Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کانیک چند نفره سری "سولز" از تجربه شخصی خود او در رانندگی در جاده ای برفی الهام گرفته شده بود، زیرا ماشین های جلویی شروع به لیز خوردن کردند و توسط افراد دیگر در منطقه به سمت سربالایی هل داده شدند. از آنجایی که میازاکی نمی توانست قبل از ترک منطقه از آن ها قدردانی کند، با این فکر که احتمالاً دیگر هرگز آنها را ملاقات نخواهد کرد، با خود فکر کرد که آیا آخرین نفر در صف به مقصد رسیده است. این امر باعث به وجود آمدن سیستم های چندنفره به هم پیوسته این سری شد و سعی داشت از همان حس همکاری بی صدا در مواجهه با ناملایمات الگوبرداری کند. میازاکی اظهار داشت که سختی قابل توجه سری "سولز" به هیچ وجه قصد سختی بیشتر از بازی های دیگر را ندارد. در عوض، دشواری بخشی از فرایند بود که به بازیکنان حس موفقیت را با «غلبه بر مشکلات بزرگ» می دهد، در حالی که سطح معینی از دشواری بازیکنان را تشویق می کرد تا بیشتر با ساخت شخصیت ها و سلاح ها آزمایش کنند. او بیان کرد که مرگ در بازی هایش به عنوان یک ابزار یادگیری آزمون و خطا مورد استفاده قرار می گیرد، و افزود که این ایده تنها پس از موفقیت "ارواح شیطانی" توسط بازیکنان پذیرفته شد. هنگامی که از میازاک
ی در مورد سبک داستان سرایی اش پرسیده شد، اظهار داشت که علیرغم آنچه دیگران ممکن است از داستان سرایی مستقیم خوششان بیاید، اما ترجیح می دهد بازیکنان دنیا را برای خود تفسیر کنند، زیرا وقتی به نکاتی از طرح از آیتم ها یا مواردی پی می برند ارزش بیشتری از آن می گیرند. یا شخصیت های فرعی که در دنیا با آن ها روبرو می شوند. بسیاری از روزنامه نگاران و منتقدان او را به عنوان «مؤلف» بازی های ویدیویی معرفی کرده اند و به کار تأثیرگذار او در مجموعهٔ "سولز" اشاره کرده اند. زندگی شخصی. میازاکی یک پسر دارد که در اواخر دهه ۲۰۱۰ به دنیا آمد.
بابک نگاهداری (زاده ۱۳۵۳ تبریز) استاد دانشگاه و سیاستمدار ایرانی و رئیس مرکز پژوهش های مجلس شورای اسلامی است. او پیشتر از خرداد ۱۳۹۹ تا شهریور ۱۴۰۰ رئیس حوزه ریاست مجلس و مشاور محمدباقر قالیباف بود. وی دانش آموخته دکتری تخصصی بیوتکنولوژی پزشکی از دانشگاه علوم پزشکی تهران و عضو هیئت علمی و دانشیار و مدیر گروه بیوتکنولوژی پزشکی این دانشگاه است. او از سال ۱۳۷۹ تا به امروز در شورای عالی انقلاب فرهنگی مسئولیت های مختلفی از جمله دبیر نقشه جامع علمی کشور، معاون ارتباطات شورای عالی انقلاب فرهنگی، معاون نظارت و راهبری شورای عالی انقلاب فرهنگی را برعهده داشته است. نگاهداری در شهرداری تهران، از سال ۱۳۹۲ تا ۱۳۹۶ رئیس مرکز مطالعات و برنامه ریزی شهر تهران بود، همچنین وی با ریاست طهرانچی بر دانشگاه آزاد اسلامی به این دانشگاه نیز ورود یافت و به عنوان معاون پژوهشی و رئیس پژوهشگاه و شبکه آزمایشگاهی دانشگاه آزاد اسلامی منصوب گردید. نگاهداری در سال ۱۴۰۲ عضو و دبیر بورد تخصصی بیوتکنولوژی پزشکی کشور و در سال ۲۰۲۲ در بین دو درصد دانشمندان برتر جهان قرار گرفت. دو مقاله علمی او در ژورنال هایی با ضریب تاثیر بسیار بالا ، به طور مشترک ب
ا برنده جایزه نوبل شیمی سال ۲۰۲۴، پروفسور دیوید بیکر از دانشگاه واشنگتن منتشر شده است.
حیات وحش قزاقستان شامل گیاگان و زیاگان آنجا و زیستگاه های طبیعی آنهاست.
