Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
صنعت آتی و به عنوان مشاور ویژهٔ هیئت مدیرهٔ هیئت تجارت شیکاگو، فعال بوده است. اخیراً آقای بوریش به عنوان عضو کمیتهٔ مشاورهٔ ریسک بازار کمیسیون معاملات آتی کالا منصوب شده است. شروع فعالیت حرفه ای آقای بوریش به سال ۱۹۸۲ برمی گردد که در بانک فدرال رزرو نیویورک، معاملات آتی ارز و اختیارات معامله را زیرنظر داشت و این فعالیت تا سال ۱۹۸۵ به طول انجامید. در سال ۱۹۸۱، آقای بوریش مدرک کارشناسی را در رشتهٔ اقتصاد از دانشگاه میشیگان دریافت کرد. همچنین در سال ۱۹۸۲، در رشتهٔ سیاست عمومی در مقطع کارشناسی ارشد از دانشگاه میشیگان فارغ التحصیل شد. بشردوستی. بوریش عضو هیئت مؤسسان (در کنار پل تودور جونز و گلن دوبلین) بنیاد رابین هود است. این بنیاد سازمانی خیریه است که می کوشد مشکلات ناشی از فقر در نیویورک را کاهش دهد. او همچنین عضو هیئت مؤسسان ریاضی برای آمریکا بوده که سازمانی غیرانتفاعی برای ارتقای آموزش ریاضیات در مدارس عمومی آمریکاست. وی همچنین نمایندهٔ منصوب شهردار در ادارهٔ جوانان و توسعهٔ جامعهٔ نیویورک است. زندگی شخصی. او با جولی گیرش ازدواج نمود.
جان آلدام آیزلوود (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده است.
رابرت ابرکرومبی (; – ) افسر ارتش بریتانیا، سیاستمدار و مدیر مستعمراتی بود که از سال ۱۷۹۰ تا ۱۷۹۲ به عنوان فرماندار بمبئی خدمت کرد. او همچنین از سال ۱۷۹۸ تا ۱۸۰۲ نماینده حوزه انتخابیه کلاکمنان شایر و کینروس شایر در مجلس عوام بریتانیا بود. او که کوچکترین برادر سر رالف ابرکرومبی بود، قبل از خدمت در هند به عنوان عضوی از ارتش بمبئی، در جنگ استقلال آمریکا جنگید و در نهایت به مقام فرمانده کل قوا در هند رسید.
الکساندر جورج وودفورد (؛ ۱۵ ژوئن ۱۷۸۲ – ۲۶ اوت ۱۸۷۰) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی فیلد مارشال ارتش بریتانیا بود. پس از شرکت در حمله انگلیس و روسیه به هلند، در بیشتر نبردهای جنگ های ناپلئونی خدمت کرد. در طول جنگ صد روزه، او فرماندهی گردان دوم گارد کلداستریم را در نبرد کواتره براس، نبرد واترلو و حمله به کامبره بر عهده داشت. او پیش از انتصاب به عنوان فرماندار و فرمانده تیپ در مالت، فرماندار و فرمانده تیپ در کورفو و سپس فرمانده پادگان بریتانیا در جزایر ایونی شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
جان ویلوبی وینترتون (؛ ۱۳ آوریل ۱۸۹۸ – ۱۴ دسامبر ۱۹۸۷) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۴ فرماندار نظامی و فرمانده منطقه بریتانیا و ایالات متحده در سرزمین آزاد تریسته بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده است.
رابرت وودز بلیس (Robert Woods Bliss) (زادهٔ ۵ اوت ۱۸۷۵ – درگذشتهٔ ۱۹ آوریل ۱۹۶۲)، دیپلمات، مجموعه دار آثار هنری و نوع دوست آمریکایی بود. او یکی از بنیان گذاران کتابخانه و مجموعهٔ پژوهشی دامبارتن اوکس در واشینگتن بوده است. اوایل زندگی. بلیس در سنت لوئیس، میزوری در ۵ اوت ۱۸۷۵ چشم به جهان گشود. پدرش، ویلیام هنری بلیس (زادهٔ ۱۸۴۴ – درگذشتهٔ ۱۹۳۲) دادستان ایالات متحده آمریکا و مادرش، آنا لوئیزا وودز بلیس (زادهٔ ۱۸۵۰) بودند. او یک خواهر به نام آنی لوئیز بلیس وارن (زادهٔ ۱۸۷۸ – درگذشتهٔ ۱۹۶۴) نیز داشت. پدرش در سال ۱۸۹۴ دوباره ازدواج کرد و او فرزندخواندهٔ آنا دوریندا بلکسلی بارنز بلیس (زادهٔ ۱۸۵۱ – درگذشتهٔ ۱۹۳۵) شد. بلیس همچنین پس از ازدواج مجدد پدرش برادرخواندهٔ کورا فانی بارنز (زادهٔ ۱۸۵۸ – درگذشتهٔ ۱۹۱۱) و میلدرد بارنز (زادهٔ ۱۸۷۹ – درگذشتهٔ ۱۹۶۹) شد. او در سال های ۱۸۹۴ و ۱۸۹۵ در مدرسهٔ خصوصی جی.پی. هاپکینز در بوستون درس خواند و مدرک کارشناسی هنر خود را در سال ۱۹۰۰ از کالج هاروارد دریافت کرد. در کالج عضو باشگاه جغدها (هاروارد) بود. بلیس در سال ۱۹۰۸ با میلدرد ازدواج کرد. حرفهٔ دیپلماتیک. بلیس پس از فارغ التحصیلی ا
