Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شتن تقارن چهار وجهی "(Th)" است "." شکل دوم از پاددوهرم شش ضلعی بریده شده (گونه ای از چهارده وجهی با دو وجه شش ضلعی و دوازده وجه پنج ضلع ) است که در این مورد فقط دارای دو صفحه آینه ای و تقارن بازتابی چرخشی است. مانند شش ضلعی ها در ساختار کلوین پنج ضلعی ها نیز در هر دو نوع سلول کمی خمیده هستند. مساحت سطح ساختار وایر–فیلان سه دهم درصد کمتر از ساختار کلوین است. سلول های چهارده وجهی که در زنجیره های سلولی به صورت رو در رو در امتداد وجه شش ضلعی خود به هم متصل شده اند، زنجیره هایی در سه جهت عمود بر هم تشکیل می دهند. یک ساختار ترکیبی معادل با ساختار وایر –فیلان را می توان با کاشی کاری فضا توسط مکعب های واحدی ساخت که به صورت رو در رو در منشورهای مربعی بی نهایت به هم ردیف می شوند تا ساختاری از منشورهای به هم پیوسته به نام تتراستیکس را تشکیل دهند. این منشورها حفره های مکعبی را احاطه می کنند که یک چهارم سلول های کاشی کاری مکعبی را تشکیل می دهند. سه چهارم سلول های باقی مانده،توسط منشورها پر می شوند که نیم واحد از شبکه صحیح تراز شده با دیواره های منشور فاصله دارند . به همین صورت، در ساختار وایر–فیلان که دارای تقارن هایی شب
یه به ساختار تتراستیکس می باشد، یک چهارم سلول ها دوازده وجهی و سه چهارم سلول های چهارده وجهی می باشند. چند وجهی لانه زنبوری مرتبط با ساختار وایر–فیلان (که با صاف کردن رویه ها و لبه ها به دست می آید) به همچنین به عنوان ساختار وایر–فیلان نیز شناخته می شود. چند وجهی لانه زنبوری قبل از کشف ساختار وایر–فیلان شناخته شده بود، اما کاربرد آن برای مشکل کلوین نادیده گرفته شد. کاربردها. در سیستم های فیزیکی. آزمایش ها نشان داده اند که با شرایط مرزی مطلوب، حباب های هم حجم به صورت خود به خود و خودسامانی در ساختار وایر–فیلان جمع می شوند. لانه زنبوری چند وجهی در دو هندسه مرتبط با ساختار بلوری در شیمی یافت می شود. جایی که اجزای کریستال در مرکز چند وجهی قرار دارند، یکی از فازهای فرانک-کسپر ( فاز A15 ) را تشکیل می دهند. جایی که اجزای کریستال در گوشه های چند وجهی قرار دارند، به "ساختار کلاترات نوع I" معروف است. هیدرات های گازی که توسط متان، پروپان و دی اکسید کربن در دماهای پایین تشکیل می شوند، ساختاری دارند که در آن مولکول های آب در گره های ساختار وایر–فیلان قرار گرفته و باهم پیوند هیدروژنی بر قرار می کنند و مولکول های گازی بزرگ
تر در قفس های چندوجهی به دام می افتند. برخی از سیلیسدهای فلزات قلیایی و ژرمانیم نیز این ساختار را تشکیل می دهند ، به این صورت که سیلیکون یا ژرمانیم در گره، و فلزات قلیایی در قفس. در معماری. ساختار وایر–فیلان برای طراحی Tristram Carfrae در مرکز ملی ورزش های آبی پکن ("مکعب آب") برای بازی های المپیک تابستانی 2008 الهام بخش بوده است .
