Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ریچارد هندرسون (Richard Henderson) (زادهٔ ۲۰ آوریل ۱۷۳۵ – درگذشتهٔ ۳۰ ژانویه ۱۷۸۵)، حقوق دان، دلال ملک و سیاستمدار آمریکایی بود که به خاطر ایجاد مستعمرهٔ ترانسیلوانیا در سرحدات کنتاکی شهرت داشت. شهرستان هندرسون و مرکز بخش آن، هندرسون، ایالت کنتاکی به افتخار او نام گذاری شده اند. او همچنین زمینی را به مهاجران اولیه فروخت که بعدها به نشویل، ایالت تنسی تبدیل گشت. هندرسون در ایالت مهاجرنشین ویرجینیا چشم به جهان گشود، هرچند در کودکی به همراه خانواده اش به شهرستان گرینویل، ایالت کارولینای شمالی نقل مکان کرد. او در آنجا در رشتهٔ حقوق به تحصیل پرداخت و به عضویت هیئت وکلا درآمد. در سال ۱۷۶۳، هندرسون با الیزابت کیلینگ، کنتس انگلیسی، ازدواج کرد و صاحب شش فرزند شدند. در سال ۱۷۶۸، هندرسون به سمت قاضی منصوب شد، اما در سال ۱۷۷۳، از این سمت کناره گیری کرد تا در حوزهٔ معاملات ملک فعالیت کند. بدین منظور در سال ۱۷۷۴، شرکت ترانسیلوانیا را تأسیس کرد. میان سال های ۱۷۷۵ تا ۱۷۸۳، او معاملات مختلفی را در حوزهٔ املاک در کنتاکی، تنسی و جنوب غربی ویرجینیا، از جمله پروژهٔ ایجاد مستعمرهٔ ترانسیلوانیا در کنتاکی غربی و شمال مرکزی تنسی انجام
داد. در سال ۱۷۸۳، دولت های مستعمرات ویرجینیا و کارولینای شمالی، این نوع قراردادهای غیرقانونی را باطل اعلام کردند. طرح مستعمرهٔ ترانسیلوانیای هندرسون یکی از عوامل اولیه در بروز جنگ میان آمریکایی ها و قبیلهٔ چروکی بود. هندرسون پس از ممنوعیت معاملات ملکی، به کارولینای شمالی بازگشت و در دولت کارولینای شمالی سمت های قانونی و اجرایی مختلفی را بر عهده گرفت. او در ۴۹ سالگی در خانه اش در کارولینای شمالی درگذشت. اوایل زندگی و حرفهٔ حقوقی. هندرسون در ۲۰ آوریل ۱۷۳۵ در شهرستان هانوور، ایالت مهاجرنشین ویرجینیا چشم به جهان گشود. والدینش ساموئل هندرسون و الیزابت ویلیامز هندرسون بودند. او برادری به نام توماس هندرسون داشت. در سال ۱۷۴۵، خانواده اش به شهرستان گرنویل، ایالت کارولینای شمالی نقل مکان کردند. او در آنجا در رشتهٔ حقوق به تحصیل پرداخت، به عضویت هیئت وکلا درآمد و به حرفهٔ وکالت مشغول و در سال ۱۷۶۸ به سمت قاضی دادگاه عالی منصوب شد. در سال ۱۷۶۳، هندرسون با الیزابت کیلینگ، دختر لرد کیلینگ، اشراف زادهٔ انگلیسی ازدواج کرد. فانی (متولد ۱۷۶۴)، ریچارد (متولد ۱۷۶۶)، آرچیبالد (متولد ۱۷۶۸)، الیزابت (متولد ۱۷۷۰)، لئونارد (متولد ۱۷
۷۸) و جان (متولد ۱۷۸۰) فرزندانش بودند. از آنجاییکه هندرسون متعلق به طبقهٔ اشراف زادگان بود، مورد هدف خشونت های سامانگر قرار گرفت. او در آن دوران، عضو منطقهٔ کشیش نشین کلیسای انگلستان در ویلیامزبورو بود. در سال ۱۷۷۳، هندرسون از مسند قضاوت کناره گیری کرد تا به دنبال خواسته هایش در معاملات املاک و مستغلات برود. شرکت و پروژهٔ مستعمرهٔ ترانسیلوانیا. هندرسون پس از کناره گیری از حرفهٔ قضاوت، در ۲۷ اوت ۱۷۷۴، به همراه تعدادی از ساکنان سرشناس کارولینای شمالی، شرکتی در زمینهٔ زمین خواری راه اندازی کرد. نام شرکت در ابتدا ریچارد هندرسون و شرکا بود که بعداً به شرکت لوئیزا و در نهایت در ۶ ژانویه ۱۷۷۵، به شرکت ترانسیلوانیا تغییر نام داد. سال های آخر زندگی. در سال ۱۷۷۸، هندرسون برای مدت کوتاهی به مسند قضاوت بازگشت اما پس از مدت کوتاهی کناره گیری نمود تا به دنبال معاملات ملک برود. در سال های ۱۷۷۹–۱۷۸۰، او گروه دیگری از مهاجران را به سوی درهٔ کامبرلند در تنسی هدایت و شهرک فورت نشبورو (نشویل امروزی) را در منطقهٔ فرنچ لیک تأسیس کرد. در سال ۱۷۷۹، قاضی هندرسون به عنوان یکی از شش فرماندار برای ادارهٔ مرزهای میان ویرجینیا و کارولینای
