Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دامه یافت. همچنین در سال ۱۹۵۰، دکتر جوزف استوکس از دانشگاه پنسیلوانیا به طور عمدی ۲۰۰زن زندانی را به هپاتیت ویروسی مبتلا کرد. از دهه۱۹۵۰ تا۱۹۷۲، کودکان ناتوان ذهنی در مدرسه ایالتی ویلوبروک در استاتن آیلند، نیویورک، عمداً به هپاتیت ویروسی مبتلا شدند تا تحقیق های که هدف آن کمک به کشف واکسن بود. از سال۱۹۶۳ تا۱۹۶۶، سائول کروگمن از دانشگاه نیویورک به والدین کودکان دارای معلولیت ذهنی قول داد که فرزندانشان در ازای امضای فرم رضایت برای اقداماتی که به ادعای او «واکسیناسیون» است، در ویلوبروک ثبت نام کنند. در حقیقت، این روش ها شامل آلوده کردن عمدی کودکان به هپاتیت ویروسی با تغذیه آنها با عصاره ساخته شده از مدفوع بیماران مبتلا به این بیماری بود. در سال ۱۹۵۲، چستر ام ساوتام، محقق موسسه اسلون-کترینگ، سلول های سرطانی زنده را که به سلول های هلا معروف هستند، به زندانیان زندان ایالت اوهایو و بیماران سرطانی تزریق کرد. همچنین در اسلون کترینگ، به ۳۰۰زن سالم سلول های سرطانی زنده بدون اینکه به آنها گفته شود تزریق شد. پزشکان اظهار داشتند که در آن زمان می دانستند که ممکن است باعث سرطان شود. در سال۱۹۵۳، دکتر فرانک اولسون و چند تن دیگر
از همکارانش ناآگاهانه به عنوان بخشی از آزمایش سیا، پروژه ام کی اولترا، ال اس دی مصرف کردند. اولسون ۹روز بعد پس از سقوط از پنجره هتل در شرایط مشکوک جان خود را از دست داد. "سانفرانسیسکو کرونیکل"،۱۷دسامبر۱۹۷۹، ص. ۵ ادعای کلیسای ساینتولوژی را گزارش کرد که سیا یک آزمایش جنگ بیولوژیکی در فضای باز را در سال۱۹۵۵ در نزدیکی تامپا، فلوریدا، و جاهای دیگر در فلوریدا با باکتری سیاه سرفه انجام داد. گفته می شود که این آزمایش، عفونت های سیاه سرفه را در فلوریدا سه برابر کرده و به بیش از یک هزار مورد رسانده و باعث افزایش مرگ و میر ناشی از سیاه سرفه در این ایالت از یک به ۱۲مورد نسبت به سال گذشته شده است. این ادعا در تعدادی از منابع متأخر ذکر شده است، اگرچه اینها هیچ مدرک حمایتی دیگری اضافه نکردند. در طول دهه ۱۹۵۰، ایالات متحده یک سری آزمایش های میدانی را با استفاده از سلاح های حشره شناسی (EW) انجام داد. عملیات خارش بزرگ، در سال ۱۹۵۴، برای آزمایش مهمات مملو از کک های آلوده (Xenopsylla cheopis) طراحی شد. در می ۱۹۵۵، بیش از ۳۰۰۰۰۰ پشه غیر آلوده ("پشه تب زرد") بر فراز بخش هایی از ایالت جورجیا در ایالات متحده رها شدند تا مشخص شود آی
ا پشه های پرتاب شده از هوا می توانند زنده بمانند و وعده های غذایی را از انسان بگیرند یا خیر. آزمایش های پشه به عنوان عملیات بزرگ وزوز شناخته می شد. ایالات متحده در حداقل دو برنامه آزمایشی ای دبیلیو دیگر، عملیات ضربه زدن و عملیات اول ماه مه، مشارکت داشت. دهه ۱۹۶۰. در سال۱۹۶۳٬۲۲ بیمار مسن در بیمارستان بیماری های مزمن یهودی در بروکلین، شهر نیویورک، توسط چستر ام ساوتام، که در سال ۱۹۵۲ همین کار را با زندانیان زندان ایالتی اوهایو انجام داده بود، سلول های سرطانی زنده تزریق کردند تا راز را کشف کنند. نحوه مبارزه بدن سالم با هجوم سلول های بدخیم. مدیریت بیمارستان تلاش کرد این مطالعه را پنهان کند، اما هیئت صدور مجوز پزشکی نیویورک در نهایت ساوتام را به مدت یک سال به صورت مشروط قرار داد. دو سال بعد، انجمن سرطان آمریکا او را به عنوان معاون خود انتخاب کرد. از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۹، به عنوان بخشی از پروژه خطر کشتی و دفاع (SHAD)، ارتش ایالات متحده آزمایش هایی را انجام داد که شامل اسپری کردن چندین کشتی آمریکایی با عوامل مختلف جنگ بیولوژیکی و شیمیایی بود، در حالی که هزاران نفر از پرسنل نظامی ایالات متحده در کشتی ها بودند. به پرسنل ای
