Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۰ نفر رسیده و تعداد تولیدات سالانه به بیش از ۲۸۰٬۰۰۰ واحد می رسید. تأسیس فامیلیستری. گودین از ۱۸۵۶ تا ۱۸۵۹ میلادی کار روی فامیلیستری (کاخ اجتماعی) در منطقه گیز را بر مبنای برنامه های به دقت طراحی شده، آغاز کرد. نیت او بهبود مکان زندگی کارگران بود، اما در عین حال شامل «تولید، تجارت، تأمین، آموزش و تفریح» می شد که تمامی ابعاد یک زندگی مدرن کارگر را شکل می دهند. او فامیلیستیری را به عنوان یک مجتمع خودکفا در داخل شهر ایجاد کرد تا «هم دردی اجتماعی» را در آنجا ترغیب نموده بتواند. تمام زمین این مجتمع همراه با کارخانه ریخته گری حدود هجده جریب فرنگی را در دو سوی رود اوآز دربر می گرفت. افزون بر یک کارخانه بزرگ تولید چدن، سه ساختمان بزرگ که هر کدام دارای چهار طبقه بودند، نیز به منظور ساکن شدن کارگران و خانواده های آن ها ساخته شد و خانواده هر کدام از کارگران یک آپارتمان دو یا سه اتاقه داشتند. ساختمان اصلی دارای سه ساختمان فرعی مستطیل شکل بود که در کنج ها باهم وصل شده بودند. هر کدام از این سه ساختمان فرعی دارای یک محوطه مرکزی پوشیده شده با بام شیشه ای بودند و کودکان می توانستند در زیر آن در تمامی فصل ها به بازی بپردازند.
راهروهای سرپوشیده که در محوطه بازی قرار داشت به تمامی آپارتمان ها در هر طبقه راه داشت. باغچه های نیز برای کارگران تخصیص داده شده بود. در ۱۸۷۲ میلادی، زمانی که یک گزارش گر از مجله هارپر آمریکایی از این مجتمع دیدن نمود، ۹۰۰ کارگر (شامل زنان) و خانواده های آن ها در آنجا زندگی می نمودند و تمام نفوس این مجمع به حدود ۱۲۰۰ نفر می رسید. این پروژه هیچ کلیسای نداشت، اما کلیساهای زیادی در سایر نقاط شهر گیز موجود بود. در عقب ساختمان اصلی یک مهدکودک، یک پاوپونات (مدرسه کودک) برای کودکان نوپا و کودکان الی چهار ساله و یک بامبینت برای کودکان ۴ تا ۶ ساله موجود بود. در مقابل ساختمان اصلی، ساختمانی وجود داشت که در آن یک تئاتر برای کنسرت ها و نمایش های تفریحی و یک مدرسه ابتدایی برای کودکان بزرگ تر از ۶ سال بود. یک ساختمان دیگر به نام «اکونوماتس» وجود داشت که حاوی مغازه های مختلف، انواع گوناگون اتاق های تفریحی، خوراکی، نوشیدنی، فروشگاه مواد خوراکی و مغازه های برای خریداری تمامی نیازمندی ها بود. محصولات و کالاها با قیمت عمده خریداری شده و با سود اندک به فروش می رسیدند و کارگران دکان ها را پیش می بردند. کالاها در قسمت تحتانی ساختما
ن ها، جای که انبارهای برای خانواده ها تهیه شده بود، ذخیره می شدند. گودین کار روی فامیلیستیری را با این که چندی بعد از انقلاب ۱۸۴۸ و درگیری های فرانسه آغاز نمود، پس از حدود ۲۰ سال تکمیل کرد. در تمامی این مدت او برای اصلاح اجتماعی کار کرد. در جریان جنگ فرانسه و پروس در ۱۸۷۰ میلادی، او در دفاع از کشور کمک کرد. در ۱۸۷۱ میلادی، گودین به عنوان نماینده مجلس نمایندگان از حوزه انتخابیه ان انتخاب گردید، اما در ۱۸۷۶ میلادی باز نشسته شده و خود را وقف مدیریت فامیلیستیری نمود. در ۱۸۷۸ میلادی، او ژورنال کارگر (Le Devoir) را تأسیس کرد. در ۱۸۸۰ میلادی، گودین اسناد مشارکت را برای فامیلیستیری تهیه نمود تا همان گونه که او از مدت طولانی می خواست، آن را به یک اجتماع مشترک که در نهایت کارگران مالک آن خواهند بود، تبدیل نماید. این جامعه مشترک، l'Association coopérative du Capital et du Travail نام داشت. قرن بیستم تا کنون. ساختمان همراه با مهدکودک- مدرسه کودک (nourricerie-pouponnat) در ۱۹۱۸ میلادی در جریان جنگ اول جهانی تخریب گردیده و هرگز دوباره بازسازی نشد. با این وجود کارخانه ریخته گری تا دهه ۱۹۵۰ میلادی هنوز در مالکیت کارگران بود،
