Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رزمایش پیامبر اعظم ۱۷ توسط نیروهای زمینی دریایی و هوافضای سپاه به همراه سازمان سایبر الکترونیک در منطقه سواحل استان هرمزگان، بوشهر و بخشی از خوزستان در تاریخ دوشنبه ۲۹ آذر ۱۴۰۰ به مدت ۵ روز برگزار گردید. از ویژگی های رزمایش پیامبر اعظم ۱۷ انبوهی تعداد شلیک و شلیک همزمان موشک های میان برد و دوربرد اشاره کرد. پهپادهای دوربرد، موشک بالستیک نقطه زن، شناورهای تندرو با سرعت ۹۰ نات به بالا و همچنین تجهیزات رزم زمینی در تعامل با تاکتیک های جدید از جمله تجهیزات مورد استفاده و ارزیابی شدند. این رزمایش بر اساس شبیه سازی یکی از پیشرفته ترین طرح های دفاعی و تهاجمی در جنگ های ترکیبی که دارای ویژگی های همزمانی، پیوستگی، انطباق و در هم تنیدگی جنگ نرم، نیمه سخت و سخت است، طراحی و اجرا شد. بازتاب رسانه ای. شبکه خبری انگلیسی اسکای نیوز گزارش داد که ایران در این رزمایش انواع موشک های خود را به نمایش گذاشت. اسکای نیوز با نمایش فیلمی از این رزمایش نوشت، ایران به فهرست کشورهایی می پیوندد که هنگام برگزاری رزمایش به سرعت تجهیزات در حال آزمایش را به تصاویر می کشاند. راشاتودی نیز در این زمینه نوشت، ایران در رزمایش جدید خود موشک های بال
ستیک و کروز را شلیک کرد. موشک های بالستیک ایران بردی معادل ۲۰۰۰ کیلومتر (۱۲۰۰ مایل) دارند، به این معنی که می توانند به پایگاه های آمریکا در منطقه و همچنین اهدافی در اسرائیل برسند. روزنامه صهیونیستی جروزالم پست نیز در گزارشی نوشت، ایران توان موشک های خود را به عنوان بخشی از "رزمایش پیامبر اعظم ۱۷" نشان می دهد، رویترز نیز نوشت، ایران نسبت به پاسخ "کوبنده" به هرگونه اقدام از سوی اسرائیل، که مخالف تلاش های قدرت های جهانی برای احیای توافق هسته ای ۲۰۱۵ تهران هستند، هشدار داد. در این رزمایش همزمان پنج موشک کروز و پهپادهای مسلح به اهداف از قبل تعیین شده حمله کردند. وزارت خارجه بریتانیا روز جمعه ۳ دی ۱۴۰۰ ضمن محکوم کردن شلیک موشک های بالستیک در این رزمایش در یک بیانیه این پرتاب را «نقض آشکار» قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت سازمان ملل و تهدیدی برای امنیت منطقه و جهان خواند.
این گاهشماری از توسعه واکسن های پیشگیری کننده انسانی است. واکسن های اولیه ممکن است با اولین سال توسعه یا آزمایش شان فهرست شوند، اما موارد بعدی معمولاً سالی را نشان می دهند که واکسن آزمایشهای خود را به پایان رساند و در بازار در دسترس قرار گرفت. اگرچه واکسن هایی برای بیماری هایی که در پایین ذکر شده وجود دارد، اما فقط آبله در سراسر جهان از بین رفته است. سایر بیماری های قابل پیشگیری با واکسن همچنان باعث مرگ میلیون ها نفر در سال می شوند. در حال حاضر، فلج اطفال و سرخک هدف کمپین های فعال ریشه کنی در سراسر جهان هستند.
