Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حزاب و ۳۱ سوره آل عمران نیز آمده است. لذا هر چه ولی بگوید حجت الهی است. ائمه یا اولیاء الهی همگی زنجیره طویل دوستان خدا را تشکیل می دهند که حامل و ناقل عهد یا ولایت الهی هستند. بر اساس تفاسیر، در عالم ذر - جهانی از جنس بودن محض کل نسل آدم به صورت ذرات - چهار پیمان از ذریه آدم گرفته شد، از جمله پیمان محبت و وفاداری ("ولایت") نسبت به محمد و بعثت او و نسبت به ائمه و رسالت مقدس آنها و نیز نسبت به حضرت مهدی به عنوان منجی نهایی در پایان جهان. محمدعلی امیرمعزی معتقد است که اصطلاح «'» خود بیانگر مقام هستی شناختی-الهی امام است. «'» ترجمه ای کاملاً ساده و دو معنای مستقل و مکمل دارد. اولا به ائمه و پیامبران مختلف گفته می شود و به جایگاه هستی شناختی یا رسالت اصلی آنان اشاره دارد. دوما به معنای «سردسته»، سرور و مولای مؤمنان است. به این تعبیر "ولی" مترادف با وصی یا «وارث» نیز است. همچنین به معنی محبتی بی وقفه ، ایمان و تسلیمی است که پیروان یک دین به راهنمای مقدس خود مدیون هستند. شیعه معتقد است که هر پیامبر بزرگی در انجام رسالت خود با یک یا چند امام همراه بوده است. ولایت و رهبری سیاسی-اجتماعی. ولایت معنوی به عنوان ناظری برا
ی بکارگیری امکانات موجود و رساندن مردم به قرب الهی معنا داده و واجب است که در هر عصری این گونه "ولی ای" وجود داشته باشد. "ولی" نوعی قدرت خاص بر جهان و مردمان آن دارد. کوربن اظهار می کند که "ولایت" اساس نبوت و رسالت یک پیامبر است. و به بُعد باطنی رسالت وی مربوط می شود. "ابوالحسن شریف اصفهانی"، از شاگردان محمدباقر مجلسی، از احادیث بسیاری استنباط می کند که «ولایت، معنای باطنی وحی قرآن است». ملاصدرا می گوید که اولاد و نسب محمد، وارثان روحانی او و دارای ولایت هستند. "ماریا دکیک" ولایت را به عنوان یک میراث معنوی، دانشی باطنی که امامان از پیامبران به ارث می برند، توصیف می کند، که بیانگر اقتدار معنوی و سیاسی اهل بیت است. طباطبایی معتقد است که "ولایت" بُعد باطنی امامت است و فقط بحث هدایت انسان نیست، بلکه موضوع وصال انسان به حق است. استدلال ها. از قرآن. بنا بر آیه ۲۳ سوره شوری و حدیث غدیر خم، پیامبر مسلمانان را به محبت داشتن نسبت به خانواده معصوم خود فرا خواندند. طبری، زمخشری و فخر رازی اظهار می کنند که آیه ۵۵ سوره مائده در مورد علی بن ابی طالب نازل شده است. این آیه دلالت بر این دارد که خداوند و پیامبرش "ولی" هستند و ص
احب اختیاران مسلمین و مؤمنان باید "ولایت" آنان را بپذیرند. این پیوند محبت باعث می شود که مسلمانان از گفتار و کردار و رفتار آنها پیروی کنند. در قرآن از واژه "ولایت" همراه با واژه "نصرت" استفاده شده است و نه تنها در رابطه با خدا بلکه برای کسانی که ایمان کامل به خداوند دارند نیز به کار رفته است. در برخی روایات آمده است که آیه ۱۷۲ سوره اعراف به پیمان کهنی ("میثاق") می پردازد که خداوند برای ربوبیت و "ولایت" خود با پیامبر و اهل بیت گرفته است. در قرآن این واژه پیوند میان ایمان به خدا و قبول ولایت توسط افراد جامعه را نشان می دهد. "طباطبایی" مدعی است که هرجا قرآن "ولایت" را به پیامبر نسبت داده به معنای سپردن اختیار به وی است. وی با استناد به آیه ۵۵ سوره مائده ادعا می کند که کلمه "ولایت" یک بار در مورد خدا و رسولش و کسانی که ایمان آورده اند و تحت ولایت او هستند به کار رفته، و نهایتا اثبات می کند که اطاعت پیامبر، اطاعت خداست. از احادیث. "رازی" از "زمخشری" نقل می کند که پیامبر فرمود: «هر کس بر دوستی آل محمّد بمیرد، شهید از دنیا رفته. هر کس بر دوستی آل محمّد بمیرد، در حال توبه از دنیا رفته. هر کس بر دوستی آل محمّد بمیرد،
