Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
را تشویق کرد تا نسخه دوم را تولید کنم و در دسامبر ۱۹۸۲ آن نیز در مجله دکتر داب منتشر شد. به کامپایلر جدید سی کوچک ویژگی های (۱) بهینه سازی کد، (۲) مقداردهی اولیه داده ها، (۳) کامپایل شرطی، (۴) کلاس ذخیره سازی خارجی، (۵) دستورات switch و do/while و for و goto برای حلقه و شرط،(۶) عملگرهای تخصیص ترکیبی، (۷) عملگرهای بولی، (۸) عملگر مکمل یک متغیر، (۹) بلوک متغیرهای محلی، و (۱۰) ویژگی های مختلف دیگر افزوده شده است. سپس در سال ۱۹۸۴ ارنست پین و من یک کتابخانه زمان-اجرا سازگار با CP/M را برای کامپایلر توسعه و منتشر کردیم. این کتابخانه شامل بیش از ۸۰ تابع بود و بیشتر آنهایی را که در کتابخانه استاندارد ورودی/خروجی یونیکس C وجود داشت، شامل مواردی بود که به محیط CP/M مربوط می شدند. این کتابخانه، نسخه ۲٫۱ و موضوع کتاب راهنمای سی کوچک شد. "
در برنامه نویسی کامپیوتر‏، هک لکسر (Lexer Hack) یک راه حل معمول برای مشکل تجزیه یا پارس آنسی سی است، از آنجایی که زبان اشاره شده گرامر حساس به متن است. در زبان سی، طبقه بندی دنباله ای از اسم متغیر یا نوع اسم نیاز به اطلاعات وابسته به متنی از ساختار عبارت است که از مستقل از متن بودن تحلیل لغوی جلوگیری می کند. مشکل اینجاست که در کد زیر، کلاس لغوی A بدون اطلاعات بیشتر وابسته به متن قابل تصمیم گیری نیست: (A)*B این کد می تواند ضرب دو متغیر باشد که در این صورت A یک متغیر است، که غیر مبهم نوشته شده: A * B در حالتی دیگر، می تواند مقدار بی مرجع B را به نوع A بدهد. که در این صورت A یک اسم typedef (ساخت نوعی جدید) است، که غیر مبهم نوشته شده: اگر نیاز باشد که بیشتر توضیح دهیم، در یک کامپایلر، تحلیل لغوی یکی از اولی ترین مراحل تبدیل کد منبع یه برنامه است. این فاز متن را می خواند و آن را به توکن های معنادار تبدیل می کند. به کلماتی مثل، "عدد"، "رشته" یا … پارسر یا فاز تحلیل نحوی دنباله ای از این توکن ها را تحلیل و آنالیز کرده تا با قوانین نحو (سینتکس) آن ها را تطابق دهد. این قوانین نشانکر ساختارهایی در زبان به مانند حلقه (l
oops) و تعریف متغیر (variable declarations) است. مشکلی که اینجا می تواند رخ دهد این است که یک دنباله ای از توکن ها بتوانند به طور مبهم دار با بیش از یک قانون نحو تطابق پیدا کنند. این ابهام می تواند در زبان سی اتفاق بیفتد اگر فاز تحلیل لغوی (لکسر) نتواند بین متغیر و typedef (ساخت نوعی جدید). فرقی بگذارد. به عنوان مثال در زبان سی داریم: (A) * B فاز تحلیلی امکان دارد این توکن ها را پیدا کند: مشکل دقیقاً اینجاست که کلاس لغوی A بدون اطلاعات بیشتر از متن نمی تواند تصمیم گیری انجام دهد: فاز تحلیل نحوی می تواند این را به عنوان "متغیر A ضربدر متغیر B" یا به صورت "مقدار بی مرجع B به نوع A داده شده" تفسیر کند. نام این مشکل «typedef-اسم: تعیین هویت» است. راه حل به طور کلی شامل تغذیه اطلاعات از جدول نمادهای لغوی به فاز تحلیل لغوی (لکسر) است؛ یعنی به جای اینکه شبیه به یک خط لوله یک طرفه فقط از واژگان به تجزیه کننده عمل کند، یک کانال پشتی از تحلیل معنایی به فاز تحلیل لغوی (لکسر) وجود دارد. این ترکیب پارس کردن (از فاز تحلیل نحوی) و تحلیل معنایی عموماً بی ظرافت در نظر گرفته می شود، به همین دلیل به آن «هک» می گویند. بدون زمینه
