Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رستاد. از آنجایی که کشتی های ناوگان فرانسوی بسیار نزدیک به هم بودند، قدرت مانور آنها را محدود می کرد. کشتی های انگلیسی با کمانداران در کنار یک کشتی فرانسوی می آمدند و تیرها را بر روی عرشه های آن می باریدند. ناوگان فرانسوی تقریباً به طور کامل در آنچه به نام نبرد اسلویز شناخته شد، نابود شد. انگلستان تا پایان جنگ بر کانال انگلیسی تسلط داشت و از تهاجمات فرانسوی ها جلوگیری کرد. در بهار ۱۳۴۰، فیلیپ ششم قصد داشت با حمله به متحدان ادوارد سوم، ائتلاف ضد فرانسوی را در هم بکوبد. نیروهای فرانسوی در ماه مه به هاینو حمله کردند. اما هنگامی که اخباری در مورد فاجعه در Sluys به او رسید، او توجه خود را برای مقابله با تهدید جدید معطوف کرد. ادوارد سوم ارتش خود را به دو نیم کرد. اولین گروه به رهبری روبر آرتوآ به استان آرتوا حمله کرد. اما در ۲۶ ژوئن یک نبرد با پادگان سنت اومر بیشتر این ارتش نابود شد و رابرت مجبور به عقب نشینی شد. در همان روز ادوارد سوم در مقابل دیوارهای تورنه ظاهر شد. (اگرچه این روزها در بلژیک است، اما در آن دوران یکی از بزرگترین شهرهای فرانسه بود) محاصره طولانی شد و در سپتامبر، فیلیپ ششم با ارتش فرانسوی اصلی وارد
شد. فیلیپ ششم بار دیگر از ملاقات با انگلیسی ها در نبرد خودداری کرد. تمام شدن پول هر دو طرف منجر به آتش بس موقت شد (آتش بس اسپلچین، ۲۵ سپتامبر ۱۳۴۰). آتش بس اسپلچین پایان مرحله اول جنگ صد ساله را نشان داد و منجر به توقف خصومت ها در تمام جبهه ها به مدت ۹ ماه شد. هزینه هم از نظر سیاسی و هم از نظر مالی بسیار زیاد بود. دیگر نمی توان به اتحادهای بزرگ دست یافت و دیگر نمی توان به برخی از متحدان اعتماد کرد. شاهزادگان آلمانی همگی از اتحاد ضد فرانسوی عقب نشینی کردند، فقط شهرداران فلاندر باقی ماندند. در انگلستان؛ افکار مخالف ادوارد بود، دستاوردهای او در این قاره هزینه زیادی داشت و بیشتر اسکاتلند از دست رفته بود. ادوارد که اساساً ورشکست شده بود، مجبور شد زیان خود را کاهش دهد. کسانی که حمایتشان را نمی توانست از دست بدهد بازپرداخت شد، و دیگران جبران نشدند. جووانی ویلانی وقایع نگار معاصر فلورانسی بیان کرد که بانک های بردی و پروزی شکست خوردند زیرا ادوارد سوم در پرداخت وام ها نکول کرد. ویلانی منبع مستقلی نبود، برادرش عضو شرکت پروزی بود. ویلانی گفت که ادوارد به باردی ۹۰۰هزار فلور طلا (۱۳۵هزار پوند) و ششصد هزار به Peruzzi بدهکار
است. اما سوابق پروزی ها نشان می دهد که آنها هرگز سرمایه زیادی برای قرض دادن به ادوارد سوم نداشتند. بدهی و بازپرداخت برخی با پول نقد و برخی دیگر با کمک های سلطنتی پشم که صادرات اصلی اقتصاد انگلیس در آن زمان بود. علاوه بر این، در همان زمان فلورانس دوران اختلافات داخلی را پشت سر می گذاشت و سومین شرکت مالی بزرگ، Acciaiuoli نیز ورشکست شد و آنها هیچ پولی به ادوارد وام ندادند. چه وام هایی که ادوارد سوم نپرداخت به احتمال زیاد فقط به مشکلات مالی در فلورانس کمک کرده است، نه باعث آنها شده است. بریتانی (۱۳۴۱–۱۳۴۵). در ۳۰ آوریل ۱۳۴۰, ژان سوم، دوک بریتانی بدون وارثی درگذشت و جنگ جانشینی برتون را تسریع کرد. اگرچه ژان سوم بدون فرزند درگذشت، اما دو نامزد باقی گذاشت. برادر ناتنی کوچکتر او جان، کنت مونتفورت و خواهرزاده اش ژان پنتیور، دختر برادرش گای. ژان پنتیور بیشتر از جان مونتفور با ژان سوم مرتبط بود، با این حال، قوانین جدید در مورد وراثت زنان، که ادوارد سوم را از تاج و تخت فرانسه محروم کرده بود، به نظر می رسید که به این معنا باشد که زنان نمی توانند به عنوان های قدرتمند برسند. همسر ژان پنتیور، برادرزاده پادشاه، شارل بلوآ بود
