Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یک مطالعه در سال ۲۰۲۰ میلادی، دموکرازیسیون به رهبری اقتدارگرایان در مواردی که قدرت حزب حاکم مستبد زیاد است، به احتمال زیاد منجر به دموکراسی پایدار می شود. با این حال، مایکل آلبرتوس (Michael Albertus) و ویکتور منالدو (Victor Menaldo) استدلال می کنند که دموکراسی سازی قوانینی که توسط اقتدارگرایان برون گرا اجرا می شود ممکن است دموکراسی را به نفع رژیم استبدادی و حامیانش مخدوش کند و در نتیجه نهادهای «بدی» را ایجاد کند که رهایی از شر آنها سخت است. به گفته مایکل کی. میلر(Michael K. Miller)، دموکراتیزاسیون نخبگان محور به ویژه در پی شوک های خشونت آمیز بزرگ (چه داخلی و چه بین المللی) محتمل است که راه هایی را برای بازیگران مخالف رژیم اقتدارگرا فراهم کند. دن اسلاتر (Dan Slater) و جوزف ورانگ (Joseph Wrong) استدلال می کنند که دیکتاتورها در آسیا تصمیم گرفتند اصلاحات دموکراتیک را زمانی که در موقعیت های قدرتمند قرار داشتند، به منظور حفظ و احیای قدرت خود اجرا کنند. بر اساس مطالعه ای که توسط دانشمند علوم سیاسی دانیل تریزمن(Daniel Treisman) انجام شد، نظریه های تأثیرگذار دموکراسی سازی بیان می کنند که خودکامگان «عمداً تصمیم می گیرن
د قدرت را به اشتراک بگذارند یا تسلیم کنند. آنها این کار را برای جلوگیری از انقلاب، انگیزه دادن به شهروندان برای جنگیدن، تشویق دولت ها برای تأمین کالاهای عمومی، پیشی گرفتن از رقبای نخبگان، یا محدود کردن خشونت جناحی انجام می دهند. «مطالعه او نشان می دهد که در بسیاری از موارد، «دموکراسی سازی نه به این دلیل که نخبگان فعلی آن را انتخاب کردند، بلکه به این دلیل که در تلاش برای جلوگیری از رخ دادن آن، مرتکب اشتباهاتی شدند که قدرتشان را تضعیف شده رخ می دهد. اشتباهات متداول عبارتند از: برگزاری انتخابات یا شروع درگیری های نظامی و شکست در آن. نادیده گرفتن ناآرامی های مردمی و سرنگونی نظام خود؛ آغاز اصلاحات محدودی که از کنترل خارج می شود. و انتخاب یک دموکرات پنهان به عنوان رهبر. این اشتباهات منعکس کننده سوگیری های شناختی مانند اعتماد به نفس بیش از حد و توهم کنترل است.» شارون موکند (Sharun Mukand) و دنی رودریک(Dani Rodrik) بر این عقیده هستند که دموکراسییزیون نخبگان محور، لیبرال دموکراسی را تولید می کند. آنها استدلال می کنند که سطوح پایین نابرابری و شکاف های هویتی (identity cleavages) ضعیف برای ظهور لیبرال دموکراسی ضروری است.
مطالعه ای در سال ۲۰۲۰ میلادی توسط دانشمندان علوم سیاسی از دانشگاه های آلمان نشان داد که دموکراسی سازی از طریق اعتراضات مسالمت آمیز از پایین به بالا به سطوح بالاتری از دموکراسی و ثبات دموکراتیک نسبت به دموکراسی سازی برانگیخته شده توسط نخبگان منجر می شود. سه نوع دیکتاتوری: سلطنتی، غیرنظامی و نظامی در نتیجه اهداف فردی خود رویکردهای متفاوتی نسبت به دموکراتیزه شدن دارند. دیکتاتوری های سلطنتی و غیرنظامی به دنبال حفظ قدرت به طور نامحدود از طریق حکومت ارثی در مورد پادشاهان یا از طریق سرکوب در مورد دیکتاتورهای غیرنظامی هستند. یک دیکتاتوری نظامی قدرت را به دست می گیرد تا به عنوان یک دولت موقت عمل کند تا جایگزین آن چیزی شود که آنها یک دولت غیرنظامی معیوب می دانند. دیکتاتوری های نظامی بیشتر به دموکراسی تبدیل می شوند، زیرا در آغاز، قرار است راه حل های بینا شکافی ایجاد در ساختار قدرت باشند در حالی که یک دولت قابل قبول جدید شکل می گیرد. تحقیقات نشان می دهد که خطر درگیری داخلی، رژیم ها را به دادن امتیازات دموکراتیک تشویق می کند. مطالعه ای در سال ۲۰۱۶ میلادی نشان داد که شورش های ناشی از خشکسالی در جنوب صحرای آفریقا، نظام های
