Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ناحیهٔ دونگ نه یک ناحیه در بوسان شمالی کره جنوبی است. این ناحیه حدود ۳۰۰٬۰۰۰ نفر جمعیت و ۱۶٫۷ کیلومتر مربع وسعت دارد. دونگ نه در گذشته شهری جدا و بندر اصلی جنوب شرق کره بوده است. خواهرخوانده. شهر هونگ کو خواهرخواندهٔ ناحیه دونگ نه است.
شهرستان سونگ جو یک شهرستان در کره جنوبی است که در استان گیونگ سانگ شمالی واقع شده است. این منطقهٔ زراعی وسیع، در غرب کلان شهر دگو واقع شده و مرکز آن شهر سونگ جو است. شهرستان سونگ جو ۶۱۶٫۲۸ کیلومتر مربع مساحت و ۵۱٬۰۲۸ نفر جمعیت دارد.
اوگا یاشیرو یا اُوئوکا یاشیرو (تولد نامشخص –مرگ ۱۵۷۴) یک سامورایی در دوره سنگوکو و ملازم خاندان توکوگاوا بود. ابتدا منشی توکوگاوا ایه یاسو بود. وی بیشتر در محل اقامت ایه یاسو در قلعه هاماماتسو اقامت داشت اما گاهگاهی به قلعه اوکازاکی در ولایت میکاوا می رفت و نزد پسر ایه یاسو، ماتسودایرا نوبویاسو کارهای حسابرسی این قلعه را نیز انجام می داد. در اثر خطایی که از وی سر زد ایه یاسو او را اخراج، اموال وی را ضبط و او را حبس کرد اما به زودی آزاد شد. در اثر کینه ای که در وی در اثر این مجازات به وجود آمد، او با سه نفر دیگر نامه ای به خاندان تاکدا نوشتند که حاضرند قلعه اوکازاکی را تصرف و به تاکدا کاتسویوری تسلیم کنند، این نامه به دست خاندان تاکدا رسید. پس از آن یکی از این چهار نفر بنام یامادا، تصمیمش را تغییر داد و ماجرا را به اطلاع ایه یاسو. نوبویاسو رساند. پس از آن دوباره اوگا یاشیرو دستگیر شد. همسر و ۴ فرزندانش چارمیخ شدند و به تماشای عموم گذاشته شدند. خود وی نیز با رنج و شکنجه زیاد کشته شد. بر اساس نوشته های کتاب تاریخی میکاوا مونوگاتاری در اثر بهانه ها و سخنان اوگا یاشیرو، بین ایه یاسو با پسرش نوبویاسو دعوا و پرخاشگر
ی رخ داد. حادثه اوگا شیرو در سال ۱۵۷۵ رخ داد و بنابر نظر محققان حمله تاکدا کاتسویوری در ۲۱ ماه پنجم همین سال و نبرد ناگاشینو در اثر ارتباط پنهان اوگا یاشیرو با خاندان تاکدا رخ داده است. در توکوگاوا ایه یاسو (رمان تاریخی) نوشته یامائوکا سوهاچی در بخشی که جنبه تخیلی دارد. همسر ایه یاسو، تسوکی یاما-دونو همراه با پزشکی به نام گنکئو با یکدیگر توطئه کرده و با خاندان تاکدا در ارتباط جاسوسی بودند. چنین اتهامی اساس تاریخی ندارد.
آلسیا لوکینی (؛ زادهٔ ۲۰ نوامبر ۱۹۷۸) یک شناگر ایتالیایی است که در رشته شنای موزون به فعالیت می پرداخت و در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ شرکت کرد.
ایلاریا پینو (متولد ۱۸ فوریه ۱۹۸۳) بازیکن سافت بال اهل ایتالیا است که در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۴ شرکت کرده است.
