Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قابل اعتماد و عملکرد صحیح شبکه دارد، قابل استفاده و مناسب است. به عنوان مثال، مردمی که در پایین دست یک سد زندگی می کنند به اطلاعات به روز در مورد جریان خروجی نیاز دارند و همین اطلاعات یک ورودی حیاتی برای سیستم کنترل برای سیل بندها است. در چنین شرایطی، بسیار مهم است که جریان اطلاعات از سیستم کنترل امن به عموم باشد و نه برعکس. جریان یک طرفه به سیستم های امن تر. اکثر کاربردهای شبکه های یک طرفه در این دسته مربوط به دفاع و پیمانکاران دفاعی می باشد. این سازمان ها به طور سنتی از شکاف های هوایی (air gaps) استفاده می کنند تا داده های طبقه بندی شده و محرمانه را به طور فیزیکی از هرگونه ارتباطات با اینترنت جدا کنند. با معرفی شبکه های یک طرفه در برخی از این محیط های دفاعی، درحه ای از اتصال می تواند به طور ایمن بین یک شبکه که دارای اطالاعات طبقه بندی شده و محرمانه می باشد و یک شبکه با اتصال به اینترنت وجود داشته باشد. در مدل امنیتی ، کاربران یک سیستم کامپیوتری تنها می توانند داده ها را در سطح امنیتی خود یا بالاتر از آن ایجاد کنند. این در زمینه هایی که سلسه مراتبی از طبقه بندی اطلاعات وجود دارد اعمال می شود. اگر هر کاربر در
هر سطح امنیتی یک ماشین اختصاصی داده شده به آن سطح را به اشتراک بگذارند و اگر ماشین ها توسط دیودها داده به یکدیگر متصل شده باشند محدودیت های مدل Bell-Lapadula را می توان به شدت اعمال کرد. فواید. به طور سنتی، زمانی که شبکه IT دسترسی به سرور DMZ را برای یک کاربر که احراز هویت شده است را فراهم می کند، داده ها در برابر نفوذ توسط شبکه IT آسیب پذیر هستند. اگرچه، با یک دروازه یک طرفه که یک بخش حیاتی شبکه OT یا با داده های حساس را از یک بخش باز با اتصال های تجاری و ایترنت جدا می کند، معمولاً شبکه های IT و سازمان ها می توانند هر دو نیازها خود را در بهترین حالت ممکن برطرف کنند به طوری هم اتصال های مورد نیاز خود را دارند و هم از مورد امنیت داده ها، اطمینان دارند. این امر حتی اگر شبکه IT ما در معرض خطر قرار گیرد نیز برقرار است، زیرا کنترل جریان ترافیک در این روش ماهیت فیزیکی دارد. تغییرات. ساده ترین شکل یک شبکه یک طرفه، یک پیوند شبکه فیبر نوری اصلاح شده است که فرستنده-گیرنده آن برای ارسال در دریافت از یک جهت قطع یا برداشته شده اند و هر مکانیزم حفاظت از شکست لینک () غیرفعال شده است. برخی از محصولات تجاری بر اساس همین طراح
ی پایه ای ساخته شده اند، اما دیگر قابلیت های نرم افزاری به آن اضافه شده است که نرم افزارهای کاربردی ها با واسط ها یا interfaceهایی فراهم کند و به آنها اجازه دهد تا داده ها بر روی لینک ها منتقل کنند. دیودهای داده تمام نوری ظرفیت های بسیار بالایی را می توانند پشتبانی کنند و در میان ساده ترین طراحی ها قرار دارند. در سال ۲۰۱۹، Controlled Interfaces پیوند یا لینک فیبر نوری یک طرفه خود را با استفاده از فرستنده-گیرنده 100G Commercial Off The Shelf در یک جفت پلتفرم سوئیچ شبکه Arista معرفی کرد و هیچ نرم افزار یا درایور تخصصی برای استفاده مورد نیاز نیست. دیگر پیشنهادهای تجاری پیچیده تر انتقال همزمان داده یک طرفه توسط پروتکل های متعدد و مختلف را امکان پذیر می کنند که معمولاً به پیوندهای دو طرفه نیاز دارند. شرکت های آلمانی INFODAS و GENUA دیودهای داده مبتنی بر نرم افزار ("منطقی") را توسعه داده اند که از یک سیستم عامل به مدل میکروکرنل استفاده می کند تا اطمینان حاصل شود که داده ها تنها در یک جهت حرکت می کنند. با توجه به معماری نرم افزاری این راه حل ها سرعت بالاتری را نسبت به دیودها داده مبتنی بر سخت افزار ارائه می دهند. ST
