Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
موفق می شود که آناکریان را از اهداف اولیه اش منحرف کند و هدف خود را برای تأسیس یک سیستمِ باثبات سیاسی پیش ببرد. شهرداران. این بخشِ کتاب در واقع قبلاً در شمارهٔ ماه ژوئنِ "علمی-تخیلی شگفت انگیز" در سال ۱۹۴۲ با عنوان «لگام و زین» چاپ شده بود. تا سال ۸۰ ع.ب. هرچند بنیاد هنوز از "امپراتوری کهکشانی" جدا افتاده است ولی علمْ اهرمِ قابل توجهی را در مقابل چهار پادشاهی در اختیار ترمینوس قرار داده است. بنیاد فناوری خود را با چهار پادشاهی به اشتراک گذاشته ولی این کار را از طریق دینی ساختگی، "کلیسای علم"، انجام داده تا بر منطقه تسلط یابد. تکنسین هایِ نگهداریْ روحانیتِ کلیسا را تشکیل می دهند که در ترمینوس آموزش دیده اند. اکثریتِ کشیش ها خودشان از ماهیتِ واقعیِ دین بی خبرند و فناوری پیشرفته را سازه و ابزاری "مقدس" می دانند. این دین توسط نخبگان سکولارِ چهار پادشاهی (که یادآور حاکمان اروپای غربی در دورهٔ قرون وسطی هستند) سرکوب نشده و آنها از آن برای تحکیم قدرتشان بر عامهٔ معتقد استفاده می کنند. سالوُر هاردین، در مقام شهردار ترمینوس حاکم تاثیرگذارِ بنیاد است و از زمان پیروزی سیاسی اش بر "هیئت امنای دانشنامهٔ کهکشانی" به طور م
داوم به شهرداری انتخاب شده است. با این حال نفوذِ او توسط جنبش سیاسیِ جدیدی به رهبریِ عضو شورای شهر، سِف سرمَک، به چالش کشیده می شود. این جنبش در پیِ تأسیس حزبی به نام «حزب کنشگر» است و طرفداران بسیاری دارد و رهبرانِ آن با اقدام مستقیم علیهِ چهار پادشاهی موافقند و مخالف ادامهٔ کمکِ علمیِ به آنها هستند. بازخورد. طیف برخوردها با رمان اول شامل تحسین، تحقیر ملایم استقبال همراه با نقد برگزیده شدن در فهرست های انتخابی بوده است. در سال ۱۹۶۶ سه گانه ی "بنیاد" عنوان «بهترین مجموعه ی همه ی زمان ها» را در هوگو به دست آورد، و در سال ۲۰۱۸ عنوان دیگری نصیب فصل «دانش نامه نویسان» در همان جایزه شد.
دنیای ناشناخته خوراکی ها () یک برنامهٔ تلویزیونی بریتانیایی است که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد. این برنامه از کانال ۴ پخش می شود.
دهستان هاسلاوا (به لاتین: Haaslava Parish) یک منطقهٔ روستایی در استونی بود که در شهرستان تارتو واقع شده بود. در سال ۲۰۱۷ این دهستان با دهستان کاستره ادغام شد.
فرمانداری پرایتوری ایلیریکوم یکی از چهار فرمانداری پرایتوریبزرگی بود که امپراتوری رومِ متأخر به آن ها تقسیم شده بود. مرکز اداری این ایالت در ابتدا سیرمیوم بود و پس از ۳۷۹ به سالونیک منتقل شد. این ایالت نام خود را از ایالت رومی سابق ایلیریکوم گرفته بود و در اوج وسعت خود شامل پانونیا، نوریکوم، کرت و بخش بزرگی از شبه جزیره بالکان به استثنای تراکیه می شد.
دهستان هادمسته (به لاتین: Häädemeeste Parish) یک دهستان در استونی است که در شهرستان پارنو واقع شده است. دهستان هادمسته ۴۹۴ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۸۲۱ نفر جمعیت دارد.
فرمانداری پرایتوری گال ها یکی از چهار فرمانداری پرایتوری بود که امپراتوری روم متأخر به لحاظ نظامی-اداری به آن ها تقسیم شده بود. پس از مرگ تئودوسیوس یکم در ۳۹۵ میلادی و تقسیم امپراتوری به امپراتوری روم غربی و شرقی، این فرمانداری برای امپراتوری روم غربی به ارث رسید.
میرویس میدان یکی از محله های بزرگ افغانستان است که در غرب شهر کابل قرار دارد.
