Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
میکل پاکولا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پومفرادینا و باشگاه فوتبال دپورتیوو آلاوس اشاره کرد.
میکل پروتا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رئال سوسیداد، باشگاه فوتبال رئال مورسیا، باشگاه فوتبال بارسلونا بی، باشگاه فوتبال مالاگا، باشگاه فوتبال خرز، و باشگاه فوتبال بارسلونا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال اسپانیا بازی کرده است.
میکل دنوبیتیا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که او در آن بازی کرده ، می توان به باشگاه فوتبال میراندس، باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو، باشگاه فوتبال کوردوبا و باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو بی اشاره کرد.
میکل روبوسته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسپانیول، باشگاه فوتبال لوانته، باشگاه فوتبال پومفرادینا، باشگاه فوتبال خرز، و باشگاه فوتبال راپید بخارست اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال اسپانیا، زیر ۱۹ سال اسپانیا، و زیر ۲۰ سال اسپانیا بازی کرده است.
میکل ریکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اوئسکا، باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو، و باشگاه فوتبال گرانادا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال باسک بازی کرده است.
میکل سانتاماریا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که او در آن بازی کرده ، می توان به باشگاه فوتبال هرکولس، باشگاه فوتبال راسینگ سانتاندر، باشگاه فوتبال آلباسته بالومپیه، باشگاه فوتبال لگانس و باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو بی اشاره کرد.
میکل سیزار (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کوردوبا و باشگاه فوتبال نومانسیا اشاره کرد.
میکل کورتینا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که او در آن بازی کرده ، می توان به باشگاه فوتبال رئال مورسیا، باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو، باشگاه فوتبال ایبار، باشگاه فوتبال اوساسونا و باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو بی اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال اسپانیا و زیر ۲۱ سال اسپانیا بازی کرده است.
میکل لاباکا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رایو وایکانو و باشگاه فوتبال رئال سوسیداد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال باسک بازی کرده است.
میکل مارتینز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کادیس، باشگاه فوتبال هرکولس، باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو بی، و باشگاه فوتبال میراندس اشاره کرد.
میکل نیوس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال فردریکستاد اشاره کرد.
میکل وسگا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو، باشگاه فوتبال اسپورتینگ خیخون، باشگاه فوتبال لگانس، و باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو بی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال باسک بازی کرده است.
میکل هرمان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لوگو، باشگاه ورزشی تنریف، باشگاه فوتبال کامپوستلا، باشگاه فوتبال دپورتیوو لاکرونیا، باشگاه فوتبال ختافه، و باشگاه فوتبال خرز اشاره کرد.
میکوئل پاررا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی رئال مایورکا اشاره کرد.
میکی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسپانیول، باشگاه فوتبال دپورتیوو آلاوس، باشگاه فوتبال سابادل، باشگاه خیمناستیک تاراگونا، و باشگاه فوتبال ختافه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال اسپانیا بازی کرده است.
میگالون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ویارئال اشاره کرد.
میگل آنخل اسپینولا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رکریتیوو اوئلوا، باشگاه فوتبال گرانادا، و باشگاه فوتبال آلمریا اشاره کرد.
میگل آنخل اوچوا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسپانیول اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسپانیا بازی کرده است.
میگل آنخل پرتغال (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رایو وایکانو، باشگاه فوتبال میراندس، باشگاه فوتبال رئال مادرید، باشگاه فوتبال رئال وایادولید، باشگاه فوتبال کوردوبا، و باشگاه فوتبال کادیس اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۳ سال اسپانیا و Spain national amateur football team بازی کرده است.
میگل آنخل تنا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لوگو، باشگاه فوتبال لوانته، باشگاه فوتبال کوردوبا، باشگاه فوتبال الچه، باشگاه فوتبال کادیس، و باشگاه فوتبال ویارئال اشاره کرد.
میگل آنخل رویز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آلباسته بالومپیه، باشگاه فوتبال مالاگا، باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید، و باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید بی اشاره کرد.
میگل آنخل ریو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سابادل اشاره کرد.
میگل آنخل فوئنتس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رئال سوسیداد اشاره کرد.
