Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گارنت جوزف ولسلی (; – ) فیلد مارشال ارتش بریتانیا بود. او یک افسر انگلیسی-ایرلندی در ارتش بریتانیا بود. وی پس از یک سری پیروزی ها در کانادا، غرب آفریقا و مصر، به یکی از تأثیرگذارترین ژنرال های بریتانیا تبدیل شد و پس از آن نقش محوری در نوسازی ارتش بریتانیا در ارتقای بهره وری ایفا کرد. ولسلی به عنوان یکی از برجسته ترین و مدال آورترین قهرمانان جنگی امپراتوری بریتانیا در دوران امپریالیسم جدید شناخته می شود. ولزلی از سال ۱۸۹۵ تا ۱۹۰۰ به عنوان فرمانده کل ارتش بریتانیا فعالیت کرد. شهرت او به خاطر کارایی اش منجر به ایجاد عبارت انگلیسی «همه چیز سر جاست» در اواخر قرن نوزدهم شد، به معنی «همه چیز مرتب است». وی در جنگ کریمه، شورش های ۱۸۵۷ در هند، جنگ دوم تریاک، حملات فینیان ها، شورش رودخانه سرخ، جنگ انگلیس و زولو و نهضت مهدیون حضور داشت و برندهٔ جوایزی همچون نشان مریت شده است.
رالف ابرکرومبی (; – ) افسر ارتش بریتانیا، سیاستمدار و مدیر مستعمراتی بود که در سال ۱۷۹۷ به عنوان فرماندار ترینیداد خدمت کرد. او که به درجه سپهبدی در ارتش بریتانیا رسید، همچنین به عنوان فرمانده کل قوا در ایرلند خدمت کرد و به خاطر خدمات نظامی خود در طول جنگ های انقلاب فرانسه، از جمله شکست دادن تهاجم فرانسه به مصر و سوریه، مشهور است. استراتژی های او در میان جسورانه ترین و درخشان ترین اقدامات ارتش بریتانیا قرار دارد.
ویلیام هنری، دوک گلاستر و ادینبورگ (; – ) آریستوکرات و نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او نوه جرج دوم و برادر کوچکتر جرج سوم، پادشاه بریتانیا، بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب شده است.
هنری هاردینگ (; – ) نظامی و سیاست مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی افسر ارتش بریتانیا بود. پس از خدمت در جنگ شبه جزیره و لشکرکشی واترلو، در وزارت ولینگتون به عنوان وزیر جنگ منصوب شد. پس از یک دوره خدمت به عنوان وزیر ارشد ایرلند در سال ۱۸۳۰، دوباره در کابینه سر رابرت پیل به عنوان وزیر جنگ منصوب شد. او در زمان جنگ اول آنگلوساک ها فرماندار کل هند و سپس فرمانده کل ارتش بریتانیا در طول جنگ کریمه بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
چارلز وارن (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. وی افسر ارتش بریتانیا از گروه مهندسان سلطنتی بود. او یکی از اولین باستان شناسان اروپایی سرزمین مقدس کتاب مقدس و به ویژه کوه معبد بود. بخش عمده ای از خدمت سربازی او در آفریقای جنوبی بریتانیا سپری شد. پیش از این، او از سال ۱۸۸۶ تا ۱۸۸۸ در طول قتل های جک قاتل، کمیسر پلیس کلان شهر و رئیس پلیس کلان شهر لندن بود. فرماندهی او در نبرد در طول جنگ دوم بوئر مورد انتقاد قرار گرفت، اما او در طول عمر طولانی خود در سمت های نظامی و غیرنظامی به موفقیت های قابل توجهی دست یافت. وی برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده است.
هنری ویلیام پاژت (; – ) فیلد مارشال ارتش بریتانیا بود. پس از خدمت به عنوان نماینده پارلمان از کارنارون و سپس از میلبورن پورت، در لشکرکشی فلاندرز شرکت کرد و سپس در طول جنگ شبه جزیره، فرماندهی سواره نظام ارتش سر جان مور در اسپانیا را بر عهده گرفت. سواران او در نبرد ساهاگون و نبرد بناونته، برتری آشکاری نسبت به همتایان فرانسوی خود نشان دادند، جایی که او شکارچیان نخبه گارد امپراتوری فرانسه را شکست داد. در طول جنگ صد روزه، او رهبری حمله سواران سنگین را علیه ستون کنت دارلون در نبرد واترلو بر عهده داشت. در پایان نبرد، بخشی از یک پایش را بر اثر اصابت گلوله توپ از دست داد. در اواخر عمر، او دو بار به عنوان سرلشکر مهمات و دو بار به عنوان لرد ستوان ایرلند خدمت کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب شده است.
