Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اگوداگاما (به لاتین: Egodagama) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
اگوداکاندا (به لاتین: Egodakanda) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
اکاموتوگاما (به لاتین: Ekamuthugama) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
الامالووا (به لاتین: Elamalwewa) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
اله پولا (به لاتین: Ellepola) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
اله واتا (به لاتین: Ellewatta) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
سیلی فیلمی محصول سال ۲۰۲۰ و به کارگردانی آنوبهاو سینها است. در این فیلم بازیگرانی همچون تاپسی پانو، دیا میرزا، راتنا پاتک، تانوی عظمی و رام کاپور ایفای نقش کرده اند.
هاتوگودا (به لاتین: Hathugoda) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
امبالاگاما (به لاتین: Embalagama) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
الپیتیا (به لاتین: Elpitiya) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان جنوبی (سری لانکا) واقع شده است.
از زمان تقسیم کره پس از پایان جنگ جهانی دوم، مردم کره شمالی علیرغم مجازات قانونی به دلایل سیاسی، عقیدتی، مذهبی، اقتصادی، اخلاقی یا شخصی از این کشور فرار کرده اند. رژیم کره شمالی از این افراد به عنوان فراریان کره شمالی یاد می کنند. در کره جنوبی، جایی که فراریان اغلب به آنجا می آیند، از این افراد تحت عنوان «آوارگان شمالی» (، "Talbukja") و «شهرک نشینان جدید» ( , "ساعتeomin") یاد می شود. در طول قحطی کره شمالی در دهه ۱۹۹۰، تعداد فراریان افزایش یافت و در سال های ۱۹۹۸ و ۱۹۹۹ به اوج خود رسید. برخی از دلایل اصلی کاهش تعداد سربازان فراری، به ویژه از سال ۲۰۰۰، گشت زنی و بازرسی های سخت مرزی، نفی بلد و افزایش هزینه های فرار است. رایج ترین استراتژی فراریان کره شمالی عبور از مرز چین و حرکت به سمت استان های جیلین و لیائونینگ در شمال شرقی چین است. حدود ۷۶ تا ۸۴ درصد از فراریان مصاحبه شده در چین یا کره جنوبی از استان های شمال شرقی هم مرز با چین آمده اند. فراریان معمولاً به دلیل اینکه چین متحد نسبتاً نزدیک کره شمالی است به کشور ثالث فرار می کنند. چین که تاثیرگذارترین شریک اقتصادی کره شمالی است، در حالی که این کشور چندین دهه تحت
تحریم های سازمان ملل بوده، همچنین بزرگترین منبع کمک رسانی به این کشور محسوب می شده. چین برای جلوگیری از بدتر شدن روابط پرتنشش با شبه جزیره کره، از اعطای وضعیت پناهندگی به مهاجران کره شمالی خودداری می کند و آنها را مهاجران اقتصادی غیرقانونی می داند. اگر فراریان در چین دستگیر شوند، به کره شمالی بازگردانده می شوند، جایی که گروه های حقوق بشری می گویند که اغلب با بازجویی های سخت و سال ها مجازات یا حتی مرگ در اردوگاه های زندان های سیاسی (مانند اردوگاه پوکچانگ) یا در اردوگاه های بازآموزی (مانند اردوگاه چونگسان یا کمپ چونگوری) مواجه می شوند. جمعیت شناسی. از سال ۱۹۵۳، ۱۰۰۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰۰ نفر از کره شمالی فرار کرده اند که بیشتر آنها به روسیه یا چین رفته اند. فقط در سال ۲۰۱۶ تعداد ۱۴۱۸ نفر پناهجو در کره جنوبی ثبت شد. تا سال ۲۰۱۷، ۳۱۰۹۳ فراری در وزارت اتحاد کره جنوبی ثبت شد که ۷۱ درصد از آنها زن بودند. از زمانی که کیم جونگ اون در سال ۲۰۱۱ قدرت را به دست گرفت تا سال ۲۰۱۸، این ارقام به طور چشمگیری کاهش یافت و به کمتر از هزار نفر در سال رسید، رقمی که در دوران اوج خود در سال ۲۰۰۹ بالغ بر ۲۹۱۴ مهاجر در سال بود. پروفسور کورتلند
