Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه ناشی از کنش متقابل اجتماعی است که افراد با یکدیگر دارند. دیدگاه انتقادی. به گفته نظریه پرداز اجتماعی، پاتریشیا بربانک، مفاهیم ویژگی های هم افزایی و واگرایی چیزی است که دیدگاه انسان ها را به عنوان موجودات اجتماعی شکل می دهد. این دو مفهوم به دلیل دیدگاهی که نسبت به آزادی انسان دارند، سطح تمرکزشان از یک جهت متفاوت است. به باور بربانک، کنش ها بر اساس اثرات موقعیت هایی رخ می دهند که در طول فرایند تعامل اجتماعی وجود دارد. یکی دیگر از عوامل مهم در موقعیت های معنادار، محیطی است که تعامل اجتماعی در آن رخ می دهد. محیط بر تعامل تأثیر می گذارد، که منجر به یک گروه مرجع می شود و با دیدگاه ارتباط برقرار می کند و سپس به تعریفی از موقعیت نتیجه می دهد. این گام های مناسب برای تعریف یک موقعیت را نشان می دهد. پس از مشخص شدن وضعیت، تأیید کنش صورت می گیرد. سپس تفسیری بر آن عمل انجام می شود که در نهایت ممکن است بر دیدگاه، کنش و تعریف تأثیر بگذارد. استرایکر تأکید می کند جهان جامعه شناسی به طور کلی، بادوام ترین و زنده ترین چارچوب فکری است. نظریه کنش متقابل اجتماعی با ساخته شدن از افکار و خودباوری ما، هدف همه تعاملات انسانی است و چیز
ی است که باعث وجود جامعه می شود. این به انتقاد از چارچوب کنش متقابل نمادین به دلیل ناتوانی در توضیح ساختار اجتماعی و همچنین به انتقاداتی مبنی بر اینکه نظریه های کنش متقابل نمی توانند از طریق پژوهش کمی ارزیابی شوند، دامن می زند و نمی تواند ابطال پذیری یا آزمایش تجربه گرایی باشد. چارچوب برای نظریه کنش متقابل نمادین مهم است، زیرا برای شکل گیری ساختار اجتماعی، پیوندهای ارتباطی خاصی وجود دارد که باید برای بروز تعامل ایجاد شود. بسیاری از اصول اساسی چارچوب کنش متقابل نمادین را می توان در طیف وسیعی از کارهای جامعه شناختی و روان شناختی یافت بدون اینکه صریحاً به عنوان کنش متقابل ذکر شود، و با توجه به پذیرش عمومی مفروضات آن به عنوان «دانش مشترک»، تشخیص تأثیر کنش متقابل نمادین را دشوار می سازد. مسئله دیگر این مدل از دو جهت قابل طرح است: نقد دیگری که به نظریه کنش متقابل نمادین وارد است، بیشتر متوجه خود نظریه پردازان است. آنها توجه چندانی به تاریخچه این رویکرد جامعه شناختی ندارند. این موضوع درک سطحی ایجاد می کند و می تواند موضوع را به دلیل عدم سازماندهی در آموزه های آن برای ارتباط با سایر نظریه ها یا مطالعات، برای "آموزش"
سخت کند. انجمن مطالعه کنش متقابل نمادین. انجمن مطالعه کنش متقابل نمادین (SSSI) یک سازمان حرفه ای بین المللی برای دانشمندانی است که علاقه مند به مطالعه کنش متقابل نمادین هستند. SSSI همزمان با نشست انجمن جامعه شناسی آمریکا (ASA) و انجمن مطالعه مسایل اجتماعی یک کنفرانس برگزار می کند. این کنفرانس معمولاً در ماه اوت برگزار می شود و SSSI هر بهار سمپوزیوم Couch-Stone را برگزار می کند. انجمن بورس تحصیلی سفر را برای اعضای دانشجویی فراهم می کند که علاقه مند به شرکت در کنفرانس سالانه هستند. در کنفرانس سالانه SSSI در دسته های مختلف کنش متقابل نمادین جوایز را اهدا می کند. بعلاوه، برخی از جوایز به اعضای دانشجویی جامعه تعلق می گیرد. جایزه خودکارشناسی و روایت شخصی الیس-بوچنر سالانه توسط وابسته SSSI انجمن ارتباطات ملی برای بهترین مقاله، مقاله یا فصلی از کتاب در مورد خودقوم نگاری و پژوهش های روایت شخصی اهدا می شود. این جایزه به نام کارشناسان مشهور صنعت خودرو، کارولین الیس و آرت بوچنر نامگذاری شده است. این انجمن همچنین یک فصلنامه را تحت عنوان «فصلنامه کنش متقابل نمادین» حمایت مالی می کند و یک خبرنامه با نام «یادداشت های SSSI» م
نتشر می کند. همچنین دارای یک شعبه اروپایی است که کنفرانسی سالانه را ترتیب می دهد که کنش متقابل گرایان نمادین اروپا را ادغام می کند.