سعید حیدری راد () هندبالیست ایرانی است که برای باشگاه هندبال دینامو بخارست رومانی بازی می کند. حیدری راد همچنین در تیم ملی هندبال ایران بازی می کند
استیفن آدامز (Stephen Adams) (۷ نوامبر ۱۹۳۷ - ۱۴ مارس ۲۰۲۴)، تاجر، سرمایه گذار بخش خصوصی و نوع دوست آمریکایی بود. آخرین هلدینگ های وی شرکت گود سم، یک انتشارات ملی، فروشگاه های خرده فروشی، سازمان بازاریابی مخصوص صاحبان ماشین های کاروان و شرکت تبلیغات محیطی آدامز، مجری سازه های تبلیغات محیطی در ایالت های غرب میانه، جنوب شرقی و ایالت های ساحلی اقیانوس اطلس آمریکا را شامل می شد. هدلینگ های قبلی او اپراتورهای ایستگاه های رادیویی و تلویزیونی، ناشران چاپی، پرکننده های بطری های کولا و بانک های اجتماع را در بر می گرفت. اوایل زندگی. آدامز در سال ۱۹۳۷ متولد شد و در مینه سوتا پرورش یافت. او مدرک لیسانس خود را در سال ۱۹۵۹ از دانشگاه ییل گرفت. در این دانشگاه عضو محفل مخفی جمجمه و استخوان بود. در سال ۱۹۶۲، مدرک فوق لیسانس خود را از مدرسه عالی کسب وکار استنفورد دریافت کرد. استیفن آدامز پسرِ روزنامه نگار برجسته و تأثیرگذار و مجری شبکه های رادیویی و تلویزیونی CBS، سدریک آدامز است. حرفه. از اواخر سال ۲۰۰۷، آدامز به عنوان رئیس هیئت مدیره شرکت Affinity Group، شرکت Freedom و Affinity Bank (که در حال حاضر به عنوان Camping World/Goo
dsam شناخته می شود) و همین طور رئیس و سهام دار کنترل کنندهٔ شرکت تبلیغات محیطی آدامز فعالیت می کرد. وی رئیس شرکت Affinity Group از زمان خرید آن در سال ۱۹۸۸ و رئیس شرکت تبلیغات محیطی آدامز از زمان تأسیس آن در سال ۱۹۸۳ بوده است. او همچنین به عنوان رئیس گروه رادیویی آدامز (مستقر در لیکویل در مینه سوتا) و گروه نشر آدامز (مستقر در سنت لوییز پارک، مینه سوتا) فعالیت می کرد. آدامز زندگی حرفه ای خود را در زمینهٔ بانک داری و بطری کردن نوشیدنی های بدون الکل شروع کرد. از دههٔ ۱۹۷۰، آدامز به عنوان رئیس بانک داری خصوصی، نشر، تبلیغات محیطی، شرکت های رادیویی و تلویزیونی فعالیت داشته است. او در تمام این شرکت ها بهرهٔ مالکیت کنترلی داشت. آدامز مالک Chateau Fonplagade در بوردو و همین طور سایر کارخانه های شراب سازی ساحل غربی و کارخانه های شراب سازی آداموس، میشل-اشلامبرگر، روبلار و آدلر فلس در شمال کالیفرنیا بود. در سال ۱۹۸۲، او در مبارزه برای تملک بانک مونتانا سیستم برنده شد. در سال ۱۹۸۴، آدامز در مزایده ای بر سر تصاحب شرکت سهامی عامِ یونیون پلنترز قافیه را به رقبا باخت. در سال ۱۹۹۳، بانک مونتانا سیستم به شرکت نوروست فروخته شد.
شرکت تبلیغات محیطی آدامز. در سال ۱۹۸۳، تبلیغات محیطی آدامز به دنبال مالک شرکت تبلیغات محیطی سنترال که در میشیگان تأسیس شد. طی پنج سال، آدامز یک مجموعه بیلبورد و سایر ابزارهای تبلیغات محیطی را اجرا کرد و عمدتاً با مالک شرکت های تبلیغات محیطی موجود در ایالت های غرب میانهٔ آمریکا، جنوب شرق و ایالت های ساحلی اقیانوس اطلس (برای مثال شرکت تبلیغات محیطی سنترال در میشیگان، Creative Displays در لی های ولی شرکت تبلیغات محیطی Schloss در کارولینای شمالی) قدم به بازارهای متوسط دیگری گذاشت. امروزه این شرکت مالکیت خصوصی دارد، هرچند در سال آخر گزارش امور مالی عمومی، یعنی سال ۲۰۰۰، حدود ۸۰ میلیون دلار درآمد داشت. از سال ۲۰۰۰، این شرکت موقعیت بازار خود را از ششمین شرکت بزرگ تبلیغات محیطی به چهارمین شرکت بزرگ تبلیغات محیطی ارتقا داده است. این شرکت بعد از شرکت های کلیر چنل اوتدور، لامار و اوتفرانت رتبه چهارم را دارد. در ژانویه ۲۰۱۵، شرکت تبلیغات محیطی آدامز (Adams Outdoor) برای خرید شرکت فِروِی اوتدور با شرکت خصوصی GTCR مستقر در شیکاگو شریک شد و به این ترتیب هلدینگ های تبلیغات محیطی آدامز دوبرابر شد. شرکت افینیتی گروپ. در ۲۳ دسا
