Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کلیسای محلی بود که گفت:نه تنها حال هیچ دلیلی برای کنار گذاشتن نایب الملک وجود ندارد، بلکه حتی اگر هیچ بخشی از اسپانیا برای مقاومت باقی نماند، اسپانیولی های آمریکا باید آن را پس بگیرند و فرماندهی بر سر آن را از سر گیرند. آمریکا تنها زمانی باید توسط بومی ها اداره شود که دیگر اسپانیولی ای در آنجا نباشد. اگر حتی یک عضو از خونتای مرکزی سویا نیز در سواحل ما قرار داشت، باید او را به عنوان حاکم پذیرا شویم. خوآن خوزه کاستلی سخنران اصلی انقلابیون بود. وی سخنرانی خود را بر اساس دو ایدهٔ اساسی انجام داد: مشروعیت منقرض شده دولت — اظهار داشت که خونتای عالی مرکزی منحل شده و هیچ حقی برای تعیین نایب ندارد — و اصل پس دادن حاکمیت به مردم. وی پس از کشیش ریگا صحبت کرد و پاسخ داد که مردم آمریکا باید کنترل دولت خود را تا بازگشت فردیناند چهارم به سلطنت، بر عهده گیرند.هیچ کس نمی تواند کل ملت را جنایتکار بخواند، یا افرادی که دیدگاه های سیاسی خود را بیان کرده اند. اگر حق فتح به حق کشور فاتح تعلق داشته باشد، منصفانه خواهد بود که اسپانیا مقاومت در برابر فرانسه را فراموش کرده و تسلیم آن ها شود؛ با همان اصولی که انتظار می رود آمریکایی ها خ
ود را تسلیم مردم پونته ودرا کنند. دلیل و قاعده باید برای همه برابر باشد. در اینجا هیچ فتح و فاتحی وجود ندارد. در اینجا فقط اسپانیایی ها هستند. اسپانیولی های اسپانیا سرزمین خود را از دست داده اند. اسپانیولی های آمریکا در تلاش هستند تا مال خودشان را نجات دهند. بگذارید آن هایی که از اسپانیا هستند، هرطور که می توانند با خودشان کنار بیایند. نگران نباشید؛ ما اسپانیایی های آمریکا می دانیم چه می خواهیم و به کجا می رویم. بنابرین من پیشنهاد می کنم که رأی دهیم: که نایب الملک را با اقتدار جدیدی جایگزین کنیم که در صورت نجات از دست فرانسوی ها تابع دولت مادر شود و اگر اسپانیا سرانجام مقهور شد، مستقل باشد.پاسکوال روئیز هویدوبرو اظهار داشت، از آنجا که منصبی که سیسنروس را منصوب کرده منقضی شده است، سیسنروس دیگر نباید جایی در دولت داشته باشد. هویدوبرو احساس کرد که کابیلدو باید در دولت جایی داشته باشد؛ زیرا نمایندهٔ مردم است. ملچور فرناندز، خوآن لئون فراگوت و خواکین گریگرا و غیره، از رأی وی حمایت کردند. وکیل مانوئل جنارو ویلوتا، نمایندهٔ اسپانیایی، گفت که شهر بوینس آیرس حق ندارد بدون مشارکت سایر شهرهای قلمرو نایب الملک، تصمیمات ی
ک جانبه ای دربارهٔ مشروعیت نایب الملک یا شورای نیابت اتخاذ کند. وی استدلال کرد که چنین عملی اتحاد کشور را می شکند و به تعداد شهرها حاکمیت جداگانه ایجاد می کند. قصد او این بود که با تأخیر در هر اقدام احتمالی، سیسنروس را در قدرت حفظ کند. خوآن خوزه پاسو اولین نکتهٔ او را پذیرفت اما استدلال کرد که اوضاع در اروپا بحرانی است و احتمال این که نیروهای ناپلئونی بتوانند مستعمرات آمریکا را فتح کنند، لازم می دارد موضوع فوراً حل و فصل شود. وی سپس با «استدلال خواهر بزرگتر» توجیه کرد که بوینس آیرس باید ابتکار عمل را به دست گیرد و تغییرات ضروری و مناسب را اعمال کند؛ با این شرط که از شهرهای دیگر دعوت شود تا در اسرع وقت اظهار نظر کنند. ابزار بلاغی «خواهر بزرگ» قیاسی بین رابطهٔ بوینس آیرس و سایر شهرهای نایب الملک بود که با هم رابطه ای چون خواهر و برادر داشته اند. کشیش خوآن نپوموچنو سولا سپس پیشنهاد داد که کابیلدو باید فرماندهی موقت را تا زمان تشکیل یک حکومت خونتا، که متشکل از نمایندگان تمام نواحی نایب الملک باشد، دریافت کند. مانوئل آلبرتی، میگوئل د آزکوئناگا (که چند روز بعد به عضویت پریمرا خونتا در می آیند)، اسکالادا و آرگریچ (ی