اما چندی بعد تولیدکننده Le Creuset آن را خریداری نموده و تصاحب نمود. در ۱۹۶۸ میلادی، مالکیت مشارکتی کاخ اجتماعی منحل گردیده و آپارتمان های آن به قیمت میانه توسط گودین اس.ای. به فروش رسید. این آپارتمان ها به تدریج توسط مالکان جدید آن ها تغییر داده شدند. در جریان همان سال، مالکیت مشترک اکونومات نیز منحل گردید. در ۱۹۹۱ میلادی، ساختمان های این مجتمع به عنوان آثار تاریخی رده بندی گردیده و در ۲۰۰۰ میلادی بازسازی آن ها آغاز شد. در اوایل قرن بیستم میلادی، برخی ساختمان های داخلی این مجتمع بازسازی شده و برای استفاده خصوصی و توافقی بازگردانده شد. مرمت ساختمان اکونوماتس در سال ۲۰۰۸ میلادی به اتمام رسید و فضای آن به یک قهوه خانه، یک کتاب فروشی، مغازه اشیای کادویی و یک نمایشگاه تخصیص داده شد. اتاق های رخت شویی، حمام ها و حوض های شنای اشتراکی که در یک ساختمان مجزا در مقابل بستر رودخانه قرار داشت و آب آن توسط کارخانه گرم می شد به یک مکان متروکه تبدیل شده بود، اما بازسازی گردید. رخت شویی اشتراکی به یک اتاق جلسه و به یک اتاق خشک کن مربوط به نمایشگاه، تبدیل شده است.
اقتصاد کاخ محور یا اقتصاد بازتوزیع یک سیستم سازماندهی اقتصادی است که در آن سهم قابل توجهی از ثروت به کنترل یک اداره متمرکز، مثلاً کاخ، درآمده و از آنجا به دسترسی عموم مردم می رسد. ممکن است به مردم اجازه داده شود منابع درآمد خود را داشته باشند، اما همچنان همگان بایستی به بازتوزیع ثروت توسط کاخ متکی باشند. به طور سنتی، چنین اقتصادی بر این اصل توجیه می شد که کاخ بیشترین توانایی را در توزیع کارآمد ثروت به نفع جامعه دارد. اقتصاد معبد یا اقتصاد معبد-دولت مفاهیم مشابهی هستند. قدمت مفهوم توزیع اقتصادی حداقل به عصر ظهور فراعنه بازمی گردد. مردم شناسان به بسیاری از این سیستم ها اشاره کرده اند، از سیستم های قبیله ای که درگیر اقتصادهای معیشتی مشترک از انواع مختلف هستند تا تمدن های پیچیده، مانند امپراتوری اینکاها، که بخش هایی از اقتصاد را به روستاهای خاصی اختصاص می دادند. ماهیت این ایده این است که یک اداره مرکزی تولید را برنامه ریزی می کند، عناصری از جمعیت را برای اجرای آن تعیین می کند، کالاها و خدمات ایجاد شده را جمع آوری می کند و آن ها را دوباره بین تولیدکنندگان توزیع می کند.
اِمپِراتْریس یک عنوان سلطنتی لاتین به معنای «زن امپراتور» است. این عنوان می تواند به یک ملکه همسر یا ملکه حاکم اشاره داشته باشد و در طول تاریخ برای همسران امپراتورهای اروپایی به کار رفته است. زمانی که عنوان امپراتور در معنای پادشاه به کار رفت، عنوان امپراتریس نیز برای همسران رسمی آنها یا زنانی که بر تخت امپراتوری تکیه می زدند، ابداع شد. انواع. انواع عناوین امپراتریس به شرح زیر است: فهرست امپراتریس های مشهور. عنوان امپراتریس در طول تاریخ برای همسران رسمی امپراتورهای اروپایی به کار رفته است. گاهی این زنان خود به تخت می نشستند و به عنوان «امپراتریس حاکم» سلطنت می کردند. مشابه عنوان امپراتور، عنوان امپراتریس نیز در ادبیات غرب برای بسیاری از سلطنت های غیر اروپایی (که رسماً چنین عنوانی نداشتند) به کار رفته است؛ مانند حکومت های تاریخ چین، ژاپن، هند و غیره. نام و مدت زمام داری برخی از مشهورترین امپراتریس های تاریخ به شرح زیر است:
معبد آتنا نیکه (به یونانی: Ναός Αθηνάς Νίκης, "Naós Athinás Níkis") معبدی در آکروپولیس آتن است که به الهه های آتنا و نیکه تقدیم شده است. معبد که در حدود ۴۲۰ قبل از میلاد ساخته شده است، اولین معبد کاملاً یونی در آکروپولیس است. موقعیت برجسته ای بر روی یک تپهٔ شیب دار در گوشه جنوب غربی آکروپولیس در سمت راست ورودی پروپیلیا دارد. نیکه الهه پیروزی در اساطیر یونان بود و آتنا به این شکل پرستش می شد که گویا نشان دهنده پیروزی در جنگ بود. شهروندان به امید نتیجه موفقیت آمیز در جنگ طولانی پلوپونز، که علیه اسپارت ها و متحدانشان می جنگیدند، این الهه ها را پرستش کردند.
