Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رند پگاسوس» شامل: پرینس (Prince)، لنی کراویتز (Lenny Kravitz) و ادی مورفی (Eddy Murphy) هستند. دهه های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ میلادی نیز سهم او را از مأموریت های طراحی در زمینهٔ تجهیزات محاسبات رومیزی به ارمغان آورد. پروژه هایی شامل: طراحی ماوس کامپیوتری برای سیکوس (Sicos) (۱۹۹۲)؛ کامپیوتر صفحهٔ نمایش بلند کولانی فوبیس (Colani Vobis Highscreen Computer) که در سال ۱۹۹۴ میلادی برندهٔ جایزهٔ بهترین کامپیوتر سال شد؛ پروژهٔ طراحی ترمینال بانکی با یکی از تولیدکنندگان پیشرو کامپیوتر در جهان (۱۹۹۸). در سال ۱۹۹۵ میلادی، او شروع به انشعابِ ساختارهای سراسری کرد. در آن سال او طرح هایی را برای شرکت های بزرگ در صنعت ساخت و ساز و ساختمان به پایان رساند. سفیر چین از کولانی برای پروژه های آتی به شانگهای چین دعوت کرد. در آنجا کرسی استاد افتخاری در دپارتمان معماری، دانشکدهٔ معماری و شهرسازی دانشگاه تانگجی (Tongji University) به او اعطا شد. در سال بعد، او از پروژهٔ معماری خود را برای شانگهای به نام "بایو-سیتی" (Bio-City) رونمایی کرد. دههٔ ۲۰۰۰ میلادی. طرح های معماری او با مدل معماری «انسان-شهر» (Human-City) برای ام و اِنِرگی آ. گِ (MW Ener
gie A.G) در مانهایم/آلمان (۲۰۰۰)؛ و متعاقباً با طراحی یک خانهٔ تجربی برای هانسه-هاوس (Hanse-Haus) شرکت پیش سازه های آلمانی، ادامه یافت. او فریم های نوری جدیدی را طراحی کرد که در نمایشگاه های میلان، پاریس و لاس وگاس ارائه شد و در سال ۲۰۰۱ میلادی یک میکروسکوپ و دوربین عکاسی جدید [برای شرکت سی گال] (Seagull) در دفترِ کولانی شانگهای طراحی کرد. او بیش از سی نمایشگاه در مراکز خرید (گروه-ECE) در سراسر آلمان برگزار کرد. او همچنین یک موزهٔ طراحی پیشرو در جهان به نام پیناکوتِک دِر مُدرنه (Pinakothek der Moderne) را در مونیخِ آلمان افتتاح کرد که چندین طرح از کولانی را به نمایش گذاشت (۲۰۰۲). در حوزهٔ طراحی بسته بندی، او طرحی جدید برای شرکت پیشروی تولیدکنندهٔ آب معدنیِ سوئیسی فالزِر (Valser) [که توسط شرکت کوکاکولا در سال ۲۰۰۲ میلادی خریداری شد.] ایجاد کرد و همین طور ظروف هدیهٔ پرسلان (لیوان کاپوچینو، اسپرسو) را خلق کرد. او پروژهٔ «زندگی روی سواری» (Life on Board) برای خودروهای ولوو (Volvo) را بر عهده گرفت و یک طرح خودرویی آینده نگرانه به نام "کوسهٔ بادپا" (Speedster Shark) ایجاد کرد. او همچنین طرح های ابرکامیون بزرگ خود ر
ا این بار برای اشپیتزر-زیلو (Spitzer-Silo) با منحنی سازی (استریملاینینگ) شدید ادامه داد؛ نتیجه در نمایشگاه IAA در هانوفر/آلمان (۲۰۰۴) ارائه شد. یکی از کارهای قابل توجه او در زمینهٔ پوشاک، طراحی مجدد پوشاک همسان (Uniform) پلیس برای ادارهٔ پلیس هامبورگ در سال ۲۰۰۳ میلادی بود که بعداً در سراسر آلمان پذیرفته شد. در سال های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۷ میلادی، یک نمایشگاه گذشته نگر از آثار کولانی، به نام «کولانی - نتیجهٔ یک عمر زندگی» (COLANI – Das Lebenswerk)، در «سالن نانسی» مرکز کنگرهٔ کارلسروهه برگزار شد. این نمایشگاه به دلیل عدم تأمین بودجهٔ بازسازیِ سالن ادامه پیدا نکرد. در سال ۲۰۰۷ میلادی، موزه طراحی در لندن آثار او را در نمایشگاهی با عنوان "ترجمهٔ طبیعت" (Translating Nature) به نمایش گذاشت. وی در زمینهٔ طراحی الکترونیک هوانوردی یا اویونیک (Avionics)، نمونهٔ اولیهٔ جت تجاری دو موتورهٔ تی تی-۶۲ (TT-62) را برای شرکت آلمانیِ ""هواپیمای با کارآیی برتر" - ) (HPA) طراحی و اجرا کرد. او همچنین مطالعات پژوهشیِ طراحی برای یک هواپیمای مسافربری با ظرفیت ۱۰۰۰ صندلی را به پایان رساند (۲۰۰۵). او مجموعه ای متشکل از ۱۴۰ مجسمه از ورزشکاران
