Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
روند میراژ اف - ۱ عراقی در جریان جنگ آزادسازی کویت (جنگ اول خلیج فارس) به ایران گریختند. ایران هم این میراژها را به عنوان بخشی از خسارت جنگ تحمیلی به غنیمت گرفت و این جنگنده ها را در نیروی هوایی ارتش بکار گرفته است. این هواپیماها در حالی وارد ایران شدند که نه تنها هیچ کتاب راهنما و دفترچه فنی به همراه نداشتند، بلکه همه آن ها فاقد جایگاه های حمل جنگ افزار بودند. قطعات یدکی نیز برای این هواپیما موجود نبود و این در حالی بود که سطح فناوری های میراژ اجازه نمی داد از آن صرف نظر شود؛ بنابراین با تصمیم منصور ستاری، فرمانده نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران متخصصان ایرانی دست به کار شدند و برای عملیاتی کردن این هواپیما بدون مراجعه به کشور سازنده اقدام نمودند. با راه اندازی و اورهال این هواپیماها، یک فروند هواپیمای میراژ اف۱ در تابستان ۱۳۷۲ در پایگاه همدان آماده پرواز شد. با توجه به این که جنگنده میراژ اف۱ هواپیمای سازمانی نیروی هوایی محسوب نمی شد و هیچ کتاب آموزشی، تجهیزات زمینی یا برخی ملزومات اساسی برای پرواز میراژ در دسترس نبود، باید خلبانی باتجربه، ریسک پرواز با این جنگنده ناآشنا را برعهده می گرفت. در این میان
سرهنگ بهروز نقدی بیک با اتکا به تجربیاتش از هواپیمای جنگنده-بمب افکن مک دانل داگلاس اف-۴ فانتوم ۲، داوطلب اولین پرواز با میراژ شد. سرهنگ خلبان بهروز نقدی بیک ۲۴ مهر ۱۳۷۲ نخستین پرواز با این جنگنده را در پایگاه هوایی نوژه در حضور فرمانده نیروی هوایی ارتش با موفقیت انجام داد که این اتفاق، سرآغاز به خدمت گیری این جنگنده در ناوگان عملیاتی نیروی هوایی ایران شد. درگذشت. وی در شامگاه ۲۵ بهمن ماه ۱۳۹۸ در سن ۶۱ سالگی و در بیمارستان بقیةالله (عج) تهران، درگذشت.
کانی بریل () یک سیلیکات آلومینیم دار بریلیوم با فرمول شیمیایی Be3Al2(SiO3)6 است. بلورهای شش گوشه بریل ممکن است بسیار کوچک باشند. شکست بریل صدفی و سختی آن ۷/۵ – ۸ و گرانش آن ۲/۶۳ – ۲/۸۰ است. جلای این نوع کانی شیشه ای است که به صورت شفاف و نیمه شفاف است. رخ بریل از نوع قاعده ای و نمود آن به صورت شش گوشه دوگانه (دی هگزاگونال) دوهِرمی است. بریل خالص بی رنگ است اما بر اثر ناخالصی ها غالباً ته رنگ می گیرد. رنگ های ممکن این نوع کانی، سبز، آبی، زرد، قرمز و سفید است. نام بریل از واژه یونانی beryllos، رنگ سبز-آبی دریا گرفته شده است. گونه گونی. انوع مختلف این کانی از دوران پیش از تاریخ جزء گوهرسنگ ها به شمار می آیند. بریل سبز را زمرد، بریل سرخ را زمرد سرخ (بیکسبیت)، بریل آبی را زمرد کبود، بریل صورتی را زمرد صورتی (مورگانیت)، بریل بی رنگ را گوشنیت و بریل زرد روشن را زمرد طلایی می نامند. نوع دیگری از این کانی نیز وجود دارد که آن را هلیودور می خوانند که شبیه زمرد طلایی می باشد. نهشته ها. بریل به وفور در پگماتیت های گرانیتی یافت می شود. البته در شیست های میکا دار در کوه های اورال وجود دارد. کانی بریل بویژه نوع مورگانیت آن د
ر ماداگاسکار وجود دارد. زمردهای معروف جهان در موسو و چیوور و کلمبیا و بویاکا یافت شده اند. این زمردها همچنین در ترنسوال، جنوب آفریقا، برزیل و نزدیک مورسینکا در اورال و نیز در شمال کالیفرنیا دیده شده اند. پگماتیت های نیوانگلند برخی از بزرگترین بریل های یافت شده شامل یک توده بلوری با ابعاد۱/۲ ۵۰۵ × متر و وزن ۱۸ تن ایجاد کرده اند.
