Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قشر سینگولیت یا قشرکمربندی بخشی از مغز است که در قسمت درون قشر مغز قرار دارد. این قشر شامل کل شکنج سینگولیت است که بلافاصله بالای جسم پینه ای قرار دارد و ادامه آن در شیار سینگولیت است. قشر کمربندی معمولاً جزو دستگاه لیمبیک در نظر گرفته می شود. عملکردهای این قشر ایجاد و پردازش احساسات، تنظیم خلق و خو، آگاهی احساسی، یادگیری و ارتباط فضایی و شخصی، و حافظه می باشد. ترکیبی از این عملکردها باعث می شود که شکنج سینگولیت در پیوند دادن نتایج انگیزشی به رفتار بسیار تأثیرگذار باشد (به عنوان مثال، یک عمل خاص باعث ایجاد یک پاسخ عاطفی مثبت، که منجر به یادگیری می شود). این نقش باعث می شود که قشر سینگولیت در اختلالاتی مانند افسردگی و اسکیزوفرنی و همچنین در عملکرد اجرایی و کنترل تنفسی بسیار مهم باشد. این ناحیه ورودی هایی را از تالاموس و نئوکورتکس دریافت می کند و از طریق سینگولوم به قشر آنتورینال می رود. اصطلاح سینگولیت از کلمه لاتین «"cingulātus»" (به معنای "کمربند)" گرفته شده است. ساختار. شکنج کمربندی قدامی این قسمت با نواحی ۲۴، ۳۲ و ۳۳ مطابقت دارد. واقع در زیر جنس جسم پینه ای دارای یک قسمت حلزونی و یک قسمت سلکال به نام مدار
پاپز است. شکنج کمربندی خلفی این قسمت با نواحی ۲۳ و ۳۱ برودمن مطابقت دارد. این قشر بخش بزرگی از آکسون های خود را از هسته بالای تالاموس دریافت می کند. عملکرد. شکنج کمربندی قدامی اطلاعات مربوط به نتیجه عملکرد همراه پاداش و بدون پاداش را از قشر دریافت می کند. این بخش مسئول تنظیم خلق و خو، تنظیم سیستم عصبی خودمختار، تناسب حالت خلقی، یادآوری خاطرات مثبت و منفی می باشد و از این جهت در اکثر بیماری های روانی مانند اسکیزوفرنی، اختلال دوقطبی و افسردگی نقش بسیار مهمی دارد. آسیب به این بخش یادگیری حاصل عمل، و تنظیم احساسات به دلیل بازنمایی های مربوط به سیستم پاداش آن مختل می کند. شنکج کمربندی خلفی این بخش اطلاعات مرتبط با حرکت و ادراک فضایی را از لوب آهیانه ای دریافت می کند و به سیستم حافظه ای هیپوکامپ به وسیله قشر پاراهیپوکامپ ارسال می کند و شکنج کمربندی قدامی ورودی اطلاعات مربوط به پاداش (دریافت شده از قشر اوربیتوفرونتال) را از طریق شکنج کمربندی خلفی و قشر پاراهیپوکامپ به حافظه رویدادی هیپوکامپ ارسال می کند. بدین ترتیب آسیب به این بخش می تواند حافظه رویدادی و مرور آنرا مختل کند، خصوصاً در قسمت اطلاعات فضایی. این عملکرده
ا به جایگاه این بخش لیمبیک در ارتباطات مغزی مرتبط می باشند.
