Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وسایل نقلیه/هواپیما/ کشتی، ساخت قالب و ابزار، مهندسی فرایند، هیدرولیک، پنوماتیک، مهندسی برق یا طراحی صنعتی. ساخت و ساز. یک سوم ارزش افزوده این شرکت از صنعت ساخت و ساز می آید، به عنوان مثال معماری، خدمات ساختمان، مهندسی عمران، ساخت پل / تونل، مهندسی عمران، زیرساخت، مدیریت املاک یا باغبانی و محوطه سازی. همچنین تعدادی راه حل متقاطع وجود دارد، به عنوان مثال کارخانه دیجیتال، PDM/PLM، شبیه سازی، ساخت کارخانه یا تجسم/ انیمیشن که بخشی از درآمد این شرکت است. توسعه نرم افزار. در سال ۲۰۱۸، بخش نرم افزار با نرم افزارهای CAD /CAM, BIM و CAE ابن شرکت، بیش از ۵۵٫۷ میلیون یورو درآمد کسب کرد. خانه هوشمند. خانه هوشمند راه حل های دیجیتالی سازی را برای نیازهای خاص مشتری طراحی می کند که شامل آموزش و خدمات ارائه می شود. طبق اظهارات خود، این شرکت بزرگترین شریک فروش Autodesk در اروپا است. مشتریان در این بخش عبارتند از دویچه بان، میله، Stadtwerke Bad Homburg و BLS AG. سمینارها. با BIM Ready، ام یو ام (MuM) دوره های آموزشی را برای کارکنان درگیر در پروژه های BIM ارائه می دهد. طراحان فنی، برنامه ریزان اجرایی و مبتدیان BIM آموزش ساخت BIM
را تکمیل می کنند. محتوای آموزش شامل قوانین مدل سازی، تبادل داده ها از طریق کلاس های بنیاد صنعت (IFC) و اثرات BIM در عمل است. Man and Machine یکی از شرکت های آموزشی رسمی است که فرمت تبادل اطلاعات BIM در ساخت و ساز تعریف شده توسط کلاس های بنیاد صنعت (IFC) را در سمینارها آموزش می دهد. ام یو ام عضو انجمن BuildingSMART است. شرکت تابعه. OpenMind Inc. شرکت تابعه Open Mind AG در راه حل های CAD/CAM با نرم افزار hypermill تخصص دارد. محلول هایپرمیل و hypercad-S برای فرزکاری، حفاری و تراشکاری در زمینه های مختلف مانند مهندسی مکانیک، ساخت ابزار و قالب، صنایع خودروسازی و هوافضا و همچنین در فناوری پزشکی، اسباب بازی، مورد استفاده در صنایع جواهرات و ساعت سازی استفاده می شود. . SOFiSTiK AG. SOFiSTiK AG نرم افزار استاتیک و تقویتی را برای ساخت پل، تونل و ساختمان تولید می کند، پروژه هایی که شامل BMW World در مونیخ می شود. مدل ساز پل SOFiSTiK طراحی و محاسبه پل ها را به صورت سه بعدی و پارامتریک، همان طور که توسط BVMI، با قابلیت BIM نیاز دارد، ممکن می سازد. DATAflor AG. DATAflor نرم افزاری را برای باغبانی و محوطه سازی، معماران منظر،
کارهای خاکی و مهندسی عمران توسعه می دهد. DATAflor در سال ۱۹۸۲ تأسیس شد. این نرم افزار شامل بخش برنامه ریزی گرافیکی، محاسبات تجاری و صورتحساب کامل است با نرم افزار دنیای باغ های مجازی در مراحل مختلف گل دهی فصلی. ام یو ام (MuM) Mechatronik GmbH. ام یو ام (MuM) Mechatronik GmbH مجوز نرم افزار برنامه ریزی مهندسی برق Escad را از طرف Autodesk در سال ۲۰۱۵ صادر کرد. از این رو، ام یو ام (MuM) جانشین eXs را توسعه داد که در برنامه ریزی پروژه CAE برای تجارت صنعتی مهندسی برق، مهندسی فرایند، هیدرولیک و پنوماتیک و همچنین برای مهندسی خدمات ساختمان به عنوان بخشی از پروژه های BIM استفاده می شود.
