Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ناتانیل هیل پریور (Nathaniel Hale Pryor) (زادهٔ ۱۷۷۲ – درگذشتهٔ ۱۸۳۱) در سفر اکتشافی لوئیس و کلارک به عنوان گروهبان خدمت کرد. اوایل زندگی و خانواده. ناتانیل پریور در شهرستان آمرست، ویرجینیا متولد شد و پسر دایی یکی دیگر از اعضای سفر اکتشافی، چارلز فلوید بود. در نامه ای که به نمایندگی از پریور از سوی ساموئل هیوستون به رئیس جمهوری اندرو جکسون نوشته شده بود، یادداشت شده است که پریور پسر دایی جان فلوید، فرماندار ویرجینیا بود. ناتانیل، پسر جان پریور و همسرش نانسی فلوید بود. خانواده های پریور و فلوید، زمانی که او ۱۱ سال داشت به کنتاکی نقل مکان نمودند. تا ۱۷۹۱ میلادی هر دو والدین وی درگذشته بودند و ناتانیل و برادرش رابرت در اسناد محکمه شهرستان جفرسون به صفت یتیم درج شده و به عنوان شاگرد نزد اوبیدیا نیومان گذاشته شدند. شایان ذکر است که ناتانیل، رابرت و سایر پسردایی های فلوید آنها، نواده های (سه نسل) نیکتی بودند، نیکتی به عنوان دختر پوهاتان و خواهر پوکاهونتاس شناخته شده است. ناتانیل در ۱۷ می ۱۷۹۸ با مارگاریت پاتون ازدواج کرد، هرچند گفته می شود که همسر وی در سن جوانی فوت کرد، اما آنها تا اکتبر ۱۸۰۳ متأهل بودند، چون ناتا
نیل تنها عضو سفر اکتشافی لوئیس و کلارک بود که به عنوان فرد متأهل ثبت شده بود. پریور در ۱۸۲۱ میلادی با زن هندی از قوم اوسیج که نام وی معلوم نیست، ازدواج نموده و آنها باهم چندین فرزند داشتند. به علاوه، در سوابق ازدواج ۱۸۴۸ میشن سان گابریل، کالیفرنیا، مردی به نام ناتانیل پریور (همچنین معروف به، میگوئیل پریور) متولد حدود ۱۸۰۶ میلادی در کنتاکی و فرزند ناتانیل پریور اهل لوییویل و ماری داویس، ثبت شده است. اطلاعات بیشتری در مورد این رابطه ناتانیل یافت نشده است و اینکه آیا پریور با داویس نیز ازدواج کرده بود یا خیر، معلوم نیست. این اطلاعات حاکی از آن است که احتمالاً ناتانیل پس از سفر غربی به کنتاکی برگشته و صاحب پسری شده است. سفر اکتشافی لوئیس و کلارک. او در ۲۰ اکتبر ۱۸۰۳ در کلارکسوایل، ایندیانا به این سفر اکتشافی ملحق شد؛ او یکی از «نُه مرد جوان از کنتاکی» بود که این دسته پیوست. قانونی وجود داشت که مردان متأهل نباید در این سفر استخدام شوند، اما پریور را از این قانون مستثنی نمودند و این امر نشان دهنده توانایی های وی و احترام بالایی بود که برای او قائل بودند. پریور در ۱۸۰۴ میلادی درجه نظامی گروهبان را کسب کرده و نخستین
جوخه متشکل از شش سرباز را رهبری کرد. ویلیام کلارک بعدها نوشت، «کاپیتان پریور در سفر اکتشافی به اقیانوس آرام در سال های ۱۸۰۳، ۴، ۵ و ۶ با درجه نظامی گروهبان یکم، با من خدمت کرد». لوئیس و کلارک، پریور را «مردی دارای شخصیت و توانایی» توصیف نمودند. در ژوئن ۱۸۰۴، او ریاست دادگاه نظامی دو سرباز، جان کولینز و هیو هال که متهم به دزدی ویسکی و نوشیدن در جریان مأموریت شده بودند، را بر عهده داشت؛ این دو مرد مجرم شناخته شده و به شلاق محکوم شدند. پسر دایی ناتانیل، چارلز فلوید در ۲۰ اوت ۱۸۰۴ درگذشت، او تنها عضو دسته اکتشافی بود که در جریان این سفر اکتشافی وفات کرد. پس از سفر اکتشافی. در ۱۸۰۷ میلادی، او به عنوان مسئول سفری گماشته شد تا رئیس قبیله ماندان، شیهیک را به قبیله وی بازگرداند، اما او پس از اینکه از جانب مردمان آریکارا مورد حمله قرار گرفت، مجبور به بازگشت شد. پریور در ۱۸۱۰ میلادی از ارتش استعفا داد، مجوز تاجر هندی را به دست آورده و یک پایگاه تجارت خز و کوره ذوب-سرب در امتداد قسمت علیای رود می سی سی پی در دهانه رودخانه گالینا تأسیس کرد. بنا بر درخواست ویلیام کلارک که در آن زمان نماینده هندی در قلمرو مِیزوری بود، پریور
