Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سیمپ یک اصطلاح عامیانه اینترنتی است که برای توصیف فردی به کار می رود که بیش ازحد به شخص دیگری توجه و همدردی نشان می دهد، معمولاً نسبت به کسی که چنین احساسی را جبران نمی کند. این رفتار که «سیمپ بودن» نامیده می شود، معمولاً در پی جلب محبت یا رابطه جنسی است. این رفتار می تواند نسبت به چهره های مشهوری مانند بازیگران، سیاست مداران یا چهره های اینترنتی (مثل ای گرل ها و ای بوی ها) صورت گیرد. واژهٔ «سیمپ» تا سال ۲۰۱۹ استفادهٔ پراکنده ای داشت، اما از آن زمان در شبکه های اجتماعی رایج شد. ریشه شناسی. در اصل، واژهٔ «سیمپ» کوتاه شدهٔ واژهٔ سیمپلتون (به معنای آدم ساده لوح) است. فرهنگ واژگان نیو پارتریج کاربرد این واژه را از سال ۱۹۰۳ ثبت کرده است. برای نمونه، در مجله ای در فوریهٔ ۱۹۱۷، تصویر زنی دیده می شود که با بلندگو به بازیگر مرد می گوید: «ببوسش، ای سیمپ! دوربین را راه بنداز!» این واژه در مقاله ای از روزنامه نیویورک تایمز در سال ۱۹۲۳ نیز آمده، آن جا که زنی به نام لیلیان هندرسون اعضای دو باشگاه مردان مجرد در آتلانتیک سیتی را «سیمپ های مجرد» خوانده که «جرئت ندارند ازدواج کنند و خسیس تر از آن اند که درآمدشان را با همسر تقس
یم کنند.» در دههٔ ۱۹۸۰، معنای واژهٔ سیمپ تغییر کرد و به معنای مردی «نرم خو» یا «زیادی همدل» به کار رفت. این اصطلاح در میان رپرهای ساحل غربی آمریکا مانند Hugh E.M.C.، تو شورت و E-40 رایج شد. برای نمونه، در آهنگ «Baby Got Back» از سِر میکس ا لات در سال ۱۹۹۲ آمده: «خیلی از سیمپ ها این آهنگ را دوست نخواهند داشت». توپاک هم در آهنگ خود در سال ۱۹۹۵ از این واژه استفاده کرده است. در آهنگ سال ۱۹۹۹ گروه Three 6 Mafia به نام «Sippin' on Some Syrup»، واژهٔ سیمپ در برابر واژهٔ پیمپ ("pimp") قرار گرفته است. تو شورت گفته است که سیمپ، «نسخهٔ تقلبی پیمپ» است. در برخی منابع، سیمپ به صورت «"Sucker Idolizing Mediocre Pussy"» (احمقی که مجذوب زن های معمولی است) هم معنا شده که بازتابی از منشأ جنسیتی این واژه است. نخستین بار این واژه در سایت Urban Dictionary در سال ۲۰۰۳ تعریف شد. تا دههٔ ۲۰۱۰، واژهٔ سیمپ در میان رپرها رواج داشت، اما سپس به جامعه های آنلاین مردسالارانه مانند منواسفر، اینسل ها، و فروم های MGTOW (مخفف: مردانی که راه خود را می روند) وارد شد و در کنار واژه هایی مانند کاک، بتا و شوالیهٔ سفید به کار رفت. محبوبیت این واژه در
سال ۲۰۱۹ در تیک تاک اوج گرفت و به سرعت به توییچ و توییتر نیز گسترش یافت. طبق آمار گوگل ترندز، علاقه به این واژه در بازهٔ اواخر ۲۰۱۸ تا اواخر ۲۰۱۹ دو برابر شد. برخی از طرفداران سلبریتی ها خود را به شوخی «سیمپ» آن ها می خوانند. برخی نویسندگان مانند Magdalene Taylor در مجلهٔ MEL Magazine می گویند این واژه اغلب به صورت طنز و شوخی استفاده می شود. ناتان گریسون در سایت Kotaku می نویسد که ریشه شناسی دقیق این واژه دشوار است. کاربرد امروزی. در ژوئیهٔ ۲۰۲۰، حساب رسمی توییتر Archie Comics اعلام کرد که کسانی را که در یوتیوب شخصیت آرچی اندروز را «سیمپ» بنامند، از کانال خود حذف خواهد کرد. اما به نظر می رسید این اعلام صرفاً برای جلب توجه بازاریابی ویروسی بوده باشد، چون درواقع کسی چنین نظری نداده بود. در اوت ۲۰۲۰، بیل شورتن، سیاست مدار استرالیایی، در تلویزیون ملی گفت که اسکات موریسون باید مراقب باشد که در نظر مردم «یک سیمپ برای دونالد ترامپ» جلوه نکند. در سپتامبر همان سال، کاربران ردیت چالشی به نام «سپتامبر بدون سیمپ» راه انداختند که مشابه نو نات نوامبر بود. در این چالش، کاربران متعهد می شدند که عکس زنان را پسند (لایک) نکنند
