Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ادوارد اتکینسون (Edward Atkinson) (10 فوریه ۱۸۲۷ – ۱۱ دسامبر ۱۹۰۵)، یک اقتصاددان، مخترع و بنیان گذار انجمن ضد-امپریالیستی آمریکا بود. زندگی نامه. اوایل زندگی. ادوارد اتکینسون در بروکلاین، ماساچوست به دنیا آمد و در مدارس خصوصی درس خواند. او یک دکترای تخصصی (Ph.D) از کالج دارتموث و یک دکترای افتخاری (LL.D) از دانشگاه کارولینای جنوبی به دست آورد. یک دهه قبل از جنگ داخلی، اتکینسون یک کارآفرین موفق و رئیس اجرایی چندین کارخانه نخ و پارچه پیشتاز در نیو انگلند بود. بعدها، او رئیس شرکت بیمه دوطرفه تولیدکنندگان بوستون (Boston Manufacturers Mutual Insurance Company) و شرکت بیمه متقابل بایلر بوستون (Mutual Boiler Insurance Company of Boston) شد. اتکینسون با ماری کارولین هیث در ۱۸۵۵ میلادی ازدواج کرد؛ آن ها ۹ فرزند داشتند، ۷ تن آن ها زنده مانده و بزرگ شدند. یکی از پسران وی به نام رابرت ویتمن اتکینسون (۱۸۶۸ – ۱۹۳۴ میلادی) یک موسیقی دان و آهنگ ساز بود که شهرت خود را با ساختن آهنگ «محفل در سالن آدم های مجزا» که یک والس مشهور دهه ۱۸۹۰ با شعر جی. ویندل جونیور بود، به دست آورد. در ۱۸۸۶ میلادی، اتکینسون اجاق پیشرفته به نام «دیگ
الادین» که یک دیگ آرام-پز با استفاده از کم ترین مواد سوخت و شبیه اصل استفاده شده در کراک-پات (آرام پز) مدرن بود، را اختراع کرد. فعالیت سیاسی. اتکینسون با حمایت از حزب خاکِ آزاد و کمیته حراست از بوستون که سازمانی برای کمک به برده های فراری بود، با برده داری مبارزه کرد. او که از مصالحه بیش از حد خسته شده بود، شروع به جمع کردن پول برای خریداری تفنگ و تسلیحات نمود تا از نیروهای شبه نظامی و شورشی جان براون حمایت نماید. در ۱۸۶۶ میلادی، او به عنوان نماینده در گردهمایی اتحاد ملی که در فیلادلفیا برگزار می گردید انتخاب شد، اما او در مباحث این گردهمایی اصلاً شرکت نکرد. وی در ۱۸۷۹ میلادی به عنوان عضو فرهنگ ستان هنر و علوم آمریکا انتخاب گردید. او از نظریات آدم اسمیت، ریچارد کوبدین و جان برایت الهام گرفت و به یک مبلغ پیشتاز برای تجارت آزاد مبدل شد. از جهات مختلف او را می توان به عنوان همتای آمریکایی فردریک باستیا توصیف کرد. او علیه نظریات تورم گرایانه ویلیام جنینگز برایان و دیگران اعتراض نمود، اما برخلاف برخی ها، طرف دار غیر ملی سازی کامل یا شخصی سازی پول بود. او در انتخابات به نفع گروور کلیولند کمپین کرد و در تکت انتخابات
ی حزب دموکرات ملی مربوط به کلیولند در ۱۸۹۶ میلادی شرکت کرد. او از سیاست های استعمارگرایانه و امپریالیستی حکومت های مک کینلی و روزولت در آغاز جنگ اسپانیا و آمریکا متنفر شده بود. او با فعالیت تمام وقت در انجمن ضد-امپریالیتسی آمریکا، به این سیاست ها واکنش نشان داده و مخالف دخالت ایالات متحده علیه اسپانیا در کوبا و فیلیپین بود. زمانی که معاون این سازمان بود، اتکینسون به وزارت جنگ ایالات متحده نامه ای نوشته و درخواست فهرست از سربازانی را نمود که درحال خدمت در فیلیپین هستند تا او جزوه های که خودش چاپ کرده بود را به آن ها بفرستد. به دلیل عدم دریافت پاسخ از طرف وزارت، اتکینسون به رسانه ها اعلام کرد که او کاپی های از جزوه های خود را به جنرال لاوتون، جنرال میلر، جنرال اوتیس، فرمانده ارشد نیروی دریایی به نام دیوری، جی.اف. باس و به جیکوب شورمان و دین ورسیسترر در کمیسیون فیلیپین می فرستد. در ۱۷ فوریه ۱۸۹۹ میلادی، ادوارد اتکینسون سه جزوه را فرستاد تا حق شهروندان آمریکایی برای آزادی استفاده از پُست را محک بزند: رئیس عمومی خدمات پُستی ایالات متحده، چالرز اموری اسمیت دستور داد تا این جزوه ها در سانفرانسیسکو ضبط شوند و آن ها ر