سیاسی را که از ترس درگیری می ترسند، به سمت دادن امتیازات دموکراتیک سوق داد. امواج مردم سالاری. موج دموکراسی به موج عظیم ظهور دموکراسی در تاریخ اشاره دارد. به گفته سوا گونیتسکی، این امواج ناشی از «تغییرهای ناگهانی در توزیع قدرت در میان کشورهای پیشرو، انگیزه های منحصر به فرد و قدرتمندی برای اصلاحات گسترده داخلی ایجاد می کند.» سوا گونیتسکی (Seva Gunitsky) به ۱۳ موج از قرن هجدهم میلادی تا بهار عربی (۲۰۱۱–۲۰۱۲) اشاره کرده است. ساموئل پی هانتینگتون سه موج از دموکراتیزه شدن را که در تاریخ رخ داده است تعریف کرد. اولین مورد دموکراسی را در قرن نوزدهم به اروپای غربی و آمریکای شمالی آورد. پس از آن در دوره میان دوجنگ، دیکتاتوری ها ظهور کردند. موج دوم پس از جنگ جهانی دوم آغاز شد، اما بین سال های ۱۹۶۲ میلادی و اواسط دهه ۱۹۷۰ میلادی از بین رفت. آخرین موج از سال ۱۹۷۴ آغاز شد و هنوز ادامه دارد. دموکراتیزاسیون آمریکای لاتین و بلوک شرق سابق بخشی از این موج سوم است. نمونه ای از منطقه ای که از هر سه موج دموکراسی خواهی گذشت، خاورمیانه است. در قرن پانزدهم میلادی، خاورمیانه بخشی از امپراتوری عثمانی بود. در قرن نوزدهم، «زمانی که امپر
اتوری عثمانی سرانجام در اواخر جنگ جهانی اول فروپاشید، ارتش های غربی سرانجام وارد منطقه شدند و منطقه را اشغال کردند». این اقدام هم برای توسعه اروپا و هم دولت سازی به منظور دموکراتیک کردن منطقه بود. با این حال، آنچه پوسنی (Posusney) و آنگریست (Angrist) استدلال می کنند این است که «شکاف های قومی [...] همانهایی هستند که تلاش ایالات متحده برای دموکراتیک کردن عراق را پیچیده می کنند». این پرسش های جالبی را در مورد نقش ترکیب عوامل خارجی و داخلی در فرایند دموکراسی سازی ایجاد می کند. بعلاوه، ادوارد سعید (Edward Said)، ادراک عمدتاً غربی از «ناسازگاری ذاتی ارزش های دموکراتیک و اسلام» را «خاورگرا» می داند. علاوه بر این، او بیان می کند که «خاورمیانه و شمال آفریقا فاقد پیش نیازهای دموکراتیک شدن هستند». اتحاد و شکاف طبقاتی. بارینگتون مور جونیور ()، دانشمند علوم سیاسی دانشگاه هاروارد، در کتاب تأثیرگذار «ریشه های اجتماعی دیکتاتوری و دموکراسی ("Social Origins of Dictatorship and Democracy)»" خود، استدلال می کند که توزیع قدرت در بین طبقات (دهقانان، بورژواها و اشراف صاحب زمین) و ماهیت اتحاد بین این طبقات تعیین کرد که آیا انقلاب ها
ی دموکراتیک، استبدادی یا انقلاب های کمونیستی رخ دهند یا خیر. مطالعه ای در سال ۲۰۲۰ میلادی دموکراسی سازی را با مکانیزه کردن کشاورزی مرتبط می داند: از آنجایی که نخبگان زمین دار کمتر به سرکوب کارگران کشاورزی وابسته شدند، دشمنی آنها با دموکراسی کمتر شد. به گفته دانشمند علوم سیاسی دیوید استاساوج ()، مردم سالاری نیابتی «به احتمال زیاد زمانی رخ می دهد که یک جامعه در چندین شکاف سیاسی تقسیم شود.» مطالعه ای در سال ۲۰۲۱ میلادی نشان داد که قوانین اساسی که از طریق کثرت گرایی (منعکس کننده بخش های متمایز جامعه) پدیدار می شوند، احتمالاً لیبرال دموکراسی را (حداقل در کوتاه مدت) القا می کنند. تعداد بسیار زیادی از محققان و متفکران سیاسی طبقه متوسط بزرگ را به ظهور و تداوم دموکراسی مرتبط می دانند، تعدادی نیز این رابطه را به چالش می کشند. نیاز حاکمان به مالیات. رابرت بیتس() و دونالد لین (Donald Lien)، و همچنین دیوید استاسوج(David Stasavage)، استدلال کرده اند که نیاز حاکمان به مالیات، به نخبگان صاحب دارایی قدرت چانه زنی می دهد تا در مورد سیاست های عمومی اظهار نظر کنند و در نتیجه باعث ایجاد نهادهای دموکراتیک شوند.شارل دو مونتسکیو است