ز کالج، میان سال های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۳ برای کار به پورتوریکو رفت. ابتدا در دفتر وزیر مدنی ایالات متحده به فعالیت پرداخت، سپس منشی مخصوص فرماندار پورتوریکو شد. در سال ۱۹۰۳، او آزمون صلاحیت وزارت امور خارجه را گذراند و به سرویس دیپلماتیک خارجی ایالات متحده آمریکا پیوست. بلیس به عنوان دیپلمات حرفه ای که عضو حزب جمهوری خواه بود، در سال ۱۹۰۳ سفیر ایالات متحده در ونیز شد. او همچنین میان سال های ۱۹۰۴ تا ۱۹۰۷، منشی دوم سفارت ایالات متحده در سن پترزبورگ، میان سال های ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۹ منشی سفارت در بروکسل، میان سال های ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۲ منشی سفارت در بوئنوس آیرس، میان سال های ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۶ منشی سفارت ایالات متحده در پاریس و بین سال های ۱۹۱۶ تا ۱۹۱۹ رایزن سفارت در پاریس بوده است. در سال ۱۹۰۸، او نمایندهٔ کنفرانس بین المللی برای بررسی تجدیدنظر در مورد قوانین تسلیحات و مهمات مربوطه به قانون کنفرانس ۱۸۹۰ بروکسل شد. در سال ۱۹۱۸، بلیس به طور موقت به عنوان کاردار سفارت آمریکا در لاههٔ هلند فعالیت کرد. وقتی جنگ جهانی اول به پایان رسید، رابرت بلیس و همسرش، میلدرد، در پاریس سکونت داشتند. در سال ۱۹۱۴، آن ها به راه اندازی سرویس آمبولانس صحرایی آ
مریکایی (که بعدها به سرویس صحرایی آمریکایی شناخته شد) در فرانسه یاری رساندند. کمک های آن ها شامل اهدای بیست وسه آمبولانس و سه ماشین کارکنان به یک واحد بود. آن ها همچنین یک انبار مرکزی در پاریس به نام «خدمات توزیع آمریکایی» برای توزیع لوازم و پوشاک پزشکی و جراحی، افتتاح و تجهیز کردند. در سال ۱۹۲۰، بلیس رئیس بخش امور اروپای غربی در وزارت امور خارجه در واشینگتن شد. او همچنین میان سال های ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۳ سومین دستیار وزیر امور خارجه، بین سال های ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۷ فرستادهٔ ایالات متحده به سوئد و بین سال های ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۳ سفیر ایالات متحده آمریکا در آرژانتین بوده است. بلیس پس از اتمام خدمت خود به عنوان سفیر آمریکا در آرژانتین از سرویس دیپلماتیک خارجه بازنشسته شد. خدمات جنگ. بلیس پس از ورود ایالات متحده به جنگ جهانی دوم بین سال های ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۳، تحت عنوان مشاور به وزارت خارجه بازگشت و در سال ۱۹۴۴ دستیار ویژهٔ وزیر امور خارجهٔ وقت آمریکا یعنی کوردل هال شد. وی همچنین بین سال های ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۵ دستیار ویژهٔ ادوارد ریلی استتینیوس، وزیر خارجه، بوده است. در پایان تابستان و ابتدای پاییز سال ۱۹۴۴، رابرت بلیس در برنامه ریزی برگزاری یک
