Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اکثری در کسب ثروت می داند. این نظر قرابت آشکاری با دیدگاه میلتون فریدمن در باب profit maximization دارد که مسئولیت اجتماعی کسب و کار را افزایش دادن سوددهی می داند. مفتونی از سال ۲۰۱۹ به عنوان پژوهشگر ارشد (Senior Research Scholar) در دانشکده حقوق دانشگاه ییل (Yale) فعالیت دارد و احاطه او به مباحث تاریخی مورد استفاده برخی اساتید این دانشگاه بوده است. بروس اَکِرمن استاد برجسته در زمینه حقوق اساسی تلاش های پژوهشی دقیق مفتونی را شایسته تقدیر دانسته و از تکمله های مفتونی بر کتاب "قانون های اساسی انقلابی" استفاده به عمل آورده است. نشریه "فلسفه های جهانی" (Journal of World Philosophies) از نشریات دانشگاه ایندیانای آمریکا در مقاله ای به بازخوانی فلسفه نادیا مفتونی پرداخته است. مفتونی این مقاله را به درخواست مونیکا اشتاین باخ، سردبیر نشریه و استاد فلسفه دانشگاه آمستردام، در قالب خودزندگی نامه ای نگاشته است. اصطلاح شناسی. مفتونی اصطلاحاتی را برای تبیین مباحث علمی خود ابداع کرده است که به برخی از آنها اشاره می شود. دراموسوفی (Dramosophy). مفتونی در یکی از کتاب های خود اشاره می کند: "برای تحلیل فلسفی، عرفانی و اخلاقی درا
م و متن نمایشی، اصطلاح دراموسوفی را به قرینه فیلوسوفی (فلسفه) پیشنهاد می کنم. این اصطلاح را جایی نیافتم، اما اصطلاح دراماسوفی را دیده ام که به طور اساسی در معانی دیگری به کار می رود. هنر-دانش مند (Scientartist). مفتونی در مقاله «رابطه تفکر و تخیل؛ موردپژوهی قصه غربت غربی» گفته است: «فیلسوف و دانشمندی را که قادر باشد علوم و معارف را به زبان تخیل و تمثیل ارائه کند، هنر-دانشمند می نامیم و معادل انگلیسی Scientartist را برای آن پیشنهاد می کنیم.» همه عاشق انگاری (Panamatorism). مفتونی در مقاله «بررسی تطبیقی همه عاشق انگاری نزد ابن سینا و شیخ اشراق» آورده است: «یکی از مسائل تأمل برانگیز پیرامون عشق، سریان عاشقی در همه موجودات هستی است که آن را همه عاشق انگاری می نامیم» و در پاورقی ذکر می کند: «نگارنده Panamatorism را به عنوان معادل انگلیسی همه عاشق انگاری پیشنهاد می کند. Amator واژه لاتین به معنای عاشق است.» آثار. برخی از آثار مفتونی از این قرار است:
مریم کوچکی نژاد پژوهشگر و استاد در دانشگاه نورث وسترن در اوانستون، ایلینوی ایرانی اهل صومعه سرا، گیلان است. او دارای مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد فیزیک از دانشگاه صنعتی شریف، دکتری رفتار سازمانی از دانشگاه یوتا و پسادکتری از مرکز ادموند جی صفرا در دانشگاه هاروارد است. زندگی نامه. کوچکی نژاد زادهٔ صومعه سرا در استان گیلان، ایران است. او برادرزادهٔ جبار کوچکی نژاد، نمایندهٔ رشت در مجلس شورای اسلامی است. حرفه. کوچکی نژاد مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد خود در رشتهٔ فیزیک را از دانشگاه صنعنی شریف اخذ کرده است. پس از آن در سال ۲۰۱۲ تحصیلات دکتری رفتار سازمانی را در دانشگاه یوتا، و پسادکتری را نیز در مرکز ادموند جی. صفرا در دانشگاه هارواد پشت سر گذاشته است. او از سال ۲۰۱۴ در دانشگاه نورث وسترن در اوانستون ایالت ایلینوی به پژوهش مشغول بوده و هم اکنون به عنوان دانشیار در این دانشگاه مشغول به کار است. او در پژوهش های خود متمرکز بر «درک ماهیت پویای تصمیم گیری های اخلاقی» و «چگونگی تجربهٔ روانی افراد از نظر روانشناسی در برخوردهای اخلاقی روزمره» است. نتایج پژوهش های کوچکی نژاد در نشریات دانشگاهی مختلف و نیز در رسانه هایی
نظیر "نیویورک تایمز"، "وال استریت جورنال" و "هافینگتون پست" منتشر شده است. وبگاه "Poets &amp; Quants" در سال ۲۰۲۰ فهرستی از ۴۰ استاد برتر جوان زیر چهل سال جهان در رشتهٔ مدیریت را منتشر کرد که نام کوچکی نژاد نیز به همراه علیرضا احمدسیماب در میان این ۴۰ استاد قرار اشت.
