Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تریگوه جی.بی. هوف (Trygve J. B. Hoff) (زادهٔ ۱۲ نوامبر ۱۸۹۵ – درگذشتهٔ ۴ ژانویه ۱۹۸۲)، متولد کریستیانا (اسلو کنونی)، نروژ، یک تجارت پیشه، نویسنده و ویراستار در مجله تجارتی نروژی، "فارماند" (Farmand) بود. پس زمینه. هوف در اسلو زاده شد و فرزند وکیل دادگستری روزنبرگ هوف و مارگارت جیکوبسن بود. هوف تا آخر زندگی خود به ملک خانواده هوف در جزیره تجومی وابسته ماند. هوف در ۱۹۱۶ میلادی با کسب مدرک لیسانس در رشته اقتصاد از دانشگاه شاهنشاهی فردریک فارغ التحصیل گردید. پس از فراغت از دانشگاه، به فرانسه سفر کرد؛ بعدتر به ایالات متحده رفت و در آنجا به آموزش بانکداری و مالی پرداخت و در وال استریت کار کرد. او برای بار نخست در اوت ۱۹۲۰ میلادی با آسترید هنرییت گوندرسین ازدواج کرد و تا این که همسرش در ۱۹۴۷ میلادی وفات کرد، باهم بودند. آن ها سه فرزند داشتند: پیر رینهاردت هوف (متولد ۱۹۲۲ میلادی)، مارگریتی هوف (متولد ۱۹۲۴ میلاید) و اولی-جیکاب هوف (متولد ۱۹۲۸ میلادی). بعدها او در ۱۸ سپتامبر ۱۹۴۸ با آسه سینووی بای ازدواج کرد. حرفه. هرچند هوف پیشه نویسندگی خود را به عنوان نویسنده اقتصادی در داگبلادیت (Dagbladet) در ۱۹۲۰ میلادی آغاز کرد،
اما او به عنوان ویراستار و نویسنده مجله تجارتی فارماند که او در ۱۹۳۵ میلادی خریداری نموده بود، شهرت داشت. هوف فارماند را به پیشتازترین مجله تجارتی نروژی در آن زمان مبدل کرد. در فارماند، او به عنوان ویراستار صریح شهره بود. او همچنین یک سیاست واضح ایجاد نموده بود که به خاطر آزادی این صنعت، فارماند باید یک نهاد کاملاً غیر سیاسی باشد. در مقاله ای که در ۱۹۳۵ میلادی نوشته بود، او گفت: «ما به این مبارزه برای آزادی اجتماعی شرکت، تنها از یک دید اقتصادی نگاه نمی کنیم. ما این مبارزه را بخشی از تقلا برای آزادی فردی و آزادی بیان می دانیم. هم دولت های دیکتاتوری و هم مقابله های داخلی بر علیه آزادی اجتماعی شرکت با مقابله بر علیه آزادی شخصی و مقابله و آزادی بیان، یکسان هستند». دیدگاه های سیاسی. هنگامی که او در ۱۹۳۸ میلادی در حال فراگیری اقتصاد در دانشگاه اسلو بود، او به مباحثه محاسبه اقتصادی علاقه مند شده و با طرفداری از مکتب اتریشی به این مباحثه پرداخته و به موضوع رساله دکترای وی مبدل شد («محاسبه در اقتصاد دستوری سوسیالیستی»). با این حال، اعتنایی چندانی به رساله دکترای او نشد و پژوهشگران به عللی چون نظریات سیاسی اساتید وی ب
ه طور برجسته راگنار فریش که گرایش شدید سوسیالیستی داشت، ارتباط او با حزب کارگر نروژ و جو سیاسی حاکم پسا جنگ جهانی، به عنوان علت های احتمالی قدردانی ناچیز از رساله او اشاره می کنند. همچنین، در جریان اشغال نروژ توسط آلمان در سال های ۱۹۴۰ – ۱۹۴۵ میلادی، هوف برای نظریات سیاسی که داشت به زندان افکنده شد. نشریه فارماند توسط حکومت اشغالی ممنوع اعلام گردید و از این رو این نشریه از ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۵ میلادی فعالیت نداشت. انجمن مون پلرن. تریگوه هوف یکی از اعضای بنیان گذار انجمن مون پلرن بود. به عنوان یک نویسنده، او دستاوردهای در مباحثه محاسبه اقتصادی داشته و کار در این حوزه را با نشر کتاب ۱۹۳۸ خود تحت عنوان Økonomisk kalkulasjon i socialistiske samfund (فارسی: محاسبه اقتصادی در جامعه سوسیالیستی) آغاز کرد.
