Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د. وی حتی به شارلوت انعکاس درمانی پا نیز تعارف می کند. هنگامی که شارلوت متوجه می شود فروشنده تنها به سبب لمس پاهایش به او چنین تخفیف هایی می داده و از این کار به اوج لذت جنسی دست می یافته، رابطه آن دو به پایان می رسد. در فیلم "مری یه جوریه،" یکی از دوست پسرهای سابق مری به نام «ووگی» با بازی کریس الیوت دارای فتیش کفش بود و سعی داشت کفش های مری را بدزدد. در پویانمایی کمدی "مرد خانواده"، شخصیت گلن کواگمایر دارای چندین گونه فتیش از جمله فتیش پا و فتیش کفش است. در یک فیلم اسپانیایی به سال ۱۹۹۳ به نام عاشق دوزبانه، به نویسندگی و کارگردانی ویسنته آراندا و اقتباسی از یکی از رمان های خوان مارسه، فتیش کفش پی رنگ اصلی داستان را تشکیل می دهد. در فیلم "وقتی خواب بودی" به سال ۱۹۹۵، با بازی ساندرا بولاک، صاحبخانه شخصیت اصلی، با بازی مایکل ریسپولی، فتیش کفش دارد. در یک مجموعه تلویزیونی ژاپنی به سال ۲۰۰۰ و به نام ""، شخصیت اصلی فیلم به نام موساشی، علاقه زیادی به کفش پاشنه بلند دارد و در یکی از صحنه های فیلم، یک کفش پاشنه بلند شکسته را برای زنی که دنبال آن است، تعمیر می کند.
سازوکار یا مکانیک جنسی، یا به طور رسمی بیومکانیک جنسی انسان، به مطالعه سازوکار مربوط به فعالیت جنسی در انسان می پردازد. به طور نمونه می توان به مطالعه بیومکانیکی قدرت بافتهای مهبل و بیومکانیک نعوظ در مردان اشاره کرد. مطالعه سازوکار رابطه جنسی در شرایط ویژه مانند آمیزش جنسی در فضا نیز یکی دیگر از شاخه های این رشته است. پژوهش گران پیشگام در این عرصه با بهره گیری از فناوری سونوگرافی در سال ۱۹۹۲ و تصویربرداری تشدید مغناطیسی (ام آرآی) در سال ۱۹۹۹، دستگاه تناسلی زن و مرد را طی آمیزش جنسی مورد مطالعه قرار داده و با نقشه برداری و گرفتن عکس از کالبد اندام تناسلی زن و مرد، توانستند نحوه انجام آمیزش را به خوبی ثبت کنند. پژوهش گران از زوج ها در داخل دستگاه ام.آر. آی در حال انجام آمیزش جنسی، تصویربرداری کردند. این تصویرها نشان دادند که آلت تناسلی مرد به شکل بومرنگ است و یک سوم از طول آن در واقع ریشه کیر بوده و دیواره های واژن کاملاً به دور آن می پیچد. همچنین، تصویرها مشخص کردند که فضای داخلی چوچوله توسط حرکات کیری-مهبلی تحریک می شود. این مطالعات نشان دهنده آن است که نقش چوچوله بسیار مهم است و آنچه که نقطه جی نامیده می شود
، تنها ممکن است به این دلیل وجود داشته باشد که در هنگام تحریک جنسی زن، عصب های چوچوله تا نزدیکی دیواره قدامی واژن کشیده می شوند.
فرهنگ مدرن و معاصر کره شمالی مجموعه ای از آموزه ها، باورها، آداب و رسوم این کشور است که ریشه در فرهنگ سنتی کره ای دارد. اگرچه بسیاری از عناصر فرهنگی میان کره شمالی و کره جنوبی مشترک اند، اما از زمان تأسیس جمهوری دموکراتیک خلق کره در سال ۱۹۴۸، مسیر فرهنگی این کشور به طور قابل توجهی متفاوت شده است. یکی از ویژگی های شاخص فرهنگ معاصر کره شمالی، تأکید بر ایدئولوژی رسمی کشور یعنی جوچه (اتکای به نفس) است. این ایدئولوژی نقش بنیادینی در شکل دهی به هویت فرهنگی، هنری و اجتماعی ایفا کرده است. جوچه بر استقلال ملی، خلاقیت بوم، نقش حیاتی طبقه کارگر و جمع گرایی اجتماعی تأکید دارد. در بسیاری از مظاهر فرهنگی همچون ادبیات، موسیقی، سینما و هنرهای نمایشی، مضمون هایی همچون وفاداری به رهبر، خودکفایی اقتصادی و همبستگی ملی برجسته اند. هنر و فرهنگ در این کشور عمدتاً تحت نظارت دولت بوده و در راستای اهداف ایدئولوژیک هدایت می شود. منابع. هنر در کره شمالی در درجهٔ نخست، آموزشی است. فرهنگ در کره شمالی توسط حکومت آن دچار تحریف بسیار شده و بسیاری از آموزه ها و آداب کره ای به دلیل اندیشه ها و سیاست حکومت کره شمالی، حذف شده یا تغییر کرده است.
