Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لا «کشید». این امکان طیف وسیع تری از تنظیمات را فراهم می کند، که ممکن است در دستگاه هایی که در دماهای شدید (به ویژه پایین) کار می کنند، که در آن وابستگی دما به فرکانس خود کریستال می تواند آن را از محدوده قابل کشش برای فرکانس مورد نظر خارج کند، حیاتی باشد. فیلترهای سرامیکی. تشدیدگرهای سرامیکی شبیه فیلترهای سرامیکی هستند. فیلترهای سرامیکی اغلب در طبقه IF گیرنده های سوپرهتروداین استفاده می شوند. فیلترهای سرامیکی در ابتدا به عنوان فیلترهای بسیار کم هزینه برای گیرنده های رادیویی پخش همگانی، هر دو مجموعه موج متوسط با IFهای معمولی ۴۵۵ کیلوهرتز و مجموعه های پخش همگانی FM با طبقه IF در حدود ۱۰٫۷ مگاهرتز استفاده می شدند. با این حال، از آنجایی که عملکرد آنها به طور قابل توجهی بهبود یافته است، آنها در بسیاری از کاربردهای RF دیگر نیز استفاده می شوند.
نبرد پانورموس در سال ۲۵۰ پیش از میلاد در سیسیل در خلال نخستین جنگ پونیک بین ارتش رومی به رهبری لوسیوس کیسیلیوس متلوس و نیروی کارتاژنی به رهبری هاسدروبال درگرفت. نیروهای رومی متشکل از دو لژیون که از شهر پانورموس دفاع می کردند، ارتش بسیار بزرگتر کارتاژینی متشکل از ۳۰۰۰۰ مرد و بین ۶۰ تا ۱۴۲ فیل جنگی را شکست دادند. جنگ در سال ۲۶۴ قبل از میلاد آغاز شده بود و کارتاژ کنترل بسیاری از سیسیل را در دست داشت، جایی که بیشتر نبردها در آنجا رخ داد. در سال های ۲۵۶–۲۵۵ قبل از میلاد، رومی ها تلاش کردند تا به شهر کارتاژ در شمال آفریقا حمله کنند، اما شکست سنگینی از ارتش کارتاژینی که دارای سواره نظام و فیل بودند متحمل شدند. هنگامی که کانون جنگ به سیسیل بازگشت، رومی ها شهر بزرگ و مهم پانورموس را در سال ۲۵۴ قبل از میلاد تصرف کردند. پس از آن، از ترس فیل های جنگی که کارتاژنی ها به سیسیل فرستاده بودند، از جنگ اجتناب کردند. در اواخر تابستان ۲۵۰ قبل از میلاد، هاسدروبال ارتش خود را برای ویران کردن محصولات کشاورزی شهرهای متحدان روم رهبری کرد. رومی ها به پانورموس عقب نشینی کردند و هاسدروبال به استحکامات شهر یورش آورد. هنگامی که به پانورموس
رسید، متلوس برای مبارزه با فیل ها به نیزه های حاصل از خاکبرداری های حفر شده در نزدیکی دیوارها روی آورد. در زیر شلیک نیزه ها، فیل ها وحشت کردند و از طریق پیاده نظام کارتاژینی گریختند. سپس پیاده نظام سنگین رومی، جناح چپ کارتاژینی را مورد یورش قرار داد. فیل ها غنیمت گرفته شدند و بعداً در سیرک ماکسیموس سلاخی شدند. این آخرین نبرد زمینی مهم جنگ بود که نه سال بعد با پیروزی رومیان به پایان رسید.
