Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رین روش هایی است که اقتباس کنندگان کتاب های کودک و نوجوان برای انتقال متن شاهنامه از آن استفاده کرده اند و می توان گفت که بازنویسان در ایران حدود نود و هفت درصد از کتاب های برگرفته از شاهنامه را به این شیوه نوشته اند. حدود سیصد و چند کتاب داستانی برگرفته از شاهنامه که در فاصلهٔ سال های ۱۲۸۵ تا ۱۳۸۵ برای کودک و نوجوان نوشته شده است در این مجموع، نویسندگان در نزدیک به سیصد کتاب از شیوهٔ بازنویسی استفاده کرده اند. این آمار ضرورت آکادمیک کردن علوم مربوط به ادبیات کودک و نوجوان را بیش تر نمایان می سازد. اصطلاح بازنویسی را نخستین بار محمود مشرف تهرانی در مجمع بین المللی ادبیّات کودک در ۲۵ اردیبهشت سال ۱۳۵۴ مطرح کرد. جمال میرصادقی بازنویسی را برابر با اقتباس معرّفی کرده است: «اقتباس یا بازنویسی، بازنگری اثری است به اندازهٔ دلخواه، به طوری که عمل داستانی شخصیّت ها - تا حدّی که ممکن باشد - و خصوصیّات زبانی و لحن اثر اصلی برجا بماند.» جعفر پایور تعریفی دقیق تر از بازنویسی مطرح کرده است: «بازنویسی یعنی به زبان امروزی درآوردن اثر کهن به طوری که کهنگی اثر گرفته شود و بر دو گونه است: بازنویسی ساده؛ یعنی اثر کهن را به زبان
امروزی درآوردن و بازنویسی خلاّق؛ یعنی ساختار نو به اثر کهن دادن.» در اکثر کتاب های بازنویسی شده از شاهنامه، اقتباس کنندگان ترجیح داده اند در تبدیل متن شاهنامه و مناسب سازی آن برای گروه کودک و نوجوان، از موضوع متن اصلی خارج نشوند. در کیفیت اجرای این مراحل نیز اقتباس کنندگان از شاهنامه در ادبیات کودک و نوجوان، بسیار سلیقه ای عمل کرده اند. بررسی متون اقتباس شده از شاهنامه به روش بازنویسی نشان می دهد که ساده کردن متن اصلی و حذف مطالب غیرضروری از متن اصلی یا پیش اثر باتوجه به اینکه متن برای کودکان و نوجوانان نوشته می شوداز پرکاربردترین روش های اجرایی در مناسب سازی شاهنامه، در بازنویسی برای گروه سنی کودک و نوجوان است. به این منظور پیشنهادهایی جهت بهبود وضعیّت ادبیّات کودک و نوجوان به خصوص در اقتباس از متون کهن و به ویژه شاهنامهٔ فردوسی ارائه شده است.
جورج بنکرافت (George Bancroft) (زادهٔ ۳ اکتبر ۱۸۰۰ – درگذشتهٔ ۱۷ ژانویه ۱۸۹۱)، دولتمرد، سیاستمدار حزب دموکرات و مورخ آمریکایی بود که در ترویج آموزش متوسطه هم در ایالت خود و هم در سطح ملی و بین المللی نقشی مهمی داشت. او در دوران تصدی خود به عنوان وزیر نیروی دریایی ایالات متحده، آکادمی نیروی دریایی ایالات متحده را در آناپولیس تأسیس کرد. او دیپلمات ارشد آمریکایی در اروپا بود و مأموریت های دیپلماتیک در بریتانیا و آلمان را رهبری می کرد. از معروف ترین نوشته های او می توان به مجموعهٔ معتبر، «"تاریخ ایالات متحده، از کشف قارهٔ آمریکا"» اشاره کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. بنکرافت در ۳ اکتبر ۱۸۰۰ در ووستر، ایالت ماساچوست چشم به جهان گشود. خانواده اش از سال ۱۶۳۲، ساکن خلیج ماساچوست بودند. پدر جورج، آرون بنکرافت، سربازی انقلابی، روحانی یکتاپرست و نویسندهٔ زندگی نامهٔ جورج واشینگتن بود. تحصیلات. بنکرافت در آکادمی فیلیپس اکستر تحصیل کرد. او در سیزده سالگی وارد کالج هاروارد و در سال ۱۸۱۷، فارغ التحصیل شد. پس از هاروارد، پدرش او را برای تحصیل به آلمان فرستاد و در آنجا در دانشگاه های گوتینگن و برلین به تحصیل پرداخت. در دانشگاه گ
