Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حمله ۲۰۲۲ ابوظبی یک حمله علیه سه تانکر حامل نفت در منطقه المصفح و محوطه ساخت وسازهای جدید در فرودگاه بین المللی ابوظبی، امارات متحده عربی بود که توسط جنبش حوثی ها با استفاده از هواپیماهای بدون سرنشین، موشک های بالستیک و موشک های کروز انجام شد. این عملیات توسط حوثی ها «عملیات طوفان یمن» () نامیده شد. زمینه. از سال ۲۰۱۴، یمن درگیر جنگ داخلی است. شورشیان توسط شورای عالی سیاسی رهبری می شوند که عمدتاً توسط جنبش اسلامگرای شیعه موسوم به حوثی ها تشکیل و رهبری می شود. این نیروها مخالف دولت عبدربه منصور هادی هستند. یک ائتلاف به رهبری عربستان سعودی، شامل امارات متحده عربی، در سال ۲۰۱۵ برای حمایت و کمک به نیروهای دولتی هادی مداخله کرد. عربستان سعودی و حامیانش، جمهوری اسلامی ایران را به حمایت و استفاده از حوثی ها برای جنگ نیابتی در یمن متهم کرده اند که ایران آن را رد کرده است. امارات نقش مهمی در جنگ ایفا می کند و به شبه نظامیان طرفدار دولت از جمله نیروهای العمالقه () که مجموعه های شبه نظامی در یمن هستند که از سال ۲۰۱۷ میلادی تحت فرماندهی ائتلاف سعودی سازماندهی شده و در جنگ یمن مشارکت دارند، کمک می کند. در طول درگیری ها در
یمن، که بزرگ ترین بحران انسانی جهان محسوب می شود، حوثی ها حملات متعددی را در خارج از یمن، عمدتاً علیه عربستان سعودی، انجام داده اند. تعداد بسیار کمی از حملات آنها در خارج از عربستان سعودی و یمن انجام شده است. در حالی که حوثی ها به طور مداوم ادعا می کردند که حملات متعددی را در سراسر امارات قبل از ۲۰۲۲ سازماندهی کرده اند، این ادعاها توسط مقامات اماراتی رد شد. در سال ۲۰۱۹، نیروهای حوثی اعلام کردند که به تأسیسات نفتی عربستان سعودی حمله کرده اند. در سال ۲۰۲۰، ایالات متحده در تلافی آنچه که آن را تهدیدی برای منطقه می دانست، سرلشکر ایرانی قاسم سلیمانی را در عملیات عملیات آذرخش کبود (۲۰۲۰) ترور کرد که باعث بی ثباتی بیشتر در خاورمیانه شد. در سال ۲۰۲۱، جو بایدن، حوثی ها را از فهرست سازمان های تروریستی ایالات متحده خارج کرد. بایدن دلیل اینکار را قادر ساختن غیرنظامیان یمنی به دریافت کمک های بشر دوستانه توصیف کرد. ماجرا. در ساعت ۱۰ صبح روز دوشنبه ۱۷ ژانویه ۲۰۲۲ (۲۷ دی)، چندین هواپیمای بدون سرنشین به طور همزمان به سه تانکر حامل نفت در یک پالایشگاه نفت برای ادنوک (شرکت ملی نفت ابوظبی) در منطقه المصفح و محوطه ساخت وسازهای جد
ید در فرودگاه بین المللی ابوظبی حمله کردند. یک سخنگوی ارتش حوثی گفت: این گروه در این حمله از «تعداد زیادی» پهپاد و پنج موشک بالستیک استفاده کرده است. امارات نیز اعلام کرد در این حمله چندین موشک و پهپاد رهگیری شد. پلیس امارات تأیید کرده که انفجار تانکرهای سوخت در پایتخت امارات متحده عربی، سه نفر کشته (دو هندی و یک پاکستانی) و شش مجروح که هویت آنها نامعلوم می باشد، برجا گذاشته است درحالیکه آتش سوزی فرودگاه بدون تلفات بود.
براکت یکی از عناصر معماری و عضوی از سازه ها است که ممکن است از چوب، سنگ یا فلز ساخته شده باشد و بر روی دیوار نصب می شود تا وزنی را پشتیبانی یا تحمل کند. کاربرد. براکت ها می توانند به عنوان تکیه گاه یک مجسمه، بالکن، تاق قوسی، گلشنه، تاقچه و… استفاده شوند. همچنین به عنوان یک عنصر تزئینی یا برای تحمل وزن به کار روند. دو وجه براکت یک زاویهٔ راست را تشکیل می دهند که یکی از آن ها به دیوار می چسبد و دیگری زیر سطح طرح ریزی شده جای می گیرد.
ایستگاه فوکوشیما () یک ایستگاه راه آهن در فوکوشیما، ژاپن است. این ایستگاه که در سال ۱۸۸۷ تاسیس شده به خطوط مهمی همچون توهوکو شینکانسن، یاماگاتا شینکانسن و خط اصلی توهوکو متصل است.
