Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اه آهن جری باکستر و هایدها از بوکانان، حمایت کردند. بعد از شش روز و چندین دور رأی گیری، بوکانان پیروز اعلان شد. بسیاری از دموکرات ها به بوکانان تاختند و او را نامناسب ترین شخص برای احراز این کرسی خواندند و توسط روزنامه ها در سراسر ایالت به تمسخر گرفته شد. بوکانان به علاوه رأی کشاورزان، رأی کارگران را با وعده انتصاب یک تن از کارگران به عنوان کمیسر کار، از آن خود کرد. او استدلال می کرد که بانک ها و سرمایه داران از نفوذ سیاسی زیادی برخوردار هستند به این اساس او پیشنهاد تنظیم نرخ راه آهن را به آنها داد. در پی تقویت نفوذ در میان کشاورزان سفیدپوست، بوکانان علیه لایحه فدرال (لاج بیل) برای حفاظت حق رأی سیاه پوستان در جنوب، کمپین کرد. او در روز انتخابات توانست به راحتی با به دست آوردن ۱۱۳٬۵۴۹ رأی در برابر ۷۶٬۰۸۱ رأی نماینده جمهوری خواهان لیویس باکستر و ۱۱٬۰۸۲ رأی نماینده حزب ممنوعیت دیوید کاتو کیل، برنده شود. پس از مراسم سوگند وفاداری در اوایل سال ۱۸۹۱ بوکانان در همکاری با ائتلافی از دموکرات ها و جمهوری خواهان هایسد در قوه مقننه ایالتی، لوایح متعددی را به هدف کمک به کشاورزان و کارگران وضع کرد که از آن جمله می توان به
قوانین تنظیم محصولات کودی و به رسمیت شناختن روز کارگر، اعمال محدودیت بر شرکت های خارجی که در تنسی کسب و کار می کردند و قانونی که عالی رتبهٔ ایالتی کار را تأسیس می کرد، نام برد. او برای سمت اخیر جورج فورد فعال فدراسیون کارگری را منصوب کرد و همچنین قانونی را امضاء کرد که برنامه درسی مدارس دولتی ایالت را استاندارد می کرد و لایحه ای را وضع کرد که حقوق بازنشستگی کهنه سربازان مؤتلفه را فراهم می کرد. بوکانان مالیات سرانه ایالت را افزایش داد و محدودیت های متعدد رأی گیری را به هدف سرکوب رأی آفریقایی-آمریکایی وضع کرد. جنگ زغالسنگ کریک. در ژوئیه ۱۸۹۱ یک شورش مسلحانه به نام جنگ زغال سنگ کریک در شرق تنسی زمانی به وقوع پیوست که شرکت معدن زغال سنگ تنسی اقدام به جایگزینی اعتصاب کنندگان در معدن بریسویل با افراد محکوم اجاره شده ایالت، کردند. اعتصاب کنندگان با جمع آوری محکومین آن ها را از طریق قطار به ناکسویل فرستادند و شرکت زغال سنگ تنسی (TCMC) خواستار این شدند که بوکانان با صدور هدایت به گارد ایالتی به این شورش پایان ببخشد. این امر حالت دشوار را به بوکانان که دربارهٔ حقوق کارگری کمپین کرده بود پیش کرد، اما به عنوان فرماندار م
وظف به اجرای قانون شد. علاوه بر این، در حالی که اتحادیه کشاورزان به دنبال پایان دادن به سیستم اجاره افراد محکوم بود، بوکانان از این اقدام آنها حمایت نمود و استدلال کرد که این رویکرد سبب جلوگیری از ضایع شدن صدها هزار دلار دولت می گردد. در ۱۶ ژوئیه بوکانان که ریاست سه شرکت گارد ایالتی را داشت، شخصاً متهمین را از ناکسویل به نزدیکی های دیوارهای محافظتی دره زغال سنگ کریک اسکورت کرد. او با رهبران معدن چیان شامل در اعتصاب در نزدیکی بریسویل ملاقات کرد و به آن ها اطمینان داد در حالی که همکار با کارگران است، اما چاره ای جز حمایت از قانون ندارد. یکی از رهبران اعتصاب کنندگان، یک معدنچی سیاه پوست به نام اویجن مرل، اظهارات بوکانان را رد کرد و او استدلال می کرد که اگر بوکانان قصد اجرای قانون را دارد، پس باید قوانین را که در مورد ضرورت به مسئول وزن سنجی (شخص که زغال سنگ را وزن می کند و نظر به آن مزد معدنچی پرداخت می گردد) مستقل و پرداخت دستمزد آنها با ارز پذیرفته شده معمول که شرکت زغال سنگ تنسی همواره آن را نادیده گرفته بود، مورد حمایت قرار بدهد. روز بعد فرماندار بعد از اظهارات این مرد به نشویل بازگشت و دیوارهای محافظت شده د
ره را تحت حفاظت ۱۰۷ نگهبان رها کرد. در ۲۰ ژوئیه، درست چند روز پس از ترک دره توسط بوکانان، معدنچیان اعتصاب کننده به دنبال از پا درآوردن نگهبانانی که از دیوارهای محافظ وی در بریسویل و اطراف معدن زغال سنگ محافظت می کردند، بار دیگر محکومان را به ناکسویل فرستادند. بوکانان پس از ملاقات با رهبران کارگری و تجاری در ناکسویل در مورد آتش بس ۶۰ روزه با معدنچیان مذاکره کرد و موافقت کرد که جلسه ویژه قوه مقننه ایالتی را برای پایان دادن به سیستم اجاره محکومان فراخواند. او همچنین دوازده شرکت گارد را برای حفاظت از انبارهای معدن زغال سنگ کریک فراخواند. قوه مقننه ایالتی در جلسه ویژه ای در سپتامبر ۱۸۹۱ نشستی را برگزار کردند تا سیستم اجاره افراد محکوم و رویدادهای پیرامون جنگ زغال سنگ کریک را مورد بحث قرار بدهند. بوکانان پیشنهاد کرد که قراردادهای موجود را برای حفاظت از معدن چیان خود سر اصلاح کنند و خواستار ایجاد یک بازداشتگاه ایالتی شد. در حالی که قوه مقننه حقوق دسترسی معدن چیان به مسئول وزن سنجی مستقل و پرداخت ارز پذیرفته شده را تأیید می کرد، از پایان دادن به سیستم اجاره فرد محکوم خودداری کرد و لوایح را تصویب کرد که دخالت در امور
افراد محکوم ایالتی را جرم حساب کرد.
