Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وعات همسران اجتناب کرد. جام مس با سیب، هنوز هم زندگی یک میز با رومیزی سفید است که بر روی آن یک کوزه مسی و سه سیب و یک فنجان و یک فنجان سبز قرار دارد. این نقاشی در سال ۲۰۱۱ از ۴٬۶۰۰ دلار در سال ۲۰۱۱ تعیین شد. نمایشگاه ها و مجموعه ها. پنجره باز، ۱۹۲۲، موزه هنرهای زیبا، بوستون. اوکیه پکستون در سال ۱۹۱۶ و ۱۹۱۷ در آکادمی پنسیلوانیا هنرهای زیبا به نمایش درآمد. او در شش گالری هنری بین سال های ۱۹۱۲ و ۱۹۴۱ و ده نمایشگاه در موزه و مدرسه آکادمی ملی نمایش داده شد. در سال ۱۹۱۳ او صبحانه را به نمایش گذاشت که در آکادمی ملی «بوم زیبا و ظریف» نامیده می شد. وی همچنین در نمایشگاه بین المللی پاناما - اقیانوسیه در سانفرانسیسکو در سال ۱۹۱۵ به نمایش گذاشته شد و مدال نقره را در صبح به دست آورد. این پکستون که در نمایشگاه جهانی نیویورک در سال ۱۹۳۹ به نمایش گذاشته شد. اوهایت (بعدا آناهایت هانتینگتون) مدال طلا را در انجمن هنرمندان آمریکایی، نیویورک و مدال طلای ملی در انجمن هنرمندان آمریکایی نیویورک در سال ۱۹۶۴ دریافت کرد. آثار او در مجموعه های موزه هنرهای زیبا، بوستون، موزه هنرهای زیبا، گلدن دال، واشینگتن، و آرت اجتماعی نگهداری می شوند،
کنکورد. از آنجا که کاره ای او به سرعت به جمع آورندگان خصوصی فروخته می شود، اما در مجموعه های عمومی به خوبی نمایش داده نمی شود. میراث. در ۲۵ آوریل ۱۹۴۳ پخش شد و باربارا واکر از او که او کی کار می کند: دوستداران هنر که عاشق نقاشی عالی هستند تحت تاثیر آثار خانم الیزابت پکستون، بیوه نقاش مشهور پرتره قرار خواهند گرفت. طبیعت بی جان و مناظر او دارای کالیبر بالا است و یک تکنیک "ارباب پیر" واقعی است؛ با مهارت و جذابیت بسیار بالاتر از نقاش معمولی امروز انجام شده است. باربارا واکر کار او، صبحانه، همراه با ویلیام مریت چیس، الیس نیل، جان سینگلتون، و روی لیختنشتاین - در هنر و میل به ظاهر شدند: نقاشی، فرهنگ، و غذاهای آمریکایی، که توسط جودیت a ویرایش شده است. دادوستد پایاپای. او در سال ۲۰۰۱ در نمایشگاهی از هنرمندان زن در موزه هنرهای زیبای بوستون به نام "استودیویی از خودش: زنان هنرمندان در بوستون ۱۸۷۰–۱۹۴۰" نمایش داده شد. آثار پولی، گرترود فیکس، گرچن راجرز، لیلیان داری هیل و هیل روز الن شکل گرفت. سه مورد از آثار پکستون به نمایش گذاشته شدند: صبحانه (c. ۱۹۱۰)؛ برنده آزاد (۱۹۲۲)، یادآور آثار یوهانس ورمیر است؛ و هنوز زنده است. ۱
۹۲۳).
آگوستاوستلند ای دبلیو۱۰۹ ، در اصل آگوستا ای۱۰۹ یک هلیکوپتر چند منظوره سبک وزن، دو موتوره و هشت نفره است که توسط سازنده ایتالیایی لئوناردو اس.پی.ای. ( آگوستاوستلند سابق، از سال ۲۰۱۶ در فین مکانیکای جدید ادغام شد) ساخته شده است. این اولین هلیکوپتر تمام ایتالیایی بود که به تولید انبوه رسید. همچنین ببینید. توسعه مشابه هواگردهای با عملکرد، پیکربندی و دوره زمانی مشابه
استودیو لف-او-گرم یک استودیوی فیلمبرداری واقع در طبقهٔ دوم ساختمان مک کاناهی در کانزاس سیتی ایالت میسوری بود که از ژوئن ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۳ فعالیت می کرد. در سال های اولیه صنعت انیمیشن، این استودیو محل کار بسیاری از پیشگامان انیمیشن بود که توسط والت دیزنی به آنجا آورده می شدند. این مکان الهام بخش دیزنی و آب آیورکس برای ایجاد میکی ماوس بود. در رابطه با این استودیو تا کنون دو فیلم با نام های "همانطور که رویاپردازان انجام می دهند" و "والت قبل از میکی" ساخته شده.
