Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رقص اوکراینی (به انگلیسی: Dance in Ukraine) (به )، (نویسه گردانی به رومی: 'Ukrainian 'tanets) به رقص های فولکلور مردم اوکراین اشاره دارد. این سبک هنری تلطیف شده در فرهنگ اوکراین چنان نفوذ کرده است که امروزه تعداد بسیار کمی از اشکال کاملاً سنتی رقص اوکراین باقی مانده است. رقص اوکراینی اغلب پرانرژی، سریع و سرگرم کننده توصیف می شود و نمونه مشخص از فرهنگ اوکراین است که بلافاصله در سراسر جهان شناخته شده و بسیار مورد توجه قرار می گیرد. رقص فولکلور خانگی یک رقص فولکلور است که در قلمرو خاصی ظاهر می شود و برای یک منطقه و ملت خاص سنتی خاص دارد: حرکات، ریتم ها، لباس ها و غیره. یک رقص-صحنه فولکلور که توسط یک طراح رقص در یک گروه حرفه ای یا آماتور برای اجرای روی صحنه اجرا می شود، ممکن است اوکراینی باشد، اما دیگر یک رقص فولکلور روزمره نیست. گونه های اصلی رقص فولکلور اوکراین، به عنوان یکی از قدیمی ترین انواع هنر رقص فولکلور شامل: "رقص دوار یا رقص دایره وار" است که اجرای آن با آیین های سالنما مرتبط است، و "رقص های روزمره"، که شامل: "متلیتسا" ("Metelitsa")، "هوپاک"، "کوزاچوک" ("Kozachok")، "هوتسولکا" ("Hutsulka")، کولومیکا، "ک
وادریل (چهارگوش)" و "رقص پولکا" است. تاریخ پیشامدرن. با بررسی نقوش در حال حرکت که روی ظروف سفالی تریپیلیان به تصویر کشیده شده اند، می توان گفت که حداقل از هزارهٔ سوم پیش از میلاد رقص در سرزمین های اوکراین امروزی اجرا می شده است. فرض بر این است که تا زمان معرفی مسیحیت در روس کی یف در سال ۹۸۸ میلادی، رقص یک کارکرد آیینی بسیار مهم در سرزمین های اوکراین امروزی داشته است. آیین های پیش از مسیحیت رقص را با موسیقی، شعر و ترانه ترکیب می کردند. بقایای این رقص های آیینی "اوبریادووی تانتسی" (به اوکراینی: oбpядовi танці) (رقص ناهار)؛ همچنین "خُرُوود" [نوعی رقص دایره وار] را ببینید)، همچنین رقص های بهاری یا "وسنیانکی" نیز هستند که به نام های: "هاهیلکی"، "هایلکی"، "هاییوکی"، "یاهیلکی" یا "روهولکی" نیز شناخته می شوند و امروزه به شکل محدود باقی مانده اند. یکی دیگر از رویدادهای فصلی با رقص، جشنوارهٔ سالانهٔ پیش از برداشت محصول کوپالا بود که تا به امروز موضوع مورد علاقهٔ طراحان رقص اوکراینی است. این رقص های آیینی مذهبی پیش از معرفی مسیحیت به شدت در فرهنگ مردم ریشه دوانده بودند، به طوری که مبلغان مسیحی به جای تلاش برای حذف آن ها
، مضامین مسیحی را در ترانه ها و اشعار همراه با رقص وارد کردند. دین خود را گسترش دادند و همچنین گام های هزار ساله و گونه های طراحی رقص را قادر ساختند که نسل به نسل منتقل شوند. تقریباً در زمان قیام های کازاک در اوکراین، رقص های اجتماعی در میان مردم بومی سرزمین های اوکراین امروزی محبوبیت بیشتری پیدا کرد. رقص های اجتماعی اوکراینی یا "پوبوتُوی تانتسی" (به اوکراینی: Побyтовi танці) را می توان با دو ویژگی از رقص های آیینی پیشین اوکراین متمایز کرد: رواج همراهی موسیقی بدون ترانه، و افزایش حضور بداهه پردازی. هوپاک و کوزاچوک اولیه به عنوان رقص اجتماعی در نواحی اطراف رودخانهٔ دنیپر توسعه یافتند، در حالی که هوتسولکا و کولومیکا در کوه های کارپات در غرب سر برآوردند. در نهایت، رقص های اجتماعی خارجی مانند پولکا و کوادریل (چهارگوش) نیز محبوبیت پیدا کردند و پس از اجرای رقصندگان بومی و نوازندگانی که استعداد بداهه پردازی داشتند، تغییرات متمایزی توسعه یافتند. سومین نوع اصلی رقص فولکلور اوکراینی که پیش از دوران مدرن توسعه یافت، رقص های "سیوژتنی تانتسی" (به اوکراینی: Cюжетнi танці) موضوعی یا داستانی بود. رقص های داستانی سطح پیچیده ا
