Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زنان سیاه پوست تخصیص دهند. در سال ۱۹۲۴، آن ها اولین نمایندگی را در هیئت ملی به دست آوردند و بولز در افزایش کارکنان سیاه پوست مرکز اصلی به نُه نفر به علاوهٔ سه کارمند میدانی، بسیار موفق بود. او به سراسر کشور سفر کرد و شعبه های بیشتری از انجمن مسیحی زنان جوان گشود و نیز تلاش بسیاری برای گسترش شعبه ها در آفریقا و کشورهای حوزهٔ کارائیب انجام داد. در سال ۱۹۳۲، بولز سرخورده از برنامه های اصلاح سازمانی، از انجمن مسیحی زنان جوان استعفا داد. او در آن زمان به عنوان دبیر انجمن ملی بازرگانی رنگین پوستان و رئیس امداد زنان مربوط به اتحادیهٔ ملی کسب وکار رنگین پوستان نیز مشغول به فعالیت شد. هنگامی که بولز از انجمن مسیحی زنان جوان کناره گیری کرد، به عنوان کارمند به دفتر مشترک انجمن ملی بازرگانی و اتحادیهٔ ملی کسب وکار پیوست تا به فرصت های اقتصادی سیاه پوستان کمک کند. در سال ۱۹۴۳، در آغاز جنگ جهانی دوم، بولز به عنوان مدیر اجرایی دفاع شخصی مناطق هارلم و ریورساید نیویورک برگزیده شد. مرگ و میراث. بولز در ۱۴ ژوئن ۱۹۴۳ در بیمارستان عمومی ریچموند در ریچموند، ویرجینیا، درحالی که برای دیدار خواهرزاده اش رفته بود، چشم از جهان فروبست.
آرشیوهای انجمن مسیحی زنان جوان شامل مدارکی دال بر تلاش های بولز برای توسعهٔ انجمن مسیحی زنان جوان در جوامع آفریقایی ـ آمریکایی و نیز در جنگ جهانی اول است.
فرانکلین «فرانک» جی.بی. استیلول (Franklin "Frank" J.B. Stilwell) (زادهٔ ۱۹۴۴ میلادی)، متخصص اقتصاد سیاسی و استاد بازنشسته افتخاری استرالیایی است. او، در همکاری با ایوان جونز، گاوان بوتلر، مارگاریت پاور، دیبیش بهاتاچاریا، گیلوم سپمسون-لی و تید ویل رایت، برای تأسیس یک دپارتمان مستقل اقتصاد سیاسی در دانشگاه سیدنی، معروف است. حوزه های پژوهشی مورد علاقه وی شامل نظریات اقتصاد سیاسی، نابرابری، شهرنشینی، توسعه منطقه ای، سیاست اقتصادی استرالیا و ماهیت کارِ مزدی است. کتاب های درسی که او در رابطه با موضوع اقتصاد سیاسی نوشته است به عنوان مواد درسی استاندارد برای تمامی دانشجویانی که در استرالیا حوزه اقتصاد سیاسی را می آموزند، تدریس می گردد. دستاورد استیلول در حوزه اقتصاد دگراندیشانه، او را به یکی از شخصیت های برجسته چپِ-نو در استرالیا مبدل کرده است. اوایل زندگی. استیلول در ۱۹۴۴ میلادی در شهر لندن به دنیا آمد. مادر وی معلم مدرسه ابتدایی کودکان بود و پدرش به عنوان منشی در اداره گمرکات و مالیات تولیدی (HM Customs and Excise) کار می کرد. پدر وی از سیاست های محلی لذت می برد و پس از این که خانواده به همپشر نقل مکان کردند تا به
محل کار وی که در نزدیکی اسکله های ساوت همپتون بود نزدیک باشند، چندی بعد او شهردار ایست لی شد. آن گونه که استیلول در یک مصاحبه خود با "سیدنی مورنینگ هرالد" گفت: «[پدر من] در اوایل مستقل بود… اما بعدتر به عنوان عضو شورای محافظه کار به حزب محافظه کار پیوست. او پس از آن به عضویت این حزب درآمد که محافظه کارها تهدید نمودند که کسی دیگری را به عنوان نامزد در سمت او معرفی نمایند … او تا آخر واقع گرایانه عمل می کرد». استیلول مدرک لیسانس خود را در علوم اجتماعی از دانشگاه ساوت همپتون و مدرک دکترای را در رشته اقتصاد از دانشگاه ریدینگ کسب کرد. او در دانشگاه ریدینگ استاد دانشگاه شد و برای دو سال در آنجا تدریس کرد تا این که به استرالیا مهاجرت نموده و به عنوان استاد اقتصاد در دانشگاه سیدنی تدریس نمود. مشاجرات در دانشکده اقتصاد دانشگاه سیدنی. استیلول در ۱۹۷۰ میلادی وارد دانشکده اقتصاد دانشگاه سیدنی شد، دانشکدهٔ که روی روش های کمی و کیفی تدریس اقتصاد عمیقاً در میان خود اختلاف نظر داشت. ریشه های این مشاجره ها به ظهور جنبش های اجتماعی جدید در اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ میلادی برمی گشت، به ویژه: مبارزات ضد خدمت اجباری سربازی