میر محمدی خورشیدی بیست و سومین حاکم دودمان اتابکان لر کوچک و فرزند جهانگیر خورشیدی است. او پس از مرگ برادرش شاه رستم دوم، بر لر کوچک حکومت کرد. وی از نزدیکان شاه محمد خدابنده صفوی بوده است. حکومت. دایرةالمعارف بزرگ اسلامی دربارهٔ به حکومت رسیدن میر محمدی می نویسد: «پس از جهانگیر پسرانش شاه رستم و محمدی به بغداد گریختند، اما پس از چندی شاه طهماسب حکومت لرستان را بین آنان تقسیم کرد. محمدی از حکومت صفوی سر پیچید و توسط حاکم همدان دستگیر و به فرمان شاه طهماسب در قلعهٔ الموت زندانی شد، اما مدتی بعد به لرستان گریخت و از آنجا خود را مطیع خواند و باز حکومت یافت. محمدی با برادر بر سر حکومت به نزاع برخاست و شاه رستم مجبور شد یک سوم قلمرو لر کوچک را به محمدی واگذارد، اما چندی بعد به تحریک همسر شاه رستم دستگیر و به فرمان شاه طهماسب در قلعهٔ الموت محبوس شد. محمدی ۱۰ سال در زندان به سر برد و در غیاب وی پسرانش در لرستان دست به شورش زدند و در نواحی همدان، گلپایگان و اصفهان به نهب و غارت پرداختند. شاه رستم و امرای قزلباش سر حد لرستان نیز از مقابله با آنان عاجز شدند، تا سرانجام شاه طهماسب به توصیهٔ عده ای محمدی را از زندان آزا
د و به لرستان روانه کرد. بدین سبب شاه رستم ناچار به قزوین رفت و تا آخر عمر در آنجا ماندگار شد و محمدی بار دیگر بر قلمرو لر کوچک تسلط یافت.» روابط با صفویه و عثمانی. پس از اینکه با تأیید شاه تهماسب صفوی میر محمدی جانشین برادرش شد او روابط دوستانه و با احتیاطی با صفوبان داشت. با مرگ شاه تهماسب صفوی و شاه اسماعیل دوم صفوی و شکست صفویان طی چند جمنگ از دولت عثمانی، میر محمدی دربارهٔ روابطش با صفویه تجدید نظر کرد و به سمت عثمانی گرایش پیدا کرد. شرف خان بدلیسی در کتاب شرفنامه می نویسد:موازی دوازده خرداد زر عثمانی که ششصد تومان رایج عراق است، از خواص همایون دارالسلام بغداد که ناحیهٔ مندلی و چسان و بادرانی و ترساق است، الحاق ایالت او کردند مادامی که در جادهٔ عبودیت بوده، درخدمت پادشاهی ثابت قدم و راسخ دم بوده باشد، ایالت موروثی و ملحقات در تصرف او بوده، تغییر و تبدیل نشود. در این باب منشور ایالت لرستان و خلعت فاخره و کمر شمشیر طلا مؤکد به تأکید، ارزانی داشته ارسال کردند. همچنین در جای دیگر آورده اند که دو فرزند محمدی، شاهوردی و جهانگیر نیز می باید بطریق گروگان در بغداد اقامت می گزیدند. —شرف خان بدلیسی، شرفنامهبتدریج ا
ما روابط میر محمدی با دولت عثمانی به تیرگی رفت و دیگر از عثمانیون فرمان نبرد و فرزندان او شاهوردی خان و جهانگیر نیز از بغداد گریختند. این وقایع با ظهور شاه محمد خدابنده همراه شد و موجب شد میرمحمدی دوباره با دولت صفویه هم پیمان شود. سلطان محمد خدابنده نیز دختر میرمحمدی را به عقد پسرش حمزه میرزا درآورد که بعدتر شاه عباس صفوی او را به عنوان همسر برگزید. فرزندان اتابک میرمحمدی. شرف خانه بدلیسی در کتاب شرفنامه می نویسد: پسران سیدی محمد (اتابک میر محمدی) عبارت بودند از: علی خان، اسلم مرد، شاهوردی خان و جهانگیر. مرگ و جانشینی. سرانجام در ۹۹۵ قمری اتابک میرمحمدی درگذشت و فرزندش شاهوردی خان جانشین او شد.
پرت اند ویتنی کانادا پی دبلیو۲۰۰ خانواده ای از موتورهای توربوشفت است که به طور خاص برای کاربردهای هلیکوپتری ساخته شده است. در دهه ۱۹۹۰ وارد خدمت شد.