مرسه قلی (به لاتین: Mürsəqulu) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان نفت چاله واقع شده است.
بوج محل یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه باریسال واقع شده است.
اشتارگات یک بیماری ژنتیک نادر است که باعث اختلال بینایی در مرکز شبکیه چشم می شود. عوامل ایجاد بیماری. بیماری اشتارگارت یک مشکل مدیریت پسماند است، عامل ایجاد این بیماری نادر جهش در ژن "" می باشد، به این صورت که هم پدر و هم مادر باید حامل این ژن باشند تا به فرزند منتقل شود. معمولاً در ازدواج های فامیلی این جهش مشهود هست. دو نوع جهش "ABCA4" موجود است. در این جهش ها سنتز ویتامین A مختل می شود و باعث تجمع پسامد در روی شبکیه شده و گیرنده های نوری سطح شبکیه را مختل می کند. ویتامین A یک عنصر مهم برای گیرنده های نوری سطح شبکیه چشم هستند. درمان. سلول بنیادی. درمان قطعی برای بیماری اشتارگات در حال حاضر وجود ندارد، اما پژوهش هایی در زمینه ژن درمانی و سلول درمانی با استفاده از سلول های بنیادی در جریان است که می تواند روند پیشرفت بیماری را کند کرده یا در آینده باعث بهبود نسبی بینایی شود. استفاده از سلول های بنیادی بستگی به زنده ماندن سلول های بنیادی در محیط شبکیه چشم دارد، گاهی نیاز است در مقاطع زمانی مختلف درمان تکرار شود. ویتامین آ. دانشمندان با جایگزین کردن اتمهای هیدروژن با دوتریوم Deuterium در ویتامین A توانستند Alk-0
01 را تولید کنند. این محصول که به عنوان ویتامین A دوتره (Deuterated Vitamin A) شناخته می شود، اصطلاحاً پاکتر از شکل طبیعی ویتامین A می سوزد. دوتریوم (Deuterium)، شکل بی خطری از هیدروژن است که به طور طبیعی در بدن انسان تولید شده و غیر رادیواکتیو است. Alk-001 هم اکنون در محله سوم کارآزمایی بالینی در بیماری اشتارگارت می باشد. . نام علمی Alk-001 عبارت است از C20-D3- retinyl acetate تا به حال فاز ۱ و فاز 2 تحقیقاتی بروی بیمارن انسانی با موفقیت به پایان رسید است و نتایج مثبت و امیدوار کننده ای داشته و فاز ۳ در حال اجرا می باشد. شبکیه مصنوعی. جدیدترین تکنولوژی برای درمان بیماران شبکیه چشم، استفاده از شبکیه مصنوعی یا شبکیه الکترونیکی است. این تکنولوژی در سال ۲۰۱۶ ابداع شد، هرچند کیفیت تصویر به دست آمده برای بیمارن چندان واضح نبود، اما پروژه شبکیه مصنوعی در حال ارتقا کیفیت است.
انتخابات سراسری اردن () در ۱۰ نوامبر ۲۰۲۰ برگزار می شود. نظام انتخاباتی. ۱۱۵کرسی از ۱۲۰ کرسی اعضای مجلس نمایندگان پارلمان اردن براساس نظام نمایندگی تناسبی با لیست آزاد و از طریق ۲۳حوزه انتخابیه انتخاب می شوند. سهمیه هر حوزه بین سه تا نه کرسی است که ۱۵ کرسی انتخاباتی به زنان اختصاص یافته است. در مجموع نه کرسی از ۱۱۵ کرسی نمایندگی تناسبی به اقلیت مسیحی اختصاص دارد و سه کرسی دیگر نیز متعلق به اقلیت های چچن و چرکس است. ۱۵کرسی مربوط به منتخبان زن، به زنانی اختصاص دارد که بیشترین رای را در همه دوازده (استان اردن) و سه منطقه بادیه کسب کرده باشند (اما در لیست احزاب قید نشده باشند). احزاب رقابت کننده. تعداد نامزدهایی که در انتخابات شرکت می کنند، از جمله سیاستمداران مستقل و بسیاری از تجار ثروتمند. جبهه اقدام اسلامی، یکی از شاخه های اخوان المسلمین است که نیروی اصلی است و به عنوان بزرگترین حزب مخالف فعالیت می کند.
