Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ش باکتری ضعیف شده روی خوکچهٔ هندی، خرگوش، و کبوتر به همان نتیجه رسید که. والدمار هافکین در ۱۸ ژوئیه ۱۸۹۲ باکتری ضعیف شده را به خود تزریق کرد. او چند روز تب کرد، ولی کاملاً بهبود پیدا کرد. پس از آن اینکار را روی سه نفر از دوستان روس خود انجام داد و همگی علائم همانندی نشان دادند. هنگامی که در سال ۱۸۹۳ سفیر آن هنگام بریتانیا در پاریس و نایب السلطنه پیشین هند از کار هافکین آگاه شد و به او پیشنهاد کرد به بنگال برود. هافکین نخستین بار در ۱۸۹۳ به هند رفت. اما آزمایش واکسن وبا به مشکل خورد؛ زیرا نخستین واکسن وبای او نیاز به دو نوبت تزریق با فاصله یک هفته ای داشت و پیدا کردن افراد برای تزریق دوم، دشوار بود. همچنین پیدا کردن کانون عفون کار سختی بود. اما مبتلا نشدن کسانی که کامل واکسن زده بودند نشان از کارامدی واکسن داشت. والدمار هافکین در بهار ۱۸۹۴ برای بار دوم به هند و شهر کلکته در ایالت بنگال رفت و چون فصل بهار بود وبا در این شهر بیداد می کرد. اما از همان آغاز ورود، مردم هند و برخی نهادهای پزشکی به او سوءظن داشتند. زیر هافکین نه پزشک بلکه جانورشناس روس یهودی بود و در آن هنگام، میکروب شناسی مبحثی پرمناقشه در جهان بود.
از سوی دیگر، برنامه های پزشکی دستوری دولت بریتانیا مردم هند را بی اعتماد کرده و برای بسیاری، واکسیناسیون چیزی ناشناخته بود. حل هافکین برای جلب اعتماد، با پزشکان و دستیاران هندی کار کرد و برای اثبات بی خطر بودن واکسن، در برابر همگان به خودش واکسن زد. اینکار مؤثر بود و مردم برای واکسن زدن، صف کشیدند. صاحبان مزارع چای در آسام از او دعوت کردند برای واکسینه کردن کارگرانشان به آنجا برود. هافکین کارآزمایی های گسترده ای را روی کارگران مزرعه انجام داد؛ ولی در پاییز ۱۸۹۵ به مالاریا مبتلا شد و مجبور شد برای بهبود به بریتانیا برود. او تا آن پیش از ترک هند، به نزدیک به ۴۲ هزار نفر واکسن وبا زده بود. هنگامی که هافکین در سال ۱۸۹۶ به هند بازگشت تلاش کرد که علاوه بر مصونیت در برابر ابتلا به وبا از مرگ بیماران نیز بکاهد، تصمیم داشت یک فرمول دووجهی را که برای رفع این نقص آماده کرده بود آزمایش کند؛ ولی در بمبئی مشکل فوری تری به وجود آمد که هافکین را برای همیشه از وبا دور کرد. طاعون. سومین همه گیری جهانی طاعون در سال ۱۸۹۴ از یون نان چین آغاز شد. این بیماری از طریق هنگ کنگ به بمبئی رسید. نخستین مورد طاعون در بمبئی در سپتامبر ۱۸۹۶
در یک اسکله این شهر پیدا شد. اما دولت بریتانیا به دلیل اهمیت تجاری این بندر، در آغاز تلاش کرد شدت همه گیری را کم اهمیت جلوه دهد. هافکین در تلاش بود که برای مبارزه با طاعون کاری کند اما نظام بهداشتی وقت نظریات اورا نپذیرفت. بیماری به سرعت در زاغه های پرجمعیت بمبئی پخش شد. آقاخان و هافکین. آقاخان سوم امام اسماعیلیان جهان در آن زمان در بمبئی زندگی می کرد و شخصی بود آگاه از دانش مدرن. او شخصاً با هافکین صحبت کرده و متعهد شد که از برنامه های هافکین حمایت همه جانبه می کند. آقاخان یکی از قصرهای خود را در اختیار هافکین گذاشت و شخصاً از نخستین کسانی بود که از واکسین هافکین استفاده کرده و به برای پیروان خود ابلاغ کرد که باید از الگوی او پیروی نموده و واکسن تلقیحی هافکین را بپذیرند. این روش آقاخان و هافکین نتیجه مثبت داشت و به زودی آمار بهبود یافته گان در میان اسماعیلیان افزایش و شمار مبتلایان به طاعون کاهش پیدا کرد. هافکین به مدت دوسال در کاخ آقاخان به کارهای خود ادمه داد و سرانجام دولت هند متقاعد شد که برنامه های او مؤثر است و آن را در چوکات یک قرارداد رسمی پذیرفت. کشف واکسن. هافکیندر بمبئی و در یک آزمایشگاه کوچک و د