لوسیا فیرچایلد فولر (زاده ۶ دسامبر ۱۸۷۰ – درگذشته ۲۱ مه ۱۹۲۴) نقاش آمریکایی و عضو مستعمره هنری کورنیش نیوهمپشایر بود. او برای دنبال کردن هنر توسط جان سینگر سارجنت الهام گرفت. فولر در سال ۱۸۹۳ در نمایشگاه جهانی کلمبیا در شیکاگو یک نقاشی دیواری با "عنوان" "زنان پلیموث" برای ساختمان زن ایجاد کرد. او که بیشتر به خاطر مینیاتورهای پرتره اش شناخته می شود، یکی از اعضای مؤسس و خزانه دار انجمن نقاشان مینیاتور آمریکا بود. او مدال برنز در نمایشگاه پاریس ۱۹۰۰، مدال نقره در بوفالو در سال ۱۹۰۱ و مدال طلا در نمایشگاه سنت لوئیس ۱۹۰۴ دریافت کرد. سنین جوانی و تحصیل. لوسیا فیرچایلد در بوستون، ماساچوست، دختر الیزابت A. (نام خانوادگی نلسون) و چارلز فیرچایلد، به دنیا آمد که در دوران ریاست گروور کلیولند به عنوان وزیر خزانه داری خدمت کرد. پدربزرگ پدری او جریوس سی. فریچایلد، اولین شهردار مدیسون، ویسکانسین، و عموی او لوسیوس فیرچایلد، فرماندار ویسکانسین بود. جان سینگر سارجنت، یک دوست خانوادگی، از فرچایلد الهام گرفت تا هنرمند شود. او از خاطراتش از دیدار با سارجنت از موزه لوور نوشت. حرفه. یک عکس سلفی در سال ۱۸۹۰ توانایی های هنری فیرچایلد
را در سن ۱۸ سالگی نشان می. او همچنین در سال ۱۸۹۱ یک پرتره از برادرش بلر فیرچایلد را با پیانو انجام داد فیرچایلد در ابتدا قصد داشت نقاشی های دیواری بکشد و در سال ۱۸۹۳ به همراه لیدیا امت، مری کاسات و مری فرچایلد مک مونیز مأموریت یافت تا یکی از شش نقاشی دیواری را برای ساختمان زن در نمایشگاه جهانی کلمبیا در شیکاگو انجام دهد. موضوع منتخب او مهاجران زن نیوانگلند بود و عنوان آن "زنان پلیموت بود." کمیسیون قابل توجهی در نظر گرفته شد. پس از یک رابطه عاشقانه چند ساله، فیرچایلد در سال ۱۸۹۳ با همکلاسی خود، نقاش آمریکایی هنری براون فولر ازدواج کرد. پس از باردار شدن او، نیاز فوری به حمایت مالی برای خانواده اش ضروری بود. پدرش اخیراً ثروت خود را در بوستون از دست داده بود و او برخلاف میل او ازدواج کرده بود. او که اولین فرزندش را باردار بود، به پرتره روی آورد و عمدتاً مینیاتور تولید کرد. شوهرش به وضوح گفت که او از دنبال پول برای هنرش بالاتر است. فیرچایلد فولر به زندگی در اتاقی تاریک و کوچک در شهر نیویورک متوسل شد و از ارتباطات اجتماعی مهم خود برای قراردادهای کمیسیون استفاده کرد و تا سال ۱۹۰۳ نزدیک به دویست محصول تولید کرد. او ی
ک مدال برنز در نمایشگاه پاریس در سال ۱۹۰۰، یک مدال نقره در بوفالو در سال ۱۹۰۱، و یک مدال طلا در نمایشگاه سنت لوئیس ۱۹۰۴ دریافت کرد. پنج اثر در نمایشگاه بین المللی پاناما-اقیانوس آرام در سانفرانسیسکو در سال ۱۹۱۵ به نمایش گذاشته شد. فیرچایلد فولر همچنین آثار خود را در نیوهمپشایر در کالج دارتموث در سال ۱۹۱۶ به نمایش گذاشت. در سال ۱۸۹۹ او یکی از بنیانگذاران و خزانه دار انجمن آمریکایی نقاشان مینیاتور بود. او همچنین در سال ۱۹۱۳ به عنوان رئیس جمهور خدمت کرد. او یکی از اعضای منتخب آکادمی ملی طراحی و انجمن هنرمندان آمریکایی بود. او عضویت خود را با انجمن ملی هنرمندان زن و باشگاه آبرنگ نیویورک حفظ کرد. زندگی شخصی و زندگی بعدی. فولرها دو فرزند داشتند، کلارا برترام، متولد ۱۸۹۵، و چارلز، متولد ۱۸۹۷. در سا۱۸۹۷۹۷، آنها خانه ای در پلینفیلد، نیوهمپشایر خریداری کردند و اعضای فعال کلونی هنری کورنیش بودند. برادر فرچایلد فولر، «جک» جان کامینگز فیرچایلد، در سال ۱۸۹۸ با دختر نقاش فرانسیس سی. لیونز هیوستون، شارلوت فرچایلد، ازدواج کرد. این زوج در سال ۱۹۰۱ از هم جدا شدند. فیرچایلد فولر در یک نقاشی در سال ۱۹۰۲ با عنوان ها مختلف مانند پر
