Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رش یافت و طی مدت کوتاهی در سال ۱۸۰۸ دزدان دریایی توانستند نیمی از ناوگان چینی موجود در منطقه را طی چند درگیری منهدم نمایند و راه رود مروارید برای دزدان باز شد. سال ۱۸۰۹ سالی پر از اتفاق برا اتحادیه بود. در ژوئیه ناوگان دودمان چینگ توانست ناوگان سفید اتحادیه دزدان دریایی را در جوهای منهدم نماید اما علی رغم این ضربه بزرگ ژنگ یی سائو در اوت همان سال فرمان هجومی وسیع را صادر کرد. ناوگان سرخ به دونگوان و ناوگان سیاه به شاندی حمله می کردند. ژنگ یی سائو نیز با ناوگان شخصی اش به سوی ناحیه شینهوی بادبان می کشید. اثر این ترکتازی برای حکومت چین ویرانگر بود. ناوگان سیاه شش هفته به غارت مشغول بود که در نتیجه آن ۱۰ هزار نفر کشته شدند و ناوگان سرخ هم روستاها و شهرهای بسیاری را ویران کرد. نیروی دریایی چین هم در اکتبر بار دیگر از دزدان دریای شکست خورد و منهدم شد. مقامات چینی که از مقابله دزدان دریایی ناتوان بودند از اروپایی ها تقاضا کردند تا آنان را یاری نمایند. امپراتوری پرتغال که در آن زمان ماکائو را در اختیار داشت این خواسته را پذیرفت زیرا در سپتامبر ۱۸۰۹ ژنگ یی سائو کشتی دو دکله فرماندار تیمور پرتغال را گرفته بود. در نوام
بر ژنگ یی سائو به همراه تعداد کمی کشتی در خلیج تونگ چونگ برای تعمیرات لنگر انداخته بود که پرتغالی ها سه کشتی را جهت اذیت کردن ژنگ یی سائو به آن محل فرستادند و او هم از ناوگان سرخ خواست تا به یاری اش بیایند. هنگامی که ناوگان سرخ به خلیج رسید پرتغالی ها رفته بودند و ناوگان سرخ هم برای تعمیرات در همان جا لنگر انداخت. اما چند روز بعد شش ناوچه پرتغالی به منطقه وارد شدند و دزدان دریایی را در خلیج تونگ چونگ محاصره کردند چند روز بعد چینی ها هم ۹۳ کشتی برای کمک به محاصره ارسال نمودند. دزدان دریایی به دفعات سعی کردند محاصره را بشکنند اما به خاطر باد نامساعد نتوانستند. محاصره همچنان ادامه داشت و هیچ یک از طرفین نمی توانست دیگری را شکست دهد. فرمانده ناوگان چینی ها در این زمان تصمیم گرفت ۴۳ کشتی خود را به کشتی آتش تبدیل کند و آن ها را به سمت ناوگان دزدان دریایی بفرستد اما دزدان دریایی توانستند کشتی ها را منحرف و آتش را خاموش کنند. چندتا از کشتی ها هم بر اثر تغییر جهت باد به سمت ناوگان چینی ها بازگشتند که باعث آتش گرفتن دو تا از کشتی های ایشان شد. با تغییر باد دزدان دریایی توانستند محاصره را بشکنند و به دریای جنوبی چین برس
ند. در این درگیری چینی ها ۳ کشتی را از دست دادند اما هیچ یک از کشتی ها دزدان دریایی غرق نشد. تسلیم به مقامات چین. شرایط برای ژنگ یی سائو کم کم در حال تغییر بود. ناوگان سیاه در جریان درگیری های پیشین از کمک خودداری کرده بود و نهایتاً با دریافت امان نامه خود را تسلیم چینی ها کردند. پس از پرتغالی ها کمپانی هند شرقی بریتانیا هم به نبرد پیوسته بود و اکنون کشتی ها دولتی چین به همراه اروپایی ها در حال گشتزنی بودند. ایجاد گروه های شبه نظامی در بنادر و جلوگیری از تجدید قوا ناوگان دزدان دریایی هم به شدت دزدان را ضعیف کرده بود. با وساطت حاکم پرتغالی ماکائو میان ژنگ یی سائو و مقامات چینی مذاکراتی جهت تسلیم او آغاز شد اما از آنجایی که ژنگ یی سائو خواهان حفظ ۸۰ کشتی و ۵۰۰۰ ملوان خود برای تجارت نمک بود مذاکرات به شکست انجامید. با ورود ده کشتی هندشرقی انگلیسی به نزدیکی محل مذاکره، ژنگ یی سائو که به توطئه و کمین چینی-انگلیسی مشکوک بود به سرعت با ناوگان خود عقب نشست. در نهایت چند ماه بعد مذاکرات دیگری انجام شد که براساس آن در ۲۰ آوریل ۱۸۱۰ میلادی ژنگ یی سائو به همراه ۱۷۳۱۸ دزد دریایی، ۲۲۶ کشتی، ۱۳۱۵ توپ و ۲۷۹۸ عدد سلاح مختلف ت
سلیم شدند. مرگ. پس از تسلیم ژنگ یی سائو زندگی آرامی داشت تا آنکه در سال ۱۸۴۴ در سن ۶۹–۶۸ سالگی هنگامی که مالک قمارخانه مشهوری در گوانگ دونگ بود درگذشت.
