Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ریلی ها یه ۲۶ و وزن ها به ۶۲/۵ تن محدود شده است. تریلی یخچال دار. یک تریلر یخچال دار به عنوان ریفر نیز شناخته می شود. این نوع تریلرها دارای سیستم خنک کننده و تهویه هستند. آنها برای حمل و نقل غذاهای منجمد، گل ها، داروها و هر چیزی که در طول حمل و نقل به دمای سرد نیاز دارد، استفاده می شود. یک ریفر دارای یک کندانسور، اواپراتور و کمپرسور در داخل ظرف بسته خود است. حداکثر بارگذاری آن حدود ۴۵۰۰۰ پوند است. در واقع این مدل تریلر یخچال دار نوعی تریلر با دمای کنترل شده است. معمولاً برای حمل و نقل محصولات سرد یا یخ زده استفاده می شود. صرف نظر از اندازه بار یا نوع محموله ای که باید حمل کنید. منابع. Wikipedia contributors, "Semi-trailer truck," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Semi-trailer_truck&amp;oldid=1130963617 (accessed January 29, 2023).
جنگ سیاسی () استفاده از ابزار سیاسی برای وادار کردن حریف به انجام خواست خود بر اساس نیت خصمانه است. اصطلاح سیاسی تعامل محاسبه شده بین یک دولت و یک مخاطب هدف، از جمله دولت، ارتش، و/یا جمعیت عمومی یک ایالت دیگر را توصیف می کند.
اگر دوست داشتن تو اشتباه است، می خواهم در این اشتباه بمانم () ترانه ای است که توسط هومر بنکس، کارل همپتون و ریموند جکسون نوشته شد و از آن پس توسط هنرمندان و خوانندگان مختلفی اجرا شده است، از جمله لوتر اینگرام که اجرایش به مدت ۴ هفته در صدر جدول موسیقی ریتم اند بلوز ماند و در سال ۱۹۷۲ میلادی به رتبه ۳ بیلبورد هات ۱۰۰ رسید. مجلهٔ "بیلبورد" این ترانه را در رتبه ۱۶ بهترین ترانه های سال ۱۹۷۲ قرار داد. در سال ۱۹۷۴ میلی جکسون اجرای خودش از این ترانه را منتشر کرد که نامزد دریافت ۲ جایزهٔ گرمی شد. در سال ۱۹۷۸ ، اجرای باربارا ماندرل به رتبه نخست ترانه های داغ کانتری و رتبهٔ ۳۱ بیلبورد هات ۱۰۰ رسید. راد استیوارت هم نسخهٔ خودش را در سال ۱۹۷۷ در آلبوم "از هفت دولت آزاد" منتشر کرد که به رتبهٔ ۲۳ جدول تک آهنگ های بریتانیا در سال ۱۹۸۰ دست یافت.
در جبر خطی، به یک ماتریس همانند formula_1 پوچ توان گویند اگر برای عدد صحیح مثبتی همچون formula_2 داشته باشیم: کوچک ترین چنین formula_2ی شاخص ماتریس formula_1 نامیده می شود، گاهی چنین formula_2ی درجهٔ formula_1 نیز خوانده می شود. به طور کلی تر، تبدیل پوچ توان یک تبدیل خطی همچون formula_8 روی یک فضای برداری است به گونه ای که formula_9 برای عدد صحیح مثبتی همچون formula_2 (و بنابراین، formula_11 برای همه formula_12). هر دوی این مفاهیم موارد خاصی از یک مفهوم کلی تر از nilpotence هستند که در مورد عناصر حلقه ها اعمال می شود. مثال ها. مثال ۱. ماتریس پوچ توان با شاخص ۲ است، زیرا formula_14. مثال ۲. به طور کلی، هر formula_15-ماتریس مثلثی بعدی با صفرها در امتداد قطر اصلی پوچ توان است، با شاخص formula_16 . به عنوان مثال، ماتریس پوچ توان است، با شاخص formula_19 بنابراین ۴ است. مثال ۳. اگرچه مثال های بالا دارای تعداد زیادی درایه صفر هستند، اما یک ماتریس پوچ توان لزوماً اینطور نیست؛ مثلاً، formula_20 اگرچه ماتریس هیچ درایه صفر ندارد. مثال ۴. علاوه بر این، هر ماتریس به شکل formula_21 همانند دو ماتریس formula_22و formula_23 پ
