Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اثر چرخ-واگن (از سوی دیگر به آن اثر چرخ-کالسکه یا اثر استروبوسکوپی می گویند) یک خطای دید است که در آن به نظر می رسد چرخ پره ای متفاوت از چرخش واقعی خود می چرخد. چرخ ممکن است کندتر از چرخش واقعی به نظر برسد، ممکن است ثابت به نظر برسد یا در جهت مخالف چرخش واقعی به نظر برسد. این آخرین شکل از این اثر گاهی اوقات اثر چرخش معکوس نامیده می شود. اثر چرخ-واگن بیشتر در فیلم ها یا تصاویر تلویزیونی از کالسکه ها یا واگن ها در فیلم های وسترن دیده می شود، به هر حال ضبط هر شیء چرخانِ به طور منظم پره دار، آن را نشان می دهد، مانند روتور بالگرد، پروانه هواگرد و آگهی بازرگانی خودرو. در این رسانه های ضبط شده، این اثر در نتیجهٔ دُش نمایی زمانی است. همچنین معمولاً هنگامی که یک چرخ درحال چرخش توسط نور سوسو زن روشن می شود، دیده می شود. این شکل هایی از این اثر به عنوان اثرات استروبوسکوپی شناخته می شوند: این چرخش هموار اصلی چرخ فقط به طور متناوب قابل مشاهده است. نسخه ای از اثر چرخ-واگن نیز در زیر روشنایی پیوسته دیده می شود.
ژان-ژاک ساوَن (; ۱۴ ژانویه ۱۹۴۷ –۲۱ ژانویه ۲۰۲۲ میلادی) یک ورزشکارِ رشته هایِ پرخطر و ماجراجویِ فرانسوی بود. زندگی و فعالیت ها. ساوَن در ابتدا یک سه گانه کار، خلبان و چتربازِ نظامی بود. مراحلِ دیگرِ زندگیِ وی، محیط بانیِ پارکِ حیاتِ وحش در آفریقایِ مرکزی و چهار بار گذر از اقیانوس اطلس با قایق بادبانی بودند. گذر از اقیانوسِ اطلس ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹. وی در اواخرِ دسامبرِ ۲۰۱۸ میلادی همراه با یک کپسولِ بُشکه ای شکل سفر خود را از اِل هیرو در جزایرِ قناری آغاز کرد. کپسولِ وی با سلول هایِ خورشیدی، انرژیِ لازم برای ضروریاتِ زندگی را فراهم می کرد و نیز برای مقاومت در برابرِ حملاتِ ِ نهنگ هایِ قاتل و ضرباتِ امواج طراحی شده بود. این شناورِ بُشکه ای شکل، دارایِ یک آشپزخانه و تختِ خواب بود. وی بیش از چهار ماهِ بعد در ۲۷ آوریلِ ۲۰۱۹ واردِ دریای کارائیب شد و پس از آن اعلام کرد که سفرش موفقیت آمیز بوده است. گذر از اقیانوس اطلس ۲۰۲۲. در ۱ ژانویه ۲۰۲۲، ساوین با یک قایقِ بُشکه ای به طول ۸ متر و عرض ۱٫۷ متر به همراه ِ ۳۰۰ کیلوگرم تجهیزات — از جمله یک بخاری، دو آب شیرین کن، غذایِ خشک و یخ زده— از ساگرسِ پرتغال به راه افتاد. او قرار بود
سه ماه بعد و به کمکِ جریانِ امواج به جزیرهٔ مارتینیکِ فرانسه در دریای کارائیب برسد. ناپدید شدن. در ساعت هایِ نخستینِ ۲۱ ژانویه ۲۰۲۲، ساوَن دو سیگنالِ اصظراری فرستاد تا نشان دهد که با مشکل بزرگی روبرو شده است. آخرین تماسِ رسمیِ وی در ساعتِ ۰۰:۳۴ بامداد بوده است. قایق او همان روز بدستِ گاردِ ساحلیِ پرتغال —و در حالیکه واژگون شده بود— پیدا شد و روز بعد، غواصی که مأمورِ تحقیق شده بود، گزارش داد که جسدِ ساون را در کابینِ قایق دیده است. با این حال، بعداً گزارش شد که ساون در کابین پیدا نشده و او در دریا گم شده است.
یک پرنده آبی در قلب من یک فیلم درام و دلهره آور بلژیکی-فرانسوی محصول ۲۰۱۸ به نویسندگی و کارگردانی ژرمی گوئز و با بازی رولاند مولر، فیرلی باتنس، لولا لولان و لوبنا آزابال است. این بر اساس رمان ماشین ظرفشویی نوشته دنی ام. مارتین است. داستان. داستان در مورد فردی است که برای تغییر زندگی خود به یک متل می رود که توسط یک مادر و دخترش اداره می شود، اما طولی نمی کشد که آرامش در این مکان از بین می رود و… بازخورد فیلم. این فیلم دارای امتیاز ۸۶٪ در راتن تومیتوز است.
&lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; یانارداغ ( به معنی کوه آتش) یک منبع گاز طبیعی است که به طور پیوسته در دامنه تپه ای در شبه جزیره آب شوران در دریای خزر در نزدیکی باکو، پایتخت آذربایجان (کشوری که خود به عنوان سرزمین آتش شناخته می شود) شعله می کشد. شعله های آتش این منبع از یک لایه ماسه سنگ نازک متخلخل ۳ متر به هوا زبانه می کشد. ‎ یانار داغ از نظر اداری متعلق به شهرستان آب شوران آذربایجان است. برخلاف گل فشان ها، شعله های یانارداغ نسبتاً پیوسته می سوزد، زیرا شامل تراوش مداوم گاز از سطح زیرین است. ادعا می شود که شعله یانارداغ تنها زمانی مورد توجه قرار گرفت که به طور تصادفی توسط یک چوپان در دهه ۱۹۵۰ روشن شد. در این محل نشت گِل یا مایع وجود ندارد و این تفاوتش با گل فشان های نزدیک یعنی لوکباتان و قُبوستان است. در قلمرو یانارداغ، با فرمان ریاست جمهوری مورخ ۲ مه ۲۰۰۷، ذخیره گاه تاریخی-فرهنگی و طبیعی دولتی تأسیس شد که تحت کنترل سازمان دولتی گردشگری آذربایجان فعالیت می کند. پس از تعمیرات اساسی بین سال های ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹، موزه یانارداغ و نمایشگاه سنگ یانارداغ کروملچ در محوطه ذ
خیره گاه راه اندازی شد. در هزاره اول پیش از میلاد، آتش در دین زرتشتی نقشی بنیادین را ایفا می کرد و به عنوان رابط بین انسان ها و فراطبیعت به شمار می آمد. جغرافیا. آتش یانارداغ هرگز خاموش نمی شود. اطراف این آتشکده روباز فضا پر از بوی گاز شده است. شعله های آتش از دریچه های سازندهای ماسه سنگی سرچشمه می گیرد و از یک پایه به پهنای ۱۰ متر در زیر دامنه تپه، تا ارتفاع زبانه می کشد.‎ اخگرهای سطحی ناشی از انتشار گازهای ثابت از خاک های زیرین است. حتی سطح نهرهای نزدیک آتش یانارداغ را می توان با کبریت مشتعل کرد. این نهرها که در غیر این صورت آرام به نظر می رسند، به یاناربلاغ معروفند به معنی «چشمه های آتش». چندین چشمه از این دست در مجاورت رودخانه ویلاس چای وجود دارد که مردم محلی در آنجا حمام های درمانی می کنند. الکساندر دوما، در یکی از بازدیدهای خود از این منطقه، آتشی مشابه را که در منطقه در داخل یکی از آتشکده های زرتشتی که در اطراف آن ساخته شده بود، توصیف کرد. امروزه تنها تعداد انگشت شماری کوه آتشین در جهان وجود دارد و بیشتر آنها در آذربایجان واقع شده اند. به دلیل غلظت زیاد گاز طبیعی در زیر شبه جزیره آب شوران، اخگرهای آتش ط
بیعی در سراسر دوران باستان در آنجا می سوخت و توسط نویسندگان تاریخی مانند مارکوپولو گزارش شده است.‎ بیشتر آتشفشان های گِلی در نزدیکی جاده باکو - شماخی در حدود از شهر قرار دارند. علل وجودی. دلیل ارائه شده برای وجود آتش دائمی یانارداغ، وجود گازهای هیدروکربنی است که از زیر سطح زمین منتشر می شود. به غیر از یانارداغ، معروف ترین مکان چنین آتش سوزی، آتشگاه باکو در قفقاز بزرگ است که یک مکان مذهبی ایرانی کهن است. همچنین گفته می شود که علت چنین آتش سوزی های دائمی می تواند «دگردیسی حرارتی» باشد. آتشگاه باکو نیز مانند شعله های آتش یانارداغ مظهر نشت گاز طبیعی از لایه های متخلخل بود، اما جریان طبیعی آتشگاه مدتی پیش متوقف شد و شعله هایی که اکنون در آنجا دیده می شود برای ادامه جذب گردشگران از یک لوله گاز تغذیه می شود، در حالی که آتش یانارداغ هنوز کاملاً طبیعی است.‎ بر اساس مطالعه انجام شده توسط دانشمندان و زمین شناسان سازمان زمین شناسی جمهوری آذربایجان، تجزیه و تحلیل چهار نمونه برگرفته از یانارداغ نشان می دهد که ناحیه حداکثر شارش در سمت بالایی پرتگاه گسل واقع شده است - درست همان جایی که شعله های آتش از آن فوران می کند. این پر
تگاه گسلی به عنوان بخشی از ساختار عظیم بالاخان-فاطمه ای در شبه جزیره آب شوران برشمرده می شود. ذخیره گاه تاریخی، فرهنگی و طبیعی. به منظور حفاظت از این بنای دیدنی و حمایت از گردشگری در این منطقه، ذخیره گاه تاریخی، فرهنگی و طبیعی ایالت یانارداغ با فرمان ریاست جمهوری در تاریخ ۲ مه ۲۰۰۷ تأسیس شد. این سازمان تحت کنترل آژانس دولتی گردشگری فعالیت می کند و در روستای محمدلی (شهرستان آب شوران) واقع شده است. پس از تعمیرات اساسی بین سال های ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹، موزه یانارداغ و نمایشگاه سنگ یانارداغ کروملچ در محدوده این ذخیره گاه راه اندازی شد. مساحت این ذخیره گاه ۶۴٫۵۵ هکتار با آمفی تئاتر ۵۰۰ نفری برای کنسرت در فضای باز است. این محل دارای یک موزه سه منطقه ای با نمایشگاه هایی است که سنگ های باستانی و قطعات صنایع دستی مورد استفاده مردم محلی را به نمایش می گذارد. همچنین سنگ قبرها، کورگان های باستانی و دو محل دفن با گورهای تاریخی وجود دارد.
