Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فصل ۱۹۰۰–۱۸۹۹ اولین فصل در تاریخ باشگاه فوتبال بارسلونا بود. باشگاه در قالب رقابت های دوستانه به مصاف باشگاه های محلی رفت. وقایع. در ۲۲ اکتبر ۱۸۹۹، هفته نامه ورزشی "لوس دپورتس" در بارسلون، یک آگهی را چاپ کرد که در آن هنس گمپر سوئیسی ۲۱ ساله، هواداران فوتبال را فرامی خواند. باشگاه فوتبال بارسلونا در ۲۹ نوامبر همان سال، پس از جلسه ای در "خیمناسیو سوله"، باشگاهی در خیابان مونجوییک دل کارمه شماره ۵ در ال راوال بارسلون، شکل گرفته بود. والتر ویلد، لوئیس دوسو ای سرا، بارتومئو ترادس ای بروتائو، اتو کونزلی، اتو مایر زیونر، انریک دوکای آگیلرا، پیر کابوت رولدوس، کارلس پویول، ژوسپ یوبت، جان پارسونس، ویلیام پارسونس و هانس گمپر، معاهده تاسیس باشگاه را امضا کردند. ۸ دسامبر، بارسلونا اولین بازی خود را در "ولدروم د لا بونانووای" سابق، مقابل چند انگلیسی که در شهر ساکن شده بودند، انجام داد. هر دو تیم با ترکیب ۱۰ نفره بازی کردند و تیم انگلیسی ۱–۰ پیروز شد. روز بعد، گزارشی از این بازی در روزنامه محلی "لا ونگوئاردیا" به انتشار درآمد. اولین کادر مدیریتی باشگاه در ۱۴ دسامبر بسته شد و والتر وایلد به عنوان مسن ترین عضو، اولین رئیس انت
خاب شد. آبی تیره و گارنتی، رنگ های اصلی باشگاه و لباس تیم شدند که همان رنگ های تیم سابق گامپر در سوئیس، بازل بود. نشان باشگاه، همان نشان شهر و دو پزوتا، به عنوان هزینه حق عضویت تعیین شد.
جان مورتون (John Morton) (زادهٔ ۱۷۲۵ – درگذشتهٔ ۱ آوریل ۱۷۷۷)، کشاورز، نقشه بردار و حقوق دان اهل استان پنسیلوانیا و از بنیان گذاران ایالات متحده آمریکا بود. او به عنوان نمایندهٔ کنگرهٔ قاره ای در طول انقلاب آمریکا، از امضاءکنندگان انجمن قاره ای و اعلامیه استقلال ایالات متحده بود. مورتون با رأی موافق به پنسیلوانیا اجازه داد، به نفع اعلامیه استقلال رأی دهد. مورتون ریاست کمیته ای را برعهده داشت، که مفاد معاهده را نوشت. اوایل زندگی. مورتون در ۱۷۲۵ در حومهٔ ریدلی، در شهرستان چستر، شهرستان دلاور امروزی، پنسیلوانیا، به دنیا آمد. ماه دقیق تولد او مشخص نیست. پدرش، جان مورتون (ارشد)، از قومی فنلاندی (بالتیک) در فنلاند که در آن زمان بخشی از سوئد بود، به همراه پدرِپدربزرگش، مارتی مارتینن، یا مونس مارتنسون (نام جایگزین سوابق نظامی سوئد که بعدها به عنوان مورتون انگلیسی سازی شد) مهاجرت کرد. خود او اهل جووا فنلاند بود که در ۱۶۵۴ به سرزمین های استعماری سوئد به نام سوئد نو، رسیده بود. مادرش مری آرچر نیز فنلاندی تبار بود. مورتون تنها پسر پدرش بود که در ۱۷۲۴ قبل از تولدش، فوت کرد. زمانی که مورتون تقریبی هفت ساله بود، مادرش با جا
ن اسکچلی، کشاورزی انگلیسی تبار که مورتون را آموزش داد، ازدواج کرد. حرفهٔ سیاسی. مورتون در ۱۷۵۶ برای عضویت در مجمع استانی پنسیلوانیا انتخاب شد. سال بعد او به عنوان قاضی صلح منصوب شد، سمتی که تا ۱۷۶۴ برعهدهٔ او بود. همچنین او به عنوان نمایندهٔ کنگرهٔ تمبر در ۱۷۶۵ خدمت کرد. او در ۱۷۶۶ از مجلس استعفا داد تا به عنوان کلانتر شهرستان چستر خدمت کند. او در ۱۷۶۹ به مجلس بازگشت و در ۱۷۷۵ به عنوان رئیس مجلس انتخاب شد. در ضمن، شغل قضایی او با انتصابش در سمت دستیار قاضی دادگاه عالی پنسیلوانیا در ۱۷۷۴ به اوج خود رسید. مورتون در ۱۷۷۴ و ۱۷۷۵ برای اولین و دومین کنگرهٔ قاره ای انتخاب شد. او با احتیاط به حرکت پنسیلوانیا به سمت استقلال کمک کرد، هرچند که با قانون اساسی رادیکال پنسیلوانیا در ۱۷۷۶ مخالفت کرد. زمانی که کنگره در ژوئن ۱۷۷۶ بحث در مورد قطعنامه استقلال را آغاز کرد، هیئت پنسیلوانیا دو تکه شد. بنجامین فرانکلین و جیمز ویلسون موافق اعلام استقلال و جان دیکنسون و رابرت موریس مخالفت اعلام استقلال بودند. مورتون تا قبل از ۱ ژوئیه که در کنار فرانکلین و ویلسون قرار گرفت، هیچ تعهدی به آن ها نداشت. زمانی که رأی نهایی در ۲ ژوئیه اخذ ش
