Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۷۶۵ تا ۱۷۷۳ در کالج کلمانتین در رم به تحصیل پرداخت و سپس در سال ۱۷۷۳ به شوالیه های مالت راه یافت و در حدود یک سال در جزیرهٔ مالت، جاییکه اصول دریانوردی را آموزش می دادند، زندگی کرد. خدمت در نیروی دریایی. مالاسپینا در سال ۱۷۷۴ وارد نیروی دریایی اسپانیا شد و درجهٔ "گاردینماریا" را دریافت کرد. او از سال ۱۷۷۴ تا ۱۷۸۶ در شماری از نبردهای دریایی شرکت کرد و چندین بار ترفیع نمود. در ژانویه ۱۷۷۵ سوار بر کشتی بادبانی سانتاترزا برای آزادسازی ملیلا که تحت محاصرهٔ مراکشی ها بود، روانه شدند. مالاسپینا در ژوئیه ۱۷۷۵ در محاصرهٔ الجزیره شرکت داشت و به درجهٔ ناوبان دوم کشتی بادبانی ترفیع یافت. مالاسپینا از سال ۱۷۷۷ تا ۱۷۷۹ سوار بر کشتی بادبانی آستریا، سفر دریایی گرداگرد فیلیپین را آغاز کرد که از هر دو جهت دماغهٔ امید نیک را دور زد. او در طی همین سفر به ناوبان کشتی بادبانی ترفیع یافت. در ژانویهٔ ۱۷۸۰ او در نبرد دماغهٔ سانتاماریا شرکت کرد و مدت کوتاهی بعد از آن به سمت ناوبان کشتی ارتقا یافت. او در زمان محاصرهٔ بزرگ جبل الطارق در سپتامبر ۱۷۸۲ در یک توپخانهٔ شناور خدمت می کرد. در دسامبر همان سال مالاسپینا سوار بر سان جوستو در جنگ
دماغهٔ اسپارتل شرکت نمود و به سرعت بار دیگر به درجهٔ ناخدای کشتی بادبانی ارتقا نمود. او در سال ۱۷۸۲ مظنون به بدعت دینی بود و به تفتیش عقاید اسپانیایی معرفی شد، ولی او را بازداشت نکردند. مالاسپینا از مارس ۱۷۸۳ تا ژوئیه ۱۷۸۴ طی سفر به فیلیپین فرماندهٔ دوم کشتی بادبانی آسونسیون بود. همانند نخستین سفرش به فیلیپین از هر دو جهت دماغهٔ امید نیک را دور زد. او در سال ۱۷۸۵ هنگامی که به اسپانیا بازگشت، سوار بر بریگانتین ویوو، در بررسی های هیدروگرافی و نقشه برداری از بخش هایی از سواحل اسپانیا شرکت کرد. وی در همان سال، ناوبان شرکت گواردیاماریناس کادیز نام گرفت. جنجال و تبعید سیاسی. مالاسپینا در دسامبر ۱۷۹۴ شاه چارلز چهارم و نخست وزیر مانوئل د گودوی را ملاقات کرد. در ابتدا همه چیز خوب پیش رفته و مالاسپینا در مارس ۱۷۵۹ به درجهٔ دریاسالار ترفیع یافت. او در سپتامبر ۱۷۹۵ تلاش خود را آغار کرد تا با پیشنهادهای دولت اسپانیا را تحت تأثیر قرار دهد. متأسفانه مالاسپینا حمایتی را که پیش از سفرهای دریایی خود داشت، از دست داد و موقعیت سیاسی تا حدودی به دلیل انقلاب فرانسه به صورت ریشه ای تغییر کرد. ظاهراً نخست وزیر گودوی به او حقه زد و ب
خشی از یک توطئه را برای سرنگونی وی ترتیب داد. مالاسپینا در ۲۳ نوامبر به اتهام توطئه علیه دولت دستگیر شد. به دلیل مناقشات اسپانیا با انقلاب فرانسه در بودجهٔ نیروی دریایی سرمایه ای برای انتشار گزارش هفت جلدی او از سفرهای سال های ۱۷۸۹ تا ۱۷۹۴ وجود نداشت: این گزارش تا اواخر قرن نوزدهم میلادی چاپ نشد (جدا از یک ترجمهٔ روسی توسط آدام یوهان فون کروسنسترن همزمان با نسخه های پی در پی مجلهٔ رسمی ادارهٔ نیروی دریایی روسیه میان سال های ۱۸۲۴ تا ۱۸۲۷ منتشر شد). چند ترجمهٔ معاصر دیگر نیز وجود داشتند اما دو قرن زمان برد تا گزارش های حجم سفر منتشر شوند. در سال ۱۸۰۹ خوزه اسپینوزا ای تلو مشاهدات زمین شناسی و نجومی این سفرها را در دو جلد منتشر نمود که شامل شرح مختصری از سفر نیز بود. این شرح به زبان روسی برگردانده شد و توسط آدام یوهان فون کروسنسترن در سال ۱۸۱۵ در سنت پترزبورگ منتشر شد. مجلهٔ سفر دریایی مالاسپینا برای نخستین بار به زبان روسی منتشر شد. انتشار آن توسط کروسنسترن همزمان با مسائل پی در پی مجلهٔ رسمی ادارهٔ نیروی دریایی روسیه میان سال های ۱۸۲۴ تا ۱۸۲۷ انجام گرفت. (سفارت روسیه در مادرید یک رونوشت از نسخهٔ خطی را در سال ۱
