Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رؤوف آدیگوزلف (; – ) ویولننواز و خواننده آذربایجانی بود. وی فرزند زلفو آدیگوزلف، آوازخوان، و برادر واصف آدیگوزلف، آهنگ ساز آذربایجانی بود. اویل زندگی. رؤوف آدیگوزلف دانش آموخته کنسرواتوار دولتی چایکوفسکی مسکو در سال ۱۹۶۵ بود. پس از آنکه تحصیلات خود را به سرانجام رسانید به آذربایجان بازگشت. او نه تنها در ارکستر سمفونیک آذربایجان شوروی حضور داشت، بلکه کنسرت مایستر هم بود. فعالیت. از سال ۱۹۷۴ به تدریس در کرسی موسیقی مجلسی آکادمی موسیقی باکو پرداخت. در سال ۱۹۹۲ دانشیار شد. در سال ۱۹۹۷ نام علمی پروفسور را ازآن خود نمود. در سال ۱۹۷۰، بیشتر به عنوان خواننده فعالیت داست. ولی هر از گاهی در قالب گروه موسیقی نیز روی صحنه می رفت. موسیقی آذربایجانی و کمدی موزیکال آرشین مال آلان از عزیر حاجی بیگف از اهمیت ویژه ای در رپرتوار رؤوف آدیگوزلف برخوردار بود. جایزه. در سال ۱۹۹۲، به رؤوف آدیگوزلف نام خادم هنر افتخاری آذربایجان اعطاء شد.
فیالراون () شرکت خرده فروشی سوئدی است، که در سال ۱۹۶۰ توسط آکه نوردین تأسیس شد.
حق رأی دادن زنان در ژاپن می تواند آغازگر آن به دموکراتیزه سازی ایجاد شده توسط اصلاحات میجی باشد، و جنبش حق رأی در دوره تایشو به شهرت رسیده است. ممنوعیت حضور زنان در جلسات سیاسی در سال ۱۹۲۲ پس از درخواست سازمان های زنان به رهبری فعالانی چون هیراتسوکا رایچو و ایشیکاوا فاسائه لغو شد. این جنبش در دوران رکود بزرگ و پس از آن، هنگامی که حمایت از دموکراسی کمرنگ شد و نفوذ نظامی بر غیرنظامیان به طرز چشمگیری افزایش یافت، دچار عقب ماندگی شد. اولین انتخابات با رأی گیری جهانی بدون تمایز جنسیتی در سال ۱۹۴۶ برگزار شد، اما تنها در سال ۱۹۴۷ بود که قانون اساسی ژاپن بعد از اشغال به اجرا درآمد، رأی گیری عمومی در ژاپن تأسیس شد. تاریخچه. پس از اصلاحات میجی در سال ۱۸۶۸ مفهوم حقوق بشر و حق رأی جهانی در ژاپن رواج یافت. در اواخر قرن نوزدهم، اولین طرفداران حقوق زنان، نه برای ورود سیاسی یا حق رأی، بلکه برای اصلاحات در جامعه مردسالار که زنان را تحت فشار قرار داده اند، طرفداری می کردند. فراخوان آموزش زنان برای جنبش آزادی زنان اولیه از اهمیت ویژه ای برخوردار بود. سیاست گذاران بر این عقیده بودند که این امر برای حفظ کشور ضروری است، زیرا دخترا
ن را برای تبدیل شدن به همسران و مادرانی مؤثر که قادر به تولید پسران وطن پرست و کوشا هستند، آماده می کند. اگرچه سیاست گذاران لزوماً انگیزه های مشابه مدافعان حقوق زنان در فراخوان خود برای آموزش زنان را ندارند، اما وجود آموزش، دریچه ای برای پیشرفت بیشتر زنان در جامعه ژاپن را گشود. به عنوان ایده تبدیل شدن زنان به افراد ماهر و با تدبیر، چه در نیروی کار و چه از طریق آموزش، این مفهوم مدرن به زودی علاوه بر ارتباط متقابل آن با مادری عالی و ناب مورد پذیرش قرار گرفت. در پایان قرن نوزدهم نیز شاهد مبارزه برای محافظت از زنان در برابر اقدامات فرهنگی مردسالارانه بود. مدتهاست که اعمال مانند فحشا و تعدد زوجات آنها را مورد سوء استفاده قرار داده است، به ویژه بیماری های مقاربتی. فمینیست ها شروع به مخالفت با ارائه انحصاری حقوق مدنی برای مردان و نیز محرومیت زنان از سیاست کردند. زنان در ژاپن طبق قانون از عضویت در احزاب سیاسی، ابراز عقاید سیاسی و شرکت در جلسات سیاسی منع شده بودند. در سال ۱۹۲۰، مبارزه برای ورود سیاسی زنان در راس جنبش حق رأی قرار داشت و در سال ۱۹۲۱، دایت ملی (پارلمان) با اعطای حق حضور زنان در جلسات سیاسی، ماده ۵ قانون