، پورنوگرافی تماشا نکنند و به کارگران جنسی آنلاین (مثل ای گرل ها) پول ندهند. در نوامبر ۲۰۲۰، در مطلبی از مجلهٔ Vox دربارهٔ کمدی شرم آور در تیک تاک، شخصیت «آقای سیمپ سکشوال» که توسط کاربر Nate Varrone ساخته شده بود، معرفی شد. به گفتهٔ او، این شخصیت مردی از میشیگان است که به طرز اغراق آمیزی به دنبال عشق از دست رفته اش، ملیسا، است. در ژانویهٔ ۲۰۲۱، مجلهٔ ووگ گزارش داد که صفحه ای در اینستاگرام با هویت «سیمپ های عاشق» برای جان اساف، نامزد سنای آمریکا از ایالت جورجیا، ساخته شده بود. او در ۲۰ ژانویهٔ ۲۰۲۱ به عنوان سناتور سوگند یاد کرد. بازخورد عمومی. با گسترش کاربرد واژه، معنای آن نیز رقیق شد. در آوریل ۲۰۲۰، مقاله ای در Men's Health این واژه را «تحقیرآمیز» توصیف کرد و گفت که اکنون کافی است مردی فقط زنی را تحسین کند تا به عنوان «سیمپ» برچسب بخورد. هیلی سوئن در The Tab نوشت که واژهٔ سیمپ جای پسر نرم خو ("softboi") را گرفته است: پسری شکست خورده در روابط که بیش ازحد مهربان و محترم است، اما از طرف دیگران جدی گرفته نمی شود. به نوشتهٔ ایونینگ استاندارد، این واژه می تواند در نقد روابط ناسالم مفید باشد، اما درعین حال بار توه
ین آمیز بالقوه ای هم دارد. نیویورک تایمز این واژه را توهینی زن ستیزانه توصیف کرده که نارضایتی از برابری جنسیتی را نشان می دهد. آنا ماریا از The Daily Dot می نویسد که این واژه در بیشتر موارد طنزآمیز و بدون بار زن ستیزانه است، اما در جوامع ضدزن کافی است کسی فقط به زنی احترام بگذارد تا «سیمپ» تلقی شود. تیلور نیز می نویسد که واژهٔ سیمپ بیشتر از آن که معنای خاصی داشته باشد، ابزاری برای حملهٔ مردان زن ستیز به مردانی است که با زنان محترمانه رفتار می کنند. ممنوعیت در توییچ. در مه ۲۰۲۰، وب سایت Kotaku گزارش داد که پلتفرم توییچ شروع به حذف ایموت های حاوی واژهٔ «سیمپ» کرده است. در بیشتر موارد، این ایموت ها فقط شامل یک شخصیت خیالی با تابلوی «SIMP» بودند. در دسامبر ۲۰۲۰، توییچ اعلام کرد که استفاده از واژه های «سیمپ»، «اینسل» و «با کره» در شرایط خاصی ممنوع خواهد شد و افزود که ایموت های حاوی این واژه ها دیگر تأیید نخواهند شد. بازخوردها نسبت به این ممنوعیت منفی بود. برایان رولی از The Daily Dot نوشت که اجرای چنین ممنوعیتی بسیار دشوار خواهد بود. Gizmodo نیز به طعنه نوشت: «سیمپ ها و باکره های واقعی هنوز در توییچ خوش آمد دارند»
. Ars Technica نیز توییچ را به دلیل واکنش های متناقضش نسبت به رفتارهای مسئله دار، مورد انتقاد قرار داد. برخی استریمرها در مصاحبه با Kotaku گفتند که استفاده از این واژه در کانال شان بیشتر شوخی بوده است. یکی از آن ها گفت که استفاده از ایموت سیمپ در جامعهٔ او «تنها یک شوخی بی ضرر» است.
تغییر ایکس فیلمی محصول سال ۲۰۰۰ و به کارگردانی الن مویل است. در این فیلم بازیگرانی همچون استیون بالدوین، کایل مک لاکلن، کیم کوتس، پاسکال بوسیر و جنت کیدر ایفای نقش کرده اند.
