Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آئویی ماتسوری یا جشنواره گل ختمی، یکی از سه جشنواره بزرگ ژاپن است که در کیوتو ، ژاپن برگزار می شود. دو جشنواره دیگر جشنواره جیدای ماتسوری و جشن گیئون می باشند. این جشنوارهٔ دو زیارتگاه، معبد شیموگامو و معبد کامیگامو در شمال شهر است. از این رو جشنواره ممکن است به عنوان "جشنواره کامو" نیز یاد شود. این جشنواره هر سال در ۱۵ ماه مه در حد فاصل یک کاخ قدیمی و دو معبد شیموگامو و کامیگامو برگزار می شود. تاریخچه. فرض با توجه به نیهون شوکی این است که این جشنواره در زمان امپراتور کیم می (سلطنت ۵۳۹–۵۷۱ میلادی) آغاز شده است. سوابق باستانی معروف به «هونچو گتسوری» (ō 朝 月 令) و «نن چو جیجو هیشو» (年 中 行事 秘 抄) نشان می دهد که پی در پی باران های فاجعه بار با وزش باد شدید محصولات دانه را خراب می کند، و بیماری های همه گیر در کشور گسترش یافته بود. از آنجا که پیشگویی ها علت این امر را مجازات الهی خدایان معبد کامو پنداشته بود، امپراتور فرستادهٔ خود را به حرم فرستاد تا با انجام کارهای مختلفی از خدایان دلجویی به عمل آورده و برای برداشت محصول فراوان دعا کند. این عمل شامل راندن با یک اسب تندرو بود. این به یک آیین سالانه و عملکرد اسب تند و
تیز به یک اجرای تیراندازی با کمان (یابوسامه) تبدیل شد. طبق سوابق تاریخی معروف به شوکو نیهونگی (続 日本 記)، تعداد زیادی از مردم برای دیدن این نمایش سوارکاری در روز جشنواره در سال دوم سلطنت امپراتور مونمو (سلطنت ۶۹۷–۷۰۷) آمده بودند؛ که این رویداد ممنوع شد. در قرن نهم، امپراتور کانمو، تخت پادشاهی ژاپن را در کیوتو تأسیس کرد. این نشان دهنده آغاز دوره هی آن در تاریخ ژاپن است. امپراتور کانمو خدایان (کامی) مقدسِ معبد کامو را به عنوان محافظان پایتخت هی آن شناخته و آئویی ماتسوری را به عنوان یک رویداد سالانه امپراتوری تأسیس کرد. اجرا. بنا بر اعتقاد برگزار کنندگان مراسم، این جشنواره بیانگر در راه بودن فصل تابستان است. نماد (ارابه) مراسم که به وسیله گاو کشیده می شود و برگزارکنندگان در کنار آن حرکت می کنند، با گل ختمی پیراسته و تزیین شده است و دلیل نامگذاری این مراسم نیز به نام جشنواره گل ختمی به همین سبب است. برگزارکنندگان حدود ۵۰۰ نفر هستند که لباس های سنتی دوره هی آن (۷۹۴–۱۱۸۵) را به تن کرده اند و تماشاگران را به یا زمانی می اندازند که شهر کیوتو پایتخت ژاپن بوده است. افرادی که در محل اجرای مراسم حضور دارند با دیدن این مراس
م جامعه ۱۲۰۰ سال پیش ژاپن را در ذهن مجسم می کنند.