شمالی به سمت درهٔ پاول منصوب شد. او به عنوان کاپیتان (۱۷۷۹–۱۷۸۱) در هنگ شهرستان گرنویل از تیپ ناحیهٔ هیلزبورو در ارتش شبه نظامی کارولینای شمالی در جنگ های استقلال آمریکا خدمت کرد. او نمایندهٔ شهرستان گرنویل، ایالت کارولینای شمالی بود. هندرسون در سال ۱۷۸۱، مجلس عوام مستعمرهٔ ترانسیلوانیا وابسته به مجلس شورای ایالتی کارولینای شمالی را تشکیل داد. او در سال های ۱۷۸۲–۱۷۸۳، از سوی نمایندگان به عنوان یکی از اعضای شورای دولتی انتخاب شد. وفات و میراث. هندرسون در ۳۰ ژانویه ۱۷۸۵، در ۴۹ سالگی درگذشت. او در مزرعهٔ خود در نزدیکی ویلیامزبورو، ایالت کارولینای شمالی در منطقهٔ ناتبش کریک به خاک سپرده شد. یکی از پسرانش، لئونارد هندرسون، رئیس دادگاه عالی کارولینای شمالی (۱۸۲۹–۱۸۳۳) بود. شهر هندرسون در ایالت کارولینای شمالی به افتخار او نام گذاری شده است. پسر دیگرش، آرچیبالد هندرسون، نمایندهٔ شورای شهرستان روآن، ایالت کارولینای شمالی بود. در اراضی دولتی کنتاکی غربی هندرسون در اوهایو، در منطقه ای به نام رد بنکس، در سال ۱۷۹۷، منطقه ای مهاجرنشین به شهر هندرسون که همنام او بود، تبدیل شد. بعداً، شهرستان هندرسون، ایالت کنتاکی (بخش هند
رسون) که شامل آن اراضی دولتی بود، نیز به افتخار او نام گذاری شد. در زمان معاهدهٔ تپهٔ چنار، دراگینگ کانو، پسر آتاکولاکولا، رئیس قبیلهٔ چروکی، در طی سخنرانی خود، فروش زمین های چروکی را محکوم کرد و از دولت عمومی-قبیله ای چروکی جدا شد و گروه چیکاماوگا را تشکیل داد. این گروه بعدها در جنگ های چروکی-آمریکایی که ناشی از تلاش برای شهرک سازی بود، به سردمداران اصلی تبدیل شدند. خانهٔ مزرعه ای اشلند، خانهٔ کودکی هندرسون در کارولینای شمالی، در سال ۱۹۷۳ در فهرست ملی اماکن تاریخی ثبت شد.
ماشین رؤیا (به ژاپنی: 夢みる機械, Yume Miru Kikai) یک فیلم انیمه ای ناتمام مانده در ژانر فانتزی-ماجراجویی ژاپنی به کارگردانی ساتوشی کن است. این پنجمین فیلم بلند کارگردان پس از ساختِ انیمه های "آبی تمام عیار"، "بازیگر هزاره"، "پدرخوانده های توکیو"، و "پاپریکا" بود. ساخت. پس از مرگ ساتوشی کن در ۲۴ اوت ۲۰۱۰، تولید در استودیوی مدهاوس ادامه یافت، جایی که تیم سازنده از نوار ویدیوهای کارگردانی شده و یادداشت های ساتوشی کن در تکمیل فیلم استفاده کردند. کار اصلی فیلم مانند طراحی صفحه و فیلمنامه قبلاً توسط کارگردان و تیم تکمیل شده بود. در آگوست ۲۰۱۱، ماسائو مارویاما، بنیانگذار مدهاوس اطلاع داد که تولید فیلم به دلیل کمبود مالی لغو شده است. تنها تعداد ۶۰۰ عکس از ۱۵۰۰ عکس متحرک شده است. او افزود که با وجود کمبود بودجه، قصد به پایان رساندن فیلم وجود دارد. در اوت ۲۰۱۸، مارویاما گفت: که فیلم در آینده ای قابل پیش بینی کامل یا اکران نخواهد شد، زیرا هیچ کارگردان انیمیشن ژاپنی وجود ندارد که بتواند با سطح توانایی کُن مطابقت داشته باشد، اگر چه او احتمال اجرای پروژه را رد نکرد و در آینده تحت نظر یک کارگردان با استعداد خارجی، پروژه احیا خو
اهد شد. شخصیت ها. هیچ شخصیت انسانی در فیلم وجود نخواهد داشت و همه شخصیت های آن ربات هستند. انیمه بر روی سه شخصیت اصلی ریریکو، رابین و کینگ متمرکز خواهد بود. ریریکو (Ririco): شخصیتی باهوش و رهبر که یادآور "پاپریکا" است. رابین (Robin): یک ربات کوچک زرد رنگ، پسر بچه ای کوچک که به مردی جوان تبدیل خواهد شد. کینگ (King): یک ربات بزرگ، وفادار و آبی رنگ.