وتینگن، او مطالعات افلاطونی را نزد آرنولد هرمان لودویگ هیرن، تاریخ را نزد هیرن و گوتلیب یاکوب پلانک، زبان و تفسیر کتاب مقدس را نزد آلبرت آیکورن، علوم طبیعی را نزد یوهان فردریک بلومنبک، ادبیات آلمانی را نزد گئورگ فردریک بنکی، ادبیات فرانسوی و ایتالیایی را نزد آرتو و بانسن و ادبیات باستانی یونان و روم را نزد گئورگ لودولف دیسن آموخت. در سال ۱۸۲۰، او دکترای خود را از دانشگاه گوتینگن دریافت کرد. بنکرافت تحصیلات خود را با سفری سیاحتی به دور اروپا به پایان رساند که در طول این سفر تقریباً در جستجوی تمام افراد شناخته شده در دنیای ادبیات، علوم و هنر اروپا از جمله یوهان ولفگانگ فون گوته، ویلهلم وون هومبولت، فردریک دانیل ارنست شلایرماکر، گئورگ ویلهلم فردریک هگل، لرد بایرون، بارتولد گئورگ نیبر، کریستین چارلز جوزیاس بانسن، فردریک کارل وون ساوینی، وارنهیگن وون انس، ویکتور کازین، بنجامین کنستانت و الساندرو مانزونی بود. اوایل حرفه. بنکرافت در سال ۱۸۲۲ به ایالات متحده بازگشت. اگرچه او اندکی پس از بازگشت، بنا به درخواست پدرش چندین خطبه ایراد کرد، اما علاقه و وابستگی بیشتری به ادبیات داشت. اولین شغلش، آموزش زبان یونانی در هاروار
د بود. بنکرافت از برنامهٔ درسی متعصبانهٔ هاروارد در دوران خودش و ماهیت ملانقطی برنامهٔ درسی ادیبات باستانی یونان و روم آزرده بود. افزون بر این، علاقهٔ شخصی او به مکتب رمانتیسم پرشور، او را هدف تمسخر جامعهٔ رسمی نیوانگلند و همدلی های سیاسی او برای دموکراسی جکسون، تقریباً او را در تقابل با تمام نخبگان بوستون قرار داده بود. مدرسهٔ راند هیل. در سال ۱۸۲۳، او اولین اثر خود را منتشر کرد که کتابی کم حجم از شعر، ترجمه و آثار نوین بود که هیچ شهرتی برای او به ارمغان نی آورد. در نهایت، بنکرافت کمبریج را ترک و با جوزف کاگزول، مدرسهٔ راند هیل را در نورث همپتون، ایالت ماساچوست تأسیس کرد. زمانی که بنکرافت در راند هیل بود، اغلب با نشریه های نورث امریکن ریویو و امریکن کورتلی همکاری می کرد. او همچنین ترجمه ای از اثر آرنولد هرمان لودویگ هیرن دربارهٔ سیاست های یونان باستان انجام داد. در سال ۱۸۲۶، او خطابه ای منتشر کرد که از حق رأی همگانی و بنیان دولت بر مبنای قدرت و اختیار مردم حمایت می کرد. سیاست های ایالتی. در سال ۱۸۳۰، بدون اطلاع بنکرافت و با حمایت حزب کارگر، او از نورث همپتون به عضویت مجلس سنای ایالت ماساچوست انتخاب شد، اما ا