فرانسوا خاویر اوبری (François Xavier Aubry) (۳ دسامبر ۱۸۲۴–۱۸ اوت ۱۸۵۴ میلادی)، تاجری فرانسوی-کانادایی و کاوشگر جنوب غرب آمریکا بود. دستاوردهای او شامل رکوردهای سرعت در مسیر سانتافه و کاوش های اولیه در مدار ۳۵ درجه شمالی در غرب قسمت شمالی آمریکا بود. زندگی نامه. اوبری فرزند جوزف و ماگدلاین (لوپین) اوبری در سنت-ژوستن، کبک در ۳ دسامبر ۱۸۲۴ میلادی بود. او در یک زمین کشاورزی در آنجا رشد یافت. هنگامی که ۱۸ سال سن داشت به سنت نلوئیس، میزوری نقل مکان کرد، جاییکه به عنوان روحانی دکان کار کرد. بعد از این که منافع موجود برای کالاهای انتقال یافته در مسیر سانتافه را دید، اوبری پولش را برای خرید چندین ارابه و حیوانات بارکش ذخیره کرد. سپس یک خط اعتباری بدست آورد که به وسیله آن کالاهای تجاری را خریداری کرده و سپس در تاریخ ۹ مه ۱۸۴۶ میلادی به عنوان بخشی از کاروان یک تاجر از ایندیپندنس به مسیر سانتافه رفت. پس از فروش کالاهایش در سانتافه، اوبری با منافع مالی کافی بازگشت و توانست به طور کامل وام هایش را بازپرداخت کند. در ۱۸۴۷ میلادی به ایندیپندنس، میزوری نقل مکان کرد و به طور تمام وقت به عنوان حمل کننده کالا در طول مسیر شروع به
کار کرد. اوبری هنگام کار در مسیر سانتافه متوجه شد که سرعت در بیشینه سازی فرصت هایش نقشی کلیدی دارد. بدین منظور او به جای سنت مرسوم یک سفر در سال، شروع به انجام ۲ سفر در سال در آن مسیر نمود. افزایش جریان مالی به او امکان داد تا حیوانات بارکش بهتری را تهیه کرده و کالاها را در هر دو مسیر حمل کرده و به دنبال راه هایی جهت افزایش سرعت بگردد. یکی از این تلاش ها در جهت کاهش زمان سپری شده برای طی ۱۳۰۰ کیلومتر رفت و برگشت در تاریخ ۲۲ دسامبر ۱۸۴۶ میلادی صورت پذیرفت. با وجود این که اوبری در مسیر توسط بومیان، راهزنان و آب و هوای متخاصمانهٔ زمستانی مورد هجمه قرار می گرفت، او تنها پس از ۱۴ روز به ایندیپندنس رسید و رکورد قبلی اش را ۱۰ و نیم روز شکست. روزنامه ها به دلیل این دستاورد او را اوبریِ «تلگراف» نامیده و مدعی شدند که این تلاش «در مرز ماوراء الطبیعه» قرار دارد. اوبری پس از این موفقیت به دنبال راه هایی بود که باز هم سرعتش را افزایش دهد. در تلاش برای انجام سه سفر طی ۱۸۴۸ میلادی، اوبری میزوری را اواسط مارس ترک کرد، قبل از این که به اندازه کافی علف برای خوراک چارپایان رشد کرده باشد؛ لذا غذای حیوانات باربری را با حمل منبع
ذرت خوراکی تأمین نمود. اوبری بازگشتش از سانتافه به ایندیپندنس را در ۸ روز و ده ساعت صورت داد. برای سفر بازگشتی دومش در آن سال، اسب های اضافی در طول مسیر قرار داد. اوبری صبح ۱۲ سپتامبر ۱۸۴۸ میلادی، یک کپی از نسخه «جمهوری خواهی سانتافه» را حمل کرد که در آن اخبار عزیمتش درج شده بود. سفر او به دلیل باران و گل مختلف شد، اما توانست عصر ۱۷ سپتامبر پس از ۵ روز و ۱۶ ساعت به ایندیپندنس برسد. در نتیجه این سفر، او برنده ۵ هزار دلار شده و به او لقب «اسکیمر دشت ها» را دادند. سپس اوبری که متقاعد شده بود رکورد او شکسته نخواهد شد به سانتافه نقل مکان نمود. او می خواست که پتانسیل بازار را در شهر چی واوا کاوش کند، لذا کاروانی را در فوریه ۱۸۴۹ میلادی به شهر هدایت کرد. کاروان دومش که به دنبال میانبری برای رد کردن کالاهای خریداری شده به میزوری بود از تگزاس عبور کرده تا کالاهایی را در ویکتوریا خریداری کرده و سپس به سوی چی واوا از طریق ال پاسو پیشروی نمود. این مسیر جدید با این که از نظر اقتصادی فوایدی داشت، مشخص شد که سخت بوده و اوبری تنها یک سفر دیگر را صورت داد. اواخر ۱۸۵۱ میلادی، اوبری به مسیر سانتافه بازگشت، جایی که جایگزینی را ب
