Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
واتاتسومی یک کامی، اژدهای ژاپنی و ایزد آب در اسطوره شناسی ژاپنی است. اعتقاد بر این است که «واتاتسومی نو کامی» (大 綿 津 見 神، "خدای بزرگ دریا") نام دیگری برای خدای دریا، ریوجین (龍神 خدای اژدها) و همچنین نام دیگر «واتاتسومی سانجین» (綿 津 見 三 神 سه خدای واتاتسومی) است. سه خدای واتاتسومی، به ترتیب بر دریاهای بالا، میانه و پایین حکمرانی می کنند و زمانی ایجاد شده اند که ایزاناگی پس از بازگشت از یومی، دنیای مردگان در حال شستن خود بود. نام. اولین منابع مکتوب زبان ژاپنی باستان نام خدای دریا را به روشی متنوع رونویسی کرده است. کوجیکی آن را به صورت معنایی به صورت 海神 «خدای دریا» می نویسد و آن را با آوای مان یوگانا (طرز نوشتن کلمات در ژاپنی) به صورت «واتا-تسو-می» 綿津見 به معنی «دیدن بندر پنبه» رونویسی کرده است. او-واتاتسومی. نسخه کوجیکی از افسانه خلقت ژاپنی با افتخار به واتاتسومی 海神 با نام او-واتاتسومی کامی 大 綿 津 見 神 اشاره دارد به معنی «خدای بزرگ واتاتسومی». این نام را با خدای کوهستان به نام اویاماتسومی 大 山 مقایسه کنید. خواهر و برادر جهان آفرین، ایزاناگی و ایزانامی ابتدا جزایر ژاپن (کونیئومی) و سپس خدایان (کامیئومی) را به دنیا می
آورند. در دو زمینه نیهون گی در افسانه های مربوط به امپراتور کیکو و امپراتور جینمو به واتاتسومی اشاره شده است. اول، امپراتور کیکو با عبور آب های روان «هاشیریمیزو» ولایت کازوسا و ولایت ساگامی روبرو می شود. این مصیبت به واتاتسومی «خدای دریا» نسبت داده می شود و از طریق هبه انسان جبران می شود. دوم، در شجره نامه امپراتور جینمو ادعا می شود که از الهه تویوتاما-هیمه، همسر هوری مادربزرگ وی و دختر واتاتسومی است. معبدها. زیارتگاه های بسیاری از معبدهای شینتویی به خدای دریا واتاتسومی اختصاص داده شده است. برخی از نمونه ها شامل «اوواتاتسومی جینجا» یا «دایکا جینجا» (大海神社) در سومی یوشی، اوساکا (مرتبط با زیارتگاه تایشا در تارومی-کو، کوبه)، و (綿都美神社) «واتاتسومی جینجا» در کوکورامینامی-کو، کیتاکیوشو است.
دولاخط بازگشت یا تکرار ، علامتی است که در انتهای یک میزان آمده و به شما می گوید، باید یک قسمت یا کل قطعهٔ موسیقی تکرار شود. اگر بخواهیم قسمت مشخصی از قطعه تکرار شود، آن بخش را بین دو علامت تکرار قرار می دهیم، اما اگر فقط یک علامت بازگشت در پایان میزان وجود داشته باشد، به معنای آن است که از ابتدای قطعه تا علامت تکرار را دوباره اجرا کنیم. علامت دولاخط بازگشت، همانند دولاخط پایان از یک خط باریک و یک خط ضخیم تشکیل شده، با این تفاوت که قبل از آن دو نقطه روی هم (:) آورده می شود. دولاخطِ بازگشتِ معکوس، که علامتی قرینهٔ علامت دولاخط بازگشت است، نمایان گر شروع محدودهٔ بازگشت برای یک قطعهٔ موسیقی است.
آموزهٔ تناظرات و تشابهات اجزا جهان و طبیعت را متشابه و عناصر آن را در تناظر در نظر می گیرد. همچنین انسان (عالم صغیر) و جهان (عالم کبیر) را متشابه و از یک ساختار فرض می کند. از این آموزه فیلسوفان متعددی در دوران باستان استفاده کرده اند: «تناظر خویشاوندی» توسط اُرفه (Orphée)، «تناظر نسبت ها» توسط فیثاغورس، «دوستی» توسط افلاطون و «هم سازی» (Sympathie) توسط بولوس اهل مندس. این آموزه در علوم سحر و صوفیسم (Esoterism) کاربرد دارد، با این ایده که «جهان موجودی زنده است و پر از تناظرات رازآمیز و هم سازی های مخفی، دنیایی که در همه جای آن روح جریان دارد، جایی که همهٔ اجزا بر معانی ای پنهان دلالت دارند.»
