Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تاریخ زنان در مراکش شامل زندگی آنها از قبل، حین و پس از ورود اسلام به کشور شمال غربی آفریقا، مراکش است. از دهه ۱۹۴۰ تا زمان اعلام استقلال مراکش از قیمومیت فرانسه در سال ۱۹۵۶، زنان مراکشی در واحدهای خانوادگی زندگی می کردند که «خانواده های محدود» یا "حرمسرا" هستند، که در آن خانواده های بزرگ به عنوان یک واحد با هم زندگی می کردند و در آن زنان منزوی هستند و نیاز به اجازه از طرف خانواده دارند. علاوه بر این، در این مدت با زنان متأهل بهتر از زنان مطلقه رفتار می شد. سلسله مراتب و اهمیت زنان بر اساس سن و موقعیت در خانواده و جامعه طبقه بندی شد. از جمله فعالیت های آنها در آن دوره انجام کارهای خانه، گلدوزی و صنایع دستی، حضور در مدارس قرآن و رفتن به حمام بود. سنت سبک زندگی حرمسرا برای زنان به تدریج پس از استقلال مراکش از فرانسه در سال ۱۹۵۶ پایان یافت. پس از استقلال مراکش از فرانسه، زنان مراکشی توانستند شروع به رفتن به مدارسی کنند که بر آموزش بیشتر از مذهب تمرکز داشتند و آموزش خود را به علوم و موضوعات دیگر گسترش دادند. در سال ۲۰۰۴، با وضع قوانین قانونی معروف به مدونه (به عربی: مدونة الأسرة المغربیة)، زنان مراکشی حق طلاق از
شوهران خود، حضانت فرزند، نفقه فرزند و مالکیت و ارث بردن دارایی را به دست آوردند. زنان بربر در مراکش. قبل از گسترش اسلام در مراکش، که با فتح اعراب آغاز شد، مراکش بخشی از منطقه ای بود که اکثراً جمعیت غیر عرب بربر در آن زندگی می کردند. قبایل مختلف بربر در طول قرن ۴، ۵ و ۶ میلادی مانند قبایل طوارق در شمال آفریقا، به عنوان قبایل خانوادگی شناخته شدند. زنان بربر در فولکلور و باور سنتی مراکشی جایگاه ماندگاری داشته اند که مربوط به پیش از فتح اعراب و مسلمانان بر منطقه مغرب است. اعتقاد بر این است که داستان عایشه قندیشا حداقل از قرن هفتم وجود داشته است. انواع مختلفی از نام عایشه قندیشا وجود دارد که شامل لالا آیچا و آیچا حمدوچیا می شود. اعتقاد بر این است که عایشه قندیشا که از دوران پیش از اسلام در مراکش سرچشمه می گیرد، یک شیطان زن است که شکل موجودات متعددی از جمله یک نیمه بز را به خود می گیرد. تأسیس مؤسسات اسلامی (۶۸۰–۹۰۰). پس از گسترش اعراب و مسلمانان به منطقه مغرب، زنان نقش های مهمی در بنیاد نهادی نقاط عطفی که امروزه به کار خود ادامه می دهند، بر عهده گرفتند. به عنوان مثال، فاطمه الفیهری به دلیل تأسیس مسجد الکرائوین در س
ال ۸۵۹ شناخته می شود، که در قرون بعدی به «اولین مؤسسه آموزش عالی اعطاکننده مدرک دانشگاهی در جهان» در فاس، مراکش تبدیل شد. خواهر او مریم الفیهری، نیز مسجد اندلس را در فاس تأسیس کرد. زنان در سیاست. علاوه بر هنر و ادبیات، زنان مراکشی در شکل دادن به سیاست معاصر به طور علنی حضور داشته اند. در سال ۱۹۶۱، "اتحادیه Progressiste des Femmes Marocaines" به عنوان یکی از اولین سازمان های منحصراً زنانه در مراکش تأسیس شد. للا عایشه، خواهر حسن دوم (پادشاه مراکش)، رئیس سازمان زنان دیگری به نام "اتحادیه ملی زنان ماروکائین" بود. سازمان های مختلف زنان دیگر در مراکش پس از استقلال با هدف پیشبرد اهداف حقوق زنان ایجاد شدند، انجمن دموکراتیک زنان مراکش و اتحادیه عمل زنانه از این دست هستند. آزار و اذیت. زنان در مراکش اغلب هنگام بیرون رفتن در انظار عمومی مجبور به تحمل آزار و اذیت می شوند. اغلب آزار و اذیت جنسی به شکل زبانی صورت می گیرد. برای مبارزه با این فرهنگ توهین آمیز و زن ستیز، تعدادی از زنان مراکشی در مقابل سوء استفاده کنندگان خود ایستادگی به خرج دادند. در سال ۲۰۱۸ قانونی در سرتاسر مراکش به اجرا گذاشته شد که به نام قانون هاکائویی ش
ناخته می شود که توسط باسیما هاکائویی تهیه شده بود. این قانون شامل ممنوعیت آزار و اذیت جنسی در مکان های عمومی و همچنین ممنوعیت ازدواج اجباری و مجازات های سخت تر برای انواع خاصی از خشونت است. اما به دلیل عدم الزام قربانیان به تشکیل پرونده برای تعقیب کیفری برای دریافت حمایت مورد انتقاد قرار گرفت.
