Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ان و کرواسی دوره کوتاهی سه هفته ای را گذراندند. با در اختیار داشتن ۵ هزار نفر (۳۸۹۵ نفر)، این هنگ دارای ستاد فرماندهی و سه گردان پیاده نظام (هر یک دارای یک ستاد، سه گروهان پیاده نظام و یک آتشبار توپخانه)، یک گروهان تدارکات، یک گروهان تیربار و یک گروهان ضدتانک و مجموعاً سه آتشبار توپخانه صحرایی بود. به دلیل وجود یگان توپخانه در این هنگ پسوند تقویت شده در عنوان آن به کار برده می شد چرا که وجود چنین بخشی در یگانی به اندازه هنگ معمول نبود. ۲۱ ماه اوت سال ۱۹۴۱، هنگ تقویت شده ۳۶۹ پیاده نظام با قطار از طریق مجارستان به منطقه بیسارابیا رومانی منتقل شد. از این موقعیت، این هنگ با پیاده روی ۳۵ روزه مسیر ۷۵۰ کیلومتری با صرفاً یک روز استراحت، خود را اول اکتبر در روستای بودینسکایا به خط مقدم در اوکراین رساند. در جریان این راهپیمایی ۱۸۷ نفر به علت بیماری به کرواسی بازگردانده و ۲ تن نیز به سبب ترک پست نگهبانی اعدام شدند. پس از یک هفته استراحت و دریافت آموزش های بیشتر از نیروهای آلمانی، نهم اکتبر در کرانه رود دنیپر به لشکر صدم پیاده نظام سبک به عنوان بخشی از ارتش هفدهم از گروه ارتش جنوب پیوست. مبدأ لشکر صدم پیاده نظام سبک که
بعدها به لشکر صدم یگر تغییر عنوان داد، به اتریش بازمی گشت. احتمالاً به جهت داشتن پیشینه مشترک در قالب امپراتوری اتریش-مجارستان، این هنگ درون این لشکر قرار گرفت. نبرد در جبهه شرقی. به جهت آشنایی با شرایط و عملکرد لشکر و آموزش بیشتر، بلافاصله پس از رسیدن به خط مقدم حوالی خارکیف، یگان های این هنگ بین هنگ های لشکر صدم پیاده نظام سبک تقسیم شدند. در اسناد مربوط به لشکر صدم، هدف اصلی این اقدام، ارتقای نظم در این یگان عنوان شده است. مشکلات جدی انضباطی و روحیه ای به اندازه ای در بین نفرات این هنگ موجود بود که بیش از صد نفر از آن ها صفوف نیروها متواری شده و عده دیگری توسط دادگاه های نظامی آلمانی تیرباران گردیدند. به همین دلیل، اواخر ماه سپتامبر بیش از ۱۸۰ تن دیگر از افسران و سربازان بد رفتار یا بیمار هنگ، به فرمان فرمانده یگان به جهت برهم نخوردن نظم، به کرواسی بازگردانده شدند که چهار تن از آن ها در ماه آوریل سال ۱۹۴۲ میلادی به تیرباران و عده دیگری به زندان محکوم گردیدند. در گزارشی که در ماه سپتامبر توسط سرهنگ مارکولی به زاگرب مخابره شد بی نظمی، اغتشاش و آشفتگی حاکم بر هنگ دانسته شده است. او در این گزارش داوطلبان را در
حال دزدی، غارت، گروگان گیری، تجاوز، رها کردن سلاح و ترک اردو معرفی می کند. البته در گزارش دیگری در همین ماه که توسط سرهنگ سابلیاک ارائه شده، کل لشکر صدم به دسته ای راهزن تشبیه گردیده که از هر کجا می گذرند آثار اعمال مجرمانه از جمله تجاوز و غارت گری از خود بر جای می گذارند. بنابر ادعای برخی منابع، این هنگ به اندازه ای مورد بی توجهی افسران آلمانی بود که حتی در یک مورد با اسرای روس اشتباه گرفته شد. با باز پس گرفته شده روستوف توسط ارتش سرخ، لشکر صدم عازم مواضع درگیری در مناطق جنوبی شد. در همین هنگام درجه حرارت هوا به کمتر از منفی ۱۵ درجه سانتیگراد کاهش پیدا کرد؛ درحالیکه هنگ تقویت شده ۳۶۹ پیاده نظام هیچ البسه زمستانی همراه خود نداشت. در برخی مواقع سربازان هنگ از لباس های به غنیمت گرفته شده از دشمن برای گرم کردن خود استفاده می کردند. سرمای هوا و عدم رعایت مناسب بهداشت باعث شیوع بیماری هایی نظیر اسهال خونی و زردی که از آن ها با عنوان بیماری روسی یاد می شد، بین افراد هنگ گردید. در این موقعیت، یگان های هنگ که همچنان بین هنگ های دیگر تقسیم شده بودند، با حفر سنگر موضع تدافعی گرفتند. میانه ماه ژانویه سال ۱۹۴۲، لشکر صدم