ن آزمایش ها اطلاع داده نشد و هیچ لباس محافظی به آنها داده نشد. مواد شیمیایی آزمایش شده بر روی پرسنل ارتش ایالات متحده شامل گازهای عصبی وی ایکس و سارین، مواد شیمیایی سمی مانند سولفید کادمیوم روی و دی اکسید گوگرد و انواع عوامل بیولوژیکی بود. در سال ۱۹۶۶، ارتش ایالات متحده "باسیلوس آتروفائوس" را به عنوان بخشی از یک آزمایش میدانی به نام "مطالعه آسیب پذیری مسافران مترو در شهر نیویورک برای حمله مخفیانه با عوامل بیولوژیکی"، در تونل های سیستم متروی شهر نیویورک آزاد کرد. سیستم متروی شیکاگو نیز مورد آزمایش مشابهی توسط ارتش قرار گرفت. آزمایش های تشعشعهای انسانی. محققان در ایالات متحده هزاران آزمایش پرتوی انسانی را برای تعیین تأثیر تشعشعهای اتمی و آلودگی رادیواکتیو بر بدن انسان، به طور کلی بر روی افرادی که فقیر، بیمار یا ناتوان بودند، انجام داده اند. بیشتر این آزمایش ها توسط ارتش ایالات متحده، کمیسیون انرژی اتمی یا سایر سازمان های دولتی فدرال ایالات متحده انجام، تأمین مالی یا نظارت شده است. این آزمایش ها شامل طیف گسترده ای از تحقیق ها، شامل مواردی مانند تغذیه با مواد غذایی رادیواکتیو به کودکان ناتوان ذهنی یا مخالفان وظیف
ه شناسی، قرار دادن میله های رادیوم در بینی دانش آموزان،انتشار عمدی مواد شیمیایی رادیواکتیو در شهرهای ایالات متحده و کانادا، اندازه گیری اثرات سلامتی ناشی از ریزش رادیواکتیو آزمایش بمب هسته ای، تزریق مواد شیمیایی رادیواکتیو به زنان باردار و نوزادان، و تابش بیضه های زندانیان، از جمله موارد دیگر. اطلاعات زیادی در مورد این برنامه ها طبقه بندی شده و مخفی نگه داشته شد. در سال۱۹۸۶، کمیته انرژی و بازرگانی مجلس نمایندگان آمریکا گزارشی با عنوان "خوکچه هندی هسته ای آمریکایی" منتشر کرد.": سه دهه آزمایش پرتو بر روی شهروندان ایالات متحده". در دهه۱۹۹۰، گزارش های ایلین ولسوم در مورد آزمایش تشعشعهای برای "آلبوکرک تریبون" باعث ایجاد کمیته مشورتی آزمایش های تشعشعهای انسانی با دستور اجرایی رئیس جمهور بیل کلینتون برای نظارت بر آزمایش های دولتی شد.نتایج را در سال۱۹۹۵ منتشر کرد. ولسوم بعداً کتابی به نام "پرونده های پلوتونیوم نوشت." آزمایش های ید رادیواکتیو. در عملیاتی در سال ۱۹۴۹ به نام «گرین ران»، کمیسیون انرژی اتمی ایالات متحده (انجمن کنسرواتوارهای اروپا) ید-۱۳۱ و زنون-۱۳۳ را در جو نزدیک سایت هانفورد در واشینگتن منتشر کرد که ۵۰۰٬
۰۰۰ جریب فرنگی (۲٬۰۰۰ کیلومتر مربع) را آلوده کرد. منطقه ای شامل سه شهر کوچک. در سال ۱۹۵۳، انجمن کنسرواتوارهای اروپا تحقیق ها متعددی را در دانشگاه آیووا در مورد اثرات سلامتی ید رادیواکتیو در نوزادان و زنان باردار انجام داد. در یک مطالعه، محققان بین ۱۰۰تا ۲۰۰میکروکوری (۳٫۷ تا ۷٫۴ مگابکرل) به زنان باردار دادند. از ید-۱۳۱، برای بررسی جنین های سقط شده زنان در تلاش برای کشف اینکه ید رادیواکتیو در چه مرحله و تا چه اندازه از سد جفت عبور می کند. در مطالعه دیگری، آنها به ۲۵نوزاد تازه متولد شده (که کمتر از ۳۶ ساعت سن داشتند و وزن آنها بین) ید-۱۳۱، چه به صورت خوراکی یا از طریق تزریق، تا بتوانند مقدار ید را در غده تیروئید خود اندازه گیری کنند، همان طور که ید به آن غده می رود. در یک مطالعه دیگر اتحادیه، محققان کالج پزشکی دانشگاه نبراسکا ید-۱۳۱ را به ۲۸نوزاد سالم از طریق لوله معده تغذیه کردند تا غلظت ید را در غدد تیروئید نوزادان آزمایش کنند. در سال۱۹۵۳، انجمن کنسرواتوارهای اروپا از مطالعه ای حمایت کرد تا کشف کند که آیا ید رادیواکتیو بر نوزادان نارس متفاوت از نوزادان ترم تأثیر می گذارد یا خیر. در این آزمایش، محققان بیمارستان