۸۰۶ به دست آورده بود) مجلهٔ فرانسیسکو خاویر د ویانا، فرماندهٔ دوم کشتی آترویدا در سال ۱۸۴۹ در مونت ویدئو منتشر شد. مجلهٔ بوستامانت در سال ۱۸۶۸ در مجلهٔ رسمی ادارهٔ نقشه برداری از آب های زمینی منتشر شد. یک گزارش مختصر از سفرهای مالاسپینا شامل بخش اعظم مجلهٔ او، «دفتر خاطرات سفر» در سال ۱۸۸۵ توسط پدرو د نووو ای کلسون در مادرید انتشار یافت. همچنین در سال ۱۹۸۴ ویرایش مجدد آن در مادرید منتشر شد. سرانجام نسخهٔ نهایی سفر او توسط موزه نیروی دریایی و وزارت دفاع در سال های ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۹ در اسپانیا به صورت نُه جلدی منتشر شد. جلد دوم آن در یک ترجمهٔ انگلیسی حاشیه نویسی شده-ی جامعهٔ هاکلوت مربوط به موزه نیروی دریایی طی سال های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۵ منتشر شد. طرح ها و نقاشی های اعضای هیئت اعزامی آن سفر در سال ۱۹۸۲ توسط کارمن سوتو سرانو تفسیر شدند. نسخهٔ خطی چهار هزار سالهٔ مربوط به سفر نیز در سال های ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۴ توسط ماریا دولورس هیگوئراس رودریگز فهرست بندی شده است. اواخر زندگی. مالاسپینا در پونترمولی که در آن زمان جزوی از پادشاهی کوتاه مدت اتروریا بود، خود را سرگرم سیاست محلی کرد. او در دسامبر ۱۸۰۳، هنگام شیوع بیماری تب زرد در لیو
رمو مابین جمهوری ناپلئونی ایتالیا و پادشاهی اتروریا قرنطینه برقرار کرد. وی در سال ۱۸۰۵ عنوان ممیز مشاور شورای دولتی پادشاهی ایتالیا را کسب کرد. ملکهٔ اتروریا در دسامبر ۱۸۰۶ او را در دربار پذیرفت. کمی بعد او با عنوان آدومستیکاتو به جامعهٔ کلمبان فلورانس راه یافت. نخستین علائم بیماری لاعلاج در سال ۱۸۰۷ رخ دادند. الساندرو مالاسپینا در ۹ آوریل ۱۸۱۰ در پونترمولی در سن ۵۵ سالگی چشم از جهان فروبست. این خبر ۱۸ آوریل ۱۸۱۰ در روزنامهٔ جنوا اعلام شد: پونترمولی ۹ آوریل ۱۸۱۰: ساعت ده شب امروز ناوبر سرشناس آقای الساندرو مالاسپینا از مولازو دار فانی را وداع گفت. چه فقدان عظیمی برای آنان که ارزش گزارش های دریایی و سفر آن ایتالیایی مستعد را می دانستند و با آرامش او به هنگام بداقبالی و خوش اقبالی آشنا بودند. این مصیبت بدون شک برای کسانی که از نزدیک شاهد پایان زندگی او بودند و آنان که بردباری او را به هنگام درد طاقت فرسای حاصل از بیماری طولانی مدت روده تحسین می کردند، بسیار تلخ تر است. میراث. دانشگاه-کالج مالاسپینا و دبیرستان بین المللی مالاسپینا در شهر کانادایی نانایمو، بریتیش کلمبیا، نام خود را به طور غیرمستقیم از کاوشگر گرفت
ه اند (اگرچه این اسامی اخیراً به دانشگاه جزایر ونکوور و دبیرستان در دانشگاه جزایر ونکوور، تغییر یافته است) از راه تنگه مالاسپینا، میان جزیره تگزادا و سرزمین اصلی و شبه جزیره مالاسپینا و مجاور ورودی مالاسپینا در نزدیکی که محل پارک استانی مالاسپینا بوده و بخشی از منطقه ساحل آفتاب هستند. دانشگاه جزایر ونکوور خانهٔ مرکز تحقیقات الکساندرو مالاسپینا است. همچنین یک قلهٔ مالاسپینا و دریاچهٔ مالاسپینا در نزدیکی نوتکا ساند در جزیرهٔ ونکوور، درست در جنوبی ترین بخش شهر گولد ریور و یخچال شناخته شدهٔ مالاسپینا در جنوب آلاسکا، وجود دارند. مالاسپینا ریچ داتفول ساند در فیوردلند واقع در نیوزیلند در سال ۱۷۹۳ توسط مالاسپینا کشف شد و نام او را دارد. منابع. کتابشناسی. انگلیسی غیرانگلیسی