یوزو یک شبیه ساز کنسول بازی نرم افزار آزاد و متن باز نینتندو سوئیچ است که در زبان برنامه نویسی سطح میانی با کاربرد عمومی یا C++ توسعه یافته است. یوزو در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۸، ۱۰ ماه پس از انتشار نینتندو سوییچ در حال توسعه اعلام شد. این شبیه ساز توسط توسعه دهندگان شبیه ساز نینتندو ۳دی اس سیترا ساخته شده است و کد قابل توجهی بین پروژه ها به اشتراک گذاشته شده است. در اصل، یوزو فقط از برنامه های آزمایشی و بازی های ویدیویی پشتیبانی می کرد، اما از جولای ۲۰۱۹، تعداد کمی از بازی ها بدون مشکل کار می کنند. امکانات. یوزو از یک سرویس شبکه به نام باکس کت به عنوان جایگزینی برای شبکه محتوای پویا BCAT نینتندو استفاده کرد. این ویژگی بعداً به دلیل غیر کاربردی بودن حذف شد. این پیاده سازی در نهایت با برنامه ای جایگزین می شود که امکان استفاده از فایل های BCAT محلی را که از یک نینتندو سوییچ حذف می شوند، می دهد. یوزو همچنین ویژگی تغییر مقیاس رزولوشن را ارائه می کند که وضوح های docked, undocked و غیر بومی را شبیه سازی می کند. پس از افزودن پشتیبانی اولیه به وضوح فراتر از بومی، این ویژگی به دلیل مشکلات پایداری و رفتار ناسازگار در تولیدکنندگا
ن مختلف GPU کمی بعد دوباره حذف شد. دو سال پس از حذف، این ویژگی در نهایت با نام رمز "Project ART" دوباره اضافه شد. در دسامبر ۲۰۱۹، یوزو یک رندر آزمایشی Vulkan را به ساخت دسترسی زودهنگام خود اضافه کرد و آن را به بیلدهای خط اصلی خود آورد. در ۹ می ۲۰۲۰، تیم توسعه یک به روزرسانی را اعلام کرد که شامل شبیه سازی آزمایشی CPU چند هسته ای با اسم رمز "Prometheus" بود. در نوامبر ۲۰۲۰، توسعه دهندگان یوزو قابلیت آنلاین را به شبیه ساز اضافه کردند اما مدت کوتاهی پس از آن آن را حذف کردند. در ژوئن ۲۰۲۱، پشتیبانی Fastmem به بیلدهای دسترسی اولیه یوزو اضافه شد. در جولای ۲۰۲۱، یوزو «پروژه هادس» را به پایان رساند که هدف آن بازنویسی دیکامپایلر Shader بود که باعث بهبود عملکرد کلی شبیه ساز شد بازتاب ها. در اکتبر ۲۰۱۸، "Kotaku" مقاله ای منتشر کرد و اشاره کرد که "Super Mario Odyssey" قابل بازی است. نویسنده مقاله از توانایی یوزو برای تقلید از بازی هایی که در آن زمان به صورت تجاری در دسترس بودند ابراز نگرانی کرد. "PC Gamer" اشاره کرد که شبیه ساز قادر به اجرای Pokémon: Let's Go, Pikachu! and Let's Go, Eevee مدت کوتاهی پس از انتشار بازی ها،
البته با مشکلات صوتی. در اکتبر ۲۰۱۹، Gizmodo مقاله ای منتشر کرد که در آن اشاره کرد که یوزو قادر است برخی از بازی ها را با نرخ فریم تقریباً برابر با سخت افزار واقعی کنسول تقلید کند.
دراگاو آرنا (که پیش از این، به دلیل حامی مالی آن، با نام دراگاو کایشا شناخته می شد) یک سالن سرپوشیده در پورتوی پرتغال است که بازی های تیم های بسکتبال، هندبال و هاکی با چرخ باشگاه فوتبال پورتو را میزبانی می کند. این سالن در ۲۳ آوریل ۲۰۰۹ افتتاح شد و ۲٬۱۷۹ نفر صندلی ظرفیت دارد. عملیات ساخت آن با همکاری بانک دولتی کایشا ژرال دِ دپوزیتوش انجام شد که حق نامگذاری سالن را به مدت ۱۰ سال در اختیار داشت. سالن به دست مانوئل سالگادو طراحی شد که معمار ورزشگاه دراگاو است و مشخص شده بود تا برای اولین بار از سال ۲۰۰۱، بازی های تیم های بسکتبال، هندبال و هاکی با چرخ را زیر یک سقف میزبانی کند، زمانی که زمین قبلی؛ پاویلیاو آمریکو د سا، در راستای ساخت ورزشگاه جدید تخریب شد.
آنامیکا فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۴ و به کارگردانی سکار کامولا است. در این فیلم بازیگرانی همچون نایانتارا، وایبهاو ردی، پاسوپاتی و هارشواردان رانه ایفای نقش کرده اند. این فیلم بازسازی فیلم داستان می باشد.