پیرامون جنگ ویتنام، جنبش زنان، تظاهرات ضد-آپارتاید و ضد-اسپرنگباک و اعتراض های حقوق سیاه پوستان. بیشتر دانشجویان برای تغییر اجتماعی پیشرونده به طور مشتاقانه مبارزه می کردند. در حوزه سیاست، حکومت انتخابی ۱۹۷۲ حزب کارگر استرالیا به رهبری گاف ویتلم، یک روش بدیل را برای مدیریت اقتصادی استرالیا در آینده باز نمودند. بحران رکود تورمی و فراهم نمودن آموزش دانشگاهی به طور رایگان در استرالیا نیز به طور چشمگیری بر فرهنگ سیاسی آن دوره تأثیر گذاشته بود. سنت های دگراندیشی آکادمیک در سایر مکان ها، از جمله پاریس و برکلی، نیز در حال داغ شدن و به چالش کشیدن سلسله مراتب آکادمیک بود؛ سیستم چپ-نو ظهور کرد تا سلطه ارتدکس-مارکسیسم را به چالش بکشد. در سیدنی که یک منطقه محلی محسوب می گردد، جنبش تحریم های سبز (Green bans) ظرفیت خود برای جذب بازیگران مختلف، از فعالین اجتماعی و اتحادیه های کارگری گرفته تا ائتلاف میان آن ها و به چالش کشیدن ساختارهای حاکم قدرت، را به نمایش گذاشت. در همین چارچوب تغییر اقتصادی، اجتماعی و سیاسی بود که جنبشی برای به چالش کشیدن بنیادی روش های متعارف آموزش اقتصادی، شکل گرفت. برنامه درسی اقتصاد در جریان دهه ۱۹۶۰
میلادی در دانشگاه سیدنی به طور غالب ترکیبی از اقتصاد خرد، اقتصاد کلان (متأثر از جان مینارد کینز) و مطالعه مؤسسات اقتصادی استرالیایی و بین المللی بود. کولین سیمکین و وارین هوگان در سال های ۱۹۶۸ و ۱۹۶۹ میلادی به عنوان استاد در دانشکده اقتصاد دانشگاه سیدنی گماشته شدند تا برنامه درسی را «مدرنیته» نموده و رشته های آموزشی را بیشتر به سوی نظریه نئوکلاسیکی و ریاضی سوق دهند. این دو استاد توسط معاون دانشگاه استاد بروس ویلیام، کسی که قبلاً به عنوان استاد اقتصاد در دانشگاه منچستر در انگلستان تدریس می کرد، انتخاب گردیده بودند. آن ها شخصیت های اصلی بودند که برای رفتن به سوی اصلاحاتی که ریاضی و نظریه نیوکلاسیکی در آن غالب بود، تلاش می کردند. بسیاری از دانشجویان و کارکنان علمی با این اصلاحات مقاومت نشان دادند. دانشیار تید ویل رایت در ۱۹۷۰ میلادی نامهٔ به معاون رئیس دانشگاه نوشته و طی آن تقاضای یک بررسی رسمی از دانشکده را ارایه کرد. چندین تن از اعضای دانشکده که توسط هوگان و سیمکین استخدام شده بودند، متعاقباً با ویل رایت یکجا شدند، از جمله: دیبیش بهاتاچاریا، گاوان بوتلر، فرانک استیلول و ایوان جونز. دانشجویان شکایت نمودند که مض
امین اقتصادی آن ها بیشتر نظری بوده و درست تدریس نمی شدند. خصومت آن ها زمانی چند برابر شد که پل ساموئلسون، احتمالاً تاثیرگذارترین اقتصاددان آن دوره، به سیدنی آمد: سخنرانی علمی عمومی وی در دانشگاه روی یک موضوع اقتصاد ریاضی بود که با نگرانی اکثریت شاگردان مواجه شده و تا زمانی که او سخنرانی علمی خود را به پایان رساند، کلاس آموزشی تقریباً خالی شده بود. یک کنفرانس اقتصادی رادیکال در ۱۹۷۳ میلادی توسط سه تن از دانشجویان – استیو کین، ریچارد فیلدز و گریگ کاف – برگزار گردید. همزمان، اختلاف عقیده میان دانشجویان و استادان در دانشکده فلسفه دانشگاه سیدنی نیز فوران کرده