Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مزار سید حسن؛ نام مزاری تاریخی مربوط به دورهٔ صفوی است و در شهرستان زاوه، بخش مرکزی، دهستان صفائیه، ۲ کیلومتری جنوب غربی روستای سهل آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۳۷۱ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مزار سلطان ابراهیم؛ نام مزاری تاریخی مربوط به دورهٔ قاجار است و در شهرستان زاوه، ۱/۵ کیلومتری غرب روستای رحمت آباد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۵۲۴۱ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
لئونارد گئورگویچ هرتسنبرگ (به روسی: Леона́рд Гео́ргиевич Герценбе́рг) - (۲۱ ژوئن ۱۹۳۴، لیپایا (لتونی) - ۲۵ دسامبر ۲۰۱۲، سن پترزبورگ) زبان شناس اهل شوروی و روس بود، متخصص ایران شناسی و مطالعات هند و اروپایی دکترای فیلولوژی، محقق ارشد مؤسسه مطالعات زبان شناسی آکادمی علوم روسیه، استاد گروه زبان شناسی عمومی در دانشگاه ایالتی سن پترزبورگ، بود. زندگی نامه. لئونارد گئورگویچ در لیپایا شهری در لتونی امروز در یک خانواده تحصیل کرده و ثروتمند یهودی متولد شد. پدرش، گئورگ لئوناردویچ هرتسنبرگ (۱۸۹۶–۱۹۴۲)، فارغ التحصیل مدرسه بازرگانی برلین بود. در سالهای ۱۹۵۶–۱۹۶۱ در بخش ایرانیان دانشکده شرق شناسی دانشگاه دولتی سن پترزبورگ تحصیل کرد. ایرانشناسان برجسته ایی استادان او بودنذ: میخاییل باگالوبوف، بولدیرف، تاگیرجانف، پتروشفسکی، سوکولووا، سوکولوف سپس او وارد دانشکده تحصیلات تکمیلی مؤسسه زبان شناسی آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی شد. مدرک زبان شناسی تطبیقی هند و اروپایی و هند و ایرانی گرفت. او در سال ۱۹۶۶ از تز دکترای خود دفاع کرد. در همان زمان او به مطالعه زبان شناسی تطبیقی هندواروپایی زیر نظر I. م. ترونسکی پرداخت. هرتسنبرگ پس از ف
ارغ التحصیلی از تحصیلات تکمیلی به کار در بخش هند و اروپایی مؤسسه زبان شناسی آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی (اکنون مؤسسه مطالعات زبانشناسی آکادمی علوم روسیه) ادامه داد. در سال ۱۹۶۸ به دعوت یو.با. ماسلوا او شروع به خواندن دوره «مقدمه ای بر زبان شناسی هند و اروپایی» در گروه زبان شناسی عمومی دانشگاه لنینگراد کرد. سلسله سخنرانی هایی ارائه کرد که علاوه بر خود دوره مقدماتی، شامل دوره های ویژه لهجه شناسی تطبیقی زبان های هندواروپایی، تحلیل متون باستانی هندی، هیتی، سلتی و سایر متون با تفسیر هند و اروپایی بود. در سال ۱۹۸۳ از رساله دکترای خود با عنوان «مسائل بازسازی عروضی هندواروپایی» دفاع کرد. فعالیت علمی. دامنه علایق علمی هرتسنبرگ شامل جنبه های مختلف مطالعه تاریخی تطبیقی زبان های هند و اروپایی است (بازسازی آواهای هندواروپایی، ساختار مورفولوژیکی واژه در زبان هند و اروپایی، پژوهشهای ریشه شناسی). لئونارد گئورگویچ سال ها روی اثر بنیادی خود «فرهنگ ریشه شناسی زبان فارسی» کار کرد که به صورت رایانه ای ایجاد شده و حاصل ترکیب سنت های علمی زبان شناسی غربی و شرقی است. از وی بیش از ۱۰۰ اثر از جمله چند تک نگاری در زمینه زبانشناسی تط
بیقی ایران و هند و اروپایی منتشر شده است. لئونارد هرتسنبرگ در بسیاری از کشورها دوره های آموزشی دید و همچنین سخنرانی ها و گزارش هایی ارائه کرد: آلمان (برلین، هامبورگ، بامبرگ)، ایالات متحده آمریکا (نیویورک، کمبریج، فیلادلفیا، بالتیمور، پرینستون، واشینگتن دی سی، سیاتل، یوجین، برکلی، دیویس، لس آنجلس، سنت لوئیس، نیواورلئان، توسان، شیکاگو)، اسپانیا (سالامانکا، مادرید، سویا، مالاگا، وایادولید، کوئنکا)، هلند (لیدن، اوترخت، آمستردام)، ایتالیا (کاتانیا، پالرمو، کوزنزا، ناپل، رم)، بریتانیا (آکسفورد)، اتریش (وین)، ایران (تهران، قم، اصفهان)، سوئد (اوپسالا، استکهلم) و غیره.
