Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بت گوردون لی (۱۸۹۲–۱۸۱۳)، ویلیس دروری لی (متوفی ۱۸۴۳) و الکساندر لی (۱۸۱۵–۱۸۱۵). حرفه. پس از ورود به ویرجینیا بار، لی در اسکندریه وکالت کرد (در بیشتر مواقع در بخشی از ناحیه کلمبیا وکالت می کرد)، همان کاری که برادرانش، ریچارد بلاند لی و ادموند جی لی، عمویش آرتور لی (حداقل از نظر فنی) و پسر عمو/برادر همسرش، لودول لی انجام می دادند. علاوه بر وظایف دولتی، لی یک فعالیت حقوقی خصوصی داشت که یکی از مشتریان او جورج واشینگتن بود (از ۱۷۸۵ تا انتصاب او به عنوان دادستان کل در ۱۷۹۵). او همچنین دادستان شهر اسکندریه بود تا اینکه در ۱۷۹۴ از مقام خود استعفا داد و در ۱۸۰۱ یک مقام قضایی محلی را بر عهده گرفت. چارلز لی نیز مانند عموی ملاک خود، ریچارد لی، سمت هایی انتصابی را به عنوان؛ (پردرآمدترین) جمع کننده مالیات بندر اسکندریه (۱۷۸۹–۱۷۹۳)، افسر نیروی دریایی در پوتوماک جنوبی (۱۷۷۷–۱۷۸۹)، منشی شرکت پوتوماک (۱۷۸۵) و کارمند شورای مشترک اسکندریه (۱۷۸۵) برعهده داشت. رأی دهندگان شهرستان فیرفکس سه بار در سال های ۱۷۹۳، ۱۷۹۴ و ۱۷۹۵، لی و ساموئل آرل را به عنوان دو نماینده خود در مجلس نمایندگان ویرجینیا انتخاب کردند، (هرچند که آرل در سال آخر
درگذشت و الیشا سی دیک جایگزین او شد و در ۱۷۹۶، هر دو توسط چارلز سیمز و آگوستین جی اسمیت جایگزین شدند). رئیس جمهور جورج واشینگتن پس از مرگ ویلیام برادفورد در مقامش، لی را به عنوان دادستان کل منصوب کرد. پس از تصویب سنا، لی در ۱۰ دسامبر ۱۷۹۵ به آن مقام رسید و تا زمانی که واشینگتن از سمت خود خارج شد، به خدمت خود ادامه داد. جانشین جورج واشینگتن، رئیس جمهور جان آدامز، لی را به طور حدودی برای کل دولت خود (تا ۱۹ فوریه ۱۸۰۱) در آن سمت باقی گذاشت. لی پیشنهاد آدامز را برای انتصاب او به عنوان قاضی دادگاه عالی و جانشینی الیور السورث، رد کرد. در ۱۸ فوریه ۱۸۰۱، آدامز، لی را برای مقام یکی از ۱۶ قاضی جدید دادگاه مداری که توسط قانون قضایی ۱۸۰۱ ایجاد شده بود (یک سازماندهی مجدد قضایی که همچنین قضات دادگاه عالی ایالات متحده را به پنج قاضی کاهش داد و به طور موقت، قاضی مداری را حذف کرد) نامزد کرد. اگرچه سنا انتصاب او را در ۳ مارس ۱۸۰۱ تأیید کرد (همراه با «قضات نیمه شب» انتصاب رئیس جمهور آدامز در مقامش، پایان یافت)، اما قانون سازماندهی مجدد قضایی در ۸ آوریل ۱۸۰۲ (با قانون قضایی ۱۸۰۲) لغو شد. لی، قبل و در طول خدمت فدرال خود، در اسکن
دریه زندگی کرد که در آن زمان بخشی از پایتخت بود. او در ۱۷۹۴ به عضویت شورای شهر اسکندریه انتخاب و دوباره نیز انتخاب شد. او از بازگرداندن بخش جنوبی ناحیه کلمبیا به ویرجینیا حمایت کرد که بالاخره در ۱۸۴۷ اتفاق افتاد. در سال ۱۸۰۴، اعضای شورا، لی را به عنوان شهردار اسکندریه انتخاب کردند، اما او از خدمت در این مقام امتناع کرد؛ بنابراین، الیشا سی دیک به جای او انتخاب شد. سال قبل، برادرش ادموند جی لی، به عنوان بایگان شورا خدمت نمود و ابتدا در ۱۸۰۵ به عنوان نماینده بخش سوم انتخاب شد، سپس رئیس شورا (در ۱۸۱۰) و شهردار (۱۸۱۵) شد. لی، مزارع لیسیلوانیا را از پدرش به ارث برد، هرچند که مادرش لوسی، حق داشت تا پایان عمرش در آنجا زندگی کند، (که تا ۱۷۹۲ در آنجا ساکن بود و فوت کرد)، اما برای کاهش مشکلات مالی (به احتمال مربوط به سرمایه گذاری با برادرش لایت هورس هری لی)، چارلز لی آن را به پسر عموی خود ویلیام لی، رهن داد. محل سکونت آن در آتش سوخت، در نهایت سطح زمین زیر کشت نیز فروخته شد. پس از دوران دادستانی کل، لی علاوه بر تبدیل شدن به یکی از برجسته ترین وکلای حاکم در ویرجینیای شمالی و ناحیه کلمبیا، مسئول بندر ناحیه پوتوماک شد. به ع