د، دیکنسون و موریس رأی ممتنع دادند و به هیئت پنسیلوانیا اجازه دادند تا از قطعنامه استقلال حمایت کنند. مورتون این اعلامیه را در ۲ اوت با اکثر نمایندگان دیگر امضا کرد. مورتون رئیس کمیته ای بود که مفاد عهدنامه را نوشت، هرچند که او قبل از تصویب این مفاد، به احتمال در اثر بیماری سل، فوت کرد. میراث. مورتون در میان امضاءکنندگان اعلامیه استقلال، اولین کسی بود که فوت کرد و در محل خاکسپاری کلیسای سنت پل قدیمی (که به عنوان محل دفن قدیمی سوئدی های قدیمی شناخته می شود) در چستر، پنسیلوانیا دفن شد. قبر مورتون تا اکتبر ۱۸۴۵، زمانی که ابلیسک مرمری ۱۱ فوتی امروزی توسط نوادگان او ساخته شد، بدون علامت باقی ماند. در کتیبه ضلع غربی بنای یادبود آمده است: در کتیبه ضلع شرقی بنای یادبود آمده است: در کتیبه ضلع جنوبی بنای یادبود آمده است: در کتیبه ضلع شمالی یادبود آمده است: پس از اینکه دانشگاه تورکو، به این نتیجه رسید که حوزه مطالعاتی در مورد آمریکای شمالی پراکنده است و نیاز به یک مؤسسه ملی است، مرکز مطالعات آمریکای شمالی جان مورتون را در ۲۰۱۳ تأسیس کرد. زندگی شخصی. مورتون با آن جاستیس از شهرستان چستر ازدواج کرد. آن ها والدین سه پسر و پ
نج دختر بودند؛ آرون، اسکچلی، جان، مری، سارا، لیدیا، آن و الیزابت. پسر دوم مورتون، اسکچلی، در میان شبه نظامیان پنسیلوانیایی ارتش قاره ای در طول جنگ انقلابی آمریکا، سرگرد بود. مورتون یکی از اعضای فعال کلیسای انگلیکن (مذهبی در میان کاتولیک و پروتستان که از زمان هنری هشتم در انگلستان رواج پیدا کرد) در شهرستان چستر بود.
گاز خفگی گازی غیرسمی یا با سمیت کم که غلظت طبیعی و مورد نیاز اکسیژن در هوای تنفسی را کاهش می دهد و منجر به مرگ می شود. نمونه های قابل توجه گازهای خفگی عبارتند از متان، نیتروژن، آرگون، هلیوم، بوتان و پروپان.
جوزف مک مین (Joseph McMinn) (زادهٔ ۲۲ ژوئن ۱۷۵۸ – درگذشتهٔ ۱۷ اکتبر ۱۸۲۴)، سیاستمدار آمریکایی بود که به عنوان چهارمین فرماندار ایالت تنسی میان سال های ۱۸۱۵ تا ۱۸۲۱ خدمت می کرد. یک کهنه سرباز انقلاب آمریکا که پیشتر از سال های ۱۷۹۴ تا ۱۷۹۶ در مجلس قانون گذاری منطقه جنوب غربی و در سال های ۱۸۰۵ تا ۱۸۱۱ به عنوان سخنگوی سنای تنسی خدمت کرده است. او عضو حزب دموکرات-جمهوری خواه بود. مک مین پس از دوران فرمانداری، به عنوان یک مأمور چروکی برای دولت ایالات متحده آمریکا فعالیت می کرد. اوایل زندگی. مک مین در شهر مارلبوروی غربی، چستر کانتی، پنسیلوانیا، چشم به جهان گشود و یکی از ده فرزند خانواده بود. او فقط از تحصیلات محدود روستایی برخوردار بود و حتی در سال های پایانی زندگی اش به عنوان «مرزبان روستایی» توصیف می شد. در سال ۱۷۸۶، مک مین به شهرستان هاوکینز، تنسی نقل مکان کرده جاییکه یک زمین کشاورزی خرید. فرماندار قلمرو جنوب غربی، ویلیام بلونت در سال ۱۷۹۲ مک مین را به عنوان قاضی صلح برای هاوکینز کانتی انتخاب کرد و مک مین میان سال های ۱۷۹۴ تا ۱۷۹۶ نمایندهٔ هاوکینز کانتی در مجلس محلی بود. وی همچنین به عنوان افسر نیروی شبه نظامی محل