تپه دیز؛ نام تپه ای تاریخی مربوط به سده های اولیه اسلامی است و در شهرستان زاوه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۵۳۲ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
انسان گرایی مارکسیستی یا اومانیسم مارکسیستی مجموعه ای بین المللی از اندیشه و کنش سیاسی است که ریشه در تفسیر آثار کارل مارکس دارد. این تحقیقی است در مورد اینکه «ماهیت انسانی از چه چیزی تشکیل شده است و چه نوع جامعه ای برای شکوفایی انسان بیشتر مساعد است» از دیدگاه انتقادی که ریشه در فلسفه مارکسیستی دارد. اومانیست های مارکسیست استدلال می کنند که مارکس خود به بررسی مسائل مشابه می پرداخت. اومانیسم مارکسیستی در سال ۱۹۳۲ با انتشار دست نوشته های "اقتصادی و فلسفی" مارکس در سال ۱۸۴۴ متولد شد و در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به درجه ای از شهرت رسید. اومانیست های مارکسیست ادعا می کنند که بین نوشته های فلسفی اولیه مارکس، که در آن نظریه بیگانگی خود را توسعه می دهد، و توصیف ساختاری جامعه سرمایه داری که در آثار بعدی او مانند "سرمایه" یافت می شود، تداوم وجود دارد. آنها معتقدند که درک مبانی فلسفی مارکس برای درک درست آثار بعدی او ضروری است. برخلاف ماتریالیسم دیالکتیکی رسمی اتحاد جماهیر شوروی و تفاسیر مارکس که ریشه در مارکسیسم ساختاری لویی آلتوسر دارد، انسان گرایان مارکسیست استدلال می کنند که کار مارکس بسط یا فراتر از اومانیسم روشنگری بو
د. در جایی که سایر فلسفه های مارکسیستی مارکسیسم را یک علم طبیعی می دانند، اومانیسم مارکسیستی آموزه «انسان معیار همه چیز است» را مجدداً تأیید می کند. - اینکه انسان ها اساساً با بقیه نظم طبیعی متفاوت هستند و باید نظریات مارکسیستی با آنها چنین رفتار کرد. ریشه ها. انسان گرایی مارکسیستی کتاب گیورگ لوکاچ را "تاریخ و آگاهی طبقاتی" و کارل کرش در سال ۱۹۲۳ آغاز شد. در این کتاب، لوکاچ و کرش تقدیم مارکسیسم که بر هگلی اساس کارل مارکس فکر مارکسیسم صرفاً یک تئوری اقتصاد سیاسی نیست که نسبت به بورژوازی پیشرفت کند و نه یک جامعه شناسی علمی مشابه علوم طبیعی. درواقع مارکسیسم در درجه اول، یک نقد است. کتاب کرش بر دکترین مارکس دربارهٔ وحدت تئوری و عمل تأکید می کند و انقلاب سوسیالیستی را «تحقق فلسفه» می داند. مهم ترین مقاله در مجموعه لوکاچ مفهوم «شی انگاری» را معرفی می کند تبدیل اموال انسان به ویژگیهای اشیای انسانی که از انسان مستقل شده و حاکم بر حیات اوست و بالعکس تبدیل انسان به موجوداتی شبیه. لوکاچ استدلال می کند که عناصر این مفهوم در تحلیل فتیشیسم کالایی که در "کاپیتال" مارکس یافت می شود، ضمنی است. جامعه بورژوایی نقش کنش انسانی را
در ایجاد معنای اجتماعی از دست می دهد. ارزش را در اشیا نهفته می داند و افراد را کالا می داند. نوشته های آنتونیو گرامشی نیز در توسعه درک اومانیستی از مارکسیسم بسیار مهم است. گرامشی با اصرار بر بدهی مارکس به هگل، مارکسیسم را «فلسفه پراکسیس» و «تاریخ گرایی مطلق» می بیند که فراتر از ماتریالیسم سنتی و ایده آلیسم سنتی است. اولین انتشار دست نوشته های "اقتصادی و فلسفی" مارکس در سال ۱۹۳۲ استقبال از آثار او را به شدت افزایش داد. این کار اولیه مارکس - نوشته شده در سال ۱۸۴۴، زمانی که مارکس بیست و پنج یا بیست و شش ساله بود - خوانش خود از اقتصاد