Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ویاچسلاو تیشچنکو (; – ) دانشمند در زمینه شیمی آلی اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه دولتی اتحاد شوروی شده است.
افسوس که او یک فاحشه است (؛ در ایتالیا به عنوان خداحافظ برادر بی رحم ) یک فیلم درام-عاشقانه ایتالیایی از سال ۱۹۷۱ به کارگردانی جوزپه پاترونی گریفی است. در این فیلم بازیگرانی از جمله شارلوت رمپلینگ، اولیور توبیاس و فابیو تستی حضور دارند. این فیلم بر اساس یک تراژدی با همین نام اثر جان فورد پایه گذاری شده است. موسیقی متن آن را انیو موریکونه انجام داده است. خلاصهٔ داستان. در شهر منتووا در طول رنسانس ایتالیا جیووانی، فرزند یک مرد مالک، برای تحصیل به خارج فرستاده می شود و هرگز خواهرش آنابلا را که چند سال از او کوچکتر است ندیده است. پس از ده سال جدایی، آنابلا که حالا بزرگ و زیبا شده، با برادرش برای اولین بار به عنوان نوجوانان ملاقات می کند. خواهر و برادر جوان بلافاصله جذب یکدیگر می شوند و نمی توانند جلوی عاشق نشدن به یکدیگر را بگیرند. این دو برای مدتی با احساساتشان مبارزه می کنند اما سرانجام به صورت پنهانی شروع به یک رابطهٔ مخفی می کنند و آنابلا حامله می شود. جیووانی ویلای پدرش را ترک می کند و آنابلا پیشنهاد ازدواج خواستگارش سورانزو، یک فرد ثروتمند نجیب، را می پذیرد. پس از آنکه سورانزو درمی یابد که هدف یک فریب شده،
نقشه ای را برای یک انتقام جویی خونین برنامه ریزی می کند. بازخورد. مارکو جوستی، منتقد ایتالیایی فیلم می نویسد که رمپلینگ تا جایی که می تواند لباس هایش را درمی آورد، اما این فیزیک بدنی فابیو تستی است که تحسین برانگیز است: همیشه برهنه و اغلب در اوج باسنش قاب می شود، که باعث خجالت تماشاگران می شود. گیوستی دیدن باسن پشمالو و بزرگ تستی را روی پرده سینمای وردی در جنوا به خوبی به یاد می آورد. با این حال، تئو مورا گیوستی و انریکو قزی را «مجبور» کرد تا آن را در تئاتر دل آرچیولتو در جنوا به صحنه ببرند. جوستی نقش سورانزو، شخصیت تستی را بازی کرد. او از آن زمان هیچ اجرای تئاتری انجام نداده است. تمجیدها. این فیلم دو نامزدی جایزه روبان نقره ای را برای بهترین فیلمبرداری (ویتوریو استورارو) و بهترین طراحی تولید (ماریو سرولی) دریافت کرد.
اکسایش اوپناور، که به نام روپرت ویکتور اوپناور نامگذاری شده است، یک روش ملایم برای اکسایش انتخابی الکل های نوع دوم به کتون ها است. این واکنش برعکس کاهش میروین–پوندورف–ورلی است. الکل با آلومینیوم ایزوپروپوکسید در استون اضافی اکسید می شود. به این ترتیب تعادل به سمت محصول تغییر می کند. اکسایش برای الکل های نوع دوم بسیار انتخابی است و سایر گروه های عاملی حساس مانند آمین ها و سولفیدها را اکسید نمی کند. اگرچه الکل های نوع اول را می توان تحت شرایط اوپناور اکسید کرد، الکل های نوع اول به ندرت با این روش اکسید می شوند و دلیل آن تراکم آلدولی رقابتی محصولات آلدهیدی است. اکسایش اوپناور هنوز برای اکسایش بسترهای حساس به اسید استفاده می شود. این روش تا حد زیادی با روش های اکسایش مبتنی بر کرومات ها (مانند پیریدینیوم کلروکرومات) یا دی متیل سولفوکسید (مثلاً اکسایش سوورن) یا اکسایش دس–مارتین جایگزین شده است و دلیل آن استفاده از واکنشگرهای نسبتاً ملایم و غیر سمی (مثلاً واکنش در مخلوط استون/بنزن) در این واکنش ها است. اکسایش اوپناور معمولاً در فرایندهای مختلف صنعتی مانند سنتز استروئیدها، هورمون ها، آلکالوئیدها، ترپن ها و دیگر ترکیب
