Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
علی اصغر مهاجر (۳۰ مرداد ۱۳۰۱ - ۲۷ فروردین ۱۳۷۵) مترجم، نویسنده، ناشر و سیاستمدار ایرانی بود. او از گردانندگان انتشارات فرانکلین بود و مدتی فرمانداری قزوین را بر عهده داشت. برخی به نقش او در انحلال مؤسسه فرانکلین و سرقت دارایی های این مؤسسه اشاره کرده اند. زندگی. مهاجر در سال ۱۳۰۱ در تهران به دنیا آمد و پس از تحصیلات متوسطه در وزارت دارایی استخدام شد. او به تحصیلاتش ادامه داد و در سال ۱۳۲۵ از دانشکدهٔ حقوق دانش آموخته شد. از سربازی معاف شد و مدتی در کلاس های شبانه روزی بزرگسالان تدریس می کرد. بعد، به مدت دو سال در آبادان و تهران به رانندگی مشغول بود. در سال ۱۳۳۵ در انتشارات فرانکلین مشغول به کار شد. در این مدت مورد اعتماد همایون صنعتی مدیر فرانکلین قرار گرفت و با سفارش او، برای اجرای طرح مبارزه با بی سوادی، فرماندار قزوین شد. وقتی صنعتی از فرانکلین جدا شد، مدیریت این مؤسسه را به مهاجر سپرد. صنعتی در این باره می گوید: به روایت عبدالرحیم جعفری، ابتدا احمد آرام مهاجر را به جعفری معرفی کرد و سپس جعفری او را نزد صنعتی زاده فرستاد. جعفری در این باره می گوید: عبدالحسین آذرنگ دربارهٔ مهاجر چنین می گوید:
مرکز پلیس (به انگلیسی: "Copshop") یک فیلم اکشن و دلهره آور آمریکایی محصول ۲۰۲۱ به کارگردانی جو کارنهان و نویسندگی کورت مک لئود و کارنهان است که براساس داستانی از مک لئود و مارک ویلیامز ساخته شده است. در این فیلم که جرارد باتلر، فرانک گریلو و الکسیس لودر در آن بازی می کنند، در یک ایستگاه پلیس در یک شهر کوچک قرار دارد که به میدان جنگ بین یک آدمکش حرفه ای، یک پلیس تازه کار و یک شیاد مسلح تبدیل می شود. فیلمبرداری در اکتبر تا نوامبر سال ۲۰۲۰ جورجیا و نیومکزیکو انجام شد. این فیلم قرار است توسط کمپانی اوپن رود فیلمز در ایالات متحده منتشر بشود. داستان. کلاهبردار و دلالی به نام تدی مورِتو (Teddy Murretto) در خودروی پلیس بدون پلاک و گلوله خورده ای در حال فرار است که خودرو در نزدیکی گان کریک، نوادا از کار می افتد. در همان زمان، افسر تازه کار، والری یانگ، در حال متفرق کردن دعوایی بیرون یک کازینو است که مورِتو به عمد به او ضربه می زند تا دستگیر شود و از دست تعقیب کنندگانش در امان بماند. اما آدمکش حرفه ای، باب ویدیک، خود را به عنوان رانندهٔ مست جا می زند و به همین ایستگاه پلیس منتقل و بازداشت می شود. مورِتو و ویدیک در سلول
های جداگانه قرار می گیرند و ویدیک هویت واقعی خود را برای مورِتو فاش می کند. یکی از مأموران فاسد پلیس، هیوبر، مجبور شده از انبار شواهد مواد مخدر بدزدد و ویدیک نیز دستگاه دودزایی را در قالب پمپ انسولین در ایستگاه کار گذاشته است. با به صدا درآمدن آژیر، ویدیک مرد مست هم سلولی اش را کتک زده و بی هوش می کند، گروهبان میچل، سرکلانتر ایستگاه پلیس، را از پای درمی آورد و سلاح او را به دست می آورد، اما پیش از آن که بتواند مورِتو را بکشد، یانگ مداخله می کند، او را به سلول بازمی گرداند و جان مرد مجروح را با یک نای تراشی فوری نجات می دهد. مورِتو وضعیت خود را برای یانگ توضیح می دهد: او به نمایندگی از کارفرمایان خلاف کارش تلاش کرده بود دادستان کل ایالت، ویلیام فنتون، را بخرد، اما فنتون نپذیرفت و کشته شد. چون فنتون گفتگوهایشان را ضبط کرده بود، مورِتو مجبور شد با اف بی آی همکاری کند، که همین موجب شد مافیا حکم قتلش را صادر کند. او در جریان تیراندازی بین پلیس های فاسد لاس وگاس و اف بی آی، از دست عاملانش گریخت و با خودرویی بدون پلاک فرار کرد. یانگ از کارآگاه «دینا شایِر» در پلیس لاس وگاس می فهمد که همسر سابق و فرزند مورِتو کشته ش