میگل آنخل کاردرو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال خرز، باشگاه فوتبال آ. ا. ک آتن، و باشگاه فوتبال رئال مادرید اشاره کرد.
میگل آنخل گوئررو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده و می توان به باشگاه فوتبال لگانس، باشگاه فوتبال اسپورتینگ خیخون، باشگاه فوتبال آلباسته بالومپیه، و باشگاه فوتبال رئال مادرید نیز اشاره کرد.
میگل آنخل لوک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پوشکاش، باشگاه فوتبال بارسلونا بی، باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید بی، و باشگاه فوتبال راپید بخارست اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال اسپانیا بازی کرده است.
میگل اتینزا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال فوئنلابرادا اشاره کرد.
میگل آنخل نیتو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هرکولس، باشگاه فوتبال رئال مادرید سی، باشگاه فوتبال راسینگ سانتاندر، باشگاه فوتبال نومانسیا، باشگاه فوتبال رئال مادرید، باشگاه فوتبال رئال مادرید کاستیا، باشگاه فوتبال آلمریا، باشگاه فوتبال کوردوبا، و باشگاه فوتبال خرز اشاره کرد.
میگل اراسیل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هرکولس و باشگاه فوتبال رئال وایادولید اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اسپانیا، زیر ۲۳ سال اسپانیا، و اسپانیا بازی کرده است.
میگل اسکالونا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لوگو، باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو، و باشگاه فوتبال اتلتیک بیلبائو بی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اسپانیا بازی کرده است.
میگل البیول (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رایو وایکانو، باشگاه فوتبال رئال مورسیا، باشگاه فوتبال رکریتیوو اوئلوا، و باشگاه فوتبال والنسیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال اسپانیا، زیر ۲۰ سال اسپانیا، و زیر ۲۱ سال اسپانیا بازی کرده است.
میگل اولید (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هرکولس و باشگاه فوتبال اوساسونا اشاره کرد.
فمینیسم در اسرائیل به دلیل ساختار جمعیتی متنوع این کشور و توازن خاص مذهب و مسائل دولتی، در جامعه معاصر اسرائیل موضوع پیچیده ای محسوب می شود. برای زنان سکولار اسرائیلی، کمپین های پی درپی برای حقوق و برابری زنان منعکس کنندهٔ جدول زمانی و پیشرفتی مشابه دموکراسی های غربی است. با این حال، برای اعراب اسرائیل، موضوع فمینیسم به شدت با اهداف فلسطین مرتبط است و برای یهودیان ارتدوکس، بخشی از حقوق زنان و نمایندگی زنان در پارلمان اسرائیل موضوعاتی است که اخیراً مورد بحث قرار گرفته است. توسعه تاریخی. موج اول. تجلیات موج اول فمینیسم در اسرائیل قبل از تشکیل کشور، در دوره یشوف آغاز شد. این مبارزات اولیه ریشه در ایدئولوژی سوسیالیسم اسرائیل داشت. یکی از مؤلفه های این دوره زنانی هستند که عمدتاً در کیبوتس مشغول کشاورزی بوده و در درون احزاب کارگری به دنبال برابری با مردان بوده اند. در حالی که موج اول فمینیسم اسرائیل تا دهه ۱۹۲۰ به اوج خود نرسید، تلاش هایی مانند آنچه در انقلاب ۱۸۸۶ انجام شد، که در آن زنان محلی برای به دست آوردن حق رأی در مؤسسات یشوف تلاش کردند که گفته می شود که جرقه ظهور فمینیسم در حوزه خاورمیانه را به همراه داشت. د
