Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ید سامنیت ها به سوی پرنسته (جنوب-شرقی روم) برای نجات ماریوس جوان آگاهی یافته بود، تصمیم گرفت نیرویی برای پیگیری محاصرهٔ پاپیریوس کاربو در کیوزی جاگذاشته و با بقیه مردانش مجدداً روبه سوی جنوب کرده و به پرنسته بازگردد. لژیون های سولا به موقع فرارسیدند تا راه پرنسته را به روی ارتش بزرگ تلسینوس ببندند، و موفق شدند پیشروی آنان را متوقف کنند. رسیدن دو لژیون تقویتی لوکیوس داماسیپوس که قبلاً از جانب کاربو فرستاده شده بودند نیز نتوانست وضع سامنیت ها را تغییر دهد. محاصرهٔ پرنسته با تمام قوا از سوی نیروهای سولا ادامه یافت. نبرد. تغییر جهت سامنیت ها به سوی روم. بنابراین ارتش عظیم سامنیت های پونتیوس تلسینوس و لوکانی های مارکوس لامپونیوس در مسیر پرنسته توسط نیروهای کورنلیوس سولا متوقف شدند؛ نیروهایی که تمامی تلاش ها برای نجات نیروهای محاصره شدهٔ گایوس ماریوس جوان را خنثی می کردند. در این میان، روند جنگ در دیگر جبهه ها باب میل نیروهای سولا بود: در گل آلپ، ارتش گایوس نوربانوس پس از چند پیروزی، در فائنتسا توسط متلوس پیوس تارومار شد و خود به رودس گریخت و بخشی از باقی ماندهٔ نیروهایش به جناح دشمن پیوستند. کاربو هم که از خروج سو
لا از حومه کیوزی سودجُسته بود، خود را از کیوزی خارج ساخت و به خط جبهه فورلی ـ فائنتسا رفت تا با متلوس پیوس که آسیب پذیرترین فرد نیروهای اپتیمات ها پنداشته می شد، رویارو گردد. نتیجه امّا آن چیزی نبود که کاربو انتظارش را داشت: وی شکست زننده ای متحمل شد و کیوزی را نیز بی دفاع رها کرده بود تا به دست پومپیئوس بیفتد و نیروهایش در آنجا تاحدودی نیست و نابود شدند. وی به آفریقا گریخت امّا گایوس آلبینوس کارینا درعوض باقی ماندهٔ نیروها را جمع آوری کرده و شجاعانه تصمیم گرفت روانه پرنسته (در جنوب کیوزی و روم) شده تا به نیروهای تلسینوسی ملحق شود که در مسیر پرنسته متوقف شده بودند. وضع ارتش سامنیتی که در نزدیکی پرنسته تجمع کرده بود، باوجود رسیدن نیروهای تقویتی داماسیپوس و سپس کارینا پُرمخاطره بود و بیم آن می رفت که بدتر شود؛ راه پرنسته که از سوی ارتش سولا برای ادامه دادن به محاصرهٔ ماریوس جوان مسدود شده بود ناگشودنی به نظر می رسید و همچنین انتظار می رفت ارتش گنئو پومپیئوس پس از شکست دادن کاربو در کیوزی نیز به نیروهای سولا بپیوندد. بدین وسیله ارتش ایتالیایی-سامنیتی نزدیک بود محاصره شود. در این اوضاع و احوال، سران دموکرات به اب
تکار پونتیوس تلسینوسِ پُرتوان و جنگجو تصمیم استراتژیک متهورانه ای گرفتند: قرار شد شکستن محاصرهٔ پرنسته را رها کرده و در عوض مستقیماً به سوی روم حرکت کنند، رومی که در این هنگام از دفاع کامل و مجهز بی بهره بود. این پیشروی بی باکانه به سوی روم از دیدگاه استراتژیکی امری مخاطره آمیز بود امّا محتملاً سران دموکرات و در رأس آنان تلسینوس از شکست های مکرر مضطرب شده و درعوض مصمم به گرفتن انتقامی سخت از روم شده بودند. پونتیوس تلسینوس و جنگجویان سامنیت وی مصمم به جنگیدن در آخرین و تعیین کننده ترین نبرد برای دفاع از آزادی و هستی مردم ایتالیایی شان، اِعمال تنبیهی سخت علیه شهر منفور روم، نابودی کامل آن و ازریشه برکندن ساکنین آن بودند. بدین ترتیب ارتش ایتالیایی-سامنیتی به رهبری پونتیوس تلسینوس به همراهی لوکانی های لامپونیوس و سران دموکراتیک از جمله کارینا، داماسیپوس و کنسورینوس در نیمه شب قلمرو پرنسته را رها کرده (دور زده) و در مسیر جاده لاتین باسرعت روانه روم شدند، جایی که تنها در حد یک روز پیاده روی از پرنسته فاصله داشت. این نیروها در مسیر خود عملاً با برخوردی روبرو نشدند. آنان در صبحگاه یکم نوامبر ۸۲ پیش از میلاد به حومه ر