آنارشیسم در ایران ریشه در تعدادی از فلسفه های دینی دگراندیش و نیز در گسترش شعر ضد استبدادی در سراسر حکومت سلسله های مختلف شاهنشاهی بر کشور دارد. در دوران مدرن، آنارشیسم در اواخر قرن نوزدهم در ایران پدیدار شد و در پی انقلاب مشروطه، با جنبش جنگل که جمهوری شورایی سوسیالیستی ایران را در گیلان تأسیس کرد، به شهرت رسید. به دنبال کودتا و انحلال جمهوری شورایی گیلان، سلسله پهلوی، دیگر جنبش های آنارشیستی را نیز سرکوب کرد. جنبش های سوسیالیستی سرانجام پس از تهاجم انگلیس و شوروی شروع به تأسیس مجدد کردند، اما کودتای تحت حمایت غرب بسیاری از این جنبش ها را به صورت مخفیانه وادار کرد. گرایش های آنارشیستی از جنبش مبارزات مسلحانه دوباره شروع به ظهور کردند، اما دوباره در طول انقلاب ۱۳۵۷ و توسط نظام جمهوری اسلامی سرکوب شدند. تاریخچه. در زمان امپراتوری ساسانیان، مزدک از نوعی سوسیالیسم اولیه دفاع می کرد، خواستار عشق آزادانه، الغای مالکیت خصوصی و سرنگونی پادشاه بود. او به اشتراک گذاشتن را به عنوان یک وظیفه دینی می دید و اینکه هیچ کس نباید بیش از دیگران داشته باشد، اگرچه منابع در مورد اینکه او طرفدار مالکیت اشتراکی یا توزیع مجدد بود بح
ث می کردند. ادعای دوم این است که او زمین، دارایی، زنان و بردگان را از ثروتمندان به فقرا داده است. او و هزاران تن از پیروانش در سال ۵۸۲ پس از میلاد قتل عام شدند، اما آموزه های او بر فرقه های اسلامی قرون بعدی تأثیر گذاشت. تعدادی از مکاتب اسلامی که تمایلات آنارشیستی قابل توجهی از خود نشان می دادند، پس از فتح مسلمانان در قرن هفتم در ایران به وجود آمدند. در جریان فتنه دوم، فرقه افراطی از خوارج معروف به آذریقه جنوب ایران را تا زمان شکست آنها از خلافت اموی در دست داشتند. یک فرقه خردگرای اسلام با گرایش های آنارشیستی قابل توجه، معتزله بودند که مانند معاصران خوارج خود، ضرورت امامت را انکار می کردند. آنها در خلافت عباسی، به ویژه در دوره میهن که توسط خلیفه مأمون تأسیس شد، به شهرت رسیدند، اما پس از ظهور متوکل، تحت آزار و اذیت مذهبی قرار گرفتند. بسیاری از معتزله در زمان حکومت سلسله های علید که رسماً از نوعی اسلام شیعه به نام زیدیه پیروی می کردند، به شمال ایران پناه بردند که توسط عباسیان نیز مورد آزار و اذیت قرار گرفته بود. ظهور اسلام شیعه در ایران شاهد توسعه گرایش های آنارشیستی در شاخه های اسماعیلی بود، مانند قرمطیان که به
خاطر اعمال کمونیستی خود مشهور بودند، و نزاریان که دژی در الموت ایجاد کردند و از آنجا سازماندهی کردند؛ و همچنین حشاشین که تهدیدی برای ثبات امپراتوری سلجوقی به شمار می رفت. در آغاز قرن سیزدهم، جنبش ضداساسی دراویش صوفی معروف به قلندریه در سراسر ایران بزرگ محبوبیت پیدا کرد و گرایش های آنارشیستی فردگرایانه را توسعه داد که هنجارهای اجتماعی را رد می کرد و بر انحراف اجتماعی تأکید داشت. تأثیر گرایش های آنارشیک در ایران ادامه یافت، که در متنی قرن چهاردهم نشان می دهد که استدلال های پیشین خوارج و معتزله را علیه ضرورت امامت، با تکیه بر سنت های قبیله ای آزادی خواه بادیه نشین، تکرار می کرد. اما اوایل قرن هفدهم آغازی برای افول فرقه های مذهبی اقلیت در کشور بود، زیرا اتحاد مجدد ایران تحت امپراتوری صفوی در سال ۱۵۰۱ آغازگر روند تغییر مذهب بود که منجر به غالب شدن شیعه دوازده امامی شد. دین در کشور علیرغم سرکوب شیعه در دوران حکومت سلسله افشاریه بعدی، به قدرت رسیدن سلسله قاجار در سال ۱۷۸۹، تشیع دوازده امامی را به عنوان مذهب رسمی کشور مجدداً تحمیل کرد. مدت کوتاهی پس از تأسیس حکومت قاجار، شیخ احمد، مکتب عرفانی تشیع دوازده امامی را که
