Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی نقل مکان کردند. ساپینگتون در آنجا کسب و کارش را توسعه داد و سپس زمین و بردگان را تصاحب و از لحاظ سیاسی در شهرستان سالین نفوذ کرد. اما او به دلیل اختراع یک داروی اختصاصی در سطح ملی به شهرت رسید: قرص کینین برای درمان مالاریا و تب های دیگر که در دره های میسوری و می سی سی پی شایع بودند. او این قرص ها را تولید و به فروش می رساند که به پُرفروش ترین های ملی تبدیل شد. دو تن از دامادهای ساپینگتون و همچنین یکی از نوه های او و جین فرماندار میسوری شدند. بریثیت در خانه و چندین مدرسه دولتی در ایالت خود تحصیل کرد. در سال ۱۸۰۰ خانواده او به شهرستان لوگان، ایالت کنتاکی نقل مکان نمودند، جاییکه او توانست به تحصیلاتش ادامه دهد. وی در اوایل جوانی به عنوان معاون نقشه بردار در قلمروی ایلینوی منصوب شد. او به کنتاکی بازگشت و در یک مدرسه روستایی مشغول تدریس گردید. وی عایدات خود را در خرید زمین سرمایه گذاری کرد و به سرعت به اندازه ای کافی ثروت جمع نمود که بتواند چندین سال او را بسنده باشد. او حقوق را زیر نظر قاضی کالب والاس فراگرفت «خواند». وی در سال ۱۸۱۰ در انجمن راسلویل، کنتاکی پذیرفته شد و کارش را از آنجا شروع کرد. در سال ۱۸۱۲، بر
یثیت با کارولین ویتاکر از شهرستان لوگان ازدواج کرد که ثمره ازدواج شان یک دختر و یک پسر بود. پس از مرگ کارولین، بریثیت با سوزان ام. هریس از شهرستان چسترفیلد، ویرجینیا ازدواج کرد. بریثیت از همسر دومش نیز یک دختر داشت. اگرچه بریثیت در سن ۴۷ سالگی درگذشت، اما از هر دو همسرش بیشتر زندگی کرد. حرفه سیاسی. در سال ۱۸۱۱ بریثیت به عنوان نماینده شهرستان لوگان، ایالت کنتاکی در مجلس نمایندگان انتخاب و تا سال ۱۸۱۵ هرسال مجدداً به این صندلی راه یافت. در سال ۱۸۲۸ دموکرات ها ویلیام تی. باری را به عنوان نامزد خود برای مقام فرمانداری انتخاب کردند. در ابتدا، آنها مقام معاون فرماندار را به قاضی جان پی. اولدهام پیشنهاد کردند، اما وی نپذیرفت و بریثیت به جای او انتخاب شد. بری انتخابات را به توماس متکالف جمهوری خواه ملی باخت، اما بریثیت با گرفتن بیش از ۱۰۰۰ رأی، بر جوزف آر. آندروود، معاون متکالف پیروز شد. بریثیت به عنوان معاون فرماندار، ایجاد مدارس عمومی را در ایالت گسترش داد. در ماه دسامبر سال ۱۸۲۹، وی به عنوان رئیس انجمن آموزشی کنتاکی انتخاب گردید که مأموریت اعلام شده آن «ارتقاء و اشاعه آموزش مردمی از طریق نشر اطلاعات، با بهره گیری
از منبر و مطبوعات و با ایراد سخنرانی های عمومی در این زمینه، در روز چهارم ژوئیه و در محله های مختلف همجوار و از طریق سایر ابزارهای عملی بود.» در سال ۱۸۳۳، بریثیت رئیس انجمن مشترک مدارس کنتاکی شد. او یکی از نامزدهای بود که در سال ۱۸۳۱، برای جانشینی جان روآن به مجمع عمومی، مجلس سنای ایالات متحده معرفی گردید. او ۶۶ رأی از ۱۳۷ رأی را به دست آورد که ۳ رأی برای کسب اکثریت کمتر بود. دیگر نامزدهای ناموفق شامل جان جی. کریتن دن (۶۸ رأی)، ریچارد منتور جانسون (۶۴ رأی) و چارلز ای. ویکلیف (۴۹ رأی) بودند. پس از ۱۵ بار رأی گیری، مجمع نتوانست نامزدی را انتخاب کند، در نهایت موضوع را به جلسه بعدی موکول کردند. در آن جلسه، مجمع هنری کلی را برای پُر کردن صندلی مذکور انتخاب کردند.
مریم سعیدالله یونا نبی یوا (به ؛ زادهٔ حدود ۱۹۳۷ – درگذشتهٔ ۲۸ دسامبر ۲۰۱۷) بانوی اول تاجیکستان از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۲ و همسر اولین رئیس جمهور منتخب این کشور، رحمان نبی اف بود. مرگ. نبی یوا در ۲۸ دسامبر ۲۰۱۷ در سن هشتادسالگی، بر اثر استنشاق دود طی آتش سوزی خانه اش در خجند، درگذشت. پروندهٔ این آتش سوزی به علت احتمال آتش افروزی عمدی مورد تحقیق و بررسی واقع شد.
