Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
داشتند. نبرد بین نیروهای ژاپنی و انگلیسی در شبه جزیره مالایا در کل دسامبر و ژانویه ۱۹۴۲ ادامه داشت. انگلیسی ها مجبور شدند بسیاری از مواضع خود، از جمله کوالا لامپور (پایتخت مالزی کنونی) را رها و تخلیه کنند. سنگاپور یک شهر جزیره ای در جنوب شبه جزیره مالایا است که از قرن نوزدهم مستعمره بریتانیا بود. نبرد سنگاپور از ۸ تا ۱۵ فوریه ۱۹۴۲ بین نیروهای متفقین (عمدتاً مشترک المنافع انگلیس) و نیروهای ژاپنی انجام شد. اولین نیروهای ژاپنی در ۸ فوریه ۱۹۴۲ از طریق خط ساحلی شمال غربی در سنگاپور پیاده شدند. پس از یک هفته جنگ شدید، سرلشکر انگلیسی آرتور پرسیوال سنگاپور را در مقابل دوربین های خبری ژاپنی تسلیم ژنرال ژاپنی یاماشیتا تومویوکی کرد. با تسلیم سنگاپور، انگلیس پایگاه خود را در شرق از دست داد. ژاپنی ها، مناطق تولید کلیدی نفت بورنئو، جاوه مرکزی، مالنگ، سپو، بلورا، سوماترا، و گینه نو هلند را در اواخر کارزار هند شرقی هلند تصرف کردند و نیروهای مسلح هلندی را شکست دادند. با این حال، کارشکنی های متفقین این کار را برای ژاپنی ها دشوار ساخته بود تا تولید نفت را به اوج قبل از جنگ بازگرداند. نبرد بورنئو. بورنئو از نظر نفت و سایر مواد خ
ام غنی بود و در جنوب غربی اقیانوس آرام اهمیت استراتژیک زیادی داشت اما نه هلند و نه انگلیس منابع لازم برای دفاع صحیح از آن را نداشتند. در ۱۵ دسامبر ۱۹۴۱، کاروان حمله ژاپن به سریا در شمال بورنئو رسید و به سرعت میدان های نفتی را تسخیر کرد و نوارهای هوایی مستقر در آنجا را ایمن نمود. ژاپنی ها در ۲۴ دسامبر وارد کوچینگ مرکز ایالت ساراواک (مالزی کنونی)، بزرگ ترین شهر بورنئو شدند که انگلیسی ها در آن زمان فرودگاهش را تخریب کرده بودند. در طول ژانویه، واحدهای ژاپنی در بورنئوی هلند پیشروی کردند. در طی چند ماه بعد، نیروهای انگلیس و هلند به سمت جنوب و در جنگل عقب نشستند و پس از ده هفته در کوه های پوشیده از جنگل، در اول آوریل ۱۹۴۲ تسلیم شدند. تغییر جریان (ژوئن ۱۹۴۲). استراتژیست های نظامی ژاپنی از اختلاف نامطلوب بین ظرفیت صنعتی امپراتوری ژاپن و ایالات متحده آگاه بودند. به همین دلیل آن ها استدلال می کردند که موفقیت ژاپنی ها وابسته به توانایی آن ها برای گسترش مزیت استراتژیک به دست آمده در بندرگاه پرل هاربر با پیروزی های سریع و پی درپی استراتژیک است. فرماندهی ژاپنی استدلال می کرد که تنها نابودی قاطع ناوگان ایالات متحده در اقیانو
س آرام و فتح پاسگاه های راه دور آمریکا باعث می شود که امپراتوری ژاپن تحت تأثیر قدرت صنعتی آمریکا قرار نگیرد. در آوریل ۱۹۴۲، ژاپن برای اولین بار در حمله دولیتل بمباران شد. نبرد میدوی. در سال ۱۹۴۰ نیروی دریایی آمریکا کار بر روی یک پایگاه اصلی هوایی و زیردریایی را در جزایر میدوی آغاز کرد. ژاپن تشخیص داده بود که کنترل جزیره مرجانی برای برنامه هایش در مرکز اقیانوس آرام بسیار مهم است. اگر ژاپن می توانست جزایر را تصرف کند، آنگاه حضور نظامی آمریکا در هاوایی، در فاصله ۱۷۷۰ کیلومتری جنوب شرقی، می توانست به طور جدی تهدید شود. علاوه بر این، خطوط تدارکات بین آمریکا و استرالیا نیز ممکن بود قطع شود و در نتیجه با فلج شدن تلاش جنگی متفقین، جنوب غربی اقیانوس آرام برای فتح در دسترس ژاپنی ها قرار گیرد. در ماه مه سال ۱۹۴۲، ژاپن، علی رغم برتری عددی که داشت، در شکست دادن قاطع متفقین در نبرد دریای مرجان ناموفق بود و این موضوع برابر بود با شکست استراتژیک امپراتوری ژاپن. در پی این ناکامی، ژاپن در نبرد میدوی در ژوئن ۱۹۴۲ چهار ناوگان خود را از دست داد که اولین شکست قاطع برای نیروی دریایی امپراتوری ژاپن را رقم زد. این رویداد، نقطه عطف جن