ا آگوئرا) از پیشنهاد وی حمایت کردند. کورنلیو ساودرا پیشنهاد داد که کابیلدو باید فرماندهی موقت را تا زمان تشکیل یک حکومت خونتا به شیوه و شکلی که کابیلدو مناسب می داند، حفظ کند. وی گفت: «... شکی نیست که این مردم هستند که اقتدار یا فرماندهی را ایجاد می کنند.» در زمان رأی گیری، موضع کاستلی هم رأی با موضع ساودرا بود. مانوئل بلگرانو در کنار پنجره ایستاده بود تا در صورت بروز مشکل، با برافراشته شدن پارچهٔ سفید، سیگنالی دهد و افرادی که در پلازا جمع شده بودند، با دیدن آن به زور وارد کابیلدو شوند اما مشکلی پیش نیامد و این طرح اضطراری اجرا نشد. ویسنته فیدل لوپز، مورخ، فاش کرد که پدرش، ویسنته لوپز ئی پلانز، که در این مراسم حضور داشت، دید که ماریانو مورنو علی رغم اکثریت کسب شده، نزدیک به پایان کار همچنان نگران بود. مورنو به هم قطارانش گفت که کابیلدو در شرف خیانت است. چهارشنبه ۲۳ مه. بحث تمام روز طول کشید و آراء آن شب خیلی دیر شمارش شد. پس از سخنرانی ها، مردم به ادامهٔ کار نایب الملک به تنهایی یا در راس خونتا یا برکناری وی رای دادند. ایده های توضیح داده شده به تعداد کمی از پیشنهادها تقسیم شده بود که با نام طرفداران اصلی آن
ها تعیین شده بود و حضار سپس به یکی از این پیشنهادها رأی دادند. رای گیری برای مدت زیادی به طول انجامید و نتیجه آن بود که نایب الملک با اکثریت آرا برکنار شد: ۱۵۵ رأی موافق در برابر ۶۹ رأی مخالف. مانوئل خوزه ریس اظهار داشت که هیچ دلیلی برای برکناری نایب الملک نمی یابد و تعیین خونتا به ریاست سیسنروس کافی است. پیشنهاد وی نزدیک به ۳۰ رأی آورد. ۳۰ رأی دیگر از سیسنروس، بدون تغییر در سیستم سیاسی، حمایت کردند. گروه کوچکی هم به پیشنهاد مارتین خوزه د شوتکو که از سیسنروس حمایت می کرد، رأی دادند. همچنین پیشنهادهای مختلفی در مورد حذف سینسروس وجود داشت. بسیاری از آن ها نیاز به انتخاب مقامات جدید توسط کابیلدو داشتند. پاسکوال روئیز هویدوبرو پیشنهاد کرد که کابیلدو باید موقتاً حکومت کند و دولت جدیدی را تعیین کند اما در این پیشنهاد هیچ اشاره ای به حاکمیت مردمی یا ایجاد یک حکومت خونتا وجود نداشت. این پیشنهاد ۳۵ رأی دریافت کرد و پی جایگزین کردن سینسروس با هویدوبرو بود: هویدوبرو ارشدترین افسر نظامی بود و بنابراین طبق قوانین آن زمان، نامزد طبیعی برای جایگزینی نایب الملک، در صورت عدم انتصاب جدید از سوی مقامات اسپانیا به شمار می رفت. خ
وآن نپوموچنو سولا یک خونتا متشکل از نمایندگان از تمام استان های نایب الملک را پیشنهاد کرد؛ در حالی که تا آن هنگام کابیلدو باید موقتاً حکومت کند. این پیشنهاد نزدیک به ۲۰ رأی دریافت کرد. کورنلیو ساودرا که پیشنهاد یادشده وی این بود که کابیلدو باید یک خونتا را تعیین کند و تا آن زمان حکومت کند، بیشترین آرا را به خود اختصاص داد. تعدادی از پیشنهادهای دیگر هر کدام فقط چند رأی کسب کردند. سپیده دم ۲۳ مه، کابیلدو به مردم اطلاع داد که نایب الملک به مأموریت خود پایان داده. بالاترین مقام به طور موقت، کابیلدو است تا زمان تعیین یک خونتای حاکم فرا برسد. اطلاعیه هایی در نقاط مختلف شهر منتشر شد که خبر از ایجاد قریب الوقوع حکومت خونتا و احضار نمایندگان از استان ها می داد. در این اطلاعیه ها همچنین از مردم خواسته شده بود از اقدامات مغایر با سیاست های عمومی خودداری کنند. پنجشنبه ۲۴ مه. کابیلدو تصویبات اجلاس کابیلدوی علنی را آنگونه که خود ترجیح می داد، تفسیر کرد. تا زمانی که خونتای جدید با ورود نمایندگان سایر شهرها تشکیل داده نشده بود، لیوا ترتیبی داد که نایب الملک پیشین، سیسنروس، به عنوان رئیس خونتا و فرماندهٔ کل نیروهای مسلح منصوب
