Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
» از خاور نزدیک یا هرجایی که منشأ این سبک بود، به شدت تحت تأثیر قرار گرفته بود. فرهنگ و هنر. پیش از قدرت گیری هخامنشیان تحت فرمان کوروش بزرگ، بدیهی است که ماد کانون توسعهٔ مادی و معنوی فرهنگ ایرانی بوده باشد. با این حال، تاکنون هیچ بایگانی ای از ماد پیدا نشده است و نمی دانیم که آیا مادها سیستم نوشتاری خاص خود را داشتند یا نه. تاکنون تنها یک کتیبه از دوران پیشاهخامنشی (لوحی برنزی) در قلمرو مادها کشف شده است. این لوح، کتیبه ای میخی است که احتمالاً در سدهٔ هشتم پیش از میلاد به خط اکدی نوشته شده است اما در آن به نام های مادی اشاره نشده است. کتیبه ای میخی بر روی قطعه ای نقره ای در ماد، در تپه نوشیجان یافت شده است اما فقط پایان یک نشانه و آغاز علامت بعدی آن سالم مانده است. معلوم نیست که آیا مادها از سیستم نوشتاری اکدی استفاده می کردند یا نه. اما برخی از پژوهشگران تمایل دارند فرض کنند که خط میخی موسوم به پارسی باستان، در حقیقت خط میخی مادی بوده است که بعدها توسط پارس ها مورد استفاده قرار گرفت. هرودوت توصیفی از کاخ دیاکو در هگمتانه ارائه می دهد که بنا به گفتهٔ او، این مجتمع پادشاهی توسط هفت دیوار متحدالمرکز که هر دیو
ار داخلی از دیوار بیرونی بلندتر بود و بر آن اشراف داشت بر بلندای تپه ای ساخته شده بود. کاخ دیاکو و خزانهٔ شاهی در درونی ترین دایره قرار داشت. این هفت دیوار، هرکدام به رنگ خاصی تزئین شده که دو دیوار درونی تر به ترتیب به رنگ های نقره ای و طلایی بودند. لازم است ذکر شود که در سدهٔ ششم پیش از میلاد، آن گونه که سنگ نوشته های هخامنشیان بیان می کنند، زرگران مادی، دیوارهای کاخ شاهی پایتخت امپراتوری هخامنشیان در شوش را آراسته بودند. با این حال، هنر مادی موضوعی است که در حد حدس و گمان باقی مانده و حتی برخی از پژوهشگران وجود آن را رد می کنند. ظاهراً این وضعیت تا زمانی که کاخ های شاهانه در هگمتانه مورد کاوش و مطالعه قرار نگیرند، تغییری نخواهد کرد. اسکار وایت موسکارلا توجه کرده که «هیچ نمونه ای از هنر و آثار مکشوفهٔ مادی در کاوش های باستان شناسی شناخته نشده است». با این وجود، دیگر پژوهشگران عقیده دارند محوطه هایی مانند تپه نوشیجان و گودین تپه که در محدودهٔ تاریخی مادها قرار دارند و از نظر زمانی نیز به سدهٔ هشتم و هفتم پیش از میلاد برمی گردند، مادی هستند. انتساب باباجان ۳ به مادها نامشخص است. اگرچه تپه نوشیجان شهری مرکزی نب
ود، اما به گفتهٔ دیوید استروناخ، این شهر به پُلی مهم میان زنجیرهٔ شواهد و اسناد در مورد ترکیب و توسعهٔ معماری ماد و همچنین ترکیبی از فرهنگ مادی با فرهنگ دیگر تمدن های باستانی شرق تبدیل شد. در معماری تپه نوشیجان و گودین تپه می توان تأثیر و اقتباس مستقیم، هم در جزئیات و هم در شکل کلی معماری و طراحی بنا را از هنر آشوری و اورارتویی ردیابی کرد. برای نمونه، طرح دژها شبیه به نمونهٔ آشوری هستند و شیوه های احداث بنا مانند تونل های صخره ای، استفاده از پنجره های کور و مخازن آب نیز اورارتویی است. پیش از این، وجود تالار ستون دار در معماری شمال غرب ایران و اورارتو تأیید شده بود اما در تپه نوشیجان و گودین تپه، اتاق های کوچک تر مجاور سالن وجود ندارند. جامعه و اقتصاد. در حال حاضر، هیچ اطلاعات مستقیمی از نهادهای اجتماعی و سازمان های اقتصادی جامعهٔ ماد در دست نداریم. هرودوت اشاره می کند که مادها ۶ قبیله بودند که از میان آن ها فقط آریزانتیان، به معنای «دارای اصل و نسب بیشتر آریایی در مادها» دارای ریشه شناسی آشکار ایرانی است، اما در مورد دیگر قبایل تقریباً هیچ اطلاعاتی در دست نداریم. ظاهراً، برخی از عناصر سیستم مدیریتی و اداری ما
