Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فزایش می یابد، اگرچه اشباع مغناطیسی آن ۵٪ کاهش می یابد. این رویه برای هسته ترانسفورماتورهای قدرت و توزیع استفاده می شود که در آن فولاد نورد سرد با دانه های جهت دار را اغلب به اختصار CRGO می شناسند. CRGO معمولاً توسط کارخانه های تولیدکننده به شکل سیم پیچ عرضه می شود و باید به صورت «لایه ای» بریده شود، که سپس برای تشکیل هسته ترانسفورماتور، که بخشی جدایی ناپذیر از هر ترانسفورماتور است، استفاده می شود. فولاد با دانه های جهت دار در ترانسفورماتورهای بزرگ قدرت و توزیع و در برخی از ترانسفورماتورهای خروجی صدا استفاده می شود. CRNGO ارزانتر از CRGO است. هنگامی که هزینه مهم تر از راندمان است و برای کاربردهایی که جهت شار مغناطیسی ثابت نیست مانند موتورهای الکتریکی و ژنراتورهای دارای قطعات متحرک از CRNGO استفاده می شود و می توان از آن در مواقعی استفاده کرد که فضای کافی برای جهت دهی اجزا وجود نداشته باشد تا از خواص جهتی فولاد الکتریکی با دانه های جهت دار استفاده شود. فولاد آمورف. این ماده یک فلز شیشه ای است که از ریختن آلیاژ مذاب بر روی یک چرخ سرد شده در حال چرخش تهیه می شود که فلز را با سرعتی در حدود یک مگاکلوین در ثانیه خن
ک می کند، به طوری که کریستال ها تشکیل نمی شوند. فولاد آمورف به فویل های ضخامت حدود ۵۰ میکرومتر محدود می شود. خواص مکانیکی فولاد آمورف، لایه لایه شدن را برای موتورهای الکتریکی را دشوار می کند. از آنجایی که روبان آمورف را می توان به هر عرض خاص زیر تقریباً ۱۳ اینچ ریخته و می توان آن را با سهولت نسبی قیچی کرد، این یک ماده مناسب برای هسته های ترانسفورماتور الکتریکی می باشد. در سال ۲۰۱۹، قیمت فولاد آمورف در خارج از ایالات متحده تقریباً ۹۵/ پوند در مقایسه با فولاد دانه گرا HiB است که تقریباً ۸۶/ پوند دلار قیمت دارد. ترانسفورماتورهای دارای هسته های فولادی آمورف می توانند تلفات هسته ای به اندازه یک سوم فولادهای الکتریکی معمولی داشته باشند. پوشش های لایه لایه ای. فولاد الکتریکی معمولاً برای افزایش مقاومت الکتریکی بین لایه ها، کاهش جریان های گردابی، ایجاد مقاومت در برابر خوردگی یا زنگ زدگی و برای عمل به عنوان روان کننده در طول برش قالب، روکش می شود. پوشش های مختلفی وجود دارد، از جمله آلی و معدنی، و پوشش مورد استفاده بستگی به کاربرد فولاد دارد. نوع پوشش انتخابی به عملیات حرارتی ورق ها، غوطه ور شدن ورق پرداخت شده در روغن
و دمای کار دستگاه تمام شده بستگی دارد. روش بسیار اولیه این بود که هر ورق لایه ای را با یک لایه کاغذ یا یک پوشش عایق بندی می کردند، اما این امر باعث کاهش ضریب انباشته شدن هسته و محدود شدن حداکثر دمای هسته شد. ASTM A976-03 انواع مختلف پوشش برای فولاد الکتریکی را طبقه بندی می کند. خواص مغناطیسی. خواص مغناطیسی فولاد الکتریکی به عملیات حرارتی بستگی دارد، زیرا افزایش اندازه متوسط کریستال باعث کاهش تلفات هیسترزیس می شود. افت هیسترزیس توسط تستر استاندارد Epstein frame تعیین می شود و برای گریدهای رایج فولاد الکتریکی، ممکن است بین ۲ تا ۱۰ وات بر کیلوگرم (۱ تا ۵ وات بر پوند) در قدرت میدان مغناطیسی ۶۰ هرتز و ۱٫۵ تسلا باشد. فولاد الکتریکی را می توان در حالت نیمه فرآوری شده تحویل داد تا پس از پانچ کردن شکل نهایی، عملیات حرارتی نهایی برای تشکیل اندازه دانه ۱۵۰ میکرومتری که معمولاً مورد نیاز است، اعمال شود. فولاد الکتریکی کاملاً فرآوری شده معمولاً با یک پوشش عایق، عملیات حرارتی کامل و خواص مغناطیسی مشخص برای کاربردهایی که پانچ به طور قابل توجهی خواص فولاد الکتریکی را کاهش نمی دهد، ارائه می شود. خمش بیش از حد، عملیات حرارتی ن
ادرست، یا حتی حمل و نقل خشن می تواند بر خواص مغناطیسی فولاد الکتریکی تأثیر منفی بگذارد و همچنین ممکن است نویز را به دلیل انقباض مغناطیسی افزایش دهد. خواص مغناطیسی فولاد الکتریکی با استفاده از روش استاندارد بین المللی Epstein frame آزمایش می شود. اندازه حوزه های مغناطیسی در ورق فولادی الکتریکی را می توان با حکاکی سطح ورق با لیزر یا به صورت مکانیکی کاهش داد. این عمل تلفات هیسترزیس در هسته مونتاژ شده را تا حد زیادی کاهش می دهد. کاربردها. NGOES عمدتاً در تجهیزات دوار، به عنوان مثال، موتورهای الکتریکی، ژنراتورها و مبدل های فرکانس و مبدل های فرکانس بالا استفاده می شود. از طرف دیگر، GOES در تجهیزات استاتیک مانند ترانسفورماتورها کاربرد دارد.
