Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ونرا ۲ ( به معنای "زهره 2")، همچنین به عنوان 3MV-4 No.4 شناخته شده یک فضاپیمای اتحاد جماهیر شوروی بود که قصد کشف زهره را داشت. فضاپیمای 3MV-4 که به عنوان بخشی از برنامه ونرا پرتاب شد، پس از پرواز به زهره، از آن گذشت و نتوانست داده ها را بازگرداند. ونرا ۲ توسط موشک حامل مولنیا پرتاب شد و از سایت ۳۱/۶ پایگاه فضایی بایکونوربه فضا پرتاب شد. این پرتاب در ساعت 05:02 UTC در ۱۲ نوامبر سال ۱۹۶۵ طی سه انجام شد، مرحله اول، قرار دادن فضاپیما و Blok-L مرحله بالا رفتن در مدار زمین قبل از اینکه Blok-L شلیک کند تا ونرا ۲ را به مدار خورشید مرکزی محدود به زهره بکشاند. با حضیض خورشید از ۰٫۷۱۶ AU، اوج از 1.197 AU، خروج از مرکز از ۰٫۲۵۲، تمایل از ۴٫۲۹ درجه و دوره مداری آن ۳۴۱ روز است. فضاپیمای ونرا ۲ به دوربین های مختلف مجهز بود، همچنین به یک ردیاب مغناطیس سنج، خورشیدی و کیهانی، آشکارسازهای پیزوالکتریک، تله های یونی، شمارشگر گایگر و گیرنده ها برای اندازه گیری انتشار رادیوی کیهانی نیز مجهز شده است. این فضاپیما نزدیکترین رویکرد خود را به زهره در ساعت 02:52 UTC در ۲۷ فوریه ۱۹۶۶ داشت، که از فاصله آن عبور کرد. در طول پرواز، تمام ابزار
های ونرا ۲ فعال شدند و تماس رادیویی با فضاپیما به حالت تعلیق درآمد. سیستم کاوشگر به این صورت بود که داده ها را با استفاده از ضبط کننده های پردازنده ذخیره کرده و پس از بازگرداندن اطلاعات، آن را به زمین منتقل کند. پس از پرواز، این فضاپیما نتوانست ارتباطات خود را با زمین برقرار کند و در ۴ مارس ۱۹۶۶ گم شد. بررسی خرابی پیش آمده مشخص کرد که فضاپیما به دلیل نقص در سیستم رادیاتور بیش از حد گرم شده است.
پروتکل سطح پایین خواننده به اختصار که در آوریل ۲۰۰۷ توسط EPCGlobal تصویب شده است. LLRP پروتکل آگاهانه RFID است که برای استانداردسازی رابط شبکه خوانندگان RFID در نظر گرفته شده است. این برنامه به عنوان یک استاندارد طراحی شده است تا توسعه دهندگان یک رابط برنامه نویسی مشترک با خوانندگان RFID از تولیدکنندگان مختلف داشته باشند.
ابو الولید اسماعیل بن یوسف معروف به اسماعیل دوم گرانادا (؛ ۴ اکتبر ۱۳۳۹ – ۲۴ ژوئن یا ۱۳ ژوئیه ۱۳۶۰) نهمین حکمران مسلمان دودمان نصریان و بزرگترین پسر یوسف یکم، سلطان گرانادا در امارت گرانادا واقع در شبه جزیره ایبری بود.
ولادیمیر هرزاگ (; – ) به ولادو شناخته می شد و اهل برزیل بود. هرزاگ یک روزنامه نگار، استاد دانشگاه و همچنین یک نمایشنامه نویس (تاریخچه یهودیان کرواسی) بود. او همچنین به دلیل پروژه های مستندسازی خود عکاسی را هم تجربه کرد. در خانواده و در میان دوستانش، او را ولادو خطاب می کردند (که مخفف اسم ولادیمیر به زبان کرواتی است). هرزاگ که یکی از اعضای حزب کمونیست برزیل به شمار می رفت یکی از فعالان جنبش مقاومت علیه دیکتاتوری نظامی برزیل بود. در اکتبر ۱۹۷۵ هنگامی که سردبیر تلویزیون کولترا بود توسط پلیس مخفی دیکتاتوری نظامی در زیر شکنجه به قتل رسید و بعداً دولت اعلام کرد که خودکشی کرده است. قریب به ۳۷ سال بعد گواهی مرگ وی مورد بازنگری قرار گرفت و مشخص شد که در واقع هرزاگ در زیر شکنجه بخش (اداره عملیات اطلاعات - مرکز عملیات دفاع داخلی) DOI-CODI در ارتش برزیل به قتل رسیده است. کشته شدن وی تأثیر عمیقی بر جامعه برزیل گذاشت و نشان از روند تجدید بنای مجدد سیاسی این کشور شد. زندگی نامه. اوایل زندگی. هرزاگ در ۲۷ ژوئن سال ۱۹۳۷ در اوسییک، پادشاهی یوگسلاوی در استان ساوا بانووینا (در حال حاضر کرواسی)، در خانه زیگموند و زورا هرزاگ که یک