گرگوریت یا گرگورییت (gregoryite) یک ماده معدنی کربناته بی آب است که سرشار از پتاسیم و سدیم و با فرمول شیمیایی است.. این یکی از دو ماده اصلی ناتروکربناتیت است که به طور طبیعی در گدازه آتشفشان الدوینیو لنگای یافت می شود. ماده دیگر نیرریت است. گرگوریت به دلیل ماهیت بی آب خود به سرعت با محیط واکنش نشان می دهد و باعث می شود گدازه تیره در عرض چند ساعت به ماده سفید تبدیل شود. گرگوریت برای اولین بار در سال ۱۹۸۰ توصیف شد و به نام زمین شناس و نویسنده بریتانیایی جان والتر گرگوری (۱۸۶۴–۱۹۳۲) که کافت شرق آفریقا را مطالعه می کرد نامگذاری شد. بروز گرگوریت همراه با نیرئیت، آلاباندیت، سنگ نمک، سیلویت، فلئوریت و کلسیت است.
داونس ویو () محله ای در انتهای شمالی تورنتو، انتاریو، کانادا، واقع در ناحیه نورث یورک است. این منطقه نام خود را از مزرعه داونس ویو گرفته است که در حدود سال ۱۸۴۲ در نزدیکی تقاطع امروزی خیابان کیله و خیابان ویلسون ایجاد شد.
جان براف (John Brough) (۱۷ سپتامبر ۱۸۱۱–۲۹ اوت ۱۸۶۵)، سیاستمدار دموکرات و اهل ایالت اوهایو بود. او در سال های پایانی جنگ داخلی آمریکا به عنوان بیست و ششمین فرماندار ایالت اوهایو خدمت کرد و مدت کوتاهی پس از پایان جنگ از اثر ابتلا به بیماری قانقاریا درگذشت. اوایل زندگی و حرفه. براف که در شهر ماریتای اوهایو از پدر مهاجر انگلیسی و مادر متولد پنسیلوانیا به دنیا آمده بود، در سن یازده سالگی یتیم شد. او برای تأمین مخارج زندگیش شاگرد یک چاپخانه شد و بعداً در دانشگاه اوهایو سه سال به صورت نیمه وقت تحصیل کرد و به عنوان گزارشگر برای نشریهٔ «"آینه آتن"» به صورت پاره وقت کار کرد. او در ماریتا و بعد در لنکستر روزنامه نگار شد؛ جاییکه او و برادرش چارلز «"عقاب اوهایو"»، روزنامهٔ طرفدار حزب دموکرات را خریداری کردند. براف مدت دو سال به عنوان منشی در سنای ایالت اوهایو خدمت کرد، (جاییکه او به عنوان خبرنگار مرکز برای روزنامهٔ خودش و همچنین روزنامهٔ «"دولتمرد اوهایو"» نیز کار کرد). او در سال ۱۸۳۷ به عنوان یک دموکرات به نمایندگی از ناحیهٔ فیرفیلد-هوکینگ به مجلس نمایندگان ایالت اوهایو راه یافت و از سال ۱۸۳۸ تا ۱۸۳۹ در سمت رئیس کمیتهٔ
بانک ها و ارز خدمت کرد. او بعداً سمت حسابرس ایالتی را به عهده گرفت و تا سال ۱۸۴۵ در این سمت خدمت کرد تا این که ویگ ها (اعضای حزب محافظه کار سنتی ویگ) با پیروزی در انتخابات ۱۸۴۴ اکثر دموکرات های ایالت را از قدرت بیرون کردند. براف از سال ۱۸۴۰ تا ۱۸۴۳ متولی دانشگاه اوهایو بود. در سال ۱۸۴۱، او و برادرش نشریهٔ «"اعلان کننده سینسیناتی"» را خریداری و آن را با عنوان «"استفسارگر سینسیناتی"» نام گذاری کردند. براف بعداً به ایالت ایندیانا نقل مکان کرد و وارد تجارت راه آهن شد و در سال ۱۸۴۸ ریاست راه آهن «"مدیسون و ایندیاناپولیس"» را به عهده گرفت. او بعداً عهده دار ریاست راه آهن «"بلفونتاین و ایندیانا"» شد. او به دلیل مدیریتی که منجر به مبدل شدن راه آهن مدیسون به محل اصلی بسته بندی گوشت خوک در سطح ملی شد، معروف است. اما بعدها این خط آهن قربانی رقابت ها شد. ثمرهٔ رقابت وی با خطوط آهن رقیب ساخت دو تونل به هدف جلوگیری از شیب های تند در خط آهن مدیسون بود. شرکت در جریان دو سال، بیش از ۳۰۰ هزار دلار را در زمینهٔ ساخت وساز به مصرف رساند و این تلاش ها در سال ۱۸۵۵ متوقف شد. این پروژه در میان مردم به «حماقت براف» معروف شده بود و در