اطلاعاتی اضافه شده، تحلیل لغوی (لکسر) نمی تواند شناسه های نوع را از سایر شناسه ها تشخیص دهد زیرا همه شناسه ها قالب یکسانی دارند. با هک در مثال بالا، زمانی که تحلیل لغوی (لکسر) شناسه "A" را پیدا می کند باید بتواند نشانه را به عنوان یک شناسه نوع طبقه بندی کند. قواعد زبان با مشخص کردن اینکه typecastها (اختصاص دادن نوع) به یک شناسه نوع نیاز دارند و ابهام از بین می رود، واضح و مشخص می شود. این مشکل در ++C نیز وجود دارد و تجزیه کننده ها می توانند از همان هک استفاده کنند. این مشکل هنگام استفاده از تکنیک های تجزیه بدون lexer به وجود نمی آید (و از این رو برای حل کردن نیازی به «هک» نیست، زیرا اینها ذاتاً متنی هستند. با این حال، این طرح ها معمولاً به عنوان طرح های کمتر ظریف دیده می شوند، زیرا فاقد مدولار بودن داشتن یک lexer و تجزیه کننده همزمان در یک خط لوله هستند. برخی از مولدهای تجزیه کننده، مانند BtYacc مشتق از byacc ("Backtracking Yacc")، به تجزیه کننده تولید شده این توانایی را می دهند که تلاش های متعددی را برای تجزیه توکن ها امتحان کند. در مشکلی که در اینجا توضیح داده شد، اگر تلاشی به دلیل اطلاعات معنایی مربوط به
شناسه با شکست مواجه شود، می تواند به عقب برگردد و قوانین دیگری را امتحان کند. تجزیه کننده Clang وضعیت را به روشی کاملاً متفاوت مدیریت می کند، یعنی با استفاده از دستور زبان واژگانی غیر مرجع. لکسر Clang سعی نمی کند بین نام نوع و نام متغیر تمایز قائل شود: فقط نشانه فعلی را به عنوان یک شناسه گزارش می کند. تجزیه کننده سپس از کتابخانه تحلیل معنایی Clang برای تعیین ماهیت شناسه استفاده می کند. این اجازه می دهد تا جداسازی بسیار تمیزتر نگرانی ها و محصورسازی لکسر و تجزیه کننده اتفاق بیفتد، و بنابراین توسط برخی از توسعه دهندگان کامپایلر به عنوان راه حل بسیار زیباتر از هک لکسر در نظر گرفته می شود. این روشی است که در اکثر زبان های مدرن دیگر استفاده می شود که طبقات مختلف شناسه ها را در دستور زبان واژگانی متمایز نمی کنند، اما در عوض آن ها را به مرحله تجزیه یا تحلیل معنایی، زمانی که اطلاعات کافی در دسترس است، موکول می کنند.
عنکبوت سیاه گوشی راه راه () گونه ای از عنکبوت های سیاه گوشی است. این جاندار نخستین بار توسط هنتز در سال ۱۸۴۵ توصیف شد. زیستگاه آن در میان علفزارها و گیاهان برگدار، علف های هرز و محصولات ردیفی است.
زاویه دووجهی (به )، زاویه ای است در محل تقاطع دو صفحه یا نیم-صفحه. در شیمی، این زاویه، زاویه ای در جهت ساعتگرد بین نیم-صفحاتی است که از دو دسته اتم های سه-تایی گذشته، به طوری که دو اتم در محل اشتراک این صفحات واقع شده اند. در هندسه فضایی، این زاویه به صورت اجتماعی از یک خط و دو نیم-صفحه قرار دارد که ضلع مشترکشان همین خط مذکور می باشد. در ابعاد بالاتر، یک زاویه دووجهی نمایانگر زاویه بین دو ابرصفحه است. صفحات یک هواپیما را دارای زاویه دووجهی مثبت گویند هرگاه هردو صفحات اصلی راست و چپ (استاربورد و پورت) در جهت محور جانبی و به سمت بالا شیب پیدا کرده باشند. هنگامی که این صفحات به سمت پایین متمایل شوند، گفته می شود که دارای زاویه دووجهی منفی اند.