وم رسیدند. تلسینوس که از این پیشروی موفقیّت آمیز بسیار سرخوش و مطمئن بود، ارتش خود را در فاصله دَه استادیایی پورتا کولینا موضع داده و اردو زد. وضع روم که تقریباً بی دفاع بود (زیرا سولا برای پیگیری محاصرهٔ ماریوس جوان هنوز در پرنسته بود) تراژیک می نمود؛ این پایتخت پس از سده ها باردیگر در خطر ویرانی و غارت تازه ای همانند آنچه در نبرد آلیا در ۳۹۰ پیش از میلاد از سوی گل ها (فرانسه) برسرش آمد، بود. فرارسیدن سولا و نبرد در دروازه کولینا. خطری که روم را تهدید می کرد بسیار جدّی بود؛ پونتیوس تلسینوس همچون هانیبال جدیدی تصور می شد که بی هیچ شک و تردیدی مصمم به تازش به پایتخت بی دفاع و شدیداً آسیب پذیر دشمن بود. در بامداد یکم نوامبر گروهی از سواران از میان جوانان شهر بسیج شده و به فرماندهی آپیوس کلودیوس شجاعانه از شهر خارج شدند تا با دشمن ایتالیایی رویارو شوند، امّا ارتش بزرگ سامنیت-ماریانی به آسانی آنان را شکست داده و فرمانده آنان کُشته شد. خوف و دهشت شهر را فراگرفت و آشوب و غوغاهایی نیز درمیان شهروندانی که هراسناک از به راه انداختن «حمام خون» بودند، رخ داد. سولا از حرکت غیرمنتظره و بی باکانه ارتش تلسینوس به سوی روم آگ
اه شده و دانسته بود که دشمن جبهه پرنسته را رها کرده و در طول جاده لاتین درحال پیشروی به سوی روم است، پس سریعاً با ارتش خود برای نجات پایتخت روانه شد. پیش قراولان ارتش سولا، هفتصد سوار به فرماندهی اکتاویوس بالبوس، در صبح یکم نوامبر به پایتخت رسیده و روحیه شهروندانِ تحت حمله را تقویت کردند؛ بالبوس پس از توقفی بسیار کوتاه سربازان خود را وارد نبرد با دشمن نمود. سولا نیز پس از حرکتی طاقت فرسا از پرنسته در نیمروز به روم رسید و نیروهایش را در نزدیکی معبد ونوس اریچینا در نزدیکی پورتا پیای امروزین مستقر ساخت و به اولین واحدهایی که فرارسیدند دستور داد پس از استراحتی کوتاه مستقیماً به خط مقدم رفته تا دشمن حمله کنند. به رغم مشاوره های معاونانش گنایوس کورنلیوس دولابلا و لوکیوس مانلیوس تورکواتوس که پیشنهاد کردند نبرد کلی را به تأخیر انداخته و پیش از روبرو شدن با دشمن استراحتی به لژیون های خسته بدهد، سولا تصمیم گرفت تردیدی به خود راه نداده و جنگ را در بعد از ظهر همان روز بیاغازد زیرا از بی نظمی و ترور محتمل در روم درطول شب نگران بود. جنگ در میان ساعات ۱۵ و ۱۶ یکم نوامبر آغاز شد. نبرد با وجود کاهش سطح دید، خونین و دراماتیک ب
ود؛ ارتش ایتالیایی-سامنیتی با خشونت مفرطی می جنگید و تلسینوس با گشت زنی در خط مقدم سپاهش می کوشید سربازان خود را تشجیع و تحریک کند، و پیروزمندانه ادعا می کرد که روم درحال نابودی است، «نابود کنندگان آزادی ایتالیا» نیست ونابود خواهند شد، روز انتقام فرارسیده و اینکه لازم است «دشت» ی که «گرگ ها» ی رومی در آن آشیان گزیده بودند را ازمیان برد تا برای همیشه اقوام ایتالیایی آزاد شوند. در ابتدای نبرد، جناح چپ روم خود را تحت حملات دشمن در وضعی دشوار یافت و سولا شخصاً در آنجا حاضر شد تا وضعیت را کنترل کند و آنان را به مقاومت برانگیزد، وی حتی در خطوط مقدم سپاهش سوار بر اسب حرکت می کرد، امری که خطر آن را داشت که نیزه ای از سوی دشمنانی که وی را شناخته بودند به سویش پرتاب شده و وی را بکُشد. سولا که دیندار بود، خداوندگار آپولون را فرامی خواند تا وی را از گزند محفوظ داشته و در این نبرد یاری اش دهد. او دل به خطر می سپرد تا لژیون هایش را قوی دل کرده و به مقاومت برانگیزد. درحقیقت اوضاع جناح چپ روم بهبود نیافت؛ نیروها منحرف شده، عده ای به کمپ عقب کشیده، و بقیه به داخل دیوارهای شهر گریختند، و در این گیرودار عقب نشینی حتّی بسیاری از