خانواده یهودی اهل کرواسی بودند متولد شد. خانواده او در اوایل دهه ۱۹۴۰ برای فرار از آزار و اذیت نازی ها به برزیل مهاجرت کردند. تحصیلات و شغل. هرزاگ در سال ۱۹۵۹ لیسانس فلسفه خود را از دانشگاه سائو پائولو دریافت کرد. پس از فارغ التحصیل شدن به عنوان روزنامه نگار در رسانه های اصلی برزیل، به ویژه در روزنامه ایالتی سائو پائولو، کار کرد. در آن دوره وی تصمیم گرفت به جای «ولادیمیر» از نام مستعار «ولادو» به عنوان اولین نام زبان نیای خود استفاده کند، زیرا احساس می کرد که نام واقعی او در برزیل بسیار عجیب و غریب به نظر می رسد. هرزاگ بعداً به مدت سه سال در لندن برای بی بی سی کار کرد. در دهه ۱۹۷۰، هرزاگ سردبیر تلویزیون کولترا شد، یک ایستگاه تلویزیونی سراسری بود که توسط دولت ایالتی سائو پائولو اداره می شد. وی همچنین استاد دانشکده روزنامه نگاری در دانشکده ارتباطات و هنرهای دانشگاه سائوپائولو و در یک دوره ناپیوسته خبرنگار بنیاد آرماندو آلوارس پنتیدو شد. او که نمایشنامه نویس بود، همین حرفه را دنبال کرده و ارتقاء داد و به مشارکت با روشنفکران تئاتر پرداخت. سپس به حزب کمونیست برزیل پیوست (در پرتغالی: Partido Comunista Brasileiro -
PCB) و به فعالیت در جنبش مقاومت مدنی علیه دیکتاتوری نظامی پرداخت. دستگیری و مرگ. در ۲۴ اکتبر ۱۹۷۵ - درست زمانی که هرزاگ سردبیر تلویزیون کولترا بود - مأموران ارتش برزیل او را احضار کردند تا در مورد روابط غیرقانونی اش با حزب کمونیست برزیل شهادت دهد. روز بعد، هرزاگ را برای بازجویی به (اداره عملیات اطلاعات - مرکز عملیات دفاع داخلی) DOI-CODI بردند. او زیر شکنجه بازجویی شد. هرزاگ به همراه دو روزنامه نگار دیگر، خورخه دویک استرادا بنینگو و رودولفو کوندر که بعداً ضرب و شتم وی مورد تأیید قرار گرفت، دستگیر شده بودند. در ۲۵ اکتبر، جسد هرزاگ درحالی که در سلول حلق آویز شده بود عکس گرفته شد. قبل از تجدید نظر، در خصوص گواهی فوت او مرگش «خودکشی با حلق آویز» اعلام شد. براساس مخالفت، مأموران DOI-CODI می بایست جسد وی را در موقعیتی که در آن یافت شده بود قرار می دادند تا به مطبوعات اطلاع دهند که خودکشی کرده است. نتیجه. هرزاگ با کلاریس هرزاگ یک کارمند تبلیغاتی ازدواج کرد و صاحب دو فرزند شد. کلاریس در پی مرگ همسرش، روزهای سختی را پشت سر گذاشت و نهایتاً مجبور شد به فرزندان خردسالش اتفاقی که برای پدرشان رخ داده را بگوید. سه سال بعد کل
اریس توانست از طریق قانونی مأموران ارتش برزیل را مقصر مرگ شوهرش معرفی کند اما او هنوز نتوانسته با مرگ همسرش هرزاگ مقابله کند، کلاریس تصریح کرد «ولادو اگر زنده بود بیشتر به جامعه کمک می کرد». مرگ وی اعتراض مطبوعات بین المللی را برانگیخت و پروسه دفاع از حقوق بشر در آمریکای لاتین شروع شد، مرگ هرزاگ نیز باعث تقویت جنبش علیه دیکتاتوری نظامی در برزیل شد. کالبد شکافی بدون نتیجهٔ قطعی بود، زیرا آسیب شناسان پزشکی قانونی در آن زمان عضو ارگان پلیس بودند و گزارش های کالبد شکافی دروغ را