Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سفارت اوکراین در اسپانیا () نمایندگی دیپلماتیک اوکراین در اسپانیا است. ساختمان سفارت در Ronda de la Abubilla 52 در مادرید واقع شده است. سفیر اوکراین در اسپانیا از سال ۲۰۲۰ سرهی پهورلژو است. تاریخ. با فروپاشی امپراتوری تزاری در سال ۱۹۱۸، برای اولین بار یک دولت ملی اوکراین ظهور کرد و پادشاهی اسپانیا دولت اوکراین را به رسمیت شناخت. میکولا شراخ در سال ۱۹۱۸ به عنوان اولین نماینده دیپلماتیک اوکراین در اسپانیا منصوب شد. در طول جنگ داخلی روسیه، ارتش سرخ بیشتر اوکراین را فتح کرد و به عنوان جمهوری سوسیالیستی شوروی اوکراین در اتحاد جماهیر شوروی قرار گرفت. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، اوکراین در دسامبر ۱۹۹۱ خود را مستقل اعلام کرد. اسپانیا اوکراین را در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۱ به رسمیت شناخت، روابط دیپلماتیک در ۳۰ ژانویه ۱۹۹۲ برقرار شد و سفارت در مادرید در ژوئن ۱۹۹۵ افتتاح شد. اولین سفیر یوری کوستنکو بود. Serhiy Pohorelzew از سال ۲۰۲۰ سفیر اوکراین در اسپانیا و پس از اولین اعتبار خود در سال ۲۰۱۲–۲۰۱۶ بود. روابط دیپلماتیک با آندورا در سال ۲۰۰۸ آغاز شد. سفیران مادرید در آنجا به عنوان سفیران غیر مقیم معتبر شناخته می شوند. مناطق ک
نسولی اوکراین در اسپانیا به بخش کنسولی سفارت اوکراین در مادرید، سرکنسولگری عمومی در بارسلونا و کنسولگری در مالاگا تقسیم شده است.
خوزستان (به پارسی میانه: 𐭧𐭥𐭰𐭮𐭲𐭭؛ آوانگاری: "Hūzistān)" یک استان ساسانی در دوران باستان پسین بود، که تقریباً با استان خوزستان امروزی مطابقت دارد و پایتخت آن گندی شاپور بود. نام. نام خوزستان (به معنای "سرزمین خوزها") به دورهٔ ایلامی برمی گردد. این واژه برای نامیدن مردم منطقه ای به کار می رفت که از هزارهٔ سوم پیش از میلاد تا زمان پیدایش شاهنشاهی هخامنشی در ۵۳۹ پیش از میلاد در این منطقه زندگی می کردند. مناطق. استان بندی رسمی خوزستان نامشخص است، زیرا منابع عربی گزارش های گوناگونی به دست می دهند. خوزستان دستکم به هفت منطقه ("روستاگ" یا "تسوگ") تقسیم شده بود که بزرگ ترین آن ها هرمزد-اردشیر بود. سایر مناطق عبارت بودند از: رستم کواد، شوشتر، شوش، گندی شاپور، رام-هرمزد و دورق. تاریخ. در زمان اشکانیان، خوزستان به دست پادشاهی الیمائی که خراج گذار شاهنشاهی اشکانی بود اداره می شد. این ایالت در سال ۲۲۱ میلادی توسط شاه پارس اردشیر بابکان فتح شد، کسی که سپس با شکست اشکانیان، شاهنشاهی ساسانیان را بنیان گذاشت. در زمان دومین شاهنشاه ساسانی، شاپور یکم از خوزستان با عنوان یک استان در سنگ نبشتهٔ شاپور یکم بر کعبه زرتشت یاد شده است.
