Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لاله خدیوی (زادهٔ ) رمان نویس و فیلم ساز ایرانی-آمریکایی است. زندگی. خدیوی در سال ۱۹۷۷ در خانواده ای کرد در ایران متولد شد. او در سال ۱۹۷۹ و مدت کوتاهی پس از انقلاب ۱۳۵۷ ایران همراه خانواده اش به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و در منطقهٔ خلیج سانفرانسیسکو ساکن شد. او با مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا از کالج رید و کالج میلز فارغ التحصیل شد. خدیوی در سال ۲۰۰۲ پژوهش دربارهٔ مردم کُرد، به ویژه سرنوشت آن ها در مناطق جنوب غربی ایران در زمان شاه اول پهلوی را آغاز کرد. نخستین رمان او با نام "سرنوشت یتیمان" داستان یک پسر کرد است که پدرش در نبردی با ارتش ایران در سال ۱۹۲۱ کشته شده است. این پسر اسیر شده و به سربازی تبدیل شده است که به ضدیت با مردم خود برخاسته است. خدیوی به طور گسترده ای به عنوان یک مستندساز فعالیت داشته است. او در سال های ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹ در دانشگاه اموری به عنوان مدرس همکار به تدریس داستان نویسی مشغول بود و پس از آن نیز در سال تحصیلی ۲۰۱۰–۲۰۱۱ در دانشگاه سانتاکلارا به تدریس نویسندگی خلاقانه پرداخت. خدیوی اکنون در سان فرانسیسکو ساکن است. نخستین رمان او، "عصر یتیمان" به زبان های هلندی، عبری و ایتالیایی ترج
مه شده است.
واکنش ون لوزن یک واکنش شیمیایی است که طی آن یک کتون با TosMIC واکنش داده و تشکیل یک نیتریل را می دهد. این واکنش اولین بار در سال ۱۹۷۷ توسط ون لوزن و همکارانش توصیف شد. در این واکنش هنگامی که از آلدهیدها به عنوان واکنش دهنده استفاده شوند، می تواند برای تولید اکسازول و ایمیدازول بسیار مفید باشد.
TosMIC (تولوئن سولفونیل متیل ایزوسیانید) یک ترکیب آلی با فرمول CH3C6H4SO2CH2NC است. این مولکول شامل هر دو گروه عاملی سولفونیل و ایزوسیانید است. این ماده به صورت جامد بی رنگ است و برخلاف بسیاری از ایزوسیانیدها، بی بو است. می توان با آب زدایی از مشتقات فرم آمید آن را تهیه نمود. این ماده در واکنش ون لوزن که برای تبدیل آلدهیدها به نیتریل ها یا در تهیه اکسازول ها و ایمیدازول ها کاربرد دارد، استفاده می شود.
راشل شابی (؛ زادهٔ ) نویسنده و روزنامه نگار اهل بریتانیا است. در سال 2013 ، شابی برنده جایزه "Cutting Edge Media" از جوایز بین المللی رسانه شد. اوایل زندگی. شابی از پدر و مادر یهودی عراقی در رامت گن در اسرائیل متولد شد و در انگلیس بزرگ شده است. وی در دانشگاه ادینبورگ سیاست و ادبیات خوانده است. حرفه. شابی روزنامه نگاری مستقر در انگلستان است و از خاورمیانه از جمله درگیری اسرائیل و فلسطین، از تونس و مصر گزارش تهیه کرده است. وی علاوه بر تمرکز بر خاورمیانه ، در موضوعاتی مانند سیاست، جریان راست افراطی، ضد افراط گرایی و مهاجرت می نویسد. او همچنین نویسنده یک کتاب است و به طور منظم به عنوان مفسر در کانال های خبری بین المللی ظاهر می شود. شابی برای نشریاتی زیادی از جمله گاردین، نیویورک تایمز، لندن تایمز، ایندیپندنت، الجزیره انگلیسی و فارین پالیسی نوشته است.
این نوشتار شامل فهرستی از فرمانروایان لئون است. شجره نامه. رنگ ها نشانگر پادشاهان از: - دودمان آستور-لئون - دودمان خیمنا دودمان بوزگوندی --— خطوط نشان دهنده نسل قانونی است - - - - خط چین نشان دهنده ازدواج است · · · · نقطه چین نشان دهنده رابط ها و نسل نامشروع است
غازهای وحشی ۲ (به انگلیسی: Wild Geese II) یک فیلم سینمایی دلهره آور و اکشن بریتانیایی به کارگردانی پیتر آر. هانت محصول سال ۱۹۸۵ که بر اساس رمان "دایره مربع" اثر دانیل کارنی در سال ۱۹۸۲ "ساخته" شده است که در آن گروهی از مزدوران برای به خدمت گرفتن رودلف هس از زندان اشپانداو برلین استخدام می شوند. این فیلم دنباله ای بر فیلم "غازهای وحشی (فیلم ۱۹۷۸)" است. ریچارد برتون بازیگر که در اولین فیلم در نقش سرهنگ آلن فاکنر بازی کرد، قصد داشت بار دیگر نقش خود را در این قسمت تکرار کند، اما او چند روز قبل از شروع فیلمبرداری درگذشت. هیچ شخصیت دیگری از نسخه اول در این دنباله وجود ندارد. فیلم اصلی در ایالات متحده محبوبیت خاصی نداشته است اما در دنیا عملکرد بهتری داشته است. از راجر مور خواسته شد که نقش خود را از فیلم اول تکرار کند، اما متن فیلم قسمت دوم دار را دوست نداشت.
