Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا باز کردند. در ادامه همراه با گلوله باران توپخانه، شکاف بزرگ تری توسط ۶ گردان ارتش سرخ در سادکی در ۱۰ کیلومتری شمال غربی یلنیا باز شد و نیروهای شوروی یک کیلومتر در عمق نفوذ نمودند و تعدادی جایگاه دفاعی ورماخت را از بین بردند. ورماخت موقتاً سادکی را از دست داد اما تا سپیده دم روز بعد آن را پس گرفت. فشار در این ناحیه با ورود ۴۰ تانک شوروی در همکاری مناسب نزدیک با پیاده نظام، استمرار یافت. در این شرایط نبود توپخانه خودکششی که می توانست نقشی حیاتی در دفاع ضد تانک ایفا کند، خسارت زیادی به پیاده نظام ورماخت تحمیل کرد. نفوذ جدیدی در قسمت سادکی و شرق آن، شکاف در خط مقدم ورماخت را به سه کیلومتر رساند و خط مقدم در بخش شمالی گردن منطقه محدب را دو کیلومتر به داخل برد. در این زمان فرماندهان آلمانی به قصد دشمن در نفوذ در اطراف منطقه محدب در شمال در طول رود اوژا و در جنوب در قسمت لشکر دویست و شصت و هشتم پیاده نظام سپاه ۲۰ ورماخت در لئونووا، پی بردند. حملات در قسمت جنوبی در حقیقت تنها اقدامات ایذایی درکشیدن نیروهای ذخیره احتمالی ورماخت به سمتی اشتباه بود تا حمله اصلی در طول رود اوژا در شمال انجام شود. ضربه سخت به لشکر هفتاد
و هشتم پیاده نظام ورماخت در شمال یلنیا آن را وادار به عقب نشینی دو کیلومتری کرد. نیروهای شوروی تا روز ۱ سپتامبر خط آهن یلنیا به سمت غرب را قطع نمودند. تعدادی از یگان های ارتش سرخ با نفوذ به پشت خط مقدم لشکر دویست و نود و دوم پیاده نظام ورماخت در جناح راست لشکر هفتاد و هشتم پیاده نظام آن، مقداری از تدارکات آلمانی ها را از بین بردند. لشکر دویست و نود و دوم پیاده نظام ورماخت خود تحت فشار شدید، در تلاش جهت کنترل نفوذ دیگری از دشمن در شمال شرقی منطقه محدب بود. روز ۲ سپتامبر افسر عملیات های این لشکر به سپاه ۲۰ ورماخت گزارش کرد این یگان «نزدیک به حد نهایی تحمل خود» رسیده است. نیروهای آلمانی قادر به از بین بردن این دو نفوذ ارتش سرخ نبودند. تمامی جناح شمال غربی سپاه ۲۰ ورماخت و جناح شرقی سپاه ۹ ورماخت در قسمت شمالی گردن منطقه محدب در خطر عقب رانده شدن قرار داشتند. لشکر صد و سی و هفتم پیاده نظام سپاه ۹ ورماخت در روزهای ۳۰ و ۳۱ اوت ۵۰۰ نفر و در روز ۱ سپتامبر ۷۰۰ نفر دیگر را دست داد تا مجموع تلفات آن از هنگام ورود به منطقه محدب به ۳ هزار نفر برسد. به دستور سپهبد ماترنا، فرمانده سپاه ۲۰ ورماخت آتش تمامی آتشبارهای توپخانه
موجود در منطقه محدب که در برد آن بودند، بر رخنه دشمن در قسمت شمال شرقی متمرکز گشت. لشکر دویست و نود و دوم پیاده نظام ورماخت با آخرین قوای ذخیره خود در نهایت قادر به بستن این شکاف تا عصر روز ۲ سپتامبر شد. عقب نشینی ورماخت از یلنیا. بدین شکل، با وجود ضد حملات قدرتمند و مکرر نیروهای ورماخت، ارتش بیست و چهارم شوروی نیروهای آلمانی در منطقه محدب یلنیا را در خطر محاصره از شمال و جنوب قرار داده بود. درگیری های شدید در نواحی دیگر به آلمانی ها اجازه انتقال نیروی کمکی به یلنا را نمی داد. در نهایت پس از توافق فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان بر سر این که ورماخت تا اواخر ماه سپتامبر قادر به هر گونه تهاجم به سمت شرق نخواهد بود، گروه ارتش مرکز ورماخت چاره ای جز دستور به عقب نشینی در حین مبارزه از مواضع پیشین در منطقه محدب یلنیا در عصر روز ۳ سپتامبر نداشت. با وجود این که پیش از این از تصمیم فن بک بر حفظ یلنیا با قدرت پشتیبانی کرده بود، هالدر نیز هم اکنون متوجه بی ثمر بودن فرستادن نیروهای ذخیره بیشتر به این برآمدگی شده بود و اعتراضی در این باب نکرد. تصمیم بر این شد که عقب نشینی در سه مرحله تحت نظارت فیلدمارشال فن کلوگه انجام