شود. تفسیرهای بسیاری از انگیزه های احتمالی وی در دور شدن از تصمیم کابیلدوی علنی وجود دارد. چهار عضو دیگر هم به خونتا منصوب شدند: از کریولوها، کورنلیو ساودرا و خوآن خوزه کاستلی و از پنینسولارها، خوآن نپوموسنو سولا و خوزه سانتوس اینچائورگی. لیوا برای سامان بخشی به اقدامات خونتا، یک قانون اساسی نوشت. این قوانین تصریح می کرد: خونتا نمی تواند از قدرت قضایی استفاده کند؛ زیرا این امتیاز مختص دادسرای سلطنتی بوینس آیرس بود. سیسنروس نمی توانست بدون حمایت سایر اعضای خونتا عمل کند. کابیلدو می توانست هر کسی را که از وظیفهٔ خود غفلت می کرد، اخراج کند. رضایت کابیلدو برای ایجاد مالیات جدید الزامی بود. خونتا برای تمام کسانی که نظرات خود را در کابیلدوی علنی اظهار کرده بودند، عفو عمومی صادر می کرد؛ و این که خونتا شهرهای دیگر را به اعزام نمایندگان شان دعوت می نمود. فرماندهان نیروهای مسلح، از جمله ساودرا و پدرو آندرس گارسیا، با این قوانین اساسی موافقت کردند. ظهر آن روز خونتا سوگند یاد کرد تا مقام خود را تحویل گیرد. این تحولات انقلابیون را شوکه کرد. آن ها از انجام اقدامات بعدی مطمئن نبودند. آن ها ترس از مجازات شدن، مانند انقلابیو
ن چوکیساکا و لاپاز را داشتند. مورنو روابط خود با دیگران را قطع کرد و خود را در خانه محبوس کرد. جلسه ای در خانهٔ رودریگز پنیا شکل گرفت. آن ها احساس کردند که کابیلدو بدون همراهی ساودرا با آنان، نقشه شان را دنبال نخواهد کرد و کاستلی باید از عضویت خونتا کناره گیری کند. تاگل نظر دیگری داشت: او فکر کرد ساودرا ممکن است از روی ضعف یا ساده لوحی چنین قانونی را پذیرفته باشد و کاستلی برای مقابله با نفوذ دیگران بر او باید در خونتا بماند. در همین حال، گروهی به رهبری دومینگو فرنچ و آنتونیو بروتی میدان شهر را شلوغ کردند. تثبیت جایگاه سیسنروس در قدرت، اگرچه در مقامی غیر از نایب الملک بود، توهین به اراده کابیلدوی علنی قلمداد می شد. سرهنگ مارتین رودریگز هشدار داد که اگر ارتش بخواهد از دولتی که سیسنروس را ابقا کرده، پشتیبانی کند، به زودی مجبور خواهند شد به روی مردم آتش بگشایند و آن ها دست به شورش می زنند. وی گفت که «همه بدون استثنا» خواستار برکناری سیسنروس شدند. در آن شب، کاستلی و ساودرا استعفای خود را از خونتای تازه تأسیس به سیسنروس اطلاع دادند. آن ها توضیح دادند که جمعیت در آستانهٔ انقلاب خشونت آمیز است و اگر سیسنروس نیز استعف
ا ندهد، با زور او را برکنار خواهند کرد. آن ها هشدار دادند که قدرت متوقف کردن این کار را ندارند: نه کاستلی توان متوقف کردن دوستانش و نه ساودرا توان جلوگیری از شورش هنگ میهن پرستان را می داشتند. سیسنروس می خواست تا روز بعد منتظر بماند اما آن ها گفتند که دیگر فرصتی برای تأخیر بیشتر نیست؛ بنابراین، او سرانجام موافقت کرد که استعفا دهد. وی نامهٔ استعفا را برای بررسی در روز بعد به کابیلدو ارسال کرد. وقتی ساودرا استعفا داد و خواستار امضای مانیفیستی در مورد خواست مردم شد. مورنو از هرگونه درگیر شدن بیشتر امتناع ورزید اما کاستلی و پنیا اعتماد داشتند که اگر اتفاقات مطابق انتظارشان رخ دهد، وی سرانجام به آن ها خواهد پیوست. جمعه ۲۵ مه. صبح ۲۵ ماه مه، علی رغم آب و هوای بد، جمعیتی در میدان د لا ویکتوریا جمع شدند و شبه نظامیان به رهبری دومینگو فرنچ و آنتونیو بروتی هم حضور یافتند. آن ها خواستار فراخوان خونتای منتخب روز گذشته، استعفای نهایی سیسنروس و تعیین حکومتی جدید بودند که شامل او نباشد. بارتولومه میتره، مورخ، می گوید که فرنچ و بروتی روبان های آبی و سفید، شبیه به نشان ملی امروزی آرژانتین را در میان حاضران توزیع کردند. مورخان