دودمان اَبگاریان از تبار اعراب نبطی بودند که بر ساتراپی اسروئن فرمانروایی می کردند و همیشه فرمان بردار سلوکیان و سپس شاهنشاهی اشکانی بودند و بعدا به یک کلونی رومی تبدیل شدند و در نهایت توسط شاپور یکم پادشاه ساسانی مغلوب شدند. فرمانداران آن به شکلی از آرامی سخن می گفتند و برخی از پادشاهان آنها نام های ایرانی و برخی نام های عربی داشتند اما بر پایه نظر جوداه سگال نام هایی که به واکه و ختم می شوند بدون تردید نبطی هستند. ادسا یا رها پایتخت آنها بود. از شهرهای مهم دیگر آن حران بود و دامنه آن گاهی تا نصیبین و اَربلا نیز می رسید. ساتراپی اسروئن. اشکانی ها پس از تسلط بر ارمنستان در ۵۳ پ.م. با رومی ها درگیر شدند و در نبرد حران رومی ها شکست خوردند. پس از نبرد کاره یا حران، اعضای این سلسله برای حدود دو سده به طور گسترده سیاست طرفداری از اشکانی را دنبال کردند. از آغاز سده دوم اسروئن به مرور وابسته روم شد. از ۲۱۴ م که به صورت یک کلونی رومی درآمد آنها دیگر خود فرمان نبودند. آبگار دهم فرهاد آخرین ساتراپ افتخاری اسروئن عملاً خودش و همسرش ساکن روم بودند. همسایه های آن از شمال شرقی ساتراپی سوفن و شمال غربی پادشاهی کوماژن و در غ
رب ساتراپی کاپادوکیه و در شرق آدیابن و کردوئنه و در جنوب ساتراپی سلوکیه بودند. خاندان خودفرمان آبگاری. دوره تجزیه پادشاهی سلوکی: از این دوره به بعد گاهی شاه سلوکی دست نشانده روم بود. دوره اول حمایت اشکانی مهرداد دوم دوره حمایت دودمان آرتاشسی ارمنستان: تیگران بزرگ دوره دوم حمایت اشکانی: روزگار : (۱۱۸ میلادی - ۲۱۲ میلادی) روزگار : اسروئن (کلونی روم)
دنیس بلک () یک هنرپیشه اهل بریتانیا است. از فیلم ها و برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به خیابان کورونیشن و بانوی بهشت اشاره کرد.
در معماری رایانه، آدرس دهی کلمه ای به این معنی است که آدرس های حافظه در یک رایانه به طور منحصر به فرد کلمات حافظه را مشخص می کند. معمولاً در مقابل این روش آدرس دهی بایتی استفاده می شود، جایی که آدرس ها به طور منحصر به فرد بایت ها را شناسایی می کنند. تقریباً تمام معماری های رایانه ای مدرن از آدرس دهی به صورت بایت استفاده می کنند و آدرس دهی کلمه ای عمدتاً تنها از منظر تاریخی بررسی می شود. رایانه ای که از آدرس دهی کلمه استفاده می کند، گاهی "ماشین کلمه" نامیده می شود. مبانی و مفاهیم پایه. رایانه ای را در نظر بگیرید که می تواند ۵۲۴،288 (2 19) بیت حافظه را فراهم کند. اگر آن حافظه با استفاده از بایت های ۸ بیتی در یک فضای آدرس مسطح آدرس دهی بایتی، با استفاده از بایت های ۸ بیتی مرتب شده باشد، آنگاه 65536 (2 16) آدرس معتبر، از ۰ تا ۶۵٬۵۳۵ وجود دارد که هر یک نشان دهنده ۸ بیت حافظه مستقل است. اگر در عوض در یک فضای آدرس مسطح قابل آدرس دهی کلمه با استفاده از کلمات ۳۲ بیتی مرتب شده باشد، 16384 (2 14) آدرس معتبر از ۰ تا ۱۶۳۸۳ وجود دارد که هر کدام نشان دهنده ۳۲ بیت مستقل است. به طور کلی، حداقل واحد آدرس پذیر در رم (MAU: Minim
um Addressable Unit) یک ویژگی خاص از حافظه است. انتزاع های مختلف در یک رایانه ممکن است از MAUهای متفاوتی استفاده کنند، حتی زمانی که آنها یک حافظه اصلی را نشان می دهند. به عنوان مثال، ممکن است یک رایانه برای مجموعه دستورالعمل ها instruction set خود از آدرس های ۳۲ بیتی استفاده کند، اما سیستم انسجام حافظه پنهان CPU ممکن است با حافظه تنها با ریز دانگی(granularity) 64 بایت خطوط کش کار کند، که اجازه می دهد هر یک از خطوط کش با تنها یک آدرس ۲۶ بیتی شناسایی شود و سربار حافظه نهان CPU کاهش یابد. ترجمه آدرس که توسط حافظه مجازی انجام شده است اغلب بر ساختار و عرض فضای آدرس تأثیر می گذارد، اما MAU را تغییر نمی دهد. trade-off بین حداقل واحدهای آدرس پذیر مختلف. تصمیم برای انتخاب اندازه حداقل واحد آدرس پذیر حافظه می تواند می تواند سخت باشد. استفاده از یک MAU بزرگتر اجازه می دهد تا همان مقدار حافظه را با یک آدرس کوچکتر آدرس دهی شود، که می تواند به میزان قابل توجهی نیازهای یک برنامه به حافظه را کاهش دهد. با این حال، استفاده از یک MAU کوچکتر، باعث آسانتر و بهینه تر شدن کار با داده های کوچک می شود. فرض کنید برنامه ای می خواهد یکی