الیاس بودینوت (Elias Boudinot) (زادهٔ ۲ مه ۱۷۴۰ – درگذشتهٔ ۲۴ اکتبر ۱۸۲۱)، وکیل دادگستری و دولت مرد اهل الیزابت، نیوجرسی بود، وی عضو کنگره قاره ای (که به طور صحیح تر به نام کنگره کنفدراسیون از آن یاد می شود) بود و از ۱۷۸۲ تا ۱۷۸۳ میلادی به عنوان رئیس این کنگره خدمت کرد. متعاقب جنگ انقلاب آمریکا، او از نیوجرسی در کنگره ایالات متحده آمریکا نمایندگی کرد. وی از سوی رئیس جمهور جورج واشینگتن به عنوان رئیس ضرابخانه ایالات متحده گماشته شده و از ۱۷۹۵ تا ۱۸۰۵ میلادی در این سمت خدمت کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. اِلایاس بودینوت در ۲ مه ۱۷۴۰ در شهر فیلادلفیا در استان پنسیلوانیا زاده شد. پدر ویِ الیاس بودینوت سوم، بازرگان و سیمگر بود؛ او همسایه و دوست بنجامین فرانکلین بود. مادر وی ماری کاترین ویلیامز در هند غربی بریتانیا به دنیا آمده بود؛ پدرش از ولز بود. پدربزرگ پدریِ الیاس به نام Elie (بعضی مواقع الیاس نیز خوانده می شد) بودینوت، فرزند ژان بودینوت و ماری سوری اهل مارانز، اونیس، فرانسه بود. آنها از خانواده اوگنو (پروتستان فرانسوی) بودند که در حدود ۱۶۸۷ میلادی به خاطر خودداری از پیگرد مذهبی شاه لوئی چهارم به نیویورک فرار کرد
ند. ماری کاترین ویلیامز و اِلایاس بودینوتِ پدر در ۸ اوت ۱۷۲۹ باهم ازدواج کردند. طی بیست سال بعدی، آنها باهم نُه فرزند داشتند. نخستین پسر آنها به نام جان در هند غربی بریتانیایی- آنتیگوآ به دنیا آمد. از میان دیگران، تنها اِلایاس کوچک و آنیس، ماریس و الیشا تا بزرگسالی زنده ماندند. آنیس به یکی از مشهورترین شاعران زن در سیزده مستعمره مبدل شده و کارهای وی در روزنامه ها و مجله های پیشتاز به نشر می رسید. الیشا بودینوت رئیس دیوان عالی نیوجرسی شد. اِلایاس پس از دریافت آموزش خصوصی درخانه، به پرینستون در نیوجرسی فرستاده شد تا به عنوان کار آموز، نزد ریچارد استاکتون به آموزش حقوق بپردازد. استاکتون یک وکیل مدافع بود و با خواهر بزرگ اِلایاس، آنیس بودینوت ازدواج کرده بود. ریچارد استاکتون بعدتر یکی از امضاءکنندگان اعلامیه استقلال بود. حرفه. بودینوت در ۱۷۶۰ میلادی وارد حوزه دادگاهی شده و حرفه خود به عنوان وکیل دادگستری را در الیزابت، نیوجرسی آغاز کرد. او در جوار جادهٔ که از الیزابت تاون شروع و تا وودبریج، نیوجرسی منتهی می شد، مالک یک قطعه زمین بود. ازدواج و خانواده. پس از مسکن گزین شدن، بودینوت در ۲۱ آوریل ۱۷۶۲ با هانا استاکتون
(۱۷۳۶ – ۱۸۰۸ میلادی)، کوچکترین خواهر ریچارد، ازدواج کرد. آنها دو فرزند داشتند، ماریا بودینوت که به عمر دو سالگی درگذشت و سوزان ورگریئو بودینوت. سوزان با ویلیام برادفورد ازدواج کرد، کسی که تحت اداره جورج واشینگتن، قاضی کل پنسیلوانیا و دادستان کل ایالات متحده شد. پس از مرگ شوهر خود در ۱۷۹۵ میلادی، سوزان بودینوت برادفورد دوباره برای زندگی به خانه والدینش بازگشت. این بیوه جوان، مقالات پدر خود را ویرایش می کرد. این آثار که حالا توسط دانشگاه پرینستون نگهداری می شود، اطلاعات مهمی در مورد رویدادهای عصر انقلاب فراهم می کند. در ۱۸۰۵ میلاد، اِلایاس، هانا و سوزان به خانه جدید خود در برلینگتون، نیوجرسی نقل مکان کردند. هانا چند سال پس از انتقال به خانه جدیدشان درگذشت و اِلایاس بقیه عمر خود را در آنجا سپری کرد. حرفه مؤخر. بودینوت در اواخر زندگی خود، روی املاک و زمین سرمایه گذاری می کرد. او زمین های زیادی در اوهایو داشت و از جمله بیشتر مناطق بخش گرین در ملک وی بود، جاییکه حالا بته زارهای غربی سینسیناتی واقع شده است و یک جاده نیز به نام خانوادگی وی در آنجا وجود دارد. وی هنگام مرگ خود وصیت نمود تا ۱۳٬۰۰۰ آکر (۵۳ کیلومتر مربع)