سال ۱۸۵۳ وقتی راه آهن مدیسون با یک شرکت راه آهن دیگر دستخوش یک ادغام کوتاه مدت شد، براف آنرا ترک کرد. براف مردی سختکوش و از لحاظ فیزیکی درشت اندام و تنومند بود. شرکت راه آهن به افتخار او یکی از موتورهای خود را به «جان براف» نامگذاری کرد؛ وقتی این موتور به تاریخ د ۱۰ مه سال ۱۸۵۰ به شرکت مدیسون آورده شد، یک روز بعد پیام رسان شرکت نظر زیر را که در اول ماه ژوئن همان سال در «مجلهٔ علمی آمریکا» به چاپ رسید، بیان کرد: «به ما گفته شده که این موتور به دلیل وزن زیاد و ظرفیت عالی تجاری که دارد، جان براف نامیده می شود». فرماندار اوهایو. جمهوری خواهان و دموکرات های حامی جنگ در اوهایو که از مدیریت دیوید تاد، فرماندار این ایالت ناراضی بودند، به تاریخ ۱۰ ژوئن سال ۱۸۶۳ به جان براف-در پی سخنرانی وی در زادگاهش ماریتا به حمایت از حزب اتحاد- رو آوردند. او با حمایت حزب اتحاد و تاحدی به دلیل حمایت قوی تر او نسبت به تاد از دیدگاه ضد برده داری که از دلایل جنگ شمال بود، در سمت فرمانداری انتخاب شد. براف که به نمایندگی از حزب اتحاد در انتخابات پیروز شد، یگانه فرماندار اوهایو است که نه دموکرات و نه هم جمهوری خواه بود. براف کلمنت والاندیگ
ام، رهبر کاپرهیدها (دموکرات های صلح یا مخالفان جنگ داخلی آمریکا) را نیز شکست داد. این امر سبب شد تا رئیس جمهور آبراهام لینکن به براف بنویسد که: «شکوه بر خداوند، اوهایو ملت را نجات داد». براف در ژانویهٔ سال ۱۸۶۴ کارش را (به عنوان فرماندار) آغاز کرد. والترهاویگهرست، مورخ اهل اوهایو از براف به عنوان «مردی گاو نر مانند و با نیروی محرک» توصیف کرده است و ریچارد اچ. ابوت نوشته است که او «به سیاست های خشن و همطراز با خلق و خویش شهرت داشت…(و او) مردی رک، صریح و گستاخ که عاشق جویدن تنباکو بود (که به این ترتیب) با دو سلف خوش تیپ و با وقارش ویلیام دنیسون و دیوید تاد کاملاً متضاد جلوه می کرد.» براف به عنوان فرماندار، قویاً از سیاست جنگ دولت لینکن حمایت کرد و برای ترغیب فرمانداران ایالت های غرب میانه جهت تشکیل هنگ های ۱۰۰ روزه (داوطلبان جنگ برای خدمت صد روزه در ارتش) در اوایل سال ۱۸۶۴، عنصری کلیدی بود تا نیروهای کارکشتهٔ بیشتری برای شرکت در مبارزات بهاری ژنرال اولیسس گرانت به خدمت گرفته شود. اوهایو بیش از ۳۴ هزار سرباز آماده کرد و در میان پنج ایالت دخیل در جنگ (ایندیانا، ایلینوی، آیوا و ویسکانسین) یگانه ایالتی بود که بیش ا
ز سهمیهٔ خود سرباز فراهم کرد. براف در سال ۱۸۶۴ با وجود دسایس سالمون پی. چیس، پسر محبوب اوهایو از انتخاب مجدد لینکن حمایت کرد و به گونه ای خستگی ناپذیر تلاش کرد تا به سربازان ایالتی در میدان نبرد کمک کند. وقتی چیس از سمت وزیر خزانه داری استعفا کرد، براف در آن سمت پیشنهاد شد؛ اما وی این پیشنهاد را رد کرد تا در سمت فرماندار باقی بماند. با پایان یافتن جنگ در سال ۱۸۶۵، ائتلاف حامیان حزب اتحاد فروپاشید و جمهوری خواهان پیروز به دنبال کاندیدا در جاهای دیگر می گشتند. در ۱۵ ژوئن همان سال، براف اعلام کرد که او به دنبال نامزد شدن دوباره برای احراز کرسی فرمانداری نیست، اما پیشنهاد نامزدی در این سمت را رد نخواهد کرد. او پیشنهادی دریافت نکرد. در تابستان آن سال، براف در حیات مجلس ایالتی لغزید، دستش کبود شد و مچ پایش شدیداً پیچ خورد. استفادهٔ او از عصا با گذشت زمان باعث التهاب (در ناحیهٔ مچ پا) و در نهایت منجر به ابتلا به بیماری قانقاریا شد. ابوت نوشته است که براف «تمام تلاش خود را برای خدمت گذاری به ایالتش به کار بست (و این کار را) با توانایی و انرژی ای که داشت انجام داد». ریچارد سی. ناپف، یکی از مورخان نوشته است: «هر چیزی ک