دها که از آشوریان آموخته بودند، تا پس از سقوط آشور نیز در استان های مادی ادامه داشت و مادها به تدریج این سیستم اداری را همچون نهادهای سنتی خودشان تصور می کردند. یانوش هارماتا کوشید تا منشأ سیستم اداری مادها را ردیابی کند و در این کار، مبنای استدلال های خود را عمدتاً بر روی داده های زبان شناسی قرار داد. وی به این نتیجه رسید که مادها دارای «سازمان اداری بسیار توسعه یافته ای بودند که پس از آن ها نیز این سیستم توسط هخامنشیان مورد استفاده و اقتباس قرار گرفت.» در هر صورت، جایگاه ساتراپ که هخامنشیان از آن استفاده می کردند، حتی پیش از ظهور دولت ماد نیز برای تعیین رؤسای مستقل وجود داشته است. آثار ارزشمند باستان شناختی به دست آمده از تپه نوشیجان، گودین تپه و دیگر محوطه های باستانی و همچنین سنگ نگاره های آشوری، نشان می دهند که در نیمهٔ نخست هزارهٔ یکم پیش از میلاد، سکونت گاه های شهری در مناطق مختلفی از ماد وجود داشته اند که مراکز تولید صنایع دستی و اقتصاد دامداری و کشاورزی اندکی را تشکیل می دادند. با قضاوت بر اساس منابع آشوری، شغل اول و اصلی مردم مناطق ماد، پرورش اسب و تولید صنایع دستی بود. آشوریان از مناطق مادی، اسب، گ
او، گوسفند، شتر باختری، سنگ لاجورد، برنز، طلا، نقره و دیگر فلزات و همچنین پارچه های پشمی و کتانی را به عنوان باج و خراج دریافت می کردند. دین. آگاهی ما دربارهٔ دین مادها بسیار اندک است. بین سال های ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۷ میلادی، دیوید استروناخ بنایی که در حدود سال ۷۵۰ پیش از میلاد بنا شده بود را کاوش کرد و چنین به نظر می رسد که کاربری آن عمدتاً مذهبی بوده است. این سازه که در تپه نوشیجان، در حدود ۶۰ کیلومتری جنوب همدان قرار دارد، بر روی تخته سنگی به ارتفاع ۳۰ متر بنا شده است و شامل «نیایش گاه مرکزی»، «نیایش گاه غربی»، «دژ» و «تالار ستون دار» است که توسط دیواری آجری محصور شده است. نیایش گاه مرکزی به شکل بُرجی با محراب داخلی سه گوش بود. مساحت زمین آن ۱۱×۷ متر و دیوارهایش ۸ متر ارتفاع دارند. در نزدیکی گوشهٔ غربی محراب، آتشگاه پله داری کشف شد که از خشت و گل ساخته شده بود. چنان که می دانیم، آیین مذهبی آتش، میراث مشترک و رایج در بین اقوام هندوایرانی بود و نیایش گاه تپه نوشیجان، کهن ترین ساختمان از این نوع در ایران است که می شناسیم. دیگر اطلاعات مان دربارهٔ دین مادها، عمدتاً بر پایهٔ کتاب "تواریخ هرودوت" و نام افراد مادی است. ب
ه گفتهٔ هرودوت، «مُغ ها» قبیله ای مادی بودند که روحانیون را نه تنها برای مادها که برای پارس ها نیز فراهم می کردند؛ بنابراین، آن ها طبقه ای روحانی را تشکیل می دادند که وظیفه شان از پدر به پسر منتقل می شد. افزون بر این، آن ها در دربار ایشتوویگو، به عنوان مشاور، پیشگو و تعبیرکنندهٔ خواب ایفای نقش می کردند؛ بنابراین، ظاهراً مغ ها در دربار آخرین شاه ماد نقش مهمی را بازی می کردند. دربارهٔ نام شخصی مادها، متون آشوری متعلق به سده های نهم و هشتم پیش از میلاد، شامل نمونه هایی است که بخش اصلی آن ها به هر دو زبان پارسی باستان و اوستایی شباهت دارد: واژهٔ هندوایرانی اَرتَ (اوستایی: اَشا؛ هندوایرانی: رتا به معنای «راستی») یا با نام های تئوفوریک با مَژدَکُ و حتی نام اهورامزدا پیوستگی دارند. نویسندگان کلاسیک، متفق القول از مغ ها به عنوان روحانیون زرتشتی یاد کرده اند و دیاکونوف چنین پنداشته است که «ایشتوویگو و حتی شاید هووخشتره، دینی را پذیرفته بودند که از آموزه های زرتشت الهام گرفته شده بود. (هرچند که این دین قطعاً با آموزه های پادشاه یکسان نبود)». با این حال، اکثر پژوهشگران با این دیدگاه موافق نیستند. مری بویس حتی چنین استدل