با ایمان کامل از دنیا رفته است ... هر کس بر دشمنی آل محمّد بمیرد، در حال کفر از دنیا رفته و هر کس بر دشمنی آل محمّد بمیرد، بوی بهشت به مشامش نخواهد رسید.» در حدیثی از امام محد باقر آمده «اسلام بر پنج پایه استوار است: نماز، زکات، روزه، حج و ولایت؛ و بر هیچ چیز به اندازه ولایت تأکید نشده است.» از امام حسن مجتبی نقل شده که پس از توحید و بعثت پیامبران، هیچ چیز مهمتر از اقرار به "ولایت" ائمه نیست. از امام جعفر صادق نیز نقل شده که امام بهشتیان را از جهنمیان جدا می کند، بدون هیچ قضاوتی، زیرا عشق آنها به امام بهشت یا جهنم آنهاست. پیامبر به علی گفت که شنیدم که خداوند چنین می فرماید: من نام تو و نام او را قبل از خلقت مخلوقات بر عرش نوشتم به خاطر محبتی که به شما دارم. هر که شما را دوست بدارد و شما را به عنوان دوست بپذیرد، در میان نزدیکان من قرار می گیرد. هر کس ولایت شما را انکار کند و خود را از شما جدا کند از فاسقان و خطاکاران و از دشمنان من است. از امام محد باقر نقل شده: هیچ پیامبری و فرشته ای نبود که به دین محبت ما اقرار نکند. برهان کلامی و فلسفی. بنا بر روایات شیعه، "ولایت" نه تنها یکی از ارکان اسلام است، بلکه ریشه ا
صلی آن است. به باور شیعیان، امامت به "ولایت" مقید است، یعنی باید حق امامت امام را به رسمیت شناخت و آنها را دوست داشت، مطیع آنها بود و در مسایل دینی از اعمال و کردارشان پیروی کرد. شیعیان معتقدند که رستگاری در عمل به "ولایت" اهل بیت است. و شرط پذیرفته شدن هر عبادتی، وجود محبت اهل بیت در دل فرد است. احادیث بسیاری از امامان با این مضمون روایت شده که «اولین چیزی که از انسان بعد از مرگش سؤال می شود محبت او به اهل بیت است. اگر اقرار به این محبت ("ولایت") کرده باشد و با اظهار آن از دنیا رفته باشد، عمل او پسندیده خداوند است. اگر اقرار به این محبت نکرده باشد، هیچ یک از کارهای او مورد قبول خداوند نخواهد بود.» "محمدباقر مجلسی" می گوید: همه امامیه اتفاق نظر دارند که اعمال بدون محبت به ائمه صوری و پوچ است و رضایت خداوند مشروط به امام است. پیامبران اولوالعزم با پذیرش "ولایت" پیامبر و ائمه و مهدی به این درجه رسیدند. پیامبر دین را بنیان نهادند و امامان برای حفظ دین و رهبری مردم به وصال الهی ("ولایت") گماشته شده اند و وارث پیامبر هستند. پیامبر اکرم (ص) فرموده اند: «هر کس خود را بشناسد، قطعاً خدایش را خواهد شناخت»، اما بدون وجو
د یک مظهر الهی و وجه الله که خداوند از طریق آن خود را نشان دهد، حتی صحبت از خدا نیز غیرممکن است. انسان بدون دانش و وحی الهی گرفتار «تَعْطِیل‎‎» ("نفی صفات و اراده الهی") و «تشبیه»http://fa.wikihussain.com/ ("قائل شدن جنبه انسانی برای خدا") می شود. از نظر شیعه ختم نبوت آغاز "ولایت" بوده که بُعد باطنی و مکمل آن است. "ولایت" هم دربرگیرنده ی دانش ("معرفت") و هم دربرگیرنده ی عشق ("محبت") است. در حالی که نبوت بُعد ظاهری دین است، ولی "ولایت" بُعد باطنی آن است. این دو باهم معنا پیدا می کنند. "ولایت" بُعد باطنی شریعت است که انسان و دین را در همه زمانها از نظر معنوی تجدید کرده و جامعه را بدون نیاز به یک دین جدید تطهیر می کند. "ولی" حامل نور محمدی است که در همه پیامبران وجود داشته است. امام با این نور محمدی، جامعه را رهبری می کند، دین را تبلیغ می کند و سلوک معنوی انسان را هدایت می کند. شیعیان بر این باورند که مسیر نبوت به امامت می رسد که از ضروریات آن "ولایت" است که «جنبه باطنی نبوت» می باشد. امامان به عنوان اولیاء الله با الهام به اسرار الهی دست می یابند و بر این اساس خداوند آنها را راهنمای بشر قرار داده است. پیامبر شر