ه در مورد تعصب (نسبت به حزب) و عدم وقار شخصیتی براف گفته شود، با آنهم چیزی که وی را متبارز می سازد، ظرفیت، صداقت، استقامت و روحیهٔ سرشار ملی او بود». زندگی خصوصی و مرگ. براف دوبار ازدواج کرده بود و هفت فرزند داشت. وی در سال ۱۸۳۲ با آچساه پی. پرودن که اهل آتن (شهری در ایالت جورجیای آمریکا) بود، ازدواج کرد. براف از وی دو فرزند داشت. پرودن در ۸ سپتامبر سال ۱۸۳۸ در لنکستر وفات کرد. براف در سال ۱۸۴۳ با کارولین ای. نلسون از اهالی کلمبوس در لویستاون پنسیلوانیا ازدواج نمود که ثمرهٔ ازدواج آنان پنج فرزند بود. جان براف در ۲۹ اوت سال ۱۸۶۵، درست ۱۹ روز پیش از تولید پنجاه وچهار سالگیش در جریان وظیفه درگذشت. او در گورستان وودلند در شهر کلیولند به خاک سپرده شد. براف به دلیل خدماتش به عنوان فرماندار در جریان جنگ داخلی، با نصب یک تابلوی کامل برنزی در بنای یادبود از سربازان و ملوانان شهرستان کویاهوگا در شهر کلیولند ایالت اوهایو مفتخر شده است.
بزرگراه ۴۸ انتاریو () بزرگراهی در شبکه بزرگراه های استانی انتاریو در جنوب انتاریو است.
فیکاردو () سکونتگاهی قدیمی در قبرس است که ویژگی های سنتی قرون وسطایی خود را حفظ کرده است. این سکونتگاه در تپه های جنوب شرقی کوهستان ترودوز، خدود ۴۰ کیلومتر جنوب غرب نیکوزیا قرار دارد. این روستا هم اکنون تقریباً رها شده است.
پرینس اسپورتس () شرکت تجهیزات ورزشی آمریکایی است، که در سال ۱۹۷۰ توسط رابرت اچ مک کلور تأسیس شد.
تایتلیست () شرکت تجهیزات ورزشی آمریکایی است، که در سال ۱۹۳۲ تأسیس شد و هم اکنون زیرمجموعه ای از شرکت آکوشنت می باشد.
ییرژی اورتن (; – ) شاعر اهل کشور جمهوری چک بود. وی بین سال های ۱۹۳۰ تا ۱۹۴۲ میلادی فعالیت می کرد. آثار او تحت تأثیر سوررئالیسم و فولکلور بود.
میلان اوه نسکو (؛ زادهٔ ) شاعر و ویراستار اهل کشور جمهوری چک است. پس از ترک دو مدرسه متوسطه قبل از فارغ التحصیلی از یکی از آنها، در بسیاری از مشاغل یدی کار کرد. او همچنین انتشارات خود و یک کتابفروشی داشت. در حال حاضر او به عنوان ویراستار آزاد کار می کند.
دانشگاه الیمامه (به عربی: جامعة الیمامة) دانشگاهی مستقر در ریاض است که توسط وزارت آموزش عالی عربستان سعودی به رسمیت شناخته شده است. این مدرسه توسط خالد بن محمد الخضیر تأسیس شد. دانشگاه الیمامه در سال ۲۰۰۱ فعالیت خود را به عنوان کالج آغاز کرد و اولین دانش آموزان پسر را در سال ۲۰۰۴ و اولین دانش آموزان دختر را در سال ۲۰۰۶ پذیرفت. با فرمان سلطنتی ملک عبدالله در دسامبر ۲۰۰۸ به جایگاه دانشگاه ارتقا یافت اولین مراسم فارغ التحصیلی در ژوئن ۲۰۰۹ تحت حمایت شاهزاده ستام، معاون وقت استانداری استان ریاض برگزار شد. در نوامبر ۲۰۰۹، مراسم افتتاحیه بزرگ بریدن روبان تحت حمایت پرنسس آدیلا به افتخار پردیس جدید زنان برگزار شد.