ا آشوب انگیز خواند. دادستان کل ایالات متحده اشاره کرد که او می تواند اتکینسون را به اتهام خیانت ملی و آشوب انگیزی محکوم کند اما برخلاف آن تصمیم گرفته شد، چون مقامات ترس داشتند که محکوم نمودن وی تنها می تواند این مرد ۷۲ ساله را به یک جاویدنام وطن مبدل کند. رسانه های طرف دار توسعه در ایالات متحده، اتکنسیون را یک «کاپرهید امروزی» خواندند. ظاهراً اتکینسون از این شهرت خود لذت می برد و به طور طنزآمیز و فراوان از اداره حکومتی برای جلب توجه ملت به جستارهای وی و افزایش تقاضا در هر ایالات، سپاس گذاری کرد. مرگ و میراث. ادوارد اتکینسون در ۱۱ دسامبر ۱۹۰۵ درگذشت. او هنگام مرگش ۷۸ ساله بود. مقاله های اتکینسون در انجمن تاریخی ماساچوست نگهداری می شود و شامل ۳۲ کارتون و شش جلد آثار منظم می باشد. آثار. اتکینسون برای تقریباً چهاردهه، به طور فعالانه مشغول توزیع جزوه های بود که او در مورد بانک داری، رقابت، تولید نخ و پارچه، قانون گذاری اقتصادی، جلوگیری از آتش سوزی، آموزش صنعتی، پرسش پول و تعرفه نوشته بود. علاوه بر یک سری جزوه های ۱۸۹۹ وی که در سراسر ایالات متحده پخش گردیده و با عنوان «ضد امپریالیستی» شناخته می شد، سایر کارهای وی ش
امل:
مسجد بی لر () مسجدی واقع در ایچری شهر (بخش قدیمی باکو) که متعلق به قرن نوزدهم است و به عنوان یک اثر تاریخی و معماری با اهمیت محلی در جمهوری آذربایجان شناخته می شود. این مسجد به دستور کابینه وزرای جمهوری آذربایجان در ۲ اوت ۲۰۰۱، با تصویب تصمیم شماره ۱۳۲، به فهرست آثار تاریخی و فرهنگی غیرمنقول با اهمیت محلی اضافه شده است. در حال حاضر، موزه امانات مقدس در این مسجد فعالیت می کند. تاریخچه. دوران اولیه. مسجد بَیلَر در سال ۱۸۹۵ در شمال غربی ایچری شهر، نزدیک به دروازه مراد از مجموعه کاخ های شروان شاهان، ساخته شد. این مسجد به دلیل ساخته شدن به سفارش برخی از بیگ های مشهور باکو، به این نام شهرت یافت. هزینه ساخت مسجد توسط پسران محمد هاشم الباکویی، یعنی حاجی بابا و حاجی جواد، همچنین میلیونر معروف، مرتضی مختاروف تأمین شد. معمار مسجد سید حسین بود و کتیبه های مسجد توسط خطاطان ابراهیم شیروانی، میر علی النقی و میر تقی نگاشته شدند. این مسجد آخرین مسجدی است که در ایچری شهر ساخته شده است. پس از اشغال شوروی در آذربایجان، در سال ۱۹۲۸ مبارزه با مذهب رسماً آغاز شد. در دسامبر همان سال، کمیته مرکزی حزب کمونیست آذربایجان بسیاری از مساجد
، کلیساها و کنیسه ها را به انجمن های آموزشی تبدیل کرد. تعداد مساجد از ۳۰۰۰ در سال ۱۹۱۷ به ۱۷ در سال ۱۹۳۳ کاهش یافت. مسجد بَیلَر نیز در این دوره برای عبادت بسته شد و به یک سالن ورزشی تبدیل شد. پس از استقلال. پس از احیای استقلال آذربایجان، این مسجد طبق تصمیم شماره ۱۳۲ کابینه وزرای جمهوری آذربایجان در ۲ اوت ۲۰۰۱، به فهرست آثار تاریخی و فرهنگی با اهمیت محلی اضافه شد. در سال های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۵، به دعوت ارگان دولتی حفاظت تاریخی-معماری ایچری شهر، کارشناس مرمت معروف اتریشی، اریک پومر، برای بازسازی مسجد دعوت شد. در این بازسازی، مرکز هنرهای سنتی ایچری شهر نیز مشارکت داشت و درب ها و پنجره های مسجد با عناصر معماری تزئین شدند. پس از بازسازی، از سال ۲۰۱۶ موزه امانات مقدس در این مسجد آغاز به کار کرد. در این موزه نسخه های قدیمی قرآن و دیگر کتب دینی به نمایش گذاشته شده اند. ۷۳ نسخه قرآن، ۷ کتاب دینی و ۱۹ شیء مذهبی به طور کلی ۹۹ قطعه در این موزه به نمایش گذاشته شده اند. صفحات کتاب های محافظت شده از آتش و قرآن مربوط به مسجد دربند که توسط آخوند روی دیوار نوشته شده و محافظت شده است، از جمله جاذبه های جالب توجه هستند. این امانت ها از
کتابخانه ها و اموال شخصی در مناطق مختلف آذربایجان که دچار آتش سوزی شده اند، کشف و جمع آوری شده اند. معماری. این مسجد از نظر اندازه و ساختار با سایر بناهای مذهبی متفاوت است. در ساخت آن اصول معماری اروپایی، شرقی و محلی به کار گرفته شده است. قسمت بالای مناره با عناصر تزئینی غرب اروپا تزئین شده است. ارتفاع مناره ۲۵ متر است. نمای کلی سالن شامل سه ناو است که به سبک کلیساها (سالی که به وسیله ستون ها به سه بخش تقسیم شده است) طراحی شده است. در ورودی و محراب مسجد از مصالح سنگی و نمونه های هنر سنگ تراشی هنری استفاده شده است. این بنا بر روی مکان مسجد قدیمی ساخته شده و با موفقیت به ویژگی های طراحی خیابان های منحنی شکل گنجانده شده است. مسجد بیلر که دارای یک مناره است، شامل یک ورودی و سالنی با سه فضا برای عبادت می باشد.