گتو ووچ یا گتو لیتزمانشتات (نامی که آلمانی ها برای شهر ووچ گذاشته بودند) گتویی نازی ایجاد شده توسط مقامات آلمان نازی برای یهودیان لهستانی و مردم کولی پس از تهاجم آن کشور به لهستان بود. این گتو دومین گتوی بزرگ در سرتاسر اروپای تحت اشغال آلمان نازی پس از گتو ورشو بود. گتو که در شهر ووچ بر پا شده بود در آغاز بخشی از طرحی بزرگتر برای "عاری از یهود" ساختن استان تازه تاسیس وارته گائو بود. بعدها اما گتو به مرکز عمده ای برای تولید صنعتی و کمک به ماشین جنگی نازی ها و به ویژه ورماخت شد. تعداد ساکنان گتو با افزایش تبعید یهودیان از قلمروهای آلمان نازی به رو فزونی گذاشت. در ۳۰ آوریل ۱۹۴۰ و هنگامی که دروازه های گتو بسته شدند، گتو جمعیتی بالغ بر ۱۶۳٬۷۷۷ تن داشت. به دلیل بهره وری بالای آن، گتو تا اوت ۱۹۴۴ پابرجا ماند. در دو سال نخست، این گتو تقریباً ۲۰٬۰۰۰ یهودی رانده شده از شهرها و روستاهای نزدیک، همچنین ۲۰٬۰۰۰ یهودی دیگر از مناطق اروپایی دیگر را به خود جذب کرد. با آغاز نخستین موج اخراج ها به اردوگاه مرگ خلمنو در اوایل ۱۹۴۲، آلمانی ها تصمیم به برچیدن گتو گرفتند و آن ها جمعیت باقی مانده را به دو اردوگاه خلمنو و آشویتس فرستاد
ند؛ جاهایی که قربانیان ارسالی در آن ها بلافاصله به اتاق های گاز فرستاده می شدند. در کل، ۲۱۰٬۰۰۰ یهودی به این گتو وارد شدند، اما تنها ۸۷۷ تن هنگامی که نیروهای شوروی گتو را آزاد کردند در آن پنهان باقی مانده بودند. تنها نزدیک به ۱۰٬۰۰۰ یهودی ساکن ووچ که پیش از تهاجم به لهستان در آن شهر زندگی می کردند توانستند در دیگر مناطق از هولوکاست جان سالم به در برند. برپایی. هنگامی که نیروهای آلمانی در ۸ سپتامبر ۱۹۳۹ ووچ را اشغال کردند، جمعیت این شهر ۶۷۲۰۰۰ نفر بود. بیش از ۲۳۰٬۰۰۰ تن از آنها، یا به عبارتی ۳۱٫۱ درصد طبق آمار، یهودی بودند. آلمان نازی ووچ را مستقیماً به منطقه تازه تاسیس "وارته گائو" ضمیمه کرد و آن را به افتخار کارل لیتزمان، ژنرالی آلمانی که نیروهای آلمان را در سال ۱۹۱۴ در این منطقه فرماندهی می کرد، "لیتزمانشتات" نامید. مقامات آلمان نازی قصد داشتند شهر را «پاکسازی» کنند؛ همه یهودیان لهستانی می بایست در نهایت به قلمرو دولت عمومی تبعید می شدند، در عین حال که از جمعیت غیر یهودی مردم لهستان به شدت کاسته می شد، و شهر به مکانی برای کار اجباری برای آلمان تبدیل می شد. نخستین مدرک شناخته شده از دستور به تأسیس گتو، به تا
ریخ ۱۰ دسامبر ۱۹۳۹، از سوی فرماندار جدید نازی، فردریش اوبرهور، صادر شد که در آن وی خواستار همکاری ارگان های اصلی پلیس در حبس و انتقال گسترده یهودیان محلی شده بود. قرار بود تا ۱ اکتبر ۱۹۴۰، جابجایی زندانیان گتو به پایان رسیده باشد و هسته مرکزی شهر "عاری از یهود" اعلام شود. با فشار اشغالگران آلمانی، اندازه گتو بیش از حد کوچک شد تا آلمانی ها کارخانه های خود را در خارج از آن بر پا سازند. پیش از آغاز جنگ، ووچ شهری چندفرهنگی بود با ۸٫۸ درصد جمعیت آلمانی نسب به همراه دیگر اقوام و خانواده های تجاری اتریشی، چک، فرانسوی، روس و سوئیسی که به اقتصاد پر جنب و جوش آن کمک می کردند. پیش از اطمینان حاصل کردن از برپایی گتو، مقامات آلمانی به اجرای یک سری اقدامات ضدیهودی و ضد لهستانی به منظور برپایی ترس و وحشت دست زدند. یهودیان مجبور به استفاده از نشان زرد شدند. کسب و کارهای آنها توسط گشتاپو مصادره شد. پس از تهاجم به لهستان، بسیاری از یهودیان، به ویژه نخبگان فکری و سیاسی، با پیشروی ارتش آلمان اقدام به فرار به مناطق شرقی تحت اشغال شوروی لهستان و نیز به مناطق دولت عمومی کردند به این امید که لهستان ضدحمله ای از خود نشان دهد. در ۸ فو