در ۱۸۱۱ میلادی به طور محرمانه استخدام گردید تا در مورد رئیس قبیله هندی شاونی به نام تیکومسیح و برادر وی به نام پرافیت، اطلاعات محرمانه نظامی گردآوری نماید. اطلاعاتی که او فراهم نمود، احتمالاً منتج به نبرد تیپکانو در ۷ نوامبر ۱۸۱۱ شد. در ۱ ژانویه ۱۸۱۲، گروهی از هندی های وینیبگو که در نبرد تیپکانو دستگیر شده بودند و می خواستند انتقام بگیرند، به تأسیسات پریور و یکی دیگر از بازرگانان خز به نام جورج هانت، حمله کردند. پریور تنها با کمک زن هندی از قبیله ساک، توانست فرار نماید. تأسیسات او کاملاً تخریب شده و به خاک یکسان شده بود. ناتانیل از می سی سی پی که منجمد شده بود به مِیزوری عبور کرد، زمستان را در دهکدهٔ مربوط به دهقانان فرانسوی سپری کرد و در بهار ۱۸۱۲ به سنت لوئیس بازگشت. این رویداد باعث شد تا به طور اشتباه خبر مرگ وی در ۱۸۱۲ میلادی در روزنامه ها نشر شود: «ژنرال ویلیام کلارک اهل سنت لوئیس به برادر خود در لوییویل نوشته و او را مطلع نموده است که گروهی از هندی های پوانت که در نزدیکی رود ایلینوی ساکن هستند و به گروه پرافیت تعلق دارند، پایگاه های تجارتی آقای جورج هانت و ناتانیل پریور را مورد حمله قرار دادند که در نت
یجه پریور و دو تن از افراد هانت کشته شده و هانت موفق به فرار شده است». جنگ ۱۸۱۲. بنا بر دلایل قابل درک، پریور در جریان جنگ ۱۸۱۲ مجدداً به ارتش پیوست و با همکاری کلارک به درجه نظامی ستوان گماشته شده و در نبرد نیواورلئان در ۱۸۱۵ میلادی شرکت کرد. در اواخر همان سال، هنگ وی منحل شده و پریور دوباره به تجارت با هندی ها آغاز کرد، اما این بار تأسیسات خود را در رود آرکانزاس ساخت. در ۱۸۲۵–۱۸۲۸ میلادی، کلارک فهرست اعضای پیشین سفر اکتشافی را فهرست نموده و پریور را در فورت اسمیت ثبت کرد. زندگی در جبهه. در ۱۸۱۹ میلادی، به پریور اجازه داده شد تا با ملت اوسیج تجارت نماید. پس از جنگ، او دوباره به تجارت خز آغاز نموده و در ۱۸۲۰ میلادی یک پایگاه تجارت در منطقه امروزی رود گراند در نزدیکی پریور کریک، اکلاهما تأسیس کرد. بار دیگر گزارش های نادرست از مرگ وی در فوریه ۱۸۲۲ در روزنامه ها ظاهر شده و بیان گردید که او توسط گروهی از مردمان چروکی به قتل رسیده است. او با زنی از قبیله اوسیج ازدواج کرد و آنها باهم چندین فرزند داشتند. او در همراهی با ساموئل هیوستون در ۱۸۲۹ و ۱۸۳۰ میلادی با رئیس قبیله اوسیج به نام کلیرمونت و ماتیو اربوکل ملاقات نم
ودند تا از جنگ میان قبایل اوسیج و دلاور جلوگیری نمایند. هیوستون در راستای توصیه پریور به رئیس جمهوری اندرو جکسون برای گمارش وی در یک سمت حکومتی به عنوان نماینده دولت در میان هندی ها، نقش اساسی ایفا کرد. او از ۱۸۳۰ میلادی تا زمان مرگش در ۱۸۳۱ میلادی، به عنوان نماینده حکومت در میان قبیله اوسیج ایفای وظیفه نموده و از این قبیله در جریان مذاکرات با نیروهای نظامی در قلعه های اسمیت و گیبسون نمایندگی کرد. سفر اکتشافی پاتی و کالیفرنیا. آنگونه که ثبت شده بود، ناتانیل بخشی از یک سفر اکتشافی بازرگانان خز بود، سفری که طبق اطلاعات فعلی به نام سفر اکتشافی پاتی یاد می گردد که در ۱۸۲۷ میلادی سانتا فی، قلمروی مکزیک را ترک کرد. پس از رسیدن به پایگاه سانتا کاتارینا در آلتا کالیفرنیا که در آن زمان بخشی از مکزیک بود، این بازرگانان خز در ۲۲ مارس ۱۸۲۸ به ظن اینکه جاسوسان اسپانیایی هستند توسط فرماندار مکزیکی، خوزی دی ماریا ایچیاندیا دستگیر گردیده و به سن دیگو آورده شدند. این گروه تا فوریه ۱۸۲۹ در اسارت باقی ماندند. براساس برخی گزارش ها این ناتانیل پریور همان مردی است که با لوئیس و کلارک سفر کرد، اما برخی دیگر از گزارش ها می گویند این
ناتانیل فرزند وی است، کسی که در ۱۸۳۸ میلادی در پایگاه سان گابریل زندگی می کرد. با در نظر داشت تجربه شگرف ناتان هیل پریور در تجارت خز، تجربه و مهارت وی در زنده ماندن در مناطق مرزی و بلدیت به زبان های هندی و این واقعیت که او به طور مکرر از سوی ارتش ایالات متحده به عنوان جاسوس و گردآورنده اطلاعات محرم نظامی استفاده می گردید، این روایت که او بخشی از سفر اکتشافی پاتی باشد بسیار محتمل است. در جریان همین دوره بود که ایالات متحده تلاش های را برای خریداری تگزاس انجام داد و سیلی از مردم، ایالات متحده را به مقصد قلمروهای جدیداً تشکیل شده مکزیکی در نیومکزیکو و آلتا کالیفرنیا، ترک کردند. این احتمال بسیار قوی است که پریور به عنوان جاسوس ایالات متحده فرستاده شده باشد، نه اسپانیا تا در رابطه با این مناطق برای ارتش ایالات متحده اطلاعات گردآوری نماید. او که در فوریه ۱۸۲۹ آزاد شده بود، به آسانی می توانست به پریور کریک، اکلاهما بازگشته و به ساموئل هیوستون در مذاکراتش همکاری نماید.
روی لبه فیلمی محصول سال ۲۰۰۱ و به کارگردانی جان کارنی است. در این فیلم بازیگرانی همچون کیلین مورفی، تریشا وسی، جاناتان جکسون و استیون ری ایفای نقش کرده اند.
نیکولاس میکلوهو-مک لی (Nicholas Miklouho-Maclay) (روسی: Никола́й Никола́евич Миклу́хо-Макла́й) (زادهٔ ۱۷ [سبک قدیمی، ۵] ژوئیه ۱۸۴۶ – درگذشتهٔ ۱۴ [سبک قدیمی، ۲] آوریل ۱۸۸۸) کاوشگر، قوم شناس، انسان شناس و زیست شناس اهل روسیه بود و به عنوان یکی از نخستین دانشمندانی مشهور شد که در میان مردمان بومی گینه نو، مردمی که هیچگاه یک اروپایی را ندیده بودند، ساکن شده و به مطالعه آنها پرداخت. میکلوهو-مک لی یک قسمت اعظم عمر خود را در سفر و راه اندازی پژوهش های علمی در خاورمیانه، استرالیا، گینه نو، ملانزی و پلی نزی سپری کرد. او استرالیا را به عنوان کشور اصلی خود پذیرفته و شهر سیدنی به زادگاه خانوادگی وی مبدل شد. او به یکی از شخصیت های اصلی علوم قرن نوزدهم در استرالیا مبدل شده و در مسائل قابل توجه تاریخ استرالیا و گینه نو دخیل شد. میکلوهو-مک لی که در روزنامه های استرالیایی مقاله می نوشت، مخالفت خود را با کار اجباری و تجارت برده در استرالیا («blackbirding»)، کالدونیای جدید و اقیانوس آرام اظهار داشته و در همان حال با گسترش مستعمره بریتانیا و آلمان در مناطق گینه نو مخالفت کرد. طی مدتی که در استرالیا حضور داشت، او نخستین پایگاه پژ
