Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن همچون جادوگری و تفعل به پرندگان مجازات تعیین شد. تئودوسیوس بازگشت سمبل پیروزی Altar of Victory را به سنا ممنوع کرد. با پذیرش مسیحیت توسط اپراتور روم، رسماً طبق اعتقاد نامه تسالونیکا اسقف روم به شخصیت بالایی در امپراتوری غربی تبدیل شد. با افزایش نقش او در امپراتوری، روم پرستیژ تاریخی خود را نگاه می دارد، و این دوره آخرین موج فعالیت ساخت و ساز را شاهد بود. قبل از کنستانتین ماکسنتیوس ساختمانی شبه باسیلیکای او در فوروم را می سازد، خود کنستانتین طاق نصرت کنستانتین را بنا می کند. تا پیروزی خودش را جشن بگیرد. دیوکلتین بزرگ ترین حمام را می سازد. تهاجم ژرمن ها و فروپاشی امپراتوری غربی. روم هنوز یکی از پایگاه های قوی کفر بود که توسط اشراف و سناتورها اداره می شد. در هر صورت دیوار جدید نتوانست از هجوم آلاریک در ۴۱۰م و گایسریک در ۴۵۵م به شهر جلوگیری کند. ختی نتوانست از سربازان ژنرال ریسیمر که حقوقشان را نگرفته بودند جلوگیری کند۴۷۲ م. این اولین بار بود که روم پس از ۸۰۰ سال توسط دشمنان شکست می خورد. هجوم قبلی به روم در سال ۳۸۷پ. م توسط گلها و به رهبری برونوس انجام شده بود. به گفته سنت جروم، هجوم سال ۴۱۰م دلیل عمده سقوط ام
پراتوری روم می باشد؛ و به گفته Bethlehem شهری که تمام جهان را گرفت خودش اشغال شد. این هجوم تمام دنیای روم را در بحت و حیرت فرو برد. در هر صورت ممکن است دربارهٔ خسارتی که از هجوم پیش آمد اغراق شود. جمعیت از اواخرقرن چهارم به بعد شروع به نزول می کند، اگر چه نیمه های قرن پنجم به نظر می رسد رم بیشترین جمعیت را در بین دو قسمت امپراتوری دارا بود، جمعیت ساکن آن حدود ۶۵۰۰۰۰ نفر بود. این تقلیل جمعیت با اشغال استان های آفریقایی توسط واندال ها شدت گرفت. از نیمه قرن پنجم به بعد که دیگر غلات نمی توانست از آفریقا وارد ش بسیاری از ساکنان از شهر فرار کردند. در ابتدای قرن ششم جمعیت روم ممکن است کمتر از ۱۰۰۰۰۰ نفر باشد بسیاری از بناها توسط خود اهالی شهر نابود شدند، آنها سنگهای معابد را بردند و ختی مجسمه ها را سوزاندند تا آهک درست کنند و در خانه های شخصی استفاده کنند. علاوه بر آن بسیاری از کلیساها نیز به همین طریق ساخته شد. برای مثال اولین باسیلیکای سنت پیترز از بقایای میدان نرون ساخته شد. این نوع ساخت و ساز ویرانگر تا رنسانس در رم ادامه داشت. از قرن چهارم، امپراتوری قوانینی علیه برداشتن سنگها مخصوصاً مرمر از اماکن عمومی به تصو
یب رسید؛ ولی به لت نیازی که به باز سازی وجود داشت این قوانین در عمل بی اثر بود. بسیاری از کلیساهای جدید به راحتی از بقایای معابد کفر استفاده می کردند. حتی گاه خدایان و قهرمانان کفر را به قهرمانان مسحیت مطابق آن تغییر می دادند. در این مسیر، معبد رومولوس و رموس تبدیل به باسیلیکای دوقلو سنت کوسماس و دامیان می شود؛ و بعدها پانتئون، معبد تمام خدایان، تبدیل به کلیسای شهدا می شود. بازگشت روم شرقی. در ۴۸۰م آخرین امپراتور ژولیوس نپوس به قتل می رسد و اودوآکر ژنرال بربرها در برابر زنون امپراتور شرق اعلان تابعیت و وفاداری می کند. علی رغم اینکه اسماٌ به کنستانتینوپل اعلان وفاداری می شود، اودوآکر و بعد از او اوستروگوتها عملاً روم را به صورت خود مختار از راونا اداره می کردند. در همین احوال سنا اگر چه مدت ها دیگر قدرتی نداشت، توسط پاپ ها که معمولاً از اقوام سناتورها انتخاب می شدند، شروع به اداره خود رم کرد. این وضعیت ادامه داشت تا اینکه تئوداد شاه گوتها، لکه آمالاسونتا هم پیمان ژوستینیان را به قتل می رساند، ملکه ای گوتیک و دوستار روم که در ۵۳۵م قدرت را در دست می گیرد. ژوستینیان اول (حکومت ۵۲۷–۵۶۵)، این را بهانه قرار داد و نی
