Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سورا ال تی دی. یک شرکت ژاپنی بازی های ویدئویی است که توسط ماساهیرو ساکورای و میشیکو ساکورای تأسیس شده است. سورا یک استودو توسعه دهنده نیست و فقط به عنوان یک آژانس به صورت قراردادی فعالیت می کند. ماساهیرو به عنوان مدیر و میشیکو به عنوان طراح واسط کاربر کار می کند. به دلیل داشتن تنها دو عضو در شرکت، سورا به عنوان توسعه دهنده اصلی، با سایر استودیوهای توسعه دهنده همکاری می کند به طوری که ساکورایی کارکنان آن استودیوها را هدایت می کند. مجموعه های "برادران سوپر اسمش." (از نسخه "نزاع" به بعد)، "" و "متیوز" برخی از پروژه هایی هستند که سورا در توسعه شرکت داشته است. تاریخچه. ماساهیرو ساکورای و همسرش میشیکو ساکورای پس از سال ها کار در استودیو هالکن، تصمیم گرفتند هالکن را ترک کرده و به عنوان فریلنسر تحت شرکت خود کار کنند. سورا به عنوان یک آژانس تأسیس شد و زوج ساکورای به عنوان فریلنسر با شرکت های مختلف قرارداد بستند. اولین پروژه سورا بازی "متیوز" به همراه کیو اینترتینمنت بود. ساتورو ایواتا رئیس وقت نینتندو که در استودیو هالکن با ساکورای کار کرده بود، او را برای ساخت بازی "برادران سوپر اسمش. نزاع" استخدام کرد و بازی توسط اس
تودیوهای مختلف دیگری از جمله گیم آترس و مانولیت سافت توسعه یافت. در ۱۸ فوریه ۲۰۰۹، نینتندو اعلام کرد که شرکت پروژه سورا به عنوان شرکت تابعه برای توسعه یک بازی ویدیویی جدید به کارگردانی ساکورای تأسیس شده است. گروه توسعه در ایداباشی توکیو قرار داشت. این شرکت به طور رسمی در ۲۲ ژانویه ۲۰۰۹ با سرمایه ۲۰۰ میلیون ین تأسیس شد که ۷۲٪ آن توسط نینتندو و مابقی توسط سورا ال تی دی. و دیگر شرکت ها تأمین شد. ساکورای رئیس شرکت بود. استودیو پروژه سورا توسعه بازی "" را با ۳۰ کارمند توسعه دهنده آغاز کرد که اکثر آنها قبلاً توسط نینتندو برای توسعه "برادران سوپر اسمش. نزاع" استخدام شده بودند. در طول مراحل توسعه کارکنان بیشتری جذب شدند. "بچه ایکاروس: قیام" در مارس ۲۰۱۲ برای کنسول نینتندو ۳دی اس منتشر شد. شرکت پروژه سورا بدون دلیل مشخصی در ۳۰ ژوئن بسته شد. برای توسعه "برادران سوپر اسمش. برای نینتندو ۳دی اس و وی یو" و "برادران سوپر اسمش. نهایی" سورا ال تی دی. با شرکت بندای نامکو استودیوز همکاری کرد. هر دو بازی توسط نینتندو منتشر شدند.
خطوط اتوبوسرانی مهادرین () نوعی خط اتوبوس در اسرائیل بود که بیشتر در مراکز اصلی جمعیت حریدی حرکت می کرد و در آنها تفکیک جنسیتی و سایر قوانین سختگیرانه مذهبی که توسط برخی یهودیان ارتدوکس از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۱ رعایت شده بود، اعمال می شد. در این اتوبوس های تفکیک جنسیتی، مسافران زن در پشت اتوبوس نشسته و از در پشتی وارد و خارج می شدند، در حالی که مسافران مرد در قسمت جلوی اتوبوس نشسته و از درب جلو وارد و خارج می شدند. علاوه بر این، «لباس متوسط» اغلب برای زنان مورد نیاز بود، از پخش رادیو یا موسیقی سکولار در اتوبوس اجتناب می شد، تبلیغات سانسور می شد. خطوط مهادرین به طور کلی ارزان تر از خطوط دیگر بود. در اوایل سال ۲۰۱۰، ۵۶ اتوبوس مهادرین در ۲۸ شهر در سراسر اسرائیل وجود داشت که توسط شرکت های حمل و نقل عمومی اداره می شد، اگرچه معمولاً برچسب خاصی نداشت. در ژانویه ۲۰۱۱، دیوان عالی دادگستری اسرائیل تشخیص داد که تفکیک جنسیتی غیرقانونی است و اتوبوس های عمومی «مهادرین» را لغو کرد. با این حال، حکم دادگاه اجازه می دهد تا تفکیک جنسیتی در اتوبوس های عمومی به طور داوطلبانه برای یک دوره آزمایشی یک ساله ادامه یابد. قبل از صدور حکم، مس