مایکروسافت آفیس ابزارهای اشتراکی اجزای نرم افزاری هستند که در تمام محصولات مایکروسافت آفیس گنجانده شده اند (یا بودند). دلو. Office Delve به کاربران Office 365 اجازه می دهد تا ایمیل ها، جلسات، مخاطبین، شبکه های اجتماعی و اسناد ذخیره شده در OneDrive یا Sites در Office 365 را مدیریت و مدیریت کنند. Delve با استفاده از یادگیری ماشین و هوش مصنوعی سعی می کند مرتبط ترین افراد و مطالب را نشان دهد. در آوریل ۲۰۱۵ مایکروسافت نسخه موبایل Office Delve را در App Store و Google Play برای کاربران با اشتراک Office 365 راه اندازی کرد. نمودار. Microsoft Graph (در اصل با نام Microsoft Chart شناخته می شود) یک برنامه OLE است که توسط برنامه های Microsoft Office مانند Excel و Access برای ایجاد نمودارها و نمودارها به کار گرفته می شود. این برنامه به عنوان یک شی application کاربرد OLE در ویژوال بیسیک در دسترس است. Microsoft Graph انواع مختلفی از نمودارها را پشتیبانی می کند، اما خروجی آن تاریخ دارد. Office 2003 آخرین نسخه ای بود که از Microsoft Graph برای میزبانی نمودارهای داخل برنامه های آفیس به عنوان اشیاLE OLE استفاده کرد. Office 2007
، به طور خاص، Excel 2007 شامل یک موتور نمودار یکپارچه جدید است و نمودارها بومی برنامه ها هستند. موتور جدید از قالب بندی پیشرفته، از جمله ارائه سه بعدی، شفافیت و سایه ها پشتیبانی می کند. طرح های نمودار را می توان به صورت سفارشی تنظیم کرد تا روندهای مختلف داده ها را برجسته کند. Microsoft Graph هنوز به دلایل سازگاری وجود دارد، اما ورودی ها حذف می شوند. این محصول در محصولات دیگر قابل استفاده است و در فهرست Object در برگه Insert در Office Programs موجود است. به طور جداگانه در نسخه های Mac فروخته می شود.
سارا عمر (؛ زادهٔ ) رمان نویس، ستون نویس ساکن دانمارک است.
فرودگاه ینگی قلعه فرودگاهی در افغانستان واقع در ولسوالی ینگی قلعه، ولایت تخار است. طول باند فرودگاه بالغ بر ۶۱۰ متر است.
خوگیانی (به لاتین: Khogyani) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی ولی محمد شهید خوگیانی واقع شده است.
جانده (به لاتین: Janda) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولسوالی گیلان واقع شده است.
بالا مرغاب یکی از وُلُسوالی های ولایت بادغیس در شمال باختری افغانستان است. جمعیت آن در سال ۲۰۲۰ میلادی، ۱۰۹٬۸۷۴ نفر اعلام شده است. طوری که از مطالعه آثار موَرخان و جغرافیه نگاران بر می آید، مرو، مرو رود و مرغاب نام های جداگانه ای هستند که گاه یکی به جای دیگری یعنی رود بر محل و محل بر رود به کار برده شده یا هم بعضاً هر کدام به عین مفهوم به کار برده شده است، هم به معنای شهر و ولایت و هم به مفهوم رود. نام. واژهٔ مرو در ادوار کهن به مفهوم حوزهٔ بزرگی در شمال غرب افغانستان به کار برده شده است. در اوستا (فصل اول وندیداد) به صورت مورو آمده که یکی از جملهٔ شانزده ایالات آریایی ها بوده است و آن پس از آیانم ویجه و سوعذه به حیث سومین ایالت آریائی نشین در وندیداد ذکر شده است. در یونانی به صورت مرگیانه یا مرجیانا آمده است که در نوشته های استرابون بطلیموس و ویلس به کار رفته است. به همین اساس رود مرد (مرغاب) را یونانی ها مرگوس گفته اند و این واژه را مشتق از ریشه یی دانسته اند که معنای آبیاری کردن را می رساند. موَلف صورة الارض نیر مرغاب را اینطور معرفی می کند: اصطخری علاوه بر این وجه تسمیه باز هم علاوه می کند که منبع این رود
مرو را مرغ همه گفته اند، چنان که گوید: جغرافیا. این ولسوالی دارای ۱۳۳ روستا است و مساحت آن ۵٬۰۱۵ کیلومترمربع است. ولسوالی بالا مرغاب توسط ترکمنستان، مقر، قادس، جوند، غورماچ و قیصار ولایت فاریاب احاطه شده است. مرغاب ولسوالی ای تپه ای است که در شمال باختری ولایت بادغیس واقع شده است. بیشتر مردم آن در دره مرغاب زندگی می کنند.
هرات یکی از ولسوالی های ولایت هرات است. جمعیت آن در سال ۲۰۱۹ بالغ بر ۵۵۶٬۲۰۵ نفر بود.
ولسوالی حصارک (به لاتین: Hesarak District) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت ننگرهار واقع شده است. ولسوالی حصارک ۲۸٬۴۶۲ نفر جمعیت دارد.
ولسوالی دای چوپان یکی از ولسوالی های ولایت زابل در افغانستان است. جمعیت آن در سال ۲۰۱۳ (میلادی) بالغ بر ۳۸۳۰۰ نفر بوده است.
