Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
میرزاپور اوپازیلا (به لاتین: Mirzapur Upazila) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه تانگیل واقع شده است. میرزاپور اوپازیلا ۳۷۳٫۸۹ کیلومتر مربع مساحت و ۴۰۷٬۷۸۱ نفر جمعیت دارد.
مادپور (به لاتین: Madhupur) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه تانگیل واقع شده است. مادپور ۳۶۶٫۹۲ کیلومتر مربع مساحت و ۲۹۶٬۷۲۹ نفر جمعیت دارد.
کالیهاتی (به لاتین: Kalihati) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه تانگیل واقع شده است. کالیهاتی ۳۰۱٫۲۲ کیلومتر مربع مساحت و ۴۱۰٬۲۹۳ نفر جمعیت دارد.
کاتیل (به لاتین: Ghatail) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه تانگیل واقع شده است. کاتیل ۴۵۱٫۳ کیلومتر مربع مساحت و ۴۱۷٬۹۳۹ نفر جمعیت دارد.
دلدوار (به لاتین: Delduar) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه تانگیل واقع شده است. دلدوار ۱۸۴٫۵۴ کیلومتر مربع مساحت و ۲۰۷٬۲۷۸ نفر جمعیت دارد.
بویانپور (به لاتین: Bhuapur) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه تانگیل واقع شده است. بویانپور ۲۲۵٫۰۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱۸۹٬۹۱۳ نفر جمعیت دارد.
باسیل اوپازیلا (به لاتین: Basail Upazila) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه تانگیل واقع شده است. باسیل اوپازیلا ۱۵۷٫۷۸ کیلومتر مربع مساحت و ۱۵۹٬۸۷۰ نفر جمعیت دارد.
گوپالپور (به لاتین: Gopalpur) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه تانگیل واقع شده است. گوپالپور ۱۹۳٫۳۷ کیلومتر مربع مساحت و ۲۵۲٬۳۳۱ نفر جمعیت دارد.
صددرپور (به لاتین: Sadarpur) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه فریدپور واقع شده است. صددرپور ۲۹۰٫۲۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱۹۳٬۳۴۷ نفر جمعیت دارد.
ناگارکاندا (به لاتین: Nagarkanda) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه فریدپور واقع شده است. ناگارکاندا ۳۷۹٫۰۲ کیلومتر مربع مساحت و ۲۶۷٬۱۹۳ نفر جمعیت دارد.
مادوخالی (به لاتین: Madhukhali) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه فریدپور واقع شده است. مادوخالی ۲۳۰٫۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱۶۵٬۴۳۸ نفر جمعیت دارد.
فریدپور سدار اوپازیلا (به لاتین: Faridpur Sadar Upazila) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه فریدپور واقع شده است. فریدپور سدار اوپازیلا ۴۰۷٫۰۲ کیلومتر مربع مساحت و ۴۶۹٫۴۱۰ نفر جمعیت دارد.
بوالماری (به لاتین: Boalmari) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه فریدپور واقع شده است. بوالماری ۲۷۲٫۳۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱۹۰٬۱۵۹ نفر جمعیت دارد.
بانگا (به لاتین: Bhanga) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه فریدپور واقع شده است. بانگا ۲۱۶٫۳۴ کیلومتر مربع مساحت و ۲۱۴٬۷۰۲ نفر جمعیت دارد.
شارشا (به لاتین: Sharsha) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه جسور واقع شده است. شارشا ۳۳۶٫۳۴ کیلومتر مربع مساحت و ۳۴۱٬۳۲۸ نفر جمعیت دارد.
منیرامپور اوپازیلا (به لاتین: Manirampur Upazila) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه جسور واقع شده است. منیرامپور اوپازیلا ۴۴۴٫۷ کیلومتر مربع مساحت و ۴۱۷٬۴۲۱ نفر جمعیت دارد.
جسر صدار (به لاتین: Jessore Sadar) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه جسور واقع شده است. جسر صدار ۴۳۵٫۲۲ کیلومتر مربع مساحت و ۷۴۲٬۸۹۸ نفر جمعیت دارد.
کشابپور (به لاتین: Keshabpur) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه جسور واقع شده است. کشابپور ۲۵۸٫۵۳ کیلومتر مربع مساحت و ۲۵۳٬۲۹۱ نفر جمعیت دارد.
جیکارگاچا (به لاتین: Jhikargacha) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه جسور واقع شده است. جیکارگاچا ۳۰۷٫۹۶ کیلومتر مربع مساحت و ۲۹۸٬۹۰۸ نفر جمعیت دارد.