هارولد بریگوود واکر (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که نیروهای استرالیا و نیوزیلند را در بیشتر جنگ جهانی اول رهبری می کرد. او مورد احترام شدید افراد تحت فرماندهی اش بود و تنها در سال ۱۹۱۸، زمانی که سیاست حکم می کرد که تمام لشکرهای نیروی امپراتوری استرالیا باید توسط استرالیایی ها فرماندهی شوند، از سمت خود برکنار شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
ریچارد هارت کیتینگه باتلر (؛ ۲۸ اوت ۱۸۷۰ – ۲۲ آوریل ۱۹۳۵) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
ریچارد فردریک وینسنت، بارون وینسنت کولشیل (; – ) فیلد مارشال ارتش بریتانیا بود. پس از خدمت در ارتش بریتانیا در راین، در طول درگیری اندونزی و مالزی، در تیپ مشترک المنافع در مالزی فعالیت کرد. او در طول ناآرامی ها، فرماندهی هنگ دوازدهم پدافند هوایی سبک در ایرلند شمالی را بر عهده داشت و به همین دلیل به عنوان همراه نشان خدمات ممتاز منصوب شد و بعداً فرماندهی تیپ نوزدهم قابل پرواز را بر عهده گرفت. اگرچه او هرگز به عنوان یکی از روسای خدمات انفرادی خدمت نکرد، اما در اواخر دهه ۱۹۸۰ معاون رئیس ستاد دفاع و سپس پس از جنگ خلیج فارس رئیس ستاد دفاع بریتانیا شد. متعاقباً در اواسط دهه ۱۹۹۰ رئیس کمیته نظامی ناتو شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا و نشان حمام شده است.
جان وینسنت (; – ) نظامی اهل جمهوری ایرلند بود. وقتی ایالات متحده در بهار ۱۸۱۳ حمله کرد، فرمانده بریتانیایی شبه جزیره نیاگارا در کانادای علیا بود. او در نبرد فورت جورج شکست خورد، اما توانست دوباره به میدان بازگردد و خطوط جدیدی را در ارتفاعات برلینگتون ایجاد کند. او در طول تابستان و پاییز، رهبری لشکرکشی را بر عهده داشت که در نهایت آمریکایی ها را مجبور به ترک منطقه نیاگارا در دسامبر ۱۸۱۳ کرد، که بخش عمده ای از آن به دلیل پیروزی او بر آمریکایی ها در نبرد استونی کریک بود. به دلیل بیماری، ژنرال فینیاس ریال جایگزین او شد، اگرچه از میان چندین افسر هنگ ۴۹ که در طول جنگ ۱۸۱۲ به فرماندهی عالی رسیدند، وینسنت طولانی ترین دوران خدمت را داشت. روایت های بریتانیایی و کانادایی از جنگ، تصویری از یک افسر متواضع، محبوب و سخاوتمند را ارائه می دهد که هر کمکی از دستش بر می آمد به سایر فرماندهان می داد. از سال ۱۸۱۴، او سمت تشریفاتی فرماندار ستوان قلعه دامبارتون را بر عهده داشت.
ویکتور گوستاو بلود اول (Victor Gustav Bloede I) (زادهٔ ۱۴ مارس ۱۸۴۹ – درگذشتهٔ ۲۷ مارس ۱۹۳۷)، شیمیدان و تولیدکنندهٔ مواد شیمیایی، رئیس شرکت ویکتور جی. بلود و بازرگان بود. اوایل زندگی و تحصیلات. بلود در سال ۱۸۴۹ در درسدن آلمان چشم به جهان گشود. مادرش، ماری فرانزیسکا یونگنیتس و پدرش، گوستاو بلود بود. گوستاو پزشک و در جریان انقلاب های آلمان، عضو شورای شهر درسدن بود. گوستاو به ناچار از آلمان فرار کرد، به آنتورپ رفت و در آنجا منتظر ماند تا خانواده اش از راه برسند. خانواده (ماری، گوستاو، و سه فرزندشان، گرترود، کیت و ویکتور) در ۱۴ ژوئیه ۱۸۵۰ با کشتی "جولیا هاوارد" از آنتورپ حرکت کردند و در ۲۱ اوت به نیویورک رسیدند. گوستاو بلود پس از ورود به ایالات متحده در کسوت جراح در جنگ داخلی آمریکا خدمت کرد. پس از جنگ، خانوادهٔ او در بروکلین، نیویورک سکنا گزیدند. خانهٔ فرهنگی بلود به سالنی تبدیل شد که چهره های قرن نوزدهمی نظیر توماس بیلی آلدریچ را به خود جذب می کرد. ویکتور مجوز تحصیل در مدرسهٔ دولتی را اخذ کرد و در ۱۲ سالگی، با انجام کارهای اداری مخارج تحصیل خود را تأمین می کرد. او درحالی که روزها کار می کرد، شب ها در مؤسسهٔ کوپ