وهش زیست شناختی را در نیم کره جنوبی تأسیس کرد، به عنوان عضو جامعه لنین در نیو ساوت ولز انتخاب شد، در تأسیس انجمن زیست شناختی استرالیا نقش اساسی داشت، در باشگاه نخبه استرالیا باقی ماند، با شخصیت سیاسی و دانشمند آماتور پیشتاز سِر ویلیام مک لی صمیمی شده و با مارگاریت-ایما رابرتسن که دختر استاندار نیو ساوت ولز بود، ازدواج کرد. هر سه نوه وی، به بهبود زندگی عمومی در استرالیا کمک اساسی کرده اند. امروزه از میکلوهو-مک لی که یکی از نخستین طرفداران چارلز داروین بود، همچنین به عنوان دانشمندی یادآوری می گردد که با استناد بر پژوهش مقایسه ای خود از کالبد انسان، یکی از نخستین انسان شناس های بود که این نظریه رایج که، نژادهای مختلف بشر متعلق به گونه های مختلف بود، را رد کرد. اجداد و سال های اولیه زندگی. میکلوهو-مک لی در یک اردوگاه موقتی کارگران در شهرستان بوروویچی (آویزد)، فرمانداری نووگورود (حالا، شهرستان اکلوسکی در استان نووگورود) در روسیه زاده شد و فرزند یک مهندس عمران بود که روی ساخت راه آهن مسکو-سن پترزبورگ کار می کرد. پدر اوکراینی وی، نیکولای الییچ مایکلوخا در ۱۸۱۸ میلادی در استارودوب در فرمانداری چرنیگوف به دنیا آمده و
از نوادگان استیپان مایکلوخا بود، استیپان مایکلوخا یک قزاق زاپوریژیایی بود که کاترین دوم لقب نجیب زادگی را برای شجاعت نظامی اش در جریان جنگ روسیه و ترکیه (۱۷۸۷ – ۱۷۹۲ میلادی) که شامل تصرف قلعه اوچاکیف نیز می شد، برای وی اعطاء نمود. در واقع، نسب قزاقی او بسیار گسترده بوده و همچنین شامل رئیس قبیله زاپوریژیایی، اوخریم مایکلوخا نیز می شد، کسی که بعدها به الگوی نخستین شخصیت اصلی تاراس بولبا در اثری از نیکلای گوگل به همین نام مبدل شد. پدر بزرگ و مادربزرگ پدری وی دوستان گوگول بودند. میکلوهو-مک لی در مورد تبار خود، چنین نوشت: اجداد من در اصل از اوکراین و از تبار قزاق های زاپوریژیایی از رود دنیپر بودند. پس از ضمیمه شدن اوکراین به روسیه، استیفان که یکی از اجداد خانواده بود، تحت فرماندهی ژنرال رومینزوف به عنوان استونیک (افسر عالی رتبه قزاق) خدمت کرد و برای اینکه در حمله به قلعه ترکی اوچاکیف خود را ثابت کرده بود، کاترین دوم به وی درجه اشرافی بخشید… پدر نیکولاس، مایکولا مایکلوخا از نیژین لیسیوم (نیژین) فارغ التحصیل شد، تمام راه تا سن پترزبورگ را با پای پیاده پیمود و در آنجا در مؤسسه مهندسی راه آهن پذیرفته شد. او در ۱۸۴۰ می
لادی از این مؤسسه فارغ شده و به عنوان مهندس به وی مأموریت سپرده شد تا در راه آهن مسکو-سن پترزبورگ کار کند. پس از انتصاب وی به عنوان نخستین رئیس ایستگاه راه آهن موسکوفسکی در سن پترزبورگ، مایکلوخا خانواده اش را به این شهر منتقل نمود. او در دسامبر ۱۸۵۷ بر اثر بیماری سل درگذشت و هنگام مرگ وی، همسر و پنج فرزند وی در قید حیات بودند. قبل از مرگ، مایکلوخا برای فرستادن ۱۵۰ روبل به تاراس شوچنکو، از شغلش اخراج شده بود. مادر نیکولاس که اکاتترینا سِمِنوفنا (نام تولد، بیکر) نام داشت، دارای اصالت آلمانی و لهستانی بود (سه برادر وی در قیام ژانویه ۱۸۶۳ شرکت نموده بودند). پس از ۱۸۷۳ میلادی، خانواده میکلوهو-مک لی یک خانه بزرگ در حومه شهر که با زمین احاطه شده بود را در مالین که ۱۰۰ کیلومتر (۶۲ مایل) در شمال غرب کی یف در منطقه پولیشه واقع شده بود، را خریداری نموده و در آن زندگی نمودند. یکی از برادران نیکولاس به نام سرجی در شهر میلین قاضی شد و در نهایت در آنجا درگذشت. یکی دیگر از برادران وی که میخائیل نام داشت، زمین شناس شد. برادر سومی وی، ولادیمیر، یکی از کاپیتان های کشتی دفاع ساحلی آدمیرال اوشاکوف بود که در نبرد تسوشیما شرکت نمود