عبدالله بن ایوب تیمی، مکنا به ابومحمد، از شاعران کوفی تبار دربار عباسی بود که هارون الرشید، مأمون و امین را درک کرده و در وصف آنان اشعاری سروده است. سرگذشت. تیمی، از مداحان و ستایشگران و شاعران دربار عباسی است که در دربار هارون الرشید، رفت وآمد داشته است. وی از اهالی کوفه بوده و مولای بنی تیمیم و بنی سلیم معرفی شده است. او در ابتدا در مدح برمکیان شعر می سرود و در معروفیتش، اسحاق موصلی، تاثیر بسزایی داشت. از اینکه وی چگونه به دربار هارون الرشید راه یافته است، اطلاع درستی در دست نیست. بر اساس یک روایت که توسط ابوالفرج اصفهانی نقل شده است، تیمی به همراه یزید بن مزید والی ارمنستان و آذربایجان، توانست به دربار هارون وارد شود. احمد بن سیار جرجانی گزارش دیگری را نقل می کند که بر اساس آن، تیمی در رقه به دربار هارون وارد می شود و با خواندن قصیده ای در مدح هارون، محبت وی را جلب می کند. یزید از دوستان صمیمی تیمی محسوب می شد و در رثای وی قصیده ای سوزناک سرود که هارون را به گریه انداخت. پس از مرگ هارون، تیمی به دربار امین رفت اما در مدت زمان کوتاه خلافت امین بین سالهای ۱۹۳ تا ۱۹۸، چندان مجال مدح نیافت و از مجموع ۵ یا ۶ مج
لسی که در این خصوص نقل شده است، همگی از پادش های زیاد امین به این شاعر حکایت دارد. وی در اشعارش امین را به هاشمی بودن از دو طرف (پدر و مادر) می ستود. پس از مرگ امین و خلافت یافتن مأمون، وی به نزد مأمون شتافت تا در دربار وی جای گیرد، اما خلیفه نخست از پذیرش وی سر باز زد. تیمی برای راه حل، نزد فضل بن سهل رفته و از طریق وی توانست در بارگاه خلیفه جای گیرد. مأمون وی را بابت شعری که در باب حسادت مأمون به امین سروده بود، شماتت می کرد و در نهایت به جهت شعری زیبا در مدح خودش، وی را بخشید و ۱۰ هزار درهم به وی عطا کرد. بر اساس گزارشی، در مجلسی دیگر وقتی تیمی شعری را در مدح مأمون می سراید، از خلیفه ۵ هزار درهم به عنوان پاداش می ستاند. وی در طول زندگی باده خواری می نمود و در اواخر عمر به جهت بیماری رعشه، از باده پرهیز می کرد. اشعار. بجز اشعار وی در ستایش خلفاء و درباریان آنان؛ الباقی اشعار در وصف باده و باده خواری یا طلب مال از دیگران است. تیمی در ابیاتی از صرف جوانی خود در شراب خواری و لذت از آن خبر می دهد. وی همچنین در ابیاتی دیگر، به باده خواری خود با برادرش ابونیجان و پسر عمویش قبیصه اشاره دارد. وی در شعری دیگر از علا
قه خود به جاریه ای اشاره دارد که از عیسی بن رشید می خواهد به او کمک کند تا آن جاریه خریداری شود. عیسی این شعر را پس از خواندن برای مأمون، ۳۰هزار درهم از مأمون دریافت می کند تا به شاعر برساند. از وی چند بیت در توکل و توصیه های اخلاقی گزارش شده است. از مجموع اشعار وی، ۱۰۰ ورق باقی مانده است که هنوز تحقیق و چاپ نشده اند.
گیتو موهانداس (؛ زادهٔ ) بازیگر و کارگردان فیلم سینمای هند و سینما مالایالم است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "زندگی زیباست" و "قلعه ای در هوا" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه فیلم فیر جنوب بهترین بازیگر زن شده است.
آکیتا کانتو () یکی از جشنواره های ژاپن است که در آکیتا (شهر) در استان آکیتا؛ ژاپن برگزار می شود.
ادیب اسحاق، نویسنده و شاعر مسیحی و عرب است که سردربیری روزنامه های مختلفی را در بیروت و مصر عهده دار بوده است. سرگذشت. ادیب اسحاق، نویسنده، شاعر و روزنامه نگار عرب تبار و مسیحی است که در فیحاء از توابع دمشق در کشور سوریه امروزی به دنیا آمده است. وی تحصیلات مقدماتی را در مدرسه عازاریین دمشق گذراند و در همانجا زبان فرانسه آموخت. سوی از همان دوران کودکی به شعر علاقه نشان داد و شعر سرود؛ وی به جهت مشکلات مالی خانواده تحصیل را رها کرد و با دستمزدی اندک، در گمرک دمشق مشغول کار شد. وی در این دوران دست از مطالعه بر نداشت و در هر فرصت پیش آمده به مطالعه آثار ادبی و سرودن شعر می پرداخت. وی در این دوره زبان ترکی را آموخت. وی در بعدها به بیروت رفت و در اداره پست بیروت مشغول به کار شد. محیط ادبی بیروت، زمینه ای مناسب برای فعالیت های علمی و فرهنگی وی شد و از این رو با آشنایی چن تن از روزنامه نگاران و ادیبان بیروت همچون ابراهیم یارجی، احمد فارس شدیاق، خلیل خوری و پطرس بستانی، توانست در مدت زمانی اندک، سردبیری روزنامه ثمرات الفنون را عهده دار گردد. وی در این مدت با روزنامه التقدم نیز همکاری داشت. وی بعدها از سردبیری روزنامه