ی خدمت کرده و در نهایت به سمت فرماندهٔ قرارگاه ارتقا یافت. حرفه. مک مین نمایندهٔ مجلس مؤسسان در سال ۱۷۹۶ بوده که به نگارش قانون اساسی ایالت کمک کرد و زمانی که ایالت تنسی در ۱ ژوئن ۱۷۹۶ در اتحاد ایالات پذیرفته شد، اجرای قانون اساسی ممکن شد. او برای تحویل دادن یک نسخه از سند تکمیل شده به دولت فدرال در فیلادلفیا، انتخاب شد. مک مین از سال های ۱۷۹۷ تا ۱۸۰۱ و ۱۸۰۳ تا ۱۸۱۱ در سنای تنسی خدمت کرد و میان سال های ۱۸۰۵ تا ۱۸۱۱ سخنگوی سنا بود. مک مین در سال ۱۸۱۵ برای سمت فرمانداری در برابر چهار سیاستمدار برجستهٔ دیگر ایالت از جمله: سناتور جسی وارتون، نماینده کنگره رابرت ویکلی، رئیس سابق مجلس ایالتی رابرت فاستر و نماینده کنگره قانون اساسی ایالتی، توماس هندرسون، کاندیدا شد. با وجود اینکه رقبای وی در مطبوعات او را مورد هجوم قرار دادند، مک مین با کسب بیش از ۱۵ هزار از ۳۷ هزار رأی ممکن، پیروز انتخابات شد. او مجدداً در سال ۱۸۱۷ انتخاب شد و دوباره فاستر را در انتخابات شکست داد و در سال ۱۸۱۹ برای سومین دوره با شکست انوک پارسونز برای سمت فرماندار انتخاب شد. مک مین در زمانی که فرماندار بود، تمرکز خود را بر روی ایجاد رابطهٔ صلح آمیز
با بومیان آمریکایی به جهت تسهیل راه های اسکان بیشتر سفیدپوستان به خصوص در غرب، گذاشته بود. معاهدهٔ خرید چیکاسا یا خرید وسترن که در آن بیشترین بخش تنسی غربی امروزی به دست آمده، در دوران تصدی مک مین به عنوان فرماندار انجام شده است. چهارده شهرستان (ایالات متحده آمریکا) به وجود آمد. معاهده کالهون (یا خرید هیواسی) که در آن ایالات متحده بخشی از جنوب شرقی تنسی را به دست آورد، نیز در دوران تصدی وی مورد مذاکره قرار گرفت. مک مین در پی بحران مالی سال ۱۸۱۹، درخواست جلسهٔ مشترک مجلس ایالتی در ژوئن ۱۸۲۰ ارائه کرد که به ایجاد یک بانک ایالتی برای ارائه وام های کم بهره رأی داده شد. این کار موجب برانگیخته شدن هم ایالتی های تنسی مک مین به خصوص بخش شرقی آن شد که سال ها به دلیل کمبود اعتبارات دولتی برای پیشرفت های داخلی، به طور مثال پیشرفت سیستم جهت یابی در بالادست رودخانهٔ تنسی، شکایت می کردند. مجلس از زمین های متعلق به ایالت مربوط به خریدهای هیواسی استفاده کرد تا منابع مالی لازم برای بانک جدید را فراهم کند. مک مین پس از بازنشستگی از سمت فرمانداری که به دلیل محدودیت های زمانی مشخص شده در قانون اساسی سال ۱۷۹۶ انجام شد، به مزرعهٔ
خود در هاوکینز کانتی بازگشت. او در سال ۱۸۲۳ به مزرعه ای در امتداد رودخانه هیواسی در نزدیکی کالهون، تنسی نقل مکان کرد و به عنوان مأمور دولت فدرال در نزدیکی دفتر نمایندگی چروکی تا زمان مرگش خدمت کرد. زندگی خانوادگی و میراث. مک مین در سال ۱۷۸۵ با همسر نخستش، آنا کوپر ازدواج کرد و از آن ازدواج صاحب یک دختر به نام جین شد. در پی مرگ همسر اولش، با ربکا کینکد ازدواج نمود. ربکا در ژانویهٔ ۱۸۱۵ چشم از جهان فروبست و تک فرزند مک مین، جین، نیز دو هفته بعد جان خود را از دست داد. مک مین در سال ۱۸۱۶، با نانسی گلاسکو ویلیامز، دختر جیمز گلاسکو، وزیر امور خارجه بدنام کارولینای شمالی که همسر سابق ویلوبی ویلیامز، یکی از اعضای مجلس نمایندگان کارولینای شمالی بود، ازدواج کرد. این ازدواج به یک جدایی پرمخاطره و مجادله آمیز و طلاقی نافرجام در سال ۱۸۲۱ انجامید. در سال ۱۹۴۲، پرتره ای از مک مین که توسط هنرمند برجسته، رامبراند پیل در سال ۱۷۹۶ نقاشی شده بود، در فیلادلفیا کشف شد. ظاهراً مک مین زمانی که برای تحویل قانون اساسی تازه نوشته شدهٔ ایالت تنسی به دولت فدرال از شهر دیدن کرده بود، برای خلق این پرتره ژست گرفت. انجمن تاریخی تنسی این نقا