ات استفاده می شود. سازوکار. در مرحله اول این سازوکار، الکل (۱) با آلومینیوم کوئوردینه می شود و یک کمپلکس (۳) تشکیل می دهد، سپس در مرحله دوم توسط یک یون آلکوکسید (۴) پروتون زدایی می شود و یک آلکوکسید حد واسط تولید می کند (۵). در مرحله سوم، هم استون اکسیدان (۷) و هم الکل بستر به آلومینیوم متصل می شوند. استون با آلومینیوم کوئوردینه می شود که آن را برای انتقال هیدرید از آلکوکسید فعال می کند. هیدریدِ کاتالیز شده با آلومینیوم، از کربن آلفای الکل به کربنِ کربونیلِ استون، طی یک حالت حالت گذار شش عضوی جابجا می شود (۸). کتون مورد نظر (۹) پس از انتقال هیدرید تشکیل می شود. مزایا. یکی از مزایای اکسایش اوپناور استفاده از واکنشگرهای نسبتاً ارزان و غیر سمی است. شرایط واکنش ملایم و آرام است زیرا بسترها معمولاً در مخلوط های استون/بنزن گرم می شوند. یکی دیگر از مزایای اکسایش اوپناور که آن را بر سایر روش های اکسایش مانند پیریدینیوم کلروکرومات (PCC) و پریدینان دس–مارتین منحصر به فرد می کند این است که الکل های نوع دوم بسیار سریعتر از الکل های نوع اول اکسید می شوند، بنابراین می توان به نوعی شیمی گزینی دست یافت. علاوه بر این، هیچ اکس
ایش بیش از حدی بر روی آلدهیدها که منجر به تبدیل آن ها به کربوکسیلیک اسید شوند، صورت نمی گیرد. این بر خلاف روش های اکسایش دیگر مانند اکسایش جونز است. اصلاحات. واکنش وتشتاین-اوپناور. در واکنش وتشتاین-اوپناور که توسط وتشتاین در سال ۱۹۴۵ کشف شد، استروئیدهای Δ۵-۳β-هیدروکسی با بنزوکینون به عنوان گیرنده هیدروژن، به Δ۴٬۶-۳-کتواستروئید، اکسید می شوند. این واکنش از این جهت مفید است که تهیه یک مرحله ای Δ۴٬۶-۳-کتواستروئیدها را امکان پذیر می سازد. اصلاح وودوارد. در اصلاح وودوارد، وودوارد پتاسیم ترت-بوتواکسید را جایگزین آلومینیوم آلکوکسید کرد. اصلاح وودوارد که اکسایش اوپناور-وودوارد نیز نامیده می شود، زمانی استفاده می شود که گروه های الکلی خاصی تحت شرایط استاندارد واکنش اوپناور اکسید نمی شوند. به عنوان مثال، وودوارد از پتاسیم ترت-بوتواکسید و بنزوفنون برای اکسایش کینین به کینینون استفاده کرد، زیرا سیستم کاتالیزوری آلومینیوم سنتی به دلیل کمپلکسی که از کوئوردینه شدن نیتروژنِ باز لوئیسی با مرکز آلومینیوم تشکیل شده بود، نتوانست کینین را اکسید کند. سایر اصلاحات. چندین کاتالیزور آلومینیوم آلکوکسید اصلاح شده نیز گزارش شده است. به
عنوان مثال، یک کاتالیزور آلومینیوم بسیار فعال توسط ماروکا و همکارانش گزارش شد که در اکسایش کاروِال به کاروون (عضو یک خانواده از مواد شیمیایی به نام ترپنوئیدها) با بازده عالی (۹۴٪) استفاده شده است. در اصلاح دیگری کاتالیزور تری متیل آلومینیوم و آلدهید ۳-نیتروبنزآلدهید به عنوان اکسیدان استفاده می شود، به عنوان مثال، در اکسایش ایزوبورنئول به کافور. کاربردهای سنتزی. اکسایش اوپناور برای تهیه داروهای ضد درد در صنعت داروسازی مانند مورفین و کدئین استفاده می شود. به عنوان مثال، کدئینون با اکسایش اوپناور کدئین تهیه می شود. همچنین این واکنش برای سنتز هورمون ها استفاده می شود. پروژسترون با اکسایش اوپناور پرگننولون تهیه می شود. نسخه ای از اکسایش اوپناور با تغغیراتی جزئی برای سنتز مشتقات استروئیدی استفاده می شود. به عنوان مثال، یک نسخه کاتالیزوری کارآمد از اکسایش اوپناور که از یک کاتالیزور روتنیم استفاده می کند برای اکسایش استروئیدهای ۳β-هیدروکسی ۵-غیراشباع به مشتق ۴-ان-۳-اون مربوط توسعه یافته است. اکسایش اوپناور در سنتز لاکتون ها از ۴٬۱ و ۵٬۱ دی الها نیز استفاده می شود. واکنش های جانبی. واکنش جانبی متداول در اکسایش اوپناور
، تراکم آلدولی کاتالیز شده با باز محصول آلدهیدی است، که دارای هیدروژن های α بوده و منجر به تشکیل β-هیدروکسی آلدهیدها یا ß،α-آلدهیدهای غیراشباع می شوند. واکنش جانبی دیگر واکنش تیشچنکوی محصولات آلدهیدی بدون هیدروژن α است، اما با استفاده از حلال های انیدروز می توان از آن جلوگیری کرد. یکی دیگر از واکنش های جانبی عمومی، مهاجرت پیوند دوگانه در طول اکسایش بسترهای الکل اللی است.
