Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مرلین مینتر (متولد ۱۹۴۸) یک هنرمند تجسمی آمریکایی است که شاید بیشتر به خاطر نقاشی ها و عکس های حسی اش که به سبک فوتورئالیسم انجام شده است که مرز بین هنر تجاری و هنر زیبا را محو می کند، شناخته شده است. مینتر در حال حاضر در بخش MFA در دانشکده هنرهای تجسمی در شهر نیویورک تدریس می کند. سنین جوانی و تحصیل. مینتر در سال ۱۹۴۸ در شریوپورت، لوئیزیانا به دنیا آمد. او در فلوریدا بزرگ شد. در سال ۱۹۷۰ او مدرک BFA را از دانشگاه فلوریدا در گینزویل دریافت کرد. در سال ۱۹۷۲ مدرک MFA در نقاشی را از دانشگاه سیراکیوز دریافت کرد. سبک. عکس ها و آثار او اغلب شامل تصاویر جنسی و شهوانی است. فرایند منتر با صحنه سازی عکس برداری با فیلم آغاز می شود. او از دستکاری دیجیتال طفره می رود، در عوض از یک فرایند معمولی تاریکخانه برای ساخت عکس ها استفاده می کند. او عکس های خود را برش نمی دهد یا به صورت دیجیتالی دستکاری نمی کند. از سوی دیگر، نقاشی های او با ترکیب نگاتیو در فتوشاپ برای ایجاد یک تصویر کاملاً جدید ساخته شده اند. این تصویر جدید سپس به نقاشی هایی تبدیل می شود که از طریق لایه بندی رنگ مینا روی آلومینیوم ایجاد شده است. مینتر و دستیارانش م
ستقیماً از این تصویر دیجیتالی تازه ایجاد شده کار می کنند. لایه آخر با نوک انگشتان اعمال می شود تا یک مدل سازی یا نرم شدن خطوط قلم مو ایجاد شود. حرفه. حرفه مینتر زمانی شروع شد که او در دانشگاه فلوریدا دانشجو بود، جایی که او با راهنمایی دایان آربوس مجموعه ای از مطالعات عکاسی را با مادر معتادش به مواد مخدر انجام داد. مینتر بعداً در سال ۱۹۷۶ پس از اخذ مدرک کارشناسی ارشد هنرهای زیبا در دانشگاه سیراکیوز به شهر نیویورک نقل مکان کرد و با نقاش اکسپرسیونیست آلمانی کریستف کوههوفر شروع به همکاری کرد. در طول دهه ۱۹۸۰، او تصاویر مشتق شده از پاپ را که غالباً جنسیت را در بر می گرفت، بررسی کرد و لحن بسیاری از آثار او را تعیین کرد. اگرچه کار مشترک آنها مورد تحسین منتقدان قرار گرفت، اما زمانی که نمایش های آنها در سال های ۱۹۸۴ و ۱۹۸۶ در گالری عمارت گریسی موفقیت تجاری نداشت، کوه هوفر و مینتر راه خود را از هم جدا کردند. نمایشگاه ها را انتخاب کنید. مینتر موضوع نمایشگاه های انفرادی متعددی بوده است، از جمله: مینتر موضوع نمایشگاه های انفرادی متعددی بوده است، از جمله: نمایندگی. مینتر توسط گالری های زیر نمایندگی می شود: سالن۹۴ در نیویور
ک رگان پروژه در لس آنجلس، و گالری بالدوبن در آسپن. کتابشناسی - فهرست کتب. "مرلین مینتر" ، گریگوری آر. میلر و شرکت، 2007
جولیانا ولاسکوئز (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و جودوکار اهل برزیل است. وی از سال ۲۰۱۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
دودا یانکوویچ (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی، بوکسور و کاراته کا اهل برزیل است.
گابی گارسیا (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و بازیگر اهل برزیل است. گارسیا یک رزمی کار ترکیبی و گراپلر برزیلی است. او یکی از موفق ترین مبارزان تمام دوران در بخش کمربند مشکی زنان و عضو تالار مشاهیر IBJJF است.