و در جریان آن جنگ هلاک شد. هر دو برادر وی، میخائیل و ولادیمیر، عضو سازمان انقلابی روسیه موسوم به نارودنایا ولیا بودند. نیکولاس در ۲۱ ژوئیه ۱۸۴۶ توسط کشیش ایوان اسمیرنوف در کلیسای شیگرینسکایای نیکولاس شگفت انگیز، غسل تعمید داده شد. پدربزرگ وی نیکولاس ریدیجیَر یک زمین دار از شهرستان بوروویچی بود، کهنه سربازی که در حمله ۱۸۱۲ فرانسه به روسیه و در جنگ بورودینو نیز شرکت کرده بود. آموزش و تحصیلات. نیکولاس در ۱۸۵۸ میلادی در کلاس سوم یک مدرسه لوتران آلمانی در کلیسای سنت آنا در سن پترزبورگ پذیرفته شد. در جریان مدتی که او، همراه با برادرش سرجی، در جیمنیزیوم دوم سن پترزبورگ درس می خواند (۱۸۵۹ – ۱۸۶۳ میلادی)، به دلیل شرکت در تظاهرات دانشجویان دستگیر گردیده و برای چند روز در قلعه پیتر و پل زندانی شد. دانشجویان جوان توسط نویسنده روسی آلکسی تولستوی که دوست پدر نیکولاس بود، نجات داده شد. در ۱۸۶۳ میلادی، نیکولاس بدون اینکه جیمنیزیوم را به پایان برساند، به عنوان شنونده در دانشگاه سن پیترزبورگ پذیرفته شد، اما پس از تنها دو ماه، او در فوریه ۱۸۶۴ به خاطر «نقض قوانین» از دانشگاه اخراج شده و از دریافت تحصیلات عالی در امپراتوری روسی
ه ممنوع شد. او در مارس همان سال، با استفاده از یک گذرنامه جعلی، به خارج از کشور رفت تا تحصیلات عالی خود را در دانشگاه های آلمانی به اتمام برساند، جاییکه فرصت خوبی برای مطالعه و کار با دانشمندان پیشتاز اروپایی برای وی فراهم می کرد. او رشته علوم انسانی را در دانشگاه هایدلبرگ، رشته پزشکی را در دانشگاه لایپزیگ و رشته جانورشناسی را در دانشگاه ینا فرا گرفت، جاییکه او تحت تأثیر دانشمند بزرگ آلمانی ارنست هکل قرار گرفت و این دانشمند تأثیر اساسی روی آینده وی داشت. مدارک درخشان دانشجویی میکلوهو-مک لی توجه هکل را جلب کرد و هکل او را در سفر اکتشافی زمینی به جزایر قناری در ۱۸۶۶ میلادی به عنوان دستیار خود انتخاب کرد. در جریان این سفر، میکلوهو-مک لی به کوسه ماهی و اسفنج دریایی علاقه مند شد و گونه های جدیدی از اسفنج دریایی را کشف نمود، او نام این گونه جدید را به افتخار گوانچه، نخستین ساکنین بربر جزایر قناری بود، گوانچه بلانکا گذاشت. او همچنین با زیست شناس آنتون دوهرن دوست و با وی در مسینا، ایتالیا ماند و روی ایده تأسیس پایگاه های پژوهشی کار کرد.
سیدکاظم مسعودی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره بیستم بعنوان نماینده حوزه انتخابی فردوس و طبس و بیست و دوم و بیست و سوم از حوزه انتخابیه شیروان در مجلس شورای ملی حضور داشت.
حسن آقا ملک التجار معروف به حاج حسن آقا ملک التجار سیاستمدار اهل ایران در دوره پنجم به عنوان نماینده مشهد و دوره ششم به عنوان نماینده بجنورد مجلس شورای ملی حضور داشت.
نیکلاس توماس باودین (Nicolas Thomas Baudin) (۱۷ فوریه ۱۷۵۴ – ۱۶ سپتامبر ۱۸۰۳)، کاوشگر، نقشه بردار، طبیعت گرا و آب نگار فرانسوی بود. زندگی نامه. حرفه اولیه. نیکلاس باودین در ۱۷ فوریه ۱۷۵۴ در «سن مارتین دی رِ» در «ایل دی رِ» به دنیا آمد. وی در سن ۱۵ سالگی به عنوان کارآموز (دریانورد) به نیروی دریایی بازرگانی پیوست. نیکلاس «قد متوسط و موهای قهوه ای» داشت. وی در سن ۲۰ سالگی در "فلامند" به کمپانی هند شرقی فرانسه پیوست. او از "اِلتویل" در هند بازگشت و به لوریان رفت. قرار بود نیکلاس در ابتدای سال ۱۷۷۸ به عنوان ستوان دوم از مقصد نانت بر روی کشتی لایون حرکت کند. این کشتی به درخواست آمریکایی ها توسط برادرش، ژان پلتیر دودویر، تجهیز و مسلح شده بود و به دین تغییر نام پیدا کرد. در ابتدا وزیر نیروی دریایی مخالف بود، اما سرانجام نظر خود را تغییر داد و اجازه خروج را صادر نمود. این تغییر در پی امضای معاهده میان فرانسه و ایالات متحده در ۶ فوریه رخ داد. از آنجاییکه تحمل جو میان خدمه فرانسوی و آمریکایی کشتی لایون سخت شده شد، باودین توسط لاموت پیکت به دوک د شوزول منتقل شد. این کشتی به دست ژان پلتیر دودویر تجهیز شده بود. دوک د شوزول