پاناگیا تیس آنگِلوکتیستیس () یا پاناگیا آنگلوکتیستی (Παναγία Αγγελόκτιστη، «پاناگیا ساخته شده توسط فرشتگان») کلیسای بیزانسی واقع شده در روستای کایتی، قبرس خدود ۱۲ کیلومتری جنوب غربی شهر کنونی لارناکا و شهر باستانی کیتیون است. کلیسای پاناگیا آنگلوکتیستی به عنوان یک میراث جهانی یونسکوی احتمالی در سپتامبر ۲۰۱۵ ثبت شد و هم اکنون در فهرست آزمایشی میراث جهانی یونسکو قرار دارد. تاریخ. سده ۵ تا ۶. ساختار ابتدایی کلیسا یک بازیلیکا با سقف چوبی بود؛ در آن دوران تمام بازیلیکاها در قبرس نیز سقف چوبی داشتند. بازیلیکا احتمالاً در سدهٔ پنجم میلادی ساخته شده باشد، هرچند که پیشینهٔ موزائیک آن به دوران سدهٔ ششم میلادی می رسد. در این دوران جزیرهٔ قبرس برای بیش از ۱۰۰ سال تحت حکومت امپراتوری روم شرقی بوده است. مانند بسیاری از بازیلیکاهای قبرس، بازیلیکای کایتی در حدود سده های هفتم و هشتم ویران شد. برخی از مورخان خاطرنشان کرده اند که این ویرانی مصادف با بسیاری از حملات اعراب در این منطقه است، زیرا امپراتوری بیزانس به سختی می توانست از مناطق پیرامون امپراتوری محافظت کند. مورخان دیگر خاطرنشان کرده اند که این کلیساها سازه های چوبی بود
ند و با چراغ های نفتی روشن می شدند که «در بهترین زمان خطر آتش سوزی بدی بود». معبر و موزاییک معروف پاناگیا تیس آنگلوکتیستیس از تخریب جان سالم به در بردند و در کلیسایی که بعداً بر روی پایه های کلیسای ساخته شد گنجانده شدند. مریلیس خاطرنشان می کند که «در سال های ۹-۶۸۸، خلیفه عبدالملک (حکومت ۶۸۵-۷۰۵) با ژوستینین دوم قراردادی امضا کرد که در آن قبرس [به قلمرو بی طرفی تبدیل شد]… [و] قبرس به دلیل وضعیت بی طرف خود، تا حد زیادی تحت تأثیر مناقشات شمایل شکنان قرار نگرفت (۷۳۰-۸۴۳)».
جان ادوارد بولینی (John Edward Bouligny) (۵ فوریه ۱۸۲۴–۲۰ فوریه ۱۸۶۴)، سیاستمدار آمریکایی که عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده به نمایندگی از ایالت لوئیزیانا بود. یک دوره به عنوان عضو حزب آمریکایی جنبش هیچ چیز نمی دانم خدمت کرد. در جریان دورهٔ خدمتش ایالت لوئیزیانا از اتحادیه جدا شد اما بولینی در واشینگتن ماند و از استعفا خودداری کرد. وی یگانه عضو کنگره بود که پس از جدایی لوئیزیانا از اتحادیه استعفا نداد یا کرسی خود را خالی نگذاشت. زندگی نامه. بولینی که به نام میانیش، ادوارد شناخته می شد در نیو اورلئان به دنیا آمد. بولینی، پسر لیوس بولینی نماینده ایالت لوئیزیانا و الیزابت ویرجینی دوهتریف بود. عمویش به نام شارل دومینیک ژوزف بولینی در دههٔ ۱۸۲۰ یک دوره به عنوان سناتور ایالات متحده از ایالت لوئیزیانا خدمت کرد و پدربزرگش به نام فرانسیسکو بولینی مقام عالی رتبه استعماری اسپانیایی و فرماندار نظامی در اواخر قرن هجدهم در لوئیزیانای اسپانیا بود. بولینی قبل از آموزش در رشته حقوق و پذیرش در کانون وکلا، در مدرسه دولتی در نیو اورلئان درس خواند. بولینی در سال ۱۸۵۲ توسط رئیس جمهور میلارد فیلمور «دستیار ارزیاب اموال التجاره» اد
ارهٔ گمرک ایالات متحده در نیو اورلئان منصوب شد. بولینی در دههٔ ۱۸۵۰ درگیر سیاست های حزب هیچ چیز نمی دانم شد و در سال ۱۸۵۵ منشی حزب در ایالت بود. در حالی که حزب آمریکایی ملی به شدت طرفدار پروتستان بود، حزب هیچ چیز نمی دانم در ایالت لوئیزیانا شامل نواحی عمدتاً کاتولیک نشین نیو اورلئان، حمایت قوی پیدا نمود. برعکس حزب ملی، حزب آمریکایی لوئیزیانا از تصویب امتحان دینی برای عضویت خودداری کرد و این کار را به خاطر استقبال از ویگ های سابق طرفدار برده داری و ضد مهاجر از جمله کریاویوها همچون بولینی، انجام داد. بولینی در سال ۱۸۵۶ مسئول ثبت اسناد منطقه چهارم شهری نیواورلئان انتخاب شد و مسئولیت محاکمه و مجازات پرونده های آزار و اذیت عمومی و جرایم قباحت را به عهده داشت. ناحیهٔ چهارم در سال ۱۸۵۲ به نیواورلئان ادغام شد؛ جفرسون پاریش و فرانسیس برادر بزرگ بولینی به عنوان شهردار شهر لافایت آن زمان خدمت نمودند. عضو کنگره. بولینی در سال ۱۸۵۹ در یک رقابت نامزدی «گرم، تنگاتنگ و جدی» برای رقابت نامزد حزب آمریکایی برای ناحیهٔ اول کنگره لوئیزیانا انتخاب شد. بولینی، قاضی تی.جی.هنت پسر عضو ارشد حزب ویگ و چارلز دیدیر دروکس نمایندهٔ ایالت ر