رای آن بخش از شاخه سیمارون کشف کرد، جایگزینی که فاصله سفر را ۸۴ کیلومتر کم کرد و دسترسی به برکه آبی در بخشی که فارغ از آن برکه غیرقابل سکونت بود را ارائه نمود. این مسیر میانبور به «میانبور اوبری» معروف شد. توجه اوبری در ۱۸۵۲ میلادی به کالیفرنیا معطوف شد. در این هنگام بود که تصمیم گرفت قافله ای را به ریو گرانده و رودخانه های گیلا ببرد. او از آنجا به سان فرانسیسکو از طریق توسان و لس آنجلس پیش رفت و ۳۵۰۰ گوسفند، ۱۰۰ قاطر و ۱۰ ارابه از تدارکات را بدانجا تحویل داد. اوبری پس از فروش کالاهایش با ۱۰ آمریکایی، ۶ مکزیکی و یک آشپز سیاهپوست داشت. او دوست داشت تا از طریق سرراست ترین مسیر ممکن به سانتافه بازگردد. هیئت او در ۱۰ ژوئیه ۱۸۵۳ میلادی از گذرگاه تجون، قبل از رسیدن به رودخانه کلرادو در ۲۳ ژوئیه عبور نمود. نقطه عبور اوبری در ۳۲ کیلومتری شمال دهانه رودخانه بیل ویلیامز تخمین زده شده است. از آنجا مسیرش به دلیل نقصان در نام مکان ها غیر قطعی است. توصیفات اوبری از درخت های سدر، کاج و صنوبر همراه با ذکر اوصاف مرتبط با تنگه های عمیق نشان می دهد که او از کوه های مرکزی آریزونا عبور کرده است. با شروع از ۳ اوت، این هیئت تهت هجم
ه گروهی از بومیان که اوبری به آن ها «Garroteros» (راهزنان که به وسیله خفه کردن مردم راهزنی کرده یا خفه سازی بطرز اسپانیولی انجام می دهند) می گفت قرار گرفت (احتمالاً اشاره به یومان ها یا موهاوی ها دارد). وضعیت این هجمه در ۱۴ اوت، هنگامی که یک فرمانده که وانمود به دوستی کرده و به اردوی اوبری نزدیک شد، تغییر پیدا کرد. در پایان ملاقات، رئیس دست راست اوبری را به عنوان پیام رمزی گرفت، پیامی که منجر به این شد که چماق های مخفی را بیرون کشیده و به هیئت اوبری حمله کنند. این حمله منجر به مجروح شدن تقریباً تمامی هیئت شد، اما قادر بودند که حمله را با ریوالورهای کلت دفع کرده و ۲۵ نفر از حمله گران را کشته و سایرین را نیز در این فرایند مجروح کنند. پس از این ماجرا، قافله به مبارزه با تماس های متخاصمانه با بومیان ادامه داد تا در ۶ سپتامبر به زونی پوبلوو، نیومکزیکو رسیدند.
مسجد من هم () جنبشی بود که در ابتدا آن زنان مسلمان از آزارهای جنسی که در حج دیده بودند صحبت می کردند. اما پس از مدتی زنان مسلمان تجربیات آزار جنسی که در دیگر مکان های مذهبی اسلامی متحمل شده بودند را هم با این نام به اشتراک می گذاشتند. واژه من هم در این جنبش الگو گرفته از جنبش من هم است که در سال ۲۰۱۷ جهانی شد. پیشینه. در فوریه ۲۰۱۸ یک زن مسلمان پاکستانی تجربیات آزار جنسی خود از سفر حج را در فیسبوک به اشتراک گذاشت. مدتی بعد این مطلب پاک شد اما تا همان زمان توجه ها را به خود جلب کرد و زنان مسلمان دیگری هم تجربیات خود در این مورد را بیان نمودند. روزنامه نگار مصری-آمریکایی منی الطحاوی هم تجربیات خود از آزار جنسی در سفر حج را که در سال ۱۹۸۲ در کتابش منتشر کرده بود را با "#MosqueMeToo" در توییتر منتشر کرد. زنان بسیار دیگری هم با این هشتگ در فضای مجازی از تجربیات آزار خود در مکان های مذهبی گفتند. انتقادات. در شبکه های اجتماعی تعدادی به این هشتگ واکنش نشان دادند و آن را ابزار اسلام هراسی یا تبلیغات غربی ها دانستند.