ریه ۱۹۴۰، آلمانی ها دستور دادند که محل اقامت یهودیان به خیابان های ویژه ای در شهر قدیمی و محلهٔ مجاور بایوتی Bałuty محدود شود؛ مناطقی که آلمانی ها قصد داشتند سپس به گتو تبدیل کنند. برای تسریع در جابجایی، پلیس اورپو حمله ای را به نام «پنجشنبه خونین» آغاز کرد که در آن ۳۵۰ یهودی در خانه های خود، و در بیرون از آن، در تاریخ ۵ تا ۷ مارس ۱۹۴۰ به ضرب گلوله کشته شدند. طی دو ماه آینده نرده های چوبی و مفتولی در اطراف منطقه برداشته شدند تا آن را از سایر نقاط شهر جدا کنند. یهودیان در یکم مه ۱۹۴۰ به طور رسمی در پشت دیوارهای گتو محصور شدند. از آنجا که در زمان راه اندازی گتو تقریباً ۲۵ درصد از یهودیان از شهر فرار کرده بودند، جمعیت زندانیان آن از آغاز ماه مه ۱۹۴۰ نزدیک به ۱۶۴۰۰۰ نفر بود. در طی سال پس از آن، یهودیان از سراسر اروپای تحت اشغال آلمان، حتی از لوکزامبورگ، به گتو تبعید شدند تا سپس راهی اردوگاه های مرگ شوند. جمعیت کمی از مردم کولی نیز در آنجا اسکان داده شدند. تا ۱ مه ۱۹۴۱، جمعیت گتو ۱۴۸٬۵۴۷ نفر بود. اخراج ها. ازدحام جمعیت در گتو با ورود حدود ۴۰٬۰۰۰ یهودی لهستانی که از مناطق اطراف "وارته گائو" بیرون رانده شده بودند، و
نیز یهودیان خارجی ای که با قطارهای باری از وین، برلین، کلن، هامبورگ و سایر شهرهای آلمان نازی، لوکزامبورگ، و بوهم و موراویا – از جمله همهٔ اردوگاه کار اجباری ترزینشتات – به ووچ آورده شده بودند، بیشتر شد. هاینریش هیملر برای نخستین بار از گتو در ۷ ژوئن ۱۹۴۱ دیدار کرد. در ۲۹ ژوئیه ۱۹۴۱، پس از یک بازرسی، بیشتر بیماران بیمارستان روانپزشکی گتو از آنجا برداشته شدند و دیگر بازگردانده نشدند. «[ساکنان گتو] برای نمونه متوجه شدند که چرا به این بیماران در شب پیش مواد آرامبخش تزریق شده بود. به درخواست مقامات نازی از تزریق هیوسین استفاده شد.» اردوگاه مرگ خلمنو که در ۵۰ کیلومتری شمال ووچ در شهر خلمنو واقع شده بود، در ۸ دسامبر ۱۹۴۱ عملیات کشتار با گاز را آغاز کرد. دو هفته بعد، در ۲۰ دسامبر ۱۹۴۱، از طرف آلمانها به رومکوفسکی دستور داده شد که اعلام کند ۲۰۰۰۰ یهودی از گتو بر پایه گزینش توسط یودنرات به اردوگاه های نامعلوم تبعید می شوند. کمیته ای برای تخلیه به منظور کمک به گزینش گروه اولیه اخراج شدگان از میان کسانی که برچسب 'جنایتکار' داشتند تشکیل شد؛ افرادی که یا نمی توانستند کار کنند یا حاضر به انجام کار نبودند و نیز افرادی که از
پناهجویانی که به گتو می رسیدند برای ارضای نیازهای اولیه خودشان استفاده می کردند. تا پایان ژانویه ۱۹۴۲ حدود ۱۰ هزار یهودی به خلمنو تبعید شده بودند. اردوگاه مرگ خلمنو که توسط "اس اس-اشتورمبانفورر" هربرت لانگ برپا شده بود، به عنوان یک پروژه آزمایشی برای عملیات پنهانی راینهارد – کشنده ترین مرحله از «راه حل نهایی» – عمل می کرد. در خلمنو، زندانیان با دود اگزوز وانت های گاز کشته می شدند. اتاق های ثابت گاز هنوز در اردوگاه های مرگ ساخته نشده بودند. تا ۲ آوریل ۱۹۴۲، ۳۴۰۰۰ قربانی دیگر نیز از گتو به آنجا فرستاده شدند، ۱۱۰۰۰ نفر دیگر نیز تا ۱۵ مه ۱۹۴۲، و بیش از ۱۵۰۰۰ نفر دیگر تا اواسط سپتامبر، مجموعاً ۵۵۰۰۰ نفر تخمینی. برنامه آلمانی ها این بود که کودکان، افراد پیر و هر کسی که «برای کار مناسب تشخیص داده نمی شد» را نیز به دنبال آن ها بفرستند.