«انسان خوب سخت پیدا می شود» () داستانی کوتاه است که توسط فلانری اوکانر در سال ۱۹۵۳ نوشته شده است. این داستان در مجموعه داستانهای کوتاه به همین نام، وجود دارد. کارهای تفسیری مفسران غالباً روی مفهوم بحث برانگیز نهایی تمرکز می کنند. سابقه. این داستان برای اولین بار در سال ۱۹۵۳ در "مجموعه کتاب آون نویسندگی مدرن منتشر شد". در سال ۱۹۶۰، که در "مجموعه خانهٔ داستان جمع آوری شده بود"، توسط پسران چارلز اسکریبنر منتشر شد. «انسان خوب سخت پیدا می شود» به دلیل انتشار در بسیاری از مجموعه ها به یکی از شناخته شده ترین آثار اوکانر تبدیل شد. طرح. مردی به نام بیلی قصد دارد خانواده خود را برای تعطیلات تابستانی از جورجیا به فلوریدا ببرد، اما مادرش (در این داستان "مادربزرگ" نامیده می شود)، می خواهد او را به شرق تنسی ببرند، جایی که مادربزرگ دوستانی دارد ("ارتباطاتی"). او استدلال می کند که فرزندانش، جان وسلی و جون استار، هرگز به شرق تنسی نرفته اند و همچنین او یک مقاله خبری در "مجله ی نظام نامه ی آتلانتا" در مورد یک قاتل فراری که خود را "ناجور" می نامد و آخرین بار در فلوریدا دیده شده به او نشان می دهد. روز بعد مادربزرگ زود از خواب بید
ار می شود تا گربه اش، پیتی سینگ را داخل سبدی در کف صندلی عقب ماشین پنهان کند. او نگران این است که گربه وقتی آنها رفته اند، بمیرد. بیلی متوجه می شود که در اتومبیل نشسته است، در حالی که بهترین لباسش را پوشیده و کلاهی حصیری دارد؛ که اگر او در یک تصادف در جاده بمیرد، می خواهد مردمی که جسد او را می بینند، بدانند که او خانمی متشخص و «یک بانو» است. مادربزرگ در طول سفر دائماً صحبت می کرد، سعی می کرد دو نوهٔ خود را سرگرم بازی کند و برای آنها جوک ها و داستانی تعریف کند، که دربارهٔ آن جون استار اظهارنظرهای تحقیرآمیزی کرد. او دوران جوانی خود را در جنوب قدیم به یاد می آورد، و از خاطرات خواستگاریش یاد می کند و می گوید که چقدر همه چیز در زمان او بهتر بوده، زمانی که کودکان به بزرگترها احترام می گذاشتند و مردم «در آن زمان منصف بودند». وقتی خانواده برای صرف ناهار در یک رستوران قدیمی در خارج از (شهر ساختگی) تیموتی، جورجیا توقف می کنند، او با صاحب رستوران، رد سامی در مورد ناجور صحبت می کند. او و مادربزرگ اتفاق نظر دارند که در گذشته اوضاع بسیار بهتر بوده و جهان در حال حاضر رو به زوال است. مادربزرگ با اظهارات سامی دربارهٔ اینکه «ا
نسان خوب سخت پیدا می شود» موافق است. بعد از بازگشت خانواده به جاده، مادربزرگ شروع به گفتن داستانی برای بچه ها دربارهٔ خانه ای اسرارآمیز در همان حوالی با یک در مخفی، می کند؛ خانه ای که از کودکی به یاد می آورد. این موضوع توجه بچه ها را به خود جلب می کند و آنها می خواهند خانه را ببینند، بنابراین پدرشان را به ستوه می آوردند تا اینکه پدرشان با بی میلی موافقت می کند تا برای فقط سفر یک طرفه به آنها اجازه دهد. وقتی او در جاده خاکی دور افتاده ای می راند، مادربزرگ ناگهان متوجه می شود، خانه ای که فکرش را می کرد در واقع در تنسی است، نه جورجیا. این موضوع باعث شد که بی اختیار با پاهای خود لگد بزند که این کار گربه را ترساند و باعث شد او از سبد پنهانش به روی شانه بیلی بپرد. آنگاه بیلی کنترل اتومبیل را از دست می دهد و ماشین معلق می زند و در نهایت در گودالی پایین جاده، نزدیک تومسبورو می افتد. خانواده در گودال حرکت می کردند و منتظر کمک بودند. مادربزرگ وقتی متوجه می شود یک ماشین نعش کش سیاه از جاده پایین می آید، به آن علامت می دهد تا اینکه متوقف شود. سه مرد بیرون می آیند و شروع به صحبت با او می کنند. هر سه اسلحه دارند. مادربزرگ
