Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مذهبی باسل آشنا شد و این فرد او را تشویق نمود تا حرفه تبلیغ مذهبی خود را از سر گیرد. اتیوپی. در ۱۸۳۶ میلادی، او از سوی جامعه هیئت های تبلیغی کلیسای انگلیکان (CMS) دعوت گردید تا به کار آنها در اتیوپی ملحق شود. دعوت انجمن انگلیکان بر هیئت تبلیغی باسل برای او اهمیت بالاتر داشت و او از ۱۸۳۷ – ۱۸۴۲ میلادی در این سرزمین باستانی مسیحی کار کرد. او با یادگیری زبان های باستانی گعز و امهری که در بلندی های اتیوپی گویش می شد، خود را آماده نمود. پس از رسیدن به تاجوره، کراپف مسیر تجارتی که به شیوا منتهی می شد را دنبال نموده و در آنجا خود را به حاکم این منطقه، مریدازماچ ساهلی سیلاسی، معرفی نمود و چندی بعد مریدازماچ را در یک پیکار نظامی به مناطق شرقی شیوا همراهی کرد. سابقه زهدباوری کراپف هیچ کمکی به وی در راستای درک و تقدیر از مسیحیت سنتی اتیوپیایی نکرد، به ویژه در رابطه با تأکید آنها بر قدیس ها، آیین تجویز شده نیایش و استفاده از گعز، زبانی که دیگر گویش نمی شد. هنگامی که او در ۱۸۴۲ میلادی شیوا را ترک کرد، دریافت که راه او در نتیجه نبرد دبره تابور مسدود شده است، از اینرو او رد پای خود را تا خانه آدارا بیلی، سالار قبیله وولو او
رومو دنبال کرد، قبیله ای که بعداً او را غارت نمودند. کراپف توانست با خدمتکاران خود فرار نموده و خود را به مصوع برساند، جاییکه به صدقه بی میل ساکنین محلی استوار بود. بنابرین، او توجه خود را به مردم اورومو در مناطق جنوبی اتیوپی معطوف کرد، مردمی که در زمان وی معروف به گالا بوده و به طور گسترده به یک دین سنتی ایمان داشتند. او زبان آنها را آموخته و به ترجمه بخش های از انجیل عهد جدید به زبان ها آغاز کرد. اگرچه کراپف در ۱۸۴۲ میلادی مدرک دکترای خود را به خاطر پژوهش در مورد زبان های اتیوپیایی از دانشگاه توبینگن کسب کرد، اما این سال همچنین شاهد تبعید تمامی مبلغان مذهبی غربی از اتیوپی بود و کار او را نیز در آنجا پایان بخشید. در همکاری با همکار خود، کارل ویلهلم ازنبرگ، او رویدادنامه ای از مدت زمانی که در اتیوپی سپری نموده بود را تحت عنوان سفرنامه های ازنبرگ و کراپف در ۱۸۴۳ میلادی به چاپ رساند. او ترجمه انجیل به زبان امهری که توسط ابو رومی انجام شده بود را برای BFBS بازنگری کرد. کنیا. کراپف مدتی را در اسکندریه، مصر گذراند و در آنجا ازدواج کرد. از آنجا، او عازم شرق آفریقا شده و امیدوار بود تا از جاییکه حالا کناره کنیا نامی
ده می شود به اورومو برسد. بیشتر کناره های آفریقای شرقی در آن زمان بخشی از سلطنت زنگبار بود. سلطان السید سعید به او اجازه داد تا پایگاهی تبلیغ مذهبی را در شهر ساحلی مومباسا تأسیس نماید. کراپف بار دیگر با آموختن زبان های محلی مردم میجیکندا آغاز نموده و همچنین زبان سواحلی که زبان میانجی برای برقراری ارتباط میان شرق آفریقا بود، را فرا گرفت. چندی پس از رسیدن به مومباسا، همسر و دختر جوان او به بیماری مالاریا مبتلا شده و درگذشتند. کراپف به اراضی بلندتر رابائی در تپه های کرانی نقل مکان نموده و پایگاه تبلیغ مذهبی خود، نیو رابائی (رابائی امپیا) را آغاز کرد. در آنجا، او نخستین دستور زبان و فرهنگ زبان سواحلی را نوشت. او همچنین به آموزش سایر زبان های آفریقایی شروع کرد، فرهنگ این زبان ها را نوشته و بخش های از انجیل را ترجمه نمود. در همکاری با یک قاضی مسلمان به نام علی ابن مدیهین، او کتاب پیدایش را ترجمه نمود. او به کار خود ادامه داده و کتاب عهد جدید و همچنین کتاب دعانامه عمومی را ترجمه کرد. اگرچه بیشتر این آثار به چاپ نرسید، اما این آثار بعدها برای بازبینی ترجمه ای به نسخه جنوبی تر زبان سواحلی به کار برده شد. در ۱۸۴۶ میلاد
ی، یوهانس ریبمان که یک لوتیران از جنوب غرب آلمان بوده و برای جامعه هیئت های تبلیغی کلیسای (CMS) کار می کرد نیز به کراپف ملحق شد. کراپف و ریبمان برای اکتشاف مناطق داخلی شرق آفریقا آماده شده و آنها نخستین اروپایی های بودند که از کوه های پوشیده از برف کلیمانجارو و کوه کنیا دیدن نمودند. آنها گزارش های در مورد این کوه ها به اروپا فرستند که مورد تمسخر متخصصین قرار گرفت. سلامت رو به وخامت کراپف او را مجبور کرد تا در ۱۸۵۳ میلادی به آلمان بازگردد. او چندین کتاب دست نویس قدیمی سواحلی را با خود آورد، از جمله کپی های از کتاب نبرد تامبوکا که یکی از نخستین دست نویس های زبان سواحلی است. در شهر کزنتال، او به مطالعات زبان شناسی و کارهای مشورتی خود برای ماموریت های مذهبی مسیحی ادامه داد.
