Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و آن را تقدیس نمود زیرا که در آن استراحت کرد (=آرام گرفت) از همهٔ کار خود که خدا آفرید و ساخت. سپس خداوند روز هفتم را متبارک خوانده و تقدیس نمود، زیرا او -باری تعالی- در آن -روز- استراحت کرد (=آرام گرفت) از تمام کار خود، که خدا آفریده و ساخته بود." در وهلهٔ اول باید به نحوهٔ ترجمه و فهم متن توجه داشت. طبق الهیات و آموزهٔ کتب عهد قدیم، خستگی برای خداوند وجود ندارد. اشعیای نبی در عهد قدیم در کتاب خود چنین نوشته است: "آیا این را نمی دانی؟ آیا این را نشنیده ای؟ خداوند خدای ابدیّت است. او کرانه های زمین را می آفریند. او درمانده نمی گردد و خسته نمی شود. هوشمندی او را کاوش نتوان کرد."" از سوی دیگر، واژهٔ عبری ای که در روایت خلقت جهان در تورات به کار رفته و در متن فوق با «استراحت کردن = آرام گرفتن» به فارسی ترجمه شده، در واقع واژهٔ عبری «شَبات» است که معنی دقیق آن «عقب کشیدن، به معنی توقف از انجام یک فعل» است. این فعل به معنای «نگاه داشتن»، «برپا داشتن» یا «آرام گرفتن» نیز به کار برده می شود. همچنین باید توجه داشت، که تورات روایت خلقت جهان در هفت روز (روز نه لزوماً به معنای ۲۴ ساعت) را به عنوان الگویی، برای تعریف هفت
هٔ کاری برای انسان ترسیم می کند. بدین ترتیب شخص یا جامعهٔ مؤمن به آفریدگار، باید در ازای شش روز کاری، یک روز برای استراحت و توقف فعالیت کاری در نظر بگیرد، که در آن تمامی انسان ها، زن و مرد، جوان یا پیر، غلام یا آزاد، بومی یا غریب و حتی حیوانات و احشام، حق استراحت دارند. پاسخ به «نهی کردن آدم از معرفت نیک و بد». معرفت نیک و بد در روایت خلقت انسان در بخش پیدایش کتاب تورات، به معنای تشخیص خوب و بد در صحبت های عادی و عامیانه و روزمره نیست. تورات در این روایت، در پی آشکار کردن این موضوع و پاسخ دادن به این سؤال است که: جهانی که خدا آن را در آغاز نیک آفرید، به چه دلیل دچار شر و بدی شده است؟ روایت تورات برای پاسخ به این سؤال، سعی در تفهیم سه نکته به خواننده دارد: باید دقت داشت که «معرفت نیک از بد» در این روایت به معنی «علم و دانش» نیست. همچنین نهی انسان از خوردن از «میوهٔ درخت شناخت نیک از بد» به معنی نهی انسان از «علم و دانش» نیست. علم و دانش توانایی ای است که خود خداوند آن را پیش تر به انسان داده بود، در زمانی که خداوند انسان را در باغ عدن برای «کار کردن» قرار داده بود. مراد از «شناخت نیک از بد»، آگاهی انسان به این
موضوع است که انسان متوجه شد که امکان گرفتن تصمیمی غیر از تصمیم خوب را دارد. و بدین ترتیب انسان، "خوب" را (تصمیم خوب = تصمیمی که در راستای ارادهٔ الهی باشد) از "بد" (تصمیم بد= تصمیمی که در راستای ارادهٔ الهی نباشد) شناخت و از معصومیت آغازین و کودکانه خارج شد. همان طور که در این روایت به صورت نمادین بیان شده، انسان که از آغاز برهنه آفریده شده بود، آن را بد نمی دانست و از برهنگی سوءاستفاده نمی کرد، اما پس از اینکه از درخت «تشخیص نیک از بد» خورد، برهنگی خود را زشت دانست، چرا که حال دیگر می دانست/پی برده بود که می توان از برهنگی سوءاستفاده کرد. پاسخ به «گفتن این سخن نادرست به آدم که اگر از درخت معرفت بخوری خواهی مُرد». یک اصل در کتاب مقدس، این است که پروردگار دروغ نمی گوید در اینجا باید توجه داشت، که «مرگ» و «تولد» در کتاب مقدس، جدای از مفهوم رایج، به معنای معنوی -فاصله گرفتن از خدا یا پذیرفتن دعوت خدا- نیز هست. برای نمونه، عیسی مسیح در در انجیل یوحنا در خصوص مرگ و زندگی می فرماید: همچنین در مورد «تولد»، در گفت وگوی بین عیسی مسیح و یک روحانی یهودی به نام نیقودیموس، دربارهٔ «تولد معنوی انسان» مکتوب است: به همین تر
