Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
، شرکت به دست هارولد دکف، چاپگری که شرکت انتشارات تریبون را بنیانگذاری کرد، خریداری شد. در سال ۱۹۷۱، اندکی پس از مرگ هارولد دکف، NYIP ورشکست شد. ماروین دکف، پسر هارولد، حقوق ادامه کار را خرید. در سال ۱۹۷۶، او این تجارت را به دان شف فروخت. ماروین و دان با هم کار کردند تا تجارت را از پایه بازسازی کنند. آنها مطالب آموزشی را بازنویسی کردند، آغاز به آزمایش انواع گوناگون تبلیغات کردند و روی گسترش دوره های مطالعه خانگی کار کردند. علاوه بر دوره ها، نهاد عکاسی نیویورک تعدادی کتاب در زمینه های گوناگون عکاسی، از جمله "کارگردانی تصاویر متحرک" و "عکاسی متحرک" چاپ کرده است. این بخش ها در کانادا و بریتانیا نیز وجود دارد. در سال ۲۰۱۲، نهاد عکاسی نیویورک اعلام کرد که با آموزش از راه دور روسیه همکاری می کند تا نسخه ای به زبان روسی از دوره کامل عکاسی حرفه ای خود را ایجاد کند. اعتبارسنجی. نهاد عکاسی نیویورک دارای اعتبار ملی برای ارائه آموزش از راه دور توسط گروه اعتباربخشی آموزش از راه دور است. افزون بر این، از آنجایی که آموزشگاه در نیویورک است، مجوز آن توسط بخش آموزش و پرورش ایالت نیویورک صادر شده است. The Better Business Bureau
به نهاد عکاسی نیویورک امتیاز A می دهد.
پارمولاریوس یکی از دیگر انواع گلادیاتورهایی بود که سپری کوچک موسوم به پارما حمل می کردند. به دلیل داشتن سپری کوچک، پارمولاری ها زرهی برای پوشاندن هر دو ساق پایشان بر تن می کردند، اما برخلاف اسکوتاری ها که سپرهای بزرگی حمل می کردند و تنها بر ساق پای راستشان زره می پوشیدند، این زره از زره ساق پوش آنها بزرگتر بود. از اسکوتاری و پارمولاری توسط مارکوس آئورلیوس در "تاملات" به عنوان دو جناح در نبرد گلادیاتورها که هم مردم عادی و هم سایر گلادیاتورها از آنها پشتیبانی می کردند یاد شده است.
ثرکس، یا تراکیه ای، یکی از انواع گلادیاتورهای رومی بود که به شکل تراکیان مسلح شده بود، با سپری کوچک و چهارگوش یا گرد که بدان "پارمولا" نیز می گفته (حدود ۶۰ در ۶۵ سانتی متر) و یک شمشیر بسیار کوتاه با لبه ای نسبتا خمیده که بدان سیکا می گفتند (مانند نسخه کوچکتر داس جنگی داکیه ای) و هدفش ایجاد جراحت در پشت بدون زره و نامجهز حریف بود. سایر سلاح های او شامل زره ساقی مجهز، یک کمر محافظ بالای یک کمربند، و یک کلاه خود با یک ستون کناری، گیره و ستیغ بود. گلادیاتریکس ها نیز همان تسلیحات و زره را به کار می بردند.
در اساطیر لیتوانیایی، آیتواراس یک روح طبیعت است. این موجود همچنین با نام های دیگری مانند آتواراس، داماویکاس، پوکیس، اسپاریژیوس، کوکلیکاس، گوسینیلیس، ژالتوکشاس و اسپیروکاس شناخته می شود و با پوکیس لتونیایی یکسان است. یک آیتواراس شبیه یک مرغ سیاه یا سفید با یک دم آتشین شبیه شهاب واره است. گفته می شود یک آیتواراس از تخم یک مرغ ۹ تا ۱۵ ساله زاده می شود. اگر یک آیتواراس بمیرد، به جرقه تبدیل می شود. در بسیاری از موارد، گفته شده است که این موجود لیتوانیایی یک پرنده با ظاهر بیرونی اژدها است. یک آیتواراس در یک خانه زندگی می کند و معمولاً از آن خارج نمی شود. آیتواراس برای ساکنان خانه هم خوش شناسی و هم بدشانسی می آورد.