جان دیویس (John Davis) (زادهٔ حدود ۱۵۵۰ – درگذشتهٔ ۲۹ دسامبر ۱۶۰۵ میلادی)، یکی از دریانوردان پیشروی الیزابت اول ملکه انگلستان بود. او هدایت سفرهای متعددی را بر عهده داشت که منتهی به کشف گذرگاه شمال غربی شد. او همچنین در سفرهای انگلستان و هلند به هند شرقی به عنوان ناخدا و سکاندار کشتی حضور داشت. وی همچنین جزایر فالکلند را در اوت سال ۱۵۹۲ کشف کرد. زندگی و حرفه. دیویس در حدود سال ۱۵۵۰ در بخش استوک گابریل دوون متولد شد. او دوران کودکی خود را در نزدیکی ساندریج بارتون گذراند. گفته می شود، دیویس بیشتر مهارت دریانوردی خود را در دوران کودکی هنگام بازی با قایق های اسباب بازی در کنار رودخانه دارت آموخته و دریانوردی را از سن پایین آغاز کرده است. آدریان گیلبرت، هامفری گیلبرت و برادر ناتنی آنها والتر رالی از هم محله ای های او در دوران کودکی بودند. او از همان زمان با جان دی هم دوست بود. او در سال ۱۵۸۳ تلاش کرد که فرانسیس والزیگهام، وزیر ملکه را برای سفری در جست وجوی گذرگاه شمال غربی مجاب نماید. دو سال بعد در سال ۱۵۸۵، والسینگتون این پیشنهاد را پذیرفت و مخارج سفر را متقبل شد؛ سفری که مسیر مارتین فروبیشر را به سواحل شرقی گرین
لند و نزدیکی دماغه فیرول و از سمت غرب به جزایر بافین، هموار کرد. دیویس در سال ۱۵۸۶ با چهار کشتی به شمالگان بازگشت. دو کشتی از آنها به ساحل شرقی گرینلند فرستاده شدند که در حال یخ زدن بود. دو نفر دیگر قبل از مسدود شدن توسط کلاهک یخی قطب شمال تا ۶۷ درجه شمالی به تنگه ای که نام او را بر خود داشت، نفوذ کردند. سان شاین یک بار سعی کرد که جزیره را از سمت شرق دور بزند اما موفق نشد. بعد از اینکه اینوییت ها یکی از لنگرها را دزدیدند، دیویس روش ابتدایی خود را که به این صورت بود که نوازندگان را با خود به آنجا می آورد تا خدمه کشتی با اینوییت ها برقصند، تغییر داد. احتمالاً روشی که دیویس به کار برده بود باعث به هم خوردن مراسم مذهبی آنها شده بود و آنها را آزرده کرده بود. آنها به کشتی های دیویس در خلیج کوچ همیلتون (در لابرادور) هم حمله کردند. در سفر سوم در سال ۱۵۸۷ پیش از آنکه بادهای مخالف آنها را به عقب برانند به مدار ۷۳ درجه شمالی جزیره دیسکو رسیدند. دیویس در مسیر بازگشت نقشه خلیج کوک دیویس را در ساحل لابرادور کشید. گزارش سفرنامه این کشتی در قرن های بعدی به عنوان الگو و راهنمایی برای ناخدای کشتی ها مورد استفاده قرار گرفت. به
نظر می رسد دیویس در سال ۱۵۸۸ هدایت کشتی بلک داگ را در نبرد با ناوگان اسپانیایی آرمادا بر عهده داشته است. او در سال ۱۵۸۹ در سفر به جزایر آزور به جرج کلیفورد، ارل سوم کامبرلند ملحق شد و در سال ۱۵۹۱ هم توماس کاوندیش را در آخرین سفرش همراهی کرد که برای جست وجوی گذرگاه شمال غربی به آنجا می رفتند «به سوی بخش های پنهان آمریکا» (از مدخل غربی). پس از اینکه باقی سفرهای کاوندیش با شکست مواجه شدند، دیویس تلاش کرد تا به تنهایی به تنگه ماژلان برسد، اگرچه شرایط جوی بسیار نامساعد باعث ناموفق بودن این سفر شد، اما ظاهراً دیویس موفق شد تا جزایر فالکلند را در اوت سال ۱۵۹۲ با کشتی دزیره کشف کند. خدمه کشتی او مجبور شدند برای تأمین غذای خود صدها پنگوئن را بکشند، اما گوشتی که آنها ذخیره کرده بودند در منطقه استوا فاسد شد و تنها چهارده نفر از ۷۶ خدمه کشتی در آن سفر زنده ماندند. به نظر می رسد دیویس در سال های ۱۵۹۶ تا ۱۵۹۷ به همراه سر والتر رالی به کادیس و جزایر آزور سفر کرده و هدایت کشتی رالی را بر عهده داشته است؛ او از سال ۱۵۹۸ تا ۱۶۰۰ در سفری از کشور هلند به هند شرقی به عنوان هدایت گر کشتی حضور داشته است؛ آنها از فلاشینگ تا میدلبورگ