رابینسون از دانشکده بهداشت عمومی بلومبرگ در دانشگاه جان هاپکینز تخمین زد که در گذشته تعداد کل ۶۸۲۴ و ۷۸۲۹ کودک از زنان کره شمالی در سه استان شمال شرقی چین متولد شده اند. اخیراً، نتایج نظرسنجی انجام شده در سال ۲۰۱۳ توسط جانز هاپکینز و مؤسسه اتحاد ملی کره (همچنین با نام KINU) نشان داد که حدود ۸۷۰۸ پناهجوی کره شمالی و ۱۵۶۷۵ کودک کره شمالی در همان سه استان شمال شرقی چین، یعنی جیلین، لیائونینگ و یانبیان و استان خودمختار کره سکونت دارند. طبق گزارش ها، اکثر پناهجویان کره شمالی به دلایل اقتصادی کشور را ترک می کنند. بر اساس مطالعه ای که بر روی فراریان کره شمالی انجام شد، زنان اکثریت فراریان را تشکیل می دهند. در سال ۲۰۰۲، آنها ۵۶ درصد از فراریان به کره جنوبی (۱۱۳۸ نفر) را تشکیل می دادند و تا سال ۲۰۱۱، این تعداد به ۷۱ درصد (۲۷۰۶ نفر) افزایش یافت. بیشتر این زنان هستند که زنان شمال را ترک می کنند زیرا احتمال بالاتری دارد که از مشکلات مالی رنج ببرند. این به دلیل شیوع کار زنان در بخش خدمات است در حالی که مردان در ارتش استخدام می شوند. بر اساس داده های دولت کره جنوبی، ۴۵ درصد از فراریان دلایل اقتصادی برای جدایی خود ذکر کرده
اند. به گزارش NK News، مردان به دلیل فشارهای سیاسی، ایدئولوژیکی یا نظارتی تمایل بیشتری به ترک کشور داشتند. در نیمه اول سال ۲۰۱۸، زنان ۸۸ درصد از فراریان به جنوب را تشکیل می دادند. مقصد. کره جنوبی. وزارت اتحاد کره جنوبی یک سازمان دولتی است که مسئول آماده سازی اتحاد مجدد بین کره شمالی و جنوبی در آینده است. مسئول روابط شمال و جنوب از جمله تجارت اقتصادی، دیپلماسی و ارتباطات و آموزش اتحاد مجدد است که شامل گسترش آگاهی در مدارس و در میان حوزه عمومی است؛ بنابراین، وزارت اتحاد اصلی ترین سازمانی است که با ایجاد فرآیندهای پذیرش و سیاست های اسکان مجدد، فراریان کره شمالی را در قلمرو کره جنوبی مدیریت می کند. همچنین دارای ارگان های فرعی منطقه ای به نام مراکز هانا است که به فراریان در زندگی روزمره خود برای انتقال آرام تر به جامعه کره جنوبی کمک می کنند. تعداد فراریان از جنگ ۱۹۵۰–۱۹۵۳ کره بیش از ۲۶۰۰۰ نفر است. فرارهای نظامی در سرتاسر منطقه غیرنظامی به شدت مستحکم (DMZ) تعداد کمی هستند و از سال ۱۹۹۶ تنها ۲۰ سرباز جدا شده اند. سازگاری روانی و فرهنگی. جداشدگان کره شمالی پس از اسکان مجدد با مشکلات جدی مرتبط با سازگاری روانی و فرهنگ
ی مواجه می شوند. علت آن عمدتاً به دلیل شرایط و محیطی است که مردم کره شمالی در زمانی که در کشور خود زندگی می کردند با آن مواجه بودند و همچنین ناتوانی از در درک کامل فرهنگ، قوانین و روش های زندگی جدید در کره جنوبی است. مشکلات در سازگاری اغلب به شکل اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) است که اساساً یک اختلال روانی محسوب می شود که پس از تجربه یک رویداد آسیب زا در فرد ایجاد می شود. در مورد کره شمالی، حوادث و تجربیات آسیب زا شامل وحشیگری رژیم، قحطی، فشار ایدئولوژیک، تبلیغات، مجازات های سیاسی و غیره است. برخی از مطالعات ارتباط مستقیم بین بیماری جسمی و PTSD را نشان داده اند. PTSD به عنوان توضیحی برای ارتباط بین قرار گرفتن در معرض تروما و سلامت جسمانی عمل می کند: PTSD به دلیل قرار گرفتن در معرض تروما منجر به بدتر شدن وضعیت سلامت جسمانی می شود. علائم مرتبط با PTSD شامل خاطرات آزاردهنده یا رویاهای مربوط به وقایع آسیب زا، اضطراب، پریشانی ذهنی یا جسمی، تغییر در شیوه های تفکر است. افسردگی نوع متداول PTSD است که در میان فراریان کره شمالی و زنان مشهود می باشد. بر اساس یک نظرسنجی، حدود ۵۶ درصد از فراریان کره شمالی تحت تأثیر یک یا