ستیارانی آموزش ندیده، به ساخت واکسن پرداخت. در دسامبر ۱۸۹۶ هافکین با آزمایش واکسن خود روی خرگوش توانست واکسن طاعون را بیابد. او در ۱۰ ژانویه سال ۱۸۹۷ واکسن را به خودش تزریق کرد. در آغاز دچار تب شدید شد ولی پس از چند روز حالش خوب شد. آزمایش موفقیت آمیز واکسن روی زندانیان یک زندان باعث باعث تسریع تولید و آزمایش واکسن شد و هافکین از آزمایشگاه کوچک به یک خانه متعلق به دولت و سپس به یک عمارت بزرگ کاخ مربوط به آقاخان منتقل شد. گفتنی است که حمایت آقاخان سوم در پیشبرد کار هافکین نقش به سزای داشته است چون دولت وقت به پیشنهادهای هافکین نه تنها که بی توجه بود بلکه موانع و مشکلاتی را نیز ایجاد کرده بودند. در عرض یک سال صدها هزار نفر از واکسن هافکین استفاده کردند و از بیماری نجات یافتند. به دنبال این پیروزی، ملکه ویکتوریا به او لقب شوالیه داد و هافکین در دسامبر ۱۹۰۱ رئیس آزمایشگاه پژوهش های طاعون در خانه دولت در محله پارِل در بمبئی شد. در این خانه، او امکانات تازه و ۵۳ کارمند در اختیار داشت. افول. در مارس ۱۹۰۲ در روستای مولکووال در پنجاب، ۱۹ نفر پس از واکسن کزاز هافکین جان خود را از دست دادند. حال ۸۸ نفر دیگر که آن روز وا
کسن زده بودند خوب بود. شواهد مربوط به ترکیب مهلک شیشه ۵۳N بود که ۴۱ روز پیش در آزمایشگاه پارل تهیه شده بود. دولت هند کمیته ای را مأمور بررسی کرد. آنها پی بردند هافکین روش استریل کردن واکسن طاعون را تغییر داده و به جای اسید کربولیک (فنول) از حرارت استفاده کرده بود تا سرعت تولید را بالا ببرد. در سال ۱۹۰۲ این کمیته نتیجه گرفت شیشه ۵۳N در آزمایشگاه هافکین در پارل آلوده بوده است. هافکین از مدیریت آزمایشگاه طاعون برکنار و از خدمت در دولت هند منفصل شد. این موضوع باعث بدنامی هافکین شد؛ بنابراین او هند را ترک کرد و به لندن رفت. وی در آنجا برای اعاده حیثیت خود تلاش کرد. در سال ۱۹۰۶ دولت هند در گزارش نهایی خود، هافکین را مقصر شناخت. پزشکان دیگری چون دبلیو. جی. سیمپسون و رونالد راس تلاش کردند با استدلال های پزشکی، هافکین را تبرئه کنند. با تلاش این دو، پارلمان بریتانیا در جریان موضوع قرار گرفت و در نوامبر ۱۹۰۷ از هافکین رفع اتهام شد. دولت بریتانیا انفصال هافکین از کار در دولت هند را مرخصی محسوب کرد و او را ریاست آزمایشگاه زیست شناسی کلکته گماشت. اما او از هرگونه کارآزمایی منع شد و فقط می توانست پژوهش نظری انجام دهد. او با
رها از دولت هند درخواست آزمایش یک واکسن تازه با میکروب کشته شده را داد. اما دولت هند، درخواست او را رد کرد. پایان عمر. هافکین در سال ۱۹۱۴ از خدمت در دولت هند بازنشسته شد و به فرانسه رفت. او باقی عمر خود را وقف دین یهودیت کرد. او گرایش بنیادگرایانه پیدا کرد و بنیادی را برای گسترش تعالیم یهودی در اروپای شرقی بنیان گذاشت. هافکین هرگز ازدواج نکرد و سال های پایانی عمر خود را در تنهایی در لوزان سوئیس زندگی کرد.
«ما راه پایین را می رویم» ترانه ای از گروه راک ایسلندی کالیو است که به عنوان دومین تک آهنگ برای اولین آلبوم استودیویی شان "A/B" توسط الکترا رکوردز و آتلانتیک رکوردز منتشر شد.
کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه علامه طباطبائی یا به اختصار، کتابخانه مرکزی دانشگاه علامه، یکی از کتابخانهٔ های دانشگاهیِ ایران و از زیر مجموعه های دانشگاه علامه طباطبائی است. این کتابخانه غنی ترین کتابخانه کشور در حوزه علوم انسانی و اجتماعی است. شالودهِ این کتابخانه در سال ۱۳۶۴ با مجموعه ای از کتاب هایی از منابع فارسی و غیر فارسی و مرتبط با علوم انسانی و علوم اجتماعی شکل گرفت. بر اساس مصوبه سال ۱۳۶۸، کتابخانه مرکزی با توجه به رسالت آموزشی و پژوهشی خود، موظف است با کتابخانه های هر دانشکده این دانشگاه، ارتباط و همکاری نیمه متمرکزی داشته باشد. هدف اصلی این کتابخانه، گردآوری منابع علمی و آموزشی و اشاعهٔ اطلاعات در جهت تقویت برنامه های آموزشی و پژوهشی تعریف شده است. منابع کتابخانه. کتابخانه مرکزی دانشگاه علامه دارای بیش از ۷۰ هزار ۴۰۰ جلد کتاب چاپی فارسی و عربی است. این کتابخانه همچنین بیش از ۳۶ هزار ۴۵۰ جلد کتاب لاتین، و بیش از ۲۰ هزار جلد پایان نامه و رساله فارسی و لاتین، طرح تحقیقاتی دارد. از دیگر منابعی که به غنی بودن این کتابخانه می افزاید، دارا بودن بیش از ۲۸۰ هزار شیء دیجیتالی (کتاب، مقاله، پایان نامه،
رساله، طرح تحقیقاتی، مواد دیداری و شنیداری، استاندارد و اشیای دیگر) و بیش از ۲۰ هزار جلد کتاب اهدایی و بیش از ۱۲۵۰ جلد کتاب کودک است. بخش های کتابخانه. کتابخانه مرکزی و مرکز اسناد دانشگاه علامه طباطبائی دارای بخش های متعددی است. برخی از مهم ترین این بخش ها عبارتند از: فراگیری کرونا. در زمان شیوع بیماری کرونا، امکان دسترسی الکترونیکی به خدمات کتابخانه مرکزی دانشگاه علامه فراهم شد.
آنارشیسم یا سوسیالیسم؟ کتابی از جوزف استالین، رهبر اتحاد جماهیر شوروی که آن را در بین سال های ۱۹۰۶ تا ۱۹۰۷ نگاشته است. این کتاب درصدد تحلیل اندیشهٔ آنارشیسم براساس روش های مارکسیستی است. آشنایی با کتاب. نگارش این اثر پس از شکست انقلاب ۱۹۰۵ و علیه آنارشیست هایی انجام شد که در آن زمان در روسیه و منطقه قفقاز هواداران زیادی داشتند و علیه مارکسیست ها فعالیت می کردند. متفکرانی چون پیتر کروپوتکین، لئو تولستوی و میخائیل باکونین رهبران فکری و سیاسی آنارشیست های روسی بودند.این کتاب درواقع مجموعه مقاله هایی است که استالین آن ها را بین سال های ۱۹۰۶ تا ۱۹۰۷ در روزنامه بلشویکی «زندگی ما» و به زبان گرجی به چاپ رساند و بعدها پس از انقلاب به صورت کتاب درآمد.به اعتقاد استالین آنارشیست ها هیچ پایگاهی بین کارگران ندارند و موفقیت آن ها بیشتر بین طبقات فرادست بوده است.
تیپ کاغذ عنوان گروهی از ساکنان گتو ویلنا بود که با پنهان کردن انبوهی از اقلام فرهنگی یهودیان در YIVO (مؤسسه علمی ییدیش)، آن ها را از ویرانی یا دزدیده شدن توسط آلمان نازی نجات داد. این گروه در سال ۱۹۴۲ تأسیس و به سرپرستی آبراهام ساتزکور و شمرکه کاچرگینسکی، کتاب ها، نقاشی ها و مجسمه ها را پنهان از چشم محافظان نازی قاچاق کرده و در مناطق مختلف گتو و اطراف آن پنهان می کردند. پس از برچیده شدن گتو، اعضای بازمانده این گروه برای پیوستن به پارتیزان های یهودی فرار کردند و سرانجام پس از آزادی شهر توسط نیروهای شوروی به ویلنا بازگشتند. آثار بازیابی شده برای تأسیس موزه یهودیان ویلنا مورد استفاده قرار گرفتند و سپس به صورت قاچاق به ایالات متحده منتقل شدند؛ جایی که در آن YIVO در طی دهه ۱۹۴۰ دوباره مستقر شد. کشف مخازن پنهان شده در اوایل دهه ۱۹۹۰ در ویلنا ادامه یافت. با وجود خساراتی در دوران نازی و شوروی، ۴۰–۳۰ درصد از بایگانی YIVO حفظ شد، و اکنون «بزرگترین مجموعه مطالب مربوط به زندگی یهودیان در اروپای شرقی موجود در جهان است». مؤسسه علمی ییدیش و تیپ. پیش از جنگ جهانی دوم، شهر ویلنیوس (ویلنا) قطب فعالیت و یادگیری یهودیان بود، تا