رسماً به سمت سنت دومینگ می رفت، اما در واقع مقصد آن نوا اسکوشیا بود. با این حال کشتی در لیورپول واقع در نوا اسکوشیا غرق شد. در پی این حادثه باودین مجروح شد، در ۲۴ آوریل ۱۷۷۸ به اسارت بریتانیا درآمد و در هالیفاکسِ کانادا بازداشت شد. او پس از یک ماه همراه با ۱۰ زندانی دیگر فرار کرد و در میان جوامع دوستانه آکادیا پنهان شد. وی کاپیتان کشتی باری آمفیتریت بود؛ کشتی ای که توسط انگلیسی ها غرق شد و به عمق ۶۰ لیگی دریا فرورفت. باودین از این حادثه با کمک یک قایق پارویی نجات یافت و راهی دماغه کاد و سپس بوستون شد. به عنوان کاپیتان کشتی روانچ که ۴۰۰ تُن وزن داشت و توسط جینج و پسران بوردو، با ۳۰ مرد و ۱۲ توپ تجهیز شده بود، وی توسط انگلیسی ها خارج از کاپ-هائیتین، به سمت بوستون بازپس گرفته شد. سپس باودین را به عنوان زندانی به جامائیکا بردند و بعدتر به درخواست کنت دآرگو، قومندان سن دومینگ، او را مبادله کردند. او با ناو ماینرو، تحت فرماندهی کاپیتان دو گریموارد که بعداً بر اساس توافق در روشفورت گیوتین شد، به فرانسه بازگشت. باودین در ۲ مارس ۱۷۸۰ در فرانسه به عنوان کاپیتان نیروی دریایی در دریای لا روشل منصوب شد و قرار بود روی کشت
ی های تجاری حرکت کند. او در سن ۲۷ سالگی به عنوان کاپیتان آپولون، یک ناوچه غیرنظامی ۱۱۰۰ تُنی و ۴۲ توپی که توسط ژان پلتیر دودویر تجهیز شده بود، منصوب شد. او قرار بود بخشی از کاروانی را تشکیل دهد که قرار شد لژیون لوکزامبورگ را برای دفاع مستعمره کیپ هلند در دماغه امید نیک تقویت کند. با این حال، هنگام توقف در برست، کنت هکتور تصمیم گرفت مردی با تجربه به نام فلیکس دو سنت هیلر را به این شغل منصوب کند. برادر باودین پس از بازگشت به نانت متوجه ناراحتی بومارشه، صاحب کشتی، شد و لذا فرماندهی کشتی ۶۰۰ تُنی اِیمبل ایجنی را به باودین سپرد تا به سن دومینگ و سپس به ایالات متحده برود. او به بوردو بازگشت و در ۱۲ دسامبر ۱۷۸۲ ژیروند را ترک کرد. باودین بخشی از کاروان متشکل از پنج کشتی تجاری بود که توسط یک کشتی انگلیسی به نام مِدیتور مورد حمله قرار گرفتند. پس از یک نبرد سخت، باودین فرار کرد اما دو کشتی دیگر متعلق به بومارشه، به اسارت درآمدند. در ۲۳ مارس ۱۷۸۳ قایق با رسیدن به سن دومینگ در پورتو پلاتا غرق شد، اما محموله نجات یافت. او مسیر را با دشواری طی کرد و بار دیگر در ۲۳ آوریل با قایق پرینس رویال که در محل خریده بود به نانت رفت. ب
اودین در ۳۰ اوت قایق را که در این بین یونیون دس فرز نام گرفته بود، به روبرت پیتو، یک کشتی ساز اهل جزیره دو فرانس که به تازگی از زندان انگلیسی آزاد شده بود، فروخت و به عنوان یک تاجر در بوردو فعالیت کرد.
سامسونگ گلکسی آ۰۳ () یک تلفن هوشمند مبتنی بر اندروید است که توسط سامسونگ الکترونیکس تولید شده است. این تلفن دارای دوربین دوگانه با دوربین اصلی ۴۸ مگاپیکسلی، صفحه نمایش ۶٫۵ اینچی Infinity-V با وضوح HD+ و باتری غیرقابل تعویض لیتیوم یونی با ظرفیت ۵۰۰۰ میلی آمپر ساعت است. این گوشی از اندروید ۱۱ بهره می برد.
