Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وسط او در مجلس قانون گذاری راضی نبود و به کاستیس چنین نوشت: تصور نمی کنم سناتور جوانی همانند شما که تسلط اندکی بر مباحث سیاسی دارد، بتواند در یک مجلس عمومی متشکل از استعدادهای مختلف و نظریات متفاوت تآثیرگذاری زیادی داشته باشد، اما این اختیار را دارید که وقت شناس باشد. جان و النور دارای هفت فرزند بودند: مرگ. در جریان محاصره یورک تاون، کاستیس به عنوان دستیار غیرنظامی واشینگتن خدمت کرد. به هر حال، کاستیس زمانی که در یورک تاون بود به «تب کمپ» مبتلا شد، یک نوع بیماری که اکنون به نام تیفوس همه گیر یا اسهال خونی یاد می شود. کاستیس مدت کوتاهی پس از تسلیمی کارنوالیس، در ۵ نوامبر۱۷۸۱ در شهرستان نیو کنت در التهام ایالت ویرجنیا در خانه سرهنگ بورول باسط برادر زن مارتا واشینگتن، فوت نمود. وی در قطعه زمین خانوادگی اش در نزدیکی کوئینز کریک در شهرستان یورک نزدیک ویلیازمزبورگ دفن شد. با مرگ زودهنگام کاستیس در سن ۲۶ سالگی، بیوه او دو فرزند کوچک خود (النور و جورج) را به مونت ورنون فرستاد تا توسط آقا و خانم واشینگتن بزرگ شوند. در سال ۱۷۸۳ خانم النور با دوید ستارت اهل الکساندریا استان ویرجینیا ازدواج نمود که از وی ۱۶ فرزند دیگر دا
شت. اگر چه کاستیس در آبینگدون جایگاه و شهرت خوبی کسب نموده بود، اما موضوعات مالی وی به دلیل قضاوت ضعیف بازرگانی و مالیات ایام جنگ، در وضعیت آشفته و درهم و برهم قرار داشت. بعد از مرگ او در سال ۱۷۸۱ مذاکره تصفیه کنندگان املاک کاستیس روی پایان بخشیدن به معامله ای که کاستیس از طریق آن آبینگدون را خریداری کرده بود، بیش از یک دهه طول کشید. از آنجائیکه کاستیس بدون نوشتن وصیت فوت نمود، املاک وی تا زمان مرگ بیوه اش در سال ۱۸۱۱ به طور کامل تسویه نشد. چهار فرزند وی بیش از ۶۰۰ برده به ارث بردند. بخشی از از املاک آبینگدون در محوطهٔ فرودگاه ملی رونالد ریگان واشینگتن قرار دارد. زمانی که کاستیس آبینگدون را خرید، همچنین ملکی را در نزدیکی آن خرید که پس از مرگ وی مزرعه آرلنگتون و بعداً به قبرستان ملی آرلنگتون تبدیل شد.
لطفی العبدلی (&lt;/img&gt;) (متولد ۱۴ مارس ۱۹۷۰ در تونس) بازیگر و رقصنده تونسی است که در فیلم ها و سریال های زیادی ایفای نقش کرده است. او در سال ۲۰۰۶ برای بازی در فیلم نوری بوزید برنده جایزه بهترین بازیگر مرد از جشنواره فیلم کارتاژ شد. یکی از بزرگترین جنجال های این هنرمند در شامگاه سه شنبه ۲۳ دی ماه ۱۳۹۲ در برنامه "ساعت ۹" شبکه التونسی بود که لطفی العبدلی با انتقاد از رئیس جمهور منصف مرزوقی، وی را یک شراب خوار توصیف کرد. این موضوع باعث دلخوری مهمانان برنامه و خروج منصف کهلاویی مدیرکل مؤسسه مطالعات استراتژیک تونس و مقداد مجری روزنامه نگار شد. تلویزیون. سری. 1387: سید اریم اثر [[علی منصور]]: سهیل نمایش می دهد. 2021-2022: تئاتر. [[رده:افراد زنده]] [[رده:اهالی شهر تونس]] [[رده:بازیگران اهل تونس]] [[رده:بازیگران مرد تئاتر اهل تونس]] [[رده:بازیگران مرد تلویزیونی اهل تونس]] [[رده:بازیگران مرد فیلم اهل تونس]] [[رده:زادگان ۱۳۹۰ (قمری)]] [[رده:زادگان ۱۹۳۹ (میلادی)]] [[رده:زادگان ۱۹۷۰ (میلادی)]]