شهروندانی که برای مشاهده نبرد خارج شده بودند نیز کُشته شدند. شایعاتی یأس آور مبنی بر شکست رومیان و مرگ محتمل سولا شایع شدند؛ این اخبار حتیّ تا کمپ پرنسته که اوفلا مشغول محاصرهٔ ماریوس جوان بود نیز رسید و به وی گفته شد که جنگ را باخته اند. سولا برای اجتناب از غیرقابل کنترل شدن دروازه ورود به شهر، دروازه ها را بست و نیروها ــ که دیگر راه فرار نداشتند ــ بالاخره موفق شدند خود را بار دیگر سازماندهی کرده، و باز جنگ را از سر بگیرند و از شکست کامل جناح چپ اجتناب کنند. به تدریج لژیون های سولا ابتکار را در دست گرفته و یک ساعت پس از غروب، هجوم برده و به تدریج زمین را از سامنیت ها پس گرفتند؛ جنگ خونین در طول شب نیز ادامه یافت. در این میان، باوجود نبرد سهمگینی که در جناح چپ سولا جریان داشت، در جناح راست لژیون های کهنه سرباز سولا به فرماندهی کراسوس به پیروزی کاملی دست یافتند. نیروهای کراسوس دشمنان مقابل خود را که از بازمانده های نیروهای ماریانی کارینا و داماسیپوس تشکیل شده بودند را درهم کوبیده و دشمن را تا شب تعقیب کردند تا اینکه به شهرک آنتمنائه در شمال روم در مکانی که رود آنینه به تیبر می پیوندد، رسیدند؛ در اینجا کراسو
س نیروهای خود را متوقف ساخت و پیک هایی به جانب سولا فرستاد تا وی را از پیروزی آگاه کند. پیک ها در نیمه شب به پورتا کولینا رسیده و به سولا گفتند که دشمن شکست خورده و تلفات بسیار سنگینی برجای گذاشته است. کراسوس درخواست تهیه خوراکی برای سربازان شجاع خود را نیز کرده بود. سولا از این خبر برای تقویت روحیه نیروهایش بهره گرفت. بالاخره در صبحدم دوم نوامبر جناح چپ سولا پس از آن که کل شب را جنگید، بر سامنیت ها برتری یافت و پیروزی را تکمیل کرد. سولا شخصاً به آنتمنائه رفته و توانست برخی نیروهای دشمن در حدود ۳٬۰۰۰ نفر را متقاعد نماید که به جناح وی پیوسته و به رفقای خود حمله کنند؛ حادثه ای که در اوج نبرد رخ داده و پیروزی ارتش سولا و محافظه کاران را سرعت بخشید. بدینگونه روم از خشم و انتقام سامنیت ها برکنار ماند و نبرد با نابودی تقریباً کامل ارتش ایتالیایی-ماریانی پایان یافت. پونتیوس تلسینوس، فرمانده سامنیت ها، تا آخرین نفس خود جنگید. روز بعد سران ماریان ها از جمله کارینا، داماسیپوس و کنسورینوس دستگیر شدند. پس از پیروزی، سولا نسبت به بازندگان جنگ ــ به ویژه سامنیت ها که روم را با چنین تهدیدی مواجه کرده بودند ــ رفتار بیرحمانه
ای داشت؛ به طوری که سه روز پس از نبرد ۳٬۰۰۰ تن از اسرا به نحوی بربرگونه و توحش آمیز کُشته شدند و سناتورهایی که در صحنه اعدام حضور داشتند را به وحشت انداخت. بقیه منابع اظهار می دارند که سربازانی از دشمن که به شیوه خودسرانه اعدام شدند بالغ بر ۸٬۰۰۰ نفر بودند و اکثریت آنان را سامنیت ها تشکیل می دادند. افزون برآن سولا سر تلسینوس را قطع و به اسرای ماریان ها نیز رحم نکرد: داماسیپوس و کنسورینوس نیز کُشته و سربریده شدند. پیامدها. نبرد پورتا کولینا با خشونت مفرط و خونریزی بسیاری همراه بود، برطبق آنچه Appian گفته مجموع کُشتگان هر دو طرف به حدود ۵۰٬۰۰۰ نفر می رسید. پس از پیروزی و