Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا در سراپئوم اسکندریه، که معبدی برای خدای یونانی-مصری بود، افتتاح کردند. سراپیس در نزدیکی کاخ سلطنتی واقع شده بود. اوج دوران نقد ادبی. آریستوفان بیزانتیومی ( ۲۵۷ م– ۱۸۰ پیش از میلاد) در حدود سال ۲۰۰ پیش از میلاد به چهارمین سرکتابدار بدل شد. طبق افسانه ای که توسط نویسنده رومی ویتروویوس ثبت شده است، آریستوفان یکی از هفت داوری بود که برای یک مسابقه شعر به میزبانی بطلمیوس سوم یورگتس منصوب شده بودند. هر شش داور دیگر از یک رقیب طرفداری می کردند، اما آریستوفان از کسی که تماشاگران کمترین علاقه را به او داشتند، طرفداری کرد. آریستوفان اعلام کرد که همهٔ شاعران به جز شاعری که انتخاب کرده است، سرقت ادبی کرده اند و از این رو رد صلاحیت شدند. پادشاه خواستار اثبات این موضوع شد، بنابرین متن هایی را که نویسندگان آن را دزدی ادبی کرده بودند، با تکیه بر حافظه اش، در کتابخانه یافت. به دلیل حافظه و تلاش چشمگیر او، بطلمیوس سوم وی را به عنوان رئیس کتابداران منصوب کرد. به نظر می رسد که سرکتابداری آریستوفان بیزانتیومی دورانی فراتر در تاریخ کتابخانه اسکندریه را آغاز کرد. طی این دوره از تاریخ کتابخانه، نقد ادبی به اوج خود رسید و بر تحقیقا
ت علمی کتابخانه اولویت یافت. آریستوفان متون شعری را ویرایش و شعرها را به سطرهای جداگانه تقسیم کرده و در صفحه وارد نمود. پیش از این شعرها دقیقاً مانند نثر نوشته می شدند. وی همچنین سیستم تفکیک یونانی را اختراع کرد، آثار مهمی در زمینه فرهنگ نویسی نوشت، و یک سری نشانه ها را برای نقد متن معرفی کرد. او مقدمه های بسیاری برای نمایشنامه ها نوشت، برخی از آن ها به صورت نسبی بازنویسی شده باقی مانده اند. پنجمین سرکتابدار فردی مبهم به نام آپولونیوس بود که با لقب «طبقه بندی کنندهٔ اشکال» () شناخته می شود. یکی از منابع فرهنگ شناس متأخر، این عنوان را در اشاره به طبقه بندی شعر بر اساس فرم های موسیقی می داند. در اوایل قرن دوم قبل از میلاد، چندین محقق در کتابخانهٔ اسکندریه آثاری دربارهٔ پزشکی را مطالعه کردند. زئوکسیس امپریسیست توضیحاتی دربارهٔ مجموعه رسالات هیپوکرات نوشت. او به طور فعال برای مجموعهٔ کتابخانه در بخش تهیهٔ تألیفات پزشکی کار می کرد. دانشمندی به نام بطلمیوس اپی تتیس رساله ای دربارهٔ زخم ها در اشعار هومری نوشت، موضوعی که مرز بین فلسفه و طب سنتی است. این در حالی است که در اوایل قرن دوم قبل از میلاد، قدرت سیاسی بطلمیوس
یان در مصر رو به زوال رفته بود. پس از نبرد رافیا در سال ۲۱۷ قبل از میلاد، اقتدار بطلمیوسی ها به طور فزاینده ای بی از بین رفت. در بین قشرها مردم مصر قیام هایی صورت گرفت و در نیمهٔ اول قرن دوم قبل از میلاد، ارتباط با مصر علیا به طور گسترده ای مختل شد. حاکمان بطلمیوسی همچنین شروع به تأکید بر جنبهٔ مصری مملکت خود، نسبت به جنبه یونانی آن، کردند. در نتیجه، بسیاری از دانشمندان یونانی شروع به ترک اسکندریه کردند و به کشورهای امن تر که حمایت های سخاوتمندانه تری به آنان روا می داشتند، رفتند. آریستارخوس ساموتراکی ( ۲۱۶ پ م – ۱۴۵ پ م) ششمین سرکتابدار این کتابخانه بود. وی به عنوان بزرگ ترین دانشمند باستان شهرت یافت و نه تنها متن هایی از شعرهای کلاسیک و آثار منثور، بلکه "هیپومنماتا" (hypomnemata) کامل یا تفسیرهای طولانی و مستقل دربارهٔ آن ها می نوشت. این تفسیرها معمولاً با استناد به متون کلاسیک، معنای آن را توضیح و کلمات غیرمعمول استفاده شده در آن را تعریف می کردند و در مورد این که آیا کلمات موجود در متن واقعاً همان کلمات نویسندهٔ اصلی بوده است یا بعداً اضافه شدند، اظهار نظر می کردند. وی کمک بسیاری به مطالعات در زمینه های م