دومینیکا جزیره ای در دریای کارائیب است که در نیمه راه بین جزایر فرانسوی گوادلوپ (در شمال) و مارتینیک (در جنوب) واقع شده است. دومینیکا به دلیل گیاهان و جانوران دیدنی، سرسبز و متنوع که توسط یک مجموعه از پارک های طبیعی گسترده محافظت می شود، به عنوان «جزیره طبیعت کارائیب» شناخته می شود. این جزیره چهارمین جزیره بزرگ در شرق کارائیب با جمعیتی عمدتاً آفریقایی تبار است. پست ترین نقطه کشور در سطح دریا در امتداد ساحل است و بالاترین آن مورن دیابلوتینز (۱٬۴۴۷ متر (۴٬۷۴۷ فوت)) است). ساحل منتهی الیه جنوب غربی جزیره شامل یک دهانه بزرگ زیردریایی فرو ریخته است. بخش هایی از لبه آشکار این دهانه، نوک جنوب غربی جزیره در اسکاتز هد را تشکیل می دهد. منابع طبیعی شامل کشاورزی، نیروی برق آبی و الوار می باشد. از نظر جغرافیایی، دومینیکا از بسیاری جهات متمایز است. این کشور یکی از ناهموارترین مناظر در دریای کارائیب را دارد که توسط جنگل بارانی چندلایه و عمدتاً بهره برداری نشده پوشیده شده است. دومینیکا همچنین یکی از پرباران ترین سرزمین های زمین است و رواناب های آن رودخانه های آبشاری و استخرهای طبیعی تشکیل می دهد. این جزیره که زیستگاه گونه های
کمیاب حیات وحش است، نمونه ای از جزایر حفاظت شده استوایی زیبا و دست نخورده است. بر اساس یک باور رایج در جزایر هند غربی، دومینیکا تنها قلمرو بر جدید است که کریستف کلمب اگر آن را امروزه می دید می توانست آن را بازشناسد. دومینیکا بزرگترین و شمالی ترین جزایر بادگیر است. این جزیره از شرق با اقیانوس اطلس و از غرب با دریای کارائیب رو به رو است. نزدیکترین همسایگان آن جزایر فرانسوی گوادلوپ در حدود ۴۸ کیلومتر (۳۰ مایل) در سمت شمال، و مارتینیک، حدود ۴۰ کیلومتر (۲۵ مایل) در سمت جنوب هستند. دومینیکا به شکل مستطیل و کمی کوچکتر از شهر نیویورک است. این جزیره ۷۵۰ کیلومتر مربع (۲۹۰ مایل مربع) مساحت و ۴۷ کیلومتر (۲۹ مایل) طول و ۲۹ کیلومتر (۱۸ مایل) عرض دارد. روسو، پایتخت و بندر اصلی کشور، در موقعیت مطلوبی در ساحل جنوب غربی پناه گرفته است. نام خلیج ها از نوک شمالی جزیره در جهت عقربه های ساعت به شرح زیر است: خلیج آگوچا، خلیج ساندویچ، خلیج گراند باپتیست، خلیج پتی باپتیست، خلیج لا تیل، خلیج خشن، خلیج ماریگوت، خلیج استراحت واکر، خلیج سوفیا، خلیج لندن دری، خلیج منگو، خلیج میدل، خلیج پانتو هول، خلیج پتی سوفریر سوفریر، خلیج، خلیج وودبری
ج، خلیج پرنس روپرت، خلیج داگلاس. آب و هوا. آب و هوای این جزیره گرمسیری است که توسط بادهای بسامان شمال شرقی و بارندگی شدید تعدیل می شود. دومینیکا دارای آب و هوای جنگل های بارانی استوایی و در برخی مناطق نزدیک به آب و هوای گرمسیری موسمی است با دمای مشخصاً گرم و بارندگی شدید. گرما و رطوبت بیش از حد توسط جریان پیوسته بادهای بسامان شمال شرقی که به طور دوره ای در طول تابستان نیمکره شمالی به طوفان تبدیل می شوند تا حدودی کاهش می یابد. شیب های تند داخلی نیز دما و باد را تغییر می دهد. به دلیل تأثیرات تعدیل کننده اقیانوس های اطراف، محدوده تغییرات دمایی اندک است. میانگین دمای روز معمولاً از ۲۶ درجه سلسیوس (۷۸٫۸ درجه فارنهایت) در ژانویه تا ۳۲ درجه سلسیوس (۸۹٫۶ درجه فارنهایت) در ژوئن متغیر است. محدوده روزانه دما معمولاً در بیشتر نقاط بیشتر از ۳ درجه سلسیوس تغییر ندارد، اما کاهش دما به ۱۳ درجه سلسیوس در بلندترین قله ها غیر معمول نیست. بیشتر منابع آب کافی جزیره توسط بادهای بسامان (بادهای تجاری) تأمین می شود. اگرچه مقدار آن با موقعیت مکانی متفاوت است، بارندگی در طول سال امکان پذیر است و بیشترین تعداد بارش ماهانه از ژوئن تا اکت