چلچله رودخانه ای کم رنگ یا چلچله کم رنگ یک پرنده گنجشک کوچک در خانواده پرستویان است. این گونه در زیستگاه های باز مانند زمین های کشاورزی، علفزار و ساوانا، معمولاً در نزدیکی آب یافت می شود. از آسیای میانه تا جنوب شرق چین یافت می شود. این گونه قبلاً زیرگونه ای از چلچله رودخانه ای در نظر گرفته می شد.
الیزابت اف. چرچیل (Elizabeth Churchill)، یک روان شناس بریتانیایی-آمریکایی است که در تعامل انسان و کامپیوتر (HCI) و رایانش اجتماعی (Social Computing) تخصص دارد. او مدیر تجربه کاربر در گوگل بوده و در ACM، سمت های متعددی را از جمله مسئول خزانه داری میان سال های ۲۰۱۶–۲۰۱۸ و معاون اجرائی بین سال های ۲۰۱۸–۲۰۲۰ را عهده دار بوده است. تحصیلات و اوان زندگی. چرچیل در کلکته، هند متولد شده و در آوان طفولیت به نیوکسل نقل مکان نموده است. او لیسانس اش را در روان شناسی تجربی و کارشناسی ارشدش را در سیستم های مبتنی بر علم از دانشگاه ساسکس در بریتانیا گرفته و در آنجا روی شبیه سازی Soar کار کرده است. او دکترایش را در سال ۱۹۹۳ از دانشگاه کمبریج اخذ نمود. حرفه و پژوهش. بعد از دکترا او به عنوان پژوهش گر پست دکترا به دانشگاه نوتنگهام پیوست. در سال ۱۹۹۷، او به کالیفرنیا، ایالات متحده رفت تا به FXPAL ملحق شود جاییکه او گروه محاسبات اجتماعی را در آن شکل داده و رهبری کرد. در سال ۲۰۰۴ میلادی، چرچیل به مرکز تحقیقاتی پالو آلتو (PARC) پیوست. او در سال ۲۰۰۶ به عنوان دانشمند پژوهشی اصلی به Yahoo! رفت و در آنجا گروه تجربیات اینترنتی را در بخش س
یستم های اقتصادی مایکرو و اجتماعی لابراتوارهای Yahoo! شکل داده و رهبری کرد. گروه و پژوهش او شامل چندین رشته می شد که مربوط بود به نقطه تقاطع علوم کمیپوتر، روان شناسی شناختی و اجتماعی، علم دیزاین، علم اعصاب، تحلیل و انسان شناسی. او قبلاً مدیر تعامل انسان و کامپیوتر برای لابراتوارهای پژوهشی eBay در سان خوزه، کالیفرنیا بود. فعلاً او مدیر تجربیات کاربر در گوگل در ماونتن ویو، کالیفرنیا است. در سال ۲۰۰۹، او در انتخابات مشترک با گریت وان در ویر، رئیس SIGCHI، به عنوان معاون اجرائی ACM SIGCHI انتخاب شد. چرچیل برای کارش روی عوامل محاوره ای تجسم یافته (Embodied Conversational Agents) و ویرایش کتابی با همان نام، ناحیه ای در HCI که از عوامل تجسم یافته ایجاد شده توسط کامپیوتر متحد با مدل ژست ها و حالت های چهره برای ایجاد ارتباط گفتاری رو در رو با مردم استفاده می کنند، معروف است. او همچنین برای کارش روی محیط های هماهنگی مجازی و نمایش ها و نصب های عمومی شناخته می شود. در سال ۲۰۱۱ میلادی، او یک مجله ویژه دربارهٔ فیمینیسم و HCI را با شاوین باردزیل در دانشگاه اندیانا بلومنگتون، ویرایش می کرد. آخرین کار او بر سیستم های طراحی و ا
بزار طرح کننده و توسعه دهنده متمرکز است. چرچیل برنامه تکنیکی را در کنفرانس های عالی متعدد راه اندازی و رهبری کرد، به صورت منظم در مجله ها و کنفرانس های علمی درجه یک در علوم کمیپوتر، تعامل انسان – کامپیوتر، جامعه شناسی و رشته های مرتبط انتشاراتی دارد. کارهای او در روزنامه ها و مجله های زیادی در سطح دنیا از جمله Scientific American و SFGate ظاهر شده است. جوایز و افتخارات. چرچیل در سال ۲۰۱۶، جایزه Athena Award را برای جایزه رهبری اجرائی از مرکز تحقیقات معلومات فناوری به نفع جامعه (CITRIS) دانشگاه کالیفرنیا و مؤسسه Banatao دریافت کرد. چرچیل در سال ۲۰۱۹ میلادی به دلیل «مشارکت در تعامل انسان – کامپیوتر و خدمت به ACM» به عنوان عضو اتحادیه ماشینری محاسباتی (ACM) انتخاب شد. او به دلیل مشارکت پایدار در رشته های تعامل انسان کامپیوتر و رایانش اجتماعی از دانشگاه ساسکس در بریتانیا (۲۰۱۸) و از دانشگاه استاکهلم در سویدن (۲۰۱۹) دکترای افتخاری کسب کرده است.
