دارد که در قرن نوزدهم میلادی گردآوری شده اند. قوم آینو در گذشته در یک محدودهٔ جغرافیایی گسترده از هوکایدو تا مناطق شرق دور روسیه به داد و ستد مشغول بودند و فرهنگ منحصر بفرد و متفاوتی را بنیان گذاری کرده اند. بالاپوش آتوشی که هم بعنوان پوشاک روزمره و هم برای مناسبتهای خاص پوشیده می شد تا به امروز نیز نشانه های فرهنگ قوم آینو را با خود به همراه دارد. پارچهٔ این بالاپوش از الیاف درخت تهیه می شود. شکل بالاپوش به کیمونوی ژاپنی شباهت دارد اما گلدوزی های روان با طرح های آینو بر روی حاشیه های آبی تیره رنگ این بالاپوش، منظرهٔ چشم گیری را ایجاد می کند. کار نخ ریسی، بافت پارچه و گلدوزی این بالاپوش ها را بیشتر زنان انجام می دادند. امروزه احساس تعهد نسبت به حفظ فرهنگ آینو بار دیگر در حال قدرت گرفتن است و زنان، هنوز بالاپوش آتوشی را به شیوهٔ سنتی درست می کنند.
بلانکا پادیلا زادهٔ ۷ ژانویهٔ ۱۹۹۵ مُدل اهل اسپانیا است. او پیش تر چهرهٔ برند دولچه گابانا بوده از سال ۲۰۱۷ چهرهٔ محصولات ژیوانشی است. پادیلا در سال ۲۰۱۳ و زمانی که در حال تردد در یکی از ایستگاه های متروی مادرید بود توسط یک استعدادیاب مدلینگ به نام ایگناسیو آیزا کشف شد. او در سال ۲۰۱۴ یکی از فرشتگان ویکتوریا سیکرت بود و همان سال برندهٔ جایزهٔ لورئال در هفتهٔ مُد مادرید شد. در سال ۲۰۱۵ برای اولین بار تصویر پادیلا روی جلد مجلهٔ وُگ اسپانیا چاپ شد. این اتفاق از این جنبه حائز اهمیت بود که در آن زمان از آخرین مرتبه که تصویر یک مدل اسپانیایی روی جلد وُگ چاپ شده بود ۹ سال می گذشت. پادیلا معتقد است تأثیر شبکه های اجتماعی بر صنعت مدلینگ از کنترل خارج شده است. به عقیدهٔ او مدل هایی هستند که فقط به دلیل تعداد فالوور زیاد، توسط آژانس ها استخدام می شوند حال آنکه مُدل های معتبرتر (که ممکن است از برخی از چهره های مطرح این صنعت هم برتر باشند) به دلیل غایب بودن در شبکه های اجتماعی بسیاری فرصت های شغلی را از دست می دهند.
f2c برنامه ای برای تبدیل Fortran 77 به کد C است که در آزمایشگاه های بل توسعه یافته است. برنامه مستقل f2c بر اساس هسته اولین کامپایلر Fortran 77 کامل اجرا شد، برنامه "f77" توسط فلدمن و وینبرگر طراحی شده است. از آنجا که کامپایلر f77 برای تکمیل مرحله نهایی کامپایلر خود به زبان C نوشته شده بود و به انتهای کامپایلر C متکی بود ، آن و مشتقات آن مانند f2c بسیار قابل حمل تر از کامپایلرهایی هستند که مستقیماً کد ماشین تولید می کنند. برنامه f2c به عنوان یک نرم افزار رایگان منتشر شد و متعاقباً به یکی از رایج ترین ابزارها برای گردآوری کد Fortran در بسیاری از سیستم هایی که کامپایلر های بومی Fortran در دسترس نبوده یا گران بودند تبدیل شد. چندین کتابخانه بزرگ Fortran، مانند LAPACK، از طریق تبدیل با f2c به عنوان کتابخانه C در دسترس قرار گرفت. برنامه f2c همچنین در توسعه کامپایلر GNU g77 که از نسخه اصلاح شده کتابخانه های زمان اجرا f2c استفاده می کند، تأثیرگذار بود.