توماس کاشینگ سوم (Thomas Cushing III) (۲۴ مارس ۱۷۲۵–۲۸ فوریه ۱۷۸۸)، از پدران بنیانگذار، حقوق دان، بازرگان و سیاست مدار آمریکایی از بوستون ماساچوست بود. به عنوان یک شخص فعال در سیاست بوستون، از سال ۱۷۶۱ الی انحلال مجلس استانی در ۱۷۷۴، نماینده شهر بوستون در این مجلس بود و در بیشتر آن سال ها به عنوان رئیس مجلس عوام بود. از آنجائی که وی رئیس مجلس بود، بسیاری از اسناد و قوانین اعتراضی به سیاست بریتانیا را توشیح می نمود و این کار سبب شد که مقامات در لندن او را یک رادیکال خطرناک محسوب نمایند. توماس کاشینگ با بنجامین فرانکلین که گاهی به نفع قانون گذاران در لندن لابی گری می کرد و در صدد دریافت راه های برای کاهش تنش های روزن افزون انقلاب آمریکا بود، ارتباط گسترده ای داشت. کاشینگ در کنگره های قاره ای اول (که در جریان آن انجمن قاره ای را امضاء کرد) و دوم، نماینده ماساچوست بود، اما پس از مخالفت با استقلال رأی نیاورد. علی رغم این، وی همچنین پس از استقلال یک فعال سیاسی باقی ماند و به خدمت در حکومت استانی ادامه داد. در جریان جنگ انقلاب به عنوان کمیساری مسئول تدارک نیروی نظامی بود، سمتی که از آن برای توسعه تجارت خانوادگی استف
اده کرد. در سال ۱۷۸۰ وی به عنوان نائب اول فرماندار انتخاب شد. توماس کاشینگ که از نظر سیاسی با همکار بازرگان خویش، جان هنکاک، ارتباط داشت الی زمان مرگ اش در سال ۱۷۸۸ به عنوان نائب فرماندار باقی ماند و در سال ۱۷۸۵ از زمان استعفای جان هنکاک و انتخاب جیمز بودین، به عنوان فرماندار سرپرست خدمت نمود. سال های اولیه. توماس در ۲۴ مارس ۱۷۲۵ در بوستنون، مرکز استان خلیج بریتانیایی ماساچوست متولد شد و دومین فرزند خانواده در جمله حداقل فرزندان هفت نفری بود. نسب خانواده کاشینگ با داشتن ریشه های عمیق به دیکان متیو کاشینگ که در سال ۱۶۳۸ از نورفالک انگلند به هنگهام مهاجرت نموده بودند، می رسد. پدر توماس که به نام توماس (۱۷۴۶–۱۶۹۴) نیز یاد می شود یکی از بازرگانان ثروتمند شهر، عضو برجستهٔ کلیسای قدیمی جنوب و شخص منتخب شهر بود. توماس پدر مکرراً جلسات شهر را مدیریت می نمود و در سال ۱۷۴۲ هدیهٔ فنل هال (ساختمان بازار بزرگ و محل جلسات عمومی) را از طرف پتر فنل به نمایندگی از شهر بوستون پذیرفت. از ۱۷۳۱ الی ۱۷۴۷ در دادگاه عمومی (مجمع استعماری) ماساچوست و پس از ۱۷۴۲ به عنوان رئیس آن دادگاه خدمت کرد. مری (برومفیلد) کاشینگ (۱۷۴۶–۱۶۸۹) مادر ا
و نیز از جمله خانواده سرشناس بوستون بود. توماس تعلیمات ابتدائی خود را در مدرسه لاتین بوستون به اتمام رساند و بعداً وارد دانشگاه هاروارد شد و در سال ۱۷۴۴ از آنجا فارغ شد. او حقوق خواند و وارد کانون وکلا شد و پس از آن وارد کسب و کار بازرگانی خانوادگی شد. در ۱ اکتبر ۱۷۴۷ با دبورا فلیچر (حدود سال های ۱۷۲۹–۱۷۲۷) ازدواج کرد و از وی ۵ فرزند داشت. حرفهٔ سیاسی. کاشینگ در سال ۱۷۵۳ وارد سیاست شد و به عنوان نماینده منتخب بوستون برند انتخابات شد. وی تا سال ۱۷۶۳ در این مؤقف به فعالیت خویش ادامه داد و در سال ۱۷۶۱ در دادگاه عمومی نیز انتخاب شد. کاشینگ تا یک حدی از طریق حضور در مباحث سیاسی در ساقی خانه های بوستون با ساموئل آمدمز و جان هنکاک ارتباط سیاسی پیدا کرد. کاشینگ یک رابطه دایمی به ویژه با هنکاک دارای شخصیت کارزماتیک و شخصیت چیره سیاسی بود، ارتباط برقرار نمود. کاشینگ از لحاظ مالی برخی مصارف سیاسی هنکاک را پرداخت می کرد، اما با این وجود ترجیح داد که درعقب صحنه بماند و اجازه داد که هنکاک اعتبار دریافت نماید. به همین دلیل، در سال های اخیر مخالفین سیاسی اش، گاهی او (هنکاک) را شخص سرسپرده یا نایب هنکاک توصیف می کردند. پس از