خوزپ پویگ پویگ (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا، معروف به کورتا، که در پست مدافع بازی می کرد. اگرچه او از باشگاه فوتبال ژیرونا آمده بود، اما بخش عمده ای از دوران حرفه ای او در باشگاه بارسلونا سپری شد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسپانیا بازی کرده است.
جوزف مک گریتی (؛ ۲۸ مارس ۱۸۷۴ – ۴ سپتامبر ۱۹۴۰)، یک فعال سیاسی آمریکایی ایرلندیتبار بود، او برای نقشی که به عنوان رهبر کلن نا گیل در آمریکا داشت و حمایتش از جمهوری خواهی در ایرلند، معروف بود. سال های اولیه. مک گریتی در ۱۸۷۴ میلادی در منطقه کاریکمور در شهرستان تایرون، ایرلند چشم به جهان گشود. خانواده وی در فقر به سر می برد. این امر نیاز وی برای مهاجرت از ایرلند را برانگیخت. او با بحث های پدرش در مورد سیاست های ایرلند، از جمله موضوعاتی چون فنیان ها (برادری ایرلند)، حزب پارلمانی ایرلند و حاکمیت داخلی ایرلند، بزرگ شد. زمانی که مک گریتی به سن جوانی رسید، اشتیاق فزاینده ای به سیاست پیدا کرد. او زمانی که ۱۸ سال داشت به ایالات متحده مهاجرت کرد. گفته می شود که او تا دوبلین پیاده آمده و در آنجا به عنوان گله ران در یک کشتی حامل حیوانات سوار شده و خود را به لیورپول رسانده است. سپس با استفاده از بلیت یک شخص دیگر سوار کشتی شده و به آمریکا رفت. او در در منطقه ۴۹۰۰ جاده وینفیلد در غرب شهر فیلادلفیا، ایالت پنسیلوانیا مسکن گزین شد و به یک فرد موفق در تجارت مشروبات الکلی (لیکور) مبدل شد؛ هرچند، تجارت وی سه مرتبه با شکست مواجه ش
د و دو بار آن به دلیل اختلاس شریک تجاری او بود. ورود به دنیای سیاست. در ۱۸۹۳ میلادی، او به سازمان کلن نا گِیل پیوست، سازمان ایرلندی مقیم در آمریکا که متعهد به کمک برای ایجاد یک دولت مستقل ایرلندی است. کلن نا گِیل به شدت در اخوت فینیان، چیزی که مک گریتی با شنیدن آن بزرگ شده بود، دخیل بود و این سازمان در اواخر قرن نزدهم میلادی به یک سازمان خواهر اخوت جمهوری خواه ایرلند مبدل شد. یک دهه قبل از این که مک-گریتی به این سازمان بپیوندد، کلن نا گیل و جنبش فینیان هزینه پیکار دینامیت فینیان را می پرداختند و از طریق این پیکار آن ها تلاش نمودند تا با بمب گذاری تأسیسات بریتانیایی، دولت بریتانیا را وادار به واگذاری خاک ایرلند نمایند. هرچند، این پیکار دینامیت باعث شد تا انشعابی در کلن نا گیل به وجود آید که تا هفت سال و تا زمان پیوستن مک گریتی اصلاح نشد، اما در ۱۹۰۰ میلادی با پیوستن مک گریتی این شاخه ها باهم متحد شدند و برای حمایت از «استقلال مردم ایرلند و ایجاد یک جمهوری ایرلندی» درخواست نمودند. در سال های پس از دهه ۱۸۸۰ و دهه ۱۸۹۰، مک گریتی و چند فرد دیگر برای اینکه به وصل کردن دوباره سازمان و بخشیدن نیروی جدید به آن کمک کرد
