Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
«تب» ترانه ای از خواننده انگلیسی دوآ لیپا و خواننده بلژیکی آنجل که در نسخه های دیجیتالی و فرانسوی آلبوم استودیویی دوم لیپا "نوستالژی آینده" (۲۰۲۰) گنجانده شده است. این ترانه در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۰ از طریق وارنر رکوردز به عنوان ششمین تک آهنگ آلبوم منتشر شد. پخش. لیپا و آنجل در ۲۳ اکتبر ۲۰۲۰ شروع به ارسال خبرهای تحریک کننده از همکاری خود در شبکه های اجتماعی کردند در ۲۶ اکتبر ۲۰۲۰، لیپا رسماً اعلام کرد که همکاری آنها «تب» نامیده می شود و قرار است چهار روز بعد برای پخش منتشر شود. این ترانه اولین ترانه انگلیسی زبان آنجل است. اولین بار در ساعت ۲۳:۰۰ به وقت گرینویچ در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۰ پخش شد. این ترانه در نسخه های دیجیتالی و فرانسوی آلبوم استودیویی دوم لیپا با نام "نوستالژی آینده" (۲۰۲۰) قرار گرفت. موسیقی و اشعار. «تب» یک اثر دنس پاپ، دیپ هاوس و دیسکو «داغ»، با عناصر از یورودنس دهه ۲۰۰۰ میلادی است. این ترانه همچنین دارای ملودی های دیجیتالی و کوبه ای پویا است که شامل کف زدن های دست و صداهای ضربه محکم است. این ترانه به دو زبان انگلیسی و فرانسوی خوانده می شود، لیپا در گروه کر فالستو اجرا می کند. از نظر اشعار، این آهنگ در مورد د
اغ بودن و سر و صدا داشتن یک عشق است. موزیک ویدئو. موزیک ویدیوی «تب» در شوردیچ، شرق لندن در ۱۴ اکتبر ۲۰۲۰ در یک رستوران غذای آماده فیلمبرداری شد. روز بعد، روزنامه انگلیسی "سان" گزارش داد که لیپا قوانین مربوط به دنیاگیری کروناویروس را «نادیده گرفته» و پس از شکایت ساکنان آنجا توسط پلیس مورد حمله قرار گرفته است. لیپا بعداً با تهدید به اقدام قانونی علیه این روزنامه نگار، که نامی از او نبرد، این کار را تقبیح کرد. "سان" بعداً از لیپا به خاطر هرگونه ناراحتی که برای وی ایجاد کرده بود عذرخواهی کرد. آنها تأیید کردند که هیچ قانون کوئید-۱۹ نقض نشده است و پلیس به دلیل یک شکایت ناشی از پارازیت صوتی فراخوانده شده است. دست اندرکاران. پرسنل تولید اقتباس شده از تیدال.
بیرقدار تی بی۲ یک پهپاد رزمی (UCAV) با مقاومت در ارتفاع متوسط ساخت ترکیه است که می تواند عملیات پرواز رزمی از راه دور یا به طور مستقل انجام دهد. توسط شرکت بایکار ساخته شده و در وهله اول برای نیروی هوایی ترکیه (TAF) به کار گرفته شد. پهپاد از ایستگاه کنترل زمینی از جمله در به کارگیری سلاح، توسط سرویس کنترل هوایی کنترل می شود. بیرقدار به معنای «پرچمدار» است. توسعه پهپاد تا حد زیادی به سلجوق بیرقدار، دانشجوی سابق مؤسسه فناوری ماساچوست و داماد رجب طیب اردوغان نسبت داده شده است. توسعه. توسعه پهپادهای بیرقدار تی بی۲ با ممنوعیت صادرات هواپیماهای بدون سرنشین مسلح (پهپاد رزمی) به ترکیه توسط ایالات متحده به دلیل نگرانی در مورد استفاده علیه گروه های پ.ک. ک در داخل و خارج ترکیه، تشویق شد. موتورهای پهپاد بیرقدار روتاکس ۹۱۲ ساخت اتریش هستند. بیرقدار تی بی ۲ اولین بار در اوت ۲۰۱۴ پرواز کرد. در ۱۸ دسامبر ۲۰۱۵، ویدئویی برای آزمایش موشک های شلیک شونده از پهپاد بیرقدار تی بی۲ منتشر شد. تاریخ عملیات. عراق. طبق وزارت دفاع ترکیه، بیرقدار تی بی۲ در اوایل نوامبر ۲۰۱۹ علیه شبه نظامیان پ.ک. ک در آن سوی مرز عراق استفاده شد. لیبی. در ژوئ