سیاسی، رابطه اش با فلسفه های گئورگ ویلهلم فردریش هگل و لودویگ فویرباخ، و دیدگاه هایش دربارهٔ کمونیسم را در چارچوب نظری جدیدی قرار داد. مارکس در "دست نوشته ها" اصطلاحات فلسفی را از هگل و فویرباخ وام می گیرد تا به نقد جامعه سرمایه داری مبتنی بر «بیگانگی» بپردازد. انسان از طریق فعالیت خود، از امکانات انسانی خود بیگانه می شود: با محصولات فعالیت خود، با طبیعتی که در آن زندگی می کند، با انسان های دیگر و با خود. این مفهوم صرفاً توصیفی نیست، بلکه فراخوانی است برای بیگانگی زدایی از طریق تغی
یر رادیکال جهان. در زمان انتشار، اهمیت این اثر توسط مارکسیست هایی مانند رایا دونایفسکایا، هربرت مارکوزه و هانری لوفور تشخیص داده شد. در دوره پس از جنگ جهانی دوم، متون به ایتالیایی ترجمه شد و توسط Galvano Della Volpe مورد بحث قرار گرفت. فیلسوفان موریس مرلوپونتی و ژان پل سارتر نیز در این زمان توسط "دست نوشته" ها به مارکسیسم کشیده شدند. در سال ۱۹۶۱، جلدی حاوی مقدمه ای از اریش فروم در ایالات متحده منتشر شد. همان طور که آنها حلقه مفقوده ای بین اومانیسم فلسفی هگلی نوشته های اولیه مارکس و اقتصاد مارکس متأخر ارائه کردند، "گروندریسه" مارکس نیز منبع مهمی برای اومانیسم مارکسیست بود. مجموعه ۱۰۰۰ صفحه ای از یادداشت های کاری "مارکس" برای "سرمایه" اولین بار در سال ۱۹۳۹ در مسکو منتشر شد و در سال ۱۹۵۳ به صورت قابل دسترس در دسترس قرار گرفت. نگرانی های مارکس اولیه در مورد از خود بیگانگی و مفهوم هگلی دیالکتیک در شکل گیری کار بزرگ او بازی می شود. جریان ها. پس از اشغال فرانسه و جنگ جهانی دوم، مجله چپ مستقل اگزیستانسیالیسم مدرن سال ۱۹۴۶ توسط ژان-پل سارتر ایجاد شد. در حالی که هر دو از سیاست و تاکتیک های حزب کمونیست فرانسه و اتحاد جم
اهیر شوروی در این دوره حمایت می کردند، همزمان تلاش کردند مارکسیسمی پدیدارشناسانه و اگزیستانسیال را فرموله کنند که با نسخه استالینیستی مخالف بود. از نظر آنها، شکست احزاب کمونیست غربی در رهبری انقلاب های موفق و توسعه یک ساختار دولتی استبدادی در اتحاد جماهیر شوروی، هر دو به «طبیعت گرایی» و «علم گرایی» نظریه رسمی مارکسیستی ارتدوکس مرتبط بود. مارکسیسم ارتدوکس یک نظریه خود رهایی انقلابی نیست، بلکه علمی خودخوانده ای است که به نام «قوانین آهنین» انکارناپذیر جهتی را از بالا به تاریخ تحمیل می کند. در مقابل این، سارتر و مرلوپونتی برای دیدگاهی سوژه محور از تاریخ استدلال کردند که بر تجربه زیسته بازیگران تاریخی به عنوان منبع شناخت تأکید داشت. در سال ۱۹۳۹، هانری لوفور، که در آن زمان یکی از اعضای حزب کمونیست فرانسه بود، "ماتریالیسم دیالکتیکی" را منتشر کرد. این کتاب که در سال های ۱۹۳۴–۱۹۳۵ نوشته شد، بازسازی آثار مارکس را در پرتو "دست نوشته های ۱۸۴۴" پیش برد. لوفور در اینجا استدلال کرد که دیالکتیک مارکس یک «دیالکتیک طبیعت» (همان طور که توسط فردریش انگلس بیان شد) نیست، بلکه بر اساس مفاهیم بیگانگی و پراکسیس است. در پی سرکوب شورو