الکس کاسرس (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
دونا نلسون (متولد ۱۹۴۷) نقاش آمریکایی است که بیشتر به خاطر آثار غوطه ورانه، ژست ای و عمدتاً انتزاعی با استفاده از مواد، فرایندها و قالب های غیرمتعارف برای برهم زدن مفاهیم متعارف نقاشی و بیننده شناخته می شود. نلسون متوجه می شود که هر کاری انجام می دهد، جز اینکه خانه اش را به آتش بکشد تا نقاشی قلدرانه را با فصاحت تازه ای که به تازگی پراکنده شود از سال ۲۰۰۲، مدت ها قبل از اینکه به یک عمل رایج تر تبدیل شود، نلسون نقاشی های مستقل و دو طرفه ای را تولید کرده است که تجربه ای پیچیده تر و آگاهانه از تماشا را ایجاد می کند. نلسون در سطح ملی و بین المللی از جمله نمایش های انفرادی در موزه هنر ودرسپون و موزه تانگ (بررسی، ۲۰۱۸) و نمایشگاه های گروهی در موزه هنر معاصر آلدریچ، موزه هنر رز، گالری مری بون و هنرهای زیبای مارلبرو به نمایش گذاشته است. نقاشی های دو طرفه او که در دوسالانه ویتنی ۲۰۱۴ به نمایش درآمدند، به طور گسترده ای شناخته شدند و برخی از «محرمانه ترین آثار» نمایش توسط "هنر در آمریکا" تلقی شدند. نلسون برنده بورسیه گوگنهایم (1994) شده است و آثار او در مجموعه های عمومی متعددی از جمله موزه هنر متروپولیتن، موزه سولومون آر
. گوگنهایم و موزه هنرهای زیبای بوستون قرار دارند. او در لنزدیل، پنسیلوانیا زندگی می کند و استاد نقاشی و طراحی در مدرسه هنر تایلر در دانشگاه تمپل است که از سال ۱۹۹۱ در آنجا تدریس کرده است. زندگی و شغل. نلسون در سال ۱۹۴۷ در گراند آیلند، نبراسکا به دنیا آمد و در دانشگاه ایالتی اوهایو تحصیل کرد. در پاییز ۱۹۶۷، او برای شرکت در برنامه مطالعاتی مستقل موزه ویتنی که به تازگی تشکیل شده بود، به شهر نیویورک نقل مکان کرد. پس از بازگشت به اوهایو برای تکمیل BFA خود در سال ۱۹۶۸، او به منهتن پایین نقل مکان کرد و یک انبار در جایی که اکنون سوهو نام دارد اجاره کرد. پنج سال بعد، او به محله دیگری در محله آینده ترایبکا نقل مکان کرد. تا سال ۱۹۷۱، او در نمایش های برجسته ای مانند «بیست و شش زن هنرمند معاصر» که توسط لوسی لیپارد در موزه آلدریچ سرپرستی می شد، و «ده هنرمند جوان» در موزه گوگنهایم به نمایش درآمد. منتقدان گریس گلوک و هیلتون کرامر به ترتیب به کار او در نقدهای "نیویورک تایمز" دربارهٔ این دو نمایش اشاره کردند. در سال ۱۹۷۴، موزه ویتنی او را در نمایشگاه «انتزاع مداوم در هنر آمریکایی» گنجاند. اولین نمایش انفرادی او در گالری رزا آس
مان در خیابان ۵۷ در سال ۱۹۷۵ دنبال شد. در دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، نلسون در موزه ها، دانشگاه ها و گالری های همیلتون و مایکل کلاین در نیویورک به نمایش گذاشت. او در سال ۱۹۹۶ به فیلادلفیا نقل مکان کرد تا در مدرسه هنر تایلر به تدریس ادامه دهد. نلسون به طور فعال در نیویورک، در چیم و بخوانید و گالری توماس اربن، که از سال ۲۰۰۶ او را نمایندگی می کند، به نمایش خود ادامه داده. کار اولیه: ۱۹۶۰–۱۹۹۰. هنر اولیه نلسون انتزاع هندسی مبتنی بر شبکه را از طریق حالت های شهودی و سیستماتیک ساخت تصویری بررسی کرد. منتقدان آن را به دلیل درک سبک، رنگ ظریف، و قرابت با هنر اگنس مارتین و السورث کلی مورد توجه قرار دادند.
مدیحه عمر (۱۹۰۸ – ۲۰۰۵ در حلب) ()) یک هنرمند عراقی بود که به ترکیب خوشنویسی با هنر انتزاعی شهرت داشت. عموماً او را اولین هنرمند عرب می دانند که این کار را انجام داده است. بنابراین، او را پیشرو جنبش حروفیه می دانند. همچنین عمر اولین زنی بود که از دولت عراق برای تحصیل در اروپا بورسیه تحصیلی دریافت کرد. امروز نوه او دارا کیتانی مجموعه املاک او را مدیریت می کند. زندگی و شغل. مدیحه عمر در حلب، امپراتوری عثمانی، سوریه کنونی به دنیا آمد. پدرش چرکس و مادرش سوری بود. نسب دوگانه در امپراتوری چندفرهنگی ترکیه معمول بود. با این حال، خانواده اش زمانی که او دختر جوانی بود به عراق نقل مکان کردند. عمر به مدرسه سلطانیه در استانبول رفت و در آنجا از علی رضا به خاطر مهارت هایش در نقاشی ستایش کرد. او سپس در دهه ۱۹۳۰ به عنوان معلم در کالج آموزشی ماریا گری در لندن آموزش دید و در سال ۱۹۳۳ با درجه یک درجه ممتاز در رشته هنر و صنایع دستی فارغ التحصیل شد. او سپس در آکادمی هنرهای زیبای بغداد به تدریس نقاشی پرداخت و قبل از ترک آنجا در سال ۱۹۴۲ رئیس بخش و تابعیت عراقی گرفت. او ابتدا در دهه ۱۹۴۰ شروع به کشف ایده ادغام حروف عربی در نقاشی کرد
و در سال ۱۹۴۹، با تشویق مورخ هنر، ریچارد اتینگهاوزن، مجموعه ای از ۲۲ نقاشی با الهام از هوروفیست ها را در کتابخانه عمومی جورج تاون در واشینگتن به نمایش گذاشت. به همین دلیل، او عموماً به عنوان اولین هنرمند عرب در دوران مدرن که حروف عربی را در هنر خود گنجانده است، و اولین هنرمندی که چنین آثاری را به نمایش گذاشته است شناخته می شود. تحصیلات. او در دانشگاه جورج واشینگتن تحصیل کرد. سپس در مدرسه هنر کورکوران در رشته هنرهای زیبا تحصیل کرد، در سال ۱۹۵۲ فارغ التحصیل شد و در سال ۱۹۵۹ مدرک MFA را دریافت کرد.