. بر اساس قوانین فئودالی، این مسئولیت پادشاه فرانسه بود که تصمیم بگیرد چه کسی به ارث برسد. جان مونتفورت که نمی خواست به بی طرفی پادشاه تکیه کند، این عنوان را به عهده گرفت، نانت، پایتخت بریتانی را تصرف کرد و خدمت شوالیه بریتانی را فراخواند تا او را به عنوان دوک مونتفورت بشناسد. بزرگان و اسقف های فرانسوی زبان از شناخت ژان مونتفور خودداری کردند، اگرچه روحانیون کوچک، شوالیه ها و دهقانان بریتانی این کار را کردند، اما نتیجه یک جنگ داخلی بود. پس از تصرف نانت، جان مونتفورت به تصرف خزانه دوک در لیموژ رفت و در اواسط ماه اوت، بیشتر دوک نشین، از جمله سه شهر اصلی، نانت، رن و وان را در اختیار داشت. فیلیپ فرانسوی از چارلز بلوآ به عنوان نامزد رسمی حمایت کرد. ژان مونتفورت از ترس اینکه ارتش فرانسه او را خلع کند، به انگلستان گریخت تا از ادوارد سوم درخواست حمایت کند. با وجود اینکه آتش بس اسپلچین هنوز برقرار است، ادوارد سوم موافقت کرد که کمک کند. ژان مونتفورت به بریتانی بازگشت و منتظر تأیید این کمک از سوی پارلمان انگلیس بود. در همین حال، فیلیپ ششم ارتش بزرگی را برای حمایت از شارل بلوآ به بریتانی فرستاد و تا نوامبر آنها جان مونتفو
رت را در نانت به دام انداختند. با احتمال محاصره طولانی، شهروندان نانت تصمیم گرفتند جان مونتفورت را به ارتش فرانسه تسلیم کنند. سپس در پاریس زندانی شد. اکنون بر عهده همسر ژان، جوانا از فلاندر قرار گرفت تا آرمان مونفورتیست را رهبری کند. او مقر فرماندهی را در Hennebont در جنوب بریتانی ایجاد کرد و در طول زمستان ۱۳۴۱–۱۳۴۲ از آن در برابر ارتش شارل دو بلوا دفاع کرد. نیروهای او توانستند جاده بین بندر برست و هنبونت غرب بریتانی را باز نگه دارند، که به یک نیروی کوچک انگلیسی اجازه داد در برست فرود آیند و با نیروهایش ترکیب شوند تا ارتش فرانسه را دور کنند و قلمرویش را پس بگیرند. در اوت ۱۳۴۲، یک نیروی انگلیسی دیگر به فرماندهی ارل نورث همپتون رسید و در بندر برست فرود آمد. این نیرو در سراسر بریتانی پیشروی کرد و ونس را تصرف کرد. نیروهای انگلیسی با گروه هایی به فرماندهی ریچارد دو آرتوآ در ۳۰ سپتامبر ۱۳۴۲ یک ارتش فرانسوی به فرماندهی شارل بلوآ را در نزدیکی مورلا شکست دادند.رابرت د آرتوآ به انگلستان رفت و در آنجا بر اثر جراحات وارده به وان درگذشت. بدتر از آن برای ادوارد سوم، ونس توسط یک نیروی فرانسوی به فرماندهی اولیویه کلیسون بازپ
س گرفته شد. در اواخر اکتبر ۱۳۴۲، ادوارد سوم با ارتش اصلی خود به برست رسید و ونس را بازپس گرفت. سپس به سمت شرق حرکت کرد تا رن را محاصره کند. یک ارتش فرانسوی برای درگیری با او به راه افتاد، اما در آن زمان از یک نبرد بزرگ جلوگیری شد. آتش بس مالسترویت (۱۳۴۳–۱۳۴۵). دلیل رسمی چنین آتش بس طولانی، فرصت دادن به کنفرانس صلح و مذاکره برای صلح پایدار بود، اما هر دو کشور از فرسودگی جنگ نیز رنج می بردند. در انگلستان بار مالیاتی سنگین بود و علاوه بر آن تجارت پشم به شدت دستکاری شده بود. ادوارد سوم سال های بعدی را به آرامی برای پرداخت بدهی عظیم خود سپری کرد. در فرانسه، فیلیپ ششم مشکلات مالی خود را داشت. فرانسه هیچ نهاد مرکزی با اختیار اعطای مالیات برای کل کشور نداشت. در عوض، ولیعهد مجبور شد با مجامع استانی مختلف مذاکره کند. طبق آداب و رسوم فئودالی باستانی، اکثر آنها در حالی که آتش بس وجود داشت از پرداخت مالیات خودداری می کردند. در عوض فیلیپ ششم مجبور شد به دستکاری ضرب سکه متوسل شود و دو مالیات بسیار نامطلوب را معرفی کرد، ابتدا «fouage» یا مالیات بر شومینه، و سپس «gabelle»، مالیاتی بر نمک.salt. در سال ۱۳۴۳، الیور اینگام، سنشال