بعدی در این مورد شک دارند اما این احتمال را داده اند که انقلابیون از علائم مشخصی برای شناسایی استفاده کرده باشند. شایعه شده بود که ممکن است کابیلدو استعفای سیسنروس را رد کند. به دلیل تأخیر در صدور مصوبهٔ رسمی، جمعیت غلغله کرد و با صدای بلند فریاد می زدند: «مردم می خواهند بدانند چه خبر است!». کابیلدو ساعت ۹ صبح دیدار کرد و استعفای سیسنروس را نپذیرفت. آن ها فکر کردند که جمعیت حق قانونی ندارند که روی چیزی که کابیلدو قبلاً تصمیم گرفته و اجرا کرده، تأثیر بگذارند. آن ها فکر کردند که چنان که خونتا فرماندهی افراد مسلح را داراست، بایستی تظاهرات را با زور سرکوب کند. همچنین افراد حاضر را مسئول هرگونه تغییر در مصوبهٔ روز قبل دانست. آن ها برای اجرای این دستورها، فرماندهان ارشد را احضار کردند اما ایشان تصمیم کابیلدو را اطاعت نکردند. بسیاری از آن ها، از جمله ساودرا، در مجلس حاضر نشدند. کسانی که این کار را انجام دادند، گفتند که نمی توانند از دستور دولت حمایت کنند و اگر فرماندهان به سربازان برای سرکوب تظاهرکنندگان دستور دهند، آنان سرپیچی خواهند کرد. شور و هیجان جمعیت بیشتر شد و آن ها از دروازهٔ مجلس رد شدند. لیوا و لزیکا درخ
واست کردند کسی که می تواند به عنوان سخنگوی مردم عمل کند، باید وارد سالن شود و به آن ها بپیوندد تا خواسته های مردم را توضیح دهد. بروتی، شیکلانا، فرانسوی و گرلا اجازه پاس داشتند. لیوا تلاش کرد تا ضد شورش پانچو پلانز را ناامید کند اما او نیز وارد سالن شد. کابیلدو استدلال کرد که بوینس آیرس حق ندارد بدون بحث در مورد سایر استان ها، سیستم سیاسی نایب الملک را بشکند. فرنچ و شیکلانا پاسخ دادند که فراخوان کنگره قبلاً مورد بررسی قرار گرفته. کابیلدو فرماندهان را به تعامل با آن ها فراخواند. همان طور که در چند روز گذشته چندین بار اتفاق افتاده بود، رومرو توضیح داد که اگر مجبور شوند به حمایت از سیسنروس، معترضان را سرکوب کنند، سربازان دست به شورش می زنند. کابیلدو هنوز حاضر به تسلیم شدن نبود، تا این که صدای معترضان در سالن به گوش رسید. آن ها می ترسیدند که تظاهرکنندگان بتوانند وارد ساختمان شوند و به آن ها برسند. مارتین رودریگز خاطر نشان کرد که تنها راه آرام کردن تظاهرکنندگان پذیرش استعفای سیسنروس است. لیوا موافقت کرد و اعضای دیگر را متقاعد کرد تا مردم به پلازا بازگشتند. رودریگز برای دیدار با سایر انقلابیون، جهت برنامه ریزی مراحل
پایانی انقلاب، به خانه آزکوئناگا رفت. تظاهرات بار دیگر کابیلدو را شکست داد و به سالن رایزنی رسید. بروتی به نمایندگی از مردم صحبت کرد و گفت که خونتای جدید باید توسط مردم انتخاب شود؛ نه توسط کابیلدو. او گفت که علاوه بر حدود ۴۰۰ نفری که از قبل جمع شده بودند، پادگان مملو از افرادی است که از آن ها حمایت می کنند و او تهدید کرد که در صورت لزوم با زور شهر را کنترل خواهند کرد. کابیلدو با نامه ای کتبی خواسته های آن ها را پاسخ داد. پس از یک بازهٔ طولانی، سندی حاوی ۴۱۱ امضا به کابیلدو تحویل