Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
از سال ۱۹۳۳ تحت آزار و اذیت عمومی و دولتی قرار گرفت، بسیاری از اعضایش از کارها و مدارس اخراج شدند، از درآمد محروم شدند، و مورد ضرب و شتم و زندان قرار گرفتند. تاریخ دانان در باره اینکه آیا نازی ها قصد پاکسازی آنها را داشتند، اختلاف نظر دارند، اما چندین نویسنده ادعا کرده اند که محکوم کردن صریح نازی ها توسط شاهدان در رنج کشیدن آن ها نقش داشته است. دروه پیشانازی. شاهدان یهوه گروهی برآمده از دانشجویان بین المللی کتاب مقدس مستقر در ایالات متحده بودند که از دهه ۱۸۹۰ تبلیغات مذهبی در اروپا را آغاز کردند. یک شعبه از انجمن در سال ۱۹۰۲ در البرفلد آلمان افتتاح شد. تا سال ۱۹۳۳، حدود ۲۰٬۰۰۰ شاهد به عنوان مبلغ فعال خانه به خانه فعالیت می کردند و مراسم یادبود سالانه آنها حدود ۲۵۰۰۰ نفر را به خود جلب می کرد. در درسدن، تعداد دانشجویان کتاب مقدس بیشتر از همین تعداد در نیویورک بود. اعضای جنبش که در آلمانی به "Ernste Bibelforscher" یا «دانشجویان مشتاق کتاب مقدس» معروف بودند، از اواخر جنگ جهانی اول با این اتهامات که ایشان بلشویک، کمونیست و در نهان یهودی بودند، روبرو شدند. از سال ۱۹۲۰، کلیسای انجیلی آلمان خواستار ممنوعیت کار انتشا
رات انجمن شد. در ادامه دهه ۱۹۲۰، مخالفت هایی از ترکیب کلیسا گرفته تا جنبش فلکیش افزایش یافتند. نازی ها آغاز به آزار و اذیت دانشجویان کتاب مقدس کردند، اعضای اس آ نیز نشست های گروه را مختل می کردند. از ۱۹۲۲، دانش آموزان کتاب مقدس آلمان به دلیل توزیع عمومی جزوات انجمن، به اتهام دست فروشی غیرقانونی دستگیر می شدند. مشان سال های ۱۹۲۷ و ۱۹۳۰، حدود ۵٬۰۰۰ اتهام علیه اعضای جنبش مطرح شدند، و اگرچه بیشتر آنها به تبرئه منتهی شدند، اما برخی «مجازات های شدید» نیز صادر شدند. از سال ۱۹۳۰، درخواست ها برای مداخله دولت علیه دانشجویان کتاب مقدس افزایش یافت، و در ۲۸ مارس ۱۹۳۱، رئیس جمهور رایش، پاول فون هیندنبورگ، "فرمان مقاومت در برابر اعمال سیاسی خشونت آمیز" را صادر کرد، که طبق آن اقدام های لازم در مواردی که سازمان های مذهبی، موسسات یا آداب و رسوم «مورد سوءاستفاده قرار می گرفتند» اجرا می شد. بایرن نخستین ایالت آلمان بود که با حکم پلیس در ۱۸ نوامبر برای منع و مصادره کلیه انتشارات دانشجویان کتاب مقدس در سراسر ایالت، با این گروه برخورد کرد. فرمان دوم در سال ۱۹۳۲ این ممنوعیت را به دیگر ایالت های آلمان گسترش داد. تا پایان ۱۹۳۲، بیش از
۲۳۰۰ اتهام علیه دانشجویان کتاب مقدس در جریان بود. تعقیب. از ۱۹۳۳ به بعد، شاهدان شاغل در دفاتر پست، ایستگاه های راه آهن یا سایر مشاغل خدمات مدنی به دلیل خودداری از اجرای سلام هیتلری، اخراج شدند. از اوت ۱۹۳۴، آنها همچنین می توانستند شغل خود را به دلیل خودداری از سوگند رسمی به وفاداری و اطاعت از هیتلر، از دست بدهند. معلمان ناچار شدند بیانیه ای را امضا کنند که تأیید می کرد عضو انجمن بین المللی دانشجویان کتاب مقدس نیستند و در صورت عدم پذیرش از کار اخراج می شدند. شاهدان یهوه در بخش های خصوصی نیز، اغلب با اصرار جبهه کار آلمان (DAF) یا اعضای حزب نازی، اخراج می شدند. در ۱۹۳۶، مطبوعات نازی خواستار آن شدند تا دانشجویان کتاب مقدس از همه شرکت های آلمانی حذف شوند، و در همین حال اعضای مستقل این گروه از مجوزهای حرفه ای یا تجاری خود برای انجام کار محروم شوند، زیرا عدم پذیرش آنها از عضویت در سازمان های نازی، آنها را «از نظر سیاسی غیرقابل اعتماد» می کرد. دولت وسایل نقلیه موتوری و دوچرخه هایی را که شاهدان در مشاغلشان از آنها استفاده می کردند، توقیف کرد، گواهینامه رانندگی را پس گرفت، حقوق بازنشستگی را قطع کرد و شاهدان را از خانه