بیان فرهنگ، به عنوان ابزاری برای القای ایدئولوژی "جوچه" و ضرورت ادامهٔ مبارزه برای انقلاب و اتحاد مجدد شبه جزیره کره به کار می رود. دولت های خارجی، به ویژه کره جنوبی، ژاپن و ایالات متحده، به عنوان امپریالیست شناخته می شوند. قهرمانان انقلابی به عنوان چهره هایی مقدس دیده می شوند که از خالص ترین انگیزه ها پیروی می کنند. سه مَضمون ثابت، شهادت در طول مبارزات انقلابی (که در ادبیاتی مانند "دریای خون" به تصویر کشیده شده است)، سعادت جامعه کنونی و نبوغ رهبر است. کیم ایل سونگ، به عنوان نویسندهٔ "شاهکارهای کلاسیک" در طول مبارزه ضد ژاپنی توصیف شده است. از رمان های وی می توان به "دختر گل"، "دریای خون"، "سرنوشت یک سپاهی، دفاع شخصی" و "آواز کُره" اشاره کرد. این ها "نمونه هایی اولیه از ادبیات و هنر "جوچه"" محسوب می شوند. گزارش روزنامه ای در سال ۱۹۹۲، زندگی نامه کیم را که در دوران نیمه بازنشستگی خود نوشته بود، این گونه توصیف کرد: "حماسه ای قهرمانانه که به آزادی و سعادت مردم اختصاص یافته است." به غیر از اجرای گروه های آهنگ و رقص و سایر سرگرمی هایی که به طور دوره ای برای مخاطبان محدود ارائه می شود، مردم خیلی کم در معرض تأثیرات ف
رهنگی خارجی هستند، یا اصلا در معرض آن نیستند. این اجراها مانند جشنوارهٔ هنری دوستی بهاری که هر ساله در ماه آوریل برگزار می شود، برای نشان دادن این است که جهانیان نیز، مانند خود مردم کره شمالی، رهبر این کشور را دوست دارند و به او احترام می گذارند. در طی دههٔ ۱۹۸۰ و اوایل دههٔ ۱۹۹۰، رسانه (ارتباطات) های کره شمالی، تبدیل کشور به یک «پادشاهی هنری» را به خاطر تلاش بی وقفه اش، به کیم جونگ ایل نسبت دادند، جایی که یک رنسانس فرهنگی بی شباهت با کشورهای دیگر رقم خورد. در واقع، کیم جونگ ایل شخصاً مسئول سیاست های فرهنگی بود. پیونگ یانگ و سایر شهرهای بزرگ، منشأ خط فرهنگی لزوماً محدود در کشور محسوب می شوند. دسته های پروپاگاندای هنری برای اجرای شعرخوانی، نمایش های تک نفره و آوازها به مناطق تولیدی در استان ها سفر می کنند تا موفقیت های کارگران را تبریک بگویند یا از طریق تحریک هنری خود، آن ها را به کسب موفقیت های بیشتر تشویق کنند. حضور چنین دسته هایی در حومه شهرها و در فصل برداشت محصول یا زمان برگزاری مسابقات سرعتی برای افزایش بهره وری، پررنگ است. جامعه و فرهنگ کره شمالی از دریچهٔ تئاتر، فیلم و نمایش روزمره، ماتریسی را شکل می د
هد که این ایدئولوژی نه تنها سرگرم کننده است، بلکه اساساً جامعه را سازماندهی و تحریک می کند. این فرهنگ تأثیر به سزایی بر زندگی روزمرهٔ مردم کره شمالی داشته است. هدایت و کنترل. در کره شمالی، ایالت و حزب کارگران کره (KWP) تولید ادبیات و هنر را کنترل می کنند. در اوایل دههٔ ۱۹۹۰، هیچ نشانی از جنبشهای ادبی یا فرهنگی ضد رژیم زیرزمینی، مانند سامیزدات در اتحاد جماهیر شوروی یا جنبش های موجود در جمهوری خلق چین وجود نداشت. این حزب از طریق بخش تبلیغات و تحریک خود و بخش فرهنگ و هنر کمیته مرکزی حزب، بر فرهنگ کنترل دارد. فدراسیون عمومی اتحادیه های ادبیات و هنر این حزب، نهاد اصلی همهٔ سازمان های ادبی و هنری، همچنین فعالیت های فرهنگی را هدایت می کند. به دلیل کنترل گستردهٔ رسانه ها، برخی از تحلیلگران کره شمالی را "سانسورگر" توصیف کرده اند. این رسانه های فعال در حوزه های نقاشی، آهنگ، فیلم و بازی های جمعی، نه تنها داستان کیم ایل سونگ را به عنوان پدر ملت بازگو می کنند، بلکه راهنمایی هایی را نیز در مورد نحوهٔ رفتار به عنوان «شهروند نمونه» ارائه می دهند. بیان فرهنگی. مضمون اصلی بیان فرهنگی در کره شمالی، ارث بردن بهترین ها از گذشته و