به طور منظم در موارد شکنجه منجر به مرگ تهیه می کردند. بعدها، در پی دادخواست مدنی کلاریس هرزاگ بیوه هرزاگ علیه دولت، در ۲۰۰۵ یک دادگاه فدرال تشکیل شد، و این دادگاه، مرگ غیرقانونی هرزاگ را به رسمیت شناخت و در حکم دادگاه، دادن غرامت پولی به خانواده هرزاگ تعیین شده بود. در همان سال، عکس های جدیدی از هرزاگ که هنوز زنده بود و کاملاً برهنه در سلول زندان از وی عکس گرفته بودند در اینترنت منتشر شد، که این اقدام توسط یک افسر عالی رتبه نظامی در دفتر رئیس جمهور لوئیس ایناسیو لولا دا سیلوا مورد تأیید قرار گرفت. بنا بر اعلامیه ۲۳ ژانویه ۲۰۱۳، به درخواست
چندین گروه مذهبی و حقوق بشری، کمیسیون بین المللی حقوق بشر آمریکا که بخشی از سازمان کشورهای آمریکاست، تأیید کرد که در مورد شرایط متضاد پیرامون درگذشت ولادیمیر هرزاگ تحقیق خواهد کرد. گواهی فوت جدید هرزاگ، ۳۷ سال پس از مرگ او صادر شد تا نشان دهد که وی «بر اثر شکنجه جسمی در بخش اطلاعات ارتش در سائوپائولو» به قتل رسیده است. گواهی قبلی وی حاکی از یک خودکشی احتمالی بود. ایوو هرزاگ، فرزند ولادیمیر هرزاگ، در یک افشاگری اقدام به جمع آوری طوماری برای برکناری خوزه ماریا مارین از فدراسیون فوتبال برزیل (CBF) و همچنین از جام جهانی فوتبال ۲۰۱۴ فیفا زد. ایوو با استناد به سخنرانی ماریا مارین در ۱۹۷۵ که به عنوان نماینده کنگره ایراد شده بود به افشای آن پرداخت. وی در آن سخنرانی ضمن انتقاد از ولادیمیر هرزاگ کارهای سرگیو فلوری رئیس اداره نظم سیاسی و اجتماعی برزیل (مسئول شکنجه گاه ها و زندان) در دوران دیکتاتوری نظامی را مورد ستایش قرار داده بود. به گفته هنری سوبل، خاخام کنیسه اصلی سائوپائولو در آن زمان، قتل هرزاگ چهره کشور را تغییر داد. «این عامل مهمی برای ترمیم نهایی دموکراسی بود. مرگ او همیشه به یادگار خواهد ماند چرا که ناقوس یک د
وره سرکوب را به صدا درمی آورد، طنین مداوم صدای آزادی، که هرگز خاموش نخواهد شد». پس از پیدا شدن جسد هرزاگ، روی بدنش آثار شکنجه وجود داشت، خاخام سوبل تصمیم گرفت که به جای گوشه گورستان وی را در مرکز آن دفن کند، زیرا در سنت یهود وقتی کسی خودکشی می کند به این کار مبادرت می کنند. مراسم خاکسپاری به صورت عمومی انجام شد و موضوع خودکشی به این ترتیب پنهان ماند، اولین ادله ای که به طور غیرقابل انکار انبات می کرد مرگ هرزاگ خودکشی نبوده، در پرونده «فرناندو پاچکو جوردو و پرونده هرزاگ- زندان، شکنجه و مرگ در برزیل» گزارش شده است. این نویسنده خاطرنشان می کند تصویری که توسط ارتش برای اثبات خودکشی هرزاگ ارائه شده گویا است، زیرا زندانی را در حالی که با کمربند از میله های سلول گره خورده و آویزان شده است نشان می دهد، این در حالی است که زانوان او خمیده و پاهایش روی کف سلول زندان است و بنابر این نمی تواند خودکشی کرده باشد. میراث. در ۲۰۰۹، بیش از ۳۰ سال پس از مرگ هرزاگ، بنیاد ولادیمیر هرزاگ تأسیس شد. اهداف آن آرشیو مطالب مربوط به هرزاگ، ترویج بحث دربارهٔ نقش خبرنگاران و رسانه های جدید و اعطای جایزه ولادیمیر هرزاگ در زمینه عفو و حقوق ب
شر به روزنامه نگاران و فعالان حقوق بشر.
چوپان ابدال لی (به لاتین: Çobanabdallı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان ساموخ واقع شده است. چوپان ابدال لی ۲۴۳۳ نفر جمعیت دارد.
