Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
صدای یک گل (به کره ای: 도리화가) محصول سینمایی کشور کره جنوبی در سال ۲۰۱۵ می باشد. این فیلم با ژانر تاریخی بر اساس زندگی جین چه سون ساخته شده است که در سال ۱۸۶۷ در زمان پادشاهی چوسان به عنوان اولین خواننده زن پانسوری درآمد. در شرایطی که زنان از خواندن در ملاء عام یا اجرای صحنه ممنوع بودند جین زندگی خود را با پوشیدن لباس مردانه به خطر می اندازد. این فیلم بر رابطه بین جین و استاد پانسوری او، شین جه هیو تمرکز دارد. اسم کره ای این فیلم «دوری هاگا» نام آهنگی است که شین جه پس از اینکه جین خواننده دربار شد، در مورد او نوشت. این فیلم توسط لی جونگ پیل کارگردانی شده است همچنین او فیلمنامه این فیلم را با همکاری کیم آه یونگ نوشته است. به سوزی، که نقش جین چه سون را بازی می کند، به مدت یک سال دربارهٔ پانسوری مطالعه کرد تا برای این نقش آماده شود. ریو سونگ ریونگ نقش استاد پانسوری جین چه سون همان شین جه هیو را بازی می کند. کیم نام گیل نقش پدر پادشاه و نایب السلطنه را ایفا می کند (هیونگسان) و سونگ سه بیوک خواننده معروف پانسوری در نقش کیم سجونگ ایفای نقش می کند. لی دونگ هوی و آن جه هونگ نقش شاگردان شین را بازی می کنند. خلاصه داستان
. جین چه سون (به سوزی) یتیمی است که در دوران پادشاهی چوسان در سال ۱۸۶۷ توسط یک گیشا پرورش یافته است. او در حالی که از اجرا و گوش دادن به دروس پانسوری در مدرسه لذت می برد تنها و مخفیانه آواز می خواند. او از استاد پانسوری شین جه هیو (ریو سونگ ریونگ) درخواست می کند که به او نیز آموزش دهد. شین جه هیو بلافاصله درخواست او را رد می کند زیرا زنان مجاز به یادگیری پانسوری و اجرای عمومی نیستند. او سپس با پوشیدن لباس مردانه، خود را مبدل می کند اما دوباره رد می شود. وقتی شین این خبر را می شنود که پدر پادشاه و فرمانروای چوسان، هیونگسان (کیم نام گیل) قصد دارد یک مسابقه ملی پانسوری را برگزار کند، نظر خود را تغییر می دهد و تصمیم می گیرد که جین را برای این مسابقه آموزش دهد. با این حال، هیچ کس نباید بفهمد که جین یک زن است در صورتی که کسی از این راز با خبر شود سرنوشت هر دوی آن ها با مرگ روبرو خواهد شد. پس از یک دوره آموزش، جین چه سون «چون هیانگ گا» را در کاخ اجرا می کند. هیونگسان از عملکردش مسحور می شود و تصمیم می گیرد او را در کاخ نگه دارد. شین جه هیو سپس متوجه می شود که چقدر جین چه سون را دوست دارد و «دوری هاگا» را ترسیم می کن
د تا اشتیاق خود را برای شاگردش بیان کند. پخش و بازخورد. این فیلم در تاریخ ۲۵ نوامبر ۲۰۱۵ در کره جنوبی اکران شد. به دلیل بازیگران پر مخاطب مورد انتظار گسترده بود و بیشترین رزرو بلیط را داشت. با این حال، این فیلم رتبه چهارم در گیشه را به دست آورد و در آخر هفته افتتاحیه خود فقط ۲۴۵۰۰۰ بیننده را به خود جلب کرد. ناظران صنعت این امر را ناشی از "داستان خسته کننده " فیلم می دانند. لی می جی از روزنامه کوریا اکونومیک دیلی دلیل اصلی خسارت فیلم و «رکود» را در نیمه دوم فیلم دانست. این فیلم به جای تمرکز بر روی داستان زندگی جین، بر روی رابطه عاشقانه بین جین چه سون و شین جه هیو متمرکز بود. این فیلم در آخر هفته دوم خود در جایگاه سیزدهم قرار گرفت و در آن زمان در مجموع ۳۰۰۷۲۹ بلیط فروخته شده بود و درآمد آن ۲٫۱ میلیارد پوند (۱٫۸ میلیون دلار آمریکا) بود. این فیلم بیشتر مورد انتقادات منفی منتقدان قرار گرفت و آنها از ویرایش، فیلمنامه و همچنین عملکرد سوزی انتقاد کردند. جین یون سو از کره در روزنامه ملی روزانه نقد و بررسی مختصری به فیلم داد. او از عملکرد سوزی تمجید کرد، اما برخی از جنبه های فیلمنامه را مورد انتقاد قرار داد و گله کرد ک
ه «از جایی به بعد مسیر فیلم جین چه سون به سوزی تبدیل شده بود».