ده اند. شایر به طور پنهانی صحنهٔ درگیری میان اف بی آی و پلیس های فاسد را پاک سازی می کند. در همین حال که مورِتو و ویدیک با یکدیگر تهدید رد و بدل می کنند، آدمکش دیگری به نام آنتونی لمب، در نقش مأمور تحویل بادکنک وارد می شود. لمب به سرعت چند پلیس و امدادگر را به قتل می رساند و هیوبر نیز گروهبان میچل و مرد زخمی را می کشد. یانگ رمز عبور درِ ضدگلولهٔ سلول ها را تغییر می دهد و خود را با مورِتو و ویدیک درون آن محبوس می کند، اما گلولهٔ کمانه کرده ای از اسلحهٔ خودش به شکمش اصابت می کند. او متوجه می شود که هیوبر با کارفرمایان لمب هم دست است. هیوبر و لمب می کوشند از دیوار به سلول مورِتو نفوذ کنند. مورِتو، یانگِ مجروح را قانع می کند که او را آزاد کند و اسلحه اش را به او می سپارد تا قول بدهد وسایل پزشکی بیاورد. یانگ به ناچار به مورتو خبر می دهد که خانوادهٔ او مرده اند و ویدیک تأیید می کند که قاتل آن ها لمب بوده است. دو مأمور دیگر به ایستگاه بازمی گردند و با هیوبر و لمب روبه رو می شوند، اما هر دو کشته می شوند. مورِتو به آن ها کمین می زند. ویدیک نیز یانگ را راضی می کند که او را آزاد کند. او برق را قطع کرده و دوش های حمام را
روشن می کند تا ایستگاه را پر از بخار کند. سپس هیوبر را اسیر کرده و با ابزارهای خودش شکنجه می دهد. هم زمان مورِتو در رخت کن ها لمب را دنبال می کند. لمب به اشتباه هیوبر را می کشد و سرانجام توسط ویدیک زخمی می شود. ویدیک به مورِتو فرصت می دهد که خودش لمب را بکشد، اما مورِتو ابتدا به ویدیک شلیک کرده و سپس لمب را از پا درمی آورد. مورِتو به جای کمک به یانگ، ایستگاه پلیس را به آتش می کشد، اما یانگ، که زخم گلوله اش را پانسمان کرده، با او روبه رو می شود. درگیری شدید مسلحانه ای درمی گیرد و یانگ با آخرین گلوله اش مورِتو را زخمی می کند. شایر از راه می رسد و به یانگ شلیک می کند، اما جلیقهٔ ضدگلوله جانش را نجات می دهد و ویدیک، که زنده مانده، شایر را از پا درمی آورد. ویدیک در نهایت مورِتو را می کشد و مأموریتش را به پایان می برد، سپس با خودروی پلیس، کیف مورِتو و سر لمب داخل کیسه ای از صحنه می گریزد. یانگ که توسط امدادگران مداوا می شود، آمبولانس را تصاحب کرده و در تعقیب ویدیک راهی می شود، در حالی که هر دو با ترانهٔ «فِرِدی مُرده» که از رادیو در حال پخش است، زیر لب همراهی می کنند. فیلمبرداری. فیلم برداری اصلی در اکتبر سال ۲۰۲۰
در استودیوی بلک هال در آتلانتا آغاز شد. همچنین فیلمبرداری در البوکرکی، نیومکزیکو. در ۲ اکتبر، فیلمبرداری پس از مثبت بودن آزمایش ۳ نفر از اعضای بیماری کروناویروس ۲۰۱۹ در میان دنیاگیری کووید-۱۹ کار تعطیل شد. فیلمبرداری تا ۵ اکتبر از سر گرفته شده بود و در تاریخ ۲۰ نوامبر به پایان رسیده بود.