مبرِ ۱۹۸۸، شرکتِ باسابقهٔ Affinity Group Inc. (AGI)، متعلق به آدامز، شرکت American Bakeries Company را به قیمت ۱۳۸ میلیون دلار تصاحب کرد. در زمان ادغام، تنها دارایی های در جریان و فعال American Bakeries Company عبارت بودند از: TL Enterprises, Inc. (Trailer Life Magazine) و Camp Coast to Coast, Inc. این شرکت ها از آنچه امروز Good Sam Club, Coast to Coast، خدمات و محصولات بر پایهٔ اشتراکِ AGI’s و نشریه های مرتبط با ماشین های کاروان هستند، به استثنای عناوین Woodall تشکیل می شد. از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۷، AGI شرکت های دیگری را نیز به مالکیت خود درآورد، نظیر Golf Card International در سال ۱۹۹۰ به قیمت ۱۸ میلیون دلار و در ماه می ۱۹۹۴ Woodall Publishing Company, L.P. و Woodall World of Tavel, L.P. (در مجموع Woodallها) به قیمت ۱۱٫۵ میلیون دلار. در سال ۱۹۹۵، AGI زمام امور شرکت ۱۳ سالهٔ San-Francisco Thrift and Loan را به دست گرفت و ادارهٔ مرکزی این شرکت را به ونتورا در کالیفرنیا منتقل کرد. در سال ۱۹۹۷، این بانک تحت عنوان Affinity Bank مجدداً نام گذاری شد و در سال ۱۹۹۹ AGI مالکیت را به Affinity Bank Holdings, Inc.، شرکت جداگ
انه ای که آدامز آن را مدیریت می کرد، واگذار نمود. در مارس ۱۹۹۷، AGI توانست به عنوان بخشی از پیشنهاد۱۳۰ میلیون دالری اوراق بهادار AGI به تاریخ ۲۰۰۷، Camping World, Inc. و Ehlert Publishing را به قیمت حدوداً ۱۲۳ میلیون دلار و ۲۲٫۳ میلیون دلار به ترتیب تصاحب کند. AGI در حال حاضر به عنوان Camping World/GoodSam شناخته می شود و بزرگ ترین شبکهٔ معاملاتی ماشین های کاروان و خرده فروشی کمپینگ در ایالات متحده است. برنامهٔ تلویزیونیِ «سود» یا «The Profit» از شبکهٔ NBC مارکوس لمونیس، مدیرعامل اجرایی Camping World/Goodsam را به عنوان ستاره اش به تصویر می کشد. در تاریخ ۷ اکتبر ۲۰۱۶، Camping World/GoodSam اولین عرضهٔ عمومی خود را به عنوان Camping World Holdings, Inc. تکمیل کرد؛ این شرکت در بورس نیویورک تحت عنوان CWH حضور دارد. روزنامه ها. در سال ۲۰۱۳، مارک آدامز، پسر استیفن آدامز، شرکت Adams Publishing Group (APG) را بنیان نهاد. استیفن آدامز، به عنوان رئیس هیئت مدیره APG فعالیت می کرد. APG شرکتی با مسئولیت محدود است که روزنامه های در بیش از ۲۰ ایالت دارد. در حال حاضر ادارهٔ مرکزی این شرکت در گرین ویل در تنسی است. وابستگی های
سیاسی. آدامز بودجهٔ نامزدهای حزب جمهوری خواه را تأمین کرده است. مطابق با گزارش ها، او بیش از یک میلیون دلار تبلیغات بیلبورد (از طریق شرکت خودش، تبلیغات محیطی آدامزِ) برای حمایت از رقابت انتخاباتیِ جورج دبلیو. بوش در سال ۲۰۰۰ هزینه کرده بود. بشردوستی. آدامز از سال ۲۰۱۷ در هیئت مدیرهٔ مهمان مدرسه ای موسیقی ییل فعالیت کرده است. شرکت Adams Family Foundation که آدامز و همسرش، دنیس، تأسیس کردند، به مؤسسات آموزشی زیادی از جمله دانشگاه ییل، دانشگاه استنفورد، دانشکده وستمونت، آکادمی هنرهای زیبای لیم و مدرسهٔ بلیک مبالغی را اهدا کرده است. آدامز هدیه ای ۱۰۰ میلیون دالری به مدرسهٔ موسیقی ییل پیشکش کرد. این مبلغ بزرگ ترین رقم اهدایی در تاریخ ۱۰۸ سالهٔ این نهاد آموزشی است. وی برای ساخت مرکز هنرهای موسیقی آدامز در دانشگاه ییل نیز هزینه کرد و آن را در ۱۶ فوریه ۲۰۱۷ طی یک مراسم به میزبانی پیتر سالووی، رئیس ییل هدیه داد. جوایز. در سال ۲۰۰۶ آدامز برای دریافت جایزهٔ ارباکل (Arbuckle Awards) از سوی مدرسه عالی کسب وکار دانشگاه استنفورد برگزیده شد. در سال ۲۰۰۹، آدامز مدال ییل را دریافت کرد که باارزش ترین جایزهٔ اهدایی از سوی انجمن