روهای خود را به فرماندهی بالیساریوس به ایتالیا اعزام کرد. در سال بعد در ۵۳۶ شهر را به تصرف درمی آورد، و رومی های شرقی از شهر که به مدت یک سال توسط ارتش اوستروگوت ها به محاصره درآمده بود با موفقیت دفاع می کنند، و در نهایت راونا را نیز می گیرند. در هر صورت مقاومت گوت ها باقی ماند، و در ۵۴۶ اوستروکوتها به فرمان توتیلا دوباره رم را تصرف و غارت کردند.بلیساریوس به زودی رم را بازپس می گیرد، اما اوستروگوت ها دوباره آن را در ۵۴۹ اشغال می کنند. بعد از باسیلیوس نوبت نارسس می شود؛ و او در ۵۵۲ رم را برای همیشه از اوستروگوتها می گیرد، و به جنگ هایی که جنگ ها گوتیک خوانده می شود پایان می دهد. جنگ هایی که بین سال های ۵۳۰ و ۵۴۰ شهر را کاملاً ویران ساخت. به علت عدم بازسازی سیستم تخله آب زمین های پست به باتلاق تبدیل شده و در نیمه دوم قرن ۱۶خاکریزهای رود تیبر نیز رو به خرابی گذاشته بود. در این شرایط مالاریا گسترش پیدا می کند. کانال های آب به جزء یکی تعمیر نشده بودند. جمعیت بدون ورود غلات و روغن از سیسیل به کمتر از ۵۰۰۰۰ نفر رسید که در اطراف رود تیبر و کمپوس ماریوس ساکن بودند؛ و نواحی بی آب متروک شد. ژوستینیان اول بودجه ای برای ت
رمیم ساختمان های عمومی، پل ها، و کانال های آب اختصاص می دهد. اینها کافی نبود. او خود را حامی باقی مانده محققان، سخنوران، پزشکان و وکلا نشان می داد که امیدوار است در نهایت جوانان بیشتری به دنبال آموزش بهتر باشند. بعد از جنگها، سنا به ظاهر باز سازی شد، اما تحت نظارت شورای شهر و دیگر سازمان ها، و پاسخگو درمقابل مقامات روم شرقی که در راونا مستقر بودند. در هر صورت، پاپ یکی از شخصیت های مذهبی در تمام روم شرقی بود که درعمل از بقیه سناتورها و مقامات روم شرقی قدرتمند تر بود. عملاً قدرت محلی رم به پاپ رسیده بود؛ و در چند دهه بعد بیشتر پست های سناتورها و مقامات محلی روم شرقی جذب کلیسا شده بودند. از زمان حمله لومباردها به رهبری آلبوئین در زمان حکومت برادرزاده ژوستینیان و جانشینش ژوستین دوم (حکومت ۵۶۵–۵۷۵م) ایتالیا بود که فرمان می راند نه روم شرقی. با اشغال مناطق بنونتو، لومباردی، پیدمونت، اسپولتو، و توسکانی، مهاجمین عملاً امپراتوری را محدود کردند به جزیره ای که تعدادی شهرهای ساحلی دور آن را گرفته، شامل راونا، ناپل، و رم و منطقه ای که در آینده نام آن ونیز می شود. تنها شهر داخلی که در کنترل روم شرقی قرار می گیرد پروژا است؛
که مکرراً از راه خشکی میان رم و راونا مورد تهدید قرار می گرفت. در ۵۷۸م و دوباره در ۵۸۰، سنا در مقابل اقدامات دوک ها از تیبریوس دوم (حکومت ۵۷۸–۵۸۲) تقاضای کمک می کند. s پس از او مائوریس (حکومت ۵۸۲–۶۰۲) جهت ادامه نبرد با دوکها با شیلدبرت دوم شاه اتریش (حکومت ۵۷۵–۵۹۵) هم پیمان می شود. ارتش فرانک ها در ۵۸۴و۵۸۵و۵۸۸و۵۹۰ به قلمرو لومباردها هجوم می کند. روم از فاجعه طغیان تیبر در ۵۸۹ و به دنبال آن طاعون ۵۹۰رنج می برد. پاپ گرگوری اول(۵۹۰–۶۰۴) بالای مقبره هادریان می رود و به نشانه پایان یافتن طاعون شمشیر آهنینی را در غلاف فرو می برد. به هرحال آگیلولف شاه جدید لومبارد (۵۹۰–۶۱۶)، ترتیب صلح با شیلدبرت دوم را می دهد، و خود را دوباره سازماندهی می کند تا عملیاتش را علیه ناپل و رم در ۵۹۲ از سر بگیرد. در شرایطی که امپراتور گرفتار جنگ در مرزهای شرقی و مناطق خودمختار بود و نمی توانست روم را در مقابل تهاجمات حفظ کند، پاپ گرگوری دست به ابتکار مذاکره صلح می زند؛ و در ۵۹۸ این مذاکرات تکمیل می شود. موقعیت اسقف رم با قدرت گرفتن امپراتور فوکاس (حکومت ۶۰۲–۶۱۰) بیشتر می شود. فوکاس قدرت اسقف رم را بالاتر از قانون تفوق دینی کنستانتینوپل ک
