Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
که به خاطر اینکه ثبت این بی رحمی برای آینده باقی نماند در ثبت وقایع جرح و تعدیل صورت گرفته باشد. تاکاشیگه در سال ۱۷۰۳ حکم سپپوکو را دریافت کرد. وی هنگام مرگ ۲۶ ساله بود.
هنریک تروبیکی (زادهٔ ۲۲ اکتبر ۱۹۴۰ میلادی – درگذشتهٔ ۸ ژوئن ۱۹۹۶ میلادی) وزنه بردار اهل لهستان بود. وی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۴، ۱۹۶۸ و ۱۹۷۲ شرکت کرد؛ تروبیکی در المپیک ۱۹۶۸ موفق به کسب مدال برنز شد و در المپیک ۱۹۶۴ و ۱۹۷۲ به جایگاه چهارمی دست یافت؛ و در مسابقات جهانی ۱۹۷۱ به مدال نقره و در مسابقات قهرمانی اروپا در سال ۱۹۶۵ به مدال برنز دست یافت. استفاده از دوپینگ. تروبیکی در مسابقات قهرمانی جهانی ۱۹۷۰ شرکت کرد و به مدال برنز دست یافت؛ اما پس از اعلام تست مثبت دوپینگ، رد صلاحیت شد و مدال برنز و جایگاه سومی مسابقات از وی گرفته شد.
بی بی وی۱۵۲ (همچنین به عنوان کوواکسین شناخته می شود) یک واکسن کووید ۱۹ مبتنی بر ویروس غیرفعال است که توسط بهارات بیوتک و با همکاری شورای تحقیقات پزشکی هند تولید می شود. تحقیقات بالینی. آزمایش های فاز ۱ و ۲. در مه ۲۰۲۰، مؤسسه ملی ویروس شناسی شورای تحقیقات پزشکی هند سویه های ویروس را برای تولید واکسن کاملاً بومی کووید-۱۹ تأیید و تهیه کرد. در ژوئن ۲۰۲۰، این شرکت مجوز انجام آزمایش های فاز ۱ و فاز ۲ انسانی بر روی واکسن کووید-۱۹ تکاملی به نام کوواکسین را از سازمان کنترل داروهای عمومی هند، دولت هند دریافت کرد. در مجموع ۱۲ سایت توسط شورای تحقیقات پزشکی هند برای آزمایش های بالینی تصادفی، دوسوکور و کنترل دارونما برای کاندیدهای واکسن فاز ۱ و ۲ انتخاب شدند. در دسامبر ۲۰۲۰، این شرکت گزارش آزمایش های فاز اول را اعلام کرد و نتایج را از طریق پیش چاپ medRxiv ارائه داد؛ گزارش بعداً در "لنست" منتشر شد. آزمایش های فاز ۳. در نوامبر ۲۰۲۰، کوواکسین مجوز انجام آزمایش های انسانی فاز ۳ را پس از اتمام فاز ۱ و ۲ دریافت کرد. این آزمایش شامل یک مطالعه تصادفی، دوسوکور و کنترل شده با دارونما در بین داوطلبان گروه سنی ۱۸ سال به بالا است که از
۲۵ نوامبر آغاز شد. در آزمایش های فاز سوم حدود ۲۶٬۰۰۰ داوطلب از سراسر هند شرکت داشتند. آزمایش های فاز ۳ در مجموع ۲۲ سایت شامل چندین ایالت در این کشور شامل دهلی، کارناتاکا و بنگال غربی را دربر گرفت. میزان امتناع برای آزمایش های فاز ۳ بسیار بیشتر از فاز ۱ و فاز ۲ بود. در نتیجه تا ۲۲ دسامبر فقط ۱۳٬۰۰۰ داوطلب جذب شدند که تعداد آن ها تا ۵ ژانویه به ۲۳٬۰۰۰ نفر افزایش یافت. ساخت. بهارات بیوتک در حال تولید کاندیدای واکسن از طریق تولید در معرض خطر در سیستم تولید سلول های ورو است که توانایی ارائه حدود ۳۰۰ میلیون دوز را دارد. این شرکت در حال راه اندازی کارخانه دوم در تأسیسات دره ژنوم در حیدرآباد برای ساخت کوواکسین است. این شرکت در حال مذاکره با دیگر دولت های ایالتی مانند اودیسا برای سایت دیگری در کشور جهت ساخت واکسن است. علاوه بر این، آن ها همچنین در حال بررسی روابط بین المللی برای تولید کوواکسین هستند. در دسامبر ۲۰۲۰، شرکت اکوگن با بهارات بیوتک همکاری کرد تا کوواکسین را برای بازار ایالات متحده تولید کند. در ژانویه ۲۰۲۱، پرسیزا مد با بهارات بیوتک توافق نامه ای را برای تهیهٔ کوواکسین در برزیل منعقد کرد. مجوز استفاده اضطر
اری. بهارات بیوتک به کنترل کنندهٔ داروهای عمومی هند، دولت هند مراجعه کرده و به دنبال مجوز استفاده اضطراری است. این سومین شرکت پس از مؤسسهٔ سرم هند و فایزر بود که درخواست تأیید استفاده اضطراری را ارائه داد. در ۲ ژانویه ۲۰۲۱، سازمان کنترل استاندارد داروهای مرکزی مجوز استفاده اضطراری را توصیه کرد، که در ۳ ژانویه اعطا شد. تأیید اضطراری قبل از انتشار داده های آزمایش فاز ۳ داده شد. این مورد در برخی بخش های رسانه ای مورد انتقاد قرار گرفت.