در شیمی ، قانون کنش جرم یا قانون اثر جرم این گزاره است که سرعت واکنش شیمیایی با محصول فعالیت یا غلظت واکنش گر ها نسبت مستقیم دارد. رفتار محلول ها را در تعادل دینامیک توضیح می دهد و پیش بینی می کند. به طور خاص، نشان می دهد که برای یک مخلوط واکنش شیمیایی که در حالت تعادل است، نسبت بین غلظت واکنش گرها و فراورده ها ثابت است.
بیوه سیاه (موسیقی متن فیلم اصلی) موسیقی فیلم "بیوه سیاه" محصول ۲۰۲۱ استودیو مارول است. موسیقی متن توسط لورن بالفه ساخته شد و آلبوم موسیقی متن آن توسط هالیوود رکوردز در ۹ ژوئیه ۲۰۲۱ منتشر شد. زمینه. مشخص شد که الکساندر دسپلات در ژانویه ۲۰۲۰ موسیقی "بیوه سیاه" را می سازد.در اواخر پس از تولید فیلم، لورن بالف جایگزین دسپلات به عنوان آهنگساز شد، که دسپلات در می ۲۰۲۰ تأیید کرد.موسیقی بالف به صورت دیجیتالی توسط مارول میوزیک و هالیوود رکوردز در ۹ ژوئیه ۲۰۲۱ منتشر شد.کارگردان فیلم "بیوه سیاه"، کیت شورتلند، معتقد بود که بالف یک «پارتیتور روحی که واقعاً روسی است» ساخته است. بالف از صدای مترو لندن برای یک ارکستر ۱۱۸ نفره و یک گروه کر ۶۰ صدایی که اشعار روسی را می خواند، با گروه کر مردانه ۴۰ صدایی و گروه کر زنان ۲۰ صدایی استفاده کرد که با و بدون اشعار به اجرای قطعه می پردازد. این اشعار توسط الکساندر پوشکین، لئو تولستوی و میخائیل لرمانتوف از شعر روسی اقتباس شده است. بالف گفت که «موسیقی ارتش سرخ نیز تاثیر زیادی داشت» و او «می خواست با تم یلنا به ارتش سرخ استحکام بخشد.» بالف از سازهای کلیشه ای روسی مانند بالالایکا اجتناب کرد،
زیرا آنها «با فیلم سازگاری نداشتند» و می توانستند «به یک پارودی تبدیل شوند». لیست آهنگ. تمام موسیقی ساخته شده توسط لورن بالفه. موسیقی اضافی. جلدی از «بوی روح نوجوان نیروانا» توسط به خشم فکر کن (Think Up Anger)با حضور مالیا جی در تیتراژ ابتدایی فیلم استفاده شده است.همچنین «پای آمریکایی» اثر دان مک لین، آهنگ مورد علاقه یلنا بلووا در دوران کودکی، «هیجان های ارزان» اثر سیا و شان پل، «باند با مار مبارزه می کند» اثر جان بری، «آتشان یا زینا» از احمد محمد الگامل و «برخیزید ای سربازان نجات». تم "انتقام" جویان آلن سیلوستری نیز در موسیقی بالف اشاره شده است.