ثمرات الفنون دست کشیده و سردبیر روزنامه التقدم شد. وی در روزنامه تقدم، با درج مطالب سیاسی، توجه سیاستمداران را به خود جلب کرد و سبب شد تا هیاهوهایی در خصوص وی و روزنامه او برپا شود. وی بعدها به عضویت انجمن زهرة الاداب (تاسیس شده ۱۸۷۳ میلادی) درآمد و توانست ریاست آن انجمن را عهده دار شود. وی توانست توسط سلیم خوزی، کتاب آثار الادهار را منتشر سازد و نزهة الاحداثق فی مصارع العشاق را در همین دوران نوشت. وی به پیشنهاد سرکنسول فرانسه در بیروت، رمان اندروماک را ترجمه کرد و با همکاری هنرمندان بیروتی آن را روی صحنه برد و درآمدش را صرف امور خیره کرد. وی در سال ۱۸۷۶ در زمان حکومت خدیو اسماعیل به اسکندریه رفت و با همکاری سلیم نقاش، نمایشنامه ای را به عربی ترجمه و به روی صحنه برد. پس از اسکندریه به قاهره رفته و با سید جمال الدین اسد آبادی آشنا می شود و از مریدان وی می گردد. وی به پیشنهاد اسد آبادی، هفته نامه مصر را تاسیس کرد. وی مجدد به اسکندریه بازگشت و در سال ۱۸۷۹ روزنامه مصر الفتاة و در ۱۸۸۰ میلادی، هفته نامه المحروسه را در اسکندریه منتشر کرد. در سال ۱۸۸۲ در نهضت عرابی پاشا در مصر، وی در میان آزادیخواهان میانه رو جای گر
فت ولی با نهضت به مخالفت پرداخت. وی سردبیری روزنامه التقدم را مجدد عهده دار شد. در سال ۱۸۸۴ بیماری اش شدت گرفت و به دستور پزشکان به مصر رفت و از آنجا بیروت رفته و در آنجا درگذشت. سال وفاتش را ۱۸۸۵ میلادی گزارش کرده اند.
انفعالات نفسانی آخرین اثر فیلسوفِ خردگرای فرانسوی، رنه دکارت می باشد. این کتاب در اصل گفت وگو ها و نامه نگاری های دکارت با شاهزاده الیزابت بوهمیایی درباب "انفعالات" یا "احساسات" بشری می باشد. پیش زمینه. دکارت قبل از این کتاب در دیگر آثار فلسفی خویش بالاخص در کتاب جریان ساز تأملات در فلسفه اولی مسائل فلسفی خویش را مطرح کرده بود. بر طبق فلسفه ایدئالیستی دکارت، در جهان خلقت دو جوهر متمایز وجود دارد: نفس(روح یا ذهن) که حالت اصلی آن "اندیشه " است و دیگری بدن(جسم) با حالت اصلیِ امتداد. دکارت معتقد بود این دو جوهر که دارای حالات یا صفات متمایزی نیز هستند هیچ ارتباطی با هم ندارند زیرا جسم مادی است و امتداد دارد و ذهن غیرمادی است و امتداد ندارد و فقط دارای اندیشه است. بر همین اساس و این نظریه دو آلیستی مسئله ای شکل می گیرد که دکارت و حتی فیلسوفان بزرگ چندین قرن بعد از او درصدد حل آن برآمدند، یعنی مشکلِ ارتباط ذهن و بدن، بعبارت دیگر چگونه ممکن است که ذهنِ انسان از بدن او متمایز باشد درحالیکه با تغییراتی در جسم، نفس نیز متأثر می شود مانند وضعیت بیماری و یا درد جسمی که روح یا نفس را هم تحت تاثیر قرار می دهد.در قبل دکارت
مشخص کرده بود که نفس با بدن یک اتحاد ایجاد می کنند اما ارتباط چگونه حاصل می شود؟ همین پرسش دکارت را به سمت نگارش این کتاب برد و سعی کرد که تا لحظات آخر عُمر خویش این مسئله را حل کند. شکل گیری. این کتاب که در آخرین سال های زندگی دکارت (نوامبر ١۶۴٩) به نگارش درآمده است در حقیقت نگاهی روانشناسانه به خُلقیات انسانی دارد.اساس شکل گیری این کتاب نیز جواب های دکارت به نامه ها و پرسش های ملکه الیزابت دربابِ فلسفه او بود. محتوا. او در این اثر دو اصل متقابل قدیمی را که از زمان افلاطون انفعالات نفسانی را براساس آنها مورد مطالعه قرار می دادند_ قوهٔ شهوانیه و غضبیه _ کنار گذاشت و انفعالات را صرفاً به نحو طبیعی و مکانیکی بررسی کرد. از نظر دکارت بدن بر نفس تاثیر می گذارد و این تاثیرات همان انفعالات نفسانی هستند و دلیل این تاثیر نیز مجاورت نفس با بدن است. وظیفه ارتباط نفس با بدن را غده ای در مغز برعهده دارد به نام «غدهٔ صنوبری» که این غده واسطهٔ نفس و جسم است و تصاویر گرفته شده توسط حواس بدن با گذر از این غده به نفس می رسد و دستورها نفس نیز از طریق همین غده به جسم ارسال می شود. از طرف دیگر باید بدانیم که حرکات جسمانی مثل گردش
