Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ژ پایین (قدرت) خانگی و صنعتی نیز استفاده می شود. مزایای ادعاشده برای استفاده از آنها در این کاربردها شامل نصبش تا ۵۰ درصد سریع تر است، به دلیل کاهش در فرایندهای کندن، پیچاندن و پیچ کردن.. جانمایی های رایج. پین ها معمولاً از پایه ۱ با اعداد فرد در یک طرف و اعداد زوج در سمت دیگر شماره گذاری می شوند. رابط ها بر اساس فاصله پین ها بر حسب میلی متر (گام)، تعداد پین ها و تعداد ردیف ها دسته بندی می شوند. کانکتورهایی که معمولاً در رایانه ها استفاده می شوند عبارتند از:
دیمیتریوس نیکولائو (زادهٔ ۱۳ اوت ۱۹۹۸) بازیکن فوتبال اهل یونان است که هم اکنون برای باشگاه فوتبال پالرمو در پست مدافع بازی می کند.
اندرو جکسون برایانت (Andrew Jackson Bryant) مشهور به ای. جی. برایانت (A.J. Bryant) (زادهٔ ۱۸۳۱ - درگذشتهٔ ۱۸۸۸)، از دسامبر ۱۸۷۵ الی دسامبر ۱۸۷۹ همزمان با یک رکود اقتصادی طولانی که سانفرانسیسکو و بقیه کشور را متأثر کرده بود، هفدهمین شهردار شهر سانفرانسیسکو ایالت کالیفرنیا بود. برایانت حامی هشت ساعت کار در روز و همچنین قانون توقف مهاجرت کارگران چینی به این ایالت بود. او که یک شخص مشهور در صنعت بیمه و ورزشکار بود، در خلیج سانفرانسیسکو بعد از سقوط از قایق غرق شد. زندگی نامه. جوانی و اوایل زندگی. طبق آگهی درگذشتش، برایانت در افینگهام، نیوهمپشایر در تاریخ ۳۰ اکتبر، ۱۸۳۱ زاده شده بود. او در جوانی از آخرین نقطه آمریکای جنوبی الی سانفرانسیسکو، جاییکه بعد از رسیدنش در سال ۱۸۵۰ بی درنگ به سرزمین طلایی کالیفرنیا رفت، قایق رانی کرد. اگرچه پس از «یک سال کار طاقت فرسا»، او به سانفرانسیسکو «جهت درمان پزشکی» برگشت و سپس به بنیسیای کالیفرنیا رفت و در آنجا از سال ۱۸۵۴تا ۱۸۵۵ به عنوان مارشال شهر و در ۱۸۵۶ به عنوان معاون کلانتری خدمت کرد. در سال ۱۸۵۶ مجلس قانون گذاری کالیفرنیا در بنیسیا تشکیل جلسه نمودند و زمانیکه این مجلس منحل ش
د، برایانت به مرکز جدید ایالت کالیفرنیا، ساکرامنتو رفت و در آنجا کسب و کار کالا را همراه با جورج دبلیو چسلی و جورج ال برادلی که به مدت چهار سال دوام نمود، آغاز کرد. سپس او «این کسب و کارش را به حراج گذاشت و کسب و کار عمده فروشی مشروب را همراه با آقای موریسون به راه انداخت». بعداً به سانفرانسیسکو برگشته و در شرکت های چون دفتر بیمه و کسب و کار انتقالات کار کرد. خانواده. برایانت دو بار ازدواج کرد که از همسر اولیش شش فرزند داشت. دختر بزرگش بعدها همسر شهردار شهر نیویورک ویلیام راسل گریس بود. ازدواج دومش در سال ۱۸۷۰ بود. در ۱۸۷۷ دختر دیگرش ماری با جورج آوری ازدواج نمود. حرفه. در سانفرانسیسکو برایانت در حزب دموکرات فعالیت می کرد و در سال ۱۸۶۶ او توسط رئیس جمهور اندرو جانسون به عنوان افسر نیروی دریایی «همراه با تمام افتخارات و مزایایی که از آن حاصل می شود» مقرر شد. زندگی نامه نویس او ویلیام هاینتز، گفته بود که برایانت «این منصب را تا ۱۸۷۰ بدون سفردریایی فراتر از گولدن گیت نگهداشته بود». برایانت در سال ۱۸۷۱ عضو کمیته مالی شرکت بیمه سرمایه گذاری در ایالت بود. او این حرفه در بیمه را همزمان با شهرداری سانفرانسیسکو ادامه