چوگاچا (به لاتین: Chaugachha) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه جسور واقع شده است. چوگاچا ۲۶۹٫۳۱ کیلومتر مربع مساحت و ۲۳۱٬۳۷۰ نفر جمعیت دارد.
باقرپارا (به لاتین: Bagherpara) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه جسور واقع شده است. باقرپارا ۳۰۸٫۲۹ کیلومتر مربع مساحت و ۲۱۶٬۸۹۷ نفر جمعیت دارد.
جیباناگار (به لاتین: Jibannagar) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه چوادنگه واقع شده است. جیباناگار ۱۹۹٫۳۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱۷۹٬۵۸۱ نفر جمعیت دارد.
سرانخولا (به لاتین: Sarankhola) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه باگرهات واقع شده است. سرانخولا ۷۵۶٫۶۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰۷٬۸۵۶ نفر جمعیت دارد.
چوادانگا سدار (به لاتین: Chuadanga Sadar) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه چوادنگه واقع شده است. چوادانگا سدار ۲۸۹٫۵۹ کیلومتر مربع مساحت و ۳۱۳٫۹۳۵ نفر جمعیت دارد.
رامپال (به لاتین: Rampal) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه باگرهات واقع شده است. رامپال ۳۳۵٫۴۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱۶۷٬۰۷۰ نفر جمعیت دارد.
مورلگانج (به لاتین: Morrelganj) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه باگرهات واقع شده است. مورلگانج ۴۶۰٫۹۱ کیلومتر مربع مساحت و ۳۲۱٬۱۵۳ نفر جمعیت دارد.
مونگلا (به لاتین: Mongla) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه باگرهات واقع شده است. مونگلا ۱٬۴۶۱٫۲۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱۳۶٫۵۸۸ نفر جمعیت دارد.
ملاحت (به لاتین: Mollahat) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه باگرهات واقع شده است. ملاحت ۱۸۷٫۸۸ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱۶٬۷۲۹ نفر جمعیت دارد.
کاچوا اوپازیلا (به لاتین: Kachua Upazila) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه باگرهات واقع شده است. کاچوا اوپازیلا ۱۳۱٫۶۲ کیلومتر مربع مساحت و ۹۷٬۰۱۱ نفر جمعیت دارد.
فکیرهت (به لاتین: Fakirhat) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه باگرهات واقع شده است. فاکرهات ۱۶۰٫۶۸ کیلومتر مربع مساحت و ۱۲۳٬۹۵۶ نفر جمعیت دارد.
چیتالماری (به لاتین: Chitalmari) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه باگرهات واقع شده است. چیتالماری ۱۹۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱۲۷٬۵۲۴ نفر جمعیت دارد.
باقرهات صدار (به لاتین: Bagerhat Sadar) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه باگرهات واقع شده است. باقرهات صدار ۲۷۲٫۷۳ کیلومتر مربع مساحت و ۲۶۶٫۳۸۹ نفر جمعیت دارد.
دامورهودا (به لاتین: Damurhuda) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه چوادنگه واقع شده است. دامورهودا ۳۰۸٫۱۱ کیلومتر مربع مساحت و ۲۸۹٬۵۷۷ نفر جمعیت دارد.
شیبپور (به لاتین: Shibpur) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه نارسینگدی واقع شده است. شیبپور ۲۰۶٫۸۹ کیلومتر مربع مساحت و ۲۳۷٬۲۴۶ نفر جمعیت دارد.
پل واترلو () درامِ عاشقانه جنگیِ پیشاکدی است به کارگردانی جیمز ویل و به بازیگری می کلارک و کنت داگلاس. بن لوی و تام رید فیلمنامه را بر اساس نمایشنامه رابرت ای شروود (پل واترلو، ۱۹۳۰) نوشتند. این فیلم دو بار دیگر نیز ساخته شد: "پل واترلو" (فیلم ۱۹۴۰) و "گبی" در سال ۱۹۵۶. بت دیویس یکی از اولین نقش های خود را در آن بازی می کند. خلاصه داستان. در اوج جنگ جهانی اول در لندن، مایرا (دختری آمریکایی) که در گروه کر خوانندگی می کند برای تأمین هزینه های خود به روسپی گری روی می آورد. او گاهی مشتریانش را بر روی پل واترلو (که راه اصلیِ ورودیِ سربازان به مرخصی آمده است) پیدا می کند. در طی یک حمله هوایی او با آمریکایی دیگری به نام روی کرونین (که در ارتش کانادا است) آشنا می شود. مایرا تلاشی برای جذب او نمی کند و سرباز جوان نیز بی خبر از حرفه او باقی می ماند. پس از توقف حمله هوایی، روی او را تا آپارتمانش همراهی می کند و با هم شام می خورند. تولید. رابرت شروود نمایشنامه را بر اساس تجربه های خود در زمان جنگ نوشت (از جمله برخورد اتفاقی در طی یک حمله هوایی با دختر خواننده ای که به روسپیگری روی آورده بود). در ششم ژانویه ۱۹۳۰ اجرای نما
یش در برادوی افتتاح شد، که تنها ۶۴ اجرا ادامه یافت. سانسور. به دلیل محتوای بحث برانگیز، هیئت های سانسور در شیکاگو، نیویورک و پنسیلوانیا بر برش های گسترده ای در فیلم اصرار کردند. زمانی که در ژوئیه ۱۹۳۴ کد تولید به اجرا درآمد، پخش دوباره نسخه اصلی "پل واترلو" دیگر امکان پذیر نبود.