ند، مورد تحسین قرار گرفت. مک گریتی از چندین گردهمایی مسابقه ایرلندی (Irish Race Conventions) حمایت مالی نمود و روزنامه ای را تحت نام آیریش پریس که از جنگ استقلال در ایرلند حمایت می کرد، بنیان گذاری نموده و از ۱۹۱۸ تا ۱۹۲۲ میلادی مدیریت آن را بر عهده داشت. او بنیان گذار شعبه سازمان کلن نا گیل در فیلادلفیا بود. در جریان جنگ اول جهانی، زمانی که ایالات متحده هنوز بی طرف بود، مک گریتی در همکاری هندوستان و آلمان دخیل بود؛ او امور مربوط به خریداری تسلیحات آنی لارسون و انتقال آن از نیویورک به سن دیگو را برای هندوستان انجام داد. زمانی که ایمون دو والرا در ۱۹۱۹ میلادی به ایالات متحده رسید، او و مک گریتی بسیار زود باهم یک رابطه دوستی ایجاد نموده و مک گریتی سفر دو والرا در ایالات متحده را مدیریت کرد. او، دو والرا را در رابطه به مزایای حمایت از وی و شعبه فیلادلفیا در مقابل شعبه نیویارکِ سازمان دوستان آزادی ایرلند که توسط جان دیوای و دنی لاف. کوهالان مدیریت می شد، متقاعد کرد. وی رئیس انجمن آمریکایی برای به رسمیت شناسی جمهوری ایرلند، شد. وی پس از غسل تعمید پسرش، نام او را ایمون دو والرا مک-گریتی گذاشت، هرچند پس از این که دو
والرا عضو مجلس سفلا (دایل ایرین) در دولت آزاد ایرلند شد، روابط آن ها تیره گردید. پیمان انگلیس و ایرلند و پس از آن. او با پیمان انگلیس و ایرلند مخالفت نموده و در ۱۹۲۲ میلادی به دوبلین سفر نمود و با آشتی دادن دو والرا و مایکل کولینز قبل از انتخابات سراسری ۱۹۲۲ ایرلند، برای برقراری پیمان زودگذر کولینیز/دو والرا کمک کرد. جنگ داخلی ایرلند باعث انشعابی در کلن نا گیل شد، همان گونه که باعث انشعاب در حزب شین فین در ایرلند شده بود. مک گریتی و سایر اعضای کلن نا گیل که در اقلیت بودند، از جناح ضد پیمان حمایت نمودند. اما اکثریت اعضای این سازمان، از جمله جان دیوی و دانیل کوهلان از جناح طرف دار پیمان حمایت کردند. افزون بر آن، در اکتبر ۱۹۲۰ هری بولاند به رهبری سازمان کلن نا گیل اطلاع داد که سازمان اخوت جمهوری خواهی ایرلند ارتباط خود را با کلن قطع خواهد کرد، مگر این که به سازمان اخوت جمهوری خواهی ایرلند تأثیرگذاری بیشتری روی امور کلن داده شود. دیوای و کوهلان با این امر مقاومت کردند، اما مک گیری ارتباط کلن با سازمان اخوت جمهوری خواهی ایرلند را حیاتی می دید. با این حال که شاخه مک گریتی در اول به نام «کلن نا گیل سازمان یافته» شن
اخته می شد، اما آن ها توانستند میراث کامل کلن نا گیل را تحت کنترل بگیرند، چون دیوای نتوانسته بود به طور مؤثر شاخه خود را سازمان دهی کند. اما به صورت کل، جنگ درونی میان ایرلندی های دو سوی اتلانتیک برای ایرلندی های آمریکایی بسیار دل سردکننده بود و در سال های پسین هیچ کدام از جناح های طرف دار یا ضد پیمان سازمان کلن نا گیل نتوانستند کمک های چندانی را جمع آوری کنند. حالا که وسعت سازمان کلن نا گیل محدودتر شده بود و دیوای و کوهلان از تصویر خارج شده بودند، مک گریتی رئیس این سازمان شد. او از بنیان گذاری فیانا فیل (سربازان سرنوشت) در ۱۹۲۶ میلادی حمایت نکرد و همچنین مخالف وارد شدن حزب به مجلس نمایندگان در ۱۹۲۷ میلادی بود. حتی پس از پایان جنگ داخلی ایرلند، مک گریتی هنوز هم از این ایده که ۳۲ شهرستان جمهوری ایرلند را می توان با زور به دست آورد، حمایت می کرد. در بهار ۱۹۲۶ میلادی، او از رئیس ستاد ارتش جمهوری خواه ایرلند به نام اندی کوونی در آمریکا پذیرایی کرد. کوونی و کلن نا گیل قبلاً باهم توافق نموده بودند که هر دو سازمان از یکدیگر حمایت نموده و کلن نا گیل برای ارتش جمهوری خواه ایرلند منابع مالی تأمین می کند، تسلیحات خریدار
