Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دست گرفته نشود، این سازمان ها به صورت طبیعی به دلیل مرگ سربازان سابق منقرض می شوند. لذا این ایده به وجود آمد که تمامی این سازمان ها باید به یک سازمان واحد و دائمی تغییر شکل دهد. لذا سازمان های جنگی مزبور اتحادیه ارتش و نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا را تأسیس نمودند که وارد شدن یا اخذ عضویت آن برای همه سربازان که در ارتش ایالات متحده آمریکا خدمت نمودند یا در حال خدمت کردن هستند، باز باشد. لایحهٔ در ۱۷ ژوئیه سال ۱۹۸۵ در کنگره نود و نهم (۱۹۸۵–۱۹۸۶) ارائه شد تا اتحادیه ارتش و نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا به رسمیت شناخته شود. این لایحه از سوی رونالد ریگان، رئیس جمهور وقت آمریکا امضاء شد تا از تاریخ ۶ نوامبر سال ۱۹۸۶ نافذ شود. این سازمان وطن پرست اساساً توسط ۳۰ مرد در اوهایو تحت نام «اتحادیه سربازان منظم» در ۳۱ مارس سال ۱۸۸۸ شکل گرفت. سپس نام این سازمان در ۱۱ نوامبر سال ۱۸۹۱ به «اتحادیه ارتش و نیروی دریایی منظم ایالات متحده آمریکا» تعدیل نام کرد و در ۱۵ اکتبر سال ۱۸۹۷ یک بار دیگر در قانون ایالت اواهایو درج گردید و در ۱۹ اکتبر سال ۱۸۹۹ در تمام ایالات متحده آمریکا رسمی شد. حوادث و مشارکت های مهم. در ماه فوریه
سال ۱۸۹۷ در روزنامه سانفرانسیسکوکال منتشر شد که بنای سنگی به یاد سربازان و ملوانان کشته شده در قبرستان ملی ایالات متحده آمریکا واقع در پارک پریدیسیو (Presidio) سانفرانسیسکو، کالیفورنیا اعمار می گردد. این بنای تاریخی در شمال شرقی آفیسرز سیرکل (Officer's Circle) بنا نهاده شد و کار ساخت آن در ۳۰ ماه می به پایان رسید. بنای مزبور روز بعد آن، روز یادبود، به یاد سربازان، ملوانان و نیروهای زیرزمینی ارتش ایالات متحده آمریکا وقف شد. کتیبهٔ سنگی در مقابل این بنای تاریخی قرار دارد که در آن نوشته شده است بنای هذا توسط پادگان ساحل اقیانوس آرام ساخته شده است. این بنای تاریخی که ۱۷٫۲ فوت (۵٫۲ متر) دارد، در قسمت بر پایهٔ قرار گرفته است که ارتفاع آن ۸٫۴ فوت (۲٫۶ متر) می باشد و مجسمه از سرباز مدافع بیرق در بالای آن قرار گرفته است. در این پایه نشان ایالات متحده آمریکا و انبوهی از اسلحه نشان داده شده است و در قسمت پایان و روبروی آن تصویری از توپ سبک مجسم شده است. در قسمت راست کلاه، یک سپر شعله ور، در روی پرچم آمریکا و جک، طبل و مرمی توپ قرار دارد. ابتکار ساخت این بنا از سوی ۱۱ پادگان کالیفورنیا مطرح شد. بخش ویسکانسن اتحادیه ارتش
و نیروی دریایی اعلام کرد که این بنا در ماه اوت ۱۹۳۰ به عنوان حامی گزینه دولت دربارهٔ لغو هجدهمین تعدیل قانون اساسی ایالات متحده آمریکا ثبت شد. این دیپارتمنت می خواست تا تعهد خود را نسبت به کنوانسیون ملی در بوفالو، نیویورک در ماه اکتبر انتقال دهد که آن ها از قوانین ایالتی خود به جای مشروبات الکولی حمایت نمایند. اتحادیه ارتش و نیروی دریایی آمریکا در سال ۱۹۴۵برای ویلیم راندولف هرست (William Randolph Hearst)، مدال افتخاری طلا را به دلیل خدمات قابل ملاحظه اش اعطاء کرد. بخش اتحادیه مزبور در ایالت کینگز در ۲۴ ماه می ۱۹۴۶ مدالِ را برای خدمات بزرگ اش برای ملوانان بازگشته از مأموریت توسط بیمارستان بروکلین نوال اعطاء نمود. پادگان یارد نیروی دریایی بروکلین در ۲۵ ماه می ۱۹۴۶ ستوان چارلز دبلیو. شی، دریافت کننده مدال افتخاری و سرهنگ ریچارد ای. کول را که به تازگی از مأموریت در خارج از کشور برگشته بودند، بدرقه و پذیرایی نمود. اتحادیه از طریق بخش خود در سینسنتی، اوهایو قطع نامهٔ را در ۱۳ ماه اوت تصویب کردند که در آن از دولت خواستند تا برای سربازان اسبق جنگ جهانی دوم تخفیف و امتیازی روی دست بگیرد. قاضی ارشد دادگاه عالی یک ایالت