نوان یک وکیل خصوصی، لی وکالت ویلیام ماربری و سایر منصوبان «قاضی نیمه شب» توسط رئیس جمهور آدامز در پرونده ماربری وی مدیسون، پرونده تاریخی علیه دولت جفرسون به دلیل انتصابات سیاسی محقق نشده را بر عهده داشت. به طور همزمان، لی از هاگ استوارت، در استوارت وی لایرد دفاع کرد. لی همچنین از هارون بور، معاون سابق رئیس جمهور در ماجرای معروف خیانت، دفاع کرد. لی همچنین پیشنهاد توماس جفرسون برای انتصابش به عنوان قاضی دادگاه عالی ایالات متحده را نپذیرفت. اکثر اعضای خانوادهٔ لی، مزرعه ها را با استفاده از برده ها اداره می کردند. چارلز لی در ۱۷۸۷ صاحب دو برده در اسکندریه بود. همچنین او با مردی با همین نام رایج، در چندین شهرستان تایدواتر ویرجینیا که اجدادش مزرعه داشتند، برده داشت. وفات و میراث. لی در ۲۴ ژوئن ۱۸۱۵ در شهرستان فاکیه ویرجینیا در سن ۵۷ سالگی درگذشت و در قبرستان وارنتون در وارنتون دفن شد.
کهیرکند یا کهیرکند حاج خداداد، روستایی در دهستان وشنام دری بخش مرکزی شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۷۶ نفر (۴۴ خانوار) بوده است.
رضا حداد ( – ) کارگردان تئاتر اهل ایران بود. او دانش آموختهٔ کارگردانی تئاتر از دانشگاه هنر و معماری تهران بود و فعالیت حرفه ای خود را از سال ۱۳۶۵ با کارگردانی تئاتر آغاز کرد. وی سابقه اجراهای بسیاری در خارج از کشور و دریافت جایزه بین المللی را داشت. رضا حداد به ساخت آثار پست مدرن و به استفاده از المان های تصویری افزوده به صحنه برای تاثیر بیشتر روی مخاطب شناخته می شد. رضا حداد به انجمن های صنفی تئاتر، کمک های مالی بسیاری می کرد و برای گروه های تئاتری و یا انتشار کتاب و همچنین بنیادهای خیریه، تبلیغات رایگان منتشر می کرد. زندگی حرفه ای. رضا حداد در سال ۱۳۷۲ برای تحصیل در رشته تئاتر وارد دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد تهران شد. او نخستین نمایش ورودی های سال ۱۳۷۲ را به همراه هم کلاسی های خود در همان دانشکده به روی صحنه برد. این نمایش، اجرای نمایشنامه معروف "پهلوان اکبر می میرد" بهرام بیضایی بود. او نخستین نمایش حرفه ای خود را در فاصله کوتاهی پس از فارغ التحصیلی در جشنواره تئاتر سال ۱۳۷۶ به عنوان کارگردان در سالن قشقایی تئاتر شهر روی صحنه برد. این نمایش، اجرای نمایشنامه "رستم از شاهنامه رفت" نوشته منیرو روانی پ
ور بود. رضا حداد تحصیلات خود را تا کارشناسی ارشد کارگردانی تئاتر ادامه داد. او از دومین اجرای خود از نماتابی استفاده کرد که تا آن زمان در ایران کمتر کسی به آن پرداخته بود. او برای اجرای این تکنیک، ویدئوپروجکشن هایی را کشور بلژیک وارد کرد و برای اجرای سه تئاتر "آمدیم، نبودید، رفتیم"، "کابوس های خنده دار برای شب و چندتایی هم برای روز،" و "کشتن کفتر چاهی" هر سه نوشته محمد چرمشیر از این تکنیک استفاده کرد. استفاده از مهناز افشار هم روی صحنه و هم در ویدئوهایی که در این نمایش پروجکشن در نمایش "آمدیم، نبودید، رفتیم" در سال ۱۳۹۱ در تماشاخانه ایرانشهر چنان اثر داشت که پای دیگر بازیگران را نیز به تئاتر باز کرد. رضا حداد در سال ۱۳۸۳ در تالار نوی تئاتر شهر که مختص اجراهای تجربی و مدرن در ایران پس از انقلاب بود کار حرفه ای خود در تئاتر تجربی ایران را با نمایشنامه با "دهان بند سکوت" از محمد چرمشیر آغاز کرد. رضا حداد در سال ۱۳۸۸ نمایشنامه "مکاشفه در باب یک مهمانی خاموش" به قلم آتیلا پسیانی را در تماشاخانه ایرانشهر به روی صحنه برد. حداد بنیان گذار تماشاخانه آفتاب و دبیر نخستین دوره جشن کارگردان بود. او سرپرست دو گروه تئاتر سا
