Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پروژه پرومتئوس () پروژه ای است که در سال ۲۰۰۳ توسط ناسا برای توسعهٔ سیستم های هسته ای در مأموریت های فضایی دراز مدت تأسیس شد. از زمان لغو پروژهٔ پیشرانه هسته ای (SNTP) در سال ۱۹۹۵، این نخستین اقدام جدی ناسا به طرف استفاده از پیشرانه هسته ای فضاپیما بود. این پروژه برای طراحی، توسعه و پرواز چندین مأموریت فضایی عمیق به سیاره های بیرونی برنامه ریزی شده بود. این پروژه در سال ۲۰۰۵ به دلیل تقاضاهای دیگر بودجه ناسا لغو شد. بودجه آن از ۲۵۲٫۶ میلیون دلار در سال ۲۰۰۵ به ۱۰۰ میلیون دلار در سال ۲۰۰۶ کاهش یافت که ۹۰ میلیون دلار آن برای هزینه های بسته شدن در قراردادهای لغو شده بود. انگیزه ها. فضاپیماهای اکتشافی سیاره های بیرونی منظومه به دلیل فاصله آنها از خورشید به شدت محدود هستند زیرا نمی توانند از انرژی خورشیدی به عنوان منبع انرژی الکتریکی برای ابزار دقیق پردازنده یا پیشرانه یونی استفاده کنند. مأموریت های قبلی به سیاره های بیرونی مانند ویجر و پروب گالیله بر ژنراتور ترموالکتریک رادیو ایزوتوپ (RTG) به عنوان منبع اصلی برق خود تکیه کرده اند. برخلاف RTGها که به گرمای تولید شده توسط پوسیدگی طبیعی ایزوتوپ های رادیواکتیو متکی هس
تند، "پروژه پرومتئوس" خواستار استفاده از یک راکتور هسته ای کوچک به عنوان منبع اصلی تهیهٔ برق شد.
متیف ()(بازار آتی بین المللی فرانسه) یک شرکت خصوصی است که هم بازار معاملات آتی و هم یک مرکز پایاپای وجوه در فرانسه بود. که در هنگام ادغام بورس پاریس با یورونکست جذب یورونکست پاریس شد. ابزارهای مشتقه پیشتر روی بستر متیف معامله می گردید و دیگر اعضای یورونکست در بستر لایف کانکت که یک بستر معامله الکترونیک در بورس اختیار معامله و آتی بین المللی لندن بود معامله می کردند. لایف یک شرکت وابسته به یورونکست است.
امپراتریس تی می (; – ) همسر امپراتور تایشو و مادر امپراتور شووا بود.
هاناکو، شاهدخت هیتاچی ؛ زادهٔ ) مترجم همسر ماساهیتو، شاهزاده هیتاچی تنها برادر امپراتور آکی هیتو اهل ژاپن است.
شیننو ، عنوانی که به شاهزاده های مشروع و پسران شاه در یک خاندان سلطنتی در شرق آسیا اعطا شده است. این عنوان در اصل در سلسله های چینی (بعد از جین) استفاده می شد، همچنین در ژاپن، کره (کشور) (دوره امپراتوری کره) و ویتنام پذیرفته شده است.
شیشه فلورید طبقه ای از شیشه های نوری غیر اکسیدی است که متشکل از فلورید فلزات مختلف است. به خاطر ویسکوزیته پایین آن ها، اجتناب کامل از وقوع هر تبلوری در حین تبدیل به شیشه بسیار دشوار است؛ بنابراین اگر چه شیشه های فلورید فلزی سنگین (HMFG) تضعیف نوری بسیار پایینی دارند؛ اما علاوه بر اینکه ساخت آنها دشوار است، بسیار شکننده نیز هستند و مقاومت ضعیفی نسبت به رطوبت و دیگر حملات زیست محیطی دارند. بهترین مشخصه شیشه های فلورید این است که آن ها گروه جذبی مربوط به گروه هیدروکسیل (۳٫۲–۳٫۶ میکرو متر) را ندارند که تقریباً در همه شیشه های مبتنی بر اکسید وجود دارد. ویژگی ها. شیشه های فلورید فلزی سنگین ابتدا برای کاربردهای فیبر نوری مورد استفاده قرار گرفتند، زیرا تلفات ذاتی یک فیبر نیمه فروسرخ کم تر از الیاف سیلیکا هستندکه تنها برای طول موج هایی کوتاه تر از ۲ میکرومتر است. چنین خسارت های کم هرگز در عمل محقق نشد، و شکنندگی و هزینه بالای الیاف فلورید، آن ها را به عنوان کاندیداهای اصلی کم تر مطلوب ساخت. بعداً، کاربرد فیبر فلورید برای کاربردهای مختلف دیگر کشف شد. این کاربردها شامل طیف سنجی ناحیه نیمه فروسرخ، سنسورهای فیبر نوری، دما