آلیشیا لوئیزا لتیتیا بویل "RBA, RHA, RUA" (۱ اوت ۱۹۰۸–۱۱ ژانویه ۱۹۹۷) یک هنرمند آبستره دریایی و منظره ایرلندی بود. سنین جوانی و تحصیل. آلیشیا بویل در ۱ اوت ۱۹۰۸ در خانواده برودنل پی بویل، مهندس و همسرش برنی در بانکوک، سیام متولد شد. بویل دو برادر داشت. او در لیماوادی در ایرلند شمالی بزرگ شد و در سن ده سالگی به همراه خانواده اش به لندن، انگلستان نقل مکان کرد. بویل در دو سالگی به وبا مبتلا شد. بویل از پنج سالگی شروع به نقاشی کرد. والدینش او را تشویق کردند که در اطراف لیماوادی و ماگیلیگان نقاشی کند. مادرش همچنین او را با آثار نمایشنامه نویسانی مانند ویلیام شکسپیر، سین اوکیسی و جرج برنارد شاو آشنا کرد. آنها با هم در تئاتر و نمایشگاه های هنری شرکت کردند. وقتی مادرش فوت کرد و پدرش دوباره ازدواج کرد، بویل احساس کرد که نمی تواند در خانه خانواده بماند و آنجا را ترک کرد تا در تختخواب زندگی کند. بویل در سن هفده سالگی در یک دوره تربیت معلم در مدرسه آموزش هنر کلافام ثبت نام کرد و در آنجا به مدت چهار سال تحصیل کرد. بویل از سال ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۴ به مدرسه طراحی و نقاشی بیام شاو رفت و در آنجا طراحی، نقاشی و تزئینات دیواری زیر نظر
ارنست جکسون آموخت. بویل یک دانش آموز برنده جایزه بود که در حین تحصیل در بیام دو بورسیه تحصیلی گرفت. حرفه. کارهای اولیه بویل تحت تأثیر ماتیس، پیکاسو، گویا و هوکوسای بود. بویل پس از تماشای آثار هوکوسای در موزه بریتانیا و همچنین با حضور در نمایشگاه چینی در آکادمی سلطنتی هنر، شروع به طراحی با قلم و جوهر کرد. او به خوشنویسی علاقه مند شد و قلاب های خود را آماده کرد، تمرینی که قرار بود در طول زندگی خود ادامه دهد. در سال ۱۹۳۲ نقاشی بویل به "نام همسر لوت در" نمایشگاه سالانه آکادمی سلطنتی هنر به نمایش گذاشته شد. او دو سال بعد برنده یک کمیسیون برای ساختن نقاشی دیواری برای خانه پرستار در بیمارستان کودکان بیمار گریت اورموند استریت شد که دیگر موجود نیست. در سال ۱۹۳۹ بویل به عنوان یک هنرمند دعوت شده در مدرسه هنرهای زیبا به میکونوس در جزایر دریای اژه سفر کرد. آثار حاصل در نمایشگاهی در آتن به نمایش گذاشته شد که هزینه یک اکسپدیشن نقاشی دوماهه به ایتالیا را پیش از بازگشت او به انگلستان قبل از شروع جنگ جهانی دوم تأمین کرد. یکی از مهم ترین نقاشی های اولیه او، نقد فاشیسم "با" عنوان "ماشین های یادگیری" در سال ۱۹۸۳. بویل در ژانویه ۱
۹۴۰ به عنوان معلم پاره وقت در دبیرستان دخترانه نورث همپتون منصوب شد. در این مدت بویل صحنه هایی را برای باله ها و نمایشنامه های تولستوی، شاو و شکسپیر طراحی کرد او بعداً پستی را در کالج هنر نورث همپتون به دست آورد که در آن بازیگر جاناتان آدامز در میان بسیاری از دانشجویانش قرار گرفت. بویل بعداً به عنوان یک مدرس مدعو در کالج وست ساسکس و مدرسه هنر فارنهام مشغول به کار شد. بویل در سال ۱۹۴۴ شروع به نمایشگاه در گالری لستر لندن کرد. او قرار بود بیش از ربع قرن سالانه در نمایشگاه به نمایش بگذارد. بویل اولین نمایشگاه انفرادی خود را در گالری پیتر جونز لندن در سال ۱۹۴۵ برگزار کرد که به او این فرصت را داد که ساعات تدریس خود را کاهش دهد. با نزدیک شدن به دهه پایانی، بویل پس از بازدید از دونگال و کانمارا از سرزمین مادری خود الهام گرفت، زمانی که شروع به به تصویر کشیدن سوژه ها و صحنه های ایرلندی کرد. دومین شاهکار این دوران، "اسب سفید" از ملاقات تصادفی با مردم محلی در سال ۱۹۴۹ الهام گرفته. شورای تشویق برای موسیقی و هنر (CEMA) این نقاشی را در سال ۱۹۵۰ خریداری کرد، و در نمایشگاهی از خریدهای CEMA در گالری در سال ۱۹۵۴ به نمایش درآمد.