واحد پژوهش های اقلیمی (CRU)، نهاد برجسته ای است در دانشگاه ایست آنگلیا که به مطالعه تغییرات آب و هوایی طبیعی و انسانی می پردازد. این واحد پژوهشی با ترکیبی از ۳۰ دانشمند و دانشجوی محقق، به توسعه مجموعه ای از اطلاعات که به طور گسترده در تحقیقات اقلیمی استفاده می شود کمک کرده است، از جمله به یکی از رکوردهای گرمایش جهانی برای نظارت بر وضعیت سیستم آب و هوا و همچنین در تحقیقات مربوط به «بسته های نرم افزاری آماری و مدل های اقلیمی.» تاریخچه. واحد پژوهش های اقلیمی در سال ۱۹۷۲ به عنوان بخشی از دانشکده علوم زیست محیطی دانشگاه ایست آنگلیا تأسیس شد. تأسیس این واحد مدیون حمایت سر گراهام ساتون، مدیرکل سابق اداره هواشناسی، لرد سولی زاکرمن، مشاور دانشگاه و استادان کیت کلایتون و برایان فانل، رئیس دانشکده علوم زیست محیطی بود. در سال ۱۹۷۱ و ۱۹۷۲ حامیان مالی اولیه اش بریتیش پترولیوم، بنیاد نوفیلد و رویال داچ شل هلند بودند. بنیاد راکفلر نیز یکی دیگر از خیرین اولیه برای کمک به این واحد تحقیقاتی بود و بنیاد ولفسون ساختمان فعلی خود را در سال ۱۹۸۶ در اختیار این واحد قرارداد. از نیمه دوم دهه ۱۹۷۰، این واحد همچنین از طریق یک سری قرارداد
ها با وزارت انرژی ایالات متحده بودجه ای دریافت کرده است تا از کار کسانی که در بازسازی آب و هوا و تجزیه و تحلیل اثرات گازهای گلخانه ای بر آب و هوا فعالیت می کنند، پشتیبانی کند. دولت انگلستان (مارگارت تاچر) در اواسط دهه ۱۹۸۰ به یک حامی جدی در تحقیقات اقلیمی تبدیل شد. اولین مدیر واحد پروفسور هوبرت لمب بود، که قبلاً پژوهش درباره تغییرات اقلیمی را در دفتر هواشناسی انجام داده بود. وی سپس به دلیل پیش بینی خنک شدن جهان و ظهور عصر یخبندان به عنوان «مرد یخی» شناخته شد، اما به دنبال تابستان بسیار گرم انگلیس در سال ۱۹۷۶، به پیش بینی گرم شدن کره زمین نزدیک شد. احتمال تغییرات عمده آب و هوایی و جاری شدن سیل، حمایت مالی شرکت های بزرگ بیمه که می خواهند زیان های احتمالی خود را کاهش دهند، به سمت وی جلب شد. پیش از تأسیس واحد تحقیق هواشناسی به طور گسترده، اعتقاد بر این بود که آب و هوا اساساً ثابت و غیرمتغیر هستند. فعالیت ها. واحد پژوهش های اقلیمی در زمان تأسیس چهار هدف اصلی را برای خود تعیین کرد که هنوز هم معتبر هستند:
ویروس نیپا نام یک گونه از سرده هنیپاویروس است و نام علمی این ویروس Nipah henipavirus است و ویروسی است از که از طریق خفاش ها منتقل می شود و باعث ایجاد آلودگی به ویروس نیپا می شود، این بیماری دارای نرخ مرگ بالایی است. شیوع بیماری های زیادی ناشی از ویروس نیپا در جنوب و جنوب شرقی آسیا رخ داده است. این ویروس که در سال ۱۹۹۹ در مالزی و سنگاپور کشف شد، بین ۴۰ تا ۹۰ درصد عامل مرگ است و هزاران کیلومتر در بنگلادش و هند گسترش یافته است اما هیچ دارو یا واکسنی علیه آن وجود ندارد.
عفونت ویروس نیپا () یک بیماری ویروسی است که توسط ویروس نیپا ایجاد می شود. از علائم این ویروس تب، سرفه، و تنگی نفس است که ممکن است منتهی به کما بشود.
