Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ود که گفته می شد کارخانهٔ آن در باربرتون بزرگ ترین نوع خود در جهان است. این شرکت همچنین آثار هنری از جنس بتن می ساخت. او شرکت کود او.سی. باربر را در باربر، ویرجینیا بنا نهاد. باربر همچنین توسعهٔ زمین های وسیعی را در شهر کانتون اوهایو و اطراف آن برعهده داشت که در این رابطه، کارخانهٔ بزرگی را به نام شرکت صنایع متحد او.سی. باربر پایه گذاری و راه اندازی کرده است. بعضی از این زمین ها ذخایر ارزشمند زغال سنگ، آهک و رس دارند. باربر مبتکر و طراح ایدهٔ مترو باربر، در کلیولند بود. برنامه های او مستلزم ایجاد یک سیستم زیرزمینی مترو بود که همهٔ مسیرهای راه آهن ورودی به کلیولند را در لیک فرانت به هم متصل کند و بدین ترتیب حمل ونقل کالا را تسهیل نماید. البته برنامه های باربر همچنین مستلزم ایجاد سیستم انبار بزرگی در ساحل دریاچه بود که او در آنجا صاحب نماهای بزرگ بود. در سال ۱۹۰۵، باربر آخرین پروژه اش، احداث یک مزرعهٔ علمی، را آغاز کرد. او رفته رفته بیش از ۳۰۰۰ هکتار (۱۲ کیلومتر مربع) زمین خرید. در سال ۱۹۰۹، باربر از ثروت خود برای ساخت یک بنای سه طبقهٔ ۵۲ اتاقه در باربرتون استفاده کرد. این بنا ظرف ۱۸ ماه تکمیل شد. این عمارت را
که بیش از ۳۰۰ فوت (۹۱ متر) طول داشت، هارپستر و بلیس، معماران آکرون به سبک احیای رنسانس فرانسوی طراحی کرده اند. ساخت آن بیش از ۴۰۰۰۰۰ دلار هزینه دربرداشت و مساحتی بالغ بر۲۵۰۰۰ فوت مربع (۲۳۰۰ متر مربع) داشت. ازجمله امکانات رفاهی این بنا می توان به یک آسانسور با نورگیر شیشه ای اشاره کرد. در محوطهٔ این بنا، چند باغ و یک پارک ۴۰ آکری (۱۶۰۰۰۰ متر مربع) قرار داشت که یک شرکت معماری محوطه سازی در شیکاگو طراحی کرده بود. روزنامه های محلی و ملی گزارش هایی از این ساختمان باشکوه تهیه کرده بودند. نیویورک تایمز از آن به عنوان «بهترین عمارت میان نیویورک و شیکاگو» نام برد. در اکتبر ۱۹۱۰، باربر و خانواده اش به این عمارت نقل مکان کردند. وانگهی، باربر ۳۵ سازه را به عنوان بخشی از مزرعهٔ تجربی و علمی خود به نام «آنا دین» ساخته بود که ۳۵۰۰ هکتار (۱۴ کیلومتر مربع) زمین را در بر می گرفت. او این عمارت را به نام دخترش آنا و همسرش دکتر آرتور دین بیوان نام گذاری کرد. این ساختمان ها همچنین به سبک احیای رنسانس فرانسوی بودند، زیرا او بر این باور بود ساختمان های مزرعه باید زیبا و کاربردی باشند. باربر قصد داشت مزرعه ای به همان کارآمدی صنعت را
داشته باشد. او روزهای یکشنبه دروازه های این زمین را برای آموزش به روی عموم باز می کرد. بسیاری از بناهای او در آن زمان، بزرگ ترین نوع خود در جهان بودند. نمونه هایی از این بناها عبارت از: گلخانه ها با مساحتی بالغ بر ۱۲ آکر (۴۹۰۰۰ متر مربع) که با گرم خانه گرم می شدند. انبار شمارهٔ ۳، ۷۵۱ فوت (۲۲۹ متر) طول، ۴۰ فوت (۱۲ متر) عرض و سه طبقه ارتفاع، بزرگ ترین انبار در جهان در زمان ساخت آن در سال ۱۹۱۲، و جوجه کشی انبار برودر. او ۵۰۰۰۰ جوجه پرورش داد که آزادچر بودند. باربر انباری برای ۱۴۰ اسب اصیل بلژیکی داشت که برای نمایش و امور مزرعه استفاده می شد. باربر در سال ۱۹۲۰ در عمارت خود در باربرتون چشم از جهان فروبست. او مزرعهٔ خود را برای دانشگاه کیس وسترن به میراث گذاشت و قصد داشت آنجا پایگاهی برای کالج کشاورزی باشد، اما پیش از وفات نتوانست تأمین مالی آن را تکمیل کند. از آنجاییکه بیوهٔ او و نیز دانشگاه توانایی ادارهٔ مزرعه را نداشتند، دانشگاه بیشتر این ملک را فروخت. این بنا تفکیک و بازسازی شد. خانواده. باربر در ۲۶ سالگی، پس از جنگ داخلی آمریکا، با لورا براون از کاونتری، اوهایو ازدواج کرد. آن ها یک دختر به نام آنا داشتند که
