Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه طور قابل توجهی با گفتار مردم عادی متفاوت است و باید آموخته شود. این واقعیت که او اغلب به عنوان می شد، در آن زمان اصطلاحی که معمولاً در اسپانیا به کار نمی رفت، نشان می دهد که او به عنوان یک نجیب زنی دیده می شد. اما ممکن است این افتخار توسط اسپانیایی ها به دلیل شناخت نقش مهم او در فتح به او داده شده باشد. مالینچه احتمالاً بین ۸ تا ۱۲ سال داشت که یا فروخته شد یا به بردگی ربوده شد. دیاز نوشت که پس از مرگ پدرش، او توسط مادر و ناپدری اش به بازرگانان سپرده شد تا پسرشان (برادر ناتنی مالینش) از حقوق وارث برخوردار شود. محققان، مورخان و منتقدان ادبی به طور یکسان، در مورد گزارش دیاز در مورد منشأ او تردید کرده اند، تا حد زیادی به دلیل تأکید شدید او بر کاتولیک در طول روایتش از وقایع. به طور خاص، سونیا رز دو فوگل، مورخ، تکیه بیش از حد دیاز بهپلی سیندتون (که ساختار جمله تعدادی از داستان های کتاب مقدس را تقلید می کند) و همچنین تصویر کلی او از مالینچه به عنوان یک زن مسیحی آرمانی را تحلیل می کند. اما تاونسند معتقد است که احتمالاً برخی از افراد او بدون توجه به دلیل، در قاچاق او شریک بوده اند. مالینچه به زیکالانگو، یک شهر بندری
بزرگ در منطقه برده شد. او بعداً توسزبان مایایی یوکاتانیط گروهی از Chontal Maya خریداری شد که او را به شهر پوتونچان آوردند. در اینجا بود که مالینچه شروع به یادگیری زبان مایا و شاید زبان مایایی یوکاتانی کرد. فراگیری زبان بعداً او را قادر ساخت تا با جرونیمو د آگیلار، مترجم دیگری برای کورتس که به یوکاتک مایا و همچنین اسپانیایی مادری اش صحبت می کرد، ارتباط برقرار کند. فتح مکزیک. کورتس در اوایل سفر خود به مکزیک با مایاها در پوتونچان مواجه شد. در نبرد بعدی، مایاها متحمل تلفات قابل توجهی شدند و درخواست صلح کردند. در روزهای بعد آنها به اسپانیایی ها هدایایی غذا و طلا و همچنین بیست زن برده از جمله مالینچه اهدا کردند. زنان غسل تعمید داده شدند و بین مردان کورتس توزیع شدند، که انتظار داشتند از آنها به عنوان خدمتکار و وسایل جنسی استفاده کنند. مالینچه به آلونسو هرناندز پورتوکاررو، یکی از کاپیتان های کورتس داده شد. او اولین پسر عموی کنت زادگاه کورتس، مدلین بود. امهارت های زبانی مالینش زمانی کشف شد که اسپانیایی ها با مردم ناهواتل زبان در مواجه شدند. سن خوان دو اولو فرستادگان موکتزوما برای بازرسی مردم آمده بودند، اما آگیلار نت
وانست آنها را درک کند. مورخ گومارا نوشت که وقتی کورتس متوجه شد که مالینچه می تواند با فرستادگان صحبت کند، به او قول «بیش از آزادی» داد که اگر به او کمک کند موکتزوما را پیدا کند و با او ارتباط برقرار کند. کورتس مالینچه را از پورتوکاررو گرفت. بعداً قبل از بازگشت به اسپانیا یک زن بومی دیگر به او داده شد. کورتس با کمک آگیلار و مالینش، با فرستادگان موکتزوما صحبت کرد. فرستادگان همچنین هنرمندانی را برای ساختن نقاشی هایی از مالینچه، کورتس و بقیه گروه و همچنین کشتی ها و سلاح هایشان آوردند تا به عنوان رکورد برای موکتزوما ارسال شوند. دیاز بعداً گفت که ناهوا کورتس را "مالینچه" خطاب می کرد. آنها ظاهراً او را به عنوان نقطه مرجع برای گروه در نظر گرفتند. از آن زمان به بعد، مالینچه با آگیلار برای ایجاد پل ارتباطی بین اسپانیایی ها و ناهوا همکاری کرد. کورتس با آگیلار به زبان اسپانیایی صحبت می کرد، کسی که برای مالینچه به یوکاتک مایا ترجمه می کرد، او نیز به نوبه خود به ناهواتل ترجمه می کرد، قبل از اینکه روند را معکوس کند. هنگامی که اسپانیایی ها پس از خروج فرستادگان، با توتوناک ملاقات کردند، زنجیره ترجمه حتی طولانی تر شد، که زبان