چینی شاخه ای از زبان های چینی-تبتی است که شامل صدها زبان گونهٔ متفاوت و بدون فهم متقابل نسبت به هم است. این تفاوت ها از تفاوت بین زبان های رومی گسترده ترند و به ویژه در جنوب شرقی کوهستانی چین، بیشتر به چشم می آیند. گونه ها به طور معمول در چند گروه به نام های ماندارین، وو، مین، شیانگ، گن، هاکا و یوئی دسته بندی می شوند. گونه های چینی بیشتر در واج شناسی و تا حد کمتری در واژگان و نحو با یکدیگر تفاوت دارند. گونه های جنوبی نسبت به گونه های شمالی و مرکزی تمایل کمتری برای استفاده از همخوان های اولیه دارند، اما بیشتر اوقات همخوان های نهایی چینی میانه را حفظ می کنند. همه آن ها دارای نواخت واجی هستند ولی گونه های شمالی متمایل به تمایز لحنی کمتری نسبت به گونه های جنوبی هستند. بسیاری از آن ها دارای نواخت ساندی هستند که پیچیده ترین الگوهای آن در مناطق ساحلی از چجیانگ تا شرق گوانگ دونگ است. چینی معیار گونه ای از ماندارین است که واج های خود را از لهجه پکنی این زبان، واژگانش را از گروه ماندارین و دستور زبانش را از ادبیات زبان های نوین نوشتاری گرفته است. این زبان یکی از زبان رسمی چین است. ماندارین تایوانی زبان رسمی تایوان و ما
ندارین سنگاپوری نیز یکی از چهار زبان رسمی سنگاپور است. زبان چینی، به طور اختصاصی چینی ماندارین، یکی از شش زبان رسمی سازمان ملل متحد است. انواع. در سرتاسر کشور چین زبان ها و گویش های مختلفی وجود دارد که اختلاف و فرق اکثر آن ها در چگونگی تلفّظ هجاها می باشد که در بالا توضیح داده شد. مثلاً یک هجا در زبان یک ناحیه با یک آهنگ خاص یک معنی می دهد و در ناحیه ای دیگر با همان طرز بیان و آهنگ معنی دیگر. مثلاً همان طور گفته شد زبان رسمی یا ماندارین دارای ۴ آهنگ ولی زبان کانتونی (یوئه) که در جنوب این کشور در استان گوانگدونگ (کانتون) رایج است دارای ۸ آهنگ برای تلفّظ هجاها می باشد. انواع و تعداد سخنوران شاخه های اصلی زبانهای چینی، برگرفته از آمار یا تخمین (۲۰۱۹) و گردشده: نمونه هایی از واژگان. بیشتر تکواژها در گونه های چینی به صورت تک هجا از واژگان چینی کهن ریشه گرفته اند. برای مثال:
اثرگذاریِ حافظ بر زندگیِ ایرانیان را می توان در استمرارِ محبوبیتِ اشعارش از نسل های گذشته تاکنون و به کاررفتنِ این اشعار در گفتگوهای روزمره مشاهده کرد. این جاودانگی و محبوبیت، موجبِ بازتابِ بی همتایی در فرهنگ و هنرِ پارسی زبانان شده است و در آثارِ خوشنویسان، نگارگران، قالی بافان و هنرمندانِ بسیاری نمود پیدا کرده است. نگارگری. غزل های حافظ الهام بخشِ بسیاری از نگارگران برای تبدیلِ زبانِ شعر به تصویر بوده است. اما به خاطرِ وجودِ پیچیدگی های کلامی و استعارات و ایهام های بسیاری که در اشعارِ حافظ وجود دارد، تصویرگریِ اشعارِ او پیچیده تر از تصویرگریِ اشعارِ شاعرانی چون فردوسی و نظامی است و ازاین رو نسبتِ دیوان های مصوّر به غیرمصوّر بسیار کم است. در نسخه های شناخته شده، یک یا چند بیت از یک غزل و حتی گاهی یک مصرع از یک بیت، مورد تصویرسازی قرار گرفته است. تصویرِ معروف ترِ آن، نگارهٔ بازیِ چوگان است که در بیشترِ نسخه ها به تصویر کشیده شده است. این نگاره ها، بازیِ چوگان را همراه با مصرعِ «.../ گفت آن می کشم اندرخم چوگان که مپرس» و یا مصراعی از غزلِ «خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد/ ...» و یا بیتِ «خنگ چوگانی چرخت رام ش