ی از پانتومیم و حرکات را در بر می گرفت که مخاطبان را سرگرم می کرد. رقص های داستانی، راوی گروه خاصی از مردم، از طریق حرکاتی که رفتار آن ها را تقلید می کرد، بود. چنین رقص هایی شامل: "شِوِچیکی" (به اوکراینی: Шевчики)، «خیاطان»، "کوالی" (به اوکراینی: Koвaлi)، «آهنگران» و "کوساری" (به اوکراینی: Kocaрi)، «دروگران» بودند. در آغاز قرن هجدهم، اجرای بسیاری از این رقص های سنتی آغاز شد، یا با اشارهٔ موضوعی به واسطهٔ تجارت نمایشی شکوفا گردید. تئاترهای دهقانی یا رعیتی، مردمان بومی تحت انقیاد اوکراین امروزی را سرگرم می کردند، که همچنان به طبقات اجتماعی پایین در سرزمین های خود تنزل داده می شدند، در حالی که حاکمان خارجی آن ها اغلب در مقایسه، مجلل زندگی می کردند و سرگرمی های خارجی و رقص هایشان را وارد می کردند. در چنین شرایطی است که رقص های فولکلور اوکراینی که آرمان های یک جامعهٔ کشاورزی را به تصویر می کشیدند، به روی صحنه رفتند و محبوبیت بیشتری در بین مردم بومی به دست آوردند، که بیشتر تئاتر را به شغلی پر رونق تبدیل کرد. تاریخ مدرن. رقص فولکلور-صحنه اوکراینی در مرحله اول مسیر تبدیل شدن به تجسم کنونی خود را ابتدا از طریق آثار وا
سیل ورخوینتس (متولد ۱۸۸۰ میلادی، با نام خانوادگی اصلی: کوستیو)، بازیگر، رهبر گروه و موسیقی شناس آماتور آغاز کرد. ورخوینتس سطح حرفه ای آموزش در هنر را به عنوان عضوی از گروه تئاتر مایکولا سادوفسکی کسب کرده بود، که خود سطح برجسته ای از رقص فولکلور را در تولید درام های خود بر اساس مضامین عامیانه اوکراینی گنجانده بود. در حین سفر با گروه تئاتر در اوکراین مرکزی، ورخوینتس هر زمان که می توانست، از روستاهای اطراف شهرهایی که در آن ها اجرا داشتند، بازدید می کرد تا در مورد رقص های سنتی روستاها یاد بگیرد و آثار آن ها را ضبط کند. کتاب برجسته او که بر اساس این تحقیق استوار است، "نظریه رقص فولکلور اوکراین" (به اوکراینی: "Teopiя Українського Hapoднoго Taнкa") (۱۹۱۹ میلادی)، برای اولین بار مراحل و اصطلاحات مختلف را که اکنون توسط همه دانشجویان معاصر رقص اوکراینی به رسمیت شناخته شده است، گردآوری کرد. همچنین ماهیت رقص فولکلور اوکراین را با برپایی رقص روی صحنه (با نشستن تماشاگران در جلو، دو بال و یک پس زمینه) تغییر داد و روشی برای آوانویسی رقص های فولکلور ارائه کرد که بعداً در سراسر جهان مورد استفاده قرار گرفت. کتاب او که بعدها در
سراسر اتحاد جماهیر شوروی مورد استفاده قرار گرفت؛ از آن زمان تاکنون پنج بار تجدید چاپ شده است (آخرین بار در سال ۱۹۹۰ میلادی) و به عنوان یک متن آموزشی پایه برای رقص اوکراینی باقی مانده است. تاریخچه رقص اوکراینی در این مرحله از حرفه واسیل ورخوینتس متفاوت است. به دلیل عواقب پس از انقلاب روسیه، به طور همزمان هم در اوکراین و هم در خارج از پرده آهنین برای بیش از ۴۰ سال رقص اوکراینی توسعه یافت. در اوکراین، ورخوینتس همچنان درگیر آموزش نسل بعدی رقصندگان بود، در حالی که در خارج از اوکراین واسیل آورامنکو، بر اساس آثار ورخوینتس، شکلی هنری را در دیاسپورای اوکراینی توسعه می داد. توسعه در اوکراین. طراحان رقص کلاسیک در اوکراین شروع به روی آوردن به واسیل ورخوینتس به دلیل تخصص او در استفاده از نقوش عامیانه بسیار محبوب در آثارش کردند. علاوه بر نام های معتبری مانند: لیتویننکو و لئونید ژوکوف، طراحان رقص جوان تری مانند پاولو ویرسکی، میکولا بولوتوف، و هالینا بریوزوا با گام ها و فُرم های فولکلور طراحی رقص می کردند. در این دوره (بین جنگهای جهانی) هوپاک سه بخشی توسط ورخوینتس ساخته شد. در سال ۱۹۳۷ میلادی، پاولو ویرسکی و میکولا بولوتوف،