کمپانی مستقل تصاویر متحرک (به انگلیسی: Independent Moving Pictures Company؛ به طور مخفف IMP) یک استودیو و شرکت تولید فیلم سینمایی بود که در سال ۱۹۰۹ توسط کارل لمله تأسیس شد. این شرکت در شهر نیویورک مستقر بود و دارای امکانات پیشرفته ای در فورت لی، نیوجرسی بود. در سال ۱۹۱۲، IMP با چند شرکت تولیدی دیگر ادغام شد و شرکت یونیورسال پیکچرز را تشکیل داد و کارل لمله رئیس هیئت مدیره شد. همچنین اولین فیلم این شرکت هیاواتا بود.
پیروز (به ؛ نویسه گردانی به انگلیسی: pērōz؛ نویسه گردانی به فارسی: پِروز) یکی از شاهزادگان ساسانی در سده سوم میلادی، پسر اردشیر بابکان و برادر شاپور یکم بود. زندگی. از پیروز در سنگ نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت در میان اعضای خاندان سلطنتی ساسانی با عنوان شاهزاده (پارسی میانه: wispuhr) یاد شده است. او پسر اردشیر بابکان و احتمالاً مورود بانو و برادر شاپور یکم بود. به گفته ابن ندیم پیروز در تاریخ نامشخصی با مانی و آموزه های او آشنا شد و به آیین او گروید. او سپس مانی را به برادرش شاپور معرفی کرد. ۷۳ مورد از نامه های مانوی خطاب به پیروز بود که مدافع و پیرو آیین مانوی تلقی می شد. در متن ۱۳۴۳۱۰ M گریزی به شاه پیروز شده است که رابطه او با این پیروز امکان پذیر اما اثبات آن ناممکن است. یک احتمال این است که فرض کنیم پیروز پس از اتمام سنگ نوشته شاپور در حدود ۲۶۲/۲۶۳ میلادی، به عنوان شاه دست یافته است.
نرسه (پارسی میانه: "Narseh") یکی از شاهزادگان ساسانی در سده سوم میلادی، پسر اردشیر بابکان و برادر شاپور یکم بود. زندگی. از نرسه در سنگ نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت در میان اعضای خاندان سلطنتی ساسانی با عنوان شاهزاده (پارسی میانه: "wispuhr") یاد شده است. دریافتن رابطه او با دیگر اعضای خاندان ساسانی ناممکن است اما احتمالاً او پسر اردشیر بابکان و مورود بانو و برادر شاپور یکم بود.
مولکول دوحلقه ای یا بایسیکلیک (حلقه= "bi" ,"cycle" =دو) مولکولی است که دارای دو حلقه متصل به هم است. ساختارهای دوحلقه ای گوناگونی تاکنون شناخته شده است، به عنوان مثال در بسیاری از مولکول های مهم زیستی مانند آلفا-توجن و کافور این ساختار مشاهده می شود. یک ترکیب دوحلقه ای مانند DABCO می تواند کربوسیکل (همه اتم های حلقه از اتم کربن تشکیل شده است)، یا هتروسیکل (اتم های تشکیل دهنده حلقه ها حداقل از دو عنصر تشکیل شده اند) باشد. علاوه بر این، از دو حلقه، هر دو می تواند آلیفاتیک "(به عنوان مثال" دکالین و نوربورنان) بوده، یا آروماتیک "(به عنوان مثال" نفتالین) بوده، یا ترکیبی از آلیفاتیک و آروماتیک "(به عنوان مثال" تترالین)باشد.