د در زیر زین / شهسوارا چون به میدان آمدی گویی بزن» به تصویر کشیده اند. بعضی نگارگران نیز موضوعاتی مانند میخانه و مجلسِ وعظ و میکده را تصویر کرده اند و در مواردی که قدرتِ تصویرسازی و تخیّلِ بالایی داشته اند، موفق به تصویرسازیِ چند بیت از یک غزل شده اند. یکی از این نمونه های موفق، نسخه ای از "دیوان" است که به احتمال زیاد در حدودِ سال ۹۴۰ ه .ق برای سام میرزا مصوّر و کتابت شده است. این نسخه در میان موزهٔ جدید هنر اسلامی در قطر، موزهٔ هنر مِتروپولیتَن، دانشگاه هاروارد و موزهٔ هنری فاگ تقسیم شده و پیشتر نیز در مجموعهٔ کارتیه و سپس در مجموعهٔ کری ولش نگهداری می شده است. نسخه در اصل دارای ۵ نگاره شامل بزم، بازی چوگان، مجلس وعظ، سرای پیر مُغان و عید فطر بوده است. امروزه محل نگهداری ۴ نگاره معلوم و نگارهٔ «بازی چوگان» نامعلوم است. نسخه ها. پژوهش های گسترده دربارهٔ شعرِ حافظ هنوز به بررسیِ منظمی از اثرگذاریِ "دیوانش" بر هنرهای تجسمی نپرداخته است. نسخه های خطیِ اشعارِ او اصولاً به عنوان منبعِ نقد ادبی مورد توجه قرار گرفته اند، اما همان دست نوشته ها می توانند اطلاعاتی در مورد شیوه های فهم و بهره گیری از اشعارش در مکان ها
و دوره های گوناگون ارائه دهند. حتی نسخه های خطی به ترتیبِ زمانی و جغرافیایی می تواند شاخصی برای میزان و رشدِ محبوبیتش باشد. نسخه هایی با آرایه هایی بسیار دقیق یا تصاویر مشخص ممکن است نحوهٔ درک اشعارش را نشان دهد. اشاراتی پراکنده به رونویسی شعرهای او از اشیاء شده است، اما می توان پژوهشی منظم تر انجام داد. از اشعارش توسط نقاشانِ سده های نوزدهم و بیستم میلادی به عنوان منبعی برای خلق نقاشی خط استفاده شده است که جایگزینی برای آثار فیگوراتیو است. نیاز به تصحیح انتقادی از "دیوانِ" حافظ، پژوهشگران را بر آن داشت تا برای شناساییِ نسخه های خطی که به طور اولیه و بادقت نوشته شده بودند، بررسی ای اصولی از مجموعه های عمومی و خصوصی انجام دهند. شناسایی چنین نسخه هایی به پژوهشگران، به ویژه محمد قزوینی، پرویز ناتل خانلَری و اخیراً رشید عِیوَضی، اجازه داد تا از آنها به عنوان پایهٔ نسخه های خویش استفاده کنند. نسخهٔ عیوضی از نُه نسخهٔ خطی به تاریخِ میان ۸۱۳ ه .ق/۱۴۱۰ م تا ۸۲۷ ه .ق/۱۴۲۳ م بهره برده است. درحال حاضر این نسخه ها از استانبول و تهران تا دوشنبه و حیدرآباد پراکنده شده اند، اما به نظر می رسد که بیشترِ نمونه های مصوّرِ عیوضی
در شیراز تولید شده اند. این دست نوشته ها بر این واقعیت تأکید می کند که در طول سه دههٔ نخست سدهٔ نهم هجری، اشعار حافظ برای هر دو نوع جُنگ ها و سفینه ها گزیده شده اند و به عنوان دیوانی مستقل از بیش از ۴۰۰ غزل جمع آوری شده اند. کیفیتِ بالای خوشنویسی و تذهیبِ موجود در همان نسخه های خطی نیز نشان می دهد که طی چند دهه پس از درگذشتِ حافظ، آثارِ وی توسط خوشنویسان و مُذَهِّبانِ حرفه ای برای مشتریان بلندمرتبه رونویسی می شود. طبق آخرین آمارِ منتشرشده دربارهٔ نسخه های خطیِ "دیوانِ" حافظ در «فهرستوارهٔ دست نوشته های ایران»، تاکنون دست کم ۵۳۹ جلد نسخهٔ دست نویس از "دیوانِ" حافظ در فهرست های نسخه های خطی در ایران معرفی شده که البته باید نسخه های موجود در موزه ها و کتابخانه ها و مجموعه های خصوصی جهان را که در این فهرست نیامده است، بر شمارِ آثار افزود. در میان این نسخه های خطی، اندکی مصوّر و تعدادی نیز نفیس هستند. از میان شاعرانِ بزرگِ ایران پس از "شاهنامهٔ" فردوسی و آثارِ نظامی، "دیوان" حافظ دارای بیشترین نسخه های خطیِّ نفیسِ خوشنویسی شده بر کاغذِ زرافشان یا الوان و گاهی متنِ حاشیه شده و آراسته با عواملِ گوناگونِ کتاب آرایی
