Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ذا برای دو گروه فکر کرد، یا اینکه گروه ماریون ناخواسته قوانین "تپو" را نقض کردند. قوانینی مانند اجرای تشریفات قبل از قطع درختان کائوری یا نقض قوانین با ماهی گیری در خلیج ماناوورا را شامل می شد. یک خبرچین نگاپوهی گزارشی به جان وایت (انسان شناس ۱۸۲۶–۱۸۱۸۹۱) داد که تا سال ۱۹۶۵ منتشر نشد و به این شرح بود که ته کوری و تاهی تپو هنگامی که ماریون و ۲۶ نفر از دریانوردانش کشته و خورده شدند در قتل عام حضور داشتند. ظاهراً قوانین تپو بعد از اینکه اعضای قبیله ای محلی در این محل غرق شدند و جسدشان به خلیج تاکوری رسید وضع شدند و به همین دلیل مائوری ها اعتقاد داشتند نقض قوانین خدایان، قبایل همسایه را خشمگین می کند و باعث جنگ می شود.
اولسیا هودیما (به انگلیسی: Olesya Hudyma) همچنین به نام اولسیا پتریونا هودیما (به انگلیسی: Olesya Petrivna Hudyma) (زاده ۱۰ مه ۱۹۸۰ میلادی) یک نقاش مدرن اوکراینی است. حرفه. اولسیا هودیما در ۱۰ مه ۱۹۸۰ میلادی در ترنوپیل به دنیا آمد. در سال ۲۰۰۳ میلادی در رشته روزنامه نگاری از دانشگاه لویو فارغ التحصیل شد. پس از آن به عنوان روزنامه نگار در رسانه های چاپی ترنوپیل مشغول به کار شد. در سال ۲۰۰۷ میلادی او روزنامه نگاری را ترک کرد تا یک نقاش تمام وقت شود. در ۱۴ آگوست ۲۰۱۸ میلادی سرویس پست اوکراین تمبر پستی با تصویری از نقاشی اولسیا هودیما، با عنوان: «عروس» را به عنوان بخشی از مجموعه «عشق زندگی است» منتشر کرد. تصویر دیگری از «درخت زندگی» برای روی پاکت روز اول استفاده شد. در تابستان ۲۰۲۱ میلادی، او بوم مدونای اوکراینی را به عنوان بخشی از پروژه بین المللی هنری «دیوارنگار توسط پُست» برای گالری مرکز هنری الیزابت جونز در پورتلند، ایالات متحده آمریکا خلق کرد. با توجه به مضامین آثار هودیما در مجموعه نظام مند: "رویاها"، "گام ها"، "فرشتگان صلح برای اوکراین"، "مدونای اوکراینی"، "گل ها" که در ترکیبی التقاطی از سبک های هنری چون:
اکسپرسیونیسم، هنر انتزاعی، نمادگرایی، هنر نائیف، ریاضیات، رئالیسم جادویی و پست مدرنیسم است؛ به طور کلی می توان آثار هنرمند را شکلی شهودی از نقاشی دانست. آثار هنری او در مجموعه های خصوصی در اوکراین، ایالات متحده آمریکا، کانادا، ارمنستان، انگلستان، فرانسه، آلمان، سوئیس، ایتالیا، اسپانیا و لهستان وجود دارد.
ریچارد لمون لاندر (Richard Lemon Lander) (زادهٔ ۸ فوریه ۱۸۰۴ – درگذشتهٔ ۶ فوریه ۱۸۳۴)، کاوشگر کورنی آفریقای غربی بود. او و برادرش جان نخستین اروپایی های بودند که مسیر رودخانه نیجر را دنبال نموده و دریافتند که این رودخانه به اقیانوس اطلس منتهی می شود. زندگی نامه. لاندر فرزند یک مهمانسرای دارِ اهل ترورو بود و در مهمانسرای فایتنگ کاک (بعدها مهمان سرای دولفین) متولد شد. او تا ۱۸۱۷ میلادی در 'اولد پاسیکوز' در خیابان کومبز، ترورو آموزش دیده و در ۱۳ سالگی، بازرگانی را تا هند غربی همراهی کرد، اما در سن دمومنیگو به بیماری تب زرد مبتلا شد. پس از بازگشت به خانه در ۱۸۱۸ میلادی، لاندر به عنوان خدمتکار در خانواده های ثروتمند مقیم لندن خدمت نمود و با آنها به اروپا سفر کرد. سفرهای اکتشافی لاندر پس از اینکه به عنوان خدمت کار نزد کاوشگر اسکاتلندی هیو کلاپرتون کار می کرد آغاز شد، وی در ۱۸۲۳ میلادی با کلاپرتون به مستعمره کیپ رفت و بعداً در یک سفر اکتشافی در ۱۸۲۵ میلادی به آفریقای غربی رفت. کلاپرتون در ۱۳ آوریل ۱۸۲۷ در نزدیکی سوکوتو، نیجریه امروزی درگذشت و لاندر تنها عضو بازمانده اروپایی این سفر اکتشافی بود. او به سمت جنوب شرق حر