ر (که بیشتر به اتحادیهٔ کوپر معروف است) در نیویورک تحصیل می کرد. در آنجا پیتر کوپر راهنمای او بود. مادرش، ماری بلود، منبع اصلی الهام ویکتور بود و او را راهنمایی و تشویق می کرد. خانواده اش فرهنگی فاخر داشتند. نه تنها پدرش، با فعالیت در علوم طبیعی شخصیتی برجسته و متمایز بود، بلکه دو دایی اش در ادبیات و سیاست نامی برای خود دست وپا کرده بودند. ویکتور نیز مانند پدرش، با تحصیل در مؤسسهٔ کوپر به علوم طبیعی علاقه مند شد. در سال ۱۸۶۷، ویکتور فارغ التحصیل شد و در ۱۸ سالگی مدرک مهندسی دریافت کرد. او همچنین مفتخر به آشنایی با پیتر کوپر، صنعتگر بزرگ، مخترع، نیکوکار و بنیان گذار مؤسسه بود. الگوها و آموزه های پیتر کوپر در شکل گیری شخصیت ویکتور و فعالیت های او خیلی تأثیرگذار بود. حرفه. در سال ۱۸۶۸، بلود در شرکت «محصولات شیمیایی» مشغول به فعالیت شد. این شرکت، یک شرکت شیمیایی کوچک در بروکلین، نیویورک، در امتداد کانال خلیج گوانوس بود. او در آنجا به مطالعهٔ ساخت مواد شیمیایی و تهیهٔ دارو پرداخت. در سال ۱۸۷۳، بلود به پومروی، اوهایو، مرکز تولید نمک در امتداد رودخانهٔ اوهایو رفت. او به شرکت اوکس و راثبون در پارکرسبورگ، ویرجینیای غر
بی ملحق شد که فعالیتش تولید اسید سولفوریک برای تقطیر برم در منطقه بود. این کارخانه در سمت جنوبی رودخانهٔ لیتل کاناها یکی از شاخه های رودخانهٔ اوهایو واقع شده بود. در سال ۱۸۷۵، اوکس از شرکت رفت و بلود منافع او را تصاحب کرد. در آن زمان بود که شرکت، به نام بلود و راثبون شناخته می شد. خط تولید به سولفات های آهن، نیترات آهن، نمک های قلع، مواد ثابت کننده و سایر مواد شیمیایی مورد استفاده در صنعت نساجی توسعه یافت. آشنایی بلود با صنعت نساجی به ایدهٔ تولید رنگ های آنیلین برای افزایش سوددهی انجامید. در آن زمان، بیشتر رنگ ها از آلمان وارد می شد. تنها دو شرکت تولیدکنندهٔ رنگ در ایالات متحده وجود داشت. بلود تصمیم گرفت آنیلین را با نیترات کردن بنزن برای تشکیل نیتروبنزن و به دنبال آن احیا تولید کند. یکی از مشکلاتی که با آن روبه رو بود، تصفیهٔ بنزن از روغن های قیر سبک بود که کارخانه های تقطیر قطران زغال سنگ و کارخانه های گاز در بشکه عرضه می کردند. او که ستون تقطیر در اختیار نداشت، از یک پوستهٔ دیگ قدیمیِ متصل به سیم پیچ متراکم، استفاده کرد، اما کیفیت بنزن پایین بود. او سپس با کارشناس تقطیر، جیمز آ. موفت، مدیر شعبهٔ شرکت استان
دارد اویل پارکرزبورگ در کمدن، رایزنی کرد. موفت متقاعد شد که تولید رنگ می تواند سودآور باشد و بنابراین در شرکت بلراد و راثبون سرمایه گذاری کرد. برای تولید رنگ، شرکت جداگانه ای به نام محصولات آنیلین آمریکایی راه اندازی شد. پایه گذاران شرکت جدید، تجربهٔ اندکی در زمینهٔ ساخت رنگ داشتند، بنابراین به مطالعهٔ متون آلمانی پرداختند. پولی برای خرید تجهیزات جدید باقی نمانده بود، پس به ناچار از تجهیزات اسقاطی ای استفاده کردند که از ضایعات شرکت استاندارد اویل به دست می آوردند. به جای یک نیتراتور چدن سنگین، یک پوستهٔ دیگ قدیمی با ظرفیت ۱۰۰۰ گالن (۳۷۸۵ لیتر) با محوری مرکزی متشکل از پاروهای آهن ورزیده افقی نصب شد. دریچه ای که جریان اسید را به داخل نیتراتور تنظیم می کرد از طریق یک سیم چند صد فوتی به کار گرفته می شد. اپراتور به طور دوره ای به حد کافی به نیتراتور نزدیک می شد تا دماسنج را بخواند و به محل ایمنی بازگردد. خنک سازی با جاری شدن آب سرد چشمه روی بالا و کناره های نیتراتور انجام شد و واکنش در محدودهٔ پنج درجه فارنهایت نگه داشته می شد. این رویه منجر به ۷۰۰۰ تا ۸۰۰۰ پوند (۳۱۷۵ تا ۳۶۲۸ کیلوگرم) نیتروبنزن در هر دسته می شد. د
