Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رقابت دموکراتیک، صرف نظر از اینکه چه کسی برنده است. نتایج آن ها از ۱۷۰۳شرکت کننده نشان داد که مداخلات حزبی تأثیر قطبی کننده ای بر دیدگاه های سیاسی و روابط خارجی دارد، به طوری که طرف مورد علاقه قدرت خارجی از بهبود روابط بین این دو طرف حمایت می کند و تأثیر معکوس برای مخالفان قدرت دارد. در سال۲۰۱۸، جاناتان گودینز نظریه کورستانژ و مارینوف را با پیشنهاد این که مداخلات را می توان به عنوان "مداخله با انگیزه جهانی" مشخص کرد، توضیح داد، جایی که «یک کشور در انتخاب کشور دیگری برای منافع، بهبود یا رفاه مخاطبان بین المللی مداخله می کند.»، و "مداخله خودانگیخته"، که در آن «کشوری در انتخاب کشور دیگر برای پیشبرد منافع، بهبود یا رفاه خود دخالت می کند.» گودینز در ادامه این نظریه را مطرح کرد که منافع یک کشور مداخله گر را می توان با بررسی یک «روش شناسی ۳گانه» شناسایی کرد: تاکتیک های مداخله، انگیزه های اعلام شده، و حجم مداخله. همچنین در سال۲۰۱۲، شولمن و بلوم تعدادی از عوامل متمایز مؤثر بر نتایج مداخله خارجی را نظریه پردازی کردند: علاوه بر این، آنها این نظریه را مطرح کردند که شباهت های ملی بین قدرت های خارجی و داخلی باعث کاهش نارض
ایتی می شود و حتی ممکن است از مداخله استقبال شود. در مواردی که خودمختاری ملی دغدغه اصلی رای دهندگان است، آنها کاهش اثر شباهت یا عدم تشابه دو قدرت را بر نارضایتی پیش بینی کردند. برعکس، آنها پیش بینی کردند که در مواردی که هویت ملی دغدغه اصلی است، اهمیت شباهت یا عدم تشابه تأثیر بیشتری خواهد داشت. تأثیر مداخلات. طبق یک مطالعه در سال۲۰۲۰، آمریکایی ها «به احتمال زیاد وقتی یک قدرت خارجی در کنار مخالفان قرار می گیرد، دخالت خارجی را محکوم می کنند، ایمان خود را به دموکراسی از دست می دهند و بدنبال تلافی می روند تا زمانی که یک قدرت خارجی به حزب خود کمک می کند. در عین حال، آمریکایی ها پاسخ نظامی به حملات انتخاباتی به ایالات متحده را رد می کنند، حتی زمانی که حزب سیاسی خودشان هدف قرار می دهد آلبانی. انتخابات ۱۹۹۱ (توسط ایالات متحده). در طول مبارزات انتخاباتی سال ۱۹۹۱، سیاستمداران حزب راست میانه دموکراتیک آلبانی ادعا کردند که دولت ایالات متحده به این کشور کمک مالی خواهد کرد. دولت آمریکا در دیدار با اعضای حزب دموکرات این ادعاها را تأیید کرد. انتخابات ۱۹۹۲ (توسط ایالات متحده و ایتالیا). آژانس توسعه بین المللی ایالات متحده، مؤس
سه ملی دموکرات و مؤسسه جمهوری خواه بین المللی به گروه های سیاسی ضد سوسیالیست کمک، آموزش، حمایت رسانه ای و بودجه ارائه کردند. سفارت آمریکا نیز علناً از حزب دموکرات آلبانی حمایت کرد. لس آنجلس تایمز همچنین گزارش داد که دولت آمریکا مشاوران و وسایل نقلیه ای را برای کمپین حزب دمکرات آلبانی فراهم کرد و تهدید کرد در صورت پیروزی حزب سوسیالیست آلبانی در انتخابات، از کمک های خارجی به آلبانی خودداری خواهد کرد. ایتالیا از حزب سوسیالیست آلبانی حمایت کرد و بتینو کراکسی، نخست وزیر سابق ایتالیا، عضویت افتخاری در این حزب را پذیرفت تا به آنها مشروعیت بدهد. ایتالیا نیز بیش از هر کشور دیگری به آلبانی کمک کرد. بنگلادش. انتخابات ۱۹۷۳ (توسط اتحاد جماهیر شوروی). بر اساس جزئیات آرشیو میتروخین، اتحاد جماهیر شوروی به طور مخفیانه از اتحادیه عوامی در بنگلادش حمایت می کرد. بولیوی. انتخابات ۱۹۶۴ (توسط ایالات متحده). بر اساس اسناد ارائه شده توسط دفتر مورخ وزارت امور خارجه، سیا به طور مخفیانه از رسانه ها، گروه های سیاسی، اتحادیه های کارگری، گروه های دانشجویی و گروه های جوانان برای شکستن نفوذ کمونیست ها و عاملان ادعایی کوبایی در بولیوی و همچنی
