Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بازگو می کرد. خانواده. در سال ۲۰۱۱ گئورگ فردریش با شاهزاده سوفی ایزنبورگ ازدواج کرد. عروسی در ۲۵ اوت ۲۰۱۱ در پوتسدام برگزار شد، و عروسی مذهبی کلیسایی در کلیسای صلح در پوتسدام در ۲۷ اوت ۲۰۱۱، به مناسبت گرامیداشت ۹۵۰امین سالگرد تأسیس خانه هوهنزولرن برگزار شد. این عروسی مذهبی نیز از طریق تلویزیون محلی به صورت زنده پخش شد. در ۲۰ ژانویه ۲۰۱۳، همسر گئورگ فردریش، سوفی، در برمن پسران دوقلو به دنیا آورد، کارل فردریش فرانتس الکساندر و لوئیس فردیناند کریستین آلبرشت. کارل فردریش، پسر بزرگتر بین دوقلوها، وارث ظاهری پدرش است. سومین فرزند آنها، اما ماری شارلوت سوفیا، در ۲ آوریل ۲۰۱۵ به دنیا آمد. در ۱۷ نوامبر ۲۰۱۶، سوفی چهارمین فرزند آنها، هاینریش آلبرت یوهان گئورگ را به دنیا آورد. ادعای مالکیت. در اواسط سال ۲۰۱۹ فاش شد که گئورگ فردریش برای خانواده خود در Cecilienhof یا یکی از دو کاخ سابق هوهنزولرن در پوتسدام و همچنین بازگرداندن کتابخانه خانوادگی، ۲۶۶ نقاشی، یک تاج سلطنتی، ادعاهایی را برای اقامت دائم ارائه کرده است. و عصا، و نامه های ملکه آگوستا ویکتوریا. این امر باعث ایجاد یک بحث عمومی در مورد مشروعیت این ادعاها و نقش هوهنز
ولرن در طول و قبل از رژیم نازی در آلمان، به ویژه دخالت شاهزاده ویلهلم، ولیعهد شد. در ژوئن ۲۰۱۹، ادعای گئورگ فردریش مبنی بر بازگرداندن قلعه راینفلز به خانواده هوهنزولرن توسط دادگاه رد شد. در سال ۱۹۲۴، قلعه ویران شده به شهر سنت گوار داده شد، به شرط اینکه فروخته نشود. در سال ۱۹۹۸، شهر ویرانه ها را به یک هتل مجاور اجاره داد. پرونده او این ادعا را داشت که این امر نقض وصیت است.
استان بحرین که همچنین با نام استان چهاردهم و مشماهیگ شناخته می شود، بین سال های ۱۳۳۶ تا ۱۳۵۰ هجری شمسی (۱۹۵۷ تا ۱۹۷۱ میلادی) یکی از تقسیمات کشوری ایران بود که مجمع الجزایر بحرین (که امروزه کشور مستقل بحرین را تشکیل می دهد) را شامل می شد. در این دوره، بحرین عملاً تحت کنترل «اقامتگاه خلیج فارس» بریتانیا قرار داشت و ایران آن را تحت اشغال استعمار بریتانیا می دانست. اگرچه ایران کنترل واقعی بر این منطقه نداشت، اما به منظور تأکید بر ادعای حاکمیت خود، در تاریخ ۲۱ آبان ۱۳۳۶ (۱۲ نوامبر ۱۹۵۷) بحرین را رسماً به عنوان یک استان اعلام کرد و دو کرسی در مجلس شورای ملی برای آن اختصاص داد (در اوایل دهه ۱۹۰۰ میلادی نیز یک کرسی برای بحرین در مجلس در نظر گرفته شده بود). در سال ۱۹۵۸ میلادی، شیخ سلمان بن حمد آل خلیفه، حاکم بحرین، به ایران اعلام وفاداری کرد. یکی از پیشینیان او، شیخ محمد بن خلیفه آل خلیفه، در سال ۱۸۵۱ میلادی خواستار حمایت ایران قاجاری در برابر حملات وهابیان شده و آمادگی خود را برای قرار گرفتن تحت الحمایگی ایران اعلام کرده بود، اما بریتانیا او را مجبور به پذیرش حمایت خود کرد. پیش از جداسازی بحرین در سال ۱۳۳۶ (۱۹۵۷)، ای
ران آن را بخشی از استان فارس می دانست. در دوره صفویه، بحرین تابع حکومت بوشهر بود و شهر زباره (که اکنون در کشور قطر قرار دارد) به عنوان پایتخت آن محسوب می شد. در سال ۱۱۱۶ هجری شمسی (۱۷۳۷ میلادی) و در زمان سلسله افشاریه، بحرین به تابعیت حکومت فارس درآمد. استان بحرین به طور رسمی با تصویب قطعنامه ای در مجلس شورای ملی در تاریخ ۲۴ اردیبهشت ۱۳۵۰ (۱۴ مه ۱۹۷۱) با ۱۸۴ رأی موافق در برابر ۴ رأی مخالف، و تصویب متفق القول مجلس سنا در ۲۸ اردیبهشت ۱۳۵۰ (۱۸ مه ۱۹۷۱) منحل شد و ایران استقلال بحرین را به رسمیت شناخت.