دور انداختن عناصر استبدادی است. سبک ها و مضامین محبوب و گونه بومی در ادبیات، هنر، موسیقی و رقص به عنوان بیانگر روح منحصر به فرد ملت کره است. مردم نگاران انرژی زیادی را برای بازیابی و بازآفرینی فرم های فرهنگی اختصاص می دهند که دارای روح مناسب پرولتری یا مردمی هستند و رشد آگاهی جمعی را تشویق می کنند. بیان های موزیکال، موزون و خوش بینانه، مورد تأکید هستند. رقص های محلی و آواز و سرود های گروهی که به طور سنتی در بعضی مناطق شبه جزیره کره انجام می شود، در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ در سراسر کرهٔ شمالی در بین دانشجویان مدارس و دانشگاه ها ترویج می شد. گروه های موسیقی کشاورزان نیز احیا شدند. ادبیات، موسیقی و فیلم. مضامین سیاسی بر ادبیات غالب است. یک سری "رمان"های تاریخی - ("تاریخ جاودانه") - قهرمانی و تراژدی دوران پیش از آزادسازی را به تصویر می کشد. جنگ کره موضوع نبردهای کره و "جزیره سوزان است". از اواخر دهه ۱۹۷۰، پنج "نمایشنامه انقلابی بزرگ" به عنوان نمونه های اولیه ادبیات حزب ترویج داده شده اند: "زیارتگاه یک خدای محترم" اجرای تئاتری "دختر گل"، ""سه مرد"، "یک میهمانی"، "نامه ای از یک دختر" و "هیولبون"." ("کینه" "در نشست جهانی")
. همچنین جمعیت کره شمالی به ادبیات سراسر جهان از جمله مجموعه هری پاتر دسترسی دارند. اپرای انقلابی کره، مشتق شده از اپراهای سنتی کره، معروف به "چانگگوک"، اغلب از آهنگ های محلی کره استفاده می کند. افسانه های قدیمی نیز تبدیل شده اند و شامل مضامین انقلابی هستند. به عنوان بخشی از سیاست حزب برای حفظ بهترین ها از گذشته کره، علاوه بر این، آثار بومی پیش از نوین مانند ("برخورد چهار نفر") و ("برخورد در دو رودخانه") تجدید چاپ شده است. آهنگ های موسیقی شامل " آواز ژنرال کیم ایل سونگ "، "زندگی طولانی و سلامتی برای رهبر" و "ما از عشق خیرخواهانه او می خوانیم" - سرودهایی که رهبر کشور را ستایش می کنند. به گفته یک نویسنده کره شمالی ، ] "نوازندگان ما سیاست حزب از آهنگسازی موسیقی ارکستر بر اساس آهنگ معروف و آهنگ های مردمی محبوب در میان مردم ما و تولید قطعات ابزاری متعددی از یک نوع جدید را دنبال کرده اند." این موسیقی شامل یک سمفونی با مضمون "دریای خون" است که به یک اپرای انقلابی نیز تبدیل شده است. در فوریه ۲۰۰۸، ارکستر فیلارمونیک نیویورک نخستین ارکستر ایالات متحده شد که در کره شمالی اجرا کرد. البته برای یک «مخاطب دعوت شده» دستچین ش
ده. کنسرت در تلویزیون ملی پخش شد. گروه کریستین راک کستینگ کرونز در آوریل ۲۰۰۷ در جشنواره هنرهای دوستانه بهاری پیونگ یانگ اجرا کرد. فیلم به عنوان "قدرتمندترین رسانه برای آموزش توده ها شناخته می شود و نقشی اساسی در آموزش اجتماعی دارد. به گفته یک منبع کره شمالی، "فیلم های کودکان با هدف ایجاد نوع جدیدی از انسان، هماهنگ تکامل یافته و مجهز به دانش و ذهن سالم در بدن سالم، در شکل گیری نسل در حال رشد نقش دارند." یکی از تأثیرگذارترین فیلم ها، "یک جونگ گیون به ایتو هیروبومی شلیک می کند"، دربارهٔ قاتلی است که در سال ۱۹۰۹ ژنرال مقیم ژاپن را در کره کشت. یک وطن پرست شجاع به تصویر کشیده می شود، اما کسی که تلاش هایش برای آزادسازی کره ناامید شده است زیرا توده ها تحت "یک رهبر برجسته که یک اندیشه راهنمای درست و استراتژی و تاکتیک های علمی را بیان می کند" متحد نشده بودند. قصه های عامیانه ای از جمله "قصه چون هیانگ" دربارهٔ نجیب زاده ای که با دختری خدمتکار ازدواج می کند و "قصه در دال" نیز در قالب فیلم ساخته شده اند. کیم جونگ ایل به سینما علاقه یا شاید حتی وسواس نشان داد. گفته می شود رهبر کره شمالی کتابخانه عظیمی از فیلم های غربی و آ