ویبریوناسه (Vibrionaceae) خانواده ای از پروتئوباکتریاها هستند که در آب شیرین یا شور زندگی می کنند. این خانواده شامل چندین گونه بیماری زا است از جمله گونه "ویبریو کلرا" که عامل بیماری وبا است. بیشتر باکتری های زیست تابی از این خانواده هستند و به طور معمول به صورت همزیست با جانوران در اعماق دریا یافت می شوند. این باکتری ها میله ای شکل مستقیم یا خمیده و متحرک هستند (باسیلی شکل و اندکی خمیده). ویبریوناسه برای رشد دست کم نیازمند ۲ تا ۳ درصد نمک خوراکی (NaCl) هستند و بیشتر در آب های شور مانند دریاها و اقیانوس ها زندگی می کنند و کمتر در آب های شیرین دیده می شوند. ویبریوناسه ارگانیسم هایی گرم منفی، بی هوازی اختیاری و قادر به تخمیر هستند. آن ها حاوی آنزیم اکسیداز هستند و اکسیداز مثبت به شمار می روند (برخلاف انتروباکتریاسه) و همچنین دارای یک یا چند تاژک هستند که به طور کلی قطبی هستند. در اصل، این خصوصیات خانواده ویبریوناسه را تعریف می کرد، به گونه ای که این خانواده به چهار جنس تقسیم می شد. دو مورد از این موارد، "ویبریو" و "فوتوباکتریوم"، مربوط به گروه مدرن هستند، اگرچه چندین جنس جدید تعریف شده است. مطالعات ژنتیکی نشان
داده است که دو عضو اصلی دیگر "آئروموناس" و "پلزیوموناس" به خانواده های جداگانه ای تعلق دارند. خانواده ویبریوناسه هم اکنون شامل هشت جنس معتبر است: "Aliivibrio،" "Catenococcus،" "Enterovibrio ،" "Grimontia،" "Listonella ،" "Photobacterium،" (اگرچه وضعیت آن زیر سوال رفته است) "Salinivibrio،" و "Vibrio".
آی سی گس () شرکت گاز بریتانیایی است، که در سال ۱۸۲۴ تأسیس شد.
فرست اسکات ریل () شرکت ترابری ریلی اسکاتلندی است، که در سال ۲۰۰۴ تأسیس شد.
فارم فودز () شرکت خرده فروشی اسکاتلندی است، که در سال ۱۹۵۵ تأسیس شد.
سلام ایر () شرکت هواپیمایی عمانی است، که در سال ۲۰۱۶ تأسیس شد. این شرکت داری ۴ فروند ایرباس ۳۲۱ و ۶ فروند ایرباس ۳۲۰ نئو و ۱ فروند ایرباس ۳۲۰ کارگو می باشد
یک شریک خاموش یا شریک خفته کسی است که هنوز در سود و زیان تجارت شریک است، اما در اداره تجارت دخالتی ندارد. گاهی اوقات به درخواست شخص، نام شریک خاموش به صورت عمومی اعلام نمی شود. یک شریک خاموش غالباً یک سرمایه گذار در شرکت است که حق دریافت سهمی از سود مشارکت را دارد. شرکای خاموش ممکن است ترجیح دهند در مشارکت های محدود سرمایه گذاری کنند تا دارایی های شخصی خود را از بدهی یا تعهدات تجاری شرکت، جدا کنند.
هلیم () یک مجموعهٔ تلویزیونی کمدی موقعیت بریتانیایی است که مابین سال های ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۷ از بی بی سی وان پخش شد. این سریال دربارهٔ دو زندانی به نام های «نورمن فلچر» و «لنی گادبر» است که دوران محکومیت خود را در «زندان اِسلید» در کامبرلند می گذارند. عنوان سریال، هم به صبحانهٔ سنتی زندان ها در بریتانیا اشاره دارد و هم اصطلاحی است کوچه بازاری که در دههٔ ۱۹۵۰ در بریتانیا برای «زندان رفتن» استفاده می شد. (در فارسی محاوره ای، اصطلاح «آب خنک خوردن» برای زندان رفتن به کار می رود، اما در انگلیسی دههٔ ۵۰ از اصطلاح «هلیم خوردن» استفاده می شد، چرا که در زندان های انگلستان برای صبحانه، به زندانیان هلیم یا شوربا می دادند.)
سیدنی لاتربی (؛ – ) تهیه کننده تلویزیونی و کارگردان تلویزیونی اهل بریتانیا بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "هلیم" و "بله آقای وزیر" اشاره نمود.
هیوندای بایون یک خودروی کراس اوور پنج در است که توسط هیوندای تولید شده است. این خودرو در مارس ۲۰۲۱ میلادی رونمایی شد و کوچکترین کراس اوور هیوندای در خط تولید اروپا است. چون این خودرو برای بازار اروپا طراحی شده است نام بایون را برایش نهادند. بایون اشاره به شهر بایون فرانسه دارد. بایون بر اساس پلتفرم نسل سوم هیوندای آی۲۰ طراحی شده است.
