Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نشتی ناشی از تونل زنی به شدت افزایش می یابد، که منجر به مصرف زیاد توان و کاهش قابلیت اطمینان قطعه می شود. جایگزینی دی اکسید سیلیکون دی الکتریک گیت با ماده ای با مقدار کاپای زیاد باعث افزایش خازن گیت بدون اثرات نشتی مرتبط می شود. اصول اول. اکسید گیت در ماسفت می تواند به عنوان یک خازن صفحه موازی مدل شود. با نادیده گرفتن اثرات مکانیکی و تخلیه کوانتومی از زیرلایه و گیت سیلیسیم، ظرفیت "C" این خازن صفحه موازی بدست می آید توسط که تأثیر خازن گیت بر جریان راه اندازی. جریان درین "ID" برای ماسفت را می توان (با استفاده از تقریب کانال تدریجی) به صورت زیر نوشت که جمله "VG − Vth" در دامنه ای با توجه به قابلیت اطمینان و درجه حرارت اتاق محدود، محدودشده است، از این رو یک VG بیش از حد بزرگ یک میدان الکتریکی نامطلوب و زیاد را در سراسر اکسید ایجاد می کند. بعلاوه، Vth به راحتی نمی تواند در زیر ۲۰۰ میلی ولت کاهش یابد، زیرا جریان نشتی ناشی از افزایش نشت اکسید (یعنی با فرض در دسترس نبودن دی الکتریک هایی با کاپای زیاد) و هدایت زیرآستانه، مصرف توان را در حالت آماده به کار به سطح غیرقابل قبولی می رساند. (به نقشه راه صنعت که آستانه ۲۰۰
میلی ولت را محدود می کند و "روی و همکاران مراجعه کنید.") بنابراین، با توجه به این فهرست ساده عوامل، افزایش "ID" نیاز به کاهش طول کانال یا افزایش خازن دی الکتریک گیت دارد. مواد و ملاحظات. موادی که بسیار مورد توجه قرار گرفته اند عبارتند از سیلیکات هافنیوم، زیرکونیوم سیلیکان، اکسید هافنیم و دی اکسید زیرکونیوم که معمولاً با استفاده از رسوب لایه اتمی انباشته می شود. پیش بینی می شود که حالت های نقص در دی الکتریک با کاپای زیاد می توانند بر خصوصیات الکتریکی آن تأثیر بگذارند. حالت های نقص را می توان به عنوان مثال با استفاده از جریان تحریک شده حرارتی با بایاس صفر، دما-صفر-گرادیان صفر با بایاس حرارتی تحریک شده با جریان طیف سنجی، یا طیف سنجی تونل زنی الکترونی ناکشسان (IETS) اندازه گیری کرد. استفاده در صنعت. این صنعت از دهه ۱۹۹۰ از دی الکتریک گیت اکسی نیترید استفاده کرده است، که در آن دی الکتریک اکسید سیلیکون که به طور متداول تشکیل می شود با مقدار کمی نیتروژن تزریق می شود. محتوای نیترید به طور نامحسوس ثابت دی الکتریک را افزایش می دهد و گویا مزایای دیگری، مانند مقاومت در برابر نفوذ آلایش از طریق دی الکتریک گیت نیز دارد. در
سال ۲۰۰۰، گوتیج سینگ سندو و ترانگ تی دون از مایکرون تکنالوجی شروع به ساخت لایه های نازک با کی زیاد توسط رسوب لایه اتمی برای قطعات حافظه DRAM کردند. این به پیاده سازی مقرون به صرفه حافظه نیم رسانا کمک می کند، شروع با گره ۹۰ نانومتری DRAM. در اوایل سال ۲۰۰۷، اینتل از بکارگیری دی الکتریک های با کاپای زیاد بر پایه هافنیم در همپیوندی با گیت فلزی برای اجزای ساخته شده بر روی فناوری های ۴۵ نانومتری خبر داد و آن را در سری پردازنده های ۲۰۰۷ با اسم رمز پنرین ارسال کرد.
الساندرو تورچی نقاش ایتالیایی از اوایل باروک، در شهر ورونا متولد شد و عمده فعالیت او در همان جا بود و در اواخر عمر به رم رفت. او همچنین با نام الساندرو ورونیز نیز شناخته می شود. سبک او یادآور آثار کارواجو نقاش ایتالیایی می باشد. زندگی نامه. تورچی نزد فیلیس ریچیو در ورونا "تمرین" کرد. در سال ۱۶۰۳، او به عنوان یک نقاش مستقل کار می کرد. هنگامی که فیلیس ریچیو در سال ۱۶۰۵ درگذشت، تورچی و نقاش همکارش پاسکاله اوتینو مجموعه ای از بوم های استاد درگذشته خود را تکمیل کردند. با ترک مدرسه ریچیو، او به ونیز رفت و مدتی زیر نظر کارلو کالیاری کار کرد. هنر او بیشتر در نمایش موضوعات تاریخی که عمدتاً بر روی مرمر سیاه کشیده شده بود، به کار گرفته می شد. نقاشی ها. منتخب نقاشی های تورچی:
فرایند ۳۵۰ نانومتر به سطح فناوری فرایند نیم رسانای ماسفت اشاره دارد که توسط شرکت های پیشرو نیم رسانا مانند سونی، اینتل و آی بی ام به دست آمده است. یک ماسفت با طول کانال ۳۰۰ نانومتر توسط یک تیم تحقیقاتی به سرپرستی کی دگوچی و کازشیکو کوماتسو در نیپون تلگراف اند تلفن (NTT) در سال ۱۹۸۵ ساخته شده است.