ال می کند که وجود مغ ها در ماد با آداب و رسوم و شیوه های پرستش خاص خودشان، مانع از تبلیغ مذهبی زرتشتیان آن جا بود. به احتمال قوی، نوعی از مزداگرایی با آداب و رسوم رایج هندوایرانی در اوایل سدهٔ هشتم پیش از میلاد در ماد شایع شد که با ویژگی های خاص آیین زرتشتی ناسازگار بود، در حالی که دین اصلاح شده توسط زرتشت تنها در نیمهٔ نخست سدهٔ ششم پیش از میلاد، تحت فرمانروایی آخرین شاهان ماد در غرب ایران شروع به گسترش کرد. به عقیدهٔ نیبرگ چنین بنظر می رسد که دین ماد باستان یک دین ابتدایی مزدایی باشد. در ماد یک مزداپرست را "مَزْدَیزنَه" (mazdayazna) می خواندند که از صورت اوستایی آن "مَزْدیسنَه" (mazdayasna) آشکارا جدا می شود. آنان در دیرین ترین زمان، مجموعه ای از خدایان را که با آریایی ها میتانی همانندگی بسیار باید داشته باشند، می پرستیدند.در کتاب شرفنامه مهروی دین مادها "مه بدینی" ذکر شده است و تاریخ دین مهان ذکر شده است پوشش. اطلاعات مربوط به پوشش مردم در دورهٔ مادها، عمدتاً منحصر به لباس های مردان است که این اطلاعات شامل دو دسته از منابعند: گزارش هایی که از نویسندگان کلاسیک ثبت شده است و آثار باستانی. این دسته که شامل آث
ار با ارزش باستانی اند را می توان به پنج دسته تقسیم کرد: تاریخ فرهنگ ماد را می توان به دو دوره تقسیم کرد؛ یکی مربوط به دوران متقدم ماد و قبل از استقرار سلطهٔ کیش مُغان و دورهٔ دوم مربوط به زمان مُغان. مرز میان این دوره پایان قرن هفتم قبل از میلاد است. زندگی مردم نقاط دوردست غربی ظاهراً تحت تأثیر رسوم بابلیان قرار گرفته بود؛ مثلاً در مورد لباس چنین بوده است. در سمت شرقی جبال زاگرس لباسی که لولوبیان در هزارهٔ سوم قبل از میلاد می پوشیدند معمول بوده است: روی نیم تنه (پیراهنی آستین کوتاه-زانو) پوستی افکنده، بر شانهٔ چپ استوار می ساختند و گاهی پوست را از زیر کمربند رد می کردند. مردم ثروتمند پوست یوزپلنگ و مستمندان پوست گوسفند به کار می بردند. لباس مانائیان و دیگر قبایل اتحادیهٔ ماد و خود مادیها همین گونه بوده است. این رسم، یعنی افکندن پوست گوسفند بر شانه، تا به امروز نیز در میان شبانان کوهستانی آذربایجان و کردستان محفوظ مانده است. موها را با نواری سرخ می بستند و ریش را می زدند. در تصاویر آشوری کلاه بلند نمدی یا تاج — که به زبان یونانی تیار نامیده می شود و مخصوص ساکنان ماد بوده — دیده نمی شود ولی چون کلاه مزبور هم د
ر هزارهٔ سوم قبل از میلاد و هم در عصر هخامنشیان (قرن های ۴ و ۶ قبل از میلاد) متداول بوده بی شک در دوران مورد نظر نیز مرسوم بوده است. پاپوش مردم ماد موزه های نرم و نوک برگشته بود. لباس ساکنان ماد شرقی؛ پیراهنی گشاد (ساراپیس) با آستین های بلند و شلواری گشاد و چین دار، که در واقع دامن درازی بود که میان دو پا جمع کرده بودند، بالاپوشی کوتاه از پارچهٔ رنگارنگ یا کارزده از پشم بود. این نوع لباس را باشلقی که بر سر می کشیدند تکمیل می کرد. ادیث پرادا تأکید می کند که «در کُل، در هنر خاور نزدیک، تفاوت میان مردم غالباً بر اساس پوشاک آن ها مشخص می شد». مردان باستانی خاور نزدیک به پوشیدن لباس های گُشاد و آزاد، متشکل از دامن های چین دار، تن پوش های رویی پیچیده شده به دور بدن و تُنیک علاقه داشتند. احتمالاً در انتهای هزارهٔ دوم پیش از میلاد، ایرانیان مهاجر که در اوراسیا، جایی که آب و هوای متغیری زیادی داشته و زندگی به گله داری و استفاده از از اسب، به ویژه برای جنگ ها وابسته بود، لباسی با خود به درون ایران آورده باشند که در مسکن اولیه شان شکل گرفته بود. این لباس شامل کلاهی بلند، نیم تنه و شلوار چرمی تنگ و چسبان، بالاپوشی آستین
