Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ظرف شیشه ای، برای نخستین بار در ایران ظروف شیشه ای را جایگزین قوطی فلزی کرد. پس از آن در سال ۱۳۵۸ با تولید رب گوجه فرنگی در ظروف شیشه ای به این مسیر ادامه داد. در نهایت شرکت بیژن به عنوان اولین تولیدکننده سس مایونز، رب شیشه ای و سس کچاپ در ایران شناخته شد. تولید و محصولات. این شرکت سس های خود را در شهر تهران، رب در ارومیه، کنسرو در مشهد، خیارشور در شیراز، زیتون در رودبار و به طور کل هر محصول را در منطقه مخصوص به خود تولید می کند که محصولات تولید شده بیژن به شرح ذیل است: گستردگی. بعد از پایه گذاری و رشد اولیه، بنا به مشکلات بازار و تغییرات صنعت غذا، بیژن با افولی غیرقابل پیش بینی رو به رو شد. تا اینکه در سال ۱۳۹۲ با تغییر مدیریت و انتقال امتیاز آن به حسین مصطفی زاده، بیژن به دوران اوج خود بازگشت و به یکی از تولیدکنندگان برتر صنایع غذایی ایران تبدیل شد. پخش. در این دوره جدید، تغییراتی ساختاری به وجود آمد که نتیجه آن، تأسیس نخستین شرکت پخش سراسری ۲۴ ساعته در ایران بود؛ شرکت پخش بیژن با گذشت کمتر از ۵ سال به عنوان بزرگ ترین شرکت پخش مویرگی حاضر در بخش خصوصی کشور به شمار می رود. صادرات. در حال حاضر بیژن محصولات خو
د را به کشورهای دنیا، از جمله کشورهای همسایه ایران و کشورهای اروپایی صادر می کند.
کاخ مارینسکی () اقامتگاه رسمی رئیس جمهور اوکراین در کی یف، اوکراین است. این کاخ که در سال ۱۷۵۲ میلادی ساخت آن تمام شده متعلق به یلیزاوتا امپراتریس روسیه بوده است.
توماس فیتزسیمونز (Thomas Fitzsimons) (اکتبر ۱۷۴۱–۲۶ اوت ۱۸۱۱ میلادی)، از تاجران و دولتمردان ایرلندی-آمریکایی اهل فیلادلفیا بود. او نماینده پنسیلوانیا در کنگره قاره ای، کنوانسیون قانون اساسی و کنگره ایالات متحده بود. او یکی از امضاء کنندگان قانون اساسی ایالات متحده بود و به عنوان یکی از پدران بنیانگذار ایالات متحده قلمداد می شود. همچنین او یک برده دار بود. زندگی نامه. فیتزسیمونز در پادشاهی ایرلند در ۱۷۴۱ میلادی بدنیا آمد. اواسط دهه ۱۷۵۰ میلادی، خانواده او به فیلادلفیا مهاجرت کردند و مدت کوتاهی پس از آن پدرش نیز مهاجرت کرد. فیتزسیمونز تحصیلات کافی داشت که او را قادر می ساخت به عنوان دبیر در یک خانه بازرگانی کار کند. او با کاترین مید در ۲۳ نوامبر ۱۷۶۱ میلادی ازدواج کرد و با برادرش جورج شراکت تجاری ایجاد نمود. شرکت آن ها که در تجارت ایندیز غربی تخصص یافته بود، به مدت ۴۱ سال با موفقیت عمل کرد. چرخش انقلابی. این شرکت به زودی تحت تأثیر اقدامات درآمدزایی جدیدی که برای کمک به امور مالی پادشاهی بریتانیای کبیر ایجاد شده بود قرار گرفت، این اقدامات شامل قانون منفور تمبر ۱۷۶۵ میلادی می شد. فیتزسیمونز که تحت تأثیر این ایده
ها قرار گرفته بود در جامعه تجاری ایرلندی فیلادلفیا فعال گشت. او عضو بنیانگذار «پسران دوست سنت پاتریک» در ۱۷۷۱ میلادی بود و بعدها در ۱۷۷۴ میلادی نیز کمیته هدایتگری که برای اعتراضات مصوبه های تحمل ناپذیر سازمان یافته بود را راه اندازی نمود. هنگامی که پنسیلوانیا شروع به سازماندهی و بسیج یک شبه نظامی جهت جنگ با بریتانیایی ها کرد، فیتسیمونز نیز درگیر ماجرا شد. او به عنوان کاپیتان یک هنگ از مدافعان خانه خدمت کرد که تحت فرمان «سرهنگ جان کالدوالادر» قیام کرده بودند. در ابتدا هنگ او به عنوان بخشی از سربازانی خدمت کردند که در پست هایی که در طول ساحل نیوجرسی قرار داشتند نگهبانی داده و در برابر هجوم دفاع می کردند. واحد او بعدها به عنوان بخشی از نیروهای ذخیره نبرد ترنتون در ۱۷۷۶ میلادی خدمت کردند. بعدها در جنگ، او در «شورای امنیت پنسیلوانیا» خدمت کرد و سردمدار هیئتی بود که از نیروی دریایی تازه شکل گرفتهٔ پنسیلوانیا سرکشی می کردند. تحت این نقش جدید، به سازماندهی منابع استراتژیک پنسیلوانیا کمک کرد و بعدها به ارائه تدارکات، کشتی ها و پول در جهت حمایت از نیروهای پنسیلوانیایی و فرانسوی کمک کرد. سیاست. توماس فیتزسیمونز به عنوان
