Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تابع تجمعی پی ام ئی (PAF) یک مکانیزم شبکه سازی رایانه ای است که در بند ۶۱ استاندارد IEEE 802.3 تعریف شده است، که اجازه می دهد تا یک یا چند جزء واسطه فیزیکی (PMEs) با هم ترکیب شوند تا یک اتصالاترنت منطقی واحد ایجاد کنند. PAF در Physical Coding Sublayer (PCS)، بین عملکرد دسترسی رسانه کنترل MAC) -PHY) تابع تطبیق نرخ و زیر لایه انتقال همگرایی (TC) قرار دارد. این رابط با PMEها در سراسر رابط λ و به تابع تطبیق نرخ MAC-PHY با استفاده از یک رابط انتزاعی واسطه می شود. PAF یک تابع اختیاری است که قبل از سال ۲۰۰۷ برای دو رابط IEEE 802.3 تعریف شده بود: 2BASE-TL و 10PASS-TS، که هر دو اترنت در مایل اول (EFM) لایه های مسی فیزیکی بودند. جزئیات. تابع تجمعی PME دارای مشخصات زیر است:
شمس الدین (به لاتین: Shamsadin) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان ساموخ واقع شده است.
کامران عدل (زاده ۲۰ امرداد ۱۳۲۰ در تهران) عکاس و بنیان گذار عکاسی مدرن ایران است که حاصل سال ها عکاسی او کتاب های "آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند"، "اجرای نقش در کاشی کاری ایران"، "بازارهای ایرانی"، "خط بنایی"، "سفارت ایتالیا در تهران"، "گذری به چهارمحال وبختیاری"، و "یاد باد، آن روزگاران یاد باد" (معماری شیراز) است. زندگی نامه. کامران عدل فرزند احمدحسین عدل و هما ضیاالملوک والی در ۲۰ امرداد ۱۳۲۰ در تهران به دنیا آمد. اجداد پدریش از اهالی تبریز و اجداد مادری از بسطام بودند. خاندان عدل خدمات گسترده و شایانی در تاریخ ایران داشته اند. پدربزرگش پدری اش میرزا مسعود عدل الملک و جد پدریش سید حسن عدل الملک از ثروتمندان و ملاکین آذربایجان بودند. یکی از پسرعموهای پدرش یحیی عدل، پدر جراحی نوین ایران بود و پسرعموی پدربزرگش مصطفی عدل، بنیان گذار دادگستری نوین در ایران بود. همین طور برادرش شهریار عدل (۱۳۲۲ در تهران- ۱۳۹۴ در پاریس) باستان شناس ایرانی، کارشناس تاریخ هنر و معماری و کارشناس پرونده های ثبت میراث جهانی در ایران بود. و پدر بزرگ مادریش سردار همایون و جد مادریش علی خان والی بود که او نیز به عکاسی بسیار علاقه مند
بود و بیش از هزار عکس از وی باقی مانده است که در آرشیو دانشگاه هاروارد نگهداری می شود. خاندان والی نیز در تاریخ این سرزمین منشأ تأثیرات و تحولات بزرگی بوده اند. کامران عدل از کودکی به عکاسی علاقه مند شد همان گونه که خودش نقل می کند اولین عکس خود را در سن ۱۲ سالگی در سفر خانوادگی با قطار از ایستگاه راه آهن قم با دوربینی که پدرش تحت تأثیر علاقه و اشتیاق زیاد او به عکاسی برایش خریداری کرده بود گرفت که همین عکس در نمایشگاه عکس «آمال و آرزوهای نیامده و برباد رفته» که نمایشگاهی به مناسبت شصتمین سال حرفه ای شدنش به عنوان اولین عکس ایشان در سال ۱۳۳۲ خورشیدی در گالری اعتماد به نمایش گذاشته شد.او در سال ۱۳۳۸ خورشیدی در سن ۱۷ سالگی آنچنان که از دو نسل قبل تر در خاندان عدل مرسوم بود جهت ادامه تحصیل راهی پاریس شد و در هنرستان صنعتی پاریس Certificat d'aptitude professionnelle تحصیل کرد و با عکاسی مدرن و تکنولوژی روز عکاسی دنیا آشنا شد و آموزش دید. او پس از اخذ دیپلم هنرستان، در بزرگ ترین مجموعه لابراتوارهای ظهور و چاپ عکس اروپا به نام «هامل» مشغول کار شد و در بخش چاپ عکس های بزرگ متری به کار پرداخت. پس از شش ماه کار نزد ها