وچ توان هستند. مثال ۵. شاید از بارزترین نمونه های ماتریس های پوچ توان ماتریس های مربع شکل زیر باشند: formula_24 که چند مورد اول عبارتند از: formula_25 این ماتریس ها پوچ توان هستند اما هیچ درایه صفری در ماتریس توان های کمتر از شاخص آن ها وجود ندارد. مثال ۶. فضای برداری چندجمله ای های درجه متناهی را در نظر بگیرید. عملگر مشتق یک تبدیل خطی است. می دانیم که اعمال مشتق روی یک چندجمله ای درجه آن را یک بار کاهش می دهد، بنابراین با تکرار این عمل، در نهایت صفر را به دست خواهیم آورد؛ بنابراین، در چنین فضایی، مشتق با یک ماتریس پوچ توان قابل نمایش است. توصیف. برای هر ماتریس مربعی formula_26 با درایه های حقیقی (مختلط)، موارد زیر هم ارز هستند: طبق قضیه فوق، چند نتیجه چندین نتیجه خواهیم داشت، از جمله:
اسپرایت یک شخصیت خیالی در کتاب های کامیک آمریکایی منتشر شده توسط مارول کامیکس است. این شخصیت توسط جک کربی خلق شده است؛ که برای اولین بار در شمارهٔ ۹ از "جاودانگان" (مارس ۱۹۷۷) حضور پیدا کرد. اگرچه از نظر جسمانی همانند یک کودک می ماند و معمولاً به شکل یک شخصیت حیله گر به تصویر کشیده می شود، اما "اسپرایت" یک اترنالز به شمار می رود، عضوی از نژادی جاودانه باستانی و بسیار قدرتمند. از سال ۲۰۱۹، "اسپرایت" در کمیک ها (به سبب عناصر داستانی تولد دوباره) به صورت هر دو جنس مذکر و مؤنث ظاهر شده است، و همچنین به دلیل به تصویر کشیدن آن ها (که تا آن زمان منتشر نشده بود) در دنیای سینمایی مارول. در دنیای سینمایی مارول، لیا مک هیو هنرپیشه آمریکایی در فیلم "اترنالز" (۲۰۲۱) وظیفه بازی در این نقش را بر عهده دارد.
علل شروع جنگ جهانی دوم از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۵ که مرگبارترین درگیری در تاریخ بشر بود، توسط مورخان بسیاری از کشورها که آنها را مطالعه و درک کردند، مورد توجه قابل توجهی قرار گرفته است. رویداد فوری، تهاجم آلمان به لهستان در ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ و متعاقب آن اعلان های جنگی توسط بریتانیا و فرانسه علیه آلمان نازی بود، اما بسیاری از رویدادهای قبلی دیگر به عنوان علل نهایی مطرح شده اند. موضوعات اولیه در تحلیل تاریخی منشأ جنگ شامل اوضاع سیاسی آلمان در سال ۱۹۳۳ توسط آدولف هیتلر و حزب نازی است. نظامی گری ژاپن علیه چین که به جنگ دوم چین و ژاپن انجامید. تجاوز ارتش ایتالیا به اتیوپی، که منجر به جنگ دوم ایتالیا-اتیوپی شد و موفقیت اولیه آلمان در مذاکره بر سر پیمان مولوتوف-ریبنتروپ با اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی برای تقسیم کنترل ارضی اروپای شرقی بین آنها شد. در طول دوره میان دوجنگ، خشم عمیقی در جمهوری وایمار در مورد شرایط پیمان ورسای ۱۹۱۹ برخاست. این پیمان آلمان را به دلیل نقشش در جنگ جهانی اول داشت با شرایط سخت و غرامت های مالی سنگین برای جلوگیری از تبدیل شدن مجدد به یک قدرت نظامی مجازات کرد. این جریان های قوی انتقام گرایی را در سیاست
آلمان برانگیخت، با شکایت هایی که عمدتاً بر غیرنظامی سازی راینلاند، ممنوعیت اتحاد آلمان با اتریش متمرکز بود و از دست دادن برخی از مناطق آلمانی زبان و مستعمرات خارج از کشور. در طول بحران اقتصادی جهانی رکود بزرگ در دهه ۱۹۳۰، بسیاری از مردم ایمان خود را به دموکراسی از دست دادند و کشورهای سراسر جهان به رژیم های استبدادی روی آوردند. در آلمان، کینه و نفرت از کشورهای دیگر به دلیل بی ثباتی نظام سیاسی آلمان تشدید شد، زیرا بسیاری از فعالان مشروعیت جمهوری وایمار را رد کردند. افراطی ترین خواستار سیاسی که از آن وضعیت بیرون آمد، آدولف هیتلر، رهبر حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان (حزب نازی) بود. نازی ها از سال ۱۹۳۳ قدرت توتالیتر را در آلمان به دست گرفتند و خواستار لغو مقررات پیمان ورسای شدند. سیاست های بلندپروازانه و تهاجمی داخلی و خارجی آنها منعکس کننده ایدئولوژی های یهودستیزی، اتحاد همه آلمانی ها پان ژرمنیسم، کسب «فضای زندگی» یا سیاست لبنسراوم برای شهرک نشینان کشاورزی، حذف بلشویسم و هژمونی نژاد آریایی/نژاد نوردیک بر دون انسان ها مانند یهودیان و اسلاوها بود. سایر عوامل منجر به جنگ شامل تجاوز ایتالیای فاشیستی (۱۹۲۲ تا ۱