کت نموده و به کانو رسید، از آنجا تصمیم گرفت تا به سوی شرق به فوندا در نزدیکی رود بیو برود و این امر او را به نخستین اروپایی مبدل نمود که از شهر مهم ژانگون کاتاب دیدن می نماید، او ویژگی های مردم این شهر، مردم آتیاپ را در یادداشت های خود ثبت نموده و بعداً از طریق منطقه یوروبا به ساحل و از آنجا در ژوئیه ۱۸۲۸ به بریتانیا بازگشت نمود. لاندر که از جانب حکومت بریتانیا مأموریت دریافت نموده بود، در مشایعت برادر خود جان، در ۱۸۳۰ میلادی دوباره به آفریقای غربی بازگشت. آنها در ۲۲ مارس ۱۸۳۰ در باداگری فرود آمدند و رودخانه پایینی نیجر را از بوسا تا دریا دنبال نمودند. پس از اکتشاف حدود ۱۶۰ کیلومتر قسمت علیای رودخانه نیجر، آنها بازگشت نمودند تا به وسیله قایق بلم رودخانه بنوئه و دلتای نیجر را اکتشاف نمایند. هنگامی که آنها هنوز در دلتا بودند، توسط مردمان محلی منطقه ابوه ربوده شده و در مقابل آزادی آنها سربهای هنگفتی از جانب شاه محلی، ابی اوسای از پادشاهی ابوه درخواست گردید و پرداخته شد. علی رغم این تأخیر، آنها توانستند جریان و انتهای رود بزرگ را مشخص نمایند. آنها سفر بازگشت خود را از فرناندو پو آغاز نموده و با عبور از ریو دو ژان
یرو در ۱۸۳۱ میلادی به بریتانیا رسیدند. در ۱۸۳۲ میلادی، لاندر برای سومین و آخرین بار به عنوان رهبر یک سفر اکتشافی، که توسط مکریگور لایرد و برخی بازرگانان لیورپولی دیگر به نیت پایه گذاری یک مرکز تجاری در محل تلاقی رودخانه های نیجر و بنوئه سازماندهی شده بود، توسط دو کشتی چرخ پره ای مسلح، کوورا و آلبورکاه به آفریقا بازگشت. با این حال، سفر اکتشافی با مشکلات فراوانی روبرو شد، بیشتر کارکنان از اثر تب هلاک شدند و سفر اکتشافی موفق نشد به بوسا برسد. هنگامی سفر در یک قایق بلم در خلاف جهت دریا، لاندر مورد حمله مردمان بومی قرار گرفته و ران وی توسط گلوله تفنگ فتیله ای زخم برداشت. هرچند او توانست خود را به ساحل برساند، اما به دلیل اینکه گلوله بسیار عمیق بوده و قابل برداشتن نبود، باعث قانقاریا شده و در نهایت درگذشت. او در قبرستان کلیرینس در فرناندو پو به خاک سپرده شد. هنگام مرگ وی، همسر و دخترش در قید حیات بودند. بنا بر یادداشت مقالات جان هولت در کتابخانه بادلین (mss air s 1525 Box 11 folder3 p 8)، این گلوله تفنگ فتیله ای در موزه گنبدی تسلیحات در وولیچ نگهداری می شود (کلاس اشیا XXX، شماره ۱۷۲، تقدیم شده توسط تفنگدار سلطنتی س
رهنگ نیکولاس، کسی که لاندر در خانه اش درگذشت). میراث. بنای یادبود لاندر در شهر ترورو توسط تندیس ساز انگلیسی نیویل نارتی بورنارد در قسمت بالای جاده لمون ساخته شده است، مدرسه ریچارد لاندر و ملک تریلاندر، که به زبان کرنیش به معنی شهر لاندر است، به افتخار او نام گذاری شده اند. ساخت این ستون در ۱۸۳۵ میلادی آغاز گردید. در ۱۸۳۲ میلادی، او «برای خدمات شایسته در امر تعیین مسیر و انتهای رود نیجر» نخستین برنده مدال بنیان گذار انجمن سلطنتی جغرافیا شد. برای بزرگداشت از ۲۰۰امین زاد روز ریچارد لاندر و تجلیل از دست آوردهای برادران لاندر، یک «سفر اکتشافی حسن نیت» در نوامبر ۲۰۰۴ میلادی فرستاده شد تا سفر دریایی آنها را دوباره طی نماید.
بلفگور، شبح موزه لوور فیلمی محصول سال ۲۰۰۱ و به کارگردانی ژان-پل سالومه است. در این فیلم بازیگرانی همچون سوفی مارسو، میشل سرو، فردریک دیفنتال، جولی کریستی، ژان فرانسوا بالمر، لیونل آبلانسکی، پاتاشو، فرانسواز لپین و ژولیت گرکو ایفای نقش کرده اند.