داد و از ۱۸۸۲ به بعد او رئیس شرکت برقی کالیفرنیا نیز بود. او به عنوان یک «چهره برجسته در بخش بیمه» شناخته می شد. عضویت ها. اگرچه برایانت یک دموکرات بود، او در جریان جنگ داخلی ایالت متحده با حزب جمهوری خواهان همسو شد و در سال ۱۸۷۱ او در سازماندهی اتحادیه برودریک در انجمن جمهوری خواهان کالیفرنیا که به افتخار سناتور این ایالت که در جنگ تن به تن با رئیس دادگستری کالیفرنیا دیوید اس تیری کشته شدند، نام گذاری شده بود، کمک کرد و به عنوان مأمور ریاست آن کار کرد. قطع نامه تأسیس این اتحادیه تذکر داشت که برودریک کوشیده است تا یک سازمانی را شکل بدهد که «اصل اساسی آن مخالفت با تجدید برده داری است». سال بعد، ۱۸۷۲، برایانت نقش فعالی در آغاز یک شاخه جنبش جمهوری خواه لیبرال به نام انجمن مرکزی گریلی داشت. هدف این جنبش حمایت از هوراس گریلی به عوض اولیس اس گرانت برای ریاست جمهوری بود. تا سال ۱۸۷۳ برایانت رئیس باشگاه پاسیفیک جوکی بود که مسابقات اسب دوانی را در میدانی در شهر برگزار می کرد. او همزمان رئیس لژ غربی به نام ماسون های آزاد پذیرفته شده و عضو هیئت امنای کالج میلس در آنکلند بود. در سال ۱۸۷۵، او در سازماندهی گشت آتش نشانی سا
نفرانسیسکو که هدف آن کشف و مانع آتش و نجات ملک از آتش سوزی بود، کمک کرد. در سال ۱۸۷۶ برایانت یکی از سازمان دهندگان انجمن پیشگیری از ستم بر کودکان بود. شهر نیویورک. به عنوان شهردار منتخب، برایانت به شهر نیویورک در سال۱۸۷۵ سفر کرد و در آنجا با همراهی مقامات عمومی، ستاد پلیس بروکلین و با شام مجللی در هتل ویندسور در منهتن مورد استقبال قرار گرفت. او در یکی از اجلاس هیئت انجمن شهر نیویورک شرکت کرد و در پهلوی رئیس هیئت ساموئل ای لوئیس نشسته بود. وفات. برایانت در۱۱ مه سال ۱۸۸۸ بعد از سقوط از قایقی که از سانفرانسیسکو به آکلند در حرکت بود، درگذشت. در نخست تصور به این می شد که او خودکشی کرده است و سه ستون مکمل سانفرانسیسکو کرونیکل به همین فرضیه اختصاص یافته بود: اولین حدس این بود که طریقه مرگ غم انگیز این شهروند شناخته شده خود یک مدرک خودکشی بود. پیشرفت های بعدی تنها به تقویه این نظریه و برطرف کردن تمام تردیدها که پایان بی موقع زندگی و حرفه شهردار سابق نتیجه نومیدی و تحریک شده توسط مشکلات مالی و جسمانی بوده است. نیویورک تایمز گزارش داد که: برایانت شهردار سابق سانفرانسیسکو با پریدن از قایق انسینال لحظاتی بعد ازینکه قایق
سفرش را به آکلند ساعت ۹:۱۵ آغاز کرده بود، به زندگیش خاتمه داد. آقای برایانت هنگام خریداری بلیط متشنج و متزلزل بود و دروازه بان آخرین شخصی به نظر می رسد که با او صحبت کرده است. اگرچه هیئت منصفه، پزشک قانونی در تاریخ۱۵ مه، ۱۸۸۸ حکم کرد که مرگ او تصادفی بود. این تصمیم اساساً با درنظر گرفتن شهادت پسری به نام «جوزف لیکنا» گرفته شده بود. او گفته بود: هنگامی که قایق سه یا چهار بلوک از اسکله فاصله داشت، من مردی را دیدم که در عرشه بالایی قایق بالا و پایین قدم می زند. او تنها شخصی بود که آنجا دیدم. او نزدیک به نرده رفت، مبهوت شد و به دریا افتاد و زمانیکه به آب برخورد کرد او دست و پا می زد مثل اینکه می خواست شنا کند. او از کنار به عقب قایق رفت اما به طور اختیاری به آب نپرید. حرفه سیاسی. سان فرانسیسکو. انتخابات. حمایت برایانت از هشت ساعت کاری در روز و درخواست او مبنی بر توقف «هجوم» کارگران چینی به کالیفرنیا توجه رهبران دموکرات را جلب نموده او در سال ۱۸۷۵ موفق به کسب نامزدی شهرداری سانفرانسیسکو شد. برخی او را به خاطر مخالفت با «دموکراسی» (که در آن زمان حزب دموکرات به اصل دموکراسی شهرت داشت) مورد انتقاد قرار می دادند. واکن
ش یک روزنامه این بود: «اتهامی مبنی بر غیر ارتدکس بودن او در بخش دموکراسی نامعقول است…. اگر…. او همراه با حزب جمهوری خواهان همکاری می کرد، او فقط کاری را کرد که هزاران دموکراتها کردند؛ اگر چنین نمی کردند، اتحادیه نابود می شد».