در این سنگ نوشته به خوزستان پس از پارس و پهلو اشاره شده است که نشان دهندهٔ اهمیت این استان است. کرتیر موبد زرتشتی نیز به همین ترتیب در سنگ نوشته اش در نقش رجب از این استان یاد می کند. درسال ۲۶۰ میلادی، شاپور یکم شهر گندی شاپور را بنیان نهاد، که در دهکده ای به نام پیلاباد واقع در بین شوش و شوشتر تأسیس شد. این شهر که به عنوان محلی برای اسکان اسیران جنگی رومی ساخته شده بود، متعاقباً به یک اقامتگاه تابستانی برای شاهان ساسانی و مرکز خوزستان تبدیل شد. پسر و جانشین شاپور یکم، هرمز یکم (۲۷۰–۲۷۱) دو شهر هرمز-اردشیر و رام-هرمزد را در خوزستان بنیان گذاشت. در زمان بهرام دوم (۲۷۴–۲۹۳)، یک موبد در خوزستان شورش کرد و مدت کوتاهی استان را تصرف کرد. در دوران پادشاهی قباد یکم (۴۸۸–۴۹۶، ۵۳۱–۴۹۸) و پسر و جانشین او خسرو انوشیروان (۵۳۱–۵۷۹) شاهنشاهی به چهار منطقهٔ مرزی ("کوست" در زبان پارسی میانه) تقسیم شد و فرماندهی نظامی (اسپهبد) عهده دار هر منطقه بود. مناطق مرزی به "xwarāsān" (شرق)، "xwarārān" (غرب)، "nēmrōz" (جنوب) و "abāxtar" (شمال) معروف بودند. خوزستان همراه پارس در منطقهٔ جنوبی بود. کرمان و سیستان نیز بعضی اوقات شامل این منا
طق می شدند. خوزستان یکی از اولین استان هایی بود که در زمان حمله اعراب به ایران، سقوط کرد. این استان تا سال ۶۴۲ زیر فرمان ساسانیان بود. جمعیت. جمعیت ایالت عمدتاً در اطراف رودها و کانال های آن متمرکز بود. شمال و شرق مملو از ایرانیان و ایلامی ها بود، در حالی که قسمت غربی آن را مردم آرامی زبان صحبت می کردند. تبعیدیان رومی و هندی نیز در این استان زندگی می کردند. ضرب سکه. خوزستان به عنوان یکی از محل های ضرب سکه ساسانیان شناخته شده است که با نشان "HŪZ" شناخته می شد. شهر رامهرمز حداقل از قرن سوم تولید سکه می کرد. ضرب سکه در هرمز-اردشیر در زمان سلطنت اردشیر دوم (۳۷۹–۲۸۳) و و در زمان بهرام چهارم (۳۸۸–۳۹۹) نیز یک ضرابخانه در گندی شاپور و شوش تأسیس شد.
فیودور کنیوخوف (؛ زادهٔ ) گردشگر، مؤلف (پدیدآور)، نقاش، روزنامه نگار، نویسنده، و نظامی اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
میخایلو ماکسیموویچ (؛ – ) تاریخ نگار، نویسنده، استاد، حشره شناس، و گیاه شناس اهل امپراتوری روسیه بود.
آنتن یک برنامه خبری طنز بود که به موضوعات سیاسی و اجتماعی داخلی و بین المللی ایران می پرداخت. مدت زمان پخش این برنامه هفتگی ۳۰ دقیقه بود و در آن سرخط خبرها و داستان های پشت آن ها را با تجزیه و تحلیل های طنزگونه و مصاحبه های اختصاصی بررسی می کرد. آنتن از راه ماهواره توسط شبکهٔ خبری صدای آمریکا در ایران پخش می شد. این برنامه جایگزین "پارازیت" بود که توسط تهیه کننده اجرایی آنتن، سامان اربابی ساخته شده است. دومین فصل برنامه با میزبانی آرش سبحانی نوازنده موسیقی زیرزمینی راک ایرانی ساخته شد. وی بنیانگذار و رهبر گروه کیوسک است. روزنامه نگار ایرانی مسیح علینژاد برای این برنامه از لندن گزارش تهیه می کرد. سامان اربابی همچنین یکی از بازیگران این برنامه بود و در طول فصل اول به عنوان میزبان برنامه و مجری اخبار جعلی به سبک دی آنین ظاهر شد.
قشلاق حاجی قوجاخان یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در بخش اسلام آباد واقع شده است. قشلاق حاجی قوجاخان ۱۶ نفر جمعیت دارد.
ایرنا کارپا (؛ – ) روزنامه نگار، خواننده، مؤلف، نویسنده، و مجری اهل اوکراین بود.
چاه حاجی ثابت ۲۸ یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان درح واقع شده است.
ایرینا ویلد (؛ – ) نویسنده اهل اتریش-مجارستان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار شده است.