پدرو منندس د آویلس (به اسپانیایی: Pedro Menéndez de Avilés) (به آستوری: Pedro (Menéndez) d'Avilés) (متولد ۱۵ فوریه ۱۵۱۹–۱۷ سپتامبر ۱۵۷۴)، دریاسالار، کاوشگر و کنکیستادور اسپانیایی اهل آبیلس در آستوریاس اسپانیا بود. او به دلیل برنامه ریزی اولین بدرقه فرا-اقیانوسی که بعدها به ناوگان گنج اسپانیا معروف شد و همچنین به دلیل تأسیس سنت آگوستین، فلوریدا در ۱۵۶۵ شناخته می شود. این اولین اسکان اروپایی موفقیت آمیز در لا فلوریدا و مهمترین شهر منطقه برای نزدیک به سه دهه بود. سنت آگوستین قدیمی ترین اسکان بنا نهاده شده توسط اروپاییان در سرزمین قاره ای ایالات متحده بود که به طور پیوسته ساکنینی داشته است. منندس د آویلس اولین فرماندار "لا فلوریدا" (۱۵۶۵–۱۵۷۴ میلادی) بوده است. منندس با قرارداد یا «"آسینتو"» با فیلیپ دوم به عنوان «آدلانتادو» گماشته شده و مسئول اجرای سیاست های سلطنتی جهت ساخت سنگرهایی برای دفاع از قلمروهای فتح شده در «لا فلوریدا» و استقرار مؤسسات حکومتی کاستیلی در نواحی موردنظر بود. سال های اولیه. پدرو منندس د آویلس فرزند خانواده قدیمی اشرافی در پادشاهی آستوریاس بود. او یکی از جوانترین پسران خوان آلونسو سانچز د آوی
لس بود که به عنوان یکی از فرمانروایان کاتولیک در جنگ گرانادا شرکت کرد. مادر او ماریا آلونسو ی منندس آرانگو بود. والدین او بیست فرزند داشتند و پدرو هنگامی که پدرش فوت کرد هنوز کودک بود. وقتی دونا ماریا مجدداً ازدواج کرد، پدرو برای زندگی نزد یکی از اقوام خود که قول داده بود در زمینه تحصیلی او را هدایت کند فرستاده شد. پدرو با مراقب خود کنار نیامده و از خانه فرار کرد. او شش ماه بعد در وایادولید یافت شد و به خانه پرورشگاهی خویش عودت داده شد. در نهایت منندس وارد خدمات نظامی شد و به یکی از جنگ های فرانسه فرستاده شد. او در دریا در ناوگان کوچکی در مقابل دزدان دریایی فرانسوی که به ناوگان تجاری اسپانیا هجمه برده بودند، خدمت کرد. حرفه نظامی. بعد از دو سال نبرد، منندس بعد از اینکه نقشه ای جهت استفاده از بخشی از میراثش جهت ساخت کشتی خود کشیده بود به نزد خانواده اش بازگشت. او «"پاتاچه"» ای ساخت که دریانورد پارویی کوچک، اما سریعی بود که برای گشت زنی در ساحل مناسب بود. وی تعدادی از خویشاوندانش را برای دریانوردی با خود جهت ماجراجویی به کار گرفت. منندس جوان در این کشتی طی درگیری با دزدان دریایی که به سه کشتی باری اسپانیایی کند
در ساحل گالیسیا حمله کرده بودند، پیروز شد. او با کاپیتانی کردن مؤثر خود، دو «زابرای» سریع را که تعقیبش می کردند را از همجدا کرد و هردو را گرفت و سومی را نیز از خود دور کرد. استثمارات پدرو منندس به زودی مبدل به موضوع بحث در جبهه های آبی اسپانیا و فرانسه و دربارهای سلطنتی شد. در همین حال، تاجران سویل و «کاسا د کانتراسیون» (خانه تجارت) از موفقیت های منندس و رشد اثرگذاری هایش بر روی تاج و تخت آزرده دل شده بود. ناوگان گنج. اعتبار رهبر اسپانیایی که اولین بار استحکامات سلطنتی در بندرگاه های عمده کارائیبی را نقشه برداری کرده و مجوز ساختش را داد، به منندس نسبت می دهند. او توسط تاج و تخت در ۱۵۵۴ میلادی به عنوان کاپیتان-ژنرال ناوگان سرخ پوستان، یعنی همان ناوگان گنج اسپانیایی گماشته شد؛ همان سال او از ناوگان جدا شده و به طور امن به اسپانیا بازگردانده شد. او قاطعانه معتقد به اهمیت استراتژیکی کانال باهاما و هاوانا در جزیره کوبا بود، جزیره ای که از بندرهای مهم برای هدایت میعاد سالانهٔ «فلوتای» (دسته کشتی های اسپانیولی) کشتی های بادبانی بزرگ گنج قرن پانزدهمی میلادی بود. این سمت به شدت پرابهت بود و برای تاج و تخت غیر معمول بو