فارغ التحصیلان ییل است. زندگی خصوصی. آدامز پیش از مرگ با چهارمین همسر خود، دنیس آرهی زندگی می کرد. او از ازدواج اولش با ویرجینیا سوزان ریدوِی چهار پسر داشت: استیفن کارکوس، مارک چارلز، کنت ریدوی و اسکات لِرند آدامز. ریدوِی نوهٔ جان ریدوی، یکی از مؤسسان IDS (که به عنوان Ameriprise Financial شناخته می شود) بود. Ameriprise Financial یکی از شرکت های پرچون ۲۰۰ با ارزشِ بازار ۲۱ میلیارد دالری است. خانوادهٔ ریدوِی در سال ۱۹۸۴ سهم خود در IDS را به مبلغ ۶۰۰ میلیون دلار به American Express فروختند. متعاقباً، IDS/American Express به American Express Financial Advisors تغییر نام یافت و در سال ۲۰۰۵ توسط American Express به شرکت سهامی عام تبدیل وAmerprise Financial نامیده شد. مهم ترین ادارهٔ مرکزی این شرکت، IDS Center، مرتفع ترین ساختمان در مینیاپولیسِ مینه سوتا است که فیلیپ جانسون آن را طراحی و در سال ۱۹۷۴ تکمیل کرد، هرچند اکنون دیگر دفتر مرکزی Ameriprise نیست. آدامز در راکسبری، کنتیکت؛ هلدزبرگ، کالیفرنیا، بیگ تیمبر، موناتا و سنت امیلیون (بوردو) فرانسه زندگی می کرد.
&lt;templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; وردل یک بازی کلمات مبتنی بر وب است که توسط جاش واردل، برنامه نویسی که قبلاً آزمایش های اجتماعی و را برای ردیت ایجاد کرده بود، توسعه یافته است. شکل بازی به گونه ای است که بازیکنان تلاش می کنند تا یک کلمه پنج حرفی را در شش تلاش حدس بزنند. نتیجه، در قالب کاشی های رنگی، برای هر حدس نشان داده می شود، به شکلی که به بازیکنان اطلاع می دهد که کدام حروف در موقعیت صحیح و کدام در موقعیت های دیگر کلمه پاسخ قرار دارند. سیستم بازی مشابه بازی هایی مانند "فکر بکر هستند"، اگرچه وردل دقیقاً مشخص می کند که کدام حروف در هر حدس صحیح است. برای هر روز یک پاسخ خاص وجود دارد که برای همه یکسان است.
منطقه یک شهرداری شیراز در سال ۱۳۵۹ تأسیس گردیده و تاکنون ۱۵ شهردار داشته است. مساحت کنونی منطقه ۴٬۲۳۵ هکتار می باشد که این مساحت جمعیت ۱۵۹٬۵۱۳ نفر (۴۹٬۶۵۴ خانوار) (آمار سال ۱۳۹۵) را در خود جای داده است.نواحی ناحیه ۱. ناحیه یک منطقه یک از نواحی مرکزی شهر شیراز می باشد که با مساحتی بالغ بر ۱۳۸۳ کیلومتر مربع از لحاظ جغرافیایی از شمال به کنار گذر رودخانه خشک، از غرب به خیابان همت شمالی، از شرق به خیابان ملاصدرا و از جنوب به بلوار پاسداران و استقلال (زرهی) منتهی می گردد. ناحیه یک دارای چند محله از جمله مهدی آباد تلخداش، قصردشت، قدوسی، گودگری و … می باشد که در سطح محدوده ناحیه یک ۷۷۵۶۴ نفر از شهروندان در آن ساکن می باشند. از مراکز مهم ناحیه می توان به باغ عفیف آباد، باغات محدوده مهدی آباد، وجود اماکن و کاربری های تجاری پادگان های هوابرد و زرهی، پارک بعثت و … نام برد. روند شکل گیری، گسترش و تحولات کالبدی منطقه. قبل از سال ۱۳۰۰ پایه های اولیه گسترش کالبدی منطقه یک از زمان اتابکان فارس آغاز گردید. هرچند در این زمان تغییر و تحول در ساختار کالبدی شهر بین دروازه ها صورت گرفته و به غیر از ایجاد چند عنصر در محدوده فعلی منط