پدرو پائز ایی جارامیلو، S.J. (Pedro Páez y Jaramillo) (زادهٔ ۱۵۶۴ – درگذشتهٔ ۲۲ مه ۱۶۲۲)، مبلغ مذهبی یسوعی اهل اسپانیا در اتیوپی بود. بیشتر متخصصین اتیوپی، پائز را موثرترین مبلغ مذهبی کاتولیک در اتیوپی می دانند. باور براین است که او نخست اروپایی بوده که در ۲۱ آوریل ۱۶۱۸، از سرچشمه نیل آبی دیدار نموده و آنرا توصیف نموده است. کتاب دو-جلدی پائز تحت عنوان تاریخ اتیوپی (História da Ethiópia) از جانب دانشمندان تاریخ اتیوپی به عنوان یکی از باارزش ترین و صحیح ترین کارها در مورد امپراتوری اتیوپی و تاریخ آن (آنگونه که توسط منابع محلی بیان شده اند)، الی زمان خود وی، دانسته می شود. به ویژه اینکه، علی رغم سنت دیرینه حفظ اسناد در کلیسای ارتدکس توحیدی اتیوپی و گردآوری منظم رویدادنامه های امپراتوری، بیشتر کارهای نویسندگان محلی طی سال ها جنگ متناوب مفقود شده اند یا اینکه دانشمندان معاصر از موجودیت آنها اطلاعی ندارند. زندگی. پائز در ۱۵۶۴ میلادی در دهکده اولمیدا دی لا سیبولا (حالا، اولمیدا دی لاس فیونتیس) در نزدیکی مادرید که تا اوت همان سال یکی از آبادی های شهر الکالا د انارس بود، زاده شد. او شانزده سال قبل از اتحاد پادشاهی های
اسپانیا و پرتغال (۱۵۸۰ – ۱۶۴۰ میلادی) متولد شد؛ این اتحاد می توانست محدوده فعالیت تبلیغ مذهبی پائز را تعیین کند. هنگام جوانی، او در یک کالج یسوعی در بیلمونتی، کوئنکا آموزش دید. برای مدت های طولانی تصور بر این بود که او پس از کالج یسوعی وارد دانشگاه کویمبرا شده است، اما مطالعات تازه نشان داده است که او تحصیلات عالی خود را در دانشگاه آلکالا به اتمام رساند. تقریباً در همین زمان، او وارد انجمن عیسی شد و بعدتر به درجه کشیش رسید. با حفظ پیمان مذهبی خود به عنوان یک یسوعی، پائز برای خدمت در هند شرقی خود را پیشکش کرد و در ۱۵۸۸ میلادی به گوا (در آن زمان بخشی از هند پرتغال بود) فرستاده شد و در آنجا او در کالج سنت پل که توسط یسوعی های آن شهر اداره می گردید، مشغول خدمت شد. سال بعدی، شاه فلیپه دوم اسپانیا مستقیماً به برخی یسوعی ها دستور داد تا به اتیوپی رفته و با اعضای پایگاه تبلیغ مذهبی یسوعی که هنوز زنده بودند، ارتباط برقرار نمایند و همچنین تلاش نمایند تا در صورت امکان میان کلیسای ارتدکس توحیدی اتیوپی و کلیسای کاتولیک اتحاد برقرار کنند. با فرماندهی انتونیو دی مونتسیرات، هر دو نفر سفر به سوی اتوپی را آغاز کردند. با این ح
ال، پس از رسیدن به یمن، آنها از سوی یک افسر بومی اتیوپی که به وی وظیفه سپرده شده بود تا آنها را در این مأموریت همراهی نماید، فریب داده شدند. آنها که از یک رئیس قبیله به رئیس قبیله دیگر تسلیم داده شدند، برای نزدیک به هفت سال از ۱۵۹۰ تا ۱۵۹۶ میلادی اسیر بودند و در این مدت او از زمان خود استفاده نموده و زبان عربی را فرا گرفت. در جریان این مدت او مجبور شد از بیابان های حضرموت و ربع الخالی سفر نمود و قهوه را در مخا امتحان کرد، احتمالاً نخستین اروپایی که این گونه شرایط را تجربه کرده بود. این دو نفر در نهایت پس از پرداخت سربهای آنها توسط یسوعی های گوا آزاد و به این شهر بازگشتند و مدتی را در آنجا برای بازیابی از گنه آزمون خود سپری نمودند. مونتسیرات متأسفانه هرگز سلامت خود را بازنیافت و در ۱۶۰۰ میلادی درگذشت. پس از بازیابی سلامت خود، پائز دوباره عازم مأموریت شد. او در نهایت در ۱۶۰۳ میلادی به مصوع رسیده و از آنجا به دباروا رفت، در آن شهر در ۱۱ ماه مه با نماینده پرتغال در اتیوپی، جان گبریل ملاقات نموده و چهار روز بعد به سوی فریمانو، پایگاه یسوعی ها در اتیوپی، حرکت کرد. پل هینز، برعکس خلف خود آندری دی اویدو، او را یک فرد