عبدالقادر تونی معروف به میرزا عبدالقادر تونی خراسانی شاعر سده یازدهم هجری است. زندگی نامه. عبدالقادر تونی زاده قرن یازدهم ه.ق در تون بود. از بزرگان ناحیه «تون» بوده و مدّتی وزیر آنجا بود. در حدود سال ۱۰۷۸ق به اصفهان آمده و چون پسرش را به داشتن آلات و ادوات سحر متهم نموده و کور کردند، او هم از غصه و اندوه در اصفهان وفات یافت. آثار. قندهار نامه که با عنوان فتح نامه قندهار و شاهنامه میرزا عبدالقادر تونی شناخته می شود دیوانی مثنوی است که عبدالقادر تونی از سال (١٠۵٢-١٠٧٧) براى شاه عباس دوم سروده است. قندهار نامه میرزا عبدالقادر تونی حماسه ای تاریخی مربوط به دوره ی صفوی است که تک نسخه ی موجود آن ناقص و تا به حال تصحیح و بررسی نشده است. نمونه شعر.
آلاسدایر جیمز گری (Alasdair James Gray) (زادهٔ ۲۸ دسامبر ۱۹۳۴ – درگذشتهٔ ۲۹ دسامبر ۲۰۱۹)، یک نویسنده و هنرمند اهل اسکاتلند بود. نخستین رمان وی، "لانارک" (۱۹۸۱) به عنوان نقطه آغاز ادبیات داستانی اسکاتلندی پنداشته می شود. او رمان ها، داستان های کوتاه، نمایش ها، شعر و ترجمه های از خود منتشر نموده و در مورد سیاست، تاریخ انگلستان و ادبیات اسکاتس نوشت. کارهای ادبیات داستانی وی ترکیبی از واقع گرایی، خیال پردازی و عملی-خیالی با استفاده از تایپوگرافی و نگاره های منحصر به فرد وی بوده و برنده چندین جایزه شده است. وی از ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۷ میلادی در مدرسه هنر گلاسگو آموزش دید. علاوه بر نگاره های نقاشی شده در کتاب هایش، او تصاویر و نقاشی های دیواری را نیز نقاشی کرده است، از جمله یکی در جاده اوران مور و یکی در ایستگاه قطار هیل هید. کارهای هنری وی به طور گسترده به نمایش گذاشته شده و در چندین کلکسیون مهم وجود دارد. قبل از نشر رمان لانارک، او نمایش های را تولید کرد که در رادیو و تلویزیون به نمایش گذاشته می شد. سبک نوشتاری وی سبک پسا مدرن بوده و با آثار فرانتس کافکا، جرج اورول، خورخه لوئیس بورخس و ایتالو کالینو مقایسه گردیده است. این
آثار اغلب حاوی تعداد زیادی از پا ورقی های بوده و کارهای که روی آن الهام گذاشته است را تشریح می کند. کتاب های الهام بخش بسیاری از نویسندگان جوان اسکاتلندی بوده است، از جمله اورین ویلش، آلان وارنر، ای.ال. کنیدی، جینیس گالووی، کریس کیلسو و یان بنکس. او از ۱۹۷۷ تا ۱۹۷۹ میلادی به عنوان نویسندهِ موقت-مقیم در دانشگاه گلاسگو و از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳ میلادی به عنوان پرفیسور نویسندگی خلاقانه در دانشگاه های گلاسگو و استرثکلاید کار کرد. گری یک ملی گرا و جمهوری خواه اسکاتلندی بوده و در حمایت از سوسیالیسم و استقلال اسکاتلند نوشت. او تقریظِ «طوری کار کنید که گویا در روزهای آغازین یک ملت بهتر قرار دارید» (برگرفته شده از شعر شاعر کانادایی، دینیس لی) را مشهور ساخت، کتیبه ای که در دیوار کانوگریت ساختمان پارلمان اسکاتلند در ادینبرگ، پس از باز شدن آن در ۲۰۰۴ میلادی، حکاکی شد. او تقریباً تمام زندگی خود را در گلاسگو گذراند، دوبار ازدواج کرد و یک پسر داشت. هنگام مرگ وی، روزنامه گاردین از او به عنوان «پدر رنسانس ادبیات و هنر اسکاتلند» یادآوری کرد. اوایل زندگی. پدر گری، الکساندر در جنگ جهانی اول مجروح شده بود. او برای چندین سال در کارخانه ت