گروه رقص فولکلور دولتی اتحاد جماهیر شوروی اوکراین را با هدف ارتقاء رقص-صحنه فولکلور به بالاترین سطح هنری خود و تقویت آن به عنوان یک هنر صحنه ای قابل اجرا، تأسیس کردند. اگر چه این گروه در طول جنگ جهانی دوم منحل شد، اما لیدیا چرشنووا (که گروه آواز و رقص اوکراینی را در طول جنگ رهبری می کرد) در سال ۱۹۵۱ میلادی آن را مجدداً ایجاد کرد. پس از چند فصل کارگردانی توسط واختانگ ورونسکی در تئاتر اُپرای اودسا، پاولو ویرسکی از سال ۱۹۵۵ میلادی تا زمان مرگش در سال ۱۹۷۵ میلادی به عنوان مدیر هنری گروه رقص فولکلور دولتی جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین بازگشت. در طول این دوره بیست ساله، پاولو ویرسکی خلاقیت فوق العاده ای را در طراحی رقص خود به نمایش گذاشت و رقص-صحنه فولکلور اوکراینی را به سطح شهرت جهانی رساند.دیگر طراحان و شرکت های برجسته اوکراینی عبارتند از: توسعه در آمریکای شمالی. مهاجران اوکراینی سنت های بومی خود را به سرزمین هایی که ساکن شدند، عمدتاً در کانادا، استرالیا، ایالات متحده آمریکا و آمریکای جنوبی آوردند. اگر چه بسیاری از رقص های روستایی از این سفرها جان سالم به در برده بودند و جایگاه سنتی خود را در گردهمایی های اجتما
عی حفظ کرده بودند (همان گونه که در کتاب: "رقص اجتماعی اوکراینی-کانادایی ها" اثر: آندری ناهاچفسکی مستند شده است). با این حال، از طریق کار واسیل آورامنکو بود که رقص اوکراینی جای پای خود را در غرب تثبیت کرد و به عنوان فرم هنری توسعه یافت. واسیل آورامنکو (۱۹۸۱ – ۱۸۹۵ میلادی)، کار خود را به عنوان مربی رقص در یک اردوگاه لهستانی در سال ۱۹۲۱ میلادی آغاز کرد، او قبلاً هنرهای نمایشی را در کی یف خوانده بود، و بعداً با گروه مایکولا سادوفسکی، جایی که وی با واسیل ورخوینتس آشنا شد و آموزش دید، آغاز به همکاری کرد. پس از جنگ، آورامنکو به غرب اوکراین سفر کرد، اما در نهایت تصمیم گرفت تا رقص اوکراینی را در سراسر جهان گسترش دهد. پس از سفر از طریق لهستان، چکسلواکی و آلمان، آورامنکو در سال ۱۹۲۵ به کانادا رسید. آورامنکو تقریباً بلافاصله پس از ورودش توانست با استخدام مهاجران محلی در کانادا یک گروه رقص ایجاد کند. شور و شوق تبلیغی او به زودی باعث گسترش مجموعه ای از مدارس رقص در سراسر کانادا شد، از جمله شهرهای تورنتو، کلگری، اوشاوا، همیلتون، فورت ویلیام، پورت آرتور، کنورا، وینیپگ، ادمونتون، یورکتون، رجاینا، وگرویل، کنورا، دافین، وینزر،
و بسیاری دیگر. سرانجام، آورامنکو مدارسی را در ایالات متحده آمریکا تأسیس کرد، از جمله نیویورک، فیلادلفیا، دیترویت، کلیولند، یوتیکا، یانکرز، بوفالو، بوستون و دیگران. آورامنکو بسیاری از گروه های رقص اوکراینی را در زمان زندگی خود ایجاد کرد. او که طبیعتاً یک کوچ نشین بود، اغلب تنها ۲ تا ۳ ماه در یک منطقه می ماند، یا تقریباً به همان اندازه که طول می کشید تا کل مجموعه رقص های خود را به گروه جدیدی از دانش آموزان آموزش دهد. هنگامی که او سرانجام شهری را ترک می کرد، یک رهبر را برای ادامه آموزش رقص ها منصوب می کرد. بسیاری از این رهبران منصوب بعداً