پایان جنگ فرانسه و هند در سال ۱۷۶۳، دولت بریتانیا در صدد این برآمد تا با وضع مالیات بر مستعمرات، هزینه های اعزام نیرو به مستعمرات را جبران نماید. کاشینگ یکی از مخالفان اولی این مالیات بود و مخالفت خویش را از نقطه نظر اقتصادی بیان می کرد که بازتاب معیشیت وی به عنوان تاجر بود. وی که عنوان ناظر دقیق روابط بازرگانی میان بخش های مختلف امپراتوری بریتانیا بود در سال ۱۷۶۳ نوشت که تعرفه های بلند بالای ملاس (که بازرگانان نیوانگلند از پرداخت آن سرباز می زننند) می تواند تا اندازه ای با انحراف مقادیر قابل ملاحظه ارز کمیاب به این عوارض، صدمه قابل توجه ای به اقتصاد بریتانیا، آمریکای شمالی و هند غربی وارد نماید. جان آدمز در مورد کاشینگ نوشت «{او} ثابت و پایدار است، به نفع آزادی و در مقابله قرار دارد و به خاطر رازداری و مهارت اش به دست آوردن اطلاعات، شهره است.» سخنگوی مجلس. در مه ۱۷۶۶ به عنوان سخنگو مجلس انتخاب شد. مجلس در نخست جیمز اوتیس را به این سمت انتخاب کرد اما فرماندار برنارد وی را رد نموده و کاشینگ نامزد سازش معرفی شد. در جریان تصدی خود به عنوان سخنگوی مجلس، کاشینگ با بنجامین فرانکلین نماینده مجلس در لندن که در اواخر
سال ۱۷۷۰ این وظیفه به وی محول شده بود، مکرراً مکابته می نمود. به علاوه مکاتبات رسمی مانند عرایض، هردوی شان در مورد پیشرفت های سیاسی تبادل نظر می نمودند و در رابطه با ضرورت به اعتدال در برخورد با حکومت بریتانیا به طور کامل هم نظر بودند. فرانکلین در سال ۱۷۷۲ نامه های نوشته شده توسط چندی از منصوبین سلطنی از جمله فرماندار توماس هاچنسون را به دست آورد. فرانکلین به منظور از بین بردن ملامتی مسائل استعماری از حکومت بریتانیا و فرماندار سلطنتی، با دستورهای ویژه که این نامه ها صرف به چند نفر محدود نشان داده شود، آن ها را به کاشینگ فرستاد. ساموئل آدمز از جمله کسانی بودن که این نامه ها را دید و نشر نهایی آن ها را در سال ۱۷۷۳ به کنگره ارائه کرد. هاچینسون و اندریو الیور نائب فرماندار، در نامه ها پیشنهادها آتشینی مبنی بر خلاصه سازی حقوق مستعمراتی ارائه کردند. افتضاح ناشی از تنش های سیاسی در هر دو طرف اقیانوس اطلس، مجلس را ترغیب کرد تا هاچنسون را فرا بخواند و فرانکلین را به عنوان نماینده استعماری و دیدگاه طرفداری از استقلال پس از این که به دلیل نقش داشتن در این ماجرا در محضر عام مورد انتقاد قرار گرفت، وادار به استعفا نماید. ک
اشینگ تا سال ۱۷۷۴ که مجلس توسط فرماندار و توماس گیج سرتیپ ارتش بریتانیا جانشین هاچیستون منحل شد، سمت ریاست این مجلس را بدوش داشت. اعضای مجلس بعداً بدون اجازه فرماندار جلسه تشکیل داده و کنگره استانی ماساچوست را ایجاد کردند. الی تصویب قانون اساسی ماساچوست در سال ۱۷۸۰، این نهاد دولت بالفعل ماساچوست را تشکیل می داد. علی رغم مخالفتش با سیاست های بریتانیا، کاشینگ در اوایل از انقلاب به شکل قوی حمایت نکرد. در سال ۱۷۷۲ کاشینگ (همراه با هنکاک که در آن زمان دیدگاه معتدل داشت) زمانی که در کمیته های مکاتبات بوستون معرفی شدند، از خدمت خودداری نمودند. هرچند وی فاقد شور و هیچان انقلابی بود اما به ترتیب در سال های ۱۷۷۴ و ۱۷۷۵ به عنوان نماینده در نخستین و دومین کنگره قاره ای انتخاب شد. کاشینگ توسط شخصیت های سیاسی لندن تا یک حدی به نهضت رادیکال وابسته شد، زیرا به عنوان رئیس مجلس ماساچوست، امضاء وی در تمامی عرایض و درخواست های مجلس درج شده بود. در نتیجه، در فرمان های که به سرتیپ گیج در آوریل ۱۷۷۵ برای دستگیری رهبران رادیکال صادر شد، نام کاشینگ هم درج بود. انقلاب آمریکا. کاشینگ تا سال ۱۷۷۵ نگرش ضعیفی را نسبت به استقلال دنیال می ک