تصادف اتوبوس ۲۰۲۱ بلغارستان () در ۲۳ نوامبر، ساعت ۰۲:۰۰ به وقت محلی رخ داد، یک اتوبوس مقدونیه شمالی در غرب بلغارستان تصادف کرد و آتش گرفت. این حادثه در بزرگراه استروما در نزدیکی روستای بوسنک در جنوب غربی صوفیه رخ داد. پنجاه مسافر و دو راننده در اتوبوس بودند. ۴۶ نفر از جمله ۱۲ کودک در این تصادف جان باختند. هفت مسافر دیگر دچار سوختگی شدند اما جان سالم به در بردند. در حال حاضر این مرگبارترین تصادف جاده ای در تاریخ بلغارستان است. زمینه. بر اساس داده های کمیسیون اروپا، بلغارستان در سال ۲۰۱۹ دومین میزان مرگ و میر تصادفات جاده ای را در اروپا داشته است. پس از این حادثه، شهردار شهر مجاور پرنیک به رسانه های محلی گفت که بزرگراه در وضعیت نامناسبی قرار دارد و تصادفات در این منطقه مکرر است.
آزمایش تغییر مسیر دوگانهٔ سیارک یا دارت () مأموریتی فضایی از ناسا با هدف آزمایش روشی برای پرهیز از برخورد سیارک در برابر اجرام نزدیک به زمین است. این کاوشگر در اصل یک کاوشگر فضایی را به سیارک دوگانه دیدیموس خواهد کوبید تا آزمایش کند که آیا اثر جنبشی یک برخورد فضاپیما می تواند با موفقیت یک سیارک را در مسیر برخورد با زمین منحرف کند یا خیر. "دارت" یک پروژهٔ مشترک بین ناسا و آزمایشگاه فیزیک کاربردی جان هاپکینز (APL) است که توسط دفتر هماهنگی دفاع سیاره ای ناسا اداره می شود و چندین آزمایشگاه و دفترهای ناسا پشتیبانی فنی را ارائه می دهند. شرکای بین المللی، مانند آژانس فضایی اروپا، ایتالیا و ژاپن، در پروژه های مرتبط یا بعدی مشارکت دارند. در اوت ۲۰۱۸، ناسا این پروژه را برای شروع مرحلهٔ نهایی طراحی و مونتاژ تأیید کرد. این پرتاب برای ۲۴ نوامبر ۲۰۲۱، در ساعت ۰۶:۲۰ UTC برنامه ریزی شد و برخورد آن برای ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۲ در ساعت ۲۳:۱۴ UTC تعیین شده بود. پیشینه. در ابتدا، آژانس فضایی اروپا (ESA) و ناسا هرکدام برنامه های مستقلی برای مأموریت هایی به منظور آزمایش استراتژی های انحراف سیارک داشتند تا اینکه در سال ۲۰۱۵ آنها به یک همکا
ری مشترک به نام شامل دو پرتاب فضاپیمای جداگانه که از یاری هم بهره می گیرند، رسیدند. بر اساس این پیشنهاد، فضاپیمای اروپاییِ AIM، در دسامبر ۲۰۲۰ و "دارت" در ژوئیه ۲۰۲۱ پرتاب می شدند. AIM به مطالعهٔ ترکیب آن سیارک و قمری که به دور سیارک بزرگ تر می چرخید می پردازد. "دارت" سپس در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۲، در طول نزدیک شدن به زمین، به صورت برخوردی بر قمر سیارک ضربه می زند. AIM می بایست قدرت سیارک، یژگی های فیزیکی سطح و ساختار درونی سیارک را مورد مطالعه قرار دهد و همچنین تأثیر آن برخورد را بر مدار سیارک به دور سیارک بزرگ تر اندازه گیری کند. این روش اجتناب از برخورد سیارک قبلاً یک بار برای هدف کاملاً متفاوت (تجزیه و تحلیل ساختار و ترکیب یک دنباله دار) توسط فضاپیمای ضربه ای کاوشگر فضایی برخورد ژرف ۳۷۲ کیلوگرمی (۸۲۰ پوند) ناسا اجرا شده بود. در برخورد، ۱۹ گیگا ژول انرژی (معادل ۴٫۸ تن تی ان تی) آزاد شد، حفره ای به عرض ۱۵۰ متر (۴۹۰ فوت) حفر کرد و حضیض دنباله دار تمپل ۱ را کاهش داد. ۱ در ۱۰ متر (۳۳ فوت)، تغییر مدار به اندازه ۱۰ سانتی متر (۳٫۹ اینچ) و تغییر سرعت ۰٫۰۰۰۱ میلی متر بر ثانیه (۰٫۰۱۴ اینچ در ساعت) پس از برخورد با دنباله دا