تره لوسی، توسط بنیانگذار و نقاش کلنی کورنیش، توماس ویلمر دیوینگ، به تصویر کشیده شد. دیوینگ در آن تابستان یک نقاشی تقریباً یکسان از او را «شریک» اجرا کرد. در سال ۱۹۰۵، فیرچایلد فولر از شوهرش جدا شد، او به خانه خانوادگی خود در دیرفیلد، ماساچوست بازگشت تا با مادرش اگنس هیگینسون فولر زندگی کند. آنها صاحب خانه خود در پلینفیلد باقی ماندند و به گذراندن وقت خود در این منطقه ادامه دادند و اغلب خانه را به هنرمندان دیگری از جمله اتل بریمور و زوراخ ها اجاره می دادند. در سال ۱۹۰۵، فیرچایلد فولر دومین سلف پرتره به نام "در جست و جوی آینه،" یک آبرنگ ۶×۴ اینچی بر روی عاج کشید، که در آن خود را به عنوان یک زن بالغ با عینک به تصویر کشید که مستقیماً به بیننده نگاه می کند. این اثر، متعلق به خانواده فیرچایلد فولر، در سال ۱۹۸۷ در نشریه "هنرمندان زن آمریکایی، ۱۸۳۰–۱۹۳۰،" توسط النور تافتز، یکی از اولین انتشارات موزه ملی زنان در هنر که به تازگی افتتاح شده، گنجانده شد. فیرچایلد فولر به شهر نیویورک نقل مکان کرد، جایی که در سال های ۱۱–۱۹۱۰ و ۱۵–۱۹۱۴ در لیگ دانشجویان هنر تدریس کرد. تنها مدرسه متخصص در نقاشی مینیاتور در شهر نیویورک، مدرسه آ
مریکایی نقاشی مینیاتور، از ۱۹۱۴–۱۹۱۴ فعالیت کرد. فیرچایلد فولر در کنار هنرمند الیزه دی پتی تدریس کرد و هنرمند تگزاسی الیزه موتر لوندون را آموزش داد. در سال ۱۹۲۰، فیرچایلد فولر مقاله ای دربارهٔ دوستش از کلونی هنری کورنیش، مجسمه ساز، فرانسیس گرایمز منتشر کرد. آنها هم سن و سال بودند، تقریباً در همان زمان به کورنیش آمده بودند و یک دهه تجربه در مستعمره کورنیش را به اشتراک گذاشته بودند. بیماری مکرر فیرچایلد فولر او را مجبور کرد در سال ۱۹۱۸ به زادگاه خانواده پدرش، مدیسون، ویسکانسین بازگردد. او در ۲۱ مه ۱۹۲۴ در سن ۵۱ سالگی بر اثر مولتیپل اسکلروزیس در آنجا درگذشت.
خانواده دو پانت () خانواده سرشناس آمریکایی است، که پیشینه آن به پیر ساموئل دو پون دو نمور (۱۷۳۹–۱۸۱۷) باز می گردد. این خانواده از اواسط قرن نوزدهم، زمانی که ثروت خود را در تجارت باروت پایه گذاری کرد، یکی از ثروتمندترین خانواده های ایالات متحده محسوب می شود. خانواده دو پانت در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰، دارایی های خود را از طریق صنایع شیمیایی و صنعت خودروسازی گسترش داد و هم اکنون مالک سهام قابل توجهی در شرکت های دوپون و جنرال موتورز می باشد.
والت پیش از میکی یک فیلم درام زندگی نامه ای آمریکایی محصول ۲۰۱۵ درباره سال های اولیه والت دیزنی است که براساس کتاب "والت پیش از میکی: سال های نخست دیزنی" با یک پیش گفتار نوشته دایان دیزنی ساخته شده است. در این فیلم توماس ایان نیکلاس در نقش والت دیزنی، آرماندو گوتیرز در نقش آب آیورکس و جان هدر در نقش روی اولیور دیزنی بازی می کنند. داستان این فیلم سال های نخست والت دیزنی را پوشش می دهد که در طی آن او کارهای گوناگونی از جمله تأسیس استودیو لف-او-گرم و شرکت والت دیزنی انجام داد.
روی فدن (; – ) مهندس اهل بریتانیا بود. وی یکی از طراحان هواپیما در شرکت بریستول ایروپلین بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شوالیه (عنوان) شده است.
