Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ند، در حالی که حزب سوسیالیست جمهوری خواه ایرلند (شاخهٔ سیاسی INLA) و دموکراسی خلق (یک گروه تروتسکیست) به ترتیب دو کرسی و یک کرسی به دست آوردند. همچنین نامزدهای مستقل طرفدار اعتصاب غذا نیز کرسی هایی را به دست آوردند. دولت بریتانیا قانون نمایندگی مردم را در سال ۱۹۸۱ تصویب کرد تا از شرکت کردن افراد زندانی در انتخابات میان دوره ای مجلس عوام برای مشخص شدن جانشین ساندرز در حوزه فرمانیا-تایرون جنوبی، جلوگیری کند. در ۴ ژوئیه زندانیان اعلام کردند که خواستار عدم برخورد ترجیحی هستند و گفتند: «ما از اعطای حقوق پنج گانهٔ خواسته شده به همهٔ زندانیان، به گرمی استقبال خواهیم کرد.» به دنبال مرگ جو مک دانل و مارتین هرسون، خانواده های برخی از اعتصاب کنندگان غذا در جلسهٔ ۲۸ ژوئیه با کشیش کاتولیک، دنیس فاول، ملاقات کردند. خانواده ها نزد کشیش، از عدم توافق ابراز نگرانی کردند و تصمیم گرفتند همان روز با جری آدامز ملاقات کنند. در این جلسه فاول، آدامز را تحت فشار قرار داد تا راهی برای پایان دادن به اعتصاب بیابد و آدامز موافقت کرد که از رهبری IRA بخواهد که به این افراد دستور دهند اعتصاب غذا را پایان دهند. روز بعد آدامز جلسه ای با شش نف
ر از اعتصاب کنندگان غذا ترتیب داد تا توافق پیشنهادی دولت بریتانیا در صورت پایان یافتن اعتصاب را تشریح کند. شش مرد این توافق نامه را رد کردند و معتقد بودند که پذیرفتن چیزی کمتر از «پنج خواسته»، خیانت به فداکاری بابی ساندز و دیگر اعتصاب کنندگان غذا که مُردند، خواهد بود. در ۳۱ ژوئیه، هنگامی که مادر پدی کوین، برای نجات جان او، اصرار به مداخلهٔ پزشکی داشت، اعتصاب غذا شروع به شکستن کرد. روز بعد کوین لینچ درگذشت و بعد از او کایران دوهورتی در ۲ اوت، توماس مک الوی در ۸ اوت و مایکل دیوین در ۲۰ اوت مُردند. در روز مرگ دیوین، فرد جایگزین ساندز در حوزهٔ انتخاباتی فرمانیا-تایرون جنوبی انتخاب می شد. اوون کارون، با افزایش تعداد آرایش، در این انتخاب میان دوره ای برگزیده شد. در ۶ سپتامبر، خانواده لورنس مک کیون به چهارمین خانوادهٔ مداخله گر تبدیل شدند و خواستار مداوای او برای نجات جانش شدند و کال دالی با صدور بیانیه ای زندانیان را به پایان اعتصاب غذا دعوت کرد. یک هفته بعد، جیمز پریور به عنوان وزیر امور خارجهٔ ایرلند شمالی، جایگزین همفری اتکینز شد و در تلاش برای پایان دادن به اعتصاب، با زندانیان دیدار کرد. لیام مک کلوسکی که فهمید
ه بود اگر بی هوش شود، خانواده اش خواهان مداوای پزشکی او می شوند، تصمیم گرفت اعتصاب خود را در ۲۶ سپتامبر بشکند. اعتصاب ساعت ۳:۱۵ بعدازظهر روز ۳ اکتبر لغو شد. سه روز بعد، پریور اعلام کرد امتیازهای جزئی به زندانیان اهدا می شود، از جمله حق پوشیدن لباس شخصی خود در همهٔ اوقات. تنها مورد از «پنج خواسته» که هنوز برجسته مانده بود، حق انجام ندادن کارهای زندان بود. به دنبال کارشکنی زندانیان و فرار از زندان میز در سال ۱۹۸۳، کارگاه های زندان تعطیل شدند و عملاً همهٔ «پنج خواسته» اعمال شدند، اما هیچ گونه سند رسمی، که وضعیت سیاسی به افراد بخشد، از طرف دولت امضا نشد. فهرست شرکت کنندگان در اعتصاب غذا. گزارش اصلی آسیب شناسی علت مرگ اعتصاب کنندگان اعتصاب غذا را «گرسنگی خودخواسته» ثبت می کرد. بعداً، پس از اعتراض خانواده های اعتصاب کنندگان درگذشته، این مورد به اختصار «گرسنگی» ثبت شد. پزشک قانونی در اسناد خود عبارت «گرسنگی خود تحمیل شده» را ثبت کرده است. اگرچه ده مرد در جریان اعتصاب غذا جان خود را از دست دادند، اما سیزده نفر دیگر به دلیل پزشکی یا پس از مداخله خانواده هایشان، اعتصاب غذا را شکستند. بسیاری از آن ها هنوز از اثرات اعتصا