۱۹۶۵-ام که در ایران با نام کاپشن آمریکایی یا اورکت آمریکایی شناخته می شود توسط صنایع آلفا در سال ۱۹۶۵ برای نیروهای مسلح ایالات متحده با نام M-1965 (همچنین با نام های M65 و M-65 Field Jacket نیز شناخته می شود) طراحی شد. این کاپشن جایگزین مدل قبلی آن که در سال ۱۹۵۱ طراحی شده بود گردید که مدل ۱۹۵۱ نیز جایگزین مدل ۱۹۴۳ که در جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار گرفته بود گردید. شکل ظاهری. این کاپشن یک پوشش داخلی دارد که به جای پوشش جداگانه ای که در نسل قبل متصل می شد، در یک کیسه در پشت گردن قرار می گرفت. همچنین دارای بست های نواری روی سرآستین و یقه است و یک پوشش داخلی دارد که به جای پوشش جداگانه ای که در نسل قبل متصل می شد، در یک کیسه در پشت گردن قرار می گیرد. همچنین دارای بست های نواری روی سرآستین و یقه است. قسمت جلوی ژاکت دارای دو جیب بزرگ و دو جیب متوسط در سینه است. قسمت گردن و پشت یقه دارای یک زیپ است که یک پوشش محافظ را در خود جای داده است کاربری. این یونیفرم به طور گسترده توسط نیروهای ایالات متحده در طول جنگ ویتنام مورد استفاده سربازانی که در ارتفاعات مرکزی ویتنام جنوبی خدمت می کردند قرار گرفت و همچنین در گرم نگ
ه داشتن سرباز از شرایط آب و هوایی خنک پس از باران های موسمی مفید بود.این یک مسئله استاندارد برای سربازان آمریکایی در چندین جنگ دیگر در سراسر جهان نیز بوده و هست. در ابتدا با رنگ سبز زیتونی تیره معرفی شد، اکنون در رنگ ها و الگوهای بسیار متنوعی از جمله بسیاری از الگوهای استتار نظامی تولید می شودصنایع آلفا در همکاری با طراحان نظامی ایالات متحده برای بهبود عملکرد و طراحی آنها نقش اساسی داشت.
رواندا کشور کوچکی است در مرکز آفریقا در شرق جمهوری دموکراتیک کنگو. این کشور بین عرض های جغرافیایی ۱۰ و ۳۰ جنوبی، و طول های جغرافیایی ۲۹۰ و ۳۱۰ شرقی واقع شده است. رواندا با مساحت ۲۶۳۳۸ کیلومتر مربع، صد و چهل و نهمین کشور بزرگ جهان است و از نظر اندازه با هائیتی یا ایالت ماساچوست در ایالات متحده قابل مقایسه است. کل کشور در ارتفاع بالایی قرار دارد: پایین ترین نقطه آن رودخانه روسیزی در ارتفاع ۹۵۰ متری از سطح دریا است. رواندا در مرکز/شرق آفریقا واقع شده است و از غرب با جمهوری دموکراتیک کنگو، از شمال با اوگاندا، از شرق با تانزانیا و از جنوب با بوروندی همسایه است. مرزهای ملی این کشور از زمانی که توسط قدرت های استعماری اروپایی در سال ۱۹۱۰ ترسیم شدند اساساً بدون تغییر باقی مانده اند. رواندا چند درجه در جنوب خط استوا قرار گرفته و محصور در خشکی است. پایتخت آن، کیگالی، در نزدیکی مرکز رواندا واقع شده است. موقعیت رواندا در شرق-مرکز آفریقا، از شمال با اوگاندا، از شرق با تانزانیا، از جنوب با بوروندی و از غرب با زئیر همسایه است. رواندا کشوری محصور در خشکی است که از شمال با اوگاندا، از شرق با تانزانیا، از جنوب با بوروندی و از غ
رب با زئیر همسایه است. منابع طبیعی اصلی این کشور عبارتند از: طلا، کاسیتریت (سنگ قلع)، ولفرامیت (سنگ معدن تنگستن)، متان، نیروگاه آبی و زمین های کشاورزی. دره های سبز رواندا، لوبیا، سورگوم، ذرت، مانیوک، سیب زمینی ایرلندی، برنج، سیب زمینی شیرین، سویا، موز، قهوه و چای تولید می کنند. بیشتر کشور علفزار گرم دشتی (ساوانا) اوجمعیت آن عمدتاً روستایی است. جغرافیای فیزیکی. سرزمین رواندا معمولاً تپه ای است، اگرچه باتلاق ها و مناطق کوهستانی وسیعی نیز وجود دارد. از نظر ناهمواری ها، این کشور را می توان به شش منطقه تقسیم کرد. از غرب به شرق: دره باریک کافتی بزرگ که با شیب زیاد به دریاچه کیوو می رسد؛ کوه های آتشفشانی ویرونگا، که بلندترین قله آن، کوه پوشیده از برف کاریسیمبی (۱۴۸۷۰ فوت)، بر فراز دشت های گدازه ای شمال غربی سر برافراشته است؛ بلندی شیب دار شمال به جنوب شکاف زئیر-نیل که عرض آن به طور متوسط ۴۰ کیلومتر است؛ خط الراس شکاف زئیر-نیل، با ارتفاع متوسط ۲۷۵۰ متر؛ فلات مرکزی در شرق کوه ها که توسط تپه ماهورها پوشیده شده است؛ و گرم دشت ها و باتلاق های نواحی مرزی شرقی و جنوب شرقی که یک دهم مساحت کشور را در بر می گیرد و پارک ملی وس