سنج ها و تصویربرداری می شوند. همچنین فیبرها می توانند برای انتقال امواج نور هدایت شده در رسانه ها مانند نارسنگ های آلومینیوم ایتریوم در لیزرهایی با ابعاد ۲٫۹ میکرومتر به عنوان کاربردهای مورد نیاز در پزشکی (به عنوان مثال در چشم پزشکی و دندان پزشکی) استفاده شوند. تولید شیشه های فلورید و انواع آنها. تولید برخی از شیشه های فلورید روی زمین به دلیل تبلور سریع آن ها مشکل است. تبلور در شرایط بی وزنی، به دلیل کاهش اثرات همرفت، کندتر است. شیشه های فلورید باید در یک فضای بسیار خشک فرآوری شود تا از تشکیل اکسی فلورید جلوگیری شود و منجر به شکل گیری سرامیک شیشه نشود. شیشه فلورید معمولاً از روش جداسازی ذوب ساخته می شود. ابتدا محصولات خام در یک کوره پلاتینی می ریزند، سپس ذوب می شوند، در بالای ۹۰ درجه سانتی گراد قرار می گیرند و در قالب فلزی ریخته گری می شوند تا اطمینان حاصل شود که نرخ سرد شدن بالااست و باعث تشکیل شیشه می شود. در نهایت آن ها در کوره ذوب می شوند تا تنش های حرارتی ایجاد شده در طول فاز جداسازی را کاهش دهند. این فرایند منجر به تولید تکه های بزرگ شیشه های فلورید می شود. شیشه فلورید می تواند به معنای یک شیشه اپتیکی
اکسید شده با زیرکونیوم تترافلورید باشد. شیشه فلوروفسفات ترکیبی از شیشه فلورید و شیشه فسفات است. شیشه های فلورید بر پایه زیرکونیوم فلورید یک دسته ای از شیشه های فلوروزیرکونات هستند. شیشه های ZBLANنیز به همین گروه تعلق دارند. شیشه های فلورید بر پایه آلومینیوم فلورید دسته ای از شیشه های فلوروآلومینات هستند. تغلیظ پرازئودیمیم در شیشه فلورید، اجازه می دهد که به عنوان یک فیبر تک حالت تقویت کننده نوری استفاده شود. عناصر نوری ساخته شده از کلسیم فلورید، به نام کریستالهای فلوریت در برخی لنزهای تله فوتو استفاده می شوند تا انحراف رنگی را تصحیح کنند. با این حال، این شیشه ها با شیشه هایی با پراکندگی کم جایگزین می شوند، که شاخص های شکست بالاتری، پایداری ابعادی بهترو شکنندگی پایین تر دارند. منیزیم فلورید در موج کوتاه فرابنفش و به عنوان یک پوشش ضد انعکاسی بکار می رود. ZBLAN. نمونه ای از یک شیشه فلورید فلزی سنگین، گروه شیشه ای ZBLAN است که از فلوریدهای زیرکونیوم، باریوم، لانتانیم و سدیم تشکیل شده است. این کاربرد تکنولوژیکی اصلی این مواد به عنوان یک موجبر نوری در قالب صفحه ای و فیبری ساخته می شود. آن ها به خصوص در محدوده نیمه ف
روسرخ (۲۰۰۰ تا ۵۰۰۰ نانومتر) مفید هستند. به طور کلی ترکیب آن ۵۳ درصد زیرکونیم فلوئورید، ۲۰ درصد باریم فلوئورید، ۴ درصد لانتانیوم فلورید، ۳ درصد آلومینیوم فلورید و ۲۰ درصد سدیم فلورید است. ZBLAN یک ماده واحد نیست بلکه طیفی از ترکیبات را دارد که بسیاری از آن ها هنوز آزمایش نشده اند. هافنیوم فلورید به طور شیمیایی شبیه زیرکونیوم فلورید است و گاهی اوقات به جای آن مورد استفاده قرار می گیرد. شیشه ZBLAN دارای یک پنجره انتقال نوری وسیع است که از ۰٫۲۲میکرومتر در فرابنفش تا ۷ میکرومتر در مادون قرمز گسترش می یابد. ZBLAN دارای ضریب شکست کم (حدود ۱٫۵)، دمای انتقال شیشه ای نسبتاً کم (Tg) از ۲۶۰ تا ۳۰۰ درجه سانتی گراد، پراکندگی پایین و وابستگی دمای پایین و ضریب شکست منفی است. تاریخچه ZBLAN. اولین شیشه فلوروزیرکونات، یک کشف غیر مترقبه در ماه مارس توسط برادران پولین و همکارانش در دانشگاه رن در فرانسه بود. آن ها در حالی که به دنبال بلورهای فلورید پیچیده و جدید بودند، قطعات غیرمنتظره ای از شیشه به دست آوردند. در اولین مرحله، این شیشه ها برای اهداف طیف سنجی مورد بررسی قرار گرفتند. تشکیل شیشه در سیستم سه تایی زیرکونیم فلورید، باری