تیب، "مرگ" نیز در روایت خلقت انسان در تورات، به معنای «مرگ روحانی انسان» به کار برده شده. در بخش عهد جدید از کتاب مقدس چنین آمده: همچنین، در کتاب حزقیال نبی چنین مکتوب است: به وضوح می توان دید، که "مرگ" و "زندگی" در کتاب مقدس، علاوه بر معنای حیات و مرگ جسمی، به معنای حیات و مرگ معنوی و روح انسان نیز هست. به این ترتیب، "گناه انسان (آدم و حوا)" و نافرمانی او از فرمان خالق خود، که به "بیرون شدن او از باغ عدن" منجر شد، به منزلهٔ «مرگ» او است. در نتیجه مبرهن است که خداوند خطاب به انسان (آدم و حوا) دروغ یا سخن نادرست نگفته است و کتاب مقدس هرگز به خداوند نسبت دروغ گویی نمی دهد. پاسخ به «نسبت دادن صفات مثبت به شیطان و هدایت حوا توسط شیطان به استفاده از درخت معرفت». همان طور که در دو بند بالا اشاره شد، شیطان در کتاب مقدس باعث وسوسهٔ انسان (آدم و حوا) و سو استفادهٔ انسان (آدم و حوا) از قدرت اختیار خود شد. خوردن از میوهٔ «درخت معرفت نیک از بد»، در این روایت نمادین، باعث گشوده شدن چشم انسان (آدم و حوا) به این واقعیت بود، که این امکان وجود دارد، که انسان «بدی» و «شر» را با استفاده از قدرت اختیار خود ببیند (= بر آن آگاهی ی
ابد، آن را تشخیص دهد) و در جهت آن گام بردارد. به عبارت دیگر، انسان (آدم و حوا) متوجه شد که می توان در دنیایی که خداوند آن را نیک آفرید، می توان بدی و شر در آن ایجاد کرد و در جهت آن گام برداشت. به این ترتیب انسان معصومیت آغازین خود را از دست داد و در نتیجهٔ این عمل خود، از باغ عدن بیرون شد. این بیرون رفتن از باغ عدن و دنیای نیک خداوند، به مثابه مرگ انسان (آدم و حوا) به معتای روحانی است. بنابراین روشن است که روایت کتاب مقدس در باب خلقت انسان، هیچ صفت مثبتی برای شیطان به دست نمی دهد. پاسخ به «راه رفتن خدا در باغ». همان طور که در بندهای بالا اشاره شد، در بخش های مختلف کتاب مقدس، از عبارات استعاری برای بیان منظور استفاده شده است. هرچند بسیار اشتباه خواهد بود اگر این عبارات را به معنای تحت اللفظی آن ها در نظر بگیریم. باید اشاره کرد، که راه رفتن یا سکونت خداوند با مردم باایمان، نشان گر «نزدیک بودن به خداوند» و «حضور روح خداوند بین مردم ایماندار» است، نه به معنای حضور جسمانی و فیزیکی آن. «راه رفتن با خداوند» و «طریق پیمودن بر اساس فرمان های خداوند» عبارتی است که در کتاب مقدس بارها به کار برده شده است. در این باره می
توان به آیات ذیل توجه کرد: همان طور که از ارجاع های بالا بر می آید، «راه رفتن خدا»، «سکونت خدا» یا به صورت کلی، عبارت «راه رفتن»، به معنای «معیّت و همراهی» است، نه راه رفتن به معنای فیزیکی آن. تورات این مطلب را به خواننده در قالب روایتِ پیدایشِ آغازینِ انسان می رساند، که بشر (آدم و حوا)، قبل از گناه اولیهٔ خود، همراهی و معیّت خالق خود را در باغ عدن داشت. بشر پس از پا گذاشتن به دنیایی که با قدرت اختیار خود، به سوی گناه قدم برمی دارد و در مقابل «قدم زدن با خدا» یا «همراهی و معیت خداوند» از دست رفت. از آن پس، همواره این «قدم زدن با خداوند» به یک هدف و آرزو برای انسان های حقیقت طلب تبدیل شده است. پاسخ به «گم کردن آدم و حوا در باغ بعد از اینکه آن دو خود را در میان درختان پنهان کردند» و «بی اطلاعی خداوند از اینکه آدم و حوا از درخت خورده اند». متن کتب عهد قدیم و عهد جدید، و به ویژه عهد قدیم، به دنبال ترسیم یک گفت و گو میان خدا و انسان است. سؤالی که خداوند در تورات خطاب به انسان (آدم و حوا) مطرح می کند، نشان دهنده ندانستن و عدم اطلاع نیست. در تورات دو مرتبه پرسش مشابه دیگری نیز از سوی خداوند خطاب به قائن (قابیل) مطرح