در علوم کامپیوتر، زبان انتقال ثبات (RTL) نوعی کد هدف، یا نوعی نمایش واسطه (IR)، است که به دلیل استفاده در کامپایلر بسیار نزدیک به زبان اسمبلی می باشد. از این زبان جهت توصیف جریان داده ها در مرحله انتقال ثبات معماری کامپیوتری استفاده می شود. مقالات دانشگاهی و کتاب های درسی اغلب از نسخه ای از RTL، که مشابه یک زبان اسمبلیِ فارق از نوع معماری کامپیوتر است، استفاده می کنند. از نام RTL جهت نمایش واسطه ای خاص در چندین کامپایلر، از جمله مجموعه کامپایلرهای گنو (GCC)، زفیر (Zephyr)، و پروژه های کامپایلر اروپایی CerCo و CompCert استفاده می شود. تاریخچه. ایده پشت زبان انتقال ثبات برای نخستین بار در "طراحی و کاربرد یک بهینه ساز چشمی با قابلیت هدف گیری مجدد" شرح داده شد. مجموعه کامپایلرهای گنو (GCC). در مجموعه کامپایلرهای گنو، زبان انتقال ثبات از بازنمایی گیمپل (GIMPLE) تولید شده، توسط گذرگاه های میانی مختلف در GCC تغییر یافته و سپس به زبان اسمبلی تبدیل می شود. زبان انتقال ثبات GCC معمولاً به شکلی نوشته می شود که مشابه با یک عبارت نمادین در زبان لیسپ (Lisp) است: (plus:SI (reg:SI 138) (reg:SI 139))) این عبارت با عوارض جانبی
بیان می کند که: "محتوای ثبات ۱۳۸ را با محتویات ثبات ۱۳۹ جمع و نتیجه را در ثبات ۱۴۰ ذخیره کن". واژه codice_1 حالت دسترسی برای هر ثبات را مشخص می کند. در مثال ذکر شده، "codice_2" یا "حالت codice_1" برقرار است؛ یعنی "دسترسی به ثبات تحت عنوان عدد صحیح ۳۲ بیتی". دنبالهٔ RTL تولید شده تا حدودی به ویژگی های پردازنده ای که GCC برای آن کد تولید می کند، بستگی دارد. با این حال، معنای RTL کمابیش مستقل از مقصد است: معمولاً خواندن و درک یک قطعه از RTL بدون دانستن اینکه برای چه پردازنده ای تولید شده است امکان پذیر می باشد. به طور مشابه، معنای RTL معمولاً به زبان سطح بالای منشأ برنامه بستگی ندارد. نمادهای مقدماتی. زبان انتقال ثبات سیستمی برای بیان نمادین دنباله های ریزعملیات بین ثبات های یک ماژول دیجیتال است. این زبان ابزاری مناسب برای توصیف مختصر و دقیق سازماندهی داخلی کامپیوترهای دیجیتال می باشد. همچنین، می توان از آن برای تسهیل فرایند طراحی سیستم های دیجیتال استفاده نمود. جهت نمایش ثبات های یک کامپیوتر از حروف همراه با اعداد استفاده می شود؛ برای مثال R1، PC یا AR. برای نشان دادن بخشی از بیت های یک ثبات از پرانتز استفاده
می کنیم؛ برای مثال، R1(0-7) بیانگر بیت های ۰ تا ۷ ثبات R1 می باشد. برای انتقال اطلاعات از نماد فلش ← و برای نشان دادن همزمانی چند ریزعمل از نماد ویرگول استفاده می شود.
اورپابیلساگ فرمانروای نخستین دودمان اول اور در قرن ۲۶ پیش از میلاد بود. او در فهرست پادشاهان سومری دیده نمی شود، اما از روی قطعه کتیبه ای که در اور پیدا شده است، با عنوان «Ur-Pabilsag، پادشاه اور» شناخته شده است. گفته شده است که آرامگاه او در گورستان سلطنتی در اور (گور PG 779) است. او ممکن است در حدود ۲۵۵۰ قبل از میلاد درگذشته باشد. همچنین گفته شده است که اورپابیلساگ پسر پادشاه آ-ایمدوگود A-Imdugud، شناخته شده از قبر PG ۱۲۳۶، که بزرگترین و احتمالاً قدیمی ترین بنای مقبره در قبرستان پادشاهی در اور است، بود. مقبره اورپابیلساگ (گور PG ۷۷۹) عموماً به عنوان دومین مکان قدیمی در نظر گرفته می شود و احتمالاً معاصر با قبر PG ۷۷۷ است که تصور می شود مقبره ملکه او باشد. مسکلامدوگ (قبر PG 755 یا احتمالاً PG ۷۸۹) پسر او بوده است. چندین اثر از مقبره PG ۷۷۹ در گورستان سلطنتی در اور، مانند پرچم اور و پلاک های صدفی تزئین شده، شناخته کشف شده است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;38619283&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-01-27T02:49:21Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Jeepubot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;تغییر پارامتر ناشناختهٔ «dead-url» به «url-status» با استفاده از &lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;41070405&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; پل فلیکس لازارسفلد ؛ (۱۳ فوریه ۱۹۰۱۳۰ اوت ۱۹۷۶) جامعه شناس اتریشی - آمریکایی، مؤسس دفتر پژوهش های اجتماعی کاربردی دانشگاه کلمبیا و تأثرگذار بر تکنیک ها و سازماندهی پژوهش های اجتماعی بود. یکی از همکارانش پس از مرگش در مورد او گفت: «وی یک جامعه شناس آمریکایی نبود بلکه او تعیین کرد جامعه شناسی آمریکایی چیست». لازارسفلد گفت هدفش «تولید پل لازارسفلدها» بود. دو دستاورد اصلی که او با آنها مرتبط است را می توان در دو لنز تحلیلی تشریح کرد:موسسات پژوهشی، روش شناسی و همچنین خود محتوای پژوهشی وی. او یکی از بنیانگذاران جامعه شناسی تجربی سده بیستم بود.جرابیک، هاینک. پل لازارسفلد - بن