خوزه آبرگو (José Abrego) (زادهٔ ۳ مارس ۱۸۱۳ – درگذشتهٔ ۳ آوریل ۱۸۷۸)، در ۱۸۳۴ میلادی، به عنوان عضو «کوسموپولیتن کامپانیا» که بخشی از مستعمره هیجار-پادریس بود، به آلتا کالیفرنیا رسید. این مستعمره توسط خوزه ماریا هیجار و دون خوزه ماریا پادریس رهبری می شد. آبرگو در مونته ری، کالیفرنیا به تجارت پرداخته و در سمت های مختلف دولتی کار کرد. وی از ۱۸۳۹ تا ۱۸۴۶ میلادی به عنوان خزانه دار این قلمرو خدمت نمود. پس از جنگ آمریکا و مکزیک، او به فعالیت بازرگانی خود ادامه داد. او بسیار ثروتمند شد و خانه ای ساخت که تا امروز در مونته ری حفظ شده است. آبرگو متولد مکزیکوسیتی در کشور مکزیک بود. وی در حدود ۱۸۳۶ میلادی با ماریا خوزفا کاسیلدا آنسیتا استرادا که بومی کالیفرنیا و متولد مونته ری بود، ازدواج کرد. وی خواهر-ناتنی فرماندار کالیفرنیا، خوان باتستا آلوارادو بود. آبرگو در ۱۸۷۸ میلادی درگذشت. یکی از پسران او به نام آبیمایل با آدلایدا لیس که دختر روسالیا والیجو بود، ازدواج کرد. رسیدن به آلتا کالیفرنیا. در ۱۷ اوت ۱۸۳۳ میلادی و در ۱۶ آوریل ۱۸۳۴ میلادی، دیپوتاکیون (مجلس قانون گذاری) قلمرو آلتا کالیفرنیا قانونی را برای سکولار-سازی مأموری
ت های مذهبی کالیفرنیا تصویب کرد. در مکزیک، سرپرست-رئیس جمهور وقت مکزیک، والنتین گومز فاریاس که یک اصلاح طلب لیبرال بود، خوزه ماریا دی هیجار و دی. خوزه ماریا پادریس را به عنوان رهبر گروه ۲۳۹ نفری مستعمره نشین ها گماشت تا آلتا کالیفرنیا را لیبرال سازند. هیجار که یک زمین دار ثروتمند بود، به جای فیگویروا به عنوان فرماندار گماشته شده و پادریس که افسر ارتش بود، به عنوان فرمانده ارتش گماشته شد. مستعمره نشین ها معمولاً دهقانان و صنعت کاران داوطلب بودند که به دقت از سوی فاریاس انتخاب شده بودند. هدف وی این بود تا حاکمیت مکزیک در کالیفرنیا را تقویت و مدرنیته نماید و از آن به عنوان دیواری در مقابل تأثیرات روزافزون روسیه و ایالات متحده استفاده کند. خوسی فیگویروا، فرماندار آلتا کالیفرنیا، متهم شده بود که زمین های مأموریت فرانسیسکو را از مالکیت مذهبی به مالکیت عمومی درآورده است. او مصمم بود که باید نصف زمین های مأموریت های مذهبی طی یک تراست به مردمان بومی داده شود. شایعاتی از مکزیک پخش شد که هیجار می خواهد املاک مأموریت های مذهبی را غصب کند و اینکه پادریس مأمورهای را از میان همراهان خود برای نظارت از زمین های باقی مانده مأم
وریت های مذهبی انتخاب کرده است. آنها براین باور بودند که ساکنین تازه رسیده برنامه داشتند تا زمین های مأموریت های مذهبی را به مالکیت خود درآورند. فیگویروا منتظر نماند و در ۹ اوت ۱۸۳۴، برنامه سکولار سازی که توسط خوسی انتونیو کاریلو نوشته شده بود را منظور کرد. مورلوس در ۱ سپتامبر ۱۸۳۳ به سن دیگو و لان تاتالنی در ۲۵ سپتامبر به مونته ری رسیدند. هیجار که در لس آنجلس بود، به عنوان فرماندار نظامی پنداشته می شد. پادریس تصور می کرد که وی یک فرماندار غیرنظامی خواهد شد. به زودی همگی از طریق خبررسان مطلع شدند که آنتونیو لوپز سانتا آنا رئیس جمهور مکزیک شده بود و خوسی فیگویروا هنوز هم فرماندار آلتا کالیفرنیا بود. برخی اعضای مستعمره هیجار-پادریس یک شورش کوتاه-مدت را بر علیه فیگویروا در لس آنجلس راه اندازی کردند که مغلوب گردید. فیگویروا هر دو فرد، هیجار و پادریس، را دستگیر نموده و هیجار و برخی از وفادارترین هم دستان او را دوباره به مکزیک فرستاد. آبرگو، اگناسیو کورونل، خوسی نوی، آستین الویرا و برخی دیگر در کالیفرنیا ماندن و برای موفقیت و شکوفایی آن کار کردند. زندگی در مونتری. آبرگو در مکزیک یک کلاه فروش بود و این تجارت خود را