چند نوع اختلال روانی هستند. ۹۳ درصد از جداشدگان کره شمالی که مورد بررسی قرار گرفتند کمبود غذا و آب و عدم دسترسی به مراقبت های پزشکی و در نتیجه بیماری مداوم را شایع ترین انواع تجربیات آسیب زا قبل از PTSD تشخیص دادند. چنین تجربیات آسیب زا تا حد زیادی بر شیوه های سازگاری فراریان کره شمالی در مکان های جدید تأثیر می گذارد. PTSD اغلب فراریان را از سازگاری در فرهنگ جدید و همچنین توانایی حفظ شغل و جمع آوری منابع مادی بازمی دارد. رویدادهای آسیب زا تنها دلیلی نیستند که چرا مردم کره شمالی در سازگاری با شیوه جدید زندگی مشکل دارند. وو تیک جئون با ۳۲ فراری از کره شمالی که در کره جنوبی زندگی می کردند مصاحبه کرد و دریافت که سایر مشکلاتش برای سازگاری به PTSD مربوط نمی شود و عواملی مانند پارانوئید بودن فراری، طرز تفکر آنها، تعصب نسبت به جامعه جدید و ناآشنا بودن رخ می دهد. در بسیاری از موارد، به نظر می رسد که سربازان جدا شده از کره شمالی حتی در رژیم غذایی، به راحتی نمی توانند خود را با روش جدید زندگی وفق دهند. طبق تحقیقات انجام شده توسط انجمن تغذیه کره، مردم کره شمالی عادت داشتند روزانه تنها وعده های کوچکی از غذا را در کره شما
لی صرف کنند، حتی زمانی که غذا و مواد غذایی فراوان به آنها داده می شود، به همان عادات خود ادامه می دهند. سازگاری روانی و فرهنگی مردم کره شمالی با هنجارها و قوانین جدید موضوعی حساس است، اما راه حل هایی برای حل آن وجود دارد. به گفته یون، تلاش جمعی خود فراریان، دولت، سازمان های غیردولتی و سازمان های بشردوستانه و مذهبی می تواند به روان تر و کم دردسرتر شدن روند سازگاری کمک کند. سازمان غیردولتی غیرانتفاعی Teach Korean Refugees (TNKR)، برای کمک به سازگاری پناهندگان با زندگی خارج از کره شمالی، پایگذاری شده است. طبق ادعای وب سایت آنها، مأموریت TNKR این است که پناهندگان کره شمالی را توانمند کند تا مسیر خود را از طریق آموزش، حمایت و پشتیبانی بیابند. تمرکز اصلی آنها کمک به پناهندگان کره شمالی در آماده شدن برای آینده خود و انتقال به زندگی خارج از کره شمالی با ارائه فرصت های یادگیری رایگان انگلیسی است. TNKR همچنین هر دو سال میزبان مسابقات سخنرانی عمومی انگلیسی برای پناهندگان کره شمالی است و انجمن های عمومی برگزار می کند تا گزارش های دست اولی از زندگی در کره شمالی، فرار از آن، و سازگاری در خارج از کره شمالی را ارائه دهد. TNK
R در سال ۲۰۱۳ توسط کیسی لارتیگ جونیور و یونکو لی که در حال حاضر به طور مشترک این سازمان را اداره می کنند، تأسیس شد. لارتیگ جونیور و لی در سال ۲۰۱۷ یک سخنرانی مشترک در TEDx ارائه کردند که تاریخچه TNKR را بیان می کند و درس های عملی برای تبدیل جهان به مکانی بهتر ارائه می دهد. پیوند به بیرون. وب سایت ها مقالات رسانه ها
هگاسولا (به لاتین: Hegasulla) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
هدنیا (به لاتین: Hedeniya) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
هاتووگودا (به لاتین: Hatugoda) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
کیولین ژانگ (یا کیو لین ژانگ) یک اپرای کنترالتو با تبار چینی است. ژانگ در سال ۱۹۶۴ در خانواده ای از خوانندگان سنتی اپرای چینی متولد شد. پدرش خواننده اپرای محلی و نمایشنامه نویس بود. ژانگ برنده جایزه بزرگ مسابقه بین المللی مارماند در سال ۱۹۹۵ و برنده جایزه استادان آواز فرانسوی در پاریس همان سال است. او به طور منظم در خانه های اپرای اروپایی مانند تئاتر تولوز، اپرا باستیل در پاریس، اپرای دوبلین و سایرین در لندن، آمستردام و مادرید ظاهر می شود. او که به خاطر بازی هایش در اپراهای واگنر شناخته می شود، در سال ۲۰۱۰ در اولین اجرای کامل حلقه نیبلونگ در اپرای پاریس پس از ۵۳ سال خواند.