ه تا آن موقع جاری بود قرار داد؛ و حتی دستور تفوق پاپ بونی فاس سوم(۶۰۷) بر تمام کلیساها را صادر کرد. او همچنین پانتئون را که قرن ها بسته بود به پاپ واگذار کرد، و بدین ترتیب احتمالاً از خرابی محفوظ ماند. در طول قرن هفتم، نفوذ مقامات بیزانس و اصحاب کلیسا از تمام نقاط باعث شد هم اریستوکراسی محلی و هم مقامات کلیسا به طرز گسترده ای به زبان یونانی صحبت کنند. جمعیت رم به ۹۰۰۰۰ رسید یازده پاپ از سیزده یاپ بین سالهای ۶۷۸ تا ۷۵۲ یونانی های سوریه ای تبار بودند. به هر حال مشترکات قوی فرهنگ رومی و بیزانسی باعث هماهنگی رم و بیزانس نشد. در مشاچرات دربارهٔ یگانگی شخصیت عیسی مسیح (ع)، تغییر موضع دینی کنستانتینوپل، پاپ را در فشار قرار می داد؛ و گاهی این فشار فراتر از مباحثات لفظی بود. در ۶۵۳ پاپ مارتین یکم به کنستانتینوپل تبعید می شود و بعد از یک محاکمه نمایشی به شبه جزیره کریمه تبعید و در آنجا می میرد. سپس در ۶۶۳ کنستانس دوم بعد از دو قرن اولین امپراتوری بود که از رم بازدید می کرد. بعد از جنگ های گوتیک بازدید این امپراتور بدترین فاجعه بود. امپراتور، رم را از فلزات تخلیه می کند، که شامل آنچه در ساختمان ها و مجسمه ها نیز می شد،
تا برای جنگ با ساراسنها اسلحه بسازد. در هر حال در نیمه بعدی قرن، رم و مقامات پاپی ترجیح می دادند حکومت بیزانس در روم برقرار باشد تا قسمتی به این دلیل که قدرت جانشین لومباردها بودند و قسمتی هم به این دلیل که مواد غذایی رم تا حد زیادی از ایالات پاپی می آمد که در تمام امپراتور مخصوصاً در سیسیل گسترده بود. جدایی از کنستانتینوپل و تشکیل ایالات پاپی. در ۷۲۷پاپ گرگوری دوم از پذیسرش فرمان شمایل شکنی امپراتور لئو سوم خودداری می کند. لئو نیروهای خود را به راونا می فرستد ولی آنها توسط لومباردها به عقب رانده می شوند. در۷۳۱ توسط گریگوری سوم شورایی در سنت پیتر فراخوانده شد تا شمایل شکنی را تکفیر کند. امپراتور با مصادره ایالات پاپی سیسیل و کالابریا و انتقال مناطقی که قبلاً توسط پاپ اداره می شد به نماینده کنستانتینوپل عکس العمل نشان داد. علی رغم این کشمکش ها گرگوری سوم هرگز کمک های خودش را به امپراتوری در مقابل خطرات دشمنان خارجی قطع نکرد. در این دوره پادشاهی لومبارد بر رهبری شاه لیوتپرند احیا می شود. در ۷۳۰ او حومه روم را به علت حمایت پاپ از دوک اسپولتو ویران کرد. گر چه شهر با دیوار بزرگ حفاظت می شد، پاپ توانست اقدام کمی عل
یه شاه لومبارد انجام دهد. پاپ ترتیبی داد تا با بیزانتین هم پیمان شود. به حمایت کننده های دیگری هم نیاز بود. گرگوری سوم اولین پاپی بود که از پادشاهی فرانک ها تقاضای کمک می کرد و این اتفاق بعداً در زمان شارل مارتل نیز تکرار شد۷۳۹م. حتی آیستولف جانشین لیوت پرند تهاجمی تر عمل کرد او فرارا و راونا را فتح کرد و نایب اسلطنه راونا را منحل و روم شاهد قربانی بعدی اش شد. در ۷۵۴ پاپ استفن دوم به فرانسه می رود تا پیپین جوان را به عنوان طرفدار روم، شاه فرانک ها اعلان کند. در همان سال شاه و پاپ پشت کوه های آلپ آیستوف را در پاویا شکست دادند. وقتی پیپین به سنت دنیس برمیگردد. آیستوف قولی نمی دهد و در ۷۵۶ روم را ۵۶ روز محاصره می کند. وقتی خبر حرکت پیپین به ایتالیا به لومباردها می رسد آنها به شمال بازمی گردند. این بار موافقت می کند که به پاب ایالاتی را که قول داده بود بدهد، و بدین ترتیب ایالات پاپی متولد می شود. در ۷۷۱ دسیدریوس شاه جدید لومباردها طرحی می ریزد که با یک زیارت ساختگی رم را فتح کند و پاپ استفان سوم را دستگیرکند. همدست او پائولوس آفیارتا رئیس حزب لومبارد در داخل شهر بود. او در ۷۷۲ رم را فتح کرد اما شارلمانی را عصبانی