ر سال ۱۸۸۳، او در بالتیمور به عنوان شیمیدان و تولیدکنندهٔ محصولات شیمیایی بر سر زبان ها افتاد و تصمیم گرفت روش های متداول در کارخانه های شیمیایی را بهبود ببخشد. بلود با تکیه بر مهارت های خود، پیشرفت های شگرفی در کسب وکار مواد شیمیایی به ویژه در روش های رنگرزی پارچه های پنبه ای کسب کرد و میان سال های ۱۸۹۰ و ۱۸۹۵، ۱۵ یا ۲۰ حق ثبت اختراع را برای فرایندهای شیمیایی خود به دست آورد که یکی از مهمترین آن ها فرایندش برای رنگرزی «آفتاب سریع» سایه های ماندگار است. در سال ۱۹۰۶، بلود شرکت محصولات آب آوالون و شرکت برقی و تولیدی پاتاپسکورا راه اندازی کرد. او هزینهٔ ساخت سد بلود را پرداخت کرد که یک سد برق آبی روی رودخانهٔ پاتاپسکو بود که به عنوان نیروگاه تولید برق برای شرکت تولیدی و برق پاتاپسکو عمل می کرد. این اقدام، خدمتی برای تأمین برق برای کتونسویل، مریلند و نواحی اطراف آن بود. سد بلود به عنوان اولین سد هیدروالکتریک شناخته شده در نوع خود در کشور بود. او همچنین اولین بانک ملی کتونسویل را راه اندازی کرد و به مدت ۱۰ سال معاون آن بانک بود. بلود در سال ۱۹۰۸ به ریاست این بانک برگزیده شد. او راه آهن بالتیمور، کتونسویل و الیکات
سیتی الکتریک را طراحی کرد و به سازماندهی بانک ملی شهر بالتیمور در سال ۱۹۱۰ کمک کرد و یکی از مدیران آن شد. عملکرد بلود در سایر روابط شغلی موجب معروفیتش شد و دیگران را ترغیب کرد تا او در هیئت مدیرهٔ شرکتشان حضور داشته باشد. او در خانهٔ خود در کتونسویل، مریلند دیده از جهان فروبست. بشردوستی. درحالی که بلود برای اختراعات مختلف مفید و اقتصادی اش مدال های زیادی دریافت کرد، همچنین نشان داد که به طور کلی از نیکوکاران جامعه است. در ۱۰ نوامبر ۱۹۰۸، او ساختمان جدیدی را به بیمارستان مسلولین مریلند (یک آسایشگاه سل) اهدا کرد. این مؤسسه که به عنوان آسایشگاه ایدوود شناخته می شد، در ژوئن ۱۸۹۹ فعالیتش را آغاز کرد و تا ژوئیه ۱۹۶۴ در فضایی به مساحت ۲۳ هکتار (۰۹۳/۰ کیلومتر مربع) در تاوسون، مریلند به کار خود ادامه داد. ساختمان بلود به افتخار مادرش به عنوان بیمارستان یادبود ماری بلود برای مسلولین پیشرفته اختصاص داده شد و یکی از چندین ساختمان تشکیل دهندهٔ این مرکز بود. دکتر هنری بارتون جیکوبز، با حضور فرماندار مریلند، آستین لین کروترز، کشیش اسقف ویلیام پارت، شهردار بالتیمور، جی. بری ماهول و در یک جمع بزرگ ریاست این مرکز را برعهده گرف
ت. آخرین بقایای این مجتمع بیمارستانی، انباری بود که در اصل بخشی از مزرعهٔ استانزبری بود که قبلاً در آنجا وجود داشت و هنوز هم پابرجاست. بلود تأمین مالی بسیاری از امور خیریه مهم دیگر را تقبل کرد و در شهر زادگاهش در کتونسویل، مریلند بهسازی ها و عمران های بسیاری را سامان داد. امور علمی. بلود عضو فعال چندین انجمن علمی بود که از آن جمله می توان به موارد ذیل اشاره کرد: اختراعات چشمگیر. چسب روی تمبرها و پاکت های پُستی را اختراع کرد. زندگی شخصی و خانوادگی. او در ۵ ژوئن ۱۸۸۳ با الیز شون، دختر کارل شون سینیور اهل تولدو، اوهایو، طراح و معمار کلبه های تابستانی در ایدن تراس در کتونسویل، عهد زناشویی بست. پیش از آن، او ساختمان های بسیاری را در تولدو طراحی کرده بود و بیش از ۱۵ سال سرپرستی آبراههٔ تولدو را برعهده داشت. بلود با این ازدواج، همراهی همیشگی به دست آورد. آقا و خانم بلود پنج فرزند داشتند: ماری، کارل اس، ایلسه، ویکتور گوستاو بلود دوم و ویدا. بلود شخصیتی قوی داشت و هوشیار، پیشرو و بصیر بود. او به ورزش جسمی و روحی برای داشتن جسم و روح سالم باور داشت و به دیگران توصیه می کرد که از چه روش هایی برای دستیابی به موفقیت بهره
ببرند. بلود در اوقات فراغت، ماهی گیری، قایقرانی و پیاده روی می کرد. او همچنین از پرتاب حلقه و سایر بازی ها با خانواده و دوستان لذت می برد و تمرین های ذهنی را نیز دوست داشت. به باور بلود، پشتکار، راز موفقیت است. یکی از خواهران او به نام گرترود بلود (زادهٔ ۱۸۴۵ ـ درگذشتهٔ ۱۹۰۵) شاعری برجسته بود. دو خواهر دیگر بلود، کیت (زادهٔ ۱۸۴۸ ـ درگذشتهٔ ۱۸۹۱؛ با هنرمند، طبیعت شناس و معلم آمریکایی ابوت هاندرسون تایر ازدواج کرد) و ایندیانا «ایندی» (زادهٔ ۱۸۵۴ ـ درگذشتهٔ ۱۹۳۶؛ با ساموئل توماس کینگ، پزشک و جراح منطقهٔ نیویورک ازدواج کرد) بودند. نوهٔ او، ویکتور گوستاو بلود سوم (زادهٔ ۱۹۲۰ ـ درگذشتهٔ ۱۹۹۹)، مدیر تبلیغات بنتون و بولز بود.