بگیرد. اوایل صبح روز ۵ سپتامبر آخرین عناصر لشکر هفتاد و هشتم پیاده نظام ورماخت در شرق رود اوژا، شامل بخش هایی از لشکر صد و سی و هفتم پیاده نظام ورماخت که از یگان خود جدا شده بودند، شروع به دور زدن فرورفتگی خط مقدم در ناحیه سادکی به سمت غرب کردند. نیروهای ارتش سرخ در سادکی حملاتی را صورت دادند اما لشکر صد و سی و هفتم پیاده نظام ورماخت آن ها را دفع نمود. حوالی ساعت ۶ عصر ارتش سرخ گلوله باران توپخانه شدیدی علیه لشکر صد و سی و هفتم پیاده نظام ورماخت آغاز کرد که تا شب هنگام ادامه داشت. این گلوله باران با وجود ناهموار کردن سطح زمین، باعث پوشش عقب نشینی نیروهای آلمانی شد. مه غلیظ نیز مانع از امکان شناسایی نقاط ضعف نیروهای در حال عقب نشینی می گردید. در این زمان، ژوکوف به استالین گزارش کرد نیروهای او مخصوصاً از لحاظ قوای تانک، قدرت کافی جهت به محاصره درآوردن آلمانی ها در منطقه محدب از جانب غرب را ندارند. با این حال به نظر می رسد اگر نیروهای آلمانی به موقع دست به عقب نشینی نمی زدند، سپاه های ۹ و ۲۰ ورماخت به احتمال زیاد به محاصره می افتادند. پس از چندین روز مبارزه سنگین لشکر نوزدهم تفنگ دار شوروی ۵ سپتامبر وارد یلنیا ش
د و تا روز بعد به کمک چهار لشکر دیگر، شهر را به تصرف درآورد. نیروهای ارتش بیست و چهارم شوروی در تعقیب آلمانی ها، با گذر از رود دسنا، ۲۵ کیلومتر پیشروی کرده و تا روز ۸ سپتامبر به دفاع آماده ورماخت در رودهای اوستروم و استریانا رسیدند. با برخورد به مقاومت شدید آلمانی ها پیشروی ارتش سرخ در این موضع متوقف شد. دو روز بعد به درخواست ژوکوف، به جهت تلفات سنگین این جبهه و شرایط متزلزل در بخش جنوبی، استاوکا تهاجم جبهه ذخیره شوروی را به پایان رساند. عملیات در یلنیا نخستین مورد رخنه موفقیت آمیز نیروهای ارتش سرخ در دفاع آماده آلمانی ها و بازپس گیری اراضی زیادی از آن ها بود. به هر صورت این پیروزی به بهای گرانی حاصل شد به شکلی که از مجموع قریب به ۱۰۳ هزار نفر نیروی به کار رفته در آن حدود ۱۱ هزار نفر کشته، مفقود یا اسیر و ۲۰ هزار تن دیگر مجروح شدند. یکی از عمده دلایل ادامه نیافتن این دستاوردها نبود پشتیبانی هوایی کافی و مؤثر بود. با این حال، ارتش سرخ آموزه های زیادی از تاکتیک های رزمی ورماخت در درگیرهای یلنیا به دست آورد و روش های جدیدی برای بهره گیری از نقاط ضعف آن خلق کرد. یکی از این آموزه ها این مسئله بود که یگان های متحرک
ورماخت بدون پشتیبانی پیاده نظام و توپخانه اضافه، قادر به فائق آمدن بر دفاع مستحکم با پوشش توپخانه در شرایط جغرافیایی نامساعد نیست؛ مسئله ای که باعث شد لشکرهای "داس رایش" اس اس و لشکر دهم زرهی ورماخت نتوانند به سمت دوروگوبوژ پیش بروند و محاصره ناحیه اسمولنسک را تکمیل نمایند. همچنین مشخص شد دفاع ثابت ورماخت با اتکا صرف بر پیاده نظام و توپخانه بدون ذخیره متحرک تا چه اندازه آسیب پذیر است؛ بدین شکل به محض اینکه تانک ها و توپ های خودکششی ورماخت از ناحیه یلنیا خارج شدند، مدت کوتاهی بعد ارتش سرخ قادر به رخنه در دفاع آلمانی ها گشت که پیاده نظام ورماخت قادر به بستن آن نبودند. در نهایت تأثیر بسزای توپخانه از جمله توپخانه سنگین در تحولات میدان نبرد هویدا گشت. در مشاهداتی که ژوکوف از منطقه صورت داد مشخص گشت گلوله باران توپخانه ارتش سرخ چه آثار مخربی بر استحکامات دفاعی ورماخت گذاشته و حتی پناهگاه های زیرزمینی آن ها را نیز از بین برده است. نامناسب بودن شرایط جغرافیایی مواضع دفاعی ورماخت در یلنیا و نبود پشتیبانی زرهی و موتوریزه اثر بدی بر تحولات این ناحیه برای آلمانی ها گذاشت. شدت درگیری ها بر سر ناحیه یلنیا به اندازه ای شد