آن توسط مالینچه و آگیلار قابل درک نبود. در آنجا، مالینچه مترجم ناهواتل را درخواست کرد. کارتتونن اظهار می کند که «جای تعجب است که هر گونه ارتباطی اصلاً انجام شد»، زیرا کلمات اسپانیایی کورتس باید قبل از رسیدن به محلی ها به زبان های مایا، ناهواتل و توتوناک ترجمه می شد، که پاسخ های آنها از طریق همان زنجیره بازمی گشت. . ملاقات با توتوناک این بود که اسپانیایی ها برای اولین بار از مخالفان موکتزوما مطلع شدند. پس از تأسیس شهر ویلا ریکا د لا ورا کروز به منظور رهایی از محدودیت قانونی چیزی که قرار بود یک مأموریت اکتشافی باشد، اسپانیایی ها به مدت دو ماه در یک شهرک نزدیک توتوناک اقامت داشتند. آنها یک اتحاد رسمی با توتوناک برقرار کردند و برای راهپیمایی به سمت تنوشتیتلان آماده شدند. اولین سیاست مهمی که آنها در راه تنوچتیتلان با آن مواجه شدند تلاکسکالا بود. اگرچه تلکس کالتک در ابتدا با اسپانیایی ها و متحدان آنها دشمنی داشتند، بعداً به اسپانیایی ها اجازه ورود به شهر را دادند. تلکسکالان از طریق مالینچه و آگیلار برای اتحاد با اسپانیایی ها مذاکره کردند. سوابق تصویری بعدی تلکسکالان از این ملاقات، مالینچه را به عنوان یک چهره برجسته
نشان می دهد. به نظر می رسد که او ارتباط بین دو طرف را برقرار می کند، زیرا تلکسکالان به اسپانیایی ها هدایایی از غذا و زنان نجیب هدیه می دهد تا اتحاد را تقویت کنند. پس از چند روز در تلاکسکالا، کورتس سفر به تنوچتیتلان را از طریق چولولا (سایت مزوآمریکایی) ادامه داد. در آن زمان او توسط تعداد زیادی از سربازان تلاکسکالا همراه بود. اسپانیایی ها در چولولا پذیرایی شدند و چند روز در خانه ماندند. کاشفان ادعا کردند که چولولان ها از دادن غذا به آنها دست کشیدند، گودال های مخفی حفر کردند، سدی در اطراف شهر ساختند و ارتش بزرگ آزتک ها را در حومه پنهان کردند تا برای حمله به اسپانیایی ها آماده شوند. به نوعی، اروپایی ها از این موضوع مطلع شدند و در یک حمله پیشگیرانه، چولولان ها را جمع کردند و قتل عام کردند. گزارش های بعدی ادعا کردند که مالینچه این طرح را کشف کرده است. به گفته دیاز، یک نجیب زاده چولولانی به او نزدیک شد و به او قول داد در صورت تغییر طرف، با پسر آن زن ازدواج کند. با تظاهر به همراهی با این پیشنهاد، به مالینش در مورد طرح گفته شد و بعداً تمام جزئیات را به کورتس گزارش داد. در قرون بعد، این داستان اغلب به عنوان نمونه ای ا
ز «خیانت» مالینچه به مردمش ذکر شده است. اما مورخان مدرن مانند حسیگ و تاونسند پیشنهاد کرده اند که کشف «قهرمانانه» مالینچه از طرح ادعا شده احتمالاً قبلاً یک داستان ساختگی بوده است که قصد داشت کورتس را برای توجیه سیاسی اقدامات خود، به مقامات دور اسپانیایی ارائه دهد. . به ویژه، هاسیگ پیشنهاد می کند که کورتس، به دنبال اتحادهای بومی قوی تر که منجر به تهاجم به تنوچتیتلان شود، با تاونسند برای هماهنگ کردن قتل عام همکاری کرد. چولولا قبل از پیوستن به امپراتوری آزتک یک یا دو سال قبل از تلاکسکالا حمایت کرده بود و از دست دادن آنها به عنوان متحد ضربه سختی به تلکسکالان ها بود. ایالت آنها اکنون به طور کامل توسط آزتک ها محاصره شده بود. هاسیگ و دیگر مورخان ادعا می کنند که تلکسکالان حمله به چولولان ها را «آزمایش تورنسل» برای تعهد اسپانیایی ها به آنها می دانست. نیروهای ترکیبی در اوایل نوامبر ۱۵۱۹ به تنوچتیتلان رسیدند، جایی که موکتزوما در مسیری که به شهر منتهی می شد با آنها برخورد کرد. مالینش در میانه این رویداد بود و مکالمه بین کورتس و موکتزوما را ترجمه می کرد. گومارا می نویسد که موکتزوما «از طریق مالینچه و آگیلار صحبت می کرد»، ا