در مونته ری نیز ادامه داد. وی در ۱۸۳۴ میلادی خانهٔ تک-طبقه ای به سبک خانه های مونته ری ساخت که تا امروزه استفاده می شود. در دسامبر ۱۸۳۴، آبرگو فروشگاهی که حالا معروف به پاچیکو هاوس است در مقابل خانه اش باز کرد. وی در حدود ۱۸۳۶ میلادی با ماریا خوزفا کاسیلدا آنسیتا استرادا که بومی کالیفرنیا و متولد مونته ری بود، ازدواج کرد. وی خواهر-ناتنی فرماندار کالیفرنیا، خوان باتستا آلوارادو بود. پس از تکمیل شدن بخشی از خانه، آنها به خانه خود نقل مکان نمودند و جاهای باقی مانده خانه بعداً تکمیل گردید. آبرگو نخستین کسی بود که آیینه قد-نما را به آلتا کالیفرنیا آورد، چیزی که نشان دهنده ثروتمندی وی بود. گفته می شود زمانی که دختر وی برای نخستین بار خود را در مقابل آن آیینه دید، به شوهر خود گفت، «این دختر دوست داشتنی چه کسی است؟» شاعر، نویسنده و مورخ بایارد تیلور در کتاب خود ال دورادو در مورد مهمانی نوشت که وی در ۱۸۴۹ میلادی در خانه آبرگو شرکت کرده بود. خوزه و خوزفا آبرگو ۱۸ فرزند داشتند. آنها کل عمر ازدواج خود را در خانه ای که خوزه ساخته بود، سپری کردند و تمامی فرزندان آنها در همان خانه به دنیا آمده بود. در ۱۸۴۱ میلادی، خوزه نخست
ین پیانو را به قیمت ۶۰۰ دلار [حدود ۱۷٬۴۴۹ دلار امروزی] خریداری کرد که در ۱۸۴۳ میلادی به کالیفرنیا آورده شد. خوزه یادداشتی با متن ذیل نوشت و آنرا در داخل این پیانو گذاشت: پیانوی آبرگو یک ابزار شش-اکتاو بود که توسط شرکت برایتکپف و هرتل در لایپزیگ ساخته شده بود. این پیانو توسط شرکت براونز و فوکی مقیم بالتیمور که در واردات کالاهای مرغوب آلمانی تخصص داشت، وارد شده بود. پیانو تا سال ۱۸۹۲ در خانه وی وجود داشت. در ۱۹۳۴ میلادی، پیانو در مالکیت جولیا «دولس» بولادا دادویس، نوه خوزه آبرگو قرار داشت و آنرا در خانه اش در ترس پینو در نزدیکی هالیستر نگهداری می کرد. وی این پیانو را به انجمن تاریخی کالیفرنیا تقدیم کرد و انجمن آنرا در دفاتر خود در خیابان مک آلیستر در سان فرانسیسکو نگهداری می نمود. آبرگو در نهایت نُه قطعه زمین در جاده آبرگو را خریداری نموده بود. وی از زمره خانواده های آسوده و طبقه-میانی بود که دارایی اش حدود ۲۰٬۰۰۰ تا ۳۰٬۰۰۰ دلار (حدود ۷۵۳٬۹۸۱ دلار امروزی) تخمین زده شده بود. آبرگو در ۱۸۳۳ و ۱۸۳۴ میلادی به عنوان سرپرست مأموریت مذهبی سن انتونیو گماشته شد. وی از ۱۸۳۹ تا ۱۸۴۶ میلادی به عنوان خزانه دار قلمرو خدمت کرد
. در خلال مدتی که وی مسئول امور مالی قلمرو بود، از وی به عنوان یک فرد صادق و توانا یادآوری می شد. بعدتر وی در بخش گمرک مشغول خدمت شد و در ۶ اکتبر ۱۸۴۵ به عنوان نماینده مجلس قانون گذاری انتخاب گردید.
جوزف بارتولومیو (Joseph Bartholomew) (۱۵ مارس ۱۷۶۶–۳ نوامبر ۱۸۴۰)، از فرماندهان نیروهای شبه نظامی ایندیانا بود و در درگیری های نظامی متعددی ادای وظیفه کرد. به علاوه وی به کار زراعت، شکار و تله گذاری نیز اشتغال داشت و نقشه بردار خودآموخته و سیاستمدار هم بود. شهرستان بارتولومیو در ایالت ایندیانا و جادهٔ بارتولومیو به افتخار او نام گذاری شده اند. زندگی خانوادگی. بارتولومیو در نیوجرسی متولد شد. در دو سالگی و درست زمانی که پدرش از دنیا رفت، خانواده او به لورل هیل در پنسیلوانیا نقل مکان کردند. بارتولومیو در سال ۱۷۸۸ با کریستیانا پیکن پاگ ازدواج کرد و سپس به همراه مادرش راهی کنتاکی شمالی، جایی در حوالی لوئیزویل کنونی، شدند. در سال ۱۸۰۰، او خانواده خود را به سرزمین تازه بنا نهاده شده ایندیانا و ناحیه ای به نام کلارکس گرانت برد که در نزدیکی شهرک چارلزتاون در ایندیانای جنوبی قرار داشت. در ۱۸۰۹ همسر او هنگام تولد دهمین فرزندشان از دنیا رفت. در ژوئن ۱۸۱۱ بارتولومیو با الیزابت مک نات وصلت کرد. او نیز در سال ۱۸۲۴ بر اثر جراحات ناشی از سقوط از اسب درگذشت. پس از آن جوزف دیگر تن به ازدواج نداد. در حال حاضر نوادگان او در بخش ه