نانوک یک کامپایلر وب سایت مبتنی بر روبی است که اچ تی ام ال ثابت ایجاد می کند. این برنامه از کامپایل کردن از زبانهای مختلف نشانه گذاری، از جمله مارک داون، تسکتایل و اچ ای ام ال پشتیبانی می کند. این می تواند صفحاتی را با ظاهر و احساس سازگار تولید و تنظیم کند. نانوک یک سیستم مدیریت محتوا نیست، اما تا حدودی مانند یک سیستم عمل می کند. مزایای نانوک. در مقایسه با سایر ژنراتورهای سایت استاتیک، نانوک دارای معماری مدولار است. تفاوت از سیستم های مدیریت محتوای سنتی. اگرچه نانوک گاهی به عنوان یک سیستم مدیریت محتوا (CMS) عمل می کند، تفاوت های بسیاری وجود دارد.
سرزمین فلسطین، منطقه ای جغرافیایی بین دریای مدیترانه و رود اردن (جایی که امروز اسرائیل و فلسطین در آن هستند) و سرزمین های مختلف مجاور، واقع در یک نقطه استراتژیک بین اروپا، آسیا و آفریقا و زادگاه یهودیت و مسیحیت است. این منطقه، دارای سابقه پرآشوب به عنوان یک چهارراه برای ادیان، فرهنگ، تجارت و سیاست است. سرزمین فلسطین، توسط چندین پادشاهی مستقل و قدرت های بزرگ، از جمله مصر باستان، ایران، اسکندر مقدونی و جانشینان وی، امپراتوری روم، چندین سلسله از حکومت مسلمان و صلیبی ها کنترل شده است. در دوران مدرن، منطقه تحت سلطه امپراتوری عثمانی، سپس پادشاهی متحده بود و از سال ۱۹۴۸، به اسرائیل و فلسطین شامل کرانه باختری و نوار غزه، تقسیم شده است. اصطلاحات دیگر تقریباً برای همان منطقه جغرافیایی شامل کنعان، سرزمین اسرائیل و سرزمین مقدس است. متون مقدس. در کتب مقدس یهودی در دورهٔ پیش از اسرائیل برای اشاره به این ناحیه "کنعان" به کار رفته و پس از آن از "اسرائیل (ییسرائیل)" استفاده شده است. نام "سرزمین یهود" نیز به همراه چندین عنوان شاعرانه مورد استفاده قرار گرفته است. "سرزمین شیر و عسل"، " سرزمینی که خداوند در آن برای تعیین شما برای
پدرهایتان سوگند یاد کرده است"، "سرزمین مقدس"، "سرزمین خداوند" و "سرزمین موعود". در مورد سرزمین کنعان آمده است که شامل کل سرزمین لبنان می باشد. چنین به نظر می رسد که در این سرزمین پهناور قبیله های یهودی البته به همراه سایر گروه های قومی سکونت داشته اند. وقایع چهار گاسپلز از کتاب مقدس مسیحی تماماً در سرزمین فلسطین اتفاق افتاده اند. در قرآن، کلمهٔ "سرزمین مقدس" (در زبان عربی: "الأرض المقدسة") حداقل هفت بار آمده است و یک بار زمانی است که موسی با قوم یهود به سوی آن خوانده شد: «ای قوم من! وارد سرزمین مقدسی شوید که خداوند برایتان مقرّر گردانیده و باز پس مروید بر پشتهایتان که زیانتان در آن است.» دوره ماقبل تاریخ. نخستین بقایای انسان در فلسطین، در عبیدیه، حدود ۳ کیلومتری جنوب دریای جلیل (دریاچه طبریه)، در دره ریفت اردن یافت شد. قدمت بقایای این اثر مربوط به سال های پلیستوسن است. ۱٫۵ میلیون سال پیش آثاری از مهاجرت اولیه انسان راست قامت به آفریقا بوده است که در این سایت تیشه مشتی از نوع آشولی را به همراه داشت. عصر برنز. پادشاهی نوین مصر. پادشاهی نوین مصر دوره ای تاریخی از مصر باستان میان سده های ۱۶ تا ۱۱ پیش از میلاد مس
