Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تحادیه به طور مصئون به فالموث برگشتند. نبرد دوم بول ران (اوت ۱۸۶۲). تیپ آهنین دو روز پس از نبرد در آنجا به کوه سیدار در ایالت ویرجینیا رسید. آن ها در دفن کشته شدگان شرکت نمودند و تحت رهبری سرهنگ برگ در ارتباط به اولین نبرد ایستگاه راپاهانوک در امتداد خط دفاعی جدید در رودخانهٔ راپاهانوک، با هم به درگیری پرداختند. پس از مانور با موفقیت استون وال جکسن در اطراف جناح ارتش اتحادیه، تیپ آهنین دستور داد شد که به منظور محاصره سپاه جکسن، به سنترویل ویرجینیا برگردد. در شام ۲۸ اوت، تیپ آهنین حینی که همراه با سه تیپ دیگر به سمت شمال شرقی بر جادهٔ وارنتون در حرکت بود، در نزدیکی گینس ویل در ایالت ویرجینیا با سپاه جکسن مقابل شد. سرلشکر اروین مک داول که لشکر اتحادیه را فرماندهی می کرد، متقاعد شده بود که کنفدراسیون ها از یک نیروی ناچیز نمایندگی می نمایند و به تیپ ها دستور پیشروی به سمت سنترویل را داد. با این وجود، زمانی که نیروهای کنفدراسیون شروع به فایر توپ کردند، سرلشکر جان گیبون به تیپ آهنین دستور داد تا با دشمن درگیر شده و به تصرف توپ خانه مبادرت ورزند. زمانی که تیپ آهنین با حمله ترکیبی پنج تیپ سپاه استون وال جکسن مواجه شد
، نبرد شدیدی درگرفت. سرهنگ کاتلر در جریان نبرد شدیداً مجروح شد. سرهنگ دوم برگ فرماندهی ویسکانسین ششم را به عهده گرفت و در بیش از دو سال آینده در فرماندهی باقی ماند. برگ و ویسکانسین ششم انتهای سمت راست خط را در برابر تیپ های ایساک آر. تریمبل و الکساندر لاوتن حفظ نمودند.
یارُسلاوا بلاژکووا (؛ – ) نویسنده، روزنامه نگار و نویسنده کودکان اهل کشور چکسلواکی بود. او که در Velké Meziříčí در جمهوری چک کنونی به دنیا آمد، ابتدا دبیرستان را در پراگ گذراند اما تحصیلات خود را در براتیسلاوا به پایان رساند. پس از تحصیل در بخش فلسفی دانشگاه کمنیوس براتیسلاوا، در سال ۱۹۵۴ به عنوان روزنامه نگار و نویسنده آزاد مشغول به کار شد. در اوایل دهه ۱۹۶۰، او یکی از مهم ترین همکاران مجله Mladá Tvorba، یک مجله ادبی برای جوانان شد. او همچنین یکی از اعضای اصلی گروه موسوم به نسل ۵۶ از نویسندگان جوان بود که داستان های کوتاه بدیع را در مجله های Mladá tvorba, Kultúrny život و دیگر مجلات منتشر می کرد که به سبک محاوره ای با مضامین کنایه آمیز نوشته می شد. پس از تهاجم شوروی به چکسلواکی در سال ۱۹۶۸، او به کانادا مهاجرت کرد و در تورنتو ساکن شد.
رمبو یک فرانچایز رسانه ای آمریکایی است که بر مجموعه ای از فیلم های اکشن با شخصیتی به همین نام متمرکز است. تاکنون پنج فیلم از این مجموعه منتشر شده است: نخستین خون (۱۹۸۲)، (۱۹۸۵)، رمبو ۳ (۱۹۸۸)، جان رمبو (۲۰۰۸) و (۲۰۱۹). این فیلم ها درباره جان رمبو، کهنه سرباز نیروهای ویژه ارتش ایالات متحده با بازی سیلوستر استالونه است، که تجربه جنگیدن در جنگ ویتنام به او آسیب وارد کرد، اما همچنین مهارت های نظامی بالقوه ای به او داده است که از آن برای مبارزه با افسران پلیس فاسد، نیروهای دشمن و کارتل های مواد مخدر استفاده کرده است. اولین خون که اولین فیلم این مجموعه است اقتباسی از رمان اول خون نوشته دیوید مورل می باشد که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد. این مجموعه فیلم در مجموع ۸۱۹ میلیون دلار فروش داشته است که موفق ترین فیلم آن رمبو: اولین خون قسمت دوم، ۳۰۰ میلیون دلار است. استالونه فیلمنامه هر پنج فیلم را نوشت و رمبو را کارگردانی کرد. این فرنچایز علاوه بر فیلم ها، یک مجموعه تلویزیونی انیمیشنی به نام و همچنین کتاب های کمیک، رمان ها، بازی های ویدیویی و بازسازی بالیوود را تولید کرد..