گ بود زیرا نیروی دریایی ژاپن قابلیت های استراتژیک تهاجمی خود را از دست داد و هرگز موفق نشد آن را بازسازی کند. نبرد گوادالکانال. نیروهای زمینی استرالیایی در سپتامبر ۱۹۴۲ در نبرد خلیج میلنه تفنگداران ژاپنی را در گینه نو شکست دادند. این رویداد، اولین شکست زمینی بود که ژاپنی ها در اقیانوس آرام متحمل شدند. یک ماه پس از شکست ژاپن در میدوی، نیروی دریایی شروع به ساخت یک پروازگاه (فرودگاه) در سواحل شمالی جزیره گوادالکانال کرد که بعدها هندرسون فیلد نام گرفت. ژاپن قصد داشت در این جزیره یک پایگاه نظامی بسازد و مسیر رفت و آمد آمریکا و استرالیا را قطع کند. این پروازگاه در ماه پنجم ماه اوت سال ۱۹۴۲ کامل شد اما درست دو روز بعد، آمریکا ۲۰٬۰۰۰ نیرو را دو جزیره نزدیک به گوادالکانال، جزایر فلوریدا و تولاگی پیاده کرد. پس از گذشت ۶ ماه از این حمله برآورد می شود که در حدود ۲۰٬۰۰۰ سرباز ژاپنی در این نبرد کشته شده و ۱۵٬۰۰۰ نفر بر اثر گرسنگی و بیماری جان خود را از دست داده باشند. پیروزی های بیشتر متفقین در لشکرکشی گوادال کانال در سپتامبر ۱۹۴۲، و گینه نو در سال ۱۹۴۳ امپراتوری ژاپن را برای زمان باقی مانده از جنگ در حالت دفاعی قرار داد،
با عقب نشینی ژاپن از گوادال کانال، به دلیل غرق شدن تعداد زیادی شناور حمل و نقل، ذخایر نفتی ژاپن که از قبل محدود شده بود از بین رفت. یاماموتو ایسوروکو، فرمانده کل ناوگان ترکیبی، پس از شکست در نبرد میدوی، خیلی زود فرماندهی حمله هوایی را در کارزار جزایر سلیمان را برعهده گرفت. وی با اشاره به اهمیت استراتژیک گوادالکانال، متوجه شد که ایجاد پایگاه آمریکایی در آنجا سلطه ژاپن را بر اقیانوس آرام جنوبی را به چالش می کشد. پس از ۵ ماه تلاش های بسیار، او متوجه شد که نمی تواند آمریکایی ها را از جزایر سلیمان خارج کند. پس از شکست در نبرد و خروج ژاپنی ها از گوادالکانال در تلاش برای ایجاد روحیه، یاماموتو تصمیم گرفت سفرهای بازرسی را در سراسر اقیانوس آرام جنوبی انجام دهد. در آوریل ۱۹۴۳، اطلاعات آمریکا گزارش های تور یاماموتو را توسط ماجیک رهگیری کرد. هجده هواپیمای آمریکایی منتظر اولین تلاش در تاریخ بودند تا در کمین یک فرمانده کل قوا دشمن در هوا باشند. در روز هجدهم آوریل، هواپیمای میتسوبیشی جی۴ام او، توسط یک پی-۳۸ آمریکایی، در جنوب جزیره بوگنویل در قلمروی گینه نو ساقط شد. در تاریخ ۵ ژوئن، خاکستر دریاسالار در توکیو در مراسمی مورد اح
ترام قرار گرفت، انجام این ادای احترام در این ابعاد فقط یک بار پیش از این در تاریخ ژاپن - دقیقاً در همان روز در سال ۱۹۳۴ نسبت به دریاسالار توگو انجام شده بود. پیشروی متفقین به سمت ژاپن (۱۹۴۵–۱۹۴۲). طی سال های ۱۹۴۳ و ۱۹۴۴، نیروهای متفقین با پشتوانه توان صنعتی و منابع عظیم خام آمریکا، پیوسته به سمت ژاپن پیشروی کردند. ارتش ششم ایالات متحده به رهبری داگلاس مک آرتور، در ۲۰ اکتبر ۱۹۴۴ در لیته (یکی از استان های کشور فیلیپین) پیاده شد. در ماه های بعدی، در طی لشکرکشی فیلیپین (۴۵–۱۹۴۲)، نیروهای تلفیقی آمریکا، همراه با واحدهای چریکی بومی، فیلیپین را از کنترل ژاپن خارج کردند. نبرد ایووجیما. در اوایل سال ۱۹۴۵، تفنگداران آمریکا کنترل جزایر اوگاساوارا را در چندین نبرد سخت مانند نبرد ایووجیما به دست گرفتند که آغاز سقوط جزایر ژاپن بود. در فوریه ۱۹۴۵، نیروهای نظامی آمریکایی متشکل از حدود ۷۰٬۰۰۰ تفنگدار دریایی به ایووجیما حمله کردند. ایووجیما یک جزیره کوچک آتشفشانی ۵۲۲ مایلی در جنوب توکیو است که بیش از ۲۳٬۰۰۰ ژاپنی از آن دفاع می کردند. اطلاعات آمریکا انتظار داشت که جزیره طی ۵ روز سقوط کند. در عوض، این نبرد هفت برابر بیشتر طول کش