گروه های رقص اوکراینی خود را ایجاد کردند. یکی از این رهبران چستر کوک بود که در سال ۱۹۵۹ میلادی اولین مدیر هنری رقصندگان شومکا اوکراینی شد و در سال ۱۹۶۹ میلادی شرکت رقص اوکراینی چرموش را در ادمونتون تأسیس کرد. واسیل آورامنکو به دلیل این رویکرد «جانی اپلسید»وارانه به هنر خود، در جوامع اوکراینی دور از وطن به عنوان «پدر رقص اوکراینی» شناخته می شود و به گستراننده این رقص اوکراینی در سراسر جهان نسبت داده می شود. شاگردان آورامنکو به بسیاری از مناطق آمریکای شمالی سفر کردند و در مکان ها
ی مهمی مانند نمایشگاه جهانی و کاخ سفید با استقبال زیادی روبرو شدند. او حتی یک بار بیش از ۵۰۰ رقصنده را جمع کرد تا در یک شب مجلل رقص اوکراینی که در خانه اُپرای متروپولیتن نیویورک در سال ۱۹۳۱ میلادی اجرا شد، با او روی صحنه ظاهر شوند. آورامنکو در نهایت به سمت تولید فیلم در ایالات متحده آمریکا رفت و نسخه های سینمایی اُپرای اوکراینی "ناتالکا پولتاوکا" و "کازاک ها در تبعید"؛ و همچنین دیگر درام های اوکراینی، با بازی مهاجران اوکراینی و البته همیشه با برجسته سازی رقص اوکراینی، را تولید کرد. در سال ۱۹۷۸ میلادی، کارگاه رقص اوکراینی توسط چندین معلم برجسته رقص اوکراینی در آمریکای شمالی از جمله روما پریما-بوهاچفسکی در نیویورک آغاز شد. پریما-بوهاچفسکی که در لویو، وین، و بعداً وینیپگ آموزش دیده بود، قبل از اقامت در ایالات متحده آمریکا و تبدیل شدن به پرکارترین طراح رقص و مدرس رقص-صحنه فولکلور اوکراینی، در سراسر جهان سفر کرده بود. برای بیش از بیست و پنج سال، مدیریت او در کارگاه رقص اوکراین، و گروه رقص اوکراینی سیزوکریلی، نه تنها برخی از بهترین رقصندگان اوکراینی آمریکای شمالی را آموزش داد، بلکه رقصندگان قدیمی را نیز جذب کرد. ای
ن مجموعه مستعد به پریما-بوهاچفسکی اجازه داد تا رقص های نوآورانه تری را امتحان کند و مضامین مدرن اوکراینی مانند قتل ولودیمیر ایواسیوک، نوازنده برجسته و فاجعه چرنوبیل را بازسازی کند. پریما-بوهاچفسکی پس از توسعه نسل بعدی مربیان رقص-صحنه فولکلور اوکراینی، تأسیس مدارس و مراکز آموزشی متعدد، طراحی رقص صدها رقص و آموزش هزاران دانش آموز، در سال ۲۰۰۴ میلادی درگذشت. توسعه در استرالیا. یکی از چهره های برجسته در آموزش رقص اوکراینی در استرالیا ولادیمیر کانیا بود که اولین گروه رقص بزرگسالان خود را در سال ۱۹۵۱ میلادی در پرت سازماندهی کرد و چندین دهه آن گروه و دیگر گروه ها را اداره کرد. کانیا در زادگاهش یاروسواو در رقص اوکراینی آموزش دیده بود. یکی دیگر از مبتکران اولیه در استرالیا ناتالیا تیروسکی بود که در سال ۱۹۵۲ میلادی باله ملی اوکراین (که بعداً به "وسلکا" تغییر نام داد) را در سیدنی تأسیس کرد. تیروسکی به طور حرفه ای در اوکراین تحصیل و اجرا کرده بود و تقریباً پنجاه سال به تدریس رقص اوکراینی در استرالیا ادامه داد. در دهه ۱۹۶۰ میلادی، واسیل آورامنکو از استرالیا دیدن کرد و موفقیت های مشابهی را در توسعه رقصندگان در قاره ای دیگر