بر ثبت شده است. میانگین بارندگی سالانه در امتداد ساحل شرقی بادگیر اغلب بیش از ۵٬۰۰۰ میلیمتر (۱۹۶٫۹ اینچ) است، و دامنه های باران گیر کوه ها تا ۹٬۰۰۰ میلیمتر (۳۵۴٫۳ اینچ) دریافت می کنند که از بالاترین میزان انباشت بارش در جهان است. با این حال، مجموع بارش در کرانه غربی بادگیر، تنها حدود ۱٬۸۰۰ میلیمتر (۷۰٫۹ اینچ) در سال است. درجه رطوبت ارتباط نزدیکی با الگوهای بارندگی دارد که بیشترین مقدار آن در شیب های بادگیر و کمترین آن در مناطق حفاظت شده رخ می دهد. رطوبت نسبی بین ۷۰ تا ۹۰ درصد در روزو ثبت شده است. طوفان ها و بادهای شدید که به احتمال زیاد در مرطوب ترین ماه ها رخ می دهد، گاهی ویرانگر هستند. جدیدترین طوفان قابل توجه طوفان ویرانگر ماریا در سال ۲۰۱۷ بود در ۱۷ اوت ۲۰۰۷، طوفان دین، که در آن زمان رده ۱ بود، به جزیره برخورد کرد. یک مادر و پسر هفت ساله اش بر اثر رانش زمین ناشی از بارش شدید باران به خانه شان جان باختند. در یک حادثه دیگر دو نفر بر اثر سقوط یک درخت بر روی خانه شان مجروح شدند. نخست وزیر روزولت اسکریت برآورد کرد که ۱۰۰ تا ۱۲۵ خانه آسیب دیده است و بخش کشاورزی به ویژه محصول موز آسیب زیادی دیده است. پیش از آن ط
وفان های دیوید و فردریک در اوت ۱۹۷۹ و آلن در اوت ۱۹۸۰ رخ داده بود. طوفان های سال ۱۹۷۹ بیش از ۴۰ کشته، ۲۵۰۰ مجروح، و ویران شدن گسترده مسکن و فرآورده های کشاورزی را به همراه داشت. بسیاری از کالاهای کشاورزی در طوفان ۱۹۸۰ از بین رفتند و حدود ۲۵ درصد از محصول موز در سال ۱۹۸۴ توسط بادهای شدید از بین رفت. در زیر داده های آب و هوای روزو، پایتخت واقع در سمت غربی دومینیکا که تا حدی از بادهای بسامان توسط کوه ها محافظت شده است، آورده شده است. زمین شناسی. دومینیکا واپسین جزیره ای بود که در دریای کارائیب شکل گرفت. این جزیره در حدود ۲۶ میلیون سال پیش در اثر فعالیت آتشفشانی ایجاد شد. دومینیکا روی دو صفحه زمین ساختی متضاد قرار گرفته است. این توضیح می دهد که چرا جزیره ای به این کوچکی دارای کوه هایی به ارتفاع ۵٬۰۰۰ فوت (۱٬۵۲۴ متر) است. از نظر زمین شناسی، دومینیکا بخشی از قوس آتشفشانی ناهموار آنتیل کوچک است. ستون فقرات مرکزی کشور، یک محور شمال غربی-جنوب شرقی از دامنه های آتشفشانی تند و دره های عمیق است که معمولاً از ارتفاع ۳۰۰ تا ۱٬۴۰۰ متر (۹۸۴ تا ۴٬۵۹۳ فوت)) بالاتر از سطح دریا متغیرند. چندین رشته کوه با گرایش شرق به غرب به دشت
ساحلی باریک امتداد می یابند. ساحل جزیره پوشیده از صخره های دریایی است. بلندترین قله جزیره، مورن دیابلوتینز با ۱٬۴۴۷ متر (۴٬۷۴۷ فوت) است؛ مورن تروآ پیتونز، با ارتفاع ۱٬۴۲۳ متر (۴٬۶۶۹ فوت)، بیشتر در جنوب قرار دارد و محل پارک ملی است. نمای داخلهٔ جزیره دارای کوه های ناهموار با منشأ آتشفشانی است. آتشفشان هنوز در این جزیره کاملاً مشهود است، محبوب ترین نمونه ها دریاچه جوشان دومینیکا و «دره ویران» است. دریاچه جوشان (دومین دریاچه جوشان بزرگ جهان) درون یک دهانه قرار دارد و توسط یک آبشار تغذیه می شود - باور بر این است که جوشش آن ناشی از گرمای یک محفظه ماگما در زیر دریاچه است. درهٔ ویران یک دره گوگردی از دودکش های آتشفشانی و چشمه های آب گرم است که مانع از رشد قابل توجه گیاهان می شود - در تضاد کامل با جنگل های بارانی اطراف. دهانه آتشفشانی که امروزه از نظر فنی غیرفعال است، آخرین بار در سال ۱۸۸۰ فوران کرد. منطقه ای که در ۴ ژانویه ۱۸۸۰ منفجر شد «دقیقاً ۹ مایل مربع» گزارش شد. سطح ناهموار دومینیکا با گذشته آتشفشانی آن تعریف شده است. سازندهای سنگی عمدتاً آندزیت و ریولیت آتشفشانی هستند، با تخته سنگ های افتاده و برآمدگی های لبه