ب رنج می برند و با عوارضی از جمله اختلالات گوارشی، مشکلات بینایی، جسمانی و عصبی مواجهند. تأثیر اعتصاب غذا. مطبوعات بریتانیا اعتصاب غذا را پیروزی تاچر دانستند و روزنامهٔ "گاردین" اظهار داشت: «دولت با نشان دادن عزم قاطع خود نسبت به اذیت و آزارها، بر اعتصاب غذا غلبه کرد.» در آن زمان، بیشتر اعتقاد داشتند که اعتصاب غذا شکست سنگینی برای جمهوری خواهان است، دیدگاهی که میان بسیاری از اعضای IRA و شین فین مشترک بود، اما پیروزی ساندز در انتخابات یک پیروزی تبلیغاتی بود و اعتصاب غذا به یک پیروزی شکست آمیز برای تاچر و دولت بریتانیا تبدیل شد. ساندز در میان جمهوری خواهان ایرلندی یک شهید معرفی شد، در حالی که تاچر یکی از چهره های منفور برای جمهوری خواهان بود و با کرامول قیاس می شد. دنی موریسون در توصیف او، تاچر را «بزرگ ترین حرامزاده ای که ما که تاکنون شناخته ایم» نامید. همانگونه که پس از توقیف در سال ۱۹۷۱ و یکشنبه خونین در سال ۱۹۷۲، عضویت در IRA افزایش یافته بود، در نتیجهٔ اعتصاب غذا هم فعالیت های شبه نظامی افزایش پیدا کرد. پس از سال های نسبتاً آرام اواخر دههٔ ۱۹۷۰ میلادی، با بی نظمی مدنی گسترده در ایرلند شمالی و شورش در نزدیک
ی سفارت بریتانیا در دوبلین، شورش ها و خشونت مجدداً بالا گرفت. نیروهای امنیتی در سال ۱۹۸۱ تعداد ۲۹٬۶۹۵ گلوله پلاستیکی شلیک کردند که ۷ کشته به بار آورد؛ در حالی که در هشت سالِ پس از اعتصاب غذا، در کل ۱۶٬۰۰۰ گلوله شلیک شده و چهار نفر کشته شده بود. ارتش جمهوری خواه ایرلند در طول هفت ماه اعتصاب، به کارزار مسلحانه خود ادامه می داد و ۱۳ پلیس، ۱۳ سرباز، از جمله ۵ عضو هنگ دفاع اولستر و ۵ غیرنظامی را کشت. این هفت ماه یکی از خونین ترین دوره های درگیری در ایرلند شمالی بود و در مجموع ۶۱ کشته و ۳۴ نفر غیرنظامی تلفات داشت. سه سال بعد، IRA سعی کرد با بمب گذاری در هتل برایتون انتقام خود را از مارگارت تاچر بگیرد؛ این بمب گذاری در واقع محل کنفرانس حزب محافظه کار را هدف گرفته بود و منجر به کشته شدن ۵ نفر شد و تاچر در این حادثه، به سختی از مرگ نجات یافت. اعتصاب غذا باعث شد نظر شین فین به سیاست های انتخاباتی جلب شود. پیروزی ساندز و دیگر نامزدهای طرفدار اعتصاب غذا در انتخابات محلی ایرلند شمالی و انتخابات پارلمانی جمهوری ایرلند، باعث اتخاذ استراتژی آرمالیت و صندوق های رای شد. گری آدامز اظهار داشت که پیروزی ساندز «این دروغ را که اعتص