ر با سرعت ۱۰٫۲ کیلومتر بر ثانیه (۶٫۳ مایل) /ثانیه) در ۴ ژوئیه ۲۰۰۵. با لغو مدارگرد AIM، سپس مأموریت فضایی هرا جایگزین آن شد، تا وضعیت سیارک را چهار سال پس از برخورد "دارت" مشاهده کند. سپس اثرات ضربه "دارت" به صورت زنده از تلسکوپ های زمینی و رادار نظارت شود. در ژوئن ۲۰۱۷، ناسا گذشتن از مرحلهٔ توسعه مفهومی به مرحلهٔ طراحی اولیه را تصویب کرد، و در اوت ۲۰۱۸ ناسا این پروژه را برای شروع مرحله طراحی و مونتاژ نهایی تأیید کرد. در ۱۱ آوریل ۲۰۱۹، ناسا اعلام کرد که از فالکون ۹ اسپیس اکس برای پرتاب "دارت" استفاده خواهد شد. شرح مأموریت. فضاپیما. دارت ضربه زنی به وزن ۶۱۰ کیلوگرم (۱۳۴۰ پوند) است٬ که هیچ محمولهٔ علمی دیگری جز حسگر خورشیدی ردیاب ستاره و دوربین ۲۰ سانتی متری (۷٫۹ اینچی) (دوربین شناسایی دیدیموس و سیارک برای ناوبری نوری) ندارد. ناوبری - دراکو بر اساس تصویرگر شناسایی دوربرد (LORRI) در فضاپیمای نیوهورایزنز برای پشتیبانی از ناوبری مستقل برای زدن ضربه به قمر کوچک سیارک؛ در مرکز آن، صورت گرفته است. تخمین زده می شود که ضربه ۵۰۰ کیلوگرمی (۱۱۰۰ پوند) "دارت" با سرعت ۶٫۶ کیلومتر بر ثانیه (۴٫۱ مایل بر ثانیه) تغییر سرعتی در
حدود ۰٫۴ میلی متر بر ثانیه را سبب می شود که منجر به تغییر کوچکی در مسیر منظومه سیارکی می شود، اما با گذشت زمان، منجر به تغییر مسیر بزرگی می شود. ضربه مرکز شکل دیمورفوس را هدف قرار خواهد داد و باید تناوب مداری را که در حال حاضر ۱۱٫۹۲ ساعت است، تقریباً ۱۰ دقیقه کاهش دهد.در طول میلیون ها کیلومتر، تغییر مسیر تجمعی خطر برخورد سیارکی که قبلاً به زمین متوجه شده بود را از بین می برد. تأثیر ضربه بر مدار دیمورفوس و دیدیموس. فضاپیما باید در جهت مخالف حرکت سیارک به دیمورفوس برخورد می کرد. تغییر سرعت واقعی و تغییر مداری در در لحظهٔ برخورد از قبل دانسته نیست و به توپوگرافی و ترکیب سطح بستگی دارد. انتظار بر این است که در پی این برخورد، سرعت مداری دیمورفوس اندکی کاهش یابد و کاهش شعاع مدار آن را به دور دیدیموس باعث شود. مسیر دیدیموس نیز اصلاح شود، اما به نسبت کاهش یابد، زیرا جرم دیمورفوس بسیار کمتر از دیدیموس است. یک اثر «افزایش تکانه» قابل پیش بینی ضعیف وجود دارد که دلیل آن سهم تکانه پس زدگی از پرتاب ضربه است. تکانه نهایی منتقل شده به بزرگ ترین قطعه باقی مانده از سیارک می تواند تا ۳ تا ۵ برابر شتاب برخورد باشد، و به دست آورد
ن اندازه گیری های دقیق از تأثیرها، که به اصلاح مدل های چنین برخوردهایی کمک می کند، یکی از اهداف اصلی این مأموریت است. مشاهده های صحنهٔ برخورد. تلسکوپ فضایی هابل، تلسکوپ فضایی جیمز وب و رصدخانه زمینی اتلس، دامنهٔ ستون مواد به بیرون پرتاب شده از برخورد "دارت" را شناسایی کردند. برآوردهای اولیه از تغییرات در دوره مدار دودویی در عرض یک هفته و نیز داده های منتشر شده توسط لیچیاکیوب مورد انتظار است. علم مأموریت دارت به نظارت دقیق زمینی بر مدار دیمورفوس در روزها و ماه های بعدی بستگی دارد. دیمورفوس برای تقریباً هر ناظری کوچکتر از آن است که بتواند مستقیماً آن را ببیند، اما هندسهٔ مداری آن به گونه ای است که در هر مدار یک بار از دیدیموس عبور می کند و نیمی از مدار بعد از پشت آن عبور می کند، بنابراین هر ناظری که بتواند سیستم دیدیموس را تشخیص دهد، سیستم دیدیموس را خواهد دید. با عبور دو بدنه کم نور می شود و دوباره روشن می شود. این برخورد برای لحظه ای برنامه ریزی شده بود که فاصله بین دیدیموس و زمین به حداقل رسیده است و به بسیاری از تلسکوپ ها اجازه می دهد تا از مکان های زیادی رصد کنند. این سیارک تا سال ۲۰۲۳ نزدیک به مخالف خواهد
بود و در ارتفاعات آسمان شب قابل مشاهده خواهد بود. تشخیص تغییر در مدار دیمورفوس به دور دیدیموس توسط تلسکوپ های نوری انجام می شود که خسوف های متقابل این دو جسم را از طریق نورسنجی روی جفت دیمورفوس-دیدیموس تماشا می کنند. چند سال بعد، یک شناسایی و ارزیابی دقیق توسط فضاپیمایی به نام هرا انجام خواهد شد که موافقت به انجام آن توسط ESA در نوامبر ۲۰۱۹ تأیید شد و قرار است در دسامبر ۲۰۲۶ به آنجا برسد. مأموریت پیگیری. در یک پروژه مشترک، آژانس فضایی اروپا در حال توسعه هرا است که فضاپیمایی است که در سال ۲۰۲۴ به سوی دیدیموس پرتاب خواهد شد و در سال ۲۰۲۷ (۵ سال پس از برخورد دارت) به آن خواهد رسید، تا یک شناسایی و ارزیابی دقیق بر روی آن انجام دهد. هرا دو تاسواره میلانی CubeSats، و تاسواره جونتاس (Juventas) را با خود حمل خواهد کرد.