های خود بیرون کرد. دانش آموزان مدارس ناچار بودند هنگام فراخوان احترام پرچم، "سرود هورست وسل" و "Deutschlandlied" را بخوانند، به هیتلر سلام بدهند و در مراسم بزرگداشت هیتلر شرکت کنند. کسانی که خودداری می کردند توسط معلمان، و گاهی توسط همکلاسی ها مورد ضرب و شتم قرار می گرفتند، و بسیاری نیز اخراج می شدند. از مارس ۱۹۳۶، مقام های نازی آغاز به گرفتن کودکان شاهد از والدین خود کردند، و برخی از آنها را ناچار به پیگیری «آموزش اصلاحی» کردند. از اوایل سال ۱۹۳۵، افسران گشتاپو استفاده از «بازداشت پیشگیرانه» را گسترش دادند؛ اغلب هنگامی که قاضیان موفق به محکوم کردن شاهدان به اتهام سرپیچی از تحریم دانشجوی کتاب مقدس نمی شدند. دانش آموزان کتاب مقدس که از دید آنها «به دلیل فعالیت هایشان خطری قریب الوقوع برای دولت ناسیونال سوسیالیست» به شمار می رفتند، از آن هنگام دیگر برای مجازات به دادگاه ها تحویل داده نمی شدند، بلکه مستقیم به اردوگاه های کار اجباری برای گذران چند ماه زندان فرستاده می شدند. با این حال، حتی کسانی که دوران زندان خود را به پایان می رساندند، به طور معمول توسط گشتاپو پس از آزادی دستگیر و بازداشت پیشگیرانه می شدند. رو
ش های وحشیانه تری از مجازات از سال ۱۹۳۶ پی گرفته شدند؛ از جمله شلاق زدن با شلاق ویژه اسب، ضرب و شتم طولانی مدت، شکنجه اعضای خانواده و تهدید به تیراندازی. برخی از شاهدان در موسسات روانی و تحت درمان روان پزشکی قرار گرفتند. دستور به عقیم سازی بعضی از کسانی که در خودداری از تقبیح ایمان خود «سرسخت» بودند، داده شد. در پی نشستی در اوایل سپتامبر ۱۹۳۶ در لوسرن، سوئیس، تا ۳۰۰۰ نسخه از بیانیه ای اعتراض امیز به رهبران دولت، مردم و روحانیون ارسال شد، تا جدال ضد کاتولیکی انجمن را افزایش دهد. چندین شاهد آلمانی که در این کنوانسیون شرکت کرده بودند هنگام بازگشت به خانه هایشان توسط پلیس در کمین دستگیر شدند و میان اوت و سپتامبر، گشتاپو بیش از ۱۰۰۰ عضو را دستگیر کرد. پاسخ جامعه شاهدان به این کار، گذاشتن ۲۰۰٬۰۰۰ نسخه از بیانیه لوسرن در صندوق های پستی، و نیز غرفه های تلفن، نیمکت های پارک و اتومبیل های پارک شده، در ۱۲ دسامبر بود. کسانی که در حملات بعدی پلیس دستگیر شدند به دو سال زندان محکوم شدند. تعداد دستگیری ها سپس افزایش یافت. تنها در درسدن، حدود ۱۵۰۰ شاهد تا اواسط سال ۱۹۳۷ دستگیر شده بودند. کارزار نامه پراکنی دیگری در ژوئن ۱۹۳۷
آغاز شد، و به گفته انجمن، شاهدان آلمانی بیش از ۴۵۰٬۰۰۰ کتاب و کتابچه در طول ۱۲ ماه پخش کردند. هیتلر در مارس ۱۹۳۵ سربازی اجباری برای همه مردان ۱۸ تا ۴۵ سال را ابلاغ کرد. هیچ معافیتی برای دلایل شرعی یا وجدانی در نظر گرفته نشده بود و شاهدانی که از خدمت یا سوگند وفاداری به هیتلر خودداری می کردند بهمدت یک یا دو سال به زندان یا اردوگاه ها فرستاده می شدند. با آغاز جنگ در اوت ۱۹۳۹، مجازات های جدی تری اعمال شد. فرمانی تصویب شد که مقررات کیفری را به میزان قابل توجهی در دوره های جنگ و شرایط اضطراری افزایش می داد و طبق این فرمان «تخریب روحیه نیروهای مسلح» جرم به شمار می آمد. هرگونه امتناع از انجام خدمت سربازی یا تحریک عمومی به این منظور مجازات اعدام می داشت. میان اوت ۱۹۳۹ و سپتامبر ۱۹۴۰، ۱۵۲ دانشجوی کتاب مقدس در دادگاه عالی نظامی ورماخت حاضر شدند؛ از میان ایشان که به جرم تخریب روحیه نیروهای مسلح متهم شده بودند، ۱۱۲ نفر اغلب با سر بریدن اعدام شدند. گارب تخمین می زند که حدود ۲۵۰ شاهد آلمانی و اتریشی در طول جنگ جهانی دوم در نتیجه تصمیمات دادگاه نظامی اعدام شدند. در نوامبر ۱۹۳۹، آیین نامه دیگری صادر شد که زندانی کردن هر کسی
را که از «انجمن های ضد نظامی» پشتیبانی یا به آن تعلق داشت یا «روحیه ضد نظامی» از خود نشان می داد، مجاز می شمد و به مقام ها اجازه می داد افراد را به اتهام عضویت در انجمن دانشجویان کتاب مقدس زندانی کنند. مجازات های اعدام پس از سال ۱۹۴۳ مرتباً اعمال می شدند.
