Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۶ کیلوگرم وزن داشت؛ از این رو صرفاً مناسب جایگاه های ثابت و اجرای نقش آتش پایدار بود و نمی شد تحرک در میدان نبرد از آن انتظار داشت. این مسئله فقط مربوط به آلمانی ها نبود. برای بهبود کار ایده نو مسلسل سبک مطرح شد. بر این مبنا توان آتش مسلسل می بایست به راحتی با هجوم نیروها پیش می رفت و برای تأمین آتش پشتیبانی تاکتیکی بین مواضع جابه جا می شد. آلمانی ها به جای کار بر روی یک طراحی کاملاً جدید، بر آن شدند ایده مسلسل سبک را بر مبنای همان ام ژ ۰۸ پیاده کنند. زرادخانه شپانداو در میانه جنگ مسلسل ام ژ ۱۵/۰۸ را تولید کرد که همان ام ژ ۰۸ با دوپایه، دسته پیستولی و قنداق شانه بود. این نمونه که به تعداد زیادی تولید شد، پیشرفت قابل ملاحظه ای در جهت دستیابی به یک مسلسل سبک واقعی به ویژه در زمینه کاربرد تاکتیکی بود؛ با این وجود همچنان با وزن ۲۱ کیلوگرم، بسیار سنگین بود. آلمانی ها اواخر جنگ ام ژ ۱۸/۰۸ را نیز به صورت خنک شونده با هوا تولید کردند که البته فقط یک کیلوگرم سبک تر بود. علی رغم تمام این تلاش ها، آلمان جنگ جهانی اول را صرفاً با نمونه های اصلاح شده ای از مسلسل سنگین برای به عنوان سلاح اصلی پشتیبانی پیاده نظام، به پایان
رساند. به هر حال همین تلاش ها با وجود این که محدودیت هایی که شرایط جنگی امکان تحقق عملی آن را نداد، بستر را برای مفهوم دیگری تحت عنوان مسلسل متوسط فراهم کرد. دوره بین دو جنگ. پیمان ورسای پس از جنگ جهانی اول، محدودیت های شدیدی بر نیروهای مسلح آلمان از جمله در تولید و ذخیره مسلسل ها اعمال کرد. رایشسور صرفاً می توانست مجموعاً حدود ۲٬۰۰۰ مسلسل متوسط و سنگین داشته باشد. با این وجود آلمان از همان ابتدا در تلاش برای دور زدن این محدودیت ها بود. با وجود این که فقط یک شرکت در این کشور اجازه داشت مسلسل تولید کند، آلمان از طریق همکاری با کشورهای دیگر یا تأسیس و تملک شرکت های وابسته در آن ها، کار توسعه و تولید مخفیانه مسلسل را در دهه ۱۹۳۰ ادامه داد. موضوع طراحی یک مسلسل چندمنظوره مجدداً احیا و وارد مرحله جدیدی شد. شرکت درایزه در این جهت مسلسل موسوم به «گِرِت ۱۳آ» ("Gerät 13a") را تولید کرد که خنک شونده با هوا بود و دوپایه و یک لوله باریک تهویه دار داشت. این مسلسل با یک خشاب ۲۵ فشنگی قابلمه ای از بالا تغذیه می شد. درایزه در ادامه کارِ توسعه، مسلسل ام ژ ۱۳، نخستین مسلسل رسمی آلمان پس از جنگ جهانی اول، را تولید کرد که شباهت
زیادی به گرت ۱۳آ داشت اما خشاب ۲۵ تایی جعبه منحنی می خورد و امکان نصب آن بر دوپایه یا استفاده به عنوان ضدهوایی بر سه پایه وجود داشت. در این مسلسل قابلیت تغییر نواخت آتش با جابه جا کردن ماشه تعبیه شده بود. شرکت سوئیسی وافن فابریک سولوتورن، تحت مالکیت شرکت آلمانی راین متال، در پیگیری، مسلسل ام ژ ۳۰اس را با لگد کوتاه و سازوکار ماشه ام ژ ۱۳ ولی فرایند تعویض لوله ساده تر، طراحی کرد. نرخ آتش این مسلسل ۸۰۰ تیر بر دقیقه بود. طراحی و استفاده. با توجه به این که اسناد مرتبط در جریان جنگ جهانی دوم از بین رفتنه اند، کاملاً مشخص نیست ام ژ ۳۴ دقیقاً در چه مسیر و مراحلی طراحی شده است. نوشته های لوئیس اشتانژ، مخترع و فعال صنعتی آلمانی این دوره، یکی از بهترین منابع باقی مانده در این باره است. به نقل از نوشته های سال ۱۹۴۱ او، وزارت رایش سال ۱۹۳۲ به چند شرکت از جمله راین متال سفارش طراحی یک مسلسل چندمنظوره را صادر کرد. سلاح جدید می بایست قابلیت استفاده در تمامی وظایف مشخص شده برای یک مسلسل سنگین، مسلسل سبک، مسلسل جان پناه زرهی و مسلسل ضدهوایی را می داشت. مشخصات مورد درخواست شامل وزن سبک، استفاده ساده، لوله زود عوض شو و قابلیت شل