خانواده بردی () خانواده بانفوذ فلورانسی اهل ایتالیا بودند، که در زمینه ارائه خدمات بانکداری فعالیت می کردند. در قرن چهاردهم، خانواده بردی، به ادوارد سوم انگلستان ۹۰۰ هزار فلورین طلا قرض دادند، بدهی که او به همراه ۶۰۰ هزار فلور وام گرفته شده از خانواده پروزی، نتوانست آن را بازپرداخت کند و منجر به فروپاشی بانک هر دو خانواده شد. در طول قرن پانزدهم، خانواده بردی در مراکز مختلف اروپایی به فعالیت خود ادامه دادند و نقش مهمی در تأمین مالی برخی از سفرهای اولیه اکتشاف به قاره آمریکا، از جمله سفرهای کریستف کلمب و جان کابوت داشتند.
هنری فیتزروی، اولین دوک گرافتون (; – ) سیاست مدار اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب شده است.
جیمز گلداسمیت (; – ) سیاست مدار اهل فرانسه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شوالیه (عنوان) شده است.
میریام روچیلد (; – ) دانشمند در زمینه حشره شناس و گیاه شناس اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده است.
گای دو روچیلد (; – ) سرباز، سرمایه گذار و نیکوکار اهل فرانسه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر) شده است.
سولومون مایر وان روچیلد (؛ ۹ سپتامبر ۱۷۷۴ – ۲۸ ژوئیه ۱۸۵۵) بانکدار، کلکسیون دار و نیکوکار اهل اتریش بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه) شده است.
جیمز مایر دو روچیلد (; – ) بانکدار و اهالی کسب وکار اهل فرانسه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر بزرگ) شده است.
میتسوبیشی ام یو-۲ یک هواپیمای ژاپنی با بال بالا و دو موتوره توربوپراپ با کابین تحت فشار است که توسط صنایع سنگین میتسوبیشی ساخته شده است. اولین پرواز خود را در سپتامبر ۱۹۶۳ انجام داد و تا سال ۱۹۸۶ تولید شد. این هواپیما یکی از موفق ترین هواپیماهای ژاپن پس از جنگ جهانی دوم است که ۷۰۴ فروند از آن در ژاپن و سن آنجلو، تگزاس، در ایالات متحده ساخته شده است. همچنین ببینید. هواپیمای با نقش، پیکربندی و دوره زمانی مشابه
آندرس هرکل (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل استونی است. وی از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۹ نماینده مجلس استونی بوده.
زک گلداسمیت (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل بریتانیا است.
مایر امشل روتشیلد (; – ) بانکدار و نیکوکار اهل آلمان بود. وی یک بانکدار یهودی-آلمانی و بنیانگذار سلسله بانکی روتشیلد بود. روتشیلد که به عنوان «پدر بنیانگذار امور مالی بین المللی» شناخته می شود، در سال ۲۰۰۵ در فهرست «بیست تاجر تأثیرگذار تمام دوران» مجله فوربس، در رتبه هفتم قرار گرفت.
ریمن مینی یک بازی ویدئویی به سبک سکوبازی است که توسط یوبی سافت مون پلیه و پاستاگیمز توسعه یافته و به وسیلهٔ یوبی سافت در سپتامبر ۲۰۱۹ برای آی اواس و مک اواس از طریق سرویس اشتراک اپل آرکید منتشر شده است. شرح. "ریمن مینی" بر روی شخصیت ریمن متمرکز است که این بار به اندازه یک مورچه کوچک شده است. بازیکنان باید از سناریوهایی (در مجموع ۴۸ مرحله)، پر از موانع و دشمنان مختلف عبور کنند که هدف آن خنثی کردن طلسم است. بازی این امکان را به شما می دهد که بین سه شخصیت (باربارا، ریمن یا گلوباکس) یکی را انتخاب کنید و لباس های مختلف را برای شخصی سازی آنها باز کنید. توسعه. میشل آنسل گفت که او "فرصت مناسبی برای غوطه ور کردن بازیکن در یک جهان عکاسی ماکرو" احساس می کند و این توانایی را به او می دهد تا ایده ایجاد یک دنیای کوچک ریمن را ایجاد کند و او طراحی مرحله را به عنوان بخش سخت تر توسعه بازی توصیف کرد. آنسل قول داد که به روزرسانی های آینده پس از راه اندازی ریمن مینی ارائه می شود و می خواهد نقش پایه گذاری برند را در سرویس اپل آرکید را به آن بدهد. بازتاب ها. جروم جافارد از سایت "Jeuxvideo" بازی را زیبا و مؤثر توصیف می کند و مراحل و
موسیقی متن بازی را با کیفیت بالا تحسین می کند. نویسنده اضافه کرد که گیم پلی بازی در مقایسه با "ماجراهای ریمن" بهبود یافته است، جایی که دشواری دقیقاً محاسبه شده بود، اما ویژگی های خوب قدیمی را بدون تغییر حفظ کرد. فقدان مکانیک های جدید، شخصیت های جدید و جوایزی که داخل بازی عرضه می شود مورد انتقاد قرار گرفت. وبگاه "Multiplayer.it" پویانمایی های بازی را شایسته یک کارتون می داند. با این حال، از این بازی به عنوان یک بازی پلتفرم قدیمی با طراحی غیر الهام آمیز و مشکلات متوسط صحبت می شد.