دلال می کرد که تحرک بازرگانی به این معنی است که حاکمان باید با بازرگانان چانه بزنند تا از آنها مالیات بگیرند، در غیر این صورت آنها کشور را رهبری می کردند یا فعالیت های تجاری خود را پنهان می کردند. استاسوج استدلال می کند که کوچک بودن و عقب ماندگی دولت های اروپایی، و همچنین ضعف حاکمان اروپایی، پس از سقوط امپراتوری روم به این معنی بود که حاکمان اروپایی باید رضایت مردم خود را برای حکومت مؤثر جلب می کردند. به گفته کلارک، گلدر و گلدر، کاربرد مدل خروج، صدا و وفاداری (exit, voice, and loyalty model) آلبرت هرشمن یعنی اگر افراد راه های خروجی (خروج از مکان زندگی) محتملی داشته باشند، آن وقت است که احتمال دموکرازیسیون دولت وجود دارد. جیمز سی. اسکات () استدلال می کند که ممکن است دولت ها برای ادعای حاکمیت بر جمعیتی که دایماً در حال حرکت هستند، مشکل پیدا کنند. اسکات علاوه بر این استدلال می کند که خروج ممکن است صرفاً شامل خروج فیزیکی از قلمرو یک دولت اجباری نباشد، بلکه می تواند شامل تعدادی پاسخ های تطبیقی به اجبار باشد که ادعای حاکمیت بر جمعیت را برای دولت ها دشوارتر می کند. این پاسخ ها می تواند شامل کاشت محصولاتی باشد که شما
رش آن ها برای ایالت ها دشوارتر است، یا مراقبت از دام هایی که تحرک بیشتری دارند. در واقع، کل آرایش سیاسی یک دولت نتیجه سازگاری افراد با محیط، و انتخاب برای ماندن یا عدم ماندن در یک قلمرو است. اگر مردم آزادانه حرکت کنند، آنگاه مدل «خروج، صدا و وفاداری» پیش بینی می کند که یک ایالت باید نماینده آن جمعیت باشد و از جمعیت مماشات کند تا از خروج آن ها جلوگیری کند. اگر افراد گزینه های خروج قابل قبولی داشته باشند، بهتر می توانند از طریق تهدید به خروج، رفتار خودسرانه دولت را محدود کنند. ترویج، نفوذ و مداخله خارجیان. اتحادیه اروپا به گسترش دموکراسی کمک کرده است، به ویژه با تشویق اصلاحات دموکراتیک در کشورهای مشتاق عضو. توماس ریسه در سال ۲۰۰۹ میلادی نوشت: «در ادبیات اروپای شرقی اتفاق نظر وجود دارد که چشم انداز عضویت در اتحادیه اروپا تأثیرات لنگرگاه مانند بزرگی برای دموکراسی های جدید داشته است.» استیون لویتسکی و لوکان وی استدلال کرده اند که روابط نزدیک با جهان غرب احتمال دموکراسی سازی را پس از پایان جنگ سرد افزایش می دهد، در حالی که کشورهایی که روابط ضعیفی با غرب دارند، نظام های استبدادی رقابتی را اتخاذ کردند. مطالعه ای در س
ال ۲۰۰۲ میلادی نشان داد که عضویت در سازمان های سیاسی منطقه ای () «با گذار به دموکراسی در طول دوره ۱۹۵۰ میلادی تا ۱۹۹۲ میلادی مرتبط است.» مطالعه ای در سال ۲۰۰۴ میلادی هیچ مدرکی مبنی بر اینکه کمک های خارجی به دموکراتیزه شدن منجر شده است، پیدا نکرد. دموکراسی ها اغلب با مداخله نظامی تحمیل شده اند، برای مثال در ژاپن و آلمان پس از جنگ جهانی دوم. در موارد دیگر، استعمارزدایی گاهی اوقات استقرار دموکراسی هایی را تسهیل می کرد که به زودی با رژیم های استبدادی جایگزین شدند. به عنوان مثال، سوریه پس از کسب استقلال از کنترل اجباری فرانسه در آغاز جنگ سرد، نتوانست دموکراسی خود را تحکیم کند، بنابراین در نهایت فروپاشید و نظام بعثی جایگزین آن شد. رابرت دال در کتاب «"دربارهٔ دموکراسی"» استدلال کرد که مداخلات خارجی به شکست های دموکراتیک کمک می کند و به و مداخلات ایالات متحده در آمریکای لاتین اشاره کرد. با این حال، مشروعیت زدایی از امپراتوری ها به ظهور دموکراسی کمک کرد زیرا مستعمرات سابق استقلال پیدا کردند و دموکراسی را اجرا کردند. حوزه های انتخابیه درهم. مانکور اولسون این نظریه را مطرح می کند که فرایند دموکراسی سازی زمانی اتفاق می ا
