Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قلعه مور (به لاتین: Galaýmor) یک منطقهٔ مسکونی در ترکمنستان است که در استان مرو واقع شده است. قلعه مور ۲٬۶۷۵ نفر جمعیت دارد و ۴۰۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مرغاب (به ترکمنی: Murgap، موُرغاپ) یک شهرک در ترکمنستان است که در شهرستان مرغاب واقع شده است. مرغاب ۱۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد. این شهر مرکز شهرستان مرغاب است.
جبرئیل شفیعف یک کشتی گیر آزادکار روسی الاصل اهل ازبکستان است. وی سابقه حضور در المپیک ۲۰۲۰ توکیو و المپیک ۲۰۲۴ پاریس را دارد. از افتخارات وی می توان به کسب مدال برنز بازی های آسیایی ۲۰۲۲ اشاره کرد. فعالیت حرفه ای. المپیک ۲۰۲۰ توکیو. شفیعف در وزن ۸۶ کیلوگرم کشتی آزاد المپیک ۲۰۲۰ توکیو حاضر بود که در کشتی اول به حسن یزدانی از ایران باخت و با توجه به حضور این کشتی گیر در فینال، به دیدار شانس مجدد رفت. او در شانس مجدد استفان ریچموث از سوئیس را شکست داد و به دیدار رده بندی راه یافت. وی در دیدار رده بندی به آرتور نایفونوف از روسیه باخت و پنجم شد. المپیک ۲۰۲۴ پاریس. شاپیف در وزن ۸۶ کیلوگرم کشتی آزاد المپیک ۲۰۲۴ پاریس حاضر بود که در دور اول ولادیمیر گامکرلیدزه از گرجستان را شکست داد اما در دور بعد از محمد رمضانوف از بلغارستان شکست خورد و با توجه به حضور این کشتی گیر در فینال، به دیدار شانس مجدد رفت. او در مرحله شانس مجدد الکس مور از کانادا را شکست داد اما در دیدار رده بندی به ائرن بروکس از آمریکا باخت و پنجم شد.
اژا ویلسون (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا شده است.
جوئل لوید (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا شده است.
چلسی گری (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
اسکایلر دیگینز-اسمیت (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۵ مدال طلا شده است.
آریل اتکینز (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تگزاس لانگ هورنز اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
نفیسا کالیر (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
شهرستان روح بلند (به ترکمنی: Ruhubelent etraby، روُح بلنت اطرابیٛ) یک شهرستان در ترکمنستان است که در استان داش اغوز واقع شده است. تقسیمات اداری. شهرستان روح بلند شامل یک شهرک، و نه شورای روستایی می باشد.
روح بلند (به ترکمنی: Ruhubelent، روُحوُبلنت) یک منطقهٔ مسکونی در ترکمنستان است که در استان داش اغوز واقع شده است.
شاه آباد (به ترکمنی: Şabat، شاآبات) یک منطقهٔ مسکونی در ترکمنستان است که در شهرستان شاه آباد واقع شده است. نیازوف ۷٬۹۲۱ نفر جمعیت دارد. نام این شهر، تا پیش از ۹ نوامبر ۲۰۲۲، نیازوف (به ترکمنی: Nyýazow) بود. در این تاریخ، با حکم مجلس ترکمنستان، نام شهر با شاه آباد تغییر کرد. تاریخچه و معانی اسامی. این شهر در طول تاریخ خود، نام های رسمی متعددی داشته است. در زمان تاسیس اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و جمهوری خلق شوروی خوارزم، این شهر در تابعیت خوارزم و در «استان خودمختار شوروی ترکمن» کشور خوارزم قرار داشته. نام این شهر در آن زمان تازه بازار' (به ترکمنی: Täzebazar، تأزه بازار) بوده است. در سال ۱۹۳۸ میلادی، نام این شهر به ایمنی آندریه وا (imeni Andreyeva) تغییر کرد. در میانه دهه ۱۹۴۰ میلادی، نام این شهر اصلاح شده و به آندریه فسک (Andreyevsk) تغییر کرد. در دوران پس از استالین، در سال ۱۹۵۸ میلادی، نام این شهر مجددا به تازه بازار' برگردانده شد، و این نام به مدت ۳۶ سال، حتی تا پس از استقلال ترکمنستان، باقی ماند. در آن سال، برای ارج نهادن به صفرمراد نیازف، رئیس جمهور آن زمان ترکمنستان، نام این شهر به نیازوف (به ترکمنی:
Nyýazow) تغییر کرد. در ۹ نوامبر ۲۰۲۲، با حکم مجلس ترکمنستان، نام شهر با شاه آباد (شابات) تغییر کرد. البته که دولت ترکمنستان در ریشه و معنای «شابات» توضیحی نداده است. اما، در فرهنگ لغت «جای نام شناسی» سلطان شاه آتانیازوف چاپ ۱۹۷۰ میلادی، اشاره شده است که در این منطقه آبادیی بوده است با نام «شاه آباد»، و اینکه این آبادی تحت عنوان دژی به دست انوشه خان خیوه پس از فتح مشهد و کوچاندن بعضی از اهالی آن، در این منطقه تاسیس شده بوده.