از ۱۲ نشانه سنتی طالع بینی غربی را ذخیره کند. یک علامت واحد را می توان در ۴ بیت ذخیره کرد. اگر یک علامت در حداقل واحد آدرس پذیر خود ذخیره شود، اگر از آدرس دهی بایت استفاده شود ۴ بیت استفاده نخواهد شد و ۵۰٪ بازده خواهیم داشت، در حالی که در آدرس دهی کلمه ۳۲ بیتی ۲۸ بیت استفاده نخواهد شد و ۱۲٫۵٪ بازده خواهیم داشت. اگر یک علامت در مینیمم واحد آدرس پذیر MAU با داده های دیگر «بسته بندی» شود، آنگاه ممکن است هزینه خواندن و نوشتن در حافظه به نسبت افزایش یابد. برای مثال، برای نوشتن یک علامت جدید در MAU که دادهٔ دیگری نیز در آن بسته بندی شده، رایانه ابتدا باید مقدار فعلی داخل MAU را خوانده و تنها بیت های مناسب را بازنویسی کند و در نهایت مقدار جدید را مجدداً ذخیره کند. در صورتی که برنامه نیاز داشته باشد تا به نخ (thread)های مختلف اجازه دهد تا داده های دیگر داخل MAU را به طور همزمان تغییر دهد این عملیات بسیار هزینه برخواهد بود. مثال رایج تر، رشته ای از متن است. فرمت های رایج برای ذخیره رشته ها مانند یوتی اف-۸ و اسکی رشته ها را به صورت دنباله ای از کد پوینت های ۸ بیتی ذخیره می کنند. با آدرس دهی به صورت بایت، هر کد می توان
د در MAU با آدرس دهی مستقل خود بدون هیچ سرباری ذخیره شود. با آدرس دهی کلمه ای ۳۲ بیتی و قرار دادن هر کد پوینت داخل یک MAU جداگانه باعث افزایش استفاده از حافظه به میزان ۳۰۰٪ می شود که برای برنامه هایی که با رشته های بزرگ کار می کنند مناسب و قابل اجرا نیست. دسته بندی کدهای مجاور درون یک کلمه حافظه باعث جلوگیری از این هزینه می شود، هر چند الگوریتم های زیادی برای کار با رشته ها ترجیح می دهند تا بتوانند آدرس های مستقل برای کدها در نظر بگیرند. برای اینکه این کار را بتوان با کدهای دسته بندی شده انجام داد الگوریتم باید از یک آدرس "wide" یا گسترده یا عریض استفاده کند که همچنین آفست یا محل کاراکتر در کلمه حافظه را مشخص می کند. اگر قرار باشد این آدرس گسترده در جایی در حافظه برنامه ذخیره شود ممکن است به حافظه بیشتری نسبت به آدرس های معمولی نیاز داشته باشد. برای ارزیابی تأثیر این روش ها در یک برنامه کامل، یک مرورگر را در نظر بگیرید که صفحه ای بزرگ و پیچیده را نمایش می دهد. برخی از قسمت های حافظه مرورگر برای ذخیره داده های ساده مانند عکس ها یا متون استفاده می شود، مرورگر غالباً می خواهد که این داده ها به شکل بهینه ترین حال
ت ممکن ذخیره شوند، و در نتیجه تقریباً به همان مقدار داده حافظه اشغال شود بدون اینکه به اندازه MAU توجهی شود. قسمت دیگر حافظه برای ذخیره اشیا مختلف صفحه در مرورگر می باشد، و این اشیا شامل تعداد زیادی ارجاع هستند که این ارجاع ها می توانند به اشیا دیگر صفحه، متون و عکس ها و … باشند. مقدار حافظه مورد نیاز برای ذخیره این اشیا بستگی زیادی به عرض آدرس رایانه دارد. فرض کنید اگر تمام آدرس های برنامه ۳۲ بیتی بود، این صفحه وب حدود ۱۰ گیگابایت حافظه اشغال می کرد. بنابر این، آدرس دهی کلمه ای به رایانه اجازه می دهد که به طور قابل ملاحظه ای میزان بیشتری از حافظه را آدرس دهی کند بدون اینکه عرض آدرس ها و در نتیجه آن میزان استفاده متناظر از حافظه افزایش یابد. هر چند این ویژگی تنها در محدوده نسبتاً کوچکی از مجموعه اندازه کاری ارزشمند است و می تواند بسته به نرم افزار باعث سربارهای قابل توجهی شود. برنامه هایی که به طور نسبی با کارهای اندکی با داده هایی که به صورت بایت هستند مانند عکس، متن، فایل ها و ترافیک شبکه انجام می دهند می توانند بیشترین فایده را داشته باشند. دسترسی های زیر کلمه و آدرس های گسترده. برنامه ای که روی رایانه در