م فلورید و سدیم فلورید بررسی شد در حالی که فلورسنس های نئودیمیم در نمونه های چهارتایی زیرکونیم فلورید، باریم فلورید، سدیم فلورید و نئودیمیم فلورید مشخص شد. ترکیب شیمیایی این شیشه براساس جانشینی ساده لانتانیوم در عوض نئودیمیم بسیار نزدیک به سبک کلاسیک ZBLAN بود. تحقیقات بیشتر منجر به پیشرفت های عمده ای شد. ابتدا، فرآوری آمونیوم بی فلورید جایگزین روش آماده سازی اولیه بر اساس عملیات حرارتی فلوریدهای بی آب شد. این فرایند قبلاً توسط کی هوی سان یکی از پیشگامان شیشه های بریلیم فلورید مورد استفاده قرار گرفته بود. این روش مزایای قابل توجهی را ارایه می دهد: آماده سازی در فضای اتاق به این صورت است که زیرکونیم اکسید می تواند به عنوان ماده اولیه به جای زیرکونیوم فلورید خالص مورد استفاده قرار گیرد. که در این صورت زمان سنتز از ۱۵ ساعت به کم تر از یک ساعت کاهش می یابد و نمونه های بزرگ تر به دست می آیند. یکی از مشکلاتی که با آن مواجه شدند تمایل واشیشه ای شدن به محض خنک کردن ذوب بود. دومین شکست، کشف اثر تثبیت کننده آلومینیوم فلورید درشیشه های فلوروزیرکونات بود. برای افزایش پایداری شیشه و بهبود سایر خواص شیشه ای به سیستم های او
لیه (فلوروزیرکونات) به عنوان تشکیل دهنده اصلی (بیشتر از ۱ / ۰ مول درصد) و اصلاح کننده اصلی (باریم فلورید)، فلورید فلزات (آلومینیوم فلورید و لانتانیوم فلورید) به عنوان عنصر سوم اضافه شدند. سیستم های شبه سه تایی متفاوت (حاوی ۴ درصد مول آلومینیوم فلورید) مورد بررسی قرار گرفتند که منجر به تعریف ۷ نوع شیشه پایدار شد مانند ZBNA ZBLA ZBYA,ZBCA. که می توان آن ها را به عنوان نمونه های حجیم چند کیلوگرمی در نظر گرفت که بعدها منجر به ترکیب شیشه ZBLAN کلاسیک شد که شامل ترکیبی از ZBNA و ZBLA است. توسعه بیشتر در روش آماده سازی، تولید در مقیاس بیشتر، بهبود فرایند تولید، ثبات مواد نشان داد جذب درونی برای الیاف ZBLAN بسیار پایین بود (حدود ۱۰ دسیبل بر کیلومتر) که می تواند منجر به اتلاف نوری بسیار کم در ناحیه نیمه-مادون قرمز شود. چنین فیبرهای نوری می تواند به یک راه حل فنی عالی برای انواع سیستم های ارتباط از راه دور، سیستم های حسی و کاربردهای دیگر تبدیل شود.
نشان فیل () یک نشان جوانمردی دانمارکی است و بالاترین رتبه افتخار دانمارک است. منشأ آن از قرن پانزدهم است، اما از سال ۱۶۹۳ رسماً وجود داشته است و از زمان تأسیس سلطنت مشروطه در سال ۱۸۴۹، اکنون تقریباً به طور انحصاری برای تکریم سلطنت و سران کشورها مورد استفاده قرار می گیرد.
ایان مک کالک (؛ زادهٔ ) بازیگر و فیلم نامه نویس اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۶۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. مک کالک به خاطر نقش خود به عنوان گِرِگ پرستون در سریال تلویزیونی پسا-آخرالزمانی "بازماندگان" (۱۹۷۵–۱۹۷۷) و همچنین به خاطر فعالیتش در سینمای ژانر اروپایی شناخته شده است. از فیلم ها و مجموعه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "زامبی ۲"، "کرامول"، "پوآرو"، "دکتر هو"، "ارتش سری"، "بازداشتگاه کلدیتز"، "کرامول" و "قلعه عقاب ها" اشاره کرد.