زمین به شهر فیلادلفیا به خاطر ساخت پارک ها و سایر نیازمندهای شهر از ملک وی داده شود. وی در محوطه کلیسای سنت مری، برلینگتون، نیوجرسی به خاک سپرده شد. حرفه سیاسی. بودینوت یک وکیل مشهور شد و حرفه اش به شکوفایی رسید. با نزدیک شدن انقلاب آمریکا، او در جناح ویگ ها قرار گرفت و در ۱۷۷۵ میلادی در مجلس استانی نیوجرسی انتخاب گردید. در مراحل اولیه جنگ انقلاب آمریکا، او به طور فعالانه در تشویق مردم به پذیرفته شدن در خدمت سربازی سهم داشت؛ وی همچنین چندین بار به فرماندهان محلی پول عاریت داد تا تجهیزات نظامی خریداری نمایند. بودینوت از فعالیت های جاسوسان شورشی حمایت کرد. پس از اشغال شهر نیویورک توسط بریتانیا، جاسوسان به استتن آیلند و لانگ آیلند در نیویورک فرستاده شدند تا تحرکات پادگان و تیپ های مشخص بریتانیایی را رصد نموده و از آن گزارش دهند. در ۵ مه ۱۷۷۷، ژنرال جورج واشینگتن خواست تا بودینوت را به عنوان مسئول عمومی زندانیان بگمارد. کنگره و هیئت جنگ به این انتصاب موافقت نمودند. بودینوت برای انجام این مأموریت، به عنوان سرهنگ در ارتش قاره ای گماشته شد. او تا ژوئیه ۱۷۷۸ خدمت کرد تا اینکه سایر مسئولیت ها او را ناگزیر به استعفا ن
مود. مسئول عمومی زندانیان مسئولیت مراقبت از اسیران دشمن و همچنین مبادله زندانیان دشمن با اسیران جنگی آمریکایی در نزد بریتانیایی ها، را بر عهده داشت. در نوامبر ۱۷۷۷، مجلس قانون گذاری نیوجرسی بودینوت را به عنوان یکی از نمایندگان خود در کنگره قاره ای دوم انتخاب نمودند. وظایف وی به عنوان مسئول عمومی زندانیان به وی اجازه نمی داد تا در جلسه های مجلس شرکت نماید، از اینرو او در ماه مه ۱۷۷۸ از شغل خود به عنوان مسئول عمومی زندانیان کنار رفت. تا اوایل ژوئیه جایگزین وی انتخاب شده و او توانست در ۷ ژوئیه ۱۷۷۸ برای نخستین بار در جلسه کنگره شرکت نماید. وی به عنوان نماینده کنگره نیز، همواره نگرانی های خود را در رابطه با وضعیت رفاهی اسیران جنگی ابراز می داشت. دوره اول وی در همان سال به پایان رسید. در ۱۷۸۱ میلادی، بودینوت دوباره به کنگره بازگشت و این دوره تا ۱۷۸۳ میلادی خدمت کرد. در نوامبر ۱۷۸۲، وی برای یک دوره تک-ساله به عنوان رئیس کنگره قاره ای انتخاب شد. سمت ریاست کنگره بیشتر یک سمت تشریفاتی و بدون صلاحیت واقعی بود، اما داشتن این سمت در واقع مستلزم حفظ یک روابط خوب و امضاء اسناد رسمی بود. در ۱۵ آوریل ۱۷۸۳، او مواد ابتدائی صل
ح را امضاء کرد. زمانی که حکومت جدید ایالات متحده (US) در ۱۷۸۹ میلادی شکل گرفت، بودینوت از نیوجرسی به عنوان نماینده در مجلس نمایندگان ایالات متحده انتخاب شد. وی در دوره های دوم و سوم کنگره نیز انتخاب گردید و معمولاً از اداره وقت حمایت می کرد. وی از پیوستن به گروه های بزرگتر هم عقیده که احزاب سیاسی رسمی را شکل می داد، خودداری کرد. در ۱۷۹۴ میلادی، او خدمت در کنگره برای یک دوره دیگر را نه پذیرفت و در اوایل ۱۷۹۵ میلادی کنگره را ترک کرد. در اکتبر ۱۷۹۵، رئیس جمهوری جورج واشینگتن وی را به عنوان رئیس ضرابخانه ایالات متحده گماشت، سمتی