اب کنندگان غذا –و به طور گسترده ارتش جمهوری خواه و کل جنبش جمهوری خواهان– هیچ پایگاه مردمی ندارند، باطل کرد.» همچنین در جمهوری ایرلند پیروزی های انتخاباتی دوهرتی و اگنیو تأثیراتی سیاسی گذاشت، زیرا آن ها قدرت دولت فیونا فیل در دورهٔ زمامداری چارلز هاگی را به چالش کشیدند. در سال ۱۹۸۲ شین فین در انتخابات مجلس ایرلند شمالی پنج کرسی به دست آورد و در سال ۱۹۸۳ گری آدامز کرسی انتخابات سراسری پادشاهی متحده را کسب کرد. شین فین در نتیجهٔ پایگاه سیاسی که از اعتصاب غذا به دست آورد، در دو دههٔ بعدی به رشد خود ادامه داد. پس از انتخابات سراسری ۲۰۰۱ پادشاهی متحده، شین فین به بزرگ ترین حزب ملی گرای ایرلند شمالی تبدیل شد. در سال ۲۰۰۵، زندانی سابق، ریچارد اوراو، که در زمان اعتصاب غذا مسئول روابط عمومی درون زندان بود، نقش گری آدامز را زیر سؤال برد. اوراو در کتاب "جُل پوشان" ادعا کرد که آدامز اعتصاب را طولانی تر کرد، زیرا این امر منافع سیاسی زیادی برای شین فین داشت و به اوون کارون اجازه داد کرسی ساندز در مجلس را به دست آورد. این اتهام توسط چند تن از اعتصاب کنندگان غذا و برندان مک فارلین که در جریان اعتصاب غذا در زندان بود، تکذیب ش
د. مک فارلین گفت نسخهٔ اوراو از وقایع، گیج و نامرتبط است و توضیح داد: «ما برای یافتن راه حل ناامید بودیم. هر معامله ای که به نوعی برای تأمین خواسته های پنج گانه می بود، قبول می شد. اگر کتباً تأیید می شد، ما آن را می پذیرفتیم… هرگز معامله ای صورت نگرفت، هیچ گاه گزینهٔ «این را بگیر و آن را ول کن» وجود نداشت.» بزرگداشت ها. بناهای یادبود و نقاشی های دیواری زیادی، به یاد اعتصاب کنندگان غذا در شهرها و شهرستان های سراسر ایرلند از جمله بلفاست، دوبلین، دری، کراسمگلن و کملوگ در معرض دید قرار گرفته اند. مراسم بزرگداشت سالانهٔ کشته شدگان در سراسر ایرلند برای افرادی که در اعتصاب غذا جان باختند، برگزار می شود و هر ساله در بلفاست راهپیمایی بزرگداشت اعتصاب غذا برگزار می شود که شامل سخنرانی یادبود برای بابی ساندز است. چندین شهر در فرانسه خیابان هایی را به نام بابی ساندز نام گذاری کرده اند؛ از جمله شهرهای پاریس و لو مان. حکومت ایران هم نام خیابانی در تهران که سفارت بریتانیا در آن واقع شده، را به بابی ساندز تغییر داد. این خیابان پیشتر چرچیل نام داشت. سفارت بریتانیا متعاقباً آدرس پستی خود را تغییر داد تا نامه ها به در ورودی دیگر
ی در گوشه ای از ساختمان گسیل شوند، تا از درج نام بابی ساندز در سربرگهای خود جلوگیری کند. یادبودی برای مردانی که در شورش ایرلند در سال ۱۷۹۸، قیام عید پاک و اعتصاب غذا درگذشتند، در گورستان واورلی سیدنی، استرالیا در نظر گرفته شد، زیرا آنجا محل دفن مایکل دویر از انجمن ایرلندی های متحد بود. در سال ۱۹۹۷ واحد هارتفورد کمیتهٔ کمک به ایرلند شمالی، یادبودی در ایالات متحده برای بابی ساندز و سایر اعتصاب کنندگان غذا ساخت. این بنای یادبود در یک دوربرگردان ترافیکی معروف به «میدان بابی ساندز»، در پایین خیابان ماپل نزدیک پارک گودوین قرار دارد. در ۳ اکتبر ۲۰۰۱ - بیستمین سالگرد پایان اعتصاب غذا - نیز گری آدامز، پاتریک شیهان و احمد کاترادا، یادبودی را در جزیره روبن، آفریقای جنوبی رونمایی کردند. در ۲۰ مارس ۲۰۰۱، رئیس ملی شین فین، میچل مک لاولین، نمایشگاه کمیتهٔ ملی بزرگداشت اعتصاب غذا را در هتل اروپای بلفاست افتتاح کرد که شامل سه اثر هنری اصیل از هنرمندان مستقر در بلفاست، بود. ماه بعد نمایشگاه جداگانه ای نیز در دری بر پا شد. فیلم های زیادی بر اساس وقایع اعتصاب غذا ساخته شده اند؛ از جمله "برخی از پسران مادر" با بازی هلن میرن، "اچ۳
" (به نویسندگی لورنس مک کین که خودش از اعتصاب کنندگان بود) و "گرسنگی" اثر استیو مک کوئین.