خانه پویانمایی کمدی سیاه استاپ موشن ساخت سال ۲۰۲۲ برای بزرگسالان است که سه داستان گوناگون پیرامون یک خانه را در دوره های زمانی و شخصیت های مختلف روایت می کند. این مجموعه برای نتفلیکس توسط استودیو نکسوس در لندن با داستان هایی به کارگردانی اما دی سواف، مارک جیمز رولز، نیکی لیندروت فون باهر و پالوما بائسا کارگردانی شده است. طرح داستان. در دوره های مختلف، یک خانوادهٔ فقیر، یک توسعه دهنده مضطرب و یک صاحب خانهٔ خسته به یک خانهٔ مرموز در این کمدی تاریک گره خورده اند.
پروژه کوبا، همچنین به عنوان عملیات مونگوس شناخته می شود، مجموع ای از عملیات های گسترده حمله های تروریستی علیه غیرنظامیان و عملیات های مخفی بود که توسط آژانس اطلاعات مرکزی ایالات متحده در کوبا انجام شد. این رسماً در ۳۰ نوامبر ۱۹۶۱ توسط رئیس جمهور آمریکا جان اف کندی مجاز شد. نام عملیات مونگوس در جلسه قبلی کاخ سفید در ۴ نوامبر ۱۹۶۱توافق شده بود. عملیات به پایان رسید جی ام ویو، ایستگاه جمع آوری اطلاعات و عملیات مخفی ایالات متحده که یک سال قبل در میامی، فلوریدا تأسیس شد، و توسط ژنرال نیروی هوایی ایالات متحده، ادوارد لنزدیل در سمت نظامی رهبری می شد. و ویلیام کینگ هاروی در سیا و پس از تهاجم شکست خورده به خلیج خوک ها وارد عمل شدند. عملیات مونگوس یک برنامه مخفی علیه کوبا بود که هدف آن حذف کمونیست ها از قدرت بود، که تمرکز اصلی دولت کندی بود.سندی از وزارت امور خارجه ایالات متحده تأیید می کند که هدف این پروژه "کمک به کوبا برای سرنگونی رژیم کمونیستی، از جمله رهبر آن فیدل کاسترو، بود و هدف آن "شورشی بود که می تواند تا اکتبر۱۹۶۲در کوبا رخ دهد". سیاستگذاران ایالات متحده همچنین می خواستند "دولت جدیدی را ببینند که ایالات متحده
بتواند با آن در صلح زندگی کند". سازمان سیا در یک توطئه عجیب و غریب با وانمود کردن ظهور دوم مسیح در کوبا قصد شوراندن مردم را علیه دولت کمونیستی کوبا داشت. کوبایی ها مردمی عمیقاً مذهبی هستند و اگر نشانه ای الهی علیه حکومت کاسترو وجود داشته باشد، شورش می کنند. سیا حتی برنامه ریزی کرد که گلوله های ستاره ای را از زیردریایی پرتاب کند تا آسمان را «به طور الهی» روشن کند، زیرا فقط به مردم می گفت که مسیح بازگشته است. کمی احمقانه خواهد بود اگرچه شخص مسئول آن به شدت وجود چنین طرحی را انکار کرد، اسناد آن زمان خلاف آن را ثابت می کند. ریشه ها. افزایش قدرت فیدل کاسترو در سال ۱۹۴۸ توسط سازمان سیا از دیده شده بود. با به قدرت رسیدن او، سیا به طور فزاینده ای نگران اقدامات و دیدگاه های سیاسی او شد. در اواخر دهه۱۹۵۰، سیا شروع به جمع آوری اطلاعات بیشتر در مورد کاسترو کرد، به گمان اینکه او یک کمونیست است. سازمان در ابتدا نتوانست شواهد محکمی مبنی بر کمونیست بودن کاسترو کشف کند. با این حال، سیا همچنان نگران این بود که چگونه دولت کاسترو مواضع طرفدار کمونیستی را اتخاذ کرد. اطلاعات سیا به این نتیجه رسید که افراد مورد اعتماد کاسترو، ارنس
تو چه گوارا و رائول کاسترو روز، هر دو تمایل های کمونیستی داشتند. ژنرال تشارلز پی کابل در نوامبر۱۹۵۹خاطرنشان کرد که در حالی که کاسترو کمونیست نبود، به حزب کمونیست در کوبا فرصت آزاد داد تا رشد کند و پیام خود را منتشر کند. با این وجود، تا دسامبر، طرح هایی از قبل بین مقام های بلندپایه سیاست خارجی ایالات متحده که خواستار سرنگونی دولت کاسترو بودند، دست به دست می شد. یک گزارش رسمی از سیا بیان می کند که تا مارس ۱۹۶۰، ایالات متحده قبلاً تصمیم گرفته بود