امنیت پلیس را لغو کرد. ممنوعیت مشارکت زنان در احزاب سیاسی تغییری نکرد، زیرا بسیاری از اعضای رژیم فکر می کردند که خودخواهی است که زنان خانواده های خود را برای دولت کنار بگذارند. فمینیست ها هنوز مصمم بودند که برای برابری سیاسی بجنگند. اتحادیه حق رأی زنان در سال ۱۹۲۴ تأسیس شد، درست در همان سال که دولت ژاپن قانون حق رأی مردان را تصویب کرد، بدون اینکه رأی به زنان افزایش یابد. بعد از اینکه زنان حق شرکت در مجامع سیاسی را پیدا کردند، تعداد زیادی از گروه های علاقه زنان افزایش یافت. گروه های فارغ التحصیلان، گروه های مبلغ مسیحی و سایر گروه های کمکی زنان در دوره بین جنگ شروع به جوانه زدن کردند. پس از وقوع یک زمین لرزه بزرگ در توکیو در سال ۱۹۲۳، نمایندگان ۴۳ از این سازمان ها برای پیوستن به فدراسیون سازمان های زنان توکیو (توکیو رنگو فوجینکای) با یکدیگر متحد شدند. این فدراسیون برای کمک به آسیب دیدگان زلزله طراحی شده است. با این حال، تبدیل به یکی از بزرگترین گروه های فعال زنان در آن زمان شد. فدراسیون تشکل های زنان توکیو برای رسیدگی مؤثر به مسائل و مشکلات زنان، به پنج گروه اقماری تقسیم شد: جامعه، دولت، آموزش، کار و اشتغال. بخ
ش دولتی شاید مهمترین بخش باشد، زیرا باعث به وجود آمدن لیگ برای تحقق حق رأی زنان (فوجین سانسیکن کاکوتوکو کیسه دومی)، بعداً لیگ رأی زنان (فوسن کاکوتوکو دامئی) شد، که به تأثیرگذارترین و صریح ترین مجموعه حمایت از زنان در دوران ماهواره دولت مانیفیستی را منتشر کرد که خلاصه سوءاستفاده زنان ژاپنی و نحوه اصلاح آنها را شرح می داد: اتحادیه، و همچنین گروه های متعدد دیگر، برای درگیری اجتماعی و سیاسی و همچنین محافظت قانونی از سنتهای مردسالاری که در ژاپن ادامه داشت، به مبارزه ادامه دادند. سرانجام در سال ۱۹۴۷، پس از لازم الاجرا شدن قانون اساسی پیش نویس ایالات متحده و بازیابی نفوذ در نظام دموکراتیک ژاپن، به زنان حق رأی داده شد. افراد کلیدی. شیدزو کاتو: (۱۸۹۷–۲۰۰۱) شیدزو کاتو به عنوان عضوی از حزب سوسیالیست ژاپن اولین زنی بود که به رژیم شاهنشاهی انتخاب شد. او بیشتر عمر خود را صرف مبارزه برای حقوق تولید مثل و سیاسی زنان کرد. وی به دلیل لغو ازدواج و ازدواج مجدد خود مشهور است، عملی که در آن زمان برای زنان بسیار نادر بود. ایشیکاوا فاسائه: (۱۸۹۳–۱۹۸۱) مدافع حقوق سیاسی زنان. ایچیکاوا بیشتر تلاش خود را برای جلب حق مشارکت زنان در روند
رای گیری و احزاب سیاسی متمرکز کرد. او با هیراتسوکا رایچو به تأسیس انجمن زنان جدید کمک کرد. مشارکت وی به انجمن مطبوعات میهنی و لیگ حق رأی زنان (Fusen Kakutoku Domei) گسترش یافت. ایچیکاوا اندکی پس از جنگ جهانی اول به ایالات متحده سفر کرد و پیشرفت هایی را مشاهده کرد که زنان آمریکایی مانند آلیس پال در مبارزه برای برابری و حقوق سیاسی داشته اند. او به ژاپن بازگشت، صدایی صریح برای حقوق زنان باقی ماند و در دهه ۱۹۵۰ به عنوان نماینده شورای ژاپن انتخاب شد. شیگری یاماتاکا: (۱۸۹۹–۱۹۷۷) در لیگ رأی زنان با ایچیکاوا همکاری نزدیک داشت. پس از جنگ جهانی دوم، وی دو بار به مجلس مشاوران، مجلس اعلای دایت ملی انتخاب شد و تا زمان مرگ در سال ۱۹۷۷، رئیس فدراسیون ملی سازمان های منطقه ای زنان، چیفورن بود. هیراتسوکا رایچو: (۱۹۷۱–۱۸۸۶) مدافع حقوق زنان که در تأسیس انجمن شین فوجین کیوکای یا انجمن زنان جدید در سال ۱۹۱۹ نقش اساسی داشت. باید در درجه دوم اتحاد زنان به عنوان یک طبقه باشد. مشارکت سیاسی. در سال ۱۸۹۰، اولین جلسه رژیم شاهنشاهی قانون تشکیل مجمع و انجمن سیاسی (shukai oyobi seishaho) را صادر کرد که اولین حکمی است که زنان را از عضویت در