مانند تشعیر، ترصیع، تذهیب، شمسه و سرلوحِ مذهَّب، رنگه نویسی، جلدهای نفیس و دیگر زمینه های هنری است. باوجود چندین نسخهٔ خطی اولیه که تقریباً شاملِ کلِ مجموعهٔ اشعار حافظ هستند، نسخه های خطیِ نفیسِ شعرِ حافظ در حوزهٔ خود بسیار متنوعند. بعضی از آنها فقط چند شعر دربردارند، و برخی دیگر کلِ "دیوانش" را. تصاویر تصویرگری شدهٔ اشعار او از لحاظِ موضوعی و فرم، متنوع هستند. در بعضی موارد، این تنوع ممکن است بازتابِ تفسیرهای مختلفی باشد که به شعرِ او نسبت داده شده است. درحال حاضر در میان قدیمی ترین نسخه های خطی، یک جفت سفینه یا مرقّع در پاریس موجود است که صفحاتی دربردارندهٔ دو بیت دارد که به صورت مورب و در کادرهای گسترده به همراهِ نقوشِ گیاهی و حیوانی نوشته شده است. در نمونه ای دیگر، شعر حافظ به همراه یک جفت نقاشی تصویر شده است، که یکی از آن ها زنی را همراه با کودکی خردسال، و دیگری زوجی را زیر درختی پرشکوفه نشان می دهد. بزرگ ترین گروه از نسخه های خطیِ مصورِ حافظ در شیراز تولید شده اند که چشمگیرترین شان متعلق به دههٔ ۹۷۰ ه .ق/۱۵۸۰ م است. اگرچه این آثار به وضوح برای افرادِ ثروتمند تولید شده اند، اما هیچ کدام به یک مشتری خاص
اختصاص ندارد، به گونه ای که معمولاً به عنوان محصولاتِ تجاری توصیف می شوند. بعضی از تصاویرِ این آثار، مانند دیباچه و قطعاتِ اصلی احتمالاً عمومی هستند، اما نقاشی های موجود در بدنهٔ متن احتمالاً با مضامینِ شعرهای حافظ ارتباطی دارند. بیشتر نسخه های خطیِ حافظ در سدهٔ هفدهم میلادی هنوز منتشر نشده است، اما اظهارنظرها دربارهٔ آنها در کتابشناسی ها حاکی از آن است که تصویرگران توجه خود را از ایجاد تصاویرِ روایی — از جمله نمونه هایی که در نسخه های سدهٔ شانزدهم میلادی یافت می شود — به تولیدِ اغلب طراحی هایی با رنگ های ملایم، که اغلب شامل مردانِ بالغ و یک جوان می شوند، معطوف کرده اند. چشمگیرترین نمونه از این نوع، دو نسخهٔ خطی است که احتمالاً مربوط به دههٔ ۱۰۷۰ ه .ق/۱۶۶۰ م است، که یکی در کتابخانهٔ چستربیتی و دیگری، در موزهٔ کاخ توپ قاپی استانبول نگه داری می شوند. نسخهٔ چستربیتی شامل ۴۹۰ طراحیِ رنگ شده در ۵۰۰ برگ، و نسخهٔ استانبول دارای ۵۵۸ تصویر در ۵۷۸ برگ است. در هر دو مورد، کتاب ها تقریباً ظاهرِ یک مرقّع یا آلبومی را نشان می دهند که در آن نمونه های خوشنویسی با نقاشی های متناوب قرار دارند. محتمل است که اشعار حافظ به طور مک
رر در آلبوم ها دیده شود، اما شمارِ اندکی از آن ها مورد بررسی قرار گرفته اند یا منتشر شده اند. شیراز در سال های پایانی سدهٔ دهم هجری یکی از مهم ترین مراکز کتاب آرایی در ایران محسوب می شد. چهار نسخه از "دیوانِ" حافظ به دست هدایت الله کاتب شیرازی در فاصلهٔ زمانیِ کوتاهی کتابت شده که نمونه هایی از تولیدِ انبوهِ نسخه های خطیِ مصوّر به ویژه در زادگاهِ حافظ، شیراز است؛ دو نسخه در ۹۹۱ ه .ق که در کتاب خانهٔ عمومی سن پترزبورگ و کتابخانه و اسناد ملی مصر نگهداری می شوند و دو نسخهٔ همانندِ بدون تاریخِ کتابخانهٔ ملی مَلِک و کتابخانهٔ ملی پاریس. تعدادی از نسخه ها که به خوشنویسانِ نامدار، منسوب یا به دست آنها کتابت شده و یا دارای رقمِ مُذَهِّب هستند، از اهمیت ویژه ای برخوردارند. گاهی نیز به کاربردن عناصرِ گوناگونِ کتاب آرایی در یک نسخه، آن را از دیگر نسخه ها متمایز می سازد. نسخه هایی که به خطِ خوشنویسانی مانند میرعلی هروی و سلطان علی مشهدی نوشته شده یا به دست مذهّبانِ معروفی مانند یوسف مذهّب باشی، یاری مذهّب و عبدالله مذهّب شیرازی آراسته و تذهیب شده اند در این گروه قرار می گیرند. بیشتر نسخه های هنریِ اشعار حافظ توسط نستعلیق