ی می نماید و حمایت آمریکا را به سوی ارتش جمهوری خواه ایرلند جلب می نماید. در اواخر دهه ۱۹۲۰ میلادی، سازمان کلن نا گیل همانند بیشتر سازمان های ایرلندی-آمریکایی، با مشکلات دست و پنجه نرم می کرد. سازمان بر اثر جنگ داخلی ایرلند از قبل می لنگید، نه پذیرفتن فیانا فیل باعث یک انشعاب دیگر در میان اعضای سازمان شد. بیشتر آمریکایی-ایرلندی ها، ارتش جمهوری خواه ایرلند و سازمان فیانا فیل را در آن زمان به عنوان یک سازمان می دیدند و خصومت کلن نا گیل و مک گریتی با فیانا فیل باعث انشعاب بیشتر در میان این سازمان شد. تا ژوئیه ۱۹۲۹، عضویت کلن در یکی از دژهای محکم آن در شهر نیویورک به تنها ۶۲۰ عضو پرداخت کننده تقلیل یافت. پس از آن، در اکتبر همان سال وال استریت درهم شکست و رکود بزرگ آغاز شد. در ۱۹۳۳ میلادی، پس از این که مک گریتی به اتهام «ثبت اقلام نادرست در حساب داری» مجرم شناخته شد، او تقریباً ورشکسته شده بود. وضعیت معیشت مک گریتی پس از آن بهبود یافت که او به یکی از کارگزارهای اصلی بلیت برای بخت آزمایی بیمارستان های ایرلندی در ایالات متحده مبدل شد. او، دوست شخصی جوی مک گرات، بنیان گذار بخت آزمایی بود. علی رغم روزهای سخت کلن نا گی
ل و زندگی شخصی مک گریتی، او هنوز هم به باور خود مبنی بر استفاده از نیروی فیزیکی برای جمهوری خواهی ایرلند، پایبند ماند. وی در ۱۹۳۹ میلادی از تقاضای شین راسل برای پیکار بمب گذاری «برنامه-S» در بریتانیا حمایت نمود، برنامه ای که فاجعه بار از آب درآمد. مک گریتی متهم می شود که او با هرمان گورینگ در ۱۹۳۹ میلادی در شهر برلین ملاقات نموده و از وی درخواست کمک به ارتش جمهوری خواه ایرلند را نموده است که به طور غیر مستقیم به «برنامه کاتلین» انجامید. مک گریتی دوست دیرین پاتریک مک کارتان بود، مک کارتان اهل منطقه کاریکمور و یک جمهوری خواه پُر حرارت بود. زمانی که مک گریتی در ۱۹۴۰ میلادی درگذشت، یک مراسم عشای بانی در کلیسای بزرگ سنت مری در دوبلین برگزار گردید. مک گریتی در همه عمر خود از باور استفاده از نیروی فیزیکی جمهوری خواه، دست نکشید. تعدادی از آثار و مقالات وی در کتابخانه ملی ایرلند نگهداری می شوند. او کتابخانه شخصی خود را به دانشگاه ویلانوا اهدا کرد. ارتش جمهوری خواه ایرلند تمامی بیانیه های خود را تا ۱۹۶۹ میلادی و قبل از این که به ارتش «موقتی» و ارتش «رسمی» تجزیه شود، با نام «جی.جی. مک گریتی» امضاء می کرد. پس از جدایی، ا
رتش رسمی جمهوری خواه ایرلند به استفاده از این نام ادامه داد، اما ارتش موقتی لقب «پی. اونیل» را انتخاب نمود.