لادیسلاو منیاچکو (; – ) نویسنده، روزنامه نگار، و شاعر اهل اسلواکی بود. او در جریان جنگ جهانی دوم در جنبش پارتیزانی اسلواکی شرکت کرد. پس از جنگ، او ابتدا از حامیان سرسخت رژیم کمونیستی چکسلواکی و یکی از برجسته ترین روزنامه نگاران آن بود. با این حال، او که سرخورده شده بود، به منتقد سرسخت رژیم تبدیل شد و به همین دلیل تحت تعقیب و سانسور قرار گرفت. در پاییز ۱۹۶۷ او به عنوان اعتراض به موضع چکسلواکی در طول جنگ شش روزه به اسرائیل رفت، اما بلافاصله پس از آن به چکسلواکی بازگشت.
زوزکا ازگوریشکا (; – ) نویسنده، نمایشنامه نویس و مترجم اهل اتریش-مجارستان(اسلواکی کنونی) بود.
کاترین کولونا (به فرانسوی: Catherine Colonna؛ زاده ۱۶ آوریل ۱۹۵۶) دیپلمات و سیاستمدار فرانسوی است. او از مه ۲۰۲۲ تا ژانویه ۲۰۲۴ وزیر امور خارجه فرانسه بود. وی پیشتر، از سپتامبر ۲۰۱۹ تا مه ۲۰۲۲ به عنوان سفیر فرانسه در بریتانیا فعالیت می کرد. کولونا بین سالهای ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۷ سفیر فرانسه در ایتالیا و متعاقباً سفیر فرانسه در OECD بود.
ترزیا وانسووا (؛ – ) نویسنده، شاعر، و ویراستار اهل اسلواکی بود. او که شعر را به آلمانی و اسلواکی می نوشت، اولین ژورنال دنیکای زنان اسلواکی را تأسیس کرد و به نوشتن نمایشنامه ها و رمان ها ادامه داد. او به خاطر رمانی که در سال ۱۸۸۹ نوشت و برای دختران مناسب به نظر می رسید، بسیار مشهور شد.
شیوع آبلهٔ میمون برای نخستین بار در ۲۹ آوریل ۲۰۲۲ در بریتانیا با بروز علائم آبلهٔ میمون در یک شهروند بریتانیایی که به نیجریه، جایی که یک بیماری بومی است، سفر کرده بود شناسایی شد. فرد متعاقباً در ۴ مه به بریتانیا بازگشت و بیمار صفر شیوع این بیماری به کشور شد. از ۱۸ مه به بعد، موارد ابتلا از تعداد فزاینده ای از کشورها و مناطق دیگر، عمدتاً در اروپا، اما همچنین در آمریکای شمالی و جنوبی، خاورمیانه و استرالیا گزارش شده است. سازمان جهانی بهداشت در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۲ شیوع آبلهٔ میمون را یک وضعیت اضطراری جهانی اعلام کرد. منشأ چند مورد از موارد آبلهٔ میمون در بریتانیا ناشناخته است. برخی از ناظران از اواسط ماه مه شاهد انتقال اجتماعی در منطقهٔ لندن بودند. موارد بیشتری از این ویروس در شمال شرقی و جنوب شرقی انگلستان، اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی گزارش شده است. آبلهٔ میمون یک عفونت ویروسی است که یک یا دو هفته پس از قرار گرفتن در معرض آن با تب و سایر علائم غیراختصاصی ظاهر می شود و سپس جوش هایی ایجاد می کند که می تواند تا چند هفته ادامه داشته باشد و معمولاً برطرف می شود. موارد در کودکان به احتمال زیاد شدیدتر است. پیش زمینه. آبلهٔ م
یمون انسانی یک بیماری ویروسی است که توسط "ویروس آبلهٔ میمون"، یکی از گونه های آبله که اکنون ریشه کن شده است، ایجاد می شود. آبلهٔ میمون معمولاً با علائمی مشابه آبله تظاهر می کند، اگرچه معمولاً خفیف تر است. با این حال نرخ مرگ و میر در مورد آبلهٔ میمون هنوز هم بدون درمان فوری ممکن است تا ۱۰٪ باشد. آبلهٔ میمون، بیماری بومی غرب و مرکز آفریقا است. قبل از شیوع سال ۲۰۲۲، بریتانیا تنها هفت مورد قبلی آبلهٔ میمون را ثبت کرده بود، که تمام موارد، وارداتی از آفریقا یا کارکنان مراقبت های بهداشتی بودند که در درمان آن ها شرکت داشتند. سه مورد اول از این قبیل در سال ۲۰۱۸، و پس از آن یک مورد دیگر در سال ۲۰۱۹ و سه مورد دیگر در سال ۲۰۲۱ بود. تنها شیوع عمدهٔ آبلهٔ میمون که در یک کشور غربی قبل از سال ۲۰۲۲ ثبت شد، شیوع آبلهٔ میمون در غرب میانه در سال ۲۰۰۳ در ایالات متحده بود. با این حال این شیوع انتقال در جامعه را نشان نداد. آبلهٔ میمون عمدتاً از طریق تماس نزدیک با افراد عفونی منتقل می شود. قبل از شیوع سال ۲۰۲۲، آبلهٔ میمون به عنوان یک بیماری آمیزشی در نظر گرفته نمی شد. با این حال، گسترش سریع ویروس بین شرکای جنسی در مراحل اولیهٔ شیوع