در پایان سال ۱۹۰۶ تصمیم گرفت که یک سازمان عالی نمی تواند دارایی یکی از پادگان های اتحادیه را مصادره کند. اما این تصمیم، پذیرفتن کسی یا وجوه که مستحق آن ها بود را برای پذیرش در یک پادگان مشخص، محدود نکرد. اتحادیه ارتش و نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۰۵ برای برخی از سربازان اتحادیه که داوطلبانه آماده اجرای وظایف بالاتر از وظیفه بودند، مدال افتخار تفویض نمود. خدمات این سربازان که در بدل آن پولی به دست نی آوردند، در جریان جنگ داخلی سال ۱۸۶۳ در ایالت مریلند و پنسلوانیا صورت گرفت. فعالیت های گذشته. به تاریخ ۳۰ ماه می ۱۹۰۶ تئودور روزولت، رئیس جمهور وقت آمریکا سخنرانی یادبودی را برای هزاران نفر در پورتسموث، ویرجینیا در همایشی از سوی اتحادیه نیروی دریایی آمریکا ارائه کرد که با بیان نمودن از یک بنای یادبود در قبرستان محلی نیروی دریایی به پایان رسید. این اتحادیه، کنوانسیون هر دوساله خود را در ۱۷ ژوئیه سال ۱۹۰۷ در صالون گار(GAR) در چهارراهی پنسلوانیا در واشینگتن دی سی آغاز کرد که همین سال، نهمین سال یاد جنگ سانتیاگو دی کوبا (Battle of Santiago de Cuba) نیز بود. اتحادیه مزبور در همان صبح، تلگرافِ مملو از تبری
کات و تهنیات دوستانه را برای روزولت فرستاد و چند ساعت بعد تلگرافی از جانب دفتر سکرتریت رئیس جمهور نیز دریافت کرد؛ تلگرافی که حاوی تشکری و آرزوی مؤفقیت برای اتحادیه بود. اتحادیه ارتش و نیروی دریایی آمریکا ۸ ماه سپتمبر سال ۱۹۰۹ چهاردهمین کنوانسیون هر دو ساله خود را در ایری، پنسلوانیا و در اتاق های تجارت این محل برگزار نمودند. در این همایش، بیش از ۲۰۰ نماینده اشتراک نموده بودند که در میان آن ها سربازان سابق جنگ داخلی آمریکا نیز حضور داشتند. در آغاز برنامه، سرود «پرچم پرستاره» خوانده شد. همچنین برخی زنان نیز در این همایش اشتراک نموده بودند که اعضای کمکی اتحادیه ارتش و نیروی دریایی بودند. در همایش نام برده پیشنهاد شد که کنگره باید برای حرکت و ترمیم کشتی قدیمی نیاگارا پیری دادخواهی نمایند. همین گونه، اتحادیه ارتش و نیروی دریایی در ۱۷ ژانویه سال ۱۹۱۱ نیز تجلیل از پانزدهمین کنوانسیون هر دو ساله خود را در روچستر، نیویورک و در اتاق های تجارت محلی و مدتی بعد در ماه اوت همین سال اعلام کرد. زمان برگزاری همایش به دلیل پیشنهاد کنوانسیون کمیته از ماه تعیین شده به ماه سپتمبر تغییر نمود. دو کنوانسیون دیگر؛ ارتش بزرگ جمهوریت و
بانوان حمایوی اتحادیه ارتش و نیروی دریایی در همان زمان در ماه اوت برگزاری برنامه را تعیین نموده بودند. در پانزدهمین کنوانسیون دو ساله این اتحادیه که در هفته سوم ماه اوت برگزار شده بود، ده هزار عضو از اتحادیه توپچی های دریایی نیز به جمع آنان پیوسته بودند. موضوعی که در این کنوانسیون مورد بحث قرار گرفت این بود که آیا هر زن صادق از بخش زنان حمایوی می تواند عضویت اتحادیه را کسب کند. در ۸ سپتامبر سال ۱۹۱۳، اتحادیه ارتش و نیروی دریایی شانزدهمین کنوانسیون هر دو ساله خود را در فیلادلفیا، پنسلوانیا دایر نمود. بعضی نمایندگان از طریق کشتی سفر نمودند و از راه دریای دلاور از سمت محل بارگیری جاده آرچ به بندر ریچموند رسیدند. سپس برای آن ها اسکله های مختلف و محل های کشتی سازی نشان داده شد و در جزیره لیگ توقف نمودند. سرهنگ اچ. اوگدن لیک (H. Ogden Lake) پس از آن به عنوان فرمانده سازمان ملی معرفی گردید که فرمانده داونز (Commander Downs) از سمت خود باز نشسته شد. در حدود هزار نماینده در این کنوانسیون اشتراک نمودند.
یاردلی، پنسیلوانیا () یک بخش در شهرستان باکس، پنسیلوانیا، ایالات متحده آمریکا است. جامعه کوچک یاردلی هم مرز رود دلاور و اوینگ، نیوجرسی است. در سرشماری ۲۰۱۰ ایالات متحده آمریکا، جمعیت یاردلی ۲٬۴۳۴ تن بود.