آدریان کارتن دی ویارت ۵ مه ۱۸۸۰ – ۵ ژوئن ۱۹۶۳ یک فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه)، صلیب نظامی ۱۹۱۴-۱۹۱۸ (فرانسه)، و صلیب ویکتوریا شده است. دی ویارت یکی از مشهورترین شخصیتهای نظامی در دوران جنگ های جهانی بود و در فرهنگ بریتانیا مظهر جان سختی است. او دو بار از سانحه هواپیمایی جان سالم به در برده، بارها مورد اصابت گلوله قرار گرفته و در ناحیه صورت، سر، شکم، مچ پا، ساق پا، لگن و گوش مجروح شده و یک چشم خود را از دست داده بود. در مورد او روایت است که پس از فرار از اردوگاه اسیران جنگی، زمانی که پزشک از قطع کردن انگشتان دی ویارت، خودداری کرده بود، او خود انگشتانش که به شدت آسیب دیده بود را قطع کرده است. در یادداشت معروفی آدریان کارتن دی ویارت، در مورد تجربیات خود در طول جنگ جهانی اول نوشته است: «رک و راست، من از جنگ لذت بردم.»
رجینالد ادوارد هری دایر (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
زهرا (ترانه) یلدا (متولد ۲۵ آذر ۱۳۳۳) معمار و شهرساز ایرانی است. او فارغ التحصیل دکتری معماری و شهرسازی از دانشگاه پلی تکنیک تورینو و دانشگاه پاریس است و از طراحان طرح جامع تهران به شمار می آید. دویست و هفدهمین نشست از سلسله جلسات صبح پنجشنبه های مجله بخارا به ترانه یلدا اختصاص داشت.
فردریک براونینگ (; – ) افسر ارتش بریتانیا بود که به عنوان «پدر نیروهای هوابرد بریتانیا» شناخته می شود. او همچنین یک ورزشکار بابسلد المپیک و همسر نویسنده دافنه دوموریه بود. براونینگ که در کالج ایتون و سپس در کالج نظامی سلطنتی سندهرست تحصیل کرده بود، در سال ۱۹۱۵ به عنوان ستوان دوم به گارد گرنادیر پیوست. در طول جنگ جهانی اول، او در جبهه غرب جنگید و به خاطر شجاعت چشمگیر در نبرد کامبره در نوامبر ۱۹۱۷، نشان خدمات ممتاز را دریافت کرد. در سپتامبر ۱۹۱۸، او دستیار ژنرال سر هنری راولینسون در اردوگاه شد. در طول جنگ جهانی دوم، براونینگ فرماندهی لشکر اول هوابرد و سپاه اول هوابرد را بر عهده داشت و همچنین معاون فرمانده ارتش اول هوابرد متفقین در عملیات مارکت گاردن در سپتامبر ۱۹۴۴ بود. در طول برنامه ریزی برای این عملیات، گفته شده است که او گفته است: "فکر می کنم ممکن است خیلی زیاده روی کنیم." در دسامبر ۱۹۴۴، او رئیس ستاد فرماندهی جنوب شرقی آسیا به فرماندهی ادمیرال لرد مونتباتن شد. از سپتامبر ۱۹۴۶ تا ژانویه ۱۹۴۸، او دبیر نظامی دفتر جنگ بود. در ژانویه ۱۹۴۸، براونینگ حسابرس و خزانه دار پرنسس الیزابت، دوشس ادینبورگ، شد. پس از اینکه
او در سال ۱۹۵۲ به عنوان ملکه الیزابت دوم به تخت سلطنت نشست، او خزانه دار دفتر دوک ادینبورگ شد. او در سال ۱۹۵۷ دچار فروپاشی عصبی شدیدی شد و در سال ۱۹۵۹ بازنشسته شد. او در ۱۴ مارس ۱۹۶۵ در منابیلی، عمارتی که الهام بخش رمان همسرش، ربکا، بود، درگذشت. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان سلطنتی ویکتوریایی، نشان حمام، و نشان افتخار تولد لهستان شده است.
مستشاران نظامی یا مستشاران رزمی (advisor)در مورد مسائل نظامی مشاوره می دهند. برخی از آنها سربازانی هستند که به کشورهای خارجی فرستاده می شوند تا در آموزش نظامی ، سازماندهی و سایر وظایف مختلف نظامی به این کشورها کمک کنند. قدرت ها یا سازمان های خارجی ممکن است چنین سربازانی را برای حمایت از کشورها یا شورش ها بفرستند و در عین حال خطر تلفات احتمالی را به حداقل برسانند و از پیامدهای سیاسی بسیج آشکار نیروهای نظامی برای کمک به یک متحد اجتناب کنند.