ایوانا آندرس سانز (متولد ۱۴ ژوئیه ۱۹۹۴) بازیکن فوتبال اسپانیایی است که به عنوان مدافع در باشگاه رئال مادرید در لیگ برتر اسپانیا که کاپیتان آن است و تیم ملی زنان اسپانیا بازی می کند. حرفه. باشگاهی. وی پس از شروع کار در تیم محلی خود، آیلودر مسابقات ۲۰۰۷_۸ به تیم DSV Colegio Alemán پیوست و در فصل ۲۰۱۰ به تیم اول باشگاه فوتبال زنان والنسیا رسید. پس از چندین سال حضور در تیم، به عنوان کاپیتان فصل های گذشته باشگاه، یک انتقال غافلگیرانه به رقیبش در شهر لوانته انجام داد. بین المللی. او از سال ۲۰۱۵ یک ملی پوش اسپانیایی است. وی به عنوان یک ملی مسابقات فوتبال زنان زیر ۱۷ سال اروپا ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ مسابقات فوتبال زنان زیر ۱۷ سال اروپا و در جام جهانی زیر ۱۷ سال ۲۰۱۰ سوم شد. وی در جام جهانی فوتبال زنان ۲۰۱۵ کانادا در ترکیب اسپانیا بود.
براهی پور (به لاتین: Barahipur) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه بهولا واقع شده است.
برهان الدین (به لاتین: Borhanuddin) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در برهان الدین اپازیلا واقع شده است. برهان الدین ۲۵٫۶۶ کیلومتر مربع مساحت و ۲۶٬۰۵۳ نفر جمعیت دارد.
برهان الدین اپازیلا (به لاتین: Borhanuddin Upazila) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه بهولا واقع شده است. برهان الدین اپازیلا ۲۸۴٫۶۷ کیلومتر مربع مساحت و ۲۰۸٬۴۷۸ نفر جمعیت دارد.
چانچرا (به لاتین: Chanchra) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه بهولا واقع شده است.
چار آلگی (به لاتین: Char Algi) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه بهولا واقع شده است.
چار آناداپراساد (به لاتین: Char Annadaprasad) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه بهولا واقع شده است.
چار بارا لامچهی دهالی (به لاتین: Char Bara Lamchhi Dhali) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه بهولا واقع شده است.
چار چاندرا پراساد (به لاتین: Char Chandra Prasad) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه بهولا واقع شده است.
چار فاسسون (به لاتین: Char Fasson) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در چار فاسسون اپازیلا واقع شده است. چار فاسسون ۳۱٫۷ کیلومتر مربع مساحت و ۴۲٬۹۱۵ نفر جمعیت دارد.
در زیر فهرستی از احزاب کمونیست ارائه شده در پارلمان اروپا وجود دارد. این لیست شامل احزاب کمونیستی نیست که قبلاً در پارلمان اروپا نمایندگی داشتند. این مقاله فقط آن دسته از احزاب را فهرست می کند که رسماً خود را از نظر ایدئولوژیک کمونیست می نامند. ۶ حزب کمونیست در ۶ کشور مختلف به عضویت پارلمان اروپا در آمده اند.
چار فاسسون اپازیلا (به لاتین: Char Fasson Upazila) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه بهولا واقع شده است. چار فاسسون اپازیلا ۱٬۴۴۰٫۰۴ کیلومتر مربع مساحت و ۴۱۳٬۵۹۳ نفر جمعیت دارد.
دولت خان (به لاتین: Daulatkhan) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در دولت خان اپازیلا واقع شده است. دولت خان ۱۰٫۱ کیلومتر مربع مساحت و ۲۷٬۵۱۴ نفر جمعیت دارد.