می توانی یک راز را نگه داری؟ (به انگلیسی: "Can You Keep a Secret)" یک فیلم کمدی آمریکایی محصول سال ۲۰۱۹ به کارگردانی الیس دران با بازی الکساندرا داداریو و تایلر هوچلین است. این فیلم بر اساس رمانی به همین نام اثر سوفی کینزلا در سال ۲۰۰۳ ساخته شده است. آیا می توانی رازی را حفظ کنی؟ در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۹ از طریق ویدئو به درخواست در آمریکای شمالی در دسترس قرار گرفت، با اکران محدود در بازارهای خارجی، در مجموع فروش گیشه آن ۱.۶ میلیون دلار بود. همچنین سام اصغری مدل و مربی بدنسازی ایرانی در این فیلم ایفای نقش می کند. خلاصه داستان. اما کوریگن (الکساندرا داداریو) نماینده فروش شرکت پاندا، پس از یک مسافرت کاری ناموفق در حال بازگشت به خانه است. اما که روز بدی را گذرانده در هواپیما مقدار زیادی الکل مصرف می کند. پس از گذشت چند دقیقه هواپیما دچار تکان های شدید می شود. اما که حالت طبیعی ندارد به شدت وحشت زده می شود و تصور می کند که تا چند دقیقه دیگر می میرد. در این حالت شروع به تعریف کردن رازهای زندگیش برای مرد جوان و غریبه ای که کنار او نشسته است می کند و هنگامی که به خود می آید مرد غریبه به او می گوید که تکان های هواپیما نیم س
اعت پیش متوقف شده و هواپیما فرود آمده است. اما امیدوار است که دیگر هرگز این غریبه را ملاقات نکند. صبح روز بعد هنگامی که به محل کار می رود متوجه می شود که مدیرعامل شرکت پاندا، جک هارپر پس از یک دوره مرخصی به شرکت برمی گردد. با ورود جک هارپر(تایلر هوچلین)، اما متوجه می شود که او همان مرد غریبه داخل هواپیما است…
پایان اثبات در نماد ریاضیات، یا end-of-proof، یا نماد .Q.E.D "formula_1" (یا "formula_2") نمادی است برای نشان دادن پایان یک اثبات، به جای مخفف سنتی ".Q.E.D" که مخفف عبارت "quod erat demonstrandum" است. در مجله ها، یکی از نمادهای مختلفی است که برای نشان دادن پایان مقاله استفاده می شود. در یونی کد، به صورت کاراکتر (;HTML &amp;#8718) ∎ U+220E نشان داده می شود. شکل گرافیکی آن متفاوت است، زیرا ممکن است مستطیل یا مربع توخالی یا پر شده باشد. در AMS-LaTeX، نماد به طور خودکار در انتهای یک محیط اثبات codice_1 … codice_2 اضافه می شود. همچنین می توان آن را از دستورهاcodice_3 ،codice_4 یا codice_5 به دست آورد (این دومی باعث می شود نماد به راست تراز شود). گاهی اوقات به نام «نماد نهایی هالموس» یا «هالموس» به افتخار ریاضی دان پل ریچارد هالموس، که اولین بار در سال ۱۹۵۰ از آن در زمینهٔ ریاضی استفاده کرد، نامیده می شود. او ایدهٔ استفاده از آن را از دیدن استفاده از آن برای نشان دادن پایان مقالات در مجله ها دریافت کرد. او در کتاب خاطرات خود ("می خواهم ریاضی دان شوم)"، موارد زیر را نوشت: این نماد ابداع من نیست، اما برای اولین بار
در مجله های پرطرفدار غیر ریاضی دیده شد. قبل از اینکه من آن را اقتباس کنم. اما، یک بار دیگر، به نظر می رسد که من آن را وارد ریاضیات کردم. نمادی است که گاهی به شکل ▯ است و برای نشان دادن پایان اثبات استفاده می شود و اغلب «تامب استون» نامیده می شود، اما یک نویسندهٔ سخاوتمند، آن را «هالموس» نامید.