یعت دین ("ظاهر") را آشکار می کنند و امام حقیقت دین ("باطن") را می آورند، این گونه باطن دین از ظاهر آن جدا نمی شود. "ولایت"، اساس نبوت و رسالت است. "ولایت" یعنی دستیابی به باطن حقیقت، کافی تر است و قرب بیشتر به خدا را موجب می شود. از آنجایی که "ولی" وظیفه هدایت زندگی معنوی جامعه را دارد، حضور فیزیکی او در اجتماع عامل مؤثری به حساب نمی آید. از آنجایی که همه مخلوقات ممکن الوجود بوده و در هستى خویش نیازمند واجب الوجود هستند، این نیازمندى با خود، حاکمیّت مى آورد. از این رو، "ولایت" تنها از آنِ واجب الوجود است که خداى متعال است؛ و او می تواند این "ولایت" را به هر کس که بخواهد بدهد. تاریخچه مفهوم ولایت. مفهوم "ولایت" مربوط به اوایل تاریخ شیعه است که حکایت از حقانیت علویان و بیعت با اهل بیت دارد. این اصطلاح برگرفته از بیانیه پیامبر در رویداد غدیر خم است که در آن حضرت علی را مولا یا "ولی" مؤمنان معرفی کرده است. در دوران امامت امام محمد باقر و امام جعفر صادق، مفهوم "ولایت" به عنوان پیش نیاز عضویت در جامعه شیعه، به مفهومی اساسی در گفتمان شیعه تبدیل و در معنای آن بازنگری شد. "ولایت" به معنای ارادت کامل به اهل بیت و به رس
میت شناختن حق انحصاری آنها برای رهبری مشروع جامعه است. شیعه معتقد است که کمال دین در گرو عمل به "ولایت" است. "ولایت" به عنوان یکی از مبانی اسلام، تعریفی برگرفته از روایات مربوط به رویداد غدیر خم توسط امام محمد باقر است که از زمان امامت وی سرچشمه می گیرد و در این دوره به عنوان هسته اصلی دین مطرح شده است. در زمان امام جعفر صادق تمرکز از موضوع "ولایت" برداشته شد و بیشتر به مسئله امامت پرداخته شد. در این دوره دو مفهوم ایمان و "ولایت" با هم آمیخته شده است. بعد از این دوره مفهوم ایمان جایگزین "ولایت" شد. در اولین جنگ داخلی، در مقابل مفهوم دشمنی ("عداوت")، مفهوم تبری رواج یافت که نشان دهنده وفاداری جامعه شیعه به اهل بیت ("تولی") است. در تصوف، تعریف "ولی" و مشخصات او در مقایسه با مفهوم نبی متفاوت است. به نظر می رسد که مفهوم "ولی" در قرن سوم قمری بر مفهوم نبی برتری داشته است. کسانی مانند "ابوبکر حراز" ("متوفی ۲۸۶ قمری") و "حکیم ترمذی" ("متوفی ۲۹۵ تا ۳۱۰ قمری") به پیروی از او این برتری را رد کرده اند. آنان معتقد بودند که نبوت بر "ولی" برتری دارد. با این حال آنها معتقد بودند که دسته بندی های مختلفی برای "ولایت" وجود دار
د. لذا "حکیم ترمذی"، "ولی" را به دو دسته تقسیم کرده است: «ولایت عامه» که همه مؤمنان را در بر می گیرد و «ولایت خاصه» که منحصراً مربوط به انسانهای معنوی برگزیده است. ابن عربی نیز به نسبت نبی و "ولی" اشاراتی کرده است. او معتقد بود که اگرچه پیامبر به راستی بر "ولی" برتری دارد، اما نبی علاوه بر مقام نبوت، خودش "ولی" هم به حساب می آید. ابن عربی همچنین ذکر کرده است که بُعد "ولی" بودن نبی برتر از بُعد نبوت اوست. سید احمد خان هندی با نظر ابن عربی موافق بوده و آن را شرح داده است. ارکان