Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شان کرد: "این احتمال وجود دارد که آیین بودا در اوایل پیشرفت مسیحیت تأثیر داشته باشد" و اینکه دانشمندان "توجهات بسیاری را به زمینه های تولد ، زندگی ، آموزه ها و مرگ بودا و عیسی جلب کرده اند". این پیشنهاد که یک مسیح بزرگسال قبل از شروع رسالتش به هندوستان سفر کرده و تحت تأثیر آیین بودایی قرار گرفته است، اولین بار توسط نیکولاس نووتویچ در سال 1894 در کتاب "زندگی ناشناخته عیسی مسیح مطرح شد" که به طور گسترده ای منتشر شد و اساس نظریه های دیگر قرار گرفت. نظریه نوتوویچ از ابتدا بحث برانگیز بود و مورد انتقاد گسترده ای قرار گرفت. هنگامی که داستان وی توسط مورخان مورد بررسی مجدد قرار گرفت ، نوتوویچ اعتراف کرد که شواهد را جعل کرده است. رد نفوذ. بیشتر محققان بر این باورند که هیچ مدرک تاریخی مبنی بر تأثیر آیین بودایی بر مسیحیت وجود ندارد، پائولا فردریکسن اظهار داشت که هیچ کار علمی جدی منشأ مسیحیت را خارج از زمینه یهودیت فلسطین قرن 1 قرار نداده است. لزلی هولدن اظهار داشت که اگرچه موازین مدرن بین تعالیم عیسی و بودا ترسیم شده است ، اما این مقایسه ها پس از تماسهای تبلیغی در قرن نوزدهم پدیدار شده است و از نظر تاریخی هیچ شواهد موثق
ی از ارتباط بین بودیسم و مسیح وجود ندارد. علمای دیگر مانند ادی و بوید می گویند که هیچ شواهدی از یک تأثیر تاریخی توسط منابع در خارج بر روی نویسندگان عهد جدید وجود ندارد و بسیاری از دانشمندان باور دارند که نفوذ تاریخی از این نوع در مسیحیت به طور کامل غیر محتمل است با توجه به اینکه در قرن اول توحیدی گالیله یهودیان به آنچه آنها بعنوان داستانهای بت پرست می دیدند افکارشان باز نبوده است. دائرة "المعارف بودیسم" Macmillan بیان می دارد که نظریه های تأثیر بودیسم بر اوایل مسیحیت فاقد پایه و اساس تاریخی است. فلسفه مدرن هرگونه مبنای تاریخی سفر عیسی مسیح به هند یا تبت یا تأثیرات بین تعالیم مسیحیت و بودیسم را به طور کامل رد کرده و تلاش در نمادگرایی موازی را مواردی از موازی کاری دانسته است که در اهمیت شباهت ها بسیار بزرگ نمایی می کند. تصاویر نمادین اصلی این دو سنت، تفاوت ساختار اعتقادی آنها را تأیید می کند، زمانی که مرگ صلح آمیز گوتاما بودا در سنین پیری با تصویر خشن مصلوب شدن عیسی مسیح به عنوان قربانی داوطلبانه برای کفاره گناهان بشریت در تضاد به نظر می رسد. دانشمندان بودایی مانند ماسائو آبه ، مرکزیت مصلوب شدن در مسیحیت را شکا
فی آشتی ناپذیر بین این دو سیستم اعتقادی می دانند. پدران کلیسا. نویسندگان مسیحی اوایل قرن 3 و 4 مانند هیپولیتوس و اپی فانیوس درباره یک سکیتانیوس که در حدود سال 50 میلادی به هند سفر کرد ، می نویسند، از آنجا که وی "آموزه دو اصل" را آورد. ظاهراً شاگرد سکیتانوس ، تربینتوس خود را "بودا" معرفی کرد ("او خود را بودا می نامید" کوریل اورشلیمی ) و در یهودیه به خوبی شناخته شد و گفته شد که با حواریون گفتگو کرده و از تجارت خود با هند کتابهایی را برگردانده است. همین نویسنده می گوید که کتابها و دانش وی تحت اختیار مانی قرار گرفت و پایه و اساس عقاید مانوی شد . سنت جروم (قرن چهارم میلادی) ذکر می کند که اعتقاد بوداییان در مورد به دنیا آمدن بودا از یک باکره به عنوان "نظر [...] به این مطلب اشاره دارد که بودا، بنیانگذار آیین آنها، از طریق یک باکره به دنیا آمده است" (بودا ، طبق سنت بودایی، از لگن مادرش متولد شد). گفته شده است که این افسانه تولد از باکره در بودیسم، بر مسیحیت تأثیر گذاشته است. عرفان. عرفان شامل فرقه های کوچک مسیحی بود که در قرن های 2 و 5 وجود داشته و توسط مسیحیان جریان اصلی به عنوان بدعت گذار رد می شدند. تماس هایی بین