فردریک ویلیام آترتون (Frederick William Atherton) (۶ اوت ۱۸۶۵–۴ آوریل ۱۹۳۶)، تاجر اهل بوستون، ماساچوست و تحصیل کرده هاروارد بود. او یکی از مؤسسان و متولیان مؤسسه فناوری «ونت وورث» و سایر مؤسسات مختلف آکادمیک بود. آترتون با تعدادی از بنیادها و مؤسسات خیریه همکاری می کرد. او پس از انتخاب شدن در ۱۱۷مین محکمه عمومی ماساچوست در سال ۱۸۹۵ در ناحیه ۲۱م، برای یک دوره در مجلس نمایندگان ماساچوست خدمت کرد. او بیش از ۲۵ سال و تا زمان مرگ ناگهانی خود در سال ۱۹۳۶، یک شخصیت اجتماعی برجسته در واشینگتن دی سی بود. اوایل زندگی. آترتون در خانواده ای ثروتمند و با نفوذ در بوستون به دنیا آمد. پدرش، ویلیام آترتون (۱۸۲۱–۱۸۹۱) مالک مشترک «آترتون، استتسون و کمپانی»، تاجر چرم و یکی از موفق ترین تجار بوستون در آن زمان بود. پدر و برادر او یکی از بزرگ ترین مالیات دهندگان بوستون بودند. پدرش همچنین معاون بانک هوم سیوینگز و مدیر اولین بانک ملی بوستون بود که در سال ۱۸۶۴ تأسیس شد. مدیریت این ثروت بعداً آترتون را تحریک کرد. مادر آترتون، مری ادواردز دوایت (۱۸۳۸–۱۹۱۵)، دختر ویلیام آر. دوایت و مری وارن فیسک اهل بروکلین، نیویورک بود. مادر او نوه بزرگ
جاناتان ادواردز بود. تیموتی دوایت چهارم نیز از نوادگان فرهیخته وی محسوب می شد. برادر او، ساموئل آترتون (۱۸۱۵–۱۸۹۵) که فروشنده موزه کفش بود، وضعیت مالی خانواده را ارتقا داد. ساموئل ابتدا با کالب استتسون وارد شراکت شد، سپس با دو برادر کوچکتر خود، جیمز آترتون (۱۸۱۹–۱۸۷۹) و ویلیام (پدر فردریک آترتون) در سال ۱۸۵۲ شراکت کرد. ساموئل مدیر بانک نیوانگلند، شرکت بیمه پرسکات، شرکت قرضه و اعتبار ماساچوست، رئیس شرکت گاز-برق دورچستر و مدیر ریل مرکزی ماساچوست بود و همچنین با بسیاری از شرکت های دیگر همکاری داشت. وی در سال های ۱۸۶۷، ۱۸۷۰ و ۱۸۷۷ عضو محکمه عمومی ماساچوست بود. آترتون در مدرسه لاتین بوستون تحصیل کرد و سپس به آکادمی فیلیپس که یک مدرسه مقدماتی در اندورِ ماساچوست بود، وارد شد. او در فوریه ۱۸۸۴ وارد دانشگاه هاروارد شد و در کنار اشخاصی نظیر آلنسون بی. هوتون، آگوستوس پیبادی گاردنر، هوراس پل تورلو، ویلیام مارک نوبل، ایروینگ وتربی فی، چارلز ساموئل بابکوک و هارولد تیلور چیس در کلاس ۱۸۸۶ تحصیل کرد. در سال آخر دانشگاه، همه او را به نام فردریک می شناختند. وی در این دوره از زندگی خود با مشکلات پزشکی مواجه شد. او در دهه بیست ز
ندگی خود به ارثیهٔ قابل توجهی دست یافت و سفرهای زیادی به اروپا داشت. حرفه. اگرچه وی در ابتدا به عضویت هیئت علمی دانشگاه هاروارد درآمد، اما در ۲۵ سالگی، کارگزار «فولر، هاردینگ و شرکا» شد و اندکی پس از آن در سال ۱۸۹۰ در «اِی. بی ترنر و برادران» مشغول به فعالیت شد. او سرمقاله هایی با موضوعیت مالی برای روزنامه های بوستون، عمدتاً برای «متن عصر بوستون» می نوشت. از او به عنوان یک گزارشگر تجاری نیز یاد می شود. آترتون پس از مرگ پدرش، به عنوان متولی منافع خانواده اش معرفی شد. او در سال ۱۸۹۵ به عنوان نامزد جمهوری خواه در سطح ایالتی انتخاب شد و در مجلس نمایندگان ماساچوست، در مجلس قانون گذاری ۱۸۹۶، در ۱۱۷مین محکمه عمومی ناحیه ۲۱ خدمت کرد. وی همچنین در آنجا در سمت گزارشگر تجاری فعالیت کرد. با اینحال او مسئولیت بخشی را برعهده داشت که میزان درستکاری وی در آن محک زده می شد. در سال ۱۹۰۴ آترتون به عنوان یکی از سه متولی اداره بخشی از مِلک آریوچ ونت وورث انتخاب شد که قرار بود مؤسسه فناوری ونت وورث در سال ۱۹۰۴ در آن ملک تأسیس شود. ارزش دارایی ونت وورث بیش از ۷ میلیون دلار بود. این مبلغ معادل ۲۲۱ میلیون دلار + (مازاد تا سال ۲۰۲۱) ب