سیایی داشته است. در دهه ۱۹۸۰، او حتی دستور ربودن دو سازنده فیلم کره جنوبی را صادر کرد و آنها را مجبور به ساخت فیلم برای کشور کره شمالی کرد. آنا بروینوفسکی، فیلمساز استرالیایی از طریق نیک بونر، فیلمساز بریتانیایی، که جلسات بین بروینوفسکی و فیلمسازان برجسته کره شمالی را برای کمک به بروینوفسکی در تولید "هدف عالی در آفرینش!"، به صنعت فیلم کره شمالی دسترسی پیدا کرد"!" یک پروژه سینمایی براساس کیم جونگ ایل. بروینوفسکی در ژوئیه ۲۰۱۳، قبل از نمایش فیلم در جشنواره بین المللی فیلم ملبورن، توضیح داد:یکی از دوستان کیم جونگ ایل در مورد چگونگی ساخت «فیلم کامل سوسیالیستی»، سینما و کارگردانی (۱۹۸۷) را به من داد. من بلافاصله مجذوب قواعد فیلمسازی ضد ضروری او (حداقل برای یک غربی) می شدم؛ و من تعجب کردم: فیلمی از غربی ها که کاملاً به قوانین کیم جونگ ایل پایبند هستند، چگونه خواهدبود؟ آیا می تواند همان قدرت فیلم های کره شمالی را بر ۲۳ میلیون شهروند کیم جونگ ایل نسبت به مخاطبان غربی داشته باشد؟ . . . من می خواستم کره شمالی ها را در ذهن بینندگانی که دائماً توسط رسانه های جریان اصلی غربی در باره بمباران تصاویر کره شمالی به عنوان اتوما
ت قربانی و شسته شده مغزی بمباران می شوند، انسانی کنم. نسخه ای از کارهای بروینوفسکی در پیونگ یانگ به نمایش درآمد، اما کارگردان معتقد است که نسخه مستند این فیلم به کشور اجازه ورود ندارد. یک تارنمای خبری کره ای است که مرتباً تبلیغاتی از جمله فیلم حمله ایالات متحده را که در سال ۲۰۱۳ منتشر شده منتشر می کند. هنرهای تجسمی. از لحاظ تاریخی، طراحی گرافیک در کره شمالی تحت تأثیر بلوک شرق و سنت کره ای بود. تمایل دارد از «پالت کره ای» از رنگ های روشن استفاده کند. در حدود سال ۲۰۰۵، طراحی دیجیتال جای گرافیک های دستی را گرفت و نفوذ غرب قوی تر شد. معماری و برنامه ریزی برای شهر. بارزترین و چشم گیرترین شکل بیان فرهنگی معاصر در کره شمالی، معماری و برنامه ریزی شهر است. پیونگ یانگ، که تقریباً به طور کامل توسط ایالات متحده در جریان جنگ کره تخریب شد، در سطح وسیعی بازسازی شده است. در طول دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ بسیاری از ساختمان های جدید به منظور ارتقا وضعیت پایتخت پیونگ یانگ ساخته شده است. بناهای اصلی از نظر معماری به سه دسته تقسیم می شوند: بناهای تاریخی، ساختمان هایی که نقوش معماری کره ای سنتی و ساخت مدرن را با هم ترکیب می کنند و ساختمان ها
ی بلند مرتبه با طراحی مدرن. از نمونه های اول می توان به مجسمه چولیما اشاره کرد. یک مجسمه برنز به ارتفاع بیست متر از کیم ایل سونگ در مقابل موزه انقلاب کره (خود با ۲۴۰ هزار متر مربع، یکی از بزرگ ترین سازه های جهان)؛ طاق پیروزی (مشابه همتای پاریسی خود، اگرچه کاملاً ده متر بالاتر است)؛ و برج جوچه، به ارتفاع ۱۷۰ متر، به مناسبت هفتادمین سالگرد تولد کیم در سال ۱۹۸۲ ساخته شده است. دسته دوم معماری از طرح های سنتی سقف کاشی کاری شده استفاده خاصی می کند و شامل کاخ فرهنگ مردم و خانه