موسیقی یونان به اندازه تاریخ آن گوناگون و معروف است. موسیقی به دو قسمت تقسیم می شود: موسیقی بومی یونانی و موسیقی بیزانسی که صدای شرقی تری دارد. این آمیزه موسیقایی برای هزاران سال وجود داشته است و از امپراتوری بیزانس و یونان باستان نشأت گرفته است، و زبان، ضرب آهنگ، ساختار و ملودی آن پیوسته پیشرفت کرده و دگرگون شده است. موسیقی بخش قابل توجهی از فرهنگ یونانی چه در یونان نوین و چه در یونان کهن بوده است. تاریخ موسیقی یونان. تاریخ موسیقی یونان از یونان باستان آغاز می شود، چراکه موسیقی بخش زیادی از تئاتر یونان باستان را تشکیل می داده است. تأثیرات پسینی که این موسیقی از امپراتوری روم، اروپای شرقی و امپراتوری بیزانس گرفت، شکل و سبک موسیقی یونان را تغییر داد. در سده نوزدهم، آهنگسازان اپرا، مانند نیکولاس مانتزاروس (۱۷۷۲–۱۸۷۲)، اسپیریدون زینداس (۱۸۱۲– ۱۸۹۶) و اسپیریدون ساماراس (۱۸۶۱–۱۹۱۷) و سمفونیست هایی مانند دیمیتریس لیالیوس و دیونیسیوس رودوتئاتوس موسیقی هنری یونان را دوباره احیا کردند. با این حال، تاریخ گوناگون موسیقی هنری در یونان، که از دوره رنسانس کرتا گسترش یافته و به دوران نوین می رسد، خارج از دورنمای این مقاله ا
ست، که به طور کلی، محدود به ارائه شکل های موسیقی مترادف با "موسیقی یونانی" در طی چند دهه گذشته، یعنی «ترانه های یونانی» یا «ترانه هایی به زبان یونانی» است. یونان باستان. در یونان باستان، مردان معمولاً برای سرگرمی، جشن یا دلایل دینی با هم آواز می خواندند. سازهای آنان شامل نی دوسوراخ aulos و ساز زهی مانند قانون، چنگ و به خصوص نوع خاصی از ساز به نام کیتارا بوده است. موسیقی در یونان باستان قسمت مهمی از آموزش بوده و از شش سالگی به پسرها موسیقی یاد داده می شده است. سواد موسیقی یونان زمینه ساز شکوفائی و رشد موسیقی مانند گسترش تئوری موسیقی در حالات موسیقی یونان شد، و سرانجام پایه ای برای موسیقی دینی شرقی و غربی و موسیقی کلاسیک نیز گردید. دوره رومیان. به دلیل احترام روم به فرهنگ یونان، رومیان روش نت گذاری یونانی که به نام «نت گذاری انسیرادیک» شناخته می شد و شامل علامت هایی بود که شکل کلی آهنگ را نشان می داد اما محل دقیق نت ها یا ضرب آهنگ را مشخص نمی کرد، را برای ضبط موسیقی خود وام گرفتند. دوره بیزانس. سنت سرودخوانی دینی شرقی، که سرزمین های یونانی زبان را در برمی گرفت، از زمان تأسیس پایتخت قسطنطنیه در این کشور در سال ۳
۳۰ تا سقوط آن در سال ۱۴۵۳ در امپراتوری بیزانس، گسترش یافت. این سنت دارای منشأیی آمیخته از تولیدات هنری و فنی دوران کلاسیک یونان، موسیقی دینی یهودی و موسیقی آوازی تک صدایی بوده است که در شهرهای مسیحی اسکندریه، انطاکیه و افسوس تکامل یافت. جغرافیدان پارسی، ابن خردادبه (م. ۹۱۱) از لورا (نوعی کمانچه) "اورغون" (نوعی ارگ)، "شیلیانی" (احتمالاً نوعی چنگ) و سلندج (نوعی نی انبان) به عنوان سازهای معمول بیزانس نام می برد. از دیگر سازهای مورد استفاده در موسیقی مردمی دوران بیزانس، قانون، عود، لاوتو، سنتور و سایر سازهایی بود که امروزه هنوز در مناطق پسابیزانسی نواخته می شود. دوران عثمانی. یونانیان در دوره عثمانی که از سده ۱۵ تا به زمان جنگ استقلال یونان به درازا کشید، در سنت موسیقی بومی خود، آخشیج هایی از موسیقی عثمانی که بازمانده از موسیقی بیزانسی و به طور خاص تر، سرودهای موسیقی کلیسایی بود را وارد کردند. این سبک موسیقی به درجه بالایی از تکامل نیز رسید اما از موسیقی تک صدایی که دارای آخشیج های مشترک بسیاری با ریشه یونان باستان بودند وارد موسیقی چند صدایی غربی نشد. با آغاز سده ۲۰، کافه های موسیقی (καφέ-σαντάν) در شهرهایی مانن