ز تصدی این کرسی خودداری کرد و سال بعد نیز با آنکه برای مجلس سنای ایالت انتخاب شده بود، از تصدی این کرسی نیز امتناع ورزید. مورخ. بنکرافت که در دانشگاه های برجستهٔ آلمان آموزش دیده بود، محققی ماهر و برجسته بود که در شاهکارش به نام تاریخ ایالات متحده، از کشف قارهٔ آمریکا، به این جامعهٔ جدید، به طور دقیق و کامل تا سال ۱۷۸۹ پرداخت. این کتاب در سال ۱۸۳۴ چاپ شد و او همواره، کتاب را در ویرایش های متعدد، بازنگری می کرد. این کتاب یکی از جامع ترین کتاب ها دربارهٔ پیشینهٔ آمریکای استعماری است. حرفه سیاسی و دیپلماتیک. در سال ۱۸۳۷، بنکرافت با قبول انتصاب به عنوان مأمور وصول مالیات گمرک بندر بوستون از سوی رئیس جمهور مارتین ون بورن، وارد فعالیت های سیاسی شد. اورستیز براونسون و نویسنده ناتانیل هاثورن، دو مأمور دیگر در این اداره بودند. در سال ۱۸۴۴، بنکرافت نامزد حزب دموکرات برای فرمانداری ماساچوست بود، اما شکست خورد. او خواستار الحاق تگزاس برای گسترش «منطقهٔ آزاد» و مخالف برده داری بود. در سال ۱۸۴۵، به پاس قدردانی از حمایت بنکرافت در همایش پیشین دموکرات ها، او وزیر نیروی دریایی در کابینهٔ جیمز پولک شد و تا سال ۱۸۴۶ خدمت کرد. ه
مچنین به مدت یک ماه، جانشین موقت وزیر جنگ بود. زندگی شخصی. خانواده. همسر اول او سارا دوایت، از خانواده ای ثروتمند در اسپرینگفیلد، ایالت ماساچوست بود. آنها در سال ۱۸۲۷ ازدواج کردند و صاحب دو پسر شدند. همسرش در سال ۱۸۳۷ درگذشت. سپس او با بیوه ای به نام الیزابت دیویس بلیس که دو فرزند داشت، ازدواج کرد. آنها صاحب یک دختر شدند. بنکرافت سال های آخر عمرش را در واشینگتن دی سی و تابستان ها را در رزکلیف، نیوپورت، ایالت رود آیلند، مکانی که بعدها عمارت روزکلیف در آنجا ساخته شد، می گذراند. سازمان ها. بنکرافت در سال ۱۸۳۸ به عضویت انجمن باستانی آمریکا درآمد و همچنین از سال ۱۸۷۷ تا ۱۸۸۰، دبیر ارتباطات داخلی این انجمن بود. در سال ۱۸۴۱، بنکرافت به عضویت انجمن فلسفی آمریکا درآمد. بنکرافت یکی از اعضای مؤسس انجمن جغرافیای آمریکا در نیویورک و اولین رئیس این انجمن به مدت تقریباً سه سال (۲۱ فوریه ۱۸۵۲–۷ دسامبر ۱۸۵۴) بود. بنکرافت در سال ۱۸۶۳ به عضویت آکادمی هنر و علوم آمریکا درآمد. وفات. بنکرافت در سال ۱۸۹۱ در واشینگتن دی سی درگذشت. او آخرین بازمانده از کابینهٔ پولک بود. یادبود و بناهای تاریخی. نیروی دریایی ایالات متحده به احترام او چ
ندین کشتی را یواس اس بنکرافت نامید. همچنین ناوگان زیردریایی موشک بالستیک یواس اس جورج بنکرافت (SSBN-643)، کشتی پیمایش ساحلی یواس سی اس بنکرافت در اواسط قرن نوزدهم و ناوچهٔ توپدار یواس اس بنکرافت (۱۸۹۲) به احترام او نام گذاری شده اند. خوابگاه آکادمی نیروی دریایی ایالات متحده به نام خوابگاه بنکرافت، به احترام او نام گذاری شده است. این خوابگاه بزرگترین خوابگاه تک نفری در جهان است. بنکرافت یکی از بیست و سه نام معروف بر روی اسکناس یک دلاری قابل تبدیل به نقره در سال ۱۸۹۶ است. نام بنکرافت در بالای یکی از چندین ستون مرمری در ساختمان توماس جفرسون در کتابخانهٔ کنگرهٔ ایالات متحده در واشینگتن دی سی وجود دارد.