فتد که نخبگان نتوانند یک خودکامگی را بازسازی کنند. اولسون پیشنهاد می کند که این زمانی اتفاق می افتد که حوزه ها یا گروه های هویتی در یک منطقه جغرافیایی مخلوط شوند. او تأکید می کند که این حوزه های جغرافیایی مختلط نیازمند نخبگان است تا نهادهای دموکراتیک و نماینده ای برای کنترل منطقه، و محدود کردن قدرت گروه های نخبه رقیب. آموزش. مدت هاست که این نظریه مطرح شده است که آموزش باعث ارتقای جوامع باثبات و دموکراتیک می شود. تحقیقات نشان می دهد که آموزش منجر به تحمل بیشتر سیاسی، افزایش احتمال مشارکت سیاسی و کاهش نابرابری می شود. یک مطالعه نشان می دهد که «افزایش سطح تحصیلات باعث بهبود سطوح دموکراسی می شود و تأثیر دموکراتیزه کننده آموزش در کشورهای فقیر شدیدتر است». معمولاً ادعا می شود که دموکراسی و دموکراتیزه شدن محرک های مهم گسترش آموزش ابتدایی در سراسر جهان بودند. با این حال، شواهد جدید از روند آموزش تاریخی این ادعا را به چالش می کشد. تجزیه و تحلیل نرخ ثبت نام تاریخی دانش آموزان برای ۱۰۹ کشور از سال ۱۸۲۰ میلادی تا ۲۰۱۰ میلادی هیچ حمایتی برای این ادعا که دموکراتیک شدن دسترسی به آموزش ابتدایی را در سراسر جهان افزایش داده اس
ت، پیدا نمی کند. درست است که گذار به دموکراسی اغلب با تسریع در گسترش آموزش ابتدایی همزمان بوده، اما همین شتاب در کشورهایی که غیردموکراتیک باقی مانده بودند نیز مشاهده شده. منابع طبیعی. تحقیقات نشان می دهد که ثروت نفت سطوح دموکراسی را کاهش می دهد و حکومت استبدادی را تقویت می کند. به گفته مایکل راس، نفت تنها منبعی است که «به طور مداوم با میزان دموکراسی کمتر و نهادهای بدتر همبستگی داشته است» و «متغیر کلیدی در اکثریت قریب به اتفاق مطالعات» است که نوعی اثر نفرین منابع را شناسایی می کند. یک مطالعه فراتحلیلی در سال ۲۰۱۴ میلادی تأثیر منفی ثروت نفت بر دموکراسی سازی را تأیید می کند. تاد دانینگ، دانشمند علوم سیاسی دانشگاه کالیفرنیا، برکلی، توضیح قابل قبولی برای بازگشت اکوادور به دموکراسی را ارائه می دهد که با دیدگاه متعارف که رانت منابع طبیعی دولت های مستبد را تشویق می کند، در تضاد است. دانینگ پیشنهاد می کند که شرایطی وجود دارد که رانت های منابع طبیعی، مانند رانت هایی که از طریق نفت به دست می آیند، خطر سیاست های توزیعی یا اجتماعی را برای نخبگان کاهش می دهد، زیرا دولت منابع درآمد دیگری برای تأمین نیازهای مالی خود از طریق
این نوع سیاست ها دارد و منبع مالیش ثروت نخبگان یا درآمد نخبگان نیست. و همچنین در کشورهایی که با نابرابری بالا دست و پنجه نرم می کنند، (که مورد اکوادور در دهه ۱۹۷۰ میلادی بود) نتیجه احتمال دموکراسی سازی بیشتر خواهد بود. در سال ۱۹۷۲ میلادی، کودتای نظامی تا حد زیادی به دلیل ترس نخبگان از وقوع مجدد توزیع منابع، دولت را سرنگون کرد. در همان سال نفت به منبع مالی فزاینده ای برای کشور تبدیل شد. اگرچه این رانت ها برای تأمین مالی ارتش استفاده می شدند، دومین رونق نفتی در سال ۱۹۷۹ میلادی به موازات دموکراتیزه شدن مجدد کشور انجام