می شود، پس از آن که برادر خود، هابیل را به قتل رساند: همان طور که در نقل فوق از تورات، مشهود است، این پرسش از سوی خدا خطاب به قائن، نشان دهندهٔ عدم علم خدا به عمل قائن نیست. خداوند می دانست که قائن مرتکب قتل برادر خود شده است. با این حال این سؤال از قائن، نشان دهندهٔ این است که خداوند در مقام قاضی و عالِم به پیدا و پنهان، به شخص گناه کار این فرصت را می دهد، تا خود نزد خدا به گناه خود اعتراف کند. وقتی قائن با سرکشی و تکبّر در مقابل خداوند، واقعیت را انکار می کند، خداوند خود گناه او را آشکار می سازد. به طریق مشابه، خداوند پس از گناه آغازین انسان (آدم و حوا)، از او سؤال می کند. در ضمن این سؤال، دو موضوع بیان می شود: کتاب مقدس در خصوص علم نامحدود خداوند چنین می فرماید: پاسخ به «دلالت خدا بر یکسان بودن خودش و فرشتگانش از جهت درک و شعور و اینکه آدم هم با خوردن از درخت مثل آنها شده است». روایت مذکور در کتاب مقدس در صدد بیان این مطلب است، که انسان، پس از خوردن از میوهٔ «درخت شناخت نیک از بد»، به این موضوع پی برد، که می تواند از «قدرت اختیار» خود سوءاستفاده کند و در جهتی خلاف ارادهٔ خداوند قدم بردارد. به این معنا که
انسان پس از آفرینش جهان توسط خداوند، که جهانی تماماً نیک بود، مفهوم خوب و بد را تعریف کرد، و پس از آن، در مقاطع مختلف در راستای «بدی» گام برداشت. به صورت نمادین و استعاری، «عریان بودن» که قبل از تشخیص نیک از بد، به خودی خود «بد» نبود، انسان «بد» بودن را به «عریان بودن» نسبت داد، چرا که می دانست می توان از «عریان بودن» سوءاستفاده کرد، به همین جهت برای جلوگیری از این سوءاستفاده، به استفاده از پوشش یا لباس روی آورد. به صورت خلاصه: پاسخ به «پشیمان و ناراحت شدن خدا از آفرینش انسان و اینکه از عواقب این خلقتش خبر نداشته». ابتدا اشاره به این نکته لازم است که در کتاب های عهد قدیم و عهد جدید، بارها به علم مطلق خداوند اشاره شده. به عنوان مثال در اشاره به علم مطلق و پیش دانی خداوند چنین مکتوب است: اما در خصوص «محزون گردیدن خدا و پشیمانی از خلقت» باید به ادبیات کتاب مقدس توجه کرد. همان طور که در پاسخ به انتقادات قبلی نیز مطرح شد، متن کتاب مقدس، یک متن ادبی است، به ویژه در بخش پیدایش از کتاب تورات. در بخش های مختلف کتاب مقدس، از عبارات استعاری برای بیان منظور استفاده شده است. هرچند بسیار اشتباه خواهد بود اگر این عبارات را
به معنای تحت اللفظی آن ها در نظر بگیریم. بخش پیدایش از کتاب تورات، روایت رابطهٔ خداوند به عنوان خالق و انسان به عنوان مخلوق را در قالب واژه ها و عباراتی که نمایان گر احساس محبت یا غم است به زبان انسانی بیان می کند. در نتیجه نه فقط در کتاب مقدس و تورات، بلکه ایمان داران به خدا، برای بیان یا توصیف یک عمل از سوی خداوند، همواره از «زبان انسانی» استفاده می کنند؛ مثلاً اینکه «خداوند از انسان خشنود می گردد» یا «خداوند از اعمال نادرست انسان ناراحت می گردد». اینها همه عباراتی هستند به زبان انسانی، که به معنای فلسفی نباید آن ها را درک کرد، بلکه به عنوان عباراتی که برای انسان قابل فهم هستند. به همین ترتیب اینکه «خداوند از آفرینش انسان محزون گردید و از آفریدهٔ خود پشیمان شد» به معنای عدم علم خداوند به آینده نیست، بلکه نشان گر این است که انسان، با سوءاستفاده از قدرت اختیار و اعمال خود، خداوند را «آزرده خاطر کرد»، «رنجاند» یا «خداوند را از خود ناامید کرد». می دانیم که حتی همهٔ این عبارات، کلماتی است که خداوند در کتاب خود، برای توصیف خود به طور قابل درک و فهم و به زبان انسان ها است، تا خواننده بتواند تصوری از «حس» در این رو