گاسکونی به انگلستان فراخوانده شد و نیکولاس د لا بچه جایگزین شد. بچه آتش بس Malestroit را در دوک نشین تا جایی که می توانست حفظ کرد. بین فوریه ۱۳۴۳ تا ژوئن ۱۳۴۵ هیچ لشکرکشی بزرگی صورت نگرفت، اما او نتوانست آرامش مدنی را بازگرداند و با اسکورتی متشکل از چهل نفر دست به کار شد، سلف او فقط نیمی از این تعداد را داشت. هنگامی که یک معاهده یا آتش بس برقرار می شد، بسیاری از سربازان را بیکار می کرد، بنابراین به جای بازگشت به زندگی فقیرانه، در شرکت های رایگان یا «روتیرز» متحد می شدند. شرکت های مسیریاب متشکل از مردانی بودند که عمدتاً از گاسکونی و همچنین از بریتانی و سایر بخش های فرانسه، اسپانیا، آلمان و انگلیس آمده بودند. آنها از آموزش نظامی خود استفاده می کردند تا از غارت، کشتار یا شکنجه در حومه شهر زندگی کنند، زیرا برای تهیه آذوقه می رفتند. با اجرای آتش بس Malestroit، گروه های مسیریاب به یک مشکل فزاینده تبدیل شدند. آنها به خوبی سازماندهی شده بودند و گاهی اوقات به عنوان مزدور برای یک یا هر دو طرف عمل می کردند. یک تاکتیک می تواند تصرف یک شهر یا قلعه با اهمیت استراتژیک محلی باشد. از این پایگاه، مناطق اطراف را غارت می کردند
تا چیزی با ارزش باقی نماند، و سپس به مکان های تازه می رفتند. اغلب آنها شهرها را برای باج دادن نگه می داشتند که برای رفتن به آنها پول می داد. مشکل راه انداز حل نشد تا زمانی که سیستم مالیات در قرن پانزدهم به ارتشی منظم اجازه داد که از بهترین مسیریاب ها استفاده کند. پیروزی های انگلیس (۱۳۴۵–۱۳۵۱). در ۵ ژوئیه ۱۳۴۶، ادوارد با حدود ۷۵۰ کشتی و ۷هزار تا ده هزار مرد از پورتسموث به راه افتاد. , شروع یک تهاجم بزرگ در سراسر کانال. با او پسر تقریباً ۱۶ ساله اش، ادوارد، شاهزاده سیاه (ادوارد ووداستاک)، شاهزاده ولز بود. در ۱۲ ژوئیه، ادوارد در لاهه در شبه جزیره کوتنتین نرماندی فرود آمد. ژان فروآسار در «تواریخ» خود نوشت که: ارتش از طریق نورماندی پیشروی کرد. فیلیپ ارتش بزرگی را برای مقابله با او جمع کرد و ادوارد ترجیح داد به جای تلاش برای تصرف و حفظ قلمرو، به سمت شمال به سمت کشورهای سفلی حرکت کند و در حالی که پیشروی می کرد، غارت کند. در طول این مدت، او دو اقدام موفق را انجام داد، طوفان کان و نبرد بلانشتاک. در نهایت که ادوارد نتوانست بر فیلیپ مانور دهد، نیروهای خود را برای نبرد قرار داد و ارتش فیلیپ در نبرد معروف کرسی به او حمله
کرد. ارتش بسیار بزرگتر فرانسه یک سری حملات مقطعی را علیه انگلیسی ها و ولزی ها که کمانداران متخصص ارتش انگلیس بودند، انجام داد و همه حملات با تلفات سنگین پراکنده شدند تا اینکه فرانسوی ها مجبور به عقب نشینی شدند. کرسی شکستی سخت برای فرانسوی ها بود. ادوارد بدون مخالفت به سمت شمال حرکت کرد و شهر ساحلی کاله در کانال مانش را محاصره و آن را در سال ۱۳۴۷ تصرف کرد. پیروزی انگلیس در مقابل اسکاتلند در نبرد نویل صلیب منجر به دستگیری دیوید دوم، پادشاه اسکاتلند شد و خطر اسکاتلند را بسیار کاهش داد. در سال ۱۳۴۸، مرگ سیاه سراسر اروپا را فرا گرفت و هم در انگلیس و هم در فرانسه عواقب بزرگی به همراه داشت. این امر انگلیس را از تأمین مالی و انجام هرگونه حمله بزرگ بازداشت. در فرانسه، فیلیپ ششم در سال ۱۳۵۰ درگذشت و پسرش ژان دوم (ژان خوب) جایگزین او شد. در آن زمان احساس تلخی بین انگلیسی ها و اسپانیایی ها به دلیل اعمال خشونت آمیز و غارت های مختلفی که اسپانیایی ها علیه کشتی های انگلیسی در دریا مرتکب شده بودند، وجود داشت. در سال ۱۳۵۰، زمانی که اسپانیایی ها برای مقاصد تجاری در فلاندر بودند، به آنها گفته شد که انگلیسی ها قصد دارند آنها را د