مارسلینو دوس سانتوس (; زاده – درگذشته ) سیاستمدار اهل موزامبیک بود. زندگی نامه. مارسلینو دوس سانتوس در ۲۰ مه ۱۹۲۹ در لومبو، موزامبیک به دنیا آمد. پدرش فیرمیندو دوس سانتوس و مادرش ترزا سابینو دوس سانتوس نام داشت. پدرش یک فعال سیاسی متعلق به انجمن آفریقایی موزامبیک بود. او در لورنسو مارکز (ماپوتو کنونی) پایتخت موزامبیک بزرگ شد. او در یک کارخانه تحت کنترل رژیم کارگری پرتغال شروع به کار کرد و با خشونت و نژادپرستی علیه کارگران کارخانه در موزامبیک روبرو شد. دوس سانتوس با وابستگی های سیاسی پدرش و تجربیات اولیه کارگری به دنبال ایده های خود رفت. هنگامی که او ۱۸ ساله بود، موزامبیک را ترک کرد تا به مدرسه در لیسبون، پرتغال برود، آنجا بود که او با نوشتن و اشعار خود ایده های پدرش را در مورد اتحاد در میان کسانی که تحت ستم استعمار پرتغال بودند بیان کرد. در خانه دانشجویان امپراتوری در لیسبون، دوس سانتوس و دیگران به طور فزاینده ای احساسات ملی گرایانه خود را گسترش دادند. برخی از مردانی که دوس سانتوس با یکدیگر همراهی داشتند و ایده های خود را با آهم به اشتراک گذاشتند، آمیلکار کابرال، آگوستینیو نتو، و ادواردو موندلین بودند که همگی
رهبران آینده ناسیونالیست ها در گینه بیسائو، آنگولا و موزامبیک بودند. تبعید در پاریس. در اوایل دهه ۱۹۵۰، این دانشجویان ملی گرا مورد ظن پلیس سیاسی پرتغال قرار گرفتند و بنابراین دوس سانتوس و دیگران تصمیم گرفتند به کشورهای مختلف فرار کنند. دوس سانتوس به فرانسه گریخت و در آنجا با بسیاری دیگر از ملی گرایان آفریقایی تبعیدی کار کرد. در پاریس دوس سانتوس در میان نویسندگان و هنرمندان چپ آفریقایی زندگی می کرد که بخشی از مجله ادبی Presence Africaine بودند. او با استفاده از نام های مستعار - Kalungano در نشریات پرتغالی زبان و Lilinho Micaia در اتحاد جماهیر شوروی مجموعه شعرهایی را منتشر کرد. تأسیس فرلیمو. ادواردو موندلین، یکی از ناسیونالیست های بسیار اثرگذار آفریقایی که دوس سانتوس در پرتغال با او آشنا شده بود، تصمیم گرفت ایده ه یک جبهه متحد برای مستعمرات آفریقایی تحت حاکمیت پرتغال را برای شروع مبارزه برای استقلال به اجرا گذارد و دوس سانتوس از او حمایت کرد. ارتباطات آکادمیک که مارسلینو و موندلین در زمان جوانی خود برقرار کردند، بخش مهمی از موفقیت فرلیمو بود، زیرا ژولیوس نایرره از عملکرد موزامبیک در خارج از تانزانیا حمایت کرد.
در حالی که مارسلینو و دیگرانی که در پرتغال تحصیل کرده بودند، بنیانگذاران آن شدند. این تأسیس جبهه برای آزادی موزامبیک (فرلیمو) بود. فرلیمو، حزبی که جنگ برای استقلال از پرتغال را برعهده گرفت و به راه انداخت، اولین کنگره خود را در سپتامبر ۱۹۶۲ در تانزانیا برگزار کرد. سه حزب اصلی موزامبیک UDENAMO، MANU (اتحادیه ناسیونالیست آفریقایی موزامبیک)؛ و UNAHI با هم ترکیب شدند و فرلیمو را تشکیل دادند. سیاست های فرلیمو. از آنجایی که فرلیمو یک جنبش آزادی بخش بود، آنها بسیار به کمک و حمایت ملل و سازمان های مختلف وابسته بودند. هدف اولیه راه های دستیابی به تدارکات و تسلیحات برای جنگ چریکی بود، اما همچنین تمرکز زیادی بر جلب حمایت سازمان ملل وجود داشت.در روند جلب حمایت دیگران، حزب امیدوار بود پرتغال را از بقیه جهان دور و منزوی کند. آنها معتقد بودند که این امر. به طور قابل توجهی تسلط این کشور بر مستعمرات آفریقا را تضعیف خواهد کرد. بسیاری از کشورهای مختلف به آرمان فرلیمو کمک کردند، تعدادی از کشورهای آفریقایی توجهات را به این جلب کردند که هیچ کشور آفریقایی نمی تواند با استعمار سفیدپوستان موجود در آفریقا آزاد باشد. کشورهای سوسیالیست