کلاود اوینگ راسک (Claude Ewing Rusk) (20 نوامبر، ۱۸۷۱ – ۳ فوریه، ۱۹۳۱) که همچنین به نام سی.ای. راسک (C. E. Rusk) شناخته می شود، یک کوهنورد، وکیل و مؤلف اهل واشینگتن بود که مسیرهای کوه ادامز، کوه بیکر و قله یخچال (Glacier Peak) را نخستین بار طی نمود. او همچنین بسیاری قله های دیگر در واشینگتن، اورگن و کالیفرنیا را نیز پیموده است. زندگی شخصی. اوایل زندگی. راسک در ۲۹ نوامبر سال ۱۸۷۱ میلادی در شهر ناکس، ایلینوی در خانواده جیمز ای. و جوزی ای. راسک چشم به جهان گشود. خانواده او در پاییز سال ۱۸۷۴ از ایلینوی به ایالت واشینگتن عزیمت کردند و در شرق ایالت کلیکتات در ناحیه معروف به وود گلچ اقامت گزیدند. در سال ۱۸۷۸ لیه، یگانه خواهر راسک به دنیا آمد. پس از سپری کردن چندین سال در این محل، به دامنه تپه های کلمبیا در قسمت پایینی دریه کلیکتات و در نزدیکی واریک نقل مکان کردند. سال بعد، پدر راسک ایستگاه هپی هوم (Happy Home) را ساخت. راسک نیز غالباَ به بالای تپه های کلمبیا می رفت تا به قله های رشته کوه کسکیدز نگاه کند. خانواده او در این محل تا ۱۵ سالگی راسک زندگی کردند. آن ها سپس در ژانویه سال ۱۸۸۷ به خانهٔ در سواحل دریای کلیکتات
در نزدیکی سودا اسپرینگس نقل مکان نمودند. حرفه. راسک در مدرسه دولتی درس خواند و در سال ۱۸۸۸ که در آن زمان ۱۷ سال سن داشت کار خود را به عنوان استاد در مدرسه کاماس پریری (Camas Prairie) در دره گلین وود آغاز کرد. او سپس تا سال ۱۸۹۲ در مدرسه کراس رود (Crossroads) خارج از گلدندیل (Goldendale) تدریس کرد تا این که سردبیر " Goldendale Courier" شد. او این کار را تا یک سال ادامه و به کار تدریس خود بازگشت. راسک تقریباً در همان زمان در دفتر نلسون بی. بروکس و سنور تحصیل خود در را رشته حقوق آغاز کرد. در ۳۰ اکتبر سال ۱۸۹۸، راسک با راچل ان. گیلمور، از فرزندان نخبگان، ازدواج کرد. او سپس در سال ۱۹۰۲ تحصیل خود را در رشته حقوق را تکمیل کرد و در کانون وکلای ایالت واشینگتن پذیرفته شد. بدین ترتیب، راسک در سال ۱۹۰۲ یکی از عضای مؤسس کلپ آلپاین آمریکا بود. راسک و خانم او در سال ۱۹۰۳ به همیلتون، واشینگتن نقل مکان کردند ولی قبل از عزیمت به خلیج چالن (Lake Chelan) و خریدن یک خانه در امتداد ناحیه دورافتاده خلیج، تنها یک سال در آنجا ماندند. راسک عضویت کلپ مازاماس را به دست آورد و تا سال ۱۹۱۰ در شهر چلان وکالت کرد. هنگامی که خانواده او در خل
یج چلان می زیستند، رودنی ال. راسک (Rodney L. Rusk)، تنها پسری آن ها در ۱۰ ژوئن سال ۱۹۰۵ به دنیا آمد. او در سال ۱۹۱۰ سفر کوهنوردی را به کوه مک کینلی رهبری کرد و هنگامی که از آن بازگشت به منطقه گرنت پاس در شهر اورگن نقل مکان کرد؛ محل که پدر و مادرش در آنجا زندگی می کردند. راسک در آنجا به والدینش از طریق کار کردن در معدن طلای لکی اسپات (Lucky Spot) کمک کرد. او در سال ۱۹۱۲ به دره یاکیما در واشینگتن مجدداً نقل مکان نمود و متعاقباً سردبیر روزنامه بنتون ایندیپیندنت (Benton Independent) که در شهر پروسر منتشر می شد، تعیین گردید. راسک در این سمت قبل از فروش روزنامه و فعالیت مجدد در بخش وکالت یک سال را سپری کرد. او هنگامی که در یک دوره چهار ساله به عنوان گیرنده در اداره اراضی ایالات متحده، یاکیما مقرر شد، کار خود را تا بهار سال ۱۹۱۵ ادامه داد و مدتی که در یاکیما بود، به یک حامی محیط زیست مبدل شد. از جمله ستایش گران تئودور روزولت بود و مبارزهٔ را آغاز کرد تا کوه ادامز را به «پارک ملی» تبدیل کند. او احساس کرد که زمان مناسب فرار رسیده است تا این محل به عنوان پارک ملی به رسمیت شناخته شود، زیرا مستحق آنست. راسک در سال ۱۹۱۹ ر
