Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نیرو یک انرژی متافیزیکی و همه گیر در دنیای خیالی "جنگ ستارگان" است. شخصیت هایی که از نیرو استفاده می کنند به شخصیت های «حساس به نیرو» معروف هستند و به دو زمره تقسیم می شوند: قهرمانانی مانند جدای که می خواهند با نیرو یکی شوند، در حالی که سیت و دیگر شرورها از این نیروها سوءاستفاده می کنند و سعی می کنند آن را برای خواسته های خود استفاده کنند. نیرو با جنبه های مختلفی از آیین های دینی مقایسه شده است و جمله «نیرو همراهت باد» بخشی از زبان محلی فرهنگ عامه شده است.
کیست شکلاتی یا آندومتریوما (به انگلیسی: Endometrioma) به حضور بافت آندومتر داخل و گاهی روی یکی از تخمدان ها یا هر دوی آنها به صورت تکی یا چندتایی گفته می شود که شایعترین شکل بیماری آندومتریوز است و به آن آندومتریوز تخمدانی نیز گفته می شود. ظاهر کیست قهوه ای و قیرمانند و شبیه شکلات آب شده می باشد. مایعات داخل کیست ها خون غلیظ، تیره و قدیمی است. اندازه کیست ها ممکن است از ۵ تا ۲۰ سانتی متر هم باشد اما معمولاً کوچک تر از ۵ سانتیمتر هستند. کیست شکلاتی در ۱۷ تا ۴۴٪ بیماران مبتلا به آندومتریوز یافت می شود و فرم پیشرفته آندومتریوز در مرحله سوم یا چهارم می باشد. آندومتریوز یعنی وجود بافت آندومتر واقع در خارج از رحم است که منجر به تشکیل بافت اسکار، چسبندگی و واکنش های التهابی می شود؛ اما معمولاً یک رشد خوش خیم است. تأثیر بر باروری. کیست های شکلاتی می توانند به بافت سالم تخمدان حمله کرده و در صورتیکه بزرگ باشند، به آن ها آسیب برسانند. گاهی پزشک مجبور به برداشتن تخمدان ها می شود که تهدیدی جدی برای باروری است. زنانی که مبتلا به کیست های شکلاتی می شوند، ممکن است موارد زیر را تجربه کنند: درمان. هدف از درمان پزشکی این کیست
ها، کاهش علائم و ایجاد تخمک گذاری طبیعی است. داروهای ضد التهاب غیراستروئیدی (NSAID) اغلب در بیمارانی که درد لگن دارند، تجویز می شود. به طور معمول اولین درمان استفاده از قرص های هورمونی مانند پروژسترون (به عنوان مثال، مدروکسی پروژسترون استات)، دانازول، ژسترینون یا هورمون آزادکننده گنادوتروپین (GnRH) می باشد. گاهی قرص های ضدبارداری به جای داروهای غیر استروئیدی برای کاهش علائم کیست ها تجویز می شود. اما این داروها غالباً در درمان آندومتریوم بی اثر هستند و هر گونه تسکین در طول مصرف داروها کوتاه مدت است. همچنین درمان با این قرص ها عوارض جانبی دائمی مانند گرگرفتگی، پوکی استخوان، کلفت شدن صدا، افزایش وزن و رشد موهای زائد را ایجاد می کند. جراحی لاپاراسکوپی برای درمان این کیست ها شامل برداشتن چسبندگی تخمدان و آندومتریوم است. آندومتریوم برای درمان قطعی اغلب نیاز به تخلیه از طریق جراحی دارد و برداشتن آن بهتر از استفاده از داروهایی است که تنها به صورت موقت علائم را کاهش می دهند. جراحی نیز می تواند باعث کاهش ذخیره تخمدان و آسیب به تخمدان ها شود. جراحی با لیزر با اینکه آسیب کمتری به تخمدان وارد می کند اما احتمال برگشت بالات
ری دارد و در برخی شرایط باعث می شود بافت آندومتری مجدداً بعد از جراحی به سرعت رشد کند.
بیساین خان (به لاتین: Bisainkhan) یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه پیروج پور واقع شده است.
از ژوئیه تا نوامبر ۲۰۱۸، سودان به دلیل بارندگی های شدید، سیل گسترده ای را تجربه کرد. متأثرترین ایالت های این کشور کسلا، غرب کردفان و خارطوم بودند. طی این سیل ها تا ۱۶ اوت، دست کم ۲۳ نفر کشته و بیش از ۶۰ نفر زخمی شدند. تا ۵ نوامبر، بیش از ۱۹۶۴۰ خانه تخریب شده و ۲۲۲۲۷۵ نفر آواره تخمین زده شد.