شهرستان خانقین (به کُردی: "خانه قین" "Xaneqîn" یا "خانه قی" "Xaneqî") یکی از شهرستان های عراق است که در استان دیاله واقع شده است. مرکز این شهرستان شهر خانقین است. شهرستان خانقین ۳٬۵۱۲ کیلومتر مربع مساحت و ۳۵۰,۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
شهرستان الحمزه (به عربی: قضاء الحمزة) یک منطقهٔ مسکونی در عراق است که در شهرستان حمزه واقع شده است. شهرستان الحمزه ۲۶۰,۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
شهرستان قره داغ (به عربی: قضاء قرة داغ) یکی از شهرستان های استان سلیمانیه در اقلیم کردستان عراق است. مرکز آن شهرک قره داغ می باشد. شمار ساکنان آن ۱۲٬۷۰۹ نفر است. شهرستان قره داغ در سال ۲۰۰۷ از بخش ها و روستاهای بخش مرکزی قره داغ که پیش تر بخشی از شهرستان سلیمانیه بود، تشکیل شد. در دوران امپراتوری عثمانی، قره داغ خود یک شهرستان بود اما بعدها به بخش تبدیل شد. این شهرستان از دو بخش تشکیل شده است: بخش مرکزی قره داغ (قره داغ) بخش سوسنان (سوسنان) نام. نام این شهرستان از شهرک قره داغ گرفته شده است. پیش تر نام آن «زردی آوا» (زردی آباد) بوده که به عنوان نمادی از «زردی بگ» ذکر شده است. گفته می شود او یک فرماندار زرتشتی بود که منطقه ای میان رود سیروان تا میردی، نزدیک دربندیخان، سرچنار، شیوەسور تا سنگاو را اداره می کرد. پیشینهٔ تاریخی این نام به حدود ۲۲۰۰ سال پیش از میلاد بازمی گردد. واژهٔ ترکی «قره داغ» در دوران عثمانی رایج شد: «قره» به معنای سیاه و «داغ» به معنای کوه یا تپه است؛ با هم به معنای «کوه سیاه» یا «تپهٔ سیاه». جغرافیا. شهرستان قره داغ با این نواحی هم مرز است: از شمال با شهرستان سلیمانیه و شهرستان بازیان، از ج
نوب با شهرستان چمچمال و شهرستان کلار، از شرق با شهرستان شارزور و شهرستان دربندیخان، و از غرب نیز با شهرستان چمچمال. مساحت این شهرستان ۷۱۷ کیلومتر مربع است که برابر با ۳٫۵۵٪ از کل استان سلیمانیه می باشد. تاریخ. دورهٔ عثمانی. استان سلیمانیه تا نیمهٔ سدهٔ نوزدهم، تحت حکومت امارت بابان و در قلمرو امپراتوری عثمانی بود. مرکز این امارت در آغاز قلعه چولان بود. سپس در سال ۱۱۹۹ هجری قمری (برابر با ۱۷۸۴ میلادی)، ابراهیم پاشای بابان فرمان به ساختن مرکز جدیدی برای این امارت داد و پایتخت را به شهر تازه ساز سلیمانیه منتقل کرد. این امارت در سال ۱۸۵۱ میلادی منحل شد و به یک واحد اداری کوچک تر (لیوا) تبدیل و تابع ایالت شارزور شد. بین سال های ۱۸۵۱ تا ۱۸۶۹: در این دوره، ساختار اداری منطقه تحت تأثیر تقسیمات جغرافیایی طایفه ای بود. مرزهای این لیوا و لیواهای هم مرز آن محل اختلاف میرهای بابان و سوران بود. پس از سقوط امارت سوران (۱۸۳۶) و امارت بابان (۱۸۵۱)، لیوای سلیمانیه به صورت واحدی مستقل باقی ماند و شامل ۱۷ بخش بود که شهرستان قره داغ یکی از آن ها به شمار می رفت. این اطلاعات در سالنامه های عثمانی با شماره های ۱۱، ۱۲ و ۱۳ آمده است.