سری رقابت های جام ناسکار برترین سری مسابقات انجمن ملی مسابقات خودروهای ارتقا یافته (NASCAR) است. این مجموعه در سال ۱۹۴۹ با عنوان Strictly Stock Division آغاز شد و از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰ به عنوان Grand National Division شناخته می شد. در سال ۱۹۷۱، وقتی سری شروع به اجاره دادن حق نام خود به شرکت دخانیات R. J. Reynolds کرد، از آن به عنوان سری جام وینستون ناسکار (۲۰۰۳–۱۹۷۱) نام برده شد. معامله مشابهی در سال ۲۰۰۳ با نکستل منعقد شد و نام این مجموعه رقابت ها سری جام نکستل ناسکار (۲۰۰۷–۲۰۰۴) شد. اسپرینت در سال ۲۰۰۵ نکستل را خریداری کرد و در سال ۲۰۰۸ این مجموعه به سری جام اسپرینت ناسکار (۲۰۱۶–۲۰۰۸) تغییر نام یافت. در دسامبر ۲۰۱۶، مانستر انرژی به عنوان اسپانسر جدید اعلام شد و نام این مجموعه رقابت ها به سری جام مانستر انرژی ناسکار (۲۰۱۹–۲۰۱۷) تغییر پیدا کرد. در سال ۲۰۱۹، ناسکار پیشنهاد مانستر برای تمدید قرارداد فعلی حق نامگذاری را تا پایان فصل رد کرد. ناسکار متعاقباً اعلام کرد که با شیوۂ جدید جذب اسپانسر در فصل ۲۰۲۰ کار خود را شروع خواهد کرد، مشابه سایر لیگ های ورزشی آمریکا و عنوان رقابت ها به شکل ساده سری جام ناسکار خواهد ب
ود و حامیان این مجموعه رقابت ها شرکای برتر نامیده می شوند. چهار شریک برتر شرکت Busch Beer، کوکا-کولا، گایکو و Xfinity هستند. قهرمانی با استفاده از یک سیستم امتیازدهی تعیین می شود که در آن امتیازات با توجه به مکان پایان و تعداد دورهای انجام شده اهدا می شود. فصل به دو بخش تقسیم می شود. پس از ۲۶ مسابقه اول، ۱۶ راننده که بر اساس تعداد پیروزی در ۲۶ مسابقه اول انتخاب شده اند، بر پایه تعداد کل بردهایشان رده بندی می شوند و در ده مسابقه باقی مانده به رقابت می پردازند، جایی که اختلاف امتیاز تا حد زیادی به حداقل می رسد. این مرحله پلی آف NASCAR نامیده می شود. این سری رقابت ها ریشه های جدی در ایالت های جنوب شرق آمریکا دارد و تقریباً نیمی از تمامی ۳۶ دور این رقابت ها در آن منطقه برگزار می شود. از سال ۲۰۲۰ تقویم مسابقات پیست های سراسر آمریکا را شامل می شود. رقابت های معمول فصل قبلاً در کانادا و مسابقات نمایشی در ژاپن و استرالیا برگزار شده اند. رقابت Daytona 500، معتبرترین مسابقه از این سری رقابت ها، در سال ۲۰۱۹ حدود ۹/۱۷ میلیون آمریکایی، تماشاگر تلویزیونی داشت. اتومبیل های حاضر در این در رقابت ها در میان مسابقات اتوموبیل را
نی خاص هستند و موتورهای آنها به قدری قدرتمند هستند که می توانند به سرعتی بیش از ۲۰۰ مایل در ساعت (۳۲۰ کیلومتر در ساعت) برسند. در مسابقات ناسکار خودروهایی که در سری تولید قرار دارند استفاده می شوند. این خودروها برای آنکه بتوانند با سرعتی در حدود ۳۲۰ کیلومتر در ساعت برای مدت زمان طولانی حرکت کنند تیونینگ می شوند (ارتقا مشخصات فنی و ظاهری) که سبب می شود تا از دل آنها خودرویی بیرون بیاید که تنها از نظر نام و اندکی ظاهر به خودرو اصلی شباهت دارد. تاریخچه. Strictly Stock and Grand National. در سال ۱۹۴۹، ناسکار پس از تحریم مسابقات رده خودروهای اصلاح شده (Modified) و رودستر در سال ۱۹۴۸، بخش Strictly Stock را معرفی کرد. هشت مسابقه در هفت پیست خاکی و در مسیر ساحل و خیابان "Daytona Beach" انجام شد. اولین مسابقه از سری رقابت های ناسکار در بخش Strictly Stock در شارلوت اسپیدوی در ۱۹ ژوئن ۱۹۴۹ برگزار شد. جیم روپر پس از رد صلاحیت گلن دناوای به دلیل تغییر فنرهای عقب اتومبیل خود، برنده آن مسابقه اعلام شد و اولین قهرمان سری رقابت ها رد بایرون بود. در فصل ۱۹۵۰ این سری رقابت ها به "Grand National" (گرند نشنال) تغییر نام یافت که نش