بر پایه ظهور موعود مهدی بود، تأسیس کرد. جانشین شیخ کاظم رشتی به شاگردانش یاد داد که مهدی را بشناسند و اندکی قبل از مرگ، یاران خود را برای یافتن آنها به بیرون فرستاد. در سال ۱۸۴۴، سید علی محمد شیرازی لقب "باب" را گرفت و ادعا کرد که نائب حجت بن الحسن است و مذهب بابی را تأسیس کرد. در پی قیام بابیان، موجی از آزار و اذیت توسط قاجارها به راه افتاد و باب و بسیاری از پیروانش اعدام شدند. بابیست ها متعاقباً به مبارزه ای زیرزمینی علیه سلطنت قاجار و روحانیت شیعه دست زدند، به طوری که منابع قاجار بعداً بابیت را مترادف با آنارشیسم دانستند، همان طور که یکی از ناظران معاصر توضیح داد: «اروپا در هرج و مرج است. آنارشیست ها، یعنی دشمنان پادشاهان مستبد در هر ملتی، در سراسر اروپا قدرتمند هستند. در داخل و به ویژه در تهران، آنارشیست های ایرانی، یعنی بابیان، حدود ۵۰۰۰۰ نفر هستند.» انشعاب در جنبش بابی در سال ۱۸۶۳ رخ داد، پس از آنکه حسینعلی نوری ادعا کرد «کسی که خداوند او را آشکار خواهد کرد» و تأسیس شد. دیانت بهائی که اکثریت بابیان به آن گرایش داشتند، در حالی که جناح اقلیت به رهبری صبح ازل ادعای او را رد کردند. علیرغم دست کشیدن بهاءالل
ه از ضد قاجاریه و محکوم کردن خشونت علیه حکومت، ناصرالدین شاه قاجار همچنان نسبت به بهائیان بدگمان بود و هیچ تفاوتی بین آنها و ازالی های تندروتر که به مخالفت با دولت و روحانیت ادامه می دادند، قائل نبود. و حتی "تقیه" کرد - که بهائیان آن را رد کردند. در اواخر قرن نوزدهم، هرکسی که به ضد دولت گرایی یا ضد روحانیت گرایش داشت، بابی نامیده می شد، که باعث شد بابیت به برجسته ترین صدای مخالف در امپراتوری قاجار تبدیل شود، که بسیاری از گرایش های اپوزیسیون از آن شروع کردند. ظهور. اندیشه های بابیت هایی مانند میرزا آقاخان کرمانی و شیخ احمد روحی در گسترش سکولاریسم، مشروطیت، ناسیونالیسم، آزادی خواهی و سوسیالیسم در ایران تأثیر گذاشت. انقلاب مشروطه. در دوران سلطنت ناصرالدین شاه قاجار، افکار چپ رادیکال از قبل در قفقاز و شمال ایران گسترش یافته بودنه و بسیاری از کارگران شمالی شروع به رشد آگاهی طبقاتی کردند. از جمله ایدئولوژی های سیاسی جدیدی که به کشور وارد شد، آنارشیسم بود که در اواخر قرن نوزدهم در سراسر ایران ظاهر شد و به ویژه در استان گیلان قوت گرفت. در رشت، پایتخت گیلان، آنارشیست ارمنی الکساندر اتابکیان مجله خود را به نام "کمون" د
ر سال ۱۸۹۶ منتشر کرد و بعداً گروهی از آنارشیست های ایرانی تظاهراتی را در اعتراض به اعدام فرانسیس فرر ای گواردیا معلم آنارشیست کاتالانی برگزار کردند. گروهی که به ویژه به دلیل استقبال از رادیکالیسم سیاسی مورد توجه قرار گرفتند، آذربایجانی های ایرانی بودند که یکی از آنها احسان الله خان دوستدار جوان بود که خود در زمان تحصیل در پاریس یک آنارشیست شده بود. افزایش احساسات ضد استبدادی در کشور جای خود را به یک دوره طغیان مستمر علیه حاکمیت مطلقه قاجارها داده بود که نمونه بارز آن جنبش اعتراضی علیه اعطای امتیاز تنباکو به انگلستان بود. ترور ناصرالدین توسط میرزا رضا کرمانی زمینه ساز تحولات سیاسی در ایران شد که در سال ۱۹۰۶ با وقوع انقلاب مشروطه به اوج خود رسید که کشور متعالی ایران را به یک سلطنت مشروطه تبدیل کرد. لیبرالیسم نسبی مظفرالدین شاه قاجار منجر به ظهور یک اپوزیسیون مشروطه خواه برجسته در میان طبقه متوسط و روشنفکر، از جمله سوسیالیست های انقلابی حزب سوسیال دمکرات و مرکز مخفی، سوسیالیست های آرمانگرای جامعه بشریت شده بود. رادیکال های کمیته انقلاب و اسلام گرایان جامعه مخفی. پس از یک بحران اقتصادی، موجی از اعتراضات علیه دولت