ید. از ۱۹ فوریه تا ۲۶ مارس - ۶٬۸۰۰ سرباز آمریکایی کشته و نزدیک به ۲۰٬۰۰۰ نفر زخمی شدند.‏ در طرف مقابل و از نیروهای ژاپنی، به غیر از ۲۱۰ نفر ژاپنی که اسیر شدند، مابقی نفرات تماماً کشته شدند. نبرد اوکیناوا. نبرد اوکیناوا بزرگ ترین عملیات آبی خاکی انجام شده در جنگ اقیانوس آرام در جنگ جهانی دوم بود که از اواخر مارس تا ژوئن ۱۹۴۵ به مدت ۸۲ روز ادامه داشت. در ۲۶ مارس ۱۹۴۵ آمریکا در غرب ناها در اوکیناوا نیرو پیاده کرد. به دنبال آن در روز اول آوریل نیز از طرف ساحل جزیره اوکیناوا به این جزیره وارد شد. پس از حمله آمریکا ارتش ژاپن و مردم به طرف جنوب جزیره اوکیناوا گریختند. به علت فرار دست جمعی حدود ۳۰۰٬۰۰۰ نفر به طرف منطقهٔ کوچکی در این جزیره، هرج و مرج بزرگی بین فراریان به وجود آمد؛ از جمله خودکشی های دسته جمعی اوکیناوا که در نواحی مختلف به وقوع پیوست. در مدت سه ماه در جنگ شدیدی که درگرفت در حدود ۱۰۰٬۰۰۰ نفر از مردم کشته شدند همچنین کشته شدگان ارتش ژاپن نیز بالغ بر ۹۰٬۰۰۰ نفر بود که در این بین در حدود ۲۴٬۰۰۰ نفر از آنان اهالی استان اوکیناوا بودند. بدین ترتیب در آن زمان استان اوکیناوا در حدود یک چهارم جمعیت خود را از دست
داد. کامیکازه در اصل به بادی که به قدرت خدا می وزد، گفته می شود. در ژاپن، جایی که طوفان های زیادی وجود دارد، این باور وجود داشت که اگر از فضایل خدا پیروی نکنید، به وسیله وزیدن باد و طوفان مجازات خواهید شد. یک نمونه معمول از این عقیده در تاریخ ژاپن، نابودی دو کشتی جنگی مغول در حمله مغول به ژاپن (۱۲۷۴، ۱۲۸۱) در خلیج هاکاتا است. در پایان جنگ جهانی دوم، سرویس هوایی نیروی دریایی امپراتوری ژاپن بر اساس واقعیت تاریخی وزیدن طوفان در هنگام حمله مغول، یک سپاه حمله ویژه به نام «کامیکازه» تشکیل داد. پس از شکست نیروی دریایی ژاپن از ارتش آمریکا در نبرد دریای فیلیپین، در اکتبر سال ۱۹۴۴، سرلشکر اونیشی تاکیجیرو، فرمانده کل ناوگان هوایی یکم سپاهی ویژه کامیکازه یا «هواپیماهای انتحاری» را تشکیل داد. نخستین بار ۲۲ هواپیما به فرماندهی کاپیتان سکی یوکیو از ۲۱ تا ۲۵ اکتبر ۱۹۴۴ به ناوگان آمریکا در خلیج لیته در دریای فیلیپین هجوم آوردند. تا پایان جنگ، حدود ۲۴۰۰ هواپیما اعزام شده و ۲۵۲۰ نفر در عمل کشته شدند. در نتیجه، حدود ۲۰ کشتی جنگی غرق شدند و حدود ۲۰۰ کشتی آسیب دیدند. اگرچه میزان آسیب توسط کامیکازه از بمباران معمولی بیشتر بود، اما
تعداد کشتی های غرق شده یا آسیب دیده تنها یک دهم تعداد هواپیمای شرکت کننده در این نوع عملیات بود. پس از تأمین امنیت فرودگاه ها در سایپن و گوام در تابستان ۱۹۴۴، نیروهای هوایی ارتش آمریکا یک عملیات بمباران راهبردی با استفاده از بمب آتش زا به عهده گرفتند. سوزاندن شهرهای ژاپن در تلاش برای نابود کردن صنعت ژاپن و تضعیف روحیه مردم این کشور بود. عملیات بمباران توکیو (۱۰ مارس ۱۹۴۵) در شب ۱۰–۹ مارس ۱۹۴۵، با هواپیماهای بی ۲۹، منجر به کشته شدن حدود ۸۳٬۷۹۳ نفر در توکیو شد. حدود ۵۰۰٬۰۰۰–۳۵۰٬۰۰۰ نفر از شهروندان در ۶۶ شهر دیگر ژاپن نیز به دلیل بمباران توسط بمباران آتش زا در ژاپن کشته شدند. همزمان با این حملات، حمل و نقل ساحلی ژاپن با عملیات مین گذاری گسترده توسط عملیات گرسنگی آمریکا به شدت مختل شد. ششم و نهم اوت ۱۹۴۵ بمب های هسته ای آمریکایی لیتل بوی (پسر کوچک) و فَت مَن (مرد چاق) شهرهای هیروشیما و ناگاساکی را ویران کردند. این بمباران های اتمی اولین و تنها سلاح های اینچنینی علیه ملت دیگری در جنگ بود. این دو بمب در عرض چند دقیقه تقریباً ۱۲۰٬۰۰۰ تا ۱۴۰٬۰۰۰ نفر را به کام مرگ کشاند و تعداد بسیاری مرگ نیز در نتیجه پرتو یونیزان در