سال ها بعد، یک دریاچه و پارک در باربرتون به افتخارش نام گذاری شد و یک پسر به نام چارلز نیز داشتند که در جوانی درگذشت. مزرعهٔ آنا دین به نام دختر آن ها و همسرش دکتر آرتور دین بیوان نام گذاری شد. لورا در سال ۱۸۹۴ چشم از جهان بست. باربر پس از ۲۰ سال زندگی در تجرد، در سال ۱۹۱۵ با منشی اش، مری اور ازدواج کرد که با او کاملاً هم فکر بود. میراث و افتخارات. هشت ساختمان های مزرعهٔ آنا دین تا به امروز پابرجا مانده اند. شش مورد از این ساختمان ها متعلق به انجمن تاریخی باربرتون بوده که در حال ثبت آن ها در فهرست آثار باستانی هستند. هشت ساختمان باقی مانده عبارت از: انبار شمارهٔ ۱، انبار کلت، خامه خانه، خوک پزی، انبار برودر، دفتر مدیریت طیور، انبار خوراک و گرم خانه که به تدریج بازسازی و برای کاربردهای دیگر نوسازی و مرمت می شوند. اکنون، دو مورد از آن ها به عنوان اقامتگاه خصوصی به کار می رود. مهم ترین آن ها، یعنی انبار شمارهٔ ۱ که پیش تر، انبار لبنیات بود، در سال ۱۹۸۵، برادران یودر آن را مرمت کردند. آن ها باغ-دارانی هستند که برای مقر جهانی خود استفاده می کنند. سیلوهای آن شبیه برج های قلعه هستند و از سراسر شهر می توان آن را دید.
آن ها از آجر قرمز ساخته شده اند که در لبه هایش، بلوک بتنی سفید با تزئینات آبی درباری و سقف کاشی قرمز کار شده است. انبارهای دیگر از نظر سازه تثبیت شده و حداقل تا حدودی مرمت شده اند. همه به جز یکی ممکن است برای کاربردهای اقتصادی دیگر نوسازی شوند.
ریموند بریگز (؛ ۱۹ ژانویه ۱۸۹۵ – ۴ آوریل ۱۹۸۵) نظامی اهل بریتانیا بود. او یک افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که در هر دو جنگ جهانی اول و دوم جنگید. در طول جنگ جهانی دوم، او لشکر اول زرهی را در نبرد دوم العلمین در اواخر سال ۱۹۴۲ و در طول لشکرکشی بعدی به تونس رهبری کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
رابرت ناپیر هوبرت کمبل (؛ ۱۴ ژوئن ۱۹۰۸ – ۱۴ اوت ۱۹۸۳) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارتش بریتانیا و معاون فرمانده عالی اروپا در فرماندهی متفقین ناتو در اروپا از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۰ بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا و نشان حمام شده است.
ویلیام گارنت بریتویت (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
آدریان جان برادشاو (؛ زادهٔ ) نظامی اهل بریتانیا است. او افسر سابق ارتش بریتانیا است که به عنوان معاون فرمانده عالی متفقین اروپا خدمت کرده است. او همچنین از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۹ به عنوان مدیر نیروهای ویژه و در سال ۲۰۱۳ به عنوان فرمانده نیروهای زمینی خدمت کرده است. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده است.