ن ۲۰۱۹، رسانه های خبری بین المللی گزارش دادند که دولت توافق ملی لیبی از بیرقدار برای حمله به پایگاه هوایی ژنرال خلیفه حفتر لیبی استفاده کرده است. علی رغم تحریم سازمان ملل متحد در مورد جنگ داخلی لیبی، گمان می رود که حداقل ۳ بیرقدار توسط دولت به رسمیت شناخته شده در طرابلس استفاده شده. از طرف دیگر، نیروهای ژنرال LNA حفتر ادعا کردند که یک پهپاد را در فرودگاه میتیگا منهدم کرده اند سوریه. بیرقدار همراه با پهپادهای آنکا-S و همچنین مجموعه ای از پارازیت های الکترونیکی مستقر شدند و به طور گسترده در اقدامات هماهنگ برای حمله به اهداف در زمین در طول عملیات سپر بهار که توسط ترکیه به دنبال خسارات سنگینی که نیروهای ترکیه متحمل شده بودند، استفاده شدند. آذربایجان. در ژوئن ۲۰۲۰، وزیر دفاع آذربایجان، ذاکر حسن اف اعلام کرد که آذربایجان تصمیم به خرید پهپاد بیرقدار را از ترکیه گرفته است. در حین منازعات و درگیری ۲۰۲۰ قره باغ، بیرقدار تی بی۲ علیه نیروهای مسلح ارمنستان و علیه پستهای نظامی ارمنستان استفاده شده است. اوکراین. ترکیه در سال ۲۰۱۹ میلادی شش فروند از این پهپادها را تحویل اوکراین داد که از آنها در جریان نبرد دولت مرکزی علیه جد
ایی طلبان شرق اوکراین در منطقه دونباس نیز استفاده شد. اوکراین همچنین در سپتامبر ۲۰۲۱ میلادی تصمیم به خرید ۲۴ پهپاد دیگر گرفت. در جریان درگیری های نظامی بین روسیه و اوکراین دست کم هفت فروند از این پهپادها ساقط شده است.
هوارد گرشام هاوکینز (زادهٔ ۸ دسامبر ۱۹۵۲) یک فعال کارگری(سندیکا) و کنشگر محیط زیست از نیویورک و یکی از بنیانگذاران حزب سبز آمریکا (ایالات متحده)، نامزد ریاست جمهوری این حزب در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا (۲۰۲۰) است. موضوعات اصلی مبارزات وی شامل تصویب نسخهٔ بوم شناختی سبز از معاملهٔ جدید سبز است که وی نخستین بار در سال ۲۰۱۰ پیشنهاد کرد و ایجاد جنبش سیاسی و اجتماعی مستقل از طبقهٔ کارگر در تقابل با احزاب دموکرات و جمهوری خواه و به طور کلی سرمایه داری. هاوکینز از دههٔ ۱۹۶۰ در جنبش های ضد جنگ، ضد هسته ای، و طرفدار کارگر نقش های اصلی را ایفا کرده است. هاوکینز یک تیم بازنشسته است. و کارگر ساختمانی است. از سال ۲۰۰۱ تا زمان بازنشستگی در سال ۲۰۱۷، هاوکینز در شرکت یونایتد پارسل سرویس (UPS) بخش کامیون های تخلیهٔ شیفت شب کار می کرد. کنش ها. هاوکینز بیست و چهار بار برای دفاتر مختلف نامزد شده است، همه بدون موفقیت. وی در سال ۲۰۰۶ نامزد حزب سبز نیویورک برای سنای ایالات متحده بود. در سال ۲۰۱۰، هاوکینز به عنوان نامزد حزب سبز برای فرماندار نیویورک کاندید شد، که با کسب بیش از ۵۰ هزار رأی لازم، وضعیت رأی گیری را برای
حزب بازگرداند. در سال ۲۰۱۴، هاوکینز بار دیگر برای همان دفتر کاندیدا شد و پنج درصد آرا را به دست آورد. هاوکینز در سال ۲۰۱۷ برای شهردار سیراکوز کاندید شد و چهار درصد (حدود ۱٬۰۰۰) رأی را به دست آورد. وی سپس برای سومین بار برای فرماندار نیویورک در سال ۲۰۱۸ کاندید شد اما کمتر از دو درصد آرا را به دست آورد. انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۰. هم اکنون نام هاوکینز در برگه های رأی نیمی از ایالات آمریکا گنجانده شده است. حزب سبز به دنبال افزایش تعداد ایالت ها است اما در این راه با پاره ای دشواری ها روبرو است.