زنان در پرو هم از نظر تعداد و هم حقوق قانونی در اقلیت هستند. اگرچه از نظر تاریخی تا حدودی با مردان برابری می کند، پس از تسخیر و استعمار اسپانیایی ها، فرهنگ در پرو کنونی به طور فزاینده ای مردسالارانه شد. فرهنگ مردسالارانه هنوز قابل توجه است. زنان حقوق کمتری نسبت به مردان دریافت می کنند، فرصت های شغلی و سیاسی کمتری دارند و در مواردی بدون عواقب مورد سوء استفاده قرار می گیرند. در دسترس بودن وسایل پیشگیری از بارداری برای تقاضا کافی نیست و بیش از یک سوم بارداری ها به سقط جنین ختم می شود. نرخ مرگ و میر مادران نیز از بالاترین میزان در آمریکای جنوبی است. دولت پرو تلاش هایی را برای مبارزه با نرخ بالای مرگ و میر مادران و عدم حضور سیاسی زنان و همچنین خشونت علیه زنان آغاز کرده است. با این حال، تلاش ها هنوز به ثمر نرسیده است. تاریخ. تمدن آند به طور سنتی برای مردان و زنان تا حدودی برابری طلبانه است و زنان مجاز به ارث بردن دارایی از مادران خود هستند. پس از اینکه اسپانیایی ها امپراتوری اینکاها را فتح کردند، فرهنگ مردسالارانه تر شد. و جامعه حاصل به عنوان "ماچیستا" توصیف شده است. در طول انقلاب های جمهوری خواه در قرن های هجدهم و
نوزدهم، مفهوم حوزه های مجزا (خصوصی در مقابل عمومی) به موضوعی قانونی در پرو تبدیل شد. تعیین یک تمایز واضح از مرزهای بین جرایم خصوصی و جرایم عمومی مهم شد زیرا فقط جرایم عمومی می توانست مستقیماً توسط دولت مورد تعقیب قرار گیرد. در این مدت، جرایم عمومی جرایمی بودند که بر دولت یا جامعه تأثیر می گذاشتند، در حالی که جرایم خصوصی فقط به فردی که مرتکب عمل می شد آسیب می رساند. اگرچه همه پرونده های مدنی خصوصی تلقی می شدند، برخی از جرایم خصوصی به طور بالقوه می توانند بر عموم تأثیر بگذارند. جرائمی مانند سرقت و وارد کردن صدمات شدید بدنی قبلاً فقط با خواست شاکی پیگیری می شد. با این حال، در اوایل جمهوری، این جنایات بر اساس دستور کار خود دادستان ها و قضات پیگیری می شد. در مقابل، با جرایمی مانند تهمت، تجاوز جنسی، یا هر چیز مرتبط با ناموس مانند گذشته برخورد می شد. قربانیان این جنایات نسبت به قربانیان دزدی و صدمات جسمی جدی باید کار بیشتری انجام دهند. این قربانیان برای رسیدگی به پرونده باید پرونده خود را گزارش می کردند و باید شکایت رسمی و همچنین شاهد ارائه می کردند. از این شاکیان انتظار می رفت که تصمیم بگیرند که آیا خود جرم یا گزا
رش جرم به دادگاه آسیب بیشتری به ناموس آنها وارد می کند یا خیر. حتی اگر شرایطی وجود داشته باشد که در آن تجاوز یا اغوا به اندازه کافی جامعه را آشفته کند تا آن را به عنوان یک جرم عمومی تبدیل کند، دادن اختیار به دادستان برای طرح اتهام «آرامش و رازداری را که باید در حوزه داخلی وجود داشته باشد بر هم می زند». به همین دلیل، صدمات جسمی ناشی از «مجازات» وابستگی (خادمین، همسران، فرزندان) معمولاً «خصوصی» تلقی می شد، جرایم و حقوق مرتکبان وزن بیشتری نسبت به حمایت های قربانیان داشت. حتی در حالی که مقامات قضایی جمهوری خواه تلاش کردند تا خواسته های نظم عمومی و داخلی را متعادل کنند، آنها همچنان که با اصلاحات بوربن آغاز شده بود، به طور فزاینده ای مدعی صلاحیت قضایی در آن دسته از پرونده های مربوط به ازدواج، خانواده و شرافت جنسی می شوند، که در آن طرف های آسیب دیده این کار را انجام دادند. اتهامات مطبوعاتی قبلاً، چنین مواردی عمدتاً در صلاحیت قضایی کلیسا بود. در طول این ایالت جمهوری خواه، مردانی که در حوزه عمومی مشارکت داشتند یا متأهل بودند که بین ۲۱ تا ۲۵ سال داشتند، دارای اموال بودند، حرفه ای مستقل داشتند یا مالیات پرداخت می کردند