احزاب سیاسی منع می کند. در سال ۱۹۲۱، دایت ملی رای به لغو این مصوبه داد تا زنان بتوانند در جلسات سیاسی شرکت کنند. با محدودیت هایی که زنان را از مشارکت فعالانه در سیاست منع می کند، گروه های منافع زنان و سایر مدافعان همچنان برای حق رأی و شمول مقاومت می کنند. این امر در ۱۵ دسامبر سال ۱۹۴۵، هنگامی که قانون انتخابات تجدید نظر شد، به زنان بالای ۲۰ سال اجازه داده شد تا در انتخابات رأی دهند، تحقق یافت. کنشگری ادبی. یکی از مؤثرترین راه هایی که زنان در جنبش رأی دادن فعال بودند، راه های فروش ادبی بود. در دوره جنگ بین زنان، تعداد زنان تحصیل کرده در ژاپن در بالاترین حد خود بود. این زنان که بسیاری از آنها فارغ التحصیلان بهترین موسسات آموزش عالی ژاپن بودند، شروع به استفاده از تحصیلات خود به عنوان سلاحی در مبارزه با ظلم کردند. سریال های ادبی مانند سیتو، فوجین کرون و شوفو نو تومو محبوب ترین مجله های فمینیستی آن زمان بودند. علاوه بر حق رأی، آنها اغلب به مواردی مانند سقط جنین، رابطه جنسی، سیاست و استقلال می پرداختند. چنین مجله هایی گاهی شامل آثار ادبی غربی بود که اغلب برای جمعیت عمدتاً محافظه کار ژاپن جنجالی تلقی می شد.
شیگری یاماتاکا (؛ – ) روزنامه نگار، و سیاستمدار اهل ژاپن بود. وی یکی از افراد کلیدی در ایجاد حق رأی زنان در ژاپن بود.
هیراتسوکا رایچو (؛ ۱۰ فوریه ۱۸۸۶ – ) روزنامه نگار، رمان نویس، نویسنده، و نقاد اهل ژاپن بود. وی یکی از افراد کلیدی در ایجاد حق رأی زنان در ژاپن بود.
اس اف () شرکت رسانه ای و فیلم سازی سوئدی است، که در سال ۱۹۱۹ تأسیس شد.
اس جی () شرکت دولتی ترابری ریلی سوئدی است، که در سال ۲۰۰۱ توسط دولت سوئد تأسیس شد.
زنان در مصر باستان از برخی حقوق خاص برخوردار بودند که زنان دیگر در جوامع مشابه دیگر از آن برخوردار نبودند. آن ها می توانستند دارایی داشته باشند و در دادگاه از نظر قانونی با مردان برابر بودند. با این حال، مصر باستان جامعه ای بود که تحت سلطه مردان بود و ماهیتی مردسالار داشت. زنان نمی توانستند پست های مهمی در دولت داشته باشند، اگرچه زنان حاکم و حتی زنان فراعنه وجود داشتند. زنان در دربار سلطنتی موقعیت خود را از طریق رابطه با پادشاهان مرد به دست آوردند. کار. بیشتر زنان به دهقانان تعلق داشتند و در کنار همسرانشان به کار کشاورزی مشغول بودند. شناخته می شد که زنان در غیاب شوهر یا پسرانشان مزارع یا مشاغل را اداره می کردند. در میان طبقات بالای جامعه، یک زن معمولاً خارج از خانه کار نمی کرد و در عوض بر خادمان خانه و تحصیلات فرزندانش نظارت می کرد. یک استثنا صنعت نساجی است. در اینجا زنان به عنوان بافنده گواهی شده اند. نامه ای که در لاهون یافت شده و مربوط به حدود ۱۸۰۰ سال قبل از میلاد مسیح است، شش زن بافنده را نشان می دهد. در پادشاهی کهن مصر زنان ثروتمند اغلب صاحب خانه های شخصی بودند. زنان و مردان شاغل در کنار هم بودند و یافت
ن سایر زنان با عناوین اداری غیر معمول نیست. به ویژه در صحنه های مقبره دوره ها، مردان اغلب توسط مردان خدمت می کنند، در حالی که زنان توسط زنان. در اینجا، جدایی جنسیت قابل مشاهده است. زنان متعلق به خانواده هایی که به اندازه کافی ثروتمند برای استخدام پرستار بچه ها برای کمک به مراقبت از کودکان، به طور مکرر به عنوان عطر ساز کار می کردند و همچنین در دادگاه ها و معابد مانند آکروبات ها، رقصندگان، خوانندگان و نوازندگان مشغول به کار بودند، که همه کارهای قابل احترامی برای زنان طبقه بالا محسوب می شدند. زنان متعلق به هر طبقه ای می توانستند به عنوان عزادار یا نوازنده حرفه ای کار کنند و این مشاغل معمول بود. زنان نجیب می توانند عضوی از روحانیت باشند که به یک خدا یا یک الهه متصل باشند. زنان حتی می توانند مانند یک خانم ننوفر از پادشاهی نوین مصر در راس شغلی قرار بگیرند، و همچنین می توانند مانند یک خانم پیششت در دودمان چهارم مصر پزشک باشند.