تئاتر کاک پیت تئاتری در لندن بود که از ۱۶۱۶ تا حدود ۱۶۶۵ فعالیت داشت. این اولین تالاری بود که در نزدیکی دروری لین بنا شده بود. این تئاتر پس از خسارت در ۱۶۱۷، به فینیکس نامگذاری شد. تعریف واژهٔ «Cockpit» (کاک پیت) در اینجا با «کابین خلبان» تفاوت دارد. در انگلیسی این واژه از دو واژهٔ «Cock» (خروس) و «Pit» (حفره، گودال) ساخته شده است و به مکانی اشاره می کند که در آن جنگ خروس ها انجام می شد. ساختمان اصلی این تئاتر در همچنان مکانی قرار داشت و ساختمانی گرد با سقف بلند با قطری حدود بود که تحت امر هنری هشتم حدود ۱۵۳۰–۱۵۳۲ به عنوان بخشی از یک کامپلکس بازی ساخته شده بود. سوابق نشان دهندهٔ یک ترمیم عمده در ۱۵۸۱–۱۵۸۲ و بازسازی در ۱۵۸۹–۱۵۹۰، ۱۶۰۲–۱۶۰۳ و ۱۶۰۸–۱۶۰۹ (دومی تحت نظارت جان بست، «کاک مستر» به هنری فردریک شاهزاده ولز پادشاه جیمز اول پسر ارشد و وارث).
تیم ملی فوتبال زنان کلمبیا نماینده فوتبال زنان کلمبیا در ردهٔ ملی است. این تیم زیر نظر فدراسیون فوتبال کلمبیا اداره می شود و یکی از اعضای کونمبول است. این تیم همکنون در ردهٔ ۲۵ام فیفا قرار دارد و دوبار موفق به حضور در جام جهانی در سالهای ۲۰۱۱ و ۲۰۱۵ شده است. تیم ملی فوتبال زنان کلمبیا یکی از تیمهای ملی است که دارای رده بالای فیفا بیین تیمهای آمریکای جنوبی است و سومین تیم بین تیمهای این قاره در کنار آرژانتین و برزیل است که موفق به حضور در جام جهانی فوتبال زنان و المپیک شده است. تیم ملی فوتبال زنان کلمبیا نخستین تیم در بین تیمهای اسپانیایی زبان بود که توانست از مرحلهٔ گروهی رقابتهای جام جهانی فوتبال زنان (در سال ۲۰۱۵) به مرحله حذفی یکشانزدهم صعود کند. تیم ملی فوتبال زنان کلمبیا از سال ۱۹۹۸ به بعد در تمامی دوره های کوپا آمریکا شرکت داشته است و در سالهای ۲۰۱۰ و ۲۰۱۴ نایب قهرمان این رقابتها شده است.