نمایشگاه کتاب لایپزیگ دومین نمایشگاه بزرگ کتاب در کشور آلمان پس از نمایشگاه کتاب فرانکفورت می باشد. این نمایشگاه به صورت سالانه و به مدت چهار روز در نمایشگاه بازرگانی لایپزیگ که در شمال شهر لایپزیگ در زاکسن است برگزار می شود. نمایشگاه کتاب لایپزیگ نخستین جلسهٔ تجاری سال است که نقش مهمی در بازار و انتشارات جدیدی که برای اولین بار ارائه می شوند دارد. تاریخچه. نمایشگاه کتاب لایپزیگ در سال ۱۶۳۲ بزرگترین نمایشگاه کتاب در آلمان شد به طوری که بزرگترین بازار در تعداد کتابهای معرفی شده در شهر فرانکفورت بود. تا سال ۱۹۴۵ نیز در صدر بازار باقی ماند تا زمانی که لایپزیگ بخشی از آلمان شرقی سوسیالیست شد و نمایشگاه فرانکفورت در آلمان غربی از آن پیشی گرفت و به نمایشگاه شماره یک بدل گشت. با این وجود نمایشگاه کتاب لایپزیگ به عنوان یکی از محلهای بازدید و نمایشگاه های مهم برای دوستداران کتاب از دو کشور آلمان شرقی و غربی باقی ماند. پس از اتحاد دوباره آلمان این نمایشگاه از نمایشگاه بازرگانی لایپزیگ که در میدان مرکزی بازار بود به محل جدید در مرکز شهر منتقل شد. پس از این انتقال دچار دگرگونی شد و تا به امروز نیز در حال گسترش است.
در محاسبات، خطای گذرگاه خطایی است که توسط سخت افزار ایجاد شده و به یک سیستم عامل (سیستم عامل) اطلاع می دهد که پردازه ای در تلاش است تا به حافظه ای دسترسی پیدا کند که پردازنده از نظر فیزیکی نمی تواند آن را آدرس دهی کند: یک آدرس نامعتبر برای آدرس گذرگاه. در استفاده مدرن در بیشتر معماری ها، این موارد بسیار نادرتر از خطاهای تقسیم بندی است که عمدتاً به دلیل نقض دسترسی حافظه رخ می دهد: مشکلات در آدرس منطقی یا مجوزها. در سیستم عامل های سازگار با POSIX، خطاهای گذرگاه معمولاً منجر به ارسال سیگنال SIGBUS به پردازه ای می شود که باعث بروز خطا شده است. SIGBUS همچنین می تواند ناشی از هرگونه خطای کلی دستگاه باشد که رایانه تشخیص می دهد، اگرچه خطای گذرگاه به ندرت به معنای شکسته شدن فیزیکی سخت افزار کامپیوتر است - به طور معمول به دلیل یک اشکال در نرم افزار ایجاد می شود. علل. حداقل سه دلیل اصلی برای خطاهای باس وجود دارد: آدرس موجود نیست. نرم افزار به CPU دستور می دهد تا آدرس حافظه فیزیکی خاصی را بخواند یا بنویسد. بر این اساس، پردازنده مرکزی این آدرس فیزیکی را روی گذرگاه آدرس خود قرار می دهد و از سایر سخت افزارهای متصل به پردازن
ده مرکزی می خواهد در صورت پاسخ دادن به این آدرس خاص، نتایج را برگردانند. اگر هیچ سخت افزار دیگری پاسخ ندهد، CPU یک ارور را برمی گرداند، حاکی از اینکه آدرس فیزیکی درخواست شده توسط کل سیستم رایانه ای شناسایی نشده است. توجه داشته باشید که این فقط آدرس های حافظه فیزیکی را پوشش می دهد. تلاش برای دستیابی به آدرس حافظه مجازی تعریف نشده معمولاً به عنوان یک خطای تقسیم بندی به جای خطای گذرگاه در نظر گرفته می شود، اگرچه اگر MMU جدا باشد، پردازنده نمی تواند تفاوت را تشخیص دهد. دسترسی بدون تراز. بیشتر پردازنده ها با بایت