دولت خان اپازیلا (به لاتین: Daulatkhan Upazila) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه بهولا واقع شده است. دولت خان اپازیلا ۳۱۶٫۹۹ کیلومتر مربع مساحت و ۱۵۳٬۴۵۸ نفر جمعیت دارد.
بهولا سادار اپازیلا (به لاتین: Bhola Sadar Upazila) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه بهولا واقع شده است. بهولا سادار اپازیلا ۴۱۳٫۱۶ کیلومتر مربع مساحت و ۴۳۰٫۵۲۰ نفر جمعیت دارد.
زبان شمال غربی فارس یکی از زبان های ایرانی جنوب غربی است که در ایران گفتگو می شود. نام آن جغرافیایی است و به فارسی ارتباطی ندارد اما به سیوندی نزدیک است.
مجتمع کارگاه های صنعتی آزادگان یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان محمودآباد (اصفهان) واقع شده است. مجتمع کارگاه های صنعتی آزادگان ۸۰ نفر جمعیت دارد.
آرتور سی. اولیویه (متولد ۲۴ اوت ۱۹۵۷) سیاستمدار آمریکایی است. وی شهردار سابق بل فلاور، کالیفرنیا است و در انتخابات ریاست جمهوری انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا (۲۰۰۰) به عنوان رقیب کاندیدای انتخابات ریاست جمهوری هری براون، نامزد لیبرترین برای معاون رئیس جمهور بود. آرت اولیویه فارغ التحصیل کالج سریتوس با مدرک فناوری طراحی است. او و همسرش جویس چهار فرزند دارند.
پایگاه پدافند هوایی هاشم آباد یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان تودشک واقع شده است. پایگاه پدافند هوایی هاشم آباد ۵۰۳ نفر جمعیت دارد. فرمانده این پادگان سرهنگ کنترل شکاری مقصود فلاح می باشد . این پادگان زمستان های بسیار سردی دارد .
قوشچی (به لاتین: Quşçu) منطقه ای مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان یولاخ واقع شده است. این روستا بیش از ۸۰۰ نفر جمعیت دارد.
دفترچه سیاه (به انگلیسی: Little Black Book) یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر کمدی-درام سیاه به کارگردانی نیک هوران محصول سال ۲۰۰۴ با بازی بریتانی مورفی و ران لیوینگستون، هالی هانتر، جولیان نیکلسون، جوزی مران، رشیدا جونز و کتی بیتس و کارلی سایمون است. داستان. یک دختر دفترچه دوست پسرش را از جیبش برداشته و لیست دوست دخترهای سابقش رو داخل آن می بیند، که باعث می شود او را به سؤال که چرا اسم دوست …
لائورا ایدالگو (؛ – ) بازیگر رومانیایی الاصل اهل آرژانتین بود. وی در رومانی زاده شد و در سن ۴ سالگی به همراه والدینش به آرژانتین مهاجرت کرد و در آنجا رشد و نمو یافت. او در ۱۶ فیلم در کشورهای مکزیک، اسپانیا و آرژانتین بازی کرد. او را به سبب شباهت چهره، با هیدی لامار مقایسه می کردند. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "سه همسر بی نقص" اشاره نمود.
نارسیسو ایبانیس منتا (؛ ؛ – ) بازیگر و فیلم نامه نویس اهل اسپانیا بود. نارسیسو ایبانیس سرادور پسر او بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "زندانی ۱۰۴۰" و "دوبار شلیک کن" اشاره نمود.
الوازلو (به لاتین: Elvazlu) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان گورانبوی واقع شده است.
سه همسر بی نقص () یک فیلم کمدی مکزیکی به کارگردانی روبرتو گاوالدون است که در سال ۱۹۵۳ منتشر شد. این فیلم در جشنواره فیلم کن ۱۹۵۳ به نمایش درآمد.
مکتب کر و گنگ ها (به الفبای تاجیکی: Мактаби кару гунгхо / Maktabi karu gungho) یک مدرسه استثنایی هنر و علوم اجتماعی در شهر دوشنبه برای دانش آموزان کر و لال است. این مدرسه در ۱۷ ژانویه ۱۹۷۵ در زمانی که تاجیکستان بخشی از اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود، بنیان گذاری شد.
حزب سوسیالیست تاجیکستان () یک حزب سیاسی در تاجیکستان است. این حزب در ۱۵ ژوئن ۱۹۹۶ بنیان گذاری و در ۶ اوت همان سال ثبت شد. این حزب روزنامه "اتحاد" (Иттиход) را منتشر می کند. صفرعلی کنجایف، رئیس پیشین حزب در سال ۱۹۹۹ در دوشنبه کشته شد. پیش از کشتن او، احتمال داشت که او برای ریاست جمهوری کشور نامزد شود.