ختلف کرد، اما به ویژه در مطالعهٔ اشعار هومری و نظراتش در نوشتن مقدمه ها توسط نویسندگان باستان معتبر ارزیابی می شد. بخشی از تفسیرهای آریستارخوس دربارهٔ "تاریخ" هرودوت در تکه پاپیروسی باقی مانده است. در سال ۱۴۵ پیش از میلاد، آریستارخوس درگیر رقابت بر سر حکومت شد و در کشمکش درون دودمانی، از بطلمیوس هفتم نئوس فیلوپاتور به عنوان حاکم مصر، حمایت کرد. بطلمیوس هفتم کشته شد و بطلمیوس هشتم فیسکون به قدرت رسید و بلافاصله تصمیم گرفت همهٔ کسانی را که از رقیب او حمایت کرده بودند، مجازات کند؛ آریستارخوس مجبور به فرار از مصر و پناه بردن به جزیرهٔ قبرس شد، جایی که اندکی پس از آن در آنجا درگذشت. بطلمیوس هشتم همهٔ دانشمندان خارجی را از اسکندریه اخراج کرد و آن ها را مجبور به پراکنده شدن در مدیترانهٔ شرقی کرد. ویرانی. پس از بطلمیوس هشتم. اخراج دانشمندان از اسکندریه توسط بطلمیوس هشتم فیسکون تحولی در تاریخ آموزشی عصر هلنیستی ایجاد کرد. دانشمندانی که در کتابخانهٔ اسکندریه تحصیل کرده بودند و محصلان آن ها به تحقیق و نوشتن رساله ادامه دادند، اما بیشتر آن ها دیگر این کار را با همکاری کتابخانه نکردند. دیاسپورای دانشمندان اسکندریه در سراس
ر مدیترانه شرقی و بعد در سراسر مدیترانهٔ غربی پراکنده شدند. یکی از دانشجویان آریستارخوس، دیونیسیوس تراکس ( ۱۷۰-۹۰ پیش از میلاد) مدرسه ای را در جزیره رودس یونان تأسیس کرد. دیونیسیوس تراکس اولین کتاب در مورد دستور زبان یونانی را نوشت؛ یک راهنمای مختصر برای صحبت و نوشتن به صورت واضح و مؤثر. این کتاب تا اواخر قرن دوازدهم میلادی به عنوان کتاب درسی دستور زبان ابتدایی برای دانشجویان یونانی باقی ماند. رومیان نوشته های دستوری خود را بر این اساس بنا نهادند و قالب اصلی آن حتی امروز نیز پایه و اساس راهنماهای دستور زبان در بسیاری از زبان ها است. یکی دیگر از دانش آموزان آریستارخوس، آپولودورس آتنی ( ۱۸۰– ۱۱۰ پ م)، به بزرگ ترین رقیب اسکندریه در پرگامون پناه جست و در آنجا به تدریس و تحقیق پرداخت. این مهاجر، مورخ منکلس بارس را بر آن داشت تا با کنایه اظهارنظر کند که اسکندریه معلم همهٔ یونانیان و بربرها شده است. در همین حال در اسکندریه، از اواسط قرن دوم قبل از میلاد به بعد، حکومت بطلمیوسی در مصر از ثبات کمتری نسبت به گذشته برخوردار بود. مواجهه با ناآرامی های روزافزون اجتماعی و سایر مشکلات عمدهٔ سیاسی و اقتصادی، موجب شده بودند که
بطلمیوسیان بعدی به همان اندازه که پیشینیانشان به کتابخانه و موسیون توجه داشتند، به آنها توجه نکنند. بنابراین جایگاه کتابخانه و سرکتابدار تضعیف شد. چندین نفر از بطلمیوسیان بعدی از جایگاه سرکتابدار به عنوان یک جایگاه سیاسی تشریفاتی، صرفاً برای پاداش دادن به فداکارترین طرفداران خود، استفاده کردند. بطلمیوس هشتم شخصی به نام سیداس، یکی از نگهبانان کاخش، را به عنوان سرکتابدار منصوب کرد و گفته می شود که بطلمیوس نهم لاتیروس (حاکم ۸۸–۸۱ پ م) این سمت را به یک حامی سیاسی خود واگذار کرده است. سرانجام، مقام سرکتابداری چنان اعتبار قبلی خود را از دست داد که حتی نویسندگان معاصر شرایط کار و نام کتابداران را ثبت نکرده اند. تغییر در پژوهش های یونانی در حدود اوایل قرن اول قبل از میلاد اتفاق افتاد. در این زمان، سرانجام تمام متون اصلی شعر کلاسیک استاندارد شده و تفسیرهای گسترده ای در مورد نوشته های همهٔ نویسندگان اصلی ادبیات دوران کلاسیک یونان ارائه شد. در نتیجه، کارهای اصیل کمی برای پژوهش متون کلاسیک، برای محققان باقی مانده بود. بسیاری از محققان با صرف ابتکار خود، به تولید سنتز و بازسازی تفسیرهای دانشمندان اسکندریه در قرن های گذشت