موقعیت و نقش های اجتماعی زنان در مالی با تأثیر متقابل پیچیده سنت های گوناگون در جوامع قومی، ظهور و سقوط ایالت های بزرگ ساحلی، حکومت استعماری فرانسه، استقلال، شهرنشینی و درگیری ها و پیشرفت های پسااستعماری شکل گرفته است. زنان مالی تنها کمتر از نیمی از جمعیت مالی را تشکیل می دهند، اما همیشه برای ساختار اقتصادی و اجتماعی این جامعه عمدتاً روستایی و کشاورزی بسیار مهم بوده اند. پیشینه فرهنگی. مالی یک کشور محصور در خشکی در غرب آفریقا است. این کشور در سال ۱۹۶۰ از فرانسه استقلال یافت. مناقشه شمال مالی این کشور را بی ثبات کرده است. مالی بیش از ۱۸ میلیون نفر جمعیت دارد و از نظر قومی از گروه های زیر تشکیل شده است: بامبارا ۳۴٫۱ درصد، فولانی ۱۴٫۷ درصد، ساراکوله ۱۰٫۸ درصد، سنوفو ۱۰٫۵ درصد، دوگون ۸٫۹ درصد، مالینک ۸٫۷ درصد، بوبو ۲٫۹ درصد. سونگهای ۱٫۶٪، توارگ ۰٫۹٪، سایر مالیا ۶٫۱٪، از اعضای جامعه اقتصادی کشورهای غرب آفریقا ۰٫۳٪ و سایر گروه ها ۰٫۴٪. اکثریت قریب به اتفاق مردم مالی از اسلام پیروی می کنند. در این کشور شهرنشینی ۴۲٫۴ درصد است و نرخ باروری تقریباً ۶ فرزند متولد/زن است که یکی از بالاترین نرخ ها در جهان است. تحصیلات. تح
صیل در مالی از شش تا ۱۵ سالگی اجباری است. با این حال، بسیاری از کودکان دختر به مدرسه نمی روند و به دلیل عواملی مانند فقر، ترجیحات اجتماعی به تحصیل پسران، ازدواج کودکان و آزار جنسی، ثبت نام دختران کمتر از پسران در همه سطوح است. نرخ باسوادی زنان (۱۵ سال و بالاتر) به طور قابل توجهی کمتر از مردان است: زن ۲۲٫۲ درصد، در مقایسه با مردان ۴۵٫۱ درصد (۲۰۱۵ ارزیابی شده). مراقبت های بهداشتی. مالی یکی از فقیرترین کشورهای جهان است و به شدت تحت تأثیر وضعیت بهداشتی و بهداشت نامناسب قرار دارد. سلامت زنان به طور منفی تحت تأثیر قرار می گیرد، اگرچه دولت مراقبت های پزشکی یارانه ای را به کودکان و همچنین بزرگسالان هر دو جنس ارائه می دهد. با این وجود قانون اساسی مالی حق سلامتی را تضمین کرده است. خط مشی مراقبت های بهداشتی مبتنی بر مشارکت جامعه، بازیابی هزینه ها و در دسترس بودن داروهای ضروری است و توسط وزارت بهداشت تدوین شده و توسط اداره بهداشت ملی اجرا می شود. ازدواج. ازدواج کودکان در مالی رایج است که ناشی از قوانین ضعیف و عدم اجرای قوانین موجود می باشد. در این کشور حداقل سن ازدواج بدون رضایت والدین برای دختران ۱۶ سال و برای پسران ۱۸
سال است. در صورت تاییدیک قاضی دیوان های حقوقی در مالی، دختر ۱۵ ساله می تواند با رضایت والدین ازدواج کند. قانون خانواده. زنان به ویژه در مورد طلاق و ارث از جایگاه و حقوق برابری برخوردار نیستند. قانون تعدد زوجات را مجاز می داند. زنان قانوناً موظف به اطاعت از شوهران خود هستند و به ویژه در موارد طلاق، حضانت فرزند و ارث آسیب پذیر تلقی می شوند. حتی حقوق محدودی که زنان دارند اغلب به دلیل عدم آموزش و اطلاعات و همچنین دیدگاه های فرهنگی که زنان را پست تر می دانند، اجرا نمی شود. بر اساس این قانون، "وزارت حمایت از زنان، خانواده و اطفال" مسئول تأمین حقوق قانونی زنان است. حقوق زنان بر اساس قانون. مشکلات معاصری که زنان در مالی با آن مواجه هستند عبارتند از میزان بالای خشونت علیه زنان، ازدواج کودکان و ختنه زنان. ماده ۲ قانون اساسی مالی می گوید: «تمامی مردم مالی آزاد به دنیا می آیند و آزاد زندگی می کنند و در حقوق و وظایف خود برابر هستند. هر گونه تبعیض بر اساس منشأ اجتماعی، رنگ، زبان، نژاد، جنسیت، مذهب یا عقاید سیاسی ممنوع است. ختنه زنان. ختنه زنان (FGM) به ویژه در مناطق روستایی در مالی رایج است و در دختران بین شش ماه تا شش سال