سری نشست های مهم دیپلماتیک در دامبارتن اوکس، نقش به سزایی ایفا کرد. این جلسه ها که به نام کنفرانس دامبارتن اوکس شناخته می شوند، میزبان نمایندگانی از چین، شوروی، بریتانیا و ایالات متحده آمریکا بود. این نمایندگان در مورد پیشنهادها برای ایجاد سازمانی به منظور حفظ صلح و امنیت در جهان مذاکره کردند. خروجی این مذاکرات تصویب منشور سازمان ملل متحد در سال ۱۹۴۵ در سان فرانسیسکو بود. بلیس برای دومین بار در نوامبر ۱۹۴۵ از فعالیت های دولتی بازنشسته شد. جمع آوری آثار هنری و دامبارتن اوکس. خانوادهٔ بلیس در سال های سکونت خود در پاریس (۱۹۱۲ تا ۱۹۱۹) با دوست دوران کودکی میلدرد بلیس، رویال تایلر که تاریخ-شناس و هنرشناس آمریکایی بود، دوباره ارتباط برقرار کردند. تایلر خانوادهٔ بلیس را با دلالان هنری سرشناس پاریسی آشنا کرد و آتش علاقهٔ روزافزون آن ها را به عنوان مجموعه داران آثار هنری، به ویژه آثار هنری بیزانسی و پیشاکلمبی، شعله ور کرد. رابرت بلیس به ویژه شیفتهٔ آثار هنری پیشاکلمبی بود و اذعان می کرد زمانی که تایلر آن را در مغازه ای پاریسی در سال ۱۹۱۲ به او نشان داد، «میکروب جمع آوری آثار هنری در خاک حاصل خیز ریشه دواند». در سال ۱۹
۲۰، خانوادهٔ بلیس خانهٔ خود را در دامبارتن اوکس خریدند. آن ها خانه را بازسازی و بزرگ تر کردند، به مساحت آن افزودند و چند باغ هم سطح در ملک ۵۴ هکتاری ساختند. خانوادهٔ بلیس سال های متمادی ای (۱۹۲۳ تا ۱۹۳۳) را که خانه شان در حال بازسازی بود، خارج از کشور زندگی می کردند، هرچند از نزدیک بر مراحل ساخت وساز نظارت داشتند. آن ها همچنین به ساخت مجموعهٔ هنری خود ادامه دادند و پس از بازنشستگی در سال ۱۹۳۳، در دامبارتن اوکس زمینه را برای ساخت یک موزه و مؤسسهٔ پژوهشی فراهم کردند. در سال ۱۹۳۵، رابرت بلیس به همراه فردریک سی. والکات (زادهٔ ۱۸۶۹ – درگذشتهٔ ۱۹۴۹)، متولی مؤسسهٔ کارنگی واشینگتن، به مناطق کوهستانی و استوایی مکزیک، گوآتمالا و هندوراس سفر کرد تا ویرانه های تمدن مایا را ببیند. در سال ۱۹۴۰، خانوادهٔ بلیس کتابخانه و مجموعهٔ پژوهشی دامبارتن اوکس را بنا نهادند و آن را وقف و تقدیم به دانشگاه هاروارد کردند. پس از اهدای دامبارتن اوکس به هاروارد، خانوادهٔ بلیس به شهر واشینگتن دی. سی، خیابان بیست وهشتم، شمارهٔ ۱۵۳۷ نقل مکان کردند. مجموعهٔ آثار هنری پیشاکلمبی رابرت بلیس که در نگارخانهٔ ملی هنر آمریکا در واشینگتن دی.سی. بین سال
های ۱۹۴۷ تا ۱۹۶۲ به نمایش درآمد، در سال ۱۹۶۳ در بخش جدیدی از دامبارتن اوکس که فیلیپ جانسون طراحی کرده بود، نصب شد. سال های واپسین زندگی. رابرت بلیس با سازمان های فرهنگی و مدنی بسیاری همکاری می کرد. او به عنوان رئیس افتخاری و متولی فدراسیون هنرهای آمریکا، رئیس انجمن خدمات خارجی آمریکا، نایب رئیس کمیسیون هنری مؤسسهٔ اسمیتسونین، نایب رئیس هیئت مدیرهٔ صندوق ملی حفظ آثار تاریخی، مدیر و معاون اول انجمن عدالت جنایی واشینگتن، عضو آکادمی علوم سیاسی و اجتماعی آمریکا، عضو هیئت ناظران هاروارد، متولی موزهٔ تاریخ طبیعی آمریکا در نیویورک، متولی و عضو کمیتهٔ اجرایی مؤسسهٔ کارنگی، واشینگتن دی. سی، متولی موزهٔ هنرهای بدوی نلسون راکفلر، نیویورک، متولی موزهٔ هنر سانتا باربارا، عضو کمیتهٔ مشورتی هنر بخش روابط فرهنگی وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا و دفتر هماهنگ کنندهٔ امور بین آمریکایی فعالیت می کرد. همچنین او مدارک دکترای افتخاری خود را در رشتهٔ حقوق در سال ۱۹۳۳ از دانشگاه میزوری، در سال ۱۹۳۴ از دانشگاه سیراکیوس و در سال ۱۹۵۱ از دانشگاه هاروارد دریافت کرده است. رابرت بلیس یکی از پنج دیپلمات بازنشسته ای بود که در سال ۱۹۵۴ نا
مهٔ اعتراضی نسبت به حمله به جوزف مک کارتی در سرویس دیپلماتیک خارجی را امضا کرده بودند. خانوادهٔ بلیس صاحب فرزند نشدند. رابرت وودز بلیس در ۱۹ آوریل سال ۱۹۶۲ در ۸۶ سالگی در واشینگتن دی.سی. چشم از جهان فروبست. آثار. بلیس کتابِ هنر بومی قارهٔ آمریکا را در سال ۱۹۴۷ نوشت و منتشر کرد (سپس در سال ۱۹۵۷، به نام هنر پیشاکلمبی، بازنشر شد).