ید بود که برخی از افسران مسن تر آن را با تجربیات در وردون در سال ۱۹۱۶ مقایسه کردند. نبردهای اطراف یلنیا خسارت بارترین درگیری نیروی زمینی آلمان از سال ۱۹۱۸ به حساب می آمدند. برآورد مجموع تلفات ورماخت با اسناد آلمانی کار دشواری است. سپاه ۲۰ ارتش چهارم ورماخت در حال دفاع از ناحیه یلنیا در مجموع متحمل ۲۳ هزار نفر تلفات شد. شش لشکر ورماخت که از ۲۹ ژوئیه تا ۲۹ اوت غالباً داخل منطقه محدب بودند، به شکل میانگین روزانه ۵۰ تا ۱۰۰ نفر از نیروهای خود را به شکل کشته و زخمی از دست دادند. لشکر دویست و شصت و سوم پیاده نظام ورماخت در عرض تنها یک هفته ای که درون برآمدگی یلنیا بود ۱۲۰۰ تن از نفرات خود را از دست داد. این آمار موجب برآورد میزان ۱۸ هزار تا ۳۵ هزار نفر تلفات برای آن ها در این مدت می شود. با این وجود، تلفات ورماخت در منطقه محدب یلنیا از ۳۰ اوت تا ۳ سپتامبر بسیار بیشتر بود. ژوکوف پس از جنگ مدعی شد آلمانی ها در ناحیه یلنیا مجموعاً متحمل ۴۵ تا ۴۷ هزار نفر تلفات گشتند که با دربر گرفتن تلفات سپاه ۹ ورماخت در طول رود دسنا، برآوردی دقیقی به نظر می آید. این میزان معادل نیروهای سه لشکر کامل بود. گفته می شود اگر شرایط آب وهوای
ی در دو روز آخر عقب نشینی آلمانی ها بد نبود، ارتش سرخ می توانست تلفات بسیار سنگین تری به دو سپاه ورماخت بزند. به هر صورت تلقات آلمانی ها در ناحیه یلنیا کمتر از تلفات شوروی بود. ژوکوف در جریان نبرد بر سر یلنیا حدود ۳۲ هزار نفر از نفرات خود را از دست داد که حدود سوم از قوای به کار گرفته شده در این عملیات تهاجمی بود. رهبری تاکتیکی ضعیف و دست زدن ارتش سرخ به حملات مستقیم «کورکورانه» علیه مواضع دفاعی دشمن، با وجود برتری عددی بسیار زیاد، مزیت بالایی به آلمانی ها می بخشید. این نخستین عقب نشینی عملیاتی آلمانی ها در طول جنگ جهانی دوم بود. با وجود این که آلمانی ها سعی داشتند این مسئله را به عنوان «عقب نشینی تاکتیکی» یا «صاف کردن خط مقدم» جلوه دهند، خروجی نبرد در ناحیه یلنیا به روشنی حاصل از اقدامات ارتش سرخ بود که به شکست ورماخت انجامید. به عقیده برایان فیوگِیت، تاریخدان آمریکایی، اصرار گودریان بر استفاده از سپاه ۴۶ موتوریزه ورماخت که توسط فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان تا میانه ضدحمله ارتش سرخ به عنوان نیروی ذخیره در این ناحیه باقی مانده و توانسته بود نقش مؤثری در دفع حملات اولیه ارتش سرخ بازی کند، در نبرد کیف، موجب
وارد آمدن تلفات سنگین به پیاده نظام ارتش چهارم ورماخت در ناحیه یلنیا شد. به عقیده او اگر این سپاه در موقعیت پیشین باقی می ماند ضربه سختی به نیروهای جبهه ذخیره شوروی که قصد بازپس گیری ناحیه یلنیا را داشتند، وارد می آمد به گونه ای که دفاع از مسکو را برای شوروی با اختلال مواجه می ساخت. لشکرهای ارتش چهارم ورماخت هیچگاه از آسیب متحمل شده در این نبردها بازیابی نشدند؛ به وجهی که برخی تاریخ نگاران کندی و انفعال این ارتش در ماه نوامبر در نبرد مسکو را حاصل از آن می دانند.