شی را برای ایالت خریداری کرده است. شهر مک مین کانتی، تنسی، و شهر مک مینویل، تنسی، در وارن کانتی، به افتخار جوزف مک مین نام گذاری شده اند. ویلیام تی نیوبی، مؤسس مک مینویل، اورگان، نام این شهر را به نام زادگاهش مک مینویل، تنسی، گذاشت. مک مین در اواخر عمر خود به کلیسای پروتستان پیوست و در گور بی نشانی در گورستان پرسبیتریان شیلو در کالهون به خاک سپرده شد. در سال ۱۸۸۰، شهر هم نام او مک مین کانتی تلاش کرد تا قبر او را دوباره به جایگاه آن شهر در آتن، تنسی دفن کند؛ ولی یک واعظ غیرعادی به نام آر جی ام اونلی، تنها کسی که از محل قبر مک مین اطلاع داشت، از افشای آن امتناع کرد. پس از آنکه شهر به عدم انتقال قبر رضایت داد، اونلی محل آن را افشا کرده و نشانهٔ بزرگی روی آن قرار گرفت.
کشور تووالو، که پیشتر جزایر اِلیس نامیده می شد، کشوری جزیره ای در اقیانوس آرام غربی است که در ۴٬۰۰۰ کیلومتری شمال شرق استرالیا و تقریباً در نیمه راه بین هاوایی و استرالیا واقع شده است. تووالو متشکل از گروهی از جزایر مرجانی است که در جنوب خط استوا در غرب اقیانوس آرام، جنوب کیریباتی و شمال فیجی قرار دارند. جزایر تووالو بین عرض جغرافیایی ۵ تا ۱۰ درجه جنوبی و طول جغرافیایی ۱۷۶ درجه تا ۱۸۰ درجه در غرب خط تاریخ بین المللی گسترده شده اند. تووالو در سمت شرق-شمال شرق با جزایر سانتا کروز (متعلق به جزایر سلیمان)، از جنوب شرق با نائورو، از جنوب با کیریباتی، غرب توکلائو، شمال غربی ساموآ و والیس و فوتونا و شمال فیجی قرار دارد. به استثنای شهر کوچک واتیکان، تووالو کمترین جمعیت را در بین هر کشور مستقل دیگری دارد. به دلیل ارتفاع کم این جزیره ها، در حدود پنج متر از سطح دریا، جزایری که این کشور را تشکیل می دهند در معرض خطر هرگونه افزایش سطح دریا در آینده قرار دارند. در حالی که برخی از ناظران خواستار جابه جایی جمعیت تووالو به استرالیا، نیوزیلند یا فیجی شده اند، در اوایل قرن بیست و یکم، نخست وزیر کشور، مااتیا توافا، اعلام کرد که د
ولت او افزایش سطح آب دریاها را چنان تهدیدی نمی داند که کل جمعیت کشور را تخلیه کند. تووالو تقریباً هیچ آب آشامیدنی ندارد و خاک ضعیف و نازک آن به سختی برای کشاورزی قابل استفاده است. تووالو تقریباً هیچ منبع طبیعی ندارد و شکل اصلی درآمد آن از کمک های خارجی است. کشاورزی معیشتی و ماهیگیری همچنان فعالیت های اقتصادی اولیه هستند، به ویژه در جزیره فونافوتی، پایتخت کشور. جغرافیای فیزیکی. این کشور از ۹ جزیره مرجانی کوچک تشکیل شده است که به صورت زنجیره ای تقریباً از شمال غربی تا جنوب شرقی در فاصله ۶۷۶ کیلومتر پراکنده شده اند. این کشور جزیره ای بسیار کوچک تنها ۲۶ کیلومتر مربع مساحت دارد. تووالو به دلیل پراکندگی جزایر، سی و هشتمین منطقه اقتصادی انحصاری بزرگ با ۷۴۹٬۷۹۰ کیلومتر مربع (۲۸۹٬۵۰۰ مایل مربع) جهان را دارد. بالاترین ارتفاع کشور ۴٫۵ متر بالاتر از سطح دریا است که با این حساب تووالو پس از مالدیو دومین کشور با پست ترین نقطه بلند است. به دلیل این ارتفاع کم، جزایری که این کشور را تشکیل می دهند ممکن است با هر گونه افزایش سطح دریا در آینده تهدید شوند. تووالو از سه جزیره صخره ای و شش جزیره مرجانی واقعی تشکیل شده است. گروه کوچ