دورآلومین (؛ ‏دورآلمینیوم، دورآلومینم، دورآلوم، دورآل(ل)یم یا دورآل نیز نامیده می شود – واژه مرکبی از آلومینیوم و بادوام)‏ یک نام تجاری برای یکی از اولین انواع آلیاژهای آلومینیوم با پیرسختی زیاد است. البته استفاده از آن به عنوان یک نام تجاری منسوخ شده است و امروزه عمدتاً به آلیاژهای مس–آلومینیوم، که در سیستم بین المللی طراحی آلیاژ (‏IADS) با عنوان سری ۲۰۰۰ شناخته می شود، اشاره دارد. مثال هایی از آن عبارتند از آلیاژهای آلومینیوم ۲۰۱۴ و ۲۰۲۴ که در ساخت بدنهٔ هواپیما استفاده می شوند. دورآلومین آلیاژی مستحکم، نرم و چکش خوار است که استحکام کششی آن از آلومینیوم بیشتر است، اما رسانایی گرمایی و الکتریکی کمتری نسبت به آلومینیوم خالص دارد. عناصر آلیاژی. علاوه بر آلومینیوم، عناصر اصلی در دورآلومین شامل مس، منگنز و منیزیم هستند. به عنوان مثال، دورآلومینیوم ۲۰۲۴ شامل ۹۱–۹۵٪ آلومینیوم، ۳٫۸–۴٫۹٪ مس، ۱٫۲–۱٫۸٪ منیزیم، ۰٫۳–۰٫۹٪ منگنز، کمتر از ۰٫۵٪ آهن، کمتر از ۰٫۵٪ سیلیکون، کمتر از ۰٫۲۵٪ روی، کمتر از ۰٫۱۵٪ تیتانیوم، کمتر از ۰٫۱۰٪ کروم و بیش از ۰٫۱۵٪ عناصر دیگر است. تاریخچه. دورآلومین توسط آلفرد ویلم، فلزشناس آلمانی در شرکت آلم
انی آکتسینگزلشافت (AG) توسعه یافت. در سال ۱۹۰۳، ویلم کشف کرد که از آبدهی، یک آلیاژ آلومینیوم که حاوی ۴ درصد مس باشد، به آرامی وقتی در دمای اتاق به مدت چند روز باقی می ماند،آلیاژ سختری ایجاد می شودکه بعد از تحقیقات بیشتر در سال ۱۹۰۹ با نام دورآلومین معرفی شد. کاربردها در هوانوردی. منابع علمی آلمان، پیش از شروع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ به طور آشکار اطلاعاتی را در مورد دورآلومین، ترکیب و عملیات حرارتی آن منتشر کردند. با این وجود، استفاده از این آلیاژ در خارج از آلمان تا پس از پایان جنگ در سال ۱۹۱۸ اتفاق نیفتاد. گزارش های مربوط به استفادهٔ آلمان در طول جنگ جهانی اول نشان از استفاده از درصد منیزیم بالاتری از مس را در دورآلومین می دهد به طوری که حتی در مجلات فنی مانند پرواز، عنصر آلیاژی کلیدی آن به اشتباه عنصر منیزیم به جای مس شناسایی شد. مهندسان در بریتانیا تا پس از جنگ علاقهٔ چندانی به دورآلومین نشان ندادند. اولین تلاش شناخته شده برای استفاده از دورآلومین برای ساختار هواپیمای سنگین تر از هوا در سال ۱۹۱۶ رخ داد، زمانی که هوگو یونکرس برای اولین بار استفاده از آن را در بدنه هواپیمایی جونکرز ۳J معرفی کرد، هواپیمای ت
ک موتوره که اولین ساخت علامت تجاری یونکرس را با پوسته راه راه دورآلومین بود. شرکت یونکرس تنها بال های پوشیده و چارچوب بدنه لوله مانند جی ۳ را قبل از اینکه توسعه دادن آن را رها کند، تکمیل کرد کمی بعدتر، در یونکرس جی ۱ زره پوش دوباله که در سال ۱۹۱۷ تولید شد و در کارخانه به عنوان یونکرس. جی ۴، شناخته می شد بال های تمام فلزی و تثبیت کننده افقی آن به همان شیوه ای ساخته شد که بال های جی ۳ ساخته شده بود، ساخته شد سال ها بعد نمونه آزمایشی و طراحی شده جنگنده تک سرنشین تمام دورآلومینی یونکرس جی ۷ ، منجر به ساخت جنگنده تک بال پایین یونکرس دی.۱ شد و فناوری ساخت هواپیمای تمام دورآلومینی را به هوانوردی نظامی آلمان در سال ۱۹۱۸ معرفی کرد. اولین استفاده از دورآلومین در بدنهٔ هواپیماهای هوا استاتیک، در بدنه های کشتی های هوایی مستحکم و بزرگ انجام شد، که در نهایت شامل تمام کشتی های هوایی مربوط به دوران «کشتی هوایی بزرگ» در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ می شد: R-100 ساخت بریتانیا، Zeppelins مسافربری آلمانی، هیندنبورگ ال زد ۱۲۹، "زپلین ۲" و ناوهای هوایی نیروی دریایی ایالات متحده، یواس اس اکرون (زدآراس-۴) و یواس اس مکون (زدآراس-۵). کاربرد در