بود، چون اساتید با معرفی کلاس های فمینیسم و فلسفه مارکسیستی (در سال قبل) مخالفت نموده بودند. دانشجویان اقتصاد (که توسط استیلول تدریس می شدند) به حمایت از اعتراضی که کارکنان و دانشجویان ناراضی دانشکده فلسفه آغاز کرده بودند، رأی دادند. در حدود ۲۰۰ دانشجوی اقتصاد در «روز اعتراض» در ۲۵ ژوئیه ۱۹۷۳ شرکت نموده و تقاضا نمودند تا رشته های آموزشی اقتصاد به طور اساسی تغییر داده شود. اعتراض های بسیاری به ادامه آن انجام شد. در جلساتی که میان دانشجویان و کارکنان ناراضی برگ
زار شد، تصمیم های پیرامون برنامه درسی که آن ها می خواستند اتخاذ گردید که شامل یک ساختار کثرت گرا و ترکیبی از انواع بینش ها از تفکر اقتصادی دگراندیش بود. پروفسور هوگان و سیمکین، طبق پیش بینی، این برنامه درسی را رد نمودند. دانشکده اقتصاد با برگزاری یک بررسی رسمی به این مسئله واکنش نشان داده و پات میل که دانشیار در دانشکده حسابداری بود، ریاست این بررسی را بر عهده گرفت. کمیته میلز نتیجه گیری نمود که تأسیس یک دانشکده اقتصاد سیاسی بهترین راه حل خواهد بود، چون اساتید در دانشکده اقتصاد به پیشنهادهای دانشجویان و کارکنان پیرامون تغییرات در برنامه درسی، وقع نمی گذاشتند. دانشکده اقتصاد در ۱۹ آوریل ۱۹۷۴ تصمیم گرفت تا نتیجه گیری کمیته میلز را تأیید نماید. دانشجوی دانشکده حقوق، مالکوم ترنبول به طور داوطلبانه تلاش نمود تا در این مشاجره «میانجی گری» نموده و وحدت را در دانشکده اقتصاد حفظ نماید، اما هیچ ثمری در پی نداشت. شورای نمایندگان دانشجویان (SRC) در ۱۹۷۶ میلادی که یکی دیگر از دانشجویان دانشکده حقوق، دیوید پاچ رئیس آن بود، از طرح رشته آموزشی جداگانه اقتصاد سیاسی و ایجاد یک دانشکده اقتصاد سیاسی جدید حمایت نمودند. هیئت استاد
ان دانشگاه که تلاش می نمودند تا به این کشمکش در محیط دانشگاه پایان دهند، به طور رسمی ایجاد یک رشته آموزشی جدید اقتصاد سیاسی را پذیرفتند و تصمیم گرفتند تا از ۱۹۷۵ میلادی آغاز گردد، اما معاون دانشگاه، بروس ویلیام ایجاد یک دانشکده مجزا را رد کرد. این عدم موافقت میان تقاضای های عمومی و به کارگیری قدرت اجرائی، مبانی یک نزاع دوامدار را فراهم می کرد. کلاس های سال اول و دوم برنامه فوق لیسانس رشته اقتصاد سیاسی بیشتر مورد پسند مردم واقع شد. در آوریل ۱۹۷۵، استاد جوان رابینسون از دانشگاه کمبریج در انگلستان، از دانشگاه سیدنی دیدار نموده و در کلاس درسی والاس سخنرانی کرد، او اظهار داشت که اقتصاد سیاسی یک مبنای بهتری برای مطالعه مسائل اقتصادی است. نخستین کنفرانس ملی اقتصاد سیاسی که در ۱۹۷۶ میلادی در این دانشگاه برگزار شد، ۱۵۰۰ نفر را از سراسر استرالیا به سوی خود جلب کرد. بیشتر شرکت کنندگان از برکناری ویتلم نیز خشمگین بودند. با این حال، تنش ها در میان دانشکده اقتصاد روی موضوعاتی مانند استخدام کادر علمی دانشکده و مخالفت با توسعه بیشتر برنامه درسی همواره ادامه داشت. در ۱۹۸۲/۸۳ میلادی، اقتصاددانان سیاسی هراس داشتند که رشته آموزش
ی اقتصاد سیاسی که هنوز نوپا بود از دست خواهد رفت، چون اساتید دانشکده اقتصاد و حامیان آن ها یک فرایند «تغییر ساختار مدرک تحصیلی» را آغاز کرده بودند. در واکنش به آن، شورای نمایندگان دانشجویان (SRC) یک رأی گیری برای تصمیم گیری در مورد موضوع ادغام اجباری راه اندازی نمودند که طی آن هشتاد درصد از دانشجویان دانشکده اقتصاد به نفع حفظ دو جریان مجزا رأی دادند. دانشجویان اعتراض های بیشتری را در زمستان سال ۱۹۸۳ میلادی سازماندهی کردند. در ۸ ژوئن، برخی