عصرِ سکولار کتابی از چارلز تیلور است که در سالِ ۲۰۰۷ میلادی به توسّط انتشارات دانشگاه هاروارد منتشر شد. این کتاب به دنبال ارائهٔ تعریفی از سکولاریته بر مبنای رویکرد تاریخی با نگاه به کشورهای آتلانتیک شمالی است. تا چند قرن پیش جهان بینی غالب در کشورهای آتلانتیک شمالی جهان بینی مسیحی بود. حتی امکان تصور نوعی جهان بینی بدون خدا برای اکثر مردم وجود نداشت. اما فرهنگ این کشورها طی این چند قرن به گونه ای متحول شده است که حالا انواع گوناگون جهان بینی ها برای اکثر مردم قابل درک و تصور است. از نظر تیلور این تحول به میانجی گری دئیسم امکان پذیر شده است. چارلز تیلور اشکال تاریخی سکولاریسم را به سه نوع تقسیم بندی می کند. سکولاریسم نوع اول به معنی سکولاریزه شدن فضاهای عمومی است، سکولاریسم نوع دوم به افول عقاید و رسومات مذهبی منجر می شود و سکولاریسم نوع سوم شرایطی را فراهم می سازد که بی دینی به عنوان یک گزینهٔ قابل قبول به لحاظ فرهنگی و اجتماعی مطرح می گردد.
پَدهای تماسی یا پَدهای بَند، نواحی سطحی برگزیده از برد مدار چاپی (PCB) یا دای های یک مدار مجتمع هستند. حالت های اتصال با پدها شامل لحیم کاری، بندزنی سیمی، نصب بر تراشه برگردان یا سوزن های پِروب است.
آلان اچ. ملتسر (Allan H. Meltzer) (زادهٔ ۶ فوریه ۱۹۲۸ – درگذشتهٔ ۸ می ۲۰۱۷)، اقتصاددان آمریکایی و پروفسور آلان اچ. ملتسر اقتصاد سیاسی در مدرسه بازرگانی تپر در دانشگاه کارنگی ملون و مؤسسه سیاست و استراتژی در پیتسبرگ، پنسیلوانیا بود. ملتسر در مطالعه اقتصاد پولی و سیستم فدرال رزرو ایالات متحده تخصص داشت و چندین رساله علمی و کتاب روی موضوعات توسعه و کاربردهای سیاست پولی و پیرامون تاریخ بانکداری مرکزی در ایالات متحده نوشت. او همراه با کارل برونر، کمیته سایه بازار باز را ایجاد کرد: یک شورای پول گرا که شدیداً از کارکرد کمیته فدرال بازار باز انتقاد می نمود. ملتسر نخستین بار این کلام قصار را بیان داشت: «سرمایه داری عاری از ناکامی همانند دینِ عاری گناه است. این گونه ممکن نیست». به این معنی که، محافظت از شرکت ها در مقابل ناکامی «فرایند پویا که سهام داران را برای زیان ها حسابده می سازد و مدیرانی که مرتکب اشتباه می شوند را تنبیه می نماید، از بین می برد». حرفه. او در ۱۹۲۸ میلادی در بوستون، ماساچوست متولد شد. ملتسر مدرک های بی ای و ام ای خود را به ترتیب در سال های ۱۹۴۸ و ۱۹۵۵ میلادی از دانشگاه دوک به دست آورد. او مدرک دکترا
ی تخصصی خود را تحت سرپرستی کارل برونر در ۱۹۵۸ میلادی از دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس کسب کرد. او سال بعدی در دانشگاه کارنگی ملون به عنوان دانشیار گماشته شد. ملتسر از ۱۹۷۳ تا ۱۹۹۹ میلادی به عنوان رئیس کمیته سایه بازار باز خدمت نمود، این کمیته شامل گروهی از اقتصاددانان، دانشگاهیان و بانکدارها می شد که برای نقد کارهای کمیته فدرال بازار بازِ فدرال رزو جمع شده بودند. او از ۱۹۸۸–۸۹ میلادی به عنوان عضو موقتی شورای مشاوران اقتصادی در اواخر اداره رونالد ریگان خدمت نمود. او همچنین متخصص مهمان در مؤسسه امریکن انترپرایز بود. ملتسر نخستین دریافت کننده جایزه اروینگ کریستول از مؤسسه امریکن انترپرایز در ۲۰۰۳ میلادی بود. جرج دبلیو بوش در شام اعطای جایزه به افتخار وی صحبت نموده و بیان داشت، «می دانم که من سخنران اصلی نیستم؛ من فقط فضا را برای آلان ملتسر آماده می سازم». ملتسر رئیس کمیسیون مشورتی نهاد مالی بین المللی، مشهور به کمیسیون ملتسر بود، کمیسیونی که بر اساس هدایت کنگره ایالات متحده تأسیس گردید. گزارش اکثریت (۲۰۰۰ میلادی) این کمیسیون تغییراتی را در رابطه با عملیات های صندوق بین المللی پول، به ویژه عملیات های بانک جهانی پیش