پاین گَپ نامی است که معمولاً برای یک پایگاه نظارت ماهواره ای ایالات متحده آمریکا و ایستگاه زمینی استرالیا در جنوب باختر شهر آلیس اسپرینگز در قلمرو شمالی در کشور استرالیا بکار می رود که به صورت مشترک بین آمریکا و استرالیا اداره می شود. از سال ۱۹۸۸ تاکنون نام رسمی این پایگاه، مرکز دفاع مشترک پاین گپ بوده است. تا پیش از آن برای گمراه کردن، مرکز پژوهش دفاع فضایی مشترک نامیده می شد. بخشی از ایستگاه پاین گپ توسط آژانس اطلاعات مرکزی (سیا)، آژانس امنیت ملی، و دفتر ملی شناسایی، اداره می شود و یک پایگاه کلیدی برای آژانس امنیت ملی در تلاش برای رهگیری جهانی در برنامه اشلون است. دفتر ملی شناسایی، به پاین گپ، نام طبقه بندی شده ایستگاه مأموریت زمینی استرالیا و آژانس امنیت ملی، نام صوری طبقه بندی نشده رِین فال را به آن داده است.&lt;ref name="ABC/intercept2017"&gt;Peter Cronau, The Base: Pine Gap's Role in US Warfighting, "Background Briefing", ABC Radio National, 20 August 2017; Ryan Gallagher and Peter Cronau, The U.S. Spy Hub in the Heart of Australia, "The Intercept", August 20, 2017.&lt;/ref&gt; پایگاه. مراکز موجود در پا
ین گپ، شامل مجتمع رایانه ای بزرگ با ۳۸ آنتن پوش محافظ از دیش های رادیویی و بیش از ۸۰۰ کارمند می شود. کارمند آژانس امنیت ملی، دیوید روزنبرگ گفته که هنگامی که در پایین گپ کار می کرده، رئیس این پایگاه، یک افسر ارشد آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) بوده است. موقعیت مکانی پاین گپ، اهمیت راهبردی دارد؛ زیرا ماهواره های جاسوسی آمریکایی که یک سوم از کره زمین (شامل چین، بخش های آسیایی روسیه، و خاور میانه) را پوشش می دهند کنترل می کند. علت انتخاب مرکز استرالیا این بود که از دسترس کشتی های جاسوسیِ رهگیر سیگنال ها در آب های بین المللی، در امان بود. پاین گپ، در اقتصاد محلی آن منطقه، نقش کلیدی دارد. تاریخچه عملیات ها. در اواخر سال ۱۹۶۶ در بحران جنگ سرد میان آمریکا و اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی، یک پیمان مشترک بین آمریکا و استرالیا خواستار ایجاد پایگاه نظارت ماهواره ای آمریکا در استرالیا به نام «مرکز پژوهش دفاع فضایی مشترک» شد. در آغاز، به مردم گفته شد که آرمان این مرکز، «پژوهش فضایی» است. پاین گپ کار خود را در سال ۱۹۷۰ آغاز کرد و نزدیک به ۴۰۰ خانواده آمریکایی به استرالیای مرکزی، کوچ کردند. از هنگام پایان جنگ سرد در سال ۱۹۹۱ و ظه
ور جنگ با تروریسم در سال ۲۰۰۱ پاین گپ از صِرفِ نظارت بر پیمان های هسته ای و شناسایی پرتاب موشک، به یک پایگاه جنگی حیاتی برای نیروهای مسلح ایالات متحده آمریکا تغییر کاربری داده است. در سال ۱۹۹۹ دولت استرالیا از ارائه جزئیات عهدنامه های مرتبط، به کمیته اطلاعاتی سنای استرالیا خودداری کرد. کارشناس اطلاعات، دِس بال از دانشگاه ملی استرالیا در خواست ارائه یک دید کلی از پاین گپ را داده بود. بر پایه دس بال از ۹ دسامبر ۱۹۶۶ که دولت های استرالیا و آمریکا پیمان پاین گپ را امضا کرده اند شمار آنتن های موجود در پایگاه پاین گپ از ۲ آنتن، به ۱۸ آنتن در ۱۹۹۹ و ۳۸ آنتن در سال ۲۰۱۷ رسیده است. همچنین شمار کارکنان از ۴۰۰ تن در اوایل دهه ۱۹۸۰ (میلادی) به ۶۰۰ تن در اوایل دهه ۱۹۹۰ (میلادی) و ۸۰۰ تن در سال ۲۰۱۷ رسیده، که بیشترین رشد از هنگام پایان جنگ سرد است. دس بال، پاین گپ را ایستگاه پردازش و کنترل زمینی ماهواره های زمین آهنگ دخیل در گردآوری سیگنال های اطلاعاتی می داند و می گوید که چهار دسته اطلاعات، گردآوری می شوند: دس بال، محوطه عملیاتی پاین گپ را به سه بخش ۱) بخش نگهداری ایستگاه ماهواره ای ۲) بخش پردازش سیگنال و ۳) بخش واکاوی سی
