Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
همچنین اعلام شد که امیلی دوکن و لیا دروکر برای نقش های اصلی انتخاب شدند. دونت در مورد این فیلم گفت: در نوشتن این فیلم، دونت از کتاب «"اسرار عمیق"» اثر روان شناس نیوب وی الهام گرفت که مطالعه او در مورد صمیمیت در میان پسران نوجوان را مستند می کند. دونت نام این فیلم را برگرفته از «دوستی نزدیک» نامگذاری کرد، اصطلاحی که در کتاب تکرار می شود. انتشار. "نزدیک" اولین نمایش جهانی خود را در ۲۶ مه ۲۰۲۲ در رقابت برای نخل طلای هفتاد و پنجمین دورهٔ جشنواره فیلم کن انجام داد، جایی که بعداً جایزه بزرگ جشنواره کن را دریافت کرد. همچنین در مسابقه رسمی جشنواره فیلم سیدنی ۲۰۲۲ شرکت کرد و در آنجا جایزه فیلم سیدنی را نیز از آن خود کرد. این فیلم توسط لومیر در بنلوکس، توسط دیافانا دستریبیوشن در فرانسه و توسط ای۲۴ در ایالات متحده منتشر خواهد شد. بازخورد. در نظرسنجی ایندی وایر از ۷۵ منتقد در جشنواره کن، "نزدیک" به عنوان بهترین فیلم جشنواره انتخاب شد. دونت جایزه بزرگ را با "ستاره ها هنگام ظهر" از کلر دنی به اشتراک گذاشت. این فیلم در ژوئن ۲۰۲۲ در جشنواره فیلم سیدنی نمایش داده شد؛ هیئت داوران به سرپرستی دیوید ونهام این فیلم را «با تسلط بر
خویشتن داری، مدیریت ظریف داستان، مشاهدات زیرکانه و توجه دقیق به جزئیات» ستایش کرده و جایزهٔ فیلم سیدنی را به آن اعطا کرد.
مورفی گایر (؛ زادهٔ ) نمایشنامه نویس، بازیگر و نویسنده] اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "تالار شهر"، "۲۴"، "شغال"، "وکیل مدافع شیطان"، "ابتدایی"، "قانون و نظم"، "او از من متنفر است"، "مظنون"، "راندرز"، "تالاب ها" و "مصلح" اشاره کرد.
هربرت براونل جونیور (.Herbert Brownell Jr) (۲۰ فوریه ۱۹۰۴–۱ مه ۱۹۹۶)، حقوقدان و سیاستمدار جمهوری خواه آمریکا بود. از سال ۱۹۵۳ تا سال ۱۹۵۷، در دولت رئیس جمهور دوایت دی. آیزنهاور، به عنوان دادستان کل ایالات متحده خدمت کرد. اوایل زندگی. براونل، یکی از هفت فرزند هربرت و می میلر براونل، در شهرستان نماها در ایالت نبراسکا در نزدیکی شهرک پرو متولد شد. هربرت براونل، پدر براونل، در بخش آموزش و علوم فیزیک در مدرسهٔ ملی ایالتی پرو استاد و نویسنده بود. براونل پس از فراغت از انجمن فی بتا کاپا از دانشگاه نبراسکا در ماه نوامبر سال ۱۹۲۴ و در سال اخیر دانشگاه که عضو انجمن بی گناهان بود، شامل دانشکدهٔ حقوق ییل شد و مدرک کارشناسی خود را در سال ۱۹۲۷ از این دانشکده بدست آورد. براونل در زمان تحصیل در دانشگاه نبراسکا، به عضویت انجمن برادری دلتا آپسیلون درآمد. ساموئل براونل، برادر براونل، از سال ۱۹۵۳ تا سال ۱۹۵۶، به عنوان عالی رتبه آموزش ایالات متحده خدمت کرد. حرفهٔ حقوقی. براونل در کانون وکلای نیویورک پذیرفته شد و در نیویورک سیتی به وکالت پرداخت. در ماه فوریه سال ۱۹۲۹، به شرکت حقوقی لارد دی و لارد در نیویورک پیوست و به استثنای دوران