تیز بر روی پایه های شیب دار. خاک های رسی و شنی با رنگ روشن تا تیره که از سنگ ها و پوشش گیاهی تجزیه شده به دست می آیند، عموماً حاصلخیز و متخلخل هستند. با این حال، تنها چند دره داخلی و نوار ساحلی به اندازه کافی مسطح هستند تا پیامدهای انباشتگی خاک حاصل شود. اگرچه تعداد زیادی تکانهٔ لرزه ای خفیف در سال ۱۹۸۶ ثبت شد، فوران های آتشفشانی هزاران سال پیش متوقف شد. چشمه های گوگردی و منافذ بخار که عمدتاً در بخش های مرکزی و جنوبی جزیره متمرکز شده اند، همچنان فعال هستند. یکی از بزرگترین چشمه ها، همان دریاچه جوشان است که در پارک ملی قرار دارد. دومینیکا سرشار از آب است با رودهای مرتفعی با جریان سریع که به دره های عمیق می ریزند و استخرهای طبیعی و دریاچه های دهانه را تشکیل می دهند. رودها قابل کشتیرانی نیستند، اما بسیاری از آنها منابع انرژی برق آبی هستند. آبشار ترافالگار، واقع در نزدیکی پارک ملی، یکی از دیدنی ترین مکان های جزیره است. این آبشار شامل آبشارهای دوقلویی است که به نام های مادر و پدر شناخته می شوند. در پایه هر آبشار استخرهای طبیعی وجود دارد. رودخانه های اصلی که به سمت غرب جریان دارند، لایو و روزو هستند، و اصلی ترین رو
دخانه ای که به سمت شرق زهکشی می کند، تولامان نام دارد. بزرگترین دریاچه دهانه ای به نام بوری در پارک ملی قرار دارد. در جزیره مجموعاً ۳۶۵ آبراه و ۸۳ آبراه «مهم» وجود دارد که شامل رودخانه ها و نهرها نیز می شود. تاریخ طبیعی. ۱۷۲ گونه پرنده شامل چهار گونه مرغ مگس، باز بال پهن، حواصیل شب تاج زرد و لرزانک قهوه ای وجود دارد. برخی از گیاهان و حیواناتی که تصور می شود در جزایر اطراف منقرض شده اند، هنوز در جنگل های دومینیکا یافت می شوند. طوطی آمازون شاهانه پرنده ملی دومینیکا است و بومی جنگل های کوهستانی آن است. سواحل دریای کارائیب جزیره دومینیکا محل زندگی بسیاری از گونه های دریایی است. مهم تر از همه، گروه کوچکی از نهنگ های عنبر در طول سال در این منطقه زندگی می کنند. اینها جانورانی خجالتی هستند، اما اگر در یک روز آرام بیرون بروید، بخت زیادی برای دیدن آنها وجود دارد. سایر گونه های دریایی که معمولاً در این منطقه دیده می شوند عبارتند از: نهنگ خلبان، دلفین فریزر، دلفین خال دار گرمسیری و دلفین پوزه بطری معمولی. حیواناتی که کمتر دیده می شوند عبارتند از: نهنگ غازنوک، نهنگ دندان کلفت، نهنگ عنبر ریزقد، نهنگ عنبر کوتوله، دلفین یونس
، دلفین معمولی، نهنگ گوژپشت و نهنگ براید. این امر دومینیکا را به مقصدی برای گردشگران علاقه مند به تماشای نهنگ تبدیل کرده است.
میل می-۱ (نام گزارش شده توسط USAF /DoD «تایپ ۳۲»، نام گزارش شده توسط ناتو "Hare") یک بالگرد سبک سه یا چهار صندلی ساخت شوروی بود. این اولین هلیکوپتر شوروی بود که وارد تولید انبوه شد. این بالگرد با یک موتور شعاعی Ivchenko AI-26V تغذیه می شد. این هواپیما در سال ۱۹۵۰ وارد خدمت شد و اولین بار در روز هوانوردی شوروی در سال ۱۹۵۱، در توشینو مشاهده شد و به مدت ۱۶ سال تولید می شد. بیش از ۱۰۰۰ دستگاه از آن در اتحاد جماهیر شوروی و ۱۵۹۴ دستگاه در لهستان به عنوان SM-1 ساخته شد.
تالاب قره گل نام تالابی در ۴۰ کیلومتری بوکان واقع در استان آذربایجان غربی است. این تالاب در نزدیکی روستای قره گل شهرستان بوکان قرار گرفته است و از سیمینه رود تغذیه و آبگیری می شود. تالاب قره گل انواع پرندگان مهاجر و بومی مانند غاز خاکستری، پلیکان، فلامینگو، چنگر، مرغابی کله سبز، کاکایی صورتی و کاکایی خاکستری و پرستوی دریایی را جذب می کند. این تالاب با ۳۰۰ هکتار وسعت در حاشیه محور مهاباد - بوکان واقع شده است.