گنال تقسیم می کند که تا سال ۱۹۸۰ ورود استرالیایی ها به آن، ممنوع بود. امروز، رسماً ورود استرالیایی ها تنها به اتاق ملی رمزنگاری، ممنوع است (همانگونه که ورود آمریکایی ها به اتاق رمزنگاری استرالیایی ها ممنوع است). هر روز صبح، کمیته مشترک برنامه شناسایی تشکیل می شود تا تعیین کنند در ۲۴ ساعت آینده، کدام ماهواره ها عملیات نظارت را انجام خواهند داد. با بستن پایگاه نورونگار در سال ۱۹۹۹ جایی در پاین گپ برای ایستگاه کنترل ماهواره های برنامه پشتیبانی دفاعی نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا ساخته شد که با شناسایی گرمای پخش شده از موشک ها نخستین هشدار دربارهٔ پرتاب موشک های بالستیک را می دهد. در سال ۲۰۰۴ یک سامانه ماهواره ای تازه به نام سامانه فروسرخ فضابنیان در پاین گپ راه اندازی شد که عنصری حیاتی در دفاع موشکی ملی آمریکا است. از هنگام پایان جنگ سرد، از پاین گپ، عمدتاً برای رهگیری و ثبت جنگ افزار و سیگنال های ارتباطی کشورهای آسیایی، مانند چین و کره شمالی استفاده شده است. از این پایگاه برای پشتیبانی در جنگ های یوگسلاو، افغانستان، عراق، و هر جنگ دیگری استفاده شده که آمریکا پس از حملات ۱۱ سپتامبر در آن درگیر بوده است. از ایس
تگاه نیروی هوایی پادشاهی من وید هیل در بریتانیا که آژانس امنیت اداره می کند نیز به عنوان ایستگاه زمینی برای این ماموریت های ماهواره ای استفاده می شود. یکی از کارکردهای اصلی پاین گپ، مکانیابی سیگنال های رادیویی در نیم کره خاوری با اطلاعات گردآوری شده ای است که به برنامه پهپادهای آمریکا داده می شود. این موضوع، نخستین بار در یک سند فاش شده آژانس امنیت ملی در سال ۲۰۱۳ آشکار شد که می گفت پاین گپ در فراهم آوری داده های مکانی با هدف اطلاعاتی، و همین طور نظامی (شامل حمله های هوایی) نقش کلیدی دارد. در ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۳ اسنادی که ادوارد اسنودن فاش کردند نشان دادند که پاین گپ به همراه سه محل دیگر در استرالیا و نیوزیلند در برنامه رهگیری جهانی و گردآوری ارتباطات تلفنی و اینترنتی آژانس امنیت ملی، دخیل هستند که سامانه هایی مانند ایکس کی اسکور را نیز دربرمی گیرد. خبرنگار، برایان توهی می گوید که پاین گپ، در نتیجه فناوری ای که استفاده می کند ارتباطات شهروندان استرالیا، شامل تماس تلفنی، ایمیل، و دورنگار را رهگیری می کند. بر پایه اسنادی که در اوت ۲۰۱۷ منتشر شدند از پاین گپ به عنوان یک ایستگاه زمینی برای جاسوسی ماهواره ای در دو مأمور
یت پنهانی استفاده می شود: اعتراض ها. در ۱۱ نوامبر ۱۹۸۳ چند زن ابوریجینال به همراه ۷۰۰ زن دیگر به جلوی دروازه های ورودی پاین گپ رفتند و به نشانه روز بزرگداشت و ورود موشک های پرشینگ ۲ در گرینهام کامان در بریتانیا ۱۱ دقیقه سکوت کردند. این آغاز یک اردوی صلح دو هفته ای بود که تنها، زنان در آن شرکت می کردند و توسط «زنان برای بقا» برگزار می شد. این گردهمایی، بدون خشونت بود ولی در روز ۱۱۱ام چندین زن، بدون اجازه وارد پایگاه شدند. آنها پس از دستگیری، خود را کارن سیلک وود معرفی کردند. کارن سیلک وود یک کارمند صنعت هسته ای در آمریکا بود که به دنبال تلاش برای ایمنی هسته ای درگذشت. ادعاهایی مبنی بر خشونت پلیس و زخمی شدن یک عضو کمیسیون انرژی اتمی ایالات متحده آمریکا وجود دارند. در دسامبر ۲۰۰۵ شش عضو گروه مسیحیان ضد همه گونه تروریسم اعتراضی را بیرون از پاین گپ ترتیب دادند. پس از آن، چهار تن از آنان، بدون اجازه وارد پایگاه شده و دستگیر شدند. دادگاه آنها در ۳ اکتبر ۲۰۰۶ برگزار شد. این، نخستین باری بود که از لایحه دفاع استرالیا (اقدامات ویژه) ۱۹۵۲ استفاده می شد. آن چهار نفر درخواست بازنگری و لغو محکومیت های خود را کردند. در فوری
ه ۲۰۰۸ درخواست تجدیدنظر این چهار تن پذیرفته شد و از اتهام های وارده تبرئه شدند.