Engineering، دروازه برنامه الکترونیکی امن خود را متشکل از چندین دیود داده و سایر مولفه های نرم افزاری توسعه داده است، تا تراکنش های دو طرفه HTTP(S) را به صورت بی درنگ از طریق اینترنت فعال کند و در عین حال باید از شبکه های ایمن در برابر تزریق (inject)های مخرب و نشت داده ها محافظت کند. در سال ۲۰۱۸، زیمنس موبیلیتی یک راه حل برای دروازه یک طرفه با درجه صنعتی را منتشر کرد که در آن دیودهای داده از القای الکترومغناطیس و طراحی جدید تراشه استفاده می کرد تا بتوان به ارزیابی امنیتی دست یافت و اتصالی ایمن برای سیستم های ایمنی حیاتی جدید و موجود تا سطح یکپارچگی ایمنی ( (SIL)) تضمین شود و بدین سبب شرایط اینترنت اشیا ایمن و تجزیه و تحلیل داده و دیگر خدمات دیجیتال میزبان های ابری فراهم شود. آزمایشگاه تحقیقات دریایی ایالات متحده (NRL) شبکه یک طرفه خود را به نام پمپ شبکه توسعه داده است این شبکه یک طرفه از خیلی جهات شبیه به کار DSTO می باشد، با این تفاوت که به یک کانال پشنی محدود اجازه می دهد تا از سمت بالا و ایمن شبکه به سمت پایین تر برای انتقال acknowledgementها حرکت کند. این تکنولوژی اجازه می دهد تا پروتکل های بیشتری در شبک
ه استفاده شود، اما اگر هردو طرف بالا و پایین شبکه از طریق تأخیر مصنوعی زمان تأیید به خطر بیفتند، یک کانال مخفی بالقوه را معرفی می کند. پیاده سازی های متفاوت دارای سطوح متفاوتی از گواهینامه و اعتبار سنجی شخص ثالت می باشند. یک محافظ متقاطع دامنه (cross-domain) که برای استفاده در زمینه های در نظر گرفته شده است ممکن است دارای گواهینامه و اعتبار سنجی های زیادی نیاز داشته باشد. با این حال، یک دیود داده که برای مصارف صنعتی طراحی و در نظر گرفته شده است، بسته به کاربرد آن ممکن است اصلاً نیازی به تاییدیه شخص ثالث و گواهینامه نداشته باشد.
معاونت حمل و نقل و ترافیک یکی از معاونت های زیرمجموعه شهرداری تهران است. این نهاد مدیریت شهری، مسئولیت سیاست گذاری و کنترل عملکرد حمل و نقل و ترافیک پایتخت ایران را به عهده دارد. متناظر با معاونت یاد شده، ذیل ساختار اداری و چارت سازمانی شهرداری مناطق بیست و دوگانه تهران، این معاونت ایجاد شده است و به منظور هماهنگی حداکثری با معاونت حمل و نقل و ترافیک در تعامل هستند. سابقه شکل گیری این نهاد مدیریت شهری به دهه پنجاه خورشیدی بازمی گردد. این معاونت برای پیشبرد اهداف و ماموریت های محوله دارای سه اداره کل «برنامه ریزی و توسعه شهری»، «مهندسی و ایمنی ترافیک»، «حمل و نقل عمومی» و نه (۹) شرکت به نام های شرکت شرکت راه آهن شهری تهران و حومه (مترو)، شرکت بهره برداری راه آهن شهری تهران و حومه (مترو)، شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، شرکت واگن سازی تهران، شرکت توسعه مجتمع های ایستگاهی متروی تهران و حومه، شرکت کنترل ترافیک تهران، شرکت کنترل کیفیت هوا، ستاد مرکزی معاینه فنی خودروهای تهران، مؤسسه رایانه شهر تهران و (۳) سازمان به نام های سازمان حمل و نقل و ترافیک شهرداری تهران، سازمان مدیریت حمل و نقل بار و پایانه های مسافری