ر سال ۱۹۲۷ بود که زنان حق رای در جوامع یهودی و قابلیت انتخاب شدن و خدمت در ادارات دولتی محلی را به دست آوردند. فمینیسم موج دوم. ظهور موج دوم فمینیسم در اسرائیل کمی بیشتر طول کشید. مسائل مربوط به نیاز به جنبش جدید حقوق زنان در اوایل دهه ۱۹۷۰ آغاز شد و در سال۱۹۷۲، اولین جنبش رادیکال زنان اسرائیل تأسیس شد. رویدادهای قابل توجه در آن دوران شامل تأسیس حزب سیاسی راتز (جنبش حقوق مدنی و صلح) است که در انتخابات پارلمانی ۱۹۷۳ چهار کرسی به دست آورد. در این دوره، فعالان کلیدی نخستین، یهودیان آمریکایی ساکن اسرائیل بودند که جلسات آگاهی افزایی را در شهرهای بزرگ اسرائیل سازماندهی می کردند. فمینیسم در جامعه معاصر اسرائیل. فمینیسم عرب اسرائیلی. فمینیسم اسراییلی عربی به دنبال فمینیسم موج دوم اسرائیل پدیدار شد و گفتمان مسلط را به عنوان نادیده گرفتن تبعیض مضاعف در نسبت با فلسطینیان اسرائیل مورد انتقاد قرار داد و خواستار راه رهایی آن ها شد. اقدامات اولیه آن ها مربوط به کار، تحصیل و خشونت خانگی بود. موضع کلی فمینیست های عرب اسرائیلی، استعماری ستیزی و همراهی با ملی گرایی فلسطینی است؛ با این حال، به دلیل چندپارگی سازمانی داخلی هیچ «جن
بش» فمینیستی ای تشکیل نشده است. در ادبیات فمینیستی عرب، موضوع رایج تبعیض مربوط به تجربیات دوران کودکی پسران و دختران در خانواده است. آثار مربوط به این گرایش از فمینیسم تمایل دارد که تأثیر آن بر جامعهٔ دروزی اسرائیل را نادیده بگیرد. فمینیسم مزراحی. با توسعه فمینیسم در جامعهٔ اسرائیل، تمایزی بین اشکال فمینیسم اشکنازی (یهودیان اروپایی الاصل) و مزراحی (یهودیان خاور میانه) پدید آمد. شکافی در خطوط قومی شکل گرفت، زیرا فعالان مزراحی احساس می کردند از جریان اصلی جنبش زنان طرد شده و به حاشیه رانده شده اند. اولین کنفرانس سالانه فمینیسم مزراحی در سال ۱۹۹۵ برگزار شد که نشانگر به رسمیت شناخته شدن رسمی فمینیسم مزراحی در اسرائیل بود. فمینیسم ارتدوکس و حریدی. در سال ۱۹۸۱، شانا صفری، اولین مؤسسه مطالعه پیشرفته تلمود توسط زنان را تأسیس کرد، جایی که مدرسان برجسته ای مانند نهاما لیبوویتز و خاخام بنیامین لاو از اعضای هیئت علمی آن بودند. پس از افتتاح این مدرسه، مؤسسات آموزش عالی تورات برای زنان در اسرائیل در چهاردههٔ آینده گسترش یافت. در سال ۱۹۸۲ مطالعه ای منتشر شد که نشان می داد زنان مذهبی نیز باید در ارتش اسرائیل خدمت کنند. در سا
ل ۲۰۰۲ آلوما تأسیس شد که به دختران مذهبی کمک می کند تا در ارتش اسرائیل از خدمات شایان توجهی بهره ببرند. در جوامع یهودی حریدی، یکی از اولین تلاش های اساسی زنان مذهبی برای سازماندهی در امتداد خطوط سیاسی، تأسیس لو نیوخاروت، لو بوخاروت (بدون کاندید، بدون رای) در سال ۲۰۱۲ بود که برای صدور اجازه کاندیداتوری به زنان و عضویت آن ها در احزاب سیاسی حریدی مبارزه کرد. ابتکار بعدی تأسیس حزب سیاسی اوبیزخوتان بود که توسط زنان حریدی سازماندهی شد. موضوع مهمی که باعث تلاش برای حقوق زنان ارتدوکس می شود، مسئله "آگونوت" یا موضوع زنانی که شوهرانشان طبق قوانین یهودی از طلاق امتناع می ورزند است. فمینیسم حریدی هنوز گرایشی است که به کندی در حال ظهور است، اما با رویکردهای ارتدکس مدرن تفاوت دارد. تلاش های ارتدوکس مدرن و صهیونیسم مذهبی شامل مسائل مربوط به قوانین دینی مانند مسئله گروه های نماز زنان و دسترسی به مراسم عمومی مانند رقصیدن با طومار تورات در سیمحاط تورا است. در مقابل، فمینیسم حریدی به حوزه سیاسی توجه داشته و به محدودیت های موجود در حوزه های مربوط به مناسک مذهبی نمی پردازد. پاسخ های قانونی. دولت اسراییل روز جهانی زن را که توسط سا
زمان ملل متحد و دیگر کشورهای جهان مشخص شده است، برای بزرگداشت مبارزهٔ قانونی برای برابری زنان، گرامی می دارد. کنست کمیته ای در مورد وضعیت زنان و برابری جنسیتی ایجاد کرده است که مسئول ارتقای وضعیت زنان در امور اجتماعی، اقتصادی و سیاسی و رسیدگی به تبعیض جنسیتی در جامعهٔ اسرائیل است.
تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال استونی () نماینده کشور استونی در مسابقات فوتبال زیر ۲۳ سال اروپا و جهان است که زیر نظر اتحادیه فوتبال استونی فعالیت می کند.
هنوز نرو () ترانه ای از خواننده آمریکایی کوبایی تبار کامیلا کبیو است. این آهنگ توسط کبیو، اسکات هریس، اریک فردریک و مایک سابف نوشته شده و توسط دو نفر آخر تهیه شده است. این آهنگ در ۲۳ ژوئیه ۲۰۲۱ از طریق اپیک رکوردز به عنوان تک آهنگ اصلی سومین آلبوم استودیویی آینده اش، «خانواده» منتشر شد. این آهنگ در ۲۷ ژوئیه ۲۰۲۱ به رادیو و فرمت های رادیویی موزون معاصر ایالات متحده ارائه شد.
در هوانوردی، ملخ گام متغیر یا شیب متغیر نوعی ملخ (پروانه) با پره هایی است که می توان آنها را حول محور بلند خود چرخاند تا گام تیغه را تغییر داد. ملخ با گام قابل کنترل پروانه ای است که در آن گام به صورت دستی توسط خلبان کنترل می شود. از طرف دیگر، ملخ با سرعت ثابت، پروانه ای است که خلبان سرعت موتور مورد نظر (RPM) را تنظیم می کند و گام تیغه به طور خودکار بدون دخالت خلبان کنترل می شود تا سرعت چرخش ثابت بماند. دستگاهی که گام پروانه و در نتیجه سرعت را کنترل می کند، گاورنر ملخ یا واحد سرعت ثابت نامیده می شود. ملخ های برگشت پذیر آنهایی هستند که می توان گام را روی مقادیر منفی تنظیم کرد. این امر باعث ایجاد رانش معکوس برای ترمز یا عقب رفتن بدون نیاز به تغییر جهت چرخش شفت می شود. برخی از هواپیماها دارای ملخ های قابل تنظیم روی زمین هستند، اما این ملخ ها با گام متغیر در نظر گرفته نمی شوند. این ملخ ها فقط در هواپیماهای سبک و فوق سبک یافت می شوند.
رجینالد جوزف میچل (; – ) مهندس، و طراح هواپیمای اهل بریتانیا بود. وی از طراحان شرکت سوپرمارین بود. همچنین وی برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا شده است.
اوه نه نه () ترانه ای از خواننده کوبایی-آمریکایی کامیلا کبیو، رپر پورتوریکویی و خواننده مایک تاورز، و تهیه کننده موسیقی پورتوریکویی تاینی است. این آهنگ در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۱ توسط اپیک رکوردز منتشر شد. پس زمینه و ترکیب بندی. این آهنگ به دو زبان انگلیسی و اسپانیایی منتشر شده است. ترانه سرایان عبارتند از: آلهاندرو بوررو، کبیو، تاورز، تاینی، ایلیا سلمان زاده، ساوان کوته چا، ایوانی رودریگز و ریکارد گورانسون. پذیرش انتقادی. بیلبورد «اوه نه نه» را به عنوان «یک تک آهنگ دوزبانه و جوشان رقصی توصیف کرد که کبیو را برای مطابقت با جریان آهنگ سازی تاینی به موفقیت بزرگ سوق می دهد؛ پس از «هنوز نرو»، ستاره پاپ راحت تر به نظر می رسد که از جریان های پرجنب و جوش درام درست شده توسط تاینی استفاده کند.»