جنایت بی دقت فیلمی سینمایی به کارگردانی شهرام مکری، نویسندگی مشترک مکری و نسیم احمدپور و تهیه کنندگی نگار اسکندرفر است که در هفتاد و هفتمین دوره جشنواره بین المللی فیلم ونیز موفق به کسب جایزه بهترین فیلمنامه از منتقدان سینمایی شد. همچنین این فیلم در چهاردهمین مراسم آسیا پاسیفیک نامزد دریافت جایزه بهترین فیلمنامه، برای شهرام مکری و نسیم احمد پور بود. این فیلم از ۱۷ آذر ۱۴۰۰ در سینماهای سراسر ایران اکران شد. مضمون فیلم. این فیلم مضمونی مرتبط با سینما دارد و دربارهٔ تماشاگرانی است که قبل از شروع اکران فیلمی در سینما دربارهٔ آن حرف می زنند و با شروع ماجرا بر پرده سینما، داستان آنها و قصه فیلم با هم یکی می شود. داستان فیلم. فیلم دارای مجموعه ای از روایات تودرتو است که در بخش هایی به هم مربوط و متصل می شوند. ارجاع و ادای احترام. داستان فیلم، اشاره هایی به فاجعهٔ آتش سوزی سینما رکس آبادان و قربانیان آن دارد. علاوه بر این، جنایت بی دقت فیلمی است دربارهٔ سینما و به ویژه ادای دینی به سینمای ایران. از همین رو، می توان در فیلم شاهد ادای احترام به فیلم گوزنها و سینمای مسعود کیمیایی، پژوهش های سینمایی زاون قوکاسیان، فیلم ه
ایی مانند شبح کژدم از کیانوش عیاری و ای ایران (فیلم) از ناصر تقوایی بود. همچنین، در جنایت بی دقت از فیلم هایی مانند زهر عسل و مهدی مشکی به عنوان نمایندگانی از سینمای بدنه یاد شده است.
می خواهمت (اسپانیایی: Tengo ganas de ti) فیلمی درام اسپانیایی ۲۰۱۲، با بازی ماریو کاساس و دنباله "فیلم سه قدم بالاتر از بهشت است". این فیلم بر اساس رمان فدریکو موچا، ساخته شده و بین ۲۸ اکتبر تا ۳۰ دسامبر ۲۰۱۱ در بارسلونا، فیلم برداری شده است. داستان. هوگو بعد از پنج سال کار کردن در لندن به محل خودش برمیگردد و می بیند برعکس روزهای قدیم همه چیز کسل کننده شده و دیگر خبری از آن همه شور و شوق نیست، او که هنوز به فکر بابی می باشد چند بار جلوی خانه او می رود ولی جرأت رو به رو شدن با او را ندارد. در این بین با دختر عکاسی به اسم جین که در تعقیب اوست در پمپ بنزین ملاقات جالبی انجام می دهد و این برگهٔ جدیدی در زندگی هوگو است که برای دومین بار طعم عشق را طور دیگری تجربه کند و… باجه بلیط فروشی. ۲۲ ژوئن ۲۰۱۲ این فیلم در سینماها اکران شد. در روز افتتاحیه خود، ۱٬۶۲۸٬۰۰۰ یورو، یعنی ۷۲٪ از درآمد آن روز را به دست آورد و بهترین نمایش برتر سال شد. در پایان نخستین هفته با ۳٬۱۹۷٬۴۴۶ یورو و ۴۸۷٫۵۱۵ تماشاگر در مقابل گیشه اسپانیا ایستاد.
قره سو قوملاق (به لاتین: Qarasuqumlaq) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان آق داش واقع شده است. قره سو قوملاق ۶۵۲ نفر جمعیت دارد.
قره سقال بالا () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده است.
قره سقال پایین () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده است.
یوخاری قره سقال (به لاتین: Yukhary Karasakkal) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان ساموخ واقع شده است.
قره سقال (به لاتین: Qarasaqqal) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان کردامیر واقع شده است. قره سقال ۱۷۶۱ نفر جمعیت دارد.
فلیپ پلین یک طراح مد آلمانی و موسس برند مادر فلیپ پلین در سال ۱۹۹۸ میلادی است که شامل برندهایی نظیر "فلیپ اسپرت" و "بیلیونر" در زیر مجموعه خود می شود. برند. فلیپ پلین نام برندی است که توسط شخصی با همین نام در سال ۱۹۹۸ میلادی تاسیس شد و اکنون در زمینه تولید کالاهای لوکس نظیر لباس و غیره فعالیت دارد.
ایستگاه هارسیموس کوو ایستگاهی در مسیر خط قطار ریلی سبک هادسون-برگن (HBLR) است که در مرکز خرید مترو پلازا درایو () در بخش هارسیموس () مرکز شهر جرسی سیتی، در نیوجرسی واقع شده است. این ایستگاه به انشعابات خیابان ۸ -هابوکن و خیابان وست ساید -خیابان تونل در همه ساعات، و شاخه بایون فلایر در ساعات شلوغ، سرویس دهی دارد. ایستگاه هارسیموس کوو در ۱۸ نوامبر ۲۰۰۰ افتتاح شد. در این ایستگاه دو مسیر و دو سکوی جانبی وجود دارد که هر کدام نیز یک سایبان دارند، که در یک مسیر با حق استفاده خصوصی با خیابان ۴ به سمت شمال و خیابان ۲ به سمت جنوب واقع شده است.