شد. دموکراتیزه شدن مجدد اکوادور را می توان، همان طور که توسط دانینگ استدلال کرد، به افزایش زیاد رانت نفت نسبت داد، که نه تنها باعث افزایش هزینه های عمومی شد، بلکه ترس از توزیع مجدد را که حلقه های نخبگان را درگیر کرده بود، کاهش داد. بهره برداری از رانت منابع اکوادور به دولت این امکان را داد که سیاست های قیمت و دستمزدی را اجرا کند که بدون هیچ هزینه ای برای نخبگان به نفع شهروندان بود و امکان انتقال آرام و رشد نهادهای دموکراتیک را فراهم کرد. این تز که نفت و سایر منابع طبیعی تأثیر منفی بر دموکراسی دارند
، توسط مورخ تاریخی استفان هابر (Stephen Haber) و دانشمند علوم سیاسی ویکتور منالدو (Victor Menaldo) در مقاله ای که به طور گسترده در "American Political Science Review" (2011) مورد استناد قرار گرفته، به چالش کشیده شده است. هابر و منالدو استدلال می کنند که «اتکای منابع طبیعی یک متغیر برون زا نیست» و دریافتند که وقتی آزمون های رابطه بین منابع طبیعی و دموکراسی این نکته را در نظر می گیرند «افزایش اتکا به منابع با اقتدارگرایی همراه نیست». مرگ یا برکناری دیکتاتور. یک تحلیل نشان داد که «در مقایسه با سایر اشکال تغییر رهبری در حکومت های استبدادی - مانند کودتا، انتخابات یا محدودیت های دوره ای - که تقریباً نیمی از مواقع منجر به فروپاشی رژیم می شود، مرگ یک دیکتاتور به طور قابل توجهی بی اهمیت است. ۷۹ دیکتاتوری که در قدرت مرده اند (۱۹۴۶میلادی تا۲۰۱۴ میلادی)... در اکثریت قریب به اتفاق (۹۲ درصد) موارد، رژیم پس از مرگ خودکامه شان پابرجا بوده است." جنگ و امنیت ملی. جفری هربست()، در مقاله خود "جنگ و دولت در آفریقا" (War and the State in Africa" 1990)، توضیح می دهد که چگونه دموکراسی سازی در کشورهای اروپایی از طریق توسعه سیاسی ناشی
از جنگ ایجاد شد و این "درس هایی از مورد اروپا نشان می دهد که جنگ یک علت مهم تشکیل دولت است که امروز در آفریقا گم شده است.» هربست (Herbst) می نویسد که جنگ و تهدید تهاجم همسایگان باعث شد تا دولت اروپایی به طور موثرتری درآمد جمع آوری کند و رهبران را مجبور به بهبود قابلیت های اداری و تقویت اتحاد دولت و احساس هویت ملی (ارتباط مشترک و قدرتمند بین دولت و شهروندانش) کند. هربست می نویسد که در آفریقا و سایر نقاط جهان غیراروپایی «دولت ها در یک محیط اساساً جدید در حال توسعه هستند» زیرا آنها عمدتاً «استقلال را بدون توسل به جنگ به دست آوردند و از زمان استقلال با تهدید امنیتی مواجه نشده اند». هربست خاطرنشان می کند که قوی ترین کشورهای غیر اروپایی، کره جنوبی و تایوان، «عمدتاً دولت های «جنگ گر» هستند که تا حدی توسط تهدید تقریباً دائمی تهاجم خارجی شکل گرفته اند. الیزابت کییر این ادعاها را به چالش کشیده است که جنگ تمام عیار باعث دموکراسی شدن می شود، و در موارد بریتانیا و ایتالیا در طول جنگ جهانی اول نشان می دهد که سیاست های اتخاذ شده توسط دولت ایتالیا در طول جنگ جهانی اول باعث واکنش فاشیستی شد در حالی که سیاست های دولت بریتانیا