می گوید که رئیس آنها، مرد ساکت عینکی، را می شناسد، همان ناجور است. ناجور بلافاصله این موضوع را تأیید می کند و می گوید برای همهٔ آنها بهتر بود اگر مادربزرگ او را نمی شناخت و بیلی به مادرش فحش می دهد. دستیاران ناجور، بیلی و جان وسلی را به بهانه ای به جنگل می برند و دو تیر تپانچه به صدا در می آید. ناجور ادعا می کند که او هیچ خاطره ای از جنایتی که به خاطر آن زندانی شده است ندارد. هنگامی که توسط پزشکان مطلع شده بود که پدرش را کشته است، او ادعا کرده که پدرش در یک بیماری همه گیر آنفولانزا فوت کرده است. سپس دستیاران برمی گردند تا مادر بچه ها، نوزاد و جون استار را با همان هدف بیلی و جان وسلی به جنگل ببرند. مادربزرگ شروع به التماس برای زندگی اش می کند. هنگامی که ناجور در مورد عیسی با مادربزرگ صحبت می کند، ناجور شک خود را در مورد عیسی که لازاروس را از مرگ برانگیخت بیان می کند. ناجور آشفته و عصبانی می شود، هنگامی که صحبت می کند. او به مادربزرگ دندان قروچه می کند و ادعا می کند که زندگی "هیچ لذتی جز پستی ندارد". مادربزرگ در آشفتگی فزایندهٔ خود فکر می کند که ناجور گریه می کند، بنابراین دست دراز می کند و شانه او را به آرامی
لمس می کند و می گوید: "درسته تو یکی از بچه های من هستی. تو یکی از فرزندان خودم هستی! " واکنش ناجور پرش است به گونه ای که "انگار مار او را گزیده باشد" و مادربزرگ را با سه شلیک به قلبش کشت. هنگامی که اعضای خانواده به قتل رسیدند، ناجور چند لحظه عینک خود را تمیز می کند و پیتی سینگ را برمی دارد. وی اظهار داشت که مادربزرگ زن خوبی بود اگر "کسی وجود داشت که هر دقیقه از زندگی اش یک گلوله تو تنش خالی کند". داستان با ملامت کردن یکی از دستیاران ناجور، بابی لی، به دلیل اظهار نظر "اون وقت چه لذتی داشت!" به پایان می رسد. ناجور در جواب می گوید: "ساکت باش، بابی لی. هیچ لذت واقعی در زندگی نیست." تفسیر. نظرات مختلفی در مورد «انسان خوب سخت پیدا می شود» وجود دارد. بیشتر این اختلافات مربوط به عملکرد مادربزرگ هنگام لمس ناجور است. نظر غالب داستان این است که اقدام آخر مادربزرگ اقدامی از روی لطف و به صورت خیرخواهانه بوده است، که این بدان معنا است که داستان «انسان خوب سخت پیدا می شود» نوشته شده است تا تحول در مادربزرگ را به عنوان پیشرفت داستان نشان دهد. او در اصل خود را به عنوان یک زن نیکوکار می پندارد، و این باعث می شود بتواند تمام اق
دامات خود را «توجیه» کند. او به نوه هایش رشوه می دهد و سرکشی کودکان در مقابل پدر را تشویق می کند. در پایان، او حتی شروع به انکار معجزات عیسی می کند، هنگامی که او می گوید «شاید او مردگان را زنده نکرده». صرف نظر از این، او هنوز هم در تلاش است پیام انجیل را با ناجور به اشتراک بگذارد. خواننده می بیند که چگونه او، در آخرین لحظات زندگی خود، با فریاد زدن نام ناجور، درحالی که ناجور قبلاً خانواده اش را کشته است، سعی می کند یک روح دیگر را نجات دهد. نظر دوم در مورد این مسئله این است که اقدام نهایی مادربزرگ یک عمل خیرخواهانه نبوده و او دوباره سعی دارد خود را از کشته شدن نجات دهد. برخی می گویند که فلانری اوکانر از این بهانه به عنوان آخرین لحظه لطف مادربزرگ استفاده می کند تا داستان را از خونریزی و خشونت نجات دهد. فردریک اسلس استدلال می کند که "می توان به راحتی از امیدش [امید اوکانر] عبور کرد که حرکت نهایی مادربزرگ به ناجور ممکن است فرایندی را آغاز کند که "او را به پیامبری تبدیل کند که قرار بود تبدیل شود"؛ همانطور که اوکانر قاطعانه می گوید، این یک داستان دیگر است، و این یک پارسایی بی پروایی خواهد بود که حتی می تواند آن را پ