ادموند شرایبر (; – ) فرمانده نظامی اهل بریتانیا بود. یک افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که هم در جنگ جهانی اول و هم در جنگ جهانی دوم حضور داشت. در جنگ جهانی دوم، او فرماندهی لشکر ۴۵ پیاده، سپاه پنجم و ارتش اول بریتانیا را بر عهده داشت. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
جان ادوارد کپر (؛ ۷ دسامبر ۱۸۶۱ – ۲۴ مه ۱۹۵۵) او در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که در مرزهای شمال غربی هند بریتانیا، در آفریقای جنوبی و در طول جنگ جهانی اول خدمت کرد و در توسعه تانک نقش مهمی داشت. او برادر بزرگتر سرلشکر تامپسون کاپر بود که در نبرد لوس در اواخر سال ۱۹۱۵ کشته شد. کاپر، یک مهندس باتجربه، در طول سال های حضورش در هند در پروژه های ساختمانی متعددی مشارکت داشت و پیشگام توسعه کشتی های هوایی در بریتانیا بود. او به تأسیس و فرماندهی چندین مرکز آموزش نظامی در بریتانیا کمک کرد، در طول سال های ۱۹۱۸ و ۱۹۱۹ در برنامه ریزی نظامی در مقیاس بزرگ مشارکت داشت و در تثبیت تانک به عنوان یک ویژگی مهم ارتش بریتانیا نقش محوری داشت. اگرچه کاپر گاهی اوقات به عنوان فردی متکبر و دارای مهارت های ارتباطی ضعیف توصیف می شد و به دلیل نگرشش نسبت به ایده های افسران جوان در سپاه تانک سلطنتی (که بعدها هنگ تانک سلطنتی شد) لقب «عصر حجر» را به دست آورد، با این وجود نقش حیاتی در توسعه و استقرار خودروهای زرهی در ارتش بریتانیا ایفا کرد.
جان لزلی، دهمین ارل روتس (؛ ۱۶۹۸ – ۱۰ دسامبر ۱۷۶۷) نظامی اهل اسکاتلند بود.او افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که بین سال های ۱۷۵۸ تا ۱۷۶۷ فرمانده کل ارتش سلطنتی ایرلند شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان گل خار شده است.
دنتونز () یک شرکت حقوقی چندملیتی و بزرگ ترین شرکت حقوقی جهان از جهت تعداد وکلای دادگستری است. شکل گیری. دنتونز در مارس 2013 از ادغام SNR Denton و فریزر میلنر کاسگرین و سالانز تأسیس شد. نام دنتون در اصل به دنتون هال تعلق داشت، یک شرکت حقوقی مستقر در شهر لندن که توسط ساموئل دنتون در سال 1788 تأسیس شد و در سال 2000 با شرکت وایلد ساپت در همین شهر ادغام شد و Denton Wilde Sapte را تشکیل داد؛ این شرکت سپس با شرکت سوننشاین نث و روزنتال مستقر در شیکاگو ادغام شد از نوامبر 2024، دفتر لندن این شرکت از نظر تعداد وکلا بزرگترین دفتر دنتون است و دفتر نیویورک پس از آن در رتبه دوم قرار دارد. در آوریل 2023، دنتونز در بیش از 80 کشور فعالیت می کرده و بیش از 160 دفتر داشته است. این شرکت دفتر مرکزی ندارد، اگرچه رهبری ارشد شرکت عمدتاً در لندن، نیویورک و واشنگتن مستقر هستند. ساختار دنتونز طبق الگوی سوئیسی است که خود خدمات حقوقی ارائه نمی دهد. ساختار درونی. در مارس 2023، جوزف اندرو از ریاست جهانی دنتون کناره گیری کرد، این سمتی بود که او پس از ادغام سه جانبه در سال 2010 در اختیار داشت. در دسامبر 2023، الیوت پورتنوی ، مدیر اجرایی جهانی
از زمان ترکیب سه جانبه در سال 2013، اعلام کرد که قصد دارد از سمت مدیرعاملی جهانی کناره گیری کند. او در نوامبر 2024 رسما از سمت خود کناره گیری کرد. کیت بارتون که در سپتامبر 2024 به عنوان مدیر عامل جهانی منتخب به شرکت ملحق شد، در نوامبر 2024 نقش مدیر اجرایی جهانی را بر عهده گرفت. رکوردها. از دسامبر 2023، دنتون موقعیت خود را به عنوان بزرگترین شرکت حقوقی در جهان از نظر تعداد وکلای دادگستری حفظ کرده و این وجه تمایز آن از سال 2015 است. در نسخه 2024 فهرست AmLaw Global 200 دنتونز به عنوان سیزدهمین شرکت حقوقی با درآمد سالانه در سراسر جهان رتبه بندی شده است؛ موقعیتی که پس از رتبه پنجم آن در سال 2023 و رتبه ششم آن در سال 2022 است. شعبه ایران. شرکت دنتونز و شعبهٔ ایران آن به ویژه در دورهٔ اجرای برجام و در تعامل شرکت هایی همچون توتال، شرکت ملی نفت چین، جنرال موتورز، اکور، ارنست اند یانگ، نامورا با ایران نقش فعالی بازی کرد.