خون صرفاً جسمانی هستند و نفس یا ذهن هیچ دخالتی در این اَعمال ندارد. از طریق گردش خون بخاری متصاعد می شود که اجزای ریز این بخار به سمت مغز می رود و با تاثیر بر غدهٔ صنوبری، انفعالات نفسانی رخ می دهد. میل، لذت، اَلَم،حیرت، عشق، نفرت از نوع اصلی انفعالات نفسانی هستند و مابقی احساسات از این انفعالات حاصل می شوند. از نظر دکارت تمامی این انفعالات به نوعی می توانند برای انسان مفید باشند زیرا هر انفعال خود نشانی از یک رخداد یا یک هشدار در بدن و نفسِ انسان است. با ترکیب این عواطف و انفعالات چندین صورت نفسانی دیگر شکل می گیرد از جمله حُرمت، کرامت، غرور، تواضع، اُمید، ترس و حسد و غیره. اگر این عواطف از اهداف اصلی خود دور شوند ضرر آفرین می شوند اما به طور کلی انفعالات حاصل از اَلَم مُضِر هستند و سبب رذائل اخلاقی در بشر می شوند. از بین این عواطف ((کرامت)) یک فضیلت است و بنا به نامگذاری دکارت، «شرافتِ روحی» است که می تواند مانع بروز انفعالات منفی از جمله غرور و تکبر و خشم شود. از نظر دکارت انسان باید تابع فضایل اخلاقی خود باشد و با انتخاب این عواطف از رذایل دور شود، انتخابی که با شناخت و اراده حاصل می شود.
کیشیوادا دانجیری ماتسوری جشنواره ای است که در حدود ۳۰۰ سال پیش آغاز شده و همه ساله در روزهای ۱۴ و ۱۵ سپتامبر در کیشی وادا، اوساکا برگزار می شود. این جشن معروفترین جشن از سری جشن هایی است که به نام دانجوری ماتسوری شناخته می شوند. تاریخچه. این جشنواره در سال ۱۷۰۳ آغاز شد، زمانی که دایمیوی کیشیوادا، اوکابه ناگایاسو (岡 部)، در پیشگاه خدایان شینتو برای برداشت فراوان در معبد فوشیمی ایناری، کیوتو دعا کرد. خلاصه. در جشن هایی که نام دانجوری ماتسوری شهرت دارند، ارابه (نماد) مراسم که «دانجیری» نامیده می شود را برگزارکنندگان در زمان های معینی می چرخانند. بعضی اعتقاد دارند که در سال ۱۷۰۳ از معبد کیوتو فوشیمی تایشا ارواحی با وسیله ای شبیه دانجیری به قصری منتقل شده اند. اجرای مراسم امروزی تقلید از انتقال ارواح از معبد به قصر است. در این مراسم بیشتر از ده ارابه در خیابان ها به راه می افتند و گاهگاهی چرخانده می شوند اگر دو ارابه با هم برخورد کنند ممکن است افرادی زخمی شوند یا به نزاغ بینجامد و حتی ممکن است برخورد افراد تلفاتی نیز داشته باشد به همین خاطر به این مراسم «کیشیوادا کنکا ماتسوری» نیز می گویند که به معنی نزاع و زد و خو
رد کیشیوادا است. بعضی معتقدند اگر ارابه مراسم موقع حرکت و چرخاندن به خانهٔ کسی برخورد کند آن خانه ویران خواهد شد. این مراسم نسبت به سایر مراسم ژاپن تند و خشن است.
آی. اس. جوهر (; – ) بازیگر، کارگردان فیلم، تهیه کننده فیلم، نویسنده اهل هند بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "لورنس عربستان"، "جانی نام من است"، "مرز شمال غربی"، "مرگ بر روی نیل"، "یک شب بارانی"، "بی دین"، "شاگرد"، "سه خانم"، "آنیتا"، "آن که رشد می کند ریش است"، "آقای بنارسی"، "داستان" و "مایا" اشاره کرد.
انتشارات مثلث، که در سال ۱۹۸۸ توسط رابین هاردی تأسیس شد، یک انجمن آمریکایی از مردان و زنان همجنسگرا در صنعت نشر است. این انتشارات سالانه حامی مالی مراسم «ماه ملی کتاب گی و لزبین» هست و از سال ۱۹۸۹ سالانه، برنامه جوایز مثلث در رابطه با ادبیات دگرباشان جنسی را حمایت مالی کرده است.
