Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بریژیت توتشنیگ (؛ زادهٔ ) ورزشکار اسکی آلپاین اهل اتریش است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
بریتانی فلان (؛ زادهٔ ) اسکی باز آلپاین اهل کانادا است.
بروس تسکر (؛ زادهٔ ) ورزشکار بابسلد اهل بریتانیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
کالب فاکسی (؛ زادهٔ ) گلف باز، و ورزشکار کرلینگ و از برندگان مدال های بازی های المپیک زمستانی ۲۰۱۴ اهل کانادا است.
کاریان کلیبوکر (؛ زادهٔ ) اسکیت باز سرعت اهل پادشاهی هلند است.
کارل اریک آسپلوند (؛ ۱۴ سپتامبر ۱۹۲۳ - ۸ ژانویهٔ ۲۰۲۴) اسکیت باز سرعت اهل سوئد بود.
کارل ورهاین (؛ زادهٔ ) اسکیت باز سرعت و از برندگان مدال های بازی های المپیک زمستانی ۲۰۰۶ اهل پادشاهی هلند است.
کارلیان شوتنز (؛ زادهٔ ) ورزشکار اسکیت سرعت اهل پادشاهی هلند است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
کارولینا کاستنر (؛ زادهٔ ) اسکیت باز نمایشی اهل ایتالیا است.
کارتر رایکروفت (؛ زادهٔ ) ورزشکار کرلینگ اهل کانادا است. او یکی از اعضای تیم المپیک کانادا بود که بعد ها توسط کوین مارتین از این تیم حذف شد. او توانست در المپیک زمستانی ۲۰۰۲ مدال نقره کسب کرد.
کتی پریستنر (؛ زادهٔ ) اسکیت باز سرعت اهل کانادا است.
سیسیلیا کالج (؛ – ) اسکیت باز نمایشی اهل بریتانیا بود.
سیسیلیا مافی (؛ زادهٔ ) اسکیت باز سرعت، و اسکیت باز سرعت، اهل ایتالیا است.
سرستین اشمیت (؛ – ) لژسوار اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۴ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده است.
چاندرا کرافورد (; – ) اسکی باز صحرانوردی اهل کانادا بود.
شارل کورنویر (؛ زادهٔ ) اسکیت باز سرعت اهل کانادا است.
چارلز مولدر (؛ ۱ ژوئیه ۱۸۹۷ – ) ورزشکار بابسلد اهل بلژیک بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال برنز شده است.
چارلز پاتریک گرین (; – ) ورزشگار و فرد نظامی و از برندگان مدال های بازی های المپیک زمستانی ۱۹۳۶ اهل بریتانیا بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان جنگ میهنی شده است.
چارلی تیکنر (؛ زادهٔ ) اسکیت باز نمایشی اهل ایالات متحده آمریکا است.
شریل نوبل (؛ زادهٔ ) ورزشکار کرلینگ و از برندگان مدال های بازی های المپیک زمستانی ۲۰۰۲ اهل کانادا است.
چینامی یوشیدا (؛ زادهٔ ) ورزشکار کرلینگ و از برندگان مدال های بازی های المپیک زمستانی ۲۰۱۸ اهل ژاپن است.
کلویی دوفور-لاپوینت (؛ زادهٔ ) ورزشکار اسکی نمایشی اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده است.
کریس کرولینگ (؛ زادهٔ ) اسکیت باز سرعت اهل ایالات متحده آمریکا است.
کریس لو بیهان (؛ زادهٔ ) ورزشکار بابسلد اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
کریستر مجبک (; – ) اسکی باز صحرانوردی اهل سوئد بود.
کریستین مایر (؛ زادهٔ ) اسکی باز آلپاین اهل اتریش است.
کریستین موزر (؛ زادهٔ ) اسکی باز پرش اهل اتریش است.
کریستین پراودا (; – ) اسکی باز آلپاین اهل اتریش بود.
کریستین رایش (؛ زادهٔ ) از برندگان مدال های بازی های المپیک زمستانی ۲۰۰۲ اهل سوئیس است.
کریستین بودریاس (؛ زادهٔ ) اسکیت باز سرعت اهل کانادا است.
کریستین ارارت (؛ زادهٔ ) مجری تلویزیون و اسکیت باز نمایشی اهل آلمان است.
کلر همیلتون () از برندگان مدال برنز المپیک اهل بریتانیا است. وی همچنین از برندگان مدال های بازی های المپیک زمستانی ۲۰۱۴ بوده است.
کلودیا گیوردانی (؛ زادهٔ ) اسکی باز آلپاین اهل ایتالیا است.