که فیدل کاسترو باید آواره شود. به دلیل ترس ایالات متحده از پیامدهای سازمان ملل، این طرح در بالاترین سطح محرمانه نگه داشته شد. مجوز رسمی برای اقدام. دولت در ۱۷ مارس ۱۹۶۰، زمانی که رئیس جمهور آیزنهاور مقاله سیا را با عنوان «برنامه اقدام پنهانی علیه رژیم کاسترو» امضا کرد، به طور رسمی مجوز این عملیات را صادر کرد. یک گزارش از طبقه بندی خارج شده توسط بازرس کل لیمان کرک پاتریک، تاریخچه عملیات را شرح می دهد، و بیان می کند که دستور رئیس جمهور به آژانس اجازه می دهد تا سازمانی از کوبایی های تبعیدی را برای مدیریت برنامه های مخالفان، آغاز یک «حمله تبلیغاتی» برای جلب حمایت از جنبش ای
جاد کند. ایجاد یک شبکه جمع آوری اطلاعات در داخل کوبا و «توسعه یک نیروی شبه نظامی برای معرفی به کوبا برای سازماندهی، آموزش و رهبری گروه های مقاومت علیه رژیم کاسترو.تهاجم تبلیغاتی از استفاده از برنامه های رادیویی و اعلامیه هایی برای پخش استفاده می کرد. این اقدام صرفاً با هدف تبلیغ حمایت از دولت موقت بود.برآورد بودجه سیا برای این عملیات مخفی تقریباً ۴٫۴میلیون دلار بود. مقاله امضا شده توسط آیزنهاور همچنین تنها گزارشی بود که توسط دولت در کل پروژه صادر شد. این امر محرمانه بودن دولت ایالات متحده در اجرای عملیات و همچنین سیاست انکار پذیری آن را برجسته می کند. این برنامه آژانس را ملزم به کار شبانه روزی و جمع آوری حجم زیادی از اطلاعات مربوط به جزئیات و همچنین همکاری با سایر آژانس ها می کرد.برای تأمین حمایت مالی مورد نیاز، «گروه بندر» به عنوان سازمانی ایجاد شد که راه مخفی را برای بازرگانان آمریکایی فراهم می کرد تا از طریق آن با گروه های کوبایی تجارت کنند.در ۱۱می ۱۹۶۰، گروه بندر با گروهی به نام جبهه انقلابی دموکراتیک به توافق رسید. فعالیت های تبلیغاتی شامل استفاده از رسانه های چاپی و رادیویی برای پخش پیام های ضد کاسترو ب
ود. این برنامه ها در سراسر آمریکای لاتین راه اندازی شد.مقادیر زیادی ملک برای استفاده در این عملیات توسط آژانس خریداری شد. یک پایگاه عملیاتی در ۲۵ مه در میامی با استفاده از «شرکت حرفه ای و توسعه نیویورک» و «قرارداد وزارت دفاع» به عنوان پوشش ایجاد شد.یک ایستگاه ارتباطی نیز در ۱۵ ژوئن با استفاده از عملیات ارتش به عنوان پوشش ایجاد شد. آژانس همچنین خانه های امنی را در سرتاسر میامی برای اهداف عملیاتی مختلف به دست آورد. سیا همچنین به دلایل مختلف در شهرهای مختلف آمریکا و خارج از کشور املاکی به دست آورد از ماه مارس تا آگوست۱۹۶۰، سیا برنامه هایی داشت که هدف آن تضعیف کاسترو و جذابیت او برای مردم از طریق خرابکاری در سخنرانی های او بود.هدف از طرح های اندیشیده شده بی اعتبار کردن کاسترو از طریق تأثیرگذاری بر رفتار او و تغییر ظاهر او بود. یکی از طرح هایی که مورد بحث قرار گرفت این بود که استودیوی پخش خود را با ترکیبی شبیه به ال اس دی اسپری کنند، اما به دلیل غیرقابل اعتماد بودن ترکیب کنار گذاشته شد. طرح دیگر بستن جعبه سیگار کاسترو با ماده شیمیایی شناخته شده ای بود که باعث سردرگمی موقت می شود. برنامه های سیا برای تضعیف وجهه عمو