بلند و چکمه می گردید. ایرانی ها پیراهن چین دار خاور نزدیک را پذیرفته و آن را اصلاح کردند و به آن سربند و کلاه شیاردار بلندی که احتمالاً از سربند پَردار آشوری اقتباس شده بود، افزودند. از این رو گاهی پژوهشگران این سبک را «جامهٔ پارسی» و لباس برگرفته از آسیای میانه را «جامهٔ مادی» می نامند. این نام ها همیشه دقیق نیستند، با این حال هرودوت گواهی می دهد که «پارسیان» برحسب عادت، لباس «مادها» را می پوشیدند. زبان مادی. زبان مادی یک زبان هندواروپایی و زبان مادها بوده است که به همراه زبان های سکایی، اوستایی و پارسی باستان از جمله زبان های باستانی ایرانی محسوب می شوند. هیچ سندی در دست نیست که بتوان با آن صحت زبان مادی را تأیید کرد. اما زبان شناسان، با استفاده از ساختار کلمات و علم واژه شناسی، کلماتی در متون کتیبه های پارسی باستان، ایلامی و بابلی که با گرامر زبان خود سازگار نیست را شناسایی کردند و آن را در دسته بندی زبان مادی قرار دادند؛ برای نمونه در کتیبه های پارسی باستان واژه هایی دیده می شوند که برخلاف قواعد آوایی پارسی باستان است، که این واژه ها را باید مادی دانست. اینکه تا چه اندازه، واژه ها و نام هایی را (که داده ه
ای ریشه شناختی آن ها را به درستی نمی توان از لحاظ معنایی و منطقی پذیرفت) که در روایات فرعی یونانی، ایلامی، بابلی و غیرهٔ دوران هخامنشی ثبت شده اند، تنها برپایهٔ معیارهای زبانی، ازجمله sp, z مادی و مانند آن، به طور قطع مادی دانست، قابل تصمیم گیری است، اما نام های پادشاه های محلی ماد از زاگرس و جای نام های مربوط که در منابع آشوری از زمان شلمنصر سوم (میانهٔ سدهٔ نهم پ. م) ذکر شده، استثناست. ویژگی بارز زبان مادی با این شیوه به خوبی دریافتنی نیست: hv ایرانی&gt; f مادی همانند havarnah ایرانی (xvarənah اوستایی) farnah مادی «فر» (که از سده های نهم و هشتم پ. م در نام اشخاص دیده شده است)، به تازگی کاملاً مادی بودن آن مردود دانسته شده یا این که باید جزو یکی از گویش های گوناگونِ مادی به شمار آید. مایرهوفر، تنها تعدادی واژه درزمینهٔ اصطلاحات حقوقی، سپاهی گری و نام های خاص از قلمرو پادشاهی هخامنشی را مادی دانسته است. درعین حال، اشمیت دربارهٔ برخی از آن ها تردید دارد؛ برای مثال، xšāyaθiya به معنی شاه، دارای /θiy/ (به جای /ti/ ایرانی&gt; /šiy/ پارسی باستان) نیست، بلکه بیشتر thii هندوایرانی&gt; /θiy/ پارسی باستان است، و بنابر
این، لزوماً نباید مادی شمرده شود. ادبیات مادی. هیچ اثر مکتوبی از زبان مادی در دست نیست و مشخص نیست که این زبان اصولاً به رشتهٔ تحریر درآمده یا نه؛ اما از اشاراتی که در نوشته های مورخان یونانی نظیر کتسیاس، دینون و هرودوت به داستان ها، قصه ها و اشعار این دوره شده است، رد ادبیات روایی و سینه به سینه این دوره را می توان پی گرفت. برای نمونه، عشق استریانگایوس به زرینا، ملکهٔ سکاها و ناکام ماندن وی و داستان غنایی «زریادرس و اداتیس» را می توان نام برد که در مآخذ متعددی دیده می شود که به نظر مری بویس اصل مادی دارد و بعدها به صورت داستان گشتاسپ و کتایون در "شاهنامه" بازتاب یافته است. از دیگر آثار ادبی مادی می توان از داستان های حماسیِ مادی یاد کرد که به پایه گذاری دولت ماد انجامیده و در آثار کتسیاس نقل شده است. به گفتهٔ هرودوت، در زمان پادشاهی دیاکو، دعاوی ای را که می نوشتند، نزد وی می فرستادند. سپس او دربارهٔ آنچه نزدش آورده شده بود، داوری می کرد و داوری هایش را بازپس می فرستاد. تنها شاهد مستقیمی که نشان می دهد مادها خط را می شناختند، تکه ای سیمین است که در تپهٔ نوشیجان کشف شده و بخش هایی از دو نشانهٔ خط میخی بر آن به