باستان شاخ چهره یا آرکیسراتوپس ، نام یک سرده از تیره شاخ چهره سانان است. این دایناسور دارای دوپای کوچک (در حدود یک متر طول) با یک سر نسبتاً بزرگ بود. وی برخلاف بسیاری از شاخ چهره سانان دیگر که در سال های بعد پدید آمدند، هیچ شاخی نداشت و تنها یک حفره کوچک استخوانی داشت که از پشت سرش بیرون می آمد. گونه های این دایناسور "Archaeoceratops oshimai" و "Archaeoceratops yujingziensis" نام دارند. کشف و نام گذاری. دو نمونه در استان گانسو در شمال مرکزی چین یافت شد. این گونه در سال ۱۹۹۷ توسط دونگ ژیمینگ و آزوما نام گذاری شد. این اولین شاخ چهره سانان است که در این منطقه کشف شده است. این نمونه های کشف شده از یک اسکلت شامل جمجمه، مهره های برآمدگی روی دم، لگن و بیشتر یک پای عقب تشکیل شده است. نمونه دوم دارای از یک اسکلت ناقص با یک سری مهره دم نسبتاً حفظ شده، یک پا به طور کامل حفظ شده می باشد. کمی کوچک تر از نمونه اول است. رژیم غذایی. "باستان شاخ چهرگان"، مانند همه شاخ چهره سانان، گیاهخوار بودند. در طول کرتاسه، گیاهان گلدار که به تازگی پدید آمده بودند، و بنابراین به احتمال زیاد این دایناسور از گیاهان غالب دوره مانند: سرخس، سیک
اد و گیاهان برگ مخروطی تغذیه می کردند. از نوک تیز آن برای گرفتن برگ ها و شاخه ها و خرد کردن آنها استفاده می شده تا بلعیده شود.
سیاست در گرجستان را یک جمهوری دموکراتیک پارلمانی (نظام پارلمانی) با یک سیستم چند حزبی تشکیل می دهد. رئیس جمهور گرجستان به عنوان رئیس تشریفاتی کشور و نخست وزیر گرجستان به عنوان رئیس دولت فعالیت می کند. قدرت اجرایی در اختیار نخست وزیر و دولت است. قدرت قانون گذاری نیز میان دولت و پارلمان تک مجلسی گرجستان تقسیم شده است. از نظر سیاسی کشور گرجستان یک جمهوری و حکومت متمرکز به شمار می آید هرچند استان آجارا بخشی از حقوق خودمختاری خود را حفظ کرده اما حکومت مرکزی قدرت کامل را بر این منطقه در دست دارد. آبخازیا و اوستیای جنوبی که در دوران حکومت شوروی خودمختاری داشتند، در دهه ۱۹۹۰ به طور یکجانبه از گرجستان جدا شدند. تا سال ۲۰۱۶، دولت گرجستان آبخازیا را به عنوان یک منطقه خودمختار در داخل گرجستان به رسمیت می شناسد، اما اوستیای جنوبی را فاقد هرگونه وضعیت ویژه می داند. قدرت قانونگذاری نیز به دولت و هم در به پارلمان واگذار شده است. پس از انقلاب گل رز سال ۲۰۰۳، جنبش ملی - دموکرات ها بر سیستم حزب حاکم شدند. پس از سقوط شوروی و استقلال گرجستان پس از اولین انتخابات پارلمانی دموکراتیک چند جانبه و دموکراتیک در ۲۸ اکتبر ۱۹۹۰، به جمهوری
دموکراتیک تبدیل شد. از اوایل دهه ۲۰۱۰، سیاست گرجستان با رقابت شدید بین دو حزب اصلی، “رؤیای گرجی” و “جنبش ملی متحد” شناخته می شود. در اوایل دهه ۲۰۲۰، پژوهشگران نگرانی هایی در مورد عقب گرد دموکراسی در گرجستان مطرح کردند. توسعه در سال های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۸. پس از استقلال گرجستان در سال ۱۳۷۰ (۱۹۹۱)، ادوارد شواردنادزه وزیر خارجه پیشین شوروی، به عنوان نخستین رئیس جمهور کشور برگزیده شد. گرجستان از همان زمان برسر جمهوری های خودمختار اوستیای جنوبی و آبخازیا با روسیه اختلاف داشت، چرا که روسیه اجازه نمی داد که گرجستان، حاکمیت خود را در این دو منطقه اعمال کند؛ ولی به دلیل ضعف گرجستان و نیز نزدیکی دولت وقت - به ویژه شخص شواردنادزه - به روسیه، این کشور تن به مصالحه با روسیه داد و پذیرفت که در امور جمهوری های خودمختار اوستیای جنوبی و آبخازیا دخالت نکند و با حضور نیروهای روسی در این دو منطقه مخالفتی نداشته باشد. اما پس از انقلاب گل رز در سال ۱۳۸۲ در گرجستان که با پشتیبانی آمریکا صورت گرفت و منجر به برکناری دولت متمایل به روسیه و روی کار آمدن دولت غربگرای میخائیل ساکاشویلی شد، اوضاع سیاسی این کشور دگرگون شد. دولت جدید سیاست دوری