یع کاگرا را شامل می شود. بیشتر رواندا حداقل ۹۰۰ متر بالاتر از سطح دریا قرار دارد. دشت های مرکزی به طور متوسط ۱۹۳۲ متر ارتفاع دارند. جنوب شرقی رواندا زمینی بیابان مانند دارد. کیگالی، پایتخت و بزرگترین شهر کشور، در فلات مرکزی رواندا واقع شده است. میانگین دمای آن ۱۹۰ درجه سانتی گراد با ۴۰ اینچ بارندگی سالانه است. خاک های رواندا حاوی بسیاری از ترکیبات فلزی موجود در خاک های لاتریت هستند، اما عموماً سبک تر و حاصلخیزترند و کمتر از خاک های لاتریت واقعی برای کشاورزان مشکل ساز هستند. در برخی از مناطق، به ویژه در شمال غربی، خاک منشأ آتشفشانی دارد و کاملاً حاصلخیز است. حدود ۳۰ درصد از زمین های رواندا برای کشاورزی و ۳۰ درصد دیگر برای چرا مناسب است. آب و هوا. به رغم اینکه رواندا تنها دو درجه زیر خط استوا قرار دارد، مرتفع بودن آن آب و هوای معتدلی را برای اکثر نقاط کشور فراهم می کند. میانگین دمای ۲۴ ساعته در کیگالی ۷۳ درجه فارنهایت است. ارتفاعات بالاتر از ۱۴۷۰۰ فوت حتی ممکن است یخبندان و برف را تجربه کنند. دو فصل بارانی معمولاً از فوریه تا مه و از سپتامبر تا دسامبر رخ می دهد، اما این امر همیشگی نیست. بارش ها گاه سیل آسا هستن
د، هرچند کوتاه، و گاهی اوقات با باد شدید و رعد و برق همراه اند. میانگین بارندگی سالانه ۳۱ اینچ است و به طور کلی در کوه های غربی و شمال غربی شدیدتر از ساوانای شرقی است. فصل طولانی تابستانِ خشک از ماه مه تا سپتامبر، تپه های اطراف کیگالی را به رنگ اخرایی مایل به قرمز تبدیل می کند، گرد و غبار ریز همه جا را فرا می گیرد و علف ها خشک می شوند.
دکل یا برج مهارشده یک سازه باریک عمودی مرتفع است که تأمین پایداری آن توسط اعضای مهار (کابل های کششی مورب متصل به زمین) صورت می گیرد. دکل به تنهایی فقط توانایی تحمل وزن خود را به صورت نیروهای فشاری دارد، اما برای پایداری جانبی نیاز به تکیه گاه جانبی دارد. برای تأمین پایداری جانبی آن توسط اعضای مهار، لازم است که کابلهای مهاری صاف و مستقیم بمانند تا در برابر نیروهای جانبی مانند بارهای ناشی از باد مقاومت کنند. کابلهای مهاری معمولاً در زوایای مساوی نسبت به پایه سازه قرار می گیرند. دکل های مهارشده برای مخابرات، قایقرانی و هواشناسی استفاده می شوند. بلندترین دکل مهارشده در حال حاضر با ۲٬۰۶۳ فوت (۶۲۹ متر) ارتفاع، دکل کی وی ال وای-تی وی (KVLY-TV) در نزدیکی بلانچارد، ,واقع در داکوتای شمالی ایالات متحده آمریکا می باشد. دو نوع دکل مهارشده وجود دارد. نوع اول، برج نیمه مهارشده است و سازه ای است که از یک دکل مهارشده در بالای یک برج پایدار مستقل تشکیل شده است. مهارها ممکن است به بالای سازه پایدار مستقل یا روی زمین متصل شوند. یک برج معروف از این نوع برج گربراندی است. نوع دیگر دکل مهارشده، "برج با مهار اضافی" است که خود آن یک ب
رج پایدار مستقل است که یا به طور موقت برای افزایش پایداری، به عنوان مثال در حین ساخت و ساز، یا برای انتقال نیروهای برشی جهتی خاص، فقط در یک جهت متصل شده است. نمونه ای از این نوع، یک تیر برق در انتهای یک خط انتقال برق است که در آن خط به پایان می رسد یا در جهت دیگری امتداد می یابد. تیر برق فقط به مهار در یک جهت نیاز دارد تا بارهای جانبی نامتعادل کننده خط انتقال نیرو را در جهت دیگر تحمل کنند. کاربرد. دکل های مهارشده اغلب برای دکل های رادیویی و برج ها استفاده می شوند. دکل همچنین می تواند به عنوان تکیه گاه آنتن های رادیویی (برای VHF، UHF و سایر باندهای مایکروویو) که در بالای آن نصب شده اند، به کار رود، یا کل سازه دکل می تواند به عنوان آنتن دکل مخابراتی (برای VLF، LF، MF) عمل کند. در مورد دوم، دکل باید از زمین عایق شود. دکل های مهارشده رادیویی معمولاً به اندازه ای بلند هستند که برای جلوگیری از کمانش آن ها، به چندین مجموعه از خطوط ۲ تا ۴ تایی مهارکه در ارتفاع های مختلف روی دکل متصل می شوند، نیاز است. یک مورد استثنا برج بلاو ناکس (به انگلیسی: Blaw-Knox tower) بود که به طور گسترده در دهه ۱۹۳۰ مورد استفاده قرار گرفت، و