داده شد. در این سند یک ترکیب جدید برای اعضای خونتا و یک لشکرکشی ۵۰۰ نفره برای حمایت از استان ها پیشنهاد داد شد. در این سند — که همچنان حفظ شده است — بیشتر فرماندهان ارتش و بسیاری از ساکنان مشهور نامشان آمده و حاوی بسیاری از امضاهای ناخوانا است. فرانچ و بروتی سند را با عبارت «برای من و برای ششصد نفر دیگر» امضا کردند. با این وجود، در مورد طرز نوشته شدن سند نظر متفق القولی وجود ندارد. در همین حال، هوا بهتر شد و خورشید ابرها را کنار زد. مردم در میدان این اتفاق را به فال نیک گرفتند. "خورشید مه" چند سال بعد با اشاره به این واقعه طراحی و تر
سیم شد. کابیلدو سند را پذیرفت و به بالکن رفتند تا آن را مستقیماً به مردم ارائه دهند اما به دلیل دیر وقت شدن و وضعیت جوی، فقط تعداد معدودی در میدان باقی مانده بودند. لیوا ادعای نمایندگان باقی مانده برای صحبت از طرف مردم را به سخره گرفت. طاقت عدهٔ معدودی که هنوز در میدان، بارش باران را تحمل می کردند، طاق شد. بروتی تأخیرهای بعدی را نپذیرفت و تهدید کرد که مردم را برای به دست گرفتن اسلحه فرا خواهد خواند. چشم انداز احتمال وقوع خشونت بیشتر، موجب شد نهایتاً سند با صدای بلند خوانده شود و بلافاصله توسط حاضران تصویب شد. سرانجام پریمرا خونتا تأسیس شد. در این دولت رئیس جمهور کورنلیو ساودرا، و اعضا مانوئل آلبرتی، میگوئل د آزکوئناگا، مانوئل بلگرانو، خوآن خوزه کاستلی، دومینگو ماتئو و خوآن لارئا و دبیران خوآن خوزه پاسو و ماریانو مورنو حضور داشتند. قوانین حاکم بر آن تقریباً همان قوانینی بود که روز قبل صادر شد، با مقررات اضافی که کابیلدو اعضای اعضای خونتا را مراقبت می کرد و خود خونتا در صورت خالی ماندن کرسی های مذکور، جایگزین هایی را تعیین می کرد. ساودرا در میان جمعیت صحبت کرد و سپس در میان صدای شلیک های توپخانه و نواختن زنگ ها
، به قلعه رفت. در همین حال، سیسنروس یک سوارکار را به شهر کوردوبا اعزام کرد تا در مورد آنچه در بوینس آیرس اتفاق افتاده بود، به سانتیاگو د لینیرس هشدار دهد و درخواست اقدام نظامی علیه خونتا را بدهد. پیامدها. بوینس آیرس تمام جنگ های استقلال آمریکای اسپانیا را پشت سر گذاشت؛ بدون آن که در نبردی از ارتش های سلطنتی یا ضدانقلاب های سلطنت طلب شکست بخورد. با این حال، با چندین درگیری داخلی روبرو شد. انقلاب مه در مقایسه با سایر انقلاب های منطقهٔ آمریکای لاتین، فاقد رهبر آزادی بخش مشخصی بود. دبیر ماریانو مورنو اولین مرحلهٔ حکومت را رهبری می کرد اما اندکی بعد وی برکنار شد. شورای نیابت، دادسرای سلطنتی بوینس آیرس و پنینسولارها با وضعیت جدید مخالفت کردند. دادسرای سلطنتی یک ماه بعد به طور پنهانی با شورای نیابت بیعت کرد و با ارسال بیانیه هایی به سایر شهرهای نایب الملک، از آن ها خواست که به رسمیت شناختن دولت جدید را نپذیرند. برای پایان دادن به این فعالیت ها، خونتا سیسنروس و همه اعضای دادسرای سلطنتی را به بهانهٔ این که جانشان در معرض خطر است، جمع کرد و آن ها را با کشتی انگلیسی "دارت" به تبعید فرستاد. به ناخدا مارک بریگوت دستور داد