ان از عزم ناسکار برای حرفه ای و معتبرتر کردن این ورزش داشت و تا سال ۱۹۷۱ این عنوان برای رقابت ها حفظ شد. فصل ۱۹۴۹ Strictly Stock در کتاب رکوردهای ناسکار به عنوان اولین فصل تاریخ جام گراند نشنال شناخته می شود. مارتینزویل اسپیدوی تنها پیست تقویم مسابقات سال ۱۹۴۹ است که در جدول زمانی سری رقابت های فعلی باقی مانده است. تقویم رقابت ها شامل یک برنامه ثابت نمی شد، به این صورت که در هر آخر هفته با حضور بیشتر شرکت کنندگان مسابقه ای برگزار شود، مسابقات "گرند نشنال" در برخی از سالها بیش از شصت رقابت را شامل شده است. غالباً دو یا سه مسابقه در هر هفته و گاهی دو مسابقه در یک روز در ایالت های مختلف برگزار می شد. در سالهای اولیه، بیشتر مسابقات "گرند نشنال" در پیست های خاکی بیضی شکل که طول آنها کمتر از ربع مایل تا بیش از نیم مایل بود، برگزار می شد یا در میدان های خاکی بیضی شکل با طول نیم تا یک مایل. ۱۹۸ مسابقه از ۲۲۱ مسابقه "گرند نشنال" در پیست های خاکی اجرا شد. دارلینگتون ریس وی که در سال ۱۹۵۰ افتتاح شد، اولین مسیر کاملاً آسفالت شده بود که طول آن به بیش از یک مایل (۱٫۶ کیلومتر) می رسید. در سال ۱۹۵۹، زمانی که دیتونا اینترنشنا
ل اسپیدوی افتتاح شد، هنوز تعداد رقابت ها در پیست های خاکی بیشتر از آسفالته بود. در دهه ۱۹۶۰ با ایجاد پیست های اتومبیلرانی و آسفالت مسیرهای قدیمی خاکی، تعداد مسابقات در مسیرهای خاکی کاهش یافت. آخرین مسابقه "گرند نشنال" ناسکار در پیست خاکی در تاریخ ۳۰ سپتامبر ۱۹۷۰، در پیست استیت فیرگروندز اسپیدوی با طول نیم مایل، در رالی کارولینای شمالی برگزار شد. ریچارد پتی در آن مسابقه با اتوموبیل پلیموث برنده رقابت شد. این خودرو پس از آنکه توسط تیم پتی انترپرایز به دون رابرتسون فروخته شد، دوباره برای این رقابت ها به اجاره گرفته شد. جام وینستون. بین سالهای ۱۹۷۱ تا ۲۰۰۳، سری برتر ناسکار توسط برند سیگار وینستون از شرکت تنباکوی آر. جی. رینولدز پشتیبانی شد و نام آن را سری رقابت های جام وینستون گذاشتند. در ابتدا و قبل از حذف "Grand National" در سال ۱۹۸۶ این رقابت ها Winston Cup Grand National نامیده می شد. در سال ۱۹۷۱، بر طبق قانون بهداشت عمومی سیگار کشیدن تبلیغات تلویزیونی سیگار ممنوع شد. در نتیجه، شرکت های دخانیات به حمایت از رویدادهای ورزشی روی آوردند تا به نوعی هزینه های مازاد تبلیغات خود را صرف کرده و این قانون را دور زده باش
ند. حمایت مالی RJR در پی توافق صنعت تنباکو در سال ۱۹۹۸ که راه های تبلیغات دخانیات، از جمله حمایت های مالی از رویدادهای ورزشی را محدود کرد، بحث برانگیزتر شد. با توجه به تغییراتی که ناشی از مشارکت RJR در این سری رقابت ها بود از جمله کاهش تعداد مسابقات از ۴۸ به ۳۱، می توان سال ۱۹۷۲ را به عنوان آغاز «عصر مدرن» ناسکار قلمداد کرد. فصل کوتاه تر شد و سیستم امتیازدهی طی چهار سال آینده چندین بار اصلاح شد. مسابقات در پیست های خاکی و در مسیرهای بیضی شکل کمتر از ۲۵۰ مایل (۴۰۰ کیلومتر) از جدول رقابت ها حذف و به سری کوتاه مدت NASCAR Grand National East منتقل شدند و مسابقات باقی مانده دارای حداقل ۳۰٬۰۰۰ دلار جایزه بودند. بنیانگذار ناسکار، بیل فرانس پدر، کنترل این نهاد را به پسر بزرگ خود، بیل فرانس جونیور سپرد. در آگوست ۱۹۷۴، فرانس جونیور از مسئول روابط عمومی رقابت ها باب لتفورد خواست تا یک سیستم امتیازدهی یکسان برای همه رقابت ها بدون در نظر گرفتن طول پیست یا جایزه آنها طراحی کند. این سیستم تضمین می کرد که رانندگان برتر باید در تمام مسابقات شرکت کنند تا قهرمان کل سری رقابت ها شوند. این سیستم از سال ۱۹۷۵ تا زمان ایجاد the Chas