دوچرخه ها. دورآلومین از دهه ۱۹۳۰ تا ۱۹۹۰ برای تولید قطعات دوچرخه و مجموعه های فریم مورد استفاده قرار می گرفت. چندین شرکت در سن - اتین فرانسه برای اولین بار در سال ۱۹۳۲ برای استفاده نوآورانه از دورآلومین شناخته شدند: در سال ۱۹۳۲، وروت وپرن اولین بازوهای میل لنگ آلیاژی سبک را توسعه دادند؛ در سال ۱۹۳۴، هوتبمان یک مجموعه کامل را منتشر کرد؛ از سال ۱۹۳۵ به بعد، چرخ های آزاد دورآلومین، دنده های ریل، پدال ها، ترمزها و فرمان توسط چندین شرکت تولید شدند. صنایع سنگین میتسوبیشی، که در زمان اشغال ژاپن توسط آمریکا از تولید هواپیما منع شده بود، در سال ۱۹۴۶ دوچرخه «کراس» را از دورآلومین مازاد زمان جنگ تولید کرد. «کراس» توسط کیرو هونجو، طراح سابق هواپیما، مسئول میتسوبیشی جی۴ام طراحی شده بود. استفاده از دورآلومین در تولید دوچرخه در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ منسوخ شد . با این حال ویتوس (‏شرکت دوچرخه)‏در سال ۱۹۷۹ یک مدل معتبر «دورالینوکس» را منتشر کرد که در میان دوچرخه سواران به یک مدل کلاسیک تبدیل شد. ویتوس ۹۷۹ اولین قاب آلومینیومی تولیدی بود که لوله های جداره نازک ۵۰۸۶ /۵۰۸۳ آن به صورت لغزنده و سپس با استفاده از اپوکسی فعال شده با ح
رارت خشک به هم چسبانده شدند. نتیجه یک قاب بسیار سبک اما بسیار بادوام بود. تولید ویتوس ۹۷۹ تا سال ۱۹۹۲ ادامه یافت. حفاظت در برابر خوردگی. اگرچه افزودن مس استحکام را بهبود می بخشد اما این آلیاژها را مستعد خوردگی می کند. به طوری مقاومت در برابر خوردگی دورآلومین نسبت آلومینیم بسیار کاهش می یابد. برای محصولات ورقه ای، مقاومت در برابر خوردگی را می توان با اتصال متالورژیکی به لایه سطحی آلومینیومی با خلوص بالا تا حد زیادی افزایش داد. این ورق ها به عنوان آلکلاد شناخته می شوند و معمولاً در صنعت هواپیما استفاده می شوند. کاربردها. آلیاژ آلومینیوم -مس (آلیاژهای Al-Cu)، می تواند در اثر رسوب سخت شود،همین ویژگی باعث کاربرد های خاص میشود. کاربردهای متداول آلیاژهای Al-Cu فلز کاری شده
نوک آبی سرسرخ یک گونه رایج از سهرگان ریز است که در جنوب صحرای آفریقا یافت می شود. در آنگولا، بوروندی، جمهوری آفریقای مرکزی، جمهوری دموکراتیک کنگو، کنیا، رواندا، سودان جنوبی، تانزانیا و اوگاندا یافت می شود.
راینر گانال (؛ زادهٔ ) هنرمند، استاد دانشگاه، و عکاس اهل اتریش است که در نیویورک زندگی می کند. آثار او در نمایشگاه های بین المللی زیادی نمایش داده شده است. او در سال ۱۹۹۹، نماینده اتریش در نمایشگاه دوسالانه ونیز بود. زندگی. از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۱، او در دانشگاه هنرهای کاربردی وین (تحت نظر پیتر وایبل) و آکادمی هنرهای دوسلدورف (تحت نظر نام جون پایک) تحصیل کرد. او عضو برنامه مطالعات مستقل موزه ویتنی در نیویورک در سال ۱۹۹۰/۹۱ بود. او استاد هنرهای تجسمی در آکادمی دولتی هنرهای زیبای اشتوتگارت بود.