ساخاگاچهی (به لاتین: Sakhagachhi) یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه پیروج پور واقع شده است.
سامودایکاتی (به لاتین: Samudaykati) یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه پیروج پور واقع شده است.
نژادپرستی یا تبعیض نژادی در ایران به علت عدم آگاهی بخشی، باعث ایجاد تبعیض گسترده در شکل برده داری مدرن یا نادیده گرفتن سایر گروه ها از سوی حکومت و جامعه در ایران شده است. نگاه های برتری جویانه در آثار برخی از نویسندگان ایرانی، دیده شده است. بر اساس اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر سازمان ملل متحد، دولت ها باید اقدامات مقتضی را انجام دهند تا در صورت امکان، افراد متعلق به اقلیت ها، فرصت کافی برای یادگیری زبان مادری خود یا آموزش به زبان مادری خود را داشته باشند، و بتوانند در اماکن خصوصی و عمومی بدون هیچ محدودیت یا تبعیضی از آن استفاده کنند. در این مقاله سیاست های دولت ایران در قبال زبان های محلی مورد بررسی قرار گرفته است. نژادپرستی در تعریف قدیمی آن مبتنی بر فرض نابرابری جنس بشر از لحاظ بیولوژیک است و نتیجه آن، نسبت دادن پیشرفت یا عقب ماندگی ملت ها به خصوصیات ژنتیکی که غیرقابل تغییر هستند، است. اما با تحقیقات و مطالعات زیست شناسی و مردم شناسی جدید، تفاوت های بیولوژیکی از نظر برتری یا ذات متفاوت از دیدگاه علم رد و به تدریج مفهوم نژاد در جهان علم بی اعتبار شد. نژادپرستی به صورت کلی به معنای اعتقاد بر این است که رفتارهای شخ
ص، ناشی از ویژگی های ارثی و ثابتی است که در آن فرد از پیوندگیری خود با زمینه های نژادی اش تأثیر گرفته و سپس هر یک از این صفات متمایز در رابطه با برتر یا پست تر دانستن او ارزش گذاری شود، این نگاه خود دلیل تفکری اجتماعی است که در آن گروهی از افراد برتر از دیگران دانسته می شوند که خود نتیجهٔ برآشفتگی های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی زیادی می تواند باشد و قدرت را در دست گروه هایی خاص قرار می دهد و در عین حال دیگران را از آن محروم می کند. و از نظر نژادی به اعمال این تبعیض ها نسبت به ایرانیان آفریقایی تبار و مردم عرب ظهور پیدا کرده است. زمینه ها و گرایش ها. تأثیر آلمان. ایرانیان از برتری گروه خود به عنوان آریایی نسبت به غیر ایرانی ها و غیر آریایی ها معتقد بوده اند، اما شیوهٔ مراجعه و درآمیختن مفهوم آریایی که با شیفتگی شدید «جنون آریاگری» که در اواخر قرن نوزدهم در اروپا آغاز شده بود و با جهان بینی نازی ها بر پایهٔ نژادپرستی علمی استوار بود اشتراک ندارد. با شکست آلمان در جنگ جهانی اول، گرایش های تند ملی گرایانه با گرایش فاشیستی در آلمان شکل گرفت و با تأسیس حزب ناسیونال سوسیالیسم آلمان به رهبری آدولف هیتلر این حزب تبلیغ م
ی کرد که آلمانی های اصیل از نژاد آریایی و همان نژاد برتر هستند. در همین زمان در ایران ایدهٔ «میراث ایران باستان» و سرچشمه های اصیل ملت ایران توسط حکومت پهلوی تبلیغ می شد. وزارت تبلیغات آلمان نازی به رهبری یوزف گوبلس در تلاش بود نظریات برتری نژادی و عقاید ضد سامی را در ایران تبلیغ کند. از طرفی دیگر ایران برای افسران گشتاپو فرصتی بود که می توانستند از آن به عنوان پایگاهی در خاورمیانه برای تحریک علیه یهودیان و انگلیس استفاده کنند. ، سفیر آلمان در ایران، با سازماندهی یک شبکهٔ تبلیغاتی خبررسانی و تبلیغ دربارهٔ ظهور امام زمان و رهایی جهان به دست او متمرکز شد. تبلیغات آلمان نازی در تلاش برای گسترش باورهای برتری نژادی و عقاید ضدسامی در ایران بود، رادیو برلین تبلیغ می کرد که آلمانی ها و ایرانیان از یک نژاد هستند و باید در جبهه ای متحد علیه استعمار مبارزه کنند. در این زمان بسیاری از مردم بر این باور بودند که آلمانی ها یا اهالی قوم «ژرمن» در اصل اهل استان کرمان بوده اند، همچنین برخی از ملایان شیعه تبلیغ می کردند که هیتلر پنهانی اسلام آورده و برای «اعتلای کلمهٔ حق» با روس و انگلیس مبارزه می کند. این در حالی بود که نظریه