مل، به دستیاری ژاک روشون به عکاسی مُد پرداخت. عدل در سال ۱۳۴۷ به دعوت «سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران» که تازه تأسیس شده بود، به تهران آمد و مدیر گروه عکاسی سازمان شد و به تدریس عکاسی در «مدرسه عالی سینما و تلویزیون» پرداخت و سیستم عکاسی را در تلویزیون ملی و در عکاسی ایران با آوردن تکنولوژی روز دوربین/فیلم و ساختن لابراتوار مدرن چاپ عکس متحول کرد. وی عنوان نخستین کارگردان بخش عکس و عکاسی تلویزیون ملی ایران را یدک می کشد. همکاری او با مدرسهٔ عالی، به خاطر بحث های سیاسی مطرح در آن مدرسه، بیش از یک سال به درازا نکشید و از آن پس او انرژی خود را فقط معطوف به کارهای سازمان تلویزیون ملی ایران و تربیت کادر آتی سازمان کرد. در ۱۳۵۰، دانشجویان مدرسه عالی دست به اعتصاب گسترده ای زدند و خواستار مراجعت کامران عدل به مدرسه عالی شدند. از آنجا که وظایف او در این مدت به شدت افزایش یافته بود، کامران عدل، ضمن سرپرستی دروس و کارهای عملی دانشجویان، امر تدریس را به آقای علی فرزانه، یکی از همکارانش واگذار کرد. این وضعیت تا زمان استعفای او از سازمان در اسفند ۱۳۵۳ ادامه داشت.و از سال ۱۳۵۳ تاکنون به صورت عکاس مستقل فعالیت می کند. کامر
ان عدل در دوران خدمتش در تلویزیون ملی ایران، در تمام زمینه های عکاسی فعالیت داشت و بنیان گذار عکاسی نوین خبری، عکاسی نوین صحنه (تلویزیونی، تأتر، سینما و جشن هنر شیراز)، عکاسی نوین معماری و اجتماعی شد. آرشیو سازمان را، بر متدهای نوین بنیان گذاشت و سرانجام به خاطر روابط نامساعدی که در سازمان به وجود آمده بود از سازمان رادیو تلویزیون ملی ایران استعفا داد. از همان سال او به دعوت فیروز شیروانلو از مجموعه های ایرانی ازجمله فرش، کاشی و ق باله های ازدواج و جشن هنر شیراز و… برای دفتر مخصوص شهبانو فرح پهلوی عکاسی کرده است. همچنین او با توجه به علاقه شخصی از مناطق مختلف ایران، عشایر ایل بختیاری، مراسم مذهبی، تئاتر، معماری و… نیز عکاسی کرده است. از ۱۳۵۸، همکاری خود را با «بنیاد فرهنگی آقاخان»، که تازه تأسیس شده بود آغاز کرد و به عنوان عکاس هیئت داوران جایزه معماری آقاخان و همچنین عکاسی از شهرهای مختلف جهان اسلام، فعالیت کرد که این همکاری، همچنان ادامه دارد. ماجرای علاقه مند شدن کامران عدل به عکاسی. کامران عدل دربارهٔ علاقمند شدنش به عکاسی گفته است: ۱۲ ساله بودم که یک شب سرد و طوفانی با یکی ازاقوامم حسین عدل برای دیدن آقا
ی مصباح زاده رفتیم روزنامه کیهان، انگارجایی سیل آمده بود و خرابی به بار آورده بود، عکاس روزنامه آقای سجادپور هم برای عکاسی ازمنطقه سیل زده داشت وسائلش را آماده می کرد. برای من بسیارجالب بود که در چنین هوایی که همه سعی دارند خودشان را به خانه برسانند، تازه کار این عکاس شروع شده. آنجا بود که علاقمند به عکاسی شدم.وقتی در ۱۳۳۲، با احساسی ماجراجویانه و کودکانه تصمیم گرفتم که عکاس شوم، فقط ۸سال از پایان جنگ دوم جهانی گذشته بود. جنگی که تمام اروپا، قسمتی از اتحاد جماهیر شوروی و شرق آسیا را ویران کرده بود. جنگ را خودم احساس کرده بودم، وقتی «سالدات» های روسی در محل «کاروانسرا سنگی» جلوی ماشین ها را می گرفتند و از سرنشینان آنها، درخواست پاسپورت و «ویزا» می کردند. ولی آن تکه جنگ را، با آن همه کشته و ویرانی احساس نکرده بودم. به این ترتیب، عکاسی ایران در آن دوران، در برهه ۱۹۳۵متوقف شده بود و بعد از آن، عکاسی در تمام جهان، به حال «ایست» درآمده بود؛ زیرا که بهترین دوربین ساز جهان یعنی «لایکا» و بهترین «عدسی» ساز جهان یعنی «زایس»، هر دو در آلمان بودند و آلمان ویران شده بود. در نتیجه، برای من، بعد از جدالی که کم از همان جنگ ج