گروپو فامسا () شرکت خرده فروشی مکزیکی است، که در سال ۱۹۷۰ تأسیس شد.
اکوئیتوس، یا آکوئیتوس، مگیستر میلیتوم یا (استاد سربازان) در فرمانداری پرایتوری ایلیریکوم امپراتوری روم بود. مقام. زاده پانونیا، او همراه با امپراتور آینده والنتینین یکم به عنوان اسکوتاریوس خدمت کرد (یا به عنوان سرباز هنگ). او که یکی از پشتیبانان اصلی والنتین بود، در سال 364، امپراتور نو اکوئیتوس را به مقام مگیستری میلیتوم در فرمانداری پرایتوری ایلیریکوم منتصب کرد. زمانی که پروکوپیوس علیه والنتین شورید، اکوئیتوس به والنتین وفادار ماند. پروکوپیوس فرستادگانی را به سربازان ایلریایی فرستاد تا مطمئن شود که از او پشتیبانی میکنند، اما اکوئیتوس آنها را محاصره کرده و میکشد. .والنتین اکوئیتوس را در سال 374 به کنسولگری منصوب کرد. او برای آخرین بار در منطقه ایلیریکوم در سال 384 دیده شده است.
محمد چهارمحالی (زاده ۲۳ خرداد ۱۳۷۲) یک بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست هافبک بازی می کند.
نبرد قسطنطنیه به دنبال پیروزی در نبرد آدریانوپل، جنگی بود که در سال ۳۷۸ میلادی از سوی گوت ها به شهر کنستانتینوپل تحمیل شد. بیوهٔ امپراتور والنس دفاع را آماده کرده و همچنین شهر را با رزمندگان عرب تقویت کرد که در نبرد عالی عمل کردند. گفته می شود زمانیکه یک سرباز لخت عرب به سوی مهاجمین حمله برآورده و سپس دشمنان را سلاخی کرده و خون یکی از دشمنان سر بریده شده را خورد، گوت ها را بسیار تحت تأثیر قرار داد. منبع های دیگر می گویند که گوت ها اتفاقاً حمله را ترک کردند، چراکه حریفشان از نظر تعداد بیشتر از آنها بود. سرانجام گوت ها نتوانستند وارد شهر شوند، پس به ایلریا و داکیا در تراکیه عقب نشینی کردند.
اخترشناسی راداری یا نجوم راداری () تکنیکی برای مشاهدهٔ اجرام آسمانی نزدیک با انعکاس امواج ریزموج (میکروویو) از اجسام هدف و تجزیه و تحلیل بازتاب ها است. این تحقیق به مدت شش دهه انجام شده است. "اخترشناسی راداری" با اخترشناسی رادیویی تفاوت دارد زیرا دومی یک مشاهدهٔ غیرفعال است و اولی یک مشاهدهٔ فعال. سیستم های رادار برای طیف وسیعی از مطالعات منظومه شمسی استفاده شده است. انتقال رادار ممکن است به صورت پالس یا پیوسته باشد. قدرت سیگنال برگشت رادار با توان چهارم معکوس فاصله متناسب است. امکانات ارتقا یافته، افزایش قدرت فرستنده-گیرنده و بهبود دستگاه فرصت های مشاهده را افزایش داده است. تکنیک های رادار اطلاعاتی را فراهم می کنند که با روش های دیگر در دسترس نیستند، مانند آزمایش نسبیت عام با مشاهده عطارد و ارائهٔ یک مقدار تصفیه شده برای یکای اخترشناسی. تصاویر رادار اطلاعاتی در مورد شکل ها و ویژگی های سطح اجسام جامد ارائه می دهند که با سایر تکنیک های زمینی نمی توان آنها را به دست آورد.