ایالات متحده جزایر ایونی (، ' ) یک دولت یونانی و تحت الحمایه سلطنتی بریتانیا بین سال های ۱۸۱۵ و ۱۸۶۴ بود. این دولت ایالت جانشین جمهوری هفت جزیره ای در قلمرو جزایر ایونی بود که امروزه در کشور یونان قرار دارند. بریتانیا پس از قطعنامه اتحاد با یونان، به عنوان هدیه این جزایر را به پادشاه تازه به تخت نشسته جرج اول بخشید. تاریخ. قبل از جنگ های انقلاب فرانسه، جزایر ایونی بخشی از جمهوری ونیز بودند. هنگامی که معاهده کامپو فرمیو در سال ۱۷۹۷ جمهوری ونیز را منحل کرد، این جزایر به جمهوری فرانسه ضمیمه شدند. بین سال های ۱۷۹۸ و ۱۷۹۹، فرانسوی ها توسط نیروهای مشترک روسیه و عثمانی بیرون رانده شدند. نیروهای اشغالگر جمهوری جزایر هفت گانه را تأسیس کردند که از سال ۱۸۰۰ تا ۱۸۰۷ تحت فرمانروایی تشریفاتی عثمانی و کنترل روسیه از استقلال نسبی برخوردار بود. جزایر ایونی پس از معاهده تیلسیت توسط فرانسوی ها اشغال شد. در سال ۱۸۰۹، بریتانیا ناوگان فرانسوی را در جزیره زاکینتوس در ۲ اکتبر شکست داد و کیفالونیا، کیثیرا و زاکینثوس را تصرف کرد. انگلیسی ها در سال ۱۸۱۰ اقدام به تصرف لفکادا کردند. جزیره کورفو تا سال ۱۸۱۴ در اشغال فرانسوی ها باقی ماند.
بر اساس معاهده بین بریتانیای کبیر و [اتریش، پروس و] روسیه، (امضا شده در پاریس در ۵ نوامبر ۱۸۱۵)، با اشاره به جزایر ایونی به عنوان یکی از معاهدات امضا شده در خلال صلح پاریس، بریتانیا تحت الحمایه ای این کشور را بر عهده گرفت. جزایر ایونی، و بر اساس این معاهده، امپراتوری اتریش از امتیازات تجاری مشابهی با جزایر بریتانیا برخوردار شد. همان طور که در این معاهده توافق شده بود، "منشور قانون اساسی جدید برای دولت" تنظیم شد و با تصویب " قانون اساسی میتلند " در ۲۶ اوت ۱۸۱۷، فدراسیونی از هفت جزیره با حضور ژنرال سر توماس میتلند ایجاد شد و رسمیت یافت. این ژنرال بدین ترتیب اولین " لرد کمیساریای عالی جزایر ایونی " شد. چند سال بعد گروه های ملی گرای یونانی شروع به شکل گیری کردند. اگرچه انرژی آن ها در سال های اولیه برای حمایت از انقلابیون یونانی خود در انقلاب علیه امپراتوری عثمانی معطوف شد، اما پس از استقلال یونان تمرکز خود را به "اتحاد یونان" معطوف کردند. حزب رادیکال ها (به یونانی: Κόμμα των Ριζοσπαστών) در سال ۱۸۴۸ به عنوان یک حزب سیاسی طرفدار اتحاد جوامع یونانی تبار تأسیس شد. در سپتامبر ۱۸۴۸ زد و خورد با پادگان بریتانیایی ها در
Argostoli و Lixouri در Kefalonia منجر به امتیازگیری شورشیان برای اجرای قوانین محلی تحت الحمایه و آزادی مطبوعات شد. مردم جزیره تقاضای فزاینده خود را برای اتحاد پنهان نکردند و روزنامه های این جزایر مکرراً مقالاتی را در انتقاد از سیاست های بریتانیا در تحت الحمایه منتشر می کردند. در ۱۵ اوت ۱۸۴۹، شورش دیگری آغاز شد که توسط سر هنری جورج وارد، که به طور موقت حکومت نظامی را رهبری می کرد، سرکوب شد. در ۲۶ نوامبر ۱۸۵۰، جان دتوراتوس تایپالدوس، نماینده حزب رادیکال، در پارلمان ایونی قطعنامه ای را برای اتحاد جزایر ایونی با یونان پیشنهاد کرد که توسط تعدادی از نمایندگان امضا شد. در سال ۱۸۶۲، حزب به دو جناح «حزب رادیکال متحد» و «حزب رادیکال واقعی» تقسیم شد. در طول دوره حکومت بریتانیا، ویلیام یوئرت گلدستون از جزایر بازدید کرد و برای خشم دولت بریتانیا، اتحاد مجدد آن ها با یونان را توصیه کرد. در ۲۹ مارس ۱۸۶۴ دولتهای بریتانیای کبیر، یونان، فرانسه و یونان پیمان لندن را امضا کردند که طبق آن، بریتانیا پذیرفت که این جزایر را به کشور یونان بسپارد و بنابراین، در ۲۸ مه، با اعلامیه لرد کمیساریای عالی، جزایر ایونی با یونان متحد شدند. زبان