کرد. به هرحال توطئه با شکست مواجه می شود و پاپ هادریان اول جانشین استفن از شارلمانی علیه دزیدریوس شاه لومباردها کمک می خواهد و در نهایت در ۷۷۳ اورا شکست می دهد. پادشاهی لومبارد دیگر وجود نداشت، و اکنون روم وارد مرحله سیاسی بزرگتر و جدیدی می شود. شکل گیری روم مقدس. در ۷۹۹ پاپ جدید لئو سوم راه پیمایی سنتی را از ساختمان لاتران به کلیسای سنت لورنزو در لوسینا رهبری کرد. دو تن که ضعف پاپ را در مقابل شارلمانی دوست نداشتند، با حمله به راهپیمایی زخم کشنده ای به پاپ وارد کردند ولی پاپ جان سالم به در برد. در ۸۰۰م لئو به پادشاه فرانک ها پناهنده می شود سپس شاه با ارتش قوی و کشیش های فرانسوی وارد رم می شود. او محکمه ای تشکیل می دهد که تصمیم بگیر آیا لئو سوم پاپ باقی بماند یا نه. این محاکمه به هر حال قسمتی از سلسله وقایعی بود که در نهایت جهان را متعجب کرد. پاپ رسمیت پیدا می کند و حمله کننده ها تبعید می شوند. در ۸۰۰ م پاپ لئو سوم در باسیلیکای سنت پیتر شارلمانی تاجگذاری می کند و او را امپراتور مقس لقب می دهد. با این عمل رم برای همیشه حمایت کنستانتینوپل را از دست می دهد؛ و در عوض رقیبی برای خود می سازد که بعد از یک سری جنگ ها
شارلمانی بر بیشتر فلمرو امپراتور ی غربی مسلط می شود. بعد از مرگ شارلمانی نبود افرادی همچون او باعث کردید در سازمان جدید اختلاف نظر بیفتد. در همان حال کلیسای جهانی رم باید با منافع غیر روحانی خود شهر هم روبرو می شد. رومی ها، هرچند فقیر و فروتن، دوباره حق انتخاب امپراتور غربی را دارا شدند. سند مشهور جعلی به نام دهش قسطنتین که در اسناد پاپی تهیه شده بود، قلمرو پاپی را که از راونا تا گائتا گسترده بود تضمین می کرد. این فرمان ظاهراً مزاحم رم محسوب می شد، اما اغلب در حد بالایی روی آن بحث می شد، و با گذشت قرنها، تنها پاپ های قوی می توانستند آن را ادعا کنند. عامل اصلی ضعف دستگاه پاپی در داخل شهر تغییر دائمی پاپ ها بود. خانواده های اشراف کوشش می کردند به نفع خودشان رهبری را در دست گیرند. قدرت های همجوار به نام دوک نشین اسپولتو و توسکانا، یادگرفتند چگونه از ضعف داخلی استفاده کنند و با نقش داوری و حکمیت به دنبال منافع شخصی خودشان باشند. در این دوره روم در عمل طعمه بی نظمی ها بود. جمعیت خشمگین پیکر مرده پاپ فورموسوس را نبش قبر کرده و محاکمه کردند مجمع رم. از ۱۰۴۸ تا ۱۲۵۷ پاپ ها با نزاع های فزاینده ای میان رهبرهای سیاسی و
کلیساهای روم مقدس و امپراتوری بیزانس روبرو بودند. این نزاع در نهایت منجر به طرح جدایی کلیسای شرق و غرب می شود، کلیسای کاتولیک در غرب و کلیسای اورتودوکس در شرق. از ۱۲۵۷ تا ۱۳۷۷پاپ اگرچه اسقف رم بود ولی در شهرهای ویتربو، اورویتو، پروژیا و بعداً آوینون نیز ساکن شد. به دنبال طرح جدایی کلیسای شرق و غرب پاپ از آوینون به رم بازمی گردد. در این دوره بازساری کلیسا زوار و مطران ها (اسقف اعظم) را از دنیای مسیحیت به رم جذب می کرد؛ و به همراه آنان پول هایشان، حتی با جمعیت ۳۰۰۰۰ و با حضور یک بروکراسی دولتی رم دوباره به شهری مصرفی مبدل می گردد. در همان حال شهرهای خودمختار ایتالیا در حال افزایش بودند. عمده خود مختاری ها به وسیله خانواده های پیشه وران و تجاری بود که جایگزین اشرافیت قبلی شدند. بعد از غارت روم توسط نرمن ها در سال ۱۰۸۴، باز سازی شهر با حمایت خانواده های قدرتمندی مانند خانواده فراجیپان و پیر لئونی صورت می گیرد؛ که ثروتشان بیشتر از راه تجارت و بانکداری به دست آمده بود نه از زمین داری. با الهام از شهرهای اطراف مانند تیوولی و میتربو، مردم رم به فکر تشکیل مجامع مشترک و کسب آزادی قابل توجهی در مقابل اقتدار پاپ افتادند