۹۴۳) به اتیوپی و امپراتوری ژاپن علیه جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) بود. در ابتدا، تحرکات تهاجمی تنها با سیاست های ضعیف و بی اثر مماشات دیگر قدرت های بزرگ جهانی مواجه شد. جامعه ملل به ویژه در مورد چین و اتیوپی درمانده شد. یک رویداد نزدیک تعیین کننده، در سال ۱۹۳۸ توافقنامه مونیخ بود که به طور رسمی الحاق سودتنلند از چکسلواکی به آلمان را تأیید کرد. هیتلر قول داد که این آخرین ادعای ارضی اوست، اما در اوایل سال ۱۹۳۹، تهاجمی تر شد و دولت های اروپایی سرانجام دریافتند که مماشات صلح را تضمین نمی کند. بریتانیا و فرانسه تلاش های دیپلماتیک برای تشکیل اتحاد نظامی با اتحاد جماهیر شوروی را رد کردند و هیتلر در عوض به استالین در اوت ۱۹۳۹ پیمان مولوتوف-ریبنتروپ پیشنهاد داد. اتحادی که توسط آلمان، ژاپن و ایتالیا تشکیل شد منجر به ایجاد نیروهای محور شد. علل نهایی. میراث جنگ جهانی اول. با پایان جنگ جهانی اول در اواخر سال ۱۹۱۸، شرایط اجتماعی و ژئوپلیتیکی جهان به طور اساسی و غیرقابل برگشت تغییر کرده بود. متفقین جنگ جهانی اول پیروز شده بودند اما بسیاری از اقتصادها و زیرساخت های اروپا، از جمله اقتصادهای فاتحان، ویران شده بود. فرانسه، همراه با س
ایر فاتحان، از نظر اقتصادی، امنیت و روحیه در وضعیت ناامیدکننده ای قرار داشت و می دانست که موقعیتش در سال ۱۹۱۸ «مصنوعی و گذرا» است؛ بنابراین، نخست وزیر فرانسه ژرژ کلمانسو تلاش کرد تا امنیت فرانسه را از طریق پیمان ورسای تضمین کند و خواسته های امنیتی فرانسه، همانند غرامت، پرداخت زغال سنگ و غیرنظامی سازی راینلند، در پاریس اولویت داشت. کنفرانس صلح پاریس در سال های ۱۹۱۹–۱۹۲۰ این پیمان را طراحی کرد. مارگارت مک میلان مورخ تحلیل کرده است که جنگ «باید تقصیر کسی باشد – و این یک واکنش انسانی بسیار طبیعی است». آلمان تنها مسئول آغاز جنگ جهانی اول تلقی می شد و بند گناه جنگ نخستین گام برای انتقام کشورهای پیروز، به ویژه فرانسه، از آلمان بود. روی اچ. گینزبرگ استدلال می کند: «فرانسه بسیار ضعیف شده بود و در ضعف و ترس از یک آلمانِ در حال ظهور، به دنبال منزوی کردن و مجازات آن بود … بیست سال بعد، انتقام فرانسوی ها در طول تهاجم و اشغال نازی ها به فرانسه بازگشت.» دو ماده اصلی دستور کار امنیتی فرانسه گرفتن غرامت جنگی از آلمان به شکل پول و زغال سنگ و جدا کردن راینلند از آن بود. دولت فرانسه برای جبران کمبود بودجه ارز اضافی چاپ کرد که با
عث ایجاد تورم شد و از ایالات متحده وام گرفت؛ بنابراین برای تثبیت اقتصاد فرانسه دریافت غرامت از آلمان لازم بود. فرانسه همچنین از آلمان خواست تا ذخایر زغال سنگ خود را در منطقه رور را به فرانسه بدهد تا خسارت تخریب معادن زغال سنگ فرانسه در طول جنگ را جبران کند. فرانسوی ها میزانی زغال سنگ را مطالبه کردند که پرداخت آن برای آلمانی ها «غیرممکن فنی» بود. فرانسه همچنین بر غیرنظامی سازی راینلند پافشاری می کرد، به این امید که مانع از هرگونه حمله آلمان در آینده شود و به فرانسه یک مانع امنیتی فیزیکی بین خود و آلمان بدهد. میزان بالای غرامت