که وی در جریان اداره های بعدی و تا زمان بازنشستگی خود در ۱۸۰۵ میلادی در آن باقی ماند. خدمات عمومی در اواخر عمر. علاوه بر خدمت در سمت های سیاسی، اِلایاس در طول حیات خود از آرمان های مختلف مدنی، دینی و آموزشی حمایت کرد. بودینوت برای تقریباً نیم قرن از ۱۷۷۲ تا ۱۸۲۱ میلادی به عنوان عضو هیئت امنای کالج نیوجرسی (بعداً، دانشگاه پرینستون) خدمت کرد. زمانی که در جریان دوره ریاست وی، کنگره قاره ای مجبور کرده شد تا در ۱۷۸۳ میلادی فیلادلفیا را ترک کند، او جلسات را پرینستون انتقال داده و جلسه را در سال
ن ناسو کالج برگزار کرد. در ۲۴ سپتامبر ۱۷۸۹، مجلس نمایندگان رأی موافق داد تا نخستین تعدیل قانون اساسی جدید جهت تصویب به ایالت ها معرفی گردد. روز بعدی، عضو کنگره بودینوت پیشنهاد نمود که مجلس نمایندگان و مجلس سنا به طور مشترک از رئیس جمهوری واشینگتن بخواهند تا یک روز را به عنوان روز شکرگزاری «در مقابل احسان های بی شماری که خدای متعال ارزانی نموده است» اعلام نماید. بودینوت اظهار داشت که وی نمی توانست اجازه دهد تا این جلسه پایان یابد، بدون اینکه فرصتی به تمامی شهروندان ایالات متحده داده شود تا با یک صدای واحد شکرگزاری صادقانه خود را به خدای متعال در مقابل نعمات فراوانی که به آنها ارزانی داشته است، تقدیم نمایند. بودینوت در ۱۸۱۴ میلادی به عنوان عضو انجمن عتیقه شناسان آمریکا انتخاب گردید. بودینوت که یک پرسبیترین راسخ بود، از مبلغان مسیحی و کارهای تبلیغی حمایت کرد. او اثر عصر مکاشفه را در مقابل اثر توماس پین به نام عصر خرد، نوشت. او یکی از بنیان گذاران انجمن انجیل آمریکا بود و پس از ۱۸۱۶ میلادی به عنوان رئیس آن خدمت کرد. وی در راستای حقوق شهروندان سیاه پوست و هندی های بومی استدلال نموده و از مکاتب شبانه روزی برای آموز
ش دانشجویان هندی در کنکت حمایت مالی نمود. یکی از این نوجوانان چروکی که گالجینا اواتی نام داشت و به نام بوک واتی نیز شناخته می شد، با بودینوت در برلینگتون می ماند و از آنجا به مدرسه می رفت. این دو نفر به حدی یکدیگر را تحت تأثیر قرار دادند که گالجینا از دولت مرد اجازه خواست تا نام وی را به عنوان نام خود اقتباس نماید. این مرد که به اِلایاس بودینوت معروف بود بعدها ویراستار چروکی فینیکس شد که نخستین روزنامه در سطح ملی که به زبان انگلیسی و چروکی به چاپ می رسید. برای مطالعه بیشتر. Elias Boudinot, "Age of Revelation"—A Refutation of Thomas Paine's deistic "Age of Reason"
دانشگاه ویسکانسین-لا کراس (همچنین به عنوان UW-La Crosse, UWL، یا در منطقه به عنوان La Crosse شناخته می شود) یک دانشگاه دولتی در لا کراس، ویسکانسین است. این دانشگاه که در سال ۱۹۰۹ تأسیس شد، بخشی از سیستم دانشگاه ویسکانسین است و مدارک لیسانس، کارشناسی ارشد و دکترا را ارائه می دهد. این دانشگاه با ۹۶۰۰ دانشجوی کارشناسی و ۱۰۰۰ دانشجوی فوق لیسانس از چهار مدرسه و کالج تشکیل شده است که ۱۰۲ برنامه کارشناسی، ۳۱ برنامه تحصیلات تکمیلی و ۲ برنامه دکترا را ارائه می دهد. دانشگاه ویسکانسین-لا کراس بیش از ۸۵۰۰۰ فارغ التحصیل در ۵۰ ایالت ایالات متحده و ۵۷ کشور دارد. در سال ۲۰۲۱، "یواس نیوز اند ورلد ریپورت" دانشگاه ویسکانسین-لا کراس را به عنوان برترین دانشگاه جامع در سیستم UW برای دومین دهه متوالی و هفتمین دانشگاه دولتی منطقه ای در غرب میانه رتبه بندی کرد.