اعدام قساوت آمیز اسیران سامنیت، سولا تصمیم گرفت از این پیروزی سودجوید تا با نمایش قساوت دیگری، روحیه ارتش ماریان هایی که هنوز در پرنسته محاصره شده بودند را تضعیف کند؛ بدین معنی که سربُریدهٔ پونتیوس تلسینوس، کارینا، داماسیپوس و کنسورینوس را برای اوفلا (افسری که از سوی سولا مأمور محاصره پرنسته بود) فرستاد. این سرها به محاصره کنندگان پرنسته نشان داده شده و سپس به کمپ دشمن پرتاب شدند و سبب یأس در میان ارتش ماریان ها شد. پس از تلاشی نافرجام برای فر
ار، گایوس ماریوس جوان و برادر کوچکتر تلسینوس خودکُشی کردند تا به دست دشمن اسیر نشوند، استحکامات پرنسته نیز درنهایت خود را به اوفلا تسلیم کردند. مدافعان شهر تصمیم به توقف مقاومت گرفتند زیرا توسط فرستادگان (نمایندگان) متقاعد شده بودند که با آنان با ملایمت برخورد خواهد شد امّا حقیقت جز این بود: سولا در انتقام گیری خود رحم و شفقتی نشان نداد. بخشی از اسیران جان به در بردند امّا شهروندان پرنسته، تمامی سامنیت ها و سناتورهایی که مخالف سولا بودند باخشونت کُشته شدند، شهر نیز مورد غارت واقع شده و ویران گشت. پس از نبرد تعیین کنندهٔ پورتا کولینا و تسلیم شدن پرنسته، لوکیوس کورنلیوس سولا اکنون پیروزمند دومین جنگ داخلی سولا بود و تسلط کامل بر فضای سیاسی روم را صاحب شد و پس از سال ها منصب دیکتاتور روم را احیا کرد، هرچند که مابقی کانون های مقاومت ماریان ها و ایتالیایی ها جنگ را تا ۸۰ ق. م در کامپانیا و اتروریا پی گرفتند. سران بازماندهٔ دموکرات-ماریان تلاش کردند به خارج ایتالیا گریخته تا نیروهای باقی مانده را سازماندهی کنند امّا به سرعت توسط افسران سولا سرکوب شدند، به جز کوینتوس سرتوریوس که موفق شد در هیسپانیا دولتی بزرگ تشکیل
دهد که تا چند سال دوام آورد. گنایوس پاپیریوس کاربو در سیسیل مورد حمله پومپیئوس واقع شده و کشته شد. پومپیئوس جوان سپس به سرعت به آفریکا رفت و دومیتیوس انوباربوس (داماد لوسیوس کورنلیوس کینا) را نیز شکست داده و به مرگ محکوم کرد تا پیروزی اپتیمات ها در جنگ داخلی تکمیل شود. بدین ترتیب پومپیئوس به ایتالیا بازگشت و به عنوان ارتشتاری بااستعداد امّا خشن ("adulescentulus carnifex" یا "دژخیم جوان") شهرت یافت. افزون برآن، کورنلیوس سولا به رغم تنفری که از جاه طلبی ها و استقلال این ژنرال جوان داشت، از دستاوردهای وی که به آخرین کانون های مقاومت دموکرات ها مُهر پایانی زده بود قدردانی نمود.
رودخانه چاتاهوچی نیمه جنوبی مرز آلاباما و جورجیا و همچنین بخشی از مرزهای فلوریدا - جورجیا را تشکیل می دهد. این رودخانه به همراه رودخانه فلینت شاخه های رودخانه آپالاچیکولا را تشکیل می دهند و نهایتاً در فلوریدا به خلیج آپالاچیکولا واقع در خلیج مکزیک می ریزد. رودخانه چاتاهوچی حدود ۶۹۰ کیلومتر طول دارد.
راینر بارتسل (؛ ۲۰ ژوئن ۱۹۲۴ – ) سیاست مدار اهل آلمان بود. راینر بارتسل در ۲۶ اوت ۲۰۰۶، بعد از یک دوره طولانی بیماری در سن ۸۲ سالگی درگذشت.
استیو آرچیبالد (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل اسکاتلند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سنت میرن، باشگاه فوتبال بلکبرن روورز، باشگاه فوتبال فولام، باشگاه فوتبال تاتنهام هاتسپر، باشگاه فوتبال بارسلونا بی، باشگاه فوتبال آبردین، باشگاه فوتبال ردینگ، باشگاه فوتبال بارسلونا، باشگاه فوتبال هیبرنین، و باشگاه فوتبال اسپانیول اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اسکاتلند و اسکاتلند بازی کرده است.