رابرت اندروز (Robert Andrews) (زادهٔ ۱۷۴۸ – درگذشتهٔ ۴ فوریه ۱۸۰۴)، روحانی آمریکایی/استعماری بود که در جریان جنگ انقلاب آمریکا پیشنماز نظامی بوده و بعداً استاد کالج ویلیام و مری شد، او همچنین نویسنده و سیاستمدار بود که از شهرستان جیمز سیتی در کنوانسیون تصویب ویرجینیا نمایندگی نموده و از شهرستان ویلیامزبرگ در مجلس نمایندگان ویرجینیا (۱۷۹۰ – ۱۷۹۹ میلادی) نمایندگی کرد. اوایل زندگی و خانواده. رابرت در نزدیکی الکتون، مریلند و در مرز این مستعمره با پنسیلوانیا، از لتیشیا کوک اولی و شوهر وی موسز اندروز به دنیا آمد. پدر، پدربزرگ وی جان اندروز از شهرستان راتلند، انگلستان در ۱۶۵۴ میلادی به ولایت مریلند مهاجرت نموده بود. خانواده وی شامل چهار برادر می شد، موسز اندروز، کشیش جان اندروز، جیمز اندروز و پولیدور اندروز. تحصیلات و انتصاب به عنوان کشیش. اندروز با آغاز در ۱۷۶۶ میلادی تحت نظر سرکشیش ویلیام اسمیت و استاد فرانسیس الیسون در کالج فیلادلفیا آموزش دید. او با کسب مدرک کارشناسی A.B در ۱۷۶۸ میلادی از آنجا فارغ التحصیل شده و همانند برادر بزرگتر خود جان، او نیز پس از اتمام کالج در رشته الهیات آموزش دید. در ۱۷۶۹ میلادی او به ش
هرستان گلاستر، ویرجینیا سفر کرد تا به طور خصوصی کودکان مزرعه دار و فرماندار آینده ویرجینیا، جان پیج، را آموزش دهد. در ۱۷۷۲ میلادی، اندروز از طریق کشتی به لندن رفت تا درجه کشیش در آنجا به وی اعطاء گردد. حرفه. استاد و میهن دوست انقلابی. در اواخر ۱۷۷۴ میلادی، اندروز یکی از سیزده مرد (از تنها چند روحانی) بود که روی سندی که توسط ۸۹ عضو پیشین مجلس ایالتی ویرجینیا و مریلند ترتیب داده شده بود امضاء کرد، این سند ایجاد یک کنگره عمومی و همچنین اتحادیه غیروارداتی را توصیه کرد. سال بعدی او به کمیته مصونیت شهرستان یورک پیوست. با بدتر شدن جنگ با انگلستان، کالج ویلیام و مری در ویلیامزبرگ به سوی یک کشمکش پرتاب شد. استاد فلسفه اخلاقی، ساموئل هینلی به انگلستان فرار کرد. رئیس کالج جان کام و دو استاد مجبور به استعفا از سمت خود شدند. تا ۱۷۷۷ میلادی تنها کشیش جیمز مدیسون که فلسفه طبیعی و ریاضی تدریس می کرد، (و پسر عموی رئیس جمهور آینده آمریکا که او نیز جیمز مدیسون نام داشت، بود) و جیمز براکین (رئیس مدرسه دستور زبان) در کالج باقی ماندند. در ۱۷۷۷ میلادی، کشیش اندروز به عنوان کشیش هنگ دوم در نیروهای ایالتی ویرجینیا تحت فرماندهی جرج گی
بسون شامل خدمت نظامی شده و تا ۱۷۸۰ میلادی خدمت کرد. در دسامبر ۱۷۷۷، اندروز سمتی را به عنوان استاد فلسفه اخلاقی در کالج ویلیام و مری پذیرفت، اما در جریان جنگ، کالج بیشتر اوقات بسته بود. در اکتبر ۱۷۷۸ میلادی، اندروز ریاست جلسهٔ انتخاب استاد بزرگ لژ بزرگ ویرجینیا (Grand Lodge of Virginia) را بر عهده داشت و خود او به عنوان معاون جان بلیر جونیور انتخاب گردید، بلیر جونیور یکی از وکیلان پیشتاز محلی بود که در اواخر عمر خود به عنوان قاضی دستیار دیوان عالی ایالات متحده خدمت کرد. زمانی که کالج