ساله کوتاهی را تحت نام کوه ادامز – نگهبان سر به فلک کشیده حوضه کلمبیا پایین (Mount Adams–Towering Sentinel of the Lower Columbia Basin) نوشت که در آن خواست خود را برای اعلام شدن پارک ملی یاکیما مطرح کرد. او در سال ۱۹۲۰ اعضای مؤسس کلپ کوهنوردی کسکدینز بود که به عنوان رئیس این نهاد تعیین شد. متعاقباً او به عنوان رئیس کمیته رهبری کوهنوردی ایفای وظیفه نمود و با برخی دوستان نزدیک اش در جریان تصدی این بست دیدار کرد. در سال ۱۹۲۲، اعضای کسکدینز یک تبر یخ شکن سوئیسی را به عنوان هدیهٔ برای رهبری الهام بخش و نخستین رئیس کلپ، برای او اهدا کردند. اواخر زندگی. پدر راسک در سال ۱۹۲۳ درگذشت و راسک دو باره به گرنتس پاس رفت. پس از این بازگشت، او دوباره فعالیت وکالت ش را شروع کرد. در سال ۱۹۲۴، او داستان های کوهنورد غربی را به رشته تحریر درآورد و تنها کتابی از او بود که منتشر شد. بعد از آن که کتابش منتشر شد، راسک کتابِ دیگری را تحت نام «آتش اردوگاه درخت زار» نوشت. کلکسیون مقالات و داستان های کوتاه او هرگز منتشر شد، به استثنای یک فصل، «داستان شگفت آور ابی لنکن» که در سال ۱۹۴۶ در مجله آمریکایی آلپاین منتشر شد. پس از گذشت مدتی در گر
نتس پاس، راسک به عنوان قاضی صلح منصوب شد. او به عنوان طرف دار منع مسکرات (prohibitionist) شناخته می شد و کتاب را به سمت پرچون فروشان مشروبات می انداخت. افزون بر تصدی بست قاضی صلح، راسک آخر هفته ها در معدن لکی اسپات پدرش کار می کرد که ۱۴ مایل می رفت و برمی گشت. راسک در سال ۱۹۳۰ سعی کرد تا سفر کوهنوردی را به کوه سنت الیاس سازمان دهی کند؛ ولی هیچ کسی قادر نبود او را در این سفر همراهی کند، همین بود که او خود به تنهایی راه سفر را در پیش گرفت. در جریان این سفر، او به سرماخوردگی گرفتار شد که به گفته راسک دچار مشکلات قلبی شد و در ۲ فوریه ۱۹۳۱ بر اثر بیماری قلبی در گرانس پاس، اورگن در گذشت. راسک حدود دو ماه قبل از مرگ اش وصیت کرده بود تا برخی اعضای کسکدینز خاکستر جسد او را انتقال دهند و در سنگ چینِ در قلهٔ کوه دوست داشتنی او؛ کوه ادامز بگذارند. بعد از آن که مرگش فرارسید، کلارنس ترویت و کلارنس استارچر این وصیت راسک را در ۲۷ ژوئیه سال ۱۹۳۱ به جا آوردند. این بنای تاریخی کوچک تا اکنون پابرجاست. حرفه کوهنوردی. حرفه کوهنوردی راسک باعث شد تا او سراسر سواحل غربی ایالات متحده را طی کند و این شغل محبوب خود را از سال ۱۸۸۹ الی ۱۹
۳۰ ادامه داد. او طی سفرهای متعدداش با افراد زیادی دیدار کرد؛ هرچند برخی محدود آن ها دوست نزدیک راسک شدند و از زندگی شخصی او چیزهای را دانستند. آن عده افراد معدودی که او را می شناختند، راسک را یکی از متخصص ترین و شجاع ترین کوهنوردان غرب توصیف کردند. او در حالی که در شرایط خطرناک و هلاکت باری قرار گرفت، در جریان بالا شدن با حوادث اندکی مواجه شد و حتی سایر دوستانش را نیز از چنین شرایطی شدیداً خطرناک حفاظت کرد. راسک همچنین دربارهٔ شغل خود فخرفروشی نمی کرد و در واقع صرف جواب های حقیقی را دربارهٔ حوادث و چالش های کوهنوردی ارائه می نمود. او در کار خود راسخ و مستحکم بود و در همان حال درتعامل به دیگران با طبع و خلق خوش رفتار می کرد. رکس به دلیل بالا شدن مکرر و کشف نواحی اطراف کوه ادامز، بیشتر معروف و شناخته شد.