جسیکا سابوگال (متولد ۱۹۸۷) یک نقاش دیواری کلمبیایی-آمریکایی عجیب و غریب و هنرمند رنگ اسپری استنسیل است که در حال حاضر در منطقه خلیج فعال است. او بیشتر به خاطر کمپین تصویری «زنان عالی هستند!» که به عنوان یک هنرمند در محل اقامتش در سال ۲۰۱۴ در گاریا رضا ایجاد کرد و در حال حاضر در کمپین هنری عمومی «ما مردم» که با همکاری شپرد فیری ایجاد شده است فعال است. زندگی و جدول زمانی. جسیکا سابوگال برنده جایزه تماشای زنان کی. کیوایی. دی در سال ۲۰۱۶ شد. سال بعد، اثر هنری او «زنان عالی هستند» تصویر راهپیمایی زنان در واشینگتن در سال ۲۰۱۷ بود. سابوگال راه را برای هنرمندان زن هموار می کند، نه تنها از طریق شناخت خود، بلکه با دراز کردن دست و گنجاندن آنها در پروژه های خود. سابوگال در مصاحبه ای با عنوان جسیکا سابوگال" بیان می کند که در حوزه هنری تحت سلطه مردانه کار می کند و دوست دارد تا زمانی که بتواند به داوطلبان زن آموزش دهد. سابوگال در طول این مصاحبه روی قطعه ای به نام عدالت برای همه زنان بومی کار می کند. پس از اتمام کارش، سابوگال می گوید: «اصولاً وقتی وارد موزه یا گالری می شوم. . . من هرگز خود را در هنر بازنمایی نمی کنم. و بنابر
این، بسیاری از موضوعات… و چیزهایی که برای تحقیق انتخاب کردم و سپس روی آنها نقاشی کردم، راه هایی هستند که می توانم خودم را در هنر ببینم. و این یک زن رنگین پوست، یک دگرباش، یک دختر مهاجر است.» سابوگال داستان افرادی را روایت می کند که بستری برای صحبت کردن ندارند. علاوه بر این، هر قطعه را در مورد شخصی که او است فراهم می کند، زیرا او در سطوحی با آنها ارتباط برقرار می کند. آثار برگزیده. «این نوع عشق» و «برتری سفید مرا می کشد». هنر سابوگال به نام "این نوع عشق " ، او پیامی در مورد رابطه بین دختران دیگر و زنان بومی ایجاد می کند تا بر موضوع تأیید خود تأکید کند. در تصویر ارائه شده توسط عوض و واگنر، این نقاشی دو زن را نشان می دهد که از پایین به دیگری نگاه می کنند. سابوگال نقاشی های دیواری خود را ابتدا با بررسی محیط و مکانی که آثارش در آن نشان داده می شود و سپس با پرداختن به مسائل مربوط به منطقه، از جمله تصویر مثبت افراد دگرباش و مهاجران، ایجاد می کند. نقاشی های دیواری سابوگال به نقاط عطفی جامعه تبدیل شده است، مانند نقاشی او از یک زن بومی که پلاکاردی را در دست دارد که روی آن نوشته شده بود «برتری سفیدها مرا می کشد» که برای
ارسال پیامی سیاسی در مورد اینکه چگونه برتری سفید بر مردم بومی سرکوب می کند ایجاد شده است. نقاشی های دیواری او پیام هایی را به تصویر می کشید که تلاش می کردند گروه های اقلیت تحت ستم را تقویت و ارتقا دهند، با تمرکز ویژه بر زنان و افراد دگرباش که حقوقشان نقض می شود. "زنان کامل هستند! (اگر به آنها اجازه دهید)". در سال ۲۰۱۴ سابوگال یک کمپین هنری با عنوان «زنان عالی هستند!» برگزار کرد، نمایشگاهی که بسیاری از آثار او را به اضافه آثار ارسال شده توسط ۲۷ زن خودشناس دیگر از سراسر کشور به نمایش گذاشت. هدف از این کمپین ادای احترام به هویت زنانه، به ویژه تجارب زیسته زنان بومی و زنان رنگین پوست بود که از روایت غالب «زنانگی» کنار گذاشته شده اند. زنان نقاشی دیواری عالی هستند. "نقاشی دیواری زنان کامل هستند یک نقاشی دیواری" با ابعاد ۴۵ در ۹ اینچ است که در سال ۲۰۱۳ برای قدردانی از زنانی که بیشتر از ۴۹ سال جنگ داخلی کلمبیا متأثر شدند، نقاشی شده است. این نقاشی دیواری چهار زن مختلف را در پس زمینه آبی به تصویر می کشد. اولین دختر از سمت چپ یک نوجوان است که کلاه بر سر دارد. او بدون لبخند اما پر از دغدغه و رنج جنگ به آسمان نگاه می کند.