در ۱۷۷۹ میلادی تحت رهبری توماس جفرسون و جرج ویت (کسی که نخستین استاد حقوق شهرستان گردید) مجدداً سازماندهی شد، مدرسه دستور زبان بسته شد. استادی زبان های شرقی ملغا شده و استاد مدیسون دوباره تدریس فلسفه اخلاقی را از سر گرفت. با این حال، اندروز سمت پیشین به عنوان استاد حقوق طبیعی و ملت ها را دوباره به دست آورده و مضامین هنرهای زیبا نیز به محدوده تدریسی وی اضافه گردید. در این ملت جدید، اندروز به نخستین استاد کالج مبدل شد که از حوزه های تدریسی وی هنرهای زیبا بود. اندروز سال نمای را حداقل در سال های ۱۷۸۱، ۱۷۸۳، ۱۷۹۴ و ۱۷۹۵ میلادی منتشر ن
مود. در ۱۷۸۴ میلادی، او سمت مهم استاد ریاضی را پذیرفت (این کالج تمامی نقشه برداران در ایالت مشترک المنافع جدید را تصدیق می کرد) و این سمت استادی را تا زمان مرگ خود حفظ کرد. رأی دهندگان ویلیامزبرگ اندرو را در ۱۷۷۹ میلادی در کمیته امنیت خود انتخاب نمودند و پس از مدت کوتاهی او یکی از اعضای انجمن شهرداری این شهرستان شد. کالج در اواخر سال ۱۷۸۰ میلادی، بنا بر تحرکات نیروها و نبرد گرین اسپرینگ، قبل از محاصره یورک تاون، بسته شد. سیاستمدار. در ۱۷۸۱ میلادی، اندروز دستیار شخصی فرماندار توماس نیلسون شد. پس از آن، وی به عنوان نماینده شهرستان جیمز سیتی در کنوانسیون ۱۷۸۸ تصویب ویرجینیا انتخاب شد، کنوانسیونی که قانون اساسی ایالات متحده را تصویب کرد. با آغاز ۱۷۹۰ میلادی، رأی دهندگان ویلیامزبرگ برای دوبار اندروز را به عنوان نماینده (نیمه-وقت) خود در مجلس ایالتی ویرجنیا (۱۷۹۰–۱۷۹۸) انتخاب نمودند، هرچند مرکز جدید ایالت به شهر ریچموند نقل مکان نموده بود. او دوباره به جای دموند راندولف به عنوان نماینده انتخاب گردیده و تا ۱۷۹۹ میلادی خدمت کرد. در ۱۷۹۸ میلادی، اندروز بر علیه مصوبه ویرجینیا که مخالف قانون بیگانگی و آشوب فدرال (Alien
and Sedition Acts) بود، رأی داد. رأی دهندگان ویلیامزبرگ او را به جای ادمون راندولف در مجلس نمایندگان ویرجینیا انتخاب نموده و پس از آن نیز برای چندین بار مجدداً او را به عنوان نماینده خود انتخاب کردند. کشیش جیمز مدیسون و اندروز در کمیسیون فدرال که مرز نهایی میان ویرجینیا و پنسیلوانیا را تعیین نمود، خدمت کردند. زندگی شخصی. او در نخست با الیزابت بالارد (۱۷۴۵ – ۱۷۹۳ میلادی) که پدر وی منشی شهرستان پرنسیس ان در مریلند بود، ازدواج کرد. هرچند هیچ یک از پسران و یک دختر آنها، الیزابت ازدواج نکردند، اما دختر بزرگ آنها آن با ویلیام راندولف از ویلتون ازدواج نموده و دختر سومی آنها کاترین با جوسف بیدل ویلکینسون (فرزند ژنرال ویلکینسون که بعداً به ایالت لوئیز یانا نقل مکان نمود) ازدواج کرد. پس از مرگ همسر خود، اندروز برای بار دوم با مری بلیر (۱۷۵۸ – ۱۸۲۰ میلادی)، دختر قاضی جان بلیر ازدواج کرد، اما آنها هیچ فرزندی نداشتند. مرگ و میراث. اندروز در ۴ فوریه ۱۸۰۴ در ویلیامزبرگ درگذشت. کتابخانه سویم در کالج ویلیام و مری از نوشته های وی نگهداری می نماید که شامل رسیدی از فروش یک برده است.