سرتیپ فیلومینو دا پایکساو دی جسوس (Filomeno da Paixão de Jesus) (متولد ۲۷ مارس ۱۹۵۳) یک سیاستمدار اهل تیمور شرقی و افسر پیشین در نیروهای دفاعی تیمور شرقی (F-FDTL) بوده است. او از ماه ژوئیه ۲۰۱۸ به بعد به عنوان وزیر دفاع در حکومت سوم قانونی تیمور شرقی به رهبری تائور ماتان رواک خدمت می کند. از اکتبر ۲۰۱۱ تا ژوئیه ۲۰۱۸، او به عنوان معاون نیروهای دفاعی تیمور شرقی خدمت می کرد. دوران کودکی و حرفه. فیلومینو در بوبونارو، در قسمت غربی (جای که بنام لورو مونو یاد می گردید) تیمور پرتغالِ آن زمان، زاده شد. او در ۱۹۷۳ میلادی، پس از به اتمام رساندن هفت سال آموزش ثانوی، از لیسو دکتر فراسسکو ماکادو فارغ التحصیل گردید. از ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۵ میلادی، فیلومینو در اداره مالی استعماری تیمور پرتغال کار کرد. در ۱۹۷۴، وی یکی از اعضای بنیانگذار انجمن اجتماعی دموکراتیک تیمور بود که بعداً در سپتامبر ۱۹۷۵ به فریتلین تغییر نام داده شد. در نوامبر ۱۹۷۵، فریتلین به طور یکجانبه استقلال تیمورِ پرتغال را اعلام کرد و کمیته مرکزی آن فیلومینو را در سمت معاون وزیر دادگستری گماشت تا به جستینو موتا کمک کند. حرفه نظامی. پس از یورش نظامی اندونزی به تیمور شرقی
در ۱۹۷۵ میلادی، فیلومینو به فالنتیل (FALINTIL) که در آن وقت واحد نظامی فریتلین بود، پیوست. از مارس تا ژوئن ۱۹۷۶، او به عنوان فرمانده دسته و از ژوئن تا سپتامبر ۱۹۷۶ به عنوان فرمانده نظامی شهرداری کوچک لیکویچا خدمت کرد. از سپتامبر تا نوامبر ۱۹۷۶، وی به عنوان شهردار شهرستان لیکویچای آن وقت و از ژانویه تا اکتبر ۱۹۷۷ میلادی به عنوان معاون سیاسی در بخش مرزی شمالی (پرتغالی: Fronteira Norte) خدمت کرد. در اواخر ۱۹۷۷ میلادی، فیلومینو به عنوان فرمانده دوم بخش مرزی شمالی گماشته شد. مدت کوتاهی پس از آن، او به فرمانده آن بخش ترفیع داده شد. پس از اینکه اوضاع بسیار بحرانی گردیده و خطر مرگ ناشی از امراض و گرسنگی وجود داشت، او با نیروهای مسلح اندونزی در فاتوبیسی، ارمیرا به تماس شد. در ۷ فوریه ۱۹۷۹، بیشتر رهبران نظامی و غیرنظامی تیمور شرقی، مرز شمالی را به گردان ۵۱۲ اندونزی تسلیم نمودند. در نتیجه دیدار پاپ ژان پل دوم از تیمور شرقی در ۱۹۸۹ میلادی، ارتش اندونزی اخلالگرهای بالقوه را استخدام نمودند تا از تظاهرات ها در حمایت از استقلال تیمور شرقی جلوگیری نمایند. یکی از این افراد فیلومینو بود، کسی که در ژوئن ۱۹۹۰ میلادی دستگیر گردید
ه و سپس به یک پایگاه نظامی در دیلی برده شده بود. در ۱ فوریه ۲۰۰۱، طبق فرایندی که در ۱۹۹۹ میلادی آغاز شده بود، FALANTIL قرار بود به نیروهای دفاعی جمهوری دموکراتیک تیمور شرقی تحت نظارت سازمان ملل متحد، تغییر داده شود. همزمان با آن، فیلومینو به درجه نظامی سرهنگ دوم ترفیع داده شده و به عنوان رئیس لوژستیک گماشته شد. او در فوریه ۲۰۰۴ فرمانده نیروهای دریایی شده و در ۲۰۰۶ به عنوان وزیر دفاع گماشته شد. در سپتامبر ۲۰۰۷، او به سِمت معاون نیروهای دفاعی تعیین گردید، سمتی او تا ۲۰۰۸ میلادی در آن باقی ماند و پس از آن به عنوان رئیس اداره توسعهٔ برنامه ریزی برای پروژه «نیروی ۲۰۲۰» گماشته شد. همزمان، فیلومینو در اوایل ۲۰۰۸ میلادی به عنوان فرمانده اول عملیات هیلبور خدمت می کرد، عملیات هیلبور یک فرماندهی مشترک نیروهای دفاعی تیمور شرقی و چندین آژانس دیگر بود.
پاور پاپ () شکلی از پاپ راک است که بر اساس موسیقی اولیه گروه هایی مانند د هو، بیتلز، بیچ بویز، و بیردز ساخته شده است. این موسیقی در دهه ۱۹۶۰ سرچشمه گرفت و عمدتاً در میان نوازندگان آمریکایی که در طول تهاجم بریتانیا به بلوغ رسیدند، توسعه یافت زیرا آنها شروع به شورش علیه ادعاهای نوظهور موسیقی راک کردند. این ژانر معمولاً شامل قلاب های ملودیک، هارمونی های آوازی، اجرای پرانرژی و موسیقی با صدای «شاد» است که زیربنای حس اشتیاق یا ناامیدی است.