ریچارد دورسی لوراین موهن (Richard Dorsey Loraine Mohun) (زادهٔ ۱۲ آوریل ۱۸۶۴ – درگذشتهٔ ۱۳ ژوئیه ۱۹۱۵)، کاوشگر، دیپلمات، معدن جو و سرباز حرفه ای اهل ایالات متحده بود. موهن به عنوان نماینده تجاری ایالات متحده در آنگولا و ایالت آزاد کنگو کار کرد. در جریان خدمت به عنوان نماینده تجاری، او به طور داوطلبانه فرماندهی یک واحد توپخانه بلژیکی را در مبارزه برای بیرون راندن تاجران برده عرب از مستعمره، بر عهده گرفت. موهن در این مدت در خدمت حکومت ایالات متحده باقی ماند و پس از آنگولا، او به عنوان قنسول ایالات متحده در زنگبار گماشته شد. در این سمت خود، از او خواسته شد تا میان جنگجوها در جنگ انگلیس-زنگبار میانجیگری نماید. پس از اتمام دوره سه ساله در زنگبار، موهن به کنگو بازگشت تا به دنبال معادن بگردد و بعداً با مقامات بلژیکی کار کرد. بلندپروازانه ترین کار او، رهبری یک سفر اکتشافی سه ساله از ۱۸۹۸ میلادی بود که طی آن یک خط تلگراف از دریاچه تانگانیکا تا آبشار بویوما وصل گردید. پس از پایان سفر اکتشافی و قبل از اینکه به نمایندگی از لئوپولد دومِ "بلژیک" برای اصلاحات شرکت آبیر کنگو به کانگو بازگردد، او مدتی را در جستجوی معادن در آف
ریقای جنوبی گذراند. اوایل زندگی. ریچارد دورسی موهن در ۱۲ آوریل ۱۸۶۴ در واشینگتن دی.سی. به دنیا آمد. خانواده موهن از زمان طولانی با آفریقا پیوند داشت – پدربزرگ وی، ویلیام مک کینی، یکی از شخصیت های برجسته در عصر مستعمره سازی این قاره بود و یک کلکسیون تصاویر جامع در جریان مدتی که در آفریقا بود، گردآوری نموده بود. موهن که درخانه خانوادگی خود به طور خصوصی آموزش دریافت می کرد، گفته می شود که با دیدن این تصاویر بزرگ شد. تجارت برده در شرق و جنوب آفریقا که در کنترل اعراب بود، نظر موهن را به سوی خود جلب نموده و به چهارمین عضو خانواده اش مبدل شد که برای ریشه کن کردن آن مبارزه نمود. خواهر موهن، لی می خواست تا به عنوان یک راهبه آموزش دیده و به مأموریت مذهبی کاتولیک در کانگو، جاییکه تجار برده فعال بود بپیوندد، اما نظر او توسط خانواده اش تغییر داده شده و در عوض از او درخواست گردید تا از آفریقایی-آمریکایی های که در واشینگتن هستند، سرپرستی نماید. موهن در ۱۸۸۱ میلادی مأموریتی در ارتش پرداخت (Pay Corps) نیروی دریایی ایالات متحده دریافت نموده و برای چهار سال در کشتی در دریای مدیترانه خدمت کرد. مادربزرگ او، آنا هانسون دورسی که یک
نویسنده مذهبی بود، ترتیبات ملاقات موهن را با آشنای خود از کالج پاپی آمریکای شمالی به نام مونسن یور دینیس جی. او کونیل در ۱۸۸۱ میلادی در روم فراهم نمود. موهن در ۱۸۸۵ میلادی به عنوان دستیار مسئول پرداخت گماشته شده و پس از بازگشت از کشتی در نیروی دریایی ایالات متحده خدمت کرد. او در ۱۸۸۹ میلادی به درجه نظامی ستوان ترفیع داده شده و در همان سال او از نیروی دریایی استعفا داد تا به وزارت خارجه ایالات متحده بپیوندد. موهن و برادر وی، لوئیس، در شرکت ساختمانی کانال نیکاراگوئه، شرکت خصوصی آمریکایی که برای مدت کوتاهی فعالیت داشته و می خواست اقیانوس های آرام و اطلس را باهم وصل نماید، کار می کردند. لوئیس از ۱۸۸۸ میلادی در بخش اکتشافی و نقشه برداری با این شرکت کار می کرد و کار ساختمانی در ۱۸۹۰ میلادی در کورینتو آغاز شد. ریچارد در ۱۸۹۱ میلادی توانست سمتی به عنوان بازرس در بخش حمل و نقل این شرکت به دست آورد، اما کارکنان پروژه به بیماری گرمسیری مبتلا شدند و برادران موهن در ژانویه ۱۸۹۲ به خانه، واشینگتن بازگشتند. نماینده ایالات متحده در کنگو. آنا هانسون دورسی که روابط بسیار گسترده داشت و دوست نزدیک مادر وزیر خارجه ایالات متحده ج