ا شکست داد. بولینی با اختلاف دو رای دروکس را در کنوانسیون حزبی شکست داد. بولینی با اکثریت نسبی ۴۹٫۱۳ درصد آرا و شکست دادن امیل لاسره نمایندهٔ اسبق دموکرات و چارلز بینوین نامزد حقوق ایالات پیروز انتخابات ماه نوامبر بولینی در جریان کنگره سی و ششم بر کرسی کمیتهٔ مطالبات خصوصی زمین تکیه زد. بولینی در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۸۶۰ علناً از استیون. ای داگلاس نامزد دموکرات حمایت کرد. بولینی شدیداً با جدایی لوئیزیانا برای پیوستن به ایالات مؤتلفه یا کنفدراسیون آمریکا مخالفت کرد و در یک سخنرانی در کنگره در ۵ فوریه سال ۱۸۶۱ اظهار داشت که او نه به کنوانسیون جدایی لوئیزیانا، بلکه به مردمی که او را انتخاب کرده اند، پاسخگو خواهد بود. بولینی در ادامه گفت که اگر موکلینش بخواهند که از قدرت کناره گیری نماید، این کار را خواهد کرد اما یک شخص طرفدار اتحادیه باقی خواهد ماند. بولینی پس از خروج لوئیزیانا از اتحادیه در ۲۶ ژانویه سال ۱۸۶۱ الی پایان دوره خدمتش در ۳ مارس سال ۱۸۶۱ کرسی خود را از دست نداد. پس از جدایی. بولینی به نیو اورلئان برگشت و در انتخابات ماه نوامبر سال ۱۸۶۱ برای سمت قاضی صلح رقابت نمود که شکست خورد. طبق گزارش ها بول
ینی به علت حمایت از اتحادیه چندین مرتبه وارد جنگ تن به تن شد (حداقل یک مرتبه در ماه بین اواخر سال ۱۸۶۱ و اواسط سال ۱۸۶۲) که سبب شکستن دست چپ و فلج شدن بازویش شد. تا سال ۱۸۶۳ از جنگ های تن به تن او گزارش داده می شد. در سال ۱۸۶۲ رئیس جمهور لینکلن پس از صدور اعلامیه آزادی بردگان، بولینی را استخدام نمود تا معلوم سازد که آیا نواحی نیواورلئانان تحت اشغال و سایر بخش های لوئیزیانا قادر به برگذاری انتخابات زودهنگام به خاطر فرستادن نماینده به کنگره هستند یا خیر. همین که انتخابات تأیید شد، بولینی برای انتخاب مجدد در کرسی خالی خود در کنگره کاندیدا شد اما به آسانی توسط بنجامین فلاندرز که حمایت بنجامین بوتلر فرماندار نظامی اتحادیه برای لوئیزیانا را با خود داشت، شکست خورد. بولینی در مقابل ۲٬۱۸۴ رأی فلاندرز، صرفاً ۱۳۶ رأی به دست آورد. بولینی شکست خود در انتخابات را به دخالت بوتلر در انتخابات نسبت داد که بوتلر دخالت در انتخابات را رد نمود و بعدها (به دروغ) شایع شد که بوتلر در یک نبرد تن به تن به بوتلر شلیک کرده است. هرچند لینکلن در نظر داشتن تا بولینی را پس از ترک کنگره در سمتی در نیو اورلئان منصوب نماید اما پس از این که بولی
نی در تلاش برای انتخاب مجدد شکست خورد، لینکلن تمایل کمتری برای یافتن یک سمت حمایتی برای وی نشان داد. بولینی بعد به واشینگتن برگشت و در ماه فوریه سال ۱۸۶۴ در همان جا در خانهٔ پدر خانمش فوت نمود. بولینی در مقبرهٔ خانوادهٔ پارکر در قبرستان کنگره به خاک سپرده شد. زندگی شخصی. بولینی به چندین زبان صحبت می کرد. از فرانسوی و اسپانیایی در منزل خانوادگیش و در مکاتبات با پسرهای عمویش در اروپا استفاده می کرد، در حالی که در نامه با خانمش از انگلیسی استفاده می نمود. بولینی در کنگره وظیفه را با انگلیسی انجام می داد با این وجود در جریان بحث در رابطه با انتخاب رئیس کنگره سی و ششم، بولینی با پرسیدن این سؤال که اگر وی از اظهارات مستثنی قرار داده شده باشد «چون به زبان انگلیسی صحبت نمی نماید»، به کنایهٔ امرسون اتریج پاسخ داد که گفته بود «هر مرد دوست من که چهره صادق دارد، زبان انگلیسی صحبت می نماید، به کتاب مقدس انجیل سوگند یاد می نماید و قانون اساسی را با حرف 'ک' نمی نویسد». بولینی زمانیکه به واشینگتن رسید، مجرد بود اما در ۱ مه سال ۱۸۶۰ با مری الیزابت پارکر دختر جورج پارکر بازرگان واشینگتن، ازدواج نمود. این عروسی «احتمالاً پر زرق