راجر چاپین (Roger Chapin)، از تاجران آمریکایی ساکن سن دیگو است که بعدها در ادامهٔ فعالیت هایش اقدام به جمع آوری کمک های مالی برای انجام امور خیریه کرد. بر اساس یادادشتی در مجلهٔ "فوربز"، او خود را «کارآفرین غیرانتفاعی» نامید. راجر بیش از بیست خیریه راه اندازی کرده است و تا سال ۲۰۰۹ ریاست خیریه ای آمریکایی به نام «کمک به کهنه سربازان بستری در بیمارستان» را عهده دار بود. هدف این خیریه «زنده نگه داشتن بارقهٔ امید برای کهنه سربازان بستری در آمریکا» است. مجلهٔ نیویورک تایمز، دو سازمانی را که او بنا نهاده، کمک به کهنه سربازان بستری در بیمارستان و ائتلاف برای احترام به قهرمانان آمریکا، در میان دوازده مؤسسهٔ خیریهٔ مرتبط با نیروهای نظامی معرفی کرد. در دسامبر گذشته، مؤسسهٔ بشردوستی آمریکا، گروه نظارت غیرانتفاعی، پژوهشی انجام داد و این مؤسسات حائز نمرهٔ اِف شدند. این مؤسسات و برخی خیریه های دیگر، میلیون ها دلار از پول آمریکایی های نیکوکار را جمع آوری کرده و مقدار هنگفتی، بیش از۷۰ یا ۸۰ درصد، از آن را هدر داده اند. پس زمینه. چاپین که در سال ۲۰۰۸، ۷۶ ساله شد، دانش آموختهٔ کالج میدلبری واقع در میدلبری، ایالت ورمانت است. و
ی کهنه سرباز یگان مالی ارتش ایالات متحده آمریکا نیز بوده است. علاوه بر موفقیت های نظامی، چاپین بسازبفروشی موفق در حوزهٔ کسب وکار املاک و مستغلات در سن دیگو بوده و بنیان گذار مجموعه های خلاقانه ای رنگ آمیزی «فان آرت» و شرکت «یواس ای اوپولی» است. شرکت یواس ای اوپولی، طراح و پخش کنندهٔ نسخهٔ خاص و محبوب بازی روی تخته ای مونوپولی است. چاپین با الیزابت ازدواج کرده و صاحب چهار فرزند و دو نوه هستند. آن ها از سال ها پیش در سن دیگو در ایالت کالیفرنیا زندگی می کنند. چاپین، پس از طی مسیر شغلی موفق در تجارت، خیریهٔ کمک به کهنه سربازان بستری در بیمارستان را بنیان نهاد. او همچنین بنیادهای ائتلاف برای احترام به قهرمانان آمریکا در اوسینینگ ایالت نیویورک، پروژهٔ جی آی گیفت و تلاش شهروندان برای آمریکای بدون مواد مخدر را پایه گذاری کرد. وانگهی، او در زمینهٔ تلاش های حمایتی و فعالیت های اجتماعی نیز پویا است. طبق یادداشت های مجلهٔ فوربس، در اوایل گزارش های خود در مورد چاپین و فعالیت هایش، ده ها سازمان اغلب به نام ها و اهداف مشابه وجود داشته اند که بلافاصله هم تغییر می کردند. در مارس ۲۰۰۹، چاپین در مقاله ای که در واشینگتن تایمز چا
پ شد، در مورد مخاطرات مذاکره با دولت ایران و احتمال استفادهٔ این کشور از سلاح پالس الکترومغناطیسی علیه ایالات متحده آمریکا نوشته بود. او با امید به «ممانعت ایران از رسیدن به روز موعود هسته ای»، طرحی شامل دو بخش پیشنهاد داد: در آن زمان، چاپین به عنوان مؤسس و رئیس «آمریکا را امن کنید» شناخته شد؛ سازمان سیاست گذاری و آموزشی جدیدی در سن دیگو که تمرکز آن بر خطرات ناشی از اسلام گرایان رادیکال علیه امنیت ملی ایالات متحده آمریکا بود. انتقادات. در ۳ سپتامبر ۲۰۰۷، ویلیام پی. بارت با چاپ مقالهٔ «شعبده بازی» در مجلهٔ فوربس گزارش داد چاپین و همسرش، الیزابت، متهم هستند که برخلاف ادعای مؤسسهٔ تحت مدیریت آن ها، پول جمع آوری شده از سوی این سازمان های غیرانتفاعی را به جای آن که برای سربازان یا کهنه سربازان مجروح نرخ بهره وری ۹۷ درصدی داشته باشد، صرف تأمین هزینه های زندگی، وسایل نقلیه و سرمایه گذاری های املاک خودشان شده است. گزارش های دیگر فوربس در مورد سازمان خیریهٔ کمک به کهنه سربازان بستری در بیمارستان ادعا می کند که به ازای هر یک دالرِ دریافتی، فقط ۹ سنت از آن برای کیت های درمانی کهنه سربازان خرج شده است (هدف اصلی این خیریه