یشنهادی از جانب ما ارائه دهد". به علاوه اشاره شده است که مادربزرگ وقتی ناجور را لمس می کند و اظهار می کند پسرش است، ناجور پیراهن بیلی را پوشیده است. نظرات دیگر این است که این لحظه لطف با شخصیت مادربزرگ متناقض است یا اینکه او دوباره سعی در نجات خود دارد و همچنین در طول داستان هرگز بر خودخواهی اش غلبه نکرده است. گرچه هر تفسیری به قضاوت اخلاقی مادربزرگ بستگی ندارد. به عنوان مثال، الکس لینک در نظر دارد که چگونه تا زمانی که خانواده با ناجور روبرو نشدند، جنوب در اصل چیزی است که می توان آن را نادیده گرفت، فراموش کرد، در یک فیلم یا یک بنای تاریخی بسته بندی کرد، یا به صورت نوستالژی تحریف شده ای به یاد آورد، به طوری که ناجور آمد تا آنچه را که نمی توان خرید، فروخت، یا کاملاً درک کرد، مانند مرگ، لطف و «جنوب»، پایدار بماند. موضوع لطف. اوکانر از تاریکی و ظلمت در نوشتهٔ خود برای آشکار ساختن زیبایی و لطف استفاده کرد. در داستان، خشونت لطف الهی را ظاهر می سازد. لطف الهی یا لطف بی منت خداوند، مفهومی اساسی برای نجات بشریت در آیین مسیحی است. مسیحیان معتقدند که شخص ناقص می تواند از نظر معنوی دوباره متولد شود، یعنی مردم می توانند ت
وسط لطف از طریق عیسی مسیح نجات پیدا کنند. در حالی که به نظر می رسد این دو متفاوت هستند، اما طبق اصول کاتولیکی اوکانر، مادربزرگ و ناجور هر دو در هسته اصلی خود یکسان هستند: گناهکاران به لطف احتیاج دارند. ابی هریس در مقاله کوتاه خود می گوید، «ناجور آشکارا گناهکار است و از مفهوم لطف خدا خشمگین می شود، و مادربزرگ با احترام بر گناهکاری خود نقاب می زند و ترجیح می دهد با خدا به عنوان چیزی رفتار کند که بسته به شرایط خود می تواند آن را بپذیرد یا نادیده بگیرد». گناهانی که مادربزرگ در طول داستان مرتکب شده است او را فردی کاملاً ناقص و نیازمند ناجی نشان می دهد. او فقط در هنگام مرگ متوجه اشتباهات خود می شود. پس از شلیک به مادربزرگ، ناجور ادعا می کند «اگر کسی وجود داشت که هر دقیقه از زندگی مادربزرگ یک گلوله تو تنش خالی کند، او زن خوبی بود». اوکانر به این نکته اشاره می کند زیرا او سعی ندارد این پیام را منتقل کند که اگر کسی تجربه آسیب رسانی داشته باشد، زندگی او تغییر خواهد کرد. در عوض او پیامی از طبیعت گناه آلود انسانها را می رساند. این تجربیات افراد ممکن است باقی نماند. زندگی مادربزرگ باید هر روز تهدید شود تا او به فرد خوبی ت
بدیل شود. اقتباس ها. یک فیلم با عنوان "قلبهای سیاه خون سرخ" از داستان کوتاه «انسان خوب سخت پیدا می شود» اقتباس "می کند،" که این فیلم توسط جری کاین روسی، فیلمساز نیویورکی ساخته شده است. ستارگان فیلم جو کولمن، هنرمند نیویورکی را متذکر شده اند، اما به گفته داوران فیلم این داستان را به خوبی به تصویر نمی کشد. سوفیان استیونز نوازنده موسیقی محلی آمریکایی داستان را در آهنگی با همین عنوان اقتباس کرد. این آهنگ در آلبوم هفت قو ۲۰۰۴ او وجود دارد. این آهنگ از دیدگاه ناجور به صورت اول شخص نوشته شده است. در مه ۲۰۱۷، ددلاین هالیوود گزارش داد که کارگردان جان مک ناتن یک فیلم داستانی با اقتباس از این داستان با بازی مایکل روکر، و فیلمنامه ای از بندیکت فیتزجرالد، خواهد ساخت.
دا کاپو یا به اختصار (D. C.) در نت نویسی به معنای (از ابتدا، از اول، از سر)، علامتی است که در انتهای قطعه می آید تا تمام یا قسمتی از قطعه از ابتدای آن تکرار شود. چنانچه داکاپو به تنهایی در پایان قطعه آورده شود به معنای تکرار کامل قطعه از ابتدای آن است اما اگر به طور مثال همراه با کلمه Fine (فینه، به معنای پایان) آمده باشد، تکرار قطعه از ابتدا تا جایی که کلمه Fine نوشته شده است را می خواهد.