پرسیوال پروکتور باکستر (Percival Proctor Baxter) (زادهٔ ۲۲ نوامبر ۱۸۷۶- درگذشتهٔ ۱۲ ژوئن ۱۹۶۹)، سیاستمدار و نوع دوست آمریکایی اهل ایالت مِین بود. او که فرزند جیمز فینی باکستر، شهردار مِین و چهرهٔ برجستهٔ صنعت کنسروسازی بود، از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۵ به عنوان پنجاه وسومین فرماندار ایالت مِین آمریکا فعالیت کرد. او که نیکوکاری سرشناس بود، چندین قطعه زمین از جمله باکستر وودز (پورتلند)، پارک ایالتی جزیرهٔ مک ورث (فالموث) و پارک ایالتی باکستر (بخش پیسکاتاکیس) را صرف امور خیریه کرد. اوایل زندگی. باکستر در خانواده ای ثروتمند در پورتلند به دنیا آمد. پدرش جیمز فینی باکستر در این شهر شش دوره شهردار بود و در صنعت کنسروسازی ثروت هنگفتی اندوخته بود. در سال ۱۸۹۴، او از دبیرستان پورتلند و در سال ۱۸۹۸ از کالج بودین فارغ التحصیل شد. باکستر، هنگام اقامت در بودوین، مجلهٔ ادبی مدرسه، به نام کوئیل، را پایه گذاری کرد. بعدها در سال ۱۹۰۱، او مدرک حقوق خود را از دانشگاه هاروارد دریافت کرد. باکستر در پورتلند وارد کسب وکار املاک و مستغلات خانوادگی شد. او هفت خواهر و برادر داشت. بااین حال، قصد داشت بخش عمدهٔ ثروت خانوادگی را به ارث ببرد. هنگام
ی که باکستر فرماندار بود، قطعهٔ بزرگی از زمین جنگلی را به مردم مِین بخشید که به پارک ایالتی باکستر تبدیل شد. او گفت: «مرگ حق است. آثار انسان عمر چندانی ندارد. ساختمان ها فرو می ریزند، بناهای تاریخی رو به زوال می روند و ثروت ناپدید می شود، اما کتاهدین با همهٔ شکوه و عظمتش، باید همیشه کوه اهالی مِین باقی بماند». باکستر همچنین از مخالفان سرسخت کو کلاکس کلان مِین بود؛ این گروه از فعالیت های دشمن سیاسی و جانشینش رالف آون بروستر، حمایت می کرد. پارک ایالتی باکستر. تاریخ باکستر با پارک ایالتی باکستر و همین طور کوه کتاهدین، مرتفع ترین نقطهٔ مِین (بالاترین برآمدگی در کتاهدین، قلهٔ باکستر نام دارد)، درهم آمیخته است و نام او را یدک می کشد. در سال ۱۹۰۳، باکستر اولین بار برای ماهی گیری به منطقهٔ اطراف کتاهدین رفت. در سال ۱۹۸۵، انجمن مالکان مِین از ایالت خواسته بود تا آن منطقه از جنگل های مِین را به پارک ایالتی تبدیل کند تا برای توریست ها جذاب باشد. در سال ۱۹۱۱، لایحه ای برای تبدیل این منطقه به پارک ملی ایالات متحده مطرح شد، اما هیچ یک از طرح ها به نتیجه نرسید. در سال ۱۹۱۶، باکستر پویش خود را برای تبدیل منطقه به پارک ایالتی
آغاز کرد. در سال ۱۹۲۰، او گروهی از سیاستمداران را به قلهٔ پامولا برد و از لبهٔ کوه تا قله عبور داد (که اکنون قلهٔ باکستر نامیده می شود). باکستر در سال ۱۹۲۱ در یک سخنرانی گفت: «مِین به خاطر دو هزار و پانصد مایل نوار ساحی و جزیره های بی شمار، دریاچه ها و برکه ها، جنگل ها و رودخانه هایش معروف است. اما پارک کوه کتاهدین شکوهی مانگار و یادبودی ارزشمند برای بزرگداشت اولین و شروع دومین قرن پذیرش مین به عنوان ایالت باقی خواهد ماند. این پارک برای آیندگان ما موهبت خواهد بود و آنها درمی یابند آنچه ما برایشان ساخته ایم بسیار خردمندانه تر از چیزی بوده که نیاکانمان برای ما انجام دادند». اغلب زمین های اطراف کتاهدین در آن ایام به شرکت کاغذ بزرگ شمالی تعلق داشت. پس از سقوط ۱۹۲۹، این شرکت با فروش ۶۰۰۰ آکر (۲۴ کیلومتر مربع) از زمین های اطراف کوه به مبلغ ۲۵۰۰۰ دلار در سال ۱۹۳۰ به باکستر موافقت کرد. باکستر هم به نوبهٔ خود، این زمین را به این شرط به دولت واگذار کرد که «همیشه برای پارک عمومی و اهداف تفریحی استفاده شود و نیز در وضعیت طبیعت بکر و وحشی باقی بماند و به عنوان پناهگاه حیوانات وحشی و پرندگان نگهداری شود. از این به بعد، هی