هیماواری آکاهو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ژاپن است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
ساکی هایاشی (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ژاپن است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۵ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
روی ماچیدا (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ژاپن است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
اولین ماوولی (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ژاپن است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
سائوری میازاکی (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ژاپن است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
یوکی میازاوا (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ژاپن است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۳ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
ناهو میوشی (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ژاپن است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
ناکو موتوهاشی (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ژاپن است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
موئکو ناگائوکا (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ژاپن است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
مونیکا اوکویه (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ژاپن است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
ماکی تاکادا (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ژاپن است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۴ مدال برنز شده است.
ناناکا تودو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ژاپن است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
شبه جزیره هل (؛ ؛ ) شبه جزیره ای به شکل سد ساحلی به طول ۳۵ کیلومتر در شمال لهستان است که خلیج پوتسک را از دریای بالتیک جدا می کند. این شبه جزیره در شهرستان پوتسک استان پومرانی این کشور قرار دارد.
گوسان آشوت (؛ ؛ - ) یک گوسان اهل ارمنستان بود. وی از سال ۱۹۵۸ عضو اتحاد نویسندگان ارمنستان شوروی بود. زندگی نامه. وی با نام اصلی آشوت هایراپتی دادالیان در ۲۵ آوریل ۱۹۰۷ در گوریس به دنیا آمد. پس از اخذ تحصیلات ابتدایی در باکو وی در اواخر دهه ۱۹۲۰ به مدت کوتاهی به زادگاهش زانگزور بازگشت و سپس به صورت دایمی در ایروان اقامت گزید. . وی عضو اتحادیه نویسندگان شوروی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۶۷) شده است. وی در ۲۰ فوریهٔ ۱۹۸۹ در سن ۸۱ سالگی در ایروان درگذشت.
باغ صفائیه، در چشمه علی، شهر ری، باغی بود که برای ارج گذاری، پس از فوت میرزا صفا که یکی از صوفیان و عارفان نامدر دوران قاجاریه بود، به دستور ناصرالدین شاه به نام «باغ صفائیه» بوجود می آید و به پیرزاده نائینی، که یکی از مریدان نامدار میرزا صفا بود، اهدا میشود. در دروان ناصرالدین شاه بعد از وفات میرزا صفا، ناصرالدین شاه به درخواست میرزا حسن خان سپهسالار، مزار میرزا صفا در چشمه علی را در سال ۱۲۹۱ قمری (۱۸۷۵ میلادی) با «چهل و هشت ساعت آب از قنات متعلق به اراضی برج طغرل» به نام (صفائیه) در شهر ری، به ملکیت پیرزاده درآورد. «باغ صفائیه» در آن مکان ایجاد شد و پیرزاده در همان جا ساکن شد. اختلاف با شعاع السلطنه قاجار. در سال ۱۳۱۶ قمری (۱۸۹۹ میلادی) پس از ۲۵ سال از احدای باغ صفائیه، میان حاجی پیرزاده و ملک منصور میرزا شعاع السلطنه، پسر دوم مظفرالدین شاه، و مالک اراضی و قلعه و باغ دولت آباد، در مورد حدود باغ صفائیه اختلاف بوجود می آید ولی طبق دستور مظفرالدین شاه، هیاتی از رجال محل مورد اختلاف را بازدید می کنند و حق را به جانب حاجی پیزاده می دهند و نقشه ای از آنجا ترسیم می کنند که به تأیید و مُهر رجال مزبور می رسد. اتابک
خان هم آنرا تأیید می کند و شاه هم بر آن صحه می گذارد . محل آمد شد رجال قاجار. باغ صفائیه پیرزاده در زمان خود محل آمد و شد رجال و اعیان قاجار، من جمله ناصرالدین شاه و ارادتمندان و دراویش صاحب نام بوده است. گفته می شود که روزی که ناصر الدین شاه در زیارتش از حرم شاه عبدالعظیم مورد سوء قصد قرار می گیرد و جانش را از دست می دهد، قرار بوده در بازگشت به کاخش، در تهران، برای دیدار و صرف ناهار با حاجی پیرزاده در باغ مذکور بگذراند. پس از فوت پیرزاده (۲۴ ذیحجه ۱۳۲۱ قمری) به وصیت او جسدش در همان باغ به خاک سپرده می شود.