حال اجرا می باشد و از آدرس دهی کلمه ای استفاده می کند، همچنان می تواند با شبیه سازی دسترسی به واحدهای کوجک تر، با واحدهای کوچک تر حافظه کار کند. برای بارگذاری نیاز داریم کلمه را برداشته و سپس بیت های مورد نظر را استخراج کنیم. برای ذخیره نیز نیاز داریم کلمه را بارگذاری کنیم، مقادیر جدید را در آن قرار دهیم و پس از بازنویسی بیت های مورد نظر آن را مجدداً در کلمه موجود در حافظه ذخیره کنیم. فرض کنید چهار کد پوینت متوالی رشته با فرمت UTF-8 را می خواهیم در یک کلمه ۳۲ بیتی دسته بندی کنیم. اولین کد ممکن است بیت های ۰ تا ۷، دومین کد ۸ تا ۱۵، سومین ۱۶–۲۳ و کد چهارم بین های ۲۴–۳۱ را اشغال کند. (اگر حافظه قابل آدرس دهی بایت بود، این یک ترتیب بایت انددی است.) به منظور روشن شدن واضح کد لازم برای دسترسی به زیر کلمه بدون اینکه مثال را خیلی مشابه معماری آدرس دهی کلمه ای خاصی در نظر بگیریم، مثال های زیر از اسمبلی معماری میپس استفاده می کنند. در واقعیت MIPS یک معماری آدرس دهی بایتی با پشتیبانی مستقیم از بارگذاری و ذخیره سازی مقادیر ۸ و ۱۶ بیتی است، اما مثال وانمود می کند که تنها از بارگذاری و ذخیره ۳۲-بیتی که در یک کلمه ۳۲ بیتی ا
ست باید جدا از یک آدرس ذخیره شود. معماری MIPS انتخاب شده است به دلیل اینکه یک زبان اسمبلی ساده و بدون امکانات تخصصی است که باعث راحت تر شدن این عملیات می شود. فرض کنید یک برنامه می خواهد سومین کد را در ثبات r1 از کلمه ای داخل آدرسی در ثبات r2 بخواند. با در نظر گرفتن عدم وجود پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل ها (instruction set)، برنامه باید تمام کلمه را بارگذاری کند، ۱۶ بار شیفت به راست انجام دهد تا دو کد ابتدا را حذف کند و سپس کد چهارم را پنهان کند. ldw $r1, 0($r2) # Load the full word srl $r1, $r1, 16 # Shift right by 16 andi $r1, $r1, 0xFF # Mask off other code points اگر آفست به طور ایستا (استاتیک) مشخص نباشد، اما در عوض یک بیت-آفست در ثبات r3 ذخیره شده باشد، رویکرد کمی پیچیده تر نیاز است. ldw $r1, 0($r2) # Load the full word srlv $r1, $r1, $r3 # Shift right by the bit offset andi $r1, $r1, 0xFF # Mask off other code points فرض کنید به جای آن برنامه می خواهد کد پوینت داخل رجیستر r1 به سومین کد پوینت داخل کلمه در رجیستر r2 قرار دهد. با در نظر گرفتن عدم پشتیبانی از مجموعه دستورالعمل ها (instruction set)، برنام
ه باید تمام کلمه را بارگذاری کند، مقدار قدیمی آن کد پوینت را پنهان کند، مقدار جدید را در محل مورد نظر تغییر دهد و پس از ادغام کردن مقادیر، تمام کلمه را دوباره ذخیره کند. sll $r1, $r1, 16 # Shift the new value left by 16 lhi $r5, 0x00FF # Construct a constant mask to select the third byte nor $r5, $r5, $zero # Flip the mask so that it clears the third byte ldw $r4, 0($r2) # Load the full word and $r4, $r5, $r4 # Clear the third byte from the word or $r4, $r4, $r1 # Merge the new value into the word stw $r4, 0($r2) # Store the result as the full word مجدداً، اگر افست به جای آن در ثبات codice_1 ذخیره شود، رویکرد پیچیده تری مورد نیاز است: sllv $r1, $r1, $r3 # Shift the new value left by the bit offset llo $r5, 0x00FF # Construct a constant mask to select a byte sllv $r5, $r5, $r3 # Shift the mask left by the bit offset nor $r5, $r5, $zero # Flip the mask so that it clears the selected byte ldw $r4, 0($r2) # Load the full word and $r4, $r5, $r4 # Clear the selected byte from the word or $r4, $r4, $r1 # Merge the n