خمینی ای امام یکی از سرودهای انقلابی ایران ساخته حمید شاهنگیان است. این سرود برای نخستین بار در روز ۱۲ بهمن ۵۷ و در لحظه ورود سید روح الله خمینی در حضور استقبال کنندگان در فرودگاه مهرآباد توسط یک گروه کر به صورت زنده خوانده شد. حمید سبزواری ترانه سرای این سرود است. سرود" خمینی ای امام" در فهرست آثار ناملموس ملی ایران به ثبت رسیده است؛ پخش این سرود انقلابی، در اوایل دهه ۶۰، برای حدود دو سال از رادیو و تلویزیون ایران ممنوع بود.
استیلز، یک گروه راک کانادایی از مونترال، کبک بود که در سال ۲۰۰۰ تشکیل شد و در سال ۲۰۱۱ منحل گردید. تاریخچه شکل گیری. ترکیب اصلی گروه شامل تیم فلچر خواننده و گیتاریست اصلی، گریگوری پاکت گیتاریست، اولیویه کوربیل نوازنده بیس و دیو هملین درامر بود. اعضای گروه از سن ۱۲ سالگی یکدیگر را می شناختند و قبل از تشکیل استیلز در گروه های مختلفی از جمله Chinatown , Amentum, و The Undercovers به فعالیت می پرداختند. ئی پی آنها با نام، "Rememberese ،" در ۱۷ ژوئن ۲۰۰۳ منتشر شد. پس از آن اولین آلبوم آنها منتشر شد. که توسط گاس ون گو تولید شدند. اولین آلبوم گروه با نام "Logic Will Break Your Heart" در ۲۱ اکتبر ۲۰۰۳ در آمریکای شمالی و در ۲۳ فوریه ۲۰۰۴ در بریتانیا منتشر شد که شامل تک آهنگ های "Lola Stars and Stripes", "Changes Are No Good" و "Still in Love Song" بود. گاس ون گو در تولید آن نیز مشارکت داشت. این آلبوم تحسین منتقدان را برانگیخت همچنین با گروه های اینترپل و اکو و بانیمن مقایسه شد و آل موزیک به «مناظر صوتی پست-پانک و آرت راک» آلبوم اشاره داشت. در طول فعالیت، گروه شاهد دچار تغییرات بسیاری در ساختار خود بوده است. دومین آلبو
م گروه با نام "Without Feathers"، در ۹ مه ۲۰۰۶ منتشر گردید. تغییری متمایز در سبک خود داشت. از احیای پست پانک تحت تأثیر دهه ۱۹۸۰ به یک سبکی شادتر و آمریکن محور، که Pitchfork آن را «شاد و صمیمانه» نامید. گروه اجرایی حمایتی با کینگز آو لئون در تور بهاری در بریتانیا در سال ۲۰۰۷ داشت آنها با Arts &amp;amp; Crafts سومین آلبوم خود را با نام "Oceans Will Rise" که در ۱۹ اوت ۲۰۰۸ منتشر کرد. منتقدان خاطرنشان کردند که این آلبوم «صدای خوش دهه ۱۹۸۰ را که برای اولین بار مورد توجه آنها قرار گرفت، با تلاش های سخاوتمندانه سال دومشان تطبیق داد». در ۲۰ ژوئیه ۲۰۰۸، استیلز در شهر کبک به مناسبت ۴۰۰ سالگی شهر با حضور پل مک کارتنی به روی صحنه رفت. در ۷ فوریه ۲۰۰۹، آنها در میدان ناتان فیلیپس به عنوان بخشی از جشنواره WinterCity تورنتو اجرایی داشتند و دوباره در مارس ۲۰۰۹ در تور استرالیا و نیوزلند خود اجرایی مشترک با گروه کینگز آو لئون داشتند. در ۲۸ مارس ۲۰۰۹، گروه موفق به کسب دو جایزه جونو (جوایز موسیقی کانادا) را برای آلبوم خود "Oceans Will Rise" در بخش های بهترین گروه جدید و بهترین آلبوم آلترنتیو شد. در ۲۹ آوریل ۲۰۱۰، گروه اعلام کرد ک
ه پاکت دوباره به گروه ملحق می شود و هملین در حال بازگشت به پست درامز است.