. در ۱۱۴۳با رهبری جوردانو پیرلئونی علیه آریستو کراسی و حکومت کلیسا شورشی برپا شد. درمیان مواعظ کشیش آرنالدو و مخالف سرسخت با مالکیت کلیسایی و دخالت کلیسا در امور جاری، سنا و جمهوری روم با نام مجمع رم دوباره متولد شد. شورشی که منجر به تشکیل مجمع رم شد تا ۱۱۵۵ ادامه داشت. سنای جدید برای بقای خودش مجبور بود سخت کار کند. با سیاستی دوپهلو که میان حمایت از پاپ و امپراتوری مقدس بسته به وصع سیاسی دررفت وآمد بود. در ۱۱۶۷ در مونتپوریزو در جنگ با توسکالوم، سربازان روم از نیروهای امپراتوری فردریک بارباروسا شکست می خورند. از شانس خوب، دشمنان پیروز گرفتار طاعون می شوند و رم در امان می ماند. در ۱۱۸۸ این مجمع جدید توسط پاپ کلمنت سوم به رسمیت شناخته می شود. در حالی که ۵۶ نفر از سناتورها تابع پاپ بودند پاپ باید پول زیادی به کارمندان مجمع می پرداخت. سنا همیشه در اجرای کارهایش دچار مشکل بود، گاهی یک سناتور مسند قدرت را در دست می گرفت و منجر به دیکتاتوری می شد که کمکی به استحکام این مجمع تازه تأسیس نمی کرد. گلف ها و گیبلین ها. گلف ها احزاب طرفدار پاپ و گیبلین ها نام احزاب طرفدار امپراتور روم مقدس بود در قرن ۱۲ و ۱۳ رقابت میان این
دو گروه مشخصه بارز سیاست های قرون وسطی در دولت شهرهای مرکزی و شمالی ایتالیا بود. در سال ۱۲۰۴ درگیری بین خانواده پاپ اینوسنت سوم و رقبایش خانواده قدرتمند اورسینی منجر به شورش در شهر شد. شعله های آتش دوباره خیابان های رم را فرا گرفت. دو طرف از درون استحکاماتشان به کمک ماشین آلات خود بسیاری از ساختمان های قدیمی یکدیگد را نابود کردند. در نزاع میان پاپ وامپراتور فردریک دوم، و همچنین شاه ناپل و سیسیل، گیبلین ها به طرفداری روم و امپراتور وارد میدان شدند. فردریک دوم تجهیزات و نفراتی را به نفع آنها به مجمع رم ارسال می کند. در آن سال در شورشی دیگر علیه پاپ، رومی های به رهبری سناتور لوکا ساولی ساختمان های لاتران را که به کلیسا تعلق داشت غارت کردند. ساولی برادر زاده پاپ هونوریوس سوم و پدر هونوریوس چهارم بود. اما در آن سالها وابستگی های فامیلی اغلب مشخص کننده جناح سیاسی نبود. وهرگز رم مانند شهرهای فلورانس و سینا ومیلان به خودمختاری و ثبات نرسید. به علل نزاع های بی پایان میان خانواده های اشراف (ساولی، اورسینی، کولونا، آنی بالدی)، موضع مبهم پاپ، غرور جمعیتی که هرگز رؤیای شکوه گذشته را فراموش نکرده و از طرفی در فکر منافع آن
ی خود بودند، و ضعف ادارات جمهوری، شهر از تمام امکانات آن محروم شده بود. به تقلید از مجامع موفق تر، در ۱۲۵۲ مردم سناتوری خارجی به نام بولوگونس را انتخاب کردند. وی برای آوردن صلح به شهر قدرتمندترین اشراف شهر را وادار کرد تا ۱۴۰ برج و بارو که در شهر داشتند تخریب کنند؛ و با الهام از قوانین شمال ایتالیا قوانینی را به تصویب رساند. بولوگونس آدم قویی بود ولی در ۱۲۵۸ می میرد و تقریباً هیچ کدام از اصلاحاتش جامع عمل نمی پوشد. پنج سال بعد شاه ناپل چارلز یکم سناتور می شود. او فقط در ۱۲۶۵ وارد شهر می شود اما بزودی مجبور می شود با کنرادین وارث دودمان هوئنس تافن روبرو شود، او آمده بود تا حقوق خانوادگی خودش را از جنوب ایتالیا مطالبه کند و شهر را ترک گوید. بعد از ۱۲۶۵ روم دوباره تبدیل به جمهوری دموکراتیک می شود و هنری اهل کاستیل به سناتوری انتخاب می شود. اما کنرادین و حزب گیبلین در جنگ تگلیاکوزه در مقابل هم قرار می گیرند۱۲۶۸. و درنتیجه رم دوباره به دستان چارلزیکم می افتد. نیکولاس سوم از خاندان اورسینی، در ۱۲۷۷ مسند پاپی را از لاتران می گیرد. او همچنین فرمان می دهد که هیچ خارجی حق سناتور شدن را ندارد. چون خودش رمی بود خود را از