رد که به قیمت از دست دادن کرسی اش در کنگره قاره ای در دسامبر سال ۱۷۷۵ تمام شد. کاشینگ پس از یک مبارزه داغ انتخاباتی، توسط البرج جری که شخص متعهد به استقلال بود، به شکست مواجه شد. این شکست که نیروهای طرفدار استقلال را به طور قطعی در اکثریت قرار داد، کاشینگ را به طور یقینی به اردوگاه هنکاک سوق داد. به محض برگشت به ماساچوست، کاشینگ به مخالفت با استقلال ادامه داد و تأخیر در روند رأی گیری را روی طرح کرد که به موجب آن استان ماساچوست رسماً خواهان اعلام استقلال شد. هنکاک رئیس کنگره قاره ای در پاداش به وفاداری کاشینگ، او را به عنوان کمسیر امور دریایی تعیین نمود. کاشینگ در این سمت بر خریداری دو ناوچه برای نیروی دریایی قاره ای نظارت نمود. وی همچنین به عنوان کمیسر ارشد، مسئول تدارکات نیروهای ماساچوست تعیین شد و چندین سال این سمت را به عهده داشت. در سال ۱۷۸۰ او به عنوان یکی از کمیساری های ارشد مسئول تدارکات نیروهای فرانسوی در نیوپورت آیسلند گماشته شد. کاشینگ با رفتار مشابه با سایر بازرگانان مشغول تدارکات نظامی، کاشینگ از این پُست ها با اعطای قراردادهای تدراکاتی با قیمت مناسب به خانواده اش، در توسعه کسب و کار بازرگانی خانو
ادگی اش استفاده کرد. کاشینگ همچنین در کنوانسیون های شرکت داشت، این کنوانسیون ها تلاش می کردند تا از طریق تنظیم کنترل های دستمزد و قیمت، از کاهش تورمی ارزش دلار قاره جلوگیری نمایند؛ به دلیل خودداری استان ها از اجرای پیشنهادهای کنواسیون ها، این تلاش ها به شکست مواجه شد. کاشینگ در سال ۱۷۷۸ تلاش کرد تا قانون اساسی جدید برای ایالت ایجاد نماید، اما موفق نشد.
آب باله () روتورهایی هستند که در کشتی در زیر خط آب نصب می شوند و به صورت جانبی از بدنه بیرون می آیند تا چرخش کشتی را در اثر باد یا امواج کاهش دهند. باله های فعال توسط یک سیستم کنترل ژیروسکوپی کنترل می شوند. هنگامی که ژیروسکوپ غلتیدن کشتی را حس می کند، زاویه حمله باله ها را تغییر می دهد تا برای مقابله با غلتش، نیرویی اعمال کند. آنها با کشش هیدرودینامیکی که هنگام تکان خوردن کشتی اعمال می شود، و حرکت کشتی را کاهش می دهند. این باله ها بیشتر در کشتی های اقیانوس پیما استفاده می شوند. عملکرد. زمانی که کشتی در حرکت است، باله ها با تولید نیروی بالابر یا رو به پایین کار می کنند. بالابر تولید شده توسط باله ها باید در مقابل ممان چرخشی کشتی عمل کند. برای انجام این کار، از دو بال که هر کدام در زیر آب در دو طرف کشتی نصب شده است، استفاده می شود. تثبیت کننده ها می توانند: قابل جمع شدن - همه کشتی های کروز و فری متوسط و بزرگ[نیازمند منبع] این قابلیت را دارند که باله ها را در فضایی در داخل بدنه جمع کنند تا از مصرف سوخت اضافی جلوگیری شود و در مواقعی که به باله ها نیازی نیست فاصله بدنه مورد *نیاز کاهش یابد. حرکت تثبیت کننده شبیه ب