گی بوردن (۲ دسامبر ۱۹۲۸–۲۹ مارس ۱۹۹۱)، یک هنرمند فرانسوی و عکاس مد، که به خاطر تصاویر تحریک آمیز خود معروف بود. از سال ۱۹۵۵، بوردن با مجله وگ و همچنین نشریات دیگری از جمله هارپرز بازار کار می کرد. او کمپین های تبلیغاتی را برای شنل، Charles Jourdan، پنتاکس و بلومینگدیلز شلیک کرد. او به عنوان یکی از شناخته شده ترین عکاسان مد و تبلیغات نیمه دوم قرن ۲۰ شناخته می شود. او زمینه را برای نوع جدیدی از عکاسی مد فراهم کرد. «در حالی که تصاویر مد مرسوم، زیبایی و لباس را عناصر اصلی خود قرار می دهند، عکس های بوردن به سراغ گزینه های رادیکال می رود.» زندگی و کار. بوردن در ۲ دسامبر ۱۹۲۸ در پاریس، فرانسه متولد شد. پدر و مادرش وقتی کودک بود از هم جدا شدند و او را برای زندگی با پدربزرگ و مادربزرگ پدری اش که خانه ای در نرماندی داشتند، فرستادند. پدربزرگ و مادربزرگ وی همچنین صاحبان رستورانی در پاریس به نام "براسری بوردن" بودند. هنگامی که پدرش، که در زمان تولد تنها ۱۸ سال داشت، دوباره ازدواج کرد، بوردن دوباره تحت سرپرستی او قرار گرفت. ظاهراً بوردن فقط یکبار مادرش را دید؛ زمانی که برای دادن هدیه ای به او به رستوران براسری آمده بود. بو
ردن در هجده سالگی تور دوچرخه سواری را در پروانس آغاز کرد و در طی آن با دلال هنری، لوسین هِنری آشنا شد. بوردن شش ماه را در خانه هِنری گذراند و در آنجا کار خود را روی نقاشی و طراحی متمرکز کرد تا اینکه زمان خدمت سربازی اجباری فرا رسید. بوردن برای اولین بار در دوران خدمت در نیروی هوایی با عکاسی آشنا شد. بوردن که در داکار مستقر بود (۴۹–۱۹۴۸)، آموزش عکاسی مبتدی دید و به عنوان یک عکاس هوایی کار می کرد. هنگامی که پس از خدمت به پاریس بازگشت، با مشاغلی مثل فروشندگی لنزهای دوربین، زندگی خود را می گذراند و همچنین به نقاشی، طراحی و عکس ادامه می داد. در این زمان او برخی از نقاشی های خود را به نمایش گذاشته و در سال ۱۹۵۰، من ری را به عنوان راهنمای خود برگزیده بود و به دنبال ارتباط با وی بود. بوردن شش بار از در منزل من ری، توسط همسر او برگردانده شد تا اینکه بار هفتم، خود من ری به وی جواب داد و او را به داخل دعوت کرد. بوردن در واقع موفق شده بود اعتماد من ری را جلب کرده بود و او کاتالوگ اولین نمایشگاه بوردن را نوشت. بوردن اولین نمایشگاه نقاشی و طراحی خود را در گالری رو دو له بورگون، پاریس برگزار کرد. اولین نمایشگاه عکاسی وی در
سال ۱۹۵۳ بود. او در اوایل با نام مستعار «ادوین هالان» نمایشگاه می گذاشت. اولین عکسهای مد وی در فوریه ۱۹۵۵ در مجله وگ منتشر شد. بوردن به عنوان معاصر هلموت نیوتن، که او نیز کارهای زیادی برای وگ انجام داده، کمک کرد تا امروزه عکاسی معاصر ثبت شود. در سال ۱۹۸۵، بوردین جایزه بزرگ ملی عکاسی را که توسط وزارت فرهنگ فرانسه اعطا می شود، رد کرد، اما نام او در لیست برندگان جایزه باقی مانده است. وی در سال ۱۹۹۱ بر اثر سرطان درگذشت. به گفته مانولو بلانیک، میراث خلاق بوردن به قدری عظیم است که جایش هرگز با کس دیگری پر نمی شود. سبک. گی بوردن جزو اولین کسانی بود که عکس های مد را با روایت های جذاب، جلوه های نمایشی با اشباع شدید رنگ، واقع گرایی بیش از حد و کمپوزیسیون کراپ شده ببه تصویر کشید. عکسهای بوردن غالباً از نظر احساسی قوی و شوکه کننده هستند. بوردن الفبای تصویری جدیدی را ارائه می داد. روایت ها با الهام از ادبیات، سینما و تاریخ هنر عجیب و مرموز بودند. بوردن تحت تأثیر تعدادی از هنرمندانی بود که آثارشان را دنبال می کرد: اول از همه، مربی اش من ری، ادوارد وستون عکاس، ماگریت و بالتوس نقاشان سورئالیست، و لوئیس بونوئل فیلمساز سورئالی
ست اسپانیایی. مجموعه ها. مجموعه های بوردن در نمایشگاه های عمومی زیر برگزار شده است:
استخدام () فیلمی مشتمل بر ۸ قطعه فیلم کوتاه و مجزای ۱۰ دقیقه ای به کارگردانی جان فرانکن هایمر، انگ لی، وونگ کار وای، گای ریچی، الخاندرو گونسالس اینیاریتو، جان وو، جو کارنهان، و تونی اسکات است که در سال ۲۰۰۱ منتشر شد. این فیلم به سفارش شرکت ماشین سازی ب ام و ساخته شده و در هر کدام از قسمت ها، عملکرد و توانایی های یکی از محصولات این شرکت در خلال داستان نشان داده می شود. رانندگی همه ماشین ها به عهدهٔ کلایو اوون است.