یح است که دودمان های پادشاهی هجدهم، نوزدهم، و بیستم این کشور را پوشش می دهد. پادشاهی نوین پس از دوره موسوم به «دوره میانی دوم» مستقر شد و نابودیش نیز همراه با آمدن دوره سوم میانی بود. این هنگام از تاریخ مصر شاهد بیشترین ثروت و اوج قدرت شاهنشاهی باستانی مصر بود. عصر آهن: کنعانیان، بنی اسرائیل و فلسطینیان. فلسطینی های باستان قومی بودند که در زمان ورود قوم اسرائیلی باستان به منطقه در کرانهٔ جنوبی کنعان می زیستند. به زیستگاه این قوم فلسطین یا فلسطینیه گفته می شود. ریشه، اصلی این قوم مورد مناقشه است ولی شواهد تازهٔ باستان شناسی گویای تماس فرهنگی اولیهٔ ایشان با تمدن میسنی یونان است. با اینکه فلسطینی ها زبان و فرهنگ کنعانی ها را پذیرفتند ولی برای برخی از واژه های فلسطینی ریشه هندواروپایی پیشنهاد شده است. کنعان منطقه ای باستانی در جنوب سوریه است که حدوداً از دویست سال پیش از میلاد به منطقهٔ فلسطین تعمیم داده است و امروزه فلسطین، اسرائیل، لبنان، اردن و سوریه بخشی از آن را در خاک خود دارند. این منطقه در دورهٔ عمارنه در پایان عصر برنز اهمیت ویژه ای داشته چرا که محل پیوند روابط امپراتوری های باستانی مصر، هیتی و آشور بود
ه است. نام این منطقه در نوشته های مربوط به هزارهٔ چهارم پیش از میلاد آمده است و بعدها در نامه های عمارنه به صورت "کیناحو" (Kinaḫḫu) ذکر می شود. این در حالی است که منابع پادشاهی نوین مصر به عملیات نظامی متعدد در "کا-نا-نا" (Ka-na-na) اشاره می کنند. دوره ایرانی ها. پس از فتح امپراتوری بابل توسط کوروش بزرگ در سال ۵۳۹ پ.م.، سرزمین فلسطین نیز، به بخشی از قلمرو هخامنشی تبدیل شد. حداقل پنج ساتراپی کوچک، در این منطقه وجود داشت: یهود مدینه، ، ، ، و . در همین حال دولت شهرهای فنیقی در لبنان امروزی بمانند: ، ، جبیل، ارواد، تل دور به رونق خود ادامه دادند، و قبایل عرب نیز در بیابان های جنوبی ساکن بودند. کوروش برخلاف حکمان پیشین که با استفاده از تبعیدهای دسته جمعی کنترل جمعیت های مطیعشان را در دست داشتند، کوروش فرمانی را صادر کرد که به ملت های تحت سلطه آزادی مذهبی اعطا می کرد. ایرانی ها، تبعیدیان را در سرزمین خود اسکان داده و به آن ها اجازه دادند معابدشان را بازسازی کنند. به گفته برخی از محققان، این سیاست به آن ها کمک کرد تا خود را به عنوان فردی آزادی خواه معرفی کنند، که سبب محبوبیت کوروش در نزد مردم تابع می شد. در سال ۵۳۸
پ.م.، ایرانی ها اجازه بازگشت یهودیان، به اورشلیم را دادند. یهودیان، در محلی به نام یهود مدینه یا یهودیه ساکن شده و یک ساتراپی یهودی خودمختار، تابع هخامنشی ها را تأسیس کردند. اولین معبد در اورشلیم که توسط بابلی ها ویران شده بود، تحت نظارت جمعیت یهودی بازگشته، بازسازی شد. پس از مدتی دگرگونی های عمده مذهبی در یهودیه رخ داد. در آن دوره بود که دین یهودی ها منحصراً یکتاپرستی (یهوه پرستی) شد و وجود خدایان دیگر اکنون انکار می شد. پیش از این، یهوه، خدای یهودیان، به