ایوان نائوموویچ (; – ) کشیش، نویسنده، سیاستمدار، و روزنامه نگار اهل امپراتوری اتریش بود.
مایکولا کیندراتوویچ ورونی (زاده میلادی – درگذشته میلادی) نویسنده، شاعر، مترجم، کارگردان نمایش، بازیگر، ، و فعال سیاسی، اوکراینی بود. او در روستوف-نا-دونو در فرمانداری یکاترینوسلاو به دنیا آمد و در گروه های مارکو کروپایونیتسکیی و تئاتر روسکا بسیدا نقش آفرینی کرد. ورونی یکی از اعضای مؤسس شورای مرکزی اوکراین بود. او همچنین بنیانگذار تئاتر ملی اوکراین در سال ۱۹۱۷ میلادی بود. در سال ۱۹۳۸ میلادی او در اودسا توسط تروئیکای ان کی وی دی (NKVD) به اتهام تعلق به سازمان نظامی و ملی گرای اوکراینی اعدام شد.
پیتر ورشیگورا (؛ – ) نویسنده اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، قهرمان اتحاد شوروی، و نشان پرچم سرخ شده است.
گوشته (به انگلیسی: Flesh)، اصطلاحی برای برخی از بافت های نرم جانداران است. جانداران مختلف چندسلولی دارای بافت های نرم هستند که ممکن است «گوشته» نامیده شوند. در پستانداران، از جمله انسان، «گوشته» بافت های عضلانی و چربی را پوشش می دهد، اما برای نمونه بافت مغز را پوشش نمی دهد. در زمینه آشپزی به گوشته حیوانات (و گهگاه گیاهان) گوشت گفته می شود. در گروه های خاص حیوانی مانند مهره داران، نرم تنان و بندپایان، گوشته به ترتیب از ساختارهای غیرگوشته ای بدن مانند استخوان، پوستک و اسکلت بیرونی متمایز می شود. در گیاهان، گوشته بافت نرم است که ساختارهایی مانند میوه های خوراکی را تشکیل می دهد، در مقابل ساختارهای سخت مانند میوه های غیرگوشته ای و چوب است. در قارچ ها، «گوشته» به تراما ()، قسمت نرم و داخلی قارچ یا بدن میوه اشاره دارد. استفاده محدودتر از این ممکن است در برخی از زمینه ها مانند هنرهای تجسمی وجود داشته باشد، جایی که «گوشته» ممکن است فقط به پوست قابل رویت انسان اشاره کند، در مقابل قسمت هایی از بدن که توسط لباس و مو پوشانده شده است. «گوشته» به عنوان توصیف کننده رنگ، معمولاً به رنگ پوست مایل به صورتی/ رنگ پوست کمرنگ انسان
قفقازی اشاره دارد.
یوری وینیچوک (؛ زادهٔ ) روزنامه نگار، شاعر، مؤلف (پدیدآور)، مترجم، و نویسنده اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
بوریس دمیترویچ هرینچنکو ؛ (زاده میلادی – درگذشته میلادی) نویسنده نثر کلاسیک اوکراینی، کنشگر سیاسی، مورخ، پابلیسیست، و قوم نگار بود. او نقش مهمی در احیای فرهنگی اوکراین در اواخر قرن نوزدهم و آغاز قرن بیستم میلادی داشت. نویسنده اولین فرهنگ لغت زبان اوکراینی، ویراستار تعدادی از نشریات اوکراینی. او از گسترش زبان اوکراینی در مدارس و مؤسسات حمایت کرد. هرینچنکو سردبیر نشریات مختلف اوکراینی بود. او یکی از بنیانگذاران حزب رادیکال اوکراین بود. هرینچنکو همچنین نویسنده آثار مهم قوم نگاری، فرهنگ شناسی و آموزشی، مطالعات ادبی، بررسی های تاریخی، و اولین کتاب های درسی به زبان اوکراینی، به ویژه "واژه بومی"، کتاب-مدرسه برای خواندن بود. او ویراستار چهار جلد کتاب "" (فرهنگ لغت اوکراینی؛ انتشارات «کیفسکایا استارینا»، کی یف، ۱۹۰۹–۱۹۰۷ میلادی) بود. وی یکی از سازمان دهندگان و اولین مدیر انجمن پروسویتا در کی یف بود.