بین سال های ۱۸۶۹ تا ۱۸۷۲: این دوره هم زمان با حکومت مدحت پاشا بود که به مدت سه سال والی بغداد بود. با وجود کوتاه بودن مدت حکومت او، اصلاحات بنیادینی انجام شد و در این مدت نیز شهرستان قره داغ به عنوان واحدی مستقل باقی ماند. بین سال های ۱۸۷۳ تا ۱۹۱۸: در این دوره، تغییرات اداری فراوانی رخ داد. تعداد لیواهای دولت عثمانی کاهش یافت و بسیاری از لیواها به بخش و بخشی از بخش ها نیز به بخش تبدیل شدند. اداره های جنوب کردستان زیرمجموعهٔ سنجاق های موصل، شارزور و بغداد بودند. تا زمان تشکیل ولایت موصل در سال ۱۲۹۶ هجری قمری (۱۸۷۹ میلادی)، تمام سنجاق های فوق تابع ولایت بغداد بودند، ولی پس از آن لیوای سلیمانیه و شارزور به ولایت موصل ملحق شدند. در این دوره، زاب کوچک به عنوان مرز بین لیوای سلیمانیه و راوندوز تعیین شد. رود ژاراوه نیز به عنوان مرز بین سنجاق شارزور و سلیمانیه در نظر گرفته شد. بخش پشدَر تابع لیوای سلیمانیه شد و مناطقی مانند منگور، مامش و رمه ک از پشدَر جدا و به راواندز و ناحیه شوان به سنجاق شهرزور پیوستند. مهم ترین تغییر این دوره، لغو شهرستان قره داغ و بخش زنگنه بود. به جای آن، بخش گل تأسیس شد و تابع لیوای کرکوک گردی
د. رود آواسپی مرز میان این بخش و مرکز شهرستان کفری شد. از منظر اداری، شهرستان قره داغ به بخش تبدیل شد. در سال ۱۸۷۸، این شهرستان با قحطی و گرانی روبه رو شد. جمعیت زردی آباد (مرکز شهرستان) به شدت کاهش یافت. در پی چندین رخداد فاجعه بار دیگر از جمله آتش سوزی و تخریب، جایگاه آن به عنوان شهرستان از دست رفت، مرکز آن به روستا تنزل یافت و نام «زردی آوا» به «قره داغ» تغییر کرد. در نهایت نیز به ناحیه تبدیل و تابع سنجاق سلیمانیه شد. محصولات کشاورزی این ناحیه شامل گندم، جو، مقدار اندکی سبزیجات و میوه بود که نیاز محلی را تأمین می کرد. تنها محصول صادراتی منطقه توتون بود که به بازار بغداد فرستاده می شد. در سال ۱۸۹۴، فرماندار ناحیه به نام «آقا افندی» از استان سامسون ترکیه بذر توتون به این ناحیه آورد تا آن را بیازماید و پس از موفقیت، کشت توتون در چندین نقطه گسترش یافت.
شهرستان سامراء یک شهرستان های عراق در عراق است که در استان صلاح الدین واقع شده است.
شهرستان شقلاوه (به عربی: قضاء شقلاوة) یک شهرستان های عراق در عراق است که در استان اربیل واقع شده است.
شهرستان ماوت (به عربی: قضاء ماوت) یک شهرستان های عراق در عراق است که در استان سلیمانیه واقع شده است.
شهرستان تاجی یک شهرستان های عراق در عراق است که در استان بغداد واقع شده است. شهرستان تاجی ۱۵۰،۸۵۵ نفر جمعیت دارد.
مهدی حریری (۱۳۰۵–۱۳۹۷) تاجر چای اهل ایران بود. حریری در ۱۳۰۵ در سبزوار متولد شد و در ۵ سالگی همراه خانواه اش به مشهد رفت. پدرش در بازار مشهد حجره ای داشت و به تجارت پارچه و قماش و کرباس مشغول بود. مهدی تا گرفتن دیپلم در مشهد بود و سپس در ۱۳۲۵ برای تحصیل در دانشگاه به تهران رفت اما با ترغیب پدر، سر از بازار تهران درآورد. پس از مدتی دلالی، صاحب حجره شد. در سال ۱۳۳۱ ازدواج کرد. در دههٔ ۱۳۵۰ شرکت «چای مشک بو» را تأسیس کرد و به تجارت چای پرداخت. اولین محمولهٔ صادراتی اش به کشور ترکیه بود و سپس مالزی، اندونزی، و هند. او بزرگ ترین واردکنندهٔ چای در ایران بود و محموله هایش را از کنیا و هند وارد می کرد. مزرعهٔ چای نداشت ولی مدتی سه کارخانهٔ چای خشک کنی در اجاره داشت. در امور خیر نیز دستی داشت، مثلاً در اسلامشهر درمانگاه ساخت. در ۳ بهمن ۱۳۹۵ نشان امین الضرب را از اتاق بازرگانی تهران دریافت کرد. به او لقب «پدر تجارت چای ایران» داده اند و گفته اند که «خارجی ها چای ایران را به نام او می شناسند». از استعداد او در تست چای نیز تحسین شده است. شرکت چای شاهسوند دربارهٔ آزمایش چشایی چای توسط تجار از مهدی حریری به عنوان یکی از «ز
بده ترین چای شناسان بازار بین المللی جهانی» نام برده است. حریری در سال ۱۳۹۷ درگذشت.