خدمت دولتی تا زمان بازنشستگیش در سال ۱۹۸۹ در این شرکت حقوقی کار کرد. براونل در ۱۶ ماه ژوئن سال ۱۹۳۴ با دوریس مک کارتر ازدواج کرد. آن ها دارای چهار فرزند (جان براونل، آن براونل، توماس مک کارتر براونل و جیمز برکر براونل) بودند و تا مرگ مک کارتر در ۱۲ ماه ژوئن سال ۱۹۷۹، با هم زندگی کردند. براون در سال ۱۹۸۷ با خانم دومش، ماریون تیلر، ازدواج کرد اما این زوج از هم جدا شدند و در ماه دسامبر سال ۱۹۸۹ طلاق گرفتند. ارسطو اوناسیس، ملیاردر مشهور کشتیرانی یونانی، مهم ترین موکل براونل بود؛ اوناسیس بلا فاصله پس از جنگ دوم جهانی تمایل داشت که تانکرهای نفت کش T2 را که در اصل برای نیازمندی های دوران جنگ نیروهای دریایی ایالات متحده ساخته شده بود، به چنگ خود درآورد. این تانکرهای نفت کش در نهایت در معرض فروش گذاشته شد، اما به دلیل این که در صورت وقوع جنگ دیگری دارای ارزش راهبردی نظامی محسوب می شدند، صرف به شهروندان آمریکایی به فروش می رسید. براونل به اوناسیس کمک کرد که شرکت های آمریکایی صوری یا قلابی را طراحی نماید و این کار برایش این زمینه را فراهم ساخت که با دور زدن مقررات تانکرهای نفت کش را از طریق این شرکت قلابی خریداری نماید
. بعدها براونل به عنوان دادستان کل، تحت فشار جی. ادگار هوور، رئیس سازمان اف.بی. آی، مجبور به تغییر جهت شد و وزارت دادگستری وی اوناسیس را تحت تعقیب قانونی قرار داد (اوناسیس و دولت ایالات متحده، سرانجام به توافق دست یافتند). حرفهٔ سیاسی ایالتی. براونل در پهلوی وکالت خود، به عنوان یک جمهوری خواه حرفهٔ سیاسی طولانی و فعالی داشت. در سال های ۱۹۳۳، ۱۹۳۴، ۱۹۳۵ ،۱۹۳۶ و ۱۹۳۷، عضو مجلس مقننهٔ ایالتی نیویورک (حوزهٔ انتخابیهٔ دهم نیویورک) بود. در سال ۱۸۴۲، مدیر کمپین انتخاباتی توماس دیویی، در انتخابات فرمانداری ایالت نیویورک بود. براونل مدیریت کمپین های انتخاباتی ریاست جمهوری دیویی را در سال های ۱۹۴۴ و ۱۹۴۸ نیز به عهده داشت. از سال ۱۹۴۴ تا سال ۱۹۴۶، رئیس کمیتهٔ ملی حزب جمهوری خواه بود و در این سمت در قسمت مدرن سازی این کمیته با شیوه های پیشرفتهٔ نظرسنجی و تکنیک های جمع آوری کمک های مالی، تمرکز داشت. بسیاری ها نقش اساسی در کمک به جمهوری خواهان در کنترل مجلس سنای ایالات متحده در انتخابات های میان دوره ای سال ۱۹۴۶ را به وی نسبت می دهند. براونل در سال ۱۹۵۲ در متقاعد سازی ارتشبد دوایت آیزنهاور، فرماندهٔ کل متحدین وقت در اروپا،
برای کاندیداتوری سمت ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا، نقش مهمی بازی کرد و خود در کمپین انتخاباتی آیزنهاور کار کرد. در کنار دیویی، براون در گزینش ریچارد نیکسون به عنوان معاون رئیس جمهور توسط آیزنهاور، نقش اساسی داشت. دادستان کل. آیزنهاور، براونل را به عنوان دادستان کل منصوب کرد و از ۲۱ ژانویه سال ۱۹۵۳ تا ۲۳ اکتبر سال ۱۹۵۷ در این سمت خدمت کرد. براونل در ۶ نوامبر سال ۱۹۵۳ به اعضای انجمن اجرائی شیکاگو گفت: «هری دکستر وایت، جاسوس روسی بود… هری دکستر وایت اسناد محرم را به هدف انتقال به مسکو به جاسوسان روسی قاچاق می کرد». در همان زمان، وی به منظور جلوگیری از استفاده سیاست مداران مک کارتیست از جنگ کره در جلب حمایت مردم برای یک جنگ تمام عیار جهانی علیه اتحاد جماهیر شوروی، در پنهان سازی دخالت اتحاد جماهیر شوروی در جنگ کره به دولت آیزنهاور کمک کرد. براونل در اوایل دورهٔ دادستانیش، در چندین پروندهٔ برجستهٔ حقوق مدنی منجمله پروندهٔ براون علیه هیئت آموزش، دخیل بود. با وجودی که پیش نویش وی توسط مجلس سنای ایالات متحده ضعیف ساخته شد، اما براونل پیشنهاد سند تقنینی را تهیه کرد که در نهایت به قانون حقوق مدنی سال ۱۹۵۷ تبدیل شد