یک تک تیر به علاوه دو نواخت آهسته و تند، بود. هیرس وافن آمت کار هماهنگی بین صنایع تسلیحاتی آلمان برای دستیابی به این هدف را انجام می داد. ام ژ ۳۴ برای جایگزینی مسلسل قدیمی تر دوره جنگ جهانی اول ام ژ ۰۸/۱۵ طراحی شد. این مسلسل با لگد فشار گاز بارگذاری مجدد و با هوا خنک می شد. ابزار نشانه گیری برای فواصل ۲۰۰ تا ۲۰۰۰ قابل تنظیم بود. از دو بایه تاشو در جلوی مسلسل برای بردهای دور و متوسط و در مرکز آن با چرخش بیشتر برای برد کوتاه استفاده می شد. امکان شلیک تک تیر و رگبار وجود داشت؛ البته برای حفظ نشانه گیری بر هدف، رگبار به صورت شلیک های سریع متوالی سه تیر یا شش تار امکان پذیر بود. تغذیه مهمات با نوار فشنگ ۵۰ تایی یا خشاب استوانه ای ۵۰ تایی صورت می گرفت. ام ژ ۳۴ از فشنگ ۷٫۹۲×۵۷ میلی متر ماوزر استفاده می کرد. در کارابینر ۹۸کا، تفنگ گلنگدنی و سلاح سازمانی نیروی زمینی آلمان نیز از همین فشنگ استفاده می شد. از این رو فشنگ ها در صورت نیاز بین این دو سلاح قابل معاوضه بود. در رزم متحرک تیربارچی نخست معمولاً به صورت دراز کش تیراندازی می کرد. زمانی که شرایط ایجاب می نمود امکان تیراندازی ایستاده یا از روی شانه تیربارچی دوم که د
و بایه را محکم نگاه می داشت، نیز وجود داشت. با نصب بر روی سه پایه تلسکوپی (سه پایه هوایی) و استفاده از ابزار نشانه گیری سراسرنما از ام ژ ۳۴ به عنوان سلاح ضدهوایی نیز استفاده می شد. البته شلیک از روی شانه تیربارچی دوم به سمت هواگردهای متخاصم ارتفاع کم سریع تر و ساده تر بود. ام ژ ۳۴ نقاط ضعف خود را داشت. پس از تیراندازی لوله مسلسل به سرعت خیلی داغ می شد و لازم بود تعویض شود. تعویض لوله می بایست با احتیاط انجام می شد تا موجب سوختگی دست نشود. در این حال استفاده از دستکش و چنگک فلزی در ساعات شب طبیعتاً بسیار دشوار بود. علاوه بر این، ام ژ ۳۴ نسبت به گردوغبار، شن و برف بسیار حساس بود. پیاده نظام آلمان در جنگ جهانی دوم نخستین و تنها نیروی نظامی زمان بود که با استفاده از ام ژ ۳۴ از مسلسل یگانه ای داشت. به کارگیری آن در نقش مسلسل سبک و همچنین مسلسل سنگین امکان پذیر بود. برای استفاده مؤثر به عنوان مسلسل سنگین می بایست بدون دوپایه، بر روی یک محافظ نصب می گردید. با محکم قرار گرفتن روی یک محافظِ چرخان و دارای فنر، ضربات لگد جذب می شد و برد آتش به شکل قابل ملاحظه ای افزایش می یافت. بدین شکل آتش ممتد روی اهداف دور حفظ می شد؛
درحالی که مسلسل سبک تنها می توانست شلیک کوتاه بر آن ها داشته باشد. علاوه بر تیراندازی مستقیم، امکان تیراندازی غیرمستقیم با ام ژ ۳۴ نیز وجود داشت. در این گونه تیراندازی با هدف گیری اهدافی در فاصله بسیار دور به کمک ابزار نشانه گیری تلسکوپی، گلوله با طی کردن خط سِیری منحفی از بالای سر نیروی خودی می گذشت و بر هدف فرود می آمد. نقطه اوج منحفی سِیر در برد ۱۲۰۰ متری به ۸٫۵ متر و در برد ۲۰۰۰ متری به ۴۲ می رسید. به هر صورت آتش مسلسل نمی توانست در فاصله ای کمتر از ۲۰۰ تا ۳۰۰ متری جلوی نیروی خودی فرود بیاید.