د که چنین منصبی را ایجاد کنند. در گذشته «کاسا د کانتراتاسیون» این موقعیت را کنترل کرده بوده است. پادشاه فیلیپ دوم و منندس روابط نزدیکی داشتند. تاج و تخت او را دعوت کرد تا هنگامی که فیلیپ با ماری اول، ملکه انگلستان ازدواج کرد بخشی از «حزب سلطنتی» باشد. در ۱۵۵۹ میلادی، فیلیپ دوم مجدداً منندس را به عنوان ژنرال کاپیتان و برادرش «بارتولومه منندس» را به عنوان دریاسال ناوگان سرخ پوستان گماشت. او اکتبر همان سال به مقصد سرخ پوستان دریانوردی کرده و کالئون های «آرمادا د لا کاررا» کبیر یا «ناوگان گنج اسپانیایی» را در بازگشتشان از کارائیب و مکزیک به اسپانیا رهبری کرد. منندس مسیری که دنبال می کردند را تعیین کرد، این مسیر از تنگه فلوریدا (به زبان اسپانیایی: Estrecho de Florida) گذشته و به سواحل شرقی فلوریدا رفته و از جریان گلف استریم سود می جست. با این حال، در ۱۵۶۱ میلادی منندس توسط مقامات کاسا به دلیل اتهامات قاچاق زندانی شد، اما پرونده او به دادگاه انتقال یافته و باعث برنده شدن و در پی آن آزادی او شد. اعتبار برنامه ریز ارشد نظام قافله ای یگان گنج اسپانیایی که مبدل به پیوند ارتباطی بین اسپانیا و قلمروهای ماوراء البحری گشت
به منندس نسبت داده می شود. او در همکاری با «آلوارو د بازان» اولین مارکوئیس از سانتا کروز به طراحی کالئون های بزرگی کمک کرد که تجارت بین کادیس در اسپانیا و وراکروس در مکزیک اسپانیایی را حمل می کرد. بعدها منندس در ظرفیت خود با عنوان «آدالنتادو»، ملزم به کاوش در این قلمروی وسیعی شد که از سواحل خلیج در فلوریدای امروزین غربی، حول نقاط کلیدی فلوریدا به نیوفاوندلند گسترش یافته بود. او ملزم به استقرار دو یا سه «پرسیدیوس» مستحکم شده و اسکان مهاجران و بردگان و شروع به تبدیل مذهب سرخ پوستان (بومیان) به مذهب سرخ پوستان شد.
کلبه قاعدگی مکانی برای انزوا، گوشه نشینی یا حصر است که در فرهنگ های به خصوصی با تابوهای شدید قاعدگی مورد استفاده قرار می گیرد. همین سازه یا ساختاری مشابه با آن ممکن است برای زایمان و دوران حصر پس از آن بر اساس اعتقادات پیرامون نجاست و ناپاک بودن (ملزم به آیین طهارت) نیز استفاده شود. این کومه ها معمولاً در نزدیکی خانهٔ خانوادگی ساخته می شوند، بدون پنجره هستند، درهای کوچکی دارند، اغلب فرسوده هستند و بهداشت و تهویهٔ مناسبی ندارند. شناخته شده ترین نوع از این کومه ها نمونهٔ نپالی با نام چهاپادی است، اما نگرش های فرهنگی نسبت به قاعدگی در سراسر جهان به این معناست که این کومه ها در نقاط دیگر دنیا نیز وجود دارند یا تا همین اواخر وجود داشته اند. به کارگیری از کومه های قاعدگی همچنان عامل مرگ و میر ناشی از قرار گرفتن در معرض آسیب، کم آبی بدن، نیش مار، بیماری، استنشاق دود و غیره است. استفاده از این کومه ها در برخی از نقاط غیرقانونی است. در ایران جای جداگانه برای زنان دشتان یا قاعده را دشتانستان (daštanestān) می نامیدند.