نماینده کنگره قاره ای در ۱۷۸۲ و ۱۷۸۳ میلادی وارد سیاست شد. او عضوی از خانه نمایندگان پنسیلوانیا از ۱۷۸۶ تا ۱۷۹۵ میلادی بود. او همچنین نماینده ای در معاهده قانون اساسی ایالات متحده در ۱۷۸۷ میلادی بود. گرچه که عضو پیشرو آن معاهده نبود، از این موارد حمایت کرد: یک دولت قوی ملی، پایان برده داری، قدرت های کنگره ایالات متحده در اعمال تعرفه بر روی واردات و صادرات، پذیرش مجلس نمایندگان و قدرت برابر آن با مجلس سنای آمریکا در ایجاد پیمان ها. براساس مناظره هایی که طی آن معاهده داشت، حامی حق رأی عمومی نبود. او یکی از سه کاتولیک امضاء کنندهٔ قانون اساسی آمریکا بود. دو کاتولیک دیگر دنیل کارول و کارلس کارول کارلتون اهل مریلند بودند. فیتزسیمونز یکی از حامیان نظامی گری بود و از بیان عقایدش خجالت نمی کشید. او را به باز بودن در رابطه با موافقتش در عدم انحلال واحد ارتش مگر برای زمان های کاملاً ضروری می شناسند. پس از این که قانون اساسی استقرار یافت، در سه جلسه اول مجلس نمایندگان به عنوان یک فدرالیست خدمت کرد، جاییکه تعرفه های مراقبتی و نیروی دریایی قوی را ترجیح داد و در تألیف پیش نویس قانون ۱۷۹۴ میلادی شرکت داشت، پیش نویسی که شش
ناو اصلی نیروی دریایی ایالات متحده را مختار می کرد. فیتزسیمونز نتوانست در انتخابات مجدد ۱۷۹۴ میلادی برنده شود و از جان سوانویک شکست خورد. جان سوانویک هفت تا از بخش های دوازده گانه پنسیلوانیا را با ۵۷ درصد آرا برنده شد. این مسئله تا حدی موجب ضدیت افکار عمومی با حزب فدرالیست برسر سرکوب قوی شورش ویسکی شد. گرچه که او هیچگاه مجدداً صاحب منصب انتخاب شده از سوی عموم نشد، در ۱۷۹۸ میلادی به عنوان سردمدار کمیته تاجران برای سرکشی از وام های ثبتنامی جهت ساخت جنگ افزار با هزینه خصوصی جهت استفاده در شبه-جنگ خدمت کرد. فیتزسیمونز همراه با جیمز اینس اهل ویرجینیا، توسط رئیس جمهور جان آدامز در ۱۷۹۶ میلادی جهت خدمت به عنوان یکی از اعضای آمریکایی کمیسیون بدهی پنج نفره تحت ماده ۶ پیمان جی خدمت کرد. آن ها ادعاهای افراد بریتانیایی که قادر به گرفتن طلبشان از آمریکاییان (طلب های مربوط به قبل از انقلاب آمریکا) نبودند را مورد بررسی قرار می دادند. فیتزسیمونز، اینس و ساموئل سیتگریوز که با مرگ اینس جایگزین وی شد، از استدلالاتی که توسط سه طرف بریطانیایی مورد استفاده واقع می شد آزرده خاطر شده بودند. توماس مکدونالد، هنری پای ریچ و جان گیلمرد
ادعاها را بزرگتر کردند و فیتزسیمونز و سیتگریوز با خشم و به صورت دائمی در ژوئیه ۱۷۹۹ میلادی از هیئت جدا شدند. این ادعاها در نهایت توسط پرداخت نقدی یکجا براساس توافق وزیر ایالات متحده با وزیر امور خارجه بریطانیا رابرت بنکس جنکینسون به روفس کینگ بریطانیا پرداخت شد و توسط رئیس جمهور توماس جفرسون و سنا در ۱۸۰۲ میلادی نیز تأیید شد. فیتزسیمونز پس از خروج از دنیای سیاست در امور مدنی و تجاری فعال باقی ماند. او به عنوان رئیس اتاق بازرگانی فیلادلفیا، عضو هیئت امنای دانشگاه پنسیلوانیا، هدایتگر شرکت بیمه دلاور و هدایتگر بانک آمریکای شمالی از ۱۷۸۱ تا ۱۸۰۳ میلادی خدمت کرد. او یکی از مؤسسین این بانک بود و از تلاش ها جهت تأسیس دانشگاه جرج تاون حمایت کرد. همچنین فیتزسیمونز به تأسیس شرکت بیمه آمریکای شمالی نیز کمک کرد. فیتزسیمونز در ۲۶ اوت ۱۸۱۱ میلادی در فیلادلفیا فوت کرد و در قبرستان کلیسای کاتولیک سنت مری به خاک سپرده شد.