و برق ترین عروسی بود که تا آن زمان در کلان شهرهای فدرال برگزار شده بود». رئیس جمهور جیمز بیوکنن، چندین تن از دبیران کابینه و تعداد زیادی از اعضای کنگره در این مراسم شرکت نموده بودند. سال های بعد این مراسم اشتباهاً به عنوان محلی شناخته شد که بوکنن از جدایی کارولینای جنوبی باخبر شد؛ با این وجود این واقعه تا ماه دسامبر سال ۱۸۶۰ اتفاق رخ نداد. این زوج دو دختر به نام های کورین و فلیسی داشتند. اودت لی فونتهه دختر فلیسی آوازخوان اپرا در قرن بیستم بود. در سال ۱۸۶۷ به عنوان بخشی از حل و فصل اختلاف طویل المدت ملک، کنگره سی و نهم قانونی را تصویب نمود که برمبنای آن یک ششم زمین های اهدا شده به ژان آنتوان برنارد دوتریو در سال ۱۸۶۷ به پاس وفاداری بولینی به اتحادیه، به الیزابت مری بیوهٔ بولینی و دخترش اهدا شد.
پاتریک اوردنیک (؛ زادهٔ ) نویسنده و مترجم اهل کشور جمهوری چک است که در فرانسه زندگی می کند. اوردنیک دوران جوانی خود را در پراگ گذراند. در سال ۱۹۸۴ به فرانسه مهاجرت کرد. او از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۸ به عنوان سردبیر و سرپرست بخش ادبیات فصلنامه L'Autre Europe بود. وی در سال ۱۹۹۲ در تأسیس دانشگاه آزاد نوآلاگت نقش داشت و از سال ۱۹۹۵ در آنجا سخنرانی می کرد. جوایز. او برندهٔ جایزه ملی ادبیات چک شده است.
ویلم زاوادا (; – ) شاعر، مترجم و روزنامه نگار اهل کشور چکسلواکی بود. زاوادا در خانواده یک کارگر آهنگری به دنیا آمد، پدرش در طول جنگ جهانی اول درگذشت، رویدادی که تأثیر زیادی بر کارهای آینده او گذاشت. مادرش او و دو برادرش را در شرایط فقیرانه بزرگ کرد. زاوادا از دکترای خود در فلسفه در دانشگاه کارل فارغ التحصیل شد و فعالیت ادبی خود را آغاز کرد. در سال ۱۹۲۷، زاوادا معروف ترین اثر خود را نوشت، «پانیچیدا»، اثری که برای همدلی با کشته شدگان جنگ جهانی اول و همچنین تأملی مالیخولیایی در مورد خود زندگی بود. زاوادا در دهه ۳۰ بیشتر به عنوان سردبیر مجله کار می کرد. پس از حمله آلمان نازی به چکسلواکی، او منزوی تر شد و «Hradní věž» را نوشت که در مورد کنار آمدن او با سرنوشت کشورش بود. پس از تسلیم آلمان، او به حزب کمونیست چکسلواکی پیوست، اما در سیاست حزب دخالتی نداشت. در سال ۱۹۴۸ به ریاست کتابخانه ملی چکسلواکی منصوب شد و در سال ۱۹۴۹ از سمتش استعفا داد. در سال ۱۹۵۸ مجدداً به طور موقت به عنوان رئیس کتابخانه منصوب شد. در سال ۱۹۶۶ مقام هنرمند ملی به او اعطا شد.
تیلتد کیلت () شرکت رستوران های زنجیره ای آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۳ توسط مارک دی مارتینو تأسیس شد.
توسعه با کاربری ترکیبی یا توسعه با استفاده ترکیبی () نوعی توسعه املاک و مستغلات، طراحی شهری، برنامه ریزی شهری و/یا یک نوع منطقه بندی است که کاربری های متعدد مانند مسکونی، تجاری، فرهنگی، سازمانی، یا سرگرمی، در یک فضا، که در آن این عملکردها تا حدی از نظر فیزیکی و عملکردی یکپارچه هستند، و ارتباطات عابران پیاده را فراهم می کند. توسعه با کاربری مختلط ممکن است برای یک ساختمان واحد، یک بلوک یا محله، یا در سیاست منطقه بندی در کل شهر یا سایر واحدهای اداری اعمال شود. این پروژه ها ممکن است توسط یک توسعه دهنده خصوصی، سازمان (شبه) دولتی یا ترکیبی از آنها تکمیل شود. توسعه با کاربری مختلط ممکن است ساخت و ساز جدید، استفاده مجدد از یک ساختمان موجود یا سایت براون فیلد یا ترکیبی باشد.