این بیماری، این بحث را برانگیخته است که آمیزش جنسی ممکن است راه دیگری برای انتقال باشد. موارد در ناحیهٔ اندمیک. در مقاله ای در کنورستیون، اویواله توموری اشاره کرد که تعداد عفونت های آبلهٔ میمون در نیجریه تا تاریخ ۲۰۲۱ احیاناً کمتر گزارش شده است چون بسیاری از جمعیت نیجریه به دلیل ترس از مبتلا شدن به کووید ۱۹ از امکانات مراقبت های بهداشتی پرهیز نموده اند. نظارت نیجریه بر بیماری های مختلف، از جمله آبلهٔ میمون، باید بر روی دنیاگیری کووید-۱۹ در سال های ۲۰۲۰ و ۲۰۲۱ تمرکز می کرد که بسیاری از موارد را از دست داد و منجر به کم کردن آمار رسمی شد. همان طور که مقام های بهداشتی بریتانیا نخستین مورد آبلهٔ میمون را در بریتانیا گزارش نمودند. درماه مه ۲۰۲۲، دولت نیجریه اطلاعات و آماری را در مورد موارد گزارش شده و مرگ و میر در این کشور به اطلاع مردم رساند. در گزارش ۹ مه ۲۰۲۲، ان سی دی سی اعلام کرد که میان سال ۲۰۱۷، ۲۳۰ مورد در ۲۰ ایالت و منطقهٔ پایتخت فدرال تأیید شده است. و سال ۲۰۲۲. ایالت ریورز بیشترین آسیب را دید و پس از آن بایلسا و لاگوس قرار گرفتند. در بازهٔ زمانی ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۲، ان سی دی سی ۶ مورد مرگ را در ۶ ایالت مختلف گز
ارش نمود که نسبت مرگ و میر ۳٫۳ درصدی را نشان می داد. انگلستان. در اواخر آوریل ۲۰۲۲ گزارش شد که یکی از ساکنان بریتانیایی که به لاگوس و ایالت دلتا در نیجریه، یعنی مناطقی که آبلهٔ میمون به عنوان یک بیماری بومی در نظر گرفته می شود، سفر کرده است. این فرد در ۲۹ آوریل در حالی که هنوز در نیجریه بود علائم آبلهٔ میمون، از جمله بثورات پوستی را نشان داد. او متعاقباً به بریتانیا پرواز کرد و در ۴ مه رسید و در همان روز به بیمارستان مراجعه کرد. عفونت این فرد بلافاصله به آبلهٔ میمون مشکوک شد و فرد در بیمارستان گایز بستری شد و پس از مثبت شدن تست ویروس، قرنطینه شد. آزمایش نمونه های سواب بیمار توسط واکنش زنجیره ای پلیمراز نشان داد که شیوع این بیماری از تبارشاخه آبلهٔ میمون آفریقای غربی است که در بین دو سویهٔ شناخته شدهٔ آبلهٔ میمون با نرخ مرگ و میر کمتر از یک درصد مرگبارتر است. رهگیری تماس گستردهٔ افرادی که هم در پرواز بین المللی از نیجریه به بریتانیا و هم در داخل کشور پس از ورودشان با این مورد در تماس بودند، انجام شد؛ به تماس های احتمالی توصیه شد که از علائم آبلهٔ میمون آگاه باشند و بلافاصله در صورتی که علائم در عرض ۲۱ روز از ر
ویداد تماس دیده شوند، خود را قرنطینه کنند. سازمان بهداشت جهانی به دنبال این تلاش رهگیری تماس، انتقال بیشتر ویروس در بریتانیا را با خطر «حداقل» در نظر گرفت. طبق گزارش بهداشت عمومی اسکاتلند رهگیری تماس در پاسخ به این پرونده در تاریخ ۱۴ مه به اسکاتلند گسترش یافت. به «تعداد کمی» از مردم در اسکاتلند به دنبال تماس نزدیک با فردی که در ابتدا گزارش شده بود به این ویروس مبتلا شده است، دستور داده شد تا خود را ایزوله کنند، اگرچه خطر کلی برای عموم مردم «بسیار کم» باقی مانده است. دو مورد جدید آبلهٔ میمون توسط آژانس