دانجوری ماتسوری () به معنی «جشنواره ارابه ها» جشنواره ای است که در حدود ۳۰۰ سال پیش آغاز شده و همه ساله برگزار می شود. روزهای جشنواره از سال به سال و از شهری به شهر دیگر متفاوت است، اگرچه این جشنواره معمولاً در پاییز، اواخر سپتامبر یا اکتبر برگزار می شود. در روزهای جشنواره، اعضای اصناف شهر، با پوشیدن هاپی و بستن سربند اختصاصی صنف خود ارابه یا دانجوری را در خیابان های شهر به حرکت درمی آورند. کیشیوادا دانجیری ماتسوری احتمالاً معروف ترین جشن از این نوع است. دانجوری ماتسوری دیگری نیز وجود دارد که در شهر کوبه و هاروکی برگزار می شود اما محبوبیت و تماشاگر آنها کمتر است. خلاصه. اعضای صنف شهر زمان قابل توجهی را برای آماده سازی برای جشنواره صرف می کنند. در جشن هایی که نام دانجوری ماتسوری شهرت دارند، ارابه (نماد) مراسم که «دانجیری» نامیده می شود را برگزارکنندگان در زمان های معینی می چرخانند. این جشنواره در سال ۱۷۰۳ آغاز شد، زمانی که دایمیوی کیشیوادا، اوکابه ناگایاسو (岡 部)، در پیشگاه خدایان شینتو برای برداشت فراوان در معبد فوشیمی ایناری، کیوتو دعا کرد. بعضی اعتقاد دارند که در سال ۱۷۰۳ از معبد کیوتو فوشیمی تایشا ارواحی با
وسیله ای شبیه دانجیری به قصری منتقل شده اند. اجرای مراسم امروزی تقلید از انتقال ارواح از معبد به قصر است. ارابه این مراسم، دانجیری، شبیه وسیلهٔ نقلیه ای است که موقع تشییع جنازه تابوت را حمل می کند و «ریکیوشا» نام دارد. در این اسم «ری» یعنی روح، کیو یعنی جعبه ای که جسم بی روح در آن جای می گیرد و «شا» یعنی وسیله نقلیه. در این مراسم بیشتر از ده ارابه در خیابان ها به راه می افتند و گاهگاهی چرخانده می شوند اگر دو ارابه با هم برخورد کنند ممکن است افرادی زخمی شوند یا به نزاغ بینجامد و حتی ممکن است برخورد افراد تلفاتی نیز داشته باشد به همین خاطر به این مراسم «کیشیوادا کنکا ماتسوری» نیز می گویند که به معنی نزاع و زد و خورد کیشیوادا است. بعضی معتقدند اگر ارابه مراسم موقع حرکت و چرخاندن به خانهٔ کسی برخورد کند آن خانه ویران خواهد شد. این مراسم نسبت به سایر مراسم ژاپن تند و خشن است.
نیوْخ، (Нивхгу диф) نیفخ، گیلیاک، یا آموری یک خانواده زبانی منزوی و کوچک متشکل از از دو یا سه زبان غیرقابل درک متقابل است که مردم نیوخ در منچوری بیرونی، حوضه رود آمگون (شاخه آمور)، در امتداد پایین دست آمور و در نیمه شمالی ساخالین بدان سخن می گویند. «گیلیاک» اصطلاحی روسی است که برای اقوام منطقه رود آمور به کار می رود و اصولاً با نیوخ در ادبیات غربی یکسان است. جمعیت مردم نیوخ در طول سدهٔ گذشته ثابت بوده است و در سال ۱۸۹۷، ۴٬۵۴۹ نفر و در سال ۱۹۸۹، ۴٬۶۷۳ نفر گزارش شده است. با این وجود، تعداد گویشوران نیوخ در میان این مردم از ۱۰۰٪ به ۲۳٫۳٪ در همین دوره کاهش یافت و در سرشماری ۱۹۸۹ فقط ۱۰۷۹ گویشور زبان اول باقی مانده بود. در سرشماری سال ۲۰۱۰ نیز فقط ۱۹۸ نیوخ را به عنوان زبان مادری خود معرفی کردند که کمتر از ۴ درصد از جمعیت قوم نیوخ بود. نیازبان نیانیوخ که نیای زبان های امروزی است، در سال ۲۰۱۶ توسط دانشمندان بازسازی شد. زبان ها. نیوخ یک زنجیره گویشی است. در استفاده از نیوخ درجه تنوع زیادی بسته به روستا، طایفه و حتی فرد گوینده، وجود دارد. گونه های نیوخ به طور سنتی در چهار خوشه جغرافیایی آمور پایین، ساخالین شمالی، ساخا