استودسویک () شرکت انرژی هسته ای سوئدی است، که در سال ۱۹۴۷ تأسیس شد.
نمایندگی زنان در مجلس عوام انگلستان () موضوعی در سیاست های انگلستان در نقاط مختلف قرن های ۲۰ و ۲۱ بوده است. در ابتدا بحث در مورد این بود که آیا زنان مجاز به رأی دادن و نامزدی به عنوان اعضای پارلمان هستند. قانون پارلمان (صلاحیت زنان) در سال ۱۹۱۸ به زنان بالای ۲۱ سال حق انتخاب شدن به عنوان نماینده مجلس را داد. انگلستان دو نخست وزیر زن داشته است: مارگارت تاچر (۱۹۹۰–۱۹۹۹) و ترزا می (۲۰۱۶–۲۰۱۹). انتشار کتاب زنان در خانه توسط الیزابت والنس در سال ۱۹۷۹ نمایندگی کمرنگ زنان در مجلس را برجسته کرد. در دوران مدرن تر، نگرانی در مورد کمبود نمایندگی زنان، حزب کارگر را به معرفی لیست های کوتاه تمام زنان دعوت کرد، چیزی که بعداً برای نقض قوانین تبعیض برگزار شد. بین سالهای ۱۹۱۸ و ۲۰۱۹، در مجموع ۵۵۲ زن به عنوان اعضای مجلس عوام انتخاب شده اند. از ژوئن سال ۲۰۲۰، ۲۲۰ زن در مجلس عوام وجود دارد که بالاترین میزان در زنان است. این یک رکورد جدید در کل تاریخ با ۳۴٪ است و اولین بار است که نمایندگی زنان در مجلس عوام بیش از یک سوم است. عدد قبلی ۲۰۸ نفر بود که در سال ۲۰۱۷ تعیین شده بود و ۳۲٪ از اعضای منتخب یا انتخاب مجدد آن سال را تشکیل می دا
د. علاوه بر این، در انتخابات عمومی سال ۲۰۱۹ تعداد بیشتری از زنان از نمایندگان پارلمان کار انتخاب و انتخاب شدند (۱۰۴ زن از مجموع ۲۰۲ نماینده) - این اولین بار در تاریخ کارگران است که این اتفاق می افتد. نماینده زن پارلمان با بیشترین مدت خدمت مداوم در حال حاضر به طور غیررسمی به عنوان مادر مجلس شناخته می شود.
یوسکلتل () شرکت مخابرات اسپانیایی است، که در سال ۱۹۹۵ تأسیس شد. در طول کریسمس سال ۲۰۰۶، Euskaltel نام خود را به euskaltel تغییر داد و در همان زمان لوگوی جدیدی را نیز انتخاب کرد که به شکل پروانه ای به رنگ نارنجی بود.
سینترا اس ای () شرکت ترابری اسپانیایی است، که در سال ۱۹۹۸ تأسیس شد.
دتسکی میر () شرکت خرده فروشی روسی است، که در سال ۱۹۵۷ تأسیس شد.
خوان برانداریز موویلا معروف به چومی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که به عنوان مدافع میانی تیم باشگاه فوتبال آلمریا بازی می کند. وی در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال اسپانیا، و زیر ۲۰ سال اسپانیا بازی کرده است.
چلیابینسک تراکتور () شرکت مهندسی روسی است، که در سال ۱۹۳۳ تأسیس شد و هم اکنون زیرمجموعه ای از شرکت اورال واگن زاود می باشد.
کلاس اولسون () شرکت خرده فروشی سوئدی است، که در سال ۱۹۱۸ تأسیس شد.
آجیپ () شرکت پالایش نفت ایتالیایی است، که در سال ۱۹۲۶ از مشارکت شرکت سینکلر اویل و وزارت اقتصاد ایتالیا، در شهر امیلیا-رومانیا، سیسیل تأسیس شد. این شرکت در سال ۱۹۵۳ توسط شرکت انی خریداری شد. شرکت آجیپ از سال ۲۰۱۳ به عنوان زیرمجموعه ای از گروه انی و بخش پالایش و پخش فرآورده های نفتی آن، به فعالیت خود ادامه می دهد.