ود. آخرین وصیت نامه ونت ورث که دو ماه قبل از مرگ خود نوشته بود، توسط دخترش، سوزان ویلوبی استوارت، مورد اعتراض قرار گرفت. سوزان همسر یک دیپلمات بریتانیایی و کنسولگر سابق بریتانیا در بوستون بود. در آخرین وصیت نامه مورخ سال ۱۹۰۴، بخش اعظم ثروت و میراث از فرزندان گرفته شده بود تا صرف «تأسیس مدرسه ای برای ارائه آموزش در زمینه مهارت های مکانیکی» بشود. سوزان ویلوبی استوارت حتی قبل از محکمه با چالش های اقتصادی مواجه بود. با این حال پس از نُه ماه مذاکره، دارایی آریوچ ونت وورث تقسیم شد. سهم فرزندانان او و مدیران مؤسسه ونت وورث هر کدام تقریباً ۳٫۵ میلیون دلار بود. آترتون که مجری آخرین وصیت نامه ونت وورث نیز بود، به همراه پل دبلیو واتسون (وکیل آریوچ ونت وورث (به عنوان مسئول دفتر و مدیر و بعدتر به عنوان خزانه دار و مدیر منصوب شد. آترتون درست از ابتدا، در ایده پردازی، طراحی و ساخت مؤسسه تا افتتاح ونت وورث و دریافت فیس از دانشجویان در سال ۱۹۱۱ و در طول ۲۵ سال بعد از آن درگیر بود. مقالات معاصرِ هاروارد در آن زمان همچنین مشخص می کردند که مؤسسه ونت وورث بیش از ۳٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار موقوفه دارد. ضمن پوشش مطبوعاتی، در میان مدیران مؤسسه
ونت وورث و بوستون برهمن تشویش های موجهی وجود داشت مبنی بر اینکه این پول باید برای اهداف آموزشی در ایالات متحده سرمایه گذاری شود. اگرچه این مبلغی نبود که آترتون پیش بینی کرده بود، اما هشت سال بعد، همین پیسه شهرت او را به عنوان یک متولی در زمینه آموزش تقویت کرد و موقعیت او را در جامعه ارتقا داد. در همان زمان او به ثروت قابل توجهی دست یافت. در سال ۱۹۱۲، او عمدتاً در واشینگتن دی سی زندگی می کرد و در محافل دیپلماتیک و سیاسی همراه با والتر ال. فیشر، وزیر کشور ایالات متحده که بعداً ۵ تن از پسرانش را برای تحصیل به هاروارد فرستاد، دیده می شد. آترتون قبلاً یکی از اعضای باشگاه متروپولیتن در واشینگتن دی سی بود که رئیس جمهور وقت ایالات متحده، ویلیام هاوارد تافت نیز عضو آن بود. در آن زمان، جدا از اینکه وی متولی یک صندوق آموزشی بزرگ بود، او یک نویسنده مالی و تجاری محسوب می شد که در حال حاضر تا حد زیادی در این حوزه ناشناخته مانده است. ظاهراً او هرگز وکالت نمی کرد و بر روی ارتباطات سطح بالا متمرکز بود. شهرت او در جامعه به نحوه مدیریت دارایی های خود (چندین شرکت شخصی) برمی گشت؛ این دارایی ها شامل ارثیه ای بود که هم از تولیدات
قرن نوزدهم و هم از شرکت های مالی در نیوانگلند سرچشمه می گرفت. وی مسئول دفتر مؤسسه ونت وورث باقی ماند و با آن موفقیت، شناخته شد.
پاول برانکو (; – ) منتقد فیلم، نظریه پرداز فیلم، مترجم ادبیات داستانی و غیرداستانی اسلواکی و نویسنده مقالاتی بود که استفاده مشکوک از زبان را نقد می کردند. او را «سرپرست نقد فیلم اسلواکی» می نامند. پس از سقوط سوسیالیسم واقعی، او جوایز بسیاری دریافت کرده است. در زندگی و آثار او آثار زیادی از تأثیر تاریخ چکسلواکی می یابیم. برانکو با «امیلیا برانکووا» ازدواج کرده بود.
رائول دامُنته بُتانا(به اسپانیایی Raúl Damonte Botana)، ملقب به کپی (Copi)، (۱۹۳۹ - ۱۹۸۷)، رمان نویس، کارتونیست و نمایشنامه نویس آرژانتینی که بیشتر عمر حرفه ای خود را در پاریس گذراند. او پس از مرگش به شهرت رسید.
