Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عراق و خراسان به فرماندهی بکاول رخ داد، پیروز شد و لشکریانش که به گزارش ظهیرالدین، با شجاعت و دلیری می جنگیدند، توانستند بسیاری از لشکریان خراسانی و خود بکاول را به قتل رسانند و فرزند نوجوان خواجه الیاس را اسیر کنند، ولی شخص خواجه از معرکه گریخت. شاهرخ با شنیدن خبر شکست نیروهایش، پسر کیومرث که به هرات رفته بود را زندانی کرد و لشکر بزرگ تری به سپهسالاری «فیروزشاه» گسیل داشت. ملک کیومرث وقتی سپاه دشمن به دامغان رسید، به استقبال آنان رفت و با اهدای تحفه هایی توانست نظر فرستادهٔ تیموری را جلب کند و پسرش، اسکندر، بدین طریق آزاد شد. نخستین جنگ داخلی مرعشیان. پس از درگذشت تیمور، شاهرخ به سادات مرعشی که در تبعید به سر می بردند، اجازه داد به طبرستان بازگردند و در حدود آمل و ساری حکومت نمایند. در سال ۸۰۹ هجری مرعشیان بازگشتند و معاصر با آنان، در ۷۷۳ هجری، کیاییان هم در شرق گیلان سربرآورده بودند. ملک کیومرث برای این که حکومت سادات در همسایگی خود را ضعیف نگهدارد، تا سال ها در اختلافات داخلی آنان جانب جبهه ای را می گرفت و به درگیری هایشان دامن می زد تا خیال حمله به قلمرو او را نکنند. نخستین بار، در نبرد سروکلا عده ای از ا
میر زادگان مرعشی به سردمداری سید علی ساری و سید علی آمل، درگیر جنگی درونی شدند. در این نبرد ملک کیومرث از شورش سید علی آمل حمایت کرد و با فرستادن لشکری برای او، در پیروزی این جبهه نقش داشت. سید علی ساری به شهر استرآباد گریخت و برادرش، نصیرالدین، را برای دادخواهی از شاهرخ تیموری، به هرات فرستاد. شاهرخ پاسخ مطلوبی به این درخواست داد و علی ساری در نبرد بعدی به سال ۸۱۴ هجری، با لشکریان خراسان و استرآباد توانست به قلمرو پیشین خود بازگردد و سید علی آمل، به همراه متحدش غیاث الدین مرعشی، به سوی دربار ملک کیومرث پناه آوردند. پس از مدتی سید علی آمل رستمدار را ترک کرد، به دربار کیاییان گیلان پناه برد و نزد سید رضی کیا روزگار گذراند؛ تا آن که در سال ۸۱۶ هجری اختلافاتی میان ملک کیومرث و حاکم آمل (قوام الدین دوم مرعشی) پیش آمد و قوام الدین حاضر نشد فراریانی را که از دست ملک کیومرث به آمل می گریختند به رستمدار بازگرداند. کیومرث از فرصت استفاده کرد و سید علی آمل را از لاریجان فراخواند و به او لشکری داد تا بتواند به سوی شهر آمل حمله کند. در این زمان سید علی ساری که در بستر بیماری نقرس به سر می برد، توان مقابله نداشت و قوام ال
دین به سوی شرق گریخت. غیاث الدین که پیشتر متحد سید علی آمل بود، در این زمان نزد سید علی ساری حضور داشت و توسط او عفو شده بود. به پیشنهاد او، علی ساری با علی آمل صلح نمود و اینچنین شهر آمل به علی آمل رسید. سید علی ساری دختر ملک کیومرث را برای سید مرتضی خواستگاری کرده و دختر قوام الدین را هم کیومرث برای پسرش، کاووس، خواستگار نمود. در خلال این پیوندهای خانوادگی، نمارستاق، دیلارستاق و تریته رستاق را که روستاهای کوهستانی مازندران بودند، به ملک کیومرث سپردند و قرار شد ملک لاریجان را از کیا ضماندار بگیرد و جزء قلمرو خود نماید و سید علی آمل هم با این قرار و مدار موافقت کند. مدتی بعد، در ۴ ذی الحجه ۸۲۰ هجری، سید علی ساری درگذشت و سید مرتضی جانشین او شد. نصیرالدین به وصیت سید علی ساری، برای مرتضی بیعت می گرفت و در آمل با سید علی آمل ملاقات و رایزنی کرد و از ملک کیومرث هم دعوت کرد که به آن شهر بیاید و در گفتگو شرکت کند. ملک کیومرث تا میرنادشت رفت و سید علی و نصیرالدین هم به کرکه پادشت رفتند و ملک کیومرث در آن موضع به آن ها ملحق شد. ملک کیومرث در این دیدار بیعت کرد و سوگند خورد که «مادامی که سید مرتضی با او خلاف نکند، او