مجموعه ۲۴ عکس شامل آثاری از رومئو توگود، کالین میدلتون و سیدنی اسمیت و دیگران است. نقاشی های روایی او در این دوره از مردم و داستان های عامیانه ای که در سفرهایش جمع آوری می کرد الهام می گرفت و او را به تصویر کشیدن کشاورزان و بافندگان و تولید نقاشی هایی سوق داد که شهرت هنری او را در اولستر تثبیت کرد. الهامات ادبی او در این زمان مارسل پروست، گارسیا لورکا، و بعدها فرانک اوکانر، فلان اوبراین و سیموس هینی بودند. در سال ۱۹۴۹ او یک نمایش یک زن در گالری لجر لندن و دیگری در همان مکان در سال ۱۹۵۱ برگزار کرد. بویل به عضویت گروه منطقه ای هنرمندان و طراحان میدلند درآمد که با آنها در پاییز ۱۹۴۸ به نمایش گذاشت و همچنین در سال ۱۹۴۹ بویل با یک نمایشگاه انفرادی در گالری CEMA در بهار ۱۹۵۰ در اولستر به نمایش گذاشت. جایی که او "خروس قرمز و قرمز" را که در سال گذشته در گالری لجر مورد تحسین منتقدان قرار گرفت را به نمایش گذاشت. گالری شهرداری بلفاست در روز افتتاحیه نمایشگاه سال ۱۹۵۰ "، Washers سیب زمینی، Connemara" را خریداری کرد. بویل بار دیگر با CEMA در سال ۱۹۵۲ و بار دیگر در گالری شهرداری بلفاست در سال 1959 داده شد. کمیته شورای هنر
اسکاتلند از نمایشگاه نقاشی معاصر اولستر در ادینبورگ استقبال کرد که بویل در آن در کنار جورج کمبل، جرارد دیلون، پل نیچه و نویل جانسون حضور داشت. پیشگفتار کاتالوگ توسط شاعر، منتقد و متصدی، جان هویت نوشته شده است. بویل در سال ۱۹۵۸ نمایشگاهی از آبرنگ ها را در گالری واکر لندن ارائه کرد. او در سال ۱۹۵۸ به عضویت انجمن سلطنتی هنرمندان بریتانیا انتخاب شد. بین سال های ۱۹۵۸ و ۱۹۶۲ بویل در مجموع بیست و شش اثر را با انجمن سلطنتی هنرمندان بریتانیا به نمایش گذاشت. کمیته شورای هنر اسکاتلند از نمایشگاهی از نقاشی معاصر اولستر در ادینبورگ استقبال کرد که بویل در آن در کنار جورج کمبل، جرارد دیلون، پل نیچه و نویل جانسون حضور داشت. پیشگفتار کاتالوگ توسط شاعر، منتقد و متصدی، جان هویت نوشته شده است. بویل در سال ۱۹۵۸ نمایشگاهی از آبرنگ ها را در گالری واکر لندن ارائه کرد. او در سال ۱۹۵۸ به عضویت انجمن سلطنتی هنرمندان بریتانیا انتخاب شد. بین سال های ۱۹۵۸ و ۱۹۶۲ بویل در مجموع بیست و شش اثر را با انجمن سلطنتی هنرمندان بریتانیا به نمایش گذاشت. مرگ و میراث. آلیشیا بویل در ژانویه ۱۹۹۷ در دوبلین، ایرلند درگذشت. دارایی بویل بعداً ۴۰۷۴۷۰ پوند ا
رزش گذاری شد. بویل از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۹۶ یکصد و بیست و پنج کتاب طراحی و شش روغن را به مجموعه ملی ایرلند به ارث برد. بویل زندگی و کار خود را در سال ۱۹۸۸ خلاصه کرد، زمانی که به نایل مک موناگل گفت: «این سفری از طریق خط و رنگ بوده است.» آثار او در مجموعه های عمومی متعددی از جمله نقاشی ها در بیمارستان ها، موزه و گالری هنر نورث همپتون، گالری و موزه هنر هربرت، گالری هنری ابوت هال، گالری هنر کرافورد، خدمات مدنی ایرلند شمالی، موزه اولستر، موزه قلعه ناتینگهام، موزه ملی نگهداری می شوند. گالری ایرلند و مجموعه ملی خود پرتره ایرلند.