درگیری های ایرلند شمالی یا ترابـِلز (, ) مجموعه ای از جنگ های چریکی توسط ملی گرایان ایرلندی در ایرلند شمالی و در اواخر قرن بیستم بود. این درگیری ها شکلی از جنگ های بی قاعده و سطح پایین بود.که در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ آغاز شد و با امضای پیمان جمعه نیک در ۱۹۹۸، به ادعای بسیاری، پایان پذیرفت. بیش از ۳٬۵۰۰ نفر در جریان این درگیری های کشته شدند؛ که از این تعداد ۵۲٪ شهروندان غیرنظامی بودند و افزون بر آن ۳۲٪ نیروهای بریتانیایی و ۱۶٪ شبه نظامی بودند. پیشینه. ۱۶۰۹–۱۷۹۱. در سال ۱۶۰۹ مهاجران انگلیسی و اسکاتلندی که به نام "زارعان" (planters) شناخته می شدند در طرحی که به نام زرع اولستر، به ایرلند رفته و زمین های بومیان را غصب کردند. حضور زارعان پروتستان در منطقه ای که به صورت سنتی کاتولیک بود، موجب اختلافات مذهبی عمیقی گردید که منجر به جنگ های مؤتلفه ایرلند (۱۶۴۱–۱۶۵۳) و جنگ ویلیامیت (۱۶۸۹–۱۶۹۱) شد. در هر دوی این جنگ ها نیروهای مهاجر و پروتستان پیروز شدند. کلیسای انگلیکان توانست با قوانین جزایی مذهب خود را تفوق بخشد. وقتی کلیسای کاتولیک محدودیت های خرید و فروش با پیروان پروتستان را از میان برداشت، رقابت میان پیروان دو مذهب در ا
یرلند بالا گرفت. پروتستان ها گروهی به نام "Peep O'Day Boys" ساختند و کاتولیک ها «مدافعین» را بنا نهادند. این دوقطبی شدن جامعه تدریجاً بیشتر می شد و اصلاح طلبانی که خواهان تغییرات دموکراتیک بودند، کاهش چشمگیری یافتند. ۱۷۹۱–۱۹۱۲. در پی ایجاد جمهوری خواهی جامعه ایرلندی های متحد توسط مشایخی های پروتستان، کاتولیک ها، و آنگلیکان های لیبرال، و در نتیجه شکست شورش ۱۷۹۸ ایرلند، خشونت های فرقه ای بین کاتولیک ها و پروتستان ها ادامه یافت. انجمن اورانژ (تأسیس در ۱۷۹۵)، با هدف حفظ ایمان پروتستانی و وفاداری به ورثهٔ ویلیام اورانژ در این دوره اعلام وجود کرد. با انعقاد مصوبه های اتحاد ۱۸۰۰ (که ۱ ژانویه ۱۸۰۱ تصویب شدند), پارلمان ایرلند لغو شد و با ادغام خاک این منطقه به پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند، یک چهارچوب سیاسی جدید جایگزین گردید. نتیجه این امر نزدیک تر شدن رابطه میان انگلیکان و پروتستان های ایرلندی با بریتانیا بود و ایشان به عنوان بخشی از یک جامعه پروتستان «وفادار» شناخته شدند. اگرچه آزادی کاتولیک ها در سال ۱۸۲۹ به دست آمد و تا حد زیادی تبعیض رسمی علیه کاتولیک ها (در آن زمان حدود ۷۵ درصد از جمعیت ایرلند را شامل می
شدند) را از بین برد، اما تلاش ها برای لغو اتحاد دو کشور در ۱۸۰۱ به شکست انجامید. در اواخر قرن نوزدهم حاکمیت محلی ایجاد شد و اکثریت کاتولیک از آن استقبال کردند، درحالی که وفاداران پروتستان با حکومت محلی ایرلند سر ناسازگاری داشتند. اتحادگراها و طرفداران حکومت محلی، اصلی ترین جناح های سیاسی در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم در ایرلند بودند. ۱۹۱۲–۱۹۲۲. در دهه دوم قرن بیستم، حزب پارلمانی ایرلند، در دولت محلی یا خودگردانی محدود ایرلند، به دلیل تحریک ها، در آستانه استعفا قرار گرفت؛ زیرا کارزاری از دهه ۱۸۷۰ آغاز شده بود و اتحادگرایان اکثراً پروتستانی و عمدتاً ساکن در اولستر در برابر خودمختاری و استقلال ایرلند مقاومت می کردند چون از آیندهٔ خود در کشوری کاملاً کاتولیک و تحت سلطهٔ کلیسای کاتولیک روم ترسیده بودند. در سال ۱۹۱۲ اتحادگرایان "میثاق اولستر" را به رهبری ادوارد کارسون امضا کردند و متعهد شدند که در صورت لزوم از زور برای مقاومت در برابر تشکیل دولت محلی استفاده کنند. برای این منظور، آن ها نیروهای شبه نظامی داوطلبان اولستر (UVF) را تشکیل دادند. در واکنش به این اقدام، سازمان داوطلبان ایرلندی در ۱۹۱۳, با هدف مقا