لهستانی سازی () لهستانی سازی فرآیندی است که طی آن عناصری از فرهنگ لهستان و به خصوص زبان آن پذیرفته یا تحمیل می شوند. این اتفاق در بعضی دوره های تاریخی میان جمعیت غیرلهستانی که در نواحی تحت تسلط یا نفوذ لهستان زندگی می کردند رخ داده است. مانند دیگر نمونه های همگون سازی فرهنگی لهستانی سازی نیز به صورت های داوطلبانه و اجباری اتفاق افتاده است، به خصوص در نواحی که فرهنگ یا زبان لهستانی غالب بودند یا آنکه لهستانی بودن موجب افزایش اعتبار و جایگاه اجتماعی می شد مانند نجبای روتنیا و دوک نشین بزرگ لیتوانی. مقامات سیاسی به خصوص در دوران پس از جنگ جهانی دوم ترویج کننده لهستانی سازی بودند. خلاصه. در دوران مشترک المنافع لهستان–لیتوانی (۱۷۹۵–۱۵۶۹) می توان نمونه هایی از لهستانی سازی را مشاهده نمود که طی آن نجبای روتنیایی و نجبای لیتوانیایی به سمت فرهنگ لهستانی که بیشتر غربی بود متمایل شدند. این تغییر می توانست موجب مزایای سیاسی و اقتصادی نیز بگردد و در عین حال بر نهادهای فرهنگی خودشان و به خصوص کلیسای ارتدکس شرقی فشار وارد کند زیرا تغییر مذهب به کاتولیک و در اندازه کمتر به پروتستانیسم در بیشتر مواقع مهم ترین بخش ورود به فرهن
گ لهستانی بود و این تضعیف کلیسای ارتدوکس بود که بیش از همه موجب خشم مردم در بلاروس و اوکراین می شد. در لیتوانی اما بیشتر مردم کاتولیک بودند فرایند لهستانی سازی هویت ملی ایشان را تهدید می کرد که تا هنگام احیای هویت ملی لیتوانیایی در قرن نوزدهم این مسئله خیلی برای مردم شناخته شده نبود. فرایند لهستانی سازی در دوران جمهوری دوم لهستان به نوعی دوگانه بود. از یک سو و به مانند دیگر قدرت های اروپایی که تمایل به برتری منطقه ای داشتند سیاست های اکثراً اجباری همگون سازی فرهنگی در حال اجرا بود (مانند آلمانی سازی و روسی سازی). اما از سوی دیگر به مانند سیاست هایی بود که کشورها با هدف افزایش نقش زبان و فرهنگ بومی خود در جوامع شان انجام می دادند (مانند مجاری سازی، رومانیایی سازی و اوکراینی سازی). برای لهستانی ها این فرایند بازسازی هویت ملی لهستانی و بازپس گیری میراث لهستانی در زمینه های آموزشی، مذهبی و اداری بود که در دوران طولانی اشغال این کشور توسط امپراتوری روسیه، پروس و اتریش-مجارستان آسیب دیده بود. اما در این لهستان تازه تأسیس نزدیک به یک سوم جمعیت غیرلهستانی بودند و بسیاری از ایشان حس می کردند که آرزوهای ملی خودشان توسط
لهستانی ها سرکوب شده است که به همین سبب بخش بزرگی از این جمعیت در اندازه های مختلفی در برابر همگون سازی فرهنگی مقاومت می کردند. بخشی از رهبری کشور بر لزوم یک دستی قومی و فرهنگی کشور در طولانی مدت تأکید داشت. اما ترویج زبان لهستانی در ادارات، زندگی عمومی و به خصوص در آموزش از جانب برخی به همگون سازی اجباری تعبیر می شد. به عنوان مثال در نواحی اوکراینی نشین اقدامات مقامات لهستانی با هدف کاهش نفوذ کلیسای ارتدوکس و کلیسای کاتولیک یونانی اوکراینی باعث افزایش نارضایتی ها می شد و به لهستانی سازی مذهبی تعبیر می گشت. قرن های ۱۲ تا ۱۶ میلادی. بین قرن ۱۲ تا ۱۴ میلادی بسیاری از شهرها در تاج و تخت پادشاهی لهستان آنچه که حقوق ماگدبورگ خوانده می شد را پذیرفته بودند که بر اساس آن توسعه و صنعت گری در شهرها مورد احترام بود. این حقوق در بیشتر مواقع توسط پادشاه به مناسبت ورود مهاجران جدید اعطا می گشت. بعضی از این مهاجران و به خصوص تاجران یونانی و ارمنی پس از اسکان با مردم بومی ادغام می شدند. آن ها بسیاری از وجوه فرهنگ لهستانی را می پذیرفتند اما مذهب ارتدوکس خویش را حفظ می کردند. از همان زمان هم فرهنگ لهستانی خود از غرب تأثیر می