هانی دوم نداشت، چون مادرم مخالف بود. یک دوربین اسقاط برایم خریدند و من، در همان ۱۲سالگی و با همان دوربین اسقاط عکس هایی گرفتم که امروز بعد از ۶۰سال، به آنها افتخار می کنم. ۸سال بعد در پاریس، اولین دوربین تک لنزی جهان را که ساخته کارخانه زایس بود، خریدم. اسمش «کونتافلکس» بود. با همان دوربین که رویش یک نیمه دوربین شکاری نصب می شد و حالت «تله ابژکتیو» به آن می داد، از مسابقه قایقرانی ۶ ساعته رودخانه «سن» در پاریس عکاسی کردم. هنوز وارد مدرسه عکاسی نشده بودم. متأسفانه، این دوربین مجهز به یک دریچه «سانترال» بود که مانع تعویض عدسی روی آن می شد. بعد از ۲سال سلطنت، «کونتافلکس» با ورود دوربین های پرده ای به بازار، از اریکه سلطنت پایین کشیده شد. دوربین های پرده ای خیلی سریع جهان را به تسخیر خودشان درآوردند. عکاسان آزاد شده بود و در همین دهه ۶۰میلادی، انقلاب نوین عکاسی در اروپا و آمریکا آغاز شد. عکاسیِ «سردست» (Snap shot). بی درنگ، ۲تا از این دوربین ها را خریدم. در این نوع عکاسی، عکاس باید دارای حس آینده نگری، نگاه تیز و رفلکس بسیار تند و شدیدی باشد. در این نوع عکاسی، چیدمان موضوع و کادراژ مجدد (Crap)، ممنوع است. به همین
علت بود که وقتی من در ۱۳۴۷ به ایران مراجعت کردم، با داشتن این توانایی ها، توانستم همان شب استخدامم در سازمان تلویزیون ملی ایران، از یک برنامه «شو»، عکاسی کنم؛ با دوربین های خودم و با فیلم هایی که از پاریس همراه خودم آورده بودم. با در دست داشتن این دوربین ها، که در آن زمان در ایران شناخته نشده بودند، عکاسی خبری ایران را متحول کردم و با در دست داشتن وسیله ای چون تلویزیون، با میلیون ها تماشاچی، نگاه مردم را، بدون آن که خودشان متوجه بشوند، تغییر دادم. امروز، سلیقه مردم ایران در احساس رنگ و کنتراست، همان چیزی است که من در ۱۳۴۷، وارد جوهر وجودشان کردم… آثار. کامران عدل در طول زندگی حرفه ای اش در زمینه های مختلف و متعددی به فعالیت پرداخته و می پردازد. من جمله عکاسی، نویسندگی، برگزاری نمایشگاه ها، و… موضوعات عکاسی. یکی از این زمینه ها عکاسی تئاتر بود. او پس از اتمام تحصیلاتش و به محض ورود به ایران با دوربین هاسلبلاد شخصیش از تئاترهای در حال ضبط در استودیوهای تلویزیون عکاسی کند. حجم گستردهٔ کار او را وادار می کند بر تعداد همکارانش افزوده و بخش عکاسی رادیو تلویزیون ملی ایران را هر روز گسترده و گسترده تر کند. از جملهٔ
همکاران عدل در این دوره می توان از مریم زندی نام برد که توسط عدل آموزش داده شده و بعدها خود جزو عکاسان صاحب نام ایران شد. عدل از تجربهٔ عکاسی تیاتر در ایران چنین می گوید. عکاسی تئاتر در ایران از آغاز تا به امروز فراز و نشیب های بسیار داشته و مراحل مختلف را پشت سر گذاشته است که بررسی ویژگی های هر دوره می تواند روشنگر تعاریف، کارکردها و چالش های خاص عکاسی تئاتر در آن دورهٔ خاص بوده و چراغ راه اکنون ما باشد. برای بازبینی و واکاوی عکس های تئاتر کامران عدل ابتدا باید به شرح مختصری از گذشتهٔ این کار در ایران پرداخت تا به این وسیله پی برد که عکس های عدل در کدام ظرف زمانی و مکانی قرار گرفته و حائز چه ویژگی های منحصر به فرد و قابل توجهی هستند. در واقع پیش از عدل و هم نسلان او عکس تئاتر، کاملاً ایستا بود یعنی عکاس در شرایط کنترل شده و با چیدمان نور و بازیگر به عکاسی از صحنهٔ تئاتر می پرداخت اما بعد از این تاریخ عدل و هم نسلانش به عکاسی پویا از تئاتر روی آوردند؛ یعنی در این دوره هیچ بازیگری به فرمان عکاس و برای ثبت شدن در عکس، فیگور یا ژست خاصی نمی گرفت بلکه عکس های صحنه و پشت صحنه همواره در جریان فعالیت عادی و معمولی ب