ماه (XVIII) هجدهمین برگ برنده از دسته کارت های تاروت کبیر در اکثر دسته های سنتی تاروت است. کارت ماه در بازی و همچنین در پیشگویی و فال گیری استفاده می شود. شرح. کارت ماه یک صحنه شب را به تصویر می کشد که در آن دو ستون بزرگ نشان داده شده است. یک گرگ و یک سگ اهلی در ماه کامل زوزه می کشند در حالی که یک خرچنگ از آب بیرون می آید. ماه دارای «شانزده پرتو اصلی و شانزده پرتو فرعی» است و همچنین «رطوبت شبنم بارور کننده را به صورت قطرات زیادی می ریزد» (مجموعاً ۱۵ عدد در دسته کارت های رایدر-وایت) که همگی به شکل بودی هستند. تفسیر. طبق کتاب"کلید تصویری تاروت"، نوشتهٔ ای وایت در سال ۱۹۱۰، کارت ماه نشان دهنده زندگی تخیل جدا از زندگی روح است. سگ و گرگ ترس های ذهن طبیعی در حضور آن مکان خروجی هستند، زمانی که فقط نور منعکس شده برای هدایت آن وجود دارد. نور روشنگری یک انعکاس است و فراتر از آن رازی ناشناخته است که نمی تواند آشکار کند. علاوه بر این، "این طبیعت حیوانی ما را روشن می کند" و به گفته وایت، "پیام این است که "آرام باش، آرام باش، و ممکن است آرامشی بر طبیعت حیوانی بیاید، در حالی که ورطه زیرین دیگر شکلی به خود نمی دهد. ." این یک
یادآوری است که به جای ترس و مقاومت در میان تغییر و انتقال زندگی با سهولت و مهربانی حرکت کنید؛ به همین دلیل ممکن است زمانی که تغییرات زیادی را تجربه می کنید بیشتر ظاهر شود. ماه در زمینه معنوی کارتی عالی برای به دست آوردن است، زیرا همه چیز در مورد شهود است. اگر به رشد روانی یا کار درمانی علاقه دارید، خواهید دید که همه چیز به طور طبیعی برای شما جریان دارد و در خواندن تاروت خود هنگام مشاهدهٔ کارت ماه، آماده دریافت پیام هایی از روح هستید. ویت می نویسد که کارت ماه دارای چندین تداعی پیشگویی است: 18. ماه - دشمنان پنهان، خطر، بدگویی، تاریکی، وحشت، فریب، نیروهای غیبی، خطا. "در حالت معکوس:" بی ثباتی، بی ثباتی، سکوت، درجات کمتر فریب و خطا.
سیکورسکی اچ-۱۹ چیکساو (شماره مدل شرکت S-55) یک هلیکوپتر چند منظوره بود که توسط نیروی زمینی و نیروی هوایی ایالات متحده استفاده می شد. این هواپیما همچنین توسط وستلند ایرکرفت به عنوان وستلند ولویند در انگلستان ساخته شد. مدل های نیروی دریایی و گارد ساحلی ایالات متحده HO4S و مدل های مربوط به تفنگداران دریایی ایالات متحده HRS تعیین شدند. در سال ۱۹۶۲، نسخه های نیروی دریایی ایالات متحده، گارد ساحلی و تفنگداران دریایی ایالات متحده، همگی به عنوان H-19 مانند همتایان نیروی زمینی و نیروی هوایی ایالات متحده طراحی مجدد شدند.
باتون گوینت (Button Gwinnett) (۳ مارس ۱۷۳۵ میلادی - ۱۹ مه ۱۷۷۷ میلادی)، یکی از پدران بنیانگذار ایالات متحده آمریکا و متولد انگلستان بود که نماینده جورجیا در کنگره قاره ای و یکی از امضاء کنندگان (اولین امضاء سمت چپ) اعلامیه استقلال ایالات متحده بود. همچنین او مدت کوتاهی پرزیدنت موقت جورجیا در ۱۷۷۷ میلادی بوده و شهرستان گوینت (که اکنون از حومه های منطقه کلان شهری آتلانتا است) به نام او نامگذاری شده است. گوینت توسط رقیبش به نام لاچلان مکینتاش پس از اختلافات حاصل از تهاجم ناموفق فلوریدای شرقی در یک دوئل کشته شد. اوان زندگی و آموزش. گوینت در ۱۷۳۵ میلادی در منطقه داون هاترلی از شهرستان گلاسترشر انگلستان بدنیا آمد. پدر ولزی او ساموئل گوینت (کلمه گوینت مشتق شده از نام شهرستان ولزی گوینز است) و مادرش آنه بود. او سومین فرزند از هفت فرزند والدینش بود که بعد از خواهر بزرگترش «آنا ماریا» و برادر بزرگترش «ساموئل» بدنیا آمد. گزارش های متناقضی در رابطه با تاریخ دقیق تولد او وجود دارد. اما او در کلیسای سنت کاترین در ۱۰ آوریل ۱۷۳۵ میلادی تعمید شد. اعتقاد بر این است که در مدرسه کالج کلیسای جامع گلاستر (اکنون به نام «مدرسه پادشا