گرفت و فرایند طولانی از همگون سازی فرهنگی را در شرق اعمال می کرد. مشترک المنافع لهستان–لیتوانی (۱۷۹۵–۱۵۶۹). با انعقاد اتحاد لوبلین در سال ۱۵۶۹ نواحی روسنیایی که در اختیار دوک نشین بزرگ لیتوانی بودند به مشترک المنافع لهستان–لیتوانی انتقال یافتند و بدین ترتیب تأثیر قدرتمند فرهنگ و زبان لهستانی بر قومیت های غیر لهستانی آغاز گشت. یک چهارم قرن بعد و به دنبال اتحاد برست کلیسای روسنیایی تلاش کرد تا ارتباط خود با کلیسای ارتدکس شرقی را قطع نماید. نواحی کم جمعیت که به نجبای لهستانی واگذار شده بودند با آمدن کشاورزان لهستانی از نواحی مرکزی آباد می گشتند و این موج مهاجرت به همراه علاقه مندی و گاهی اجبار بر نجبای روسنیایی و نخبگان فرهنگی باعث فراموشی فرهنگ روسنیایی، سنت های ایشان و کلیسای ارتدکس شرقی در بین ایشان شد. پیشنهاد پادشاهی لهستان به یوگایلا دوک بزرگ لیتوانی که با نام وادیسواو دوم یوگایلا از ۱۳۸۶ تا ۱۴۳۴ بر این کشور حکمرانی کرد را می توان آغاز فرایند تدریجی لهستانی سازی نخبگان لیتوانیایی دانست. یوگایلا کلیساهای بسیاری را در سرزمین های مشرکان لیتوانی ساخت، منصب ها و زمین های بسیاری را به کاتولیک ها داد و از شهرها و
روستاها حمایت نمود. نجبای روسنیایی نیز در دوران او موقعیتی برابر با نجبای لهستانی داشتند. در دوران جانشینان یوگایلا مانند دوران پادشاهی اولاسلوی یکم از سال ۱۴۳۴ تا ۱۴۴۴ لهستانی سازی در کمال تیزبینی و مهارت ادامه داشت. وی امتیازات نجبای روتنیایی را بدون توجه به مذهب آنان گسترش داد و در ۱۴۴۳ با صدور فرمانی کلیسای ارتدکس را حقوقی برابر با کلیسای کاتولیک اعطا نمود که باعث بهبود روابط با روحانیون ارتدوکس شد. این سیاست ها در زمان کازیمیر چهارم یاگیلون نیز ادامه یافت. در همین حال گسترش نفوذ فرهنگ لهستانی به مدد علاقه نجبای روتنیایی به افسون فرهنگ غربی و نظم سیاسی لهستان که در آن اشراف بر ملک و بردگان خود مالکیت مطلق داشتند ادامه یافت. بعضی از بزرگان روتنیایی مانند خاندان سانگوشکو، خاندان ویشنوویتسکی و به خصوص خاندان استروگسکی تا نسل ها در برابر فرایند لهستانی سازی مقاومت کردند. این خاندان ها در عین حال که به پادشاهی لهستان وفادار بودند بر مذهب پدران خویش باقی ماندند، از کلیسای ارتدکس حمایت کردند و کتاب هایی به زبان روتنیایی چاپ نمودند (چهار کتاب نخستین که به الفبای سیریلیک چاپ شده است در سال ۱۴۹۱ در کراکوف بود). ال
بته این مقاومت نیز در طی نسل ها و با افزایش وابستگی نجبای روتنیایی به فرهنگ لهستانی و کلیسای کاتولیک کمرنگ می شد. سیستم آموزشی لهستانی شده بود و موسسات زیادی در غرب روتنیا ایجاد شدند که باعث زوال بیشتر فرهنگ بومیان می گشت. در روتنیا زبان لهستانی در حال تبدیل به زبان اداری بود و در انتها قرن ۱۶ زبان اداری روتنیا ترکیب عجیبی از زبان اسلاوی کلیسایی، زبان روتنی و زبان لهستانی بود اما زبان لهستانی به آرامی در حال تفوق بود و ادغام کامل زبان های لهستانی و روتنیایی نزدیک می شد. کلیسای کاتولیک شرقی که برای جذب نجبای روتنیایی که در اصل ارتدوکس بودند تأسیس شده بود با پیوستن نجبا به کلیسای کاتولیک لاتین تبدیل به نهادی بدون دنبال کننده شد. به همین سبب از کلیسای کاتولیک شرقی برای جدا کردن دهقانان از سنت های روتنیایی شان استفاده شد اما در این امر هم خیلی موفق نبود. مردم بومی که حمایت نجبای خود را از دست داده بودند به کازاک ها پناه بردند که از طرفداران سرسخت مذهب ارتدوکس بودند. همچنین ایشان به سرعت در مورد کسانی که دشمن خود می دانستند مانند نمایندگان دولت لهستان یا کاتولیک ها یا یهودیان خشونت می ورزیدند. پس از چند خیزش توسط