هفته ها، ماه ها و سال های بعدی رخ داد. در اثر این بمب ها تا پایان سال ۱۹۴۵ حدود ۱۴۰٬۰۰۰ نفر در هیروشیما و ۸۰٬۰۰۰ نفر در ناگاساکی کشته شدند. هیباکوشا لقبی است که ژاپنی ها به بازماندگان این حملات داده اند. گرچه این افراد از جهنم بمباران اتمی زنده بیرون آمدند اما تبعات و زخم های عمیق آن را تا پایان عمر به همراه کشیدند. به رغم پیمان بی طرفی ژاپن و شوروی، در ماه فوریه ۱۹۴۵ در کنفرانس یالتا، ایالات متحده، بریتانیا، و اتحاد جماهیر شوروی موافقت کردند که شوروی ظرف سه ماه پس از شکست آلمان در اروپا وارد جنگ با ژاپن شود. جنگ روسیه-ژاپن در فاصله دو بمباران اتمی ژاپن در سحرگاه روز ۹ اوت آغاز شد. این جنگ منجر به اشغال منچوری و استان کارافوتو در جنوب جزیره ساخالین و تهدید واقعی حمله شوروی به جزایر اصلی ژاپن شد. تسلیم. اعلان پوتسدام با موکوساتسو (نادیده گرفتن) امپراتوری ژاپن همراه شد اما این کشور پس از بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی و اعلام جنگ توسط اتحاد جماهیر شوروی، تسلیم شد و جنگ جهانی دوم را پایان داد. افراط گرایان نظامی تلاش کردند تا از پخش رادیویی اعلامیه تسلیم امپراتور به ملت جلوگیری کنند. تعدادی از افسران نظامی و
ملی گراها که آبروی خود را ازدست رفته می پنداشتند، اقدام به خودکشی کردند اما اعتبار و اراده شخصی امپراتور باعث شد که نظم در کشور برقرار بماند. امپراتور هیروهیتو در یک سخنرانی رادیویی ملی در ظهر ۱۵ اوت، برای اولین بار با مردم عادی صحبت کرد که از آن زمان به بعد، به عنوان پخش صدای جواهر شناخته شده است. کیفیت ضبط چندان خوب نبود و امپراتور به زبان ژاپنی کلاسیک اعلام کرد که ژاپن پس از شکست های جنگی و بمباران های اتمی، درخواست متفقین را برای تسلیم بدون قید و شرط می پذیرد. در پی آن یک گوینده ان اچ کی با زبانی ساده تر به نحوی که برای مردم عادی قابل فهم باشد گفت که جنگ تمام شده و ژاپنی ها پیروز نشدند. متن در ۱۴ اوت ثبت شده بود. متعصبان ارتش، با شنیدن خبر ضبط صدای امپراتور، به کاخ حمله کردند تا نوارهای ضبط شده را از بین ببرند. گفته می شود وفاداران به امپراتور، آن را در یک سبد مخفی کردند و از قصر بیرون بردند. با این حال سه هفته طول کشید تا ژاپن رسماً قرارداد تسلیم را امضا کرد. در این توافق که در دوم سپتامبر بر عرشه ناو جنگی میزوری انجام گرفت و بیش از ۲۰ دقیقه طول نکشید، ژنرال مک آرتور که از سوی متفقین این تسلیم نامه را ام
ضا می کرد در نطقی اظهار امیدواری کرد که دنیای آینده بدون جنگ و خونریزی باشد و کشورهای درگیر در جنگ جهانی دوم، غالب یا مغلوب، جنگ را پشت سر بگذارند و آن را به فراموشی بسپارند و زندگانی را از سر گیرند. رئیس جمهور آمریکا، هری ترومن ژنرال مک آرتور را به عنوان سرفرمانده نیروهای اشغال کننده ژاپن انتخاب کرد و او بر پایه همین فرمان، مسئول نظارت بر روند خلع سلاح نیروهای نظامی و انجام اصلاحات در این کشور نیز شد. در آمریکا، دوم سپتامبر که که ژاپن به صورت رسمی سند تسلیم را امضا کرد، پایان جنگ دوم به شمار می رود. در