گرچه سوابق دیگر نشان می دهند که مالینچه قبلاً مستقیماً ترجمه می کرد، زیرا او خودش به سرعت مقداری اسپانیایی را یادگرفته بود. سخنرانی گلدار موکتزوما، که از طریق مالینش در جلسه ایراد شد، توسط اسپانیایی ها ادعا شده است که نشان دهنده تسلیم است، اما این تفسیر توسط مورخان مدرن دنبال نمی شود. ماهیت تمایز گفتار را می توان با استفاده موکتزوما از تکپی اللهتولی توضیح داد. یک ثبت ناهواتل که به دلیل غیرمستقیم بودن و مجموعه پیچیده ای از پسوندهای احترامی معروف است. علیرغم توانایی ظاهری مالچینه در درک تکپی اللهتولی، ممکن است برخی نکات ظریف در ترجمه از بین رفته باشد. اسپانیایی ها، عمداً یا نه، ممکن است سخنان موکتزوما را اشتباه تفسیر کرده باشند. تنوشتیتلان در اواخر سال ۱۵۲۱ سقوط کرد و پسر مارینا توسط کورتس، مارتین کورتس در سال ۱۵۲۲ متولد شد. در طول این مدت، مالینچه یا مارینا در خانه ای که کورتس برای او در شهر کویوآکان، هشت مایلی جنوب تنوشتیتلان ساخته بود، اقامت داشت. شهر پایتخت آزتک در حال بازسازی بود تا به عنوان مکزیکو سیتی تحت کنترل اسپانیا عمل کند. کورتس مارینا را برای کمک به سرکوب شورش در هندوراس در ۱۵۲۴–۱۵۲۶، زمانی که او د
وباره به عنوان مترجم خدمت کرد (او ممکن است گویش های مایا را فراتر از چونتال و یوکاتان می شناخت). هنگامی که در شهر کوهستانی اوریزابا در مرکز مکزیک بود، با خوان جارامیلو، یک هیدالگو اسپانیایی ازدواج کرد. برخی از محققان معاصر تخمین زده اند که او کمتر از یک دهه پس از فتح مکزیک-تنوچتیتلان، در مقطعی قبل از فوریه ۱۵۲۹ درگذشت. پسرش دون مارتین از او به یادگار ماند که عمدتاً توسط پدرش بزرگ شد. خانواده، و یک دختر دونا ماریا، که توسط جارامیلو و همسر دومش دونا بئاتریز د آندرادا بزرگ شد. اگرچه مارتین اولین پسر کورتس و وارث نهایی کورتس بود، اما رابطه او با مارینا توسط مورخان برجسته اسپانیایی مانند فرانسیسکو لوپز د گومارا مستند ضعیفی بود. او هرگز به نام مارینا اشاره نکرد، حتی در کار او به عنوان مترجم کورتس. حتی در طول زندگی مارینا، او زمان کمی را با مارتین سپری کرد. اما بسیاری از محققان و مورخان فرزند چند نژادی او را با کورتس به عنوان آغاز نمادین جمعیت بزرگ مزوآمریکا مشخص کرده اند. نقش در فتح مکزیک. برای فاتحان، داشتن یک مترجم قابل اعتماد به اندازه کافی مهم بود، اما شواهدی وجود دارد که نقش و نفوذ مارینا همچنان بزرگتر بود. بر
نال دیاز دل کاستیلو، سربازی که در دوران پیری جامع ترین گزارش های شاهدان عینی، "Historia verdadera de la conquista de la Nueva España" («داستان واقعی فتح اسپانیا جدید») را ارائه کرد، مکرراً صحبت می کند. و با احترام از «بانوی بزرگ» دونا مارینا (همیشه از عنوان افتخاری Doña استفاده می کند). او می نویسد: «بدون کمک دونا مارینا، ما زبان اسپانیای جدید و مکزیک را نمی فهمیدیم.» رودریگز د اوکانا، یکی دیگر از فاتحان، اظهارات کورتس را نقل می کند که بعد از خدا، مارینا دلیل اصلی موفقیت او بود. شواهد به دست آمده از منابع بومی، هم در تفسیرهای مربوط به نقش او و هم در برجستگی او در نقاشی های کدکس که از رویدادهای فتح ساخته شده، جالب تر است. اگرچه برای برخی مارینا ممکن است به عنوان یک خائن شناخته شود، اما همه تلکسکالان او را چنین نمی دانستند. در برخی تصاویر، او را «بزرگ تر از زندگی»، گاهی بزرگ تر از کورتس، در لباس های غنی نشان می دادند، و اتحادی بین او و تلکسکالان به جای آنها و اسپانیایی ها نشان داده می شود. آنها به او احترام می گذاشتند و به او اعتماد می کردند و او را در نسل های بعد از تسخیر اسپانیا به این شکل به تصویر می کشیدند.