تاریخ اقیانوسیه شامل تاریخ استرالیا، جزیره ایستر، فیجی، هاوایی، نیوزیلند، پاپوآ گینه نو، گینه نو غربی و دیگر کشورهای جزیره ای اقیانوس آرام است. ماقبل تاریخ. ماقبل تاریخ اقیانوسیه به ماقبل تاریخ هر یک از مناطق اصلی آن تقسیم می شود: استرالیا، ملانزی، میکرونزی و پلی نزی، و این مناطق از نظر زمان سکونت اولیه انسان ها از ۷۰۰۰۰ سال پیش (اقیانوسیه نزدیک) تا ۳۰۰۰ سال پیش (اقیانوسیه دور) بسیار متفاوت هستند. استرالیا. بومیان استرالیا ساکنان اصلی قاره استرالیا و جزایر نزدیک آن هستند. بومیان استرالیا حدود ۷۰۰۰۰ سال پیش از آفریقا به آسیا مهاجرت کردند و حدود ۵۰۰۰۰ سال پیش به استرالیا رسیدند. ساکنان جزایر تنگه تورس بومیان جزایر تنگه تورس هستند که در شمالی ترین نقطه کوئینزلند در نزدیکی پاپوآ گینه نو قرار دارند. اصطلاح «بومی» به طور سنتی فقط به ساکنان بومی سرزمین اصلی استرالیا و تاسمانی، به همراه برخی از جزایر مجاور، یعنی «مردمان اولیه» اطلاق می شود. بومیان استرالیا اصطلاحی فراگیر است که هنگام اشاره به بومیان و ساکنان جزایر تنگه تورس به کار می رود قدیمی ترین بقایای قطعی انسانی که تا به امروز یافت شده، مربوط به انسان مونگو است
که قدمت آن حدود ۴۰۰۰۰ سال تخمین زده شده است، اما زمان ورود اجداد بومیان استرالیا موضوع بحث بین محققان است و تخمین ها به ۱۲۵۰۰۰ سال پیش برمی گردد. تنوع زیادی در بین جوامع و اقوام بومی مختلف در استرالیا وجود دارد که هر کدام ترکیبی منحصر به فرد از فرهنگ ها، آداب و رسوم و زبان های خود را دارند. در استرالیای امروزی، این گروه ها به جوامع محلی بیشتری تقسیم می شوند. ملانزی. اولین مهاجران استرالیا، گینه نو و جزایر بزرگ در شرق، بین ۵۰۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ سال پیش، زمانی که نئاندرتال ها هنوز در اروپا پرسه می زدند، به آنجا رسیدند. ساکنان اولیه گروهی از جزایر که اکنون ملانزی نامیده می شوند، احتمالاً اجداد مردم پاپوآیی زبان امروزی بوده اند. آنها که از جنوب شرقی آسیا مهاجرت کرده بودند، به نظر می رسد این جزایر را تا جزایر اصلی جزایر سلیمان (مجمع الجزایر)، از جمله ماکیرا و احتمالاً جزایر کوچک تر در شرق، اشغال کرده اند. به ویژه در امتداد ساحل شمالی گینه نو و در جزایر شمال و شرق گینه نو، مردمان آسترونزیایی که کمی بیش از ۳۰۰۰ سال پیش به این منطقه مهاجرت کرده بودند، با این جمعیت های از پیش موجود مردمان پاپوآیی زبان تماس پیدا کردند. در اوا
خر قرن بیستم، برخی از دانشگاهیان دوره طولانی تعامل را پیشنهاد کردند که منجر به تغییرات پیچیده متعددی در ژنتیک، زبان ها و فرهنگ های این مردمان شد. کایزر و همکاران پیشنهاد کردند که از این منطقه، گروه بسیار کوچکی از مردم (که به زبان آسترونزیایی صحبت می کردند) به سمت شرق عزیمت کردند تا اجداد مردم پلی نزی شوند. با این حال، این نظریه با یافته های یک مطالعه ژنتیکی که توسط دانشگاه تمپل در سال ۲۰۰۸ منتشر شد، در تضاد است. این مطالعه بر اساس اسکن ژنوم و ارزیابی بیش از ۸۰۰ نشانگر ژنتیکی در میان طیف