انجام می شود. تخمین زده می شود که حدود ۷۵ درصد از دختران تا سن ۱۴ سالگی و ۸۹ درصد از زنان ۱۵ تا ۴۹ ساله ختنه شده اند. دختران اغلب در سنین ۱۳ تا ۱۵ سالگی ازدواج می کنند، بنابراین ختنه زنان قبل از این سن انجام می شود. دولت مالی یک طرح دو مرحله ای را برای حذف ختنه زنان در ابتدا تا سال ۲۰۰۸ اجرا کرده است. به گفته سازمان های حقوق بشر محلی که با ختنه زنان مبارزه می کنند، مرحله آموزشی در شهرها ادامه دارد و گزارش شده است که ختنه جنسی در بین فرزندان والدین تحصیل کرده به میزان قابل توجهی کاهش یافته است. در همین راستا، کمیته ملی خشونت علیه زنان، همه سازمان های غیردولتی مبارزه با ختنه زنان را به هم مرتبط کرده است. مالی یکی از بالاترین نرخ های ختنه زنان در جهان را دارد، تا حدی که حمایت مداومی از جانب اهالی سنتی مالی برای این عمل صورت گرفته است و تنها ۲۰ درصد از زنان مالی و ۲۱ درصد از مردان فکر می کنند این عمل باید پایان یابد. برده داری. در سال ۲۰۰۸، گروه حقوق بشر Temedt مستقر در طوارق، همراه با کمیته بین المللی ضد برده داری، گزارش دادند که «چند هزار» برده داری و به برده گیری در کشور مالی و خصوصاً منطقه طوارق رخ داده است.
زنان در سیاست. سیدیبه آمیناتا دیالو، استاد دانشگاه باماکو، رهبر حزب سیاسی جنبش برای آموزش محیط زیست و توسعه پایدار است و در سال ۲۰۰۷ اولین زنی شد که به عنوان یکی از هشت نامزد ریاست جمهوری مالی در انتخابات ریاست جمهوری آوریل ۲۰۰۷ نامزد شد. دیالو بیش از ۱۲۰۰۰ رای در انتخابات به دست آورد که ۰٫۵۵ درصد از کل رای های این انتخابات بود.
گزن لومب، روستایی در دهستان کشتگان بخش بم پشت شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۹۶ نفر (۲۴ خانوار) بوده است.
عارف رسول آباد، روستایی در دهستان کشتگان بخش بم پشت شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۳ نفر (۲۰ خانوار) بوده است.
آباده، روستایی در دهستان کشتگان بخش بم پشت شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۷۵ نفر (۴۷ خانوار) بوده است.
دسترسی عمومی یک فیلم درام آمریکایی محصول سال ۱۹۹۳ به کارگردانی برایان سینگر در اولین فیلم بلند خود است. سینگر همچنین فیلمنامه را با کریستوفر مک کوری و مایکل فیت دوگان نوشته است. این فیلم در ۱۸ روز با قیمت ۲۵۰ هزار دلار فیلمبرداری شد. این فیلم اولین بار در جشنواره فیلم ساندنس در سال ۱۹۹۳ به نمایش درآمد، جایی که برنده مشترک جایزه بزرگ هیئت داوران بود. منتقدان کارگردانی این فیلم را ستودند، اما تمجید مشابهی از داستان فیلم و شخصیت ها نکردند.
زیارت، روستایی در دهستان کشتگان بخش بم پشت شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۷۹۹ نفر (۲۰۳ خانوار) بوده است.
مستر بانک () یک بانک خصوصی در مسکو بود. از سال ۲۰۱۲، این بانک شصت و نهمین بانک بزرگ روسیه بود. مجوز بانکی مستر بانک در ۲۰ نوامبر ۲۰۱۳ توسط بانک مرکزی روسیه پس گرفته شد. در ۱۶ ژانویه ۲۰۱۴، دادگاه داوری مسکو ورشکستگی مستر بانک را اعلام کرد. فعالیت ها. مستر بانک در زمینه اعطای وام شرکتی، اعطای وام به مشاغل کوچک و متوسط، وام به اشخاص حقیقی، خدمات رسانی به مشتریان تجاری، تجارت و امور مالی پروژه، عملیات بین المللی، صدور و خدمات کارت های اعتباری، بانکداری خرد، سپرده گذاری، عملیات در بازارهای مالی و … فعال بود. بسیاری از مشتریان تجاری در برنامه های مختلف برندسازی مشترک با بانک شرکت داشتند.