لین شرقی و ساخالین جنوبی دسته بندی می شوند. تفاوت واژگانی و واجی بین این گونه ها به اندازه ای زیاد است که متخصصان آن ها را به دو یا سه زبان تقسیم می کنند، اگرچه به دلیل تلاش برای احیای زبان در میان این جمعیت کوچک و ترس از عواقب تقسیم بیشتر، عمدتاً نیوخ به عنوان یک زبان معرفی می شود. گروزدوا (۱۹۹۸) نیوخ به دو زبان نیوخ اصلی (شامل گونه های آمور پایین و ساخالین شمالی) و ویغونگ (شامل گونه های ساخالین شرقی و جنوبی) تقسیم کرد. فورتسکو (۲۰۱۶) نیز بیان می کند گونه های آمور، ساخالین شرقی و ساخالین جنوبی نسبت به یکدیگر قابل درک نیستند و هر یک را زبان جداگانه ای می خواند. واج شناسی. همخوان ها. همخوان های نیوخ بدین شرحند: واکه ها. این ۶ واکه در نیوخ وجود دارند. نوشتار. نیوخ بیشتر به الفبای سیریلیک نوشته می شود و دارای ۴۶ حرف است که سه حرف Ё، Щ و Ь فقط در وام واژه های روسی یافت می شوند. ارتباط با آینو. به نظر می رسد مردم آینو ژاپن تماس های زبانی فشرده ای با نیوخ ها در طول دوره از تاریخ خود تجربه کرده اند و دارای اشتراکات زبانی بسیاری هستند. مشخص نیست که این موضوع تا چه اندازه بر زبان نیوخ تأثیر گذاشته است ولی زبان شناسان
معتقدند که واژگان مشترک بین زبان آینو و نیوخ به دلیل وام گرفتن است.
ناگاساکی کونچی () جشنی است که از روز هفتم تا نهم اکتبر در معبد شینتویی، معبد سووا (ناگاساکی) در شهر ناگاساکی (بندر) برگزار می شود. این جشنواره یکی از ۳۰ جشن بزرگ منطقه کیوشو است. در زمان های قدیم در روز نهم سپتامبر برگزار می شد، به همین سبب مردم محلی این جشن را «کونچی» می گویند که در اصل «کونیچی» به معنی روز نهم است و برای سهولت به صورت کونچی درآمده است. البته تاریخ ذکر شده با تقویم قمری قدیم در ژاپن مطابقت دارد و این تاریخ در تقویم فعلی ژاپن نهم اکتبر می شود. این مراسم به عنوان جشن برداشت محصول پاییز (برداشت) در اواخر قرن شانزدهم آغاز شد و هنگامی که معبد سووا (ناگاساکی) در سال ۱۶۴۲ تأسیس شد، به یک جشن مقدس تبدیل شد. هدف دیگر برگزاری این جشن بررسی مسیحیان پنهان پس از تحریم مسیحیت بود. این امر امروزه در رسم «نمایش باغ» (庭 見 せ، نیوامیسه) مشهود است، هنگامی که مردم خانه های خود را برای بررسی عمومی باز می کنند. یکی از مشهورترین اجراهای جشنواره، رقص اژدها است که در اصل در شب سال نو توسط ساکنان چینی ناگاساکی اجرا می شده است. تمرینات این جشنواره از ۱ ژوئن آغاز می شود. تاریخچه. جشنواره کونچی از دوره ادو در ژاپن شروع ش
ده است. در این دوره که شوگون سالاری توکوگاوا حاکم بود، دروازه های ژاپن بر روی دنیا بسته بود و فقط کشور چین و هلند از طریق جزیره محدودی از ناگاساکی به نام دجیما با ژاپن ارتباط بازرگانی داشتند. چند نفر از بازرگانان هلندی محصور در جزیره کوچک دجیما و بعضی از چینی های ساکن ناگاساکی و ندرتاً مأموران اعزامی از کشور کره تنها واسطه ژاپن با جهان خارج بودند. در مراسم کونچی عده قلیلی از چینی ها و هلندی ها نیز شرکت می کردند. اجرا. این مراسم نوعی جشنواره کشت کاری است و به خاطر رقص اژدهایی که طرح چینی دارد، مشهور است. ارابه هایی که یادآور کشتی های تجاری دوره ادو هستند و ماهی هایی که از دهانشان آب فوران می کند و نمادهای دیگر در سراسر شهر رژه می روند. امروزه اگر چه مراسم کونچی تفاوت هایی با قدیم دارد ولی سبک چینی خود را حفظ کرده است.