همبستگی مکانیکی و ارگانیک از نظریات جامعه شناختی امیل دورکیم (۱۵ آوریل ۱۸۵۸–۱۵ نوامبر ۱۹۱۷) جامعه شناس فرانسوی است که در کتاب «درباره تقسیم کار اجتماعی» (۱۸۹۳) مطرح شده است. «همبستگی مکانیکی» و «همبستگی ارگانیک» دو نوع همبستگی اجتماعی هستند که برای تشریح توسعه جوامع ارائه شده است. به باور دورکیم، نوع جامعه با نوع همبستگی، خواه «مکانیکی» یا «ارگانیک» همبستگی دارد. این دو نوع همبستگی را می توان با ریخت شناسی و ویژگی های جمعیتی، نوع هنجارهای موجود و شدت و محتوای "وجدان جمعی" از هم تشخیص داد.
شفیق الوزان (؛ – ) سیاست مدار اهل لبنان بود. وی از ۲۵ اکتبر ۱۹۸۰ تا ۳۰ آوریل ۱۹۸۴ نخست وزیر این کشور بود. شفیق الوزان در ۸ ژوئیه ۱۹۹۹، در سن ۷۴ سالگی بر اثر سکته قلبی درگذشت.
آرنا راک () که همچنین با نام های راک سرود، ای او آر، راک ملودیک، راک با شکوه، راک استادیوم، راک شرکتی و داد راک نیز شناخته می شود، سبکی از موسیقی راک است که در اواسط دهه ۱۹۷۰ ایجاد شد. با محبوبیت فزاینده ای گروه های هارد راک و آن هایی که نوع ملایم تر و در عین حال سخت تر پاپ راک می نوازند، گروه ها شروع به ساخت موادی کردند که ذاتاً برای مخاطبان بزرگ طراحی شده بود، و آرنا راک از استفاده آنها از صداهای تجاری گرا و سازگار با رادیو توسعه یافت. موسیقی هایی که اغلب تولید می شوند، شامل آهنگ های شاد، دراماتیک و تصنیف های آرام تر، تاکید زیادی بر ملودی دارند و اغلب از گروه های کر سرود استفاده می کنند. سایر ویژگی های اصلی شامل جلوه های برجسته گیتار و استفاده از سازهای کیبورد است.
کریستوفر دنینگر (Christopher Deninger) (متولد ۸ آوریل ۱۹۵۸) یک ریاضی دان آلمانی در دانشگاه مونستر است. وی در تحقیقات خود بر هندسه حسابی، شامل کاربردهای توابع L متمرکز است. حرفه. در سال ۱۹۸۲ دنینگر دکترای خود را زیر نظر کرت مایر از دانشگاه کلن دریافت کرد. وی در سال ۱۹۹۲، پاداش گوتفرید ویلهلم لایب نیتس را به طور اشتراکی با مایکل راپوپورت، پیتر اشنایدر و توماس زینک برنده شد. دنینگر در سال ۱۹۹۸ سخنران عمومی در کنگره بین المللی ریاضی دانان در برلین بود. وی در سال ۲۰۱۲ به عضویت انجمن ریاضی آمریکا درآمد. آثار ریاضیاتی. دوگانگی آرتین-وردیه. بین سال های ۱۹۸۴ و ۱۹۸۷، دنینگر در مجموعهٔ از مقالات، توسیع های دوگانگی آرتین-وردیه را مورد مطالعه قرار داد. به طور کلی، دوگانگی آرتین-وردیه که نتیجه نظریه میدان رده ای است، یک آنالوگ حسابی از دوگانگی پوانکاره می باشد. این دوگانگی برای کوهمولوژی شیف در منیفلد فشرده در نظر گرفته شده است. در این راستا، (طیف) حلقه اعداد صحیح در یک میدان عددی با منیفلد سه بُعدی مطابقت دارد. دنینگر (۱۹۸۴) به دنبال کار مازور، دوگانگی آرتین-وردیه را به میدان های توابع توسعه داد. دنینگر بعدتر نتایج حاصل ر
ا به زمینه های مختلف مانند شیف های غیر-تابدار (۱۹۸۶)، سطوح حسابی (۱۹۸۷) و همچنین میدان های موضعی با ابعاد بالاتر (با وینگبرگ، ۱۹۸۶) تعمیم داد. ظهور مجتمع های موتیویک بلوخ که در مقاله های بعدی مورد توجه قرار گرفتند، بر کار چندین نویسنده از جمله گیسر (۲۰۱۰) تأثیر گذاشت. گیسر از مجتمع های بلوخ به عنوان مجتمع های دوگانه ساز نسبت به اسکیم هایی با ابعاد بالاتر یاد نمود.