ه همت گماشتند. سایر دانشمندان شاخه های خود را منشعب کردند و شروع به نوشتن تفسیر دربارهٔ آثار شاعران و نویسندگان پساکلاسیک، از جمله شاعران اسکندریه، مانند کالیماخوس و آپولونیوس رودسی، کردند. در همین حال پژوهش های اسکندریه احتمالاً در قرن اول قبل از میلاد توسط تیرانیون آمیسوسی ( ۱۰۰– ۲۵ پ م)، شاگرد دیونیزیوس تراکس، به رم وارد شد. سوزاندن توسط سزار. در ۴۸ پیش از میلاد، در طول جنگ داخلی سزار، ژولیوس سزار شهر اسکندریه را محاصره کرد. سربازان وی هنگام تلاش برای قُرق کردن اسکله ها جهت جلوگیری از ورود ناوگان متعلق به برادر کلئوپاترا، بطلمیوس چهاردهم، برخی از کشتی های مصری را در بندر اسکندریه آتش زدند. ظاهراً این آتش سوزی به مناطقی از شهر که نزدیک به اسکله ها بودند، گسترش یافته و ویرانی قابل توجهی ایجاد کرد. نمایشنامه نویس رومی و فیلسوف رواقی در قرن اول میلادی، سنکای جوان، بنا بر نوشته های لیوی، که بین سال های ۶۳ و ۱۴ قبل از میلاد نوشته، نقل می کند که آتش سوزی سزار ۴۰۰۰۰ طومار کتابخانهٔ اسکندریه را نابود کرد. پلوتارک ( ۴۶–۱۲۰ میلادی)، افلاطونی میانه، در کتاب "زندگی سزار" می نویسد: «هنگامی که دشمن تلاش می کرد ارتباطات ر
ا از طریق دریا قطع کند، او مجبور شد با آتش زدن کشتی های خودش، که گسترش یافت و منجر به سوزاندن اسکله ها و کتابخانهٔ بزرگ شد، این خطر را منحرف کند.» مورخ رومی، کاسیوس دیو ( ۱۵۵ - ۲۳۵ میلادی) می نویسد: «بسیاری از جاها را به آتش کشیدند، در نتیجه، همراه با ساختمان های دیگر، حیاط خانه ها و انبارهای غلات و کتاب هایی که گفته می شود تعدادشان بسیار زیاد و از همه نوع بوده است، سوزانده شدند.» با این حال، فلوروس و لوکان فقط اشاره کردند که شعله های آتش ناوگان و برخی از «خانه های نزدیک دریا» را سوزانده اند. محققان گفته های کاسیوس دیو را تفسیر کرده اند که نشان می دهد آتش سوزی در واقع کل کتابخانه را از بین نبرد، بلکه فقط یک انبار واقع در حوض اسکله ها که توسط کتابخانه برای نگهداری طومارها استفاده می شد را سوزانده است. آتش سزار هر چه ویرانی ایجاد کرده باشد، قطعاً کتابخانه به طور کامل تخریب نشده است. جغرافیدان استرابون ( ۶۳ پ م– ۲۴ میلادی) اشاره کرده که از موسیون، نهاد پژوهشی بزرگ تری که کتابخانه جزء آن بود، را در حدود سال ۲۰ قبل از میلاد، چند دهه پس از آتش افروزی سزار، بازدید کرده است و این ثابت می کند که یا کتابخانه نابود نشده
، یا سریعاً بازسازی شده است. با این وجود، شیوهٔ توصیفات استرابون در مورد موسیون نشان می دهد که این مکان به اندازهٔ چند قرن قبل معتبر نبوده است. علیرغم ذکر موسیون، استرابون کتابخانه را جداگانه نام نمی برد، شاید این نشان می دهد که از عظمت و اهمیت آن به شدت کاسته شده است، به گونه ای که استرابون نیازی به توصیف جداگانهٔ کتابخانه احساس نمی کرده است. مشخص نیست که بعد از اشارهٔ استرابون، برای موسیون چه اتفاقاتی افتاده است. به علاوه، پلوتارک در کتاب "زندگی مارک آنتونی" می نویسد که در سال های منتهی به جنگ آکتیوم در سال ۳۳ قبل از میلاد، شایعه شده بود که مارک