بله با اولستری ها و تشکیل دولت محلی ایرلند ایجاد شد. با آغاز جنگ جهانی اول در ۱۹۱۴, و درگیری ایرلند در جنگ به طور موقت از بروز جنگ داخلی در ایرلند جلوگیری شد و حل مسئله استقلال ایرلند را به تأخیر انداخت. دولت محلی اگرچه در مجلس بریتانیا با توشیح ملوکانه تصویب شد، اما تا پایان جنگ به حالت تعلیق درآمد. داوطلبان ایرلندی، با اکثریت، به عنوان داوطلب ملی راهی جنگ شدند و برخی از آن ها به هنگ های ایرلندی ارتش جدید انگلستان پیوستند. بسیاری از کسانی که به خدمت رفتند، ملی گرایان تندرو بودند، از جمله اخوان جمهوری خواه ایرلندی. از این صفوف کسانی بیرون آمدند که قیام عید پاک را در سال ۱۹۱۶ به رهبری پاتریک پیرس و جیمز کانلی، به راه انداختند. دو سال و نیم پس از اعدام شانزده نفر از رهبران این قیام، جدایی طلبان حزب شین فین در دسامبر ۱۹۱۸ در انتخابات عمومی در ایرلند با کسب ۴۷٪ آرا و اکثریت کرسی ها پیروز شدند و در ۱۹۱۹ اولین پارلمان ایرلند را در دوبلین تأسیس کردند. این گونه جنگ استقلال ایرلند آغاز شد و در سال های ۱۹۲۱–۲۲ تلفات بسیاری داد تا این که دولت آزاد ایرلند توانست در صلح نامه ای با بریتانیا، استقلال بخش بزرگی از جزیره ایرل
ند را به دست آورد اما شش شهرستان در ایرلند شمالی، که اکثریت اولستری و وفادار را در خود جای داده بودند، همچنان جزئی از خاک بریتانیا باقی ماندند. وقایع. اختلاف طبقاتی و بی ثباتی ایرلند شمالی. پس از بازنگری های قانون اساسی در سال های ۱۹۲۰ تا ۲۲ پارلمانی محلی در ایرلند شمالی ایجاد شد که مورد قبول تقریباً تمامی یک میلیون پیرو پروتستان در شش شهرستان این منطقه بود. با این حال چند صد هزار پیرو پروتستان که در جاهای دیگر ایرلند زندگی می کردند از امتیازی برخوردار نشدند و اکثراً به ایرلند شمالی مهاجرت کردند. از این گذشته، حدود نیم میلیون ایرلندی ملی گرا و پیرو کاتولیک رومی هنوز در شش شهرستان شمالی زندگی می کردند که پارلمان به آن ها تعلق نداشت. تحت رهبری جیمز کریگ، که از ۱۹۲۱ تا ۱۹۴۰ به عنوان نخست وزیر ایرلند شمالی خدمت کرد، پارلمان ایرلند شمالی تحت سلطه اکثریت پروتستان قرار گرفت و به نفع ایشان حکومت می کرد و به حفظ اتحاد با بریتانیای کبیر اصرار داشت. اکثر کاتولیک های رومی هرگز با وضعیت ایرلند شمالی سازگار نبودند، اگرچه مخالفت آن ها از نظر سیاسی بی تأثیر بود و علیهشان در زمینه اشتغال، مسکن عمومی، آموزش و خدمات اجتماعی تبع
یض قائل می شدند. علاوه بر این، اتحادگرایان از طریق دستکاری در مرزهای انتخاباتی، سعی می کردند نمایندگی کاتولیک های روم را به حداقل برسانند و این گونه تسلط سیاسی خود بر ایرلند شمالی را تضمین می کردند. دلیل مهاجرت نکردن کاتولیک ها از ایرلند شمالی، اقتصاد بهتر این سرزمین نسبت به کشور جمهوری ایرلند بود. در پایان قرن نوزدهم، بلفاست (بزرگترین شهر ایرلند شمالی و پایتخت آن) با جمعیتی در حدود ۳۵۰٬۰۰۰ نفر و مشاغل بی شمار در صنایع نساجی و کشتی سازی، شهری صنعتی محسوب می شد. اگرچه پروتستان ها در مشاغل حرفه ای و سمت های مدیریتی، اغلب ناعادلانه و بیش از حد تبعیض آمیز برتری داشتند، اما جبهه اقتصادی بلفاست کاتولیک های طبقه پایین را از حومه فقیر به سوی خود می کشاند. این شهر خشونت های فرقه ای را تجربه کرد، محله های پروتستان نشین و کاتولیک نشین جدا از یکدیگر بود و عدم تحمل مذهبی بیداد می کرد - همه اینها شرایط سخت زندگی کاتولیک ها را بدتر می کرد - اما جذابیت اقتصادی شمال حتی در دهه ۱۹۳۰ و طی رکود دهه ۱۹۶۰ و ۷۰ هنوز می چلبید. در اواسط دهه ۱۹۶۰ ثبات شکننده در ایرلند شمالی، جامعه را به سوی زوال می کشاند. اکثریت جمعیتی که پروتستان ها