سازمان بین المللی غیردولتی دیده بان حقوق بشر (HRW) مورد انتقاد شماری از ناظران قرار گرفته است. منتقدان دیده بان شامل دولت های ملی که این نهاد مورد تحقیق قرار داده، ان جی او مانیتور، رسانه ها و بنیانگذار (و رئیس سابق) آن، رابرت ال برنستاین است. انتقادات عموماً معطوف اتهامات جهتگیری داشتن این نهاد، غالباً در پاسخ به گزارشهای انتقادی دیده بان حقوق بشر است. اتهامات جانبداری شامل تأثیرگیری این سازمان از سیاست دولت ایالات متحده، به ویژه در رابطه با گزارش در مورد یوگسلاوی، آمریکای لاتین و ارائه نادرست مسائل حقوق بشر در اریتره و اتیوپی است. اتهامات مربوط به درگیری اعراب و اسرائیل شامل ادعاهای جهتگیری دیده بان حقوق بشر علیه اسرائیل است. دیده بان حقوق بشر به طور عمومی به انتقاد از گزارشگری خود در مورد آمریکای لاتین و درگیری اعراب و اسرائیل پاسخ داده است. ادعاهای سوگیری ایدئولوژیک و انتخابی. دیده بان حقوق بشر متهم به سوگیری در جمع آوری شواهد شده است زیرا گفته می شود که «شاهدان غیرنظامی در مناطقی مانند غزه و افغانستان را معتبر می داند» اما «به هر کس با لباس فرم مشکوک است». بنیانگذار آن، روبرت برنستاین، این سازمان را متهم
به روشهای تحقیق ضعیف و تکیه بر «شاهدهایی کرد که داستانهای آنها قابل تأیید نیست و ممکن است برای منفعت سیاسی یا به دلیل ترس از انتقامجویی حاکمان خود» شهادت دهند. در اکتبر ۲۰۰۹، برنستاین گفت که این سازمان نقطه نظر انتقادی در مورد رویدادها در خاورمیانه را از دست داده است: " منطقه پر از رژیم های خودکامه با سوابق هولناک حقوق بشر است. با این حال در سال های اخیر دیده بان حقوق بشر اسرائیل را به دلیل نقض قوانین بین المللی بسیار بیشتر از هر کشور دیگری در منطقه محکوم کرده است. " دیده بان در پاسخ گفت که دیده بان «زمان و انرژی بیشتری به اسرائیل نسبت به سایر کشورهای منطقه یا جهان اختصاص نمی دهد». تام پورتیس، مدیر شعبه دیده بان در لندن، پاسخ داد که این سازمان "استاندارد دوگانه آشکار برنستاین" را رد می کند. هر سازمان معتبر حقوق بشر باید استانداردهای حقوق بشر یکسانی را به همه کشورها اعمال کند. " به گفته "تایمز"، دیده بان حقوق بشر «همیشه شفافیت، تحمل و پاسخگویی را که دیگران را به آنها اصرار می کند خود انجام نمی دهد.» "تایمز" دیده بان حقوق بشر را به عدم توازن متهم کرد و این اتهام را وارد کرد که نقض حقوق بشر در رژیم های خاص را ن
ادیده می گیرد در حالی که سایر مناطق درگیری (به ویژه اسرائیل) را به شدت پوشش می دهد. اگرچه دیده بان حقوق بشر پنج گزارش در مورد اسرائیل در یک دوره چهارده ماهه منتشر کرد، "اما تایمز" ابتدا اعلام کرد که در بیست سال اخیر دیده بان حقوق بشر تنها چهار گزارش در مورد درگیری در کشمیر (با وجود ۸۰٬۰۰۰ مرگ ناشی از درگیری در کشمیر و "شکنجه و قتل فراقانونی … در مقیاس وسیع ") منتشر کرده و هیچ گزارشی از خشونت ها و سرکوب های پس از انتخابات در ایران ارائه نکرده است. "تایمز" در اصلاحیه ای منتشر شده در ۴ آوریل ۲۰۱۰ گفت که دیده بان حقوق بشر نه مقاله در مورد درگیری در کشمیر و یک گزارش در مورد سوءرفتارها پس از انتخابات در ایران در فوریه همان سال منتشر کرده است. یک منبع به "تایمز" گفت: "ایران آدم بدی نیست که آنها علاقه مند به برجسته کردن آن باشند. دلشان در آن [موضوع] نیست. بیایید قبول کنیم، چیزی که آنها را واقعا هیجان زده می کند اسرائیل است. " این روزنامه به نقل از نوآ پولک ، منتقد دیده بان حقوق بشر و مفسر سیاسی محافظه کار، گفت که دیده بان اگر اسرائیل با فلسطینی ها بدرفتاری کند به آن اهمیت می دهد اما «اگر عاملان خود عرب باشند» کمتر نگ