اولین مرد () ترانه ای از خواننده کوبایی-آمریکایی کامیلا کبیو از دومین آلبوم استودیویی رمانس (۲۰۱۹) است که به عنوان چهاردهمین و آخرین آهنگ در آن ظاهر می شود. این ترانه توسط کبیو، جوردن رینولدز و امی ودج نوشته شده و توسط رینولدز و فینس تهیه شده است. این آهنگ به عنوان هفتمین و آخرین تک آهنگ آلبوم در ۲۱ ژوئن ۲۰۲۰ معرفی شد. موزیک ویدیوی رسمی «اولین مرد» روز بعد به مناسبت روز پدر منتشر شد. این شامل کلیپ هایی از دوران کودکی کبیو با بسیاری از فیلم های حاوی ویدیوهایی از او و پدرش است.
شیخ منصور اُشُرمه (۲ ژوئن ۱۷۶۲ – ۱۳ آوریل ۱۷۹۴) فرمانده نظامی و رهبر اسلامی چچنی بود که برای سرزمین های چچن و چرکسیه جنگید. او در مقاومت علیه توسعه طلبی امپریالیستی کاترین کبیر به قفقاز در اواخر قرن هجدهم تأثیرگذار بود. شیخ منصور را اولین رهبر مقاومت در قفقاز شمالی علیه امپراتوری روسیه می دانند. او همچنان قهرمان مردم چچن و قفقاز شمالی و مبارزات آنها برای استقلال است. زندگی نامه. منصور اشرمه در اولِ آلدی (امروزه در حومه گروزنی) در منطقه چچن، واقع در دره رودخانه سونژا به دنیا آمد. بعداً برای تحصیل به داغستان رفت و سرانجام در مدرسه ای پیروی مکتب نقشبندیه اسلام صوفی ساکن شد. در سال ۱۷۸۴، شیخ منصور، که دیگر یک امام شده بود، به چچن بازگشت و تجاوز امپراتوری روسیه به قفقاز شمالی او را آزرد. او به چچنی های غیر مسلمان باقیمانده دستور داد تا بسیاری از سنت های قدیمی پیگنیستی خود مرتبط با نیاپرستی را متوقف کنند، سیگار کشیدن و نوشیدن مشروبات الکلی را کنار بگذارند، عرف های اجتماعی را تحت تأثیر مفاهیم اسلامی قرار داد، و آنها را برای تلاش برای وحدت اسلامی موعظه کرد. این کار در سرزمینی که مردم آن تحت سنت ها، آداب و رسوم و مذاه
ب کهن زندگی می کردند، آسان نبود. سنت اسلامی در چچن، به ویژه در مناطق کوهستانی، مانند داغستان قوی نبود. اما جنگ مقدسی که او اعلام کرد، تلاشی برای اتحاد میان قوم چچن بود. با محبوبیت پیام منصور در میان مردم چچن، امپراتوری روسیه تلاش کرد تا او را بدنام و در نهایت دستگیر کند. در سال ۱۷۸۵، روس ها یک لشکرکشی تنبیهی با ۵۰۰۰ سرباز به خانه اش در آلدی گسیل کردند که این روستا را خالی و متروک یافت. سربازان روسی که خشمگین شده بودند، روستا را غارت کردند و به آتش کشیدند. منصور پس از بازگشت به آلدی با دیگران، جهاد را علیه روس ها اعلام کرد. به زودی، مبارزان چچنی در نبرد سونژا پیروز شدند و صدها سرباز روسی را کشتند و به اسارت گرفتند.پس از آن، شیخ منصور مبارزان مقاومت را از داغستان از طریق کاباردیا گرد آورد. اکثر نیروها مردان جوان چچنی و داغستانی بودند که تا دسامبر ۱۷۸۵ به بیش از ۱۲۰۰۰ نفر رسیده بودند. با این حال، منصور در تلاش برای نفوذ به خاک روسیه شکست خورد و نتوانست قلعه قزلیار را تصرف کند. پس از این، مردم روسیه شهرک های خود را تقویت کردند و امپراتریس روسیه کاترین کبیر نیروهای خود را از گرجستان به خط رود ترک عقب کشید. در سال
۱۷۸۶، نیروهای روسی قلعه جدید ولادی قفقاز را رها کردند و تا سال ۱۸۰۳ دیگر آن را اشغال نکردند. از سال ۱۷۸۷ تا ۱۷۹۱، در طول جنگ جنگ روسیه و عثمانی (۱۷۹۲–۱۷۸۷)، شیخ منصور به منطقه شمال غربی قفقاز در چرکسیه نقل مکان کرد و سنت اسلامی را در آنجا تقویت کرد. او چرکس ها و نوقایی ها را در حملات علیه نیروهای روسی رهبری می کرد. در ژوئن ۱۷۹۱، شیخ منصور در قلعه عثمانی آناپا در دریای سیاه هنگامی که تحت محاصره قرار گرفت، دستگیر شد. او را به سن پترزبورگ آورده و مادام العمر زندانی کردند. در آوریل ۱۷۹۴، او در قلعه شلیسلبورگ درگذشت.