ی قیام مجارستان در سال ۱۹۵۶، لوفور – همراه با کوستاس آکسلوس، ژان دووینو، پیر فوگیرولاس و ادگار مورین – مجله "Arguments" را تأسیس کرد. این نشریه به مرکز نقد اومانیستی مارکسیستی از استالینیسم تبدیل شد. لوفور در نظریه از خود بیگانگی، نه تنها از "دست نوشته" ها، بلکه از سارتر نیز برای ارائه نقدی استفاده کرد که شامل سبک های مصرف، فرهنگ، نظام های معنا و زبان در نظام سرمایه داری بود. در فلسفهٔ هگل. مارکس در "دست نوشته های اقتصادی و فلسفی ۱۸۴۴" دیدگاه نقادانه خود را از هگل بیشتر می کند. مارکس در آن دیالکتیک هگل را به دلیل نگاهش به کار به مثابه یک فرایند بیگانگی ستایش می کند؛ از خود بیگانگی مرحله ای تاریخی است که برای توسعه و استقرار نیروهای اساسی انسانی باید از آن عبور کرد. این یک ویژگی اساسی ذهن محدود (انسان) است که چیزها را تولید کند، خود را در اشیاء بیان کند، خود را در چیزهای فیزیکی، نهادهای اجتماعی و محصولات فرهنگی عینیت بخشد. هر شیئی سازی ضرورتاً مصداق بیگانگی است: اشیاء تولید شده با تولیدکننده بیگانه می شوند. بشریت خود را با بیرونی سازی ذات خود می آفریند و از طریق فرایند بیگانگی متناوب با تعالی از آن بیگانگی توس
عه می یابد. از نظر هگل، از خود بیگانگی حالت آگاهی است که خود را با جهان بیرونی، عینی و پدیداری آشنا می کند. هگل معتقد است که واقعیت روح در حال تحقق خود است. وجود روح فقط در فعالیت تولیدی خود و از طریق آن شکل می گیرد. روح در فرایند تحقق خود، جهانی را تولید می کند که در ابتدا معتقد است بیرونی است، اما به تدریج می فهمد که تولید خودش است. آنچه وجود دارد روح مطلق است (ذهن مطلق، ایده مطلق یا خدا). مطلق موجودی ایستا یا بی زمان نیست، بلکه یک خود پویا است که درگیر چرخه ای از بیگانگی و بیگانگی است. روح در طبیعت از خود بیگانه می شود و از طریق ذهن محدود، انسان، از خودبیگانگی خود بازمی گردد. تاریخ بشر فرایند بیگانگی زدایی است که شامل رشد مداوم دانش انسان از امر مطلق است. برعکس، تاریخ بشر نیز توسعه شناخت امر مطلق از خود است: مطلق از طریق انسان به خودآگاهی می رسد. انسان موجودی طبیعی است و بنابراین روحی است که از خود بیگانه شده است. اما انسان نیز موجودی تاریخی است که می تواند به معرفت کافی از امر مطلق دست یابد و بنابراین قادر است موجودی بیگانه شده شود. مارکس از هگل انتقاد می کند که کار را به عنوان «کار ذهنی انتزاعی» می داند.
هگل انسان را مساوی با خودآگاهی می داند و بیگانگی را در عینیت تشکیل می دهد. آگاهی با غلبه بر عینیت، خود را از بیگانگی رها می کند، و تشخیص می دهد که آنچه به عنوان یک ابژه خارجی ظاهر می شود، فرافکنی خود آگاهی است. هگل آزادی را شامل این می بیند که انسان ها کاملاً خودآگاه شوند و درک کنند که محیط و فرهنگ آنها نشأت گرفته از روح است. مارکس مفهوم روح را رد می کند و معتقد است که ایده های انسان، اگرچه مهم هستند، به خودی خود برای توضیح تغییرات اجتماعی و فرهنگی کافی نیستند. در هگل، ادغام انسان با طبیعت در سطحی معنوی قرار می گیرد و بنابراین، از نظر مارکس، یک انتزاع و یک توهم است. نظر فویرباخ. تأثیر اصلی بر تفکر مارکس در این زمینه، لودویگ فویرباخ است که در کتاب «"جوهر مسیحیت"» هدفش غلبه بر آسیب و پریشانی جدایی افراد از ماهیت انسانی ضروری آنه است. فوئرباخ معتقد است که بیگانگی افراد مدرن ناشی از داشتن باورهای نادرست در مورد خدا است. مردم به اشتباه به عنوان یک موجود عینی، چیزی را که در واقع یک طرح انسان ساخته از محمولات اساسی خودشان است، شناسایی می کنند. از نظر فویرباخ، انسان خدای خودبیگانه نیست. خدا انسان از خود بیگانه است.