امنیت بهداشتی بریتانیا در ۱۲ مه تأیید شد، که هر دو در لندن بودند. این دو نفر با هم در یک خانواده زندگی می کردند. با این حال، هیچ ارتباط شناخته شده ای بین هر یک از آن ها و مورد شاخص یا سفر به مناطق بومی وجود نداشت. یکی از موارد جدید در بیمارستان سنت مری بستری شد، در حالی که مورد دیگر با علائم خفیف تر گفته شد که در خانهٔ خود ایزوله شده است. چهار مورد دیگر آبلهٔ میمون در ۱۷ مه تأیید شد، سه مورد از آن در لندن به علاوه یک مورد در شمال شرقی انگلستان که قبلاً به لندن سفر کرده بود. هیچ یک از این موارد جدید هیچ سابقهٔ تم
اس شناخته شده ای با سه مورد تأیید شدهٔ قبلی نداشتند و این نشان می دهد که سرایت گسترده تر این ویروس در منطقه لندن در حال انجام است. با این حال، آژانس امنیت بهداشتی بریتانیا اعلام کرد که خطر برای عموم مردم «بسیار کم» باقی مانده است. تأیید شد که بیماران مبتلا به عفونت آبلهٔ میمون در بیمارستان رویال ویکتوریا در نیوکاسل آپون تاین و در بیمارستان رویال فری و بیمارستان گایز در لندن بستری هستند. در ۲۰ مه، ساجد جاوید گزارش داد که ۱۱ مورد دیگر در بریتانیا تأیید شده است که مجموع موارد را در این کشور به بیست می رساند. یک نمایندهٔ آژانس امنیت سلامت انگلستان خواستار هوشیاری مردانی شد که با مردان رابطه جنسی دارند، که تعداد نامتناسبی از موارد را در بریتانیا و اروپا را تشکیل داده اند. کشورهای دیگر. در ۱۸ مه در پرتغال، ۱۴ مورد آبلهٔ میمون توسط مقامات بهداشتی از مجموع ۲۰ مورد مشکوک گزارش شد که ۲ نمونه هنوز در انتظار نتایج آزمایش هستند. تا ۱۸ مه، ۷ مورد تأیید شده در اسپانیا وجود داشت. در همان روز، ایالات متحده اولین مورد آبلهٔ میمون در سال ۲۰۲۲ را تأیید کرد و کانادا نیز ۱۳ مورد مشکوک را گزارش کرد. در ۱۹ مه، سوئد و بلژیک اولین موا
رد آبلهٔ میمون را گزارش کردند، در حالی که ایتالیا اولین مورد خود را در مسافری که از جزایر قناری وارد شده بود تأیید کرد. یک مورد مشکوک در فرانسه گزارش شده است. یک تجزیه و تحلیل ژنومی انجام شده روی یک مورد در پرتغال، روی ویروسی که بیمار را در کلاد آفریقای غربی آلوده کرده بود، نشان داد که ویروس بیشترین ارتباط را با ویروس های مرتبط صادرشده از نیجریه در سال های ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹ دارد. پس از شناسایی یک مورد در ماساچوست در ۱۸ مه، ایالات متحده در ۱۹ مه سفارش ۱۱۹ میلیون دلار برای ۱۳ میلیون واکسن آبلهٔ میمون از باوارین نوردیک داد. در ۲۰ مه، استرالیا اولین مورد مشکوک خود را در مردی که پس از بازگشت از سفر در اروپا بیمار شده بود را گزارش کرد. مورد دوم نیز در همان روز تأیید شد. این موارد در ملبورن و سیدنی شناسایی شدند که هر دو فرد به تازگی از سفری در اروپا بازگشته بودند. آلمان، فرانسه و هلند نیز اولین موارد خود را در همان روز تأیید کردند. در ۲۱ مه، سوئیس و اسرائیل اولین موارد خود را تأیید کردند. یونان اولین مورد مشکوک خود را در یک گردشگر انگلیسی ۲۹ ساله در همان روز گزارش کرد. سازمان جهانی بهداشت و واکنش های ملی. در ۲۰ مه، سازمان
بهداشت جهانی یک جلسهٔ اضطراری از مشاوران مستقل برای بحث در مورد شیوع و ارزیابی سطح تهدید تشکیل داد. هانس کلوگه رئیس اروپایی این مرکز ابراز نگرانی کرد که با تجمع مردم برای مهمانی ها و جشنواره ها در تابستان ممکن است گسترش عفونت ها در اروپا تسریع شود. انتظار می رود سازمان جهانی بهداشت اطلاعاتی را در مورد توالی ژنوم ویروس از موارد مختلف برای تعیین علت ارائه دهد.