و این قانون نخستین قانون حقوق مدنی بود که از سال ۱۸۷۵ به بعد تصویب شده بود. براون به خاطر موضع قوی خود در حمایت از حقوق مدنی، محبوبیت خود را در ایالت های جنوبی آمریکا از دست داد. آیزنهاور برخلاف میل خود به دلیل ترس از مقاومت طرفداران جدایی نژادی در مجلس سنا و ناکام سازی کاندید، پس از خالی شدن سمت های دادگاه عالی در سال های ۱۹۵۷ و ۱۹۵۸، براونل را در دادگاه عالی معرفی نکرد. براونل پس از رعایت توصیه هایش در پروندهٔ جدایی زدایی لیتل راک، از سمت خود به عنوان دادستان کل کناره گیری کرد. اسرو کاب، دادستان ناحیهٔ شرقی آرکانزاس ایالات متحده دورهٔ تصدی بروان در دادگاه عالی را چنین بازتاب می دهد: ... براونل نسبت به مسئلهٔ منازعهٔ ادغام نژادی بر دیدگاه خود تأکید داشت. مشورت وی رعایت شد. دولت هیچ راهی آسانی برای بیرون کشیدن خود از این منازعه نداشت. تعداد زیادی از افراد در هردو طرف مناقشه به شکل روزافزون از چنین وضعیتی ناراض می شدند. من به این باور هستم که آقای براونل به طور خالصانه از این سیاست راضی بود، اما از این که این سیاست به نتایج بهتری منتج نشده بود، شدیداً ناامید بود. بن بست با فرماندار اورل فاوبوس، ممکن تا حد زیاد
ی به تصمیم وی به کناره گیری کمک کرده باشد. تا زمانی که براونل خاطرات خود را ننویسد، ما پاسخ این سؤال را نخواهیم یافت اما من پس از نوشتن خاطراتش هم متردد هستم، زیرا هربرت براونل که من می شناسم در مورد رازهای شخصی خود چیزی نخواهد نوشت. آقای براونل پس از ترک سمت خود، هم مورد تحسین قرار گرفت و هم محکوم شد. اواخر زندگی. براونل در سال ۱۹۶۵ ریاست کمیتهٔ دریافت غیر نظامیان مشغول خدمت در نخستین هیئت بی طرف بررسی شکایات غیرنظامیان اداره پلیس نیویورک که نخستین هیئت نظارت شهروندان از پلیس در کشور بود را، به عهده داشت. براونل در سال ۱۹۶۹ از انتصابش به عنوان رئیس دادگاه عالی ایالات متحده جایگزین ارل وارن، رئیس جمهور ریچارد نیکسون، دست کشید و در نهایت وارن اِی بورگر، در این سمت جایگزین وی شد.
پیتر سالیوان (؛ زادهٔ ) بازیگر سینما و بازیگر تئاتر اهل انگلستان است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "شغال"، "بورجیاها"، "من نباید زنده باشم"، "توطئه"، "تفنگدارها"، "صورت یک فرشته، و "پولدارک" اشاره کرد.
والت مک فرسون () بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است.
پنجره کودک یا جعبه کودک پنجره، دریچه و یا محفظه ای است که افراد (معمولاً مادران) می توانند نوزادان (بیشتر مواقع نوزاد تازه متولد شده) خود را به طور ناشناس در آن مکان امن بگذارند تا توسط دولت یا سازمان های مسئول یافته و از آنها مراقبت شود. این ایده در قرون وسطی و در قرون ۱۸ و ۱۹ رایج بود، زمانی که این وسیله به عنوان گردونه کودک سر راهی شناخته می شد. گردونه های کودک سر راهی در اواخر قرن نوزدهم منسوخ شدند، اما شکل مدرن و امروزی آن به نام پنجره کودک، دوباره از سال ۱۹۵۲ معرفی شد و از سال ۲۰۰۰ در بسیاری از کشورها، به ویژه در پاکستان با بیش از ۳۰۰ پنجره کودک متداول گردیده، همچنین در کشورهای آلمان ۱۰۰ عدد جمهوری چک ۷۶ عدد و لهستان ۶۷ عدد وجود دارد.