آنارشیسم یا اقتدارگریزی یک فلسفه و جنبش سیاسی است که نسبت به انحصارطلبی در قدرت ضدیت دارد و همهٔ شکل های اجبار و سلسله مراتب را رد می کند. آنارشیسم خواستار از بین بردن قدرت رهبری است و به نظر آن تمامی دولت های تک حزبی نامطلوب، غیرضروری و مضر هستند. این تفکر معمولاً در کنار مارکسیسم لیبرترین به عنوان جناح لیبرترینیسم (سوسیالیسم لیبرترین) جنبش سوسیالیست شناخته شده و دارای ارتباط تاریخی با ضدسرمایه داری و سوسیالیسم است. آنارکوکمونیسم خواستار برچیدن مالکیت خصوصی و مالکیت جمعی کالاها و خدمات است. البته در جناح راست سیاسی از نیمه دوم قرن بیستم جنبش های آنارشیستی-کاپیتالیستی نیز شکل گرفتند که علاوه بر نفی اقتدار مرکزی و وجود حکومت مرکزی به دفاع تمام قد از مالکیت خصوصی پرداختند. آنارشیسم از تاکتیک های متنوعی برای دستیابی به اهداف ایدئال خود استفاده می کند که می تواند به طور گسترده ای به تاکتیک های انقلابی و پویا تقسیم شود. همپوشانی قابل توجهی بین این دو گونه وجود دارد که صرفاً توصیفی است. هدف از تاکتیک های انقلابی، سقوط اقتدار و حکومت است، در گذشته توسل به خشونت برای تغییر رایج بوده. هدف تاکتیک های پویا به پیش بردن ج
امعه به سوی آنارشیسم است. تفکر آنارشیستی در انتقاد و عمل گرایی زمینه های مختلف جامعه بشری نقش داشته است. انتقاد از آنارشیسم عمدتاً بر اساس ناسازگار بودن، خشونت و آرمانی بودن آن متمرکز است. ریشه شناسی. ریشهٔ واژهٔ "آنارشیسم" از یونان باستان و کلمهٔ anarkhia است که معنی «بدون حاکم» می داده؛ این واژه مرکب از پیشوند an- (یعنی «بدون») و کلمه arkhos (یعنی «رهبر» یا «حاکم») است. پسوند -ism نشان دهندهٔ جریان ایدئولوژیکی است که طرفداران آنارشی به آن گرایش دارند. "آنارشیسم" (anarchism) از سال ۱۶۴۲ در زبان انگلیسی کاربرد یافته، پیش تر املای دیگر "آنارشیسم" (anarchisme) و عبارت "آنارشی" (anarchy) از سال ۱۵۳۹ در این زبان وجود داشتند. کاربرد اولیه این کلمه در انگلیسی حس بی نظمی را می رساند. جناح های مختلف در انقلاب فرانسه مخالفان خود را به عنوان "آنارشیست" برچسب می زدند، اگرچه تعداد کمی از این متهمان پیرو نظرات مشابه به آنارشیست های بعدی بودند. بسیاری از انقلابیون قرن ۱۹ مانند ویلیام گادوین (۱۷۵۶–۱۸۳۶) و ویلهلم وایتلینگ (۱۸۰۸–۱۸۷۱) که به ترویج آموزه های آنارشیستی در نسل بعدی کمک کردند، خودشان و عقایدشان را با نام "آنارشیست
" یا "آنارشیسم" توصیف نمی کردند. در زبان فارسی واژهٔ اقتدارگریزی توسط فرهنگستان زبان و ادب پارسی برای معادل آنارشیسم معرفی شده است. اولین فیلسوف سیاسی که خود را "آنارشیست" () نامید، پیر-ژوزف پرودون (۱۸۶۵–۱۸۰۹) بود، که به طور رسمی نحلهٔ فکری آنارشیسم را اواسط قرن ۱۹ میلادی شکل داد. از دههٔ ۱۸۹۰ و آغاز آن در فرانسه، "لیبرترینیسم" اغلب به عنوان مترادف آنارشیسم مورد استفاده قرار می گرفته و استفاده از آن به عنوان هم معنی آنارشیسم، هنوز هم در خارج از ایالات متحده معمول است. از سوی دیگر، برخی از واژهٔ "لیبرتاریانیسم" برای اشاره به فلسفهٔ بازار آزاد فردگرا استفاده می کنند و تنها در اشاره به آنارشیسم بازار آزاد به عنوان "آنارشیسم لیبرترین" استفاده می کنند. در حالی که اصطلاح "لیبرترین" عمدتاً مترادف با آنارشیسم بوده است، معنای آن در دهه های اخیر دگرگون شده؛ زیرا به صورت گسترده تری گروه های ایدئولوژیک متفاوت، از جمله چپ نو و مارکسیست های لیبرترین (که خود را از سوسیالیست های اقتدارگرا یا حزب ونگارد جدا می دانند) و همچنین لیبرال های افراطی (که عمدتاً خواستار آزادی های مدنی هستند) از این لفظ برای توصیف خود استفاده کرده اند