یانگذار جامعه شناسی تجربی مدرن: زندگینامه پژوهشی، مجله بین المللی پژوهش های افکار عمومی صص ۱۳:۲۲۹–۲۴۴ (۲۰۰۱)&lt;/ref&gt; اتریش. لازارسفلد از پدر و مادری یهودی در وین زاده شد: مادرش «درمانگر آدلری»، «سوفی لازارسفلد» (۲۴ سپتامبر ۱۹۷۶–۲۶ می ۱۸۸۱) و پدرش رابرت یوزف (۱۹ اکتبر ۱۸۷۲–۱۹۳۹) وکیل بود. او در مدارس وین تحصیل کرد و سرانجام در رشته ریاضی دکترا دریافت نمود (رساله دکترایش به جنبه های ریاضی نظریه گرانشی اینشتین می پردازد). در دهه ۱۹۲۰، او در محافل فیلسوفان «حلقه وین»، از جمله اتو نویرات و رودلف کارناپ رفت و آمد داشت و به عنوان یک "سوسیالیست فعال" فعالیت می کرد. او با تخصص خود در ریاضیات و روش های کمّی به جامعه شناسی آمد و در چندین مطالعه کمّی شرکت کرد، از جمله در ۱۹۳۰–۱۹۳۱ طرحی اجرا کرد که احتمالاً اولین نظرسنجی علمی شنوندگان رادیو بود. در سال ۱۹۲۶ با جامعه شناس، «ماری جاهدا» ازدواج کرد. آنها به همراه هانس زایزل مطالعه کلاسیکی در مورد تأثیر اجتماعی بیکاری بر یک جامعه کوچک نوشتند: "بیکارهای مارینتال" (۱۹۳۲، ویرایش انگلیسی ۱۹۷۱). او در سال ۱۹۳۴ از ماری طلاق گرفت و با همکارش «هرتا هرتزوگ» ازدواج کرد ولی در سال ۱
۹۴۵ از او هم طلاق گرفت. مهاجرت به آمریکا. مطالعه «بیکارهای مارینتال» توجه بنیاد راکفلر را به خود جلب کرد و منجر به پرداخت کمک هزینه سفر دو ساله به ایالات متحده شد. لازارسفلد به آمریکا سفر کرد و از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۵ در اداره امداد اضطراری فدرال کار کرد. به مرور تماس برقرار ساخت و از معدود دانشگاه هایی بازدید کرد که برنامه های مرتبط با پژوهش های تجربی علوم اجتماعی داشتند. در همین زمان لازارسفلد با دو نفر ملاقات کرد: با لوتر فرای در دانشگاه روچستر که منجر به الهام گرفتن از پژوهش های انجام شده در «نفوذ شخصی» گردید که حدود بیست سال بعد نوشته شد و با رابرت اس. لیند که مطالعه «میدل تاون» را نوشته بود. لیند نقش اصلی را در کمک به لازارسفلد برای مهاجرت به ایالات متحده ایفا کرد. او را برای ریاست مرکز نیوآرک و دفتر پژوهش های رادیویی پرینستون پیشنهاد و توصیه کرد. لازارسفلد با یک شرکت غیرانتفاعی روان شناسی تماس گرفت که به ارائه تکنیک های روان شناسی کاربردی و تجاری اختصاص داشت و تعدادی پروژه را پیشنهاد کرد ولی به سبب نداشتن ارزش تجاری کافی یا مشارکت بیش از حد رد شدند. او همچنین به جان جنکینز، روان شناس کاربردی در دانشگاه کور
نل خواست تا مقدمه ای بر آماری که لازارسفلد برای دانش آموزانش در وین نوشته بود («با ارقام بگو») بنویسد. در نهایت، او پژوهش در مورد ایده های ارائه شده در کتاب پرخواننده «هنر پرسیدن چرا» (۱۹۵۳) را دنبال کرد که مفهوم لازارسفلد از «تحلیل عقل» را توضیح می داد. نیوآرک. در پایان دوره کمک هزینه تحصیلی در سال ۱۹۳۵، چون بازگشت به وین به سبب جو سیاسی خوشایند نبود، لازارسفلد تصمیم گرفت در آمریکا بماند تا شاید بتواند از مدیر کار امداد دانشجویی اداره ملی جوانان که دفتر مرکزی آن در دانشگاه نیوآرک است (اکنون پردیس نیوآرک دانشگاه راتگرز) منصبی بگیرد. یک سال بعد، او مؤسسه ای را در نیوآرک در راستای مرکز پژوهشی وین خود، تأسیس و در حوزه نظرسنجی فعال کرد که لازارسفلد احساس می کرد مهم ترین فعالیت او بود. لازارسفلد مؤسسه خود را پل مهمی بین مدل های پژوهشی اروپایی و آمریکایی می دانست و مایل بود آینده مؤسسه را مقدم بر حرفه شخصی خود قرار دهد. به عنوان مثال، برای اینکه مرکز نیوآرک کارکنان بیشتری داشته باشد، لازارسفلد با نام مستعار کار می کرد. مرکز نیوآرک به وضوح در ایجاد علاقه به مطالعات تجربی و لازارسفلد به عنوان مدیر پژوهش ها موفق بود.