بیداری یک حالت مغزی و حالت هوشیاری تکرار شونده روزانه است که در آن فرد هوشیار بوده و درگیر پاسخ های شناختی و رفتاری منسجم با محیط بیرون است. بیداری برعکس حالت خواب بوده و در حالت خواب بیشتر ورودی های خارجی مغز که از طریق حواس دریافت می گردد از پردازش عصبی حذف می شوند. چرخه خواب و بیداری توسط بخش های مختلف مغز مانند هسته های هیپوتالاموس، تالاموس، مغز میانی و قشر مغز تنظیم و هماهنگ سازی می شود. هورمون های زیادی مانند ملاتونین، ارکسین، استیل کولین، کورتیزول و … نیز در این فرایند نقش دارند. اثرات روی مغز. نیاز به خواب با مدت زمان بیداری افزایش می یابد و با زمان سپری شده در خواب از بین می رود، فرآیندی که به آن هموستاز خواب می گویند. هنگام بیداری میزان آدنوزین داخل مغز افزایش می یابد و در صورت رسیدن به حد مشخص، احساس خواب آلودگی در شخص ایجاد می شود. در مقابل، در زمان خواب و مصرف قهوه یا کافئین میزان آدنوزین مغز کاهش می یابد و احساس خواب آلودگی و نیاز به خواب از بین می رود. مغز برای حفظ شرایط مناسب خود، نیاز دارد که فعالیت ها و شلیک های عصبی نورون ها پایین باشد تا در زمان نیاز، انرژی را برای بخش های به خصوصی از مغز
که در زمان های خاصی مانند حل یک مسئله فعال می شوند، ذخیره کند. هر چه مغز بیشتر بیدار بوده باشد، سرعت شلیک همزمان پالس های الکتریکی نورون های قشر مغز بیشتر می شود و پس از دوره های خواب مداوم، سرعت و همزمانی شلیک های نورون کاهش می یابد. یکی دیگر از اثرات بیداری کاهش گلیکوژن موجود در آستروسیت ها است که انرژی نورون ها را تأمین می کند. مطالعات نشان داده اند که یکی از عملکردهای اساسی خواب این است که منبع انرژیِ گلیکوژن را دوباره پر کند. تنظیم به وسیلهٔ مغز. بیداری توسط یک تعامل پیچیده بین چندین سیستم انتقال دهنده عصبی که در ساقه مغز به وجود و از طریق مغز میانی، هیپوتالاموس، تالاموس و ساختارهای هسته ای پیش مغز ادامه می یابد، ایجاد می شود. هیپوتالاموس خلفی نقش کلیدی در فعال سازی قشر مغز، که زمینه ساز بیداری است، ایفا می کند. چندین سیستم که در این قسمت از مغز منشأ می گیرند، تغییر حالت بیداری به خواب و خواب به بیداری را کنترل می کنند. نورون های هیستامینی در هسته توبرومامیلاری و هیپوتالاموس خلفی-جانبی مجاور آن، به کل مغز می رسند و مهم ترین سیستم تنظیم بیداری را تشکیل می دهند که تاکنون در مغز شناسایی شده است. ناحیه سوپرا
کیاسماتیک سیستم زمانی شبانه را به وسیلهٔ "پروتئین های ساعت" در یک بازه ۲۴ ساعته بیان و فرایند چرخه خواب، ترشح هورمون ها و سایر عملکرد بدن را تنظیم می کند. سیستم کلیدی دیگر، سیستمی است که توسط ارکسینها (همچنین به عنوان هیپوکرتین شناخته می شود) نورون ها را طرح ریزی می کند. این سازوکار ها در نواحی مجاور نورون های هیستامینی و مانند آنها، به طور گسترده در بیشتر نواحی مغزی وجود دارند و با برانگیختگی مرتبط هستند. کمبود اُرکسین یا تخریب نورون های تولیدکننده آن، یکی از دلایل بروز نارکولپسی شناخته شده است. تحقیقات نشان می دهد که نورون های اورکسین و هیستامین نقش های متمایز، اما مکملی را در کنترل بیداری ایفا می کنند. مطالعات عنوان می کند که جنین بیدار نیست و بیداری در نوزاد به دلیل استرس ناشی از تولد و فعال شدن لوکوس سرولئوس آغاز می شود.