قه، توسعه کالبدی و به تبع آن افزایش عملکردهای شهری براساس مرکزیت بازار در همان محدوده شهر قدیم باقی مانده، اما به جهت شرایط مساعد اقلیمی تمایل به گسترش در جهت شمال و شمال غرب را در این دوران می توان مشاهده کرد. در این دوران روستاهایی در حاشیه شهر و در محدوده فعلی منطقه یک شکل گرفتند که هسته های اولیه جمعیتی را درمنطقه پایه گذاری نمودند. این روستاها عبارتند از: کوشک نصرا… میرزا، رحمت آباد، ابیوردی، ده کُره، تلخداش، قصردشت و … دوران پهلوی اول (۱۳۲۰تا۱۳۰۰) توسعه کالبدی به معنای توسعه فضای واقعی در منطقه از زمان پهلوی اول آغاز گردید. در این زمان ساختار سنتی توسعه شهر جای خود را به گسترش شهرنشینی و نوسازی شهرها داد که نتیجه تحولات اجتماعی و اقتصادی بوده است. این روند همراه با رشد کند ۲ درصدی جمعیت، به توسعه عملکردهای شهری و توسعه کالبدی منجر گردید. دراین دوران عناصر شهری که تا این زمان روی محور بازار متمرکز بودند، بر محور زند تمرکز یافتند و با گسترش بافتهای مسکونی جدید به سمت شمال غرب و توسعه معابر شهری جهت سهولت تردد اتومبیل ها و احداث میدان ها، وسعت شهر از سمت منطقه یک افزایش پیدا نمود و نظام شبکه بندی به واسطه
خیابان ها و کوچه های وسیع و منظم و خانه های دارای فضاهای کافی از بخشهای دیگر کاملاً متمایز شد. در فرایند این تحولات اقشار جدید مرفه جامعه از بافت قدیم شهر مهاجرت نموده و در اطراف خیابان زند تا میدان ستاد ساکن گردیدند. دراین زمان بافت میانی منطقه شروع به رشد نمود، ولی به لحاظ اقتصادی همچنان بازار نقش تعیین کننده را در اقتصاد شهر دارا بوده است. توسعه کمی و تغییر ساختار کالبدی در این مقطع به کندی صورت گرفته و به جز حدود ۱۰ درصد از مساحت منطقه بقیه اراضی به اراضی بایر، باغها، اراضی کشاورزی و روستاها اختصاص داشته است. دوران پهلوی دوم (۱۳۵۷ تا ۱۳۲۰) در این دوران تغییرات زیادی در ساختار کالبدی رخ داد و چارچوب استخوان بندی اصلی منطقه یک در این مقطع شکل گرفت. توسعه های جدید مسکونی منطقه که همچنان جایگاه اقشار مرفه بود، در اطراف باغ ارم، خیابان قصردشت و باغ عفیف آباد تشدید شد و بافتهای میانی منطقه جایگاه اقشار متوسط گردید. با رواج وسایل نقلیه جدید ضرورت تغییرات کالبدی دیگر مثل توسعه معابر، آسفالت خیابانها، ایجاد پارکینگ و … در منطقه مطرح گردید و در فرایند این تغییرات، فضاهای شهری جدید با عملکردهای مختلف ایجاد شد. در اط
راف خیابان قصردشت که تنها مسیر تردد برون شهری به سمت سپیدان و یاسوج بود، توسعه های مسکونی صورت گرفت و بعضی از روستاهای حاشیه ای از جمله قصردشت، ابیوردی، رحمت آباد و کوشک نصرا… میرزا به محله های شهری پیوستند و به تدریج روند مسکونی شدن باغهای قصردشت آغاز گردید. در فرایند این تحولات و با افزایش نرخ رشد جمعیت زمینه ایجاد بافتهای ناهمگون شهری در منطقه به وجود آمد و عناصر کم و بیش ناسازگار در کنار هم قرار گرفتند. توسعه کمی منطقه در این دوران شدت بیشتری یافت و نیمی از مساحت فعلی منطقه را دربرگرفت. دوران بعد از انقلاب اسلامی (۱۳۵۷ تا اکنون) در ادامه روند توسعه به سمت شمال غرب، منطقه یک شهرداری در این مقطع کاملاً شکل گرفت، مرز منطقه به صورت فعلی از سال ۱۳۷۵ به بعد تثبیت گردید و یکی از اصلی ترین مناطق ۸ گانه شهرداری شیراز به وجود آمد. نرخ رشد جمع یت شهر در این دوران (۵۵ ۴۵) از ۷/۴ درصد به ۱/۷ درصد (۶۵ ۵۵) رسید و این افزایش جمعیت برروی توسعه کالبدی منطقه و شهر اثر چشمگیری برجای گذاشت. توسعه های مسکونی و همراه با آن افزایش عملکردهای غیر مسکونی، توسعه کالبدی منطقه را فراتر از محدوده باغهای قصردشت کشاند و مرز منطقه تا حد ج