طرف مردم به مقام سناتوری رساند. با این حرکت، شهر دوباره به جناح پاپ تعلق گرفت. در ۱۲۸۵ چارلز دوباره سناتور می شود، اما شورش سیسیل از محبوبیت او می کاهد و از آن به بعد شهر رم از قدرت او خارج می شود. سناتور و پاپ بعدی دوباره رمی می شوند. پاپ هونریوس چهارم از دودمان ساولّی. بونیفاکیوس هشتم و اسارت بابلی. جانشین پاپ سلستین پنجم یک رومی و از فامیل کائتانی به نام بونی فاس هشتم، درگیر نزاع های محلی علیه رقیب سنتی فامیلیش کولونا بود. درهین نزاع های محلی می کوشید تا برتری جهانی پاپ را به کرسی بنشاند. در ۱۳۰۰ او اولین عفو عمومی را اعلان کرد و در ۱۳۰۳ اولین دانشگاه رم را بنا کرد. عفو عمومی حرکت مهمی در رم بود. وارزش شحصیت جهانی او را بیشتر کرد. بیشتر از همه اقتصاد شهر با جریان زوار رونق بیشتری گرفت. بونی فاس بعد از شورش شهر آناگنی در ۱۳۰۳ می میرد. آن شورش علامتی بود از حکومت شاه فرانسه علیه پاپ و دوره ای دیگر از سقوط رم را نشان می داد. کلمنت پنجم جانشین بونی فاس وارد شهر نشد. دوره ای که به اسارت بابلی نام گرفت و موجب گردید مقر پاپ برای دوره ای از رم به شهر آوینیون در فرانسه منتقل شود که ۷۰ سال طول کشید. این شرایط منجر
به استقلال مقامات محلی شد، اما روشن شد این وضعیت ناپدار است و کمبود پول های کلیسا منجر به فروپاشی رم می شد. بیشتر از یک قرن در رم ساختمان جدید مهمی ساخته نشد؛ و بلعکس بسیاری از ساختمان های شهر منجمله، کلیسای اصلی رو به خرابی رفت. کولادی رینزو و برگشت پاپ به رم. علی رغم نزول و عدم حضور پاپ، رم موقعیت معنوی خود را از دست نداد: در ۱۳۴۱ شاعر معروف پترارکا به شهر وارد می شود و به منصب ملک الشعرا که منصبی دولتی بود می رسد و در کپیتولین برنامه اجرا می کند. مردم شهر از اشراف و فقیر یک صدا خواهان برگشت پاپ به رم می شوند. در میان سفیران بسیاری که در این دوره راه خود را به آوینیون باز کرده بودند، چهره ای غیر معمول اما فصیح ظهور می کند. کولدا رینزو هم چنان که قدرت نفوذ او در میان مردم بیشتر می شد، در ۱۳۴۷ در راس جمعیتی پرشور کاپیتولین را فتح کرد. طول قدرت او اگر چه عمری کوتاه داشت. با الهام از روم باستان، با موقعیتی دیکتاتوری خود را تریبون خواند، که منصب نماینده عوام در جهوری روم باستان بود. کولا همچنین خود را مساوی امپراتور مقدس روم می پنداشت. او به تمام شهرهای ایتالیا شهروندی رم را اعطاء کرد، و حتی خود را برای انتخاب ش
دن به امپراتور ایتالیا آماده می کرد. با این زیاده روی پاپ او را مرتد، کافر و مجرم اعلان کرد. هم چنان که اشراف همیشه از او متنفر بودند مردم عوام هم به تدریج از او ناراضی شدند. در ۱۵ دسامبر او مجبور به فرار می شود. در اوگوست ۱۳۵۴ که کاردینال آلبورنوز نقش «سناتور رم» را در برنامه تحکیم بخشیدن به حکومت پاپ در ایالات پاپی به او سپرد. او دوباره سردسته می شود. در اکتبر کولای دیکتاتور به علت رفتارهای عجیب و غریب و صورتحساب های سنگین محبوبیت خود را از دست می دهد و در شورشی که به دست خانواده کولونا بر پا می شود به قتل می رسد. در آوریل ۱۳۵۵چارلز دوم از بوهما وارد شهر می شود تا در مراسم سنتی تاجگذاری با عنوان امپراتور انتخاب شود. ملاقات او برای شهر وندان ناامید کننده بود. او پول کمی داشت و تاجگذاری او را نه پاپ بلکه یک کاردینال انجام داد، و بعد از چند روز سکونت می رود. با برگشت امپراتور به سرزمین خودش کاردینال آلبورنوز هچنانکه در دژ خود درلازی شمالی قرار داشت توانست کنترل شهر را در دست گیرد. سناتورها مستقیماً توسط پاپ از شهرهای مختلف ایتالیا انتخاب می شدند، اما شهر در حقیقت مستقل بود. شورای سنا از شش قاضی، پنج دفتر دار،