را برای بازی های المپیک پکن تکمیل کرد (۲۰۰۸)؛ همچنین در رویداد "آلمان در ژاپن ۲۰۰۶–۲۰۰۵" در قالب نمایشگاهِ "کولانی، بازگشت به ژاپن" (Colani Back in Japan) در موزهٔ هنر و طراحی وابسته به مؤسسهٔ فناوری کیوتو شرکت کرد. او همچنین مطالعه ای را برای رُباتی به شکل نوزاد انجام داد. در سال ۲۰۱۳ میلادی اولین مُدل از سری کامپیوترهای لوکس "اُپوس مگنوم" (Opus Magnum) برای شرکت کامپیوتری "آگوس" (AGOS) با عنوان "آسه۲۲" (AC22) را در نمایشگاه آیندهٔ نُوا (Nowa Zukunftsmesse) در ماربورگ، آلمان ارائه کرد. زندگی شخصی. کولانی در دههٔ ۱۹۹۰ میلادی با «یا ژن ژائو» (Ya Zhen Zhao) ازدواج کرد و در شانگهایِ چین اقامت داشت. پسرش "سولون لوئیجی کولانی" (Solon Luigi Colani) در برلین زندگی می کند، او به عنوان طراح مشغول فعالیت است و همچنین کارهای جلوه های ویژه در صنعت فیلم نیز انجام می دهد. او در سال ۲۰۰۴ میلادی به عنوان سخنران و مجریِ میهمان در مجمع جهانی اقتصاد در داووس سوئیس حضور داشت. در پائیز سال ۱۳۹۳ خورشیدی، لوئیجی کولانی میهمان ویژهٔ هفتمین کنفرانس بین المللی صنعت مبلمان ایران (دکو ۲۰۱۴) بود. در این سفر او نشستها و کارگاه هایی را در
زمینهٔ طراحی صنعتی برای اساتید دانشگاه و دانشجویان در تهران و اصفهان برگزار کرد. کولانی سرانجام در ۱۶ سپتامبر سال ۲۰۱۹ میلادی در کارلسروهه و در سن ۹۱ سالگی درگذشت. برادرش ویکتور کولانی (متولد ۱۹۳۳ میلادی در برلین) نیز طراح بود.
اِی جی آی () شرکت دولتی انتشارات ایتالیایی است، که در سال ۱۹۵۰ تأسیس شد.
تانوس تورم () ساختمان اداری ۴۰ طبقه مستقر در شهر فرانکفورت است، که پروژه ساخت آن در سال ۲۰۱۱ آغاز شد و در سال ۲۰۱۴ به بهره برداری رسید.
دریسشایبن هاوس () ساختمان اداری ۲۵ طبقه مستقر در شهر دوسلدورف، آلمان است، که پروژه ساخت آن در سال ۱۹۵۷ آغاز شد و در سال ۱۹۶۰ به بهره برداری رسید.
فردریک لا اولمستد جونیور (; – ) معمار منظر، استاد دانشگاه و برنامه ریز شهری اهل ایالات متحده آمریکا بود.
عملیات "تایدال ویو" یک حمله هوایی توسط بمب افکن های نیروی هوایی ایالات متحده علیه ۹ پالایشگاه نفت در اطراف میدان نفتی پلویشت در رومانی در ۱ اوت ۱۹۴۳، در طول جنگ جهانی دوم بود. این مأموریت بمباران راهبردی موجب هیچ کاهشی در تولید کلی محصولات نفتی رومانی نشد. این مأموریت با از دست دادن ۵۳ هواپیما و ۶۶۰ خدمه هوایی، یکی از پرهزینه ترین ماموریت های نیروی هوایی ارتش ایالات متحده آمریکا در جبهه اروپا بود. این به نسبت پرهزینه ترین حمله هوایی متفقین در جنگ بود، و تاریخ آن بعداً به عنوان «یکشنبه سیاه» نامیده شد. پنج مدال افتخار و ۵۶ صلیب خدمات برجسته به همراه جوایز متعدد دیگر به خدمه عملیات "تایدال ویو" تعلق گرفت. یک گزارش تحقیقاتی در سال ۱۹۹۹ که برای کالج جنگ هوایی در پایگاه نیروی هوایی ماکسول در آلاباما تهیه شد، به این نتیجه رسید که مأموریت به پلویشت یکی از خونین ترین و قهرمانانه ترین ماموریت های تمام دوران بود.