پیاتزا دی میریاکولی (؛ به معنی «چهارسوق معجزات»)، که به طور رسمی به عنوان پیاتزا دِل دومو (به ؛ به معنی «کلیسای جامع چهارسوق») منطقه ای با دیوار ۸٫۸۷ هکتاری واقع در پیزا، توسکانی، ایتالیا، به عنوان مرکز مهم هنر قرون وسطی اروپا و یکی از بهترین مجموعه های معماری در جهان شناخته شده است. این میدان که مالک آن توسط کلیسای کاتولیک مقدس تلقی می شود، تحت تسلط چهار بنای مذهبی بزرگ است: کلیسای جامع پیزا، تعمیدگاه پیزا، برج کج پیزا و گورستان یادمان مشاهیر است. نام "Piazza dei Miracoli" توسط نویسنده و شاعر ایتالیایی گابریله دانونزیو ابداع شد که در رمان "Forse che sì forse che no" (1910) میدان را به عنوان " "prato dei Miracoli" " یا "چمنزار معجزات" توصیف کرد. گاهی این میدان را "Campo dei Miracoli" ("میدان معجزات") می نامند. در سال ۱۹۸۷، کل میدان به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شد.
اِگیر () نام یک یوتون (غول) و تجسمی از دریا در اساطیر نورس بود. اگیر مسئول دریاست و ملوانان از او التماس سفر آرام را دارند. در متون اسکاندیناوی قدیم، اگیر میزبان خدایان در تالارهای خود است و آبجوساز نیز هست. اگیر به مهمان نوازی معروف است و پیمانه های تالار او همیشه پر است. در این اسطوره ها اگیر با ایزدبانونی به نام ران (Rán) ازدواج کرده است، که او نیز شخصیت دریا را به نمایش می گذارد. از آن ها ۹ دختر زاده شده که شخصیت یافتهٔ امواج هستند، و پسری به نام اسنر (Snær) که پیکریافتهٔ برف است. نام این ۹ دختر هیمینگلوا، دوف، بلودوگادا، هفرینگا، اودا، هرونا، بیلگیا، بارا و کولگا بود. اگیر همچنین دو برده داشت به نام های فیمافِنگ و اِلدی. اولین آن ها توسط لوکی به قتل رسید، اما دلایل این قتل مشخص نیست. گونه ای از سنگ به نام اگیرین نام خود را از این ایزد گرفته است.
آدولفو آلدانا (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق فوتبال اهل اسپانیا است که در پست هافبک راست بازی می کرد. در طول ۱۱ فصل، او در مجموع لالیگا ۱۷۸ بازی و ۳۱ گل به ثمر رساند. در مجموع ۹ عنوان قهرمانی که عمدتاً در تیم های رئال مادرید و دپورتیوو بازی می کرد، کسب کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اسپانیا و اسپانیا بازی کرده است. زندگی حرفه ای. آلدانا در سن روکه، کادیس، اندلس به دنیا آمد. او که با باشگاه قدرتمند رئال مادرید در لالیگا بازی می کرد، با سختی فرصت هایی را برای بازی در میدان پیدا کرد چرا که این بازیکن افسانه ای باشگاه، عمدتاً از حضور در ترکیب اصلی محروم بود. با این حال، او همچنان توانست با زمان بازی محدود در مرنگز بازی خود را بکند - به عنوان مثال، در فصل ۹۰–۱۹۸۹، در آخرین عنوان لیگ، او تنها در ۱۳ بازی ۵ گل به ثمر رساند - و رئال را با بیش از ۱۰۰ بازی در مجموع ترک کرد. آلدانا در سال ۱۹۹۲ با باشگاه فوتبال دپورتیوو لاکرونیا به رشد قرارداد امضا کرد و در تیم گالیسیایی ها به جایگاه بین المللی رسید و در ترکیب تیم نقش مهمی داشت.