برای مثال، در "Lienzo de Tlaxcala (تاریخ Tlaxcala)"، نه تنها کورتس به ندرت بدون اینکه مارینا در کنارش آماده باشد به تصویر کشیده می شود، بلکه او گاهی به تنهایی نشان داده می شود و ظاهراً به عنوان یک مرجع مستقل وقایع را هدایت می کند. اگر او برای زندگی درباری آموزش دیده بود، همان طور که در روایت دیاز وجود دارد، رابطه او با کورتس احتمالاً از الگوی آشنای ازدواج در میان طبقات نخبگان بومی پیروی می کرد. نقش همسر ناهوا که از طریق یک اتحاد به دست می آید، کمک به شوهرش برای دستیابی به اهداف نظامی و دیپلماتیکش بود. مورخان امروزی به مهارت های دیپلماتیک مارینا اعتبار زیادی می دهند و برخی «تقریباً وسوسه می شوند که او را فاتح واقعی مکزیک بدانند». در واقع، فاتحان قدیمی در مناسبت های مختلف به یاد می آورند که یکی از بزرگ ترین مهارت های او توانایی او در متقاعد کردن سایر بومیان به آنچه می توانست درک کند، این بود که ایستادن در برابر فلز (اسلحه) اسپانیایی و کشتی های اسپانیایی بی فایده است. برخلاف قسمت های قبلی گزارش دیاز دل کاستیو، پس از اینکه مارینا شروع به کمک به کورتس کرد، اسپانیایی ها در یک موقعیت دیگر مجبور به مبارزه شدند. اگر
لامالینچه به دلیل مهارت های زبانی خود بخشی از فتح مکزیک نبود، ارتباط بین اسپانیایی ها و مردم بومی بسیار سخت تر می شد. لامالینچه می دانست که چگونه در میان قبایل و طبقات خاص بومی با لحن ها و لحن های مختلف صحبت کند. برای مخاطبان ناهوا، او به صورت لفاظی، رسمی و بلند سخن گفت. این تغییر به رسمیت باعث شد ناهوا این تصور را ایجاد کند که او یک نجیب زنی است که می داند در مورد چه چیزی صحبت می کند. تصویر در مکزیک معاصر. تصویر مالینچ به یک کهن الگوی اسطوره ای تبدیل شده است که هنرمندان اسپانیایی تبار آمریکایی آن را در اشکال مختلف هنری نشان داده اند. شخصیت او در ابعاد تاریخی، فرهنگی و اجتماعی فرهنگ های اسپانیایی آمریکایی نفوذ می کند. در دوران مدرن و در چندین ژانر، او با یورونا (داستان فولکلور زنی که برای فرزندان از دست رفته گریه می کند) و سربازان مکزیکی (زنانی که در طول انقلاب مکزیک در کنار مردان جنگیدند) مقایسه می شود اقدامات شجاعانه ای داشت. میراث لامالینچه یکی از اسطوره های آمیخته با افسانه و نظرات مخالف مردم مکزیک در مورد زن افسانه ای است. برخی او را به عنوان چهره ای بنیان گذار ملت مکزیک می دانند، در حالی که برخی دیگر هم
چنان او را یک خائن می دانند - همان طور که ممکن است از یک افسانه فرض شود که او خواهر دوقلویی داشته که به شمال رفته است، و از لقب تحقیرآمیز "لا چینگادا" که با دوقلوی او مرتبط است. . مداخلات فمینیستی در شخصیت مالینش در دهه ۱۹۶۰ آغاز شد. کار روزاریو کاستلانوس بسیار مهم بود. چیکاناس شروع کرد از او به عنوان یک «مادر» یاد کرد زیرا آنها او را به عنوان نمادی برای دوگانگی و هویت پیچیده پذیرفتند. شعر بعدی کاستلانوس «مالچینه» او را نه به عنوان یک خائن، بلکه به عنوان یک قربانی دوباره معرفی کرد. فمینیست های مکزیکی از مالینش به عنوان زنی که بین فرهنگ ها گرفتار شده و مجبور به اتخاذ تصمیم های پیچیده شده بود، دفاع می کردند که در نهایت به عنوان مادر یک نژاد جدید عمل کرد. امروزه در زبان اسپانیایی مکزیکی، از واژه های "مالینشیسم" و "مالینچیستا" برای محکوم کردن مکزیکی هایی استفاده می شود که تصور می شود با ترجیح دادن بیان های فرهنگی خارجی، میراث فرهنگی خود را انکار می کنند. برخی از مورخان بر این باورند که لامالینچ قوم خود را از دست آزتک ها که در سراسر قلمرو هژمونی داشتند و از ساکنان آن خراج می خواستند نجات داد. برخی از مکزیکی ها نیز
به او اعتبار می دهند که مسیحیت را از اروپا به دنیای جدید آورده است و به این دلیل که کورتس را انسانی تر از آنچه که در غیر این صورت می بود تحت تأثیر قرار داده است. با این حال، استدلال می شود که بدون کمک او، کورتس در فتح آزتک ها به این سرعت موفق نمی شد و به مردم آزتک زمان کافی برای انطباق با فن آوری و روش های جدید جنگ می داد. از این منظر، او به عنوان کسی که با جانبداری از اسپانیایی ها به مردم بومی خیانت کرده است. اخیراً تعدادی از لاتین های فمینیست چنین طبقه بندی را به عنوان بذل قربانی تقبیح کرده اند. رئیس جمهور خوزه لوپز پورتیلو مجسمه ای از کورتس، دونا مارینا و پسرشان مارتین را سفارش داد که در مقابل خانه کورتس در بخش کویوآکان مکزیکو سیتی قرار داده شد. هنگامی که لوپز پورتیلو دفتر را ترک کرد، مجسمه به پارکی مبهم در پایتخت منتقل شد.