شش مارشال، چندین آشنا، بیست شوالیه و بیست مرد نظامی تشکیل می شد. آلبورنوز خانواده های اشراف را به شدت سرکوب کرده بود، و دست حزب دموکراتیک برای اجرای یک سیاست تهاجمی باز بود. در ۱۳۶۲ رم علیه شهر ولتری اعلان جنگ می کند. به هر حال جنگ داخلی برپا می شود. حزب شهر حومه، گروه مزدور کوندوتیری را استخدام می کند و رمی ها سربازان آلمانی و لهستانی را به استخدام درمی آورند، به علاوه ۶۰۰ شوالیه و حدود ۲۲۰۰۰ پیاده نظام از شهروندان در دوران جنک گروه کاندوتییری در ایتالیا فعال بودند. بسیاری از آهای ساولّی، اورسینی، و آنی بالدی که از رم اخراج شده بودند رهبر این واحدهای نظامی شدند. جنگ با ولتری به ضعف گرایید و رم خود را به پاپ جدید اربن پنجم تسلیم کرد، با این شرط که آلبورنوز وارد شهر نشود. در اکتبر ۱۳۶۷ در پاسخ به نمازگراران سنت بریج و پترارکا، در نهایت پاپ اربن از شهر دیدن می کند و در طول حضور او، چارلز چهارم دوباره در شهر تاجگذاری می کند. اما کاردینال ها و شاه فرانسه مانع رفتن او می شوند. در نهایت گریگوری یازدهم در ژانویه ۱۳۷۷ به منصب اسقف رم انتخاب می شود. طرح غربی و درگیری با میلان. رفتار نامناسب خلف او اوربان ششم در سال ۱۳
۷۸ منجر به طرح دودستگی غرب. ، که مانع هرگونه تلاش واقعی برای بهبود شرایط روم در حال فروپاشی شد در این مدت ۴۰ سال دو مرد ادعا می کردند که هریک به تنهایی پاپ واقعی است. قرن ۱۴ با غیبت پاپ، پاپ نشین شدن آوینیون، یک قرن غفلت و بدبختی برای رم به بار آورد و آن را به پایین ترین حد جمعیت رساند. برگشت پاپ به رم به دلیل شرایط بد شهر و کمبود ایمنی و کنترل، چندین بار به تعویق افتاد. ابتدا می باید موقعیت سیاسی و دینی پاپ تقویت شود. وقتی در سال ۱۳۷۷ گرگوری یازدهم عملاً به رم بازگشت، به علت درگیری ها میان جناح های اشراف و عوام شهر را پر آشوب دید، در این شرایط قدرت او بیشتر فرمالیته بود. سپس چهار دهه بدون ثبات پیش آمد، مشخصه این دوه درگیری های مقامات محلی میان مجمع روم و پاپ بود، و از نظر بین المللی دودستگی کلیسای غرب. در نهایت پاپ مارتین پنجم انتخاب می شود. در ۱۴۳۳ دوک میلان فیلیپو ماریا با فلورانس و ونیز قرار داد صلح امضاء می کنند. سپس به تلافی حمایت سابق اوژن چهارم از دونفر جمهوری خواه، نفراتی را برای تعرض به ایالت پاپی ارسال و تیوولی را در حومه رم غارت می کند. علی رغم امتیازاتی که اوژن چهارم به دوک میلان می دهد، سربازان
میلان دست از خرابکاری برنداشته و منجر به تأسیس یک دولت جمهوری به رهبری باندرسی در ۱۴۳۴ می شود. چند روز بعد ایوگین شبانه شهر را ترک می کند. به هر حال باندرسی ثابت می کند که قادر به اداره شهر نمی باشد و ناکفایتی و هرج و مرج آنها را از حمایت عمومی مأیوس می کند. در نتیجه در ۱۴۳۴ کنترل شهر به کمک ارتش جووانی ویتلسچی به ایگوئین برمیگردد. بعد از مرگ مشکوک ویتلسچی شهر تحت کنترل پاتریارک شهر آکویلیا درمی آید. ایگوئین در سپتامبر ۱۴۴۳ به رم بازمی گردد.
حرکت مک آلیستر فیلمی محصول سال ۲۰۰۷ و به کارگردانی اندرو بلک است. در این فیلم بازیگرانی همچون بن کورلی، میلا کونیس، روتخر هاور، جون هدر و پیتر جیسون ایفای نقش کرده اند.