ای مختلف ایالات متحده آمریکا زندگی می کنند. دخترش مارتا و چندین تن از نوه هایش از نخستین کسانی بودند که به سنت مذهبی مورمونیسم گرویدند و بسیاری از آنها نیز در کلیسای عیسی مسیحِ قدیسان آخرالزمان غسل تعمید شدند. فعالیت های نظامی. بارتولومیو در هنگامه وقوع جنگ انقلابی آمریکا تنها ده سال داشت، با این حال به شبه نظامیان محلی پیوست تا به مقابله با قبایل بومی آمریکا برود که به سوی مرزهای غربی یورش برده بودند. پس از نقل مکان به کنتاکی، وی همچنان در خدمت نیروهای شبه نظامی محلی بود و در بسیاری از درگیری هایی که با بومیان آمریکا رخ داد، حضور داشت. طی نبرد سرخ پوستان شمال غربی (نبرد لیتل تِرتل)، بارتولومیو به عنوان پیشاهنگ در خدمت ژنرال آنتونی واین (ملقب به مَدآنتونی واین) بود و در زمان امضاء پیمان گرین ویل نیز حضور داشت. وی در ۲۱ سپتامبر ۱۸۰۳ و پس از عزیمت به ایندیانا مأموریت یافت تا با درجه سرگردی به شبه نظامیان کلارک کانتی ملحق شود. سه سال بعد، او به سرهنگ دومی ارتقاء یافت. در تاریخ ۷ نوامبر ۱۸۱۱، او در نبرد تیپه کانو شرکت کرد. بارتولومیو که به تازگی به مقام کلنلی رسیده بود هدایت یکصد و بیست نفر از شبه نظامیان تحت امر
فرماندار ویلیام هنری هریسون را بر عهده گرفت. در این جنگ، گلوله ای به بارتولومیو اصابت کرد و باعث شد او از ناحیه دست راست به شدت مجروح شود. به پاس شیوه رهبری بارتولومیو در نبرد تیپه کانو او ارتقای درجه یافته و به مقام سرتیپی نائل آمد. مجلس قانون گذاری منطقه ای ایندیانا در ۴ دسامبر ۱۸۱۱ بیانیه ای صادر کرد مبنی بر اینکه «بدین وسیله مجلس حاضر مراتب تشکر و قدردانی خود را نثار کلنل لوک دِکر، کلنل جوزف بارتولومیو، افسران کادری، افسران وظیفه و تمام اعضای گروه های شبه نظامی تحت امر آنها می کند که بامداد هفتم نوامبر ۱۸۱۱ در کسوت ارتشی به فرماندهی عالی جناب ویلیام هنری هریسون و در نبردی شکوهمندانه در برابر پیامبر شاونی و مریدانش رشادت، قهرمانی و دلاوری های مثال زدنی از خود نشان دادند». درست زمانی که پسر بارتولومیو به ناگاه بیمار شد، او در منطقه محل سکونتش داوطلبانه به عنوان سرباز نام نویسی کرد تا در جنگ ۱۸۱۲ تحت فرماندهی کلنل راسل در هنگ هفتم در عملیات وایت ریور شرکت کند. البته پیش تر نیز حمله ای علیه شهرهای سرخ پوست نشین هم پیمان بریتانیا در دلاور ترتیب داده بود. او به همراه ۱۳۷ تن از تفنگداران سواره نظام عازم این نبر
د شد. بارتولومیو و تفنگدارانش به دهکده های بومیان دلاور یورش بردند و حدود ۲۵ تن ذرت را معدوم کرده و یکی از جنگجویان سرخ پوست را کشتند. البته جنگجوی سرخ پوست دیگری از مخفیگاهش به سوی تفنگداران شلیک کرد و باعث شد تا یک نفر از آنها به شدت مجروح شود و خودش نیز متواری شد. پس اینکه بارتولومیو و نیروهایش تمام انبار آذوقه آنها را منهدم کردند به قلعه والونیا بازگشتند. تفنگدار مجروح اهل ایندیانا که او نیز به قلعه بازگردانده شده بود در اثر شدت جراحات درگذشت. بارتولومیو اینطور برآورد کرده بود که گرسنگی و قحطی ناشی از تخریب انبارهای آذوقه می تواند، مانع از هر گونه حمله سرخ پوستان به سکونت گاه های آمریکایی ها شود یا لااقل حمله آنها را به تعویق بیندازد. صرف نظر از اینکه چنین یورشی تا چه اندازه مؤثر بوده است این موضوع مطرح می شود که با از بین بردن ۲۵ تن ذرت، زنان و کودکان سرخ پوست ساکن در این روستاها نیز از گرسنگی رنج خواهند برد. بعدها کلنل راسل به تمجید از بارتولومیو پرداخت و خطاب به فرماندار منطقه ای ایندیانا چنین گفت که: «کلنل بارتولومیو به عنوان معاون من وارد عمل شده است، این سرباز قدیمی و کارکشته در چنین نبردی آنقدر پشت