به راه افتاد که به اعتصاب عمومی ختم شد که در نهایت دولت را مجبور به تدوین قانون اساسی و تشکیل مجلس شورای ملی با انتخاب دموکراتیک کرد. در همین حال، تشدید جنبش باعث تشکیل مجامع منطقه ای شد که به عنوان نوعی قدرت دوگانه در مخالفت با حکومت های استانی و جوامع مشروطه موجود عمل می کردند که آزادانه روزنامه های رادیکال خود را در تهران منتشر می کردند. اما تاجگذاری محمدعلی شاه قاجار در سال ۱۹۰۷، آغاز مبارزه بین سلطنت مطلقه و مشروطیت بود، زیرا تلاشهای شاه جدید برای جلوگیری از تصویب نهایی قانون اساسی منجر به اعتصاب عمومی دیگری به نام ترور میرزاعلی شد. اصغرخان امین السلطان و شورش های گسترده مردمی، پیروزی انقلاب مشروطه را تضمین کرد. حسن ارسنجانی بعدها در مورد منحصر به فرد بودن انقلاب مشروطه برای زمان خود به دلیل ترکیب موفقیت آمیز آن از تظاهرات مسالمت آمیز، جلسات توده ای و اعتصابات عمومی، آن را با نظریه آنارشیستی قیام مقایسه کرد. درحالی که لیبرال ها تلاش می کردند اصلاحات بیشتری را در مجمع به پیش ببرند، رادیکال های خارج از پارلمان کمپینی برای سکولاریسم ترتیب دادند و روزنامه های رادیکال برای اولین بار در تاریخ ایران مقالاتی حا
وی ضد روحانیت منتشر کردند. مجله "حبل المتین" از نظم جدید مشروطه به دلیل همکاری آن با روحانیون انتقاد کرد که آنها را عامل انحطاط عمومی خاورمیانه می دانستند. جنبش حقوق زنان نیز در این زمان خود را تشکیل داد و مدارس دخترانه و جوامع زنانه را برای فشار بر برابری جنسیتی تأسیس کرد. بسیاری از مرتجعین که از ظهور سکولاریسم و رادیکالیسم وحشت داشتند، شروع به عضوگیری از پیروان در مخالفت با مجلس کردند. شیخ فضل الله نوری در جلسه محافظه کاران، بی ثباتی جامعه ایران پس از انقلاب را به گردن «ارمنی ملحد» میرزا ملکم خان می اندازد و اعلام می کند که لیبرال های مجلس «راه را برای سوسیالیسم، آنارشیسم و نیهیلیسم هموار می کنند». ". محمدعلی شاه قاجار که به تازگی تاجگذاری کرده بود، با حمایت امپراتوری روسیه و بریتانیا، بریگاد قزاق ایرانی را فرماندهی کرد تا مجلس شورای ملی را بمباران کند و حکومت مطلقه را بر ایران بازگرداند. قیام های مسلحانه مشروطه خواهان در سراسر کشور به وقوع پیوست و جامعه اصناف یک اعتصاب عمومی را سازماندهی کرد و تعدادی از حکومت های استانی خودمختاری خود را اعلام کردند. سوسیالیست های انقلابی مرکز مخفی، با همکاری روشنفکران ارمن
ی و سوسیال دموکرات های آذری، شروع به ایجاد یک «سازمان پرولتاریا» مستقل کردند که صدها داوطلب مسلح از قفقاز به رهبری ستارخان و باقرخان را پذیرفت. جنگ داخلی شهر تبریز را در امتداد طبقاتی تقسیم کرد و احمد کسروی مشاهده کرد که: «سن کلوت ها و فقرای بی مالک سر خود را پرورش دادند. نیروی محرکه این مردان به سوی هرج و مرج بود. ابتدا برای سرنگونی قدرت استبدادی دربار، سپس برای مقابله با طبقات ثروتمند و دارایی.» اگرچه مشروطه خواهان در تبریز پیروز شدند، اما دریافتند که طبقات پایین شهر عمدتاً در کنار روحانیت علیه انقلاب قرار گرفته اند. یپرم خان با رهبری ائتلافی از سوسیال دموکرات ها، سوسیال انقلابیون و داشناک ها موفق شد شهر رشت را تصرف کند و پرچم سرخ را بر فراز شهر به اهتزاز درآورد و سپس رهبری یک حمله چریکی را علیه تهران بر عهده گرفت. رادیکال های آذری در مشهد، مقامات سلطنتی محلی را سرنگون کردند و اولین برنامه سوسیالیستی را در ایران اعلام کردند: خواهان دفاع مسلحانه از قانون اساسی و اصلاحات اجتماعی متعدد. مشروطه خواهان به زودی در جنگ داخلی پیروز شدند و شاه را مجبور به تبعید کردند و پسرش احمدشاه قاجار را جایگزین او کردند و حکومت