کزاک ها و به خصوص پس از قیام خملنیتسکی به همراه هجوم نیروهای خارجی مشترک المنافع به سرعت تضعیف شد و تحت اداره همسایگان خویش درآمد تا آنکه در نهایت با تجزیه لهستان در انتهای قرن ۱۸ میلادی دولت لهستانی تا ۱۲۳ سال دیگر امکان ایجاد نیافت. هرچند که وجود اسنادی مانند پیمان ورشو (قرن ۱۶) بیانگر نمونه های بی نظیری از رواداری مذهبی در آن زمان است اما بسیاری سیاست های ستمگرانه لهستان در قبال اتباع ارتدکس را از دلایل اصلی سقوط این کشور می دانند. در طول دوره حکومت مشترک المنافع فرایند لهستانی سازی در غرب این کشور در قبال گروه های کوچکی از مهاجران مانند مردمان بامبژی در لهستان بزرگ اتفاق افتاد. دوران تجزیه لهستان. لهستانی سازی در دورانی که دولت لهستان وجود نداشت و کشورهای تجریه کننده با اتخاذ سیاست های متعدد درصدد از بین بردن دستاوردهای پیشین لهستانی سازی و نابودی هویت ملی لهستانی ها بودند هم اتفاق می افتاد. در سال های نخست تجزیه لهستان در پروس و در پاسخ به آزار و اذیت کاتولیک ها طی تنش های فرهنگی قرن نوزدهم در پروس فرایند لهستانی سازی اتفاق می افتاد. آلمانی های کاتولیک که در نواحی با اکثریت لهستانی زندگی می کردند به صورت
دلخواه خود را در جامعه لهستانی ترکیب می کردند که نزدیک به صد هزار آلمانی در بخش های شرقی پروس را شامل می شد. بسیاری از صاحب نظران معتقد هستند که بزرگترین موفقیت ها در فرایند لهستانی سازی در نواحی غیر لهستانی نشینی که سابقاً در تسلط مشترک المنافع بودند پس از تجزیه لهستان و دوران اذیت و آزار لهستانی ها بود (لئون واشیلوسکی و میتروفان دوونار-زاپولفسکی). برای مثال در روسیه به صورت عجیبی در هنگام مبارزه با هرچیز مرتبط با لهستان در بلاروس و لیتوانی توسط روس ها بود که شاهد حرکت قومی قابل توجه لهستانی ها به شرق و رشد مناطق لهستانی نشین هستیم. دلایل کلی این اتفاق را می توان در این موارد دید: فعالیت های کلیسای کاتولیک و تأثیر فرهنگی که شهرهای بزرگی مانند ویلنیوس و کاوناس بر نواحی اطراف تحمیل می کردند، فعالیت های ناحیه آموزشی ویلنا در قرن نوزدهم، فعالیت مقام های اداری محلی که تا پیش از خیزش ژانویه در سال ۱۸۶۳ عموماً متشکل از لهستانی ها بود، فعالیت مخفی مدارس لهستانی در نیمه دوم قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم و تأثیر املاک و زمین داران بر رعایا. با وجود تجزیه لهستان در اواخر قرن ۱۸ میلادی فرایند لهستانی سازی در لیتوانی، بل
اروس و نواحی از اوکراین که لهستانی ها زیادی در آن زندگی می کردند همچنان ادامه داشت و سیاست های لیبرالی که کشورهای اروپایی پیش گرفته بودند امتیازات قابل توجهی را در امور محلی به نخبگان لهستانی اعطا می نمود. سیاست های لیبرالی الکساندر یکم، امپراتور روسیه باعث تشدید فرایند لهستانی سازی می گشت، به خصوص آنکه روشنفکران لهستانی دانشگاه ویلنیوس را در سال ۱۸۰۳ تأسیس نمودند. به دستور الکساندر یکم ناحیه آموزشی ویلنا تحت نظارت آدام یرژی چارتوریسکی که از دوستان شخصی امپراتور بود قرار گرفت. این ناحیه آموزشی که از استقلال و آزادی عملی بسیاری