کار به خرج داده است که من اگر به هر شکلی از او تقدیر کنم باز هم حق مطلب ادا نخواهد شد». در سال ۱۸۱۶ او درجه ژنرال ارشد را کسب کرد که در آن زمان بالاترین درجه نظامی بود. اواخر زندگی. پس از اینکه خدمت نظامیش در دوران جنگ خاتمه یافت، وارد سیاست شد. در سال ۱۸۱۸ در مجلس شورای ایالتی ایندیانا خدمت کرد و در سال ۱۸۲۰ برای حضور در مجلس سنای این ایالت انتخاب شد. وی به عضویت کمیسیونی برگزیده شد که قرار بود در خصوص تعیین مرکز ایالت ایندیانا تصمیم گیری کنند؛ در واقع او در انتخاب ایندیاناپلیس به عنوان مرکز جدید این ایالت نقش داشت. وی اغلب اظهار می کرد که: «من اولین کسی بودم که این پیشنهاد را دادم». او در سال ۱۸۲۲ محل سکونتش را تغییر داد ولی همچنان عضو هیئت مدیره کمیسیون اسناد زمین بود. جوزف بارتولومیو در سال ۱۸۲۵ بازنشسته شد. در ۱۸۳۱ او ضامن همسایه اش، اندرو پی. هِی شد. پی. هی وام دریافتی از دولت را عودت نداد. در نتیجهٔ این اختلاس، بارتولومیو مزرعه اش را فروخت و به منطقه مک لین در ایلینوی نقل مکان کرد. او و پسرش شهر جدیدی به نام کلارکس ویل در شمال بلومینگتون کنونی بنا نهادند که بعد از دهه ۱۸۵۰ خالی از سکنه شد. او یکی از حا
میان جدی ویلیام هنری هریسون در مبارزات انتخاباتی ۱۸۴۰ بود. در پاییز همان سال، وضعیت سلامتی وی رو به وخامت رفت. جوزف بارتولومیو در سوم نوامبر ۱۸۴۰ درگذشت و در گورستان کلارکس ویل در منطقه مک لین به خاک سپرده شد. ارتش بزرگ جمهوری در سال ۱۸۹۴ نشان یادبودی بر مزار او قرار داد که روی آن چنین حک شده بود: «به یاد ژنرال ارشد جوزف بارتولومیو، قهرمان تیپه کانو. او همچنین در جنگ استقلال آمریکا، جنگ ۱۸۱۲ و نبرد بلک هاوک حضور داشت». در ۱۹۷۳ نیز یادمان سنگی در گورستان داوسون منطقه مک لین تعبیه شد که محل تقریبی قلعه بلک هاوس را (که در طول نبرد بلک هاوس ساخته شده بود) نشان می داد.
نهر بلک (به انگلیسی: Black Creek) یک جویبار در کانادا است که در تورنتو واقع شده است.
جوزف دورست بدل سنیور (Joseph Dorsett Bedle, Sr.) (زادهٔ ۵ ژانویه ۱۸۳۱ – ۲۱ اکتبر ۱۸۹۴)، وکیل، حقوقدان و سیاستمدار عضو حزب دموکرات آمریکایی بوده که بین سال های ۱۸۷۵ تا ۱۸۷۸ به عنوان بیست و سومین فرماندار نیوجرسی خدمت کرده است. اوایل زندگی. جوزف دورست بدل در ۵ ژانویه ۱۸۳۱، در ماتاوان، نیوجرسی چشم به جهان گشود. پدرش توماس و مادرش هانا (نام خانوادگی قبل از ازدواجش دورست بود) بدل بودند. توماس بدل بازرگان، قاضی صلح و قاضی دادگاه عرایض عامهٔ مونموث کانتی بود. جوزف بدل از طرف مادرش با گرت دی. وال که سناتور سابق ایالات متحده آمریکا بود، رابطهٔ خویشاوندی داشت. بدل در یک آکادمی محلی تحصیل کرده ولی به سبب بدن نحیفش در کالج شرکت نکرد و به جای آن در یک فروشگاه عمومی مشغول به کار شد. او علاقه و اشتیاق شدیدی به تحصیل در رشتهٔ حقوق داشت و سه سال سخت را در دفتر ویلیام ال. دیتون در ترنتون به یادگیری وکالت گذراند. سپس یک زمستان را در دانشکده حقوق ملی و ایالتی در بالستن اسپا، نیویورک سپری کرده و زمستانی دیگر را در دفاتر تامپسون و ویکس در پوکیپسی، نیویورک گذراند. بدل در روز تولد ۲۱ سالگیش مورخ ۵ ژانویه ۱۸۵۲، در هیئت وکلای نیویورک