&lt;ref name="jewishgen/timeline"&gt;&lt;/ref&gt; در سپتامبر ۱۹۴۲، خائیم رومکوفسکی و یهودیان ووچ به سرنوشت محتوم اخراج شدگان پی بردند، چرا که همه چمدان ها، لباس ها و مدارک شناسایی هم بندان آنها برای «پردازش» به گتو بازگردانده می شدند. کارگران به برده گرفته شده شدیداً به این که اخراج به
معنای مرگ است مشکوک شدند؛ اگرچه آنها هرگز استنتاج نکرده بودند که نابودی یهودیان همه جانبه و با نیت پیشین بوده است. آنها شاهد حمله آلمانی ها به بیمارستان کودکانی بودند که در آن همه بیماران به صف کشیده شدند و سوار کامیون شدند و دیگر هرگز برنگشتند. در همین حال، دستور جدیدی از سوی آلمانی ها خواستار تحویل ۲۴۰۰۰ یهودی برای اخراج شد. بحث در گتو بر سر اینکه چه کسانی باید تحویل داده شوند بالا گرفت. به نظر می رسید که رومکوفسکی در این هنگام بیش از هر زمان دیگری متقاعد شده بود که تنها شانس زنده ماندن یهودیان کار کردن هر چه بیشتر و بدون تأخیر برای رایش است. او بر این باور بود که بهره وری برای زنده ماندن ضروری است، از این رو آنها باید ۱۳۰۰۰ کودک و ۱۱٬۰۰۰ کهنسال خود را تحویل آلمانی ها بدهند. او پدران و مادران ووچ را اینگونه خطاب قرار داد: والدین علی رغم وحشتشان چاره ای جز تحویل دادن فرزندانشان برای اخراج نداشتند. برخی از خانواده ها برای جلوگیری از اخراج اجتناب ناپذیر فرزندانشان دست به خودکشی دسته جمعی زدند. تنها پس از پاکسازی کامل گتو از کودکان و سالخوردگان بود که اخراج ها برای مدتی کاهش یافت. حدود ۸۹٬۴۴۶ زندانی توانا باقی
ماندند. در ماه اکتبر، تعداد نیروهای آلمانی کاهش یافت چرا که دیگر نیازی به نیروهای اضافی نبود. گردان پلیس ذخیره ۱۰۱ آلمان گتو را ترک کرد تا برای اجرای عملیات ضدیهودی در شهرک های لهستان با خطوط مستقیم به تربلینکا، بلزک و سوبیبور فرستاده شوند. در همین حال، در رویدادی نادر، اردوگاهی برای کودکان مسیحی میان ۸ تا ۱۴ سال در مجاورت گتو در دسامبر ۱۹۴۲ ایجاد شد که تنها با حصاری بلند و ساخته شده از تخته جدا می شد. طبق گزارش سرویس بین المللی ردیابی، ۱۲۰۰۰ تا ۱۳۰۰۰ نوجوان لهستانی که والدینشان پیشتر مرده بودند به گتوی کودکان ووچ فرستاده شدند. ۱٬۶۰۰ کودکی که در نظر آلمانی ها می توانستند آلمانی سازی شوند گزینش شده و تحت نظر معلمان یهودی به کار گماشته شدند.&lt;ref name="calendar/kinder"&gt;&lt;/ref&gt; از اواخر سال ۱۹۴۲ به بعد، تولید ادوات جنگی توسط هیئت مدیره خودمختار آلمان ("Gettoverwaltung") هماهنگ می شد. در این هنگام گتو به یک اردوگاه کار بزرگ تبدیل شد که بقا در آن تنها به توانایی کار بستگی داشت. دو بیمارستان کوچک در سال ۱۹۴۳ بر پا شدند، اما با این وجود ماهانه صدها زندانی به دلیل کار بیش از حد جان می باختند. در آوریل همان