گنوسی و هندی وجود داشته است، به عنوان مثال بار دایسان، متکلم عرفانی سوری، در قرن 3 مبادلات خود را با مأموریت های افراد مقدس از هند (به یونانی: Σαρμαναίοι، Sramanas) توصیف می کند ، و از طریق سوریه به Elagabalus یا یک سلسله دیگر سوران امپراطور روم می روند. گزارشهای وی توسط پورفیری (De abstin.، iv، 17) و Stobaeus (Eccles.، iii، 56، 141) نقل شده است. این امر باعث ایجاد پیشنهادهایی از سوی زکاریاس پ. تاندی شده است که احتمالاً سنت بودایی بر عرفان و از این رو مسیحیت تأثیر گذاشته است. تاندی همچنین تأثیرات احتمالی را از طریق فرقه یهودی Therapeutae در نظر گرفته است، که به نظر او احتمالاً در قرن اول بودایی بوده اند. با این حال، عرفان توسط مسیحیان به شدت رد شد و س. 180 ایرنئوس در کتاب " "در مورد کشف و سرنگونی به اصطلاح عارضه عرفان"" "که عموماً در برابر بدعت ها" خوانده می شود، علیه آنها به طور کامل نوشت. در قرن سوم هندی های غیر مسیحی نیز توسط مسیحیانی که اعمال خود را محکوم می کردند، بدعتگذار قلمداد می شدند. ایلین پاگلز تحقیق در مورد تأثیر بودیسم بر عرفان را تشویق کرده است، اما او معتقد است که گرچه جذاب است، اما شواهد هر گو
نه نفوذی بی نتیجه است. وی همچنین نتیجه گرفت که این موازات ممکن است تصادفی باشد زیرا سنتهای موازی ممکن است در فرهنگهای مختلف ظهور کند.
جسی کاترین گری (؛ – ) جراح سرطان، پژوهش گر و استاد دانشگاه اهل کانادا بود. وی بین سال های ۱۹۳۹ تا ۱۹۶۵ میلادی فعالیت می کرد. او را که به «بانوی نخست جراحی» کانادا مشهور بود، یکی از زنان پیش کسوت و پیش گام جراحی می دانند که توانست سرآمد رشته ای باشد که بیشتر در سیطرهٔ مردان است. وی در دوران فعالیت حرفه ای اش یکی از چهار جراح برتر سرطان در آمریکای شمالی بود. زندگی نامه. جسی گری در آگوستا، جورجیا زاده شد و هنگامی که دو سال داشت، به همراه والدین به تورنتو کانادا مهاجرت کردند در همان شهر دوران تحصیلی مدرسه و دانشگاه را گذراند و باقی عمر در آنجا ماند. وی عضو «انجمن آلفا دلتا پی» بود و در سال ۱۹۳۴ از دانشگاه تورنتو دکترای پزشکی گرفت و دانشکدهٔ پزشکی بابت عملکرد درخشانش به او «نشان زرین» اعطا نمود که نخستین زنی بود که چنین نشانی را از دانشکدهٔ پزشکی دریافت می نمود. وی نخستین زنی در کشور کانادا بود که مدرک جراحی عمومی اش ثبت شد و مجوز کار گرفت. (البته جنی اسمایلی رابرتسون نخستین جراح ثبت شده در کانادا بود، اما در دوران او، بیمارستان ها اجازهٔ کار به زنان به عنوان جراح نمی دادند). وی همچنین نخستین زن کانادایی بود که با
لاترین مدرک جراحی ممکن را (موسوم به کارشناسی ارشد جراحی یا ) دریافت نمود. وی سپس برای گذراندن یک دورهٔ یک ساله کارورزی به بیمارستان سنت مِـری منچستر در انگلستان رفت. پس از بازگشت به تورنتو در سال ۱۹۴۰، دورهٔ دستیاری جراحی را در دانشگاه تورنتو آغاز کرد و نخستین رزیدنت جراحی زن در کانادا شد. جسی از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۶ در بیمارستان کالج زنان و رئیس جراحان آن مرکز شد. در مدت حضورش در اینجا، وی را یکی از چهار جراح برتر سرطان در آمریکای شمالی می دانستند که نخستین کلینیک تشخیص سرطان را در کانادا برپا کرد. وی در سال ۱۹۶۵ از دانشگاه تورنتو بازنشسته شد. طی دوران فعالیتش، مقالات متعددی به خصوص در زمینهٔ جراحی لوله گوارش منتشر کرد و یک فصل از «درس نامهٔ جامع جراحی هنری کُل» را دربارهٔ جراحی رودهٔ بزرگ به رشتهٔ تحریر درآورد. پس از مرگ او، «بخش جراحی روده جسی گری» در محل سابق کارش برپاشد که هدفش تشخیص زودهنگام و به موقع سرطان روده بزرگ است. جوایز و افتخارها. گزیده ای از افتخارها، عضویت ها و جوایز دریافتی جسی گری به شرح زیر است: در سال ۲۰۱۷ میلادی و در روز جهانی زنان، «انجمن پزشکی کانادا» ضمن نکوداشت نامش، وی را یکی زنانی دانس
ت که نقش برجسته ای در شغل و حرفه شان داشته اند.
