Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن دانشکده تأسیس کرد. سعید خدیری درس های مختلف این رشته را خود به دانشجویان تدریس می کرد. او پس از مدتی نوشتن کتابِ ۳ جلدی "ترانه هایی از چهار گوشهٔ جهان" را آغاز کرد. این کتاب ها برای آموزش موسیقی در کودکستان، دبستان و دبیرستان طراحی و منتشر شد. خدیری حدود سال های ۴۷ – ۱۳۴۶ متد آموزش موسیقی کارل ارف را برای آموزش موسیقی به کودکان در ایران مطرح کرد. در سال ۱۳۴۸ به پیشنهاد رضا قطبی رئیس سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران، همکاری خود را با این سازمان در جهت گسترش آموزش موسیقی به کودکان آغاز کرد. او در این زمان کارگاه موسیقی کودکان و نوجوان (مدرسهٔ هنر و ادبیات) را در صدا و سیما تأسیس کرد و به همراه چند معلم موسیقی که از شاگردانش بودند، آموزش موسیقی را با ۱۸ شاگرد آغاز کرد. سعید خدیری در سال ۱۳۵۰ به فکر افزودن سازهای ایرانی به متد ارف افتاد. او برای آموزش سازهای ایرانی به کودکان، از هنرمندانی نظیر غلامحسین بیگجه خانی، احد بهجت، محمد اخوان، حامد یزدانی و ... بهره می گرفت. پس از مدتی خدیری به فکر استفاده از سازهای محلی نیز افتاد که در این زمینه نیز هنرمندانی مانند علی سلیمی مشغول آموزش به کودکان شدند. به این ترتیب متد
ارف همراه با سازهای محلی و دستگاهی ایران شکل و شمایل ایرانی تر پیدا کرد. تعداد هنرجویان، مدرسان و شعبه های کارگاه های موسیقی کودکان و نوجوانان تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷ ایران، به حدود ۳۰۰۰ شاگرد، ۱۷۵ معلم و یازده شعبه در شهرهای مختلف ایران رسید. در این مراکز، موسیقی و سازهای ایرانی، سازهای بومی، تئوری موسیقی، سازهای ارکسترسمفونیک، آواز و آواز جمعی تدریس می شد. در این کارگاه ها، بخشی برای آموزش موسیقی به والدین کودکان و نوجوانان نیز در نظر گرفته شده بود. از اجراهای مختلف هنرجویان این کلاس ها، حدود ۳۰۰ برنامه در سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران تهیه و ضبط شد که روزهای جمعه از تلویزیون پخش می شد. سعید خدیری از طریق رئیس دانشگاه تهران به عنوان معلم موسیقی در مدرسهٔ اختصاصی دربار نیز به تدریس پرداخت. لیلا پهلوی، رضا پهلوی و فرحناز پهلوی از جمله شاگردان او در این مدرسه بودند. کتاب های "راهنمای تدریس پیانو"، "موسیقی و تعلیم و تربیت" و "تاریخچه و" "فلسفهٔ آموزش موسیقی" از دیگر آثار سعید خدیری هستند. او در سال ۱۳۵۸ به آمریکا مهاجرت کرد و در این کشور به آموزش موسیقی مشغول شد.
آن طرف حصار () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی هارولد لوید و جی. فارل مک دانلد است که در سال ۱۹۱۷ منتشر شد.
مسافران شهر مجموعهٔ تلویزیونی اپیزودی است به کارگردانی سیروس حسن پور و احمد معظمی و تهیه کنندگی پرویز امیری که از ۱۴ فروردین ۱۴۰۱ به مناسبت ماه رمضان از شبکهٔ پنج پخش شد. داستان. مجموعه مسافران شهر نگاهی ویژه به رزمندگان دوران ۸ سال جنگ ایران و عراق دارد و به صورت اپیزودی طراحی شده است. هر اپیزود حول یک شخصیت اصلی و با داستانی متفاوت در چند قسمت طراحی شده که البته یک خط داستانی مشترک، همه اپیزودها را به هم مرتبط کرده است. بازیگران. اپیزود اول: به کارگردانی: سیروس حسن پور اپیزود دوم: به کارگردانی: سیروس حسن پور اپیزود سوم «قصهٔ ابراهیم»: به کارگردانی: احمد معظمی اپیزود چهارم «خسیس»: به کارگردانی: سیروس حسن پور
زرمهر پسر سوفرای سردار ساسانی است. وی از تخمهٔ کارن (قارن) و مسقط الرأس او بلوک اردشیر خوره در پارس بود. زرمهر حکمران ایالت سکستان (سیستان) بود و لقب هزایت (هزاررفت) داشت. وی از مقتدرترین نجبای ایران در اواخر قرن پنجم میلادی است جوانی بی آزار و زرمهرنام که از نام او بد پدر شادکام. زرمهر در شاهنامه فردوسی. بنابر شاهنامه فردوسی، در دوران کودکی قباد ساسانی عده ای از بزرگان ایران به سوفرای پیشنهاد پادشاهی می دهند، با وجود خردسالی قباد و اقبال ایرانیان به سوفرای برای شاهی سوفرای نمی پذیرد، اما پس از بزرگ شدن قباد، به دلیل بدگویی بدخواهان دستور قتل سوفرای را می دهد. قتل سوفرای به شورش و ناآرامی می انجامد و تا دستگیری قباد ادامه می یابد. قباد را بسته و به زرمهر پسر سوفرای می دهند تا انتقام پدر را بستاند اما زرمهر او را می بخشد زیرا کسی را جز او مناسب شاهی نمی دید و با مهر به قباد نگاه می کرد. این گفتار دو بار در شاهنامه آمده یک بار مفصل و یک بار به صورت خلاصه آمده است.