د قسطنطنیه و سمورنا، که گروه های کوچکی از نوازندگان یونان در آن می نواختند، محبوب بودند. این گروه ها به طور معمول توسط یک خواننده زن هدایت می شدند و شامل یک ویولن بودند. از نوازندگان یونانی این دوره ماریکا پاپاگیکا، روزا اسکنازی و ریتا آباتزی بودند. در این دوره همچنین جنبش ربتیکو (Rebetiko) به وجود آمد، که از موسیقی بومی Smyrniote، عثمانی و بیزانسی الهام می گرفت. موسیقی بومی. گفته می شود که سنت های قومی یونان برآمده از موسیقی است که یونانیان باستان اجرا می کرده اند. دو جنبش موسیقی در موسیقی محلی یونانی وجود دارد که شامل آهنگ های آکریتیک و آهنگ های کلفتیک است. موسیقی آکریتیک از "آکریتی های" سده ۹ که مرزبانان امپراتوری بیزانس بودند نشات می گیرد. موسیقی کلفتیک پس از پایان دوره بیزانس و پیش از استقلال یونان به وجود آمد. این موسیقی در میان "کلفت ها" که جنگجویانی بودند که علیه امپراتوری عثمانی می جنگیدند رایج بود. موسیقی کلفتی تک صدایی است و از هارمونی استفاده نمی کند. ترانه های آهنگ های کلفتی بر اساس ترانه های عامیانه ای که غزل سرایان ناشناس می نوشتند، نوشته می شد و مضامین عامه پسند مانند عشق، ازدواج، شوخ طبعی، مر
گ، طبیعت، آب، دریا، دین، کلپت ها، آرماتولوها، جنگجویان مختلف جنگ یا نبردها و غیره را در برمیگرفت. برخی از نوازندگان برجسته شامل کلارینت نوازهایی مانند پترولوکاس چالکیاس، جورگوس گویگلیس و یانیس واسیلوپولوس و همچنین نوازندگان لائوتو و فیدله مانند نیکوس ساراگوداس، واسیلیس کوستاس و جورجوس کوروس بودند. موسیقی بومی یونان در سراسر قبرس یونانی نشین و مناطق مختلف ترکیه و همچنین در میان برخی جوامع کشورهایی مانند ایالات متحده، کانادا و استرالیا گوش داده می شود. جزیره قبرس و بعضی مناطق ترکیه از دیرباز خانهٔ یونانیان بوده که سبک منحصر به فرد خود در موسیقی را دارند. نیسیوتیکا (Nisiótika). نیسیوتیکا اصطلاحی عمومی است که به پاره ای از آهنگ های بومی برخی از جزایر یونان، به ویژه جزایر اژه، اشاره می کند. از جمله دوست داشتنی ترین گونه آنها "Ikariótiko traghoúdhi"، «آهنگ ایکاریا» است. ایکاریوتیکوس (Ikariótikos). ایکاریوتیکوس نوعی پایکوبی بومی و همچنین نام آوازی است که همراه آن خوانده می شود که ریشه در جزیره ایکاریا در دریای اژه دارد. در آغاز، این پایکوبی آهسته انحام می شد، اما امروز ایکاریوتیکوس پایکوبی بسیار فرز و چالاکی است. بر
خی از کارشناسان بر این باور هستند که ایکاریوتیکوس بومی کند بوده است و «شکل» فرز آن در واقع بالوس (Ballos) است. موسیقی و پایکوبی کلان ترین شکل سرگرمی در ایکاریا است. در طول سال ایکاری ها میزبان غسل تعمید، عروسی، مهمانی ها و جشنواره های دینی هستند که در آن می توان به موسیقی بومی ایکاریایی گوش داد و با آن پایکوبی کرد. نیسیوتیکا نوین. ماریزا کوچ، خواننده یونانی، تا اندازه زیادی باعث زنده شدن علاقه به نیسیوتیکا در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ بود. در طول دهه های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰، خوانندگانی مانند یانیس پاریوس و استلا کنیتوپولو به این موسیقی کمک کردند تا هراز چند گاهی محبوبیت همگانی خود را بدست آورد. موسیقی کرت (Cretan). لیرای کرتی (Cretan lyra) ساز اصلی بومی در جزیره کرت است. این ساز سه کمانه ای شبیه به لیرای بیزانس است و بیشتر زمان ها همراه با لائوتو (که شبیه عود و لوت است)، گیتار، ویولن و ماندولین (کرتی) نواخته می شود. نیکوس زیلوریس، پسرانتونیس (آنتونیس زیلوریس)، تاناسیس اسکوردالوس، کوستاس موونداکیس، راس دالی، نیکوس زویداکیس و واسیلیس اسکولاس از نامدارترین نوازندگان لورا هستند. از ویولن نیز در موسیقی کرت استفاده می شود. نامدا