دانشجویان یک ماشین بدون انجن را به محوطه دانشگاه آورده و روی چمن در صحن اصلی دانشگاه گذاشتند. این ماشین که به وسیله یک بنر با متن «دانشکده اقتصاد سیاسی» مزین شده بود، به عنوان مرکزی برای تبادل اطلاعات میان جنبش اعتراضی استفاده می گردید. این خودرو برای سه هفته در آنجا باقی ماند و به طور شبانه روزی دانشجویان اقتصاد سیاسی مانند استیفین ین، ماریا باراک و پل پورتئوس، از آن محافظت می نمودند. در ۱۵ ژوئن، دانشجویان وارد برج ساعت در صحن اصلی دانشگاه شده و آنجا را تصرف کردند. براساس تخمین مسئولین دانشگاه، ۹۶ دلار خسارت به عقربه های ساعت وارد شده بود. پس از آن در ۲۰ ژوئن، فعالین دانشجو
درب ورودی اتاق هیئت استادان دانشگاه را مسدود نمودند، جاییکه جلسه ای برای تصمیم گیری در مورد این که دانشگاه چه کاری در رابطه با تغییر ساختار در دانشکده اقتصاد انجام دهد، تنظیم شده بود. پس از این که دانشجویان متقاعد شدند تا از درب دروازه دور شوند و جلسه نیم ساعت به تأخیر آغاز گردید، تعدادی از معترضین از سمت بیرون به بام این اتاق بالا رفته و همواره به مختل نمودن کار جلسه ادامه دادند. مسئولین دانشگاه اقدام انضباطی را بر علیه شش تن از دانشجویان معترض در پیش گرفتند: دیوید ری، آدام روریس، تونی ویست مور، دانیل لوسکومب، کریس گریشن و انتونی البانیس. تغییر ساختار در مدرک تحصیلی این دانشکده باعث ایجاد وضعیتی شد که از ۱۹۸۷ میلادی به بعد، برای دانشجویانی که می خواستند در دانشگاه سیدنی اقتصاد بخوانند دو گزینه باز بود – پذیرفته شدن در رشته لیسانس اقتصاد (BEc) که در برنامه درسی آن آموزش علم اقتصاد و اقتصادسنجی الزامی است، یا پذیرفته شدن در رشته لیسانس اقتصاد (Bec) (علوم اجتماعی) که در این رشته دانشجویان می توانند از گزینه های رشته علم اقتصاد یا اقتصاد سیاسی یکی آن را انتخاب نموده و مدرک تحصیلی مجزا کسب کنند. تبلیغات منفی به
هدف زیر سؤال بردن اعتبار مدرک تحصیلی اقتصاد سیاسی از جانب خبرنگارانی چون پی.پی. مک گوینیس، دیوید کلارک و دانشجوی پیشین دانشگاه سیدنی و رهبر راست گرا، تونی ابوت آغاز شد. با این همه، اقتصاد سیاسی به شکوفایی خود در میان این ترتیبات جدید مدرک تحصیلی ادامه داد. استیلول در ۱۹۸۳ میلادی به عنوان نخستین رئیس برنامه اقتصاد سیاسی گماشته شده و تا دهه ۱۹۹۰ میلادی در سمت خود باقی ماند. در آن زمان، برخی گزینه های سال سوم دوره لیسانس معرفی شده بودند و برنامه اختصاصی سال-چهارم، شاگردان عالی را بخود جذب می کرد. با معرفی یک برنامه فوق لیسانس اقتصاد (علوم اجتماعی) که بیشتر متمرکز بر پژوهش بود در ۱۹۹۰ میلادی و معرفی یک برنامه کارشناسی ارشد که روی اقتصاد سیاسی استرالیا متمرکز بود در ۱۹۹۹ میلادی، قدم های برای برنامه های مطالعات فوق لیسانس در رشته اقتصاد سیاسی نیز برداشته شده بود. اما، انواع مختلف تهدیدها نسبت به برنامه اقتصاد سیاسی شروع به ظهور کرد. از ۱۹۹۶ میلادی به بعد، حکومت استرالیا به رهبری جان هوارد به طور قابل ملاحظه حمایت مالی از تمامی دانشگاه ها را متوقف نموده و آن ها را وادار نمود تا خود به طور قاطعانه منابع عایداتی جایگز
ین جستجو نمایند. جذب دانشجویان بین المللی که پول پرداخت می کردند به بازی اصلی مبدل شد و در این میان دانشکده اقتصاد دانشگاه سیدنی جایگاه خوبی برای مبدل شدن به بازیگر بزرگ داشت. این دانشکده به دانشکده اقتصاد و کسب وکار تغییر نام داد؛ و رشته های آموزشی جدید مانند سیستم های اطلاعات کسب وکار و کسب وکار بین المللی در آن ایجاد شدند.