افران زن بارها مورد آزار و اذیت قرار می گرفتند و مجبور می شدند پشت اتوبوس بنشینند. حریدی ها درخواست فعالیت خطوط اتوبوس خصوصی داشتند، اما توسط وزارت حمل و نقل رد شد. گروه های حامی که با خطوط جداگانه اتوبوس مبارزه می کردند، خواستار آن شدند که تفکیک جنسیتی در اتوبوس های عمومی یک سال دیگه حفظ شود. در این خصوص حوادثی ذکر شده که در آن رهبران ارتدوکس دستور می دادند به پشت بنشینند و در صورت امتناع از آنها مورد تعرض و بی احترامی قرار می گیرند.&lt;ref name="CNN2011/12/19"&gt; &lt;/ref&gt; تا سال ۲۰۱۳، حریدی ها اتوبوس ها را محاصره و سنگسار کردند، پس از اینکه رانندگان توضیح دادند که نمی توان زنان را مجبور کرد که از پشت بنشینند، شیشه ها را شکستند. یک ماه بعد، مردی سکولار یک حریدی را کتک زد و تلاش کرد تا یک زن را فراری دهد، و پس از آن فرار کرد. تاریخچه. خطوط اتوبوس موسوم به «مهادرین» در اواخر دهه ۱۹۹۰ برای عموم مردم حریدی ایجاد شد. این کار با دو خط در اورشلیم و بنی براک در سال ۱۹۹۷ آغاز شد. در پاییز ۲۰۰۱، شرکتهای اتوبوسرانی دن پلاس و ایگد، به منظور رقابت با اتوبوسهای خصوصی که توسط حریدی اداره می شود، با شورای فوق ارتدوکس ب
ه توافق رسیدند. در سال ۲۰۰۷، حدود سی اتوبوس «مهادرین» توسط شرکت های حمل و نقل عمومی اداره می شد، در اوایل سال ۲۰۱۰ تعداد آنها به بیش از پنجاه رسید. در ژوئیه ۲۰۰۴، نائومی راگن، نویسنده اسرائیلی-آمریکایی ناخواسته سوار اتوبوس «مهادرین» به سمت خانه اش در راموت شد و به دلیل امتناع از واگذاری صندلی و حرکت به پشت اتوبوس، مورد تهدید قرار گرفت. در سال ۲۰۰۶، اتوبوسهای «مهادرین» در رسانه های جهان به شدت مورد انتقاد قرار گرفتند، پس از آنکه یک زن یهودی آمریکایی بنام مریم شیر، پس از خودداری از حرکت به عقب اتوبوس توسط گروهی از مردان ارتدوکس فوق العاده مورد حمله و ضرب و شتم قرار گرفت. یکی از مسافران راننده اتوبوس را متهم کردند که «در طول حمله هیچ کاری انجام نداده است»، در حالی که راننده اتوبوس ادعا کرد که اتوبوس را متوقف کرده است تا به مردان اطراف مریم شیر اطلاع دهد که خط او از جنسیت جدا نیست. منتقدان خطوط «مهادرین» را به تفکیک نژادی در ایالت متحده تشبیه کردند. بر اساس یک نظرسنجی که مؤسسه تحقیقاتی اسمیت در تابستان ۲۰۱۰ برای سازمان هیدوش انجام داد، ۷۰ درصد یهودیان اسرائیلی، زن و مرد، از لغو یا کاهش خطوط اتوبوس های عمومی تفکیک
جنسیتی حمایت می کنند. ۴۰ درصد از لغو کامل پشتیبانی کردند، ۳۰ درصد موافق کاهش تعداد آنها و ۲۲ درصد از ادامه روند همان طور که در زمان نظرسنجی بود، حمایت می کنند. تنها ۸ درصد از گسترش خدمات حمل و نقل جدا از جنسیت پشتیبانی می کند. ۷۵ درصد از رای دهندگان لیکود، ۷۶ درصد از رای دهندگان اسرائیل بیتنو و ۸۸ درصد از رای دهندگان کادیما از جمله کسانی هستند که از لغو یا کاهش خطوط اتوبوس های عمومی جدا از جنسیت حمایت می کنند. نظرسنجی آنلاین جروزالم پست نشان داد که ۷۶ درصد از پاسخ دهندگان با اتوبوس های تفکیک شده موافق نیستند، ۶ درصد موافق و ۱۸ درصد گفتند که تفکیک باید فقط در خطوطی که در محله های حریدی کار می کنند وجود داشته باشد. دادخواست و حکم دادگاه. در سال ۲۰۰۷، مرکز اقدام مذهبی اسرائیل (IRAC)، سازمانی نزدیک به جنبش اصلاحات اسرائیل، به همراه چند زن که هنگام سفر با اتوبوس های تفکیک جنسیتی مورد آزار و اذیت قرار گرفتند (از جمله شیر و راگن)، طوماری را برای معرفی خطوط جایگزین ارسال کردند. بدون تفکیک جنسیتی و الزام مقامات برای اطمینان از ایمنی مسافران زن. وزارت حمل و نقل پاسخ داد که تفکیک جنسیتی یک «ترتیب داوطلبانه» است و این و