ک و پراکنده مرجانی آن دارای خاک فقیر و مساحت کل زمین تنها حدود ۲۶ است. کیلومتر مربع (کمتر از ۱۰ مربع مایل) آن را به چهارمین کشور کوچک جهان تبدیل کرده است. جزایری که جزایر مرجانی را تشکیل می دهند بسیار پست هستند. Nanumaga , Niutao , Niulakita جزایر صخره ای هستند و شش جزیره مرجانی واقعی عبارتند از Funafuti , Nanumea , Nui , Nukufetau , Nukulaelae و Vaitupu. Funafuti بزرگ ترین جزیره مرجانی از ۹ جزیره کم صخره و جزایر مرجانی است که زنجیره جزیره آتشفشانی تووالو را تشکیل می دهند. فونافوتی، جزیره و پایتخت اصلی، در ۱۰۴۶ کیلومتری شمال سووا، فیجی قرار دارد. جزایر دیگر عبارتند از Nanumanga, Nanumea, Niulakita, Niutao, Nui, Nukufetau, Nukulaelae و Vaitupu. به دلیل ارتفاع کم، جزایری که این کشور را تشکیل می دهند، در معرض خطر افزایش سطح فعلی و آینده سطح دریا هستند. بالاترین ارتفاع ۴٫۶ متر (۱۵ فوت) بالاتر از سطح دریا در نیولاکیتا، که به تووالو دومین کمترین ارتفاع حداکثر در بین هر کشوری (پس از مالدیو) را می دهد. با این حال، بالاترین ارتفاعات معمولاً در تپه های طوفانی باریک در سمت اقیانوس جزایر است که مستعد بالا رفتن در طوفان ه
ای استوایی هستند، مانند رخ داده در Funafuti با طوفان Bebe. تووالو عمدتاً از بقایای مرجانی تشکیل شده است که از صخره های اطراف فرسایش یافته و توسط باد و امواج به جزایر کشیده شده اند. پل کنچ از دانشگاه اوکلند در نیوزیلند و آرتور وب در کمیسیون علوم زمین کاربردی اقیانوس آرام جنوبی در فیجی در سال ۲۰۱۰ مطالعه ای را در مورد واکنش دینامیکی جزایر صخره ای به افزایش سطح دریا در اقیانوس آرام مرکزی منتشر کردند. تووالو در این مطالعه ذکر شد و وب و کنچ دریافتند که هفت جزیره در یکی از ۹ جزیره مرجانی آن به طور میانگین بیش از ۳ درصد از دهه ۱۹۵۰ گسترش یافته است. یک جزیره، فونامانو، ۰٫۴۴ هکتار یا نزدیک به ۳۰ درصد از مساحت قبلی خود را افزایش داد. در مقابل، Tepuka Vili Vili از سال ۱۸۹۶ متحمل ضرر خالص ۲۲ درصدی شده است. شکل و جهت صخره نیز در طول زمان تغییر کرده است. آب و هوا. آب و هوا دارای تندبادهای غربی و باران شدید از نوامبر تا مارس و میانگین دمای سالانه حدود ۸۳ فارنهایت (۲۸ درجه سانتیگراد) است. دمای مناطق استوایی توسط بادهای شرقی از مارس تا نوامبر تعدیل می شود. تووالو دارای بادهای غربی و باران شدید از نوامبر تا مارس است و دمای است
وایی که توسط بادهای شرقی از مارس تا نوامبر تعدیل می شود. تووالو دو فصل متمایز را تجربه می کند، یک فصل مرطوب از نوامبر تا آوریل و یک فصل خشک از مه تا اکتبر. تندبادهای غربی و باران شدید شرایط آب و هوایی غالب از اکتبر تا مارس است، دوره ای که به نام تائو لالو شناخته می شود، با دمای استوایی که توسط بادهای شرقی از آوریل تا نوامبر تعدیل می شود. از نظر وسعت، این کشور دومین کشور کوچک اقیانوسیه است. گیاهان و جانوران. تامن (۲۰۱۶) حدود ۳۶۲ گونه یا واریته متمایز از گیاهان آوندی را که در دوره ای در تووالو ثبت شده اند، توصیف کرد که تنها حدود ۵۹ (۱۶٪) احتمالاً بومی هستند. رایج ترین درختانی که در همه جزایر یافت می شوند عبارتند از: درختان نارگیل (Cocos nucifera)، هیبیسکوس (Hibiscus tiliaceus)، پاپایا (Carica papaya)، پاندانوس (Pandanus tectorius)، بوته های نمک (Scaevola taccada), Premna serratifolia , Sabramoensistia (Tournemoensistia). Guettarda speciosa), Kanava (Cordia subcordata)، (ساحل cordia) و terminalia (Terminalia samoensis). گونه های بومی پهن برگ، از جمله Fetau (Calophyllum inophyllum)، درختان تکی یا توده های کوچک در