پژوهش های انجام شده در مرکز بین سال های ۱۹۳۵ و ۱۹۳۷ (شامل پژوهش برای کتاب میررا کوماروفسکی "مرد بیکار و خانواده اش") نشان داد که پژوهش های تجربی می تواند برای کسب و کار و دانشگاه مفید و خوشایند باشد. تحت پژوهش های اداری، همان طور که او چارچوب خود را نامید، یک ستاد بزرگ و متخصص در یک مرکز پژوهشی کار می کرد و مجموعه ای از روش های پژوهشی علمی - اجتماعی را به کار می برد: بررسی بازار انبوه، تجزیه و تحلیل آماری داده ها، کار گروهی متمرکز، حل مسایل خاص برای مشتریان خاص و غیره… بودجه نه تنها از دانشگاه بلکه از سوی مشتریان تجاری تأمین می شد که قراردادهای طرح های پژوهی را منعقد می کردند. این امر باعث انجام مطالعاتی مانند دو گزارش طولانی برای صنایع لبنی در مورد عوامل مؤثر بر مصرف شیر شد و پرسشنامه ای که به مردم اجازه می دهد ارزیابی کنند آیا بیش از حد خرید می کنند یا خیر (برای مجله کاسموپولیتن). زمانی که لازارسفلد در نیوآرک بود، به ریاست دفتر پرینستون طرح پژوهش های رادیویی منصوب شد که بعدها به کلمبیا منتقل شد. در سال ۱۹۳۷، او برای اولین بار تلاش کرد تا طرح را به نیوآرک منتقل کند و زمانی که این درخواست رد شد، وقت خود را بی
ن طرح و مؤسسه خود در نیوآرک تقسیم کرد. و می ترسید (به درستی، شاید) مؤسسه بدون مدیریت او شکست بخورد. در طرح، لازارسفلد اهدافی را گسترش داد که دستیاران، هدلی کانتریل و فرانک استانتون در نظر گرفته بودند و در شماره ویژه "مجله روان شناسی کاربردی" در فوریه ۱۹۳۹، ویرایش شده توسط لازارسفلد، او برخی از پژوهش های متنوعی که طرح در آن انجام شده بود را با هم گره زد. لازارسفلد احساس کرد این انتشار ضروری است زیرا هیچ نظریه مرکزی قابل مشاهده نبود: «ما پچ پچ های را می شنیدیم مبنی بر اینکه افراد مهم می پرسند آیا می دانیم چه کار می کنیم یا نه» (لازارسفلد، ۱۹۶۹) ولی در بهار ۱۹۳۹، مدیران بنیاد راکفلر هنوز متقاعد نشده بودند و پیش از تمدید بودجه، "به شواهد محکم تری برای موفقیت نیاز داشتند." نتیجه «رادیو و صفحه چاپی» بود. این دو نشریه کمک زیادی به تحکیم و تعریف حوزه ارتباطات کردند. کلمبیا. بعد از درگیری با کانتریل که ممکن است ماهیت مالی داشته باشد، طرح پژوهشی رادیویی به دانشگاه کلمبیا منتقل و به اداره پژوهش های اجتماعی واگذار شد. در کلمبیا، جهت پژوهش به رأی گیری متمایل گردید و یافته های این مطالعه در نوامبر ۱۹۴۰ با عنوان «انتخاب مرد
م» منتشر شد، کتابی که تأثیر بسیاری بر ماهیت پژوهش های سیاسی داشت. در طول دهه ۱۹۴۰، ارتباطات جمعی خود را به عنوان یک حوزه در جای خود تثبیت کرد. علاقه لازارسفلد به عناصر متقاعدکننده رسانه های جمعی در طول جنگ جهانی دوم به موضوعی بسیار مهم تبدیل شد و این منجر به افزایش توجه و بودجه برای پژوهش های ارتباطی گردیدد. در دهه ۱۹۵۰، نگرانی های فزاینده ای در مورد قدرت رسانه های جمعی وجود داشت و لازارسفلد با الیهو کاتز کتاب "نفوذ شخصی" را منتشر کرد که نظریه جریان دومرحله ای ارتباط، رهبری نظر و جامعه به عنوان فیلترهایی برای رسانه های جمعی را مطرح کرد. او همراه با رابرت کی. مرتن ایده کژکارکرد رسانه ای را با توجه به نقش های کارکردی آن در جامعه بررسی کرد که به انتشار کتاب "ارتباطات جمعی، سلیقه مردمی، و کنش اجتماعی سازمان یافته" ختم شد. سهم او در «جریان دومرحله ای ارتباط» از رسانه ها گرفته تا رهبران افکار و سپس دیگران، پژوهش های او در مورد ویژگی های رهبران عقیده، انتشار نوآوری های پزشکی، استفاده و رضایت شنوندگان از سریال های روزانه رادیویی و غیره. پژوهش های او منجر به ازدواج بین «ارتباطات میان فردی» و «ارتباطات جمعی» گردید. در