موزه شهر هلسینکی (فنلاندی: "Helsingin kaupunginmuseo"، سوئدی: "Helsingfors stadsmuseum") یک موزه عکس و میراث فرهنگی است که در خیابان الکسانترینکاتو واقع در محله کرونون هاکا و در کنار میدان سنا در شهر هلسینکی پایتخت فنلاند قرار دارد. موزه شهر هلسینکی پس از بازسازی در ۱۳ مه ۲۰۱۶ بازگشایی و در سال ۲۰۱۷ به عنوان موزه سال انتخاب شد. پیشینه. ایده تأسیس موزه شهر هلسینکی مربوط به دهه اول قرن بیستم است. حفظ تاریخ هلسینکی به عنوان پایتخت فنلاند و ثبت و حفاظت از میراث معنوی، مادی و معماری این شهر از مهمترین ماموریت های تعریف شده برای این موزه است که در سال ۱۹۱۲ تدوین شده است. موزه شهر هلسینکی در تاریخ ۱۵ دسامبر ۱۹۱۲ رسماً افتتاح گردید. این موزه همچنین به عنوان موزه مرکزی اوسیما با مأموریت ترویج و هدایت فعالیت های موزه های منطقه عمل می کند. مجموع عکس های این موزه بیش از یک میلیون قطعه است. از سینّه براندر، عکاس فنلاندی در حدود ۴۵۰۰۰۰ قطعه عکس مربوط به دو دهه اول شهر هلسینکی موجود است. او از سال ۱۹۰۶ تا ۱۹۲۰ توسط انجمن شهر این مأموریت را داشت تا با عکاسی و ثبت تغییرات شهری میراث فرهنگی هلسینکی را ثبت کند.
مهرانیان آستارا یک دودمان ایرانی تبار بود که سده های طولانی، حکومت موروثی در شمال گیلان داشت. حداقل از سدهٔ هفتم هجری/ سیزدهم میلادی به بعد، حکومت اسپهبدان گیلان به دست مهرانیان آستارا اداره شده است. مهرانیان آستارا در سدهٔ دوازدهم هجری/ هجدهم میلادی همزمان با فروپاشی ایران صفوی، دچار اضمحلال شدند. تبار. مهرانیان آستارا همانند مهرانیانِ آلبانیای قفقاز، خود را منتسب به خاندان مهران می دانستند. خاندان مهران یکی از هفت خاندان ممتاز ایران باستان است. علی عبدلی از این تشابه و نزدیکی نتیجه گرفته که مهرانیان آستارا، بازماندگان مهرانیان ارّان هستند. آنان پس از این که آلبانیای قفقاز را از دست دادند، به سراغ مملکت اسپهبد آمده و حکومت آن را به دست گرفتند. قرون وسطی. تاریخ ظهور و بروز مهرانیان آستارا نامشخص است. نخستین حاکم شناخته شده از این سلسله، اسپهبد اسبارمحمد مهرانی است که در سدهٔ هفتم هجری/ سیزدهم میلادی حاکم آستارا بود. حداقل از این تاریخ به بعد، حکومت اسپهبدان به دست مهرانیان آستارا اداره شده است. احتمالاً پس از اسبارمحمد، اسپهبد احمد مهرانی (درگذشتهٔ ۷۱۱ ق. / ۱۳۱۲ م.) به حکومت رسیده است. لقب عمومی حاکمان این سر
زمین، اسپهبد بوده که به گفتهٔ گای لسترنج، این عنوان از نام خاندان اسپهبد اخذ شده است. مهرانیان پیش از مسلمان شدن، بر آیین مهرپرستی بودند. مرکز اصلی حکومت آنان در آستارا بود و وسعت قلمروی آن ها در بیش ترین حد خود از سرزمین تالش فراتر رفته و شامل دشت مغان نیز می شد. دوران صفویه. حضور شیخ صفی و فرزندانش در منطقهٔ تالش، زمینه را برای حمایت تالشان از صفویان فراهم کرده بود. ضدیت و تنفر تالشان از شروان شاهان، دلیل دیگر گرایش سریع آن ها به صفویان بود. مهرانیان آستارا که حاکمان موروثی منطقه بودند، حمایت گسترده ای از قیام اسماعیل انجام دادند. به جز سلطان محمد مهرانی حاکم وقت آستارا، مرادخان مهرانی نیز به همراه فرزندانش مهران خان و قبادخان از جمله سران نظامی تالش بود که به اسماعیل پیوست. مرادخان، از یک سو با حاکمان قراقویونلو دارای رابطهٔ خویشاوندی بود و از سوی دیگر همسر او با یکی از همسران شیخ حیدر صفوی، دخترخاله بودند. این همسر شیخ حیدر، اصالتاً تالش و از خاندان مهرانی بود. نافرمانی امیر قبادخان مهرانی حاکم آستارا باعث شد که شاه تهماسب یکم در سال ۹۴۶ ق. حکومت آستارا را به امیر بایندرخان مهرانی اعطا شد. حاصل شورش امیره
قباد، صعود خانوادهٔ بایندرخان به اریکهٔ قدرت بود. آن ها توانستند قلمروی تالش را از شمال تا دشت مغان، و از جنوب تا جلگهٔ گیلان امتداد دهند و نفرات سپاه آستارا را به ۳٬۰۰۰ تا ۴٬۰۰۰ نفر افزایش دهند. خانوادهٔ بایندرخان در طول سال های طولانی حکومت بر تالش، سیستم قدرتمندی را برای گسترش نفوذ خود در دربار ایجاد کردند. به همین منظور، یکی از امرای تالش به نام حمزه سلطان تالش، با ثروت و سپاهیانی که در اختیار داشت، در قزوین — که آن زمان پایتخت ایران بود — مستقر شده بود. بایندرخان از قدرت و اقتدار قابل توجهی برخوردار بود به طوری که یکی از مغضوبان شاه به نام احمد سلطان فومنی را به مدت هشت سال در روستای پوته سر جای داد بدون آن که ترسی به دل راه دهد. حکومت آستارا و تالش حداقل به مدت یک سده، در نسل فرزندان بایندرخان قرار داشت. سرنوشت. مهرانیان در عصر افشاریه تضعیف شده و سرانجام خان های لنکران، حکومت تالش را از دستشان خارج کردند. امروزه، خانواده های بسیاری در نقاط مختلف تالش، ادعای انتساب به مهرانیان را دارند.