به دقت مشغول نقشه کشی و ثبت داده ها و جزئیات جغرافیایی بودند. او به سختی موفق شد در آچه جزایر سوماترا از خیانت و خدعه جان سالم به در ببرد. دیویس در طول سال های ۱۶۰۱ تا ۱۶۰۳ در اولین سفرش به کمپانی هند شرقی بریتانیا، سر جیمز لنکستر را در مقام ناخدا ارشد همراهی کرد. قرار بود در صورتی که سرمایه اولیه سفر دوبرابر شود، دیویس برای این سفر ۵۰۰ پوند دریافت کند (حدوداً برابر با ارزش ۱٫۵ میلیون پوند در سال ۲۰۱۵) و اگر سرمایه تا سه برابر، چهار یا پنج برابر می شد، او ۱۰۰۰ پوند، ۱۵۰۰ و ۲۰۰۰ پوند دریافت می کرد. دیویس قبل از عزیمت به تجار لندن گفته بود که ممکن است در آچه بتواند یک هاندردویت فلفل را می توان در آچه با قیمت چهار ریال هشت ریال در هر صد وزن تهیه کرد در حالی که قیمت اصلی آن ۲۰ ریال بود. پس از بازگشت از سفر لنکستر به دیویس اعتراض کرد که در مورد قیمت و موجود بودن فلفل اطلاعات اشتباه داده است. دیویس که خود را قربانی این موقعیت می دید، در ۵ دسامبر ۱۶۰۴ مجدداً برای هدایت کشتی به همراه سر ادوارد میشلبورن به هند شرقی سفر کرد؛ با وجود انحصار ظاهری تجارت در شرق توسط کمپانی هند شرقی، اما میشلبورن که به شکل غیرقانونی سفر و
تجارت می کرد و جیمز یکم امتیاز سفری را به او داده بود. او در این سفر در جزیره بنتان در نزدیکی سنگاپور، توسط دزدان دریایی ژاپنی که اسیر کرده بود و قایق شکسته شان را دزدیده بود، کشته شد. دزدان دریایی انگلیسی ها را با ارتباط دوستانه شان در طول چند روز فریب داده بودند و آنها را غافلگیر کردند، با شمشیر به آنها حمله و همه را قتل عام کردند. دیویس تقریباً بلافاصله بعد از هجوم آنها کشته شد. قرن ها پس از مرگ او اهمیت نقش شکارچیان نهنگ هلندی باعث شد تا این منطقه در اطراف ساحل غربی گرینلند «استرات دیویس» نام بگیرد که نام آنها برای تنگه بود. اما نام گرینلند برای ارجاع به ساحل شرقی مورد استفاده قرار گرفت که اشتباهاً به عنوان مکانی با نام منطقه شرقی نورس شناخته می شد. آثار منتشر شده. سفرهای اکتشافی دیویس در ناحیه شمالگان توسط ریچار هاکلویت به چاپ رسید و در نقشه جهان او نیز استفاده شد. خود دیویس هم رساله ارزشمندی دربارهٔ دریانوردی با نام "رازهای ملوان" در سال ۱۵۹۴ میلادی منتشر کرد و همچنین یک اثر تئوریک با نام نقشه آب نگاری جهان که در سال ۱۵۹۵ میلادی منتشر شد. گزارش آخرین سفر دیویس توسط میشلبورن در راه بازگشتش به انگلستان در
سال ۱۶۰۶نوشته شد. اختراعات. اختراع او از پشتی و ربع دوگانه (به نام ربع دیویس پس از او) تا مدتها پس از معرفی ربع بازتابی هادلی در بین دریانوردان انگلیسی محبوبیت داشت. زندگی شخصی. دیویس در ۲۹ سپتامبر ۱۵۸۲ با دختری به نام فیث فولفورد ازدواج کرد. او دختر سر جان فولفورد (بخشدار ارشد دوون) دوروتی بورچیر (دختر ارل بث) بود. حاصل ازدواج آنها چهار پسر و یک دختر بود. دیویس در راه بازگشت از سفرش در سال ۱۵۹۲ متوجه شد که همسرش با «مردی خوش سرو زبان» در ارتباط است. همسرش با هم دستی این مرد که جاعل بود، «اتهاماتی دروغین و جعلی» را علیه دیویس طرح ریزی کرد.