پردازان اصلی ناسیونال سوسیالیسم همانند آلفرد روزنبرگ بر این باور بودند که ایرانیان امروزی با نژاد آریایی هیچ ارتباطی ندارند، اما در عین حال بهره گیری از عواطف ایرانیان را برای پیشرفت مقاصد خود سودمند می دیدند. رادیو برلین از ائتلاف میان «آریایی های شمال» و «ملت زرتشت» سخن به میان آورده است و هیتلر را همچون امام دوازدهم شیعیان معرفی کرده است. در این دوران شخصی به نام سیف آزاد با دریافت پول از یوزف گوبلس، وزارت تبلیغات رایش سوم در دوران نازی ها، نشریهٔ "ایران باستان" را در برلین چاپ و در ایران پخش می کرد تا تئوری نژاد آریایی را در ایران جا بیندازد و در دوران بعد از جنگ جهانی دوم، همچنان گروهایی مثل سومکا، حزب پان ایرانیست و داوود منشی زاده در ادامهٔ این روند نقش ایفا می کردند. رقابت در خلیج فارس. جغرافیای سیاسی منطقهٔ خلیج فارس در دوران معاصر تحت تأثیر یک مثلث درگیری بین سه کشور ایران، عربستان و عراق است که در آن هر یک از این کشورها دیگری را خطری بالقوه برای خود می بیند. به نوشتهٔ فرد هالیدی، این درگیری ها کمتر به تاریخ یا جغرافیا یا مداخلات خارجی یا روابط این کشورها با یکدیگر مربوط است و بیشتر برخاسته از سیاست
داخلی معاصر خود این کشورهاست. او روی دو عاملِ مدرنِ دولت سازی و ظهور ناسیونالیسم دست می گذارد و از غریبه بودن ایرانیان با عرب ها و بی اطلاعی از وضع یکدیگر با وجود همجواری سخن می گوید. نیز با هالیدی موافق است که دلیل این دعوا را نمی توان در قالب اختلاف دینی شیعه–سنی بررسی کرد، اما بر خلاف هالیدی دلیلش را در نزاع میان عرب-پارسی می جوید. جنبش ملی گرایی ایرانی. میرزا فتحعلی آخوندزاده از پایه گذاران ملی گرایی ایرانی، «۱۲۸۰ سال نکبت» را که با ورود سرزدهٔ «اعراب گرسنهٔ پابرهنه» رخ داده مورد سرزنش قرار می داد، و تمام ضعف ها را نتیجهٔ اعراب و اسلام می دانست. از این نظر اعراب عامل اصلی نابودی شکوه ایران بودند و ساکنانش را از موهبت داشتن آزادی و تمدن جهان محروم کرده و پادشاهی آنان را به سمت استبداد سوق داده بودند. به عقیدهٔ او این خود اعراب نبودند که سقوط ایران را رقم زدند، بلکه صرفاً تخم زوال را در ایران کاشتند. از این تخم ها، دو گروه روییند که وظیفهٔ روزانهٔ نابودی ایران باستان به نمایندگی از اعراب را بر عهده گرفتند: مستبدان و علما. اندیشه های آخوندزاده توسط شاگردش میرزا آقاخان کرمانی دوباره احیا و با شدتی بیشتر در ق
الب کتاب های "سه مکتوب" و "صد خطابه" به چاپ رسید. کرمانی همانند آخوندزاده تلاش می کرد یک ایدئولوژی ملی گرایانهٔ جذاب و ساده ارائه بدهد با این تفاوت که نسبت به او تعریف دقیق تری از جامعهٔ ملی ایران با استفاده از اصطلاحات زبانی و نژادی ارائه کرد. ایده های شرق گرایانه و نژادگرایانهٔ اروپایی که پیشتر توسط آخوندزاده ارائه شده بود از طرف کرمانی هم دنبال شد. چند صفحهٔ اول کتاب "سه مکتوب" چیزی جز بازنویسی "مکتوبات" آخوندزاده نیست و سپس او تلاش می کند که تخیلات خودش دربارهٔ دستاوردهای ایران باستان را ارائه دهد. او به طرزی غیرعلمی و غیرمنطقی ادعا می کرد