گلادیاتریکس () (به صورت جمع gladiatrices) نامی است که بر زنان گلادیاتور در روم باستان نهاده می شد. این زنان به مانند مردان گلادیاتور در جشن های رومیان جهت سرگرمی مردم با یکدیگر یا با حیوانات وحشی می جنگیدند. این زنان از تجهیزاتی مانند مردان استفاده می کردند اما تعداد آنان بسیار اندک بود و از نظر مخاطبان امری استثنایی و عجیب دانسته می شد. وجود این زنان در آثار مکتوب بسیار محدود و چند کتیبه ذکر شده است. به نظر می رسد ایشان برای نخستین بار در سال های انتهایی جمهوری و آغازین امپراتوری روم به وجود آمدند تا آنکه در سال ۲۰۰ میلادی نامناسب تشخیص داده شده و استفاده از گلادیاتریکس ها ممنوع شد. تاریخچه. نام زنان گلادیاتور در تاریخ های رومی به شدت اندک است و هرگاه صحبت از ایشان می شود «نشان شگفت انگیزی از منظر هرزگساری حقیقی بودند». در سال ۶۶ پس از میلاد نرون برای آنکه تیرداد یکم ارمنستان را تحت تأثیر قرار دهد گلادیاتورهای مرد و زن و کودک را به میدان آورد. گویا رومیان ایده گلادیاتورهای زن را بسیار بدیع و سرگرم کننده یا به غایت مضحک یافته بودند. جوونال با خوانندگانش از زنی به نام «موویا» صحبت می کند که شکارچی جانوران بود
و در میدان «با نیزه ای در دست و پستان های عریان» گراز شکار می کرد و پترونیوس ادعاهای یک میدان دار گلادیاتورها که صحبت از جنگ زنان ارابه سوار می کرد را به سخره می گیرد. اسناد زمان دومیتیان در سال ۸۹ پس از میلاد هم صحبت از رزم میان زنان گلادیاتور می کنند که ایشان را «آمازون» می خواندند. . آموزش ها و نمایش ها. اسنادی از حضور یا آموزش گلادیاتورهای زن در هیچ یک از مدارس گلادیاتوری وجود ندارد. احتمال داده می شود که آن ها توسط مربیان شخصی در Collegia Iuvenum که جایی برای آموزش مهارت های مردانه (هنرهای رزمی) به پسران بالا ۱۴ سال بود آموزش می دیدند. در این مورد سه کتیبه احتمالی از ریتی، نومیدیا و فیکولیا وجود دارد که در آن ها نام زنانی که در Collegia Iuvenum بودند آمده است . اما محققان جدید معتقد هستند این اسامی احتمالا نام خدمتکاران و بردگان زن Collegia Iuvenum بوده است و لزوما نمی تواند نشان از آموزش گلادیاتورهای زن بدهد. به هر صورت باید گفت که آموزش گلادیاتورهای زن به هر نحوی که صورت می گرفته است احتمالا تفاوت زیادی با مردان نداشته است و شاید تنها کمی سبک تر بوده باشد. از آنجایی که گلادیاتورهای مرد را به مصاف جنگجو
یانی در سطح و اندازه خودشان می فرستاده اند احتمالا همین مساله در مورد مبارزات زنان هم رعایت میشده است. سنگ مرمر یادبودی که از هالیکارناس کشف شده است دو فرد که احتمالا گلادیاتور هستند مجهز به ساق زره، زره بازو، خنجر، سپر و ... مشغول به رزم هستند. اگرچه مرد یا زن بودن این دو فرد قابل شناسایی نیست اما نام هایشان آمازونیا و آشیلیا ثبت شده، آمازونیا اشاره به قوم افسانه ای زنان جنگجو آمازون ها دارد و آشیلیا هم مونث شده جنگجو افسانه ای آشیل است. در هنر رنسانس. در میان نقاشی هایی که فلیپه چهارم از ایتالیا برای کاخ بوئن رتیرو در مادرید سفارش داد تعدادی نقاشی با موضوع سیرک های رومی وجود دارد که در بعضی از آن ها رزم میان دو گلادیاتور زن به نمایش درآمده است.