ه شد که از بندرهای آمریکایی هم دوری کند و همهٔ آن ها را مستقیماً به جزایر قناری برساند. سپس خونتا دادسرای جدیدی را منصوب کرد که کاملاً متشکل از کرویلوهای وفادار به انقلاب بود. هر شهری در قلمرو آرژانتین مدرن غیر از کوردوبا، پریمرا خونتا را به رسمیت شناخت. با این حال، به دلیل نتایج خون بار پیشین در انقلاب های چوکیساکا و لاپاز، شهرهای پروی علیا موضعی نگرفتند. آسونسیون دل پاراگوئه خونتا را نپذیرفت و به شورای عالی نیابت وفادار ماند. باندا اورینتال (به معنی شاخهٔ خاوری)، تحت فرماندهی فرانسیسکو خاویر د الیو، به عنوان سنگر سلطنت طلبان باقی ماند. نایب الملک سابق، سانتیاگو د لینیرس، یک جنبش ضدانقلاب را در کوردوبا ترتیب داد و این اولین کارزار نظامی دولت مستقل را به خود مشغول کرد. علی رغم اهمیت خود لینیرس، و اعتبار وی به عنوان یک قهرمان محبوب که در هنگام حمله انگلیس نقش به سزایی داشت، مردم کوردوبا ترجیح دادند از انقلاب حمایت کنند. آن ها با گریز از جنگ و خرابکاری، قدرت ارتش ضدانقلاب ها را کاهش دادند. سربازان لینیرس به سرعت توسط نیروهای تحت رهبری فرانسیسکو اورتیز د اوکامپو شکست خوردند. اوکامپو از تیراندازی به لینیرس اسیر ا
متناع ورزید. از این رو اعدام به دستور خونتا توسط خوآن خوزه کاستلی انجام شد. پس از پیروزی، پریمرا خونتا اردوهای نظامی به شهرهای دیگر فرستاد تا خواستار حمایت و گسیل نمایندگان آنان شوند. شهر مونته ویدئو، که یک رقابت تاریخی با بوینس آیرس داشت، با به قدرت رسیدن خونتا مخالفت کرد و شورای نیابت آن را به ریاست فرانسیسکو خاویر د الیو، به عنوان مرکز جدید نایب الملک برگزید. این شهر استحکامات دفاعی خوبی داشت؛ بنابراین می توانست به راحتی در برابر تهاجم مقاومت کند. شهرهای حاشیه ای در باندا اورینتال برخلاف میل مونته ویدئو عمل کردند و از حکومت خونتای بوینس آیرس حمایت نمودند. خوزه گرواسیو آرتیگاس آن ها را رهبری کرد و مونته ویدئو را در محاصرهٔ خود نگهداشت. شکست نهایی سلطنت طلبان مونته ویدئو در سال ۱۸۱۴ توسط کارلوس ماریا د آلوار و ویلیام براون انجام شد. فرمانداری کل شیلی روندی مشابه روند انقلاب مه را دنبال کرد و حکومت خونتای خودش را منصوب کرد که دوره ای کوتاه به نام "پاتریا ویخا" را شکل داد. این خونتا در سال ۱۸۱۴ در نبرد رانساگوآ شکست خورد و با بازپس گیری شیلی متعاقباً آن سرزمین بار دیگر سنگر سلطنت طلبان شد. رشته کوه های آند یک
مانع طبیعی مؤثر بین انقلابیون آرژانتین و شیلی ایجاد می کردند؛ بنابراین تا زمان عملیات عبور از آند، به رهبری خوزه د سن مارتین در سال ۱۸۱۷، درگیری خاصی بین آن ها شکل نگرفت و تنها در این سال بود که سلطنت طلبان شیلی برافتادند. پریمرا خونتا نمایندگان اعزامی از استان ها را هم در مجلس خود گنجاند و اندازه اش بزرگ تر شد. از آن پس، خونتا به "خونتا گرانده" (به معنی خونتای بزرگ) تغییر نام یافت. اندکی پس از شکست نیروهای آرژانتینی در نبرد هواوی در ژوئن ۱۸۱۱، خونتا منحل شد و دو حکومت سه نفری پیاپی قدرت اجرایی بر استان های متحد ریو د لا پلاته را به دست گرفتند. در سال ۱۸۱۴، دومین حکومت سه نفری جایگزین دایرکتور عالی شد. در این ایام، مارتین میگوئل د گومس ارتش های سلطنت طلب را از نایب الملک پرو به سالتا اعزام می کرد و از سوی دیگر، سن مارتین در یک اردوکشی مسیر شیلی-آرژانتین را گذرانده و از طریق دریا به سمت سنگر سلطنت طلبان در لیما پیش رفت. جنگ برای استقلال به تدریج به سمت شمال آمریکای جنوبی پیش رفت. از سال ۱۸۱۴، آرژانتین گرفتار جنگ های داخلی خود شد. نتایج. طبق عقیدهٔ تاریخ نگار فلیکس لونا، در کتاب "تاریخ مختصر آرژانتینی ها"، یکی