مطالعه افراد بزرگ، هر دو در پایتخت و سالن نمایشگاه بین المللی دوستی در میوهیانگ سان است. ساختمان اخیر هدایایی است که بزرگان خارجی به کیم ایل سونگ داده اند. با توجه به روابط نزدیک کره شمالی با چین و در طول سلسله چوسان، قابل توجه است که بزرگ ترین قسمت سالن اختصاص داده شده به هدایای چین. دسته سوم معماری شامل مجتمع های بلند مرتبه آپارتمانی و هتل های پایتخت است. چشمگیرترین این ساختمان ها هتل ریوگیونگ است که از هم اکنون ناتمام مانده است (با ساخت و ساز متوقف شده از سال ۱۹۹۲- آوریل ۲۰۰۸). شکل مثلث آن به عنوان یکی از بلندترین هتل های جهان با ۱۰۵ طبقه ت
وصیف شده است و در بالای مرکز شمال پیونگ یانگ قرار دارد. هتل کوریو ساختاری فوق نوین و برج دوقلو با ارتفاع چهل و پنج طبقه است. ساخت و سازهای زیادی قبل از جشن هشتادمین سالگرد تولد کیم ایل سونگ رخ داده است، از جمله ساخت مجتمع های بزرگ آپارتمانی و بزرگراه اتحاد مجدد، جاده چهار خطه که پایتخت و منطقه غیرنظامی را از بین می برد. به گفته یک روزنامه نگار در بخش "بررسی اقتصادی شرق دور"، بزرگراه «یک مهندسی چشمگیر» است که «مسیر مستقیم کوه های کوهستانی را با ۲۱ تونل و ۲۳ پل در مسیر ۱۶۸ کیلومتری پایتخت را قطع می کند.» مانند بسیاری دیگر از پروژه های ساختمانی، ارتش نیروی کار را تأمین کرد. کره شمالی ابراز امیدواری کرده است که با پیوند مجدد نهایی، بزرگراه با ترافیک رفت و برگشت رو به رو شود. بازی های دسته جمعی. یکی از برجسته ترین جلوه های فرهنگ معاصر کره شمالی، برگزاری بازی های دسته جمعی (Mass Games) است. این مراسم، که به طور منظم در مناسبت های مهم ملی برگزار می شود، نمایانگر ترکیبی از حرکات ژیمناستیک، رقص های سنتی، سرودهای میهن پرستانه، و نمایش های همگام سازی شده با حضور هزاران شرکت کننده است. این بازی ها اغلب در چارچوب جشن های
رسمی و سالانه کشور اجرا می شوند و نقش مهمی در ترویج ایدئولوژی دولت دارند. مهم ترین مناسبت هایی که بازی های دسته جمعی در آن ها برگزار می شود، شامل روز خورشید (تولد کیم ایل سونگ در ۱۵ آوریل ۱۹۱۲) و سالروز تولد کیم جونگ ایل (۱۶ فوریه ۱۹۴۲) است. در این مراسم، شرکت کنندگان از میان دانش آموزان، دانشجویان و کارکنان سازمان های مختلف انتخاب شده و برای مدت طولانی تمرین می کنند. نمایش ها معمولاً در استادیوم های بزرگ، به ویژه استادیوم می دی (Rungrado 1st of May Stadium) برگزار می شوند و با استفاده از تصاویر انسانی و حرکات هماهنگ شده، پیام هایی درباره وفاداری به رهبران، همبستگی ملی و خودکفایی کشور منتقل می کنند.
زردپی پهن کف دستی یا پالمار آپونوروز () یک نیام است که ماهیچه های کف دست را می پوشاند و شامل بخش های مرکزی، کناری و میانی است. نقش اصلی زردپی پهن کف دستی در چسبندگی محکم به پوست و قدرت بخشیدن به دست درگرفتن اشیاء و محافظت زردپی های زیر آن است. زردپی پهن کف دستی مستعد است که تحت انقباض درآید و ایجاد یک نوع بیماری بنماید به نام بیماری دوپویترن که در آن انگشتان چهارم و پنجم گرفتار می شوند (ممکن است انگشتان دیگر هم گرفتار شوند)، اولین و دومین بند، تدریجاً تا می شوند و نمی توانند باز شوند، ولی بند آخر که چسبیده به کف دست است امکان دارد در هایپراکستنشن هم قرار گیرد. این انقباض اغلب دوطرفه است و در مردان بالای ۵۰ سال شایع تر است. علت آن ناشناخته است ولی شواهدی از عامل وراثت دیده شده است. درمان آن جراحی و برداشتن قسمت های فایبروتیک است.