جنگاوری ضدتانک () از نیاز به توسعه فناوری و تاکتیک نظامی برای نابود کردن تانک ها در طول جنگ جهانی اول سرچشمه می گیرد. از آنجایی که تفاهم سه گانه اولین تانک ها را در سال ۱۹۱۶ توسعه داد اما تا سال ۱۹۱۷ آنها را در نبرد مستقر نکرد، امپراتوری آلمان اولین سلاح های ضد تانک را توسعه داد. اولین سلاح ضد تانک توسعه یافته، یک تفنگ کوچک شده با پیچ و مهره به نام Mauser 1918 T-Gewehr بود که یک فشنگ ۱۳ میلی متری را با یک گلوله جامد شلیک می کرد که می توانست به زره نازک تانک های آن زمان نفوذ کند و سبب کشتن سرنشینان شود یا موتور یا کمانه را از بین ببرد.
حبیب الله والی نژاد فیلم ساز و تهیه کنندهٔ ایرانی است. او مدیر تولید موسسه فرهنگی روایت فتح، مدیر گروه حماسه دفاع شبکه یک و مدیر تولید مرکز فیلم و سریال سازمان هنری رسانه ای اوج وابسته به سپاه پاسداران بوده است. والی نژاد سیمرغ بلورین بهترین فیلم جشنواره فجر را برای فیلم "ایستاده در غبار" و جایزه ویژه هیئت داوران سیزدهمین جشنواره فیلم «مقاومت» را برای "آخرین روزهای زمستان" دریافت کرده است. در کارنامه او تهیه و تولید مستندهای بسیاری در حوزه جنگ ایران و عراق وجود دارد. تهیه کنندگی مستندهای «پایان انتظار»، «آخرین روزهای زمستان»، «سردار خیبر»، «سردار عشق»، «نیمه پنهان ماه» و فیلم های سینمایی «ایستاده در غبار»، «بادیگارد»، «لباس شخصی» و «خروج» از جمله کارهای او است.
او-بوت نوع ۷ نوعی از او-بوت های "کریگس مارینه"، نیروی دریایی آلمان در جریان جنگ جهانی دوم بود. او-بوت نوع ۷ با ۷۰۴ فروند تولید شده پر تولیدترین نوع زیردریایی در طول تاریخ است. این شمار معادل ۶۱ درصد از مجموع ۱۱۵۲ او-بوت ساخته شده برای "کریگس مارینه" در طول حاکمیت رایش سوم بین سال های ۱۹۳۵ تا ۱۹۴۵ بود. تنها نمونه بازمانده، او-۹۹۵، در یادبود نیروی دریایی در لابوه در شلسویگ-هولشتاین به نمایش گذاشته شده است. طراحی. با آغاز تلاش آلمان برای تولید ناوگان او-بوت ها مدل هایی با عنوان های نوع ۱ تا ۶ طراحی گردید اما همگی به نفع نوع ۷ که بر اساس مدل موفق UBIII جنگ جهانی اول طراحی شده بود، رد شدند. در کنفرانس روز ۱۰ ژانویه سال ۱۹۳۵ طرح یک او-بوت ۵۵۰ تنی تحت عنوان «قایق موتوریزه آزمایشی ۷» (MVB VII) ارائه گشت. مدتی بعد پیشوند MBV از عنوان آن حذف شد. او-بوت نوع ۷ دارای یک بدنه بود. بدنه فشار در قسمت هایی بخش بیرونی بدنه را تشکیل می داد. تفاوت اساسی این نوع با طراحی های پیشین قرار گرفتن ذخیره سوخت درون بدنه فشار به جای محفظه تعادل بود که محافظت بیشتری برای آن فراهم می آورد. او-بوت به گونه ای طراحی شده بود که بیشتر طول آن جلو
ی موتورخانه باشد تا عملکرد آن در دریا را بهبود ببخشد. بدین طریق به شکل قابل ملاحظه ای مدت زمان رفتن به زیر سطح به تنها ۳۰ ثانیه تقلیل میافت. یک محفظه تعادل یگانه در مرکز، دو محفظه تعادل در خارج از بدنه فشار در جلو و عقب و دو محفظه تعادل زینی شکل در اطراف این نوع او-بوت قرار داشتند. بین عرشه و و سقف بدنه موارد متعددی از جمله جایگاه یک توپ، محفظه مهمات آن توپ، یک قایق و محفظه اژدرهای اضافه تعبیه شد. یک توپ ۸۸ میلی متری دریایی در جلوی عرشه و جلوی برجک دیدبانی و یک توپ ۲۰ میلی متری ضدهوایی در پشت توپ قرار گرفته بود. تسلیحات اصلی شامل چهار اژدرانداز در دماغه و یک اژدرانداز در پشت بر روی عرشه بالایی می شد. اژدرهای مورد استفاده غالباً از نوع گه۷آ و گه۷ایی بودند. درون او-بوت به هفت قسمت تقسیم می شد: ۱-محفظه پیشین اژدر و اتاقک خدمه ۲-اقامتگاه افسران ۳-اتاقک هدایت در زیر برجک ۴-اقامتگاه خدمه ارشد ۵-موتورخانه دیزل ۶- موتورخانه الکتریکی ۷-محفظه پسین اژدر (گاهی در اتصال به موتورخانه الکتریکی) پس از او-بوت نوع ۷ طرح هفت نوع او-بوت دیگر (۸ تا ۱۴) نیز ارائه گردید که سه مورد از آن ها (۹، ۱۰ و ۱۴) به مرحله ساخت رسیدند. تمامی ا