زندانی ۱۰۴۰ (؛ ) یک فیلم دلهره آور آرژانتینی است که در سال ۱۹۵۸ منتشر شد. داستان فیلم دربارهٔ یک مرد درستکار است که به اشتباه زندانی می شود و هراس و دلهره را در درون فضای سرد و بی رحم زندان تجربه می کند. از بازیگران این فیلم می توان به نارسیسو ایبانیس منتا اشاره کرد.
مُهره زینتی (به انگلیسی: Bead) مهره یک جسم کوچک و تزئینی است که در اشکال و اندازه های مختلف و از موادی مانند سنگ، استخوان، پوسته صدف، شیشه، چوب، مروارید یا پلاستیک ساخته می شود و دارای یک سوراخ کوچک برای عبور نخ و ریسمان می باشد. اندازه مهره ها از قطر زیر ۱ میلی متر (۰٫۰۳۹ اینچ) تا بیش از ۱ سانتی متر (۰٫۳۹ اینچ) است. تصور بر این است که یک جفت مهره از پوسته حلزون دریایی ناساریوس، تقریباً ۱۰۰۰۰۰ سال قدمت، اولین نمونه های شناخته شده جواهر هستند. منجوق دوزی یا هنر ساخت وسایل با مهره است. مهره ها را می توان با نخ مخصوص یا سیم نرم و قابل انعطاف به هم بافت، یا روی یک سطح مانند پارچه یا خاک رس چسباند. تاریخچه. مهره ها حداقل ۴۰۰۰۰ سال در هر فرهنگی ساخته و استفاده شده اند. قدیمی ترین مردمان از مواد طبیعی مهره درست می کردند: استخوان، پوسته صدف، سنگ و دانه. همان طور که اجداد ما در سراسر جهان گسترش می یافتند، آثاری از خود به شکل مهره بر جای می گذاشتند. اولین مهره های به دست آمده از مواد مصنوعی توسط انسان، مهره های سفالی بودند که برای اولین بار در حدود ۵۵۰۰ سال پیش در مصر ساخته شدند. اولین مهره های شیشه ای حدود ۳۵۰۰ سال پی
ش در مصر و بین النهرین ساخته شده است. شیشه گران باستان شیشه را از سه ماده ساده تهیه می کردند: شن، کربنات سدیم و سنگ آهک. با توسعه تمدن بشری، فن های جدید و پیچیده تری برای تولید آنها ظهور کرد و مهره های شیشه ای روز به روز پیچیده تر شدند. حدود سال ۱۳۵۰ پیش از میلاد شیشه سازی یک فرایند شیمیایی پیچیده بود که اجازه می داد شیشه های موزاییک بی رنگ، مات و نوعی مات رنگی به نام «هِزاران گل» به دست آورد. کوره های مخصوصی نیز ساخته شد. رومیان سپس روند شیشه سازی را بیشتر بهبود بخشیدند و روند دمیدن را آغاز کردند. شیشه های اروپا در ابتدا و به طور عمده در ونیز تولید می شد. در اوایل سال ۱۲۹۱ از ترس اینکه انفجار کوره شیشه گری، شهر را ویران کند، بخشی از تولید را از ونیز به مورانو منتقل کردند. همراه با محبوبیت روزافزون و در دسترس بودن مهره های شیشه ای، تقاضا برای مهره های شیشه ای کاهش یافت. مهره ها حتی به عنوان کالاهای تجاری به اسکاندیناوی، آفریقای مرکزی و چین ارسال می شدند. با سقوط امپراتوری روم، دوران طلایی مهره های شیشه ای به پایان رسید. در قرون وسطی، مهره های ساده، عمدتاً برای تسبیح تولید می شدند و بسیاری از روش های تولید فرا
موش شد. تنها در قرن پانزدهم بود که صنعتگران ونیزی که در مورانو کار می کردند دوباره روش هزاران گل را کشف و شروع به ساخت دوباره مهره ها به این روش کردند. این مهره ها برای ساخت جواهرات و همچنین تجارت با آفریقا و آمریکای شمالی استفاده می شدند. در سال ۱۴۸۰، ماریتا باروویر، که از خانواده مشهور شیشه گران مورانو بود، معروف ترین مهره هزاران گل، معروف به شِورون یا روزِتا (Rosetta) را اختراع کرد. مهره از یک لوله شیشه ای توخالی با یک الگوی ستاره ای ۱۲ نقطه ای در تمام طول لوله ساخته شده بود. به دلیل افزایش تقاضا برای مهره های شیشه ای، تعداد کارخانه های مورانو از ۲۴ در سال ۱۵۲۵ به ۲۵۱ در سال ۱۶۰۶ افزایش یافت. در قرن شانزدهم، روشی برای تولید مهره شیشه ای توسعه یافت. اوج تولید مهره های شیشه ای پس از فتح ونیز توسط ناپلئون در سال ۱۷۹۷ به پایان رسید. تولید مهره های شیشه ای، براساس دانش و تجربه مورانو، به بوهمیا که در پایان قرن نوزدهم موقعیت یک تولیدکننده با ارزش مهره های شیشه ای را داشت منتقل شد. شرکت سواروسکی، تولیدکننده مهره های بلوری نیز تأسیس شد. در اواسط قرن نوزدهم و تا اوایل قرن بیستم، شرکت های تجاری اروپا و متخصص در فروش