نیز در جادهٔ موافقت مستقیم باشد.» سفر کیومرث به هرات. در سال ۸۱۷ هجری، ملک کیومرث برای جلب حمایت شاهرخ تیموری، به اتفاقِ برادرش تاج الدوله، به هرات سفر کرد. در "احسن التواریخ" ذیل وقایع سال ۸۱۷، گزارش شده «…و همچنین ملک گیومرث رستمداری با پیشکش بسیار به درگاه آسمان مقدار آمد.» دومین جنگ داخلی مرعشیان. حدود یک سال پس از بیعت ها، نصیرالدین و مرتضی با هم اختلاف پیدا کردند و در صفر ۸۲۲ هجری کار به درگیری و جنگ کشیده شد؛ ابتدا در نبرد سیره چاران شورش نصیرالدین شکست خورد. اما او مجدداً در لپور تجدید قوا کرد. مرتضی از سید علی آمل و ملک کیومرث درخواست کمک کرد و کیومرث گروهی به فرماندهی «جمال الدین کالیج» را برای اجابت درخواست او فرستاد. نبرد لپور سه روز طول کشید و کالیج در این کارزار از اسب افتاد و مجروح شد. همچنین ۲۲ نفر از سربازان رستمداری کشته شدند. در پایان نبرد، نصیرالدین از میدان گریخت و به سوی سوادکوه رفت. خانوادهٔ نصیرالدین هم از ساری فرار کردند و از آمل به سمت رستمدار حرکت کردند. ظهیرالدین مرعشی که پسر نصیرالدین بود و از مورخان آن دوره است، در این سفر حضور داشت و پنج ساله بود. برادر کوچک تر او، عبدالحی، در
این سفر سه سال داشت. نصیرالدین از راه لاریجان به نور آمد و ملک کیومرث در نامه ای به او نوشت «با وجود عهد که با سید مرتضی در میان است، از ملاقات با شما تعذر دارد، اما خانه و جا از آن شماست. به هر یک منزل اقامت ارادت است، مختارید.» نصیرالدین هم در پاسخ گفت که خواهان ملاقات با ملک نیست و چون خانواده اش از این ولایت می گذرند، مجبور به آمدن به قلمرو او شده. نصیرالدین به ناتل رستاق رفت و از آنجا خانواده اش را به سوی گیلان برد. پس از آن، در سال ۸۲۴ هجری، نصیرالدین با سید علی آمل متحد شد و در نبرد وازیدمال به جنگ مرتضی رفت؛ اما بار دیگر شکست خورد و از رستمدار به سوی گیلان عقب نشینی نمود. ملک کیومرث این بار هم علیه شکست خوردگان اقدامی نکرد و متعرض آنان نشد. الموت و مرزهای جنوبی. قلعه الموت یکی از دژهای جنوب دیلم بود که پیش تر اسماعیلیان الموت آن را بنا نهاده بودند و در ۶۵۴ هجری هلاکوخان مغول آن را گشوده بود. پس از آن واقعه، قلعه هر از چند گاهی به تصرف گروه های مختلف درمی آمد. در سال ۸۳۰ هجری یکی از اسماعیلیان به نام «خداوند محمد»، از نسل علاءالدین محمد سوم، موفق شد این قلعه را از دست کیاییان درآوَرَد و تصرف کند. ملک ک
یومرث سریعاً قلعه را محاصره نمود. کیومرث در زمان کوتاهی موفق شد آن را بگیرد و سپس کوتوالی برای قلعه تعیین کرد. در همین اثنا، در مرزهای جنوبی قلمرو کیومرث حوادثی در حال وقوع بود که او را به سرحد خوار و ری کشاند. الموت به مدت یک سال و چند ماه تحت سیطرهٔ کیومرث باقی بود، تا این که کارکیا محمد (حاکم کیاییان در شرق گیلان) تصمیم گرفت آن را دوباره فتح کند. ملک کیومرث شخصاً نتوانست به مقابله با کارکیا برود و فرزند ارشدش، ملک اویس، را فرستاد تا به کوتوال الموت کمک کند. اما پیش از آن که ملک اویس به معرکه برسد، محاصرهٔ الموت موجب تسلیم کوتوال شده بود و اهالی قلعه که علوفهٔ کافی نداشتند، امان طلبیدند و قلعه را تحویل کارکیا دادند. ملک اویس هم نزد کیومرث بازگشت. پس از این ارتش گیلان مدام به سرحدات قلمرو کیومرث، در قصران و طالقان، دست اندازی می کرد. در ۸۳۱ هجری، جهانشاه قراقویونلو، داروغهٔ قزوین (صدرالدین درجزینی) که تحت فرمان شاهرخ تیموری بود، را کشته و شهر را تصرف نموده بود. از آن سو، شاهرخ چهار تن از امرای همجوار آن شهر را مأمور دفع تهاجم جهانشاه نمود، که یکی از این امیران ملک کیومرث بود. با رسیدن متحدان شاهرخ به نزدیکی