لاغری به عنوان حالت لاغری شدید ناشی از کمبود چربی بدن و تحلیل عضلانی معمولاً ناشی از سوء تغذیه تعریف می شود. مشخصات. در انسان، ظاهر فیزیکی لاغر شامل اندام های نازک، استخوان های برجسته و بیرون زده، چشم های فرورفته، پوست خشک، موهای نازک، معده نفخ شده و زبان خشک یا پوشیده شده است. لاغری اغلب با بوی بد دهان، هیپوناترمی، هیپوکالمی، کم خونی، عملکرد نامناسب لنف و سیستم لنفاوی و پلوریت و ادم همراه است. علل. لاغری می تواند ناشی از سوء تغذیه، مالاریا و وبا، سل و سایر بیماری های عفونی همراه با تب طولانی مدت، عفونت های انگلی، بسیاری از انواع سرطان و درمان آن ها، مسمومیت با سرب و اختلالات خوردن مانند بی اشتهایی عصبی باشد. لاغری در کشورهای کمتر توسعه یافته شایع است و یکی از دلایل اصلی مرگ و میر در اردوگاه های کار اجباری نازی ها در طول جنگ جهانی دوم بود. حیوانات. کمبود منابع در زیستگاه، بیماری، یا بی توجهی و ظلم انسان در اسارت می تواند منجر به لاغری حیوانات شود. در بازپروری حیوانات لاغر، نیازهای غذایی خاص هر حیوان باید در نظر گرفته شود تا از ایجاد آسیب جلوگیری شود.
ستوها () یک اقلیت قومی و زبانی بومی فنلاندی در جنوب شرقی استونی و شمال غربی روسیه است. ستوها که جمعیت آنها ۱۵٬۳۰۰ نفر تخمین زده میشود به گویش ستو صحبت می کنند و پیرو کلیسای ارتدکس شرقی هستند.
مهرداد محمدنژاد (زادهٔ ۱۸ اردیبهشت ۱۳۷۵) فعال حقوق بشر، کنشگر مدنی، زندانی سیاسی و دانشجوی اقتصاد اهل ایران است. او به دلیل فعالیت در شبکه های مجازی به سه سال حبس محکوم شده بود. زندگی و فعالیت ها. مهرداد محمدنژاد، زادهٔ ۱۸ اردیبهشت ۱۳۷۵ خورشیدی در استان البرز است. او دانشجوی رشتهٔ اقتصاد دانشگاه آزاد تهران است. بازداشت و زندان. مهرداد محمدنژاد در تاریخ ۲۸ مهر ماه ۱۳۹۷ با یورش مأمورین امنیتی به منزلش در شهر شهریار، استان البرز بازداشت شد. بازداشت او همراه با ضرب و شتم و در شرایطی غیرانسانی صورت گرفت. اتهامات و حکم. در مهر ماه ۹۷ مهرداد محمدنژاد به اتهام «سب النبی»، «توهین به مقدسات»، «توهین به مقامات» و «تبلیغ علیه نظام» بازداشت شد و تحت شکنجه قرار گرفت. وی در اسفند ۹۷ از اتهام توهین به مقدسات و سب النبی تبرئه و بابت «توهین به مقامات» و «تبلیغ علیه نظام» به سه سال حبس تعزیزی محکوم شد که در شهریور ۹۸ قاضی دادگاه تجدید نظر وی، دو سال از این حکم را لازم به اجرا دانست. آزادی از زندان. مهرداد محمدنژاد که از ۲۴ اسفند ۱۳۹۸ در پی شیوع ویروس کرونا در زندان تهران بزرگ به مرخصی اعزام شده بود، در اردیبهشت ۱۳۹۹ به طور مشرو
ط آزاد شد. بازداشت مجدد در اسفند ۱۴۰۰. مهرداد محمدنژاد روز ۲۱ اسفند ۱۴۰۰ با یورش مأمورین امنیتی به منزلش بار دیگر به طور غیرقانونی بازداشت و به مکان نامعلومی منتقل شد. محمدنژاد روز ۲۸ اسفند به قید وثیقه آزاد شد.
میکائیل کارو (؛ زادهٔ ۱۱ اکتبر ۱۹۶۰) خواننده، صداپیشه، بازیگر، کمدین و مجری اهل دانمارک است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "یولیه" و "دلقک" اشاره نمود.