یمز بلین بود، دورسی و بلین از دانشگاه نوتردام همدیگر را می شناختند. دورسی از این رابطه خود در راستای انتصاب موهن به عنوان نماینده تجاری ایالات متحده در ۲۲ ژانویه ۱۸۹۲ در ایالت آزاد کنگو استفاده نمود، چون این سمت به موجب فوت ستوان نیروی دریایی ایالات متحده، ایموری تانت در سال قبل در جریان وظیفه خالی شده بود. ایالات متحده از زمانی که کنگو را به رسمیت شناخته بود، نماینده ای در این ایالت داشت و این نماینده تجاری به عنوان نماینده دیپلماتیک ایالات متحده در ایالت آزاد نیز خدمت می کرد. این سمت دارای بودجه سالانه ۵٬۰۰۰ دلار بوده و صلاحیت داشت تا روی فرصت های بالقوه تجاری کنگو و ترویج تجارت میان دو کشور تحقیق نماید، چیزی که قبلاً تقریباً بی سابقه بود. موهن قبل از مبلغ مذهبی ساموئل نورویل لاپسلی، که شدیداً از سوی سناتورِ ایالت آلاباما حمایت می گردید، گماشته شده بود. موهن همراه با لوئیس و خواهرش لورا آمریکا را به مقصد جنوآ، ایتالیا ترک کرد. این سه نفر برای ۲ تا ۳ ماه در اروپا سفر کردند و سپس به دیدار پادشاه لئوپولد دوم به بروکسل رفتند، کسی که باوجود شهرت داشتن به سنگ دلی، با آرزوی خود برای آوردن صلح و تمدن غربی به کنگو،
موهن را تحت تأثیر قرار داد. پس از آن موهن در مشایعت با لوئیس که معاون او بود، به سوی کنگو حرکت کردند. پایگاه تجاری ایالات متحده در ایالت آزاد کنگو در آن زمان در بوما در نزدیکی ساحل اطلس بود، اما موهن همزمان فعالیت های خود را از کینشاسا که دورتر از ساحل واقع شده بود، پیش می برد. در ژوئیه ۱۸۹۲، موهن به شهروند ایالات متحده وارن سی. آنکلیس در راستای تأسیس یک کارخانه لاستیک طبیعی برای شرکت Société anonyme belge pour le commerce du Haut-Congo (SAS) در رود سانکورو در نزدیکی لوشامبو کمک کرد. آنکلس که مدیر مزرعه در کاستاریکا بود، قبلاً ماشین های برش با کیفیت را از آمریکای جنوبی وارد کرده بود تا شرکتی را آغاز نماید، اما مورد حمله مردمان قبایل قرار گرفت و یک نیروی بلژیکی فرستاده شد تا امنیت وی را تأمین نماید. موهن بیشتر زمان خود را به اکتشاف درون کشور سپری نموده و از جاهای دیدن نمود که قبلاً هیچ مرد سفیدی به آنجا نرفته بود، او همچنین گزارشی در مورد کیفیت زمین زراعتی و غلاتی که مردمان بومی می کاشتند، تهیه نمود. موهن همواره با مردمان بومی وارد درگیری می شد. زمانی که کیسه نامه ها و اوراق شخصی وی دزدیده شد و رئیس قبله نمی خ
واست تا آنها را بازگرداند، او در همراهی با چهار مرد مسلح و یک کشتی بخار به جنگ با رئیس قبیله رفت. موهن قبل از اینکه پسر رئیس قبیله را دستگیر و او را تهدید به حلقه آویز کردن نماید، به حداقل ده روستا حمله نموده و آنها را سوزاند. رئیس قبیله در مقابل زندگی پسرش، کیسه نامه ها و یک چیز دیگر که موهن متوجه گم شدن آن نشده بود، را بازگرداند. بار دیگر، او در همراهی با تنها ۶ نفر که به طور مخفیانه مسلح بودند، برای اینکه روش ساخت لباس توسط مردمان بومی را بررسی نماید به یک شهرک دور دست رفت. گروه توسط نیزه و تیرهای که از قبل جابجا شده بودند، مورد حمله قرار گرفت. پس از جنگ با حمله کننده ها، موهن شهرک را تصرف نموده و «برای عبرت به دیگران، تمامی شهر را سوزاند و به خاک یکسان کرد». موهن همیشه مراقب تصویر اجتماعی خود بود و رویدادها را در دفتر خاطراتش نوشت تا بعداً به چاپ برساند. دفتر خاطرات موهن از نظر نقد-خودی دارای محتویات اندک بوده و در رابطه حس مسئولیت خود نسبت به این رویداد می نویسد که او «بر مبنای آگاهی خودش رضایت داشت، چون کشور را از شر یک عضو بی خرد و غیرضروری در اجتماع پاک کرده بود». در رویدادی دیگر، او شاهد خاکسپاری یک
رئیس قبیله محلی بود که چهار همسر و ۱۰ برده اش در حالیکه زنده بودند با او دفن شدند. موهن، با وجودی که از این رویداد به وحشت آمده بود، اما نتوانست مداخله نماید، چون همراهان اندکی داشت و نفرات جانب مقابل بیش از حد زیاد بودند. موهن که در خلال شش ماه، پنج یا شش بار مورد حمله قرار گرفته بود، تاجران برده عرب را بیشتر مقصر این خشونت می دانست و بنا بر ادعای موهن، این تاجران دستور قتل تمامی مردان سفید در شرق کشور را داده بودند و اجساد آنها را رها می کردند تا آدم خواران آنها را بخورند. تاجران برده که منشأ آنها در ساحل شرق آفریقا بود، در جریان جنگ عرب-کنگو، در مقابل نیروهای بلژیکی که تعداد آنها به مراتب کمتر بود می جنگیدند. فرانسیس بارون دانس، معاون کل فرماندار ایالت آزاد کنگو، از ژوئیه ۱۸۹۲ میلادی به بعد مسئولیت رهبری یک گروهی اعزامی برای جنگ با تاجران برده – که توسط سیفو، فرزند تیپو تیپ، رهبری می شدند – را برعهده داشت.