ه حرکت هواپیماها است. برخی از انواع باله ها، به ویژه آنهایی که روی کشتی های بزرگ تر نصب می شوند، با فلپ هایی ارائه می شوند که افزایش باله را تا حدود ۱۵ درصد افزایش می دهند. کنترل تثبیت کننده نیاز به در نظر گرفتن متغیرهای متعددی دارد که به سرعت تغییر می کنند: باد، امواج، حرکت کشتی، پیش نویس، و غیره. تثبیت کننده های باله در سرعت های بالاتر بسیار کارآمدتر هستند و زمانی که کشتی تحت سرعت حداقل است، کارایی خود را از دست می دهند. راه حل های تثبیت در لنگر یا با سرعت کم شامل باله های فعال کنترل شده (مانند سیستم تثبیت در حالت استراحت که توسط رولز رویس توسعه یافته است که برای مقابله با حرکت موج نوسان می کند)، و استوانه های چرخشی با استفاده از اثر مگنوس. دو سیستم آخری قابل جمع شدن هستند و به شما اجازه می دهد تا در هنگام پهلوگیری مشخصات کشتی نازک تری داشته باشید و در هنگام کروز کشش را کاهش دهید. تاریخچه. لئوپولد تاریخ تثبیت کننده را با تانک های ضد رول نصب شده بر روی کشتی های جنگی بریتانیا در پایان قرن نوزدهم آغاز می کند. یکی دیگر از فناوری های اولیه تثبیت، ژیروسکوپ ضد غلتش یا تثبیت ژیروسکوپی بود. در سال ۱۹۱۵ تثبیت کننده ژ
یروسکوپی بر روی ناوشکن ایالات متحده USS Worden (DD-16) نصب شد. کشتی حمل و نقل جنگ جهانی اول USS Henderson که در سال ۱۹۱۷ تکمیل شد، اولین کشتی بزرگ با تثبیت کننده های ژیروسکوپی بود. دو فلایویل ۲۵ تنی به قطر ۹ فوت داشت که در نزدیکی مرکز کشتی نصب شده بودند که با موتورهای AC 75 اسب بخار با سرعت ۱۱۰۰ دور در دقیقه می چرخیدند. جعبه های ژیروسکوپ بر روی یاتاقان های عمودی نصب شده بودند. هنگامی که یک ژیروسکوپ سنسور کوچک روی پل یک غلت را حس می کند، یک سروموتور ژیروسکوپ ها را حول یک محور عمودی در یک جهت می چرخاند تا فشردگی آنها با غلتش خنثی کند. در آزمایشات این سیستم توانست در ناآرام ترین دریاها غلتش را تا ۳ درجه کاهش دهد. برای حدود ۲۰ سال کارایی تثبیت کننده ها نامشخص بود (تا حدی به دلیل بهبود مدیران تیراندازی)، و در نیروی دریایی ایالات متحده این ویژگی آزمایشی باقی ماند (ژیروستابیلایزر در USS Osborne (DD-295)، تثبیت کننده فعال تانک در USS Hamilton. DMS-18)) تا سال ۱۹۵۰. یکی از معروف ترین کشتی هایی که برای اولین بار از ژیروسکوپ ضد غلت استفاده کرد، کشتی مسافربری ایتالیایی SS Conte di Savoia بود که برای اولین بار در نوامبر ۱
۹۳۲ حرکت کرد. این کشتی دارای سه چرخ طیار با قطر ۱۳ فوت و وزن ۱۰۸ تن بود. تثبیت کننده ژیروسکوپ به دلیل وزن و حجم کمتر با تثبیت باله جایگزین شد، اما از دهه ۱۹۹۰ مورد توجه مجدد قرار گرفت (Seakeeper و غیره). تثبیت کننده باله توسط Motora Shintaro ژاپنی در سال ۱۹۲۲ به ثبت رسیده بود. اولین استفاده از تثبیت کننده های باله در کشتی توسط یک کشتی مسافربری ژاپنی در سال ۱۹۳۳ بود. از اواخر دهه ۱۹۳۰، بریتانیا به طور فعال تثبیت کننده های باله دنی-براون را روی کشتی های جنگی خود نصب می کرد (بیش از ۱۰۰ نصب تا سال ۱۹۵۰). نیروی دریایی ایالات متحده به آزمایشات ناموفق با تانک های رول ادامه داد تا زمانی که نصب موفق تثبیت کننده باله بر روی USS Gyatt (1956) و USS Bronstein (DE-1037) (1958) انجام شد. در سال ۱۹۳۴ یک لاینر هلندی یکی از غیرمعمول ترین سیستم های تثبیت کننده کشتی را معرفی کرد که در آن دو لوله بزرگ در هر طرف بدنه کشتی نصب شده بود که انتهای لوله ها به سمت دریا باز می شد. در بالای لوله ها هوای فشرده یا بخار پمپ شده بود. همان طور که کشتی می غلتید، طرفی که به سمت آن می غلتید پر از آب می شد و سپس هوا یا بخار فشرده برای فشار دادن آب
به پایین تزریق می شد و با رول مقابله می کرد.