شهر تهران،و سازمان مدیریت و نظارت بر تاکسیرانی شهر تهران است. مستند به گزارش پورتال شهرداری تا سال ۱۴۰۱ بالغ بر ۱۱۲ ایستگاه مترو، ۵۱۱۵ خطوط اتوبوس تندرو (BRT)، ۲۲۸ ایستگاه دوچرخه و ۶۱۷ ایستگاه تاکسی در کلان شهر تهران فعال است. معرفی. مستند به گزارش های موجود، با بسط و گسترش شهرنشینی در تهران و افزایش شمار خودروها و معابر پایتخت ایران، ضرورت ایجاد نهادی برای مدیریت حمل و نقل شهری و نیز ترافیک ایجاد شد. مروری بر تاریخچه این نهاد و معرفی و شرح وظایف و ماموریت های آن در این بخش ارائه می شود. تاریخچه. در این بخش علاوه بر توضیح اجمالی از سابقه این نهاد، فهرستی از معاونت حمل و نقل و ترافیک از بدو تأسیس تا ۱۴۰۱ ارائه می شود. نهاد «دفتر فنی ترافیک» نام نخستین نهاد مدیریت حمل و نقل و ترافیک در تهران است؛ این نهاد مستند به مصوبه انجمن شهر در مورخ هیجدهم دی ماه ۱۳۵۳ خورشیدی با ارتقاء جایگاه اداری با نام «سازمان حمل و نقل و ترافیک تهران» ماموریت های حوزه ترافیکی و حمل و نقل را ادامه می دهد. مستند به گزارش های در دسترس منوچهر احتشامی از مدیران این نهاد مدیریت شهری در فاصله سال های ۱۳۵۵ تا ۱۳۵۶ بوده است. همچنین از مهدی رضوی
در فاصله سال های ۱۳۵۲ تا ۱۳۵۳ به عنوان نخستین رئیس دفتر فنی ترافیک و نهاد مدیریت ترافیکی شهر تهران یاد می شود. طی مدت نیم قرن از تاسیست نهاد مدیریت ترافیک و حمل و نقل در ساختار مدیریت کلان شهر تهران چندین فرد مدیریت این نهاد را به شرح زیر به عهده داشتند. وظایف. معاونت حمل و نقل و ترافیک همان طور که از عنوانش بر می آید؛ به طور ویژه به مسئله حمل و نقل و موضوع های مرتبط با آن می پردازد. ضرورت های ناشی از توسعه شهری و افزایش مهاجرت به تهران، ازدیاد معابر و خودروها و نیاز به شبکه حمل و نقل عمومی از جمله متغیرهای مهم در ایجاد نهاد متولی حمل و نقل در تهران بود؛ از سویی تدوین سندهای چشم انداز و نیز اسناد بالادستی نظیر مصوبا انجمن شهر، یا شورای اسلامی و مجلس شورای اسلامی و نظاری این مجموعاً دست به دست هم داد تا مجموعه ای از وظایف و ماموریت ها برای این نهاد مدیریت شهری تعریف شود. یکی از این اسناد سند «طرح جامع حمل و نقل تهران» است. از این سند به عنوان مهمترین سند در تحقق ماموریت های حمل و نقل شهری یاد می شود که مستند به گزارش ها در دسترس مطالعات آغازین آن در دهه پنجاه خورشیدی از سوی یک شرکت فرانسوی آغاز شد. این سند طی
نیم قرن گذشته بنا به ضرورت های توسعه شهری مورد بازنگری قرار گرفته است. در اینجا فهرستی از مهمترین ماموریت ها و وظایف این نهاد برشمرده می شود. اداره های کل. معاونت حمل و نقل و ترافیک شهرداری تهران دارای سه اداره کل به نام های «برنامه ریزی و سرمایه انسانی»، «مهندسی و ایمنی ترافیک» و «حمل و نقل عمومی» است. همچنین بخشی دفتر حوزه معاونت به عنوان بازوی اجرایی معاون شهردار، بر مسائل اداری، سرمایه گذاری، حقوقی و املاک نظارت دارد. اداره کل مهندسی و ایمنی ترافیک مسئولیت شناسایی نقاط حادثه خیز معابر شهری و ایمن سازی آن ها را بر عهده دارد. نظارت و ایمنی، هم آهنگی مناطق و مهندسی ترافیک از واحدهای تابعه این اداره کل و همچنین موضوع مأموریت آن است. اداره کل حمل و نقل عمومی، سکان دار سیاستگذاری هماهنگی حمل و نقل عمومی در پایتخت است. مستند به گزارش سایت شهرداری تا سال ۱۴۰۱ بالغ بر ۱۱۲ ایستگاه مترو، ۵۱۱۵ خطوط اتوبوس تندرو (BRT)، ۲۲۸ ایستگاه دوچرخه، ۶۱۷ ایستگاه تاکسی در کلان شهر تهران فعال است. این اداره کل از دو معاونت کلان، سیاست گذاری و هماهنگی و همچنین امور زیر ساخت و بهره برداری تشکیل شده است. شبکه و ناوگان حمل و نقل عمومی