به شرق اوکراین منتقل شد تا جلوی پیشروی سواره نظام شوروی را که توانسته بود خط تدافعی را بشکند، سد نماید. با وجود نبردهای سنگین، این لشکر موفق شد در طول رود سامارا مقاومت شدیدی نشان دهد و در طول زمستان موضع خود را حفظ کند. پس از این نبردها که اولین برخورد جدی هنگ تقویت شده ۳۶۹ پیاده نظام با دشمن بود، نظر آلمانی ها در ارتباط با آن تا حدودی تغییر کرده و تصویر همراه با بی نظمی، رفتار ناهنجار و غیر ماهرانه آن با عبارات تحسین آمیز دربارهٔ شجاعت استثنایی اعضای هنگ جایگزین گردید. در طی این نبردها نیروهای این هنگ موفق شدند به شکل شگفت انگیزی هزاران سرباز ارتش سرخ را به اسارت بگیرند. تعداد اسرا به اندازه ای زیاد بود که عده ای از آن ها آزاد شدند. سربازان روسی و اوکراینی ارتش سرخ ترجیح می دادند به اسارت کروات ها که همانند آن ها اسلاو بودند، در بیایند تا این که اسیر آلمانی ها شوند. سرهنگ دوم مارکو مسیچ، فرمانده گردان توپخانه این هنگ به سبب عملکرد مناسب و مؤثر که در برخی مواقع سبب جلوگیری از انهدام و تحمل تلفات سنگین در یگان ها شده بود، نشان صلیب آهنین را دریافت نمود. از ماه مه سال ۱۹۴۲، یگان های هنگ به فرماندهی سرهنگ مارکو
لی مجدداً به یکدیگر ملحق گردیدند و با لشکر صدم پیاده نظام سبک در مرحله نهایی نبرد دوم خارکوف حضور پیدا کردند. در جریان این عملیات این هنگ که در قالب لشکر خود در حال پشتیبانی از پیشروی ارتش یکم زرهی در طول رودخانه دن بود و قصد داشت از این رودخانه عبور کند، با مواجهه با مقاوت شدید دشمن، متحمل تلفات سنگین شد. سرهنگ مارکولی و هفت تن دیگر از افسران این هنگ پس از این نبرد نشان درجه یک صلیب آهنین را دریافت کردند. پس از مدت کوتاه فرماندهی سرهنگ دوم ایوان بابیچ بین ماه های آوریل و ژوئن، ۷ ژوئیه (۲۲ سپتامبر) سال ۱۹۴۲، سرهنگ ویکتور پاویچیچ به فرماندهی این هنگ رسید. روز ۲۶ اوت، هنگ تقویت شده ۳۶۹ پیاده نظام با دریافت نخستین گروه نیروی کمکی از گردان آموزشی استوکرائو، مدتی را خارج از خط مقدم برای آموزش و استراحت به سربرد. روز ۲۴ سپتامبر آنته پاولیچ شخصاً از نیروهای هنگ دیدار به عمل آورد. استالینگراد. از ۲۶ سپتامبر، لشکر صدم پیاده نظام سبک که به «لشکر صدم یَگِر» تغییر نام داده بود، به همراه هنگ تقویت شده ۳۶۹ پیاده نظام در قالب سپاه ۵۱ از ارتش ششم وارد عملیات ورماخت برای تصرف شهر استالینگراد شد. شهر پیش از ورود این هنگ از پیش
به تلی از خرابه بدل شده بود. این هنگ به جهت نشان دادن عملکرد و فداکاری استثنایی در چند نبرد گذشته، تنها یگان غیر آلمانی بود که در جانب نیروهای محور وارد شهر استالینگراد گردید که خود نشان افتخاری برای آن به حساب می آمد. به همین جهت عده ای سخن از تغییر نام لشکر صدم یگر به لشکر صدم آلمانی-کرواتی یگر به میان آوردند. در مدت حضور این هنگ در نبرد بر سر استالینگراد، آمار تلفات آن به وجهی افزایش پیدا کرد که طبق گزارش ۲۱ اکتبر تنها ۱۴۰۳ نفر برای آن باقی مانده بود. از این پس هیچ نیروی کمکی جدیدی به جز تعداد اندکی افسران ستادی برای هنگ ارسال نشد و تنها افراد مجروح و بیمار بهبود یافته آن به خط مقدم بازگشتند. از مجموع ۱۴۷ افسری که پیش از فصل پاییز در هنگ حضور داشتند، ۲۲ تن کشته و ۳۸ تن مجروح شده و ۶۶ نفر دیگز از آن ها به کرواسی بازگشته بودند. در نتیجه تنها ۲۰ افسر در استالینگراد باقی مانده بودند که البته یک نفر از آن ها نیز مفقود الاثر به حساب می آمد. نبرد استالینگراد. لشکر صدم یگر به همراه هنگ تقویت شده ۳۶۹ پیاده نظام در جریان نبرد استالینگراد در درگیری های سنگین بر سر کارخانه فولاد موسوم به «اکتبر سرخ» در نواحی شمالی شه