آرامگاه جهانگیر () مقبره ای متعلق به قرن هفدهم است که برای امپراتور گورکانی، جهانگیر، ساخته شده است. قدمت این مقبره به سال ۱۶۳۷ برمی گردد و در شاهداره باغ در لاهور، پنجاب، پاکستان، در کنار رودخانه راوی واقع شده است. این سایت به دلیل فضای داخلی آن که به طور گسترده با نقاشی های دیواری و سنگ مرمر تزئین شده است، و نمای بیرونی آن که به طور غنی با "پیترا دورا" تزئین شده است، مشهور است. این آرامگاه، همراه با اکبری سرای و آرامگاه آصف خان مجاور بوده و بخشی از مجموعه ای هستند که در حال حاضر در فهرست موقت میراث جهانی یونسکو قرار دارند. محل. این آرامگاه در شاهدره باغ در شمال غربی داخل شهر لاهور واقع شده است. این مقبره در آن سوی رودخانه راوی لاهور، در منطقه ای روستایی که به خاطر باغ های تفریحی متعددش معروف بوده، قرار دارد. این مقبره در باغ تفریحی نور جهان، باغ "دلگشا" واقع شده است که در سال ۱۵۵۷ ساخته شده بود آرامگاه آصف خان، ساخته شده در سال ۱۶۴۵، و سرای اکبری، ساخته شده در سال ۱۶۳۷، بلافاصله در غرب مجموعه آرامگاه جهانگیر قرار دارند و هر سه مجموعه ای را تشکیل می دهند که در محور شرقی-غربی قرار گرفته است. آخرین بنای یادبود
شاهدره باغ، مقبره نور جهان همسر جهانگیر، در جنوب غربی آرامگاه آصف خان قرار دارد. زمینه. این مقبره برای امپراتور جهانگیر که از سال ۱۶۰۵ تا ۱۶۲۷ میلادی بر امپراتوری گورکانیان هند حکومت می کرد ساخته شد. امپراتور در ۲۸ اکتبر ۱۶۲۷ در کوهپایه های کشمیر در نزدیکی شهر رجوری درگذشت. با تشییع جنازه او را از کشمیر منتقل کرده و در روز جمعه ۱۲ نوامبر ۱۶۲۷ به لاهور رسیدند. "باغ دلگشا" که در آن دفن شده بود، زمانی که جهانگیر و همسرش نور جهان در لاهور زندگی می کردند، «محل مورد علاقه» او بود. پسرش، شاه جهان، امپراتور جدید مغل، دستور داد که «مقبره ای که در خور یک امپراتور است» به افتخار پدرش ساخته شود تا بقایای او در میانش باشد. تاریخ. هر چند مورخان معاصر نسبت ساخت و ساز آرامگاه توسط پسر جهانگیر شاه جهان ظن دارند و آرامگاه ممکن است نتیجه کار نورجهان باشد. گفته می شود او با الهام گرفتن از محل دفن پدرش، مقبره را در سال ۱۶۲۷ طراحی کرده است، و احتمالاً به بودجه آن کمک کرده است. ساخت و ساز در سال ۱۶۲۷ آغاز شد، به ده سال برای تکمیل نیاز داشت، و هزینه آن ۱۰ لک روپیه بود. طبق اسناد درگاه سیک ها، در سال ۱۸۱۴ کارهای تعمیر در مقبره انجام
شد. با این حال، مجموعه مقبره در زمان حاکمیت سیک ها و هنگامی که توسط ارتش رنجیت سینگ به انجا حمله شد، با سرقت مصالح ساختمانی مورد استفاده برای تزئین معبد طلایی در امریتسار مورد هتک حرمت قرار گرفت. سپس زمین های غارت شده برای استفاده به عنوان اقامتگاه خصوصی برای افسران ارتش رنجیت سینگ، سنور اومز، که به "موسی صاحب" نیز معروف بود، داده شد. "رنجیت سینگ هنگامی که دستور داد موسی صاحب" پس از مرگ بر اثر وبا در سال ۱۸۲۸، در محوطه آرامگاه دفن شود، یک بار دیگر به مقبره هتک حرمت کرد. در سال ۱۸۸۰، شایعه ای منتشر شد که ادعا می کرد قبر زمانی با گنبد یا طبقه دومی بوده که توسط ارتش رنجیت سینگ دزدیده شده؛ اگرچه هیچ مدرکی یافت نشد که نشان دهد گنبد یا طبقه دوم در این مکان وجود داشته است. مجموعه یادبودهای شاهدره تحت سلطه بریتانیا آسیب بیشتری دید، زمانی که یک خط راه آهن بین مقبره های آصف خان و نورجهان ساخته شد. سپس این سایت بین سال های ۱۸۸۹–۱۸۹۰ توسط بریتانیایی ها تعمیر شد. جاری شدن سیل رودخانه راوی از نزدیکی آن منجر به تهدید و آسیب دیدن سایت در سالهای ۱۸۶۷، ۱۹۴۷، ۱۹۵۰، ۱۹۵۴، ۱۹۵۵، ۱۹۵۷، ۱۹۵۸، ۱۹۵۹، ۱۹۶۲، ۱۹۶۶، ۱۹۷۳، ۱۹۷۶، ۱۹۸۸، و