جست وجوی بی پایان (یک زندگینامه معنوی خودنوشت) نام کتابی از فیلسوف شهیر اتریشی کارل پوپر است. این کتاب توسط رحمت اله جباری ترجمه و در شرکت سهامی انتشار چاپ شده است. در بخشی از این کتاب آمده است: «پدر و مادرم هر دو یهودی زاده بودند ولی پیش از تولد فرزندانشان غسل تعمید کردند و به مذهب پروتستان کلیسای لوتر گرویدند. پدرم پس از تأمل بسیار متعاقب شده بود که زندگی در میان جامعه ای که اکثریت قاطع آن مسیحی هستند، به ناگزیر ایجاب می کند که کم ترین آزار و آزردگی ممکن در زندگی ما و دیگران پدید آید. از این رو ادغام شدن و همگونی با این جامعه مسیحی ضرورت دارد. با این حال این هم گونی به معنی ناراضی کردن یهودیانی بود که سازمان یافته بودند. هم چنین بدین معنی بود که والدین مرا به عنوان انسان های ترسو و بزدل محکوم کنند. و بگویند که از یهودی ستیزی بیم دارند. همه اینها قابل درک بود، ولی پاسخش این بود که یهودی ستیزی زشت و زننده است و یهودیان و غیریهودیان باید به طور یکسان از آن بترسند. و وظیفه مردم یهودی تبار این است که به بهترین کارها دست یازند، تا دیگران را به یهودی ستیزی تحریک ننمایند. به علاوه بسیاری از یهودیان در جمعیت مسیحی ا
دغام شده بودند. و این ادغام و هم گونی، کارآیی داشت.»
زنان در آلبانی زنان ساکن آلبانی یا اهل آلبانی هستند. اولین انجمن زنان در آلبانی در سال ۱۹۰۹ تأسیس شد. زنان آلبانیایی از منطقه شمال غگ در یک جامعه محافظه کار و مردسالار زندگی می کنند. در چنین جامعه ای سنتی، زنان نقش های فرعی را در جوامع غگی دارند که معتقد به «تسلط مردانه» هستند. این علیرغم ورود دموکراسی و پذیرش اقتصاد بازار آزاد در آلبانی، پس از دوره تحت حاکمیت حزب کمونیست کارگر است. فرهنگ گگ آلبانیایی بر اساس قانون ۵۰۰ ساله Lekë Dukagjini است، یک آیین نامه سنتی رفتاری غگ، که در آن نقش اصلی زنان مراقبت از کودکان و مراقبت از خانه است. تاریخ. اجازه حمل اسلحه. طبق یک ستون به تاریخ سال ۱۸۷۷ از مجله The Literary world، زنان در آلبانی اجازه حمل اسلحه داشتند. موقعیت اجتماعی در جامعه سنتی غگ. ادیت دورهام در سال ۱۹۲۸ اشاره کرد که زنان روستایی آلبانیایی در حفظ سنت هایی مانند انتقام خوانی، مشابه زنان در یونان باستان، محافظه کارتر بودند. قبل از جنگ جهانی دوم، رایج بود که برخی از زنان آلبانیایی غگ به «کنیز زندگی» مردان ساکن در مناطق کوهستانی تبدیل شوند. اهمیتی که مردان غگ برای ازدواج با زنان باکره قائل شده اند باعث شده است
که زنان برای بازگرداندن باکرگی خود پول پرداخت کنند. با وجود خطر ابتلا به عفونت ها و التهابات، زنان غگ که از نظر جنسی فعال هستند، در حال انجام عمل جراحی مخفیانه «۲۰ دقیقه ای ساده زنان» برای «باکره شدن دوباره» در شهرهای غگ هستند. همان کلینیک ها گزارش می دهند که برخی از تازه عروس ها توسط شوهرانشان آورده می شوند تا باکرگی خود را تأیید کنند زیرا در شب عروسی خود خونریزی نداشته اند. از زنان انتظار می رود که به شوهران خود وفادار باشند، اما زنان آلبانیایی متأهل دارایی همسران مرد آنها محسوب می شوند. با توجه به اهمیت بیشتر به داشتن پسر نسبت به فرزند دختر، رسم بر این است که زنان باردار آلبانیایی با عبارت «"të lindtë një djalë"» به معنای «ایشالا پسر باشد» مورد استقبال قرار می گیرند. موقعیت اجتماعی در جامعه سنتی لاب. لاب های لابریا جامعه ای پدرسالار بودند. در میان مونته نگروها، زنان در لابریا مجبور به انجام تمام کارهای سخت و طاقت فرسا بودند. باکره های سوگندخورده غگ. در گذشته، خانواده هایی که پدرسالار نداشتند، زنان مجرد آلبانیایی می توانستند با «سوگند باکرگی» نقش مرد سرپرست خانواده را بر عهده بگیرند، نقشی که شامل حق زندگی