منار قتلغ تیمور مناری در شهر کهنه گرگانج واقع در ترکمنستان است که در ١۰١١ هجری قمری و در زمان حکمرانی خوارزمشاهیان ساخته شده است. ارتفاع آن ۶۰ متر و قطر آن ١٢ متر در پایه و ٢ متر در بلندی است.
سرای کِـیسی () یک مرکز تخصصی مراقبت های درمانی اچ آی وی/ایدز در تورنتو کاناداست که در عین حال، مراقبت در منزل و برنامه های اطلاع رسانی و آموزشی برای جامعه هم در این زمینه ارائه می کند. این مرکز در هسته شهر تورنتو و در تقاطع خیابان جارویس و خیابان ایزابلا واقع شده است. هنگامی که این مرکز در سال ۱۹۸۸ میلادی به همت عده ای داوطلب سخت کوش و یک روزنامه نگار و فعال مدنی مشهور تأسیس شد، یک مرکز تخصصی منحصربه فرد در کانادا محسوب می گردید. این مرکز درمانی، نامش را از «کیسی فرین» می گیرد که مادرش جون کال وود یکی از داوطلبان و فعالان اصلی برپایی آن بود که با همت و تلاش شان، بودجهٔ راه اندازی آن تأمین گشت. کیسی در سن ۲۰ سالگی و در حالی که سوار بر موتورسیکلتش به دانشگاه می رفت، توسط یک رانندهٔ مست کشته شد که اثری جانگداز بر روی مادرش گذاشت. او و مارگارات مک برنی (یکی دیگر از پایه گذاران اصلی این مرکز) که پسرش را بر اثر بی مبالاتی یک رانندهٔ مست از دست داده بود، از برخوردِ جامعه با افرادی که مبتلا به ایدز بودند و با سختی و رنج می میرند، مبهوت بودند و تصمیم گرفتند در این باره کاری کنند. این مرکز برای نکوداشت نام کیسی فرین نا
م گذاری شد که در یک حادثه فاجعه بار، جوان مرگ شد.
هرایر استپانی هونانیان (؛ زاده - درگذشت ) مهندس، نیکوکار اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۱ سپتامبر ۱۹۳۰ در کرکوک به دنیا آمد و از فارغ التحصیل گشت وی در ۹ آوریل ۲۰۲۱ در سن ۹۰ سالگی درگذشت.
رادوجه دومانوویچ (؛ – ) نویسنده، آموزگار، روزنامه نگار اهل پادشاهی صربستان بود. بیشتر شهرت وی برای داستان کوتاه طنز وی می باشد. رادوجه دومانوویچ در سال های ۱۸۹۰ تا ۱۸۹۴ در دانشگاه بزرگ بلگراد در رشته لغت شناسی به تحصیل پرداخت و داستان هایش را برای اولین بار با بیانی مستقل از دیگر آثار آن زمان نوشت. دومانوویچ بهترین طنزپرداز در تمام ادبیات صربستان در طول قرن بیستم محسوب می شود. دومانوویچ ، نویسنده ای با استعداد و علاقه مند به سیاست ، از قلم تسخیر ناپذیر خود در برابر بی عدالتی های دموکراسی در حال ساخت استفاده کرد. در صربستان، بسیاری از مدارس و کتابخانه ها به نام وی نامگذاری شده است. همچنین بنیادی با نام رادوجه دومانوویچ در صربستان به دادن جوایزی برای داستان های انتقادی و طنز هر ساله به نویسندگان می دهد. در سال ۲۰۱۳ نیز پروژه ای با نام رادوجه دومانوویچ ایجاد شد که به منظور جمع آوری آثار دومانوویچ، ترجمه و انتشار در سراسر جهان بود. پیوند به بیرون. پروژه ای با نام رادوجه دومانوویچ