مری بیکر (؛ نام خانوادگی قبل ازدواج: ویلکوز، زادهٔ ۱۱ نوامبر ۱۷۹۲ ، ویتریج، دوونشایر – درگذشتهٔ ۲۴ دسامبر ۱۸۶۴، بریستول، انگلیس) یک فریبکار شناخته شده بود. بیکر ژست یک شاهزاده خانم خیالی به نام پرنسس کارابو () را گرفت. بیکر وانمود کرد که از یک پادشاهی از جزیره ای بسیاز دور آمده است. بیکر برای چند ماه یک شهر در بریتانیا را فریب داد. زندگی نامه. در ۳ آوریل ۱۸۱۷، یک کفاش در آلمندزبری در گلاسترشر انگلیس، با یک زن جوان ظاهراً گمراه شده که لباس عجیب و غریبی داشت و به زبانی نامفهوم صحبت می کرد، ملاقات کرد. همسر کفاش این غریبه را نزد نظارت گر فقیران برد، کسی که او را در اختیار دادستان محلی منطقه، ساموئل ورل قرار داد. سامویل ورل در پارک نول در منطقه ای که تاور هاوس در آنجا واقع شده بود زندگی می کرد. ورل و همسر آمریکایی وی الیزابت نیز نتوانستند متوجه او بشوند. آنچه آن ها مشخص کردند این بود که او خود را کارابو می نامید و به تصاویر چینی علاقه مند بود. آنها او را به مسافرخانه محلی فرستادند و در آنجا وی نقاشی یک آناناس را با کلمه "nanas" به معنی آناناس در زبان اندونزیایی شناسایی کرد و اصرار داشت روی زمین بخوابد. ساموئل وور
ال اعلام کرد که او یک گدا است و باید او را به بریستول ببرند و برای ولگردی محاکمه کنند. در طول مدت زندانی بودن او، یک ملوان پرتغالی به نام مانوئل ایونسو (یا اینس) گفت که او به زبان او صحبت می کند و داستان او را ترجمه کرد. به گفته ایونسو یا اینس او پرنسس کارابو از جزیره جاواسو در اقیانوس هند بود. او توسط دزدان دریایی تصاحب شده بود و پس از یک سفر دریایی طولانی در کانال بریستول از عرشه پریده بود و به ساحل شنا می کند. وورال ها کارابو را به خانه خود بردند. به مدت ده هفته، این نماینده اشرافی گری عجیب و غریب مورد علاقه بزرگان محلی بود. او از تیر و کمان استفاده کرد، حصارکشی کرد، برهنه شنا کرد و به درگاه خدایی دعا کرد، که او را الله-طلا نامید (نوعی هجی از "،" «خدا متعال،» یکی از نام های رسمی برای خدا در اسلام). او لباس عجیب و غریب بر تن کرد و پرتره اش در روزنامه های محلی نقاشی و بازتولید شد. صحت او توسط دکتر ویلکینسون تأیید شد. وی زبان خود را با استفاده از "پانتوگرافی" ادموند فرای شناسایی کرد و اظهار داشت که علائم پشت سر او کار جراحان شرقی است. روزنامه ها داستان هایی دربارهٔ ماجراهای پرنسس کارابو منتشر کردند که باعث شد
او را در سطح ملی شد. سرانجام حقیقت آشکار شد. یک نگهبان مهمانخانه شبانه روزی، خانم نیل، او را از تصویری که در مجله بریستول شناخت و میزبانان او را در جریان گذاشت. در حقیقت این شاهزاده خانم ماری ویلکوز، دختر کفاشی اهل ویتریج، دوون بود. او یک دختر نوکر در اطراف انگلستان بوده است اما جایی برای اقامت پیدا نکرده است. او زبان ساختگی خود را از کلمات خیالی و کولی ابداع کرد و یک شخصیت و داستان و شخصیت هایی عجیب و غریب را خلق کرد. علائم عجیب و غریب روی سر او زخم های ناشی از عمل حجامت خام در یک بیمارستان فقیرنشین در لندن بود. مطبوعات انگلیس بسیاری از فریب ها را به قیمت تهییج طبقه متوسط روستایی انجام دادند. خانم وورال به او رحم کرد و مقدمات سفر او به فیلادلفیا را فراهم کرد و برای همین در ۲۸ ژوئن ۱۸۱۷ عزیمت کرد.
عصب سُرینی بالایی یا عصب گلوتئال فوقانی () یک عصب محیطی است که خاستگاه آن لگن خاصره است و ماهیچه های سُرینی میانه، سرینی کوچک، ماهیچه کشنده نیام پهن (تنسور فاسیا لاتا) و ماهیچه گلابی شکل را عصب دهی می کند. عصب سرینی بالایی از طریق سوراخ سیاتیک بزرگ و بالای ماهیچه گلابی شکل (پیریفورمیس) از لگن خارج می شود و ماهیچه های یادشده را عصب دهی می کند.
عصب سُرینی پایینی یا عصب گلوتئال تحتانی () از طریق سوراخ سیاتیک بزرگ و زیر ماهیچه گلابی شکل (پیریفورمیس) از لگن خارج شده و ماهیچه سرینی بزرگ (گلوتئوس ماگزیموس) را عصب می دهد.