از آن برخوردار بودند، اطمینان یافتند که قادر به کنترل نهادهای دولتی هستند و این قدرت بیشتر اوقات، به روش هایی مورد استفاده قرار می گرفت که به اقلیت کاتولیک آسیب می رساند، اگرچه وجود تبعیض در شمال ایرلند همچنان یک بحث داغ بود، جنبش فعالان حقوق مدنی - که تا حدودی از دستاوردهای آفریقایی آمریکایی ها در ایالات متحده الهام گرفته شده بود - در اواخر دهه ۱۹۶۰ ظهور کرد و حوادث خشونت بار جمعی افزایش یافت. پلیس گهگاه با استفاده از زور تظاهرات کنندگان را از خیابان پراکنده می کرد. هم زمانی تقاضای شدید اصلاحات و اصرار بر قدرت ماندن اولستری ها، ایرلند شمالی را به آستانه جنگ داخلی کشاند. اوج گرفتن درگیری ها. دولت انگلیس نیروهای خود را برای کمک به نیروهای مدنی ایرلند شمالی اعزام کرد. در سال ۱۹۶۹ ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند (IRA) از دل شورش و خشونت گسترده شهری، و این بی نظمی های عمومی بیرون آمد. IRA اسلحه و مواد منفجره به دست آورد و به منظور محافظت از کاتولیک های رومی، شروع به بمب گذاری و تیراندازی برای بی ثبات کردن مؤسسات ایرلند شمالی، تضعیف عزم انگلیس برای حفظ اتحاد و تحقق وحدت ایرلند کرد. در پاسخ به خشونت های ملی گرایان، مق
امات در اوت ۱۹۷۱ بدون محاکمه دستگیر کردن مخالفان را آغاز کردند. با این حال، این امر به جای تضعیف کمپین IRA، مردم را به سوی آن تشویق کرد. اتحادگرایان پروتستان با تشکیل تیپ های شبه نظامی وفادار خود واکنش نشان دادند. در ۳۰ ژانویه ۱۹۷۲، در شهر دری، روزی که به یکشنبه خونین معروف شد، اعتراض مسالمت آمیز اما غیرقانونی کاتولیک ها علیه سیاست داخلی دولت انگلیس به خشونت کشیده شد و نیروهای انگلیسی آتش گشوده و ۱۳ نفر از تظاهرکنندگان کاتولیک را کشتند. (و نفر چهاردم چند ماه بعد درگذشت) یکشنبه خونین هنوز هم مورد بحث و جدل طرفین است؛ چنان که در اواخر دهه ۱۹۹۰ دولت انگلیس کمیسیونی را برای تعیین حقیقت ماجرا ایجاد کرد و در سال ۲۰۱۰ گزارش ساویل، اعلامیه نهایی تحقیقات دولتی، نتیجه گرفت که هیچ یک از قربانیان هیچ تهدیدی برای سربازان ایجاد نکرده بودند و تیراندازی آن ها بدون توجیه بوده. خونین ترین سال درگیری ها به «ترابلز» مشهور شد؛ سال ۱۹۷۲ بود که ۴۶۷ نفر، از جمله ۳۲۱ غیرنظامی، کشته شدند. تقریباً ۲۷۵ نفر هر ساله در دوره ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۶ کشته می شدند. این خشونت ها در دههٔ ۱۹۸۰ که هر ساله حدود ۵۰ تا ۱۰۰ قتل سیاسی و ترور رخ می داد، کاهش یافت
. در پایان قرن بیستم، بیش از ۳۶۰۰ نفر کشته و ۳۶۰۰۰ نفر زخمی شده بودند. که بیش از ۲۰۰۰ نفر در صف جمهوریخواهان، ۱۰۰۰ وفادار و بیش از ۳۵۰ نیروی امنیتی بودند. در سه دهه آخر قرن ۲۰، بیش از ۱۰۰۰ نفر از نیروهای امنیتی نیز کشته شدند. در مارس ۱۹۷۲، نخست وزیر محافظه کار انگلستان، ادوارد هیت، قانون اساسی و پارلمان ایرلند شمالی را به حالت تعلیق درآورد، و بدین ترتیب قانون داخلی (که تا سال ۱۹۹۹ بازنگشت) پایان یافت و حکومت مستقیم این منطقه از لندن برقرار شد. در میان چندین طرح برای بازگرداندن قوانین محلی، اولین اقدام، معروف به توافق نامه "Sunningdale"، منجر به ایجاد مجلسی کوتاه مدت در ۱۹۷۳ شد که در آن کاتولیک ها دارای برخی اختیارات سیاسی شدند. توافق نامه Sunningdale همچنین شورای ایرلند را برای اتصال دو حوزه قضایی ایرلند در جزیره، پیش بینی کرده بود. با این وجود، خشونت ادامه یافت و مدیر اجرایی تقسیم قدرت تنها پس از چند ماه به دلیل اعتصابی که توسط شورای کارگران اولستر، کمیته تحت حمایت شبه نظامیان پروتستان برگزار شد، سقوط کرد. ارتش انگلیس همچنان حضور عمده ای داشت و عناصر شبه نظامی در عملیات دولت و دادگاه ها نفوذ می کردند. فروکش