نوب شرقی خیابان معالی آباد گسترش یافت. در این زمان معضل هجوم ساخت و سازهای مسکونی به باغهای قصردشت ادامه یافت و تمامی روستاهای موجود منطقه در بافت شهری ادغام شدند و محله های ناهمگون با بافت نوساز پیرامون خود را تشکیل دادند. عوامل و عناصر مؤثر در تحولات کالبدی منطقه عناصر مهم منطقه قبل از ۱۳۰۰ عوامل و عناصر مؤثر در تحولات کالبدی در این دوران با بررسی عناصر مهم ایجاد شده در منطقه در این دوران (که خارج از محدوده شهر قدیم صورت گرفته)، می توان گفت که، اقلیم و شرایط مساعد آب و هوا نقش بسزایی درتعیین سمت و سوی توسعه داشته است. باغ های زیادی در این محدوده برپا گردیدند که از این رهگذر همراه با احداث قنات ها گذرهای جدید نیز احداث شدند و مراکز سکونتی روستایی پیرامون خود را شکل دادند. هرچند توسعه کالبدی در این مقطع پا را فراتر از محدوده بافت قدیم شهر نگذاشت، ولی زمینه های لازم را جهت توسعه های بعدی درمنطقه فراهم کرد. عناصر مهم منطقه در دوران پهلوی اول عناصر مهم منطقه در دوران پهلوی دوم عناصر مهم منطقه در دوران بعد از انقلاب
زکری «زک» ال. بونر (Zachary "Zach" L. Bonner) (متولد ۱۷ نوامبر ۱۹۹۷)، نوع دوست آمریکایی و بنیان گذار مؤسسهٔ خیریهٔ غیرانتفاعی «واگن قرمز کوچک» است. در سال ۲۰۰۶، بونر جایزهٔ خدمات وابسته به نهاد ریاست جمهوری را دریافت کرد. زک در هفت سالگی برای کمک به ۱٫۳ میلیون کودک بی خانمان این بنیاد را در ایالات متحده تأسیس کرد. بونر دربارهٔ این کودکان می گوید: «این بچه ها خانه ندارند. آن ها شب ها سرپناهی امن برای خوابیدن ندارند. این کودکان در خیابان روزگار می گذرانند، البته نه به دلیل سرخوشی، بلکه از سرِ ناچاری است». در سال ۲۰۰۷، بونر پروژهٔ سه مرحله ای خود را به نام «خانهٔ من تا کاخ سفید» آغاز کرد. هدف این پروژه جمع آوری پول و افزایش آگاهی جمعی نسبت به وضعیت کودکان بی خانمان بود. در سال ۲۰۰۷، او ۲۸۰ مایل از تمپا تا تالاهاسی، فلوریدا را زیر پا گذاشت. در سال ۲۰۰۸، ۲۵۰ مایل از تالاهاسی تا آتلانتا، جورجیا را پیاده پیمود. در مرحلهٔ پایانی سفر، ۶۶۸ مایل از جورجیا تا واشینگتن DC را پیاده روی نمود. پس از پایان پروژهٔ «خانهٔ من تا کاخ سفید»، بونر پروژهٔ دیگری به نام «راهپیمایی در سراسر آمریکا» را برنامه ریزی کرد. از ۲۳ مارس تا ۱۴
سپتامبر ۲۰۱۰، او ۲۴۴۸ مایل از تمپا تا لس آنجلس را پیاده طی کرد. یک مستند داستانی دربارهٔ کارهای نوع دوستانهٔ بونر به نام «"واگن قرمز کوچک"» با بازی چندلر کانتربری در سال ۲۰۱۰ فیلمبرداری و در سال ۲۰۱۲ منشر شد. نوع دوستی. بونر از شش سالگی کارهای داوطلبانهٔ متفاوتی را انجام داده است. در سال ۲۰۰۴، زمانی که طوفان چارلی به بخشی از محله صدمه زد، او ۲۷ تانکر آب را با واگن قرمز کوچک خود جابه جا کرد. بونر بنیاد «واگن قرمز کوچک» را تأسیس کرد تا بتواند به طور کارآمدتر به کودکان کمک کند. بونر با همکاری سازمان «StandUp For Kids» ۴۰۰ کوله پشتی (معروف به کوله پشتی زک) که پر از تنقلات، اسباب بازی و لوازم بهداشتی بود، برای کودکان بی خانمان جمع آوری کرد. تا به امروز او بیش از ۱۰۰۰۰ عدد از این کوله پشتی ها را میان این کودکان توزیع کرده است. بونر برای کودکان بی خانمان ساکن بیکر، لوئیزیانا جشن کریسمس برگزار کرد و به قربانیان طوفان کاترینا هدایای کریسمس داد. او به خاطر کاهش اثرات مخرب خانه به دوشی، برای کودکان ساکن در پناهگاه ها، جشن های را در برخی از رستوران ها و فروشگاه های معروف آمریکا از جمله بیلد-ای-بیر ورکشاپ، چاک ای چیز و سی