جا مانده است، اما شناسایی نوع خط میخی و زبان آن ناممکن است. به باور دیاکونف، خط میخی پارسی باستان (خطی که برای کتیبه هایشان به کار می بردند)، در اصل نوآوری مادها بوده، درحالی که رودیگر اشمیت احتمال می دهد مادها از خط میخی آشوری بهره می بردند. کتاب مقدس (کتاب عزرا، باب ۶، آیهٔ ۲) نیز روایت می کند که در زمان داریوش یکم هخامنشی، طوماری در کاخ اکباتان در سرزمین ماد یافت شد که فرمان هایی بر آن نوشته شده بود. از این شاهد نیز نمی توان دریافت که زبان این طومار مادی بوده است. مادها در شاهنشاهی هخامنشی. به نظر می رسد که کوروش پادشاهی ماد را منسوخ نکرد، او و جانشینانش، عنوان های رسمی شاهان ماد و سیستم مدیریتی آن ها را پذیرفتند. در شاهنشاهی هخامنشی، ماد موقعیتش را به عنوان دومین استان بعد از پارس به دست آورد. اشراف زادگان مادی در همان جایگاهشان در حکومت کوروش و جانشینانش (به رغم شورش علیه داریوش یکم در ۵۲۱ پ.م. توسط گوبریاس باقی ماندند. اولین حکمران بابل بعد از فتح توسط پارس ها، یک مادی بود. در گاهشماری نبونئید، او به عنوان «حکمران دیار گوتیم» گواهی داده شده است که بابل را به دست آورده است. در اول هزارهٔ پ.م. گوتیم نام
ماد، یا حداقل، قسمت غربی اش بود. همچنین ذکر شده که علاوه بر پارسی ها و ایلامی ها، مادی ها هم در گارد جاویدان ۱۰ هزار نفری هخامنشی خدمت می کردند. یهودیان، یونانیان و مصریان، و دیگر مردم های دنیای باستان، پارس ها را مادی خواندند و حکومت پارس ها را ادامهٔ ماد شمردند. به استناد برخی مدارک بابلی که بعد از فتح میانرودان توسط پارس ها، نوشته شده است، خیلی از مادها در مقام های عالی رتبه استانی، افسران نظامی، سربازهای سلطنتی، در بابل اشتغال داشتند. به علاوه، به نظر می رسد که مادها در بابل و دیگر شهرهای بزرگ به عنوان افراد خصوصی زندگی می کردند. اسناد میخی همچنین تأیید می کنند که تاجرهای بابلی با داد و ستدهای مختلفی در اکباتان و دیگر شهرهای مبادرت می ورزیدند. کوروش پس از تسخیر سرزمین ماد، رسماً خود را فرمانروای ماد خواند و لقب شاهان ماد را به خود اختصاص داد: «شاه ماد (شاه بزرگ، شاه شاهان، شاه سرزمین ها)». اما در عمل، سرزمین ماد توسط یک فرماندار پارسی اداره می شد. گرچه هرودوت در بخش های پژوهشی کارهایش با کمال دقت بین آداب و رسوم مادها و پارس ها تفاوت قائل می شود، ولی در فصولی که به افسانه ها و داستان ها می پردازد، شیوه ها
ی این را با یکدیگر مخلوط می کند و درهم می آمیزد. تئوگنیس و سیمونید و سایر شاعران یونانی نیز پارسی ها را اهل ماد خواندند. مادها در نبردهای هخامنشیان. مادها در نبرد هخامنشیان و یونانیان شرکت داشتند و به همراه کادوسیان و سکاها در یک جناح قرار داشتند و تحت فرماندهی آتروپات بودند. آریان مورخ یونانی ترکیب سپاه هخامنشی در جنگ گوگمل را چنین آورده است: باختری ها، سغدی ها و هندی های مجاور باختر به فرماندهیی بسوس والی باختر بودند. ساک ها که از سکاهای آسیایی و مستقلند ولی متحد داریوش می باشند و تحت فرماندهی ماباسس هستند. هندی های کوهستان تحت فرماندهی برسائت والی رخج بودند. سوارهای پارتی، هیرکانی و تپوری تحت فرماندهی فراتافرن بودند. مادی ها، کادوسی ها و سکاها تحت فرماندهی آتروپات بودند. سکنه دریای سرخ را اُرُن توبات و آریوبرزن و اکسی نِس اداره می کردند. بر شوشی ها و اوکسیان اُگزاتر پسر آبولیتاس ریاست داشت و بر بابلی ها، سی تاکیان و بر کاریان، بوپار ریاست داشت. ارمنی ها به سرداری اُرونت و میثروس تِس بودند و کاپادوکی ها به سرداری آری آرسِس بودند و سل سوریان و بین النهرینی ها به فرماندهی مازه والی بابل بودند. آریان در مورد آ
رایش جنگی چنین آورده است: در جناح چپ سواره نظام غربی و دهایی و رخجی صف بسته بودند و نزدیک آن سواره نظام و پیاده نظام پارسی که با هم مخلوط بودند. در جناح راست سل سوریان، اهالی میانرودان، مادی ها، پارتی ها، سکاها و پس از آن تپوری ها و هیرکانی ها ایستاده بودند. در قلب، داریوش با تمام خانواده و نجبای ایران قرار گرفته بود و هندی ها و کاریان و آناپاست ها و تیراندازان آمارد در اطراف او بودند.