عنوان یک خدا در میان بسیاری خدایان پرستیده می شد. ناحیه سامریه نیز سکونت گاه سامری ها بود، آن ها نیز گروهی قومی-مذهبی بودند، که مانند یهودیان یهوه را می پرستند و ادعا دارند که از نسل بنی اسرائیل هستند. عموماً اعتقاد بر این است که سامری ها، مردمی بودند ترکیبی، از آشوری ها که با برخی از یهودی های باقی مانده در آن منطقه زندگی می کردند. فرقه معبد سامری ها، که در اطراف کوه گریزیم متمرکز بود، با فرقه معبد یهودی ها در اطراف کوه موریا در اورشلیم، در رقابت بود، که سبب خصومتی طولانی میان این دو گروه شده بود. یکی دیگر از مردم سرزمین فلسطین ادومی ها بودند. سرزمین آن ها
شامل ناحیه جنوبی اردن امروزی می شد، اما آن ها بعداً توسط قبایل کوچ نشینی که از شرق می آمدند، از جمله نبطی ها، به سمت غرب رانده شدند و به همین دلیل به بخش های جنوبی یهودیه مهاجرت کردند. این مهاجرت یک یا دو نسل قبل از فتح پادشاهی یهودا توسط بابلی ها آغاز شده بود، اما با ضعیف شدن یهودا سرعت آن شتاب گرفت. سرزمین آن ها به ادومیا معروف بود. در اواخر قرن ششم و پنجم پیش از میلاد، ایرانی ها به پادشاهان فنیقی صور و صیدا، مستقر در لبنان امروزی، از دشت ساحلی تا اشدود را واگذار کردند. این اقدام شاید برای تسهیل تجارت دریایی یا به عنوان بازپرداختی برای خدمات دریایی آن ها بوده باشد. تقریباً در همان زمان، جلیل علیا نیز به صور داده شد. تا میانه قرن چهارم، فنیقی ها کل ساحل شرقی دریای مدیترانه از اشکلون تا دشت ساحلی جنوبی را در اختیار داشتند. قبایل عرب کوچ نشین نیز در صحرای نگب حضور داشتند. آن ها به دلیل کنترلشان بر مسیرهای تجاری بیابانی که از غزه در شمال، که یک مرکز تجاری مهم بود، تا شبه جزیره عربستان در جنوب کشیده شده بود، برای ایرانیان اهمیت استراتژیک و اقتصادی بالایی داشتند. این اقوام بر خلاف مردم ساتراپی ها، با هخامنشی ها
«روابط دوستانه» داشتند، و تا حدودی از آن ها مستقل بودند. تا اواسط قرن چهارم، قبیله ای مسلط بر این منطقه بودند که قلمرو آن ها از حجاز در جنوب تا نقب در شمال ادامه داشت. در حدود سال ۳۸۰ پ.م.، قیداری ها به شورش نافرجامی علیه ایرانی ها پیوستند و در نتیجه امتیاز تجاری صمغ کندر خود را از دست دادند. امتیازات تجاری توسط نبطی ها، قبیله ای عرب که پایتخت آن در پترا در فرااردن بود، تصاحب شد. آن ها در نقب مستقر شدند و در آنجا تمدنی شکوفا ساختند. با وجود جنگ های ایران و یونان، تأثیرات فرهنگی یونان به طور پیوسته در این مناطق افزایش یافت. سکه های یونانی در اواخر قرن ششم و اوایل قرن پنجم شروع به گردش کردند. بازرگانان یونانی در قرن ششم پست های تجاری در امتداد ساحل تأسیس کردند که از آنجا سرامیک های یونانی، آثار هنری و سایر اقلام لوکس وارد منطقه می شد. این اقلام محبوب بودند و هیچ خانواده مرفه ای در فلسطین فاقد سفال یونانی نبود. سفال گران محلی از کالاهای یونانی تقلید می کردند، اگرچه کیفیت کالاهایشان پایین تر از یونانی ها بود. یهودیه در ربع دوم قرن چهارم شروع به ضرب سکه کرد. در سال ۴۰۴ پ.م.، مصر به سلطه ایران پایان داد و شروع به گ
