Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
«[جنگ های] مذهبی این دوره عمدتاً برای امنیت مراسم و منافع سیاسی انجام می شد». در اواخر قرن بیستم، تعدادی از مورخان تجدیدنظر طلب مانند ویلیام ام. لامونت، جنگ داخلی انگلیس (۱۶۴۲–۱۶۵۱) را یک جنگ مذهبی تلقی کردند و جان موریل (۱۹۹۳) اظهار داشت: «جنگ داخلی انگلیس اولین جنگ اروپایی نبود. انقلاب: این آخرین جنگ مذهبی بود. این دیدگاه توسط مورخان مختلف پیش، پسا و ضد تجدیدنظرطلب مورد انتقاد قرار گرفته است. گلن برگس (۱۹۹۸) تبلیغات سیاسی نوشته شده توسط سیاستمداران و روحانیون پارلمانی در آن زمان را مورد بررسی قرار داد و خاطرنشان کرد که بسیاری از آنها به دلیل اعتقادات مذهبی پیوریتن خود برای حمایت از جنگ علیه چارلز یکم پادشاه کاتولیک انگلستان انگیزه داشتند یا ممکن است بوده باشند، اما سعی کردند مخالفت و شورش خود را در قالب یک شورش قانونی علیه پادشاهی که اصول اساسی قانون اساسی را زیر پا گذاشته بود و بنابراین باید سرنگون می شد، بیان و مشروعیت بخشند. آنها حتی به متحدان پارلمانی خود هشدار دادند که از استدلال های مذهبی برای طرح ادعای خود برای جنگ علیه پادشاه استفاده آشکار نکنند. با این حال، در برخی موارد ممکن است استدلال شود که آنه
ا انگیزه های طرفدار انگلیسی و ضد کاتولیک خود را در پشت پارلمان قانونی پنهان کردند، برای مثال با تأکید بر اینکه کلیسای انگلستان دین قانونی و رسمی تأسیس شده است: «از این نظر، دفاع از جنگ مجلس، با هدف ظاهری قانونی-قانونی خود، به هیچ وجه راهی نیست که بگوید این مبارزه مذهبی نبود. مروری بر جنگ ها. تضادهای فردی که ممکن است در این موضوع متمایز شوند عبارتند از: امپراتوری مقدس روم. امپراتوری مقدس روم، که آلمان امروزی و قلمرو اطراف آن مانند اتریش، چک، اسلواکی، مجارستان هلند، بلژیک، لوکزامبورگ را در بر می گرفت، منطقه ای بود که بیشتر توسط جنگ های مذهبی ویران شده بود. امپراتوری مجموعه ای تکه تکه از دولت های عملاً مستقل بود که یک امپراتور مقدس منتخب به عنوان فرمانروای اصلی آنها بود. پس از قرن چهاردهم، این مقام معمولاً در اختیار یک شخص از دودمان هابسبورگ بود. دودمان اتریشی هابسبورگ، که کاتولیک باقی ماند، به تنهایی یک قدرت بزرگ اروپایی بود که بر حدود هشت میلیون نفر در آلمان، اتریش، بوهم و مجارستان کنونی حکومت می کرد. امپراتوری همچنین دارای قدرت های منطقه ای بود، مانند انتخابگرنشین های بایرن، زاکسن، پفالتس، مارگراف نشین براندن
بورگ، لنت گراف نشین هسن، اسقف اعظم تریر و وورتمبرگ. تعداد زیادی از دوک نشین های مستقل کوچک، شهرهای آزاد امپراتوری، کلیساها، اسقف ها و اربابان کوچک خاندان های مستقل، امپراتوری را دربرگرفتند. لوترانیسم، از زمان پیدایش خود در ویتنبرگ در سال ۱۵۱۷، در آلمان و همچنین بخش های آلمانی زبان هوسی بوهم (جایی که جنگ های هوسی از ۱۴۱۹ تا ۱۴۳۴ رخ داد و هوسی ها تا زمان نبرد کوه سفید در سال ۱۶۲۰ اکثریت جمعیت باقی ماندند). موعظه مارتین لوتر و بسیاری از پیروانش باعث افزایش تنش در سراسر اروپا شد. در شمال آلمان، لوتر تاکتیک جلب حمایت شاهزادگان محلی و نخبگان شهری را در مبارزه خود برای تصرف و تأسیس مجدد کلیسا در امتداد خطوط لوتری اتخاذ کرد. انتخابگر زاکسن، لنت گراور هسن و دیگر شاهزادگان آلمان شمالی، نه تنها از لوتر در برابر فرمان غیرقانونی صادر شده توسط امپراتور مقدس روم، کارل پنجم، محافظت کردند، بلکه از قدرت دولتی برای تحمیل آداب عبادت لوتری در سرزمین های خود استفاده کردند. این اصلاحات، اصلاحات سلطنتی نامیده می شود. اموال کلیسا مصادره شد و آداب عبادت کاتولیک در اکثر مناطقی که اصلاحات لوتری را پذیرفتند ممنوع شد. درگیری های سیاسی که