ایت داشته باشد. به طور خلاصه هدف متن تورات بیان این است: خداوند انسان را دوست داشت (و دارد)، اما انسان آن طور که باید، به خداوند پاسخ شایسته و در خور نداد و با بی اعتنایی به محبت خداوند و سرپیچی از او (خداوند)، او را از خود رنجاند. پاسخ به «کُشتی گرفتن خدا با یعقوب و شکست خداوند و برکت گرفتن با زور». روایت مذکور که در کتاب تورات بیان شده، به هیچ وجه یک روایت تحت اللفظی برای نشان دادن زور و قدرت جسمی نیست. چهره های مطرحی از مسیحیت و یهودیت نیز اشاره کرده اند که این مبارزه یک «رؤیا» یا حالت روحی ای بوده که یعقوب آن را تجربه کرده است. ابتدا مختصراً می پردازیم به اینکه این روایت در بارهٔ چه موضوعی است. باید توجه داشت، روایت «کُشتی» یا «مبارزهٔ یعقوب با خدا»، در میانهٔ بازگویی روایت «آماده شدن یعقوب برای روبرو شدن با برادرش عیسو»، پس از بیست سال جدایی میان این دو برادر است. در میانهٔ بازگوی واقعهٔ رویارویی یعقوب با برادرش، که یعقوب انتظار داشت با جنگ و خونریزی همراه باشد، تورات احوال یعقوب را از شبِ قبل از ملاقاتِ دو برادر شرح می دهد. در این شب، یعقوب تمام خانواده و احشام خود را از رود اُردن گذرانده بود، و خودش به
عنوان نفر آخر در سمت دیگر رود اُردن باقی مانده بود و «هیچ کس دیگری همراهش نبود». حال می پردازیم به روایت مورد انتقاد «کُشتی» یا «مبارزهٔ یعقوب با خدا». همچنان که در بالاتر اشاره شد، به عقیدهٔ چهره های مطرح مسیحی و یهودی، مبارزهٔ مورد بحث، یک مبارزهٔ عرفانی است، و نه مبارزهٔ فیزیکی. تورات بیان می کند که در آن شب، یک «مَرد» با یعقوب مبارزه کرد. قابل توجه است که تورات از یک «مَرد» نام می برد. اطلاع بیشتری به دست نمی دهد. حتی پس از مبارزه نیز آن مَرد نام خود را به یعقوب نمی گوید. اما براساس گفتهٔ یعقوب که "... خداوند را رو در رو دیدم و حیاتم محفوظ ماند…"" می توان دریافت که آن «مَرد» دربردارندهٔ تجلّی ظهور خداوند بوده است، هرچند نه به معنای تجسم خدا که بت پرستان به آن معتقد بوده اند، بلکه تجلی قدرت خداوند در قالب یک «مَرد». همانند آن آتشی که در بوتهٔ سوزان نشان گر حضور تجلی خدا در مواجهٔ با موسی نبی بود. تورات در مواقع مختلفی از حضور تجلی خداوند در قالب یک "فرشته" یا یک "انسان" یا "آتش"، "طوفان" و غیره، به عنوان مظهر حضور خداوند، به صورتی که برای حواس شش گانهٔ بشری قابل درک باشد، نام برده است. اما نکته ای که باید
توجه داشت، این است که تورات این موارد فقط به عنوان مظهری برای حضور قدرت و تجلّی حضور او نام می برد و نه همچون تجسمی و "خودِ واقعیِ خداً که بت پرستان به آن قائل بودند؛ زیرا خداوند در تورات به موسی نبی می فرماید " "نمی توانی رویِ مَرا ببینی، زیرا انسان نمی تواند مرا ببیند و زنده بماند". اما در ادامه، خداوند به موسی نبی "جلال" یا "تجلی حضور" یا "تجلی قدرت" خود را نشان می دهد. همچنین در کتاب هوشع نبی در کتاب مقدس نیز به روایت مبارزهٔ یعقوب اشاره شده است، که می فرماید: "با "فرشته" زورآزمایی کرد و بر او چیره شد، گریست و از او التماس کرد"". پس در مجموع این