Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
های مالی را از شوروی و کمینترن دریافت می کرد. این سازمان پس از سال ۱۹۲۷ عملاً توسط عوامل فرستاده شده از مسکو هدایت می شد و دولت لهستان آن را ممنوع اعلام کرد. کشف ارتباط میان اتحادیه و حزب کمونیست بلاروس غربی که طرفدار شوروی وضع را برای مخالفان سیاست های لهستان بدتر هم کرد. اوکراین غربی. ناحیه گالیسیا و وولینیا کاملاً با یکدیگر متفاوت بودند. تا پیش از جنگ جهانی اول گالیسیا که توسط اتریش-مجارستان کنترل می شد شامل اوکراینی ها پیرو کاتولیک یونانی در شرق و لهستانی ها کاتولیک در غرب بود. در حالی که وولینیا را امپراتوری روسیه کنترل می نمود و جمعیت آن اکثراً اوکراینی های ارتدکس بوند که احساسات روس دوستی بسیار قوی داشتند. اوکراینی هایی گالیسیایی خودآگاهی بیشتری داشتند و تحت تأثیر ملی گرایان اوکراینی بودند. مذهب. کلیسای کاتولیک یونانی اوکراینی که جزوی از کلیساهای کاتولیک محسوب می گشت می توانست امیدوار باشد از آنجایی که لهستانی ها مذهب کاتولیک را یکی از ابزارهای اصلی اتحاد ملت می دیدند از موقعیت بهتری بهره ببرد. اما لهستانی هایی مانند استانیسواو گرابسکی اوکراینی های کالیسیایی را کمتر از اوکراینی های وولینیایی ارتدکس قا
بل اعتماد می دیدند.ref از همین رو تلاش می کردند تا از ادغام اوکراینی های ارتدکس و کاتولیک جلوگیری نمایند. به صورت تاریخی کلیسای کاتولیک یونانی دارای شخصیت ملی اوکراینی قدرتمندی بود و لهستانی ها به شیوه های مختلف تلاش می نمودند این شخصیت را تضعیف کنند. در سال ۱۹۲۴ میلادی پس از سفر رهبر کلیسای کاتولیک یونانی به آمریکای شمالی و اروپای غربی برای دیدار با کاتولیک های اوکراینی دولت لهستان بازگشت او به لووف را برای مدتی ممنوع کرد. کلیسای کاتولیک اوکراینی با محدودیت های متعددی روبرو می گشت و کشیشان لهستانی در مصدر امور قرار می گرفتند. با توجه به جمعیت زیاد اوکراینی های ارتدکس دولت لهستان قوانینی را جهت حفاظت از حقوق اقلیت های ارتدکس تصویب کرده بود. در عمل اما این قوانین اجرا نمی شد و کلیسای کاتولیک لهستان که به دنبال بسط قدرت خویش بود نمایندگان رسمی در سیم (مجلس لهستان) و دادگاه ها داشت. هر اتهامی کافی بود تا کلیسا را مصادره و آن را به کلیسای کاتولیک تحویل دهند. هدف از کارزار تجدیدنظر این بود که کلیساهای ارتدکسی که پیش از تحمیل این مذهب توسط روسیه تزاری کلیسای کاتولیک یونانی بودند را به شکل اول خود بازگردانند. ۱۹۰ کل
یسای ارتدکس نابود شدند و ۱۵۰ تای دیگر را اجباراً به کلیسای کاتولیک (آن هم نه کاتولیک یونانی) تغییر دادند. مطران کلیسای اوکراینی کاتولیک یونانی آندری شپتیسکی این اعمال را محکوم نمود و آن را مانعی در جهت اتحاد مردم دانست. آموزش و پرورش. مقامات لهستانی بسیاری از اتاق مطالعه های پروسویتا را بستند که به همراه آسیب های ناشی از جنگ تعداد این اتاق ها را از ۲۸۷۹ عدد در سال ۱۹۱۴ به ۸۴۳ عدد در سال ۱۹۲۳ کاهش داد. از نظر سیستم آموزشی نیز نظام آموزشی منطقه ای که در زمان اتریشی ها در لووف ایجاد شده بود در نمایندگی مستقل اوکراینی داشت در سال ۱۹۲۱ منحل شد و همه تصمیمات از ورشو گرفته می شد. اگرچه که هنوز نظام آموزش ابتدایی اوکراینی ها دست نخورده بود اما اکنون آن ها به شش ناحیه مختلف تقسیم شدند. در سال ۱۹۲۴ براساس اعتراض نمایندگان اوکراینی مجلس دولت نخست وزیر وادیسواو گراپسکی قانون مدارس دوزبانه اوکراینی-لهستانی را تصویب نمود. در نتیجه این قانون مدارس تک زبانه اوکراینی و رشد مدارس دوزبانه بود. از آنجایی که اوکراینی های لهستان تسلط اندکی بر آموزش رسمی کودکان خود داشتند سازمان پیشاهنگی پلاست نقش اساسی در فهم هویت ملی اوکراینی به