اتفاق خودش نمی افتد! فیلم نامه ای فیلم نشده از بهرام بیضایی است از سالِ ۱۳۸۱. متن. بیضایی فیلم نامه را به سالِ ۱۳۸۱ نوشت و انتشاراتِ روشنگران و مطالعات زنان در سالِ ۱۳۸۴ به صورتِ کتاب منتشرش کرد. فیلمِ ناساخته. بیضایی یک بار مجوّزِ ساختِ این تریلرِ سیاسی را از دولتِ ایران گرفت. ولی فیلمش ساخته نشد.
اسکادی یا زحل XXVII، یک قمر سیارهٔ زحل است که در سال ۲۰۰۰ م. توسط برت گلادمن، کاولار و همکارانش کشف شد و به همین دلیل ابتدا نام موقت S / 2000 س 8 یافت. اسکادی حدود ۸ کیلومتر قطر دارد و در فاصلهٔ متوسط ۱۵٫۵۷۶ GM در ۷۲۵٫۷۸۴ روز از مدار کیوان قرار دارد، در شیب از ۱۴۹ درجه به دائرةالبروج (۱۵۰ درجه به مدار استوایی کیوان)، در یک مخالف گرد جهت و با خروج از مرکز از ۰٫۲۴۶. دورهٔ چرخش آن ساعت است. اسکادی ممکن است از آوارها و خرابی های بزرگی که در مقطعی از تاریخ منظومهٔ خورشیدی، ایجاد شده و با ضربات پی در پی که فوبه را خاموش کرده اند تشکیل شده باشد. این نام از اساطیر اسکاندیناوی گرفته شده است، جایی که اسکادی یک غول پیکر و همسر خدای ونیر نیورد است. نام ماه به عنوان اسکادی توسط منابع اولیه، با داده شد به عنوان یک تقریب گرافیکی از ایسلند نامهٔ "ETH." این املایی بود که در سال ۲۰۰۳ اعلام شد. با این حال، اتحادیهٔ بین المللی اخترشناسی گروه کاری سیاره ای سیستم نامگذاری (WGPSN) تصمیم گرفت در اوایل سال ۲۰۰۵ به جای استفاده از ترجمه شکل صفت «اسکادین» در داستان ها یافت می شود.
یعقوب عیسی (زاده ۲۳ فوریه ۱۹۸۸)، بازیکن فوتبال قطری است که در نقش مهاجم برای العربی بازی می کند. دوران باشگاهی. یعقوب عیسی محصول تیم های پایه العربی است. در ۱۴ اکتبر ۲۰۱۷، یعقوب عیسی نخستین بازی خود برای العربی را در برابر ام صلال و در لیگ ستارگان قطر انجام داد. وی به عنوان جایگزین محمد سالم به میدان رفت.
تا ابد فیلم سینمایی به کارگردانی امید امین نگارشی، تدوین مهرداد نصیری دهقان و به تهیه کنندگی محمد نجفی زاده و امیر گراوند محصول سال ۱۳۹۸ است.