نهاد نموده و توصیه نمود که بانک جهانی باید از وام دادن به «کشورهای دارای درآمد متوسط» خودداری نماید. چهار (از ۵) عضو کمیسیون که از جانب نمایندگان دموکرات کنگره که در آن وقت در اقلیت قرار داشتند معرفی شده بودند، اعتراضی را بر علیه توصیه های اکثریت ثبت نمودند (برگستین، هوبر، لیونسون و توریس)، هر چند یکی از این چهار عضو (هوبر) هم به نفع گزارش رأی داده بود و هم به این اعتراض ملحق شد. از این رو، تعداد آرای طرف دار به طور رسمی ۸ بر ۳ حساب گردید. مناقشه بر استدلال ها و توصیه های اکثریت پس از به نشر رسیدن گزارش ادامه یافت. منتقدین از جمله دیوید دی فیرانتی، نایب رئیس پیشین بانک جهانی، ضمناً استدلال نمود که گزارش اکثریت بازتاب دهندهٔ پیش پنداشت های ایدئولوژیک بود، نه یک درک واضح از این که بانک جهانی در واقع چگونه عمل می کند، از جمله فعالیت های گسترده میان برنامه های بانک جهانی و سرمایه گذاری سکتور خصوصی در کشورهای در حال توسعه که متمم همدیگر هستند. گزارش کمیسیون که توسط مشاور ارشد ملتسر، آدام لیریک دفاع گردیده و توسط دی فیرانتی در فصل های مربوطه شان نقد گردیده است، در یک جلد ویرایش شده توسط مرکز توسعه جهانی به نشر رسید
و در وبسایت کاملاً در دسترس قرار دارد. توصیه های این گزارش توسط دولت های بعدی هیچ کدام از احزاب ایالات متحده پیروی نشد. زمانی که فدرال رزرو در ۲۰۰۸ میلادی شرکت پیشتاز بیمه-اوراق قرضه، AIG را نجات داد، ملتسر منتقد این تصمیم فدرال رزرو بود: «این فاجعه ها هرچه زودتر باید جلوگیری شوند، یا به بازار واگذار شوند تا با آن ها تسویه نماید». اما، تصمیم فدرال رزرو مبنی بر نجات ندادن لهمان برادرز یکی از آن تصمیم های بود که ظاهراً در آن زمان از سوی ملتسر مورد تحسین قرار گرفت. او با مقایسه این تصمیم با نجات دادن AIG، اظهار داشت: «من می گویم که ما باید به لهمان برادرز نگاه کنیم. آن ها اجازه دادند لهمان برادرز ناکام شود. طی چند روز، فقط چند روز، بارکلیز پدیدار شد و برخی دارایی های لهمان را خریداری کرد…» با این حال، یک سال بعد ملتسر نظری منتقدانه تر در رابطه با چگونگی مدیریت پرونده لهمان توسط فدرال رزرو اظهار کرد: «پس از ۳۰ سال نجات دادن تقریباً تمامی نهادهای مالی بزرگ، فدرال رزرو با تغییر دادن سیاست خود در وسط یک حالت کساد مرتکب اشتباهی سهم گین شد… اجازه دادن به ناکامی لهمان بدون هیچ هشدار، یکی از بدترین خطاها در تاریخ فدرال
رزرو است…» در می ۲۰۰۹، ملتسر هشدار داد که «افزایش سرسام آور در ذخایر بانک ها – که علت خریداری اوراق قرضه و اوراق رهن توسط فدرال رزرو ایجاد شده است – اگر اجازه داد شود تا باقی بمانند، به یقین تورمی شدید را بار خواهد آورد». چهار سال پس از نظر ملتسر، با این که برنامه تسهیل کمی فدرال رزرو ادامه داشت، نرخ سالانه تورم در ایالات متحده بر اساس محاسبه شاخص قیمت مصرف کننده (CPI-U) 1.4 درصد بود، در حالی که نرخ تورم منتظره طی یک دوره ۱۰ ساله، آن گونه که توسط فدرال رزرو کلیولند پیش بینی شده بود، در حدود ۱٫۵۵ درصد بود. ادعای ملتسر مبنی بر این که هیچ کسی انتظار نبود تورم را نداشت، توسط پل کروگمن به چالش کشیده شده است. بررسی ملتسر، تاریخ فدرال رزرو، به عنوان جامعه ترین تاریخ بانک مرکزی پنداشته می شود. جلد اول دربرگیرندهٔ سال های میان تأسیس فدرال رزرو در ۱۹۱۳ میلادی تا توافق نامه رسمی با وزارت خزانه داری در ۱۹۵۱ میلادی می باشد. جلد دوم بخش اول شامل سال های تفاهم نامه ۱۹۵۱ تا ۱۹۶۹ بوده و جلد دوم بخش دوم دورهٔ که از ۱۹۷۰ آغاز و در اواخر تورم بزرگ در اواسط دهه ۱۹۸۰ ختم می گردد، را دربر می گیرد. ملتسر از ۲۰۱۲ – ۲۰۱۴ میلادی به عن