اساطیر پروسی دین چندخداپرستی از آن مردم پروسی باستان، مردمان بومیِ پروس پیش از جنگ صلیبی پروسی از سوی شوالیه های تتونیک بود. این دین به دیگر ایمان های بالتیک مانند اساطیر لیتوانیایی و لتونیایی نزدیک بود. افسانه ها و اساطیر پروسی زنده نماندند زیرا فرهنگ پروسی ها در سرآغاز سدهٔ ۱۸ میلادی آلمانی سازی شدند و فرهنگشان سرنگون شد. اطلاعات پاره پاره و ناقص پیرامون خدایان و تشریفات مذهبی آنان در رویدادنامه های قرون وسطایی گوناگون وجود دارد، اما بیشترشان نامعتبر هستند. هیچ منبع نوشتاری دربارهٔ دین پاگان پیش از مسیحی سازی اجباری در سدهٔ ۱۳ میلادی وجود ندارد. بیشتر آنچه که دربارهٔ دین پروسی وجود دارد از منابع مشتبه سدهٔ ۱۶ به دست آمده است. پیشینه و منابع تاریخی. شوالیه های تتونیک، یک فرقه نظامی، در دهه ۱۲۲۰ جنگ صلیبی پروسی را آغاز نمود. هدف آن ها فتح کردن پروس و تبدیل کردن دین پروسی های پاگان به مسیحیت بود. شوالیه ها دژهای چوبی و سنگی ساختند، که برای پروسی ها غیرقابل تسخیر بود. با وجود اینکه پروسی ها پنج بار شورش کردند، تا دهه ۱۲۸۰ پروس کامل به دست شوالیه های تتونیک افتاد. استعمارگران آلمانی، لیتوانیایی، لتونیایی و لهستا
نی ساکن این منطقهٔ نابودشده شدند. تخمین زده می شود که در سال ۱۴۰۰ جمعیت پروسی ها ۱۰۰٬۰۰۰ تن بود و نیمی از جمعیت کل پروس را تشکیل می دادند. پروسی ها قربانی آلمانی سازی و همگون سازی فرهنگی شدند و به مرور زمان، حدود سدهٔ ۱۶ میلادی منقرض شدند. شوالیه ها دین پاگانیسم را اهریمنی می دانستند و آن را سزاوار نابودی کامل می دانستند و آن را مورد بررسی قرار نمی دادند؛ بنابراین آن ها علاقه ای به رسم و رسوم محلی نداشتند و گزارش دقیقی از اساطیر پروسی ارائه ندادند. تکه ها و قطعات قابل اعتماد اما تصادفی و پراکنده از خدایان و روایات را می توان در اسناد رسمی و رویدادنامه های تتونی یافت. تحت تأثیر اصلاحات پروتستانی، پناهگاه کاتولیک پیشین دولت شوالیه های تتونیک در سال ۱۵۲۵ به دوک نشین پروس لوتریان تغییر یافتو اختلافات دینی علاقهٔ تازه ای به دین پاگان پروسی به ارمغان آورد. همان موقع، دو اثر از مطالعات بنیادی فرهنگ پروسی ساخته شدند: "کتاب سودوی" و رویدادنامهٔ سیمون گروناو. در رابطه با نویسندگی، تاریخ و قابل اعتماد بودن "کتاب سودوی" بحث های دانشگاهی قابل توجهی وجود دارد. پانتئون پروسی. فهرست های نخستین. پیمان کریستبورگ در سال ۱۲۴۹ از
کورخه، یک بت که در طول جشن های درو کردن و برداشت پرستیده می شد نام برده است. چندین کاربرد پیشنهادی شامل خدای خوراک (سیمون گروناو)، خدای آهنگری (مشابه اسواروگ اسلاوی و هفائستوس یونانی)، خدای آفریننده (گرفته شده از واژه لیتوانیایی "kurti -" به معنای ساختن) و خدای برداشت و تراشیدن، روح اهریمنی و خدای آتش می شود. برخی حتی خدا بودن آن را زیر سؤال بردند و پیشنهاد دادند که شاید نام یک عروسک ذرتی باشد. یک منبع قابل اعتماد دیگر تفاهم نامهٔ ۱۴۱۸ ("Collato Episcopi Varmiensis") نوشته شده توسط اسقف وارمیا به پاپ مارتین پنجم است. این نامه به پاپ دربارهٔ دستاورد شوالیه های تتونی در مسیحی سازی پروسی ها بود که دیگر "پاتولو" و "ناتریمپه" را نمی پرستیدند. بیشتر پژوهشگران این دو را خدایان جدا می پندارند، اما "پاتولو" (اهریمنی، جهنمی) همچنین می تواند یک صفت برای توصیف کردن "ناتریمپه" باشد. با اقتباس از آثار پسین، "پاتولو" معمولاً به عنوان پکولس، خدای خشمگین جهان مردگان و "ناتریمپه" به عنوان پوتریمپو، خدای دریاها یا غلات شناخته می شوند.