موضوع آشکار است، که در روایت مورد بحث، تورات هرگز خداوند را همچون خدایان محدود و تجسمی بت پرستان توصیف نمی کند، بلکه صرفاً از حضور جلال خدا در قالب یک «مَرد» یا به عبارت دیگر «فرشته» سخن آمده. پاسخ به «بیان تثلیث». در کتاب مقدس، چه در بخش عهد قدیم، چه در بخش عهدجدید، خداوند خدا، پروردگار و خالق یکتای واحد متعال، خود را به طُرُق مختلف خود را بر انسان آشکار و قابل درک ساخته و می سازد. مسیحیان -و همچنین محققانِ کتاب مقدس-، بر اساس متن کتاب مقدس، به این نتیجه می رسند
، که هرچند واژهٔ «تثلیث» در کتاب مقدس ذکر نشده، اما تعالیم و آموزه های آن، تعریف و مفهوم «تثلیث» را بیان می کند؛ لذا مسیحیان معتقد به تثلیثِ خدایِ یکتا دارند، به عنوان توصیفی که پروردگار از خود در کتاب خود، کتاب مقدس، به انسان داده است. باید توجه داشت که درک کامل خداوند برای فهم محدود انسان غیرممکن است و به همین ترتیب تثلیث خدای یگانه نیز طبیعتاً برای انسان هیچ گاه به صورت کامل قابل درک نخواهد بود. برای مثال عدالت بی نهایت خداوند و بخشش بی نهایت خداوند به صورت هم زمان هیچگاه برای انسان به طور کامل قابل درک نخواهد بود، اما به هر صورت به باور مسیحیان، خداوند هم بخشش بی نهایت است و هم عدالت بی نهایت. به همین ترتیب درک تثلیث خدای یگانه برای انسان هیچ گاه به صورت کامل قابل درک نخواهد بود. بنا بر این توضیحات داده شده در ادامه، صرفاً کوششی است از ارائهٔ یک توضیح از مفهوم کلّی و بنیادین تثلیث پروردگار یکتا. بدون شک توصیف خداوند -همچنین تثلیث خدای یگانه- در یک متن کوتاه ممکن نیست، با این وجود چند نکته مهم قابل اشاره است: ==&gt; در نهایت این شناختی است که عیسی مسیح، که خود "کلمهٔ خدا" و "تجلی خداوند" است، از پروردگار ق
ادر مطلق یکتا، خالق جهان در انجیل می دهد: "پس بروید و جهانیان را شاگردان سازید، و آنان را به نام پدر و پسر و روح القدس تعمید دهید". نکتهٔ قابل توجه در این آیهٔ انجیل این است که، عیسی مسیح به تعمید "به نام (Name) (مفرد) پدر و پسر و روح القدس" فرمان می دهد، نه به "نام های (Names)" (جمع) که اشاره ای بر یگانگی خداوند در عین تثلیث خداوند است. پاسخ به «خدای فریبنده». انتقاد مطرح شده، ناشی از نگاه بسیار سطحی به کتاب اِرمیا، باب ۲۰، آیهٔ ۷ است، چرا که اِرمیای نبی به الهام از روح خدا، در این آیات به سبب سختی ها و شکنجه های ناشی از پیامبری خود با خالق خود درد دل می کند، در عین حالی که خداوند را دوست دارد و در نهایت به او توکل می کند، چرا که اِرمیای نبی در ادامهٔ همین آیهٔ ۷، به الهام از روح القدس، در آیهٔ ۱۱ تا ۱۳ از توکّل و عشق خود به خداوند، می نویسد و خالق خود را ستایش می کند. پیام این بخش از کلام خدا از زبان اِرمیای نبی، نشان دادن این موضوع به مخاطب است که هر شخصی حتی اگر نبی خدا هم باشد، در هنگام قدم برداشتن در راه خدا، ممکن است به چنان سختی هایی برخورد کند، که گاهی جانش به سطوح می آید و در پیشگاه خداوند و به حالت
گریستن و درددل از او شکایت می کند، در حالی که در فکر و دل خودش خدا را دوست دارد، و در مقابل، خداوند درددل این شخص خداپرست درستکار را به هیچ وجه به دیدهٔ بدی نمی بیند. این بخش از کتاب اِرمیای نبی و حتی کلّ کتاب مراثی اِرمیا، این پیام را به مخاطب می رساند، که خداوند درددل های انسان درستکار را در اوج سختی و حتی گریستن و شکایت از خدا را در قالب راز و نیاز با صبوری می شنود و اجازهٔ گشودن درد دل را به انسان های پاک دل می دهد و از آن آزرده نمی شود، و بلکه