به این ترتیب در داخل امپراتوری ایجاد شد، تقریباً ناگزیر به جنگ منجر شد. شورش شوالیه ها سال ۱۵۲۲ شورش تعدادی از شوالیه های آلمانی پروتستان و اومانیست مذهبی به رهبری فرانتس فون سیکینگن علیه کلیسای کاتولیک روم و امپراتور مقدس روم بود. آن را «شورش بارون های بینوا» نیز می نامند. این شورش کوتاه مدت بود، اما الهام بخش شورش دهقانان آلمانی ۱۵۲۵–۱۵۲۷ بود. شورش آناباپتیست ها و دیگر رادیکال ها. اولین موج خشونت در مقیاس وسیع توسط جناح رادیکال تر جنبش اصلاح طلبی ایجاد شد، که طرفداران آن می خواستند اصلاحات کلی کلیسا را به اصلاحات کلی جامعه به طور کلی گسترش دهند. این اقدامی بود که شاهزادگان حامی لوتر حاضر به آن نبودند. جنگ دهقانان آلمانی در سال ۱۵۲۵/۱۵۲۴ یک شورش مردمی با الهام از آموزه های اصلاح طلبان رادیکال بود. این شامل مجموعه ای از شورش های اقتصادی و مذهبی توسط دهقانان آناباپتیست، مردم شهر و اشراف زادگان بود. این درگیری بیشتر در نواحی جنوبی، غربی و مرکزی آلمان مدرن رخ داد، اما مناطقی در همسایگی اش مانند سوئیس مدرن، اتریش و هلند را نیز تحت تأثیر قرار داد (به عنوان مثال، شورش آناباپتیست ۱۵۳۵ در آمستردام). در اوج خود، در به
ار و تابستان ۱۵۲۵، حدود ۳۰۰هزار شورشی دهقانی درگیر آن بودند. تخمین های معاصر تعداد کشته شدگان را یکصدهزار نفر می دانند. این بزرگترین و گسترده ترین قیام مردمی اروپا قبل از انقلاب ۱۷۸۹ فرانسه بود. اصلاح طلبان رادیکال مانند توماس مونتزر به دلیل ایده های سیاسی انقلابی خود در اوایل دهه ۱۵۲۰ مجبور به ترک شهرهای لوتری آلمان شمالی شدند. آنها دکترین های مذهبی و سیاسی انقلابی خود را در حومه بوهم، جنوب آلمان و سوئیس گسترش دادند. قیام دهقانان که به عنوان یک شورش علیه ستم فئودالی شروع شد، به جنگی علیه همه مقامات رسمی و تلاشی برای ایجاد یک جامعه مشترک المنافع ایده آل مسیحی با زور تبدیل شد. شکست کامل شورشیان در فرانکهاوزن در ۱۵ مه ۱۵۲۵، با اعدام مونتسر و هزاران تن از پیروان دهقان او انجام شد. مارتین لوتر خواسته های شورشیان را رد کرد و از حق حاکمان آلمان برای سرکوب قیام ها حمایت کرد، دیدگاه های خود را در بحث خود "علیه انبوهی از دهقانان دزد و قاتل" بیان کرد. این نقش عمده کای در رد آموزه های او توسط بسیاری از دهقانان آلمانی، به ویژه در جنوب داشت. پس از جنگ دهقانان، دومین و مصمم تر تلاش برای ایجاد حکومت دینی در مونستر، در وستفا
لیا (۱۵۳۴–۱۵۳۵) انجام شد. کنفدراسیون سوئیس. در سال ۱۵۲۹ تحت رهبری هولدریخ زوینگلی، کانتون پروتستان و شهر زوریخ با سایر کانتون های پروتستان یک اتحاد دفاعی به نام "Christliches Burgrecht منعقد کردند" که شامل شهرهای کنستانتس و استراسبورگ نیز می شد. کانتون های کاتولیک در پاسخ با فردیناند اتریش اتحاد تشکیل داده بودند. پس از حوادث جزئی و تحریکات متعدد از هر دو طرف، یک کشیش کاتولیک در تورگائو در ماه مه ۱۵۲۸ اعدام شد و کشیش پروتستان جی. کیسر در سال ۱۵۲۹ در شویز در آتش سوزانده شد. جنگ سی ساله. در سال ۱۶۱۷ آلمان به شدت تقسیم شد و واضح بود که ماتیاس، امپراتور مقدس روم و پادشاه بوهم، بدون وارث خواهد مرد؛ بنابراین زمین های او به نزدیک ترین خویشاوند مذکرش، پسرعمویش فردیناند اهل اشتایر، می رسد. فردیناند، که توسط یسوعیان آموزش دیده بود، یک کاتولیک سرسخت بود. رد فردیناند به عنوان ولیعهد توسط بوهم عمدتاً هوسی باعث جنگ سی ساله در سال ۱۶۱۸ شد، زمانی که نمایندگان او در پراگ دفاع کردند. جنگ سی ساله بین سالهای ۱۶۱۸ و ۱۶۴۸ عمدتاً در قلمرو آلمان امروزی درگرفت و اکثر قدرتهای بزرگ اروپایی در آن شرکت داشتند. به عنوان یک درگیری مذهبی بین