رویدادهایی که در سال ۱۹۰۷ میلادی در افغانستان رخ داده اند در ادامه بیان شده اند. ۲ ژانویه ۱۹۰۷. امیر به عنوان مهمان نائب السلطنه (گلیبرت الیوت-مورای-کینیموند، گیلبرت الیوت اول) در حال دیدار از راج بریتانیا است، وی پس از دیدار از یک ارتش ۳۰٬۰۰۰ نفره در آگرا، که گفته می شود امیر خیلی تحت تأثیر قرار گرفته بود، به لندی کوتل و سپس به تاریخ ۲۸ ژانویه به کلکته می رسد. وی کلکته را ترک نموده و راهی بمبئی می شود و به تاریخ ۱۲ فوریه به آنجا می رسد. او به تاریخ ۲۵ فوریه بمبئی را با کشتی به مقصد کراچی ترک نموده و در ۲۷ فوریه به کراچی می رسد، نهایتاً به تاریخ ۷ مارس پیشاور را به مقصد خانه خود ترک می کند. از این توافق که هیچ پرسش سیاسی پرسیده نشود، شدیداً پیروی می گردد؛ این دیدار تنها به مقصد تبادل احترامات شخصی بود و همچنین این که امیر بتواند در این وقت کوتاه بیشترین معلومات ممکن را در مورد راج بریتانیا به دست آورد. به نظر می رسد که امیر از استقبال خالصانه از خود خیلی خوشحال است، اما هنگام بازگشتش به افغانستان، بیشتر افراد مذهبی از غذا خوردن او با اروپایی ها شدیداً اظهار نارضایتی می کنند. هرچند چیزی افشا نمی شود و هر گاه ه
رگونه نشانه ای از آن دیده شود شدیداً سرکوب می گردد. ۳۱ اوت ۱۹۰۷. یک پیمان میان بریتانیا و روسیه به امضاء می رسد، که در موارد ذیل به افغانستان مرتبط است:
کریگ کیسوتر (متولد ۲۸ نوامبر ۱۹۸۷، ژوهانسبورگ) یک گلف باز حرفه ای و بازیکن سابق کریکت است. کریگ در ۷۱ مسابقه برای تیم کریکت انگلستان بین سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۳ بازی کرد. وی در آفریقای جنوبی متولد و برای تکمیل تحصیلات خود به انگلستان مهاجرت کرد. در سال ۲۰۰۷ اولین بار برای تیم کریکت سامرست بازی کرد. سه سال بعد، او اولین بازی بین المللی خود را مقابل تیم ملی کریکت بنگلادش انجام داد. اوایل زندگی حرفه ای. پدر کیسوتر یک آفریقایی به نام وین و مادرش یک اسکاتلندی به نام بلیندا بود. کریگ برای تیم های نوجوانان محلی بین سنین ۱۳ تا ۱۸ سال کریکت بازی کرد. دوران حرفه ای او با حضور در تیم دوم سامرست در می ۲۰۰۶ شروع شد. اولین حضور کریگ در میادین حرفه ای مربوط به مسابقه ای بود که در اواسط آن سام اسپروی مصدوم و او به عنوان دروازه بان ذخیره به میدان رفت. بازی او آنقدر خوب بود که تیم سامرست نام اسپروی را در لیست مازاد در شروع فصل ۲۰۰۷ قرار داد و کیسوتر و کارل گاززارد به عنوان دو دروازه بان اصلی این تیم معرفی شدند. بازی های بین المللی. پس از بازی های خوب کیسوتر برای تیم سامرست، او به اردوی تیم ملی کریکت انگلیس برای هشت هفته تمرین زمس
تانی در لافبورو و پرتوریا دعوت شد. بعد از آن گریم اسمیت کاپیتان تیم ملی کریکت آفریقای جنوبی درخواست کرد که کیسوتر برای آفریقای جنوبی بازی کند اما کیسوتر مجدداً برای بازی در تیم ملی انگلیس ابراز تمایل نشان داد. در نهایت در سال ۲۰۱۰ او با توجه به داشتن پاسپورت بریتانیایی، از طریق مادر اسکاتلندی خود و همچنین اقامتش در انگلیس، واجد شرایط بازی برای تیم ملی انگلیس شد. در ژانویه ۲۰۱۰ او به عنوان بخشی از تیم انگلستان برای تور امارات متحده عربی برای بازی برابر پاکستان A انتخاب شد. در سال ۲۰۱۲ کریگ کیسوتر جایگاه خود را در تیم انگلستان پس از یک مسابقه با نیوزلند از دست داد. بازنشستگی از کریکت. در ۱۲ ژوئیه ۲۰۱۴، کیسوتر در حالی که برای سامرست در مقابل نورث همپتون شایر در مسابقه قهرمانی کانتی در حال ضربه زدن بود، دچار شکستگی بینی و شکستگی استخوان گونه شد. او تحت عمل جراحی صورت قرار گرفت ولی این مصدومیت باعث شده بود او از دوبینی رنج ببرد. در ۱۰ دسامبر ۲۰۱۴ با وجود اینکه کیسوتر در ترکیب ۳۰ نفره انگلیس برای جام جهانی کریکت ۲۰۱۵ معرفی شده بود، طی یک مصاحبه عنوان کرد که هنوز از مشکلات بینایی رنج می برد. او اعلام کرد که در فصل ۲
۰۱۵ بازی نخواهد کرد و به دنبال درمان خواهد بود. ژوئن سال بعد، او بازنشستگی خود را از کریکت حرفه ای اعلام کرد. حرفه گلف. پس از بازنشستگی کیسوتر از کریکت، پدرش به او پیشنهاد کرد که استراحت کند و کمی گلف بازی کند. بعد از مدتی دیوید لیدبتر به او پیشنهاد کرد که یک گلف باز حرفه ای شود. بعد از آن کیسوتر شروع به ورود به مسابقات آماتور کرد. او پس از عملکرد خوب در آن رویدادها، خود را هدف حرفه ای شدن و بازی منظم در تور اروپا نزدیک کرد تا اینکه در اواخر سال ۲۰۱۶ او در چند تورنمنت و تور گلف MENA شرکت کرد. در اوایل سال ۲۰۱۷ کیسوتر حرفه ای شد و در ماه مارس در مدرسه مقدماتی MENA Golf Tour در مراکش بازی کرد.