خداوند از انسان می خواهد، تا انسان حتی در اوج سختی خود، با خداوند درددل کند و حتی از وضعیت مشقّت بار خود در نزد خدا شکایت کند، در حالی که در نهایت باز مجدداً پس از خالی کردن دل خود، به خداوند توکّل کند. در نگاه دیگر، عبارت «فریفته شدن» در کتاب اِرمیای نبی، می تواند به معنای فریفته شدن و عشق آن نبی، به خداوند و رنج کشیدن برای خداوند باشد، چرا که این نبی به الهام از روح القدس چنین می نویسد: "[با خود] گفتم: دیگر از او -خدا- ذکری به میان نخواهم آورد و دیگر به نام او سخن نخواهم گفت، اما آن در دلم همچون آتشی سوزان بود، محبوس در استخوان هایم، از خودداری خسته شدم و دیگر ق
ادر به آن نخواهم بود". برای اِرمیای نبی، هرچند پیامبری و نبوت باعث رنج و زحمت جسم اوست، اما از محبت و عشق به خدا، نمی تواند سکوت کند و با وجود تمام شکایت ها و سختی ها، کلام خدا همچون آتشی در استخوان است و نمی تواند آن را به مردم نگوید و از بیان کلام خدا بین مردم خودداری کند. پاسخ به «تجسم خدا و اتحاد او با گوشت و خون پیروان خود». در خصوص کالبد انسانی گرفتن «خدا» یا «کلمهٔ خدا» که در انجیل یوحنا، باب ۱، آیهٔ ۱، مراجعه کنید به توضیحات موجود در بند بالاتر تحت عنوان «در پاسخ به بیان تثلیث». قابل ذکر است که باور مسیحیان بر اینکه خداوند در جسم عیسی مسیح، که همان معبد یا خانهٔ مقدس خداست، برگرفته از تعالیم انجیل است که حضور خداوند در جسم عیسی، آن خانه یا معبد را با ذکر نام دیگر عیسی بیان می کند: نام دیگر عیسی، عمانوئیل است که در زبان عبری یعنی: خدا با ما. این نام را اِشعیای نبی در کتاب خود نیز برای مسیح ذکر می کند. اما در خصوص یکی شدن خداوند یا ساکن شدن روح پاک خداوند -روح القدس- که خود خداوند است، در وجود انسان های با ایمان و صادق، احتمالاً منظور عشای ربانی ذکر شده در انجیل است، که این نمادی است که مسیحیان انتقادی
به آن وارد نمی دانند، بلکه آن را نشانهٔ وحدت و یکپارچگی قلمداد می کنند و با شستن پای یکدیگر، که نشانهٔ خضوع و خدمت به یکدیگر است، از فرمان خدا پیروی می کنند. پاسخ به «تبدیل آب به شراب به عنوان اولین معجزه». در بخش عهد قدیم از کتاب مقدس، اعتیاد به الکل و میگساری و مستی غیرقابل کنترل جزو اعمال نادرست و مذموم خوانده شده و در بخش عهد جدید صراحتاً حرام اعلام شد، امّا استفادهٔ کنترل شده از الکل منعی ندارد. درنتیجه مسیحیان انتقادی به معجزهٔ «تبدیل آب به شراب» توسط عیسی مسیح وارد نمی دانند. پاسخ به "مستی مکرر لوط پیامبر و زنای او با دو دخترش". نکتهٔ اول اینکه، لوط در کتاب مقدس هیچگاه به عنوان "پیامبر" یا "نبی" معرفی نشده است، بلکه صرفاً به عنوان شخصی که نسبت به شرایط زمانی و فرهنگی حاکم در محل زندگی خود موضع صحیح تری داشت و به همین دلیل کتاب مقدس او را درستکار می خواند و آن طور که خداوند از زبان پطرس رسول می فرماید، لوط "... "هر روز با دیدن و شنیدن بی اخلاقی آنان آزرده می شد" و احتمالاً اهالی شهر خود را به خاطر همجنس باز بودن سرزنش می کرده، طوری که مردم شهر سدوم - آن طور که خداوند در تورات می فرماید- می گفتند "[لوط]