گِـرِگ هان (؛ زادهٔ) کمدین و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی مدت ها با درجهٔ سروانی در سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا خدمت کرد. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "استخدام" اشاره نمود.
کریستوفر پولی (؛ زادهٔ ) موسیقی دان، رهبر موسیقی، آهنگساز، نوازندهٔ کیبورد اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی با گوئن استفانی همکاری داشته و مدیر گروه موسیقی کیتی پری و کشا است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "استخدام" اشاره نمود.
جوئل گودمن () موسیقی دان و آهنگساز اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "استخدام" اشاره نمود.
دایان ماری هندریکس (Diane Marie Hendricks) متولد ۱۹۴۷ یک تاجر میلیاردر آمریکایی و تهیه کننده فیلم اهل ویسکانسین است. او بیوه تاجر فقید کن هندریکس است. در ژانویه ۲۰۲۳ سرمایه او ۱۲/۹ میلیارد دلار تخمین زده شده است. اوایل زندگی. هندریکس در ویسکانسین و خانواده روستایی دامدار متولد و بزرگ شد. او در سال ۱۹۶۵ از دبیرستان Osseo-Fairchild فارغ التحصیل شد و هنگام ملاقات با کن هندریکس به مدت ده سال بود که از شوهر اول خود جدا شده بود. حرفه. در سال ۱۹۷۵ او خانه های سفارشی می فروخت و کن پیمانکار سقف بود. آنها ازدواج کردند و شریک تجاری شدند. دایان هندریکس در سال ۱۹۸۲ به همراه همسر خود بزرگترین شرکت عمده فروشی (ABC Supply) سقف، پنجره و دیوارپوش را در ویسکانسین افتتاح کرد. این شرکت در زمینه فروش سقف، پنجره، ناودان و نما برای ساختمانهای مسکونی و تجاری فعالیت دارد. هندریکس مالک هلدینگ هندریکس و مالک و رئیس ABC Supply است. این شرکت بیش از ۷۸۰ شعبه دارد و خانم هندریکس به لطف ثبت رکورد فروش ۱۰.۵ میلیارد دلاری در سال گذشته، ۲.۱ میلیارد دلار به دارایی های خالص خود افزوده است. در سال ۲۰۲۰ برای دومین سال پیاپی دایان هندریکس در صدر لیس
ت ثروتمندترین زنان خود ساخته و پول ساز آمریکا قرار گرفت و دارایی او ۷/۵ میلیارد دلار اعلام شده است.
کاژیمی یر کوردلوفسکی ۱۱ اکتبر ۱۹۰۳ در پوزنان - ۱۱ مارس ۱۹۸۱ در کراکوف، لهستان)، یک اخترشناس لهستانی بود. در سال ۱۹۵۶، او کشف غبار کوردولوفسکی؛ ابرهای زیادی با غلظت های گذرا از گرد و غبار را در نقاط لاگرانژی سیستم زمین-ماه اعلام کرد. وجود این غبار در نهایت در اکتبر ۲۰۱۸ مورد تأیید رسمی قرار گرفت. کاژیمی یر کوردلوفسکی در دانشگاه آدام میتسکیویچ در پوزنان و دانشگاه یاگیلونیا در کراکوف تحصیل کرد و در سال ۱۹۳۲ مدرک دکترا گرفت.
مایکل واندماکر (؛ زادهٔ ) موسیقی دان و آهنگساز اهل ایالات متحده آمریکا است.