بوهموند دوم (۱۱۰۷/۱۱۰۸ – فوریه ۱۱۳۰) از سال ۱۱۱۱ تا ۱۱۲۸ شاهزاده تارانتو و از سال ۱۱۱۱/۱۱۱۹ تا ۱۱۳۰ شاهزاده انطاکیه بود. وی پسر بوهموند یکم بود که در سال ۱۱۰۸ در معاهده دیوول مجبور به تسلیم شدن در برابر امپراتوری بیزانس شده بود. سه سال بعد، بوهموند، شاهزاده نشین تارانتو را تحت سرپرستی مادرش، کنستانس فرانسه، به ارث برد اما شاهزاده نشین انطاکیه تا سال ۱۱۱۱ توسط برادرزاده پدرش، تانکرد، اداره می شد. پسرعموی تانکرد، راجر سالرنو، کنترل این شاهزاده نشین را از ۱۱۱۱ تا ۱۱۱۹ در دست داشت. پس از اینکه راجر در نبرد دشت خون کشته شد، بالدوین دوم پادشاه اورشلیم اداره انطاکیه را بر عهده گرفت. با این حال، او حق بوهموند برای دست داشتن حکومت شاهزاده نشین پس از رسیدن به سن بلوغ را به رسمیت شناخت. بوهموند در پاییز ۱۱۲۶ به انطاکیه رسید. او لشکرکشی های نظامی موفقی علیه دولت های مسلمان همجوار راه انداخت، اما درگیری و منازعات او با ژوسلین یکم، کنت ادسا، به عمادالدین زنگی امکان تصرف موصل و حلب را داد. در همین حال، راجر دوم سیسیل در سال ۱۱۲۸ شاهزاده نشین تارانتو را اشغال کرد. بوهموند در حین مبارزه با امیر دانشمند طی یک لشکرکشی نظامی در
کیلیکیه کشته شد، و گمشتکین سر بوهموند را برای خلیفه عباسی فرستاد. ابتدای زندگی. بوهموند دوم پسر بوهموند یکم شاهزاده تارانتو و انطاکیه و کنستانس فرانسه بود. او احتمالاً در سال ۱۱۰۷ یا ۱۱۰۸ متولد شده است. در سال ۱۱۰۴، بوهموند یکم برای یافتن متحد و کمک نظامی علیه امپراتوری بیزانس به اروپا بازگشت و برادرزاده اش تانکرد را در شامات گذاشت تا شاهزاده نشین انطاکیه را اداره کند. دو منشور نشان می دهد که تانکرد در سال ۱۱۰۸ خود را شاهزاده انطاکیه نامیده است. در سپتامبر همان سال، بوهموند یکم مجبور به امضای معاهده دیوول شد که به امپراتوری بیزانس اجازه الحاق انطاکیه به قلمرو امپراتوری پس از مرگ او را می داد. بوهموند یکم در سال ۱۱۱۱ در آپولیا درگذشت. بوهموند دوم هنوز کودک و خردسال بود، بنابراین مادرش مسئولیت حکومت تارانتو را بر عهده گرفت. امپراتور بیزانس الکسیوس یکم فرستادگانی نزد تانکرد فرستاد تا کنترل انطاکیه را مطالبه کند، اما تانکرد از اطاعت خودداری کرد و به حکومت بر شاهزاده نشین ادامه داد. تانکرد در سال ۱۱۱۲ درگذشت و انطاکیه را به برادرزاده اش، راجر سالرنو، واگذار کرد. وضعیت حکومت راجر بر انطاکیه نامشخص است. بر اساس گزار
ش ویلیام صوری، تانکرد راجر را جانشین خود کرد «با این تفاهم که در صورت درخواست بوهموند یا وارثانش، نباید از بازگرداندن آن خودداری کند»، که نشان می دهد راجر صرفاً نایب السلطنه بوهموند خردسال بوده است. راجر عنوان شاهزاده را پذیرفت که نشان می دهد خود را حاکم انطاکیه به حق خود می دانست. فوشیه شارتری که مقارن با راجر می زیست، او را متهم کرد که «ارباب خود، پسر بوهموند [یکم] که در آن زمان با مادرش در آپولیا زندگی می کرد» را از حق و میراث پدرش محروم کرده است. منشورهای صادر شده در قلمروهای ایتالیایی بوهموند بین ۱۱۱۷ و ۱۱۱۹ تأکید می کردند که او پسر شاهزاده انطاکیه است، اما او را شاهزاده نمی نامیدند. پس از اینکه راجر و بیشتر اشراف انطاکیه در نبرد دشت خون در ۲۸ ژوئن ۱۱۱۹ کشته شدند، پادشاه بالدوین دوم اورشلیم به سرعت به شمال شامات آمد تا انطاکیه را از ایلغازی، حاکم ارتقی ماردین، نجات دهد. بر اساس گزارش گوتیه والتر، اشراف باقی مانده انطاکیه بالدوین را حاکم انطاکیه اعلام کردند، اما آنها تأکید کردند که «وارث حقیقی» انطاکیه بوهموند است؛ بالدوین نیز قول داد که انطاکیه را به بوهموند واگذار کند، اگر بوهموند به شاهزاده نشین بیاید.