نویسانِ گمنام و نامدار نوشته شده است. اما در این میان شکسته نویسان هم به نوشتنِ گزیدهٔ اشعار یا خود "دیوان" پرداخته اند. از زمانِ ظهورِ صنعت چاپ، نسخه های خوشنویسی شدهٔ بسیاری از "دیوانِ" حافظ چاپ شده و نخستین نسخه نیز در کلکته و در میان سال های ۱۲۰۰ تا ۱۲۰۶ ه .ق بوده است. سیدعلی آل داوود قدیمی ترین نسخهٔ "دیوانِ" حافظ را مربوط به سال ۸۰۳ ه .ق می داند. این نسخه توسط برهان بن غیاث الدین کرمانی به خط نَسخ و به دستور امیر مجدُالدّین نوشته شده و در یکی از مراکزِ فرهنگیِ کشورهای آسیای میانه دیده شده است. اما در اواخر بهارِ ۱۳۹۴، نسخهٔ نسبتاً کاملی از "دیوانِ" حافظ مربوط به سال ۸۰۱ ه .ق در یکی از کتاب خانه های ترکیه به کوشش بهروز ایمانی پیدا شد. این نسخه در تهران به شیوهٔ چاپ عکسی/نسخهٔ برگردان انتشار یافته است. در سدهٔ یازدهم هجری/هفدهم میلادی رواجِ شیوهٔ رضا عباسی، منجر به پیدایشِ نسخه های پرنگاره شد. در این شیوه، پیکره های بزرگ با قلم گیری های روان و درشت و محکم که بیشترِ صفحهٔ نقاشی را اشغال می کرد، جایگزینِ چهره پردازی های ریز و پرکار و ظرافتِ مکتب های پیشین شد. به دلیل ناپایداری ها و رخدادهای سیاسی و اجتماعی
سدهٔ دوازدهم هجری/هجدهم میلادی، شمارِ کمی از نسخه های "دیوانِ" حافظ در دست است که کیفیتِ نسخه های سده های قبلی را ندارند و نسخه های مصوّر این سده نیز بسیار نایاب اند. کشمیر مرکزِ اصلیِ تولیدِ نسخه های خطی در اواخر سدهٔ هجدهم میلادی شد و همچنان نسخه های خطی در سدهٔ نوزدهم میلادی به خوبی تولید می شدند. در کنارِ دیگر آثارِ کلاسیکِ ادبیات فارسی، کارگاه های کشمیری تعدادی نسخهٔ مصور از "دیوانِ" حافظ تولید کردند. با آنکه تصاویرِ آنها اغلب به طور خلاصه اجرا می شد، اما رویکردِ اصلیِ نقاشانِ کشمیری به تصویرگری حافظ بود. این موضوع، این حقیقت را عیان می کند که غزل به نوعی تفسیرِ دانشِ مشترک — خواه اسطوره ای یا تاریخی — میان شاعر و مخاطبش، و غالباً به شخص یا واقعه ای که در درازای طولانی و سرگرم کنندهٔ شعر داستانی توصیف می شود، اشاره دارد؛ بنابراین، ترکیب بندیِ آنها معمولاً دارای دو سطح است: بخشِ پایین، مردی نشسته و ریش دار را نشان می دهد که به نظر می رسد درحال سخن گفتن است، و معمولاً تصویری از شاعر درحال خواندنِ اشعارِ خویش درنظر گرفته می شود. بخشِ بالاییِ نقاشی دربردارندهٔ ترکیبی مجزاست که معمولاً با مضمون های ذکرشده در
بیتِ همراهْ مرتبط است. شعر حافظ همچنان الهام بخشِ هنرمندان ایرانی است، اما انتشارِ اندکِ آثارِ آنان، عمومیت بخشیدن به آفرینش های آنان را دشوار می کند؛ مانند نقاشی هایی که توسط حسین زنده رودی به همراه گلچینی ادبی از اشعارِ حافظ به زبانِ اصلی و ترجمهٔ انگلیسی با نامِ «رقص زندگی» در سال ۱۹۸۸ م منتشر شد. زنده رودی یک «نقاشی خط» ایجاد کرد تا هر یک از دوازده غزل را در این کتاب همراهی کند. همهٔ آثار شامل چندین لایه خوشنویسی است که روی یکدیگر قرار گرفته اند، اما برخی آثار نیز از اشکالِ هندسی یا نشانه هایی مانند هلال ماه استفاده می کنند. اگرچه همه آثارْ خوشنویسی هستند، اما به راحتی خوانده نمی شوند. به نظر می رسد که بیشترشان برای افرادی آفریده شده اند که هر کلمه از هر بیت حافظ را در حافظ محفوظ دارند. تشخیصِ هر عبارت، اجازه می دهد چنین اشخاصی یک غزلِ کامل را به خاطر آورند تا نیازی به ذکرِ ابیات به ترتیبِ معمولِ خود نباشد، اگرچه مطلع یا مصراعِ آغاز، معمولاً در جایگاهِ برجسته ای در ترکیب بندی قرار می گیرد. از برجسته ترین مقدمه نویسان می توان به بهاءالدّین خرّمشاهی، حسین الهی قمشه ای و عقیل محمودی بختیاری اشاره کرد. افزون