میان سال های ۳۷۶ و ۳۸۲، جنگ گوتیک علیه امپراتوری روم شرقی، و به ویژه نبرد آدریانوپل، معمولاً به عنوان یک نقطه عطف بزرگ در تاریخ امپراتوری روم تلقی می شود که نخستین مورد از یک سری رویدادها در سده آینده که شاهد فروپاشی امپراتوری روم غربی بود می باشد، اگرچه اهمیت پایانی آن برای سقوط نهایی امپراتوری هنوز مورد بحث است. این یکی از بسیاری از جنگ های گوتیک با امپراتوری روم بود. زمینه. در تابستان ۳۷۶، شمار بزرگی از گوتی ها به رود دانوب می رسند، جایی که مرز امپراتوری روم به حساب می آمد و از هون ها در خواست پناهندگی می کنند. آنها دو گروه بودند: تروینگ ها که توسط فریتیگرن رهبری می شد و آلاویووس و گرتونگی که توسط آلاتئوس و سافراکس رهبری می شد. یوناپیوس بیان می کند که شمار آنها به ۲۰۰٬۰۰۰ تن که شامل غیر نظامیان بود می رسید، درحالی که پیتر هیتر برآورد می کند که احتمالاً تروینگ ها جنگجویانی به تعداد ۱۰٬۰۰۰ و ۵۰٬۰۰۰ مردم در مجموع داشتند که با شمار گرتونگی برابری می کرد. تاریخ باستان دانشگاه کمبریج این برآورد را نزدیک به ۹۰٬۰۰۰ مردم می داند. گوتی ها سفیران خود را به نزد والنس، امپراتور روم شرقی می فرستند تا از او اجازهٔ اسکان
مردم خود در داخل امپراتوری را بگیرد. برای آنها کسب این اجازه اندکی به طول انجامید، چرا که امپراتور در انطاکیه در حال آماده شدن برای لشکرکشی علیه شاهنشاهی ساسانی بر سر تسلط بر ارمنستان و ایبری بود. بیشتر سپاه او در شرق مستقر شده بودند، جایی که از دانوب مسافت بیشتری داشت. مدارک باستانی همه یکزبان این حقیقت را حکایت می کنند که والنس به طور کلی از ظاهر گوتی ها رضایت داشت، زیرا فرصت سربازانی نو با هزینه ای کم برای او فراهم می کرد. از آنجایی که والنس در شرف اقدام در مرزهای شرقی بود، ظهور تعداد زیادی از بربرها به این معنی بود که نیروی انسانی او در شبه جزیره بالکان در حال افزایش است. والنس می بایست متوجه خطری که همراه با صدور اجازه به گوتی ها برای گذر به داخل امپراتوری، سکونت در آن و بخشیدن امتیازات به شدت مطلوب به آنها وارد امپراتوری شده بود می شد. این نخستین باری نبود که مردم بربر داخل مرزهای امپراتوری ساکن می شدند؛ روال عادی کار این بود که برخی از این مردمان به ارتش فراخوانده می شدند و سایرین به گروه های کوچکی تقسیم شده و در مناطق مختلف امپراتوری و به اختیار امپراتور سکنا می گزیدند. چنین تصیمی آنها را از هر تهدیدی
همچون اتحاد و ایجاد خطر برای امپراتوری بازمی داشت و آنها را در جمعیت بزرگی از مردم رم همگون یا آسیمیله می کرد. توافقنامه برای تروینگ ها از این جهت با سایر توافقنامه ها تفاوت داشت که به آنها اجازه می داد تا محل مورد نظر خود برای سکونت، که همان تراکیه باشد، را برگزینند و به آنها این امتیاز را می داد که متحد بمانند. اما در خصوص گرتونگی ها، ارتش روم و نیروی دریایی رودخانه را مسدود کرد و آنها را از گذر بازداشتند. احتمالاً تروینگ ها اجازه یافتند که از رودخانه گذر کنند یا کنار دژ دوراستروم ساکن شوند. آنها به همراه رومی ها با قایق و تنه درختان از رود گذر داده شدند؛ به گفته آمیانوس مارسلینوس، «کوششی جدی صورت گرفت که هیچ عنصر ویرانگری در آیندهٔ دولت روم را نباید پشت سر گذاشت، حتی اگر به یک بیماری کشنده مبتلا شود.» با این حال رودخانه با باران طغیان کرد و بسیاری غرق شدند. قرار بود تا گوتی ها سلاح های خود را داشته باشند اما، اینکه چون رومی ها رشوه می پذیرفتند یا نیروی انسانی کافی برای بازرسی همه جنگجویانی که می آمدند نداشتند یا جنگجویان تازه ای که وارد ارتش می شدند به سلاح های بومی خود نیاز داشتند، بسیاری از گوتی ها اجاز