در قبال کارگران دموکراسی سازی گسترده تر را تضعیف کرد. صلح. جنگ ها ممکن است به دولت سازی که مقدم بر گذار به دموکراسی است کمک کند، اما جنگ عمدتاً مانعی جدی برای دموکراسی سازی است. در حالی که طرفداران نظریه صلح دموکراتیک بر این باورند که دموکراسی باعث صلح می شود، نظریه صلح منطقه ای-محلی () ادعای مخالف دارد که «صلح باعث دموکراسی می شود». در واقع، جنگ و تهدیدات سرزمینی برای یک کشور احتمالاً اقتدارگرایی را افزایش داده و منجر به خودکامگی می شود. این را شواهد تاریخی نشان می دهد که تقریباً در همه موارد، صلح بر دموکراسی مقدم است. تعدادی از محققان استدلال کرده اند که مدارک کمی برای فرضیه اینکه دموکراسی باعث صلح می شود وجود دارد، اما در عوض، شواهد قوی برای فرضیه مخالف که صلح منجر به دموکراسی می شود، وجود دارد. بر اساس نظریه توانمندسازی انسانی () کریستین ولزل، امنیت وجودی منجر به ارزش های فرهنگی رهایی بخش و حمایت از یک سازمان سیاسی دموکراتیک می شود. این با نظریه های مبتنی بر روان شناسی تکاملی مطابقت دارد. نظریه موسوم به «» نشان می دهد که مردم در موقعیت های جنگ یا خطر جمعی ادراک شده، ترجیح روان شناختی برای یک رهبر قوی و ی
ک شکل حکومت اقتدارگرا پیدا می کنند. از سوی دیگر، مردم از ارزش های برابری طلبانه و ترجیح دموکراسی در شرایط صلح و امنیت حمایت خواهند کرد. پیامد آن این است که وقتی مردم خطر جمعی را درک کنند، جامعه در جهت خودکامگی و حکومت استبدادی توسعه می یابد، در حالی که توسعه در جهت دموکراتیک مستلزم امنیت جمعی است. احتمالات و مذاکرات. محققینی مانند گیلرمو اودانل، فیلیپ سی. اشمیتر و دانکوارت آ. روستو ("" ) علیه این تصور که دلایل ساختاری "بزرگ" برای دموکراتیک شدن وجود دارد، استدلال کرده اند. این محققان در عوض بر این نکته تأکید می کنند که چگونه فرایند دموکراسی سازی به شیوه ای غیرعادی اتفاق می افتد و به ویژگی ها و شرایط منحصربه فرد نخبگانی بستگی دارد که در نهایت بر تغییر از اقتدارگرایی به دموکراسی نظارت می کنند. نهادهای بین المللی. تعدادی از مطالعات نشان داده اند نهادهای نهادی (institutional institutions) به تسهیل دموکراسی سازی کمک کرده اند. توماس ریسه در سال ۲۰۰۹ میلادی نوشت: «در ادبیات اروپای شرقی اتفاق نظر وجود دارد که چشم انداز عضویت در اتحادیه اروپا تأثیرات لنگرگاه مانند بزرگی برای دموکراسی های جدید داشته است.» محققان همچنین
گسترش ناتو را با ایفای نقش در دموکراسی سازی مرتبط می دانند. نیروهای بین المللی می توانند به طور قابل توجهی بر دموکراسی سازی تأثیر بگذارند. نیروهای جهانی مانند انتشار ایده های دموکراتیک و فشار نهادهای مالی بین المللی برای دموکراسی سازی منجر به دموکراسی سازی شده اند. انتقال ها به دموکراسی. توسعه دموکراسی اغلب آهسته، خشونت آمیز و با تغییرات مکرر مشخص شده است. موارد تاریخی. در بریتانیای کبیر، در قرن هفدهم دوباره علاقه به «Magna Carta» مشاهده شد. پارلمان انگلستان «» در سال ۱۶۲۸ میلادی «» را تصویب کرد که آزادی های خاصی را برای رعایا ایجاد کرد. جنگ داخلی انگلیس (۱۶۴۲–۱۶۵۱ میلادی) بین پادشاه و یک پارلمان الیگارشی اما منتخب درگرفت. در طی آن ایده یک «حزب سیاسی» شکل گرفت و گروه های مختلف در مورد حقوق نمایندگی سیاسی در جریان «» در سال ۱۶۴۷ میلادی بحث می کردند. متعاقباً، » (۱۶۵۳–۱۶۵۹)» و بازگردانی پادشاهی انگلستان (۱۶۶۰ میلادی) حکومت استبدادی بیشتری را احیا کرد، اگرچه پارلمان قانون «» را در سال ۱۶۷۹ تصویب کرد و باعث تقویت کنوانسیونی شد که بازداشت بدون دلیل یا شواهد کافی را ممنوع می کرد. انقلاب شکوهمند در سال ۱۶۸۸ مجلس قوی