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42242919&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-08-01T06:44:34Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Dexbot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt; به درخواست از به &lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42333736&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; سایمون تِروده (زادهٔ ۲ مارس ۱۹۸۸) یک فوتبالیست اهل آلمان است که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال شالکه ۰۴ در بوندسلیگا ۲ بازی می کند. از تیم هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اشتوتگارت اشاره کرد. دوران باشگاهی. شالکه. وی در ۲۹ بازی در فصل ۲۲–۲۰۲۱ برای شالکه ۲۹ گل به ثمر رساند و با ۱۷۱ گل رکوردار گلزنی در بوندس لیگا ۲ شد و به همراه این تیم قهرمان بوندس لیگا ۲ در فصل ۲۲–۲۰۲۱ شد و به بوندس لیگا صعود کرد.
سینتس () شرکت مراقبت سلامت سوئیسی است، که در سال ۱۹۹۹ تأسیس شد و هم اکنون زیرمجموعه ای از شرکت جانسون اند جانسون می باشد.
رونالد وین برکل (Ronald Wayne Burkle) (زادهٔ ۱۲ نوامبر ۱۹۵۲)، تاجری آمریکایی و یکی از بنیان گذاران و مدیران شرکت یوکایپا است. این شرکت در حوزهٔ سرمایه گذاری خصوصی فعال است و به طور تخصصی در بخش های توزیع، تدارکات، غذا، خرده فروشی، کالاهای مصرفی، خدمات، سرگرمی، ورزش و صنایع سبک در ایالات متحده فعالیت می کند. یوکایپا مجری ادغام و مالکیت فروشگاه ها و سوپرمارکت های زنجیره ای ازجمله فرد مایر، رالفز و جورگنسن بوده و پیش تر در ۳۵ شرکت، ازجمله فروشگاه های زنجیره ای A&amp;P و هول فودز مارکت، پیش از واگذاری و تملیک آن ها، سهام دار بوده است. ارزش دارایی های برکل در ۱۲ فوریه ۲۰۱۸، دو میلیارد دلار تخمین زده شد. او در فهرست «ثروتمندترین افراد جهان در سال ۲۰۱۴» مجلهٔ فوربز، در رتبهٔ ۶۳۳ قرار گرفت. برکل فعال برجستهٔ دموکرات و فردی نیکوکار است. اوایل زندگی و تحصیلات. رونالد برکل در ۱۲ نوامبر ۱۹۵۲، در پومونا، ایالت کالیفرنیا چشم به جهان گشود. والدینش بتی و جوزف برکل هستند و یک برادر کوچک تر دارد. جوزف تمام روزهای هفته را کار می کرد. او مدیر یکی از شعبه های فروشکاه زنجیره ای برادران استاتر در پومونا بود و پس اندازش را در آپارتم
ان سازی سرمایه گذاری می کرد. برکل برای آن که بتواند پدرش را ببیند، در فروشگاه او قفسه ها را با نان پُر می کرد و چرخ دستی های خرید را مرتب می چید. برکل در ۱۳ سالگی به اتحادیهٔ محلی کارگران متحد غذا و تجارت پیوست. او در ۱۶ سالگی، از دبیرستان فارغ التحصیل شد و برای تحصیل در رشتهٔ دندان پزشکی به دانشگاه پلی تکنیک ایالتی کالیفرنیا، در پومونا رفت. کمتر از دو سال بعد، از آن دانشگاه انصراف داد. برکل در ۲۱ سالگی با جانت استیپر، کارمند فروشگاه برادران استاتر و از نوادگان پیشگامان صنعت هوانوردی، برادران رایت، ازدواج کرد. آن ها سه فرزند داشتند. برکل در شرکت American Silver و یک شرکت فلزاتی دیگر، ۳۰۰۰ دلار سرمایه گذاری کرد و سرمایهٔ خود را به ۳۰۰۰۰ دلار رساند و سپس شروع به سرمایه گذاری، خرید و فروش فروشگاه های مواد غذایی کرد. او حداقل یک معامله با کمک کارشناس امور مالی، مایکل میلکن، از طریق اوراق قرضهٔ بنجل انجام داده است. برکل در فروشگاه برادران استاتر به سمت مدیریت ارتقا یافت و بعدها معاون رئیس شرکت پترولین، شرکت خانوادهٔ استاتر شد. زمانی که برکل ۲۹ سال داشت، شرکت پترولین تصمیم گرفت فروشگاه برادران استاتر را بفروشد. برک