ساکاگاویا (Sacagawea) (همچنین با املای Sakakawea یا Sacajawea) (حدود می ۱۷۸۸ – ۲۰ دسامبر ۱۸۱۲ یا ۹ آوریل ۱۸۸۴)، زنی از قبیله لمی شوشون بود که در سن ۱۶ سالگی، با اکتشاف قلمرو لوئیزیانا، به سفر اکتشافی لوئیس و کلارک در راستای دستیابی به ماموریت شان کمک نمود. ساکاگاویا هزاران مایل را از داکوتای شمالی تا اقیانوس اطلس با سفر اکتشافی سفر نمود، در جهت تأمین روابط فرهنگی با جمعیت های بومیان آمریکایی همکاری نموده و به دانش سفر اکتشافی در مورد تاریخی طبیعی مناطق افزود. انجمن ملی حق رأی زنان آمریکایی در اوایل قرن بیستم، او را به عنوان نمادی از ارزش و استقلال زنان انتخاب نمود، لوحه ها و تندیس های زیادی برای گرامی داشت از وی بلند نموده و کارهای فراوانی برای بازگویی دستاوردهای او انجام داد. اوایل زندگی. اطلاعات معتبر تاریخی در مورد ساکاگاویا بسیار محدود است. او در حوالی ۱۷۸۸ میلادی در قبیله آگایدیکا («سالمون ایتر»، همچنین معروف به لمی شوشونی) در نزدیکی منطقه ای که حالا سالمون، شهرستان لمی در آیداهو واقع شده است، زاده شد. این منطقه در نزدیکی آب پخشان اقلیمی آمریکا، در مرز امروزی میان آیداهو-مونتانا قرار دارد. در ۱۸۰۰ میلادی
، هنگامی که او حدوداً ۱۲ سال سن داشت، ساکاگاویا و چند دختر دیگر طی یورشی از جانب گروهی از قبیله هیداتسا اسیر گرفته شده و چندین شوشونی نیز کشته شد: چهار مرد، چهار زن و چندین پسر. او در دهکده هیداتسا در نزدیکی واشبورن، داکتای شمالی امروزی محبوس شد. هنگامی که او ۱۳ سال سن داشت، بدون اینکه رضایت داشته باشد، در یک ازدواج اجباری به توسان چاربونو، که یک تله انداز اهل کبک بود و تقریباً دو دهه قبل در دهکده هیداتسا زندگی می کرد، به فروش رسید. چاربونو چندی قبل یک دختر جوان دیگر شوشونی را نیز به عنوان همسر خریداری کرده بود. گزارش های مختلفی وجود دارد که چاربونو هر دو دختر را از هیداتسا خریداری نموده است یا اینکه او ساکاگاویا را در قمار برده است. سفر اکتشافی لوئیس و کلارک. سپاه اکتشافی به نزدیکی دهکده های هیداتسا رسید. آنها در نزدیکی دهکده ماندان مسکن گزین شده و کاپتین مری وثر لوئیس و کاپیتان ویلیام کلارک قلعه ماندان را برای سپری کردن زمستان ۱۸۰۴–۱۸۰۵ ساختند. آنها با چندین تله انداز مصاحبه نمودند تا یکی را به عنوان مترجم یا راهنمای سفر اکتشافی در امتداد رود مِیزوری انتخاب نمایند. با درک اینکه سفر اکتشافی به کمک قبایل شوشو
نی که در سرآب های رود مِیزوری زندگی می کردند، نیاز داشت. آنها پس از دانستن اینکه همسر توسان چاربونو به زبان شوشونی صحبت می کند، توافق نمودند تا او را استخدام نمایند. در آن زمان، او نخستین فرزند خود را حمل می کرد. کلارک در ۴ نوامبر۱۸۰۴ در سفرنامه خود چنین یادداشت نمود: چاربونو و ساکاگاویا یک هفته بعد به قلعه سفر اکتشافی نقل مکان نمودند. کلارک نام خودمانی «جینی» را روی او گذاشت. لوئیس تاریخ تولد ژان باپتسی چاربونو را ۱۱ فوریه ۱۸۰۵ یادداشت نموده و نوشته است که یکی از مترجمان دیگر گروه، زنگ های له شده دم مار زنگی را به ساکاگاویا تجویز کرد تا روند زایمان را سرعت بخشد. کلارک و اروپایی-آمریکایی های دیگر، اسم خودمانی «پامپ کوچک» یا «پامپی» را بر این پسر گذاشتند. سفر اکتشافی در ماه آوریل قلعه ماندان را ترک نموده و توسط قایق های حک شده از تنه درخت به سوی بالای رودِ میزوری حرکت کردند. این قایق ها باید در خلاف جریان آب پارو زده شده و برخی اوقات خدمه ها آنها را در بستر ردوخانه حمل می نمودند. ساکاگاویا اقلامی که بر اثر واژگون شدن کشتی غرق شده بود را نجات داد که در آن میان سفرنامه ها و یادداشت های لوئیس و کلارک نیز بود. فرم