هرمان گوسمان (۹ ژانویه ۱۹۰۴، در ایننبورنن – ۲۱ ژانویه ۱۹۷۹، در اسنابروک) وکیل و مدیر فوتبال آلمانی بود که از ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۵ ریاست فدراسیون فوتبال آلمان یا DFB () را بر عهده داشت. گوسمان در ۲۸ ژوئیه ۱۹۶۲ ، یکی از اعضای مؤسس بوندس لیگا بود. رسوایی بوندس لیگا در سال ۱۹۷۱ در دوران حضور او اتفاق افتاد. گوسمان در سن ۷۵ سالگی بر اثر آمبولی ریه در اسنابروک درگذشت. وی در شهر اسنابروک به خاک سپرده شد.
عامر حمودی حسن السعدی (متولد ۵ آوریل ۱۹۳۸)، «نابغه سازمانی پشت برنامه ابرسلاح های عراق» و رابط صدام حسین با بازرسان سازمان ملل در آستانه تهاجم سال ۲۰۰۳ بود. او همچون حسین کامل المجید، اصرار داشت که عراق سلاح های ممنوعه خود را نابود کرده است. در حالی که ایالات متحده اظهارات او را به عنوان یک دروغگو رد کرد، اما شکست بعدی در کشف سلاح های کشتار جمعی توسط گروه بررسی عراقی، این موضوع ثابت شد. او نفر شماره ۳۲ در لیست افراد تحت تعقیب ایالت متحده بود. بازداشت. او در ۱۲ آوریل ۲۰۰۳ خود را به نیروهای ائتلاف تسلیم کرد و با کمک خبرنگاران زد د اف از آن ها خواست تا ناظر تسلیم شدن وی باشند و آن را مستند کنند. او در فرودگاه بین المللی بغداد به عنوان «بازداشتی با ارزش بالا» بازداشت شد. به همین دلیل او ۲۳ ساعت در روز در سلول انفرادی قرار داشت. کمیته بین المللی صلیب سرخ در گزارش محرمانه خود به مقامات ائتلاف اعلام کرد که این «نقض جدی کنوانسیون های سوم و چهارم ژنو» است. او هم اولین فرد حاضر در فهرست افراد تحت تعقیب قرار داشت که خود را تسلیم کرد و هم اولین فرد این فهرست بود که توسط ایالات متحده بازداشت شد. بر اساس پاسخ مکتوب پارلمان
توسط دنیس مک شین، نماینده مجلس به آنگوس رابرتسون، دیگر نماینده مجلس، عامر السعدی در ۱۸ ژانویه ۲۰۰۵ توسط ایالات متحده آزاد شد. با این حال، همان طور که در اینجا توضیح داده شد، این ادعا بسیار مشکوک است. یک مقاله نیوزویک در ۲۰ ژوئن ۲۰۰۵ گزارش داد که «یکی از مقامات وزارت امور خارجه آزادی السدی را انکار کرد» در حالی که در ژوئیه ۲۰۰۵ (یعنی خیلی پس از ژانویه)، دکتر راد بارتون، دانشمند استرالیایی که یکی از معاونان کلیدی چارلز دوئلفر بود، تقاضای قاطعانه ای برای آزادی دکتر السعدی کرد، که مطمئناً نشان می دهد که وی هنوز معتقد بود که او در بازداشت است. السعدی در سال ۲۰۰۵ آزاد شد. حرفه. او مدرک دکترای شیمی فیزیک را از کالج فناوری دانشگاه ساری دریافت کرد. او در طول تحصیل خود، در اکتبر ۱۹۶۳ با یک آلمانی در لندن ازدواج کرد. خانم السعدی فرزندان خود را در هامبورگ بزرگ کرد. او در سال ۱۹۹۴ با درجه سپهبد بازنشسته شد و به سمت مشاور علمی ریاست جمهوری منصوب شد.