بر آنچه ذکر شد، نسخه های دیگری نیز از خوشنویسانی که عمدتاً از مدرّسان انجمن خوشنویسان بوده اند، خوشنویسی و منتشر شده است که مهم ترین آنها به خط امیراحمد فلسفی است. بعضی از دیگر خوشنویسان به ترتیب حروف الفبا عبارتند از: مصطفی اشرفی، حمید پیرمغان، علی جاقری، حسین جعفری تبار، محمد جوادزاده، محسن خرازی، حسین خسروی، راهجیری، محمدتقی سرمست، حسین غلامی، مهدی فروزنده، مهدی فلاح، کاظم لاهیجی، رسول مرادی، شمس الدین مرادی، فریبا مقصودی، حسن ملائی تهرانی، محمدمهدی منصوری، مسعود معدیخانی، احمد میرخانی و اکبر نیکخو. علاوه بر این، نسخه های دیگری هم با استفاده از نرم افزارهای رایانه ای خوشنویسی نستعلیق، توسط خوشنویسانِ دیگر فراهم آمده و منتشر شده است که برخی از آنها بر اساس حروف الفبا عبارتند از: فرهاد اختیاری، کاوه اخوین، سعید اسماعیل بیگی، علی اعرابی، لیلا شرافتی، سپیده شمعی و احمد و محمدرضا ملکوتی. قطعات. تعدادِ بی شماری از قطعات به صورت تک برگ یا مُرَقَّع در کتابخانه ها، موزه ها و مجموعه های هنریِ ایران و جهان نگهداری می شود که بر آن ها، غزل یا ابیاتی از حافظ به قلمِ خوشنویسانِ نامدار و ناشناس وجود دارد؛ اما شمارِ زیادی
از آن ها معرفی و شناسایی نشده اند و برآوردِ تعدادشان امکان پذیر نیست. در میان نُسَخِ شناسایی شده نیز، از نامِ شاعرانی که اشعارشان موضوع قطعه ها بوده، کمتر یاد شده است. در اینجا تنها به معرفی قطعاتِ خطِّ موجود در ۵ مرقّعِ مشهور پرداخته شده است. اشیاء و آثار فلزی. بسیاری از اشعارِ حافظ به صورت آرایه یا کتیبه بر روی آثارِ فلزی نقش بسته است. این ابیات نقشِ چشم گیری در تزیینِ ظرف های فلزی مانند پیاله، کاسه، جام، پارچ و همین طور اشیایی مانند خنجر و قلمدان دارد. اغلب اشعار روی اشیاء با کاربردِ شیء نیز هم خوانی دارد اما در مواردی هم اینگونه نیست. مانند شمعدانِ برنجی در موزهٔ ویکتوریا و آلبرت لندن و خنجر فولادیِ موزهٔ هنرهای تزئینی سابق تهران که بر روی آن ها، بیت اولِ غزلِ «الا یا ایّها السّاقی ادر کأسا و ناولها / که عشق آسان نمود اول ولی افتاد مشکل ها» نقش بسته است و ارتباطی با کارکرد شیء نیز ندارد. در بعضی موارد، یک یا دو غزل به طور کامل بر روی اثر فلزیْ کنده کاری شده است. از نمونه های معروف آن می توان به پارچِ مسیِ کنده کاری شده توسط حبیب الله بن علی بهارجانی در سال ۸۶۶ ه .ق در خراسان و احتمالاً هرات اشاره کرد که د
ر موزهٔ ویکتوریا و آلبرتِ لندن نگهداری می شود و ۱۳ سانتی متر ارتفاع و ۱۲/۸ سانتی متر قطر دارد. ۴ ردیف کتیبه به خطِ نسخ، حاوی غزلِ «خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست / ساقی کجاست گو سبب انتظار چیست» در دو ردیفِ میانی و غزلِ «سحرم دولت بیدار به بالین آمد / گفت برخیز که آن خسرو شیرین آمد» در دو ردیفِ بالایی و پایینی در دورادور این پارچ، کنده کاری شده است. مثال خوب دیگر یک بادیه در موزهٔ ارمیتاژ به شمارهٔ IR-2173 است که به طور ویژه برای امامقلی کیانی ساخته شده است. بر لبهٔ داخلی آن سه بیت اول غزل «صبح است ساقیا قدحی پر شراب کن / دور فلک درنگ ندارد شتاب کن» نقش بسته است، ابیاتی که در بسیاری از ظروف بعدی — از جمله چندین مورد ساخته شده برای مشتریان ارمنی احتمالاً در سدهٔ هفدهم میلادی در اصفهان — استفاده شده است. لبهٔ بیرونی بادیهٔ ارمیتاژ اشاراتی به جام جادویی جمشید می کند. طومارهای روی بدنهٔ آن، دربردارندهٔ ابیاتی در ستایش شراب نوشی است. در جدول زیر به برخی اشیاء که شعر روی آن به کارکرد شیء مرتبط است پرداخته شده است. موسیقی و آواز. شعر و موسیقی در ایران پیوند دیرینه ای دارند و بدین سبب بسیاری از مردم با اشعارِ ش
اعرانِ بزرگ از طریقِ موسیقی آشنا می شوند. آثارِ حافظ به دلیل زبانِ شعر و موسیقی وار بودنش، جایگاه ویژه و درخشانی در عرصهٔ موسیقی ایرانی داشته است و دوشادوشِ او، شاعرانی چون سعدی، مولوی و جامی نیز در این عرصهٔ حضور داشتند. در اینجا به دلیل اهمیتِ برنامهٔ گل ها، تنها به آثارِ حافظ در این برنامه پرداخته شده است.