ل مخفیانه یک خرید اهرمی را با چارلز مانگر، نایب رئیس شرکت برکشایر هاتاوی که پذیرفته بود نیمی از سهام را فراهم کند، ترتیب داد. برکل پیشنهاد خود را به هیئت مدیرهٔ پترولین ارائه کرد که البته ۲۰ درصد کمتر از ارزش گذاری داخلی پترولین بود. هیئت مدیره پیشنهاد برکل را رد و او را اخراج کرد. ارزش سهام برکل در آن زمان حدود ۵ میلیون دلار بود و طی پنج سال بعد، او به سرمایه گذاری در سهام و نظارت بر املاک اجاره ای خانواده اش ادامه داد. حرفه. در سال ۱۹۸۶، برکل شرکت های یوکایپا را تأسیس کرد که در حوزهٔ سرمایه گذاری خصوصی فعال است و در شرکت های آمریکایی در زمینهٔ خدمات، ورزش، سرگرمی، تدارکات، غذا، کالاهای مصرفی، صنایع سبک، خرده فروشی، تولید و توزیع سرمایه گذاری می کند. در جریان شورش های لس آنجلس در سال ۱۹۹۲، برکل از بستن فروشگاه های خود در مرکز شهر امتناع ورزید و این اقدام او مورد تمجید قرار گرفت. او رئیس هیئت مدیره و سهام دار عمدهٔ شرکت های متعددی بوده است، ازجمله شرکت سرگرمی الاینس، شرکت غذایی گلدن استیت، فروشگاه های زنجیره ای دومینیک، فرد مایر، رالفز و فودفورلس. برکل در حال حاضر عضو هیئت مدیرهٔ شرکت نفتی اکسیدنتال پترولیوم،
شرکت ساختمان سازی KB Home و شرکت یاهو است. برکلِ را اغلب به عنوان تاجری می بینند که روابط تنگاتنگی با اتحادیه های کارگری داشته و برای حل مشکلات کسب وکار با اتحادیه ها همکاری می کند. NHL. برکل مالک بخشی از تیم پنگوئن های پیتسبورگ در لیگ ملی هاکی است، هرچند میزان سهامش در این تیم مشخص نیست. در سال ۱۹۹۹، او از طریق شراکت با بازیکن سابق تیم، ماریو لمیو، تیم را از ورشکستگی نجات داد. MLS. در ۲۲ ژانویه ۲۰۱۹، برکل به عنوان سرمایه گذار اصلی باشگاه فوتبال ساکرامنتو ریپابلیک معرفی شد که این باشگاه در آیندهٔ نزدیک حق امتیاز شرکت در لیگ MLS را دارد. سرمایه گذاری در فناوری. برکل از طریق صندوق سرمایه گذاری خطرپذیر که با اشتون کوچر و گای اوسری بنیان نهاده، در شرکت های استارت آپ سرمایه گذاری کرده است. از سال ۲۰۲۰، سبد سرمایه گذاری این صندوق شامل پلتفرم سیت گیگ، پلتفرم ساندکلود، شرکت اوبر، خرده فروشی آنلاین واربی پارکر، سرویس موسیقی اسپاتیفای، شرکت فوراسکوئر و شرکت Airbnb است. سرمایه گذاری در رسانه. در ژانویه ۲۰۱۲، برکل در شرکت رزرو کنسرت Artist Group International که موکل های آن بیلی جوئل، متالیکا و راد استوارت هستند، سرمایه
گذاری کرد. در مارس ۲۰۱۳، برکل در شرکت معروف Three Lions Entertainment که بر رویدادهای سرگرمی و بازاریابی چندبستری متمرکز است، دست به سرمایه گذاری زد. در سال ۲۰۱۴، او شرکت Artist Group International را خرید و از طریق آژانس پردایم تلنت، با آژانس هایLondon's CODA Music و X-ray Touring ادغام شد. در همان سال، برکل از طریق صندوق یوکایپا، سهام اندکی را در آژانس ایندیپندنت تلنت تصاحب کرد. در سال ۲۰۱۸، شرکت سرمایه گذاری یوکایپا، سهام اندکی را در جشنوارهٔ موسیقی اسپانیایی Primavera Sound به دست آورد. در سال ۲۰۲۰، برکل سرمایه گذاری کلانی در شرکت دنی ویمر پرزنتس که در زمینهٔ تولیدات جشنوارهٔ موسیقی فعال است، انجام داد. فعالیت های سیاسی. برکل میلیون ها دلار به حزب دموکرات کمک کرده است. او در املاک خود در بورلی هیلز، کالیفرنیا، میزبان مراسم جمع آوری کمک های مالی به نامزدهای حزب دموکرات بوده و حدود ۱۰۰ میلیون دلار جمع آوری نموده است. برکل میزبان جمع آوری کمک های مالی برای بیل و هیلاری کلینتون، جان کری، کوری بوکر، تری مک آلیف، آرنولد شوارتزنگر، فرماندار سابق جمهوری خواه کالیفرنیا و خیلی های دیگر بوده است. در ژانویه ۲۰۱۱، او