اسناد تاریخی نیز دوم سپتامبر به طور رسمی روز پایان جنگ جهانی دوم به شمار می رود. دلایل تسلیم. مقالات اصلی: تسلیم ژاپن ریچارد بی. فرانک مورخ نظامی آمریکایی، می نویسد، تسلیم ژاپن نیاز به دو مرحله جداگانه و به همان اندازه حیاتی داشت. اولاً، شخصی با اقتدار قانونی باید تصمیم سیاسی می گرفت که ژاپن تسلیم شود. دوم، نیروهای مسلح ژاپن باید از تسلیم شدن دولت تبعیت می کردند. تصمیم امپراتور برای دستور تسلیم ناشی از از دست دادن ایمان به پیروزی، بمباران اتمی و نگرانی از دورنمای شورش داخلی بود. اما این بدان معنا نبود که جنگ م
طمئناً پایان خواهد یافت زیرا احتمال داشت نیروهای مسلح ژاپن حتی از دستور امپراتور نیز پیروی نکنند. سرانجام شش عضو شورای عالی هدایت جنگ برای جلسه در حضور امپراتور (جلسه ۹ اوت ۱۹۴۵) در واکنش به بمباران های اتمی جمع شدند. این شش نفر عبارت بودند از وزیر امور خارجه شیگه نوری توگو، نخست وزیر کانتارو سوزوکی و وزیر نیروی دریایی دریاسالار میتسوماسا یونای، ژنرال آنامی کوره چیکا، وزیر ارتش و ژنرال یوشیجیرو اومیزو، رئیس ستاد ارتش، و دریاسالار تویودا سوئه مو از نیروی دریایی همچنین نخست وزیر سابق کی ایچیرو هیرانوما رئیس شورای خصوصی نیز به اعضای فوق اضافه شد. این شخصیت های مهم نظامی و سیاسی پس از بحث و گفتگو و شنیدن دلایل امپراتور، در پایان این نشست تاریخی در مورد لزوم تسلیم با امپراتور موافقت کردند و بعداً تمامی افراد کابینه دولت تصمیم هیروهیتو را به سیاست دولت رسمی تبدیل کردند. شاید نتوان تنها یک عامل را به عنوان دلیل قطعی تسلیم ژاپن برشمرد چرا که تاریخ پژوهان، عوامل متعددی را در این امر دخیل دانسته اند که برخی از آنها در زیر آمده است: بمباران اتمی. تصمیم رئیس جمهور آمریکا هری ترومن برای استفاده از بمب اتمی برای دهه ها محل
بحث و مناقشه بوده است، اما تأثیر بمباران ناگاساکی بر تسلیم ژاپن تقریباً فوری بود. در ۱۰ اوت دولت ژاپن با صدور بیانیه ای موافقت کرد که تسلیم شود، با این شرط که موقعیت امپراتور به عنوان یک حاکم مستقل به چالش کشیده نخواهد شد. همچنین امپراتور هیروهیتو سنت عدم مداخله امپراتور در امور سیاسی را کنار گذاشت و حمایت خود از پذیرفتن شرایط اعلامیه پوتسدام را اعلام کرد. نابرابری تسلیحاتی. مورخ نظامی آمریکایی جفری وارو می نویسد، در سال اول جنگ، آمریکا ۴۰ درصد و ژاپن ۳۰ درصد آسیب به کشتی های خود را متحمل شدند. آمریکا به سرعت آن خسارات را جبران کرد و سپس ساخت کشتی را گسترش داد اما ژاپنی ها در کل در طول جنگ، هرگز حتی نتوانستند خسارات اولیه را جبران کنند. در سال ۱۹۴۳، تنها سه ناو هواپیمابر در ژاپنی در حال ساخت بودند، در حالی که ۲۲ ناوبر در ایالات متحده ساخته می شد. تولید هواپیمای ژاپنی تولید تنها ۲۰ درصد تولید آمریکا بود. در طول سال ۱۹۴۲، ایالات متحده ۴۹٬۰۰۰ هواپیما ساخت ژاپنی فقط ۹٬۰۰۰. در طول جنگ، آمریکایی ها ۳۲٬۵۰۰۰ هواپیمای جنگی ساختند ژاپنی فقط ۷۶٬۰۰۰. این آمار به تنهایی نشان دهندهٔ عدم تطابق تسلیحاتی و اقتصادی فاحش بین د