قزوین، جهانشاه از شهر گریخت و به سوی طارم رفت. قزوین و سلطانیه مجدداً به قلمرو تیموریان افزون گشت. جنگ با کیاییان. اختلافات مرزی ملک کیومرث با سادات کیایی از زمان درگذشت سید رضی کیا در سال ۸۲۹ هجری، آغاز شد. در این هنگام ملک کیومرث از اختلاف های داخلی خاندان کیایی استفاده کرده و سرحدات دو قلمرو را مورد تاخت و تاز قرار داده بود. پس از آن، فتح الموت توسط کارکیا محمد، موجب دشمنی ملک کیومرث با سادات کیایی و به تبع آن، با سادات مرعشی شد که متحد سنتی شان بودند. بعد از این وقایع، کیومرث در نواحی مجاور الموت مدام تاخت و تاز می کرد. کارکیا محمد در نامه هایی جداگانه به او و سپهسالارش در الموت و لمسر اخطار داد؛ لیکن ملک کیومرث اعتنایی نکرد و همچنان بر آتش اختلاف می دمید. در پاسخ، کارکیا سپهسالارش «کیا محمد بن نوپاشا» را با لشکر رودبار و دیلمستان و بخشی از لشکریان گیلان، برای تسخیر طالقان گسیل داشت. در موضع تیره کوه، در اطراف طالقان، نبردی درگرفت و لشکر کیاییان با غارت منطقه، اموال بسیاری را به تاراج بردند و تا پای قلعهٔ شمران و قصران تاختند. بدین طریق نزاع میان ملک و کارکیا بیش از پیش بالا گرفت. در پایان فصل تابستان، که
کوه نشینان به سوی دشت های گیلان می کوچند، ملک کیومرث اردو کشید و در تنکابن عمارت خاصهٔ سید داوود کیا را آتش زد. تعدادی از اهالی نیز که قصد مقاومت داشتند، کشته شدند که در میان آنان دو تن از اقوام سید داوود کیا بودند؛ اما خود او هنوز در نواحی کوهستانی بود. تنکابنی ها و سادات گرجیان، که در گیلان بودند، در پی ملک کیومرث روان شدند و پس از قتل تعداد زیادی از رستمداری ها، بازگشتند. خود ملک کیومرث و فرزندانش هم به سختی توانستند از این معرکه جان به در برند. در سال ۸۳۲ هجری، کارکیا محمد با دعوت حاکمان بیه پس، مرتضی مرعشی (حاکم ساری) و الیاس خواجه (والی تیموری قم)، علیه ملک کیومرث اتحادی برساخت. در دعوتی که کارکیا برای سید مرتضی مرعشی نوشت، «به شهادت رساندن دو سید» به عنوان بهانهٔ جنگ بیان شد؛ اما در دعوتی که او به الیاس خواجه نوشت، پیشینهٔ خصومت ملک کیومرث با الیاس و حملات گاه و بی گاه مَلِک به مُلک ری و نواحی پیرامون آن اشاره شده است. به هر حال، در نبرد چیلک شار، در نزدیکی روستای چلندر، متحدان علیه ملک کیومرث از هر سو به مرز پادوسپانیان هجوم آوردند. برادرزادهٔ کیومرث، ملک نوذر، در میدان نبرد کشته شد و خود ملک کیومرث
مجروح شد و از میدان نبرد به کجور گریخت و یکی از پسرانش، ملک کاووس، بازگشت و به تیراندازی مشغول شد تا ملک کیومرث بتواند بگریزد. به هیچ یک از فرزندان کیومرث آسیبی نرسید ولی او مجبور شد از رستمدار هم به رویان فرار کند و اکثر قلعه های پشتکوه به تصرف دشمنان رسید. رستمدار ویران شد و اسب مورد علاقهٔ کیومرث، به نام «بوره کی»، به دست کارکیا محمد افتاد. پس از پیروزی جبههٔ سادات، ناحیهٔ ناتل رستاق و کچه رستاق را به ملک نوذر (نوهٔ دختری کیومرث که پدرش ملک جهانگیر از نسل ملک طوس بود و توسط کیومرث کشته شده بود و خودش نزد سید مرتضی رشد کرده بود) سپردند؛ همچنین ناحیهٔ کلارستاق و چالوس را تا سرحد کچه رستاق به ملک حسین (نبیره زادهٔ ملک جلال الدوله اسکندر که از ترس کیومرث با برادرش ایرج به تنکابن پناهنده بود)، سپردند. همچنین در بهار این سال لشکر گیلان به سرداری کیا محمد بن نوپاشا، واپسین قلعه های پادوسپانیان در پشتکوه را که در دست کوتوالان ملک کیومرث مانده بود، تسخیر و تخریب نمودند. ابتدا قلعه فالیس در طالقان را گشودند و سپس قلعه لورا را به یک دیلمی، به نام داداک، سپردند؛ سپس به قلعه امامه رفتند و بعد قلعه شمران را فتح کردند. «