فرانسوا کامانو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل گینه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باستیا، بوردو و لوکوموتیو مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال گینه بازی کرده است.
اریک کارل (؛ – ) مؤلف، طراح، تصویرگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. کتاب مصور او "The Very Hungry Caterpillar" که برای اولین بار در سال ۱۹۶۹ منتشر شد، تاکنون به بیش از ۶۶ زبان ترجمه شده و در بیش از ۵۰ میلیون نسخه به فروش رسیده است. او تصویرگر بیش از ۷۰ کتاب بوده است و بیش از ۱۴۰ میلیون نسخه از کتاب های وی در سراسر جهان به فروش رسیده است.
نبرد سوم پانی پت (به )، در ۱۴ ژانویهٔ ۱۷۶۱ میلادی در شهر پانی پت، که تقریباً در ۹۷ کیلومتری شمال دهلی واقع شده است، میان امپراتوری مراتا و ارتش مهاجم افغان به فرماندهی احمدشاه درانی به وقوع پیوست. در این جنگ ارتش احمدشاه از جانب بلوچ های خانات کلات به رهبری میرنصیرخان نوری و چهار متحد هندی شامل روهیله های تحت فرمان نجیب الدوله، افغان های منطقهٔ دوآب و نواب اوده به نام شجاع الدوله حمایت می گردید. ارتش مراتا توسط «سداشوراهو بهاو» هدایت می گردید، کسی که از نظر قدرت بعد از «چترپتی» (شاه مراتا) و پیشوا (نخست وزیر مراتا) در ردهٔ سوم قرار داشت. ارتش اصلی مراتا به رهبری پیشوا در دکن مستقر شده بود. از نظر نظامی، این جنگ رقابت میان توپخانه و سواره نظام مردم مراتی در مقابل سواره نظام سنگین و توپخانهٔ سوارهٔ (زنبورک و جزائل) افغان ها و روهیله ها به رهبری ابدالی و نجیب الدوله که هر دو از قوم افغان بودند، را به نمایش می گذاشت. این جنگ یکی از بزرگ ترین و پرحادثه ترین جنگ های قرن هجدهم میلادی پنداشته می شود و همچنین شاید از نظر آرایش جنگی کلاسیک میان دو ارتش، بزرگ ترین تلفات را داشته باشد. تاریخ نگاران در مورد مکان دقیق جنگ
اختلاف نظر دارند، اما از نظر اکثریت مورخان این جنگ در نزدیکی منطقه کالا آمب و جادهٔ سانولی امروزی رخ داده است. این جنگ برای چندین روز ادامه یافت و بیش از ۱۲۵٬۰۰۰ نیروی جنگی در آن شرکت داشتند. درگیری ها میان دو ارتش به درازا کشید و هر دو جناح، ضررها و منافعی داشتند. نیروهای تحت رهبری احمدشاه درانی پس از تخریب چندین جناح مراتی ها در نهایت فاتح میدان نبرد شدند. مورخان اختلاف نظرهای سنگینی در میزان ضررهای هر دو جناح دارند، اما باور براین است که حدود ۶۰٬۰۰۰ تا ۷۰٬۰۰۰ نفر در این جنگ کشته شده و تعداد زخمی ها و اسیران به طور قابل توجه مورد مناقشه است. طبق یک رویدادنامه که بر اساس شاهد عینی نگاشته شده، باخار توسط دیوان شجاع الدوله کاشی راج–در حدود ۴۰٬۰۰۰ زندانی مراتی یک روز پس از جنگ با خونسردی سلاخی شدند. «گرنت دوف» مصاحبه ای از نجات یافتگان این قتل عام ها را در «"تاریخ مراتی ها"» آورده که این رقم را تأیید می کند. شیج واکر که رسالهٔ وی تحت عنوان «"پانی پت ۱۷۶۱"»، یکی از بهترین منابع ثانویه در مورد جنگ پنداشته می شود، می گوید که «تعداد کشته های مراتی ها (سربازان و نیروهای غیرجنگی) در جریان جنگ و پس از آن کمتر از ۱۰۰٬۰