ولید جعبه کار می کرد، اغلب به قدم زدن در تپه می رفت و یکی از بنیان گذاران انجمن خواب گاه های جوانان اسکاتلند بود. مادر گری، امی (نام خانوادگی هنگام تولد، فلیمنگ) نام داشت و خانواده اش به خاطر این که پدر وی در انگلستان در فهرست سیاه اعضای اتحادیه صنفی قرار داده شده بود، از لینکلن شر به اسکاتلند نقل مکان کرده بودند. او در یک انبار لباس کار می کرد. آلسدایر در ۲۸ دسامبر ۱۹۳۴ در ریدری که در شمال شرق گلاسگو واقع شده است، چشم به جهان گشود؛ خواهر وی به نام مورا دو سال بعد متولد شد. در جریان جنگ جهانی دوم، گری به آکتراردر در پرتشر و استون هاوس در لانارکشر تخلیه شد. از ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵ میلادی، خانواده وی در وتربی، یورک شر زندگی می کردند، جای که پدر وی مسئول پیشبرد خواب گاهی برای کارگران کارخانه مهمات سلطنتی تورپ آرچ بود. گری به طور مکرر به کتابخانه عمومی سر می زد؛ او از داستان های وینی-د-پو و مجله های کمدی چون بیانو و داندی لذت می برد. ادگار آلن پو، بعدها به یک شخصیت فوق العاده تأثیرگذار در زندگی گری جوان مبدل شد. خانواده او در یک خانه دولتی در ریدری زندگی می کردند و در مدرسه متوسطه وایت هیل درس خواند، جای که او به عنوان و
یراستار مجله مدرسه گماشته شده و جوایزی فراونی را در هنر و زبان انگلیسی برنده شد. گری، زمانی که یازده سال داشت در یکی از برنامه های رادیویی بی بی سی برای کودکان ظاهر شده و حکایت های ایروپ را می خواند، او هنگامی که نوجوان بود، شروع به نوشتن داستان های کوتاه کرد. زمانی که او هجده سال داشت، مادرش بر اثر بیماری سرطان درگذشت؛ در همان سال او وارد دانشکده هنر گلاسگو شد. هنگامی که او دانشجو هنرها بود، چیزی را شروع کرد که بعدها به نخستین رمان وی یعنی لانارک مبدل شد و در اصل نام این رمان، تصویر یک هنرمند جوان اسکاتلندی، بود. او نخستین کتاب خود را در ۱۹۶۳ میلادی تکمیل کرد؛ این کتاب توسط نهاد ادبی کرتیس براون رد شد؛ این کتاب در اول قرار بود به عنوان نسخه تصویری از هنرمند در ایام جوانی از گری به چاپ برسد. در ۱۹۵۷ میلادی، گری با کسب مدرکی در رشته نقاشی و طراحی نقاشی دیواری از دانشکده هنر گلاسگو فارغ التحصیل شد. در همان سال او برنده بورسیه سفر بیلاهوستون شده و تصمیم داشت تا از این سفر به عنوان فرصتی برای نقاشی و دیدار از گاری های هنری اسپانیا استفاده کند. در پی یک حمله شدید آسم، او در بیمارستانی در جبل طارق بستری شده و پولش
دزدی شد. گری از ۱۹۵۸–۱۹۶۲ میلادی به طور نیمه وقت در دانشگاه های به عنوان استاد هنر در لانارکشایر و گلاسگو به طور نیمه وقت کار کرد و از ۱۹۵۹–۱۹۶۰ میلادی به آموزش معلمی در کالج جوردانهیل پرداخت. زندگی شخصی. گری در ۱۹۶۰ میلادی با انج سورینسین که یک پرستار از دانمارک بود، ازدواج کرد. آن ها در ۱۹۶۳ صاحب فرزندی به نام اندرو شده و در ۱۹۶۹ میلادی از هم جدا شدند. رابطه هشت ساله وی با بیتسی گری که یک جواهر فروش دانمارکی بود، به خاطر این که آلسدایر بیش از حد می نوشید و نمی توانست از پسرش که در آن زمان با بیماری سرطان دسته و پنج نرم می کرد مراقبت نماید، خاتمه یافت، اما آن ها باهم دوست باقی ماندند. گری در ۱۹۹۱ میلادی با موراگ مک آلفاین ازدواج کرده و آن ها تا زمان مرگ گری در ۲۰۱۴ باهم بودند. او تمام زندگی جوانی خود را در گلاسگو گذراند. هنر تجسمی. پس از اتمام مدرسه هنر، گری به نقاشی آرایه ها در گلاسگو پویلیون و سیتیزن تئاترز مشغول شده و به عنوان یک هنرمند آزاد کار می کرد. نخستین نقاشی دیواری او به نام «دهشت های جنگ» برای انجمن دوستی اسکاتلند-اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی در گلاسگو بود. در ۱۹۶۴ میلادی، شبکه بی بی سی یک فیلم