پتسامو، فنلاند () یک محل شهری (یک شهرک از نوع شهری) در بخش پچنگسکی، استان مورمانسک، روسیه است. تاریخ. در طول وضعیت جنگ بین فنلاند و روسیه شوروی (۱۹۱۸–۱۹۲۰) منطقه اطراف پچنگا توسط نیروهای فنلاند اشغال شد و در نتیجه معاهده تارتو در سال ۱۹۲۰ به عنوان پتسامو بخشی از فنلاند شد. نیکل در سال ۱۹۲۱ کشف شد و در سال ۱۹۳۵ مورد بهره برداری تجاری قرار گرفت. این منطقه در طول جنگ زمستان در سال ۱۹۴۰ توسط شوروی تسخیر شد اما در پایان جنگ زمستان به فنلاند بازگشت. در طول جنگ جهانی دوم، بین سال های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۴ جنگ پس آیند، پتسامو به عنوان ایستگاهی برای حملات به مورمانسک توسط فنلاند و آلمان مورد استفاده قرار گرفت. هواپیماهای ناو هواپیمابر بریتانیایی اچ ام اس فوریوس (۴۷) در ۳۰ ژوئیه ۱۹۴۱ به بندر حمله کردند. این منطقه در طی حمله پتسامو–کرکنس در سال ۱۹۴۴ و در سال ۱۹۴۷ پس از صلح پاریس متعاقب آن توسط ارتش سرخ پیمان اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی تصرف شد.
معاهدات صلح پاریس ، ۱۹۴۷ () در ۱۰ فوریه ۱۹۴۷ پس از پایان جنگ جهانی دوم در ۱۹۴۵ امضا شد. کنفرانس صلح پاریس از ۲۹ ژوئیه تا ۱۵ اکتبر ۱۹۴۶ به طول انجامید. جزئیات معاهدات صلح با ایتالیا ، رومانی ، مجارستان ، بلغارستان و فنلاند ب.ئ. این معاهدات به قدرت های محور شکست خورده اجازه می داد تا مسئولیت های خود را به عنوان دولت های مستقل در امور بین المللی از سر بگیرند و واجد شرایط عضویت در سازمان ملل باشند.
رفتار نمایشی ، مجموعه ای از رفتارهای تشریفاتی است که جانور را قادر می سازد تا با جانوران دیگر (معمولاً از همان گونه ها) در مورد محرک های خاص ارتباط برقرار کند. این رفتارهای تشریفاتی می توانند دیداری باشند، اما بسیاری از جانوران به ترکیبی از سیگنال های دیداری، شنیداری، تاکتیکی و/یا شیمیایی نیز وابسته هستند. تکامل، این رفتارهای کلیشه ای را به گونه ای طراحی کرده است که به جانوران اجازه می دهد تا هم به صورت مشترک و هم به صورت بین گونه ای با هم ارتباط برقرار کنند که امکان ارتباط گسترده تر در جایگاه های مختلف در یک اکوسیستم را فراهم می کند. از راه های مختلف با انتخاب جنسی و بقای گونه ها مرتبط است. به طور معمول، رفتار نمایشی برای نمایش خواستگاری بین دو جانور و برای نشان دادن به ماده که یک نر زنده آمادگی برای جفت گیری را دارد، به کار می رود. در موارد دیگر، گونه ها ممکن است رفتار نمایشی سرزمینی از خود نشان دهند تا قلمرو جستجوی غذا یا شکار را برای خانواده یا گروه خود حفظ کنند. شکل سوم، توسط گونه های مسابقه ای به نمایش گذاشته می شود که در آن نرها برای به دست آوردن «حق» تولید مثل می جنگند. جانوران - از بی مهرگانی مانند ع
نکبوت جهنده تا مهره داران پیچیده تر مانند فوک بندر - از طیف وسیعی از سلسله مراتب تکاملی از رفتارهای نمایشی بهره می برند. گونه های مسابقه ای. گونه های مسابقه ای در جانورشناسی به گونه هایی گفته می شود که در آن ها اعضای یک جنس (معمولاً نر) با هم برای جفت گیری رقابت می کنند. در گونه های مسابقه ای، موفقیت تولیدمثلی گروه کوچکی از برندگان مسابقه، عمدتاً بیشتر از گروه بزرگ از بازنده ها است.
غذایابی ، رفتار جستجوگری برای منابع غذایی طبیعی است. این رفتار بر تناسب اندام جانور تأثیر می گذارد زیرا نقش مهمی در توانایی جانور برای زنده ماندن و تولید مثل دارد. تئوری غذایابی بهینه شاخه ای از بوم شناسی رفتار است که به مطالعه رفتار جستجوگری غذا در جانوران در پاسخ به محیطی که جانور در آن زندگی می کند می پردازد. عوامل تأثیرگذار بر رفتار غذایابی. چندین عامل بر توانایی جانور در غذایابی و به دست آوردن منابع سودآور تأثیر می گذارد. کاربرد ابزار در غذایابی تک نفره. برخی از نمونه های استفاده از ابزار عبارتند از دلفین هایی که از اسفنج برای تغذیه از ماهی هایی استفاده می کنند که خود را در رسوبات دفن می کنند، کلاغ های کالدونیای جدید که از چوب برای بیرون آوردن لارو از درختان استفاده می کنند و شامپانزه هایی که به طور مشابه از چوب برای گرفتن و مصرف موریانه ها استفاده می کنند.