میزبان جمع آوری کمک مالی برای حمایت از لغو رأی گیری برای ممنوعیت ازدواج همجنس گرایان در کالیفرنیا بود. در سال ۲۰۰۴، برکل به راه اندازی شبکهٔ تلویزیونی ال گور کمک کرد که البته در ژانویه ۲۰۱۳ به کانال خبری الجزیره مستقر در قطر فروخته شد. در دوران ریاست جمهوری بیل کلینتون، برکل در زمینهٔ جمع آوری کمک های مالی فعال بود و آن ها دوستانی صمیمی شدند. برکل در سال ۲۰۰۲، کلینتون را به عنوان مشاور ارشد در دو صندوق سرمایه گذاری داخلی یوکایپا استخدام کرد. کلینتون در صندوق جهانی یوکایپا که متمرکز بر شرکت های خارجی بود، سرمایه گذاری کرد. در مصاحبه ای با وال استریت ژورنال، هیلاری کلینتون، سناتور آمریکا در آن زمان، ابراز نگرانی کرد که چنین سرمایه گذاری هایی ممکن است از سوی دولت های خارجی به عنوان «آلت دست سیاست خارجه» به کار برود. در سال ۲۰۰۹، بیل کلینتون به دلیل تضاد منافع به ارتباط خود با یوکایپا پایان داد. پس از «ماه ها» مذاکرات، آن دو نفر در مورد پرداخت مبلغ نهایی بابت خدمات مشاورهٔ کلینتون که حدود ۲۰ میلیون دلار تخمین زده می شد، به توافق نرسیدند و کلینتون از مبلغ پرداختی صرف نظر کرد. جوایز و قدردانی. افتخارات و جوایز برک
ل عبارت از: جایزهٔ «رفتار نیک» جیمی استوارت عضو پیشاهنگ لس آنجلس، ایالت کالیفرنیا، جایزهٔ پروژهٔ ایدز لس آنجلس و تعهد به زندگی، و جایزهٔ ویتنی یانگ مربوط به حقوق مدنی لس آنجلس. برکل افتخارات و جوایز متعددی را از حزب کارگر دریافت کرده است، ازجمله جایزهٔ خدمات اجتماعی Murray Green Meany Kirkland از فدراسیون کارگران آمریکا و جایزهٔ مرد سال از فدراسیون کارگران لس آنجلس. بشردوستی. در سال ۱۹۹۷، برکل ۱۵ میلیون دلار برای ساخت تالار کنسرت والت دیزنی اهدا کرد. بنیاد رونالد وین برکل. برکل بنیان گذار و رئیس بنیاد رونالد وین برکل است. رسالت بنیاد «تأثیرگذاری مثبت بر مردم سراسر جهان و جوامع آن ها» است که این هدف را با حمایت از برنامه هایی محقق می کند که باعث «تقویت روابط بین الملل، حمایت از حقوق کارگر، توانمندسازی جوامع محروم، پرورش هنر و معماری، ترغیب کودکان به آموزش و پژوهش های علمی» می شود. زندگی شخصی. برکل طرفدار معماری سبک تاریخی است. در سال ۲۰۱۱، او خانهٔ نیمه بازسازی شدهٔ انیس هاوس، مکانی تاریخی در لس آنجلس با طراحی فرانک لوید رایت، را خرید. در سال ۲۰۱۹، برکل خانه را به مبلغ ۱۸ میلیون دلار فروخت. برکل مالک عمارت گری
ن آکرز است که متعلق به هارولد لوید بوده است. برکل صاحب دو ملک از کمدین آمریکایی-انگلیسی باب هوپ است. در سال ۲۰۱۶، او خانهٔ باب هوپ در پالم اسپرینگز، با طراحی جان لاتنر، را به مبلغ ۱۳ میلیون دلار خرید. سپس در سال ۲۰۱۷، خانهٔ باب هوپ در تولوکا لیک در کالیفرنیا را به مبلغ ۱۵ میلیون دلار خرید. ریچارد فینکلهور در دههٔ ۱۹۳۰ این خانه را طراحی و در دههٔ ۱۹۵۰ جان الگین وولف آن را کامل کرد. در دسامبر ۲۰۱۳، برکل مدال طلای جسی اونز در بازی های المپیک ۱۹۳۶ برلین را به قیمت ۱٫۴ میلیون دلار خرید. او همچنین مالک جایزهٔ نوبل ادبیات ویلیام فاکنر است. برکل صاحب عمارتی به سبک مدیترانه ای و مشرف به ساحل بلک است. این عمارت در زمینی به مساحت شش آکر در منطقهٔ لا جولا در سن دیگو، کالیفرنیا قرار دارد. او این بنا را در ۵ فوریه ۱۹۹۹ به مبلغ ۱۵٫۳ میلیون دلار خرید که ارزیابی مالیاتی آن در حال حاضر ۳۴ میلیون دلار است. برکل با نواک جوکوویچ، تنیسور برجستهٔ جهان، در زمینهٔ بازاریابی استراتژیک و اقدامات خیرخواهانه همکاری کرده است. در دسامبر ۲۰۱۸، دولت صربستان در مونتانا کنسولگری دایر کرد و برکل به عنوان کنسول افتخاری صربستان در ایالات متحده مع
رفی شد. به همین دلیل، او برای شهروندی صربستان درخواست داد و به طور رسمی در ۲۵ نوامبر ۲۰۱۹ به تابعیت صربستان درآمد. طبق فهرست مجلهٔ فوربز، برکل پس از فیلیپ زپتر و میروسلاو میشکوویچ، سومین میلیاردر صربستانی است. در ۶ ژانویه ۲۰۲۰، جسد پسرش، اندرو، در خانه اش در بورلی هیلز پیدا شد. در دسامبر ۲۰۲۰، برکل که دوست خانوادگی مایکل جکسون بود، ملک سابق جکسون به نام مزرعهٔ نورلند را به قیمت ۲۲ میلیون دلار به دلیل «فرصت سرمایه گذاری» خرید.