خداوند ذات انسان است انتزاعی، مطلق و بیگانه از انسان. انسان با گردآوری بهترین ویژگی های فطرت انسانی خود، اندیشه خدا را خلق می کند - خوبی، علم و قدرت او - تجلیل از آنها، و فرافکنی آنها به ماوراء. انسان از خود بیگانه است نه به این دلیل که از شناخت طبیعت به عنوان صورت بیگانه شده از خود خودداری می کند، بلکه به این دلیل که موجودی برتر بیگانه را می آفریند و بالاتر از خود قرار می دهد و به عنوان یک برده در برابر او تعظیم می کند. اعتقاد مسیحی مستلزم قربانی کردن، انکار یا سرکوب عملی، ویژگی های اساسی انسان است. رهایی زمانی فرا می رسد که مردم تشخیص دهند خدا واقعاً چیست و از طریق جامعه ای که ذات انسانی را در معرض هیچ محدودیتی بیگانه قرار نمی دهد، خوبی، دانش و قدرتی را که به بهشت فرافکنی کرده اند، پس بگیرند. این نقد از دین فراتر می رود، زیرا فویرباخ در "تزهای خود دربارهٔ اصلاح فلسفه" استدلال می کند که فلسفه هگل خود بیگانه شده است. هگل بیگانگی را تأثیرگذار بر اندیشه یا آگاهی می داند و نه انسانیت را در وجود مادی آن. از نظر هگل، وجود انضمامی و متناهی صرفاً بازتابی از یک نظام فکری یا آگاهی است. هگل با نامتناهی شروع و به پایان
می رسد. متناهی، انسان، تنها به عنوان مرحله ای از تکامل روح انسانی، مطلق حضور دارد. در مخالفت با این، فویرباخ استدلال می کند که انسان از خود بیگانه شده است، زیرا او "واسطه" رابطه مستقیم شهود حسی با واقعیت انضمامی از طریق دین و فلسفه است. انسان با شناخت این که رابطه او با طبیعت در عوض یک وحدت "بی" واسطه است، می تواند به «اومانیسم مثبت» دست یابد که چیزی بیش از انکار دین است. کار. مارکس به پیروی از فویرباخ، واقعیت زمینی انسان را در مرکز این تصویر قرار می دهد. در جایی که هگل کار را فعالیت معنوی می داند، مارکس کار را مبادله فیزیکی با طبیعت می داند: در طبیعت، انسان خود را می آفریند و طبیعت را می آفریند. در جایی که هگل جوهر انسانی را با خودآگاهی یکی می داند، مارکس مفهومی از گونه-وجود را بیان می کند؛ که طبق آن ماهیت ذاتی انسان، طبیعت یک تولیدکننده آزاد است که آزادانه شرایط زندگی خود را بازتولید می کند. طبیعت انسان این است که خود خالق خود باشد، تا با کار بر روی و دگرگون کردن دنیای بیرون خود با همکاری همنوعان خود، خود را شکل دهد و توسعه دهد. انسان باید کنترل این فرایند را در دست داشته باشد، اما در شرایط مدرن، انسان کنتر
ل تکامل خود را از دست داده است. در جایی که مالکیت زمین تابع قوانین اقتصاد بازار است، افراد انسانی خود را از طریق فعالیت تولیدی برآورده نمی کنند. کار کارگر، ویژگی های شخصی عضلانی و مغزی، توانایی ها و آرزوهای او، فعالیت های حیاتی حسی اش، در نظر او مانند چیزها، کالاهایی که باید خرید و فروش شوند، ظاهر می شوند. همان طور که بائر و فویرباخ دین را اختراع بیگانه کننده ذهن انسان می دانند، مارکس نیز به فرایند تولیدی مدرن برای تقلیل انسان به وضعیت یک کالا معتقد است. در دین، خداوند ابتکار عمل را در دست دارد و انسان در حالت وابستگی قرار دارد. در علم اقتصاد، پول انسان ها را طوری به اطراف حرکت می دهد که گویی به جای معکوس، اشیا هستند. مارکس مدعی است که بشر به چهار طریق از خود بیگانه می شود: از نظر مارکس اولاً، محصول کار یک کارگر با او «به عنوان یک شیء بیگانه که بر او مسلط است» روبرو می شود. کارگری به جسمی جان بخشیده است که اکنون با او به عنوان دشمن و بیگانه روبرو می شود. کارگر شیئی را ایجاد می کند که به نظر می رسد دارایی او باشد. اما چنین نیست هنگامی که او زندگی خود را در یک شیء بیرونی می بیند، زندگی اش برای آ» محصول می شود و