هارپر در دیترویت به ۶۵نوزاد نارس و ترم با وزن خوراکی ید-۱۳۱ تجویز کردند. در آلاسکا، از اوت۱۹۵۵، انجمن کنسرواتوارهای اروپا در مجموع ۱۰۲بومی اینویت و سرخپوستان آتاپااسکانی را انتخاب کرد که برای مطالعه اثرهای ید رادیواکتیو بر بافت تیروئید، به ویژه در محیط های سرد، مورد استفاده قرار می گرفتند. در طی یک بازه زمانی دو ساله، به افراد آزمایش دوزI-131 داده شد و نمونه هایی از بزاق، ادرار، خون و بافت تیروئید از آنها جمع آوری شد. هدف و خطرات دوز ید رادیواکتیو، همراه با جمع آوری نمونه های مایع و بافت بدن برای افراد مورد آزمایش توضیح داده نشد، و انجمن کنسرواتوارهای اروپا هیچ مطالعه بعدی برای نظارت بر اثرهای درازمدت سلامتی انجام نداد. در آزمایشی در دهه۱۹۶۰، بیش از ۱۰۰شهروند آلاسکایی به طور مداوم در معرض ید رادیواکتیو قرار گرفتند. در سال۱۹۶۲، سایت هانفورد دوبارهI-131 را منتشر کرد و افراد آزمایشی را در مسیر خود قرار داد تا تأثیر آن را بر آنها ثبت کند. انجمن کنسرواتوارهای اروپا همچنین داوطلبان هانفورد را برای خوردن شیر آلوده بهI-131در این مدت استخدام کرد. آزمایش های اورانیوم. "مطلوب است که هیچ سندی که به آزمایش با انسان اشاره
می کند و ممکن است تأثیر نامطلوبی بر افکار عمومی داشته باشد یا منجر به شکایت های قانونی شود،منتشر نشود. اسنادی که چنین کارهایی را پوشش می دهند باید به عنوان «محرمانه» طبقه بندی شوند." "۱۷ آوریل ۱۹۴۷ یادداشت کمیسیون انرژی اتمی از سرهنگ هیوود جونیور به دکتر فیدلر در آزمایشگاه ملی اوک ریج در تنسی" بین سال های۱۹۴۶ تا۱۹۴۷، محققان دانشگاه روچستر اورانیوم۲۳۴ و اورانیوم۲۳۵ را در دوزهای۶٫۴ تا۷۰٫۷ میکروگرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن به شش نفر تزریق کردند تا بررسی کنند که کلیه های آنها چقدر اورانیوم را قبل از آسیب دیدگی تحمل می کند. بین سال های۱۹۵۳ و۱۹۵۷، در بیمارستان عمومی ماساچوست، دکتر ویلیام سویت در آزمایشی به یازده بیمار لاعلاج، کما و نیمه کماتوز اورانیوم تزریق کرد تا، از جمله، قابلیت حیات آن به عنوان یک درمان شیمی درمانی در برابر تومورهای مغزی را تعیین کند. اما یکی از بیماران (یکی با تشخیص اشتباه بود). دکتر سویت، که در سال۲۰۰۱ درگذشت، اظهار داشت که رضایت از بیماران و نزدیکانش گرفته شده است. آزمایش های پلوتونیوم. از ۱۰ آوریل ۱۹۴۵ تا ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۷، به هجده نفر به عنوان بخشی از پروژه منهتن پلوتونیوم تزریق شد. دوزهای
تجویز شده از ۹۵ تا ۵۹۰۰ نانوکوری متغیر بود. آلبرت استیونز، مردی که به اشتباه سرطان معده تشخیص داده شده بود، در سال ۱۹۴۵ برای «سرطان» خود در مرکز پزشکی یوسی سانفرانسیسکو «درمان» دریافت کرد. دکتر جوزف گیلبرت همیلتون، پزشک پروژه منهتن که مسئول آزمایش های انسانی در کالیفرنیا بود، بدون رضایت آگاهانه، پلوتونیم-۲۳۸ و پلوتونیوم-۲۳۹ را به استیونز تزریق کرد.. استیونز هرگز سرطان نداشت. جراحی برای برداشتن سلول های سرطانی در از بین بردن تومور خوش خیم بسیار موفقیت آمیز بود و او ۲۰سال دیگر با پلوتونیوم تزریق شده زندگی کرد. از زمانی که استیونز پلوتونیم-۲۳۸ بسیار رادیواکتیو دریافت