ها. بر اساس قانون اساسی دوم جمهوری (۱۸۰۳)، بر خلاف وضعیت در جمهوری جزایر هفت گانه، یونانی زبان رسمی اصلی بود. از زمان جمهوری ونیز، زبان ایتالیایی همچنان برای مقاصد رسمی مورد استفاده قرار می گرفت. تنها جزیره ای که ایتالیایی (ونیزی) در آن گسترش بیشتری داشت سفالونیا بود، جایی که تعداد زیادی از مردم ایتالیایی ونیزی را به عنوان زبان اول خود پذیرفته بودند. ایالت ها. ایالات متحده جزایر ایونی یک فدراسیون بود. این دولت شامل هفت ایالت جزیره ای بود که به هر یک از آن ها تعدادی کرسی در پارلمان و سنای ایونی اختصاص داده بودند: حکومت. دولت بریتانیا تحت هدایت یک لرد کمیسر عالی که توسط دولت بریتانیا منصوب شده بود، سازماندهی می شد. در مجموع، ده مرد در این سمت خدمت کردند، از جمله ویلیام گلدستون به عنوان لرد فوق العاده کمیساریای عالی در ۱۸۵۸–۱۸۵۹. جزایر ایونی یک مجلس قانونگذاری دو مجلسی به نام «پارلمان ایالات متحده جزایر ایونی» داشت که از مجلس قانونگذاری و سنا تشکیل شده بود. قانون اساسی ۱۸۱۸ همچنین یک دادگاه عالی استیناف به نام شورای عالی دادگستری ایالات متحده جزایر ایونی تأسیس کرد، که رئیس جمهور به عنوان رئیس قاضی شناخته می شد
که بلافاصله پس از رئیس سنا در اولویت قرار می گرفت. روسای دادگستری متوالی عبارت بودند از:
شین دو هیون (؛ زادهٔ ۵ نوامبر ۱۹۹۵) بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در مجموعه های تلویزیونی همچون "نواقص عشق" (۲۰۱۹)، "پلی لیست بیمارستان" (۲۰۲۰)، "ویرانگر در خدمتگزاری شما حاضر است" (۲۰۲۱) و فصل دوم "رکروت" (۲۰۲۵) شناخته می شود.
علی عرب زاده بازیکن هراتی تیم ملی فوتسال افغانستان استکه در پست مهاجم بازی می کند. عرب زاده در سال ۱۳۹۸ به همراه تیم ملی فوتسال افغانستان مقام نایب قهرمان فوتسال آسیا زیر ۲۰ سال کسب کرده است.عرب زاده پس از درخشش در این مسابقات به تیم فوتسال ارژن ایران پیوست.
پارک هه جون (؛ زادهٔ پارک سانگ وو در ۱۴ ژوئن ۱۹۷۶) بازیگر اهل کره جنوبی است. او ابتدا توجهات را با نقش مکمل در مجموعه های تلویزیونی "دکتر غریبه" و "" در سال ۲۰۱۴ به خود جلب کرد و و اولین نقش اصلی خود را در فیلم جونگ جی-وو به نام "Fourth Place" در سال ۲۰۱۵ ایفا کرد. او از طریق "دنیای متأهلی" (۲۰۲۰) به طور گسترده به رسمیت شناخته شد.
هاینس فوترر (; – ) دونده سرعت اهل آلمان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شخصیت ورزشی سال آلمان و برگ بوی نقره ای شده است.
هیلدرون لاوفر-کلاوس (؛ زادهٔ ) ورزشکار پرش طول اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
مانفرد گرمار (؛ زادهٔ ) دونده سرعت اهل آلمان است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شخصیت ورزشی سال آلمان و برگ بوی نقره ای شده است.
اورسولا دونات (؛ زادهٔ ) دونده نیمه استقامت زن اهل آلمان بود.
گونتر برنه که (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی چمن اهل آلمان بود.