آدرس پذیر هستند، جایی که هر آدرس حافظه منحصر به فرد به یک بایت ۸ بیتی اشاره دارد. اکثر پردازنده ها می توانند از هر آدرس حافظه به بایت های مشخصی دسترسی داشته باشند، اما به طور کلی نمی توانند به واحدهای بزرگتر (۱۶ بیت، ۳۲ بیت، ۶۴ بیت و غیره) دسترسی داشته باشند بدون اینکه این واحدها با یک مرز خاص تراز شوند (سیستم عامل x86 یک استثنا قابل توجه است)) به عنوان مثال، اگر دسترسی های چند بایت با ۱۶ بیتی تراز باشد، آدرس ها در ۰، ۲ ، ۴، ۶ و غیره، تراز شده در نظر گرفته می شوند و بنابراین قابل دسترسی هستند، در حالی که
آدرس های ۱، ۳ ، ۵ و به همین ترتیب بدون تراز در نظر گرفته می شود و قابل دسترسی مستقیم نیستند، اگر دسترسی های چند بایت با۳۲ بیتی تراز باشند، آدرس های ۰، ۴ ، ۸، ۱۲ و غیره، تراز شده در نظر گرفته می شوند و بنابراین در دسترس هستند، و تمام آدرس های بین آنها بی تراز شناخته می شوند. تلاش برای دستیابی به واحدی بزرگتر از بایت در یک آدرس غیر تراز شده می تواند باعث خطای گذرگاه شود. برخی از سیستم ها بسته به معماری مورد استفاده ممکن است ترکیبی از این سیستم ها داشته باشند. به عنوان مثال، برای سخت افزارهای مبتنی بر سیستم اصلی IBM System / 360، از جمله IBM System z، Fujitsu B8000، RCA Spectra و UNIVAC Series 90، دستورالعمل ها باید در یک حد ۱۶ بیتی باشند، یعنی آدرس های اجرا باید از یک باید زوج شروع شوند. تلاش برای انشعاب به یک آدرس فرد منجر به یک ارور می شود. با این حال، داده ها ممکن است از هر آدرس در حافظه بازیابی شوند، و بسته به دستورالعمل ممکن است یک بایت یا بیشتر باشند. پردازنده ها به طور کلی در تمام زمانها به داده ها در حد عرض کامل گذرگاه داده های خود دسترسی دارند. برای آدرس دهی به بایت ها، آنها به حافظه دربا عرض گذرگاه دا
ده خود دسترسی پیدا می کنند سپس برای آدرس دهی به بایت های جداگانه، ماسک می زنند و تغییر مکان می دهند. سیستم ها این الگوریتم ناکارآمد را تحمل می کنند، زیرا این یک ویژگی اساسی برای اکثر نرم افزارها، به ویژه پردازش رشته است. برخلاف بایت، واحدهای بزرگتر می توانند دو آدرس تراز را داشته باشند و بنابراین به بیش از یک بارگیری در گذرگاه داده نیاز دارند. پشتیبانی از پردازنده های مرکزی امکان پذیر است، اما این قابلیت به ندرت مستقیماً در سطح کد دستگاه مورد نیاز است، بنابراین طراحان پردازنده به طور معمول از اجرای آن اجتناب می کنند و در عوض برای دسترسی به حافظه غیرهمسطح خطاهای گذرگاه صادر می کنند. خطاهای صفحه بندی. در freeBSD , Linux و Solaris وقتی صفحات حافظه مجازی را نمی توان صفحه بندی کرد، می توانند خطای گذرگاه را نشان دهند، به عنوان مثال زیرا ناپدید شده است (به عنوان مثال دسترسی به یک فایل نقشه برداری شده از حافظه یا اجرای یک تصویر باینری که هنگام اجرای برنامه کوتاه شده است)، یا به این دلیل که یک فایل نقشه برداری شده از حافظه که فقط ایجاد شده است، نمی تواند به صورت فیزیکی تخصیص یابد، زیرا دیسک پر شده. بخش غیرحضوری (x86).