سال ۱۹۵۶ او به عنوان همکار انجمن آماری آمریکا انتخاب شد. نفوذ. کمک های فراوان لازارسفلد به روش جامعه شناسی، عنوان «بنیان گذار جامعه شناسی تجربی مدرن» را برای او به ارمغان آورده است. لازارسفلد در بررسی آماری تحلیل، پانل پیشرفت های بسیاری کرد: روش ها، تحلیل ساختار نهفته و تحلیل زمینه ای. او همچنین یکی از بنیان گذاران جامعه شناسی ریاضی به شمار می رود. بسیاری از ایده های او چنان تأثیرگذار بوده اند که اکنون بدیهی تلقی می شوند. او همچنین به خاطر توسعه مدل جریان ارتباطی دومرحله ای مشهور است. لازارسفلد همچنین با آموزش بسیاری از جامعه شناسان جوان، کمک چشمگیری کرد. یکی از زندگی نامه نویسان لازارسفلد، پل نورات، می نویسد "ده ها کتاب و صدها مقاله از شاگردان و شاگردان شاگردانش وجود دارد که همه آنها هنوز از روح کار این مرد دمیده می شود."یکی از شاگردان موفق لازارسفلد بارنی گلاسر مبلغ نظریه پایه (GT) استنادشده ترین روش جهان برای تجزیه و تحلیل داده های کیفی بود. تشکل های شاخص و ریاضیات کیفی موضوعاتی بودند که توسط لازارسفلد تدریس می شد و بر اساس گفته گلاسر مؤلفه های مهم روش GT هستند. جیمز ساموئل کلمن، مشارکت کننده مهم در نظریه
های اجتماعی آموزش و پرورش و رئیس انجمن جامعه شناسی آمریکا، نیز دانشجوی لازارسفلد در دانشگاه کلمبیا بود. مهم ترین مشارکت پل لازارسفلد، به باور خودش نیز، نسخه بتای مؤسسه پژوهشی بود که در محیط دانشگاهی مستقر شد. او برای ایجاد مؤسسه در خارج از کشور به وین سفر کرد. سپس اقدام به ایجاد دو شعبه در ایالات متحده کرد که مهم ترین آنها با دفتر پژوهش های اجتماعی کاربردی در دانشگاه کلمبیا بود. معتبرترین دوره این دفتر زمانی بود که لازارسفلد مدیر، معاون و همچنین پژوهشگر فعال آن بود. در این زمان بود. که این دفتر توانست تقریباً یک میلیون دلار را جذب و توزیع کند و مطالعات مختلفی را انجام دهد. این مهم ترین کمک او بود زیرا توانست یک طرح تجاری برای تولید دانش از منظری غیرانتفاعی و در عین حال بدون بدهی ایجاد کند. مهم بود زیرا مدلی شد که در دانشگاه های دیگر تکرار شد. اجرای پژوهش ها را مقرون به صرفه و سازمان یافته ساخت. یکی دیگر از کمک های مهم پل لازارسفلد، پیشرفت در پژوهش های اثرات رسانه ای بود که او توانست آن را به ثمر برساند. به گفته اورت راجرز، "مهم ترین مشارکت های روش شناختی لازارسفلد، تحلیلگر برنامه لازارسفلد - استنتون و مصاحبه
گروهی متمرکز" بود. تحلیلگر برنامه لازارسفلد - استنتون، یا به قول او «آنی کوچولو»، دستگاهی را در اختیار مخاطبان قرار می داد که یک دکمه قرمز و یک دکمه سبز داشت. هنگامی که یک مخاطب آزمایشی محتوای واسطه ای را مشاهده می کرد، می توانست فوراً از طریق این دو دکمه ارتباط برقرار کند و اعلان کند آنچه را مشاهده می کند دوست داشتنی هست یا نیست. دومین روش پژوهشی که در کنار «آنی کوچولو» مورد استفاده قرار گرفت، «مصاحبه گروهی متمرکز» بود. پس از استفاده از ابزار و مشاهده مصنوع، شرکت کنندگان در پژوهش پرسشنامه ای را پر و سپس در مورد محتوا بحث می کردند. این ابزار یک مزیت بود زیرا به محتوای پخش اجازه می داد بازنگری و از نظر اثربخشی رتبه بندی شود. همچنین برای اندازه گیری واقعی تحلیل مخاطب و دریافت پیام از طریق یک کانال واسطه، مفید بود. این ابزارها داده های کمی و کیفی را تولید کردند. مشارکت های او در اندازه گیری شامل روش های نوآورانه نظرسنجی مانند بررسی «پانل طولی» است که در مطالعه سال ۱۹۴۰ خود در ایری، اوهایو استفاده کرد. او در تجزیه و تحلیل داده ها با تکنیک های مختلفی مانند جداول احتمالی ۲×۲، تحلیل های فرکانس، نمودارهای پراکندگی و