توهم خرگوش-اردک تصویری مبهم است که در آن خرگوش یا اردک دیده می شود. اولین نسخه شناخته شده یک طراحی توسط تصویرساز ناشناس از شماره ۲۳ اکتبر ۱۸۹۲ میلادی ""، یک مجلهٔ طنز آلمانی. این عنوان «کدام حیوانات بیشتر شبیه یکدیگر هستند؟»، با «خرگوش و اردک» در زیر آن نوشته شده است. پس از استفاده توسط روان شناس جوزف جاسترو، این تصویر توسط لودویگ ویتگنشتاین معروف شد، که آن را در "تحقیقات فلسفی" خود به عنوان وسیله ای برای توصیف دو روش مختلف دیدن گنجاند: «چونکه» در مقابل «چون».
فقط اسماً دموکرات یا داینو لفظی تحقیرآمیز است که اعضای لیبرال حزب دموکرات ایالات متحده برای توصیف دموکرات هایی به کار می برند که دیدگاه ها یا اقداماتشان به حد کافی لیبرال نیست یا با جایگاه آزادی خواهانه آن ها سازگار نیست. واژه مخفف DINO، علیه اعضایی که بیش از حد میانه رو یا محافظه کار هستند به کار می رود.
پری دریایی در پاریس یک فیلم کمدی، عاشقانه و فانتزی محصول سال ۲۰۲۰ سینمای فرانسه به کارگردانی ماتیاس مالزیو است که در کنار استفان لاندوفسکی فیلمنامه را نوشته است. نیکولا دوووشل و مریلین لیما بازیگران اصلی این فیلم هستند. داستان. فیلم دربارهٔ مردی در پاریس است که یک پری دریایی را نجات می دهد و کم کم عاشق او می شود ولی… تولید. تصویربرداری اصلی در ۲۹ اوت ۲۰۱۹ آغاز شد و در ۱۷ اکتبر ۲۰۱۹ به پایان رسید. فیلمبرداری در یک استودیو در مقدونیه طی یک دوره پنج هفته ای انجام شد و پس از آن دو هفته فیلمبرداری لوکیشن در پاریس فرانسه انجام شد.
جنبش حق تعمیر () مجموعه ای از قوانین حمایتی دولتی است که به مصرف کنندگان، اجازه و امکان تعمیر محصولاتی را که خریداری کرده اند می دهد. این موضوع به ویژه در مورد محصولات الکترونیکی و خودرو مصداق دارد. تا پیش از ارائه و شکل گیری چنین جنبشی، اغلب مصرف کنندگان تنها می توانستند از خدمات ارائه شده توسط شرکت های سازنده و مرجع استفاده نمایند. شرکت های تولیدی ضمن انحصار ابزارها، قطعات و یا موانع نرم افزاری، غالباً با ایجاد نوعی انحصار در این زمینه، باعث می شدند که هزینه های مصرف کننده افزایش چشمگیری داشته باشد و در بیشتر مواقع، مصرف کننده را به جای اقدام به تعمیر دستگاه یا قطعه آسیب دیده، به سمت تعویض آن سوق دهند. اهداف عمده جنبش حق تعمیر، فراهم نمودن امکان تعمیر به جای جایگزینی و همچنین مقرون به صرفه نمودن تعمیرات است که می تواند منجر به اقتصاد پایدارتر و کاهش ضایعات، به ویژه ضایعات الکترونیکی گردد.
سولفاتولامید () دارویی است که در پزشکی زنان و زایمان به کار می رود. این دارو ترکیبی از دو آنتی باکتریال سولفونامید، سولفاتیواوره و مفناید است.
مس اوسنات () نمک مس اسید اوسنیک است که به عنوان یک داروی ضد میکروبی به کار می رود.
شهرستان جله زین (، جەلەزین اۋدانى) یکی از شهرستان های استان پاولودار در کشور قزاقستان است. جمعیت این شهرستان ۱۶۹۰۷ نفر است.
شهرستان اوسپن (، ۋسپەن اۋدانى) یکی از شهرستان های استان پاولودار در کشور قزاقستان است. جمعیت این شهرستان ۱۲۸۳۷ نفر است. شمار فراوانی از آلمانی های قزاقستان در این ناحیه زندگی می کنند.