۰۰ نیست». پیش زمینه. زوال امپراتوری مغول. جنگ ۲۷ سالهٔ مغول و مراتا (۱۶۸۰–۱۷۰۷) منتج به از دست رفتن سریع قلمرو امپراتوری مراتا به نفع امپراتور مغول اورنگ زیب شد. با این حال، پس از مرگ وی در ۱۷۰۷ میلادی، این فرایند به دلیل نزاع میان پسران اورنگ زیب برای رسیدن به امپراتوری معکوس گردید. مراتی ها تا سال ۱۷۱۲ میلادی سریعاً شروع به پس گیری خاک از دست رفتهٔ خود نمودند. در جریان فرمان دهی پیشوا باجی راو، مناطق گجرات، ملوا و راجپوتانه تحت کنترل مراتی ها قرار گرفت. باجی راو نهایتاً در ۱۷۳۷ میلادی مغول ها را در حومه های شهر دهلی مغلوب نمود و بیشتر سرزمین های پیشین مغول در جنوب آگرا را تحت کنترل امپراتوری مراتا درآورد. پسر باجی راو به نام بالاجی باجی راو با تصرف پنجاب در ۱۷۵۸ میلادی قلمرو امپراتوری مراتا را بیشتر گسترش داد. نامهٔ راگوناتراو به پیشوا، ۴ مه ۱۷۵۸. این امر مراتی ها را به طور مستقیم در مقابل امپراتوری درانی احمدشاه ابدالی (با نام احمدشاه دُرانی نیز شناخته می شود) قرار داد. وی در سال ۱۷۵۹ ارتشی از قوم های پشتون و بلوچ ایجاد کرد و چندین مرتبه نیروهای کوچک مراتی ها را در پنجاب شکست داد. وی سپس با متحدان هندی خود
–روهیله های افغان در گنجیتیک دو آب– یکی شد و یک ائتلاف وسیع علیه مراتی ها تشکیل داد. راگوناتراو برای مقابله با این اتحاد باید به سمت شمال می رفت تا وضعیت را کنترل کند. راگوناتراو درخواست یک ارتش بزرگ را نمود، اما از جانب سداشوراهو بهاو که برادرزادهٔ وی و دیوانِ پیشوا بود رد گردید؛ بنابراین وی تصمیم گرفت تا از آن جا برود. به جایش، سداشوراهو بهاو به عنوان سرفرماندهٔ اعلی ارتش مراتا انتخاب گردید و جنگ پانی پت تحت فرمان دهی وی انجام شد. مراتی ها تحت فرماندهی سداشوراهو بهاو با گردآوری حدود ۴۵٬۰۰۰ تا ۶۰٬۰۰۰ سرباز به این اتحاد واکنش نشان دادند، همچنین حدود ۲۰۰٬۰۰۰ افراد غیر جنگی این سربازان را همراهی می نمودند. اکثریت آن ها زائرانی بودند که می خواستند به زیارت و مکان های مقدس هندو در شمال هندوستان بروند. مراتی ها سفر خود به سوی شمال، به تاریخ ۱۴ مارس ۱۷۶۰ از پتدور آغاز کردند. هر دو جناح می خواستند حمایت نواب اوده که شجاع الدوله بود را به خود جلب کنند. شجاع الدوله در اواخر ژوئیه تصمیم گرفت تا به ائتلاف افغان-روهلیه ملحق شود، چون ترجیح می داد به ارتشی بپیوند که «ارتش اسلام» انگاشته می شد. از نظر استراتژیک این یک ضرر
کلان را متوجه مراتی ها می ساخت، چون شجاع بیشتر منابع مالی که ارتش افغان برای ماندن طولانی مدت در شمال هند نیاز داشت را تأمین می کرد. این مسئله که آیا ائتلاف افغان-روهیله این منابع و توانایی را داشت تا بدون حمایت شجاع به جنگ خود علیه مراتی ها ادامه دهد یا خیر، مورد تردید قرار دارد. ظهور مراتی ها. گرانت دوف، ارتش مراتی را این گونه توصیف می کند: مراتی ها کنترل بیشتر مناطق هندوستان را در دوره میانی (۱۷۱۲–۱۷۵۷ میلادی) به دست آورده اند. آن ها در ۱۷۵۸ میلادی اسماً دهلی را اشغال کردند، لاهور را تصرف نموده و تیمورشاه درانی، پسر و نایب السلطنهٔ حاکم افغانستان احمدشاه ابدالی، را از آن جا راندند. این دوره درخشان ترین مرحلهٔ گسترش امپراتوری مراتا بود و مرزهای امپراتوری آن ها از شمال تا دریای سند و از جنوب تا کریلای شمالی می رسید. تمامی این قلمرو توسط پیشوا حکمرانی می شد، کسی که همواره حرف از نشاندن پسر خود ویشواسراو بر تخت مغول می زد. با این حال، دهلی هنوز تحت کنترل مغول ها بود و علمای مسلمان چون شاه ولی الله و سایر روحانیون مسلمان در هندوستان از این پیشرفت ها هراس داشتند. آن ها در حالت ناگزیری به احمدشاه ابدالی که حاکم ا