ران دیویس (; – ) بازیکن فوتبال اهل ولز بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ساوت همپتون، باشگاه فوتبال بلکبرن روورز، باشگاه فوتبال لوتون تاون، باشگاه فوتبال منچستر یونایتد، باشگاه فوتبال نوریچ سیتی، باشگاه فوتبال پورتسموث، و باشگاه فوتبال میلوال اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ولز بازی کرده است.
ویلی اِروین (به ; – ) بازیکن فوتبال اهل ایرلند شمالی بود. از جمله باشگاه هایی که وی در آن ها بازی کرده است، می توان به باشگاه فوتبال پرستون نورث اند، باشگاه فوتبال برایتون اند هوو آلبیون و باشگاه فوتبال برنلی اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال ایرلند شمالی و ایرلند شمالی بازی کرده است. درگذشت. اروین، پس از تحمل یک دورهٔ بیماری، در ۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، در سن ۸۲ سالگی درگذشت.
اندی مک اووی (; – ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری ایرلند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بلکبرن روورز اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری ایرلند بازی کرده است.
دیکی دیویس (; – ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ساندرلند و باشگاه فوتبال برنتفورد اشاره کرد.
ویلی مویر (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسکاتلند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال استوک پورت کانتی و باشگاه فوتبال بولتون واندررز اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسکاتلند بازی کرده است.
مری پوپ آزبورن ،(۲۰ می ۱۹۴۹) نویسنده آمریکایی کتاب کودکان است. او شهرت خود را بیشتر مدیون مجموعه کتاب خانه درختی سحرآمیز است که تا سال ۲۰۱۷ بیش از ۱۳۴ میلیون نسخه از آن در سراسر جهان به فروش رفته است. این مجموعه جوایزی را برای کتاب و نویسنده به ارمغان آورده است. آزبورن در دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل تحصیل کرد. بعد از اتمام تحصیلات مدتی به سفر پرداخت و بعد در نیویورک مستقر شد. او بدون پیشینه ای اولین کتاب خود را در سال ۱۹۸۲ منتشر کرد. پیش از آغاز کردن مجموعه خانه درختی سحرآمیز (۱۹۹۲) تعدادی کتاب برای کودکان نوشت. ناتالی پوپ بویس خواهر مری آزبورن تعدادی کتاب های کوتاه در همین مجموعه منتشر کرده است. زندگی. مری آزبورن یک خواهر به نام ناتالی و یک برادر دوقلو به نام بیل و یک برادر جوان تر به نام مایکل دارد. پدرش ارتشی بود و به همین سبب خانواده مجبور بودند در شهرهای مختلف ساکن شوند. او دراین باره می گوید: «جابجایی هرگز برایش ناراحت کننده نبوده است، برعکس اقامت در یک محل برایش بسیار دشواراست.» بعد از اینکه پدرش بازنشسته شد، خانواده در شهر کوچکی در کارولینای شمالی مستقر شدند. مری بیشتر اوقات فراغت خود را در تئا
تر محلی سپری کرد.
جیمی گلازِرد (; – ۱۹۹۵) بازیکن فوتبال اهل انگلستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اورتون، باشگاه فوتبال منزفیلد تاون، و باشگاه فوتبال هادرزفیلد تاون اشاره کرد.
ویلف چادویک (; – ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لیدز یونایتد، باشگاه فوتبال اورتون، باشگاه فوتبال نلسون، باشگاه فوتبال ولورهمپتون واندررز، و باشگاه فوتبال استوک سیتی اشاره کرد.
جیمی تروتر (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل انگلستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بری و باشگاه فوتبال شفیلد ونزدی اشاره کرد.
دیوید مک لین (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسکاتلند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال برافورد پارک آونیو، باشگاه فوتبال داندی، باشگاه فوتبال شفیلد ونزدی، باشگاه فوتبال سلتیک، باشگاه فوتبال پرستون نورث اند، و باشگاه فوتبال رنجرز اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسکاتلند بازی کرده است.
بابی پارکر (; – ۱۹۵۰) بازیکن فوتبال اهل اسکاتلند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اورتون و باشگاه فوتبال ناتینگهام فارست اشاره کرد.
جو اسمیت (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل انگلستان بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال استوک پورت کانتی، باشگاه فوتبال دارون، باشگاه فوتبال بولتون واندررز، و باشگاه فوتبال پورت ویل اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال انگلستان بازی کرده است.
ریشارت اشتوکلن (۲۰ اوت ۱۹۱۶ – ۲ مه ۲۰۰۲) سیاستمدار اهل آلمان بود که سمت هایی چون وزارت پست و ارتباطات و ریاست بوندستاگ در آلمان غربی را بر عهده داشت. اشتوکلن در ۲ مه ۲۰۰۲، در سن ۸۵ سالگی درگذشت.