آن بخت خوش (به انگلیسی: That Lucky Touch) یک فیلم سینمایی کمدی محصول سال ۱۹۷۵ بریتانیا و آلمان غربی به کارگردانی کریستوفر مایلز و با بازی راجر مور، سوزانا یورک، مایکل جی. شنون و شلی وینترز است. این فیلم در استودیوهای پاین وود فیلمبرداری شده است و محل فیلمبرداری آن در اطراف شهر بروکسل می باشد. داستان. یک فروشنده بین المللی اسلحه، در جلسه ناتو برای فروش سلاح، با یک روزنامه نگار زن روزنامه "واشینگتن پست" درگیر می شود که جهان بینی او با جهان تفاوت زیادی دارد.
کوزو اونو اقتصاددان و تحلیل گر ژاپنیِ نظریات کارل مارکس است که به دلیل نظریه پردازی در زمینهٔ مبحث «ارزش» در اندیشه های مارکس مورد توجه قرار گرفت. مهمترین کتاب اونو «اصول اقتصاد سیاسی» نام دارد که در سال ۱۹۶۴ منتشر شده است. اندیشه ها. مارکسیسم در ژاپن به دو دوره تقسیم می شود، دورهٔ قبل از اونو و دورهٔ بعد از اونو. پیش از تحقیق های اونو مارکسیست های ژاپنی عمدتاً گرایشات استالینیستی داشتند ولی پس از انتشار کتاب «اصول اقتصاد سیاسی» در سال ۱۹۵۲ رفته رفته این گرایشات رو به فراموشی نهاد. اونو در کتاب خود که خوانشی هگلی از اندیشه های کارل مارکس بالاخص نظریهٔ ارزش او در کتاب سرمایه دارد، معتقد است که تحلیل مارکسی باید در سه سطح جداگانه انجام شود: از شاگردان و رهروانِ اونو که آثار وی را در دنیای اروپایی ترجمه کرده و نظریات او را گسترش دادند می توان به ماکوتو ایتو و توماس تی سکین نام برد.
آئوموری نِبوتا ماتسوری یکی از جشنواره های ژاپن است که در آئوموری در استان آئوموری در ژاپن برگزار می شود. این جشنواره بیشترین گردشگران را از دیگر جشنواره های نِبوتا ژاپن به خود جلب می کند و یکی از سه جشنواره بزرگ در منطقه توهوکو به حساب می آید. زمینه. تاناباتا در روز هفتم از ماه هفتم ژوئیه (با تقویم قمری) یا روز هفتم ماه هشتم (اوت) با تقویم میلادی در شهر هیروساکی در استان آئوموری برگزار می شود که به آن جشن نپوتا می گویند. این جشنواره علاوه بر شهر هیروساکی در سایر نواحی شمال شرقی ژاپن نیز برگزار می شود که در شهر آئوموری از روز دوم تا هفتم اوت است و نِبوتا نام دارد. دلیلی برگزاری این مراسم در این موقع از سال این است که فصل گرما دیرتر از سایر استان ها به مناطق شمالی ژاپن می رسد. در قدیم جشنواره نِبوتا یا نپوتا قبل از برداشت محصولات کشاورزی برقرار می شد چون کار مردم در موقع برداشت محصول زیاد بود و نمی توانستند مراسم را به خوبی برگزار کنند و ممکن بود به بیخوابی و خستگی منجر شود. کلمه نبوتای یا «نپوتای» که در اصل «نموتای» بوده از مصدر «نمورو» گرفته شده و به معنی «خواب آلود هستم» می باشد و هدف اصلی از برگزاری این مرا
سم، از بین بردن خواب آلودگی بوده است. این جشنواره که ریشه در یک مراسم عبادی دارد مناظری شبانگاهی از ارابه های کاغذی (نماد مراسم) بسیار بزرگی را نمایان می سازد که از داخل روشن شده اند و هر کدام تصویر یکی از شخصیت های گذشته و کنونی را مجسم می کنند. اسکلت ارابه را معمولاً خیزران درست می کنند و صور انسانی که روی آن ترسیم شده معمولاً خشن و ترسناک است. وقتی این ارابه روشن بزرگ را که ارتفاع آن گاهی به ده متر هم می رسد در شب حرکت می دهند بسیار دیدنی است. این مراسم در سندای در استان میاگی به نام «سندای تاناباتا ماتسوری» است و در روزهای ششم، هفتم و هشتم اوت برگزار می شود.