کسانی که در جلسه حضور داشتند موافقت کردند که بوهموند باید با دختر بالدوین، آلیس، ازدواج کند. آنها همچنین مقرر کردند که بوهموند حق ادعای کمک های مالی و امتیازات را که در طول غیبتش به شاهزاده نشین داده شده، نخواهد داشت. بالدوین دوم در سال ۱۱۲۳ در نبرد حران اسیر شد، و اهالی انطاکیه فرستادگانی نزد بوهموند فرستادند و از او خواستند به شاهزاده نشین خود بیاید. بوهموند در سن ۱۶ سالگی به سن بلوغ رسید. بر اساس گزارش ویلیام صوری، او با دوک ویلیام دوم آپولیا توافقی کرد که مقرر می داشت هر کدام که ابتدا بدون وارث بمیرد، شاهزاده نشین خود را به دیگری اعطا کند؛ با این حال، نمی توان به اعتبار این گزارش ویلیام صوری اطمینان داشت. الکساندر تلزه چنین ثبت کرده است که قبل از رفتن به شامات، بوهموند قلمروهای ایتالیایی خود را به سریر مقدس سپرد، اما رومالد سالرنو چنین بیان داشته که او الکساندر، کنت کونورسانو، را ناظر آن قلمروی خود کرد. بوهموند در سپتامبر ۱۱۲۶ با ناوگانی متشکل از بیست و چهار کشتی از اوترانتو عازم انطاکیه شد. شاهزاده انطاکیه. بوهموند در اکتبر یا نوامبر به بندر سنت سمعان در قلمروی شاهزاده نشین انطاکیه رسید. او به انطاکیه ر
فت تا با بالدوین دوم پادشاه اورشلیم ملاقات کند و او نیز متعاقباً انطاکیه را به او واگذار کرد. بوهموند به طور رسمی در حضور بالدوین به عنوان شاهزاده قدرت انطاکیه را دریافت کرد. ماتئوس اورهایه تسی بوهموند را به عنوان «شخصیتی قدرتمند و قدرت بزرگ» توصیف کرده است. بدرالدوله، کفرطاب را کمی پس از ورود بوهموند تصرف کرد، اما بوهموند سریعاً قلعه را در اوایل ۱۱۲۷ بازپس گرفت. بر اساس مورخ استیون رانسیمان، حمله بوهموند علیه منقذیان شیزر که توسط اسامه بن منقذ ثبت شده، نیز در این ایام به وقوع پیوسته است. بوهموند در سال ۱۱۲۷ با ژوسلین یکم ادسا درگیر شد، هرچند براساس منابع دلیل دشمنی و اختلاف میان طرفین مشخص نیست. بر اساس گفتهٔ رانسیمان، ژوسلین بخشی از قلمروهای سابق انطاکیه را از آق سنقر برسقی، حاکم موصل، تصرف کرد. علاوه بر این، بوهموند از واگذاری اعزاز به ژوسلین خودداری کرد، علی رغم اینکه راجر سالرنو آن را به عنوان مهریه همسر دوم خود، ماریا سالرنو، به ژوسلین وعده داده بود. همچنین ژوسلین با استفاده از عدم حضور بوهموند بخاطر شرکت در یک لشکرکشی، با کمک نیروهای مزدور ترک به قلمروی انطاکیه حمله کرده و روستاهای مرزی را غارت کرده بو
د. برنارد ولانس، اسقف اعظم لاتین انطاکیه، دستور به تحریم کنت نشین ادسا داد. بالدوین دوم در اوایل ۱۱۲۸ به سرعت عازم شمال شد تا میان بوهموند و ژوسلین میانجیگری کند. ژوسلین که در آن ایام به شدت بیمار شده بود، موافقت کرد قلمروهای متصرفی را به بوهموند بازگرداند و به او اعلام وفاداری کرد. با این حال، درگیری بین بوهموند و ژوسلین به عمادالدین زنگی، جانشین آق سنقر، امکان تصرف حلب بدون مقاومت در ۲۸ ژوئن ۱۱۲۸ را داد. در همین حال، پسرعموی بوهموند، ویلیام دوم آپولیا، در ۲۵ ژوئیه ۱۱۲۷ بدون وارث درگذشت. پاپ هونوریوس دوم سعی کرد از تصرف آپولیا توسط کنت راجر دوم سیسیل (هم پسرعموی ویلیام و هم