سپاسگزارم… مادربزرگ () که در کشورهای انگلیسی زبان با نام پسرک عاشق () شناخته می شود، یک کمدی سکسی ایتالیایی به کارگردانی مارینو جیرولامی است که در سال ۱۹۷۵ منتشر شد.
انریکو سیمونتی (؛ – ) نوازنده پیانو، آهنگساز، رهبر ارکستر، بازیگر و مجری تلویزیون اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "رسوایی در خانواده"، "سپاسگزارم… مادربزرگ" و "قاتلان ویژه" اشاره نمود.
والریو فیوراوانتی (؛ زادهٔ ) بازیگر ایتالیایی و عضو یک گروه سیاسی راست تندرو بود که بابت اعمال تروریسم و مشارکت احتمالی اش در بمب گذاری بولونیا، دستگیر، محاکمه و زندانی شد. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "ممنون… مادربزرگ" و "بوکاچو ۷۰" اشاره نمود.
کفر عبده (به عربی: کفر عبده) یک منطقهٔ مسکونی در مصر است که در استان اسکندریه واقع شده است.
الحضره یک منطقهٔ مسکونی در مصر است که در استان اسکندریه واقع شده است.
بحری (به عربی: بحری) یک منطقهٔ مسکونی در مصر است که در استان اسکندریه واقع شده است.
سنگ یی-سوآن (Tseng Yi-hsuan؛ متولد ۵ دسامبر ۱۹۸۸) یک تکواندوکار تایوانی است. وی در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان در سال ۲۰۰۷، در دسته سبک وزن (خروس وزن) موفق به کسب مدال نقره شد. وی در مسابقات تکواندو قهرمانی آسیا در سالهای ۲۰۰۸ و ۲۰۱۲ مدال برنز را از آن خود کرد. او همچنین در بازی های آسیایی ۲۰۰۶ و بازی های آسیایی ۲۰۱۰ رقابت کرده است.
بافندگی دایره ای نوعی روش بافندگی است که یک لوله بدون درز ایجاد می کند. کار برای ایجاد یک دور با کوک زدن شروع می شود، مانند بافندگی تخت، اما سپس انتهای هر ردیف از کوک ها دوباره به ابتدای آنها اتصال داده می شود تا یک دایره ایجاد گردد. بافندگی در این حالت ساخت دور می باشد، معادل ردیف در بافندگی تخت، که با تشکیل این دورها، و ایجاد یک مارپیچ، لوله ایجاد می گردد. در گذشته، بافندگی دایره ای با استفاده از یک مجموعه چهار یا پنج سوزنه دو طرفه انجام می شد. امروزه، بافنده ها غالباً از یک سوزن مدور استفاده می کنند، که شبیه یک جفت سوزن کوتاه بافندگی است که توسط کابل به هم متصل شده اند. بافندگی دایره ای را می توان با دستگاه های بافندگی نیز انجام داد: می توان یک ماشین دو تخته را طوری تنظیم کرد که از یک جهت روی تخت جلوی آن گره بخورد و سپس در برگشت تخت عقب آن ایجاد شود که این لوله را ایجاد می کند. ماشین های بافندگی مخصوص جوراب بافی از سوزن های قلاب دار جداگانه برای ساختن هر کوک در یک قاب گرد استفاده می کنند. بسیاری از انواع ژاکت ها به طور سنتی به صورت گرد بافته می شوند. دهانه های مورد نیاز (سوراخ های بازوها و گردن) به طور موق
ت با کوک های اضافی گره خورده و در صورت لزوم تقویت می شوند. سپس کوک های اضافی برش داده می شود تا دهانه ایجاد شود و با چرخ خیاطی دوخته می شود تا از پیچ خوردگی جلوگیری کند. این تکنیک را استیکینگ می گویند.
فیلیپ سودره دارتیگویناو (; زاده – درگذشته ) سیاستمدار اهل هائیتی بود. وی از ۱۲ اوت ۱۹۱۵ تا ۱۵ مه ۱۹۲۲ رئیس جمهور هائیتی بود. فیلیپ سودره دارتیگویناو در ۲۶ ژوئیه ۱۹۲۶، در سن ۶۳ سالگی درگذشت.