کشتارهای پیاشنیتسا مجموعه ای از کشتارهای جمعی بودند که توسط آلمان نازی در جریان جنگ جهانی دوم، میان پاییز ۱۹۳۹ و بهار ۱۹۴۰ در ویلکا پیاشنیتسا در نزدیکی ویهرووو رخ دادند. تعداد دقیق کشته شدگان ناشناخته است، اما تخمین ها میان ۱۲٬۰۰۰ تا ۱۴٬۰۰۰ قربانی را شامل می شوند. بیشتر آنها روشنفکران لهستانی از پومرانی گدانسک بودند، اما لهستانی ها، یهودیان، چک ها و زندانیان آلمانی بیمارستان های روان پزشکی موجود در دولت عمومی و رایش سوم نیز شامل کشته ها می شدند. پس از اردوگاه کار اجباری اشتوتهوف، پیاشنیتسا بزرگترین محل کشتار غیرنظامیان لهستانی توسط آلمانی ها در پومرانی بود و به همین دلیل، گاه به عنوان «کاتین دوم» یا کاتین پومرانی» شناخته می شود. این کشتار نخستین قساوت نازی ها با ابعاد بزرگ در لهستان اشغالی بود. پیشینه: اینتلیگنتساکتسیون در پومرانی. پس از حمله آلمان به لهستان، جمعیت لهستانی و کاشوبی پومرانی گدانسک بلافاصله زیر فضای ترس و وحشت سنگین قرار گرفتند. اسیران جنگی، و همچنین بسیاری از روشنفکران و رهبران جامعه لهستان، کشته شدند. بسیاری از جنایات، با تأیید رسمی، توسط گروه های موسوم به «فولکس دویچه زلبست شوتز» صورت گرفتند
که سازمان های شبه نظامی متشکل از آلمانی تبارهای بومی منطقه با تابعیت پیشتر لهستانی بودند. آنها، به نوبه خود، برای شرکت در خشونت و کشتار توسط گاولایتر دانتسیگ-پروس غربی، آلبرت فورستر، تحریک شدند. او در یک سخنرانی در هتل پروزینسکی در ویهرووو آلمانی تبارهای بومی را تحریک کرد تا به لهستانی ها حمله کنند و گفت «ما باید لهستانی های شپش زده، و نخست با کسانی آغاز کنیم که در گهواره هستند … من سرنوشت لهستانی ها را به دستان شما می سپارم، شما می توانید با آن ها هر آنچه می خواهید انجام دهید». جمعیت گردآمده در جلوی هتل شعار «سگ های لهستانی را بکشید!» و «مرگ بر لهستانی ها» سر می دادند. زلبست شوتز در کشتارهای اولیه در پیاشنیتسا شرکت داشت، و بسیاری از اعضای آنها بعدها به تشکیلات پلیس و اس اس پیوستند و کشتارها را تا پاییز ۱۹۴۰ ادامه دادند. اقدامات سازمان یافته با هدف از میان بردن جمعیت لهستانی منطقه، با این حال، تنها پس از پایان عملیات در سپتامبر، با "اینتلیگنتساکتسیون پومرانی" که بخشی از اینتلیگنتساکتسیون کلی آلمان نازی با هدف نابودی نخبگان لهستان بود، آغاز شدند. اهداف اصلی آن عملیات روشنفکران لهستانی بود که توسط نازی ها مقصر
اعمال سیاست های هوادار لهستان در کریدور لهستان در جمهوری دوم آن کشور شناخته شده بودند. لهستانی های تحصیل کرده نیز در چشم نازی ها به عنوان مانع اصلی آلمانی سازی کامل از پیش برنامه ریزی شدهٔ منطقه دیده می شدند. در نتیجه، حتی پیش از حمله نازی ها به لهستان، پلیس آلمان و گشتاپو فهرست های ویژه ای از لهستانی هایی را تهیه کردند که در نظرشان نماینده فرهنگ و زندگی لهستانی ها در منطقه به شمار می رفتند، و می بایست اعدام می شدند. طبق معیارهای رسمی، «روشنفکران» لهستانی شامل کسانی می شدند که دارای تحصیلات متوسطه یا تحصیلات عالیه بوده باشند، کشیش ها، آموزگاران، پزشکان، دندان پزشکان، دامپزشکان، افسران نظامی، دیوان سالاران، بازرگانان و بازرگانان متوسط و بزرگ، زمین داران متوسط و بزرگ، نویسندگان، روزنامه نگاران و سردبیران روزنامه ها. همچنین، کلیه افرادی که در دوره میان دو جنگ به سازمان های فرهنگی و میهنی لهستانی تعلق داشتند. در نتیجه، میان پاییز ۱۹۳۹ و بهار ۱۹۴۰، در جریان اینتلیگنتساکتسیون پومرانی و اقدامات دیگر، آلمانی ها حدود ۶۵٬۰۰۰ روشنفکر لهستانی و دیگران را کشتند. مکان اصلی این کشتارها جنگل های اطراف ویلکا پیاشنیتسا بود. ا