اسماعیلیه و دروز. "ولایت" یکی از ارکان شیعه به ویژه در مکاتب اسماعیلیه و دروز بوده که این گونه تعریف می شود: شخص باید "ولایت" ("قیمومیت دین") را به ولی امر بسپارد. اگر کسى از میان مومنان "ولى" شود، باید از او به طور کامل حمایت شود. بوهره داوودی "ولایت" را مهمترین رکن از ارکان هفت گانه اسلام می داند که آن پذیرفتن قیمومیت خدا از طریق داعی، امام، وصی و "ولی" او، "امام علی" و "حضرت محمد" است. قبول اینکه علی "ولی الله" است عمل به «ولایت» علی است. برای شیعه «ولایت علی» ("و نمایندگان بعدی او") واجب است. نوشته های معروف بوهره داوودی چگونگی تفسیر
اصل "ولایت" توسط اسماعیلیه را نشان می دهد. نوزدهمین داعی مطلق ("رتبه ای معنوی در مکتب اسماعیلیه") "إدریس عماد الدین بن الحسن القرشی" به "آدم بن سلیمان" والی هند دستور داد که از فردی به نام "سَقّا" پیروی کند. "آدم بن سلیمان" همراه با مریدانش با کمال میل پشت سر "سَقّا" که یک آبرسان ساده بود، نماز می خواند. این نشان می دهد که "آدم بن سلیمان" نسبت به داعی خود "ولایت" کامل داشته و با کمال میل "ولایت" او را پذیرفته و به دستور او عمل کرده است. قاضی نعمان، فقیه مشهور مسلمان در زمان خلافت فاطمیان، "ولایت" را این گونه تعریف کرده است: از آنجا که حاکمیت خدا باید همیشه نماینده ای در بین خلق داشته باشد، لذا "ولایت" مهمترین رکن اسلام است که «به همه ارکان دیگر معنا و کارآیی می بخشد». او در اثر خود به نام "اساس التاویل" از تاریخچه "ولایت" در طول زندگی پیامبران و جانشینی امامان از زمان حضرت آدم تا حضرت محمد صحبت کرده است. "ولی" در لغت بیشتر به معنای «شخص، جامعه یا کشوری است که تحت هدایت و حکومت دیگری است». این کلمه یک کلمه عربی است که از ریشه "و-ل-ی" گرفته شده است: ""، که معانی عمده آن «دوستی، یاری» و «اقتدار یا قدرت» هستند.
این واژه در زندگی معنوی اسلامی از اهمیت ویژه ای برخوردار است و در معانی مختلفی به کار می رود که به کارکردهای مختلف آن مربوط می شود، از جمله: «خویشاوند، هم پیمان، دوست، یاور، وصی، حامی و قدیس». ماهیت رسالت ازلی نبوی دو جنبه دارد: ظاهری و باطنی. کلمه "ولی" در معنای "قدیس"، به حس فطری از خودگذشتگی و دست کشیدن از خواسته های خود و تسلیم کردن خود به هوشیاری بودن «که همان زندگی نهفته در زیر تمام موجودات زنده و خودمختار است» و تسلیم کردن خود به «نیاز ضروری برای نزدیک شدن به وجودی حقیقی که همان خدا است» اشاره دارد. اعتقاد بر این است که افرادی که به این درجه رسیده اند، پیوسته در سایه لطف الهی و در وصال و نزدیکی با خدا هستند. اولین قدم به سمت قدیسیت در آیه ۲۵۷ سوره بقره این گونه بیان شده است: "خداوند، ولىّ و سرپرست کسانى است که ایمان آورده اند؛ آنها را از ظلمت ها، به سوى نور بیرون مى برد." و همچنین در آیه ۶۲ سوره یونس نیز آمده است: "آگاه باشید! (دوستان و) اولیاى خدا، نه ترسى دارند و نه غمگین مى شوند!" کسی که مورد لطف الهی قرار گرفته را "ولی" یا "ولی الله" به معنی قدیس گویند. "ولی الله" همچنین ممکن است به عنوان کلمه ای ب