ای را تأسیس کرد که منشور حقوق ۱۶۸۹ را تصویب کرد. این منشور حقوق و آزادی های خاصی را برای افراد تدوین و قانون گذاری به صورت نوشتاری کرد. این قانون الزامات پارلمان های منظم، انتخابات آزاد، قوانین آزادی بیان در پارلمان را تعیین می کند و قدرت پادشاه را محدود می کند و تضمین می کند که بر خلاف بسیاری از کشورهای اروپایی، مطلق گرایی سلطنتی غالب نخواهد شد. تنها با قانون «» اکثریت مردان حق رای دادن را بدست آوردند. انقلاب آمریکا (۱۷۷۵–۱۷۸۳) ایالات متحده را ایجاد کرد. قانون اساسی جدید یک دولت ملی فدرال نسبتاً قوی ایجاد کرد که شامل یک قوه مجریه، یک قوه قضاییه ملی و یک کنگره دو مجلسی بود که نماینده ایالت ها در مجلس سنا و جمعیت عمومی در مجلس نمایندگان بود. در بسیاری از زمینه ها، از نظر ایدئولوژیک موفقیت آمیز بود به این معنا که یک جمهوری نسبتاً «واقعی» تأسیس شد که هرگز یک دیکتاتور واحد نداشته، اما حق رای در ابتدا به مالکان مرد سفیدپوست (حدود ۶ درصد از جمعیت) محدود شده بود. برده داری در ایالت های جنوبی لغو نشد تا اینکه اصلاحات قانون اساسی در دوره بازسازی پس از جنگ داخلی آمریکا (۱۸۶۱–۱۸۶۵) و حقوق مدنی سیاه پوستان که به آمریکای
ی های آفریقایی تبار داده شده تنها در دهه ۱۹۶۰ میلادی به دست آمد. انقلاب فرانسه (۱۷۸۹) برای مدت کوتاهی حق امتیاز گسترده ای را مجاز کرد. جنگ های انقلاب فرانسه و جنگ های ناپلئونی بیش از بیست سال به طول انجامید. دیرکتوار بیشتر یک الیگارشی بود. اولین امپراتوری فرانسه و بازگشت بوربون ها به سلطنت حکومت خودکامه تری را احیا کرد. جمهوری دوم فرانسه از حق رای همگانی مردان برخوردار بود اما امپراتوری دوم فرانسه به دنبال آن بود. جنگ فرانسه و پروس (۱۸۷۰–۱۸۷۱) منجر به جمهوری سوم فرانسه شد. آلمان اولین دموکراسی خود را در سال ۱۹۱۹ میلادی با ایجاد جمهوری وایمار تأسیس کرد، یک جمهوری پارلمانی که پس از شکست امپراتوری آلمان در جنگ جهانی اول ایجاد شد. جمهوری وایمار تنها ۱۴ سال دوام آورد تا اینکه فروپاشید و دیکتاتوری نازی جایگزین آن شد. مورخان همچنان به بحث دربارهٔ دلایل شکست تلاش جمهوری وایمار برای دموکراسی سازی ادامه می دهند. پس از شکست نظامی آلمان در جنگ جهانی دوم، دموکراسی در آلمان غربی در طول اشغال تحت رهبری ایالات متحده که نازی زدایی جامعه را بر عهده گرفت، دوباره برقرار شد. پادشاهی ایتالیا، پس از اتحاد ایتالیا در سال ۱۸۶۱، یک سل
طنت مشروطه با پادشاه دارای اختیارات قابل توجهی بود. فاشیسم ایتالیایی پس از جنگ جهانی اول یک دیکتاتوری ایجاد کرد. جنگ جهانی دوم منجر به جمهوری ایتالیا شد. در ژاپن، اصلاحات دموکراتیک محدودی در دوره میجی (زمانی که مدرنیزاسیون صنعتی ژاپن آغاز شد)، دوره تایشو (۱۹۱۲–۱۹۲۶)، و اوایل دوره شووا ارائه شد. علیرغم جنبش های طرفدار دموکراسی مانند جنبش آزادی و حقوق مردم (دهه های ۱۸۷۰ و ۱۸۸۰ میلادی) و برخی از نهادهای طرفدار دموکراسی، جامعه ژاپن توسط یک جامعه و دیوان سالاری به شدت محافظه کار محدود باقی ماند. کنت ای. کالدر () مورخ تاریخی اشاره می کند که می نویسد که «رهبری میجی حکومت مشروطه را با برخی ویژگی های کثرت گرایانه به دلایل اساساً تاکتیکی پذیرفت» و جامعه ژاپنی قبل از جنگ جهانی دوم تحت سلطه «ائتلافی سست» از «نخبگان روستایی زمین دار، تاجران بزرگ، و نظامیان» که از کثرت گرایی و اصلاح طلبی بیزار بودند، قرار داشت. در حالی که دایت ملی ژاپن از تأثیرات نظامی گری ژاپن، رکود بزرگ و جنگ اقیانوس آرام جان سالم به در برد، سایر نهادهای کثرت گرا، مانند احزاب سیاسی، باقی نماندند. پس از جنگ جهانی دوم، در طول اشغال متفقین، ژاپن یک دموکراسی