کیا رستم سبیل»، سپهسالار تمامی ممالک رستمدار که در آخرین قلعه اقامت داشت، در جریان فتح قلعهٔ شمران به قتل رسید. ملک کیومرث در خلال این وقایع به هرات رفت و از شاهرخ تیموری طلب بخشش و کمک نمود: شاهرخ با خواسته های ملک کیومرث موافقت کرد و در حکمی از کارکیا خواست که قلمرو کیومرث را به شرط آن که تابع دربار تیموریان باشد، پس بدهد. کارکیا محمد پذیرفت و ضمن استرداد قلمرو پیشین کیومرث، خانوادهٔ او را هم که در قلعهٔ لمسر جای داده بود، آزاد کرد و از سوی مقابل، کیومرث به عنوان غرامت و خون بهای ساداتی که در تنکابن به قتل رسانده بود، قلعهٔ فالیس و طالقان را به او بخشید. البته این در حالی بود که کارکیا محمد در لاهیجان با شورش یکی از امیرزادگان کیایی، به نام سید حسین کیا، هم روبرو بود و توانایی نداشت تا با حکم صادره از هرات مخالفت نماید و نامه ای در پاسخ به شاهرخ تیموری نویسد. بدین ترتیب ملک حسین، که کلارستاق و چالوس به او سپرده شده بود، به گیلان بازگشت و نزاع میان کیاییان و ملک کیومرث پایان پذیرفت. لشکرکشی های این دوره از تنها موارد ویرانی و تسخیر رویان در زمان سلطنت ملک کیومرث بر این قلمرو بوده اند و به جز این جنگ، در دورا
ن پنجاه سالهٔ حکومت او، سرزمین رویان از امنیت و آرامش برخوردار بود. سومین جنگ داخلی مرعشیان. پس از آن که سید مرتضی و نصیرالدین مرعشی در ۸۳۷ و ۸۳۶ هجری درگذشتند، اختلافات میان وارثانشان باقی ماند. محمد مرعشی به جای مرتضی، به حکومت ساری دست یافت و ظهیرالدین مرعشی همچنان در پناه دربار کیاییان گیلان بود. در سال ۸۴۰ هجری عده ای از اهالی ناراضی ساری در رستمدار جمع شدند و در نامه ای به ظهیرالدین، از او درخواست کردند که رهبریشان را برای شورش علیه سید محمد، به عهده گیرد. ملک کیومرث هم در نامه ای به ظهیرالدین، از آمدنش حمایت نمود. وقتی لشکر ظهیرالدین حرکتشان را آغاز کردند و به آمل رسیدند، حاکم این شهر (کمال الدین پسر قوام الدین دوم) هم به ناراضیان پیوست و جمیع لشکریان به سوی شرق حرکت کردند. در بارفروش ده سپاه حامیان محمد به سپهسالاری «سید زین العابدین حسینی پازواری» به هماوردی آنان آمد؛ اما شکست خورد و عقب نشینی نمود. بار دیگر لشکریان ساری تجدید قوا کردند و در نبرد مرزناک درگیری بزرگی روی داد که این بار ظهیرالدین شکست خورد و به همراه کمال الدین متواری شد. ملک کیومرث که روز ۱۰ شوال در ناتل رستاق بود، پس از شکست ظهیرالدی
ن و مجروح شدن او، پسرش کاووس را با سیصد نفر سواره به سرحد قلمروش فرستاد تا مجروحان را با خود به رستمدار برگرداند و طرفین یکدیگر در لرکه پادشت، از توابع آمل، ملاقات کردند و در موضع میرنا دشت اردو بر پا کردند. از سوی دیگر، سید محمد به همراهی امیر هندکا (والی تیموری استرآباد) با لشکر ساری و استرآباد در پی ظهیرالدین تاختند و در لرکه پادشت مستقر شدند. ملک کیومرث هم شخصاً به میرنا آمد و با ظهیرالدین و کمال الدین دیدار و گفتگو نمود و دستور داد جراحی پیکان فرورفته در پای ظهیرالدین را درآورد. ملک کیومرث که مقابله با ارتش تیموری را در توان خود نمی دید، پیشنهاد صلح دو جبهه را مطرح کرد؛ اما محمد مرعشی که از پشتیبانی بهتری برخوردار بود، نپذیرفت و ادعا می کرد که می خواهد تا کجور و نمک آبرود را فتح کند. ملک کیومرث نقشه ای کشید و از ظهیرالدین خواست که از راه ساحلی به سوی بارفروش ده برود و این گونه سپاهیان دشمن را مجبور به بازگشت نماید و سوگند خورد که تا زمانی که ظهیرالدین به رستمدار بازنگشته، با سید محمد صلح نمی کند. ظهیرالدین با چهارصد سوار و علی رغم جراحت، دشمن را دور زد و آنچنان که ملک کیومرث گفته بود، کرد. سید محمد با اط