DCHS2 که با نام های پروتوکادهرین-۲۳ (PCDH23) یا کادهرین-۲۷ (CDH27) هم شناخته می شود، یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"DCHS2"» کُدگذاری می شود. این پروتئین در شکل گیری نوک بینی و غضروف آن نقش دارد.
گیرنده اکتودیسپلاستین A () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"EDAR"» کُدگذاری می شود. این پروتئین نوعی گیرنده های سطح سلول برای اکتودیسپلاستین A که نقش مهمی در رشد و نمو بافت های اکتودرمی همچون پوست ایفا می کند. به لحاظ ساختاری، این پروتئین جزئی از ابرخانواده گیرنده های فاکتور نکروز تومور است. ژن سازندهٔ این پروتئین در شکل بینی، گوش، دندان، بافت مو و میزان بیرون زدگی چانه نقش دارد. اهمیت بالینی. جهش در این ژن سبب بروز بیماری ژنتیکی دیسپلازی اکتودرمی هایپوهیدروتیک می شود که مشخصه اش تعداد اندک غدد عرقی در بدن است.
PAX1 یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"PAX1"» کُدگذاری می شود. این پروتئین در شکل گیری غضروف و اندازهٔ سوراخ های بینی انسان نقش دارد. اهمیت بالینی. جهش در ژن «"PAX1"» ممکن است در بروز نشانگان کلیپل فایل نقش داشته باشد.
GLI3 با نامِ کامل پروتئین GLI3 انگشت روی () یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"GLI3"» کُدگذاری می شود. نقش و اهمیت بالینی. این پروتئین در رویان زایی، شکل گیری انگشت پا، و همچنین در شکل گیری غضروف و اندازهٔ سوراخ های بینی انسان نقش دارد. جهش در ژن «"GLI3"» در موش ها، سبب ناهنجاری هایی در دستگاه عصبی مرکزی، شـُش و همچنین پُـرانگشتی می شود. در انسان نیز جهش در این ژن سبب بروز ناهنجاری های مختلفی از جمله «سندرم کِـرِگ سفالوپلی سینداکتیلی» می گردد.
کمونیسم شورایی جریانی از تفکر کمونیستی است که در دهه ۱۹۲۰ ظهور کرد. کمونیسم شورایی با الهام از انقلاب نوامبر مخالف سوسیالیسم دولتی بود و از شوراهای کارگری و دموکراسی شوروی حمایت می کرد. کمونیسم شورایی که در دهه ۱۹۲۰ در آلمان و هلند قوی بود، به عنوان یک اقلیت کوچک در چپ به حیات خود ادامه می دهد. تاریخچه. پیدایش. کمونیسم شورایی در سالهای پس از ۱۹۱۸ ظهور کرد، زیرا برخی کمونیست ها در آلمان و هلند به این نتیجه رسیدند که انقلاب روسیه منجر به تمرکز قدرت در دست نخبگان سیاسی جدید شده است. برجسته ترین طرفداران اولیه آن اتو روهله، نویسنده آلمانی، آنتون پانه کک ستاره شناس هلندی و هرمان گورتر شاعر هلندی بودند. آنها در ابتدا طرفداران مشتاق بلشویک ها و انقلاب روسیه بودند. در سال ۱۹۱۸، گورتر گفت که رهبر بلشویک ولادیمیر لنین «بیش از سایر رهبران پرولتاریا برجسته است» و کارل مارکس یگانه همسن لنین بود. در سال ۱۹۱۹، پانکوک نوشت که «در روسیه اکنون دو سال کمونیسم عملی شده است». هنگامی که حزب کمونیست آلمان (KPD) در دسامبر ۱۹۱۸ تشکیل شد، اکثریت حزب مخالف سیاست های انتخاباتی و اتحادیه کارگری بودند. این مواضع آن را در سمت چپ ارتدوکسی ب
لشویکی قرار داد. در سال ۱۹۱۹، انترناسیونال کمونیست (کمینترن) برای ترویج سیاستهای بلشویکی در سطح بین المللی تشکیل شد. در اکتبر ۱۹۱۹، پل لوی، رئیس رهبری حزب کمونیست آلمان، خط حزب جدیدی را دنبال کرد که سیاست های کمینترن را دنبال می کرد. این خط خواستار شرکت در انتخابات پارلمانی و مبارزه برای کنترل اتحادیه های کارگری تأسیس شده بود. در واقع، این باعث شد اکثریت چپ از حزب خارج شوند و حدود نیمی از ۱۰۰۰۰۰ عضو آن را ترک کنند. در آوریل ۱۹۲۰، چپ ها با عضویت اولیه حدود ۳۸۰۰۰ حزب کارگر کمونیست آلمان (KAPD) را تشکیل دادند. این حرکت تا حدی ناشی از این واقعیت بود که چپ واکنش KPD به Kapp Putsch را ضعیف می دانست. در همان سال، اتحادیه عمومی کارگران آلمان (AAUD) به عنوان یک اتحادیه کارگری انقلابی شکل گرفت که تا حدودی از کارگران صنعتی آمریکا در جهان (IWW) الگوبرداری شده است. توسط برخی به عنوان وابسته اتحادیه اتحادیه KAPD دیده می شود. در سال ۱۹۱۸، گورتر جزوه ""انقلاب جهانی" را" نوشت و به تفاوت اوضاع روسیه و اروپای غربی اشاره داشت. پانکوک در کتاب "انقلاب جهانی و تاکتیک های کمونیست"، جزوه ای که در سال ۱۹۲۰ منتشر کرد، اظهار داشت که تاک