جنویو بردی (Genevieve Brady)، دوشس کلیسای مقدس روم (نام تولد: ماکائولی) (Macaulay) (موسوم به گاروان) (Garvan) (زادهٔ ۱۱ آوریل ۱۸۸۰ – درگذشتهٔ ۲۴ نوامبر ۱۹۳۸)، نوع دوست آمریکایی و حامی خیریه های کاتولیک بود. او به عنوان معاون شورای رفاه نیویورک، نایب رئیس کمیتهٔ ملی زنان در تجهیز رفاه و آسایش و رئیس هیئت مدیرهٔ دختران پیشاهنگ ایالات متحده آمریکا فعالیت کرد. در سال ۱۹۲۶، پاپ پیوس یازدهم از او تجلیل کرد و به دلیل شایستگی هایش به مقام دوشس پاپی نائل آمد. در سال ۱۹۳۴، ژنو گاروان، به عنوان نخستین زن از دانشگاه جورج تاون مدرک افتخاری دریافت کرد. زندگی نامه. جنویو گاروان در ۱۱ آوریل ۱۸۸۰ در هارتفورد، کنتیکت چشم به جهان گشود. پدرش، پاتریک گاروان و مادرش، مری کارول و برادرش، فرانسیس پاتریک گاروان بودند. یک خواهر به خواهران مذهبی مرسی در هارتفورد، کنتیکت پیوست. او با باور کاتولیک پرورش یافت و به صومعهٔ سکرت هارت در پراویدنس، رود آیلند رفت. جنویو از کالج سکرت هارت در شهر وستچستر، نیویورک فارغ التحصیل شد و بعدها تحصیلاتش را در درسدن و پاریس ادامه داد. گاروان در ۱۱ اوت ۱۹۰۶ با نیکلاس فردریک بردی ازدواج کرد. شوهر وی که به ع
نوان پیرو کلیسای اسقفی پرورش یافته بود، پیش از ازدواج به مذهب کاتولیک روی آورد. جنویو گاروان در جنگ جهانی اول، باشگاه مستعمرهٔ قدیمی در نیویورک را خرید و به عنوان مرکز تجهیز برای آموزش پرستاران با هدف خدمت رسانی در اروپا به دولت قرض داد. بعد از جنگ، دولت فرانسه به پاس کمک های مالی جنویو گاروان به پناهجویان، به او نشان افتخار اعطا کرد. جنویو گاروان همچنین برندهٔ جایزهٔ فرمان پادشاهی از سوی پادشاه بلژیک، آلبرت اول شد. در دههٔ ۱۹۲۰، گاروان و همسرش زمستان ها را در کاخ کاسا دل سول در روم می گذراندند تا بتوانند به امور واتیکان بپردازند. همسر او که بعدها مفتخر به عنوان دوک پاپ شد، نخستین آمریکایی ای بود که درجهٔ عالی مسیح، بالاترین درجهٔ جوانمردی که از سوی پاپ اعطا می شود، دریافت کرد. در سال ۱۹۲۶، پاپ پیوس یازدهم به جنویو گاروان، عنوان دوشس پاپ اعطا کرد. او همچنین عناوین بانوی شوالیه های مالت، بانوی فرقهٔ مزار مقدس اورشلیم و عنوان برای کلیسا و پاپ را دریافت نمود. او نزد النور روزولت، بانوی اول، به عنوان نایب رئیس هیئت مدیرهٔ کمیتهٔ ملی زنان در تجهیز رفاه و آسایش خدمت کرد. جنویو گاروان، بنیان گذار باشگاه کارول، انجمن
ی برای زنان بازرگان و رئیس هیئت مدیرهٔ دختران پیشاهنگ ایالات متحده آمریکا بود. در سال ۱۹۳۶، ملکی که وقف دختران پیشاهنگ آمریکا کرد، به افتخار او کمپ جنویو بردی نامیده شد. او در سمت معاونت کمیتهٔ رفاه نیویورک فعالیت کرد. در سال ۱۹۳۴، جنویو گاروان مدال لائتار دانشگاه نوتردام را به عنوان مهمترین غیرروحانی کاتولیک آمریکا دریافت کرد. در سال ۱۹۳۴، او مدرک دکترای افتخاری حقوق را از رئیس دانشگاه جورج تاون، دبلیو کولمن نویلز، به عنوان نخستین زنی که مدرک افتخاری از دانشگاه دریافت می کند، کسب کرد. او و همسرش در نیویورک، خیابان پنجم، پلاک ۹۱۰ و در اینیسفادا در ملک تودور ریوایوال خود در ماساچوست، نیویورک سکونت داشتند. آن ها میزبان مهمانان عالی رتبه ای از مقامات رسمی کاتولیک شامل فرانسیس اسپلمن و پاپ پیوس دوازدهم آینده بودند. در سال ۱۹۳۷، جنویو گاروان این ملک را که شامل ۲۵۰ هکتار زمین و یک عمارت ۸۰ اتاقی بود، به انجمن عیسی مسیح در ایالت نیویورک هدیه کرد که پیش از تبدیل آن به خانهٔ انزوای یسوعیان سنت ایگناتیوس در سال ۱۹۶۳، از آن به عنوان مدرسهٔ علوم دینی استفاده می شد. نمازخانهٔ این ملک، سنت جنویو نامیده شد. در سال ۱۹۳۰، همس
ر جنویو گاردن چشم از جهان بست و کلیهٔ املاک به ارزش دوازده میلیون دلار را برای وی به میراث گذاشت. جنویو به نوبهٔ خود در همان سال، ۹۵ اثر هنری به خانهٔ تعلیم راهبه های یسوعیان تازه تأسیس در ورنرسویل، پنسیلوانیا اهدا کرد که بعدها مشخص شد یکی از آن ها اثر تینتورتو بوده است. در ۶ مارس ۱۹۳۷، بردی با شهادت روحانیون طی مراسمی خصوصی با ویلیام بابینگتون ماکولی، کشیش واتیکان در ایالت آزاد ایرلندی، ازدواج کرد. این ازدواج به دلیل نیاز به حضور ماکولی در رم بدون اطلاع رسانی انجام شد. در ۲۴ نوامبر ۱۹۳۸، جنویو گاروان پس از یک دورهٔ مختصر بیماری، چشم از جهان فروبست. او در جوار همسر اولش پایین محراب اصلی در خانهٔ تعلیم راهبان سنت ایزاک جوگز در ورنرسویل، پنسیلوانیا آرمیده است. مشارکت های مالی او برای کلیسای کاتولیک بر لوحی در کلیسای سنت پاتریک در رم به یادگار نگاشته شده است. ملک او شش میلیون دلار ارزش گذاری شد که بیشتر آن وقف باشگاه کارول و سایر خیریه ها شده است.