تبعید چچن ها و اینگوش ها ( - «выселение، разрушение»، به زبان ) که همچنین به عنوان عملیات عدس شناخته می شود ( انتقال اجباری کل جمعیت وایناخ (چچن و اینگوش) قفقاز شمالی به آسیای مرکزی توسط شوروی در ۲۳ فوریه ۱۹۴۴ در طول جنگ جهانی دوم بود. این اخراج به دستور لاورنتی بریا، رئیس ان کا وه ده، پس از تأیید جوزف استالین، رهبر شوروی، به عنوان بخشی از برنامه اسکان اجباری شوروی و انتقال جمعیتی انجام شد که بر چندین میلیون عضو اقلیت های قومی در اتحاد جماهیر شوروی بین دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۵۰ تأثیر گذاشت. این اخراج حداقل از اکتبر ۱۹۴۳ آماده سازی شد و ۱۹۰۰۰ افسر و همچنین ۱۰۰۰۰۰ سرباز ان کا وه ده از سراسر اتحاد جماهیر شوروی در این عملیات شرکت کردند. این اخراج کل ملت های آنها و همچنین انحلال جمهوری خودمختار سوسیالیستی چچنی-اینگوش شوروی را دربر گرفت. پیامدهای جمعیتی این اخراج فاجعه بار و گسترده بود: از ۴۹۶۰۰۰ چچنی و اینگوش که تبعید شدند (طبق بایگانی شوروی؛ منابع چچنی تعداد اخراج شدگان را ۶۵۰۰۰۰ نفر اعلام کردند)، حداقل یک چهارم از بین رفتند. در مجموع، سوابق بایگانی نشان می دهد که بیش از صد هزار نفر در جریان دستگیری ها و حمل و نقل، و د
ر سال های اولیه تبعید خود در قرقیزستان شوروی، قزاقستان شوروی و همچنین روسیه شوروی که برای اسکان اجباری به آنها فرستاده شدند مردند یا کشته شدند. منابع چچنی ادعا می کنند که ۴۰۰۰۰۰ نفر جان خود را از دست داده اند، در حالی که احتمال می رود تعداد بیشتری از اخراج ها وجود داشته باشد. درصد بیشتری از چچنی ها نسبت به هر گروه قومی دیگری که توسط انتقال جمعیت در اتحاد جماهیر شوروی مورد آزار و اذیت قرار گرفته بودند کشته شدند. چچنی ها در تمام آن مدت تحت نظارت اداری مقامات ان کا وه ده بودند. تبعید ۱۳ سال به طول انجامید و بازماندگان تا سال ۱۹۵۷، پس از اینکه مقامات جدید شوروی تحت رهبری نیکیتا خروشچف بسیاری از سیاست های استالین، از جمله تبعید کشورها را لغو کردند، به سرزمین مادری خود بازنگشتند. یک گزارش محلی نشان می دهد که حدود ۴۳۲۰۰۰ وایناخ تا سال ۱۹۶۱ در چچن-اینگوش شوروی اسکان داده شده اند، اگرچه در تلاش برای اسکان مجدد در قفقاز با موانع زیادی از جمله بیکاری، کمبود مسکن و درگیری های قومیتی با جمعیت محلی روسیه مواجه شدند. سرانجام چچن ها و اینگوش ها بازیابی پیدا کردند و اکثریت جمعیت را دوباره به دست آوردند. این اخراج زخمی دائمی د