یانکو رودین (; – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هایدوک اسپلیت، باشگاه فوتبال بئوگراد، و باشگاه فوتبال اسلاویا پراگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
یووان روژیچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال نیس، باشگاه فوتبال یوگسلاویا، و باشگاه فوتبال سن-اتین اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
یوسیپ شولز (; – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کنکوردیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
میودراگ رادوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آلتای اسپور، باشگاه فوتبال دیگرفوش، و باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
واسیلیه رادوویچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال فنرباغچه و باشگاه فوتبال ژلیزنیچار سارایوو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
آنته رایکوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سوانزی سیتی و باشگاه فوتبال سارایوو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
لیوبیشا رایکوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رادنیشکی نیش و باشگاه فوتبال باستیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
میلان رایلیچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سارایوو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
بوشکو رالیچ (؛ ۲۵ نوامبر ۱۹۰۴ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کنکوردیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
برانکو راشوویچ (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۱۱ اکتبر ۲۰۲۴) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بروسیا دورتموند و باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
مائورو راونیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رئال وایادولید و باشگاه فوتبال رییکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
آنتون رودینسکی (; – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال متس، باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد، و باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
رودلف روپتس (; یا – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال گراجانسکی زاگرب و باشگاه فوتبال راپید وین اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال اتریش و یوگسلاوی بازی کرده است.
فرانیو روپنیک (; – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اوسیک، باشگاه فوتبال کنکوردیا، و باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
میلان روژیچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال خنت و باشگاه فوتبال رییکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
اسپاسویه سامارجیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال فاینورد، باشگاه فوتبال توئنته، باشگاه فوتبال بئوگراد، و باشگاه فوتبال سن-اتین اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال یوگسلاوی و یوگسلاوی بازی کرده است.
بوژیدار ساندیچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال یوگسلاویا و باشگاه فوتبال بئوگراد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
اسلوبودان سانتراچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال گراس هاپر زوریخ، باشگاه فوتبال بئوگراد، و باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
ینو آبراهام (؛ ۱۹۰۳ – ۱۹۷۳) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال گراجانسکی زاگرب و باشگاه فوتبال وویوودینا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