گسترده ای از مردم اقیانوس آرام انجام شد و نشان داد که نه پلی نزیایی ها و نه میکرونزیایی ها ارتباط ژنتیکی زیادی با ملانزیایی ها ندارند. هر دو گروه از نظر ژنتیکی به شدت با آسیای شرقی، به ویژه بومیان تایوانی، مرتبط هستند. به نظر می رسد که اجداد پلی نزیایی، پس از توسعه قایق های بادبانی خود، از شرق آسیا مهاجرت کردند، به سرعت در مسیر خود از منطقه ملانزی عبور کردند و به مناطق شرقی رفتند و در آنجا ساکن شدند. آنها شواهد ژنتیکی کمی در ملانزی به جا گذاشتند. این مطالعه میزان بالایی از تمایز و تنوع ژنتیکی را در بین گروه های ساکن در جزایر م
لانزی نشان داد، و مردم بر اساس جزیره، زبان، توپوگرافی و جغرافیا در بین جزایر متمایز بودند. چنین تنوعی در طول ده ها هزار سال سکونت آنها، قبل از ورود اجداد پلی نزیایی به جزایر، ایجاد شد. تجزیه و تحلیل بیشتر DNA، تحقیقات را به مسیرهای جدیدی سوق داده است، زیرا گونه های انسانی بیشتری از اواخر قرن بیستم کشف شده اند. سوانته پابو بر اساس مطالعات ژنتیکی خود بر روی انسان تبار دنیسووا، یک گونه باستانی انسان که در سال ۲۰۱۰ کشف شد، ادعا می کند که اجداد باستانی انسان های ملانزیایی در آسیا با این انسان ها آمیزش داشته اند. او دریافته است که مردم گینه نو ۴ تا ۶ درصد از ژنوم خود را با دنیسوان ها به اشتراک دارند که نشان دهنده این تبادل است. دنیسوان ها پسرعموی نئاندرتال ها در نظر گرفته می شوند. اکنون مشخص شده است که هر دو گروه از آفریقا مهاجرت کرده اند، نئاندرتال ها به اروپا رفتند و دنیسوان ها حدود ۴۰۰۰۰۰ سال پیش به سمت شرق رفتند. این بر اساس شواهد ژنتیکی از فسیلی است که در سیبری یافت شده است. شواهد ملانزیایی نشان می دهد که قلمرو آنها تا جنوب آسیا گسترش یافته است، جایی که اجداد ملانزیایی ها در آنجا توسعه یافتند. ملانزیایی های بر
خی از جزایر، یکی از معدود مردمان غیراروپایی و تنها گروه تیره پوست خارج از استرالیا هستند که به داشتن موهای بور معروفند. میکرونزی. میکرونزی چندین هزار سال پیش مسکونی شد، اگرچه نظریه های رقیبی در مورد منشأ و ورود اولین مهاجران وجود دارد. به دلیل وسعت، الگوهای سکونت و آسیب های طوفان، مشکلات زیادی در انجام کاوش های باستان شناسی در این جزایر وجود دارد. در نتیجه، بسیاری از شواهد مبتنی بر تحلیل های زبانی هستند. اولین آثار باستان شناسی تمدن در جزیره سایپان یافت شده است که به ۱۵۰۰ سال پیش از میلاد یا کمی قبل از آن برمی گردد. اجداد میکرونزیایی ها بیش از ۴۰۰۰ سال پیش در آنجا ساکن شدند. یک سیستم غیرمتمرکز مبتنی بر رئیس قبیله در نهایت به یک فرهنگ اقتصادی و مذهبی متمرکزتر با محوریت یاپ و پونپی تبدیل شد. پیشینه بسیاری از جزایر میکرونزی مانند یاپ به خوبی شناخته شده نیست. در پُناپی، تاریخ پیش از استعمار به سه دوره تقسیم می شود: موهین کاوا یا موهین آراماس (دوره ساختمان سازی یا دوره اسکان، قبل از حدود ۱۱۰۰)؛ موهین سائو دلئور (دوره ارباب دلئور، حدود ۱۱۰۰ تا حدود ۱۶۲۸) و موهین نانم وارکی (دوره نانم وارکی، حدود ۱۶۲۸ تا حدود ۱۸۸۵).