ران است. یکی از مثالهای ذکر شده درگیری لبنان در سال ۲۰۰۷ در اردوگاه پناهندگان نهر البارد بود و گفته شد که دیده بان حقوق بشر یک بیانیه مطبوعاتی منتشر کرد اما گزارشی نداشت. در اصلاحات خود، "تایمز" گفت دیده بان حقوق بشر سه بیانیه مطبوعاتی نوشته است و از سوء استفاده از فلسطینی ها از سوی تشکیلات خودگردان فلسطین، حماس، کویت، اردن و عراق خبر داده است.
النا سیاک (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل فرانسه است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
الیکس دوشه (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل فرانسه است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
الکسیا شارترو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل فرانسه است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
مارین فوتو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل فرانسه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
مارین ژوهانس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل فرانسه است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
ایلینا روپر (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل فرانسه است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
دیانرا چتچونگ (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل فرانسه است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
والرین ووکوساولیویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل فرانسه است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
گبی ویلیامز (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
سارا میشل (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل فرانسه است. او در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
اسحاقزی (به پشتو: اسحاقزی، گاه با نام های ساقزی، سکزی یا ساکزی نیز شناخته می شوند) یکی از قبایل بزرگ پشتون ها و بخشی از گروه پنج پای در کنفدراسیون درّانی است. پیشینه. منابع متعددی این طایفه را از بازماندگان مستقیم قوم باستانی سکا دانسته اند : جورج پاسکال تیت، افسر نظامی، نقشه بردار و پژوهشگر بریتانیایی که در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم در هند بریتانیایی و مناطق مرزی ایران و افغانستان فعالیت داشت. وی در کتاب سیستان خود به صراحت به حضور قبیله ای با نام «سکزی» اشاره می کند و آن را مرتبط با مهاجرت های تاریخی سکاها به منطقهٔ سیستان می داند. تیت می نویسد که در شمال هامون، اطراف لاش و جوین، قلعه کاه، و همچنین در واحهٔ خاش در شرق هامون، قبیله ای شناخته شده زندگی می کند که خود را «سکزی» می نامد. این گروه در میان قبایل مختلفی که تحت عنوان کلی «افغان» دسته بندی می شوند، قرار دارد. اگرچه در برخی منابع خارجی از آنان با نام «اسحاق زی» یاد شده، اما خود اعضای این قبیله به طور مشخص از نام «سکزی» برای شناسایی خود استفاده می کنند. به نظر می رسد این گروه بازمانده ای از مهاجرت های تاریخی ساکاها (سکاها) به منطقهٔ سیستان باش