اطراف حاشیه ساحلی را تشکیل می دهند. در حالی که نخل نارگیل در تووالو رایج است، این درختان معمولاً به جای کاشت و رشد طبیعی کشت می شوند. تاریخ های سنتی تووالوا این است که اولین ساکنان جزایر نخل نارگیل کاشتند زیرا در جزایر یافت نشد. دو گونه حرا ثبت شده در تووالو عبارتند از توگو معمولی (Rhizophora stylosa) و حرا با گل قرمز Sagale (Lumnitzera littorea)، که فقط در Nanumaga, Niutao, Nui و Vaitupu گزارش شده است. اکوسیستم های حرا تحت قانون تووالو محافظت می شوند. جنگل های پهن برگ بومی به ۴٫۱ درصد از انواع پوشش گیاهی جزایر تووالو محدود شده است. جزایر منطقه حفاظت شده Funafuti دارای ۴۰٪ از جنگل های پهن برگ بومی باقیمانده در جزیره مرجانی Funafuti است. بلایای طبیعی. تووالو اثرات ال نینو و لانینا را تجربه می کند که از تغییرات دمای اقیانوس ها در استوایی و اقیانوس آرام مرکزی سرچشمه می گیرد. اثرات ال نینو احتمال وقوع طوفان های استوایی و طوفان ها را افزایش می دهد. در حالی که اثرات La Niña شانس خشکسالی را در تووالو افزایش می دهد. در ۳ اکتبر ۲۰۱۱، شرایط خشکسالی منجر به اعلام وضعیت اضطراری به دلیل کاهش ذخایر آب شد. به طور معمول جزا
یر تووالو بین ۲۰۰ میلی متر تا ۴۰۰ میلی متر بارندگی در ماه دریافت می کنند، اما اثر ضعیف لا نینا با خنک کردن سطح دریا در اطراف تووالو باعث خشکسالی می شود. طوفان های شدید استوایی معمولاً نادر هستند، اما سطح پایین جزایر آنها را به افزایش سطح دریا بسیار حساس می کند. تووالو به طور متوسط بین دهه های ۱۹۴۰ و ۱۹۷۰ سه طوفان در هر دهه را تجربه کرد، با این حال هشت طوفان در دهه ۱۹۸۰ رخ داد. تأثیر طوفان های منفرد به متغیرهایی از جمله نیروی بادها و همچنین همزمانی یک طوفان با جزر و مد بستگی دارد. یک سیستم هشدار که از شبکه ماهواره ای ایریدیوم استفاده می کند، در سال ۲۰۱۶ معرفی شد تا به جزایر دوردست اجازه دهد تا بهتر برای بلایای طبیعی آماده شوند. جورج وستبروک طوفانی را ثبت کرد که در ۲۳ تا ۲۴ دسامبر ۱۸۸۳ به فونافوتی برخورد کرد. طوفان در ۱۷–۱۸ مارس ۱۸۸۶ به Nukulaelae برخورد. کاپیتان دیویس از HMS Royalist که در سال ۱۸۹۲ از گروه Ellice بازدید کرد، در دفتر خاطرات کشتی ثبت کرد که در فوریه ۱۸۹۱ گروه Ellice توسط یک طوفان شدید ویران شد. یک طوفان در سال ۱۸۹۴ باعث آسیب شدید به جزایر شد. طوفان Bebe در طول فصل طوفان ۱۹۷۲–۱۹۷۳ اقیانوس آرام جن
وبی آسیب شدیدی به Funafuti وارد کرد. جزیره تپوکا ویلی ویلی فونافوتی توسط طوفان ملی در سال ۱۹۷۹ ویران شد و تمام پوشش گیاهی و بیشتر شن های آن در طول طوفان از بین رفت. طوفان گاوین برای اولین بار در ۲ مارس ۱۹۹۷ شناسایی شد و اولین طوفان از سه طوفان استوایی بود که در طول فصل طوفان ۱۹۹۶–۱۹۹۷ تووالو را تحت تأثیر قرار داد و طوفان های هینا و کلی بعداً در این فصل دنبال شدند. طوفان اوفا در اواخر ژانویه و اوایل فوریه ۱۹۹۰ تأثیر زیادی بر تووالو گذاشت. در جزیره Vaitupu حدود ۸۵ درصد از منازل مسکونی، درختان و محصولات غذایی از بین رفتند، در حالی که منازل مسکونی نیز در جزایر Niutao , Nui و Nukulaelae تخریب شدند. اکثر جزایر در تووالو خسارت به پوشش گیاهی و محصولات زراعی به ویژه موز، نارگیل و میوه نان گزارش کردند که میزان خسارت آن بین ۱۰ تا ۴۰ درصد است. در Funafuti امواج دریا بانک طوفان ببه را در انتهای جنوبی باند هوایی مسطح کرد که باعث طغیان دریا و تخلیه چندین خانواده از خانه هایشان شد. در Nui و Niulakita به دلیل طغیان دریا، چشم انداز جزئی از دست رفت، در حالی که جانی از دست نداد. بلافاصله پس از اینکه سامانه ها تووالو را تحت تأثیر
قرار دادند، یک کمیته فرعی برای احیای بلایا منصوب شد تا خسارات ایجاد شده را ارزیابی کند و توصیه هایی را به کمیته ملی بلایای طبیعی و کابینه تووالو دربارهٔ اقداماتی که برای کمک به بازسازی مناطق آسیب دیده باید انجام شود، ارائه کند. در مارس ۲۰۱۵ طوفان پام، طوفان رده ۵ که وانواتو را ویران کرد، به خانه ها، محصولات کشاورزی و زیرساخت ها در جزایر بیرونی آسیب وارد کرد. پس از آن در ۱۳ مارس وضعیت اضطراری اعلام شد. تخمین زده می شود ۴۵ درصد از جمعیت نزدیک به ۱۰۰۰۰ کشور به گفته نخست وزیر Enele Sopoaga، مردم آواره شدند. سه جزیره شمالی، Nanumea , Nanumanga و Niutao به شدت تحت تأثیر سیل قرار گرفتند که در نتیجه طوفان های طوفانی بود. بیش از ۴۰۰ نفر از جزیره شمالی نانومانگا و همچنین ۸۵ خانواده دیگر از نوکولائه در جنوب تووالو به اسکان اضطراری در ساختمان های مدرسه منتقل شدند. در نوی، طوفان ها منابع آب را آلوده کردند و به مخازن سپتیک و مکان های قبر آسیب رساندند. جزایر مرکزی Vaitupu و Nukufetau نیز تحت تأثیر سیل ناشی از طوفان قرار گرفتند. گزارش وضعیت منتشر شده در ۳۰ مارس گزارش داد که در نوکوفتاو همه آوارگان به خانه های خود بازگشته ان
د. در بین سه جزیره مرکزی (نویی، نوکوفتاو و وایتوپو) بیشترین آسیب را به نویی وارد کرد. که هم نوی و هم نوکوفتاو ۹۰ درصد محصولات زراعی را از دست داده اند. از سه جزیره شمالی (Nanumanga, Niutao, Nanumea), Nanumanga بیشترین آسیب را متحمل شد و ۶۰ تا ۱۰۰ خانه زیر آب رفت و به مرکز بهداشتی آسیب وارد شد. جزیره Vasafua، بخشی از منطقه حفاظت شده Funafuti، توسط طوفان Pam به شدت آسیب دید. نخل های نارگیل شسته شدند و جزیره را به صورت نوار شنی باقی گذاشتند. سونامی. نویی در ۱۶ فوریه ۱۸۸۲ با یک موج عظیم روبرو شد. زمین لرزه ها و فوران های آتشفشانی که در حوضه اقیانوس آرام و در امتداد حلقه آتش اقیانوس آرام رخ می دهند، علت احتمالی سونامی هستند. فعالیت زمین لرزه ای در جزایر سلیمان وجود دارد، جایی که زمین لرزه ها در رابطه با درازگودال هبرید نو، و حرکت در امتداد مرز صفحه اقیانوس آرام با صفحات هند و استرالیا، Woodlark و دریای سلیمان به ترتیب رخ داده است. . محیط زیست. از آنجایی که هیچ نهر یا رودخانه ای وجود ندارد و آب های زیرزمینی قابل شرب نیستند، اکثر نیازهای آبی باید توسط سیستم های حوضه آبریز با امکانات ذخیره سازی تأمین شود. فرسایش سر س
احل به دلیل استفاده از شن و ماسه برای مصالح ساختمانی. پاکسازی بیش از حد زیر درختان جنگل برای استفاده به عنوان سوخت؛ آسیب به صخره های مرجانی از سفید شدن مرجان ها در نتیجه افزایش دمای اقیانوس ها و اسیدی شدن از افزایش سطوح دی اکسید کربن. تووالو در مورد افزایش جهانی انتشار گازهای گلخانه ای و تأثیر آن بر افزایش سطح دریاها که سطح آب زیرزمینی این کشور را تهدید می کند بسیار نگران است. تووالو یک برنامه اقدام ملی را اتخاذ کرده است زیرا دگرگونی های قابل مشاهده طی ده تا پانزده سال گذشته به مردم تووالو نشان می دهد که تغییراتی در سطح دریاها وجود داشته است.
مایا علی (؛ زادهٔ ) با نام اصلی مریم تنویر علی بازیگر اهل پاکستان است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "دردسر تیفا" اشاره کرد.
مسرت نذیر (؛ زادهٔ ) خواننده و بازیگر زن اهل پاکستان است. وی از سال ۱۹۵۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه نگار شده است.