۲۰۱۰ شد. این سایت در طول سیل سال ۱۹۸۸ آسیب زیادی دید که بخش زیادی از سایت را به مدت ۵ روز در عمق ۱۰ فوتی آب غرق داشت. معماری. مقبره به سبک گورکانی و متأثر از معماری سبک صفوی ایران ساخته شده است، که احتمالاً توسط نور جهان - که اصالتاً ایرانی بود، به دربار مغل معرفی شده است. مقبره به صورت تختگاه - یا مقبره ای که بر روی سکویی ساخته می شود نقش "تخت" را دارد. به جز این که نه تختگاهی روی سکو وجود دارد و نه به ظاهر ساخته شده است. مقبره جهانگیر نیز مانند مقبره اکبر فاقد گنبد مرکزی است، زیرا گزارش شده است که شاهنشاه صراحتاً ساختن گنبد بر روی مقبره خود را ممنوع کرده بود. استفاده از گنبد در معماری تدفین مغل برای اولین بار در مقبره همایون مورد استفاده قرار گرفت و توسط شاه جهان مجدداً به کار گرفته شد. خارجی. بر اساس سنت مذهبی اهل سنت، جد بزرگ جهانگیر بابر تصمیم گرفت در آرامگاهی رو به آسمان در باغ بابر دفن شود. آرامگاه جهانگیر با درج سقف این سنت را شکست. جهانگیر به منظور سازش با سنت اهل سنت، صراحتاً ساختن گنبد بر سر مزار خود را ممنوع کرد، و بنابراین سقف ساده و عاری از تزئینات معماریست که بعدها در تاج محل برجسته شد. نمای مق
بره با ماسه سنگ قرمز با نقوش مرمر تزئین شده است. مقبره مربع شکل، یک ازاره یک طبقه با ارتفاع ۲۲ فوت است که چهار طرف بنا را طاق هایی پوشانده است. خلیج های طاق دار در امتداد محیط آرامگاه نشان دهنده سبک های معماری تیموری آسیای مرکزی است. نمای مقبره از ماسه سنگ قرمز با نقوشی از سنگ مرمر سفید منبت کاری شده است. از این بنا، چهار مناره زینتی هشت ضلعی که از هر گوشه ساختمان بیرون می آید، با سنگ منبت کاری هندسی تزئین شده اند. استفاده از مناره ها که در آثار اولیه مغل وجود نداشت، نشان دهنده علاقه ای دوباره به معماری تیموری آسیای مرکزی در دوران سلطنت جهانگیر است. مناره ها به سه بخش تقسیم می شوند؛ آنان که مقبره پایه آن را تشکیل می دهد، آنانی که بدنه مناره بر روی آن قرار دارد، و آنانی که با گنبدهای مرمر سفید نامیده می شود. ارتفاع مناره ها به ۱۰۰ فوت (۳۰ متر) می رسد. داخلی. بنای مقبره به مجموعه ای از محفظه های طاقدار تقسیم می شود که با نقاشی های دیواری بون مغلی تزئین شده است. صفحات جلی حکاکی شده نور را در الگوهای مختلف رو به قبله می پذیرند. گور نمادین. در مرکز مقبره یک اتاق هشت ضلعی قرار دارد که با سنگ مرمر حکاکی شده اندود شد
ه است که در آن بقایای امپراتور در سردابی زیر یک گور نمادین قرار دارد. نمای داخلی مقبره دارای یک سنوتاف مرمر سفید منبت کاری شده با "پیترا دورا" در نقوش گیاهی، و همچنین ۹۹ نام الله که موضوعی رایج در عرفان اسلامی است، می باشد. چیدمان. مقبره در یک چهارضلعی بزرگ با دروازه هایی رو به هر یک از جهت های اصلی قرار دارد. ورود به چهارضلعی از طریق لبه غربی از طریق "سرای اکبری" انجام می شود - دروازه ای با یک مسجد کوچک. در غرب نزدیک "سرای اکبری" آرامگاه آصف خان برادر زن جهانگیر قرار دارد. حفاظت. این سایت توسط "قانون فدرال آثار باستانی ۱۹۷۵" محافظت می شود، اگرچه مقررات قانون اغلب نادیده گرفته می شود، که منجر به آسیب به سایت و منطقه اطراف می شود. این قانون ساخت و ساز را در فاصله ۲۰۰ فوتی سایت ممنوع می کند، اگرچه خانه های شخصی ساخته شده اند که در چند متری دیوارهای مرزی سایت قرار دارند. این سایت در سال ۱۹۹۳ در فهرست آزمایشی میراث جهانی یونسکو ثبت شد. سکه شناسی و فیلاتلی. این مقبره تا سال ۲۰۰۵ بر روی اسکناس ۱۰۰۰ روپیه قرار داشت. پاکستان در سال ۱۹۵۴ تمبر پستی را برای بزرگداشت مقبره امپراتور جهانگیر منتشر کرد.