مهره ها، کاتالوگ هایی را منتشر کردند که اکنون در نمایشگاه قرار دارند. در پایان قرن نوزدهم و آغاز قرن بیستم، تولید مهره های ونیزی احیا شد. پس از جنگ جهانی دوم، تولید دوباره کاهش یافت. در قرن بیستم، مهره های ونیزی و مورانو عمدتاً برای نیاز تولیدکنندگان مُد تولید می شدند. در حال حاضر، مهره های ساخته شده از پلاستیک سهم بیشتری از بازار را نسبت به مهره های شیشه ای به دست می آورند، مانند گذشته که مهره های شیشه ای جایگزین مهره های سفالی و آنهایی که از مواد طبیعی بودند شدند. نقش تجاری. مهره های شیشه ای در تجارت بین اروپا و آفریقا و بین اروپا و آمریکا نقش داشته اند. در انگلیسی آنها را مهره های تجاری می نامند. در قرن پانزدهم، مهره های شیشه ای اروپایی، که پرتغالی ها با کشتی به آفریقای غربی آوردند در آنجا رایج شد، آنها موارد منحصر به فرد و ارزشمندی محسوب می شدند، زیرا تولید شیشه در آفریقا شناخته شده نبود. در ازای مهره ها، منابع و ثروت های مختلف آفریقایی (طلا، عاج، روغن نخل) و همچنین بردگان خریداری شد. از طرف دیگر، آفریقایی ها از مهره های شیشه ای برای ایجاد تزئینات هنری با تأکید بر موقعیت بالای اجتماعی استفاده کردند. از ط
رف دیگر، اولین اروپاییان (فاتحان و روحانیون اسپانیایی) که به آمریکای شمالی آمدند، مهره های شیشه ای را با پوست حیوانات و سایر محصولات با سرخپوستان آمریکا مبادله کردند. اولین نوشته از مهره های شیشه ای در آمریکا از دفترچه یادداشت کریستف کلمب در ۱۲ اکتبر ۱۴۹۲ به دست آمده است. مهره های شیشه ای در جزیره سان سالوادور به مردم محلی داده شد. سایر کاوشگران اروپایی (ارنان کورتس، ارناندو د سوتو، ) نیز مهره های شیشه ای را به عنوان یکی از کالاهایی که در معاملات تجاری با مردم بومی یا به عنوان هدیه مبادله می شد را با آن همراه کردند. قبل از رسیدن مهره های شیشه ای از اروپا به آمریکای شمالی، هندی ها مهره هایی از استخوان، پوسته های صیقل داده شده با دست، طلا، یشم و فیروزه می ساختند. در اروپا مهره های شیشه ای عمدتاً در ونیز و مورانو تولید می شدند. برای پاسخگویی به تقاضا، روش های سریعتر تولید آنها ایجاد شده است. با گذشت زمان، جمهوری چک به یک تولیدکننده بزرگ مهره های شیشه ای تبدیل شده است. مهره های شیشه ای از چین نیز به آمریکای شمالی رسیدند، همراه با کشتی های بزرگ اسپانیایی به مکزیک، و به لطف روس ها از ۱۷۴۱ به آلاسکا. با این حال، این
واقعیت خلاف واقع است که هلندی ها در سال ۱۶۲۶ منهتن را از هند به قیمت مهره هایی به ارزش ۲۴ دلار (تبدیل به دلار قرن ۱۹) خریداری کردند. مهره ها فقط یکی از کالاهایی بود که در آن زمان با هندی ها رد و بدل می شد. منبع این اطلاعات برای آیندگان نامه پیتر شاگن از سال ۱۶۲۶ به مافوق خود از شرکت هلندی هند غربی بود. در نامه ای، شاگن گزارش داد که پیتر مینوئیت () در ازای اجناسی به ارزش ۶۰ گیلدِر () هلندی (قرن هفدهم) جزیره منهتن را از هند خریداری نموده است. در همان