هرمن بادییو (Herman Badillo) (زادهٔ ۲۱ اوت ۱۹۲۹ – درگذشتهٔ ۳ دسامبر ۲۰۱۴)، سیاستمدار پیشگام اهل پورتوریکو بود که به عنوان رئیس بخش برانکس و نماینده ایالات متحده خدمت نموده و چندین بار در انتخابات شهرداری نیویورک نامزد شد. وی اولین فرد اهل پورتوریکو بود که در این سمت ها انتخاب گردید و همچنین نخستین اهل پورتوریکو بود که در انتخابات شهرداری یکی از بزرگترین شهرها در سرزمین اصلی ایالات متحده خود را نامزد کرد. سال های اولیه و زندگی شخصی. بادییو در کاگواس، پورتوریکو بدنیا آمد. بادییو زمانی که ۱۱ سال داشت، پدر و مادرش بر اثر سل درگذشت و وی به شهر نیویورک فرستاده شد تا نزد عمه خود زندگی کند. پس از اتمام دوره مدرسه عمومی در دبیرستان هارن، بادییو وارد کالج شهری نیویورک شده و مدرک کارشناسی خود را در ۱۹۵۱ میلادی کسب کرد. وی در ۱۹۵۴ میلادی مدرک لیسانس حقوق (ال ال بی) خود را از مدرسه حقوق بروکلین کسب کرده و به عنوان دانشجوی اول کلاس از این مدرسه فارغ التحصیل گردید. سال بعد وی مجوز خدمت در بخش قضایی نیویورک را بدست آورد. وی همچنین گواهی رسمی حسابداری عمومی خود را در ۱۹۵۶ میلادی کسب کرده و یک حسابدار عمومی گواهی شده شد. اوایل
حرفه سیاسی. پس از ملحق شدن به باشگاه دموکراتیک کارائیب در ۱۹۵۸ میلادی، بادییو در چندین سمت دولتی در سطح شهر و ایالت خدمت کرد، از جمله به عنوان رئیس بخش برانکس در ۱۹۶۶ میلادی. پیش از آن وی به عنوان عضو کمیسیون حراست و توسعه مسکن نیویورک خدمت کرد. بادییو زمانی که کار خود به عنوان رئیس بخش برانکس را در ۱۹۶۶ میلادی آغاز کرد، یکی از مواردی که وی با آن مواجه شد، دادخواهی جاری برای حفظ تالار بخش برانکس به عنوان یک مرزنشان بود، تلاشی که از سوی رئیس پیشین بخش برانکس، جوزف اف. پریکونی آغاز شده بود. پریکونی، در همکاری با چندین مورخ، با موفقیت توانست وضعیت حقوقی مرزنشان را، از سوی کمیسیون حراست از مرزنشان ها، در اکتبر ۱۹۶۵ برای این کاخ بدست بیاورد. پس از آن، این وضعیت حقوقی ویژه برای بررسی نهایی به هیئت پیشبینی شهر نیویورک پیشکش شده بود. در ۲۷ ژانویه ۱۹۶۶ که آخرین روز بررسی ۹۰ روزه بود، این هیئت به دلیل نظر متفاوت متصدی جدید در رابطه با این موضوع، به ابطال وضعیت حقوقی مرزنشان این ساختمان رأی داد. در ۱۹۶۸ میلادی، یک آتش سوزی مرموز بخشی از داخل این ساختمان را سوزاند. هرچند هنوز هم این ساختمان قابل تعمیر بود، اما در ۱۹۶۹ م
یلادی تخریب گردید. مجلس نمایندگان ایالات متحده. بادییو در ۱۹۷۰ میلادی به عنوان نماینده حوزه انتخابیه ۲۱ام نیویورک، برانکس جنوبی، در مجلس نمایندگان ایالات متحده انتخاب گردیده و به نخستین اهل پورتوریکو مبدل شد که در این سمت خدمت می نماید. وی برای سه دوره بعدی به عنوان نماینده انتخاب گردید. وی همچنین عضو کمیته آموزش و کار بود. در انتخابات ۱۹۷۶، عضو شورای شهری برانکس جنوبی، رامنوز والیز، وی را در انتخابات مقدماتی دموکرات ها در حوزه انتخابیه ۲۱ام به چالش کشید. بادییو با کسب ۷۵٪ آرا به آسانی مجدداً انتخاب گردید. در دسامبر همان سال، وی یکی از پنج عضو لاتین کنگره بود که فراکسیون اسپانیایی کنگره را تأسیس نمود. با تلاش های گسترده وی، آموزش شغلی برای شهروندان بیکار غیر-انگلیسی زبان نیز در «قانون نیروی کار همه جانبه ۱۹۷۳» نیز گنجانده شد. بادییو در کمیته امور بانکداری، مالی و شهری و کمیته کسب وکار کوچک خدمت نموده و عضو کمیته فرعی بنگاه های اقلیت و نظارت کلی نیز بود. هنگام خدمت به عنوان عضو کنگره، وی از قوانینی که به هدف مبارزه با انواع مختلف تبعیض هنگام استخدام، از جمله تبعیض بر مبنای سن و حالت مدنی، پیشکش می شد حمایت کرد