لو کیسکا (؛ 1663 – ) کشیش کاتولیک، و نویسنده اهل مشترک المنافع لهستان–لیتوانی بود.
قنات مغزی یا مجرای مغزی (اسامی دیگری چون: مجرای مزنسفالونی، مجرای مزنسفالیک، قنات سیلوین یا قنات سیلویوس نیز دارد)، در میان مغز قرار دارد. این مجرا شامل مایع مغزی-نخاعی (CSF) بوده که بطن سوم را به بطن چهارم متصل کرده و در قسمت پشتی پل مغزی و شکمی نسبت به مخچه قرار دارد. قنات مغزی توسط ماده خاکستری به نام «ماده خاکستری پیرامون مجرا» یا خاکستری مرکزی احاطه شده است. این مجرا، اولین بار توسط فرانسیسکوس سیلویوس نامگذاری شد.
امیرحسین میراسماعیلی، (متولد ۲۵ شهریور، ۱۳۶۶ در بابلسر) روزنامه نگار روزنامه جهان صنعت بود. وی سال ها در ایران به روزنامه نگاری مشغول بود تا اینکه در سال ۱۳۹۷، به اتهام تشویش اذهان عمومی، توهین به مقامات نظام جمهوری اسلامی و توهین به مقدسات به حبس محکوم شد. حرفه. امیرحسین میراسماعیلی روزنامه نگاری را از سال ۱۳۹۰ و با روزنامه قانون آغاز کرد. او در این روزنامه خبرنگار ورزشی بود و در کنارش و در صفحه "بی قانون" این روزنامه، طنز می نوشت. او از سال ۱۳۹۵ و با توقیف روزنامه قانون، به روزنامه جهان صنعت رفت و در این روزنامه علاوه بر طنزنویسی، خبرنگار حوزهٔ اجتماعی شد. همزمان برای روزنامه اعتماد گزارش های ورزشی تهیه می کرد و در رادیو ایران نیز به نویسندگی و اجرای برنامه طنز ورزشی مشغول بود. میراسماعیلی یک سال در ایران و به طور مخفیانه نویسندگی برنامه طنز «"سالی تاک»" شبکهٔ منوتو را بر عهده داشت و پس از سفر به ترکیه نیز تا یک سال دیگر این همکاری ادامه یافت. اتهامات. امیرحسین میراسماعیلی، روز ۲ اردیبهشت ۱۳۹۷ در توییتر خود، به زبان طنز از احمد علم الهدی - امام جمعه مشهد - انتقاد کرد و اظهار داشت که امام جمعه مشهد حق ندارد
با سوءاستفاده از نام امام هشتم شیعیان، در مشهد نقشی فراقانونی ایفا کند و مانع از اجرای کنسرت های موسیقی شود. وی در توییت خود نوشت:"«دربارهٔ علت شهادت امام رضا دوتا روایت هست که یکیش میگه ایشون با خوردن انگور مسموم شدن دیگری میگه علتش آب انار بوده، پس صددرصد ایشون به آب انگور و چیپس و ماست هم علاقه داشتن. اونوقت علم الهدی میگه رقص و موسیقی هتک حرمت به امام رضاست! برو خالی نبند امام رضا از خودمونه بابا.»"همین توییت باعث شد تا اکانت های وابسته به حکومت ایران در فضای مجازی به او حمله کنند و با هشتگ #خبرنگار_هتاک خواهان بازداشت فوری او شوند. روز ۳ اردیبهشت ۱۳۹۷ نیز عده ای از مداحان و شهروندان مذهبی در تهران، مقابل دادستانی تهران تجمع کردند و شعار دادند که: «خبرنگار هتاک، اعدام باید گردد.» همان روز امیرحسین میراسماعیلی در توییت دیگری نوشت که منظور او از آن توییت، بی احترامی به اعتقادات شیعیان نبوده و او فقط خواسته تا از امام جمعه مشهد انتقاد کند. در همین زمان توهین ها و تهدیدهات به سوی او و خانواده اش سرازیر شد و عده ای از بسیجی ها نیز به محل کار برادر و مادر او حمله کردند. دستگیری. روز ۴ اردیبهشت ۱۳۹۷ امیرحسین میر