رترین نوازنده ویولن آنتونیس مارتساکیس است که رقصنده نیز هست. موسیقی کرت در رسانه ها. مایه موسیقی کرتی در رقص "زوربا" ساخته میکیس تئودوراکیس که در فیلم هالیوودی زوربای یونانی (۱۹۶۴) استفاده شد، از شناخته شده ترین آهنگ های یونانی در سطح جهانی است. دیگر سنت های بومی. دیگر گونه های مهم موسیقی بومی یونان عبارتند از: موسیقی کلاسیک. مدرسه ایونی. همه پیشرفت های عمده موسیقی کلاسیک اروپای غربی از طریق جزایر ایونی (که تحت حاکمیت و نفوذ ونیزی ها بودند) بود به یونانیان سرزمین اصلی معرفی شد. این منطقه به دلیل نخستین مدرسه موسیقی کلاسیک یونان مدرن (مدرسه هپتانسی یا ایونی؛ یونانی: Επτανησιακή Σχολή)، که در سال ۱۸۱۵ تأسیس شد، مشهور است. از نمایندگان برجسته این سبک می توان به نیکولاس مانتزاروس، اسپیریدون زینداس، اسپیریدون ساماراس، دیونیسیوس رودوتئاتوس و پاولوس کارر اشاره کرد. موسیقی کلیسایی (بیزانس) در این جزیره ها نیز با دیگر نقاط یونان متفاوت است و تأثیر قابل توجهی از غرب و کلیسای کاتولیک بر آیین ارتدکسی گرفته است. مدرسه مردمی یونان. مانولیس کالومیریس (۱۸۸۳–۱۹۶۲) بنیانگذار مدرسه موسیقی مردمی یونان بود. وی در سمورنا زاده شد و
در مدرسه ای در قسطنطنیه آموزش دید و در وین آموختن پیانو و آهنگسازی را ادامه داد. آثار وی همچنین از موسیقی بومی یونان، شعر و ادبیات اسطوره ای (او از هواداران کوستیس پالاماس بود)، و با هدف آمیختن رمانتیسم آلمانی با انگیزه های یونانی، تأثیر گرفته بود. در سال ۱۹۱۹ او هنرستان یونان و در ۱۹۲۶ هنرستان مردمی یونان را بنیان گذاشت. موسیقی همه پسند. اپرتای یونانی و آهنگ های همه پسند آغازین. کانتداتاهای ایونی (سرناد) بر اساس موسیقی همه پسند ایتالیایی اوایل سده ۱۹ ساخته شد و پیشگام آهنگ سازی نوین یونانی شد. در نیمه نخست سده بیست نیز همچنان چندین آهنگساز یونانی آخشیج هایی را از سبک ایونی قرض می گرفتند. موفق ترین آهنگ های دوره ۱۸۷۰–۱۹۳۰ که به اصطلاح سرناد آتن (Αθηναϊκές καντάδες) گفته می شود، آهنگ هایی بودند که بر روی صحنه انجام می شدند (επιθεωρησιακά τραγούδια، نمایش های انتقادی آهنگین ') و در revues، کمدی های موزیکال، اپراهای کوچک و شبانه که همگی صحنه نمایش آتن را تسخیر کرده بودند روی صحنه می رفتند. از آهنگسازان قابل توجه این اپراهای کوچک یا شبانه، اسپیریدون ساماراس، کوستاس گیاندیس، اسپیریدون کایساریس، دیونیسیوس لاورانگا
س، نیکوس هاتزیوپوستولو بودند و ثئوفراستوس ساکلاریدیس (پسر خدا) برجسته ترین این اپراها بود. اپرای ایتالیایی تأثیر بسزایی در زیبایی شناسی موسیقی یونانی نوین داشت. برخی از اپراتورهای محبوب عبارتند از: پس از سال ۱۹۳۰، با تأثیر از موسیقی آمریکایی و اروپایی و همچنین سنت موسیقی یونان، آهنگسازان یونانی شروع به نوشتن موسیقی با استفاده از آهنگ های تانگو، سامبا، والس، تاب، بولرو، فکسترو کردند و گاهی این ترانه ها را با سبک سرنادهای آتنی در هم آمیختند. نیکوس گوناریس (که اغلب «آقای یونان» نامیده می شود) احتمالاً نامدارترین آهنگساز و خواننده آن زمان بود. ربتیکو. ربتیکو ابتدا موسیقی طبقات پایین و فرودست بود، اما بعدها با نرم تر شدن و دلنشین شدن لبه های خشن خرده فرهنگی آن که بسیار هم آشکار بود به پذیرش مردمی بیشتری دست یافت. ربتیکو احتمالاً از موسیقی شهرهای بزرگتر یونان، که بیشتر آنها ساحلی بودند و امروزه در یونان و آسیای کوچک امروزی قرار دارند، الهام گرفته بود. این موسیقی در دهه ۱۹۲۰ و به عنوان موسیقی بومی مردم بیرون جامعه یونان ظهور کرد. نخستین خوانندگان ربتیکو یونانی (پناهندگان، مصرف کنندگان مواد مخدر، جنایتکاران و گردشگرا