یه و گروه تئاتر آفتاب بود و برای مدتی سالن تئاتری را به عنوان سالن تئاتر آفتاب راه انداخت. رضا حداد همیشه با چهره های شاخص تئاتر ایران همکاری داشت و بازیگران مطرح تئاتر و سینمای ایران چون پانته آ بهرام، لیلی رشیدی، سیامک انصاری، بابک حمیدیان، ستاره پسیانی، فاطمه نقوی، و برزو ارجمند در آثار او به ایفای نقش پرداختند. او همچنین تجربه بازیگری نمایش "باغ مرگ" به کارگردانی سیامک احصایی در سال ۱۳۸۹ را دارد. سرپرستی گروه تئاتر سایه و گروه تئاتر آفتاب از دیگر عناوین حرفه ای او بودند. از میان آثار او نمایش های "مکاشفه در باب یک مهمانی خاموش" و "آمدیم، نبودید، رفتیم" در قالب فیلم تئاتر روانه بازار شده اند. تبلیغات. رضا حداد همچنین عضو هیئت موسس و مدیرعامل هلدینگ گروه ارتباطی شبکه آفتاب یکی از بزرگترین شرکت های تبلیغاتی ایران بود. او کار تبلیغات را در سال ۱۳۷۷ به همراه سه نفر دیگر و در یک اتاق با ساخت برنامه های تلویزیونی آغاز کرد. دو سال بعد دو نفر جدا شدند و او به همراه مازیار حبیبی نیا با تغییر فعالیت های خود، گروه ارتباطات آفتاب را راه اندازی کردند و به ساخت تیزرسازی تلویزیونی، تبلیغات شهری از جمله بیلبوردها در سطح ش
هرهای ایران و تبلیغات بر روی متروها و اتوبوس ها روی آوردند. این شرکت، نشریه شبکه آفتاب را منتشر می کرد. بااینکه این نشریه از نظر مالی نشریه ای وابسته به یک بنگاه تبلیغاتی بود اما همین ویژگی که نشریه، نیازی به سودآوری نداشت موجب شد تا نویسندگان آن بتوانند محتوای متفاوتی برای مخاطبان خود تهیه کنند. درگذشت. رضا حداد صبح جمعه ۲۹ اردیبهشت ۱۴۰۲ بدلیل سکته قلبی در منزلش درگذشت. مراسم خاکسپاری پیکر او صبح روز یکشنبه ۳۱ اردیبهشت ۱۴۰۲ با حضور هنرمندان عرصه سینما و تئاتر در محوطه اصلی خانه هنرمندان برگزار شد.
هنری لارنس (Henry Laurens) (زادهٔ ۶ مارس ۱۷۲۴- سبک قدیمی؛ ۲۴ فوریه ۱۷۲۳ – درگذشتهٔ ۸ دسامبر ۱۷۹۲)، از بنیان گذاران آمریکا، بازرگان، تاجر برده و برنج کار کارولینای جنوبی بود که یک رهبر سیاسی در طول جنگ انقلابی شد. او نمایندهٔ دومین کنگره قاره ای بود. لارنس، جانشین جان هنکاک به عنوان رئیس کنگره قاره ای شد. وی یکی از امضاءکنندگان اصول کنفدراسیون بود. لارنس از شراکت در بزرگ ترین تجارت خانه برده در آمریکای شمالی به نام آستین و لارنس، ثروت زیادی به دست آورده بود. تنها در دهه ۱۷۵۰، این شرکت واقع در چارلستون، بر فروش بیش از ۸۰۰۰ برده آفریقایی نظارت کرده بود. لارنس برای مدتی، به عنوان نائب رئیس کارولینای جنوبی و همچنین به عنوان وزیر ایالات متحده در هلند در زمان جنگ انقلابی، خدمت کرد. او در دریا توسط بریتانیایی ها اسیر شد و برای چندین سال در برج لندن، زندانی بود. بزرگ ترین پسر او، جان لارنس، دستیار شخصی جورج واشینگتن و سرهنگ ارتش قاره ای بود. اوایل زندگی و تحصیلات. اجداد لارنس هوگنوت هایی (پروتستان های فرانسوی پایبند به پروتستانیسم اصلاح شده یا کالوینیستی) بودند که پس از لغو فرمان نانت در ۱۶۸۵ از فرانسه فرار کردند. پدر