ین موارد اندازه بزرگ تری از او-بوت نوع ۷ داشتند و برای عملیات انفرادی طراحی شدند. ساخت. یک هفته پس از ارائه طرح او-بوت نوع ۷ از کارخانه کشتی سازی "گرمانیاورفت" در کیل خواسته شد در صورت امکان ۶ فروند از این او-بوت ها را بسازد. با زیر پا گذاشته شدن علنی محدودیت های پیمان ورسای توسط آلمان، دو هفته پس از آن، سفارش ساخت مجموعاً ده او-بوت نوع ۷ به کارخانه های کشتی سازی "گرمانیاورفت" در کیل و "دشیماگ" در برمن صادر گردید. کار ساخت او-۲۷، نخستین او-بوت نوع ۷ بر اساس فرمان شماره ۹۰۸ از روز ۱۱ نوامبر سال ۱۹۳۵ آغاز شد و روز ۲۴ ژوئن سال ۱۹۳۶ به پایان رسید. چهار فروند از سفارش اولیه در "گرمانیاورفت" و شش فروند دیگر در "دشیماگ" ساخته شدند. کار ساخت این او-بوت ها ۸ ماه به طول انجامید. در ابتدا، با تصور این که جنگ چند سال دیرتر آغاز خواهد شد، تا پایان سال نخست جنگ جهانی دوم کار ساخت این او-بوت ها بسیار آهسته صورت می گرفت؛ چرا که "کریگس مارینه" در تلاش بود به یک نیروی متوازن در تمام زمینه ها بدل شود. بدین شکل هنگام آغاز جنگ در ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹ از مجموع ۵۷ او-بوت "کریگس مارینه" تنها ۱۸ فروند از نوع ۷ بودند. نوع ۷آ: دشیماگ،
برمن: (۶) گرمانیاورفت، کیل: (۴) نوع ۷ب: گرمانیاورفت، کیل: (۱۵) فگزاکر ورفت، فگزاک: (۴) فلندر ورکه، لوبک: (۵) نوع ۷سی: گرمانیاورفت، کیل: (۶۳) فگزاکر ورفت، فگزاک: (۵۲) فلندر ورکه، لوبک: (۲۳) نوردزی ورکه، امدن: (۲۶) فلنسبورگر شیفباو-گزلشافت، فلنسبورگ: (۲۰) هوالتس ورکه، کیل: (۶۸) دانتسیگر ورفت، دانتسیش: (۳۲) اف شیفباو، دانتسیش: (۶۴) دویچه ورکه، کیل: بلوم اونت فوس، هامبورگ: (۱۴۸) ها سی اشتولکن زون، هامبورگ: (۲۶) کایزرلیشه مارینه ورفت، ویلهلمس هافن: (۳۲) اشتتینر اودرورکه، اشتتین: (۴) اشتتینر ولکان ورکه، اشتتین: (۲) نپتون ورفت، روستوک: (۱۰) نوع ۷سی/۴۱: فگزاکر ورفت، فگزاک: (۹) فلندر ورفت، لوبک: (۱۴) هوالتس ورکه، کیل: (۱۲) ها سی اشتولکن زون، هامبورگ: (۱۲) اف شیفباو، دانتسیش: (۱۲) نپتون ورفت، روستوک: (۶) بلوم اونت فوس، هامبورگ: (۱۲) نوردزی ورکه، امدن: (۴) دانتسیگر ورفت، دانتسیش: (۸) فلنسبورگر شیفباو-گزلشافت، فلنسبورگ: (۸) نوع ۷دی: گرمانیاورفت، کیل: (۶) نوع ۷اف: گرمانیاورفت، کیل: (۴) خدمه. فهرست خدمه زیر برای یک او-بوت نوع ۷سی است. تاریخچه عملیاتی. او-۲۷ نخستین او-بوت نوع ۷ روز ۱۲ اوت سال ۱۹۳۶ وارد خدمت گشت. به منظور جل
وگیری از تحریک ایالات متحده به ورود به جنگ، از تمامی قابلیت این او-بوت ها استفاده نمی شد. در پی سقوط فرانسه و دستیابی آلمان به بنادر آن، او-بوت های نوع ۷ قادر به رسیدن به نواحی غربی اقیانوس اطلس شمالی و مرکزی و همچنین دریای مدیترانه شدند. به کارگیری حملات گروهی شبانه موجب حصول پیروزی های بزرگی برای این او-بوت ها گشت. به هر صورت اتخاذ تمهیدات متقابل توسط متفقین از میانه سال ۱۹۴۳ اثرگذاری کلی او-بوت ها کاهش یافت و دوره او-بوت های نوع ۷ تقریباً به پایان رسید. با این حال از این نوع او-بوت همچنان در مناطقی که برد آن به آن ها می رسید استفاده شد. او-۴۸ از نوع ۷ب با غرق کردن ۵۱ کشتی دشمن با مجموع تناژ ۳۱۰ هزار تن در جریان ۱۲ گشت رزمی از ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹ تا ماه ژوئن سال ۱۹۴۱ موفق ترین او-بوت آلمان در تمامی طول جنگ جهانی دوم بود.