وان رئیس انجمن مون پله رن خدمت کرد. ملتسر با پذیرش برنامه «سقف و تجارت» برای انتشارات کربنی که برای مبارزه با گرمایش جهانی طراحی شده بود، مخالفت نمود.
جولی ال ال بی یا جوانی وکیل مدافع فیلمی محصول سال ۲۰۱۳ و به کارگردانی سوبهاش کاپور است. در این فیلم بازیگرانی همچون آرشاد وارسی، بومان ایرانی، آمریتا رایو، سراب شوکلا، هارش چاهایا و موهان آگاشه ایفای نقش کرده اند. دنباله این فیلم جولی ال ال بی ۲ می باشد که در سال ۲۰۱۷ اکران شد.
دانیل فرناندز (؛ زادهٔ ) بازیکن بازنشسته فوتبال اهل اسپانیا است که از جمله در تیم های بارسلونا، متالورگ دونتسک و فاینورد به عنوان دفاع راست بازی کرده است. زندگی حرفه ای. فرناندز که در بارسلون، کاتالونیا به دنیا آمد، کوچکتر از سه برادر دیگرش بود. او همچنین در تیم ملی فوتبال کاتالونیا بازی کرده است.
ویلیام روبروک (یا به هلندی «ویلم فان روبروک) یک مبلغ فلاندری از فرقه فرانسیسکن بود. او اهل شهر روبروک نزدیک کاسل در فلاندر فرانسه بود. او از سال ۱۲۵۳ تا ۱۲۵۵ به امپراتوری مغول سفر کرد. تاریخ نگاران معاصر گزارش آن سفر را که به زبان لاتین نوشته شده، از نظر کیفیت و اعتبار، برتر از همه گزارش های اروپایی دیگر دربارهٔ امپراتوری آن دوره می دانند. شخص ویلم ون روبروک. به ندرت حقایقی در مورد شخص ویلم ون روبروک شناخته شده است. هم سال تولد و هم سال وفات او مشخص نیست. برای زمان تولد او در ادبیات بین ۱۲۱۵–۱۲۳۰ فرضی وجود دارد. تعدادی از جملات در سفرنامه او نشان از آشنایی خاصی با منطقه ایل دوفرانس دارد. در نوشته هایش، او پهنای رودخانه هایی مانند ولگا و دون را با رودخانه سن در پاریس مقایسه می کند. او وسعت پایتخت امپراتوری مغول و قره قروم را نیز با سنت دنیس می سنجد. از گزارش سفر می توان دریافت که او در اواخر سال ۱۲۴۸ در قبرس در همراهی پادشاه فرانسه لویی نهم بوده است. در دسامبر همان سال، دو فرستاده ایلدگیز، فرمانده مغول در ایران، به آنجا رسیدند. آن رویداد دلیل فوری سفر آندره دو لونگیومو به دربار مغولستان بود. نظری در اثری از یک
ی دیگر از فرانسیسکن ها، جاکومو دیزئو، روشن می کند که روبروک احتمالاً پیش از ورود پادشاه فرانسه در قبرس حضور داشته است. روبروک در آن متن به عنوان یک سخنران در صومعه فرانسیسکن در نیکوزیا توصیف شده است. او احتمالاً به یکی از استان های اروپایی فرانسیسکن ها تعلق نداشت، بلکه متعلق به سرزمین مقدس بود که قبرس بخشی از آن بود. پس از آن روبروک باید در جنگ صلیبی هفتم ، که در مصر اتفاق افتاد، همراه پادشاه رفته باشد. او در سفرنامه گزارش می دهد که در دمیاط حضور داشته است. پس از زندانی شدن و آزادی لویی نهم، روبروک به دنبال او به فلسطین رفت. از آنجا به قره قروم سفر کرد. پس از بازگشت، ابتدا به قبرس بازگشت و سپس از طریق انطاکیه و طرابلس به عکا رفت. چند سال بعد، راجر بیکن دوباره روبروک را در جایی در فرانسه ملاقات کرد. بیکن با او گفتگو کرد، بخش هایی از سفرنامه را کپی کرد و آن را در بخش جغرافیایی "Opus Majus" خود گنجاند. بهترین فرض ممکن برای زمان آن رویارویی ۱۲۵۷ یا ۱۲۵۸ است. پس از آن، روبروک به طور کامل از تصویر محو می شود. تفاوت با سفرهای قبلی به امپراتوری مغولستان. سفرهای قبلی توسط جیوانی د پیان دل کارپین (۱۲۴۵–۱۲۴۷) و آندره لو