ازیگران و عوامل نمایشی تهیه می شد و از نورپردازی های کنترل شده و دخالت مستقیم عکاس در شکل گیری عکس معمولاً خبری نبود. در واقع با عوض شدن تعریف عکس تئاتر به لحاظ مفهومی و تکنیکی، در این دوره شاهد افزایش بیشتر وجه مستند در عکس های تئاتر هستیم. در بررسی اجمالی عکس های تئاتر این دوره و به ویژه عکس های تئاتر کامران عدلمشاهده می شود که عکاس علاوه بر انجام وظیفهٔ اصلی خود که مستند کردن رویداد نمایشی است به ثبت اتفاقات پشت صحنه، تماشاچیان و زندگی آدم های حاضر در جریان تئاتر نیز می پردازد. عدل برخلاف اغلب عکاسان پیش از خود که به صورت تجربی به عکاسی (عکاسی تئاتر) می پرداختند، از طریق آموزه های آکادمیک با هنر عکاسی آشنا شد. او دانش آموختهٔ رشتهٔ عکاسی در فرانسه بوده و در شاخه های مختلف عکاسی طبع آزمایی کرده است. عکس های تئاتر عدل اغلب مربوط به دهه های ۴۰ و ۵۰ شمسی هستد یعنی مقارن با وقتی که او به عنوان عکاس رسمی رادیو و تلویزیون ملی مشغول به کار بود. عکاسی تئاتر در آن دوره بر خلاف امروز به عنوان یک شاخص یا گرایش خاص در عکاسی مطرح نبوده است. به معنای دیگر در آن دوره کسی را با عنوان کاری مشخص «عکاس تئاتر» نمی شناسیم بلکه
اغلب، عکاس ها در میان انواع مختلف عکس هایی که می گرفته اند از تئاتر هم عکاسی کرده اند. کامران عدل هم از این قاعده کلی مستثنی نیست اما آنچه وجه تمایز عکس های تئاتر عدل قرار می گیرد این است که در واقع او را می توان اولین عکاس تئاترهای تلویزیونی در ایران برشمرد. عکاسی صنعتی. کامران عدل می گوید: من به شکل حرفه ای و سنگین کار عکاسی صنعتی هم داشتم به عنوان مثال من در شرکت هیدرو که یک شرکت نروژی است که در جنوب چاه نفت حفاری می کند تمام عکس های چاه نفت آنجا را گرفتم، یا در سال ۶۳–۶۲ که هنوز مترو در حد ابتدایی بود و برنامه های اولیه آن را می ریختند به داخل تونل های مترو می رفتم و کارهای عکاسی، آن را انجام می دادم به طوری که در جاهایی عمق تونل ۳متری را با عکاسی ۳۰۰متر نشان می دادم حتی یکسری عکاسی صنعتی در جنوب از بخش های جنگی داشتم، در هر حال تا آن زمانی که عکاسی صنعتی در جایگاه اصلی خود قرار داشته باشد و جنبه تبلیغاتی پیدا نکند با آن مخالف نیستم. مجموعه های عکاسی. ۱۳۴۱–۱۳۴۴ مجموعه عکس های شهری پاریس ۱۳۴۴–۱۳۴۷ مجموعه عکس های مد پاریس ۱۳۴۶ مجموعه عکس های بازی های آسیایی تهران ۱۳۴۷–۱۳۵۳ مجموعه عکس های خبری - تیاتر -صحنه
و … در تلویزیون ملی ایران ۱۳۴۷–۱۳۵۸ مجموعهٔ مراسم مذهبی ایران ۱۳۴۷–۱۳۵۸ مجموعهٔ بازارهای ایرانی ۱۳۵۱–۱۳۴۹ مجموعهٔ آرشیو ایران ۱۳۵۰ مجموعه عکس اسب های ایرانی برای انجمن سلطنتی اسب ۱۳۵۴ مجموعه عکس های کتابخانه بزرگ پهلوی ۱۳۵۴ مجموعهٔ فرش های ایران ۱۳۵۵–۱۳۵۴ مجموعهٔ عکس های ایران، کتاب خانهٔ پهلوی سابق ۱۳۵۶–۱۳۵۴ مجموعه اجرای نقش در کاشیکاری ایران ۱۳۵۴ مجموعه عکس از نقاشی های موزه هنرهای معاصر کرمان و رشت ۱۳۵۴ مجموعه عکس از پرونده های عکس اشیا موزه مادر رضا عباسی ۱۳۵۴–۱۳۵۶ مجموعهٔ یزد ۱۳۵۵ مجموعهٔ بوشهر ۱۳۵۵ مجموعهٔ چهارمحال و بختیاری ۱۳۵۶–۱۳۵۵ مجموعهٔ معماری معاصر ایران ۱۳۵۸ مجموعهٔ قم ۱۳۶۰–۱۳۶۷ مجموعه تهران (در دوران جنگ بانگاهی به زندگی مردم و کاریکاتورهای صدام روی دیوارها) ۱۳۶۷–۱۳۶۰ مجموعهٔ مجتمع فولاد اهواز ۱۳۶۲–۱۳۹۰ مجموعه عکس های معماری برای هیئت داوری معماری بنیاد آقاخان ۱۳۶۲–۱۳۸۹ مجموعه آفریقا عکس های اجتماعی با نگاهی زیبایی شناسانه ۱۳۶۳–۱۳۹۰ مجموعه عکس های معماری ۱۳۶۶–۱۳۶۵ مجموعه متروی تهران ۱۳۶۸–۱۳۶۴ مجموعهٔ تهران ۱۳۶۸ مجموعهٔ اصفهان ۱۳۶۹ مجموعهٔ شیراز ۱۳۷۰ مجموعهٔ ترکمن صحرا ۱۳۷۲ مجموعهٔ پاسارگاد، نقش