ولف پک () یک تاکتیک حمله کاروانی بود که در جنگ جهانی دوم به کار گرفته شد. اساساً توسط او-بوت های کریگسمارینه در طول نبرد اقیانوس اطلس و توسط زیردریایی های نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا در نبرد اقیانوس اطلس (۱۹۳۹–۱۹۴۵) مورد استفاده قرار گرفت. ایده حمله هماهنگ زیردریایی به کاروان ها در طول جنگ جهانی اول مطرح شده بود اما موفقیت آمیز نبود. در اقیانوس اطلس در طول جنگ جهانی دوم، آلمانی ها موفقیت های قابل توجهی با حملات ولف پک های خود داشتند، اما در نهایت توسط متفقین شکست خوردند. در جنگ اقیانوس آرام، نیروی زیردریایی آمریکایی توانست نیروی دریایی تجاری ژاپن را ویران کند، اگرچه این تنها به دلیل تاکتیک ولف پک نبود. با تغییر نقش زیردریایی و نادر شدن کاروان ها، دسته های ولف پک در طول جنگ سرد از کار افتادند.
سلاح ضدزیردریایی () (ASW) به هر یک از تعدادی از وسایلی گفته می شود که برای مقابله با یک زیردریایی و خدمه آن، غرق و نابود کشتی یا کاهش توانایی آن به عنوان یک سلاح جنگی در نظر گرفته شده است. در ساده ترین معنای آن، یک سلاح ضد زیردریایی معمولاً یک پرتابه، موشک یا بمبی است که برای از بین بردن زیردریایی ها بهینه شده است.
جنگاوری ضدزیردریایی () شاخه ای از جنگ زیر آب است که از کشتی های جنگی سطحی، هواپیماها، زیردریایی ها یا سایر سکوها برای یافتن، ردیابی، بازدارندگی، آسیب دیدگی و/یا نابود کردن زیردریایی های دشمن استفاده می کند. چنین عملیاتی معمولاً برای محافظت از کشتیرانی دوستانه و تأسیسات ساحلی در برابر حملات زیردریایی و برای غلبه بر محاصره انجام می شود.
ناو هواپیمابر پشتیبان نوع کوچک و کندی از ناو هواپیمابر بود که توسط نیروی دریایی بریتانیا، نیروی دریایی ایالات متحده و نیروی دریایی امپراتوری ژاپن در جنگ جهانی دوم استفاده می شد. پیش زمینه. با آغاز جنگ جهانی دوم، لزوم حفاظت هوایی از کاروان های تجاری که مایحتاج بریتانیا را از طریق دریا تأمین می کردند، در مقابل او-بوت های آلمانی عیان شد. برد محدود هواگردهای گشتی خشکی پایه کاروان های تجاری را در میانه اقیانوس اطلس بدون محافظت رها می ساخت. با پدیداری هواگردهای برد بلند شناسایی آلمانی، تنها راه حل مسئله تأمین پوشش هوایی مداوم در تمامی مسیر تجاری بود. به هر صورت در این زمان تعداد کافی ناو هواپیمابر در دسترس قرار نداشت. از این رو ایده ساخت ناو هواپیمابر پشتیبان مطرح گردید. ساخت. بریتانیا. نخستین ناو هواپیمابر پشتیبان توسط بریتانیایی ها ساخته و روز ۲۲ ژانویه سال ۱۹۴۱ به آب انداخته شد. از "ام فاو هانوفر"، کشتی غنیمتی آلمانی، به عنوان پایه این شناور استفاده گردید. با افزوده عرشه پرواز و تسلیحات به این کشتی، اچ ام اس "اودسیتی" پدید آمد. طول عمر "اودسیتی" بسیار کوتاه بود و این ناو هواپیمابر پشتیبان تنها پس از چهار ماه خدم