آنتونی تمام ۲۰۰۰۰۰ طومار را در کتابخانه پرگامون به کلئوپاترا داده است. خود پلوتارک خاطر نشان کرده که منبع او برای این حکایت کمی غیرقابل اعتماد بوده و ممکن است این داستان چیزی جز تبلیغات نباشد و برای آن مطرح شده باشد که وفاداری مارک آنتونی به مصر را بیش از پیوستگیش با روم نشان بدهد. کاسون، با این حال استدلال می کند که حتی اگر داستان ساخته شده باشد، نشان می دهد که در آن دوره کتابخانه وجود داشت چون در غیر این صورت داستانشان غیرقابل باور بود. ادوارد جی. واتس استدلال می
کند که ممکن است هدایای مارک آنتونی برای پر کردن مجدد مجموعهٔ کتابخانه باشد، که پس از خسارت وارده به آن در آتش سوزی سزار، تقریباً یک دهه و نیم قبل نابود شده بود. شواهد بیشتر در مورد بقای کتابخانه پس از ۴۸ پ م از این واقعیت ناشی می شود که برجسته ترین مفسر آثار ترکیبی در اواخر قرن اول قبل از میلاد و اوایل قرن اول میلادی، دانشمندی بود که در اسکندریه کار می کرد، به نام دیدیموس چالکنتروس، که نام او به معنای «روده برنزی» است. گفته می شود دیدیموس جایی در حدود ۳۵۰۰ تا ۴۰۰۰ کتاب نوشته است که وی را پرکارترین نویسنده شناخته شده در تمام دوران باستان تبدیل می کند. همچنین به او لقب بیبیلوآتث ()، به معنای «فراموش کنندهٔ کتاب» داده بودند، چون او حتی نمی توانست اسامی تمام کتاب هایی را که نوشته بود به خاطر بسپارد. بخش هایی از برخی تفسیرهای دیدیموس به صورت چکیده هایی در آثار دوران بعدی حفظ شده اند و این بقایا مهم ترین منابع اطلاعاتی دانشمندان مدرن در مورد آثار مهم محققان پیشین در کتابخانه اسکندریه هستند. لیونل کاسون معتقدست تولید شگرف دیدیموس «بدون در اختیار داشتن حداقل قسمت قابل توجهی از منابع کتابخانه ای، کارهای وی غیرممکن بود
ه است». دورهٔ رومی و نابودی. اطلاعات کمی در مورد کتابخانهٔ اسکندریه در دورهٔ پرینکیپاته (۲۷ پ م-۲۸۴ م) وجود دارد. امپراتور کلاودیوس (حاکم سال های ۴۱–۵۴ میلادی) در این دوره ضمیمه ای را به کتابخانه ساخته است، اما به نظر می رسد که دارایی های کل کتابخانه اسکندریه از شعبه های آن در شهر اسکندریه بوده است. پس از آن که اسکندریه تحت حکومت روم قرار گرفت، به تدریج از جایگاه شهر و در نتیجه، از کتابخانهٔ معروف آن کاسته شد. در حالی که موسیون هنوز وجود داشت، عضویت نه بر اساس موقعیت علمی افراد، بلکه بیشتر بر اساس جایگاه سیاسی، نظامی یا حتی ورزشی آنان اعطا می شد. بدیهی است که این مسئله حتی برای سمت مسئول کتابدار نیز وجود داشت. تنها سرکتابدار شناخته شده از دورهٔ روم شخصی به نام تیبریوس کلادیوس بالبیلوس بود، که در اواسط قرن اول میلادی زندگی می کرد و یک سیاستمدار، مدیر و افسر نظامی بود و هیچ سابقه ای و دستاورد علمی مهمی نداشت. اعضای موسیون دیگر نیازی به تدریس، تحقیق یا حتی زندگی در اسکندریه نداشتند. نویسنده یونانی، فیلوستراتوس، می گوید که امپراتور هادریان (حکومت ۱۱۷–۱۳۸ م) دیونیسوس ملیتوسی (مردم نگار) و پولمون لائودیکی (سوفسطایی