خوله بنت منظور، زنی از قبیله فزاریه است که با حسن مجتبی، دومین امام شیعیان امامیه ازدواج کرده است. منابع برای او پیش از حسن، همسری به نام محمد بن طلحه را گزارش کرده اند که از او صاحب فرزند بوده و پس از آنکه شوهرش در جنگ جمل کشته شده است، به عقد حسن مجتبی درامده است. از او برای حسن مجتبی دو فرزند با نام های حسن مثنی و حسین اثرم یاد کرده اند. بیشتر منابع تنها نام حسن را به عنوان فرزند او از حسن مجتبی گزارش می کنند. در خصوص چگونگی ازدواج او با حسن مجتبی نیز اختلافی در گزارش های منابع دیده می شود. سرگذشت. خوله بنت منظور بن زبان فزازیه، از ، امام دوم شیعیان امامیه است. ابن عساکر در "تاریخ مدینه دمشق"، نام کامل او را خوله بنت منظور بن زبان بن سیار بن عمرو بن جابر بن عقیل بن هلال بن سمی بن مازن بن فزاره بن ذبیان بن بغیض بن ریث بن غطفان دانسته است و او را اهل قبیله فزاره گزارش می کند. در همین منبع مادرش ملکیه بنت خارجه بن سنان بن ابی حارثه بن نشبه بن غیظ بن مره بن عوف بن سعد بن ذبیان دانسته شده است. منابع او را یک ام ولد گزارش کرده اند و بدین ترتیب، او کنیزی بوده است که حسن مجتبی از او صاحب فرزند شده است. برای خوله د
و فرزند به نام های حسن - ملقب به حسن مثنی- و حسین -ملقب به اثرم- گزارش شده است. یکی از فرزندان او در واقعه کربلا، در همراهی با حسین بن علی، دچار زخم شده و از اسیران مجروح کربلا بود. او پیش از حسن مجتبی همسر محمد بن طلحه بوده است و از او صاحب فرزندانی به نام های قاسم، داود و ام قاسم شده است. برای او فرزند دیگری به نام ابراهیم از محمد بن طلحه نیز گزارش شده است که خراج دار کوفه بوده است. در ماجرای ازدواج او با حسن آورده اند که او همسر محمد بن طلحه بود و پس از کشته شدن محمد در جنگ جمل، همسرش خوله به اسارت سپاهیان علی بن ابی طالب درآمد. خوله به عنوان کنیز به حسن مجتبی سپرده شد و حسن با او ازدواج کرد؛ چندی بعد پدر خوله به نزد حسن آمده و دخترش را مطالبه کرد و حسن مجتبی با درخواست او موافقت کرده و خوله را به او سپرد. در میانه راه خوله، پدرش را بابت ممانعت او از رسیدن به نوه پیامبر اسلام شماتت کرد و پدرش به او توصیه کرد که اگر خواستنی باشد، به دنبالش خواهند آمد. چندی نگذشت تا حسن مجتبی به همراه حسین بن علی و عبدالله بن جعفر، به نزد طلحه آمدند و از او خوله را طلب کردند و پدر خوله با ازدواج حسن و خوله اعلان رضایت کرد.
حسینیه سوهانک، یکی از حسینیه های قدیمی تهران است که قدمت آن به دوران صفوی باز می گردد. متراژ حدودی این حسینیه ۱۰۰۰ متر مربع تخمین زده شده است و بنای آن به سال ۱۳۴۰ تا ۱۳۴۵ مجددا تجدید بنا شده است. پیشنیه و موقعیت. حسینیه سوهانک، حسینیه ای قدیمی واقع در منطقه سوهانک تهران، واقع در خیابان سلمان، کوچه سپاهی، کوچه بهار است. به باور اهالی منطقه، پیشینه این حسینیه به دوران صفویه باز می گردد. بنای این حسینیه از خشت و گل بوده است و سقف آن از جنس چادر گزارش شده است. بعدها سقفی به شکل شیروانی جایگزین سقف قدیمی چادری شده است. این حسینیه به سبک تکیه نیاوران بنا شده است و دارای چندین طاق نما می باشد. بنای این حسینیه بین سال های ۱۳۴۰ تا ۱۳۴۵ هجری شمسی به طور کامل از بین رفت و مجددا توسط خیران محله سوهانک، مجدد تجدید بنا شد. بر اساس گزارش "دانشنامه تهران"، در تاریخ ۱۳۸۹ ه.ش این حسینیه دارای زیربنایی به مساحت حدودی ۱۰۰۰ متر مربع می باشد که در دو طبقه ساخته شده است. این حسینی دارای گنبدی نقره ای رنگ و نمایی زیباست. این حسینیه به جهت قرار گرفتن در بلندی، از تمامی زوایای منطقه قابل مشاهده است. برای زیبایی حسینیه، فضای داخلی و گ
نبد حسینیه سوهانک، کاشی کاری شده است. حسینیه از جهت برگزاری مراسمات مذهبی خصوصا در ایام عزاداری در محرم و صفر، فعال می باشد. آشپزخانه این مجموعه به متراژ حدودی ۳۰۰ متر مربع است که بنابر گزارش ها در روز عاشورا در چندین نوبت، پذیرای پنج هزار مهمان می باشد. این حسینیه دارای دو ورودی است که ورودی اصلی آن نبش کوچه بهار و ورودی دوم، در کوچه حسینیه واقع شده است و تنها در روزای پر ازدحام برای تردد مهمانان باز خواهد شد. در داخل این حسینینه، مکانی به عنوان نمایشگاه اشیاء قدیمی تهیه شده است که اقلامی همچون کلاه خود، گرز و شمشیر در آن نگهداری می شود این وسایل پیشتر در مراسمات تعزیه خوانی مورد استفاده قرار می گرفته است. این حسینه هر ساله در منطقه، مراسم تعزی خوانی برگزار می کند و پنج شنب شب های هر هفته، مراسمات مذهبی ثابت دارد. برگزاری نماز جماعت از جمله فعالیت های این حسینیه است.