لاع از اوضاع، به ملک کاووس گفت که پیش شرط صلح این است که رستمداریان ظهیرالدین را دیگر به قلمرو خود راه ندهند. ملک کیومرث شرط را پذیرفت و در ملاقات با سید محمد و امیر هندوکا، صلح نامه این چنین تعیین شد که پادوسپانیان دیگر ظهیرالدین و کمال الدین را به رستمدار راه ندهند و پناهندگان سیاسی که در هفت سال اخیر از مازندران به قلمرو آنان آمده اند را تحویل دهند و در عوض میان رود به قلمرو کیومرث ضمیمه گردد. ملک کیومرث پس از پذیرش پیمان، به کمال الدین یک ماه فرصت داد که سرزمینش را ترک کند و به سوی گیلان برود و برای ظهیرالدین هم پیکی فرستاد و او را از اخبار جدید مطلع نمود. با توجه به جایگاه اجتماعی کمال الدین در آمل و طرفداری مردم این شهر از او، سید محمد او را عفو کرد و حکومت شهر را بار دیگر به او بخشید و سید مرتضی که پیشتر در شهر مستقر شده بود، به قلمرو ملک کیومرث گریخت. ظهیرالدین و کمال الدین مرعشی از پیمان عقد شده ناراضی بودند و میان رود آمل، که به قلمرو پادوسپانی الحاق شده بود، را سرزمین موروثی مرعشیان می دانستند. اختلاف میان کمال الدین و ملک کیومرث به درگیری انجامید و سید مرتضی با ارتش کیومرث توانست به سوی آمل لشکر ب
کشد و منطقه را تاراج کند؛ اما در یکی از نبردهایی که میان طرفین درگرفت، شکست خورد و به رستمدار بازگشت و کیومرث به او پناه داد. مدتی بعد کمال الدین درگذشت و سید مرتضی توانست در ۸۴۹ هجری مجدداً به حکومت آمل برسد. تنش ها با کیاییان. زمانی که ملک کیومرث با حملهٔ سید محمد مرعشی و امیر هندوکا مواجه بود، کیاییان به مرزهای غربی او دست اندازی کردند و لشکر تنکابن را به ملک حسین، ملک ایرج و ملک طوس سپرده بودند تا شهرهای چالوس و گرگوگردن که در اختیار ملک اویس بود، را ویران کنند. ملک کیومرث به محض این که مقدور شد، از راه کلاردشت به کجور رفت ولی لشکریان گیلان مناطق مذکور را به آتش کشیده و بازگشته بودند. در رجب ۸۴۵ هجری در میان کیاییان جنگ داخلی درگرفت و کارکیا میراحمد بن محمد برای آن که بتواند از کمک کیومرث در این نبردها استفاده کند، قلعه های طالقان و فالیس را به او پس داد. کارکیا میراحمد خود به رودسر رفت و تا مدت ها با نزدیکانش در آنجا مستقر ماند. درگیری با تیموریان. در ۸۴۶ هجری نیز کیومرث تصمیم گرفت ری و دماوند را به قلمروش ضمیمه کند ولی پس از تسلط بر شهرها، شاهرخ تهدید کرد و با رسیدن لشکریان تیموری به نیشابور، ملک کیومرث
اظهار پشیمانی نمود و مناطق مذکور را به سلطان محمد بایسنقر سپرد. پس از آن که جهانشاه قراقویونلو توانست بر عراق عجم فائق آید، ملک کیومرث با او پیمان اتحاد بست و تعهد کرد علیه کارکیا محمد دوم او را یاری دهد. در عوض بنا بر حکم جهانشاه، طالقانات را به او سپردند و او ضمن تصرف طالقان در سال ۸۵۶، آنجا را به فرزندش ملک بهمن سپرد. خانواده. ملک کیومرث هشت پسر و دو دختر داشت: ملک اویس، ملک کاووس، ملک اشرف، ملک کیخسرو، ملک بهمن، ملک ایرج، ملک مظفر و ملک اسکندر پسران او بودند و در این میان اویس، اشرف و کیخسرو پیش از کیومرث درگذشتند. از دو دختر کیومرث نیز، یکی همسر مرتضی مرعشی شد که فرزندی نیاورد و دیگری ابتدا همسر جهانگیر (نبیرهٔ ملک طوس) شد، ولی با دستور قتل جهانگیر توسط کیومرث، این دختر به عقد محمد مرعشی درآمد و دو پسر به نام های سید کمال الدین و قوام الدین حاصل این ازدواج بودند. یاسنت لویی رابینو فهرست فرزندان ملک کیومرث را به این صورت ارائه کرده است: درگذشت و بحران جانشینی. ملک کیومرث نهایتاً در ماه رجب سال ۸۵۷ هجری، درگذشت. او در دوران پایانی حکومت خود، تمام مناطق از دست رفتهٔ پادوسپانیان را بازگرداند و به قلمرو مورو