ها، پرداخت های زغال سنگ و اصل راینلند غیرنظامی شده عمدتاً توسط آلمانی ها توهین آمیز و غیرمنطقی تلقی می شد. پیمان ورسای به امضا رسید و به طور رسمی به جنگ پایان داد اما توسط دولت ها در همه طرف های درگیری قضاوت شد. نه آنقدر ملایم بود که آلمان را راضی کند و نه آنقدر سختگیرانه بود که از تبدیل شدن مجدد آن به یک قدرت قاره ای مسلط جلوگیری کند. مردم آلمان عمدتاً این معاهده را مقصر دانستن آلمان و اتریش-مجارستان و مجازات آنها به خاطر «مسئولیت» شان می دانستند، نه اینکه توافقی باشد که صلح بلندمدت را ت
ضمین کند. این پیمان غرامت های پولی سختی را بر آلمان تحمیل و الزاماتی را برای غیرنظامی کردن و تجزیه سرزمینی آلمان اعمال می کرد، باعث اسکان مجدد قومی می شد و میلیون ها آلمانی تبار را در کشورهای همسایه از یکدیگر جدا می ساخت. در تلاش برای پرداخت غرامت جنگی به بریتانیا و فرانسه، جمهوری وایمار تریلیون ها مارک چاپ کرد که باعث ابرتورم در آن شد. رابرت او پکستون اظهار می دارد: «هیچ دولت آلمانی پس از جنگ باور نمی کرد که بتواند چنین باری را بر دوش نسل های آینده بپذیرد و زنده بماند…». پرداخت غرامت به طرف پیروز یک مجازات سنتی با سابقه طولانی بود اما این «بی اعتدالی شدید» بود که باعث خشم آلمان می شد. آلمان آخرین پرداخت غرامت جنگ جهانی اول را تا ۳ اکتبر ۲۰۱۰، ۹۲ سال پس از پایان جنگ، انجام نداد. آلمان همچنین به دلیل یک مقاومت بدون خشونت علیه فرانسه پرداخت زغال سنگ خود را عقب انداخت. در پاسخ، فرانسوی ها به منطقه روهر حمله و آن را اشغال کردند. در آن زمان، اکثر آلمانی ها از فرانسوی ها خشمگین بودند و مسئولیت تحقیرشان را به گردن جمهوری وایمار می انداختند. آدولف هیتلر، رهبر حزب ناسیونال سوسیالیست، در سال ۱۹۲۳ کودتا کرد که به کودتای
مونیخ معروف شد. او قصد داشت یک رایش آلمانی بزرگ را تأسیس کند. اگرچه این کودتا شکست خورد اما هیتلر به عنوان یک قهرمان ملی توسط آلمانی ها به رسمیت شناخته شد. در طول جنگ، مستعمرات امپراتوری آلمان خارج از اروپا توسط متفقین ضمیمه شدند و ایتالیا پس از آتش بس، تیرول جنوبی را ضمیمه خاک خود کرد. جنگ در جبهه شرقی با شکست و فروپاشی امپراتوری روسیه به پایان رسیده بود و نیروهای آلمانی بخش های زیادی از اروپای شرقی و اروپای مرکزی را با درجات مختلف سلطه اشغال کرده بودند و دولت های متکی مانند پادشاهی لهستان و دوک نشین متحد بالتیک را ایجاد کرده بودند. نیروی دریایی امپراتوری آلمان بیشتر زمان جنگ را در بندر گذراند اما به متفقین واگذار شد و برای جلوگیری از تسلیم آن به متفقین توسط افسران خود منهدم شد. چندین دهه بعد، فقدان شکست آشکار نظامی یکی از ارکانی شد که در کنار افسانه خنجر زدن از پشت ابزار تبلیغاتی دیگری به نازی ها داد. راینلند غیرنظامی شده و کاهش بیشتر ارتش نیز خشم آلمانی ها را برانگیخت. علاوه بر این، معاهده ورسای ستاد کل آلمان را منحل کرد و در اختیار داشتن کشتی های نیروی دریایی، هواپیما، گازهای سمی، تانک ها و توپخانه سنگین
نیز غیرقانونی شد. تحقیر شدن توسط کشورهای پیروز، به ویژه فرانسه، و محروم شدن از ارتش، آلمانی ها را از جمهوری وایمار رنجیده خاطر کرده و هر کسی را که در مقابل آن ایستادگی می کرد، بت می کرد. اتریش نیز این معاهده را ناعادلانه تلقی کرد که به محبوبیت هیتلر دامن زد. این شرایط باعث نارضایتی شدیدی نسبت به فاتحان جنگ شد که به آلمانی ها قول داده بودند که اصول چهارده گانه ویلسون رئیس جمهور ایالات متحده، وودرو ویلسون راهنمایی برای صلح باشد. اما آمریکایی ها