ی مانند اتحاد جماهیر شوروی و چین به دلیل جایگاه آنها در شورای امنیت سازمان ملل متحد که در آن به رای دادن علیه استعمار پرتغال ادامه دادند، کمک قابل توجهی بودند.هزینه پیشنهادی فرلیمو به معنای اقدام نظامی علیه پرتغال است. با موندلین به عنوان رئیس جمهور فرلیمو، آنها به آزادی بشر، دموکراسی و صلح جهانی متوسل می شوند زندگی سیاسی. موندلین، رهبر نسبتاً میانه رو فرلیمو که در ایالات متحده استاد دانشگاه و یکی از مقامات سازمان ملل بود، در ۲ فوریه ۱۹۶۹ با دخالت آشکار جناح طرفدار شوروی در فرلیمو به رهبری اوریا سیمانگو و سامورا ماچل به قتل رسید. مرگ او بسیار اسرارآمیز بود و هیچ قاتلی هرگز به دست عدالت سپرده نشد، اما کاری که این رویداد انجام داد این بود که مارسلینو را در جایگاه بسیار مهمی قرار داد. مارسلینو دوس سانتوس به عنوان یکی از اعضای سیستم فرماندهی ۳ نفره فرلیمو (دوس سانتوس، اوریا سیمانگو و سامورا مویسس ماچل) انتخاب شد. در اواخر دهه ۱۹۷۰، دوس سانتوس وزیر توسعه اقتصادی بود. او در اوایل دهه ۱۹۸۰ یکی از اعضای دفتر سیاسی فرلیمو و مسئول اقتصاد بود. از سال ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۴، دوس سانتوس رئیس پارلمان کشور، مجلس جمهوری بود. او نمایند
ه جناح چپ حزب و یک مارکسیست-لنینیست بود. پایان زندگی. ۱ ژوئیه ۱۹۷۰ مارسلینو توسط پاپ به واتیکان دعوت شد و در آنجا نسخه ای از بخشنامه پاپ Populorum Progressio در مورد مشکلات جهان توسعه نیافته به او داده شد. سال بعد او مدال صدمین سالگرد لنین را دریافت کرد. جنگ با رنامو سرانجام در سال ۱۹۹۲ به پایان رسید، و فرلیمو و رنامو معاهده ای را امضا کردند، اما هزینه های بجا مانده از گذشته آن کشور را به یکی از فقیرترین کشورها تبدیل کرد.[۱۳] در سال ۲۰۱۵ مارسلینو توسط موزامبیکی ها قهرمان ملی اعلام شد. مارسلینو دوس سانتوس در ۱۱ فوریه ۲۰۲۰، در سن ۹۰ سالگی درگذشت. «بنابراین، در زندگی مانند مرگ، مارسلینو دوس سانتوس، فیلسوفی مشهور، نمادی از زحمت کشان آفریقا در پی استعمار و استعمار نو است که خواستار راه حلی مناسب به رنج جمعی است.» «مردم نمی توانند با تاریخ خود وداع کنند.» - مارسلینو دوس سانتوس
کوو ایران برکت یک نمونه واکسن کووید-۱۹ است که توسط گروه صنعتی ایرانی شفا فارمد، از شرکت های وابسته به گروه دارویی برکت به مالکیت ستاد اجرایی فرمان امام تولید شده است. کوو ایران برکت در ۲۴ خرداد ۱۴۰۰ از سوی سازمان غذا و داروی ایران مجوز دریافت کرده است. این واکسن هنوز مورد تأیید سازمان جهانی بهداشت نیست و از اسفند ۱۴۰۰ در فرایند ثبت جهانی قرار گرفته است. به گفته محمد مخبر، رئیس وقت ستاد اجرایی فرمان امام، هدف گذاری گروه برکت، خودکفایی ایران در زمینه واکسن تا بهار سال ۱۴۰۰ و سپس صادرات آن بوده است. در ۱۲ تیر ۱۴۰۰، مخبر وعده تحویل قطعی بیش از ۵۰ میلیون دز را تا آخر شهریور داده بود. با وجود وعده ها، نخستین محموله تحویلی گروه برکت شامل حدود ۴۵ هزار دز واکسن در تاریخ ۲۶ خرداد ۱۴۰۰ بود. تا تاریخ ۱۳ مرداد ۱۴۰۰ شرکت برکت توانست تنها یک میلیون و ۸۵۰ هزار دز از واکسن به وزارت بهداشت تحویل بدهد. این رقم در پایان شهریور به ۶ میلیون و در پایان مهرماه به بیش از ۸ میلیون دز رسید. تا ۷ اسفند ۱۴۰۰ تولید واکسن برکت به ۶۰ میلیون دز رسید. عدم تحقق وعده های داده شده برای تولید واکسن همزمان با کمبود واکسن در کشور و افزایش مرگ و میر