جایی که به «اورشلیم لیتوانی» لقب گرفت. این شهر به عنوان جایگاه اصلی سنت یهود و فرهنگ ییدیش دیده می شد و خانه YIVO بود؛ سازمانی که در سال ۱۹۲۵ برای حفظ و ترویج فرهنگ ییدیش تأسیس شد. YIVO مستقر در منطقه پوئولانکا، بایگانی گسترده ای از آثار به زبان ییدیش و سایر کتاب های مربوط به فرهنگ و تاریخ یهود را در مقر خود نگهداری می کرد. با تصرف ویلنا توسط نیروهای شوروی در ۱۹ سپتامبر ۱۹۳۹، این سازمان نخست در اختیار نیروهای شوروی قرار گرفت، سپس اجازه داده شد به شکل مستقل تحت نظارت لیتوانیایی ها فعالیت داشته باشد، و در ژوئن ۱۹۴۰ سرانجام توسط مؤسسه مطالعات لیتوانیایی که از سوی شوروی پشتیبانی می شد، جذب شود. علی رغم این تغییرات، بایگانی YIVO دست نخورده باقی ماند و با افزودن کتاب هایی که صاحبان آنها در اثر جنگ فرار کرده بودند، از برخی جهات گسترش یافت. با آغاز عملیات بارباروسا در سال ۱۹۴۱، نیروهای نازی به درون سرزمین های اشغالی شوروی پیشروی کردند و ویلنا را در ۲۴ ژوئن تصرف کردند. اندکی بعد دکتر یوهانس پوهل، نماینده "رایخس لایتر روزنبرگ تاسکفورس" (RRT) - سازمان نازی که وظیفه دزدیدن یا نابودی اموال فرهنگی یهودیان را بر عهده داشت -
برای بررسی بایگانی ها وارد ویلنا شد. وی دستور داد که ویلنا به عنوان یک مرکز جمع آوری مرکزی برای منطقه در نظر گرفته شود، و در آن نه تنها بایگانی های YIVO و سایر موسسات ویلنا، بلکه مجموعه های خصوصی از کاوناس، شولی، ماریامپوله، والوژین و شهرهای دیگر نیز گرد آورده شوند. نازی ها سپس در سال ۱۹۴۲ دفتر مرتب سازی آثار را تأسیس کردند تا از میان آثار بدست آمده، اقلام با کیفیت بالا را انتخاب کرده و به مؤسسه پژوهش روی مسئله یهود بفرستند: بقیه آثار می بایست خرد شوند. طبق دستورهای داده شده به RRT، تا بیشینه ۳۰ درصد از کارها با کیفیت بالا می توانستند باقی بمانند. برای اطمینان از انتخاب آثار مناسب، زندانیان یهودی گتو، عمدتاً افرادی که با YIVO کار کرده بودند، برای انجام کارهای مرتب سازی انتخاب شدند. این کارگران شامل زلیگ کالمانوویچ، اوما اولکنیکی، آبراهام ساتزکور، شمرکه کاچرگینسکی و خیکل لونسکی بودند. این حقیقت که بایگانی های YIVO و مطالب مرتبط با آن به سوی نیستی می رفتند برای این کارگران به شدت دلهره آور بود. هرمان کروک در دفتر خاطرات خود می نویسد که آنها «اشک می ریختند … YIVO در حال مرگ است. گور دسته جمعیش [نیز] کارخانه باز
یافت کاغذ است». کارگران با نام مستعار «تیپ کاغذ»، به سرپرستی ساتزکور و کاچرگینسکی، خرابکاری در برنامه های RRT را آغاز کردند. این تیپ در ابتدا تنها اقدام به مقاومت بدون خشونت با خودداری از کار، و خواندن کتاب ها با صدای بلند به جای از میان بردن آن ها، کردند - بعدها کاچرگینسکی و ساتزکور جلدهای شعرهایی را که به جای انجام کارهای مرتب سازی سروده بودند ، منتشر کردند. آن ها سپس، اقدام به قاچاق آثار به مکان های امن کردند. آن ها برخی از کتاب ها را هنگام بازگشت به خانه از دفتر مرتب سازی قاچاقی به خانه خود می بردند و در انبارهای داخل خانه ها، سنگرها و محفظه های مخفی در گتو پنهان می کردند؛ برخی دیگر به غیر یهودیان قابل اعتماد بیرون از گتو، از جمله کتابدار اونا شیمایته، تحویل داده می شدند، یا در اتاق زیر شیروانی ساختمان YIVO پنهان می شدند؛ جایی که به عنوان نقطه قاچاق سلاح برای مقاومت های مسلحانه نیز عمل می کرد. کتابچه های راهنمای نظامی، عمدتاً روسی، نیز شناسایی و به پارتیزان های یهودی در گتو ویلنا قاچاق می شد. با برچیده شدن گتو در سپتامبر ۱۹۴۳، کار فوری تیپ کاغذ به پایان رسید. بسیاری از اعضا توسط نازی ها کشته شدند، اما سات