تیک های کمونیستی در اروپای غربی لزوماً متفاوت از روس ها است. وی استدلال کرد که در اروپای غربی بورژوازی استقرار و تجربه بیشتری داشته و در نتیجه مبارزه طبقاتی باید با نهادهای بورژوازی مانند پارلمان ها و اتحادیه های کارگری مخالفت کند. وی بر اهمیت آگاهی طبقاتی در میان توده ها تأکید کرد و مدل حزب آوانگارد را که بلشویک ها از آن حمایت می کردند، مانعی بالقوه برای انقلاب دانست. بلافاصله پس از تشکیل KAPD، این سازمان خواستار ورود به کمینترن شد. در دومین کنگره جهانی کمینترن در سال ۱۹۲۰، رهبران کمینترن، لنین، لئون تروتسکی و گریگوری زینوویف به اتفاق آرا مواضع KAPD را رد کردند. نامه سرگشاده کمیته اجرایی کمینترن به KAPD اطلاع داد که کمینترن در اختلافات خود با چپ از KPD کاملاً پشتیبانی می کند. برخی از نمایندگان KAPD در اعتراض زودهنگام کنگره را ترک کردند. لنین در جزوه ""، KAPD , Pannekoek و سایر گروه های چپ را مورد انتقاد قرار داد و آنها را به گسترش آشفتگی متهم کرد. وی ادعا کرد که امتناع از کار در پارلمان ها و اتحادیه های کارگری کارگران را تحت تأثیر رهبران مرتجع قرار خواهد داد. وی اعتراف کرد که بین روسیه و کشورهای پیشرفته تر د
ر اروپای غربی اختلافات قابل توجهی وجود دارد، اما معتقد است که «این مدل روسی است که به همه کشورها چیزی - و چیزی بسیار قابل توجه - از آینده نزدیک و اجتناب ناپذیر آنها را نشان می دهد» و برخی ویژگی های خاص انقلاب روسیه از اعتبار جهانی برخوردار بود. گورتر وظیفه پاسخگویی به لنین را بر عهده گرفت. "نامه سرگشاده" وی "به رفیق لنین" این استدلال را که اختلاف در ساختار طبقاتی بین شرق و غرب لزوم اختلاف در تاکتیک های کمونیست را تکرار می کند، تکرار کرد. علی رغم این اختلاف، KAPD و دیگر گروه های مشابه در ابتدا تلاش کردند جنبش کمونیستی بین المللی را از درون تغییر دهند. در سومین کنگره جهانی کمینترن در سال ۱۹۲۱، KAPD نتوانست یک مخالفت چپ ایجاد کند و بنابراین از انترناسیونال کنار رفت. انتقاد کمونیستی شورایی از بلشویسم بنیادی تر شد. کمونیست های شورا نتیجه گرفتند که بلشویک ها در واقع سوسیالیسم نمی سازند. در سال ۱۹۲۱، پانکوک استدلال کرد که انقلاب روسیه انقلابی بورژوازی مانند انقلاب فرانسه نیست. گورتر آن را به عنوان یک انقلاب دوتایی، انقلابی طبقه کارگر علیه سرمایه داری و انقلابی سرمایه داری علیه فئودالیسم توصیف کرد، اما اظهار داشت که
این دوگانه گرایی با سیاست اقتصادی جدید ۱۹۲۱ حل شد و روسیه شوروی بدون ابهام به یک دولت سرمایه داری تبدیل شده است. طبق گفته های مارسل ون در لیندن، مورخ، تا سال ۱۹۲۱ کمونیسم شورایی با جنبش رسمی کمونیستی گسست و جریان متمایزی را تشکیل داد. بسیاری از نویسندگان با VAN DER لیندن دیدن همه موارد در تعیین قدمت ظهور کمونیسم شورائی به اوایل 1920s, اما برخی دیگر، مانند فیلیپ Bourrinet و جان گربر، به گرایش به عنوان هلندی مراجعه کنید – فرم آلمانی از کمونیسم چپ در طول این مدت و تاریخ ظهور کمونیسم شورایی به دهه 1930. طبق گفته فریتس کول، اصطلاح "کمونیسم شورای" برای اولین بار توسط فرانتس فمفرت در سال ۱۹۲۱ استفاده شد. طبق گفته ون در لیندن، کمونیسم شورایی با پنج اصل اساسی تعریف شد: چپ آلمان و هلند بخشی از جنبش گسترده تر کمونیستی چپ بود که در برابر تحمیل الگوی بلشویکی به اروپای غربی عقب نشینی کرد. گئورگ لوکاچ در وین بر اهمیت خودجوش بودن طبقه کارگر تأکید کرد. در ایتالیا، آمادئو بوردیگا مخالف سیاست های انتخاباتی بود، اما به شوراها به عنوان پایه ای برای سازماندهی مجدد جامعه توجه چندانی نداشت و احزاب پیشتاز را مانند لنین حمایت می کرد.