e for the Championship (در تعقیب قهرمانی) در سال ۲۰۰۴ بدون تغییر باقی ماند. از سال ۱۹۷۲، مسابقه دیتونا ۵۰۰ اولین مسابقه ای بود که به صورت غیر نمایشی برگزار شد. ABC Sports در سال۱۹۷۰ مسابقات "Grand National" را از پیست های تالادگا، ویلکزبورو شمالی، دارلینگتون، شارلوت و نشویل، به صورت جزیی و گاهی به طور کامل و با پخش زنده بر روی آنتن برد. از آنجا که این رویدادها نسبت به بسیاری از مسابقات گرند نشنال هیجان کمتری داشتند، ABC پوشش زنده خود را لغو کرد. در عوض، مسابقات با تأخیر و به صورت ویرایش شده در جُنگ ورزشی "ABC World Wide Sports" پخش می شد. در سال ۱۹۷۹، دیتونا ۵۰۰ به اولین مسابقه ماشین های stock تبدیل شد که در CBS به صورت زنده از تلویزیون پخش می شد. در رقابت آن سال کیلی یاربرو و دونی آلیسون، رانندگانی که به دور آخر رسیده بودند، در حالی که برای پیش افتادن رقابت شدیدی داشتند، به دیوارهٔ کناری پیست برخورد کردند و از دور خارج شدند. به این ترتیب ریچارد پتی با پشت سر گذاشتن آن دو، رده نخست را از آن خود کرد. بلافاصله پس از آن و در حالی که پخش زنده تلویزیونی ادامه داشت، یاربرو، آلیسون و برادرش بابی با هم درگیر شدند. ای
ن موضوع نمایانگر درام و هیجان حاکم بر این ورزش بود که قابلیت پخش آن را افزایش داد. این مسابقه همزمان با طوفان برفی بزرگ در امتداد سواحل شرقی ایالات متحده برگزار شده بود که سبب شد بینندگان گرفتار در طوفان، آشنایی بیشتری با این ورزش پیدا کنند. در سال ۱۹۸۱، ضیافت اهدای جوایز در عصر اولین جمعه ماه دسامبر در شهر نیویورک برگزار شد که اولین آنها در سالن استارلایت هتل والدورف-آستوریا بود و در سال ۱۹۸۵ به سالن اصلی هتل منتقل شد. اما در سال ۲۰۰۱، بخش ضیافت را حذف و یک مراسم اهدای جوایز ساده برگزار کردند؛ مراسم اهدای جوایز در سال ۲۰۰۲، به سالن همرستین منهتن سنتر انتقال پیدا کرد. پس از آن و در سال ۲۰۰۳، جشن ها به سالن اصلی هتل والدورف-آستوریا بازگشت و قالب ضیافت دوباره برقرار شد. در سال ۱۹۸۵، وینستون ضیافت اهدای جوایز جدیدی را به نام وینستون میلیون معرفی کرد. از سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۷، به راننده ای که عنوان قهرمانی در سه از چهار مسابقه معتبر این سری رقابت ها را به دست می آورد، یک میلیون دلار جایزه نقدی اعطا می شد. این جایزه تنها دو بار به دست آمد. بیل الیوت در سال ۱۹۸۵ و جف گوردون در سال ۱۹۹۷ برنده این جایزه شدند. دارل والپریپ
در سال ۱۹۸۹، دیوی آلیسون در سال ۱۹۹۲ و دیل جارت در سال ۱۹۹۶ به کسب این جایزه نزدیک شدند. وینستون میلیون در سال ۱۹۹۸ با مراسمی مشابه با نام Winston No Bull Five جایگزین شد. در این مراسم به هر راننده ای که پنج مسابقه معتبر از رقابت ها را به پایان می رساند و حداقل در یکی از آنها قهرمان می رسید، یک میلیون دلار اهدا می شد. این سری رقابت ها در دهه ۱۹۹۰ از محبوبیت زیادی برخوردار شد. در سال ۱۹۹۴، ناسکار اولین دوره از Brickyard 400 را در پیست ایندیاناپولیس موتور اسپیدوی برگزار کرد. بین سالهای ۱۹۹۷ و ۱۹۹۸، جایزه برنده جایزه دیتونا ۵۰۰ سه برابر شد. این همزمان شد با کاهش محبوبیت در مسابقات اتومبیلرانی قهرمانی آمریکا. در سال ۱۹۹۹، ناسکار توافق نامه جدیدی با فاکس برادکستینگ، ترنر برادکستینگ و NBC منعقد کرد. این قرارداد که به مدت هشت سال برای فاکس و شش سال برای NBC و ترنر بسته شد، ۲٫۴ میلیارد دلار ارزش داشت. در سال ۲۰۰۱، پیکسار از تِرَک های ناسکار به عنوان تحقیق در مورد انیمیشن ماشین ها ۲۰۰۶ بازدید کرد که شامل صدای رانندگان این رقابت ها، از. جمله ریچارد پتی و دیل ارنهاردت جونیور بود. برای جلوگیری از تبلیغات دخانیات در یک ف