کرد، دوز انباشته شده او در طول عمر باقی مانده اش بالاتر از هر کسی بود: ۶۴سیورت به آلبرت استیونز و هیچ یک از بستگانش گفته نشد که او هرگز سرطان نداشته است. آنها به این باور رسیدند که «درمان» تجربی مؤثر بوده است. بقایای سوزانده شده او به طور مخفیانه توسط مرکز ملی آزمایشگاهی آرگون برای رادیوبیولوژی انسانی در سال۱۹۷۵ بدون رضایت بستگان بازمانده به دست آمد. برخی از خاکسترها به مخزن ملی بافت رادیوبیولوژی انسانی در دانشگاه ایالتی واشینگتن[۲] منتقل شد، که بقا
یای افرادی را که با رادیو ایزوتوپ ها در بدنشان مرده اند نگهداری می کند. به ۳بیمار در بیمارستان بیلینگز در دانشگاه شیکاگو پلوتونیوم تزریق شد. در سال۱۹۴۶، به شش کارمند یک آزمایشگاه متالورژی شیکاگو آب آلوده به پلوتونیوم۲۳۹ داده شد تا محققان بتوانند نحوه جذب پلوتونیوم در دستگاه گوارش را بررسی کنند. یک زن هجده ساله در بیمارستانی در شمال ایالت نیویورک که در انتظار درمان برای اختلال غده هیپوفیز بود، پلوتونیوم تزریق شد. آزمایش های مربوط به سایر مواد رادیواکتیو. بلافاصله پس از جنگ جهانی دوم، محققان دانشگاه واندربیلت به ۸۲۹ مادر باردار در تنسی نوشیدنی های ویتامینی دادند که سلامت نوزادانشان را بهبود می بخشد. مخلوط ها حاوی آهن رادیواکتیو بودند و محققان در حال تعیین سرعت عبور رادیوایزوتوپ به جفت بودند. چهار نوزاد از این زنان در نتیجه آزمایش ها بر اثر سرطان جان خود را از دست دادند و زنان دچار بثورات، کبودی، کم خونی، ریزش مو/دندان و سرطان شدند. از سال۱۹۴۶ تا۱۹۵۳ در مدرسه ایالتی والتر ای مواد مغذی هضم شدند». به کودکان گفته نشد که به آنها مواد شیمیایی رادیواکتیو تغذیه می کنند. کارکنان بیمارستان و محققان به آنها گفتند که به یک
«باشگاه علمی» می پیوندند. بیمارستان دانشگاه کالیفرنیا در سانفرانسیسکو، ۲۹بیمار، برخی مبتلا به آرتریت روماتوئید، را در معرض تابش کل بدن (دوز۱۰۰ تا۳۰۰ رادی) قرار داد تا اطلاعاتی برای ارتش به دست آورد. در دهه۱۹۵۰، پژوهشهای کالج پزشکی ویرجینیا با کمک مالی ارتش و با همکاری انجمن کنسرواتوارهای اروپا، آزمایش هایی را بر روی قربانیان سوختگی شدید، که اکثر آنها فقیر و سیاه پوست بودند، بدون اطلاع یا رضایت آنها انجام دادند. در آزمایش ها، آزمودنی ها در معرض سوزش اضافی، درمان تجربی آنتی بیوتیکی و تزریق ایزوتوپ های رادیواکتیو قرار گرفتند. مقدار رادیواکتیو فسفر۳۲ تزریق شده به برخی از بیمارهای،،۵۰ برابر دوز «قابل قبول» برای یک فرد سالم بود. برای افرادی که سوختگی شدید دارند، این احتمالاً منجر به افزایش قابل توجه نرخ مرگ و میر می شود. بین سال های۱۹۴۸ و۱۹۵۴، با بودجه دولت فدرال، محققان بیمارستان جانز هاپکینز میله های رادیوم را در بینی ۵۸۲دانش آموز بالتیمور مریلند به عنوان جایگزینی برای آدنوئیدکتومی وارد کردند. آزمایش های مشابهی در طول جنگ جهانی دوم بر روی بیش از ۷۰۰۰پرسنل ارتش و نیروی دریایی ایالات متحده انجام شد. تابش رادیوم بی
نی به یک درمان پزشکی استاندارد تبدیل شد و در بیش از دو و نیم میلیون آمریکایی استفاده شد. در مطالعه دیگری در مدرسه دولتی والتر ای فرنالد در سال۱۹۵۶، محققان به کودکان ناتوان ذهنی کلسیم رادیواکتیو خوراکی و داخل وریدی دادند. آنها همچنین مواد شیمیایی رادیواکتیو را به نوزادان مبتلا به سوء تغذیه تزریق کردند و سپس مایع مغزی نخاعی را برای تجزیه و تحلیل از مغز و ستون فقرات آنها جمع آوری کردند. در سال های۱۹۶۱ و۱۹۶۲، از ده زندانی زندان ایالتی یوتا نمونه خون گرفته شد که با مواد