ملادن ساریچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
تونی ساووسکی (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق یوگسلاو و مربی فوتبال اهل مقدونیه شمالی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آ. ا. ک آتن و باشگاه فوتبال واردار اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال یوگسلاوی و مقدونیه شمالی بازی کرده است.
دوشان ساویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسپورتینگ خیخون، باشگاه فوتبال کن، باشگاه فوتبال لیل، و باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
استوان سکرش (؛ – ۲۳ نوامبر ۲۰۱۲) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال وویوودینا و باشگاه فوتبال نانت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
بوژیدار سنچار (; – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو زاگرب، باشگاه فوتبال ناک بردا، باشگاه فوتبال زاگرب، باشگاه فوتبال هایدوک اسپلیت، باشگاه فوتبال بایرن مونیخ، و باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
ودران روژیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هایدوک اسپلیت اشاره کرد.
هنری هیل جونیور (۱۱ ژوئن ۱۹۴۳–۱۲ ژوئن ۲۰۱۲) یک گانگستر آمریکایی بود که از سال ۱۹۵۵ تا سال ۱۹۸۰ با خانواده جنایتکار لوچس در شهر نیویورک در ارتباط بود، زمانی که به اتهام مواد مخدر دستگیر شد، یک خبرچین اداره تحقیقات فدرال شد. هیل علیه یاران سابق مافیایی خود شهادت داد که منجر به پنجاه محکومیت شد. او متعاقباً وارد برنامه حفاظت از شاهد شد، اما در اوایل دهه ۱۹۹۰ از برنامه حذف شد. داستان زندگی هیل در کتاب جنایت واقعی (مرد عاقل: زندگی در خانواده مافیایی) اثر نیکولاس پیلگی ثبت شده است که متعاقباً توسط مارتین اسکورسیزی در فیلم تحسین شده رفقای خوب در سال ۱۹۹۰ اقتباس شد که در آن هیل توسط ری لیوتا به تصویر کشیده شد. اوایل زندگی. هنری هیل جونیور در ۱۱ ژوئن ۱۹۴۳ در منهتن شهر نیویورک در خانواده هنری هیل پدر، یک برقکار ایرلندی-آمریکایی و کارملا کاستا، یک مهاجر ایتالیایی متولد شد. هیل در کتاب مرد عاقل ادعا کرد که پدرش پس از مرگ پدربزرگ هیل در سن دوازده سالگی از ایرلند به ایالات متحده مهاجرت کرد. خانواده طبقه کارگر، متشکل از هنری و هفت خواهر و برادر دیگرش، در براونزویل، محله طبقه کارگر بروکلین، بزرگ شدند. اواخر زندگی. در سال های
پایانی زندگی، پس از اولین طلاق، با کلی الور و سپس با لیزا کازرتا ازدواج کرد. آنها در توپنگا، نزدیک ملیبو، کالیفرنیا زندگی می کردند. هر دو در چندین مستند ظاهر شدند و در برنامه های رسانه ای مختلف از جمله نمایش هاوارد استرن ظاهر شدند. هیل در این مدت صاحب فرزند سوم شد. مرگ. هیل پس از مدت ها مبارزه با بیماری، یک روز پس از تولد ۶۹ سالگی، در ۱۲ ژوئن ۲۰۱۲ بر اثر عوارض ناشی از بیماری قلبی در بیمارستانی در لس آنجلس درگذشت. دوست دخترش در شش سال آخر عمرش، لیزا کازرتا، گفت: «او مدت زیادی بیمار بود… قلبش از پا درآمد.» او گفت که هیل اخیراً قبل از مرگش دچار حمله قلبی شده بود و پس از سابقه طولانی مشکلات قلبی مرتبط با سیگار کشیدن، بر اثر عوارضی درگذشت. خانواده هیل هنگام مرگ او حضور داشتند. هیل یک روز پس از مرگش سوزانده شد.
دانشگاه ملی آموزش سئول (SNUE) یک مؤسسه دولتی است که معلمان مدارس ابتدایی کره جنوبی را آموزش می دهد. این دانشگاه که در ماه مه ۱۹۴۶ با نام مدرسه کیونگ گی تأسیس شد. این مؤسسه در ۱ مارس ۱۹۵۳ به عنوان یک مدرسه تحقیقاتی برای معلمان در حال تربیت و محققان تغییر ماهیت داد. در نهایت در ۱ مارس ۱۹۶۲، این مؤسسه با دانشگاه ملی سئول ادغام شد. این دانشگاه در طول سال ها با موسسات و مراکز مختلف مانند مؤسسه بین المللی زبان و مرکز آموزش کودکان با استعداد همکاری داشته است.