خوان گالیندو (Juan Galindo) (زادهٔ ۱۸۰۲ – درگذشتهٔ ۳۰ ژانویه ۱۸۴۰)، فعال سیاسی، انگلیسی-ایرلندی و افسر نظامی و دولتی تحت حکومت لیبرال جمهوری فدرال آمریکای مرکزی بوده است. او نمایندهٔ دولت در مأموریت دیپلماتیک به ایالات متحده آمریکا و انگلستان بود. مسئولیت های او در آمریکای مرکزی به وی اجازه داد تا منطقه را کاوش کرده و ویرانه های مربوط به قوم مایا را بررسی کند. گزارش های حاصل از یافته های وی موجب شد به عنوان یکی از پیشگامان باستان شناسی تمدن مایا شناخته شود. اوایل زندگی. گالیندو در سال ۱۸۰۲ در دوبلین با نام جان گالیندو چشم به جهان گشود. پدرش، فیلمون گالیندو، یک انگلیسی اسپانیایی تبار و مادرش، کاترین گوف، ایرلندی بود. پدر و مادرش هر دو بازیگر بودند و زمانی که مشغول ایفای نقش در تئاتری در باث، سامرست با یکدیگر آشنا شدند. آنها در سال ۱۸۰۱ در دوبلین ازدواج کردند. سال های ابتدایی زندگی وی مبهم بوده و مشخص نیست که او چرا و دقیقاً چه زمانی خانه را برای ورود به جهان جدید ترک کرده است. منابع در مورد مهاجرت وی متفاوت اند، قبل از بیست سالگی او یا به دریاسالار توماس کوکرا پیوسته تا برای استقلال شیلی بجنگد یا همراه عموی خو
د که صاحب مزرعه ای در جامائیکا شده است. نخستین سابقهٔ مشخصی که از اوایل حرفهٔ او در سال ۱۸۲۷ ثبت شده برای زمانی است که به عنوان منشی و مترجم برای کنسولگری بریتانیا در گواتمالا فعالیت می کرد. او در سال ۱۸۲۸ سرپرست بهبود بندر ایزتاپا و همچنین سرگرد در یک گردان هندوراس بود. جمهوری فدرال آمریکای مرکزی. در سال ۱۸۲۹، نیروهای لیبرال به رهبری فرانچسکو مورازان به گواتمالا حمله کردند. گالیندو به نیروهای لیبرال ملحق شد و ارتش مورازان به سرعت انقلاب را به پایانی موفقیت آمیز رساند. مورازان جمهوری فدرال آمریکای مرکزی را بنا نهاد و گالیندو از حمایت مورازان و ماریانو گالوز، رئیس ایالت در گواتمالا برخوردار بود. کنگرهٔ جدید فدرال مدارک تابعیت به گالیندو اعطا کرد و پس از آن او نام خود را به خوان تغییر داد. گالیندو مسئولیت چندین مأموریت نظامی از جمله افسر یک پادگان نظامی در اوموآ، فرماندهٔ بندر تروخیلو و فرماندار نظامی بخش پتن را برای دولت جدید برعهده گرفت. در سال ۱۸۳۴، زمینی به وسعت یک میلیون جریب فرنگی در بخش پتن به او اعطا شد البته به صورت مشروط تا شورش بومیان لاکاندون مایا را خنثی کرده و منطقه را به مدت پنج سال با مستعمراتی
که به دولت گواتمالا وفادار هستند، آرام نگاه دارد. او خیلی زود متوجه شد که مرزبندی میان گواتمالا و هندوراس بریتانیایی مورد مشاجره است و بریتانیایی ها مدعی بودند که زمینی که به تازگی به گالیندو اعطا شده، متعلق به هندوراس بریتانیا بوده است. قطع کننده های بریتانیایی درختان ماهون به صورت خودجوش درختان آن زمین را قطع و گالیندو را ار باارزش ترین دارای خود محروم می کردند. زمانی که مذاکرات با فردریک چتفیلد در هندوراس بریتانیا برای حل این مشکل به شکست انجامید؛ دولت آمریکای مرکزی گالیندو را به عنوان نمایندهٔ مذاکرات مستقیم با افسر کرد تا وزارت خارجه بریتانیا در لندن منصوب کرد. گالیندو در ژانویهٔ ۱۸۳۵ آمریکای مرکزی را ترک کرد و در ابتدا در شهر واشینگتن توقف کرد به این امید که حمایت دولت ایالات متحده برای آرمان های خود علیه دولت بریتانیا را جلب کند. در عوض گالیندو به آنها پیشنهاد ارائهٔ اطلاعاتی در خصوص مسیرهای کانال های امکان پذیر برای عبور در نیکاراگوئه را داد. او با جان فورسایت، وزیر امور خارجه و اندرو جکسون رئیس جمهور وقت در ماه مه سال ۱۸۳۵ ملاقات کرد ولی موفق به جلب حمایت آنها نشد. گالیندو به سمت لندن حرکت کرد و در م