محیط موراشیگ و اسکوگ یا محیط کشت MS (یا MSO یا MS0 "(MS-صفر)") یک محیط رشد گیاه است که در آزمایشگاه ها برای کشت سلول های گیاهی استفاده می شود. محیط کشت MS توسط گیاه شناسانی به نام توشیو موراشیگ و فوک اسکوگ در سال ۱۹۶۲ در حین جستجوی موراشیگ برای یافتن تنظیم کننده رشد گیاهی جدید اختراع شد. برای نشان دادن غلظت ساکارز محیط از تعدادی عدد پشت حروف MS استفاده می شود. به عنوان مثال، MS0 حاوی ساکارز نیست و MS20 حاوی ۲۰ گرم در لیتر ساکارز است. این محیط کشت، بیشترین محیط کشت مورد استفاده در آزمایش های کشت بافت گیاهی در آزمایشگاه است. موراشیگ به عنوان دانشجوی دکترای اسکوگ در ابتدا قصد کشف کردن یک هورمون رشد جدید موجود در عصاره توتون را داشت. چنین مؤلفه ای کشف نشد؛ در عوض، تجزیه و تحلیل عصاره تنباکو و خاکستر آن غلظت های بالاتری از مواد معدنی خاص در بافت های گیاه را از آنچه قبلاً شناخته شده بود نشان داد. یک سری آزمایش ها نشان داد که تغییر میزان این مواد مغذی، رشد را به طور قابل ملاحظه ای نسبت به فرمولاسیون های موجود افزایش می دهد. مشخص شد که نیتروژن به طور ویژه رشد توتون را در کشت بافت افزایش می دهد.
دانشگاه الاقصی (به ) یک دانشگاه فلسطینی است که در سال ۱۹۵۵ در نوار غزه، فلسطین تأسیس شد. دانشگاه الاقصی که در سال ۱۹۵۵ به عنوان اولین مؤسسهٔ آموزش عالی ایجاد شد، قدیمی ترین م مؤسسهٔ دولتی برای آموزش عالی دولتی است. این مرکز حدود ۲۶۰۰۰ دانشجو را پوشش می دهد و حدود ۱۴۰۰ کارمند دارد که ۳۰۰ نفر از آنها مدرس و استاد هستند. دانشکده ها. این ۸ دانشکده مدارک کارشناسی را با تحصیلات تکمیلی در یک برنامه مشترک، تأسیس شده در سال ۱۹۹۴، بین دانشگاه الاقصی و دانشگاه عین الشمس مصر ارائه می دهند. این برنامه هم اکنون در حالت تعلیق است، اما برنامه های کارشناسی ارشد در تعدادی از دانشکده های دانشگاه وجود دارد.
مقاومت یهودیان در اروپای تحت حاکمیت آلمان انواع گوناگونی از فعالیت های زیرزمینی سازمان یافته توسط یهودیان در سراسر اروپای تحت اشغال آلمان نازی در جریان جنگ جهانی دوم را شامل می شد. به گفته یهودا بائر، مقاومت یهود تعریف به همه اقداماتی می شود که علیه قوانین و اقداماتی که آلمانی ها انجام می دادند، صورت می گرفت. این اصطلاح به ویژه با هولوکاست مرتبط است و شامل بسیاری از واکنش های گوناگون اجتماعی توسط افراد تحت ستم، از جمله مقاومت بدون خشونت و نیز مسلحانه توسط خود یهودیان، می شود. به دلیل قدرت نظامی آلمان نازی و متحدانش، و همچنین سامانه اداری مبنی بر گتوسازی و دشمنی بخش های گوناگون مردم غیرنظامی محلی، تعداد کمی از یهودیان توانستند از دیدگاه نظامی در برابر راه حل نهایی مقاومت کنند. با این وجود، موارد زیادی از تلاش برای مقاومت در اشکال گوناگون دیگر وجود دارد؛ از جمله بیش از صد خیزش مسلحانه یهودی. از دیدگاه تاریخ نگاری جنگ جهانی دوم، بررسی مقاومت یهودیان در برابر حکومت آلمان جنبه مهمی از مطالعات هولوکاست به شمار می رود. انواع مقاومت. در گتوها. در ۱۹۴۰ دسترسی گتو ورشو به روزنامه های جنبش زیرزمینی لهستان قطع شد و تنها