که وسعت ایران در دوران شکوهش به حدی بود که خورشید نمی توانست در عرض یک روز خود را از یک ساحل به ساحل دیگرش برساند. از سویی دیگر نظریات او دربارهٔ فروپاشی ایران همانند آخوندزاده به وضوح اعراب و اسلام را نشانه گرفته بود. او سعی کرده انتقادی روشمند از اسلام ارائه دهد ولی تأکیدش روی نفرت از اعراب توأم با فحاشی است و در کتاب "سه مکتوب" که در قالب یک تحقیق طولانی ارائه شده بیان می کند که اعراب از ته دل نسبت به ایرانیان خصومت دارند. انواع. نژادپرستی در شکل کلاسیک آن مبتنی بر ف
رض نابرابری جنس بشر از لحاظ بیولوژیک است و نتیجه آن، نسبت دادن پیشرفت یا عقب ماندگی ملت ها به خصوصیات ژنتیکی غیرقابل تغییر است. اما با تحقیقات و مطالعات زیست شناسی و مردم شناسی جدید، تفاوت های بیولوژیکی و نظرات پیرامون آن و به تدریج مفهوم نژاد در جهان علم بی اعتبار شد. اگرچه چنین نگاهی همچنان در میان مردم جوامع مختلف طرفدار دارد اما مفهوم نژاد هیچ مبنای ژنتیکی و علمی ندارد. نژادپرستی به صورت کلی به معنای اعتقاد بر این است که رفتارهای شخص ناشی از ویژگی های ارثی و ثابتی است که در آن فرد از پیوندگیری خود با زمینه های نژادی اش تأثیر گرفته و سپس هر یک از این صفات متمایز در رابطه با برتر یا پست تر دانستن او ارزش گذاری شود، این نگاه خود دلالت بر ساختی اجتماعی دارد که در آن گروهی از افراد برتر از دیگران دانسته می شوند که خود نتیجهٔ عوامل اجتماعی، اقتصادی و سیاسی می تواند باشد و قدرت را در دست گروه هایی خاص قرار می دهد و در عین حال دیگران را از آن محروم می کند. عرب ستیزی. رضا ضیا ابراهیمی پژوهشگر و نویسندهٔ ایرانی، نفرت شدید از اعراب در متن های ملی گرایانهٔ ایران را ناشی از بینش نژادپرستانهٔ تاریخ ایرانی در سده ۱۹ دان
سته است که در آن تاریخ روش تاریخ نگاری مبتنی بر نژاد بوسیلهٔ ایدئولوژی های ملی گرای ایرانی به طور انتخابی وارد ایران شد و از این طریق ملی گرایان توانستند که ضعف ایران را از نظر از بین رفتن خلوص نژادی قابل توجیه سازند. مهرداد درویش پور، جامعه شناس، بیان می کند که دلیل شکست تاریخی ایرانیان در حمله ایران و اعراب عامل این نوع از نژادپرستی است و آن را برابر با نژادپرستی معکوس می داند که این شکست تاریخی خود زمینه ساز ایجاد حس تحقیر در میان ایرانیان شده است و از این طریق فرد سعی دارد که مقبولیت تاریخی اش را این گونه جبران کند. این جامعه شناس دلیل دیگر را گسترش ملی گرایی به عنوان عاملی در برابر اسلام گرایی و حکومت اسلامی را عامل گسترش چنین نژادپرستی می داند. در ایران عبارات «عرب ملخ خور»، «سوسمارخور»، «شیر شتر خور» به عنوان تحقیر مورد استفاده قرار می گیرد و این کلیشه اغلب با خاطرهٔ از دست دادن تمدن و نابودی آن توسط اعراب که به عنوان بیابانگرد و بی فرهنگ معرفی می شوند به کار گرفته می شود. رژیم غذایی عشایر عرب توسط شاعران و نویسندگان دورهٔ میانی فارسی ذکر شده است و بعدها در اواخر دورهٔ قاجار به عنوان بخشی از پروپاگاندا
ی ملی گرایانه علیه اعراب تا اواخر قرن بیستم مورد استفاده قرار گرفته است. محققان و ادبای ایرانی در دوران قاجار و سپس پهلوی «عرب» و «ملخ خواری» را با هم همسان می گرفتند و به جامعه القا می کردند و ضرب المثل «عرب در بیابان ملخ می خورد /سگ اصفهان آب یخ می خورد» تحت تأثیر چنین زمینه ای بیان شده است. در جریان تظاهرات مسالمت آمیز در ناآرامی های ۱۳۸۴ اهواز که در اعتراض به استقرار اقوام فارس در شهرک های انحصاری که به منظور انجام تغییرات جمعیتی و نژادپرستی سیستمی