دختر دوم از سمت چپ، زن خاورمیانه ای با چادر است. او مانند یک شخصیت شجاع به نظر می رسد که مردم را به مقاومت و مبارزه دعوت می کند. درست همان طور که این رقم نشان می دهد، در طول جنگ داخلی، زنان زیادی وجود داشتند که مشوق و وقف پیشرفت های اجتماعی بودند. به عنوان مثال، در او.پی. ایی (سازمان مردمی زنان)، زنان علیه محدودیت های حقوق و آزادی ها مبارزه کردند و درگیر پیوند زنان و خانواده های آواره برای ارائه خدمات اولیه و آموزش زنان جوان برای توسعه رهبری شدند. دختر کوچک سمت راست زن خاورمیانه نیز کلاه بر سر دارد. او آزادانه می خندد با لبخندی پاک، معصوم و بی خیال. آخرین زن سمت راست نگاه خود را با استحکام می نشاند. او کارمن رامیرز بوسکان، رهبر مردم بومی وایو لاگواجیرا، کلمبیا است. در این نقاشی دیواری، او نمادی برای حقوق زنان و صدای زنانه است که در رسانه های جریان اصلی شنیده نمی شود. این چهار زن جمعیت عمده زنان را تشکیل می دهند. در جامعه زنانی با نگرانی و ترس هستند که نیاز به کمک و حمایت دارند. زنان قدرتمندی هستند که آماده مبارزه با مبارزه هستند و برای مقابله با مبارزات اقداماتی انجام می دهند. زنان امیدوار، بی گناه و پاکی وج
ود دارند که به جای جنسیت زده شدن باید مورد احترام، قدردانی قرار گیرند. زنان مؤمن و شجاعی هم هستند که می خواهند صدایشان شنیده شود. متأسفانه جامعه کلمبیا به زنان فرصتی برای دیده شدن و شنیده شدن نمی داد. احساسات آنها مورد توجه قرار نگرفت و تلاش هایی که انجام دادند نادیده گرفته شد. سابوگال می خواهد از این نقاشی دیواری برای نشان دادن ارزش های زنان استفاده کند. زنان نه تنها از موقعیت اجتماعی پایین تری برخوردارند، بلکه از خشونت علیه خود، هم از تجاوز جنسی و هم از خشونت شریک جنسی، رنج می برند. برای آنها مشکلات کوتاه مدت و طولانی مدت از جمله آسیب جسمی و بیماری، علائم روانی و در موارد شدید مرگ به همراه دارد. سابوگال پس از اطلاع از اینکه ۱۸ درصد از زنان کلمبیایی بین سال های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۹ قربانی خشونت جنسی شده اند، می خواست از این اثر هنری برای تشویق زنان به پذیرش کمال خود و انتقاد از جنایات علیه بشریت استفاده کند. این نقاشی دیواری ساده اما قدرتمند است. این پیام را می دهد که زنان بزرگ هستند و باید آنها را دوست داشت، به آنها احترام گذاشت، تکریم کرد و عمیقاً به یاد آورد. عدالت برای همه زنان بومی. هنگامی که برای نقاشی دیواری
در کانادا سفارش داده شد، سابوگال شروع به تحقیق بیشتر در مورد رویدادهای نگران کننده در این منطقه کرد. به گفته سابوگال، او به سرعت متوجه شد که «۳۰۰۰ زن بومی از سال ۱۹۸۰ مفقود شده یا به قتل رسیده اند.» بیشتر نگران کننده برای یافته های او این است که زنان بومی بیشتر قربانی این نوع خشونت می شوند. در سال ۲۰۱۴، سابوگال نقاشی دیواری "عدالت برای همه زنان بومی را خلق کرد." این یک محصول زیبا بود که توجه را به یک موضوع جدی جلب می کرد. رنگ های این قطعه فوق العاده پررنگ است که هدف سابوگال نیز همین است. او می خواهد توجه عموم را به خود جلب کند، «حتی اگر به صورت ناخودآگاه باشد.» در مرکز این قطعه یک زن بومی خندان قرار دارد. این موضوع اجتماعی اکنون چهره ای دارد و همدلی را ایجاد می کند که سابوگال امیدوار بود با کار خود به آن دست یابد. وجود ما دیگر خاموش نخواهد شد. یکی از پروژه های بزرگ سابوگال یک نقاشی دیواری با ارتفاع ۳۰ فوت است که در مونترال واقع شده است. این فیلم که در سال ۲۰۱۵ و در جریان همگرایی سالانه هنر خیابانی استعمارزدایی ساخته شد، یک زوج لزبین را در کنار جمله «وجود ما دیگر ساکت نخواهد شد، ما نیازی به توضیح، عذرخواهی یا