اتین ژان ماری فلاندین (Étienne Jean Marie Flandin) (1 آوریل ۱۸۵۳ – ۲۰ سپتامبر ۱۹۲۲)، یک قاضی و سیاست مدار اهل فرانسه بود، وی دو بار معاون شهرستان یون و بعداً سناتور هند فرانسوی از ۱۹۰۹ تا ۱۹۲۰ شد. دوران کودکی (۱۸۵۳ – ۱۸۹۳ میلادی). اتین ژان ماری فلاندین در ۱ آوریل ۱۸۵۳ در پاریس متولد شد. خانواده فلاندین در اصل از منطقه دومیسی-سور-کیور بودند. والدین او چارلز فلاندین (۱۸۰۳–۱۸۸۷ میلادی)، یک دکتر بود و مادرش آلین دی سونیس (۱۸۲۳ – ۱۸۵۷ میلادی) نام داشت. چارلز فلاندین در جریان امپراطوری دوم فرانسه از مخالفان جمهوری خواهی حمایت کرد و معاون شورای عمومی یون شد. اتین فلاندین دوره دبیرستان خود را در دبیرستان عالی سنت لوئی به اتمام رساند. او در پاریس، حقوق خواند و دکترای خود را در این رشته به دست آورد. فلاندین در ۱۸۷۶ میلادی با پاولین ریبیری ازدواج کرد. او در دانشکده الجزایر، استاد حقوق مدنی شد. از سال ۱۸۸۰ تا ۱۸۸۲ میلادی به تدریس در دانشکده الجزایر پرداخت. فلاندین از ۱۸۸۲ تا ۱۸۸۷ میلادی به عنوان مشاور حقوقی در شهرستان پو ایفای وظیفه کرد. او از ۱۸۸۷ تا ۱۸۸۹ به عنوان سرپرست دادستان کل در پاریس کار کرد و پس از آن از ۱۸۸۹ تا
۱۸۹۳ به عنوان دادستان کل در الجزایر خدمت نمود. او عضو شورای عمومی شهرستان یون شد. نماینده پارلمان (۱۸۹۳ – ۱۹۰۹). فلاندین در ۳ سپتامبر ۱۸۹۳ از طرف حزب جمهوری خواه به عنوان نامزد پارلمان از حوزه انتخابیه اولن از شهرستان یون انتخاب گردید. او در دور دوم انتخابات ۵٬۷۰۰ رأی در مقابل نامزد رادیکال به نام آلبرت گالوت که ۴٬۴۹۶ رأی گرفته بود، برنده شد. او با گروه پارلمانی اتحادیه جمهوری خواه نشست. در انتخابات ۱۸۹۸ فلاندین مجدداً خود را نامزد کرد، اما مغلوب گالوت شد. او دفتر نمایندگی پارلمان را در ۳۱ می ۱۸۹۸ ترک کرد. در ۱۹۰۲ میلادی، فلاندین با گرفتن ۵٬۷۶۸ رأی در مقابل گالوت که ۵٬۰۷۰ رأی گرفته بود، به عنوان نماینده یون برنده انتخابات شد. وی دوباره با گروه پارلمانی اتحادیه جمهوری خواه نشست و در جریان دوره هشتم پارلمان (۱۹۰۲ – ۱۹۰۶) رئیس این گروه پارلمانی بود. او چندین پیشنهاد قانونی را در رابطه به قوه قضاییه، مالیات و نمایندگی متناسب در انتخابات ها ارایه کرد. در ۱۹۰۴ میلادی، او رئیس کمیته ای بود که تحقیقات روی سرکوب تعلیمات مرتبط با کلیسا را بر عهده داشت. در ۱۹۰۵ میلادی او در گفتمانی پیرامون قانون جدایی کلیسا از دولت شرک
ت نموده و از این قانون حمایت کرد. فلاندین در ۶ می ۱۹۰۶ دوباره به عنوان نماینده پارلمان انتخاب شد. او با اخذ ۵٬۸۰۲ رأی در مقابل نامزد رادیکال سوسیالیست به نام پاول دیگوی که ۴٬۰۰۰ رأی گرفته بود، برنده شد. در ۲۰ ژانویه ۱۹۰۸، فلاندین یک نسخه جدید از «قوانین جزائی مرتبط با بی خانمانی و گدایی، سازمان دهی همکاری از طریق کار و نظارت از چادرنشین (کوچی)های که سیار هستند» را پیشکش کرد. او پیشنهاد کرد که افراد غیر-فرانسوی باید یک کتاب چه را با خود حمل نمایند تا در تحرکات آن ها ثبت و کنترل گردد. سناتور (۱۹۰۹ – ۱۹۲۲). در ۳ ژانویه ۱۹۰۹، فلاندین با اخذ ۸۵ رأی در مقابل سناتور برحال ژولیس گودین که ۲۰ رأی گرفته بود، به عنوان سناتور از حوزه انتخابیه هند فرانسوی، انتخاب گردید. وی در ۳۰ مارس ۱۹۰۹ وارد مجلس سنا شد و در ۲ آوریل ۱۹۰۹ از مجلس نمایندگان (پارلمان) استعفا داد. او عضو گروه اتحادیه جمهوری خواه و همچنین عضو چندین کمیته ویژه بود و اغلب به عنوان رئیس یا گزارش گر آن کمیته ها کار می کرد. این کمیته ها عبارت از: رژیم مناطق مستعمره، تحریم اقتصادی آلمان و جرایم علیه امنیت خارجی فرانسه. او سخنرانی های بیشماری در رابطه به موضوعات مخت