بوهموند) جلوگیری کند، اما راجر از او اطاعت نکرد. در مه ۱۱۲۸، او به قلمروی بوهموند در ایتالیا حمله کرد و تارانتو، اوترانتو و بریندیزی را بدون مقاومت تصرف کرد. او فتح کل شاهزاده نشین تا حدود ۱۵ ژوئن تکمیل کرد. در آن ایام با استفاده از اختلافات بین حشاشین و تاج الملوک بوری، اتابک دمشق، بالدوین دوم اورشلیم به قلمروی دمشق حمله کرد و در نوامبر ۱۱۲۹ بانیاس را محاصره کرد. بوهموند و ژوسلین به بالدوین پیوستند، اما بارندگی شدید صلیبیون را واداشت که
به محاصره را بردارند. بوهموند تصمیم گرفت آنازاربوس و سایر قلمروهایی که توسط پادشاهی ارمنی کیلیکیه تصرف شده بودند، بازپس گیرد. او در فوریه ۱۱۳۰ حمله خود را به کیلیکیه آغاز و در امتداد رودخانه سیهان به همراه نیروهایش حرکت درآمد. لوون یکم شاهزاده ارمنستان از امیر دانشمند غازی کمک خواست که حمله ای غافلگیرانه به ارتش بوهموند کند. در جریان این حمله غافلگیرانه بوهموند و سربازانش در نبرد کشته شدند. بر اساس گزارش میکائیل سریانی، ترک ها بوهموند را درجا کشتند زیرا او را نشناخته بودند؛ چراکه اگر او را می شناختند، او را به اسارت می گرفتند تا از انطاکیه تقاضای فدیه کنند. با این حال گمشتکین سر بوهموند را مومیایی کرد و برای المسترشد، خلیفه عباسی، فرستاد. خانواده. همسر بوهموند، آلیس، دختر دوم بالدوین دوم اورشلیم و مورفیا ملیتنه بود. تنها فرزند آنها، کنستانس، در هنگام مرگ بوهموند در ۱۱۳۰ دو ساله داشت. آلیس سعی کرد نیابت کنستانس را برای خود تضمین کند، اما اشراف انطاکیه پدرش، بالدوین دوم اورشلیم، را ترجیح دادند. پس از مرگ بوهموند، راجر دوم سیسیل ادعای حق بر انطاکیه را کرد، اما هرگز نتوانست آن را در برابر کنستانس به دست آورد.
کفرطاب () که در منابع صلیبیون با عنوان کافاردا شناخته می شود، شهر و قلعه ای نظامی در شمال غربی سوریه بود که در دوره قرون وسطی میان معره نعمان در شمال و شیزر در جنوب قرار داشت. کفرطاب در حاشیه و دامنه جنوبی جبل الزاویه قرار گرفته بود و براساس گفته جغرافی دادن فرانسوی، روبرت بولنگر، کفرطاب یکی سایت و محوطه باستانی بود که در ۲٫۵ کلیومتری شمال غربی خان شیخون قرار داشت.
نبرد دشت خون () که با عناوینی همچون نبرد بلاط یا نبرد سرمدا نیز شناخته می شود، نبردی است در سال ۲۸ ژوئن ۱۱۱۹ میان نیروهای شاهزاده نشین انطاکیه به رهبری راجر سالرنو و نیروهای ارتقیان حلب به رهبری ایلغازی که با پیروزی ارتقیان و کشته شدن بخش اعظمی از نیروهای انطاکیه و راجر سالرنو همراه بود.
وزیر مسکن، جوامع و دولت محلی، همچنین به عنوان وزیر جوامع نامیده می شود، یک سمت کابینه است که در راس وزارت مسکن، جوامع و دولت محلی انگلستان قرار دارد، که قبلاً از سال ۲۰۰۶ به عنوان اداره جوامع و دولت محلی شناخته می شد این بخش در سال ۲۰۰۶ توسط نخست وزیر وقت انگلیس ، تونی بلر ، به جای دفتر معاون نخست وزیر ایجاد شد. وزیر امور خارجه مسئولیت های وزیر امور خارجه را در قبال جوامع و دولت محلی بر عهده گرفت. این پست، تحت سمت معاون نخست وزیر، در سال ۲۰۰۵، از انتقال چندین وظیفه از نخست وزیر وقت، جان پرسکوت، ایجاد شد.