مستند تحت عنوان زیر کلاه ایمنی، در مورد حرفه وی تا آن زمان ساخت. بیشتر نقاشی های دیواری وی از دست رفته است؛ نمونه های از نقاشی های دیواری وی که هنوز پابرجا است شامل یک نقاشی در رستوران یوبیکویتوس چِپ در انتهای غربی گلاسگو و یکی دیگر در ایستگاه قطار هیل هید می باشد. نقاشی دیواری وی (در همکاری با نیکول ویتلی) در سقف تالار سخنرانی مرکز هنری اوران مور در جاده بایریس، یکی از بزرگ ترین کارهای هنری در اسکاتلند است که نقاشی آن طی چندین سال تکمیل گردید. این نقاشی دیواری، آدم و حوا را در حال در آغوش گرفتن همدیگر در یک آسمان شب، همراه با افراد مدرن گلاسگو در جلوی تصویر، نشان می دهد. گری از ۱۹۷۷ تا ۱۹۷۸ میلادی به عنوان «هنرمند ثبت کننده» گلاسگو در موزه کاخ مردمی کار کرد و هزینه آن تحت برنامه ای که از جانب حکومت کارگر تنظیم شده بود، پرداخت می شد. او صدها نقاشی از شهر، از جمله تصاویری از سیاست مداران، هنرمندان، مردمان عامه و محیط های کاری با کارگران، تولید نمود. این تصاویر حالا در کلکسیونی در موزه و نگارخانه کلوینگروو نگهداری می شوند. نقاشی ها و تصویرهای چاپی وی در کلوینگروو، موزه ویکتوریا و آلبرت، کتابخانه ملی اسکاتلند، م
وزه هانترین، کلکسیون شورای هنری انگلستان و در موزه کنجکاوی، هنرهای زیبا و تاریخ طبیعی ویکتور ویند نگهداری می شوند. در ۲۰۱۴–۲۰۱۵ میلادی، گری یک نمایشگاه بزرگ بازنگری آثار را در کلوینگروو برگزار کرد؛ بیش از ۱۵٬۰۰۰ نفر از این نمایشگاه که آلسدایر گری: از شخصی تا جهانی، نام گذاری شده بود، دیدار نمودند.
ژرمنیا که توسط مورخ رومی کرنلیوس تاسیتوس در حدود سال ۹۸ پس از میلاد نوشته شده است و با عنوان اصلی دربارهٔ منشأ و موقعیت آلمانی ها یک اثر تاریخی و قوم نگاری دربارهٔ اقوام آلمانی خارج از امپراتوری روم است. محتوا. "ژرمنیا" با توصیف سرزمین ها، قوانین و آداب و رسوم مردم ژرمن آغاز می شود (فصل ۱–۲۷). سپس مردمانی را توصیف می کند که از نزدیک ترین ایشان که در سرزمین های رومی سکونت می کردند شروع می شود و در نهایت در سواحل دریای بالتیک، در میان استی ها، فِنی ها، و مردمان ناشناخته ماورای آن ها، پایان می یابد. تاسیتوس می گوید (فصل ۲) از نظر فیزیکی، ژرمن ها ملتی متمایز به نظر می رسند، نه مخلوطی از همسایگان خود؛ زیرا هیچ کس تمایلی به کوچ کردن به آب و هوای وحشتناکی مانند ژرمنیا را ندارد. آن ها به سه شاخه بزرگ تقسیم می شوند: اینگاوون ها، ارمینونیون ها و ایستافون ها، که اصل و نسب خود را از سه پسر مأنوس، پسر توستو و جد مشترک خود می گیرند. در فصل ۴، او اشاره می کند که همه آنها دارای ویژگی های فیزیکی مشترک، چشم های آبی، موهای قرمز "(rutilae comae" = "قرمز، طلایی، قرمز، زرد متمایل به قرمز")، و بدن های بزرگ، در اولین شروع قوی، اما ت
حمل زایمان طاقت فرسا، تحمل گرسنگی و سرما، اما نه گرما یا تشنگی. در فصل ۷، تاسیتوس حکومت و رهبری آنها را تا حدودی مبتنی بر شایستگی و برابری طلبانه، و رهبری آن را به جای اعتبار، با الگوبرداری توصیف می کند، و مجازات ها توسط کشیش ها انجام می شود. ایشان (فصل ۸) اشاره می کند که به عقاید زنان احترام گذاشته می شود. در فصل ۱۱، تاسیتوس شکلی از اجتماع مردمی را تشریح می کند که تقریباً شبیه به چیزهای عمومی است که در منابع آلمانی بعدی ثبت شده اند: در این گفتگوهای عمومی، تصمیم نهایی بر عهده مردان گروه به عنوان یک کل است. تاسیتوس بیشتر نقش زنان را در فصل های ۷ و ۸ مورد بحث قرار می دهد و ذکر می کند که آنها اغلب مردان را برای نبرد همراهی می کنند و تشویق می کنند. او می گوید که مردان اغلب به دلیل ترس شدید از دست دادن آن ها در اسارت انگیزه جنگ برای زنان را دارند. تاسیتوس می گوید (فصل ۱۸) اقوام ژرمنی عمدتاً به یک همسر به جز چند ازدواج سیاسی قناعت می کنند و به طور خاص و صریح این عمل را به خوبی با فرهنگ های دیگر مقایسه می کند. او همچنین (فصل ۱۹) این را ثبت می کند که زنا بسیار نادر است و پس از آن جامعه یک زن زناکار را بدون توجه به زی