ew value into the word stw $r4, 0($r2) # Store the result as the full word این دنباله کد فرض می کند که یک نخ (thread) دیگر نمی تواند بایت های دیگر داخل کلمه را همزمان تغییر دهد. اگر تغییرات همزمان ممکن بود، آنگاه ممکن بود یکی از تغییرات صورت نگیرد. برای حل این مشکل، چند دستورالعمل آخر باید به یک حلقه مقایسه-تبدیل تجزیه ناپذیر (atomic) تبدیل شوند تا یک تغییر همزمان به راحتی باعث شود تا عملیات با مقادیر جدید تکرار شود. در این مورد هیج مانعی برای حافظه لازم نیست. به یک جفت آدرس کلمه و یک آفست درون کلمه آدرس عریض یا گستره (wide - همچنین fat address یا fat pointer) گفته می شود. (این را نباید با دیگر کاربردهای آدرس های عریض برای ذخیره سازی انواع مختلف داده های تکمیلی مانند کران های یک آرایه اشتباه گرفت) آفست ذخیره شده ممکن است یک بیت-آفست یا بایت-آفست باشد. دنباله کدهای بالا از این مورد که آفست به صورت بیت ذخیره می شود سود می برند، زیرا از آن به عنوان تعداد شیفت استفاده می کنند. یک معماری با پشتیبانی مستقیم برای انتخاب بایت، ممکن است ترجیح دهد تا فقط یک بایت آفست ذخیره کند. در این دنباله های کد، آفست اضافی باید در
کنار آدرس پایه ذخیره شود که در نتیجه آن عملاً نیازهای کلی ذخیره سازی آدرس را دو برابر می کند. این همیشه در رابطه با ماشین های کلمه ای صادق نیست، عمدتاً برای این که خود آدرس ها در کنار دیگر داده ها بسته بندی نمی شوند تا دسترسی به آن ها کارآمدتر باشد. برای مثال، از کلمات ۶۴ بیتی استفاده می کند، اما آدرس ها تنها ۳۲ بیت هستند. هنگامی که یک آدرس در حافظه ذخیره می شود، در کلمه مربوط به خودش ذخیره می شود و در نتیجه آفست بایت می تواند در ۳۲ بیت با ارزش تر کلمه قرار گیرد. ناکارآمدی استفاده از آدرس های عریض در این سیستم تنها منطق اضافی برای دستکاری این آفست و استخراج و درج بایت ها داخل کلمات است و تأثیری در استفاده از حافظه ندارد. مفاهیم مرتبط. حداقل واحد قابل آدرس دهی در رایانه لزوماً با حداقل اندازه دسترسی به رم در مجموعهٔ دستورالعمل های رایانه یکی نیست. برای مثال یک رایانه ممکن است از آدرس دهی بایت بدون اینکه هیچ دستوری برای خواندن و نوشتن روی یک بایت ارائه شود استفاده کند. از برنامه ها انتظار می رود که آن عملیات را به صورت نرم افزاری با تغییر دادن بیت ها انجام دهند، مانند دنباله کدهایی که در بالا آورده شد. این کار
در رایانه ها با معماری ۶۴ بیتی که به عنوان جانشین ابر رایانه ها یا مینی رایانه های ۳۲ هستند، مانند و نسبتاً رایج است. استاندارد C بیان می کند که از یک اشاره گر انتظار می رود که نمایش معمول یک آدرس را در خود داشته باشد. C همچنین به یک اشاره گر اجازه می دهد که برای هر شی یا اشیاء به جز یک فیلد بیت ایجاد شود. این شامل هر هر عنصر مجزا از آرایه ای از بایت ها می شود. کامپایلرهای سی در رایانه هایی که از آدرس دهی کلمه ای استفاده می کنند معمولاً از نمایش های متفاوتی برای اشاره گرها بسته به اندازه نوع آنها استفاده می کنند. یک اشاره گر به یک نوع داده که به اندازه کافی برای قرارگیری در یک کلمه بزرگ است به شکل یک آدرس ساده می باشد، در حالی که یک اشاره گر مانند char* یا void* یک آدرس عریض خواهد بود: یک جفت آدرس از یک کلمه و آفست یک بایت داخل آن کلمه؛ بنابراین، تبدیل میان انواع متخلف اشاره گرها عملیات ساده ای نخواهد بود و ممکن است در صورت اشتباه انجام شدن آن، داده ها از بین بروند. به دلیل اینکه اندازه یک struct در سی همواره موقع تصمیم گیری برای نمایش یک اشاره گر به آن struct مشخص نیست، نمی توان به طور قابل اعتمادی قوانین با
لا را اعمال کرد. ممکن است کامپایلرها نیاز داشته باشند که محل شروع یک struct را مشخص و تراز کنند تا بتوان از نمایش های کارا تری برای اشاره گر استفاده کنند.