بزرگش، آندره لارنس در ۱۶۸۲، زودتر از بقیه، آنجا را ترک و سرانجام راه خود را به سمت آمریکا هموار کرد، ابتدا در شهر نیویورک و سپس در چارلستونِ کارولینای جنوبی، مستقر شد. جان، پسر آندره، با هستر (یا استر) گراست که او هم یک پناهنده سیاسی هوگنوت بود، ازدواج کرد. هنری فرزند سوم آن ها و بزرگ ترین پسرشان بود. جان لارنس زین ساز شد و سرانجام کسب و کارش به بزرگ ترین کسب و کار از نوع خودش در سرزمین های استعماری، تبدیل شد. در ۱۷۴۴، لارنس به لندن فرستاده شد تا به آموخته های تجاری خود بیفزاید. این موضوع، در شرکت ریچارد اوسوالد اتفاق افتاد. پدرش در ۱۷۴۷ فوت کرد و املاک قابل توجهی را در وصیتش به هنری ۲۳ ساله اختصاص داد. ازدواج و خانواده. لارنس با النور بار، دختر یکی از خانواده های برنج کار کارولینای جنوبی در ۲۵ ژوئن ۱۷۵۰، ازدواج کرد. آن ها ۱۳ فرزند داشتند که خیلی از آن ها در نوزادی یا کودکی مُردند. الینور در ۱۷۷۰، یک ماه پس از به دنیا آوردن آخرین فرزندش، فوت کرد. لارنس، ۳ پسرشان را برای تحصیل به انگلستان برد و جان لارنس، بزرگ ترین پسرش را تشویق به تحصیل در رشته حقوق کرد. جان لارنس به جای تکمیل تحصیلاتش، در ۱۷۷۶ به منظور خدمت
در جنگ انقلابی آمریکا، به ایالات متحده برگشت. حرفه سیاسی. لارنس همانند اکثر مردان توانمند، در زمان خودش، در میان شبه نظامیان خدمت می کرد. او در مبارزات علیه بومیان چروکی در ۱۷۵۷–۱۷۶۱، در طول جنگ فرانسه و بومیان آمریکا (که به عنوان جنگ هفت ساله نیز شناخته می شود) به درجه سرهنگ دومی رسید. لارنس در ۱۷۵۷ برای مجلس استعماری انتخاب شده بود. او هر سال مجدد انتخاب می شد تا اینکه یک بار وقتی انقلاب، مجلس را با یک مجلس استانی به عنوان یک دولت موقت جایگزین کرد، انتخاب نشد. سال غیبت او در مجلس، ۱۷۷۳ بود زمانی که از انگلستان دیدن کرد تا شرایط آموزش پسرانش را مهیا کند. او در ۱۷۶۴ و ۱۷۶۸ به عضویت شورای مستعمره منصوب شد، اما هر دو بار از پذیرفتن آن امتناع کرد. در ۱۷۷۲، او به انجمن فلسفه آمریکایی فیلادلفیا پیوست و مکاتبات گسترده ای با سایر اعضای آن انجام داد. با نزدیک شدن به انقلاب آمریکا، لارنس در ابتدا تمایل داشت از آشتی با پادشاهی بریتانیا حمایت کند. اما با بدتر شدن شرایط، او به طور کامل از موضع آمریکا حمایت کرد. هنگامی که کارولینا نسبت به ایجاد یک دولت انقلابی اقدام کرد، لارنس برای کنگره استانی انتخاب شد که اولین بار در ۹
ژانویه ۱۷۷۵ تشکیل شده بود. او از ژوئن تا مارس ۱۷۷۶ رئیس کمیته امنیت و افسر رئیس آن کنگره بود. زمانی که کارولینای جنوبی یک دولت کاملاً مستقل را تشکیل داد، او به عنوان معاون رئیس کارولینای جنوبی از مارس ۱۷۷۶ تا ۲۷ ژوئن ۱۷۷۷ خدمت کرد. لارنس برای اولین بار در ۱۰ ژانویه ۱۷۷۷ به عنوان نماینده کنگره قاره ای انتخاب شد و تا ۱۷۸۰ در کنگره خدمت کرد. وی از ۱ نوامبر ۱۷۷۷ تا ۹ دسامبر ۱۷۷۸ رئیس کنگره قاره ای بود. در پاییز ۱۷۷۹، کنگره، لارنس را وزیر خود برای هلند معرفی کرد. در اوایل ۱۷۸۰، او این سمت را برعهده گرفت و با موفقیت در مورد حمایت هلندی ها از جنگ، مذاکره کرد. اما در سفر بازگشت دریایی خود به آمستردام در پاییز آن سال، ناو بریتانیایی وستال، کشتی او، پاکت قاره ای "مرکوری" را در سواحل نیوفاندلند رهگیری کرد. اگرچه مرسولات او در آب انداخته شد، اما توسط بریتانیایی ها از آب گرفته شدند و پیش نویس معاهده احتمالی ایالات متحده و هلند را در ۱۷۷۸ توسط ویلیام لی و بانک دار آمستردام ژان دو نوفویل در اکس لا شاپل تهیه شده بود، کشف شد. این امر باعث شد بریتانیا به جمهوری هلند اعلان جنگ کند که به عنوان جنگ چهارم انگلیس و هلند شناخته شد.