تنها نقش کوچکی در جنگ داشتند و ویلسون نتوانست متفقین را متقاعد کند که با اصول چهارده گانه ویلسون موافقت کنند. بسیاری از آلمانی ها احساس می کردند که دولت آلمان بر اساس این تفاهم با یک آتش بس موافقت کرده است، و برخی دیگر احساس می کردند که انقلاب ۱۹۱۹–۱۹۱۸ آلمان توسط «جنایت کاران نوامبر» «افسانه خنجر زدن از پشت» که بعداً در جمهوری جدید وایمار به قدرت رسیدند، سازمان دهی شده بود. ژاپنی ها همچنین شروع به ابراز نارضایتی از اروپای غربی کردند که چگونه در جریان مذاکرات معاهده ورسای با آنها رفتار شد. پیشنهاد ژاپنی ها برای بحث در مورد پیشنهاد برابری نژادی به دلیل بسیاری از متحدان د
یگر در پیش نویس نهایی قرار نگرفت و شرکت ژاپنی ها در جنگ پاداش کمی برای کشور به همراه داشت.. میراث اقتصادی و روانی جنگ تا دوره میان دوجنگ ادامه داشت. شکست جامعه ملل. جامعه ملل یک سازمان بین المللی حافظ صلح بود که در سال ۱۹۱۹ با هدف صریح جلوگیری از جنگ های آینده تأسیس شد. روش های اتحادیه شامل خلع سلاح، امنیت جمعی، حل و فصل اختلافات بین کشورها از طریق مذاکره و دیپلماسی و بهبود رفاه جهانی بود. فلسفه دیپلماتیک پشت جامعه ملل نشان دهنده یک تغییر اساسی در اندیشه از قرن قبل بود. فلسفه قدیمی «کنسرت ملل» که از کنگره وین (۱۸۱۵) نشأت گرفت، اروپا را به عنوان یک نقشه متحول شده از اتحاد بین دولت-ملت ها می دید که توازن قوایی را ایجاد می کرد که توسط ارتش های قوی و توافق نامه های مخفی حفظ می شد. بر اساس فلسفه جدید، جامعه ملل به عنوان یک دولت از دولت ها، با نقش حل و فصل اختلافات بین ملت ها در یک مجمع باز و قانون گرا عمل می کرد. با وجود حمایت ویلسون، ایالات متحده هرگز به جامعه ملل نپیوست. جامعه ملل فاقد نیروی مسلح خود بود و بنابراین برای اجرای قطعنامه های خود، حمایت از تحریم های اقتصادی که اتحادیه به آنها دستور داده بود یا ارتشی
را در صورت نیاز برای اتحادیه برای استفاده از آن فراهم کرد، به کشورهای عضو وابسته بود. با این حال، دولت های منفرد اغلب تمایلی به انجام این کار نداشتند. پس از موفقیت های چشمگیر متعدد و برخی شکست های اولیه در دهه ۱۹۲۰، اتحادیه در نهایت ناتوانی خود را در جلوگیری از تهاجم نیروهای محور در دهه ۱۹۳۰ نشان داد. تکیه بر تصمیمات متفق القول، فقدان یک بدنه مستقل از نیروهای مسلح و ادامه منافع شخصی اعضای اصلی آن به این معنی بود که شکست مسلماً اجتناب ناپذیر بود. توسعه طلبی و نظامی گری. اطلاعات بیشتر: جمهوری وایمار، دولت گرایی شووا و نظامی گری ژاپن توسعه طلبی دکترین گسترش پایگاه سرزمینی یا نفوذ اقتصادی یک کشور، معمولاً از طریق تهاجم نظامی است. نظامی گری اصل یا سیاست حفظ یک توان نظامی قوی برای استفاده تهاجمی برای گسترش منافع و/یا ارزش های ملی است، با این دیدگاه که کارایی نظامی عالی ترین آرمان یک دولت است. معاهده ورسای و جامعه ملل به دنبال خفه کردن سیاست های توسعه طلبانه و نظامی گرایانه همه طرفین بودند، اما شرایط تحمیل شده توسط سازندگان آنها بر وضعیت جدید ژئوپلیتیکی جهان و شرایط تکنولوژیکی آن دوران، تنها به ظهور مجدد آن ها جسارت