آلوار نونز کابِزا دِ واکا (Álvar Núñez Cabeza de Vaca) (حدود ۱۴۸۸/۱۴۹۰/۱۴۹۲ تا حدود ۱۵۵۷/۱۵۵۸/۱۵۵۹/۱۵۶۰ میلادی)، کاوشگر دنیای جدید و یکی از چهار نفر نجات یافته هیئت اعزامی نارویز در سال ۱۵۲۷ بود. در طول هشت سال سفر در منطقه ای که اکنون شمال غرب ایالات متحده نام دارد، به تجارت و درمان گری ایمانی بسیاری از قبایل بومیان آمریکا قبل از الحاق به تمدن اسپانیایی در مکزیک در سال ۱۵۳۶ اشتغال داشت. کابِزا دِ واکا گاهی اوقات به دلیل گزارش های دقیقش از بسیاری از قبایل بومیان آمریکا که با آن ها مواجه شده بود، به عنوان یک انسان شناس اولیه شناخته شد. در سال ۱۵۴۰، کابِزا دِ واکا به عنوان adelantado در پاراگوئه فعلی منصوب شد، جاییکه وی فرماندار و کاپیتان ژنرال اندلس جدید بود. او تلاش کرد تا جامعه بوئنوس آیرس را بسازد، ولی به دلیل مدیریت ناکارآمد، در سال ۱۵۴۴ دستگیر شد و سپس برای دادگاه در سال ۱۵۴۵ به اسپانیا تبعید شد. اگرچه در نهایت مجازات او تخفیف یافت، اما هرگز نتوانست به قاره آمریکا بازگردد. او در سویل درگذشت. وی داستان جولیانای هند را در گزارش های خود بیان کرد. اوایل زندگی و خانواده. آلوار نونز کابِزا دِ واکا در حدود سال ۱
۴۹۰ در شهر کاستیلی خرز د لا فرونترای کادیز متولد شد. پدر او فرانسیسکو دِ ورا یک هیدالگو (hidalgo) بود، رتبه ای از اشراف اقلیت اسپانیایی را با خود داشت. مادر او ترزا کابِزا دِ واکا، اگرچه از خانواده ای هیدالگویی بود، ولی نام او را از روی نام پدربزرگ مادری وی، آلوار نونز کابِزا دِ واکا نام گذاری کردند، اما این پدربزرگ وی بود که عمیق ترین تأثیر را روی او گذاشت که پدرو دِ ورا نام داشت. پدرو دِ ورا یک متخصص نبرد در خشکی و دریا توصیف شده است. او شورشی ها را در مقابل مورها (Moors) در آفریقای شمالی در سال ۱۴۸۳ رهبری کرد و در نبرد گرن کاناریا (Grand Canaria) یکی از جزایر بزرگ قناری نیز پیروز شد. او به عنوان فرماندار نظامی جزیره منصوب شد و از این جایگاه برای دستگیری بومیان جزیره قناری (Guanches) و فروش آنها به عنوان برده در اسپانیا استفاده نمود. زمانی که بومیان جزیره همسایه یعنی گومرا شورش کردند، او به طرز وحشیانه ای شورش را سرکوب کرد و مردان بالای پانزده سال را کشت و زنان و کودکان را به بردگی گرفت و فروخت. او به دلیل اقداماتش، شدیداً محکوم شد و در سال ۱۴۹۰ به کاستیل فراخوانده شد. کابِزا دِ واکا می توانست در مورد این س
وءاستفاده ها در زمان بزرگ شدنش چیزهایی شنیده باشد. سال ها بعد او به افتخار پدربزرگش نام استانی در آمریکای جنوبی را به نام ورا نامید. پدر و پدربزرگ کابِزا دِ واکا در حدود سال ۱۵۰۶ از دنیا رفتند و مادر وی نیز در سال ۱۵۰۹ درگذشت، او دارایی متوسطی را برای هفت فرزند خود به جای گذاشت. خواهر و برادران جوانش برای ادامه زندگی نزد عمویشان رفتند ولی آلوار پیش از این در سال ۱۵۰۳ به استخدام خوان آلفونسو پرز د گوزمان، سومین دوک مدینه سیدونیا (Medina Sidonia) درآمده بود. خانه مدینه سیدونیا یکی از قدرتمندترین افراد در کاستیل و یک نیروی مسلط در سویا، مرکز تجاری امپراتوری روبه رشد اسپانیا در خارج از کشور بود. کابِزا دِ واکا به عنوان پیک و پیش خدمت برای دوک خدمت کرد. در سال ۱۵۱۱ او به ایتالیا سفر کرد تا بر علیه فرانسه در جنگ های ایتالیا بجنگد. در فوریه سال ۱۵۱۲ در نبرد راونا که اسپانیا در طی آن شکست سختی را متحمل شد، مجروح شد. او بعدها به عنوان پرچمدار سلطنتی در گائتا (Gaeta) در نزدیکی ناپل خدمت کرد. در ۱۵۱۳ به اسپانیا برگشت و در رکاب مدینه سیدونیا خدمت کرد. در مقطعی با ماریا مارمولیخو، عضو یک خانواده کانورسو برجسته در سویا ازد