ه» شناخته می شود) همچون برادر بزرگترش شرکت داشته اما شواهدی برای پشتیبانی از آن برجای نمانده است. او حرفه خود را به عنوان کاراموز نزد عمویش «ویلیام گوینت» آغاز کرد. ویلیام گوینت در گلوسستر سبزی فروشی داشت و سپس در ۱۷۵۴ میلادی بعد از کسب کاراموزی بیشتر نزد یک آهن فروش به نام «جان وستون اسمیت» به ولورهمپتون در استافوردشر نقل مکان نمود. در ۱۹ آوریل با آن بورن ازدواج کرد که دختر یک سبزی فروش در کلیسای سنت پیترز والورهمپتون بود. این زوج در ۱۷۶۲ میلادی در حالی که صاحب سه دختر بودند از والورهمپتون جدا شده و به آمریکا مهاجرت نمودند. فعالیت های تجاری گوینت موجب شد که او از نیوفاندلند به جامائیکا برود. او که هیچگاه در آن فعالیت ها موفق نبود در ۱۷۶۵ میلادی به ساوانای جورجیا نقل مکان کرده و در آنجا مغازه ای را باز نمود. وقتی آن سوداگری نیز شکست خورد به صورت اعتباری جزیره سنت کاترین را خریداری کرده و همچنین تعداد زیادی از بردگان را جهت تلاش برای مزرعه داری به بردگی گرفت. گرچه که فعالیت های زراعی او نیز ناموفق بود، ولی با این وجود در سیاست محلی برای خود سرشناسی ایجاد کرده و برای مجلس استانی انتخاب گردید. حرفه سیاسی. گوینت
تا ۱۷۷۵ میلادی، مدافع قوی از حقوق مستعمراتی نبود، و این هنگامی بود که سنت جان پریش زمین هایش را محاصره کرده و تهدید کرد که از عضویت جرجیا خارج خواهد شد. کنش او به علت پاسخ محافظه کارانهٔ مستعمره به رویدادهای آن زمان بود. طی دوران تصدی وی در مجمع، رقیب اصلی گوینت لاچلان مکینتاش بود و لیمان هال نزدیک ترین متحد وی به شمار می رفت. گوینت به عنوان نماینده جورجیا در کنگره قارهٔ گماشته شد، جاییکه به نفع اعلام استقلال رأی داد که در ۲ ژوئیهٔ ۱۷۷۶ میلادی توسط کنگره اقتباس گردید. او کپی نسخه خطی معروف را در ۲ اوت ۱۷۷۶ میلادی امضاء نمود. پس از امضای اعلامیه، تا زمانی که ویرجنیا توسط یکی دیگر از امضاء کنندگان به نام کارتر براکستون که یکی از قوانین اساسی پیشنهادی ایالتی که توسط جان آدامز مطرح شده بود را با خود داشت، همراهی و پشتیبانی شد. گوینت طی خدمتش در کنگرهٔ قاره ای، کاندیدی برای موقعیت تیمسار سرتیپی جهت هدایت هنگ اول در ارتش قاره ای بود، اما این موقعیت را به مکینتاش باخت. باخت این موقعیت به رقیبش، کام گوینت را به شدت تلخ نمود. گوینت در قوه قانونگذاری ایالت جورجیا خدمت کرد و در ۱۷۷۷ میلادی پیشنویس اصلی اولین قانون اساسی
ایالتی جورجیا را نوشت. او سخنگوی مجمع جورجیا شد، موقعیتی که تا زمان مرگ (فرماندار) جورجیا، آرشیبالد بولاخ حفظ نمود. گوینت توسط شورای اجرایی مجمع، به این موقعیت خالی ارتقاء یافت. در این موقعیت، او به دنبال خالی کردن زیر پای رهبری مکینتاش بود. تنش های بین گوینت و مکینتاش هنگامی به نقطه جوش خود رسید که مجمع کل رأی به تأیید حمله گوینت بر بریتیش فلوریدا در آوریل ۱۷۷۷ میلادی داد. مرگ. گوینت به عنوان نماینده کنگره از جورجیا و فرمانده ارشد نظامی جورجیا، از رقیب خود مکینتاش تفوق داشت. گوینت باعث دستگیری برادر مکینتاش و اتهام خیانت او شد. همچنین دستور داد که مکینتاش تهاجم فلوریدای شرقی تحت کنترل بریتانیا را رهبری کند که در نهایت به شکست انجامید. گوینت و مکینتاش همدیگر را به هدف دفاع از خود متهم ساختند و مکینتاش به صورت عمومی گوینت را یک «رذل و حقه باز دروغگو» نامید. سپس گوینت مکینتاش را به یک دوئل دعوت کرد و نتیجتاً در ۱۶ مه ۱۷۷۷ میلادی در مزرعه ای تحت تملک فرماندار سلطنتی معزول «جیمز رایت» با یک دیگر جنگیدند و سپس در قبرستان پارک مستعمراتی ساوانا دفن شد. گرچه که مکینتاش زخمی شد، اما بازیابی شده و تا ۱۸۰۶ میلادی زندگی
کرد. او در ارتباط با مرگ گوینت تحت تعقیب قانونی قرار نگرفت. میراث. برترین مجموعه داران به شدت به دنبال دستخط گوینت جهت گردآوری مجموعه کاملی از دستخط های تمامی ۵۶ امضاء کنندگان اعلامیه استقلال ایالات متحده بوده و امضای گوینت بسیار کمیاب بوده به طوری که تنها ۵۱ مثال از امضای او وجود دارد، چرا که گوینت تا حدی قبل از امضای آن بیانیه در ابهام قرار داشته و مدت کوتاهی پس از آن نیز فوت کرد. تنها ده تا از این امضاها در تملک خصوصی قرار دارند. شهرستان گوینت در جورجیا، یکی از نواحی حومه ای آتلانتا است که به نام او نامگذاری شده است.