رای توصیف گروه خاصی از مردم که خواستار قرب الهی بوده اند و خداوند از میان میلیون ها نفر دیگر آنان را انتخاب کرده است، به کار رود. بنابراین گمان می رود که یک قدیس یا ولی خدا در نظر خداوند مورد لطف است. برای اینکه فردی به "ولایت" یا قدیسیَت دست یابد، ابتدا باید یک نمونه بکر و حقیقی از بندگی خدا شود و آن گونه باقی بماند، طوری که نمونه ای باشد برای همه مسلمانان دیگر. این افراد همواره مورد لطف و رحمت الهی قرار می گیرند. در سوره کهف، "ولایت" در داستان مرد ثروتمند اما بداخلاقی که صاحب دو باغ بود و هم نشین فقیر اما پرهیزگارش بیان شده است. فرد ثروتمند با وجود اموال و قدرتی که داشت به جایی نمی رسد، چون در نهایت "ولایت" از آن خداوند است ("سوره کهف آیه ۴۴"). واژه شناسی. دو اسم از ریشه عربی "و-ل-ی" کلمه «'» مشتق می شود: «'» و «'» که به معنای نزدیک بودن به چیزی، دوستی با کسی یا داشتن قدرت است. واژه «'» همچنین با واژه «اولیا» قرابت دارد. واژه «وَلی» از قرآن گرفته شده است و در تعدادی از احادیث قدسی نیز آمده است، مانند: «"هرکس با دوستان (ولی) من دشمنی کند، من با او اعلام جنگ می نمایم"». «'» معنی لفظی «قُرب» یا «نزدیکی» را نیز
می دهد که البته منظور نزدیکی از نوع دادرسانه خالق به بنده خویش است. همچنین به معنای وابستگی بنده به حق یا خالق خود است که در غیر این صورت فنا می شود. «'» در شریعت به معنای این است که به دیگری گفته شود که چه بکند و چه نکند. لغت شناسان و معناشناسان عرب بین واژه های «'» و «'» تمایز قائل می شوند. بر این اساس، «'» گاهی نشان دهنده حس کمک، اتحاد یا یاری رساندن است، در حالی که «'» همواره به معنای قدرت، اختیار یا سلطان بودن است. مفهوم ولایت. "ولایت" چند گونه است: ولایت محبت یا قُرب و نزدیکی که دلالت بر این دارد که اهل بیت پیامبر که از خویشاوندان او هستند، باید توسط مؤمنان نیز دوست داشته شوند و مورد احترام باشند. «""» هم به معنی دوستان خدا یا حبیبان خدا است. "ولایت" همچنین واژه ای مهم و کلیدی در مکتب شیعه است که بیش از هر چیزی به ماهیت و نقش امامت اشاره دارد. به گفته حامد الگار، اولین بار عبدالکریم قشیری ("متوفی ۴۶۷ قمری/۱۰۷۴-۷۵ میلادی") تعریفی از "ولی" را ارائه کرده و گفته است "ولی" دو معنا دارد: مفعولی و فاعلی. منظور "ولی" مفعولی، کسی است که تمام امور او را خداوند متعال هدایت می کند. "ولى" به عنوان فاعل نیز، نشان ده
نده کسى است که عبادت خدا و اطاعت او را بر عهده گرفته است. از سوی دیگر برخی از عرفا مانند نجم الدین رازی، ولایت را بر اساس مفهوم محبت و دوستی تعریف می کنند. همچنین می توان معنای دیگر "ولی" را «قُرب» که به معنی نزدیک بودن به کسی است، در نظر گرفت. "ولی"، مردی است برگزیده در بین مؤمنان به خاطر تقرب معنوی به خداوند متعال. همچنین "ولایت" با امامت ارتباط تنگاتنگ دارد؛ در واقع بنا بر باور شیعه دوازده امامی بین امامت و "ولایت" پیوندی ناگسستنی وجود دارد که شامل پنج رکن اصلی است: محبت و ارادت به اهل بیت پیامبر یا امامان، پیروی از آنان در دین، اطاعت از اوامر و پرهیز از آنچه آنان نهی کرده اند، تقلید از اعمال و سلوک آنان و به رسمیت شناختن حق آنان برای امامت. "ولایت" و رهبری یا توانایی کنترل امور دینی، مستلزم مقام عصمت است و گفتار و کردار ولی و رهبر، باید نمونه ای برای دیگران باشد، چنان که در آیات ۲۱ سوره احزاب و ۳۱ سوره آل عمران نیز آمده است. لذا هر چه ولی بگوید حجت الهی است. ائمه یا اولیاء الهی همگی زنجیره طویل دوستان خدا را تشکیل می دهند که حامل و ناقل عهد یا ولایت الهی هستند. بر اساس تفاسیر، در عالم ذر - جهانی از جنس بو