ویپاسانا یا ویپَشی یَنا که در لغت از دو بخش "وی" به معنای ویژه و "پَسَنا" به معنای دیدن واقعیت به همان صورتی که هست بدون دستکاری ها و سوء گیریهایی هست که انسان در ناهشیار و هشیار خود انجام میدهد. متون پالی آن را به عنوان یکی از دو ویژگی ذهنی توصیف می کند که در مراقبه بودایی ایجاد شده است ("باوانا")، و دیگری ساماتا (آرامش دهنده ذهن) است. این اغلب به عنوان نوعی مدیتیشن تعریف می شود که «درک واقعیت» را دنبال می کند. در مکتب ترواده به هدف شناخت و درک "آنیکا" «ناپایداری همه چیز»، "دوک کا" «رنج، عدم رضایت»، "آنات تا" «رهای از من»، سه علامت وجود تعریف می شود، و در مکتب ماهایانا به عنوان «تهی بودن» آنیاتا و "طبیعت بودا از آن یاد می شود." تمرین ویپاسانا در سنت ترواده در قرن دهم به پایان رسید، اما بر اساس بررسی های تازه ساتی پاتانا سوت تا، "ویسوددی ماگا" و سایر متون در قرن هجدهم، این شیوه در دو خاندان برمه ای تونگوو و کون باونگ دوباره آغاز شد. جنبشی دیگر با محوریت بصیرت و همراهی با "ساماتا به عنوان یک سنت جدید در قرن ۱۹ و ۲۰ توسعه یافت". این جنبش که به جنبش ویپسنا شناخته می شود توسط لدی سایاداو و یووی مالا توسعه یافت و
توسط ماهاسی سایاداو، وی آر دی راوام سا و گوینکا گسترش یافت و اهمیت زیادی پیدا کرد. در ترواده مدرن، ترکیب یا عدم تقسیم ویپسنا و ساماتا مورد اختلاف است. سوتراهای پالی به سختی از چیزی با نام ویپسنا یاد می کنند، و آن را به عنوان یک ویژگی ذهنی در کنار ساماتا توصیف می کنند که به طور همزمان توسعه می یابد و منجر به آزادی می شود، در همین حال آبیدام ما پیتاکا و تفسیرهای آن سماتا و ویپسنا را به عنوان دو روش مراقبه جداگانه توصیف می کنند. ویپاسانا در جنبش ویپسنا بر ساماتا ترجیح داده شده، اما منتقدان اشاره می کنند که هر دو عناصر ضروری آموزش بودایی هستند. مراقبه ویپاسانا. اخلاق، آگاهی از تنفس و تأمل. مراقبه ویپاسانا از "ساتی" (ذهن آگاهی) و "ساماتا" (آرام) استفاده می کند، که از طریق روشهایی مانند "آناپاناساتی" (ذهن آگاهی از تنفس)، همراه با مشاهده و دیدن ناپایداری وضعیت بدن و ذهن درک از ذات واقعیت به دست می آید. تمرین با مرحله مقدماتی، تمرین "شیلا" و ترک افکار و خواسته ها آغاز می شود. جف ویلسون خاطر نشان می کند که شیلا یک عنصر کاملاً بودایی است و توسط نسل اول معلمان غربی پس از جنگ نیز مورد تأکید است. با این وجود، در جنبش ذهن
آگاهی معاصر، شیلا به عنوان عنصری از عمل، اکثراً کنار گذاشته می شود و ریشه ذهن آگاهی را ابهام آلود می کند. تمرین کننده ویپاسانا مشغول "آناپاناساتی (آگاهی از تنفس)" می شود، در متن بودایی ساتیپاتانا سوتا آمده است که برای تمرین ویپاسانا به جنگل رفته و در زیر درخت می نشینی و سپس فقط نفس کشیدن را مشاهده می کنی. اگر نفس عمیق است، متوجه شو که نفس عمیق است، اگر نفس کوتاه است، متوجه کوتاه شدن نفس شو. در «روش جدید برمه» تمرین کننده ویپاسانا به هر چیزی فکری که در ذهن اش می آید یا هر حسی که در بدن اش ایجاد می شود توجه می کند و بدون درگیر شدن یا قضاوت کردن فقط از آن آگاه می شود، مثلاً می گوید «دم» «بازدم» یا «فکر». با توجه به پدید آمدن پدیده های جسمی و ذهنی، شخص در حال مراقبه آگاه می شود که چطور میان احساسی که در بدن اش ایجاد می شود و افکاری که در ذهن اش هست ارتباط وجود دارد. این موضوع در پنج "اسکانداها" و "پدیدآیی وابسته (پاتیکاساموپادا) توضیح داده شده". به گفته سایاداو پاندیتا، آگاهی و مشاهده این احساسات و واکنش نشان ندادن به آن در حالت مراقبه باعث اصلاح رفتار شخص در دنیای واقعی می شود؛ و در روبرو شدن با محرک های روزمره
احتمال اینکه از نظر جسمی یا روحی واکنش شدیدی در برابر اتفاقات جهان داشته باشند، کاهش می یابد و می تواند بر احساسات و رفتار خود آگاهی و کنترل داشته باشد.