.به علاوه، برخی از آنارشیست ها از "سوسیالیسم لیبرترین" برای جلوگیری از مفاهیم منفی آنارشیسم و تأکید بر ارتباطات آن با سوسیالیسم استفاده می جویند. متیو س. آدامز و کارل لوی می نویسند که از عبارت "آنارشیسم" برای «توصیف جناح ضد استبداد جنبش سوسیالیستی» استفاده می شود. نوآم چامسکی آنارشیسم را در کنار مارکسیسم لیبرترین به عنوان «جناح لیبرترین سوسیالیسم» توصیف می کند. دانیل گرین می نویسد: [آ]نارشیسم واقعاً مترادف سوسیالیسم است. آنارشیست در درجه اول یک سوسیالیست است که هدف آن لغو استثمار انسان توسط دیگر انسان هاست. آنارشیسم تنها یکی از جریانات اندیشهٔ سوسیالیستی است، جریانی که مؤلفه های اصلی نگرانی آن، شامل آزادی و تعجیل برای الغای حکومت است. در حالی که مخالفت با دولت در اندیشه آنارشیسم امری اساسی است، تعریف آنارشیسم کار ساده ای نیست، زیرا بحث های زیادی در این باره در میان محققان و آنارشیست ها وجود دارد و جریان های مختلف آنارشیسم را کمی متفاوت تعریف می کنند. از این رو، ممکن است درست باشد، اگر بگوییم آنارشیسم مجموعه ای از فلسفه های سیاسی مخالف اقتدار و سازمان سلسله مراتبی (از جمله سرمایه داری، ملی گرایی، دولت و همه نه
ادهای مرتبط) است که در انجام کلیه روابط انسانی رأی به وجود جامعه ای مبتنی بر تمرکززدایی، آزادی و انجمن های داوطلبانه می دهد. با این حال، این تعریف دارای همان کاستی هایی است که در تعاریف مبتنی بر ضد استبداد (که نتیجه گیری "پسینی" است)، ضد استاتیسم (آنارشیسم بسیار بیشتر از آن است) و ریشه شناسی (که صرفاً نفی یک حاکم است) وجود دارند. با این وجود، عناصر اصلی تعریف آنارشیسم شامل اراده برای ایجاد جامعه ای بدون اجبار و طرد دستگاه های دولتی است، و این اعتقاد که طبیعت انسان به انسان اجازه می دهد در چنین جامعه بدون اجباری حاضر باشد، یا به سمت آن نیل کند و در مورد چگونگی اقدام برای دستیابی به آرمان های آنارشی پیشنهاد دهد. هربرت ال. اوسگود ادعا می کند که آنارشیسم دارای «ضدیت شدید» با کمونیسم استبدادی و سوسیالیسم دولتی است. پیتر مارشال اظهار داشت که «آنارشیسم عمومی از لیبرالیسم به سوسیالیسم نزدیکتر است [...] آنارشیسم خود را عمدتاً در اردوگاه سوسیالیست می یابد، اما در لیبرالیسم نیز حاشیه هایی دارد. نمی توان آن را به سوسیالیسم تقلیل داد و بهتر است به عنوان یک آموزه مجزا و متمایز دیده شود.» به گفتهٔ جرمی جنینگز، «نمی توان نتی
جه گرفت که این عقاید»، در اشاره به آنارکو-سرمایه داری، «فقط بر اساس سوءتفاهم در مورد آنارشیسم توصیف می شود.» جنینگز اضافه می کند که «آنارشیسم به معنای آزادی بی بند و بار فردی نیست (آن طور که به نظر می رسد «آنارکو-سرمایه داران» معتقدند)، بلکه همان طور که قبلاً نیز دیدیم، برای گسترش فردیت و جامعه است.» نیکولاس والتر نوشت که «آنارشیسم از نظر تاریخی و ایدئولوژیک از لیبرالیسم و سوسیالیسم ناشی می شود. [...] به یک معنا، آنارشیست ها همیشه لیبرال و سوسیالیست باقی می مانند و هر زمان که آنچه خوب است را رد می کنند به خود آنارشیسم خیانت می کنند. [...] ما لیبرال هستیم اما بیشتر از آن، و سوسیالیستیم اما بیشتر از آن.» میشائیل نیومن آنارشیسم را به عنوان یکی از سنت های سوسیالیست می داند، به خصوص سوسیالیستی تر از آنچه پرودون و میخائیل باکونین بودند. برایان موریس استدلال می کند که «ایجاد دوگانگی بین سوسیالیسم و آنارشیسم از نظر مفهومی و تاریخی گمراه کننده است.» تاریخچه. تاریخ آنارشیسم به دوران ماقبل تاریخ برمی گردد، زمانی که برخی از انسان ها مدت ها قبل از تأسیس دولت ها، قلمروها یا امپراتوری های رسمی در جوامع آنارشیستی اولیه زندگی