. هرچند وی بعدها به یکی از مخالفین پر سر و صدای آموزش دو-زبانه مبدل شد، اما هنگام خدمت به عنوان عضو کنگره، بادییو یکی از نخستین قهرمانان تأمین وجوه مالی برای برنامه های آموزشی دو-زبانه بود. برخی از طرفداران آموزش دو-زبانه و انگلیسی به عنوان زبان دوم (ESL) و مخالفین غوطه ور شدن زبان انگلیسی، بخاطر این مخالفت جدید بادییو با آموزش زبان اسپانیایی، به وی حمله کردند. وی همچنین یکی از بازیگران کلیدی در تغییر قانون حق رأی و همه شمول سازی احکام زبان-دسترسی به آن، بود. در جریان مدت خدمت خود در کنگره، وی به یکی از سخنگویان مهم ملی در راستای سرمایه گذاری فدرال روی مراکز شهری، مبدل شد. کارزارهای انتخابات شهرداری. بادییو سعی کرد تا در انتخابات های ۱۹۶۹، ۱۹۷۳، ۱۹۷۷، ۱۹۸۱ و ۱۹۸۵ شهرداری نیویورک، نامزد حزب دموکرات برای این سمت باشد. در انتخابات مقدماتی دموکرات ها در ۱۹۷۳ میلادی، وی با کسب ۲۹٪ آرا، پس از ابدی بیم (۳۴٪ رأی) در رده دوم قرار گرفته و از نامزدان ماریو بیاگی (۲۱٪ رأی) و آلبرت اچ. بلومنتال (۱۶٪ رأی) پیشتاز بود. در دومین تلاش خود، وی بسیار نزدیک به کسب نامزدی دموکرات بود، اما در دور-دوم انتخابات مقدماتی ۱۹۷۳ از سوی سر
حسابدار شهری وقت نیویورک ابدی بیم شکست خورد. در انتخابات های ۱۹۸۱ و ۱۹۸۵ وی حتی در ورقه رأی گیری نیز وارد نشد، چون در کارزارهای اولیه انتخاباتی خود نتوانست حمایت جمعی کافی را بدست بیاورد. بادییو تلاش نمود تا در انتخابات ۲۰۰۱ نامزدی حزب جمهوری خواه را کسب کند، اما با تفاوت بسیار زیاد در مقابل تاجر میلیاردر و مبتدی سیاسی مایکل بلومبرگ که در انتخابات سراسری نیز پیروز شد، شکست خورد. معاون شهردار شهر نیویورک. بادییو در ۳۱ دسامبر ۱۹۷۷ از کنگره استعفا داد تا تحت شهر دار نیویورک اد کاچ، معاون شهردار نیویورک شود، سمتی که وی تا سپتامبر ۱۹۷۹ در آن خدمت کرد. بادییو یکی از هفت معاون-شهرداری بود که کوچک در طول نخستین دوره خدمت خود به عنوان شهردار، گماشته بود. وی در کنار باسیل پترسون خدمت کرد. هنگام خدمت به عنوان معاون شهردار، بادییو امور روابط کارگران و رسیدگی به اجتماع را برای کاچ مدیریت می کرد. بادییو به دلیل یک اختلاف نظر بزرگ با شهردار کوچ بخاطر عدم حمایت شهردار از برنامه های وی برای احیای مجدد برانکس جنوبی، از سمت معاون شهردار کنار رفت. بعضی ها می گویند که بابیو با استعفا دادن از سمت خود در کنگره بخاطر خدمت تحت شهردار
کاچ، اشتباهی بزرگی را مرتکب شد. حرفه پسا سیتی-هال و کارزار برای سرحسابدار ایالتی. پس از ترک سیتی-هال، بادییو به عنوان یک وکیل مدافع در شهر نیویورک خدمت کرد. در انتخابات درون-حزبی ۱۹۸۲ دموکرات ها برای کرسی فرمانداری میان ماریو کومو و کاچ، وی از کومو حمایت نمود. کومو در اواخر ۱۹۸۳ میلادی بادییو را به عنوان رئیس اداره وام مسکن ایالت نیویورک گماشت. در ۱۹۸۵ میلادی، بادییو بار دیگر تلاش نمود تا در انتخابات مقدماتی شهرداری دموکرات ها با کاچ مبارزه نماید. انتخابات شهرداری ۱۹۸۵ عواقب سیاسی مهمی برای شهر نیویورک داشت. بادییو در انتخابات ۱۹۸۶ میلادی نامزد دموکرات برای کرسی سرحسابدار ایالت نیویورک بود، اما این انتخابات را به متصدی جمهوری خواه ادوارد ریگان واگذار کرد. در جریان این سالها، بادیو در سیاست های مرتبط با ریاست جمهوری نیز فعال بود و در انتخابات مقدماتی دموکرات ها در ۱۹۸۴ میلادی از آلن کرانستون و در انتخابات ۱۹۸۸ از مایکل دوکاکیس حمایت کرد. کارزار سرحسابدار شهر. در ۱۹۹۳ میلادی، بادییو که هنوز دموکرات بود، با ستاد انتخاباتی شهرداری نامزد جمهوری خواه رودی جولیانی همراه شده و به طور فیوژن (مشترک) برای سمت سرحسابدار
شهر نیویورک وارد کارزار انتخاباتی شد. وی تلاش نمود تا نامزد دموکرات برای این سمت شود، اما پس از آلان هوسی و متصدی سرحسابدار الیزابت هولتزمن، در رده سوم قرار گرفت.