و «وضعیت شهروندی» خطاب می شدند. این وضعیت به آنها امکان داد تا به راحتی از آزادی های مدنی خود محافظت کنند. از سوی دیگر، زنان از مزایای مشابهی برخوردار نبودند زیرا نقش آنها محدود به حوزه خصوصی بود. کار به طور سنتی توسط زنان (خیاطی، پخت و پز، فرزندپروری و غیره) بی ارزش شد، زیرا دیگر به عنوان یک مشارکت عمومی شناخته نمی شد، بلکه فقط بخشی از سیستم خصوصی (پدرسالارانه) در پرو بود. از نظر قانونی، زنان از حمایت های کمی برخوردار بودند، زیرا وظیفه شوهر یا پدرشان محافظت از آنها تلقی می شد. از نظر قانونی، زنان تحت حمایت سیستم جدید نبودند. در نتیجه با سختی های زیادی مواجه شدند. به عنوان مثال، آزار خانگی یک مشکل مداوم بود، عمدتاً به این دلیل که آزار و تجاوز جنسی به عنوان «جرایم خصوصی» در نظر گرفته می شد. دولت این اعمال شنیع را به این ترتیب طبقه بندی کرد زیرا آنها نمی خواستند جامعه مردسالار را مختل کنند. زنان عمدتاً با صورت جنسی و توانایی های خدمت در خانه تعریف می شدند. مخصوصاً زنان فقیر برای انطباق با نگاه «مادر جمهوری خواه» مشکل داشتند و نمی توانستند حقوق یا وظایف خود را به عنوان مادری ادعا کنند. علاوه بر این، اگر آنها به
جرمی محکوم می شدند، «غیرطبیعی» تلقی می شدند و اغلب از آزادی زودهنگام از زندان جلوگیری می کردند. اگرچه زنانی مانند ماریا تولدو و خوانا پیا به دلیل رفتار خوب و به دلیل اینکه تنها حامی فرزندان خود بودند، برای آزادی زودهنگام مبارزه کردند، اما دادستان استدلال کرد که این زنان تأثیر منفی بر فرزندانشان خواهند گذاشت. در مقابل، مردان به عنوان تأمین کننده سختکوش خانواده دیده می شدند و از مزایای بیشتری نسبت به زنان برخوردار بودند. به عنوان مثال، چند ماه قبل از رد دادخواست تولدو، مجازات «مردی» کاهش یافت، زیرا همسرش در درخواست تجدیدنظر اعلام کرده بود که او تنها تأمین کننده خانواده اش است. این نظام زن ستیز برای چندین دهه حاکم بود. در ۱۷ ژوئن ۱۹۵۶، زنان پرو پس از سال ها مبارزه توسط زنانی مانند ماریا ژسوس آلوارادو، آدلا مونتهسینوس، زویلا آرورا کاسرس، الویرا گارسیا و گارسیا، و ماگدا پورتال، برای اولین بار در انتخابات عمومی رای دادند. پرو آخرین کشور در آمریکای لاتین بود که به طور کامل از حقوق زنان برخوردار شد. در جریان درگیری های داخلی در پرو که در دهه ۱۹۸۰ آغاز شد، برخی از خانواده ها مادرسالار شدند و تقریباً ۷۸ درصد از خانواده
های مهاجر توسط زنان سرپرستی می شدند. در حلبی آبادها، زنان سوپ پزخانه هایی ("کمدور") تأسیس می کردند و با هم کار می کردند تا اطمینان حاصل کنند که خانواده هایشان غذای کافی برای خوردن دریافت می کردند. آموزش. سواد زنان در پرو کمتر از سواد مردان است: طبق برآوردهای سال ۲۰۱۶، تنها ۹۴٫۳ درصد از زنان (۱۵ و بالاتر) در مقایسه با ۹۷٫۲ درصد از مردان باسواد هستند. زنان بومی پرو کمتر از مردان سفر می کنند. به این ترتیب، آنها تمایل به تسلط کمتری به اسپانیایی، زبان ملی پرو دارند که این ممکن است منجر به مشکلاتی شود که آنها باید با افراد خارجی که اغلب به زبان بومی صحبت نمی کنند صحبت کنند. اگرچه نرخ بی سوادی زنان بیشتر از مردان است، اما تعداد فزاینده ای از زنان تحصیلات عالی دریافت می کنند.