هفتهٔ اوکراینی ، (به الفبای رومی: Ukrainskyi Tyzhden) یک مجلهٔ هفتگی مصور است که سیاست، اقتصاد و هنر را پوشش می دهد و مخاطبان اجتماعی اوکراینی زبان را هدف قرار می دهد. این مجموعه طیف وسیعی از تجزیه و تحلیل، نظر، مصاحبه، قطعات ویژه، از جمله سفر در اوکراین و خارج، و نقد هنری و تقویم رویدادها را ارائه می دهد. تاریخچه و مشخصات. "هفتهٔ اوکراینی" در اوکراین توسط شرکت خصوصی رسانه ای سی ای ام اوکراین (اتریش) منتشر می شود و در نوامبر ۲۰۰۷ میلادی تأسیس شد. این مجله یکی از چندین مجلات زبان اوکراینی است که در پی انقلاب نارنجی در اوکراین منتشر شده است. نسخهٔ انگلیسی "هفتهٔ اوکراینی" هر دو ماه یکبار منتشر می شود و شامل مجموعه ای از مقالات است که مورد توجه خوانندگان غیر اوکراینی است. در سال ۲۰۱۲ میلادی بیانیهٔ خود را منتشر کرد که در آن قدرت های دولتی و رسانه های بزرگی که "عملاً" بازار را انحصاری می کنند، به آزار و اذیت متهم کرد.
ایمان علی (؛ زادهٔ ) بازیگر و مدل زن اهل پاکستان است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "ام شنتی ام"، "به نام خدا" و "بول" اشاره کرد.
قیام اندیجان "(به )" شورشی بود که در در اندیجان (امروزه واقع در ازبکستان) اتفاق افتاد. حدود ۱۵۰۰ مرد مسلح به نیروهای روسی در اندیجان (قبلاً بخشی از خانات خوقند) به رهبری شیخ صوفی نقشبندی «دوکچی ایشان» (محمدعلی مدعلی) (۱۸۵۶–۱۸۹۸) حمله کردند. شورشیان اردوگاه را محاصره و سربازان گردان ۲۰ روسیه را غافلگیر کردند. با این حال، نیروهای روسی به سرعت تجدید قوا کردند و توانستند شورشیان را شکست بدهند. این قیام حدود ۱۵ دقیقه طول کشید. ۲۲ سرباز روسی کشته و ۱۶ نفر زخمی شدند. حملات دیگری به طور همزمان در مارگیلان و اوش انجام شد. هجده شرکت کننده از جمله رهبر اعدام شدند. ۵۴۶ شورشی دستگیر شدند و ۳۵۶ نفر به کار اجباری یا تبعید به سیبری محکوم شدند (۱۶۳ نفر آزاد شدند). تصور می شد که رهبر شورشیان از طرف امپراتوری عثمانی تحریک بدین کار شده است (اما مدارک نادرست بود)، و او را یک روز قبل از شورش خان اعلام کردند. اکثریت شورشیان قرقیز بودند که در سال ۱۸۷۵ علیه محمد خدایارخان (که در سالهای ۱۸۴۵–۱۸۵۸، ۱۸۶۲–۱۸۶۳ و ۱۸۶۷–۱۸۷۵ سلطنت کرد) شورش کردند و نقش بزرگی در فروپاشی خانات داشتند. ادوارد دنیس سوکول می گوید که اگرچه این ماجرا ممکن است در ن
گاه اول بی اهمیت به نظر برسد، اما در واقع نارضایتی گسترده از حکومت تزاری در آسیای مرکزی را نمایش داد. انگیزه ها. وقتی از رهبر شورش پرسیدند چرا قیام کرد، انگیزه هایش را اینگونه توضیح داد:
صنم سعید (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل پاکستان است. وی از سال ۲۰۰۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی بازیگر فیلم هایی همچون ماه میر، رحم، آزاد و کیک بوده است. پیوند به بیرون. صنم سعید در imdb.com
دانشگاه مرسر یک دانشگاه تحقیقاتی خصوصی است که پردیس اصلی آن در میکن، جورجیا است. این دانشگاه که در سال ۱۸۳۳ با نام مؤسسه مرسر تأسیس شد و در سال ۱۸۳۷ تبدیل به دانشگاه شد. این دانشگاه بیش از ۹۰۰۰ دانشجو را در ۱۲ کالج و مدرسه از جمله هنرها و علوم آزاد، تجارت، مهندسی، آموزش، موسیقی، کالج حرفه ای. حرفه های پیشرفت، حقوق، الهیات، پزشکی، داروسازی، پرستاری و بهداشت ثبت نام می کند. مرسر یکی از اعضای اتحاد تحقیقات جورجیا است و دارای شعبه ای از انجمن فی بتا کاپا که قدیمی ترین انجمن افتخاری دانشگاهی آمریکا است، می باشد.
رودخانه مانتارو (, , ) رودخانه ای طولانی است که از منطقه مرکزی کشور پرو می گذرد. نام کچوای آن به معنای «رودخانه بزرگ» است. کلمه "Mantaro" ممکن است کلمه ای باشد که در اصل از زبان Ashaninka است که در پایین دست در امتداد رودخانه انه زندگی می کنند. مانتارو، همراه با رودخانه آپوریماک، بسته به معیارهای مورد استفاده برای تعریف، سرچشمه های رودخانه آمازون هستند.