رویدادهایی که در سال ۱۹۱۹ میلادی در افغانستان رخ داده اند در ادامه بیان می شوند. ۲۰ فوریه ۱۹۱۹. امیر حبیب الله خان که همیشه یک دوست وفادار به بریتانیا بوده، هنگام شکار در دره لغمان به قتل می رسد. پس از این رویداد رقابت برای تخت پادشاهی شروع می شود. اعلامیه ای از جلال آباد صادر می شود که نصرالله خان خود را سلطان خوانده است، اما در کابل قدرت از جانب امان الله خان که سومین پسر امیر فقید است تصاحب شده است. مادر امان الله زن پرقدرت حبیب الله بود؛ اما با این حال پسر بزرگ امیر فقید که عنایت الله است ظاهراً از ادعای نصرالله حمایت نموده. اما امان الله به زودی نشان می دهد که کنترل اوضاع را در دست دارد و رقیبِ مدعی را کنار می کشد. برای این که چرا ناراحتی نصرالله (برادر شاه فقید) از ترور حبیب الله بی جا نیست، چیزهای فراتر از تنها یک گمان وجود دارد. امیر جدید پادشاهی خود را با اعلام این که وی آن های را که در ترور پدرش دست داشتند مجازات خواهد کرد، این که وی اصلاحاتی را در کشور به میان خواهد آورد، از جمله لغو برده داری مجازی که به شکل فجیع در کشور وجود دارد و این که وی سنت دوستی با هندوستان را حفظ خواهد کرد. به تاریخ ۱۳ آور
یل درباری در کابل برگزار می شود و در آن ترور امیر فقید مورد تحقیق قرار می گیرد. یک سرهنگ به قتل امیر فقید محکوم گردیده و اعدام می شود. برادر امیر جدید، یعنی نصرالله نیز در قتل شریک دانسته شده و محکوم به حبس ابد می گردد. اوایل می ۱۹۱۹. امان الله آنچه را آغاز می کند که بعداً مشهور به جنگ سوم افغان و انگلیس می شود. یک ارتش بزرگ افغان به مرز هندوستان می ریزد و شروع به چپاول گسترده در ولایات شمال غربی می کنند. پس از چند روز و قبل از این که ارتش افغان شکست جدی را متقبل شوند، امیر با حکومت هندوستان وارد مذاکرات موقتی می شود. جنگ ادامه می یابد و نیروهای بریتانیایی در سرحد توسط جنرال سر آرتور بریت رهبری می گردد. هواپیماهای متعلق به نیروهای هندو-انگلیسی جلال آباد و کابل را بمباران می کنند. بعد از تاخیرهای فراوان در نهایت یک کنفرانس صلح به تاریخ ۲۶ ژوئیه در راولپندی آغاز می شود، که در آن سر همیلتون گرانت از دولت هندوستان و سردار علی احمد خان از امیر نمایندگی می گردد. یک معاهده مقدماتی صلح (پیمان راولپندی) به تاریخ ۸ اوت به امضاء رسد. بر اساس مواد این توافق نامه، کمک های باقی مانده که به امیر فقید تعهد شده بود ضبط می گرد
د. درحال حاضر هیچ کمکی به امیر جدید صورت نمی گیرد. امتیازی که به افغانستان برای وارد نمودن تسلیحات و مهمات از هندوستان داده شده بود نیز ابطال می شود. سرحدی که در منطقه خیبر تعیین شده است باید حتماً از جانب دولت هندوستان نشانه گذاری شده و افغان ها باید این نشانه گذاری را بپذیرند. با این حال دولت هندوستان رضایت خود مبنی بر قبولی یک دفتر سیاسی جدید افغانستان را شش ماه بعد اظهار می نماید. افزون بر این موارد، یک مورد دیگر نیز در تفاهم نامه گنجانده شده است که بعداً اعلام می شود و انتقادهای شدیدی را در انگلستان برمی انگیزد. در گذشته تفاهم نامهٔ میان بریتانیا و افغانستان وجود داشت که بر مبنای آن افغانستان باید با هیچ کشور خارجی دیگر به جز از بریتانیا رابطه نمی داشت. طبق پیمان جدید این شرط برداشته شده است و در نتیجه حکومت امیر آزادی کامل را به دست می آورد تا با هر کشوری خارجی وارد رابطه شود. بسیاری ها این مواد تفاهم نامه را به عنوان یک مورد مصیبت بار می پندارند و امیر در جریان این سال یک هیئت سیاسی به مسکو می فرستد. ۱۳ آوریل ۱۹۱۹. امیر امان الله خان استقلال افغانستان را از بریتانیا اعلام می کند.