مشروطه خواهانه را دوباره توسط مجلس برقرار کردند. دو حزب برجسته سیاسی که از انقلاب بیرون آمدند، اعتدال گرایان راست و دموکرات های چپ بودند که یکدیگر را به عنوان مرتجع و آنارشیست محکوم می کردند. حزب دمکرات بازماندگان تعدادی از جوامع رادیکال قبل از انقلاب، عمدتاً از استان های شمالی را گرد هم آورد. دموکرات های خارج از پارلمان به رهبری حیدرخان عموغلی، که اتحادیه های کارگری را تأسیس کرد و رهبری یک شبه نظامی کارگری را بر عهده داشت، در حالی که محمد امین رسول زاده سردبیر روزنامه این حزب بود که برای اولین بار در تاریخ ایران مارکسیسم را تبلیغ می کرد. دموکرات ها خود را در مخالفت با فئودالیسم داخلی و سرمایه داری خارجی اعلام کردند و خواستار تعدادی اصلاحات گسترده در قانون اساسی شدند. آنها همچنین در برنامه ای که آنها را با داشناک های ارمنی و بلشویک های روسیه به اتحاد رساند، به نفع تمرکز و ناسیونالیسم به عنوان موازنه ای در برابر امپریالیسم انگلیس-روس و استبداد شاهیست بحث کردند. اصلاحات پیشنهادی دموکرات ها با مخالفت شدید میانه روها روبرو شد که پس از به دست گرفتن قدرت در سال ۱۹۰۹، خواستار دفاع از جامعه در برابر «تروریسم آنارشیست
ها، الحاد دموکرات ها و ماتریالیسم مارکسیست ها» شدند. سیاست سکولاریسم به ویژه دو حزب را از هم جدا کرد، که با ترور روحانی سید عبدالله بهبهانی توسط حسن تقی زاده دموکرات، به اوج خود رسید و متعاقباً حکومت دستور خلع سلاح عموم مردم را صادر کرد. هنگامی که سلسله شورش های قبیله ای در میان جمعیت های اقلیت قومی کشور آغاز شد، امپراتوری روسیه از فرصت استفاده کرد و شهرهای انزلی و رشت را اشغال کرد و با تهدید تهران، خواستار امتیازاتی شد. این امر منجر به انحلال مجلس دوم و موجی از اعتراضات و شورش های توده ای علیه اشغالگری انگلیس و روسیه شد که در نهایت ناموفق بود. با رهبران خود در تبعید، جنبش رادیکال تا حد زیادی منحل شد و تنها داشناک ها و افسران پلیس داوطلب ارمنی تداوم جنبش مشروطه خواهان چپ را فراهم کردند. در طول جنگ جهانی اول، اعتدال گرایان و دموکرات ها مجلس سوم ایران را در قم تشکیل دادند و در آنجا با امپراتوری روسیه درگیر شد. احسان الله خان و ابوالقاسم لاهوتی به فرماندهی محمدتقی پسیان در جنگ با روسها در قم شرکت کردند. دولت مجبور به عقب نشینی به کرمانشاه شد، جایی که توسط امپراتوری بریتانیا ویران شد و بسیاری از اعضای آن مجبور ب
ه تبعید شدند. احسان الله خان در زمان حضور در نیروهای مسلح دولت مهاجر، متقاعد شد که آشتی بین دو جناح غیرممکن است. با انحلال دولت مشروطه، این جنبش چریکی در استان گیلان بود که به نیروی پیشرو در مبارزه علیه اشغالگری انگلیس و روسیه تبدیل شد. انقلاب اجتماعی. با وقوع نهضت جنگل در گیلان، احسان الله خان دوستدار، روشنفکر آنارشیست آذری، گروهی از دموکرات های چپ را از تهران برای شرکت در انقلاب رهبری کرد. در زمان وقوع انقلاب روسیه، جنبش جنگل بیشتر گیلان را تحت کنترل داشت. یک ناظر انگلیسی که توسط یک ناظر انگلیسی به عنوان «رابین هودز از راهپیمایی های خزر» توصیف شده بود، اموال را از ثروتمندان سلب مالکیت کردند و آن را بین فقرا توزیع کردند. تا مه ۱۹۲۰، جمهوری سوسیالیستی شوروی ایران توسط جبهه متحد جنگلی ها به رهبری میرزا کوچک خان، آنارشیست ها به رهبری احسان الله خان دوستدار و کمونیست ها به رهبری حیدرخان عموغلی تأسیس شد. علیرغم اینکه دولت کوچک خود را به عنوان یک جمهوری سوسیالیستی معرفی می کرد، عمدتاً از اسلام گرایان محافظه کار تشکیل شده بود که به مردم خود دستور می داد از سنت مذهبی پیروی کنند و از طبقه بازرگان استان حمایت می کردند