ن ایجاد مخفیانه حمایت مالی می کرد. دولت باثباتی که طرفدار آمریکا بود. بیش از ۱٬۱۵۰٬۰۰۰ دلار به این کار در طول ۳ سال اختصاص یافته است. از اوت ۱۹۶۴، دولت ایالات متحده شروع به تأمین مالی مخفیانه MNR (در آن زمان بزرگترین حزب سیاسی در بولیوی) در طول انتخابات کرد. پس از کودتای نظامی ۱۹۶۴ توسط ژنرال رنه بارینتوس، دولت ایالات متحده به طور مخفیانه از او حمایت مالی کرد و از دولت او حمایت کرد. انتخابات ۱۹۶۶ (توسط ایالات متحده). طبق اسناد ارائه شده توسط دفتر مورخ وزارت امور خارجه، سیا به طور مخفیانه از گروه های حامی ژنرال بارینتوس و رقبای او در طول انتخابات سال ۱۹۶۶ حمایت مالی کرد تا اطمینان حاصل کند که آنها مشروعیت انتخابات را می پذیرند. با کمک سیا، نیروهای بارینتوس سال بعد چه گوارا را کشتند. انتخابات ۲۰۰۲ (توسط ایالات متحده). در انتخابات بولیوی در سال ۲۰۰۲، ایالات متحده که از ریشه کن کردن مزارع کوکا حمایت مالی می کرد، به سفیر مانوئل روچا دستور داد تا بولیوی ها را از رای دادن به نامزد سوسیالیست اوو مورالس هشدار دهد و اظهار داشت که انجام این کار می تواند «کمک ها و سرمایه گذاری آمریکا را به خطر بیندازد.» نمایندگی ایالات م
تحده آمریکا برای انکشاف بین المللی همچنین «پروژه اصلاح احزاب سیاسی» را در سال ۲۰۰۲ در بولیوی ایجاد کرد که هدف آن «کمک به ایجاد احزاب سیاسی میانه رو و طرفدار دموکراسی است که می توانند به عنوان وزنه تعادلی برای ام ای اس رادیکال یا جانشینان آن عمل کنند». این اقدام تا حد زیادی نتیجه معکوس داشت و حمایت از مورالس را افزایش داد که در انتخابات دوم شد. مورالس در نهایت در سال ۲۰۰۶ به عنوان رئیس جمهور بولیوی انتخاب شد. برزیل. انتخابات ۱۹۵۵ (توسط ایالات متحده). سرویس اطلاعات ایالات متحده از ترس ظهور ژائو گولار، که ایالات متحده او را یک عوام فریب کمونیست می دانست، بودجه خود را برای آموزش برزیلی ها در مورد خطرات ادعایی کمونیسم و گروه های جبهه کمونیستی، و همچنین ایجاد پیوند بین حزب کمونیست برزیل و نیز افزایش داد. ایالات متحده همچنین به حزب محافظه کار اتحادیه ملی دمکراتیک کمک های مالی داد. بر اساس اسناد ارائه شده توسط دفتر مورخ وزارت امور خارجه، ایالات متحده همچنین اعتباری را به دولت حاکم افزایش داد تا به آنها در پیروزی در انتخابات ۱۹۵۵ کمک کند. انتخابات ۱۹۶۲ (توسط ایالات متحده). طبق کتاب میراث خاکستر اثر تیم واینر، اولین اس
تفاده از سیستم نواری کاملاً جدید و پیشرفته که توسط جان اف کندی در سال ۱۹۶۲ در کاخ سفید سفارش شد، برای بحث در مورد طرح هایی برای براندازی دولت ژائو گولارت برزیل بود. . کندی و لینکلن گوردون سفیر او در برزیل در مورد هزینه کردن ۸ میلیون اسکناس برای تغییر در انتخابات بعدی و آماده شدن برای کودتای نظامی علیه گولارت به دلیل ترس از تبدیل شدن برزیل به «کوبا دوم» بحث کردند. سیا و AFL-CIO پول را به زندگی سیاسی برزیل برای افرادی که مخالف گولارت بودند، وارد کردند. مداخله انتخاباتی ایالات متحده نتوانست گولارت را برکنار کند، و سیا از کودتای حمایت کرد که او را در سال ۱۹۶۴ خلع کرد و منجر به این شد که برزیل تا سال ۱۹۸۵ توسط یک دیکتاتوری نظامی اداره شود. کانادا. انتخابات ۲۰۱۹ (توسط ایالات متحده). باراک اوباما، رئیس جمهور سابق ایالات متحده، کمتر از یک هفته قبل از رأی دادن کانادایی ها در انتخابات فدرال، از جاستین ترودو، رهبر لیبرال ها حمایت کرد. اوباما در توییتی اعلام کرد که از همکاری با ترودو در دوران ریاست جمهوری او مفتخر است. او یک رهبر کارآمد و سخت کوش است که مسائل بزرگی مانند تغییرات آب و هوا را به عهده می گیرد. جهان اکنون به