در x86 یک مکانیسم مدیریت حافظه قدیمی وجود دارد که به عنوان تقسیم بندی شناخته می شود. اگر برنامه، بخش انتخاب را با انتخاب بخش غیر موجود بارگیری کند (که تحت سیستم عامل سازگار با POSIX فقط با یک زبان اسمبلی قابل انجام است)، این استثنا ایجاد می شود. برخی از سیستم عامل ها از این سیستم برای تعویض استفاده می کردند، اما در Linux این سیستم SIGBUS تولید می کند. مثال. این نمونه ای از دسترسی حافظه غیرهمتراز است که به زبان برنامه نویسی C با نحو مونتاژ AT&amp;T نوشته شده است. int main(int argc, char **argv) int *iptr; char *cptr; /* Enable Alignment Checking on x86 */ __asm__("pushf orl $0x40000,(%esp) popf"); /* Enable Alignment Checking on x86_64 */ __asm__("pushf orl $0x40000,(%rsp) popf"); /* malloc() always provides memory which is aligned for all fundamental types */ cptr = malloc(sizeof(int) + 1); /* Increment the pointer by one, making it misaligned */ iptr = (int *) ++cptr; /* Dereference it as an int pointer, causing an unaligned access */ *iptr = 42; Following accesses will also result in sigbus error. short *s
ptr; int i; sptr = (short *)&amp;i; // For all odd value increments, it will result in sigbus. sptr = (short *)(((char *)sptr) + 1); *sptr = 100; return 0; کامپایل و اجرای مثال در سیستم عامل سازگار با POSIX در x86 خطا را نشان می دهد: $ gcc -ansi sigbus.c -o sigbus $ ./sigbus Bus error $ gdb ./sigbus (gdb) r Program received signal SIGBUS, Bus error. 0x080483ba in main () (gdb) x/i $pc 0x80483ba &lt;main+54&gt;: mov DWORD PTR [eax],0x2a (gdb) p/x $eax $1 = 0x804a009 $2 = 1 debugger GDB نشان می دهد که مقدار فوری 0x2a با استفاده از زبان اسمبلی X86 در محلی که در ثبت کننده EAX ذخیره شده است ذخیره می شود. این نمونه ای از ثبت آدرس های غیرمستقیم است. چاپ بیت های کم ارزش آدرس نشان می دهد که با مرز کلمه همخوانی ندارد ("dword" با استفاده از اصطلاحات x86).
فالتون مک کی (؛ – ) بازیگر و نمایشنامه نویس اهل بریتانیا بود. وی بین سال های ۱۹۵۲ تا ۱۹۸۷ میلادی فعالیت می کرد. پدر او کاارمند بنیاد خدمات رسانی نیروهای مسلح بریتانیا بود.
برایان وایلد (؛ – ) بازیگر اهل بریتانیا بود. وی بین سال های ۱۹۵۳ تا ۱۹۹۷ میلادی فعالیت می کرد.
تونی اوسوبا (؛ ) بازیگر اهل اسکاتلند است که بیشتر برای نقش جیم 'جوک' مک لارن در سیت کام بریتانیایی دهه ۱۹۷۰ با عنوان هلیم در کنار رانی بارکر شناخته می شود. او همچنین در قسمت اول اسپین آف Going Straight به عنوان بازیگر مهمان حضور داشت. اوسوبا نخستین بازیگر اسکاتلندی دورگه بود که در زمان پخش اصلی در تلویزیون ظاهر شد. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "هلیم" (سریال)، "هلیم" (فیلم)، "خیابان کورونیشن"، "حرفه ای ها"، ""، "داستان های باورنکردنی"، "دکتر هو"، "هالیوکس"، "گزینه نهایی" و "تاگارت" اشاره نمود.
مایکل بارینگتون (؛ – ) بازیگر اهل بریتانیا بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "هلیم"، "دکتر هو" و "پلنگ سیاه" اشاره نمود.
شماره گیری چرخشی یکی از اجزای تلفن است که برای شماره گیری یک شماره با استفاده از روش شماره گیری پالس استفاده می شود.
کریستوفر بیگینس (؛ زادهٔ ) بازیگر، مجری تلویزیون اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۷۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. بیگینس در اولدهام، لانکاشر به دنیا آمد؛ فرزند ویلیام و پاملا بیگینس بود. او در سالزبری، ویلتشر بزرگ شد، به مدرسه سنت پروبوس رفت، در آنجا دروس بیان شفاهی گذراند و در گروه های نمایشی محلی شرکت کرد. نخستین نقش اصلی او در صحنه، در سن ۱۷ سالگی در نمایشی از گروه استیج ۶۵ بر اساس نمایشنامه "طبیب اجباری" اثر مولیر بود که منجر به همکاری با یک گروه تئاتر رپرتوار محلی شد. او همچنین هم زمان با جرمی آیرونز در مدرسه تئاتر بریستول اولد ویک تحصیل کرد. از فیلم ها یا سریال های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "ققنوس و قالیچه"، "هلیم"، "دکتر هو"، "اسکیمو نل"، "طوفان"، "فیلم راکی هارور"، "سیرک" و "نویسنده سارق" اشاره کرد.