این نوشتار دربردارنده فهرستی از کسانی است که اندیشه های آنها بخشی از ایدئولوژی نازی ها شدند. اندیشه ها، نوشته ها و سخنرانی های این اندیشمندان شامل یهودستیزی، اصلاح نژاد، بهداشت نژادی، مفهوم نژاد برتر و سیاست لبنسراوم می شود. این فهرست شامل کسانی نیز می شود که اندیشه هایشان در نازیسم گنجانده شده باشد، حتی اگر در دوران نازی ها زندگی نکرده باشند. نخبگانی که به شکل غیرمستقیم با نازی ها همکاری داشتند. برخی نخبگان و نویسندگان پیش از دوران نازی بودند، اما نوشته های آنها در شکل گیری ایدئولوژی نازی نقش داشتند:
نت نقطه دار ، زمانی که در کنار نُت (سمت راست نت) قرار می گیرد، نصف ارزش زمانی نُت را به آن اضافه می کند. به عنوان مثال چنانچه نقطه در کنار یک نُت چهار ضربی قرار گیرد، نصف ارزش آن (یعنی دو ضرب) را به آن افزوده و ارزش زمانی نت حاصله، که نقطه دار خوانده می شود، را به شش ضرب تغییر می دهد.
دژ نهم (به لیتوانیایی: "Devintas Fortas") یک دژ استحکامی در بخش شمالی شیلاینیای، در کاوناس، لیتوانی است. این بخشی از دژ کاوناس است که در اواخر سده نوزدهم ساخته شد. در زمان اشغال کاوناس و دیگر مناطق لیتوانی توسط اتحاد جماهیر شوروی، از این دژ به عنوان زندان و محل استقرار موقت زندانیان برای فرستاده شدن به گولاگ ها استفاده می شد. پس از اشغال لیتوانی توسط آلمان نازی، این دژ به عنوان محلی برای اعدام یهودیان، اسیران جنگی شوروی و دیگران مورد استفاده قرار می گرفت. تاریخچه. در اواخر سده نوزدهم، شهر کاوناس دارای استحکامات شد و تا سال ۱۸۹۰ توسط هشت دژ و نه توپخانه مسلح احاطه شد. ساخت دژ نهم (نامگذاری عددی آن که بعدها به نام اصلیش تبدیل شد) در سال ۱۹۰۲ آغاز شد و در آستانه جنگ جهانی اول به پایان رسید. از ۱۹۲۴ به بعد، دژ نهم به عنوان زندان شهر کاوناس مورد استفاده قرار گرفت. در طول سالهای اشغال کشورهای حوزه دریای بالتیک، ۱۹۴۰–۱۹۴۱، دژ نهم توسط NKVD برای اسکان زندانیان سیاسی منتظر انتقال به اردوگاه های کار اجباری گولاگ استفاده می شد. در طول سال های اشغال توسط نازی ها، دژ نهم به عنوان مکانی برای کشتار دسته جمعی مورد استفاده قر
ار گرفت. میان ۴۵۰۰۰ تا ۵۰٬۰۰۰ یهودی، بیشتر آنها از کاوناس و عمدتاً از گتو کونو، به دژ نهم منتقل شدند و توسط نازی ها و همدستان لیتوانیایی آن ها در آنچه که به کشتار کاوناس معروف شد، کشته شدند. خاخام الکونون واسرمن از بارانوویچ در میان قربانیان سرشناس این رویداد بود. علاوه بر این، یهودیانی از فرانسه، اتریش و آلمان در جریان اشغال نازی ها به کاوناس آورده و در دژ نهم اعدام شدند. در سال ۱۹۴۳، آلمانی ها از جوخه های ویژه یهودیان برای حفر گورهای دسته جمعی و سوزاندن اجساد باقی مانده بهره گرفتند. یک دسته ۶۲ نفره در آستانه سال ۱۹۴۴ موفق به فرار از دژ شدند. در آن سال، با پیشروی نیروهای شوروی، آلمانی ها اقدام به برچیدن گتو و نیز آنچه تا آن هنگام با عنوان «دژ مرگ» شناخته شده بود، کردند. زندانیان به اردوگاه های دیگر فرستاده شدند. پس از جنگ جهانی دوم، شوروی مجدداً از دژ نهم به مدت چند سال به عنوان زندان استفاده کرد. از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۸ چند سازمان کشاورزی از دژ نهم مدیریت می شدند. در ۱۹۵۸، موزه ای در دژ نهم گشایش یافت. یک سال بعد، نمایشگاهی در چهار سلول به نمایش جنایات جنگی نازی ها در لیتوانی پرداخت. در ۱۹۶۰، اکتشافات، فهرستنوی
سی ها و تحقیقات پزشکی قانونی از سایت های محلی کشتار جمعی توانستند به آگاهی دربارهٔ دامنه این جنایات کمک کنند.