زنان در اروگوئه به وضعیت زنانی که در اروگوئه متولد شده اند، در آن زندگی می کنند و اهل اروگوئه هستند می پردازد. با توجه به کشورها و فرهنگ های آنها، نسبت بسیار بالایی از زنان اروگوئه ای وجود دارد که در نیروی کار این کشور آمریکای جنوبی شرکت می کنند. قانون اروگوئه معتقد است که زنان اروگوئه از حقوق برابر برای قدرت، اقتدار و امتیازات برخوردار هستند. اما در واقعیت، زنان هنوز «مقام بالاتر اقتصادی، حرفه ای، سیاسی، اجتماعی و مذهبی» را اشغال نمی کنند. در رابطه با عرصه سیاسی، زنان سازمان ملل گزارش داد که یک مطالعه در سال ۲۰۱۲ توسط اتحادیه بین پارلمانی (IPU) اروگوئه را به عنوان ۱۰۳ امین از ۱۸۹ کشور از نظر نمایندگی زنان در پارلمان رتبه بندی کرد. رتبه پایین اروگوئه تا حدودی به دلیل مشارکت سیاسی پایین آن از زنان است: تا سال ۲۰۱۴ تنها ۱۶ درصد از اعضای پارلمان زن هستند. زنان سرشناس. یکی از زنان برجسته اروگوئه ای پائولینا لوئیسی است. لوئیسی رهبر جنبش فمینیستی در کشور اروگوئه بود. در سال ۱۹۰۹، او اولین زن در این کشور بود که مدرک پزشکی گرفت و بسیار مورد احترام بود. او نماینده اروگوئه در کنفرانس های بین المللی زنان بود و به سراسر
اروپا سفر کرد و نظر خود را در مورد حقوق زنان بیان کرد و در سال ۱۹۱۹، پائولینا نیروی حقوق زنان را در اروگوئه راه اندازی کرد. در سال ۱۹۲۲، کنفرانس پان-آمریکایی زنان پائولینا لوئیسی را به عنوان معاون افتخاری این نشست معرفی کرد و او همچنان به فعال بودن خود ادامه داد تا اینکه اروگوئه به زنان حق رأی داد. خشونت خانگی. خشونت خانگی یک مشکل بسیار جدی است، به ویژه جرایم به اصطلاح عاطفی، که تا سال ۲۰۱۷ طبق ماده ۳۶ قانون مجازات ("La pasión provocada por el adulterio") - ماده ۳۶ - تحمل می شد "." در تاریخ ۳۱ آذر ۱۳۹۶ ماده ۳۶ قانون مجازات برای رفع جرم شور و شوق اصلاح شد. از سال ۲۰۱۳ تلاش های سیاسی مداومی برای حذف این ماده از قانون جزا صورت گرفته است. قبل از سال ۲۰۰۶، مرتکبین تجاوز، اگر پس از تجاوز، با قربانی ازدواج می کردند، از مجازات عفو می شدند. قانون اروگوئه در برابر خشونت خانگی از سال ۲۰۰۲ تصویب شده است. بر اساس یک مطالعه سازمان ملل در سال ۲۰۱۸، اروگوئه پس از جمهوری دومینیکن، دومین کشور و بالاترین میزان قتل زنان توسط شرکای فعلی یا سابق را در آمریکای لاتین دارد. سقط جنین. قانون سقط جنین در اروگوئه در مقایسه با سایر کشورها
ی آمریکای لاتین بسیار لیبرال است. در سال ۲۰۱۲، اروگوئه دومین کشور در آمریکای لاتین بعد از کوبا شد که سقط جنین را بر اساس تقاضا (در ۱۲ هفته اول بارداری) قانونی کرد. سیاست. برخلاف بسیاری از کشورهای آمریکای لاتین، زنان چندان در سیاست حضور ندارند. اروگوئه یکی از پایین ترین درصد زنان در سیاست را در آمریکای لاتین دارد. خواندن بیشتر. Asunción Lavrin، زنان، فمینیسم و تغییرات اجتماعی: آرژانتین، شیلی و اروگوئه، ۱۸۹۰–۱۹۴۰ (مطبوعات نبراسکا، ۱۹۹۵)
شرلی فریمپونگ مانسو (زاده ۱۶ مارس ۱۹۷۷) کارگردان، نویسنده و تهیه کننده فیلم غنائی است. او بنیانگذار و مدیرعامل یک شرکت تولید فیلم، تلویزیون و تبلیغات است. شرلی برنده بهترین کارگردان در ششمین جوایز آکادمی فیلم آفریقا شد. در سال ۲۰۱۳ بر اساس لیست E.tv Ghana او در رتبه چهل و هشتمین فرد تأثیرگذار غنا قرار گرفت.