نژومویی (۱۲۴۹–۱۲۵۱) به امپراتوری مغول انجام شده بود. سفر روبروک اساساً از یک جنبه مهم متفاوت است. دو سفر اول به ترتیب به سفارش پاپ اینوسنت چهارم و لویی نهم انجام شده بود. آن سفرها بیشتر جنبه دیپلماتیک داشت. مشخص نیست که سفر روبروک تا چه اندازه نتیجه دستور مستقیم لویی نهم بوده است. پادشاه هزینه های سفر را تأمین کرد و هم او و هم همسرش مارگارت پروونس هدایایی اهدا کردند. با این حال، ویلیام روبروک در درجه اول خود را یک مبلغ می دانست. در سفرنامه لونژومویی به شرایط بدی اشاره شده است که در آن تعدادی از آلمانی های اسیر در تراز به بردگی گرفته شده بودند. کمک به این افراد و همچنین موعظه در میان مغولان انگیزه اصلی او برای انجام این سفر بود. روبروک در تماس های خود با مغول ها همیشه منکر این بود که او فرستاده پادشاه بوده است، اما بر شخصیت مبلغ مذهبی خود تأکید می کرد. پایبندی به آرمان فرانسیس آسیزی نیز در این واقعیت نمود می یابد که ویلم فان روبروک در طول سفر به عادت کلیسایی جامه به تن داشت، مسافت زیادی را پیاده روی کرد و بیشتر با پای برهنه رفت. کفش ها فقط زمانی پوشیده می شدند که سرمای شدید آن را ضروری می کرد. روبروک نامه ای ا
ز لویی نهم به سرتاق پسر باتوخان با خود داشت که باور بر این بود در فلسطین مسیحی شده است. محتوای آن نامه به طور کامل مشخص نیست، اما احتمالاً چیزی بیش از معرفی نامه ای برای روبروک نبوده است که از وی خواسته شده بود مدتی در آنجا بماند و موعظه کند. علاوه بر این، این نامه حاوی تبریکی از سوی لویی نهم به سرتاق به دلیل گرویدن وی به مسیحیت بود. سوء تفاهم در مورد این قسمت از نامه و ترجمه نادرست، بعدها باعث ایجاد مشکلات و سردرگمی در مورد ماهیت تبلیغی سفر در طول سفر شد. سفر. ویلیام روبروک باید تا اواسط مارس ۱۲۵۳ فلسطین را ترک کرده باشد. ماه بعد او در قسطنطنیه بود و در ۱۳ آوریل در ایا صوفیه مراسمی برگزار کرد. در این شهر با بارتولومی کرمونا نیز ملاقات کرد که تا قره قروم او را همراهی کرد. افزون بر این، یک منشی، به نام گوسِت، مترجمی به نام هومو دئی، و همچنین پسری به نام نیکولاس، که روبروک او را در قسطنطنیه خریده بود، بخشی از گروه بودند. در ۲۱ مه او وارد سوداک در کریمه شد. در اواخر تیرماه به اردوگاه سرتاق رسید. آنها در ابتدا به عنوان مقدسین پذیرفته شدند. پس از ارائه نامه و ترجمه ظاهراً نادرست بخشی از آن، سرتاق این گونه پنداشت ک
ه این نامه، درخواست کمک از مغول ها در مبارزه با مسلمانان است؛ بنابراین او این گروه را به پدرش باتوخان فرستاد. ویلیام روبروک در گزارش خود نسبت به باورهای مسیحی سرتاق تردید جدی ابراز می کند. روبروک در ۵ اوت به اردوگاه باتو در ولگا رسید. برای پنج هفته بعد او در امتداد ساحل شرقی ولگا همراه با نیروهای باتو حرکت کرد. در پایان سپتامبر، او از اورال عبور کرد و در ۲۷ دسامبر به اردوگاه خاقان منگوقاآن رسید، که در فاصله ۶ روز راه از قره قوروم برپا شده بود. در ۴ ژانویه ۱۲۵۴، روبروک در بارگاه منگوقاآن بارعام یافت. در این گفتگو، روبروک بار دیگر بر شخصیت خود به عنوان مبلغ مذهبی تأکید کرد و درخواست کرد که به او اجازه داده شود مدتی در اردوگاه بماند، با توجه به وضعیت بد سلامتی بارتولومی کرمونا. منگوقاآن موافقت کرد. با این حال، از آنجا که منگوقاآن متوجه سرشت مذهبی سفر این گروه شد توجه اش به این مسافران کاهش یافت و در نتیجه، ویلیام روبروک پس از این فقط دو بار با منگوقاآن ملاقات کرد. ویلم فان روبروک در سفرنامه چندین بار از مترجم خود، هومو دئی، شکایت می کند. او اغلب مست بود و معمولاً حتی در حالت هوشیاری نمی توانست به اندازه کافی ترج