سترش دامنه نفوذ و قدرت نظامی خود در فلسطین و فنیقیه کرد که منجر به رویارویی با ایران با آن ها شد. برای مدت کوتاهی، مصر هر دو ساحل فنیقیه را تحت کنترل داشت. در نهایت نیز مصر در سال ۳۴۵ پ.م. توسط ایران فتح شد. در قرن ششم، آرامی زبان رایج در شمال، در جلیل و سامریه، و جایگزین عبری به عنوان زبان گفتاری در منطقه فلسطین، و سپس زبان منطقه شد. عبری هنوز در یهودا مورد استفاده قرار می گرفت. با این حال، یهودی های تبعیدی بازگشته، نفوذ آرامی را بازگرداندند، و آرامی برای برقراری ارتباط با سایر اقوام در طول دوره ایرانی ها مورد استفاده قرار می گرفت. عبری نیز به عنوان زبانی خاص طبقه بالا و به عنوان یک زبان مذهبی باقی ماند. دورهٔ رومی. در نتیجهٔ اولین جنگ یهودیان-رومیان (۶۶–۷۳)، اورشلیم غارت شد؛ معبد دوم نابود شد؛ و تنها، دیوار غربی باقی ماند. در سال ۱۳۵، پس از سقوط شورش شورش یهود به رهبری بار کخبا در ۱۳۲، پادشاه روم هادریان اکثر یهودی ها را از سرزمین یهود بیرون راند و بنابراین بسیاری از یهودی ها در سامره و ایالت جلیل به سر می بردند. وی همچنین نام ناحیهٔ رومی یهود (اسرائیل) را به "سوریه فلسطین" تغییر داد. رومی ها همچنین برای ای
جاد جنگ روانی سعی بر تغییر نام اورشلیم به "آلیا کپیتولینا" کردند که این نام جدید دوام نیافت. با گذشت زمان از نام "سوریه فلسطین" تنها "فلسطین" باقی ماند و در طول این مدت فلسطین به بخشی سیاسی و اجرایی در داخل قلمروی امپراتوری روم تبدیل شده بود. سوریه فلسطین. یکی از استان ها در امپراتوری روم، بین سال های ۱۳۵ و ۳۹۰ بود. این استان از ادغام سوریهٔ روم و یهودیهٔ روم و درپی شکست شورش بارکوخبا در ۱۳۵ میلادی توسط هادریانوس تشکیل شد. مدتی کوتاه پس از ۱۹۳ مناطق شمالی منقسم شدند به طوری که سوریه کوئله (Syria Coele) در شمال و فونیسه (Phoenice) در جنوب تأسیس شدند و استان سوریه فلسطین به یهودیه تقلیل یافت. دوره بیزانس (امپراتوری روم شرقی). در حدود سال ۳۹۰، فلسطین به سه ناحیه تقسیم شد: "پلستینا پریما"، "سکوندا" و "تریتا" ("فلسطین اول"، "دوم" و "سوم"). "فلسطین اول" شامل یهود، سامره، ساحل و پری بود که حاکم آن در کاساری زندگی می کرد. "فلسطین دوم" شامل ایالت جلیل، درجزریل پایینی، نواحی شرق ایالت جلیل و بخش غربی دکاپلیس سابق بود و حکومت آن در سایتوپلیس قرار داشت. " فلسطین سوم" شامل نگو، اردن جنوبی که زمانی بخشی از ناحیه عرب بود و
پیشتر ناحیهٔ سینا بود و پترا مقر حکومت آن بود. نام دیگر فلسطین سوم پلستینا سالوتاریس بود. این تقسیم بندی ناحیهٔ عرب را بخشی از اردن شمالی در شرق پری قرار داد. حکومت بیزانس بر فلسطین در زمان تصرف پارس ها در سال ۶۱۴ موقتاً خاتمه یافت و سپس بعد از ظهور اسلام در شبه جزیره عرب و فتح منطقه توسط نیروهای اسلام که در سال ۶۳۵ آغاز شد، حکومت آن ها بر این منطقه برای همیشه به پایان رسید. قرون وسطی. دوره های خلافت راشدین، اموی و عباسی. حاکمان مسلمان ناحیهٔ "الشام" (عربی