وضعیت زنان در آرژانتین پس از بازگشت دموکراسی در سال ۱۹۵۴ به طور قابل توجهی تغییر کرده است. و به سطح نسبتاً بالایی از برابری دست یافته اند. در گزارش جهانی شکاف جنسیتی که توسط مجمع جهانی اقتصاد در سال ۲۰۰۹ تهیه شد، زنان آرژانتینی در بین ۱۳۴ کشور مورد مطالعه از نظر دسترسی به منابع و فرصت ها نسبت به مردان در رتبه ۲۴ام قرار گرفتند. آنها از سطوح تحصیلی مشابه و نسبت ثبت نام در مدارس تا حدودی بالاتر از همتایان مرد خود برخوردار هستند. آنها به خوبی در زندگی فرهنگی و فکری کشور ادغام شده اند، هرچند در اقتصاد کشور نقش کمتری دارند. نفوذ اقتصادی آنها در رابطه با مردان بیشتر از اکثر کشورهای آمریکای لاتین است، با این حال، و تعداد زیادی از زنان آرژانتینی پست های برتر را در دنیای شرکت های آرژانتینی دارند. از جمله شناخته شده ترین ها می توان به کریس مورنا، مالک شرکت تولید تلویزیونی به همین نام، ماریا آمالیا لاکروز د فورتابات، مدیرعامل سابق و سهامدار عمده Loma Negra، بزرگترین تولیدکننده سیمان کشور، و ارنستینا هررا د نوبل، کارگردان گروه کلارین، گروه رسانه ای برتر در آرژانتین اشاره کرد. . با این حال، زنان همچنان با چالش های سیستمی م
تعددی روبرو هستند که در کشورهای دیگر رایج است. خشونت خانگی در آرژانتین مانند موانع پیگرد قانونی به موقع تجاوز جنسی، شیوع آزار جنسی، و شکاف دائمی دستمزدهای جنسیتی، از جمله دیگر تخلفات یک مشکل جدی است. تاریخ. قرن نوزدهم. در اوایل قرن نوزدهم، ولیعهد اسپانیا بر منطقه ای که اکنون توسط کشورهای مدرن آرژانتین، اروگوئه و پاراگوئه احاطه شده است، از طریق نایب السلطنه ریو د لا پلاتا، به پایتختی بوئنوس آیرس، حکومت می کرد. با تهاجم ناپلئون به اسپانیا در سال ۱۸۰۸، نواحی قائم مقامی دست به شورش زدند. یکی از شرکت کنندگان در جنگ های استقلال، خوانا آزوردوی بود که هم اکنون توسط بولیوی و آرژانتین به عنوان یاری رسان به استقلال گرامی داشته می شود. در سال ۲۰۰۹، کریستینا فرناندز دی کرشنر، رئیس جمهور آرژانتین، آزوردوی را از سرهنگ دوم به درجه ژنرال در ارتش آرژانتین ارتقا داد. ارتش آرژانتین یک هنگ پیاده نظام مستقر در منطقه شمالی سالتا را «جنرالا خوانا آزوردوی» نامید. در ژوئن ۲۰۱۴، رئیس جمهور فرناندز دی کرشنر از اسکناس ۱۰ پزوی جدید آرژانتین با تصویر آزوردوی رونمایی کرد. آرژانتین در اوایل قرن نوزدهم شهرهای کمی داشت، اما بندر بوئنوس آیرس از
پس آب های امپراتوری اسپانیا به بندری بزرگ در اواخر قرن هجدهم تبدیل شد. نواحی روستایی در آرژانتین توسط بومیان و گاوچوها پرجمعیت بود، مردانی که از نژاد مخلوط سوار اسب بودند و برای پوست و تهیه گوشت گاو خشک گاوهای آزاد شکار می کردند. زنان غیر بومی در پامپاهای وسیع آرژانتین اندک بودند و در هنر به عنوان آسیب پذیر در برابر ربوده شدن توسط سرخپوستان «بربر» به تصویر کشیده می شدند. قرن بیستم. در طول دهه ۱۹۳۰، فانی ادلمن، یک رهبر کمونیست که بخشی از بریگادهای بین المللی در دفاع از جمهوری دوم اسپانیا بود، به یک چهره بین المللی به نمایندگی از کمونیسم و فمینیسم تبدیل شد. او در ایجاد اتحادیه زنان آرژانتین در سال ۱۹۳۷ شرکت کرد و در سال ۱۹۷۲ رئیس فدراسیون بین المللی دموکراتیک زنان شد. او تا زمان مرگش در سال ۲۰۱۱ رئیس افتخاری حزب کمونیست آرژانتین بود. پس از تصویب حق رای زنان توسط رئیس جمهور خوان پرون در سال ۱۹۴۹، بانوی اول اویتا پرون تا زمان مرگش در سال ۱۹۵۲ رهبری حزب پرونیست زنان را بر عهده داشت و به تقویت نقش زنان در جامعه آرژانتین کمک کرد. زنان نقش مهمی را هم به عنوان حامی و هم به عنوان مخالف فرایند سازماندهی مجدد ملی، آخرین