چ جاده یا راهی برای وسایل نقلیهٔ موتوری روی آن یا در آن ساخته نشود». در سال ۱۹۳۱، این پارک به افتخار او نام گذاری شد. باکستر قصد داشت املاکی را به پارک اضافه کند، اما اغلب با مخالفت افرادی روبه رو می شد که تمایلی به فروش نداشتند یا تبادل-هایی موقتی انجام می دادند تا امکان ادامهٔ عملیات الوار پیش از تکمیل تملک زمین فراهم شود. باکستر، با اشاره به این که به دولت فدرال اعتمادی ندارد، در برابر تلاش هایی که برای تبدیل پارک به پارک ملی انجام می شد، مقاومت کرد. او پیمان های محدودیت آور متفاوتی را در مورد این پارک وضع کرد تا امروز این پارک در واقع بخشی از ادارهٔ حفاظت از محیط زیست نباشد. این نهاد مدیریت پارک های دیگر ایالت را برعهده دارد. در عوض، این پارک امروزه از سوی ادارهٔ پارک ایالتی باکستر مدیریت می شود. در سال ۱۹۶۲، باکستر که ۸۷ ساله بود، بیست وهشتمین سند خود را اهدا کرد. این پارک امروز شامل ۳۱۴ مایل مربع (۸۱۰ کیلومتر مربع) است. باکستر بدون این که ازدواج کند، فوت کرد و ۷ میلیون دلار برای نگهداری از این پارک به میراث گذاشت. جمهوری خواه ضد-طایفه. دوران تصدی باکستر در مقام فرماندار همزمان با ظهور کو کلاکس بزرگ به ع
نوان گروهی در ایالت مِین و سیاست ملی بود. اگرچه باکستر دشمن سرسخت بزرگ بود، اما با نفوذ سناتورهای ایالتی رالف اُ. بروستر، مارک آلتون بارویس، هاجدون بازل و دیگران که در اوایل دههٔ ۱۹۲۰ از لایحه هایی حمایت می کردند که کمک مالی به مدارس محلی را کاهش می داد، بدین ترتیب، «مسئله ای تفرقه انگیز» میان جوامع پروتستان و کاتولیک مِین ایجاد کرد. بروستردر سال ۱۹۲۵، جانشین باکستر در مقام فرماندار شد. در سال ۱۹۲۸، هنگامی که بروستر برای انتخابات مجلس سنای ایالات متحده کاندیدا شده بود، باکستر آشکارا او را به عنوان عضو بزرگ متهم کرد و به تضمین پیروزی فردریک هیل، سناتور کنونی ایالات متحده، کمک کرد. سایر فعالیت ها. در سال ۱۸۹۶، باکستر به تعدادی از همکلاسی های دوران تحصیل خود در بودوین پیوست و به بَث، مِین سفر کرد. ویلیام جنینگز برایان، نامزد دموکرات ریاست جمهوری، قرار بود در آنجا سخنرانی کند. باکستر و همراهانش به خاطر بروز رفتارهای ناهنجار دستگیر شدند. اگرچه همراهان باکستر به اشتباه خود اعتراف کردند، فرماندار آینده با کمک پدرش، جیمز فینی باکستر، شهردار پورتلند، این اتهامات را نپذیرفت و موفق شد سوءپیشینهٔ خود را از بین ببرد. در س
ال ۱۹۵۳، باکستر جزیرهٔ مک ورث را به ایالت اهدا کرد. او همچنین خانهٔ تابستانی خود در فالموث، مِین را برای احداث مدرسهٔ دولتی باکستر ویژهٔ ناشنوایان (که در سال ۱۹۵۷ از مدرسهٔ ناشنوایان مِین پایه گذاری شد) واگذار کرد که تا امروز فعال است. باکستر به خاطر دلبستگی عمیقش به حیوانات و پایبندی به رفتار انسانی با آن ها مشهور بود. وقتی در زمان فرمانداری باکستر، سگش، گری مُرد، دستور داد پرچم ها در کاخ ایالتی نیمه افراشته شود که خشم برخی از گروه های کهنه سربازان را برانگیخت. باکستر به چندین جامعهٔ انسانی در سراسر کشور تعلق داشت که یکی از آن ها، انجمن مبارزه با کالبدشناسی حیوانات زندهٔ نیوانگلند، او را به «بزرگ ترین فرماندار آمریکا با رفتاری انسانی» بدل کرد. پس از مرگ تئودور اف. گرین از رودآیلند در ۱۹ مه سال ۱۹۶۶، باکستر به سالخورده ترین فرماندار سابق ایالات متحده بدل شد. باکستر در پورتلند چشم از جهان فروبست و خاکسترش را در پارک پراکندند.
فرانسیس جیمز سیسیل بووز-لیون (؛ ۱۹ سپتامبر ۱۹۱۷ – ۱۸ دسامبر ۱۹۷۷) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۰ به عنوان فرمانده بخش بریتانیا در برلین خدمت کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده است.
راجر هربرت باور (؛ ۱۳ فوریه ۱۹۰۳ – ۹ ژانویه ۱۹۹۰) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده است.
جفری کمپ بورن، بارون بورن (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده است.
بنجامین بلومفیلد، اولین بارون بلومفیلد (; – ) نظامی و سیاست مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که در نبرد وینگار هیل در ژوئن ۱۷۹۸ در جریان شورش ایرلندی ها حضور داشت. او از سال ۱۸۱۲ تا ۱۸۱۸ نماینده پارلمان از پلیموث بود و از سال ۱۸۱۷ تا ۱۸۲۲ به عنوان منشی خصوصی پادشاه خدمت کرد و سپس در سال ۱۸۲۶ به عنوان فرمانده پادگان وولیچ منصوب شد.