کنوانسیون روتردام (به طور رسمی، کنوانسیون روتردام در مورد رویه رضایت قبلی آگاهانه برای برخی از مواد شیمیایی خطرناک و سموم دفع آفات در تجارت بین المللی) یک معاهده چندجانبه برای ارتقاء مسئولیت های مشترک در رابطه با واردات مواد شیمیایی خطرناک است. این کنوانسیون باعث تبادل اطلاعات آزاد می شود و از صادرکنندگان مواد شیمیایی خطرناک برای استفاده از برچسب زدن مناسب استفاده می کند، شامل دستورالعمل های لازم برای استفاده ایمن و اطلاع رسانی به خریداران از هرگونه محدودیت یا ممنوعیت شناخته شده است. کشورهای امضاکننده می توانند تصمیم بگیرند که اجازه واردات مواد شیمیایی ذکر شده در این پیمان را مجاز یا ممنوع اعلام کنند، و کشورهای صادرکننده موظف هستند از صلاحیت تولیدکنندگان خود اطمینان حاصل کنند. در سال ۲۰۱۲، دبیرخانه های کنوانسیون های بازل و استکهلم و همچنین بخشی از برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد (UNEP) از دبیرخانه کنوانسیون روتردام، در خدمت سه دبیرخانه به یک دبیرخانه واحد ادغام شدند. نهمین نشست کنفرانس روتردام از ۲۹ آوریل تا ۱۰ مه ۲۰۱۹ در ژنو، سوئیس برگزار شد. موادی که علاوه بر کنوانسیون پیشنهاد شده اند. کمیته بررسی شیمیایی
کنوانسیون روتردام تصمیم گرفت به هفتمین کنفرانس نشست احزاب در سال ۲۰۱۵ توصیه کند که لیست مواد شیمیایی زیر را در پیوست III کنوانسیون در نظر بگیرد: احزاب دولتی. از اکتبر سال ۲۰۱۸، این کنوانسیون ۱۶۱ حزب دارد که شامل ۱۵۸ فهرست کشورهای عضو سازمان ملل متحد، جزایر کوک، دولت فلسطین و اتحادیه اروپا می شود. کشور غیر عضو شامل ایالات متحده است. بحث در مورد آزبست کرایزوتیلی. در جلسه کنوانسیون روتردام در سال ۲۰۱۱ در ژنو، نمایندگان کانادا با امتناع از اجازه افزودن الیاف آزبست کریزوتیل به کنوانسیون روتردام، بسیاری را غافلگیر کردند. قرار است جلسات دادرسی در آینده در اتحادیه اروپا برای ارزیابی موقعیت کانادا و تصمیم گیری در مورد احتمال یک دوره مجازات عملی انجام شود. در ادامه اعتراض خود، کانادا تنها کشور گروه هشت است که مخالف این لیست است. قرقیزستان، قزاقستان و اوکراین نیز اعتراض کردند. ویتنام همچنین اعتراض کرده بود. در موضع گیری، دولت کانادا در تضاد با هند قرار گرفت بسیاری از سازمان های غیردولتی به طور علنی نسبت به تصمیم کانادا برای ممانعت از این موارد انتقاد کرده اند. در سپتامبر ۲۰۱۲، وزیر صنعت کانادا کریستین پارادیس اعلام کرد
که دولت کانادا دیگر با گنجاندن کریزوتیل در کنوانسیون مخالفت نخواهد کرد. هشت کشور از بزرگترین کشورهای تولیدکننده و صادر کننده کرایزوتیل با چنین اقدامی در کنفرانس احزاب روتردام در سال ۲۰۱۵ مخالفت کردند: روسیه، قزاقستان، هند، قرقیزستان، پاکستان، کوبا و زیمبابوه.
خبر دار یک حالت ایستادن نظامی می باشد. نظامیان از آن در شرایط احترام نظامی به پرچم، مقامات ارشد و هنگام اجرای مراسم استفاده می کنند. در این موقعیت شخص می بایستی خود را در حالت ایستاده، بازوها در امتداد بدن، پاشنه های پا چسبیده، سر بالا و کامل بی حرکت نگه دارد. خبر دار به منظور ادای احترام به ارشد تر و جهت دریافت دستورها و نظارت وی اجرا می شود. این دستور با دستوری دیگر " آزاد " لغو می شود. این دستور می تواند با یک درود نظامی هم همراه باشد به این صورت که شخص دستور دهنده انگشتان دست راست را به هم چسبانده و ان را به صورت عمود به شقیقه خود بچسباند و تا زمانی که شخص مافوق دستور آزاد را ندهد شخص دستور گیرنده در همین حالت می بایستی بماند. این دستور در نیروهای مسلح کاربرد دارد.