اریک هوفر (۲۵ ژوئیهٔ ۱۹۰۲ – ۲۱ مه ۱۹۸۳) فیلسوف اجتماعی و اخلاق پژوه آمریکایی بود. او نویسندهٔ ده کتاب بود و در فوریهٔ ۱۹۸۳ نشان افتخار آزادی رئیس جمهوری را دریافت کرد. اولین کتابش با عنوان "مرید راستین" (۱۹۵۱) را عموماً کتابی کلاسیک می دانند. این کتاب مورد تحسین منتقدان (هم محققان و هم عموم افراد) قرار گرفت، هرچند هوفر معتقد بود که "مصیبت تغییر" (۱۹۶۳) بهترین اثرش است. جایزهٔ کتاب اریک هوفر از جوایز ادبی بین المللی است که به افتخار او به برندگان اعطا می شود. دانشگاه کالیفرنیا، برکلی یکی از جوایز سالانه اش را جایزهٔ لیلی فابیلی و اریک هوفر نامیده است. سال های ابتدایی زندگی. بسیاری از اطلاعات مربوط به سال های ابتدایی زندگی هوفر، تأییدنشده است اما در یکی از متون شرح حالش، هوفر ادعا می کند که در سال ۱۹۰۲ در برانکسِ شهر نیویورک متولد شده و نام پدر و مادرش کنوت و السا (گوبل) هوفر بوده است. پدر و مادر او مهاجرانی از آلزاس بودند که در آن زمان بخشی از امپراتوری آلمان بود. در پنج سالگی، هوفر می توانست هم به زبان انگلیسی و هم به زبان آلمانی یعنی زبان مادری والدینش بخواند. وقتی پنج ساله بود، مادرش در حالی که اریک در آغوش
ش بود از پله ها افتاد. بعداً به خاطر می آورد که: «در سن هفت سالگی بینایی خود را از دست دادم. دو سال قبل از آن، من و مادرم از پله ها به پایین سقوط کردیم. او بهبود نیافت و در همان سال دوم پس از سقوط درگذشت. من بینایی خود را از دست دادم و حافظه ام هم تا مدتی دچار اختلال بود.» هوفر در تمام عمرش با لهجهٔ آلمانی صحبت می کرد و این زبان را روان صحبت می کرد. او را مهاجری آلمانی به نام مارتا که از اقوام یا خدمتکاران بود و در خانهٔ آنها زندگی می کرد بزرگ کرد. بینایی هوفر در سن پانزده سالگی به دلایل نامعلوم بازگشت. از ترس اینکه دوباره بینایی اش را از دست بدهد، فرصت را غنیمت شمرد و تا جایی که می توانست مطالعه می کرد. بازگشت بینایی اش دائمی شد، اما هوفر هرگز عادت مطالعه اش را ترک نکرد. هوفر جوان بود که پدرش را نیز از دست داد. اتحادیهٔ کابینت سازان هزینهٔ مراسم خاکسپاری کنوت هوفر را پرداخت و حدود سیصد دلار پول بیمه به هوفر داد. او با اتوبوس به لس آنجلس رفت و ده سال بعد از آن را در آوارگی و سرگردانی سپری کرد، چنان که می نویسد: «بی سروسامان، در حال دست و پنجه نرم کردن با گرسنگی و پرسه زدن روی زمین.». هوفر سرانجام در اسکید رو،
لس آنجلس ساکن شد و به مطالعه و نوشتنِ هرازگاه و خرده کاری پرداخت. در سال ۱۹۳۱، او به فکر خودکشی با نوشیدن محلول اگزالیک اسید افتاد، اما نتوانست خود را قانع به انجام این کار کند. او اسکیدرو را ترک کرد و پس از فصل برداشت محصول در کالیفرنیا، کارگر مهاجر شد. هر جا که کار می کرد، در کتابخانه عضو می شد و به قول خودش وقتش را «بین کتاب ها و فاحشه خانه ها» می گذراند. او همچنین در کوه ها به دنبال طلا بود. در یکی از زمستان ها که برف گیر شده بود، "مقالات" میشل دو مونتنی را خواند. مونتنی عمیقاً هوفر را تحت تأثیر قرار داد و هوفر اغلب به او ارجاع می داد. هوفر همچنین نسبت به طبقهٔ فرودست آمریکا ادای احترام می کرد که به گفتهٔ او «سرشار از استعداد» بود. نویسندگی. او رمانی به نام "چهار سال از زندگی یانگ هنک" و رمانکی به نام "شانس و آقای کونز نوشت که" هر دو تا حدی شرح حال بودند. او همچنین مقاله ای طولانی بر اساس تجربیات خود در یکی از اردوگاه های کاری فدرال به نام «ولگردها و پیشگامان» نوشت. این مقاله هرگز منتشر نشد، اما پس از معروف شدن او، نسخهٔ چکیدهٔ آن در "مجله هارپر" منتشر شد. هوفر در چهل سالگی در زمان جنگ جهانی دوم تلاش کرد