در روسیه، مخالفت کارگران از بوروکراتیک سازی سازمان های طبقه کارگر انتقاد کرد و با KAPD همدردی کرد. به گفته هانس مانفرد بوک، رهبری جنبش کمونیستی شورای آلمان بیشتر متشکل از روشنفکرانی بود که پیش از جنگ جهانی اول بخشی از جناح چپ SPD بودند و همچنین روشنفکران جوان تر، افرادی با سابقه بوهمی و دانشگاهیان که رادیکال شده توسط جنگ. عضویت آن بیشتر از کارگران جوانی تشکیل شده بود که قبل از جنگ فعالیت سیاسی نداشته اند و سربازان سابق که از وحشیگری جنگ تلخ بودند. در سپتامبر ۱۹۲۱، حزب کارگران کمونیست هلند (KAPN) به عنوان تشریفاتی هلندی با KAPD شکل گرفت. گورتر از این تصمیم حمایت می کرد و سخنگوی اصلی آن شد، اما پانکوک تردید داشت زیرا احساس می کرد که شرایط ایجاد یک سازمان جدید در هلند نرسیده است. KAPN از KAPD الگوبرداری شده و برنامه آن تقریباً مشابه برنامه آلمان بود. با این وجود موفق به تکرار پایگاه توده ای KAPD نشد و هرگز بیش از ۲۰۰ عضو نداشت. در بلغارستان نیز یک جناح چپ کمونیست در حزب کمونیست وجود داشت. چپ به رهبری ایوان گانچف و تحت تأثیر KAPD، حزب کارگران کمونیست بلغارستان (BRKP) را در ژانویه ۱۹۲۲ تشکیل داد. کمی بیش از هزار ع
ضو داشت که اکثراً کارگر و اندک روشنفکر بودند. در انگلستان، سیلویا پانکهورست، خلافکار سابق، که همچنین مخالف سیاست های پارلمانی بود، در سپتامبر ۱۹۲۱ از حزب کمونیست انگلیس (CPGB) کنار گذاشته شد. وی در فوریه ۱۹۲۲ حزب کارگران کمونیست (CWP) را تشکیل داد. ادعا می شود ۵۰۰ عضو دارد اما احتمالاً تعداد آنها بسیار کمتر است. فروپاشی. از ابتدای تأسیس، KAPD درگیر اختلافات و آشوب های داخلی بود. این حزب متشکل از گرایشهای سیاسی متنوعی بود و تشکیلاتی پایدار ایجاد نمی کرد، زیرا طرفداران آن از این ترس داشتند که می توانند بوروکراتیک شوند و جلوی تحرک انقلابی طبقه کارگر را بگیرند. همزمان با تثبیت ویمار آلمان در اوایل دهه ۱۹۲۰ و جنبش شورایی انقلاب آلمان، این اختلافات شدت گرفت. همان اوایل کنگره مؤسس KAPD. روله و فرانتس فمفرت، سردبیر مجله "Die Aktion"، مخالف هرگونه ساختار متمرکز حزب و تقسیم سنتی جنبش کارگری به احزاب سیاسی و اتحادیه های کارگری اقتصادی بودند. روله در بروشور ۱۹۲۰ خود، "انقلاب یک حزب مهم نیست"، استدلال کرد که هدف جنبش انقلابی تصاحب تولید است و بنابراین نیازی به یک حزب ندارد، حزب لزوماً فرصت طلب می شود. بر این اساس، روله و
هوادارانش KAPD را در نوامبر ۱۹۲۰ ترک کردند و هنگامی که مشخص شد جناح طرفدار KAPD در ژوئن ۱۹۲۱ کنترل AAUD را بر عهده دارد، آنها AAUD – سازمان واحد (AAUD – E) را تأسیس کردند. AAUD – E از KAPD انتقاد کرد که فقط در رد پارلمانتاریسم از KPD متفاوت است. در دومین کنگره KAPD در اوت ۱۹۲۰، جناح ملی بلشویک حزب اخراج شد. این بال توسط هاینریش لوفنبرگ و فریتز ولفهایم هدایت می شد. آنها از یک ملت قدرتمند آلمان حمایت کردند که پس از یک انقلاب موفق پرولتری، در مبارزه با سرمایه غربی و نظامی گری با اتحاد جماهیر شوروی متحد شود. آنها همچنین در انتقاد از پل لووی به کلیشه های ضدیهودی استناد کردند و ادعا کردند که «چون لووی یهودی است، او کارت سرمایه مالی یهود را بازی خواهد کرد». جدال مهم بعدی در KAPD مربوط به تشکیل یک انترناسیونال جدید مخالف کمینترن، شرکت AAUD در مبارزات مزدی و نقش رهبری حزب پیرامون کارل شرودر بود. رهبری شرودر در KAPD به طور فزاینده ای بحث برانگیز شد و از نظر برخی او تصور می شد که وی برای اعمال کنترل دیکتاتوری تلاش می کند. از نظر سیاسی، جناح شرودر استدلال می کرد که سرمایه داری در بحران نهایی است که منجر به نابودی آن می ش