اه اوت به آنجا رسید. او به محض ورود به لندن ملاقاتی با وزیر خارجهٔ بریتانیا، هنری جان تمپل، داشت ولی گفتگوها به شکل مطلوبی ادامه نیافت. در آوریل ۱۸۳۶، هنری جان تمپل تصمیم خود مبنی بر عدم همکاری با گالیندو را گرفته بود و برای این کار بهانهٔ مناسبی نیز ارائه کرد. وی مدعی شد از آنجایی که گالیندو تبعهٔ بریتانیاست بنابراین نمی تواند نمایندهٔ یک دولت خارجی باشد. گالیندو بدون داشتن عنوان مشخصی برای زمینی اعطایی به اودر پتن، قادر به جذب مهاجران نبود. او در عوض از دولت آمریکای مرکزی تقاضای فرصت دیگری کرد و در امتیازی در ساحل ماسکیتو به او اعطا شد. گالیندو در زمانی که هنوز در لندن سکونت داشت، پدر، مادر و دیگر بستگانش را مأمور کرد تا نقل مکان و سکونت گروهی از مستعمره نشین ها را در این ساحل دورافتاده رهبری کنند. این اقدام با شکست مواجه شد؛ مهاجران فاقد تجهیزات و آذوقهٔ لازم بودند و زمانی که به آنجا رسیدند هیچ راهی برای زندگی کردن نیافتند. در همان زمان یعنی در سال ۱۸۳۶ گالیندو به آمریکای مرکزی بازگشت در حالی که پروژهٔ اقامتگاه در ساحل ماسکیتو شکست خورد و پدرش نیز به بریتانیا بازگشت. او همچنین متوجه شد که نفوذ و اثرگذاری س
ابقش در دولت آمریکای مرکزی به طور گسترده ای کاهش یافته است. رژیم لیبرال حاکم بر آمریکای مرکزی از چندین جبهه تحت فشار بود. گالیندو تلاش کرد که دوباره حمایت ها برعلیهٔ خشونت بریتانیایی ها را به دست آورد ولی کوشش او برای جلب توجه ناکام ماند. زمانی که جنگ داخلی آغاز شد، او مجدداً به ارتش تحت فرماندهی ارتشبد لیبرال، ترینیداد کاباناس پیوست. کاباناس توسط نیروهای مشترک هندوراس و نیکاراگوئه در نزدیکی تگوسیگالپا شکست خورد و گالیندو در ۳۰ ژانویه ۱۸۴۰ در این نبرد کشته شد. باستان شناسی مایا. گالیندو به عنوان فرماندار نظامی پتن، مسئولیت سفر اکتشافی به جنوب رودخانهٔ اوسوماسینتا بر عهده گرفت. وی سپس در آوریل ۱۸۳۱ با پیمودن مسیری خشکی به خرابه های تمدن مایا در پالنکه رسید. او برای نگارش گزارشی از سازه های متنوع، رسم پلان و همچنین ترسیم تعدادی از تزئیناتی که با آن مواجه شده بود، یک ماه را صرف جستجو در آن منطقه کرد. پس از یک سال، گزارش های وی توسط روزنامه ادبی لندن و انجمن جغرافیایی در پاریس منتشر شد. گالیندو همچنین مجموعهٔ کوچکی از اشیای مربوط به دوران مایا را به انجمن سلطنتی در لندن تقدیم کرد. گالیندو در سال ۱۸۳۴ توسط دولت آم
ریکای مرکزی برای تحقیق و ارائهٔ گزارش در مورد خرابه ها به کوپان فرستاده شد. او به مدت ده هفته در منطقه کاوش کرد و به نوشتن گزارش و ترسیم یافته های خود پرداخت. او دو گزارش کوتاه برای روزنامه ادبی لندن و انجمن باستانی آمریکا نوشت. گزارش مفصل تری همراه با بیست و شش شکل برای انجمن جغرافیایی در پاریس فرستاده شد و نسخهٔ اصلی آن برای دولت وی ارسال شد با این فرض اشتباه که گزارش منتشر خواهد شد. در عوض آن گزارش بایگانی شد و برای حدود یکصد سال عنوان «گمشده» به آن داده شد تا آن که در سال ۱۹۴۵ کشف و منتشر شد. اگرچه بخش کوچکی از کار او در تمام عمرش محسوب می شود ولی گالیندو ثابت کرد که یک ناظر زیرک و باهوش و یک مذاکره-کنندهٔ مؤثر بوده که لیاقت شناخته شدن به عنوان یکی از نخستین پیشگامان باستان شناسی مایا را دارد. او حدود سی و دو نامه به انجمن جغرافیایی پاریس نوشت و در آنها نظرات و نگرش خود را به اشتراک گذاشت. گالیندو یکی از نخستین کسانی بود که به شباهت نزدیک مردم مایای معاصر و تصاویر حکاکی شده مایاهای باستانی که در میان خرابه ها یافت می شد، اشاره کرد. او به درستی بیان کرد که تمدن اصلی مایا توسط پیشینیان مردم مایای آن دوره به
وجود آمده است. او همچنین نخستین جستجوگری بود که با دقت و احتیاط هیروگلیف مایا را نسخه برداری و آنها را به عنوان یک شکل منحصر به فرد از نوشتار، شناسایی کرد.