تا در ارتش آمریکا ثبت نام کند، اما به دلیل فتق رد شد. به جایش در سال ۱۹۴۳ کار خود را در اسکله های سانفرانسیسکو به عنوان کارگر بارانداز آغاز کرد در همان زمان به طور جدی شروع به نوشتن کرد. هوفر در سال ۱۹۶۴ کار اسکله را کنار گذاشت و اندکی بعد به عنوان استاد مدعو در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی مشغول به کار شد. سپس در سال ۱۹۷۰ خود را بازنشسته کرد. می گفت: «می خواهم دوباره به سوراخی که شروع کردم بخزم. نمی خواهم شخص عمومی یا سخنگوی کسی باشم… هر مردی می تواند سوار قطار شود. [اما] فقط مرد عاقل می داند چه زمانی باید پیاده شود.» در سال ۱۹۷۰، جایزهٔ لیلی فابیلی و اریک هوفر را برای دانشجویان، اساتید و کارکنان دانشگاه کالیفرنیا، برکلی پایه گذاری کرد. هوفر خود را خداناباور می دانست اما دیدگاه های همدلانه ای نسبت به دین داشت و آن را به صورت نیروی مثبت توصیف می کرد. هوفر در سال ۱۹۸۳ در سن هشتادسالگی در خانه اش در سانفرانسیسکو درگذشت. برخاستن از طبقهٔ کارگر. هوفر تحت تأثیر خاستگاه های خود در فضای طبقهٔ فرودست و طبقهٔ کارگر قرار داشت و پتانسیل انسانی گسترده ای را در این طبقه مشاهده می کرد. در نامه ای به مارگارت اندرسون در سال ۱۹۴
۱، نوشت: «کار نوشتن را در محوطه های راه آهن در حالی که منتظر بار هستم، در مزارع در حالی که منتظر کامیون هستم، و ظهر بعد از ناهار انجام می دهم. شهرها خیلی حواس پرت کن هستند.» او می گفت: «نوشته های من درست مانند شاخه ای که از درخت برمی آید، از زندگی من سر می زنند.» زمانی که او را روشنفکر نامیدند، اصرار داشت که صرفاً کارگر بارانداز است. هوفر را برخی نویسندگان «فیلسوف بارانداز» لقب داده اند. زندگی شخصی. هوفر که خودش در خانواده اش تک فرزند بود، هرگز ازدواج نکرد. هوفر از لیلی فابیلی آزبورن، صاحب فرزندی به نام اریک آزبورن شد که در سال ۱۹۵۵ متولد شد و او را لیلی آزبورن و همسرش سلدن آزبورن بزرگ کردند. لیلی فابیلی آزبورن از طریق شوهرش که همکار هوفر در بارانداز و آشنای هوفر بود با هوفر آشنا شده بود. با این حال، سلدن آزبورن و هوفر رابطهٔ خوبی با هم داشتند. هوفر از اریک آزبورن به عنوان پسر یا پسرخوانده خود یاد می کرد. لیلی فابیلی آزبورن در سال ۲۰۱۰ در سن ۹۳ سالگی درگذشت و قبل از مرگش مدیریت دارایی هوفر را بر عهده داشت و سرسختانه حقوق مالکیت معنوی او را کنترل می کرد. تام بتل، روزنامه نگار آمریکایی، در کتاب خود با عنوان "ار
یک هوفر: فیلسوف بارانداز"، که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد، تردیدهایی در مورد روایت هوفر از سال های ابتدایی زندگی اش ابراز می دارد. اگرچه هوفر ادعا می کرد که والدینش اهل آلزاس-لورن هستند، اما خود هوفر با لهجه باواریایی صحبت می کرد. او ادعا می کرد در برانکس به دنیا آمده و بزرگ شده اما لهجهٔ برانکسی نداشت. لیلی فابیلی، معشوق و مدیر دارایی های او اظهار داشت که همیشه فکر می کرده هوفر مهاجر است. پسرش، اریک فابیلی، گفت که زندگی هوفر ممکن است با زندگی ب. تراون قابل مقایسه باشد و در نظر داشت فردی تبارشناس را برای تحقیق در مورد زندگی اولیهٔ هوفر استخدام کند. هوفر وقتی این مسئله را فهمید، پاسخ داد: ""مطمئنید" می خواهید بدانید؟" جو گلادستون، از زمین دارانِ پسکادرو و از دوستان خانوادگی فابیلی ها که هوفر را نیز می شناخت، دربارهٔ روایت هوفر از ابتدای زندگی اش می گوید: «حتی یک کلمه از آن را باور نمی کنم.» تا به امروز، هیچ کس ادعا نکرده است که هوفر را در جوانی اش می شناخته، و ظاهراً هیچ گزارشی، نه از والدینش و نه در واقع از خود هوفر تا زمانی که حدود چهل سال داشته (زمانی که نامش در سرشماری آمد) وجود ندارد. کتاب ها و نظرات. مرید راستی