روز سنت پاتریک () اگرچه تنها در ساوانا، جورجیا، و شهرستان سافولک، ماساچوست، تعطیل قانونی است، با این وجود به طور گسترده در سراسر ایالات متحده به رسمیت شناخته شده و جشن گرفته می شود. این در درجه اول به عنوان به رسمیت شناختن فرهنگ ایرلندی و ایرلندی آمریکایی تجلیل می شود. جشن ها شامل نمایش های برجسته رنگ سبز، خوردن و آشامیدن، مراسم مذهبی و رژه های متعدد است. این تعطیلات از سال ۱۶۰۱ در جایی که اکنون ایالات متحده نامیده می شود جشن گرفته می شود. طبق اعلام فدراسیون ملی خرده فروشی، مصرف کنندگان در ایالات متحده ۴٫۴ میلیارد دلار در روز سنت پاتریک در سال ۲۰۱۶ خرج کردند. این مبلغ نسبت به ۴٫۸ میلیارد دلاری که در سال ۲۰۱۴ خرج شده بود، کمتر است. جشن های اولیه. طبق تحقیقات دکتر مایکل فرانیسیس در سال ۲۰۱۷، اولین جشن ثبت شده روز سنت پاتریک در آمریکا در سنت آگوستین، فلوریدا، در سال ۱۶۰۰ بود. فرانسیس کشف کرد که اولین رژه روز سنت پاتریک نیز در سنت آگوستین در سال ۱۶۰۱ بود. هر دو توسط معاون ایرلندی مستعمره اسپانیا، ریکاردو آرتور (ریچارد آرتور) سازماندهی شدند. انجمن خیریه ایرلندی بوستون اولین مراسم روز سنت پاتریک را در سیزده مستعمره
در سال ۱۷۳۷ ترتیب داد. با کمال تعجب، این جشن ماهیت کاتولیک نداشت، مهاجرت ایرلندی ها به مستعمرات تحت سلطه پروتستان ها بود. هدف جامعه از گردهمایی صرفاً احترام به میهن خود بود، و اگرچه آن ها به گردهمایی سالانه خود ادامه دادند تا کارهای خیریه را برای هماهنگی انجام دهند. جامعه ایرلندی در بوستون، آنها در ۱۶ مارس تا سال ۱۷۹۴ دیگر ملاقات نکردند. اولین مراسم روز سنت پاتریک در نیویورک مشابه بوستون بود. در ۱۶ مارس ۱۷۶۲ در خانه جان مارشال، یک پروتستان ایرلندی برگزار شد و طی چند سال بعد گردهمایی های غیررسمی توسط مهاجران ایرلندی عادی بود. اولین رژه ثبت شده در نیویورک توسط سربازان ایرلندی در ارتش بریتانیا در سال ۱۷۶۶ انجام شد. پاتریک و کمک رسانی به مهاجران ایرلندی در شهر. آمریکایی های ایرلندی از زمان ورود خود به آمریکا روز سنت پاتریک را در فیلادلفیا جشن می گیرند. ژنرال جورج واشینگتن، یکی از اعضای پسران دوستانه سنت پاتریک فیلادلفیا، به طور فعال میهن پرستان آمریکایی ایرلندی را تشویق کرد که به ارتش قاره ای بپیوندند. در سال ۱۷۸۰، در حالی که در موریستاون، نیوجرسی، اردوگاه بود، ژنرال واشینگتن به سربازان خود اجازه داد تا در ۱۷ ما
رس «به عنوان اقدامی برای همبستگی با ایرلندی ها در مبارزه آنها برای استقلال» تعطیلات داشته باشند.
جی اس داک یک زبان نشانه گذاری است که برای کامنت گذاری فایل های کد منبع جاوااسکریپت استفاده می شود. با استفاده از کامنت های حاوی جی اس داک، برنامه نویسان می توانند اسنادی را اضافه کنند که واسط برنامه نویسی کاربردی کدی را که ایجاد می کنند، توصیف کنند. این کامنت ها توسط ابزارهای مختلف برای تولید اسناد در قالب های قابل دسترس مانند اچ تی ام ال و ریچ تکست فرمت پردازش می شوند. مشخصات جی اس داک تحت اجازه نامه کرییتیو کامنز منتشر شده است، در حالی که مولد مستندسازی و کتابخانه تجزیه کننده همراه آن نرم افزار آزاد و تحت مجوز آپاچی است. تاریخچه. سینتکس و معناشناسی جی اس داک شبیه به جاوادوک است که برای مستندسازی کدهای نوشته شده در زبان برنامه نویسی جاوا استفاده می شود. جی اس داک با جاواداک متفاوت است؛ زیرا برای کار کردن با رفتار پویای جاوااسکریپت، تخصص یافته است. یک نمونه اولیه با استفاده از سینتکسی شبیه به جاوادوک برای مستندسازی جاوااسکریپت در سال ۱۹۹۹ به همراه پروژه راینو از طرف نت اسکیپ و موزیلا، یک سیستم زمان اجرای جاوااسکریپت که به زبان جاوا نوشته شده بود، منتشر شد. تمام نسخه های اصلی جی اس داک توسط مایکل ماتیوز (Micha