مردی که خدا را ترسیم کرد () یک فیلم درام جنایی رو به اکران به کارگردانی فرانکو نرو با بازی نرو، کوین اسپیسی و فی داناوی است. این اولین نقش اسپیسی پس از انتشار اتهامات علیه او در سال ۲۰۱۷ است. به گزارش "ورایتی"، این فیلم دربارهٔ یک هنرمند نابینا است که می تواند مردم را از صدای آنها ترسیم کند و به اشتباه متهم به آزار جنسی یک کودک می شود. نرو در نقش یک هنرمند نابینا، اسپیسی در نقش کارآگاه پلیس، و داناوی در نقش معلم خط بریل که دوست قدیمی هنرمند است، در این فیلم نقش آفرینی می کنند. این فیلم در روسیه در قالب ویدئو به درخواست در تاریخ ۲۱ نوامبر ۲۰۲۲ منتشر شد و نخستین نمایش ایتالیایی آن در جشنواره فیلم تورین بود. این فیلم قرار است در ۲ مارس ۲۰۲۳ در ایتالیا منتشر شود. تولید. در ۲۳ می ۲۰۲۱، ای بی سی نیوز گزارش داد که اسپیسی و ونسا ردگریو، همسر نرو، در این فیلم بازی خواهند کرد و به زودی در ایتالیا فیلمبرداری خواهد شد. هنگام انتخاب اسپیسی، نرو به برنامه گفت: «بسیار خوشحالم که کوین موافقت کرد در فیلم من شرکت کند. من او را بازیگر بزرگی می دانم و بی صبرانه منتظر شروع فیلم هستم.» بعداً در همان روز، لویی نرو، تهیه کننده به "و
رایتی" گفت که نقش های اسپیسی و ردگریو کوچک هستند، در حالی که نقش شخصیت اصلی را فرانکو نرو بازی می کند و ظاهر ردگریو نهایی نشده است، اما بستگی به این دارد که آیا او بتواند از انگلیس به ایتالیا سفر کند یا خیر. در ۲۶ می، ردگریو اعلام کرد که این نقش را رد کرده است. در ۷ ژوئیه ۲۰۲۱، ورایتی گزارش داد که ردگریو توسط داناوی جایگزین شده است و این فیلم در جشنواره کن مارشه دو فیلم فروخته می شود. به نقل از لوئیس نرو، «ما علاقه زیادی از سوی خریداران در سراسر جهان داریم. جنجال های پیرامون این فیلم جذابیت زیادی ایجاد کرده است… این از نظر من برای فیلم خوب بود.» فیلمبرداری از ۲۸ مه تا ۳ ژوئیه ۲۰۲۱ در تورین انجام شد. انتشار. این فیلم در روسیه در قالب ویدئو به درخواست در تاریخ ۲۱ نوامبر ۲۰۲۲ منتشر شد. نخستین نمایش ایتالیایی آن در تورین همراه با جشنواره فیلم تورین در ۵ دسامبر ۲۰۲۲ بود. این فیلم قرار است در ۲ مارس ۲۰۲۳ در ایتالیا منتشر شود.
یک فیلم ژاپنی به کارگردانی هاجیمه هاشیموتو و با بازی یویا یاگیرا و مین تاناکا است که در ۲۸ مه ۲۰۲۱ اکران شد. یویا یاگیرا نقش جوانی و میانسالی و تاناکا نقش دوران پیری کاتسوشیکا هوکوسای را بازی می کند. در ابتدا قرار بود در ۲۹ مه ۲۰۲۰ منتشر شود، در ۲ آوریل ۲۰۲۰، کمیته تولید و توزیع کننده SDP وضعیت آلودگی ویروس کرونای جدید و آژانس دولتی را اعلام کرد. با توجه به این سیاست، اعلام شد که اکران فیلم به سال ۲۰۲۱ موکول شود. سپس، در نوامبر، اعلام شد که در ماه مه ۲۰۲۱ منتشر خواهد شد. در آوریل ۲۰۲۱، اعلام شد که در تابستان همان سال در تایوان منتشر خواهد شد. فیلم به سی و سومین جشنواره بین المللی فیلم توکیو دعوت شده است.