روش های ترکیبی مانند گروه های تمرکز مشارکت داشت. پل لازارسفلد مدتی رئیس انجمن جامعه شناسی آمریکا (ASA) (۱۹۹۲) و انجمن آمریکایی برای پژوهش های افکار عمومی بود. او مدارک افتخاری را از بسیاری از دانشگاه ها از جمله دانشگاه شیکاگو، دانشگاه کلمبیا، دانشگاه وین و دانشگاه سوربن دریافت کرد. مرکز پژوهش های اجتماعی دانشگاه کلمبیا به نام او، تغییر نام داده است. جایزه پیشرفت شغلی بخش «روش شناسی انجمن جامعه شناسی آمریکا» نیز به افتخار او نامگذاری شده است. همان طور که برترین جایزه نظریه انجمن ارزیابی آمریکا است. انتقاد. اگرچه دفتر پژوهش ها کار بزرگی بود ولی بدون نقص نبود. لازارسفلد تأکید داشت یک مؤسسه پژوهشی می تواند به صورت سازمان یافته باشد ولی واقعاً مدیریت و رهبری، موفقیت آن را مشخص می کند. لازارسفلد نزدیک به دو دهه موفق بود. با این حال، همکاران درون این نظام خاص می توانند روش ها و شگردهای مؤسسه را دستکاری و در نتیجه برنامه را از مسیر خارج کنند. یکی دیگر از پیامدهای منفی نوع مدیریت لازارسفلد این بود که روش سازمان بر اساس ترجیحات وی تعیین می شد. در این مورد اجازه نمی داد از آمار استفاده شود و مجموعه یافته ها قابل تکرار و
تعمیم نیستند. بخش عمده ای از پژوهش های لازارسفلد به فرایند تصمیم گیری فردی و نحوه تأثیرگذاری آن توسط رسانه های جمعی مربوط می شود. مطالعه مارینتال یک استثنا بود و نسبت به «جامعه» تعصب داشت ولی در تمام مطالعات انجام شده در محلات پس از مارینتال (به عنوان مثال، سندوسکی، المیرا و دکاتور)، به وضوح «فرد» واحد تحلیل بود. در حالی که لازارسفلد دستور کار پژوهشی خود را تنها رویکرد برای پژوهش های ارتباطی نمی دانست ولی دیگران از هزینه های «مدیریت» او بر پژوهش های تجربی انتقاد می کردند که با بودجه تجاری و نظامی پرداخت می شد. پیشرفت پژوهش های اداری، سندی مؤثر برای منتقدان فراهم ساخت. تئودور آدورنو که زیر نظر لازارسفلد در طرح رادیویی کار کرده بود، به نمایندگی سنت فکریی - نکتب فرانکفورت - رسید که با تعهد لازارسفلد به تجربه گرایی و تمایل به همکاری با صنعت در تضاد بود. به همین ترتیب، تمرکز لازارسفلد بر کشف تجربی به جای (به قول سی. رایت میلز "بینش جامعه شناختی") نظریه کلان یکی از انگیزه هایی بود که رابرت کی. مرتن را به توسعه سوق داد. چیزی که او آن را "نظریه برد متوسط" نامید. از نظر نقاط ضعف، به "افراد" می نگریست و ساختار اجتماعی
بزرگتر و روابط قدرت درون آن را نادیده می گرفت. او بیشتر در حوزه پژوهش های اداری کار می کرد. وی بررسی های بسیاری انجام داد ولی تمایلی به تعمیم یافته های خود به گروه بزرگتری نداشت. اگرچه در مطالعه سال ۱۹۴۰ اثرات شناختی قدرتمندی را یافت که توسط رسانه ها تولید شده بود ولی ترجیح داد از فرضیه حداقل اثرات پشتیبانی کند. در پایان، او فکر می کرد ایده هایش در مورد پژوهش های تجربی به اندازه ای که او امیدوار بود مورد استقبال قرار نگرفت. لازارسفلد در یکی از آخرین مقالات منتشر شده خود، "پژوهش های ارتباطی و کاربردهای آن: یک پس اسکریپت" (۱۹۷۶)، ابراز تاسف کرد که موج ضد پژوهش های تجربی برگشته است و در حالی که تعداد فزاینده ای از نویسندگان نیاز [به ایجاد "کاربرد" را ابراز کردند. موضوع تحقیق]، مسلماً موضوع مورد تقاضای عمومی در میان جامعه شناسان نبود.» همکاری با مرتن. لازارسفلد به سبب توانایی در ایجاد همکاری های سازنده با طیف وسیعی از متفکران مورد توجه قرار گرفت. یکی از مشهورترین همکارانش، رابرت کی. مرتن بود. مرتن و لازارسفلد هر دو عضو جدید هیئت علمی در گروه جامعه شناسی دانشگاه کلمبیا بودند که در سال ۱۹۴۱ استخدام شده بودند. مرتن