زارتخانه قصد مداخله ندارد. در ژانویه ۲۰۰۸، دیوان عالی به وزارت حمل و نقل توصیه کرد که کمیته ای را برای بررسی این موضوع تعیین کند. در گزارش خود در اکتبر ۲۰۰۹، این کمیته به این نتیجه رسید که تفکیک جنسیتی در اتوبوس های عمومی غیرقانونی است و روند حمل و نقل عمومی که شامل تفکیک می شود، ذاتاً جنبه اجبار را در پی دارد. توصیه اصلی کمیته این بود که در خطوط اتوبوس که باعث ایجاد تفکیک جنسیتی می شد، موافقت موقت ایجاد شود، که در آن به طور معمول درب جلو و عقب در ایستگاه های اتوبوس به جای درب جلو باز می شود. اسرائیل، به زنان این امکان را می دهد که از درب عقب استفاده کنند و در عقب بنشینند، اما هر مسافر، زن یا مرد، می تواند محل نشستن خود را بدون تفکیک مشخص انتخاب کند و ترتیب خاصی برای نشستن اعمال نشود. اسرائیل کاتز، وزیر حمل و نقل، در اعتراف به دادگاه عالی، در فوریه ۲۰۱۰ گفت که دولت استفاده از تهدید و خشونت را برای اجرای جدایی ندارد. با این حال، وی پیشنهاد داد که به اپراتورهای اتوبوس باید اجازه داده شود تابلوهای «جهت دهنده رفتار» را نصب کنند که از مسافران می خواهد جداگانه بنشینند، اما این اجباری نیست. داده های جمع آوری شده توس
ط مرکز اقدام مذهبی اسرائیل موارد بی شمار سوء استفاده، آزار و اذیت را گزارش کرد. در حکم ۶ ژانویه ۲۰۱۱، دادگاه عالی اسرائیل اجازه ایجاد خطوط تفکیکی اضافی را نداد و جدایی جنسیتی را غیرقانونی اعلام کرد و دستور داد تابلوهایی که اتوبوس ها را به عنوان تفکیک شده نشان می دهند برداشته شوند و علائم جدیدی برای اطلاع رسانی نصب شود. مسافران حق دارند هرجا که می خواهند بنشینند و تأکید کردند که نه مسافران و نه راننده نمی توانند کسی را تحت فشار قرار دهند تا از چیدمان جداگانه صندلی ها پیروی کند. قاضی دیوان عالی کشور، الیاکیم روبینشتاین در حکم خود، نوشت: «یک شرکت حمل و نقل عمومی (مانند هر شخص دیگری) نمی تواند به زنان بگوید، از آنها بخواهد یا به آنها دستور دهد در اتوبوس کجا بنشینند فقط به این دلیل که زن هستند، و اینکه چه لباسی باید بپوشند، و آنها حق دارند هرجا که می خواهند بنشینند. البته، این امر در مورد مردان نیز صدق می کند، اما به دلایلی که واضح است، شکایت های مربوط به رفتارهای مضر زنان است.» وی افزود: "در حال حاضر که این خطوط را با تأکید بر این مطلب می خوانم، متحیر می شوم که حتی نیاز به نوشتن آنها در سال ۲۰۱۰ وجود داشت. آیا رو
زهای رزا پارکس، زن آمریکایی آفریقایی تبار که در سال ۱۹۵۵ در اتوبوس آلاباما جدایی نژادپرستانه را از بین برد، بازگشت؟" در یک آزمایش یک ساله برای بررسی اینکه آیا سیستم تفکیک داوطلبانه می تواند کار کند، حدود ۵۰ خط اتوبوس، که به شهرهای داخلی خدمات رسانی می کنند، تحت دیوان عالی دادگستری به عنوان خطوطی که در آنها تفکیک داوطلبانه دنبال می شود، ثبت شده است. گفته می شود که آنها در و بین محله های فوق ارتدکس با اکثریت حریدی فعالیت می کنند. همچنین به شرکت اتوبوس ایگو دستور داده شد که در سه نشریه روزانه، از جمله حداقل یک روزنامه حریدی، آگهی هایی در مورد لغو توافقنامه جدایی جنسیتی "مهادرین" منتشر کند. در فوریه ۲۰۱۱، "جروزالم پست" گزارش داد که همه روزنامه های حریدی از انتشار آگهی ها خودداری کرده اند. یکی از آنها حتی تصمیم دادگاه عالی را "به عنوان یک پیروزی برای خود عنوان کرد. اجرا. مرکز اقدام مذهبی اسرائیل از ترس اینکه دستورهای دادگاه توسط شرکت های اتوبوسرانی به درستی اجرا نشود، "پروژه آزادی سوار" الهام گرفته از پارکهای رزا را که یکسال طول کشید آغاز کرد. به داوطلبان زن خارجی و محلی یک مسیر اتوبوس اختصاص داده می شود که تا زما