فورموترول که همچنین با عنوان اِفورموترول شناخته می شود، یک آگونیست بتا ۲ طولانی اثر (LABA) است که به عنوان یک گشادکنندهٔ مجاری تنفسی در مدیریت آسم و بیماری مزمن انسدادی ریه (COPD) استفاده می شود. فورموترول تا ۱۲ ساعت مدت اثر دارد و در مقایسه با آگونیست های کوتاه اثر β 2 مانند سالبوتامول (آلبوترول) که برای ۴ ساعت مؤثر است، مدت اثر طولانی تری دارد. داروهای LABA مانند فورموترول به عنوان «کنترل کنندهٔ علائم» برای تکمیل درمان پیش گیرانهٔ کورتیکواستروئیدی استفاده می شود. یک آگونیست β 2 کوتاه اثر «تسکین دهنده» (مانند سالبوتامول) همچنان مورد نیاز است، زیرا LABAها برای درمان آسم حاد توصیه نمی شوند. فورموترول در سال ۱۹۷۲ ثبت اختراع شد و در سال ۱۹۹۸ مورد استفاده پزشکی قرار گرفت. فورموترول همچنین در فرمول های ترکیبی بودزونید/فورموترول و مومتازون/فورموترول، به بازار عرضه می شود. اثرات جانبی. در نوامبر ۲۰۰۵، سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) یک توصیهٔ بهداشتی منتشر کرد که در آن به مردم هشدار داده بود که استفاده از آگونیست های β 2 طولانی اثر می تواند منجر به بدتر شدن علائم خس خس سینه در برخی از بیماران شود. امروزه، آگون
یست های بتا 2 طولانی اثر موجود، عبارت اند از: سالمترول، فورموترول، بامبوترول و سالبوتامول خوراکی با رهش پایدار (تأثیر آهسته و طولانی) ترکیبی از استروئیدهای استنشاقی و گشادکننده های برونش طولانی اثر در حال گسترش هستند. انواع ترکیبی نیز شامل فلوتیکاسون/سالمترول و بودزونید/فورموترول هستند. مکانیسم عمل. فورموترول استنشاقی مانند سایر آگونیست های بتا ۲ عمل می کند و با شُل کردن ماهیچه صاف در مجاری تنفسی، باعث اتساع نایژه ها می شود تا تشدید آسم را درمان کند. نام های تجاری. این دارو به سه شکل به بازار عرضه می شود: افشانهٔ استنشاقی پودر خشک (DPI)، افشانه استنشاقی دوزسنجیده (MDI) و محلول استنشاقی با نام های تجاری مختلف از جمله Atock, Atimos/Atimos Modulite, Foradil/Foradile, Fostair, Oxeze/Oxis و پرفورومیست.
صومعه آلاوردی () یک صومعه وابسته به کلیسای ارتدکس گرجی است که در آخمتا، در منطقه کاختی در خاور گرجستان واقع شده است. در حالی که بخش هایی از صومعه پیشینه شان به سده ششم می رسد، کلیسای کنونی در سده یازدهم به دست کویریکه سوم کاختی ساخته شد و جایگزین کلیسای پیشین شد. تاریخ. این صومعه به دست راهب آشوری، جوزف (یوسب، آمبا) که از انطاکیه به آلاوردی آمده بود که در آن زمان یک روستای کوچک و مرکز پاگان های پیشین مختص ماه بود، بنیان نهاده شد. با بلندی ، کلیسای جامع آلاوردی بلندترین ساختمان مذهبی در گرجستان بود و تا زمان ساخته شدن کلیسای جامع تثلیث تفلیس این مقام را داشت. گمان می رود که انبار کلیسا در میان سده های ۱۰ و ۱۲ میلادی ساخته شده باشد.
آی بی ام و هولوکاست: اتحاد استراتژیک میان آلمان نازی و قدرتمندترین شرکت آمریکا () نام کتابی به قلمِ ادوین بلک، روزنامه نگار و پژوهشگر تاریخی است که خدمات استراتژیک ارائه شده توسط شرکت چندملیتی آمریکاییِ آی بی ام و شرکت های تابعه و زیرمجموعه اش در آلمان و اروپا را به دولت نازی آدولف هیتلر، از آغاز رایش سوم در ژانویه ۱۹۳۳ تا آخرین روز رژیم در مه ۱۹۴۵ در پایان جنگ جهانی دوم، بررسی و بازگو می کند. ادوین بلک در این کتاب که در سال ۲۰۰۱ منتشر شد و چندین تجدید چاپ مفصل تر هم داشت، نقش کلیدی فناوری آی بی ام را در نسل کشی نازی ها، با تسهیل تولید و نحوهٔ جدول بندی کارت های پانج جهت سامان دادن به اطلاعات سرشماری ملی، تدارکات نظامی، آمار گِـتوها، مدیریت حرکت قطارها و اردوگاه های کار اجباری نشان داد.