می کاسترو تا آنجا پیش رفت که حتی کفش های او را با نمک های تالیوم پوشانده بود که باعث می شد ریش های او بریزد. برنامه این بود که وقتی او در سفری خارج از کوبا بود، کفش هایش را با نمک ببندند. از او انتظار می رفت که کفش هایش را بیرون از اتاق هتلش بگذارد تا صیقل داده شود و در آن زمان نمک ها تزریق می شد. این طرح به دلیل لغو سفر کاسترو کنار گذاشته شد. مخالفت ایالات متحده با کاسترو مبتنی بر موضع ایالات متحده بود که اجبار در داخل کوبا شدید است و دولت به عنوان الگویی برای جنبش های ضد استعماری متحدان در سایر نقاط قاره آمریکا عمل می کرد.یک ماه پس از شکست تهاجم خلیج خوک ها، سیا برنامه ای برای خرابکاری و حمله های تروریستی علیه اهداف غیرنظامی و نظامی در کوبا پیشنهاد کرد. در نوامبر۱۹۶۱، رابرت کندی و ریچارد گودوین به پرزیدنت کندی پیشنهاد کردند که دولت ایالات متحده این کارزار را آغاز کند و رئیس جمهور مجوز آن را دریافت کرد. آنها معتقد بودند که تلاش متمرکز به رهبری مقام های ارشد کاخ سفید و سایر سازمان های دولتی برای برکناری فیدل کاسترو و سرنگونی دولت کوبا بهترین اقدام است. پس از جلسه ای در کاخ سفید در ۳ نوامبر۱۹۶۱، این ابتکار عمل
به عنوان عملیات مونگوس شناخته شد و توسط سرتیپ نیروی هوایی ادوارد لنزدیل در سمت نظامی و ویلیام کینگ هاروی در سیا رهبری می شد. آژانس های دیگری برای کمک به برنامه ریزی و اجرای عملیات مونگوس وارد شدند. پس از تصمیم آیزنهاور، در تاریخ رسمی تهاجم به خلیج خوک ها اشاره شده است که «بلافاصله پس از تصمیم آیزنهاور برای ترویج برنامه ضد کاسترو، همکاری قابل توجهی بین سیا و سایر سازمان های مربوط صورت گرفت. وزارت دفاع، وزارت امور خارجه، اداره تحقیق های فدرال، خدمات مهاجرت و تابعیت، و دیگران." نمایندگان وزارت امور خارجه، وزارت دفاع و سیا نقش های بزرگ تری در اجرای فعالیت های عملیات داشتند، در حالی که نمایندگانی از آژانس اطلاعات ایالات متحده و وزارت دادگستری نیز گاهی برای کمک به عملیات فراخوانده می شدند. سرتیپ لنزدیل به عنوان رهبر عملیات، توضیحات و به روز رسانی ها را از این آژانس ها دریافت کرد و مستقیماً به گروهی از مقام های عالی رتبه دولتی، موسوم به گروه ویژه مخفی گزارش داد. در زمان آیزنهاور، قرار بود چهار شکل عمده اقدام برای کمک به مخالفان ضد کمونیستی در کوبا در آن زمان انجام شود. اینها عبارت بودند از: (۱) ارائه یک حمله تبلیغا
تی قدرتمند علیه رژیم، (۲) تکمیل یک شبکه اطلاعاتی مخفی در داخل کوبا، (۳) توسعه نیروهای شبه نظامی در خارج از کوبا و (۴) دریافت پشتیبانی لجستیکی لازم برای عملیات نظامی مخفی در کوبا. جزیره. در این مرحله، هنوز مشخص نبود که این تلاش ها به حمله به خلیج خوک ها ختم شود. برخی از اهداف طرح شده این عملیات شامل جمع آوری اطلاعات و ایجاد هسته ای برای جنبش مردمی کوبا، همراه با بهره برداری از پتانسیل دنیای زیرزمینی در شهرهای کوبا و جلب همکاری کلیسا برای وارد کردن زنان کوبا به اقداماتی بود. وزارتخانه های امور خارجه، دفاع و دادگستری مسئول ترکیبی از این اهداف بودند. کندی و بقیه گروه مخفی امیدوار بودند که رژیم کاسترو را از بین ببرند و در سیستم سیاسی کوبا تغییر ایجاد کنند. پرزیدنت کندی، دادستان کل، جان مک کون، رئیس سیا، ریچارد گودوین و سرتیپ لنزدیل در ۲۱ نوامبر ۱۹۶۱برای بحث در مورد برنامه های عملیات مونگوس ملاقات کردند. رابرت کندی بر اهمیت اقدام پویا فوری برای بی اعتبار کردن رژیم کاسترو در کوبا تأکید کرد. او از شکست حمله به خلیج خوک ها چند ماه قبل ناامید ماند. تا پایان نوامبر، پرزیدنت کندی جزئیات عملیات مونگوس را نهایی کرده بود. ل