واکسن ویروس سینسیتیال تنفسی (واکسن RSV) واکسنی است که از عفونت توسط ویروس سین سیشیال تنفسی جلوگیری می کند. در حال حاضر هیچ واکسن مجازی علیه RSV وجود ندارد، گرچه یک شایان ذکر است یک واکسن در حال حاضر در آزمایش های بالینی قرار دارد. تاریخچه. تلاش برای ایجاد واکسن RSV در دهه ۱۹۶۰ با روش واکسن غیرفعال شروع شد که موفق نبود، که با قرار دادن ویروس RSV در فرمالدهید (RSV غیرفعال شده با فرمالدهید (FI-RSV)) ایجاد شده بود. متأسفانه، این واکسن پدیده ای را ایجاد کرد که به عنوان بیماری تنفسی تقویت شده مرتبط با واکسن (VAERD) شناخته شد، که در آن کودکانی که قبلاً در معرض RSV قرار نگرفته بودند و متعاقباً واکسینه شده بودند در صورت قرار گرفتن در معرض ویروس به شکل شدید بیماری RSV دچار می شدند. عوارض خود ویروس، شامل تب، خس خس سینه و برونکوپنومونی، در حدود هشتاد درصد از چنین کودکانی (در مقابل 5 controls از گروه های کنترل شده در معرض ویروس) در بیمارستان بستری شدند و دو کودک بر اثر واکنش التهابی کشنده ریه در اولین عفونت طبیعی RSV پس از واکسیناسیون نوزادان نوع ساده RSV جان خود را از دست دادند. این فاجعه مانع توسعه واکسن در سال های آیند
ه شد. مقاله ای در سال ۱۹۹۸ گزارش داد که تحقیقات در زمینه تولید واکسن طی ۱۰ سال گذشته بسیار پیشرفت کرده است. واکسن مورد نظر از عفونت تنفسی تحتانی از RSV در جمعیت های در معرض خطر جلوگیری می کند و در صورت امکان در سایر جمعیت های با خطر کمتر مفید خواهد بود. بیست سال بعد، مقاله ای در سال ۲۰۱۹ به طور مشابه ادعا کرد که تحقیقات در زمینه تولید واکسن طی ۱۰ سال گذشته بسیار پیشرفت کرده است. همان مطالعه پیش بینی کرد که واکسن ظرف ۱۰ سال در دسترس خواهد بود. انواع فعلی واکسن هایی که در حال تحقیق هستند عبارتند از واکسن های مبتنی بر ذرات، واکسن های تضعیف شده، واکسن های زیر واحد پروتئینی یا واکسن های مبتنی بر ناقل. دست آورد نهایی. واکسن DS-Cav1 برای RSV، یک واکسن زیر واحد پروتئینی، بی خطر است و «با افزایش قدرت آنتی بادی های RSV F و فعالیت خنثی کننده ای که در مرحله اولیه حداقل ۴۴ هفته ادامه داشته» را در تست مرحله اول بالینی نشان می دهد. بر اساس مطالعه ای که در آوریل ۲۰۲۱ در The Lancet Respiratory Medicine منتشر شد. واکسنی با استفاده از این آنتی ژن، به نام GSK3888550A و توسعه یافته توسط گلاکسواسمیت کلاین (GSK)، در حال حاضر در مرح
له ۳ آزمایش ها بالینی است که این مورد از نوامبر ۲۰۲۰ آغاز شد. بارنی اس گراهام و پیتر کوانگ از مؤسسه ملی آلرژی و بیماری های عفونی واگیر، به همراه جیسون مک الان، محقق سابق فوق دکتری در VRC که در حال حاضر استادیار دانشگاه تگزاس در آستین می باشد، پیشرفت DS را بر عهده داشتند. -Cav1. آنتی ژن واکسن، یک نسخه تثبیت شده از پروتئین F ویروس، با استفاده از طراحی واکسن مبتنی بر این ساختار توسعه داده شده. در اوت ۲۰۲۱، Moderna تعیین سریع مسیر FDA ایالات متحده برای واکسن ویروس سوسیالیستی تنفسی را دریافت کرد.
استنلی کوبریک (۱۹۹۹–۱۹۲۸) در طول دوران حرفه ای خود، سیزده فیلم بلند و سه فیلم مستند کوتاه را کارگردانی کرد. آثار او در مقام کارگردان، شامل ژانرهای مختلف است که به طور گسترده ای به عنوان آثار تأثیرگذار شناخته می شوند. کوبریک نخستین اثر کارگردانی خود، مستند کوتاه "روز نبرد" را در سال ۱۹۵۱ تهیه کرد و سپس به دنبالش "کشیش پرنده" را در همان سال ساخت. او در سال ۱۹۵۳ نخستین فیلم بلند خود، "هراس و هوس" را کارگردانی کرد. درون مایه های تمثیلی ضد جنگ دوباره در فیلم های بعدی وی نمایان شد. آثار بعدی او، "بوسه قاتل" (۱۹۵۵) و "کشتن" (۱۹۵۶) از فیلم های نوآر بودند. نقاد، راجر ایبرت "کشتن" را ستود و با عطفِ به گذشته، آن را «نخستین فیلم به کمال رسیدهٔ» کوبریک نامید. کوبریک سپس دو فیلم هالیوودیِ "راه های افتخار" (۱۹۵۷) و "اسپارتاکوس" (۱۹۶۰) را با نقش آفرینی کرک داگلاس کارگردانی کرد. "اسپارتاکوس" توانست در سال ۱۹۶۰ برندهٔ جایزهٔ گلدن گلوب بهترین فیلم درام شود. فیلم بعدی او، "لولیتا" (۱۹۶۲) اقتباسی از رمانی به همین نام، نوشتهٔ ولادیمیر نابوکوف بود. این فیلم نامزد دریافت جایزهٔ اسکار بهترین فیلم نامهٔ اقتباسی شد. "دکتر استرنجلاو"، ف