واج کرد.. هنگامی که شورش کومونروها بر ضد پادشاه اسپانیا، چارلز پنجم در سال ۱۵۲۰ شکست خورد، به نمایندگی از تاج در کنار دوک جنگید. هنگامی که کومونروها تلاش ناموفقی برای به دست گرفتن کنترل سویا در سپتامبر انجام دادند، دوک او را مسئول دفاع از یکی از دروازه های شهر کرد. در دسامبر برای آزادسازی شهر توردسیلاس جنگید و در ۲۳ آوریل ۱۵۲۱ در شکست کومرونوس در نبرد ویالار شرکت داشت. بعدها در ۱۵۲۱ هنگامی که شاه فرانسه فرانسیس اول، به ناواره هجوم برد، کابِزا دِ واکا بر ضد آن ها در نبرد Puente de la Reina جنگید. در ۱۵۲۷، کابِزا دِ واکا در دادگاه سلطنتی والادولید حضور پیدا کرد و حکمی به عنوان خزانه دار سلطنتی برای سفری به رهبری فاتح پانفیلو د نارواز برای کاوش و فتح لا فلوریدا (La Florida)، بخشی از آمریکای شمالی که تقریباً شامل جنوب شرقی ایالات متحده آمریکای امروزی است دریافت کرد. دلایل انتخاب او برای این منصب مشخص نیست، اما سابقه خدمت سربازی وفادارانه او به تاج، مسلماً یک دلیل مهم برای این انتخاب بود. او همچنین یک خویشاوند به نام لوئیس کابزا دِ واکا داشت که در شورای عالی هند خدمت می کرد. کامنتاریوس. در ۱۵۵۵، پس از چهار سال کار
در ریو دِ لا پلاتا (Rio de la Plata)، کابِزا دِ واکا برای ثبت در تاریخ، وقایع نگاری خود در آمریکای جنوبی را نوشت. او باورداشت که منشی او در آن زمان، پرو هرناندز، روایت کابِزا دِ واکا را در قالب نظرات رونویسی کرد. Commentarios یا نظرات در La relación به عنوان یک نشریه اشتراکی در وایادولید اسپانیا با عنوان: Naufragios منتشر شد. نسخه های بعدی. در ۱۹۰۶، Naufragios نسخه جدیدش را در مادرید اسپانیا منتشر کرد. مقدمه این نسخه نوشته بود که هدف آن ها از انتشار این نسخه انتشار مشاهدات و تجربیات کابِزا دِ واکا برای تقویت ارائه های معتبر وی بود؛ یعنی باهدف از به تصویر کشیدن کابِزا دِ واکا به عنوان فردی کمتر تهاجمی انتشار یافت، درحالی که سعی می کرد نقش وی را به عنوان یک ناظر دلسوز بومیان نشان دهد. جایگاه وی در ادبیات چیکانو. هررا (2011) La Relacion اثر کابِزا دِ واکا را به عنوان اولین اثر برجسته در ادبیات چیکانو طبقه بندی می کند. محققان پنج دوره اصلی ادبیات چیکانو را شناسایی و طبقه بندی کرده اند: اسپانیایی مکزیکی، مکزیکی آمریکایی، الحاق، رنسانس چیکانو و مدرن. کابِزا دِ واکا به عنوان جزئی از دوره اسپانیایی مکزیکی طبقه بندی
می شود؛ او هشت سال سفر و بقا در حوزه فرهنگ چیکانو را در اثر خود بازگو کرد: تگزاس امروزی، نیومکزیکو و شمال مکزیک. گزارش او اولین توصیف مکتوب شناخته شده جنوب غربی آمریکا محسوب می شود. پیوند به بیرون. "La Relación" آنلاین منابع صوتی-تصویری
هاینریش مارک (؛ ۱ اکتبر ۱۹۱۱ – ۲ اوت ۲۰۰۴) سیاست مدار و نخست وزیر دولت در تبعید استونی بود.
بنت واربورگ (؛ زادهٔ ۵ دسامبر ۱۹۳۹) موسیقی دان و بازیگر اهل دانمارک است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "در برج اسد"، "در برج ثور"، "ملوانان کنار تخت"، "مأمور ۶۹ ینسن در برج عقرب"، "ژوستین و ژولیت"، "یولیه" و "ترور" اشاره نمود.
تونیس کینت (; – ) سیاستمدار و نخست وزیر دولت در تبعید استونی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان افتخار تولد لهستان شده است.
الیگاتورواران یکی از سه بالاخانواده تمساح سانان است که دو بالاخانواده دیگر تمساح واران و تمساح واران پوزه باریک هستند. الیگاتورواران در دوره کرتاسه پسین تکامل یافتند و متشکل از الیگاتورها و کیمن ها و همچنین اعضای منقرض شده است که بیشتر از دو گروه دیگر با تمساح ها مرتبط هستند.
سوقومه آرشاکونی یا سالومه اوجارما (؛ – ) شاهدخت اهل ارمنستان بزرگ از دودمان آرشاکونی بود. وی دختر شاه تیرداد سوم ارمنستان و ملکه آشخن بود. او دو پسر به نام های سورماگ دوم و تردات (یا تیرداد) از ازدواج با چسروئییدان ایبری داشت. او در تبدیل ایبری به مذهب مسیحی نقش داشت و همراه با سنت نینو، زنی که ایبری ها را به ایمان مسیحی تبدیل کرد، به این کار مشغول بود. سالومه و سنت نینو به عنوان همکاران نزدیک و یاران او در انتشار ایمان مسیحی نقش داشتند. پس از تبدیل کل خانواده پادشاهی ایبری به مسیحیت توسط سنت نینو، سالومه یک صلیب در اوجارما نصب کرد.