گمشده و پیداشده فیلمی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی جف پولاک است. در این فیلم بازیگرانی همچون دیوید اسپید، سوفی مارسو، پاتریک بروئل، آرتی لانگی، میچل وایتفیلد، مارتین شین، کریستین کلمنسون، استل هریس، مارلا گیبس، رز ماری، کارول کوک، میشل کلونی، اور کارادین، جان لاویتس، هل اسپارکس، جیسون استوارت و فرانکی میونیز ایفای نقش کرده اند.
مارک-جوزف ماریون دو فرسن (Marc-Joseph Marion du Fresne) (زادهٔ ۲۲ مه ۱۷۲۴- درگذشتهٔ ۱۲ ژوئن ۱۷۷۲)، ناخدای فرانسوی، کاپیتان شرق هند و کاوشگر بود. ماموریت هایی که در سال ۱۷۷۱ برای پیدا کردن ترا استرالیس فرضی انجام داد به اکتشاف های جغرافیایی مهمی در جنوب اقیانوس هند و اکتشاف های انسان شناسی در تاسمانی و نیوزلند منجر شد. آنها در مقایسه با ماموریت های اروپایی قبلی زمان زیادی در ساحل نیوزلند زندگی کردند. در میانه مأموریت بودند که قبیله نگاره رائوماتی ماریون را به قتل رساندند. یاد او با نام گذاری خلیج ماریون در تاسمانی و همچنین نام گذاری دو کاوشگر اقیانوسی موفق فرانسوی به نام های "ماریون دو فرسن (۱۹۷۲)" و مارسون دو فرسن دو زنده نگه داشته شده است و این دو کاوشگر در خدمت قلمروهای جنوب فرانسه از قبیل جزیره آمستردام، جزیره سنت پل، جزایر کروزت و جزایر کرگولن بودند. اوایل حرفه. در سال ۱۷۲۴ در خانواده سن-مالو که اشراف زاده نبودند اما ثروتمند، مالک کشتی و بازرگان بودند، به دنیا آمد. در نهایت مزرعه لا فرنسه در نزدیکی روستای سنت ژان سون ویلن را به ارث برد و خود را ماریون دو فرسن (یا در مواردی دو فرسن ماریون) نامید. هرگز به ع
نوان دو فرسن شناخته نشد یا امضا نکرد اما این لقب در نیوزلند و تاسمانی واژه بسیار معروفی است. ابتدا در سال ۱۷۴۱ با ۲۲ اسلحه در سفری به خارج از کادیز در سنت اسپریت رفت. ماریون در دوران جنگ جانشینی اتریش به عنوان ناخدا، چند کشتی را هدایت کرد، از جمله پرینس کانتی و چارلز ادوارد استوارت را از اسکاتلند به فرانسه منتقل کرد. در جنگ هفت ساله در عملیات دریایی متعددی شرکت کرد. از فعالیت های او می توان به همراهی الکساندر گای پینجره ستاره شناس برای مشاهده گذر زهره در سال ۱۷۶۱ در اقیانوس هند اشاره نمود. ماریون در ژانویه ۱۷۶۲، زمینی در جزیره موریس گرفت. گرچه در سال های ۱۷۶۴ و ۱۷۶۷ به فرانسه برگشت و در سال ۱۷۶۸ این جزیره را به خانه خود تبدیل کرد. سفر اکتشافاتی ترا آوسترالیس. ماریون در اکتبر ۱۷۷۰ پیر پیوور فرماندور پورت لوئیس را متقاعد کرد دو کشتی در اختیارش بگذارد و او را به مأموریت دوگانه ای در اقیانوس آرام بفرستد. کاوشگر همکار ماریون لوئیس آنتوان دو بوگنویل به تازگی به همراه یک بومی تایهیتی به اسم آتورو از اقیانوس آرام برگشته بود. به ماریون مأموریت دادند آتورو را به سرزمین اش برگرداند و بعد در آب های اقیانوس آرام به دنبال
سرزمین ناشناخته ای در جنوب فرضی بگردد. ماریون برای این هدف دو کشتی ماسکارین و مارکیس دو کستریز در اختیار داشت و در ۱۸ اکتبر ۱۷۷۱ حرکت کرد. ماریون بیشتر ثروت شخصی خود را صرف آماده سازی خدمه ماموریت هایش کرد. امیدوار بود در این سفر، سود قابل توجهی در داد و ستد با جزایر ثروتمند جنوب اقیانوس آرام به دست بیاورد. هیچ کدام از اهداف مأموریت ماریون محقق نشد، آرتورو مدتی بعد از حرکت کشتی بر اثر آبله مرغان درگذشت و سرزمین ناشناختهٔ جنوبی کشف نشد و هیچ سودی از داد و ستد حاصل نگردید. در عوض ماریون ابتدا جزایر شاهزاده ادوارد و بعد جزایر کروزت را قبل از حرکت به سمت نیوزلند و استرالیا کشف کرد. کشتی هایش چند روز در تاسمانی توقف کردند و خلیج ماریون در جنوب شرقی به اسم او نام گذاری شد. او اولین اروپایی بود که با بومیان تاسمانی رو به رو شد. رسیدن به نیوزلند. ماریون در ۲۵ مارس ۱۷۷۲ کوه تاراناکی نیوزلند را رویت کرد و بدون اینکه اطلاع داشته باشد جیمز کوک سه سال قبل اسم اگمونت را برای این کوه انتخاب کرده است آن را پیک ماسکارین نام گذاری کرد. ماه بعد دو کشتی خود را تعمیر کرد و اسکوربوت خود را درمان کرد. سپس در خلیج اسپریت و در بی آو
آیلندز لنگر انداختند. ظاهراً در آغاز روابط شان با قوم مائوری آرام بود. با استفاده از کلمات تاهیتی که از آتورو آموخته بودند و زبان اشاره با آن ها ارتباط برقرار می کردند. با بسیاری از مردم مائوری از جمله ته کائوری (ته کوری) از قبیله نگپوهی ایوی صمیمی شدند. فرانسوی ها باغ سبزیجات فوق العاده ای در جزیره موچورو ایجاد کردند. شصت درصد از دریانوردان فرانسوی دچار اسکوربوت شدند و در بیمارستان کنار ساحل بستری بودند. مائوری ها از آن ها دعوت کردند از پا- مراسم بسیار کمیاب- دیدن کنند و شب همان جا خوابیدند. درعوض مردم مائوری به کشتی دعوت شدند و شب در کشتی خوابیدند. افسران فرانسوی عادت ها و رسوم مردم مائوری را مورد مطالعه قرار دادند که از جمله احوال پرسی، اخلاقیات جنسی، روش های ماهی گیری، نقش زنان، کشتن زندانیان، درست کردن خمیر ریشه سرخس و آدم خواری بود. در این ماه ها دو نفر از مردم مائوری بازداشت شدند. اولی در کشتی مخفی شده بود و یک قمه دزدیده بود. مدت کوتاهی بازداشت شد که دچار ترس و هراس شود و بعداً آزاد شد و به جمع دوستانش برگشت. در مورد بعدی تعدای از مائوری ها شبانه به بیمارستان حمله کردند و تعدادی سلاح و لباس فرمرا دزدی
دند. در حالی که سربازان مهاجمان را تعقیب می کردند، مائوری ها برگشتند و یک لنگر نیز دزدیدند. دو مرد گروگان گرفته شدند تا در قبال اشیای دزدی معاوضه شوند. یکی از آن ها به مشارکت در دزدی اعتراف کرد اما ته کوری را نیز به مشارکت متهم کرد. ماریون این گروه را پیدا کرد و دستور آزادی آن ها را صادر کرد. بعدها گروه مسلحی از مائوری ها به فرانسوی ها نزدیک شدند تا با آن ها مبارزه کنند اما فرانسوی ها با شناختی که از آن ها داشتند با هدیه دادن به مائوری ها به صلح رسیدند. قتل و انتقام. هیچ شاهد فرانسوی در جریان قتل ماریون زنده نماند و گروهش مدتی بعد از سرنوشت وی باخبر شدند. دو افسر فرانسوی به نام-های ژان روکس و دِ کلمور دو گزارشی در مورد قتل ماریون نوشتند. در شب ۹ ژوئن ۱۷۷۲ نگهبانان فرانسوی در بیمارستان شش مائوری را در حال پرسه زدن دیدند. صبح متوجه شدند مائوری ها اطراف اردوگاه دوم، جایی که فرانسوی ها دکل می ساختند، هم پرسه می زدند. مائوری ها فردا به عنوان هدیه ماهی آوردند. روکس گفت مردم مائوری از دیدن تفنگی که روی چادرش نصب کرده بود تعجب کردند. روکس متوجه شد مهمان با دقت به سلاح ها و طرز کارشان و همچنین پدافند اردوگاه نگاه می ک