بنیاد لاجوردی مجموعه ای مستقل و غیرانتفاعی است که از سال ۱۳۸۴ با تمرکز بر شناخت و ترویج فرهنگ و هنر معاصر ایران و جهان، فعالیت خود را آغاز کرد. برپایی نمایشگاه های مختلف از هنرمندان نوگرا، برگزاری نشست های تحقیقی و آموزشی، نشر کتاب، فعالیت های آرشیوی و ایجاد فرصت برای اجرای پروژه های تجربی در فضای هنرهای تجسمی و رسانه های جدید، از جمله فعالیت های این بنیاد است. رویکرد. بنیاد لاجوردی تلاش می کند بستری بستری برای مطالعه و فهم هنر معاصر و ارتباط آن ها با جریان های روز اجتماعی در ایران و جهان ایجاد کند. این بنیاد در راستای تقویت روابط بین المللی بین فرهنگی از طریق همکاری با دانشگاه ها و موسسات فرهنگی-هنری معتبر، فضایی برای معاشرت و همکاری هنرمندان با مردم، مجموعه داران و نمایشگاه گردان ها ایجاد می کند. فعالیت ها. نمایش ها. این بنیاد با برپایی نمایش های مختلف در حوزه هنرهای تجسمی و رسانه های جدید فعالیت می کند. برگزاری نمایش هایی همچون "«بوم سانی-هم دلی»" -که با مشارکت یازده هنرمند معاصر اروپایی برگزار شد-، نمایش آثار چاپی هنرمند آلمانی «گونتر اوکر»، نمایش آثار تصویرسازی هنرمند اسپانیایی «ایسیدرو فرر» و نمایش پوست
رهای هنرمندان لهستان در تهران، از جمله فعالیت های بین المللی بنیاد لاجوردی است. کتاب ها. با توجه به رویکرد دانش بنیان بنیاد لاجوردی در شناخت و ترویج فرهنگ و هنر معاصر، اغلب نمایش ها و پروژهای این بنیاد با نشر کتاب همراه است. از جمله این کتاب ها می توان به «آثار چاپ دستی هنرمندان جهان در موزه هنرهای معاصر تهران»، «کرنش به حافظ» در همکاری با سازمان میراث فرهنگی و مرکز اسناد و کتابخانه ی ملی ایران، «منتخب آثار وای زد کامی» با همکاری گالری آب انبار و گالری گاگوسیان و «زندگی و آثار بابک اطمینانی» اشاره کرد. نشر هنر معاصر، ناشر کتاب های بنیاد لاجوردی است. همکاری ها. بنیاد لاجوردی، علاوه بر همکاری با موزه ها و حمایت از هنرمندان، مراکز فرهنگی هنری و خیریه ها، با گالری ها و مجلات معتبر ادبی و فرهنگی نیز فعالیت های مشترکی را انجام می دهد. از جمله این همکاری ها می توان به نشر کتاب برای موزه هنرهای معاصر تهران، همکاری در پروژه «نیمروز» با فرهنگسرای نیاوران، حمایت از انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران و همین طور برگزاری پنجشنبه صبح های بخارا در فضای این بنیاد اشاره کرد. پیوند به بیرون. وبگاه رسمی
آلکساندر سامسونی گریگوریان (؛ – ) یک کارگردان تئاتر اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۰ اوت ۱۹۳۶ در باکو به دنیا آمد و از فارغ التحصیل شد. گریگوریان در تئاتر روسی استانیسلاوسکی ایروان مشغول به فعالیت بود و استاد انستیتو دولتی سینما و تئاتر ایروان نیز بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شهروند افتخاری ایروان، هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۷۸) و نشان دوستی شده است. وی در ۳۱ اکتبر ۲۰۱۷ در سن ۸۱ سالگی در ایروان درگذشت و در آرامستان مرکزی ایروان (توخماخ) به خاک سپرده شد.