. در این مرحله، آنارشیست ها و کمونیست ها با تأسیس «کمیته انقلابی» جدا از کمیساریای کوچک، با پایگاه قدرت آن در ارتش سرخ گیلان - به فرماندهی احسان الله، شروع به ساختن قدرت دوگانه کرده بودند. تنش بین جنگلی ها و کمونیست ها شروع شد، زیرا کمونیست ها شروع به استفاده از نیروی مسلح برای جمع آوری مالیات کردند و بسیاری از عناصر خارجی را به ارتش سرخ گیلان وارد کردند و بسیاری از جمعیت استان را از خود دور کردند. علاوه بر این، حمله ارتش سرخ به گیلان، تنش ها را با دولت مرکزی در تهران تشدید کرد و به مداخله امپراتوری بریتانیا انجامید. قبل از اینکه رقابت های جناحی طولانی بر سر اختلاف بین دیدگاه شان برای انقلاب گیلان آغاز شود: کوچک ها و جنگلی ها به دنبال گسترش یک انقلاب ملی گرایانه و مشروطه خواه بودند، جایی که احسان الله و کمونیست ها برای یک انقلاب اجتماعی تبلیغ می کردند که منعکس کننده مواضع مربوط بود. اعتدال گرایان و دموکرات ها که این جناح ها در اصل از آن بیرون آمده بودند. در ۳۱ ژوئیه ۱۹۲۰، جناح های چپ دست به کودتا زدند و احسان الله به فرماندهی ارتش سرخ برای سرنگونی دولت کمیساریا، کوچک را مجبور به فرار از پایتخت رشت کرد. «کابین
ه سرخ» جدید، به ریاست احسان الله خان و متشکل از جنگلی های چپ، اعضای حزب کمونیست، آنارشیست ها و دموکرات های چپ، سیستم «کمونیسم جنگی» را اجرا کرد و جنگ طبقاتی را علیه سرمایه داری و فئودالیسم به راه انداخت. دولت احسان الله در دوران قدرت خود، بیکاری را بسیار کاهش داد، برنامه آموزشی گسترده ای را اجرا کرد و تلاش کرد تا بانک ملی را در راستای خطوط متقابل تأسیس کند اما رادیکالیسم دولت جدید، همراه با فقدان گیلانی های بومی در مناصب رسمی و مبارزات ضد مذهبی آن، تنش ها را بین دولت و مردم محلی تشدید کرد. روحانیون محلی علیه دولت فتوا صادر کردند و تلاش های بازتوزیع زمین حتی توسط دهقانان به دلایل مذهبی رد شد. دهقانان و طبقات متوسط گیلان که عمدتاً از انقلاب ملی حمایت می کردند تا انقلاب اجتماعی، از حکومت جدید شوروی بیگانه شدند و این امر منجر به مقاومت مسلحانه کوچک خان در برابر حکومت کمونیستی شد که از حمایت قابل توجهی از گیلانیان بومی برخوردار شد. اعضای دولت سرخ، از جمله احسان الله خان، در کنگره خلق های شرق در سپتامبر ۱۹۲۰ شرکت کردند، جایی که ایدئولوژی ضد ملی احسان الله در جنگ طبقاتی مورد حمایت گریگوری زینوویف قرار گرفت و او را ف
عالانه از هرگونه اتحاد آینده با طبقات متوسط منصرف کرد. . این منجر به انشعاب در درون حزب کمونیست فارس شد، به طوری که حیدرخان عموغلی کنترل حزب را به دست گرفت و اعضای طرفدار برنامه آنارشیستی احسن الله مانند آواتیس سلطان زاده را اخراج کرد و سیاست حزب را در جهت همکاری با طبقات متوسط تغییر داد. در یک انقلاب ملی برای سرنگونی سلطنت و بیرون راندن مداخله جویان بریتانیا. حیدر همچنین پیشنهاد مشارکت در سیاست پارلمانی و حتی همکاری با دولت رضاخان را داد که باعث شد سلطان زاده از رهبری حیدر به عنوان «ملی-اصلاح طلب» فاقد هرگونه سیاست کمونیستی انتقاد کند. سلطان زاده با حمایت زینوویف، متعاقباً یک اپوزیسیون کمونیست چپ را با جناح "عدالت" حیدر تشکیل داد و جناح کمونیست چپ توسط جعفر پیشه وری در سومین کنگره انترناسیونال کمونیست نمایندگی شد. از سوی دیگر، جناح حیدر از حمایت ژوزف استالین برخوردار بود، که برنامه سیاسی او خود را در حزب عدالت نشان داد. با تعدیل سیاست کمونیستی حیدر، دولت احسان الله کمونیسم جنگی را کنار گذاشت و «سیاست اقتصادی جدید» را اجرا کرد که بر جنگ طبقاتی و انقلاب جهانی تأکید نداشت، دخالت دولت در اقتصاد و زندگی روزمره را