بریتانیایی ها لارنس را به خیانت متهم کردند و او را به انگلستان منتقل و در برج لندن زندانی کردند (او تنها آمریکایی است که در برج زندانی شد). زندانی شدن او توسط آمریکایی ها مورد اعتراض قرار گرفت. در میدان، اکثر اسیران به عنوان اسیران جنگی در نظر گرفته می شدند و در حالی که شرایط، اغلب وحشتناک بود، تبادل اسرا و امتیازات پُستی، پذیرفته شده بود. ریچارد اسوالد، شریک تجاری سابقش و مالک اصلی جزیره بانس و پایگاهی جزیره ای برای تجارت برده در رودخانه سیرالئون، در زمان حبس، به لارنس کمک کرد. اسوالد از طرف لارنس با دولت بریتانیا مذاکره کرد. سرانجام در ۳۱ دسامبر ۱۷۸۱ در تبادل با ژنرال لرد کورنوالیس، آزاد شد و سفر خود را به آمستردام تکمیل کرد. او به فعالیت جمع آوری کمک های مالی برای تلاش های آمریکایی پرداخت. بزرگ ترین پسر لارنس، سرهنگ جان لارنس در ۱۷۸۲ در نبرد کامبهی ریور، به عنوان یکی از آخرین تلفات جنگ انقلابی، کشته شد. او از نام-نویسی و آزادی بردگان برای جنگ حمایت و به پدرش پیشنهاد کرد که از ۴۰ موردی که می خواست به ارث ببرد، شروع کند. او از پدرش خواسته بود تا برده های خانواده را آزاد کند، اما اگرچه هنری لارنس درگیر ماجرا
شده بود، اما هرگز ۲۶۰ برده خود را آزاد نکرد. در ۱۷۸۳، لارنس به عنوان یکی از مأمورهای هیئت صلح برای مذاکرات منتهی به معاهده پاریس، به پاریس فرستاده شد. در حالی که او معاهده اولیه را امضا نکرد، در رسیدن به توافقات ثانویه ای که مسائل مربوط به هلند و اسپانیا را حل می کرد، نقش اساسی داشت. ریچارد اسوالد، شریک سابق لارنس در تجارت برده، مذاکره کننده اصلی بریتانیا در جریان مذاکرات صلح پاریس بود. لارنس به طور کلی در ۱۷۸۴ از زندگی عمومی بازنشسته شد. او به دنبال بازگشت به کنگره قاره ای، کنوانسیون قانون اساسی در ۱۷۸۷ و مجلس استانی بود، اما او از همه این سمت ها رد شد. او در کنوانسیون استانی ۱۷۸۸ خدمت کرد، جاییکه به تصویب قانون اساسی ایالات متحده رأی داد. نیروهای بریتانیایی، در طول اشغال چارلستون در جنگ، خانه لارنس در مپکین را به آتش کشیدند. زمانی که لارنس و خانواده اش در ۱۷۸۴ بازگشتند، در حالی که خانهٔ بزرگشان بازسازی می شد، در یک ساختمان بیرونی زندگی می کردند. او باقی مانده عمر خود را در این ملک زندگی کرد و برای بازپرداخت ۴۰ هزار پوندی که انقلاب برای او هزینه کرده بود، (معادل حدود ۱۵٫۶ میلیون دلار در سال ۲۰۱۹) کار و تلاش
کرد. وفات و میراث. لارنس با شروع دهه ۴۰ سالگی از بیماری نقرس رنج می برد و این مشکل او را در بقیه عمرش آزار می داد. لارنس در ۸ دسامبر ۱۷۹۲ در ملک خود به نام مپکین در کارولینای جنوبی، درگذشت. او در وصیت نامه خود درخواست کرد که می خواهد، سوزانده شود و خاکسترش در ملکش دفن شود. گزارش شده است که او اولین سفیدپوست مُردهٔ سوزانده شده در ایالات متحده بود که به دلیل ترس از زنده به گور شدن آن را انتخاب کرد. پس از آن، املاک او چندین دست جابه جا شد. بخش های بزرگی از املاک او هنوز وجود دارد و امروزه به عنوان صومعهٔ تراپیست استفاده می شود. شهر لارنس در کارولینای جنوبی و شهرستانش، به نام او نام گذاری شده اند. حومه و روستای لارنس در نیویورک به نام او نام گذاری شده اند. شهرستان لارنس در جورجیا برای پسرش جان، نام گذاری شده است. ژنرال لاچلان مک اینتاش که به عنوان کارمند لارنس کار می کرد و دوست نزدیک او شد، فورت لارنس در اوهایو را به نام او، نام گذاری کرد.
دمبدف دوستین، روستایی در دهستان وشنام دری بخش مرکزی شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۷۳ نفر (۱۸ خانوار) بوده است.
گومازی سنجر، روستایی در دهستان وشنام دری بخش مرکزی شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۶۰ نفر (۳۲ خانوار) بوده است.