سلطنت بلژیک (به لاتین: Monarchy of Belgium) یک پادشاهی مشروطه در بلژیک است.پادشاه به عنوان پادشاه یا ملکه بلژیک ها (به هلندی: Koning(in) der Belgen، فرانسوی: Roi / Reine des Belges، آلمانی: König(in) der Belgier) خوانده می شود و به عنوان رئیس دولت این کشور فعالیت می کند. از زمان استقلال بلژیک در سال ۱۸۳۰، هفت پادشاه سلطنت کرده اند. فیلیپ، پادشاه فعلی، در ۲۱ ژوئیه ۲۰۱۳ پس از کناره گیری پدرش بر تخت سلطنت نشست. ریشه ها. هنگامی که بلژیک ها در سال ۱۸۳۰ مستقل شدند، کنگره ملی یک سلطنت مشروطه را به عنوان شکل حکومت انتخاب کرد. کنگره در ۲۲ نوامبر ۱۸۳۰به این موضوع رأی داد و با۱۷۴ رأی موافق و ۱۳ رأی مخالف از سلطنت حمایت کرد. در فوریه ۱۸۳۱، کنگره در ابتدا لوئیز، دوک نمور، پسر لوئی فیلیپ، پادشاه فرانسه را نامزد کرد، اما ملاحظات بین المللی لوئی فیلیپ را از قبول این سمت برای پسرش منصرف کرد. به دنبال این امتناع، کنگره ملی در ۲۵ فوریه ۱۸۳۱، اراسموس-لوئیس، بارون سورلت د چوکیر را به عنوان نایب السلطنه بلژیک منصوب کرد. لئوپولد ساکس، کوبورگ و گوتا توسط کنگره ملی به عنوان پادشاه بلژیک منصوب شد و با او بر اساس قانون اساسی بلژیک در م
قابل کلیسای سنت جیمز در کاخ کودنبرگ در بروکسل در ۲۱ ژوئیه پیمان بسته شد. از آن زمان این روز به یک تعطیلات ملی برای بلژیک و شهروندان آن تبدیل شده است. توارث. به عنوان یک نظام سلطنتی مشروطه مبتنی بر توارث، نقش و عملکرد سلطنت بلژیک توسط قانون اساسی تعیین می شود. دفتر سلطنتی پادشاه تنها برای یکی از نوادگان اولین پادشاه بلژیک، لئوپولد اول تعیین شده است. از آنجایی که او به قانون اساسی (بیش از همه ملاحظات ایدئولوژیک و مذهبی، عقاید و بحث های سیاسی و منافع اقتصادی) ملزم است، پادشاه قرار است به عنوان داور و نگهبان وحدت و استقلال ملی بلژیک عمل کند. پادشاهان بلژیک در یک مراسم صرفاً مدنی سوگند بر این معنی یاد می کنند. پادشاهی بلژیک هرگز یک سلطنت مطلقه نبوده است. با این وجود، در سال ۱۹۶۱، رامون آرانگو، مورخ، نوشت که سلطنت بلژیک "واقعاً مشروطه" نیست. عنوان. عنوان مناسب پادشاه بلژیک، سلطان (مونارش یا حاکم) بلژیک است تا پادشاه بلژیک. این عنوان، نشان دهنده یک پادشاهی مردمی است که به مردم بلژیک (یعنی یک رئیس ارثی دولت؛ در عین حال تأیید شده توسط مردم) مرتبط است. ترجمه لاتین پادشاه بلژیک Rex Belgii بود که از سال ۱۸۱۵ نام پادشاه ه
لند بود؛ بنابراین جدایی طلبانی که بلژیک را تأسیس کردند عنوان "رکس بلگاروم" را انتخاب کردند. بلژیک تنها پادشاهی اروپایی موجود است که در آن وارث تاج و تخت بلافاصله پس از مرگ یا کناره گیری سلف خود به سلطنت نمی رسد. طبق ماده ۹۱ قانون اساسی بلژیک، وارث تنها با ادای سوگند قانون اساسی در جلسه مشترک دو مجلس پارلمان به سلطنت می رسد. جلسه مشترک باید ظرف ده روز پس از مرگ یا کناره گیری پادشاه قبلی برگزار شود. پادشاه جدید بلژیک ملزم به ادای سوگند قانون اساسی بلژیک با این عنوان است : «سوگند یاد می کنم که قانون اساسی و قوانین مردم بلژیک را رعایت کنم، استقلال ملی و تمامیت قلمرو را حفظ کنم» که به سه زبان رسمی گفته می شود: فرانسوی، هلندی و آلمانی. اعضای خانواده سلطنتی بلژیک اغلب با دو نام شناخته می شوند: هلندی و فرانسوی. به عنوان مثال، پادشاه کنونی در فرانسوی «Philippe» و در هلندی «Filip» نامیده می شود. پنجمین پادشاه بلژیک «بادوئن» در فرانسوی و «بودوین» در هلندی بود. برخلاف لقب شاه فیلیپ به عنوان "پادشاه بلژیک ها"، پرنسس الیزابت را "شاهزاده خانم بلژیک" می نامند زیرا عنوان "شاهزاده بلژیک ها وجود ندارد. او همچنین دوشس برابانت اس