خودش اختیاری بر آن ندارد. ماهیت او به صفت شخص یا چیز دیگری تبدیل می شود. جایی که در ادوار تاریخی پیشین، یک شخص بر دیگری حکومت می کرد، اکنون چیز بر شخص حاکم است، محصول بر تولیدکننده. انتقادها. از آنجایی که اصطلاح بیگانگی در آثار بعدی مارکس مانند "سرمایه" به شکل برجسته ای ظاهر نمی شود، اومانیسم مارکسیستی در محافل مارکسیستی کاملاً بحث برانگیز بوده است. این گرایش توسط مارکسیست غربی ایتالیایی گالوانو دلا ولپ و لوئی آلتوسر، مارکسیست ساختارگرا فرانسوی مورد حمله قرار گرفت. آلتوسر از اومانیست های مارکسیست انتقاد می کند که چرا آنچه را که او دوگانگی اساسی بین نظریه «مارکس جوان» و نظریه «مارکس بالغ» می داند، به رسمیت نمی شناسد. آلتوسر معتقد است که اندیشه مارکس با یک گسست معرفتی رادیکال مشخص شده است که در سال ۱۸۴۵ رخ داد - "ایدئولوژی آلمانی" اولین اثری است که به ناپیوستگی پشت می کند. برای آلتوسر، انسان گرایی نوشته های اولیه مارکس - یک نظریه اخلاقی - اساساً با نظریه «علمی» که او استدلال می کند که در آثار بعدی مارکس یافت می شود ناسازگار است. به نظر او، مارکس بالغ روابط اجتماعی سرمایه داری را به عنوان روابط درون و بین ساختا
رها معرفی می کند. افراد یا طبقات هیچ نقشی به عنوان سوژه تاریخ ندارند. انسان گرایان مارکسیست. متفکران برجسته مرتبط با اومانیسم مارکسیستی عبارتند از:
تپه آسیاب؛ نام تپه ای تاریخی مربوط به دورهٔ تاریخی است و در شهرستان زاوه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۴۷۵ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
محوطه و قلعه تاریخی ارغوان؛ نام محوطه و دژی تاریخی مربوط به دورهٔ ساسانی - سدهٔ ۱ قمری - دورهٰ قاجار است و در شهرستان زاوه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۴۷۶ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
تپه کال صبی؛ نام تپه ای تاریخی مربوط به دورهٔ تاریخی - سده های اولیه اسلامی است و در شهرستان زاوه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۹۶۴ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
شهرستان تاس قلعه () یک شهرستان در قزاقستان است که در استان قزاقستان غربی واقع شده است. این شهرستان ۱۷۰۹۱ نفر جمعیت دارد.
ترارشته ای (به انگلیسی: Transdisciplinarity) به یک استراتژی تحقیقاتی اشاره می کند که از بسیاری از مرزهای رشته ای عبور می کند تا رویکردی کل نگر ایجاد کند. این امر برای پژوهش های تحقیقاتی متمرکز بر مسائلی است که از مرزهای دو یا چند رشته عبور می کنند، مانند تحقیق در مورد سامانه های اطلاعاتی مؤثر برای تحقیقات زیست پزشکی (به بیوانفورماتیک مراجعه کنید)، و می تواند به مفاهیم یا شیوه هایی اشاره کند که در ابتدا توسط یک رشته توسعه داده شده اند، اما در حال حاضر توسط چندین رشتهٔ دیگر استفاده می شوند؛ مانند: قوم نگاری، که در ابتدا توسط روش تحقیق میدانی در انسان شناسی توسعه یافته بود. اما اکنون به طور گسترده توسط سایر رشته ها استفاده می شود. مجمع بلمونت توضیح می دهد که یک رویکرد ترارشته ای، ورودی ها و حوزهٔ استفاده آن را در میان جوامع ذینفع علمی و غیرعلمی امکان پذیر می کند و راهکردی سیستمیک برای رسیدگی به یک چالش را تسهیل می کند. این امر شامل ابتکاراتی است که از ظرفیت سازی مورد نیاز برای فرمول بندی موفق میان رشته ای و اجرای اقدامات تحقیقاتی پشتیبانی می کند. استفاده. ترارشته ای به دو معنای عام استفاده می شود: استفادهٔ آلمان