اسماعیلی تصمیم گرفت برای دور بودن از حملات و تهدیدها به طور موقت به کشور گرجستان سفر کند، اما در فرودگاه امام خمینی تهران بازداشت شد و توسط مأموران سازمان اطلاعات سپاه پاسداران به زندان اوین منتقل شد. آزادی با وثیقه و بازداشت مجدد. امیرحسین میراسماعیلی به مدت یک هفته در سلول انفرادی و به مدت ۱۸ روز در سلولی ۸ نفره زندانی بود، تا اینکه با تودیع وثیقه ای ۲۰۰ میلیون تومانی و تا زمان تشکیل دادگاه آزاد شد. او که همزمان با دستگیری، از روزنامه جهان صنعت و رادیو ایران اخراج شده بود، پس از آزادی مجدداً به نوشتن در اکانت های شخصی خود روی آورد و در مورد اتفاقات سیاسی روز می نوشت. همین اتفاق باعث شد تا پس از یک توییت از طرف او که نسبت به هزینه کرد کمیته امداد در فلسطین انتقاد کرده بود، احضاریه ای از سوی دادسرای فرهنگ و رسانه تهران برای او ارسال شود. وی مجدداً در تاریخ ۲۱ تیرماه ۱۳۹۷ بازداشت شد. قاضی این بار او را به زندان فشافویه تهران فرستاد. امیرحسین میراسماعیلی گفته است: «در این زندان آب آشامیدنی سالم وجود ندارد، انواع حشرات و حیوانات در سلول ها رفت وآمد می کنند. تعداد سرویس های بهداشتی به تعداد یک عدد برای ۵۰ نفر است
و درحالی که خبری از دستگاه تهویه هوا نیست، ۳۵ زندانی را در سلول های ۹ نفره قرار می دهند.» محکومیت. این روزنامه نگار پس از گذشت ۱ ماه و با تودیع وثیقه ۲۰۰ میلیون تومانی دیگر، از زندان آزاد شد. سپس یک هفته پس از آزادی، توسط شعبه ۲۰ دادگاه کارکنان دولت به تحمل ده سال و ده ماه حبس محکوم شد. او پس از اعلام اعتراض به حکم صادرشده، تا فروردین سال ۱۳۹۸ در ایران ماند و امیدوار بود تا حکمش لغو یا کاهش یابد، اما حکم صادرشده در دادگاه تجدیدنظر نیز عیناً تأیید شد. خروج از ایران. امیرحسین میراسماعیلی پس از خروج از ایران، در گفتگو با تلویزیون «منوتو» به بیان رنج ها و مشکلاتی که بر او تحمیل شد پرداخت و اعلام کرد که در ترکیه اعلام پناهندگی کرده است.
الکسی دیکی (؛ – ) بازیگر، و کارگردان نمایش اهل امپراتوری روسیه بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "دریاسالار ناخیموف"، "نبرد استالینگراد" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه، و نشان پرچم سرخ کار شده است.
ویکتور استانتیتسین (؛ ۲ مه ۱۸۹۷ – ) بازیگر اهل امپراتوری روسیه بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "جنگ و صلح"، "نبرد استالینگراد" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، مدال دفاع از مسکو، هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه، و نشان پرچم سرخ کار شده است.
ایرینا کپتلووا (؛ زادهٔ ) بازیگر، مدل، روزنامه نگار اهل اوکراین است.
کنستانتین شاین (؛ – ) بازیگر، و بازیگر سینما اهل امپراتوری روسیه بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "راپسودی"، "سرگیجه"، "زنگها برای که به صدا در می آیند"، "پنج گور تا قاهره"، "مأموریت به مسکو"، "غریبه"، "زندگی پنهان والتر میتی"، "چهارراه هفتم"، "۵ انگشت"، "گذرگاهی به سوی مارسی"، "دانوب سرخ"، "گریه شهر، و "هیچ جز قلب تنها" اشاره کرد.
اولگا کراسکو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل روسیه است. از فیلم های او می توان به "گامبی ترکی" اشاره کرد.
تاتیانا کارپوا (؛ – ) بازیگر تئاتر، بازیگر سینما، و بازیگر اهل امپراتوری روسیه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی و هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه شده است.
اینا گولایا (؛ ۹ مه ۱۹۴۰ – ) بازیگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی بین سال های ۱۹۶۶ تا ۱۹۹۰ میلادی فعالیت می کرد.