پذیرفته شد. او پس از تحصیل و مطالعهٔ بیشتر زیر نظر هنری اس لیتل، وکیل ماتاوان، در سال ۱۸۵۳ موفق به حضور در هیئت وکلای نیوجرسی شد. بدل دو سال بعدی را به کار وکالت در میدلتون پوینت مشغول بود و در سال ۱۸۵۶ به فریهولد نقل مکان کرد. دادگاه عالی نیوجرسی. بدل در سال ۱۸۶۵ توسط فرماندار در دادگاه عالی ایالتی جوئل پارکر (یک دادگاه میانجی زیرمجموعه دادگاه استیناف و جرائم غیرعمد نیوجرسی) در حوزهٔ قضایی هادسون-پاسایک-برگن منصوب شد. او در سن ۳۴ سالگی به عنوان دومین قاضی جوان تاریخ دادگاه شناخته می شد. بدل، کمی بعد از انتصابش به جرزی سیتی نقل مکان و در همسایگی لئون ابت، فرماندار دو دورهٔ بعدی، زندگی کرد. او در سال ۱۸۷۱ کاندیدای مدنظر حزب دموکرات برای سمت فرمانداری بود ولی ابت، فرماندار پارکر را متقاعد کرد تا برای دومین دورهٔ غیرمتوالی نامزد انتخابات شود. پس از پیروزی پارکر، بدل برای دومین دورهٔ این کرسی انتخاب شد. بدل در حالی که در دادگاه خدمت می کرد، نمایندهٔ کنوانسیون ملی دموکرات ۱۸۶۴ بود. فرمانداری نیوجرسی. کمپین ۱۸۷۴. مجمع حزب دموکرات در سال ۱۸۷۴ با رأی قاطع، بدل را به عنوان نامزد فرمانداری انتخاب کرد. رقیب وی، جورج ای
هالسی، نمایندهٔ سابق نیوآرک از حزب جمهوری خواه بود. مشکل اصلی در کمپین انتخاباتی، دولت جرسی سیتی بود. هالسی کمپینی برای اصلاح سیستم کمیسیون های قانونگذاری ایالتی که امور شهر را اداره می کردند، کمپینی تشکیل داد. بدل اتهامات شدیدی را به هیئت منصفه وارد کرده بود که منجر به صدور کیفرخواستی مبنی بر کلاه برداری و توطئهٔ مأمورین عالی رتبهٔ جمهوری خواه شد. او بعدها آنها را مورد دادرسی قرار داده و محاکمه کرد. بدل با اختلاف نسبتاً بالایی پیروز انتخابات شد. این پیروزی احتمالاً به سبب وحشت سال ۱۸۷۳ بوده که موجب شد جمهوری خواهان ملی و سیاستمداران منتخب، محبوبیت خود در بین عموم از دست بدهند. دورهٔ فرمانداری. بدل در سخنرانی آغازین خود، خواستار ریاضت اقتصادی و حاکمیت محلی برای شهرداری ها و قوانین عمومی شد که موجب سامان یافتن شرکت ها (برخلاف منشورهای فردی) شد. بدل اینگونه استدلال می کرد که واگذاری مسئولیت به شهرداری ها موجب کاهش مخارج و مالیات شده در حالی که خود شهرداری منبع اولیهٔ هر دو است. اگرچه او به روزی امید داشت که «هر شهری در این ایالت با هر جمعیت مشخصی، توسط یک قانون عمومی اداره شود» ولی اذعان داشت که این امر نیازمند
اصلاح قانون اساسی است. نخستین وتوی فرماندار بیدل موجب از بین رفتن لایحهٔ ادغام شرکت تولید و تجارت نیوآرک شد. این کار به دلیل خاص بودن قانون انجام شد. او در سال نخست حضورش در فرمانداری، حداقل پنج لایحهٔ مشابه دیگر برای شرکت های تولیدی و دو لایحه برای خوابگاه های خصوصی را با رأی مخالف خود، رد کرد. محدودیت قوانینی ویژه توسط یک اصلاحیه قانون اساسی ایالتی که توسط رأی دهندگان در نوامبر ۱۸۷۵ تصویب شده، انجام پذیرفت. در نتیجهٔ محدود کردن قانون اساسی ویژه، فعالیت به شدت کاهش یافت و در دو سال باقی ماندهٔ کار بدل در فرمانداری، کمترین رویدادها از منظر قانونگذاری، در تاریخ نیوجرسی اتفاق افتاد. بدل در سال دوم کارش در فرمانداری، تفسیر خود را مبنی بر اینکه اصلاحیهٔ محدودسازی شامل همهٔ قوانین شهرداری نمی شود، اظهار داشت. با این حال او لایحه ای را در بهار ۱۸۷۶ رد کرد که قادر به سامان بخشیدن به انتخابات محلی در جرسی سیتی بود. او همچنین دو لایحهٔ دیگر را فقط به این دلیل که با اطلاع عمومی مناسبی تصویب نشده بودند، رد کرد که به طور محدودی فقط برای اثرگذاری بر روی نیوآرک نوشته شده بودند. بدل در سال ۱۸۷۶ لایحه ای را رد کرد که «نگهدا