وومکس (انگلیسی: WOMEX) کوتاه شدهٔ عبارت: Worldwide Music Expo به معنای نمایشگاه جهانی موسیقی، یک پروژهٔ بین المللی پشتیبانی و توسعه موسیقی ملل است که مرکز آن در برلین مستقر می باشد. رویداد اصلی آن نمایشگاهی است که سالانه در مکان های مختلف در سراسر اروپا برگزار می شود. این رویداد شامل: یک نمایشگاه تجاری، نمایشگاه های جانبی، کنفرانس ها، اکران فیلم، جلسات شبکه سازی و جوایز است. در این نمایشگاه موسیقی دانان و شرکت های تولید آثار موسیقیِ آنها، امکان برقراری ارتباط برای تورهای بین المللی و پخش آلبوم را دارند. زمان و مکان های برگزاری. درسال های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱، وومکس در یک همکاری جدید با نمایشگاه موسیقی ملل کپنهاگ و با مشارکت جشنوارهٔ راسکیله، جشنوارهٔ جاز کپنهاگ و سازمان توریستی کپنهاگ، در شهر کپنهاگ دانمارک برگزار شد. سایر مکان های برگزاری رویدادهای وومکس عبارتند از: برلین (۱۹۹۴، ۱۹۹۹، ۲۰۰۰)، بروکسل (۱۹۹۵)، مارسی (۱۹۹۷)، استکهلم (۱۹۹۸)، روتردام (۲۰۰۱)، اسن (۲۰۰۲، ۲۰۰۴)، نیوکاسل تا تین (۲۰۰۵)، سویا (۲۰۰۳، ۲۰۰۶، ۲۰۰۷، ۲۰۰۸)، تسالونیکی (۲۰۱۲)، کاردیف (۲۰۱۳)، سانتیاگو د کامپوستلا (۲۰۱۴ و ۲۰۱۶)، بوداپست (۲۰۱۵)، کاتوویتس (
۲۰۱۷)، لاس پالماس (۲۰۱۸)، تامپرهٔ فنلاند (۲۰۱۹) و وومکس سال ۲۰۲۰ که بار دیگر در بوداپست برگزار می شود. وومکس در ماه اکتبر هر سال و در بسیاری از موارد، در هفتهٔ آخر اکتبر برگزار می شود. ثبت نام از طریق سایت در روز چهارشنبه، همزمان با برگزاری افتتاحیه انجام می شود. شرکت کنندگان در همایش می توانند از افتتاحیه، کنفرانس، نمایشگاه تجارت، نمایشگاه های جانبی عصرهای پنجشنبه، جمعه و شنبه و جوایز وومکس روز یکشنبه، آخرین روز از این رویداد بازدید نمایند. اگرچه وومکس در درجهٔ اول برای حرفه ای ها و بازدیدکنندگان تجاری در صحنهٔ موسیقی جهان در نظر گرفته شده است، اما مردم محلی و گردشگران نیز می توانند بلیط اکثر نمایشگاه های عصرانه را خریداری کنند. تاریخچه. وومکس از سال ۱۹۹۴ آغاز شد و بنیانگذاران آن: کریستوف بور کوفسکی و بن ما ندلسون بودند. جوایز. جوایز وومکس نخستین بار در سال ۱۹۹۹ معرفی شد. از آن زمان، وومکس هر سال جوایز خود را برای دستاوردهای ویژه در صنعت موسیقی بین المللی به هنرمندان یا متخصصان اهدا می کند. وومکس از سال ۲۰۰۶ و با هماهنگی با نمودارهای موسیقی جهانی اروپا و همچنین از سال ۲۰۱۷، هماهنگ با نمودار موسیقی جهان، سه ج
ایزه برتر را برای شرکت های تولید آثار موسیقی که بیشترین آلبوم های برتر جدول را دارند، ارائه کرده است.
هلموت نورپوث (زاده ۱۹۴۳) یک دانشمند علوم سیاسی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی پروفسور دانشگاه استونی بروک می باشد. شهرت وی بیشتر به دلیل ارائه و اصلاح یک مدل برای پیش بینی نتایج انتخابات ریاست جمهوری آمریکا می باشد که از شش انتخابات اخیر ریاست جمهوری آمریکا، پنج مورد را به درستی پیش بینی کرده است. مدل وی پیروزی دونالد ترامپ در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶ آمریکا را به درستی پیش بینی کرد. تحصیلات و فعالیت ها. نورپوت مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه آزاد برلین آلمان درسال ۱۹۶۶ دریافت کرد. سپس در دانشگاه میشیگان به تحصیل ادامه داد و از آن دانشگاه موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد و دکترا شد. وی پیش از ورود به دانشگاه استونی بروک، در دانشگاه کلن و دانشگاه تگزاس استادیار بود. در سال ۱۹۸۰، استادیار دانشگاه استونی بروک شد و در سال ۱۹۸۵ به درجه استاد تمام در این دانشگاه دست یافت. پیش بینی سیاسی. تحقیقات نورپوث در زمینه نتایج انتخابات سیاسی به کشورهای آمریکا، آلمان و بریتانیا تمرکز دارد. وی الگوی پیش بینی نتایج انتخابات ریاست جمهوری آمریکا که در سال ۱۹۱۲ ابداع شده بود را اصلاح کرد؛ که از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۱۶ نتیجه پنج انتخابات
را به درستی پیش بینی کرده است. در سال ۲۰۲۰، نورپوت اظهار داشت که طبق این الگو درصد پیروزی مجدد ترامپ در انتخابات آتی ۹۱ درصد است.
هنری کنان بدیه (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۱ اوت ۲۰۲۳) سیاستمدار و دیپلمات اهل ساحل عاج بود. وی از ۷ دسامبر ۱۹۹۳ تا ۲۴ دسامبر ۱۹۹۹ رئیس جمهور این کشور بود. هنری کنان بدیه در ۱ اوت ۲۰۲۳، در سن ۸۹ سالگی درگذشت.