سر هنری جیمز سامنر ماین ؛ (۱۵ اوت ۱۸۲۲–۳ فوریه ۱۸۸۸)، عضو حزب ویگ بریتانیا بود و حقوقدان تطبیقی و تاریخ نگار شد. شهرت او به سبب این نظر است که در کتاب «"قانون باستان"» مطرح نمود: قانون و جامعه «"از موقعیت تا قرارداد"» توسعه یافته اند. بر اساس این نظر، در دنیای باستان، افراد از نظر موقعیت با گروه های سنتی پیوند محکمی داشتند در حالی که در دنیای مدرن افراد به عنوان کارگزاران خودمختار در نظر گرفته می شوند و آزادند تا با هر کسی که بخواهند قرارداد ببندند و معاشرت کنند. به سبب این نظر، ماین را می توان یکی از پیشینیان انسان شناسی حقوقی، تاریخ حقوقی و جامعه شناسی حقوقی مدرن دانست. اوایل زندگی. ماین پسر جیمز ماین از کلسو، راکسبورگشایر بود. او در بیمارستان مسیح تحصیل کرد، جایی که در سال ۱۹۰۲ پانسیونش به نام او نامگذاری شد. در سال ۱۸۴۰ به کالج پمبروک، کمبریج رفت. در کمبریج، به عنوان یک پژوهشگر کلاسیک مورد توجه قرار گرفت. در سال ۱۸۴۲ برنده «مدال طلای صدراعظم» برای شعر شد. او برنده بورس تحصیلی کریون شد. در سال ۱۸۴۴ به عنوان کلاسیک ارشد فارغ التحصیل و همچنین برنده مدال طلای صدراعظم شد. او حواری کمبریج بود. مدت کوتاهی پس از
آن، وی تدریس خصوصی را در تالار ترینیتی هال کمبریج پذیرفت. در سال ۱۸۴۷، به عنوان استاد حقوق مدنی دانشگاه کمبریج منصوب شد و تا سال ۱۸۵۴ این کرسی را در اختیار داشت. وی در سال ۱۸۵۲ به عنوان بازرس در مسافرخانه های دادگاه منصوب شد. در هند. پست عضو قانونی شورا در هند در سال ۱۸۶۱ به ماین پیشنهاد شد. او یک بار به سبب مسئله سلامتی آن را رد کرد. سال بعد، ماین متقاعد شد تا بپذیرد و معلوم شد برای او، هند مناسب تر از کمبریج یا لندن است. از وی خواسته شد مدت خدمت خود را بیشتر از دوره عادی پنج ساله تمدید کند. ماین در سال ۱۸۶۹ به انگلستان بازگشت. موضوعاتی که وظیفه ماین بود تا در مورد آنها به دولت هند مشاوره دهد، به همان اندازه سیاسی، حقوقی هم بودند. مسایلی مانند اسکان زمین در منطقه پنجاب یا «قانون ازدواج مدنی ویژه، ۱۹۵۴» برای تأمین نیازهای هندوهای غیرمتعارف، یا پاسخ به این پرسش که چقدر مطالعه زبان فارسی برای کارمندان دولتی اروپایی لازم است یا تا کجا باید تشویق شود؟ علاوه بر اینها، برنامه های کدنویسی با راهنمایی ماین تهیه و عمدتاً عملیاتی شد که توسط جانشینان او، «سر جیمز فیتزجامز استفان» و «دکتر ویتلی استوکس» اجرا شد. ماین در س
ال ۱۸۷۱ به عضویت شورای وزارت امور خارجه درآمد و تا پایان عمر در این سمت باقی ماند. در همان سال به او مدال «شوالیه های فرمانده نشان ستاره هندوستان» (KCSI) اهدا شد.2 استاد آکسفورد. در سال ۱۸۶۹، ماین کرسی استادی حقوق تاریخی و تطبیقی را کسب کرد که به تازگی در کالج کورپوس کریستی، دانشگاه آکسفورد تأسیس شده بود. مرگ. ماین که همیشه مریض احوال بود، در اواخر سال ۱۸۸۷ سلامتی خود را تا حد زیادی از دست داد. او تحت نظر پزشک به ریویرا رفت و سرانجام در ۶۶ سالگی در ۳ فوریه ۱۸۸۸ در کن (فرانسه) درگذشت. او همسری بنام جین و دو پسر داشت که بزرگترشان اندکی بعد از فوت پدرش درگذشت. یک پرتره روغنی از جین نزد پسرانش باقی مانده است. کتاب شناسی. ماین در سال ۱۸۵۱ روزنامه نگاری را با روزنامه «مورنینگ کرونیکل» با ویراستاری «جان داگلاس کوک» شروع کرد. او سپس با کوک و دیگران در سال ۱۸۵۵ «نقد و بررسی شنبه (لندن)» را تأسیس و ویرایش کرد و تا سال ۱۸۶۱ برای آن مطلب می نوشت. او مانند دوست صمیمی خود، «جیمز فیتزجامز استیون» از مقاله نویسی تفننی لذت می برد و هرگز آن را رها نکرد. ماین با نگارش مقاله ای در مورد حقوق روم و آموزش حقوقی به «مقالات کمبریج» ک