، موجب انتقادهایی از تولیدکنندگان این واکسن شد. مینو محرز مدیریت «پروژه ساخت واکسن کرونا در ایران» را بر عهده دارد. در تاریخ ۲۶ اسفند ۱۴۰۰، در یک مراسم با حضور رئیس گروه دارویی برکت و سفیر نیکاراگوئه، تفاهمنامه ارسال واکسن کوو ایران برکت به نیکاراگوئه امضا شد. به گفته مدیریت شفا فارمند، با تولید ۶۰ میلیون دوز واکسن برکت، ایران به بزرگ ترین قطب تولید واکسن در غرب آسیا تبدیل شد. نهایتا بین ۱۵ تا ۴۰ میلیون دوز از ۶۰ میلیون دوز تولیدی این واکسن تزریق شد. این واکسن به برخی کشورها اهداء و به برخی هم صادر شد که از آن جمله می توان به این موارد اشاره کرد: نیکاراگوئه، ونزوئلا، اسپانیا (احتمالا برای صادرات مجدد به مقصد بعدی) و کشور آفریقایی مالی. تکنولوژی. در ۲۹ دسامبر ۲۰۲۰، آزمایش های انسانی بر روی اولین نمونهٔ داخلی واکسن کووید-۱۹ در ایران آغاز شد. طبق گفته ستاد اجرایی فرمان امام، در صورت اینکه مراحل تست واکسن با موفقیت به پایان برسد، تولید واکسن توسط یکی از شرکت های تابع آن به نام شفا فارمد می تواند به ۱۲ میلیون دوز در ماه برسد. فناوری تولید این واکسن بر اساس واکسن غیرفعال است. به عبارت دیگر، «این واکسن از ویروس کرون
ایی ساخته شده است که توسط مواد شیمیایی ضعیف یا کشته شده است که شبیه به نحوهٔ ایمن سازی واکسن فلج اطفال است.» ماشین آلات و تجهیزات خط تولید ساخت این واکسن در پنج مرحله از چین وارد شده است. به گفته رئیس هیئت مدیره گروه دارویی برکت، مواد اولیه مانند محیط کشت و برخی بافرها نیز برای تولید این واکسن وارد شده است. گروهی از مهندسان هندی و چینی نیز برای راه اندازی دو خط تولید هندی و چینی در مجموعه برکت به ایران آمدند. خط تولید هندی در تابستان افتتاح شد. به گفته مینو محرز مدیر علمی این واکسن، برخی مواد اولیه مورد نیاز برای تولید این واکسن از کشورهای اروپایی وارد می شود که تحریم های آمریکا، باعث ایجاد مشکل در واردات آن به ایران و تولید واکسن برکت شده است. به گزارش خبرگزاری فارس نیز: «ابزارهای آزمایشگاهی لازم و مواد اولیه هم عمدتاً در آمریکا تولید می شد و تحریم سبب شده در تأمین این ها تأخیر پیدا شود.» در مورد ابزارهای آزمایشگاهی، به عنوان مثال، بیورآکتور ساخت آمریکا نتوانست به صورت مستقیم وارد خط تولید چینی برکت شود و با دور زدن تحریم ها، این دستگاه به صورت غیر مستقیم از آمریکا وارد شد. به نقل از مدیر پروژه تولید واکسن «
کوو ایران برکت»، این واکسن در فاز دوم دارای ایمنی زایی بالای ۹۳٪ بوده است. به گفتهٔ حمیدرضا جمشیدی رئیس گروه دارویی برکت، با تزریق این واکسن ۹۳٫۸ درصد آنتی بادی نوترالیزان که پادتن اختصاصی کروناست، در افراد بالا می رود. مجوز مصرف. به گفتهٔ سعید نمکی وزیر سابق بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، واکسن «کوو ایران برکت» مجوز داخلی مصرف را در تاریخ ۲۳ خرداد ۱۴۰۰ به دست آورد. این واکسن هنوز تأیید سازمان جهانی بهداشت را دریافت نکرده است، اما از اسفند ۱۴۰۰ در فرایند ثبت سازمان جهانی بهداشت قرار گرفته است. فرایند مراحل تست واکسن. طیبه مخبر، اولین داوطلب که واکسن کووایران برکت را دریافت کرد دختر محمد مخبر مدیر ستاد بود. سعید نمکی وزیر بهداشت و سورنا ستاری معاون علمی و فناوری ریاست جمهوری در مراسم تزریق واکسن شرکت کردند. بر اساس گزارش ها، بیش از ۶۵٬۰۰۰ ایرانی داوطلب آزمایش واکسن هستند و ۵۶ فرد در مرحلهٔ نخست آزمایش های انسانی که ۴۵ تا ۶۰ روز طول می کشد، انتخاب شده اند. مرحلهٔ اولیهٔ آزمایش انسانی کووایران برکت با تزریق به ۵۶ داوطلب آغاز شد و این واکسن به گروه دوم و سومِ داوطلبان نیز تزریق گردید. به گفتهٔ رئیس تیم تولید واکسن