جوانان داشت. این سازمان در اوج خود ۶۰۰۰ عضو داشت و مقامات لهستانی که از افزایش نفوذ آن نگران بودند سازمان را در سال ۱۹۳۰ کاملاً ممنوع کردند اما پلاست به صورت مخفی کار خود را ادامه می داد. در دانشگاه لویو هم اوکراینی ها به صورت محدود مورد پذیرش قرار می گرفتند. سرزمین های لیتوانیایی. طی دوره میان دوجنگ روابط لهستان-لیتوانی متأثر از کشمکش میان دو کشور بود. در نتیجه درگیری بر سر اداره شهر ویلنیوس و جنگ لهستان و لیتوانی هر دو کشور با اقلیت های یکدیگر بسیار بدبرخورد می کردند. در سال ۱۹۲۰ میلادی پس از شورش ژلیگفسکی فعالیت لیتوانیایی ها در لهستان بسیار محدود شد. روزنامه های لیتوانیایی بسته شدند و ۳۳ فعال فرهنگی بلاروسی و لیتوانیایی از ویلنیوس تبعید شدند. در سال ۱۹۲۷ نیز هنگامی که تنش میان دو کشور باردیگر شدت گرفت ۴۸ مدرسه لیتوانیایی بسته و ۱۱ فعال دیگر تبعید شدند. با مرگ یوزف پیلسودسکی در سال ۱۹۳۵ میلادی اقلیت لیتوانیایی ها در لهستان بار دیگر به صورت گسترده زیر سیاست های لهستانی سازی قرار گرفتند. در سال های پس از ۱۹۳۶ بیش از ۲۶۶ مدرسه لیتوانیایی بسته و تمام سازمان های لیتوانیایی ممنوع شدند. همچنین دولت لهستان تلاش می
نمود با اسکان کهنه سربازان لهستانی در مناطق مورد مناقشه فرایند لهستانی سازی را گسترش دهد. در سال های ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۸ چهارصد قرائتخانه و کتابخانه لیتوانیایی در لهستان بسته شدند. پس از اولتیماتوم لهستان به لیتوانی در سال ۱۹۳۸ میلادی روابط میان دو کشور برقرار شد و شدت لهستانی سازی در مناطق لیتوانیایی نشین کاهش یافت. پس از جنگ جهانی دوم. مقامات لهستانی در دوران سلطه کمونیسم در لهستان طی عملیات ویستولا در سال ۱۹۴۷ میلادی برای نابودی پایگاه های پشتیبانی ارتش شورشی اوکراین ۱۴۱ هزار نفر را به سرزمین های پس گرفته شده که متفقین جنگ جهانی دوم به لهستان داده بودند انتقال دادند. این افراد در خانه ها و مزارعی که آلمانی ها از آن اخراج شدند سکنا پیدا نمودند. همان زمان در جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین هم مقامات مسکو برنامه ای مانند آنچه در لهستان اجرا می نمودند را پیاده کردند. در اوکراین نیروهای ان کاوه ده شوروی ۱۴۱ هزار نفر که تنها ۱۹ هزار مرد در میان آنان بود و بقیه را زنان و کودکان تشکیل می دادند را از غرب اوکراین به جمهوری شوروی سوسیالیستی قزاقستان و سیبری منتقل نمودند. بر خلاف آنچه که در لهستان اتفاق افتاد خانه و مزرعه ا
ی برای این افراد آماده نبود و آن ها با فقر و گرسنگی شدید مواجه شدند.
ویلیام فیتزهاگ (William Fitzhugh) (24 اوت ۱۷۴۱ میلادی - ۶ ژوئن ۱۸۰۹ میلادی)، مزرعه دار، قانونگذار و وطن پرست آمریکایی طی جنگ انقلابی آمریکا است که به عنوان نماینده کنگره قاره ای برای ویرجینیا در ۱۷۷۹ میلادی خدمت کرد و همچنین دوره های متعددی را پس از تشکیل مشترک المنافع، هم در مجلس برگس ها و هم در مجمع عمومی ویرجینیا خدمت کرد. خانه او در شهرستان استفورد ویرجینیا به نام «چاتام مانور»، یکی از اماکن تاریخی ملی ثبت شده است و به عنوان مرکز هیئت رئیسه سازمان پارک های ملی برای پارک