دن محض کل نسل آدم به صورت ذرات - چهار پیمان از ذریه آدم گرفته شد، از جمله پیمان محبت و وفاداری ("ولایت") نسبت به محمد و بعثت او و نسبت به ائمه و رسالت مقدس آنها و نیز نسبت به حضرت مهدی به عنوان منجی نهایی در پایان جهان. محمدعلی امیرمعزی معتقد است که اصطلاح «'» خود بیانگر مقام هستی شناختی-الهی امام است. «'» ترجمه ای کاملاً ساده و دو معنای مستقل و مکمل دارد. اولا به ائمه و پیامبران مختلف گفته می شود و به جایگاه هستی شناختی یا رسالت اصلی آنان اشاره دارد. دوما به معنای «سردسته»، سرور و مولای مؤمنان است. به این تعبیر "ولی" مترادف با وصی یا «وارث» نیز است. بر اساس معنای دوم، ولایت به اصحاب ائمه اطهار علیهم السلام نیز می رسد. همچنین به معنی محبتی بی وقفه ، ایمان و تسلیمی است که پیروان یک دین به راهنمای مقدس خود مدیون هستند. شیعه معتقد است که هر پیامبر بزرگی در انجام رسالت خود با یک یا چند امام همراه بوده است. ولایت و رهبری سیاسی-اجتماعی. ولایت معنوی به عنوان ناظری برای بکارگیری امکانات موجود و رساندن مردم به قرب الهی معنا داده و واجب است که در هر عصری این گونه "ولی ای" وجود داشته باشد. "ولی" نوعی قدرت خاص بر جهان و
مردمان آن دارد. کوربن اظهار می کند که "ولایت" اساس نبوت و رسالت یک پیامبر است. و به بُعد باطنی رسالت وی مربوط می شود. "ابوالحسن شریف اصفهانی"، از شاگردان محمدباقر مجلسی، از احادیث بسیاری استنباط می کند که «ولایت، معنای باطنی وحی قرآن است». ملاصدرا می گوید که اولاد و نسب محمد، وارثان روحانی او و دارای ولایت هستند. "ماریا دکیک" ولایت را به عنوان یک میراث معنوی، دانشی باطنی که امامان از پیامبران به ارث می برند، توصیف می کند، که بیانگر اقتدار معنوی و سیاسی اهل بیت است. طباطبایی معتقد است که "ولایت" بُعد باطنی امامت است و فقط بحث هدایت انسان نیست، بلکه موضوع وصال انسان به حق است. استدلال ها. از قرآن. بنا بر آیه ۲۳ سوره شوری و حدیث غدیر خم، پیامبر مسلمانان را به محبت داشتن نسبت به خانواده معصوم خود فرا خواند. طبری، زمخشری و فخر رازی اظهار می کنند که آیه ۵۵ سوره مائده در مورد علی بن ابی طالب نازل شده است. این آیه دلالت بر این دارد که خداوند و پیامبرش "ولی" هستند و صاحب اختیاران مسلمین و مؤمنان باید "ولایت" آنان را بپذیرند. این پیوند محبت باعث می شود که مسلمانان از گفتار و کردار و رفتار آنها پیروی کنند. در قرآن از وا
ژه "ولایت" همراه با واژه "نصرت" استفاده شده است و نه تنها در رابطه با خدا بلکه برای کسانی که ایمان کامل به خداوند دارند نیز به کار رفته است. در برخی روایات آمده است که آیه ۱۷۲ سوره اعراف به پیمان کهنی ("میثاق") می پردازد که خداوند برای ربوبیت و "ولایت" خود با پیامبر و اهل بیت گرفته است. در قرآن این واژه پیوند میان ایمان به خدا و قبول ولایت توسط افراد جامعه را نشان می دهد. "طباطبایی" مدعی است که هرجا قرآن "ولایت" را به پیامبر نسبت داده به معنای سپردن اختیار به وی است. وی با استناد به آیه ۵۵ سوره مائده ادعا می کند که کلمه "ولایت" یک بار در مورد خدا و رسولش و کسانی که ایمان آورده اند و تحت ولایت او هستند به کار رفته، و نهایتا اثبات می کند که اطاعت پیامبر، اطاعت خداست. از احادیث. "رازی" از "زمخشری" نقل می کند که پیامبر فرمود: «هر کس بر دوستی آل محمّد بمیرد، شهید از دنیا رفته. هر کس بر دوستی آل محمّد بمیرد، در حال توبه از دنیا رفته. هر کس بر دوستی آل محمّد بمیرد، با ایمان کامل از دنیا رفته است ... هر کس بر دشمنی آل محمّد بمیرد، در حال کفر از دنیا رفته و هر کس بر دشمنی آل محمّد بمیرد، بوی بهشت به مشامش نخواهد رسید.