کارل گوستاو فلرر (به آلمانی: Karl Gustav Fellerer) (زادهٔ ۷ ژوئیه ۱۹۰۲ – درگذشتهٔ ۷ ژانویه ۱۹۸۴) موسیقی دان و موسیقی شناس اهل آلمان بود. آثار او شامل بیش از ۶۰۰ مقالهٔ علمی در مورد موسیقی کلیسای کاتولیک، موسیقی ایتالیایی از ۱۶۰۰ تا آغاز قرن بیستم و تاریخ موسیقی قرن ۱۹ میلادی است. او تک نگاری هایی در مورد موتزارت، هندل، پالسترینا و ماکس بروخ نوشت و سردبیر چندین مجلهٔ موسیقی بود. او همچنین سالنامهٔ موسیقی کلیسا را به مدت ۴۶ سال، از ۱۹۳۰ تا ۱۹۷۶ منتشر کرد. فلرر در طول فعالیت عای خود ریاست چند انجمن موسیقی شناسی را بر عهده داشت. او همچنین ۱۶ سال رئیس انجمن جوزف هاس بود. زندگی نامه. کارل گوستاو فلرر ۷ ژوئیه ۱۹۰۲ در فرایزینگ، بایرن متولد شد. او در رگنسبورگ تحصیل کرد، سپس در مونیخ، جایی که جوزف هاس در میان معلمانش بود، به ادامهٔ تحصیلاتش پرداخت و در شال ۱۹۲۵ در برلین مدرک دکترای خود را دریافت کرد. وی پس از آن در دانشگاه مونستر و دانشگاه فریبورگ به تدریس مشغول شد و در سال ۱۹۳۴ به درجه استادی کامل دست یافت. فلرر در سال ۱۹۳۹ مدیر مؤسسهٔ موزیکولوژی دانشگاه کلن شد و از سال ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۸ رئیس دانشکدهٔ فلسفه بود. او از سال
۱۹۶۷ تا ۱۹۶۸ نیز به عنوان رئیس دانشگاه کلن فعالیت کرد و در سال ۱۹۷۰ به عنوان استاد ممتاز دست یافت. او در سن ۸۱ سالگی در ۷ ژانویه ۱۹۸۴ در ایستگاه راه آهن مرکزی مونیخ هنگامی که از یک جلسهٔ موسیقی کلیسا در اینسبروک بازگشت، درگذشت. افتخارات. کارل گوستاو فلرر عضو چندین آکادمی علوم از جمله آکادمی های لندن، بروکسل و کپنهاگ بود. او در طول فعالیت های علمی و هنری خود، جوایزی همچون مدال موتزارت، صلیب بزرگ نشان شایستگی جمهوری فدرال آلمان، صلیب افتخار اتریش برای علم و هنر (در سال ۱۹۷۷) و صلیب فرماندهی نشان پاپ سنت گرگوری را دریافت کرد.
هارون شاری یا هارون خارجی یک شورشی خارجی مذهب بود که در جزیره علیه معتضد، خلیفهٔ وقت، شورش کرده بود و از حمایت ، (رک به حمدانیان) برخوردار بود. سرانجام حمدان بن حمدون به دست معتضد دستگیر شد. فرزند او، ، به معتضد پیشنهاد داد که در ازای آزادی پدرش، اعطای ۵۰۰ سواره نظام دائم به وی و لغو خراج قبیلهٔ بنی تغلب، هارون را دستگیر کند. روایت دیگری نیز موجود است مبنی بر اینکه یکی از سرداران معتضد پیشنهاد کرد حسین بن حمدان به جنگ فرستاده شود. در هر حال، حسین بن حمدان با سیصد سوار به نبرد هارون رفت و وی را اسیر کرد و تحویل معتضد داد.