)، درحالی که ۵ سنت دیگر آن نیز برای هزینه های سربار مدنظر و مشاورانی که از بیمارستان ها و خانه های سالمندان بازدید می کردند، هزینه شده است. ۴۵ سنت صرف هزینه های ارسال نامه شده و مابقی نیز برای دستمزد کارکنان خیریه و موارد دیگر خرج شده است. در ۹ نوامبر ۲۰۰۷، شبکهٔ خبری ای بی سی گزارش داد که چاپین و همسرش حقوقی بیش از نیم میلیون دلار در سال تحت عنوان مؤسس و کارمند سازمان خیریهٔ کمک به کهنه سربازان بستری در بیمارستان به خود می پردازند. مؤسسهٔ بشردوستی آمریکا ادعا می کند از مبلغ ۷۰ میلیون دلاری که سازمان خیریهٔ کمک به کهنه سربازان بستری در بیمارستان از طریق مشارکت خیرین به دست آورده، فقط ۳۱ درصد به امور خیریه اختصاص یافته است. همین مسئله سبب شده تا گروه نظارت به این سازمان نمرهٔ ضعیف اِف بدهد. دنیل بروچوف، رئیس مؤسسهٔ بشردوستی آمریکا، با بیان این که چاپین کارآفرین خیریه است، ادامه می دهد: «او در راه اندازی خیریه هایی که چندان اهل فعالیت سخاوت مندانه نیستند، ولی مقادیر هنگفتی پول به جیب می زنند، تخصص دارد». مؤسسهٔ بشردوستی آمریکا، قضیهٔ چاپین را با مقاله ای در دسامبر ۲۰۱۰ در مجلهٔ راهنمای رتبه بندی خیریه و گزارش د
یده بان، دنبال کرد. در این گزارش چنین آمده است: «پس از سال ها بهره مندی از حقوق و دستمزدهای شش رقمی و ولخرجی ها و پاداش هایی که با بودجهٔ خیریه پرداخت شده است، مانند استفاده از یک آپارتمان ۴۴۴٫۶۰۰ دلاری در شمال ویرجینیا متعلق به خیریهٔ کمک به کهنه سربازان بستری در بیمارستان، دسترسی به عضویت ۱۷ هزار دلاری باشگاه محله و بازپرداخت های کلان برای هتل، رستوران و هزینه های دیگر، بازنشستگی چاپین از خیریهٔ کمک به کهنه سربازان بستری در بیمارستان با پرداخت ۱٫۹ میلیون دلار در هنگام تحویل جایگاه سازمانی به رئیس بعدی، نمایان شد». با انتشار گزارش واشینگتن تایمز در مارس ۲۰۰۹، فوربس دریافت که بنیاد جدید چاپین در سال ۲۰۰۸ ثبت شده و در سال ۲۰۰۹ وضعیت غیرسودآور ۵۰۱ (سی) ۳ خدمات درآمد داخلی به آن اعطا شده است. همچنین فوربس این بار متوجه شد که شکایتی رسمی علیه دو تن از کارکنان سابق بنیاد، ائتلاف برای احترام به قهرمانان آمریکا، به نام های ریموند و جان کلیفورد دوباره به جریان افتاده است. هر دو طرف بعدها درگیر اقدامات پیش از محاکمه شدند. طبق شکایت کلیفوردها که در سال ۲۰۰۷ از سوی چاپین اخراج شده اند، اطلاعات مالی محرمانه ای را به دست