ی. در کشورهای آلمانی زبان، " به ادغام اشکال مختلف تحقیق اشاره دارد و شامل روش های خاصی برای به اشتراک گذاری دانش در حل مسئله است. کنفرانسی در سال ۲۰۰۳ میلادی که در دانشگاه گوتینگن برگزار شد، معانی گوناگونی چون، بین رشته ای و ترارشته ای را به نمایش گذاشت و پیشنهاداتی برای همگرایی آنها بدون حذف کاربردهای فعلی ارائه کرد. هنگامی که ماهیت یک مشکل مورد مناقشه است، ترارشته ای می تواند به تعیین مرتبط ترین مشکلات و سؤالات تحقیقی درگیر کمک کند. اولین نوع سؤال به علت مشکلات فعلی و توسعهٔ آینده آن ها (دانش سیستم) مربوط می شود. نگرانی دیگر این است که از کدام ارزش ها و هنجارها می توان برای شکل دادن به اهداف فرایند حل مسئله (دانش هدف) استفاده کرد. مورد سوم به چگونگی تغییر و بهبود وضعیت مشکل ساز مربوط می شود (دانش دگرگونی). ترارشته ای مستلزم پرداختن کافی به پیچیدگی مشکلات و تنوع برداشت ها از آنها است، اینکه دانش انتزاعی و مورد خاص به هم مرتبط هستند و این که شیوه ها باعث ارتقای سود عمومی می شوند. ترارشته ای بودن زمانی به وجود می آید که کارشناسان شرکت کننده در یک بحث و گفت وگوی آزاد با هم تعامل داشته باشند و به هر دیدگاه، وزن
یکسانی بدهند و آن ها را با یکدیگر مرتبط کنند. این امر به دلیل حجم بالای اطلاعات درگیر، و به دلیل غیرقابل مقایسه بودن زبان های تخصصی در هر زمینهٔ تخصصی دشوار است. برای برتری در این شرایط، پژوهشگران نه تنها به دانش و دانش عمیق رشته های درگیر نیاز دارند، بلکه به مهارت هایی در اعتدال، میانجیگری، همراهی و انتقال نیاز دارند. استفادهٔ گسترده تر. ترارشته ای همچنین برای نشان دادن وحدت دانش، فراتر از رشته ها استفاده می شود. ژان پیاژه استفاده از این واژه را در سال ۱۹۷۰ میلادی معرفی کرد و در سال ۱۹۸۷میلادی، مرکز بین المللی تحقیقات ترارشته ای (CIRET) منشور ترارشته ای را در اولین کنگرهٔ جهانی ترارشته ای، (صومعه بانوی ما آرابیدا، پرتغال، نوامبر ۱۹۹۴ میلادی) به تصویب رساند. در رویکرد CIRET، ترارشته ای بودن از میان رشته ای بودن کاملاً متمایز است. میان رشته ای، مانند چندرشته ای، به انتقال روش ها از یک رشته به رشتهٔ دیگر مربوط می شود که به پژوهش اجازه می دهد از مرزهای رشته ای عبور کند، اما در چارچوب تحقیقات انضباطی باقی بماند. همان طور که پیشوند «ترانس» نشان می دهد، ترارشته ای به چیزی مربوط می شود که به طور همزمان بین رشته ها،
در سراسر رشته های مختلف و فراتر از هر رشتهٔ فردی قرار دارد. هدف آن درک جهان کنونی است که یکی از ضروریات آن وحدت فراگیر معرفت است. یکی دیگر از مشخصه های تعیین کنندهٔ حیاتی تحقیقات ترارشته ای، گنجاندن ذینفعان در تعریف اهداف و راهبردهای پژوهشی به منظور ترکیب بهتر انتشار دانش تولید شده توسط پژوهش است. همکاری بین ذینفعان ضروری تلقی می شود؛ نه صرفاً در سطح همکاری علمی یا انضباطی، بلکه از طریق همکاری فعال با افرادی که تحت تأثیر تحقیقات و ذینفعان جامعه محور هستند. به این ترتیب، همکاری بین رشته ای به طور منحصر به فردی قادر به درگیر شدن با روش های مختلف شناخت جهان، تولید دانش جدید و کمک به ذینفعان برای درک و ترکیب نتایج یا دروس آموخته شده به واسطهٔ تحقیق می شود. باساراب نیکولسکو از طریق سه اصل روش شناختی، ترارشته ای را تعریف می کند: وجود سطوح واقعیت، منطق گنجاندهٔ میانی و پیچیدگی. در حضور چندین سطح از واقعیت، فضای بین رشته ها و فراتر از رشته ها پر از اطلاعات است. تحقیقات رشته ای حداکثر به یک سطح از واقعیت مربوط می شود. علاوه بر این، در بیشتر موارد فقط به قطعات یک سطح از واقعیت مربوط می شود. برعکس، ترارشته ای بودن به پو