ن. هوفر با انتشار اولین کتاب خود در سال ۱۹۵۱ با عنوان "مرید راستین: تاملاتی دربارهٔ سرشت جنبش های توده وار" مورد توجه عموم قرار گرفت. این کتاب شامل مقدمه و ۱۲۵ بخش است که به ۱۸ فصل تقسیم شده است. هوفر پدیدهٔ «جنبش های توده وار» را تحلیل می کند، اصطلاحی کلی که برای احزاب انقلابی، جنبش های ملی گرا و جنبش های مذهبی به کار می برد. او دیدگاه خود را در فقرهٔ ۱۱۳ خلاصه می کند: «پیشگام جنبش، سخنوران هستند، متعصبان آن را تحقق می بخشند و مردان عمل آن را تثبیت می کنند». هوفر استدلال می کند که جنبش های فرهنگی متعصب و افراطی، اعم از مذهبی، اجتماعی یا ملی، زمانی به وجود می آیند که تعداد زیادی از مردم سرخورده، که زندگی فردی خود را بی ارزش یا تباه شده می دانند، به جنبشی می پیوندند که خواستار تغییرات بنیادی است. اما جذابیت واقعی برای این جمعیت، فرار از خود است، نه تحقق امیدهای فردی: «جنبش توده ای، طرفدار جذب می کند و طرفدار دارد نه به این دلیل که می تواند میل به پیشرفت خود را اقناع کند، بلکه به این دلیل که می تواند اشتیاقِ فرار از خود را ارضا کند.» در نتیجه هوفر استدلال می کند که جذابیت جنبش های توده ای ممکن است با هم عوض شود
: مثلاً در آلمان دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، کمونیست ها و نازی ها ظاهراً دشمن یکدیگر بودند، اما گاهی اعضای یکدیگر را به کار می گرفتند، زیرا هر دو برای قشری واحد از مردمِ به حاشیه رانده شده و عصبانی و ناامید با هم رقابت می کردند. هوفر معتقد است برای «مرید راستین»، باورهای خاص اهمیت کمتری دارند تا فرار از بارِ خویشتنِ مختار. آرتور ام. شلزینگر، مورخ دانشگاه هاروارد، دربارهٔ "مرید راستین" می گوید: «این تحقیق درخشان و اصیل در مورد ماهیت جنبش های توده ای، سهمی حقیقی در تفکر اجتماعی ما دارد.» آثار متأخر. پس از انتشار "مرید راستین" (۱۹۵۱)، اریک هوفر در چندین مقالهٔ خود به آسیا و مداخله گرایی آمریکا پرداخت. هوفر در مقالهٔ «بیداری آسیا» (۱۹۵۴) که در "روزنامه ریپورتر" و بعداً کتاب "مصیبت تغییر" (۱۹۶۳) منتشر شد، دلایل ناآرامی در این قاره را مورد بحث قرار می دهد. او به طور خاص معتقد است که علت اصلی نارضایتی اجتماعی در آسیا، فساد دولتی، «تحریک کمونیستی» یا میراث «ستم و استثمار» استعماری اروپاییان نیست، بلکه «میل به غرور» مشکل اصلی در آسیا است و این مشکلی است که نمی توان آن را با مداخله های معمول آمریکا برطرف کرد. در طول جنگ ویتنا
م، علیرغم مخالفت هایش با جنبش ضدجنگ و پذیرش این ایده که جنگ به نحوی برای جلوگیری از جنگ جهانی سوم ضروری است، هوفر در مورد مداخله گرایی آمریکا، به ویژه اطلاعاتی که جنگ با آن در جنوب شرقی آسیا ادامه می یافت، تردید داشت. . بعد از اینکه آمریکا بیشتر درگیر جنگ شد، هوفر آرزو داشت از شکست در ویتنام جلوگیری شود، زیرا می ترسید که چنین شکستی جامعهٔ آمریکا را به شکلی آسیب زا دگرگون کند و در را به روی کسانی که افسانهٔ خنجر از پشت را ترویج می کنند باز کند و اجازهٔ ظهور نسخهٔ آمریکایی هیتلر را بدهد. در "خلق و خوی زمان ما" (۱۹۶۷)، هوفر اشاره می کند که آمریکا قاعدتاً باید در وهلهٔ اول از مداخله اجتناب کند: «سیاست مداریِ بهتر شاید این باشد که واضح و دقیق بدانیم چه کاری را نباید انجام دهیم، و عمل را به آنچه در شرایط پیش می آید، بسپاریم.» در واقع، هوفر نشان می دهد که «ممکن است عاقلانه باشد که منتظر باشیم تا دشمنان خودشان را شکست دهند»، زیرا ممکن است وقتی آمریکا از صحنه خارج شود، به جان یکدیگر بیفتند. این دیدگاه تا حدودی با جنگ کامبوج و ویتنام و جنگ چین و ویتنام در اواخر دهه ۱۹۷۰ تأیید شد. مقالات. مقالات هوفر، از جمله ۱۳۱ دفترچه