ثی افزود. در دوازده سال آخر فرمانروایی ملک کیومرث حادثه ای رخ نداد و آرامش کامل حاکم بود. او در این سال های واپسین، به آبادانی رستمدار کوشید؛ قلاع بسیاری، از جمله کارود لاریجان را که در جنگ های سال های پیشین تخریب شده بودند، ترمیم نمود و ضمن بازسازی راه ها، رباط هایی در مناطق دورافتاده بنا کرد. ملک کاووس، پسر بزرگ کیومرث، در اواخر دوران حکومت او ولایتعهدی داشت و در حد امارت بود. پس از درگذشت ملک کیومرث، کاووس جسدش را از «سر راه یالو» برداشت و به رستمدار برد؛ اما ملک مظفر، کوچک ترین برادرش، اجازه ورود به قلعه را به او نداد و ناچار کاووس پدر را بیرون قلعه غسل دهد و در امامزاده طاهر مطهر دفن کند. ملک کیومرث پیش از مرگ، مقبره ای برای خود در این امامزاده آماده کرده بود. پس از ملک کیومرث بحران جانشینی پدید آمد، که طی آن ملک کاووس با یکی از برادرانش به نام ملک اسکندر درگیر شد. با دخالت کیاییان و دیگر دودمان های معاصر، این نزاع موجب دو تکه شدن قلمرو پادوسپانیان شد؛ کاووس و فرزندانش حاکم نور و توابع آن شدند و اسکندر و جانشینانش در کجور و پیرامون آن مستقر گردیدند. این تجزیه قلمرو تا پایان دوران پادوسپانیان بر رویان ادا
مه یافت. اقدامات مذهبی. کیومرث زمانی که در شیراز بود، به مذهب شیعه اثنی عشری (امامیه) گروید و پس از بازگشت به رستمدار، آن را مذهب رسمی قلمرو پادوسپانی اعلام کرده و به زور در میان مردم رواج داد. در مناطق روستایی رستمدار وی چندین زیارتگاه برای امامزاده ها بنیان نهاد که در کتیبه های آن ها نوشته هایی به عربی و فارسی نشان دهندهٔ ارادت ملک کیومرث به آیین شیعه امامیه است. او همچنین در زمان سلطنتش عالمی شناخته شده به نام عبدالرحیم بن معروف را برای تحصیل فقه شیعی نزد سایر علمای دین در عراق فرستاد. مورخ معاصر، کیومرث قرقلو، می گوید که عبدالرحیم مدت کوتاهی پس از مرگ کیومرث، به رستمدار بازگشت و تحت حمایت ملک کاووس یک جلد کتاب دینی نوشت؛ اما رسول جعفریان، دیگر مورخ معاصر، تحریر کتاب را در حوالی ۸۵۰ هجری می داند و با توجه به این که از درگذشت کیومرث در کتاب "نیل المرام" حرفی به میان نیامده، نگارش آن را پیش از درگذشت کیومرث می داند و معتقد است اگر پس از آن نوشته شده بود، می بایست اشاره یا تعبیر و دعایی برای رحمت و غفران وی در کتاب می بود. در کتاب نیل المرام قصیده ای در ستایش کیومرث آمده که دست کمی از شعرهای دیگر شاعران برجست
ه برای پادشاهان وقت ندارد. تاکنون حدود چهل کتیبه از دوران ملک کیومرث شناسایی شده است که مربوط به سال های ۸۱۱، ۸۲۰، ۸۲۸، ۸۲۹، ۸۳۱، ۸۴۰، ۸۴۳، ۸۴۷، ۸۴۹، ۸۵۱ و ۸۵۸ هجری قمری هستند و با این که تنها دوازده سال از پنجاه سال حکومت کیومرث را دربرمی گیرند، می توان محاسبه نمود که هر سال حداقل سه کتیبه و در مجموع بیش از ۱۵۰ کتیبه ساخته شده باشد که یحتمل بخشی از آن ها نابود شده اند. تقریباً هیچ کتیبه ای از بیست سال نخستین حکومت کیومرث وجود ندارد. تمامی موارد شناسایی شده کنونی در سیزده بنا قرار دارند که اکثرشان در امامزاده ها هستند و بیست درصدشان در بقاع عرفا قرار دارد. عمدهٔ کتیبه ها در بقاع طاهر و مطهر، سید محمد صالحان و شاه بالوی ناتل قرار دارند. تمامی کتیبه ها به دو زبان عربی و فارسی هستند؛ متون عربی که بیشترند، شامل آیات قرآن، صلوات، احادیث و فرمان های شاهی هستند و بخش فارسی شامل شعرهای فارسی یک یا دو بیتی هستند که در سال های ۸۴۰، ۸۴۸ و ۸۴۹ نوشته شده اند. خط کتیبه ها به ترتیب فراوانی ریحان، ثلث، نسخ، رقاع، کوفی و تعلیق است و اکثر کتیبه ها بر چوب ساخته شده ولی کتیبه نویسی با رنگ روی دیوار گچی، سنگ، آجر، سفال و کاشی نیز