ه یافتند تا سلاح های خود را نگه دارند. رومی ها، تروینگ ها را در امتداد کرانه جنوبی دانوب در موزیای پایین مستقر کرده و منتظر بودند تا تخصیص زمین آغاز شود. در این مدت، دولت روم قرار بود خوراک آنهارا فراهم کند. وقوع جنگ. بسیاری از مردم در چنین جای کوچکی با کمبود خوراک مواجه شدند و تروینگ ها کم کم گرسنگی کشیدند. تدارکاتچی رومی نمی توانست باچنین انبوه بزرگی از مردم کنار بیاید، و مقامات تحت رهبری لوپیکینوس حجم بزرگی از غذا هارا پیش از اینکه به دست گوتی ها برسد فروخته بودند. گوتی های ناامید، از روی بیچارگی بیشتر فرزندان خود را به بردگی رومی ها می فروختند و در قبال آن گوشت سگ دریافت می کردند، به طوریکه هر فرزند برای یک سگ. این رفتار باعث شد تا گوتی های تروینگ بیشتر به حالت شورشی در آیند و لوپیکینوس تصمیم گرفت تا آنها را به سمت جنوب به مارکیانوپل، جایی که مرکز فرماندهی منطقه ای او در آنجا قرار داشت جابجا کند. لوپیکینوس برای نظارت بر رژه به سمت جنوب، سربازان رومی را برای نگهبانی از دانوب گماشت، که باعث شد تا گرتونگی ها بی درنگ وارد قلمروی روم شوند. تروینگ ها آگاهانه و از روی عمد آهسته تر حرکت می کردند تا گرتونگی ها برس
ند. هنگامی که تروینگ ها به مارکیانوپل نزدیک شدند، لوپیکینوس از فریتیگردن، آلویووس و گروه کوچکی از همراهان برای صرف شام همراه با او در داخل شهر دعوت کرد. انبوهی از گوتی ها در فاصله کمی در خارج از شهر به همراه سربازان رومی میان شهر و آنها چادر زندند. بخاطر اینکه سربازان رومی به طور مداوم پیشنهاد ورود گوتی ها به بازار شهرها و خرید آذوقه را رد می کردند، دعوایی درگرفت که مرگ چند سرباز رومی و غارت آنها را در پی داشت. لوپیکینوس، درحالی که به ضیافت با رهبران گوتی ها نشسته بود، پس از دریافت این خبر دستور داد تا فریتیگرن و آلویویس را گروگان بگیرند و نگهبانان آنها هم اعدام شدند. هنگامی که خبر مرگ به گوتی های بیرون درز کرد، تصمیم گرفتند تا به مارکیانوپل حمله کنند. فریتیگرن به لوپیکینوس توصیه کرد بهترین راه برای مرتب کردن اوضاع پیوستن دوبارهٔ او به مردمش است تا به آنها نشان بدهد زنده است. لوپیکینوس با او موافقت کرد و او را آزاد ساخت. آلویووس پس از این رخداد هرگز در هیچ یک از منابع ذکر نشده و سرنوشت او نامشخص است. پس از جان سالم به در بردن از این بحران، فریتیگرن و تروینگ ها تصیمی گرفتند که اکنون زمان آن فرا رسیده که عهدنام
ه را شکسته و علیه رومی ها شورش کنند؛ گروتنگی ها نیز بلافاصله به آنها پیوستند. فریتیگرن گوتی ها را به بیرون از مارسیانوپل، و پیش به سکائستان رهبری کردند. لوپیکینوس و ارتشش آنها را از ۱۴ کیومتر به شهر پاییده، درگیر نبرد مارکیانوپل شده و سپس نابود شدند. همهٔ افسران کوچکتر کشته شدند، استانداردهای نظامی از میان رفت و گوت ها تسلیحات نو را از سربازان رومی ایمن نگه داشتند. لوپیکینوس نجات پیدا کرد و به مارکیانوپل بازگشت. تروینگ ها سپس به این منطقه یورش برده و غارت کردند. در آدریانوپل، گروه کوچکی از گوت ها که به دست رومیان به کار گرفته شده بودند تحت فرماندهی سوئریدوس و کولیاس، که خود نیز گوت بودند، مستقر شدند. زمانی که آنها اخبار رویدادها را دریافت کردند، تصمیم گرفتند تا در محل کنونی خود باقی بمانند، با نظر بر اینکه رفاه خودشان از همه چیز مهمتر است. امپراتور چون می ترسید در بحبوحه شورش از سوی گوت ها، یک پادگان رومی به دست گوت ها بیافتد، به سردیوس و کولیاس دستور می دهد تا به سوی شرق و به سوی هلسپونت حرکت کنند. این دو فرمانده برای این سفر، درخواست مقداری خوراک، پول، و همچنین یک تعویق دو روزه برای کسب آمادگی داشتند. حاکم