بسیار قوی تر و کثرت گرایانه را اتخاذ کرد. از سال ۱۹۷۲ میلادی به بعد. بر اساس مطالعه ای که توسط خانه آزادی انجام شده، در ۶۷ کشوری که دیکتاتوری هایشان از سال ۱۹۷۲ میلادی سقوط کرده اند، مقاومت مدنی غیرخشونت آمیز در بیش از ۷۰ درصد از مواقع نفوذ قوی داشته است. در این انتقالات به دمکراسی، تغییرات نه از طریق تهاجم خارجی، و فقط به ندرت از طریق شورش مسلحانه یا اصلاحات داوطلبانه نخبگان، بلکه عمدتاً توسط سازمان های جامعه مدنی دموکراتیک که از اقدامات غیرخشونت آمیز و سایر اشکال مقاومت مدنی مانند اعتصاب، تحریم، نافرمانی مدنی و اعتراضات گسترده استفاده تسریع شده. نشان گرها. یکی از نظرسنجی های اثرگذار در دموکراسی سازی، متعلق به «خانه آزادی» است که در طول جنگ سرد به وجود آمده. خانه آزادی که امروزه یک نهاد و یک اتاق فکر است، یکی از جامع ترین «اقدامات آزادی» را در سطح ملی و بین المللی و به تبع آن معیاری برای دموکراسی سازی تولید می کند. خانه آزادی همه کشورهای جهان را بر اساس یک نظام ارزشی هفت نقطه ای با بیش از ۲۰۰ سؤال در مورد نظرسنجی و نمایندگان نظرسنجی متعدد در بخش های مختلف هر کشور دسته بندی می کند. مجموع امتیازات خام هر کشور
آن کشور را در یکی از سه دسته قرار می دهد: آزاد، تا حدی آزاد یا غیر آزاد. یک مطالعه که به طور همزمان رابطه بین اقتصاد بازار (اندازه گیری شده با یک شاخص آزادی اقتصادی)، توسعه اقتصادی (اندازه گیری شده با تولید ناخالص داخلی/سرانه) و آزادی سیاسی (اندازه گیری شده با شاخص خانه آزادی) را بررسی کرد، و نشان داد که آزادی اقتصادی بالا باعث افزایش تولید ناخالص داخلی/سرانه می شود. تولید ناخالص داخلی/سرانه بالا آزادی اقتصادی را افزایش می دهد. تولید ناخالص داخلی/سرانه بالا نیز آزادی سیاسی را افزایش می دهد، اما آزادی سیاسی باعث افزایش تولید ناخالص داخلی/سرانه نمی شود. در صورت ثابت نگه داشتن تولید ناخالص داخلی/سرانه، هیچ رابطه مستقیمی بین آزادی اقتصادی و آزادی سیاسی وجود نداشت.
CYP39A1 (سیتوکروم P450، خانواده ۳۹، زیرخانواده A، پلی پپتید ۱) که با نام اکسی استرول ۷-α-هیدروکسیلاز ۲ نیز شناخته می شود، پروتئینی است که در انسان توسط ژن "CYP39A1" کدگذاری می شود. این ژن عضوی از ابرخانواده آنزیم های سیتوکروم P450 را کد می کند. پروتئین های سیتوکروم P450 مونواکسیژنازهایی هستند که بسیاری از واکنش های دخیل در متابولیسم دارو و سنتز کلسترول، استروئیدها و سایر چربی ها را کاتالیز می کنند. این پروتئینِ شبکه آندوپلاسمی، در تبدیل کلسترول به اسیدهای صفراوی نقش دارد. سوبستراهای آن شامل اکسی استرول های ۲۴-هیدروکسی کلسترول، ۲۵-هیدروکسی کلسترول و ۲۷-هیدروکسی کلسترول است.
آنزیم های استروئیدوژنیک آنزیم هایی هستند که در استروئیدزایی و بیوسنتز استروئید نقش دارند. آنها مسئول بیوسنتز هورمون های استروئیدی از جمله استروئیدهای جنسی (آندروژن ها، استروژن ها و پروژسترون ها) و کورتیکواستروئیدها (گلوکوکورتیکوئیدها و مینرالوکورتیکوئیدها) و همچنین نورواستروئیدها از کلسترول هستند. آنزیم های استروئیدوژنیک در بافت های استروئیدی کلاسیک مانند بیضه، تخمدان و قشر غده فوق کلیوی به وفور بیان می شوند، اما در سایر بافت های بدن نیز وجود دارند.
CYP2W1 (سیتوکروم P450، خانواده ۲، زیرخانواده W، پلی پپتید ۱) پروتئینی است که در انسان توسط ژن "CYP2W1" کدگذاری می شود. این ژن عضوی از ابرخانواده آنزیم های سیتوکروم P450 را کد می کند. پروتئین های سیتوکروم P450 مونواکسیژنازهایی هستند که بسیاری از واکنش های دخیل در متابولیسم داروها و سنتز کلسترول، استروئیدها و سایر لیپیدها را کاتالیز می کنند. CYP2W1 یک آنزیم جالب است زیرا عمدتاً در تومورها و نه در بافت طبیعی انسان بیان می شود.