از مهم ترین پیامدهای اجتماعی انقلاب مه، تغییر در رابطهٔ میان مردم و حاکمان بود. تا آن زمان، تصور از خیر عمومی غالب بود: در حالی که اقتدار سلطنتی کاملاً محترم شمرده می شد، اگر فرمانی از مقام سلطنت اسپانیا به ضرر منافع مشترک مردم محلی صادر می شد، مردم در اجرایش مردد بودند یا به سادگی صدور آن را نادیده می گرفتند. با انقلاب، مفهوم خیر عمومی جای خود را به حاکمیت مردمی داد؛ همان طور که مورنو، کاستلی و مونتاگودو و دیگران نظریه پردازیش کردند. این عقیده حاکی از آن بود که در غیاب یک اقتدار قانونی، مردم حق دارند رهبران خود را تعیین کنند. با گذشت زمان، حاکمیت مردمی جای خود را به ایدهٔ حاکمیت اکثریت داد. این بلوغ اندیشه ها تدریجی بود و دهه ها طول کشید تا در سیستم های سیاسی و انتخاباتی پایدار متبلور شود اما در نهایت منجر به پذیرش نظام جمهوری به عنوان شکل دولت برای آرژانتین شد. دومینگو فاوستینو ساریمنتو نظرات مشابهی را بیان کرده و خاطر نشان می کند که شهرها بیشتر پذیرای ایده های جمهوری خواه هستند؛ در حالی که مناطق روستایی در برابر این ایده ها مقاومت بیشتری دارند. این منجر به قدرت رسیدن حاکمان کائودیو می شود. به گفتهٔ لونا، پ
یامد دیگر انحلال نایب الملک ریو د لا پلاتا در زمینه های مختلفی تبلور یافت. بیشتر شهرها و استان ها دارای جمعیت، اقتصاد، نگرش، زمینه ها و علایق متمایز شدند. تا قبل از انقلاب، همهٔ این مردم توسط اقتدار دولت اسپانیا در کنار هم بودند اما با ناپدید شدن حکومت واحد، مردم مونته ویدئو، پاراگوئه و پروی علیا فاصله خود را از بوینس آیرس بیشتر کردند. وجود کوتاه مدت نایب الملک ریو د لا پلاتا که به سختی ۳۸ سال طول کشیده بود، مانع از تحکیم یک احساس میهن پرستانه واحد شد و نتوانست احساس جامعه را برای همهٔ مردم ایجاد کند. کشور جدید آرژانتین فاقد مفهوم مستقلی از هویت ملی بود که بتواند جمعیت را تحت یک ایدهٔ مشترک دولت سالاری متحد کند. خوآن بائوتیستا آلبردی، انقلاب مه را یکی از مظاهر اولیهٔ درگیری های قدرت بین شهر بوینس آیرس و استان ها می داند — یکی از درگیری های محوری در جنگ های داخلی آرژانتین. آلبردی در کتاب خود نوشته:انقلاب مه ۱۸۱۰ در بوینس آیرس، هدفش به دست آوردن استقلال آرژانتین از اسپانیا و در نتیجه آزادسازی استان بوینس آیرس آرژانتین، یا به عبارت بهتر، تحمیل اقتدار این استان به کل ملت رهایی یافته از اسپانیا بود. در آن روز، اقت
دار اسپانیا بر استان های آرژانتین پایان یافت و اقتدار بوینس آیرس برقرار شد. چشم انداز تاریخ نگاری. مطالعات تاریخ نگاری دربارهٔ انقلاب مه با شبهات یا جزئیات ناشناختهٔ چندانی روبرو نیست. بیشتر اطلاعات در آن زمان به درستی ثبت شده بود و توسط پریمرا خونتا به عنوان تبلیغات میهن پرستانه در دسترس عموم قرار داشت. به همین دلیل، دیدگاه های تاریخی در مورد این موضوع در تفسیر معانی، علل و پیامدهای رویدادها متفاوت است اما در صحت شرح خود وقایع شکی نیست. نسخهٔ مدرن شرح وقایع، تفاوت چندانی با نسخه های نوشته شده در آن دوره ندارد. از اولین افرادی که دربارهٔ انقلاب مه نوشتند، شرکت کنندگانی بودند که خاطرات، زندگی نامه ها و خاطرات خود را ثبت می کردند. با این حال، انگیزهٔ آثار آن ها، غیر از اهداف تاریخ نگاری بود؛ مانند توضیح دلایل اقداماتشان، تمیز کردن تصاویر عمومی خود یا بیان حمایت یا رد شخصیت ها و عقاید عمومی آن زمان. به عنوان مثال، مانوئل مورنو زندگی نامهٔ برادرش ماریانو را به عنوان تبلیغ برای انقلاب های اروپا نوشت و کورنلیو ساودرا زمانی که وجههٔ او بسیار زیر سؤال رفته بود، زندگی نامه اش را نوشت تا خود را در برابر پسرانش توجیه کن