آورده و به گزارش گران مطالبی گفتند که موجب بی اعتباری بنیاد ائتلاف برای احترام به قهرمانان آمریکا شده است. این مؤسسهٔ غیرانتفاعی به دنبال دریافت خسارت های مالی نامشخص و حکم دادگاه برای منع افشاگری بیشتر است. کلیفوردها نیز مدعی شدند که طبق متمم اول قانون اساسی ایالات متحده آمریکا، حق آزادی بیان داشته و مرتکب هیچ تقصیری نشده اند. در سال ۲۰۱۰، فوربس با مشاهدهٔ ارقام متوجه هزینه های افزایش سرمایه مربوط به برنامهٔ کاری واقعی در ائتلاف شد. به ازای ۲۶٫۲ میلیون دلار خرج شده در سال کاری ۲۰۰۸، ائتلاف از طریق حسابداری خود تنها ۵٫۷ میلیون دلار، یعنی ۲۲ سنت به ازای هر دلار، در دو کُد برنامه نویسی سیگنچر خود خرج کرده است. فوربس با بررسی سود مالی شخصی چاپین و جایگاه مدیریتی اش دریافت که وی از خیریه ای کمک به کهنه سربازان بستری در بیمارستان، ۳۶۴ هزار دلار غرامت دریافت کرده است ولی اعلام نمود هیچ مبلغی از سایر سازمان ها پرداخت نشده است. وبسایت خیریهٔ کمک به کهنه سربازان بستری در بیمارستان نشان می-دهد که او در اوت ۲۰۰۹، بازنشسته شده و هیئت مدیره را ترک کرده است. فردی به نام مایک لینچ که تحت حمایت خیریه بود، نقش چاپین را در ساز
مان برعهده گرفت. رقم دریافتی فعلی چاپین در سازمان های غیرانتفاعی اش، هنوز فاش نشده است. همچنین: در اوت ۲۰۱۲، دفتر دادستان کل کالیفرنیا از خیریهٔ کمک به کهنه سربازان بستری در بیمارستان شکایت و ادعا کرد چاپین و جانشینش، مایک لینچ، رقم دریافتی بسیار هنگفتی داشته اند و از سرمایهٔ وقف شده برای خود امتیازات استثنائی قائل شده اند. طبق گفتهٔ دادستان کل کالیفرنیا، وقتی در سال ۲۰۰۹ چاپین بازنشسته شد، هیئت مدیرهٔ خیریه دریافتی سالانهٔ او را همچنین افزایش داد تا پرداخت حقوق بازنشستگی به مبلغ دو میلیون دلار را توجیه کند.
کشف نشده فیلمی محصول سال ۱۹۹۴ و به کارگردانی جیم مک براید است. در این فیلم بازیگرانی همچون کیت بکینسیل، جان وود، شینید کیوسک، پودج بهان، آرت ملک، هلن مک کروری، مایکل گاف، پیتر وینگفیلد و جیمز ویلرز ایفای نقش کرده اند.
ساگیری کیتائو (متولد ۱۹۷۲ میلادی)، اقتصاددان اهل ژاپن و استاد دانشگاه توکیو است. حرفه. کیتائو در ۱۹۷۲ میلادی در استان ساییتاما، ژاپن به دنیا آمد. او در ۱۹۹۶ میلادی از دانشگاه واسدا فارغ التحصیل شد. کتیاو در شرکت گلدمن ساکس، نخست در بخش سرمایه گذاری بانکی کار نموده و بعداً، قبل از ترک این شرکت در ۱۹۹۹ میلادی، به بخش درآمد ثابت منتقل گردید. پس از مدتی کار در گلدمن ساکس، او برای ادامه تحصیلات دوباره به حوزه آموزشی برگشت. او مدرک MPA/ID (فوق لیسانس در اداره عامه/توسعه بین الملل) خود را در سال ۲۰۰۱ میلادی از مدرسه حکومت جان اف. کندی در دانشگاه هاروارد، کسب کرد. پس از آن، او در دانشگاه نیویورک پذیرفته شده و با دریافت مدرک دکترای تخصصی (PhD) تحت سرپرستی توماس جی. سارجنت و جیانلوکا ویولانتی در ۲۰۰۷ میلادی از این دانشگاه فارغ التحصیل گردید. پس از فراغت از دانشگاه نیویورک، کیتائو از ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۹ میلادی به عنوان استادیار در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی خدمت کرد. پس از آن او در بانک فدرال رزرو نیویورک به عنوان اقتصاددان مشغول کار شده و بعدتر به عنوان اقتصاددان ارشد تا ۲۰۱۱ میلادی در این اداره خدمت نمود. او از ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵ می