ند. هوکات در دست افغان های سکزی است که معمولاً (اما نه خودشان سکزی) اسحاق زی نامیده می شوند. رئیس آنان در جوین، مقر هوکات، ساکن است؛ منطقه ای که به گفتهٔ تیت، قطعاً از قرن سیزدهم میلادی و احتمالاً از زمان های بسیار قدیم محل استقرار این قبیله بوده است. این گروه در بخش وسیعی از جنوب افغانستان پراکنده اند؛ از هرات در شمال تا درهٔ رودخانهٔ ارغسان در شرق قندهار. با این حال، مقر رؤسای قبیله همواره قلعهٔ لاش و قلعهٔ جوین بوده است. قلعهٔ لاش تا اواسط قرن گذشته در اختیار آنان قرار داشته است. هنری والتر بلو، پزشک نظامی، زبان شناس و مردم نگار برجستهٔ بریتانیایی، در کتاب بررسی مردم شناسی اقوام افغانستان می نویسد: «اسحاق، سهاک، ساک یا ایشک زی، قومی اند که بخشی از آنان کوچ نشین و بخشی دیگر کشاورز هستند. این قوم در امتداد پایین دست رودخانهٔ ارغنداب، میان قندهار و بست، و همچنین در امتداد رود هیرمند تا حوضهٔ سیستان سکونت دارند. مراکز اصلی آنان در خان نشین و در اُکاتِ لش جوین و فراه قرار دارد. شمار آنان حدود دوازده هزار خانواده برآورد شده است که از این تعداد، حدود هزار خانواده در منطقهٔ بلخ مستقر هستند. قوم اسحاق نمایندهٔ فاتح
ان باستانی سَکا در سیستان (یا ساکاستان) به شمار می آیند؛ نام این منطقه از آنان گرفته شده است.» مجله موسسه خدمات متحد هند، جلد ۹-۱۰ بیان داشته : ظاهراً ساکای ها قبیله ی اصلی بوده اند و نام خود را از نام تمام این قوم گرفته اند. در حال حاضر، ساکای ها در افغانستان به عنوان یک قوم مستقل یا متمایز وجود ندارند. با این حال، فکر می کنم نمایندگان امروزی آنها را می توان در قبیله ی ساکزی یا اسحاقزی ابدالی-افغان و ... یافت. سکزی ها هنوز هم مرکز اصلی سکاهای باستانی را در اختیار دارند و بیشتر در بخش های شمالی ناحیه امروزی سیستان، جایی که مقر اصلی آنها در لاش-جوین است، یافت می شوند. در مجلهٔ انجمن آسیایی پاکستان، جلد دهم ذکر شده : در سیستان و شمال هامون، در اطراف لاش جوین و در ناحیهٔ حاصل خیز خاش رود، طایفه ای شناخته شده زندگی می کند که خود را سکزی می نامند. بی تردید، آنان از نوادگان قوم سگزی هستند. جالب توجه است که سکزی ها یا سگزی ها بازماندگان قوم مشهور سَکا به شمار می روند. نویسنده سوئدی استیو لاندو ؛ درباره ی طایفه ی ساکزی چنین آورده است: «طایفه ی ساکزَی (Sakzai) در میان پشتون ها از جمله گروه هایی هستند که پیوند زبانی خو