فغانستان بود متوسل شدند تا این تهدید را متوقف سازد. طلیعهٔ جنگ. احمدشاه درانی که از خبرهای پسر و متحدان خود خشمگین شده بود، نمی خواست اجازه دهد تا گسترش مراتا بدون توقف ادامه یابد. تا اواخر ۱۷۵۹ ابدالی همراه با قبایل افغان، متحدان بلوچ و هم پیمان روهیلهٔ خود نجیب خان به لاهور و دهلی رسیده و نیروهای کوچک دشمن را مغلوب نموده بود. احمدشاه در این مقطع ارتش خود را در آنوپ شهر که در مرز کشور روهیله قرار داشت مستقر نمود و توانست نوابِ اوده که شجاع الدوله نام داشت را قانع سازد تا به ائتلاف وی علیه مراتی ها ملحق شود. مراتی ها قبلاً به سفدر جنگ (پدر شجاع) کمک کرده بودند تا روهیله ها را در فرخ آباد شکست دهد. مراتی ها تحت فرماندهی سداشوراهو بهاو با گردآوری یک ارتش و حرکت آن به سوی شمال هند به اخبار بازگشت افغان ها به شمال هند واکنش نشان دادند. نیروهای ارتش بهاو با برخی نیروهای مراتا که تحت فرمان دهی هولکار، سیندا، گیکواند و گویند پانت بوندیلی بودند، مستحکم شده بود. سوراج مال (حاکم بهاراتپور که از قبیلهٔ جات بود) نیز در اول به بهاو صاحب ملحق شد. این نیروی متفق در دسامبر ۱۷۵۹ پایتخت مغول، دهلی، را از یک نیروی کوچک افغان تص
رف نمودند. دهلی قبلاً چندین بار بر اثر تهاجم ها با خاک یکسان شده بود و این بار نیز به دلیل کمبود شدید تأمینات در اردوگاه های مراتی ها، بهاو دستور داد تا شهری که قبلاً تاراج شده بود، دوباره غارت شود. گفته می شود که وی برنامه داشت تا برادرزادهٔ خود و پسر پیشوا ویشواسراو را بر تخت دهلی بنشاند. مردمان قبیلهٔ جات حمایت خود از مراتی ها را متوقف نمودند. خارج شدن آن ها از جنگ اجتناب ناپذیر، نقش حیاتی در نتیجه آن داشت. ابدالی با حمله بر یک ارتش کوچک مراتی ها در منطقهٔ بوراری گات که توسط داتاجی شندی رهبری می گردید نخستین خونریزی را آغاز کرد. داتاجی در این نبرد کشته شد. درگیری های کوچک قبل از نبرد. شکست افغان ها در کنجپورا. چون هر دو ارتش برای جنگ آماده باش بودند، مانورهای جنگی فراوانی انجام شد و درگیری های کوچک میان دو ارتش در کرنال و کنجپورا به وقوع پیوست. کنجپورا که در کنار رود یامونا و ۶۰ مایل به سمت شمال دهلی واقع شده است با طوفانی از مراتی ها مواجه شد و تمامی نیروهای افغان کشته یا اسیر شدند. مراتی ها توانستند در کنجپورا در مقابل ۱۵٬۰۰۰ افغانی که در آن جا جابه جا شده بودند یک پیروزی نسبتاً آسان تر حاصل نمایند. برخی
از بهترین ژنرال های ابدالی مانند نجابت خان در آن جا کشته شدند. احمدشاه در آن سوی رود یامونا، که بر اثر بارندگی شدید طغیان کرده بود، اردو زده بود و از کمک به نیروهای خود ناتوان بود. قتل عام نیروهای کنجپورا که در پیش چشم اردوگاه درانی انجام شده بود، شاه ابدالی را به حدی به خشم آورد که دستور داد به هر قیمتی از رودخانه عبور نمایند. عبور افغان ها از یامونا. احمدشاه و متحدان وی در ۱۷ اکتبر ۱۷۶۰ از شاه دره گذشتند و به سمت جنوب حرکت کردند. ابدالی با ریسک حساب شده که گرفته بود داخل رود شد و محافظان و نیروهایش به تعقیب وی وارد شدند. آن ها توانستند در ۲۳ و ۲۵ اکتبر از باغ پات (شهر کوچک که در فاصلهٔ ۲۴ مایل در قسمت بالای رودخانه واقع شده است) بدون هیچ مقاومتی از جانب مراتی ها که هنوز هم مشغول تاراج کنجپورا بودند، عبور نمایند.