ر سفر خود به خانه بازگردانند. آنها کشتی های خود را که در اسلویز قرار داشتند، به انواع سلاح ها و توپخانه های قدرتمند مجهز کردند و با مزدوران، کمانداران و تیراندازان متقابل که مایل بودند در ازای دریافتی به آنها خدمت کنند، تجهیز شدند. وقتی ادوارد از این آمادگی های جنگی شنید، با عصبانیت گفت: ناوگان اسپانیایی مسیری را در امتداد سواحل جنوبی انگلستان دنبال کرد، به این امید که در یک شهر به طور غافلگیرانه پیاده شوند. آنها توسط ناوگان ادوارد در نزدیکی وینچلسی در بعدازظهر ۲۹ اوت ۱۳۵۰ متوقف شدند. نبرد تا غروب طول کشید و در مقیاس کوچک تکرار Sluys بود، با کمانداران که دریانوردان اسپانیایی را قبل از نزدیک شدن به همدیگر سلاخی کردند. تقریباً نیمی از کشتی های اسپانیایی دستگیر شدند و بقیه زیر پوشش تاریکی فرار کردند. فروپاشی دولت فرانسه (۱۳۵۱–۱۳۶۰). درگیری های پراکنده در بریتانی ادامه یافت، از جمله حوادث قابل توجه نبرد شوالیه ها مانند نبرد سی در سال ۱۳۵۱. این نبرد در واقع یک تورنمنت صحنه سازی شده بود. ک از سال ۱۳۴۷ آتش بس برقرار بود، بنابراین قرار نبود درگیری صورت بگیرد. دو تن از رهبران مخالف، بریتانی، روبر دوبومانوار که پادگان
را در ژوسلین نگه می داشت و ریچموند بامبرو انگلیسی که پادگان را در پلورمل نگه می داشت، موافقت کردند که یک مبارزه خصوصی با ۳۰ شوالیه از هر طرف که با آنها می جنگیدند، برگزار کنند. سلاح های تیز شده در میان شوالیه های بامبرو دو مرد معروف به نام های رابرت نولز و هیو کالولی وجود داشتند، اما او نتوانست سی انگلیسی را پیدا کند، بنابراین مجبور شد اعداد را با مردان مسلح آلمانی بسازد. نبرد تمام روز ادامه داشت و با پیروزی فرانسه به پایان رسید. طبق سنت شوالیه ها، فرانسوی ها باج بسیاری از انگلیسی های شکست خورده را گرفتند. مرگ سیاه در سال ۱۳۴۸ به انگلستان رسیده بود. تأثیرات گسترده طاعون عملاً جنگ را متوقف کرده بود. با این حال، در اواسط دهه ۱۳۵۰، این بیماری به حدی کاهش یافت که به کشور اجازه داد تا بازسازی مالی خود را آغاز کند؛ بنابراین در سال ۱۳۵۵، پسر ادوارد، ادوارد، شاهزاده سیاه جنگ را از سر گرفت و از گاسکونی تحت کنترل انگلیسی ها به فرانسه حمله کرد و تا اوت همان سال یک لشکرکشی وحشیانه از حملات موسوم به «chevauchée» را آغاز کرد. این کارزار برای ایجاد وحشت و تضعیف روحیه مردم، بی اعتبار کردن رهبران آنها و تخلیه منابع مالی پادشا
ه فرانسه طراحی شده بود. هر چیزی که قابل حمل بود غارت شد و هر چیزی که قابل برداشت نبود شکسته یا سوزانده شد. یکی از ناظران در آن زمان دربارهٔ شاهزاده سیاه گفت که «هنگامی که او به تولوز می رفت هیچ شهری وجود نداشت که او خراب نکرده باشد». ." در اوت ۱۳۵۶، شاهزاده سیاه توسط ارتش بزرگتری تحت رهبری ژان دوم تهدید شد. انگلیسی ها سعی کردند عقب نشینی کنند اما راه آنها در پواتیه مسدود شد. شاهزاده سیاه سعی کرد با فرانسوی ها مذاکره کند، اما ارتش ژان در ۱۹ سپتامبر ۱۳۵۷ به انگلیسی ها حمله کرد. کمانداران انگلیسی توانستند سه حمله اول سواره نظام فرانسوی را خنثی کنند. در زمانی که تیرهای تیراندازان انگلیسی تمام شد و بسیاری مجروح یا خسته شده بودند، پادشاه فرانسه نیروهای ذخیره خود را به کار گرفت، نیروهای زبده ای از مردان. به نظر می رسید که فرانسوی ها آن روز را پیروز می شوند، با این حال، نجیب زاده گاسکونی Captal de Buch توانست با رهبری یک جنبش جانبی، با گروه کوچکی از مردان، فرانسوی ها را ناکام گذاشته و موفق شد ژان دوم و بسیاری از بزرگان همراهش را دستگیر کند. ژان با ادوارد سوم آتش بس امضا کرد و در غیاب او بسیاری از ارکان دولت شروع به ف