تأیید نداریم» را به تصویر می کشد. تصویر اصلی استفاده شده برای این نقاشی دیواری نیز بخشی از کمپین هنری عمومی «ما مردم» شپرد فرلی است و به یک تصویر سیاسی و پوستر محبوب در جامعه دگرباش و فعال تبدیل شده است. (این محله برای فروش نیست). در ۹ ژوئن ۲۰۱۸، نقاشی دیواری سابوگال که هنرمند و فعال الا مندوزا را به تصویر می کشد، رونمایی شد. نقاشی دیواری با عنوان "Este Barrio No Se Vende (این محله برای فروش نیست)" در سالت لیک سیتی کشیده شد. سابوگال بیان می کند که ترجیح می دهد در شهرهای کوچک تر مانند سالت لیک سیتی کار کند، زیرا احساس می کند اثر هنری تأثیر بیشتری دارد و این تأثیر شدیدتر توسط بیننده احساس می شود. این نقاشی دیواری برای افراد جامعه ای که نسل های زیادی در منطقه دریاچه نمک غربی زندگی و کار کرده اند ساخته شده است. سابوگال بیان می کند که هدف اصلی او از نقاشی دیواری این است که "... کنجکاو کردن شما در مورد دلهره شما از کار، نشستن در آن و گفتگوهای ناراحت کننده در مورد آن." "در این کلاس درس، دیواری وجود ندارد". در فوریه ۲۰۱۹، سابوگال یک نقاشی دیواری با عنوان "در این کلاس درس، دیواری وجود ندارد" را که در دانشگاه ایالتی کا
لیفرنیا سن مارکوس کشیده شده بود، نشان داد. این نقاشی دیواری در کتابخانه مدرسه قرار دارد و ۷۶۰ فوت مربع از یک دیوار روی راه پله را پوشش می دهد. این نقاشی دیواری شش دانش آموز و فارغ التحصیل را به تصویر می کشد که در مدرسه تحصیل می کنند و آنها به منظور نشان دادن ملیت ها، هویت ها، جنسیت ها، جنسیت ها، توانایی ها و سایر جنبه های زندگی که دانش آموزان در مدرسه ممکن است با آنها روبرو شوند انتخاب شده اند. سابوگال می گوید: «وقتی این نقاشی دیواری را تصور می کردم، قبل از اینکه دانش آموزانی را ببینم، نمی خواستم شادی را به تصویر بکشم - حتی اگر ممکن است برای دیگران شادی، اعتبار یا قابل مشاهده باشد - می خواستم نقاشی دیواری بی باکی را در آزمودنی ها برانگیزد، کسانی که در مورد یک جبهه متحد بدون توجه به هویتشان و ایستادن در پشت پیام جدی بودند." از دختران ترنس خود محافظت کنید نقاشی دیواری است که توسط هنرمند گرافیتی جسیکا سابوگال و شانا استراوس به افتخار چینا گیبسون، که در نیواورلئان به قتل رسید، کشیده شد. افتتاحیه بزرگ نقاشی دیواری (واقع در کنار کتابخانه اسطوخودوس در ساکرامنتو، کالیفرنیا) در ۳۱ مارس ۲۰۱۸ برگزار شد، «مصادف با رویداد
شناخته شده بین المللی به نام روز دید ترنسجندرها، روزی که به جشن گرفتن جامعه ترنسجندر و افزایش آگاهی از تبعیض هایی که ترنس ها در سراسر جهان با آن مواجه هستند.» نقاشی دیواری مادر گیبسون است که او را با دستانش بالا گرفته است، با بیانیه ای مبنی بر تمایل مادرش برای حمایت از گیبسون نه تنها با افتخار، بلکه «او را در زندگی از طریق تصدیق بهزیستی، هویت و روحیه ارتقا دهد.» این نقاشی دیواری آزمایش ها و مصیبت هایی را که زنان ترنس سیاه پوست در حال حاضر تجربه می کنند، روشن می کند. این یک پیام سیاسی از سوی سابوگال است که نمی توان آن را انکار کرد یا نادیده گرفت زیرا پیام به صورت عمومی برای دیدن همه قرار داده شده است. سابوگال ادعا می کند که «مورالیسم به جای تلاش برای گرفتن چیزی از ما اعتبار می آورد».
آتسوشی زایزن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کیوتو سانگا اشاره کرد.
آساهی یوکوکاوا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال ژاپن، زیر ۱۷ سال ژاپن، و زیر ۱۷ سال ژاپن بازی کرده است.
آنری چیس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال ژاپن و زیر ۲۳ سال ژاپن بازی کرده است.