دی اف اس کی سی-سری مجموعه ای از مینی کامیون ها و مینی ون های تولید شده توسط خودروساز چینی دی اف اس کی موتورز است. مدل های مینی ون برای اولین بار در سال ۲۰۰۹ رونمایی شدند. در ایران این خودرو با نام اینرودز سی۳۵ توسط گروه بهمن در حال تولید است. بررسی اجمالی. مدل های سری سی در مقایسه با مدل های سری کی و سری وی با فاصله بین دو محور بیشتر و جادارتر هستند. قیمت این خودروها از ۴۶٫۹۰۰ یوان تا ۵۹٫۸۰۰ یوان متغیر است. طراحی وانت های سی۳۵، سی۳۶، سی۳۷ بحث برانگیزتر از کامیون های پیکاپ است، زیرا نمای جلو و گرافیک شیشه های جانبی شباهت زیادی به نسل سوم فیس لیفت فورد ترانزیت دارند.
گروه موسیقی زمستان های خام (Negu Gorriak) یک گروه موسیقی آلترناتیو اسپانیایی بود که در سال ۱۹۹۰ در استان گیپوسکوا (منطقه خودموختار باسک) تأسیس شد. تاثیر او در توسعه راک هم در منطقه خودموختار باسک و هم در بقیه اسپانیا و فرانسه بسیار زیاد بوده است. آنها به عنوان یکی از "مهم ترین گروه های راک اسپانیایی دهه نود توصیف شده اند.
عنایت الله بخارایی عضو سابق تیم تیراندازی جانبازان و معلولان ایران و برنده مدال طلای در پارالمپیک های ۱۹۹۶ آتلانتا و ۲۰۰۰ سیدنی است.
ساموئل استبینز بولز (Samuel Stebbins Bowles) (زادهٔ ۱ ژوئن ۱۹۳۹)، اقتصاددان آمریکایی و استاد بازنشسته افتخاری در دانشگاه ماساچوست در امهرست است، جاییکه او به تدریس اقتصاد خرد و نظریه نهادها ادامه می دهد. کار او بیشتر متعلق به سنت تفکر اقتصادی نئو-مارکسی (بعضاً از آن به پسا-مارکسی نیز یاد می گردد) است. با این حال، نگرش او نسبت به مسائل اقتصادی یک نگرش التقاط گرای بوده و برگرفته شده از مکاتب فکری متنوع، از جمله آنچه او و دیگران به آن اقتصاد پسا ولراسی می گویند، می باشد. زندگی نامه. بولز، پسر سفیر ایالات متحده و فرماندار ایالت کنِتیکت چیستر بولز، در ۱۹۶۰ میلادی با دریافت مدرک BA از دانشگاه ییل فارغ التحصیل گردید، او در این جریان، یکی از بنیان گذاران گروه هم خوانان روسی ییل (Yale Russian Chorus) بوده و در سفرهای اولیه این گروه به اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی شرکت کرد. متعاقب آن، او مدرک دکترای تخصصی خود را در ۱۹۶۵ میلادی در رشته اقتصاد با تکمیل رساله ای تحت عنوان تخصیص مؤثر منابع در آموزش: یک مدل برنامه ریزی با کاربرد در نیجریه شمالی، از دانشگاه هاروارد کسب کرد. دانشکده اقتصاد دانشگاه ماساچوست در امهرست، جاییکه
بولز تا ۲۰۰۱ میلادی تدریس می کرد، در ۱۹۷۳ میلادی او و هربرت جینتیس، استیفن رزنیک، ریچارد دی. وولف و ریچارد ادوارد را به عنوان بخشی از یک «بسته بنیادی» استخدام نمود. اکنون بولز استاد اقتصاد در دانشگاه سیه نا در ایتالیا و همچنین استاد پژوهشی آرتور اشپیگل و رئیس برنامه علوم رفتاری در مؤسسه سنتا فه در سنتا فه، نیومکزیکو است. افزون بر آن ها، بولز همواره به تدریس برنامه های آموزشی اقتصاد خرد در سطح فوق لیسانس در دانشگاه ماساچوست در امهرست ادامه می دهد. بولز در ۲۰۰۶ میلادی جایزه لئونتیف را برای دستاوردهای چشم گیر خود در حوزه نظریه اقتصادی از جانب مؤسسه توسعه جهانی و محیط زیست به دستاورد. در ۲۰۲۰ میلادی او عضو منتخب فرهنگستان هنر و علوم آمریکا بود. کارها. بولز آن عده از نظریات اقتصادی را که می گویند بازار آزاد و نابرابری اقتصادی کارایی را به حداکثر می رساند، به چالش کشیده و استدلال نموده است که مشوق های مالی بر مبنای منفعت-شخصی می تواند رفتاری را ایجاد نماید که ناکافی بوده و به جنبه اخلاقی جامعه لطمه وارد نماید. او همچنین مدعی شده است که اقتصادهای دارای نابرابری کمتر مانند کشورهای آسیایی، نسبت به اقتصادهای که نابرابر