بخشید. ایدئولوژی های دوره بین دو جنگ در اوایل دهه ۱۹۳۰، یک ایدئولوژی ملی نظامی و تهاجمی در آلمان نازی، امپراتوری ژاپن و ایتالیای فاشیستی (۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳) غالب شد. این نگرش به پیشرفت در فناوری نظامی، تبلیغات خرابکارانه و در نهایت گسترش سرزمینی دامن زد. مشاهده شده است که رهبران کشورهایی که به طور ناگهانی نظامی شده اند، اغلب احساس می کنند که نیاز دارند ثابت کنند ارتش هایشان نیرومند هستند، که اغلب عاملی مؤثر در شروع درگیری هایی مانند جنگ دوم ایتالیا و اتیوپی بود و جنگ دوم چین و ژاپن بود. در ایتالیا، بنیتو موسولینی به دنبال ایجاد یک امپراتوری روم جدید، مستقر در اطراف دریای مدیترانه بود. ایتالیا در اوایل سال ۱۹۳۵ به اتیوپی، آلبانی در اوایل سال ۱۹۳۸ و بعداً یونان حمله کرد. تهاجم به اتیوپی خشم و تحریم نفتی ناموفق جامعه ملل را برانگیخت. تحت رژیم نازی، آلمان برنامه توسعه خود را آغاز کرد که به دنبال بازگرداندن مرزهای «حق» خود بود. به عنوان مقدمه ای برای اهداف خود، راینلند در مارس ۱۹۳۶ مجدداً نظامی شد. همچنین ایده آلمان بزرگ اهمیت داشت، که حامیان آن امیدوار بودند که مردم آلمان را تحت یک دولت-ملت متحد کنند تا همه سرزمین ها
ی ساکن توسط آلمانی ها را در بر بگیرد، حتی اگر در یک قلمرو خاص آلمانی ها در اقلیت باشند. پس از معاهده ورسای، اتحاد بین آلمان-اتریش و تأسیس جمهوری اتریش آلمانی، ایالتی از اتریش-مجارستان، توسط متفقین، با وجود حمایت اکثریت بزرگ از اتریشی ها، ممنوع شد. در طول جمهوری وایمار (۱۹۱۹–۱۹۳۳)، کودتای کاپ، کودتایی علیه دولت جمهوری وایمار، توسط اعضای ناراضی نیروهای مسلح به راه افتاد. بعدها، برخی از نظامی گرایان و ناسیونالیست های رادیکال تر در غم و اندوه و ناامیدی در حزب نازی غوطه ور شدند و عناصر میانه روتر نظامی گرایی کاهش یافتند. نتیجه هجوم مردان نظامی به حزب نازی بود. در ترکیب با تئوری های نژادی اش، این امر به احساسات بازپیوندخواهی دامن زد و آلمان را در مسیر جنگ با همسایگان نزدیک خود قرار داد. ژاپنی ها در ژوئیه ۱۹۳۷ به طرف پکن راهپیمایی کردند. در آسیا، امپراتوری ژاپن تمایلات توسعه طلبانه ای نسبت به منچوری و جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) در سر داشت. دو عامل همزمان در ژاپن هم به قدرت رو به رشد ارتش این کشور و هم به هرج و مرج در صفوف آن قبل از جنگ جهانی اول کمک کردند. یکی قانون هیئت دولت ژاپن برای معرفی اعضای کابینه قبل از ایجاد تغ
ییرات بود که به نیروی زمینی امپراتوری ژاپن و نیروی دریایی امپراتوری ژاپن نیاز داشت. این امر اساساً به ارتش حق وتو بر تشکیل کابینه در این کشور ظاهراً پارلمانی داد. عامل دیگر گکوکوجو (بالاتر رفتن از مافوق) نافرمانی نهادینه شده توسط افسران جوان بود. برای افسران جوان رادیکال معمول بود که اهداف خود را تا حد ترور افراد ارشد خود تحت فشار قرار دهند. در سال ۱۹۳۶، این پدیده منجر به حادثه ۲۶ فوریه شد که در آن افسران جوان اقدام به کودتا کردند و اعضای اصلی دولت ژاپن را کشتند. در دهه ۱۹۳۰، رکود بزرگ اقتصاد ژاپن را ویران کرد و به عناصر رادیکال در ارتش ژاپن این فرصت را داد تا کل ارتش را وادار کنند تا برای فتح تمام آسیا تلاش کنند. به عنوان مثال، در سال ۱۹۳۱، ارتش کوانتونگ، یک نیروی نظامی ژاپنی مستقر در منچوری، حادثه موکدن را به نمایش گذاشت، که جرقه حمله به حمله ژاپن به منچوری و تبدیل آن به دولت دست نشانده ژاپنی مانچوکوئو بود. آلمان ها در مقابل اسلاوها. اطلاعات بیشتر: سیاست نژادی آلمان نازی، سیاست لبنسراوم و درانگ ناخ استن رویدادهای قرن بیستم نقطه اوج یک فرایند هزار ساله اختلاط بین آلمانی ها و مردم اسلاو بود. ظهور ناسیونالیسم