ت. در زبان رسمی دیگر آلمانی، پادشاهان معمولاً با نام فرانسوی خود شناخته می شوند. همین امر در مورد انگلیسی نیز صادق است. به دلیل جنگ جهانی اول و احساسات شدید ضد آلمانی ناشی از آن، نام خانوادگی پادشاه در سال ۱۹۲۰ از ساکس-کوبرگ و گوتا به van België، de Belgique یا von Belgien ("بلژیک") بسته به اینکه کدام یک از سه زبان رسمی کشور (هلندی، فرانسوی و آلمانی) مورد اسفاده است، تغییر یافت، این نام خانوادگی است که در شناسنامه ها و در تمام اسناد رسمی توسط خانواده سلطنتی بلژیک (مانند مجوز ازدواج) استفاده می شود. علاوه بر این تغییر نام، سایر کوبرگرها از خانواده چند شاخه ای دودمان زاکسن-کوبورگ و گوتا نیز نام خود را تغییر داده اند، مانند جرج پنجم پادشاه بریتانیا، که نام خانوادگی ویندزور را بر اساس محل سکونت خانواده سلطنتی بریتانیا یعنی قلعه وینزر برگزید. حمایت مردمی. سلطنت بلژیک از درجه حمایت کمتری نسبت به سایر پادشاهی های اروپایی برخوردار است و اغلب مورد سؤال قرار می گیرد. حمایت مردمی از سلطنت از لحاظ تاریخی در فلاندر بیشتر و در والونیا کمتر بوده است. حزب عموماً طرفدار سلطنت کاتولیک و بعداً حزب سوسیال مسیحی در فلاندر تسلط دا
شتند، به عنوان مثال، رفراندوم ۱۹۵۰ باعث شد که فلاندر به شدت به بازگشت پادشاه لئوپولد سوم رأی مثبت دهد، در حالی که والونیا عمدتاً مخالف بود. با این حال، در دهه های اخیر این نقش ها معکوس شده است، زیرا دینداری در فلاندر کاهش یافته است و پادشاه به عنوان محافظت از کشور در برابر جدایی طلبی (فلاندری) و تجزیه کشور دیده می شود. جایگاه. سلطنت بلژیک با نمایندگی کشور در فعالیت های عمومی و جلسات بین المللی نماد و حفظ احساس وحدت ملی است. علاوه بر این، پادشاه مسئولیت هایی در روند گزینش نخست وزیر دارد. ماده ۳۷ قانون اساسی بلژیک «قدرت اجرایی فدرال» را به پادشاه واگذار کرده است. طبق بخش سوم، این اختیار شامل انتصاب و عزل وزرا، اجرای قوانین مصوب پارلمان فدرال، ارسال لوایح به پارلمان فدرال و مدیریت روابط بین الملل است. پادشاه همه قوانین مصوب مجلس را ابلاغ می کند. طبق ماده ۱۰۶ قانون اساسی بلژیک، پادشاه موظف است از طریق وزرا از اختیارات خود استفاده کند. اعمال او بدون امضای متقابل وزیر مسؤول که با انجام آن مسئولیت سیاسی عمل مورد نظر را بر عهده می گیرد، معتبر نیست. این بدان معناست که قدرت اجرایی فدرال در عمل توسط دولت فدرال اعمال می
شود که مطابق ماده ۱۰۱ قانون اساسی در برابر مجلس نمایندگان پاسخگو است. پادشاه حداقل هفته ای یک بار نخست وزیر را در کاخ بروکسل ملاقات می کند. و همچنین به طور منظم سایر اعضای دولت را برای گفتگو در مورد مسائل سیاسی به کاخ فرا می خواند. در طول این جلسات، پادشاه حق دارد از سیاست های پیشنهادی دولتی مطلع شود، حق مشاوره و هشدار در مورد هر موضوعی را که پادشاه صلاح می داند، دارد. پادشاه همچنین با رهبران تمام احزاب سیاسی اصلی و اعضای عادی پارلمان دیدار می کند. همه این جلسات توسط کابینه سیاسی شخصی پادشاه که بخشی از خاندان سلطنتی است سازماندهی