پَچ یک بار ال جی بی تی بود که قبلاً در بزرگراه 610 W، ساحل اقیانوس آرام در محله لس آنجلس، ویلمینگتون، کالیفرنیا واقع شده بود. پچ، همراه با میخانه گربه سیاه، نقشی اساسی در جنبش حقوق همجنسگرایان ایفا کرد، این بار در اوت ۱۹۶۸، یکی از اولین مکان ها در جنوب کالیفرنیا بود که در برابر آزار و اذیت مداوم پلیس برای مؤسسات همجنسگرایان و مکان های ملاقات آن ها در آن مقاومت آشکار وجود داشت. تاریخچه. مدیر و مالک پچ کمدین لی گلیز بود که در بین همجنسگرایان با نام باشگاهی اش «بور عزیز» شناخته می شد. پچ مشتری هایی از مردان و زنان همجنسگرا داشت که شامل زنان زیادی از مسابقات محلی رولر دربی بود. اداره پلیس لس آنجلس (LAPD) مکرراً به گلیز اخطار داده بود که برای این که تجارت وی باز بماند، باید کارهای کشیدن مواد مخدر، تماس فیزیکی و رقص مرد با مرد را ممنوع کند و اجازه ندهد هر بار بیش از یک نفر به سرویس بهداشتی برود. گلیز در ابتدا سعی کرد خواسته های پلیس را برآورده کند، اما این امر باعث شد که تجارت وی با شکست روبرو شود. گلیز تصمیم گرفت پنهانی دستورهای پلیس را نپذیرد و در عوض با پخش آهنگ «خدا ملکه را حفظ کند»، به مشتریان هشدار دهد که تحت
نظر پلیس هستند. مشتریان هم می دانستند که باید قوانین پلیس را تا زمانی که گلیز اعلام کند، رعایت کنند. یک آخر هفته در اوت ۱۹۶۸، در هنگام وارد شدن افسران پلیس به بار، بار مملو از زنان و مردان همجنسگرا بود، افسران پلیس خواستار شناسنامه شدند و چندین نفر را به صورت خودسرانه بازداشت کردند. برای لی، این چندین دستگیری بیش از حد بود. گلیز با عصبانیت به سرعت روی صحنه پرید، میکروفون را گرفت و فریاد زد: «همجنسگرا بودن خلاف قانون نیست و حضور یک گی در یک بار جرم نیست!» گلیز از مشتریان خواست تا شعارهای «برای حقوق خود بجنگ» و «ما نیز آمریکایی هستیم!» سر دهند. او به جمعیت گفت که او و مدیریت پچ هزینه ضمانت و وکالت کسانی را که دستگیر شده اند را متقبل می شوند. گلیز در ساعت ۳ صبح جمعیت را به سمت گل فروشی در خیابان هدایت کرد، او همه گلها را (به استثنای پنسی) خریداری کرد و آنها را به تظاهرکنندگان داد و سپس به سمت ایستگاه پلیس هاربر حرکت کردند. زمانی که تظاهرات کنندگان به ایستگاه پلیس رسیدند، آن ها خواستار نیروی بیشتری شدند تا از جمعیت رو به رشد همجنسگرایان جلوگیری کنند و آن ها را تا آزادی تمام دستگیرشدگان با وثیقه، بیرون نگه دارند.
یورش به پچ و میخانه گربه سیاه کشیش تروی پری، کشیش پنطیکاستی همجنسگرای ایالت تنسی، را تحت تأثیر قرار داد. او به همراه دوست پسرش، تونی والدز، در یورش به پچ حضور داشت. تونی یکی از افرادی بود که پلیس دستگیر و در زندان نگهداری کرد. وی پس از گذارندان یک شب از زندان آزاد شد و بعد از آزادی به تروی گفت: «خدا به ما اهمیت نمی دهد.»تروی با صحبت های تونی به این فکر افتاد که باید «کلیسایی برای همه ما که اخراج شده ایم» تشکیل شود. در اکتبر ۱۹۶۸، تروی پری کلیسای متروپولیتن را با جمعیتی متشکل از دوازده زن و مرد در اتاق نشیمن خانه اش تشکیل داد. جمعیت امروز این کلیسا به بیش از ۴۳۰۰۰ عضو رسیده است. لی گلیز در دسامبر ۲۰۱۳ درگذشت.وی قبل از مرگش در نامه ای به ادوکیت، از وقایع رخ داده در سال ۱۹۶۸ قدردانی کرد و گفت: «اگر همه بار های همجنسگرایان مشتریانی مانند مشتریان من داشتند، دیگر آزار و اذیت آژانس های مختلف مانند پلیس ABC و عموم مردم دگرجنسگرا وجود نداشت. در طول این مشکلات نگرش آنها ("ما") این بود که هیچ اشتباهی نکرده ایم. ما به کسی آسیب نمی رسانیم. حضور یک گی در یک بار غیرقانونی نیست. هیچ چیز غیرقانونی در مورد همجنسگرایی بودن یک
بار وجود ندارد؛ و ما می مانیم و دوره زمانی. این افراد سرانجام آن را تجربه کردند. آنها به عنوان انسان برای حقوق خود جنگیدند.»