آخرین یاغی یک فیلم تلویزیونی وسترن آمریکایی محصول سال ۱۹۹۳ به کارگردانی جف مورفی با بازی میکی رورک، درموت مالرونی، تد لواین، دنیل کویین، گاوان اوهرلیهی، کیث دیوید، جان کریستوفر مک گینلی و استیو بوشمی به همراه تعدادی دیگر از بازیگران شناخته شده است. از آن زمان به یک کلاسیک کالت در میان طرفداران ژانر وسترن تبدیل شده است. این فیلم اولین بار در تاریخ ۳۰ اکتبر ۱۹۹۳ از شبکه اچ بی او پخش شد. داستان. وقتی جنگ به پایان می رسد، واحد سواره نظام به فرماندهی گراف (با بازی رورک) تصمیم می گیرد که با هم بمانند و قانون شکن شوند. آنها شروع به سرقت از بانک می کنند و به دلیل تجربه و تاکتیک های خود موفق می شوند. شهروندان محلی و قانونگذاران برای مقابله با آنها قابل مقایسه نیستند. با این حال، هنگامی که یک سرقت به طرز وحشتناکی اشتباه می شود، آنها خود را تحت تعقیب مارشال شارپ می بینند که توانایی و احترام دارد.
پیوتر دمیچف (؛ – ) سیاست مدار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان انقلاب اکتبر، نشان پرچم سرخ کار، و نشان لنین شده است. پیوتر دمیچف در ۱۰ اوت ۲۰۱۰، در سن ۹۲ سالگی درگذشت.
هومر مارتین ادکینز (Homer Martin Adkins) (زادهٔ ۱۵ اکتبر ۱۸۹۰ – درگذشتهٔ ۲۶ فوریه ۱۹۵۴)، تاجر و سیاستمدار دموکرات بود که به عنوان سی و دومین فرماندار ایالت آرکانزاس خدمت کرد. از ادکینز به عنوان سیاستمداری کاردان و مردمی، حامی سرسخت حقوق و اختیارات ایالات و محافظه کار اجتماعی یاد می شود که در دوره ای که آرکانزاس از چندین روند اقتصادی و اجتماعی همگانی فاصله گرفته بود، به عنوان فرماندار خدمت می کرد. کابینهٔ ادکینز در دوران پسا-نیو دیلبا نفوذ فدرال در آرکانزاس به مقابله پرداخت. این کابینه در حالی که در تصویب نامه های ایالتی و دیوان عالی در رابطه با حقوق مدنی استقرار مجدد آمریکایی های ژاپنی تبار مقابله می کرد، توانست با موفقیت در دوران جنگ جهانی دوم، حمایت فدرال در سرمایه گذاری تولیدات را جلب کند. کابینهٔ ادکینز از چندین جهت پیشگام به روی کار آمدن فرمانداران حامی جداسازی نژادی در آرکانزاس و در سراسر جنوب بود که معروف ترین آنها جورج والاس فرماندار آلاباما بود. عضو سابق گروه کو کلاکس کلان با دستاوردهای حقوق مدنی کسب شده از سوی آفریقایی-آمریکایی ها پس از جنگ جهانی دوم به مقابله پرداخت و به دنبال سازماندهی کنوانسیون ق
انون اساسی برای بازگرداندن انتخابات مقدماتی سفیدپوستان پس از حکم دادگاه عالی در رابطه با پروندهٔ "اسمیت علیه آل رایت" بود. ادکینز که از سوی مخالفان به تمسخر «هومر مقدس» نامیده می شد، محافظه کاری اجتماعی قاطعانه اش، مخالفت شدید میانه روها و سیاستمداران ترقی خواه مانند فرماندار سابق و رقیبش کارل ای بیلی، و همچنین ذی نفعان حامی قمار در شهر توریستی هات اسپرینگز را به همراه داشت. ادکینز پس از ترک خدمت، همچنین در امور سیاسی ایالتی شخصی قدرتمند و تأثیرگذار بود و به فرمانداران آتی، سید مکمث و اوروال فاوبس کمک کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. ادکینز در نزدیکی جکسونویل در شهرستان پولاسکی چشم به جهان گشود. والدینش یولسیس و لورنا (با نام دوشیزگی وود) ادکینز بودند. او در سال ۱۹۰۷ از دبیرستان لیتل راک و در سال ۱۹۰۹ از کالج بازرگانی دراگون فارغ التحصیل شد. ادکینز در سال ۱۹۱۰، کار خود را در شرکت دارویی اسنودگراس و بریسی آغاز کرد و در سال ۱۹۱۱ از کالج داروسازی لیتل راک به عنوان داروساز دارای پروانه فارغ التحصیل شد. هیئت داروسازی ایالت آرکانزاس، شش ماه پیش از تولد ۲۱ سالگی ادکینز، به او مجوز ویژه ای برای حرفهٔ داروسازی داد. اوایل ح