) را به عنوان اعضای موسیون منصوب کرد، در صورتی که هیچ یک از آنان حتی به شهر اسکندریه هم نرفته بودند. در همین حال، با پایین آمدن اعتبار علمی اسکندریه، اعتبار سایر کتابخانه ها در سراسر نواحی مدیترانه ای بهبود یافت و وضعیت سابق کتابخانه اسکندریه، به عنوان برجسته ترین کتابخانه، از میان رفت. کتابخانه های دیگری نیز در داخل شهر اسکندریه به وجود آمدند و ممکن است طومارهای کتابخانهٔ بزرگ برای ذخیره برخی از این کتابخانه های کوچک تر استفاده شده باشد. چنان که سزاریوم و کلادیانوم در اسکندریه دارای کتابخانه های شناخته شده ای در پایان قرن اول میلادی بودند. به گفتهٔ ادوارد جی واتس، مورخ کلاسیک، سراپئوم، که در اصل «کتابخانهٔ دختر» کتابخانهٔ بزرگ اسکندریه بود، احتمالاً در این دوره نیز گسترش یافت. در قرن دوم میلادی، امپراتوری روم کمتر به غلات اسکندریه وابسته شد و از اهمیت این شهر دوچندان کاسته شد. رومیان نیز در این دوره علاقهٔ کمتری به علوم و دانش اسکندریه داشتند و همین امر باعث شد اعتبار کتابخانه همچنان رو به زوال باشد. دانشمندانی که در زمان امپراتوری روم در کتابخانهٔ اسکندریه کار می کردند و تحصیل می یافتند کمتر از کسانی که در
دوره بطلمیوسی در آنجا تحصیل کرده بودند، شناخته شده بودند. سرانجام، «اسکندریه» با ویرایش های متون، تصحیح اشتباهات متنی و نوشتن تفسیرهای تألیف شده توسط محققان پیشین مترادف شد؛ به عبارت دیگر آن خوش نامی کتابخانهٔ بزرگ اسکندریه در نظام مندی، یکنواختی و اصالت، پس از اواسط قرن سوم میلادی ناپدید شد. آخرین اشارات شناخته شده در مورد عضو شدن دانشمندان در موسیون مربوط به سال های دههٔ ۲۶۰ میلادی است. در ۲۷۲ میلادی امپراتور اورلیان مبارزه برای پس گرفتن شهر اسکندریه از نیروهای پالمیری ملکه زنوبیا، را آغاز کرد. در طی این نبردها، نیروهای اورلیان محلهٔ بروچونیون شهر، که کتابخانه اصلی در آن واقع بود، را تخریب کردند. اگر موسیون و کتابخانه هنوز در این زمان وجود می داشتند، تقریباً در این هنگامه دیگر باید نابود شده باشند. اگر هم بخشی در این حمله هم سالم مانده باشد، سپس در طول امپراتوری دیوکلسین، که در سال ۲۹۷ اسکندریه را محاصره نمود، از بین می رفت. منابع عربی در مورد حمله مسلمانان. در سال ۶۴۲ میلادی، اسکندریه طی فتح مصر توسط ارتش عمرو عاص سقوط کرد. چندین منبع عربی بعدی، تخریب کتابخانه را به دستور خلیفهٔ دوم، عمر بن خطاب، دانسته ان
د. ابن عبری، که در قرن سیزدهم می زیست، از قول عُمر و به نقل از یحیی النحوی گفته: «اگر آن کتاب ها با قرآن همخوانی داشته باشند، ما به آن ها نیازی نداریم و اگر این ها با قرآن مخالف هستند، باید آن ها را نابود کنید». دانشمندان بعدی در درستی این داستان مشکوک هستند و آن را دارای انگیزه های سیاسی نویسندگان و راویان داستان می دانند. اولین کسی که در این داستان تردید کرد، پدر اوزبه رنووت در سال ۱۷۱۳ بود که در ترجمه خود از "تاریخ پدران مقدس اسکندریه"، این داستان را غیرقابل اعتماد دانست. به گفته دیانا دلیا، «ممکن است طرد حکیمان بت پرست و مسیحی توسط عمر، داستانی باشد مقامات محافظه کار ابداع کرده اند تا به عنوان نمونه ای اخلاقی برای مسلمانان مورد استفاده قرار گیرد تا بعداً در زمانه ای نامشخص، این سیاست را هر جا که مسلمین و کافران در جوار هم بودند، دنبال کنند». اخلاف موسیون. سراپئوم. منابع پراکنده نشان می دهند که ممکن است زمانی در قرن چهارم، مؤسسه ای موسوم به «موسیون» در مکانی متفاوت، در جایی از شهر اسکندریه تأسیس شده باشد. با این حال، هیچ چیزی در مورد ویژگی های این سازمان شناخته نشده است. ممکن است دارای برخی منابع کتاب شناس