شیمیایی رادیواکتیو مخلوط شده و دوباره به بدن آنها تزریق شد. کمیسیون انرژی اتمی ایالات متحده بودجه مؤسسه فناوری ماساچوست را برای مدیریت رادیوم-224و توریم-۲۳۴ به ۲۰نفر بین سال های ۱۹۶۱ و۱۹۶۵ تأمین کرد. بسیاری از آنها از مرکز سن نیوانگلند انتخاب شده بودند و برای «پروژه های تحقیق های در مورد پیری» داوطلب شده بودند. دوزها برای رادیوم و برای توریم. در یک مطالعه در سال۱۹۶۷ که در "مجله تحقیق ها بالینی" منتشر شد، به زنان باردار کورتیزول رادیواکتیو تزریق شد تا ببینند که آیا این کورتیزول از سد جفت عبور می کند و روی جنین تأثیر می گذارد یا خیر. تحقیق فال اوت. د
ر سال ۱۹۵۷، انفجارهای هسته ای جو در نوادا، که بخشی از عملیات پلامباب بود، بعداً مشخص شد که به اندازه کافی تشعشعهای منتشر کرده است که باعث ایجاد۱۱۰۰۰ تا۲۱۲۰۰۰ موارد اضافی سرطان تیروئید در بین شهروندان آمریکایی شده است که در معرض ریزش های ناشی از انفجارها بوده اند. ۱۱۰۰ و ۲۱۰۰۰ مرگ. در اوایل جنگ سرد، در تحقیق ها شناخته شده به عنوان پروژه گابریل و پروژه سانشاین، محققان در ایالات متحده، انگلستان، و استرالیا تلاش برای تعیین چه مقدار عواقب هسته ای مورد نیاز خواهد بود را به زمین غیرقابل سکونت. متوجه شدند که اتمسفر تست هسته ای فرصتی برای تحقیق در این باره فراهم کرده بود. چنین تست هایی پراکنده شده بود عفونت رادیواکتیو در سراسر جهان و بررسی بدن انسان می تواند نشان دهد که چقدر راحت گرفته شده است و از این رو چقدر خسارت ایجاد کرده است. از اهمیت خاصی برخوردار بود استرانسیم-۹۰ در استخوان ها. نوزادان تمرکز اصلی بودند زیرا فرصتی کامل برای جذب مواد جدید داشتند. در نتیجه این نتیجه محققان برنامه ای را برای جمع کردن بدن و استخوان های انسان از سراسر جهان با تمرکز ویژه بر نوزادان شروع کردند. استخوان ها سوزانده شدند و خاکستر برای را
دیوایزوتوپ ها تجزیه و تحلیل شد. این پروژه در درجه اول مخفی نگه داشته شد زیرا این امر می تواند یک روابط عمومی در نتیجه به والدین و خانواده گفته نشد که با اعضای بدن بستگانشان چه کاری انجام می شود. این تحقیق ها نباید با نظرسنجی دندان شیری که در همان دوره زمانی انجام شد. آزمایش های پرتودهی. بین سال های۱۹۶۰ و۱۹۷۱، وزارت دفاع هزینه های آزمایش های بدون توافق رادیواکتیو کل بدن را بر روی بیماران سرطانی عمدتاً فقیر و سیاه پوست، که به آنها گفته نشده بود با آنها انجام می شد، تأمین مالی کرد. به بیماران گفته شد که «درمانی» دریافت می کنند که ممکن است سرطان آنها را درمان کند، اما پنتاگون در تلاش است تا اثرات سطوح بالای تشعشعهای را بر بدن انسان مشخص کند. یکی از پزشکان شرکت کننده در این آزمایش ها نگران دادخواهی بیماران بود. او در گزارش های پزشکی تنها با حروف اختصاری به آنها اشاره کرد. او این کار را انجام داد تا به قول خود، «هیچ وسیله ای وجود نداشته باشد که بیماران بتوانند خود را با گزارش ارتباط دهند» تا از «تبلیغ های نامطلوب یا طرح دعوی قضایی جلوگیری شود». از سال۱۹۶۰ تا۱۹۷۱، دکتر یوجین سینگر، با بودجه آژانس پشتیبانی اتمی دفاعی