آرماندو وایادارس (؛ زادهٔ ) فعال حقوق بشر، نویسنده، دیپلمات و شاعر اهل ایالات متحده آمریکا است. در سال ۱۹۶۰ به دلایل متناقضی توسط دولت کوبا دستگیر شد. دولت کوبا مدعی شد که او در تروریسم ضد کاسترو همدست بوده است، در حالی که منابع خارجی دستگیری او را به دلیل اعتراض به کمونیسم می دانستند، نتیجه اینکه باعث شد عفو بین الملل او را زندانی عقیدتی معرفی کند. پس از آزادی در سال ۱۹۸۲، او شرح حبس و شکنجه خود توسط دولت کوبا را در کتابی به رشته تحریر درآورد و در سال ۱۹۸۷ توسط رئیس جمهور ایالات متحده، رونالد ریگان به عنوان سفیر ایالات متحده در کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد منصوب شد. دستگیری و بازداشت. والادارس اهل پینار دل ریو، کوبا است. به گفته خودش، او در ابتدا از حامیان انقلاب کوبا فیدل کاسترو بود، سپس به کارمند دفتر وزارت ارتباطات برای دولت انقلابی تبدیل شد، که در یک اداره پست کار می کرد. در ۱۹۶۰، در ۲۳ سالگی، او از گذاشتن تابلوی «من با فیدل هستم» بر روی میز کارش در محل کار خودداری کرد. آرماندو متعاقباً به سی سال زندان محکوم شد. دولت کوبا اعلام کرد که دستگیری او به اتهام تروریسم بوده و او قبلاً برای پلیس مخفی دیکتاتو
ری فولخنسیو باتیستا کار کرده است. در مقابل سازمان های حقوق بشر بین المللی اسلو آزادی، پن بین المللی و عفو بین الملل معتقد بودند، والادارس صرفاً به دلیل موضع گیری ضد کاسترو زندانی شده است و لذا او را زندانی عقیدتی نامیدند. فعالیتهای دیگر. وایادارس عضو شورای مشورتی بین المللی بنیاد یادبود قربانیان کمونیسم است. کتاب ها. از ویلچر من (۱۹۷۶)
ژنرال گوریک گورگنی هاکوبیان (؛ - ) یک فرد نظامی اهل ارمنستان که از تاریخ ۸ نوامبر ۲۰۰۴ تا تاریخ ۱۱ فوریه ۲۰۱۶ سمت ریاست سرویس امنیت ملی ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. وی در ۱۱ فوریهٔ ۱۹۴۶ در گیومری به دنیا آمد و از دانشگاه پلی تکنیک ارمنستان فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال مارشال باقرامیان، مدال آندرانیک اوزانیان و نشان صلیب رزمی درجه دو شده است. وی پس از یک دوره طولانی بیماری در ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۷ در سن ۷۱ سالگی در درگذشت.
لوون گورگنی هایراپتیان (؛ زاده - درگذشته ) روزنامه نگار، کارآفرین، فیلسوف و نیکوکار اهل ارمنستان که ده ها میلیون دلار به اهداف ارمنستان، جمهوری آرتساخ و دیاسپورای ارمنی کمک کرد. زندگی نامه. وی در ۱۲ مارس ۱۹۴۹ در وانک به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی مسکو فارغ التحصیل گشت. وی برنده جوایزی همچون نشان افتخار جمهوری ارمنستان شد. وی در نیمه شب ۱۸ اکتبر ۲۰۱۷ در سن ۶۸ سالگی در سلول زندان موردوویا درگذشت.
این مقاله فهرستی از جنگ ها و نبردهای شاهنشاهی صفوی با دولت های همسایه می باشد.