انتونیو دی نولی (Antonio de Noli) (متولد ۱۴۱۵ یا احتمالاً ۱۴۱۹)، نجیب زاده و ناوبر قرن پانزدهم میلادی اهل جنوا بود که به عنوان نخستین حاکم، اولین مستعمره برونمرزی اروپا در آفریقای زیرصحرایی خدمت کرد.☃☃ او برخی از بخش های دماغه سبز را به نمایندگی از هنری دریانورد اکتشاف نموده و از سوی شاه آفونسوی پنجم پرتغال به عنوان نخستین حاکم دماغه سبز گماشته شد. در بیشتر کتاب های تاریخ و جغرافیا، از جمله رویدادنامه ها یا دانشنامه های باستانی و همچنین در اطلاعات رسمی به دست آمده از حکومت دماغه سبز، از وی به نام انتونیو دی نولی یاد شده است. در ایتالیا او به نام انتونیو دان ولی (به یادداشت ۲۱ در ذیل مراجعه نمایید) یا بعضاً به نام "انتونیوتو اسودیمیر" شناخته می شود. زندگی نامه. بنا بر منابع باستانی آن دوره از تاریخ، انتونیو دی نولی در یک خانواده پاتریسی در جنوآ، ایتالیا متولد شد؛ مثلاً مورخ شاه پرتغال، جوآو دی باروس در همان عصر در ۱۵۵۲ میلادی گفته بود که انتونیو نولی در جنوآ متولد شد و دارای «خون نجیب» بود. تاریخ نگاران مدرن، مانند دوموریز (۱۷۶۲)، توماس (۱۸۶۰)، هامیلتون (۱۹۷۵)، دیفی و وینیوس (۱۹۷۷) و اروین و ویلسون (۱۹۹۹) نیز
انتونیو نولی را اهل جنوآ معرفی کردند. این ادعا نیز مطرح شده است که انتونیو دی نولی در جنوآ نه بلکه در نولی (ساونا)، ایتالیا متولد شده است (به یادداشت ۲۱ در ذیل مراجعه نمایید). پس از اینکه او بنابر درگیری های سیاسی میان خانواده های برجسته فریگوسو و آدورنو تبعید شد، انتونیو دی نولی (کاپیتان نیروی دریایی و متخصص نقشه نگاری) با فرماندهی یک سفر اکتشافی کوچک متشکل از سه کشتی و در همراهی با برادر خود بارتولومیو (وکیل در جنوآ) و برادرزاده اش رافائیل، در حدود ۱۴۴۷ میلادی به سوی پرتغال حرکت کرد. هنگام حضور در پرتغال، دی نولی از سوی هنری دریانورد، به سفرهای اکتشافی برون مرزی مشغول گردید. او منطقه ریبیرا گراندی (حالا، سیدادو ولیا) در انتهای جنوبی جزیره سانتیاگو را کشف نموده و بعداً از ۱۴۶۲ تا ۱۴۹۶ میلادی به عنوان حاکم آنجا خدمت کرد. باور براین است که ریشه های باستانی خانواده نولی به «شهر کوچک و قلعه نولی» بر می گردد. تا قرن چهاردهم میلادی، دو شاخه اصلی از خانواده نولی در شمال ایتالیا وجود داشت که ریشه مشترک خانوادگی هردوی آنها به دوران قبل از سده های میانه در قلمرو باستانی نولی (استان ساونا) برمی گشت. یکی از شاخه های خان
واده نولی در جنوآ، لیگوریا مسکن گزین شده بود و شاخه دیگر آن در نووارا، پیمونت، جاییکه خانواده نولی («famiglia di signore») در آغاز قرن پانزدهم میلادی در قلعه کاماریانو زیست داشتند. همچنین گفته شده است که اعضای خانواده نولی که در جنوآ زندگی می کردند از قرن سیزدهم میلادی به بعد در حکومت بودند، به طور مثال، به عنوان «Consigliere della Signoria» در ۱۲۶۱ میلادی. در ۱۳۸۲ میلادی، جیاکوما دی نولی که اجداد کاپیتان انتونیو دی نولی بود، به عنوان یکی از دوازده عضو شورای شهر جنوآ («XII-Anziani del Comune») گماشته شده بود، شورای که توسط دوک نیکولاس دی گوارکو رهبری می شد. زمانی که نیکولاس دی گوارکو در ۱۳۷۸ میلادی پس از فریگوسو، حکومت شهر جنوآ را در دست گرفت، او «شروع به انتصاب اشرافیانی که در ادارات قبلی نادیده گرفته شده بودند در سمت های مهم حکومتی» نموده و از اینرو خانواده فیسچی را نیز در حکومت وارد نمود. ائتلاف دی نولی با فیشجی و شرکت در اداره گوارکو در شهر جنوآ، سال ها بعد پیامدی تماشایی برای انتونیو دی نولی و برادر وی بارتولومیو داشت. روابط سیاسی که دی نولی در شهر جنوآ قبل از پذیرفته شدن در حکومت داشت، می تواند به خوبی