گلسنگ نقشه ای () گونه ای از گلسنگ است که روی صخره های مناطق کوهستانی با آلودگی کم هوا رشد می کند. هریک از این نوع گلسنگ ها به صورت یک تکهٔ سبز مسطح است که با یک خط سیاه از نخینه های قارچی حاشیه بندی شده است. این تکه ها در کنار یکدیگر روییده و صورتی نقشه مانند درست می کنند. عمر گلسنگ های نقشه ای واقع در شمالگان ۸۶۰۰ سال برآورد می شود که بنابر این قدیمی ترین موجود زنده روی زمین به شمار می آیند. زمانی که شکل آن ها دایره ای یا تقریباً گرد باشد، از اندازه گیری قطر این گونه گلسنگ ها برای تعیین سن نسبی رسوبات استفاده می کنند. ازجمله برای تعیین سن یخ رُفت ها و با این کار می شود شواهدی از روند یخبندان ها پیدا کرد. به این روش، گلسنگ سنجی (لیکنومتری) می گویند. این تکنیک را بیشتر «رولاند بشل» در کوه های آلپ انجام داد. گلسنگ سنجی بر این فرض استوار است که بزرگترین گلسنگِّ روییده بر روی یک سنگ، قدیمی ترین گلسنگ آن است. گلسنگ نقشه ای یک میزبان شناخته شده برای گونه ای قارچ گلسنگی به نام مولرلای کوتوله (Muellerella pygmaea) است. در آزمایشی، گلسنگ نقشه ای را در یک کپسول قرار داده و به فضا پرتاب کردند. در آنجا کپسول باز شد و گلس
نگ را به مدت ۱۰ روز در معرض شرایط فضای بیرون از کره زمین قرار داده و سپس به زمین بازگرداندند. گلسنگ نقشه ای در این آزمایش دچار تغییر یا آسیب زیادی نشد. پراکنش. گلسنگ نقشه ای پراکندگی گسترده ای دارد و در بیشتر مناطق سرد با سطوح سنگی در معرض دید قرار می گیرد. محدوده آمریکای شمالی آن شامل سیرا نوادا و جنگل های شمالی شمالی کانادا، گرینلند، ایسلند، فنواسکاندیا و سیبری است. در مناطق استوایی فقط در ارتفاعات بالا مانند آند پرو و کلمبیا دیده می شود. در جنوب، گلسنگ نقشه ای به طور گسترده در سراسر پاتاگونیا، در جزایر فالکلند، جزایر نزدیک به قطب جنوب و شبه جزیره جنوبگان یافت می شود. در بریتانیا می توان آن را به طور معمول روی سنگ های سیلیسی سخت به ویژه در مناطق مرتفع یافت. دامنه آن تقریباً تمام اسکاتلند، بیشتر شمال غرب انگلستان، و سایر مناطق مرتفع در بسیاری از بقیه انگلستان، ولز و ایرلند را نیز در بر می گیرد. در اسپانیا عمدتاً در رشته های کوه سیلیسی یافت می شود، اگرچه گاهی اوقات می توان آن را در نزدیکی سطح دریا یافت، حتی در جنوب اسپانیا در پارک ملی کابو دگاتا-نیخار.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;33965574&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2022-01-20T08:12:40Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;مانی&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;انتقال میان ویکی به ویکی داده&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;33965575&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; نقشه ای سانان () راسته ای از قارچ های گلسنگ ساز در رده قارچ های لبه دار هستند. راسته نقشه ای سانان دو خانواده دارد.
نبرد ویازما–بریانسک به مجموعه درگیری های نظامی در ماه اکتبر سال ۱۹۴۱ در نواحی شهرهای ویازما و بریانسک در ۳۵۰ کیلومتری غرب مسکو، پایتخت شوروی، بین ورماخت و ارتش سرخ در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم اشاره دارد. تهاجم نیروهای آلمانی با اسم رمز «عملیات "تایفون"»، با هدف محاصره و انهدام مدافعان مسکو و گشودن راه جهت حرکت به سمت پایتخت شوروی، از ۲ اکتبر سال ۱۹۴۱ از سه محور آغاز شد. آلمانی ها با غافلگیر کردن طرف مقابل، تا ۱۰ اکتبر در قالب دو ناحیه عمده در اطراف شهرهای ویازما و بریانسک، قریب به یک میلیون نفر از نیروهای سه جبهه ارتش سرخ را به محاصره درآوردند. با پاکسازی این دو منطقه تا حدود روز ۲۰ اکتبر، هفت ارتش میدانی شوروی منهدم و حدود ۷۰۰ هزار نفر از نیروهای آن به اسارت آلمانی ها درآمدند. ورماخت با کسب این پیروزی بزرگ یک شکاف ۳۰۰ کیلومتری در خطوط دفاعی مدافعان غرب مسکو ایجاد و امکان ادامه پیشروی را فراهم آورد. پیش زمینه. عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی، از ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ آغاز شد. نیروهای آلمانی با شکست دادن دفاع مرزی ارتش سرخ، پیشروی سریعی در عمق خاک شوروی داشتند. تا اوایل ژوئیه ۱۹۴۱، ورماخت سه ارتش میدانی ارتش سرخ