نزدیل مسئول عملیات باقی ماند و دسترسی به دانش عملیات مونگوس کاملاً محرمانه و محدود باقی ماند. همان طور که در تمام دوران ریاست جمهوری کندی معمول بود، تصمیم گیری متمرکز و در داخل گروه ویژه مخفی قرار می گرفت. در این زمان عملیات مونگوس در جریان بود. برنامه ریزی. رئیس ستاد مشترک وزارت دفاع ایالات متحده هدف نهایی این پروژه را ارائه توجیه کافی برای مداخله نظامی ایالات متحده در کوبا دانست. آنها از وزیر دفاع درخواست کردند که مسئولیت این پروژه را به آنها بسپارد، اما رابرت اف کندی، دادستان کل،کنترل مؤثر را حفظ کرد. در ۸ ژانویه ۱۹۶۰، ژنرال کبل، معاون مدیر اطلاعات مرکزی، یک جلسه توجیهی مشترک در مورد کوبا برای وزارت امور خارجه و ستاد مشترک ارتش برگزار کرد. در این ملاقات سرهنگ الکی وایت اشاره کرده بود که باید با فیدل کاسترو برخورد شود. در این زمان همچنین در مورد نیاز به افزایش برنامه های مخفی و نیمه مخفی با هدف کاسترو بحث کرد. این برنامه ها شامل جنگ روانی، اقدام سیاسی، اقدام اقتصادی و اقدام شبه نظامی بود. تا ۱۸ژانویه، عملیات های مختلف کوبا را انجام دادند. بعداً بحث شد که باید یک شعبه جداگانه برای رسیدگی به همه چیز در مورد ج
نبش ضد کاسترو ایجاد شود. این گروه شامل ۴۰پرسنل بود که ۱۸نفر در مقر، ۲۰نفر در ایستگاه هاوانا و دو نفر در پایگاه سانتیاگو بودند. وزارت امور خارجه نگران بود که اگر کاسترو سرنگون شود، مردمی که پس از او خواهند آمد بدتر از او خواهند بود. در درجه اول چه گوارا و رائول کاسترو؛ بنابراین آنها راهی برای به دست آوردن یک رهبر بهتر پیشنهاد کردند که به جای او مورد تأیید قرار می گرفت. سیا شروع به نگرانی کرد که مشارکت آنها با جنبش ضد کاسترو منجر به یک جنبش ضد ایالات متحده شود. در ۱۴ مارس ۱۹۶۰، دالس «برنامه اقدام پنهانی عمومی برای کوبا» را ارائه کرد که فقط بر مشکلات کوبا متمرکز بود. ظرفیت چریک ها در گروه های ضد کاسترو در داخل و خارج از کوبا مورد بحث قرار گرفت. ریچارد بیسل، معاون مدیر برنامه ها، از شفیلد ادواردز، مدیر امنیت، پرسید که آیا ادواردز می تواند با سندیکای قمار ایالات متحده که در کوبا فعال بود ارتباط برقرار کند. هدف به وضوح ترور کاسترو بود، اگرچه ادواردز ادعا می کند که در گفتگو با بیسل از این اصطلاح اجتناب شده است. بیسل به یاد می آورد که این ایده از جی سی کینگ، سرچشمه گرفت، اگرچه کینگ اکنون به یاد می آورد که دانش محدودی
از چنین طرحی داشته است و در تاریخ بسیار دور حدود اواسط سال 1962. شورای انقلابی ضد کاسترو، متشکل از گروهی از کوبایی ها، بیانیه ای مطبوعاتی در کنفرانسی در شهر نیویورک در ۲۲ مارس ۱۹۶۱منتشر کرد. بیانیه مطبوعاتی از اتحاد نیروها علیه کاسترو و تشریح سکوی مأموریت آنها خبر داد. اهداف عبارت بودند از سرنگونی «استبداد کمونیستی که مردم کوبا را به بردگی می کشد». در بیانیه مطبوعاتی امتیازات مربوط به سیاست ارضی، سیاست اقتصادی، نظام های حقوقی، اصلاحات آموزشی، ساختار نظامی و غیره ذکر شده است. طرح جامعی بود. بیانیه مطبوعاتی به عنوان ابزار تبلیغاتی دیگری که سیا احساس می کرد می تواند مأموریت آنها را پیش ببرد اجرا شد. برای کسانی که توسط سیا استخدام و به خدمت گرفته می شدند، پیش نیازهایی وجود داشت: آنها باید طرفدار غرب، ضد کمونیست، از نظر سیاسی بی طرف و قادر به جمع آوری حمایت های دیگر از کوبا باشند. اهداف مشخصی برای کوبایی هایی که در جبهه اپوزیسیون کوبا حضور داشتند، مشخص شد، هدف اصلی بازگرداندن قانون اساسی کوبا در سال۱۹۴۰است. هدف جبهه اپوزیسیون کوبا را می توان به این صورت خلاصه کرد: ۱)عمل به عنوان چراغی برای جذب سایر گروه های ضد کا