شکل خاص آن که به صورت الماس پهن (لوزی شکل) بود، به آن مقاومت برشی می داد که فقط به یک مجموعه از مهار نیاز داشت. گاهی اوقات از دکل های مهارشده برای برج های اندازه گیری، به منظور جمع آوری اندازه گیری های اطلاعات هواشناسی در ارتفاعات معینی از سطح زمین نیز استفاده می شود. دکل های مهارشده گاهی اوقات به عنوان دکل (برج های انتقال) مورد استفاده قرار می گیرند، اگرچه استفاده از آنها در مناطق کشاورزی مشکل ساز است زیرا شالوده تکیه گاه مهارها مانعی برای شخم زدن می با شند. دکل های بادبانی که بادبان های قایق های بادبانی را نگه می دارند، نیزمعمولاً دکل های مهارشده هستند. برج با مهار اضافه. برج با مهار اضافه همان دکل مهارشده و با مهاری اضافی است که یک سازه برج مستقل پایدار است. مهار اضافی می تواند به طور موقت یا دائم باشد. مهار اضافی موقت زمانی استفاده می شود که کار بر روی قسمت های استاتیک مربوط به برج انجام می شود. مهار اضافی دائمی زمانی استفاده می شود که سازه باید نیروهای قوی را در یک جهت خاص تحمل کند - به عنوان مثال، برخی از انواع دکل های برق که در آن هادی ها جهت خود را تغییر می دهند یا خاتمه می یابند. برج هایی که آنتن ها
ی سیم پیچ افقی را حمل می کنند، گاهی اوقات با مهار اضافی تقویت می شوند. گاهی اوقات برج ها در مناطق بادخیز، به منظور مقاومت در برابر تغییرشکلهای زیاد، با مهار اضافی تقویت می شوند. مزیت اصلی مهار اضافی این است که ارزان تر از ساخت یک برج بدون نیاز به مهار و کاملاً مستقل است که می تواند همان نیرو را تحمل کند. علاوه بر این، امکان ارتقاء بسیار آسان سازه های موجود را فراهم می کند. عیب مهار اضافی این است که به فضای زمینی بسیار بیشتری نیاز دارد و شالوده مهارهامانع انجام کار کشاورزی در این زمین ها می شوند. همچنین این خطر وجود دارد که بچه ها در برخورد با شالوده مهارها آسیب ببینند، بنابراین محدوده شالوده مهارها باید حصار کشی شوند. برج نیمه مهارشده. برج "نیمه مهارشده" سازه ای به صورت برج است که از یک زیرزمین با سازه پایدار مستقل، که در بیشتر موارد بتنی یا فولادی مشبک است، همراه با یک دکل مهار شده در بالا تشکیل شده است. موقعیت بست مهارها ی دکل مهارشده می تواند در بالای برج یا روی زمین باشد. کاربرد. برج های نیمه مهارشده معمولاً زمانی که به یک برج بسیار بلند برای انتقال امواج FM و تلویزیونی نیاز است، و نیز در عین حال آنتن های
ی را برای خدمات رادیویی جهت دار در ارتفاع بسیار پایین تر حمل می کنند، استفاده می شوند. در چنین مواردی، آنتن های خدمات رادیویی جهت دار در بالای قسمت مستقل برج نصب می شوند، در حالی که بالای دکل مهارشده، برای نصب آنتن های FM و تلویزیون مورد استفاده قرار می گیرد. همچنین می توان از آن ها برای ارتقاء برج های پایدار کوچک (مانند برج های آبی) با دکل آنتن بلند برای پخش FM و تلویزیون استفاده کرد. با این حال استفاده از آنها نادر است، و آنها عمدتاً در برخی از کشورهای اروپایی وجود دارند. محل قرارگیری بست مهارها. برج های نیمه مهارشده رابر اساس موقعیت قرارگیری بست مهارها، می توان به دو نوع تقسیم کرد. بست مهارها در بالای برج خودایستا. دکل های مهارشده روی آسمان خراش ها یا برج های عریض تر، اغلب بر روی سقف سازه خودایستای زیرین مهار می شوند. در چنین مواردی، تفاوت ساختمانی عمده ای بین این دکل مهارشده با دکل مهارشده در روی زمین وجود ندارد و ساخت برج خودایستای زیرین تفاوت چندانی با ساخت برجی با همان ارتفاع برج، ولی بدون دکل در روی آن، را ندارد. دکل مهارشده این گونه سازه ها معمولاً ارتفاع کمتری نسبت به برج زیرین دارد. بست مهارها روی
زمین. برج های نیمه مهارشده ای که در آنها حداقل یکی از بست مهارها روی زمین است، نادرتر هستند. قرارگیری شالوده ها در یک محدوده هندسی وسیع تر، امکان ایجاد یک دکل بسیار بلندتر از برج خودایستای زیرین را فراهم می کند، و ادغام برج و دکل باید در تمام جنبه های ساخت و ساز در نظر گرفته شود.