مانند یک مرد می شود. حمل اسلحه، داشتن دارایی، امکان حرکت آزادانه، لباس پوشیدن مانند مردان، داشتن نام مردانه در صورت تمایل، ادعای خودمختاری، اجتناب از ازدواج های تعیین شده، و در جمع مردان و در عین حال که مانند مردان با آنها رفتار می شود. آماده کردن گوشت. زنان در آلبانی مرکزی، به ویژه زنان در البسان و نواحی مجاور، به پختن بالاکومه با طعم شیرین در طول Dita e Veres، یک جشن سالانه بهاری که در ۱۴ مارس جشن گرفته می شود، معروف هستند. از سوی دیگر، زنان مسلمان آلبانیایی، به ویژه زنان فرقه بکتاشیه اسلامی، پودینگ معروف به آشوره را از موادی مانند گندم ترک خورده، شکر، میوه های خشک، آجیل خرد شده و دارچین، پس از روز دهم ماتم، یک دوره زمانی روزه داری می پزند. حقوق زنان در سیاستهای آلبانی. در قرن نوزدهم، سامی فراشری برای اولین بار ایده آموزش برای زنان را با این استدلال بیان کرد که اگر جامعه را با داشتن زنان تحصیل کرده برای آموزش فرزندانشان تقویت می کند. در اواخر قرن نوزدهم، برخی از زنان نخبه شهری که در اروپای غربی تحصیل کرده بودند، نیاز به آموزش بیشتر برای زنان در آلبانی را دیدند. در سال ۱۸۹۱ اولین دبیرستان دخترانه در کورچه تو
سط سواستی قیریازی و پراشقوی قیریازی تأسیس شد و در سال ۱۹۰۹ اولین سازمان زنان در آلبانی به نام ستاره صبح (Yll'i Mengesit) را با هدف بالا بردن حقوق زنان توسط آنها تأسیس کردند. سطح تحصیلات خود را بالا ببرند. جنبش زنان در آلبانی با جنگ جهانی اول قطع شد، اما زمانی که آلبانی پس از جنگ به یک کشور مستقل تبدیل شد، دوباره آغاز شد. خواهران قیریازی سازمان Perlindja را در کورچه تأسیس کردند که روزنامه Mbleta را منتشر می کرد. در سال ۱۹۲۰، Marie Çoba سازمان محلی زنان Gruaja Shqiptare را در شکدر تأسیس کرد، که پس از آن چندین سازمان محلی دیگر با همین نام در Korçë، Vlorë و Tirana دنبال شد. در سال ۱۹۲۰، Urani Rumbo و دیگران Lidhja e Gruas (اتحادیه زنان) را در جیروکاستر، یکی از مهم ترین سازمان های فمینیستی که آزادی زنان آلبانیایی و حق تحصیل را ترویج می کرد، تأسیس کردند. آنها با انتشار بیانیه ای در روزنامه دریتا به تبعیض علیه زنان و شرایط اجتماعی اعتراض کردند. در سال ۱۹۲۳ رامبو همچنین بخشی از کارزاری بود که به دختران اجازه می داد در لیسیوم «پسران» جیروکاستر شرکت کنند. جنبش زنان آلبانی توسط زنان نخبه شهری تحصیل کرده که از فمینیسم دو
لتی ترکیه تحت رهبری کمال آتاتورک الهام گرفته بودند حمایت می شد. در طول سلطنت زوگ اول آلبانی (۱۹۲۸–۱۹۳۹)، حقوق زنان توسط دولت تحت سازمان دولتی ملی Gruaja Shiqiptare حمایت می شد، که سیاست مترقی را ترویج می کرد و حق تحصیل و زندگی حرفه ای و ممنوعیت را برای زنان تضمین می کرد. گوشه نشینی زنان در حرمسرا و پشت حجاب؛ حقوق برابر ارث، طلاق، و ممنوعیت ازدواج های ترتیبی و اجباری و نیز تعدد زوجات. با این حال، در عمل این سیاست مترقی فقط مربوط به نخبگان شهرهای جهان وطنی بود و تأثیر کمی در زندگی اکثریت زنان آلبانی داشت. حق رای محدودی برای زنان در سال ۱۹۲۰ اعطا شد و زنان در سال ۱۹۴۵ از حق رای کامل برخوردار شدند. در دولت کمونیستی آلبانی، ایدئولوژی رسمی برابری جنسیتی ترویج شد. در اولین انتخابات دموکراتیک پس از سقوط کمونیسم، تعداد نمایندگان زن در پارلمان از ۷۵ نماینده در آخرین پارلمان آلبانی کمونیستی به ۹ نفر کاهش یافت. در یک دوره پرتلاطم پس از ۱۹۹۱ موقعیت زنان بدتر شد. در بین آلبانیایی ها تعصبات مذهبی وجود دارد که در مورد مسلمانان گاهی اوقات به این معنی است که زنان به نقش سنتی مادر و خانه دار عقب رانده می شوند. تا سال ۲۰۱۳، زنان