روزنامه مجاز به وارد شدن به محدوده گتو، ارگان تبلیغاتی دولت عمومی با نام "Gazeta Gazydowska" بود. در نتیجه، از ماه مه ۱۹۴۰ تا اکتبر ۱۹۴۱، یهودیان گتو روزنامه های زیرزمینی خود را منتشر می کردند و در آن ها اخبار امیدوارکننده ای در مورد جنگ و چشم انداز آینده ارائه می دادند. برجسته ترین آن ها توسط حزب سوسیالیست یهود و جنبش کارگری صهیونیست منتشر می شد. این دو گروه اتحادی تشکیل دادند اما دسترسی به اسلحه نداشتند. این مقالات اگرچه کشتار جنگ را نکوهش می کردند، اما در بیشتر موارد به تشویق مقاومت مسلحانه نمی پرداختند. یهودیان عمدتاً در اروپای شرقی اقدام به مقاومت غیر مسلحانه می کردند. برای نمونه، یهودیان جوان غذا را به درون گتو قاچاق می کردند یا زندانیان اردوگاه های مرگ را به طور پنهانی به جنگل های اطراف سوبیبور و تربلینکا می بردند، در حالی که همتایانشان در اروپای غربی دست به مقاومت مسلحانه می زدند. میان آوریل و مه ۱۹۴۳، پس از اینکه مشخص شد قرار است آلمانی ها ساکنان باقی مانده گتو را به تربلینکا اخراج کنند، یهودیان اسلحه به دست گرفتند و علیه نازی ها قیام کردند. یهودیان ورشو از سازمان نبرد یهود (ŻOB) و اتحادیه نظامی یهود
(ŻZW)، با تعدادی اسلحه کمری و کوکتل مولوتف با آلمانی ها جنگیدند، و مقاومت لهستان نیز برای پشتیبانی از آن ها از بیرون اردوگاه اقدام به حمله کرد. پس از نبردهای شدید، نیروهای آلمانی که دست بسیار بالاتری داشتند گتو ورشو را آرام کردند و همه ساکنان باقیمانده را کشتند یا به مراکز کشتار تبعید کردند. بسیاری دیگر خیزش های کوچک و بزرگ در گتوها رخ دادند، ولی بیشترشان موفقیت آمیز نبودند. خیزش گتو بیاویستوک و خیزش گتو چنتستوخووا از آن جمله هستند. در اردوگاه ها. اقدامات مقاومتی گسترده ای در سه اردوگاه مرگ صورت گرفتند: گروه های پارتیزانی. تعدادی از گروه های پارتیزانی یهودی در بسیاری از کشورها به ویژه لهستان فعالیت داشتند. برجسته ترین این گروه ها پارتیزان های بیلسکی بودند که در فیلم "دعوت به جنگ" به تصویر کشیده شدند، و نیز پارتیزان های پارچف که در جنگل های نزدیک لوبلین فعالیت داشتند. صدها یهودی گریخته از گتوها به گروه های مقاومت پارتیزانی پیوستند.
بافندی ترکیبی یا بافتنی ترکیبی سبکی است که عناصر بافندگی به سبک شرقی و تکنیک های غربی را با هم ترکیب می کند. این نام توسط مری توماس در کتاب خود با عنوان «کتاب بافندگی مری توماس» در سال ۱۹۳۸ مطرح شد. وی این روش را به عنوان «.. روش بهتر کار در بافندگی تخت. پارچه حاصل یکنواخت تر و متراکم تر است.» عنوان کرد. با پیچاندن نخ بافندگی در خلاف جهت در هنگام کوک برجسته زدن (purling)، بافنده جهت حلقه های حاصل را تغییر می دهد؛ سپس کوک های ردیف بعدی را می توان با رد کردن سوزن از بین پایه پشتی شکل داد (مانند روش بافندگی شرقی)، به جای اینکه آن را، بدون پیچاندن کوک، از جلوی پایه عبور داد. این روش برای همه پارچه های بافتنی مناسب است.
باشگاه فوتبال آکرینگتون یک باشگاه فوتبال انگلیسی از آکرینگتون در لانکاشایر بود ، که یکی از اعضای بنیانگذار لیگ فوتبال بود. تاریخچه. آکرینگتون به دنبال جلسه ای در یک میخانه محلی در سال ۱۸۷۶ تشکیل شد. "اود ردز" در زمین باشگاه کریکت آکرینگتون در تورنیهولم رُود بازی می کرد، که هنوز هم برای این ورزش استفاده می شود. این باشگاه پس از اینکه در سال ۱۸۸۳ به دلیل پرداخت پول به یک بازیکن از جام حذفی کنار گذاشته شد، بخشی از شورش علیه اتحادیه فوتبال به دلیل حرفه ای شدن در سال ۱۸۸۴ بود. این باشگاه یکی از دوازده تیم اصلی بودند که در ۱۷ آوریل ۱۸۸۸ لیگ فوتبال را تشکیل دادند. بهترین فصل آکرینگتون در سال ۹۰–۱۸۸۹ بود، که در رده ششم جدول قرار گرفت. با این حال، در فصل ۹۳–۱۸۹۲ این تیم در رده پانزدهم (در میان ۱۶ تیم) ایستاد و پس از شکست ۱–۰ در بازی آزمون مقابل شفیلد یونایتد در ورزشگاه ترنت بریج سقوط کرد. آکرینگتون به جای بازی در لیگ دسته دوم، از لیگ کنار کشید و به عنوان اولین باشگاه موسس لیگ فوتبال شناخته شد که لیگ را به طور دائم ترک کرد (استوک در مرحله انتخاب مجدد برای سال ۱۸۹۰ شکست خورده بود، اما یک سال بعد دوباره به لیگ پیوست). پس