» در حدیثی از امام محد باقر آمده «اسلام بر پنج پایه استوار است: نماز، زکات، روزه، حج و ولایت؛ و بر هیچ چیز به اندازه ولایت تأکید نشده است.» از امام حسن مجتبی نقل شده که پس از توحید و بعثت پیامبران، هیچ چیز مهمتر از اقرار به "ولایت" ائمه نیست. از امام جعفر صادق نیز نقل شده که امام بهشتیان را از جهنمیان جدا می کند، بدون هیچ قضاوتی، زیرا عشق آنها به امام بهشت یا جهنم آنهاست. پیامبر به علی گفت که شنیدم که خداوند چنین می فرماید: من نام تو و نام او را قبل از خلقت مخلوقات بر عرش نوشتم به خاطر محبتی که به شما دارم. هر که شما را دوست بدارد و شما را به عنوان دوست بپذیرد، در میان نزدیکان من قرار می گیرد. هر کس ولایت شما را انکار کند و خود را از شما جدا کند از فاسقان و خطاکاران و از دشمنان من است. از امام محد باقر نقل شده: هیچ پیامبری و فرشته ای نبود که به دین محبت ما اقرار نکند. برهان کلامی و فلسفی. بنا بر روایات شیعه، "ولایت" نه تنها یکی از ارکان اسلام است، بلکه ریشه اصلی آن است. به باور شیعیان، امامت به "ولایت" مقید است، یعنی باید حق امامت امام را به رسمیت شناخت و آنها را دوست داشت، مطیع آنها بود و در مسایل دینی از اع
مال و کردارشان پیروی کرد. شیعیان معتقدند که رستگاری در عمل به "ولایت" اهل بیت است. و شرط پذیرفته شدن هر عبادتی، وجود محبت اهل بیت در دل فرد است. احادیث بسیاری از امامان با این مضمون روایت شده که «اولین چیزی که از انسان بعد از مرگش سؤال می شود محبت او به اهل بیت است. اگر اقرار به این محبت ("ولایت") کرده باشد و با اظهار آن از دنیا رفته باشد، عمل او پسندیده خداوند است. اگر اقرار به این محبت نکرده باشد، هیچ یک از کارهای او مورد قبول خداوند نخواهد بود.» "محمدباقر مجلسی" می گوید: همه امامیه اتفاق نظر دارند که اعمال بدون محبت به ائمه صوری و پوچ است و رضایت خداوند مشروط به امام است. پیامبران اولوالعزم با پذیرش "ولایت" پیامبر و ائمه و مهدی به این درجه رسیدند. پیامبر دین را بنیان نهاد و امامان برای حفظ دین و رهبری مردم به وصال الهی ("ولایت") گماشته شده اند و وارث پیامبر هستند. پیامبر اکرم (ص) فرموده اند: «هر کس خود را بشناسد، قطعاً خدایش را خواهد شناخت»، اما بدون وجود یک مظهر الهی و وجه الله که خداوند از طریق آن خود را نشان دهد، حتی صحبت از خدا نیز غیرممکن است. انسان بدون دانش و وحی الهی گرفتار «تَعْطِیل‎‎» ("نفی صفات
و اراده الهی") و «تشبیه» ("قائل شدن جنبه انسانی برای خدا") می شود. از نظر شیعه ختم نبوت آغاز "ولایت" بوده که بُعد باطنی و مکمل آن است. "ولایت" هم دربرگیرنده ی دانش ("معرفت") و هم دربرگیرنده ی عشق ("محبت") است. در حالی که نبوت بُعد ظاهری دین است، ولی "ولایت" بُعد باطنی آن است. این دو باهم معنا پیدا می کنند. "ولایت" بُعد باطنی شریعت است که انسان و دین را در همه زمانها از نظر معنوی تجدید کرده و جامعه را بدون نیاز به یک دین جدید تطهیر می کند. "ولی" حامل نور محمدی است که در همه پیامبران وجود داشته است. امام با این نور محمدی، جامعه را رهبری می کند، دین را تبلیغ می کند و سلوک معنوی انسان را هدایت می کند. شیعیان بر این باورند که مسیر نبوت به امامت می رسد که از ضروریات آن "ولایت" است که «جنبه باطنی نبوت» می باشد. امامان به عنوان اولیاء الله با الهام به اسرار الهی دست می یابند و بر این اساس خداوند آنها را راهنمای بشر قرار داده است. پیامبر شریعت دین ("ظاهر") را آشکار می کند و امام حقیقت دین ("باطن") را می آورد، این گونه باطن دین از ظاهر آن جدا نمی شود. "ولایت"، اساس نبوت و رسالت است. "ولایت" یعنی دستیابی به باطن حقیقت،