در تهران دربرگیرنده، مترو، اتوبوس، تاکسی، فرودگاه است. سازمان ها. حمل و نقل و ترافیک، پایانه ها و پارک سوارها، مدیریت و نظارت بر تاکسی رانی سازمان های سه گانه معاونت حمل و نقل و ترافیک شهرداری تهران است. حمل و نقل و ترافیک. چنانچه پیش تر گفته شد این نهاد مسئولیت حمل و نقل و ترافیک شهر تهران را بر عهده دارد. سازمان یاد شده نهادی خدماتی است این سازمان از پنج معاونت «مطالعات حمل و نقل و ترافیک»، «بهره برداری از سیستم های حمل و نقل و محدوده های ترافیکی»، «فنی و مهندسی»، «توسعه حمل و نقل پاک و آموزش»، «برنامه ریزی و هماهنگی» و «مالی و پشتیبانی» تشکیل شده است. برخی دیگر از واحدهای تابعه این سازمان به شرح زیر است. علاوه بر نهادها و واحدهای تابعه یاد شده؛ مسئولیت شورای حمل و نقل و ترافیک نیز به عهده رئیس سازمان حمل و نقل و ترافیک است. مدیرعامل سازمان حمل و نقل و ترافیک به عنوان دبیر این شورا تعیین و دبیرخانه شورای حمل و نقل و ترافیک شهر تهران در این سازمان فعالیت می کند. شورای یاد شده چهار کمیته تخصصی «آموزش و نظارت بر مقررات»، «ایمنی و برخورد با تخلفات»، «شبکه معابر» و «حمل و نقل عمومی» دارد. در این شورا نهادهای مت
ولی حمل و نقل اعم از شهرداری، نیروی انتظامی و نظایر آن حضور دارند. همچنین حوزه های خدمات سازمان یاد شده به این شرح است. مدیریت و نظارت بر تاکسیرانی. سازمان مدیریت و نظارت بر تاکسیرانی شهر تهران، هم از سازمان های زیر مجموعه نهاد مدیریت شهری در پایتخت ایران است. مستند به برخی گزارش ها پیشینه پیدایش تاکسی در کلانشهر تهران به اواخر دوره قاجار بازمی گردد. گزارش های موثق و مستندی از وجود تشکیلات تاکسیرانی در تهران اواخر قاجار و پهلوی خبر نمی دهد. مستند به برخی از گزارش ها، متقاضیان تاکسیرانی در تهران دوره پهلوی می بایست برای این فعالیت از نهاد مدیریت شهری و شهرداری وقت مجوز می گرفتند. هرچند به طور مشخص و مستند به گزارش های مستند نهاد متولی تاکسیرانی در تهران به سال های بعد انقلاب بازمی گردد. اما سابقه تأسیس واحد یا شرکت تاکسیرانی در تهران به اواخر دوره قاجار بازمی گردد. مستند به روایت عذرا دژم در کتاب «اولین زنان» از اشرف الملوک ملقب به فخرالدوله دختر مظفرالدین شاه قاجار به عنوان بنیان گذار نخستین شرکت یا تأسیسات تاکسیرانی در تهران یاد شده است. روایت هایی دیگر این اقدام را به فرزند او علی امینی نسبت می دهند. در هر
حال سازمانی که متولی نظارت و مدیریت بر فعالیت تاکسی ها در تهران است؛ از سال ۱۳۵۹ مستند به مصوبه شورای انقلاب فعالیتش را به طور رسمی آغاز کرد. شورای انقلاب مورخ ۲۸ خرداد ۱۳۵۹ «ماده واحده قانون راجع به تمرکز امور مربوط به تاکسیرانی شهر تهران» را تصویب کرد. در نهایت اواخر دهه هشتاد انحصار تمرکز فعالیت تاکسیرانی برطرف و امکان فعالیت شرکت های خصوصی تاکسیرانی نیز فراهم شد. عباس کریمی به عنوان نخستین رئیس سازمان یاد شده فعالیتش را آغاز کرد. این سازمان در دهه هفتاد خورشیدی با تصویب هیئت وزیران وقت دارای یک آیین نامه اجرایی شد؛ مستند به آن شهرهای بالای دویست هزار نفر می توانستند سازمانی به این نام داشته باشند. مستند به پرتای سازمانی این نهاد تا سال ۱۴۰۱، قریب ۱۰۰ هزار تاکسیران و حدود ۸۰ هزار تاکسی در تهران مشغول به فعالیت است؛ ۲۲درصد از سفرهای حمل و نقل درون شهری را ناوگان تاکسیرانی تهران به عهده دارد. همان طور که از نام این نهاد هم بر می آید مدیریت و نظارت بر تاکسیرانی در تهران را بر عهده دارد از آن جمله می توان اشاره کرد به «صدور پروانه کار با تاکسی»، «پیشنهاد نرخ کرایه به شورای اسلامی شهر»، «نظارت بر اجرای کرایه ها