ویلیام دویت (William Dewitt) (۱۸ ژوئیه ۱۷۳۸–۱۸۱۳)، مزرعه دار، حقوق دان و سیاست مدار از کارولینای جنوبی بود که در جنگ انقلابی آمریکا به عنوان سروان فعالیت می کرد. شش سال بعد از امضاء اعلامیه استقلال عضو مجلس نمایندگان کارولینای جنوبی بود. وی در کنوانسیون تصویب کارولینای جنوبی در چارلستون شرکت کرد. وی یکی از جمله نمایندگانی بود که با تصویب قانون اساسی ایالات متحده آمریکا موافقت نمود. اوایل زندگی. ویلیام دویت در فردریکزبرگ استان ویرجینیا در خانواده مارتین دویت و الن دوتل متولد شد. ویلیام دویت یک مرد تحصیل کرده بود. در سال ۱۷۶۴ وی با مری دیوونالد ازدواج کرد و ده فرزند داشت. جان دویت نخستین فرزند آن ها در ۱۷۶۵ به دنیا آمد. سه سال بعد، دویت به قانون تمبر اعتراض نمود. در ۴ اکتبر سال ۱۷۶۸ شهرستان سنت دویت در شهرستان کروین در استان کارولینای جنوبی تأسیس شد. ویلیام دویت یکی از اعضای مجمع بود. وی ۳۰ ساله بود. قتل عام بوستون در ۵ مارس ۱۷۷۰ صورت گرفت. در ۲۰ آوریل ۱۷۷۲ ویلیام دویت به عنوان کارمند کلیسای شهرستان سنت دویت انتخاب شد. در دوره های استعماری هئیت های منصفه بزرگ، موضوعات را به منظور اقدامات قانونی و هم برای تنظیم
و کنترل نواحی به اطلاع عموم مردم می رسانیدند. آنها شکایت و علت نارضایتی خویش را به مجلس عوام استعماری بیان می کردند. در اوایل ۱۷۷۲، ویلیام دویت یکی از اعضای هیئت منصفه بزرگ در منطقه چریو کارولینای جنوبی بود. در ۱۶ دسامبر سال ۱۷۷۳ جنبش چای بوستون برگزار شد و موجی از شوک ها را در سراسر مستعمرات ایجاد کرد. ویلیام دویت در ۱۷۷۳ به عنوان عضو مشورت دهنده کلیسای سنت دوید انتخاب شد. او به کار خود با هیئت منصفه بزرگ ادامه داد. یک سال بعد از ۵ سپتامبر تا ۲۶ اکتبر ۱۷۷۴ نخستین کنگره قاره ای تشکیل جلسه داد. ادوارد راتلج و جان راتلج از جمله نمایندگان کارولینای جنوبی بودند. در ۱۵ آوریل ۱۷۷۵ ویلیام دویت و اعضای هیئت منصفه بزرگ در منطقه چریو از ولیعهد بریتانیا خوش نبودند و قرار بود که شورش های به وقوع بپیوندد. دویت در این زمان ۳۷ سال داشت. نخستین نبرد در ماساچوست آغاز شد. ویلیام دویت، پدر وی مارتین دویت و هر دو پسرش جان و چارلز نقش فعالی در انقلاب آمریکا بازی نمودند. انقلاب آمریکا. دومین کنگره قاره ای آمریکا در ۱۰ مه ۱۷۷۵ برگزار شد. نمایندگان ۱۲ مستعمره شامل ادوار راتلج و جان راتلج نمایندگان کارولینای جنوبی در فیلادلفیا ملاقات
نمودند. کنگره استانی کارولینای جنوبی در ۲۲ ژوئن ۱۷۷۵ کمیته نظارت بر کلیسای سنت دوید را تشکیل دادند. ویلیام دویت در رأس کمیته قرار داشت. در ۲۶ مارس ۱۷۷۶ به دلیل منازعات بادوام و آشوب های داخلی ویلیام دویت به عنوان قاضی صلح نامزد شد. به تعداد چهار نفر از امضاءکنندگان اعلامیه استقلال آمریکا از جمله ادوارد راتلج از کارولینای جنوبی بودند. محوطهٔ کلیسای سنت دوید به عنوان بیمارستان تداوی سپاهیان زخمی بریتانیایی بکار می رفت و تعداد زیادی از کشته شدگان سپاهیان بریتانیایی در حیاط کلیسا دفن شدند. محوطهٔ کلیسا همچنین به عنوان مرکز فرماندهی شبه نظامیان کارولینای جنوبی استفاده می شد. بیش از ۲۰۰ نبرد در کارولینای جنوبی صورت گرفت و تقریباً یک بر سوم بخش انقلاب آمریکا در کارولینای جنوبی انجام شد. در۱۳ دسامبر ۱۷۷۷ آکادمی (انجمن) سنت دوید به منظور ترویج آموزش در منطقه چریو تأسیس شد. دویت یکی از اعضای این آکادمی بود. دویت اکنون در انقلاب آمریکا به عنوان سروان یاد می شد. در جریان جنگ آنها مدرسه را تأسیس نمودند. ویلیام دویت و اعضای هیئت منصفه بزرگ مجدداً تشکیل جلسه داده و شکایت و نارضایتی های خویش را به ولیعهد انگلستان ارائه کردن