سترو، ۲)خدمت به عنوان قربانی در صورت کشف عملیات های مخفی، و ۳)عمل به عنوان یک جایگزین بالقوه برای کاسترو پس از سقوط او برای عملیات کوبا، سیا فهرستی از جنگجویان چریکی بالقوه در استان های کوبا تهیه کرد. هفت گروه متشکل از ۱۸۰تا بیش از ۴۰۰۰فراری احتمالی وجود داشت. آنها متشکل از زندانیان سیاسی و چریک هایی بودند که سیا معتقد بود می توان آنها را متقاعد کرد که در عملیات علیه کاسترو شرکت کنند.در واکنش به افزایش میزان سلاحهای اتحاد جماهیر شوروی و همچنین نفوذ فزاینده حزب کمونیست در کوبا، در اوایل ژوئن ۱۹۶۰ ،۵۰۰تبعیدی کوبایی به عنوان اعضای شبه نظامی آموزش می دیدند تا حمله به خلیج خوک ها را اجرا کنند. برخی از آن تبعیدیان در پاناما آموزش دیده اند.با توجه به حذف اخیر هزاران صفحه از سیا در سال ۲۰۱۱(پنجاهمین سالگرد تهاجم خلیج خوک ها)، اکنون مشخص شده است که کارگروه سیا مسئول حمله شبه نظامی می دانست که عملیات بدون تبدیل شدن به یک عملیات باز نمی تواند موفقیت آمیز باشد. تهاجم با حمایت ارتش آمریکا به گفته پیتر کورنبلوه، این مهم ترین افشاگری از طبقه بندی کردن تاریخ رسمی سیا بود. در ۱۲ آوریل۱۹۶۱، سیا گزارش کاملی از عملیات کوبا تهیه
کرد که جهت گیری و مفهوم آن را مشخص می کرد. توطئه علیه کاسترو با ظهور «مقاومت داخلی فزاینده و مؤثر، به کمک فعالیت های هواپیماهای شکست خورده کوبا و نفوذ سلاح ها و گروه های کوچک مردان» مشخص می شود. (عملیات کوبا) در این گزارش بر گام های خاصی که باید برای دستیابی به ظاهر انقلاب داخلی برداشته شود، تأکید شد. میرو کاردونا بیانیه های عمومی می داد و تأکید می کرد که دولت ایالات متحده در این امر دخالت نداشته و هر عملیاتی توسط کوبایی ها انجام شده است. تنها چند روز بعد در ۱۶آوریل، ابتدا ۱۱هدف وجود داشت که قرار بود مورد حمله قرار گیرند. لیست اهداف بعداً به ۴کاهش یافت. این ۴مورد شامل پایگاه هوایی سن آنتونیو، پایگاه هوایی آزاد شده کامپو و در نهایت پایگاه های دریایی واقع در باتابانو و نوئکا جرونا بودند. علاوه بر این، تعداد هواپیماهای B-26مورد استفاده در حمله از ۱۵به ۵فروند کاهش یافت که در نهایت پوشش هوایی ایالات متحده را محدود کرد. تاریخچه رسمی عملیات خلیج خوک ها سیا اشاره می کند که پوشش هوایی محدود، نیروی هوایی بریگاد را در معرض حمله های نیروهای کاسترو قرار داده است. در این سند آمده است که «شکی نیست که اگر هواپیماهای جی میت و
تعداد خدمه هواپیما بیشتر بود، پوشش هوایی ثابت امکان پذیر بود.» هر دو کندی این واقعیت را نادیده گرفتند که حمله های هوایی محدود از اثربخشی نیروی هوایی بریگاد به دلیل خطر حمله متقابل توسط نیروی هوایی کوبا جلوگیری می کند. به نقل از یکی از کارکنان کاخ سفید، «... برنامه این بود که نیروی هوایی کاسترو را قبل از شروع نبرد در زمین منهدم کرد و سپس با یک «نیروی هوایی» ضد کاسترو متشکل از حدود دوجین هواپیمای اضافی، پشتیبانی هوایی کرد. توسط تبعیدیان کوبایی پرواز کرد. آن طرح شکست خورد.» در ۱۸ آوریل یک حمل و نقل هوایی از سوی نیروی هوایی آمریکا برنامه ریزی شده بود و آن بهترین روز برای بسیج تیپ بی-۲۶ بود. در طی این حمله هیچ هواپیمای گم نشد و یک حمله موفقیت آمیز به ستون کاسترو در حال حرکت از پلایا لارگا به پلایا جیرون انجام شد. تاریخچه رسمی این عملیات خاطرنشان می کند که در مورد نتایج عملیات های مختلف بین ۱۷تا ۱۹ آوریل ۱۹۶۱چندین عدم قطعیت وجود داشت، از جمله تعداد و هویت تلفات خلبانان و غیرنظامیان کوبایی، و همچنین یک سؤال در مورد استفاده احتمالی. ناپالم توسط سرپرست هواپیمای گارفیلد ثوررود بخش هوایی ایالات متحده در ۱۷ آوریل ۱۹۶۱.