یلم دیزنی، "پیستون کاپ" کنایه پیکسار از وینستون کاپ بود. نکستل و اسپرینت. در پایان سال ۲۰۰۳، قرارداد حمایت مالی شرکت تنباکوی آر. جی. رینولدز منقضی شد و ناسکار قراردادی با شرکت نکستل، یک شرکت ارتباطات منعقد کرد. در سال ۲۰۰۴، این مسابقات به عنوان سری رقابت های جام نکستل معروف شد. در سال ۲۰۰۶ با ادغام اسپرینت و نکستل و از آغاز فصل ۲۰۰۸ این رقابت ها به جام اسپرینت تغییر نام داد. جام این رقابت ها توسط تیفانی اند کو. طراحی شد، که نشانی از یک جفت پرچم شطرنجی در اهتزار و از جنس نقره است. در سال ۲۰۰۹، رونق و محبوبیت رقابت ها در دهه ۱۹۹۰ پایان یافته بود و آمار بینندگان تلویزیونی در ده سال قبل کم و بیش راکد بود. برخی از طرفداران دیرینه، این سری رقابت ها را به دلیل از دست دادن جذابیت سنتی مورد انتقاد قرار دادند، چرا که مکان برگزاری مسابقات را از ایالات جنوب شرقی برای سود بیشتر تغییر دادند. آنها همچنین نسبت به حضور تویوتا در این سری رقابت ها ابراز نارضایتی کردند. شرکت مخابرات ژاپنی سافت بنک اسپرینت را در ژوئیه ۲۰۱۳ خریداری کرد. در حالی که ناسکار نسبت به پیشرفت ها تردید داشت و از پیامدهای منفی نگرش ردنک نیز آگاه بود، اما ف
رصت های توسعه را نیز در نظر داشت. مدیر عامل ناسکار برایان فرانس، هدف اصلی انتقاد هواداران بود. در سال ۲۰۱۶، ناسکار منشوری برای رقابت ها اعلام کرد که ورود ۳۶ تیم را به هر ۳۶ مسابقه تضمین می کرد. مطابق با این منشور با توجه به نتایج سه فصل اخیر، یک تیم شرایط صعود به یک مسابقه را پیدا می کند. همراه با این قانون، ناسکار تعداد شرکت کنندگان جام را به ۴۰ اتومبیل کاهش داد. Chase for the Cup. علاوه بر تغییر حامی مالی عنوان این سری رقابت ها، در فصل ۲۰۰۴ همچنین سیستم جدیدی برای تعیین قهرمان سری با تأثیر از سیستم استفاده شده در سری مسابقات CARS Tour معرفی شد که در ابتدا با عنوان Chase for the Nextel Cup (یا به سادگی "The Chase" شناخته می شد، و بعداً به مارک Sprint تغییر یافت)، ده راننده و تیم با بالاترین امتیاز (به علاوه تساوی ها) در ۲۶ مسابقه اول هر فصل واجد شرایط شرکت در ده مسابقه نهایی که پلی آف سری است می شدند تا برای رسیدن به عنوان قهرمانی رقابت کنند. این تعداد در سال ۲۰۰۷ به ۱۲ تیم افزایش یافت. مانستر انرژی. حمایت مالی عنوان اسپرینت پس از فصل ۲۰۱۶ پایان یافت. در تاریخ ۱ دسامبر ۲۰۱۶، ناسکار توافق خود با مانستر انرژی
به عنوان حامی مالی جدید سری برتر ناسکار اعلام کرد. در ۱۹ دسامبر ۲۰۱۶، ناسکار نام جدید این رقابت ها را، سری جام مانستر انرژی ناسکار و همچنین آرم سری جدید و آرم جدید ناسکار را معرفی کرد. در ۱۱ آوریل ۲۰۱۸، مانستر انرژی اعلام کرد که به حمایت مالی خود از این مجموعه تا پایان فصل ۲۰۱۹ ادامه می دهد. سری جام ناسکار. با شروع فصل ۲۰۲۰، سطح برتر رقابت های ناسکار به عنوان سری جام ناسکار شناخته می شود. به عنوان بخشی از یک مدل حمایت مالی طبقه بندی شده، Busch Beer، کوکا-کولا، گایکو و Xfinity به عنوان شرکای برتر این مجموعه شناخته شدند، همچنین کوکا-کولا نیز حق نام جام قهرمانی فصل را به دست گرفت. طرح جام MENCS با نام سری جدید حفظ شد، اگرچه به جام بیل فرانس تغییر نام داد. قهرمان رانندگان. عنوان قهرمان رانندگان سری جام ناسکار توسط رئیس این نهاد به موفق ترین راننده سری رقابت ها در طول یک فصل اعطا می شود، که توسط یک سیستم امتیازدهی بر اساس نتایج مسابقات و پیروزی ها تعیین می شود. این عنوان برای اولین بار در سال ۱۹۴۹ به رد بایرون اعطا شد، ۳۲ راننده مختلف موفق به کسب عنوان قهرمانی شده اند. اولین راننده ای که چندین عنوان قهرمانی را به