چَندل گُل قلمی (Rhizophora stylosa) درختی از خانواده چندلیان است. بخش دوم نام علمی آن "از لاتین به معنای «قلمی شکل» است که به شکل گل های آن اشاره دارد." شرح. "چندل گل قلمی" تا بلندای ۱۵ متر می روید و قطر تنه آن به ۲۵ سانتی متر می رسد. پوست آن قهوه ای تیره تا سیاه است. میوه های آن بیضی شکل تا گلابی شکل هستند و درازای آن ها به ۴ سانتی متر می رسد. پراکندگی و زیستگاه. "چندل گل قلمی" به طور طبیعی در ژاپن، چین، تایوان، کامبوج، ویتنام، مالزی، استرالیا (نیو ساوت ولز و کوئینزلند) و بسیاری از مناطق اقیانوس آرام رشد می کند. زیستگاه آن سواحل شنی و پادگانه های مرجانی در سواحل دریا است. شرح. "چندل گل قلمی" تا بلندای ۱۵ متر می روید و قطر تنه آن به ۲۵ سانتی متر می رسد. پوست آن قهوه ای تیره تا سیاه است. میوه های آن بیضی شکل تا گلابی شکل هستند و درازای آن ها به ۴ سانتی متر می رسد. پراکندگی و زیستگاه. "چندل گل قلمی" به طور طبیعی در ژاپن، چین، تایوان، کامبوج، ویتنام، مالزی، استرالیا (نیو ساوت ولز و کوئینزلند) و بسیاری از مناطق اقیانوس آرام رشد می کند. زیستگاه آن سواحل شنی و پادگانه های مرجانی در سواحل دریا است.
ایستگاه شینجو () یک ایستگاه راه آهن در شینجو، ژاپن است. این ایستگاه که در سال ۱۹۰۳ تأسیس شده به خطوط مهمی همچون یاماگاتا شینکانسن متصل است.
جام حذفی فوتبال انگلستان ۷۲–۱۸۷۱ اولین دوره از رقابت جام اتحادیه فوتبال انگلستان؛ قدیمی ترین رقابت فوتبال در جهان بود که در عصر جدید به عنوان جام حذفی شناخته می شود. پانزده باشگاه از میان پنجاه باشگاه عضو اتحادیه فوتبال انگلستان در اولین دوره از این رقابت ها شرکت کردند، اما سه باشگاه بدون برگزاری بازی کنار کشیدند. فینال به تاریخ ۱۶ مارس ۱۸۷۲ در ورزشگاه اوال کنینگتون برگزار شد و واندررز با تک گل مورتون بتس، رویال انجینیرز را شکست داد و نامش به عنوان اولین قهرمان جام حذفی فوتبال انگلستان ثبت شد. پس زمینه. اتحادیه فوتبال انگلستان، به عنوان بدنه حاکم بر این ورزش در سال ۱۸۶۳ شکل گرفت، اما در هشت سال آغازین تأسیس آن، باشگاه های عضو در این اتحادیه، تنها در قالب بازی های دوستانه به مصاف هم می رفتند که هیچ جام یا جایزه ای نداشت. در سال ۱۸۷۱، چارلز الکوک به عنوان دفتردار اتحادیه فوتبال، ایده یک رقابت تک حذفی را با حضور تمامی باشگاههای عضو اتحادیه فوتبال مطرح کرد که یک جام هم به قهرمان آن اهدا می شد. این ایده الکاک از روزهای حضورش در دبیرستان هارو الهام گرفته شده بود، زمانی که گروه های این دبیرستان، هر سال برای کسب عنوا
ن «گروه برتر» با هم رقابت می کردند.. قوانین. در قوانین این جام مقرر شده بود که هر تیم باید شامل یازده بازیکن و زمان هر مسابقه ۹۰ دقیقه باشد (آن زمان، قوانین فوتبال این موارد را به شکل دقیق مشخص نکرده بود). مسئولان، هیچ پیش بینی ای برای وقت اضافه نداشتند. هنگامی که یک مسابقه بعد از ۹۰ دقیقه به تساوی کشیده می شد، یا یک بازی مجدد برگزار می کردند یا هر دو تیم اجازه داشتند به دور بعد بروند و انتخاب بین یکی از این دو گزینه به صلاحدید کمیته سازماندهی مسابقات واگذار شده بود. مسابقات توسط دو داور قضاوت می شد که هر کدام را یک تیم معرفی می کرد: به دنبال اختلافات داوران هر تیم بر سر قوانین در دورهای قبلی مسابقات، یک داور بی طرف برای دورهای بعدی اضافه شد. در این زمان بود که تغییرات در قوانین فوتبال بلافاصله اعمال شد. بنابراین قوانین سال ۱۸۷۱ برای بیشتر مسابقات مورد استفاده قرار گرفت، اما برای دو مسابقه آخر (بازی فینال و نیمه نهایی بین رویال انجینیرز و کریستال پالاس)، قوانین سال ۱۸۷۲ استفاده شد که ضربه کرنر و ضربه آزاد را برای خطای هند معرفی کرده بود. قالب مسابقات. دور اول: ۱۴ تیم (همراه با همپستد هیتنز که کناره گیری کرد)