رفه. ادکینز در سال ۱۹۱۵ تحصیل در رشتهٔ حقوق را آغاز، اما در زمان جنگ جهانی اول در ارتش ایالات متحده نام نویسی کرد. او در رستهٔ پزشکی، از درجهٔ سربازی به درجهٔ سروانی رسید. ادکینز در سال ۱۹۱۶، دبیر باشگاه دمکراتیک مردان جوان شد. ادکینز در مقر کمپ بیورگارد، با همسرش استل اسمیت آشنا شد و در ۲۱ دسامبر ۱۹۲۱، با یکدیگر ازدواج کردند. اسمیت عضو پرستاران صلیب سرخ ارتش ایالات متحده بود و هر دو بعدها به عنوان نیروی برون مرزی آمریکا در فرانسه مستقر شدند. ادکینز پس از بازگشت از فرانسه، در نوامبر ۱۹۲۲، خواستار مقام بخشدار شهرستان پولاسکی شد. در آن زمان، سمت بخشدار و مأمور مالیات با یکدیگر ادغام شدند. حزب دموکرات در دوران اتحادیهٔ جنوب، تقریباً تمام مقام و منصب های حوزهٔ جنوبی از جمله آرکانزاس را تحت کنترل خود داشت. پیروزی در انتخابات مقدماتی دموکرات ها برابر با انتخابات در نظر گرفته می شد، زیرا چندین جناح مختلف حزب، گهگاه از جمله گروه کوکلاکس کلان، در انتخابات مقدماتی همگانی با یکدیگر به رقابت می پرداختند. بخشدار شهرستان پولاسکی. ادکینز با حمایت گروه کوکلاکس کلان، یک دورهٔ دو ساله را از اوایل ژانویه ۱۹۲۶ به دست آورد و در ن
وامبر ۱۹۲۴ مجدداً انتخاب شد، اما در انتخابات نوامبر ۱۹۲۶ برنده نشد. ادکینز در زمان حضورش در ساختمان بخشداری شهرستان پولاسکی، با کارل ای بیلی، معاون دادستان حوزهٔ قضایی ششم درگیر شد، و دشمنی و عداوتی را برانگیخت که برای چندین دهه بر سیاست آرکانزاس تأثیر گذاشت. ادکینز در سال ۱۹۲۷، فعالیت در بخش خصوصی را از سر گرفت و تا سال ۱۹۳۳، در شرکت بیمهٔ آتش سوزی ادکینز-ویلیامز مشغول به کار شد. او همچنین عضو فعال حزب دموکرات بود و از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۳ در شورای شهر لیتل راک خدمت کرد. مأمور وصول درآمد درون مرزی. ادکینز در انتخابات ۱۹۳۲، در کمپین انتخاباتی فرانکلین دی روزولت فعالیت داشت. بنابر سیستم پشتیبانی سیاسی موجود در آن زمان، سناتور جوزف تی رابینسون، مسئول پاداش دهی به حامیان با مناصب ایالتی در آرکانزاس بود. به گزارش دیگران، ادکینز به دنبال پستی در دفتر مارشال ایالات متحده در لیتل راک بود. در عوض، او در ژوئیه ۱۹۳۳ به عنوان مأمور وصول مالیات درون مرزی در آرکانزاس منصوب شد که مسئول آموزش مالیات دهندگان دربارهٔ قوانین جدید مالیات ها و عوارض در سطح ملی، و همچنین مسئول وصول و اعمال مجازات برای مالیات های پرداخت نشده بود. از آ
نجاییکه در ۱۰۰ روز اول ریاست جمهوری فرانکلین دی روزولت، نهادهای اجرایی و سیاسی چندین برابر شدند، شرکت ها و اشخاص حقیقی برای پشت سر گذاشتن این نظام حکومتی فدرال در حال رشد، به رهنمودهای بیشتری نیاز داشتند. در سال ۱۹۳۴، ادکینز به مناطق کشاورزی ایالت سفر کرد و دربارهٔ اقدامات جدیدی که بر کارخانه های پنبه پاک کنی تأثیر می گذاشت، به مذاکره پرداخت. او با گروه های شهری و محلی مانند انجمن لاینز، انجمن روتری و گروه های تجاری دربارهٔ تغییر ساختار مالیاتی فدرال به گفتگو پرداخت و جلساتی را با مردم و مقامات محلی برگزار کرد. اجرای اولین مالیات بر حقوق، طبق قانون مشارکت های بیمهٔ فدرال (FICA) به منظور تأمین مالی مفاد قانون تأمین اجتماعی، چالش هایی را برای کارفرمایان در آرکانزاس و در سراسر کشور به وجود آورد. سال های نخستین همراه با میزان زیادی تخلف و قصور در پرداخت و رهنمودهایی از سوی ادکینز و کارکنان بود. سفرها و جلساتی که ادکینز با مقام خود در سازمان مالیات، در سراسر ایالت انجام داد، این امکان را برای او فراهم کرد که پایگاه حمایتی مستحکمی در سراسر ایالت ایجاد کند. فرماندار. ادکینز در انتخابات همگانی سال ۱۹۴۰، هارلی سی استا