دست آورد هرب توماس در سال ۱۹۵۱ و ۱۹۵۳ بود، در حالی که رکورد بیشترین قهرمانی، بین ریچارد پتی، دیل ارنهاردت و جیمی جانسون با هفت عنوان مشترک است. جانسون رکورد بیشترین قهرمانی متوالی را دارد. او از سال ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۰ پنج قهرمانی کسب کرد. تاکنون همه قهرمانان از ایالات متحده بوده اند. قهرمان مالکان. عنوان قهرمانی مالکان سری ناسکار به همان روش قهرمانی رانندگان اهدا می شود، با این تفاوت که به هر خودرو امتیاز می دهند. اگر مالک بیش از یک ماشین وارد کند، هر ماشین جداگانه امتیازدهی می شود. امتیازات در بخش قهرمانی مالکان یکسان با لیست رانندگان است، با یک استثنا جزئی: رانندگانی که واجد شرایط کسب امتیاز در بخش رانندگان نیستند، همچنان می توانند برای قهرمانی مالک امتیاز کسب کنند. نمونه ای از این اتفاق در اولین مسابقه تحت این سیستم امتیازدهی، در دیتونا ۵۰۰ (۲۰۱۱) رخ داده است. طبق قانون دیگری که از فصل ۲۰۱۱ به اجرا درآمد، رانندگان فقط مجاز به کسب امتیاز بخش رانندگان در یکی از سه سری رقابت های کشوری ناسکار هستند. ترور بین، که در یکی از مسابقات برنده شده بود، هیچ امتیازی در بخش رانندگان کسب نکرد، چرا که او تصمیم گرفت در سری Nation
wide (اکنون با نام سری Xfinity ناسکار شناخته می شود) برای قهرمانی رقابت کند. با این حال، او ۴۷ امتیاز در بخش مالک برای وود برادرز ریسینگ به ارمغان آورد (۴۳ امتیاز پایه، ۳ امتیاز برای پیروزی و یک امتیاز برای رهبری در یک دور کسب کرد) قبل از آنکه تغییرات اساسی در سیستم امتیازدهی در سال ۲۰۱۱ اعمال شود، سیستم تخصیص امتیاز برای مالکان کمی متفاوت بود. اگر بیش از ۴۳ اتومبیل بخواهند جواز حضور در یک مسابقه را به دست آورند، امتیازات مالک برای هر ماشین به روش زیر تعلق می گیرد: به سریع ترین ماشینی که جواز حضور را کسب نکند (در اصل، موقعیت ۴۴) ۳۱ امتیاز تعلق می گیرد، سه امتیاز کمتر از ماشینی که در موقعیت ۴۳ قرار گرفته است. اگر بیش از یک اتومبیل جواز حضور را کسب نکرده باشد، امتیاز مالکان همچنان به روشی که شرح داده شده اختصاص می یابد و برای هر موقعیت سه امتیاز کاهش می یابد. طبق سیستم امتیازدهی پس از سال ۲۰۱۱، فقط اتومبیل هایی که در یک مسابقه مشخص شروع می شوند امتیاز مالک را کسب می کنند. بخش "Chase for the Championship" جداگانه ای برای امتیازدهی در بخش مالکان در نظر گرفته شده بود. تغییر قانون در سال ۲۰۰۵ در سه سری کشوری ناسکار
، که از سال ۲۰۱۳ به بعد لغو شد، بر نحوه استفاده از امتیازات مالک تأثیر می گذاشت. در طول فصل ۲۰۱۲، به ۳۵ تیم برتر (سری جام ناسکار) یا ۳۰ تیم برتر (سایر رقابت ها) تمام وقت در بخش امتیازدهی مالک، برای مسابقه بعدی معافیتی داده شد که طبق آن موقعیشان را در آن مسابقه تضمین می کرد. این نکات مشخص می کرد که چه کسی در مسابقه بعدی شرکت می کند و چه کسی خارج از مسابقه است و از زمانی که قانون معافیت به این قالب تغییر کرد بسیار مهم شد. در پایان هر فصل، ۳۵ مدعی برتر در بخش امتیازدهی مالک نیز در پنج مسابقه اول فصل بعدی ثابت می شدند. از سال ۲۰۱۳، بار دیگر سیستم قوانین با شباهت بسیاری به سیستم قبل از ۲۰۰۵ تبدیل شدند. در سری جام ناسکار، ۳۶ موقعیت اول در پیست موکداً با تعیین سرعت تعیین خط می شوند. شش جایگاه بعدی با توجه به امتیازبندی مالکان تعلق می گیرد، و مکان نهایی برای قهرمان سری قبل اختصاص دارد. اگر همه قهرمانان گذشته در پیست حاضر باشند و در نتیجه معافیت نهایی استفاده نشود، بر اساس تعداد امتیازات مالک موقعیت به اتومبیل دیگری می رسد. در برخی شرایط، امتیاز مالک تیم با امتیازات راننده مربوطه متفاوت خواهد بود. برای نمونه، در سال ۲