، آزمایش های تشعشعی کل بدن را بر روی بیش از ۹۰بیمار سرطانی فقیر، سیاه پوست و در مرحله پیشرفته مبتلا به تومورهای غیرقابل عمل در مرکز پزشکی دانشگاه سینسیناتی در طول آزمایش های پرتوی سینسیناتی انجام داد.. او فرم های رضایت جعل می کرد و بیماران را از خطرات پرتودهی آگاه نمی کرد. به بیماران ۱۰۰ راد یا بیشتر داده شد (1 Gy) از تشعشعهای کل بدن، که در بسیاری از افراد باعث درد شدید و استفراغ می شود.منتقدان منطق پزشکی این مطالعه را زیر سؤال برده اند و معتقدند که هدف اصلی این تحقیق بررسی تأثیر حاد قرار گرفتن در معرض تابش بوده است. از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۷۳، دکتر کارل هلر، متخصص غدد، بیضه زندانیان اورگان و واشینگتن را تحت تابش قرار داد. در ازای مشارکت آنها، او ۵ دلار در ماه و ۱۰۰ دلار زمانی که باید پس از پایان کارآزمایی وازکتومی دریافت می کردند، به آنها داد. جراحی که این افراد را عقیم کرد، گفت که لازم است "از آلوده نشدن جمعیت عمومی به جهش یافته های ناشی از تشعشعهای خودداری شود". دکتر جوزف همیلتون، یکی از محققانی که با هلر بر روی آزمایش ها کار کرده بود، گفت که این آزمایش ها "کمی از لمس بوخنوالد " داشتند. در سال ۱۹۶۳، محققان دانشگا
ه واشینگتن به بیضه ۲۳۲ زندانی تابش کردند تا تأثیر تشعشع بر عملکرد بیضه را تعیین کنند. زمانی که این زندانیان بعداً زندان را ترک کردند و صاحب فرزند شدند، حداقل چهار نفر از آنها فرزندانی با نقص مادرزادی داشتند. تعداد دقیق آن ناشناخته است زیرا محققان هرگز وضعیت افراد را پیگیری نکردند. آزمایش های شیمیایی. تست های غیر توافقی. از سال۱۹۴۲ تا۱۹۴۴، سرویس جنگ شیمیایی ایالات متحده آزمایش هایی را انجام داد که هزاران نفر از پرسنل نظامی ایالات متحده را در معرض گاز خردل قرار دادند تا کارایی ماسک های ضد گاز و لباس های محافظ را آزمایش کنند. از سال۱۹۵۰ تا۱۹۵۳، ارتش ایالات متحده عملیات عملیات سپاه شیمیایی را انجام داد و مواد شیمیایی را بر روی ۶شهر در ایالات متحده و کانادا اسپری کرد تا الگوهای پراکندگی سلاح های شیمیایی را آزمایش کند. سوابق ارتش نشان می دهد مواد شیمیایی که بر روی شهر وینیپگ، منیتوبا، کانادا اسپری شد، شامل سولفید کادمیوم روی بود که تصور نمی شد مضر باشد. یک مطالعه در سال ۱۹۹۷ توسط شورای تحقیق ها ملی ایالات متحده نشان داد که این سمپاشی در سطوح بسیار پایینی انجام می شود که مضر نباشد. گفته می شود که مردم به طور معمول د
ر محیط های شهری در معرض سطوح بالاتری قرار دارند. برای آزمایش اینکه آیا اسید سولفوریک، که در ساخت ملاس استفاده می شود، به عنوان یک افزودنی غذایی مضر است یا نه، هیئت بهداشت ایالت لوئیزیانا مطالعه ای را برای تغذیه «زندانیان سیاهپوست» به جز ملاس به مدت پنج هفته سفارش داد. یکی از گزارش ها بیان می کرد که زندانیان «با ارائه خود به آزمایش مخالفت نمی کنند، زیرا اگر انجام دهند هیچ فایده ای ندارد». مقاله ای در سال۱۹۵۳ در مجله پزشکی/علمی "علوم بالینی" یک آزمایش پزشکی را شرح داد که در آن محققان عمداً پوست شکم ۴۱کودک را که بین۸ تا ۱۴سال داشتند با استفاده از کانتاریدین تاول زدند. این مطالعه به منظور تعیین شدت آسیب یا تحریک این ماده به پوست کودکان انجام شد. پس از بررسی ها، پوست تاول زده کودکان با قیچی برداشته شد و با سواب پراکسید پاشیده شد. عملیات کلاه بالا. در ژوئن ۱۹۵۳،ارتش ایالات متحده به طور رسمی دستورالعمل هایی را در رابطه با استفاده از افراد انسانی در آزمایش ها و تحقیق ها شیمیایی، بیولوژیکی یا رادیولوژیکی تصویب کرد، که در آن مجوز از وزیر ارتش اکنون برای همه پروژه های تحقیق های مربوط به افراد انسانی مورد نیاز بود. بر اس