سوریه) را به پنج بخش تقسیم کردند. "جند فلسطین" (در عربی: به معنای "ناحیهٔ نظامی فلسطین") شامل منطقه ای از "سینا" تا جنوب دشت آکر بود. با گذشت زمان این منطقه کوچکتر شده و به سینا محدود شد. رفح، کاسارا، غزه، جافا، نابلوس، اریحا، راملا و اورشلیم شهرهای اصلی بودند. در ابتدا شهر لده مرکز بود، اما در سال ۷۱۷ به شهر راملا تغییر یافت. (پس از زمانی طولانی و مدت ها بعد از پایان تقسیمبندی "جندها"، اورشلیم مرکز شد) "اردن" شامل ناحیهٔ شمال و شرق فلسطین بود. تیبراس، لجیو، ایکر، بیسان، و تایر شهرهای اصلی آن بودند و تیبریاس مرکز منطقه بود. چندین شورش سیاسی مختلف مجدداً این
مرزها را چندین بار تغییر داد. پس از قرن ۱۰، تقسیم مناطق به جندها کم کم روبه زوال گذاشت و حملات ترک ها در دههٔ ۱۰۷۰ و سپس جنگ صلیبی اول این فرایند زوال را تکمیل کرد. خلافت ابوبکر با دو بحران سرپیچی گروهی از مسلمانان از پرداخت زکات و پیامبران نو ظهور همراه بود که ابوبکر با این دو گروه وارد جنگ هایی به نام جنگ های ارتداد گشت. پس از تسلط بر شبه جزیره عربستان، مسلمانان وارد جنگ با ساسانیان و بیزانس شدند و توانستند در جبههٔ عراق بر سرزمین های غربی فرات از جمله حیره، الانبار دومه جندل در جبههٔ شام بر بخش جنوبی سوریه و فلسطین چیره شوند. خلافت فاطمی. خلافت فاطمی در سال ۹۰۹م در شمال آفریقا بنیان نهاده شد و به زودی به سیسیل، مصر، فلسطین و سوریه گسترش یافت و در دوران حکومت هشتمین خلیفهٔ فاطمی، المستنصربالله (وفات ۱۰۹۴م) به اوج قدرت خود رسید. در طول این دورهٔ حدوداً دو قرنی، فاطمیان یک حکومت مرفّه همراه با شادابی عقلانی، اقتصادی و فرهنگی قابل ملاحظه ای را پدیدآوردند. دوره صلیبی ها. پس از جنگ ملازگرد، سلجوقیان در سال ۱۰۷۱ م به اوج قدرت خود رسیدند؛ اما پس از مرگ آلب ارسلان و ملکشاه در سال ۱۰۹۲ م اوضاع رو به آشفتگی رفت و تر
کان سلجوقی درگیر جنگی داخلی شدند که منجر به تقسیم حکومت و امپراتوری سلجوقی شد. در این زمان عراق صحنه آشوب ها و انقلاب هایی بود که به وسیلهٔ اعراب و ترک ها رهبری می شد. اما در شام، تتش در سال ۱۰۹۵ م درگذشت و پسرانش رضوان، حاکم حلب، و دقاق، حاکم دمشق، پس از کوشش های فراوان بر اوضاع مسلط شدند. اورشلیم به حکومت ارتقیان انتقال یافت. طرابلس زیر سلطه شیعیان بنی عمار بود. فاطمیان مصر با استفاده از این آشفتگی به گسترش اراضی خویش در فلسطین پرداختند و اورشلیم را تسخیر کردند و موصل در زیر فرمان کربغا قرارداشت. دورهٔ مملوک. پس از کنترل دوبارهٔ مسلمانان بر فلسطین در قرن ۱۲ و ۱۳، تقسیم بندی نواحی دوباره انجام گرفت و در این مدت مرزها به سرعت تغییر می کردند. در ۱۲۶۳/۱۲۹۱ این کشور بخشی از قلمروی سلطان مملوک در مصر بود. در اواخر قرن ۱۳، فلسطین در واقع شامل قسمت های بسیاری از نواحی شیخ نشین سوریه یعنی "پادشاهی غزه" (شامل آسکالن و هبران)، "کراک" (شامل جافا و لجیو)، "سفاد" (شامل سفاد، ایکر، سیدون و تایر) و بخش هایی از پادشاهی "دمشق" (در برخی دوره ها از جنوب تا اورشلیم) بود. در اواسط قرن ۱۴، سوریه دوباره به پنج ناحیه نقسیم شد که از