د. اولین تاریخ نگاری اصولی برجسته که به تفسیر تاریخ آرژانتین می پردازد، توسط نسل ۱۸۳۷، از جمله بارتولومه میتره، مکتوب شده است. میتره انقلاب مه را به عنوان نمادی از برابری طلبی سیاسی قلمداد می کرد: تعارضی بین آزادی های مدرن و ظلم به نمایندگی از طرف سلطنت اسپانیا و تلاشی برای ایجاد یک نهاد ملی بر اساس اصول قانون اساسی برخلاف اقتدار کاریزماتیک کاستیل ها. از نظر نویسندگان تا پایان قرن نوزدهم، رفتار آنان متعارف بود. از آن پس، حول صدمین سالگرد وقایع، نویسندگان ترغیب شدند تا به دنبال چشم اندازهای جدیدی باشند. نویسندگان جدید در مورد وزن نسبی علل انقلاب مه و این که دخالت کدامیک از آن ها در وقایع قاطع تر بوده، اختلاف نظر داشتند اما نظرات اصلی ابراز شده توسط میتره حفظ شد؛ گونه ای که در آن انقلاب مه را موجب تولد آرژانتین مدرن دانسته اند و این را اتفاقی اجتناب ناپذیر توصیف می کنند. این نویسندگان ایدهٔ مداخله مردم را به عنوان یکی دیگر از عناصر اصلی معرفی کردند.در زمان جنگ های جهانی، نویسندگان لیبرال سعی در تحمیل دیدگاه تاریخی و غیرقابل تردید داشتند. ریکاردو لون و "آکادمیا ناسیونال د لا هیستوریا" نمایندگان این گرایش بودند ک
ه هنوز هم بیشتر دیدگاه های میتره را حفظ می کردند. نویسندگان چپ گرا دیدگاه تجدیدنظرطلبی مبتنی بر ملی گرایی و ضد امپریالیسم داشتند. آن ها اختلاف بین کریولوها و پنینسولار را به کمینه رساندند و وقایع را به عنوان اختلافی میان روشنگری و مطلق گرایی به تصویر کشیدند. با این حال، بیشتر کارهای آن ها معطوف به دوره های تاریخی دیگر است. انقلاب مه محصول اقدامات یک حزب سیاسی واحد با یک برنامهٔ مشخص و معین نبود؛ بلکه همگرایی بخش هایی با منافع مختلف بود. بنابراین، چندین دیدگاه متناقض در مورد آن وجود دارد؛ زیرا نویسندگان مختلف جنبه های مختلف را برجسته می کنند. به عنوان مثال میتره به "نمایندگی مالکان زمین" (گزارش اقتصادی ۱۸۰۹ توسط ماریانو مورنو) و نقش بازرگانان برای حمایت از این دیدگاه که انقلاب مه قصد دارد تجارت آزاد و یک پارچه سازی اقتصادی با اروپا را اعمال کند، اشاره دارد. تجدیدنظرطلبان راستگرای پیرامون ساودرا و آداب و رسوم اجتماعی آن زمان، این که انقلاب تحت اصول محافظه کارانه بوده را توجیه می کند. تجدیدنظرطلبان چپ از مثال های مورنو، کاستلی و آشوبگران به رهبری فرانچ و بروتی استفاده می کنند و آن ها را انقلابیون رادیکال توصیف م
ی کنند. اهداف انقلاب. دولتی که در ۲۵ ماه مه ایجاد شد، خود را به فردیناند هفتم، پادشاه مخلوع اسپانیا، وفادار نشان داد اما مورخان در مورد صمیمانه بودن یا نبودن این تصمیم اختلاف نظر دارند. از زمان میتره، بسیاری از مورخان تصور می کنند که این اعلان وفاداری صرفاً یک فریب سیاسی برای به دست آوردن استقلال بوده است. پریمرا خونتا با شورای نیابت، که هنوز فعال بود، بیعت نکرد و در سال ۱۸۱۰ هنوز شکست ناپلئون و بازگشت فردیناند به سلطنت بعید به نظر نمی رسید (سرانجام هم چنین اتفاقی در ۱۱ دسامبر ۱۸۱۳، با معاهده والنچای به وقوع پیوست). هدف از چنین فریبی به دست آوردن زمان برای تقویت موقعیت میهن پرستان و جلوگیری از واکنش هایی بود که ممکن بود منجر به قدرت یابی ضد انقلاب شود؛ زیرا تصور می شد اقتدار سلطنتی هنوز مورد احترام مردم است و نمی بایست هیچ انقلابی رخ می داد. این فریب که به «ماسک فردیناند هفتم» معروف است، توسط پریمرا خونتا، خونتا گرانده و حکومت سه نفری مورد استفاده قرار گرفت. مجمع سال سیزدهم تصمیم به اعلام استقلال گرفت اما به دلیل درگیری های سیاسی بین اعضای خود، موفق به این کار نشد. با این وجود آنان در اسناد رسمی از فردیناند چ