پرونده های افغان (Afghan Files)، مجموعهٔ از اسناد نیروهای دفاعی استرالیا در مورد عملیات نیروهای ویژه استرالیا در افغانستان است. این اسناد توسط دیوید مک براید در اختیار بنگاه خبررسانی استرالیا (ABC) درز کرد و هفت داستان، بر مبنای آن منتشر شد. این اسناد دربرگیرنده موضوعات مختلفی بود، اما چیزی که توجهات را جلب نمود، جزئیات مرتبط به چندین مورد کشتار غیرقانونی مردان و کودکان غیر مسلح را شرح می داد. پلیس فدرال استرالیا در واکنش به افشای این اطلاعات در ژوئن ۲۰۱۹ به دفاتر بنگاه خبر رسانی استرالیا یورش برد و تمامی مواد مربوط به این موضوع را ضبط کرد. مسائل پوشش داده شده. مشکلات در فرهنگ سازمانی. این اسناد نگرانی های را پیرامون «فرهنگ سازمانی» شامل «فرهنگ یک جنگ جو» و یک نگرانی به خصوص را نسبت به «بی حسی» و «تنزیل ارزش ها» در میان سربازان نخبه نیروهای ویژه هوایی که در افغانستان خدمت می کردند، مطرح نمود. افزون بر آن، این اسناد به شکاف عمیق میان دو قطعه نخبه که اکثریت نیروهای ویژه از آن ها متشکل است، اشاره دارد. کشتارهای غیرقانونی. این اسناد شامل حداقل ۱۰ مورد کشتار غیرقانونی مردان و اطفال غیر مسلح بود. دو رویداد که هر دو
در سپتامبر ۲۰۱۳ اتفاق افتاده بود، در حال حاضر تحت تحقیق سر مفتش نیروهای دفاعی استرالیا قرار دارد. در یکی از این رویدادها شخصی به نام بسم الله آزادی و پسر وی صادق الله در جریان یورش از جانب نیروهای استرالیا در ولایت ارزگان به قتل رسیدند، ادعا می شود، که بسم الله تفنگچهٔ را به سمت نیروهای SAS نشانه گرفته بود. اما برخلاف گزارش های سربازان استرالیایی، پلیس روز بعدی بسم الله و صدیق الله را در تخت خواب کنار هم یافت و ظاهراً نشان دهنده این بود، که آن ها هنگام خواب کشته شده اند. این اسناد هم چنین شامل این گزارش بود، که یک سرباز همراه با یک زندانی تنها بود و پس از این که ظاهراً زندانی تلاش نموده تا سلاح سرباز را بگیرد تا به وی شلیک کند. پس از این رویدادها در جریان ۲۰۱۳ میلادی، نیروهای استرالیایی متهم به کشتن یک سوار موترسیکل افغان و مجروح نمودن خانمی که در عقب وی سوار بود، شدند. این رویدادها باعث آشفتگی شدید مقامات افغان شد و تهدید نمودند، که اگر کشتن مردمان ملکی غیر مسلح متوقف نشود، آن ها کار با استرالیا را متوقف خواهند کرد. رویداد دست های بریده شده. این پرونده ها در واکنش به ADF و در مورد پس زمینه رویدادی که طی آن