در ستاد، نتایج نشان می دهد که این واکسن توانایی مقابله با ویروس کووید-۱۹ جهش یافته انگلیسی را هم دارد. مدیر مرکز کارآزمایی بالینی دانشگاه علوم پزشکی تهران، حامد حسینی، گفت: مرحلهٔ اول تست انسانی این واکسن ایرانی با موفقیت پشت سرگذاشته شد و در ۲۵ اسفند ۱۳۹۹ مرحلهٔ دوم تست انسانی واکسن آغاز شده است. تعداد داوطلبان این مرحله ۲۸۰ نفر اعلام شده است. مرحلهٔ سوم تست انسانی کوو ایران برکت در ۶ شهر شامل تهران، کرج، شیراز، اصفهان، مشهد و بوشهر انجام خواهد شد. بر اساس مجوز از سازمان غذا دارو و کمیتهٔ ملی اخلاق تست انسانی فاز دوم و سوم واکسن کوو ایران برکت به صورت موازی انجام خواهد شد. رئیس کمیتهٔ علمی ستاد مقابله با کرونا، مصطفی قانعی در فروردین ۱۴۰۰ اعلام کرد: «مجوز این واکسن در اواسط فاز سوم مطالعات دریافت شده است و بعد از آن می توانند واکسیناسیون همگانی را از اوایل تیرماه ۱۴۰۰ آغاز کنند. در واقع تولید انبوه واکسن بنیاد برکت از خرداد آغاز شده است و ذخیره سازی هم صورت می گیرد.» به گفته رئیس مرکز اطلاع رسانی ستاد اجرایی فرمان امام، واکسن کووایران برکت کاملاً ایرانی می باشد. طبق گفته های مجری مطالعات بالینی واکسن ایرانی
کرونا برخی از کشورها درخواست همکاری در تست بالینی واکسن کوو ایران برکت را دارند که این درخواست ها در حال بررسی است. وزارت بهداشت پس از انجام بررسی های مربوط به مستندات علمی پیرامون تست حیوانی، کد اخلاق را به منظور آغاز نمودن مطالعات بالینی واکسن اختصاصی امیکرون (برکت پلاس) صادر کرده است. تولید. در تاریخ ۷ دی ۱۳۹۹، رئیس مرکز اطلاع رسانی ستاد اجرائی فرمان امام اعلام کرد که تا ۴۰ روز دیگر، خط تولید واکسن کرونا توسط ستاد اجرایی فرمان امام با ظرفیت ۱٫۵ میلیون دوز در ماه راه اندازی می شود و تا ۶ ماه دیگر تولید واکسن کرونا به ۱۲ میلیون دوز افزایش خواهد یافت. در تاریخ سه اسفند ماه سال ۱۳۹۹ شرکت گروه دارویی برکت اعلام کرد فاز نخست تولید واکسن کرونا این شرکت با ظرفیت برآوردی دو تا سه میلیون دوز در ماه تا ۲۰ اسفند ماه سال ۹۹ و فاز صنعتی آن با ظرفیت ۱۲ تا ۱۵ میلیون دوز در ماه، تا اوایل خرداد ماه سال ۱۴۰۰ افتتاح خواهد شد. در تاریخ ۲۰ اردیبهشت ۱۴۰۰ اعلام شد که نخستین محصول تولید انبوه واکسن ایرانی کرونا به نام «کوو ایران برکت» در فاز یک کارخانه تولید واکسن ستاد اجرایی رونمایی شده است. از این رو ۲ خط صنعتی که خط اول تولید آ
ماده شده و خط دوم هم در حال آماده شدن است، راه اندازی شده است و تا پایان شهریور ماه امسال (با احتساب ظرفیت سه میلیون دوز خط اول) توان عرضه ۲۰ میلیون دوز واکسن ایران برکت در ماه ایجاد می گردد. به گفته حسن جلیلی، مدیر پروژه تولید واکسن «کوو ایران برکت»، تاکنون ۱۲ کشور جهان از جمله کشورهای آسیایی، آمریکای جنوبی و یک کشور اروپایی متقاضی این واکسن بوده اند. در تاریخ ۲ مرداد ۱۴۰۰، سخنگوی سازمان غذا و دارو از تزریق ۴۰۹ هزار و ۹۸۷ دُز واکسن کووایران برکت در فرایند واکسیناسیون عمومی در سراسر کشور خبر داد. در تاریخ ۱۳ مرداد ۱۴۰۰ سخنگوی سازمان غذا و دارو از تولید ۵ میلیون دز واکسن کووایران برکت و تحویل یک میلیون و ۸۵۰ هزار دز از این نوع واکسن به وزارت بهداشت خبر داد. حسینعلی شهریاری، رئیس کمیسیون بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در یک برنامه رادیویی می گوید مدیران پروژه واکسن داخلی خودشان هم نمی دانستند که نمی توانند به قول ۲۰ میلیون واکسن تا پایان مرداد عمل کنند. او همچنین گفت که پروژه خرید واکسن به خاطر واکسن های داخلی به تأخیر انداخته شد. خود او از جمله افرادی بود که نامه مخالفت با واردات واکسن های نسل سوم یا ژنی از آمریک
ا و انگلیس را در دی ۱۳۹۹ امضا کرده بود. به گفته بهرام عین اللهی، وزیر بهداشت، تا ۷ اسفند ۱۴۰۰ تولید واکسن برکت به ۶۰ میلیون دز رسید؛ و به گفته حمیدرضا جمشیدی رئیس گروه دارویی برکت، ظرفیت تولید واکسن برکت به ۳۵۰ میلیون دوز در سال رسیده است. صادرات. این واکسن به کشورهای نیکاراگوئه و ونزوئلا و اسپانیا و کشور آفریقایی مالی صادر شده است.
گروه هالا () شرکت خوشه ای کره ای است، که در سال ۱۹۶۲ تأسیس شد.