el Mathews) اداره می شد. او با JSDoc.pm در سال ۲۰۰۱ شروع به کار کرد، یک سیستم ساده که به زبان پرل نوشته شده بود. با همکاری برنامه نویس کانادایی گابریل رید (Gabriel Reid) در سورس فورج در یک مخزن سیستم نسخه های هم روند میزبانی شد. توسط جی اس داک نسخه ۱٫۰ در سال ۲۰۰۷، او سیستم را در جاوا اسکریپت بازنویسی کرد (دوباره برای پروژه راینو) و پس از مجموعه ای از بسط های جی اس داک نسخه ۲٫۰ در سال ۲۰۰۸، نام «jsdoc-toolkit» را به دست آورد، تحت پروانه ام آی تی منتشر شد و در یک مخزن کنترل نسخه در گوگل کد میزبانی شد. تا سال ۲۰۰۱ او سیستم را به جی اس داک ۳٫۰ تغییر داد و نسخه بدست آمده را در گیت هاب قرار داد. جی اس داک هم اکنون روی نود جی اس اجرا می شود. تگ های جی اس داک. برخی از محبوب ترین تگ های کامنت نویسی مورد استفاده در جی اس داک مدرن عبارتند از: مثال. /** @class Circle representing a circle. */ class Circle { * Creates an instance of Circle. * @author: moi * @param {number} r The desired radius of the circle. constructor(r) { /** @private */ this.radius = r /** @private */ this.circumference = 2 * Math.PI * r * Creates a
new Circle from a diameter. * @param {number} d The desired diameter of the circle. * @return {Circle} The new Circle object. static fromDiameter(d) { return new Circle(d / 2) * Calculates the circumference of the Circle. * @deprecated since 1.1.0; use getCircumference instead * @return {number} The circumference of the circle. calculateCircumference() { return 2 * Math.PI * this.radius * Returns the pre-computed circumference of the Circle. * @return {number} The circumference of the circle. * @since 1.1.0 getCircumference() { return this.circumference * Find a String representation of the Circle. * @override * @return {string} Human-readable representation of this Circle. toString() { return `[A Circle object with radius of ${this.radius}.]` * Prints a circle. * @param {Circle} circle function printCircle(circle) { /** @this {Circle} */ bound.apply(circle) توجه داشته باشید که و در واقع می توانند حذف شوند؛ زیرا سینتکس ارائه شده توسط اکمااسکریپت برای روشن کردن هویت آنها کافی است با این جال جی اس داک از آن است
فاده می کند. نیز به طور خودکار قابل استنباط است.
سیمرغ بلورین بهترین فیلمنامه اقتباسی یکی از جوایزی است که در جشنوارهٔ فیلم فجر به فیلمنامه های اقتباسی اهدا می شود. در برخی سال ها، این سیمرغ به هیچ فیلمی اهدا نشده است.
آدا فدوریونا ریباچوک (به انگلیسی: Ada Fedorivna Rybachuk) (زادهٔ ۲۷ ژوئن ۱۹۳۱ میلادی - درگذشتهٔ ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۰ میلادی) دیوارنگار، نقاش، مجسمه ساز و معمار اوکراینی/شوروی، هنرمند مفتخر اوکراین، عضو اتحادیهٔ ملی هنرمندان اوکراین، عضو افتخاری اتحادیهٔ ملی سینماگران اوکراین و شهروند افتخاری ناریان-مار بود. او از نزدیک با همسرش ولودیمیر ملنیچنکو کار می کرد. زندگی نامه. دوران کودکی و تحصیلات. ریباچوک در سال ۱۹۳۱ میلادی در کی یف به دنیا آمد. فدور ریباچوک، پدر آدا، افسر پرسنل ارتش شوروی، از روز اول تا آخرین روز جنگ را پشت سر گذاشت. بقیهٔ اعضای خانواده مجبور به تخلیه به قزاقستان شدند، جایی که آدا مدرسه ابتدایی را به پایان رساند. در دبیرستان هنر تاراس شوچنکو در کی یف تحصیل کرد و با بالاترین افتخارات و مدال طلا فارغ التحصیل شد. او در موسسهٔ هنر دولتی کی یف که توسط اولکسی شووکوننکو رهبری می شد، تحصیل کرد. همراه با سایر دانشجویان در یک دورهٔ کارآموزی تابستانی توسط سرگئی گروش در ویلکوو واقع در دلتای دونایی شرکت می کند. طرح های ایجاد شده در آنجا در نمایشگاه دانش آموزی نشان داده شد که در همین نمایشگاه اولین سفارش هنری به او