دفتر خاطرات روزانه الن () یک مجموعه تلویزیونی درام نوجوانانه ارمنستانی می باشد. این مجموعه از روز ۱۸ سپتامبر ۲۰۱۷ به صورت روزانه در ساعت ۹ شب از شبکه شانت تی پی شروع به پخش نمود بیشتر داستان این مجموعه در ایروان اتفاق می افتد.
در شهر ( Qaghaqum) یک مجموعه تلویزیونی کمدی درام ارمنستانی می باشد. این مجموعه از روز ۱ اکتبر ۲۰۱۲ از شانت تی وی شروع به پخش نمود. داستان این مجموعه در ایروان ارمنستان اتفاق می افتد.
رنان بارائو (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل برزیل است. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
رافائل دوس آنجوس (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل برزیل است. وی از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. دوس آنجوس یک رزمی کار ترکیبی حرفه ای برزیلی-آمریکایی است. او در حال حاضر در بخش های سبک وزن و میان وزن مسابقات قهرمانی مبارزه نهایی (سازمان یواف سی) رقابت می کند. او که از سال ۲۰۰۴ به صورت حرفه ای فعالیت می کند، قهرمان سابق سبک وزن یواف سی نیز هست.
لیدیا باچیچ (زبان کرواتی: Lidija Bačić؛ زادهٔ )، همچنین معروف به لی له، خواننده پاپ، مدل پین آپ و بازیگر اهل کرواسی است. باچیچ در سال ۲۰۰۵ پس از کسب رتبه دوم در فصل دوم "هرواتسکی آیدل" (Hrvatski Idol) به شهرت رسید. بعداً در سال ۲۰۱۰، او اولین آلبوم خود را با نام "Majčina ljubav" منتشر کرد. باچیچ با چندین هنرمند موسیقی از جمله ملادن گردوویچ، آلن ویتاسوویچ، زانماری لالیچ و لوکا باسی همکاری داشته است. زندگی شخصی. باچیچ در ۴ اوت ۱۹۸۵ در اسپلیت، کرواسی به دنیا آمد. او دو خواهر به نام های لوسیجا و دورا و یک برادر به نام فرانکو دارد. او در مذهب کاتولیک رومی بزرگ شد. باچیچ از ده سالگی شروع به اجرا در جشنواره ها و مسابقات محلی کرد. او اولین جایزه خود را در "جشنواره Dječji" در سال ۱۹۹۷ برای نسخه کاور آهنگ Mišo Limić "Zaljubljeni dječak" به دست آورد. زندگی حرفه ای. ۲۰۰۱–۲۰۰۴: آغاز. در اوایل سال ۲۰۰۰ باچیچ به گروه پرل پیوست. این گروه نوازنده اصلی باچیچ در فستیوال های مختلف بود. در سال ۲۰۰۱ در مسابقه آواز یوروویژن آنها با ترانه"Pokraj bistra izvora" به نمایندگی از کرواسی این کشور را در میان ۲۰ اثری که در رقابت شرکت داشت د
ر جایگاه پانزدهم قرار دادند. ۲۰۰۵: هرواتسکی آیدل. باچیچ برای فصل دوم سریال Hrvatski Idol در اسپلیت، کرواسی تست داد. ۲۰۱۹–اکنون: دورا ۲۰۱۹. در ۱۷ ژانویه ۲۰۱۹، باچیچ به عنوان یکی از ۱۶ شرکت کننده در Dora 2019، مسابقه ملی کرواسی برای انتخاب شرکت کننده در مسابقه آواز یوروویژن معرفی شد که او و آهنگ "Tek je počelo" در جایگاه یازدهم قرار گرفتند.