دیکتاتوری آرژانتین، در اواخر دهه ۱۹۷۰ ایفا کردند، و تأسیس مادران پلازا د مایو، یک گروه مدافع به رهبری مادران ناپدید شدگان، توسط مادران ناپدید شدگان انجام شد. آزوسنا ویلافلور د ویسنتی و بیشتر زنان دیگر، بر این منطق که کمتر مورد سرکوب قرار می گیرند (ویلافلور دی ویسنتی و بنیانگذاران همکارش توسط رژیم در سال ۱۹۷۷ به قتل رسیدند). حقوق زنان در آرژانتین پس از بازگشت دموکراسی در سال ۱۹۸۳ به شکل قابل توجهی پیشرفت کرد. رئیس جمهور رائول آلفونسین در سال ۱۹۸۷ قوانینی را امضا کرد که هم "Patria potestas" (فرصتی که به پدر در رابطه با رفتارش با اعضای خانواده، به ویژه فرزندان داده می شود) محدود می کرد و هم طلاق را قانونی می کرد و به حل وضعیت حقوقی ۳ میلیون بزرگسال که در جدایی قانونی زندگی می کردند کمک کرد. قانون سهمیه آرژانتین که توسط رئیس جمهور کارلوس منم در سال ۱۹۹۱ امضا شد، مقرر می دارد که یک سوم اعضای هر دو مجلس کنگره باید زن باشند، هدفی که از طریق فهرست های انتخاباتی متعادل به دست می آید. تا سال ۲۰۰۶، ۲۹ زن در سنا ۷۲ کرسی، ۸۶ زن در مجلس نمایندگان آرژانتین با ۲۵۷ کرسی، دو قاضی زن دادگاه عالی و سه زن در کابینه ریاست جمهوری
حضور داشتند. رئیس جمهور آرژانتین، کریستینا فرناندز دی کرشنر در سال ۲۰۰۷ انتخاب شد. نایب قهرمان میدان شلوغ نیز یک زن به نام الیزا کاریو بود. پیوند به بیرون. پرتره زن معمولی از آرژانتین
وضعیت زنان در مکزیک به طور قابل توجهی در طول زمان تغییر کرده است. تا قرن ۲۰ام، مکزیک یک کشور عمدتاً روستایی بود، با وضعیت زنان روستایی که در چارچوب خانواده و جامعه محلی تعریف می شد. با شروع شهرنشینی در قرن ۱۶، پس از تسخیر امپراتوری آزتک توسط اسپانیا و دوران استعمارگری اسپانیا در این کشور شهرها فرصت های اقتصادی و اجتماعی را فراهم کرده اند که در روستاهای روستایی امکان پذیر نیست. کاتولیک رومی در مکزیک نگرش های اجتماعی را در مورد نقش اجتماعی زنان شکل داده است و بر نقش زنان به عنوان پرورش دهندگان خانواده تأکید می کند و مریم باکره به عنوان یک الگو به شمار می رود. ماریانیسمو با نقش زنان در خانواده تحت اقتدار مردان یک ایده آل بوده است. در قرن بیستم، زنان مکزیکی گام های بلندی در جهت داشتن موقعیت حقوقی و اجتماعی برابرتر برداشتند. در سال ۱۹۵۳ به زنان مکزیک حق رای در انتخابات ملی داده شد. زنان شهری در مکزیک در کارخانه ها کار می کردند که اولین آنها کارخانه های تنباکو بود که در شهرهای بزرگ مکزیک به عنوان بخشی از انحصار پرسود تنباکو تأسیس شد. زنان در دوران استعمار شرکت های مختلفی را اداره می کردند و بیوه های تاجران نخبه به
اداره تجارت خانوادگی ادامه می دادند. در دوره های پیش از اسپانیایی و استعماری، زنان غیرنخبگان در بازارها فروشنده های کوچک بودند. در اواخر قرن نوزدهم، زمانی که مکزیک اجازه سرمایه گذاری خارجی در شرکت های صنعتی را داد، زنان فرصت های بیشتری برای کار در خارج از خانه پیدا کردند. اکنون می توان زنانی را دید که در کارخانه ها، چرخ دستی های غذای قابل حمل کار می کنند و کسب و کار خود را دارند. در سال ۱۹۱۰، زنان ۱۴ درصد از نیروی کار را تشکیل می دادند، در حالی که تا سال ۲۰۰۸ آنها ۳۸ درصد بودند. زنان مکزیکی با تبعیض و در مواقعی مورد آزار و اذیت مردانی قرار می گیرند که علیه آن ها بدجنسی می کنند. اگرچه زنان در مکزیک در حال پیشرفت های بزرگ هستند، اما با انتظار سنتی که سرپرست خانواده هستند، مواجه هستند. مارگاریتا والدس پژوهشگر زمینه زنان بیان کرد که در حالی که نابرابری های کمی توسط قانون یا سیاست در مکزیک تحمیل شده است، نابرابری های جنسیتی که توسط ساختارهای اجتماعی و انتظارات فرهنگی مکزیکی تداوم یافته است، توانایی های زنان مکزیکی را محدود می کند. از سال ۲۰۱۴، مکزیک بالاترین میزان قتل زنان در جهان را دارد. تاریخ. جوامع پیش از کلمب