کریل پلتنیوف (؛ زادهٔ ) بازیگر، کارگردان فیلم، تهیه کننده فیلم، تدوین فیلم، فیلم نامه نویس اهل روسیه است. وی از سال ۲۰۰۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه عقاب طلایی شده است.
آنا استن (؛ – ) بازیگر اهل امپراتوری روسیه بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به " یهودی ابدی"، "آسمان می داند، آقای الیسون، و "طوفان بر فراز آسیا" اشاره کرد.
آلا تاراسووا (؛ – ۵ آوریل ۱۹۷۳ (aged 81)) بازیگر، و سیاستمدار اهل امپراتوری روسیه بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "راسکولینکف" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، قهرمان کار سوسیالیست، و نشان پرچم سرخ کار شده است.
میخائیل سویتین (؛ – ) بازیگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی روسیه شده است.
آندری خاریتونوف (؛ – ) بازیگر، کارگردان، و بازیگر تلویزیون اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی بین سال های ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۹ میلادی فعالیت می کرد.
دینا پرونیچوا (؛ – 1977 (aged 65/66)) بازیگر، و عروسک گردان اهل امپراتوری روسیه بود.
لیوبوف دوبرژانسکایا (؛ – ) بازیگر، و خواننده اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "طنز سرنوشت" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه، و نشان پرچم سرخ کار شده است.
پاول پاولنکو (؛ – ) بازیگر اهل امپراتوری روسیه بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "دوئل"، "جک فراست"، "برادران کارامازوف، و "شاعر گلینکا" اشاره کرد.
روسلانا پیسانکا (؛ زادهٔ ۱۷ نوامبر ۱۹۶۵) بازیگر و فیلم بردار اوکراینی بود. او مجری چندین برنامه تلویزیونی بود و در چند فیلم و سریال بین المللی از جمله "با آتش و شمشیر (فیلم)"، "با آتش و شمشیر (مجموعه تلویزیونی)"، ظاهر شد. پیسانکا به عنوان مجری اصلی پیش بینی آب و هوا در کانال اینتر شهرت داشت. پیسانکا در ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۲ در سن ۵۶ سالگی در کایزرسلاوترن آلمان درگذشت.
واتسلاو دورژتسکی (; – ) بازیگر، و بازیگر تلویزیون اهل امپراتوری روسیه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه شده است.
الکساندر تسکالو (؛ زادهٔ ) بازیگر، خواننده، آهنگساز، مجری، کارگردان، فیلم نامه نویس، تهیه کننده فیلم، رستوران دار، روزنامه نگار، شومن، تهیه کننده تلویزیونی، مجری تلویزیون، سردبیر، و گیتارنواز اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه عقاب طلایی شده است.
ایلیا ولوک (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل اوکراین است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به ""، "تکنواز" و "چرخش بوریس" اشاره کرد.
صویت آمروسی بوچما (؛ – ) بازیگر، کارگردان فیلم، و کارگردان نمایش اهل اتریش-مجارستان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، مدال دفاع از استالینگراد و نشان پرچم سرخ کار شده است.
آدام هانوسکیویچ (؛ – ) بازیگر و کارگردان نمایش اهل لهستان بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "آغاز بهار"، "دست ها بالا!" و "ده فرمان - قسمت ۴" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون گلوریا آرتیس شده است.
یرژی پشیبیلسکی (؛ – ) بازیگر اهل لهستان بود. وی بین سال های ۱۹۴۷ تا ۱۹۹۱ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "رانندگان جایگزین"، "سیل"، "" و "آسایشگاه ساعت شنی" اشاره نمود.
نیکولای گوبنکو (؛ (۱۷ اوت ۱۹۴۱ – ) سیاست مدار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "من بیست ساله هستم" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه، جایزه دولتی برادران واسیلیف، و نشان دوستی شده است.
نوننا گریشایوا (؛ زادهٔ ) بازیگر، کمدین، خواننده اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. وی از سال ۱۹۹۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "" اشاره کرد.
رومن کارتسف (؛ – ) بازیگر، طنزپرداز اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی روسیه شده است.
یوری استویانوف (؛ زادهٔ ) بازیگر، مجری تلویزیون، خواننده، گیتارنواز، طنزپرداز، شاعر، رمان نویس اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "۱۲" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی روسیه و جایزه عقاب طلایی شده است.