رستم و تخت جمشید ۱۳۷۴ مجموعه عکس های مجلس شورای ملی بهارستان بعد از آتش سوزی و بازسازی ۱۳۷۵ مجموعهٔ شیشه های ایرانی ۱۳۷۶ مجموعه عکس های معماری مجمع اجلاس سران کشورهای اسلامی ۱۳۸۳ مجموعهٔ هندوستان. بنیاد فرهنگی آقاخان ۱۳۸۴ مجموعهٔ معماری کویت. بنیاد فرهنگی آقاخان" ۱۳۹۲ مجموعه تهران عکاسی او در نمایشگاه ها و کتاب های مختلف به چاپ رسیده است. نمایشگاه ها. کامران عدل از سال ۱۳۴۹ تا ۱۳۸۴ روی مجموعه های زیادی نیز ازجمله معماری کویت، هندوستان، معماری معاصر ایران، بازارهای ایرانی، اجرای نقش در کاشیکاری ایران، فرش های ایران، مراسم مذهبی ایران، عکس های ایران، شیشه های ایرانی، پاسارگاد، نقش رستم و تخت جمشید، ترکمن صحرا، شیراز، اصفهان، تهران، قم، چهارمحال و بختیاری، بوشهر، یزد، متروی تهران و مجتمع فولاد اهواز کار کرده است که در نمایشگاه های انفرادی به نمایش گذاشته شده اند. همچنین او از سال ۱۳۵۶ تا ۱۳۸۴ (۲۰۰۶–۱۹۷۷) در نمایشگاه های متعددی نیز در داخل و خارج از کشور شرکت کرده است. این نمایشگاه ها عبارت اند از: جوایز و تقدیر نامه ها. مدال قلب تهران. کامران عدل که اهل منطقه ۱۲ تهران است و در طول چند دهه فعالیت حرفه ای عکاسی ا
ز شهر تهران و از جمله منطقه ۱۲ تهران در دوره های مختلف زمانی عکاسی کرده است، در نخستین جایزه هنری «قلب تهران» از وی تجلیل شد و مدال قلب تهران به وی اهدا شد. نخستین جایزه هنری قلب تهران به مناسبت دویست و سی امین سال پایتختی تهران برگزار شد و هدف از این رویداد فرهنگی، هنری ایجاد انگیزه برای تولید معنا و مفهوم توسط علاقه مندان و هنرمندانی است که نسبت به موضوع شهر تاریخی تهران، شهرنشینی و ویژگی های این کلان شهر با تمرکز بر محدوده منطقه دوازده شهرداری گرایش دارند. آثار نهایی، حاصل کار هنرمندانی است که از منظر رویکرد فردی خویش به ویژگی های منحصر بفرد روابط متقابل انسان و محیط شهری، جاذبه های تاریخی، فرهنگی و اجتماعی تهران معاصر و آثار عهد ناصری پرداخته اند. لوح تقدیر. به پاس یک عمر تلاش وی در مراسم اختتامیه جشنواره عکاسی از بناهای تاریخی شهر تهران با عنوان «طهران پیک» از سوی مدیریت فرهنگی هنری منطقه ۱۲ فرهنگسرای شهر در مردادماه ۱۳۹۲ به ایشان اهدا شد رویدادها. نمایش ۲۴ اثر عکس اهدایی کامران عدل به مؤسسه خیریه بهنام دهش پور در سال ۱۳۸۸ اهدا شده بود در تاریخ نهم اسفند ۱۳۹۳ تا شانزدهم اسفند ماه در گالری بهنام دهش پور ب
ه نمایش درآمد.
وانی بوجان (؛ زادهٔ ) مجری تلویزیون، بازیگر تلویزیون و بازیگر سینما اهل هند است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
ریموند اورژل لومیو (۱۶ژوئن ۱۹۲۰- ۲۲ ژوئیه ۲۰۰۰) شیمی دان اهل کانادا بود که دارای اکتشافات زیادی در زمینه شیمی بود که یکی از مشهورترین آنها سنتز ساکارز است. کشف اثر آنومری و توسعه روش های عمومی برای سنتز ساکاریدها که هنوز هم در حوزه شیمی کربوهیدرات به کار می روند، برخی از مشارکت های مهم او در زمینه شیمی آلی هستند. لومیو عضو انجمن سلطنتی کانادا، انجمن سلطنتی (انگلستان) و برنده جایزه جایزه جهانی علمی آلبرت انیشتین و جایزه ولف در شیمی بود.