داده شد؛ تصویرسازی برای کتاب «قصه های گوزن شمالی» دیمیتری مامین-سیبیریاک که در همان سال توسط انتشارات جوانان منتشر شد. هنر. از سال ۱۹۵۴ میلادی پس از اولین سفرش به شمال، آدا ریباچوک و شریک هنری و همسرش ولودیمیر ملنیچنکو چندین سفر طولانی به شمال انجام دادند. مجموعاً آن ها در فواصل زمانی حدود ۷ سال در شمال زندگی و کار کردند. در طول این مدت آن ها مجموعه های گرافیکی و چاپ های لینو، تصویرسازی برای کتاب های کودکان دربارهٔ زیبایی طبیعت قطب شمال و زندگی انسان در شمال ایجاد کردند. در سال ۱۹۵۷ میلادی ریباچوک مجسمه ای به نام "پسرِ کشتی" ("Shipboy") را تکمیل کرد که جوانی را نشان می دهد که به نردبان طنابی تکیه داده و انگار از روی یک کشتی به دریا نگاه می کند. در آن سال او مدال نقرهٔ «ششمین جشنواره جهانی جوانان و دانشجویان» را دریافت کرد. ریباچوک، ملنیچنکو و معماری به نام "آورام میلتسکی،" کار بر روی پروژهٔ "پارک حافظه" در کی یف را آغاز کردند. "پارک حافظه" در مکان سوزاندن اجساد مردگان محلی در تپهٔ بایکوی بود. این اثر هنری ۲۰۰۰ متر مربع را در بر می گرفت و شامل چندین مجسمهٔ عظیم بود. کار هنری ریباچوک و ملنیچنکو در سال ۱۹۸۲ میلا
دی توسط مقامات با بتن پوشانده شد و به دلیل ابعاد عظیم این قطعهٔ سانسور شده، توسط آنان گزارش شد. در سال ۱۹۸۸ میلادی اسرائیل گلداستاین مستندی به نام "دیوار" در مورد وضعیت نامساعد آن ها و کمپین آنها برای بازسازی آثارشان ساخت. ریباچوک و همسرش در طیف وسیعی از رسانه ها از جمله آثاری در "کاخ کودکان و نوجوانان" در میدان اسلاوی و ایستگاه مرکزی اتوبوس در کی یف کار کردند. ملاقات با راکول کنت. راکول کنت به اتحاد جماهیر شوروی سفر کرد و افرادی همفکر در آنجا پیدا کرد. در مقدمه چاپ دوم روسی کتاب «سالمینا» نوشته است:اخیرا… من با دو هنرمند جوان با استعداد از کی یف، آدا ریباچوک و ولودیمیر ملنیچنکو آشنا شدم. آن ها در شمال شوروی زندگی و کار می کنند، درست مثل من، آنها عاشق شمال و ساکنان آن هستند… آیا هنر نباید جوهرهٔ انسانیت را آشکار کند؟ … ما که برای خلق دنیایی بهتر برای مردم تلاش می کنیم، باید خاکی را که انسان را از آن شکل می دهیم، بشناسیم. نمایشگاه ها. یادبود. آدا ریباچوک در سال ۲۰۱۰ میلادی در کی یف درگذشت. در سال ۲۰۱۳ میلادی ولودیمیر ملنیچنکو نمایشگاهی از آثار آدا ریباچوک را در آکادمی ملی هنرهای تجسمی و معماری، کی یف ایجاد کرد
. در سال ۲۰۱۹ میلادی نمایشگاهی از کارهای او از دههٔ ۱۹۵۰ تا ۱۹۷۰ میلادی با تصاویر تکمیل شده با همسرش برگزار شد. این طرح ها از دوران کودکی الهام گرفته شده و نام نمایشگاه "جزیره" بود. این جزیره نشان دهندهٔ شکاف بین جوانی و بزرگسالی و بین هنرمند و سانسورکنندگان آن ها است.
خودقوم نگاری (به انگلیسی Autoethnography) نوعی از تحقیقات کیفی است که در آن نویسنده از خودکاوی و نوشتن برای کشف تجربیات حکایتی و شخصی استفاده می کند و این داستان زندگی نامه ای را با معانی و فهم گسترده تر فرهنگی، سیاسی و اجتماعی مرتبط می کند. خودقوم نگاری نوعی نگارش خود کاوانه است که در رشته های مختلف مانند مطالعات ارتباطی، مطالعات عملکرد ، آموزش، ادبیات انگلیسی ، انسان شناسی ، مددکاری اجتماعی ، جامعه شناسی ، تاریخ ، روانشناسی ، الهیات و مطالعات دینی ، بازاریابی ، رفتار سازمانی، مطالعات جنسیتی، توسعه منابع انسانی ، آموزش بزرگسالان ، مدیریت آموزشی، آموزش هنر ، پرستاری و فیزیوتراپی استفاده می شود. به گفته مارچال (2010)، "خود قوم نگاری شکل یا روشی از تحقیق است که شامل مشاهده خود و بررسی بازتابی در زمینه کار میدانی و نگارش قوم نگاری است" (ص. 43). کارولین الیس (2004)، آن را به عنوان «تحقیق، نگارش، داستان و روشی تعریف می کند که زندگی نامه ای و شخصی را به امور فرهنگی، اجتماعی و سیاسی مرتبط می کند» (ص. xix). با این حال، دستیابی به اجماع در مورد تعریف این اصطلاح آسان نیست. به عنوان مثال، در دهه 1970، خودقوم نگاری به صو