مک کرد که مجدداً در نسخه های بعدی «جوامع دهکده» منتشر شد. سخنرانی هایی که ماین برای مسافرخانه های دادگاه ایراد می کرد، مبنای کتاب «قانون باستان» (۱۸۶۱) شد، کتابی که با انتشار آن، ماین یکدفعه مشهور شد. هدف وی کتاب، همان طور که در مقدمه گفته شده، «نشان دادن برخی از اولین ایده های بشر - همان طور که در قوانین باستانی منعکس شده اند - و اشاره به ارتباط آن ایده ها با تفکر مدرن بود.» او محتوای سخنرانی های آکسفورد خود را منتشر کرد: «جمعیت های روستایی در شرق و غرب» (۱۸۷۱)، «تاریخ اولیه موسسات» (۱۸۷۵)، «قانون و عرف اولیه» (۱۸۸۳). در همه این آثار، پدیده های جوامع در مرحله باستانی برای بیان روند توسعه در اندیشه های حقوقی و سیاسی (نگاه کنید به «آزادی قرارداد») در یک خط قرار داده شده اند.
گَندودرخت سفید‎ () درختی برگ ریز از تیره شاهدانگان است. نوع رویش آن از درختانی بلند در جنگل تا درختانی با جثه متوسط در بوته ها و مناطق باز و درختچه ای در خاک سنگی متغیر است. گندودرخت سفید در یمن و در بخش های وسیعی از آفریقا در جنوب صحرا می روید. این درخت از درختان معمولی در جنوب و شرق آفریقای جنوبی است. در آنجا بوی چوب سبز تازه بریده شده این درخت همانند بوی گندودرخت سیاه است.
گَندودرخت سیاه‎ () (نام علمی: Ocotea bullata) گونه ای از درختان گلدار بومی آفریقای جنوبی از تیره برگ بوئیان است. این درخت الوار بسیار ظریف و باارزشی تولید می کند که پیشتر برای ساخت مبلمان مورد توجه قرار می گرفت. به دلیل بهره برداری بیش از حد، اکنون یک گونه حفاظت شده است. نام گندودرخت از بوی تند چوب آن گرفته شده است که هنگام قطع شدن تازه پخش می شود.
گَندودرخت سفید ناتال () یک گونه از درختان جنگلی از خانواده شاهدانگان است. این درخت پیشتر در تیره نارونیان جای داده شده بود. این درختان در مناطق محدودی از آفریقای جنوبی، موزامبیک و زیمبابوه می رویند. همچنین در مناطق جنگلی از غرب آفریقا تا سودان، جمهوری دموکراتیک کنگو، آنگولا و تانزانیا یافت می شوند. این گونه در آفریقای استوایی بیشتر از آفریقای جنوبی است.
گَنده چوب پیازی () درختی از تیره زیتون تلخیان است. واژه لاتین alliaceum در نام علمی آن به معنی پیازی است که به بوی چوب آن اشاره دارد. گنده چوب پیازی بومی جزایر آندامان، تایلند و سراسر مالسیا تا جزایر سلیمان و کوئینزلند است. زیستگاه آن جنگل های بارانی از سطح دریا تا ارتفاع ۱۸۰۰ متری است. ویژگی ها. گنده چوب پیازی به صورت درختی همیشه سبز تا ارتفاع ۳۸ متر رشد می کند. تنه که تا ۸۰ سانتی متر ضخامت دارد، اغلب در قسمت پایین نی مانند است و ریشه هایش تکیه گاه کوچکتری دارد. تمام قسمت های گیاه بوی پیاز می دهد. برگ های آن متناوب و ساقه دار به صورت جفتی یا «به اشتباه جفت نشده» با حداکثر ۱۶ برگچه شکل می گیرند. برگچه های آن به طول تا ۲۵ سانتی متر، کامل، تخم مرغی شکل، نیزه ای تا بیضی شکل و نوک تیز، ساقه کوتاه، تقریباً بدون کرک و کمی چرمی هستند. طول گلبرگ های نازک و دراز آن به حدود ۸ میلی متر می رسد. گنده چوب پیازی احتمالاً دوپایه ای است.