یا. مایا. تمدن مایاها در ابتدا در دوره پیش کلاسیک (حدود ۲۰۰۰ قبل از میلاد تا ۲۵۰ پس از میلاد) تأسیس شد. طبق گاهشماری اجماع در آمریکای مرکزی، بسیاری از شهرهای مایا در طول دوره کلاسیک (حدود ۲۵۰ تا ۹۰۰ پس از میلاد) به بالاترین وضعیت توسعه خود رسیدند و در طول دوره پس از کلاسیک تا ورود اسپانیایی ها در ۱۵۱۹ پس از میلاد ادامه یافتند. زنان در جامعه مایاها از نظر موقعیت، ازدواج و ارث محدود بودند. در تمام جوامع قبل از کلمبیا، ازدواج بهترین حالت برای زنان بعد از سن بلوغ بود. زنان نجیب اغلب با حاکمان پادشاهی های همسایه ازدواج می کردند، بنابراین اتحادهای سلسله ای ایجاد می کردند اگرچه اکثریت این زنان مسئولیت های سیاسی کمی داشتند، اما برای ساختار سیاسی دولت حیاتی بودند. زنان نخبه از جایگاه بالایی در جامعه خود برخوردار بودند و گاه فرمانروای ایالت های شهر بودند. در میان تعداد انگشت شماری از فرمانروایان زن، بانو آهپو کاتوم از پیدراس نگراس و بانو آفو هه از پالنکه بودند. اگرچه زنان نفوذ سیاسی کمی داشتند، اما داده های گلیف مایا شامل صحنه های بسیاری با شرکت یک زن در فعالیت های عمومی مختلف است و شجره نامه ها حق حاکمان مرد برای قدرت
را از طریق اعضای زن خانواده شان نشان می دهند. زنان نمی توانستند زمین داشته باشند یا وارث شوند. آنها صاحب کالاهایی بودند که می توان آنها را زنانه نامید که شامل اشیاء خانگی، حیوانات اهلی، کندوهای زنبور عسل و لباس های خودشان بود. زنان می توانستند دارایی خود را وصیت کنند، اما این دارایی جنسیت خاص بود و معمولاً ارزش چندانی نداشت. آزتک. کلمه «آزتک» به گروه های قومی خاصی در مکزیک مرکزی اشاره دارد، به ویژه آن دسته از گروه هایی که به زبان ناهواتل صحبت می کردند و از سال ۱۳۰۰ تا ۱۵۰۰ پس از میلاد بر بخش های وسیعی از آمریکای شمالی تسلط داشتند. به هر دختر دوک ها و شاتل های کوچک داده می شد تا نماد نقش آینده او در تولید خانگی باشد. بند ناف او را نزدیک شومینه خانه اش دفن کردند به این امید که نگهبان خوبی برای خانه باشد. انتظار می رفت که دختران مجرد که بزرگ می شدند باکره باشند و از نزدیک تحت تعقیب قرار می گرفتند تا اطمینان حاصل شود که باکرگی آنها تا زمان ازدواجشان دست نخورده باقی می ماند. دختران پس از رسیدن به بلوغ ازدواج می کردند زیرا ازدواج حالت ایده آل برای زنان بود. تخمین زده می شود که نود و پنج درصد از زنان بومی ازدواج کر
ده بودند. انتظار می رفت زوج ها در کنار هم بمانند، با این حال جامعه آزتک طلاق را به رسمیت شناخت و هر یک از شریک ها دارایی خود را که پس از طلاق وارد ازدواج شده بود، حفظ کردند. همانند جامعه مایا، زنان نجیب آزتک در ازدواج خود انتخاب چندانی نداشتند، زیرا ایجاد اتحاد یک موضوع سیاست دولتی بود. در رابطه با ارث و حقوق مالکیت، زنان آزتک به شدت محدود بودند. اگرچه زنان مجاز به ارث بردن دارایی بودند، اما حقوق آنها از آن بیشتر به حقوق استفاده بود. اموالی که به کودکان داده می شد در جایی که می توانست وصیت می شد یا فروخته می شد، بسیار آزاد بود.
موقعیت حقوقی زنان در اتریش از اواسط دهه ۱۹۷۰ بهبود یافته است. با توجه به حقوق زنان، اولویت در اتریش به جای داشتن حقوق برابر، بر رفتار برابر با هر دو جنس است؛ بنابراین، زنان اتریشی از تلاش دولتشان برای جبران نابرابری های جنسیتی خاص سود می برند. با این حال، مفهوم نقش های سنتی، تحت تأثیر مذهب کاتولیک رومی در اتریش، هنوز در جامعه اتریش رایج است. رای. اولین تلاش ها برای بهبود مشارکت سیاسی زنان در طول انقلاب ۱۸۴۸ توسط انجمن زنان دموکراتیک وین انجام شد، اما عمر این انجمن کوتاه مدت بود. مبارزه برای حق رای دوباره با تشکیل انجمن عمومی زنان اتریش در سال ۱۸۹۳ آغاز شد. حق رای زنان در سال ۱۹۱۹ پس از فروپاشی سلطنت هابسبورگ به زنان داده شد. ازدواج. مانند سایر کشورهای اروپایی، ازدواج به طور سنتی بر اساس اختیارات قانونی شوهر بر زن بود. تا اواخر دهه ۱۹۷۰، آزادی زنان متأهل به طور قانونی محدود بود. اتریش تجاوز جنسی زناشویی را در سال ۱۹۸۹ غیرقانونی اعلام کرد. اتریش یکی از آخرین کشورهای غربی بود که زنا را در سال ۱۹۹۷ جرم زدایی کرد. در سال ۲۰۰۴ تجاوز زناشویی به یک جرم دولتی تبدیل شد، به این معنی که می توان آن را حتی در صورت عدم شکای