رهبری مترقی او نیاز دارد و امیدوارم همسایگان ما در شمال برای یک دوره دیگر از او حمایت کنند." بسیاری از کانادایی ها این را دخالت غیرقابل توجیه و غیرقابل توجیه آمریکا در انتخابات کانادا می دانستند. شیلی. انتخابات ۱۹۶۴ (توسط ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی). بین سال های ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۹، دولت شوروی سالانه بین ۵۰۰۰۰ تا ۴۰۰۰۰۰ دلار به حزب کمونیست شیلی کمک مالی کرد. یک مارکسیست برجسته بود، و همچنین بودجه اضافی به قصد آسیب رساندن به شهرت آلنده داشت. واضح بود که اتحاد جماهیر شوروی در شیلی برای تضمین موفقیت مارکسیست ها فعالیت می کرد، و از دیدگاه آمریکای معاصر، ایالات متحده باید این نفوذ دشمن را خنثی کند: پول و نفوذ شوروی آشکارا به شیلی می رفت تا دموکراسی آن را تضعیف کند. بودجه ایالات متحده باید به شیلی برود تا این نفوذ مخرب را خنثی کند. ۳۳ دخالت ایالات متحده بعداً توسط کمیته کلیسا در سال ۱۹۷۵ فاش شد. انتخابات ۱۹۷۰ (توسط ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی). بر اساس اطلاعات منتشر شده به عنوان بخشی از یافته های کمیته کلیسا، آژانس اطلاعات مرکزی ایالات متحده از ربوده شدن ژنرال رنه اشنایدر، فرمانده کل ارتش شیلی، در تلاش برای
جلوگیری از تأیید سالوادور آلنده توسط کنگره حمایت کرد. تلاش با شکست مواجه شد و اشنایدر در جریان تیراندازی شد. او سه روز بعد بر اثر جراحات جان باخت. پس از آن، ایالات متحده به یک کارزار آشکار و پنهان شدید برای تضعیف ریاست جمهوری آلنده ادامه داد، که ممکن است شرایط را برای سرنگونی آلنده در یک کودتای خشونت آمیز ایجاد کند، اگرچه ایالات متحده مستقیماً در این کودتا دخیل نبود. به نقل از نیوزویک در سال ۱۹۷۴، هنری کیسینجر، مقام آمریکایی، در مورد شیلی چنین گفت: «من نمی دانم چرا باید اجازه دهیم کشوری به دلیل بی مسئولیتی مردم خود کمونیست شود.» طبق جزئیات آرشیو میتروخین، اتحاد جماهیر شوروی به طور پنهانی از سالوادور آلنده حمایت می کرد. کنگو-کینشاسا. انتخابات ۱۹۶۰ (توسط اتحاد جماهیر شوروی، ۱۹۶۰). اتحاد جماهیر شوروی به طور پنهانی از مبارزات حزب جنبش ملی کنگولای پاتریس لومومبا حمایت کرد. مدت کوتاهی پس از پیروزی لومومبا، بحران کنگو آغاز شد و لومومبا در ژانویه ۱۹۶۱ ترور شد. این امر راه را برای دیکتاتوری موبوتو سسه سکو هموار کرد. کاستاریکا. انتخابات ۱۹۶۶ (توسط ایالات متحده و نیکاراگوئه). بر اساس اسناد ارائه شده توسط دفتر مورخ وزارت
امور خارجه، دانیل اودوبر کویروس، رهبر حزب آزادیبخش ملی (PLN) به طور فعال در طول انتخابات از ایالات متحده و حزبش حمایت کرد. همچنین گمانه زنی های رایج در کاستاریکا وجود داشت مبنی بر اینکه حزب اتحاد ملی (PUN) توسط نیروهای خارجی، به ویژه خانواده سوموزا در نیکاراگوئه، تأمین مالی می شود. دولت ایالات متحده پیشنهاد کرد از مخاطبین در فدراسیون کارگران آمریکا برای کمک به PLN در مبارزات انتخاباتی خود استفاده کند. والتر و ویکتور رویتر با جمع آوری پول در دیترویت به کمپین کمک کردند. دولت ایالات متحده پیروزی PLN را ترجیح داد، اما اذعان کرد که هر دو نامزد طرفدار ایالات متحده و ضد کمونیست هستند. انتخابات ۱۹۷۰ (توسط اتحاد جماهیر شوروی). KGB بی سر و صدا به کمپین ریاست جمهوری خوزه فیگر فرر با دادن وام ۳۰۰۰۰۰ دلاری از طریق حزب پیشتاز خلق مارکسیست-لنینیست در ازای وعده به رسمیت شناختن دیپلماتیک اتحاد جماهیر شوروی به مبارزات انتخاباتی وی کمک کرد. فیگورس پس از انتخاب مجدد به عنوان رئیس جمهور به وعده خود عمل کرد. انتخابات ۱۹۸۶ (توسط ایالات متحده). مؤسسه بین المللی جمهوری خواه از حزب محافظه کار اتحاد سوسیال مسیحی (PUSC) حمایت کرد تا به