ر خاطره بازماندگان و فرزندانشان بر جای گذاشت. ۲۳ فوریه امروز توسط اکثر اینگوش ها و چچن ها به عنوان روز تراژدی یاد می شود. بسیاری در چچن و اینگوشتیا مانند پارلمان اروپا در سال ۲۰۰۴، آن را به عنوان یک اقدام نسل کشی طبقه بندی می کنند. بازگشت. در ۱۶ ژوئیه ۱۹۵۶ هیئت رئیسه شورای عالی اتحاد جماهیر شوروی با صدور فرمانی محدودیت های وضعیت حقوقی چچن ها، اینگوش ها و کراچایی ها را در شهرک های ویژه لغو کرد. در ژانویه ۱۹۵۷، شورای وزیران شوروی فرمانی را تصویب کرد که به ملت های سرکوب شده اجازه می داد آزادانه در اتحاد جماهیر شوروی تردد کنند. چچن ها و اینگوش ها به این ترتیب به وضع قبل بازگشتند. تبعید آنها ۱۳ سال به طول انجامید. برخی از آنها در سال ۱۹۵۴ به آرامی به قفقاز بازگشتند، اما توسط مقامات پس فرستاده شدند. تنها در سال ۱۹۵۶، بین ۲۵۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ چچنی و اینگوش به وطن خود بازگشتند، حتی برخی از آنها اجساد بستگان خود را حمل کردند. دولت شوروی سعی کرد به آنها خودمختاری را در داخل ازبکستان بدهد یا آنها را در سایر نقاط قفقاز اسکان دهد، اما بازگشت کنندگان مصرانه برای بازگشت به سرزمین مادری خود تلاش کردند.
شاویر استرادا فرناندث (زاده ۲۷ ژانویه ۱۹۷۶) داور فوتبال سابق اسپانیایی است. او از سال ۲۰۱۱ در فهرست داوران فیفا قرار گرفت. در ۲۴ مه ۲۰۱۹، فرناندث بازی دو تیم آرارات-ارمنیا و آرتساخ ارمنستان را از سری رقابت های لیگ برتر این کشور قضاوت کرد.
کانوپی حبابی نوعی کانوپی هواپیما است که بدون مهاربندی ساخته می شود. هدف ایجاد میدان دید وسیع تر به صورت ۳۶۰ درجه برای خلبان بدون وجود مانع است. طرح های کانوپی های حبابی می تواند به شدت متفاوت باشند. برخی از آن ها، مانند نسخه های بعدی چنس ووت اف۴یو کرسر، در قسمت عقب بالایی بدنه تعبیه شده اند، در حالی که برخی دیگر، مانند کانوپی نورث امریکن پی-۵۱ ماستنگ و مدرن ترین هواپیماهای جنگی، همسطح با بدنه ساخته شده اند و دید بدون مانع از عقب را فراهم می کنند. کانوپی حبابی اگرچه در اوایل جنگ جهانی اول آزمایش شد، اما در طول جنگ جهانی دوم به طور گسترده مورد استفاده قرار گرفت و در تعدادی از هواپیماهای آمریکایی، بریتانیایی و ژاپنی، و عمدتا جنگنده ها، استفاده شد. در دوران پس از جنگ، کانوپی حبابی به یکی از ویژگی های رایج هواپیماهای جنگنده جت تبدیل شد. در خارج از هواپیماهای جنگی، چنین کانوپی هایی برای چندین هلیکوپتر و هواپیماهای هوانوردی عمومی نیز به کار گرفته شده است، اغلب برای نقش هایی که به دید بیرونی بالایی نیاز دارند، مانند شناسایی هوایی.
وسنیانکا (به اوکراینی: Becнянкa) یا وسنیانکی (به انگلیسی: Vesnianky) همچنین به نام های: هاهیلکی، هایلکی، هاییوکی، یاهیلکی یا روهولکی نیز شناخته می شود) یک نوع آهنگ رقص بهاری است که در سرزمین های اوکراین امروزی اجرا می شود و هزاران سال است که اجرا می شده است. در حالی که قدمت آن به پیش از مسیحیت بازمی گردد، مبلغان مسیحی بسیاری از رقص ها را با گنجاندن مضامین مسیحی در آهنگ ها و اشعار همراهِ رقص تغییر دادند.