کلیسای سان جیووانی دگلی ارمیتی () یک کلیسا در پالرمو، سیسیل در نزدیکی کاخ سلطنتی پالرمو است. تاریخ. ریشه کلیسا به سده ششم بر می گردد. پس از تثبیت شدن سلطه نورمن ها در جنوب ایتالیا، در نهایت راجر دوم، حدود سال ۱۱۳۶، کنترل کلیسا را به دستور مونته ورجینه سپرد. این کلیسا در طول سده ها اصلاح شد و در حدود سال ۱۸۸۰ برای بازسازی آن به ظاهر اصلی قرون وسطایی آن تلاش هایی شد.
کری بست (؛ ـ – ) روزنامه نگار کانادایی و فعال اجتماعی بود. کری در نیو گلاسکو، نوا اسکوشیا به دنیا آمد. او دختر جیمز و جورجینا اشه پریو بود. در سال ۱۹۲۵ با آلبرت تی بست ازدواج کرد. آنها با هم صاحب یک پسر شدند که در سال ۱۹۲۶ جیمز کالبرت بست نام داشت. آنها بعداً ۴ فرزند خوانده را قبول کردند. در سال ۱۹۴۳، او با جداسازی نژادی تئاتر روزلند در نیو گلاسکو درگیر شد. او دو بلیط برای صندلی طبقه پایین تئاتر خرید و سعی کرد با پسرش جیمز کالبر بست فیلمی را تماشا کند. هر دو دستگیر شدند و در تلاش برای به چالش کشیدن توجیه قانونی جداسازی تئاتر، با اتهامات وارده مبارزه کردند. تلاش آنها ناموفق بود و مجبور شدند به صاحبان روزلند خسارت بپردازند. با این حال، این تجربه به کری بست کمک کرد تا "در" سال ۱۹۴۶ روزنامه "شیپور" یا کلاریون (The Clarion) را تأسیس کند که اولین روزنامه نوا اسکوشیا که متعلق به سیاهپوستان بود. این صدا به صدای مهمی در افشای نژادپرستی و کاوش در زندگی سیاهپوستان نوااسکوشیایی تبدیل شد. در اولین نسخه "کلاریون" "،" او داستان ویولا دزموند را که او هم جداسازی نژادی را در تئاتر روزلند به چالش کشید و داستانش به یک پرونده مهم
حقوق بشری در کانادا تبدیل شد، را بیان کرد. در سال ۱۹۵۲، کری بست یک برنامه رادیویی با "نام The Quiet Corner را شروع کرد" که به مدت ۱۲ سال پخش شد. او از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۵ ستون نویس "The Pictou Advocate"، روزنامه ای مستقر در پیکتو، نوا اسکوشیا بود. پسر او جیمز کالبرت بست، که در تأسیس کلاریون "کمک" کرد"،" تبدیل به یک فعال اتحادیه، کارمند ارشد دولتی و کمیساریای عالی به ترینیداد و توباگو شد. او در سال ۱۹۷۷ زندگی نامه ای به نام «"آن جاده تنهایی» (That Lonesome Road) منتشر کرد". در سال ۱۹۷۴، او به عضویت نشان کانادا درآمد و در سال ۱۹۷۹ به درجه افسر ارتقا یافت. پس از مرگ در سال ۲۰۰۲ به او نشان نوا اسکوشیا اعطا شد. تمبر پستی یادبود او توسط پست کانادا در ۱ فوریه ۲۰۱۱ منتشر شد، بست در سن ۹۸ سالگی به مرگ طبیعی در زادگاهش نیو گلاسکو درگذشت.
کلیسای کوچک پالاتین () یک عبادتگاه با معماری نورمنی در پالرمو سیسیل است. این ساختمان آمیزه ای از سبک های معماری بیزانس، نورمن و فاطمی است که وضعیت سه فرهنگ مسلط در سیسیل قرن دوازدهم و دوران پس از فتح توسط راجر اول و رابرت گیسکارد را نشان می دهد. این بنا همچنین به عنوان "کلیسای کاخ" یا "قصر کلیسای کوچک" نیز شناخته می شود. عمارت توسط راجر دوم سیسیلی در سال ۱۱۳۲ بر روی یک کلیسای کوچک قدیمی تر (دخمه فعلی) که در حدود سال ۱۰۸۰ ساخته شده بود، بنا نهاده شد. احداث این ساختمان جدید هشت سال زمان برد.