راک بی کلام گونه ای از موسیقی راک بدون آواز است. گاهی از آواز به عنوان صدای پس زمینه ملودی برای فضا سازی استفاده می شود. نمونه هایی از راک بی کلام را می توان تقریباً در هر زیر ژانر راک، اغلب از نوازندگانی که در این سبک تخصص دارند یافت. راک بی کلام از اواسط دهه ۱۹۵۰ تا اواسط دهه ۱۹۶۰ با هنرمندانی چون بیل داگت کمبو، فایربالز، شدووز، ونچرز، جانی، هوریکنز و اسپاتنیکس بیشترین محبوبیت را داشت. گروه برادران آلمن، نوازندگان چند ساز بودند. جف بک همچنین دو آلبوم بی کلام را در دهه ۱۹۷۰ ضبط کرد. نوازندگان پروگرسیو راک و آرت راک در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، اجراهای محبوبی از این موسیقی را به نمایش گذاشتند. در طول دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، ژانر راک بی کلام تحت سلطه چندین تک نواز گیتار از جمله جو ستریانی، اینگوی مالمستین و استیو وای بود. دهه ۲۰۰۰ جای خود را به سبک جدیدی از نوازندگان داد. به عنوان مثال، جان لوری (با نام مستعار John 5)، یک آلبوم انفرادی بی کلام منتشر کرد. در دهه ۲۰۰۰ نیز این سبک شاهد ظهور موسیقی بی کلام توسط گروه هایی بود که معمولاً آن ها را پست راک می نامند. تاریخ اولیه. راک بی کلام در طول دهه اول راک اند رول (اواسط د
هه ۱۹۵۰ تا اواسط دهه ۱۹۶۰)، قبل از تهاجم بریتانیا، محبوبیت بیشتری داشت. یکی از راک های بی کلام اولیه، «هانکی تونک» از بیل داگت کمبو بود، با ضرب آهنگ ضخیم و نوازندگی ساکسیفون-ارگ. از جمله ارل بوستیک و آرنت کاب از نوازندگان جاز می توان به آهنگ های موسیقی پاپ اشاره کرد. چندین نوازنده ریتم اند بلوز ساکس آهنگ های بیگ جی مک نیلی، رد پری سوک و لی آلن را اجرا کرده اند که آهنگ «راه رفتن با آقای لی» بسیار محبوب بود. در دهه ۱۹۵۰ چندین آهنگ بی سابقه بلوز وجود داشت. آلبوم"Juke" از لیدل والتر موفقیت شماره 1 R&amp;B بود. در طول دهه ۷۰، برخی از نوازندگان مانند دنیس کافی، آلبوم «اسکورپیو» (۱۹۷۱)، بوکر تی و ام جی ها، آلبوم «ملتینگ پات»، گروه باورنکردنی بونگ «آپاچی»، هات باتر «پاپ کورن» (۱۹۷۲)، گروه پاپ کورن سازان «پاپ کورن»(۱۹۷۲) "، میراث ریتم "موضوع از SWAT" (1976)منتشر کردند. . گروه برادران آلمن اغلب یک گروه موسیقی بی کلام در نظر گرفته نمی شود، اما آنها سازهای زیادی را می نواختند و قطعات طولانی را در نسخه های طولانی تر آهنگ های خود گنجانده اند. یک مثال خوب نسخه ۲۲ دقیقه ای Whipping Post در فیلم "At Fillmore East" LP است. همچ
نین جف بک در دهه ۱۹۷۰ دو آلبوم کاملاًبی کلام ضبط کرد: "Blow by Blow" و "Wired". هر دوی آنها که در میان مخاطبان اصلی موفق هستند، تأثیرات جاز قوی دارند، دومی دارای نسخه ای از استاندارد جاز چارلز مینگوس «خداحافظ خوک پای کلاه» است. چندین نوازنده پراگرسیو راک و آرت راک در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ اجراهای بی نظیری داشتند، اما بسیاری از ساخته های آنها دارای آواز نیز بود. در اوایل دهه ۷۰، EL&amp;P موفق به کسب عنوان کاور "Nut Rocker" شد. کینگ کریمسون در اواخر دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ با سازهای انفجاری خود که سبک های راک، جاز، کلاسیک و هوی متال را با هم ادغام می کرد، طرفداران زیادی پیدا کرد، اگرچه آلبوم های آن ها شامل آهنگ هایی با آواز نیز بود. زمانی که پیتر گابریل گروه را ترک کرد، فیل کالینز، درامر گروه پیشنهاد کرد که به عنوان یکبند بی کلام ادامه یابد، اما سایر اعضا این ایده را دوست نداشتند. آلن پارسونز پراجکت در هر آلبوم، مخصوصاً در آلبوم اول، قطعات بی کلام داشت. اثر "Tubular Bells" اثر مایک اولدفیلد، یک آلبوم پراگرسیو راک که در سال ۱۹۷۳ منتشر شد، تماماً بی کلام (غیر از کلمات گفتاری مختصر) بود و یکی از پرفروش ترین آلبوم های بی کلا