می شود. پادشاه فرمانده کل نیروهای مسلح بلژیک است. بلژیکی ها ممکن است در صورت مواجه شدن با مشکلاتی در زمینه قدرت اداری، به پادشاه نامه بنویسند. پادشاه همچنین یکی از سه جزء قوه مقننه فدرال، مطابق با قانون اساسی بلژیک، همراه با دو مجلس نمایندگان و سنا است. تمام قوانین تصویب شده توسط پارلمان فدرال باید توسط پادشاه امضا و ابلاغ شود. پیش از این، فرزندان پادشاه در سن۱۸سالگی حق داشتن یک کرسی در سنا (سناتور سمت راست) را داشتند. این حق در سال ۲۰۱۴ به عنوان بخشی از اصلاحات دولتی ششم بلژیک لغو ش
د. در اصل ۸۸ قانون اساسی بلژیک آمده است: «شخص پادشاه مصون از تعرض است و وزیران او مسئول هستند». این بدان معنی است که پادشاه را نمی توان تحت تعقیب قرار داد، دستگیر کرد، یا به دلیل جنایت محکوم کرد، نمی توان او را برای حضور در دادگاه مدنی احضار کرد و در برابر پارلمان فدرال پاسخگو نیست. با این حال، این مصونیت با ماده ۲۷اساسنامه دادگاه کیفری بین المللی رم که بیان می کند که صلاحیت رسمی نباید شخص را از مسئولیت کیفری بر اساس این اساسنامه معاف کند، ناسازگار تلقی می شود. دربار هنوز برخی از سنت های قدیمی را حفظ می کند، معروف ترین آن این است که پادشاه بلژیک پدرخوانده هفتمین پسر و ملکه مادرخوانده دختر هفتم می شود. سپس نام حاکم را به کودک می دهند و از کاخ هدیه ای دریافت می کند. سنت های مشابهی به تزار روسیه و رئیس جمهور آرژانتین منتسب است.
کاخ استروتسی () یک کاخ در فلورانس، ایتالیا است. تاریخ. ساخت و ساز کاخ در سال ۱۴۸۹ توسط بندتو دا مایانو برای فیلیپو استروتسی، یک رقیب دودمان مدیچی آغاز شد که در نوامبر سال ۱۴۶۶ به شهر برگشته بود و دنبال بهترین کاخ برای اثبات کردن چیزگی و نفوذ خود و یک بیانیه سیاسی از وضعیت خود بود. شماری از ساختمان ها در دهه ۱۴۷۰ میلادی گرفته و ویران شدند تا برای ساخت و ساز کاخ فضای کافی وجود داشته باشد. جولیانو دا سانگالو از طراحی کاخ یک مدل چوبی ارائه داد. فیلیپ استروتسی در سال ۱۴۹۱ درگذشت و ساخت و ساز کاخ در سال ۱۵۳۸ به پایان رسید. دوک کوزیمو د مدیچی یکم در همان سال آن را غصب و مصادره کرد و تا سی سال دیگر به دست خاندان استروتسی نرسید.
جرم میان ستاره ای () جرمی نجومی (مانند یک سیارک، یک دنباله دار، یا یک سیاره سرگردان، اما نه یک ستاره) در فضای بین ستاره ای است که از نظر گرانشی به یک ستاره پیوند گرانشی ندارد. این اصطلاح را می توان برای جسمی که در مسیر بین ستاره ای قرار دارد اما به طور موقت از نزدیک یک ستاره می گذرد، مانند سیارک ها و دنباله دارهای فراخورشیدی (از جمله ستاره های بیرونی) به کار برد. در حالت دوم، جسم را می توان میان ستاره ای نامید. نخستین جرم های بین ستاره ای کشف شده سیاره های سرگردان بودند؛ سیاره هایی که از سامانه ستاره ای اصلی خود به بیرون پرتاب شده اند، (به عنوان مثال اوتی اس ۴۴ یا چا ۱۱۰۹۱۳–۷۷۳۴۴۴)، اگرچه تشخیص آن از کوتوله های قهوه ای کوچک؛ آن دسته از اجرام سیاره ای که در فضای بین ستاره ای شکل گرفته اند، همان گونه که ستاره ها شکل می گیرند، دشوار است. ولین جرم بین ستاره ای که در داخل منظومه شمسی کشف شد، ۱آی/ʻاوموآموا در سال ۲۰۱۷ بود. دومین جرم بین ستاره ای ۲آی/ بوریسوف در سال ۲۰۱۹ بود. هر دو دارای سرعت بیش از حد سیر هذلولی قابل توجهی هستند که نشان می دهد منشأ آنها منظومه شمسی نیست.