چارلز برانتلی آیکوک (Charles Brantley Aycock) (زادهٔ ۱ نوامبر ۱۸۵۹ – درگذشتهٔ ۴ آوریل ۱۹۱۲)، از سال ۱۹۰۱ الی ۱۹۰۵ پنجاهمین فرماندار ایالت کارولینای شمالی ایالات متحده بود. او پس از شروع کار خود به عنوان وکیل و معلم، در دوره «ایالت های جنوبی یکپارچهٔ» حامی حزب دموکرات فعالیت کرد و به عنوان یک جدایی طلب برجسته شناخته شد. او به دلیل حمایتش از بهبود سیستم مدارس دولتی کارولینای شمالی، به عنوان «فرمانده آموزش» شناخته شد و پس از پایان سمت دولتی، برای ترویج اهداف آموزشی به سرزمین خودش بازگشت. اوایل زندگی. چارلز بی. آیکوک در شهرستان وین، کارولینای شمالی به دنیا آمد. وی فرزند اخیر از ۱۰ فرزند بنجامین و سرنا آیکوک بود. خانواده او در نزدیکی شهر فعلی فرمونت در کارولینای شمالی زندگی می کردند که در آن زمان به نام ناهونتا شناخته می شد. اگرچه پدرش وقتی که چارلز ۱۵ ساله بود، فوت کرد. اما مادر و برادران بزرگش به توانایی های او پی بردند و تصمیم گرفتند که او را به دانشگاه بفرستند. آیکوک به دانشگاه کارولینای شمالی (دانشگاه فعلی کارولینای شمالی در چپل هیل) راه یافت و به انجمن بشردوستانه، یک انجمن مبتنی بر مناظره و ادبیات در دانشگاه
، پیوست. چارلز در سال ۱۸۸۰ فارغ التحصیل شد. وی با داشتن مهارت در زمینه خطابه و مقاله نویسی، وارد حرفه وکالت در گلدزبورو شد و عایدی خود را به دلیل تدریس در مدرسه افزایش داد. موفقیت او در هر دو زمینه منجر به انتصاب او به عنوان سرپرست مدارس در شهرستان وین و خدمت در هیئت مدیره مدرسه در گلدزبورو شد. او در سال ۱۸۸۸ فعالیت سیاسی خود را به عنوان انتخاب کننده ریاست جمهوری برای گروور کلیولند آغاز کرد. در آن زمان چارلز به عنوان خطیب و مناظره کننده سیاسی شهرت یافت. از سال ۱۸۹۳ الی ۱۸۹۷، وی به عنوان وکیل ایالات متحده در ناحیه شرقی کارولینای شمالی خدمت کرد. کمپین های برتری سفیدپوستان. در سال های ۱۸۹۸ و ۱۹۰۰، آیکوک در کمپین های حزب دمکرات برای «برتری سفیدپوستان» شهرت یافت. نقش آیکوک در شورش ویلمینگتون در سال ۱۸۹۸ در گزارش رسمی کمیسیون ایالتی شرح داده شده است. «خشونت برنامه ریزی شده برای سرکوب جوامع آفریقایی آمریکایی و جمهوری خواه به جنگ و خونریزی بدل شد. ما نمی توانیم پس از پیروزی قاطع و تا حدودی ضد اقدامی در انتخابات، به سادگی از کنار سخنرانی های آتشین پیرامون پیروزی برتری سفیدپوستان که مدام توسط سخنورانی مانند آلفرد مور و
ادل و چارلز آیکوک ایراد می شد، بگذریم.» طبق گزارش ها، آیکوک در روز قیام در ویلمینگتون حضور نداشت. در سال ۱۸۹۹، مجلس ایالتی کارولینای شمالی که به شدت دموکرات بود، اصلاحیه ای را در قانون اساسی ایالت تصویب کرد. این اصلاحیه برای جلوگیری از سلب حق رای رای دهندگان فقیر سفیدپوست، «مالیات سرانه» و «آزمون سواد» و همچنین «بند اجداد» را اضافه کرد. آیکوک از این اصلاحیه حمایت کرد و از مجلس مقننه (کنگره) خواست تا آن را در انتخابات اوت - که از نوامبر جلو افتاده بود- به رأی مردم بگذارد. آیکوک در همان انتخابات، برای سمت فرمانده در برابر رقیبش، اسپنسر بی آدامزِ جمهوری خواه نامزد شد. در مسیر مبارزات انتخاباتی، حامیان او یکی از تفنگ های فیر سریع شورش ویلمینگتون در سال ۱۸۹۸ را به نمایش گذاشتند و آیکوک مرتباً توسط «پیراهن قرمزها» اسکورت می شد. در انتخابات فرماندهی کارولینای شمالی در سال ۱۹۰۰، اصلاحیه حق رأی تأیید شد و آیکوک به عنوان فرمانده انتخاب شد. طبق گزارش ها، او ۶۰ درصد آرا را به دست آورد، اما این تا حدی به دلیل تقلب رأی دهندگان بود. در چندین شهرستان، تعداد آرای آیکوک از تعداد رای دهندگان واجد شرایط به میزان چند صد رأی بیشتر
بود. فرماندار. آیکوک در سمت فرماندار، به دلیل حمایت از سیستم مدارس دولتی به عنوان «فرماندار آموزش» شناخته شد. گفته می شد که به ازای هر روزی که او در این سمت بود، یک مدرسه در ایالت ساخته می شد. ظاهراً آیکوک پس از دیدن افتخار مادرش هنگام امضاء یک سند، خودش را وقف آموزش کرد. آیکوک احساس می کرد که هیچ اصلاح اجتماعی پایداری بدون آموزش امکان پذیر نیست. او از افزایش حقوق معلمان، دوره طولانی تر مدرسه و احداث ساختمان های جدید مدارس حمایت کرد. «۶۹۰ مدرسه جدید ساخته شد، از جمله ۵۹۹ مدرسه برای سفیدپوستان و ۹۱ مدرسه برای سیاه پوستان». در حالی که آیکوک به خاطر گسترش مدارس برای متعلمین سیاه پوست شناخته می شد، اما همچنین گفته می شود که وی از این موضوع حمایت می کرد که متعلمین سیاه پوست از طریق برنامه درسی و نظارت های شدید سفیدپوستان کارولینای شمالی کنترل شوند تا به درستی آموزش ببینند و «نژاد سیاه پوستان یاد بگیرند که تابع باشند».