آنها در پیروزی در انتخابات ۱۹۸۶ کمک کند. آنها همچنین در سال های ۱۹۸۶، ۱۹۸۷ و ۱۹۸۸ به ترتیب به آنها کمک های مالی ۷۵۰۰۰ دلاری، ۱۰۰۰۰۰ دلاری و ۱۴۵۰۰۰ دلاری را به «انجمن دفاع از لیبرتاد و دموکراسی در کاستاریکا» (انجمن برای دفاع از دموکراسی محافظه کار آزادی و دفاع از آزادی سیاسی) دادند. چکسلواکی. انتخابات ۱۹۹۰ (توسط ایالات متحده، بریتانیا، آلمان و بلژیک). بر اساس گزارش نیویورک تایمز، بودجه بنیاد ملی برای دموکراسی (NED) برای احزاب سیاسی در چکسلواکی بحث برانگیز تلقی می شد، زیرا به عنوان مداخله خارجی به نفع احزاب سیاسی نزدیک به واسلاو هاول تلقی می شد. بنیاد ملی برای دموکراسی مبلغ ۴۰۰۰۰۰ دلار کمک مالی ارائه کرد که بیشتر آن برای خرید رایانه ها، دستگاه های فکس و دستگاه های کپی استفاده شد که در این کمپین مفید بودند. حزب محافظه کار بریتانیا نیز ۲ کارشناس مبارزات انتخاباتی را ارائه کرد و احزاب دموکرات مسیحی در بلژیک و آلمان وسایل الکترونیکی بیشتری ارسال کردند. دانمارک. انتخابات ۱۹۷۳ (توسط اتحاد جماهیر شوروی). اتحاد جماهیر شوروی به طور مخفیانه از حزب کمونیست دانمارک در انتخابات ۱۹۷۳ حمایت مالی کرد. انتخابات ۱۹۷۵ (توسط اتحا
د جماهیر شوروی). اتحاد جماهیر شوروی به طور مخفیانه از حزب کمونیست دانمارک در انتخابات ۱۹۷۵ حمایت مالی کرد. جمهوری دومینیکن. انتخابات ۱۹۶۶ (توسط ایالات متحده). طبق اسناد ارائه شده توسط دفتر مورخ وزارت امور خارجه، دولت ایالات متحده از مبارزات انتخاباتی خواکین بالاگوئر حمایت کرد. دولت قصد داشت از او «به گونه ای حمایت کند که حمایت ایالات متحده به هیچ وجه قابل اثبات نباشد.» روش های حمایت از بالاگوئر شامل کمک های مالی، مشاوره، رسانه ها، اطلاعات و اشکال طبقه بندی شده کمک است. السالوادور. انتخابات ۱۹۸۴ (توسط ایالات متحده). بر اساس مقاله ای از واشینگتن پست، ایالات متحده از فشار دیپلماتیک، حمایت رسانه ای و بودجه مخفی برای حمایت از مبارزات انتخاباتی خوزه ناپلئون دوارته استفاده کرد. فنلاند. انتخابات ۱۹۵۶ (توسط اتحاد جماهیر شوروی). اتحاد جماهیر شوروی آشکارا از مبارزات انتخاباتی اورهو ککونن در انتخابات ۱۹۵۶ حمایت کرد. انتخابات ۱۹۶۲ (توسط اتحاد جماهیر شوروی). اتحاد جماهیر شوروی آشکارا از مبارزات انتخاباتی اورهو ککونن در انتخابات ۱۹۶۲ حمایت کرد. فرانسه. انتخابات ۱۹۷۴ (توسط اتحاد جماهیر شوروی). بر اساس جزئیات آرشیو میتروخین،
KGB «اقدامات فعال» را علیه مبارزات والری ژیسکار دستن انجام داد. انتخابات ۱۹۸۸ (توسط اتحاد جماهیر شوروی). بر اساس جزئیات آرشیو میتروخین، اتحاد جماهیر شوروی ۱۰ میلیون فرانک برای حمایت از حزب کمونیست فرانسه فراهم کرد. انتخابات ۲۰۰۷ (توسط لیبی). به گزارش روزنامه فرانسوی مدیا پارت، کمپین ریاست جمهوری نیکلا سارکوزی ۵۰ میلیون یورو کمک مالی از سرهنگ معمر قذافی، رهبر لیبی دریافت کرد که بیش از دو برابر محدودیت ۲۲ میلیون یورویی فرانسه برای کمک های فردی مبارزات انتخاباتی است. پس از پیروزی سارکوزی، قذافی برای یک سفر دولتی ۵ روزه به فرانسه رفت و طی آن دولت لیبی تجهیزات نظامی از جمله ۱۴ فروند جنگنده رافال خریداری کرد. زیاد تک الدین، تاجر فرانسوی-لبنانی با روابط نزدیک با لیبی، به مدیا پارت اعتراف کرد که سه بار از طرابلس به فرانسه سفر کرده است تا چمدان های پر از اسکناس های ۲۰۰ و ۵۰۰ یورویی را به سارکوزی تحویل دهد. پس از انتخابات از قذافی دعوت شد. در مارس ۲۰۱۸، سارکوزی به دلیل این اتهامات در بازداشت بود. وی به مدت ۲۵ ساعت توسط پلیس تحت بازجویی قرار گرفت و در این مدت منکر هرگونه تخلفی شد تا اینکه با نظارت ویژه قضایی آزاد شد. ان
تخابات ۲۰۱۷ (توسط روسیه). افشای ایمیل مکرون در سال ۲۰۱۷، لو رفتن بیش از ۲۰۰۰۰ ایمیل مربوط به کمپین امانوئل ماکرون در جریان انتخابات ریاست جمهوری فرانسه در سال ۲۰۱۷، دو روز قبل از رای گیری نهایی بود. به دلیل سرعت انتشار اخبار درز اطلاعات در سراسر اینترنت، که عمدتاً توسط ربات ها و اسپرم ها کمک می شد، توجه رسانه ها زیادی را به خود جلب کرد. این ایمیل ها توسط ویکی لیکس و چند فعال آمریکایی راست از طریق رسانه های اجتماعی مانند توییتر و فیس بوک به اشتراک گذاشته شد.