برند کولت (؛ زادهٔ ) ورزشکار اسکی نمایشی اهل سوئیس است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
کالین اوکانر (؛ زادهٔ ) اسکیت باز نمایشی، و رقصنده روی یخ اهل ایالات متحده آمریکا است.
کورادو دال فابرو (; – ) از برندگان مدال های بازی های المپیک زمستانی ۱۹۷۲ اهل ایتالیا بود.
کورتنی رومبولت (؛ زادهٔ ) ورزشکار بابسلد اهل بریتانیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال برنز شده است.
واریاسیون هایی برای ارکستر () اپوس ۳۱ (۲۸–۱۹۲۶)، با آهنگسازی آرنولد شونبرگ، مجموعه واریاسیون هایی است برای ارکستر در دوازده قسمت بر اساسِ یک تم ساخته شده است و اولین قطعه ارکسترال در سبک موسیقی دوازده نغمه ای است. این اثر برای نخستین بار توسط ارکستر فیلارمونیک برلین در دسامبر ۱۹۲۸ به رهبری ویلهلم فورت ونگلر به اجرا درآمد که با یک رسواییِ پرآشوب همراه بود. ساختار. تم قطعه در میزان های ۵۷–۳۴ معرفی شده است. ارکستراسیون این اثر شامل فلکساتون نیز می شود. ساختار این قطعه بر اساسِ «موتیف باخ» (سی بمل، لا، دو، سی بکار) بنا شده است. ردیف دوازده نغمه ای تُن ها در چهار جایگشت: حرکت نخست (P)، قهقرایی (R)، وارونه (I) و وارونه قهقرایی (RI) در زیر نشان داده می شود: override Score.TimeSignature override Score.SpacingSpanner.strict-note-spacing = ##t set Score.proportionalNotationDuration = #(ly:make-moment 3/1) ew StaffGroup « ew Staff relative c" { ime 12/1 bes1^markup { P } e, fis dis f a d cis g aes b c c^markup { R } b aes g cis d a f dis fis e bes' ew Staff { relative c" { bes1^markup { I } e d f dis b fis g cis c a aes
aes^markup { RI } a c cis g fis b dis f d e bes' » &lt;/score&gt; آرنولد شونبرگ طیِ یک سخنرانی در زمینهٔ آهنگسازی، با حمایت از زیبایی شناسی در برابر استبداد اکثریت گفت: این قطعه توسط چارلز وورینن برای دو پیانو تنظیم گردید و این تنظیم برای مجموعهٔ یک باله با نام "واریاسیون های شونبرگ" (۱۹۹۶)، توسط ریچارد تانر برای گروه «باله شهر نیویورک» طراحی شده است.
کوردین مورل (؛ زادهٔ ) از ورزشکاران و مدال آوران در بازی های المپیک زمستانی اهل سوئیس است.
سدریک گراند (؛ زادهٔ ) از ورزشکاران و مدال آوران در بازی های المپیک زمستانی اهل سوئیس است.
داگ بیورندالن (؛ زادهٔ ) از ورزشکاران و مدال آوران در بازی های المپیک زمستانی ورزشکار دوگانه، و مربی (ورزش) اهل نروژ است.
داگمار لورز (؛ زادهٔ ) اسکیت باز نمایشی اهل آلمان است.
داگمار روم (; ) اسکی باز آلپاین، و بازیگر اهل اتریش بود.
داگمار اووبووا (؛ – ) اسکی باز صحرانوردی اهل چکسلواکی بود.
داجانا ایتبرگر (؛ زادهٔ ) ورزشکار لژسواری اهل آلمان است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون برگ بوی نقره ای شده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۶ مدال برنز شده است.
دامجان فراس (؛ زادهٔ ) اسکی باز پرش اهل اسلوونی است.
دانیل فرانک (؛ زادهٔ ) از ورزشکاران و مدال آوران در بازی های المپیک زمستانی اسنوبردسوار اهل نروژ است.
دانیل مزوتیتچ (؛ زادهٔ ) ورزشکار دوگانه، و اسکی باز صحرانوردی اهل اتریش است.
دنی مارکوف (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل روسیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به فیلادلفیا فلایرز، فینیکس کایوتیس، و کارولینا هوریکانز اشاره کرد.
دیوید بیست (؛ زادهٔ ) ورزشکار بابسلد اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
دیوید مک اچرن (؛ زادهٔ ) از ورزشکاران و مدال آوران در بازی های المپیک زمستانی اهل کانادا است.
دیوید مورداک (؛ زادهٔ ) از ورزشکاران و مدال آوران در بازی های المپیک زمستانی ورزشکار کرلینگ اهل بریتانیا است.
دیوید مولر (؛ زادهٔ ) ورزشکار لژسواری اهل آلمان است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱۰ مدال طلا، ۸ مدال نقره، ۸ مدال برنز شده است.