کلاوس لهنرتس (؛ زادهٔ ۳ آوریل ۱۹۳۸) ورزشکار پرش با نیزه اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
لئونارد پوهل (; ۱۸ ژوئیه ۱۹۲۹ – ۲۳ آوریل ۲۰۱۴) دونده دو سرعت اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
ابرهارد مهل (; – ) شمشیرباز اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
یورگن برشت (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
یورگن تویرکاوف () (زادهٔ – درگذشتهٔ ۵ سپتامبر ۲۰۲۲) شمشیرباز اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
تیم گررسهایم (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
گودرون تویرکاوف (؛ زادهٔ ) شمشیرباز زن اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
معادله و اثبات. از آنجا که این دو خط موازی هستند، طول پاره خط عمود بین آنها عددی ثابت است، بنابراین مهم نیست که کدام نقطه برای اندازه گیری فاصله انتخاب می شود. معادله دو خط موازی با یکدیگر که بر هم منطبق نیستند به این صورت است: فاصله بین دو خط، همان فاصله بین دو نقطه تلاقی این خطوط با خطی عمود بر این دو خط موازی است. معادله خط عمود: این فاصله را می توان ابتدا با حل دستگاه های خطی زیر: و سپس: پیدا کرد. با این کار مختصات نقاط تقاطع به دست می آید. به این صورت که پاسخ های به دست آمده از حل دستگاه ها، همان نقاط زیر هستند: و: فاصله بین نقاط به این شکل بیان میشود: که پس از ساده کردن به این عبارت خواهیم رسید: زمانی که معادله خطوط به صورت زیر ارائه شود: فاصله بین آنها می تواند به عنوان بیان شود: formula_12
رزماری وایس-شربرگر (; – ) شمشیرباز اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
کلاوس سهرینگر (؛ ۱۷ اکتبر ۱۹۳۹ - ۹ ژوئن ۲۰۲۴) تیرانداز اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
میشائیل شوان (; ) قایقران روئینگ اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
کاترین سلوان کلارک (Kathryn Sloan Clark)، بارونِس کلارکِ کیلوینینگ (Baroness Clark of Kilwinning) (متولد ۳ ژوئیه ۱۹۶۷)، یک سیاست مدار و لایف پیریج بریتانیایی و عضو انتصابی مجلس اعیان بریتانیا است که از سال ۲۰۲۱ میلادی بدین سو به عنوان عضو مجلس نمایندگان اسکاتلند از حوزه انتخابیه غرب اسکاتلند خدمت می نماید. وی از ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۵ میلادی نماینده حوزه انتخابیه ایرشر شمالی و آران در مجلس نمایندگان از حزب کارگر بود. اوایل زندگی. کلارک در کیلوینینگ به دنیا آمد و در شهر ایر به مدرسه ابتدایی دستور زبان و بعداً به آکادمی کایل رفت، پس از آن وارد دانشگاه آبردین شده و لسانس حقوق خود را در ۱۹۹۰ میلادی کسب کرد. او رئیس کلب کارگر دانشگاه آبردین، افسر زنان NUS (اسکاتلند)، فعال پیکارهای زنان بوده و در پیکارهای ضد مالیات سرانه و کمپین بر ضد جنگ خلیج و بعداً جنگ عراق فعال بود. او دیپلم کارشناسی ارشد خود را در ۱۹۹۱ میلادی از دانشگاه ادینبرا به دست آورد. او در انگلستان، اسکاتلند و ویلز به عنوان مشاور حقوقی (سلیستیر) با تخصص در رشته های حقوق مدنی، حقوق کیفری و حقوق کار واجد شرایط شناخته شد. او قبل از این که در ۱۹۹۸ میلادی به اتحادیه ک
ارگران حمل و نقل و عمومی بریتانیا (TGWU) بپیوندد، در دهه ۱۹۹۰ میلادی در اتحادیه صنفی تولید، علم و مالی (MSF) و ادینبرا و شورای بازرگانی شهرستان فعالیت داشت. وی از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۸ میلادی به عنوان مشاور حقوقی خصوصی، از جمله عضو اجرایی شورای آزادی های مدنی اسکاتلند و افسر حقوقی در ادینبرا و ماسلبرگ کار می کرد و بعداً از ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۵ میلادی به عنوان رئیس خدمات عضویت حقوقی به UNISON پیوست. زمانی که او در سازمان UNISON بود، به پرونده های حقوقی می پرداخت و در این هنگام بزرگ ترین پرونده مزد برابر در اروپا را پیش برد و توانست ۳۵ میلیون پوند به عنوان مزد پرداخت نشده برای پرستاران و سایر کارکنان بهداشتی در شمال غرب انگلستان که نسبت به همکاران مرد شان به طور غیرقانونی کم تر مزد دریافت می کردند، ببرد. او در هفده سالگی به حزب کارگر پیوست و عضو اتحادیه های صنفی Unite, GMB و UNISON است. پدر بزرگِ پدر، بزرگ وی به نام الکساندر سلوان از ۱۹۳۹ میلادی تا زمان مرگش در ۱۹۴۶ میلادی، نماینده حوزه انتخابیه ایرشر جنوبی از حزب کارگر (حزب مستقل کارگر) در مجلس نمایندگان بود. حرفه پارلمانی. کلارک در انتخابات سراسری ۱۹۹۷ میلادی برای به دست آورد