سال، ۱۰۰۰ یهودی به دیگر اردوگاه های کار در آلمان منتقل شدند. در سپتامبر ۱۹۴۳ هیملر به گرایزر دستور داد تا برای جابجایی گسترده نیروی کار به ناحیه لوبلین آماده شود. بدین منظور، ماکس هورن از Ostindustrie آورده شد تا ارزیابی خود را از وضعیت ارائه دهد؛ ارزیابی ای که تبعاتی بسیار تاریک در پی داشت. از نظر او گتو بیش از حد بزرگ بود، بد مدیریت می شد، و سودآوری چندانی نداشت و محصولاتی بی ربط به نیازها می ساخت. از دیدگاه او همچنین نیازی به حضور کودکان نبود. پس از این ارزیابی ایده جابجایی کنار گذاشته شد، اما نتیجهٔ فوری گزارش وی دستور کاهش اندازهٔ گتو بود. تا ژانویه ۱۹۴۴، حدود ۸۰٬۰۰۰ کارگر یهودی هنوز در ووچ زندگی می کردند. در ماه فوریه، هیملر هانس بوتمان را بازگرداند تا عملیات در خلمنو را از سر گیرد. برچیده شدن. در اوایل سال ۱۹۴۴، سرنوشت نهایی گتو ووچ در میان مقام های عالی رتبه نازی مورد بحث قرار گرفت. موج نخستین اخراج ها به خلمنو در پاییز سال ۱۹۴۲ با فرستاده شدن بیش از ۷۲۰۰۰ نفر که برچسب «دورریختنی» خورده بودند به این اردوگاه مرگ به پایان رسید. هیملر خواستار برچیده شدن نهایی گتو شد. میان ۲۳ ژوئن تا ۱۴ ژوئیه ۱۹۴۴، نخستی
ن قطار از ۱۰ قطار ترابری با حدود ۷۰۰۰ یهودی توسط گرایزر از ایستگاه قطار رادوگوچ به خلمنو فرستاده شد. اگرچه بخشی از این مرکز کشتار در آوریل ۱۹۴۳ در اثر بمباران تخریب شده بود، اما عملیات کشتار با گاز را به ویژه برای این منظور از سر گرفت. در همین حال، آلبرت اشپر وزیر تسلیحات آلمان پیشنهاد داد که گتو به عنوان منبعی برای نیروی کار ارزان برای جبهه ها به کار خود ادامه دهد.&lt;ref name="S.J. /H.E.A.R.T"&gt;&lt;/ref&gt; در ۱۵ ژوئیه ۱۹۴۴ انتقال زندانیان به مدت دو هفته متوقف شد. در ۱ اوت ۱۹۴۴، خیزش گتوی ورشو آغاز شد و خود باعث محتوم شدن سرنوشت ساکنان باقی ماندهٔ گتو ووچ شد. در آخرین مرحله از دوران فعالیت خود، حدود ۲۵۰۰۰ زندانی در خلمنو کشته شدند و بدن آنها بلافاصله پس از مرگ سوزانده شد. با پیشروی و نزدیک شدن نیروهای متفق، مقام های آلمانی تصمیم گرفتند یهودیان باقیمانده را، از جمله رومکوفسکی، در قطار گذاشته و به آشویتس-بیرکناو تبعید کنند. در ۲۸ اوت ۱۹۴۴، خانواده رومکوفسکی به همراه هزاران نفر دیگر مورد گازگرفتگی قرار گرفتند. تعداد اندکی از مردم در گتو زنده باقی گذاشته شدند تا به پاکسازی آن بپردازند. عده دیگری نیز با کمک نج
اتگران لهستانی توانستند در مخفی گاه بمانند. هنگامی که ارتش شوروی در ۱۹ ژانویه ۱۹۴۵ وارد ووچ شد، تنها ۸۷۷ یهودی هنوز زنده بودند که ۱۲ نفر از آنها کودک بودند. از ۲۲۳۰۰۰ یهودی سکن پیش از جنگ در ووچ، تنها ۱۰ هزار تن در جاهای دیگر از هولوکاست جان سالم به در بردند. شکل های گوناگون مقاومت. وضعیت خاص گتو ووچ مانع از مقاومت مسلحانه ای شد که مانندش در دیگر گتوهای لهستان اشغالی اتفاق افتاده بود، همچون خیزش گتوی ورشو، خیزش گتوی بیاویستوک، شورش در گتو ویلنا، خیزش گتوی چنتستوخووا یا شورش های مشابه در سایر شهرهای لهستان. خودکامگی طاقت فرسای رومکوفسکی از جمله سرکوب های دوره ای وی، و در نتیجه شکست تلاش های یهودیان برای قاچاق غذا و اسلحه به گتو، و نیز اطمینان گمراه کنندهٔ او به ساکنان در مورد تضمین بقا در صورت ادامهٔ بهره وری، همگی مانع از تلاش برای شورش مسلحانه شدند. اشکال گوناگون سرکشی اما شامل مقاومت نمادین، جدلی و دفاعی بودند. در طول دوره آغازین، مقاومت نمادین در زندگی فرهنگی و مذهبی غنی ای که مردم در گتو حفظ می کردند، مشهود بود. در آغاز، ساکنان اقدام به ایجاد ۴۷ مدرسه و مهد کودک کردند که علی رغم شرایط سخت به کار خود ادامه