دلایل تبعید اجباری آنها در ۱۴۴۷ میلادی به پرتغال و همچنین شرایط بازگشت دوباره بازماندگان وی به ایتالیا چندین دهه بعد، اول به منطقه چزنا و در نهایت دوباره به سرزمین مادری شان جنوآ، را تشریح نماید. اکتشافات. اسناد کهن تاریخی، ظاهراً «هسپریدهای پلینی و بطلیموس باستان»، اکتشاف جزایر دماغه سبز را به انتونیو دی نولی نسبت می دهند. این اکتشاف با استنادی بر یک نامه پادشاهی (carta regia) مورخ ۱۹ سپتامبر ۱۴۶۲ به وی منتسب می گردد. با این حال، این مشخص نیست که کدام یک از جزایر دماغه سبز توسط انتونیو دی نولی کشف شده بود. برخی از جزایر در یک نامه بخشش مورخ ۳ دسامبر ۱۴۶۰ ذکر شده است؛ نام بقیه جزایر در نامه فوق الذکر از ۱۹ سپتامبر ۱۴۶۲ یادآوری است. ادعا می شود که نولی نخستین مجموعه از این جزایر را کشف نموده و مجموعه دومی احتمالاً توسط دیوگو گومیس کشف شده است. با این حال، رویدادهای مورد نظر به طور درست در اسناد تاریخی آن زمان ثبت نگردیده و جایگزین مناسب می تواند این باشد که تمام یا بخشی از مجموعه جزایر دومی احتمالاً توسط دیوگو دیاس، دیوگو آفونسو و آلوایس کاداموستو کشف شده باشند. نامه رسمی شاهی مورخ ۲۹ اکتبر ۱۴۶۲ تصریح می نماید
که این دیوگو آفونسو، دبیر پادشاه، بود که هفت جزیره دیگر (آخری) نام برده شده در نامه پادشاهی مورخ ۱۹ سپتامبر ۱۴۶۲ را کشف نموده بود. این نامه ۱۹ سپتامبر ۱۴۶۲، تمامی جزایر دماغه سبز را به دام فرناندو اعطاء نموده و هفت جزیره دیگر را نیز به یک فرد مشخص اعطاء می نماید، اما نام کاشف آنها ذکر نمی شود. در این نامه، از انتونیو دی نولی به عنوان کاشف پنج جزیره نخستین یادآوری گردیده و این نخستین باری است که نام وی به عنوان کاشف ذکر می شود. این نامه ۳ دسامبر ۱۴۶۰، یک نامه شاهی برای بخشش زمین به فرزند پادشاه، فردیناند دی سنت پرینس، پس از مرگ برادر وی هنری دریانورد در ۱۴۶۰ میلادی بود. نوادگان. فرماندار انتونیو دی نولی یک دختر (دونا برانکا دی آگویار که با نجیب زاده پرتغالی به نام دام جورج کوریا دی سوسا، fidalgo da casa real، ازدواج کرد) و یک پسر داشت که گفته می شود او را در سال های نخستین سفر به سرزمین اصلی آفریقا همراهی می کرد. پس از اشغال جزایر دماغه سبز توسط کاستیا (یکی از بنیادهای اصلی اسپانیای نو) در جریان جنگ جانشینی کاستیا از ۱۴۷۵–۱۴۷۹، انتونیو دی نولی که اهل ایتالیا بود، با وجود اینکه عناوین او از طرف پادشاهی پرتغال
به وی داده شده بود، به عنوان حاکم دماغه ابقا گردید. در نتیجه پیمان آلکاسواش در ۱۴۷۹ میلادی و برقراری مجدد حاکمیت پرتغال در دماغه سبز، فرماندهی این جزایر در عوض به دختر نولی، برانکا و همسر پرتغالی وی تعلق گرفت. از آن زمان به بعد، هیچ گونه اطلاعاتی در رابطه با انتونیو نولی – از جمله زمان و مکان مرگ، محل زندگی پسر و نوادگان، یا ثروت وی (و همچنین در رابطه با برادر وی در جنوآ، بارتولومیو یا برادرزاده اش رافائیل) – در هیچ یک از اسناد مرتبط با پرتغال، دماغه سبز یا اسپانیا وجود ندارد. تا ۱۴۹۷ میلادی، خانواده نولی هنوز هم اجازه بازگشت به ایتالیا از طریق جنوآ را بنا بر دلایل سیاسی نداشتند. چندین کتیبه که به حضور خانواده دی نولی تا اواخر ۱۴۰۰ میلادی و نه پیش تر از آن در شهر چزنا اشاره داشت، در ۲۰۰۸ میلادی در کتابخانه مالاتیستیان در چزنا، ایتالیا یافت گردید. در میان کتیبه های یافت شده در کتابخانه مالاتیستیان، دو سند مجزا که تصویری از نشان خانوادگی (نشان شوالیه) خانواده نولی را نشان می داد، نیز یافت گردید. در یکی از این کتیبه ها، متن «فامیگلیا نولی اریوندا» «Famiglia Noli oriunda» در زیر نشان خانوادگی نولی حک شده بود. واژ