زنان اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی نقش بسیار مهمی در جنگ کبیر میهنی ایفا نمودند. بسیاری از آن ها در بخش های صنعتی، حمل و نقل، کشاورزی و دیگر نقش های مدنی جایگزین مردان شدند تا آن ها بتوانند برای جنگ اعزام شوند اما افزون بر این بسیاری از زنان وارد ارتش شدند که بیشترشان در بخش پزشکی خدمت کردند. تخمین زده می شود که ۸۰۰ هزار زن طی جنگ جهانی دوم در ارتش شوروی خدمت کرده باشند که تقریباً ۵ درصد کل نیروی نظامی شوروی را شامل می شود. تعداد زنان حاضر در ارتش شوروی طی سال های ۱۹۴۳، ۱۹۴۴٬۱۹۴۵ میلادی به ترتیب ۳۴۸۳۰۹٬۴۷۳۰۴۰، ۴۶۳۵۰۳ نفر بوده است. در بخش پزشکی ارتش سرخ نیز ۴۰ درصد امدادگران، ۴۳ درصد جراحان، ۴۶ درصد پزشکان، ۵۷ درصد دستیاران پزشکی و ۱۰۰ درصد پرستاران را زنان تشکیل می دادند. نزدیک به ۲۰۰ هزار زن به دریافت نشان نائل آمدند که ۸۹ نفر از آن ها بالاترین نشان شوروی یعنی نشان قهرمان اتحاد شوروی را کسب کردند. این افراد شامل تک تیراندازان، خلبانان، مسلسل چیان، خدمه تانک، پارتیزان ها و غیره بودند. هنگامی که آلمان تهاجم خود را در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ آغاز نمود صدها هزار زن برای جنگ داوطلب شدند اما دولت آن ها را رد کرد. با افزایش ت
لفات شوروی در عملیات بارباروسا این تفکر به آرامی تغییر کرد و حضور زنان در میدان جنگ مورد پذیرش قرار گرفت. حضور در نیروی هوایی. حضور زنان در نیروی هوایی شوروی با مارینا راسکووا، هوانورد مشهور شوروی که «آملیا ارهارت روسیه» خوانده می شد. راسکووا که از دهه ۱۹۳۰ در عرصه هوانوردی شوروی حضور داشت در سال ۱۹۳۳ نخستین زن هدایتگر در نیروی هوایی شوروی شد. در آغاز جنگ جهانی دوم علاوه بر راسکووا تعدادی زن خلبان دیگر نیز در شوروی وجود داشتند و بسیاری هم فوراً برای آموزش و جنگ داوطلب شدند، اما با وجود آنکه از نظر قانونی منعی برای حضور زنان در درگیری ها در نیروی هوایی شوروی وجود نداشت از سپردن نقش رزمی به ایشان امتناع می شد. این قضیه ادامه داشت تا آنکه راسکووا از طریق ارتباط شخصی خودش با شخص ژوزف استالین فرماندهان نظامی را راضی به ایجاد سه هنگ رزمی برای زنان نمود. به این ترتیب شوروی مبدل به نخستین کشوری شد که به زنان اجازه حضور در رزم هوایی را می داد. در این هنگ ها نه تنها خلبانان که بقیه نیروها اعم از مهندسان و نیروهای پشتیبانی را نیز زنان تشکیل می دادند با این وجود در عمل تنها هنگ ۵۸۸ کاملاً از زنان تشکیل یافت. این هنگ ها د
ر مجموع ۳۰ هزار سورتی رزمی انجام دادند که دو تکخال و بیست قهرمان شوروی از آن بیرون آمد. سه هنگ تشکیل شده به شرح زیر بودند: پیاده نظام. در ارتش سرخ زنان در واحدهای گوناگون پیاده نظام حضور داشتند اما معروف ترین حضور آن ها در نقش تک تیرانداز بود. طی سال های ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۵ در مجموع ۲۴۸۴ تک تیرانداز زن در شوروی خدمت کردند که ۵۰۰ تن از آنان پس از پایان جنگ زنده ماندند. تخمین زده می شود زنان تک تیرانداز شوروی مجموعاً ۱۱ هزار نفر را کشته باشند. معروف ترین این تک تیراندازان لیودمیلا پاولچنکو و رزا شانینا بودند. زنان در نقش پزشک و ارتباطات نظامی حضور گسترده ای داشتند و تعداد کمتری از آنان به عنوان مسلسل چی، کمیسار سیاسی، خدمه تانک و دیگر شاخه ها حضور داشتند. مانشوک مامتووا زن از قزاقستان بود که مسلسل چی شد و اولین زن آسیایی در شوروی است که نشان قهرمان شوروی را دریافت نمود. ماریا اوکتیابرسکایا و الکساندرا ساموسنکو راننده تانک بودند. تاتیانا کوسترینا هنگام مرگش در سال ۱۹۴۳ میلادی فرمانده گردان بود و تا آن زمان بیش از ۱۲۰ نفر را کشته بود. تیپ ۱ مستقل تفنگداران داوطلب زن تا پیش از انحلالش در سال ۱۹۴۴ از هزاران زن تشکیل می شد