باکو پایتخت جمهوری آذربایجان است. این شهر همچنین پایتخت شروان در زمان سلطنت اخسیتان اول و خلیل الله اول)، خانات باکو، جمهوری دمکراتیک آذربایجان و جمهوری آذربایجان شوروی و مرکز اداری استان باکو روسیه بوده است. نام باکو از فارسی قدیمی باگاوان گرفته شده است که به «شهر خدا» ترجمه شده است. ریشه شناسی عامیانه نام باکو را به دلیل وزش بادهای مکرر در باکو از واژه فارسی بادکوبه (بادکوبه) به معنای «شهری که باد می وزد» گرفته اند. با این حال، کلمه بادکوبه تنها در قرن شانزدهم یا هفدهم متداول شد، در حالی که باکو حداقل قبل از قرن پنجم پس از میلاد تأسیس شده بود. از قرن سیزدهم میلادی نام باکو در منابع اروپایی قرون وسطی ظاهر شد. املای نام از Vahcüh (Pietro Della Valle)، تا Bakhow, Baca, Bakuie و Backu متفاوت است. روی سکه های ضرب شیروانشاه نام باکویا آمده است. فرضیه های مختلفی برای توضیح ریشه شناسی کلمه باکو ارائه شده است. به گفته L.G.Lopatinski و Ali Huseynzade «باکو» از کلمه ترکی «تپه» گرفته شده است. K.P. پاتکانوف، متخصص تاریخ قفقاز، نیز این نام را «تپه» اما به زبان لاکی توضیح می دهد. دوران باستان. حدود ۱۰۰۰ سال پیش، قلمرو باک
و و آبشرون امروزی با گیاهان و جانوران غنی بود. آثار سکونت انسان به عصر حجر برمی گردد. از عصر برنز، حکاکی های صخره ای در نزدیکی بایل، و مجسمه ای برنزی از یک ماهی کوچک در قلمرو شهر قدیمی کشف شده است. این امر باعث شده است که برخی وجود یک سکونتگاه عصر برنز را در قلمرو شهر مطرح کنند. در نزدیکی نارداران در محلی به نام امید گایا، رصدخانه ای ماقبل تاریخ کشف شد که روی صخره تصاویر خورشید و صورت های فلکی مختلف همراه با جدول نجومی بدوی حک شده است.[۶] کاوش های باستان شناسی بیشتر، سکونت گاه های مختلف ماقبل تاریخ، معابد بومی، مجسمه ها و دیگر آثار را در قلمرو شهر مدرن و اطراف آن نشان داد. در قرن اول، رومیان دو لشکرکشی به قفقاز ترتیب دادند و به باکو رسیدند. در نزدیکی باکو، در گوبوستان، کتیبه های رومی مربوط به ۸۴ تا ۹۶ پس از میلاد کشف شد. بازمانده این دوره روستای رامانا در ناحیه سابونچو باکو است. در زندگی بارتلمیوس رسول، باکو به نام آلبانوس ارمنی معرفی شده است. برخی از مورخان تصور می کنند که در زمان وجود آلبانی قفقاز باکو آلبانوپولیس نامیده می شد. سنت های کلیسای محلی این باور را ثبت می کنند که شهادت بارتلمه در پایین برج دوشیزه
در شهر قدیمی رخ داده است، جایی که طبق داده های تاریخی، یک کلیسای مسیحی در محل معبد بت پرستان آرتا ساخته شده است. گزارشی از مورخ قرن پنجم پریسکوس پانیوم اولین موردی بود که به آتش سوزی های معروف باکوویی اشاره کرد (ex petra maritima flamma ardet - از شعله سنگ دریایی بیرون می آید). در اثر این آتش های جاودانه، باکو به مرکز بزرگ دین زرتشتی باستان تبدیل شد. شاه ساسانی اردشیر اول دستور داد تا آتش خاموش نشدنی ایزد اورمزد را در معابد شهر نگه دارند. قرون میانه و جدید. در منابع قرون وسطی تا سده دهم اطلاعات کمی در مورد باکو وجود دارد یا اصلاً وجود ندارد. قدیمی ترین شواهد سکه شناسی یافت شده در این شهر، سکه عباسی متعلق به قرن هشتم میلادی است. در آن زمان باکو قلمرو خلافت عرب و بعداً شیروانشاهان بود. در این دوره، آنها اغلب مورد حمله خزرها و (از قرن دهم) روس ها قرار گرفتند. شیروانشاه اخسیتان اول یک نیروی دریایی در باکو ساخت و با موفقیت یک حمله دیگر روسها را در سال ۱۱۷۰ دفع کرد. پس از زلزله ویرانگری که شاماخی، پایتخت شیروان را لرزاند، دربار شیروانشاه در سال ۱۱۹۱ به باکو نقل مکان کرد. یک ضرابخانه نیز به بهره برداری رسید. بین قر