و ترویج سبک رقص-صحنه فولکلور اوکراینی که او و واسیل ورخوینتس پیشگام آن بودند، تجربه کرد. بیشتر نفوذ آورامنکو در استرالیا ناشی از کارگاه های عظیم او بود که دانش آموزان در سنین مختلف در آن شرکت می کردند. مارینا برزوسکی در سال ۱۹۴۹ میلادی پس از اجرای برنامه های رقص با شرکت های رقص متعدد در اوکراین، به همراه همسرش به پرت، استرالیا نقل مکان کرد. او پس از همکاری گسترده با باله استرالیای غربی و مدرسه باله استرالیا، در سال ۱۹۷۰ میلادی شرکت رقص کلوبوک در ملبورن را تأسیس کرد و مدیر هنری و طراح رقص مقیم شد، و در پی آن تورهای موفقی در استرالیا توسط شرکت های گوناگون رقص فولکلورِ بین المللی برگزار کرد. هدف کلوبوک ایجاد بیان هنری به واسطه سنت های رقص متنوعی بود که توسط اوکراینی ها و سایر مهاجران به استرالیا آورده شده بود. گروه رقص «کازاک های کوبان» در سال ۱۹۵۶ میلادی در ملبورن تشکیل شد و به رهبری واسیل و لیلی کوالنکو به دلیل اجرای رقص ها و آهنگ های کازاک اوکراینی به موفقیت های بین المللی دست یافتند. تا سال ۱۹۸۹ میلادی این گروه در ۱۳۰۰۰ نمایش زنده در ۳۰ کشور ظاهر شد و در ۱۶۰ برنامه تلویزیونی ظاهر شد. سبک های منطقه ای رقص. ز
مانی که اجرای رقص فولکلور اوکراینی بر روی صحنه شروع شد، اساساً تغییر کرد، زیرا به شکل هنری جدیدی تبدیل شد: "رقص-صحنه فولکلور اوکراینی". هنگامی که استادان رقص مانند ورخوینتس و آورامنکو شروع به جمع آوری رپرتواری از رقص ها و گشت و گذار در سرزمین های اوکراین با گروه های خود کردند، کارگاه هایی را در روستاها تدریس می کردند، تغییرات منطقه ای ذاتی که از طبیعت بداهه پردازانه رقص های فولکلور پیشامدرن اوکراین سرچشمه می گرفت، به آرامی کم رنگ شدند. انواع رقص هایی که در نقطه ای از کشور مشاهده می شد در سایر نقاط کشور اجرا می شدند و "رقص های اوکراینی" به گروهی همگن تر تبدیل می شدند. اوکراین دارای مناطق قومیتی بسیاری است که بسیاری از آن ها موسیقی، گویش، فُرم لباس و مراحل رقص خود را دارند. با این حال، بورس تحصیلی ورخوینتس و آورامنکو بیشتر به روستاهای مرکزی اوکراین محدود بود. به تدریج، دیگران با تحقیق در مورد اشکال رقص اقوام مختلف غرب اوکراین، تخصیص بورس تحصیلی و تأسیس گروه های رقص منطقه ای، جای خالی این تحقیق را پر کردند. با این حال، بیشتر این تحقیقات پس از سفرهای ورخوینتس و اورامنکو در اوکراین انجام شد که منابع موجود دانش «رق
ص سنتی» را به روستاهای منزوی یا جوامع مهاجری که سرزمین های بومی خود را پیش از سفرهای ورخوینتس و آورامنکو ترک کردند، محدود کرد. به دلیل گسترش و نفوذ آثار اولیه ورخوینتس و آورامنکو، اکثر رقص هایی که این مناطق قومی -فرهنگی را به نمایش می گذارند، همان طور که توسط گروه های رقص-صحنه فولکلور دوران مدرن اوکراینی اجرا می شوند، هنوز مراحل اولیه بیهونتس و تینوک را در خود جای داده اند. اگرچه تغییرات جدیدی میان سبک های «منطقه ای» رقص در نتیجه آموزش ها و طراحی های رقص پیشرفته تر رواج یافته اند، اما رقص های داستانی (شخصیت ها)، مانند افسانه های پانتومیم، و رقص های آیینی صحنه ، لزوماً به مناطق خاصی مرتبط نیستند. لباس های صحنه ای که توسط گروه های رقص مدرن اوکراینی برگزیده شده اند، بر اساس لباس های سنتی هستند، اما تصویری ایده آل از زندگی روستایی را نشان می دهند؛ با رقصندگانی که لباس های یکسان در رنگ های پر جنب و جوش می پوشند که به واسطه طبع یا دوره خدشه دار نشده است. در حالی که مراحل رقص، لباس ها و موسیقی از رقصی به رقص دیگر متفاوت است، مهم است که بدانیم بسیاری از این تغییرات ساختارهای رقصی مدرن هستند، با تغییراتی که توسط پیشرف
ت هنر بیش از توجه به حفظ سنت های فرهنگی انجام شده است. «رقص های منطقه ای» اوکراینی عبارتند از: منابع. منابع به زبان انگلیسی: منابع به زبان اوکراینی: منابع به زبان لهستانی: منابع به زبان روسی: منابع برخط:
ادبیات اوکراینی ادبیاتی است که به زبان اوکراینی نوشته شده است. ادبیات اوکراین بیشتر تحت سلطه خارجی بر سرزمینهای اوکراین، توسط مشترک المنافع لهستان–لیتوانیایی، لهستان، امپراتوری روسیه، پادشاهی رومانی، امپراتوری اتریش-مجارستان و عثمانی گسترش یافت و فرهنگ و زبان اوکراینی را غنی کرد و اینکه نویسندگان قادر به تولید میراث ادبی غنی بودند. پیش از دهه ۱۷۰۰. پیش از دهه ۱۷۰۰، بسیاری از نویسندگان از اوکراین به زبانهای «علمی» در قرون وسطی — لاتین و زبان اسلاوی کلیسایی باستان می نوشتند. از جمله نویسندگان برجسته اوکراین که به زبانهای لاتین و اسلاوی کلیسای قدیم می نوشتند، می توان به یوری درهوبیچ و گرگوری اسکووورودا اشاره کرد. لیست نویسندگان برجسته اوکراینی. نویسندگان اوکراینی شامل (بر اساس حروف الفبا):
غذاهای اوکراینی مجموعه ای از سنت های مختلف آشپزی مردم اوکراین است که طی سالیان متمادی جمع شده اند. غذاها به شدت تحت تأثیر خاک غنی و چورنوزم قرار دارند که مواد تشکیل دهنده آن از آن می آیند و اغلب اجزای زیادی را درگیر می کنند. غذای ملی اوکراین که غیرقابل انکار از این کشور سرچشمه می گیرد، سوپ برش است. با این حال، پیروگی و دلمه کلم پیچ نیز مورد علاقه ملی مردم اوکراین محسوب می شوند و یک وعده غذایی معمول در رستوران های سنتی اوکراین هستند. غذاهای اوکراینی به دلیل وسعت کشور و منابع غذایی فراوان، انواع مختلفی از شاخه های غذایی (کربوهیدرات، چربی، پروتئین، میوه و سبزیجات) را در خود جای داده است. غذاهای سنتی اوکراینی غالباً یک فرایند پخت پیچیده را طی می کنند. در ابتدا آنها سرخ یا جوشانده می شوند، و سپس خورشت یا پخته می شوند. این متمایزترین ویژگی آشپزی اوکراینی است ". سوپ ها. محصولات نان و گندم برای غذاهای اوکراینی مهم است. تزیینات روی آن می تواند برای جشن ها کاملاً مفصل باشد. منابع. [[رده:آشپزی اوکراینی]] [[رده:گردشگری در اوکراین]]
ریشه معماری اوکراین در کشور اسلاوهای شرقی روس کیف است. پس از قرن دوازدهم، تاریخ معماری متمایز در پادشاهی گالیسیا-وولهینیا و بعداً در دوک نشین بزرگ لیتوانی، روتنیا و شیمیتیا ادامه یافت. در دوران قزاقهای زاپوروژیا، سبک جدیدی منحصر به اوکراین تحت تأثیر غربی های کشورهای مشترک المنافع لهستان–لیتوانی ایجاد شد. پس از اتحاد با تساردوم روسیه، معماری در اوکراین در جهات مختلف شروع به توسعه کرد، با بسیاری از سازه ها در منطقه بزرگتر شرقی، تحت حاکمیت روسیه ساخته شده به سبک معماری روسیه در آن دوره، در حالی که گالیسیای غربی تحت اتریش و تأثیرات معماری مجارستان توسعه یافت. معماری بومی. اصطلاح معماری بومی را می توان با اصطلاحات قومی، مشترک یا سنتی عوض کرد و معمولاً در انتهای طیفی از یک ساختمان با طراحی حرفه ای توسط معماران قرار می گیرد. دانش ساخت و ساز در معماری بومی مبتنی بر سنتهای محلی است و بنابراین عمدتاً بر اساس دانش منتقل شده توسط نسلها است. مناطق مختلف در اوکراین سبک متمایز خود را از معماری بومی داشتند. به عنوان مثال، در کوه های کارپات و کوهپایه های اطراف آن، چوب و خاک رس اصلی ترین مصالح ساختمانی سنتی هستند. اوکراین مدرن
. زبان معماری مدرن در جهت هنری خود جهانی و کثرت گرا می شود. در آثار مکتب معماران اوکراینی کیف، گرایش های پمعماری پست مدرن و معماری های-تک به طور فزاینده ای یافت می شود. این بازتاب توانایی جهانی شدن در جهان معماری است. وظیفه معماری مدرن اوکراین کاربرد متنوع زیبایی شناسی مدرن، جستجوی سبک هنری خاص یک معمار و گنجاندن محیط تاریخی - فرهنگی موجود است.