تاریخ رسمی اشاره می کند که استفاده از ناپالم تا روز بعد، ۱۸ آوریل ۱۹۶۱به طور رسمی تأیید نشده بود. ۱۰روز بعد، ۵بمب بی-۲۶را پرتاب کرد. مونگوس توسط ادوارد لنزدیل در وزارت دفاع و ویلیام کینگ هاروی در سیا رهبری می شد. لنزدیل به دلیل تجربه اش در مبارزه با شورش در فیلیپین در طول شورش هوکبالاهاپ، و همچنین به دلیل تجربه اش در حمایت از رژیم دیم ویتنام انتخاب شد. ساموئل هالپرن، یکی از سازمان دهنده های سازمان سیا، گستردگی مشارکت را بیان کرد: «سیا و ارتش ایالات متحده و نیروهای نظامی و وزارت بازرگانی، و مهاجرت، خزانه داری، خدا می داند چه کسی دیگری همه در مونگوس بودند. این یک عملیات دولتی بود که از دفتر بابی کندی با اد لنزدیل به عنوان مغز متفکر خارج شد.» در طی برنامه ریزی «عملیات مونگوس»، در یادداشت مارس۱۹۶۲سیا به دنبال توصیفی کوتاه اما دقیق از بهانه هایی بود که رئیس ستاد مشترک ارتش در نظر گرفت که توجیهی برای مداخله نظامی آمریکا در کوبا فراهم می کند. یادداشت طبقه بندی شده قبلی، روشی را نشان می دهد که سیا و رئیس ستاد مشترک به دنبال دلیلی برای حمله به جزیره کوبا بودند که برای مردم آمریکا قابل قبول باشد. در این سند آمده است: «
چنین طرحی امکان ترکیب منطقی حوادث را با سایر رویدادهای به ظاهر نامرتبط برای استتار هدف نهایی و ایجاد تصور لازم از عجول و بی مسئولیت کوبایی در مقیاس بزرگ فراهم می کند که متوجه کشورهای دیگر از جمله ایالات متحده می شود «این بیانیه ادامه می دهد: «نتیجه مطلوب اجرای این طرح، قرار دادن ایالات متحده در موقعیت آشکاری است که از نارضایتی های قابل دفاع از سوی دولت عجول و غیرمسئول کوبا رنج می برد و تصویری بین المللی از تهدید کوبا برای صلح در نیمکره غربی ایجاد می کند.» ملاحظات مهم دیگر این بود که هرگونه مداخله نظامی ایالات متحده در کوبا نباید شامل اتحاد جماهیر شوروی شود.با توجه به اینکه کوبا بخشی از پیمان ورشو نبود، و هنوز هیچ مدرک قابل توجهی مبنی بر ارتباط بین کوبا و اتحاد جماهیر شوروی وجود نداشت، اعتقاد بر این بود که مداخله نظامی می تواند بدون عواقب عمده از سوی اتحاد جماهیر شوروی انجام شود. ۳۲کار یا طرح (همان طور که 33 گونه زنده مانگوز وجود دارد) تحت پروژه کوبا در نظر گرفته شد که برخی از آنها انجام شد. این طرح ها از نظر کارایی و هدف متفاوت بودند، از اهداف تبلیغاتی برای ایجاد اختلال در دولت و اقتصاد کوبا. برنامه ها شامل ا
ستفاده از نیروهای ویژه ارتش ایالات متحده، تخریب محصولهای شکر کوبا و استخراج معادن بندرها بود. در ۱۰ اوت۱۹۶۲جلسه ای از گروه ویژه (افزایش یافته) در اتاق کنفرانس وزیر امور خارجه دیوید راسک برگزار شد که در آن وزیر دفاع رابرت مک نامارا موضوع انحلال رهبران کوبا را مطرح کرد. این بحث منجر به یک یادداشت اقدام پروژه مونگوس شد که توسط ادواردز لندزدیل تهیه شده بود. در ۴ اکتبر۱۹۶۲، یک گروه ویژه در مورد عملیات مونگوس برای بحث در مورد اقدامات تشکیل جلسه داد. دادستان کل، آقای جانسون، و ژنرال لنددل در میان دیگران آنجا بودند. در حالی که آنها در مورد برخی از منافع شخصی در به دست آوردن آب های کوبا برای حقوق معدن، برنامه ریزی طرح های احتمالی نظامی و حمله به گوانتانامو بحث کردند، این عقاید و ایده ها توسط همه شرکت کنندگان مشترک نبود. در پایان جلسه چهار هدف اصلی را تعیین کردند. (۱)آنها به اطلاعات بیشتری در مورد کوبا نیاز داشتند تا نحوه ادامه کار را تعیین کنند. این احتمالاً مستلزم تحقیق های بیشتر توسط سیا در کوبا است. (۲)آنها باید میزان خرابکاری هایی را که مامورانشان در آن درگیر بودند افزایش دهند. خط «باید خرابکاری به میزان قابل توجه