یایی های ناشی از کنش چندین سطح واقعیت در آن واحد مربوط می شود. کشف این پویایی ها لزوماً از دانش رشته ای می گذرد. ترارشته ای با تحقیقات رشته ای تغذیه می شود، در حالی که یک رشتهٔ جدید یا یک ابررشتهٔ جدید نیست؛ به نوبهٔ خود، تحقیقات رشته ای نیز با دانش ترارشته ای به شیوه ای نوین، بارور و روشن می شود. از این نظر، تحقیقات رشته ای و ترارشته ای در تضاد با هم نیستند، بلکه مکمل هم هستند. همان گونه که در مورد رشته شناسی نیز تحقیقات ترارشته ای متضاد نیستند، بلکه مکمل تحقیقات چندرشته ای و میان رشته ای هستند. به عقیدهٔ نیکولسکو، با این حال، ترارشته ای بودن به دلیل هدفش، یعنی درک دنیای کنونی، که در چارچوب تحقیقات رشته ای قابل انجام نیست، به طور بنیادی از چند رشته ای و میان رشته ای متمایز است.["] هدف چندرشته ای و میان رشته ای همیشه در چارچوب تحقیقات رشته ای باقی می ماند. اگر ترارشته ای اغلب با میان رشته ای یا چندرشته ای اشتباه گرفته می شود (و به همین دلیل، متذکر می شویم که میان رشته ای نیز اغلب با چندرشته ای اشتباه گرفته می شود) این تا حد زیادی با این واقعیت توضیح داده می شود که هر سه مرز بین رشته ای فرو ریخته اند. مدافعان
معتقدند که این سردرگمی پتانسیل عظیم ترارشته ای را پنهان می کند. یکی از شناخته شده ترین متخصصان ترارشته ای در آرژانتین پابلو تیگانی است و دیدگاه او دربارهٔ ترارشته ای چنین است:هنر ترکیب چند علم در یک شخص است. ترارشته ای دانشمندی است که در رشته های مختلف دانشگاهی آموزش دیده است. این شخص تمام دانش خود را در یک سیم ضخیم ادغام کرد. از آن سیم ضخیم دانشِ واحد برای حل مسائلی استفاده می شود که شامل بسیاری از مشکلات است. تصمیم یک مجری ترارشته ای تنها تصمیمی است که حل کلی یک مشکل را بدون رها کردن هیچ رشته سیمی گرفته می شود. در حال حاضر، ترارشته ای یک رشتهٔ دانشگاهی تلفیقی است که به تحقیقات کاربردی جدید، به ویژه در آمریکای لاتین و کارائیب منجر شده است. از این نظر، تحقیقات ترارشته ای و زیست تقلیدِ خاویر کولادو در رشتهٔ تاریخ بزرگ، بیانگر یک دانش بوم شناسی میان دانش علمی و خرد اجدادی مردمان بومی، مانند بومیان در اکوادور است. به گفتهٔ کولادو، روش شناسی ترارشته ای به کار رفته در زمینهٔ رشتهٔ تاریخ بزرگ به دنبال درک ارتباطات متقابل نژاد بشر با سطوح مختلف واقعیت است که در طبیعت و کیهان وجود دارند و این شامل تجربیات عرفانی و مع
نوی می شود. در آیین های شمنیسم همواره آیاهواسکا و سایر گیاهان مقدس بسیار حضور دارند. به طور انتزاعی، تدریس تاریخ بزرگ در دانشگاه های برزیل، اکوادور، کلمبیا و آرژانتین متضمن دیدگاهی ترارشته ای است که معرفت های متنوعی را که در میان و فراتر از رشته های علمی قرار دارند ادغام و متحد می کند از جمله خرد اجدادی، معنویت، هنر، عواطف، تجربیات عرفانی و دیگر ابعاد فراموش شده در تاریخ علم به ویژه با رویکرد اثبات گرایی. آموزش ترارشته ای. آموزش ترارشته ای آموزشی است که از ادغام رشته های مختلف، به شیوه ای هماهنگ برای ساختن دانش جدید و ارتقای فراگیر به حوزه های بالاتری از توانایی های شناختی و دانش و مهارت های پایدار به ارمغان می آورد. این امر مستلزم شبکهٔ عصبی برتر برای یادگیری مادام العمر است . ترارشته ای بودن در سطح بین المللی به عنوان یک هدف مهم آموزش مورد توجه قرار گرفته است. به عنوان مثال: مجلهٔ آموزش جهانی، یک مجلهٔ بین المللی تحت حمایتِ یونسکو و کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد: «ترارشته ای نشانگر جوانه ای است که می تواند رشد درون زای روح تکاملی آگاهی انتقادی درونی را ارتقا دهد، جایی که دین و علم مکمل یکدیگر هست