مثل یک داور (قاضی) رفتار می کند"". لوط در مقیاس با اصول اخلاقی ارائه شده در یهودیت و مسیحیت که قرن ها بعد ظهور کردند به هیچ وجه شخص ایده آلی نبود. هنگامی که فرشتگان خداوند به ظاهرِ دو مَرد به خانهٔ لوط آمده بودند، تا او و اهالی خانهٔ او را دربارهٔ بلا و مجازاتی که خداوند بر شهر سدوم و عموره خواهد آورد با خبر سازند، اهالی شهر -به قصد تجاوز و همجنس گرایی- بر در خانهٔ لوط آمدند و از لوط خواستند تا مهمانان خود را به دست اهالی شهر بسپارد. لوط از این نظر که در مقابل خواستهٔ آنان ایستادگی کرد، کار درستی کرد، اما راه چاره ای که با خود اندیشید، پیشنهاد داد تا دختران باکرهٔ خود را به دست آنان بسپارد. این راه حل اخلاقی درستی نبود و خداوند در هیچ جایی از کتاب مقدس این راه حل او را به هیچ وجه تأیید نمی کند، بلکه صرفاً بیان و روایت شده که لوط چه کاری کرد. این البته آخرین اشتباه لوط نبود، بلکه او بعدها در حالت مستی اجازه داد تا دخترانش با او همبستر شوند که از نظر اخلاقی در یهودیت و مسیحیت کار غیراخلاقی ای به حساب می آید، طوری که حتی رابطهٔ جنسی با بستگان دورتر همچون نَوه، حرام اعلام می شود. بله، آن طور که در صفحهٔ نقد کتاب
مقدس گفته شده، لوط مرتکب زنا با محارم شد، اما باید توجه کرد که لوط پیامبر خدا نبوده، بلکه صرفاً از این جهت که همجنس گرایی اهالی شهر ساکن در آن برایش آزار دهنده بود و پیام فرشتگان خدا را پذیرفت، که به دلیل دعای ابراهیم پیامبر نزد لوط آمده بودند، از این جهت او -نسبت به شرایط زمانی و فرهنگی- درستکار خوانده شده است. پاسخ به "ساخت بت و دعوت به بت پرستی از طرف هارون پیامبر و برادر موسی". تفاسیر متفاوتی در مورد ساختن گوسالهٔ طلایی وجود دارد. با این حال یک تفسیر/احتمال این است که هارون (برادرِ موسی نبی) بت را احتمالاً تحت اجبار یا شاید حتی تهدید ساخته باشد. این احتمال از آن جا تقویت می شود که هارون در پاسخ به موسی، که از او پرسید ""این قوم بر تو چه کرده بودند، که گناهی عظیم بر ایشان وارد ساختی؟" به موسی نبی چنین پاسخ می دهد: "خشم سرورم برافروخته نشود. تو خودت می دانی که این قوم به بدی گرایش دارند. به من گفتند برای ما خدایی بساز تا در مقابل ما حرکت کند، زیرا این موسی، مَردی که ما را از مصر بیرون آورده، نمی دانیم چه بر سر او آمده". همچنین در ادامهٔ روایت ماجرا مکتوب است، که هارون «افسار امّت اسرائیل را رها کرده» بود. ا
ین احتمال وجود دارد که هارون از این جهت خطا کرده باشد که به خاطر تهدید یا حتی شاید حفظ جان خود، اسرائیلیان را از پرستش گوساله منع نکرده بود، لیکن در هر صورت هارون نبود که داوطلبانه گوسالهٔ طلایی را ساخت. با این حال هارون نیز به همین دلیل مورد خشم خداوند قرار گرفت که با دعای بخشش موسی نبی، خداوند از گناه هارون/کوتاهیِ هارون در مسئولیتِ خود در خصوص "اَفسار زدن"" به قوم اسرائیل گذشت کرد. همچنین مکتوب است که هنگامی که موسی نبی پس از بازگشت از کوه سینا و دیدن گوسالهٔ طلایی، پیش از مجازات الهی، یک فرصت توبه به امّت اسرائیل می دهد، قومِ لاوی (یکی از دوازده سبط اسرائیل) جزو توبه کنندگان هستند پاسخ به «مستی و زنای داود پیامبر با زن شوهردار». داود، بر اساس کتاب مقدس، پادشاه اسرائیل و پیامبر بود. با این وجود، او در یک مرحله از زندگی خود مرتکب لغزش و گناه بزرگ زنا شد. این گناه او را خداوند با فرستادن پیامبر دیگر، به نام ناتان نبی به او نمایاند. داود هرچند توبه قلبی کرد، اما در هر صورت تبعات این گناه در نهایت منجر به از بین رفتن حکومت اسرائیل شد. توبهٔ داود نبی، توبهٔ صادقانه بود، هرچند که لغزش و گناه وی بسیار بزرگ بود. ب