بنیاد آزادی دیجیتال یک سازمان ناسودبر است که به عنوان برگزارکننده رسمی روز آزادی نرم افزار، روز آزادی سخت افزار و سایر روزهای آزادی عمل می کند و نهاد قانونی ای است که کمک های مالی، قراردادهای حمایت مالی و حسابداری را مدیریت می کند. بنیاد آزادی دیجیتال با موفقیت وضعیت معافیت مالیاتی را در ایالات متحده به دست آورده است، جایی که به عنوان Software Freedom International ثبت شده است تا کمک های مالی را کسر مالیات کند. چشم انداز و اهداف. این بنیاد به دنبال توانمندسازی همگانی به منظور اتصال، ایجاد و هم رسانی آزاد است. بخشی از اهداف این بنیاد عبارتند از: تاریخچه. این سازمان در سال ۲۰۰۴ با نام «آزادی بین المللی نرم افزار» شروع به کار کرد و در سال ۲۰۰۷ به طور رسمی به عنوان یک مؤسسه خیریه ثبت شد. تغییر نام به «بنیاد آزادی دیجیتال» در ابتدای سال ۲۰۱۱ اتفاق افتاد که نشان دهنده سازماندهی روزهای آزادی اضافی برای روز آزادی فرهنگ، روز آزادی سخت افزار و روز آزادی آموزش است. سازماندهی روز آزادی مستندات که در ابتدا توسط بنیاد نرم افزار آزاد اروپا انجام می شد از سال ۲۰۱۵ به بعد به بنیاد آزادی دیجیتال محول شد. روزهای آزادی. «بنیاد آ
زادی دیجیتال» همچنین سایر رویدادهای روز آزادی را سازماندهی می کند:
ایستگاه استادیوم–چایناتاون () یک ایستگاه مرتفع متعلق به خط اکسپو (اسکای ترین)، اسکای ترین (ونکوور) مترو ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا، در ورودی شرقی تونل دانسمور است. این یکی از چهار ایستگاه در خط اکسپو است که به مرکز شهر ونکوور خدمات می دهد.
ایستگاه مین استریت–ساینس ورد () یک ایستگاه مرتفع در خط اکسپو (اسکای ترین) مترو ونکوور اسکای ترین (ونکوور) سیستم حمل و نقل سریع مترو در ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا این ایستگاه از دو طرف خیابان مین در تقاطع خیابان مین و خیابان ترمینال قابل دسترسی است و در مجاورت ایستگاه سنترال پاسفیک، پایانه راه آهن و اتوبوس بین شهری شهر است.
ایستگاه لینکلن () یک ایستگاه مرتفع در خط میلنیوم سیستم قطار مترو ونکوور در کوکیتلام، بریتیش کلمبیا است. این ایستگاه در راه پینتری واقع شده است. واقع بین لینکلن و خیابان شمالی. مراکز خرید مرکز خرید کوکیتلام سنتر و هندرسن پلیس در چند قدمی ایستگاه قرار دارند.
ایستگاه کوکیتلام سنترال () یک ایستگاه حمل ونقل سریع میان وجهی در مترو ونکوور است که هم توسط خط میلنیوم - بخشی از سیستم اسکای ترین (ونکوور) - و هم از طریق وست کوست اکسپرس سیستم راه آهن شهری و حومه منطقه ارائه می شود. این ایستگاه در سمت شمالی مسیرهای راه آهن کانادا پسیفیک (CPR) در کوکیتلام، درست در غرب پل روگذر بزرگراه Lougheed، نزدیک مرکز خرید کوکیتلام سنتر قرار دارد. ۶۰۱ جای پارک در سایت موجود است. تمام خدمات توسط TransLink انجام می شود.
گفتگوی پروتاگوراس-افلاطون (; ) یکی از گفتگوهای افلاطون است. عنوان دیگر این گفتگو «"یا سوفیست ها"» است که ممکن است این عنوان از خودِ افلاطون نباشد. بحث اصلی این اثر بین سقراط و پروتاگوراس پیر (سوفیست و فیلسوف مشهور) است. این بحث در خانه کالیاس برگزار می شود. کالیاس در زمانی که پروتاگوراس در آتن به سر می برد، میزبان اوست. پروتاگوراس به ماهیت سوفسطایی ها، وحدت، و آموزش فضیلت می پردازد. در مجموع از بیست و یک نفر به عنوان حاضران نام برده می شود.