توالی یابی نسل سوم که توالی یابی طویل-خوانش نیز نامیده می شود یک کلاس از روش های توالی یابی دی اِن اِی است که اخیراً تحت توسعهٔ فعال قرار گرفته است. توالی یابی نسل سوم با خوانش توالی های نوکلئوتیدی در سطح یک مولکول عمل می کند. برخلاف روش های موجود که نیازمند شکستن رشته های طویل دی اِن اِی به قطعات کوچک و سپس ایجاد توالی های نوکلئوتیدی به وسیلهٔ تکثیر و سنتز هستند. چالش های جدی در مهندسی ابزارهای مولکولی لازم برای توالی یابی کل ژنوم وجود دارد تا این فناوری از نظر تجاری در دسترس باشد. توالی یابی نسل دوم (توالی یابی کوتاه-خوانش)، که اغلب به عنوان توالی یابی نسل بعدی (NGS) خوانده می شود، از زمان توسعه تاکنون بر فضای توالی یابی دی ان ای مسلط شده است. این روش به طرز چشمگیری هزینهٔ توالی یابی دی ان ای را با یک رویکرد موازی گسترده که قادر به تولید تعداد زیادی خوانش با پوشش وسیع از کل ژنوم است، کاهش داده است. از آنجا که ژنوم یوکاریوتی حاوی توالی های تکراری (دی اِن اِی) است، محدودیت عمدهٔ این کلاس از روش های توالی یابی، طول خوانش های تولید شده است. به طور خلاصه، توالی یابی نسل دوم با تکثیر مولکول دی اِن اِی و سپس انجام
توالی یابی به واسطهٔ سنتز انجام می شود. سیگنال فلورسنت جمعی ناشی از سنتز تعداد زیادی از رشته های دی اِن اِی یکسان تکثیر شده، اجازهٔ استنباط هویت نوکلئوتیدی را می دهد. با این حال، به دلیل خطاهای تصادفی ، سنتز دی اِن اِی بین رشته های دی اِن اِی تکثیرشده به طور پیش رونده ای همزمان نیستند. به سرعت، با افزایش طول خوانش، کیفیت سیگنال بدتر می شود. به منظور حفظ کیفیت خوانش، مولکول های طویل دی اِن اِی باید به قطعات کوچک تقسیم شوند که این امر به محدودیت اساسی فناوری های توالی یابی نسل دوم منجر تلاش های محاسباتی با هدف غلبه بر این چالش اغلب به برآورد تقریبی تکیه دارد که ممکن است به مونتاژ دقیق توالی ها منجر نشود. با قابلیت توالی یابی مستقیم مولکول های دی اِن اِی منفرد، فناوری های توالی یابی نسل سوم این توانایی را دارند که خوانشی به مراتب طویل تر از توالی یابی نسل دوم داشته باشند. چنین مزیتی هم برای علم ژنوم و هم به طور کلی در مورد زیست شناسی پیامدهای اساسی دارد. با این حال، داده های توالی یابی نسل سوم میزان خطای بسیار بالاتری نسبت به فناوری های قبلی دارند، که می تواند مونتاژ ژنوم پایین دست و تجزیه و تحلیل داده های حاصل
را پیچیده کند. این فناوری ها به طور فعال در حال توسعه هستند و انتظار می رود میزان خطاهای آن ها کاهش یابد. برای برنامه های کاربردی که تحمل بیشتری نسبت به نرخ خطا دارند، مانند فراخوانی واریانت ساختاری، توالی یابی نسل سوم از روش های موجود بهتر عمل می کند. فناوری های حاضر. فناوری های توالی یابی با رویکرد متفاوت نسبت به پلتفرم های نسل دوم برای اولین بار در سال ۲۰۰۸–۲۰۰۹ به عنوان «نسل سوم» معرفی شدند. در حال حاضر چندین شرکت در مرکز توسعه فناوری توالی یابی نسل سوم قرار دارند که عبارت اند از: Pacific Biosciences, Oxford Nanopore Technology, Quantapore (CA-USA) و Stratos (WA-USA). این شرکت ها برای توالی یابی مولکول های دی اِن اِی منفرد رویکردهای کاملاً متفاوتی دارند. PacBio پلتفرم توالی یابی در زمان واقعی مولکول منفرد (SMRT) را بر اساس ویژگی های موجبرهای حالت صفر توسعه داد. سیگنال ها به شکل نور فلورسنت از هر نوکلئوتیدی که با دی اِن اِی پلیمراز متصل به کف چاهک zL ترکیب دی اِن اِی، انتشار می یابند. فناوری آکسفورد نانوپور شامل عبور یک مولکول دی اِن اِی از ساختار منفذ با مقیاس نانو و سپس اندازه گیری تغییرات میدان الکتریک