صورت می گرفت، فردی به نام علی بترانی در جریان این اعتراضات بازداشت شد، اما سه روز بعد جسد بی جان اش در رودخانهٔ کارون در حالی پیدا شد که آثار از بین رفتن چندین اندام داخلی و چشم اش دیده می شد که نشان از شکنجهٔ شدید او بود. در حالی که مقامات ایران کشته شدگان این اعتراضات را ۳ تا ۴ نفر عنوان می کردند، دیده بان حقوق بشر از کشته شدن حداقل ۵۰ نفر در جریان این اعتراضات خبر می داد. تبعیض علیه آفریقایی تباران. در سال ۲۰۰۸ م. خبرگزاری برنا، رسانهٔ نزدیک به رئیس جمهور وقت، محمود احمدی نژاد، باراک اوباما رئیس جمهوری ایالات متحده آمریکا را یک «بردهٔ خانگی» خواند و پس از ان
تخاب شدن اوباما، روزنامهٔ جمهوری اسلامی نزدیک به رهبر جمهوری اسلامی و سرویس های اطلاعاتی از اوباما به عنوان یک «مهاجر سیاه پوست» یاد کرد و در همین زمان هفته نامهٔ سپاه پاسداران، صبح صادق اعلام کرد که «یک فرد سیاه برمی خیزد تا سیاهی را از آمریکا بزداید» و سپس به انتقاد از وی برای انتخاب یک رئیس ستاد یهودی پرداخت. تبعیض نژادی علیه بازیکنان سیاه پوست معمولا در ایران ثبت نمی شوند، اما در یک نمونه استفادهٔ فیروز کریمی سرمربی باشگاه فوتبال پیکان از واژهٔ «آدم خوار» برای بازیکن رنگی پوست فجر سپاسی در حالی که این بازیکن به آرامی به کریمی نزدیک شد و سعی داشت با او دست بدهد، اما کریمی به تندی و با خشونت به زیر دست او کوبید و در جهت دیگری حرکت کرد با انتقادهای گسترده در رسانه ها خبری و شبکه های اجتماعی در ایران روبرو شد. به دلیل نگاه قومیتی در ایران در طول تاریخ، معمولاً مردان سفیدپوست می توانستند با زنان سیاه پوست ازدواج کنند اما برعکس این اتفاق نمی افتاده است، این در حالی است که اختلاف نژادی در دراز مدت موانع دیگری را ایجاد کرده است و مانع پیشرفت اقتصادی و اجتماعی فرزندان ایرانیان آفریقایی تبار در ایران شده است. برای
مثال در منطقهٔ روستایی بوتی واقع در جنوب بلوچستان، به نظر می رسد که ایرانیان آفریقایی تبار بی سواد بوده اند و فرزندان غلامان فاقد تحصیلات بوده اند و در این میان تنها در سال ۱۹۶۶ م. برای اولین بار دو یا سه نفر از این کودکان به مدرسه فرستاده شده اند. در ایران نمونه ها و نگاه هایی نژادپرستانه که ریشه در دیدگاه سنتی داشته اند در اواخر قرن بیستم به تدریج اهمیت خود را از دست داده است. حاجی فیروز. حاجی فیروز یا خواجه پیروز شخصیتی سیاه پوست است که برخی مورخان در ایران، از جمله مهرداد بهار آن را به سمبل های ایران باستان مرتبط دانسته اند. در مقابل، بر باور افرادی چون بیتا بقولی زاده چنین تئوری هائی بیانگر نگاه مثبت افراد آکادمیک به این مسئله است و افرادی چون جعفر شهری بر این باورند که حاجی فیروز پدیده ای جدید و معاصر در جشن های نوروزی است که یک بردهٔ سیاه پوست را در خدمت ارباب ایرانی نشان می دهد. بر باور او این نوع شخصیت همخوان با ترانه های نوروزی است که حاجی فیروز در آن ارباب خود را مخاطب قرار داده و او را تشویق می کند که سر خود را بالا آورده و خوشحال باشد. آنجلیتا ریِس، استاد دانشگاه ایالتی آریزونا، با بررسی تاریخ، ه