فروزان زاهدبیگی کارگردان، گوینده عروسکی، عروسک گردان و مدرس دانشگاه اهل ایران است. وی همسر آرش نوذری بازیگر سینما و تلویزیون است. شروع به کار. شروع فعالیت هنری او مربوط به سال ۱۳۶۲ در مدرسه هنر و ادبیات وابسته به صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران در رشته طراحی و تئاتر عروسکی و اخذ گواهینامه در سال ۱۳۶۴ در هردو رشته بود. رزومه کاری. وی مدرس دانشگاه و کارشناس نمایش با گرایش کارگردانی از دانشگاه هنر و معماری دانشگاه آزاد است. کارگردانی و گویندگی. وی از سال ۱۳۸۰ به بعد به عنوان کارگردان فعالیت داشته است باغ شادونه
قیمت عادلانه یک نظریه فلسفه اخلاق در علم اقتصاد است که تلاش می کند استانداردهایی برای رعایت عدالت در معاملات تعیین کند. این نظریه که از جهت منطقی ریشه هایی در فلسفه یونان باستان دارد، توسط توماس آکویناس بر اساس یک بحث علیه ربا مطرح شد. در زمان او ربا، به ایجاد هرگونه نرخ بهره در وام اشاره داشت. این امر باعث ایجاد اصل قراردادی "laesio enormis" شد. قیمت ناعادلانه: نوعی تقلب. بحث علیه ربا این بود که وام دهنده در ازای هیچ کاری، دریافت درآمد می کرد، زیرا در واقع چیزی قرض داده نمی شد، بلکه تنها پول رد و بدل می شد. و از آنجایی که یک دلار را فقط می توان با یک دلار به طور عادلانه مبادله کرد، درخواست بیشتر پول در ازای همان مقدار قرض داده شده، ناعادلانه بود. آکویناس بعداً استدلال خود را برای مخالفت با هرگونه درآمد ناعادلانه ای که در تجارت به دست می آمد گسترش داد و ادعای خود را بر اساس قانون طلایی استوار کرد. بر اساس ضرب المثل «با دیگران چنان رفتار کن که دوست داری با تو رفتار کنند»، انسان نیز باید ارزش را با ارزش معاوضه کند. آکویناس معتقد بود که افزایش قیمت ها به طور مشخص امری غیراخلاقی است، زیرا اگر یک خریدار خاص به چیز
ی که فروخته می شود نیاز فوری پیدا کند، به علت شرایط زمانی، ممکن است متقاعد شود که قیمت بالاتری بپردازد: بنابراین آکویناس اقداماتی مانند افزایش قیمت تجهیزات ساختمانی در پی یک بلای طبیعی را محکوم می کرد. افزایش تقاضا که به علت تخریب ساختمان های موجود به وجود آمده بود بر هزینه های فروشنده نمی افزود، بنابراین بهره گیری از افزایش تمایل خریداران به پرداخت، از دیدگاه آکویناس نوعی تقلب محسوب می شد. آکویناس بر این باور بود که تمام عواید حاصل از تجارت باید به نیروی کار بازرگان مربوط باشد نه به نیاز خریدار. از این رو، او سود متوسط را به عنوان پرداخت حتی برای تجارت غیرضروری، مشروط بر اینکه قیمت تنظیم شده و در محدوده خاصی نگه داشته شود، چشم پوشی کرد: تفسیرهای بعدی دکترین. در زمان آکویناس، بیشتر محصولات توسط تولیدکنندگان مستقیم (یعنی کشاورزان و صنعتگران) فروخته می شد و کار مزدی و بانکداری هنوز در مراحل ابتدایی خود بودند. نقش بازرگانان و پول دهندگان محدود بود. مکتب بعدی سالامانکا استدلال کرد که قیمت عادلانه با استفاده از یک تخمین رایج تعیین می شود که می تواند با قیمت بازار یکسان باشد - بسته به شرایط مختلف مانند قدرت چانه زن
ی نسبی فروشندگان و خریداران - یا می تواند توسط مقامات دولتی تعیین شود.. با ظهور سرمایه داری، استفاده از نظریه قیمت عادلانه کم رنگ شد و تا حد زیادی با مفهوم اقتصاد خرد عرضه و تقاضا از لاک، استوارت، ریکاردو، ابن تیمیه و به ویژه آدام اسمیت جایگزین شد. در مفهوم در اقتصاد مدرن، بهره به عنوان پرداختی در ازای یک خدمت ارزشمند، که همان استفاده از آن پول است، تلقی می شود، با این وجود اکثر سیستم های بانکی هنوز نرخ بهره بیش از حد را ممنوع می کنند. به همین ترتیب، در طول گسترش سریع سرمایه داری در چند قرن گذشته، نظریه قیمت عادلانه برای توجیه اقدامات مردمی علیه بازرگانانی استفاده شد که قیمت های خود را در سال های قحطی افزایش دادند. مورخ مارکسیست ای پی تامپسون در مقاله خود در مورد «اقتصاد اخلاقی جمعیت انگلیسی در قرن هجدهم» بر نیروی مستمر این سنت تأکید کرد. سایر مورخان و جامعه شناسان همین پدیده را در موقعیت های مختلف دیگر از جمله شورش کشاورزان در قارهٔ اروپا، در طول قرن نوزدهم و در بسیاری از کشورهای در حال توسعه، در قرن بیستم کشف کرده اند. برای مثال، دانشمند علوم سیاسی، جیمز سی. اسکات، در "کتاب اقتصاد اخلاقی کشاورز: امرار معاش
و شورش در آسیای جنوب شرقی" نشان داد که چگونه می توان از این ایدئولوژی به عنوان روشی برای مقاومت در برابر اقتدار استفاده کرد. Laesio enormis. اگرچه قانون امپراتوری روم، "Corpus Juris Civilis" بیان کرده بود که طرفین مبادله حق دارند در جهت سبقت گرفتن از یکدیگر تلاش کنند، این دیدگاه توسعه یافت که اگر قرارداد به طور قابل توجهی برای یکی از طرفین مضر باشد، فسخ شود: در صورتی که یک آسیب غیرعادی وجود داشته باشد؛ در زبان لاتین (laesio enormis). این بدان معناست که اگر توافقی به طور قابل توجهی به ضرر یکی از طرفین نامتعادل شود، دادگاه ها از اجرای آن سرباز می زنند و صلاحیت را دارند. در طول قرن نوزدهم، قانونگذاریها در فرانسه و آلمان از پذیرش این اصل خودداری کردند، در حالی که حوزه های قضایی کامن لا تلاش کردند دکترین آزادی قراردادها را تعمیم دهند. با این حال، در عمل، و به طور فزاینده ای در قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم، قانون حمایت از مصرف کننده، قراردادهای اجاره، و قانون کار توسط اساسنامه تنظیم شد تا عادلانه بودن در مبادله را ایجاب کند. برخی از شروط اجباری خواهند بود، برخی دیگر ناعادلانه تلقی می شوند و دادگاه ها می توانند
حکمی از خود را جایگزین کنند که در همه شرایط عادلانه باشد.