ود، اما کارگران هنوز برای پایان سرمایه داری آماده نیستند زیرا هنوز تحت کنترل رهبران اصلاح طلب بودند. از این رو آنها نتیجه گرفتند که نقش KAPD پایبندی محکم به اصول سختگیرانه انقلابی است تا بتواند کارگران را بعداً هدایت کند. مخالفان شرودر توافق کردند که سرمایه داری رو به زوال است، اما این برای آنها ضرورت مبارزه برای به دست آوردن کارگران را نشان می دهد و آنها در انعطاف پذیری در تاکتیک هایی مانند شرکت در مبارزات مزدی، که شرودر آنها را به عنوان اصلاح طلبی رد کرد، بازتر هستند. در مارس ۱۹۲۲، این اختلاف منجر به تقسیم گرایش اسن به رهبری شرودر و گرایش برلین شد که هرکدام دارای وابسته AAUD خاص خود بودند. گرایش برلین قوی تر بود، اما بیشتر روشنفکران KAPD از جمله گورتر به گرایش اسن پیوستند. جناح گرایی در جنبش پانکوک به شدت خشمگین شد و از اختلافات دور ماند، گرچه بیشتر با گرایش برلین همدرد بود. پس از کناره گیری KAPD از کمینترن در سال ۱۹۲۱، رهبری آن تصمیم گرفت تا برنامه هایی برای تشکیل یک انترناسیونال جدید تنظیم کند. شرودر و گورتر از این موضوع حمایت کردند، اما بسیاری از اعضای سازمان نسبت به زمان مناسب این اقدام تردید داشتند. در
آوریل ۱۹۲۲، پس از انشعاب حزب، KAPD اسن و KAPN بین المللی کارگران کمونیست (KAI) را تشکیل دادند. بعداً BRKP و CWP به هم پیوستند. KAI همچنین ادعا کرد که دارای یک شرکت وابسته به روسیه است، اما در واقع فقط از دو روس ساکن برلین تشکیل شده است. گورتر برنامه KAI را نوشت. ساختار سازمانی آن مشابه ساختار کمینترن بود، اما هرگز به تأثیر و فعالیت قابل توجهی نرسید. انشعاب در KAPD در سازمان های بلغارستان و هلند نیز تکرار شد، زیرا گروه های هر حزب از KAPD اسن و دیگران KAPD برلین حمایت کردند. پس از سال ۱۹۲۲، تشکل های کمونیستی شورایی رو به زوال و از هم پاشید. در سال ۱۹۲۳ تعداد سازمانهای آلمانی به ۲۰ هزار نفر و در سال ۱۹۳۳ فقط چند صد نفر طرفدار داشتند. اسن KAPD سریعتر کاهش یافت. در سال ۱۹۲۳، یک جناح چپ به شکل اتحادیه کمونیستهای شورای، بیشتر اعضای آنها سپس AAUD پیوست – E. در سال ۱۹۲۵، رهبران اصلی اسن KAPD از جمله شرودر از چپ به پیوستن دوباره به SPD به آنها فکر احیای جنبش شورای دوره انقلابی بعید است. در سال ۱۹۲۷، گورتر درگذشت و تا سال ۱۹۲۹ این گروه توانایی انتشار روزنامه خود را نداشت. KAPD برلین، با از دست دادن رهبری و نظریه پردازا
ن خود به KAPD اسن، سال های بعدی را صرف صدور فراخوان های مکرر و کاملاً نادیده گرفته شده برای قیام کرد. در سال ۱۹۲۷، آن وابسته AAUD خود را از دست داد که خود را یک حزب در نوع خود اعلام کرد. AAUD – E به سرعت به مجموعه ای از گروه ها و گرایش های فردی تبدیل شد تا یک سازمان منسجم. هنگامی که وی نتیجه گرفت که اوضاع سیاسی برای سیاست انقلابی بیش از حد واکنشی است، این نظریه پرداز برجسته خود روله را در سال ۱۹۲۵ از دست داد. در سال ۱۹۲۷، این گروه با گروهی که از KPD و یک سازمان اتحادیه مستثنی شده بودند، تشکیل اتحادیه اسپارتاکیست سازمانهای چپ کمونیست را تشکیل داد، که به نوبه خود با