بایی او طرد می کند. در فصل ۴۵، تاسیتوس اشاره می کند که مردم شمال اقوام ژرمنی، سیتون ها، «از همه جهات شبیه [اسکاندیناوی های سوئی] هستند، اما یک زن جنس حاکم است». تاسیتوس می گوید: «این معیار افول آنهاست، من نمی گویم زیر آزادی، بلکه حتی زیر بردگی شایسته.» هدف و منابع. قوم نگاری میراث طولانی و برجسته ای در ادبیات کلاسیک داشت و "ژرمنیا" کاملاً با سنت ایجاد شده توسط نویسندگان از هرودوت تا ژولیوس سزار مطابقت دارد. خود تاسیتوس قبلاً در "آگریکولا" (فصل ۱۰ تا 13) — هرچند کوتاه تر — دربارهٔ سرزمین ها و مردم بریتانیا نوشته بود. تاسیتوس خود هرگز به آلمان سفر نکرده بود. تمام اطلاعات او در بهترین حالت دست دوم است. رونالد سایم تصور می کرد که تاسیتوس از نزدیک از "بلا ژرمنیای" پلینی بزرگ کپی کرده است، زیرا "ژرمنیا" در برخی جاها منسوخ شده است: سایم می گوید در توصیف گروه های دانوبی، «آنها مشتریان وفادار امپراتوری هستند. . . که عجیب است. فرار از این مردم در سال ۸۹ در طول جنگ دومیتیان در برابر Dacians اصلاح کل سیاست مرزی در امپراطوری. " در حالی که پلینی ممکن است منبع اولیه بوده باشد، محققان دیگرانی را هم شناسایی کرده اند؛ در میان
آنها "جنگ های گالیِ" سزار، استرابو، دیودور سیسیلی، پوسیدونیوس، اوفیدیوس باسوس، و منابع غیرادبی متعدد، احتمالاً برپایه مصاحبه با معامله گران و سربازانی که فراتر از راین و مرزهای دانوب پا نهاده بودند، و مزدوران آلمانی در رم هستند. بازتاب. یکی از آثار جزئی تاسیتوس، "ژرمنیا" قبل از رنسانس به طور گسترده مورد استناد قرار نگرفت و مورد استفاده قرار نگرفت. در دوران باستان، به نظر می رسد که لوسیان جمله ای از آن را تقلید می کند. در قرون وسطی تا حد زیادی فراموش شد. در غرب، کاسیودوروس در قرن ششم از آن استناد کرد و رودولف فولدا در قرن نهم به طور گسترده تری از آن استفاده کرد. در شرق، توسط نویسنده ناشناس جدول ملل فرانک در اوایل قرن ششم و احتمالاً توسط امپراتور موریس "در Strategikon" خود در اواخر آن قرن استفاده شد. در قرن نهم، جدول فرنگی به گنجانیده شده بود "تاریخ Brittonum"، که تضمین نفوذ گسترده ای به حداقل برخی از اطلاعات "Germania به" است. گیبرت نوژنتی، که زندگی نامه خود را در حدود ۱۱۱۵ می نویسد، به نقل از "ژرمنیا". "ژرمنیا" در یک نسخه خطی که در ابی هرسفلد ("Codex Hersfeldensis") در سال ۱۴۲۵ یافت شد، باقی مانده است. این به
ایتالیا آورده شد، جایی که Enea Silvio Piccolomini، بعدها پاپ پیوس دوم، برای اولین بار کتاب را بررسی و تجزیه و تحلیل کرد. این علاقه در میان انسان گرایان آلمانی، از جمله کنراد سلتس، یوهانس آونتینوس، و اولریش فن هوتن و فراتر از آن برانگیخت. مردم آلمان قرون وسطی (پادشاهی آلمان در امپراتوری مقدس روم) ناهمگن بودند، در پادشاهی های متمایز، مانند باواریایی ها، فرانکونی ها، و سوابی ها از هم جدا شدند، تمایزاتی که پس از اتحاد آلمان در سال ۲۰۱۹ در زبان و فرهنگ آلمانی آشکار باقی مانده است. ۱۸۷۱ (به غیر از اتریش) و تأسیس اتریش و آلمان مدرن. در طول دوره قرون وسطی، نام خود «ژرمانی» عملاً هرگز استفاده نشد. این نام تنها در سال ۱۴۷۱ احیا شد، با الهام از متن کشف مجدد "آلمانیا"، برای استناد به ویژگی های جنگجویانه آلمان های باستان در جنگ صلیبی علیه ترک ها. از زمان کشف آن، پرداختن به متن مربوط به فرهنگ مردمان ژرمنی اولیه در آلمان باستان، به ویژه در مطالعات تاریخ، زبان شناسی و قوم شناسی آلمان، و به میزان کمتر در کشورهای اسکاندیناوی، همچنان قوی است. با شروع اومانیسم آلمانی قرن شانزدهم، علاقه آلمانی ها به دوران باستان ژرمنی در طول دور