جورج واشینگتن براکنریج (George Washington Brackenridge) (زادهٔ ۱۴ ژانویه ۱۸۳۲ – درگذشتهٔ ۲۸ دسامبر ۱۹۲۰)، نوع دوست و باسابقه ترین عضو شورای دانشگاه تگزاس بوده است. بخشش و اهدای زمان، زمین و ثروت او باعث گسترش دانشگاه شد و فرصت های آموزشی برای زنان و سایر اقلیت ها را فراهم کرد. او مدافع حق رأی زنان و فرصت های تحصیلی آن ها بود. براکنریج همچنین تاجری بود که ثروت اولیه اش را با سودجویی در کارزار جنگ داخلی آمریکا به دست آورد. او دو مؤسسهٔ بانکی را در سن آنتونیو سازمان دهی کرد و در جایگاه ریاست در مؤسسات مشغول به فعالیت بود. براکنریج رئیس شرکت آب سن آنتونیو بود. ارتفاعات آلامو هایتس، تگزاس در شهرستان بیر، تگزاس زمانی محل سکونت او بوده و از سوی او نام گذاری شده است. عمارت براکنریج، فرنریج، اکنون بخشی از پردیس دانشگاه اینکارنت ورد است. بوستان براکنریج، باغ چای ژاپنی سان آنتونیو و پارک مهنکه در سن آنتونیو در زمین های اهدایی او ساخته شده است. پیشینهٔ خانوادهٔ براکنریج. نام براکنریج در تگزاس از رابرت براکنریج پدر که اسکاتلندی-ایرلندی بود و از ایرلند شمالی به همراه برادرش، الکساندر، در سال ۱۷۳۰ مهاجرت کرده بود، برگرفته ش
ده است. فرزندان الکساندر، نام فامیلی خود را برکینریج هجی می کردند. الکساندر و خانواده-اش به ویرجینیا مهاجرت کردند. رابرتِ پدر در کامبرلند، پنسیلوانیا ماند. پسرش، جان براکنریج (زادهٔ ۱۷۷۲ – درگذشتهٔ ۲ مه ۱۸۴۴) در واشینگتن دی.سی. پرورش یافت. او اولین وزیر پرسبیتری در واشینگتن دی.سی. بود و در سال ۱۸۱۱ به عنوان روحانی سنای ایالات متحده آمریکا منصوب شد. جان آدامز براکنریج (زادهٔ ۱۸۰۰ – درگذشتهٔ ۱۸۶۲) فارغ التحصیل رشتهٔ حقوق از دانشگاه پرینستون بوده که یک سالن تمرین را در واریک، ایندیانا افتتاح کرد. او یکی از انتخاب کنندگان حزب ویگ بود که از کارزار انتخاباتی هنری کلی در سال ۱۸۴۴ برای تصدی منصب ریاست جمهوری ایالات متحده حمایت کرد. جان آدامز براکنریج در بحبوحهٔ فعالیت های سیاسی خود با آبراهام لینکلن آشنا شد. در سال ۱۸۲۷، ایزابلا هلنا مک کالو (زادهٔ ۱۸۱۱ – درگذشتهٔ ۱۸۸۶) با جان آدامز براکنریج ازدواج کرد. جد اسکاتلندی-ایرلندی او کشیش جان کریگ در سال ۱۷۳۴ از شهر انتریم، ایرلند شمالی مهاجرت کرده بود. پدرش جیمز مک کالو در چهار سالگی به همراه والدینش از جزیرهٔ شمالی، بلفاست، مهاجرت کرده است. همهٔ هشت فرزند جان آدامز و ایزا
بلا براکنریج در ایندیانا به دنیا آمدند. جان، ایزابلا و شمار زیادی از فرزندان شان در مقبرهٔ خانوادگی براکنریج در جکسون، تگزاس به خاک سپرده شدند. جورج دومین فرزند بود که در ۱۴ ژانویه ۱۸۳۲ چشم به جهان گشود. او در کالج هانوفر و دانشگاه ایندیانا تحصیل کرد. جورج به عنوان نقشه بردار و مهندس آموزش دید و دانش آموختهٔ حقوق از دانشگاه هاروارد بود. او در هجده سالگی به پورت لاواکا، تگزاس فرستاده شد تا کالا و اجناس به فروشد. با توجه به موفقیت وی، خانواده در سال ۱۸۵۳ به تکسانا در تگزاس رفتند و کسب وکار تجاری راه انداختند. برادران و خواهران جورج واشینگتن