لف مانند استرداد مجرمین میان فرانسه و بریتانیا، سری بودن ردی و حوزه های اداری ملت انجام داد. فلاندین در انتخابات پارلمانی ۱۹۱۴ از نامزدی پاول بلوسین به عنوان نماینده هند فرانسوی حمایت کرد. بروسین با اکثریت مطلق برنده این انتخابات شد. با آغاز جنگ جهانی اول (۱۹۱۴ – ۱۹۱۸ میلادی)، جزای فرار از رو در رویی با دشمن، مرگ بود. فلاندین اشاره کرد که میزان بالای تبرئه در محاکم در سال های ۱۹۱۴ و ۱۹۱۵ احتمالاً به دلیل بی میلی قضات برای اعمال این چنین جزای سنگین باشد. پس از تصویب قانون ۲۷ آوریل ۱۹۱۶ که به قضات انعطاف بیشتری در مجازات ارایه کرد، تعداد محکومین به مرگ افزایش یافت. در ۲۹ مارس ۱۹۱۸، زمانی که جنگ در یک مرحله مشکل قرار داشت، مجلس سنا تصمیم گرفت تا یک تغییر پیشنهاد شده در قانون کیفری نظامی ۳ اکتبر ۱۹۱۶ را بازنگری نماید. به عنوان گزارش دهنده مجلس، فلاندین بیان داشت که حالا زمانِ دوباره باز کردن سؤال نیست و این که هم باید به ضرورتِ انضباط پرداخته شود و هم به تقاضای عدالت که چند ماه قبل از جانب مجلس نمایندگان ترتیب داده شده است. سناتورها با تأیید اصل یک رأی گیری سری و تبرئه از اتهام برقراری ارتباط با شورای دفاعی با فل
اندین موافقت کردند، اما درخواست افزایش تعداد قاضی ها در محاکم از پنج به هفت قاضی را رد کردند. فلاندین رئیس بخش مسلمان در کمیته پارلمانی مربوط به امور خارجی بود. او در ۱۹۱۶ میلادی منشی کمیته امور فرانسه در سوریه شد. در جریان جنگ، یکی از مسائل این بود که سربازان مسلمان و «بی دین ها» باهم در گورهای دسته جمعی دفن می شوند. فلاندین به عنوان رئیس کمیته امور خارجی در سپتامبر ۱۹۱۶ به آریستی بریا هشدار داد که «دشمنان ما احتمالاً نمی توانند مسئله ای بهتر از این برای برانگیختن افراطی گری اسلامی دریابند». فلاندین در ۱۹۱۷ میلادی از خدمت اجباری نیروهای الجزایری انتقاد کرد، چون وی فکر می کرد که اجبار مردمان بومی به پذیرفتن روش ها و ایده آل های فرانسوی نادرست بود. او به این باور بود که استفاده از یک سیستم ملیشه مبتنی بر ساختار قبیله ای محلی که مردمان بومی بتوانند «نه تنها در تمدن ما، بلکه در تمدن خودشان تکامل نمایند»، بهتر می بود. فلاندین در ۲۶ اکتبر ۱۹۱۸ به عنوان فرستاده موقت فرانسه در تونس گماشته شد. این سمت قبل از امضاء آتش بس موقت، توسط ژرژ کلمانسو به وی داده شد. به عنوان نماینده رسمی حکومت فرانسه در کشور تونس، او اداره ح
کومت تحت الحمایه را بر عهده داشت. او از سیاست متصدی خود، گبریل آلپیتیت که به رسمیت شناسی نظام کیفری بومی و توسعه خط آهن بود، پیروی کرد. وی همچنین اداره سلامت عمومی و بهداشت را برای مبارزه با امراض سل، حصبه و سفلیس بنیان گذاشت. فلاندین یک کد آب یاری را برای پروژه های جدید آب یاری تطبیق نمود که باعث افزایش محصولات زراعتی می گردید. وظایف او در کشور تونس به تاریخ ۱ ژانویه ۱۹۲۱ پایان یافت و او به فرانسه بازگشت تا فعالیت خود به عنوان سناتور را از سر گیرد. لذا بر موجودیت وضعیت جنگی، مدت سناتوری فلاندین الی ۱۸ ژانویه ۱۹۲۰ تمدید شد. در همان تاریخ، او با اخذ ۱۰۰ رأی در مقابل رقیب خود به نام مارتینو که ۴ رأی گرفته بود، مجدداً به عنوان سناتور انتخاب گردید. فلاندین در ۲۰ سپتامبر ۱۹۲۲ در شهر پاریس درگذشت. او برنده نشان افتخار شوالیه لژیون دونور و نشان افسر فرهنگ ستان فرانسه بود.
رنگینک سرخاکستری یا نوک سیمین سرخاکستری ، که همچنین به عنوان رنگینک سرمرواریدی شناخته می شود، یک گونه از سهرگان ریز است که در شرق آفریقا، اتیوپی، کنیا، سودان جنوبی و تانزانیا یافت می شود. گستره پراکنش جهانی تخمینی ۴۰۰۰۰۰ کیلومتر مربع است. در گذشته، معمولاً در سردهٔ تک نماد "Odontospiza" به عنوان "Odontospiza caniceps" و گاهی در سردهٔ "نوک سیمین ها" جای می گرفت.