رد و نسبت به انگیزه های او مشکوک شد. مائوری درخواست کرد نحوه کار سلاح را ببیند و روکس به سگی شلیک کرد. مائوری ها آن شب اطراف جزیره موچورو و در نزدیکی بیمارستان پرسه می زدند و با نزدیک شدن نگهبان ها فرار کردند. کاپیتان دو کلمو در مورد رفتارهای مشکوک به ماریون هشدار داد اما ماریون توجهی به حرف های کاپیتان نکرد. ماریون و ۲۶ نفر از افرادش کشته شدند. کشته شدگان عصر روز ۱۲ ژوئن ۱۷۷۲ ماریون و ۱۲ دریانورد مسلح به روستای ته کوری رفتند و سوار قایق شدند تا در منطقه مورد علاقهٔ شان ماهی گیری کنند. شامل وادریکورت و پیر لو (داوطلب)، توما بالو از وان، پیر موکلق (ناخدا دوم) از سنت مالو، لویی منژه (سکاندور) از لورینت، ونسان کرنر از پورت لویی، مارک لو گرف از لورین، مارک لو کوق از آوری، ژان مستیک از پلووینر، پیر کایوش از لانگیدیک و متوران دومالان از هیلیون می شدند. آن شب ۴۰۰ مائوری مسلح به اردوگاه بیمارستان حمله کردند اما با تهدید سلاح های متعدد متوقف شدند. به افرادش دستور آتش بس داد و متوجه شد کاملاً اتفاقی از قتل عام در خواب نجات یافته اند. یک فرمانده به را گفت ته کوری ماریون را به قتل رسانده است. در همین زمان قایق های نجات پ
ر از دریانوردان فرانسوی با خبر کشته شدن ماریون و دریانوردان رسیدند. یک بازمانده که نجات یافته بود تعریف کرد مائوری آن ها را به مسیری هدایت کرد که سربازان به آن ها حمله کردند و بقیه دریانوردان را به قتل رساندند. روزهای بعد فرانسوی ها آماج حملات بی وقفه قرار گرفتند. روز بعد ۱۲۰۰ مائوری با فرماندهی ته کوری فرانسوی ها را محاصره کردند. وقتی نزدیک شدند روکس دستور داد به ته کوری شلیک کنند. بعد نیروهای کمکی مائوری بیشتر شدند. فرانسوی ها تصمیم گرفتند اردوگاه بیمارستان را ترک کنند. بعد مائوری ها تمام ابزارشان را دزدیند و اردوگاه را به آتش کشیدند. به اندازه ای نزدیک بودند که فرانسوی ها می توانستند، ببیند لباس های ماریون و دریانوردان متوفی را به تن دارند. فرانسوی ها به جزیره موچورا عقب نشینی کردند. آن شب مائوری ها دوباره به اردوگاه حمله کردند و این بار فرانسوی ها به آن ها شلیک کردند. روز بعد مائوری های بیشتری از راه رسیدند و نیروهای آن ها به ۱۵۰۰ نفر افزایش یافت. فرانسوی ها با ۲۶ دریانورد مسلح به سمت آن ها شلیک کردند و مائوری ها به منطقه ته کوری فرار کردند. فرانسوی ها به ته کوری حمله نمودند و به مدافعان که آن ها را نیزه
باران می کردند، شلیک کردند. بازمانده ها سوار قایق شدند و گریختند. ۲۵۰ مائوری از جمله پنج فرمانده در این نبرد کشته شدند. و تعداد زیادی از فرانسوی ها زخمی شدند. روکس، ژولین مری کروزت و امبروز برنارد مری لو کلمور متحد شدند و در مدت یک ماه با آماده سازی کشتی ها برای خروج، از مائوری ها انتقام گرفتند. روکس یک ماه بعد در ۷ ژوئیه منطقه متروکه ته کوری را جستجو کرد و سر پخته شده یک دریانورد را روی نیزه و همچنین استخوان های انسانی را نزدیک آتش پیدا کرد. فرانسوی ها ۱۲ ژوئیه ۱۷۷۲ آنجا را ترک کردند. فرانسوی ها یک بطری در وایپوآ در موچورو به خاک سپردند که حاوی نشان فرانسه و اعلامیه رسمی تملک تمام کشور با نام «فرانس استرالیا» بود. گرچه داستان مرگ ماریون به صورت کتبی و شفاهی همه جا چرخید و نیوزلند به عنوان سرزمینی خطرناک و نامناسبی برای استعمار بدنام شد و مفهوم مردم جزایر اقیانوس آرام در اروپا را به عنوان وحشی نیک به چالش کشید. انگیزه های احتمالی برای قتل. دلایل احتمالی زیادی برای این قتل عام وجود دارد از جمله اینکه فرمانده ته کوری ماریون را تهدیدی برای اختیارات خودش قلمداد کرد یا اینکه ته کوری به تأثیرات اقتصادی فراهم کردن غ