ی مصوب»، «رسیدگی به امور رانندگان» و … پایانه ها و پارک سوارها. تهران علاوه بر چهار پایانه بزرگ بین شهری شماری متعددی نیز پارک سوار درون شهری دارد. ضرورت نظارت و مدیریت و رسیدگی بر فعالیت مراکز و پایانه های یاد شده مسئولان وقت شورای انقلاب را به صرافت تأسیس نهادی به این منظور انداخت. این نهاد به پایانه های زیر نظارت و مدیریت دارد. شرکت ها. راه آهن شهری تهران حومه (مترو)، توسعه مجتمع های ایستگاهی مترو، واگن سازی همچنین اتوبوسرانی تهران و حومه، کنترل ترافیک، کنترل کیفیت هوا از شرکت های وابسته به معاونت حمل و نقل و ترافیک شهرداری تهران هستند. دو نهاد ستاد مرکزی معاینه فنی خودروها و مؤسسه رایانه شهر نیز از نهادهای وابسته این معاونت هستند. راه آهن شهری تهران حومه (مترو). شرکت راه آهن شهری تهران و حومه که از آن به عنوان «مترو» یاد می شود؛ مسئولیت ایجاد زیر ساخت های حمل و نقل ریلی، تجهیز ناوگان قطار شهری و تهیه واگن های قطار را به عهده دارد. هر یک از این وظایف بر عهده یکی از نهادهای زیر مجموعه این شرکت گذاشته شده است. از شرکت راه آهن شهری تهران و حومه به عنوان شرکت مادر یاد می شود؛ این شرکت زیر نظر هیئت مدیره و به ر
یاست مدیرعامل فعالیت می کند. شرکت های واگن سازی مترو، مجتمع های ایستگاهی مترو و بهره برداری مترو زیر مجموعه آن است که در ادامه به معرفی آن ها خواهیم پرداخت. از دیگر بخش های وابسته به این شرکت می توان اشاره کرد به «امور قراردادها»، «دفتر برنامه ریزی و مدیریت پروژه»، «مدیریت سرمایه گذاری و بازرسی» اشاره کرد. هر یک از خطوط مترو زیر نظر یک مجری فعالیت می کند و دو بخش «فنی و مهندسی» و «مالی و اداری» از معاونت های این نهاد هستند. سابقه حمل و نقل ریلی دورن شهری در پایتخت ایران به سال های حکمرانی ناصرالدین شاه بازمی گردد. ناصرالدین شاه متأثر از سفر به اروپا در سال ۱۲۶۷ شمسی و رویت واگن های درون شهری بر آن شد، پدیده نوظهور حمل و نقل ریلی را وارد ایران کند که منجر به عقد قرار داد با شرکت بلژیکی و وارد کردن تعدادی ریل و واگن شد. این ریل از دوازه شهر ری تا باغشاه (میدان حر امروزی) کشیده شده بود. اما به طور مشخص نخستین مطالعات تأسیس «مترو تهران» به دوره پهلوی دوم و اواخر دهه چهل خورشیدی بازمی گردد. سال ۱۳۴۷ در اولین سند جامع شهری تهران مسئله حمل و نقل ریلی دیده شده بود. سال ۱۳۵۰ مطالعه وضعیت حمل و نقل درون شهری به شرکت فر
انسوی سپرده شد. مطالعات انجام شده سه سال بعد مورخ ۱۳۵۳ به نتیجه رسید و پیشنهاد احداث هفت خط مترو به طول یکصد و چهل و هفت کیلومتر ارائه شد. اردیبهشت ماه سال ۱۳۵۴، لایحه تأسیس شرکت راه آهن شهری تهران و حومه از طرف دولت وقت به مجلس ارائه شد و مورد تصویب مجلس شورای ملی و مجلس سنا قرار گرفت. وقوع انقلاب ۱۳۵۷ و جنگ ایران و عراق عملاً پیگیری تأسیس مترو تهران را برای بیش از یک دهه به تعویق انداخت. علاوه بر مطالعات مقدماتی و تصویب ضرورت متروی تهران در دوره پهلوی دوم بخشی از فعالیت های اجرایی حداقلی هم انجام شد که در نهایت خروجی فعالیت های اجرایی در فاصله سال های ۱۳۵۶ تا ۱۳۶۰ با نظارت مهندسین مشاور فرانسوی به ایجاد حدود ۲۳۰۰ متر تونل و بخشی از سازه ۳ ایستگاه حدفاصل بزرگراه شهید حقانی و خیابان شهید بهشتی منجر شد. پس از وقفه یاد شده در نهایت سال ۱۳۶۵ کار احداث مترو تهران بر مبنای طرح تدوین شده در دوره پهلوی آغاز شد؛ دو خط مترو درون شهری یک خط مترو بین شهری به سمت کرج با طول نود کیلومتر بالغ بر ۵۳ ایستگاه در سال ۱۳۸۶ به بهره برداری و نتیجه رسید. مستند به گزارش هایی تأسیس خط متروی ۵ تهران با افتتاح مترو بین تهران - کرج در