. خدمه بسیاری از واحدهای ضدهوایی استالینگراد را زنان تشکیل می دادند و بعضی از آن ها مانند هنگ ۱۰۷۷ ضدهوایی وارد عملیات زمینی نیز شدند. تلفات بالای مردان باعث شده بود استالین اجازه استفاده از زنان در خط دوم دفاع مانند واحدهای ضدهوایی یا پزشکی را بدهد و به این ترتیب راه برای ورود آرام زنان به عرصه جنگ باز شد. برای مثال ۴۳ درصد پزشکان را زنان تشکیل می دادند که گاهی برای عقب کشیدن زخمی ها از میدان جنگ باید اسلحه حمل می کردند. از طریق همین موقعیت های کوچک زنان در ارتش اعتبار پیدا کردند و در پایان جنگ به ۵۰۰ هزار نفر رسیدند. پارتیزان ها. تعداد بسیاری از پارتیزان های شوروی را زنان تشکیل می دادند. یکی از معروف ترین آن ها زویا کوسمودمیانسکایا دختر مدرسه ای ۱۸ ساله از مسکو بود که داوطلب خدمت در واحدهای پارتیزانی شد. نازی ها او را دستگیر کردند اما علی رغم شکنجه های وحشتناک او از دادن اطلاعات به آن ها امتناع نمود و در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۱ اعدام شد. زویا نخستین زنی شد که در زمان جنگ نشان قهرمان شوروی را به او دادند. جوانترین زنی که نشان قهرمان شوروی را به او دادند. زینایوا پارتنوا بود که سال ۱۹۴۲ وقتی ۱۵ سال داشت به واحدهای پار
تیزانی پیوست. او اسلحه ها را پنهان می نمود و خرابکاری می کرد. او در ژانویه ۱۹۴۴ دستگیر و هنگام تلاش برای فرار کشته شد. در سال ۱۹۵۸ نشان قهرمان شوروی به او اعطا شد و یادمانی از او را در مینسک ساختند.
میل می-۲ (نام گزارش شده توسط ناتو Hoplite) یک بالگرد ترابریِ توربینیِ کوچک و سبک است که می تواند پشتیبانی هوایی نزدیک را نیز در صورت مسلح شدن به راکت های ۵۷ میلی متری و توپ ۲۳ میلی متری ارائه کند.
خاندان بورگزه () خانواده سرشناس ایتالیایی است که پیشینه آنها به قرن سیزدهم بازمی گردد، که در شهر سیه نا به شهرت رسیدند. در طول قرن شانزدهم، رئیس این خانواده، مارکانتونیو بورگزه، به شهر رم نقل مکان کرد و در سال ۱۶۰۵ پسر وی؛ کامیلو بورگزه، تحت عنوان پل پنجم، به عنوان پاپ منصوب گردید. خانواده بورگزه امروزه همچنان روابط نزدیک خود را با واتیکان حفظ کرده است.
میل می-۳۴ (نام گزارش شده توسط ناتو: هرمیت) یک بالگرد سبک است که توسط کارخانه هلیکوپتر میل مسکو در پیکربندی دو یا چهار صندلی برای کاربری تجاری و آموزش طراحی شده است. این هواپیما برای اولین بار در ۱۷ نوامبر ۱۹۸۶ پرواز کرد و در نمایشگاه هوایی پاریس در سال ۱۹۸۷ معرفی شد. می-۳۴ در سال ۱۹۹۳ وارد تولید شد و قادر به انجام مانورهای آکروباتیک از جمله رول و لوپ است.
میمون های فضایی یک پویانمایی رایانه ای در ژانر فیلم علمی تخیلی محصول سال ۲۰۰۸ به کارگردانی کیرک دمیکو در اولین کارگردانی اش و نویسندگی دمیکو و راب مورلند است. صداپیشگی اندی سمبرگ، شریل هاینز، جف دانیلز، پاتریک واربرتون، کریستن چنووس، کینن تامسون، زاک شادا، کارلوس الازراکی، امید ابطحی، پاتریک برین، جین لینچ، کت سوسی و استنلی توچی در آن به صدا درآمده است. داستان. در انیمیشن میمون های فضایی «هام سوم» نوه اولین شامپانزه ای می باشد که در جریان یک آزمایش به فضا فرستاده شده است. حال نوه او که «هام سوم» نام دارد تصمیم گرفت است که با کمک یک سناتور فرصت طلب تبدیل به دومین حیوانی شود که به این سفر مخاطره آمیز می رود. «هام» به زودی متوجه می شود که برای به انجام رساندن این سفر او باید مأموریت خود را با جدیت تمام دنبال کند و با دقت بسیار زیاد تمام دستورالعمل های صادره را دنبال کند. در ادامه هام برای انجام این مأموریت از سه تن از دوستان صمیمی خود کمک می گیرد و… قسمت دوم فیلم. دنباله ای بنام میمون های فضایی ۲ در می ۲۰۱۰ در سینماهای بریتانیا اکران شد و در اکتبر ۲۰۱۰ در ایالات متحده به طور مستقیم به صورت فیلم ویدئویی به نمایش
درآمد. به طور جهانی توسط منتقدان مورد توجه قرار گرفت و بسیار ناخوشایند بود. پاسخ انتقادی. راتن تومیتوز گزارش داد که ۳۳ درصد از منتقدان حرفه ای بر اساس ۹۲ نقد، نظرات مثبتی ارائه کردند. در متاکریتیک، این فیلم بر اساس ۱۶ منتقد دارای امتیاز ۳۶ از ۱۰۰ است که نشان دهنده «بررسی های عموماً نامطلوب» است. باکس آفیس. این فیلم در ایالات متحده بیش از ۳۰ میلیون دلار و در کشورهای دیگر ۴۳٫۷ میلیون دلار فروخته است که مجموعاً ۶۴٫۸ میلیون دلار در سراسر جهان است. این فیلم در ۱ اوت ۲۰۰۸ در بریتانیا اکران شد و ۵۳۶٫۵۴۳ پوند فروش کرد.