ه رمانتیسم و ناسیونالیسم شدید باقی ماند. یک زاویه علمی با توسعه زبان شناسی آلمانی توسط یاکوب گریم معرفی شد. به دلیل تأثیر آن بر ایدئولوژی های پان ژرمنیسم و نوردیسم، مورخ یهودی-ایتالیایی آرنالدو مومیلیانو در سال ۱۹۵۶ "آلمانیا" و "ایلیاد" را «از خطرناک ترین کتاب هایی که تا کنون نوشته شده» توصیف کرد. کریستوفر کربس، استاد دانشگاه استنفورد، در مطالعه ای در سال ۲۰۱۲ ادعا می کند که "ژرمنیا" نقش مهمی در شکل گیری مفاهیم اصلی ایدئولوژی نازی داشته است. تلقی جریان اصلی آلمانی بسیار کمتر هیجان انگیز است و توصیف تاسیتوس را بیشتر حمایت کننده می بیند تا ستایش آمیز، پیشینی از مفهوم کلاسیک وحشی نجیب که در قرن های ۱۷ و ۱۸ در ادبیات اروپای غربی آغاز شد. Codex Aesinas. "اعتقاد بر این است که Codex Aesinas" بخشی از Codex Hersfeldensis - نسخه خطی گمشده "ژرمنیا" است که از ابی هرسفلد به رم آورده شده است. در سال ۱۹۰۲ توسط کشیش و فیلولوژیست سزار آنیبالدی در اختیار کنت اورلیو بالیانی از ایسی دوباره کشف شد. این نسخه خطی که به طور موقت برای کنترل در سازمان دولتی هنرهای زیبا به فلورانس منتقل شد، در جریان سیل سال ۱۹۶۶ به شدت آسیب دید. بعداً
بازسازی شد و به ایسی بازگردانده شد و در سال ۱۹۹۴، "Codex Aesinas" به کتابخانه ملی رم داده شد که به عنوان "کد فهرست بندی شد." "ویت" "Em 1631".
آبنوباچی ترمینال () ساختمان ۶۰ طبقه در شهر آبه نو، اوساکا در کشور ژاپن است، که پروژه ساخت آن در سال ۱۹۸۳ آغاز شد و در سال ۱۹۸۸ به بهره برداری رسید.
آلوی ری اسمیت سوم (Alvy Ray Smith III) (متولد ۸ سپتامبر ۱۹۴۳)، یک دانشمند علوم کامپیوتر و یکی از بنیان گذاران بخش کامپیوتر لوکاس فیلم و پیکسار است، او در توسعه انیمیشن کامپیوتری به فیلم بلند در دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ سهم داشت. تحصیلات. در سال ۱۹۶۵ میلادی، آلوی اسمیت لیسانس اش را در مهندسی برق از دانشگاه ایالتی نیومکزیکو (NMSU) دریافت کرد. او اولین گرافیک کامپیوتری خود را در سال ۱۹۶۵ میلادی در NMSU ساخت. در سال ۱۹۷۰ میلادی دکترایش را از دانشگاه استنفورد در علوم کامپیوتر، با پایان نامه ای در مورد تیوری اوتوماتای سلولی با نظارت مشترک مایکل ای آربیب، ادوارد جی مک کلسکی و برنارد ویدرو دریافت نمود. حرفه. اولین نمایش هنری او در قهوه خانه استنفورد بود. از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۳ میلادی او اسوشیت پروفسور مهندسی برق و علوم کامپیوتر در دانشگاه نیویورک، تحت ریاست هربرت فریمن، یکی از اولین پژوهش گران گرافیک کامپیوتر بود. او در سال ۱۹۷۴ میلادی مختصراً در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی تدریس کرد. زمانی که اسمیت در سال ۱۹۷۴ میلادی در زیراکس PARC بود، با ریچارد شوپ روی SuperPaint، یکی از اولین ویرایش گران گرافیک شطرنجی در کامپیوتر یا برنامه