دیوید پلتیر (؛ زادهٔ ) اسکیت باز نمایشی اهل کانادا است.
داوید کوبچی (؛ زادهٔ ) اسکی باز پرش اهل لهستان است.
داون مک اون (؛ زادهٔ ) ورزشکار کرلینگ اهل کانادا است.
دین وارد (؛ زادهٔ ) از ورزشکاران و مدال آوران در بازی های المپیک زمستانی اهل بریتانیا است.
دبی ویلکس (؛ زادهٔ ) اسکیت باز نمایشی، و مفسر ورزشی اهل کانادا است.
دبی توماس (؛ زادهٔ ) اسکیت باز نمایشی اهل ایالات متحده آمریکا است.
دایدرا دیون (؛ زادهٔ ) ورزشکار اسکی نمایشی اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال برنز شده است.
دنیس پتروف (؛ زادهٔ ) اسکیت باز نمایشی اهل روسیه است.
دنی موریسون (؛ زادهٔ ) اسکیت باز سرعت اهل کانادا است.
دریک کمبل (؛ زادهٔ ) اسکیت باز سرعت اهل کانادا است.
دتلو ریشتر (؛ – ) از ورزشکاران و مدال آوران در بازی های المپیک زمستانی اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۵ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده است.
دیان دو لیوه (؛ زادهٔ ) اسکیت باز سرعت، و اسکیت باز نمایشی اهل پادشاهی هلند است.
دیدیه کوش (؛ زادهٔ ) اسکی باز آلپاین اهل سوئیس است.
مقالات مرتبط: گسترش روم در ایتالیا، جمهوری روم قبل از ورود رومی ها به شبه جزیره آیبریا در حدود قرن دوم قبل از میلاد، این شبه جزیره توسط ساکنان آکوییتانی، سلتی، سلتیبری، آیبریایی و کارتاژها اشغال شده بود. در طول سری دوم نبردهای پونیک، نواحی جنوبی و شرقی شبه جزیره که توسط کارتاژی ها کلونیزه شده و مستعمره گردیده بود، به دست روم افتاد. نیروهای کارتاژی شبه جزیره را ترک کردند که منجر به حضور مستمر رومی ها در جنوب و شرق اسپانیا شد. چهار سال پس از پایان این جنگ، در سال ۱۹۷ قبل از میلاد، رومی ها دو استان رومی را تأسیس کردند. استان اسپانیای نزدیک (Hispania Citerior) ناحیه شرقی شبه جزیره و اسپانیای دیگر (Hispania Ulterior) که در جنوب قرار داشت. در طول ۱۷۰ سال بعد، جمهوری روم به آرامی کنترل خود را بر اسپانیا گسترش داد. این یک روند تدریجی نفوذ و استعمار اقتصادی، دیپلماتیک و فرهنگی بود، با کمپین های سرکوب نظامی در زمانی که مقاومت بومی وجود داشت، که نشان دهنده عدم وجود یک سیاست فتح واحد برای آیبریا بود. رومی ها برخی از شهرهای بومی خارج از دو استان خود را به شهرهای دست نشانده و خراج ده تبدیل کردند و برای گسترش کنترل خود پاسگ
اه ها و کلونی رومی (شهرک) ایجاد کردند. ترتیبات اداری منطقه ای بود. فرماندارانی که به اسپانیا فرستاده می شدند به دلیل دوری زیاد از رم تمایل داشتند کاملاً مستقل از سنا عمل کنند. در اواخر این دوره، سنای روم تلاش کرد تا کنترل بیشتری در اسپانیا اعمال کند، اما این تلاش برای جلوگیری از سوء استفاده و اخاذی توسط برخی از مقامات رومی مستقر در شبه جزیره بود. این امر پس از پایان جمهوری و استقرار حکومت توسط امپراتورها در روم تغییر کرد. پس از پیروزی روم در جنگ های کانتابریا در شمال شبه جزیره (آخرین شورش علیه رومیان در اسپانیا)، آگوستوس شمال اسپانیا را فتح کرد، کل شبه جزیره را به امپراتوری روم ضمیمه کرد و در ۱۹ قبل از میلاد یک سازماندهی مجدد اداری را برقرار ساخت. استان رومی هیسپانیا سیتریور به طور قابل توجهی گسترش یافته بود و بخش های شرقی، مرکزی و اسپانیای شمالی را در بر می گرفت. بعدها این استان به هیسپانیا تاراکونسیس (Hispania Tarraconensis) تغییر نام داد. هیسپانیا اولتریور به استان های بائتیکا (Baetica) در ناحیه جنوبی و لوسیتانیا (Lusitania) در غرب تقسیم می شدکه پرتغال امروزی را تا رودخانه دورو شامل می شد. نبردهای دوم پونی