کس فلگز برپا کرد. در آوریل ۲۰۰۷، او رویداد «۲۴ ساعت» را برگزار نمود که در آن به مدت ۲۴ ساعت، شرایط بی خانمانی تجربه می شد. در آن بازهٔ زمانی، دانش آموزان دبیرستان به مدت ۲۴ ساعت در جبعبه های مجزای خود اقامت گزیدند. در هفتمین سال برگزاری این رویداد در سال ۲۰۱۵، جوانان ۱۲ تا ۲۱ ساله هر کدام ۲۴ دلار پرداخت کردند تا به مدت یک ساعت شبیه بی خانمان ها در جبعبه های مقوایی سپری کنند. در ژانویه ۲۰۱۰، بونر شرکت ملی برای اتمام بی خانمانی کودکان راه اندازی کرد. او به عنوان سخنران اصلی در همایش سالانهٔ جوانان «مرکز نوع دوستی کودکان» در ویرجینیای شمالی، جوانان پویا را تشویق نمود تا از صدا و نفوذشان برای ایجاد تغییرات بهره ببرند. پیام «شما مهم هستید! بگذارید صدایتان شنیده شود» به سرودی معروف در آن جنبش تبدیل شد. خانهٔ من تا کاخ سفید. پروژهٔ «خانهٔ من تا کاخ سفید» در سه مرحله و با طی مساحت ۱۲۲۵ مایل برای افزایش سطح آگاهی و کمک های مالی به کودکان بی خانمان انجام شد. اولین مرحله ۲۸۰ مایل پیاده روی از تمپا تا تالاهاسی، فلوریدا و جمع آوری ۲۵۰۰۰ دلار بود که در سال ۲۰۰۷ و از تاریخ ۳ تا ۲۶ نوامبر روی داد. مرحلهٔ دوم در پاییز ۲۰۰۸ ات
فاق افتاد که بیش از ۲۵۰ مایل پیاده روی از تالاهاسی تا آتلانتا، جورجیا بود. در ۱۱ مه ۲۰۰۹، سومین مرحلهٔ این سفر آغاز شد. ۶۶۸ مایل در ۵۹ روز پیاده روی از جورجیا تا واشینگتن دی سی در ۱۰ ژوئیه به پایان رسید. در آخرین مسیر پیاده روی، ۵۰۰ نفر، از جمله ۳۰۰ کودک بی خانمان، همراه بونر در «نشنال مال» قدم زدند. بونر با سناتور سکسبی چمبلیس و چندین سناتور دیگر در کاخ کنگره دیدار نمود. او در پناهگاه اضطراری ساشا بروس خوابید. راهپیمایی در سراسر آمریکا. در سال ۲۰۱۰، بونر تمپا را به سمت لس آنجلس پیاده روی کرد. او این سفر را «راهپیمایی در سراسر آمریکا» نامید و در ۲۳ مارس ۲۰۱۰، پیاده روی ۲۴۷۸ مایلی خود را آغاز کرد. بونر به طور میانگین هر روز ۱۷ الی ۲۲ مایل را پیاده می پیمود و هنگام پیاده روی به افراد نیازمند نیز کارت های هدیه می داد. چندین شبکه تلویزیونی و رادیویی، سفر بونر در سراسر آمریکا را با استفاده از جی.پی. اس «دنبال کنندهٔ زک» برای بینندگان پوشش دادند. در اوایل اوت، لی کوان از اخبار شبانهٔ ان.بی. سی در برنامهٔ خود به نام «تغییر وضعیت» شرح حالی از بونر ارائه کرد و او را «نوع دوست کوچک» نامید. در آن برنامه، بونر بیان نمود
که «وقتی روز بدی را می گذرانید، باید بدانید که یک نفر دیگر، روز بدتری نسبت به شما می گذراند». بونر در نظرداشت که این راهپیمایی را تا سپتامبر، پس از ۱۷۸ روز پیاده روی به پایان برساند. در ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۰، بونر تقریباً ۲۵۰۰ مایل را تا سانتامونیکا، کالیفرنیا پیاده طی کرده بود. در ۱۲ سالگی، او جوان ترین فردی بود که از ساحل شرقی تا ساحل غربی ایالات متحده را پیاده پیموده بود. زک در یک جعبه. در ۲۶ مارس ۲۰۱۳، بونر به مدت هفت روز در یک جبعبه پلکسی گلاس به اندازهٔ ۵۱۲ فوت مکعب (۱۴٫۵ متر مکعب) و در محوطه ای نزدیک به مرکز خرید وستفیلد برندون سپری کرد. او با استفاده از یک تخته سه لایه به جای کف جعبه، تکه های مقوا و کیسه خواب، قصد داشت تا محل سکونت یک بی خانمان را شبیه سازی کند. بونر این تلاش برای جمع آوری کمک های مالی را «زک در یک جعبه» نامید و مردم را ترغیب کرد تا مواد غذایی فاسدنشدنی اهدا کنند. او می خواست تمام دیوارهای جبعبه اش را با مواد غذایی اهداشده بپوشاند. پس از هفت روز کمک مالی از سوی کودکان و بزرگ سالان و همچنین اهدای ۱۰۰۰ دلار از سوی فروشگاه سوئیت بی، بونر بیش از ۶۰۰۰ قوطی کنسرو را به سازمان متروپولیتن و بنیاد ف