ن های ۱۲ و ۱۴، استحکامات عظیمی در شهر و اطراف آن انجام شد. برج دوشیزه، قلعه های رامانا، نارداران، شاگان و مردکان و همچنین قلعه معروف سابایل در جزیره خلیج باکو در این دوره ساخته شده است. دیوارهای شهر نیز بازسازی و مستحکم شدند. بزرگترین مشکل باکو در این دوران تجاوز به دریای خزر بود. بالا آمدن سطح آب هر از گاهی قسمت اعظم شهر را فرا گرفت و قلعه معروف سابایل در سده چهاردهم به طور کامل زیر دریا رفت. این اتفاق منجر به افسانه های متعددی در مورد شهرهای زیر آب مانند شهریونان («شهر یونانی») شد. هولاکو خان در جریان سومین لشکرکشی مغولان به آذربایجان (۱۲۳۱–۱۲۳۹) باکو را تحت سلطه ایالت شیروان اشغال کرد و اقامتگاه زمستانی ایلخانیان شد. در سده چهاردهم، شهر در زمان محمد اولجیتو که آن را از برخی مالیات های سنگین خلاص کرد، رونق یافت. شاعر باکویی نصیر باکویی برای اولجئیتو شعری نوشت و بدین ترتیب اولین قطعه شعر به زبان آذربایجانی را سرود. در سال ۱۵۰۱ شاه اسماعیل اول صفوی باکو را محاصره کرد. ساکنان محاصره شده مقاومت کردند و برای دفاع به استحکامات خود تکیه کردند. در اثر مقاومت، اسماعیل دستور داد بخشی از دیوار استحکامات را تخریب کنند.
قلعه ویران شد و بسیاری از اهالی کشته شدند. در سال ۱۵۳۸ شاه طهماسب اول صفوی به سلطنت شیروانشاهان پایان داد و در سال ۱۵۴۰ باکو دوباره به دست سپاهیان صفوی بازپس گرفته شد. بین سالهای ۱۵۶۸ و ۱۵۷۴ سابقه شش مأموریت انگلیسی در باکو وجود دارد. مردان انگلیسی به نام های توماس بانیستر و جفری داکت در مکاتبات خود باکو را توصیف کردند. آنها نوشتند که "... شهر چیز عجیبی است، زیرا از زمین مقدار شگفت انگیزی نفت بیرون می آید که به تمام کشور خدمت می کند تا خانه هایشان را گرم کند. این نفت سیاه است و نفت نامیده می شود. همچنین در کنار شهر باکو است، روغن دیگری که سفید و بسیار گرانبها است و آن را نفت می گویند». اولین چاه نفت خارج از باکو در سال ۱۵۹۴ توسط صنعتگری به نام ممدنور اوگلو حفاری شد. او ساخت چاه نفت با کارایی بالا را در روستای بالاخانی به پایان رساند. این منطقه از نظر تاریخی خارج از قلمرو شهر بود. در سال ۱۶۳۶ میلادی، آدام اولئاریوس، دیپلمات و جهانگرد آلمانی، ۳۰ میدان نفتی باکو را توصیف کرد و اشاره کرد که مقدار زیادی نفت قهوه ای وجود دارد. تحت فرمان استپان رازین به سواحل باکو حمله کرد و روستای ماشتاگا را غارت کرد. در سال بعد،