عدام ها. ویلکا پیاشنیتسا یک دهکده کوچک کشوبی است که در حدود ۱۰ کیلومتری ویهووروو واقع شده است. جنگل های اطراف این دهکده از آن روی توسط آلمانی ها به عنوان محل کشتار انتخاب شدند که از راه اتوبوس و کامیون به راحتی قابل دسترسی بودند، خط آهنی در نزدیکی آن وجود داشت، و در عین حال، به اندازه کافی از سایر روستاها و مراکز جمعیتی دور بودند. جدول زمانی پذیرفته شده توسط تاریخ دانان، آغاز اعدام ها را در اواخر اکتبر ۱۹۳۹ قرار می دهد. با این حال، تاریخ نخستین اعدام در میان تاریخ دانان نامشخص و مورد اختلاف است. به گفته زیگمونت میلچفسکی، این اتفاق در ۲۱ اکتبر رخ داد. آندری گسیوروفسکی می گوید که نخستین کشیشی که کشته شد، پدر ایگنسی بلاژیفسکی، در ۲۴ اکتبر بود. باربارا بویارسکا تاریخ را ۲۹ اکتبر ذکر می کند. زندانیان و شاهدان سابق نیز تاریخ های مختلفی را در پایان ماه اکتبر و حتی چند روز نخست ماه نوامبر ذکر می کنند. قربانیان با ماشین و کامیون به محل اعدام فرستاده می شدند. معمولاً آنها را ناچار می کردند که لباس خود را درآورده و در مواردی گورهای خویش را بکنند. سپس آنها را در لبه گودال هایی که حفر کرده بودند قرار داده و با سلاح های خو
دکار بهشان شلیک می کردند، گرچه گاه از تفنگ و تپانچه معمولی نیز استفاده می شد. برخی از مجروحان زنده مانده با شلیک اسلحه به پایان می رسیدند، و این در جمجمه های شکسته که از گورها بیرون کشیده شده اند، مستند شده است. تخمین ها و سوابق نشان می دهد که یک دسته از هنگ ۳۶ اس اس، که در این کشتارها دست داشت، قادر به کشتن روزانه ۱۵۰ نفر بود. شاهدان گزارش می دهند که در موارد متعددی، پیش از اعدام، قربانیان شکنجه می شدند و با کودکان، به ویژه، با نهایت ظلم رفتار می شد، و سربازان اس اس آلمانی اغلب سر آن ها را با کوباندن به درختان می شکستند. مفصل ترین شرح یکی از اعدام ها از روایات شاهدان مربوط به ۱۱ نوامبر ([[روز استقلال لهستان]]) است. در آن روز، آلمانی ها حدود ۳۱۴ گروگان لهستانی و یهودی را در پیاشنیتسا به قتل رساندند. طبق شهادت هانس کسنر، افسر پیشین گشتاپو و بعدها [[اسمرش]]، در سال ۱۹۵۲، اعدام ها در آن روز از صبح زود تا سه بعد از ظهر ادامه داشتند. مردان و زنان، پنج نفره به گورهایی که پیشتر کنده شده بودند هدایت و سپس تیرباران می شدند. برخی از قربانیان زنده به گور می شدند. یکی از کشته شدگان خواهر [[آلیزیا کوتوفسکا]]، رئیس صومعهٔ
ویهروو بود. شاهدان گزارش می دهند که کوتوفسکا هنگام انتقال از زندان به محل اعدام، کودکان یهودی را، که خود برای اعدام به پیاشنیتسا برده می شدند، در آغوش گرفته و به آنها آرامش می داد. در جریان نبش قبر پس از جنگ، جسد آلیزیا شناسایی نشد اما گوری پیدا شد که حاوی [[رزاری (تسبیح)|رزاری]] از همان نوع خواهران صومعه وی بود. هم اکنون یادمانی بر سر گور محل رزاریِ پیدا شده قرار دارد. در ۱۹۹۹، آلیزیا کوتوفسکا به همراه ۱۰۷ شهید دیگر توسط پاپ [[ژان پل دوم]] [[بئاتیفیه]] شد. جنگل های اطراف مکانی که در آن اعدام ها اتفاق می افتادند توسط نیروهای پلیس و شبه نظامیان احاطه شده بود تا هم از فرار قربانیان و هم از دسترسی شاهدان احتمالی از بیرون جلوگیری شود. علی رغم این تمهیدات، مردم محلی لهستانی و کاشوبی ها قادر به مشاهده انتقال های بیشماری بودند که به جنگل های اطراف می رفتند و سپس از آنجا صدای تیراندازی برمی خواست. آخرین انتقال به آن مکان در بهار ۱۹۴۰ دیده شد و بیشتر شامل بیمارانی از بیمارستان های روانی از درون خاک رایش سوم، به ویژه از [[شچچین]] و [[لمبورک]] بود. تعداد کل قربانیان کشته شده در منطقه ای در حدود ۲۵۰ کیلومتر مربع در اطراف