ن صدور حکم «مهادرین» تلقی می شد و در قسمت جلویی اتوبوس هایی که قبلاً برای مردان اختصاص داشت، می نشینند. در اوایل ژوئن ۲۰۱۱، "هاآرتص" گزارش داد که گفته می شود ایگد حکم دیوان عالی را نقض کرده است. بر اساس این گزارش، یک مجله حریدی آگهی ای را تشریح کرد که روند تفکیک جنسیتی را در اتوبوس های ایگود که اشدود و اورشلیم را برای تعطیل های شاوعوت متصل می کند، توصیف می کند. در این آگهی اتوبوس های جداگانه فقط برای خانواده ها و فقط برای مردان، همراه با خانواده اعلام شد. ایگد این اطلاعیه را "جعلی که بدون اطلاع ایگود انجام شده است" نامید و تأیید کرد که در اتوبوس های آنها مفهوم "مهادرین" وجود ندارد و این شرکت "فقط مطابق دستورالعمل دیوان عالی کار می کند و به هر مسافری اجازه می دهد صندلی خود را انتخاب کند. بدون تبعیض جنسیتی. " به گفته شرکت اتوبوسرانی، اگر فقط مردان در اتوبوس حضور داشته اند، این امر به این دلیل بوده است: "هیچ تقاضایی از سوی زنان وجود نداشت، و نه به این دلیل که دستورالعمل هایی از سوی کسی وجود داشت که مانع سفر زنان می شد." رئیس جنبش اسرائیل آزاد که با خطوط جداگانه اتوبوس مبارزه می کند در این مورد شک دارد و مدعی است
که "ایگود و وزارت ترابری … از هر راهی برای همکاری با سیاستمداران حریدی به منظور عدم اجرای تصمیم دیوان عالی استفاده می کنند، و در اصل این خطوط اتوبوس را که علیه زنان تبعیض قائل می شود حفظ کنید." در ۱۷ دسامبر ۲۰۱۱، تانیا روزنبلیت، یک زن سکولار اسرائیلی، از حرکت به پشت اتوبوس ایگود ۴۵۱ از اشدود به اورشلیم، جایی که معمولاً زنان در عقب نشسته اند، خودداری کرد، ادعا کرده که مرد حریدی او را یک «گوی»، یک کلمه تحقیر آمیز برای یک زن غیر یهودی استفاده می شود بکار برده است. یک پلیس که توسط راننده اتوبوس به محل تماس گرفته شد، به جای توضیح قانون برای مرد متخلف، از روزنبلیت خواست تا به عقب حرکت کند. این حادثه هم در رسانه های اسرائیلی و هم در رسانه های بین المللی خبرساز شد و روزنبلیت با عنوان "پارک های رزا اسرائیلی" شناخته شد. سخنگوی ایگود، این حادثه را محکوم کرد، و عنوان کرد تعداد چنین حوادث در حال افزایش است. در ۲۸ دسامبر ۲۰۱۱، در خط اتوبوس شهری ۴۹۴ در محله رامت اشکول اورشلیم، ظاهراً مرد حریدی از دورون متالون، سرباز زن ارتش اسرائیل در آن زمان، خواست تا به پشت اتوبوس حرکت کند. هنگامی که او امتناع کرد، او را «شلخته» نامید و
به آزار و اذیت او ادامه داد تا اینکه راننده با پلیس تماس گرفت. این مرد قبل از آزادی با قید وثیقه به اتهام آزار و اذیت جنسی و رفتارهای نامشروع در یک مکان عمومی دستگیر شد. واکنش. در ۳ دسامبر ۲۰۱۱، هیلاری کلینتون، وزیر امور خارجه ایالت متحده، در یک نشست غیرعلنی در واشینگتن، از دموکراسی و شوک اسرائیل از تبعیض علیه زنان اسرائیلی ابراز نگرانی کرد، که زنان پشت اتوبوس ها در مکانهای خاصی در اسرائیل بنشینید. اعضای دولت اسرائیل هرگونه توجیهی در انتقاد کلینتون از دموکراسی اسرائیلی رد کردند. با این حال، یووال اشتاینیتز، وزیر دارایی، موافقت کرد که «موضوع حذف و تفکیک زنان کاملاً غیرقابل قبول است و باید متوقف شود»، و وزیر حفاظت از محیط زیست، گیلاد اردان گفت که «نگرانی خود را در مورد کرامت زنان» ابراز می دارد. «دولت باید برای نشان دادن تعهد خود به برابری زن و مرد قدم بردارد». یکشنبه پس از حادثه اتوبوس ایگود ۴۵۱ در ۱۷ دسامبر ۲۰۱۱، بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر وقت رژیم صهیونیستی در ابتدای جلسه هفتگی کابینه اظهار داشت: "من در مورد حادثه ای شنیدم که در آن یک زن در اتوبوس جابجا شد. من به شدت با این موضوع مخالفم. نباید اجازه داد گرو