باکو به طور موقت توسط امپراتوری عثمانی پس گرفته شد. باکو کانون تجارت بود و کسب و کار در آنجا رونق داشت. قابل توجه است که تاجران شبه قاره هند در این منطقه مستقر شدند. این تاجران هندی آتشگاه باکو را در طول قرون ۱۷ تا ۱۸ ساختند. در باکو معبد هندوها، سیک و آتشکده پارسی مورد استفاده قرار می گرفت. سقوط صفویان و خانات باکو. سرنگونی صفویان در سال ۱۷۲۲ باعث هرج و مرج گسترده شد. در ۲۶ ژوئن ۱۷۲۳، پس از یک محاصره طولانی، باکو تسلیم روس ها شد و صفویان مجبور شدند این شهر را در کنار بسیاری از مناطق قفقازی خود واگذار کنند. طبق فرمان پتر کبیر، سربازان دو هنگ (۲۳۸۲ نفر) در پادگان باکو به فرماندهی شاهزاده باریاتیانسکی، فرمانده شهر باقی ماندند. پتر کبیر، هنگام تجهیز یک اکسپدیشن نظامی جدید به فرماندهی ژنرال میخائیل ماتیوشکین، او را مأمور فرستادن نفت بیشتر از باکو به سن پترزبورگ کرد اما به دلیل مرگ پیتر، این دستور اجرا نشد. در سال ۱۷۳۳، باکو توسط پزشک لوان لرخ، کارمند سفارت روسیه بازدید شد، او میادین نفتی شهر را تشریح کرد. در سال ۱۷۳۰، اوضاع برای روس ها بدتر شده بود زیرا موفقیت های نادرشاه در شیروان، روس ها را مجبور کرد در ۱۰ مارس
۱۷۳۵ در نزدیکی گنجه توافق کنند و شهر و سایر مناطق فتح شده در قفقاز را به ایران بازگردانند. پس از فروپاشی امپراتوری صفوی و پس از مرگ نادرشاه، در سال ۱۷۴۷ در پی خلاء قدرتی که ایجاد شده بود، حکومت نیمه مستقل خانات باکو تشکیل شد. این شهر توسط میرزا محمد خان اداره می شد و به زودی به خانات قبه بسیار قوی تر تبدیل شد. جمعیت باکو اندک بود (تقریباً ۵۰۰۰ نفر) و اقتصاد در نتیجه جنگ های مداوم، راهزنی و تورم ویران شده بود. با این حال، خان ها از تجارت دریایی با بقیه ایران سود می بردند. درگیری های داخلی فئودالی در دهه ۱۷۹۰ منجر به تسلط یک جناح ضد روسی در شهر شد که منجر به تبعید برادر متمایل به روسی خانات قبه شد. در پایان قرن هجدهم، روسیه تزاری اکنون سیاست محکم تری را با هدف تسخیر تمام قفقاز به هزینه ایران و ترکیه عثمانی آغاز کرد. در بهار ۱۷۹۶، به دستور یکاترینای دوم، نیروهای ژنرال والرین زوبوف به دنبال غارت تفلیس و هدف ایران برای بازگرداندن فرمانروایی خود بر گرجستان و داغستان، لشکرکشی وسیعی را علیه ایران قاجار آغاز کردند. زوبوف ۱۳۰۰۰ نفر را برای تصرف باکو فرستاده بود و متعاقباً بدون هیچ مقاومتی به تصرف درآمد. در ۱۳ ژوئن ۱۷۹
۶، یک ناوگان روسی وارد خلیج باکو شد و پادگانی از نیروهای روسی در داخل شهر مستقر شد. اما بعداً، پاول اول دستور توقف کارزار و عقب نشینی نیروهای روسی را به دنبال مرگ سلف خود، کاترین کبیر، صادر کرد. در مارس ۱۷۹۷، نیروهای تزاری باکو را ترک کردند. تسلیم اجباری ایران به امپراتوری روسیه. تزار الکساندر اول در جریان جنگ روسیه و ایران (۱۸۰۴–۱۸۱۳) که طی آن پاول تسیسیانوف تلاش کرد باکو را در ژانویه ۱۸۰۶ تصرف کند، بار دیگر به تسخیر باکو شتافت. اما دستیار و پسر عموی حسینگولو خان ناگهان تسیسیانوف را به ضرب گلوله کشت. ارتش روسیه که بدون فرمانده ماند، باکو را ترک کرد و اشغال خانات باکو یک سال به تعویق افتاد. باکو در اکتبر همان سال تسخیر شد و در نهایت پس از واگذاری رسمی این شهر در میان سایر سرزمین های جدایی ناپذیر در قفقاز شمالی و قفقاز جنوبی توسط ایران در عهدنامه گلستان در سال ۱۸۱۳ به امپراتوری روسیه ضمیمه شد. پس از جنگ روسیه و ایران (۱۸۲۶–۱۸۲۸) و معاهده ترکمنچای که باکو تحت سلطه اسمی روسیه قرار گرفت، این شهر در طول جنگ توسط ایران بازپس گرفته شد. هنگامی که باکو در طول جنگ ۱۸۰۴–۱۸۱۳ توسط نیروهای روسی اشغال شد، تقریباً کل جمعیت
حدود ۸۰۰۰ نفر از قوم تات بودند.