نظامی ملی فردریکسبرگ و اسپاتسیلوانیا عمل می کند. اوان زندگی و خانواده. فیتزهاگ که در اولین خانواده های ویرجینیا متولد شده بود، به طور فیزیکی در شهرستان کینگ جورج، ویرجینیا به دنیا آمد، جایی که پدرش صاحب املاک بزرگی بود که عمدتاً توسط پدربزرگش (یعنی پدربزرگ پدرش)، قبل از ایجاد شهرستان به دست آمده بودند. عقبه خانواده او به باردولف، لرد راونسورت در ریچموندشایر در زمان ویلیام فاتح بر می گردد. پدربزرگ بدرش که نام او هم ویلیام فیتزبرگ (۱۶۵۰ تا ۱۷۰۱ میلادی) نام داشت، در حدود ۱۶۷۱ میلادی از انگلستان به ویرجینیا مهاجرت کرده بود و یک وکیل موفق و صاح
ب کشت تنباکو و همچنین اولین عضو از خانواده بود که در خانه برگس ها (در ۱۶۷۷ میلادی) نشست. او کشتزار «بدفورد» را به عنوان کرسی خانوادگیش تأسیس کرد (که در جنگ داخلی آمریکا تخریب شده بود) و در زمان مرگش در ۱۷۰۱ میلادی، صاحب ۵۴ هزار جریب فرنگی (معادل ۲۲۰ کیلومتر مربع) بود که عمدتاً در گردنه شمالی ویرجینیا قرار داشت که اکثر آن به ارث ویلیام فیتزهاگ رسید. برادر او هنری فیتزهاگ نیز در خانه برگس ها خدمت کرد و در ۱۷۱۵ میلادی کلانتر رده بالای شهرستان استافورد شد. پسر ویلیام فیتزهاگ (همچنین ویلیام فیتزهاگ، که برخی مواقع به عنوان «از لانه عقاب» ازو یاد می شد) نیز قبل از مرگش در ۱۷۱۴ میلادی به عنوان برگس خدمت کرد. بزرگ ترین پسر ویلیام فیتزهاگ به نام «هنری فیتزهاگ» در دانشگاه هاروارد تحصیل کرد و همچنین در ۱۷۳۸، ۱۷۴۰ و ۱۷۴۲ میلادی در خانه برگس ها به عنوان نماینده شهرستان استافورد خدمت نمود. در ۱۷۳۰ میلادی، او با «لوسی کارتر» ازدواج کرد و پدر دو دختر شد و این مرد هنگامی که پدرش در ۱۷۴۲ میلادی فوت کرد هنوز یک نوزاد بود. بزرگ ترین دختر هنری فیتزهاگ نمی توانست زمین را با نیاکانش ارث برد، اما با «بنجامین گریمز» اهل شهرستن اسپاتسی
لوانیا ازدواج کرد، شخصی که در خانه برگس ها خدمت می کرد و زادگانشان نیز در مجمع عمومی ویرجنیا خدمت کردند. مادر این مرد، بیوه «لوسی کارتر فیتزهاگ»، دختر «رابرت 'کینگ' رابرت» (بزرگ ترین مالک زمین در ویرجینیا در طول عمرش و همچنین کسی که چندین کودک دیگر را نیز تأمین کرد) بود که مجدداً با بیوه سرهنگ ناتانیل هریسون اهل «براندون» در شهرستان پرینس جورج ویرجینیا ازدواج کرد که در سنای ویرجینیا خدمت کرد، گرچه که این زوج فرزند دیگری نداشتند. این مرد، ویلیام فیتزهاگ چاتهام تحصیلات خصوصی مناسب با طبقه اش را دریافت نمود. او یک چشمش را در سانحه کودکی از دست داد، هنگامی که شلاق سوارکاری (کراپ) نابرادریش هریسون به چشمش خورد. فیتزهاگ صاحب ۳۸ برده در شهرستان فیرفاکس در ۱۸۱۰ میلادی بود. فیتزهاگ با آن بولینگ راندولف (۱۷۴۷–۱۸۰۵) میلادی ازدواج کرد که او نیز از نسل اولین خانواده های ویرجینیایی بود. پدربزرگان پدری همسرش ویلیام راندولف دوم و الیزابت بورلی بودند. ارتباطات خویشاوندی راندولف موجب شد تا آن فیتزهاگ با توماس جفرسون که از خانه آنها در فردریکسبرگ دیدن کرد، رابطه خویشاوندی پیدا کند. این ویلیام و آن دخترانی داشتند، اما تنها یک پس