محلی رومی که بخاطر اینکه پیشتر ویلای حومه شهری اش غارت شده بود، گروهی از مردم را مجهز کرده و آنها را پیش به سوی پادگان روانه کرد. گوت ها گفتند که آنها تابع فرمان هستند و آنها (سوئریدوس و کولیاس و نیروهای آنها) هرچه سریعتر باید این پادگان را ترک کنند. نیروهای تحت فرمان سوئریدوس و کولیاس در ابتدا ایستادگی کردند، اما هنگامی که از طرف گوت ها به آنها نفرین و تیر پرتاپ شد، به سوی آنها حمله ور شده و بسیاری را کشتند. پادگان شهر را ترک کرده و به فریتیگرن پیوست و سپس گوت ها شهر را محاصره کردند؛ اما به دلیل کمبود تجهیزات، نبود تجربه کافی برای انجام محاصره و از دست دادن تعداد زیادی نیرو در اثر پرتاپ تیر، شهر را ترک گفتند. فریتیگرن اعلام کرد که «او اکنون تنها با دیوارها صلح دارد». گوت ها یکبار دیگر پراکنده شدند تا ییلاقات ثروتمند و بی دفاع را غارت کنند. گوت ها با استفاده از زندانیان و خائنان رومی به مکانهایی نظیر انبارهای مخفی، دهکده های ثروتمند و چنین مکان هایی هدایت شدند. ۳۷۷: شامل گوتها. همچو برده های مختلف، معدنچی ها و زندانی ها، گوت های بسیاری در داخل قلمروی امپراتوری روم به فریتیگرن پیوستند. پادگانهای رومی که در شهر
های مستحکم حضور داشتند از دادن کمک امتناع می کردند اما آنهایی که پادگان نداشتند طعمه آسانی بودند. گوت ها یک واگن قطار مانند بزرگی درست کرده بودند تا منابعی که از حومه های شهر می چاپیدند را در آن نگهدارند و بخاطر آنچه تحمل کرده بودند، از مردم روم بسیار خشمگین بودند. والنس هنگامی که از مقرش در انطاکیه به وخامت اوضاع پی برد، ژنرال خود ویکتور را برای اخذ یک مذاکره صلح فوری با ساسانیان اعزام می کند. او بلافاصله ارتش روم شرقی را به تراکیه منتقل می کند. درحالی که ارتش اصلی درحال مجهز شدن بود، او یک نیروی پیشرو تحت فرماندهی ترایانوس و پروفوتروس را به پیش فرستاد. همچنین والنس برای درخواست کمک از همتا و برادرزادهٔ خود، گراتیان، امپراتور روم غربی، به او دست دراز کرد. گراتیان پاسخ او را درحالی داد که ریکومر و فریگریدوس و سربازان آنها را برای نگهبانی از گذرگاه های غربی به سمت کوه های هایموس اعزام کرد. هدف اصلی این بود که از پیشروی گوت ها به سوی غرب جلوگیری کرده و دو ارتش نهایتاً در ارتش روم شرقی ادغام شوند. این جا به جایی عظیم نیروها و همکاری با غرب، بیانگر بزرگی تهدیدی بود که گوت ها ایجاد کرده بودند. ترایانوس و پروفوتورو
س درحالی که لشکر ارمنستان را رهبری می کردند اما فریگریدوس درحالی که ارتش پانونایی و فراآلپی را هدایت می کرد، از نقرس بیمار می شد. ریکمور درحالی که داشت یک نیروی بریده از ارتش پالاتین گراتیان را رهبری می کرد، فرماندهی نیروهای ترکیبی را با رضایت در طرفهٔ کامل رهبران، احتمالاً در مارکیانوپل به دست گرفت. گوت ها از شمال هایموس عقب نشینی کردند که در این حال رومی ها در حال حرکت برای برخورد بودند. آنها در مکانی به نام آد سالیکس ("بید ها") درگیر جنگی به نام نبرد بیدها شدند. با اینکه رومی از نظر تعداد بیشتر بودند اما به هنگام نبرد جناح چپ آنها کم کم در حال فروپاشی بود. تنها با یک تقویت فوری این جناح توانست احیا شود. جنگ هنگامی که رزمندگان دو طرف دست از جنگیدن برداشتند به پایان رسیده و تا غروب به درازا کشید. گوت ها با به جا گذاشتن نتیجه ای نا مشخص اما خونین، به واگن های خود عقب نشینی کردند. هر دو طرف خسارات سنگینی را متقبل شدند، از جمله پروفوتوروس که خود در معرکه کشته شد. پس از نبرد رومی ها به مارکیانوپل عقب نشینی کردند، و گوت های تحت فرماندهی فریتیگرن به مدت هفت روز در واگن های خود بدون اینکه حرکتی کنند باقی ماندند. فر