آکوتانگو () کوهی در کشور شیلی است که ارتفاع آن ۶٬۰۵۲ متر بالاتر از سطح دریا است. موقعیت. کوه آکوتانگو در کشور شیلی قرار دارد و یکی از کوه های رشته کوه آند است. ویژگی. این کوه دارای ارتفاع ۶٬۰۵۲ متر بوده و از گونه کوه های آتشفشان چینه ای است.
فرایتلاینر تراکس () شرکت خودروسازی آمریکایی است، که در سال ۱۹۴۲ تأسیس شد و هم اکنون زیرمجموعه ای از شرکت دایملر آگ می باشد. تاریخچه و محرک پیدایش. ریشه سرآغاز شرکت فرایتلاینر به سال ۱۹۲۹ بر می گیردد. پس از تأسیس شرکت Consolidated Freightways (CF) در پورتلند، اورگان، بنیانگذار این شرکت، للند جیمز یک بخش تولیدات جزئی را برای استفاده شرکت راه اندازی کرد. کارخانه تولیدی که در یک مرکز مونتاژ توسعه یافته است، از خودروها این شرکت به عنوان نقطه شروع طراحی در سال ۱۹۴۲ و محرک اصلی پیدایش فرایتلاینر استفاده کردند و کابین کامیون ها را در محور جلو قرار دادند. که گفتنی است در آن زمان با سخت گیرانه ترین قوانین جاده های ایالات متحده آمریکا اقدام به تولید کامیون این شرکت نمودند. حاشیه. از دسامبر سال ۲۰۲۰، فرایتلاینر تحت حکم دادگاه برای بهبود ایمنی و امنیت در دستور اجرای قوانین قرار گرفت و پس از تحقیقات مشخص شد که فرایتلاینر نتوانسته است ایمنی استاندارد در محصولات خود استفاده کند. توسط ستاد NHTSA به مبلغ ۳۰ میلیون دلار جریمه شد. در سال ۲۰۱۹ فرایتلاینر مجبور شد که ۲۴ بار شخصا توسط NHTSA در دادگاه حاضر و علیه او شکوائیه ایمنی صا
در کنند، در مجموع بیش از ۱۰۰ فراخوان در کامیون پرچمدار خود مانند کَسکِدیا صورت گرفته است. کارشناسان ایمنی متوجه شدند که فرایتلاینر هیچ سیستمی برای عیبیابی و بهبود ایرادات خود ندارد و دستور داد ۵ میلیون دلار از جریمه برای ارتقای سیستم های کاغذی قدیمی و تبدیل به نرم افزار فراخوانی که توسط خودروسازان دیگر برای چندین دهه استفاده می شد اعمال شود. از ماه مه ۲۰۲۱ فرایتلاینر حداقل سه پرونده باز در مورد مسائل الکتریکی، از جمله چندین آتش سوزی و غیره علیه خود دارد. چند هفته پس از صدور جریمه توسط NHTSA، راجر نیلسن، مدیرعامل فریتلاینر، جان اولیری، یکی از مدیران ارشد کامیون های مرسدس بنز، و مدیر مالی سابق شرکت مادر دایملر تراکس، جایگزین شد.
گرند دوشس تاتیانا نیکولایونای روسیه (تاتیانا نیکولایونا رومانوا؛ ؛۱۰ ژوئن ۱۸۹۷–۱۷ ژوئیه ۱۹۱۸) دختر دوم تزار نیکلاس دوم، آخرین پادشاه روسیه و تزارینا الکساندرا بود. وی در پیترهوف، سن پترزبورگ متولد شد. تاتیانا خواهر کوچک گرند دوشس اولگا و خواهر گرند دوشس ماریا، دوشس بزرگ آناستازیا و تزارویچ الکسی بود. او در میان خواهر و برادرهایش به دلیل رفتار سلطه گرانه و مادرانه اش به عنوان «معلم سرخانه» شهرت داشت. تاتیانا از همه بچه ها به مادرش (تزارینا الکساندرا) نزدیک ترین بود و اغلب ساعت های زیادی را به خواندن کتاب برای او می گذراند. اغلب تصور می شد که او از بین خواهرانش زیباترین است و از لحاظ ظاهری اشرافی ترین است. در طول جنگ جهانی اول، او ریاست بسیاری از کمیته های خیریه را بر عهده داشت و (به همراه خواهر بزرگترش گراند دوشس اولگا) برای پرستاری آموزش دید. وی از سال ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۷ به سربازان مجروح در محوطه تزار سکویه سلو اشتغال داشت. دوران کارش به عنوان پرستار با دستگیری خانواده در سال ۱۹۱۷ پس از اولین انقلاب روسیه به پایان رسید. به قتل رسیدن وی توسط کمونیست های انقلابی باعث شد که توسط کلیسای ارتدوکس روسیه به مقام قداست برسد