لادی به عنوان دانشیار در دانشکده اقتصاد دانشگاه شهری نیویورک کار کرد. او به عنوان استاد دانشگاه کیئو (۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ میلادی) به ژاپن برگشت. اکنون او به عنوان استاد در دانشکده اقتصاد دانشگاه توکیو مشغول خدمت است. او در ۲۰۱۶ میلادی جایزه ناکاهارا را دریافت نموده و به نخستین زنی مبدل شد که این جایزه را به دست می آورد. تدریس. کیتائو در دانشگاه های معروف زیادی از جمله دانشگاه نیویورک، دانشگاه کالیفرنیای جنوبی و دانشگاه توکیو مضامین مرتبط با اقتصاد کلان را تدریس نموده است. در دانشگاه نیویورک، او مضامین اقتصاد کلان و اقتصاد کلان پیشرفته را در برنامه های دکترای رشته اقتصاد تدریس می کرد. در دانشگاه کیئو در ژاپن، او به تدریس مضامین مختلف در سطح لیسانس و فوق لیسانس می پرداخت. این مضامین متمرکز بر مفاهیم اقتصاد کلان از جمله پول، بانکداری و اقتصاد بین الملل بود. در دانشگاه توکیو، او مضمون بازار بین المللی را در سطح لیسانس و مضمون مدل های عوامل ناهمزاد در اقتصاد کلان را در سطح فوق لیسانس تدریس می کرد. شغل او به او این امکان را داده است تا در تعداد زیادی از مؤسسات ردهٔ بلند تدریس نماید. تحقیقات. تحقیقات ساگیری کیتائو اساساً م
تمرکز بر حوزه اقتصاد کلان است. او همچنین موضوعاتی چون مالیات بر درآمد، توزیع ثروت و نابرابری، امنیت اجتماعی، بیمه پزشکی، بیمه بیکاری، گذار جمعیتی، بیمه معلولیت، کارآفرینی و اقتصاد ژاپن را مورد مطالعه قرار می دهد. ساگیری کیتائو تعداد زیادی از موضوعات مرتبط با اقتصاد کلان را مورد مطالعه قرار داده است. تاریخچه پژوهش وی شامل موضوعات پژوهشی زیادی در مورد ژاپن است. از ۲۰۱۵ میلادی تاکنون، او هفت مقاله در مورد سیاست های مختلفی که بر اقتصاد ژاپن تأثیر می گذارد، منتشر نموده است. تازه ترین پژوهش وی که دارای عنوان «بلاتکلیفی سیاست و هزینه تأخیر اصلاحات: مورد ژاپن مُسن» است در ژانویه ۲۰۱۸ در رویو آف ایکنامیک دینامیکس منتشر گردید. اخیراً او دو مقاله مشترکاً با سلهاتین امروهوروگلو و توماوکی یامادا منتشر کرده است. در مارس ۲۰۱۷، او مقاله «چه زمانی ما اصلاحات بازنشستگی را در ژاپن مُسن شروع خواهیم کرد؟» را در ایکنامیک رویوی ژاپن منتشر نمود، مقاله ای که مبتنی بر نطق علمی جایزه ناگاهارای وی بود. این مقاله روی این بحث می نماید که چگونه برخی اصلاحات مشخص می تواند عمر بازنشستگی را سه سال بلندتر نموده و نرخ جابجایی را ۲۰ درصد کاهش ده
د. او سپس به این مبحث می پردازد که چگونه تأخیر آن از ۲۰۲۰ به ۲۰۳۰ و بعد به ۲۰۴۰ می تواند برای شهروندان آینده ژاپن، بار مالیاتی را ۸ درصد افزایش و میزان رفاه آن ها را ۳ درصد کاهش دهد. با ملاحظه اوضاع وخیم کووید-۱۹، ساگیری کیتائو پژوهش های انجام داده و مقاله «تأثیرات کووید-۱۹ بر بازار کار و نابرابری در ژاپن» (新型コロナ危機による労働市場への影響と格差の拡大) را همراه با شینوسوک کیکوچی و مینامو میکوشیبا منتشر کرد. این مقاله در رابطه با این که پاندمی کنونی چگونه بر بازار کار در ژاپن تأثیر داشته است بحث نموده و بر نابرابری در میان جامعه ژاپنی تأکید می کند. این مقاله در فصل پانزدهم اقتصاد بحران کووید-۱۹ توسط کی. کوبایاشی و ام. موریکاوا، نسخه نیکی (Nikkei)، ۲۰۲۰ (『コロナ危機の経済学』（小林・森川編）日本経済新聞出版、۲۰۲۰年) گنجانده شده است.