در پردازش سیگنال، نویز فاز، بازنمایش حوزه فرکانس اُفت وخیز تصادفی در فاز یک شکل موج است که متناظر با انحرافات حوزه زمان از تناوب مندی کامل («لغزش») است. به طور کلی، مهندسان فرکانس-رادیویی از نویز فاز یک نوسان ساز صحبت می کنند، در حالی که مهندسان سیستم دیجیتال با لغزش ساعت کار می کنند. تعاریف. از لحاظ تاریخی دو تعریف متناقض و در عین حال پرکاربرد برای نویز فاز وجود داشته است. برخی از نویسندگان، نویز فاز را تنها چگالی طیفی فاز سیگنال تعریف می کنند، در حالی که تعریف دیگر به طیف فاز (که با طیف دامنه جفت می شود) اشاره دارد که از تخمین طیفی خود سیگنال حاصل می شود. هر دو تعریف در فرکانس های آفست که به خوبی از حامل حذف شده اند، نتیجه یکسانی دارند. با این حال، در آفست های نزدیک، این دو تعریف متفاوت هستند. "IEEE نویز فاز را به صورت تعریف می کند که در آن «ناپایداری فاز» چگالی طیفی یک طرفه انحراف فاز سیگنال است. اگرچه یک تابع یک طرفه است، اما «چگالی طیفی دوباندجانبی اُفت وخیز فاز» را نشان می دهد. نماد یک دستنویس پیوسته (حرف بزرگ یا بزرگ) L" نامیده می شود.
فینال لیگا پوکال ۲۰۰۳ رقابتی برای تعیین قهرمان مسابقات لیگا پوکال ۲۰۰۳، هفتمین دوره از این رقابت های حذفی بود. این بازی به تاریخ ۲۸ ژوئیه ۲۰۰۳ و با میزبانی ورزشگاه بروشوگ اشتادیون در شهر ماینتس برگزار شد. هامبورگ با پیروزی ۴–۲ مقابل بروسیا دورتموند در این بازی، اولین عنوان قهرمانی خود را در این رقابت ها به دست آورد که با احتساب قهرمانی آنها در نسخه ۷۳–۱۹۷۲، دومین آن بود. مسیر رسیدن به فینال. لیگا پوکال (DFL-Ligapokal) یک رقابت تک-حذفی با حضور شش تیم بود. در مجموع دو مرحله تا رسیدن به فینال وجود داشت. چهار تیم در دو بازی از مرحله مقدماتی به مصاف هم می رفتند و برندگان در مرحله نیمه نهایی با قهرمانان لیگ و جام حذفی روبه رو می شدند. نتیجه دو بازی در مرحله نیمه نهایی صعودکنندگان به فینال را تعیین می کرد. در همه بازی ها، برنده پس از ۹۰ دقیقه مشخص و در صورت ادامه داشتن تساوی، بازی به وقت های اضافه کشیده می شد. در صورت لزوم، قهرمان را ضربات پنالتی مشخص می کرد. بازی. جزئیات. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt;
علم فقه از منابع مختلفی برای استخراج احکام اسلامی استفاده می کند. منابع سنتی فقه اهل سنت، کتاب مقدس اسلام، قرآن است که مسلمانان آن را کلام مستقیم و بدون تحریف خداوند می دانند. دیگر منبع مورداستفاده اهل سنت، سنت است که جملات قصار و اعمال منسوب به پیامبر اسلام (در ادبیات حدیثی) را شامل می شود. در فقه شیعی مفهوم سنت به احادیث امامان شیعه نیز تعمیم یافته است. از آنجایی که مطالب حقوقی یافت شده در متون مقدس اسلامی به طور مستقیم به تمام سؤالات مربوط به شریعت که در جوامع مسلمان مطرح می شود پاسخ نمی دهد، فقهای اسلامی روش های دیگری را برای استخراج احکام حقوقی ایجاد کردند. بر باور مکاتب فقهی اهل سنت، منبع ثانویه شریعت اسلام، اجماع است که ماهیت دقیق آن خود دارای اجماع نیست. قیاس، مصلحت، استحسان، فتوا یکی از صحابه از دیگر منابع مورداستعمال آنها هستند. مذهب حنفی غالباً بر استنباط قیاسی و استدلال مستقل تکیه می کند و مالکی و حنبلی عموماً به جای آن از حدیث استفاده می کنند. مکتب شافعی سنت را بیش از حنفی و قیاس را بیش از دو مذهب مذکور دیگر به کار می برد. در میان شیعه، اصولیون امامیه با استفاده از چهار منبع قرآن، سنت، اجماع و عق
ل بهره می برند. آنها در شرایط خاص از اجماع استفاده می کنند و برای یافتن اصول کلی بر اساس قرآن و سنت به عقل تکیه می کنند و در شرایط مختلف از اصول فقه به عنوان روشی برای تفسیر قرآن و سنت استفاده می کنند. شیعیان امامی که بر مسلک اخباری هستند بیشتر به منابع حدیثی تکیه می کنند و اجتهاد در دین را رد می کنند. به گفته مؤمن، علی رغم تفاوت های قابل توجه در مبانی فقهی بین مکاتب فقهی شیعه و مذاهب چهارگانه اهل سنت، تفاوت های کمتری در کاربرد عملی فقه در اعمال مناسکی و معاملات اجتماعی وجود دارد.