ک. مقالات مرتبط: نبردهای دوم پونیک، کارتاژ کارتاژ در آیبریا. در خلال قرن های ۸ و ۷ قبل از میلاد، فنیقی ها (و بعداً کارتاژی ها) در بخش جنوبی شبه جزیره ایبری و همچنین در امتداد بخشی از ساحل شرقی ارتباطات تجاری برقرار کردند. پست های تجاری آنها در ساحل، مواد معدنی و سایر منابع موجود در ایبریا را صادر می کردند و محصولات تولیدی را از مدیترانه شرقی وارد می کردند. در طول قرن هفتم قبل از میلاد، بازرگانان یونانی مستقر در ماسالیا (مارسیل امروزی) در سراسر مراکز تجاری ساحلی منطقه بدون حضور دائمی و ایجاد مستعمره یا کلونی، تجارت می کردند و بعداً شهرهای تجاری امپوریون (Ampurias) و رود (Rhode یا Roses) را تأسیس کردند. بخشی از این تجارت یونانی توسط کشتی های فنیقی انجام می شد. تأثیر تماس با یونانیان و فنیقی ها این بود که برخی از مردمان بومی شبه جزیره ساحلی برخی از جنبه های این فرهنگ های مدیترانه شرقی را پذیرفتند. پس از شکست کارتاژ از روم در جنگ اول پونیک (۲۶۴–۲۴۱ قبل از میلاد) و از دست دادن جزایر سیسیل، ساردینیا و کورس به جمهوری رم، هامیلکار بارکا جنوب اسپانیا را فتح کرد. خانواده او در اکثر مناطق جنوبی اسپانیا، کلونی های کارتاژ
ی را تأسیس کردند. پس از تحت سلطه درآوردن قبایل در اسپانیا، قلمرو کارتاژ که بعداً در بخش بزرگی از ساحل شرقی شبه جزیره گسترش یافت، با زورشمشیر یا از طریق خراج گزاری، اتحاد یا ازدواج با رؤسای محلی به دست آمد. شبه جزیره تعداد قابل توجهی از سربازان وظیفه اش را از مناطق تحت کنترل کارتاژ همراه با استخدام مزدوران، به ویژه تیراندازان بالئری و سلتیبری ها، تأمین می کرد. پیمان ابرو (Ebro treaty). هامیلکار در سال ۲۲۶ قبل از میلاد جانشین هاسدروبال عادل که دامادش بود گردید. روم با هاسدروبال معاهده ای منعقد کرده بود «با این قید که هیچ یک از طرفین نباید سلطه خود را فراتر از رودخانه ابرو گسترش دهد، در حالی که ساگونتین ها، که بین دو امپراتوری واقع شده اند، باید در استقلال و بی طرفی باقی بمانند». شهرهای بومی در بخش شمالی ساحل شرقی نگران گسترش بیشتر کارتاژی ها بودند و با روم متحد شدند تا در برابر خطر کارتاژ ایمن باشند. این اتحاد منجر به انتخاب رودخانه ابرو به عنوان مرز حوزه های نفوذ کارتاژی ها و رومی ها در شرق اسپانیا شد. شهر ساگونتوم (ساگونتو، مورویدرو سابق) نیز با رم متحد شد که تقریباً در میانه راه بین رود ابرو و کارتاژو نووا ق
رار داشت (کارتاژ جدید، کارتاگو نوا، کارتاخنای امروزی). دومی پاسگاهی بود که توسط هاسدروبال عادل تأسیس شد. در آن زمان، سرزمین های کارتاژی در جنوب ساگونتوم قرار داشت. هانیبال، پسر هامیلکار و جانشین هاسدروبال، قلمروهای کارتاژ را به سمت شمال تا کرانه های رود ابرو گسترش داد. در نتیجه، ساگونتوم (Saguntum) خود را در محاصره قلمرو کارتاژ یافت. مناقشه ساگونتوم. جنگ دوم پونیک بین کارتاژ و روم با حمله هانیبال به شهر ساگونتوم (محل زندگی ساگونتین ها) آغاز شد. هانیبال بهانه ای برای جنگ با ساگونتوم در اختلاف نظری بین این شهر و توردولی واقع در اطراف پیدا کرد. در طرف مقابل، ساگونتوم فرستادگانی را برای درخواست کمک به رم فرستاد. مجلس سنای روم تصمیم گرفت کمیسرانی را به هیسپانیا بفرستد تا وضعیت آنجا را بررسی کنند تا در صورت لزوم به هانیبال هشدار دهند که در امور ساگونتین دخالت نکند و سپس به کارتاژ برود تا شکایات ساگونتین را به شورای کارتاژی ارائه کند. با این حال، هانیبال محاصره ساگونتوم را قبل از عزیمت آنها آغاز کرده بود. مجلس سنا تصمیم گرفت همچنان کمیسران را نزد هانیبال بفرستد و در صورت امتناع او از توقف جنگ، آنها به کارتاژ بروند و