مقابل یکدیگر بازی و هفت تیم پیروز به دور بعد صعود کردند. هیچین، کریستال پالاس، کوئینز پارک و دانینگتون اسکول همگی به دلیل تساوی یا عدم برگزاری بازی هایشان به دور بعد رسیدند. دور دوم: ۱۰ تیم باقی مانده به مصاف هم رفتند و ۵ تیم پیروز به دور بعد رسیدند. دور سوم: ۴ تیم به مصاف هم رفتند، کوئینز پارک بدون انجام حتی یک مسابقه به نیمه نهایی صعود کرد. نیمه نهایی: با تساوی بین کریستال پالاس و رویال انجینیرز در دور سوم، هر دو به دور بعد رسیدند. هر چهار تیم بازی تکرار را انجام دادند و تیم های پیروز صعود کردند. فینال: دو تیم باقی مانده در کنینگتون اووال رو در روی هم قرار گرفتند. تیم پیروز جام قهرمانی را کسب کرد. نتایج. پنجاه باشگاه واجد شرایط شرکت در این مسابقات بودند، اما تنها دوازده باشگاه چالش رقابت در این جام را پذیرفتند: بارنز، سیویل سرویس، کلپهم روورز، کریستال پالاس، همپستد هیتنز، هارو چکرز، مدرسه هارو، لوزان، رویال انجینیرز، آپتون پارک، واندررز و وینزر هوم پارک. با این حال، قبل از برگزاری دور اول، مدرسه هارو، لوزان و وینزر هوم پارک همگی کناره گیری کردند و تعداد شرکت کنندگان به ۹ تیم کاهش یافت، اما شش باشگاه دیگر، ا
ز جمله باشگاه برتر اسکاتلند، کویینز پارک وارد مسابقات شدند. اکثر شرکت کنندگان اصلی، اکنون منحل شده اند. کوئینز پارک تا سال ۱۸۸۷ در جام حذفی شرکت کرد، تا آنکه اتحادیه فوتبال اسکاتلند باشگاه های عضو خود را از ورود به رقابت های کشور انگلیس منع کرد. این تیم همچنان در دسته های پایین لیگ فوتبال حرفه ای اسکاتلند فعال است. مارلو و میدنهد (که اکنون میدنهد یونایتد نام دارد) هنوز فعال هستند و هر کدام تنها یک فصل را در تاریخ این مسابقات از دست داده اند. سیویل سرویس هنوز وجود دارد و در مسابقات ائتلاف فوتبال آماتور رقابت می کند. تیم کریستال پالاس در فاصله سال های ۱۸۷۱ تا ۱۸۷۲ فعال بود و تصور می شد که یک باشگاه آماتور سابق منحل شده باشد، اما مورخان پیوندهایی میان این تیم آماتور با باشگاه حرفه ای کریستال پالاس امروزی پیدا کرده اند، اگرچه هنوز به شکل رسمی تأیید نشده است. تیم هیچین در دهه ۱۸۷۰ بازسازی شد و در سال ۱۹۲۸، هیتچین تاون کنونی را شکل داد. باشگاه اسکاتلندی کویینز پارک از دیگر تیم های شرکت کننده بود که به دلیل عدم توافق با حریفان برای تعیین محل برگزاری بازی یا کناره گیری حریفان از رقابت ها و یا خوردن به قرعه استراحت، ب
دون انجام حتی یک بازی به نیمه نهایی رسید. با این حال، پس از تساوی با واندررز در نیمه نهایی، نتوانستند برای برگزاری بازی مجدد به لندن برگردند و به اجبار کناره گیری کردند و حریفشان را به فینال فرستادند. دور اول. اگرچه در دور اول هفت مسابقه برنامه ریزی شده بود، اما تنها چهار مسابقه برگزار شد. واندررز و رویال انجینرز هر دو با انصراف حریفانشان از رقابت ها، برنده بازی اعلام شدند و از آنجایی که کوئینز پارک و دانینگتون اسکول نتوانستند در مورد تاریخ برگزاری بازی به توافق برسند، هر دو بدون بازی به