پروتستان ها و کاتولیک ها در امپراتوری مقدس روم شروع شد، و به تدریج به یک جنگ عمومی تبدیل شد که بیشتر اروپا را درگیر کرد، به دلایلی که لزوماً به مذهب مربوط نمی شد. این جنگ ادامه رقابت فرانسه و هابسبورگ برای برتری در اروپا بود که بعداً منجر به جنگ مستقیم بین فرانسه و اسپانیا شد. مداخله نظامی قدرت های خارجی مانند دانمارک-نروژ و امپراتوری سوئد در طرف پروتستان، مدت جنگ و میزان ویرانی آن را افزایش داد. در مراحل آخر جنگ، فرانسه کاتولیک که از افزایش قدرت هابسبورگ بیم داشت، در طرف پروتستان نیز مداخله کرد. تأثیر عمده جنگ سی ساله، که در آن ارتش های مزدور به طور گسترده مورد استفاده قرار گرفتند، ویرانی کل مناطقی بود که توسط ارتش های جستجوگر پاک شده بود. دوره های قحطی و بیماری گسترده جمعیت ایالت های آلمان و تا حدی کشورهای سفلی و ایتالیا را ویران کرد و در عین حال بسیاری از قدرت های درگیر را ورشکست کرد. جنگ با معاهده مونستر، بخشی از صلح گسترده تر وستفالی، پایان یافت. در طول جنگ، جمعیت آلمان به طور متوسط ۳۰ درصد کاهش یافت. در قلمرو براندنبورگ، تلفات به نصف رسیده بود، در حالی که در برخی مناطق تخمین زده می شود دو سوم جمعیت جان
خود را از دست دادند. جمعیت سرزمین چک یک سوم کاهش یافت. ارتش سوئد به تنهایی که ویرانگرتر از ارتش های دیگر جنگ سی ساله نبود، در طول ۱۷ سال تصدی خود در آلمان، ۲۰۰۰ قلعه، ۱۸۰۰۰ روستا و ۱۵۰۰ شهر را ویران کرد. برای چندین دهه ارتش و گروه های مسلح مانند گله گرگ در آلمان پرسه می زدند و مردم را مانند گوسفند سلاخی می کردند. یک گروه غارتگر حتی خود را به عنوان "گرگ نما نامیدند. خسارات زیادی به صومعه ها، کلیساها و دیگر نهادهای مذهبی وارد شد. این جنگ برای بخش های آلمانی زبان امپراتوری مقدس روم فاجعه بار بود. آلمان جمعیت و قلمرو خود را از دست داد و از این پس به صدها ایالت نیمه مستقل عمدتاً ناتوان تقسیم شد. قدرت امپراتوری به اتریش و سرزمین های هابسبورگ عقب نشینی کرد. هلند و سوئیس استقلال خود را تثبیت کردند. این صلح، شکاف مذهبی کاتولیک، لوتری، و کالوینیست در آلمان را با جمعیت هایی که یا تغییر مذهب دادند یا به مناطق تحت کنترل حاکمان مذهبی خود نقل مکان کردند، نهادینه کرد. کشورهای سفلی. در طول قرن های ۱۶ و ۱۷، هلند یا کشورهای سفلی، درگیر مبارزه ای به ظاهر بیهوده برای استقلال علیه مسلط ترین قدرت آن زمان، اسپانیا بود. مهم ترین چرخ
ش سیاسی زمانی رخ داد که کارل پنجم اسپانیا، حاکمیت کشورهای سفلی را به پسرش فلیپه دوم منتقل کرد. در این برهه از تاریخ، کشورهای سفلی مجموعه ای از استان ها بودند که با هم مرتبط نبودند. فیلیپ دوم مسئولیت خود را از طریق یک سری مانورهای دیپلماتیک نادرست مدیریت کرد. برخلاف پدرش، او هیچ شناخت اولیه ای از افرادی که تحت هدایت او قرار می گرفتند نداشت. چارلز پنجم به این زبان صحبت می کرد. فیلیپ دوم این کار را نکرد. چارلز پنجم در بروکسل بزرگ شد. فیلیپ دوم یک خارجی محسوب می شد. علیرغم این واقعیت که مردم هلند در آن زمان اکثراً کاتولیک رومی بودند، عنصر مذهبی عامل تعیین کننده ای در توسعه خصومت ها بود. اساس الهیات آنها در سنت لیبرال اراسموس در مقابل خط محافظه کار کلیسای اسپانیا بود. با این وجود، ادیان پروتستان، به ویژه کالوینیسم، در اوایل قرن شانزدهم به کشورهای پایین نفوذ کردند، زیرا این کشور مرکز اصلی تجارت بود. این دوره همچنین برای تفتیش عقاید شناخته شده بود. در زمان سلطنت چارلز، کشورهای پست تحت شکل پاپی تفتیش عقاید قرار گرفتند که در آن قوانین به ندرت اجرا می شد. حادثه ای در روتردام که شامل نجات چند بدعت گذار از آتش سوزی در آت