موجود است. مضامین کتیبه ها را می توان به سه بخش «فنی-هویتی» که دربارهٔ بنا و شناسنامهٔ خود کتیبه است، «حکومتی-سیاسی» که شامل نام و القاب ملک و ستایش اوست و «دینی-مذهبی» که شامل آیات و اسماء جلاله و احادیث است، تقسیم نمود. در اکثر کتیبه ها نام حاکم با دو لقب همراه است و به طور کلی بیشتر از دو واژهٔ «السلطان» و «الملک» برای کیومرث استفاده شده است ولی مواردی از القاب «استندار»، «شاه»، «اکاسره» و «خسرو» نیز وجود دارد که نشانگر توجه پادوسپانیان به اصل و نسبشان، که به ساسانیان می رسیده، است. در این میان یک کتیبهٔ طاهر و مطهر واژهٔ «ایران» را دربردارد که منحصر به فرد است و مشابه آن در هیچ کتیبهٔ دیگری در شمال ایران وجود ندارد. الفاظ استفاده شده در این کتیبه ها، علاوه بر معانی ظاهری، می توانند نشان دهندهٔ اهداف و جهت گیری های سیاسی، نظامی، مذهبی و طرز تلقی پادوسپانیان از حکومت خودشان باشد.
مصطفی آلاغا (؛ –) روزنامه نگار ورزشی فلسطینی اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۸۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی به دلیل برنامه های عربی زبان در مورد فوتبال و سایر ورزش ها شهرت دارد. زندگی. مصطفی آلاغا در ۶ ژوئن ۱۹۶۳ در اردوگاه یرموک، دمشق، سوریه متولد شد. او در سنین پایین به ورزش علاقه داشت و در ۱۵ سالگی مجله ورزشی خود را به زبان انگلیسی ایجاد کرده بود. وی در دانشگاه دمشق انگلیسی تحصیل کرد. وی برای تکمیل دوره کارشناسی ارشد خود به انگلستان رفت و در آنجا تابعیت انگلیس را بدست آورد. وی ابتدا با سلما الماسری ازدواج کرد. بعداً با مای الخطیب که مجری اخبار تلویزیون در کانال تلویزیونی دبی است ازدواج کرد. این زوج دارای دو فرزند به نام های کرم و ناتالی هستند. حرفه. آلاغا کار خود را در روزنامه نگاری در سال ۱۹۸۱ به عنوان نویسنده آغاز کرد. در اوایل کار خود، او در روزنامه سوریه Alitihad و چندین کانال تلویزیونی کار کرد. هنگامی که برای تحصیلات تکمیلی در انگلستان بود، کار در شبکه ام بی سی را شروع کرد. او شروع به گزارش بازی های فوتبال برای این شبکه کرد و به دلیل کار در برنامه تلویزیونی "Asdda Kas Alallam" (ترجمه شده: "طل
سم جام جهانی") به شهرت رسید. وی در سال ۱۹۹۶ میزبان برنامه های ورزشی رادیو به نام "راهی به جام جهانی" و در تلویزیون به نام "ماخا الریادا" (ترجمه شده: "باشگاه ورزشی") بود که هر دو از طریق این برنامه ها بر محبوبیت وی در سراسر خاورمیانه افزودند. بعداً، آلاغا میزبان یک برنامه تلویزیونی با نام "Sada Al Mlaeb" بود که از شبکه ام بی سی پخش شد. او در حال حاضر عنوان رئیس MBC Sports را دارد."Sada Al Malaeb" یکی از مشهورترین و پربیننده ترین برنامه های تلویزیونی در جهان عرب است. این برنامه در سال ۱۹۹۶ توسط مجری مشهور تلویزیون محمد الشهری راه اندازی شد و فقط به فوتبال عربستان می پرداخت. اما زمانی که مصطفی آلاغا به برنامه آمد "Sada Al Malaeb" پس از گسترش پوشش ورزشی خود، موفقیت های بیشتری کسب کرد و در نتیجه، به یک برنامه تلویزیونی روزانه با تمرکز بر ورزش های عربی و جهانی تبدیل شد. در این برنامه به طور منظم تحلیل گران ورزشی حضور دارند که این امر آن را از سایر برنامه های تلویزیونی متمایز می کند.