امتیاز سفید، یا امتیاز پوست سفید، امتیاز اجتماعی ای است که به سفیدپوستان نسبت به افراد غیر سفید پوست در برخی جوامع مزیت می دهد، به ویژه اگر در شرایط مشابه اجتماعی، سیاسی یا اقتصادی باشند. امتیاز پوست سفید که ریشه در استعمار و امپریالیسم اروپایی، و تجارت برده در اقیانوس اطلس دارد در شرایطی ایجاد شده است که به طور گسترده سعی در محافظت از امتیازات نژادی سفیدپوست، تابعیت های ملی مختلف و سایر حقوق یا مزایای ویژه داشته است. در مطالعه امتیاز پوست سفید و حوزه وسیع تری از مطالعات سفیدپوستی، که هر دو در ایالات متحده پیش از جاهای دیگر شروع شدند، دیدگاه های آکادمیک مانند تئوری انتقادی نژاد از این مفهوم برای تحلیل چگونگی تأثیر نژادپرستی و جوامع نژادزده بر زندگی مردم سفید پوست استفاده می کنند. به عنوان مثال، پگی مک اینتاش، دانشگاهی آمریکایی، مزایایی را که سفیدپوستان در جوامع غربی از آن بهره مند هستند و افراد غیر سفیدپوست آن را تجربه نمی کنند، به عنوان «یک بسته نامرئی از دارایی های بادآورده» توصیف کرد. امتیاز سفید دربرگیرنده هم مزیت های آشکار و هم مزیت های منفعل کمتر واضح است که ممکن است سفیدپوستان تشخیص ندهند که از آنها بر
خوردارند، که آن را از سوگیری یا تعصب آشکار متمایز می کند. اینها شامل تأییدهای فرهنگی ارزش شخصی هر شخص؛ فرض گرفتن موقعیت اجتماعی بالاتر و آزادی حرکت، خرید، کار، بازی و صحبت آزادانه است. تأثیرات این را می توان در زمینه های حرفه ای، آموزشی و شخصی مشاهده کرد. مفهوم امتیاز سفید همچنین متضمن حق همگانی بودن تجربیات هر شخص است، و دیگران را متفاوت یا استثنایی نشان می دهد در حالی که شخص خود را مطابق هنجار درک می کند.
اینابا ماساماچی ; – سامورایی، دایمیو در ولایت ساگامی در دوره ادو اهل ژاپن بود. در سال ۱۷۰۱ به عنوان روجو در شوگون سالاری توکوگاوا منصوب شد.
هوسوکاوا تسوناتوشی، ; – یک دایمیو، چهارمین حکمران از خاندان هوسوکاوا در قلمروی کوماموتو، ولایت هیوگو در نیمه نخست دوره ادو اهل ژاپن بود. شهرت وی بیشتر به علت حمایت از ورزش سومو و پذیرایی از رهبر گروه چهل و هفت رونین، اُوایشی یُوشیئو است که برای طی کردن اسارت به عمارت اربابی سپرده شده بود. در روز پانزدهم از ماه دوازدهم سال ۱۷۰۲ پس از کشته شدن کیرا یوشیناکا توسط رونین ها آنها از عمارت اربابی کیرا خارج شدند. دو نفر از آنها به نام های یوشیدا کانه سوکه و تومینوموری ماسایوری از آنها جدا شدند و خود را به یک مقام شوگون سالاری به نام سنگوکو هیسانائو که یک مقام نظامی بود و در مقام اومه تسوکه(大目付 Ōmetsuke) کار می کرد تسلیم کردند. بقیه به طرف قبر ارباب خود آسانو ناگانوری در معبد سنگاکو در محله تاکاناوا روانه شدند. سنگوکو هیسانائو به اعترافات دو رونین گوش داده و سپس برای اطلاع رسانی به طرف قلعه ادو رفت. مقام های شوگون سالاری پس از آن وارد بحث شدند. هوسوکاوا تسوناتوشی به طور اتفاقی در آن روز در قلعه ادو بود. از طرف مقام روجو (ریش سفید)، اینابا ماساماچی به وی دستور داده شد که از ۱۷ نفر از رونین ها را در عمارت اربابی خود در
ادو نگهداری کند. ابتدا تصور هوسوکاوا این بود که رونین ها در معبد سنگوکو به وی تحویل داده می شوند بنابر این ۸۴۷ نفر از سامورایی های در خدمت خود را به این محل فرستاد اما بعد آگاهی یافت که رونین ها در عمارت سنگوکو هیسانائو هستند بنابر این به این عمارت رفت و آنها را تحویل گرفت. در مدتی که رونین ها در عمارت هوسوکاوا در اسارت بودند او به عنوان مهمانان عالی رتبه با آنان رفتار کرد و پذیرایی کاملی از آنان به عمل آورد. اُوایشی یُوشیئو در کنار دیگر رونین های در همان عمارت هوسوکاوا پس از حادثه آکو دست به سپوکو زد.