در قرن نوزدهم، نژاد را به محوریت وفاداری سیاسی تبدیل کرد. ظهور دولت-ملت جای خود را به سیاست های هویتی، از جمله پان ژرمنیسم و پان اسلاویسم داده بود. علاوه بر این، بر اساس نظریه های داروینیسم اجتماعی همزیستی را به عنوان یک مبارزه «ژرمن در مقابل اسلاو» برای تسلط، زمین و منابع محدود چارچوب بندی کردند. نازی ها با ادغام این ایده ها در جهان بینی خود، معتقد بودند که آلمان ها، نژاد آریایی، نژاد برتر و اسلاوها پست تر هستند. تصرف منابع و بازارهای ژاپن. ژاپن به غیر از چند ذخایر زغال سنگ و آهن و یک میدان نفتی کوچک در جزیره ساخالین، فاقد منابع معدنی استراتژیک بود. در اوایل قرن بیستم، در جنگ روسیه و ژاپن، ژاپن موفق شد گسترش امپراتوری روسیه در شرق آسیا را در رقابت برای تسلط بر کره (کشور) و منچوری به عقب براند. هدف ژاپن پس از سال ۱۹۳۱، تسلط اقتصادی بر بیشتر شرق آسیا بود که اغلب در اصطلاحات پان-آسیایی گرایی «آسیا برای آسیایی ها» بیان می شود. ژاپن مصمم به تسلط بر بازار چین بود که ایالات متحده و دیگر قدرت های اروپایی بر آن تسلط داشتند. در ۱۹ اکتبر ۱۹۳۹، سفیر ایالات متحده در ژاپن، جوزف سی. گرو، در یک سخنرانی رسمی به جامعه آمریکا
و ژاپن، اظهار داشت که «به نظر می رسد نظم جدید در شرق آسیا شامل محروم کردن آمریکایی ها از حقوق طولانی مدت خود در چین می شود و مردم آمریکا با این امر مخالف هستند… حقوق و منافع آمریکا در چین با سیاست ها و اقدامات مقامات ژاپنی در چین خدشه دار یا از بین رفته است.» در سال ۱۹۳۷، حمله ژاپن به منچوری و چین انجام شد. ژاپن تحت عنوان حوزه رفاه مشترک آسیای شرقی بزرگ، با شعارهایی مانند «آسیا برای آسیایی ها»، ژاپن به دنبال حذف نفوذ قدرت های غربی در چین و جایگزینی آن با سلطه ژاپن بود. درگیری های مداوم در چین منجر به تعمیق درگیری با ایالات متحده شد که در آن افکار عمومی با حوادثی مانند کشتار نانجینگ و قدرت رو به رشد ژاپن نگران شده بودند. مذاکرات طولانی بین ایالات متحده و ژاپن انجام شد. حمله ژاپن به هندوچین فرانسه/هندوچین فرانسه در جنگ جهانی دوم باعث شد رئیس جمهور فرانکلین دلانو روزولت تمام دارایی های ژاپن را در ایالات متحده مسدود کند. پیامد مورد نظر متوقف کردن حمل و نقل نفت از ایالات متحده به ژاپن بود که ۸۰ درصد از واردات نفت ژاپن را تأمین می کرد. هلند و بریتانیا نیز همین روند را دنبال کردند. با ذخایر نفتی ای که تنها یک سال و
نیم در زمان صلح دوام می آورد و دوام آن در زمان جنگ بسیار کمتر بود، خط تحریم ها علیه ژاپن دو گزینه را برای ژاپن باقی گذاشت: پیروی از تقاضای تحت رهبری ایالات متحده برای خروج از چین یا تصرف میدان های نفتی در هند شرقی هلند. دولت ژاپن عقب نشینی از چین را غیرقابل قبول دانست. بحث میسون-اوری: نظریه «فرار به سمت جنگ». در اواخر دهه ۱۹۸۰، ریچارد آوری، مورخ بریتانیایی، درگیر یک مناقشه تاریخی با تیموتی میسون بود که بیشتر بر سر صفحات مجله های گذشته و حال بر سر علل شروع جنگ در سال ۱۹۳۹ مطرح می شد. میسون ادعا کرده بود که «فرار به سمت جنگ» به دلیل یک بحران اقتصادی ساختاری بر هیتلر تحمیل شده بود، که هیتلر را با انتخاب تصمیم گیری های اقتصادی دشوار یا تهاجم مواجه می کرد. ریچارد آوری با این ادعا که آلمان در سال ۱۹۳۹ با مشکلات اقتصادی مواجه بود، برخلاف تز میسون استدلال می کرد، اما گستردگی این مشکلات نمی تواند تجاوز به لهستان را توضیح دهد و علل شروع جنگ، انتخاب های رهبری نازی بود. میسون استدلال کرده بود که طبقه کارگر آلمان همیشه مخالف دیکتاتوری نازی است. در اقتصاد دو آتشه آلمان در اواخر دهه ۱۹۳۰، کارگران آلمانی می توانستند کارفرمای