کافی تر است و قرب بیشتر به خدا را موجب می شود. از آنجایی که "ولی" وظیفه هدایت زندگی معنوی جامعه را دارد، حضور فیزیکی او در اجتماع عامل مؤثری به حساب نمی آید. از آنجایی که همه مخلوقات ممکن الوجود بوده و در هستى خویش نیازمند واجب الوجود هستند، این نیازمندى با خود، حاکمیّت مى آورد. از این رو، "ولایت" تنها از آنِ واجب الوجود است که خداى متعال است؛ و او می تواند این "ولایت" را به هر کس که بخواهد بدهد. تاریخچه مفهوم ولایت. مفهوم "ولایت" مربوط به اوایل تاریخ شیعه است که حکایت از حقانیت علویان و بیعت با اهل بیت دارد. این اصطلاح برگرفته از بیانیه پیامبر در رویداد غدیر خم است که در آن حضرت علی را مولا یا "ولی" مؤمنان معرفی کرده است. در دوران امامت امام محمد باقر و امام جعفر صادق، مفهوم "ولایت" به عنوان پیش نیاز عضویت در جامعه شیعه، به مفهومی اساسی در گفتمان شیعه تبدیل و در معنای آن بازنگری شد. "ولایت" به معنای ارادت کامل به اهل بیت و به رسمیت شناختن حق انحصاری آنها برای رهبری مشروع جامعه است. شیعه معتقد است که کمال دین در گرو عمل به "ولایت" است. "ولایت" به عنوان یکی از مبانی اسلام، تعریفی برگرفته از روایات مربوط به روی
داد غدیر خم توسط امام محمد باقر است که از زمان امامت وی سرچشمه می گیرد و در این دوره به عنوان هسته اصلی دین مطرح شده است. در زمان امام جعفر صادق تمرکز از موضوع "ولایت" برداشته شد و بیشتر به مسئله امامت پرداخته شد. در این دوره دو مفهوم ایمان و "ولایت" با هم آمیخته شده است. بعد از این دوره مفهوم ایمان جایگزین "ولایت" شد. در اولین جنگ داخلی، در مقابل مفهوم دشمنی ("عداوت")، مفهوم تبری رواج یافت که نشان دهنده وفاداری جامعه شیعه به اهل بیت ("تولی") است. در تصوف، تعریف "ولی" و مشخصات او در مقایسه با مفهوم نبی متفاوت است. به نظر می رسد که مفهوم "ولی" در قرن سوم قمری بر مفهوم نبی برتری داشته است. کسانی مانند "ابوبکر حراز" ("متوفی ۲۸۶ قمری") و "حکیم ترمذی" ("متوفی ۲۹۵ تا ۳۱۰ قمری") به پیروی از او این برتری را رد کرده اند. آنان معتقد بودند که نبوت بر "ولی" برتری دارد. با این حال آنها معتقد بودند که دسته بندی های مختلفی برای "ولایت" وجود دارد. لذا "حکیم ترمذی"، "ولی" را به دو دسته تقسیم کرده است: «ولایت عامه» که همه مؤمنان را در بر می گیرد و «ولایت خاصه» که منحصراً مربوط به انسانهای معنوی برگزیده است. ابن عربی نیز به نسب
ت نبی و "ولی" اشاراتی کرده است. او معتقد بود که اگرچه پیامبر به راستی بر "ولی" برتری دارد، اما نبی علاوه بر مقام نبوت، خودش "ولی" هم به حساب می آید. ابن عربی همچنین ذکر کرده است که بُعد "ولی" بودن نبی برتر از بُعد نبوت اوست. سید احمد خان هندی با نظر ابن عربی موافق بوده و آن را شرح داده است. ارکان اسماعیلیه و دروز. "ولایت" یکی از ارکان شیعه به ویژه در مکاتب اسماعیلیه و دروز بوده که این گونه تعریف می شود: شخص باید "ولایت" ("قیمومیت دین") را به ولی امر بسپارد. اگر کسى از میان مومنان "ولى" شود، باید از او به طور کامل حمایت شود. بوهره داوودی "ولایت" را مهمترین رکن از ارکان هفت گانه اسلام می داند که آن پذیرفتن قیمومیت خدا از طریق داعی، امام، وصی و "ولی" او، "امام علی" و "حضرت محمد" است. قبول اینکه علی "ولی الله" است عمل به «ولایت» علی است. برای شیعه «ولایت علی» ("و نمایندگان بعدی او") واجب است. نوشته های معروف بوهره داوودی چگونگی تفسیر اصل "ولایت" توسط اسماعیلیه را نشان می دهد. نوزدهمین داعی مطلق ("رتبه ای معنوی در مکتب اسماعیلیه") "إدریس عماد الدین بن الحسن القرشی" به "آدم بن سلیمان" والی هند دستور داد که از فردی