پیاشنیتسا میان دوازده تا شانزده هزار تن، از جمله زنان، کودکان و نوزادان، تخمین زده می شود. مجازات عاملان و مسئولیت. در ۱۹۴۶ دادگاهی ملی در گدانسک، لهستان، [[آلبرت فورستر]]، گاولایتر منطقه گدانسک و فرماندار نازی [[پومرانی]] و پروس غربی، را مسئول کشتارهای پیاشنیتسا و همچنین دیگر جنایات جنگی دانست. وی به اعدام محکوم و این حکم در ۲۸ فوریه ۱۹۵۲، در [[ورشو]] اجرا شد. دادگاهی در آلمان در [[هامبورگ]] در سال ۱۹۶۸ رهبر اس اس، کورت آیمان، را به اتهام شرکت در کشتار بیماران روانی آلمانی در پیاشنیتسا به چهار سال زندان محکوم کرد. دادگاهی در لهستان در [[بیدگوشچ]] به دلیل نقش [[ریشارد هیلدبرانت]])، [[رهبر اس اس و پلیس]] در پومرانی، در سازماندهی کشتارها، وی را به اعدام محکوم کرد. دادگاه نظامی انگلیس در هامبورگ در سال ۱۹۴۶، ماکس پائولی، فرمانده سابق [[اردوگاه کار اجباری اشتوتهوف]] و همچنین فرمانده [[اردوگاه کار اجباری نوینگامه]] را به جرم جنایات جنگی به اعدام محکوم کرد. در طول دادرسی، پائولی فاش نکرد که او در اعدام های پیاشنیتسا، اشتوتهوف و دیگر مکان های پومرانی تحت اشغال آلمان نیز شرکت داشته است. این حکم در زندان [[هاملن]] در
سال ۱۹۴۶ توسط [[آلبرت پیرپوینت]] اجرا شد. شهردار شهر پاک در هنگام اشغال، اف. فرایمان، نیز توسط دادگاهی در گدینیا به اعدام محکوم شد. پیوند به بیرون. [[رده:آزار یهودیان]] [[رده:تاریخ پومرانی]] [[رده:جنایت های جنگی نازی ها در لهستان]] [[رده:کشتار جمعی در ۱۹۴۰ (میلادی)]] [[رده:کشتارها در لهستان]] [[رده:کشتارهای اسیران جنگی در جنگ جهانی دوم]] [[رده:لهستان در ۱۹۳۹ (میلادی)]] [[رده:لهستان در ۱۹۴۰ (میلادی)]] [[رده:جنایت علیه بشریت]] [[رده:آزار اهل اندیشه]]
مؤسسه علوم زیست محیطی ()، یک نهاد حرفه ای در انگلستان است. این سازمان یک مؤسسه خیریه ثبت شده است با هدف پیشبرد حفاظت و بهبود محیط زیست، با ارتقا رویکرد علمی برای شناخت و اطمینان از حفاظت از محیط فیزیکی و طبیعی و پیشبرد آموزش مردم با ارائه تحقیقات و هماهنگی های مورد نیاز. همچنین پرداختن به آموزش و پرورش و تعامل با کسانی که به طور حرفه ای درگیر کار آموزش و تحصیلات زیست محیطی هستند. مؤسسه علوم زیست محیطی، نهاد تشکیل دهنده انجمن محیط زیست و مشاور علمی است که اعضای این مؤسسه را قادر می سازد تا سطح آموزش های ثبت شده و تجربه تکنسین ها و کارشناسان محیط زیست را به طور تجربی ارتقا دهد. تاریخچه. این مؤسسه، در نتیجه ابتکار عمل دکتر جان رز در طی جلساتی که طی سالهای ۱۹۷۱–۱۹۷۲ در انجمن سلطنتی لندن و به ریاست لرد برنتوود برگزار شد، تأسیس گردید. وابستگی ها. این مؤسسه، عضوی از جامعه محیط زیست و یک شورای علمی است که دو سازمان دیگر را نیز مدیریت می کنند. کمیته روسای متخصصین برنامه های تحصیل در دانشگاه ها را تأیید نموده و نظم و نظام محیط زیست را در آموزش عالی و مؤسسه مدیریت کیفیت هوا ترویج می کنند. انتشارات. مؤسسه علوم زیست محیطی
تعدادی نشریه تولید می کند:
چیچو و فرانکو وطنی فیلمی به کارگردانی علی میری، محصول سال ۱۳۴۸ است. فیلمبرداری و مونتاژ این فیلم را آراکل باباخانیان و تهیه کنندگی آن را لامع و بشارتیان بر عهده داشتند. خلاصه داستان. داستان سفر دو دوست که در طول سفر دچار حوادثی غیرقابل پیش بینی برایشان اتفاق می افتد و …
میز جانسون یک میز شرکای چوبی ماهون است که توسط رئیس جمهور ایالات متحده لیندون بی جانسون در دفتر بیضی شکل به عنوان میز دفتر بیضی خود استفاده می شد.