ر و حوالی خط آهن مشارکت داشتند. نیروهای این هنگ نهایتاً ۱۷ اکتبر به ورودی این کارخانه رسیدند. پنج روز بعد، در برنامه ریزی عملیاتی مقرر شد هنگ تقویت شده ۳۶۹ پیاده نظام با در اختیار داشتن ۹۸۳ نیروی رزمی (بدون احتساب نیروهای توپخانه و تدارکات) در جناح راست در کنار لشکر چهاردهم زرهی و هنگ ۲۲۷ یگر مستقر شود. در جریان تلاش برای سلطه بر کارخانه، این هنگ ذیل لشکر هفتاد و نهم پیاده نظام قرار گرفته بود و نقشی کلیدی در تصرف ساختمان های شماره ۱ تا ۳ ایفا نمود. روز ۳ نوامبر از این هنگ (بجز یگان توپخانه) یک گردان پیاده نظام با ۹۸ نفر و ده مسلسل سبک، یک گروهان تیربار سنگین با ۷۳ نفر و یک مسلسل سنگین و یک گروهان ضد تانک با ۲۰ نفر و ۶ توپ باقیمانده بود. از مجموع این ۱۹۱ تن تنها ۴ نفر افسر بودند. روز بعد عده کمی نیروی جایگزین از گردان آموزشی استوکرائو دریافت شد. روز ۶ نوامبر افراد باقیمانده این هنگ تحت امر هنگ ۲۱۲ پیاده نظام آلمان قرار گرفتند. تا ماه نوامبر، نبرد در این منطقه به بن بست با پیشرفت حداقلی رسیده بود. با تحمل تلفات سنگین، تا پایان این ماه تنها پنج افسر و ۱۱۰ سرباز در این هنگ باقی مانده بود. در نبرد ساختمان به ساختم
ان سربازان مهاجم تنها می توانستند روزی ۱۰ تا ۱۰۰ متر پیشروی کنند. در یک مورد استثنایی نیروهای هنگ موفق شدند بدون صبر کردن برای رسیدن حمایت زرهی، یک ساختمان تی (T) شکل را با کشتن تمامی مدافعان و بدون تحمل حتی یک تن تلفات، تصرف و تحویل قوای هنگ ۵۴ پیاده نظام آلمان دهند. البته مدت کوتاهی بعد، این ساختمان با وارد آوردن تلفات سنگین به نیروهای آلمانی مجدداً به سلطه نیروهای ارتش سرخ که از راه های زیرزمینی وارد ساختمان شده بودند، درآمد. این ساختمان چند روز بعد این بار با تلفات سنگین توسط آلمانی ها دوباره تصرف شد. این نبردها به اندازه ای برای هنگ تقویت شده ۳۶۹ پیاده نظام شدید و خسارت بار بود، که تا ماه دسامبر همان سال تنها یک سوم از توان رزمی آن نسب به میزان اولیه آن در آغاز نبرد استالینگراد باقی مانده بود. بیشتر تلفات ناشی از آتش مسلسل های طرف مقابل بود. با وجود شرایط بسیار سخت، فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان وضعیت این هنگ را مناسب توصیف کرد و حتی در برخی موارد یگان هایی مشتکل از سربازان آلمانی تحت امر این هنگ قرار گرفت. چندین تن از اعضای هنگ به جهت نشان دادن شجاعت، مهارت و اَعمال قهرمانانه در نبرد، به دریافت نشان ه
ای افتخار مختلف آلمانی و کروات نائل آمدند. پس از به محاصره درآمدن نیروهای آلمانی در اطراف استالینگراد و عدم امکان عقب نشینی و دریافت تدارکات لازم، روز ۱۴ ژانویه سال ۱۹۴۳ فقط ۹۰ تن از اعضای هنگ در حالت رزم در محل کارخانه فولاد در خط مقدم حضور داشتند. سرمای شدید منفی ۳۰ درجه سانتی گراد، کمبود سوخت، غذا، دارو و مهمات و فرسودگی نیروها در پی نبرد مداوم شبانه روزی، وضعیت اسفناکی برای افراد باقی مانده ایجاد کرده بود. به فرمان سرهنگ پاویچیچ اسب های باقی مانده هنگ جهت تأمین خوراک نیروها سلاخی شده و تنها بین افرادی که در خط مقدم حضور داشتند، پخش می شد. وعده غذایی شامل ۱۲۰ گرم گوشت اسب و هر مقدار نانی که یافت می شد، بود. از وعده های غذایی ارائه شده در هر سه روز، تنها یک وعده از آن دارای میزان نسبتاً کافی کالری بود که آن هم تنها با نیمی از غذای نفرات خارج از خط مقدم برابری داشت. عده ای از افراد که تحمل شرایط سخت نبرد را نداشتند و درون سوله ها، خانه ها و انبارهای متروک پنهان شده بودند، از دریافت این مواد غذایی محروم ماندند. مهمات به قدری کمیاب شده بود که در نبرد نزدیک شهری برای صرفه جویی در مقادیر باقی مانده از آن، از سر