یادداشتی که در جیب می گذاشت، در سال ۲۰۰۰ به دست آرشیو مؤسسه هوور افتاد. کاغذها فضای قفسه را اشغال می کردند. از آنجا که هوفر سبک کلام قصار را دنبال می کرد، دفترچه های منتشرنشده (تاریخ ۱۹۴۹ تا ۱۹۷۷) حاوی آثار بسیار مهمی هستد و اگرچه حداقل از سال ۲۰۰۳ برای مطالعه علمی در دسترس قرار گرفته اند، اما محتوای چندانی از آنها منتشر نشده است. منتخبی از پنجاه کلمهٔ قصار، با تمرکز بر رشد استعدادهای انسانی محقق نشده از طریق خلاقیت، در "مجله هارپر" (شمارهٔ ژوئیهٔ ۲۰۰۵) منتشر شده است. ترجمهٔ فارسی آثار. کتاب "مرید راستین" تا کنون چندین بار به فارسی ترجمه شده است:
منگل یک خواننده برجسته افغان است که در اوایل دهه ۱۹۷۰ شروع به فعالیت کرد. او و همسر سابقش نغمه، در دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ دو نفر محبوب بودند. منگل به زبان های پشتو و فارسی می خواند. موسیقی او در افغانستان و پاکستان محبوبیت دارد. زندگی. منگل در لغمان افغانستان به دنیا آمد. در جوانی به موسیقی علاقه مند شد. منگل با یک نغمه، یک پشتون از ولایت قندهار افغانستان، یک نوازنده که تبدیل به خواننده شده بود، پیوست و در نهایت با او ازدواج کرد. منگل از آن زمان از نغمه طلاق گرفته، دوباره ازدواج کرده و در کالیفرنیا زندگی می کند. با جنگ داخلی قریب الوقوع، این زوج در سال ۱۹۹۲ افغانستان را به مقصد پاکستان ترک کردند. در آنجا با جمعی از تبعیدیان افغان که نوستالژیک موسیقی بومی خود بودند، بسیار موفق شدند. وضعیت مالی آنها در این زمان به طور قابل توجهی بهبود یافته بود. در اواخر دهه ۱۹۹۰، آنها پاکستان را ترک کردند و به ایالات متحده مهاجرت کردند. این دو پس از برقراری ارتباط با جامعه افغانی شمال کالیفرنیا، یک سری اجرا برگزار کردند. منگل و نغمه چهار فرزند، دو پسر و دو دختر دارند. طلاق آنها همچنین این تردید را ایجاد کرده است که آیا این
زوج سابق می توانند حداقل در سطح حرفه ای با هم آشتی کنند. در حالی که منگل به صورت انفرادی در رویدادهای خصوصی و برنامه های تلویزیونی اجرا می کند، منگل به عنوان یک هنرمند حرفه ای به کار خود ادامه می دهد. او به خاطر فرهنگ افغانستان بسیار میهن دوست است و آهنگ های زیادی را به افغانستان تقدیم کرده است.
رواناب شهری رواناب سطحی آب باران، آبیاری باغ و پارک و شستشوی اتومبیل است که توسط شهرنشینی ایجاد می شود. سطوح نفوذناپذیر (جاده ها، پارکینگ ها و پیاده روها) در هنگام توسعه سرزمین ساخته می شوند. در زمان بارندگی، توفان و دیگر رویدادهای بارندگی، این سطوح (ساخته شده از مصالحی مانند آسفالت و بتن)، همراه با پشت بام ها، به جای اینکه اجازه دهند آب در خاک نفوذ کند، آب باران آلوده را به زهکش های توفان منتقل می کنند. این امر باعث پایین آمدن سطح ایستابی (به دلیل کاهش تغذیه آب زیرزمینی) و جاری شدن سیل می شود زیرا میزان آبی که در سطح باقی می ماند بیشتر است. اکثر سیستم های فاضلاب توفان شهری، آب توفان را بدون تصفیه به نهرها، رودخانه ها و خلیج ها تخلیه می کنند. این آب اضافی همچنین می تواند از طریق زمین و نشت از طریق دیوار و کف ساختمان، راه خود را به املاک مردم باز کند.