کلیسای سینت جان (یحیی یا یوهانِّکسِن کیرکو) (فنلاندی: "Johanneksenkirkko"،سوئدی: "Johanneskyrkan") یک کلیسای لوتری در هلسینکی، فنلاند است. طراح این بنا در سبک گوتیک، معمار سوئدی آدولف ملاندر است. این مکان مذهبی بزرگ ترین کلیسای سنگی در فنلاند است. این کلیسا بین سال های ۱۸۸۸ و ۱۸۹۱ در منطقه اولانلینا هلسینکی ساخته شده و سومین کلیسای لوتری ساخته شده در هلسینکی و بزرگ ترین آن ها است. برج های دوقلوی این کلیسا ۷۴ متر ارتفاع دارند و ظرفیت نشستن در کلیسا ۲۶۰۰ نفر است. طراح و نقاش داخلی کلیسای سینت جان ارو یارنه فلت نقاش فنلاندی و برادرزنِ آهنگساز فنلاندی ژان سیبلیوس بود که طراحی محراب را با نام مکاشفه الهی نقاشی کرد. اسکار مریکانتو نوازنده و موسیقیدان فنلاندی نیز در ۲ دهه اول قرن بیستم در این کلیسا نوازنده ارگ بود.
سراب شاه آباد نام محله و نهری در مرکز شهر خرم آباد است. برخی خبرگزاری ها این محله را با شهر ونیز در ایتالیا مقایسه کرده و لقب ونیز ایران را به آن داده اند.
کوروش[اسدآبادی] نام یکی از محله های شرق شهر خرم آباد است. نام این محله پس از انقلاب ۱۳۵۷ به اسدآبادی تغییر کرد.
راندولف هایدن «رندی» ویکر (چارلز گروین هایدن، جونیور، زاده. 3 فوریه 1938) نویسنده، فعال و وبلاگ نویس آمریکایی است. او پس از مشارکت در جنبش های هوموفیل و آزادی همجنسگرایان، تبدیل به یک فعال در مسئله شبیه سازی انسان شد. اوایل زندگی وفعال ال جی بی تی. ویکر در سال ۱۹۳۸ در پلینفیلد، نیوجرسی با نام چارلز گروین هایدن، جونیور متولد شد. او در فلوریدا توسط پدربزرگ و مادربزرگش بزرگ شد. نخستین تماس او با جنبش هوموفیل هنگامی بود که او در دانشگاه تگزاس در آستین در اواسط دهه ۱۹۵۰، یک نسخه از مجله وان(ONE) راپیدا کرد"." ویکر در سال ۱۹۵۸ به انجمن ماتاچین (MSNY) در شهر نیویورک، در حالی که هنوز دانشجوی دانشگاه تگزاس بود و تابستان خود را در این شهر می گذراند، پیوست تا با این سازمان همکاری کند. ماتاچین در کار خود برای حقوق همجنسگرایان موضعی محافظه کارانه اتخاذ کرده بود و ویکر، که جوان تر از رهبر و بسیاری از اعضای دیگر بود، در تلاش برای رادیکال تر کردن گروه، به دیگر فعالان جوان مانند معاون رئیس انجمن ،کریگ رودول، پیوست. آرتور موول، رئیس وقت انجمن، دربارهٔ او می گوید: «بگذارید بگویم او یک دستاورد آزار دهنده برای جنبش بود.» ویکر پس
از متقاعد کردن انجمن برای شروع تبلیغات در مورد رویدادهای انجمن، برای سخنرانی آینده آگهی هایی را چاپ کرد که منجر به حضور جمعیت زیادی شد. این امر همچنین باعث شد که پلیس صاحب سالن سخنرانی را ترغیب کند تا این گروه را از آن جا بیرون کند. ویکر با فعال شدن بیشتر در جنبش، خانواده خود را از فعالیت هایش آگاه کرد. هایدن پدر، در حالی که نسبت به فعالیت های او به هر چیزی شک داشت، از او خواست تا از «چارلز هایدن» برای فعالیت خود استفاده نکند. او نام مستعار «راندولف هایدن ویکر» را برگزید و نام خانوادگی خود را به عنوان نام میانی جدید خود حفظ کرد تا ارتباط خانوادگی را حفظ کند. وی به طور قانونی نام خود را در سال ۱۹۶۷ تغییر داد. ویکر در پاییز ۱۹۵۸ به آستین بازگشت و سعی در ایجاد یک سازمان با نام "مطالعات پژوهشی ویکر(WRS)" داشت. WRS اصول گروه لزبین دختران بیلیتیس مستقر در سانفرانسیسکو را پذیرفت و در سراسر تگزاس، میسیسیپی و لوئیزیانا فعالیت کرد. WRS کوتاه مدت بود، اما میسیسیپی درخواست سازمان برای ادغام را رد کرد. وی همچنین در جنبش حقوق مدنی نیز فعال شد. ویکر برای ریاست هیئت دانشجویی نامزد شد اما در طول مبارزات انتخاباتی رئیس دانشگاه