ی بیشتر شود» زیر خط کشیده شده است. (۳)مقررات و محدودیت ها باید تحقق می یابد تا سیا به عنوان یک آژانس و عوامل عملیاتی آن ها بتوانند راه های میانبر را در آموزش و آماده سازی انتخاب کنند. (۴)اینکه سیا هر کاری می تواند برای خلع کاسترو و جلوگیری از گسترش کمونیسم در نیمکره غربی انجام دهد. در بند چهارم آمده است: «تمام تلاش ها باید برای ایجاد رویکردهای جدید و تخیلی برای امکان خلاصی از رژیم کاسترو به کار گرفته شود». در ۲۶ اکتبر۱۹۶۲، کاسترو نامه ای به خروشچف نوشت و در آن عقاید خود را در مورد آنچه در عمل تجاوز اتفاق می افتد تشریح کرد و به او گفت که مطمئن باشد کوبا مقاومت خواهد کرد وبا نیروهای متجاوز مخالف عمل خواهد کرد عملیات نورث وودز طرحی بود که در سال۱۹۶۲پیشنهاد شد و توسط رئیس ستاد مشترک ارتش امضا شد و برای تأیید به وزیر دفاع رابرت مک نامارا ارائه شد و هدف آن استفاده از عملیات پرچم دروغین برای توجیه مداخله در کوبا بود. از جمله اقدامات در نظر گرفته شده، حمله های واقعی و شبیه سازی شده در خاک ایالات متحده یا کشورهای خارجی بود که دولت کوبا را مقصر دانست. اینها شامل حمله یا گزارش حمله های جعلی به تبعیدیان کوبایی، آسیب رسان
دن به پایگاه ها و کشتی های ایالات متحده، حمله هواپیمای «کوبایی» به کشورهای آمریکای مرکزی مانند هائیتی یا جمهوری دومینیکن، یافتن محموله های سلاحهایی در سواحل مجاور، جعل هواپیمای نظامی کوبایی در حال انهدام است. یک هواپیمای غیرنظامی آمریکایی و توسعه احتمالی عملیات تروریستی با پرچم دروغین دیگر در خاک ایالات متحده.این عملیات توسط کندی رد شد و هرگز انجام نشد. در سال۱۹۶۲نشان داده شد که کشورهای دیگر از انقلاب کاسترو حمایت مالی می کنند. پروژه کوبا نقش مهمی در رویدادهای منتهی به بحران موشکی کوبا در سال۱۹۶۲ایفا کرد. برنامه شش مرحله ای پروژه توسط ادوارد لنددل در ۲۰فوریه ۱۹۶۲ارائه شد. رابرت کندی، دادستان کل بر آن نظارت می کرد. پرزیدنت کندی در ۱۶ مارس۱۹۶۲در جریان دستورالعمل های عملیات قرار گرفت. لنزدیل برنامه هماهنگ عملیات های سیاسی، روانی، نظامی، خرابکاری، و اطلاعاتی و همچنین تلاش برای ترور رهبران سیاسی کلیدی را تشریح کرد. هر ماه از زمان معرفی او، روش متفاوتی برای بی ثبات کردن رژیم کمونیستی وجود داشت. برخی از این برنامه ها شامل انتشار تبلیغات سیاسی ضد کاسترو، تسلیح گروه های مخالف ستیزه جو، ایجاد پایگاه های چریکی در سراسر
کشور و آماده سازی برای مداخله نظامی اکتبر در کوبا بود. بسیاری از برنامه های فردی توسط سیا برای ترور کاسترو طراحی شد. با این حال، هیچ کدام موفق نبودند. اجرا. ایستگاه عملیات مخفی و جمع آوری اطلاعات سیا جی ام ویو در میامی به عنوان مرکز عملیات گروه ضربت دبیلو، واحد سیا که به عملیات مونگوس اختصاص داده شده است، تأسیس شد./ فعالیت های آژانس همچنین در مرکز پذیرش کارائیب در اوپا-لوکا، فلوریدا مستقر بود و حتی در یک مقطع از مافیا (که مشتاق بودند عملیات کازینو کوبایی خود را دوباره به دست آورند) برای طراحی یک ترور کمک گرفتند. تلاش علیه کاسترو؛ ویلیام هاروی یکی از افسران پرونده سیا بود که مستقیماً با مافیو جان رزلی سروکار داشت. مافیوز جان روزلی توسط رابرت ماهو، مأمور سابق اف بی آی به سیا معرفی شد. ماهو از دهه۱۹۵۰روزلی را می شناخت و از ارتباط او با سندیکای قمار آگاه بود. روزلی با نام مستعار «جان رالسون» وظیفه داشت کوبایی هایی را از فلوریدا برای کمک به ترور کاسترو استخدام کند. مورخ استفان رابه می نویسد که «دانشمندان به طور قابل درک بر تهاجم به خلیج خوک ها، کمپین تروریسم و خرابکاری ایالات متحده معروف به عملیات مونگوس، توطئه ها