تی وی چوسان () شرکت رسانه ای کره ای است، که در سال ۲۰۰۹ تأسیس شد.
کاروبی (به پرتغالی: Caroebe) یک منطقهٔ مسکونی در برزیل است که در رورایما واقع شده است. کاروبی ۱۲٫۰۶۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰٬۳۸۳ نفر جمعیت دارد و ۱۳۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کاریرا (به پرتغالی: Carira) یک منطقهٔ مسکونی در برزیل است که در سرژیپه واقع شده است. کاریرا ۶۳۶٫۵ کیلومتر مربع مساحت و ۲۲٬۲۳۹ نفر جمعیت دارد و ۳۵۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کاریرو (به پرتغالی: Careiro) یک منطقهٔ مسکونی در برزیل است که در آمازوناس (برزیل) واقع شده است. کاریرو ۶٬۰۹۲ کیلومتر مربع مساحت و ۳۸٬۳۴۸ نفر جمعیت دارد.
کارییری دو توکانتینس (به پرتغالی: Cariri do Tocantins) یک منطقهٔ مسکونی در برزیل است که در توکانتینس واقع شده است. کارییری دو توکانتینس ۱٬۱۲۹ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۴۴۱ نفر جمعیت دارد.
کازا نوا (به پرتغالی: Casa Nova) یک منطقهٔ مسکونی در برزیل است که در باهیا واقع شده است. کازا نوا ۷۲٬۵۴۵ نفر جمعیت دارد.
کازارا (به پرتغالی: Caseara) یک منطقهٔ مسکونی در برزیل است که در توکانتینس واقع شده است. کازارا ۱٬۶۹۲ کیلومتر مربع مساحت و ۵٬۴۴۲ نفر جمعیت دارد.
کازیمیرو دو آبرئو (به پرتغالی: Casimiro de Abreu) یک منطقهٔ مسکونی در برزیل است که در ریو دو ژانیرو واقع شده است. کازیمیرو دو آبرئو ۴۶۰٫۸۴۳ کیلومتر مربع مساحت و ۴۵٬۰۴۱ نفر جمعیت دارد و ۱۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
برلین هم یک شهر است و هم یکی از ایالت های فدرال آلمان (ایالت شهر). از زمان اصلاحات اداری سال ۲۰۰۱، دوازده بخش یا ناحیه (به ، )، هر کدام دولت محلی خود را دارند، اگرچه همه بخشها تابع دولت برلین هستند. هر بخش توسط یک شورای ناحیه ("Bezirksamt") با پنج عضو ("Bezirksstadträte") و یک شهردار ناحیه ("Bezirksbürgermeister") اداره می شود. شورای بخش توسط شورای حوزه انتخاب می شود ("Bezirksverordnetenversammlung"). قدرت دولت های منطقه محدود و تابع مجلس سنای برلین است. شهرداران بخش ها شورایی از شهرداران تشکیل می دهند ("Rat der Bürgermeister"، به رهبری شهردار)، که به سنا مشاوره می دهد. تاریخ. هر بخش از چندین زیرمجموعه یا محله تشکیل شده است ("Ortsteile" به آلمانی، که بعضاً در انگلیسی "به آن محله می گویند)." این محله ها به طور معمول دارای هویت تاریخی به عنوان شهرهای مستقل سابق، روستاها یا شهرداری های روستایی هستند که در سال ۱۹۲۰ به عنوان بخشی از قانون برلین بزرگ متحد شدند و پایه و اساس شهر و ایالت امروزی برلین را تشکیل می دهند. این محله ها نهادهای دولتی خاص خود را ندارند، اما برای برنامه ریزی و اهداف آماری توسط شهر و بخش ها شن
اخته می شوند. برلینی ها اغلب بیشتر از محله ای که آنها را اداره می کنند هویت می گیرند. هنگامی که برلین بزرگ در سال ۱۹۲۰ تأسیس شد، این شهر به بیست محله سازماندهی شد، بیشتر آنها به نام بزرگترین محله خود، که اغلب یک شهر یا شهرداری سابق بودند نامگذاری شدند. دیگران، مانند کرویتسبرگ و پرنزلاوئر برگ، به دلیل ویژگی های جغرافیایی نامگذاری شدند. تا سال ۲۰۰۰، برلین از ۲۳ ناحیه تشکیل شده بود، زیرا سه بخش جدید آن در سال ۱۹۹۰ از برلین شرقی به برلین بزرگ ملحق شدند. امروز برلین به دوازده ناحیه ("بتسیرکه") تقسیم شده است. ناحیه ها. اصلاحات اداری در سال ۲۰۰۱، بخش های موجود را در ۱۲ منطقه فعلی ادغام کرد، همان طور که در زیر ذکر شده است. محلات. تا سال ۲۰۱۲، دوازده ناحیه برلین از مجموع ۹۶ محله ("Ortsteile") تشکیل شده است. همه آنها به چندین منطقه دیگر تقسیم می شوند (در آلمان به عنوان "Ortslagen , Teile , Stadtviertel , Orte" و غیره تعریف می شود)) کوپنیک بزرگترین "محله برلین" است که مساحتی حدود دارد، کوچکترین محله برلین هانزفیرتل است با . نویکلن پرجمعیت ترین محله برلین با ۱۵۴۱۲۷ نفر جمعیت در سال ۲۰۰۹ است و کم جمعیت محله مالشوو فقط ۴۵۰
نفر (در سال ۲۰۰۸) جمعیت دارد. 06 اشتگلیتس-زهلندورف
سایبرلینک کورپوریشن () شرکت نرم افزاری تایوانی است، که در سال ۱۹۹۶ تأسیس شد.