جورجی آرتوروویچ پوپوف (انگلیسی:Georgy Arturovich Popov؛ متولد ۲۷ مه ۲۰۰۱) یک تکواندوکار روسی است. او در بازی های المپیک تابستانی جوانان ۲۰۱۸، در وزن ۵۵ کیلوگرم مدال طلا را از آن خود کرد.
محمد جعفری اراکی (زادهٔ ۱۳۱۰ – درگذشتهٔ ۷ مهر ١۴٠٣) در اراک متولد شد. دوران دبستان را در مدارس آن زمان گذراند و در سال ۱۳۲۱ در سن یازده سالگی، تحصیلات حوزوی خویش را در مدرسه حاج محمد ابراهیم اراک آغاز نمود. پس از چهار سال در سال ۱۳۲۵ شمسی و در آغاز ورود سید حسین بروجردی، برای ادامه تحصیلات خود به حوزه علمیه قم رفت و در مدرسه فیضیه، به همراه مرتضی مطهری و حسینعلی منتظری و تعدادی دیگر از علمای حوزه، به تحصیل پرداخت و چند سالی در مدرسه حجتیه ساکن و مشغول به تحصیل می شود. سفر به حوزه علمیه نجف. او پس از سپری کردن هفت سال در قم، تصمیم گرفت به حوزه نجف برود. او در شب اول صفر سال ۱۳۷۲ هجری برابر با سال ۱۳۳۱ شمسی، به نجف رفت و طول مدت اقامتش در آنجا سی و پنج سال ادامه یافت. جعفری اراکی به همراه سید مهدی مرعشی و حسن صافی اصفهانی، شرایط اقامه نماز جماعت ظهرها را برای سید روح الله خمینی در مسجد شیخ انصاری نجف اشرف به وجود آوردند. مراجعت به ایران. محمد جعفری اراکی پس از سپری کردن بیش از سه دهه در حوزه نجف و کسب اجازه اجتهاد، سرانجام بر اثر فشار دولت بعث عراق، در آذرماه سال ۱۳۶۵ و پس از ۳۴ سال کسب علم، عراق و حوزه نجف را
به سوی ایران ترک نمود. اشتغالات علمی. با اصرار بعضی از علمای تهران، در تهران اقامت کرد و در آغاز، حوزه درس خارج خویش را از مدرسه عالی شهید مطهری (سپهسالار) شروع کرد. سپس او مسوولیت تدریس در حوزه علمیه مدرسه مشهور و کهن خان مروی واقع در ناصر خسرو را از سوی خمینی عهده دار شد. محمد جعفری اراکی، بیش از سه دهه است که در درس و بحث خارج فقه و اصول در حوزه علمیه مدرسه مروی تهران، فعال است و شاگردان فراوانی از محفل درسی او استفاده می کنند.
دیپندرا بیر بیکرام شاه () (۲۷ ژوئن ۱۹۷۱ – ۴ ژوئن ۲۰۰۱) به مدت سه روز پادشاه نپال بود. دوران پادشاهی وی در کما سپری شد. دیپندرا به عنوان بزرگترین فرزند از سه فرزند بیرندرای نپال و ملکه آیشواریا، ولیعهد نپال بود. در طی یک تیراندازی در تاریخ ۱ ژوئن ۲۰۰۱، دیپندرا پدر و مادر، خواهر و برادرش شاهزاده نیراجان و پرنسس شروتی و هفت نفر دیگر از خانواده سلطنتی را به ضرب گلوله کشت. سپس دیپندرا به خود شلیک کرد اما سه روز به حالت کما زنده ماند. طبق قانون اساسی نپال، شورای سری دیپندرا را به محض مرگ پدرش پادشاه نپال دانست. با مرگ دیپندرا، عمویش گیانندرا به سلطنت رسید. تحصیلات. دیپندرا تحصیلات اولیه خود را در کاتماندو فرا گرفت. سپس در کالج ایتن در انگلستان تحصیل کرد. پس از آن، وی در دانشگاه تریبهوان در نپال تحصیل کرد و سپس به آکادمی نظامی در نپال پیوست. وی در مقطع کارشناسی ارشد در دانشگاه تریبهوان در رشته جغرافیا تحصیل کرد و دانشجوی دکترای همان دانشگاه بود. وی آموزشهای نظامی را در آکادمی ارتش سلطنتی نپال و آموزش خلبانی را در اداره هواپیمایی کشوری فرا گرفت. علاقه مندی ها. دیپندرا به زمینه های خدمات اجتماعی ورزش علاقه داشت. او قب