می کردند. با ظهور نهادهای سلسله مراتبی سازمان یافته، بدبینی نسبت به اقتدار نیز افزایش یافت، اما تنها در قرن نوزدهم بود که یک جنبش سیاسی خودآگاه ظاهر شد. طی نیمهٔ دوم قرن نوزدهم و دهه های اول قرن بیستم، جنبش آنارشیستی در بیشتر نقاط جهان رونق گرفت و نقش مهمی در مبارزات کارگران برای رهایی داشت. در این دوره مکتب های مختلف آنارشیستی شکل گرفتند. آنارشیست ها در چندین انقلاب شرکت جسته اند، به ویژه در جنگ داخلی اسپانیا، که پایان آن، پایان دورهٔ کلاسیک آنارشیسم بود. در دهه های آخر قرن بیستم و قرن بیست و یکم، جنبش آنارشیستی بار دیگر احیا شد. دوران پیشامدرن. در دوران ماقبل تاریخ بشر، اقتدار مستقر وجود نداشت. پس از ایجاد شهرها و تمدن ها بود که نهادهای اقتدار تأسیس شدند و عقاید آنارشیستی به عنوان واکنشی در برابر آن پدیدار شدند. برجسته ترین نمونهٔ آنارشیستی اولیه در جهان باستان در چین و یونان دیده می شود. در چین، آنارشیسم فلسفی (یعنی بحث در مورد مشروعیت دولت) توسط فیلسوفان تائوئیست، ژوانگ ژو و لائوتسه، به وجود آمد. گفته شده است که همچون رواقی گری، تائوئیسم مطالب مقدم قابل توجهی در باب آنارشیسم داشته است. نگرش های آنارشی مح
ور تراژدیان و فیلسوفان در یونان نیز بیان شده. آیسخولوس و سوفوکل از اسطوره آنتیگونه برای نشان دادن تعارض بین قوانین تعیین شده توسط دولت و خودمختاری شخصی استفاده کرده اند. سقراط مقامات آتن را دائماً زیر سؤال می برد و بر حق آزادی وجدان فردی اصرار می ورزید. کلبیون قانون های انسانی (nomos) و مقامات منصوب در جامعه را رد می کردند، در حالی که سعی داشتند مطابق با طبیعت (physis) زندگی کنند. رواقیون از جامعه ای مبتنی بر روابط غیررسمی و دوستانه بین شهروندان، بدون حضور دولت، حمایت می کردند. در طی قرون وسطی، هیچ فعالیت آنارشیستی به جز برخی جنبش های دینی زاهدانه در جهان اسلام یا اروپای مسیحی، وجود نداشت. بعدها این موارد نوعی سنت آنارشیسم مذهبی را به وجود آورد. پیش تر در شاهنشاهی ساسانیان، مزدک خواستار یک جامعه برابری خواه و لغو سلطنت شده بود، ولی توسط پادشاه قباد اول اعدام شد. در بصره، فرقه های مذهبی علیه دولت تبلیغ می کردند. در اروپا، فرقه های مختلف تمایلات ضد دولتی و آزادی خواهانه ایجاد کردند. اندیشه های آزادی خواهانه بیشتر در طول رنسانس و با گسترش انسان گرایی، خردگرایی و استدلال در اروپا پدیدار شد. داستان نویسان جوامع ای
ده آلی را که بیشتر مبتنی بر اراده گرایی بودند و نه اجبار، داستان پردازی می کردند. عصر روشنگری، با خوش بینی که برای پیشرفت اجتماعی داشت، بیشتر به سمت آنارشیسم پیش رفت. عصر مدرن. در طول انقلاب فرانسه، گروه های پارتیزانی مانند انراگس و سان کلوت ها، نقطه عطفی در تاریخچهٔ بروز احساسات ضد دولتی و فدرالیسم رقم زدند. از اولین جریان های آنارشیستی در قرن ۱۸، حمایت ویلیام گادوین از آنارشیسم فلسفی که در انگلیس مشروعیت بخشی اخلاقی به دولت را نکوهش نمود، ماکس استیرنر که راه را برای فردگرایی هموار کرد و پیر ژوزف پرودون که نظریه متوالیسم را در فرانسه مطرح نمود، می توان نام برد. در اواخر دههٔ ۱۸۷۰، مکتب های مختلف آنارشیستی کاملاً متمایز شده بودند و موجی از جهانی سازی بی سابقه در خلال سال های ۱۸۸۰ تا ۱۹۱۴ اتفاق افتاد. این دوره از آنارشیسم کلاسیک تا پایان جنگ داخلی اسپانیا ادامه داشت و دوران طلایی آنارشیسم را در بر می گرفت. میخائیل باکونین با اقتباس از متوالیسم، آنارشیسم جمعی را بنیان نهاد و وارد انجمن بین المللی کارگران شد؛ این اتحادیهٔ طبقهٔ کارگران بعداً به عنوان انترناسیونال اول شناخته شد و در سال ۱۸۶۴ برای متحد کردن جریانا