ه های حاشیه ای وجه مشترک ما را از هم جدا کنند. ما باید فضای عمومی را برای همه شهروندان اسرائیلی باز و ایمن حفظ کنیم. تزیپی لیونی، رهبر مخالفان، با تانیا روزنبلیت تماس شخصی گرفت و او را به دلیل «شجاعت شخصی» او ستود و اظهار داشت که «عزم او نشان دهنده نیاز همه ماست که از تصویر اسرائیل می ترسیم که بجنگیم و تسلیم نشویم». روزنبلیت دعوت شد تا در کمیته ای بین وزیران به سرپرستی وزیر فرهنگ و ورزش لیمور لیونات شهادت دهد که قصد دارد یک برنامه عملیاتی دولت در زمینه محرومیت زنان در اماکن عمومی تهیه کند." خاخام ارشد اشکنازی، یونا متزگر در یک ایستگاه رادیویی فوق ارتدوکس اعلام کرد که "اگر می خواهیم تفکیک وجود داشته باشد، راه حل آن این است که یک شرکت اتوبوسرانی ویژه برای این خطوط خاص ایجاد کنیم و ما صاحب آنها باشیم. اما تا زمانی که آنها به اندازه ما پول اتوبوس می دهند، و این شرکت دولتی است و تنها به بخش فوق ارتدوکس خدمات نمی دهد، ما چه کار می توانیم کنیم؟" حتی نزدیکان خاخام یوسف شالوم الیاشیف، خاخام برجسته ارتدوکس های در اسرائیل، که امضا کننده به نفع تفکیک اتوبوس است، به رسانه ها اعلام می کنند که با جدایی اجباری مخالفند.
شهر ممنوعه، نامی غیررسمی برای مجموعه ای از ساختمان های تحت حفاظت است که در مرکز پیونگ یانگ واقع شده است و به عنوان مقر حزب کارگران کره، حزب حاکم در جمهوری دموکراتیک خلق کره شمالی و کمیسیون امور ایالتی مورد استفاده قرار می گیرد. این مجتمع تقریباً بین خیابان های چانگ گوانگ، چولیما و جبانگسان واقع شده است. این مجموعه شامل تعدادی ساختمان اداری و همچنین ساختمان های آپارتمانی است که با یک دیوار بلند، احاطه شده اند. بررسی اجمالی. دبیرخانه و سالن اجتماعات مرکزی حزب کارگران کره، از ساختمان های این مجموعه هستند. در اکتبر ۲۰۱۹ گزارش شد که بسیاری از پنجره های این ساختمان ها به دلایل امنیتی مسدود شده است. در سال ۲۰۱۹ این مجتمع شاهد فعالیت های عمرانی وسیعی بود. تصاویر ماهواره ای فعالیت ساخت وساز را بین فوریه تا آوریل ۲۰۲۰ نشان می دهند. این تصاویر نشان داد که ساختمان قدیمی که تصور می شد کلینیک خصوصی رهبران کره شمالی است تخریب شده و ساختمان جدید و بزرگ تری با اتاق های متعدد و فضاهای بزرگ تر و مجزا در حال ساخت است.
هِمین (haemin؛ فریک کلرید هم) یک پورفیرینِ حاوی آهن با کلر است که می تواند از یک گروه هم، مانند هم بی که در هموگلوبین خون انسان یافت می شود، تشکیل شود. شیمی. هِمین در واقع پروتوپورفیرین IX حاوی یک یون فریک (۳+Fe) است که با لیگاند کلرید کوئوردینه شده است. از نظر شیمیایی، تفاوت هِمین با هماتین در یون کوئوردینه شده است. در هِمین، یون کوئوردینه شده کلرید است، در حالی که یون کوئوردینه شده در هماتین، هیدروکسید است. یون آهن در هم، فروس(۲+Fe) است، در حالی که در همین و هماتین، (۳+Fe) است. هِمین به صورت درون زا در بدن انسان تولید می شود، به عنوان مثال در جریان گردش گلبول های قرمز قدیمی. این ماده می تواند در نتیجه همولیز یا آسیب عروقی به شکل نامناسب شکل بگیرد. چندین پروتئین در خون انسان به هِمین متصل می شوند، مانند هموپکسین و آلبومین سرم. تاریخچه سنتز و جداسازی. هِمین اولین بار در سال ۱۸۵۳ توسط لودویک کارول تایشمن از خون، به شکل متبلور تهیه شد. تایشمن کشف کرد که رنگدانه های خون می توانند بلورهای میکروسکوپی تشکیل دهند؛ بنابراین، گاهی اوقات بلورهای هِمین به عنوان «بلورهای تایشمن» نیز شناخته می شوند. هانس فیشر نخستین بار ه
ِمین را سنتز کرد، که به خاطر آن در سال ۱۹۳۰ برنده جایزه نوبل شیمی شد. روش فیشر شامل قرار دادن خون دفیبرینه در معرض محلول سدیم کلرید در استیک اسید است.