برخوردار بود نواحی وسیعی از غرب امپراتوری روسیه را در برمیگرفت و به واسطه روسای دانشگاه لهستانی که داشت به مرکز فرهنگ و میهن پرستی لهستانی قرار گرفت و به عنوان تنها دانشگاه منطقه مرکز جذب تمام جوانان نخبه از نژادهای مختلف بود. در سال ۱۸۱۶ زیان لاتین به کلی از سیستم آموزشی دانشگاه حذف شد و زبان های روسی و لهستانی جایگزین آن گشتند. این تغییر تأثیر عمیقی هم بر مدارس متوسطه لیتوانی و بلاروس گذاشت که در آن ها هم از لاتین به عنوان زبان آموزشی استفاده می شد. این دانشگاه مرجع اصلی پرورش معلم بر
ای این مدارس بود و افزون بر آن دانشگاه تنها مرکز انتخاب کتاب های درسی بود و اینک فقط کتاب های لهستانی را تأیید و چاپ می نمود. گفته می شود که سال های ۱۸۰۰ تا ۱۸۱۰ دوره رونق بی سابقه زبان و فرهنگ لهستانی در سرزمین های دوک نشین لیتوانی و ادغام کامل نخبگان محلی در این زبان بوده است و کاهش روزافزون زبان بلاروسی را در پی داشت. همچنین باید گفت که فرایند لهستانی سازی مکمل روند ضد روسی و ضد ارتدکسی بود. نتیجه این روند در سرشماری های قومی مناطقی که سابقاً لهستانی نشین نبودند به خوبی مشخص است. با وقوع خیزش نوامبر توسط لهستانی ها جهت استقلال از روسیه سیاست های سلطنتی نیز به ناگاه تغییر نمود. دانشگاه در سال ۱۸۳۲ به صورت اجباری بسته شد و طی سال های آتی سیاست هایی جهت همگون سازی و پایان «مسئله لهستان» آغاز گشت که پس از یک خیزش ناموفق دیگر در سال ۱۸۶۳ شدت هم گرفت. روند لهستانی سازی که طی سده های پیشین بدون مشکل ادامه داشت در قرن نوزدهم با سیاست روسی سازی ضدلهستانی سختی مواجه شد و در این کشمکش هر از گاهی یکی از این روندها موفق بود. در دهه های ۱۸۳۰ تا ۱۸۶۰ روسی سازی پرقدرت بود و از اواسط ۱۸۵۰ تا ۱۸۸۰ لهستانی سازی رشد کرد. هرگو
نه لهستانی سازی در نواحی تحت اشغال آلمان و روسیه در وضعیتی اتفاق می افتاد که نفوذ لهستانی ها در دولت به شدت در حال کاهش بود. تجزیه لهستان تهدیدی واقعی جهت بقای فرهنگ لهستانی در این مناطق بود. از آنجایی که لهستانی سازی بر محور فرهنگ لهستانی رخ می داد، سیاست هایی که با هدف نابودی این فرهنگ اتخاذ می شدند تأثیر بسیاری بر تضعیف لهستانی سازی در این مناطق داشتند. این امر به خصوص در نواحی تحت اشغال روسیه که فرهنگ لهستانی بدترین وضعیت را داشت بسیار مشهود است زیرا مقامات روسی به تدریج ضدلهستانی تر می شدند. پس از دوره کوتاه و شبه لیبرال اوایل قرن ۱۹ میلادی که در آن دولت دست نشانده لهستانی با نام لهستان کنگره اجازه اندازه ای از خودمختاری را داشت در بقیه مدت وضعیت فرهنگ لهستانی به شدت در حال تضعیف شدن بود. جمهوری دوم لهستان (۱۹۳۹–۱۹۱۸). در زمان جمهوری دوم لهستان در بسیاری از نواحی لهستان که پیشتر ترکیبی از لهستانی ها و روتنیایی ها بودند حالا اکثریت با بلاروس ها و اوکراینی ها بود. با پایان جنگ جهانی اول و تشکیل دوباره کشور لهستان بر سر تسلط بر این نواحی اختلافاتی وجود داشت اما طی جنگ لهستان و اوکراین در ۱۹۱۸ این لهستانی ها