ت، ماه دسامبر همان سال توسط اژدر آلمانی ها غرق شد. ایالات متحده. نیروی دریایی ایالات متحده با تبدیل کردن کشتی موتوری ام اس "مورمَکمِیل" به یواس اس "لانگ آیلند" قدم در این عرصه نهاد. "لانگ آیلند" دو هفته پیش از "اوداسیتی" وارد خدمت گشت. نیروی دریایی ایالات متحده از عنوان ها متعددی برای این نوع شناورها استفاده نمود. "لانگ آیلند" در ابتدا روز ۶ مارس سال ۱۹۴۱ اِی وی جی-1 (AVG-1) به معنای «کشتی کمکی هواگرد پشتیبان» نام گرفت. روز ۲۰ اوت سال ۱۹۴۲ این طبقه بندی به اِی سی وی (ACV) به معنای «ناو هواپیمابر کمکی» تغییر کرد. در نهایت، روز ۱۵ ژوئیه سال ۱۹۴۳ عنوان طبقه بندی سی وی ایی (CVE) به معنای «ناو هواپیمابر پشتیبان» بر این گونه شناورهای جنگی نهاده شد. در جریان جنگ کره این عنوان مجدداً به این بار به سی وی یو (CVU) به معنای «ناو هواپیمابر تدارکاتی» تغییر یافت. ناوهای هواپیمابر پشتیبان آمریکایی نام رودخانه ها، خلیج ها و نبردهای دریایی معروف را به خود می گرفتند. ویژگی ها. طول عرشه پرواز ناوهای هواپیمابر پشتیبان آمریکایی بیش از ۱۵۰ متر بود. این عرشه با سطح آب تنها ۷٫۵ متر فاصله داشت. اتاقک هدایت در سمت راست شناور قرار می گ
رفت. تاریخچه عملیاتی. ناوهای هواپیمابر پشتیبان آمریکایی در تمامی کارزارهای عمده دریایی جنگ جهانی دوم از عملیات تورچ در ماه نوامبر سال ۱۹۴۲ تا سقوط ژاپن در ماه سپتامبر سال ۱۹۴۵ مشارکت داشتند. این شناورها در جنگ ضدزیردریایی در اقیانوس اطلس و اقیانوس آرام به کار گرفته شدند. این شناورها هواگرد، قطعات هواگرد و نیرو انتقال می دادند و مجروحان و بیماران را بازمی گرداندند.
فاکتور رونویسی پروموتر بالادست اوآلبومین مرغ () با نام اختصاری COUP-TF1 که بیشتر با نام «زیرخانوادهٔ ۲ گیرنده های هسته ای، گروه اف، عضو ۱» () یا NR2F1 شناخته می شود، یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"NR2F1"» کُدگذاری می شود. این پروتئین، عضوی از خانوادهٔ گیرنده های هسته ای هورمون های استروئیدی است. عملکرد. این فاکتورِ رونویسی به پروموتر اوآلبومین متصل شده و در کنار یک پروتئین دیگر به نام اس ۳۰۰–۲، رونویسی ژنی را تحریک می کند. پروتئین NR2F1 می تواند، هم به توالی های مستقیم و هم به توالی های قرینه (پالیندروم) موتیف اتصال یابد. تعامل های شیمیایی. این پروتئین با مولکول های زیر تعامل پروتئین-پروتئین دارد: اهمیت بالینی. جهش در ژن «"NR2F1"» با بروز بیماری ژنتیکی سندرم آتروفی عصب بینایی بوش-بونسترا-شاف مرتبط است.
فاصله میان اطلسی () یک اصطلاح جغرافیایی است که به یک منطقه دفاع نشده خارج از دسترس زمینی جنگاوری ضدزیردریایی (A/S) در طول نبرد اقیانوس اطلس (۱۹۳۹–۱۹۴۵) در جنگ جهانی دوم اشاره دارد. غالباً به عنوان گودال سیاه، و همچنین شکاف اقیانوس اطلس، شکاف هوایی، شکاف گرینلند یا فقط «شکاف» شناخته می شود. این منجر به خسارات سنگین حمل و نقل تجاری به او-بوت ها شد. این شکاف در نهایت در مه ۱۹۴۳ بسته شد، زیرا تعداد فزاینده ای از کانسالیدیتید بی-۲۴ لیبراتور (مدل های برد بسیار طولانی) و ناوهای هواپیمابر پشتیبان در دسترس قرار گرفت و مشکلات پایگاه برطرف شد.
تیپ دیرلوانگر () یکی از واحدهای وافن اس اس در طول جنگ جهانی دوم بود. این واحد که به نام فرمانده آن اسکار دیرلوانگر نامگذاری شد، متشکل از جنایتکاران محکومی بود که آلمان نازی از آنها انتظار نداشت که از خدمت خود در این واحد جان سالم به در ببرند. این تیپ که در ابتدا در سال ۱۹۴۰ تشکیل شد و برای اولین بار برای انجام وظایف ضد شورش علیه جنبش مقاومت لهستان در جنگ جهانی دوم به کار گرفته شد و خدماتی را در اقدامات ضد پارتیزانی در اروپای تحت اشغال آلمان نازی ارائه کرد.