نرهای تجسمی و نظریه های مختلف دربارهٔ نژاد، جنسیت، طبقه اجتماعی و نمایش های کارناوالی، ریشه های حاجی فیروز را ملغمه ای از رسومات پیش از اسلام ایران، برده داری جهانی در اقیانوس هند، و فراز و نشیب حضور آفریقاییان در ایران می داند. اگرچه حاجی فیروز خود منکر نژادزده بودن است ولی آنجلیتا ریس «نقاب از واقعیت او برمی کشد». او در مقاله اش به این شعر هیچ کس نیز اشاره می کند: در نوروز ۱۴۰۰، شهرداری تهران استفاده از حاجی فیروز با صورت سیاه را در برنامه های نوروزی ممنوع کرد. افغان ستیزی. افغان ها در ایران از اینکه تحت تبعیض و نژادپرستی قرار دارند شکوه دارند و مواجهه با نژادپرستی جوامع میزبان را یکی از دردناک ترین تجربه هایشان می دانند. به عنوان مثال، به گفتهٔ مهتاب، زن هزارهٔ شیعه ای که شوهری ایرانی دارد و بیست سال در ایران زندگی کرده، وقتی ایرانیان از او می پرسیده اند اهل کجاست و او پاسخشان را می داده از او روی می گردانده اند و دیگر با او صحبت نمی کردند و حتی گاهی حرف های رنجش آور دربارهٔ افغان ها و قاتل بودنشان به زبان می آوردند. با وجود نژادپرستی ها، برخی افغان ها ماندن در ایران را به برگشتن به افغانستان ترجیح می دهند
. مریم ساکن مشهد، ضمن مقایسهٔ خودش با علی بن موسی الرضا که هر دو مهاجر و غریب بوده اند، به مشهد احساس تعلق خاطر دارد. محسن نیکومنش فرد، نویسندهٔ ایرانی رمان "از هرات تا تهران"، ضمن اذعان به وجود تبعیض و افغان ستیزی در ایران هم در میان مردم و هم در قوانین کشور، مطمئن نیست این پدیده نژادپرستی باشد و آن را بیشتر بیگانه ستیزی می داند. با این حال چندین روزنامه نگار از جمله امیر سلطان زاده، زهرا نادر، یا شاهد علوی رفتار ایرانیان در قبال افغان ها را نژادپرستی خوانده اند. صادق زیباکلام، استاد بازنشستهٔ علوم سیاسی دانشگاه تهران، هیچ اصطلاحی را درست تر و کامل از نژادپرستی برای رفتار ایرانیان در برابر افغان ها نمی داند. در فروردین ۱۳۹۱ شهرداری اصفهان در روز سیزده بدر اجازهٔ ورود افغان ها به پارک صفه را نداد و دلیل آن را «ایجاد امنیت و تأمین رفاه بازدید کننده ها» اعلام کرد. مهرداد درویش پور، جامعه شناس ایرانی-سوئدی، این اقدام را نژادپرستانه خواند و گفت «فکر نمی کنم هیچ گروه پناهنده یا مهاجر دیگری در هیچ جای دنیا با شرایطی مواجه باشند که مهاجران افغان در ایران دارند» چرا که محدودیت هایی که ممکن است در سایر کشورها علیه مها
جران یا پناهندگان اعمال شود در چارچوب قانون است. طبق یک نظرسنجی با نمونه ۱۱۲۸ نفر که در زمستان سال ۱۳۹۸ در سطح مناطق ۲۲ گانه تهران با همکاری شهرداری تهران و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی انجام شد، ۴۳ درصد از پاسخگویان معتقد بودند افغانستانی ها از نژادی متفاوت با ایرانیان هستند و ۲۸ درصد هم ازدواج میان ایرانی ها و افغانستانی ها را باعث آلودگی نژاد ایرانی دانسته اند. اقلیت های قومی. مطالعات نابرابری قومی و ستم نژادی در ایران، وجود نژادپرستی قومی در ایران را مطرح می کند. دیدبان حقوق بشر کسب اطلاع و تأیید اخبار دربارهٔ نقض حقوق بشر در مورد اقلیت های قومی در ایران را دشوار توصیف کرده است، برخلاف رویهٔ معمول گروه های حامی بین المللی وضعیت اقلیت های قومی در جهان، این گروه ها وضعیت این اقلیت ها در ایران را دنبال نمی کنند، دسترسی به بسیاری از مناطقی که شامل اقلیت ها می شود دشوار است و رسانه های ایران گزارشی در مورد تبعیض قومی ارائه نمی دهند. ایران در تاریخ ۲۸ اوت ۱۹۶۸ م. مادهٔ ۵ از کنوانسیون بین المللی سازمان ملل در مورد رفع انواع تبعیض نژادی را به امضاء رساند، این ماده دولت ها را ملزم به رعایت تساوی در برابر قانون می کن