ر به نام ویلیام هنری فیتزهاگ داشتند که سنن مزرعه داری و سیاسی خانواده را در قرن نوزدهم میلادی ادامه داد. حرفه. به علاوه فعالیت های سیاسی توصیف شده در پایین، فیتزهاگ مزرعه دار، کشاورز املاک پهناور (در چندین شهرستان در گردنه ویرجینیای شمالی و جایی که امروزه جزو حومه های شمالی ویرجینیا از واشینگتن DC شده است) بود که از نیروی کار بردگان استفاده می کرد. او «چاتهام مانور» را در ملک شهرستان استافورد در حومه رودخانه راپاهانوک در فردرکیزبرگ ویرجینیا ساخت و آن را در ۱۷۷۱ میلادی پس از سه سال ساخت و ساز تکمیل نمود. فیتزهاگ زندگی ولخرج گونه ای در آنجا داشت که شامل کشاورزی تجربی و علایق ویژه اش در رابطه با پرورش اسب و مسابقات اسب سواری می شد. بعد از جنگ انقلاب آمریکا، هنگامی که اقتصاد در حال دست و پا زدن بود، فیتزهاگ چاتهام مانور را که ۱۲۸۸ جریب فرنگی (۵٫۲ کیلومتر مربع) وسعت داشت را به قیمت ۲۰ هزار دلار به چرچیل جونز فروخت. ویلیام فیتزهاگ و جرج واشینگتن همدیگر را تا زمان مرگ واشینگتن در ۱۷۹۹ میلادی به طور مکرر ملاقات می کردند. واشینگتن نام فیتزهاگ را در خاطراتش ذکر کرده و با هم در دعاخانهٔ کلیسای پوهیک خدمت کردند. فیتزهاگ
آخرین فردی بود که واشینگتن با او در خارج از «ماونت ورمون» قبل از مرگش ملاقات کرد. در توافق مربوط به مالیات ویرجینیا در ۱۷۸۷ میلادی، فیتزهاگ یا خویشاوندان او با همین نام صاحب این بردگان بوده است: ۶۰ برده بالغ بزرگتر از ۱۶ سال و همچنین ۹۱ برده کودک در شهرستان پادشاه جورج، ۴ برده بالغ و ۵ برده کودک در شهرستان شاهزاده ویلیام، ۵۴ برده بالغ و ۵۴ برده کودک در شهرستان استافورد، ۵۷ برده بالغ و ۸۱ برده کودک در شهرستان فیرفاکس و ۸ برده بالغ و ۱۰ برده کودک در شهرستان وستمورلند. مردی با همین نام و احتمالاً خود او یا خویشاوندانش صاحب ۲۰ برده بالغ و ۲۳ برده کودک در شهرستان کارولین در همان اطراف نیز بود (جنوب فردریکسبرگ و شهرستان اسپاتسیلوانیا). بعد از این که کنگره جدید ایالات متحده تصمیم گرفت تا پایتخت ملی را به زمینی منتقل کند که توسط ویرجینیا و مریلند در طول رود پوتوماک اهدا شده بود تا شهر فدرال جدیدی شود (به زودی همان شهر واشینگتن DC شد)، فیتزهاگ اقامتگاه اصلی خود را به سمت شمالی نزدیک فردریکزبرگ در جهت الکساندریا منتقل کرد که در سمت مقابل ساختمان های جدید فدرال قرار داشت (اما بخشی از ناحیه کلمبیا از ۱۷۹۰ میلادی تا دهه ه
ا بعد از مرگ فیتزهاگ بود). با مرگ عمو/عمه/... زاده او سرهنگ هنری فیتزهاگ (۱۷۲۳–۱۷۸۳؛ پسر برگس هنری فیتزهاگ که در ۱۷۴۵ میلادی فوت کرد)، فیتزهاگ بسیاری از املاک او را در شهرستان (جایی که اکنون اسپرینگفیلد شمالی واقع شده است) فیرفاکس از ورثه اش بدست آورد. ویلیام فیتزهاگ در ۱۷۹۶ میلادی عمارت دیگری را ساخت که به آن «راونزورت» می گفت. آن ملک شهرستان فیرفاکس مبدل به خانه او شد، خانه ای که فیتزهاگ در آن زمستان ها را در خانه شهرکی خود در الکساندریا به سر می برد. راونزوورت تا حدود ۱۹۲۵ میلادی برپا بود و در این تاریخ برخی شرایط اسرار آمیز آتش گرفت. ویلیام فیتزهاگ در حدود ۱۷۹۹ میلادی خانه ای را در خیابان ۶۰۷ اورونوکو در الکساندریای ویرجینیا خریداری کرد که اکنون اغلب با عنوان «خانهٔ پسری رابرت ئی. لی» شناخته می شود. این خانه در ۱۷۹۵ میلادی توسط جان پوتس جونیور ساخته شده بود. بعد از مرگ ویلیام فیتزهاگ، ویلیام هنری فیتزهاگ این ملک را به ارث برده و آن را به خانواده لی اجاره داد. حرفه سیاسی. فیتزهاگ در ابتدا به عنوان قانونگذار خدمت کرد، هنگامی که مجمع عمومی ویرجینیا تنها شامل «خانه برگس ها» بود. او یکی از دو نماینده پاره وقت