سندرم آتروفی عصب بینایی بوش-بونسترا-شاف () یک بیماری نادر ژنتیکی است که مشخصه آن، عقب افتادگی رشد و تکامل، ناتوانی ذهنی و کاهش حدت بینایی است. نشانه های بیماری. تمامی بیماران دچار عقب افتادگی رشد و تکامل، ناتوانی ذهنی (بهره هوشی ۴۸ تا ۷۴) و کاهش حدت بینایی است. مشکلات بینایی شامل دیسک نوری کوچک، دیسک نوری محو، گود شدن دیسک نوری، انحراف چشم و نیستاگموس نهفته و پنهان است. برحی علائم متغیر دیگر این بیماری عبارتند از: ژنتیک. این بیماری در اثر جهش در ژن NR2F1 ایجاد می شود که بر روی بازوی بلند کروموزوم ۵ واقع شده است. این ژن پروتئینی را کُدگذاری می کند که گیرندهٔ هسته ای و فاکتور رونویسی است. درمان. در حال حاضر درمان قطعی برای این بیماری وجود ندارد و مدیریت بیماری بر روی درمان های علامتی و حمایتی استوار است. همه گیرشناسی. این بیماری نادر است و تا سال ۲۰۱۹ میلادی، کمتر از ۵۰ مورد از آن گزارش شده بود. تاریخچه. این بیماری ژنتیکی نخستین بار در سال ۲۰۱۴ شرح داده شد و نام خود را از سه پژوهشگر به نام های «دانیل خ.ام. بوش» (متخصص هلندی ژنتیک در مرکز پزشکی دانشگاه رادبود در نیمیخن هلند)، «اف. نینکه بونسترا» (متخصص هلندی ژنت
یک در مؤسسهٔ مغز، شناخت و رفتار در دانشگاه رادبود در نیمیخن) و «کریستیان پاتریک شاف» (پژوهشگر آلمانی و رئیس مؤسسهٔ ژنتیک انسانی در دانشگاه هایدلبرگ آلمان) می گیرد که نقش مهمی در شناسایی و توصیف این بیماری نادر داشتند.
دوروتیا بلاند (۲۱ نوامبر 1761).۵ ژوئیه ۱۸۱۶)، همچنین با نام های خانم جردن، خانم فیتز کلارنس، یک هنرپیشه انگلیسی-ایرلندی بود. او معشوقهٔ پنهان شاهزاده ویلیام، دوک کلارنس، بعدها ویلیام چهارم، و مادر ده فرزند نامشروع او بود که همگی نام خانوادگی فیتز کلارنس را گرفتند.
HOMOGENIZE CHAMBER TECHNOLOGY. یکی از اساسی ترین مشکلات در تجهیزات آزمایشگاهی نظیر آون و انکوباتور و دیگر چمبر های دمایی و رطوبتی مشکل عدم همدمایی و عدم یکنواختی دما و رطوبت در محفظه داخلی این است. FG برای حل مشکل یکنواختی دما و رطوبت در کل محفظه ، تکنولوژی HCT را طراحی کرده است. تکنولوژی HCT چیست؟. HCT با ایجاد جداره سوم و قراردادن المنت در این جداره، همدمایی بی نظیری در دستگاه ایجاد نموده است. از آنجا که هنگام بارگذاری ، در مسیر گردش هوا اخلال ایجاد میشود و این اخلال باعث از بین رفتن همدمایی محفظه می گردد، ایجاد جداره سوم باعث می شود حتی در هنگام بارگذاری کامل نیز گردش هوا از طریق جداره سوم (که مانند یک کانال عبور هوا عمل می کند) ادامه یابد و تاثیری در همدمایی محفظه نداشته باشد. HCT یکی از بهترین روش های ارائه شده در جهان جهت ایجاد هم دمایی است و توانسته هم دمایی را حتی در حالت بارگذاری کامل نیز ایجاد نماید. از دیگر مزایای تکنولوژی HCT سرعت گرمایش و سرعت تجدید پذیری دما پس از باز و بسته کردن درب دستگاه است. همچنین در دستگاه هایی که رطوبت دارند مانند اتاقک های رشد و اتاقک های پایداری، از آنجا که ورود بخار آب
به محفظه اصلی ، باعث شکل گیری قطرات آب روی نمونه های آزمایشگاهی (خیس شدن نمونه ها ) ، سطوح محفظه (جاری شدن آب روی سطوح دستگاه) و سنسورها (باعث سوختن سنسورها) می شود، وجود جداره سوم کمک می کند بخار آب قبل از ورود به محفظه اصلی با هوا ترکیب شود در نتیجه به جای ورود بخار آب، هوای مرطوب وارد محفظه اصلی می شود و مشکلاتی مانند خیس شدن نمونه ها، جاری شدن آب روی سطوح و سوختن سنسور رطوبت اتفاق نمی افتد. تکنولوژی HCT با گردش هوای یکنواخت در تمام محفظه باعث شرایط یکنواخت محیطی (دمایی و رطوبتی) در تمام محفظه می گردد. مزایای تکنولوژی HCT. ۳ جداره یکنواختی دما و رطوبت در تمام نقاط محفظه جلوگیری از خیس شدن نمونه ها سرعت تجدید پذیری