و قدرت است. جدول زیر ساخت تسلیحات را در دو کشور ژاپن و آمریکا بین سال های ۱۹۴۰–۱۹۴۴ نشان می دهد. حمله شوروی. در فوریه ۱۹۴۵، استالین با رهبران متفقین در یالتا ملاقات کرد و وعده داد که سه ماه پس از تسلیم آلمان، به ژاپن حمله کند. او به قول خود عمل کرد و نیروهای شوروی در ساعات نخستین ۹ اوت، قبل از بمباران اتمی ناگاساکی به منچوری حمله کردند تا جنگ شوروی و ژاپن آغاز شود. این رویداد، برای رهبران ژاپن که در ماه ژوئیه همان سال سعی داشتند شوروی را به عنوان میانجی در یک توافق صلح با متفقین درگیر کنند، یک شوک بود. مورخ ژاپنی هاسه گاوا تسویوشی، شواهدی را ارائه داده است که نشان می دهد جنگ اقیانوس آرام نه به دلیل بمباران اتمی بلکه به علت حمله شوروی به ژاپن پایان یافته است. ژنرال های ژاپنی در اواخر دهه ۱۹۳۰ در درگیری های مرزی منچوری، دو بار طعم شکست از شوروی را چشیده بودند و دریافته بودند که گشودن یک جبهه جدید به معنای مقاومت گسترده تر بی فایده است. محاصره دریایی ژاپن. بر اساس نوشته دانشنامه بریتانیکا، بازرسان پس از جنگ به این نتیجه رسیدند که بمب های اتمی و ورود شوروی به جنگ، اگرچه احتمالاً تسلیم ژاپن را تسریع کرده اند، اما
هیچ یک در تصمیم گیری برای تسلیم نقش اساسی نداشتند. بر اساس این نظر، محاصره دریایی جزایر ژاپن با جلوگیری از بهره برداری از مستعمرات جدید ژاپن، پایین آمدن میزان تجارت و شکست اقتصادی را موجب شد که در پی آن متقاعد کردن رهبران ژاپن در ناامیدی از ادامه جنگ را به همراه داشته است. بمباران ها موجب آگاهی پیدا کردن مردم از شکست شد. تخریب نیروی دریایی و هوایی ژاپن جزایر خانگی را به خطر انداخت. در پایان جنگ، شهرهای ژاپن تخریب شد، ذخایر آن به پایان رسید و ظرفیت صنعتی آن از بین رفت. دولت بدون اعتبار و احترام شده بود. کمبود نگران کنندهٔ غذا و افزایش تورم آنچه را که از قدرت ملی باقی مانده بود را تهدید می کرد. دوره اشغال ژاپن. ژاپن از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۲ تحت اشغال نظامی متفقین بود. ژنرال آمریکایی داگلاس مک آرتور تا سال ۱۹۵۱ فرماندهی عالی نیروهای متفقین در ژاپن را بر عهده داشت. هر چند شورای متفقین در توکیو مشتمل بر آمریکا، اتحاد جماهیر شوروی، چین و کشورهای مشترک المنافع بود اما می توان آن را امری کاملاً آمریکایی در نظر آورد. ژاپن، برخلاف آلمان، مستقیماً توسط نیروهای خارجی اداره نمی شد و داگلاس مک آرتور با پشتیبانی تیم های «دولت نظ
امی» محلی ستاد عمومی بزرگی را در توکیو ایجاد کرده بود تا سیاست اشغال را پیش ببرد. در عوض، متفقین برای اجرای دستورالعمل های خود به دولت ژاپن و ارگان های آن، به ویژه بوروکراسی اداری، اعتماد کردند. این دوره به اشغال ژاپن مشهور است و طی آن، مک آرتور ژاپن را به سمت تغییر قانون اساسی و نظامی زدایی هدایت می کرد. اشغال متفقین با کمک اقتصادی و سیاسی، تا دهه ۱۹۵۰ نیز ادامه یافت. نیروهای متفقین به ژاپن دستور لغو قانون اساسی میجی و اجرای قانون اساسی ژاپن را دادند. سپس نام امپراتوری ژاپن در ۳ مه ۱۹۴۷ به ژاپن تغییر داده شد. پس از جنگ. جمعیت ژاپن در سال ۱۹۳۹، ۷۱٬۳۸۰٬۰۰۰ بود. تعداد کشته شدگان در ارتش ۲٬۳۰۰٬۰۰۰ نفر (شامل سربازان کره ای و تایوانی هم می شود که در آن زمان تبعه ژاپن به شمار می آمدند) برآورد می شود. تعداد کشته شدگان غیرنظامی ۵۰۰٬۰۰۰ نفر در داخل ژاپن و ۳۰۰٬۰۰۰ نفر غیرنظامی ژاپنی در خارج از آن برآورد می شود. در مجموع ۳٬۱۰۰٬۰۰۰ نفر و (۳٫۶۷ 〜 ۴٫۳۷ درصد از جمعیت ژاپن) در اثر جنگ جهانی دوم کشته شدند. قبل و در طی جنگ جهانی دوم میزان قابل توجهی از مهاجرت ژاپنی ها به سرزمین های خارج از کشور ژاپن به نواحی اشغال شده توسط امپ