ش بود، فیلیپ را مجبور کرد شکل اسپانیایی تفتیش عقاید را معرفی کند. این کمک چندانی به ترویج وفاداری به اسپانیا نکرد. کالوینیسم در فضای بازرگانی کشورهای پایین رشد کرد. بازرگانان نقش افراد غیر روحانی را در مجامع کالوینیستی دوست داشتند. کلیسای کاتولیک رومی به عنوان یک پدرسالار تسلیم ناپذیر تلقی می شد، و سلسله مراتب پرشور کلیسای کاتولیک رومی با وجود اینکه کاتولیک به عنوان یک نیروی مهم اجتماعی، اخلاقی و سیاسی از احترام برخوردار بود، خشمگین بود. بازرگانان از دین «جدید» استقبال کردند. تحمیل مالیات بر مشاغل و مردم کشورهای پایین قابل توجه نبود. این مالیات ماهیت یک جانبه داشت: توسط یک نهاد سیاسی خارجی وضع می شد و سود حاصل از مالیات به اسپانیا می رسید. اسپانیا در حال ساختن یک امپراتوری بود و کشورهای پست هزینه گزافی را پرداخت کردند. در سال ۱۵۵۹ فیلیپ مارگارت پارما را به عنوان فرماندار منصوب کرد. او قدرت کمی داشت زیرا اختیارات او به دقت توسط مشاوران تعیین شده توسط فیلیپ محدود شده بود. این وسیله ای بود برای حفظ کنترل مطلق بر کشورهای پایین و وسیله ای عالی برای ترویج گسترش تفتیش عقاید. به سختی یک روز بدون اعدام نگذشت. مارگارت
شفاعت کرد اما جنایات ادامه یافت. حتی کاتولیک ها هم اکنون به پروتستان ها پیوستند، زیرا فیلیپ اظهار داشت که ترجیح می دهد صد هزار جان را فدا کند تا اینکه سیاست خود را تغییر دهد. مقداری دیپلماسی مورد استفاده قرار گرفت و هنگامی که در ۶ مه ۱۵۶۶ سازش حاصل شد، فیلیپ از اقدامات خود کاست. در خلال آرامش متعاقب آن، پروتستان ها عبادت خود را در معرض دید عموم قرار دادند. گروهی به نام «گدایان» قدرت یافتند و به تشکیل ارتش قابل توجهی پرداختند. در ۶ اوت ۱۵۶۶، فیلیپ یک سند رسمی را امضا کرد که در آن اعلام کرد که پیشنهاد عفو او برخلاف میلش از او دریافت شده است. او ادعا کرد که به سازش ۶ مه متعهد نیست و چند روز بعد، فیلیپ به پاپ اطمینان داد که هرگونه تعلیق تفتیش عقاید منوط به تأیید پاپ است. در پی آن سی کلیسا و صومعه ویران شدند. پروتستان ها با شکستن اشیاء مقدس، شکستن محراب ها و مجسمه ها و شکستن شیشه های رنگی وارد کلیساها شدند. اجساد را نبش قبر کردند و اجساد را برهنه کردند. در جبهه سیاسی، ویلیام اورانژ این فرصت را دید که از یک شورش در مقیاس بزرگ با هدف کسب استقلال از اسپانیا حمایت جمع کند. فیلیپ از مارگارت ناراضی شد و از فرصت استفاده
کرد و او را برکنار کرد. انتخاب بسیار مهم بود. فیلیپ به جای انتخاب جانشینی که در زمینه دیپلماسی آموزش دیده بود، دوک آلوا را فرستاد تا بدقولی ها را از بین ببرد. ویلیام اورانژ با سازماندهی سه ارتش تصمیم گرفت به مواضع اسپانیا حمله کند. او در هر سه نبرد شکست خورد و جنگ هشتاد ساله ادامه پیدا کرد (۱۵۶۸–۱۶۴۸). هلتدی ها از نظر مالی توسط فرانسه حمایت می شدند و پول به کشتی ها حمل می شد زیرا کنترل اسپانیا بر دریاها توسط انگلیس شکسته شده بود. اسپانیا که عمیقاً درگیر جنگ سی ساله بود، تصمیم گرفت همه چیز را به هلندی ها بدهد تا در جنگ با فرانسوی ها آزاد باشد. معاهده مونستر در ۳۰ ژانویه ۱۶۴۸ امضا شد و به با به رسمیت شناختن استقلال هلند به عنوان یک دولت مستقل توسط اسپانیا، جنگ استقلال پایان یافت. فرانسه. درسال ۱۵۵۱ پادشاه آنری دوم پادشاه فرانسه، مانند پدرش فرانسوای یکم در سال ۱۵۳۲، در حمایت از شاهزادگان آلمانی پروتستان علیه هابسبورگ ها مداخله سیاسی و نظامی کرد. با این حال، هر دو پادشاه به شدت تلاش ها برای گسترش افکار لوتری در فرانسه را سرکوب کردند. هجوم سازمان یافته واعظان کالوینیست از ژنو و جاهای دیگر در طول دهه ۱۵۵۰ موفق به ا