۰۰۵، پس از اینکه جک راش، کورت بوش را در یکی مانده به آخرین مسابقه در آن فصل اخراج کرد، تیم شماره ۹۷ در مکان هشتم امتیازبندی مالک قرار گرفت، در حالی که بوش در رتبه دهم امتیاز دهی رانندگان قرار داشت. در سال ۲۰۰۲، وقتی استرلینگ مارلین مصدوم شد، تیم شماره ۴۰ در امتیازبندی مالک هشتم شد، در حالی که مارلین در امتیاز رانندگان هجدهم بود، چرا که رانندگان جانشین جیمی مک مورای و مایک بلیس، به کسب امتیاز برای مالک تیم شماره ۴۰ ادامه دادند. قهرمان تولیدکنندگان. عنوان قهرمان تولیدکنندگان هر ساله اعطا می شود، اگرچه قهرمانی رانندگان از اعتبار بیشتری برخوردار است. در گذشته، بخش قهرمان تولیدکنندگان به دلیل تعداد شرکت های سازنده درگیر، معتبر بود و قهرمانی یک تولیدکننده ابزار اصلی برای بازاریابی بود. در سری Xfinity، این قهرمانی به عنوان جام عملکرد بیل فرانس شناخته می شود. تا فصل ۲۰۱۳، امتیازات بر اساس سیستم فرمول یک در سال های ۱۹۹۰–۱۹۶۰ به دست می آمد، تولیدکننده برنده ۹ امتیاز، شش امتیاز برای تولیدکننده بعدی، چهار امتیاز برای تولیدکننده سوم، سه امتیاز برای چهارم، دو امتیاز برای پنجم، و یک امتیاز برای تولیدکننده موقعیت ششم. این بد
ان معناست که اگر شورولت در یک مسابقه مشخص اول تا دهم شوند و یک فورد یازدهم و داج دوازدهم باشد، شورولت ۹ امتیاز، فورد ۶ و داج ۴ امتیاز کسب می کند. از سال ۲۰۱۴، ناسکار شیوه امتیازدهی را با تقلید از سیستم امتیازدهی در بخش قهرمانی مالکان تغییر داد. بر اساس این سیستم، بهترین نماینده نهایی شرکت های سازنده، به طور مؤثر همان امتیازاتی را کسب می کنند که تیم به دست آورده است، از جمله امتیاز پاداش برای پیشتازی در یک دور یا پیروزی در یک مسابقه. در سالهای آغازین ناسکار، ماشین های مختلفی وجود داشت که با حمایت اندکی از طرف شرکت های اتومبیل سازی روبرو بودند، اما در اواسط دهه ۱۹۶۰، صرفاً مشارکت تولیدکنندگان آمریکایی با پشتیبانی کارخانه وجود داشت. کرایسلر، فورد و جنرال موتورز، اگر نگوییم تنها، اصلی ترین رقبای بیشتر تاریخ ناسکار بودند. پلیموث اگرچه در دهه ۱۹۶۰ با Hemi تا حدودی موفق بود، اما هرگز نتوانست یک قهرمانی در بخش تولیدکنندگان را کسب کند تا اینکه فورد در اوایل دهه ۱۹۷۰ از مسابقات خارج شد و به این ترتیب در سال ۱۹۷۱ پلیموث برای نخستین بار طعم قهرمانی را چشید. جنرال موتورز در سال ۱۹۹۱ هنوز از چهار برند مختلف در ناسکار استفا
ده می کرد، اما در عرض سه سال، بیوک و اولدزموبیل از دور خارج شدند. پونتیاک تا سال ۲۰۰۴ دوام آورد و تنها شورولت باقی ماند. در سال ۲۰۰۶ و با پیوستن تولیدکننده ژاپنی تویوتا به سری، برای اولین بار از سال ۱۹۷۱، مارک جدیدی وارد مسابقات شد. مارک داج کرایسلر پس از ۱۵ سال وقفه در سال ۲۰۰۱ بازگشت، اما پس از ۲۰۱۲ رقابت ها را ترک کرد و تنها شورولت، فورد و تویوتا در دور باقی ماندند. شورولت با ۷۴۹ پیروزی در مسابقات و ۳۸ قهرمانی در بخش تولیدکننده تا اوت ۲۰۱۵ موفق ترین تولیدکننده بوده است. فورد با ۶۳۶ پیروزی و ۱۵ قهرمانی در رده دوم قرار دارد. داج با ۲۱۷ پیروزی سوم، پلیموث با ۱۹۰، چهارم و پونتیاک با ۱۵۵ پیروزی در رده پنجم است. تویوتا در حال حاضر با ۷۴ پیروزی در رده ۹ قرار دارد. پیست های جام. در حال حاضر، سری رقابت های جام ناسکار عمدتاً در ایالت های شرقی برگزار می شود و تنها شش پیست در غرب رود می سی سی پی واقع شده است. سری ناسکار دارای ساده ترین پیست در میان مسابقات اتومبیلرانی است. اکثر مسیرهای معمول در ناسکار شباهت زیادی به پیست های دو و میدانی دارند و بیضی شکل هستند. گرچه شکل و طول یکسان و مشخصی را شامل نمی شوند و استاندارد