راتوری ژاپن انجام شد، از جمله مهاجرت به کره، تایوان تحت حاکمیت ژاپن، مانچوکوئو و استان کارافوتو (نیمه جنوبی جزیره ساخالین). برخلاف مهاجران به قاره آمریکا، مردمان ژاپنی که به مستعمرات می رفتند، در بدو ورود، طبقه اجتماعی بالاتری از مردم بومی را اشغال می کردند. در سال ۱۹۳۸، ۳۰۹٬۰۰۰ ژاپنی در تایوان زندگی می کردند. با پایان جنگ جهانی دوم، بیش از ۸۵۰٬۰۰۰ ژاپنی در کره (کشور) و بیش از ۲ میلیون نفر در چین زندگی می کردند که بیشترشان در مانچوکوئو کشاورز بودند. برنامه ژاپنی ها این بود که ۵ میلیون شهرک نشین ژاپنی را در مانچوکوئو اسکان دهند. پس از پایان جنگ جهانی دوم، تایوان ابتدا به چین باز پس داده شد. در چین، نیروهای ناسیونالیستی و کمونیستی در ژوئن ۱۹۴۶ جنگ داخلی را از سر گرفتند. نیروهای کمونیست پیروز شدند و جمهوری خلق چین را در سرزمین اصلی تأسیس کردند و نیروهای ناسیونالیست در سال ۱۹۴۹ به تایوان عقب نشینی کردند. در پایان جنگ جهانی دوم، پرسنل نظامی و کارمندان غیرنظامی در خارج از ژاپن ۳٫۰۸ میلیون نفر و ۴۵۰ هزار نفر در نیروی دریایی شاغل بودند که در مجموع ۳٫۵۳ میلیون نفر بود. با احتساب ۳ میلیون نفر از مردم عادی، حدود ۶٫۶ میل
یون نفر ژاپنی در خارج از کشور بودند که ۹ درصد جمعیت ژاپن را در آن زمان تشکیل می داد. قدرت های متفقین بیش از ۶ میلیون تبعه ژاپنی را از مستعمرات سراسر آسیا به کشور خود بازگرداندند. از طرف دیگر، برخی به طور غیرارادی در خارج از کشور باقی ماندند، مانند ژاپنیان باقی مانده در چین یا اسیران جنگی اسیر شده توسط ارتش سرخ که مجبور به کار در سیبری شدند. پس از اشغال ژاپن آمریکا جزایر سابق ژاپن را در اقیانوس آرام غربی در اختیار گرفت، در حالی که شوروی ها ساخالین و جزایر کوریل را ضمیمه خاک خود کردند. در سال ۱۹۴۶، امپراتور هیروهیتو برابری خود را با سایر انسان ها اعلام کرد و اظهار کرد که هیچ قدرت ماوراءالطبیعه ای ندارد و انسانی بیش نیست. قانون اساسی ژاپن پس از جنگ سلطنت را حفظ کرد اما امپراتور را فقط یک نماد دولت تعریف کرد و تمام قدرت سیاسی به نمایندگان منتخب رسید. برخلاف بسیاری از افراد برجسته امپراتوری ژاپن در جنگ، امپراتور هیروهیتو به عنوان یک جنایتکار جنگی متهم نشد، تا حدی به دلیل اینکه مقامات آمریکا ترس داشتند که این کار می تواند کار اشغال آنها را در ژاپن به هرج و مرج بکشاند. از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۱، امپراتور هیروهیتو در کشور
گشت و گذار کرد و بر کارهای بازسازی نظارت داشت. اشغال آمریکا در سال ۱۹۵۲ پایان یافت، و پس از آن هیروهیتو بیشتر در پس زمینه خدمت کرد در حالی که ژاپن یک دوره رشد سریع اقتصادی را پشت سر گذاشت. او در ۷ ژانویه ۱۹۸۹ درگذشت و نزدیک به ۶۴ سال از عمرش را بر تخت سلطنت گذراند. در سال ۱۹۴۷، قانون اساسی جدید به مرحلهٔ اجرا گذاشته شد و ملت ژاپن طبق این قانون متعهد شد که از صلح و نظام دمکراتیک پشتیبانی کند. در همان سال ژاپن از سلطهٔ مستقیم آمریکا آمریکا خارج شد. استعمارزدایی. اهداف جنگی ژاپن ایجاد «نظم جدید در آسیای شرقی» بود که بر اساس مفهوم «برابری» بنا شده بود که ژاپن را در مرکز یک بلوک اقتصادی متشکل از منچوری، کره و شمال چین قرار می داد که از مواد اولیه کشورهای استعمار شده و ثروتمند جنوب شرقی آسیا استفاده می نمود. در حالی که ژاپن با کوتاه کردن دست حاکمان غربی پیشین این نواحی، دست دوستی و اتحاد به طرف آن ها دراز می کرد اما در عمل «شرق آسیا برای آسیا»، شعار این کارزار، به معنای «آسیای شرقی برای ژاپن» بود. پس از جنگ جهانی دوم، جنبش های قومی و استقلال استعماری در سراسر جهان به ویژه در آسیای جنوب شرقی رخ داد و کشورها یکی پس ا