کاهش داد و به کارزار ضد مذهبی خود پایان داد. حیدر همچنین با کوچک خان که در ماه می ۱۹۲۱ به عنوان بخشی از یک جبهه متحد احیا شده دوباره به حکومت شوروی پیوست، میانجیگری کرد. جناح چپ کمونیست سلطان زاده از دولت کنار گذاشته شد و احسان الله به یک نقش کوچک تنزل یافت. تا اوت ۱۹۲۱، جناح حیدر به طور کامل آنارشیست ها و کمونیست های چپ را از حکومت شوروی کنار گذاشت، اشان الله را از پست دولتی خود برکنار کرد و بقایای برنامه رادیکال خود را رها کرد، و در نهایت حیدر دوباره جمهوری شوروی تحت حکومت خود را اعلام کرد. پس از اخراج احسان الله از دولت، نیرویی متشکل از ۳۰۰۰ نفر از نیروهای ارتش سرخ گیلان را در راهپیمایی به سمت تهران رهبری کرد، اما توسط فضل الله زاهدی شکست خورد و ضعفی در قدرت انقلابی جمهوری گیلان آشکار شد. تنش های داخلی در دولت شوروی بر سر اصلاحات ارضی با کودتای جنگلی های دست راستی، ترور حیدرخان و تخریب مقر حزب کمونیست و وارد شدن به مذاکره با دولت مرکزی به اوج خود رسید. در همین حال، دولت رضاخان با روسیه شوروی «پیمان دوستی» امضا کرده بود و در مورد خروج ارتش سرخ روسیه از گیلان در اکتبر ۱۹۲۱ مذاکره کرده بود و پس از آن مجدداً
کنترل دولت مرکزی بر استان را تثبیت کرد. پس از ویرانی جمهوری گیلان، درگیری مسلحانه بین نیروهای راست به رهبری میرزا کوچک خان و نیروهای چپ به رهبری احسان الله خان درگرفت که با فرار نیروهای کوچک به کوه های تالش با پیروزی چپ خاتمه یافت. کوچیک به زودی به سرمازدگی تسلیم شد و در مخفیگاه جان باخت، جایی که احسان الله در نهایت مجبور به تبعید به باکو شد. تا سال ۱۹۲۵، رضاخان توسط مجلس، شاه اعلام شد و قاجارها را خلع کرد و حکومت خاندان پهلوی را بر ایران برقرار کرد. در فوریه ۱۹۲۷، احسان الله خان به مسکو رفت و در آنجا با دیگر انقلابیون ایران ملاقات کرد و برنامه ریزی برای ایجاد یک شبکه انقلابی زیرزمینی را آغاز کرد تا در میان مردم ایران تحریک شود. او این کار را مستقل از حزب کمونیست که اکنون زیرزمینی ایران عمل می کند تصور می کرد و از کمیته اجرایی کمینترن درخواست حمایت کرد، مشروط به عدم مداخله در فعالیت های او. از باکو تأسیس این شبکه را به رهبری برادرش در تهران هماهنگ کرد که فعالیت های مخفیانه خود را آغاز کرد. این حال، کمینترن پس از تصویب قرارداد تجاری بین ایران و اتحاد جماهیر شوروی در اکتبر ۱۹۲۷، از حمایت وعده داده شده خود سر با
ز زد. احسان الله خان و شبکه انقلابی نوپای خود را منحل کرد. در سال ۱۹۲۸، پس از اینکه احسان الله خان تعدادی کاریکاتور که رضاشاه را دست نشانده امپراتوری بریتانیا نشان می داد، پخش کرد، ارتباطات بین دولت های ایران و آذربایجان منجر به این شد که NKVD به او و شبکه اش دستور داد تا برای همیشه از فعالیت های سیاسی خود دست بکشند. احسان الله خان بعدها به عنوان «دشمن مردم» در جریان پاکسازی بزرگ اعدام شد. در سال ۱۹۳۰، رضاشاه در واکنش به فعالیت های احیا شده حزب کمونیست، دستور تصویب قانون امنیت ملی را صادر کرد که ترویج «ایدئولوژی جمع گرایانه» را که شامل سوسیالیسم، کمونیسم و آنارشیسم می شد، غیرقانونی اعلام کرد. تجدید حیات سوسیالیسم. در پی تهاجم انگلیس و شوروی به ایران که منجر به کناره گیری و تبعید رضاشاه شد، بسیاری از زندانیان سیاسی کشور آزاد شدند و اندیشه های سیاسی چپ بار دیگر شکوفا شد. هنگامی که ابراهیم حکیمی به عنوان نخست وزیر به قدرت رسید، تصمیم گرفت هم روابط با اتحاد جماهیر شوروی را تسهیل کند و هم سیاست های سرکوبگرانه را علیه جنبش های سیاسی چپ به راه انداخت. حکیمی تظاهرات عمومی را ممنوع کرد، حزب تازه تأسیس کمونیست را غیرقا