نیزه در مقابل نفرات دشمن استفاده می شد. با بروز اختلاف نظر بین پاویچیچ، فرمانده هنگ و آلمانی ها، او از مقام خود عزل و ۱۵ ژانویه با هواپیما به خارج از محاصره فرستاده شد. پاویچیچ پیش از ترک استالینگراد، سرهنگ مسیچ را به عنوان جانشین خود به سرلشکر ورنر زانه، فرمانده هنگ صدم یگر توصیه کرده بود که به آن جامه عمل پوشانده شد. در روزهای پایانی، ۷۰۰ تن از نیروی های بی تجربه توپخانه و تدارکات نیز با آموزش پراکنده و اندک در نقش پیاده نظام در مواضع تدافعی به کار گرفته شده بودند. آخرین گزارش رسمی از استالینگراد در ۲۱ ژانویه سال ۱۹۴۳، شمار نیروهای پیاده نظام را ۴۴۳ تن و نیروهای توپخانه را ۴۴۴ تن برای این هنگ ذکر کرده است. برخی افراد به جهت امتناع از زنده به اسارت درآمدن توسط روس ها، به نبرد متهورانه ادامه داده و به شکل «قهرمانانه ای» کشته شدند. پیش از تسلیم ارتش ششم آلمان، نزدیک به هزار سرباز مجروح کروات و اسناد و گزارش های مکتوب هنگ به کمک هواپیما از منطقه تحت محاصره خارج گردیدند. احتمالاً آخرین نشست و برخاست یک هواپیمای آلمانی در استالینگراد هواپیمایی بود که در باند فرودگاه دانشکده هوانوردی که هنگ تقویت شده ۳۶۹ پیاده نظا
م در نزدیکی آن قرار داشت یا تحت کنترل آن بود، در وضعیت وخیم جوی و زیر آتش نیروهای دشمن که به نزدیکی محل رسیده بودند، فرود آمد و به همراه ۲۰ مجروح کروات از استالینگراد خارج شد. با یخ بستن رودخانه ولگا و فراهم آمدن فضای بیشتر برای نیروهای ارتش سرخ جهت تهاجم به نفرات باقی مانده در محاصره، نهایتاً دوم ماه فوریه سال ۱۹۴۳ میلادی قریب به ۹۰۰ تن از نفرات باقی مانده هنگ از جمله تنها ۱۰۰ نیروی زرمی که بیشتر آن ها مجروح، سرمازده یا بیمار بودند، در کنار سرهنگ مسیچ در دانشکده هوانوردی شهر استالینگراد به اسارت نیروهای ارتش سرخ درآمدند. گفته می شود پیش از تسلیم شدن، با محاکمه در دادگاه صحرایی نظامی، تعدادی از نفرات هنگ به اتهام نافرمانی و بزدلی اعدام شدند. در مجموع ۵۴۰ تن از سربازان این هنگ در سه ماهه آخر (۱۷۵ تن در دو هفته آخر) در نبرد استالینگراد کشته شدند. افراد به اسارت درآمده با پای پیاده و در سرمای استخوان سوز زمستانی، ابتدا به بکتوفکا سپس به مسکو و نهایتاً به اردوگاه های کار اجباری در سیبری منتقل گردیدند که قریب به نیمی از آن ها در راه بر اثر سرمازدگی، گرسنگی یا بیماری جان باختند. قریب به هزار سربازی که از این هنگ زن
ده از جبهه شرقی بازگشتند، مدال افتخار دریافت کرده و هسته لشکر سیصد و شصت ونهم پیاده نظام کرواسی را تشکیل دادند. بسیاری از سربازان به اسارت درآمده از جمله سرهنگ مسیچ، اواخر جنگ در قالب یگان هایی که توسط ارتش سرخ تشکیل داده شده بود به جنگ با آلمانی ها و دولت به وجود آمده به کمک آن ها در کرواسی پرداختند. دلیل این امر را شاید بتوان در وضعیت بسیار بد اردوگاه اسرا در شوروی یافت چرا که احتمال مرگ در این اسارت بسیار بیشتر از هنگام جنگ با متحدان سابق بود. به هر حال عده زیادی از همین افراد نیز بعدها در جنگ با آلمانی ها کشته شدند. عده ای نیز با استفاده فرصت نزدیکی به کرواسی، ارتش سرخ را ترک کرده مجدداً به نیروهای کروات متحد آلمان پیوستند. پس از جنگ. پس از پایان جنگ جهانی دوم، تعداد کمی از داوطلبان کروات که زنده مانده بودند، آینده سختی را تجربه کردند. این افراد علاوه برداشتن سابقه همکاری با نازی ها در کارنامه خود، از طرف دولت یوگسلاوی متهم به عضویت در ان کاوه ده و جاسوسی برای آن بودند.