الکس یانگ (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسکاتلند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سنت میرن، باشگاه فوتبال فالکیرک، باشگاه فوتبال تاتنهام هاتسپر، باشگاه فوتبال منچستر سیتی و باشگاه فوتبال اورتون اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسکاتلند بازی کرده است.
جان کمپل (؛ ۱۹ فوریه ۱۸۶۹ – ) بازیکن فوتبال اهل اسکاتلند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال نیوکاسل یونایتد و باشگاه فوتبال ساندرلند اشاره کرد.
تور پابرهنه اولین تور کنسرت خواننده و ترانه سرا کلمبیایی شکیرا بود که در سال های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۷ برگزار شد. در طول تور، شکیرا از بیشتر کشورهای آمریکای لاتین بازدید کرد. این نمایش در مکزیکو سیتی بیش از ۱۰ هزار طرفدار را به خود جلب کرد. این کنسرت در اکوادور فیلمبرداری شد و از تلویزیون ملی پخش شد.
تور آنفیبیو (به ) یک تور کنسرت از خواننده و ترانه سرای کلمبیایی شکیرا است که از ۲۱ فوریه ۲۰۰۰ در لیما (پرو) آغاز شد، و در تاریخ ۱۲ مه همان سال در بوئنوس آیرس (آرژانتین) به پایان رسید. نام "آنفیبیو (Anfibio)" در زبان فارسی به معنای «دوزیست» می باشد و این نام توسط خود شکیرا انتخاب شد. این تور با پشتیبانی مالی نوکیا برگزار شد.
سیستم انتقال برق کبک-آبی () سیستم جهانی انتقال توان که در استان کبک کانادا واقع شده است. این سیستم از ولتاژ خیلی بالا، ۷۳۰ کیلوولت جریان متناوب برخوردار است که برق آن از طریق خطوط نیرو به ساکنان مونترآل و کبک می رسد که در نزدیکی نیروگاه برق آبی چون سد دنیل جوهانسون و پروژه جیمز بای در شمالی ترین نقطه کبک و نیروگاه تولید برق چرچیل در لابرادور (که جزء سیستم انتقال کبک-آبی نیست) واقع گردیده است. سیستم بیش از ۳۴٬۲۸۷ کیلومتر طول دارد که ۵۳۰ پست برق را دربر گرفته است. آن با ترنس انرژی کبک-آبی اداره می شود که شاخه ای از شرکت دولتی کبک-آبی است.
امیرعلی صادقی (زادهٔ ۲۱ بهمن ۱۳۷۹) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست وینگر و هافبک هجومی بازی می کند. عملکرد باشگاهی. سایپا. امیر علی صادقی پس از درخشش در لیگ جوانان تهران و به ثمر رساندن ۲۳ گل، ضمن کسب آقای گلی نظر کادر فنی تیم بزرگسالان سایپا را به خود جلب کرد و به تمرینات این تیم اضافه شد. وی اولین بازی خود در لیگ برتر را در هفته دوازدهم لیگ برتر فوتبال ایران ۹۹–۱۳۹۸، مقابل ماشین سازی انجام داد.او در ۱۳ بازی موفق به ثمر رساندن ۹ گل شد. او سابقه آقای گلی در دو فصل متوالی لیگ برتر جوانان تهران با ۱۹ و ۲۳ گل زده را نیز دارد. استقلال. پس از درخشش در سایپا این بازیکن با نظر فرهاد مجیدی، وی با قراردادی سه ساله به استقلال پیوست. در سه فصل اول حضور امیرعلی صادقی در استقلال زمان و فرصت زیادی برای بازی پیدا نکرد اما در بیشتر بازیهای دوستانه و تدارکاتی نام وی به عنوان گلزن بود و به این علت وی به عنوان آقای گل بازیهای دوستانه معروف بود. وی پس از سه فصل حضور در استقلال در لیست مازاد قرارگرفته بود اما با درخواست جواد نکونام قرارداد وی تمدید شد و با تغییر کادرفنی و سرمربیگری پیتسو موسیمانه وی فرصت بازی بیشتری به دست
آورد و توانست بعد از چهار فصل حضور در استقلال مقابل فولاد خوزستان با یک گل زیبا اولین گل خودش را با پیراهن استقلال به ثمر رساند. عملکرد ملی. در آبان ۱۴۰۱ امیرعلی صادقی توسط کارلوس کیروش به تیم ملی فوتبال بزرگسالان ایران دعوت شد و و مقابل نیکاراگوئه دقایقی به میدان رفت.