کاشت مغزی یا کاشت اجزاء مصنوعی در مغز ، اجزاء مصنوعی کاشته شده در مغز، که غالباً به آنها جزء مصنوع عصبی گفته می شود، نوعی ابزار فنی هستند که به طور مستقیم به دستگاه عصبی یک ارگانیسم زیستی متصل می شوند. این اتصال معمولاً در سطح و در قشر خاکستری مغز صورت می گیرد. هدف معمول از کاشت اجزاء مصنوعی در دستگاه عصبی، ترمیم و جایگزینی اجزاء و نواحی آسیب دیده مغز پس از سکته مغزی یا آسیب های دیگر در ناحیه سر است.منظور از جایگزینی، تقلید از کارکردهای طبیعی اجزاء دستگاه عصبی مانند قابلیت کسب تجارب حسی است. برای مثال منظور از انتقال پیام های عصبی حس بینایی، از اندام حسی چشم، به مرکز بینایی در مغز یا دستگاه مصنوعی، تبدیل و نمایش است. در مطالعات آزمایشگاهی که بیشتر روی جانوران انجام می شود، از این فناوری، در خدمت کشف و ثبت فعالیت های عصبی جاندار استفاده می گردد. اجزاء مصنوعی که توسط اعمال جراحی در دستگاه عصبی ارگانیزم زنده پیوند زده می شوند، می توانند نقش رابط بین دستگاه طبیعی و مصنوعی مانند پیوند بافت عصبی به مدار مجتمع رایانه را داشته باشند. این شیوه فنی بخشی از نظام تحقیقاتی گسترده تری به نام واسط مغز و رایانه است. فناوری ه
ای واسط مغز و رایانه همچنین شامل شیوه هایی مانند (نوار مغزی) می شود که نیازی به عمل جراحی ندارند. پیوند اجزاء مصنوعی در دستگاه عصبی بیماران، مانند تحریک عمیق مغز و تحریک عصب واگ به طور فزاینده ای در افراد مبتلا به بیماری های پارکینسون و افسردگی بالینی، عادی می شوند. هدف و طرز کار. اجزاء مصنوعی پیوندی، می توانند، پیام های عصبی شبکه طبیعی اعصاب را مسدود، تقویت یا ضبط کنند یا با ارسال پیام های جعلی نقاط خاصی در مغز را تحریک کنند. همچنین این واحدهای مصنوعی می توانند، ترکیبی از این اعمال را اجرا کنند. بازداری از تولید یا انتقال پیامهای عصبی تنها در مواردی ممکن است که تأثیر و طرز عمل این پیامها و مراکز مربوط به آنها به اندازه کافی شناخته شده باشد. به دلیل پیچیدگی فرایند پردازش عصبی؛ و عدم یا دشواری دسترسی به پیام های عصبی حاصل از پتانسیل عمل، استفاده از فنون تصویربرداری، توسط کاربرد ابزار پیوندی در مغز، تا پیشرفت های اخیر در علوم اعصاب و تقویت توان پردازش رایانه ها، به طور جدی محدود شده بود. در حال حاضر تحقیقات زیادی پیرامون شیمی سطح تماس اجزاء مصنوعی پیوندی در دستگاه عصبی انجام می گیرد تا عوارض منفی و متقابل اجزاء
مصنوعی و اجزاء زیستی را در هنگام فعالیت، به حداقل ممکن برسانند. به گونه ای که فعالیت واحدهای زیستی یا مصنوعی کمتر دچار اختلال در اثر خصوصیات شیمیایی و مکانیزم های زیستی قرار گیرند. محققان همچنین در حال بررسی طیف وسیعی از شیوه های انتقال و تحویل واحدهای مصنوعی، مثلاً از طریق رگ ها هستند، که به اعمال جراحی نیاز نداشته باشند. جراحی و باز کردن جمجمه مخاطرات سکته مغزی یا اختلالات دائمی در دستگاه عصبی را به همراه دارد؛ بنابراین یافتن روش های بی نیاز به جراحی مغز، ارزش زیادی داشته و در دستور کار تحقیقات قرار دارند. مطالعه و کاربرد. پژوهش ها و تلاش برای ترمیم و جایگزینی توانایی های حسی، از سال ۱۹۷۰ میلادی، به ویژه در مورد حس بینایی، با پیشرفت قابل توجهی همراه بوده است. به دلیل آگاهی بیشتر از عملکرد مکانیزم های حس بینایی، کاشت چشم که اغلب شامل پیوند تراشه های مغزی ترمیمی یا نظارتی نیز می شود با موفقیت به انجام رسیده و به نمایش گذاشته شده است. برای حس شنوایی، از پیوند اجزاء مصنوعی در حلزون گوش، به منظور تحریک مستقیم اعصاب شنوایی استفاده می شود. هر چند اعصاب مربوط به گوش داخلی بخشی از دستگاه عصبی پیرامونی است، اما سطح