افسانه های پُناپی می گویند که حاکمان سادولئور، اولین کسانی که حکومت را به پُناپی آوردند، منشأ خارجی داشتند. شکل متمرکز حکومت مطلقه سادولئور در افسانه های پُناپی به این صورت توصیف می شود که در طول چندین نسل به طور فزاینده ای سرکوبگر شده است خواسته های خودسرانه و طاقت فرسا، و همچنین شهرت توهین به خدایان پوناپی، باعث کینه توزی در میان پوناپیایی ها شد. سلسله ساودلور با حمله ایزوکلکل، یکی دیگر از بیگانگان نیمه افسانه ای، که حکومت ساودلور را با سیستم غیرمتمرکزتر نانم وارکی که امروزه وجود دارد جایگزین کرد، پایان یافت. ایزوکلکل به عنوان خالق سیستم اجتماعی نانم وارکی مدرن پوناپی و پدر مردم پومپی شناخته می شود ساخت نان مادول، یک مجموعه مگالیتیک ساخته شده از کنده های گدازه بازالت در پوناپی، از اوایل سال ۱۲۰۰ میلادی آغاز شد. نان مادول در نزدیکی پوناپی، در ساحل جزیره تمون واقع شده است و شامل مجموعه ای از جزایر مصنوعی کوچک است که توسط شبکه ای از کانال ها به هم متصل شده اند و اغلب ونیز اقیانوس آرام نامیده می شود. این شهر در نزدیکی جزیره پوناپی واقع شده و مقر تشریفاتی و سیاسی سلسله سادولئور بود که حدود ۲۵۰۰۰ نفر از مردم پون
اپی را تا زمان فروپاشی سیستم متمرکز آن در بحبوحه حمله ایزوکلکل متحد کرده بود. ایزوکلکل و نوادگانش در ابتدا شهر سنگی را اشغال کردند، اما بعداً آن را رها کردند. اولین مردم جزایر ماریانای شمالی در دوره ای بین ۴۰۰۰ تا ۲۰۰۰ سال قبل از میلاد از جنوب شرقی آسیا به این جزایر راه یافتند. آنها به عنوان چاموروها شناخته شدند و به زبانی اتریشونیایی به نام چامورو صحبت می کردند. چاموروی باستانی تعدادی ویرانه های سنگی، از جمله سنگ لاته، از خود به جا گذاشته است. مردم رفالواش یا کارولینی در دهه ۱۸۰۰ از جزایر کارولین به ماریاناها آمدند. استعمارگران میکرونزی به تدریج در طول هزاره دوم قبل از میلاد در جزایر مارشال ساکن شدند و ناوبری بین جزیره ای با استفاده از نمودارهای سنتی امکان پذیر شد. پلی نزی. شواهد زبان شناسی، باستان شناسی و ژنتیک انسانی، پلی نزیایی ها را زیرمجموعه ای از مردمان مهاجر دریایی آسترونزیایی معرفی می کند و ردیابی زبان های پلی نزیایی، ریشه های ماقبل تاریخ آنها را در مجمع الجزایر مالایی و در نهایت، در تایوان قرار می دهد. بین حدود ۳۰۰۰ تا ۱۰۰۰ سال پیش از میلاد، گویشوران زبان های آسترونزیایی از تایوان به آسیای جنوب شرقی
دریایی گسترش یافتند، به عنوان قبایلی که تصور می شود حدود ۸۰۰۰ سال پیش از طریق جنوب چین به لبه های میکرونزی غربی و از آنجا به ملانزی سفر کرده اند، اگرچه آنها با چینی های هان که اکنون اکثریت مردم چین و تایوان را تشکیل می دهند، متفاوت هستند. سه نظریه در مورد گسترش ماقبل تاریخ انسان ها در سراسر اقیانوس آرام به پلی نزی وجود دارد. کایزر و همکاران (۲۰۰۰) این نظریه ها را به خوبی شرح می دهند: در سوابق باستان شناسی، ردپاهای مشخصی از این گسترش وجود دارد که به محققان اجازه می دهد مسیری را که طی کرده است، با اطمینان نسبی دنبال و تاریخ گذاری کنند. تصور می شود که تقریباً در سال ۱۴۰۰ پیش از میلاد، «مردمان لاپیتا» (که