ترکش افشانی (به زبان انگلیسی: detonation spraying) یکی از انواع تکنیک های پاشش حرارتی است که برای ایجاد یک لایه پوشش محافظتی در سرعت های فراصوت بر روی ماده پیاده می شود تا خواص سطحی آن را تغییر دهد. این فرایند در اصل برای افزایش دوام یک قطعه است. اولین بار در سال ۱۹۵۵ توسط H.B. Sargent, R.M. Poorman و H. Lamprey اختراع شده و با کمک تفنگ انفجاری مخصوصی به نام دی-گان (D-Gun) به قطعه اعمال می شود. به منظور دستیابی به یک پوشش بسیار چسبان و محکم ترکش افشانیده شده، قطعه ای که تحت عملیات قرار می گیرد باید به روش صحیح آماده شده و تمام روغن های سطحی، چربی ها و زواید پاک سازی شود. این فرایند شامل بالاترین سرعت (حدود 3500 m/s موج ضربه ای که مواد روکش دهنده را پیش می راند) و دما (≈۴۰۰۰ درجه سانتیگراد) مربوط به مواد پوشش دهنده درمقایسه با سایر روش های پاشش حرارتی می باشد. این به این معنا است که پاشش انفجاری می تواند تخلخل های کمی (زیر ۱٪) و اکسیژن کم (بین ۰٫۱–۰٫۵) ایجاد کند که باعث محافظت از پوشش های محافظتی در برابر خوردگی، سایش و چسبندگی تحت بار کم می شود. این فرایند امکان استفاده از پوشش های سطحی بسیار سخت و متراکمی را
فراهم می کند که به عنوان پوشش های مقاوم در برابر سایش بسیار مفید هستند. به همین دلیل، از پاشش انفجاری معمولاً برای پوششهای محافظ در موتورهای هواپیما، سنجه حلقوی و سنجه قطر داخلی، تیغه های برش (چاقو اسکایب یا چاقوی برش چرم)، دریل های لوله ای، پره های روتور و استاتور، نرده های محافظ یا هر ماده فلزی دیگری که در معرض فرسایش زیاد و ترک خوردگی هستند، استفاده می شود. مواد اسپری شو یا در واقع پاشیده شده بر روی قطعات در روش ترکش افشانی، عمدتاً شامل پودر فلزات، آلیاژ فلزات و سرمت ها و اکسیدهای آن ها (آلومینیوم، مس، آهن و غیره) می باشد. ترکش افشانی یک فرایند صنعتی است که در صورت اجرای نادرست و در محیط نا امن، می تواند بسیار خطرناک باشد. به همین دلیل پیش بینی های احتیاطی فراوانی در این روش خاص پاشش حرارتی مورد نیاز است. تاریخچه. فرایند ترکش افشانی برای اولین بار در سال ۱۹۵۵ توسط H.B. Sargent, R.M. Poorman و H. Lampreyt توسعه داده شده و به اسم آن ها ثبت شد. در همان سال، برای اولین بار به عنوان فرایند دی-گان، توسط Union Carbide تجاری سازی شد. در دهه ۱۹۶۰ این فرایند توسط مؤسسه Paton در کییف اوکراین توسعه بیشتر یافت. دی-گان
(تفنگ انفجاری). روکش های ترکش افشانیده شده، توسط تفنگ انفجاری (به زبان انگلیسی: detonation gun) یا دی-گان (به انگلیسی: D-gun) به سطح قطعه اعمال می شوند. این ابزار شامل لوله فلزی ای دراز و آب خنک کاری شده می باشد که دارای شیرهایی برای ورود گازها و پودرها به داخل محفظه است. مقدار از پیش تعیین شده ای از ماده پوشش دهنده محافظتی دلخواه یا همان ماده اولیه (به شکل پودر با اندازه ذرات ۵–۶۰ میکرومتر) وارد محفظه می شود (عمدتاً با سرعت ۱۶–۴۰ گرم بر دقیقه). در این محفظه اکسیژن و سوخت (به طور معمول استیلن) با کمک جرقه یک شمع مشتعل می شوند تا یک موج ضربه ای فراصوت ایجاد کنند. این موج ضربه ای باعث حرکت مخلوط مذاب و/یا نمیه مذاب و/یا جامد ماده اولیه (حالت مخلوط بستگی به نوع ماده مصرفی دارد) به خارج از لوله و به روی قطعه مقصد می شود. سپس لوله با کمک جریان سریع و کوتاهی از نیتروژن پاکسازی می شود تا برای پرتاب بعدی آماده شود. این مرحله دارای اهمیت بسیاری است زیرا حرارت ناشی از گازهای باقی مانده می تواند باعث احتراق مخلوط سوخت جدید شود که یک واکنش کنترل نشده و در نتیجه نامطلوب است. به علاوه، مقدار اندکی از گاز بی اثر نیتروژن بی