در ۲۴ اسفند ۱۳۵۲ (۱۵ مارس ۱۹۷۴)، پرواز ۹۰۱ خطوط هوایی استرلینگ، یک فروند سود اویاسیون کاراوله متعلق به خطوط هوایی استرلینگ، در حالی که برای برخاستن از باند فرودگاه مهرآباد تاکسی می کرد، دچار نقص ارابه فرود شد. مشکل ارابهٔ فرود اصلی سمت راست، باعث شد بال راست با باند فرودگاه تماس پیدا کند و مخزن سوخت هواپیما پاره شود و سوخت ریخته شده مشتعل شود. در این آتش سوزی ۱۵ مسافر کشته و ۳۷ مسافر و خدمهٔ آن مجروح شدند. این هواپیما توسط شرکت Tjæreborg اجاره شده بود تا گردشگران را به سفری در سراسر آسیا ببرد و در راه بازگشت به کپنهاگ بود که این حادثه رخ داد. این حادثه تنها دو سال پس از سانحهٔ پرواز ۲۹۶ خطوط هوایی استرلینگ رخ داد. هواپیما. هواپیمای درگیر در این سانحه یک کاراوله با شماره سریال سازنده ۲۶۶ با نام OY-STK بود. این هواپیما، نخستین پرواز خود را در ۴ آوریل ۱۹۷۰ انجام داد و در ۶ مه ۱۹۷۰ به خطوط هوایی استرلینگ، تحویل داده شد. مسافران و خدمه. این هواپیما حامل ۹۶ نفر بود که ۹۲ نفر مسافر، دو نفر خلبان و دو نفر خدمه کابین بودند. کاپیتان پرواز، لیف کنود یورگنسن ۳۸ ساله بود که از سال ۱۹۶۷ با استرلینگ ایرویز پرواز کرده و از س
ال ۱۹۷۰ کاپیتان شده بود و ۹٬۶۰۰ ساعت پرواز داشت. کمک خلبان رایمو اوسکی از فنلاند بود که ۶٬۰۰۰ ساعت پرواز داشت. خدمهٔ کابین نیز متشکل از آن برونر ۲۴ ساله و بنته استفنسن ۲۲ ساله، هر دو از دانمارک بودند. طبق گزارش روزنامه دانمارکی پلیتیکن، ملیت مسافران و خدمه به شرح زیر بود: سانحه. هواپیمای سانحه دیده، توسط آژانس مسافرتی Tjæreborg اجاره شده بود تا گردشگران را به یک تور در سراسر آسیا ببرد. این تور در تاریخ ۲ مارس ۱۹۷۴ در کپنهاگ آغاز شده بود و گردشگران را به چندین شهر از جمله شیراز، بانکوک، هنگ کنگ و دهلی نو برده بود. هواپیمای این تور، در چهاردهمین روز تور، پیش از پرواز به کپنهاگ، در حال توقف برای سوخت گیری در تهران بود. هنگامی که هواپیما در حال حرکت به سمت باند فرودگاه بود، ارابه فرود اصلی سمت راست به طور ناگهانی دچار مشکل شد و این مشکل، باعث شد که مخزن سوخت در بال راست پاره شود و سوخت بریزد و سپس مشتعل شود. تحقیق و بررسی. بلافاصله پس از این که خبر این سانحه به کپنهاگ رسید، هیئت بررسی سانحهٔ دانمارک (AIB) تیمی را به همراه تکنسین های پلیس دانمارک و کارشناسان شناسایی اجساد به تهران اعزام کرد. تیم AIB قرار بود به تی
م تحقیقاتی ایرانی کمک کند. قبل از شروع تحقیقات، گمان می رفت که یا خستگی فلز یا از بین رفتن هیدرولیک باعث این حادثه شده است. در ۳۰ مارس ۱۹۷۴ تیم AIB بیانیه ای را منتشر کرد که علت احتمالی این حادثه، خرابی ارابه فرود اصلی سمت راست بوده است. با شکسته شدن ارابه فرود، مخزن سوخت داخل بال پاره شد و باعث ریختن سوخت و نهایتاً، آتش سوزی شد.