برای رضایت از پیمان شکسته تقاضای استرداد کردن او را برای محاکمه کنند یا حداقل امتیازی از کارتاژ بگیرند. استحکامات قدرتمند ساگونتوم و مقاومت شدید مردم، حمله هانیبال را دفع کرد. هانیبال وقتی به دیوار شهر نزدیک شد به شدت مجروح شد. هنگامی که سفیران روم به بندر رسیدند سربازان هانیبال گفتند که رفتن به شهر برای آنها ناامن است و او بیش از حد مشغول است که آنها را ببیند. چون هانیبال می دانست که اگر نتوانند او را ببینند به کارتاژ می روند، نامه ای به طرفدارانش در کارتاژ فرستاد و به آنها گفت که از دادن هرگونه امتیازی به روم توسط مخالفانش جلوگیری کنند. پس از وقفه ای که به ساگونتین ها اجازه ساخت دیوار جدیدی برای جایگزینی دیوار آسیب دیده را داد، درگیری شدید از سر گرفته شد. مفاد صلح هانیبال حاکی از این بود که ساگونتوم تمام ذخایر طلا و نقره خود را به توردولی ها بدهند و مردم شهر باید شهر را ترک کنند و به هر کجا که کارتاژی ها دستور می دادند بروند. ساگونتین ها طلا و نقره خود را در آتش انداختند. محاصره ساگونتوم هشت ماه طول کشید. هانیبال شهر را تصرف کرد و کشتار بزرگی به راه انداخت. هانیبال سپس به کارتاژو نوا عقب نشینی کرد زمستان ر
ا آنجا بگذراند. در رم، سران این شهر از اینکه کمکی به ساگونتوم فرستاده نشد و رم برای جنگ آماده نبود، احساس سرافکندگی می کردند. اکنون انتظار می رفت که هانیبال با حمایت نیروهای قبایل اسپانیایی از رودخانه ابرو عبور کند. رومی ها نگران بودند که این امر ممکن است گال ها را در سیسالپین ایتالیا برای شورش تشویق کند. سنای روم در صدد مقابله برآمد و تصمیم به پیشروی در دو جپهه گرفته شد، یکی در استان آفریقا (نام رومی تونس امروزی و غرب لیبی، سرزمین اصلی کارتاژ) و دیگری در هیسپانیا. شش لژیون رومی (۲۴۰۰۰ پیاده و ۱۸۰۰ سواره نظام) و ۴۰۰۰۰ پیاده نظام از متحدان سایر قبایل ایتالیایی و ۴۴۰۰ سواره نظام قوای متفقین جمع آوری شدند. ناوگانی متشکل از ۲۲۰ کشتی جنگی بزرگ رومی و ۲۰ گالی سبک (کشتی کوچک) آماده شد. دو لژیون با ۴۰۰۰ پیاده و ۳۰۰ سواره نظام، ۱۶۰۰۰ پیاده نظام متفقین و ۱۸۰۰ سواره نظام و ۱۶۰ کشتی جنگی و ۱۲ گالری سبک نیز به تیبریوس سمپرونیوس لونگوس که قرار بود لشکرکشی به آفریقا را رهبری کند، سپرده شد. لشکرکشی به هیسپانیا با دو لژیون رومی، ۱۴۰۰۰ پیاده نظام متفقین و ۱۶۰۰ سواره نظام و تنها ۶۰ کشتی به پوبلیوس کورنلیوس اسکیپیو اختصاص یافت،
زیرا انتظار حمله دریایی دشمن در هیسپانیا وجود نداشت. یک هیئت رومی به کارتاژ فرستاده شد تا بررسی شود که آیا کارتاژی ها هانیبال را برای حمله به ساگونتوم تنبیه کرده است یا نه. اگر، همان طور که به نظر محتمل به نظر می رسید، کارتاژ از هانیبال حمایت می کرد، آنها باید به طور رسمی به کارتاژ اعلام جنگ می کردند. به گفته لیوی، یک سناتور کارتاژی پاسخ داد که رم به دنبال اخاذی از این اعتراف به گناه است. او افزود که کارتاژ باید در مورد یکی از شهروندانش تحقیق کند و اگر او کاری را فقط به اختیار خودش انجام داده باشد، رسیدگی کند. تنها نکته ای که