براکنریج. خانوادهٔ براکنریج در طول جنگ داخلی آمریکا از هم جدا شدند، جورج و پدرش جان، به آبراهام لینکلن و اتحادیه وفادار ماندند و سه پسر دیگر جان به ارتش ایالات کنفدراسیون پیوستند. جورج در حمایت از ممنوعیت برده داری و حق رأی زنان، با خواهرش النور هم نظر بود. پس از مرگ پدرش، مادر جورج ایزابلا و خواهر النور به خانهٔ او نقل مکان کردند. جورج تا پایان عمر از مادرش حمایت کرد و تا زمان وفاتش، مراقبت از النور را برعهده گرفت. النور تنها چهار سال پس از جورج درگذشت. جنگ داخلی آمریکا. بر
اکنریج در طول جنگ به دلیل سودی که از وضعیت پیش آمده نصیبش شد، به ثروت هنگفتی رسید. او درگیر فرار از ممنوعیت صادرات پنبهٔ ایالات متحده آمریکا به انگلستان و فرانسه بود. براکنریج پنبه را مستقیماً از مزرعه داران می خرید و آن را از ماتاموروس به نیویورک می فرستاد. شرکای تجاری او، پدرش جان، جیمز اچ. بیتس که خانواده را از ایندیانا همراهی کرده بود و چارلز استیلمن بودند. پدرش و بیتس در همان اوایل فعالیت، چشم از جهان فروبستند. سرانجام براکنریج به ناچار به تگزاس فرار کرد. او به واشینگتن دی.سی. سفر نمود، جاییکه رئیس جمهور لینکلن در ۳۰ ژوئیه ۱۸۶۳ او را به سمت مأمور خزانه داری ایالات متحده منصوب کرد. هنگام تصرف شهر از سوی نیروهای اتحادیه، براکنریج در وزارت خزانه داری در نیواورلئان فعالیت می کرد. در سال ۱۸۶۴، او به عنوان نمایندهٔ لینکلن، به مکزیک اعزام شد تا بنیتو خوارس را متقاعد کند که تجارت پنبه با کنفدراسیون را متوقف کند. بانک ملی سن آنتونیو، وام و اعتبار سن آنتونیو. در سال ۱۸۶۶، براکنریج بانک ملی سن آنتونیو را سازمان دهی کرد و در سمت ریاست آنجا فعالیت کرد. او همچنین معمار ساختمان بانک در خیابان تجارت شناخته می شود. این ب
انک که به عنوان اولین بانک ملی سن آنتونیو فهرست شده است، در ۱۶ مارس ۱۹۷۲ به فهرست ثبت ملی مکان های تاریخی در شهر بکسار، تگزاس اضافه شد. شرکت آب سن آنتونیو. فرانسوا پی ژیرو، شهردار شهر، در سال ۱۸۷۳ شروع به پذیرش پیشنهادها برای ایجاد شرکتی به منظور تأمین آب شهر از رودخانهٔ سن آنتونیو کرد. در سال ۱۸۷۷، قرارداد انحصاری ۲۵ ساله با ژان باپتیست لاکوست برای ادارهٔ شرکت آب سن آنتونیو منعقد شد. براکنریج پیشتیبان مالی شرکت آب بود. فعالیت های آموزشی و موقوفات. دانشگاه تگزاس. براکنریج عضو حزب جمهوری خواه بود، اما به مدت ۲۵ سال از سوی فرمانداران متوالی حزب دموکرات منصوب و دوباره به عضویت هیئت نایب رئیس های دانشگاه تگزاس منصوب شد. فرماندار جیمز ای. فرگوسن بودجهٔ دانشگاه را وتو کرد و براکنریج پیشنهاد داد که با هزینهٔ خودش بودجهٔ دانشگاه را تأمین کند. در سال ۱۹۱۷، فرماندار ویلیام پی. هابی که جانشین فرگوسن شده بود، دوباره او را منصوب کرد. آخرین بار او در دسامبر ۱۹۲۰ در جایگاه نایب رئیسی فعالیت کرد. براکنریج طولانی ترین سابقهٔ خدمت در هیئت نایب رئیسی را دارد. کمک های مالی او به دانشگاه و دانشجویان آن عبارت است از: متفرقه. براکن