از اولین فصل حضور خود در لیگ لانکاشایر، آکرینگتون، در مرحله انتخاب مجدد برای لیگ فوتبال ناموفق بود. اندکی بعد، آکرینگتون دچار مشکلات مالی شد که در نهایت منجر به نابودی آن شد. فعالیت این باشگاه در خارج از لیگ تا سال ۱۸۹۶ ادامه داشت، که سرانجام پس از شکست ۱۲–۰ در ۱۴ ژانویه برابر دارون در جام برتر لانکاشایر برچیده شد. بازیکنان ملی. در طول عمر کوتاه خود، از این باشگاه سه بازیکن به تیم ملی فوتبال انگلستان راه یافته است:
اردوگاه کار اجباری اوکرمارک اردوگاهی توقیفی کوچک برای دختران در نزدیکی اردوگاه کار اجباری راونسبروک در فورستنبرگ/هاول، آلمان نازی بود که بعدها به اردوگاه مرگ در مواقع «اضطراری» تغییر کاربری داد. تاریخچه. اردوگاه اوکرمارک در مه سال ۱۹۴۲ به عنوان اردوگاه بازداشتی برای دختران ۱۶ تا ۲۱ ساله که بزهکار یا بدرفتار به شمار می آمدند افتتاح شد. دخترانی که به حداکثر سن رسیده بودند به اردوگاه زنان راونسبروک منتقل می شدند. اردوگاه توسط کارکنان اردوگاه راونسبروک اداره می شد. در سال های نخست، رئیسان ناظر در اوکرمارک زنی به نام Lotte لوته توبرنتز بود، به همراه یکی دیگر از سرپرستان زن که امروز با نام یوهانا براخ شناخته می شود. هر دوی این زنان توسط دادگاهی بریتانیایی در محاکمه سوم راونسبروک محاکمه شدند. در ژانویه ۱۹۴۵، اردوگاه نوجوانان بسته شد و پس از آن از زیرساخت ها به عنوان اردوگاه پاکسازی «زنانی که بیمار بودند، دیگر کارآمدی نداشتند، و بیش از ۵۲ سال سن داشتند» استفاده می شد. بیش از ۵۰۰۰ زن در آنجا کشته شدند، و تنها ۵۰۰ زن و کودک زنده ماندند. اگرچه در مارس ۱۹۴۵ این اردوگاه تعطیل شد، شوروی اردوگاه را در شب ۲۹ تا ۳۰ آوریل ۱۹۴۵
آزاد کرد. امروزه تنها تعداد کمی از سازه های اردوگاه به شکل ویرانه وجود دارند و به سختی قابل شناسایی هستند. برخی از نگهبانان اس اس مسئول در اردوگاه، از جمله رئیس زندان روت نویدک، در دادگاه راونسبروک در هامبورگ، تحت عنوان «دادگاه اوکرمارک» محاکمه شدند.
دادرس ناحیه () یک کمدی سکسی سبک ایتالیایی به کارگردانی لوچو فولچی است که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. داستان فیلم درباره دادرس سختگیر و انعطاف ناپذیر شهری کوچک در ایتالیا است که دشمنانش می فهمند او خواهری بدنام دارد و از این راه قصد دارند به او ضربه بزنند. این فیلم با نام «گناه خواهر خوشگل» در ایران به نمایش درآمده است.
بخش رامجین یکی از بخش های شهرستان چهارباغ در استان البرز ایران است. جمعیت. بنابر سرشماری مرکز آمار ایران، جمعیت بخش رامجین در سال ۱۳۹۵ برابر با ۲۱،۵۷۱ نفر بوده است.
اورنلا میکلی () که گاهی با نام دونا کریستی یا اورنلا میکیلی دوناتی نیز شناخته می شود، تدوین گر اهل ایتالیا است که از دهه ۱۹۵۰ تا دهه ۱۹۸۰ فعالیت داشت. او اغلب روی فیلم های بهره کشی و تریلرِ کارگردانانی چون لوچو فولچی، ریکاردو فردا و جولیانو کارنیمئو کار می کرد. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "بازگشت سپیددندان"، "دختردایی های من"، "حس دشوار"، "پورنو هولوکاست"، "شب های شهوانی مردگان زنده"، "سکس سیاه"، "هفت نت سیاه رنگ"، "دادرس ناحیه"، "سپیددندان"، "وای خدای بزرگ، پاستوره اومد!"، "جوجه اردک را آزار نده" و "مارکو پولو" اشاره نمود.
پابرهنه تا هرات فیلمی در ژانر مستند به کارگردانی مجید مجیدی کارگردان ایرانی است. این مستند دربارهٔ کمپ پناهجویان آواره جنگ افغانستان در مناطق تحت کنترل ائتلاف شمال و در کمپی به نام مسلخ در شهر هرات فیلمبرداری شده است و بازتاب دهنده احساسات مثبت در شرایط دشوار و روحیه مقاوم انسان ها است.