بین آن ها "فلسطین" شامل اورشلیم (مرکز آن)، راملا، آسکالن، حبرون و نابلس بود، در حالی که "حوران" شامل تیبریاس (مرکز) بود. دوره عثمانی. پس از پیروزی عثمانی، این نام به عنوان نامی رسمی دیگر مورد استفاده نبود و دلیل این بود که ترک ها اغلب نواحی فرعی را با نام مرکز مشخص می کردند. این منطقه در سال ۱۵۱۶ جزئی از امپراتوری عثمانی شد و تا سال ۱۶۶۰ در واقع بخشی از " ویلایت" (بخش) دمشق-سوریه محسوب می شد تا اینکه از ۷ مارس ۱۷۹۹ تا ژوئیه ۱۷۹۹ با اشغال جفا، حیفا و سکارا ارتباطش با دیگر نقاط قطع شد. در ۱۰ می۱۸۳۲ این منطقه یکی از نواحی ترکی بود که توسط محمد علی تصرف شده بود، اما در نوامبر ۱۸۴۰ دوباره تحت قرمانروایی مستقیم عثمانی قرار گرفت. نام کهن همچنان توسط عموم و در موارد نیمه رسمی مورد استفاده قرار می گرفت. موارد بسیاری از استفاده از آن در طول سده های شانزدهم و هفدهم بر جای مانده است. در طول قرن نوزدهم، «دولت عثمانی در مکاتبات رسمی خود، از عبارت "ارض فلسطین" (سرزمین فلسطین) برای اشاره به ناحیه واقع در غرب رود اردن که در سال ۱۹۲۲ تحت فرمانروایی انگلستان "فلسطین" نامیده شد استفاده می کرد». اعراب تحصیل کرده، از عبارت "فلسطی
ن"، برای اشاره به کل فلسطین یا بیت المقدس "سنجاق" یا تنها برای اشاره به منطقهٔ اطراف راملا استفاده می کردند. سلطان عثمانی در سال ۱۸۷۶ در پاسخ به درخواست خاخام ژوزف نانتونک برای صدور اجازه اسکان یهودیان ضمن منع مهاجرت گسترده به فلسطین گفت «تقریباً تمام سرزمین های فلسطین اشغال شده، و استقلالی که نانتونک به دنبال آن است با اصول اجرایی کشور در تعارض است» و پس از آن نیز دولت عثمانی در سال های ۱۸۸۴، ۱۸۸۷، و ۱۸۸۸ احکامی علیه اسکان انبوه یهودیان صادر کرد. در سال ۱۸۸۲ شمار چشمگیری از یهودیان شروع به هجرت به سرزمین مقدس کردند و مزارع جمعی (کیبوتس) ایجاد کرده و سرانجام حومهٔ "تل آویو" را در سال ۱۹۰۹ به وجود آوردند، که بعدها در سال ۱۹۲۱ تبدیل به یک شهر شد. شمار یهودیان فلسطین که در سال ۱۷۰۰ تنها ۷٬۰۰۰ نفر بود تا سال ۱۹۰۰ به ۶۰٬۰۰۰ نفر رسید (جمعیت کل فلسطین در این سال ۵۰۰٬۰۰۰ نفر بود) که این امر به عقیده کارپات حاکی از آن است که «سیاست عثمانی مبنی بر اجازه به افراد برای مهاجرت و اسکان، و همزمان ممانعت از مهاجرت گروه های انبوه، با موفقیت همراه بوده است». حکمرانی عثمانی بر منطقه تا زمان جنگ عظیم (جنگ جهانی اول) یعنی زمانی ک
ه عثمانی از آلمان و متحدانش جانبداری کرد ادامه یافت. در طول جنگ جهانی اول، همزمان با فروپاشی امپراطوری عثمانی، بریتانیا عثمانی را از بیشتر این مناطق به عقب راند. با پایان امپراطوری عثمانی، شمار یهودیان فلسطین به ۵۵٬۰۰۰ نفر کاهش یافت.
مردی خوب در آفریقا فیلمی محصول سال ۱۹۹۴ و به کارگردانی بروس برسفورد است. در این فیلم بازیگرانی همچون کالین فریلز، جوآن ولی، شان کانری، جان لیسگو، لوئیس گوست، جونیور، دایانا ریگ و مینارد ازیاشی ایفای نقش کرده اند.