ن دو مخلوط سوخت و ماده اولیه پیش از شلیک، به جلوگیری از پس زدن تفنگ کمک می کند. دی-گان ها معمولاً در سرعت شلیک ۱–۱۰ هرتز کار می کنند. ترکیبات متنوع بسیاری از پودرهای پوشش دهی و تنظیمات دی-گان در طی فرایند ترکش افشانی به کار می روند که تمام این موارد می توانند بر خصوصیات سطحی روکش اسپری شده (پاشیده شده) تأثیر بگذارند. رایج ترین پودر مواد استفاده شده در این فرایند شامل این موارد می باشند: آلومینا-تیتانیا، آلومینا، مخلوط کاربید تنگستن-تنگستن-کاربید کروم به همراه پیونده آلیاژ نیکل-کروم، کاربید کروم، کاربید تنگستن به همراه پیونده کبالت. متالورژیست ها هنگام تعیین کیفیت یک روکش ایجاد شده توسط پاشش حرارتی به اندازه گیری هایی همچون میزان اکسیژن سطح، سختی ماکرو و میکرو، میزان تخلخل، مقاومت همبستگی و زبری سطح، توجه می کنند. روکش های ترکش افشانی. ترکش افشانی روکش هایی با مقاومت همبستگی شیمیایی و سختی بالا ایجاد می کند. روکش های ایجاد شده دارای تخلخل و میزان اکسیژن کم و زبری سطح متوسط تا کم می باشند. این اتفاق به دلیل دما و سرعت زیاد ایجاد شده توسط تفنگ انفجاری است. این خصوصیات، ترکش افشانی را معیار سنجش روکش های ایجاد شد
ه توسط انواع روش های دیگر پاشش حرارتی (قوس سیم، پلاسما، شعله، HVAF ,HVOF، گرم، سرد) می کند. فاکتورهای زیادی بر روی خصوصیات روکش های ایجاد شده توسط ترکش افشانی تأثیر می گذارند. عمدتاً این خصوصیات سطحی با توجه به نوع و خصوصیات مواد اولیه پودری استفاده شده تعیین می شوند اما به تنظیمات تفنگ انفجاری یا دی-گان نیز وابسته اند. ترکش افشانی قابلیت این را دارد که پوشش های محافظتی بر روی مواد حساس و ظریف ایجاد کند. دلیل این اتفاق، ذات فرایند است که بسیار سریع بوده و منبع حرارت را از جسم هدف دور نگه می دارد. این خصوصیت، امکان استفاده در کاربردهای متنوع و فراوانی را ایجاد می کند. انواع مواد کاربردی. مواد مختلفی قابلیت اسپری شدن توسط دی-گان را دارند. از موارد استفاده شده به عنوان مواد اولیه می توان پودر فلزات، آلیاژها و سرمت ها و اکسیدهایشان را نام برد. خصوصیاتی همچون مقاومت، سختی، خوردگی و سایش در انتخاب ماده روکش مورد نظر بسیار تأثیر گذار و مهم هستند. از جمله مواد مورد استفاده می توان موارد زیر را نام برد: کاربردها. از مهم ترین وظایف پوشش های ترکش افشانیده شده محافظت از وسیله در برابر خوردگی است (به دلیل میزان اکسیژن کم)
. این به این معنی است که ترکش افشانی روکش های سخت و با دوامی را ایجاد می کند که برا موارد زیر مناسب هستند:
فولاد بوته ای (قابل خرد شدن)، فولادی است که توسط ذوب آهن خام، آهن و گاهی اوقات فولاد بدست می آید که اغلب همراه با شن، ماسه، شیشه، خاکستر، روغن و غیره، در یک بوته ایجاد می شود. در دوران باستان ذوب فولاد و آهن با استفاده از آتش زغال یا ذغال غیرممکن بود، زیرا نمی توانستند دما را به اندازه کافی بالاببرند. با این حال آهن خوک (آهن خام) دارای محتوای کربن بالاتر و در نتیجه دارای یک نقطه ذوب پایین تر است که می توان آن را راحت تر ذوب کرد، همچنین با خیساندن آهن فرفورژه یا فولاد برای مدت طولانی در آهن مایع آهن خوک، محتوای کربن آهن خوک (خام) می تواند کاهش یابد زیرا به تدریج به داخل آهن پخش می شود. به دلایل بالا فولاد بوته ای (قابل خرد شدن) در جنوب و جنوب آسیا در دوران قرون وسطی تولید شد. چ به طور کلی این نوع فولاد، یک فولاد بسیار سخت است، اما لااین روش یک فولاد کامپوزیتی تولید می شود که ناهمگن است و متشکل از یک فولاد بسیار کربن بالا (آهن خوک) و یک فولاد کم کربن (آهن فرفورژه (گل آهن)) است. این امر اغلب در هنگام نورد ورقه یا صیقل دادن فولاد به الگویی پیچیده منجر می شد که مشهورترین نمونه آن ها فولاد دمشق (wootz) استفاده شده