کارمن مارتینس سیرا (؛ – ) بازیگر اهل اسپانیا بود. او در سن ۱۶ سالگی فعالیت خود را در تئاتر آغاز کرد. سال های نخست بازیگری اش بر روی صحنه اپراهایی چون توسکا (۱۹۵۲)، "مادام باترفلای" (۱۹۵۳) و "ترانه عشق من" (۱۹۵۸) سپری شد. او در تاریخ ۶ نوامبر ۲۰۱۲ در سن 108 سالگی در مادرید، اسپانیا درگذشت. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "لا کابینا" و "ابله تمام عیار" اشاره کرد.
ابله تمام عیار () یک فیلم کمدی اسپانیایی است که در سال ۱۹۷۰ منتشر شد. این فیلم، بازسازی فیلمی دیگر به همین نام در سال ۱۹۳۹ بود.
ماگدالنا پولیدو () تدوین گر اهل اسپانیا بود. وی بین سال های ۱۹۴۷ تا ۱۹۷۸ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "ال لازاریو دی تورمس" و "ابله تمام عیار" اشاره نمود.
پیلار میان آسترای (؛ ۱۸۷۹ – ۲۲ مه ۱۹۴۹) نویسنده و نمایشنامه نویس اهل اسپانیا بود. زندگی نامه. او در خانواده ای مرفه در لاکرونیا به دنیا آمد. برادرش یک ارتشبد اسپانیایی و پایه گذار سپاه لژیون اسپانیا بود. وی پس از ازدواج سه پسر به نام های خاویر، کارمن و پیلار به دنیا آورد. بنا به گفتهٔ «فرناندو گارسیا سانس» مورخ اسپانیایی، او سه پسرش را طی جنگ جهانی اول تشویق کرد تا به نفع آلمانی ها در بارسلون جاسوسی کنند. بنا بر پژوهش های اخیر، وی پیش از جنگ جهانی اول و موفقیت در پیشهٔ نویسندگی اش، جاسوس آلمان ها بوده است. او بعدها به سبب دیدگاه های فاشیستی به زندان محکوم شد و گفته می شود از همان رژیم زن ستیزی که در به قدرت رسیدنش کمک کرد، لطمه دید. مهمترین شخصی که او جاسوسی اش را نمود، آرتور هاردینگ سفیرِ وقتِ بریتانیا در اسپانیا بود و از قرار معلوم، نمایندهٔ آلمانی ها «آلبرتو هورنمان»، بابت هر مدرکی که به او تحویل می شد، ۱٬۰۰۰ پزوتا پرداخت می کرد. همسر او در سال ۱۹۱۹ میلادی درگذشت و از آن هنگام استعداد ادبی او شکوفا شد. وی در سال ۱۹۱۹ بابت رمانِ «خواهر تِرِسا» برندهٔ «جایزه سیاه و سفید» شد. نخستین نمایشنامهٔ او «غرش شیر» نا
م داشت که به تشویق خاسینتو بناونته نگاشته شد و در سال ۱۹۲۳ منتشر شد. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "ابله تمام عیار (۱۹۳۹)" و "ابله تمام عیار (فیلم ۱۹۷۰)" اشاره نمود.
کُنچیتا مونتِـس (؛ ۱۳ مارس ۱۹۱۴ – ۱۸ اکتبر ۱۹۹۴) روزنامه نگار، فیلم نامه نویس، بازیگر و مجری تلویزیون اهل اسپانیا بود. وی بین سال های ۱۹۴۰ تا ۱۹۹۲ میلادی فعالیت می کرد. در نیویورک، او به جدول های متقاطع دوگانه علاقه مند شد؛ جدول هایی که در سال ۱۹۱۳ توسط آرتور وین ابداع شده و بعدها توسط استاد الیزابت کینگزلی در نشریه Saturday Review محبوبیت یافته بودند. این بازیگر که در سال ۱۹۴۱ در مجله طنز لا کدورنیس بخشی ابتکاری برای نقد ترجمه ها داشت، از سوی مدیر وقت مجله، نمایشنامه نویس میگل میورا مأمور شد تا سرگرمی هفتگی جدیدی طراحی کند؛ نتیجه آن، جدول معروف و بسیار دشواری به نام جدول نفرین شده بود که با گذر زمان، نویسنده آن را به روزنامه "ال پائیس" منتقل کرد. او به این علاقه اش کتابی با عنوان جدول نفرین شده (۵۰ جدول منتشرنشده) (مادرید: انتشارات بیبلیوتکا نوئوا، ۱۹۴۴) اختصاص داد که مقدمه آن را گرگوریو مارانیون نوشته بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "رقص"، "فلامنکو "، " ۵۵ روز در پکن" و "تهدید" اشاره کرد.