پروتینس مگنوس (دوره زندگی حدود ۱۲۰۰)، (که با نام پروتین بزرگ (Pérotin the Great) و مگیستر پروتنیس ("Magister Perotinus)" نیز شناخته می شود")" آهنگساز اواخر سده دوازده میلادی بود که به همکاری با مدرسه نوتردام پاریس در چندصدایی سبک آرس کهن شناخته می شود. عنوان "Magister Perotinus" به این معنی است که وی مجوز آموزش داشته است. تنها اطلاعات موجود در مورد زندگی وی از یک دانشجوی ناشناس انگلیسی در نوتردام با نام ناشناس چهارم برآمده است. فرض بر این است که وی فرانسوی بوده و نام پروتین نام کوچک پیتر است، با این وجود تلاش برای هارفت او با افراد موجود در اسناد دیگر همچنان مورد شبهه است. زندگی، و سختی هویب یابی. پروتین، که در مورد او داده های کمی وجود دارد، به احتمال زیاد در اواخر قرن دوازدهم و آغاز قرن سیزدهم زندگی می کرد و گمان می رود که فرانسوی بوده است. تنها اطلاعات در مورد زندگی وی از مختصر نوشته هایی که نظریه پرداز موسیقی یوهانس دو گارلندیا (حدود ۱۲۷۰ تا ۱۳۲۰) در کتاب خود "De Mensurabili Musica نوشته" و چهار مرجع که در آثار یک دانش آموز انگلیسی که امروزه با نام ناشناس پنجم شناخته می شود، به دست آمده است. پروتین به عنو
ان مهمترین عضو مدرسه چندصدایی نوتردام شناخته می شود که گروهی از آهنگسازان بودند که در حدود سال های ۱۱۶۰ تا ۱۲۵۰ در کلیسای جامع در پاریس مشغول کار بودند و سبک آرس کهن را بنا نهادند. تاریخ زندگی و آثار پروتین مدت هاست که مورد بحث بوده است، اما به طور کلی تصور می شود که او بین حدود سال های ۱۱۵۵/۶۰ (یا پیش از آن) تا حدود ۱۲۰۰/۰۵ (یا بعد آن) زندگی می کرده است. پروتین یکی از معدود آهنگسازهای روزگار خود بود که نامش حفظ شده است، و می توان برخی آثار را که بیشتر آنها رونویسی شده اند با اعتماد بالا به او نسبت داد. ناشناس چهارم او را "Magister Perotinus" (پروتینوس استاد) نامیده است. عنوانی که توسط یوهانس د گارلاندیا نیز به کار رفته است و بدین معنی است که پرووتینوس، مانند لئونین، تقریباً به قطع، در پاریس مدرک magium "artium را دریافت کرده است". نام پروتینوس، حالت کوچک نام لاتین پتروس (Petrus) است که گمان می رود از نام فرانسوی پروتین (Pérotin) گرفته شده است. با این حال «پتروس» یکی از نام های رایج در ایل-دو-فرانس در دوران سده های میانه بوده هویب یابی بیشتر را دشوار می کند. دلیل استفاده از نام کوچک لاتین احتمالاً نشانه احترا
می بود که همکارانش به او داشتند. عنوان "مگنوس" نشانه عزت و احترامی بود که او داشت و حتی مدت ها بعد از مرگ نیز به همراه داشت. تأثیرات. پروتین به عنوان اولین آهنگساز مدرن در سنت غربی توصیف شده است که اساساً کار پیشینیان خود را از بداهه نوازی تا به یک ساختار متمایز آهنگین تغییر داده است. موسیقی پروتین آهنگسازان مینیمال گرای مدرن مانند استیو رایش، به ویژه در اثر "ضرب المثل" را تحت تأثیر قرار داد.
محمد محمدالله (؛ زادهٔ ۲۱ اکتبر ۱۹۲۱ – درگذشته ۱۲ نوامبر ۱۹۹۹) یک سیاست مدار اهل بنگلادش بود. وی از ۲۴ دسامبر ۱۹۷۳ تا ۲۵ ژانویه ۱۹۷۵ رئیس جمهور این کشور بود. محمد محمدالله در ۱۲ نوامبر ۱۹۹۹، در سن ۷۸ سالگی درگذشت.