د را از دست داده اند، اما ممکن است از قوم ساکا (Saka) منشأ گرفته باشند.» واریک بال در کتاب خود با عنوان , آثار تاریخی افغانستان: تاریخ، باستان شناسی و معماری بیان می دارد : سکاها اولین کسانی بودند که وارد افغانستان شدند. دو مهاجرت سکاها متمایز بود. گروه اصلی سکاها، احتمالاً سکاهای سلطنتی یا "ساکارائوکا"، به مناطق مرزی ایران و افغانستان مهاجرت کردند و نام خود را در سیستان (در اصل "ساکاستان" که از ساکا، نام شرقی سکاها گرفته شده است) و قبیله اسحاقزای امروزی که هنوز با نام "ساکزی" شناخته می شوند، به جا گذاشتند. برخی منابع انگلیسی دگر نیز چون جی. سی. گاولر افسر بریتانیایی در کتاب «نیاکان سکایی ما» برای این طایفه ریشه سکایی ذکر مینماید. استاد ایرج افشار، پژوهشگر برجستهٔ تاریخ و فرهنگ ایران، در مقاله ای به بررسی ریشه های و تاریخ مردم سیستان پرداخته و دربارهٔ طایفهٔ ساکزی (اسحاقزی) چنین می نویسد: «این طایفه را باید اصیل ترین طایفهٔ سیستانی دانست ، و نام حقیقی آنان ‘سگزی’ است.» استاد جواد محمدی خمک، سیستان شناس برجستهٔ ایران، در کتاب واژه نامهٔ سکزی (فرهنگ لغات سیستانی)، به نقل از کتاب عالم آرای نادری، طایفهٔ ساکزی را
از جملهٔ «اصیل ترین قبایل کهن سیستان» معرفی می کند و برای آن اصالتی سکایی قائل است. وی می نویسد: &gt; «ساکزی از قبایل معروف سیستان افغان است که مردمش به زبان پشتو سخن می گویند و خود را در اصل اسحاق زی، یعنی فرزندان اسحاق و افغانی الاصل می دانند. ولی ساکزی از اصیل ترین قبایل کهن سیستانی است و حتی نام او به واقع همان سکزی {صفت نسبی منسوب به سک یا سَکا} می باشد.» در منابع درباری عصر افشاری , از جمله شاهنامه نادری و عالم آرای نادری، از این طایفه با نام «سگزی» یا «سک زیی» یاد شده است. استاد محمد اعظم سیستانی در کتاب مردم شناسی سیستان در مورد این طایفه بیان می دارد : «سکزیان که هنوز هم در ناحیهٔ اوق قلعه کاه، لاش و جوین تمرکز دارند، بقایای همان سجزیانی هستند که به نسل سَکا تعلق دارند. براساس نوشتهٔ مطلع السعدین (۱۴۰۸ میلادی)، قلعهٔ لاش مرکز و مأوای سکزیان بوده است. تیت از سکزیان به عنوان یکی از قبایل نیرومند سیستان نام می برد و اضافه می کند که اینان خود را از اولاد قیس بن اسحاق می دانند و از همین رو «اسحاق زَئی» نامیده می شوند. آنان خود را افغان می دانند و دیگران نیز آنان را افغان می دانند. در عین حال، یک مسلمان م
تخصص و آگاه به سلسلهٔ انساب، به طور طبیعی این قبیلهٔ نیرومند را به حضرت اسحاق بن ابراهیم منسوب می نماید. با این حال، سکزیان در مناطق مرکزی خود (لاش و جوین) هرگز خود را «اسحاق زَی» نمی نامند، بلکه از واژه های ساکزی یا سجزی استفاده می کنند. تیت یادآور می شود که سکزیان به طور گسترده از لاش و جوین تا فراه، هرات، قندهار و تا درهٔ ارغسان پراکنده اند، اما مرکز سرداران شان همواره قلعهٔ لاش و قلعهٔ جوین بوده است». عبدالحی حبیبی در جای دگر می نویسد: هزاران سال پیش، مردمانی از نژاد آریایی به سرزمینی فرود آمدند که در محل تلاقی رودهای بزرگ و خروشان قرار داشت. این قوم، ساک ها نام داشتند و اخلاف آنان تا امروز با نام ساکزی در منطقهٔ سیستان، به ویژه در کناره های رود هیرمند، سکونت دارند. سکزیان که تاکنون در سیستان گرمسیر، و نواحی غربی قندهار و بست سکونت دارند، مردمانی بلندبالا، قوی هیکل، گندم گون و خوش اندام اند که به زبان پشتو سخن می گویند. آنان از نظر قومی، جزو شاخه های درانی، ابدالی، آودالی و در برخی منابع، حتی هفتالی شمرده می شوند. در ادوار تاریخی، سکزیان در سرزمین سکستان تمدن های درخشانی بنا نهادند. آنان شهرهای بزرگ ساختن