ی بوده باشد؛ اما هرچه که بود، مشخصاً از لحاظ کمیتی با منابع قبلی قابل قیاس نبود. در بیشتر دوران پایانی قرن چهارم میلادی، احتمالاً کتابخانهٔ سراپئوم بزرگ ترین مجموعه کتاب در شهر اسکندریه بود. در دهه های ۳۷۰ و ۳۸۰ میلادی، سراپئوم هنوز هم ملجاء اصلی بسیاری از مشرکان بود. سراپئوم علاوه بر در اختیار داشتن بزرگ ترین کتابخانه در اسکندریه، به عنوان یک معبد که کلاس های درس فیلسوفان در آن برگزار می شد، باقی مانده بود. تمایل به جذب پیروان یامبلیخوس نوافلاطونی در این مکان، به طور طبیعی وجود داشته است. بسیاری از این فیلسوفان در درجهٔ اول علاقه مند به سحر، مطالعهٔ آیین های فرقه ای و اعمال مذهبی باطنی بودند. فیلسوف نوافلاطونی داماسکیوس ( ۴۵۸–۵۳۸) گزارش کرده که مردی به نام المپیوس اهل مقدونیه، برای تدریس در سراپئوم از کیلیکیه آمد، او با شور و شوق به محصلانش قواعد سنتی عبادت الهی و رسوم مذهبی باستانی را تدریس می کرد. وی محصلانش را به پرستش خدایان قدیمی به روش های سنتی ترغیب می کرد که حتی ممکن است به آن ها تعالیم مذهبی نیز آموزش داده باشد. در سال ۳۹۱ پس از میلاد، گروهی از کارگران مسیحی در اسکندریه بقایای میترائوم قدیمی (محرابه
های میترایسم) را کشف کردند. آن ها برخی از اشیاء آیینی فرقهٔ مذکور را به اسقف مسیحی اسکندریه، تئوفیلوس، دادند. تئوفیلوس اشیا فرقه را در خیابان ها می گرداند تا بتواند آن ها را مورد تمسخر و استهزاء قرار دهد. بت پرستان اسکندریه، به خصوص معلمان فلسفه و آیین های مذهبی نوافلاطونی سراپئوم، از این هتک حرمت عصبانی شدند. معلمان سراپئوم اسلحه به دست گرفتند و دانشجویان و سایر پیروان خود را ترغیب کردند که دست به حملهٔ چریکی به جمعیت مسیحی اسکندریه زنند و بسیاری از آن ها را قبل از این که مجبور به عقب نشینی شوند، کشتند. به تلافی، مسیحیان سراپئوم را تخریب کردند، اگرچه برخی از ستون های سایه گذر تا اواخر قرن دوازدهم هنوز پا بر جا بود. با این حال، در هیچ یک از گزارش های تخریب سراپئوم، چیزی در مورد داشتن یک کتابخانه و منابعی متعلق به دوران پیشین یا مجموعه کتاب هایی که به زبان گذشتگان باشد، صحبت نشده که نشان می دهد احتمالاً مجموعهٔ قابل توجهی از طومارها در آن زمان دیگر وجود نداشته است. مدرسه تئون و هیپاتیا. "سودا"، دانشنامهٔ بیزانسی در قرن دهم، ریاضیدان تئون اسکندریه ( ۳۳۵ م- ۴۰۵ م) را «مرد موسیون» می نامد. به گفتهٔ ادوارد جی وات
س، مورخ کلاسیک، با این حال، تئون احتمالاً رئیس مدرسه ای به نام «موسیون» بود، که در تقلید از عصر هلنیستی و مجموعهٔ پیشین کتابخانهٔ اسکندریه آن را چنین نامیده بودند، اما مکتب کوچک تری بود. مدرسهٔ تئون منحصر به فرد، بسیار معتبر و از نظر اعتقادی محافظه کار بود. به نظر نمی رسد که تئون و هیپاتیا، هیچ یک با نوافلاطونی های مبارز پیرو یامبلیخوس که در سراپئوم تدریس می کردند، ارتباطی داشته باشند. در عوض، به نظر می رسد که تئون آموزه های یامبلیخوس را مردود دانسته و احتمالاً مدعی بوده تعالیم اصیل فلوطین نوافلاطونی را تدریس می کند. در حدود سال ۴۰۰ پس از میلاد، دختر تئون، هیپاتیا ( ۳۵۰–۳۷۰; ۴۱۵ میلادی)، جانشین وی به عنوان رئیس مدرسه شد. او مانند پدرش آموزه های یامبلیخوس را رد کرد و در عوض نوافلاطونی اولیه را که توسط فلوطین فرموله شده بود، را پذیرفت. تئوفیلوس، اسقفی که در تخریب سراپئوم نقش داشت، مدرسهٔ هیپاتیا را تحمل کرد و حتی دو نفر از محصلانش را تشویق کرد که در منطقهٔ تحت اختیار او، اسقف شوند. هیپاتیا در بین مردم اسکندریه بسیار محبوب بود و از نفوذ سیاسی عمیقی برخوردار بود. تئوفیلوس به ساختارهای سیاسی اسکندریه احترام گذاشت