۲۲٫۹ درصد از مجلس را تشکیل می دادند. ازدواج، باروری و زندگی خانوادگی. نرخ باروری کل ۱٫۵ فرزند متولد شده به ازای هر زن (تخمین سال ۲۰۱۵) است که کمتر از نرخ جایگزینی ۲٫۱ است. میزان شیوع پیشگیری از بارداری بسیار بالا است: ۶۹٫۳٪ (۲۰۰۸/۰۹). اکثر زنان آلبانیایی خانواده خود را در اوایل و اواسط دهه بیست شروع می کنند: تا سال ۲۰۱۱، میانگین سنی در اولین ازدواج برای زنان ۲۳٫۶ و برای مردان ۲۹٫۳ بود. در برخی از مناطق روستایی آلبانی، ازدواج ها هنوز ترتیب داده می شود، و جامعه به شدت مردسالار و سنتی است که تحت تأثیر مجموعه سنتی ارزش های کانون قرار دارد. شهرنشینی آلبانی در مقایسه با سایر کشورهای اروپایی پایین است: ۵۷٫۴٪ از کل جمعیت (۲۰۱۵). اگرچه ازدواج اجباری عموماً مورد تأیید جامعه نیست، اما "پدیده ای شناخته شده در کشور، به ویژه در مناطق روستایی و دورافتاده" است و دختران و زنان در این مناطق "بسیار به دلیل ذهنیت مردسالارانه و پدرسالارانه یا فقر مجبور به ازدواج می شوند. سقط جنین در آلبانی در ۷ دسامبر ۱۹۹۵ به طور کامل قانونی شد. سقط جنین در صورت تقاضا تا هفته دوازدهم بارداری قابل انجام است. زنان باید به مدت یک هفته قبل از عمل تح
ت مشاوره قرار گیرند و بیمارستان هایی که سقط جنین انجام می دهند، اجازه ندارند اطلاعاتی را در مورد زنانی که تحت درمان قرار داده اند، در اختیار عموم بگذارند. در زمان حکومت انور خوجه، آلبانی کمونیستی سیاست ناتالیستی داشت که زنان را به سقط جنین غیرقانونی یا وادار کردن آنها به خودی سوق می داد. در نهایت این کشور دارای دومین نرخ مرگ و میر مادران در تمام اروپا بود و تخمین زده شد که ۵۰ درصد از تمام بارداری ها به سقط جنین ختم می شود. اشتغال. در دوران کمونیست، زنان به صورت گسترده وارد مشاغل دستمزدی شدند. دوره گذار در آلبانی با تغییرات سریع اقتصادی و بی ثباتی مشخص شده است. بازار کار با بسیاری از مشکلاتی که در اکثر اقتصادهای در حال گذار مشترک است، مانند از دست دادن مشاغل در بسیاری از بخش ها، که به اندازه کافی با بخش های نوظهور جبران نشد، مواجه است. در سال ۲۰۱۱، نرخ اشتغال برای زنان جوان ۵۱٫۸ درصد بود، در حالی که برای مردان جوان ۶۵٫۶ درصد بود. تحصیل. در اواخر سال ۱۹۴۶، حدود ۸۵ درصد مردم بی سواد بودند، عمدتاً به این دلیل که مدارسی که به زبان آلبانیایی استفاده می کردند، قبل از استقلال در سال ۱۹۱۲، عملاً در این کشور وجود نداشت
ند. تا اواسط قرن نوزدهم، حاکمان عثمانی این را ممنوع کرده بودند. استفاده از زبان آلبانیایی در مدارس رژیم کمونیستی اولویت بالایی به آموزش می داد که شامل الفبای جمعیت و همچنین ترویج ایدئولوژی سوسیالیستی در مدارس می شد. در سال ۲۰۱۵، نرخ باسوادی زنان فقط اندکی کمتر از مردان بود: ۹۶٫۹ درصد زن در مقایسه با ۹۸٫۴ درصد مرد. خشونت علیه زنان. در سال های اخیر، آلبانی اقداماتی را برای رسیدگی به موضوع خشونت علیه زنان انجام داده است. این شامل تصویب قانون شماره ۹۶۶۹/۲۰۰۶ (قانون اقدامات علیه خشونت در روابط خانوادگی) و تصویب کنوانسیون استانبول بود.