توماش زدخوفسکی (؛ زادهٔ ) سیاستمدار، مدیر بحران، تحلیلگر رسانه، شاعر و نویسنده اهل کشور جمهوری چک است. او از سال ۲۰۱۴ با «KDU-ČSL» که بخشی از حزب مردم اروپا است، عضو پارلمان اروپا بوده است.
محل نمایشگاه () یک منطقه توسعه با استفاده ترکیبی عمومی در تورنتو، انتاریو، کانادا، واقع در کنار خط ساحلی بلوار لیک شور دریاچه انتاریو، غرب مرکز شهر تورنتو است. این سایت ۱۹۷ هکتاری (۸۰ هکتار) شامل مراکز نمایشگاهی، تجاری، و ضیافت، ساختمان های تئاتر و موسیقی، بناهای تاریخی، پارک، امکانات ورزشی، و تعدادی مکان های تاریخی مدنی، استانی و ملی است. از امکانات این منطقه در تمام طول سال برای نمایشگاه ها، نمایشگاه های تجاری، فعالیت های عمومی و خصوصی و رویدادهای ورزشی استفاده می شود.
لادیسلاو کوویوس (; – ) مترجم، روزنامه نگار، وکیل، شاعر، نویسنده، و ویراستار اهل کشور جمهوری چک بود.
جان پرایس بوکانان (John Price Buchanan) (زادهٔ ۲۴ اکتبر ۱۸۴۷ – درگذشتهٔ ۱۴ مه ۱۹۳۰)، سیاستمدار و مدافع کشاورزان آمریکایی بود. او به عنوان فرماندار تنسی از سال ۱۸۹۱ تا ۱۸۹۳ خدمت کرد و در اواخر دهه ۱۸۸۰ رئیس اتحادیه کشاورزان و کارگران تنسی بود. یگانه دوره کاری بوکانان به عنوان فرماندار توسط نبرد زغال سنگ کریک که یک شورش مسلحانه معدنچیان زغال سنگ کریک به منظور پایان دادن به سیستم اجاره افراد محکوم ایالتی بود، به هم خورد. اوایل زندگی. بوکانان پسر توماس و ربکا (شانون) بوکانان، زادهٔ ۲۴ اکتبر ۱۸۴۷ شهرستان ویلیامسون، تنسی بود. او به مدارس عمومی رفت و در سال ۱۸۶۴ به عنوان سرباز به سواره نظام چهارم آلاباما به ارتش مؤتلفه پیوست. پس از پایان جنگ او به شهرستان رادرفورد تنسی، جاییکه مشغول کشاورزی و دامپروری شد، نقل مکان کرد. تا دهه ۱۸۸۰ مزرعه ۳۲۵ جریب فرنگی (۱۳۲ هکتاری) او یکی از موفق ترین مزرعه های شهرستان بود. او در سال ۱۸۸۶ و بار دیگر در سال ۱۸۸۸ به کرسی این شهرستان در مجلس نمایندگان تنسی انتخاب گردید. از جمله قوانین که او پشتیبانی می کرد، لایحه ای بود که کسب و کار کشاورزان را از مالیات تجاری ایالت معاف می نمود. در دهه
های پس از نبردهای داخلی، کشاورزان تنسی با افت ارزش محصولات و صعود هزینه های حمل و نقل دست به گریبان بودند و خواستار تنظیم نرخ راه آهن شدند. فرماندار ویلیام بی. بیت در دور اول خود کمیسیون راه آهن را تأسیس کرده بود، اما حزب بوربون و بخش های اقتصادی آن در سال ۱۸۸۵ لایحه ای را که به این کمیسیون رسمیت می داد، لغو کردند که این عمل باعث خشم کشاورزان شد. کشاورزان این ایالت با تشکیل بخشی از اتحاد کشاورزان به نام اتحادیه کشاورزان تنسی در سال ۱۸۸۸، بوکانان را به عنوان اولین رئیس خود انتخاب کردند. سال بعدی بوکانان با ادغام اتحادیه کشاورزان با یک گروه رقیب به نام چرخ کشاورزی، اتحادیه کشاورزان و کارگران تنسی (TFLU) را ایجاد کرد. فرمانداری. تا اواخر دهه ۱۸۸۰، TFLU و هوادارانش جناح قابل توجهی از حزب ایالتی دموکرات ها را شامل می شدند که به دموکرات های «هایسید» یا «ولف – هت» معروف بودند. در کارزار انتخاب فرمانداران ۱۸۸۰، نماینده برحال رابرت لاو تیلور در پی برگزیده شدن مجدد نبود و در کنوانسیون ژوئیه حزب، جناح های مختلف نامزدهای خود را به نامزدی حزب مطرح کردند. جناح بوربون از نماینده کنگره جوسیاه پیترسن، جناح تازه جنوب از غول ر