د و مادهٔ ۶ آن، کشورها را ملزم به چاره اندیشی برای هرگونه اعمال تبعیض نژادی که موجب نقض حقوق بشر و آزادی های بنیادی مغایر با این کنوانسیون شود می کند. سازمان ملل متحد در سال ۲۰۱۰ م. خواستار برخورد حکومت ایران با نژادپرستی علیه اقلیت های قومی در ایران شده است. کمیتهٔ رفع تبعیض نژادی سازمان ملل متحد که شامل گروهی متشکل از ۱۸ کارشناس مستقل حقوق بشر است بیان کرد ایران با وجود سرشماری در سال ۲۰۰۷ م. فاقد هرگونه داده در زمینهٔ اقلیت های قومی است اما به نظر می رسد که مشارکت این افراد در اجتماع کمتر از حد انتظار باشد. این کمیته در ضمن بررسی دوره ای معاهدهٔ بین المللی مصوب سال ۱۹۶۹ م. از برخورداری محدود حقوق سیاسی، اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و … توسط اعراب، آذری، بلوچ، کرد و دیگر جوامع غیر شهروند در ایران ابراز نگرانی کرده است. در پی جنجال کاریکاتور روزنامهٔ ایران در ۹ مه ۲۰۰۶، روزنامهٔ رسمی نظام جمهوری اسلامی ایران، کاریکاتوری را به همراه مقاله ای چاپ کرد که از سوی معترضان چنین تعبیر شده بود که ترک ها به شکل سوسک به تصویر کشیده شده اند که «زبان انسان ها را متوجه نمی شدند» اگرچه در پی واکنش ها روزنامه ایران توقیف موقت ش
د و هزاران نفر در آذربایجان برای چندین روز به خیابان ها ریختند و خواستار اجرای عدالت شدند، صدها نفر از این افراد دستگیر و چندین نفر در تبریز، نقده، ارومیه، مشکین شهر و سایر نقاط کشته شدند. علی اصغر احمدی معاون وزیر کشور ایران در امور امنیتی تأیید کرد که این اعتراضات چیزی فراتر از اعتراض به یک روزنامه بود. در واقع دامنهٔ این اعتراضات ریشه در نارضایتی های اقتصادی و اجتماعی در آذربایجان داشت که این کینه ناشی از نگرش قوم پارس نسبت به ترک های ایران است، این نگرش که در عباراتی مثل «ترک خر» به کار می رود و در آن آذری ها را «بازوهای» اقتصادی ایران که تحت سلطهٔ «مغز» پارسی قرار می گیرند نشان می دهد. نگاه تبعیض آمیز از طرف هر یک از قومیت ها نسبت به یکدیگر نیز ممکن است اعمال شود. بر اساس گزارش کنفدراسیون فوتبال آسیا استفاده از واژهٔ «خر» در ترکیب با واژهٔ «ترک» در شعارهای ترک ستیزانه بر علیه هوادارن باشگاه های فوتبال ترک مورد استفاده قرار می گیرد، مثال هایی از این شعارها مانند «خر»، «خر، گمشو»، عنوان توهین به کار می روند. زبان زدایی. بر اساس اعلامیهٔ جهانی حقوق بشر سازمان ملل متحد، افراد از هر ملیت یا قومیت حق دارند که
به زبان مادری خود تحصیل کنند یا در اماکن خصوصی و عمومی بدون هیچ محدودیت یا تبعیضی از آن استفاده کنند. فدراسیون جهانی جامعه های حقوق بشر در سال ۲۰۰۳ م. بنا یه مدارک ارائه شده از سمت دولت ایران بیان می کند که به گفتهٔ ایران استفاده از سایر زبان ها به جز فارسی در آموزش مجاز است و می توان در رسانه ها از این زبان ها استفاده کرد اما در این میان هیچ بحثی در مورد ایجاد فرصت آموزش به زبان مادری و استفاده از آن به عنوان ابزار آموزشی وجود ندارد و قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران اجازه نمی دهد که آموزش به زبان های دیگر به غیر از فارسی در مدارس انجام شود و در عمل نیز استفاده از این زبان ها در رسانه ها به راحتی مجاز نیست. زبان زدایی قومیت ها همواره از سیاست های رسمی در ایران بوده است، این روند به خصوص در بین سال های ۱۹۲۵ م. تا ۱۹۴۱ م. شدت داشته است و همچنان ایرانیان مجبورند که تحصیلات خود را تنها به زبان فارسی ادامه دهند. فارسی تنها زبان رسمی در ایران است، کشوری چند زبانه که فارسی تنها زبان مادری نیمی از جمعیت آن بوده است. بسیاری از چهره های شناخته شدهٔ حقوق اقلیت ها در ایران از این اقدامات به عنوان «کشتار زبانی» یاد کرده ا