فاطما قدری (; – ) بازیگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار شده است.
هیوندای اینترادو یک خودروی مینی SUV مفهومی است که توسط شرکت کره ای هیوندای ساخته شده است. نیروی پیشران این خودرو توسط یک پیشرانه سلول سوختی هیدروژنی با باتری لیتیوم یون ۳۶ کیلووات ساعتی تأمین می شود که قابلیت پیمایش ۶۰۰ کیلومتر با هربار شارژ کردن را داراست شتاب صفر تا صد هیوندای اینترادو ۱۲٫۲ ثانیه است و حداکثر سرعت آن به ۱۶۰ کیلومتر بر ساعت می رسد.
لئونید لئونیدوف (; – ) کارگردان نمایش، کارگردان فیلم، بازیگر تئاتر، بازیگر سینما، و بازیگر اهل امپراتوری روسیه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه، و نشان پرچم سرخ کار شده است.
روستیسلاو یانکوفسکی (؛ ۵ فوریه ۱۹۳۰ – ) بازیگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وب بعد از فروپاشی شوروی به کشور بلاروس مهاجرت کرد و تا آخر عمر در بلاروس زندگی کرد. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "واترلو" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نقاب زرین، جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی و نشان پرچم سرخ کار شده است.
ولادیمیر ساموئیلوف (؛ – ) بازیگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی بین سال های ۱۹۴۸ تا ۱۹۹۹ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "آزادی"، "سیبریایی" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، نشان جنگ میهنی، جایزه دولتی اتحاد شوروی، و هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه شده است.
تاتیانا لیوتایوا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. وی از سال ۱۹۸۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "گرما" اشاره کرد.
میخائیل راسومنی (; – ) بازیگر، و بازیگر تئاتر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "ژست شانگهای"، "زنگها برای که به صدا در می آیند"، "آنا و سلطان سیام"، "تپش قلب"، "آسمانهای آبی"، "رفیق ایکس"، "جلوی سحر را بگیرید"، "جزیره بیداری"، "راه مراکش"، "نژاد اصیل، و "نادیده" اشاره کرد.
یانینا سوکولووا (؛ زادهٔ ) مجری تلویزیون، روزنامه نگار، بازیگر، و تهیه کننده تلویزیونی اهل اوکراین است.
الکساندر اسکیچکو (؛ زادهٔ ) بازیگر، مجری، مجری تلویزیون، کمدین، و سیاستمدار اهل اوکراین است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
میخائیل کوزنتسوف (؛ – ) بازیگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه شده است.
آبراهام گلدفادن (؛ – ) نمایشنامه نویس، مترجم، شاعر، نویسنده، و آهنگساز اهل امپراتوری روسیه بود. وی بین سال های ۱۸۷۶ تا ۱۹۰۸ میلادی فعالیت می کرد.
والریا زکلونا (؛ – ) بازیگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی بین سال های ۱۹۶۶ تا ۲۰۱۶ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "سرنوشت" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی روسیه و جایزه دولتی اتحاد شوروی شده است.
کسنیا سیمونوا (؛ زادهٔ ) هنرمند، و نقاش اهل اوکراین است. او در زمینه پرفورمنس آرت، انیمیشن ماسه ای، طراحی گرافیک، تصویرسازی، سینما و ادبیات فعالیت می کند. سیمونوا دارای عنوان هنرمند شایسته اوکراین است و در سال ۲۰۰۹ پس از کسب جایزه «استعداد اوکراین» به شهرت رسید.
ولادیمیر بارانوف-روسین (؛ – ) نقاش، هنرمند، و مجسمه ساز اهل امپراتوری روسیه بود.