اید توجه داشت، داود نبی، با اینکه پادشاه بود و هیچ کس او را بابت اعمالش بازخواست نمی کرد، امّا وقتی صدای خداوند را از زبان ناتان نبی شنید، بدون تکبّر، معترف به گناه بزرگ خود شد و توبه کرد. آموزه ای که می توان از این روایت تاریخی فراگرفت، این است که انسان، هرچقدر هم در گذشتهٔ خود بر طبق فرامان ها خداوند راه رفته باشد، امّا لغزش در هر لحظه در کمین اوست، همچون یهودای اسخریوطی، که ابتدا منتخب عیسی مسیح و جزو حواریون او بود، امّا به مسیح خیانت ورزید. با این تفاوت که داود نبی، با وجود لغزش بسیار بزرگ خود، از گناه خود توبه قلبی کرد. پاسخ به «فحاشی و مستی نوح پیامبر». آن طور که از آموزهٔ کتاب مقدس و به خصوص در انجیل و تعالیم عیسی مسیح برمیآید، احکام خداوند برای انسان ها در طول زمان متفاوت بوده است. مستی و مصرف بیش از حد الکل در مسیحیت صراحتاً جزو اعمال نادرست خوانده شد، اما تا قبل از آن منعی بر آن وجود نداشت. در یک مورد قابل توجه، ازدواجِ یعقوب با راحیل و لیه بود، که خواهر یکدیگر بودند. ازدواج هم زمان با دو خواهر هرچند از زمان شریعت یهود به بعد در کتاب مقدس حرام خوانده شد اما پیش از آن ظاهراً منع دینی بر آن وجود نداش
ت. به همین ترتیب، نوح نیز (که بسیار پیش تر از یعقوب و ابراهیم می زیست) در کتاب مقدس مردی درستکار "نسبت به هم عصرانِ خود" و دعوت کننده انسان ها به عدالت است. اما باید توجه کرد، که پیامبر بودن نوح، با استفاده از الکل تناقضی ندارد، چرا که خداوند منعی برای استفادهٔ متعادل از شراب قرار نداده است. حال آن که دو نکته را باید در نظر داشت:
فهرست خان های زندیه فهرست افرادی از طایفه زند است که از سال های ۱۷۵۱ تا ۱۷۹۴ میلادی بر بخش های گسترده ای از ایران حکم راندند. کریم خان زند نخستین خان این دودمان تقریباً بر سراسر ایران حکم رانی کرد اما از تاج گذاری و خود را شاه خواندن اجتناب ورزید و در عوض خود را وکیل الرعایا نامید. خان های بعدی این دودمان نیز به پیروی از وی خود را تنها خان نامیدند و هرگز از عنوان شاه استفاده نکرده اند.
مجله مالکیت معنوی اروپا (EIPR) یک بررسی قانونی ماهانه است که از سال ۱۹۷۸ توسط سویت و ماکسول (اکنون بخشی از تامسون رویترز منتشر شده است، که شامل حقوق بین المللی مالکیت فکری است. سردبیر عمومی آن از بدو تأسیس ۱۹۷۸ تاکنون هیو برت بوده است. اولین شماره های EIPR، برای اکتبر تا دسامبر ۱۹۷۸، شماره گذاری نشده است. جلد ۱ با ژانویه ۱۹۷۹ آغاز می شود. ناشر اولیه آن ESC Publishing. بود، متعاقباً توسط سویت و ماکسول. که بعداً تامسون رویترز آن را بدست آورد.
زبان های چینی شاخه اصلی خانواده زبان های چینی-تبتی را تشکیل می دهند. غالباً مطرح می شود که بین زبان های چینی و سایر اعضای خانواده (زبان های تبتی-برمه ای) اختلاف اساسی وجود دارد، اما این نظر توسط تعداد فزاینده ای از محققان رد می شود. زبان های بای، که طبقه بندی آنها دشوار است، ممکن است شاخه ای جداشده از چینی کهن و جزئی از خانواده زبان های چینی باشد. زبان های چین () زبان هایی هستند که در چین صحبت می شوند. زبان غالب در چین که به هفت گروه زبان اصلی (که به دلایل سیاسی به عنوان لهجه تقسیم بندی می شوند) تقسیم می شود، به عنوان هانیو (چینی ساده شده: 汉语؛ چینی سنتی: 漢語؛ پینین: هاننی) شناخته می شود و به عنوان یک رشته علمی مجزا در چین در نظر گرفته شده و مطالعه می شود. هانیو یا زبان هان، هشت گونه اصلی را شامل می شود که از نظر ساخت شناسی واژگانی و آوایی از یکدیگر به حدی متفاوت هستند که اغلب از نظر متقابل برای گویشوران خود غیرقابل درک خواهند بود شبیه زبان انگلیسی و زبان آلمانی یا زبان دانمارکی. زبان هایی که بیشتر مورد مطالعه و پشتیبانی دولت قرار گرفته اند شامل زبان چینی، زبان مغولی، زبان تبتی، زبان اویغوری و زبان ژوانگ است. چ