به دلیل سنت سفالگری شان به این نام نامیده می شوند) در مجمع الجزایر بیسمارک در شمال غربی ملانزی ظاهر شدند. این فرهنگ از زمان ظهورش «از تایوان» در طول زمان و مکان سازگار و تکامل یافته است. به عنوان مثال، مردم لاپیتا پس از مواجهه و سازگاری با میوه نان در منطقه بردز هد در گینه نو، تولید برنج را کنار گذاشته بودند. در نهایت، شرقی ترین محل برای بقایای باستان شناسی لاپیتا که تاکنون کشف شده است، از طریق کار باستان شناسی
در ساموآ بوده است. این محل در مولی فانوا در آپولو قرار دارد. محل مولی فانوا، که در آن ۴۲۸۸ سفال یافت و مورد مطالعه قرار گرفته است، بر اساس تاریخ گذاری قرن چهاردهم، قدمت «واقعی» حدود ۱۰۰۰ پیش از میلاد دارد یک مطالعه در سال ۲۰۱۰، آغاز توالی های باستان شناسی انسانی پلی نزی در تونگا را به ۹۰۰ سال قبل از میلاد مسیح نسبت می دهد، تفاوت های اندک در تاریخ ها با ساموآ به دلیل تفاوت در فناوری های تاریخ گذاری رادیوکربن بین سال های ۱۹۸۹ تا ۲۰۱۰ است، ظاهراً سایت تونگایی در زمان واقعی چند دهه از سایت ساموآیی جلوتر است. تنها در عرض سه یا چهار قرن، بین حدود ۱۳۰۰ تا ۹۰۰ پیش از میلاد، فرهنگ باستان شناسی لاپیتا ۶۰۰۰ کیلومتر به سمت شرق از مجمع الجزایر بیسمارک گسترش یافت و تا فیجی، تونگا و ساموآ رسید. منطقه تونگا، فیجی و ساموآ به عنوان دروازه ای به بقیه منطقه اقیانوس آرام که اکنون با نام پلی نزی شناخته می شود، عمل می کرد. اسطوره های باستانی تونگا، همانطور که توسط کاوشگران اولیه اروپایی ثبت شده است، جزایر «آتا» و «تونگاتاپو» را به عنوان اولین جزایری که توسط مائویی از اعماق اقیانوس به سطح آورده شده اند، گزارش می دهند. «امپراتوری تو
ئی تونگا» یا «امپراتوری تونگا» در اقیانوسیه، توصیفاتی هستند که گاهی به توسعه طلبی و سلطه ی پیش بینی شده ی تونگا نسبت داده می شوند که به سال ۹۵۰ میلادی برمی گردد، اما در اوج خود در دوره ی ۱۲۰۰ تا ۱۵۰۰ میلادی بوده است. در حالی که محققان و کارشناسان فرهنگی مدرن، نفوذ گسترده ی تونگا و شواهدی از تجارت فرااقیانوسی و تبادل مصنوعات فرهنگی مادی و غیرمادی را تأیید می کنند، شواهد تجربی مبنی بر وجود یک امپراتوری «سیاسی» که برای مدت طولانی توسط حاکمان متوالی اداره شده باشد، وجود ندارد. مطالعات باستان شناسی، مردم شناسی و زبان شناسی مدرن، نفوذ گسترده فرهنگی تونگایی ها را تأیید می کند که به طور گسترده از شرق یووه آ، روتوما، فوتونا، ساموآ و نیوئه، بخش هایی از میکرونزی (کیریباتی، پوناپی)، وانواتو، و کالدونیای جدید و جزایر لویالتی را در بر می گیرد و در حالی که برخی از دانشگاهیان اصطلاح «سرزمین دریایی» را ترجیح می دهند، دیگران استدلال می کنند که اگرچه با نمونه های دیگر بسیار متفاوت است، اما «امپراتوری» احتمالاً راحت ترین اصطلاح است. هنر سفالگری از شهرهای فیجی نشان می دهد که فیجی قبل یا حدود ۳۵۰۰ تا ۱۰۰۰ سال قبل از میلاد مسیح مسک