و نسبت به روابط نزدیک هیپاتیا با پیشوایان روم هیچ اعتراضی نکرد. هیپاتیا بعداً در درگیری سیاسی میان اورستس، والی رومی اسکندریه و سیریل اسکندریه، جانشین تئوفیلوس به عنوان اسقف، وارد شد. شایعات او را متهم می کردند که مانع آشتی اورستس و سیریل شده است و در مارس ۴۱۵ میلادی، یک گروه مسیحی به سرپرستی یک قاری، به نام پیتر، او را کشتند. هیپاتیا جانشینی نداشت و مدرسه اش پس از مرگ او فروپاشید. مدارس و کتابخانه ها بعدی در اسکندریه. با این وجود، هیپاتیا آخرین مشرک در اسکندریه نبود و آخرین فیلسوف نوافلاطونی هم نبود. نوافلاطونی و بت پرستی هر دو، تا قرن ها پس از مرگ وی در اسکندریه و سراسر شرق مدیترانه زنده ماند. شارلوت بوث، مصرشناس انگلیسی، خاطر نشان می کند که بسیاری از سالن های سخنرانی دانشمندان اندکی پس از مرگ هیپاتیا در اسکندریه در کُم الدیکا ساخته شدند، به وضوح نشان می دهند که فلسفه هنوز در مدارس اسکندریه تدریس می شد. نویسندگان متأخر قرن پنجم زکریاس اسکولاستیکوس و آئنئا غزه ای هر دو از «موسیون» به صورتی نام برده اند که گویا فضایی فیزیکی بوده و جایی را اشغال می کرده است. باستان شناسان سالن های سخنرانی با قدمتی را از این دو
رهٔ زمانی شناسایی کرده اند که در نزدیکی محل موسیون بطلمیوسی واقع شده بودند و احتمال دارد عبارت موسیون در اشاره به این اماکن بوده باشد. مجموعه. با اطمینان نمی توان بزرگی مجموعهٔ مکتوبات کتابخانه، در هر دوره را، تعیین کرد. این مجموعه را تماماً طومارهای پاپیروس تشکیل می دادند و اگرچه از ۳۰۰ پ م از دفترنامه ها هم استفاده شده، اما هرگز شواهدی نبوده که نشان دهد کتابخانه اسکندریه از پوست استفاده کرده است، که شاید دلیلش پیوندهای قوی این شهر با تجارت پاپیروس باشد. در واقع کتابخانه اسکندریه به طور غیرمستقیم مسبب کتابت روی پوست بوده است؛ زیرا مصریان از صادرات پاپیروس به رقیب خود در کتابخانه پرگامون خودداری می کردند. در نتیجه، کتابخانهٔ پرگامون پوست را به عنوان نوشت افزار خود توسعه داده است. یک مقاله ممکن بود چندین طومار را به خود اختصاص دهد و این تقسیم بندی به چندین جلد جداگانه، خود جنبه ای اصلی از کار ویراستاری بود. گفته می شود پادشاه بطلمیوس دوم فیلادلفوس (۳۰۹–۲۴۶ پیش از میلاد) ۵۰۰۰۰۰ طومار را برای کتابخانه تعیین کرده بود. از شاخص های کتابخانه، که در "پیناکِس" اثر کالیماخوس بودند، تنها چند قطعه جان سالم به در برده اند
، که مورخان را مطمئن می کنند که چنین گستردگی یاد شده در منابع واقعی است. گفته شد که این کتابخانه در اوج خود، نزدیک به نیم میلیون طومار داشت، اگرچه مورخان در مورد تعداد دقیق بحث می کنند و بالاترین تخمین ها ۴۰۰۰۰۰ طومار را ادعا می کنند؛ در حالی که محافظه کارترین تخمین ها به ۴۰۰۰۰ طومار اکتفا می کنند. هنوز هم این عدد بسیار بزرگی برای مجموعه است و به فضای ذخیره سازی گسترده ای نیاز داشته است. به عنوان یک نهاد تحقیقاتی، کتابخانه انبارهای خود را با آثار جدیدی در ریاضیات، نجوم، فیزیک، علوم طبیعی و سایر موضوعات پر کرد. استانداردهای تجربی آن یکی از اولین و مطمئناً قوی ترین معیارها برای نقد و تصحیح متون بوده است. از آنجا که متن مشابه اغلب در چندین نسخه مختلف وجود داشت، تصحیح مقایسه ای متن برای اطمینان از صحت و شناسایی اصل، بسیار مهم بود. پس از مشخص شدن، نسخه های متعارف برای دانشمندان، خاندان سلطنتی و کتاب شناسان ثروتمند در سراسر جهان تهیه می شد، که تجارت درآمد کتابخانه را به همراه داشت. میراث. در دوران باستان. کتابخانه اسکندریه یکی از بزرگ ترین و معتبرترین کتابخانه های جهان باستان بود؛ اما تنها کتابخانهٔ زمانه اش نبود.