بوهموند سوم () که با عنوان بوهموند کودک نیز شناخته می شود، شاهزاده انطاکیه از سال ۱۱۶۳ ال ۱۲۰۱ میلادی بود. وی فرزند کنستانس و ریموند پواتیه بود. بوهموند در سال ۱۱۶۳ به حکومت انطاکیه رسید و در نخستین سال حکومت خود با حمله نورالدین زنگی در واکنش به حمله امالریک به مصر روبه رو شد. در حدود سال ۱۱۶۵ برای جلب حمایت و کمک مانوئل یکم، امپراتوری بیزانس، عازم قسطنطنیه شد و به همراه اسقف اتانازیوس به انطاکیه بازگشت. در زلزله سال ۱۱۷۰ که موجب ویرانی کامل کلیسای جامع انطاکیه شد، اتانازیوس درگذشت تا آیمری لیموژی جانشین وی گردد. بوهموند در سال ۱۱۷۷ میلادی، با یکی خویشاوندان مانوئل به نام تئودورا ازدواج کرد اما سه سال بعد به منظور ازدواج با معشوقه خود، سیبلا، ازدواج خود را با وی فسخ کرد. اسقف ایمری ازدواج وی با سیبلا را غیرشرعی اعلام کرد اما از جانب بوهموند از مقام خود خلع شد. بوهموند از سال ۱۱۷۷ تا ۱۱۸۱ با صلاح الدین ایوبی پیمان صلحی منعقد ساخت اما با حمله صلاح الدین به لاذقیه در همین سال این پیمان باطل شد. البته انطاکیه از تصرف ایوبیان و صلاح الدین در امان ماند. وی برای مدت کوتاهی در سومین جنگ صلیبی شرکت جست. در سال ۱۱۹۸،
دومین فرزند وی، بوهموند تریپولی پدرش را از انطاکیه بیرون راند اما وی پس از ۳ ماه با کمک لوون یکم، پادشاه ارمنستان موفق به بازپس گیری انطاکیه شد. وی سرانجام در سال ۱۲۰۱ در انطاکیه درگذشت و پس از آن جنگ داخلی ۲۵ ساله شاهزاده نشین انطاکیه آغاز گشت.
مانی این د بنک یک رویداد غیر رایگان (Pay-Per-View) در کشتی حرفه ای است که توسط کمپانی دبلیودبلیوئی برای دو برند راو و اسمک داون خود تهیه می شود و این دوره اش هم در ۱۰ مه ۲۰۲۰ در شهر اورلاندو ایالت فلوریدا و در مرکز تمرینات دبلیودبلیوئی برگزار شد. این، یازدهمین دوره از مانی این د بنک از زمان آغاز این پی پر ویو در سال ۲۰۱۰ بود. زمینه سازی. "مانی این د بنک" شامل مسابقاتی بین دشمنی های موجود، ماجراهای پیش آمده و استوری هایی خواهد بود که پیش از این در برنامه های راو یا اسمک داون پخش شده بود. کشتی گیرها با توجه به مسابقات یا سری اتفاقاتی که برایشان رخ می دهد و تنش را به حد اکثر می رساند، نقش منفی یا قهرمان به خود می گیرند. پیوند به بیرون. https://en.m.wikipedia.org/wiki/Money_in_the_Bank_(2020)
سیس یک روستا در ایران است که در شهرستان دهگلان استان کردستان واقع شده است. سیس ۱٬۴۶۳ نفر جمعیت دارد. جمعیت. این روستا دربخش بلبان آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال1395، جمعیت آن 2703 نفر (560 خانوار) بوده است.
خاندان هووتویل ()، یکی از خاندان نورمن که نقش برجسته ای در فتح جنوب ایتالیا توسط نورمن ها داشتند. و در سال ۱۱۳۰ یکی از اعضای این خاندان، راجر دوم، به پادشاهی سیسیل رسید که تا سال ۱۱۹۴ این خاندان در سیسیل سلطنت را در دست داشت. همچنین بعضی از افراد این خاندان در جریان نخستین جنگ صلیبی عازم شرق شدند و توانستند ضمن تأسیس، کنترل شاهزاده نشین انطاکیه را تا اواخر قرن ۱۲ در دست داشته باشند.
سورال یک روستا در ایران است که در شهرستان دهگلان استان کردستان واقع شده است. سورال تقریبا ۵۰۰ نفر جمعیت دارد. جمعیت. این روستا دربخش بلبان آباد قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۴۰۰، جمعیت آن نزدیک به ۵۰۰ نفر بوده است.
شعبانی یک روستا در ایران است که در شهرستان دهگلان استان کردستان واقع شده است. شعبانی ۲۱۸ نفر جمعیت دارد. جمعیت. این روستا دردهستان قوری چای قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۱۸ نفر (۴۷ خانوار) بوده است.
بالدوین انطاکیه (; نامشخص – )، شوالیه و فرمانده فرانکی در خدمت امپراتوری بیزانس طی جنگ این امپراتوری با سلجوقیان بود. وی فرزند کنستانس است اما در باب پدر اختلافاتی وجود دارد؛ برخی پدر وی را ریمون پواتیه می دانند و برخی دیگر رینالد شاتیون. وی از افراد نزدیک و یکی از مشاوران مورد اعتماد مانوئل یکم، امپراتور بیزانس بود. وی فرمانده جناح راست ارتش بیزانس در جریان نبرد میریوکیفالون در ۱۷ سپتامبر ۱۱۷۶ میلادی بود. با نزدیک شدن نیروهای بیزانس به گذرگاه تزیبریزه، نیروهای سلجوقی یورش خود را به سمت نیروهای تحت هدایت مانوئل آغاز کردند. بالدوین با سواره نظام خود درصدد ضدحمله ای به ترک ها بود اما به همراه پسرش محاصره و کشته شد.