به عنوان یک نظریه پرداز نوپا ولی لازارسفیلد یک متخصص روش شناسی در نظر گرفته می شد. ظاهراً آنان تماس چندانی با هم نداشتند تا اینکه مرتن و همسرش عصر شنبه ۲۳ نوامبر ۱۹۴۱ برای شام به آپارتمان لازارسفلد در منهتن آمدند. به محض ورود، لازارسفلد به مرتن گفت دفتر آمار و ارقام جدید دولت ایالات متحده از او خواسته است تا یک برنامه رادیویی را ارزیابی کند؛ بنابراین "مرتن با لازارسفلد به استودیوی رادیو رفتند و همسران خود را در آپارتمان لازارسفلد شام نخورده تنها گذاشتند. ازارسفلد از تحلیلگر مشهور «برنامه استانتون لازارسفلد» برای ضبط پاسخ های شنوندگان استفاده می کرد و در مصاحبه های بعدی که آنها انجام دادند، مرتن در حصول اطمینان از پاسخ صحیح به پرسش ها نقش داشت." باور بر این بود که این شروع "مصاحبه گروهی متمرکز" یا چیزی است که ما اکنون به عنوان گروه کانونی می شناسیم. همچنین آغاز یک همکاری غنی و تأثیرگذار در زمینه مطالعات ارتباطات بود. مقاله ای که لازارسفلد و مرتن بیشتر به خاطر آن شناخته شده اند، "«ارتباطات جمعی، سلیقه مردمی و کنش اجتماعی سازمان یافته»" (۱۹۴۸) آنهاست. این مقاله که به طور گسترده گلچین گردیده، به عنوان متنی متعار
ف در مطالعات رسانه ای پیشنهاد شده است. لازارسفلد و مرتن به دنبال درک علاقه فزاینده عمومی به مسایل "رسانه های ارتباط جمعی" بودند. پس از بررسی انتقادی رویکردهای رایج و مسئله ساز در رسانه های جمعی با توجه به اینکه "حضور محض این رسانه ها ممکن است جامعه ما را آن قدر که تصور می شود تحت تأثیر قرار ندهد" آنها از طریق سه جنبه از آنچه به عنوان مسئله می بینند، کار خود را انجام می دهند. آن ها سه «کارکرد اجتماعی» را برجسته می کنند که سایه ای طولانی تا امروز انداخته است: بقیه مقاله لازارسفلد و مرتن ساختار مالکیت و کارکرد رسانه های جمعی خاص ایالات متحده را مورد بحث قرار می دهد، به ویژه این واقعیت که در مورد مجلات، روزنامه ها و رادیو، تبلیغات از شرکت حمایت می کند: «تجارت بزرگ تولید و توزیع رسانه های جمعی را تأمین مالی می کند [...] کسی که پول می دهد عموماً آهنگ می گوید». آنها به مشکلات متعاقب سازگاری اجتماعی اشاره می کنند و تأثیر آن را بر ذائقه عمومی در نظر می گیرند (جنجالی که تا کنون بی وقفه ادامه دارد). بخش پایانی مقاله به موضوعی می پردازد که در دوره پس از جنگ جهانی دوم برجسته بود یعنی تبلیغات برای اهداف اجتماعی. در اینجا آ
نها سه شرط را برای مؤثر جلوه دادن چنین تبلیغاتی پیشنهاد می کنند که عبارتند از: مرگ. پل فلیکس لازارسفلد در ۷۵ سالگی در ۳۰ اوت ۱۹۷۶ و مادرش، سوفی در ۹۵ سالگی در ۲۴ سپتامبر ۱۹۷۶ (۲۴ روز پس از پسرش) درگذشت. پل با «ماری جاهدا» صاحب یک دختر به نام «لوته فرانزیسکا» (زاده ۱۷ ژوئیه ۱۹۳۰) شد که بعدها با نام «لوته بیلین»، استاد مدیریت در مؤسسه فناوری ماساچوست شد. پل با همسر سوم خود، «پاتریشیا کندال»، صاحب یک پسر به نام «رابرت کندال لازارسفلد» (زاده ۱۵ آوریل ۱۹۵۶) شد که استاد ریاضیات در دانشگاه استونی بروک است و کتاب «اثبات در هندسه جبری» (اسپرینگر) را در سال ۲۰۰۴ منتشر کرد.