مه کند. او در اواسط ماه مارس با یک زرگر فرانسوی ویلم بوشیه و پسر خوانده اش در اردوگاه ملاقات کرد. این پسر نشان داد که مایل است مترجم او شود و در این مقام از همو دئی برتری داشت. در ۲۹ مارس ۱۲۵۴، منگوقاآن اردوگاه را ترک کرد و به قره قروم رفت. روبروک در ۵ آوریل به آنجا رسید. او بلافاصله با درخواست تعدادی از الان ها، روس ها، ارمنی ها و گرجی های حاضر برای برگزاری مراسم عید پاک برای آن ها مواجه شد. این گروه ها به کلیساهای نسطوری در قره قوروم دسترسی نداشتند، با این وجود روبروک موفق شد راهب نسطوری را به همکاری متقاعد کند و با کمک بوشیه، آیین عزاداری برای آن گروه ها در کلیسایی از یک کلیسای نسطوری ترتیب داد. در ماه های بعد، روبروک به طور متناوب در اردوگاه منگوقاآن و در قره قوروم ماند. در ۳۰ مه ۱۲۵۴، در حضور منگوقاآن، یک مناظره کلامی تاریخی بین روبروک با نسطوریان و بودایی ها و مسلمانان برگزار شد. در این گزارش، روبروک خود را برنده این مناظره اعلام کرده است، اما می افزاید که این امر به تغییر دین هیچ یک از افراد منجر نشد. روز بعد، روبروک آخرین دیدار را با منگوقاآن داشت و خان مغول برای او توضیح داد که جوهر ایمان مغولی چیست.
او همچنین به روبروک گفت که زمان آن فرا رسیده که قلمرو مغول را ترک کند و نامه ای برای لویی نهم به او داد. در این نامه بار دیگر آمده بود که نامه ایلگدیز که در پایان سال ۱۲۴۸ در قبرس به دست پادشاه رسیده جعلی بوده است. ویلیام روبروک یک بار دیگر به قره قوروم بازگشت و سفر بازگشت خود را در ۱۲ ژوئیه ۱۲۵۴ آغاز کرد. بارتولومی کرمونا احساس می کرد که نمی تواند سختی های سفر دیگری را تحمل کند و اجازه اقامت دائم در قره قوروم به او داده شد. در ۱۵ سپتامبر، روبروک به اردوگاه باتو خان بازگشت. اواخر شهریور وارد سرای شد. او در آنجا تا ۱ نوامبر اتراق کرد و سپس مسیر جنوبی تری را در پیش گرفت. در اواسط دی ماه ۱۲۵۵ وارد لرستان شد. سپس از طریق آناتولی به سمت غرب حرکت کرد و در ۱۲ مه ۱۲۵۵ از طریق سیواس، قیصریه و قونیه به شهر ساحلی کوریکوس رسید. در آنجا او با قایق به قبرس رفت و در ۱۶ ژوئن به آنجا رسید. در آنجا شنید که لویی نهم در همین حین فلسطین را ترک کرده و در فرانسه است. در نیکوزیا با مقامات مذهبی که با او ابتدا به انطاکیه و سپس به جلسه دینی در طرابلس رفتند ملاقات کرد. این دیدار در اواسط ماه اوت برگزار شد. این تاریخ آخرین واقعیت ثبت ش
ده از سفر او است. احتمالاً. یلیام روبروک انتظار داشت که بتواند خودش در فرانسه به پادشاه گزارش دهد. روبروک در پایان نوشت که از طرف اسقف ها به او دستور داده شد که در صومعه در عکا به عنوان سخنران نقش ایفا کند. او باید گزارش خود را به صورت مکتوب به پادشاه ارائه می کرد؛ بنابراین گزارش نوشته شده توسط او به شکل نامه ای بسیار طولانی به لویی نهم است. تمام آنچه هنوز در مورد روبروک شناخته شده است مربوط به ملاقات با راجر بیکن در فرانسه احتمالاً در سال ۱۲۵۷ یا ۱۲۵۸ است. ارزش گزارش. خود مأموریت از نظر اهداف اعلام شده شکست خورده بود. روبروک