یک سرباز SAS دست یک شورشی افغان را قطع می کند معلومات فراهم نمود. قبل از این که این رویداد رخ دهد، نیروهای ویژه در جست جوی یک هدف مهم دولت استرالیا با نام مستعار «هدف شمشیر» بودند، یک فرمانده ارشد شورشی که مسئول حملات متعدد بود. هلیکوپترها و بیش از ۱۲۰ سرباز در این جست جو حضور داشتند. چهار شورشی در جریان یک پرواز در ولایت زابل به قتل رسید. یک سرجوخه SAS اجساد را تلاشی نموده و پس از آن با نیشتر یک دست از هر کدام از شورشی ها را قطع کرد. سربازان مکلف بودند، تا در صورت امکان، اثر انگشت و اسکن چشم هر عضو گروه طالبان که کشته می شد را گردآوری کنند. این در حالی است که قطع کردن عضو بدن فرد مرده قوانین جنگی را نقض می کند. سروان اندرو هاستی از این رویداد ناراحت شد و آن را به مقام ارشد خود گزارش داد. اعضای ارتش، جلسه آموزشی که فقط ۹ روز قبل برگزار شده بود و در آن صریحاً اجازه قطع کردن دست داده شده بود، را متهم نمودند. یورش پلیس و تحقیقات. پلیس فدرال استرالیا به تاریخ ۵ ژوئن ۲۰۱۹ به مقر شبکه ABC در شهر سیدنی یورش برد و برای ۸ ساعت آنجا را تلاشی نمود، که طبق گزارش علت آن پرونده های افغانستان بوده است. سایر ادارات، احتمالاً
سازمان اطلاعاتی استرالیا و اداره سیگنال های استرالیا نیز در آنجا حضور داشتند. در جریان این یورش، وکلای مدافع شبکه ABC مجبور گردیدند تا مجوز را تفسیر نموده و با AFP همکاری کنند تا اطمینان حاصل گردد، که معلومات محرم که در حیطه مجوز قرار نمی گیرند، نشر نشوند. این یورش بلافاصله با نقد گسترده مردم مواجه شد و یک درخواست مبنی بر دسترسی آزاد به اطلاعات از این رویداد نشان داد که AFP عمداً خبرنگاران را مورد هدف قرار می دادند و حتی محاکمه خبرنگاران دخیل در موضوع نیز در دستور کار بود. شبکه ABC پس از یورش علیه AFP دادخواهی نموده و ادعا نمود که مجوز بسیار کلی بود و از این رو قابل اجراء نبود. این قضیه در فوریه ۲۰۲۰ از جانب محکمه فدرال آسترالیا مختومه اعلام شد و AFP فرایند دسترسی به پرونده های مصادره شده را شروع کرد، در این زمان شبکه ABC به سرعت اقدام نمود، تا حکم قضایی به دست بیاورد. در ژوئن ۲۰۲۰، AFP خلاصه شواهد را به رئیس محاکم عامه سترالیا (CDPP) که دادستان عامه فدرال نیز است فرستاده و توصیه نمود تا دان آکس به دلیل دزدی از بخش پرونده های افغانستان مجازات شود. چون این یک قضیه بسیار مهم و در سطح بالا بود، دادستان نیز نیاز
به تأییدی نهایی از جانب دادستان کل آن وقت، کرستین پورتر، داشت. CDDP در اکتبر ۲۰۲۰ اعلام کرد که، علی رغم باور داشتن بر این که آن ها می توانند آکس را به چندین جرم متهم نمایند، اما آن ها وی را محاکمه نخواهند کرد. بررسی سنا. یورش به دفاتر ABC و همچنین یک یورش دیگر AFP به خانه یک خبرنگار شبکه نیوز کورپ به نام آنیکا اسمیتورست در همان ماه، به موضوع بررسی در کمیته محیط زیست و ارتباطات سنای استرالیا در مورد آزادی رسانه ها مبدل شد. گزارش نهایی این کمیته در ماه می ۲۰۲۱ به نشر رسید که حاوی ۱۷ توصیه بود، از جمله پیشنهاد اصلاح آن قوانینی که این پتانسیل را دارند، تا خبرنگاری عامه را جرم قلمداد نمایند و هم چنین پیشنهادهایی مبنی بر بهبود محافظت دولت فدرال از افشاگران.