روپاشی کرد. باج ژان دو میلیون تعیین شد، اما ژان معتقد بود که ارزش او بیش از این است و اصرار داشت که باج او به چهار میلیون اکو افزایش یابد. اولین معاهده لندن در سال ۱۳۵۸ امضا شد و اساساً قراردادی بود که باج ژان را ۴ میلیون اکو تعیین می کرد. اولین قسط قرار بود تا اول نوامبر ۱۳۵۸ پرداخت شود، اما فرانسوی ها از این قرارداد سر باز زدند. معاهده دوم لندن در ۱۲ مارس ۱۳۵۹ امضا شد و این بار این معاهده اجازه می داد که به جای ژان، گروگان ها را نگه دارند. گروگان ها شامل دو پسرش، چند شاهزاده و اشراف، چهار تن از ساکنان پاریس و دو شهروند از هر یک از نوزده شهر اصلی فرانسه بودند.در حالی که این گروگان ها نگهداری می شدند، ژان به فرانسه بازگشت تا تلاش کند تا برای پرداخت باج کمک مالی جمع آوری کند. همچنین، تحت شرایط این معاهده، انگلستان مالکیت نورماندی، بریتانی، آنژو، مین و تمام خط ساحلی از فلاندر تا اسپانیا را به دست آورد، بنابراین امپراتوری آنژوین سابق را احیا کرد. گروگان ها در «اسارت شرافتمندانه» نگهداری می شدند که تحت «رمز جوانمردی» به این معنی بود که به آنها آزادی عمل داده می شد تا جابجا شوند. در سال ۱۳۶۲، پسر ژان، لوئی آنژو، گ
روگانی در کاله تحت کنترل انگلیس، از آزادی مشروط خود فرار کرد و از بازگشت خودداری کرد. هنگامی که ژان متوجه شد، شرمنده از اقدامات پسرش، احساس وظیفه کرد که به اسارت بازگردد. او پاریس را ترک کرد و خود را به کاپیتان کاله سپرد که او را به اسارت شرافتمندانه اش در انگلستان بازگرداند. او بقیه دوران سلطنت خود را در آنجا گذراند و در ۸ آوریل ۱۳۶۴ در لندن درگذشت. تشییع جنازه ژان در انگلستان یک مراسم بزرگ جوانمردی بود و او به عنوان مردی بزرگ توسط پلانتاژنت ها مورد تجلیل قرار گرفت. در سال ۱۳۵۸ شورش دهقانان در فرانسه به نام ژاکری روی داد. علت آن محرومیت هایی بود که مردم کشور در طول جنگ متحمل شدند و رفتار شرکت های آزاد و اشراف فرانسوی، به ویژه، پس از نبرد پواتیه بود. به رهبری گیوم کاله (Carle یا Cale)، آنها با نیروهای خود به نیروهای روستاهای دیگر پیوستند و از منطقه Beauvais، در شمال پاریس شروع کردند، اقدامات وحشیانه علیه اشراف انجام دادند و بسیاری از قلعه ها را ویران کردند. اما در منطقه. همه گروه های شورشی در اواخر همان تابستان در نبرد ملو شکست خوردند و تلافی جویی ها به دنبال داشت. ادوارد با بهره گیری از نارضایتی در فرانسه، ا
رتش خود را در اواخر تابستان ۱۳۵۹ در کاله جمع آوری کرد. اولین هدف او تصرف شهر رنس بود. با این حال، شهروندان رنس قبل از رسیدن ادوارد و ارتشش، دفاع شهر را ساخته و تقویت کردند. ادوارد رنس را به مدت پنج هفته محاصره کرد، اما استحکامات جدید ادامه یافت. او محاصره را برداشت و ارتش خود را در بهار ۱۳۶۰ به پاریس منتقل کرد. حومه پاریس غارت شد اما شهر مقاومت کرد. ارتش او از آزار و اذیت شرکت های فرانسوی و همچنین بیماری ضعیف شده بود، بنابراین پس از چند درگیری، ادوارد ارتش خود را به شهر شارتر منتقل کرد. در شارتر، فاجعه دوشنبه سیاه رخ داد. زمانی که یک طوفان تگرگ عجیب ارتش ادوارد را ویران کرد و حدود هزار سرباز انگلیسی و شش هزار اسب را کشت. به دنبال این پدیده، پادشاه یک دوره مذهبی را سپری کرد و در آنجا با خدا عهد کرد که با فرانسه صلح کند. هنگامی که دوفین پیشنهاد مذاکره را داد، او آماده موافقت بود. نمایندگان دو پادشاهی در دوک نشین بریتانی با همدیگر ملاقات کرده و در عرض یک هفته با پیش نویس معاهده موافقت کردند. پیمان برتینی بعدها توسط دو پادشاه ژان دوم و ادوارد به عنوان معاهده کاله در ۲۴ اکتبر ۱۳۶۰ به تصویب رسید. طبق مفاد این معاهد
ه، ادوارد موافقت کرد تا از تاج و تخت فرانسه چشم پوشی کند. در ازای آن، او حقوق کامل حاکمیتی بر آکیتن و کاله را به دست آورد. .