یگریدوس موفق شد تا گروهی از گوت های غارتگر را از میان برده و بخشی را به بردگی بگیرد، سپس بازماندگان آنها را به ایتالیا فرستاد. در پائیز همان سال ریکومبر برای گردآوری نیروی بیشتر در سال آینده به گال برگشت. در همین حال والنس سربازهایی را تحت فرماندهی مگسیتر اکوئیتوم سارترنینوس برای پیوستن به ترایانوس به تراکیه می فرستد. ساترنینوس و ترایانوس خطی را در هایموس برپا کردند که گذر گوت ها به غرب را مسدود می کرد. رومی ها انتظار داشتند تا بتونند با سختی های در راه زمستان و گرسنگی گوت ها را تضعیف کنند، و سپس فریتیگرن را گول زده و او را به نبردی در دشت های میان هیاموس کشانده و سپس کارش را پایان دهند. گوت های ناامید و گرسنه یکبار دیگر تلاش کردند تا از گذرگاه ها گذر کنند اما هر بار به دست رومی ها بازداشته می شدند. فریتیگرن سپس از مزدوران هون و آلان کمک گرفت، زیرا که قدرت او را تقویت می کردند. ساترنینوس زمانیکه متوجه شد دیگر توان نگهبانی از گذرگاه ها را ندارد، ناچار، محاصره را رها کرده و عقب نشینی می کند؛ طبیعتاً گوت ها آزاد بودند تا حملات خود را از سر بگیردند و تا آنجایی که رشته کوه های ردوپه در هلسپونت قرار داشتند برسند. گ
وت ها به متحدان نویشان، هون ها و آلان ها پیوسته و در ضمن جستجو برای مکانی برای غارت به سوی جنوب حرکت کرده و در نزدیکی شهر دلتوم، نبرد دلتوم را برده و شرقی ترین ارتش و شهر روم شرقی را ویران کردند. بارزیمرس، تریبونوم و سکوتاریوروم (فرمانده نگهبانان) کشته شد و اکوئیتیوس، کروا پالاتیی (سردسته دربار) اسیر شدند. گوت ها به سمت آگوستا تراژانا حرکت کرده تا به ارتشبد فریگیدروس حمله کنند اما پیشاهنگان او مهاجمان را از دور تشخیص داده و فریگیدروس بی درنگ به ایلریا عقب نشینی کرد، اما این شهر نیز تخریب شده بود. اکوئیتوس سپس موفق شد تا از اسارت آزاد شده و فرار کند. یافته های باستان شناسانی در این منطقه، ویلاهای رومی که همزمان با این رویداد بودند را با نشانه هایی از تخریب عمدی و متروکی نشان می دهد. این ویرانی ها والنس را وادار کرد تا به طور رسمی مالیات بر مردم موئسیا و سکائستان را کاهش دهد. ۳۷۸: نبرد آدریانوپل. سرانجام در ۳۰ می ۳۷۸، والنس پس از اعطای امتیازات فراوان به پارسیان، با بیشتر ارتش خود، خود را به خط شرقی به کنستانتینوپل رساند. با ورود او به کنستانتینوپل همزمان شورش های کوچکی علیه او صورت گرفت. بنا بر "هیستوریا اکلسی
استیک،"سقراط اسکولاستکوس، یکی از شهروندان پایتخت امپراتوری، امپراتور را بخاطر نقض دفاع، آنها را در معرض حملات قرار دادن گوت هایی که اکنون خود کنستانتینوپل را تهدید می کردند متهم می کند و وی را وادار می سازد تا شهر را ترک کرده و به جای اینکه رویارویی با مهاجمان را به تأخیر بیندازد، برود و با غارتگران مقابله کند. والنس شهر را پس از دوازده روز ترک کرده و با ارتش کوچکش در ۱۲ ژوئن به قصر همایونی خود مالنتیاس در غرب کنستانتینوپل می رود. او در همین محل با توزیع حقوق، خواربار و سخنرانی های انگیزشی کوشش می کرد تا روحیه نیروهای خود را بالا ببرد. والنس با سرزنش ترایانوس به خاطر تساوی خونین در نبرد بیدها، او را تنزل داده و سباستیانوس که از ایتالیا آمده بود را به فرماندهی و سازماندهی ارتش روم شرقی منصوب کرد. سباستیانوس با نیروی کمی که از مدرسه پلاتین خود (مدرسه پلاتین، یک واحد گارد نظامی نخبه بود که معمولاً به امپراتور روم، کنستانتین بزرگ به عنوان جایگزینی برای ارتش سواره نظام گارد پراتورین نسبت داده می شود)، برای درگیر شدن با گروه های مهاجم گوتیک جدا شده به راه افتاد. او ابتدا به آدریانوپل رفته و چنین ترسی به گوت های سرگ