ان را مجبور کنند که با رفتن به یک شرکت دیگر افزایش دستمزد مورد نظر را دریافت کنند و چنین شکلی از مقاومت سیاسی هیتلر را مجبور به جنگ در سال ۱۹۳۹ کرد؛ بنابراین، شروع جنگ ناشی از مشکلات ساختاری اقتصادی، «فرار به جنگ» ناشی از یک بحران داخلی بود. به گفته میسون، جنبه های کلیدی بحران، بهبود اقتصادی متزلزلی بود که توسط یک برنامه تسلیح مجدد که اقتصاد را تحت تأثیر قرار داد و در آن غوغای ملی گرایانه رژیم گزینه های آن را محدود کرد، تهدید شد. به این ترتیب، میسون یک دیدگاه («اولویت سیاست داخلی») را در مورد ریشه های جنگ با مفهوم سوسیال امپریالیسم بیان کرد. تز «اولویت سیاست داخلی» میسون کاملاً در تضاد با «اولویت سیاست خارجی» بود که معمولاً برای توضیح جنگ استفاده می شود. میسون فکر می کرد که سیاست خارجی آلمان توسط ملاحظات سیاسی داخلی هدایت می شود، و آغاز جنگ در سال ۱۹۳۹ را به بهترین شکل به عنوان «نوع وحشیانه امپریالیسم اجتماعی» می شناخت. میسون استدلال کرد، «آلمان نازی همیشه در برخی از زمان ها متمایل به گسترش یک جنگ بزرگ بود.» با این حال، میسون استدلال کرد که زمان وقوع چنین جنگی توسط فشارهای سیاسی داخلی، به ویژه در رابطه با اقت
صاد در حال شکست، تعیین می شود و هیچ ارتباطی با آنچه هیتلر می خواست ندارد. میسون معتقد بود که از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۱، وضعیت اقتصاد آلمان، نه «اراده» یا «نیت هیتلر» مهم ترین عامل تعیین کننده در تصمیمات سیاست خارجی آلمان بود. علل تقریبی. دیکتاتوری نازی. اطلاعات بیشتر: آلمان نازی و حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان هیتلر و نازی هایش در سال های ۱۹۳۳–۱۹۳۴ کنترل کامل آلمان را در طی به قدرت رسیدن هیتلر به دست گرفتند، و آن را به یک دیکتاتوری با دیدگاهی بسیار خصمانه نسبت به معاهده ورسای و یهودیان تبدیل کردند. آلمان بحران بیکاری خود را با هزینه های نظامی سنگین حل کرد. تاکتیک های دیپلماتیک هیتلر این بود که خواسته های به ظاهر معقول و منطقی مطرح کند و در صورت برآورده نشدن آنها به جنگ تهدید کند. پس از اعطای امتیازات، آنها را پذیرفت و به خواسته جدیدی پرداخت. هنگامی که مخالفان سعی کردند او راضی کنند، او دستاوردهای ارائه شده را پذیرفت و به سمت هدف بعدی رفت. این استراتژی تهاجمی با خروج آلمان از جامعه ملل (۱۹۳۳)، رد معاهده ورسای، شروع به تسلیح مجدد با توافق نامه دریایی انگلیس و آلمان (۱۹۳۵)، بازپس گیری سار (۱۹۳۵) عمل کرد. راینلن
د را مجدداً نظامی کرد (۱۹۳۶)، اتحاد (نیروهای محور) با ایتالیای موسولینی تشکیل داد (۱۹۳۶)، ارسال کمک های نظامی گسترده به فرانکو در جنگ داخلی اسپانیا (۱۹۳۶–۱۹۳۹)، تصرف اتریش (۱۹۳۸)، تصرف چکسلواکی پس از مماشات بریتانیا و فرانسه و توافقنامه مونیخ ۱۹۳۸، در اوت ۱۹۳۹ با روسیه استالین پیمان صلح منعقد کرد و سرانجام در سپتامبر ۱۹۳۹ به لهستان حمله کرد. نظامی سازی مجدد راینلند. آلمان با نقض معاهده ورسای و روح پیمان لوکارنو و جبهه استرسا، در ۷ مارس ۱۹۳۶، با انتقال نیروهای آلمانی به قسمتی از آلمان غربی که طبق معاهده ورسای، اجازه ورود به آنها را نداشتند، راینلند را مجدداً نظامی کرد. نه فرانسه و نه بریتانیا آمادگی جنگ پیشگیرانه را برای توقف نقض معاهده ورسای را نداشتند و این اقدام آلمان هیچ عواقبی در پی نداشت. تهاجم ایتالیا به اتیوپی. اطلاعات بیشتر: حمله ایتالیا به اتیوپی پس از کنفرانس جبهه استرسا و حتی به عنوان واکنشی به توافق نامه دریایی انگلیس و آلمان، دیکتاتور ایتالیایی بنیتو موسولینی تلاش کرد تا امپراتوری ایتالیا را گسترش دهد. در آفریقا با حمله به امپراتوری اتیوپی که همچنین به عنوان «امپراتوری حبشه» شناخته می شود. جامعه