روم می توانست در مورد آن بحث کند این بود که آیا اقدام هانیبال با مفاد معاهده سازگار است یا خیر. او استدلال کرد که ساگونتوم در زمان عهدنامه متحد روم نبود. هاسدروبال با ساگونتوم پیمانی بسته بود که کارتاژ نمی توانست به آن متعهد باشد زیرا بدون اطلاع هیئت حاکم کارتاژ بسته شده بود. لیوی بیان می کند که کوئینتوس فابیوس ماکسیموس وروکوزوس، که این سؤال را مطرح کرده بود، گفت: «در اینجا ما برای شما جنگ یا صلح را پیشنهاد می کنیم، هر چه را که مایلید بپذیرید.» در برابر به او گفته شد که خودش تصمیم بگیرد
چه چیزی را ترجیح می دهد. او گفت: پس جنگ سخن خواهد گفت و کارتاژ نیز پذیرفت. اردوگاه روم. عملیات اول. در سال ۲۱۸ قبل از میلاد، لژیون ها و قوای متفق اعزامی به هیسپانیا به ماسالیا (بندر مارسی در فرانسه امروزی) رسیدند تا بررسی کنند که آیا قوای متحد هانیبال قبلاً در راه ایتالیا بوده است یا خیر. پوبلیوس کورنلیوس اسکیپیو ۳۰۰ سواره نظام را برای یافتن موقعیت نیروهای هانیبال راهی کرد. در این زمان هانیبال در حال عبور از رودخانه رون (Rhon) بود. او ۵۰۰ سوار نومیدیایی را به سوی رومیان فرستاد تا از تعداد و مقاصد آنها مطلع شود. این دو قوای اعزامی با یکدیگر درگیر شدند و رومیان در نبردی خونین پیروز شدند. عقبه سپاه هانیبال به راه خود به سمت ایتالیا ادامه داد. اسکیپیو تصمیم گرفت به ایتالیا برگردد و در آنجا با هانیبال رو در رو شود و برادرش گنائوس کورنلیوس اسکیپیو کالوس را با بخش عمده ای از نیروهای اعزامی از طریق دریا به هیسپانیا فرستاد. گنائیوس لژیون هایش را در شهر ایمپوریون (Empúries) پیاده کرد. لیوی می نویسد که گنائیوس با تجدید پیمان های قدیمی و تشکیل اتحادهای جدید، حمایت مردم ساحلی شمال ابرو را به دست آورد. چندین گردان کارآمد ا
ز میان آنها به سپاه رومی پیوستند. هانو، که فرماندهی سپاه متحد کارتاژی در هیسپانیا را بر عهده داشت، در نزدیکی سپاه رومی اردو زد و آماده پیکار شد. گنائیوس اسکیپیو که ترجیح می داد با دو فرمانده کارتاژی به طور جداگانه بجنگد (فرمانده دیگر کارتاژنی هاسدروبال بارکا بود) نیز لژیون هایش را به صف بست. نبرد سیسا به وقوع پیوست که در نزدیکی تاراکو (تاراگونا) انجام شد. هانو شکست خورد و ۶۰۰۰ جنگجو را از دست داد در حالی که ۲۰۰۰ نفر از افراد او، از جمله کسانی که نگهبان اردوگاه بودند، به اسارت روم درآمدند. رومیان اردوگاه را تصرف کردند و آذوقه به جا مانده را غارت کردند. هانو و ایندیبیلیس، رئیس ایلرگت ها که پولیبیوس او را «مستبد تمام ایبریای مرکزی و حامی سرسخت کارتاژی ها» توصیف می کرد، نیز دستگیر شدند. هاسدروبال که با ۸۰۰۰ پیاده و ۱۰۰۰ سواره نظام از رود ابرو عبور کرده بود تا به محض ورود رومیان با آنان روبه رو شود، از شکست هانو شنید. او از راه دریا رفت و ناوگان رومی را در نزدیکی تاراکو یافت. هاسدروبال سواره نظام خود را پیاده کرد، که بسیاری از رومی هایی را که در اطراف در جستجوی غذا بودند، پیدا کردند و کشتند و آنها را مجبور به عقب