اطلاع داد که ویکر و هم اتاقی اش ادوارد آ. لیسی همجنسگرا هستند. این به او کمک کرد تا متقاعد شود که همجنس گرایان باید دست به اقدامات مبارزاتی بزنند. ویکر پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه، برای همیشه به شهر نیویورک نقل مکان کرد و روابط خود را با ماتاچین تجدید کرد. ویکر که از اقدامات رادیکال تحت نظارت ماتاچین خفه شده بود، در سال ۱۹۶۲ «لیگ همجنسگرایان نیویورک» را ایجاد کرد، یک سازمان صوری که روی کاغذ وجود داشت، تا اجازه دهد ویکر با فاصله از ماتاچین کار کند. هنگامی که رادیو WBAI صحبت های هیئتی از روانپزشکان را که از تئوری بیماری همجنس گرایی حمایت می کردند پخش کرد، ویکر مدیر ایستگاه رادیویی را ترغیب کرد تا او و چند نفر دیگر که به طور آشکار همجنسگرا هستند را روی آنتن ببرد تا دربارهٔ زندگی خود صحبت کنند، زیرا «همجنسگرایان مرجع واقعی همجنسگرایی بودند.» یک هفته قبل از پخش، جک اوبران، ستون نویس «راست گرای» روزنامه نیویورک ژورنال آمریکا، به این اقدام به عنوان تلاشی برای ارائه «سهولت زندگی همجنسگرایان» حمله کرد. ویکر به "ورایتی"، "نیوزویک" و "نیویورک تایمز" رفت و آنها را از پخش برنامه و حمله اوبریان به آن ها آگاه کرد. برنام
ه ۹۰ دقیقه ای که گمان می رود اولین برنامه در ایالات متحده باشد، در ژوئیه ۱۹۶۲ پخش شد. چندین رسانه که توسط ویکر آگاه شده بودند، این پخش را پوشش دادند که در "نیویورک تایمز"، "رئالیست"، "نیوزویک"، "نیویورک هرالد تریبون" و "ورایتی با" برخورد مطلوبی روبرو شد. در نتیجه این تبلیغات، از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۶۴ ویکر یکی از مشهورترین همجنس گرایان در نیویورک بود. او با گروه های بی شمار کلیسایی و کلاس های دانشگاهی صحبت کرد و در ۳۱ ژانویه سال ۱۹۶۴، با حضور در نمایش "لس کرین"، اولین شخص همجنسگرا بود که در تلویزیون ساحل شرقی ظاهر شد. ویکر همچنین سازمان دهنده اولین تظاهرات شناخته شده حقوق همجنسگرایان در ایالات متحده است. ویکر همراه با رودول فعال آزادی جنسی، جفرسون پولند و تعداد انگشت شمار دیگری از افراد در سال ۱۹۶۴ پس از نقض محرمانگی پیس نویس سوابق مردان همجنسگرا توسط سازمان سیستم خدمات انتخابی، ورودی بندانی را در خیابان وایت هال، نیویورک ایجاد کرد. در سال ۱۹۶۵ وی به عنوان فرد مستقل برای دبیری در ماتاچین کاندید شد. او شکست خورد، اما توده ای از رادیکال ها که دیدگاهشان به او نزدیک بود، به طور مؤثر کنترل سازمان را در دست گرفتند. او با
معشوق خود، پیتر اوگرن، از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۱ مغازه ای را اداره می کردند و از درآمد حاصل برای بازکردن یک فروشگاه عتیقه و روشنایی استفاده کردند. ویکر ۲۹ سال فروشگاه خود را اداره می کرد. ویکر شاهد شورش های استون وال در ژوئن ۱۹۶۹ بود، که به عنوان آغاز جنبش آزادی خواهی گی ها شناخته شده است. وی بعداً یادآوری کرد که آشوبگران آتش سوزی درست کرده و بشکه های زباله در حال سوختن را از طریق پنجره در مغازه های دهکده گرینیچ انداختند. «تنها چیزی که فکر می کردم این بود که، خدای من، آنها قصد دارند یک خانم پیر ایتالیایی را بسوزانند یا اینکه بچه ای کشته شود و ما آدم گنده (مایه ترس و وحشت) دهه هفتاد خواهیم بود.» ویکر علی رغم فعالیت های اولیه خود، یک هفته بعد در یک نشست سازمانی این آشوب ها را نکوهش کرد و گفت که «پرتاب سنگ از پنجره ها، درها را باز نمی کند» و کنار گذاشتن رفتارهای «بی نظم» را به معنای تحمل اجتماعی دانست. او به طور موقت از جنبش همجنس گرایان فاصله گرفت، اما با نوشتن نامه ای در ۱۹۷۰ برای "Gay"، یک مجله، بازگشت و دوباره در ۱۹۷۲ بازگشت تا نام خود را به عنوان همکار نویسنده "صلیبی های همجنسگرا"، مجموعه ای از مشخصات رهبران جنب