آدرین مانک نام قهرمان اصلی مجموعهٔ تلویزیونی "مانک" با بازی تونی شالهوب است. مانک کارآگاه جنایی سابق اداره پلیس سان فرانسیسکو است. مانک مبتلا به اختلال وسواس فکری-عملی و فوبیاهای زیاد است که پس از قتل همسرش ترودی تشدید شد و منجر به تعلیق او از کار و از دست دادن نشان پلیسی اش شد. او به عنوان مشاور خصوصی پلیس کار می کند و برای غلبه بر غم و اندوه، کنترل فوبیا و اختلالات خود و برگشتن به کار تحت درمان قرار می گیرد. دیوید هابرمن یکی از خالقان سریال می گوید که مانک را تا حدی بر اساس رفتارهای خودش و همچنین کارآگاهان تخیلی دیگری مانند ستوان کلمبو، هرکول پوآرو و شرلوک هولمز ساخته است. از دیگر بازیگران در نظر گرفته شده برای این نقش می توان به دیو فولی، جان ریتر، هنری وینکلر، استنلی توچی، آلفرد مولینا و مایکل ریچاردز اشاره کرد. درنهایت تهیه کنندگان تونی شالهوب را برای نقش مانک انتخاب کردنند زیرا فکر می کردنند او می تواند «طنز و اشتیاق مانک را زنده کند». استنلی توچی در قسمت پنجم «آقای مانک و بازیگر» و آلفرد مولینا در قسمت ششم «آقای مانک و مرد لخت» سریال "مانک" به عنوان بازیگر مهمان حضور داشتند. "مانک" و تونی شالهوب هر دو
جوایز زیادی را به دست آوردند. آدرین مانک در لیست ۱۰۰ شخصیت برتر تلویزیونی تاریخ شبکهٔ براوو قرار گرفت و شالهوب جوایز مختلفی از جمله جایزهٔ گلدن گلوب، سه جایزهٔ امی ساعات پربیننده و دو جایزهٔ انجمن بازیگران سینما را به دست آورد.
ویکتوریا ان. بیتمن (نام هنگام تولد: پاول) (Powell) (متولد ۱۹۷۹ میلادی)، اقتصاددان فمینیست و یک فرد دانشگاهی اهل انگلستان است که در حوزه تاریخ اقتصادی تخصص دارد. او در کالج گونویلا و کایوس، دانشگاه کمبریج استاد اقتصاد است. وی همچنین رئیس بخش مطالعات اقتصادی برای امتحان نهایی دوره لیسانس در کالج گونویلا و کایوس می باشد. ویکتوریا بیتمن در لیز، اولدهام بزرگ شده و در مدرسه سادلورث در آپرمیل آموزش دید. سپس او دوره پیش دانشگاهی را در کالج آمادگی اولدهام تکمیل کرد، جای که او رئیس اتحادیه دانشجویان بود. وی دوره لیسانس خود را در رشته اقتصاد در کالج گونویلا و کایوس، دانشگاه کمبریج به اتمام رسانده و مدرک های کارشناسی ارشد و دکترای خود را از دانشگاه آکسفورد کسب کرد. تحقیقات وی متمرکز بر تاریخ اقتصادی است، از جمله نقش بازارها در توسعه اقتصادی و نقش حقوق و آزادی های زنان در تشویق رشد اقتصادی. او به خاطر اعتراض های علنی خود بر علیه برگزیت و به طرفداری از حقوق زنان، شهره بوده و گهگاهی برهنه ظاهر می شود. اوان زندگی. بیتمن با دو خواهر جوان تر خود در لیز، اولدهام بزرگ شد. پدر وی در صنعت ورق کاری در بخش کانال هوا مشغول کار بود؛ م
ادرش در همان شرکت در شعبه حقوق و دستمزد کار می کرد. پس از این که والدین او شغل هایشان را از دست دادند، پدر وی خودش یک تجارت شخصی را آغاز نمود، اما بنا بر ناتوانی مشتریان در پرداخت پول، تجارت وی افول کرد. مادر وی همزمان چندین شغل را پیش می برد و خانواده به مشکل دیون خود را می پرداختند. والدین بیتمن زمانی که او ۱۴ سال داشت از هم جدا شدند و وضعیت بد اقتصادی آن ها بدتر شد. خواهران او از مدرسه اخراج شدند و یکی آن ها در نوجوانی باردار شد. بیتمن علاقه مندی خود به علم اقتصاد را به این نسبت می دهد که او شخصاً تأثیرات چرخه رونق و افت (نوسانات اقتصادی) و نابرابری اقتصادی را شاهد بوده است. با تشویق پدرش و یک معلم تاریخ، او در دوره لیسانس خود در دانشگاه کمبریج به آموزش رشته اقتصاد پرداخت، فوق لیسانس خود را در علم اقتصاد و تاریخ اقتصادی و مدرک دکترای خود را در علم اقتصاد از دانشگاه آکسفورد به دست آورد. تحقیقات. تحقیقات علمی بیتمن متمرکز بر تاریخ اقتصادی است. کتاب ۲۰۱۹ وی، عامل جنسیت: زنان چگونه غرب را ثروت مند ساختند، استدلال می نماید که حقوق و آزادی زنان عوامل کلیدی بودند که با تقویت مزدها، مهارت ها، روحیه پس انداز و کارآ