هُتون فاسی (به عربی: هُتْون الفَاسی ۱۹۶۴م) آکادمیک سرشناس وتاریخ دان و پایگذار درس تاریخ زنان معاصر ۱۹۸۹–۲۰۱۴م، و مسئله جنجال برانگیز فمینیستی زنان عربستان در دانشگاه ملک عبدالعزیز، کنشگر حقوق بشر، نویسنده ستون پایدار روزنامه الریاض است. از او در رسانه به عنوان یکی از برجسته ترین فمینیست های پادشاهی عربستان سعودی باد می شود. این شخصیت جنجالی جوایز بین المللی متعددی را از آن خود کرد و یکی از لیست زندانیان آزادی بیان، جلودار فمینیسم و آزادی حقوق زنان حقوق زنان در عربستان سعودی است. زندگی، پیشه آکادمیک، جوائز. هتون فاسی در خانوادهای از خاندان سید محمد فاسی که در پیوند با شاخه حسنی الادریسی این سلسله است به دنیا آمد. از طریق پدرش شیخ سجاد اجود فاسی و پدربزرگش شیخ عبدالله نوه قطب محمد فاسی (= امام الفاسی) مؤسس و رئیس معنوی شاخه الفاسی طریقت صوفی شادلی، بیست و یکمین خلیفه (= نماینده) امام شاذلی است. اما با وجود پرورش در این خانواده مذهبی و صوفی مشرب، خانواده او را تشویق کرد تا مستقل از مدرسه و ایده های رسانه ای در مورد حقوق زنان فکر کند؛ سال ۱۹۸۶م مدرک لیسانس تاریخ را از دانشگاه ملک سعود، و دکترای تاریخ زنان باستان
ی از دانشگاه منچستر در سال ۲۰۰۰م دریافت کرد. الفاسی از سال ۱۹۹۲م در دانشگاه ملک سعود به عنوان مدرس و عضو هیئت علمی در دانشگاه ملک سعود کار می کرد. در دانشگاه تحقیقات تاریخی در زمینه تاریخ زنان انجام داده است. سال ۲۰۰۱م اجازه تدریس دانشگاهی او به دلیل فعالیت فمنیستی لغو شد. دکتر هتون الفاسی در نوامبر ۲۰۱۸م در حالی که هنوز در زندان بود جایزه آزادی ۲۰۱۸م توسط انجمن مطالعات خاورمیانه آمریکای شمالی به او اعطا شد. او همچنین نشان نشان ملی لیاقت (به فرانسوی: &lt;bdi&gt;Ordre national du Mérite&lt;/bdi&gt;) را دریافت کرد و برای دومین بار با فرمان جمهوری رئیس جمهورفرانسه در ۹ می ۲۰۱۲م صادر شد، به عنوان شوالیه منصوب شد. عمده نگرش های مرتبط با حقوق زنان. هتون فاسی را یکی از فعالان تحریک مشارکت سیاسی زنان می دانند. او خواستار حق مشارکت زنان پادشاهی کشور عربستان سعودی در همه دوره های انتخابات که برای اولین بار با انتخابات شهرداری سال 2005م این نگرش از طرف وی به جامعه سنتی و اصولگرای عربستان ارایه شد. دوباره این ایده در انتخابات 2011 م مطرح گردید. از او یکی از حامیان اجازه رانندگی به زنان است. یکی دیگر از نگرشهای جنجالی هتو
ن الفاسی این کنشگر مدافع حقوق زنان که در سال 2006م ارائه شد پیشنهاد تغییر قوانین بکار گرفته شده و مورد اعمال در خصوص ورود زنان به مسجد الحرام در شهر مکه بود. هتون فاسی نظر مخالفت خود را در این مساله عنوان کرده و بر آن پافشاری نمود. دستگیری ها. دکتر هتون فاسی به عنوان فعال بخشی از کمپین دستگیری های پادشاهی سعودی علیه فعالان حقوق بشر در این کشور دستگیر شد. سازمان حقوق بشر ALQST لندن خبر او را تأیید کرد. این دستگیری تنها سه روز پس از لغو ممنوعیت رانندگی زنان توسط پادشاهی عربستان صورت گرفت و نه دادستانی عمومی و نه رسانه های دولتی هیچ توضیحی در مورد ارائه کردند. این دستگیری واکنش شدید فعالان داخل و خارج از جامعه عربستان را در پی داشت.. شایان ذکر است که اتهام هتون فاسی تماس های مشکوک با رسانه های خارجی، سازمان های دیپلماتیک و حقوق بشری بود و با این عنوان محاکمه شد. پیشتر سازمان حقوق بشر ALQST فاش کرد که فعالان زن بازداشت شده در زندان های عربستان تحت انواع شکنجه های وحشیانه قرار گرفته اند که برخی از آنها زیر نظر سعود القحطانی، مشاور سابق سلطنتی نزدیک به ولیعهد پادشاهی محمد بن سلمان. واکنش های رسانه ای. در 16 ژانویه
2019م خالد ابوالفضل، نوام چامسکی و 213 دانشگاهی درخواستی را به ملک سلمان پادشاه عربستان سعودی ارسال کردند که در آن دستاوردهای علمی و حقوق زنان هتون فاسی را توصیف کرده، و از او و سایر فعالان حقوق زنان زندانی نام بردند..