زکور و کاچرگینسکی موفق به فرار شدند و در میان پارتیزان های یهودی پنهان شدند. بازیابی آثار پنهان شده. پس از سقوط ویلنا از زیر حاکمیت نازی ها در ۱۳ ژوئیه ۱۹۴۴، ساتزکور به همراه یوستاس پالکیس به شهر بازگشت. این گروه به سرعت با عضویت کاچرگینسکی و ابا کوونر موزه یهودیان را در ۲۶ ژوئیه افتتاح کردند و آغاز به عضوگیری از هر کسی برای یافتن آثار پنهان شده کردند. نتایج آغازین متفاوت بودند: ساختمان YIVO با بمباران نابود شده بود و بزرگترین پنهانگاه در گتو ویلنا کمی پیش از عقب نشینی و سوزانده شدن توسط نیروهای آلمانی کشف شد. بسیاری از مخازن دیگر باقی مانده بودند و محلیانی که یهودیان به آنها آثاری برای پنهان کردن داده بودند به سرعت برای بازگرداندن آنها وارد شدند. اکتشافات اولیه شامل دفترچه خاطرات دست نویس تئودور هرتسل، تندیسی از داوود توسط مارک آنتوکولسکی و نامه های شولوم علیخم، ایتزاک لیب پرتز و بسیاری دیگر بود. کار اکتشافی آن ها به سرعت و با هیجان بسیار از سوی جوامع یهودی بازمانده از اروپای شرقی پیش رفت. بازگشت ساتزکور به روسیه در سال ۱۹۴۴ و به دنبال آن کوونر به فلسطین، کاچرگینسکی را مسئول پروژه موزه و بازیابی کرد. اگرچه م
وزه در ظاهر توسط مقامات لیتوانیایی و شوروی پشتیبانی می شد، اما آنها منابع کمی را فراهم کردند، بودجه ای به برگزارکنندگان پروژه اختصاص داده نشد، و تنها ساختمانی سوخته درون گتو سابق را به عنوان مقر به آنها دادند. پس از پایان جنگ در سال ۱۹۴۵، مشخص شد که کار داوطلبان با اولویت های مقامات اتحاد جماهیر شوروی سازگاری ندارد؛ آن ها ۳۰ تن از مدارک و اسناد YIVO را سوزاندند، و با این خواسته که هرگونه کتابی که قرار بود در معرض دید عمومی قرار گیرد نخست می بایست توسط یک سانسورچی بازبینی شود؛ از بازگرداندن آثار فرستاده شده خودداری کردند. بر این اساس، کاچرگینسکی و دیگران آماده شدند که این مجموعه را دوباره قاچاق کنند - این بار به ایالات متحده، جایی که YIVO دفتر جدید خود را تأسیس کرده بود. داوطلبان کتاب ها را آن سوی مرز به لهستان بردند و از بریخا برای انتقال آنها به اروپای غیر شوروی کمک گرفتند. از آنجا بسیاری از مدارک به نیویورک رفتند. ساتزکور مقداری از آن ها را نگه داشت، که بعدها به کتابخانه ملی اسرائیل داده شدند. موزه سرانجام توسط کاگ ب در سال ۱۹۴۹ تعطیل شد ؛ برخی از مدارک باقیمانده از میان رفت، در حالی که باقیمانده به بایگانی
دولتی مرکزی لیتوانی، موزه دولتی یهود ویلنا گائون و کتابخانه ملی لیتوانی منتقل شدند. پس از سقوط اتحاد جماهیر شوروی، YIVO توانست با دولت لیتوانی مذاکره کند تا از حدود ۱۰۰٬۰۰۰ صفحه از این مدارک نسخه برداری کند. یک بایگانی دیگر، شامل ۱۵۰٬۰۰۰ سند، در سال ۱۹۹۱ پیدا شد که پیشتر توسط آنتاناس اولپیس در یک کلیسا پنهان شده بود. در کل، تخمین زده می شود که این تیپ ۳۰–۴۰ درصد از بایگانی های YIVO را نجات داده باشد. آثار اضافی - آثاری که به جای پنهان شدن توسط تیپ، مصادره شده بودند - در سال ۱۹۵۴ در ساختمان یک بانک سابق در وین کشف شد و به YIVO بازگردانده شد.
فیل یوتزی (؛ – ) کارگردان فیلم و فیلم بردار اهل آلمان بود.
تکامل دنیای ژوراسیک () یک بازی ویدئویی است که توسط فرونتیر دولوپنمتز توسعه یافته و منتشر شده است. این بازی بر پایهٔ فیلم ۲۰۱۵ "دنیای ژوراسیک" ساخته شده و در ۱۲ ژوئن ۲۰۱۸ برای مایکروسافت ویندوز، پلی استیشن ۴ و اکس باکس وان منتشر شد.
کلیسای ارتدکس بلغارستان () یا قانوناً پاتریارک نشین بلغارستان (به )، یک قلمرو قضایی خودمختار ارتدکس شرقی است. این کلیسا کهن ترین کلیسای ارتدکس اسلاوی است و دارای حدود ۶ میلیون عضو در بلغارستان و بین ۱٫۵ تا ۲ میلیون عضو در تعدادی از کشورهای اروپایی، آمریکا، استرالیا، نیوزیلند و آسیا است. این کلیسا در سال ۱۹۴۵ توسط پاتریارک نشین قسطنطنیه به عنوان خودمختار شناخته شد.