میرزا حیدرعلی ثُرَیّا تِهْرانی، از شاعران ایرانی عهد قاجار است ک به ثریا و مجد متخلص بوده است. از او با لقب مجدالادبا یاد می شده است. او در دربار قاجاری، مدتی را به تعلیم زنان از جمله دختر ناصرالدین شاه گذرانده است. تاریخ ولادت او را ۱۲۵۰ و تاریخ درگذشت او را ۱۳۱۸ شمسی گزارش کرده اند. از وی آثاری چند گزارش شده است. سرنوشت. میرزا حیدرعلی ثریا تهرانی، از شاعران و ادیبان و خوشنویسان در عصر ناصرالدین شاه قاجار بوداست که به ثریا متخلص بود و به مجدالادبا لقب داشت. گاهی اوقات را مجد نیز تخلص می داد. وی به سال ۱۲۵۰ هجری شمسی به دنیا آمداست. محل ولادتش را کرمانشاه گزارش کرده اند. وی تحصیلاتش را در کرمانشاه آغاز کرده و در همان جا نیز به پایان رسانید. پس از فارغ التحصیلی به تهران مراجعت کرد و نزد سید صادق طباطبایی، به اشتغال پرداخت. احتمالاً شغل او در این دوران، محرری احکام شرعی بوده است. او توانست به دربار قاجار راه پیدا کند و مدت معلمی بانوان حرم به ویژه فرح السلطنه - یکی از دختران ناصرالدین شاه - را عهده دار گردد. او سرانجام به سال ۱۳۱۸ هجری شمسی در تهران درگذشت. فعالیت شاعرانه. ثریا تهرانی، در دوران حیات خویش، با شا
عران و سخنوران همزمان خویش، مناظره و مطالیبه بسیار داشت. در دوران او، شاعر دیگری به نام محمدحسین تهرانی بود که تخلص خود را ثریا انتخاب کرده بود؛ در همین موضوع حیدرعلی و محمدحسین تهرانی، مشاجراتی داشته اند که متنی از آن گزارش شده است. آثار. برای وی آثاری چند گزارش شده است، کتاب "خیرالکلام فی مدائح الکرام"، در مدح ائمه شیعیان امامی از جمله آثار اوست. او ماده تاریخ هایی نیز دربارهٔ عالمان دوره ناصری دارد و دیوان اشعاری از او به سال ۱۳۱۲ و ۱۳۲۸ ه .ش به چاپ رسیده است. او همچنین دیباچه ای بر "دیوان محیط قمی" دارد و دیباچه دیگری بر "افتخارنامه حیدری" نوشته است. از او دو دیباچه دیگر بر کتاب های "حقایق المناقب و اشارات الحسینیه" از عنقا طالقانی و همین طور "مثنوی مولوی" گزارش شده است. اثر او در زمینه خوشنویسی، "الغدیریه" است.
پل گئورگ ادلر فون رننکمپف ( ; - ۱ آوریل ۱۹۱۸)، در انگلیسی معروف به Paul von Rennenkampf، نجیب زاده آلمانی اهل بالتیک، دولتمرد و ژنرال ارتش امپراتوری روسیه بود که در خط ابتدایی جبهه شرقی فرماندهی ارتش اول روسیه در حمله به پروس شرقی در جنگ جهانی اول را بر عهده داشت. وی همچنین به عنوان آخرین فرمانده منطقه نظامی ویلنا خدمت کرد. رننکمپف به عنوان یک فرمانده سواره نظام تأثیرگذار در دوران شورش مشت زن ها و جنگ روسیه و ژاپن شهرت یافت. وی همچنین، گروهی که وظیفه سرکوب جمهوری چیتا را طی انقلاب ۱۹۰۵ روسیه بر عهده داشت، رهبری کرد که این امر باعث ارتقا بیشتر وی شد. با آغاز جنگ جهانی اول رننکمپف فرمانده ناحیه نظامی ویلنا بود که از نیروهایش برای تشکیل ارتش اول روسیه که تحت فرماندهی وی درآمده بود، استفاده شد. او ارتش اول روسیه را در حمله به پروس شرقی هدایت کرد و در اواخر اوت ۱۹۱۴ پیروزی زودهنگامی را در گومبینن بدست آورد، اما پس از شکست در تاننبرگ، دریاچه های ماسورین و وچ از فرماندهی برکنار شد، اگرچه بعدها با توجه به تحقیق رسمی انجام شده، از اتهام اشتباه انجام شده در شکست ارتش روسیه در نبرد وچ بی گناه شناخته شد. رننکمپف در جریان