های «paint» کار کرد. سهم بزرگ اسمیت در این نرم افزار، ساختن فضای رنگ HSV بود که به نام HSB نیز شناخته می شود. او اولین انیمیشن کامپیوتری اش را در سیستم SuperPaint ساخت. در سال ۱۹۷۵ میلادی، اسمیت به لابراتوار جدید گرافیک کامپیوتر در مؤسسه فناوری نیویورک (NYIT) پیوست، جاییکه به او شغل «کوانتوم های اطلاعاتی» داده شده بود. در آنجا زمانی که او در استدیوی سنتی cel animation کار می کرد، با اد کاتمول و چندین کارمند مرکزی پیکسار ملاقات نمود. اسمیت بر یک سلسله برنامه های جدیدتر paint، شامل Paint3، اولین ویرایش گر گرافیک شطرنجی رنگ واقعی، کار می کرد. او به عنوان بخشی از کارش، یکی از مخترعین مفهوم آلفا چینل بود. همچنین برنامه نویس و همکار انیمیشن Sunstone اد امشویلر بود که در مجموعه موزه هنر مدرن در نیویورک گنجانیده شده است. اسمیت تا سال ۱۹۷۹ میلادی در NYIT و بعداً به طور مختصر در لابراتوار پیشرانه جت با جیم بلین در مجموعه تلویزیونی Carl Sagan Cosmos: A Personal Voyage کار نمود. اسمیت همراه اد کتمل، اعضای بنیان گذار بخش کامپیوتری لوکاس فیلم بودند و نرم افزار گرافیک کامپیوتری، شامل فناوری رندر اولیه را توسعه می دادند. اسم
یت به عنوان مدیر پروژه گرافیک کامپیوتری «Genesis Demo» را در Star Trek II: The Wrath of Khan ساخته و کارگردانی کرد و همچنین فیلم کوتاه انیمیشن ماجراهای آندره و والی بی (The Adventures of Andre &amp; Wally B) را که توسط جان لاستر انیمیشن سازی شده بود، ایده داده و کارگرانی کرد. در مقطعی در دهه ۱۹۸۰، یک طراح پیشنهاد نمود که یک کامپیوتر ترکیبی دیجیتال جدید را «Picture Maker» نام گذاری نماید. اسمیت فکر می کرد که دستگاه لیزری یک نام جذابی دارد و اسم «پیکسر» را برگزید که بعد از یک جلسه به «پیکسار» تغییر یافت. اسمیت و کتمول در سال ۱۹۸۶ میلادی با حمایه مالی استیف جابز مشترکاً پیکسار را تأسیس کردند. پس از جدایی از لوکاس فیلم در پیکسار به صفت هیئت مدیره ایفای وظیفه کرد و معاون اجرائی بود. بر اساس زندگی نامه استیف جابز iCon توسط جفری اس یانگ و ویلیام ال سیمون، آلوی ری پس از یک بحث شدید با جابز در مورد استفاده از تخته سفید پیکسار را ترک کرد. قانون نانوشته ای وجود داشت که هیچ کس به جز جابز اجازه ندارد از آن استفاده کند، قانونی که اسمیت خواست در مقابل همه آن را بشکند که پس از آن جابز به مثابه «قلدر کوچه ی» او را مورد تهدید
قرار داد و آن ها با «تمام خشم» بر یک دیگر فریاد زدند. با وجودی که او از مؤسسین پیکسار بود، یانگ و سیمون مدعی اند که این شرکت از زمان خروج او سهمش را در تاریخ شرکت نادیده گرفته است. به طور مثال، در وب سایت پیکسار هیچ نامی از اسمیت برده نشده است. او به مدت چهار سال (۱۹۸۸–۱۹۹۲) عضو هیئت سرپرستان کتابخانه ملی طبی در بیتسدا، ماریلند بود، جاییکه او در افتتاح پروژه انسان قابل دید، نقش بازی کرد. در سال ۱۹۹۱ میلادی، اسمیت پیکسار را رها کرده و با اریک لیونس و نیکولاس کلی، نرم افزار آلتامیرا را بنیان گذاری کرد. آلتامیرا در سال ۱۹۹۴ توسط مایکروسافت خریداری شد. پیکسار سال بعدی Toy Story را منتظر کرد و عمومی شد و کمک کرد تا استیف جابز دوباره در اپل بازگردد. اسمیت در سال ۱۹۹۹ از مایکروسافت بازنشسته شد و فعلاً به سخنرانی ها می پردازد، عکس های دیجیتالی می سازد، نسب شناسی علمی انجام می دهد و در مورد تاریخ تکنیک تحقیق می کند. او در سیتل، واشینگتن زندگی می کند. اسمیت در سال ۲۰۱۰ میلادی با الیسون گوپنیک، نویسنده و پروفسور روانشناسی در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی ازدواج کرد. جوایز. اسمیت همراه با همکارانش برای مشارکت علمی و مهندسی شا