ز دیگری استقلال خود را اعلام کردند. استعمارزدایی تا حدی به این دلیل بود که قدرت های استعماری بریتانیای کبیر، فرانسه و هلند قدرت خود را از دست داده بودند، اما همچنین نفوذ ژاپن در طول جنگ نیز به عنوان عامل استعمارزدایی در نظر گرفته می شود. پس از شروع جنگ، ژاپن ایجاد حوزه رفاه مشترک آسیای شرقی بزرگ را به عنوان هدف همزیستی و رفاه مشترک میان آسیایی ها مطرح کرد. در سال ۱۹۴۳، ژاپن استقلال برمه (میانمار کنونی) و فیلیپین را به رسمیت شناخت و دولت موقت هند آزاد را به رهبری سبهاش چندر بوس تأیید کرد. در نوامبر همان سال، علاوه بر این مناطق، نمایندگانی از تایلند، مانچوکوئو و برخی کشورهای دیگر در توکیو گرد هم آمدند تا کنفرانس آسیای شرقی بزرگ را برگزار کنند و در آنجا طی اعلامیه ای خواستار خروج از حاکمیت استعماری توسط غرب و لغو تبعیض نژادی کشورهای غربی شدند. حمایت ژاپن از استقلال کشورهای مستعمره در ابتدا با استقبال محلی مواجه شد. با این حال، ژاپن ادامه جنگ را بیش از هر چیز در اولویت قرار داد، یک اداره نظامی در سرزمین های اشغالی ایجاد کرد و شروع به تهیه نفت و سایر منابع از این کشورها کرد. با بدتر شدن وضعیت جنگ، ارتش ژاپن نسبت ب
ه کشورهای جنوب شرقی آسیا برخوردی متکبرانه در پیش گرفت. در پاسخ مردم سرزمین های اشغالی نیز در برابر حکومت ژاپن مقاومت را آغاز کردند و نیروهای ضد ژاپنی را سازماندهی کردند. پس از پیروزی متفقین در جنگ، قدرت های استعماری غربی با اعتراضات شدید بی سابقه و تحرکات استقلال طلبانه ساکنان محلی در آسیای جنوب شرقی مواجه شدند. اندونزی. بلافاصله پس از تسلیم ژاپن، ، در ۱۷ اوت ۱۹۴۵ احمد سوکارنو، استقلال اندونزی را اعلام کرد.اما ارتش هلند استقلال اندونزی را به رسمیت نشناخت و جنگ استقلال اندونزی آغاز شد. اگرچه ارتش هلند توانست برتری خود را از نظر نظامی حفظ کند، اما در برابر فشار جامعه جهانی تسلیم شد و هند شرقی هلند در سال ۱۹۴۹ به عنوان «اندونزی» مستقل شد. پس از جنگ، هلند موقعیت خود را به عنوان یک قدرت عمده استعماری از دست داد. دولت ژاپن از جنگ استقلال اندونزی حمایت نکرد زیرا متفقین به ارتشیان شکست خورده ژاپنی دستور منع کمک به استقلال طلبان را داده بودند با این وجود برخی از سربازان باقیمانده ژاپنی به دلایل گوناگون با استقلال طلبان همراه شدند و با نیروهای هلندی و انگلیسی جنگیدند. باید توجه داشت که این موضع رسمی ژاپن نبود برعکس مقا
مات نظامی با آنان به مشابه «فراری» رفتار می کردند و بازیابی آبروی آن ها مدت زیادی طول کشید. ویتنام. پس از انقلاب آگوست (اوت ۱۹۴۵) در هندوچین فرانسه، کمونیست انقلابی هو شی مین، رهبر جبهه ویت مین، در ۲ سپتامبر ۱۹۴۵ اعلام استقلال ویتنام را از فرانسه اعلام کرد. پس از ۱۵ اوت، ارتش ژاپن در حال آماده باش برای تسلیم شدن در هندوچین فرانسه (ویتنام) بود، اما برخی از واحدها و سربازان سلاح های خود را به ویت مین تحویل دادند، به صورت انفرادی به آنها پیوستند. در حدود ۶۰۰ نفر سربازهای باقیمانده ژاپنی برای استقلال ویتنام در جنگ اول هندوچین (جنگ مقاومت ضد فرانسه) شرکت داشتند. آنها به ارتش ویت مین آموزش نظامی می دادند و در کنار آنها می جنگیدند. هند. با آغاز جنگ اقیانوس آرام و ارتش ژاپن حمله نظامی تمام عیار به جنوب شرقی آسیا را آغاز کردند، هند بیم آن را داشت که ارتش ژاپن ممکن است از طریق برمه به هند حمله کنند. در واقع ژاپن نه برنامه ای برای تحت کنترل قرار دادن هند در طول جنگ اقیانوس آرام داشت و نه تصور می کرد که هند در حوزه رفاه مشترک شرق آسیای بزرگ گنجانده شود با این حال، هنگامی که ارتش ژاپن تعداد زیادی از سربازان هندی عضو ارتش