نشینی به کشتی های خود کردند. سپس قبل از بازگشت گنائوس اسکپیو، از سراسر کرانه های رود ابرو عقب نشینی کرد. سپس گردان کوچکی را در تاراکو مستقر کرد و ناوگان را به ایمپریون برد. سپس هاسدروبال ایلرگت ها (Ilergetes)، که نزد گنائوس اسکپیون به اسارت گرفته شده بودند را به شورش تحریک کرد. افراد آنها مزارع متحدان محلی روم را ویران کردند. گنائیوس اسکپیون از اردوگاه زمستانی بیرون آمد و قلمرو ایلرگت ها را ویران کرد، آنها را تا پایتختشان یعنی آتاناگروس عقب راندو آن را محاصره کرد تا اینکه ایلرگت ها را تحت سلطه خود درآورد و افرادی را از آنها گروگان گرفت و باج دریافت کرد. او سپس به قبیله آئوستانی ها (Ausetani) در نزدیکی رودخانه ابرو که متحدان کارتاژ بودند حمله کرد و در سر راه قوای لستانی (Lacetani) که به کمک همسایگان خود آمده بودند کمین کرد و ۱۲۰۰۰ نفر از آنها را کشت. محاصره آتاناگروس یک ماه به طول انجامید. پس از فرار سردسته ایلرگت ها به نزد هاسدروبال، شهر تسلیم شد. گنائیوس اسکیپیو پادگان های زمستانی خود را را در تاراکو تأسیس کرد. در سال ۲۱۷ قبل از میلاد، هاسدروبال ارتش خود را در امتداد ساحل به حرکت درآورد، در حالی که کشتی های
او نیز در نزدیکی ساحل حرکت می کردند. گنائیوس اسکیپیو با بهترین نیروهای خود در ۳۵ کشتی سوار شد. پیشقراولان او ناوگان دشمن را در دهانه رود ابرو مشاهده کردند. کارتاژی ها به سرعت خود را برای نبرد آماده کردند، اما در هنگامه جنگ رودخانه ابرو، وقتی کشتی های رومی در موقعیت رزم آماده شدند، کشتی های کارتاژ با حداقل زدو خورد فرار کردند. خطوط نیروهای کارتاژی بیش از حد گسترده شد و آنها نتوانستند دهانه رودخانه را حفظ کنند و به ساحل عقب نشینی کردند. سربازان در دهانه رودخانه پیاده شدند و به پیاده نظام پیوستند. رومی ها کشتی های ساحلی را به داخل آب کشانده و ۲۵ فروند از آنها را تصرف کردند. هاسدروبال به کارتاژو نوا عقب نشینی کرد. رومیان سرزمین ساحلی را تا گذرگاه کاستولو (Castulo) که از سیرا مورنا (Sierra Morena) در شمال کارتاژو نوا می گذشت، ویران کردند. سپس گنائیوس اسکپیو به سمت شمال رفت و بسیاری از قبایل شمال ابرو را تحت امر خود ساخت. با این حال، ماندونیوس و ایندیبیلیس، روسای ایلرگت ها، افراد قبیله خود را مجبور کردند تا سرزمین های متحدان رومی را گاه و بی گاه ویران کنند سپس گنائیوس اسکیپیو گروهی را فرستاد که به راحتی آنها را شکس
ت داد. در همین حال، سلتیبری ها (که در ناحیه شرقی و مرکزی هیسپانیا زندگی می کردند) به منطقه نزدیک کارتاژو نوا حمله کردند. آنها سه شهر مستحکم را تصرف کردند، هاسدروبال را شکست دادند، ۱۵۰۰۰ نفر را کشتند و ۴۰۰۰ نفر دیگر را به اسارت گرفتند. پوبلیوس اسکیپیو که در سمت فرماندهی خود ابقا شد، دوباره به برادرش پیوست و ۳۰ کشتی جنگی، ۸۰۰۰ سرباز و یک کاروان بزرگ تدارکاتی را به همراه خود به هیسپانیا آورد. از آنجایی که هاسدروبال در حال نبرد با سلتیبری ها بود، برادران به سمت ساگونتوم حرکت کردند. گنائیوس فرماندهی لژیون ها و پابلیوس فرماندهی ناوگان را بر عهده داشت. در سال ۲۱۶ قبل از میلاد، هاسدروبال پس از پیوستن ۴۰۰۰ پیاده نظام و ۱۰۰۰ سواره نظام از آفریقا، دستور داد تا ناوگان کارتاژی برای محافظت از جزایر بالئری (Balearic Islands) و سواحل شرقی آماده شوند. ناخداهای نیروی دریایی که پس از محکوم شدن شدید به دلیل بزدلی به دلیل رها کردن ناوگان در نبرد رودخانه ابرو، دیگر وفادار نبودند، اخراج شدند. فراری ها با همکاری تارتسییها آشوب به راه انداخته و در چندین شهر شورش کردند. هاسدروبال به قلمرو تارتسی (Tartesii) حمله کرد، اردوگاه آنها را مح