ناهنجاری یا دقیق تر ایرادی در کار است رمانی از اِروه لوته لیه است که در ۲۰ اوت ۲۰۲۰ توسط انتشارات گالیمار منتشر شده و در همان سال جایزه گنکور را دریافت کرده است. در شهریور ۱۴۰۰ کتاب تحت عنوان «ایرادی در کار است» با ترجمه حامد فولادوند و محمود سلطانیه به چاپ رسید. اروه لوته لیه از سال ۲۰۱۸ به عنوان رهبر نهضت ادبی اولیپو شناخته می شود. به اعتقاد متخصصین ادبیات، مکتب ادبی اولیپو که خود را از ابتدا به عنوان لابراتوار و آزمایشگاه «آفرینش ادبی باالقوه» معرفی کرده است و مرزهای مصنوعی میان جهان ادبیات، هنر و دنیای علوم دقیقه را برداشته در رمان «ایرادی در کار است» به اوج رسیده است. خلاصه داستان. داستان با مضمونی دلهره آور و فوتوریستی، روایتگر زندگی دوگانهٔ مسافران پروازی است که از پاریس عازم نیویورک شده اند. در ژوئن ۲۰۲۱، در پرواز پاریس - نیویورک، رویدادی دیوانه کننده زندگی صدها زن و مرد را زیر و رو می کند. فرود اجباری و قرنطینهٔ مسافران و خدمه نشان می دهد که چیزی «ناجور» و نامرسوم مشاهده شده، نوعی «آنومالی» Anomalie و ناهمخوانی در این رویدادِ مرموز ذهن متخصصان را مشغول و نگران کرده است. به زبانی دیگر، چیزی در این قضی
ه می لنگد و «ایرادی در کار است». این رمان بخشی از وجود ما را کاوش می کند که همیشه سعی داشتیم از آن فرار کنیم. شاهکاری ماندگار که در آن منطق و خرافات در مقابل هم قرار می گیرند.
اردوگاه توقیفی گورس اردوگاهی برای توقیف و نیز اسیران جنگی بود که در سال ۱۹۳۹ در گورس، در جنوب غربی فرانسه و به فاصله کمی از پو، ساخته شد. این اردوگاه در آغاز توسط دولت فرانسه پس از سقوط کاتالونیا در پایان جنگ داخلی اسپانیا ایجاد شد تا بتواند کسانی را که از ترس تلافی جویی از رژیم فرانسیسکو فرانکو در اسپانیا فرار می کردند ، کنترل کند. در آغاز جنگ جهانی دوم، دولت فرانسه ۴۰۰۰ یهودی آلمانی را به عنوان «بیگانگان دشمن»، همراه با رهبران سیاسی سوسیالیست فرانسه و مخالفان جنگ با آلمان، در این اردوگاه تحت توقیف قرار داد. پس از آنکه در ۱۹۴۰ دولت ویشی با نازی ها آتش بس امضا کرد، این اردوگاه تبدیل به اردوگاهی توقیفی برای عمدتاً یهودیان آلمانی و همچنین کسانی شد که توسط دولت خطرناک تلقی می شدند. پس از آزادی فرانسه، گورس اسیران جنگی آلمانی و همدستان فرانسوی نازی ها را در خود جای داد. پیش از تعطیل شدن نهایی آن در ۱۹۴۶، این اردوگاه مبارزان سابق جمهوری اسپانیا را که در مقاومت علیه اشغالگران آلمانی شرکت می کردند، در خود جای داده بود، زیرا قصد آنها برای مقابله با دیکتاتوری فاشیستی ژنرال فرانکو، آنها را از دید متفقین به تهدید تبدیل
کامپو ورانو () یک گورستان در شهر رم ایتالیا است که در اوایل قرن نوزدهم میلادی بنا شد. در حال حاضر، این گورستان سه بخش مجزا دارد: بخش یهودیان، بخش مسیحیان کاتولیک، و بخش قربانیان جنگ جهانی اول. کامپو ورانو در نزدیکی سن لورنزو فوری له مورا واقع شده است و در گذشته های دور، در مکان فعلی این گورستان، گوردخمه های مسیحیان قرار داشت. جوزپه والادیه در طراحی این گورستان نقش داشته و ادارهٔ امور اجرایی آن تا حدوی تحت کنترل مقامات واتیکان است. پاپ فرانسیس در ۱ نوامبر ۲۰۱۴ در روز همه قدیسین از این مکان بازدید کرد.