تماس و محل پیوند در آن، شباهت کامل به پیوندهای مغزی دارد. برنامه های متعدد در ضبط فعالیت مغز جانوران در دوره های طولانی با موفقیت انجام و به نمایش گذاشته شده اند. از مدت ها پیش، یعنی از سال ۱۹۷۶ میلادی، محققان مؤسسه ملی سلامت به سرپرستی "ادوارد اشمیت" با استفاده از الکترودهای ثابت موفق شده بودند، پتانسیل عمل مولد پیام های عصبی در مراکز حرکتی قشر خاکستری مغز میمون های رزوس را ضبط کنند. از جمله ضبط فعالیت تا حد سلول عصبی به صورت منفرد در یک دوره به مدت بیش از ۳۰ روز و در بهترین موارد در دوره هایی که چند سال ادامه داشته است. الکترودهای ثابت از ایریدیوم خالص ساخته شده و با پریلن عایق شده بودند، موادی که در حال حاضر در اجرای برنامه های مربوط به واسط مغز و رایانه نیز از آنها استفاده می شود. امروزه از این فناوری در آزمایشگاه های مربوط به ساخت اجزاء مصنوعی دستگاه بینایی، اندام های حرکتی و دیگر موارد نیازمند به مواد زیست سازگار و واسط مغز و رایانه، بهره برداری می شود. سایر گروه های آزمایشگاهی، تجهیزات خاص خود را تولید می کنند تا قابلیت های انحصاری که در بازار عمومی موجود نیست، ارائه دهند. این پیشرفت های گشایشی عبارتند
از: مطالعه روند عملکرد مغز در تشکیل پیوندهای جدید عصبی در حین یادگیری تفکیک یک تجربه حسی از یک تجربه حسی متفاوت، اداره و هدایت مکانیزم های حرکتی، توسط فعالیت هدفمند مغزی در موش و میمون، اداره و هدایت مکانیزمهای حرکتی از راه دور توسط فعالیت مغزی هدفمند در میمون و انسان نظارت و هدایت حرکت حشراتی مانند سوسک از راه دور. انتقال دریافت حسی و صدور فرمان حرکتی از انسانی به انسان دیگر نیز به صورت رسمی ثبت و گزارش شده است. در حال حاضر مؤسساتی، نمونه های اولیه اندام حرکتی مصنوعی در انسان، که توسط فعالیت ارادی مغز عمل می کند را به کار گرفته اند. عمر مفید این اندام که مجهز به حسگرهای مربوط نیز هستند، هنوز بیشتر از چند ماه نیست.تحقیقات زیادی نیز در زمینه شیمی سطح تماس واحدهای مصنوعی با بافت زیستی اعصاب، در حال انجام است. این تحقیقات، تلاش برای طراحی محصولاتی است که تأثیرات منفی متقابل واحدهای فعال مصنوعی و طبیعی پیوندی در آنها به حداقل ممکن رسیده باشد. نوع دیگری از تراشه قابل پیوند در دستگاه اعصاب که تحت مطالعه است واحدهای سیلیکونی ترمیم حافظه است که پردازش پیامهای صادر شده توسط سلولهای عصبی را تقلید و جعل می کند و به مغز
اجازه می دهد خاطرات طولانی مدت ایجاد کند. در سال۲۰۱۶ میلادی، پژوهشگران دانشگاه ایلینوی در اربانا-شمپین، نوعی حسگرهای کوچک مغزی را برای اعمال نظارت بر بیماران، بعد از عمل جراحی معرفی کردند که خود به خود وقتی عمر مفید آنها سپری شود، جذب بدن شده و از بین می روند. در سال ۲۰۲۰ میلادی، پژوهشگران فارغ التحصیل دانشگاه ملبورن، که در سال ۲۰۱۶ یک شرکت مستقل تأسیس کرده بودند موفق شدند بدون نیاز به جراحی و باز کردن مغز از طریق سیاهرگ گردن، عمل پیوند را انجام دهند. این فناوری، بیماران را قادر می سازد که به رایانه تنها به وسیله فعالیت فکری فرمان دهند. در ادامه، امید می رود که این فناوری بتواند در تشخیص و درمان مجموعه ای از بیماریها مانند صرع و پارکینسون مفید واقع شود. مطالعات و کاربرد نظامی. آژانس پروژه های پژوهشی پیشرفتهٔ دفاعی (دارپا)، وابسته به وزارت دفاع آمریکا، به طور رسمی تمایل خود به تجهیز حشرات به منظور استفاده در برنامه های نظامی را اعلام کرده است. یکی از طرح های مطالعاتی این سازمان، انتقال اطلاعات از طریق حسگرهایی است که در مرحله شفیرگی به حشرات پیوند زده می شود. قصد، هدایت حرکت حشره از طریق سامانه میکرو الکترومک