رانسیس اهدا کرد. غذا برای یک میلیون نفر. از ظهر ۷ نوامبر ۲۰۱۴ تا ظهر ۸ نوامبر ۲۰۱۴، در محل سازمان متروپولیتن در تامپا، بونر امیدوار بود تا رکورد جهانی گینس برای جمع آوری بیشترین مواد غذایی کنسروشده در طی ۲۴ ساعت را ثبت کند. او با همکاری سازمان های متروپولیتن و «Feeding America Tampa Bay» رویدادی به نام «بزرگ ترین برنامهٔ اهدایی غذا در جهان: غذا برای یک میلیون نفر» را با هدف جمع آوری یک میلیون پوند (واحد وزن برابر با ۰٫۴۵۴ کیلوگرم) غذا در ۲۴ ساعت برپا کرد. به علاوه شرکت های غذایی معروفی همچون والمارت، وین-دیکسی، پرفورمنس فود گروه و پابلیکس نیز قول همکاری در این رویداد را دادند. رکورددار قبلی این رویداد، مدرسه ای در کارولینای شمالی بود که در سال ۲۰۱۱، ۵۵۹٫۸۸۵ پوند غذا جمع آوری کرد. بونر توانست ۵۶۶٫۶۰۰ پوند غذا جمع کند. غذاهای جمع آوری شده را به ۱۰ ناحیه فرستادند: هیلزبورو، پاینلاس، پاسکو، پولک، هرناندو، سیتروس، سامتر، هایلندز، هاردی و ماناتی. جوایز و قدردانی. در سال ۲۰۰۶، زک جایزهٔ خدمات وابسته به نهاد ریاست جمهوری را از جورج دبلیو بوش دریافت کرد. در همان سال، او به خاطر خدمات داوطلبانه اش، مفتخر به دریافت جایز
هٔ Points of Light از سوی جب بوش، فرماندار فلوریدا شد. بونر با جورج دبلیو بوش و بیل کلینتون ملاقات کرده است. او در برنامهٔ «صبح به خیر آمریکا» شرکت کرد. در سال ۲۰۱۱، مجلهٔ ریدرز دایجست به او لقب «قهرمان وطن» را داد. در سال ۲۰۰۷، شرکت اسباب بازی «بیلد-ای-بیر ورکشاپ» بونر را یکی از ۱۲ «قهرمان بغل کردنی» نامید. در ۱۹ مارس ۲۰۰۸، او جایزهٔ الکساندرا اسکات (از سری جوایز ولوو برای زندگی) که به میزبانی شرکت ولوو در خیابان ۴۲ منهتن برگزار شد، دریافت کرد. در سال ۲۰۰۹، خوانندگان و سردبیران وب سایت «Beliefnet»، بونر را الهام بخش ترین فرد سال انتخاب کردند. بونر با کسب ۲۲ درصد آرا توانست از «خلبان قهرمان» چسلی سولنبرگر و دانشجویانی را که در ایران به تقلب در انتخابات اعتراض کرده بودند، پیشی بگیرد. التون جان (خوانندهٔ انگلیسی) پس از آن که بونر ۱۲۰۰ مایل را از تامپا، فلوریدا تا واشینگتن دی سی پیاده پیمود، ۲۵۰۰۰ دلار به جنبش او اهدا کرد. فیلم پروژهٔ نوع دوستی. مایکل گیلن، مدیرعامل سازمان غیرانتفاعی پروژهٔ نوع دوستی، تصمیم گرفت، فیلمی به ارزش ۵ میلیون دلار دربارهٔ پیاده روی زک بونر و بنیاد «واگن قرمز کوچک» بسازد. داستان بونر از
میان ۶۰۰۰ نامزد انتخاب شد. پس از کاهش تعداد نامزدها به ۱۲ نفر، داستان بونر به اتفاق آرا برگزیده شد. گیلن با ستایش از نوع دوستی بونر بیان کرد که «او صادق، متواضع، سخاوت مند و الگوی خوبی برای کشور ماست. با تماشای زک، آیندهٔ کشورمان را می بینم و فکر می کنم به دست انسان های توان مندی سپرده خواهد شد». پاتریک شین دانکن، نویسنده، دیوید آنسپا، کارگردان، مایکل گیلن از پروژهٔ نوع دوستی، باربارا کلی، استیو گولین و دیوید کانتر از شرکت «Anonymous Content» تهیه کننده های این فیلم هستند. بنیاد جان تمپلتون بودجهٔ این فیلم را تأمین کرد. فیلم «واگن قرمز کوچک» در ماه مه ۲۰۱۰ فیلمبرداری شد. زندگی شخصی. زک ال. بونر در ۱۷ نوامبر ۱۹۹۷، در سیرسی، آرکانزاس متولد شد. او پدرش را در حادثهٔ تصادف از دست داده است و هم اکنون با مادرش لوری و خواهرش کلی در والریکو، تامپا، فلوریدا زندگی می کند. مادر بونر مشاور املاک و سرمایه گذار است. خواهرش حدود ۱۰ سال از او بزرگ تر است. بونر با توجه به فعالیت های خارج از مدرسه اش، بیشتر کلاس هایش را با برنامهٔ آموزش مجازی K12 فلوریدا و به صورت آنلاین شرکت کرد. او در وقت آزاد خود در سال ۲۰۰۷، بیسبال و تنیس