توماس کرین (Thomas Crean) (ایرلندی: Tomás Ó Cuirín) (زادهٔ حدود ۱۶ فوریه ۱۸۷۷ – درگذشتهٔ ۲۷ ژوئیه ۱۹۳۸)، ملوان و کاوشگر ایرلندی قطب جنوب بود که مدال آلبرت را برای نجات زندگی (AM) دریافت کرد. کرین، یکی از اعضای گروهی بود که به سه سفر مهم، برای کاوش قطب جنوب در دوران قهرمانانه اکتشاف جنوبگان انجام شد که شامل سفر اکتشافاتی ترا نووا توسط رابرت فالکون اسکات در سال های ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۳ بود. در رقابت این سه گروه اکتشافی برای رسیدن به قطب جنوب، برنده اصلی گروه روئال آمونسن بود، اسکات و گروهش در پایان این سفر جان خود را از دست دادند. در طول این سفر، کرین ۳۵ مایل رسمی (۵۶ کیلومتر) را به تنهایی و پیاده در امتداد یخ تاق راس، طی کرد تا بتواند جان ادورا د ایوانز را نجات دهد؛ او برای این کارش مدال آلبرت را دریافت کرد. کرین زمین خانوادگی خود را در نزدیکی آناس کاول در کانتی کری، ترک کرد تا در ۱۶ سالگی در نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا ثبت نام کند. او در سال ۱۹۰۱، زمانی که بر روی کشتی رینگاروما در نیوزیلند کار می کرد، به شکل داوطلبانه در سال های ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۴ به عضویت گروه سفر اکتشافی دیسکاوری به قطب جنوب درآمد که همین اتفاق، آغاز مس
یر حرفه ای او بود. کرین پس از کسب تجربه در سفر به "ترا نووا"، در سفر سوم و آخرش به قطب جنوب در مقام افسر دوم در گروه ارنست شکلتون، در سفر اکتشافی سلطنتی به قطب جنوب، انجام وظیفه کرد. بعد از اینکه کشتی اندورانس در احاطه یخ قرار گرفت و غرق شد، کرین و گروه حاضر در کشتی، قبل از اینکه بتوانند سفرشان را با قایق های نجات کشتی به جزیره الفنت ادامه دهند، ۴۲۹ روز را روی یخ های شناور گذراندند. کرین در این مسیر یکی از خدمه ای بود که با قایقی کوچک ۸۰۰ مایل دریایی (۱۵۰۰ کیلومتر) را از جزیره الفنت به جزیره جورجیای جنوبی طی کردند تا برای بقیه گروه کمک بی آورند. کرین پس از اینکه در سال ۱۹۲۰ با سلامتی کامل از نیروی دریایی بازنشسته شد، آب جوفروشی اش را در قطب جنوب و در کانتی کری به همراه همسر و دخترانش راه انداخت. او در سال ۱۹۳۸ درگذشت. اوایل زندگی و حرفه. کرین در حدود ۱۶ فوریه سال ۱۸۷۷ در منطقه کشاورزی گورتوچران در نزدیکی روستای آناسکاول در دینگل پنینسوالا در کانتی کری ایرلند متولد شد. والدین او پاتریک و کاترین (نی کورتنی) کرین بودند و تام یکی از ۱۱ فرزند آن ها و دارای ۷ برادر و ۳ خواهر بود. او در مدرسه محلی کاتولیک (در نزدیکی
برکلویین) درس خواند و در ۱۲ سالگی مدرسه را برای کمک به خانواده اش بر روی زمین کشاورزی ترک کرد. منابع بسیاری، از جمله اسمیت، تاریخ تولد کرین را ۲۰ ژوئیه ۱۸۷۷ عنوان می کنند، اما اخیراً بورسیهٔ تحصیلی اش نشان می دهد که این اطلاعات باتوجه به اسناد محلی ثبت شده، متفاوت است. کرین احتمالاً پس از مشاجره با پدرش، در ۱۶ سالگی در نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا در ایستگاه دریایی نزدیکی خلیج مینارد نام نویسی کرد. ثبت نام او به عنوان دریانورد کلاس ۲ در اسناد نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا در ۱۰ ژوئیه ۱۸۹۳ ثبت شده است. کارآموزی ابتدایی کرین در کشتی آموزشی اچ ام اس هاو در دوون پورت بود. در نوامبر سال ۱۸۹۴، کرین به اچ ام اس دواستاشن (Devastation) انتقال یافت و در نوامبر همان سال به اچ ام اس وایلد سوان، یک اسلوپ پروانه ای، رفت. این کشتی به عازم آمریکای جنوبی بود تا به ایستگاه اقیانوس آرام ملحق شود. در سال ۱۸۹۵، کرین در آمریکا بر روی کشتی رویال آرتور مشغول به کار بود. این ناو سرفرماندهی در اسکوییمالت کانادا به عنوان پایگاه اصلی استفاده می شد. کرین در این زمان درجه دریانورد معمولی را دریافت کرد. کمتر از یک سال بعد، در زمانی که بر
ای دومین دوره خدمت بر روی کشتی وایلد سوان کار می کرد، به درجه سرناوی رسید. او بعدها به دفیانس، کشتی آموزشی اژدرافکن نیروی دریایی، ملحق شد. کرین تا سال ۱۸۹۹ به درجه افسر خرده پا درجه دوم رسید و مشغول خدمت در کشتی ویوید شد. در سال ۱۹۰۰ کرین به رزم ناو اچ ام اس رینگاروما فرستاده شد، این کشتی متعلق به ناو سلطنتی سپاه استرالیا در سیدنی بود. او در ۱۸ دسامبر سال ۱۹۰۱، به دلایل نامشخص تخطی از قانون، از درجه سرناوی تنزل درجه پیدا کرد. در دسامبر سال ۱۹۰۱، وقتی کشتی دیسکاوری در لیتلتون هاربر پهلو گرفت تا به قطب جنوب سفر کند، به کشتی رینگاروما دستور داده شد تا با این کشتی به کمک رابرت فالکون اسکات برود. وقتی که یکی از دریانوردهای توانای کشتی اسکات، به یک درجه دار مهناوی اعتراض کرد، کشتی را ترک کرد اما کسی باید جایگزین او می شد؛ کرین داوطالبانه در خواست جایگزین کرد و درخواستش پذیرفته شد. اواخر زندگی. کرین پس از بازگشت به بریتانیا در نوامبر سال ۱۹۱۶، وظایف دریانوردی اش را از سر گرفت. در ۱۵ دسامبر ۱۹۱۶ به خاطر خدماتش در کشتی اندورانس (به عنوان سرناوی) به درجه ناوبان یار ارتقای کرد و سومین مدال قطبی اش را دریافت نمود. او یک
ماه بعد در آوریل، گواهی اش را برای فروش و مصرف الکل در خانه مسکونی اش دریافت کرد؛ خانه ای که او در سال ۱۹۱۶ خریداری کرده بود. زمانی که او در نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا خدمت می کرد، کسب و کارش را به خاطر مراقبت از خانواده اش رها کرد. کرین در ۵ سپتامبر ۱۹۱۷ با الن هرلیهی از آناسکاول ازدواج کرد. در اوایل دهه ۱۹۲۰، شکلتون در حال برنامه ریزی برای سفر اکتشافی دیگری به قطب جنوب بود. این سفر بعدها با نام سفر اکتشافی شکلتون-رووت شناخته شد. شکلتون از کرین و افسران دیگر کشتی اندورانس خواست تا به او ملحق شوند. اما در این زمان دختر دوم کرین به دنیا آمده بود و برنامه هایی برای راه اندازی کسب وکار به دنبال حرفهٔ دریانوردی خود داشت. کرین دعوت شکلتون را نپذیرفت. او در آخرین مأموریت دریایی اش، با کشتی اچ ام اس هکلا، در سانحه ای دچار سقوط بدی شد که اثرات ماندگاری بر بینایی اش داشت. در نتیجه به دلایل پزشکی در ۲۴ مارس ۱۹۲۰ بازنشسته شد. او به همراه همسرش الن، می خانه کوچکی را در آناسکاول باز کردند که کرین نام آن را مهمان خانه قطب جنوب گذاشت. آن ها سه دختر به نام های مری، کیت و آیلین داشتند که البته کیت در سه سالگی از دنیا رفت.