در شمشیرهای دمشق بوده است که این فولاد در مقایسه با سایر روشهای تولید فولاد آن زمان به دلیل استفاده از شار، اغلب از نظر محتوای کربن و از نظر کیفیت (فاقد ناخالصی) بسیار بالاتر بود. همچنین دلیل لایه لایه بودن فولاد دمشق، قرار گرفتن لایه های کم کربن و پر کربن روی یکدیگر است. روشهای تولید فولاد با کیفیت بالا توسط بنیامین هانتسمن در انگلیس در قرن هجدهم ساخته شد. هانتسمن از کک به جای ذغال سنگ یا زغال استفاده کرد و به دمایی رسید که فولاد ذوب شود و آهن حل شود. فرایند هانتسمن از برخی فرایندهای فولاد دمشق متفاوت بود زیرا ذوب شدن فولاد و خنک کردن آن به مدت زمان بیشتری طول می کشید و زمان بیشتری برای انتشار کربن فراهم می شد. در روند هانتسمن از فولاد تاول زده، به جای تبدیل مستقیم از چدن استفاده کرد. توانایی ذوب کامل فولاد، هرگونه ناهمگنی در فولاد را از بین می برد و اجازه می دهد تا کربن به طور مساوی در فولاد مایع حل شود و نیاز قبلی به آهنگری گسترده را نادیده بگیرد تا تلاش کنند به همان نتیجه برسند. به همین ترتیب، موجب شد فولاد برای اولین بار به سادگی در قالب ها ریخته شود. ساختار کریستالی همگن این فولاد ریخته گری شده، مقاومت
و سختی بیشتری در مقایسه با فرمهای قبلی فولاد داشت. روش های تولید فولاد بوته ای. آلیاژهای آهن به طور گسترده ای توسط محتوای کربن تقسیم می شوند. ۱- چدن: چدن دارای ۲–۴٪ ناخالصی کربن است. ۲- آهن فرفورژه اکثر کربن خود را اکسید می کند و به کمتر از ۰٫۱٪ می رسد. همچنین فولاد با کربن بالا مستحکم تر اما شکننده تر از فولاد کم کربن است و به اصطلاح ترد است. تاریخچه اولیه. هند جنوبی و سریلانکا. بسیاری از گزارش های قوم نگاری دربارهٔ تولید فولاد بوته ای در هند وجود دارد. با این حال، تحقیقات علمی در مورد بقایای تولید فولاد بوته ای فقط برای چهار منطقه منتشر شده است: سه مورد در هند و یک مورد در سریلانکا. مکان های اثبات شده تولید فولاد بوته ای در جنوب هند، به عنوان مثال در کوناسامودرام و گاتیوهوساالی، حداقل از اواخر دوره قرون وسطی، قرن شانزدهم قدمت دارند. تحقیقات اخیر باستان شناسی حاکی از آن است که سریلانکا از فن آوری های ابتکاری برای تولید آهن و فولاد در دوران باستان استفاده می کرده است، سیستم ساخت فولاد بوته ای در سریلانکا تا حدی مستقل از سیستم های مختلف هند و خاورمیانه بود و روش آنها چیزی شبیه به روش کربوراسیون آهن فرفورژه بود
ه. همچنین مجموعه کاوش های انجام شده در نشانگر فناوری غیرمنتظره و قبلاً ناشناخته سایت های ذوب «رو به غرب» بود که انواع مختلفی از تولید فولاد هستند. این کوره ها برای ذوب مستقیم فولاد استفاده می شدند. این فناوری ها «رو به غرب» نامگذاری شده اند زیرا در دو طرف غربی تپه ها قرار داشتند تا از باد غالب در فرایند ذوب استفاده کنند. فولادهای کوره سریلانکا در بین قرن ۹ و ۱۱ و پیش از آن شناخته شده بودند، اما ظاهراً قدمت این مکان ها به قرن ۷ تا ۱۱ برمی گردد. آسیای میانه. آسیای میانه، از اواخر هزاره اول میلادی یکی از تولیدکنندگان قدرتمند فولاد بوته ای است. در سایت های موجود در ازبکستان مدرن و ترکمنستان، شواهد باستان شناسی خوبی در مورد تولید مقیاس بزرگ فولاد بوته ای وجود دارد. همه آنها به طور کلی مربوط به همان اوایل قرون وسطی و بین اواخر ۸ یا اوایل ۹ و اواخر قرن ۱۲ میلادی می باشند. همچنین دو تا از برجسته ترین سایت های فولاد قابل تراش در ازبکستان شرقی، اخسیکت و پاپ در فرغانه دره است، که موقعیت آنها در جاده ابریشم است که به لحاظ تاریخی و باستان شناسی ثبت شده است. تاریخ مدرن. اوایل دوره های مدرن. نظر می رسد اولین اشاره اروپایی ه