. به طور دروغ شایعه شده بود که تاتیانا و همه خواهران و برادرش از این ترور جان سالم به در برده اند و ده ها متقلب ادعا کردند از خانواده رومانوف ها هستند. نویسنده مایکل اوکلشاو حدس زد که زنی به نام لاریسا تودور ممکن است تاتیانا باشد. با این حال، همه رومانف ها، از جمله تاتیانا، توسط بلشویک ها کشته شدند. ظاهر و شخصیت. تاتیانا بسیار زیبا بود و قدی بلند، اندامی لاغر و ظریف، موهای تیره و چشمهای خاکستری آبی داشت. بسیاری از درباریان او را به عنوان زیباترین از چهار شاهزاده خانم و کسی که بیشتر به مادرشان شباهت داشت می نگریستند. یکی از ندیمه های ملکه به نام بارونس سوفی باکسهوودن اظهار داشت: "[تاتیانا] از نظر من زیباتر از خواهرانش بود. او حتی از ملکه بلندقامت تر بود، اما آنقدر متناسب بود که قد بزرگش قابل توجه نبود. او ویژگی های خوب و منظمی داشت و تصاویر نیاکانش را که در زیبایی شهره بودند به یاد می آورد. موهای تیره، پوستی کاملاً کمرنگ و چشمان قهوه ای روشن داشت که به او منظره ای شاعرانه می داد.» پرستارش مارگاریتا ایگر می نویسد: «کودکی بسیار زیبا، به طرز چشمگیری مانند مادرش، اما از نظر ظاهری ظریف بود.» در سال ۱۹۰۰، مجله انگلی
سی، زن در خانه، نوشت: "اینطور که به نظر می رسد، گرند دوشس تاتیانا گل سرسبد است !" نیکلاس نوشت که تاتیانا «کودکی بسیار زیبا» بود. هنگامی که او ۸ ساله بود، مربی او پییر ژیلیارد گفت که او «از خواهرش زیباتر است». تاتیانا علی رغم جایگاه والای خود، از عنوان خود استفاده نمی کرد و دوستان، خانواده و خادمانش او را با نام و نام خانوادگی، تاتیانا نیکولایونا یا القاب روسی «تانیا»، «تاتیا»، «تاتیانوچکا» یا «تانوشکا» صدا می زدند. طبق یک روایت، وقتی بارونس سوفی تاتیانا را با لقب "والا حضرت شاهدخت" مورد خطاب قرار داد او را لگد زد و گفت: "دیوانه ای که اینطور با من صحبت می کنی؟" وقتی ۱۴ ساله بود، تاتیانا از طریق تلفن با یکی از پرستاران بیمارستان نظامی کاخ در خانه خود تماس گرفت و ابتدا با پسر ۱۶ سالهٔ او صحبت کرد. پسر که از هویت وی بی خبر بود از او خواست که خودش را معرفی کند. او پاسخ داد "تاتیانا نیکولایونا". پسر باور نمی کرد که با یک گرند دوشس صحبت می کند و سؤال خود را تکرار کرد. باز هم، تاتیانا عنوان سلطنتی خود را به کار نبرد و پاسخ داد که او "دومین دختر رومانوف" است. تاتیانا یک رهبر اهل عمل و پرورش دهنده بود. خواهرانش هنگامی
که درخواستی از والدین خود داشتند، او را به عنوان نماینده خود نزد آنها فرستادند. الگا ۱۸ ماه از تاتیانا بزرگتر بود، اما بدون چون و چرا اجازه می داد که تاتیانا رهبر گروه باشد. بارونس سوفی یادآوری می کند که «این تاتیانا نیکولایونا بود که از بچه ها مراقبت می کرد، و یک کمک مداوم به خانواده بود، همیشه مایل بود به آنها کمک کند تا وظایف رسمی شان با زندگی خصوصی مغایرت نداشته باشد.» جیلیارد نوشت که تاتیانا محفوظ و «کاملاً متعادل» است اما نسبت به الگا کمتر باز و خودجوش است. او از نظر هوشی ساده تر از الگا، اما سخت کوش و فداکارتر از او بود. سرهنگ یوجین کوبیلینسکی، نگهبان در تزارسکویه سلو و توبولسک، ادعا کرد که تاتیانا «علاقه ای به هنر ندارد» و «اگر او مرد بود برایش بهتر بود.» تاتیانا به مد علاقه داشت. به گفته سوفی باکسهوودن، "تاتیانا نیکولایونا لباس را دوست داشت. هر لباسی، هر چقدر هم قدیمی باشد، او در آن خوب به نظر می رسید. می دانست چگونه لباس بپوشد و مورد تحسین بگیرد. تحسین را دوست داشت. " دوست مادرش آنا ویروبووا نوشت که تاتیانا در گلدوزی و قلاب بافی استعداد دارد و می تواند موهای مادر خود را مثل یک آرایشگر حرفه ای آرایش