انیکی است. یک حشره تجهیز شده را می توان در یک محدوده مشخص، به منظور بررسی یا کشف مواردی چون وجود مواد منفجره یا گاز استفاده کرد. به همین ترتیب، مؤسسه نامبرده در تلاش است تا از طریق فناوری مشابه و پیوند تراشه و زیرتراشه در دستگاه عصبی کوسه ماهی، بتواند حرکات کوسه ماهی را از راه دور هدایت کند. هدف از تجهیز کوسه ماهی به این فناوری، بهره برداری از توانایی های منحصر به فرد حسی کوسه ماهی، برای دریافت اطلاعت بازخورد، از حرکت کشتی دشمن یا محموله های مواد منفجره در آب و زیر آب است. در سال ۲۰۰۶ میلادی، پژوهشگران دانشگاه کرنل یک روش جراحی جدید را برای پیوند ساختارهای مصنوعی در حشرات، تحت مراحل رشد دگردیسی ابداع کردند. اولین حشرات سایبورگ، که توسط همین محققان به نمایش گذاشته شده اند، پروانه هایی بودند که وسایل الکترونیکی به خوبی در سینه آنها جای گرفته و با بافت زیستی حشره یکپارچگی پیدا کرده بود. موفقیت اولیه این فناوری، منجر به افزایش مطالعات و ایجاد برنامه ای به نام سیستم های میکرو الکترو مکانیکی حشرات نیمه مصنوعی (HI-MEMS) شده است. به گفته دفتر فناوری میکروسیستم های دارپا، هدف این برنامه توسعه ارتباط تنگاتنگ ماشین و حش
رات، با قرار دادن سیستم های میکرو مکانیکی، در داخل حشرات در مراحل اولیه دگردیسی است. پیوند الکترود در دستگاه اعصاب سوسک، از هم اینک با موفقیت به وقوع پیوسته است. الکترودهای پیوندی، انسان را قادر می سازد که حرکات حشره را از راه دور نظارت و هدایت کند. هر چند آزمایشهای انجام شده هنوز به نتایج قطعی دست نیافته اند، اما یافته های فعلی، اساس فناوری تنظیم و هدایت حرکات حشره، از طریق امواج رادیو مغناطیسی را نشان داده و حمایت می کنند. آژانس پروژه های پژوهشی پیشرفتهٔ دفاعی (دارپا)، وابسته به وزارت دفاع آمریکا، در حال حاضر، نظر به ظرفیت کاربرد مفید این فناوری در امور نظامی، بودجه یکسری مطالعات در این زمینه را فراهم می کند.
دررفتگی زانو نوعی آسیب است که در آن مفصل زانو بین استخوان درشت نی و استخوان ران دچار از هم گسیختگی می شود. علائم شامل درد و بی ثباتی زانو است. عوارض ممکن است شامل آسیب به شریان، بیشتر سرخرگ پشت زانویی، یا سندرم کمپارتمان باشد. حدود نیمی از موارد ناشی از ضربه بزرگ و حدود نیمی از آنها ناشی از ضربه جزئی است. در حدود پنجاه درصد موارد، مفصل قبل از ورود به بیمارستان به طور خود به خود جا می رود. به طور معمول پارگی رباط صلیبی پسین یا رباط جانبی داخلی MCL یا رباط طرف خارجی وجود دارد. اگر شاخص فشار مچ پا به بازو ABI کمتر از ۰٫۹ باشد، سی تی آنژیوگرافی CTA برای تشخیص آسیب عروق توصیه می شود. در غیر این صورت ممکن است معاینات بالینی مکرر کافی باشد. اخیراً، پروتکل FAST-D، که شریان های خلفی تیبیا و پشت پایی را برای «الگوی موج سه مرحله ای» با سونوگرافی ارزیابی می کند، در رد صدمات شریانی، قابل اعتماد بوده است. در صورت باقی ماندن در رفتگی مفصل، جا اندازی و آتل بندی توصیه می شود. این کار معمولاً تحت فرایند آرام بخشی (سدیشن) انجام می شود. در صورت وجود علائم آسیب شریانی، به طور کلی جراحی فوری توصیه می شود. ممکن است نیاز به جراحی ها
ی متعدد باشد. در بیش از ده درصد موارد، قطع قسمتی از پا لازم می گردد. دررفتگی زانو نادر است و در حدود ۱ نفر در ۱۰۰۰۰۰ نفر در سال رخ می دهد. مردان بیشتر از زنان مبتلا می شوند. بزرگسالان جوان اغلب تحت تأثیر قرار می گیرند. شرح این آسیب حداقل به ۲۰ سال قبل از میلاد توسط میگس سیدون برمی گردد.