نیکلاس دیمیتری کنستانتین گالیتزین (؛ زادهٔ ۲۹ سپتامبر ۱۹۹۴) بازیگر بریتانیایی است. پس از حضور در قسمتی از مجموعه تلویزیونی "افسانه ها" در ۲۰۱۵، او نقش های اصلی فیلم های نوجوانانهٔ ۲۰۱۶، "بسیار حساس" و "شیطان خوش تیپ"، را داشت. او سپس نقش اصلی فیلم ترسناک "" (۲۰۲۰) و فیلم موزیکال "سیندرلا" (۲۰۲۱) را بازی کرد و همچنین در موسیقی متن "سیندرلا" مشارکت داشت. گالیتزین بابت بازی در فیلم های عاشقانهٔ "قلب های ارغوانی" (۲۰۲۲) و "قرمز، سفید و آبی سلطنتی" (۲۰۲۳) و کمدی جنسی "پایین" (۲۰۲۳) نگاه عموم را به خود جلب کرد. زندگی شخصی. پدر گالیتزین، جفری گالیتزین، کارآفرینی از خانواده شاهزادگان روسی است که سرمایه دار شهری بود و علاقه هایش شامل تجارت بازیافت شیشه است. مادر او لورا یونانی-آمریکایی است. گالیتزین در دوران کودکی خود فوتبال بازی می کرد و در مسابقات دو و میدانی در سطح شهرستان شرکت می کرد. او اکنون در همرسمیت، لندن، انگلستان زندگی می کند.
سطح نفوذناپذیر عمدتاً سازه های مصنوعی هستند - مانند پیاده روها (جاده ها، پیاده روها، جاده ها و پارکینگ ها و همچنین مناطق صنعتی مانند فرودگاه ها، بندرها و مراکز پخش و پشتیبانی که همگی از مناطق سنگفرش قابل توجهی استفاده می کنند) که توسط مواد مقاوم به آب پوشانده شده است. مصالح مقاوم مانند آسفالت، بتن، آجر، سنگ و پشت بام. خاک های متراکم شده توسط توسعه شهری نیز بسیار نفوذناپذیر هستند.
پارکینگ خودرو (Parking lot انگلیسی آمریکایی یا Car park در انگلیسی بریتانیایی)، منطقه ای پاک سازی شده است که برای پارک کردن وسایل نقلیه در نظر گرفته شده است. این اصطلاح معمولاً به یک منطقه اختصاصی با سطح بادوام یا نیمه بادوام اشاره دارد. در بیشتر کشورهایی که خودروها روش غالب در حمل و نقل هستند، پارکینگ خودرو، یکی از ویژگی های هر شهر و منطقه حومه شهری هستند. مراکز خرید، استادیوم های ورزشی، کلیساهای بزرگ و مکان های مشابه اغلب دارای پارکینگ های بزرگ هستند. (همچنین نگاه کنید به: پارکینگ طبقاتی)
مصرف بی رویه وضعیتی را توصیف می کند که در آن استفاده از یک منبع طبیعی تجدیدپذیر از ظرفیت آن برای بازسازی فراتر می رود. الگوی طولانی مصرف بیش از حد منجر به از دست دادن نهایی منابع می شود. کاربرد اصطلاح مصرف بی رویه کاملاً بحث برانگیز است و لزوماً یک تعریف یکسانی ندارد. مصرف بیش از حد وضعیتی را توصیف می کند که در آن مصرف کنندگان بیش از حد از کالاها و خدمات موجود خود استفاده می کنند، به طوری که دیگر نمی توانند یا نمی خواهند آنها را دوباره استفاده کنند. در اقتصاد خرد، این نقطه شرایطی است که در آن هزینه نهایی یک مصرف کننده بیشتر از درخواست نهایی او می شود. وقتی هم که برای اشاره به منابع طبیعی استفاده می شود، مترادف با اصطلاح بهره برداری بیش از حد است. با این حال، وقتی در معنای اقتصادی وسیع تر استفاده می شود، مصرف بیش از حد می تواند به انواع کالاها و خدمات، از جمله کالاهای مصنوعی، اشاره داشته باشد، به عنوان مثال، "مصرف بیش از حد الکل می تواند منجر به مسمومیت گردد. مصرف بی رویه چندین عامل از اقتصاد جهانی کنونی را هدایت می کند، از جمله نیروهایی مانند مصرف گرایی، کهنگی برنامه ریزی شده، و دیگر مدل های تجاری ناپایدار و
می تواند در مقابل مصرف پایدار قرار گیرد.