مپ، جمهوری خواه، شهردار استوتگارت و رهبر اتحادیهٔ شهری آرکانزاس را با ۹۱٫۸ به ۸٫۲ درصد شکست داد. در آن انتخابات استامپ ادعا کرد که کارکنان پروژهٔ مدیریت پیشرفت کار که از سوی فرانکلین دی روزولت مطرح شده بود، کمتر از حق خود دستمزد می گیرند. ادکینز در دورهٔ دوم در انتخابات همگانی ۱۹۴۲، بدون رقیب بود. ادکینز عضو گروه کوکلاکس کلان بود که حمایت آنها از او در کسب اولین پیروزی سیاسی ادکینز نقشی مهم داشت و دیدگاه های نژادپرستانهٔ این گروه، مشخصهٔ حرفهٔ سیاسی ادکینز بود. ادکینز خواستار این بود که بر اساس پیشینه اش به عنوان معلم مدرسهٔ یکشنبه ها و کارمند کلیسای متدیست برای خود حامی و رأی دهنده جمع کند. مخالفانش اغلب او را «هومر مقدس» می نامیدند. برنامه های انتخاباتی او شامل اصلاحات و نابودی قاچاق مشروبات الکلی بود. ادکینز در اولین دورهٔ انتصاب خود در سال ۱۹۴۱، مدرک دکترای افتخاری حقوق را از دانشگاه جان براون و دانشگاه باب جونز دریافت کرد. این دو دانشگاه، غیردولتی و وابسته به فرقهٔ مسیحیت هستند که به خاطر موضع فرهنگی و مذهبی محافظه کارانه شهرت دارند. کابینهٔ ادکینز بر مضاعف شدن اندوخته در خزانه داری ایالت نظارت داشت. فعا
لیت کابینهٔ او مرتبط با تأمین مالی و ساخت و ساز بزرگراه، برق رسانی، و بیمهٔ بیکاری کارگران بود. ادکینز در دورهٔ دوم انتصاب خود، لایحه ای را امضا کرد که مانع از مالکیت زمین از سوی افراد ژاپنی تبار در آرکانزاس می شد. او که به دنبال چالشی جدید بود، در انتخابات مجلس سنای ایالات متحده در سال ۱۹۴۴ شکست خورد. او در برابر سناتور هتی کاراوی و نمایندهٔ تازه وارد ایالات متحده جی ویلیام فولبرایت از فیتویل قرار گرفت. خانم کاراوی سوم و پس از آن، فولبرایت در دور دوم انتخابات دموکرات ها در برابر ادکینز پیروز شد. سپس فولبرایت، رقیب خود از حزب جمهوری خواه، ویکتور وید از بیتسویل را با ۸۵٫۱ به ۱۴٫۹ درصد شکست داد و کرسی سنا را به دست آورد. در سال ۱۹۴۸، ادکینز مدیر بخش سلامت اشتغال آرکانزاس شد که این اداره، مسئول بیمهٔ بیکاری بود. در سال ۱۹۵۶، او یک شرکت روابط عمومی را در لیتل راک تأسیس کرد. وفات و میراث. ادکینز در سال ۱۹۶۴ در مالورن، ایالت آرکانزاس درگذشت. او در قبرستان پارک یادمان روزلون در لیتل راک به خاک سپرده شد.
دانشگاه نورثومبریا (به طور قانونی دانشگاه نورثومبریا نیوکاسل) یک دانشگاه دولتی بریتانیا است که در نیوکاسل آپون تاین در شمال شرق انگلستان واقع شده است. این دانشگاه از سال ۱۹۹۲ یک دانشگاه بوده اما منشأ آن در کالج رادرفورد است که در سال ۱۸۷۷ تأسیس شد در سال ۱۹۹۲ پلی تکنیک نیوکاسل به عنوان دانشگاه جدید نورثامبریا، به عنوان بخشی از یک فرایند سراسری که در آن پلی تکنیک به دانشگاه های جدیدی تبدیل شد تغییر پیدا کرد. نام رسمی این دانشگاه هنوز هم "دانشگاه نورثامبریا در نیوکاسل" است اما نام تجاری آن در سال ۲۰۰۲ به "دانشگاه نورثامبریا" ساده شد. در سال ۱۹۹۵ مسئولیت آموزش متخصصان مراقبت های بهداشتی به آن اعطا شد که از خدمات بهداشت ملی منتقل شد.
در پردازش سیگنال، اعوجاج فاز یا اعوجاج فرکانس-فاز، اعوجاجی است، که یعنی تغییر در شکل موج، که زمانی اتفاق می افتد که (الف) پاسخ فاز یک فیلتر در محدوده فرکانس مورد نظر، یعنی فاز، خطی نباشد. تغییر ایجاد شده توسط یک مدار یا قطعه مستقیماً با فرکانس متناسب نیست، یا (ب) وقفه فرکانس-صفر مشخصه فرکانس-فاز ۰ یا مضرب صحیح ۲π رادیان نیست. شنیدپذیری اعوجاج فاز. روابط فاز به شدت تغییریافته، بدون تغییر دامنه، می تواند شنیدپذیر باشد، اما میزان شنیدپذیری نوع جابه جایی های فاز مورد انتظار از سامانه های صوتی معمولی همچنان مورد بحث است.