بودند که توانستند کشور نوظهور جمهوری خلق اوکراین غربی را شکست دهند. نزدیک به یک سوم مردم کشور تازه تأسیس لهستان کاتولیک نبودند که در میان آنان بسیاری از یهودیان روس وجود داشت که از پوگروم کیف (۱۹۱۹) گریخته بودند. بر اساس پیمان صلح ریگا یهودیان می توانستند کشور متبوع خود را انتخاب کنند که صدها هزار تن از آنان جمهوری لهستان را انتخاب کرده و به جمعیت یهودیان این کشور اضافه شدند. مسئله اقلیت های غیرلهستانی موضوع بحث های بسیاری در میان رهبران لهستان بود. دو نظر مختلف در این زمان با یکدیگر به رقابت می پرداختند. در یک سو یوزف پیلسودسکی قرار داشت که رویه ای روادارانه تر را دنبال می کرد که همگون سازی را کمتر مدنظر داشت و رومن دمووسکی و استانیسواو گرابسکی مشوق رویه های بودند که بیشتر همگون سازی را مدنظر خویش داشت. حزب ناسیونال دموکرات (لهستان) همگون سازی زبانی را یکی از عوامل اصلی اتحاد کشور در نظر می گرفت. برای مثال گابریسکی که وزیر دین و آموزش عمومی در سال های ۱۹۲۳ و ۱۹۲۶–۱۹۲۵ بود نوشته است: «لهستان تنها در صورتی حفظ خواهد شد که تنها کشور مردم لهستانی باشد. اگر کشور لهستانی ها، آلمانی ها، روتنیایی ها، بلاروسی ها، لی
توانیایی ها و روس ها باشد بار دیگر استقلال خویش را از دست خواهد داد.» و «نمی توان از کسانی که هویت ملی ندارند و خود را محلی (توتیشی) می نامند یک ملت ساخت.» گابریسکی همچنین می گوید که «تبدیل قلمرو جمهوری به قلمرو ملی لهستان شرط لازم جهت حفظ مرزهای ماست.» در سیاست های داخلی دوران حکومت پیلسودسکی نشان دهنده ثبات و بهبود بسیار لازم در وضعیت اقلیت های قومی بود که تقریباً یک سوم جمعیت کشور را تشکیل می دادند. پیلسودسکی سیاست های همگون سازی قومی حزب ناسیونال دموکرات (لهستان) را با سیاست همگون سازی دولتی جایگزین نمود که در آن شهروندان نه بر اساس قومیت که بر اساس وفاداری به دولت قضاوت می شدند. یهودیان لهستان به سال های ۱۹۳۵–۱۹۲۶ نگاه خوبی دارند زیرا در آن سال ها وضعیت ایشان تحت کابینه کاژیمژ بارتل که منصوب پیلسودسکی بود بهبود یافت. اما در سال های بعدی ترکیبی از اتفاقات مختلف مانند رکود بزرگ که در اثر آن پیلسودسکی نیاز به حمایت بقیه احزاب در انتخابات پارلمانی داشت یا چرخه مطلوب و چرخه معیوب حملات تروریستی سازمان ملی گرایان اوکراین و پاسخ های دولت باعث شد که علی رغم تلاش های پیلسودسکی وضعیت بدتر شود. به هر حال فرایند لهس
تانی سازی باعث ایجاد طبقه باسواد جدیدی در میان غیرلهستانی ها شد که بر اهمیت مدرسه، ادبیات و هنر واقف بودند و در توسعه هویت قومی خودشان نقش اساسی داشتند. لهستانی سازی در مرزهای شرقی. پس از جنگ لهستان-شوروی و به موجب صلح ریگا در سال ۱۹۲۱ بلاروس غربی، اوکراین غربی و بخش ویلنیوس به خاک لهستان الحاق شدند. در همان زمان و بر اثر فشار متفقین غربی دولت تازه تأسیس لهستان خودمختاری سیاسی را به گالیسیا اعطا نمود. بلاروس غربی. پیمان صلح ریگا که میان دولت لهستان و جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی به نمایندگی از جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین و بدون حضور نماینده بلاروس امضا شد نیمی از بلاروس امروزی را به جمهوری دوم لهستان واگذار نمود. براساس مفاد پیمان صلح ریگا جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی به نمایندگی از جمهوری شوروی سوسیالیستی بلاروس که در طول جنگ تأسیس شده بود نیز عمل می نمود. همچنین بر اساس این قرارداد دولت روسیه شوروی سه بخش از کشور تازه تأسیس بلاروس شوروی را هم تصرف می نمود که البته در سال های ۱۹۲۴ و ۱۹۲۶ بازگردانده شدند. اعتراض های دولت در تبعید جمهوری خلق بلاروس که در سال ۱۹۱۸ ایراد شده بود نیز توسط له