تا پایان دورهٔ هلنیستی، تقریباً هر شهری در شرق مدیترانه دارای یک کتابخانهٔ عمومی بود و بسیاری از شهرهای متوسط نیز چنین مجموعه هایی داشتند. در دورهٔ روم هم احداث کتابخانه ها سیر صعودی داشت. تا قرن چهارم میلادی، فقط در خود شهر رم، حداقل دوازده کتابخانهٔ عمومی وجود داشت. در اواخر دوران باستان، با مسیحی شدن امپراتوری روم، کتابخانه های مسیحی که مستقیماً از کتابخانهٔ اسکندریه و دیگر کتابخانه های بزرگ اولیه در زمان بت پرستان الگو گرفته بودند، در سراسر بخش شرقی و یونانی زبان امپراتوری تأسیس شدند. از جملهٔ این اماکن، به بزرگ ترین و برجسته ترین کتابخانه های آن عصر مانند کتابخانه الهیات قیصریه ماریتیما، کتابخانهٔ اورشلیم و یک کتابخانهٔ مسیحی در اسکندریه می توان اشاره کرد. این کتابخانه ها هم کتب مؤلفان مشرک و هم مسیحی را، در کنار هم نگه می داشتند و دانشمندان مسیحی کتاب های مقدس یهود و مسیحیت را با همان فنون فلسفی که محققان پیشین کتابخانهٔ اسکندریه در تجزیه و تحلیل آثار کلاسیک یونان به کار برده بودند، بررسی می کردند. با این وجود، مطالعهٔ کتب مقدس و مذهبی مسیحیان بر آثار نویسندگان بت پرست ترجیح داده می شد و تا زمان رنسانس
این کتاب ها در درجهٔ دوم اهمیت قرار داشتند. از قضا، بقای متون باستانی مدیون کتابخانه های بزرگ دوران باستان نیست، بلکه همهٔ این آثار باقی را بخاطر نسخه برداری و بازسازی مجدد کتب باستانی، ابتدا توسط کاتبان حرفه ای دورهٔ روم بر روی پاپیروس و بعداً توسط راهبان قرون وسطایی روی پوست، باقی مانده اند. کتابخانهٔ امروزی اسکندریه. ایدهٔ احیای کتابخانهٔ باستانی اسکندریه در دوران مدرن برای اولین بار در سال ۱۹۷۴، زمانی که لطفی دویدار به ریاست دانشگاه اسکندریه رسید، مطرح گردید. در ماه مه سال ۱۹۸۶، مصر از هیئت اجرایی یونسکو خواست که به سازمان بین المللی اجازه دهد که برای انجام این کار مطالعه عملیاتی انجام دهند. این آغاز مشارکت یونسکو و جامعهٔ جهانی در تلاش برای به ثمر رساندن پروژه بود.در سال ۱۹۸۸ یونسکو و برنامهٔ عمران رقابتی بین المللی برای طراحی بهترین معماری کتابخانه را آغاز کردند. مصر چهار هکتار زمین را برای ساخت کتابخانه اختصاص داد و کمیسیون عالی ملی، کتابخانهٔ اسکندریه را تأسیس کرد. حسنی مبارک، رئیس جمهور وقت مصر، به این پروژه شخصاً علاقمند بود و به پیشرفت آن کمک زیادی کرد. در سال ۲۰۰۲ کتابخانهٔ اسکندریه تکمیل شد و اکن
ون ضمن بزرگداشت کتابخانهٔ اصلی اسکندریه، به عنوان یک کتابخانهٔ مدرن و مرکزی فرهنگی، فعالیت می کند. در راستای مأموریت کتابخانهٔ بزرگ اسکندریه، این نهاد جدید همچنین دانشکده بین المللی علوم اطلاعات (ISIS) را بنا گذاشت، که مدرسه ای برای دانشجویان آماده مقاطع فوق تخصصی، پس از تحصیلات تکمیلی و به هدف آموزش کادر حرفه ای کتابخانه های مصر و سراسر خاورمیانه است.
در مکانیک آماری، نوسانات گرمایی انحراف تصادفی یک سیستم از حالت میانگین آن است که در یک سیستم در حالت تعادل رخ می دهد. تمام نوسانات حرارتی با افزایش دما بزرگتر و مکررتر می شوند و به همین ترتیب با نزدیک شدن دما به صفر مطلق کاهش می یابند. نوسانات حرارتی یکی از مظاهر اساسی دمای سیستم هاست: یک سیستم در دمای غیر صفر در حالت میکروسکوپی رد حالت تعادل باقی نمی ماند، بلکه در عوض به طور تصادفی با احتمالات توزیع بولتزمن از تمام حالت های ممکن نمونه برداری می کند. نوسانات حرارتی به طور کلی همه درجات آزادی یک سیستم تحت تأثیر قرار می دهد مانند ارتعاشات تصادفی (فونون)، چرخش تصادفی (rotons)، تحریک الکترونیکی تصادفی، و غیره. متغیرهای ترمودینامیکی مانند فشار، دما یا آنتروپی نیز به همین ترتیب دچار نوسانات حرارتی می شوند. به عنوان مثال، برای سیستمی که فشار تعادلی دارد، فشار سیستم تا حدودی در مورد مقدار تعادل نوسان می کند.
کدری بحرانی پدیده ای است که در منطقه یک گذار فاز مداوم یا مرتبه دوم به وجود می آید. در اصل توسط چارلز کاگنارد د لا تور در سال ۱۸۲۳ در مخلوط های الکل و آب گزارش شد، اهمیت آن توسط توماس اندروز در سال ۱۸۶۹ به دنبال آزمایش ها وی در مورد انتقال گاز مایع در کربن دی اکسید شناخته شد، از آن زمان نمونه های دیگری کشف شده است. این پدیده معمولاً در مخلوط های مایع دوتایی مانند متانول و سیکلوهگزان نشان داده می شود. با نزدیک شدن به نقطه بحرانی، اندازه های منطقه گاز و مایع شروع به نوسان می کنند. در سال ۱۹۰۸، ماریان اسمولوخوفسکی، فیزیکدان لهستانی اولین کسی بود که پدیده کدری بحرانی را به نوسانات چگالی زیاد نسبت داد. در سال ۱۹۱۰ آلبرت انیشتین نشان داد که رابطه بین چشمه بحرانی و پراکندگی رایلی کمی است .