شانزدهم اسفندماه ۱۳۷۷ آغاز شد. متروی تهران و حومه تا سال ۱۴۰۱ بالغ بر ۱۴۳ ایستگاه فعال دارد. از ابتدای بهره برداری تا پایان سال ۱۴۰۰، ۱۰ میلیارد و ۱۸۷ میلیون و ۶۳۲ هزارو ۸۳۰ سفر با آن انجام شده است. شرکت بهره برداری مترو. با گسترش شمار خط ها و ایستگاه های مترو تهران ضرورت ایجاد نهادی برای مدیریت و بهره برداری و تعمیر و نگهداری مترو تهران احساس شد و سرانجام مهرماه ۱۳۸۵ شرکتی به این منظور به نام «بهره برداری راه آهن شهری تهران و حومه» تأسیس شد. همان طور که از نام این شرکت بر می آید؛ عمده خدمات آن «بهره برداری از مترو تهران» است. برای تحقق این مأموریت تجهیزاتی متعددی در «مدیریت برق»، «مدیریت مخابرات» و «مدیریت تأسیسات» در اختیار دارد. ارائه خدمات ایمنی برای تحقق سفری آرام و امن از دیگر خدمات این نهاد است.همچنین برای تحقق حداکثری حمل و نقل پاک و کاهش آلاینده های زیست محیطی امکان ورود به مترو با دوچرخه برای شهروندان فراهم شده است. از این طرح با عنوان «مترو دوچرخه» یاد می شود و جزئیات سازوکار ورود دوچرخه به قطارهای درون شهری نیز در پرتال این سازمان ارائه شده است.تدارک اتاق های «مادر و کودک» نیز از دیگر اقدام ها و خ
دمات این نهاد برای حمایت از مادران و نوزادان است. در این اتاق ها دراین اتاق ها امکانات مختلفی همچون امکان شستشو و نظافت کودکان، گرم کردن شیر و غذای کودکان، محل خواب و استراحت کودکان درنظرگرفته شده است. تا سال ۱۴۰۱ ایستگاه های پایانه جنوب، حرم امام خمینی، تجریش، میدان امام خمینی (توپخانه)، بهارستان، تهرانپارس، عبدل آباد، میدان ولی عصر، تئاترشهر، صادقیه، شهر آفتاب، فرودگاه امام به اتاق مادر و کودک مجهز شده است. همچنین به منظور افزایش آگاهی و فرصت بهینه از فراغت در سفرهای درون شهری امکان کتابخوانی برای مسافران فراهم شده است. همچنین ارایه مشخصات ایستگاه های مترو، برنامه ریزی حرکت قطارها، ارائه نقشه ها، تحقق فرصت های تجاری؛ اعم از تبلیغات در مترو، اجاره و بهره برداری از فضاها و اماکن تجاری ایستگاه ها، عرضه بلیط های سفر و نیز ارایه خدمات مربوط به اشیاء گمشده از دیگر خدمات این شرکت است. مأموریت اصلی شرکت فراهم آوردن امکان سفر ایمن، ارایه خدمات رضایت بخش و درآمدزایی عنوان شده است. همچنین در تبیین اهداف کلان این نهاد موارد زیر عنوان شده است. واگن سازی تهران. شرکت واگن سازی تهران یکی از شرکت های مرتبط با راه آهن شهری ت
هران و حومه است. این شرکت وظیفه تأمین و تجهیز و تعمیر واگن های مترو تهران را به عهده دارد. شرکت یاد شده در جهت کمک به حل معضل پیچیده و جدی ترافیک و در راستای توسعه و گسترش صنعت حمل و نقل ریلی به ویژه بخش درون شهری، با سرمایه گذاری مشترک شرکت های ایرانی و چینی و همکاری و مشارکت گروه بزرگی از کارشناسان و خبرگان صنعت حمل و نقل ریلی در آبان ماه سال ۱۳۸۲ تأسیس شد. عمده سهامداران شرکت عبارتند از «شرکت راه آهن شهری تهران و حومه (مترو)»، «گروه صنعتی پلور سبز»، «شرکت حمل و نقل ریلی چانگ چون» و «شرکت بین المللی نورینکو» مأموریت شرکت واگن سازی تهران به تولید قطارهای ریلی برقی خود کشش و تریلر می پردازد. همچنین این شرکت ارائه دهنده خدمات تعمیرات و اورهال ناوگان ریلی برقی، ارائه کننده خدمات فنی و مهندسی در خصوص پروژه های مربوط به صنعت نقلیه ریلی کشور است. این شرکت محصولات متعددی در زمینه حمل و نقل ریلی، درون شهری و بین شهری و برون شهری ارائه می کند. مجتمع های ایستگاهی. شرکت توسعه مجتمع های ایستگاهی مترو تهران و حومه از شرکت های مرتبط با راه آهن شهری تهران و حومه است. هدف از تأسیس این شرکت؛ «تلفیق حمل و نقل ریلی» و «کاربری