آرشاک آتایان (۱۸۷۷ روستای تاقلار بزرگ - ۱۹۳۷م) شاعر و ادیب اهل ارمنستان بود زندگی نامه. در اچمیادزین و تفلیس درس خواند. در ۱۸۹۵م سرودن شعر را آغاز کرد. به سلماس و پیرامون آن سفر کرد و نتیجهٔ مطالعاتش را در ۱۹۰۶م نوشت. در همدان و جلفای نو درس داد. در ۱۹۲۲م به ارمنستان بازگشت. پاره ای از آثار ماکسیم گورکی را به ارمنی برگرداند. یکی از نوشته هایش در تهران (۱۹۲۴م) و اسکندریه (۱۹۲۲م) به اجرا درآمد. از آثارش: سلماس (۱۹۰۶م)؛ رباعیات عمر خیام (۱۹۲۱م)
در جانورشناسی، یک گُل خوار ، جانور برگ خواری است که عمدتاً از محصول گل می خورد. گُل خواران انواعی از گیاه خواران هستند (اغلب به عنوان گیاه خواران گل شناخته می شوند)، اما در رفتار تغذیه ای گُل خوار، طیف وسیعی از رفتارهای تغذیه ای ویژه دارد، از جمله، اما نه محدود به: رژیم غذایی. رژیم غذایی یک گُل خوار شامل مواد غذایی حجیم از جمله موارد ذکر شده در بالا و همچنین پوست درخت، ریشه و موارد مشابه است. بسیاری از گُل خواران نیز همه چیزخوار هستند، به این معنی که به عنوان مثال، رژیم غذایی آن ها می تواند توسط حشرات کوچک مختلف تکمیل شود.
کرم خوار (از واژهٔ لاتین vermi، به معنی "کرم" و vorare به معنی "بلعیدن")، یک اصطلاح جانورشناسی برای جانورانی است که کرم می خورند (از جمله کرم حلقوی و کرم لوله ای و دیگر جانوران کرم مانند). جانورانی که چنین رژیمی دارند به عنوان کرم خوار شناخته می شوند. برخی از تعاریف با توجه به رژیم غذایی کمتر انحصاری هستند، اما تعریف را به جانوران خاصی محدود می کنند، به عنوان مثال "تغذیه از کرم ها یا کرمینه (لارو) حشرات توسط پرنده.» یک سرده کامل از سسک های جهان جدید به نام "Vermivora" هستند.
قرآن کریم با ترجمهٔ محمدمهدى فولادوند، ترجمه ای فارسی از قرآن است که نگارش آن از سال ۱۳۳۱ خورشیدی تا ۱۳۵۷ خورشیدی به طول انجامید و در نهایت در سال ۱۳۷۳ توسط «دفتر مطالعات تاریخ و معارف اسلامی قم» چاپ و منتشر شد. روش ترجمه. روش ترجمه ای که محمدمهدی فولادوند در این تفسیر به کاربرده است، روش ترجمه «جمله به جمله» یا «هسته به هسته» است که حد وسطی از ترجمه تحت اللفظی و ترجمه تفسیری است. به این معنا که مترجم ضمن مطابقت ترجمه فارسی به متن عربی و ذکر کردن معادل واژه ها، ویژگی هایی که در زبان مبدأ بوده را در قالب جملات فارسی بازسازی کرده و معانی و مفاهیم آن ها را به طور روان و بر اساس ساختار زبان فارسی بیان کرده است. ویژگی ها. از ویژگی های ترجمه قرآن کریم فولادند می توان به موارد ذیل اشاره کرد: انتقادات. فولادوند در ترجمه بعضی از آیات قرآن کریم که معنای ثانویه و کنایی از آن ها اراده شده، صرفاً به معنای اولیه و ظاهری آن اکتفا کرده. همچنین برخی از آیاتی که ساختار اخباری دارند را به شکل تعجبی ترجمه کرده است. گاهی اوقات نیز مرجع ضمیر در ترجمه را مشخص نکرده است و بعضاً نیز جملاتی در ترجمه مشاهده می شود که ابهام دارد و نمی ت
وان معنایی را از آن ها دریافت کرد. در موارد خیلی نادری هم توضیح مترجم به صورت ترجمه نوشته شده در حالی که این توضیحات باید در میان قلاب قرار گیرد تا از ترجمه جدا شود؛ مثلاً آیه ۲۱ سوره نور "أَمِ اتَّخَذُوا آلِهَةً مِّنَ الْأَرْضِ هُمْ یُنشِرُونَ" چنین ترجمه شده که "آیا برای خود خدایانی از زمین اختیار کرده اند که آن ها [مردگان را] زنده می کنند؟" در حالی که در این آیه، معادلی به معنی «برای خود» وجود ندارد. از دیدگاه دیگران. بهاءالدین خرمشاهی دربارهٔ این کتاب چنین گفته است:
دولت خاتون سیزدهمین حاکم اتابکان لر کوچک و فرزند بدرالدین مسعود دوم بود که از سال ۷۰۵ تا ۷۰۶ هجری قمری حکومت کرد. او از متحدین حکومت ایلخانی بود. حکومت. او همسر عزالدین محمد ابن عزالدین حسین بود، امّا چون از عزالدین جانشینی به جای نمانده بود، دولت خاتون خود به جای او حکومت را در دست گرفت. دائرةالمعارف بزرگ اسلامی می نویسد: «روی از همهٔ خواص و عوام می پوشید، از عهدهٔ ادارهٔ امور برنیامد و شحنه های مغول بر کارها مستولی شدند. چون ابوسعید به ایلخانی رسید، عزالدین حسین را به جای خواهرش دولت خاتون به حکومت لر کوچک منصوب کرد.» اقدامات. بنا به نوشته معینی نطنزی در منتخب التواریخ او زنی با عفت بوده و از خواص و عوام می پوشید. طبق گزارش ها، او حاکم لایقی نبود و در مدیریت امور مملکتی ناتوان بود و در نتیجه، به نفع برادرش عزالدین حسین دوم خورشیدی از حکومت کناره گیری کرد. جانشینی. پس از حکومت کوتاه دولت خاتون، برادرش عزالدین حسین دوم به تخت نشست.
از منظر اسلام، داوود پیامبر و فرستاده خدا (الله) و پادشاه صالح الهی پادشاهی متحد اسرائیل است. علاوه بر این، مسلمانان همچنین داوود را به خاطر دریافت وحی الهی زبور گرامی می دارند. داوود که شانزده بار در قرآن ذکر شده است؛ در کتاب مقدس اسلامی به عنوان حلقه ای از سلسله پیامبرانی که پیش از محمد (ص بودند، ظاهر شده است. اگرچه او را معمولاً از پیامبران «شریعت دهنده» (اولوا العظم) نمی دانند، در روایات متأخر اسلامی او را به دلیل سخت گیری در نماز و روزه ستوده اند. او همچنین به عنوان فرمانروای عادل و به عنوان نمادی از اقتدار خدا بر روی زمین معرفی می شود که در آن واحد یک پادشاه و یک پیامبر بوده است. داوود به ویژه برای معماری مذهبی اورشلیم اسلامی اهمیت دارد. داوود بر طبق کتاب مقدس عبری دومین پادشاه پادشاهی متحد اسرائیل و یهودا بود که در حدود سالهای ۱۰۱۰–۹۷۰ پ. م سلطنت کرد. نام. شکل عربی داوود در قرآن داوود یا داوود است که با یونانی کوینه: Δαυید و سریانی: ܕܘܝܕ، رومی شده: داوید (که به دنبال عبری: דָּוִד، رومی شده: Dāwīd) متفاوت است. این نام شانزده بار در قرآن آمده است. روایت داوود در قرآن. روایت داوود در قرآن، از بسیاری جهات،
مشابه آنچه در کتاب مقدس آمده است می باشد. او را پیامبر (نبی) و نیز رسول (رسول) نامیده اند، داوود در فهرست کسانی است که وحی از جانب خداوند دریافت کرده اند. نام او در کنار نام پسرش سلیمان آمده است. در جای دیگر، قرآن توضیح می دهد که خداوند به هر دوی آنها «حکم صحیح» و «علم» را عطا کرد. با این حال، قرآن همچنین شایستگی هایی را به داوود نسبت می دهد که او را از سلیمان متمایز می کند: داوود جالوت را کشت و وحی الهی به نام «زبور» دریافت کرد. شکل معین الزبور، احتمالاً اشاره ای به مزامیر است (اصطلاح زبور احتمالاً با اصطلاح عبری mizmōr یا سریانی mazmūrā، «زبور» مرتبط است). کوه ها و پرندگان خدا را همراه با داوود ستایش کردند خدا به آنها دستور می دهد که این کار را انجام دهند؛ خداوند داوود را «نائب» قرار داد، عنوانی که قرآن غیر از داوود این سمت را فقط به آدم می دهد. این عنوان حاکی از آن است که به گفته قرآن، داوود چیزی بیش از یک پیام آور بود: او یک رهبر هدایت شده الهی بود که حکومت خدا را بر روی زمین برقرار کرد. «خداوند به او اختیار (ملک) و حکمت (حکمه) داد و هر چه می خواست به او آموخت. از جمله چیزهایی که به داوود آموزش داده شد،