کامیئومی در اساطیر ژاپن داستان تولد خدایان است که پس از ایجاد ژاپن (کونیئومی) اتفاق می افتد؛ و به تولد فرزندان کامی (الهی) ایزاناگی و ایزانامی ارتباط دارد. طبق کوجیکی، خدایان مختلفی از رابطه بین ایزاناگی و ایزانامی متولد شدند تا اینکه خدای آتشین، کاگوتسوچی، هنگام تولد، دستگاه تناسلی ایزانامی را سوزاند و او را به شدت زخمی کرد. ایزاناگی که شاهد مرگ همسر محبوبش بود شمشیری ده- تکه ای را برداشت و فرزندش کاگوتسوچی را کشت. تعدادی از خدایان از خون و بقایای کاگوتسوچی متولد شدند. پس از آن، ایزاناگی به سرزمین یومی (دنیای مردگان) رفت تا ایزانامی را پیدا کند، اما وقتی او را پیدا کرد، او به یک جسد پوسیده تبدیل شده بود و از قسمت های بدن او خدایان دیگر برخاسته بودند، و باعث پرواز ایزاناگی به دنیای زندگان شد. سپس ایزاناگی پاکسازی آیینی میوزوگی را انجام داد که از طریق آن خدایان بیشتری متولد شدند. آخرین آنها سه خدای مهم شینتو هستند: آماتراسو، الهه خورشید، تسوکویومی، خدای ماه؛ و سوسانو (خدا)، خدای دریا بودند. تولد خدایان. ایزاناگی و ایزانامی پس از ایجاد هشت جزیره بزرگ (اویاشیما) و سایر جزایر در زمان ایجاد ژاپن ، تصمیم گرفتند خدا
یان دیگری به دنیا آورند ، از جمله خدایان خانگی ، [خدایان باد] ، درختان و مراتع ، همه خود به خود متولد شدند. مرگ کاگوتسوچی. بعد از درد و رنج، ایزانامی مادر کاگوتسوچی می میرد. در آن زمان ایزاناگی برای مرگ او عزادار شد و ناله سر داد. از اشک های او، خدای زن (泣 沢 女神 ناکیساوامه) متولد شد. متعاقباً ایزاناگی، ایزانامی را در کوه هیبا (شیمانه) به خاک سپرد. غم و اندوه او به خشم تبدیل شد و تصمیم گرفت با یک شمشیر ده تکه ای به نام آمه-نو-اوهاباری / آمه-نو-وهاباری (天 之 尾羽 張، همچنین معروف به ایتسو-نو-وهاباری) کاگوتسوچی را بکشد. از خون کاگوتسوچی خدایان دیگری ظهور کردند. سرزمین یومی. ایزاناگی سپس تصمیم گرفت که ایزانامی را بازگرداند و به یومی نو-کونی، جهان زیرین رفت. با عبور از دروازه های آن جهان، او با ایزانامی روبرو شد و به او گفت: کشورهایی که من و شما ایجاد کرده ایم هنوز تکمیل نشده اند. بگذارید برگردیم! ایزانامی پاسخ داد: حیف که شما قبلاً نیامده اید، زیرا من در کشور یومی غذا خورده ام! (با خوردن غذا در سرزمین یومی، ساکن یومی در آن سرزمین گیر می کند. این مفهوم "یوموتسو هه گوی (黄泉 戸 喫)" نامیده می شود) با این حال، من با خدایان ی
ومی مشورت خواهم کرد. تو تحت هیچ شرایطی نمی توانی به من نگاه کنی! با گفتن این حرف، ایزانامی وارد کاخ خدایان سرزمین یومی شد. با این حال، زمان گذشت و او دیگر برنگشت و ایزاناگی ناامید شد. ایزانامی شانه اش را (که موی بلندش را بدان می بست) برداشت و چون مشعل به کار برد؛ و تصمیم گرفت وارد دنیای مردگان شود. او موفق به یافتن ایزانامی شد اما از دیدن اینکه او زیبایی خود را از دست داده و به یک جسد پوسیده و پوشیده از طلسم تبدیل شده بود متعجب شد. دیده شدن به این حالت، باعث شرمندگی و خشم ایزانامی شد. ایزانامی در پی ایزاناگی افتاد تا او را بکشد، ولی موفق نشد. آنگاه قول داد که روزانه هزار نفر از مردم ایزاناگی را بکشد. ایزاناگی نیز در جواب پیمان بست که روزانه هزار و پانصد نفر را به دنیا خواهد آورد. پس از برگشتن ایزاناگی و در هنگام اجرای مراسم تطهیر، او از چشم چپش آماتراسو (ایزدبانوی خورشید)، و از چشم راستش تسوکویومی (ایزدبانوی ماه)، و از بینی اش سوسانو (خدای توفان) را آفرید.