را در غرب مینسک محاصره و منهدم کرد و سپس از رودهای دوینا و دنیپر عبور نمود. موفقیت های مشابهی نیز در جناحین شمالی و جنوبی برای آلمان به دست آمد. در مرحلهٔ دوم عملیات، آلمانی ها پس از یک ماه مبارزهٔ سنگین، محاصرهٔ بزرگ دیگری — این بار حوالی اسمولنسک — ایجاد کردند و سه ارتش میدانی دیگر شوروی را از بین بردند. بحث پیرامون چگونگی بهره گیری از پیروزی های اولیهٔ عملیات و تهاجم به مسکو از ژوئیه ۱۹۴۱ میان رهبران فرماندهی عالی آلمان در جریان بود. بسیاری از فرماندهان نیروی زمینی، ارتشبد فرانتس هالدر، به خصوص رئیس ستاد کل نیروی زمینی، خواهان پیشروی بلافاصلهٔ گروه ارتش مرکز به سمت مسکو بودند. چنین تهاجمی مسکو را در معرض تهدید قرار می داد، بنابراین بخش اصلی نیروهای ارتش سرخ را وادار به نبرد می کرد و امکان انهدام آن ها برای آلمانی ها فراهم می شد. با این حال، با دخالت آدولف هیتلر، پیشوای آلمان، سرانجام تصمیم بر این شد که تمرکز نیروهای زرهی گروه ارتش مرکز بر شهرهای لنینگراد و کی یف در جناحین باشد. این تغییر مسیر اگرچه موفقیت های بزرگی را در پی داشت، موجب اخلال و تأخیر در حرکت گروه ارتش مرکز به سمت مسکو شد. آماده سازی و طرح ری
زی آلمان. درحالی که به نظر می رسید گروه ارتش شمال و گروه ارتش جنوب به کمک گروه ارتش مرکز توان اصلی نیروهای جبهه های شمال غربی و جنوب غربی شوروی را از بین برده اند، روز ۵ سپتامبر هیتلر با احضار هالدر، برنامه خود برای تهاجم به مسکو را با او در میان گذاشت. هیتلر گفت که این تهاجم می بایست در ۸ تا ۱۰ روز آینده آغاز شود. هیتلر می خواست گروه زرهی ۲ پس از پایان نبردهای اوکراین به سمت شرق چرخش کند. پیش از پایان نبرد کی یف، روز ۶ سپتامبر هیتلر با صدور فرمان شماره ۳۵ پیشوا مقرر کرد گروه ارتش مرکز در اواخر سپتامبر تهاجم بزرگ دیگری به سمت شرق داشته باشد. این فرمان، نیروهای آلمان را موظف می کرد تا پیش از رسیدن زمستان، مدافعان مسکو را منهدم کنند و به سمت این شهر پیش بروند. بر مبنای این فرمان، گروه ارتش مرکز می بایست با تهاجم در جهت عمومی ویازما، «گروه ارتش تیموشنکو» را پیش از عقب نشینی منظم آن به سمت مسکو، در شرق اسمولنسک از دو طرف با نیروهای زرهی محاصره و منهدم کند. برای این کار، دو «گروه شوک» می بایست تشکیل می شد: یک گروه در جناح جنوبی در جنوب شرقی شهر روسلافل که محور تهاجم آن به سمت شمال شرقی بود؛ این گروه می بایست از نی
روهای گروه ارتش مرکز و لشکرهای دوم و پنجم زرهی که جهت اجرای این مأموریت آزاد می گشتند، ساخته می شد. گروه دیگر در ناحیهٔ ارتش نهم و با محور تهاجم از طریق شهر بلیی بود؛ این گروه می بایست تا جای ممکن شامل آرایش های بزرگی از گروه ارتش مرکز می شد. ۱۰ سپتامبر، فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان بر مبنای فرمان هیتلر، از جانب خود دستور به «ادامهٔ عملیات ها» داد. این فرمان به «انهدام گروه ارتش تیموشنکو» اهمیت کمتری می داد و ادامهٔ حرکت به سمت مسکو را منوط به «تکمیل محاصره» و «اطمینان از انهدام نیروهای دشمن» می دانست. بر این اساس، گروه زرهی ۲ و ارتش دوم ورماخت نیز به سمت شمال شرقی یورش می بردند و جناح راست آن ها شهر اریول را تصرف می کرد؛ بنابراین بیشتر نیروهای ارتش دوم ورماخت از فرایند انهدام محاصرهٔ کی یف جدا می شدند تا همراه گروه زرهی ۲، محور سوم تهاجم را مستقل از نیروهای محدودهٔ ویازما ایجاد نمایند و از جناح راست مابقی نیروها محافظت کنند. فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان قصد داشت با الحاق گروه های زرهی ۳ و ۴، حلقهٔ محاصره را در ویازما ببندد اما فیلدمارشال فون بک ترجیح می داد محاصره در گژاتسک، در شرق ویازما، بسته شود. سر