ند. دهه ها پیش از شروع نزاع سیاسی علیه سلطهٔ غرب در ایران، ملی گرایان ایران با استفاده از ابزار ایدئولوژی دست به تغییر تاریخ، فرهنگ و زبان فارسی برای ساختن یک هویت همگن مدرن ملی پارسی در مقابل هویت اسلامی زدند. آنان در این پروسه به انکار چند قومی بودن، چند زبانی بودن، چند فرهنگی بودن و چند دینی بودن ایرانیان زدند که شرایط مردم ایران در آن زمان بود و از اساس این ایده را نادیده گرفتند که ایرانیان پارس یا پارسی نبوده اند بلکه تکه هایی متنوع از قومیت، زبان و گروه های دینی بوده اند که هر گروه نقش تاریخی، فرهنگی، زبانی و دینی خود را در قالب سنت حفظ کرده بود. به گفتهٔ علیرضا اصغرزاده، شهروندان غیرفارسی ایران همواره نژادپرستی زبانی را تجربه کرده اند که در آن زبان فرد جایگزین نژادپرستی بر اساس رنگ پوست می شود و گویندگان زبان قالب سناریویی را ترتیب می دهند که در آن زبان های تابع جرم شناخته می شوند و در طی این فرایند جرم انگاری هرگونه تلاش برای یادگیری، صحبت کردن، خواندن و نوشتن به به زبان مادری به عنوان رفتاری حاشیه ساز و بر اساس جرم و جنایت تلقی می شود.به گفته آذرگنشسب ، اصغرازده خود باورهای نژادپرستانه و پانترکیستی د
ارد. قوم مداری. مناقشه بر سر مطالبات قومی و چیستی هویت ایرانی در ایران همواره باعث شده است که انتقادها به هویت ایرانی توسط افرادی که مطالبات قومی را دنبال می کنند با برچسب هایی مثل «خائن»، «ایران ستیز»، «ضد ایران» یا «تجزیه طلب» روبرو شوند و استفاده از برچسب تجزیه طلب در ایران یکی از روش های مؤثر برای حذف نیروهایی بوده است که از مطالبات قومی سخن گفته اند. یک تحقیق دانشگاهی که تأثیر جنسیت و تبعیض نژادی روی ازخودبیگانگی تحصیلی دانشجویان دانشگاه های ایران را در دو گروه از دانشجویان دختر و پسر و ترک و فارس زبان را مورد مطالعه قرار داده است نشان می دهد که دختران و ترک زبانان نسبت به پسران و فارس زبانان دارای سطح ازخودبیگانگی تحصیلی بیشتری هستند. بر اساس تحقیقی در زمینهٔ قوم مداری که بر روی هشت قوم ترک، کرد، لر، عرب، فارس، بلوچ، ترکمن و تالش در ایران انجام شده نشان می دهد که قوم مداری در بین تمام اقوام ایرانی بالاست، در این میان فارس ها دارای بیشترین احساس برتری زبانی، لرها دارای بیشترین احساس برتری کاری، ترک ها و لرها دارای بیشترین احساس برتری در شجاعت، لرها و تالش ها دارای بیشترین احساسات برتری احترامی هستند و تن
ها ۰٬۲ درصد از این افراد فاقد دیدگاه قوم مداری بوده اند و ۷ درصد از این افراد دارای گرایش ۱۰۰ درصدی قوم مداری هستند. این تحقیق میانگین قوم مداری در ایران را ۶۳ درصد عنوان می کند و در این میان قوم مداری در بین هیچ یک از این اقوام کمتر از ۵۰ درصد نیست. اگر چه ادعا می شود که تقریباً همهٔ نژادپرستان دارای تمایلات قوم گرایی هستند اما الزاماً چنین برتری پنداری به دلایل نژادی اتفاق نمی افتد. بر اساس قوانین آمریکا ایرانیان سفیدپوست در نظر گرفته می شوند. نسل دوم ایرانیان آمریکایی تبار در آمریکا اغلب توسط والدین خود به عنوان سفیدپوست شناخته می شوند این در حالی است که این دانش آموزان توسط همکلاسی های خود به عنوان رنگین پوست دسته بندی می شوند، این پدیده به عنوان جلوه ای از اسطورهٔ نژاد آریایی دانسته شده که در آن اسطورهٔ آریایی و قوم مداری پارسی به چالش کشیده شده است. این برداشت معتقد به مهاجرت اقوام آریایی به خارج از هند و سپس راهی شدن آنان به سمت ایران و اروپا است و با معرفی کردن این قوم به عنوان سفیدپوستان واقعی آن را مبنایی برای برتری نژادی می داند، این تصور باعث شده است که دانش آموزان ایرانی آمریکایی تبار هم با والدی