د. کارولینای جنوبی یک قانون اساسی ایجاد کرد که شهرستان سنت دیوید یک سناتور و شش نماینده سهمیه داشت. جنگ به منظور از پا درآوردن کارولینای جنوبی آغاز شد، نبردها در همه جا بود و سروان ویلیام دویت در بسیاری از جنگ ها شرکت کرد. یک گروهی از بریتانیایی ها با تعداد ۲۴۰۰ سپاهی به سمت کوسوهاچی کارولینای جنوبی در حرکت بودند. سرتیپ مولترای تمامی نیروهای خویش شامل سروان دویت را به کوسوهاچی سوق نمود. نبرد سنگینی در ۳ مه سال ۱۷۷۹ به وقوع پیوست. ارتش قاره ای به دلیل بی نظمی های عظیم عقب نشینی کرد. این عقب نشینی سبب ضعف مورال ارتش قاره ای شد و کارولینای جنوبی تسلیمی به بریتانیا را مورد غور و بررسی قرار می داد. خانم سروان دویت و پسر وی به نام جان دویت شانزده ساله در خانه خود توسط گروهی از سپاهیان بریتانیا مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. یکی از سپاهیان بریتانیایی سر جان دویت را توسط شمشیر بریده و زخمی ساخت و زخمی که وی متحمل آن شد الی سر قبر با وی همراه بود. متعاقباً خانه سروان دویت در سدار کریک با تمامی وسایل شخصی اش توسط محافظه کاران به آتش کشیده شد. خانوادهٔ دویت در خطر قرارگرفته بود. همزمان با نزدیک شدن بریتانیایی ها به سوی س
روان دویت، وی خانواده اش را به منظور امینت به گلفورد کارولینای شمالی برد. او فوراً برگشت تا پایان جنگ در انقلاب آمریکا سهم فعالی ایفا نماید. در ۳ مارس ۱۷۸۱ سروان ویلیام دویت به ارزش ۴۸۰ پوند گوشت خوک را برای تغذیه نگهبانان در کولبزبری اهدا کرد. در ماه سپتامبر ۱۷۸۱ سرتیپ فرانسس ماریون مشهور به روباه مرداب، ستوان ارشد سروان دویت بود. در ۱۷ سپتامبر سال ۱۷۸۱ فرماندار جان راتلج به سرتیپ ماریون با نوشتن نامه ای اطلاع داد که هنگ، سرهنگ لیموئیل بنتون بخشی از تیپ وی است. راتلج اجازه برگزاری انتخابات ویژه را به سرتیپ ماریون داد. ویلیام دویت به عنوان نماینده سنت دوید در مجلس نمایندگان انتخاب شد. ویلیام دویت و ویلیام پیگوس، دو نفر از جملهٔ شش نماینده ای بودند که برای سنت دوید انتخاب شده بودند. آن ها در ۱۸ ژوئن سال ۱۸۸۲ در به مسند نمایندگی مجلس جلوس نمودند. مکان مجلس در جکسانبورگ کارولینای جنوبی بود. جاده به سوی قانون اساسی. درسال ۱۸۸۳ ویلیام دویت مجدداً به مجمع انتخاب شد اما ۲ ماه بعد وی به عنوان کلانتر انتخاب و کرسی خویش را در مجمع خالی کرد. انقلاب آمریکا در ۳ سپتامبر سال ۱۷۸۳ پایان یافت. در ۳۰ نوامبر سال ۱۷۸۴ سروان ویل
یام دویت به عنوان سناتور کارولینای جنوبی انتخاب شد. در ۲۱ مارس ۱۷۸۵ او در حالیکه هنوز سناتور هم بود، همچنین به عنوان قاضی شهرستان دارلنگتون انتخاب شد. در ۱۳ اوت ۱۷۸۵ انجمن (آکادمی) نهاد برجسته تحصیلی و بشردوستانه به پیشرفت و شکوفایی خویش ادامه داد. ویلیام دویت معاون آکادمی بود. در سال ۱۷۸۸ ویلیام دویت از شرکت در آکادمی (انجمن) سنت دوید استعفا کرد و در کنوانسیون تصویب کارولینای جنوبی در چارلستون شرکت کرد. کنگره کنفدراسیون میان سال های۱۷۸۱ و ۱۷۸۹تشکیل گردید. تعداد زیادی از اعضای مختلف از استان کارولینای جنوبی بودند. دولت نو تشکیل شده تلاش می کرد تا دولت واحدی را ایجاد نماید. کنوانسیون قانون اساسی در فیلادلفیا برگزار شد، اما تعداد زیادی از استان ها نمی خواستند از حق خویش به عنوان دولت های مستقل منصرف شوند. هریک از استان ها کنوانسیون ویژهٔ تصویب قانون اساسی را برگزار نمودند. نمایندگان از هر استان باید سند جدید را تصویب می نمودند. ویلیام دویت یکی از نمایندگاه استان کارولینای جنوبی بود. اواخر زندگی. جورجیا و کارولینای جنوبی از جمله استان های برده پذیر بودند که متعهد به نهاد برده بودند. این استان ها بخشی از استان ها