ردان حاکم شده بود که شهر برای گشودن دروازه هایش به روی او به متقاعد کردن بسیاری نیاز داشت. پس از این، سباستیانوس چند پیروزی کوچک به دست آورد. برای نمونه در یکی از این جنگ ها، او تا شبانگاه منتظر بود تا در کنار رودخانه هبروس به یک گروه جنگی گوتیک خفته کمین کرده و سپس آنها را سلاخی کند. به گفته آمیانوس، تاراجی که سباستیانوس به ارمغان آورد، بسیار بیشتر از ظرفیت شهر آدریانوپل برای نگهداری از آنها بود. پیروزی سباستینوس، فریتیگرن را متقاعد کرد که مهمانی های پس از جنگ خود در منطقه کابیل (کابیله) را به یاد بیاورد تا مبادا آنها را تکه تکه از بین ببرند. امپراتور روم غربی گراتیان می خواست تا با ارتش والنس ملاقات کند اما رویدادهای غرب جلودار او شد. نخست گروهی از لنتینزها در فوریه ۳۷۸ به گال حمله کرده و گراتیان آنها را شکست داد. سپس از آنسوی راین خبر رسید که مقدمات یک یورش دیگر از سمت مردم بربر پی ریزی شده است. این موقعیت گراتیان را بر این داشت که پیشگیرانه از رود گذر کرده و با شکست دادن آلمانی ها موقعیت را تحت کنترل خود درآورد. این برای او اندکی زمان بر بود، تا اینکه در ماه اگوست، گراتیان پیامی می فرستد تا پیروزی هایی که
بر رقبای الوقوع خود داشت را اطلاع دهد. والنس که از ماه ژوئن منتظر ارتش روم غربی بود، با شنیدن پیروزی های برادرزاده اش بسیار غبطه خورده، و این باعث می شود زمانیکه از حرکت گوت ها به سوی جنوب و به سمت آدریانوپل باخبر شود، ارتش خود را آماده ساخته و به سوی آدریانوپل حرکت کند تا کار گوت ها را یکسره کند. دیده بان های رومی به اشتباه گزارش کردند که گوت هایی که در حال غارت جایی دز نزدیکی نیکا دیده اند بودند، تنها ۱۰٬۰۰۰ تن می باشند. دور و بر ۷ اوت، ریکومر با بازگشت از غرب با ارتشی از نگهبانات زبده و مجهز دارای پیامی با چنین محمولی بود: گراتیان نزدیک گذرگاه سوچی می شود که مستقیم به سوی آدریانوپل باز می شود و به عموی خود توصیه می کند که اندکی شکیبایی کند. والنس شورای جنگی را تشکیل می دهد تا در مورد موضوع تصمیم گیری کنند. سباستیانوس از طرح یک حمله فوری به گوت ها پشتیبانی می کرد درحالی که ویکتور هشدار داد که باید منتظر گراتیان بمانند. بنا بر ایوناپیوس، سباستیانوس نیز موافق انتظار بود. در هر صورت شورا و والنس و البته بیشتر در اثر چاپلوسانی که از پیروزی حتمی سخن می گفتند، تصمیم بر این گرفتند تا فوراً حمله را آغاز کنند. گوت
ها فرستادگانی از کشیش هایی مسیحی برای مذاکره با رومی ها در ۸ اوت فرستادند. به همراه آنها فریتیگرن دو نامه فرستاد. نامه یکم مقرر بر این بود که گوت ها تنها سرزمین هایی را در تراکیه می خواستند که در قبال آن خود را با روم می بایست متحد می کردند؛ و نامه دومی که به طور خصوصی به والنس فرستاده شده بود خاطر نشان می کرد که فریتیگرن واقعاً خواستار صلح بود. اینکه نیت فریتیگرن صمیمانه بود یا نه مشخص نیست، چرا که در هر صورت والنس پیشنهاد او را رد کرد. در صبح نهم اوت، والنس با ترک خزانه، مهر امپراتوری و سایر مقامات غیرنظامی خود در آدریانوپل، به سوی شمال و برای برخورد با گوت ها حرکت می کند. دور و بر ساعت دو بعد از ظهر، رومی ها در واگن های گوت ها را در برابر چشمان خود می دیدند. برخلاف رومی ها، گوت ها به خوبی استراحت کرده و هر دو طرف آرایش نظامی بر خود گرفتند. فریتیگرن فرستادگان بیشتری را فرستاد، درحالی که خیلی وقت پیش برای درخواست کمک از سواره نظام های گرتونگی تحت رهبری آلاتئوس و سافراکس که از بدنهٔ اصلی گوت ها جدا شده بودند اقدام کرده بود. این ها توسط دیده بان های رومی ردیابی نشده بود. ارتش روم شرقی زیر آفتاب گرم تابستان خشک