یجاد صدها جماعت کالوینیست زیرزمینی در فرانسه شد. دهه ۱۵۶۰. در الگویی که به زودی در هلند و اسکاتلند آشنا شد، موعظه های زیرزمینی کالوینیسم و تشکیل اتحادهای پنهان با اعضای اشراف به سرعت منجر به اقدامات مستقیم تر برای به دست آوردن کنترل سیاسی و مذهبی شد. چشم انداز تصاحب املاک غنی کلیسا و زمین های رهبانی، اشراف را در بسیاری از نقاط اروپا به حمایت از اصلاحات "شاهزاده" سوق داده بود. در مارس ۱۵۶۰، " توطئه آمبویز " یا "Humult of Amboise" تلاشی از سوی گروهی از اشراف ناراضی برای ربودن پادشاه جوان فرانسوای دوم و از بین بردن خاندان کاتولیک گیز بود. زمانی که نقشه های آنها کشف شد، خنثی شد. اولین موارد عمده تخریب سیستماتیک تصاویر و مجسمه های پروتستانی در کلیساهای کاتولیک در روآن و لاروشل در سال ۱۵۶۰ رخ داد. سال بعد، حملات به بیش از ۲۰ شهر و شهرک گسترش یافت و به نوبه خود، گروه های شهری کاتولیک را به قتل عام و شورش در سنس، کاهور، کارکاسون، تور و دیگر شهرها تحریک کرد. [ "" ] در دسامبر ۱۵۶۰، فرانسوای دوم درگذشت و کاترین دو مدیچی به عنوان نایب السلطنه پسر جوانش شارل نهم شد. اگرچه او یک کاتولیک رومی بود، اما آماده بود که با خاندان
پروتستان بوربون به خوبی برخورد کند؛ بنابراین او از تساهل مذهبی به شکل فرمان سن ژرمن (ژانویه ۱۵۶۲) حمایت کرد که به اوگنوها (پروتستان های فرانسه) اجازه می ک داد به طور عمومی در خارج از شهرها و به طور خصوصی در داخل آنها عبادت کنند. با این حال، در ۱ مارس، گروهی از نگهبانان خاندان گیز به یک سرویس غیرقانونی کالوینیست در Wassy-sur-Blaise در شامپاین حمله کردند. با شروع خصومت ها، این فرمان لغو شد. این جنگ اول را تحریک کرد. بوربون ها با حمایت انگلیسی ها و به رهبری لوئی یکم دوبوربون، شاهزاده دو کنده و دریاسالار کولینی شروع به تصرف پادگان و شهرهای استراتژیک در امتداد لوار کردند. نبرد دروکس و نبرد اورلئان اولین درگیری های اصلی بودند. در فوریه ۱۵۶۳، در اورلئان، فرانسیس، دوک گیز ترور شد، و ترس کاترین از طولانی شدن جنگ، او را به میانجی گری آتش بس و فرمان آمبویز (۱۵۶۳)، که دوباره تحمل مذهبی کنترل شده عبادت پروتستان را فراهم کرد، سوق داد. با این حال، این امر عموماً توسط کاتولیک ها و پروتستان ها رضایت بخش نبود. با افزایش ناآرامی های مذهبی در هلند، دمای سیاسی سرزمین های اطراف در حال افزایش بود. اوگنوها سعی کردند حمایت دولت فران
سه را برای مداخله در برابر نیروهای اسپانیایی که به هلند می رسیدند به دست آورند. در صورت عدم موفقیت، نیروهای پروتستان تلاش ناموفقی را برای تصرف و کنترل شاه شارل نهم در میو در سال ۱۵۶۷ انجام دادند. این امر باعث آغاز بیشتر خصومت ها شد (جنگ دوم) که با آتش بس نامطلوب دیگری به نام صلح لونگژومو (مارس ۱۵۶۸) به پایان رسید. در سپتامبر همان سال، جنگ دوباره آغاز شد (جنگ سوم). کاترین و شارل این بار تصمیم گرفتند با خاندان گیز متحد شوند. ارتش اوگنو تحت فرماندهی لوئی یکم دوبوربون، شاهزاده کنده، و با کمک نیروهایی از جنوب شرقی فرانسه و گروهی