ت مختلف انقلابی شکل گرفته بود. انترناسیونال با حضور کارل مارکس، از چهره های برجسته و عضو شورای عمومی انجمن، به یک نیروی سیاسی قابل توجه بدل شد. جناح باکونین (فدراسیون ژورا) و پیروان پرودون (متوالیست ها) با سوسیالیسم دولتی مخالفت کردند و از ممتنع بودن سیاسی و حق مالکیت کوچک دفاع می کردند. پس از بروز اختلافات شدید، مارکسیست ها در کنگره ۱۸۷۲ لاهه تصمیم به اخراج باکونیست ها از انترناسیونال گرفتند. با آنارشیست ها در انترناسیونال دوم نیز به همین ترتیب رفتار شد و در نهایت در سال ۱۸۹۶ از آن هم اخراج شدند. باکونین پیش بینی مشهوری کرد، که اگر انقلابیون با شرایط مارکس قدرت را غصب کنند، در نهایت کارگران ظالم جدید خواهند بود. آنارشیست ها در واکنش به اخراج خود از انترناسیونال اول، انترناسیونال سنت ایمیر را تشکیل دادند. تحت تأثیر پتر کروپوتکین، فیلسوف و دانشمند روسی، گرایش آنارکو-کمونیسم دو جریان را به اشتراک رساند.آنارکو-کمونیست ها، که از واقعهٔ کمون پاریس در سال ۱۸۷۱ الهام گرفته بودند، از فدراسیون آزاد و توزیع کالاها بر اساس نیازهای شخص دفاع می کردند. در آغاز قرن جدید، آنارشیسم در سراسر جهان گسترش یافته بود. آنارشی یکی از
ویژگی های بارز جنبش جهانی سندیکالیسم بود. در چین، گروه های کوچکی از دانشجویان نسخه ای انسان گرایانه و طرفدار علم از آنارکو-کمونیسم را وارد کردند. توکیو کانون توجه جوانان شورشی از کشورهای شرق دور بود که برای تحصیل به پایتخت ژاپن سفر می کردند. در آمریکای لاتین، آرژانتین پایگاهی مستحکم برای آنارکو-سندیکالیسم به شمار می آمد و این گرایش برجسته ترین ایدئولوژی چپ گرا در آن کشور بود. در این مدت، اقلیتی از آنارشیست ها تاکتیک های خشونت سیاسی انقلابی را در پیش گرفتند. این استراتژی به پروپاگاندای مرگ معروف شد. پس از سرکوب کمون پاریس، تجزیهٔ جنبش سوسیالیستی فرانسه به بسیاری از گروه ها و اعدام و تبعید کیفری بسیاری از کمونارها به مستعمرات، موجب افزایش حامیان نظریات و اعمال سیاسی فردگرایانه شد. حتی با این که بسیاری از آنارشیست ها از اقدامات تروریستی دوری جستند، بدنامی آن دامن جنبش را گرفت. در قانون مهاجرت ۱۹۰۳، که همچنین به قانون حذف آنارشیست معروف شد، آمریکاییان تلاش کردند ورود افراد آنارشیست به این سرزمین را ممنوع کنند. قانون ستیزی استراتژی دیگری بود که برخی از آنارشیست ها در این دوره اتخاذ کردند. علی رغم نگرانی های موجود
، آنارشیست ها در انقلاب روسیه با شور و شوق علیه ارتش سفید مشارکت نمودند. با این حال، آن ها پس از تثبیت دولت بلشویک، با سرکوب شدید مواجه شدند. چندین آنارشیست از پتروگراد و مسکو به اوکراین گریختند، که منجر به شورش کرونشتات و مبارزهٔ نستور ماخنو در قلمرو آزاد شد. آنارشیست ها در روسیه سرکوب شدند و حاصل این وقایع پدید آمدن دو جریان متضاد جدید شد، یعنی پلتفرمیسم و آنارشیسم سنتزی. گروه اول به دنبال ایجاد یک گروه منسجم بودند که برای وقوع انقلاب فشار بیاورند، در حالی که گروه دوم مخالف هر چیزی بودند که شبیه یک حزب سیاسی عمل کند. بسیاری از کارگران و فعالان با دیدن پیروزی های بلشویک ها در انقلاب اکتبر و جنگ داخلی روسیه، به احزاب کمونیست گرایش یافتند و در ازای تضعیف آنارشیسم و سایر جنبش های سوسیالیستی، کمونیست شوروی تقویت شد. در فرانسه و ایالات متحده، اعضای جنبش های مهم سندیکالیستی مانند کنفدراسیون عمومی کار و کارگران صنعتی جهان سازمان های خود را ترک کرده و به انترناسیونال کمونیست پیوستند. با آغاز جنگ داخلی اسپانیا در سال ۱۹۳۶، بار دیگر آنارشیست ها و سندیکالیست ها (CNT و FAI) بار دیگر با جریان های مختلف چپ گرا متحد شدند.