قلب خونین (; ) یک مجموعه محصول تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۲۲ با بازی لی جون، کانگ هان نا و جانگ هیوک است. این مجموعه از ۲ مه تا ۲۱ ژوئن ۲۰۲۲، روزهای دوشنبه و سه شنبه ساعت ۲۱:۳۰ (کی اس تی) از کی بی اس۲ پخش شد. این مجموعه همچنین برای پخش در دیزنی پلاس در مناطق منتخب قابل دسترسی است. خلاصه داستان. این مجموعه، داستانی تاریخی تخیلی دربارهٔ لی ته (لی جون) است. پدر لی ته به کمک پارک گه وون (جانگ هیوک) شورش کرده و پادشاه چوسان می شود. اکنون لی ته که به عنوان جانشین پدرش، پادشاه شده، باور دارد برای رسیدن به اهداف خود، باید هر نوع کاری انجام دهد. اما پارک گه وون که حتی از پادشاه هم قدرتمند تر می باشد، مخالف این نوع طرز تفکر است…
بهار کرواسی (به کرواتی: Hrvatsko proljeće)، یک درگیری سیاسی بود که از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۱ در جمهوری سوسیالیستی کرواسی که در آن زمان بخشی از جمهوری سوسیالیستی فدرال یوگسلاوی بود، روی داد. کرواسی به عنوان یکی از شش جمهوری متشکل از یوگسلاوی در آن زمان، توسط اتحادیه کمونیست های کرواسی (SKH) که اسماً مستقل از اتحادیه کمونیست های یوگسلاوی (SKJ) به رهبری رئیس جمهور جوسیپ بروز تیتو بود، اداره می شد. دهه ۱۹۶۰ در یوگسلاوی با یک سری اصلاحات با هدف بهبود وضعیت اقتصادی در کشور و تلاش های سیاسی فزاینده رهبری جمهوری ها برای حفاظت از منافع اقتصادی جمهوری های متبوع خود مواجه بود. بهار کرواسی به عنوان بخشی از این درگیری سیاسی در کرواسی زمانی رخ داد که اصلاح طلبان در SKH، که عموماً با جامعه فرهنگی کرواسی Matica hrvatska همسو بودند، با محافظه کاران درگیر شدند. در اواخر دهه ۱۹۶۰، انواع نارضایتی ها از طریق Matica hrvatska گسترش یافت که در اوایل دهه ۱۹۷۰ توسط یک جناح اصلاح طلب SKH به رهبری ساوکا دابچویچ-کوچار و میکو تریپالو پذیرفته شد. شکایات در ابتدا مربوط به ناسیونالیسم اقتصادی بود. اصلاح طلبان خواستار کاهش انتقال ارز به دولت فدرال
توسط شرکت های مستقر در کرواسی بودند. آنها بعداً شامل مطالبات سیاسی برای افزایش خودمختاری و مخالفت با حضور بیش از حد واقعی یا تصور شده صرب های کرواسی در سرویس های امنیتی، سیاست و در سایر زمینه ها در کرواسی شدند. یکی از موارد ویژه بحث این بود که آیا زبان کرواتی از صرب-کرواسی متمایز است یا خیر. بهار کرواسی محبوبیت چهره های گذشته کرواسی مانند یوسیپ یلاچیچ، سیاستمدار کروات و افسر ارشد نظامی اتریشی قرن نوزدهم و استیپان رادیچ، رهبر ترور شده حزب دهقانان کرواسی و همچنین افزایش ترانه های میهنی را افزایش داد. آثار هنری، و دیگر مظاهر فرهنگ کرواسی. برنامه هایی برای افزایش نمایش مطالب مرتبط با کرواسی در برنامه درسی مدارس، اقداماتی برای رسیدگی به حضور بیش از حد صرب ها در پست های کلیدی در کرواسی و اصلاح قانون اساسی کرواسی برای تأکید بر ماهیت جمهوری به عنوان کشور ملی کرواسی ها انجام شد. همچنین تقاضاهایی برای افزایش اختیارات برای جمهوری های تشکیل دهنده به هزینه دولت فدرال یوگسلاوی وجود داشت. این مسائل باعث افزایش تنش ها بین کروات ها و صرب های کرواسی و همچنین بین جناح های اصلاح طلب و محافظه کار SKH شد. در حالی که جمهوری های دیگ
ر، SKJ و شخص تیتو در ابتدا درگیر مبارزات داخلی کرواسی نبودند، برجستگی فزاینده ناسیونالیسم کرواسی باعث شد که تیتو و SKJ در امور مداخله کنند. مانند اصلاح طلبان در سایر جمهوری های یوگسلاوی، رهبری SKH مجبور به استعفا شد. با این وجود، اصلاحات آنها دست نخورده باقی ماند و بیشتر خواسته های رهبری برکنار شده بعداً پذیرفته شد و شکلی از فدرالیسم را آغاز کرد که به تجزیه بعدی یوگسلاوی کمک کرد.
اینترتریگوی کاندیدایی یک عفونت پوستی توسط "کاندیدا آلبیکنس" است که بیشتر بین چین های بین زوایای پوست های مجاور هم بوجود می آید.