جمهوری گینه استوایی کشوری کوچک واقع در ساحل غربی آفریقا و کمی بالاتر از خط استوا است. بخش اصلی خشکی این کشور بر روی قاره آفریقا ریو مونی یا «گینه استوایی قاره ای» نامیده می شود. بخش دیگر کشور شامل پنج جزیره است که در مجموع به عنوان «گینه استوایی جزیره ای» شناخته می شوند. این جزایر عبارتند از: بیوکو (فرناندو پو سابق)، کوریسکو، الوبی گرانده، الوبی چیکو، و آنوبون (پاگالو). دو جزیره اصلی «گینه استوایی جزیره ای» بیوکو و آنوبون هستند و کشور جزیره ای سائوتومه و پرنسیپ بین این دو قرار گرفته است. سرزمین اصلی گینه استوایی یا ریو مونی از شرق و جنوب با گابن (طول مرز: ۳۵۰ کیلومتر)، از شمال با کامرون (طول مرز: ۱۸۹ کیلومتر) و به وسیله یک خط ساحلی با خلیج گینه همسایه است. مساحت کل کشور گینه استوایی ۲۸۰۵۱ کیلومتر مربع است. پایتخت گینه استوایی شهر مالابو است که بر روی جزیره بیوکو جای گرفته است. بزرگ ترین شهر کشور اما شهر بندری باتا است. مالابو ۱۷۹ هزار و باتا ۲۳۰ هزار نفر جمعیت دارد. جمعیت کل کشور یک و نیم میلیون نفر است. گینه استوایی در ارتفاع متوسط ۵۷۷ متر از سطح دریا قرار دارد. بلندترین قله کشور، کوه پیکو باسیله، ۳۰۱۱ متر ا
رتفاع دارد. این کشور حدود ۱۰ جزیره دارد. فاصله بین شهر نیویورک و مالابو، پایتخت گینه استوایی، حدود ۹۱۳۰ کیلومتر (۵۶۷۳ مایل) است. رودخانه اصلی کشور، رود بنیتو (اوئولا)، مسیر خود را در مرکز کشور طی می کند. در حالی که جزیره بیوکو به دلیل سازندهای آتشفشانی، بندرها و سواحل خود معروف است، جزیره آنوبون دارای آب و هوای استوایی با بارش فراوان و طوفان های مکرر است. جنگل های بارانی انبوه گرمسیری سطح گینه استوایی را پوشانده است. این باعث می شود که گیاهان و جانوران متنوعی در آن زندگی کنند ازجمله گوریل، شامپانزه، پلنگ، گاومیش، قورباغه های غول پیکر، بز کوهی، فیل، اسب آبی و تمساح. حشرات نیز در این کشور فراوان هستند، از جمله مگس تسه تسه و پشه آنوفل حامل مالاریا، مورچه ها، سوسک ها، عنکبوت ها و موریانه ها. بیوکو هیچ حیوان بزرگ قابل شکار ندارد اما دارای میمون های مختلف، غزال های کوتوله و جوندگان و همچنین پشه ها و سایر حشرات است. طولانی ترین رودخانه کشور بنیتو است که ۳۰۰ کیلومتر درازا دارد. رودخانه های مونی و انتم که در مرزهای جنوبی و شمالی ریو مونی قرار دارند، به صورت خورهایی هستند که ۲۰ کیلومتر آن قابل کشتی رانی است. رودخانه ام
بینی در میانه راه بین آن دو رود، نمونه ای از جریان های آبشاری است که تمام ریو مونی را زهکشی می کند. جزیره بیوکو دارای جریان های آبشاری کوتاه است. بخش قاره ای. بخش قاره ای کشور یا ریو مونی بین کامرون و گابن جای گرفته است. ریو مونی شامل ۹۳ درصد از کل خشکی گینه استوایی است و ۸۰ درصد از جمعیت در اینجا زندگی می کنند. سرزمین اصلی گینه استوایی از یک دشت ساحلی باریک شروع می شود که باتلاق های حرا در لبه آن قرار دارد. از آنجا، زمین به سمت یک فلات مرتفع از تپه های جنگلی انبوه تا مرز با گابن بالا می رود که (در چند مکان) به ارتفاع ۱۲۱۹ متری از سطح دریا هم می رسد. این تپه ها از نظر معادن غنی هستند که شامل طلا، الماس، فلزات بنیادین، سنگ آهن و بوکسیت و سایر مواد معدنی است. کوهستانی که کرانه ها را از داخله کشور جدا می کند، کوهستان کریستال نام دارد. دما و رطوبت در ریو مونی به طور کلی کمتر از جزیره بیوکو است. بخش جزیره ای. خلیج بیافرا سرزمین اصلی این کشور را از جزایر جدا می کند. این خلیج بخشی از خلیج گینه است که نام این کشور از آن گرفته شده است. خلیج گینه ورودی اقیانوس اطلس است. بیوکو. جزیره فراساحلی بیوکو، با منشأ آتشفشانی و ب