AAUD برلین در سال ۱۹۳۱ ادغام شد و اتحادیه کارگران کمونیست آلمان را ایجاد کرد، اما این سازمان فقط ۳۴۳ تن عضو داشت. در اوایل دهه ۱۹۳۰، کمونیسم شورایی به عنوان یک جنبش گسترده به پایان رسید. به گفته جان گربر، کمونیسم شورایی محصول آشفتگی پس از جنگ بود و در نتیجه پایان جنبش شورا، سیاست کمونیست های شورا انتزاعی شد. وی همچنین انحطاط کمونیسم شورایی را به عنوان یک جنبش توده ای ناشی از ناکامی های طرفداران آن می داند. آنها سیاستی را توسعه ندادند که بتواند تحت ی
ک سرمایه داری تثبیت شده زنده بماند. کمونیستهای شورا درک درستی از ترکیب جنبش شورا، دلایل انحطاط آن و تأثیر لنینیسم و دموکراسی بر کارگران کسب نکردند. به گفته گربر، همه اینها به دلیل جزم گرایی کمونیست های شورا و عدم رهبری در سطوح پایین تر، تشدید شد. بقا در گروه های کوچک. پس از روی کار آمدن نازی ها در آلمان در سال ۱۹۳۳، کمونیسم شورایی سازمان یافته ناپدید شد، گرچه چند گروه به مقاومت در برابر رژیم ادامه دادند. در چندین گروه کوچک در هلند ادامه یافت. گروه کمونیست های بین المللی (GIC) تا اواخر دهه ۱۹۳۰ به یک مرکز هماهنگ کننده مباحث بین المللی تبدیل شد. این متن متون اصلی جنبش را منتشر کرد که برجسته ترین آنها «طغیان جنبش کارگری جدید» از هنک کان میجر و «پایان نامه های بولشویسم» هلموت واگنر بود. کمونیست های شورا در چندین کشور دیگر ظاهر شدند. پل ماتیک مهاجر آلمانی آن را به ایالات متحده آورد و در آنجا نامه "نگاری شورای بین المللی" را منتشر کرد. JA Dawson "وکیل مدافع جنوب شوراهای کارگری را" در استرالیا و Laín Diez متن های کمونیستی شورا را در شیلی منتشر کرد. جنبش دانشجویی ۱۹۶۰ منجر به تجدید حیات کمونیسم شورایی، عمدتاً در فران
سه، ایتالیا و آلمان شد. پس از افول جنبش ۱۹۶۸، این جنبش بیشتر دوباره ناپدید شد. تئوری. کمونیست های شورایی در حالی که از یک جهت کلی مشترک برخوردار بودند، در دیدگاه هایشان در مورد بسیاری از موضوعات اختلاف نظر زیادی داشتند. کمونیست های شورا معتقدند که طبقه کارگر برای آوردن سوسیالیسم نباید به احزاب پیشتاز لنینیستی یا اصلاحات سیستم سرمایه داری اعتماد کند. در عوض، حزب نقش تبلیغاتی و «اقلیت» را حفظ می کند. و شبکه ای از شوراهای کارگری وسیله اصلی انقلاب خواهد بود که به عنوان دستگاهی عمل می کند که دیکتاتوری پرولتاریا بوسیله آن شکل می گیرد و فعالیت می کند.
لیگ دسته دوم فوتبال ایران ۹٩-۱۳۹٨ نوزدهمین دوره لیگ دسته دوم فوتبال ایران می باشد. در پایان مسابقات تیم های چوکا تالش و استقلال ملاثانی به صورت مستقیم و تیم شهرداری آستارا با برتری در مرحله پلی آف به لیگ آزادگان صعود کردند. جدول لیگ. گروه (۱).
پسران نیکل نام اثر رمان نویس آمریکایی، کلسن وایتهد است که برای اولین بار در سال ۲۰۱۹ در نیویورک منتشر شد. این رمان بر اساس داستان واقعی یک کانون اصلاح و تربیت به نام مدرسه پسرانه آرتور جی. دوزیر در ایالت فلوریدا بیش از یک قرن (از سال ۱۹۰۰ تا ۲۰۱۱) فعالیت داشت، نوشته شده است. این کتاب به عنوان یکی از بهترین کتاب های تایم در این دهه انتخاب شد. این رمان روایت زندگی پسر سیاه پوستی به نام الوود کورتیس، شخصیت اصلی داستان است که در اوایل دهه ۱۹۶۰ به همراه مادربزرگش به نام هریت در فلوریدا زندگی می کند و ناعادلانه به جرم سرقت اتومبیل محکوم شد و به آکادمی نیکل فرستاده می شود.