نونی اعلام کرد و از گفتگو با «آنارشیست ها» که حزب دمکرات آذربایجان (ADP) را رهبری می کردند، خودداری کرد. یکی از این به اصطلاح «رهبران آنارشیست» حزب کمونیست چپ، جعفر پیشه وری بود که اخیراً یک دولت خلقی تحت حمایت اتحاد جماهیر شوروی در آذربایجان تأسیس کرده بود و چندین دهه قبل از آن در حکومت شوروی احسان الله خان در گیلان شرکت کرده بود. در ژوئن ۱۹۴۶، سرانجام پیشه وری با دولت مرکزی به توافق رسید و خودمختاری آذربایجان را رها کرد و در کنار حزب کمونیست توده، حزب سوسیالیست ایران و تعدادی دیگر از احزاب ناسیونالیست چپ به جبهه متحد احزاب مترقی پیوست. در سال ۱۹۴۶، جبهه متحد برای مدت کوتاهی بخشی از دولت ائتلافی ایجاد شده توسط احمد قوام شد، اما این مدت کوتاه بود. در پی قیام تعدادی از طوایف قشقایی و بختیاری علیه «کمونیسم، الحاد و آنارشیسم» و همچنین مخالفت مستمر ارتش و فشار قدرت های غربی، محمدرضا شاه به سرعت به قوام دستور داد تا ائتلاف دیگری بدون هیچ چپی تشکیل دهد. احزاب سیاسی جناح متعاقباً حزب توده بر سر سیاست های حمایت بی قید و شرط خود از اتحاد جماهیر شوروی و مخالفت با مبارزات آزادی بخش ملی در آذربایجان و کردستان وارد نزاع د
اخلی شد و احسان طبری منتقدان این سیاست ها را به «منفی گرایی، بدبینی، آنارشیسم، فردگرایی شدید و غیره متهم کرد. اختلالات شخصیتی رایج در جامعه ایران» که منجر به تعدادی انشعاب، اخراج و استعفا شد. در سال ۱۹۴۸، جلال آل احمد پس از گسست از حزب توده، نیروی سوم را تأسیس کرد، که او به دلیل تسلیم شدن در برابر «غرب گرایی» انتقاد کرد و در عین حال از جبهه ملی به خاطر گنجاندن مذهب در سکوی آن انتقاد کرد. به طور خاص برای حمایت مردمی جبهه اعتبار دارد. با توجه به درک تدریجی آل احمد که دین می تواند پتانسیل انقلابی داشته باشد، متحد سابق او خلیل ملکی به او گفت «تو آنارشیست شده ای». به گفته یدالله شهیب زاده، فلسفه سیاسی آل احمد «نماینده یک برداشت آنارشیستی از دموکراسی بود». حزب ایران به همراه محمد مصدق ائتلاف جبهه ملی را تأسیس کرد که به مجلس راه یافت و تلاش برای ملی کردن شرکت نفت انگلیس و ایران را در سال ۱۹۵۱ رهبری کرد و در نهایت یک دولت اقلیت تشکیل داد. دولت با حمایت مردم دوباره انتخاب شد، اما بعداً در یک کودتای سلطنتی با حمایت ایالات متحده و بریتانیا سرنگون شد. شاه قدرت را تحکیم کرد و به عنوان یک خودکامه شروع به حکومت کرد و اپوزیس
یون چپ کشور را با پلیس مخفی تازه تأسیس موسوم به ساواک سرکوب کرد. در نهایت، شاه اعلام کرد که مخالفت با رژیم او «محدود به یک مشت پوچ گرا، آنارشیست و کمونیست» است، زیرا بسیاری از رهبران سیاسی جناح چپ قبلاً از کشور فرار کرده بودند. در سال ۱۹۵۵، رضازاده شفق، سوسیالیست اظهار داشت: «من کاملاً با ناظران غربی موافقم که ایران را ملتی از افراد آنارشیست توصیف می کنند. در کشور ما هرکسی خود را رهبر می داند، هدف های خود را تعیین می کند، راه خود را می رود و بدون اغماض دیگران را زیر پا می گذارد.» مبارزه مسلحانه. علی شریعتی با الهام از استادش لوئیس ماسینیون، شکلی انقلابی از سوسیالیسم اسلامی را ساخت که محمد و علی را مبارزان جنگ طبقاتی در کنار پرولتاریا توصیف می کرد، در ترکیبی از مارکسیسم و اگزیستانسیالیسم همراه با شکلی مبارز. اسلام شیعه. شریعتی پس از زندانی شدن در سال ۱۹۶۴، قدردانی تازه ای نسبت به آزادی فردی ایجاد کرد که تصورش از آن در تقابل با دیکتاتوری، امپریالیسم و استثمار قرار داشت. به گفته سید جواد میری، برخی از پژوهشگران استدلال کرده اند که علی شریعتی یک آنارشیست بود و فلسفه سیاسی شریعتی از بخشی از آنارشیسم اسلامی الهام گ