زمان، قبایل هندی با روش خرید و فروش زمین در اروپا آشنا نبودند. به نظر آنها زمین قابل خرید و فروش نیست. با این وجود، عمل خرید و فروش عواقب تاریخی در قالب ایجاد مستعمره هلند جدید در منطقه خریداری شده داشت. مهره های مرجانی. اکتشافات باستان شناسی تأیید کرده که مرجان قرمز دارای اهمیت آیینی برای انسان های بدوی داشته است. از قرن ۴ قبل از میلاد از مرجان سرخ نه فقط برای بلاگردان که برای مصارف زینتی و جواهر نیز استفاده می شد. در دوران باستان، مرجان نه تنها کارکرد مذهبی بلکه عملکرد جادویی و شفابخشی نیز داشته است. به گفته اووید شاعر، حرز مرجان هنگام مسافرت از خطرات محافظت می
کند و پادزهری برای همه سموم است. سلت ها اعتقاد قوی به مرجان سرخ داشند. تجارت مرجان ها در طی جنگ های صلیبی توسعه یافت. در اواخر قرن ۱۶ و ۱۷ تا انقلاب فرانسه، که به حکومت فرانسه پایان داد بازار مرجان در اوج بود. پس از فرانسوی ها، ایتالیایی ها تجارت مرجان را به دست گرفتند. در سالهای ۱۸۷۹–۱۸۸۴رونق مرجان جهانی شد. در پایان نیمه دوم قرن نوزدهم، ژاپنی ها وارد بازار جواهرات مرجانی شدند، که باعث تخریب مرجان قرمز مدیترانه ای و کشف ذخایر مرجان گل سان زیان در نزدیکی جزایر اوگاساوارا، اوکیناوا و شمال تایوان شد. در مُد لهستانی، تزئینات ساخته شده از مرجان سرخ قبل از اواسط قرن هجدهم، ابتدا در میان زنان اشراف و سپس در میان زنان شهر ظاهر شد و در قرن نوزدهم نیز به زنان دهقان گسترش یافت. مرجان های ساخته شده از مهره های طبیعی بخشی از لباس های محلی مردانه بودند، به ویژه در لهستان جنوبی و مرکزی. معمولاً هنگامی که مهره ها کوچک بودند، ۳ یا ۵ رشته (تعداد فرد) یا بیشتر داشتند. مرجان های منفرد می توانند از همان اندازه باشند یا اندازه آنها به سمت مرکز رشته افزایش یابد. اندازه مهره ها و تعداد رشته ها نشانه ثروت صاحب آن بود. در قرن ۲۰، رشت
ه های مهره ای کل خط گردن کرست را پر می کردند. مهره های مرجانی گران بودند و سرمایه گذاری محسوب می شدند. آنها از مادر به دختر به ارث رسیده بودند و بخشی از سفره عقد بودند. دختران جوان پولی که از کارهای غیررسمی و فصلی خود دریافت می کردند را برای خرید حتی یک رشته مهره صرف می کردند. فقیرترین زنان از مهره های مصنوعی استفاده می کردند، برای نمونه «مهره های نان» ساخته شده از نشاسته و انگم با افزودن یک رزانه قرمز. یک یا بیشتر اوقات (۴–۵ یا حتی ۶) رشته مهره طبیعی (در دوره عزاداری با مهره های شبق یا نارسنگ یا شیشه سیاه جایگزین شده است)، در عقب با یک قلاب ملیله کاری طلایی بسته می شوند، این رشته ها دور گردن را می پوشاند و در نزد زنان محبوب بود. مهره های کهربایی. مهره های کهربا بخشی از لباس محلی زنان مردم کورپی () می باشد. ذخایر کهربا (که به آن «طلای کورپی» گفته می شود) در نزدیکی روستای والکوو (Wolkowe) در سال ۱۷۹۶ کشف شد و دو سال بعد، اولین کارگاه های فرآوری در اوستروونکا (Ostrołęka) تأسیس شد. کهربا را در معادن روباز، گودال هایی به عمق نیم تا هشت متر و حتی از رودخانه ها استخراج می کردند. هر دختر کورپی باید سه رشته مهره کهرب