سری فینال های قهرمانی جهان ان بی ای ۱۹۵۳ دور قهرمانی اتحادیهٔ ملی بسکتبال (NBA) در فصل ۵۳–۱۹۵۲ می باشد. مینیاپولیس لیکرز به عنوان قهرمان منطقهٔ غرب در یک سری بهترین از هفت برابر نیویورک نیکس به عنوان قهرمان منطقهٔ شرق قرار گرفت. لیکرز با برد چهار بازی، در برابر یک برد رقیب، توانست پنجمین قهرمانی خود را در طی شش سال، از سال ۱۹۴۸، آخرین فصل حضور باشگاه در لیگ ملی بسکتبال، به دست بیاورد. این پنج بازی در هفت روز انجام شد، از شنبه و یکشنبه، ۴ و ۵ آوریل، در مینیاپولیس بازی ها آغاز شد و در جمعهٔ همان هفته به پایان رسید. در این بین، دو بازی وسط هفته در شهر نیویورک به میزبانی نیکس برگزار شد. در مجموع مسابقات پس از فصل ۲۵ روز طول کشید که در آن مینیاپولیس ۱۲ بازی انجام داد، نیویورک نیز ۱۱ بازی انجام داد. خلاصه سری. "لیکرز برندهٔ سری ۴–۱"
ناغ دالی () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده است.
ناغ دالی (به لاتین: Nağdalı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان آب شوران واقع شده است.
کارل فریهر فون درایس (به آلمانی: Karl Freiherr von Drais؛ نام کامل: کارل فریدریش کریستین لودویگ فرایهرر درایس فون زائربرون به آلمانی: Karl Friedrich Christian Ludwig Freiherr Drais von Sauerbronn؛ زاده ۲۹ آوریل ۱۷۸۵ در کارلسروهه - درگذشته ۱۰ دسامبر ۱۸۵۱ در کارلسروهه) یک مقام جنگلبان نجیب اهل آلمان و مخترع مهمی در دوره بیدرمایر بود. دوچرخه. درایس یک مخترع پرکار بود او یک نوع دوچرخه اولیه را اختراع کرد که «لاف ماشین» یا «ماشین دویدن» (به آلمانی: Laufmaschine) نامیده می شدو بعدها «دوچرخه پایی» (velocipede؛ به انگلیسی: "draisine"؛ به فرانسوی: "draisienne") نیز نامیده شد، همچنین به اسب سرگرمی یا اسب شیک نیز معروف گشت. این وسیله تماماً از چوب بود و پدال نداشت. هر کس که می خواست سوار شود باید پایش را روی زمین فشار می داد تا این وسیله به جلو حرکت کند. این محبوب ترین و مشهورترین اختراع درایس بود. این اختراع در اصل شامل دو چرخ بود که برای دوچرخه و موتور سیکلت اساسی است و آغاز حمل و نقل شخصی مکانیزه و شکل اولیه دوچرخهٔ بدون رکاب به شمار می رود. اولین گزارش سواری درایس با این وسیله در مانهایم در ۱۲ ژوئن ۱۸۱۷ به ثبت رسید؛
فاصله این سواری حدود رفت و برگشت بود که کمی بیشتر از یک ساعت طول کشید. این دوچرخه اولین بار در ششم آوریل سال ۱۸۱۸ در پاریس به نمایش گذاشته شد. این اختراع می توانست به عنوان تحولی بزرگ برای حمل و نقل بدون اسب شناخته شود. اما پس مدتی مشخص شد که جاده ها توسط کالسکه ها آنقدر شکننده شده اند که تعادل طولانی مدت روی دستگاه به سختی انجام می شود، بنابراین سواران بر این دستگاه به پیاده روها می روند و تا به سرعت حرکت کنند و عابران پیاده را به خطر می اندازند. در نتیجه، مقامات آلمان، انگلیس، ایالات متحده و حتی کلکته استفاده از آن را ممنوع کردند، که به این روند برای دهه ها پایان داد. ماشین تحریر و دیگر اختراعات. درایس همچنین اولین ماشین تحریر را با صفحه کلید اختراع کرد (۱۸۲۱). وی بعدها دستگاه «استنوگراف» یا ماشین تندنویس اولیه را ساخت که از ۱۶ حرف استفاده می کرد (۱۸۲۷). همچنین دستگاهی برای ضبط موسیقی پیانو بر روی کاغذ (۱۸۱۲)، اولین چرخ گوشت، یک اجاق گاز برای صرفه جویی در چوب و اولین صندوق یونجه را ساخت. وی همچنین دو وسیله نقلیه چهار چرخ مبتنی به نیروی انسانی (۱۸۱۴/۱۸۱۳) اختراع کرد که پس از شکست ناپلئون در وین به کنگره دوم