کلیوو () شرکت رایانه ای تایوانی است، که در سال ۱۹۸۳ تأسیس شد.
کاظم نوربخش (زادهٔ ۱ مهر ۱۳۵۵) بازیگر اهل ایران است. وی با بازی در سریال "نون خ" به شهرت رسیده است. زندگی نامه. او در ۱ مهر ۱۳۵۵ در بیجارکردستان زاده شده است. دیپلم ادبیات دارد. نوربخش در سال ۱۳۸۲ وقتی ۲۷ ساله بود ازدواج کرد و دو فرزند دختر دارد. دوران حرفه ای. نوربخش، هر چند پیش تر سابقهٔ بازیگری داشته است، اما آنچه او را معروف کرد، سریال نون خ است. از سال ۱۳۸۴ کارگردانی را به صورت مشترک با رضا حیدری برای نمایش یک شهر و یک صحبت شروع کرد و اکنون دبیر انجمن نمایش کوهستان بیجار است. آغاز از تئاتر مدرسهٔ بیجار. از سال ۱۳۶۷ وقتی تنها ۱۲ سال داشت از تئاتر مدرسه آغاز کرد و در همین سال در جشنوارهٔ دانش آموزی نفر اول شد. درخشش در جشنوارهٔ استانی. بعد از تکرار عنوان بهترین بازیگر جشنوارهٔ دانش آموزی در سال ۶۹ توانست در بخش استانی نیز حاضر شود و سال ۱۳۷۰ بازیگر منتخب کردستان لقب بگیرد. در جلوی دوربین. نوربخش تا سال ۱۳۸۲ بعنوان بازیگر در تئاتر و جشنواره های خیابانی حاضر بود تا اینکه از سال ۱۳۸۴ با فیلم کوتاه "درس اول" بازی حرفه ای در جلوی دوربین را نیز تجربه کرد. حضور در ورکشاپ های هنری. در ادامهٔ فعالیت های هنری خود سا
ل ۹۰ تا ۹۱ به مدت یکسال در تهران زیر نظر استاد پرویز برید دورهٔ خلاقیت و بداهه پردازی در تئاتر را طی کرد. شهرت با سریال نون خ. نوربخش در سال ۱۳۹۸ به دعوت سعید آقاخانی به سریال "نون خ" پیوست.
بایوستار () شرکت سخت افزار رایانه تایوانی است، که در سال ۱۹۸۶ تأسیس شد.
حضور زنان در مجلس شورای ملی پس از اعطای حق رأی به زنان و از دوره بیست و یکم مجلس در سال ۱۳۴۲ آغاز شد و تا دوره بیست و چهارم در سال ۱۳۵۷، آخرین دوره این مجلس، ادامه یافت. در این چهار دوره جمعاً ۳۶ زن در ۵۰ کرسی حضور داشتند. نیره ابتهاج سمیعی از حوزه انتخابیه رشت تنها زنی است که توانسته در هر ۴ دوره مجلس حضور یابد. او اولین بانوی ایرانی بود که نیابت رئیس مجلس را به عهده گرفت و نخستین بانویی است که از استان گیلان به مجلس شورای ملی راه یافته است. افزون بر وی، سه زن در سه دوره، پنج زن در دو دوره و بیست وهفت زن در یک دوره به نمایندگی مجلس شورای ملی دست یافته اند. حوزه انتخابیه تهران با داشتن ۱۵ کرسی زن در دوره های مختلف مجلس (۱۶ با احتساب حوزه انتخابیه شمیرانات که در آن زمان مستقل بود)، رکورددار حضور زنان بود. حوزه های رشت، کرمانشاه و همدان، به ترتیب با داشتن ۴، ۳ و ۳ کرسی زن در رتبه های بعدی قرار داشتند. در آن دوران استان مرکزی (به مرکزیت تهران) با داشتن ۱۷ کرسی زن، از این نظر در کشور رکورددار بود و پس از آن استان های خراسان، اصفهان و گیلان به ترتیب با ۶، ۴ و ۴ کرسی قرار داشتند. استان های آذربایجان غربی، ایلام، بخ