ایستگاه اینلت سنتر () یک ایستگاه سطح پایین در خط میلنیوم سیستم حمل و نقل سریع مترو در مترو ونکوور اسکای ترین (ونکوور) است. این ایستگاه در پورت مودی، بریتیش کلمبیا، کانادا واقع شده است و در تاریخ ۲ دسامبر ۲۰۱۶، همراه با بقیه اکستنشن Evergreen برای خدمات باز شد.
ایستگاه توئنتی ناین اوینیو () یک ایستگاه هم سطح در خط اکسپو (اسکای ترین) سیستم حمل و نقل سریع مترو در مترو ونکوور اسکای ترین (ونکوور) است. این ایستگاه در خیابان ۲۹ در خیابان آتلین، در مجاورت پارک اسلوکان در محله رنفرو هایتس ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا واقع شده است.
ایستگاه یل تاون- راوندهاوس () یک ایستگاه زیرزمینی در خط کانادا مترو ونکوور سیستم حمل و نقل مترو است. این ایستگاه در تقاطع خیابان دیوی و خیابان مین لند، تقریباً ۸۰ متری (۲۶۰ فوت) شمال غربی بلوار پاسیفیک واقع شده است و به مناطق مسکونی و خرده فروشی ییل تاون و مرکز شهر ونکوور در ونکوور بریتیش کلمبیا، کانادا خدمات می دهد.
ایستگاه ونکوور سیتی سنتر () یک ایستگاه زیرزمینی در خط کانادا مترو ونکوور اسکای ترین (ونکوور) سیستم حمل و نقل سریع مترو است. این ایستگاه در خیابان گرنویل، بین خیابان جورجیای غربی و خیابان رابسون در مرکز شهر ونکوور واقع شده است و به مناطق خرید و سرگرمی در امتداد خیابان های گرانویل و رابسون، و مجتمع های اداری و تجاری پاسیفیک سنتر و ونکوور سنتر خدمات می دهد.
خیابان گرنویل () خیابان اصلی در ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا، و بخشی از و قسمتی از بزرگراه ۹۹ بریتیش کلمبیا است. خیابان گرنویل اغلب با منطقه اینترتینمنت گرنویل و مرکز خرید گرنویل مرتبط است. این خیابان همچنین از طریق پل خیابان گرنویل از میان محله های مسکونی مانند شاگنسی، ونکوور و ماروپل می گذرد.
خیابان اصلی () یک گذرگاه اصلی شمال-جنوب است که ونکوور، بریتیش کلمبیا، کانادا را به دو نیم تقسیم می کند. از جاده واترفرانت توسط خلیجک بورارد در شمال، تا خیابان کنت در کنار بازوی شمالی رود فریزر در جنوب امتداد دارد.
آزگود پرکینز (زادهٔ ۱۶ مه ۱۸۹۲ - درگذشتهٔ ۲۱ سپتامبر ۱۹۳۷) بازیگر تئاتر و سینمای اهل ایالات متحدهٔ آمریکا بود. اولین حضور پرکینز در برادوی در سال ۱۹۲۴ و در نمایشنامهٔ "گدای اسب سوار" نوشتهٔ جرج اس. کافمن و مارک کانلی بود. در ۱۲ سال بعدی او در ۲۴ نمایش دیگر برادوی از جمله "صفحه اول" و "دایی وانیا" نقش آفرینی کرد. علی رغم اقبال پرکینز در جایگاه یک هنرپیشهٔ نقش اول تئاتر، هالیوود به او به عنوان یک بازیگر مکمل نگاه می کرد. او پیش از آن که در فیلم های ناطقی مانند "صورت زخمی" و "جویندگان طلای ۱۹۳۷" ظاهر شود در ۱۲ فیلم صامت از جمله "مصائب پیوریتن" و "سوزان دیوانهٔ سرکش" نقش آفرینی کرد. آزگود پرکینز در ۲۱ سپتامبر ۱۹۳۷ کوتاه زمانی پس از بازی در فیلم "سوزان و خدا" بر اثر حملهٔ قلبی در وان حمام درگذشت. او در سال ۱۹۸۱ به عنوان عضو جدید تالار مشاهیر تئاتر آمریکا معرفی شد. زندگی شخصی. پرکینز با جانت اسلستین ران ازدواج کرد. آنها صاحب یک فرزند به نام بازیگر آنتونی پرکینز شدند.