آندرانیک خچومیان (؛ زاده ۱۳۳۴)، مترجم و بازیگر تئاترو عضو انجمن نویسندگان خانه تئاتر و همچنین عضو انجمن نویسندگان کودک و نوجوان است. خچومیان، مترجم آثار بسیاری از زبان ارمنی به فارسی و فارسی به ارمنی است که موفق به دریافت نشان کانتق، از نشان های برجسته ارمنستان شد. زندگی. آندرانیک خچومیان سالِ ۱۳۳۴ (۱۷ اکتبرِ ۱۹۵۵) در تهران به دنیا آمد. وی زمینه ساز حضور نویسندگان و گروه های تئاتری دو کشور ارمنستان و ایران به مناسبت های مختلف بود. و عضو انجمن نویسندگان خانه تئاتر است. او تاکنون ۳۶ عنوان کتاب از ارمنی به فارسی ترجمه کرده است و نقش بسزایی در ارتباطات ادبی و فرهنگی بین ایران و ارمنستان دارد اولین مترجمی است که نمایشنامه های معاصر ارمنی را به زبان فارسی ترجمه کرد. جوایز و افتخارات. در شهریور ۱۳۸۹ انجمن نویسندگان و مترجمان ارمنستان به دلیل فعالیت فرهنگی و تلاش برای نزدیکی فرهنگ دو کشور ایران و ارمنستان و همچنین ترجمه نمایشنامه های ایرانی به ارمنی از این مترجم برجسته ایرانی ارمنی تجلیل و قدردانی کرد. وی سال ۱۳۹۵ موفق به دریافت نشان کانتق شد. این جایزه هر سال از سوی کانون نویسندگان ارمنستان با همکاری کلیسای اچمیادزی
ن مقدس به مترجمان برتر سال اهدا می شود. خچومیان این جایزه را از دست ادوارد میلیتونیان، رئیس کانون نویسندگان و هنرمندان جمهوری ارمنستان دریافت کرده است. گزیده کتاب شناسی. خچومیان تاکنون ۲۸ عنوان کتاب از ارمنی به فارسی ترجمه کرده است و نقش بسزایی در ارتباطات ادبی و فرهنگی بین ایران و ارمنستان دارد. واکنش ها. آندرانیک سیمونیان، رئیس کرسی ارمنی شناسی دانشگاه آزاد تهران نیز با اشاره به اهمیت کار مترجمینی که تقرب فرهنگی دو ملت را باعث می شوند به نزدیکی و تشابهات فرهنگی ایرانیان و ارمنیان پرداخت.
نهاد برده داری در آمریکای شمالی از اولین سال های مستعمراتی ایالات متحده تا سال ۱۸۶۵ میلادی وجود داشت تا این که سیزدهمین اصلاحیه قانون اساسی به طور دائمی برده داری را از سرتاسر ایالات متحده حذف کرد. این نهاد همچنین در میان حاکمیت قبایل سرخ پوست در قلمرو سرخ پوستان توسط معاهدات صلحی که ایالات متحده بعد از جنگ خواستار آن بود، حذف گردید. در بیشتر قرن هفدهم و بخشی از قرن هجدهم، تعداد برده های مرد بیشتر از برده های زن بود، که تجربه های هر یک از این گروه ها را در مستعمرات متفاوت می ساخت. زندگی و کارکردن در شرایط و مناطق مختلف باعث شد تا زنان و مردان آفریقایی–آمریکایی تجربه های متنوع برده داری را داشته باشند. با افزایش تعداد زنان آفریقایی ربوده شده و همچنین آن هایی که در مستعمرات به عنوان برده به دنیا آمدند، نسبت جنسیت برده ها میان سال های ۱۷۳۰ و ۱۷۵۰ یکسان شد. «وضعیت زنان آفریقایی–آمریکایی از این لحاظ خاص است که در نقطه تقاطع دو ایدئولوژی توسعه یافته در آمریکا قرار داشتند، یکی اینکه زن بودند و دیگر اینکه مربوط به سیاه پوستان می شدند». هویت زن بودن و سیاه پوست بودن زنان آفریقایی آن ها را در معرض نژادپرستی و همچنین جن
سیت گرایی قرار می داد. آمریکای مستعمراتی. ویرجینیا. از سال ۱۷۰۰ تا ۱۷۴۰ میلادی، حدود ۴۳٬۰۰۰ برده به ویرجینیا وارد گردید و تقریباً تمام آن ها به استثنای ۴٬۰۰۰ تن به طور مستقیم از آفریقا وارد شده بودند. تحقیقات تازه نشان می دهد که تعداد زنان و مردان وارد شده در این دوران تقریباً برابر بود و شامل تعداد زیادی از اطفال نیز می شد. از آنجایی که بیشتر آن ها از غرب آفریقا بودند، فرهنگ آن ها در میان بردگان قرن هجدهم در ویرجینا یک فرهنگ مرکزی بود. ارزش های آفریقایی ترویج یافت و فرهنگ زنان غرب آفریقا اغلباً قابل مشاهده بود. برخی از مثال های ترویج فرهنگی، رابطه عمیق و قوی میان مادر و طفل و میان زنان در جامعه زنانه بود. به طور خاص در میان گروه قومی ایگبو (که امروزه در نیجریه قرار دارند) که میان یک ثلث تا نیمی از بردگان وارد شده در اوایل قرن هجدهم را شکل می دادند، اقتدار زنان (omu) «در طیف گستردهٔ از مسائل مهم به زنان به صورت خاص و در جامعه به صورت کل، حاکم بود». قوم ایگبو نماینده گروهی از مردمی بودند که به چیساپیک آورده شدند، اما در کل، آفریقایی ها از یک طیف فرهنگی متنوع آمده بودند. تمام آن ها از دنیایی که اجتماع زنان در آ