درگیری ها. مجمعی که برای انعکاس نظرات سیاسی متنوع در نظر گرفته شده بود، در سال ۱۹۸۲ تأسیس شد ولی این انجمن در سال ۱۹۸۶ منحل شد. ملی گرایان تصریح کردند که آن ها توافقی را که فقط در محدوده ی ایرلند شمالی باشد، نمی پذیرند و بایستی سراسر ایرلند دخیل باشد. در پاسخ، دولت های انگلیس و ایرلند توافق نامه منعقد کردند (۱۹۸۵) که علی رغم نارضایتی اتحادگرایان اولستر، در آن برای اولین بار بود که به دولت ایرلند نقش مشورتی رسمی در امور ایرلند شمالی داده شد. در دهه ۱۹۹۰، مذاکرات بین تمام احزاب عمده مشروطه ایرلند شمالی به استثنای شین فین (شاخه سیاسی ارتش موقت) انجام شد. چارچوب هایی برای مذاکرات صلح همه جانبه - به ویژه بیانیه خیابان داونینگ (۱۹۹۳)، به ترتیب توسط نخست وزیران انگلیس و ایرلند، جان میجر و آلبرت رینولدز - ارائه شد. در این پیمان بریتانیا قول داد حق تعیین سرنوشت مردم ایرلند شمالی را بپذیرد و در صورت استقلال خواهی اکثریت مردم ایرلند شمالی، وحدت ایرلند را به رسمیت شناخته و متعهد گردد که در صورت توافق سیاسی مذکور، ادعاهای قانون اساسی خود را در مورد ایرلند شمالی کنار بگذارد. هر دو IRA و گروه های شبه نظامی وفادار از قطع فعا
لیت نظامی در سال ۱۹۹۴ خبر دادند، هرچند که حوادث پراکنده همچنان ادامه داشت. مانع اصلی مذاکرات همه طرف ها بحث از کار افتادن IRA (خلع سلاح) بود. در ژوئن ۱۹۹۶ از سر گرفته شد - اگرچه شین فین بلافاصله در مذاکرات شرکت نمی کرد، زیرا IRA به آتش بس خود پایان داده بود (مجدداً در سال ۱۹۹۷ بازگشت) - و در نهایت توافق نامه جمعه نیک (توافق نامه بلفاست) در آوریل ۱۹۹۸ امضا شد. توافق، مسئولیت بیشتر امور محلی را به یک مجمع منتخب واگذار می کرد. ترتیب نهادی برای همکاری فرامرزی در مورد طیف وسیعی از مسائل بین دولت های ایرلند و ایرلند شمالی و ادامه مشاوره بین دولت های انگلیس و ایرلند وجود داشت. در همه پرسی مشترک در سراسر ایرلند و ایرلند شمالی، در ۲۲ مه ۱۹۹۸، که برای اولین بار از سال ۱۹۱۸ روی می داد، این توافق نامه توسط ۹۴ درصد رای دهندگان در ایرلند و ۷۱ درصد در ایرلند شمالی تصویب شد. با این حال، اختلافات گسترده ای بین حمایت کاتولیک ها و پروتستان ها از توافق در ایرلند شمالی بود (۹۶ درصد کاتولیک ها اما فقط ۵۲ درصد پروتستان ها به آن رأی مثبت دادند) که نشان داد تلاش برای حل منازعات فرقه ای دشوار است. در انتخابات مجمع جدید ایرلند شمالی که
ماه بعد برگزار شد، حزب اتحادگرای اولستر (UUP)، جریان اصلی پیروان پروتستان، ۲۸ کرسی به دست آورد. حزب سوسیال دموکرات و کار (SDLP)، یک حزب کاتولیک میانه رو، ۲۴ کرسی به دست آورد؛ حزب دموکرات اتحادگرا (DUP)، یک حزب تندرو پروتستان که توافق جمعه نیک را نمی پذیرفت، ۲۰ کرسی برد. و شین فین تنها ۱۸ کرسی یافت.
مابالاکت (به لاتین: Mabalacat) یک منطقهٔ مسکونی در فیلیپین است که در پامپانگا واقع شده است.
پادشاهان شیطان که در ژاپن با نام شناخته می شود، یک بازی ویدئویی در سال ۲۰۰۵ برای پلی استیشن ۲ است که توسط کپکام توسعه و منتشر شده است. این اولین قسمت از فرنچایز "سنگوکو باسارا" است. نسخه غربی به دلیل محدودیت های مجوز دارای یک پیش درآمد همراه با یک قطعه اصلی بود. این بازی با چندین دنباله و یک مجموعه تلویزیونی انیمه دنبال شد که همه آن ها فقط از عنوان و محیط اصلی "سنگوکو باسارا" استفاده می کردند. داستان. "سنگوکو باسارا" در دوره سنگوکو یا دوره کشورهای متخاصم در ژاپن فئودالی رخ می دهد که طی آن ژاپن به بسیاری از ایالت های کوچک تقسیم شد که بر سر قدرت و زمین می جنگیدند. این بازی دارای دو جنگ سالار تاریخی به عنوان قهرمانان اصلی است: داته ماسامونه و سانادا یوکیمورا. شخصیت اصلی پادشاه شیطان (اودا نوبوناگا در "سنگوکو باسارا") است. گیم پلی. این یک بازی هک اند اسلش و اکشن شبیه به "شیطان هم می گرید"، "خاندان قهرمانان" و "جنگجویان سامورایی" است. تغییرات قابل توجهی در گیم پلی بازی در نسخه های غربی انجام شد. چهار نفر از شخصیت ها غیرقابل بازی شدند و مهارت های مختلف حذف یا اضافه شدند. سطوح دشواری تغییر کردند تا بازی دشوارتر شود