انجام توافق بر این شد که دو گروه زرهی حلقهٔ درونی را در ویازما و حلقهٔ بیرونی را در گژاتسک ببندند. پیوست شماره ۱ به فرمان فرماندهی عالی نیروی زمینی با تأکید بر نیروهای متحرک، قرارگاه فرماندهی یک سپاه به همراه دو لشکر پیاده نظام و قرارگاه فرماندهی یک سپاه موتوریزه به همراه دو لشکر زرهی و دو لشکر پیاده نظام موتوریزه را از گروه ارتش جنوب به گروه زرهی ۲ منتقل کرد. گروه ارتش شمال هم موظف شد قرارگاه فرماندهی گروه زرهی ۴ را به همراه قرارگاه فرماندهی سه سپاه، پنج لشکر زرهی و دو لشکر پیاده نظام موتوریزه به گروه ارتش مرکز انتقال دهد. دو لشکر زرهی نیز که از آلمان راهی منطقهٔ عملیاتی بودند، نیز بعدتر به نقطهٔ اصلی تهاجم ملحق می شدند. طرح عملیات تایفون. در طرح بازبینی شدهٔ ستاد گروه ارتش مرکز با اسم رمز «عملیات "تایفون"»، که ۱۶ سپتامبر صادر گشت، درحالی که فرمان هیتلر، دو محور تهاجم با گروه های زرهی ۳ و ۴ را در نظر داشت، تهاجم را سه گروه زرهی در سه محور ترتیب می دادند. بر پایهٔ این فرمان، علاوه بر عملیات گروه زرهی ۳ در جناح شمالی و گروه زرهی ۴ در بخش مرکزی، گروه زرهی ۲ — تحت امر ارتشبد هاینتس گودریان — نیز در جناح جنوبی به
طرح عملیاتی افزوده می شد و از شوستکا در جنوب غربی با گذر از اریول به سمت مسکو پیش می رفت. تهاجم گودریان محاصرهٔ عمدهٔ دیگری را علیه نیروهای ارتش سرخ در ناحیهٔ بریانسک ممکن می کرد. در صورت موفقیت این عملیات، هر سه جبههٔ ارتش سرخ که از مسکو دفاع می کردند، از بین می رفتند و این شهر کاملاً بدون دفاع می شد. همانند نخستین روز عملیات بارباروسا، گروه های زرهی برای هماهنگی بهتر در نقاط نفوذ در دفاع دشمن، به ارتش های پیاده نظام متصل شدند. بر اساس طرح گروه ارتش مرکز، در ابتدا گروه های زرهی ۳ و ۴، به ترتیب تحت کنترل عملیاتی ارتش های نهم و چهارم، می بایست نیروهای شوروی را در منطقه ویازما محاصره می کردند تا شکافی در جبهه غربی ارتش سرخ ایجاد و بزرگراه اصلی مسکو از نیروهای آن پاکسازی شود. بنابراین در جناح شمالی، ارتش نهم و گروه زرهی ۳ می بایست در مواضع دشمن در بین بزرگراه و ناحیه بلیی نفوذ می کردند و به سمت خط آهن ویازما-رژف پیش می رفتند. حملهٔ اصلی این جناح متوجه خولم بود. یگان های متحرک در جانب شرقی رود دنیپر می بایست به سمت بزرگراه غرب ویازما چرخش می کردند. جناحین داخلی این دو ارتش می بایست حملات سازمان یافته ای ترتیب می
دادند و دشمن را با یورش هایی با اهداف محدود، درگیر نگاه می داشتند. در جناح جنوبی، ارتش دوم علاوه بر مشارکت در محاصرهٔ بریانسک، می بایست از جناح جنوبی ارتش چهارم حفاظت می کرد و به سمت سوخینیچی و مشچوفسک پیش می رفت. این ارتش موظف بود در صورت فراهم بودن شرایط، ناحیهٔ شهری و صنعتی بریانسک-اوردژونیکیزگراد را با حمله ای غافلگیرکننده تصرف می کرد. گروه زرهی ۲ در همکاری با ارتش دوم، می بایست از طریق ناحیهٔ بریانسک در جانب شمال شرقی به سمت تولا یورش می برد. جناح راست این گروه زرهی می بایست بر نواحی رودهای سووپا و اوکا قرار می گرفت. درحالی که جناح چپ آن می بایست با همکاری ارتش دوم به سمت شمال چرخش و نیروهای ارتش سرخ را در خم رود دسنا منهدم می کرد. ارتش های دوم، چهارم و نهم مسئول پاکسازی مناطق تحت محاصره بودند. گروه ارتش های شمال و جنوب هم می بایست جلوتر از جناحین شمالی و جنوبی گروه ارتش مرکز، به ترتیب به سمت خط فرضی میان دریاچه های ژدان و ایلمن و نیز شهر خارکوف پیش می رفتند. عملیات های بزرگ نظامی غالباً در موقعیتی نسبتاً ثابت که شرایط به شکل محدودی تغییر می کند، طرح ریزی می شوند. با این حال، در زمان برنامه ریزی تهاجم آ