زمین» به منظور توسعه شرکت راه آهن شهری تهران و حومه (مترو) عنوان شده است. تأسیس این شرکت توسط شورای اسلامی شهر تهران بهمن ماه ۱۳۸۰ مصوب شد. شرکت یاد شده طی قریب بیست سال از ۱۳۸۰ تا ۱۴۰۰ فراز و فرودهایی را از سر گذرانده است. مجتمع های ایستگاهی به عنوان مراکز جدید فضاهای فعالیت مدرن و پهنه های مستعد و رو به توسعه شهری محدوده هایی از پهنه های کار و فعالیت شهر است که در محل پایانه یک یا چند خط اصلی مترو شکل می گیرند. این مجتمع ها که محل عرضه انواع خدمات اعم از تجاری، اداری، فرهنگی، تفریحی و… در مقیاس های مختلف عملکردی به مسافرین می باشند، برحسب مکان استقرار، سطح عملکرد و تعداد خطوط ایستگاه، به صورت یک لایه جداگانه، در نقشه های طرح تفصیلی مشخص می شود. مستند به مصوبات صورت گرفته این شرکت به احداث فضاهای خدماتی، اداری، تجاری، فرهنگی، آموزشی در اطراف ایستگاه های مترو با هدف ساماندهی بافت های شهری و ارتقاء کارایی سیستم حمل و نقل عمومی مکلف شده است. . از دیگر ماموریت های این نهاد می توان به موارد زیر اشاره کرد. اتوبوسرانی تهران و حومه. بیش از شصت سال از عمر شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه می گذرد. ۲۵ فروردین ۱۳۳۵ به
موجب قانون تأسیس شرکت اتوبوسرانی عمومی "(۱۶ بهمن ۱۳۳۱، مجلس شورای ملی) تأسیس شد.""" شرکت واحد در ۲۴ آذر ۱۳۳۲ با ۱۸ خط و با ریاست شهربانی آغاز به کار کرد. فعالیت نخستین اتوبوس های در به آغازه سده چهاردهم خورشیدی (سال ۱۳۰۳) بازمی گردد. در آن سال دانمارکی ها چند خط اتوبوسرانی در تهران و شمیران دایر کردند و با اتوبوس های بنزینی بزرگ اقدام به جا به جایی مسافران کردند اما طولی نکشید که این شرکت دانمارکی به دلیل کمبود درآمد فعالیت های خود در این حوزه را متوقف کرد. سال ۱۳۰۵ رضاخان با وارد کردن چند اتوبوس از شوروی و ایجاد ۸ خط اتوبوسرانی دوباره جابه جایی مسافران با اتوبوس را از سر گرفت. تطور اتوبوسرانی و حمل و نقل عمومی در تهران گسترده است؛ اجمالاً توضیح این نکته ضروری است که تحولات دهه سی خورشیدی و نارضایتی عمومی دست به دست هم داد تا مجلس شورای ملی دولت را مکلف به ایجاد شرکت واحد اتوبوسرانی عمومی در شهرها بکند. نهایتاً در ۱۱ بهمن ماه ۱۳۳۴ آیین نامه اجرایی این قانون در ده ماده به تصویب هیئت وزیران وقت رسید مطابق این قانون امتیاز اتوبوسرانی و نقل و انتقال دسته جمعی مسافرین در شهرها کلاً به شهرداری ها واگذار شد. شرکت ها
ی اتوبوسرانی عمومی که به شکل شرکت سهامی ایجاد شده بودند، به جهت جلوگیری از ضرر و زیان شرکت های خصوصی و موارد دیگر موظف بودند که ۵۱ درصد از سهام این شرکت ها متعلق به شهرداری ها باشد و مابقی به سایر افراد، با اولویت دادن به اتوبوس داران بخش خصوصیدر ۲۸ شهریور ۱۳۴۰ تعداد اتوبوس ها ۱۵۰۰ عدد بود. در همان تاریخ ،۳۰۰ دستگاه اتوبوس از کشور انگلستان خریداری و مقرر گردید مونتاژ اتوبوس های مذکور در تهران توسط کارگران شرکت واحد صورت پذیرد. دستگاه اتوبوس گاز سوز از طریق انعقاد قرارداد با کارخانجات ایران ناسیونال از کارخانجات دایم برند آلمان را تصویب نمود. در ۷ خرداد ۱۳۵۷ تعداد اتوبوس های شرکت واحد به ۲۱۵۰ دستگاه رسید. طبق اسناد موجود تا تاریخ خرداد ۱۳۸۷ تعداد اتوبوس های واحد اتوبوس رانی ۵۹۴۶ عدد و ۸۳۴۳ راننده می باشد. در بخش عمومی تعداد ۱۳۱ دستگاه اتوبوس و ۱۹۵۳ دستگاه مینی بوس تحت نظارت این نهاد مشغول به فعالیت و جابه جایی مسافران هستند. همان طور که از عنوان این شرکت بر می آید عمده خدمات آن ارائه خدمات حمل و نقل درون شهری، ایمین و سریع و ارزان به شهروندان است. این شرکت برای تحقق حداکثری خدمات همچنین امکان اطلاع دقیق از زما