ن) از سمت جامعه جریان اصلی مورد تحقیر قرار می گرفتند. آنها قصه های دلخراشی از سوءاستفاده مواد مخدر، زندان و خشونت می سرودند که معمولاً با بوزوکی نواخته می شد. در سال ۱۹۲۳، پس از تبادل جمعیت بین یونان و ترکیه و در نتیجه جنگ یونان و ترکیه، بسیاری از یونانی تبارها از آناتولی به یونان گریختند. آنها در محله های فقیرنشین در پیرئاس، سالونیک و آتن اقامت گزیدند. بسیاری از این مهاجران دارای تحصیلات عالی بودند. با آمدن دیکتاتوری متاکساس، ربتیکو به دلیل شعرهای سازش ناپذیرش سرکوب شد. سازهای حشیش، باغلاما و بوزوکی ممنوع شدند یا نواختن به سبک و مقیاس های شرقی ممنوع شد. برخی از نخستین افسانه های موسیقی یونان، مانند کوارتت آنستیس دلیاس، مارکوس وامواکاریس، استراتوس پاییومتزیس و یورگوس باتیس از صحنه موسیقی پایین کشیده شدند. وامواکاریس شاید اولین موسیقیدان مشهور ربتیکو بوده باشد. دیگر ترانه سرایان ربتیکو و خوانندگان این دوره (دهه ۱۹۴۰) عبارتند از: دیمیتریس گوگوس، استلیوس پرپرینیادیس و اسپایروس پریستریس. انتخنو. با بهره گیری از غربی شدن ربتیکو توسط سیتانسیز و کیوتیس، انتخنو در اواخر دهه ۱۹۵۰ بوجود آمد. انتخنو (به معنای " آهنگ هنر
ی ") موسیقی ارکسترال با آخشیج هایی از ضرب آهنگ و ملودی بومی یونان است. مضامین غنایی آن اغلب بر اساس آثار شاعران نامدار یونان است. برخلاف سایر اشکال موسیقی بومی-شهری یونان، کنسرت های انتخنو بیشتر بیرون از سالن یا کلوپ شبانه و در فضای باز برگزار می شد. میکیس تئودوراکیس و مأنوس هاجیداکیس محبوب ترین آهنگسازان آهنگ انتخنو بودند. از آنجا که آنها هر دو در موسیقی کلاسیک آموش دیده بودند به سمت آفرینش انتخنو سوق یافتند که در آن برخی از ارزش های موسیقی هنری غربی را منتقل می کردند. تئودوراکیس اولین آهنگساز بود که از بوزوکی در این سبک موسیقی استفاده کرد و سعی کرد ارگ را در فرهنگ جریان اصلی موسیقی یونان بگنجاند. از دیگر ترانه سرایان مهم یونانی می توان به استاوروس کویموتزیس، مأنوس لوزوس و دیموس موتیس اشاره کرد. نیکوس گاتسوس، مأنوس الفتریو و تاسوس لیوادیتیس از ترانه سرایان برجسته این سبک بودند. در دهه ۱۹۶۰، آلبوم های نوآورانه کمک کرد تا انتخنو به جریان اصلی نزدیک شود و همچنین در صنعت فیلمسازی نیز در موسیقی متن گنجانده شود. شکل خاصی از انتخنو به اصطلاح «آهنگ سیاسی» بود. این آهنگها پیام های سیاسی از چپ، که در دوران حکومت نظامی
یونان رایج بود، داشتند و پس از فروپاشی در اواخر دهه ۷۰ بسیار محبوب شدند. مأنوس لویزوس، پانوس زاوالس گیتاریست، ماریا دیمیتریادی و ماریا فرانتوری برخی از آهنگسازان این سبک بودند. ثانوس میکروتسیکوس آلبومی را با آهنگ های پارتیزانی یونانی مقاومت یونان، با ارکستراسیون خود منتشر کرد. شکلی از انتخنو که به موسیقی کلاسیک غربی نیز نزدیکتر است، در اواخر دهه ۱۹۷۰ توسط میکروتسیسکوس معرفی شد. آثار برجسته "انتخنو" شامل موارد زیر است: لاشکو. لاشکو (λαϊκό τραγούδι 'آهنگ مردم' / 'آهنگ محبوب' یا αστική λαϊκή μουσική 'موسیقی بومی شهری')، سبکی از موسیقی یونانی است که به زبان یونانی و مطابق با سنت مردم یونان ساخته شده است. لاشکو پس از تجاری سازی موسیقی ربتیکو به وجود آمد. تا دهه ۱۹۳۰ موسیقی یونان دو شاخه موسیقی عمده را دنبال می کرد: موسیقی بومی یونان ("demotiká") و "الافرو تراگودی" (به معنای: "آهنگ سبک"). دومی شاخه این موسیقی در واقع موسیقی جهانی شهری آن دوران بود. "لاشکو کلاسیک" اصلی ترین موسیقی محبوب یونان در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ بود. جورج زمبتاس، مانولیس هیوتیس و واسیلیس تسیتسانیس از برجسته ترین ترانه سراها و آهنگسازان این دوره