ترور دنیل نیل (به انگلیسی : Trevor Daniel ) (زاده ۲۸ سپتامبر ۱۹۹۴)، خواننده و ترانه نویس آمریکایی است. او در سال ۲۰۲۰، تک آهنگ «زندگی گذشته» را با همراهی سلنا گومز منتشر کرد. زندگی شخصی. ترور دنیل در باتون روژ، لوئیزیانا زندگی می کرد. خانواده او به فورت وورث تگزاس نقل مکان کردند و بعدها در هیوستون تگزاس ساکن شدند. دنیل اعتراف می کند که موسیقی از کودکی برای او مهم شده بود. هیچ داده ای در مورد اینکه آیا او تحصیلات موسیقایی دارد یا نه وجود ندارد. او در نوجوانی به رپ و هیپ هاپ علاقه مند شد. او در دبیرستان شروع به ساخت موسیقی با دوستانش کرد و بعدها در سال ۲۰۱۵ به دنبال موسیقی رفت. او در حال حاضر رابطه خود را با دوست دخترش الیسا فلورس حفظ می کند.
اسکی صحرانوردی در بازی های المپیک زمستانی ۲۰۱۸ در دوازده رویداد از ۱۰ تا ۲۵ فوریه ۲۰۱۸ در پیونگ چانگ برگزار شد.
پروتکل مربوط به سلاح های لیزری کور کننده، پروتکل چهارم کنوانسیون ۱۹۸۰ برای برخی از سلاح های متعارف، توسط سازمان ملل در ۱۳ اکتبر ۱۹۹۵ منتشر شد. و به این گونه بود این پروتکل در تاریخ ۳۰ ژوئیه ۱۹۹۸ وارد عمل شد. از اواخر آوریل ۲۰۱۸، این پروتکل توسط ۱۰۸ کشور به توافق رسیده بود. تاریخچه. کنوانسیون برخی از سلاح های متعارف و سه پروتکل الحاقی در ۱۰ اکتبر ۱۹۸۰ به تصویب رسید و در ۱۰ آوریل ۱۹۸۱ برای امضا مطرح شد. در سال ۱۹۸۶، سوئد و سوئیس به دنبال پروتکل لیزر Blinding بودند. در طی سالهای ۱۹۸۹ تا ۱۹۸۹، کمیته بین المللی صلیب سرخ (ICRC) چهار نشست بین المللی متخصصان در این زمینه برگزار کرد و در سال ۱۹۹۳ "سلاح های کور کننده را" منتشر کرد. متن پروتکل. ماده ۱. استفاده از سلاح های لیزری که به طور خاص طراحی شده اند، به عنوان تنها وظیفه رزمی آنها یا به عنوان یکی از کارکردهای رزمی آنها، ممنوع است که باعث نابینایی دائمی در دید غیر متعارف، یعنی با چشم غیر مسلح یا چشم با دستگاه های بینایی اصلاحی می شود. طرفهای متعاهد نباید این سلاح ها را به هیچ دولت یا نهاد غیردولتی منتقل کنند. ماده ۲. در استفاده از سیستم های لیزری، طرف های متعاهد بای
د تمام اقدامات احتیاط آمیز را انجام دهند تا از بروز نابینایی دائمی در بینایی غیر متعارف جلوگیری شود. این اقدامات احتیاطی شامل آموزش نیروهای مسلح آنها و سایر اقدامات عملی است. ماده ۳. پرده کشی به عنوان یک اثر اتفاقی یا وثیقه ای از اشتغال قانونی نظامی سیستم های لیزر، از جمله سیستم های لیزر استفاده شده در برابر تجهیزات نوری، ممنوعیت این پروتکل نیست. ماده ۴. برای اهداف این پروتکل «کوری دائمی» به معنای از بین رفتن غیرقابل برگشت و غیرقابل تصحیح بینایی است که به طور جدی بدون هیچ گونه بهبودی ناتوان کننده است. ناتوانی جدی معادل حدت بینایی کمتر از ۲۰/۲۰۰ اسنلن با استفاده از هر دو چشم است. اهمیت تاریخی. کمیته بین المللی حقوق مدنی و سیاسی از ممنوعیت لیزرهای کورکننده به عنوان «یک پیشرفت مهم در «حقوق بین الملل بشردوستانه» استقبال کرد. این همچنین اولین توافق بین المللی بود که استفاده از لیزرها را هنگام جنگ تنظیم می کرد. (استفاده از لیزرها در زمان صلح قبلاً در ماده چهارم ۱۹۸۹ و اتحاد جماهیر شوروی ذکر شده بود. محدودیت ها. پروتکل حملات علیه دوربین های شکاری، پریسکوپ ها، تلسکوپ ها و سایر تجهیزات نوری را ممنوع نمی کند، زیرا ناشن