«نجیب، دانا، دلسوز به احساسات دیگران» توصیف کرد. هنگامی که او به نزد امپراتور جوان (شاهنشاه (negusä nägäst)) زا دنجیل فراخوانده شد، دانش او از زبان های امهری و گعز و همچنین دانش او در مورد رسوم اتیوپیایی به حدی علیا حضرت را تحت تأثیر قرار داد که زا دنجیل تصمیم گرفت تا از کلیسای قبطی به کلیسای رومان تغییر مذهب دهد – هرچند، پائز او را هشدار داد تا تغییر مذهب خود را شتاب زده اعلام نکند. با این حال، زمانی که زا دنجیل تغییرات در مراسم سبت را اعلام کرد، پائز به فریمانو بازگشت و منتظر ماند تا جنگ داخلی که در نتیجه آن آغاز شده و در نهایت با مرگ امپراتور به پایان رسید، خاتمه یابد. این هشداری که پائز داده بود، زمانی که سوسینیوس یکم در ۱۶۰۷ میلادی بر تخت نشست، به نفع پائیز تمام شد. سوسینیوس او را به دربار خود دعوت نموده و آنها باهم دوست شدند. سوسینیوس قطعه زمینی را در شبه جزیره گورگورا در شمال دریاچه تانا به پائز هدیه داد و پائز در آنجا یک مرکز جدید برای یاران یسوعی خود ساخته و کار خود را با یک کلیسای سنگی که در ۱۶ ژانویه ۱۶۲۱ وقف شده بود، آغاز کرد. پائز مدت کوتاهی قبل از مرگ خود در ۱۶۲۲ میلادی، سوسینیوس را نیز در نهای
ت به مذهب کاتولیک گرویده ساخت. برخی کلیساهای کاتولیک که او طراحی نمود هنوز هم پابرجا بوده و مهم تر از همه کلیساهای طراحی شده در منطقه بهیر دار و گوندار، روی معماری اتیوپی برای بقیه قرن هفدهم میلادی تأثیر گذاشت. متأسفانه، مساعی پائز آنگونه که انتظار می رفت در دراز-مدت به موفقیت چندانی دست نیافت، چون سایر یسوعی های که پس از وی به این منطقه فرستاده شدند رویکردی سختگیرانه تبشیر را در پیش گرفتند و این کار در نهایت منتج به تبعید آنها در ۱۶۳۳ میلادی از این قلمرو شد. نوشته ها. کتاب پائز در مورد اتیوپی، تاریخ اتیوپی (História da Ethiópia) که در ۱۶۲۰ میلادی تکمیل نموده بود، هنگامی که او در قید حیات بود منتشر نگردید، با این حال مانوئل دی المیدا به طور گسترده ای از کتاب وی به عنوان مرجع استفاده نموده و کتاب خود Historia de Etiopía a Alta ou Abassia چندین دهه بعد نوشت. تقریباً سه قرن بعد، کتاب تاریخ پائز به عنوان جلد دوم و سوم اثر کامیلو بیکاری Rerum Aethiopicarum Scriptores occidentales Inedtii (روم، ۱۹۰۵–۱۷ میلادی) به چاپ رسید. کار وی طی یک نسخه جدید توسط سانسیئو، فیو و تیکزیرا تحت عنوان Pêro Pais: História da Etiópia د
ر ۱۹۴۵ میلادی در پورتو به چاپ رسید. در اسپانیا، کار مکمل وی در نهایت با عنوان Historia de Etiopía در ۲۰۱۴ میلادی چاپ شد. علاوه بر ترجمه کتاب اصول رومان کاتولیک به زبان گعز، باور براین است که پائز همچنین نویسنده رساله De Abyssinorum erroribus بود. کتاب تاریخ اتیوپی (História da Ethiópia) توسط کریستوفر جی. ترایب به زبان انگلیسی ترجمه شده و در ۲۰۱۱ میلادی توسط انجمن هکلوت به چاپ رسید.
آریانا برکشلی (زادهٔ ۱۳۳۲) موسیقی دان و نوازندهٔ پیانو اهل ایران است. او نخستین زن ایرانی است که موسیقی درمانی آموخت و برای نخستین بار کنسرتی برای گروهی از کودکان و معلولان بهزیستی به همین شیوه برگزار کرد. وی یکی از دختران مهدی برکشلی، فیزیکدان و موسیقی دان سرشناس ایرانی است که تحصیلات آکادمیک خود را در موسیقی و نوازندگی پیانو در فرانسه و آمریکا به انجام رسانده و سال هاست که علاوه بر اجرای آثار آهنگ سازان کلاسیک غربی و معاصر ایرانی بر روی آثار یوهان سباستین باخ، تحقیق و اجرا دارد. او در حال حاضر ساکن نیویورک است و به تدریس موسیقی در سطح آکادمیک مشغول است. زندگی. آریانا برکشلی سال ۱۳۳۲ در تهران متولّد شد. او نخستین آموزش های موسیقی را نزد پدرش مهدی برکشلی آموخت. پس از آن به هنرستان عالی موسیقی راه یافت و نزد گیتی امیرخسروی به تحصیل موسیقی پرداخت. او در ۱۵ سالگی برای ادامهٔ تحصیل به فرانسه رفت و در کنسرواتوار پاریس نزد ایوان لوریو، همسر الویه مسیان و در کنسرواتوار آمی ین و اکول نرمال پاریس نزد ژرمن موینر، به مدت ۱۰ سال به تحصیلات خود ادامه داد و مدرک فوق لیسانس نوازندگی پیانو را دریافت کرد. او در این زمان، جایز