محمد مهری (زادهٔ ‎۶ مهر ۱۳۷۲ در تنکابن) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال ملوان بندر انزلی بازی می کند. دوران باشگاهی. سایپا. وی اولین بازی خود در لیگ برتر خلیج فارس را در هفته چهارم لیگ برتر فوتبال ایران ۹۹–۱۳۹۸، مقابل باشگاه فوتبال پارس جنوبی جم انجام داد. افتخارات. نفت مسجدسلیمان
امین پورعلی رودبنه (زادهٔ ۲۳ فروردین ۱۳۶۷ در لاهیجان) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست هافبک دفاعی بازی می کند. دوران باشگاهی. گل گهر سیرجان. وی اولین بازی خود در لیگ برتر خلیج فارس را در هفته اول لیگ برتر فوتبال ایران ۹۹–۱۳۹۸، مقابل باشگاه فوتبال نساجی مازندران انجام داد. افتخارات. گل گهر سیرجان
محسن طرهانی (زادهٔ ۳۰ دی ۱۳۶۸) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مدافع راست برای باشگاه فوتبال مس شهربابک در لیگ آزادگان بازی می کند. دوران باشگاهی. گل گهر سیرجان. وی اولین بازی خود در لیگ برتر خلیج فارس را در هفته چهارم لیگ برتر فوتبال ایران ۹۹–۱۳۹۸، مقابل باشگاه فوتبال تراکتور انجام داد. دوران باشگاهی وی سابقه بازی برای تیم های گل گهر سیرجان، مس رفسنجان ، خیبر خرم آباد ، هوادار تهران و شمس آذر قزوین را دارد.
کوبایی آمریکایی ها (به یا به ) آمریکایی هایی هستند که اصل و نسب شان به کوبا بر می گردد. این کلمه ممکن است به کسی اطلاق شود که متولد آمریکا و از تبار کوبایی است یا از کوبا به آمریکا مهاجرت کرده. آمریکایی های کوبایی سومین گروه بزرگ آمریکایی های هیسپنیک در ایالات متحده هستند. بسیاری از جوامع در سراسر ایالات متحده دارای جمعیت قابل توجهی از کوبایی آمریکایی ها هستند. فلوریدا، تا حدی به دلیل مجاورت با کوبا، (۱٫۵۳ میلیون نفر در سال ۲۰۱۷) بالاترین تمرکز کوبایی آمریکایی ها را در ایالات متحده دارد، پس از آن کالیفرنیا (۱۱۰۷۰۷۰)، نیوجرسی (۹۹۹۸۷)، تگزاس (۸۶۱۸۳) و نیویورک (۷۸٬۴۷۸) قرار دارند. پس از جنوب فلوریدا، شهرهای نیویورک، تمپا، نواحی یونیون کانتی و هادسون شمالی، نیوجرسی، به ویژه یونیون سیتی، الیزابت و غرب نیویورک قرار دارند. با ۱۴۱٬۲۵۰ نفر جمعیت، جامعه کوبایی کلانشهر نیویورک بزرگترین جامعه در خارج از فلوریدا است. تقریباً ۷۰٪ از کوبایی های آمریکایی در فلوریدا زندگی می کنند.
حسام پورهاشم (زادهٔ ۱۸ شهریور ۱۳۷۵ - استهبان) یک بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مدافع چپ بازی می کند.علاوه بر این پست توانایی بازی در پست هافبک چپ و وینگر چپ را نیز دارد. دوران باشگاهی. گل گهر سیرجان. حسام پور هاشم در سال ۱۳۹۵ از رده پایه به عضویت تیم بزرگسالان گل گهر درآمد و با این تیم به عنوان قهرمانی لیگ آزادگان فصل ۹۶_۱۳۹۵ رسید و به لیگ برتر خلیج فارس صعود کرد. وی اولین بازی خود در لیگ برتر خلیج فارس را هم در هفته اول لیگ برتر فوتبال ایران ۹۹–۱۳۹۸، مقابل باشگاه فوتبال نساجی مازندران انجام داد. شهر خودرو مشهد. وی در سال ۱۳۹۹ پس از گذراندن چندین فصل حضور در تیم های پایه و اصلی باشگاه فوتبال گل گهر، به باشگاه فوتبال شهر خودرو خراسان پیوست. ذوب آهن اصفهان. در سال ۱۴۰۰ پور هاشم به باشگاه فوتبال ذوب آهن اصفهان پیوست تا در نیم فصل دوم لیگ برتر بیست و یکم برای این تیم به میدان برود. افتخارات. گل گهر سیرجان
علی قربانخانی (زادهٔ ) در همدان؛ بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مهاجم بازی می کند. دوران باشگاهی. گل گهر سیرجان. وی اولین بازی خود در لیگ برتر خلیج فارس را در هفته اول لیگ برتر فوتبال ایران ۹۹–۱۳۹۸، مقابل باشگاه فوتبال نساجی مازندران انجام داد. افتخارات. گل گهر سیرجان
کاستلانو و پیپولو () لقب یک زوج هنری فیلم نامه نویس و کارگردان ایتالیایی با نام های فرانکو کاستلانو (۱۹۹۹–۱۹۲۵) و جوزپه موچا (۲۰۰۶–۱۹۳۳) بود. این دو با همکاری هم برای ۷۰ فیلم، فیلم نامه نوشتند و ۲۰ فیلم نیز با هم کارگردانی کردند که بیشتر ژانر کمدی بود. از فیلم هایی که این زوج هنری در آنها نقش داشته اند، می توان به "کشور زیبا"، "سه ببر در برابر سه ببر"، "فاشیست"، "با ببرها بازی نکنید"، "مرد، زن و پول"، "دکتر جکیل و بانوی مهربان"، "شنبه، یکشنبه و جمعه"، "شکر، عسل و فلفل" و "اسکی مارپیچ" اشاره کرد.