بانک توسعه منطقه ای روسیه () و () یک بانک روسی است که در ۲۷ مارس ۱۹۹۶ به صورت سهامی عام در مسکو تأسیس شد. این بانک کلیه خدمات بانکی را ارایه می دهد. تاریخچه. بانک توسعه منطقه ای روسیه توسط روس نفت در ۲۷ مارس ۱۹۹۶ تأسیس شد. این بانک در اوایل سال ۲۰۲۰، به دلیل تسهیل معامله مالکیت روزنامه ودوموستی و انتصاب آندری شماروف به سمت سردبیری روزنامه مذکور، شخصی که به دلیل وابستگی هایی خود به ولادیمیر پوتین و "روس نفت" شرکت مادر بانک، مشهور است مورد توجه قرار گرفت.
اریک فوگلین با نام اصلی اریک هرمان ویلهلم فوگلین (متولد ۱۹۰۱ و درگذشته ۱۹۸۵) فیلسوف سیاسی آلمانی – آمریکایی است. فوگلین از فیلسوفان سیاسی مطرح قرن بیستم است. زندگی. او تحصیل کرده دانشگاه وین اتریش علوم سیاسی و استادیار دانشکده حقوقِ همان دانشگاه بوده، اما با الحاق اتریش به آلمان نازی در سال ۱۹۳۸، فوگلین اتریش را ترک و به آمریکا مهاجرت کرد و تبعهٔ این کشور شد و در دانشگاه های آمریکا به فعایت پرداخت. در سال ۱۹۵۸ برای پذیرش کرسی ماکس وبر در علوم سیاسی در دانشگاه لودویگ ماکسیمیلیان مونیخ، کرسی ای به کشور زادگاهش، آلمان، بازگشت. در مونیخ بنیاد علوم سیاسی را تأسیس کرد. یازده سال در آلمان ماند اما بار دیگر، در سال ۱۹۶۹، به آمریکا رفت. او که پیش از این بیست سال در آمریکا زندگی و کار کرده بود، بار دوم که به این کشور رفت تا پایان عمر آنجا ماند. از آثار اریک فوگلین می توان به «مجموعهٔ پنج جلدیِ نظم و تاریخ» و «علم، سیاست و آیین گنوسی» اشاره کرد. او یکی از مهم ترین منتقدان کارل پوپر بود. او همچنین به عنوان منتقد مارکسیسم نیز شناخته می شود: مارکسیسم لنینیسم در هسته بنیادی خود (چنان که در آرای کارل مارکس و فریدریش انگلس هس
ت) طبیعتی ستمگر دارد، و حتی مدعی است که «بینش مارکسی سرانجام استالینیستی را دیکته می کرد، نه به خاطر اینکه اتوپیای کمونیستی اجتناب پذیر بود، بلکه به این خاطر که ناممکن بود». او در هشتاد شش سالگی در آمریکا درگذشت. عرفان و سیاست. وگلین پژوهش های تخصصی در دو قلمرو عرفان و سیاست و ارتباط میان آن ها داشته است. به یک معنا، همهٔ پژوهشگرانی که در قرن بیستم به مسئلهٔ نظری و تاریخی سکولاریزاسیون پرداخته اند، مستقیم یا غیرمستقیم، ارتباط سیاست و عرفان را در تیررس پژوهش های خود داشته اند. عرفان سیاسی در نگاه ووگلین چیزی فراتر از مصطلح عرفانی است. از نظر او: «گریز از مادیت جهان تفسیر آن و دگر شدن با پدیده سیاست برای تغییر آن را باید، رویکردی عرفانی نامید.»