آخرین تور در جهان سومین آلبوم استودیویی انفرادی و به طورکلی چهارمین آلبوم از رپر و خواننده اهل پورتوریکو بد بانی است. این آلبوم در ۲۷ نوامبر ۲۰۲۰ توسط ریمز اینترتنمنت منتشر شد. این اثر به نخستین آلبوم به طور کامل اسپانیایی زبان تبدیل شد که در صدر جدول "بیلبورد" ۲۰۰ قرار می گیرد. همچنین تک آهنگ لید آلبوم با عنوان «داکیتی» به صدر جدول ۲۰۰ آهنگ جهانی "بیلبورد" رسید.
کلیسای یونان (به یونانی: Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος) یک کلیسای خودمختار و شاخه ای از کلیسای ارتدکس یونانی است. قلمرو متعارف آن تا پیش از جنگ های بالکان در سال های ۱۹۱۲–۱۹۱۳ به مرزهای یونان قدیم محدود می شد و سرزمین های جدید یونان (کرت و دودکانسا) تحت کنترل پاتریارک نشین قسطنطنیه بود؛ با این حال با توافقی بین کلیساهای آتن و قسطنطنیه، سرزمین های جدید عملاً به عنوان بخشی از کلیسای یونان اداره می شوند. پیشوای کلیسای یونان اسقف اعظم آتن و کل یونان نام دارد.
وی چن-یانگ (انگلیسی: Wei Chen-yang؛ متولد ۲۳ فوریه ۱۹۹۲ در شهرستان نانتو) یک تکواندوکار بازنشسته تایوانی است. او در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۲ در دسته ۵۸ کیلوگرم شرکت کرد. در مرحله مقدماتی له هوین چائو را شکست داد ولی در مرحله یک چهارم نهایی توسط الکسی دنیسنکو حذف شد. وی در سال ۲۰۱۴ از تکواندو بازنشسته شد.
خوشی فیلمی است محصول سال ۲۰۰۸ و به کارگردانی تریویکرام سرینواس است. در این فیلم بازیگرانی همچون پاوان کالیان، ایلیانا دی کروز، پارواتی ملتون، کامالینی موکرجی، موکش ریشی، پراکاش راج و ماکاراند دشپانده ایفای نقش کرده اند.
اثر رومن ، که به نام لئو ورومن نامگذاری شده است ، با جذب پروتئین در سطح توسط پروتئین های سرم خون به نمایش گذاشته می شود. پروتئین هایی با تحرک بالا معمولاً ابتدا می رسند و به مرور با پروتئین هایی که تحرک کمتری و واکنش پذیری بیشتری به سطح دارند ،جایگزین می شوند. یک نمونه معمول از این موارد زمانی اتفاق می افتد که فیبرینوژن پروتئین های جذب شده قبلی را بر روی سطح بیوپلیمر جابجا می کند و بعداً با کینینوژن با وزن مولکولی بالا جایگزین می شود. این روند در فضاهای باریک به تأخیر می افتد و در سطوح آبگریز ، فیبرینوژن معمولاً جابجا نمی شود. در شرایط راکد رسوب اولیه پروتئین در متوالی صورت می گیرد: آلبومین . گلوبولین فیبرینوژن فیبرونکتین عامل XII و HMWK .
گیرنده های گلوتامات متابوتروپیک یا mGluRs، نوعی گیرنده گلوتامات هستند که از طریق فرایند متابوتروپیک غیر مستقیم فعال می شوند. آنها از اعضای خانواده Cی گیرنده های همراه با پروتئین G یا GPCR هستند. مانند تمام گیرنده های گلوتامات، mGluRها نیز به گلوتامات متصل می شوند. از لحاظ بیوشیمیایی گلوتامات در دستهٔ اسید آمینه ای قرار می گیرد و در بدن به عنوان یک انتقال دهنده عصبی تحریکی عمل می کند. عملکرد و ساختار. mGluRها عملکردهای مختلفی را در سیستم عصبی مرکزی و محیطی انجام می دهند: به عنوان مثال، آنها در یادگیری، حافظه، اضطراب و درک درد نقش دارند. این گیرنده ها در سلولهای عصبی پیش سیناپسی و پس سیناپسی در سیناپس های هیپوکامپ، مخچه، و قشر مخ و همچنین سایر قسمتهای مغز و بافتهای محیطی یافت می شوند. مانند سایر گیرنده های متابوتروپیک، mGluRها دارای هفت دومین غشایی هستند که عرض غشای سلول را طی می کنند. برخلاف گیرنده های یونوتروپیک، گیرنده های گلوتامات متابوتروپیک کانال های یونی نیستند. در عوض، آنها آبشارهای بیوشیمیایی را فعال کرده و منجر به تغییر پروتئین های دیگر مانند کانال های یونی می شوند. این می تواند منجر به تغییر در تحریک
پذیری سیناپس شود، برای مثال با مهار پیش سیناپسی انتقال عصبی، یا تعدیل و حتی القای پاسخ های پس سیناپسی.