کلمنت فرانسوا تئودور دوبوآ (؛ ۲۴ اوت ۱۸۳۷ – ۱۱ ژوئن ۱۹۲۴) آهنگساز، استاد دانشگاه و آموزگار موسیقی اهل فرانسه بود. دوبوآ پس از تحصیل در کنسرواتوار پاریس، برندهٔ جایزه بزرگ رم در سال ۱۸۶۱م شد. او سپس به عنوان ارگ نواز و رهبر گروه کر در چندین کلیسای معروفِ پاریس مشغول به فعالیت شد و هم زمان در مقام استادی، به تدریس در کنسرواتوار پاریس پرداخت. وی در این کنسرواتوار از سال ۱۸۷۱ تا ۱۸۹۱ هارمونی، و از سال ۱۸۹۱ تا ۱۸۹۶، آهنگسازی آموزش می داد و تا زمانی که جانشین آمبرواز توما به عنوان مدیر کنسرواتوار شد، به تدریس پرداخت. او بعد از تصدی مدیریت، برنامه درسی کاملاً محافظه کارانهٔ قبلی خود را ادامه داد و پس از اینکه رسوایی در مورد تلاش دانشکده برای تقلب در مسابقهٔ «جایزه بزرگ رم» برای جلوگیری از پیروزی موریس راول آهنگساز مدرنیست به وجود آمد، مجبور به بازنشستگی زودهنگام شد. دوبوآ در آهنگسازی فردی توانا و خوش ذوق شناخته می شد اما آثارش چندان اصیل و الهام بخش نبود. وی امیدوار بود که به عنوان آهنگساز اپرا سرشناس شود ولی بیشتر به خاطر ساخته های کلیسایی اش شناخته شد. کتاب های او در زمینهٔ تئوری موسیقی تأثیرگذار بودند و سال ها مو
رد استفاده قرار گرفتند. زندگی نامه. سال های اولیه. دوبوآ در مارن، روستایی در نزدیکی رنس به دنیا آمد. خانوادهٔ او به حرفهٔ موسیقی آشنایی نداشتند، پدرش سبدساز بود و پدربزرگش معلم مدرسه بود. مادر وی سلین دوبوآ (با نام خانوادگی شاربونیه)، شغل و حرفه ای نداشت و بیشتر وقت خود را صرف تربیت تئودور جوان می کرد. تئودور پیانو را نزد لوئی فانارت رهبر گروه کر کلیسای جامع رنس آموخت. دوبوآ در سال ۱۸۵۴ به واسطهٔ تماس های اساتید موسیقی، در کنسرواتوار پاریس به سرپرستی دانیل اوبر پذیرفته شد. وی در این کنسرواتوار پیانو را نزد آنتوان فرانسوا مارمونتل، ارگ با فرانسوا بنوا، هارمونی با فرانسوا بازن و کنترپوان و آهنگسازی را نزد آمبرواز توما آموخت. دوبوآ در حالی که دانشجو بود، در کلیساهای لزنولید (از ۱۸۵۵) و سنت کلوتیلد (از ۱۸۵۸) مشغول به کار شد. او که پی درپی جوایز اولِ مسابقات برای هارمونی، فوگ نویسی و ارگ به دست می آورد، سرانجام در سال ۱۸۶۱، جایزهٔ اول موسیقی فرانسه (جایزه بزرگ رم) را به دست آورد. سفر به رم. دریافت جایزهٔ بزرگ رم، به دوبوآ این امکان را داد تا در «آکادمی فرانسه» در شهر رم واقع در مجموعهٔ ویلا مدیچی، با اخذ یارانه به
تحصیل ادامه دهد. او از سال ۱۸۶۱ در آنجا اقامت گزید و با بسیاری از دانشجویان مانند ژول ماسنه آشنا شد. وی در هنگام تحصیل از بناهای ناریخی رم و حومهٔ آن بازدید کرد و در اجراهای موسیقی کلیسای سیستین مشارکت داشت. وی همچنین به شهرهای ناپل، پمپئی، ونیز، ورونا، منتووا، میلان و فلورانس سفر کرد. او برداشت های خود از این دیدارها و سفرها را با ساخت یک اورتور در سبک کلاسیک با شیوهٔ اپرا بوفا و اپرا سریا ارایه داد که در نهایت به خلق یک مس بزرگ (مراسم عشاء ربانی) انجامید. او در طول اقامت خود در رم با نوازندگان برجسته ای از جمله فرانتس لیست ملاقات کرد و لیست که قطعه «عشای ربانی» را شنیده بود، تئودور جوان را تشویق کرد. بازگشت به پاریس. دوبوآ در سال ۱۸۶۶، به پاریس بازگشت و به عنوان کاپل مایستر در «کلیسای سنت کلوتیلد» منصوب شد، جایی که گروه کر تحت سرپرستی وی قطعهٔ «هفت کلام آخرِ مسیح» را در روز «جمعهٔ خوب» (۱۸۶۷) اجرا کردند و سپس در «کنسرت های مردمی» و بسیاری از کلیساهای دیگر تکرار شد. در سال ۱۸۷۱، هنگامی که کامی سن-سانس «انجمن ملی موسیقی رومن بوسین» را تأسیس کرد، دوبوآ به همراه آنری دوپارک، گابریل فوره و سزار فرانک از اعضای م