وجود سنت قدیم آنارشیسم در اسپانیا باعث شد آنارشیست ها نقشی اساسی در جنگ این کشور داشته باشند. در واکنش به شورش ارتش، و با الهام از آنارشیسم، یک جنبش دهقانی و کارگری که توسط شبه نظامیان مسلح پشتیبانی می شد، کنترل شهر بارسلون و مناطق وسیعی از روستاهای اسپانیا را به دست گرفت، جایی که آن ها زمین را به صورت اشتراکی زیر کشت بردند. اتحاد جماهیر شوروی در ابتدای جنگ کمک های محدودی انجام داد؛ اما نهایتاً جنگ ناگواری میان آنارشیست ها و کمونیست ها درگرفت زیرا در مجموعه ای از رویدادها به نام روزهای مه، ژوزف استالین (رهبر شوروی) سعی در کنترل جمهوری خواهان داشت. دوران پس از جنگ. در پایان جنگ جهانی دوم، جنبش آنارشیستی به شدت ضعیف شد. با این وجود، دههٔ ۱۹۶۰ شاهد احیای آنارشیسم بود که احتمالاً ناشی از شکست مارکسیسم-لنینیسم و تنش های ایجاد شده در جنگ سرد بود. در این دوره آنارشیسم در سایر جنبش های ضدسرمایه داری و دولت، مانند جنبش های ضد هسته ای، محیط زیستی و صلح طلب، پادفرهنگ های دهه ۱۹۶۰ و چپ نو رسوخ کرد. همچنین در این دوره شاهد گذار این جنبش از ماهیت انقلابی قبلیش، به اصلاح طلبی ضدسرمایه داری بودیم. آنارشیسم با خرده فرهنگ پانک
در ارتباط بود و نمونهٔ آن گروه هایی مانند کرس و سکس پیستولز بودند. گرایش های تثبیت شده فمینیسم در طول موج دوم، با آنارکو-فمینیسم به قدرت بازگشتند. آنارشیسم سیاه در این زمان شکل گرفت که متأثر از جنبش آنارشیسم در جمعیت شناسی اروپامحور بود. این وقایع مصادف بود با افول آنارشیسم در شمال اروپا و محبوبیت یافتن بی سابقه اش در آمریکای لاتین بود. در حدود قرن بیست و یکم، آنارشیسم در میان جنبش های ضدسرمایه داری، ضد جنگ و ضد جهانی سازی به محبوبیت و نفوذ دست یافت. آنارشیست ها به دلیل مشارکت در اعتراضات علیه سازمان تحارت جهانی (WTO)، گروه هشت و مجمع جهانی اقتصاد مشهور شدند. در چنین تظاهرات هایی گروهی از افراد ناشناس، با عنوان بلوک های سیاه، مشغول به شورش، تخریب اموال و درگیری های خشونت آمیز با پلیس می شوند. سایر تاکتیک های سازمانی پیشگام در این زمان شامل گروه های وابستگی، فرهنگ امنیتی و استفاده از فناوری های غیرمتمرکز مانند اینترنت است. از رویدادهای قابل توجه در این دوره، شورش های مربوط به کنفرانس ۱۹۹۹ سازمان تجارت جهانی در سیاتل بود. از مهم ترین ایده های آنارشیستی در حال حاضر، زاپاتیست ها در مکزیک و فدراسیون دموکراتیک شما
ل سوریه، که معمولاً به نام روژاوا یا کردستان سوریه شناخته می شود، هستند که به صورت "دفاکتو" مناطقی را در کنترل خود دارند. عقاید و دیدگاه ها. با وجود این مبحث در سوسیالیسم و اعتقاد بر چندحزبی بودن کشور در فلسفه جنبش سوسیالیسم، در بعضی مواقع در نگاه برخی نظریه پردازان به دلیل تندرویی، کمونیسم با سوسیالیسم یکی شمرده می شود، و این تفکر ریشه دارد که اربابان سوسیالیست، همان کمونیست ها هستند. و این موضوع یکی از دلایل شکل گیری پسوند کارگری به جای سوسیالیسم بر نام احزاب سوسیالیستی بود. مکتب های فکری آنارشیست به دلیل ریشه ها، ارزش ها و سیر متفاوتشان، به طور کلی در دو سنت اصلی تاریخی تقسیم بندی می شوند: آنارشیسم جمع گرا و آنارشیسم فردگرا. جریان فردگرایانه بر آزادی منفی، در مخالفت با محدودیت های فردی، تأکید می کند؛ در حالی که جریان جمع گرا بر آزادی مثبت، با هدف دستیابی به پتانسیل آزاد جامعه از طریق برابری و مالکیت اجتماعی، تأکید دارد. از لحاظ زمانی، آنارشیسم را می توان به دو دستهٔ جریانات کلاسیک اواخر قرن نوزدهم و جریان های پساکلاسیک (آنارکو-فمینیسم، آنارشیسم سبز و پسا آنارشیسم) تقسیم بندی کرد. فراتر از جناح های خاص جنبش