رضا محمودآبادی (زادهٔ ۲۰ اردیبهشت ۱۳۷۴) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست وینگر برای باشگاه فوتبال چادرملو در لیگ برتر خلیج فارس بازی می کند. دوران باشگاهی. گل گهر سیرجان. او نخستین بازی خود در لیگ برتر خلیج فارس را در هفته پنجم لیگ برتر فوتبال ایران ۹۹–۱۳۹۸، برابر باشگاه فوتبال صنعت نفت آبادان انجام داد. وی همچنین نخستین گل خود در لیگ برتر خلیج فارس را در هفتهٔ بیست و پنجم لیگ برتر فوتبال ایران ۹۹–۱۳۹۸، در برابر باشگاه فوتبال شاهین بوشهر به ثمر رساند.
قتل های آتلانتا در سالهای ۱۹۷۹–۱۹۸۱، که بعضاً قتل های کودکان آتلانتا نامیده می شود، یک سری قتل هایی بود که در ژوئیه ۱۹۷۹ تا مه ۱۹۸۱ در آتلانتا انجام شد. در طول مدت دو سال، حداقل ۲۸ کودک، نوجوان و بزرگسال کشته شدند. وین ویلیامز، که هنگام آخرین قتل ۲۳ ساله بود به جرم قتل دو بزرگسال دستگیر و محاکمه شد و به حبس ابد محکوم شد. متعاقباً پلیس تعداد زیادی از قتل های کودکان را به ویلیامز نسبت داد. اگرچه وی در هیچ یک از این موارد متهم نشده و ویلیامز نیز به هیچ چیز اعتراف نکرده است، اما قتل ها پس از دستگیری ویلیامز متوقف شد. در مارس ۲۰۱۹، پلیس آتلانتا به دستور شهردار کیشا لنس باتومز بررسی پرونده ها را دوباره آغاز کرد، به این امید که فناوری های امروزی منجر به حل شدن پرونده قتل هایی شود که حل نشده باقی مانده بودند. در رسانه ها. در فصل دوم از سریال "شکارچی ذهن" به موضوع قتلهای آتالانتا و دستگیری و بازجویی وین ویلیامز پرداخته شد.
لیگ قهرمانان اروپا ۹۸–۱۹۹۷ چهل و سومین دوره از مسابقات فوتبال باشگاه های برتر اروپا و ششمین دورهٔ لیگ قهرمانان اروپا از زمان تغییر نام رقابت ها در سال ۱۹۹۲ بود. در فینال این رقابت ها، تیم رئال مادرید موفق شد با نتیجهٔ ۱–۰ تیم یوونتوس را شکست دهد و پس از ۳۲ سال، عنوان قهرمانی این رقابت ها را به دست آورد؛ این سومین دورهٔ متوالی بود که یوونتوس به فینال این رقابت ها صعود می کرد. این نخستین دورهٔ لیگ قهرمانان بود که با شش گروه برگزار می شد. در فصول گذشته، رقابت ها با چهار گروه برگزار می شد. برگزاری بازی ها با شش گروه، باعث می شد که تنها دو تیم برتری که در جایگاه دوم گروه خود قرار گرفته اند، به مرحلهٔ حذفی صعود کنند؛ این در حالی است که در برگزاری رقابت ها با چهار گروه، همهٔ تیم های دوم گروه ها به مرحلهٔ حذفی صعود می کردند. این دورهٔ لیگ قهرمانان همچنین نخستین دوره ای بود که دو مرحلهٔ انتخابی برگزار شد. در گذشته تنها یک دور برگزار می شد. سه سال پس از ورود به جام یوفا، در این دوره قهرمانان کشورهای کوچک تر به لیگ قهرمانان بازگشتند. برای نخستین بار، تیم های دوم هشت لیگ داخلی، مجوز حضور در لیگ قهرمانان اروپا را کسب کردن