برت لوئی استیونز (متولد ۲۱ نوامبر ۱۹۷۳) روزنامه نگار، سردبیر و ستون نویس محافظه کار آمریکایی برنده جایزه پولیتزر است. او در آوریل ۲۰۱۷ به عنوان ستون نویس دیدگاه "در نیویورک تایمز" و به عنوان یکی از مشارکت کننده های ارشد NBC نیوز در ژوئن ۲۰۱۷ شروع به کار کرد. استفان پیش از "این در وال استریت ژورنال" به عنوان ستون نویس امور خارجه و بعداً به عنوان معاون دبیر صفحه هیئت تحریریه کار می کرد و مسئولیت صفحات هیئت تحریریه نسخه های اروپایی و آسیایی آن را بر عهده داشت. وی از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ سردبیر "روزنامه جروزالم پست بود". وی در سال ۲۰۱۳ برنده جایزه پولیتزر برای تفسیر شد. استیفنز به خاطر عقاید سیاست خارجی نومحافظه کارانه و این که بخشی از مخالفان راست میانه دونالد ترامپ است و همچنین موضع مخالفش در مورد اجماع علمی دربارهٔ تغییر اقلیم مشهور است.
عمارت های اربابی ادو ، به عمارت های یک دایمیو، هان (ژاپن) در دوره ادو در شهر ادو (توکیوی کنونی) در ژاپن گفته می شود. در آن زمان، آنها به سادگی اقامتگاه های سامورایی یا اقامتگاه های ادو نامیده می شدند و اقامتگاه های فردی با نام خانواده سامورایی که از آنها استفاده می کردند، مانند اقامتگاه خانواده XX، نامیده می شدند. نمای کلی. در دوره ادو، خانواده های سامورایی که در ادو زندگی می کردند یا هاتاموتو یا گوکه نین بودند که روابط رعیتی مستقیمی با خانواده شوگون داشتند، یا دایمیو و رعایای آنها بودند. از این تعداد، به دایمیو، هاتاموتو و گوکه نین توسط شوگون سالاری ادو زمین برای خانه هایشان داده شد. معمولاً دایمیوها علاوه بر اقامتگاه هایی (اقامتگاه های اهدایی) که در زمینی که شوگون سالاری در اطراف قلعه ادو به آنها داده بود، ساخته بودند، اقامتگاه های متعددی در حومه ادو داشتند. این اقامتگاه ها بسته به هدف اقامتگاه و فاصله آن از قلعه ادو، کامیاشیکی (اقامتگاه بالایی)، ناکایاشیکی (اقامتگاه میانی)، شیمویاشیکی (اقامتگاه پایینی)، کورایاشیکی (اقامتگاه انبار) و غیره نامیده می شدند و در مجموع به آنها اقامتگاه های قلمرو ادو گفته می شد.
همه دایمیوها اقامتگاه بالایی، میانی و پایینی نداشتند و بسته به اندازه دایمیو، انواع مختلفی وجود داشت، مانند آنهایی که اقامتگاه میانی نداشتند و آنهایی که علاوه بر اقامتگاه های بالایی و میانی، اقامتگاه های پایینی و انبارهای متعددی داشتند. استانداردهایی برای اندازه یک عمارت بر اساس [[ککو]]داکا وجود داشت و در مقررات سال ۱۷۳۸، دایمیوهایی با ۱۰٬۰۰۰ تا ۲۰٬۰۰۰ ککو ملزم به داشتن ۲۵۰۰ تسوبو (۸۰۰۰ متر مربع)، دایمیوهایی با ۵۰٬۰۰۰ تا ۶۰٬۰۰۰ ککو ملزم به داشتن ۵۰۰۰ تسوبو (۱۶٬۰۰۰ متر مربع) و دایمیوهایی با ۱۰۰٬۰۰۰ تا ۱۵۰٬۰۰۰ ککو ملزم به داشتن ۷۰۰۰ تسوبو (۲۳٬۰۰۰ متر مربع) بودند. در واقعیت، بسیاری از عمارت ها بزرگتر از این استانداردها بودند، مانند قلمرو کاگا، که در آن عمارت اصلی به تنهایی به ۱۰۰٬۰۰۰ تسوبو (۳۳۰٬۰۰۰ متر مربع) می رسید، و این استانداردها به طور دقیق اعمال نمی شد. اگرچه عمارت ها و زمین ها رسماً از شوگون سالاری اجاره می شدند، اما با اجازه شوگون سالاری، خرید و فروش آنها به صورت مبادله متقابل (معاوضه عمارت ها با پرداخت مابه التفاوت قیمت به صورت نقدی) انجام می شد.
آلن برلینه (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم اهل بلژیک است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "شور ذهن" اشاره نمود.