جام اتحادیه فوتبال انگلستان ۲۲–۲۰۲۱ ۶۲امین فصل از جام اتحادیه باشگاه های انگلستان بود (که به دلیل حامی مالی آن، به عنوان جام کارابائو شناخته می شود). تمامی باشگاه های لیگ برتر فوتبال انگلستان و لیگ فوتبال اجازه حضور را در این رقابت ها داشتند. قهرمان این جام به مرحله پلی آف لیگ کنفرانس اروپا ۲۳–۲۰۲۲ راه می یابد. مسابقات در تاریخ ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۱ آغاز شد و فینال به میزبانی ورزشگاه ومبلی در ۲۷ فوریه ۲۰۲۲، میان چلسی و لیورپول برگزار شد. پس از تساوی بدون گل در وقت های معمول و سپس وقت های اضافه، لیورپول با پیروزی ۱۱–۱۰ در ضربات پنالتی، نهمین قهرمانی خود را در جام اتحادیه به دست آورد و رکورددار شد. منچستر سیتی قهرمان چهار دوره قبل و مدافع عنوان قهرمانی در این فصل بود، اما در دور چهارم به دست وستهام یونایتد حذف شد. جواز حضور. تمامی ۹۲ باشگاه در لیگ برتر و لیگ فوتبال انگلیس وارد جام اتحادیه این فصل شدند. جواز حضور در بین ۴ لیگ برتر سیستم لیگ های فوتبال انگلیس توزیع شد. برای قرعه کشی دو دور اول، باشگاه ها به دو دسته شمالی و جنوبی تقسیم شدند. در دور اول، ۲۲ باشگاه از ۲۴ باشگاه چمپیونشیپ و تمام باشگاه های لیگ یک و لیگ دو وا
رد رقابت ها شدند. دور بعد، دو باشگاه باقیمانده از دسته چمپیونشیپ که در فصل ۲۱–۲۰۲۰ از لیگ برتر در رده های هجدهم و نوزدهم قرار گرفتند (فولام و وست برومویچ آلبیون)، و باشگاه های لیگ برتر که در لیگ قهرمانان، لیگ اروپا یا لیگ کنفرانس شرکت نداشتند، وارد مسابقات شدند. دور اول. مجموعاً ۷۰ تیم در دور اول رقابت کردند: ۲۴ تیم از لیگ دو (سطح ۴)، ۲۴ تیم از لیگ یک (سطح ۳) و ۲۲ تیم از چمپیونشیپ (سطح ۲). قرعه کشی این مرحله بر اساس منطقه جغرافیایی شمالی و جنوبی انجام شد و تیم ها به مصاف حریفانی از همان منطقه خود می رفتند. دور دوم. در مجموع ۵۰ باشگاه در دور دوم بازی کردند: ۳۵ تیم پیروز از دور اول، ۲ باشگاه از دسته چمپیونشیپ (سطح ۲) که در مرحله اول شرکت نکردند، به علاوه ۱۳ باشگاه لیگ برتری که در رقابت های اروپایی حضور نداشتند. قرعه کشی این دور بر اساس موقعیت جغرافیایی تیم ها انجام شد و تیم ها در دو بخش «شمالی» و «جنوبی» تقسیم شدند و هر تیم در مقابل تیمی از همان بخش قرار گرفت. قرعه کشی در ۱۱ اوت ۲۰۲۱ و در ساعت ۲۱:۱۵ به وقت بریتانیا، پس از پایان تساوی دور اول بین لیتون اورینت و کویینز پارک رنجرز، به صورت زنده در اسکای اسپورت برگ