فهرست آثار ابوالحسن صبا فهرستی از آثارِ شنیداری و مکتوبِ ابوالحسن صبا، موسیقی دانِ ایرانی، است. صبا در طول زندگی و فعالیت های هنری خود در آثار موسیقی متعدد و متنوعی حضور داشته است. این آثار مجموعه ای از کتاب ها، مقاله ها، آثار آهنگسازی و آثار نوازندگیِ صبا را دربردارد. ابوالحسن صبا نخستین کتاب آموزشی خود را با عنوان "دورهٔ اول ویلن" در سال ۱۳۲۳ ه . خ منتشر کرد. کتاب "دورهٔ عالی ویلن، ردیف استاد ابوالحسن صبا،" آخرین نوشتهٔ صبا در زمینهٔ آموزش موسیقی است که در سال ۱۳۹۵ توسط رحمت الله بدیعی تهیه، تنظیم، ویرایش و منتشر شد. آثار شنیداری که از صبا به صورت رسمی برجای مانده بین سال های ۱۳۰۷ تا ۱۳۳۶ ضبط شده اند. این قطعات را می توان به دو بخشِ آثار ضبط شده بر روی صفحه های گرامافون «۷۸ دور» که به صفحه های سنگی شهرت داشتند و آثار ضبط شده بر روی نوارهای مغناطیسی طبقه بندی کرد. حدود دویست صفحهٔ گرامافون از صدای ساز ویلن ابوالحسن صبا به یادگار مانده است. این صفحه ها شامل تک نوازی ها، همنوازی ها، ساخت و اجرای چند ترانهٔ طنز و چند مورد خوانندگی می شود. صبا در این آثار نمونه هایی از تکنوازی منطبق با ردیف موسیقی ایرانی، اجرای
برخی از نغمه های موسیقی محلی، تکنوازی و همنوازی همراه با «ارکستر مدرسهٔ عالی موسیقی»، اجرای ترانه های عامیانهٔ تهران از آثار اسماعیل مهرتاش، جواب آواز نخستین اثر ضبط شده از آواز بیات تهران با صدای جواد بدیع زاده، اجرای برخی از تصنیف های طنز و جدی و همچنین همنوازی همراه با «ارکستر انجمن موسیقی ملی» در اجرای برخی تصنیف ها و پیش پرده های تئاتر را ارائه داده است. سایر آثار صبا. از سال ۱۳۲۶، اثری از ضبط صفحه های موسیقی صبا یافت نشده است. دستگاه های ضبط و پخش نوار مغناطیسی به تدریج از سال ۱۳۳۰ رواج پیدا کردند و به دلیل امکانات بیشترشان، جای گرامافون را گرفتند. صبا در این دوره بیشتر تمایل به حضور در جمع های دوستانه و خصوصی پیدا کرده بود، به همین سبب غیر از ویلن نوازی، آثاری با سه تار و آوازش نیز روی نوار ضبط شده است. ابوالحسن صبا از زمان تأسیس رادیو تا پایان زندگی اش با این سازمان همکاری داشت و در برنامه های مختلف به عنوان تکنواز، همنواز، تنظیم کننده و سرپرست ارکستر حضور داشت. با این حال به علت عدم امکانات ضبط، اجرای برنامه ها به صورت زنده انجام می شد و تا پیش از دههٔ ۱۳۳۰، اثر ضبط شده ای از آثار صبا در رادیو وجود ن
دارد. تاریخ آخرین ضبط یافت شده از صبا، ۱۰ روز پیش از درگذشتش، ۱۹ آذر ۱۳۳۶ است. آثار صوتیِ صبا که بر روی نوارهای مغناطیسی باقی مانده اند را می توان به دو بخش طبقه بندی کرد؛ آثار ضبط خصوصی در خانهٔ دوستانش ضبط شده اند، و آثار اجرا شده در برنامه های رادیویی که بین سال های ۱۳۳۲ تا ۱۳۳۶ ضبط شده اند. پس از درگذشت. پس از درگذشت صبا، نمونه هایی از نواخته های او بازتولید و منتشر شد. از آن میان می توان به یک صفحهٔ ۴۵ دور با عنوان و برچسب «اختصاصی» اشاره کرد. این صفحه اجرایی از چهارمضراب «زنگ شتر» را دربَر دارد که در سال های ابتدایی دههٔ ۱۳۴۰، احتمالاً توسط کمپانی مونوگرام تولید شده است. یک صفحهٔ ۳۳ دور با قُطر ۲۵ سانتی متر و مدت زمان ۳۰ دقیقه نیز در حدود سال ۱۳۴۰ منتشر شد که در آن اجرایی از قطعهٔ «مشتاق و پریشان» در آواز ابوعطا، اثر علینقی وزیری و خوانندگی غلامحسین بنان، همراه با جواب آواز صبا شنیده می شود. آخرین اثر شنیداری مرتبط با ابوالحسن صبا، صفحهٔ ۳۳ دورِ دیگری با قُطر ۲۵ سانتی متر و مدت زمان ۳۰ دقیقه است که در سال ۱۳۵۲ توسط کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان تهیه و تولید شده است. این اثر به زندگی و آثار هنری صبا