ا به فولاد بوته ای زودتر از دوره قرون وسطی نیست و آزمایشات اروپایی ها با فولادهای "دمشق " حداقل به قرن شانزدهم برمی گردد. تاریخچه تولید در انگلیس. بنجامین هانتسمن یک ساعت ساز بود که در جستجوی فولاد بهتر برای فنرهای ساعت بود. او در هندزورث نزدیک شفیلد پس از سالها آزمایش مخفیانه، بالاخره تولید فولاد را در سال ۱۷۴۰ آغاز کرد. سیستم هانتسمن از کوره ای با سوختن کک استفاده می کند که می تواند به ۱۶۰۰ درجه سانتیگراد برسد، که در آن حداکثر دوازده بوته سفالی که هر کدام توانایی نگهداری حدود ۱۵ کیلوگرم آهن را دارند قرار داده شده است. بوته ها با توده هایی از فولاد تاول زده پر شده و سپس گلدان ها پس از حدود ۳ ساعت از کوره برداشته می شوند و سپس ناخالصی ها به شکل سرباره برداشته شده و فولاد مذاب در قالب ریخته می شود تا در نهایت به شکل مورد نظر تبدیل شود. تولید در قرن ۱۹و ۲۰. در روشی دیگر که در دهه ۱۸۸۰ در ایالات متحده توسعه یافت، آهن و کربن را مستقیماً با هم ذوب می کنند و فولاد بوته ای تولید می شود. در طول قرن نوزدهم و دهه ۱۹۲۰ مقدار زیادی از فولاد بوته ای، توسط ابزارهای برش تولید می شدند که آن ها را "فولاد ابزار می" نامیدند. هم
چنین فرایند ریخته گری، بسیار زیاد برای فولادهای خاص مورد استفاده قرار می گرفت، اما امروزه منسوخ شده است. برای مثال فولادهای با کیفیت امروزه با کوره قوس الکتریکی ساخته می شوند. تولید به شکل دیگر. شکل دیگری از فولاد بوته ای در سال ۱۸۳۷ توسط مهندس روسی، پاول آنوسوف ساخته شد. روش او کمتر در ارتباط با گرمایش و سرمایش بود و بیشتر بر روی سرعت تشکیل ساختار بلوری کار می کرد. سپس با درگذشت او، در ایالات متحده، ویلیام متکالف فولاد بوته ای را تولید کرد. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Crucible_steel#:~:text=Crucible%20steel%20is%20steel%20made,not%20produce%20temperatures%20high%20enough. Craddock, P.T. , 1995. Early Metal Mining and Production. Cambridge: Edinburgh university press
مونتروس (به اسپانیایی: Monteros) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش مونتروس واقع شده است. مونتروس ۲۳٬۲۷۴ نفر جمعیت دارد.
سیموکا (به اسپانیایی: Simoca) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در Simoca Department واقع شده است. سیموکا ۵ کیلومتر مربع مساحت و ۸٬۳۵۱ نفر جمعیت دارد و ۳۰۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سان ایسیدرو د لولس (به اسپانیایی: Lules) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش لولز واقع شده است. سان ایسیدرو د لولس ۲۱٬۰۸۸ نفر جمعیت دارد.
فامایلا (به اسپانیایی: Famaillá) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در Famaillá Department واقع شده است. فامایلا ۲۲٬۹۲۴ نفر جمعیت دارد و ۷۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
لوریتو (به اسپانیایی: Loreto) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش لورتو واقع شده است. لوریتو ۹٬۸۵۴ نفر جمعیت دارد.