سَرگین بو () سرده ای از گیاهان گلدار از تیره روناسیان است. این درختان در نیوزیلند، جزایر هاوایی، بورنئو, جاوه, گینه نو، جزایر اقیانوس آرام تا استرالیا و جزایر خوان فرناندز یافت می شوند. نام آن ها به بوی بد آن ها اشاره دارد که سرگین (مدفوع) را تداعی می کند.
ارکیده های زبان دار () نام سرده ای از گیاهان گلدار از خانواده ارکیده است. ارکیده های زبان دار گیاهانی هستند زمینی با یک تا چند برگ ساقه دار. یک تا چند گل آن روی ساقه گلدار ایستاده قرار می گیرند. بارزترین قسمت گل در مقایسه با کاسبرگ ها و گلبرگ های بسیار کاهش یافته، لیبلوم است. حداقل برخی از گونه ها هنگامی که می خواهند با گل جفت شوند توسط زنبورها گرده افشانی می شوند. حدود بیست و پنج گونه از ارکیده های زبان دار در جنوب آسیا، آسیای جنوب شرقی و اقیانوس آرام جنوبی یافت می شود.
هرگز خیلی دیر نیست یک فیلم استرالیایی کمدی-درام به کارگردانی مارک لمپرل، به نویسندگی لوک پرستون، تهیه کنندگی آنتونی یکم گینان و دیوید لایت فوت و تهیه کنندگان اجرایی جک کریستیان و کرک دانیکو است. چکیده داستان. چهار زندانی جنگی سابق که شهرت داشت از اردوگاه خود در طول جنگ ویتنام فرار کرده بودند همگی در حال حاضر ساکن یک خانه سالمندان برای جانبازان بازگشته از جنگ هستند. این چهار مرد در تلاش برای تحقق رویاهای فردی خود طرحی برای فرار از خانه سالمندان ابداع می کنند. تولید. این فیلم در طول ماه های مارس و آوریل ۲۰۱۹ در آدلاید، استرالیای جنوبی فیلمبرداری شد.
راه آهن جات یا خط آهن جات به آثار باستانی راه آهن فعلی یا سابق در سراسر جهان اشاره دارد. راه آهن جات می تواند شامل موارد زیر باشد: انواع بیشتری از راه آهن جات در دسترس مجموعه دار وجود دارد. برخی از مجموعه داران راه آهن جات اقلامی به بزرگی خط روِ پشتیبان یا واگن مسافر کامل را در مجموعه خود دارند.
رنه اوبری (؛ زادهٔ ) موسیقی دان و آهنگساز اهل فرانسه است. او نوازندهٔ چندین ساز است و به درآمیختن هارمونی های کلاسیک با سازبندی های مدرن شهرت دارد. اوبری برای طراحان رقصی چون کارولین کارلوس و پینا باوش موسیقی ساخته است.
نو هونگ چول (; متولد ۳۱ مارس ۱۹۷۹) یک سرگرم کننده و کارآفرین اهل کره جنوبی است. او مجری برنامه "واریته Talents for Sale است". او قبلاً در برنامه های تلویزیونی "چالش بی نهایت" و "من تنها زندگی می کنم ظاهر شد". او در موزیک ویدیوی محبوب «گانگام استایل» حضور داشت.
یون دو جون (زاده ۴ ژوئیه ۱۹۸۹)، که با نام مستعار دوجون شناخته می شود، یک خواننده و بازیگر اهل کره جنوبی است. او لیدر گروه پسران کره جنوبی هایلایت است. اوایل زندگی. یون دو جون در گویانگ، کره جنوبی در 4 ژوئیه 1989 به دنیا آمد. رویای او برای تبدیل شدن به یک معلم تربیت بدنی دبیرستان در سال دوم دبیرستان پس از تماشای "مستند بیگ بنگ" ام تی وی ناگهان تغییر کرد. والدین و معلمان او ابتدا با او موافق نبودند، اگرچه او از آنها درخواست کرد که او را در مدرسه موسیقی ثبت نام کنند و او زود شروع به تست دادن برای خواننده شدن کرد.
هایلایت (؛ ) گروه پسرانه اهل کره جنوبی است که قبلاً با نام بیست (؛ ) شناخته می شد. این گروه متشکل از چهار عضو است: یون دو جون، یانگ یو سوب، لی گی کوانگ و سون دونگ وون. این گروه در ابتدا شش نفره بود که جانگ هیون سونگ در آوریل ۲۰۱۶ و یونگ جون هیونگ در مارس ۲۰۱۹ گروه را ترک کردند. در اواخر سال ۲۰۱۶، اعضای گروه کمپانی کیوب انترتینمنت را ترک کردند و به کمپانی اراوند یواس رفتند و سپس در سال ۲۰۱۷ نام گروه را به هایلایت تغییر دادند.