نادیا ویکتوریونا ساوچنکو (اوکراینی: Надія Викторівна Савченко؛ زادهٔ ۱۱ مه ۱۹۸۱) ستوانیکم خلبان هواگرد جنگنده سوخو-۲۴ نیروی هوایی اوکراین و بالگرد میل -۲۴ نیروی زمینی اوکراین و تنها خلبان زن این دو پرنده در نیروهای مسلح اوکراین بود. وی همچنین سیاستمدار و نماینده سابق مجلس اوکراین است. ساوچنکو تنها سرباز زن اوکراینی نیروهای حافظ صلح اوکراین طی سال های ۲۰۰۴–۲۰۰۸ در عراق بود. پیشینه. در طول جنگ ۲۰۱۴ در دونباس، ساوچنکو با درجه ستوان یکم نیروی زمینی اوکراین، به عنوان مربی واحد پیاده نظام داوطلب، گردان تهاجمی جداگانه، خدمت کرد. در ژوئن ۲۰۱۴، او توسط نیروهای طرفدار روسیه در شرق اوکراین دستگیر و به روسیه تحویل داده شد و در آنجا متهم به فرماندهی سامانه شلیک توپخانه ای بود که دو خبرنگار تلویزیون دولتی روسیه ایگور کورنلیوک و آنتون ولوشین را در مواضع نیروهای طرفدار روسیه، در اوکراین کشتند. علیرغم ربوده شدن از خاک اوکراین یک ساعت قبل از مرگ روزنامه نگاران، ساوچنکو متعاقباً متهم و محکوم به قتل و عبور غیرقانونی از مرز دولتی روسیه شد. یکی از وکلای او به نام مارک فایگین گفت که او یک اسیر جنگی است و از کمیته بین المللی صلیب سر
خ و سازمان ملل خواست تا خواستار آزادی فوری او و سایر اسرای اوکراینی شوند تا مبادا روسیه نقض قوانین کنوانسیون ژنو را در دستور کار قرار دهد. وزرای اتحادیه اروپا و نماینده آنها بازداشت ساوچنکو را غیرقانونی می دانستند و اعتراض آن ها حاکی از این بود که در محاکمه او حقوق اولیه متهم از جمله حق دادرسی عادلانه، رعایت نشده است. ساوچنکو در انتخابات پارلمانی اوکراین در سال ۲۰۱۴ رسماً از پست نظامی خود استعفا داد و در نوامبر ۲۰۱۴، در حالی که هنوز در زندان بود، به عنوان نماینده مجلس اوکراین انتخاب شد. در ۲۵ مه ۲۰۱۶، ساوچنکو در یک مبادله زندانی با افسران روسی یوگنی یروفیف و الکساندر الکساندروف آزادشد. پس از بازگشت به اوکراین، ساوچنکو قصد خود را برای شرکت به عنوان نامزد ریاست جمهوری در انتخابات ریاست جمهوری اوکراین در سال ۲۰۱۹ اعلام کرد. با این حال، او در ۲۲ مارس ۲۰۱۸ به اتهام طراحی یک حمله تروریستی برای سرنگونی دولت اوکراین دستگیر و سپس در ۱۵ آوریل ۲۰۱۹ آزاد شد. دستگیری توسط شبه نظامیان خلق دنباس. در طول جنگ در دنباس، ساوچنکو در شرق اوکراین در گردان پیاده نظام داوطلب جنگید. در ۱۷ ژوئن ۲۰۱۴، در ساعت ۱۰:۴۶ صبح، او در نزدیکی رو
ستای متالیست، منطقه اسلویانوزبربسکاین، توسط اعضای گردان زاریا، یک گروه شبه نظامی مسلح طرفدار روسیه که وفاداری خود را با جمهوری خودخوانده خلق لوهانسک اعلام کرده بود، دستگیر شد. در ۱۹ ژوئن، ویدئویی از بازجویی او در مکانی نامعلوم در حالی که با دستبند به لوله های فلزی بسته شده بود در اینترنت پخش گردید. در ۲۰ ژوئن، ولادیمیر گروموف، رئیس سازمان ضد جاسوسی روسیه گفت که با ساوچنکو به خوبی رفتار می شود. در ۲۲ ژوئن، گزارش هایی در رسانه ها منتشر شد مبنی بر اینکه ساوچنکو به دونتسک منتقل شده است. پیشینه سیاسی. در انتخابات پارلمانی اوکراین در اکتبر ۲۰۱۴، ساوچنکو در لیست حزب میهن (اوکراین) قرار گرفت. در همین انتخابات، خواهرش ویرا ساوچنکو نیز کاندیدای همین حزب در حوزه انتخاباتی یاهوتین بود. در نتیجه این انتخابات نادیا ساوچنکو به عنوان معاون پارلمان اوکراین انتخاب شد. به همین دلیل ساوچنکو در ۷ نوامبر ۲۰۱۴ از ارتش اوکراین استعفا داد. دولت روسیه در حالی انتخابات اوکراین را به رسمیت شناخت که یک نماینده پارلمان از این کشور را در بازداشت نگه داشته بود. در اواخر نوامبر ۲۰۱۴، ساوچنکو سوگند پارلمانی خود را امضا و آن را از طریق وکیل خو