ا داشته باشد. کهرباهای بزرگ تر را «سیب زمینی» می نامیدند. مهره های کهربا سرمایه ای سنتی بود و از نسلی به نسل دیگر و در نسل زن به ارث می رسید. گاهی آنها از طرف نامزدشان مهره کهربایی هدیه می گرفتند که خواستگاری رسمی به حساب می آمد و پذیرفتن آن به معنای رضایت به زندگی مشترک بود. آنها همچنین می توانند هدیه ای از طرف شوهر باشند. عروس در روز مراسم خود مهره های کهربا را به عنوان زینت به گردن می بست. اگر والدین عروس از عهده تهیه مهره های کهربا به عنوان جهیزیه برنمی آمدند، میهمانان برای تهیه هزینه های عروسی کمک مالی می کردند. مهره های بزرگی که روی یک روبان کشیده شده بودند، برای جویدن به بچه های تازه دندان درآوردن می دادند. مهره های کهربا نیز تزئینی از لباس ملی زنان لیتوانیایی بود. امروزه، مهره های کهربای صیقل شده و تراش نخورده به رنگهای مختلف از سفید، شیری، عسلی و مشکی وجود دارد. مهره های عزاداری. در سال ۱۸۶۱، پس از اعلام عزای ملی، زنان لهستانی به طور دسته جمعی از مهره های چوبی سیاه استفاده کردند. نمونه ای از جواهرات میهن پرستانه عزاداری، یک رشته منجوق سیاه به صورت حلقه مانند به دور گردن بسته می شد. رشته اصلی این مهره
ها در موزه ملی پوزنان قرار دارد. مهره های نیایش. مهره های نیایش به مؤمنان یک دین معین کمک می کند تا دعاها را بخوانند و شمارش کنند. در میان ادیان دیگر، مسیحیت، اسلام، بودیسم و هندوئیسم از مهره های نیایش استفاده می شود. همه نشانه ها آشکار می کند که استفاده از مهره های نیایش در اعمال مذهبی هندو در هند، احتمالاً در حدود قرن ۸ قبل از میلاد آغاز شده است. در آیین هندو و آیین بودا، معتقدین از مهره های نیایش استفاده می کنند که به آنها جاپ مالا گفته می شود. پیروان دو جریان اصلی هندوئیسم (شیواپرستی و ویشنوپرستی) از مهره های مختلف مالا استفاده می کنند. در شیواگرایی، مهره های نیایش از ۳۲ تا ۱۰۸ مهره از درخت انجیر آبی رنگ تشکیل شده است. بذرهای خشن این درخت معنای نماد زندگی دشوار و سختگیرانه مورد نیاز پرستندگان شیوا است، در حالی که ۵ بخشی که هر مهره به آنها تقسیم می شود به پنج چهره و شخصیت شیوا اشاره دارد. در ویشنوپرستی، مهره های نیایش معمولاً از ۱۰۸ مهره و از چوب بوته ریحان مقدس تراشیده شده ساخته می شوند. مهره های نیایش مالایی بودایی معمولاً ۱۰۸ مهره رشته ای برای راهبان و ۳۰ یا ۴۰ مهره برای افراد معمولی دارند. این مهره ها
نمادی از ناخالصی ها یا دروغ هایی است که باید برای رسیدن به حالت نیروانا بر آنها غلبه کرد. تفاوت در تعداد مهره های رشته ای به دلیل تفاوت های فردی در غلبه بر مشکلات و در دستاوردهای به دست آمده در راه روشنگری معنوی می باشد. به طور سنتی، مهره های نیایش بودایی از بذر یا چوب درخت بودا ساخته می شوند.مهره های نیایش مسلمانان تسبیح نامیده می شود و معمولاً شامل ۹۹ مهره و یک مهره انتهایی کشیده است که برای تلفظ نام الله استفاده می شوند. در مورد تسبیح، تعداد مهره ها مهم است (۱+۹۹)، اما مواد ساخته شده از آنها مهم نیست برخلاف مهره های نیایش که در آیین هندو و آیین بودا استفاده می شود. استفاده از تسبیح برای نماز به قرون وسطی در صومعه های اروپا برمی گردد. بعداً در این دوره داشتن تسبیح به امری عادی تبدیل شد. در سال ۱۵۲۰، پاپ لئون دهم استفاده رسمی از تسبیح را رسماً تصویب کرد. تسبیح معمولی از ۵۹ مهره تشکیل شده است، ۶ بزرگ و ۵۳ مهره کوچک. ۱۰ مهره کوچک و ۵ مهره بزرگ به ترتیب قرار می گیرند، در انتها یک آویز منفرد ساخته شده از ۳ مهره کوچک و ۱ مهره بزرگ به همراه صلیب مسیحی به پایان می رسد. از مهره های مختلف نماز نیز در کلیسای ارتدکس ا