اندرو توماس بلینی، یازدهمین بارون بلینی (؛ ۳۰ نوامبر ۱۷۷۰ – ) از اشراف آنگلو-ایرلندی بود. او به مدت پنجاه سال از سال ۱۷۸۴ تا ۱۸۳۴ بر املاک بلینی در کسل بلینی، شهرستان موناگان، حکومت کرد. او به عنوان فرمانده هنگ ۸۹ پیاده نظام، که به آنها «سگ های خونخوار بلینی» می گفتند، در جنگ های ناپلئونی با افتخار جنگید. او در نبرد فوئنگیرولا، هنگام حمله از جبل الطارق به اسپانیا علیه گروه کوچکی از سربازان لهستانی که یک دهم تعدادشان بودند، اسیر شد و به مدت چهار سال توسط دولت فرانسه زندانی شد. شمشیر او در حال حاضر در موزه چارتوریسکی در کراکوف به نمایش گذاشته شده است. او شرح دو جلدی از تجربیات خود در جنگ های ناپلئونی - روایت یک سفر اجباری از طریق اسپانیا و فرانسه به عنوان یک زندانی جنگی در سال های ۱۸۱۰ تا ۱۸۱۴ - نوشته سرلشکر لرد بلینی (لندن، ۱۸۱۴) را نوشت. او توسط یکی از اوکالاگان های کولاویل، سرهنگی در ارتش فرانسه و از ایرلندی های متحد برجسته که پس از سال ۱۷۹۸ فرار کرد، دستگیر شد. گفته می شود که او اصرار داشت که بلینی برای آزادی برخی از ایرلندی های متحد که در زندان های بریتانیا بودند، به عنوان باج نگه داشته شود. در طول حبس طول
انی بلینی، ارل دوم کالدون به امور مالی، داخلی و سیاسی او رسیدگی کرد و پس از بازگشت، به بلینی کرسی در پارلمان از «بخش فاسد» بدنام کالدون، اولد ساروم، ویلتشایر، داده شد. لرد بلینی در ۸ آوریل ۱۸۳۴ درگذشت و پسرش کادوالادر، دوازدهمین و آخرین لرد، جانشین او شد.
چارلز گیناند بلکدر (; – ) افسر ارتش بریتانیا در جنگ جهانی اول بود. او در سال ۱۹۱۵ فرماندهی یک تیپ هندی را در جبهه غربی و در جریان قیام عید پاک ۱۹۱۶ فرماندهی یک تیپ منطقه ای را در دوبلین بر عهده داشت، پیش از آنکه به فرماندهی لشکر ۳۸ (ولزی) در جبهه غربی منصوب شود، سمتی که تا زمان بازنشستگی به دلیل بیماری در ماه مه ۱۹۱۸ در اختیار داشت. بلکدر که در ابتدا در سال ۱۸۸۸ به عنوان افسر جزء در هنگ لسترشایر به ارتش پیوست، اولین پست فعال خود را در اواخر دهه ۱۸۹۰ تجربه کرد، زمانی که به عنوان وابسته به نیروی مرزی غرب آفریقا خدمت کرد و بلافاصله پس از آن در طول جنگ دوم بوئر خدمت کرد و در آنجا فرماندهی یک گروهان را در دفاع از لیدی اسمیت بر عهده داشت. او که مدیری کارآمد و مورد احترام بود، علاوه بر وظایف هنگی خود، در ده سال آینده فرماندهی چندین ایستگاه جداگانه را نیز بر عهده داشت و سرانجام در سال ۱۹۱۲ فرماندهی گردان دوم، هنگ لسترشایر، را بر عهده گرفت. با شروع جنگ جهانی اول، او گردان خود را در جبهه غربی به عنوان بخشی از تشکیلات ارتش هند فرماندهی کرد. هنگامی که افسر ارشد او در اوایل سال ۱۹۱۵ ارتقا یافت، بلکادر به عنوان فرمانده تیپ
جانشین او شد و آن را در نبرد نوو چاپل و نبرد لوس رهبری کرد. پس از عقب نشینی ارتش هند از فرانسه، بلکادر به یک تیپ نیروی زمینی خط دوم برای آموزش در بریتانیا اعزام شد. در سال ۱۹۱۶، این تیپ در جریان قیام عید پاک به دوبلین اعزام شد. پس از قیام، بلکادر ریاست تعدادی از دادگاه های نظامی ناشی از آن، از جمله دادگاه های چندین نفر از امضاکنندگان اعلامیه جمهوری ایرلند را بر عهده داشت. بعداً در همان سال، به او دستور داده شد تا فرماندهی لشکر ۳۸ (ولز)، یک تشکیلات ارتش جدید که در نبرد سم متحمل خسارات سنگینی شده بود، را به فرانسه بر عهده بگیرد. او تقریباً دو سال در این لشکر ماند و به آموزش مجدد و سازماندهی مجدد آن به عنوان یک واحد جنگی کارآمد کمک کرد. این لشکر در حمله صد روزه اواخر سال ۱۹۱۸ موفقیت های چشمگیری کسب کرد، اما در این زمان بلکادر دیگر فرماندهی را بر عهده نداشت؛ او در اوایل سال به خانه بازگردانده شده بود. او اندکی پس از جنگ، در سال ۱۹۲۱، در سن ۵۱ سالگی درگذشت.