اهل شهرستان کینگ جورج بود و همراه با جوزف جونز بین ۱۷۷۲ تا ۱۷۷۵ میلادی خدمت کرد. هنگامی که تنش ها با بریتانیا بالا گرفت و فرماندار مستعمراتی ویرجینیا «جان مورای، چهارمین اِرل دانمور» مجمع را منحل ساخت، فیتزهاگ و جونز، خدمت به شهرستانشان را در تمامی معاهدات انقلابی غیر عمومی ویرجینیا ادامه دادند (برخی از این ها در ویلیامزبرگ و سایرشان در ریچموند صورت پذیرفتند). همچنین در اولین جلسات خانه نمایندگان ویرجینیا بعد از ایجاد فرمانداری جدید ایالت شرکت کردند. همچنین فیتزهاگ عضوی از کمیته انقلابی امنیت در بین سال های ۱۷۷۴–۱۷۷۵ میلادی بود. او طی جنگ انقلاب آمریکا، مأمور عالی رتبهٔ دو کارخانه سلاح و مهمات سازی بود. فیتزهاگ از شهرستان استفورد به عنوان عضوی از خانه نمایندگان ویرجینیا در آغاز ۱۷۷۷ میلادی نمایندگی کرد. نکته تاحدی طعن آمیزش این است که او خدمت کرده و سپس از عمو/عمه/... زادهٔ خویش چارلز کازین که قبلاً نماینده شهرستان پادشاه جورج در خانه نمایندگان برگس ها بود (همچون پدرش با همین نام) پیشی گرفت. اما چارلز کارتر که به دلیل هزینه های مفرط خود از ارث خارج شده بود، در یک پرونده دادگاه برنده شد تا بتواند اموال ارث برد
ه را کسب و مجدداً بفروشد و سپس از عایدات و وام های سخنگو جان رابینسون جهت انتقال از «پادشاه جورج» به «شهرستان استفورد» استفاده نماید. شهرستانی که قبلاً چارلز کارتر نمایندگی می کرد، طی جنگ انقلابی آمریکا و بعد از آن، در حالی که همچنان متحمل مشکلات مالی شخصی دیگری نیز بود. در همین اثناء، با شروع ۱۷۸۱ و تا ۱۷۸۵ میلادی، رأی دهندگان شهرستان های وستمورلند، استافورد و پادشاه جورج، فیتزهاگ را مجدداً برای سنای ایالتی انتخاب کردند. آخرین دوره نمایندگی فیتزهاگ از شهرستان استفورد در خانه نمایندگان در ۱۷۸۷–۱۷۸۸ میلادی بود. همچنین فیتزهاگ گزینشگر ریاست جمهوری برای انتخابات ۱۷۸۹ میلادی از ناحیه وستمورلند بود. آن ناحیه شامل شهرستان پادشاه جورج، شهرستان لنکستر، شهرستان نورث آمبرلند، شهرستان ریچموند، شهرستان استافورد و شهرستان وستمورلند می شد که مساحت بین راپاهانوک و رودخانه های پوتوماک را در بر می گرفت. تمامی ۱۰ گزینشگر ویرجینیا که رأی دادند، هر کدام یک رأی از دو رأی خود را برای جورج واشینگتن به صندوق انداختند. گرچه که رأی دوم فیتزهاگ نامعلوم بود، پنج تا از گزینشگران ویرجینیا به جان آدامز، سه تا به جورج کلینتون، یکی به جان هن
کاک و یکی به جان جی رأی دادند. در نامه ای از جیمز مدیسون به توماس جفرسون در ۲۹ مارس ۱۷۸۹ میلادی، «آقای دبلیو فیتزهاگ اهل چاتهام» به عنوان یک فدرالیست توصیف شده است. در ۱۸۰۴ میلادی، دختر فیتزهاگ به نام مری لی فیتزهاگ در تالار پذیرایی خانه شهرکی الکساندریا با «جورج واشینگتن پارک کوستیس»، نوه پسری «مارتا دندریج کوستیس واشینگتن» ازدواج کرد و نوه پسری جورج واشینگتن را به فرزندی پذیرفتند. در ۱۸۱۳ میلادی، دخترشان به نام «ماری آنا رادولف کوستیس» با «رابرت ئی. لی» ازدواج کرد. مرگ و میراث. فیتزهاگ در ۱۸۰۹ میلادی در سن ۶۹ سالگی فوت کرد و سه تا از فرزندانش که تا سن بلوغ زنده مانده بودند را از خود به جای گذاشت. او در ابتدا در راونزورث دفن شد، مکانی که پسرش ویلیام هنری فیتزهاگ ارث برده بود، اما هنگامی که آن عمارت تخریب شد، بقایای جسد و سنگ قبرش به قبرستان کلیسای تاریخی پوهیک واقع در لورتون منتقل شد. همچنین او کشتزارهای «لانه عقاب» و «سومرست» را که در شهرستان پادشاه جورج قرار داشتند را به برادر/خواهر زاده هایش ویلیام اف. گرایمز، بنجامین گرایمز و گیئورگ ان. گرامیز داد.