اس این دستورالعمل، هفت پروژه تحقیق های شامل سلاح های شیمیایی و افراد انسانی توسط سپاه شیمیایی برای تأیید وزیر ارتش در اوت ۱۹۵۳ ارائه شد. یک پروژه شامل وزیکانت ها، یک پروژه شامل فسژن، و پنج مورد آزمایش هایی بودند که شامل عوامل عصبی بودند. هر هفت مورد تأیید شد. با این حال، دستورالعمل ها یک راه گریز باقی گذاشت. آنها تعریف نکردند که چه نوع آزمایش ها و آزمایش هایی نیاز به چنین تأییدی از وزیر دارد. عملیات تاپ هت از جمله پروژه های متعددی بود که برای تصویب ارائه نشد. ارتش آن را «تمرین میدانی محلی» نامید و از۱۵ تا ۱۹ سپتامبر۱۹۵۳ در مدرسه شیمی ارتش در فورت مک کللان، آلاباما برگزار شد. این آزمایش ها از پرسنل سپاه شیمی برای آزمایش روش های ضدعفونی برای سلاح های بیولوژیکی و شیمیایی، از جمله خردل سولفور و عوامل عصبی استفاده کردند. پرسنل عمداً در معرض این آلاینده ها قرار گرفتند، داوطلب نبودند و از آزمایش ها مطلع نشدند. در گزارش سال۱۹۷۵ بازرس کل پنتاگون، ارتش اظهار داشت که عملیات تاپ هت مشمول دستورالعمل هایی نیست که نیاز به تأیید دارند، زیرا این یک تمرین وظیفه در سپاه شیمی است. برنامه هلمزبورگ. تقریباً از سال۱۹۵۱ تا۱۹۷۴، زندا
ن هولمزبورگ در پنسیلوانیا محل عملیات گسترده تحقیق ها پوستی بود که از زندانیان به عنوان سوژه استفاده می شد. این تحقیق ها به رهبری دکتر آلبرت ام. کلیگمن از دانشگاه پنسیلوانیا به نمایندگی از شرکت شیمیایی داو، ارتش ایالات متحده و جانسون و جانسون انجام شد. داو کیمیکال می خواست اثرات سلامتی دیوکسین و سایر علف کش ها را مطالعه کند تا چگونگی تأثیر آن ها بر پوست انسان را کشف کند، زیرا کارگران کارخانه های شیمیایی آن در حال توسعه کلراکن بودند. در این مطالعه، کلیگمن تقریباً همان مقدار دیوکسینی را که کارمندان داو در معرض آن قرار داشتند، استفاده کرد. در سال های۱۹۸۰ و۱۹۸۱، برخی از افرادی که در این مطالعه مورد استفاده قرار گرفتند، از پروفسور کلیگمن شکایت کردند زیرا از مشکل های سلامتی مختلفی از جمله لوپوس و آسیب های روانی رنج می بردند. کلیگمن بعداً تحقیق ها خود را در مورد دیوکسین ادامه داد و دوز دیوکسینی را که روی پوست ۱۰زندانی می زد به ۷۵۰۰میکروگرم دیوکسین افزایش داد، که ۴۶۸برابر دوزی است که جرالد کی رو، مسئول شرکت داوکمیکال به او اجازه تجویز داده بود. در نتیجه، زندانیان دچار جوش های التهابی و پاپول شدند. برنامه هولمسبورگ پرد
اخت صدها نفر از زندانیان دستمزد اسمی برای تست محصولهای زیبایی و ترکیب های شیمیایی، که اثرات بهداشتی در زمان ناشناخته بود. به محض ورود خود را در هولمزبرگ، کلیگمن ادعا کرده اند گفت: «همه من قبل از من دیدم جریب پوست بودند مثل این بود که یک کشاورز برای اولین بار یک مزرعه حاصلخیز را ببیند.» شماره۱۹۶۴ "اخبار پزشکی" گزارش شده است که ۹نفر از ۱۰زندانی در زندان هولمسبورگ افراد تست پزشکی بودند. در سال ۱۹۶۷،ارتش ایالات متحده به کلیگمن پول داد تا مواد شیمیایی تاول زا را روی صورت و پشت زندانیان هولمزبورگ بمالد، به قول کلیگمن، «تا یاد بگیرد که چگونه پوست از خود در برابر حمله مزمن مواد شیمیایی سمی محافظت می کند، به اصطلاح فرایند سخت شدن." آزمایش های روانی و شکنجه. تحقیق ها دولت آمریکا. دولت ایالات متحده سرمایه گذاری و انجام آزمایش های روانی متعددی را به ویژه در دوران جنگ سرد انجام داد. بسیاری از این آزمایش ها برای کمک به توسعه روش های مؤثرتر شکنجه و بازجویی برای ارتش و سازمان های اطلاعاتی ایالات متحده و توسعه تکنیک هایی برای آمریکایی ها برای مقاومت در برابر شکنجه توسط کشورها و سازمان های دشمن انجام شد. سرم حقیقت. در تحقیق ها