ایوان مارچوک (؛ زادهٔ ) هنرمند، و نقاش اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. زندگی نامه. ایوان مارچوک در خانواده ای بافنده به دنیا آمد. پس از گذراندن دوره هفت ساله مدرسه، وارد دانشکده هنرهای کاربردی ایوان تروش لویو در گروه نقاشی تزئینی شد و از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۶ در آنجا تحصیل کرد. پس از خدمت در ارتش، تحصیلات خود را در گروه سرامیک ادامه داد. مؤسسه هنرهای کاربردی لویو که در سال ۱۹۶۵ فارغ التحصیل شد. بعداً در کیف کار کرد. از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۸ در مؤسسه مواد فوق سخت آکادمی ملی علوم اوکراین و از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۸۴ در کارخانه هنرهای یادبود و تزئینی کیف کار کرد. در سال ۱۹۸۹ او اتحاد جماهیر شوروی را ترک کرد و در ایالات متحده، کانادا و استرالیا زندگی کرد. پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، مارچوک به کیف بازگشت. در سال ۱۹۹۰، اولین نمایشگاه رسمی او در کیف - در موزه دولتی هنرهای زیبای اوکراین (موزه هنر ملی اوکراین اکنون) برگزار شد. مارچوک که در اتحاد جماهیر شوروی بها داده نشده بود، در اوکراین مستقل به خوبی پذیرفته شد و در سال ۱۹۹۷ جایزه معتبر تی. شوچنکو را دریافت کرد. قرار است موزه ایوان مارچوک در کیف ساخته شود.
اولگ کولیک (؛ زادهٔ ) هنرمند، نقاش، و عکاس اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. کولیک فارغ التحصیل از هنرستان کیف (1979) و کالج خدمات زمین شناسی کیف (1982) بود و در سال 1996 توسط سنای برلین بورسیه شده است. زندگی و هنر. کولیک در کییف متولد شد و از مدرسه هنر دولتی شیوچنکو (1979) و کالج زمین شناسی کییف (1982) فارغ التحصیل شد. او از سال 1986 در مسکو زندگی و کار کرده است.[1] [2]او به عنوان یک مجسمه ساز تحت تأثیر الکساندر آرچیپنکو شروع به کار کرد و بعدا سبک خود را توسعه داد. در سال 1996 توسط سنا برلین بورسیه تحصیلی دریافت کرد. برای عملکردهای خود ، کولیک مجموعه ای نمادین از پارامترها را برای تعریف محیطی که در شخصیت سگ زندگی می کند ، ایجاد می کند و سپس مجموعه ای از اقدامات را که به عنوان پاسخ آشکار می شود ، طراحی می کند. هنرمند گفتگوی درون عمل خود را "یک سقوط آگاهانه از افق انسانی" توصیف می کند که او را روی دست ها و زانو قرار می دهد. قصد او این است که آنچه را که به عنوان یک بحران فرهنگ معاصر می بیند ، توصیف کند ، نتیجه یک زبان فرهنگی بیش از حد تصفیه شده که موانع بین افراد ایجاد می کند. بنابراین ، او زبان عملکرد خود
را به نیمی از واژگان احساسی اساسی یک حیوان خانگی ساده می کند. در سال 2007 " اولگ کولیک: تاریخ 1987-2007 ، یک نمایشگاه از کار کولیک ، در خانه مرکزی هنرمندان ، مسکو نمایش داده شد.[3] همچنین در جشنواره Rencontres D'arles ، فرانسه در سال 2004 نمایش داده شد. به عنوان سرپرست گالری رجینا ، کولیک به خاطر رویکردهای غیر متعارف خود مانند قرار دادن نقاشی ها بر روی چرخ و استخدام افراد برای حمل آثار هنری شناخته شد.[4] کولیک بهترین تلاش سرپرستی خود را "پلنگ هایی که به معبد می ریزند" توسط آناتولی اسمولوفسکی در سال 1992 می داند. در این نمایشگاه ، دو نفر لخت در سلول قرار گرفتند که پلنگ های زنده در اطرافشان راه می رفتند. او گفته بود که فکر می کند این نمایشگاه "استعاره ای برای هر چیز جدید و پر جنب و جوش است که در زندگی ما ظاهر می شود".[4] در سال 2009 ، کولیک "جایزه کاندینسکی در لندن" را در بنیاد لوئیس بلوین برگزار کرد.[4] در سال 2012 در کییف ، کولیک با کوستیانتین دوروشنکو و پروژه آناستازیا شاولوخوا "آخرالزمان و رنسانس در خانه شکلات" ، شعبه موزه ملی "گالری هنری کییف" ، سرپرستی کرد.
الکساندر جی موتیل (؛ زادهٔ ) تاریخ نگار، هنرمند، استاد دانشگاه، نویسنده، و کارشناس سیاسی اهل ایالات متحده آمریکا است.