ترور سرخ در سال ۱۹۱۸ توسط بلشویک ها در تاگانروگ مورد اصابت گلوله قرار گرفته و به قتل رسید. جنگ جهانی اول. در آغاز جنگ جهانی اول، رننکمپف تحت فرماندهی کل قوای روسیه ژنرال یاکوف ژیلینسکی، به عنوان فرمانده ارتش اول روسیه در جبهه شمال غربی منصوب شد. در ۷ آگوست ۱۹۱۴، رننکمپف و نیروهایش از شرق وارد پروس شرقی شدند. هنگامی که ارتش هشتم آلمان، به دستور ژنرال ماکسیمیلیان فون پریتویتس، عقب نشینی نمود؛ شکافی بین ارتش روسیه ایجاد شد. با بهره گیری از این امر، لشکر اول سلطنتی آلمان، به فرماندهی ژنرال هرمان فون فرانسوا، در نبرد استالوپنن با انجام ضدحمله در جبهه شرقی جنگ را آغاز کرد. اگرچه این یک پیروزی برای آلمان ها بود، اما بمباران توپخانه روسیه حملات آلمان را متوقف کرد و باعث شد ژنرال فرانسوا به شهر گومبینن عقب نشینی کند. پس از این اتفاق، رننکمپف به پیشروی خود ادامه داد و ارتش هشتم آلمان را که تحت فرماندهی ژنرال پریتویتس بود در نبرد گومبنن شکست داد. اما به دلیل ارزیابی نادرستی که بعدها توسط ژنرال ژیلینسکی انجام شد، پیروزی در گومبینن ارزش خود را از دست داد. پس از نبرد گومبینن، ژنرال ژلینسکی به رننکمپف دستور داد تا حمله ای
علیه قلب پروس شرقی، کونیگسببرگ را آغاز کند، اما ارتش وی به دلیل اشتباهی که ژنرال ژیلینسکی مرتکب شد، نتوانست به ارتش دوم روسیه که تحت فرماندهی ژنرال الکساندر سامسنوف بود؛ بپیوندد. در نتیجه، ارتش هشتم آلمان تحت فرماندهی جدید، ژنرال (بعدها فیلد مارشال) پاول فون هیندنبورگ، با شکاف ایجاد شده بین دو ارتش اول و دوم روسیه، ارتش دوم را در حوالی آلنشتاین (طی نبرد تاننبرگ) محاصره و تقریباً نابود کرد. هنگامی که ژنرال سامسنوف ناامید درخواست های خود را برای کمک ارسال کرد، رننکمپف به جای اینکه بلافاصله پاسخ دهد و برای کمک به سامسنوف به سمت جنوب حرکت کند، تقریباً به طور کامل درخواست کمک را نادیده گرفت، و سرانجام در حالی او و افرادش بسیار کندتر از آنچه که انتظار می رفت حرکت به سمت جنوب را آغاز نمودند (احتمالاً به دلیل رقابت شخصی بین رننکمپف و سامسنوف) که کمک به ارتش دوم دیگر دیر شده بود. این یکی از دلایل اصلی شکست ارتش دوم روسیه در نبرد تاننبرگ بود. پس از این نبرد، ژنرال سامسنوف به دلیل سرافکندگی ناشی از شکست، دست به خودکشی زد. پس از نابودی ارتش دوم روسیه در نبرد تاننبرگ، ارتش تحت فرماندهی رننکمپ در استحکامات دفاعی دیما، لاوا
و منطقه دریاچه ای ماسوریان مستقر شد. در ۷ سپتامبر، اولین نبرد دریاچه های ماسوریان آغاز شد، در حالی که آلمان ها با یک گروهان قدرتمند به جناح چپ ارتش یکم روسیه حمله کردند، ژنرال ژیلینسکی قول داد که از رننکمپف حمایت کرده و تجهیزات و آذوقه مورد نیاز ارتش او را فراهم کند. در نتیجه، ارتش یکم مجبور شد با عجله عقب نشینی کند. سپاه دوم ارتش به رهبری ژنرال ولادیمیر اسلیوسارنکو مقاومت ناامیدانه ای انجام داد، و خود رننکمپف نیز که همه سواران، اندوخته ها و نیروها را که همه از جناح راست به جناح چپ سپاه بیستم ارتش منتقل کرد تا از محاصره روس ها توسط ژنرال هیندنبورگ جلوگیری کند. در ۱۵ سپتامبر، او ماهرانه افراد خود را از محاصره بیرون کشید و پشت منطقه نِمان عقب نشینی کرد و تمام نیروهای باقیمانده خود را نجات داد. پس از این ناکامی، علی رغم تمام تلاشی ژنرال ژیلینسکی برای مقصر نشان دادن رننکمپف در این شکست، ژیلینسکی برکنار شد و ژنرال نیکولای روزسکی جایگزین وی شد. در اواسط ماه نوامبر در وچ، به دلیل بلاتکلیفی و اشتباهات روزسکی، ارتش یکم نتوانست مانع از فرار نیروهای ذخیره XXV ژنرال راینهارد فون شفر بویدل از محاصره شود. پس از این اتفاق