دادند. بعدها و هنگامی که ساختمان های مدارس تبدیل به محل زندگی برای حدود ۲۰٬۰۰۰ زندانی اضافی که از بیرون از لهستان اشغالی آورده شده بودند، شدند، گزینه های دیگری برای کودکان کم سن وسال تر که مادرانشان ناچار به کار بودند ایجاد شد. مدارس تلاش می کردند علی رغم جیره بندی ناچیز، غذای کافی برای کودکان تأمین کنند. پس از تعطیل شدن مدارس در ۱۹۴۱، بسیاری از کارخانه ها همچنان به نگهداری مراکز غیرقانونی نگهداری از کودکانی که مادرانشان کار می کردند، ادامه دادند. عکاسان بخش آماری یودنرات علاوه بر کار رسمی خود، به طور غیرقانونی از صحنه ها و جنایات روزمره عکس می گرفتند. یکی از آنها، هنریک راس، موفق شد نگاتیوها را در زیر خانه شماره ۱۲ خیابان ژاگیه لونسکا دفن کرده و پس از آزادسازی گتو آن ها را از زیر خاک بیرون بیاورد. به دلیل این بایگانی، واقعیت گتو ثبت و حفظ شد. آرشیویست ها همچنین اقدام به نوشتن دانشنامه ای دربارهٔ گتو و یک واژگان از زبان روزمرهٔ درون گتو کردند. جمعیت یهودی همچنین چندین رادیوی غیرقانونی را نگهداری می کردند که با آنها از رویدادهای جهان بیرون آگاه می شدند. در آغاز، رادیو تنها می توانست فرکانس های آلمانی را دریاف
ت کند، به همین دلیل با نام رمز «دروغگو» در دفترچه های خاطرات از آن یاد شد. از جمله اخباری که به سرعت در اطراف گتو منتشر شد، حمله متفقین به نرماندی در روز وقوع آن بود. از آنجا که تولید برای ماشین جنگی آلمان ضروری بود، کاهش سرعت کار نیز نوعی مقاومت به شمار می رفت. در سالهای پسین، کارگران چپ شعار P.P. (به لهستانی: pracuj powoli یا «به آرامی کار کنید») سر می دادند تا از تولید خود به سود ورماخت کم کنند.
کنترل مشاتی، یک گروه هیپ هاپ مکزیکی در مونتری، نووو لئون می باشد. اعضای آن عبارتند از: فرمین یو و، پاتریسیو، چاپا الیزالده و توی کنوبی (آنتونیو «توی» هرناندز).
«پونانی» آهنگی از خواننده رپ آمریکایی سیکس ناین است. این آهنگ در ۲ اوت سال ۲۰۲۰ همراه با یک موزیک ویدئو منتشر شد،به عنوان چهارمین آهنگ از آلبوم استودیویی دوم او، "تتل تلز"، که در ۴ سپتامبر سال ۲۰۲۰ منتشر شد.
پول آزاد فیلمی در ژانر کمدی سیاه به کارگردانی ایو سیمونو در سال ۱۹۹۸ است. داستان. اسون سورنسون رئیس زندانی است که به طور غیرقانونی برخی از زندانیان خود را اعدام می کند همه در شهر از او متنفر بوده و وحشت دارند بجز دختران دوقلویش…
جوزپه وارنی (؛ ۲۰ مارس ۱۹۰۲ – ۲۵ فوریه ۱۹۶۵) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "مؤسسه ریکوردی"، "تاکسی شب"، "جادوی سیاه"، "مادالنا، نمره اخلاق صفر"، "کجا می روی"، "نیروی سرنوشت"، "اودسا در میان شعله ها"، "نخستین عشق"، "معشوقه پنهانی"، "نغمه های جاویدان"، "عشق های حزن انگیز"، "تمام رم در برابر او لرزید"، "تمام رم در برابر او لرزید"، "بر رنگین کمان می رقصیم" و "مسالینا" اشاره کرد.
گلائوکو مائوری (؛ – ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۴) بازیگر و کارگردان فیلم اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آنها نقش داشته است، می توان به "قرمز تیره" اشاره کرد.مائوری در ۲۸ سپتامبر ۲۰۲۴، در ۹۳ سالگی درگذشت.