زار شد و اندی تاونزند و جوبی مک آنوف مسئولیت آن را بر عهده داشتند. دور سوم. مجموعاً ۳۲ تیم در دور سوم رقابت کردند. چلسی، لستر سیتی، لیورپول، منچستر سیتی، منچستر یونایتد، تاتنهام هاتسپر و وستهام یونایتد به دلیل حضور در لیگ قهرمانان اروپا ۲۲–۲۰۲۱, لیگ اروپا ۲۲–۲۰۲۱, یا لیگ کنفرانس اروپا ۲۲–۲۰۲۱، از این دور وارد رقابت های جام شدند. قرعه کشی این مرحله در تاریخ ۲۵ اوت ۲۰۲۱ به صورت زنده از اسکای اسپورت پس از اتمام بازی وست برومویچ آلبیون مقابل آرسنال به وسیله کوین فیلیپس و کوین کمپل انجام شد. برخلاف دور قبل، تیم ها در این مرحله در دو دسته شمالی و جنوبی گروه بندی نشدند. بازی های به تساوی کشیده با پنالتی تعیین تکلیف شدند. اولدهام اتلتیک و روچدیل پایین ترین تیم هایی بودند که همچنان خود را در عرصه جام حفظ کرده بودند. دور چهارم. در مجموع ۱۶ تیم در این دور حضور داشتند. بازی ها در ۲۶ و ۲۷ اکتبر برگزار شدند. تیم ساندرلند از لیگ یک، تنها نمایندهٔ باقی مانده در رقابت ها از دسته سوم یا پایین تر بود. یک چهارم نهایی ها. در مجموع هشت تیم در این مرحله رقابت کردند. قرعه کشی در ۳۰ اکتبر ۲۰۲۱ انجام شد. بازی ها در ۲۱ و ۲۲ دسامبر ۲۰۲۱
برگزار شدند. تیم لیگ یکی ساندرلند تنها تیم خارج از لیگ برتر فوتبال انگلستان بود که در عرصه رقابت باقی مانده بود. نیمه نهایی ها. چهار تیم دور نیمه نهایی، همگی از لیگ برتر بودند و قرعه کشی این مرحله به تاریخ ۲۲ دسامبر ۲۰۲۱ برگزار شد. همچون فصل ۲۰–۲۰۱۹، دور نیمه نهایی به شیوه رفت و برگشتی برگزار شد، در حالی که در فصل ۲۱–۲۰۲۰، به دلیل تراکم برنامه بازی ها در پی تعلیق های ناشی از شیوع کووید ۱۹، نیمه نهایی ها با تک بازی برگزار شدند. برنامه این بود تا بازی های دور رفت و برگشت به ترتیب در هفته های آغاز شده از ۳ و ۱۰ ژانویه ۲۰۲۲ برگزار شوند، با این حال در ۵ ژانویه ۲۰۲۲، لیگ فوتبال بازی دور رفت را میان آرسنال و لیورپول به دلیل موارد گزارش شده از کووید ۱۹ میان بازیکنان و عوامل لیورپول تا ۱۳ ژانویه به تعویق انداخت. این تأخیر سبب شد تا بازی رفت در خانه لیورپول و بازی برگشت به تاریخ ۲۰ ژانویه ۲۰۲۲ در خانه آرسنال برگزار شود. "چلسی در مجموع ۳–۰ پیروز شد." "لیورپول در مجموع ۲–۰ پیروز شد." فینال. چلسی و لیورپول هماورد یکدیگر در فینال شدند که به تاریخ ۲۷ فوریه ۲۰۲۲ برگزار شد. همچون فینال سال ۲۰۲۰ و طبق روال همیشگی، فینال در فو
ریه برگزار شد، بر خلاف فینال سال ۲۰۲۱ که در آوریل برگزار شد تا با توجه به محدودیت های ناشی از کووید ۱۹ در انگلستان، تماشاگران بتوانند در ورزشگاه حاضر شوند. ورزشگاه ومبلی در ومبلی از منطقه برنت لندن میزبان این بازی بود. قهرمان، جواز حضور را در لیگ کنفرانس اروپا ۲۳–۲۰۲۲ به کسب می کرد، مگر آنکه سهمیه لیگ قهرمانان اروپا ۲۳–۲۰۲۲ یا لیگ اروپا ۲۳–۲۰۲۲ را به دست می آورد.