اندهان سپاه از اقدام سریع او تحسین نموده و رود ساکاگاویا را در ۲۰ مه ۱۸۰۵ به افتخار او نام گذاشتند. در اوت ۱۸۰۵، سپاه موقعیت یک قبیله شوشونی را تشخیص داد و تلاش نمودند تا برای عبور از کوه های راکی از آنها اسب خریداری نمایند. آنها از ساکاگاویا به عنوان مترجم استفاده نموده و دریافتند که رئیس قبیله، کامیهویت، برادر وی بود. لوئیس دیدار دوباره آنها را در سفرنامه خود یادداشت نمود: و کلارک در یادداشت خود چنین می نویسد: قبیله شوشونی توافق نمودند تا اسب ها را با گروه مبادله نموده و راهنماهای برای رهبری آنها در کوهستان راکی که سرد و بایر بود، رهبری نمایند. سفر به حدی سخت بود که آنها برای اینکه زنده بمانند، مجبور به خوردن چربی شمع ها شدند. زمانی که آنها به مناطق گرمتر در سمت دیگر کوه پایین شدند، ساکاگاویا در راستای یافتن و پختن ریشه های گیاه کاماس همکاری نمود تا گروه دوباره نیرومندی خود را به دست بی آورند. پس از اینکه سفر اکتشافی به دهانه رود کلمبیا در کناره اقیانوس آرام رسید، ساکاگاویا کمربند ساخته شده از مهره خود را به کاپیتان ها داد تا آنها بتوانند آنرا با یک جامه ساخته شده از خز که آنها دوست داشتند به آمریکا آورده و
رئیس جمهور توماس جفرسون بدهند، مبادله نمایند. مدخل ژورنال کلارک برای روز ۲۰ام نوامبر ۱۸۰۵، چنین می گوید: هنگامی که سپاه به اقیانوس آرام رسید، تمامی اعضای سفر اکتشافی – از جمله ساکاگاویا و خدمت کار سیاه پوست کلارک، یورک – در ۲۴ نوامبر در رابطه با موقعیت ساختن قلعه زمستانی آنها رأی دادند. در ژانویه، هنگامی که لاشه یک نهنگ توسط موج دریا بر ساحل قلعه کلتسوپ آورده شد، ساکاگاویا اصرار ورزید که او حق دارد تا برود و این «ماهی سترگ» را ببیند. هنگام بازگشت، آنها به در ژوئیه ۱۸۰۶ به کوه های راکی رسیدند. کلارک این چنین یادداشت نمود: زن هندی به من اطلاع داد که او بارها به این اراضی آمده است و اینجا را خوب بلد است… او گفت که ما در مسیرمان در کوهستان یک گذرگاه را کشف خواهیم کرد [گذرگاهی که امروزه به نام گذرگاه گیبونز یاد می گردد]. یک هفته بعد در ۱۳ ژوئیه، ساکاگاویا به کلارک توصیه نمود تا از حوضه آبریز رود یلواستون عبور نماید، جاییکه حالا به نام گذرگاه بووزمن یاد می گردد. خط آهن اقیانوس شمالی بعدها این مسیر را به عنوان بهترین مسیر برای عبور از آب پخشان اقلیمی آمریکا انتخاب نمود. هرچند ساکاگاویا در نقش راهنمای سفر اکتشافی ظا
هر می شود، اما بر اساس آنچه یادداشت شده است او تنها در چند مورد محدود راهنمایی نموده است. نقش وی به عنوان مترجم، به یقین که در راستای مذاکره با شوشونی ها برای گروه مفید واقع شد. اما، بیشترین ارزش او در مأموریت ممکن است حضور وی در سفر دشوار باشد، چون داشتن یک زن و یک نوزاد در سفر اکتشافی، نشان دهنده نیت صلح جویانه سفر اکتشافی بود. هنگام سفر در اکتبر ۱۸۰۵ در منطقه ای که حالا شهرستان فرانکلین، واشینگتن است، کلارک یادداشت نمود که «با داشتن همسر شابونو [چاربونو] که مترجم ما بود، تمامی هندی ها از در آشتی با ما پیش آمدند، همچنین در رابطه با نیت دوستانه ما، داشتن یک زن در میان گروهی از مردان نشانی از صلح است». او همچنین نوشت که او «در رابطه با نیت دوستانه ما به تمامی مردم اطمینان می داد، چون هیچ زنی هرگز گروهی از افراد را که با هندی ها جنگ می کنند در این ربع سال همراهی نمی کند». در انتهای سفر، هنگامی که کلارک قلعه ماندان را ترک نموده و در امتداد دریا سفر می کرد، او در عرشه قایق دست کند (Pirogue) در نزدیکی دهکده ریکارا به چاربونو نوشت: اواخر زندگی و مرگ. فرزندان. پس از پایان سفر اکتشافی، چاربونو و ساکاگاویا قبل از این