ش اولیه، در کنار نام کی لاهوزن (با نام کی توبین) بنویسد، هرچند که لاهوزن با نوشتن سخنرانی عمومی موافق نبود اما همه آن را نوشت و ویکر به سادگی پذیرفت که کتاب را تبلیغ کند. ویکر بعداً به اتحاد فعالان گی (GAA) پیوست، یک گروه فعال ساختارمندتر که در پاسخ به آنچه به عنوان افراط در جبهه آزادی خواهی همجنسگرایان دیده می شد، تشکیل شد. GLF(جبهه آزادی خواهی گی) تمایل خود را در میان بسیاری از فعالیت های مختلف سیاسی چپ گرا، از جمله مخالفت با جنگ ویتنام و حمایت از حزب پلنگ سیاه ابراز کرد. اعضای اتحاد فعالان گی می خواستند انرژی خود را منحصراً در مسائل حقوق همجنسگرایان متمرکز کنند. ویکر به عنوان یک عضو اتحاد فعالان گی، گاهی در تظاهرات ها شرکت می کرد و بعضی اوقات این رویدادها را برای رسانه های همجنسگرا مانند "گی" و "ادوکیت" پوشش می داد. از سال ۲۰۰۹، وی به مستندسازی و شرکت کردن در جوامع جنون رادیکال(Radical Faerie) در تنسی و نیویورک می پردازد. فعال شبیه سازی. با اعلام شبیه سازی موفق گوسفند دالی در سال ۱۹۹۶، ویکر طرفدار شبیه سازی انسان شد. وی "جنبش متحد حقوق شبیه سازی" را تشکیل داد، و استدلال کرد که حق داشتن «دوقلوی همسان بعداً
متولد شده» نه تنها یک مسئله حقوق ال جی بی تی، بلکه یک مسئله حقوق بشر است. او به طور ناموفق درصدد متقاعد کردناستیون هاوکینگ برای حفظ مواد ژنتیکی برای شبیه سازی در آینده بود. CRUF(جنبش متحد حقوق شبیه سازی) به عنوان بخشی از بیانیه مأموریت خود «منشور حقوق شبیه سازی» را تصویب کرد: میراث. فصل ۲، قسمت ۱ پادکست «ساخت تاریخ گی» دربارهٔ ویکر و مارشا پی جانسون است.
دیو بولتوش (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل هلند است.از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اوترخت و باشگاه فوتبال نورنبرگ اشاره کرد.
لا لیگا ۳۶–۱۹۳۵ هشتمین دوره از برترین سطح فوتبال اسپانیا و آخرین دوره از آن پیش از شروع جنگ داخلی اسپانیا بود که از ۱۰ نوامبر ۱۹۳۵ آغاز شد و در ۱۹ آوریل ۱۹۳۶ به پایان رسید. اتلتیک بیلبائو با برتری دو امتیازی نسبت به رئال مادرید در صدر جدول این فصل ایستاد و برای چهارمین بار عنوان قهرمانی را به دست آورد. به دنبال جنگ داخلی اسپانیا، لا لیگا تا فصل ۴۰–۱۹۳۹ به حال تعلیق درآمد، که این اولین و تا پیش از وقفه ایجاد شده در لا لیگا ۲۰–۲۰۱۹ به علت شیوع ویروس کرونا تنها باری بود که دسته برتر فوتبال اسپانیا با وقفه همراه می شد. جنگ داخلی اسپانیا بسیاری از تیم ها را تحت تاثیر قرار داد و در یکی از موارد رئال اویدو با وجود قرار گرفتن در جایگاه سوم جدول در این فصل، به علت تخریب ورزشگاه خانگی نتوانست شرایط حضور در فصل آینده را به دست آورد. تصمیم گرفته شد تا یک فصل به این تیم اجازه داده شود تا زمین خود را بهبود ببخشد، و پس از آن به طور خودکار راهی لالیگا ۴۱–۱۹۴۰ شود. یک بازی پلی آف میان دو تیم آخر جدول، اتلتیکو مادرید و اوساسونا برای تعیین جایگزین تیم رئال اویدو برگزار شد که با پیروزی ۳ بر ۱ اتلتیکو مادرید همراه بود. بازی پلی آ
ف. پس از جنگ داخلی در اسپانیا، رئال اویدو از حضور در لا لیگا ۴۰–۱۹۳۹ بازماند بنابراین جایگزین آنها از طریق بازی پلی آف میان دو تیم آخر جدول، اتلتیکو مادرید و اوساسونا انتخاب شد. آمار فصل. جایزه پیچیچی. "یادداشت: جدول زیر، فهرست گلزنان برتر است که توسط روزنامه Diario Marca ارائه شده است، و با فهرست گلزنان برتر که براساس گزارش های رسمی مسابقات ارائه شده، متفاوت است."