جورج دیگبی بارکر (؛ ۹ اکتبر ۱۸۳۳ – ۱۹۱۴) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. بارکر در سال ۱۸۵۳ به هنگ ۷۸ پیاده مأمور شد. او در جنگ ایران و انگلیس در سال ۱۸۵۶، در شورش هند در سال ۱۸۵۷ و در محاصره لکهنو حضور داشت. او در سال ۱۸۵۹ به مقام آجودان هنگ خود رسید. سپس در سال ۱۸۸۴ به عنوان معاون آجودان و سرتیپ سرتیپ منصوب شد. سپس در سال ۱۸۷۴ به عنوان استاد در کالج ستاد و در سال ۱۸۷۷ به عنوان معاون مدیر آموزش نظامی در ستاد منصوب شد. او در سال ۱۸۹۰ فرمانده نیروهای بریتانیایی در چین و هنگ کنگ شد. تحت فرماندهی او، اندازه پادگان در پاسخ به نگرانی های فرماندار دس وو در مورد دفاع از مستعمره، ۵۰ درصد افزایش یافت. بارکر بین ماه مه و دسامبر ۱۸۹۱ به طور خلاصه سرپرست هنگ کنگ بود. با ورود سر ویلیام رابینسون برای خدمت به عنوان فرماندار در دسامبر ۱۸۹۱، بارکر گسترش مرز شمالی هنگ کنگ را پیشنهاد داد. مرز جدید پیشنهادی از خلیج دیپ تا خلیج میرس امتداد می یافت و جزایر دریایی را در فاصله سه مایلی از هنگ کنگ در بر می گرفت. این مرز جدید سرانجام در کنوانسیون دوم پکن در سال ۱۸۹۸ که در آن بریتانیا سرزمین های جدید را اجاره کرد، مح
قق شد. بارکر سپس در سال ۱۸۹۶ به عنوان فرماندار و افسر کل فرمانده مستعمره قلعه امپراتوری برمودا، با پادگان بزرگ آن، منصوب شد و در سال ۱۹۰۲ بازنشسته شد. او از سال ۱۹۰۵ تا ۱۹۱۱ سرهنگ هنگ استافوردشایر شمالی و از سال ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۴ سرهنگ ارتفاعات سیفورث بود. در دوران بازنشستگی، او در کلیسای کلر در سافولک زندگی می کرد.
کیوکوربیت اوریل ها یا کیوکوربیتوریل ها مولکول های درشت حلقه ای هستند که از مونومرهای گلیکول اوریلی (=C۴H۲N۴O۲=) ساخته شده است که توسط پل های متیلن (-CH۲-) به هم متصل شده اند. اتم های اکسیژن در امتداد لبه های نوار قرار دارند و به سمت داخل متمایل می شوند و یک حفره تا حدی محصور را تشکیل می دهند. این نام از شباهت این مولکول با کدو تنبلی از خانواده کدوییان گرفته شده است. کیوکوربیت اوریل ها معمولاً به صورت کوکوربیت[n]اوریل نوشته می شوند که "n" تعداد واحدهای گلیکول اوریل است. دو علامت اختصاری CB[n] یا به شکل ساده تر CB"n" نیز رایج هستند. این ترکیبات به ویژه به این دلیل برای شیمیدان ها جالب هستند که میزبان های مناسبی برای مجموعه ای از گونه های خنثی و کاتیونی هستند. تصور می شود که حالت اتصال از طریق برهمکنش های آبگریز، و در مورد مهمان های کاتیونی، از طریق برهمکنش های کاتیون-دوقطبی نیز رخ می دهد. ابعاد کیوکوربیت اوریل ها معمولاً در مقیاس ~ ۱۰ Å است. به عنوان مثال، حفره کوکوربیت[۶]اوریل دارای ارتفاع ~ ۹٫۱ Å، قطر خارجی ~ ۵٫۸ Å، و قطر داخلی ~ ۳٫۹ Å است. کیوکوربیت اوریل ها برای اولین بار در سال ۱۹۰۵ توسط رابرت برند، با متر
اکم کردن گلیکولوریل با فرمالدهید سنتز شدند، اما ساختار آنها تا سال ۱۹۸۱ مشخص نشد. این حوزه مطالعاتی با کشف و جداسازی CB5، CB7 و CB8 توسط کیم کیمون در سال ۲۰۰۰ گسترش یافت تا به امروز کیوکوربیت اوریل های متشکل از ۵، ۶، ۷، ۸، ۱۰ و ۱۴ واحد تکراری همگی جدا شده اند، که دارای حجم های حفره داخلی به ترتیب ۸۲، ۱۶۴، ۲۷۹، ۴۷۹ و ۸۷۰ Å3 هستند. یک کیوکوربیت اوریل متشکل از ۹ واحد تکراری هنوز جدا نشده است (تا سال ۲۰۰۹). سایر کپسول های مولکولی رایج که شکل مولکولی مشابهی با کیوکوربیت اوریل ها دارند عبارتند از سیکلودکسترین ها، کالیکسارن ها و پیلارآرن ها.