خواهرکشی () به عمل کشتن خواهر خود گفته می شود. تعدادی از نمونه های خواهرکشی و برادرکشی در دوران نوجوانی و حتی دوران قبل از نوجوانی وجود دارد. این عمل جایی که رقابت هم نیایی وجود دارد، اتفاق می افتد و باعث پرخاشگری جسمی خارج از کنترل شده و منجر به مرگ یکی از آنها می شود؛ به خصوص هنگامی که سلاح قدرتمندی در دسترس آنها است یا یکی از آنها به مراتب بزرگتر از دیگری بوده و به اشتباه خود را قوی تر ارزیابی می کند.
زوج فیلمی است محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی پراون گاندهی است. در این فیلم بازیگرانی همچون پراشانت، سیمران، ویجایاکومار، نثار، سریویدیا، آمبیکا، تریشا، رامش آراویند و ایشا کوپیکار ایفای نقش کرده اند.
دومینیک گراف (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم اهل آلمان است. وی در سال ۱۹۹۸ برنده جایزه فیلم آلمان بهترین کارگردانی و برنده چندین جایزه گریمه شده است.
جوگایا فیلمی است محصول سال ۲۰۱۱ و به کارگردانی پریم است. در این فیلم بازیگرانی همچون شیوا راجکومار، سومیت کائور اتول، ویجایاکومار و پوجا گاندی ایفای نقش کرده اند.
مانجاکاندریانا یکی از بخش های ماداگاسکار است. in central در این بخش ۲۳ کمون به قرار زیر وجود دارد:
کُرکِئاساری (فنلاندی: Korkeasaari)، (سوئدی: "Högholmen") یک جزیره در هلسینکی است. کرکئاساری به معنای جزیره بالا یا جزیره بلند است. باغ وحش کرکئاساری در این جزیره واقع شده است. کرکئاساری یک جزیره سنگی ۲۲ هکتاری (۵۴ جریب) است. دو جزیره کوچکتر در کنار آن واقع شده اند: هولکوساری و پالُ ساری. پیشینه باستانی. یک سنگ قربانی از دوران مفرغ در این جزیره پیدا شده است. این شی اولین مورد باستانی بود که در منطقه هلسینکی یافت شد. سنگ قربانی نوعی سنگ تراش خورده و عمدتاً مدور است که بر روی آن انسان یا حیوان را قربانی می کردند. پس از جنگ کریمه. کرکئاساری در قرن هجدهم یک مکان تفریحی برای معدود افرادی در هلسینکی بود. مردم محلی از آن برای ماهیگیری و گله داری استفاده می کردند. پس از جنگ کریمه از حدود سال ۱۸۵۶ تا ۱۸۶۰ یک قایق بخار در کرکئاساری شروع به کار کرد و دسترسی اهالی هلسینکی به این جزیره بیشتر شد. در سال ۱۸۸۳ این جزیره به یک شرکت نوشیدنی سازی خصوصی اجاره داده شد و این شرکت شروع به بازسازی جزیره شامل احداث جاده و باغ کرد. رستوران ساخته شده توسط تئودور هوی یر در سال ۱۸۸۴ هنوز هم در جزیره وجود دارد. عصر حاضر. از سال ۱۹۷۲ تا ۲۰۱
۶ برنامه جامع راه سازی و پل سازی در این جزیره برای ارتباط با جزیره های نزدیک و هلسینکی مانند موستیککاما انجام شده است.
بنیاد اجتماع هدفمند (FIC)، که قبلاً با نام یاران اجتماع هدفمند شناخته می شد، نشریات، منابع آموزشی، خدمات پشتیبانی، و «فرصت به اشتراک گذاری» را برای طیف گسترده ای از جوامع هدفمند، بوم روستاها، شبکه های اجتماعات هدفمند، سازمان ها و افرادی که به دنبال یافتن خانه در یک اجتماع هستند پشتیبانی می کنند. این بنیاد از سازمان های غیرانتفاعی در ایالات متحده است.