د، حکومت های محلی مقتدر تشکیل دادند، و در توسعهٔ فرهنگی و سیاسی منطقه نقش برجسته ای ایفا کردند. «به سیستان که اصلاً سگستان بوده و سجستان معرب آن است که سکنهٔ آن را سگزی یا سجزی خوانده اند، و تا کنون هم قبیله ای از افغانان پشتوزبان به نام ساکزی در سواحل هلمند ساکن اند که خود را از شعب ابدالی (درانی) می دانند...» در کتاب اوستا دکتر عبدالاحمد جاوید با همکاری پوهاند عبد الرسول مبین، دربارهٔ ریشهٔ تاریخی قوم اسحاق زی چنین آمده است: «سیتی، کلمه ای یست که امروز آن را Scyth می نویسند و "سیت" یا "سکیت" می خوانند، نام قوم سکایی است که در کتیبه های هخامنشی Saka، در اسناد آشوری و بابلی Ishkuzai / Ashguzai، در تورات اشکوز (اشکناز)، و در آثار یونانی Skuthui آمده است. در فارسی دری، ساکزی = سکزی سیستانی. ظاهراً کلمهٔ ساک زایی یا اسحاق زایی، نام قومی از افغانان بی ارتباط با این کلمه نیست.» منابع افغان به تواتر این طایفه را از بازماندگان قوم سکا دانستند پراکندگی. زادگاه اصلی اسحاقزی ها جنوب غرب افغانستان، به ویژه در نواحی ولایت هلمند (نوزاد و موسی قلعه) بوده است. آنان در تابستان ها به مناطق کوهستانی غور و در زمستان ها به دشت ب
کوا کوچ می کردند. از نیمه دوم سده نوزدهم، بخش هایی از این قبیله به شمال افغانستان مهاجرت کردند و در جوزجان، سرپل و هرات سکونت گزیدند. در آغاز سده بیستم نزدیک به نیمی از کوچ نشینان شمال افغانستان اسحاقزی بودند. شیوه زندگی. مونت استوارت الفنستون، افسر و دیپلمات بریتانیایی قرن نوزدهم، در گزارش خود دربارهٔ افغانستان، به فعالیت های اقتصادی قوم اسحاق زی اشاره کرده و می نویسد: «اسحاقزیان به طور ویژه در مناطق خود، اسب و استر پرورش می دهند.» در سده بیستم، به ویژه پس از خشکسالی های دهه ۱۹۷۰ میلادی، بسیاری از اسحاقزی ها زندگی کوچ نشینی را ترک کردند و به سکونت دائمی روی آوردند. ساختار قبیله ای. اسحاقزی ها به دو شاخه اصلی تقسیم می شوند: شاخه های دیگر شامل Pīrōzī، Āḵondḵēl، Bādīnzī، Sīāmōzī، Tōrḵēl، Panīzī، Ḍākī، Mohammadkēl، Porhanzī، Aḥmadzī، Ḵōšmīrḵēl، Ḵānōzī، Ḵaderzī و ʿĪsāzī هستند. جایگاه اجتماعی. ساختار درونی قبیله و پیوندهای خویشاوندی میان شاخه های مختلف، نقش مهمی در گسترش و تثبیت اسحاقزی ها در شمال افغانستان داشته است. ازدواج های درون قبیله ای میان شاخه های متفاوت نیز رایج است.
خانهٔ فرهنگ افغانستان یک سازمان غیرانتفاعی و مردم نهاد است که در سال ۱۹۸۸ در شهر برلین، آلمان تأسیس شد. این سازمان با برگزاری مراسم و اجتماعات مختلف در شهر برلین به عنوان یک سازمان اکتیویست در زمینه های حقوق بشر، حقوق پناهندگی و حقوق مدنی فعال است و به افغان های مقیم آلمان خدمات آموزشی و پشتیبانی رایگان به منظور یکپارچه سازی اجتماعی ارائه می کند. در پی سالگرد سی سالگی این سازمان در مارس ۲۰۱۸، دفتر دیگری در شهر هامبورگ در نوامبر ۲۰۱۹ افتتاح شد که شکیب مصدق خواننده و فعال اجتماعی در هیئت مدیره آن قرار دارد.