لی سونگ جه (زاده ۲۳ اوت ۱۹۷۰) یک هنرپیشه اهل کره جنوبی است. از جمله آثار قابل توجه او می توان به فیلم های "موزه هنر توسط باغ وحش"، "حمله به پمپ گاز"، "سگ هایی که پارس می کنند، هرگز گاز نمی گیرند" و "ماه را لگد کرد" و همچنین مجموعه تلویزیونی "دروغ"، "گواهینامه یک همسر"، "آیینه جادوگر" و "خاطرات یک دادستان" اشاره کرد. حرفه. لی سونگ جه در مدت کوتاهی به یکی از بازیگران همه کاره و محبوب سینمای کره تبدیل شد. پس از مدتی کار در تلویزیون (اولین کار او درام ام بی سی "The Love of Two Women بود")، کار سینمایی خود را با کمدی رمانتیک "هنر موزه توسط باغ وحش" در مقابل سوپراستار شیم یون ها آغاز کرد. موفقیت این فیلم مورد توجه قرار گرفت و باعث شد که نقش های بیشتری به او پیشنهاد شود.
به سونگ وو (؛ زادهٔ ۲۴ ژوئیه ۱۹۶۸)، که بیشتر با نام هنری خود تاک جه هون () شناخته می شود، خواننده، بازیگر و سرگرم کننده اهل کره جنوبی است. او ابتدا به خاطر عضویت در گروه کی-پاپ کانتری کو کو شناخته شد. او از آن زمان به عنوان یک سرگرم کننده در برنامه های ورایتی کره جنوبی به فعالیت پرداخته است.
آسیابانسرا روستایی از توابع بخش کوهستان شهرستان تنکابن در استان مازندران ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سه هزار قرار دارد و جمعیت آن براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵ کمتر از سه خانوار بوده است.
مزرعه شلف روستایی از توابع بخش کوهستان شهرستان تنکابن در استان مازندران ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سه هزار قرار دارد و جمعیت آن براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵ کمتر از سه خانوار بوده است.
ده پیش (تنکابن) روستایی از توابع بخش کوهستان شهرستان تنکابن در استان مازندران ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سه هزار قرار دارد و جمعیت آن براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵ کمتر از سه خانوار بوده است.
چرستان روستایی از توابع بخش کوهستان شهرستان تنکابن در استان مازندران ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سه هزار قرار دارد و جمعیت آن براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵ کمتر از سه خانوار بوده است.
دم سرک روستایی از توابع بخش کوهستان شهرستان تنکابن در استان مازندران ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سه هزار قرار دارد و جمعیت آن براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵ کمتر از سه خانوار بوده است.
راش (تنکابن) روستایی از توابع بخش کوهستان شهرستان تنکابن در استان مازندران ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سه هزار قرار دارد و جمعیت آن براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵ کمتر از سه خانوار بوده است.
هابنه روستایی از توابع بخش کوهستان شهرستان تنکابن در استان مازندران ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سه هزار قرار دارد و جمعیت آن براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵ کمتر از سه خانوار بوده است.
سرج سرا روستایی از توابع بخش کوهستان شهرستان تنکابن در استان مازندران ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سه هزار قرار دارد و جمعیت آن براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵ کمتر از سه خانوار بوده است.
چرگاکوتی روستایی از توابع بخش کوهستان شهرستان تنکابن در استان مازندران ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سه هزار قرار دارد و جمعیت آن براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵ کمتر از سه خانوار بوده است.
چال دره روستایی از توابع بخش کوهستان شهرستان تنکابن در استان مازندران ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سه هزار قرار دارد و جمعیت آن براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵ کمتر از سه خانوار بوده است.
درم (تنکابن) روستایی از توابع بخش کوهستان شهرستان تنکابن در استان مازندران ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سه هزار قرار دارد و جمعیت آن براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵ کمتر از سه خانوار بوده است.
لشم بالا روستایی از توابع بخش کوهستان شهرستان تنکابن در استان مازندران ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سه هزار قرار دارد و جمعیت آن براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵ کمتر از سه خانوار بوده است.
لشم پایین روستایی از توابع بخش کوهستان شهرستان تنکابن در استان مازندران ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سه هزار قرار دارد و جمعیت آن براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵ کمتر از سه خانوار بوده است.