دور دوم صعود کردند. با توجه به آنکه تعداد شرکت کنندگان فرد بود، همپستد هیتنز قرعه استراحت را برای دور دوم دریافت کرد. بارنز هم سیویل سرویس را شکست داد که تنها هشت بازیکن داشت. اولین گل این مسابقات که اولین گل تاریخ جام حذفی است توسط جارویس کنریک از کلپهم روورز به ثمر رسید. کویینز پارک و دانینگتون اسکول، از آنجا که برای تعیین محل برگزاری بازی به توافق نرسیدند، هر به دور دوم راه پیدا کردند. هیچین و کریستال پالاس، هر دو بدون انجام بازی تکراری به دور بعد رسیدند. دور دوم. در دور دوم کوئینز پارک و دانینگتون اسکول بار دیگر به هم رسی
دند. این بار اما دانینگتون به طور کلی از مسابقات کناره گرفت و اینگونه کوئینز پارک بدون انجام حتی یک بازی به مرحله یک چهارم نهایی صعود کرد. در کنینگتون اووال، رویال انجینیرز به راحتی هیچین را که فقط توانست هشت بازیکن به میدان بفرستد، شکست داد. مسابقه بین بارنز و همپستد هیتنز پس از وقفه به دلیل تاریک شدن هوا با تساوی به پایان رسید. کمیته مسابقات دستور تکرار این بازی را صادر کرد، (اولین بازی تکراری در تاریخ جام حذفی) و هیچین با وجود اینکه هر دو بازی را در خانه حریف انجام داد و تنها ده بازیکن داشت، پیروز این بازی شد. دور سوم. با توجه به اینکه تعداد تیم های باقی مانده در مسابقات فرد شد، کوئینز پارک قرعه استراحت دریافت کرد و بدین ترتیب بدون انجام حتی یک بازی به نیمه نهایی رسید. دیدار واندررز و کریستال پالاس با تساوی به پایان رسید و هر دو تیم به نیمه نهایی راه پیدا کردند. رویال انجینرز با شکست دادن همپستد هیتنز، ترکیب تیم های نیمه نهایی را تکمیل کرد. هیتنز دیگر هیچگاه وارد رقابت های حذفی نشد. واندررز و کریستال پالاس بدون انجام بازی تکراری به نیمه نهایی رسیدند. بازی های نیمه نهایی. از این مرحله از رقابت ها به بعد، تم
امی مسابقات در کنینگتون اووال لندن برگزار شد. هر دو نیمه نهایی با تساوی بدون گل به پایان رسید و کار به بازی های تکراری کشید. با این حال، کوئینز پارک نتوانست برای بازی دوم سفر طولانی از گلاسکو را انجام دهد و به این ترتیب از رقابت کناره گرفت و واندررز را فینالیست کرد. واندررز سی دقیقه وقت اضافه برای تعیین تکلیف این مسابقه پیشنهاد کرد، اما کوئینز پارک این پیشنهاد را نپذیرفت. رویال انجینیرز با غلبه بر کریستال پالاس در بازی تکراری، دومین تیم فینال شد. فینال. فینال در کنینگتون اووال بین واندررز و رویال انجینیرز برگزار شد. انجینیرز، پیشروان تاکتیک پاسکاری بودند که در آن زمان به عنوان «بازی ترکیبی» شناخته می شد و در زمانی که اکثر تیم ها تنها بر توان دریبل زنی بازیکنان تکیه می کردند، این تاکتیک بسیار نوآورانه تلقی می شد. اگرچه، این واندررز بود که بر بازی مسلط شد و با گل مورتون بتس، ۱–۰ پیروز شد. به دلیلی که نامشخص مانده، بتس در فینال با نام مستعار «ای.اچ. چکرز» بازی کرد که از عضویت او در باشگاه هارو چکرز گرفته شده بود.
میرزامحسن مجتهد متولد ۲۱ ذی الحجه سال ۱۲۸۸ در تهران، از واعظان تهرانی بود که در دورهٔ نخست مجلس شورای ملی نمایندهٔ تهران بود.وی داماد آیت الله بهبهانی بود. میرزا محسن مجتهد را کمیتهٔ مجازات ترور کرد. دو تن از اعضای این کمیته به نام های احسان الله خان دوستدار و حسین خان لله در تاریخ ۱۷ شعبان ۱۳۳۵ قمری و در بازار حلبی سازها در ملا عام و در روز روشن، بین مسجد شاه و مسجد جمعه او را کشتند.