پیتر پیشجانک (; – ) نویسنده اهل کشور اسلواکی بود. اولین رمان کامل او به نام «رودخانه های بابل» در سال ۱۹۹۱ (به زبان انگلیسی در سال ۲۰۰۷، ترجمه پیتر پترو) منتشر شد. پس از آن دو رمان دیگر، «دهکده چوبی» و «پایان فِرِدی»، که در کنار هم یک سه گانه تشکیل می دهند، دنبال شد. پیتر پیشجانک در ۲۲ مارس ۲۰۱۵ خودکشی کرد.
این مقاله دربرگیرندهٔ فهرست وابسته های دیپلماتیک یونان است، به استثنای کنسولگری های افتخاری.
این مقاله دربرگیرندهٔ فهرست وابسته های دیپلماتیک گرنادا است.
ویروس آبلهٔ میمون (; MPV یا MPXV) یک ویروس زئونوز دو رشته ای دی ان ای گونه ای از سردهٔ "ارتوپاکس ویروس" در تیرهٔ پاکس ویریده است. این ویروس یکی از ارتوپاکس های انسانی است که شامل ویروس های آبله، آبلهٔ گاوی و واکسینیا است. این ویروس پیش گونهٔ مستقیم ویروس واریولا، که باعث آبله می شود، نیست. "ویروس آبلهٔ میمون" بیماری شبیه آبله را ایجاد می کند، اما با بثورات خفیف تر، میزان مرگ و میر کمتری دارد. تنوع در حدت ویروس در جدایه هایی از آفریقای مرکزی مشاهده شده است که در آن سویه ها بدخیم تر از آن هایی هستند که از غرب آفریقا می آیند. این دو منطقه دارای کلادهای مجزای ویروس هستند که به آن ها حوزهٔ کنگو و کلادهای غرب آفریقا گفته می شود. مخزن. آبلهٔ میمون توسط جانورانی از جمله پستانداران حمل می شود. اولین بار توسط پربن فون مگنوس در کپنهاگ، دانمارک در سال ۱۹۵۸ در میمون مکاک دم دراز که به عنوان حیوانات آزمایشگاهی استفاده می شدند، شناسایی شد. شیوع سال ۲۰۰۳ در ایالات متحده در سگ های دشتی که از یک موش کیسه ای وارداتی گامبیایی آلوده شده بودند ردیابی شد. "ویروس آبلهٔ میمون" باعث ایجاد این بیماری در پستانداران و سایر جانوران می شود
. این ویروس عمدتاً در مناطق جنگل های بارانی استوایی مرکز و غرب آفریقا یافت می شود. انتقال. این ویروس می تواند هم از حیوان به انسان و هم از انسان به انسان سرایت کند. عفونت از حیوان به انسان می تواند از طریق گاز گرفتن حیوان یا تماس مستقیم با مایعات بدن حیوان آلوده رخ دهد. ویروس می تواند از طریق تنفس قطرات و تماس با فومایت ها (سطوح قابل لمس) از مایعات بدن فرد آلوده از انسان به انسان دیگر سرایت کند. دوره نهفتگی بین ۱۰ تا ۱۴ روز است. علائم پرودرومال شامل تورم غدد لنفاوی، درد عضلانی، سردرد، تب، قبل از ظهور بثورات است. همه گیرشناسی. این ویروس عمدتاً در جنگل های گرمسیری آفریقای مرکزی و غرب آفریقا یافت می شود. اولین بار در سال ۱۹۵۸ در میمون ها و در سال ۱۹۷۰ در انسان کشف شد. بین سال های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۶، بیش از ۴۰۰ مورد در انسان گزارش شده است. شیوع های ویروسی کوچک با نرخ مرگ و میر در محدوده ۱۰ درصد و میزان آلودگی ثانویهٔ انسان به انسان تقریباً به همان میزان به طور معمول در مرکز و غرب آفریقای استوایی رخ می دهد. تصور می شود که راه اصلی عفونت، تماس با جانوار آلوده یا مایعات بدن آن ها باشد. اولین شیوع گزارش شده در ایالات متحده
در سال ۲۰۰۳ در ایالت های غرب میانه ایلینوی، ایندیانا و ویسکانسین، با یک مورد در نیوجرسی رخ داد و هیچ مرگ ومیری گزارش نشد.