جفری هاردینگ بیکر (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. وی از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۱ رئیس ستاد کل و فرمانده حرفه ای ارتش بریتانیا بود. او در جنگ جهانی دوم خدمت کرد و در جریان وضعیت اضطراری قبرس، مدیر عملیات و رئیس ستاد مبارزه در قبرس شد و بعدها در دوران حرفه ای خود، در مورد استقرار نیروها در ایرلند شمالی در آغاز ناآرامی ها، به دولت بریتانیا مشاوره داد. او برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی و لژیون افتخار شده است.
ویلیام هنری بارتولومئو (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
آرتور ادوارد بارستو (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده است. وی یک افسر ارتش هند بریتانیا بود که در طول نبرد مالایا فرماندهی لشکر نهم هند را بر عهده داشت. او در سال ۱۹۴۲ در حین خدمت فعال، هنگام تلاش برای عبور از یک پل راه آهن تخریب شده در نزدیکی روستای لایانگ لایانگ، توسط ژاپنی ها مورد هدف قرار گرفت و کشته شد.
ادوارد بارنز (؛ 28 october 1776 – ) نظامی و سیاستمدار اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. او یک افسر ارتش بریتانیا بود که به عنوان فرماندار سیلان بریتانیا خدمت می کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
ادموند چارلز بیرد (; – ) نظامی اهل جمهوری ایرلند بود. او در طول جنگ های جهانی اول و دوم افسر ارتش بریتانیا بود و در سال ۱۹۴۶ دستیار پادشاه، جورج ششم، بود. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده است.
ادوارد سیسیل بتون (; – ) فرد نظامی اهل آفریقای جنوبی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
چارلز آسگیل، بارونت دوم (; – ) نظامی و سیاست مدار اهل فرانسه بود. وی افسر ارتش بریتانیا بود. در پایان جنگ انقلاب آمریکا، او مسئول اصلی ماجرای معروف به ماجرای آسگیل در سال ۱۷۸۲ شد که در آن حکم اعدام تلافی جویانه او در حالی که اسیر جنگی بود، توسط نیروهای آمریکایی که او را در اختیار داشتند، به دلیل مداخله مستقیم دولت فرانسه، تخفیف یافت. بعدها در دوران کاری خود، او در لشکرکشی فلاندر، سرکوب شورش ایرلندی ها در سال ۱۷۹۸، و فرمانده لشکر شرقی ایرلند در طول شورش ایرلندی ها در سال ۱۸۰۳ شرکت داشت.
سر رابرت آروندل (; – ) یک نظامی، سیاست مدار و دیپلمات اهل بریتانیا بود. وی بین سال های ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۳ فرماندار جزایر بادگیر بریتانیا بود و پس از آن از ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۹ فرماندار مستعمره باربادوس بریتانیا بود.
چارلز داگلاس آرمسترانگ (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده است.
کلمنت آرمیتاژ (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
رابرت هری برترام آرکرایت (؛ ۳۰ ژوئیه ۱۹۰۳ – ۱۴ نوامبر ۱۹۷۱) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
جورج آنسون (؛ ۱۳ اکتبر ۱۷۹۷ – ۲۷ مه ۱۸۵۷) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است. او یک افسر نظامی بریتانیایی و سیاستمدار ویگ از خانواده آنسون بود.