فرهنگ اوکراین ترکیبی از ارزشهای مادی و معنوی مردم اوکراین است که در طول تاریخ خود (تاریخ اوکراین) شکل گرفته است. این تحقیق با مطالعات قومی دربارهٔ اوکراینی های قومی و تاریخ نویسی اوکراین که بر تاریخ کیف و منطقه اطراف آن متمرکز است، گره خورده است. اگرچه این کشور اغلب برای حفظ استقلال خود تلاش کرده است، مردم آن موفق به حفظ داشته های فرهنگی خود شده اند و به میراث فرهنگی قابل توجهی که ایجاد کرده اند افتخار می کنند. نویسندگان زیادی مانند تتاراس شوچنکو و ایوان فرانکو به تاریخ ادبیات این کشور کمک کرده اند. فرهنگ اوکراین از زمان استقرار استقلال در سال ۱۹۹۱ تجدید حیات قابل توجهی را تجربه کرده است. فرهنگ اوکراینی اگرچه که به سمت مدرنیته پیشرفت می کند، اوکراین یک کشور کاملاً سنتی باقی می ماند، جایی که رعایت برخی آداب و رسوم در فرهنگ آن نقشی اساسی دارد. بسیاری از تعطیلات و رویدادهای مهم اوکراینی براساس تقویم جولیان قدیمی بنا شده اند و از همین رو با همتایان میلادی متفاوت هستند. اینها شامل شب کریسمس و سال نو است که هر دو در فرهنگ اوکراین بسیار مهم هستند. سنت ها. تعطیلات و جشن ها. اجتماعات مانند Vechornytsi دارای سابقه طولا
نی در فرهنگ اوکراین است و همچنین تعطیلات سنتی مانند روز ایوان کوپالا، ماسلنیتسا، Koledovanie و Malanka، جایی که مردم در گروه های بزرگ جمع می شوند، نیز چنین است. " Razom nas bahato, nas ne podolaty " یک بیانیه فرهنگی و سیاسی محبوب اوکراینی های سنتی و مدرن است. این ترجمه به این صورت است: "با هم ما خیلی هستیم! ما نمی توانیم شکست بخوریم! " زبان. زبانهای اصلی اوکراینی و روسی هستند. دین. دین در سراسر کشور رواج دارد. مسیحیت ارتدوکس شرقی و کاتولیک شرقی و کاتولیک رومی سه مذهبی هستند که به طور گسترده مورد استفاده قرار می گیرند. کلیسای ارتدکس اوکراین بزرگترین کلیسای این کشور است. آشپزی. غذا بخشی مهم در فرهنگ اوکراین است. در عید پاک و همچنین کریسمس از غذاهای مخصوص استفاده می شود. به عنوان مثال در ایام کریسمس، مردم "کوتیا" تهیه می کنند که مخلوطی از بلغور گندم پخته شده، دانه خشخاش، عسل و نان های شیرین مخصوص است. هنر. معماری. معماری اوکراین ویژگی های متمایز آن مکان و دوره زمانی خاص را منعکس می کند. طراحی و معماری تحت تأثیر جو سیاسی و اقتصادی موجود است. هنرهای تزئینی و تجسمی. در موارد خاص، هر جنبه از زندگی عادی به شکل هنری ت
زئینی بیان هنری تبدیل می شود. نقش های تزئینی غرق در نمادگرایی، آیین و معنای مذهبی است. بیشتر تاریخ شفاهی در طول ۳۰۰ سال روسی شدن اوکراین هنگامی که فرهنگ و زبان اوکراینی ممنوع بود از دست رفت. سازمان هایی مانند موزه ایوان هونچار، موزه پیسانکا و موزه اوکراین به نگهداری تاریخ اختصاص یافته اند. مناطق مختلف اوکراین تزئینات سنتی خود را با تنوع سبک و معنی خاص خود دارند. نمونه های آن را می توان در نقاشی پتریکیوکا، معماری زینتی، گلدوزی اوکراینی و نقوش پارچه ای از مناطق مختلف تاریخی اوکراین مشاهده کرد. لباس سنتی. پیراهن یا بلوز گلدوزی شده نمادین، vyshyvanka، شناخته شده ترین قسمت لباس ملی اوکراین است و حتی در ماه مه نیز جشن عمومی خاص خود را دارد. لباس سنتی برای مردان نیز شامل کوژوخ ، کنتوس، یوپان و شارواری است. برای زنان، لباس سنتی شامل kozhushanka , ochipok است. پوشاک با استفاده از طراحی پیچیده ساختاری، تکنیک های پیچیده بافندگی، گلدوزی گسترده و سوزن دوزی برش ساخته می شود. هنر اجرا. رقص. رقص های سنتی در اوکراین رواج دارد، که بسیاری از آنها از روستاهای کازاک ناشی می شود. یکی از سبک های رقص اوکراینی "کالینا" نامیده می شود.
زنان و مردان در این نوع رقص شرکت می کنند. موزه ها و کتابخانه ها. تقریباً ۵۰۰۰ موزه مختلف از جمله موزه هنر ملی اوکراین، موزه تاریخی ملی اوکراین، موزه هنرهای غربی و شرقی، موزه ملی چرنوبیل اوکراین در کیف، گالری هنر ملی Lviv در اوکراین وجود دارد. ادبیات. ادبیات اوکراین پیشرفت دشواری داشت زیرا به دلیل تسلط دائمی خارجی بر سرزمین های اوکراین، اغلب بین زبان گفتاری و نوشتاری تفاوت معناداری وجود داشت. در بعضی مواقع استفاده از زبان اوکراینی حتی تا حدی ممنوع بود که چاپ شود. با این حال، حاکمیت خارجی توسط لیتوانی، لهستان، رومانی، روسیه، اتریش-مجارستان و ترکیه عثمانی، کلمات جدیدی را برجای گذاشت و در نتیجه ادبیات اوکراینی را غنی کرد. با وجود سرکوب های تزاری و شوروی، نویسندگان اوکراینی توانستند میراث ادبی غنی تولید کنند. فرهنگ عامه. ورزش ها. اوکراین از تأکید شوروی بر تربیت بدنی، که اوکراین را با صدها استادیوم، استخر شنا، سالن های بدنسازی و بسیاری از امکانات ورزشی دیگر ترک کرد، بسیار سود جست. فوتبال محبوب ترین ورزش در اوکراین است. لیگ برتر حرفه ای Vyscha Liha است که به عنوان لیگ برتر فوتبال اوکراین نیز شناخته می شود. دو تیم م
وفق ویشا لیها رقبای باشگاه فوتبال دینامو کی یف و باشگاه فوتبال شاختار دونتسک هستند. جهانگردی. اوکراین سالانه بیش از ۲۰ میلیون بازدید کننده از سراسر جهان جذب می کند. هفت عجایب طبیعی اوکراین و عجایب هفتگانه اوکراین مقصد محبوب و همچنین شهرهای مدرن، جشنواره ها، اکوتوریسم و گردشگری پزشکی هستند.