د به اوکراین منتقل کرد. در ۲۵ دسامبر ۲۰۱۴، ساوچنکو در سهمیه اوکراین برای نمایندگان در مجمع پارلمانی شورای اروپا قرار گرفت. از نظر قانونی این امر مصونیت پارلمانی او را در همه کشورهای امضاکننده شورای عالی صلح، از جمله روسیه، تضمین کرد. در ۶ نوامبر ۲۰۱۵، اولین پیش نویس قانون ساوچنکو در حالی که او در روسیه زندانی بود به پارلمان ارائه شد. در ۲۷ مه ۲۰۱۶، پس از بازگشت از روسیه در تبادل زندانیان، ساوچنکو گفت که آماده است در صورت تمایل اوکراینی ها رئیس جمهور اوکراین شود. اتهام تدارک یک حمله تروریستی در اوکراین. در ۱۵ مارس ۲۰۱۸، دادستان کل اوکراین، یوری لوتسنکو، ساوچنکو را به طراحی یک حمله تروریستی به پارلمان اوکراین متهم کرد. در ۲۲ مارس ۲۰۱۸، مجلس مصونیت پارلمانی ساوچنکو را سلب و اجازه بازداشت او را صادر کرد. در همان روز او به ظن برنامه ریزی برای حمله به مجلس و حمایت از کودتا دستگیر شد. ساوچنکو ادعا کرد که هیچ حمله تروریستی را برنامه ریزی نکرده است، اما در عوض با عوامل مخفی دولت اوکراین که به دنبال بی اعتبار کردن او بودند، صحبت کرده است. او در ۱۵ آوریل ۲۰۱۹ آزاد شد. دیدگاه های سیاسی. ساوچنکو معتقد است که اوکراین باید
کم و بیش به یک دیکتاتوری با یک رهبر قدرتمند تبدیل شود تا در مقابل روسیه بایستد و پیروز شود. و در این رابطه الگوبرداری از رهبرانی نظیر آگوستو پینوشه، مارگارت تاچر، آنگلا مرکل، رونالد ریگان و نلسون ماندلا از سوی ساوچنکو پیشنهاد شد. همچنین وی عقیده دارد اوکراین باید الحاق کریمه به فدراسیون روسیه در سال ۲۰۱۴ را به عنوان تلاشی برای پایان دادن به جنگ در دونباس بپذیرد.
شی پی پو ( – ) یک خوانندهٔ اپرای چینی اهل پکن بود. او در طول زندگی خود به جاسوسی تبدیل شد که رازهایی را از برنارد بورسیکو، کارمند سفارت فرانسه، در طی یک رابطهٔ جنسی ۲۰ساله به دست آورد که در طی آن توانست بورسیکو را متقاعد کند که او یک زن است. او ادعا کرد که از او صاحب فرزندی شده است که اصرار داشت از طریق روابط آنها به دنیا آمده است. این ماجرا زمانی که حقایق فاش شد، در فرانسه خبرساز شد. این رابطه الهام بخش نمایشنامهٔ "ام. پروانه" (۱۹۸۸) دیوید هنری هوانگ آمریکایی بود که در برادوی ساخته شد. اوایل زندگی. پدر شی استاد دانشگاه و مادرش معلم بود. او دو خواهر داشت که از او بسیار بزرگ تر بودند. شی در کونمینگ در استان جنوب غربی یوننان بزرگ شد و در آن جا زبان فرانسه را آموخت و سپس در دانشگاه یوننان تحصیل کرد و با مدرک ادبیات فارغ التحصیل شد. شی در ۱۷سالگی به یک بازیگر و خواننده تبدیل شده بود که به شهرتی دست یافته بود. شی در ۲۰سالگی نمایشنامه هایی دربارهٔ کارگران نوشت. رابطه با بورسیکو. برنارد بورسیکو در فرانسه متولد شد و ۲۰ ساله بود که به عنوان حسابدار در سفارت فرانسه در پکن مشغول به کار شد. همان طور که در دفتر خاطرات خود
ثبت شده است، بورسکیو قبلاً فقط با دانش آموزان پسر در مدرسه رابطه جنسی داشت ولی می خواست یک زن را ببنید و عاشق شود. او اولین بار شی را که در آن زمان ۲۶ ساله بود، در یک جشن کریسمس در دسامبر ۱۹۶۴ ملاقات کرد. مجری لباس مردانه پوشیده بود. شی به خانواده های کارگران سفارت چینی آموزش می داد. او به بورسیکو گفت که او «یک خواننده زن اپرای پکنی است که مجبور شده بود به عنوان یک مرد زندگی کند تا آرزوی پدرش برای داشتن یک پسر را برآورده کند». این دو به سرعت رابطه جنسی برقرار کردند که در تاریکی رخ داد. شی بورسیکو را متقاعد کرد که یک زن است. پس از کشف شدن توسط دولت چین، بورسیکو تحت فشار قرار گرفت تا اسناد محرمانه را از ماموریت های خود در پکن از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۲ و در اولان باتور، مغولستان از ۱۹۷۷ تا ۱۹۷۹ ارائه کند. او بیش از ۵۰۰ سند را دریافت کرد. هنگامی که بورسیکو در خارج از چین مستقر بود، او به ندرت شی را می دید، اما آنها رابطه جنسی خود را حفظ کردند. شی بعداً به شی دو دو، کودک چهار ساله ای که شی اصرار داشت پسر آنهاست، به بورسیکو نشان داد. شی و پسر خوانده اش در سال ۱۹۸۲، پس از اینکه بورسیکو توانست ترتیب ورود آنها به فرانسه را