ستفاده می شود، اما به طور عمده در صومعه ها. در کلیسای ارتدکس، بیشتر از طناب های نماز () استفاده می شود، که همان عملکرد مهره های نماز را انجام می دهند. از تارهای نماز قبل از معرفی مهره های نماز در سایر ادیان نیز استفاده می شد. مهره های نماز آنگلیکان، که در دهه ۱۹۸۰ معرفی شد، ترکیبی از تسبیح کاتولیک با بند نماز ارتدکس است.در یونان رسم است که ذهن خود را با مهره هایی که روی یک رشته قرار دارند آرام کنند، به آن مهره های ناآرامی () می گویند. مهره های امروزی. برخی مهره ها ممکن است منشأ طبیعی داشته باشند یا از مصنوعات ساخته شده توسط بشر باشند. مهره ها می توانند به هر شکل و رنگی باشند. رشته های مهره می توانند از یک نوع مهره ساخته شوند یا ترکیبی از مهره های مختلف باشند. از نظر اندازه، ممکن است بزرگ یا کوچک یا حتی بسیار ریز «منجوق» باشند. مهره های بسیار ظریف (قطر ۱ تا ۳ میلی متر) برای ایجاد فاصله بین مهره های بزرگ، طولانی کردن رشته بدون اضافه کردن وزن، ایجاد رشته ها از چند رشته منفرد مهره و گلدوزی استفاده می شود. این مهره های ریز در رنگها، اشکال و اندازه های مختلف موجود است و تولیدکنندگان نیز از استانداردهای خاص خود پیرو
ی می کنند. همچنین می توان رشته مهره ها را با مهره شفاف، مات، براق، مرواریدی، روکش طلا، نقره اندود و حتی با سوراخی به رنگ متفاوت از خود مهره و غیره به پایان رساند. در مورد مهره های بزرگ با شکل منظم (گرد، مربع)، قطر آنها یا فاصله بین سوراخ ها بر حسب میلی متر داده می شود. در موارد دیگر، طول (معمولاً اول) و عرض (دوم) داده می شود. مهره های موجود در بازار نه تنها در سبک، بلکه در کیفیت و قیمت نیز متفاوت هستند. ژاپن و جمهوری چک نیز تولیدکنندگان مهره ها در میان دیگران هستند. مواد ساخت. مهره ها می توانند از مواد زیر ساخته شوند: میوه بارانک برگ شانه ای ماده اولیه ارزان و معمولاً مورد استفاده برای تولید مهره است. مهره های معطر را می توان از میخک صدپر تهیه کرد. بومیان جزایر ملوک میخک ها را روی یک نخ می کردند و به گردن خود می آویختند. اشکال مهره ها. مهره های ساخته شده می توانند اشکال مختلف داشته باشند: گرد، مخروطی، دومخروط، قطره ای، استوانه ای، بیضی، مکعب، تاس، حلقه، لامپ، ناگت، چهار ضلعی صاف، الماس، بالش، سکه، دانه عدس، برگ، خنجر، شکل حرف D، دوناتی و … سوراخ مهره ها. سوراخ مهره ها اغلب به صورت عمودی یا افقی در مرکز مهره ق
رار دارند، اما نه همیشه. سوراخ مهره ها ممکن است در خارج از مرکز آنها قرار داشته باشد، برای نمونه در پشت مانند دکمه، یا در یکی از انتهای مهره، برای نمونه مهره های قطره ای شکل سوراخی در قسمت بالایی و باریک تر یا در امتداد آن دارند. اندازه سوراخ ها برای نخ متفاوت است و همیشه متناسب با اندازه مهره ها نیست. نخ کردن مهره ها. مهره ها سوراخ هایی در مرکز دارند و بنابراین با یک سوزن مخصوص روی نخ یا رشته نخ می شوند. نخ ها را می توان از پنبه، چرم، نایلون، سیم فلزی (برنج، مس)، سیم فلزی با روکش نایلون و غیره تهیه کرد. این نخ ها و سیم ها از ضخامت ها و رنگ های مختلفی برخوردار هستند. روش های مختلفی برای نخ زدن مهره ها وجود دارد. سوزن های نخ در اندازه های مختلف وجود دارد، هرچه عدد علامت گذاری شده سوزن بیشتر باشد، سوزن نازک تر می شود. برخلاف سوزن های دوخت، چشم سوزن مهره بزرگ تر از خود سوزن نیست. انتخاب سوزن نه تنها به اندازه سوراخ مهره ها بلکه به چند بار کشیدن نخ از سوراخ بستگی دارد. اگر نخ بخواهد چندین بار کشیده شود، سوزن مورد استفاده باید نازک تر باشد. به خصوص در مورد مرواریدها، گره زدن هنگام نخ کشیدن استفاده می شود، یعنی ساخ