آرچیبالد آلیسون، بارونت دوم (; – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او یک سرباز اسکاتلندی بود که در دهه ۱۸۸۰ به مقامات بالایی در ارتش بریتانیا رسید. او از نوادگان خانواده آلیسون بود که توسط فرانسیس گالتون در کتاب نبوغ ارثی (۱۸۶۹) به عنوان نمونه ای از نبوغ به ارث رسیده در طول چندین نسل معرفی شده است. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
پیتر اف. بوریش (Peter F. Borish)، رئیس هیئت مدیره و مدیرعامل شرکت تجاری کامپیوتری در حوزهٔ سرمایه گذاری و مشاوره است که بانک تجارت سلطنتی کانادا، بزرگترین مشتری آن محسوب می شود. او همچنین به گروه بازرگانی گاز طبیعی متعلق به آدام هافمن در شرکت فناوری های پیچشی و شرکای نوربری که صندوق تأمینی کلان جهانی اختیاری متعلق به اقلیت که اخیراً راه اندازی شده، مشاوره می دهد. پیش تر، در شرکت تجاری کامپیوتری، بوریش استراتژیست ارشد گروه کوآد و شرکت های وابسته به آن بود. بوریش در جایگاه شغلی خود، استعدادهای جدید را برای کوآد به کار می گماشت و با شرکای مؤسس در زمینهٔ استراتژی تجاری همکاری می کرد. وانگهی، او به بازرگانان در ایجاد روشی به منظور بهبود عملکرد شغلی خود به عنوان مربی کسب وکار کمک کرد. بوریش رئیس هیئت مدیره و مدیرعامل شرکت تجاری کامپیوتری و در حال حاضر سرمایه دار و مشاور ولیواستریم ونچرز است. او همچنین سرمایه گذار و مؤسس در شرکت چریتیباز بود. بوریش سابقهٔ فعالیت در بانک فدرال رزرو نیویورک را دارد. همچنین او شریک و نفر دوم در شرکت سرمایه داری تودور، رئیس هیئت مدیرهٔ شرکت با مسئولیت محدود وان شیکاگو و بنیاد غیرانتفاعی
برای مطالعهٔ چرخه ها و مؤسسهٔ بازارهای مالی بود. او همچنین عضو هیئت مؤسسان «بنیاد رابینهود» و «ریاضیات برای آمریکا» است. تحصیلات. در سال ۱۹۸۱، بوریش مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ اقتصاد از دانشگاه میشیگان دریافت کرد. او همچنین در سال ۱۹۸۲ در رشتهٔ سیاست عمومی در مقطع کارشناسی ارشد از دانشکدهٔ سیاست عمومی جرالد آر. فورد دانشگاه میشیگان فارغ التحصیل شد. حرفه. پیتر بوریش از سال ۲۰۱۳ تاکنون در گروه با مسئولیت محدود کوآد، شرکت مدیریت سرمایه گذاری، به عنوان استراتژیست ارشد فعالیت می کند. وانگهی، بوریش از سال ۱۹۹۵ به عنوان مدیرعامل و عضو هیئت مدیرهٔ شرکت تجاری کامپیوتری۳ که صندوقی با مدیریت فعال متمرکز بر سرمایه گذاری در اقتصاد کلان است، مشغول به فعالیت است. او در این شرکت الگوهای تجارت و مدیریت ریسکی را طراحی می کند که شرکتش برای مدیریت دارایی ها در بازار مشتقات از آن بهره می برد. همچنین میان سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۸، بوریش به عنوان مدیرعامل و عضو هیئت مدیرهٔ شرکت مدیریت سرمایهٔ توئینفیلدز، یک صندوق تأمینی کلان جهانی با تمرکز بر بخش درآمد ثابت، فعالیت می کند. بوریش یکی از شرکای بنیان گذار شرکت سرمایه گذاری تودور، یک ش
رکت سرمایه گذاری بین المللی بود که از سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۴ به عنوان مدیر تحقیقات در آنجا فعال بوده است. علاوه بر موقعیت های راهبردی بالا، آقای بوریش از سال ۲۰۱۳ تاکنون به عنوان مشاور هیئت مدیرهٔ آزمایشگاه های ولیواستریم، شتاب دهنده ای برای فناوری های خدمات مالی و از سال ۲۰۱۵ تاکنون به عنوان متولی اعتماد سرمایه داران آر.ام. بی، شرکت مدیریت سرمایه گذاری نامحدود، فعالیت می کند. آقای بوریش به فعالیت های غیرانتفاعی و بشردوستانهٔ قابل توجه می پردازد و همچنین به راه اندازی این نوع بنیادها کمک می کند. از سال ۱۹۹۸، او در هیئت مدیرهٔ بنیاد رابین هود که از پروژه های آموزشی نیویورک به نفع کودکان بی بضاعت حمایت مالی می کند، مشغول به فعالیت است. علاوه بر آن، آقای بوریش از سال ۱۹۹۱ متولی مؤسسهٔ بازارهای مالی بوده که سازمانی غیرانتفاعی در زمینهٔ مشارکت در توسعهٔ استانداردها و تقویت ابتکارات و بهترین شیوه ها در صنعت خدمات مالی است. از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۳، آقای بوریش به عنوان عضو هیئت مدیرهٔ چریتیباز، خیریه ای مبتکر که از طریق مزایده هایی با حضور افراد سرشناس کمک مالی می کند، فعالیت کرده است. او همچنین به عنوان عضو هیئت مدیرهٔ انجمن