هیپوسمی یا میکروسمی به کاهش توانایی بویایی و تشخیص بوها گفته می شود و بیماری مرتبط با آن آنوسمی است که فرد مبتلا هیچ بویی را احساس نمی کند. برخی از علل مشکلات بویایی آلرژی، پولیپ بینی، عفونت های ویروسی و ضربه به سر هستند. در سال ۲۰۱۲ حدود ۹٫۸ میلیون نفر در سنین ۴۰ سال و بالاتر در ایالات متحده به هیپوسمی و ۳٫۴ میلیون نفر دیگر به آنوسمی-هیپوسمی شدید مبتلا بودند. هیپوسمی در مواردی می تواند اولین نشانه بیماری پارکینسون و در کنار اختلالات دیس اتونومی، توهمات بینایی و RBD، یکی از علائم اولیه و تقریباً جهانی در بیماری آلزایمر و زوال عقل با اجسام لویی باشد. میکروسمی مادام العمر نیز می تواند هنگام وقوع سندرم کالمن یا اختلال طیف اوتیستیک شکل بگیرد. همراه با سایر اختلالات حسی-شیمیایی (حواسی که از طریق مولکول های شیمیایی درک می شوند)، هیپوسمی ممکن است یک شاخص کلیدی در ابتلا به COVID-19 باشد. اپیدمیولوژی. نظرسنجی ملی سلامت و تغذیه (NHANES) در سال ۲۰۱۲ داده های مربوط به عملکرد حسی-شیمیایی (طعم و بو) را در یک نمونه ملی از افراد غیرنظامی و غربال نشده ایالات متحده جمع آوری کرد. عملکرد بویایی در افراد ۴۰ ساله و بالاتر با یک تس
ت ۸ موردی شناسایی بو ارزیابی شد. ۸ مورد بویایی شامل بوهای خوراکی (توت فرنگی، شکلات، پیاز، انگور)، بوهای هشدار دهنده (گاز طبیعی، دود) و بوهای خانگی (چرم، صابون) بود و نمره عملکرد بویایی بر اساس تعداد شناسایی صحیح بوها، به هر شرکت کننده داده شد. این آزمون، شیوع آنوسمی-هیپوسمی شدید (نمرات ۰ تا ۳) را ۰٫۳ درصد در سن ۴۰–۴۹ سال و ۱۴٫۱ درصد در افراد بالای ۸۰ سال و شیوع هیپوسمی (نمرات ۴ تا ۵)، که بسیار بالا بود، را ۳٫۷٪ در سن ۴۰–۴۹ و ۲۵٫۹٪ در افراد بالای ۸۰ سال نشان داد. داده های حسی-شیمیایی دیگری نیز در یک نمونه بزرگتر NHANES در سال ۲۰۱۳–۲۰۱۴ جمع آوری شد که شیوع اختلال بویایی (نمرات ۰–۵ از ۸ صحیح) در افراد ۴۰ سال به بالا را ۱۳٫۵ درصد نشان داد. اگر همین شیوع در سال بعدی رخ دهد، تخمین زده می شود که ۲۰٫۵ میلیون نفر از افراد ۴۰ سال به بالا به هیپوسمی یا آنوسمی مبتلا می شوند. علاوه بر این، ویژگی های چندگانه دموگرافیک اجتماعی-اقتصادی و سبک زندگی به عنوان عوامل خطر برای افزایش مبتلایان به هیپوسمی مورد ارزیابی قرار گرفت. در تجزیه و تحلیل های آماری، بالا بودن سن، جنسیت مذکر، نژاد سیاهپوست یا غیر اسپانیایی، درآمد خانواده پایین
، سطح تحصیلات پایین، مصرف زیاد الکل (بیش از ۴ نوشیدنی در روز) و سابقه آسم یا سرطان به طور مستقل با شیوع بیشتر اختلال بویایی مرتبط دانسته شدند.
هوگو فوگل (؛ – ) نقاش و استاد دانشگاه اهل آلمان بود. وی بیشتر در زمینهٔ چهره نگاری و تقاشی از مناظر تاریخی فعالیت داشت. وی دانش آموختهٔ مدرسه هنر دوسلدورف و از شاگردان ویلهلم زون و ادوارد فن گبهارت بود. وی در سال ۱۸۹۳ به پاریس رفت تا به تکمیل تحصیلات خود زیر نظر ژول لوفور بپردازد. وی در طول سال های ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۷ و جریان جنگ جهانی اول، پاول فن هیندنبورگ را در جبهه شرقی همراهی کرد و نقاش رسمی چهرهٔ او بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال طلا شده است.
پیترو پائولو نالدینی (؛ – ) مجسمه ساز و نقاش اهل ایتالیا بود. تخصص وی در زمینهٔ ساخت مجسمه های با درونمایهٔ مذهبی و به ویژه فرشتگان بود. او پیش تر با جان لورنتسو برنینی همکاری می کرد.