انجام شده از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۳، که به عنوان پروژه چتر شناخته می شد، نیروی دریایی ایالات متحده شروع به شناسایی و آزمایش سرم های حقیقت کرد، که امیدوار بودند بتوانند در بازجویی از جاسوسان شوروی استفاده شوند. برخی از مواد شیمیایی آزمایش شده بر روی افراد انسانی شامل مسکالین و داروی آنتی کولینرژیک اسکوپولامین بودند. اندکی پس از آن، در سال ۱۹۵۰، سیا پروژه پرنده آبی را آغاز کرد که بعداً به پروژه آرتیشوک تغییر نام داد، که هدف اعلام شده آن توسعه «وسایل کنترل افراد از طریق تکنیک های ویژه بازجویی»،«راهی برای جلوگیری از استخراج اطلاعات از مأموران سیا» بود. و «استفاده های توهین آمیز از تکنیک های غیر متعارف، مانند هیپنوتیزم و مواد مخدر». هدف از این پروژه در یادداشتی به تاریخ ژانویه۱۹۵۲ مشخص شد که در آن آمده بود: "آیا می توانیم کنترل یک فرد را تا جایی به دست آوریم که او دستورهای ما را برخلاف میل خود و حتی برخلاف قوانین اساسی طبیعت، مانند حفظ خود انجام دهد؟" این پروژه استفاده از هیپنوتیزم، اعتیاد اجباری به مورفین و متعاقب آن ترک اجباری، و استفاده از سایر مواد شیمیایی، در میان روش های دیگر، برای ایجاد فراموشی و سایر حالت های آ
سیب پذیر را در افراد مورد مطالعه قرار داد. محققان پروژه پرنده آبی به منظور «تکنیک های کامل برای انتزاع اطلاعات از افراد، خواه ناخواه»، طیف گسترده ای از مواد روانگردان از جمله ال اس دی، هروئین، ماری جوانا، کوکائین، فن سیکلیدین، مسکالین و اتر را آزمایش کردند. محققان پروژه پروژه آبی بیش از ۷۰۰۰پرسنل نظامی ایالات متحده را بدون اطلاع یا رضایت آنها در زرادخانه آبردین پروو گراوند در مریلند با ال اس دی مصرف کردند. سال ها پس از این آزمایش ها، بیش از ۱۰۰۰نفر از این سربازان از چندین بیماری از جمله افسردگی و صرع رنج می بردند. بسیاری از آنها اقدام به خودکشی کردند. مرگ و میر ناشی از مواد مخدر. در سال ۱۹۵۲، هارولد بلاوئر، تنیسور حرفه ای، هنگامی که دوز کشنده ای از مشتقات مسکالین در مؤسسه روان پزشکی ایالت نیویورک دانشگاه کلمبیا به او تزریق شد، درگذشت. وزارت دفاع ایالات متحده که حامی این تزریق بود، در تبانی با وزارت دادگستری و دادستان کل ایالت نیویورک برای پنهان کردن شواهدی مبنی بر دخالت خود در این آزمایش به مدت ۲۳سال کار کرد. کتل مدعی شد که نمی دانست ارتش چه چیزی به او دستور تزریق به بلوئر را داده است و گفت: «ما نمی دانستیم ک
ه این سگ بود یا چه چیزی به او می دادیم.» در ۱۹ نوامبر ۱۹۵۳، دکتر فرانک اولسون بدون اطلاع یا رضایت او دوز ال اس دی دریافت کرد. ۹ روز بعد پس از سقوط از پنجره هتل، در شرایط مشکوکی جان باخت. تا قبل از افشای پروژه ام کی اولترا، علت مرگ اولسون به مدت ۲۲ سال پنهان بود. پروژه ام کی اولترا. در سال ۱۹۵۳، سیا چندین برنامه بازجویی و کنترل ذهن خود را تحت هدایت یک برنامه واحد، که با نام رمز پروژه ام کی اولترا شناخته می شود، قرار داد، پس از آن که آلن دالس، رئیس سیا، از نداشتن «خوکچه هندی برای آزمایش این تکنیک های خارق العاده» شکایت کرد. پروژه ام کی اولترا تحت فرماندهی مستقیم دکتر سیدنی گوتلیب از بخش خدمات فنی بود. این پروژه بیش از ۲۵ دلار دریافت کرد میلیون، و شامل صدها آزمایش بر روی افراد انسانی در هشتاد مؤسسه مختلف بود. ریچارد هلمز دریادداشتی که هدف یکی از برنامه های فرعی ام کی اولترا را توصیف می کند، گفت: "ما در نظر داریم توسعه یک ماده شیمیایی را بررسی کنیم که باعث یک حالت ذهنی غیرسمی برگشت پذیر و غیرسمی می شود، که ماهیت خاص آن را می توان به خوبی برای هر فرد پیش بینی کرد. این مطالب به طور بالقوه می تواند به بی اعتبار کردن