م که تا به اکنون ۱۶ میلیون نسخه فروخته شده است. بخشی از آن در موسیقی متن فیلم برنده جایزه اسکارفیلم "جن گیر" استفاده شد. یکی از تحسین شده ترین آلبوم های گروه کمل، اثر "The Snow Goose" کاملاًبی کلام بود. بسیاری از آثار اولیه پینک فلوید عمدتاً قطعات بی کلامی بودند که حاوی جم های ساختاری بودند که ژانرهای سایکدلیک راک، پراگرسیو و اسپیس راک را در هم آمیختند. فرانک زاپا به دلیل درهم آمیختن آهنگ های راک بی کلام با آهنگ های تا حدودی معروف ترش در آلبوم هایش شناخته می شد. جاز راک دهه ۱۹۷۰ اغلب دارای تلاقی سبک قابل توجهی با راک و گروه هایی مانند کولوسئوم، سافت مشین ،Nucleus، برند اکس Chicago, Chase, Blood, Sweat &amp; Tears and Affinity بود. موج دوم سرف راک در اواخر دهه ۷۰ با انتشار اولین تک آهنگ Edie &amp; the Hot Rods آغاز شد. دهه ۱۹۸۰. در طول دهه ۱۹۸۰، ژانر راک بی کلام تحت سلطه چندین نوازنده گیتار بود. ینگوی مالمستین، خواننده سوئدی، در سال ۱۹۸۴ با همکاری در گروه محبوب آلکاتراز، و سپس با انتشار اولین آلبوم انفرادی خود یعنی "Rising Force در" اواخر همان سال، نامی برای خود دست و پا کرد که به رتبه ۶۰ در جدول بیلبورد رسید.
آلبوم جو ستریانی در سال ۱۹۸۷ به نام "Surfing With The Alien" یک موفقیت غافلگیرکننده بود، که شامل تصنیف بی کلام همیشه محبوب «همیشه با من، همیشه با تو» بود. دو سال بعد آلبوم بعدی ساتریانی به نام "پرواز در رؤیای آبی" منتشر شد. در سال ۱۹۹۰ استیو وای آلبوم "Passion and Warfare" را منتشر کرد. که تلفیقی از راک، جاز، کلاسیک و تونالیتههای شرقی بود. "این آلبوم" یک پیشرفت فنی در رابطه با آنچه می توان در زمینه آهنگسازی گیتار و اجرای فنی به دست آورد، بود. این با آلبوم سه گانه، "اسرار عشق بیگانه" و "باغ آتش"، که یک سال بعد منتشر شد، دنبال شد. در سال ۱۹۹۵، مایکل آنجلو باتیو از شهرت Nitro CD خود را "بدون مرز" منتشر کرد که کار انفرادی او را آغاز کرد. آلبوم های او عمدتاً شامل راک دستگاهی است، اما گهگاه آوازهایی توسط خود و سایر خواننده ها به نمایش درآمده است. باتیو تاکنون هشت آلبوم انفرادی منتشر کرده است. در طول دهه ۱۹۹۰، موسیقی دستگاهی در میان گروه های راک مستقل و با محبوبیت گروه های پست راک مانند تورتس، ماگوای و Cul de Sac شکوفا شد. دان کابالرو با مث راک بی کلام خود مورد توجه قرار گرفت. فیلم "Pul Fiction" ساخته کوئنتین تاران
تینو ازراک بی کلام در موسیقی متن خود بهره برئه است. با ظهور گرانج، راک بی کلام گیتارمحور از نوع محبوب دهه ۱۹۸۰ کمتر مورد استقبال قرار گرفت و هنرمندان کمی بودند که در این سبک به پیشرفت خود ادامه دهند. دهه ۲۰۰۰. در دهه ۲۰۰۰ آلبوم های راک دستگاهی منتشر شده اند. اکثر نوازندگان گیتار محبوب دهه ۱۹۸۰، کامبک های نوآوری شده و با نواهای احیا شده که در نسخه های اخیرشان داشته اند، عموماً با استقبال خوبی مواجه شده اند. هنرمندانی مانند استیو مورس، مارتی فریدمن، پل گیلبرت، ران جارزومبک و جو ستریانی به انتشار موسیقی راک بی کلام و تور با موفقیت های روزافزون رسیده اند. با این حال، شنیدن آهنگ راک بیکلام از رادیو، یا دیدن آن در جداول موسیقی، هنوز بسیار نادر است. لس فرادکین کاتالوگ موسیقی بیتلز را به عنوان راک بی کلام مبتنی بر گیتار در سرویس دانلود موسیقی اپل آیتونز محبوب کرده است. دهه ۲۰۰۰ جای خود را به سبک جدیدی از اجرا داد. جان لوری (معروف به جان ۵) پس از جدایی از مرلین منسون در سال ۲۰۰۳، یک آلبوم انفرادی ساز منتشر کرد. آلبوم "سرگیجه"، تلفیقی از سبک های موسیقی متال، راکابیلی، راک اند رول و بلوگرس تشکیل شده است. این آلبوم موفقی