شور ذهن () یک فیلم درام روان شناسانه بلژیکی به کارگردانی آلن برلینه است که در سال ۲۰۰۰ منتشر شد. این فیلم که ساختش در حدود ۱۲ میلیون دلار هزینه داشت، با خرده گیری های فراوانی از جانب منتقدان مواجه شد و در گیشه شکست سختی خورد، به طوری که تنها ۷۶۹٬۲۷۲ دلار فروش داشت. دمی مور هم برندهٔ جایزه تمشک طلایی بدترین بازیگر زن شد. کورالی فارژا دستیار دومِ دوم کارگردان فیلم که وظایفی مانند آوردن قهوه برای دمی مور هر صبح را بر عهده داشت، بعدها خود به یک فیلم ساز تبدیل شد و مور را قانع کرد تا در فیلم ترسناک تحسین شده اش با عنوان "ماده" (۲۰۲۴) بازی کند.
گری لوکزی (؛ زادهٔ ۴ ژانویهٔ ۱۹۵۵) تهیه کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا و رئیس پیشین انجمن تهیه کنندگان آمریکا بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "گوتی"، "چیره دستی"، "سه آرزو"، "ترس کهن"، "عروس فراری"، "شور ذهن"، "بهترین چیز بعدی"، "پاییز در نیویورک"، "هدیه"، "پیشگویی های مرد شاپرکی"، "ننگ بشری"، "دنیای مردگان"، "دختر میلیون دلاری"، "ویکر پارک"، "غار"، "جن گیری امیلی رز"، "ایان فلاکس"، '، "این دختر همان مرد است"، "کرانک"، "میثاق"، "ضیافت عشق"، "هنری پول اینجاست"، "نایافتنی"، "مرثیه"، "آسیب شناسی"، "قطار گوشت نیمه شب"، '، '، "حقیقت زشت"، "گیمر"، "وکیل لینکلن"، '، '، "گمشده"، "رفقای استوار"، "من، فرانکنشتاین"، "گام شرمسارانه"، "روزگار آدلین"، "نوارهای واتیکان"، "پسر"، "نغمه آمریکایی"، '، "شناور" و "پسر ۲" اشاره نمود.
سنگوکو هیسانائو، ; – یک سامورایی، هاتاموتو، اومه تسوکه (大目付 Ōmetsuke) در شوگون سالاری توکوگاوا، در نیمه دوره ادو اهل ژاپن بود. شهرت وی بیشتر به علت شرکت در حادثه چهل و هفت رونین است. در روز پانزدهم از ماه دوازدهم سال ۱۷۰۲ پس از کشته شدن کیرا یوشیناکا توسط رونین ها آنها از عمارت اربابی کیرا خارج شدند. دو نفر از آنها به نام های یوشیدا کانه سوکه و تومینوموری ماسایوری از آنها جدا شدند و از طرف گروه موضوع را به اطلاع سنگوکو هیسانائو رسانده و خود را در عمارت وی تسلیم کردند.
نزاع هارلن کانتی () یک تله فیلم آمریکایی به کارگردانی تونی بیل است که در سال ۲۰۰۰ منتشر شد. داستان. در ایالت کنتاکی، زنی که در شِرُف از دست دادن همسرش در ریزش معدن بود و پدرش نیز در حال مرگ ناشی از بیماری سیاه ششی است، به صفِ جنبش کارگران معترض می پیوندد که نتیجه اش، اعتصاباتی است که به درگیری و خشونت می انجامد.
دیوید مدن (؛ زادهٔ ) تهیه کننده فیلم، کارگردان فیلم، تهیه کننده و فیلم نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا است. مادن در سال ۱۹۷۶ از دانشگاه هاروارد فارغ التحصیل شد. او در دوران دانشگاه در تئاتر فعالیت داشت و نویسنده ای نوپا بود، اما در ۲۳ سالگی رمانش توسط ناشران رد شد. او کمی پیش از دریافت مدرک کارشناسی ارشد در رشته ی ادبیات انگلیسی، از دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس انصراف داد و وارد صنعت فیلم شد. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "نزاع هارلن کانتی" و "آخرین رقص را نگه دار" اشاره نمود.
رابرت دابلیو. کُرت (؛ زادهٔ ) تهیه کننده اهل ایالات متحده آمریکا است. از سال ۱۹۸۵ تاکنون، او چهل وهشت فیلم بلند تهیه کرده که در مجموع بیش از ۲.۵ میلیارد دلار در گیشه جهانی فروش داشته اند. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "در موقعیتی دشوار"، "موش های صحرایی"، "نزاع هارلن کانتی"، "سه مرد و یک نوزاد"، "کوکتل"، "پرنده ای روی سیم"، "هراس از عنکبوت"، "سه مرد و یک خانم کوچک"، "فعالیت کلاسی"، "پردیس"، '، "یکه و تنها"، "ترمینال سرعت"، "جنایات خیالی"، "دوتا زیاده"، "جومانجی"، "قطعه موسیقی آقای هولاند"، "ورود"، "هم دست"، "عروس فراری"، "آخرین رقص را نگه دار"، '، "بر اساس جنسیت"، "مردی بی گناه" و "پسرها" اشاره نمود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه تمشک طلایی بدترین فیلم شده است.