کند. سوفی باکسهوودن می گوید تاتیانا یکبار زمانی که آرایشگرش در دسترس نبود، خود موهای خودش را آراست. تاتیانا از بین چهار خواهر اجتماعی ترین بود. به گفته سوفی باکسهوودن، «از دوستان استقبال می شد، اما هرگز از هیچ دختر جوانی برای آمدن به کاخ دعوت به عمل نمی آمد.» ویروبووا خاطرنشان کرد که تاتیانا به دلیل شخصیت سرزنده و وظیفه شناسی اش مشهورترین شاهزاده خانم در آن زمان بود. ویروبووا و لیلی دهن ادعا کردند که تاتیانا آرزو دارد دوستان هم سن و سال خود را ببیند اما مقامش و انزجار مادرش از زندگی زندگی اجتماعی او را محدود می کند. مانند مادرش، تاتیانا بسیار مذهبی بود. او مرتباً کتاب مقدس خود را می خواند، الهیات می خواند و با معنای «خوب و بد، غم و بخشش و سرنوشت انسان بر روی زمین» منازعه می کرد. او تصمیم گرفت که «باید بسیار تلاش کرد زیرا بازگشت به خیر شر است و شر حاکم است.» نویسنده آ. موسولف ادعا کرد که طبیعت تودار تاتیانا به او شخصیتی «پیچیده» با عمق معنوی بیشتری نسبت به خواهرش، الگا، داده است. مدرس انگلیسی او، سیدنی گیبز، ادعا کرد که تاتیانا دین را به عنوان یک وظیفه می داند تا اشتیاق. فقط دوستان و نزدیکان وی از جنبه درون گر
ایانه شخصیتش اطلاع داشتند. دِهن یادآوری می کند: "او را مانند مادرش، خجالتی و تودار و مغرور می دانستند، اما همین که او را شناختید و به او علاقه پیدا کردید، این توداری ناپدید می شد و تاتیانای واقعی آشکار می شد." "او موجودی شاعرانه بود، همیشه آرمان گرا بود و آرزوی دوستی های بزرگی را داشت که ممکن است از آن او باشد." چبوتاروای پرستار تاتیانا را مانند دختر خودش دوست داشت و ادعا می کرد وقتی عصبی است تاتیانا دست او را می گیرد. تاتیانا به او گفت: «من خیلی وحشت زده و ترسیده ام - نمی دانم با چه کسی احوالپرسی کردم و چه کسی نه.» تاتیانا مانند خواهرانش روحانی و ساده دل بود. هنگامی که او کودک بود، از اینکه فهمید پرستارش مارگارتا ایگر به خاطر مراقبت از او دستمزد می گیرد شوکه شد. وقتی ایگر به او گفت که «تو هر ماه دیده ای که من پولم را می گیرم»، تاتیانا پاسخ داد که «من همیشه فکر می کردم این یک هدیه است.» هنگامی که ندیمه اش کالسکه ای را بدون حضور خدمتکار فرستاد، تاتیانا و الگا تصمیم گرفتند برای اولین بار به خرید بروند. آنها دستور دادند کالسکه در نزدیکی تعدادی از مغازه ها متوقف شود و وارد یکی از فروشگاه ها شدند. مغازه داران آنها
را نمی شناختند زیرا لباس پرستاری به تن کرده بودند. آنها بدون خرید چیزی از مغازه خارج شدند، زیرا پول با خود نداشتند و نمی دانستند چطور از آن استفاده کنند. روز بعد، آنها از چبوتاروا نحوهٔ خرید با پول را پرسیدند. معلم فرانسوی پیر جیلیارد نوشت که تاتیانا و الگا با شور و اشتیاق خود را وقف یکدیگر می کردند. تاتیانا بیش از هر خواهر دیگری به مادرش نزدیکتر بود و بسیاری او را دختر مورد علاقه الکساندرا می دانستند.معلم فرانسه پیر ژیلیارد یادآوری می کند: «اینگونه نبود که خواهرانش مادرشان را کمتر دوست داشته باشند، اما تاتیانا می دانست چگونه توجه او را بدون خستگی جلب کند و هرگز سمت دمدمی مزاج بودن نمی رفت.» در ۱۳ مارس ۱۹۱۶، الکساندرا به نیکولاس نوشت که تاتیانا تنها دختر از چهار دختر آنها بود که وقتی او دید خود را در نگاه به مسائل توضیح داد، «آن را درک می کرد» بارونس سوفی نوشت که تاتیانا «از نظر همدردی با مادرش نزدیکتر بود» و «فرزند مورد علاقهٔ والدینش». تاتیانا به پدرش نزدیک بود. لیلی دهن نوشت که "امپراطور او را دوست داشت [و] اشتراکات زیادی داشتند." او گفت "خواهرانش می گفتند اگر چیزی لازم شد، باید از تاتیانا بخواهیم تا با پ