ین خودرو را از چوب تراشید. در سال ۱۸۴۲، او یک وسیله نقلیه راه آهن مبتنی به نیروی انسانی با پای پیاده تولید کرد که نام آن " خطرو " گذاشت که حتی امروزه نیز برای حرکت محدود بر روی راه آهن استفاده می شود. منافع. درایس نتوانست از نظر سودآوری اختراعات خود را به بازار عرضه کند زیرا او هنوز کارمند دولت بادن بود، هرچند بدون ارائه خدمات فعال، حقوقی دریافت نمی کرد. در نتیجه، دوک بزرگ کارل در ۱۲ ژانویه ۱۸۱۸، به درایس یک امتیاز بزرگ دلو ("Großherzogliches Privileg") برای محافظت از اختراعاتش به مدت ۱۰ سال در بادن اعطا کرد. دوک بزرگ کارل همچنین درایس را به عنوان استاد مکانیک منصوب کرد. این صرفاً یک عنوان افتخاری بود و مربوط به هیچ دانشگاه یا مؤسسه دیگری نبود. درایس از خدمات کشوری بازنشسته شد و به دلیل انتصاب خود به سمت استاد علوم مکانیک به او مستمری تعلق گرفت.
هتم لر (به لاتین: Hətəmlər) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان تووز واقع شده است. هتم لر ۱۴۳ نفر جمعیت دارد.
هتم لر () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده است.
ناغ دالی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
هتم لر ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
بی ایم لی (به لاتین: Bəyimli) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان زرداب واقع شده است. بی ایم لی ۸۳۰ نفر جمعیت دارد.
بی ایم لی (به لاتین: Bəyimli) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان آق سو واقع شده است. بی ایم لی ۳۳۱ نفر جمعیت دارد.
بی ایم ساروف (به لاتین: Bəyimsarov) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان ترتر واقع شده است. بی ایم ساروف ۲۵۹۱ نفر جمعیت دارد.
بی ایم لی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
چیپی توتک در اساطیر آزتک خدای رستاخیز (مرگ و تولد دوباره) بود. چیپی توتک همچنین به عنوان خدای کشاورزی، پوشش گیاهی، زرگری و نقره کاری هم محسوب می گردید. چیپی توتک با اسامی دیگری نیز شناخته می گردید که برجسته ترین آنها عبارت هستند از "تلالوکا"، "تِلالاکی تِزکاتیپوکا" و "یولاهون" این ایزد به صورت خدایی طلایی نقش می گردید و اعتقاد آزتک ها بر این بود که او واسطهٔ ابداع جنگ و جنگاوری بوده است. کلاهی با انتهای تیز و قیف گونه و عصای جغجغه ای از جمله نشان ها و حمایل وی محسوب می گردید. چیپی توتک همچنین پرستشگاه بزرگی در معبد مایور به نام یوپیکو داشت و در پی تسخیر آمریکای جنوبی و متعاقب آن، استعمارگری اسپانیا در قاره آمریکا به طور گسترده ای مورد پرستش قرار می گرفت. طالع بد او به عقیدهٔ آزتک ها با جوش، التهاب و بیماری های چشمی همراه بود و اعتقاد بر این بود که در طالع بد، چیپی توتک می تواند متضمن بروز آفت بسیار باشد. وی ارتباط بسیاری با بیماری هایی همچون آبله، تاول و سایر عوارض بصری داشت و اگر کسی از چنین عوارضی در رنج بود، به او پیشنهاد می دادند که برای این ایزد قربانی بدهد. در اساطیر آزتک همچنین از چیپی توتک به عنوان ای
زد زرگری و نقره کاری تجلیل می گردید و آزتک ها سارقان طلا و نقره را برای عبرت سایرین، ابتدا در شهر می گرداندند و سپس برای او قربانی می کردند.