در مواد منفجره، ابزار آتش بازی یا مهمات نظامی، فیوز، فتیله یا فیتیله، بخشی از دستگاه است که فرایند انفجار را آغاز می کند. در کاربرد عمومی، از این کلمه به صورت کلی استفاده می شود. با این حال، در بررسی ریزبینانه (به ویژه در زمینهٔ نظامی)، اصطلاح "فیوز" یک وسیله سادهٔ آغازگر انفجار را توصیف می کند، مانند سیم روی یک فشفشه یا یک دستگاه احتراق پیچیده تر که دارای اجزای مکانیکی یا الکترونیکی است، مانند فیوز مجاورتی برای گلوله توپخانه M107، فیوز مغناطیسی یا صوتی روی مین دریایی، فیوز نارنجک دار فنری، چاشنی مدادی یا دستگاه ضد جابجایی، استفاده می شود. تاریخچه. شواهد مستند نشان می دهند که فیوزها برای اولین بار توسط چینی های سلسلهٔ سونگ بین قرن های دهم و دوازدهم مورد استفاده قرار گرفتند. پس از اختراع باروت توسط چینی ها، آنها شروع به بهره از خواص انفجاری آن برای استفاده در فناوری نظامی کردند. تا سال ۱۰۴۴ از باروت در نارنجک های ساده، بمب ها و شعله افکن ها استفاده می کردند.
پسامتیک یکم (مصر باستان: ), که آشوری ها آن را «پیشمیلکی» می شناسند. ( )، فرزند نخو یکم و دومین فرعون از دودمان بیست و ششم مصر بود که در سال های ۶۶۴–۶۱۰ پیش از میلاد بر مصر حکومت کرد. پس زمینه. در سال ۶۷۱ پیش از میلاد، اسرحدون پادشاه آشوری به مصر حمله کرد. این تهاجم علیه حاکمان کوشی دودمان بیست و پنجم مصر بود که کنترل مصر علیا را در دست داشتند و نه بر علیه حاکمان بومی مصر. آشوریان حکومتی وابسته را در مصر ایجاد کردند، دوازده پادشاهی مصری که در دلتای نیل را تشکیل دادند تنها گذاشتند و با نخو یکم، حاکم شهر سائیس که قدرتمندترین پادشاهان دلتا بود، و همچنین با پاکرورو، فرمانروای مهم نوم Per-Sopdu ائتلاف کردند. در سال ۶۶۵ پیش از میلاد، پادشاه کوشی تانتامانی بار دیگر به مصر سفلی حمله کرد و نخو یکم و پاکرورو در برابر حمله کوشی مقاومت کردند. نخو یکم در نبرد جان باخت و پسرش پسامتیک یکم به سوریه گریخت، در حالی که پاکرورو در جریان مذاکرات صلح با تانتامانی در ممفیس سخنگوی پادشاهان دلتا شد. سال بعد، در سال ۶۶۴ پیش از میلاد، آشوریان به فرماندهی پسر اسرحدون، آشوربانیپال دوباره به مصر حمله کردند و ارتش آشور، تِب را غارت کرد و تا
نتامانی را از مصر بیرون کرد. پسر نخو یکم، پسامتیک یکم، با این نیروی مهاجم به مصر بازگشت، توسط آشوریان به عنوان فرمانروای سائیس و ممفیس منصوب شد و با آشوری ها قرارداد ادو، نوعی رابطه برتر و فرودست منعقد کرد. اما متأسفانه هیچ یک از منابع آشوری جزئیات این ترتیبات را شرح نداده است. حکومت. پسامتیک یکم در دو سال اول سلطنت خود، مطابق با ترتیبی که آشوریان در مصر به اجرا درآوردند، به عنوان یکی از بسیاری از پادشاهان دست نشانده دودکارشی مصر حکومت کرد. به گفته هرودوت، در این دوره، پسامتیک ناخواسته پیشگویی را توسط یک هاتف انجام داد که پادشاهی تمام مصر را به هر کسی که از یک ظرف برنزی بریزد وعده داده بود، پس از آن سایر پادشاهان Docecarchy او را از ممفیس تعقیب کردند. که در پی آن، او حکومت را از دست داد و مجبور شد به باتلاق های دلتای نیل فرار کند. پس از متواری شدن از ممفیس، پسامتیک یکم پیشگویی مشابه دیگری از الهه وادجت، بوتو دریافت کرد، که به او وعده حکومت بر تمام مصر را داد اگر مردان برنزی از دریا را به کار گیرد. در آغاز سال ۶۶۲ پیش از میلاد، پسامتیک با ژیگس، پادشاه پادشاهی آناتولی لیدی که به مصر مزدورانی از کاریایی ها و ایو