سیار حاصلخیز، تحت سلطه سه آتشفشان خاموش است. خط ساحلی آن در جنوب شیب دار و ناهموار است، اما سواحل و بندرگاه های دیدنی در امتداد ساحل شمالی وجود دارد. بلندترین نقطه گینه استوایی «پیکو باسیله» دارای ارتفاع ۳۰۰۸ متر است. پست ترین نقطه کشور اقیانوس اطلس (۰ متر) است. جزیره بیوکو حدود از کامرون و جزیره آنوبون در حدود جنوب غرب جزیره بیوکو جای گرفته است. جزیره بیوکو که تا دهه ۱۹۷۰ فرناندو پو نام داشت، بزرگترین جزیره در خلیج گینه است و مساحت دارد. شکل آن مانند چکمه است، با دو سازند آتشفشانی بزرگ که توسط دره ای جدا شده اند. این دره جزیره را در باریک ترین نقطه آن به دو نیم می کند. خط ساحلی ۱۹۵ کیلومتری در جنوب شیب دار و ناهموار است، اما در شمال پست تر و قابل دسترس تر است. در شمال، بندرهای ممتاز مالابو و لوبا، و چندین ساحل دیدنی بین شهرها قرار دارد. بومی های جزیره بیوکو بوبی ها هستند که ۱۵ درصد جمعیت را تشکیل می دهند. بوبی ها از نوادگان بردگانی هستند که توسط بریتانیایی ها در قرن نوزدهم از غرب آفریقا آزاد شدند. آنوبون. جزیره آنوبون که به دلیل کشف آن در روز سال نوی ۱۴۷۲ نامگذاری شده است، یک جزیره آتشفشانی کوچک با مساحت است
. خط ساحلی به جز در شمال دارای شیب های تند است. مخروط آتشفشانی اصلی شامل یک دریاچه کوچک است. در آنوبون، زمین های آتشفشانی کشاورزی را محدود می کند. اکثر ۱۹۰۰ نفر از ساکنان آن ماهیگیرانی هستند که در صید سنتی ماهی تن و صید نهنگ تخصص دارند. آب و هوا گرمسیری است - بارندگی شدید، رطوبت بالا و تغییرات فصلی مکرر همراه با طوفان های شدید باد. آب وهوا. گینه استوایی دارای آب و هوای استوایی با فصول مرطوب و خشک مشخص است. از ژوئن تا اوت، ریو مونی خشک و بیوکو مرطوب است. از دسامبر تا فوریه، برعکس آن صادق است. در این بین یک انتقال تدریجی وجود دارد. باران یا مه هر روز در آنوبون رخ می دهد، جایی که هرگز یک روز بدون ابر ثبت نشده است. دما در مالابو در بیوکو از ۱۶ تا ۳۳ درجه سانتی گراد متغیر است. در ریو مونی، میانگین دما در حدود ۲۷ درجه سانتی گراد است. بارندگی سالانه از ۱۹۳ سانتی متر در مالابو تا ۱۰۹۲ سانتی متر در اورکا در بیوکو متفاوت است، اما ریو مونی تا حدودی خشک تر است. در امتداد دشت ساحلی، شهر باتا خنک تر و خشک تر از بقیه نقاط کشور است.
ملت اوسیج یا قبیله اوسیج (به انگلیسی: Osage Nation; ) (به زبان اوسیجی: 𐓁𐓣 𐓂𐓤𐓘𐓯𐓤𐓘͘، "مردم آب های میانی") قبیله ای از بومیان آمریکا در غرب میانه و در دشت های بزرگ هستند. این قبیله در حدود ۷۰۰ سال پیش از میلاد در کنار سایر گروه های خانواده زبانی خود، در میان دره های رودخانه های اوهایو و می سی سی پی، حضور داشتند. آن ها پس از قرن هفدهم میلادی به غرب مهاجرت کردند و در نتیجه حمله ایروکواها به دره اوهایو، به نزدیکی محل تلاقی رودخانه های میسوری و می سی سی پی رفته و شکارگاه های جدیدی در این منطقه یافتند. اصطلاح "Osage" یک لغت فرانسوی از نام این قبیله است که تقریباً می تواند به معنای "آب آرام" ترجمه شود. مردم اوسیج در زبان های بومی دهگیهان و سیویی خود را واژاژه به معنی «آب های میانه» می نامیدند. در اوایل قرن نوزدهم، اوسیج به قدرت غالب در منطقه تبدیل شده بود و قبایل همسایه از آن می ترسیدند. این قبیله منطقه بین رودخانه های میسوری و رد، اوزارک در شرق و دامنه کوه های ویچیتا در جنوب را کنترل می کردند. آن ها عشایر بوده و به شکار بوفالوهای وحشی و کشاورزی وابسته بودند. جورج کاتلین، نقاش قرن نوزدهمی، اوسیج را به عنوان «بلندترین