کی اف-۲۱ () یک جنگنده نسل ۴٫۵ چندمنظوره محصول مشترک کره جنوبی و اندونزی است که برای نیروی هوایی این دو کشور خدمت خواهد کرد. پیمانکار اصلی این جنگنده دولت کره جنوبی است که ۶۰ درصد از هزینه پروژه را پذیرفته است؛ ۲۰ درصد بودجه توسط اندونزی و ۲۰ درصد دیگر توسط شرکتهای خصوصی فراهم خواهد شد. این جنگنده دارای تجهیزات و الکترونیک جنگنده نسل پنجم است ولی از آنجایی که محفظه بمب ندارد، نمی تواند مهمات خود را درون بدنه نگهدارد و به همین دلیل نمی تواند در رده جنگنده های نسل پنجم طبقه بندی شود. پیش نمونه جنگنده در سال ۲۰۲۱ کامل شد و قرار شد تا سال ۲۰۲۸ آماده شود و تولید آن تا سال ۲۰۳۴ ادامه داشته باشد و تعداد ۱۲۰ فروند از آن برای اندونزی و کره جنوبی تولید شود. همچنین برای صادرات نیز موجود خواهد بود. این پروژه در اندونزی با نام IF-X شناخته می شود که حرف I معرف اندونزی است. جاکارتا اعلام کرده که پس از تکمیل این هواپیما، نام آن را F-33 خواهد گذاشت. (۵ ژانویه ۲۰۲۳) صنایع هوافضای کره جنوبی، نخستین پرواز آزمایشی سومین نمونه اولیه جنگنده چند منظوره این کشور با نام KF-21 (با شماره بدنه "003") را انجام داد. پس زمینه. طرح تولید یک ج
نگنده چندمنظوره در کره جنوبی در سال ۲۰۰۱ به دلیل نیاز نیروی هوایی کره برای بازنشسته کردن جنگنده های نورثروپ اف-۵ و مک دانل داگلاس اف-۴ فانتوم ۲ ارائه شد. پیش نیاز تعیین شده توسط نیروی هوایی کره جنوبی اینگونه عنوان شد که جنگنده جدید باید در حد و اندازه های داسو رافال و یوروفایتر تایفون باشد ولی برد عملیاتی آن ۵۰ درصد از جنرال داینامیکس اف-۱۶ فایتینگ فالکن بیشتر شود. همچنین طول عمر بیشتر از اف-۱۶ و توانایی دیتا لینک تاکتیکی، دارای رادار آرایه اسکن الکترونیکی فعال و اویونیک بهتر و توانایی پرواز ابرپیمایشی باشد. و قدرت مجموع موتورهای آن ۲۰۰ کیلونیوتون باشد و هواپیما بتواند تا سقف پروازی ۱۵ کیلومتر ارتفاع گیری کند. ولی دولت کره تصمیم گرفت تا با ارزان کردن پروژه، سطح این هواپیما را به نسل ۴٫۵ کاهش دهد تا از هزینه و سختی های این مسیر جلوگیری نماید. همکاران بین المللی پروژه. پروژه مربوطه با همکاری چندین شرکت اروپایی و آمریکایی انجام خواهد پذیرفت و موتور این پروژه توسط جنرال الکتریک فراهم خواهد شد که از نوع جنرال الکتریک اف۴۱۴ است. کره قصد دارد با کسب لیسانس آمریکا، بخشهای کلیدی این موتور را در خاک خود تولید کند. ساخت
رادار برای این جنگنده یک چالش جدی بوده است و دو شرکت کره ای سخت افزاری هانوا، و شرکت نرم افزاری لیگ نکست۱ با همکاری شرکت التا سیستمز اسرائیل و گروه ساب سوئد رادار جنگنده را تأمین خواهند نمود. شرکت بریتانیایی صنایع هامپسون مسئول ساخت کانوپی هواپیما خواهد بود و در زمینه افزایش مقاومت برخورد پرنده و کیفیت سامانه های اپتیکی با شرکت کره ای همکاری خواهد کرد. گروه ترایومف پیمانکاری ساخت گیربکس هواپیما را برعهده گرفته است و همچنین تجهیزات مربوط به انتقال قدرت به هیدرولیک ها و سامانه های دیگر را نیز تولید می کند. شرکت آروناتیکال سیستمز که یکی از زیرگروه های شرکت کانادایی هروکس-دوتک است نیز پیمانکار ساخت ترمز اضطراری برای هواپیماست. شرکت یونایتد تکنالوجیز پیمانکار ساخت تجهیزات کنترل پیرامونی، فشار کابین، سامانه های خنک کننده، سوپاپ کنترل جریان هوا و استارتر توربین هوا است. شرکت مارتین بیکر انگلیس پیمانکار ساخت صندلی پرنده و تجهیزات مربوط به ایجکت است. شرکت بریتانیایی کوبهام پیمانکار لانچر آزادسازی موشک، آنتن های ارتباطی، مخزن های سوخت خارجی و سامانهٔ اکسیژن رسانی به کابین خلبان است. شرکت مگیت بریتانیا پیمانکار ساخت تر