ن حرکت اتوبوس ها به تفکیک خطوط اتوبوس و دسترسی به نقشه و مسیر یاب و نظایر این را از طریق پرتال سازمانی و امکان های فناوری فراهم آورده است.مستند به اساسنامه شرکت شهرداری امکان فروش تا چهل و نه درصد از سهام شرکت به بخش خصوصی را دارد. ساختار شرکت بر اساس مجمع عمومی و انتخاب هیت مدیره و مدیرا عامل توسط مجمع عمومی شکل گرفته است. کنترل کیفیت هوا. شرکت کنترل کیفیت هوا و صدای تهران مسئولیت پایش و رصد وضعیت آلاینده های هوا و محیط را به عهده دارد. شرکت کنترل کیفیت هوا در سال ۱۳۷۲ تأسیس شد. همچنین سیستم پیش بینی آلودگی هوای تهران در این شرکت در سال ۱۳۹۱ آغاز به کار کرد. هدف از تأسیس این شرکت برنامه ریزی، پژوهش و تحقیق در زمینه کاهش و کنترل آلودگی های زیست محیطی هوا و صدا در محیط های شهری و صنعتی بوده است. شرکت یاد شده دارای دو معاونت و شش مدیریت وظیفه و هفده مدیر پروژه است. بخش های «فنی و پژوهشی»، «آموزش، ارتباطات و امور بین الملل» و «مالی - اداری» هر یک وظایفی را به عهده دارد. واحد فنی و پژوهشی عمدتاً فعالیت های تخصصی و کارشناسی در زمینه آلودگی هوا و صدا را به عهده دارد؛ از پنج زیر مجموعه پایش و پیش بینی آلودگی هوا، صو
ت، خودرو، عملیات صنعت تشکیل شده است. همچنین واحد آموزش، ارتباطات و امور بین الملل نیز علاوه بر اطلاع رسانی وضعیت آلودگی هوا با استفاده از ابزارهای رسانه ای وظیفه آگاه سازی عموم از فعالیت های انجام شده توسط شرکت و نیز برنامه ریزی و اجرای طرح های آموزشی در زمینه آلودگی هوا و صدا در دوره های کوتاه، میان و بلند مدت را عهده دار است؛ سه بخش روابط عمومی، آموزش و روابط بین الملل این ماموریت ها را به انجام می رسانند. آزمایشگاه تخصصی سنجش آلاینده های هوا و صدا نیز از دیگر بخش های شرکت می باشد که از سوی سازمان حفاظت محیط زیست به عنوان آزمایشگاه معتمد، تعیین شده است. شرکت در زمینه کنترل کیفیت هوا علاوه بر فعالیت هایی در حوزه پژوهشی، تخصصی با بهره گیری از ۲۱ ایستگاه سنجش آلودگی هوا در مناطق مختلف شهر تهران ۴ آلاینده گازی (CO-O3-SO2-NOx) و دو نوع ذرات معلق (PM2.5- PM10) در هوا را اندازه گیری می کند و اطلاعات و خروجی های نهایی را از طریق گوشی های هوشمند، تابلوهای نمایشگر و شبکه های اجتماعی و سایر راه های ارتباطی به اطلاع عموم مردم می رساند. این شرکت علاوه بر کنترل کیفیت هوا در زمینه کنترل و کاهش آلودگی صوتی نیز فعالیت دارد
و از طریق ۳۹ ایستگاه سنجش صوت این مأموریت انحام می شود. دیگر خدمات به شرح زیر است. معاینه فنی خودروها. ستاد مرکزی معاینه فنی خودروهای تهران مسئولیت بررسی و آزمون وسیله نقلیه برای اطمینان از ایمنی و عدم آلایندگی آن ها را بر عهده دارد و مجموعه این اقدام ها مطابق با ضوابط ایمنی و آلایندگی وضعیت خودروها با اجرای آزمون ها و بررسی ها نه گانه انجام می شود. در سال ۱۳۵۳ الزام انجام معاینه فنی در قوانین راهنمائی و رانندگی به تصویب رسید.از سال ۱۳۶۹ ستاد مرکزی معاینه فنی خودروهای تهران تحت نظر معاونت حمل و نقل و ترافیک شهرداری تهران آغاز به کار کرد و در سال ۱۳۷۲ پس از تأسیس شرکت کنترل کیفیت هوا و تصویب لایحه جهت جلوگیری از آلودگی هوا شرکت معاینه فنی خودرو تأسیس شد و از سال ۷۵ تا ۷۷ این ستاد اقدام به گازسوز کردن خودروهای عمومی و تعدادی خودرهای شخصی کرد. مرکز معاینه فنی بیهقی اولین مرکزی بود که در سال ۱۳۷۹ به بهره برداری رسید. و در سال ۱۳۸۱ مرکز آبشناسان آخرین مرکز معاینه فنی در دست احداث بود که در اسفند همان سال به بهره برداری رسید. سال ۱۳۸۴ طی انعقاد توافق نامه ای با بنیاد تعاون ناجا مرکز معاینه فنی خودروهای سنگین خلیج ف