نتوانست با زندانیان آلمانی ارتباط برقرار کند. یکی از دلایل این امر این بود که آن ها در طول سفر به سمت قلمرو مغول چندین صد کیلومتر به سمت شرق حرکت کرده بودند. او در گزارش خود تعداد کل افرادی را که توانست به مسیحیت بگرواند، شش نفر ذکر می کند و بسیار بعید است که این افراد مغول بوده باشند. با این حال، گزارش او از نظر کیفیت و قابلیت اطمینان نسبت به سایر گزارش های سفر به امپراتوری مغول آن زمان برتر است. همچنین در تعدادی از جنبه ها به طور قابل توجهی قابل اعتمادتر از گزارش بعدی مارکوپولو است. اگ
رچه او دین بودا را به رسمیت نمی شناخت، اما اولین کسی بود که آیین های بودایی و اعتقاد به تناسخ، و همچنین اهمیت تکرار مانترا «اوم مانیپادمه هوم» را بارها و بارها توصیف کرد. توصیفات او از اعمال مذهبی کلیسای نسطوری شرق دقیق بود. مطالب موجود در گزارش مربوط به شمن های مغولی همچنان دارای ارزش تاریخی-قوم نگاری است. در واقع، این تنها توصیف شمنیسم مغولی قبل از گرویدن اکثر مغول ها به بودیسم مغولی- تبتی در قرن شانزدهم و هفدهم است. توصیف او از شهر قره قروم اولین توصیف در ادبیات اروپا بود. در این گزارش همچنین به صراحت آمده است که دریای خزر باید یک دریای داخلی باشد و این نیز برای اروپا تازگی داشت. اگرچه روبروک به چین سفر نکرد، اما اولین کسی بود که به صراحت اعلام کرد که چین باید همان سرزمین سرس دوران باستان باشد. توصیفات او از حروف نوشتاری چینی اولین مورد در اروپا است. نوشته های او کاملاً متفاوت از گزارش های قبل و بعد از خود، از جمله مارکوپولو است و در گزارش خود بیان می کند که هیچ اعتباری برای وجود موجوداتی مانند سگ سران و شغال سران قائل نیست. او خان های مغول را تهدیدی بزرگ برای اروپا توصیف کرد، اما برخی از مهارت های مغول ها
نیز او را تحت تأثیر قرار داد. او در گزارش خود به این نتیجه رسید که خان های مغول مسیحیت کاتولیک رومی را در وهله اول به عنوان پیوندی با قومیت تفسیر می کردند و بنابراین هرگونه گرویدن به مسیحیت را به منزله انکار هویت مغولی خود می دانستند. نسخه های گزارش. گزارش های پیشین، بسیار کمتر قابل اعتماد، از آندره لونژومویی و به ویژه جیوانی د پیان دل کارپین به پرفروش ترین ها در اروپا تبدیل شدند. با این حال، نسخه «"گزارش سفر ویلمی د روبروک»" کمتر شناخته شده بود. به غیر از قطعات موجود در "Opus Majus اثر" راجر بیکن (۱۲۶۷) هیچ نشانه ای وجود ندارد که کسی واقعاً گزارش او را خوانده باشد. این حساب این متن با انتشاری در سال ۱۵۹۸ توسط ریچارد هاکلوت از گمنامی کامل نجات یافت. این گزارش در یک ترجمه انگلیسی در "پیمایش اصلی" او گنجانده شد. اولین نسخه هلندی در سال ۱۷۰۷ ظاهر شد. با این حال، ارزش واقعی گزارش روبروک تا قرن نوزدهم به دلیل ترجمه ای که در سال ۱۸۳۹ توسط فرانسیسک میشل و توماس رایت تحت عنوان "Voyage en Orient du Frère Guillaume de Rubruc انجام شد، شناسایی نشد". از آن زمان تعداد زیادی ترجمه دیگر از این اثر منتشر شده است. آخرین ترجم
ه هلندی از سال ۱۹۸۴ "سفرنامه ویلم فان روبروک، مارکوپولوی فلاندری (۱۲۵۳–۱۲۵۵)" نوشته یو دیولدر، آر اوستین و پی واندپیت است. پنج نسخه دست نویس از این گزارش مربوط به قرن های سیزدهم، چهاردهم و پانزدهم باقی مانده است. سه مورد از آنها، از جمله قدیمی ترین نسخه، در کتابخانه کالج کورپوس کریستی، دانشگاه کمبریج هستند. چهارمی متعلق به کتابخانه بریتانیا و پنجمی متعلق به کتابخانه دانشگاه لیدن است.