های آنارشیستی که آنارشیسم سیاسی را تشکیل می دهند، آنارشیسم فلسفی است؛ که معتقد است دولت فاقد مشروعیت اخلاقی است، بدون آن که ضرورت انقلاب را برای از بین بردن آن لزوماً بپذیرد. بنا بر مؤلفه ای که خصوصاً در آنارشیسم فردگرا به آن توجه می شود، آنارشیسم فلسفی ممکن است وجود یک دولت حداقلی را تحمل کند، اما معتقد است که شهروندان، وقتی که خواست دولت با استقلال فردیشان مغایرت داشته باشد، هیچ تعهد و الزام اخلاقی برای اطاعت از فرمان دولت ندارند. آنارشیسم توجه زیادی به استدلال های اخلاقی می کند؛ زیرا اخلاق در فلسفهٔ آنارشیسم نقشی اساسی دارد. تأکید آنارشیسم بر ضدسرمایه داری، برابری خواهی و گسترش جامعه و فردیت، آن را از آنارکو-سرمایه داری و انواع دیگر لیبرالیسم های اقتصادی متمایز می کند. آنارشیسم در طیف سیاسی، معمولاً به جناح چپ دور تعلق دارد. بیشتر اقتصاد و فلسفه حقوقی آن منعکس کننده تفسیرهای ضد استبدادی، ضد حکومتی، لیبرترین و رادیکال نزدیک به جناح سیاسی چپ و سوسیالیسم است مانند جمع گرایی، کمونیسم، فردگرایی، متوالیسم و سندیکالیسم و از جمله سایر نظریات سوسیال-لیبرترین دیگر. از آنجا که آنارشیسم یک مجموعه دکترین ثابت از یک جه
ان بینی خاص را ارائه نمی دهد، بسیاری از انواع و سنت های گوناگون آنارشیست وجود دارد و انواع آنارشی به طور گسترده ای از هم جدا هستند. در یک واکنش علیه فرقه گرایی، فراخوانی برای مدارا و وحدت بین آنارشیست ها، اولین بار در سال ۱۸۸۹ توسط فرناندو تاریدا دل مارمول، در پاسخ به بحث های تلخ نظریه آنارشیست در آن زمان، پذیرفته شد. اعتقاد به نهیلیسم سیاسی توسط آنارشیست ها مورد پذیرش قرار گرفته. علی رغم تمایزها، مکتب های مختلف آنارشیستی به عنوان نهادهای متمایز دیده نمی شوند، بلکه به عنوان گرایش هایی در هم آمیخته و مجموعه ای از اصول یکسان، مانند خودمختاری فردی و محلی، کمک های تعاونی، سازماندهی شبکه، دموکراسی همگانی، اختیارات و تمرکززدایی شناخته می شود. کلاسیک. در میان جریان های کلاسیک آنارشیست، متوالیسم و فردگرایی پذیرفته شده بودند. جریانات عمدهٔ آنارشیسم اجتماعی (جمع گرایی، آنارکو-کمونیسم و آنارکو-سندیکالیسم) به دنبال آن ها رشد کردند و از نظر جنبه های سازمانی و اقتصادی، جامعهٔ ایدئال متفاوت خود را داشتند. متوالیسم نظریه ای اقتصادی از قرن هجدهم است که پیر ژوزف پرودون آن را به نظریهٔ آنارشیست پیوند داد. اهداف آن، شامل مقابله
به مثل، تداعی آزاد، قرارداد داوطلبانه، فدراسیون و اصلاحات پولی اعتبار و ارز بود، که توسط بانکی از مردم تنظیم می شود. متوالیسم به صورت گذشته نگر، به عنوان موقعیتی ایدئولوژیک میان اشکال فردگرا و جمع گرای آنارشیسم قرار گرفته. در "مالکیت چیست؟" (۱۸۴۰)، پرودون ابتدا هدف خود را «سومین شکل جامعه، ترکیب کمونیسم و مالکیت» توصیف کرده. آنارشیسم جمعی شکلی از سوسیالیسم انقلابی در قالب آنارشیسم است که معمولاً با آموزه های میخائیل باکونین در ارتباط است. آنارشیست های جمع گرا از مالکیت جمعی بر ابزارهای تولید حمایت می کنند، که نظریه ای است که بر پایهٔ انقلاب خشونت آمیز حاصل خواهد شد و در آن به کارگران بر اساس زمان کارشان حقوق پرداخت می شود، نه این که کالاها بر اساس نیازشان، همچون روش کمونیسم، توزیع شود. آنارشیسم جمع گرا دوشادوش مارکسیسم پدید آمد؛ اما علی رغم این که مارکسیست ها اعلام می کردند هدفشان در نهایت یک جامعه بی حکومت جمع گراست، آنارشیست های جمع گرا دیکتاتوری پرولتاریا را رد کرد. آنارکو-کمونیسم نظریه ای زیرشاخهٔ آنارشیسم است که در آن از یک جامعهٔ کمونیستی با مالکیت مشترک بر ابزار تولید، دموکراسی مستقیم و یک شبکه افقی از