دام بلاغ () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده است.
بزگونی () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده است.
حسین علی لار ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
ساریجالی () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان آسکران واقع شده است. ساریجالی ۱۸۴۸ نفر جمعیت دارد.
ایوان سُلُمُنیس دزه بریتاشویلی (; – ) یکی از فیزیولوژیست های بزرگ اهل گرجستان و شوروی و از بنیان گذاران علم بیو رفتارشناسی بود. او بنیان گذار و مدیر یک دانشگاه فیزیولوژی در گرجستان، آکادمیسین آکادمی علوم شوروی، عضو مؤسس آکادمی علوم پزشکی شوروی و علوم پزشکی گرجستان شوروی بود. بریتاشویلی در سال ۱۹۶۴ جایزه قهرمان حزب کارگر سوسیالیست را دریافت کرد. او برای بیش از نیم قرن فعالیتش یک رهبر در بین نوروفیزیولوژیست های کشورهای اروپای شرقی و مرکزی و شوروی سابق به حساب آمد. او در مطالعه عملکردهای بالاتر مغز، سعی کرد فیزیولوژی و روان شناسی را به هم ارتباط دهد. او بسیار تلاش کرد تا این دو را به هم نزدیک کند. او و آنری گستو بنیان گذاران سازمان بین المللی تحقیقات مغز (IBRO) بودند. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار و نشان لنین شده است.
ساریجالی (به لاتین: Sarıcalı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان آغجه آباد واقع شده است. ساریجالی ۱۵۴۰ نفر جمعیت دارد.
ساریجالی ( یا ساریجال لی Sarıcallı) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان هادروت واقع شده است.
داش باشی (به لاتین: Daşbaşı، به ارمنی: Քարագլուխ) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان آق دام واقع شده است.
داش باشی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
رودخانه هاکاری (به ) یک رود و یکی از ریزابه های سمت چپ رود ارس در جمهوری آذربایجان است. این رودخانه درازا دارد و از شهرستان قبادلی و شهرستان زنگلان گذر می کند. چندین روستای پرجمعیت از جمله واردانانتس در کناره این رود جای دارند. اختلاف ارتفاع بین سرآب و دهانه رود است. از آب این رودخانه برای آبیاری و آشامیدن استفاده می شود. ماهی هایی مانند قزل آلا و سیسکوی قطبی در این رودخانه تخم ریزی می کنند.
ان بی ای ۲کی۲۰ یک بازی ویدئویی شبیه سازی بسکتبال است که توسط ویژوال کانسپتس ساخته شده است و توسط ۲کی گیمز براساس اتحادیه ملی بسکتبال (ان بی ای) منتشر شده است. این بازی بیست و یکمین بازی در مجموعه ان بی ای ۲کی است. تصویر انتونی دیویس بازیکن تیم لس آنجلس لیکرز برروی جلد نسخهٔ عادی بازی است، در حالیکه تصویر دوین وید برروی جلد نسخهٔ افسانه ای قرار گرفته است. ان بی ای ۲کی۲۰ در تاریخ ۶ سپتامبر ۲۰۱۹ برای مایکروسافت ویندوز، نینتندو سوئیچ، پلی استیشن ۴ و ایکس باکس وان و در تاریخ ۱۸ نوامبر ۲۰۱۹ برای استادیا منتشر شد.
قارقولو () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده است.