البرز زارعی مقدم کوهسرک (۱۳۶۱ – ۳۰ خرداد ۱۳۹۹) از کوه نوردان انجمن کوه نوردی زاگرس و از اعضای فعال تشکل زیست محیطی سبزگامان کهگیلویه و بویراحمد بود. زارعی از نیروی های داوطلب بسیار فعال در مهار آتش سوزی ها در کوه های زاگرس بود. سرانجام در ۱۲ خرداد ۱۳۹۹ هنگام خاموش کردن آتش دچار سوختگی شدید شد. او به دلیل آسیب های وارد شده در هنگام اطفای آتش سوزی جنگل های دیل گچساران، عصر روز جمعه ۳۰ خرداد بعد از ۱۸ روز بستری بودن در بیمارستان جان باخت. حادثه و درمان. مدیرکل مدیریت بحران استان کهگیلویه و بویراحمد در مورد حادثهٔ پیش آمد در مورد زارعی گفت که «او به همراه سه نفر دیگر در حال خاموش کردن آتش جنگل های منطقهٔ حفاظت شدهٔ روستای دیل بوده که در محاصرهٔ آتش قرار می گیرند، به صخره ای پناه می برند که سه نفر از صخره بالا می روند و نفر چهارمی که البرز بود به علت سقوط، از ناحیهٔ کمر آسیب دیده و چون امکان فرار مجدد را نداشته در میان علف های در حال سوختن قرار می گیرد و این مسئله منجر به سوختگی شدید او می شود. بلافاصله پس از دریافت گزارش این حادثه از طرف چند امدادگر حاضر در محل، بالگرد برای انتقال او درخواست شد اما به دلیل ناتوان
ی بالگرد برای نشستن در محل حادثه، با آمبولانس به بیمارستان اعزام می شود.» وی در ابتدا با ۶۰ درصد سوختگی در بیمارستان شهید بهشتی یاسوج بستری و تحت درمان قرار می گیرد، سپس برای حمایت درمانی بیشتر به بیمارستان سوانح و سوختگی امام موسی کاظم در شهر اصفهان منتقل می شود. در پی آتش سوزی جنگل ها و مراتع، در خائیز کهگیلویه و خامی و دیل گچساران ۹ نفر دچار مصدومیت شده بودند. درگذشت. مراسم تشییع و خاکسپاری البرز زارعی ۳۱ خرداد ۱۳۹۹ در بهشت زهرای گچساران برگزار شد.
در علم رمزنگاری، تجزیه و تحلیل توان نوعی حمله کانال جانبی است که در آن مهاجم میزان مصرف توان از یک دستگاه رمزنگاری سخت افزاری (مانند کارت هوشمند، «» یا مدار مجتمع) را مورد مطالعه قرار می دهد. در این حمله مهاجم می تواند به طور غیر تهاجمی کلیدهای رمزنگاری و سایر اطلاعات مخفی را از دستگاه استخراج کند. تجزیه و تحلیل توان ساده (SPA) شامل تفسیر بصری "آثار توانی" (power traces) یا نمودارهای فعالیت الکتریکی در زمان است. آثار توانی با استفاده از دادن ورودی های متفاوت به دستگاه و بررسی شکل موج مصرف توان از یکی از پایه های دستگاه بدست می آیند. تجزیه و تحلیل توان تفاضلی (DPA) یک شکل پیشرفته تر از تجزیه و تحلیل توان است که می تواند به یک مهاجم اجازه دهد مقادیر میانی و خاصی را در الگوریتم رمزگذاری و در محاسبات آن از طریق تجزیه و تحلیل آماری داده های جمع آوری شده از چندین عملیات رمزنگاری محاسبه کرده و بدست آورد. SPA و DPA در سال ۱۹۹۸ توسط پل کوچر، جوشوا جافه و بنجامین جون به جامعه رمزنگاری آزاد معرفی شدند. تجزیه و تحلیل توان ساده (SPA). تجزیه و تحلیل توان ساده (SPA) یک حمله کانال جانبی است که شامل بررسی بصری نمودارهای جریان
مصرفی مورد استفاده یک وسیله در طول زمان است. هنگامی که دستگاه یک عملیات مختلفی (مانند ضرب یا توان رسانی پیمانه ای در الگوریتم های رمز گذاری) را انجام می دهد، تغییرات در مصرف توان رخ می دهد. به عنوان مثال، دستورالعمل های مختلفی که توسط یک ریز پردازنده انجام می شود، مشخصه های مصرف توان متفاوتی دارند. در نتیجه، در یک اثرِ توانی (power trace) از کارت هوشمند با استفاده از رمزگذاری DES، تمامی شانزده مرحله از این الگوریتم به وضوح قابل مشاهده خواهد بود. به طور مشابه، عملیات توان رسانی و ضرب در پیاده سازی های RSA غالباً قابل تفکیک است و یک مهاجم را قادر به محاسبه کلید مخفی می کند. حتی اگر میزان تغییرات در مصرف توان اندک باشد، موج نگارهای دیجیتالی استاندارد می توانند تغییرات ناشی از داده را به راحتی نشان دهند. فیلترهای فرکانس و توابع میانگین گیر (مانند نمونه هایی که در داخل موج نگارها تعبیه شده اند) اغلب برای فیلتر کردن ادوات با فرکانس بالا استفاده می شوند. تجزیه و تحلیل توان تفاضلی (DPA). تجزیه و تحلیل توان تفاضلی (DPA) یک حمله کانال جانبی است که شامل تجزیه و تحلیل آماری اندازه گیری های مصرف توان از یک سیستم رمزنگاری