آیدان چیمبرز نویسنده کودکان و ادبیات داستانی نوجوانان اهل بریتانیا است. او در سال ۱۹۹۹ به خاطر نوشتن کتاب کارت پستال از سرزمین هیچ کس هم برنده مدال کارنگی انگلیس و هم جایزه آمریکایی پرینتز شد. وی به دلیل «سهم ماندگارش در ادبیات کودک» در سال ۲۰۰۲ برنده جایزه بین المللی هانس کریستین آندرسن شد. زندگی و حرفه. آیدان در سال ۱۹۳۴ در چستر لی استریت در ایالت دورهام به دنیا آمد. او تنها فرزند خانواده بود. آیدان دانش آموز ضعیفی بود و معلمانش فکر می کردند کودن است، او تا سن نه سالگی نمی توانست روان صحبت کند. پس از گذراندن دو سال] در نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا به عنوان بخشی از خدمت ملی اش، چیمبرز قبل از پیوستن به صومعه آنگلیکان در استرود در سال ۱۹۶۰ به عنوان معلم آموزش دید و به مدت سه سال در دبیرستان پسرانه وست کلیف درساوتند-آن-سی تدریس کرد. رمان ویژه نوجوانان او با نام اکنون می دانم (۱۹۸۷) بخشی از تجربیات او در نقش راهب است. اولین نمایشنامه های وی، از جمله جانی سالتر (۱۹۶۶)، ماشین و دویدن جوجه (۱۹۶۸)، در حالی که معلم مدرسه آرچوی استرود بود ، منتشر شد. چیمبرز در سال ۱۹۶۷ صومعه را ترک کرد و یک سال بعد به عنوان نویسندهٔ
آزادو مستقل شروع به فعالیت کرد. آثار وی با عنوان «سری رقص» شامل شش رمان زنگ تفریح ،رقص روی گور من، اکنون می دانم، پل عوارضی، کارت پستال از سرزمین هیچ کس و است که از سال۱۹۷۸ تا ۲۰۰۵ منتشر شده است. وی و همسرش نانسی برای ترویج ادبیات کودکان و نوجوانان نشر تیمبل و مجله سیگنال را تأسیس کردند. در سال ۱۹۸۲ آنها به دلیل خدمات برجسته ای که به کتاب کودکان ارائه دادند، جایزه النور فارجون را دریافت کردند. وی از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۶ رئیس انجمن کتابخانه های مدارس بود. جوایز و افتخارات. چیمبرز به خاطر نوشتن کتاب "کارت پستال از سرزمین هیچ کس"، که توسط بودلی هد در سال ۱۹۹۹ منتشر شد، موفق به کسب دو جایزه ادبی مهم، یکی مدال کارنگی از انجمن کتابخانه شد که کتاب را به عنوان بهترین کتاب سال کودکان انتخاب کرد. و دیگری جایزه مایکل ال. پرینتز برای ادبیات ویژه کودکان و نوجوانان بود، که کتابی را که سه سال بعد در ایالات متحده چاپ شده بود به رسمیت شناخت. . چیمبرز چندین جایزه و افتخار عمومی هم کسب کرده است.
الوان آبیلگسه (؛ زادهٔ ) دونده ماراتن، دونده دو نیمه استقامت و دونده دو استقامت اتیوپی تبار اهل ترکیه است. وی در دو ۵۰۰۰ متر و ۱۰۰۰۰ متر بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ موفق به کسب مدال نقره شده بود اما به دلیل مثبت اعلام شدن تست دوپینگ مدال ها از وی پس گرفته شد.
عصب سِدادی درونی یا عصب ابتراتور داخلی () از طریق سوراخ سیاتیک بزرگ و زیر ماهیچه گلابی شکل (پیریفورمیس) از لگن خارج شده شاخه مربوط به دوقلوی (جملوس) بالایی را می دهد و سپس شاخه سدادی درونی آن از طریق سوراخ سیاتیک کوچک وارد شده و وارد ماهیچه سدادی درونی (ابتراتور داخلی) می شود.
عصب پوستی پسین ران یا عصب جلدی رانی خلفی () از طریق سوراخ سیاتیک بزرگ از لگن خارج شده و پوست خلف ران، حفره پشت زانویی (پوپلیتئال) و یک سوم فوقانی سطح خلفی ساق را عصب می دهد. این عصب شاخه سُرینی (گلوتئال) زیرین جهت قسمت تحتانی ناحیه سرینی و شاخه های میان دوراهی برای میان دوراه (پرینه) دارد.