ن توسط آکادمی هنرها و علوم تصاویر متحرک دو بار، در ترکیب عکس دیجیتالی (جایزه ۱۹۹۶) و سیستم های رنگ دیجیتالی (جایزه ۱۹۹۸) تقدیر شدند. اسمیت و ریچارد شوپ در سال ۱۹۹۰ میلادی به دلیل توسعه برنامه های paint جایزه دستاورد گرافیک کامپیوتری ACM SIGGRAPH را دریافت کردند. اسمیت در سال ۱۹۹۷ میلادی سخنرانی Forsythe را در دانشگاه استنفورد، جاییکه او در سال ۱۹۷۰ دکترایش را به دست آورده بود، ارائه کرد. دانشگاه دولتی نیو مکزیکو که اسمیت لیسانس اش را آنجا گرفته بود، در دسامبر ۱۹۹۹ به او دکترای افتخاری تفویض کرد. او در سال ۲۰۰۴ میلادی در تالار مشاهیر صنعت CRN در موزه تاریخ کامپیوتر در ماونتن ویو، کالیفرنیا ثبت شد. اسمیت در سال ۲۰۰۶ به عنوان عضو آکادمی ملی مهندسی انتخاب گردید. در سال ۲۰۱۰ او به عنوان همکار انجمن تبارشناسان آمریکایی انتخاب شده و به دلیل توسعه دادن «بهزیستی انسان ها» جایزه واشینگتن را در شیکاگو دریافت کرد. در سال ۲۰۱۱ او به دلیل دستاورد مادام العمر در گرافیک کامپیوتری، جایزه ویژه Mundos Digitales را در لا کورونا، اسپانیا دریافت کرد. اسمیت در سال ۲۰۱۲ جایزه دستاورد مادام العمر سمپوزیم رسانه های دیجیتالی را در بولد
ر، کولورادو دریافت نمود و در دانشگاه دولتی مکزیک جدید در حلقه افتخارات، لوحی را از آن خود کرد. در سال ۲۰۱۳ او به عنوان همکار انجمن آمریکایی پیشرفت علوم انتخاب شد. اسمیت در طول زندگی حرفه ی اش کمک های متعدد مالی را از بنیاد ملی علوم و بنیاد ملی هنرها دریافت نمود.
اگزناتید که با نام تجاری Byetta و Bydureon و دیگر نام ها فروخته می شود، داروییست که برای درمان دیابت نوع ۲ استفاده می شود. این دارو همراه با رژیم غذایی، ورزش و احتمالاً سایر داروهای ضد دیابت استفاده می شود. اگزناتید گزینه درمانی پس از متفورمین و سولفونیل اوره است. این دارو به صورت تزریق زیرجلدی یک ساعت قبل از اولین و آخرین وعده غذایی در روز تزریق می شود. شکل تزریقی یک بار در هفته این دارو نیز موجود است. عوارض جانبی شایع عبارتند از افت قند خون، حالت تهوع، سرگیجه، درد شکم و درد در محل تزریق. سایر عوارض جانبی جدی ممکن است شامل سرطان مدولاری تیروئید، آنژیوادم، پانکراتیت و آسیب به کلیه باشد. ایمنی آن برای استفاده در بارداری و شیردهی نامشخص است. اگزناتید یک آگونیست گیرنده پپتید شبه گلوکاگون ۱ (آگونیست گیرنده GLP-1) است. این دارو با افزایش ترشح انسولین از پانکراس و کاهش ترشح بیش از حد گلوکاگون عمل می کند. اگزناتید در سال ۲۰۰۵ برای استفاده پزشکی در ایالات متحده تأیید شد. در سال ۲۰۱۷، با بیش از یک میلیون نسخه، دویست و شصتمین داروی رایج در ایالات متحده بود. شیمی. اگزناتید یک پپتید ۳۹ آمینو اسیدی است. این دارو نسخه سنتز
ی از اگزنید-۴ است، هورمونی که در بزاق هیولای هیلا یافت می شود.
سلمان احمد شریدا (تاریخ تولد: ۱۹ مه ۱۹۶۸) یک مربی فوتبال و فوتبالیست سابق بحرینی است. او در بازی های آسیایی ۱۹۷۴ نماینده بحرین بود. او مربی شد و مدتی سرمربی بحرین را برعهده گرفت. با قراردادی بین بحرین و پاکستان در زمینه همکاری نزدیکتر در فوتبال، او از اواخر سال ۲۰۰۵ سرمربیگری پاکستان را بر عهده گرفت و نخستین رقابت پیش رویش جام طلایی فدراسیون فوتبال جنوب آسیا در سال ۲۰۰۵ بود. شریدا از تاکتیک های هجومی استفاده کرد و نخستین بازی خود را با پیروزی ۱-۰مقابل سریلانکا به پیروزی رساند. مسابقات با یک برد و یک تساوی به ترتیب مقابل افغانستان و مالدیو دنبال شد. در مرحله نیمه نهایی، پاکستان با نتیجه یک بر صفر مغلوب بنگلادش شد. پس از دو هفته از شکست، شریدا دوباره با بنگلادش در دو بازی برای مقدماتی جام ملت های آسیا ۲۰۰۷ در مرحله مقدماتی بازی کند و در مجموع ۱-۰ شکست خورد. او در آوریل ۲۰۱۸ یکی از سرمربیان پیشنهادی تیم ملی کامرون بود .