این مقاله دربرگیرندهٔ فهرست وابسته های دیپلماتیک گواتمالا است که کنسولگری های افتخاری را شامل نمی شود.
ورانگ (به لاتین: Vrang) یک منطقهٔ مسکونی در تاجیکستان است که در ناحیه اشکاشم واقع شده است. ورانگ ۶٬۵۴۱ نفر جمعیت دارد.
چارلز فرانسیس آدامز سینیور (.Charles Francis Adams Sr) (زادهٔ ۱۸ اوت ۱۸۰۷ – درگذشتهٔ ۲۱ نوامبر ۱۸۸۶)، ویراستار تاریخی، نویسنده، سیاستمدار و دیپلمات اهل ایالات متحده بود. او فرزند رئیس جمهور جان کویینسی آدامز و نوه رئیس جمهور جان آدامز بود و در مورد پدربزرگ خود یک زندگی نامه طویل نوشت. او دو دختر و پنج پسر داشت، از جمله جان کویینسی آدامز دوم، چارلز فرانسیس آدامز جونیور، هنری آدامز و بروکس آدامز. آدامز برای دو دوره در مجلس سنای ایالتی ماساچوست خدمت نمود، پس از آن از سوی حزب خاک آزاد به عنوان معاون ریاست جمهوری در تکت انتخاباتی رئیس جمهور پیشین مارتین ون بیورن در انتخابات ۱۸۴۸ معرفی گردید، اما ناموفق بود. در جریان جنگ داخلی آمریکا، آدامز از سوی اداره آبراهام لینکلن به عنوان سفیر ایالات متحده به انگلستان فرستاده شد، جاییکه وی در بی طرف نگه داشتن بریتانیا و به رسمیت نشناختن ایالات مؤتلفه از نظر سیاسی، نقش کلیدی را ایفا نمود. آدامز سرپرست دانشگاه هاروارد شد و پارک ملی تاریخی آدامز را تأسیس کرد، کتابخانهٔ در کوینزی، ماساچوست که به افتخار پدرش نام گذاری نمود. اوایل زندگی. آدامز در ۱۸ اوت ۱۸۰۷ در بوستون از جان کویینسی
آدامز (۱۷۶۷ – ۱۸۴۸ میلادی) و لوئیزا کاترین جانسون (۱۷۷۵ – ۱۸۵۲ میلادی) زاده شد، دو برادر و یک خواهر داشت. دو برادر بزرگتر از وی جورج واشینگتن آدامز (۱۸۰۱ – ۱۸۲۹ میلادی) و جان آدامز دوم (۱۸۰۳ – ۱۸۳۴ میلادی) نام داشتند. خواهر وی لوئیزا در ۱۸۱۱ میلادی متولد و در ۱۸۱۲ میلادی، زمانی که خانواده در روسیه زندگی می کرد، درگذشت. وی در مدرسه لاتین بوستون و کالج هاروارد آموزش دید و در ۱۸۲۵ میلادی از این کالج فارغ التحصیل شد. پس از آن وی نزد دنیل وبستر به آموزش حقوق پرداخت، اجازه فعالیت حقوقی را دریافت نموده و بعداً در بوستون به وکالت آغاز کرد. وی در نشریه «"نورت امریکن رویو"» نقدهای ادبی فراوانی در مورد تاریخ آمریکا و بریتانیا نوشت. در جریان ریاست جمهوری جان کویینسی آدامز (۱۸۲۵ – ۱۸۲۹ میلادی)، چارلز و برادرانش جان و جورج برای به دست آوردن همان زن، دختر خاله/دایی آنها مری کاترین هلن که پس از مرگ والدینش با خانواده آدامز زندگی می کرد، باهم رقابت می کردند. در ۱۸۲۸ میلادی، جان طی یک مراسم در کاخ سفید با مری ازدواج کرد و چارلز و جورج در این مراسم شرکت نکردند. حرفه. در ۱۸۴۰ میلادی، آدامز برای سه دوره تک-ساله به عنوان عضو مجلس