ماهدر آسافا () متولد ۵ اکتبر ۱۹۸۷ در اتیویی است که پس از بازی در سریال تلویزیونی Sew در سال ۲۰۱۱ به شهرت رسید. ماهدر آسافا پس از انصراف از کالج، در فرودگاه بین المللی آدیس آبابا بول، نزدیک به چهار سال به عنوان نماینده فروش مشغول به کار بود. در این مدت او راه خود را به دنیای سینما باز کرد و در آنجا برای شرکت در یک فیلم به دلیل نداشتن تجربه بازیگری، نقش دوم را دریافت کرد. بعداً یکی از دوستان او را متقاعد کرد که به یک شرکت تولید بپیوندد. پس از اولین فیلمش، ماهر آسفا در چندین فیلم دیگر بازی کرد که شاید برجسته ترین آنها عبارتند از: عمران، 45K, Liniga Seal, 3] Tsino Kal, بادیگارد، Hewitt Ina Sack, Irak و فیلم های دیگر.
بازی هایپرکژوال به گونه ای از بازی های ویدیویی تلفن همراه گفته می شود که غالباً آسان و معمولاً رایگان اند. این بازی ها عموماً رابط کاربری بسیار مینیمالیستی دارند. بازی های هایپرکژوال در سال ۲۰۱۷ توسط بازی سازانی چون کوالی، کچ اپ و وودو به محبوبیت رسیدند. این بازی ها را می توان به سرعت پس از دانلود و معمولاً بدون هیچ آموزش یا دستورالعملی بازی کرد. بازی های هایپرکژوال همچنین اغلب از طراحی دو بعدی با الگوی رنگی ساده بهره می برند و گیم پلی آسانی دارند که به سادگی آن ها می افزاید. گیم پلی این بازی ها معمولاً شامل حلقه های بی نهایت هستند که بازی را برای مدت زمان نامتناهی قابل بازی می کند و منجر به ماهیت اعتیادآور آن ها می شود. برخی چنین استدلال می کنند که هایپرکژوال بیشتر یک مدل کسب و کار است تا یک ژانر بازی. این بازی ها را اغلب می توان همزمان با انجام کار دیگری بازی کرد و به همین دلیل رابط کاربری ساده در آن ها ضروری است. به دلیل عدم وجود فروش قابل توجه درون بازی و دانلود رایگان، درآمد اکثر بازی های هایپرکژوال غالباً از طریق تبلیغات تحصیل می شود. این تبلیغات غالباً به یکی از اشکال زیر است: تاریخ. بازی های هایپرکژوا
ل در سال ۲۰۱۷ در صنعت بازی های موبایلی مورد توجه قرار گرفتند، اما اغلب به عنوان ژانری شبیه به بازی های ویدیویی دهه ۱۹۷۰ میلادی دیده می شوند که فاقد طراحی با جزئیات یا گیم پلی پیچیده هستند. اولین بازی هایپرکژوالی که محبوبیت زیادی به دست آورد "فلپی برد" بود که بیش از ۵۰ میلیون دانلود بار دانلود شد و در زمان اوج روزانه حدود ۵۰۰۰۰ دلار درآمد کسب می کرد. از آن زمان، بازی های هایپرکژوال متعددی در صدر جدول های فروشگاه های بازی های موبایلی چون فروشگاه گوگل پلی و اپ استور نشسته اند. به گفته گروه ان پی دی، اکثر کاربران بازی های ویدیویی موبایلی در حین انجام کار دیگری بازی می کنند و به دلیل سادگی، بازی های هایپرکژوال در میان این کاربران محبوبیت فزاینده ای پیدا کرده است. در سال ۲۰۱۶، شرکت محبوب بازی سازی یوبی سافت کچ اپ را، که یکی از پیشگامان بازی های هایپرکژوال است، خریداری کرد. در سال ۲۰۱۷، گلدمن ساکس، ۲۰۰ میلیون دلار در شرکت بازی سازی هایپرکژوال وودو سرمایه گذاری کرد. به گزارش آیرون سورس، بازی های هایپرکژوال ۱۰ مورد از ۱۵ بازی با بیشترین آمار دانلود را به خود اختصاص داده اند. در مصاحبه ای با آیرون سورس، میشکا کاتکف بنی
انگذار شرکت دستراکشن آو فان جذابیت بازی های هایپرکژوال را اینگونه توصیف می کند:
پتر زلنکا (؛ زادهٔ ) پرستار و قاتل زنجیره ای اهل کشور جمهوری چک است. زلنکا، پرستاری در هاولیچکوو برود، در ۱۰۰ کیلومتری جنوب شرقی پراگ، هفت بیمار را با تزریق کشنده به قتل رساند و تلاش کرد ۱۰ نفر دیگر را بین ماه مه و دسامبر ۲۰۰۶ بکشد. او در فوریه ۲۰۰۸ مجرم شناخته شد و به حبس ابد محکوم شد.