جورج نیوبولد لارنس (; – ) پرنده شناس، جانورشناس، و اهالی کسب وکار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
آدام استیفن (Adam Stephen) (حدود سال های ۱۷۱۸ میلادی – ۱۶ ژوئن ۱۷۹۱ میلادی)، پزشک و افسر نظامی آمریکایی متولد اسکاتلند، کسی بود که در تأسیس مارتینزبورگ ویرجینیای غربی کمک کرد. وی به آمریکایی شمالی مهاجرت کرد و در جریان جنگ جنگ فرانسویان و سرخپوستان در گروه شبه نظامیان استان ویرجینیا به رهبری جورج واشینگتن خدمت نمود. وی دوباره تحت رهبری واشینگتن در جنگ انقلابی آمریکا خدمت کرد و به رهبری بخشی از ارتش قاره ای ارتقا یافت. استیفن پس از یک حادثه آتش خودی در جریان نبرد ژرمن تاون، از ارتش اخراج شد اما به عنوان شهروند سرشناس ویرجینیای جنوبی به فعالیت خود ادامه داد، از جمله مدتی نماینده شهرستان برکلی در مجمع عمومی ویرجینیا بود. زندگی اولیه و خانوادگی. آدام استیفن در اسکاتلند به دنیا آمد. دیپلم خود را از کالج شاهی در ابردین به دست آورد و پزشکی را در ادینبرا خواند. استیفن بعداً ازدواج کرد و یک کودک به نام ان داشت. پزشک نیروی دریایی و مهاجر. قبل از مهاجرت به مستعمره بریتانیایی ویرجینیا، در اواخر سال ۱۷۳۰ یا اوایل سال ۱۷۴۰ استیفن در یک ناو بیمارستانی وارد خدمت نیروهای دریایی سلطنتی شد. وی در آنجا در فردریکزبرگ یک درمانگاه
پزشکی را تأسیس کرد. سرباز و پیشگام. استیفن در سال ۱۷۵۴ به سپاهیان استانی پیوست و سرهنگ دوم هنگ ویرجینیا تحت فرماندهی جورج واشینگتن شد. این واحد نظامی در وینچستر (قسمت شرقی سلسله کوه های آپالیشین و در مرکز محلهٔ فریدریک در آن زمان)، مستقر بود و بعداً به سمت غرب در سراسر سلسله کوه های آپالیشین گسترش یافت. این واحد نظامی همچنین با آمریکایی های بومی جنگید که از جمله می توان از جنگ های جومونویل گلین و فورت نسسیتی (که هردو در سال ۱۷۵۴ وقوع پیوست و بعضی ها این جنگ ها را نقطه آغاز درگیری های جنگ فرانسه و سرخپوستان می دانند)، یادآوری کرد. سال بعد آن، واشینگتن، استیفن و شبه نظامیان ویرجینیا در سفر اکتشافاتی فجیع برادوک شرکت کردند. در سال ۱۷۵۶ استیفن به منظور نجات مستعمره نشینان از کارولینای جنوبی، رهبری ملیشه ها علیه کریک ها را به عهده گرفت. استیفن در سال ۱۷۵۹ در فورت بیدفورد (در سمت غربی سلسله کوه های آپالیشین درنزدیکی شاخه جنوبی دریای پوتوماک) فرمانده بود و خواهان تحویل احشام و اغنام به فورت پیت (پیتسبورگ آینده) گردید. استیفن در سال ۱۷۶۱ احشام و اغنام و سایر کالاهای مورد ضرورت سازماندهی و تأمین مالی سفر اکتشافاتی تای
مبرلک را به دست آورد و بعد از جنگ بریتانیا و چروکی، برای سازگاری منافع بریتانیا و چروکی (وسیع ترین بخش جنگ فرانسه و سرخپوستان) تلاش می کرد. در تابستان سال ۱۷۶۳ مهاجرین جدیداً ساکن شده، از هجمه های دلاور و شاونیز بر بخش های جنوبی محل سکونت شان شکایت کردند، چنان که بسیاری از ساکنین آن زمان محلهٔ همپشایر، خانه های خویش را ترک نموده بودند. از همین رو در ماه اوت فرماندار، سرهنگ استیفن را اجازه داد تا به تعداد ۵۰۰ نفر از شبه نظامیان همپشایر، کولپیپر، فاکوئیر، لودون و شبه نظامیان محله فریدریک را فرا بخواند و ماه بعد به آنها گفت که به حفاظت از پاسگاه های قسمت های جنوبی ادامه دهند تا مبادا آمریکائیان بومی به خاطر تلفاتی نظامی که تابستان آن سال در بروشی رون در جنوب پیتسبورگ در برابر نظامیان بریتانیایی تحت فرماندهی سرهنگ هنری باکوئیست متحمل شده بودند، دست به حمله تلافی جویانه بزنند. در حالیکه سروان چارلز لویس ۶۰ تن از زندانیان مهاجر سابق را در سال ۱۷۶۴ به فورت پیت اسکورت می کرد، استیفن فرماندهی هنگ ویرجینیا را از واشینگتن به عهده گرفت و به هدف کمک به سرکوب شورش پونتیاک راهی سمت غرب شد. زمانی که زنگ جنگ انقلابی آمریکا شی