آلیزیا یادویگا کوتوفسکا ( – در نزدیکی ویلکا پیاشنیتسا) راهبه ای لهستانی، و رئیس صومعه ویهرووو میان سال های ۱۹۳۴ و ۱۹۳۹ بود. به دلیل نقشش در کمک به مردم و کودکان یهودی در جریان کشتارهای پیاشنیتسا توسط آلمان نازی در ۱۹۳۹، او توسط کلیسای کاتولیک روم تقدیس شده و به عنوان شهید شناخته می شود. به گفته شاهدان، کوتوفسکا هنگام انتقال از زندان به محل اعدام، کودکان یهودی را، که خود برای اعدام به پیاشنیتسا برده می شدند، در آغوش گرفته و به آنها آرامش می داد. وی در ۱۳ ژوئن ۱۹۹۹ توسط پاپ ژان پل دوم به عنوان یکی از ۱۰۸ شهید لهستانی جنگ جهانی دوم، تقدیس شد.
مؤسسه اسمولنی () یک عمارت پالادیان واقع در سن پترزبورگ است که نقش مهمی در تاریخ روسیه ایفا کرده است.
عملیات راینهارت در کراکوف که اغلب با نام رمز اصلی آن در آلمانی به صورت "Aktion Krakau" (اکتسیون کراکاو) خوانده می شود، عملیاتی بزرگ توسط آلمان نازی بود که در سال ۱۹۴۲ علیه یهودیان لهستانی کراکوف اجرا شد. ریاست این عملیات را رهبر اس اس و پلیس، یولیان شرنر، از وافن اس اس بر عهده داشت. این به صف کشی بخشی از فعالیت های مرتبط با عملیات راینهارت در سراسر کشور بود؛ عملیات کشتار یهودیان لهستانی در دولت عمومی تحت فرماندهی اودیلو گلوبوکنیک. تاریخچه. در ۱۳ مارس و ۱۴ مارس ۱۹۴۳، نازی ها «تصفیه» نهایی گتو کراکوف را به فرماندهی "اس اس-هاوپت اشتورمفورر" آمون گوت آغاز کردند. کسانی که توانایی کار داشتند به اردوگاه پلاشوف منتقل شدند. حدود ۲۰۰۰ یهودی که قادر به حرکت نبودند یا قصد دویدن نداشتند در خیابان ها و خانه هایشان با گلوله کشته شدند. اسیران به آشویتس فرستاده شدند. آنگونه که تاریخ دانان ارنست کلی، ویلی دراشن و فولکر ریس ذکر کرده اند، پلیس آلمان از دفتر "Grenz Polizeikommissionaria" با پیش بینی سودهای مادی قابل توجه، علاقه زیادی به کشتن یهودیان کراکوف و اطراف آن داشت:
ماهی باراماندی یا سی بَس آسیایی از گونه ماهیان مهاجر و از خانواده سوف های بزرگ و در رده سوف ماهی سانان می باشد. گونه های این ماهی بطور گسترده در منطقه هند-آرام، از جنوب آسیا تا پاپوآ گینه نو و شمال استرالیا پراکنده اند. "ماهی سی بس" از گونه های مهم ماهی پرورشی است که قابلیت سازگاری با هر دو محیط آب شور و شیرین را دارد. این ماهی به دلیل رشد سریع، تکثیر اسان، تحمل شوری بالا و توانایی در پذیرش غذای فرموله یکی از بهترین انواع ماهی پرورشی محسوب می گردد و در مدت ۵ ماه به ۵۰۰ تا ۶۰۰ گرم می رسد. این ماهی هم در استخرهای خاکی و هم در قفس های دریایی قابل پرورش است. در ایران. سی بس از گونه های آسیایی گوشتخوار و قابل پرورش در استخرها و مزارع دریایی ایران است که علاوه بر رشد سریع و توانایی سازگاری با شرایط محیطی از بازار خوبی در داخل و خارج کشور برخوردار است. پرورش در استخر خاکی. نخستین برداشت ماهی پرورشی سی باس در استخر خاکی در چوئبده آبادان در سال ۱۳۹۵ انجام شد. نخستین برداشت ماهی پرورشی سی باس در قفس دریایی و در جزیره قشم در سال ۱۳۹۶ انجام شد. پرورش در قفس دریایی. فاز اول پروژه احداث بزرگترین مزرعه پرورش ماهی باراماندی