ه «oriunda» در این بستر به مفهوم «اهل چیزنا نیست» اشاره داشته و از اینرو به مفهوم «کسی که از یک قلمرو خارجی آمده است» می باشد. نخستین یادداشت از دی نولی در کتبیبه های چیزنا به «سیمونی دی انتونیو نولی بیوندی» «Simone de Antonio Noli Biondi» اشاره دارد که با در نظرداشت عرف نام گذاری در آن زمان، نشان دهنده این است که انتونیو نولی پدر وی بوده است. بعدها او با نام سیمونی دی انتونیو نولی بیوندی در یکی دیگر از کتیبه ها به عنوان عضو شورای چزنا (Consiglio di Cesena) در ۱۵۰۵ میلادی ذکر می گردد. دو نواده دیگر دی نولی بعدها نیز به همان سمت انتصاب شده بودند، انتونیو نولی اهل تریگا روتا (Tregga rotta) در ۱۵۵۲ میلادی و انتونیو دی نولی بیوندی در ۱۵۵۶ میلادی. این انتونیو دی نیولی پس از ۱۵۵۸ میلادی دیگر عضوای شورای شهری چزنا نبود و از آن سال به بعد خانواده دی نولی در کتیبه های مالاتیستیان به عنوان خانواده که از چزنا «ناپدید» شده اند، گزارش شده است. با این حال، چند سال بعد نوادگان یک انتونیو دی نولی دوباره ظاهر شد که در جوآنای غربی (والجیریا، سیرا ریکو) زندگی می کردند. خانواده دی نولی برای نخستین بار در سال ۱۵۸۶ میلادی در کتاب
خانواده های همان دوره قلمرو اسقفی والجیریا به ثبت رسید.
اکما اینترنشنال یک سازمان استانداردسازی غیرانتفاعی برای سیستم های اطلاعات و ارتباطات است. نام فعلی این سازمان در سال ۱۹۹۴ از نام «انجمن تولیدکنندگان رایانه اروپا (ECMA)» به شکل کنونی تغییر یافت تا منعکس کننده گستردگی و فعالیت های جهانی این سازمان باشد؛ در نتیجه، نام فعلی دیگر به عنوان سرواژه در نظر گرفته نمی شود و دیگر از حروف بزرگ استفاده نمی کند. این سازمان در سال ۱۹۶۱ برای استانداردسازی سیستم های کامپیوتری در اروپا تاسیس شد. عضویت در این سازمان برای شرکت های بزرگ و کوچک در سرتاسر جهان آزاد است که سیستم های کامپیوتری یا ارتباطی را تولید، بازاریابی یا توسعه می دهند و در زمینه هایی که توسط بدنه های فنی گروه مورد بررسی قرار می گیرد، علاقه و تجربه دارند. این سازمان در شهر ژنو مستقراست. اهداف. اهداف اکما شامل توسعه استانداردها و گزارش های فنی برای تسهیل و استانداردسازی استفاده از فناوری ارتباطات اطلاعات و لوازم الکترونیکی مصرفی می شود. تشویق به استفاده صحیح از استانداردها با تأثیرگذاری بر محیطی که در آن اعمال می شود. این سازمان این استانداردها و گزارش ها را به صورت الکترونیکی و چاپی منتشر می کند. انتشارات اکما،
از جمله استانداردها، می توانند آزادانه توسط همه علاقه مندان بدون محدودیت حق چاپ، کپی شوند. تدوین استانداردها و گزارش های فنی با همکاری سازمان های ملی، اروپایی و بین المللی مناسب انجام می شود. برخلاف نهادهای استاندارد ملی، اکما اینترنشنال سازمانی مبتنی بر عضویت است. این سازمان به رویکرد «شبه کسب وکار» که نتیجه دهنده استانداردها است، افتخار می کند که ادعا می شود به لطف یک فرآیند دیوان سالاری کمتر متمرکز بر دستیابی به نتایج به روش اجماع، منجر به استانداردهای بهتر در زمان کمتری خواهد شد. اکما به طور فعال به استانداردسازی جهانی در فناوری اطلاعات و ارتباطات راه دور کمک کرده است. بیش از ۴۰۰ استاندارد اکما و ۱۰۰ گزارش فنی از این سازمان منتشر شده است؛ همچنین بیش از دو سوم به عنوان استانداردهای بین المللی و/یا گزارش های فنی پذیرفته شده است. لیست اعضای اکما اینترنشنال در وبگاه آن درج شده است. اعضای آن شامل شرکت های فناوری اطلاعات، انجمن های تجاری فناوری اطلاعات، دانشگاه ها، بنیادها و مؤسسات عمومی است. استانداردها. اکما اینترنشنال مسئول چندین استاندارد است، از جمله: زبان برنامه نویسی جاوا. اگرچه سان مایکروسیستمز زبان برن