آگنش انطاکیه (؛ ۱۱۵۴ – ۱۱۸۴)، ملکه مجارستان از سال ۱۱۷۲ تا ۱۱۸۴ و همسر نخست بلای سوم بود. در جریان انقلاب ۱۸۴۸ مجارستان مقبره او به صورت تصادفی کشف شد. وی تنها ملکه مجارستان در طی قرن ۱۲ میلادی است که دانشمندان بر پیکرش آزمایش هایی انجام دادند و توانستند چهره وی را بازسازی کنند.
میراحمدی یک روستا در ایران است که در دهستان زاغه در شهرستان خرم آباد واقع شده است. میراحمدی ۴۱۱ نفر جمعیت دارد. جمعیت. این روستا در بخش زاغه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۴۱۱ نفر (۷۱ خانوار) بوده است.
رشنواد (لاتین: rašnavād) نام سپه سالار ارتش ایران در دوران پادشاهی همای چهرآزاد بود. که داراب را شناخت، و او را به نزد همای چهرآزاد رساند. رَشنواد در شاهنامه فردوسی. در شاهنامه فردوسی نخستین بار از رشنواد زمانی یاد می شود که سپاهی از روم برای غارت وارد مرز ایران می شود و عده ای از ایرانیان از جمله مرزبانی که دوست داراب بود کشته می شوند. داراب در این زمان در تنگدستی به سر می برد. خبر حمله روم به گوش همای چهرآزاد شاه ایران می رسد. رشنواد که در شاهنامه فردوسی از او به عنوان سپهبد و سپهبدنژاد یاد می شود برای مبارزه با رومیان فرستاده می شود، که رشنواد آغاز به استخدام مبارز برای جنگ با رومیان می کند، که موجب شادمانی داراب می شود و داراب نام نویسی می کند، و مبارز لشکر می گردد،: زمانی که رشنواد از داراب، فَر شاهی می بیند او را به سمت خود می خواند، با دیدن لباس های کهنه و اسب فرتوت و جامه جنگ کهنه داراب، به او جامه و اسب و ابزار جنگ مناسب می دهد. رشنواد از داراب تبار و گذشته اش را می پرسد، و او داستان زن و مرد رختشویی (گازُر) که او را بزرگ کرده بود، را بازگو می کند: و رشنواد زن و مرد رختشو را فرا می خواند و پس از جستج
و متوجه می شود که داراب فرزند همای چهرآزاد است: پس از پیروزی در جنگ و بازگشت، رشنواد در نامه ای به همای چهرآزاد ماجرا پیدا شدن داراب و بی باکی او را می نویسد: منابع. فهرست شخصیت های شاهنامه
علی آباد یک روستا در ایران است که در دهستان دشت بیل در شهرستان اشنویه در استان آذربایجان غربی واقع شده است. علی آباد ۱۰۲ نفر جمعیت دارد. جمعیت. این روستا دربخش مرکزی شهرستان اشنویه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۰۲ نفر (۲۰ خانوار) بوده است.
دوباج یک روستا در ایران است که در بخش لشت نشا در شهرستان رشت واقع شده است. دوباج ۱۱۹ نفر جمعیت دارد. جمعیت. این روستا دردهستان علی آباد زیباکنار قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۱۱۹ نفر (۳۶ خانوار) بوده است.
داغ کندی علیا یک روستا در ایران است که در شهرستان مشگین شهر استان اردبیل واقع شده است. داغ کندی علیا ۵۸ نفر جمعیت دارد. جمعیت. این روستا در دهستان شعبان (مشگین شهر) قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۵۸ نفر (۱۳ خانوار) بوده است.
صفرآباد یک روستا در ایران است که در شهرستان میاندورود استان مازندران واقع شده است. صفرآباد ۸۵ نفر جمعیت دارد. جمعیت. این روستا دردهستان کوهدشت شرقی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۸۵ نفر (۱۹ خانوار) بوده است.
تلکان یک روستا در ایران است که در شهرستان مشگین شهر استان اردبیل واقع شده است. تلکان ۲۶ نفر جمعیت دارد. جمعیت. این روستا در دهستان ارشق غربی قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۶ نفر (۴ خانوار) بوده است.
اسبوکلا کریم کلا یک روستا در ایران است که در شهرستان فریدونکنار استان مازندران واقع شده است. اسبوکلا کریم کلا ۳۷۷ نفر جمعیت دارد. جمعیت. این روستا در دهستان امامزاده عبدالله قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۳۷۷ نفر (۹۴ خانوار) بوده است.