هندریک پیتر گودفرید کواک (Hendrick Peter Godfried Quack) (2 ژوئیه ۱۸۳۴ – ۶ ژانویه ۱۹۱۷)، یک حقوقدان، اقتصاددان و مورخ هلندی بود که بیشتر برای اثرش De socialisten: Personen en stelsels («سوسیالیست ها: افراد و سیستم ها») شناخته می شود. زندگی نامه. کواک، در زیتن از یک آبجوساز و خانمش متولد شد، او تحصیلاتش را در اوتریخت در سال ۱۸۵۳ میلادی آغاز کرده و در رشته مطالعات حقوقی در Amsterdam Athenaeum Illustre ادامه داد. در آمستردام، او در درس های جیرونیمو دی بوش کمپر و مارتینس دی آموری وان در هوون که هر دو منتقدین عیسوی لیبرالیسم بودند، شرکت کرد. با نمونه قرار دادن استادانش، کواک بازنشسته شد که لیبرالیسم نمی تواند به مشکلات اجتماعی آن روز رسیدگی کند. او یک تیزس را در مورد دولت داری قرن چهاردهم تسلیم کرد و در ژوئیه ۱۸۶۰ دکترای خود را (از دانشگاه اوتریخت، زیرا Athenaeum Illustre نمی توانست چنین درجه تحصیلی را اعطا کند) حاصل نمود. در سال بعد، کواک به عنوان محاسب در حکومت ولایتی هلند شمالی کار کرد و بعداً ژورنالیست شد. همچنین زمانی را در اتاق تجارت آمستردام کار نمود. بعد از سال ۱۸۶۰ میلادی، او به مجله ادبی De Gids نوشت و د
ر همان مجله در سال ۱۸۶۳ میلادی ویراستار شد. در سپتامبر ۱۸۶۳، او سمت منشی شرکت ایالتی خط آهن را به عهده داشت. کواک بعد از این که در سال ۱۸۶۸ میلادی به عنوان استاد اقتصاد سیاسی در دانشگاه اوتریخت منصوب شد، در پهلوی نصاب درسی معمول آن زمان، به شاگردانش نظریات سوسیالیستی را تدریس می کرد. در سال ۱۸۷۵ میلادی، او آغاز به نوشتن اثرش magnus opus در مورد تاریخ جنبش سوسیالیست، De socialisten: Personen en stelsels کرد. اولین ویرایش این کتاب در سال ۱۸۷۷ و آخرین آن بیست سال بعد ترتیب شد. کواک در سال ۱۸۷۷ به عنوان عضو آکادمی شاهی هنرها و علوم هلند انتخاب گردید. همچنین در سال ۱۸۷۷، کواک سمت علمی خود را رها کرده و جای او را یوهان دآولنس دی بورویل گرفت و او در بانک De Nederlandsche شغل گرفت. او به کارهای تاریخی خود ادامه داد و یگانه علت تبدیل شغل، افزایش در حقوق بود تا بتواند کتاب های بیشتری را برای مطالعه خریداری کند. کواک در سال ۱۸۸۵ جزء هیئت مدیره بانک de Nederlandsche شده و در همان زمان پروفسور فوق العاده تاریخ اقتصاد سیاسی در دانشگاه آمستردام شد و تا سال ۱۸۹۴ در آن سمت باقی ماند. کواک با وجودی که منتقد لیبرالیسم اقتصادی ب
ود، هیچ گاهی به جریانات سوسیالیستی نیپوست، با این وجود در کنگره بین المللی سال ۱۸۷۲ شرکت کرد. او با جریانات سیاسی دیگر نیز نپیوست: او خود را وابسته به لیبرال، به صورت خاص Cort van der Linden می دانست، اما فردگرایی آن را نمی پسندید؛ او نظریات سوسیالیستی را تحسین می نمود، اما نه آنچه را که او «پرورش سؤ اعتماد و نفرت» به عنوان ابزار برای دانستن آن می دانست؛ نظریات خود او شبیه محافظه کاری اجتماعی بود اما او دموکرات تر از آن بود که خود را وابسته به روش های محافظه کاری در هلند بداند. او با نظریات سنت سیمونیست به عنوان یک «سوسیالیست کلیسایی» شناخته می شود. به گفته فردیناند دومیلا نیوینهویس، کسی که با کواک نامه های را رد و بدل کرده بود، کواک فاقد شجاعت یا تحرک بود و با این ویژگی ها او ممکن بود تبدیل به «لاسال ما» شود. تیوری و عمل در زندگی کواک یک حالت تنش را داشت: در جریان اعتصاب های خط آهن سال ۱۹۰۳، او رئیس هیئت مدیره شرکت ایالتی خط آهن بود و از اخراج ۱۱ کارمند این شرکت حمایت کرد. در خاطراتش، او این صحنه را «ظالم ترین صفحه کتاب زندگی ام» نامید، اما هنوز هم از تصمیم که گرفته بود، دفاع می کرد.