یانگ او. کیم (متولد کیم یونگ اوک، ۱۸ اکتبر ۱۹۶۲) سیاستمدار آمریکایی است که از سال ۲۰۲۱ نماینده حوزه ۳۹ کنگره ای کالیفرنیا است. او پیشتر از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ به عنوان نماینده مجلس ایالتی کالیفرنیا از حوزه ۶۵ام کار کرد. او عضو حزب جمهوری خواه، و حوزه وی شامل قسمت های شمالی شهرستان اورنج بود. وی اولین زن جمهوری خواه کره ای - آمریکایی است که به قوه مقننه ایالتی کالیفرنیا انتخاب شده است. در سال ۲۰۱۸، کیم نامزد حزب جمهوری خواه در حوزه ۳۹ کنگره ای کالیفرنیا بود. او در انتخابات عمومی از گیل سیسنروس دموکرات شکست خورد. او مجدداً در انتخابات سال ۲۰۲۰ با او روبرو و این بار پیروز شد.
گوفردو دآندرئا (؛ زادهٔ) بازیگر، کارگردان و نویسنده اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "ستارهٔ دریا" اشاره نمود.
سهیلا منصوریان (زاده ۳۱ شهریور ۱۳۶۷ در سمیرم) ووشوکار ایرانی در رشتهٔ ساندا و دارنده مدال طلای ساندا در جام جهانی ۲۰۱۴ در وزن۵۲ کیلوگرم است. او خواهر الهه و شهربانو منصوریان، قهرمانان مشهور ووشوی ایران و جهان است.وی هم اکنون عضو تیم ملی ووشوی زنان ایران است. در سال ۲۰۱۵، او در رقابت مبارزه کونلون شرکت کرد و در سال ۲۰۲۰ موفق شد وارد مسابقات هنرهای رزمی ترکیبی (M.M.A) شود. جنجال مجموعه ورزشی انقلاب. انتشار ویدئویی از سهیلا منصوریان در صفحه اینستاگرام وی فضایی منفی را علیه مدیران مجموعه ورزشی انقلاب به راه انداخت. این قهرمان ووشو که روز پنجشنبه ۹ تیر ماه ۱۳۹۹ برای تمرینات هوازی به مجموعه انقلاب رفته بود، با یک نگهبان مجموعه به مشاجره می پردازد، زیرا کارت عضویت وی منقضی شده و به گفتهٔ وی، از ورود او به مجموعه ممانعت شده و وی از مجموعه اخراج می شود.
ستاره دریا () یک فیلم درام صامت ایتالیایی به کارگردانی اوبالدو ماریا دل کوله است که در سال ۱۹۲۸ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به گوفردو دآندرئا اشاره کرد.
جما دِ فراری () بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "ستاره دریا" و "سامسون" اشاره نمود.
گولیلمو سیناتس (؛ – ) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "فقط تو را دوست دارم"، "ما هفت خواهر بودیم"، "شام دلقک"، "هارلم"، "تمام رم در برابر او لرزید" و "به من نگو!" اشاره کرد.
لئوپولدو ماستلونی (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، بازیگر و خواننده اهل ایتالیا است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "بیست ساله بودن"، "راه حل سوم" و "لطفاً مراقب آملیا باش" اشاره نمود.
جرمایا آلوِستا رایت جونیور (متولد ۲۲ سپتامبر ۱۹۴۱) کشیش بازنشسته کلیسای ترینیتی متحد مسیح در شیکاگو است، جماعتی که مدت ۳۶ سال او رهبری اش کرد و طی آن تعداد اعضای آن به بیش از ۸۰۰۰ نفر از کلیسارو افزایش یافت. پس از بازنشستگی، هنگامی که بخشهایی از خطبه های وی دربارهٔ حملات تروریستی به ایالات متحده و عدم صداقت دولت در ارتباط با مبارزات انتخاباتی ریاست جمهوری باراک اوباما تبلیغ شد، اعتقادات و موعظه های وی مورد موشکافی قرار گرفت. جنجال ها. رایت، که کشیش پیشین باراک اوباما بود، در مارس ۲۰۰۸ هنگامی که ABC News، پس از بررسی ده ها خطبه رایت، بخشهای منتخبی را که مورد موشکافی شدید رسانه ها بود گلچین کرد، مورد توجه ملی قرار گرفت. اوباما اظهارات مورد بحث را تقبیح کرد، اما پس از آنکه منتقدان همچنان بر سر مسئله رابطه وی با رایت پافشاری کردند، وی سخنرانی با عنوان " یک اتحادیه کامل تر " ارائه داد، که در آن سخنان رایت را نکوهش کرد، اما از او به عنوان یک شخصیتی ابراز برائت نکرد. این مجادله کم کم کمرنگ شد، اما در اواخر آوریل هنگامی که رایت با در رسانه ها حضور یافت، از جمله مصاحبه در "بیل مویرز ژورنال"، سخنرانی در NAACP و سخنرانی
در باشگاه ملی مطبوعات، جان دوباره ای گرفت. پس از آخرین مورد، اوباما با شدت بیشتری علیه کشیش سابق خود صحبت کرد و گفت که او از رفتار خود «خشمگین» و «ناراحت» است و در ماه مه از عضویت در این کلیسا استعفا داد.