است. این حمله رفتار مصرف توان در یک لحظه خاص از آثار توانی مختلف را بر اساس یک مقدار میانی (یک بیت فرضی در الگوریتم رمز که جریان الگوریتم را تغییر می دهد) را در دسته بندی های مجزا صورت داده و سپس الگوی مصرف توان ریزپردازنده ها یا سایر سخت افزارها را هنگام انجام عملیات با استفاده از کلیدهای مخفی به صورت میانگین گیری آماری و سپس تفاضل این مقادیر، افشا می کند. حملات DPA دارای ویژگی هایی از جمله "پردازش سیگنال" و "تصحیح خطا" می باشند که می توانند اطلاعات مخفی از اندازه گیری هایی که حاوی نویز بیش از حد هستند را برای استخراج بهره برداری نمایند. این در حالی است که در حمله تجزیه و تحلیل توان ساده، اطلاعات مخفی با نویز زیاد، قابلیت استخراج را نخواهد داشت. با استفاده از DPA، یک مهاجم می تواند با تجزیه و تحلیل اندازه گیری مصرف توان، کلیدهای مخفی ناشی از چندین عملیات رمزنگاری که توسط یک دستگاه یا کارت هوشمند آسیب پذیر صورت گرفته را بدست آورد. البته حمله DPA دارای دو نوع تک بیتی و چند بیتی می باشد. در نوع تک بیتی آثار توانی اندازه گیری شده از دستگاه قربانی (کارت هوشمند یا دیگر ادوات) بر اساس یک مقدار میانی یک بیتی در الگ
وریتم رمزگذاری دسته بندی می شوند. هر کدام از این آثار توانی بر اساس تک بیت فرضی مقدار میانی در دستهٔ صفرها یا یک ها قرار می گیرند. سپس در مرحله آخر از هرکدام از این آثار توانی دسته بندی شده، میانگین گرفته شده سپس از همدیگر تفاضل خواهند شد. اگر در اثر توانی نهایی یک مقدار ناهنجاری(Spike) در شکل موج مشاهده شود بیت فرضی (مقدار میانی) حدس زده شده درست بوده در غیر این صورت بیت فرضی اشتباه مد نظر قرار گرفته است. در حمله چند بیتی به جای یک بیت فرضی میانی، یک بایت (و یا چند بیت) به عنوان مقدار میانی در نظر گرفته شده و بر اساس فاصله همینگ دسته بندی صورت می گیرد. تجزیه و تحلیل توان تفاضلی مرتبه بالا(HO-DPA). تجزیه و تحلیل توان تفاضلی با مرتبه بالا (HO-DPA) یک شکل پیشرفته از حمله DPA است. HO-DPA باعث می شود چندین منبع داده و در مدت زمانی مختلف در تجزیه و تحلیل گنجانیده شوند. HO-DPA نسبت به SPA و DPA بسیار کمتر مورد استفاده قرار می گیرد، چراکه این تجزیه و تحلیل بسیار پیچیده بوده و دستگاه های آسیب پذیر با حملات SPA یا DPA راحت تر قابل نفوذ هستند. تجزیه و تحلیل توان و امنیت الگوریتمی. تجزیه و تحلیل توان راهی برای «دیدن داخ
ل» سخت افزار و تراشه فراهم می کند در غیر اینصورت سخت افزار مدنظر «غیرقابل نفوذ» است. به عنوان مثال، زمانبندی کلیدی در الگوریتم DES شامل چرخش بیتی (rotate) ثبات های ۲۸ بیتی کلید است. در بسیاری از پیاده سازی های الگوریتم فوق، بیت کم ارزش (LSB) بررسی می شود و بر اساس ۰ یا ۱ بودن آن تصمیمات متناسب ادامه الگوریتم اتخاذ می گردد. همان طور که در قسمت های قبل ذکر گردید مقدار بیتی که بتواند جریان الگوریتم رمز را تغییر دهد نقطه عطفی برای نفوذ خواهد بود. اگر بیت LSB مذکور ۱ باشد مقدار ثبات یک بیت به سمت راست می چرخد و مقدار ۱ در پر ارزش ترین مکان ثبات(MSB) قرار می گیرد و اگر این بیت ۰ باید ثبات یک بیت به سمت راست شیفت داده شده و مقدار ۰ در پر ارزش ترین مکان ثبات(MSB) قرار می گیرد. تجزیه و تحلیل توان می تواند بین این فرایندها تمایز قائل شده و یک مهاجم را قادر می سازد تا بیت کلید مخفی را حدس زده و تعیین کند. پیاده سازی الگوریتم هایی مانند AES و DES سه گانه -که اعتقاد بر این است که از لحاظ ریاضی قوی هستند- ممکن است با استفاده از حملات تجزیه و تحلیل توان، به شکلی ناچیزی قابلیت شکست داشته باشند (هر چند حمله های توانی بسیار مو