یلم طنز جنگ سرد کوبریک با بازی پیتر سلرز و جرج سی. اسکات در سال ۱۹۶۴، جایزهٔ بفتای بهترین فیلم را دریافت کرد. این فیلم در کنار "کشتن"، بیشترین امتیاز در میان فیلم های کوبریک را در راتن تومیتوز دارد. کوبریک در سال ۱۹۶۸، فیلم حماسهٔ فضایی "" را کارگردانی کرد. "۲۰۰۱" که در حال حاضر در میان برترین فیلم های تأثیرگذاری که تاکنون ساخته شده اند قرار دارد، تنها جایزهٔ اسکار فردی کوبریک را به خاطر فعالیت وی به عنوان کارگردان جلوه های ویژه به ارمغان آورد. پروژهٔ بعدی وی، "پرتقال کوکی" (۱۹۷۱) در ژانر ویران شهری نام داشت که در ابتدا اقتباسی با درجه بندی اکس از رمانی به همین نام، اثر آنتونی برجس بود. پس از گزارش هایی مبنی بر جنایات الهام گرفته از نمای «خشونت فوق العادهٔ» فیلم، این موضوع کوبریک را از توزیع آن در پادشاهی متحده منصرف کرد. کوبریک سپس فیلم تاریخی "بری لیندون" (۱۹۷۵) را ساخت که از فضای آینده نگرانهٔ دو فیلم قبلی او فاصله گرفته بود. این فیلم از نظر تجاری عملکرد خوبی نداشت و نقدهای مختلفی را دریافت کرد اما برندهٔ چهار اسکار از چهل و هشتمین دوره جوایز اسکار شد. کوبریک در سال ۱۹۸۰، "درخشش" را با اقتباس از رمان استیو
ن کینگ کارگردانی کرد که جک نیکلسون و شلی دووال در آن بازی کردند. اگرچه کوبریک برای این فیلم نامزد دریافت جایزهٔ تمشک طلایی بدترین کارگردانی شد، "درخشش" اکنون به عنوان یکی از بهترین فیلم های ترسناکی که تاکنون ساخته شده است، شناخته می شود. هفت سال بعد، فیلم جنگ ویتنامیِ وی به نام "غلاف تمام فلزی" اکران شد. با توجه به راتن تومیتوز و متاکریتیک، این فیلم همچنان بالاترین امتیاز را در بین فیلم های بعدی کوبریک دارد. کوبریک در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ برنامهٔ خود برای ساخت فیلم هولوکاست با عنوان "کاغذهای آریان" را رها کرد. او برای رقابت با "فهرست شیندلر" به کارگردانی استیون اسپیلبرگ مردد بود و پس از کار فراوان روی این پروژه، «به شدت افسرده» شده بود. آخرین فیلمش، فیلم مهیج شهوانیِ "چشمان کاملاً بسته" با بازی تام کروز و نیکول کیدمن پس از مرگ کوبریک در سال ۱۹۹۹ اکران شد. اسپیلبرگ پروژهٔ ناتمامی که کوبریک آن را "پینوکیو" می نامید، با عنوان "هوش مصنوعی" (۲۰۰۱) به پایان رساند. جشنوارهٔ فیلم ونیز در سال ۱۹۹۷ شیر طلایی یک عمر دستاورد هنری را به کوبریک اهدا کرد. در همان سال، او جایزهٔ یک عمر دستاورد هنری انجمن صنفی کارگردانان آمریکا را
که بعدها جایزهٔ دی. دبلیو. گریفیث نامیده شد، دریافت کرد. آکادمی هنرهای فیلم و تلویزیون بریتانیا (بفتا) در سال ۱۹۹۹ جایزهٔ بریتانیا را به او تقدیم کرد. پس از مرگ کوبریک، بفتا نام جایزه ای را به افتخار او تغییر داد که «جایزهٔ بریتانیا استنلی کوبریک برتری در فیلم» نام دارد. او پس از مرگ، در سال ۲۰۰۰ جایزهٔ بفتا فلوشیپ را دریافت کرد.
دراگان سیمئونوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد، باشگاه فوتبال واردار، و باشگاه فوتبال بئوگراد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
نیکولا سیمیچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال المپیک لیون، آ.اس موناکو، باشگاه فوتبال نیس، باشگاه فوتبال المپیک مارسی، باشگاه فوتبال بئوگراد، و باشگاه فوتبال تولوز اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.