ریج نخستین رئیس هیئت مدیرهٔ مدرسهٔ سن آنتونیو در سال ۱۸۹۹ بود. ذی نفعان آموزشی از کمک های مالی و نفوذ سیاسی براکنریج عبارت از: آلامو هایتس و دانشگاه اینکارنات ورد. در سال ۱۸۶۹، براکنریج و مادرش زمین و خانه ای به نام «محل دل انگیز قدیمی» را از جیمز آر سویت، شهردار سابق سن آنتونیو، خریدند. براکنریج نام آن منطقه را به آلاموهایتس تغییر داد. او خانه را بزرگ و سه طبقه کرد و سپس نام آن را فرنریج گذاشت. در سال ۱۸۹۷، براکنریج خانه و زمین ۲۸۰ جریب فرنگی را به خواهران خیریهٔ اینکارنات ورد فروخت و آن ها نام ملک را ویلای براکنریج نهادند. ویلا بخشی از دانشگاه اینکارنات ورد در سن آنتونیو شد. بوستان براکنریج، بوستان مهنکه. جورج براکنریج در سال ۱۸۹۹، بوستان براکنریج اولیه به مساحت ۱۹۹ جریب فرنگی (۸۱ هکتار، ۰٫۳۱۱ مایل مربع) را به سن آنتونیو اهدا کرد. براکنریج بعدها زمین های بیشتری را واگذار کرد. در سال ۱۹۱۵، اِما کوهلر، بازهم زمین های بیشتری پیشکش کرد. نصب مجسمه با تشریفات اداری تا سال ۱۹۷۲ به تعویق افتاد. براکنریج همچنین ۲۵ جریب فرنگی (۱۰ هکتار، ۰٫۰۳۹ مایل مربع) از زمین های اطراف بوستان براکنریج را نیز واگذار کرد و شرط گذاشت
که حتماً نام آن به افتخار دوستش و عضو شورای شهر و رئیس بوستان، لودویک مهنکه، بوستان مهنکه بگذارند. کمیته ای برای جمع آوری بودجه به منظور برپایی بنای یادبود مهنکه در بوستان تشکیل شد. این بنای تاریخی که در ورودی پارک قرار دارد، مجسمهٔ نیم تنهٔ مهنکه است که پمپئو کوپنی آن را ساخته و روی پایه ای گرانیتی که فرانک تیچ طراحی کرده، قرار گرفته است. مرگ و املاک. جورج واشینگتن براکنریج هیچ وقت ازدواج نکرد. او در ۲۸ دسامبر ۱۹۲۰ در سن آنتونیو چشم از جهان فروبست و با تشریفات فراماسونری در مقبرهٔ خانوادگی نزدیک ادنا، در شهر جکسون به خاک سپرده شد. امروزه بنیاد جورج واشینگتن براکنریج کمک هزینهٔ تحصیلی دانشجویان را فراهم می کند.
جیمز فینی باکستر (James Phinney Baxter) (زادهٔ ۲۳ مارس ۱۸۳۱ ـ درگذشتهٔ ۸ مه ۱۹۲۱)، سیاستمدار، بازرگان، مورخ، رهبر جنبش مدنی و نیکوکار آمریکایی ساکن پورتلند، ایالت مِین بود. او سال های ۱۸۹۳ و ۱۹۰۵ به مدت شش دورهٔ یک ساله به عنوان شهردار پورتلند برگزیده شد. کتابخانهٔ شخصی او که حاوی بیش از ۱۰۰ کتاب جلد چرمی از نقشه، پرتره، حکاکی و نامهٔ شخصی است، برای بازدید در کتابخانهٔ عمومی پورتلند موجود است. زندگی نامه. جیمز فینی باکستر، پسر داکتر الیهو باکستر و سارا کان باکستر بود. او در ۲۳ مارس ۱۸۳۱ در گورهام، ایالت مِین (در مکانی که امروزه خانهٔ باکستر نامیده می شود) چشم به جهان گشود، اما از سال ۱۸۴۰ به پورتلند نقل مکان کرد. باکستر تا سال ۱۸۴۴ در مدرسهٔ استاد جکسون و سپس تا سال ۱۸۴۸ در آکادمی لین به تحصیل پرداخت. او در دفاتر حقوقی روفس چوت در بوستون شروع به فعالیت کرد، اما به دلیل ابتلا به بیماری ناچار به بازگشت به پورتلند شد. باکستر در پورتلند در صنف واردات کالاهای خشک با ویلیام جی. دیویس فعالیت کرد و پیشگام کسب وکار کنسروسازی و بسته بندی (شرکت بسته بندی پورتلند) شد که برای اقتصاد این ایالت جایگاهی درخور و شایسته داشت.