جنگ های مذهبی اروپا مجموعه ای از جنگ هایی بود که در طول قرن های ۱۶، ۱۷ و اوایل قرن ۱۸ در اروپا به راه افتاد. پس از آغاز اصلاحات پروتستانی در سال ۱۵۱۷، جنگ ها نظم مذهبی و سیاسی را در کشورهای کاتولیک اروپا یا جهان مسیحیت مختل کرد. انگیزه های دیگر در طول جنگ ها شورش، جاه طلبی های سرزمینی و درگیری های قدرت های بزرگ بود. در پایان جنگ سی ساله (۱۶۱۸–۱۶۴۸)، فرانسه کاتولیک با نیروهای پروتستان علیه سلطنت کاتولیک هابسبورگ متحد شد. جنگ ها تا حد زیادی با پیمان صلح وستفالی (۱۶۴۸) پایان یافت، که نظم سیاسی جدیدی را ایجاد کرد که اکنون به عنوان حاکمیت وستفالی شناخته می شود. درگیری ها با شورش شوالیه ها (۱۵۲۲) آغاز شد و به دنبال آن جنگ بزرگ دهقانان آلمانی (۱۵۲۴–۱۵۲۵) در امپراتوری مقدس روم رخ داد. پس از اینکه کلیسای کاتولیک ضد اصلاحات را در سال ۱۵۴۵ علیه رشد پروتستانتیسم آغاز کرد، جنگ تشدید شد. این درگیری ها در جنگ سی ساله به اوج خود رسید که آلمان را ویران کرد و یک سوم جمعیت آن را کشت، نرخ مرگ و میر دو برابر جنگ جهانی اول. صلح وستفالی به طور گسترده با به رسمیت شناختن سه مذهب مسیحی مجزا در امپراتوری مقدس روم: کاتولیسیسم، لوتریانیس
م و کالوینیسم، اختلافات را حل کرد. اگرچه بسیاری از کشورهای اروپایی در اثر کشته های زیاد در سال ۱۶۴۸ ضعیف شدند، اما جنگ های مذهبی کوچک تر تا دهه ۱۷۱۰ ادامه یافت، از جمله جنگ های سه پادشاهی (۱۶۳۹–۱۶۵۱) در جزایر بریتانیا، جنگ های ساووار-والدنزی (۱۶۵۵–۱۶۹۰) و جنگ توگنبورگ (۱۷۱۲) در آلپ غربی. تعاریف و بحث. جنگ های مذهبی اروپا به عنوان جنگ های اصلاح طلبی نیز شناخته می شود. در سال ۱۵۱۷، "اعلامیه نود و پنج ماده ای" مارتین لوتر تنها دو ماه طول کشید تا با کمک چاپخانه در سراسر اروپا پخش شود، و توانایی های امپراتور مقدس روم، کارل پنجم و پاپ برای مهار آن بسیار زیاد بود. در سال ۱۵۲۱، لوتر تکفیر شد، و شکاف درون مسیحیت غربی بین کلیسای کاتولیک روم و لوتری ها را مهر و موم کرد و در را برای دیگر پروتستان ها باز کرد تا در برابر قدرت پاپ مقاومت کنند. اگرچه بیشتر جنگ ها با پیمان صلح وستفالی در سال ۱۶۴۸ پایان یافت، درگیری های مذهبی حداقل تا سال ۱۷۱۰ در اروپا ادامه داشت. اینها شامل جنگ های ساووار-والدنزیا (۱۶۵۵–۱۶۹۰)، جنگ نه ساله (۱۶۸۸–۱۶۹۷)، و انقلاب شکوهمند و جنگ ویلیامیت در ایرلند، و جنگ جانشینی اسپانیا بود (۱۷۰۱–۱۷۱۴). اینکه آیا
این جنگ ها باید در جنگ های مذهبی اروپایی گنجانده شوند بستگی به تعریف «جنگ مذهبی» دارد و اینکه آیا این جنگ ها را می توان صرفاً «اروپایی» (یعنی بین المللی و نه داخلی) در نظر گرفت. ماهیت مذهبی جنگ ها نیز مورد بحث قرار گرفته است، و با عوامل دیگری مانند ملی، سلسله ای (مثلاً می توان آنها را به طور همزمان به عنوان جنگ جانشینی توصیف کرد)، و منافع مالی در تضاد بود. محققان خاطرنشان کرده اند که برخی از جنگ های اروپایی در این دوره ناشی از اختلافات ناشی از اصلاحات نیست، مانند جنگ های ایتالیا (۱۴۹۴–۱۵۵۹، فقط شامل کاتولیک ها) و جنگ هفت ساله شمالی (۱۵۶۳–۱۵۷۰). ، فقط شامل لوتری ها می شود). برخی دیگر بر این واقعیت تأکید می کنند که اتحادهای بین مذهبی وجود داشته است، مانند دوک لوتری موریس زاکسنی که به امپراتور کاتولیک کارل پنجم در اولین جنگ اشمالکالدیک در سال ۱۵۴۷ کمک کرد تا به جای جان فردریک، پسرعموی لوتری او، شاهزاده انتخابگر زاکسن شود. پادشاه کاتولیک آنری دوم فرانسه از آرمان لوتری در جنگ دوم اشمالکالدیک در سال ۱۵۵۲ حمایت کرد تا پایگاه های فرانسه در دوک نشین لورن (لورن امروزی) را تضمین کند. دائرةالمعارف بریتانیکا معتقد است که