هلوبن روستایی از توابع بخش کوهستان شهرستان تنکابن در استان مازندران ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سه هزار قرار دارد و جمعیت آن براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵ کمتر از سه خانوار بوده است.
برون سرا روستایی از توابع بخش کوهستان شهرستان تنکابن در استان مازندران ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان سه هزار قرار دارد و جمعیت آن براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵ کمتر از سه خانوار بوده است.
این فهرستی از فیلم های ترسناک است که در سال ۱۹۷۰ منتشر شده اند.
این فهرستی از فیلم های ترسناک است که در سال ۱۹۷۱ منتشر شده اند.
این فهرستی از فیلم های ترسناک است که در سال ۱۹۷۲ منتشر شده اند.
این فهرستی از فیلم های ترسناک است که در سال ۱۹۷۳ منتشر شده اند.
این فهرستی از فیلم های ترسناک است که در سال ۱۹۷۴ منتشر شده اند.
این فهرستی از فیلم های ترسناک است که در سال ۱۹۷۵ منتشر شده اند.
این فهرستی از فیلم های ترسناک است که در سال ۱۹۷۶ منتشر شده اند.
این فهرستی از فیلم های ترسناک است که در سال ۱۹۷۷ منتشر شده اند.
این فهرستی از فیلم های ترسناک است که در سال ۱۹۷۸ منتشر شده اند.
این فهرستی از فیلم های ترسناک است که در سال ۱۹۷۹ منتشر شده اند.
حاج علی کیا (زاده ۱۲۸۵ لاشک – درگذشته ؟) سپهبد نیروی زمینی شاهنشاهی، رئیس اداره دوم ستاد بزرگ ارتشتاران و به همراه حسن پاکروان پایه گذار سازمان کوک بود. خدمت در ارتش. پدر او طاهر کیا لاشکی مشهور به حاجی پیرزاده از ملاکین ثروتمند مازندران بود. حاج علی در جوانی وارد صفوف ارتش شد و در درجه ستوان یکمی به عنوان مأمور خرید اسلحه به اروپا اعزام و به مدت ۴ سال در چکسلواکی و مجارستان اقامت گزید. در این زمان وی با رئیس هیئت اعزامی خرید اسلحه به اروپا اختلاف پیدا کرد و به ایران عودت داده شد؛ طی همان دوران در دانشگاه جنگ سوئد دوره عالی ستاد را گذرانید و پس از بازگشت به کشور مورد توجه سپهبد حاجعلی رزم آرا قرار گرفت و در سال ۱۳۲۷ به ریاست بخش تجسس رکن دوم ستاد ارتش منصوب شد و به زودی از طرف داران جدی دربار و شخص محمدرضا پهلوی گردید؛ او به آرامی به درجات بالاتر نظامی تا سرتیپی دست یافت، تا در زمان دولت محمد مصدق و به دستور وی، به همراه تنی چند از امرای ارتش به دلیل فساد مالی بازنشسته شد. پس از کودتای ۲۸ مرداد کیا در اول مهرماه سال ۱۳۳۴ به درجه سرلشکری رسید و در آبان ماه همان سال با گذرنامه سیاسی برای مأموریت به بریتانیا فرس
تاده شد و پس از بازگشت ترفیع مقام گرفت و به درجه سپهبدی ارتقا یافت. دستگیری و زندان. حاج علی کیا در ۲۳ اردیبهشت ۱۳۴۰ در دولت علی امینی به دلیل فساد مالی دستگیر و زندانی شد. به نوشتهٔ عباس میلانی «کیا شاید معروف ترین مجرمی بود که در نتیجه قانون از کجا آورده ای؟ به زندان افتاده بود. شهرتش در دزدی و استفاده از این دزدی ها برای ساختمان چند طبقه اش در جاده شمیران در حدی بود که ایستگاه جلوی آن ساختمان به ایستگاه «از کجا آورده ای؟» معروف شده بود». به گفتهٔ میلانی وی در ۲۵ اردیبهشت ۱۳۴۰ از زندان برای مقامات آمریکایی پیغام کودتا علیه امینی را داد که با پاسخ قاطع دولت آمریکا مبنی بر رد این پیشنهاد رو به رو شد. کیا در تاریخ ۱۲ تیرماه ۱۳۴۱ با حکم دادگاه بدوی آزاد شد و مدتی بعد به اتهام جرایم اندک مالی در دادگاه تجدید نظر به ۲ سال زندان محکوم گردید، اما همین حکم نیز شکسته و وی تبرئه شد. پس از آن حاج علی کیا تا پایان عمر فعالیت نظامی و سیاسی نداشت.