فیریاس (به اسپانیایی: Frías) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش چویا واقع شده است. فیریاس ۲۶٬۶۴۹ نفر جمعیت دارد و ۳۳۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آناتویا (به اسپانیایی: Añatuya) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در General Taboada Department واقع شده است. آناتویا ۲۳٬۲۸۶ نفر جمعیت دارد و ۹۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ویلا کاناس (به اسپانیایی: Villa Cañás) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش خنرال لوپز واقع شده است. ویلا کاناس ۵۹۱ کیلومتر مربع مساحت و ۹٬۴۳۳ نفر جمعیت دارد و ۱۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سانچیلز (به اسپانیایی: Sunchales) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در Castellanos Department واقع شده است. سانچیلز ۳۶۰ کیلومتر مربع مساحت و ۲۱٬۳۰۴ نفر جمعیت دارد و ۸۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهر ریوارولو کاناوزه خواهرخواندهٔ سانچیلز هست.
سس ویژو (به اسپانیایی: Sauce Viejo) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش لا کاپیتال (سانتافه) واقع شده است. سس ویژو ۷۹ کیلومتر مربع مساحت و ۸٬۱۲۳ نفر جمعیت دارد.
سانتوتومه (به اسپانیایی: Santo Tomé) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش لا کاپیتال (سانتافه) واقع شده است. سانتوتومه ۷۹ کیلومتر مربع مساحت و ۶۵٬۶۸۴ نفر جمعیت دارد و ۱۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سان کارلوس سنترو (به اسپانیایی: San Carlos Centro) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش لاس کلونیاس واقع شده است. سان کارلوس سنترو ۶۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱٬۰۵۵ نفر جمعیت دارد و ۴۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
روفینو (به اسپانیایی: Rufino) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش خنرال لوپز واقع شده است. روفینو ۱٬۰۲۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱۸٬۹۸۰ نفر جمعیت دارد و ۱۱۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
فونیس (به اسپانیایی: Funes) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش روزاریو واقع شده است.
کروندا (به اسپانیایی: Coronda) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش سن جرونیمو واقع شده است. کروندا ۱٬۳۰۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱۸٬۱۱۵ نفر جمعیت دارد.
کانادا د گومز (به اسپانیایی: Cañada de Gómez) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش ایریندو واقع شده است. کانادا د گومز ۵۲۹ کیلومتر مربع مساحت و ۲۹٬۲۰۵ نفر جمعیت دارد.
ریو توربیو (به اسپانیایی: Río Turbio) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش گور آیکه واقع شده است. ریو توربیو ۶٬۶۵۰ نفر جمعیت دارد.
پیکو ترونکادو (به اسپانیایی: Pico Truncado) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش دیسیادو واقع شده است. پیکو ترونکادو ۳۰٫۳ کیلومتر مربع مساحت و ۲۰٬۸۸۹ نفر جمعیت دارد.
لوس آنتیگووس (به اسپانیایی: Los Antiguos) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش لاگو بوینس آیرس واقع شده است. لوس آنتیگووس ۳٬۳۶۳ نفر جمعیت دارد.
پورتو سانتا کروز (به اسپانیایی: Puerto Santa Cruz) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش کورپن آیکه واقع شده است. پورتو سانتا کروز ۳٬۳۹۷ نفر جمعیت دارد.
ال تراپیچه (به اسپانیایی: El Trapiche) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در سان لوئیس (ابهام زدایی) واقع شده است.
سانفرانسیسکو دل مونته (به اسپانیایی: San Francisco del Monte de Oro) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش ایاکوچو (سان لوئیس) واقع شده است.
لا پونتا (به اسپانیایی: La Punta) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش خوان مارتین د پوئراردون واقع شده است.
نووئه دو ژولیو (به اسپانیایی: Nueve de Julio) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش کاپیتال (سان خوان) واقع شده است. نووئه دو ژولیو ۷٬۶۵۲ نفر جمعیت دارد.
کاوسیتی (به اسپانیایی: Caucete) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش کاوسیتی واقع شده است. کاوسیتی ۲۸٬۲۲۲ نفر جمعیت دارد و ۵۷۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سالوادور ماززا (به اسپانیایی: Salvador Mazza) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در General José de San Martín واقع شده است. سالوادور ماززا ۲۰٬۶۷۰ نفر جمعیت دارد و ۸۰۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کاچئی (به اسپانیایی: Cachi) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش د کاچی واقع شده است. کاچئی ۵٬۲۵۴ نفر جمعیت دارد و ۲٬۵۳۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ژنرال گومس (به اسپانیایی: General Güemes) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش خنرال گومس (سالتا) واقع شده است. ژنرال گومس ۴۷٬۳۴۸ نفر جمعیت دارد و ۲۹۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.