در ایالات متحده، بیش از یک قرن است که رابطه نژاد و جرم و جنایت موضوع جدال عمومی و بحث های دانشورانه است. میزان جرم و جنایت بین گروه های نژادی به طور قابل توجهی متفاوت است. بیشتر قربانیان قتل در ایالات متحده از نژاد مرتکب همان جنایت هستند. آمار جرم و جنایت. دانشوران دریافته اند که برخی از اقلیت های نژادی و قومی، به ویژه سیاهپوستان، در گزارش های دستگیری و بزه دیدگی که برای جمع آوری آمار میزان جرم و جنایت در ایالات متحده استفاده می شود، به طور نامتناسبی حضور دارند. داده های سال ۲۰۰۸ نشان می دهد که سیاه پوستان آمریکایی در بازداشت های انجام شده در همه انواع جرایم، به استثنای «رانندگی حین مستی»، «قوانین مشروبات الکلی» و جرایم نفرت آمیز، بیش از درصد جمعتیشان حضور دارند. به طور کلی، سیاه پوستان آمریکایی با نرخ ۲٫۶ برابر سرانه سایر آمریکایی ها دستگیرمی شوند و این نسبت برای قتل (۶٫۳ برابر) و سرقت (۸٫۱ برابر) حتی بیشتر است. قتل. بنا بر اداره تحقیقات فدرال سیاهپوستان ۵۵٫۹٪ از کل مرتکبان آدم کشی در آمریکا را به خود اختصاص می دهند، در حالی که سفیدپوستان ۴۱٫۱٪ و غیره/نامعلوم ۳٫۰٪ از موارد را در مواردی که نژاد مشخص بوده به خ
ود اختصاص می دهند. در بین قربانیان آدم کشی، ۵۴٫۷٪ سیاه یا آفریقایی آمریکایی، ۴۲٫۳٪ سفید و 3.1% wاز سایر نژادها بودند سرانه میزان ارتکاب برای سیاهپوستان تقریباً شش برابر سفیدپوستان است، و میزان قربانی بودن هم رقم مشابهی است. بیشتر آدم کشی ها درون نژادی بودند؛ در مواردی که مرتکب مشخص بوده، ۸۱٪ از قربانیان سفیدپوست توسط سفیدپوستان و ۹۱٪ از قربانیان سیاه یا آفریقایی آمریکایی توسط سیاهان کشته شده بودند. حمله کردن. مرکز کنترل بیماری ها داده های مربوط به بازدیدهای بخش اورژانس جراحات غیر کشنده و نژاد قربانیان را نگهداری می کند. در حالی که قربانیان سفیدپوست غیر هیسپنیک تقریباً نیمی از کل مجروحیت های حمله های غیر مرگبار را تشکیل می دهند، که در بیشتر آنها هیچ سلاحی درگیر نبوده، قربانیان سیاه پوست و هیسپنیک اکثریت قریب به اتفاق مجروحیت های غیر کشنده سلاح گرم را تشکیل می دهند. در مجموع ۱۷٫۳ میلیون ویزیت اورژانس یا بستری در بیمارستان برای حملات غیر مرگبار در ایالات متحده در یک دوره ۱۰ ساله بین ۲۰۰۷–۲۰۱۶ صورت گرفته است. برای حملات غیر مرگبار که نژاد برای آنها ثبت شده، ۶٫۵ میلیون قربانی سفیدپوست غیر هیسپنیک، ۴٫۳ میلیون سیاه
پوست، ۲٫۳ میلیون نفر هیسپنیک و ۰٫۴ میلیون نفر دیگر (غیر هیسپنیک) بودند و برای ۳٫۸ میلیون نفر، نژاد ثبت نشده است. در مجموع ۶۰۳٬۰۰۰ ویزیت بخش اورژانس در ایالات متحده برای حملات غیر مرگبار سلاح گرم در یک دوره ۱۰ ساله بین ۲۰۰۷–۲۰۱۶ انجام شده است. برای حملات غیر مرگبار سلاح گرم با نژاد ثبت شده، ۷۷۰۰۰ قربانی سفیدپوست غیر هیسپنیک تبار، ۲۶۱۰۰۰ نفر سیاه پوست و ۹۴۰۰۰ نفر هیسپنیک تبار، ۸۵۰۰ نفر دیگر غیر هیسپنیک تبار بودند و برای ۱۶۲۰۰۰ نفر نژاد ثبت نشده بود. علی رغم این که جراحات ناشی از اسلحه، فقط ۳٫۵٪ از مجروحیت های جدی حمله را بین سالهای ۲۰۰۷–۲۰۱۶ به خود اختصاص داده اند، آنها تقریباً ۷۰٪ کل قتل ها را به خود اختصاص داده اند. دزدی. بنا بر ارزیابی ملی قربانیگری جرم و جنایت در سال ۲۰۰۲، قربانیان سفیدپوست و بزهکاران سیاهپوست بیش از ۱۲ برابر رایجتر از برعکس آن بوده است. هیسپنیک ها. بنا بر گزارشی مورخه سال ۲۰۰۹ از مرکز هیسپنیک پیو، لتینوها در سال ۲۰۰۷ «بیش از ۴۰٪ از کل بزهکاران محکوم شده فدرال -بیش از سه برابر سهم شان از کل جمعیت بزرگسال آمریکا (۱۳٪) را به خود اختصاص دادند». این رقم نسبت به سال ۱۹۹۱، ۲۴٪ رشد داشت. بین سال ه
ای ۱۹۹۱ و ۲۰۰۷، در پاسخ به مهاجرت غیرقانونی اعمال قوانین مهاجرتی فدرال تبدیل به یک اولویت فزاینده شد. تا سال ۲۰۰۷، از میان بزهکاران هیسپنیک محکوم شده در محاکم فدرال، ۴۸٪ جرایم مهاجرتی، ۳۷٪ جرایم مواد مخدر و ۱۵٪ برای بقیه جرایم بودند. یکی از دلایل افزایش زیاد جرایم مهاجرتی این است که این جرایم منحصراً در حوزه قضایی فدرال قرار می گیرند.