وع یافت، استیفن دوباره تحت نظر واشینگتن، به ارتش قاره ای آمریکا خدمت کرد. در جریان لشکرکشی های نیویورک و نیوجرسی در سال ۱۷۷۶ و اوایل سال ۱۷۷۷، در ارتش بود و به عنوان سرلشکر، فرماندهی یک بخش ارتش واشینگتن در حین دفاع از فیلادلفیا به وی واگذار شده بود. در نبرد جرمن تاون که در ماه اوت سال ۱۷۷۷ بوقوع پیوست، افراد استیفن در تاریکی هوا با نیروهای تحت رهبری سرهنگ آنتونی وین جنگیدند. استیفن متهم به شراب خواری در جریان نبرد شد و بعد از محکومیت در یک دادگاه نظامی از فرماندهی عزل و از ارتش اخراج شد. با این کار، وی یگانه سرلشکر ارتش قاره ای بود که در دادگاه نظامی محاکمه و بلافاصله در جریان جنگ از خدمت در ارتش اخراج گردید. سیاست مدار. قبل از شروع جنگ، استیفن در ویرجینیای غربی زندگی می کرد و رأی دهندگان محله برکلی (محلهٔ که در سال ۱۷۷۲ ایجاد شد) وی را (در کنار رابرت رادرفورد) به عنوان یکی از دو نماینده خویش در دومین کنوانسیون انقلابی ویرجینیا که در کلیسای اسقفی سنت جان در ریچموند میان ۲۰ الی ۲۷ مارس سال ۱۷۷۵ برگزار شده بود، انتخاب نمود. در پایان جنگ، استیفن به محلهٔ برکلی (محله ای که بعد از سپری شدن مدت زیادی از مرگ استیفن
به ویرجینیای غربی تغییر نام یافت) برگشت. استیفن در سال ۱۷۷۸ نقشه شهر مارتینزبورگ را ترسیم و شهر جدید را به اسم دوست اش سرهنگ توماس بریان مارتین نام گذاری کرد. استیفن کلانتر محلهٔ وسیع برکلی آن زمان با مرکزیت مارتینزبورگ، شد. بعداً سرتیپ هوراتیو گیتس و چارلز لی هردو در این محله ملک خریداری نموده و در همان نزدیکی زندگی نمودند. استیفن در سال ۱۷۸۸ از طرف رای دهندگان محله ای برکلی به کنوانسیون تصویب قانون اساسی ویرجینیا انتخاب شد که در آن کنوانسیون به نفع تصویب قانون اساسی ایالات متحده آمریکا صبحت (و رأی) داد. علی رغم مخالفت اشخاص با نفوذ سیاسی مانند پاتریک هنری و جورج ماسون، کنوانسیون ویرجینیا با ۸۹ رأی در برابر ۷۹ رای قانون اساسی را تصویب نمود و این تا حدی زیادی به این دلیل بود که نمایندگان ویرجینیای غربی (از جمله استیفن) ۱۵ در برابر ۱ از آن حمایت نمودند. میراث. استیفن در سال ۱۷۹۱ در مارتینیزبورگ فوت نمود و در زیر بنای یادبودی که به افتخار وی بنا شده بود، دفن گردید. خانه آدام استیفن در مارتینزبورگ و باور در نزدیکی شپهردووستون (بالای ملکیی که وی در محله جفرسون ویرجینیای غربی داشت)، امروز باقی مانده و ثبت فهرست م
لی مکان های تاریخی شده است.
مریخ ۴ () که با نام 3MS No.52S نیز شناخته می شود، یک فضاپیمای شوروی بود که برای کاوش مریخ در نظر گرفته شده بود. یک فضاپیمای 3MS که به عنوان بخشی از برنامه مریخ پرتاب شد، قرار بود این فضاپیما در سال ۱۹۷۴ وارد مدار مریخ شود. با این حال، مشکلات کامپیوتری مانع از ورود آن به مدار مریخ شد. فضاپیما. فضاپیمای مریخ ۴ مجموعه ای از دستگاه ها و ابزارها را برای مطالعه مریخ حمل می کرد. علاوه بر دوربین ها، مجهز به تلسکوپ رادیویی، رادیومتر مادون قرمز، نورسنج های متعدد، پلاریمتر، مغناطیس سنج، تله های پلاسما، آنالایزر الکترواستاتیک، طیف سنج پرتو گاما و کاوشگر رادیویی بود. ابزار علمی. مدارگرد مریخ ۴ تعداد ۱۵ ابزار علمی را برای مطالعه مریخ از مدار آن حمل می کرد:
دیده بان دریا () یک سازمان مردم نهاد آلمانی است که دایره فعالیتش در دریای مدیترانه است و به دنبال راه اندازی کشتی ها برای نجات پناهندگان در این زمینه فعال شد. تاریخچه. در ۶ نوامبر ۲۰۱۷، خدمه یک کشتی دیده بان دریا در عملیاتی که نیروی دریایی لیبی از آن ممانعت کرده بود، ۵۸ نفر را نجات دادند و بیست نفر دیگر غرق شدند. فیلم های ویدیویی که گارد ساحلی لیبی را در این ماجرا دخیل می کرد، بعداً در اقدام قانونی علیه ایتالیا در دادگاه حقوق بشر اروپا مورد استفاده قرار گرفت. ۲۰۱۸. کشتی دیده بان دریا پس از اینکه بین ژوئیه و اکتبر در مالت توقیف شد، عملیات خود را در نوامبر ۲۰۱۸ از سر گرفت. در ۲۲ دسامبر ۲۰۱۸، یکی دیگر از کشتی های سازمان، دیده بان دریا ۳، حدود ۳۲ نفر را نجات داد، اما نتوانست در مالت، ایتالیا یا اسپانیا پهلو بگیرد. ۲۰۱۹. در ۳ ژانویه ۲۰۱۹، فرانسه، آلمان و هلند پیشنهاد کردند تا برخی از ۴۹ مهاجر بازداشت شده در مالت را توسط «دیده بان دریا» و «چشم دریا» به عنوان یک تلاش جمعی منتقل کنند. به گفته مینا آندریوا، سخنگوی کمیسیون اروپا، به نقل از کمیسر مهاجرت، دیمیتریس اوراموپولوس گفت: «نیاز به همبستگی بیشتر همراه با به کارگی
ری راه حل های قابل پیش بینی و پایدار برای فعالیت در مدیترانه» داد. دو هفته پس از نجات، ۴۹ مهاجر علیرغم درخواست پاپ فرانسیس، هنوز در ساحل مالت در «دیده بان دریا» و «چشم دریا» در بازداشت به سر می برند. در ۹ ژانویه، پس از توافقی که برای انتقال آنها به هشت کشور اروپایی دیگر حاصل شد، سرانجام اجازه پیاده شدن در مالت به آنها داده شد. در ۱۹ ژانویه، دیده بان دریا ۳ تعداد ۴۷ مهاجر دیگر را نجات داد. دولت ایتالیا از ورود این کشتی به بندر ممانعت کرد و اقدام قانونی علیه هلند را آغاز نمود و سپس پرونده را به دادگاه اروپایی حقوق بشر ارجاع داد. در ۲۹ ژانویه، ایتالیا، آلمان، فرانسه، مالت، پرتغال، رومانی و لوکزامبورگ موافقت کردند که ۴۷ مهاجر را جابجا کنند. معاون نخست وزیر ایتالیا ماتئو سالوینی خواستار توقیف دیده بان دریا ۳ شد. هنگامی که کشتی در شهر کاتانیا ایتالیا لنگر انداخته بود تا مهاجران را پیاده کند، ارتش ایتالیا این کشتی را به دلیل «چندین نقض قانون» توقیف کرد. سازمان دیده بان دریا انسداد را فشار سیاسی نامید. در ۱۹ مه ۲۰۱۹، پلیس ایتالیا دیده بان دریا ۳ را در جزیره لامپدوسا متوقف کرد و به ۴۷ مهاجری که در ۱۵ مه ۲۰۱۹ آنها را ت
وقیف کرده بود، اجازه پیاده شدن داد. گزارش این عملیات خشم ماتئو سالوینی را برانگیخت که مخالف پهلوگیری کشتی و پیاده شدن مهاجران بود. این کشتی دوباره در۱۲ ژوئن ۲۰۱۹ توقیف و از ۵۳ مهاجری که در سواحل لیبی نجات پیدا کرده بودند، ایتالیا تنها به ۱۱ نفر از آنها اجازه پیاده شدن داد. در ژوئن ۲۰۱۹، کاپیتان این کشتی تهدید کرد که علیرغم ممنوعیت، در لامپدوسا پهلو خواهد گرفت و در نهایت وارد آب های سرزمینی ایتالیا می شود. به گفته سازمان دیده بان دریا، این نه به عنوان یک اقدام تحریک آمیز، بلکه یک امر ضروری و مسئولانه بوده است. در روزنامه فرانسوی لو موند ستونی چاپ شد مبنی بر اینکه کاپیتان کارولا راکت فقط وجود کنوانسیون های بین المللی را به همه ما یادآوری می کند مانند اینکه نجات در دریا یک وظیفه همگانی است. در سرمقاله ای در همین روزنامه، ۷۰۰ چهره مشهور از مهاجران حمایت کردند و با سالوینی مخالفت نمودند. نظرسنجی روزنامه ایتالیایی ایل جورناله نشان داد که ۶۱ درصد از ایتالیایی ها با فرود کشتی دیده بان ۳ در لامپدوسا مخالف بودند. در شب ۲۸ تا ۲۹ ژوئن، کشتی توقیف شد و کارولا راکت به دلیل کمک به مهاجرت غیرقانونی دستگیر شد. کشتی دیده بان ۳
بعداً بر اساس قانون ایتالیا که پس از برخورد با قایق گشتی کلاس ۸۰۰ سعی کرده بود مانع از پهلوگیری کشتی بزرگتر شود در نتیجه قایق به اسکله رانده شد.
هتل ریتز پاریس () هتلی در مرکز پاریس، فرانسه است. این هتل که در کنار میدان واندوم قرار دارد در سال ۱۸۹۸ میلادی تأسیس شده و دارای ۷۱ اتاق و ۷۱ سوئیت شامل ۱۶ سوئیت لوکس و ۳ رستوران می باشد. هتل ریتز توسط سزار ریتز هتلدار سوئیسی و با همکاری سرآشپز فرانسوی اوگوست اسکوفیه بنیان نهاده شده.