ت آمیز بود و آلبوم پس از آن، "Songs for Sanity"، که شامل حضور مهمان توسط استیو وای و آلبرت لی می شود، با موفقیت بیشتری مواجه شد و به یکی از پرفروش ترین آلبوم های آلبوم Shrapnel تبدیل شد. او این کار را در سال ۲۰۰۷ با فیلم The Devil Knows My Name دنبال کرد که جو ساتریانی، جیم روت و اریک جانسون در آن حضور دارند. دهه ۲۰۰۰ شاهد افزایش محبوبیت گروه هایی بود که پست راک نامیده می شدند. Constellation Records تعدادی از شناخته شده ترین نمونه گروه های پست راک بی کلام مانند گادسپید یو! بلک امپروررا منتشر کرده است! نمونه های دیگری از این دست گروه ها عبارتند از Austin TV، ماگوای، راشن سیرکلز، the Cancer Conspiracy the Mercury Program، 65daysofstatic, God Is An Astronaut، و Explosions in the Sky. در لیبل ایندی راک، گروه هایی مانند Ratatat و Delicate Steve از بازیگران محبوب راک بی کلام هستند. آلبوم های انفرادی گیتاریست عمر رودریگز لوپز به نامهای ("Old Money") ,("Se Dice Bisonte, No Bufalo") معمولاً بی کلام هستند. در اواخر دهه ۲۰۰۰ سبک جدیدی از هوی متال به نام جنت ظهور کرد. برخی از گروه های پیشرو در صحنه، مانند Animals as Lead
ers، نوازندگان ساز هستند، در حالی که بسیاری دیگر قبل از پیوستن وکالیست ها، به عنوان گروه های بی کلام شروع کردند. تعدادی از هنرمندان مث راک، مانند Toe، عمدتاً از سازها در موسیقی خود بدون آواز زیاد استفاده می کنند.
وشنام محمدحسین، روستایی در دهستان وشنام دری بخش مرکزی شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۸۵ نفر (۲۱ خانوار) بوده است.
مامادو سیدیبه (به انگلیسی:Mamadou Sidibé) یک بازیکن فوتبال حرفه ای اهل مالی است که در بخش مهاجم برای باشگاه لیگ برتر اتیوپی باهیر دار کنما بازی می کند. حرفه باشگاهی. سیدیبه از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۴ برای پلیس باماکو بازی کرد، زمانی که او به باشگاه فوتبال المپیک خریبکه منتقل شد. حرفه بین المللی. در ژانویه ۲۰۱۴، مربی جیبریل درامه، از او دعوت کرد تا بخشی از تیم ملی فوتبال مالی برای مسابقات قهرمانی ملل آفریقا در سال ۲۰۱۴ باشد. او به تیم کمک کرد تا به مرحله یک چهارم نهایی برسد، جایی که آنها با دو گل به تیم ملی فوتبال زیمبابوه باختند.
ایزاک پارسونز (Isaac Parsons) (زادهٔ ۲۷ ژانویه ۱۷۵۲ – درگذشتهٔ ۲۵ اوت ۱۷۹۶)، برده دار، سیاستمدار و افسر شبه نظامی در ایالت ویرجینیا (ویرجینیای غربی کنونی) آمریکایی بود. پارسونز از سال ۱۷۸۹ تا زمان مرگش در سال ۱۷۹۶ به عنوان نماینده شهرستان همپشایر در مجلس نمایندگان ویرجینیا خدمت کرد. به دنبال مصوبهٔ مجمع عمومی ویرجینیا در سال ۱۷۸۹، پارسونز برای خدمت به عنوان متولی برای شهر رامنی، ویرجینیای غربی، انتخاب شد. پارسونز در سال ۱۷۹۰ در همپشایر به عنوان قاضی آغاز به کار کرد. او با درجهٔ سروان فرماندهی گروهانی شبه نظامی در ویرجینیا را طی جنگ انقلاب آمریکا به عهده داشت و پس از جنگ نیز به عنوان سروان در نیروی شبه نظامی شهر همپشایر خدمت کرد. پارسونز یک فرابر عمومی را بر روی رود پوتوماک اداره می کرد و در نهایت در سال ۱۷۹۶ در رودخانه غرق شده و چشم از جهان فروبست. پارسونز پدربزرگ ایزاک پارسونز (زادهٔ ۱۸۱۴ – درگذشتهٔ ۱۸۶۲) بوده که او نیز شهر همپشایر را در مجلس نمایندگان ویرجینیا نمایندگی می کرد و تحت عنوان افسر در ارتش ایالات مؤتلفه خدمت کرده است. اوایل زندگی و خانواده. ایزاک پارسونز در ۲۷ ژانویه ۱۷۵۲ در شهر همپشایر، ویرجینیا