اپا صحبت کند! " اوایل زندگی. تاتیانا در ۱۰ ژوئن ۱۸۹۷ متولد شد. او فرزند دوم و دختر تزار نیکلای دوم و ملکه الکساندرا بود. وی در بدو تولد ۳٫۹ کیلوگرم وزن داشت. الکساندرا هنگام بهوش آمدن پس از زایمان، چهره های مضطرب و آشفته اطرافیان را دید و گفت: "خدای من، دوباره یک دختر است. مردم چه خواهند گفت، ملت چه خواهند گفت؟ " دوک اعظم کنستانتین کنستانتینوویچ نوشت که «همه خیلی مأیوس شده بودند چون آنها انتظار یک پسر را داشتند». دوک بزرگ جورج الکساندروویچ، برادر کوچکتر نیکولاس، به او گفت: «من داشتم برای بازنشستگی آماده می شدم، اما اینطور که بنظر می رسد قرار نبود.» طبق قوانین پائولین، تاج و تخت روسیه نمی توانست به یک زن برسد، مگر اینکه تمام وارثان قانونی مرد فوت شده باشند. به همین ترتیب، وارث نیکلاس برادرش جورج بود مگر اینکه صاحب پسری شود. خواهران و برادران تاتیانا، الگا، ماریا، آناستازیا و تزارویچ الکسی بودند. همه بچه ها تا آخر عمر کوتاهشان در کنار پدر و مادر خود بودند. در تاریخ ۲۹ مه ۱۸۹۷، دوک اعظم کنستانتین کنستانتینوویچ در دفتر خاطرات خود نوشت که نیکولای دوم تاتیانا را برای ادای احترام به قهرمان زن رمان الکساندر پوشکین، "
اوژن یونگین، نام گذارد". به گفته وی، او می خواست دختران خود را به نام الگا و تاتیانا، خواهران این رمان شعری معروف نامگذاری کند. عنوان تاتیانا «شاهزاده خانم بزرگ» بود، اما از روسی به انگلیسی «گرند دوشس» ترجمه شد. وی با عنوان «والاحضرت سلطنتی» مقام به مراتب بالاتری را از سایر شاهزاده های اروپا که عنوان «والاحضرت شاهدخت» گرفنه بودند، دارا بود. مانند سایر رومانوف ها، تاتیانا با سادگی پرورش یافت. او و خواهرانش بدون بالش روی تختهای سفری می خوابیدند، صبح ها حمام سرد می کردند و دست سازه های گلدوزی و بافتنی را هدیه می دادند یا به بازارهای خیریه می فروختند. در خانه، تاتیانا و الگا در خانواده به عنوان «جفت بزرگ» شناخته می شدند. آنها یک اتاق خواب مشترک داشتند و از دوران کودکی به یکدیگر بسیار نزدیک بودند. در بهار سال ۱۹۰۱، الگا تب حصبه گرفت و چند هفته در درمانگاه بود. هنگامی که او در دوران نقاهت بود، تاتیانا اجازه پیدا کرد تا پنج دقیقه خواهر بزرگترش را ببیند اما او را نشناخت. وقتی ندیمه اش مارگاریتا ایگر، به او گفت که این کودک بیمار الگا است، تاتیانای چهار ساله شروع به گریستن کرد و گفت این بچهٔ رنگ پریده و استخوانی نمی تو
اند خواهر عزیز من باشد. ایگر نتوانست او را متقاعد کند. رابطه با گریگوری راسپوتین. تزارویچ الکسی، برادر کوچک تاتیانا از حملات مکرر و شدید هموفیلی رنج می برد. تاتیانا، مادرش و سه خواهرش همه ناقل بالقوه ژن هموفیلی بودند. تزارینا نوه ملکه ویکتوریا بود که برای اولین بار ژن هموفیلی را به فرزندان خود منتقل کرد. عمهٔ تاتیانا گراند دوشس الگا الکساندرونا گفت که ماریا، خواهر کوچکتر تاتیانا، در حین عمل لوزه های خود در دسامبر ۱۹۱۴ بیش از حد خونریزی کرد. پزشک جراح چنان نگران بود که تزارینا مجبور شد او را به ادامه کار ترغیب کند. الگا الکساندرونا ادعا کرد که هر چهار خواهرزاده اش بیش از حد طبیعی خونریزی داشته اند و آنها ناقل ژن هموفیلی هستند. ناقلین ژن دارای بیماری هموفیلی نیستند، اما می توانند علائم آن را داشته باشند، از جمله یک عامل انعقاد خون غیرطبیعی که می تواند منجر به خونریزی شدید شود. تزارینا به مشاوره گریگوری راسپوتین، یک دهقان روس و سرگردان اعتماد کرد و دعای او را درمان تزارویچ بیمار می دانست. تاتیانا و خواهرها و برادرش راسپوتین را «دوست ما» می دانستند و به او اعتماد داشتند. در پاییز سال ۱۹۰۷، پدر تاتیانا خواهرش، گرا