ن قوی بود، به جامعه مردسالار و به شدت نژادپرستی معرفی شده بودند. مردان سفیدپوست برای توجیه آزار جنسی و بدجنسی خود، عموماً زنان سیاه پوست را از دید شهوات جنسی معرفی می کردند. دختران ویرجینیا، تعداد اندک دختران سیاه پوست، تحصیل نکرده و اکثراً بی سواد بودند. بردگان آفریقایی و آفریقایی آمریکایی تبار تعداد زیادی از سمت ها را اشغال کردند. مستعمرات جنوبی عمدتاً جوامع زراعتی بودند و زنان برده در مزارع، نهال نشانی، انجام کارهای روزمره اما اغلب در فضای داخل خانه، پرورش و مراقبت از اطفال، آشپزی، لباس شویی و… مصروف کرده بودند. نیو انگلند. ایرا برلین تاریخ نگار میان «جوامع برده» و «جوامع دارای برده» فرق قایل شد. نیو انگلند جامعهٔ دارای برده بوده و به تجارت های دریایی و انواع مختلف زراعت وابستگی داشت، در مقایسه در جوامع برده در جنوب که «از لحاظ اجتماعی، اقتصادی و سیاسی به کار بردگان وابسته بودند، تعداد جمعیت کثیر برده بودند و مالکان اجازه داشتند بدون نظارت قانون، از قدرت بالایی بر بردگانشان برخوردار باشند». نیو انگلند جمعیت کوچک بردگان را در اختیار داشت و مالکان خود را مسئول می دانستند، تا از بردگانشان حفاظت و راهنمایی کرد
ه و مراقب آن ها باشند. زنان برده در نیو انگلند در مقایسه با مناطق دیگر به دلیل «سیستم حقوقی نیو انگلند، تواتر آزاد سازی بردگان توسط مالکان آن ها و فرصت های استخدام، مخصوصاً میان مردان برده، آن هایی که فرصت این را داشتند تا با بدست آوردن مقدار کافی پول برای خود، همسر و کودک خریداری کنند»، فرصت های بیشتر برای آزادشدن داشتند. زنان برده عمدتاً نقش های سنتی «کار زنان» را به عهده داشتند و اغلب در روز کار می کردند. آن ها عمدتاً به عنوان خدمتکار، در آشپزخانه، انبار و باغ کار می کردند. آن ها کارهای پُست و خدمت کارانه انجام می دادند: ظروف نقرهٔ خانوادگی یا اثاثیه را صیقل می دادند، در لباس و مو کمک می کردند، حمام را از آب پر می کردند، مردان را پیرایش می دادند و کارهای کوچک خانگی مانند جارو کردن، خالی کردن سطل زباله، حمل چندین گالون آب در روز، شستن ظروف، درست کردن آبجو، مراقبت از کودکان خردسال و سالمندان، پخت و پز و نان پزی، دوشیدن گاوها، غذا دادن به جوجه مرغ ها، ریسندگی، بافندگی، ورقه کردن، خیاطی و شستشو را انجام می دادند. کار روزانه آن ها نسبت به کار مزرعهٔ زنان برده در مناطق دیگر، سختی کمتری داشت، با این وجود زنان برد
ه در نیوانگلند، اغلب در شرایط بد زندگی و سوء تغذیه، سخت کار می کردند. «در نتیجه کارسنگین، شرایط نامناسب مسکن و رژیم غذایی نامناسب، یک زن سیاه پوست متوسط بیش از چهل سال عمر نمی کرد». زنان برده به زنان سفیدپوست به عنوان هدیه از سوی شوهرانشان و به عنوان هدیه عروسی و کریسمس داده می شدند. این ایده که اربابان نیوانگلند با بردگان خود در مقایسه با برده داران جنوبی با مهربانی بیشتری رفتار می کردند افسانه است. آن ها آزادی تحرک کمی داشتند، به تحصیل و هیچ نوع آموزشی دسترسی نداشتند. «مواردی مربوط به بردگانی که توسط صاحبانشان علامت گذاری می شدند، گوش هایشان میخکوب می شد، فرار می کردند، خودکشی می نمودند، خانواده هایشان از هم می پاشید یا مخفیانه به صاحبان جدید در باربادوس فروخته می شدند، قبل از این که بی ارزش شوند، برای رد افسانه اربابان مهربان کافی به نظر می رسد. آن ها زمانی که بر بردگان خود عصبانی می شدند، با خشم آن ها را می زدند و به راحتی دست به شلاق می بردند.» برده های زن گاهی توسط اربابان خود به منظور تولید مثل اجباری مجبور به برقراری روابط جنسی با مردان برده می شدند. همچنین غیرعادی نبود که زنان برده مورد تجاوز جنسی قر