ری از افراد ناشنوا و فاقد قوهٔ تکلم، عقب افتادهٔ ذهنی و نابینا و همچنین امکان تحصیل آنان را در (نیوجرسی) فراهم کرد». دلیل رد شدن این لایحه افراطی بودن این سیاست بود و همچنین با شرط قانون اساسی مبنی بر محدود بودن لایحه به یک موضوع، مغایرت داشت. گرچه سنای نیوجرسی به لغو وتوی بدل رأی داد، ولی شش جمهوری خواه مجلس برای جلوگیری از تصویب این لایحه از خطوط حزبی عبور کردند. با این حال، مجلس جمهوری خواه بر حق وتوی بدل غلبه و لایحهٔ اصلاح زندان را تصویب کرد. بدل معتقد بود که این لایحه مأموران قانونی را آنقدر قدرتمند کرده که بتوانند بدون صلاح دیدن قانون اساسی و موافقت آن، انتخاب شوند. بدل در طول آخرین سال خدمت خود در فرمانداری، پدر همسرش، بنینگتون اف راندولف را به یکی از دو کرسی قضاوت جرسی سیتی منصوب کرد. ولی سنای دموکرات، نامزد جمهوری خواه بدل را برای کرسی دیگر رد کرد. بدل جمهوری خواه دیگری را پیش از عزل از سنا منصوب کرد که او نیز رد شد و در همین اثنا، جمهوری خواهی را تعیین کرد. بدل در پی یک اعتصاب راه آهن در سال ۱۸۷۷، گارد ملی ایالتی را برای محافظت از قطارها فراخواند و کارکنان را نیز جایگزین کرد. پس از فرمانداری. بدل پ
س از ترک فرمانداری، به حرفهٔ وکالت بازگشت مشاور خصوصی حقوقی در دلاور، لاکاوانا و وسترن ریل رودشد. او به هیئت مدیرهٔ چندین شرکت برجسته ملحق شد. او سه مرتبه از قبول انتصاب به مقام قضاوت ریاستی به عنوان کاردار روسیه و اتریش سر باز زد. بدل در سال پایانی عمرش، در کمیسیون قانون اساسی نیوجرسی در سال ۱۸۹۴ خدمت کرد. زندگی شخصی. بدل در سال ۱۸۶۱ با آلثا فیتز راندولف (زادهٔ حدود ۱۸۳۰ – درگذشتهٔ ۱۹۲۶)، دختر یک وکیل محلی و خواهرزادهٔ فرماندار بعدی نیوجرسی، تئودور فیتز راندولف، ازدواج کرد. آنها با یکدیگر صاحب ۴ پسر به نام های: جوزف دورست بدل جونیور (زادهٔ ۱۸۶۴ – درگذشتهٔ ۱۹۱۷)، بنینگتون فیتز راندولف بدل (زادهٔ ۱۸۶۲ – درگذشتهٔ ۱۹۱۷)، توماس فرانسیس بدل (زادهٔ ۱۸۶۵ – درگذشتهٔ ۱۹۲۲) و راندولف بدل (زادهٔ ۱۸۷۵ – درگذشتهٔ ۱۸۸۰) و دو دختر به نام های: مری هاول بدل (زادهٔ ۱۸۷۳ – درگذشتهٔ ۱۸۸۰) و آلثیا فیتز راندولف بدل (زادهٔ ۱۸۷۱ – درگذشتهٔ ۱۹۵۷) شدند. بدل عضو افتخاری انجمن سینسیناتی بود. مرگ و میراث. بدل در ۲۱ اکتبر ۱۸۹۴ در بیمارستان سنت لوک در شهر نیویورک در اثر عوارض ناشی از جراحی سنگ مجاری ادراری از دنیا رفت. او را در آرامگاه میپ
ل وود در فریهولد، نیوجرسی به خاک سپردند.
جوزف لنکستر برنت (زادهٔ ۳۰ نوامبر ۱۸۲۶- درگذشتهٔ ۲۷ نوامبر ۱۹۰۵)، سیاستمدار و وکیل در کالیفرنیا، مریلند و لوئیزیانا و سرتیپ ارتش مؤتلفه بود. زندگی شخصی. جوزف لنکستر برنت در ۳۰ نوامبر ۱۸۲۶، در پومونکی، مریلند تولد شد. والدین او ویلیام لی برنت نماینده کنگره ایالات متحده در لوئیزیانا و یک وکیل در مریلند بود و ماری فنویک برنت، وارث مریلند بود. این خانواده پُرجمعیت شامل چندین برادر و خواهر بودند و بردگان زیادی نیز داشتند. او توسط معلمان خصوصی آموزش دید و تحصیلات خود در رشته حقوق از دانشگاه جورج تاون به دست آورد. برنت در سال ۱۸۷۰ با روزل کینر از لوئیزیانا ازدواج کرد. او در ۲۷ نوامبر ۱۹۰۵ در بالتیمور، مریلند، وفات کرد و از او و همسرش، دو فرزند، نانی ام. و دانکن کی. به یادگار ماند. او در قبرستان گرین مونت در بالتیمور، مریلند به خاک سپرده شد. کالیفرنیا. او در سال ۱۸۵۰ با یک کشتی بادبانی از بالتیمور به کالیفرنیا رفت و کتابخانه حقوقی «مناسب، هرچند ناکافی» خود را به همراه آورد. او به عنوان یک وکیل در لس آنجلس «توسط بسیاری از دامداران برای پیگرد حقوقشان از زمین اسپانیایی و مکزیکی استخدام شد». او در سال ۱۸۵۶ در قوه مقننه ا