کلیسای سانتا ماریا دل آمریگالیو () که "مارتورانا" نیز نامیده می شود، مقر کلیسای سن نیکولو دی گرسی () است. این کلیسا مشرف به میدان بلینی در پالرمو، سیسیل، جنوب ایتالیا قرار دارد. این کلیسا یک کلیسای جامع است که که به یک اسقف نشین شامل جوامع ایتالیایی-آلبانیایی ("Arbëreshë") در سیسیل تعلق دارد و بر اساس آیین بیزانسی مراسم عبادت برپا می کند. زبان یونانی باستان و زبان آلبانیایی در این مکان رایج است. کلیسا شاهد فرهنگ مذهبی و هنری شرقی است که امروزه در ایتالیا هنوز وجود دارد و بیشتر توسط تبعیدیان آلبانیایی که از قرن پانزدهم تحت فشار تُرک ها به جنوب ایتالیا و سیسیل پناه بردند، حیات یافته. آزار و اذیت عثمانی در آلبانی و بالکان تأثیر قابل توجهی در نقاشی نمادها، در آیین مذهبی به زبان محلی و در آداب و رسوم سنتی آلبانیایی های استان پالرمو به جا گذاشته است. این جامعه بخشی از کلیسای کاتولیک هستند، اما از سنت های آیینی و معنوی پیروی می کنند که عمدتاً در کلیسای ارتدکس شرقی رواج دارد. ویژگی بنای این کلیسا تعدد سبک هایی است که با یکدیگر تلفیق شده، زیرا با گذشت قرن ها، سلایق مختلف هنری، معماری و فرهنگی گوناگون این مکان را غنی ت
ر کرده اند. امروزه، بنای کلیسای سانتا ماریا دل آمریگالیو به عنوان یک بنای تاریخی-مذهبی در معرض حفاظت است. معماری. کلیسای اصلی به شکل یک صلیب فشرده مربعی ("پلان صلیبی یونانی") ساخته شده است؛ که یک سبک رایج در کلیساهای بیزانسی دوره میانه بوده است. در قرن اول بنای اولیه کلیسا در سه مرحله مجزا گسترش یافت. ابتدا از طریق افزودن یک طاق برای نگهداری مقبره های جورج انطاکیه و همسرش. بعدی از طریق افزودن صحن. و در نهایت از طریق ساخت یک برج ناقوس با تراز مرکزی در غرب. برج ناقوس که با سه ردیف طاق و لژ با پنجره های جرزدار تزئین شده است، هنوز به عنوان ورودی اصلی کلیسا عمل می کند. از دیگر افزوده های مهم بعدی به کلیسا نمای باروک است که امروزه رو به میدان قرار گرفته. در اواخر قرن نوزدهم، مرمت گرانی که دارای تفکر تاریخی بودند، تلاش کردند تا کلیسا را به حالت اولیه خود برگردانند، اگرچه بسیاری از عناصر تغییرات باروک باقی مانده است. برخی از عناصر کلیسای اصلی، به ویژه تزئینات بیرونی آن، تأثیر معماری اسلامی را بر فرهنگ نورمن سیسیل نشان می دهد. خط دیواری که دارای کتیبه وقفی است در امتداد بالای دیوارهای بیرونی قرار دارد. اگرچه متن آن به
زبان یونانی است، اما شکل معماری آن به معماری اسلامی شمال آفریقا شباهت دارد. طاقچه های فرورفته روی دیوارهای بیرونی نیز برگرفته از سنت معماری اسلامی هستند. درون کلیسا، یک سری تیرهای چوبی در پایه گنبد دارای کتیبه ای به زبان عربی است. متن آن از دعای مذهبی مسیحی (سرود اپینیکیوس و دکسولوژی بزرگ) گرفته شده است. این کلیسا همچنین دارای یک جفت درهای چوبی حکاکی شده است که امروزه در نمای جنوبی الحاقیه غربی نصب شده اند که به شدت به سنت های هنری فاطمیان شمال آفریقا مرتبط هستند. با توجه به این عناصر «عربی»، مارتورانا با هم عصر پالرمیتی خود، کلیسای پالاتینا، مقایسه شده است که ترکیبی مشابه از معماری بیزانسی و اسلامی را به نمایش می گذارد.
جیمز مارک بالدوین (زاده: ۱۲ ژانویه ۱۸۶۱ در ایالات متحده آمریکا - درگذشته: ۸ نوامبر ۱۹۳۴در سن ۷۳ سالگی در فرانسه)، یک روان شناس و فیلسوف آمریکایی بود. بالدوین در گسترش و تعمیق روان شناسی اجتماعی و رشد، به خصوص در ارتباط با نظریه فرگشت، اهمیت زیادی داشته است. وی مؤلف آثار ارزشمندی در زمینه روان شناسی رشد کودکان است و در تکمیل و گسترش نظریه های ژان پیاژه تأثیر مهمی داشته است.
اویونبیلگین پورِوباتار (به ) (زادهٔ ۲۳ نوامبر ۱۹۷۳) کشتی گیر سابق اهل مغولستان است که در دسته های وزنی ۵۸ و ۶۰ کیلوگرم کشتی آزاد رقابت می کرد. او برندهٔ دو مدال نقرهٔ مسابقات قهرمانی کشتی جهان (۲۰۰۱، ۲۰۰۲) و نیز مدال های نقره (۱۹۹۸) و طلا (۲۰۰۲) از بازی های آسیایی است. او همچنین قهرمان مسابقات قهرمانی کشتی آسیا (۱۹۹۷) است. او ملی پوش مغولستان در بازی های المپیک ۲۰۰۰ سیدنی بود که به دلیل تست مثبت دوپینگ (استفاده از مادهٔ ممنوعه فوروزماید) دیسکالیفه شد و همچنین در المپیک ۲۰۰۴ آتن نیز حضور داشت که به مدالی دست نیافت.