اصره و در یک نبرد پیروز شد. سپس دولت کارتاژ به هاسدروبال دستور داد که هر چه زودتر راهی ایتالیا شود و ژنرال هیمیلکو را با لشکری فرستاد تا به جای هاسدروبال در هیسپانیا مستقر شود. هاسدروبال مزدورانی را از گال ها استخدام کرد و به سمت رود ابرو رهسپار شد. برادران اسکپیو، گنائیوس و پابلیوس آماده رویارویی با او شدند تا از پیوستن او به هانیبال در ایتالیا جلوگیری کنند. آنها نیروهای خود را در ساحل ابرو متمرکز کرده و از رودخانه عبور کردند. آنها تصمیم گرفتند با حمله به متحدان کارتاژی مانع از پیشروی هاسدروبال شوند. آنها آماده شدند تا شهر هیبرا (Hibera)، در نزدیکی ابرو که ثروتمندترین شهر در منطقه بود را محاصره کنند اما هاسدروبال به جای کمک به هیبرا، به شهری که اخیراً متحد روم شده بود، حمله کرد. لژیون ها محاصره را رها کردند و به سمت هاسدروبال رهسپار شدند و پس از زد و خوردی چند، سپاه کارتاژی با تلفات زیاد شکست خورد و متحدانش نیز سرنگون شدند و هاسدروبال با چند تن از محافظانش پا به فرار گذاشت. این امر، تابعیت قبایل دودل و متزلزل هیسپانیا را برای تصمیمشان در مورد پیوستن به روم یا کارتاژ مشخص کرد و هاسدروبال را مجبور به ماندن در
هیسپانیا کرد. دولت کارتاژ در سال ۲۱۵ قبل از میلاد توانست سپاه جدیدی را به رهبری ماگو بارکا (برادر تنی هانیبال) آماده کند که این سپاه شامل ۱۲۰۰۰پیاده، ۱۵۰۰سوار، ۲۰ فیل و ۶۰ کشتی جنگی بود. این سپاه در ابتدا قرار بود به ایتالیا فرستاده شود اما تصمیم بر این شد که به اسپانیا برود. با این وجود ساردینیا نیز بی ثبات به نظر می رسید با اینکه روم قوای تازه نفسی را به این ناحیه فرستاده بود اما از نظر انضباط بی بهره بودند، یعنی ساردینیایی ها در صورت وجود یک رهبر می توانستند دست به شورش مؤثری علیه روم بزنند. تصمیم بر این شد تا هاسدروبال به ساردینیا و ماگو به هیسپانیا اعظام گردند. شهر ایلیتورگی (Iliturgi) که به تازگی به دست رومیان افتاده بود ناگهان توسط سه سپاه کارتاژی محاصره شد. هانیبال و ماگو پسران بومیلکار و هاسدروبال فرماندهان این سه سپاه بودند. برادران اسکیپیو به هر ترتیبی از اردوگاه های کارتاژی گذشتند و برای شهر ذرت آوردند تا شهروندان را برای دفاع طولانی و جانانه تشویق کنند. ۱۶۰۰۰ لژیونر در برابر ۶۰۰۰۰ کارتاژی صف آرایی کرده بودند اما رومی ها زبده تر بودند و از موقعیت دفاعی شهر و دژهایش بهره می بردند و کارتاژی ها هم یک
پیروزی سریع را خواستار بودند. نبرد درگرفت کارتاژ بار دیگر ناموفق بود و محاصره شکسته شد و کارتاژ ۱۶۰۰۰ جنگجو و ۷ فیل جنگی اش را از دست داد همچنین روم سه هزار اسیر و هزار اسب به غنیمت گرفت. سپاه کارتاژ به نزدیکی شهر اینتیبیلی عقب نشینی کرد و مواضع روم در این ناحیه را مورد حمله قرار داد و مشغول به جمع آوری سپاه و تجدید قوا شد. نبرد دوم در این ناحیه رخ داد و باز هم بخت با کارتاژ یار نبود ۱۳۰۰۰ کشته و ۲۰۰۰ جنگجو و ۹ فیل اسیر شدند. لیوی می نویسد: «تقریباً تمام قبایل هیسپانیا به دست رم افتادند یا با آن متحد شدند و موفقیت هایی که در آن تابستان در [هیسپانیا] برای رم به دست آمد بسیار بیشتر از ایتالیا بود». در سال ۲۱۴ قبل از میلاد، ماگو و هاسدروبال قوای بزرگ اسپانیایی را شکست دادند. روحیه متحدان روم متزلزل شده و سرگردان بودند و اگر پوبلیوس کورنلیوس اسکیپیو به سرعت از رودخانه ابرو عبور نمی کرد، تمام هیسپانیا در جنوب ابرو از سلطه رومیان خارج می شد. در ابتدا، او در آلبوم کستروم (احتمالا آلیکانته امروزی) اردو زد که ارگ آن مستحکم و از لحاظ آذوقه غنی بود. اما رفته رفته منطقه مملو از دشمن شد و ستون رومی مورد حمله قرار گرفت. ر