رناتو سریو (؛ زادهٔ ۵ اکتبر ۱۹۴۶ – درگذشتهٔ ۴ نوامبر ۲۰۲۴) آهنگساز، موسیقی دان و رهبر ارکستر اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "دکتر زنان دوجانبه"، "راه حل سوم"، "معصومیت و هوس" و "تنها در تاریکی" اشاره نمود.
لنفومای ۲ لنفوسیت های بی () که بیشتر با نام اختصاری Bcl-2 شناخته می شود، یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"BCL2"» کُدگذاری می شود. این مولکول یکی از اعضای اصلی خانواده Bcl-2 است که در ساماندهی بیان ژن و همچنین القا یا مهار آپوپتوز نقش دارند. این مولکول نخستین تنظیم کنندهٔ آپوپتوزی بود که در موجودات زنده کشف شد. پروتئین Bcl-2 یکی از نخستین پروتئین هایی که در جریان کشف فرایند جابه جایی کروموزومی میان کروموزوم های ۱۴ و ۱۸ در لنفوم فولیکولار شناسایی شد. اُرتولوگ های این پروتئین در بسیاری از پستانداران کشف شده و نقشهٔ کامل ژنی آن در دسترس است. همچون BCL3، BCL5، BCL9، BCL7A، BCL6 و BCL10، این پروتئین نیز نقش مهمی در سرطان لنفوم دارد. ایزوفرم ها. دو ایزوفرم این مولکول، یعنی ایزوفرم های ۱ و ۲، تاشدگی مشابهی دارند. اما توانایی متفاوت این ایزوفرم ها در اتصال به پروتئین های BAD و BAK1 و همچنین توپولوژی ساختمانی و پتانسیل الکتریکی شیارهای اتصالی آنان نشان می دهد که فعالیت های ضد آپوپتوزی مختلفی از یکدیگر دارند. اهمیت بالینی. آسیب به ژن سازندهٔ Bcl-2 در بروز چندین نوع سرطان از جمله ملانوما، سرطان پستان، سرطان پروستات،
لوسمی مزمن لنفاوی و سرطان ریه (کارسینومای سلول کوچک) نقش دارد. همچنین نقص ژنی BCL2 ممکن است سبب ساز اسکیزوفرنی و اختلالات خودایمنی شود. علاوه بر اینها، این پروتئین در شکل گیری مقاومت های درمانی در سرطان حائز اهمیت است. تعامل های شیمیایی. پروتئینِ Bcl-2 با مولکول های زیر تعامل پروتئین-پروتئین دارد:
بانک اطلاعاتی پروتئین ها در اروپا - پایگاه دانش () که بیشتر با نام اختصاری PDBe-KB شناخته می شود، یک منبع جامع و یک پارچه آزاد و همگانی است که هدفش قرار دادنِ داده های ساختمان ماکرومولکولی در زمینهٔ زیست شناختی آنها و ارائه کردن آن به پژوهش گران و جامعهٔ علمی است تا بدین طریق از پژوهش بنیادی، پژوهش های کاربردی سازی و آموزش علمی حمایت و پشتیبانی نماید. این مجموعه بخشی از «مؤسسهٔ بیوانفورماتیک اروپا» (EMBL-EBI) است که مقر اصلیِ آن در شهر هینکستون انگلستان است.
یونی پروت یک پایگاه داده آزاد و همگانی از ساختار اولیه پروتئین و اطلاعات عملکردی آنان است که داده های خود را از پروژه های توالی نگاری ژن ها می گیرد. این پایگاه داده، مخزن عظیمی از اطلاعات دربارهٔ عملکرد زیست شناختی پروتئین هاست که از مقالات پژوهش ی استخراج شده است. پشتیبانی و حفظ این پایگاه داده به عهدهٔ «کنسرسیوم یونی پروت» است که متشکل از چندین سازمان اروپایی بیوانفورماتیک و یک مؤسسهٔ آمریکایی در واشینگتن، دی.سی. است که در سال ۲۰۰۲ در کنار هم جمع شدند و این کنسرسیوم را پدید آوردند. پایگاه دادهٔ UniProt در دسامبر ۲۰۰۳ میلادی با همکاری این نهادهای علمی راه اندازی شد. بودجه و پشتیبانی مالی این پایگاه داده ها، توسط مؤسسه ملی تحقیقات ژنوم انسان، مؤسسه ملی سلامت، کمیسیون اروپا، دولت فدرال سوئیس، caBIG و وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا تأمین می شود.