که دعوت ویلیام کلارک را پذیرفته و در ۱۸۰۹ میلادی در سنت لوئیس، مِیزوری مسکن گزین شوند، سه سال را در میان قبیله هیداتسا سپری نمودند. آنها مسئولیت آموزش ژان-باپتسی را به کلارک سپردند و کلارک این مرد جوان را را در مدرسه شبانه روزی آکادمی سنت لوئیس شامل کرد. ساکاگاویا در حوالی ۱۸۱۲ میلادی دختری به نام لیزیتی چاربونو به دنیا آورد. در ۱۸۱۳ میلادی، ویلیام کلارک که برادر بزرگتر لیزیتی را نیز در همان سال به فرزندی گرفته بود، لیزیتی را نیز به فرزندی گرفته و او در مدارک فرزندی، دختر یک ساله تعیین گردید. به خاطر اینکه اوراق کلارک بعدها هیچ ذکری از لیزیتی نمی کند، باور براین است که او در کودکی وفات نموده باشد. مرگ. براساس یادداشتی بونی، «باد رو روح» باترفیلد، (۲۰۱۰) اسناد تاریخی پیشنهاد می نماید که ساکاگاویا در ۱۸۱۲ میلادی بر اثر بیماری ناشناخته درگذشت. به طور مثال، هینری براکینریج که تاجر خز در قلعه پایگاه تجارتی لیسا در رود مِیزوری بود، در ۱۸۱۱ میلادی در سفرنامه اش نوشته است که ساکاگاویا و چاربونو در این قلعه زندگی می کردند. براکینریج یادداشت نمود که ساکاگاویا «بیمار شده بود و از ته دل شوق داشت تا سرزمین مادری اش را ببی
ند». باترفیلد می نویسد که در ۱۸۱۲ میلادی، یک منشی قلعه لیسا، جان لوتیگ در دفتر خاطرات خود در ۲۰ دسامبر یادداشت نمود که «همسر چاربونو که زنی از قبیله شوشونی بود، بر اثر بیماری تیفوس اپیدمیک درگذشت». او گفت که او «حدود ۲۵ سال عمر داشت. او یک دختر بچه سالم به جا گذاشت». اسنادی که توسط کلارک حفظ شده بود، نشان می دهد که چاربانو بنا بر اصرار کلارک، مسئولیت آموزش پسرش باپتسی در مدرسه شبانه روزی را قبلاً به کلارک سپرده بود (جکسون، ۱۹۶۲).
ساموئل هرن (Samuel Hearne) (زادهٔ فوریه ۱۷۴۵ – درگذشتهٔ نوامبر ۱۷۹۲)، کاوشگر، تاجر خز، نویسنده و طبیعت گرای انگلیسی بود. او اولین فرد اروپایی بود که سفری زمینی از شمال کانادا، در حقیقت از خلیج کورونیشن و از طریق رودخانهٔ کاپرماین را به سمت اقیانوس منجمد شمالی انجام داد. در سال ۱۷۷۴، هرن مرکز کامبرلند را برای شرکت خلیج هادسون ساخت که دومین مرکز معاملات داخلی پس از مرکز هنلی و اولین سکونتگاه دائمی در ایالت ساسکاچوان کنونی بود. زندگی نامه. ساموئل هرن در فوریهٔ ۱۷۴۵ در لندن متولد شد. پدرش وزیر آبرسانی پل لندن بود که در سال ۱۷۴۸ درگذشت. مادرش دایانا و خواهرش سارا نام داشتند که سارا سه سال از ساموئل کوچک تر بود. در سال ۱۷۵۶، ساموئل هرن در ۱۱ سالگی به عنوان دانشجوی دانشکدهٔ نیروی دریایی و تحت نظر کاپیتان جنگی، ساموئل هود، به نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا پیوست. او در زمان جنگ هفت ساله همراه ساموئل هود بود و در زمان جنگ، شاهد رویدادهای مهمی از جمله بمباران لو آور بود. در پایان جنگ هفت ساله، هرن پس از خدمت در گذرگاه آبی انگلیسی و سپس دریای مدیترانه، در سال ۱۷۶۳ نیروی دریایی را ترک کرد. در فوریهٔ ۱۷۶۶، او به عنوان همکار