معینی برای آنها وجود ندارد. فصل ۲۰۱۷ شامل ۲۱ مسیر بیضی و ۳ مسیر جاده ای بود. طول مسیرها از ۰٬۵۲۶ مایل (۰٬۸۴۷ کیلومتر) در مارتینزویل اسپیدوی تا ۲٬۶۶ مایل (۴٬۲۸ کیلومتر) در تالادیگا سوپراسپیدوی متفاوت است. بیشتر مسیرهای بیضی شکل با آسفالت فرش شده اند، در حالی که ۳ مسیر به طور کامل یا جزئی بتن ریزی شده است. اگرچه این سری رقابت ها در ابتدا و به طور سنتی در مسیرهای خاکی انجام می شد، اما از سال ۱۹۷۰ مسابقه ای در پیست خاکی برگزار نشده است. در حالی که برخی از مسیرها واقعاً بیضی شکل هستند، مانند بریستول موتور اسپیدوی، بیش از نیمی از پیست های محل برگزای رقابت ها حالتی از مثلث دارد و در طول یکی از مسیرهای مستقیم، این بیضی یک قوس پیدا می کند. از دیگر مسیرها با شکل نامتقارن می توان به مسیر «تخم مرغی» شکل دارلینگتون ریس وی، مسیر مثلثی شکل پوکونو ریس وی و شبه مستطیلی شکل ایندیانا موتور اسپیدوی اشاره کرد. در حالی که ناسکار عمدتاً به برگزاری مسابقاتی خلاف جهت عقربه های ساعت و در مسیرهای بیضی شکل شناخته می شود، سونوما ریس وی و واتکینس گلن اینترنشنال از پیست های پیچیده جاده ای هستند که مسابقات آنها در جهت عقربه های ساعت انجام م
ی شود. اولین رویداد از این رقابت ها در مسیر جاده به سال ۱۹۵۴، در فرودگاه لیندن شهر نیوجرسی برگزار شد. از سال ۱۹۶۳، سری ناسکار هر سال حداقل یک مسابقه در پیست جاده ای برگزار می کند. پیست های بیضی شکل ناسکار در قسمت های دارای پیچ به صورت شیب دار با زاویه رو به داخل ساخته می شود تا خودروها بتوانند به حرکت سریع خود ادامه دهند. اگر این طراحی وجود نداشته باشد یا خودروها باید با رسیدن به پیچ سرعت خود را به میزان بسیار زیادی کاهش می دادند یا نیروی گریز از مرکز آنها را از پیست به بیرون پرتاب می کرد. مسیرها دارای طیف گسترده ای از شیب در پیچها هستند. نیوهمپشایر موتور اسپیدوی، با ۷ درجه شیب، مسطح ترین پیچ ها را دارد، در حالی که شیب دارترین پیچ ۳۳ درجه در تالادیگا سوپراسپیدوی است. مسیر مستقیم در پیست های بیضی شکل شیب متفاوتی دارند، از کاملاً مسطح در بسیاری از پیست ها تا ۹ درجه در دوور اینترنشنال اسپیدوی. سرعت مسابقه بسته به مسیر بسیار متفاوت است. سریعترین مسیر تالادیگا سوپراسپیدوی است که در آن رکورد سرعت متوسط ۱۸۸٬۳۵۴ مایل در ساعت (۳۰۳٬۱۲۶ کیلومتر در ساعت) و رکورد دور مقدماتی با ۲۱۲٬۸۰۹ مایل در ساعت (۳۴۲٬۴۸۳ کیلومتر در ساع
ت) توسط بیل الیوت در سال ۱۹۸۷ ثبت شد که بعید است این رکورد شکسته شود. به دلیل آنکه صفحات محدودکننده یا محدودکننده هوا (که برای کاهش هوای ورودی بین کاربراتور و منیفولد نصب می شود) از سال ۱۹۸۸ در پیست های دیتونا اینترنشنال اسپیدوی و تالادیگا سوپراسپیدوی برای کاهش سرعت اجباری شدند، و پس از آن در سال ۲۰۱۹ این صفحات با اسپیسر مخروطی جایگزین شدند که هنوز هم به اندازه کافی اسب بخار را کاهش می دهند تا از سرعت بیش از ۲۰۵ مایل در ساعت جلوگیری کنند. کندترین مسیرها پیست سونوما ریس وی است، یک پیست جاده ای با رکورد سرعت متوسط فقط ۸۳٬۶ مایل در ساعت (۱۳۴٬۵ کیلومتر در ساعت) و سرعت ۹۹٬۳ مایل در ساعت (۱۵۹٬۸ کیلومتر در ساعت) در دور مقدماتی و پسیت مارتینزویل اسپیدوی که کوتاه، تقریباً مسطح و بیضی شکل است، با رکورد سرعت متوسط ۸۲٬۲ مایل در ساعت (۱۳۲٬۳ کیلومتر در ساعت) و در دور مقدماتی با ۹۹٬۹ مایل در ساعت (۱۶۰٬۸ کیلومتر در ساعت). سرعت متوسط یک مسابقه با تقسیم زمان برنده مسابقه (از تکان دادن پرچم سبز تا تکان دادن پرچم شطرنجی، از جمله دورهایی که با احتیاط سپری می شود) بر مسافت طی شده تعیین می شود. زمان سپری شده در دورهای پرچم قرمز در
محاسبه سرعت متوسط لحاظ نمی شود.