ویلما هوگونائی (؛۳۰ سپتامبر ۱۸۴۷ در نادی تتنی (امروز بخشی از بوداپست) - ۲۵ مارس ۱۹۲۲ در بوداپست) نخستین پزشک زن اهل مجارستان بود. زندگی. ویلما هوگونائی پنجمین فرزند گراف کالمان هوگونائی و ریزا پانتسِلی بود. وی دانش مقدماتی را در خانه آموخت و سپس به عنوان دانشجو در مؤسسه دخترانه ای در پشت پذیرفته شد. که در آن زمان بیشترین مرحلهٔ تحصیل بود. او سپس دریافت که در دانشگاه زوریخ امکان تحصیلات بیشتر وجود دارد. جورج سیلاشی، همسر اولش، به او اجازه تحصیل داد اما از نظر مالی به او کمکی نکرد. هوگونائی سرانجام به منظور تحصیل در رشته پزشکی در سال ۱۸۷۲ به زوریخ رفت و در سال ۱۸۷۹ از این رشته فارغ التحصیل شد. پس از بازگشت به مجارستان در ۱۸۸۰ تا ۱۸۹۷ به عنوان ماما کار می کرد تا اینکه رسماً مدرک تحصیلی وی پذیرفته شد و او توانست به عنوان پزشک کار کند. نخستین زنی که توانست در مجارستان مدرک پزشکی بگیرد شارولتا اشتِینبرگر در سال ۱۹۰۰ بود. هیچ یک از آن ها تا سال ۱۹۱۳ مجاز به کار بدون نظارت پزشک مرد نبودند. ازدواج و فرزندان. او در سن ۱۸ سالگی برای نخستین بار با زمین داری به نام جورج پیلیسی سیلاشی (۱۸۹۹–۱۸۳۱) ازدواج کرد. آن ها در سال ۱
۸۸۶ از یکدیگر جدا شدند و حاصل این ازدواج دو فرزند به نام جورج (۱۹۳۹–۱۸۶۶) و کالمان (۱۸۶۸–۱۸۶۸) بود. او دوباره در سال ۱۸۸۷ با شیمی دان و استاد دانشگاهی به نام وینتسه وارتا (۱۹۱۴–۱۸۴۴) ازدواج کرد که ویلما وارتا (۱۹۰۸–۱۸۸۸) حاصل این ازدواج بود. افتخارات. سیارک ۲۸۷۶۹۳ هوگونائی ویلما، که توسط دو ستاره شناس مجاری به نام کریستیان شارنتسکی و بریگیتا شیپوتس در ایستگاه پیسکش تتو در سال ۲۰۰۳ کشف شد، به یاد او نامیده شده است. استناد رسمی به نامگذاری توسط مرکز بررسی ریزسیاره ها در تاریخ ۲۹ اوت ۲۰۱۵ منتشر شد. شخصیت اصلی و داستان یک مجموعه تلویزیونی مجاری به نام که در سال ۲۰۲۰ پخش شد، نیز بسیار شبیه به ویلما هوگونائی و زندگی او بود. تئاتری نیز به نام که در سال ۲۰۱۴ به روی صحنه رفته بود نیز روایتگر زندگی او بود.
آژانس دولتی فیلم، که به اختصار به عنوان Derzhkino شناخته می شود ("")، نهاد اجرایی مرکزی سینمای اوکراین است که در سال ۲۰۱۱ ایجاد شد. پلیپ ایلنکو از اوت ۲۰۱۴ تا زمان استعفا در اوت ۲۰۱۹ رئیس آژانس بود. انتقاد. آژانس دولتی فیلم اوکراین بودجه پروژه های به اصطلاح میهن پرستانه را در اولویت قرار می دهد. برای صلاحیت، درژ کینو برای مقابله با تسلط صنعت فیلم میهن پرستانه تحت حمایت روسیه، لازم است که زبان اوکراینی یا تاتار کریمای ۹۰٪ از کل گفتگوهای فیلم را به خود اختصاص دهد. مقاله ای در رادیو اروپای آزاد / رادیو آزادی گزارش داد که «برخی معیارهای درژکینو را به نوع سانسوری که در کشورهای مستبد مانند روسیه وجود دارد تشبیه کرده اند».