محمد اَسْرارْدَده، متولد سال ۱۲۱۱ قمری (۱۷۴۹ میلادی)، از شاعران و تذکره نویسان سلسله مولویه در ترکیه است. وی به سال ۱۱۶۲ در سن ۴۹ سالگی از دنیا رفته است. از وی آثاری در شعر، سیره و لغت باقی مانده است. سرگذشت. وی به سال ۱۲۱۱ قمری در استانبول زاده شد و در همان شهر به تحصیل مشغول گردید. وی توانست علاوه بر فارسی و عربی، به زبان های دیگری چون یونانی، لاتین و ایتالیایی مسلط گردد. وی که به تدریس علاقه مند بود، پس از آشنایی با شیخ غالب، به طریقه مولویه پیوست و در مولوی خانه غلطه واقع در استانبول، به تکمیل تحصیلات خویش پرداخت. وی پس از سپری کردن دوره ریاضت، به مقام درویشی و ددگی رسید و در زمره اصحاب و مریدان صحیمی شیخ غالب قرار گرفت. وی برای سکونت در مولوی خانه غلطه، حجره کوچکی را تهیه کرد و در کنار مرید خویش ماند. وی باقی عمر کوتاهش را به سرودن اشعار صوفیانه مشغول بود و در سن ۴۹ سالگی و پیش از شیخ و مرید خویش، وفات یافت. جسدش را پس از رگ در همان مکان اقامتش، مولوی خانه غلطه به خاک سپردند. سال مرگ وی را ۱۱۶۲ قمری گزارش کرده اند. اهمیت و ویژگی. اسراردده در دوره زندگی خود، با شیخ غالب صمیمت عمیقی پیدا کرده بود و بسیاری
از اشعار خود را در وصف شیخ می سرود. شیخ نیز در فراغ اسراردده، مرثیه ای زیبا سرود و از علاقه و دلبستگی خود به وی یاد کرد. وی از شاعران ادبیات دیوانی است که اغلب اشعارش مضمون مذهبی و عرفانی داشت. در میان اشعار وی که در ستایش شمس تمریزی و مولوی سروده است، قالب آنها ترجیع بند، مخمس و رباعی است. وی در این زمینه از سبک شیخ غالب استفاده کرده است. اشعار. اشعار وی از وت چندانی برخوردار نیست ولی اغلب آنها، از روانی، روشنی و احساسات لطیف بشری برخوردار هستند. تمایز اشعار وی با سایر شعرای فرقه مولویه، عدم پیچیدگی و ابهام آمیزی است. اشعار وی، تداعی کننده لطافت روح و عواطف باطی صوفیانه است که دور از جهان مادی، در مولوی خانه ای منزوی و متروک، جای گرفته است. آثار. از جمله آثار وی می توان به موارد زیر اشاره داشت:
جشنواره فیلم لیسبون و اشتوریل (انگلیسی: Lisbon &amp; Estoril Film Festival) یا LEFFEST، شناخته شده با نام جشنواره فیلم اشتوریل، یک جشنواره بین المللی فیلم سالیانه است که از سال ۲۰۰۶ در ماه نوامبر در اشتوریل لیسبون برگزار می شود. این جشنواره رقابتی است و شامل ۳ بخش فیلم بلند و فیلم مستند و انیمیشن است. جایزه جشنواره فیلم لیسبون و اشتوریل به مرغ دریایی نقره ای (Silver Seagull Award) موسوم است.
کوه واکاکوسا، کوه میکاسا به معنی «علف جوان»، کوهی است که در نارا (ژاپن) در استان نارا، ژاپن واقع شده است.
زبان های سامبلی عضوی از خانواده زبان های هستند که توسط ها، یک گروه قومی زبان شناس در مناطق ساحلی غربِ لوزون مرکزی و رشته کوه های زامبالس، صحبت می شود. جمعیت شناسی. بزرگترین زبانهای سامبلی به ترتیب ، و با تقریباً ۲۰۰٬۰۰۰، ۱۰۵٬۰۰۰ و ۷۲٬۰۰۰ سخنگو، بر اساس آمار جمعیتی سال ۲۰۰۷ از طرف شورای هماهنگی آماری ملی (NSCB) هستند. این ارقام، جمعیت ترکیبی شهرهایی است که این زبان صحبت می شود. برای زیر گروه قومی-زبانی سامبالی یا سامبال، تعداد تخمین زده شده سخنرانان، بر اساس کل جمعیت سانتا کروز، کندلاریا، ماسینلوک، پالائویگ و شهرهای ایبا در زامبالز است. برای زیر گروه سامبال بولینائو، تعداد پیش بینی شده سخنرانان از جمعیت ترکیبی شهرهای آندا و بولینائو در پانگاسینان گرفته شده است. از طرف دیگر، زیر گروه سامبال بوتولان، مجموعِ جمعیت شهرهای بوتولان و کابنگان را می گیرد. بقیه زبان های کوچکتری هستند که تقریباً به طور انحصاری در جوامع مختلف صحبت می شوند. در مجموع، تقریباً ۳۹۰٬۰۰۰ سخنران زبان سامبلی وجود دارد. سخنران ها را می توان در شهرهای دیگر زامبالس که در بالا ذکر نشده اند نیز یافت: شهر اولونگاپو، بتان، تارلک، و مترو منیلا تخمین زده