از شبه نظامیان پروتستان از آلمان - شامل ۱۴۰۰۰ سرباز مزدور به رهبری دوک کالوینیست "زوایبروکن"، قرار داشت. [ ' ] پس از کشته شدن دوک در جنگ، کنت منسفلد و ویلیام اورانژ هلندی و برادرانش لوئی و هنری جانشین وی شدند. بخش عمده ای از تأمین مالی اوگنوها از سوی ملکه الیزابت یکم انگلستان تأمین می شد. کاتولیک ها توسط دوک دانژو (بعدها پادشاه آنری سوم فرانسه) فرماندهی می شدند و نیروهایی از اسپانیا، کشورهای پاپ و دوک نشین بزرگ توسکانی به آنها کمک می کردند. [ ' ] ارتش پروتستان چندین شهر در مناطق پوآتو و سن
تونژ (برای محافظت از لاروشل) و سپس آنگولم و کنیاک را محاصره کرد. در نبرد جارناک (۱۶ مارس ۱۵۶۹)، شاهزاده کنده کشته شد و دریاسالار دو کولینی مجبور شد فرماندهی نیروهای پروتستان را به دست گیرد. کولینی و سربازانش به سمت جنوب غربی عقب نشینی کردند و با گابریل، کنت دو مونتگومری مجدداً جمع شدند و در بهار ۱۵۷۰ تولوز را غارت کردند، مسیری را از جنوب فرانسه قطع کردند و از دره رون بالا رفتند تا به La Charité-sur-Loire رسیدند. بدهی سرسام آور سلطنتی و تمایل شارل نهم برای جستجوی راه حلی مسالمت آمیز [ ' ] به صلح سن ژرمن آن لایه (۸ اوت ۱۵۷۰) منجر شد، که بار دیگر امتیازاتی را به اوگنوها داد. در سال ۱۵۷۲، افزایش تنش ها بین کاتولیک های محلی و نیروهای پروتستانی که در مراسم عروسی آنری، پادشاه پروتستان ناوار و خواهر پادشاه، مارگارت والووا شرکت کرده بودند، در کشتار سن بارتلمی به اوج خود رسید. این کشتار به جنگ های داخلی چهارم و پنجم در سال های ۱۵۷۲ و ۱۵۷۳–۱۵۷۶ شد. آنری سوم. هانری دوک آنژو در سال ۱۵۷۵ در ریمز به عنوان پادشاه آنری سوم فرانسه تاجگذاری کرد، اما خصومت ها - جنگ پنجم - قبلاً دوباره شعله ور شده بود. آنری به زودی خود را در موقع
یت دشوار تلاش برای حفظ اقتدار سلطنتی در مواجهه با جنگ سالاران متخاصم که حاضر به سازش نبودند، یافت. در سال ۱۵۷۶، پادشاه فرمان بولیو را امضا کرد و امتیازات جزئی را به کالوینیست ها اعطا کرد، اما ششمین جنگ داخلی کوتاه در سال ۱۵۷۷ روی داد. هانری اول، دوک گیز، اتحادیه کاتولیک را برای محافظت از آرمان کاتولیک در فرانسه تشکیل داد. خصومت های بیشتر - جنگ هفتم (۱۵۷۹–۱۵۸۰) - با بن بست معاهده فلیکس به پایان رسید. سازش شکننده در سال ۱۵۸۴ زمانی که کوچکترین برادر و وارث احتمالی پادشاه، فرانسوا، دوک آنژو، درگذشت، به پایان رسید. از آنجایی که آنری سوم پسری نداشت، طبق قانون سالیک، وارث بعدی تاج و تخت شاهزاده آنری، پادشاه کالوینیست ناوار بود. آنری سوم تحت فشار دوک گیز، با اکراه فرمانی مبنی بر سرکوب پروتستانیسم و لغو حق تاج و تخت آنری ناوار صادر کرد. در دسامبر ۱۵۸۴، دوک گیز، معاهده جونویل را از طرف اتحادیه کاتولیک با فلیپه دوم اسپانیا امضا کرد، که کمک سالانه قابل توجهی را به اتحادیه ارائه کرد. این وضعیت به جنگ هشتم (۱۵۸۵–۱۵۸۹) تنزل یافت. آنری ناوار دوباره از شاهزادگان آلمانی و الیزابت یکم انگلستان کمک خارجی خواست. در همین حال، مردم