ی جنوبی بودند که باید نهاد برده داری را در قانون اساسی ایالات متحده می گنجانیدند در غیر آن قانون اساسی تصویب نمی شد. در سال ۱۷۹۰ برده داری در ۷ مستعمره از جمله ۱۳ مستعمره ممنوع اعلام شد. در دهه ۱۷۹۰ سیاست در کارولینای جنوبی خیلی ها مغلق شد و داشتن زمین، به یک ضرورت برای رسیدن به قدرت تبدیل شد. سیاست مداران و قانون گذاران بزرگ قدرت سیاسی بیشتری داده شدند که سبب مختل شدن مشارکت سیاسی سنت دوید در حکومت شد. ویلیام دویت ملزم بود تا مقدار مشخصی زمین داشته باشد تا بتواند از مردم محلی نمایندگی نماید. سوابق حاکی از آن است که ویلیام دویت زمین های زیادتر از آنچه می خواست در اختیار داشت. اشراف ثروتمند کارولینای جنوبی اعضای کنگره را به داشتن ۵۰۰ هکتار زمین و ده برده و سناتورها را به داشتن دو نفر برده ملزم ساختند. در ذیل اسامی اعضای کنگره استانی و سناتورهای کارولینای جنوبی است که برای خرید زمین و برده قروض اخذ نمودند تا پس از الزام قانونی قانون اساسی سال ۱۷۹۰ در قدرت باقی بمانند. ۱۲ قانون گذار ذیل تمامی شان قرضه اخذ نمودند تا در قدرت باقی بمانند: جیمز کنیدی، جوزف براون، فیلیمون، واترز، هنری پندلتون، ریجارد همپتون، جان مایر
انت، ویلیام کلی سنایپر، روگر پ. سندرز، جان بد، بنجامین هیکز و ویلیام دویت. ویلیام دویت بنجامین هیکز هر دو نماینده کلیسای دوید بودند. ۱۲ قانون گذاری که در فوق ذکر شد، عضو کنوانسیون کارولینای جنوبی بودند که قانون اساسی ایالات متحده آمریکا را تصویب نمودند. سیاست مدارانی که برای استقلال مبارزه می کردند و قانون اساسی ایالات متحده آمریکا را تصویب نمودند، اکنون در قدرت بوده نمی توانستند. مطابق گزارش های، آن ها برای اینکه در قدرت باقی بمانند، قرضه اخذ نمودند، اما در پرداخت دوباره قروض کوتاهی نمودند. تمامی اشخاص یادشده، دارای شخصیت عالی و رهبران جدید کشور ما بودند، اما با انتشار عدم پرداخت قروض خویش در محضر عام شرمنده شدند. متأسفانه قانون الزامات مالکیت تا زمان جنگ داخلی آمریکا نافذ بود. سناتور ویلیام دویت با رعایت استانداردهای تعیین شدهٔ آن زمان به شرکت در حکومت محلی ادامه داد. او قوانین را تصویب و با ساخت پل ها، بزرگ راه ها و جاده ها به پیشرفت و توسعه کارولینای جنوبی کمک کرد. در زمان تصدی وی، قایق های موتوری را اضافه نمودند. در سال ۱۸۰۶ که ۶۸ ساله بود به خدمت خود در سنای کارولینای جنوبی ادامه داد. آکادمی سنت دوید به
سمت شکوفایی در حرکت بود. در سال ۱۸۰۴ استاد برجسته زبان و فارغ التحصیل دانشگاه ییل واقع انول هانفورد، در این آکادمی تدریس نمود و با مارگاریت دختر ویلیام دویت ازدواج نمود.
دوگانه یک فیلم دلهره آور طنزی علمی تخیلی آمریکایی محصول سال ۲۰۲۲ به نویسندگی، کارگردانی و تهیه کنندگی ریلی استرنز است. کارن گیلان، بیولا کوال، تئو جیمز و آرون پال در این فیلم به ایفای نقش پرداخته اند. خلاصه داستان زنی را روایت می کند که پس از بهبودی غیرمنتظره از یک بیماری لاعلاج مجبور می شود با یک کلون از خودش تا سر حد مرگ مبارزه کند. این فیلم برای اولین بار در ۲۲ ژانویه ۲۰۲۲ در جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۲۲ به نمایش درآمد و در ۱۵ آوریل ۲۰۲۲ توسط آرال جی ای فیلمز در ایالات متحده منتشر شد.
انجمن موقرمزها یکی از ۵۶ داستان کوتاه شرلوک هلمز است که توسط سر آرتور کانن دویل نوشته شده است. این داستان اولین بار در اوت ۱۸۹۱، همراه با نقاشی های سیدنی پاجت در "مجله استرند" منتشر شد. کانن دویل در فهرست دوازده داستان شرلوک هلمز موردعلاقه خود، این داستان را در رتبه دوم قرار داده است. انجمن موقرمزها دومین داستان از دوازده داستان مجموعه "ماجراهای شرلوک هلمز" است که در سال ۱۸۹۲ منتشر شد. داستان. جبز ویلسون، یک امانت فروش اهل لندن، برای مشورت با شرلوک هلمز و دکتر واتسون به خانه آنها می آید. هم هلمز و هم واتسون هنگام بررسی این مشتری متوجه موهای قرمز او می شوند که رنگی شبیه به شعله آتش دارد. ویلسون به آن ها می گوید که چند هفته قبل، دستیار جوانش، وینسنت اسپالدینگ، به او اصرار کرده تا به آگهی «انجمن موقرمزها» که کار پردرآمدی را فقط به متقاضیان مرد و موقرمز پیشنهاد کرده پاسخ بدهد. صبح روز بعد، ویلسون در صف طولانی مردان موقرمز منتظر مانده، با او مصاحبه شده و تنها متقاضی ای بوده که استخدام شده، زیرا هیچ یک از متقاضیان دیگر واجد شرایط نبوده اند؛ موهای قرمز آنها یا خیلی تیره یا خیلی روشن بوده و با رنگ شعله مانند و منحصرب