اریوب (به لاتین: Aryob) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی جاجی واقع شده است. اریوب ۲٬۴۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
تاریخ نظامی جمهوری آذربایجان در بر گیرنده تاریخ وقایع نظامی در قلمروی کشور فعلی جمهوری آذربایجان است. جمهوری خلق آذربایجان. قوای مسلح جمهوری آذربایجان در تاریخ ۲۶ ژوئن ۱۹۱۸، بعد از تشکیل کشور جمهوری خلق آذربایجان تأسیس شد. تا پیش از شکل گیری وزارت دفاع خسروبیگ سلطانف به صورت دوفاکتو وزیر دفاع بود. زمانی که وزارت دفاع به صورت رسمی آغاز به کار کرد، صمدبیگ مهماندارف وزیر شد. اولین فرمانده کل قوا نیز حبیب بیگ صمدوف بود. ارتش سرخ شوروی در ۲۸ آوریل ۱۹۲۰ به جمهوری خلق آذربایجان حمله کرد. در این زمان اغلب سربازان ارتش درحال نبرد با ارمنیان در قره باغ بودند. در حمله شوروی، حدود ۲۰ تا ۳۰ هزار سرباز جمهوری خلق آذربایجان کشته شدند و نهایتاً روس ها به پیروزی رسیدند. دولت بلشویک شوروی بعد فتح، قوای مسلح را منحل و ۱۵ تن از ژنرال ها (از مجموع ۲۱ ژنرال) را اعدام کرد. جمهوری خلق آذربایجان نیروی دریایی نیز داشت که اغلب تجهیزات آن پیشتر متعلق به امپراتوری روسیه بود. جمهوری فعلی. نیروهای مسلح جمهوری آذربایجان در ۹ اکتبر ۱۹۹۱ تشکیل شد. تجهیزات این نیرو در آغاز، همان تجهیزات ارتش چهارم شوروی بودند. در تابستان ۱۹۹۲ میلادی مالکیت تجه
یزات نظامی شوروی که پیشتر در این منطقه بودند، به خصوص ارتش چهارم شوروی، به دولت جمهوری آذربایجان واگذار شد. قوای نظامی جمهوری آذربایجان بین سال های ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۴ میلادی در نبرد با نیروهای ارمنی شکست خورد و کنترل قره باغ که ۱۶٪ قلمرویش را تشکیل می داد، از دست داد. بودجه ارتش این کشور در سال ۲۰۰۹، حدود ۲٫۴۶ میلیارد دلار بوده است. صنایع نظامی این کشور هواپیماهای نظامی و سلاح های سبک تولید می کند. در طول جنگ عراق جمهوری آذربایجان نیز مشارکت داشت و ۲۵۰ سرباز اعزام کرد. جنگ دوم قره باغ در ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۰ آغاز شد و میزان تلفات آن هزاران نفر برآورد می شود. این جنگ، بعد از تصرف شوشی توسط جمهوری آذربایجان با امضای توافقنامه آتش بس ناگورنو قره باغ میان جمهوری آذربایجان و ارمنستان به پایان رسید. ارمنستان تمام مناطقی که در ۱۹۹۴ تصرف کرده بود را به جمهوری آذربایجان پس داد.
بالاپیتیا () یک منطقه مسکونی در سری لانکا است که در استان غربی، سری لانکا و در ناحیه کالوتارا واقع شده است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;32799253&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2021-08-10T05:56:22Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Dexbot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;ربات: حذف پیوندهای میان ویکی که در ویکی داده موجود است&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;32801325&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; شهرک دهارگا (به لاتین: Dharga Town) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در ناحیه کالوتارا واقع شده است. شهرک دهارگا ۲۰٬۵۴۰ نفر جمعیت دارد.
کیتولگودا (به لاتین: Kithulgoda) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان غربی، سری لانکا واقع شده است.
ماتوگاما (به لاتین: Matugama) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در ناحیه کالوتارا واقع شده است. ماتوگاما ۱۴۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
رمونا (به لاتین: Remuna) یک منطقهٔ مسکونی در استان غربی، سری لانکا است که در ناحیه کالوتارا واقع شده است.
شهرستان آوازه (به لاتین: Avaza District) یک منطقهٔ مسکونی در ترکمنستان است که در استان بلخان واقع شده است.