(با تبدیل شدن ژاپنی Normal به Easy و ژاپنی Hard عادی، و پاداش Easy 30% EXP کمتر و بدون سلاح 3rd+ در حالی که Normal پاداش عادی ژاپنی را حفظ می کند). سیستم مبارزه نیز اصلاح شد و عنصری به نام "پرایمینگ" اضافه شد (یکی از حملات ویژه شخصیت ها حمله پرایمینگ بود و از آن حمله برای دشمنان "Prime" استفاده کرد و آنها را در معرض آسیب قرار داد و امکان زنجیره های ترکیبی بالاتر را فراهم کرد) بومی سازی. هنگام انتشار سنگوکو باسارا، کپ کام سعی کرد مخاطبان غربی را جذب کند، با حذف تمام ارجاعات سنگوکو و ژاپنی به نفع یک داستان فانتزی عمومی که به طور مبهم با فرنچایز موفق کپ کام "شیطان هم می گرید" مرتبط است (حتی برای عنوان جلد از فونت نوع DMC استفاده شده است. پادشاهان شیطان). گزیده ای از مصاحبه "آی جی ان" با هیرویوکی کوبایاشی، تهیه کننده بازی: کوبایاشی: "پادشاهان شیطان" در ژاپن سنگوکو باسارا نامیده می شود، و بر تاریخ ژاپن تمرکز دارد. وقتی داشتیم بازی را می ساختیم، به خود می گفتیم: "چه کاری می توانیم انجام دهیم تا این بازی را متمایز کنیم تا این بازی از سایر بازی های هک اند اسلش متفاوت باشد؟" و ما به این نتیجه رسیدیم که این راز شاید در
بازی های دیگری باشد که کپکام انجام داده است. گفتیم، "بیایید به شخصیت ها نوعی حس شیطان هم می گرید بدهیم - برخی حرکات بسیار جالب، مانند چیزهایی که ممکن است در شیطان هم می گرید ببینید. بیایید کاراکترها را کاملاً و کاملاً متمایز از یکدیگر کنیم. مبارز خیابانی ۲." این نسخه ژاپنی است. سپس، گفتیم، "خوب، بیایید آن را در آمریکای شمالی و اروپا منتشر کنیم - چه کاری می توانیم انجام دهیم تا دوباره متفاوت شود؟ چه کاری می توانیم انجام دهیم تا برای مخاطبان آمریکای شمالی و اروپایی جذاب شود؟" پس از چند بحث، تصمیم گرفتیم که در ژاپن فئودال با سامورایی ها و نینجاها بازی نکنیم، بلکه در عوض یک بازی تاریک، کمی شیطانی و فضایی فانتزی داشتیم، یک بازی با احساس بزرگ شیطان هم می گرید. . پس ما گفتیم: "باشه، تاریک می کنیم." اسم آن را پادشاهان شیطان بگذارید. شخصیت اصلی یک شرور خواهد بود. ما پس زمینه را تیره تر می کنیم، حرکات بیشتری می دهیم، توانایی بیشتری برای تقویت شخصیت شما و چیزهایی از این قبیل برای بازارهای آمریکای شمالی و اروپا ارائه می کنیم. آی جی ان: به علاوه از نظر تاریخی دقیق نیست؟ کوبایاشی: نسخه ژاپنی بازی بر اساس تاریخ ژاپنی ساخته
شده است. برخی از عناصر فانتزی وجود دارد که در واقع اتفاق نیفتاده اند، البته به اندازه کافی وجود دارد. با نسخه های آمریکای شمالی و اروپایی، ما آن عنصر را به طور کامل حذف کرده ایم. برخی از پس زمینه ها ممکن است آن استعداد ژاپنی را حفظ کنند. بسیاری از آنها این کار را نمی کنند و کاملاً جدید هستند. بسیاری از دشمنان کاملاً جدید هستند. و دیگر اصلاً مبتنی بر ایده ژاپن فئودالی نیست. آن قسمت از بازی اکنون به تاریک تر تغییر کرده است. این تغییرات به عنوان محبوبیت نداشتند، زیرا نسخه پادشاهان شیطان یک شکست انتقادی و تجاری بود و دیگر بازی سنگوکو باسارا به آمریکای شمالی و اروپا عرضه نشد تا اینکه در پاییز ۲۰۱۰ منتشر شد. نقدها و نمرات. نسخه غربی شده "پادشاهان شیطان" بر اساس بازبینی جمعی وبگاه متاکریتیک، نقدهای «مختلط یا متوسط» دریافت کرد. نسخه ژاپنی با نظرات «عموماً مطلوب» طرفداران، منتقدان و مصرف کنندگان مواجه شد. به نظر می رسد طرفداران این فرنچایز به نسخه ژاپنی نقدهای مثبت و نسخه غربی نقدهای منفی داده اند با یکی از این موارد، «در حالی که "سنگوکو باسارا" یک کلاسیک کالت در بین طرفداران و گیمرها محسوب می شد، "پادشاهان شیطان" مح