لمان به مسکو، اگرچه قسمت مرکزی خط مقدم گروه ارتش مرکز در وضعیت آرامی به سر می برد، جناحین شمالی و جنوبی آن که بخش بزرگی از نیروهای گزینش شده برای عملیات از این قسمت ها می آمدند، همچنان درگیر نبرد بودند؛ به عبارت دیگر، زمانِ دقیقِ رسیدنِ این یگان ها و شرایط آن ها در آن زمان کاملاً مشخص نبود. البته اگرچه تمامی یگان های مورد نظر نتوانستند در موعد مقرر خود را به منطقه برسانند، طرح تهاجم به تعویق نیفتاد. روز ۲۴ سپتامبر، آخرین کنفرانس با اهمیت در ارتباط با عملیات در قرارگاه گروه ارتش مرکز در اسمولنسک برگزار شد. فرماندهٔ کل نیروی زمینی، رئیس ستاد کل نیروی زمینی، فرماندهٔ گروه ارتش مرکز، فرماندهٔ ناوگان دوم هوایی و فرماندهان ارتش ها و گروه های زرهی گروه ارتش مرکز در این کنفرانس حضور داشتند. مهم ترین نتیجهٔ این کنفرانس تصمیم بر آغاز تهاجم گروه زرهی ۲ دو روز پیش از مابقی نیروهای گروه ارتش مرکز بود، تا این یگان بتواند هر چه سریع تر به راه های مناسب بین بریانسک و اریول برسد. دو روز بعد، گروه ارتش مرکز با جمع بندی طرح خود در یک فرمان عملیاتی، اهداف اختصاصی هر یک از ارتش ها را به آن ها ابلاغ نمود. آماده سازی شوروی. پس از د
ریافت گزارش های اطلاعاتی از تهاجم قریب الوقوع آلمان به سمت مسکو، "استاوکا" (فرماندهی عالی شوروی) ۲۷ سپتامبر به جبهه های غربی و بریانسک نسبت به عدم آمادگی لازم در برابر «یک عملیات تهاجمی جدی» هشدار داد و موارد لازم برای ایجاد دفاع مناسب را مشخص نمود. البته جبههٔ غربی شوروی با پیش بینی این فرمان، از پیش اقدام به تمهیدات پیشگیرانه از جمله تشدید عملیات های شناسایی و تقویت مواضع ضدتانک خود کرده بود. طرح دفاعی ایوان کونیِف، فرمانده جبهه غربی شوروی و ستاد او که ۲۰ سپتامبر تکمیل شد، شش محور اصلی را برای تهاجم آلمانی ها ممکن می دانست. دو مسیر، یعنی یکی بزرگراه اصلی اسمولنسک-مسکو که کونیف منابع زیادی را صرف آن کرد و دیگری مقداری به سمت شمال در محور رژف، اهمیت بیشتری نسبت به مابقی برای او داشت. نیروهای ذخیره برای مقابله با آلمانی ها در این محور مستقر شدند. بخشی از این نیروهای ذخیره شامل چهار لشکر و چهار تیپ، در شمال شهر دوروگوبوژ در نزدیکی بزرگراه موضع گرفتند و قسمت دیگر شامل چهار لشکر از جمله دو لشکر سواره نظام، در ناحیه بلیی قرار گرفتند. این یگان های ذخیره شامل بیشتر تانک های جبههٔ غربی می شدند. به هر صورت هیچ نیروی ق
ابل توجهی در محل اتصالات مهم ارتباطی در اریول، رژف و ویازما حضور نداشت. جبههٔ بریانسک نیز از ۲۸ سپتامبر فرمان های مشابهی به نیروهای خود صادر کرد. با این حال، صدور فرمان های "استاوکا" بسیار دیرتر از اقدامات آلمانی ها بود و هیچگاه جبههٔ ذخیره را در بر نگرفت. "استاوکا" همچنین هیچ گونه آماده سازی ای برای عملیات هماهنگ بین سه جبهه پیاده نکرد. به هر صورت، شوروی از اوایل ماه ژوئیه به کمک مهندسان نظامی، نیروهای ساخت وساز و تودهٔ غیرنظامیان در حال ایجاد و تقویت استحکامات دفاعی در مسیر پایتخت خود بود. خط دفاعی در طول رودهای دسنا و سودوست در غرب ویازما، ماه اوت به خط مقدم مدافعان مسکو بدل گشت. در شرق این خط، خط دفاعی رژف-ویازما شامل دو کمربند مجزا می شد که یکی از دریاچه سلیگار از طریق شهرهای سلیژاروف و اولنینو تا دوروگوبوژ کشیده شده بود و دیگری در فاصلهٔ ۲۵ تا ۳۵ کیلومتری شرق آن قرار داشت. در همین حال، رهبران شوروی می پنداشتند بیشتر نیروهای زرهی ورماخت همچنان حوالی کیف و لنینگراد هستند؛ سرویس اطلاعاتی ارتش سرخ نتوانست حرکت بیشتر نیروهای گروه زرهی ۴ ورماخت از شمال به مرکز و بازگشت گروه زرهی ۲ به همراه بخشی از یگان های گر