ابوعبدالله البریدی () () برجسته ترین سیاستمدار از خاندان آل بریدی بود، وی از مقامات مالیاتی عراقبود و از ثروت هنگفتی که از مالیات کشاورزی بدست می آمد برای افزایش دادن قدرت سیاسی خود و تسلط بر خلافت عباسی در دهه های ۹۳۰ و ۹۴۰ بهره برد. رقابتی میان ابوعبدالله و دو تن از فرماندهان نظامیِ خلافت، یعنی ابن رائق و بجکم و ایضاً حمدانیان از موصل و آل بویه از فارس، و امام عمان از عمان بر سر کنترل بغداد و خلیفه درگرفته بود که در این میان ابوعبدالله موفق شد دو بار بغداد، پایتخت خلافت را اشغال کند، اما هرگز نتوانست آن را برای مدت طولانی نگه دارد. او در زمان های مختلف بر خوزستان و واسط و بصره حکومت می کرد؛ وی همچنین چهار بار به عنوان وزیر خلیفه عباسی منصوب شد. در نهایت، جنگ مداوم با دشمنان متعدد، منابع مالی آل بریدی را تمام کرد و ابوعبدالله در سال ۹۴۳ از کوچکترین برادرش، ابویوسف، وام خواست ولی ابویوسف از این کار امتناع کرد. ابوعبدالله نیز در پاسخ وی را ترور کرد. ابوعبدالله در ژوئن ۹۴۴ درگذشت و پسرش ابوالقاسم که تا زمانی که آل بویه در سال ۹۴۷ آن را فتح کردند، به عنوان فرماندار بصره بر سر کار بود.
جو تیپت (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "میر اهل ایست تاون" اشاره کرد.
حمزه سردادور (۱۲۷۵/۱۲۷۶ تبریز - بهمن ۱۳۴۹) مترجم، نویسندهٔ رمان های و پاورقی های تاریخی که از نام مستعار ح. س. علیمردان نیز استفاده کرده است. زندگی نامه. در مدرسهٔ روسی اقبال تحصیل کرد. به خاطر احاطه به زبان روسی، در ۱۳۰۶ش به استخدام بانک استقراضی روس درآمد. مترجم بانک استقراضی و سفارت شوروی شد. فعالیت نویسندگی. فعالیت مطبوعاتی اش را از ۱۲۹۸ش در روزنامهٔ رعد آغاز کرد. سردادور را از نظر زبان داستانی و تخیل زیاد، رقیب حسین قلی مستعان می دانستند. مستعان در تهران مصور قلم می زد و سردادور در اطلاعات هفتگی داستان های تاریخی پرشوری می نوشت. داستان های تاریخی او سرشار از هیجان و حوادث متنوع بود. او به دنبال تاریخ مستند یا شخصیت های واقعی نبود، بلکه قهرمانانش را از آدم های گمنام انتخاب می کرد که تلاش هایشان باعث پیروزی سلاطین و کشور می شد. سردادور نثری روان و بی تکلف داشت و اصول داستان را به خوبی می دانست؛ کیفیت ادبی آثار او در مقایسه با همکارانش، این را به خوبی نشان می داد. داستان های او سرشار از عشق، توطئه، صحنه های عاشقانه و رمانتیک بود. « حمزه سردادور در مقدمه کوتاه رمان بانوی سربدار ، درباره انگیزه خود از نگارش ر
مان های تاریخی می نویسد: در ضمن مطالعه تاریخ پرماجرای ایران ، به کسانی برخوردم و از وقایعی آگاه شدم که از لحاظ جنبه قهرمانی نظایر آنها را نه در شاهنامه فردوسی و نه در ایلیاد هومر ، بلکه در حماسه هیچ قومی نخوانده و نشنیده بودم و دریغم آمد که این صفحات شورانگیز ، پرافتخار و قهرمانانه اجدادمان بگذرم. سردادور علاوه بر شرح این قهرمانی ها تلاش دارد زنان را نسبت به حقوق برابر خود با مردان آگاه کند، به همین منظور او شخصیت های اصلی داستانش را اغلب از میان زنان در دوره های مختلف تاریخی به خصوص زنان قاجار برگزیده است.» آثار. چندین رمان تاریخی نوشت. حوادث داستان های او، گرچه از تخیلات وسیع او مایه می گرفت، طبیعی به نظر می رسید.
جان داگلاس تامپسون (؛ زادهٔ ) بازیگر، بازیگر تئاتر، بازیگر سینما، و بازیگر تلویزیون اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است؛ می توان به "میراث بورن"، "مایکل کلایتون"، "یک سال بسیار خشن"، "گرگ ها" و "میر اهل ایست تاون اشاره کرد.
جیمز مک اردل (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است. وی از سال ۲۰۱۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "ماری یکم اسکاتلند"، "آمونیت" و "میر اهل ایست تاون" اشاره کرد.