کاملاً کاتولیک پاریس، تحت تأثیر کمیته شانزده، از آنری سوم و شکست او در شکست دادن کالوینیست ها ناراضی بودند. در ۱۲ می ۱۵۸۸، یک قیام مردمی موانعی را در خیابان های پاریس برافراشت و آنری سوم از شهر گریخت. کمیته شانزده کنترل کامل دولت را به دست گرفت و از دوک گیز در پاریس استقبال کرد. سپس گیز پیشنهاد تسویه حساب با یک رمز به عنوان وارث را ارائه کرد و خواستار جلسه ای از ایالات کل فرانسه شد که قرار بود در بلوآ برگزار شود. شاه آنری تصمیم گرفت اول ضربه بزند. در ۲۳ دسامبر ۱۵۸۸، هانری گیز و برادرش، کاردینال دو گیز، در شاتوی سلطنتی بلوآ، به دامی کشیده شدند و به قتل رسیدند. دوک گیز در فرانسه بسیار محبوب بود و اتحادیه علیه شاه آنری اعلام جنگ علنی کرد. پارلمان پاریس علیه پادشاه، که اکنون با پسر عموی خود، آنری ناوار، برای جنگ علیه اتحادیه متحد شد، اتهام جنایی ایجاد کرد. شارل دوک ماین، سپس رهبر اتحادیه کاتولیک شد. مطبوعات اتحادیه شروع به چاپ رساله های ضد سلطنتی با نام های مستعار مختلف کردند، در حالی که سوربن اعلام کرد که عزل آنری سوم عادلانه و ضروری است. در ژوئیه ۱۵۸۹، در اردوگاه سلطنتی در سنت کلود، راهبی به نام ژاک کلمان نزد
پادشاه حاضر شد و چاقوی بلندی را به طحال او فروکرد. کلمان در همان جا اعدام شد و اطلاعاتی که چه کسی او را استخدام کرده بود با خود برد. در بستر مرگ، آنری سوم، آنری ناوار را فراخواند و به نام اداره امور عمومی از او التماس کرد که کاتولیک شود، و دلیل آن جنگ وحشیانه ای بود که در صورت امتناع او رخ می داد. مطابق با قانون سالیک، او آنری را به عنوان وارث خود معرفی کرد. آنری چهارم. وضعیت روی زمین در سال ۱۵۸۹ این بود که آنری چهارم پادشاه فرانسه، علاوه بر ناوار، جنوب و غرب و اتحادیه کاتولیک شمال و شرق را در اختیار داشت. رهبری اتحادیه کاتولیک به دوک دو ماین، که به عنوان سپهبد پادشاهی منصوب شد، واگذار شده بود. او و نیروهایش بیشتر مناطق روستایی نورماندی را تحت کنترل داشتند. با این حال، در سپتامبر ۱۵۸۹، آنری در نبرد آرکز شکست سختی را به دوک وارد کرد. ارتش آنری، نورماندی را درنوردید و در طول زمستان شهرها را شهر به شهر دیگر تصرف کرد. پادشاه می دانست که اگر می خواهد شانسی برای حکومت بر کل فرانسه داشته باشد، باید پاریس را تصرف کند. با این حال، این کار آسانی نبود. مطبوعات و حامیان اتحادیه کاتولیک به پخش داستان هایی دربارهٔ جنایات ا
رتکابی علیه کشیش های کاتولیک و غیر مذهبی ها در انگلستان پروتستان ادامه دادند. شهر به جای پذیرش یک پادشاه کالوینیست، آماده مبارزه تا سرحد مرگ بود. نبرد ایوری که در ۱۴ مارس ۱۵۹۰ درگرفت، پیروزی دیگری برای پادشاه بود، و نیروهای آنری پاریس را محاصره کردند، اما با حمایت اسپانیا، محاصره شکسته شد. آنری که متوجه شد حق با سلف او بود و هیچ چشم اندازی برای موفقیت یک پادشاه پروتستان در پاریس کاتولیک وجود ندارد، مشهور است که عبارت معروف "Paris vaut bien une messe" (پاریس ارزش یک مراسم عشای ربانی را دارد) را به زبان آورد. او در سال ۱۵۹۳ رسماً در کلیسای کاتولیک رومی پذیرفته شد و در سال ۱۵۹۴ در شارتر تاجگذاری کرد. برخی از اعضای اتحادیه به جنگ ادامه دادند، اما تعداد زیادی از کاتولیک ها با تغییر مذهب پادشاه برای منزوی کردن فزاینده های سخت کوش به پیروزی رسیدند. اسپانیایی ها تحت شرایط صلح وروین از فرانسه خارج شدند. آنری با وظیفه بازسازی یک پادشاهی از هم پاشیده و فقیر شده و اتحاد مجدد فرانسه تحت یک مقام واحد روبرو بود. جنگ ها در سال ۱۵۹۸ به پایان رسید، زمانی که آنری چهارم فرمان نانت را صادر کرد، که درجه ای از تحمل مذهبی را به پروت
ستان ها اعطا کرد. فرانسه، اگرچه همیشه توسط یک پادشاه کاتولیک اداره می شد، اما نقش مهمی در حمایت از پروتستان ها در آلمان و هلند در برابر رقبای دودمانی آنها، هابسبورگ ها داشت. دوره جنگ های مذهبی فرانسه به طور مؤثر نفوذ فرانسه را به عنوان یک قدرت بزرگ اروپایی از بین برد و به نیروهای کاتولیک در امپراتوری مقدس روم اجازه داد تا مجدداً جمع شوند و بهبود یابند.