کرین در طول زندگی اش فردی بسیار متواضع بود. زمانی که به کری بازگشت، تمام مدال هایش را کنار گذاشت و هیچ وقت دربارهٔ تجربیات اش در قطب جنوب صحبت نکرد. هیچ شواهد معتبری مبنی بر مصاحبه کرین با مطبوعات وجود ندارد. اسمیت اعتقاد دارد که احتمالاً این موضوع به دلیل بودن کری، برای فعالیت های مربوط به ناسیونالیسم ایرلندی و بعدها جمهوری خواهی ایرلندی، در کنار کانتی کورک مرکز فعالیت های خشونت آمیز بود. خانواده کرین یک بار در طول جنگ استقلال ایرلند مورد هجوم سربازهای انگلیسی اعزام شده به ایرلند قرار گرفتند. سربازها مهمان خانه آن ها را غارت کردند تا اینکه پس از پیدا کردن اتفاقی قاب عکس کرین که در آن یونیفورم نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا پوشیده بود و مدال هایش، آنجا را ترک کردند. در ۱۳ آوریل ۱۹۲۰، تام کرین در میان جمعیتی که در ترالی، برای اعتراض علیه رفتار ناعادلانه با زندانیان جمهوری خواه که در زندان ماونتی دست به اعتصاب غذا زده بودند، حاضر شد. کورنلیوس کرین، برادر بزرگتر کرین، گروهبان ژاندارمری سلطنتی ایرلند RIC بود. او در کانتی کورک سکونت داشت و در زمان جنگ استقلال ایرلند در ژاندارمری سلطنتی ایرلند خدمت می کرد. گروهبان ک
رین در شبیخون ارتش جمهوری خواه ایرلند در ۲۵ آوریل ۱۹۲۰ در آپتون کشته شد. کرین در سال ۱۹۳۸ به علت ترکیدن آپاندیس بیمار شد. او را به نزدیک ترین بیمارستان در ترالی بردند، اما به علت نبودن جراح در آنجا، کرین به بیمارستان بون سکورز در کورک منتقل شد و آپاندیسش برداشته شد. بدن کرین به علت تأخیر در جراحی، عفونت کرد و بعد از یک هفته در تاریخ ۲۷ ژوئیه ۱۹۳۸ در بیمارستان درگذشت. کرین در مقبره خانوادگی اش در آرامگاهی در بالیناکورتی، کورکاگوینی کانتی کری دفن شد.
ارگومترین ، که با نام ارگونووین نیز شناخته می شود و با نام های تجاری Ergotrate Ergostat و Syntometrine به فروش می رسد، دارویی است که برای ایجاد انقباضات رحم برای درمان خونریزی شدید واژن پس از زایمان استفاده می شود. می توان آن را به صورت خوراکی، تزریق عضلانی یا تزریق وریدی تجویز کرد. این دارو در مدت ۱۵ دقیقه از طریق خوراکی شروع به اثر می کند و در صورت استفاده از طریق تزریق، این اثر سریعتر اتفاق می افتد. اثر بین ۴۵ تا ۱۸۰ دقیقه باقی می ماند. عوارض جانبی شایع شامل فشار خون بالا، استفراغ، تشنج، سردرد و فشار خون پایین است. سایر عوارض جانبی جدی شامل ارگوتیسم است. این دارو در اصل از قارچ ناخنک چاودار تهیه می شد اما می تواند از لایزرژیک اسید نیز تهیه شود. از ارگومترین می توان برای سنتز اسید لیسرژیک دی اتیل آمید (LSD) نیز استفاده کرد. ارگومترین در سال ۱۹۳۲ کشف شد. این دارو در فهرست داروهای ضروری سازمان جهانی بهداشت قرار دارد.
دانشگاه مریم یک دانشگاه خصوصی است که در سال ۲۰۰۷ (میلادی) در شهر کابل، افغانستان تأسیس شده است. برنامه ها و دوره ها. لیسانس حقوق (LLB) لیسانس علوم سیاسی (BPS) لیسانس مدیریت بازرگانی (BBA) لیسانس فناوری اطلاعات (BIT) CEL/DEL در زبان انگلیسی
ویلیام هیلی دال (William Healey Dall) (زادهٔ ۲۱ اوت ۱۸۴۵ – ۲۷ درگذشتهٔ مارس ۱۹۲۷)، طبیعت گرا و نرم تن شناس آمریکایی و یکی از اولین دانشمندانی بود که درون آلاسکا را کشف کرد. او بسیاری از نرم تنان شمال غربی آرام آمریکا را شناسایی و توصیف کرد. او برای سال های متمادی از مؤلفان پیشرو در زمینه نرم تنان زنده و فسیل بود. دال همچنین کمک های قابل توجهی به علوم پرنده شناسی، جانورشناسی، انسان شناسی فیزیکی و فرهنگی، اقیانوس شناسی و دیرین شناسی داشته است. علاوه بر این موارد مشاهدات هواشناسی او در آلاسکا برای مؤسسه اسمیتسونین هم قابل توجه است. زندگی نامه. اوایل زندگی. دال در بوستون ماساچوست به دنیا آمد. پدرش چارلز هنری اپلتون دال (۱۸۱۶ تا ۱۸۸۶) کشیش مورج یونیتارینیسم بود که در سال ۱۸۵۵ به عنوان مبلغ مذهبی به هند نقل مکان کرد. با این حال خانواده او در ماساچوست ماندن و مادر دال، کارولین ولز هیلی معلم بود. فردی مدافع تعالی گرایی، اصلاح طلب و از پیشروان جنبش فمینیسم بود. پدر دال در سال ۱۸۶۲، زمانی که برای سر زدن به خانواده اش آمده بود، پسرش را با چند تن از دانشمندان طبیعت شناسی دانشگاه هاروارد که محل تحصیل خودش هم بود، آشنا می