از روسیه و نزدیکی به غرب (به ویژه آمریکا) را در پیش گرفت. همچنین این کشور خواهان عضویت در اتحادیه اروپا و ناتو شد. در مرداد ۱۳۸۷ و هم زمان با بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ پکن، ارتش گرجستان برای بازگرداندن اوستیای جنوبی به خاک خود، به این منطقه یورش برد که با واکنش شدید روسیه مواجه شد و مجبور به عقب نشینی شد. اکنون روسیه تنها کشوری است که استقلال دو منطقهٔ آبخازیا و اوستیای جنوبی را به رسمیت شناخته است و با حضور نیروهای خود در این دو منطقه، عملاً کنترل آن ها را در دست دارد. قوه مجریه. ریاست اجرایی کشور در گرجستان را رئیس جمهور که از طریق رای مستقیم انتخاب می شود به مدت پنج سال برعهده دارد. براساس قانون اساسی، در مواقع اضطرار رئیس پارلمان جانشین قانونی رئیس جمهور خواهد بود. همچنین رئیس جمهور نخست وزیر را منصوب می کند که به عنوان رئیس دولت فعالیت کند. قوه مقننه. پارلمان گرجستان (ساکارتولو پارلمنتی) ۱۵۰ کرسی دارد که نمایندگان مردم برای مدت چهار سال در جریان یک انتخابات، به پارلمان راه می یابند. ۷۷ کرسی را نمایندگان تناسبی و ۷۳ کرسی را نمایندگان حوزه های تک کرسی تشکیل می دهند. در حال حاضر (اوت ۲۰۲۰) ریاست این پار
لمان بر عهده آرچیل تالاکوادزه از حزب رویای گرجستان است.
کویناشن () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده است.
فرید رستگار (زاده ۲۶ مارس ۱۹۶۳) خواننده، آهنگساز و تنظیم کننده موسیقی اهل افغانستان است. او یکی از خوانندگان دهه ۱۹۸۰ (میلادی) است که کارش را با موسیقی پاپ شروع کرد و به شهرت رسید. همچنین وی همسر وجیهه رستگار خواننده افغانستانی است.
زبان های پینگ (چینی ساده شده: 平، چینی سنتی: 平، پین یین: Píng) یا پینگ هوا گروهی از زبان های چینی هستند که بیشتر در منطقه خودمختار گوانگشی به همراه مناطقی از استان هونان تکلم می شوند. پینگ هوا زبان میانجی بخش هایی از گوانگشی است که زبان های ژوانگ در آنجا کاربرد دارد. برخی از سخنوران پینگ، رسماً از قوم ژوانگ به شمار می روند و بیشتر از قوم هان مجزا هستند. گویلین مرکز گویشوران شمالی پینگ و نان نینگ مرکز گویشوران جنوبی این زبان است. پینگ جنوبی دارای چندین ویژگی قابل توجه مانند چهار لحن بررسی شده مجزا و وام واژه های متعدد از زبان های ژوانگ همچون حرف پایانی "وِی" برای جملات امری است. از نظر ژنتیکی، سخنوران پینگ با اقلیت های قومی غیر هان در جنوب چین بیشتر از سایر گروه های هان دارای اشتراک هستند.
ناتالیا ایوانووا (؛ زادهٔ ) ورزشکار تکواندو اهل روسیه است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی شده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا و ۲ مدال نقره شده است.
زبان های هوی یا هویژو (چینی ساده شده: 徽州话، چینی سنتی: 徽州話، پین یین: Huīzhōu Huà) گروهی از زبان های مرتبط چینی هستند که در منطقه تاریخی هویژو در بیش از ده شهرستان در جنوب آن هوئی به همراه چند بخش همسایه در چجیانگ و جیانگشی تکلم می شوند. اگرچه منطقه زبانی هوی در مقایسه با سایر گروه های گویشی چینی کوچک است، اما از میزان بسیار زیادی تنوع برخوردار است. تقریباً هر شهرستان لهجه متمایز خود را دارد که برای سخنوران چند شهرستان دورتر غیرقابل فهم است. به همین دلیل، دو زبانگی و چندزبانگی در میان گویشوران هوی متداول است. تخمین زده می شود که حدود ۴٫۶ میلیون گوشور از انواع هویژو وجود داشته باشد.
آدریانا کارمونا (؛ زادهٔ ۳ دسامبر ۱۹۷۲) ورزشکار تکواندو اهل ونزوئلا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۳ مدال نقره و ۲ مدال برنز شده است.