اسنیکرلا یک فیلم کمدی و موزیکال آمریکایی محصول سال ۲۰۲۲ به کارگردانی الیزابت آلن روزینبام با بازی چوزن جیکوبس و لکسی آندروود است. این فیلم با تخیل دوباره داستان پریان کلاسیک سیندرلا ساخته شده است. داستان. پس از عاشق شدن با کیرا کینگ، دختر ستاره بسکتبال و سرمایه دار کتانی داریوش کینگ، یک طراح کتانی مشتاق کوئینز اعتماد به نفس پیدا می کند تا با کمک بهترین دوستش، سامی و پری، رؤیای خود را برای تبدیل شدن به یک طراح کفش ورزشی حرفه ای دنبال کند. تولید. فیلمبرداری در ابتدا قرار بود در ماه مه ۲۰۲۰ در تورنتو و همیلتون، انتاریو، کانادا آغاز شود، اما به دلیل همه گیری کرونا به تعویق افتاد. تولید در ۱۹ اکتبر ۲۰۲۰ آغاز شد و در ۹ دسامبر ۲۰۲۰ به پایان رسید. انتشار. در ابتدا، انتشار "اسنیکرلا" برای سال ۲۰۲۱ برنامه ریزی شده بود.تاریخ انتشار نخست به ۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۲ در دیزنی+ تغییر یافت؛ اما پس از آن مجدداً به ۱۳ مهٔ ۲۰۲۲ موکول شد. هرچند که طبق گزارش ها، تاریخ انتشار آن مجدداً به بعد موکول شده بود، اما انتشار در ۱۳ مه نهایتاً در آوریل ۲۰۲۲ تأیید شد. بازخوردها. در وب سایت جمع آوری نقد راتن تومیتوز از ۱۰ نقد منتقد، با میانگین امتیاز
۷٫۷ از ۱۰ مثبت هستند.
مسابقه کاندیدهای فیده ۲۰۲۲ یک تورنمنتِ شطرنجِ هشت نفره برای مشخص شدنِ رقیب قهرمانیِ شطرنجِ جهان در سالِ ۲۰۲۳ است. این هشت نفر کاندید، متشکل از برترین شطرنج بازانِ حالِ حاضرِ جهان هستند که از سویِ فیده برایِ تعیینِ قهرمانِ جهان در سالِ ۲۰۲۳ کاندید می شوند تا در یک تورنمت با یکدیگر به رقابت بپردازند و نهایتاً برندهٔ این رقابت ها به مصافِ قهرمانِ کنونیِ جهان خواهد رفت. نهایتاً "یان نپومنیاچی" در پایانِ مسابقات به رتبهٔ برتر دست یافت و رقیبِ مگنوس کارلسن شد. کاندیدها. علیرضا فیروزجا (فرانسه). علیرضا فیروزجا زادهٔ ۲۸ خرداد ۱۳۸۲ خورشیدی در بابل، استادبزرگ شطرنج و از نوابغِ شطرنجِ جهان است. او از ماه ژوئیه ۲۰۲۱ میلادی به این سو، با پرچم فرانسه در مسابقات بین المللی شرکت می کند. وی در ۹ آوریل ۲۰۱۸ به درجهٔ استاد بزرگی رسید و در سن ۱۶ سال و ۱ ماه؛ تبدیل به دومین بازیکن جوانِ موفق در تاریخ شطرنج شد و سپس در سن ۱۸ سال و ۵ ماه با شکستن رکورد ماگنوس کارلسن، جوانترین بازیکنِ تاریخِ شطرنجِ جهان شد که به امتیازِ ۲۸۰۰ دست پیدا کرده اند. راهیابیِ علیرضا فیروزجا به مسابقاتِ کاندیدهایِ فیده ۲۰۲۲. وی در نوامبر ۲۰۲۱ میلادی با قهرم
انی در رقابت های موفق شد جواز ورود به این دوره از مسابقات کاندیداتوری شطرنج جهان در سال ۲۰۲۲ را کسب کند. هیکارو ناکامورا (آمریکا). هیکارو ناکامورا (زاده ۹ دسامبر ۱۹۸۷ میلادی) یک استادبزرگ شطرنج ژاپنی الاصل است که تابعیت آمریکایی دارد. او هم اکنون بالاترین ریتینگ در ایالات متحده را دارد. یان نِپومنیاچی (با پرچمِ فیده). یان نپومنیاشی (همچنین شناخته شده با نام های نِپومنیشی و نِپومنیاشچی؛ زاده ۳۰ ژوئیه ۱۹۹۰ در بریانسک، روسیه) استادبزرگ شطرنج است. وی در نوامبر ۲۰۲۱، در رده پنجم شطرنج جهان قرار گرفت. وی با وجودِ دارا بودنِ هویتِ روسی، با پرچمِ فیده در این دوره شرکت کرده است. ریچارد راپورت (مجارستان). ریچارد راپورت (زاده ۲۵ مارس ۱۹۹۶ میلادی) یک استادبزرگِ شطرنجِ مجارستانی است. او از اعجوبه های شطرنج است، عنوان استاد بزرگ خود را در ۱۳ سال و ۱۱ ماه و ۶ روزگی به دست آورد و او را به جوان ترین استادبزرگِ مجارستان بدل کرد. فابیانو کاروانا (آمریکا). فابیانو کاروانا (زاده ۳۰ ژوئیه ۱۹۹۲ در میامی، ایالات متحده آمریکا) استادبزرگ شطرنجِ آمریکایی-ایتالیایی است. این نابغه شطرنج دنیا در سن ۱۴ سال و ۱۱ ماه و ۲۰ روزگی به عنوان "است