بودند. نسخه شادتر از لاشکو، "الافرو لاشکو" (ελαφρολαϊκό، "elafrolaïkó" لاشکوی سبک) است که از آن اغلب در موزیکال ها و در دوران طلایی سینمای یونان استفاده می شد. لاشکو کنونی (σύγχρονο λαϊκό)، که "لاشکوی نوین" نیز نامیده می شود "،" در حال حاضر اصلی ترین سبک موسیقی یونان است. لایکای نوین. لایکا نوین یا لایکای پاپ در حال حاضر همراه با برخی از آهنگ های پاپ جزو موسیقی جریان اصلی یونان هستند. لایکای نوین به عنوان سبکی در اوایل دهه ۱۹۸۰ ظهور کرد. بخشی جدای ناپذیر از فرهنگ لایکای نوین، پیستا (زمین رقص) است. کلوپ های شبانه که دی جی در آنها فقط لایکای نوین را پخش می کنند در گفتار مردمی به ellinádhika شناخته می شوند. موسیقی یونانی-آمریکایی شامل سبک هایی مانند Entechno , rebetiko و موسیقی بومی یونان است. فرهنگ موسیقی یونان جنبه جدی از فرهنگ یونانی، چه در یونان و چه در بیرون از آن است. واژه شناسی. در واقع، هیچ نام یکسانی برای لایکای نوین در زبان یونانی وجود ندارد، اما اغلب به طور رسمی σύγχρονο λαϊκό (تلفظ: ) نامیده می شود. این نام با این حال برای اشاره به آهنگهای تازه ساخته شده در سنت «لایکای درخور» نیز استفاده می شود. تقاب
ل مفهوم «غرب زده» و «اصیل» ممکن است بر اساس مبانی ایدئولوژیک و زیبایی شناسی باشد. نقد. با وجود محبوبیت لایکا، سبک نوین لایکا (به خصوص لایکوپاپ) به دلیل «کلیشه های موسیقی، آوازخوانان متوسط و ترانه های شعاری» و همچنین برای «تلفیقی بودنی که نه لایکو است و نه پاپ» مورد نقد قرار گرفته است. سیلایکو (Skyládiko). سیلایکو ( به معنای "سگدانی") اصطلاحی تحقیرآمیز برای توصیف برخی شاخه های موسیقی لایکو و برخی از کلوپ های شبانه کنونی در یونان است که در آن نوعی موسیقی همه پسند اجرا می شود. این موسیقی با بوزوکی برقی و گیتار ساخته می شود. این موسیقی را با سرگرمی های جمعی کیفیت پایین که تا دهه ۱۹۷۰ در حاشیه بودند، اما پس از دهه ۱۹۸۰ محبوبیت پیدا کردند، می شناسند. منتقدان این سبک آن را در رابطه با لایکا نوین می بینند، که کیفیت پایین دارد. موج نو (Néo Kýma). خوانندگان و ترانه سرایان بومی (τραγουδοποιοί) اولین بار در دهه ۱۹۶۰ پس از آلبوم موفق "Fortighó" از ساووپولوس در سال ۱۹۶۶، "ظهور کردند". بسیاری از این نوازندگان شروع به آهنگسازی در سبک موج نو کردند (که نباید با راک موج نو اشتباه گرفته شود). این سبک آمیزه ای از انتخنو و شانسون
های فرانسه است. ساووپولوس سبک نوازندگان آمریکایی مانند باب دیلن و فرانک زاپا را با موسیقی محلی مقدونیه و ترانه های اعتراضی آمیخت. در پی او، نوازندگان بیشتری تحت تأثیر نژاد مانند آرلتا، ماریزا کوچ، میهالیس ویولاریس، کوستاس هاتزیس و آهنگساز جیانیس اسپانوس حضور داشتند ظهور کردند. این صحنه موسیقی در نوع خاصی از "boîte de nuit" شکوفا شد. آهنگ سیاسی. در دهه ۱۹۷۰ (دوران حکومت نظامی ۱۹۶۷–۱۹۷۴ و چند سال پس از پایان آن) ترانه های سیاسی (πολιτικό τραγούδι "ترانه سیاسی") رو به محبوبیت گذاشتند. آهنگسازان کلاسیک انتخنو مرتبط با این جنبش عبارتند از میکیس تئودوراکیس، ثانوس میکروتیسکیوس، جیانیس مارکوپولوس و مأنوس لووزوس. دیگر. نیکوس زیداکیس، یکی از دانش آموزان ساووپولوس، از جمله افرادی بود که با استفاده از سازهای شرقی انقلابی در سبک لایکو ایجاد کرد. تاناسیس پولیکاندریوتیس، آهنگساز سبک لایکو و نوازنده بوزوکی که آموش کلاسیک دیده بود، با ترکیب موسیقی ربتیکو و ارکسترال مشهور شد. یک از روندهای محبوب از اواخر دهه ۱۹۸۰ تلفیق انتخنو (تصنیف های بومی با ترانه های هنری) با موسیقی پاپ / سافت راک (έντεχνο ποπ-ροκ) بوده است. علاوه بر این،
آهنگسازان خاصی مانند دیمیتریس پاپادیمیتریو از آخشیج های سنت انتخنو الهام گرفته و برای خوانندگان موسیقی معاصرآنتخنو آهنگسازی کردند. ونجلیس و یانی نیز آهنگسازهای ساز یونانی بودند که با اینکه به سادگی در سبک های یونانی جای نمی گیرند اما به شهرت جهانی رسیدند.
کوریهاما (به لاتین: Kurihama) یک منطقهٔ مسکونی در ژاپن است که در یوکوسوکا، کاناگاوا واقع شده است. کوریهاما ۱۰٫۴۱۴ کیلومتر مربع مساحت و ۵۳٬۷۸۲ نفر جمعیت دارد.