شمال ایران در هنگام آغاز فتوحات مسلمانان دربردارندهٔ تبرستان ، بخش عمده ارمنستان تاریخی ، آلبانیای قفقاز و ایبریا بود. آلبانیای قفقاز در اواسط سدهٔ ۷ مشمول گشایش اسلامی ایران شد و به خلافت راشدین پیوست. پادشاه آلبانی جوانشیر ، برجسته ترین فرمانروای خاندان مهرانیان ، علیه اعراب به فرمانروایی عثمان در کنار ایران ساسانی جنگید. جوانشیر که با تهدید حمله اعراب در جنوب و حمله خزرها به شمال روبرو شده بود ، ناچار شد حق خلیفه را تصدیق کرده او را حاکم خود بشمرد. سپس اعراب تحت یک فرمانداری سرزمین او را با ارمنستان یکی کردند. نخستین حملات اعراب در گرجستان امروزی پیرامون سالهای ۶۴۲ تا ۶۴۵ ، در زمان گشایش ایران از سوی مسلمانان رخ داد. به زودی این یورش حمله ای کامل گشت مسلمانان تفلیس را در سال ۶۴۵ گرفتند.
بلبل می تواند بخواند فیلمی محصول سال ۲۰۱۸ و به کارگردانی ریما داس است. در این فیلم بازیگرانی همچون آرنالی داس، بانیتا تاکوریا، مونرانجان داس، مانابندرا داس و پاکیجا بیگم ایفای نقش کرده اند.
منبع شناسی زیاریان به بررسی و دسته بندی منابع دسته اولی می پردازد که تاریخ آل زیار را مورد بررسی قرار داده اند. منابع شناخت زیاریان را در چند دسته کلی می توان قرار داد: منابع اولیه. میترا مهرآبادی منابع اولیه زیاریان را در سه بخش منابع عینی، تاریخ های محلی و منابع عمومی تقسیم کرده است. تاریخ محلی. کتاب هایی هستند که در مورد تاریخ شهر یا منطقه ای نگاشته شده اند. این کتب حاوی اطلاعات ارزشمندی هستند زیرا فقط به وقایع آن شهر یا منطقه پرداخته اند و جزئیات آن را ذکر کرده اند و از منابع مهم به شمار می آیند. تاریخ های عمومی. دسته ای از منابع هستند که به شرح وقایع سرزمین های اسلامی می پردازند. عده ای از تاریخ نگاران معاصر با زیاریان به خاطر حضورشان در اوضاع سیاسی آن زمانه، به نوشتن این کتب پرداخته اند و از جمله منابع مهم برای شناخت زیاریان به شمار می آیند. منابع ثانویه. در دورهٔ معاصر، پژوهش هایی دربارهٔ زیاریان شده است که خاورشناسان غیرایرانی آغازگر آن بودند. از نخستین آثار در باب زیاریان را کلمان اوار در سال ۱۹۲۲ در پاریس با نام "Les Ziyârides" منتشر کرد که تا پس از امارت قابوس دارای شرح و تفصیل است. مقاله ای از او
دربارهٔ زیاریان، در "دایرةالمعارف اسلام" هم به چاپ رسید. سپس هاسنت لویی رابینو در «تاریخ مازندران و فرمانروایان آن سامان»، در مورد امیران ابتدایی زیاری مطالبی را تکرار کرده است. در مقالهٔ دنیسن راس که در ۱۹۲۵ چاپ شد هم مطلب جدیدی نبود. اما کلیفورد ادموند باسورث به صورت جدی تری در چند اثر، به تاریخ زیاریان پرداخت؛ از جمله در بخش هایی از "تاریخ ایران کمبریج"، "تاریخ غزنویان" و دایرةالمعارف اسلام. ویلفرد مادلونگ هم در جلد چهارم تاریخ ایران کمبریج و کتاب "اخبار ائمةالزیدیه فی طبرستان و دیلمان و جیلان" و رسالهٔ "المنترع من الجزء الاول من الکتاب المروف بالتاجی فی اخبار الدولة الدیلمیة" نکات جدیدی را پیرامون زیاریان بیان کرد. در میان مورخان ایرانی که به تاریخ زیاری پرداختند، نخست بایستی محمدحسن اعتمادالسلطنه را نام برد که در "التدوین فی احوال جبال شروین" یکی از پیشگامان بررسی تاریخ نواحی شمالی ایران بود. اردشیر برزگر، عباس پرویز و عباس اقبال نیز شرحی کلی و سطحی از امیران نیمهٔ نخست آل زیار ارائه کردند و حسین عماری در جلد دوم "دائرةالمعارف بزرگ اسلامی" مقاله ای برای مدخل زیاریان نوشت. همچنین میترا مهرآبادی و محمدعلی