ی بیشتر دارند مانند کشورهای آمریکای لاتین، عملکرد بهتری داشته اند. کارهای علمی و حوزه های مورد علاقه. در وبسایت خود در مؤسسه سنتا فه، او دو حوزه علمی اصلی مورد علاقه خود را بیان می کند که نخستین آن، «تکامل موازی رجحان ها، مؤسسات و رفتار، با تأکید بر مدل سازی و مطالعه تجربی تکامل فرهنگی، اهمیت و تکامل انگیزه های غیرخودبینانه در تشریح رفتار و اعمال این مطالعات بر حوزه های سیاست گذاری مانند حقوق مالکیت فکری، اقتصادِ آموزش و تدبیرهای سیاسی دولت در برنامه های توزیع مجدد»؛ و دومین حوزه مورد علاقه وی شامل «علت ها و پیامدهای نابرابری اقتصادی، با تأکید بر رابطه میان نابرابری ها در ثروت، قراردادهای غیرکامل و مدیریت معاملات اقتصادی در بنگاه ها، بازارها، خانواده ها و اجتماع ها» است. بولز با همکار سابق خود هربرت جینتیس (یکی دیگر از اساتید بازنشسته افتخاری دانشگاه ماساچوست در امهرست) به طور مکرر همکاری دارد و مارتین لوتر کینگ جونیور از هر دو ی آن ها تقاضا نمود تا در مورد زمینه راه پیمایی ۱۹۶۸ مردمان فقیر، مقاله ای بنویسند. به علاوه، او در شبکه پژوهشی رجهان های مک آرتور، شبکه پژوهشی مک آرتور در مورد تأثیرات نابرابری بر عملک
رد اقتصادی و برنامه علوم رفتاری مؤسسه سانتا فی کار نموده و مورد حمایت آن ها قرار دارد. بولز یکی از بنیان گذاران ابتکار اصلاحات برنامه درسی اقتصاد تحت عنوان پروژه CORE (CORE Project) بود، پروژه ای که به دنبال تجدید برنامه درسی لیسانس اقتصاد و شامل نمودن موضوعاتی چون ایثار، نابرابری و اقتصاد محیط زیست بود. او عضو هیئت رهبری این گروه است. این گروه یک کتاب درسی تحت عنوان اقتصاد را منتشر نمود که به طور رایگان و باز برای همه در اینترنت در دسترس بوده و بولز یکی از نویسندگان آن است. بولز نویسنده مقالات و کتاب های علمی متعددی است، از جمله گونه های تعاونی. بده و بستان انسان و تکامل آن (۲۰۱۱ میلادی) و مدرسه در آمریکای کاپیتالیست که برای بار نخست در ۱۹۷۶ میلادی منتشر گردید. خودخواهی در مقابل ایثار. بولز به تازگی روش ایجاد انگیزش در میان مردم از طریق خودخواهی و اشتیاق برای به حداکثر رساندن درآمد خود و مقایسه آن با ایثار و اشتیاق برای انجام یک کار خوب و تحسین شدن توسط دیگران، را مورد مطالعه قرار داده است. مردم نه تنها برای منافع مادی، بلکه برای «ساختن یک فرد متین، آزاد و نجیب از خود» کار می کنند. مطالعات رفتاری پیشنهاد می
نمایند که «اگر مشوق های اقتصادی این علامت را برسانند که خودخواهی یک واکنش مناسب است، این مشوق ها نتیجه برعکس خواهند داشت» و «آن ارزش های اخلاقی که باعث می شوند تا مردم با ایثار عمل نمایند، را تضعیف خواهند کرد». بولز مثالی از مرکز مراقبت روزانه کودکان در حیفا را می دهد، جاییکه جریمه ای برای آن عده از والدینی که دیرتر برای برداشتن کودکانشان از این مرکز می آمدند، وضع شده بود. والدین به جای این که از دیر آمدن خودداری نمایند، با دوچند کردن این زمان دیر رسیدن خود، واکنش نشان دادند. پس از ۱۲ هفته، این جریمه لغو شد، اما از زمان تأخیری کاسته نشد. از نظر بولز، این مثال یک «تشریک مساعی منفی» میان مشوق های اقتصادی و رفتار اخلاقی را به خوبی تشریح می نماید، او همچنین افزود: «به نظر می رسد که این جریمه حس والدین مبنی بر مکلفیت اخلاقی آن ها برای خودداری از معذب کردن استادان را تضعیف نموده است و باعث شده است تا آن ها تأخیری را فقط به عنوان یک کالای دیگر که می توانند آن را خریداری کنند، بپندارند». بولز به پژوهش های انجام شده توسط ارنست فهر و دیگران مراجعه نموده و ادعا می نماید که مطالعات رفتاری که تأمین داوطلبانه کالاهای عمومی