مز ارابه فرود است و تولید نمایشگرهای کابین خلبان، سنسورهای داخلی و سامانهٔ شناسایی آتش سوزی را نیز برعهده دارد. شرکت چندملیتی ام بی دی ای مسئول هماهنگسازی موشک اروپایی «میتیور» است که یک موشک دوربرد و هوا به هوا است که برای فاصله های بیش از میدان دید خلبان به کار می رود. شرکت انگلیسی البیت سیستمز پیمانکار ساخت سامانهٔ هشدار نزدیک بودن به زمین است. شرکت کورتیس-رایت نیز سامانه های مربوط به پروازهای آزمایشی را فراهم خواهد کرد. جنجال ها. در سال ۲۰۰۹ گزارش شد که یک ژنرال نیروی هوایی جمهوری کره به جرم فروختن اطلاعات محرمانه از این پروژه به گروه ساب دستگیر شد. طبق پرونده قضایی تشکیل شده، وی از اطلاعات محرمانه عکسبرداری کرده و در ازای چندهزار دلار به شرکت سوئدی فروخت. شرکت ساب این ادعاها را رد کرده است. در گزارش دیگری عنوان شد که یک شرکت خارجی دیگر که نامش رسانه ای نشده است با پرداخت رشوه به یکی از اعضای تیم امنیتی در مجموعهٔ تحقیقاتی، موفق شد اطلاعات محرمانه مهمی را از پروژه سرقت کند. به گفتهٔ لی میونگ باک این درز اطلاعات موجب شد که هزینهٔ پروژه به میزان ۲۰ درصد افزایش یابد. کارشناسان کره ای که مخالف این طرح هستند ب
ا ناکافی خواندن سطح فناوری کشور کره برای ساخت یک جنگنده از این پروژه انتقاد کردند و گفتند که بودجهٔ تمام شده کی اف-۲۱ دوبرابر جنگنده اف-۱۶ است که از این حیث به سرنوشت پروژه ژاپنی میتسوبیشی اف ۲ گرفتار شده است و طبق ارزیابی های آنها این پروژه یک محصول موفق جهانی نخواهد بود و مشتریان جهانی نخواهد داشت. پیشنهاد ایرباس. در سال ۲۰۱۳ شرکت ایرباس با پیشنهادی وسوسه انگیز به کره اعلام کرد اگر کره جنوبی به جای خریدن اف-۳۵ از آمریکا، جنگندهٔ یوروفایتر تایفون را به عنوان جنگنده آینده خود برگزیند و آن را خریداری کند، شرکت ایرباس ۲ میلیارد دلار در پروژه کی اف-۲۱ سرمایه گذاری خواهد کرد. ولی کره جنوبی با خریدن اولین اف-۳۵ این پیشنهاد را ناکام گذاشت و ایرباس در پیشنهادی جدید عنوان کرد درصورتی که تنها ۴۰ فروند یوروفایتر خریداری کند این سرمایه گذاری را انجام خواهد داد. ولی در سال ۲۰۱۷ کره جنوبی ۴۰ فروند اف-۳۵ خرید و این پیشنهاد نیز ناکام گذاشته شد. تأخیر و نامعلوم بودن پروژه. در پی اتهام جاسوسی از این پروژه شرکت سوئدی کناره گیری کرد و کشورهای ایالات متحده آمریکا و ترکیه نیز به همکاری در این زمینه پایان دادند. به دستور پارک گون-
هه در سال ۲۰۱۳ پروژه به دلیل مشکلات گوناگون به مدت ۱۸ ماه تعلیق شد. در سال ۲۰۱۷ معاون رئیس جمهوری اندونزی اعلام کرد که پروژه به دلیل عدم همکاری ایالات متحده در واگذاری فناوری های کلیدی موجود در اف-۳۵ با تأخیر روبرو شده است. در سال ۲۰۱۸ سران کشور اندونزی با نظر به اینکه پروژه بسیار طول کشیده است ابراز امیدواری کردند که با وجود تأخیر زیاد تا سال ۲۰۳۱ برنامه را ادامه خواهند داد.
بالابر بیمار (جرالثقیل بیمار، جک بالابر ، بالابر هیدرولیکی) ممکن است یک بالابر جلیقه ایی یا بالابر نشسته-ایستاده باشد. بالا بر بیمار یک وسیله کمکی است که به بیماران بستری در بیمارستان ها و خانه های سالمندان و افرادی که از خدمات مراقبت در منزل استفاده می کنند، اجازه می دهد تا با استفاده از نیروی الکتریکی یا هیدرولیکی بین تخت و صندلی یا مکان های دیگر منتقل شوند. بالابرهای جلیقه ایی برای بیمارانی که تحرک آنها محدود است استفاده می شود. بالابرهای بیمار جلیقه ایی ممکن از نوع متحرک (کفی، زمینی) یا نوع سقفی (متصل به سقف یا متصل به دیوار یا متصل به سقف با استفاده از ریل) هستند. استفاده از بالابر جلیقه ایی با مزایای متعددی همراه است. استفاده از بالابر بیمار جابه جایی بیماران سنگین وزن را ممکن می سازد و در همین حال میزان فشار و صدمه وارده بر فردی که از بیمار مراقبت می کند را کاهش می دهد، استفاده از بالابر همچنین تعداد پرسنل پرستاری مورد نیاز برای جابجایی بیماران را کاهش می دهد. همچنین احتمال آسیب عضلانی و استخوانی ناشی از بلند کردن بیماران را (در فرد پرستاری کننده از بیمار) کاهش می دهد. نوع دیگری از بالابر بیمار جلیقه ا