مستطیل قرمز فیلمی به کارگردانی حسن و حسین صیدخانی و تهیه کنندگی سید علی رضا سجاد پور محصول سال ۱۳۹۵ است. این فیلم برنده لوح زرین جشنواره فیلم میلان شد. خلاصه داستان. داستان این فیلم به یکی از وقایع جنگ ایران و عراق بازمی گردد. قصه مردم جنگ زده ای است که حاضر به ترک محل زندگی خود نیستند؛ آن ها در اردوگاه برای نشاط روحی مسابقه فوتبالی برگزار می کنند، اما در دقیقه ۵۵ به ناگاه بازی متوقف می شود… سید علی خامنه ای درباره این حادثه می گوید «این حادثه باید برای مردم تبیین شود تا آن ها با شهدای چوار ایلام، آشنا شوند.» مخاطب این فیلم عموم افراد می باشند و همچنین این فیلم در مدت ۰۱:۴۰:۰۰ پخش قابل دریافت است. مستطیل قرمز از دید گونه شناسی در سینمای ایران عضوی از ژانر «سینمای دفاع مقدس» محسوب می شود. عوامل و ساخت. در آبان ۱۳۹۵ خبری منتشر شد که یک فیلم سینمایی با موضوعیت رخداد بمباران زمین فوتبال چوار ساخته خواهد شد و کار فیلمبرداری آن در ایلام، تهران و شهرک سینمایی دفاع مقدس دنبال خواهد شد. تهیه کننده این اثر گفت داستان این فیلم دربارهٔ جنایت رژیم عراق در بمباران زمین فوتبال چوار ایلام است. داستان فیلم در زمان حال اتفاق م
ی افتد و در دنباله به رخداد «چوار» پرداخته می شود. جوایز. فیلم سینمایی مستطیل قرمز برنده جشنواره فیلم میلان است که جایزه ویژه سال ۲۰۱۹ میلادی خود را به شبکه ورزش سیمای جمهوری اسلامی ایران به دلیل این فیلم اعطا کرد. این فیلم همچنین برگزیده جشنواره بین المللی مقاومت و کسب دیپلم افتخار و لوح زرین از جشنواره ملی فانوس نیز است. نقدها. بسیاری از عوامل چندین مرتبه نظرات خود را در جشنواره های داخل ایران و نیز در گفتگوها در خبرگزاری ها درمورد این فیلم بیان کرده اند. در ادامه به برخی از آن ها پرداخته شده است. کورش جاهد، منتقد سینما، دربارهٔ این فیلم گفت: «مستطیل قرمز» بر اساس واقعیت ساخته شده و مستندگونه است و لحن صدا و ریتم بیان گوینده جنبه مستندگونه فیلم را تقویت می کند. جنگ در کل پدیده وحشتناکی است اما جالب است که در این فیلم مدام به این نکته اشاره می شود که زندگی در جنگ نیز در جریان است. ما نیازمند نگاه جدیدی در سینمای دفاع مقدس هستیم و امیدوارم این دو برادر کارگردان، با شور و حالی که کار را خود را آغاز کرده و فیلم پرزحمتی را ساخته اند، با وجود همه مشکلاتی که در سینما وجود دارد به راه خود ادامه دهند. علی اوسیوند با
زیگر مستطیل قرمز دربارهٔ همکاری در این فیلم گفت: مستطیل قرمز نخستین تجربه فیلم بلند سینمایی برادران صیدخانی در ایلام بوده است که امیدوارم از حرکت شایسته و کاملاً ارزشمند این دو برادر حمایت شود تا در سال های آینده نیز این حرکت انسانی، فرهنگی و خدایی را ادامه دهند. اندیشه فولادوند بازیگر مستطیل قرمز در مورد این فیلم در مصاحبه با خبرگزاری مهر گفت خوش شانس بودم که به این فیلم دعوت شدم او همچنین با انتقاد از کم توجهی ها و کم کاری ها نسبت به دوران دفاع مقدس، شهدای این دوران را انسان هایی دارای ژن های واقعاً مقدس توصیف کرد.
هنری تیلور بلو (Henry Taylor Blow) (۱۵ ژوئیه ۱۸۱۷–۱۱ سپتامبر ۱۸۷۵)، دو دوره نماینده ایالت میسوری در مجلس نمایندگان ایالات متحده و سفیر ایالات متحده در ونزوئلا و برزیل بود. اوایل زندگی. هنری در شهرستان ساوت همپتون ایالت ویرجینیا در خانواده کاپیتان پیتر و الیزابت (تیلور) بلو مالکین بردهٔ مشهوری به نام درد اسکات، به دنیا آمد. بلو هشتمین فرزند از جمله ده فرزند خانواده بود. بلو با والدینش به هانتسویل ایالت آلاباما نقل مکان نمود و در آنجا پدرش تلاش ناموفقی را در کشاورزی انجام داد. در سال ۱۸۳۰ خانوادهٔ بلو دوباره به سنت لوئیس ایالت میسوری نقل مکان کرد و پیتر بلو در آنجا مهمان خانه شبانه روزی باز کرد و بردگان خویش از جمله درد اسکات را که به عنوان کارگر فعالیت می کردند، در بدل مزد استخدام نمود. مادر هنری در سال ۱۸۳۱ فوت نمود و متعاقباً یک سال بعد، پدرش نیز درگذشت. هنری بلو از دانشگاه سنت لوئیس فارغ شد و به عنوان کارآموز در یک دفتر حقوقی شروع به کار نمود اما با مرگ والدین اش مجبور شد تا در بازرگانی شوهر خواهراش چارلز که فروش رنگ و نفت بود، به عنوان منشی کار نماید. هنری بلو اموال و دارایی خویش را به دو دختر مجرد و برادر