ستان و شوروی مورد بی توجهی قرار گرفت. با گسترش میل به یکسان سازی در جامعه لهستان دولت لهستان نیز سیاست های سخت گیرانه لهستانی سازی و همگون سازی فرهنگی بلاروسی ها در بلاروس غربی را آغاز نمود. یکی از مقامات لهستانی به نام لئوپولد اسکولسکی که از مدافعان لهستانی سازی بود در اواخر دهه ۱۹۳۰ در مجلس لهستان گفته بود: «مطمئن باشید ده سال دیگر یک بلاروسی در بلاروس غربی نخواهید یافت.» یکی از مقامات پرنفوذ لهستانی در ناحیه کرسی به نام وادیسواو ستادنیکی هم به صورت علنی بیان می داشت لهستان باید نواحی شرقی را استعمار کند. تبعیض گسترده ای جهت استفاده از زبان بلاروسی در این زمان وجود داشت و استفاده از آن موسسات دولتی ممنوع بود. در این دوران کلیسای ارتدکس شرقی هم در لهستان با تبعیض مواجه بود و کوشیده می شد تا کلیسای ارتدکس شرقی بلاروس هم همگون شود. مقامات لهستانی استفاده از زبان لهستانی را در کیسای ارتدکس تحمیل می کردند و انجمن های ارتدکس لهستانی در سرتاسر بلاروس غربی مانند اسلونم، بیاویستوک، واوکویسک و نووگرودوک ایجاد شدند. کشیش های بلاروسی که می کوشیدند برای افزایش آگاهی ملی زبان بلاروسی را در کلیساها رواج دهند تحت آزار و تع
قیب مقامات دولتی و کلیسایی لهستان بودند. برای مثال کلیسای کاتولیک لهستان استفاده از زبان بلاروسی به جای زبان لهستانی را در کلیساها و مدارس بلاروس غربی ممنوع کرده بود. سندی از کلیسای کاتولیک لهستان در سال ۱۹۲۱ موجود است که طی آن در مذمت کشیشانی که می خواهند زبان بلاروسی را وارد زندگی مذهبی کنند گفته شده: «ایشان می خواهند زبان غنی لهستانی را با زبانی که مردم ساده و نخ نما می خوانند جایگزین کنند.» تا پیش از سال ۱۹۲۱ در بلاروس غربی ۵۱۴ مدرسه بلاروسی وجود داشت. این تعداد در سال ۱۹۲۸ به ۶۹ مدرسه کاهش پیدا کرد که تنها ۳ درصد کل مدارس بلاروس غربی در آن زمان بودند. این مدارس هم در سال ۱۹۳۹ توسط مقامات لهستانی از میان رفتند. لهستانی ها علناً از تشکیل مدارس بلاروسی جلوگیری می کردند و زبان لهستانی را بر بلاروسی ها تحمیل می نمودند.فعالینی که خواستار ایجاد مدارس بلاروسی بودند جاسوس شوروی خوانده می شدند و به هر فعالیت اجتماعی بلاروسی ها با دیده شک نگاه می شد. جامعه مدنی بلاروس در این زمان تلاش می کرد تا در برابر لهستانی سازی و تعطیلی مدارس بلاروسی مقاومت کند. جامعه مدارس بلاروسی که رهبری آن را برانسیلاو تاراشکویچ به عهده دا
شت طی سال های ۱۹۲۱ تا ۱۹۳۷ مهم ترین نهادی بود که در ترویج آموزش به زبان بلاروسی می کوشید. مقاومت در برابر لهستانی سازی در بلاروس غربی. در مقایسه با اقلیت اوکراینی ها در لهستان که جمعیت قابل توجهی داشت اقلیت بلاروسی آگاهی و تلاش کمتری در جهت حفظ سنت های خود داشتند. با این وجود مورخان بلاروسی بیان می دارند که سیاست های دولت لهستان علیه جمعیت بلاروس غربی اعتراضات فزاینده ای را برمی انگیخت که گاهی شکل مسلحانه به خود می گرفت. در دهه ۱۹۲۰ میلادی واحدهای پارتیزانی بلاروسی در تمام بلاروس غربی وجود داشتند که اکثراً سازماندهی خاصی نداشتند اما برخی از آن ها را فعالین چپ بلاروسی سازمان دهی می کردند. در بهار ۱۹۲۲ میلادی چند هزار پارتیزان بلاروسی از دولت لهستان خواستند تا خشونت ها را متوقف نماید، زندانیان سیاسی را آزاد کند و به بلاروس غربی خودمختاری بدهد. این شکل اعتراضات تا میانه های دهه ۱۹۳۰ در بلاروس غربی ادامه داشت. بزرگترین سازمان سیاسی بلاروس ها به نام اتحادیه دهقانان و کارگران بلاروسی که در ابتدا خواستار توقف فرایند لهستانی سازی و اعطا خودمختاری به بلاروس غربی بود در گذر زمان رادیکال تر شد. این سازمان پشتیبانی و کمک