در مبحث دین و سیاست ادعا شده است که دین «منبع و منشأ برخی از برجسته ترین تحرکات سیاسی دوران ما» بوده است. آموزه های سیاسی-مذهبی. آموزه های مختلف سیاسی مستقیماً تحت تأثیر ادیان قرار گرفته اند. رشته های مختلفی از اسلام سیاسی وجود دارد که بیشتر آن ها تحت اصطلاح اسلام گرایی قرار می گیرند. گراهام فولر در مورد مفهوم وسیع تری از اسلام گرایی به عنوان شکلی از سیاست هویت استدلال کرده که شامل «حمایت از هویت (مسلمانان)، اصالت، منطقه گرایی گسترده تر، احیاگری یا احیای مجدد جامعه است.» ایدئولوژی های مورد حمایت مدرنیسم اسلامی شامل سوسیالیسم اسلامی و پسااسلام گرایی است. جنبش های سیاسی مسیحی از سوسیالیسم مسیحی، کمونیسم مسیحی و آنارشیسم مسیحی چپ، تا دموکراسی مسیحی در مرکز، به راست مسیحی متغیر است. فراتر از ایدئولوژی های جهانی، ادیان نیز در سیاست های ملّی گرایانه نقش داشته اند. ناسیونالیسم هندو در جنبش هندوتوا وجود دارد. صهیونیسم دینی در پی ایجاد یک کشور یهودی مذهبی halachic است. جنبش خالستان هدفش ایجاد میهن برای سیک ها است. شکل افراطی اقدام سیاسی دینی تروریسم مذهبی است. تروریسم اسلامی در اقدامات دولت اسلامی عراق و شام، بوکوحرام
، طالبان، القاعده و همهٔ پارتیزان های جهادگرایی مشهود است. تروریسم مسیحی به خشونت ضد سقط جنین و برتری سفیدپوستان مرتبط بوده است. به عنوان مثال در جنبش هویت مسیحی. ترور زعفران هندوئیسم مرتبط با تروریسم را توصیف می کند. همچنین مواردی از تروریسم مذهبی یهودیان، مانند کشتار غار پیرغلامان و همچنین تروریسم سیک، مانند بمب گذاری در پرواز ۱۸۲ ایر ایندیا وجود داشته است. مسائل سیاسی-مذهبی. مسائل سیاسی-مذهبی ممکن است شامل موارد مربوط به آزادی دین، اعمال قوانین دینی و حق تعلیم و تربیت دینی باشد. دین و دولت. دولت ها نگرش های مختلفی را نسبت به ادیان اتخاذ کرده اند، از دین سالاری تا بی خدایی حکومتی. حکومت دینی یا تئوکراسی «حکومتی با هدایت الهی یا مقاماتی است که به عنوان هدایت شدگان الهی در نظر گرفته می شوند.» نظام های مذهبی شناخته شدهٔ امروزی شامل جمهوری اسلامی ایران و سریر مقدس اند، در حالی که طالبان و دولت اسلامی شورشیانی هستند که سعی در ایجاد چنین سیاست هایی دارند. نمونه های تاریخی آن خلافت اسلامی و دولت های پاپی است. نوع متوسط تر فعالیت دولت دینی، داشتن یک آیین دولتی رسمی است. این برخلاف یک حکومت دینی، برتری دولت را نسبت
به مراجع دینی حفظ می کند. بیش از ۲۰٪ (در مجموع ۴۳) از کشورهای جهان دین دولتی دارند که بیشتر آن ها (۲۷ کشور) مسلمان هستند. همچنین ۱۳ کشور بودایی رسمی مانند بوتان وجود دارد، در حالی که کلیساهای دولتی در ۲۷ کشور وجود دارد. برخلاف دولت های مذهبی، دولت های سکولار هیچ دینی را به رسمیت نمی شناسند. این غالباً اصل جدایی کلیسا و دولت نامیده می شود. نسخهٔ افراطی تر سکولاریسم، لائیسیته در فرانسه و ترکیه رواج دارد که تمام نشان ها و عبارات مذهبی را در بسیاری از زمینه های عمومی منع می کند. برخی از دولت ها به صراحت خداناباور هستند، معمولاً آن هایی که توسط انقلاب تولید شده اند، مانند دولت های سوسیالیست یا جمهوری نخست فرانسه. همچنین مواردی وجود داشته است که دولت ها دین مدنی خود را ایجاد می کنند، مانند کیش های امپریالیستی یا کیش عقل. مذهب در کشورهای دموکراتیک. در کشورهایی که نهادهای مذهبی مانند دیگر نهادها و سازمان های حقوقی اجازهٔ فعالیت و آزادی بیان دارند، گاهی اوقات تصمیم به مشارکت سیاسی می گیرند؛ امّا در آن صورت باید مثل دیگر نهادها و سازمان ها موفق به جذب نظر مردم شوند، یعنی معیار واقعی تصمیم گیری، رأی مردم است. اینکه نهاد