قلعه آلا روستایی در دهستان خرازان بخش مرکزی شهرستان تفرش استان مرکزی ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۴۱ نفر (۱۵خانوار) بوده است.
اردوگاه انتقالی مشلن با عنوان رسمی SS-Sammellager Mecheln در آلمانی، اردوگاهی برای بازداشت و توقیف بود که در یک پادگان سابق ارتش در مشلان در بلژیک تحت اشغال آلمان قرار داشت. از این اردوگاه به عنوان مکانی برای گردآوری یهودیان و کولیان بلژیک پیش از اخراج آنها به اردوگاه های کار اجباری و مرگ واقع در اروپای شرقی در طول هولوکاست بهره گرفته می شد. این اردوگاه در مارس ۱۹۴۲ گشایش یافت و تنها اردوگاه انتقالی در خاک بلژیک بود. اردوگاه توسط "زیخرهایتس پولیتزای" (SiPo-SD یا «پلیس امنیت»)، که شاخه ای از اداره اصلی امنیت رایش بود، اداره می شد. زندانیان آن به اردوگاه هایی چون آشویتس-برکناو فرستاده می شدند. میان ۴ اوت ۱۹۴۲ و ۳۱ ژوئیه ۱۹۴۴، ۲۸ قطار از نزدیکی اردوگاه بیرون رفتند و بیش از ۲۵۰۰۰ نفر را به تبعید فرستادند. تنها ۱۲۴۰ نفر از ایشان از جنگ جان سالم به در بردند. این اردوگاه در سپتامبر ۱۹۴۴ در جریان آزادسازی بلژیک از سوی آلمانی ها رها شد و پس از آن برای اسکان مورد استفاده دوباره قرار گرفت. در سال ۱۹۹۶، موزه ای در آن تأسیس شد و امروز بخشی از پادگان سابق و یک ساختمان جدید روبروی بخشی از مرکز یادبود، موزه و اسناد هولوکاست
و حقوق بشر کازرن دوسن، که شامل یک یادمان و موزه هولوکاست می شود، است.
ریزیرا دی سان سابا یک مجموعه ساختمان ۵ طبقه آجری است که در تریسته، در شمال ایتالیا، در طول جنگ جهانی دوم به عنوان اردوگاه کار اجباری نازی ها برای بازداشت و کشتار زندانیان سیاسی بود، و نیز اردوگاهی انتقالی برای یهودیانی که بیشتر آنها سپس به آشویتس تبعید می شدند. باور بر این است که اعضای اس اس شامل اودیلو گلوبوکنیک و کارل فرنتسل و ایوان مارچنکو در قتل های این اردوگاه شرکت داشته اند. سازه های آدم سوزی، که تنها موارد ساخته شده در داخل یک اردوگاه کار اجباری در ایتالیا بودند، توسط اروین لامبرت نصب شدند و پیش از آزادسازی اردوگاه نابود شدند. امروزه این اردوگاه کار اجباری سابق به عنوان یک موزه مدنی فعالیت می کند.
استنتر دستگاهی است در صنعت نساجی که مهم ترین کار آن ثبات ابعاد پارچه با کشیدن و حرارت دادن هم زمان رول پارچه است. کارکرد. پارچه از روی طاقه باز شده، دمش هوا روی آن انجام شده شده و از مسیرهایی عبور می کند که تکمیل روی پارچه در آنجا انجام شده و برخی اوقات عمق رنگ آن نیز اصلاح می شود. پارچه وارد قسمت ورودی ماشین می شود که توسط غلتک ها هدایت می شود غلطکها از جنس فولاد هستند . برخی پارچه ها به نرم کن ،انتی استاتیک ، پر کن ،عمق دهنده نیاز دارند وبرخی به هیچ ماده ای نیاز ندارن و در ابتدای ورودی دستگاه این مواد به پارچه زده می شود .با عبور پارچه از این مرحله و با محکم نگه داشتن پارچه توسط سوزن یا گیره ها وظیفه از بین بردن چروک در پارچه را بر عهده دارند. سوزن ها یک عیب دارند و آن این است که در لبه های پارچه جای سوراخ را ایجاد می کنند. اما قدرت کشش دهی پارچه توسط سوزن از گیره بیش تر است. این گیره ها و سوزن ها به یک زنجیر که توسط موتور ماشین گردانده می شود وصل هستند. هشت تا ده محفظه در هر ماشین وجود دارد. هر محفظه حاوی یک مشعل و فیلترهایی است که گرد و غبار را از هوا جدا می کنند. پروانه های فن ها هوا را از زیر به سمت بال