گویش ساروی یا طبری ساروی گویشی از زبان مازندرانی که در دو شهرستان ساری و شهرستان میاندورود گویش می شود. گویش ساروی جز گویش های مازندرانی شرقی محسوب می شود و به گویش قائمشهری نزدیکی بسیاری دارد. گویش ساروی یکی از گونه های معیار زبان مازندرانی محسوب می شود که اکثر اهالی مازندران علاوه بر گویش مازندرانی خود توانایی تکلم به گویش ساروی را نیز دارند. حبیب برجیان گویش ساروی، قائمشهری و بهشهری را جز گویش های شرقی مازندرانی می داند و شناسه های فعلی آن را با گویش های مرکزی همچون آملی و بابلی متفاوت می داند. ولادیمیر ایوانف گویش ساروی را یکی از گویش های زبان مازندرانی می داند. محدوده جغرافیایی. گویش ساروی در شهرستان [[شهرستان ساری|ساری] و [[شهرستان میاندورود|میاندورود]] شامل چهاردانگه از [[کیاسر]] تا کوهستان های دودانگه، جلگه های مابین میان دورود و جلگه های مناطق غربی تجن رود تا جویبار صحبت می شود. منبع شناسی. در زمان [[محمد شاه قاجار]] به فرمان والی طبرستان، [[اردشیر میرزا]]، کتابی در سبک "[[نصاب الصبیان]]" برای زبان مازندرانی سرود شد که "[[نصاب طبری]]" نام دارد و در آن بیش از ۸۰۰ واژه به این زبان آمده است. سرایندهٔ ای
ن منظومه [[امیر تیمور قاجار]] نام دارد که اهل ساری بود؛ فلذا این کتاب برای پژوهشگران گویش ساروی حائز اهمیت است. به سبب وجود وزن در شعر، تا حدی تلفظ کلمات در این اثر مشخص است. [[گیتی شکری]] کتابی با چهار فصل و یک مقدمه به نام "گویش ساری (مازندرانی)" منتشر کرد که آواشناسی، صرف و نحو و واژگان گویش ساروی در آن بررسی شده است. پس از او، حسین قاسمی، مراد باقرزاده کاسمانی و محسن جعفرزاده کرچنگی در مقاله «تأثیر تلفظی زبان فارسی بر زبان مازندرانی &lt;گونه ساروی&gt;» (۱۳۹۹) سعی کردند تأثیرات آوایی زبان فارسی بر واژه های گویش ساروی را نشان دهند. جواد لطفی نوذری در «گویش ساروی» (۱۳۹۶) اطلاعات زبانی ـ فرهنگی فراوانی از زبان رایج در ساری ارائه کرده است. مهین ناز میردهقان و شیرین مهمانچیان ساروی در مقاله «آرایش واژگانی در جملات خبری گویش آتنی (ساروی) در چهارچوب نظری بهینگی» (۱۳۹۰) به چگونگی آرایش واژگانی در این گویش پرداخته اند. در "[[واژه نامه بزرگ تبری|واژه نامه بزرگ تبری]]" (۱۳۷۷) به سرپرستی [[جهانگیر نصری اشرفی]] و [[حسین صمدی]] نیز واژه های فراوانی از گویش ساروی گرد آمده است. ویژگی های آوایی. گویش ساروی دارای ۲۲ [[همخوا
ن]] و یک [[نیم واکه]] است. واک دارها در این گویش در آغاز گفتار و پس از سکونی اندک، واک رفته می شوند. (مانند dumbe به معنی «می دانم») سایشی های بی واک پس از واکه، تمام یا بخشی از کشش واکهٔ پیشین را در خود جذب می کنند، به گونه ای که واکهْ بدون کشش، و سایشی ها با کشش بیان می شوند. (مانند ses به معنی «سُست») در این گویش، ۶ واکه و شماری [[واکه مرکب|واکه مرکب]] وجود دارد که نه در سطح [[واج شناسی]]، بلکه تنها در سطح [[آواشناسی]] می توان آن ها را بررسی کرد. (مانند واکه مرکب / âu/ در bâu «بگو» و / ay/ در bayten «گرفتن»). ساختمان [[هجا]] در این گویش همانند زبان فارسی است و هیچ هجایی در آن با واکه آغاز نمی شود. در گویش ساروی، گردش مصوت نیز به چشم می خورد؛ یعنی واکه موجود در ریشه فعل تغییر می کند تا فعل را از لازم به متعدی تبدیل کند. (مانند bar-da-gard-ess-em «برگشتم» ← bar-de-gârd-eni-me «برگرداندم») دستور زبان. ضمیر. در مازندرانی ضمیر سه حالت دارد: فاعلی، مفعولی و ملکی. شناسه. در [[زبان فارسی]] دو دسته شناسه داریم: [[زمان گذشته (زبان)|گذشته]] و [[زمان حال (زبان)|حال]]. اما در گویش ساروی سه دسته شناسه داریم: گذشته، حال
ساده و حال التزامی.(نمونه زیر بر اساس گویش کلیجان رستاق ساری تنظیم شده است) ۱. گذشته: ۲. حال ساده: ۳. حال التزامی: صرف فعل. در جدول زیر فعل رفتن (bašien/burden) براساس گویش ساروی در زمان های مختلف صرف می شود. در جدول زیر فعل کردن (hâkârden) براساس گویش ساروی در زمان های مختلف صرف می شود. در جدول زیر فعل کَندن (buten) براساس گویش ساروی در زمان های مختلف صرف می شود. منابع. [[رده:زبان مازندرانی]] [[رده:زبان های کاسپین]] [[رده:ساری]] [[رده:شهرستان ساری]]