ونی بوده است، اگرچه جزئیات مهاجرت از اقیانوس آرام همچنان مبهم است. اعتقاد بر این است که مردم لاپیتا یا اجداد پولینزی ها ابتدا در این جزایر ساکن شدند، اما اطلاعات زیادی در مورد سرنوشت آنها پس از ورود ملانزی ها در دست نیست. آنها ممکن است تا حدودی بر فرهنگ جدید تأثیر گذاشته باشند و شواهد باستان شناسی نشان می دهد که پولینزی ها سپس به تونگا، ساموآ و حتی هاوایی نقل مکان کرده اند. اولین سکونتگاه ها در فیجی حدود ۵۰۰۰ سال پیش توسط بازرگانان و مهاجران مسافر از غرب آغاز شد. سفال های لاپیتا در کاوش های متعدد در سراسر کشور یافت شده اند. جنبه هایی از فرهنگ فیجی شبیه به فرهنگ ملانزیایی غرب اقیانوس آرام است، اما ارتباط قوی تری با فرهنگ های قدیمی تر پلی نزی دارد. فیجی با امتداد ۱۰۰۰ کیلومتر (۶۲۰ مایل) از شرق به غرب، ملتی با زبان های متعدد بوده است. تاریخ فیجی، تاریخ سکونت و همچنین تحرک بوده است. در طول قرن ها، فرهنگ منحصر به فرد فیجیایی توسعه یافت. جنگ مداوم و آدم خواری بین قبایل متخاصم بسیار شایع و بخش بزرگی از زندگی روزمره بود. در قرن های بعد، شهرت سبک زندگی آدم خواری، ملوانان اروپایی را از نزدیک شدن به آب های فیجی باز داشت
و فیجی نام جزایر آدم خوار را به خود گرفت؛ در نتیجه، فیجی برای سایر نقاط جهان ناشناخته ماند. بازدیدکنندگان اولیه اروپایی از جزیره ایستر، سنت های شفاهی محلی را در مورد مهاجران اولیه ثبت کرده اند. در این سنت ها، ساکنان جزیره ایستر ادعا کرده اند که رئیس قبیله هوتو ماتوآ با یک یا دو قایق بزرگ به همراه همسر و خانواده گسترده اش به جزیره رسیده است. اعتقاد بر این است که آنها اهل پلی نزی بوده اند. در مورد صحت این افسانه و همچنین در مورد تاریخ سکونت، عدم قطعیت قابل توجهی وجود دارد. منابع منتشر شده نشان می دهد که این جزیره حدود ۳۰۰-۴۰۰ میلادی یا تقریباً همزمان با ورود اولین مهاجران به هاوایی، مسکونی بوده است. برخی از دانشمندان می گویند که جزیره ایستر تا ۷۰۰-۸۰۰ میلادی مسکونی نبوده است. این محدوده زمانی بر اساس محاسبات گلوتوکرونولوژی و سه تاریخ گذاری رادیوکربن از زغال چوب است که به نظر می رسد در طول فعالیت های جنگل زدایی تولید شده است. علاوه بر این، یک مطالعه اخیر که شامل تاریخ گذاری رادیوکربن از موادی است که تصور می شود بسیار قدیمی باشند، نشان می دهد که این جزیره در سال ۱۲۰۰ میلادی مسکونی بوده است. به نظر می رسد این موض
وع با مطالعه ای در سال ۲۰۰۶ در مورد جنگل زدایی جزیره، که می توانسته تقریباً در همان زمان شروع شده باشد، پشتیبانی می شود. یک نخل بزرگ و اکنون منقرض شده، Paschalococos disperta (مرتبط با نخل شراب شیلی (Jubaea chilensis))، یکی از درختان غالب بود که شواهد فسیلی آن را تأیید می کنند. این گونه که منحصر به جزیره ایستر است، به دلیل جنگل زدایی توسط مهاجران اولیه پلی نزی منقرض شد. تماس و اکتشاف اروپاییان (دهه 1500 تا 1700). پیشگامان ایبری. اکتشافات اولیه ایبری. اقیانوسیه نخستین بار توسط اروپاییان از قرن شانزدهم کشف شد. دریانوردان پرتغالی بین سال های ۱۵۱۲ و ۱۵۲۶ به جزایر ملوک ( توسط آنتونیو د آبرو و فرانسیسکو سرائو در ۱۵۱۲)، تیمور، جزایر آرو، جزایر تانیبار و پاپوآ گینه نو (خورخه د منزز در ۱۵۲۶) رسیدند. در سال ۱۵۱۹، یک سفر اکتشافی اسپانیایی که به رهبری فردیناند ماژلان در امتداد سواحل شرقی آمریکای جنوبی حرکت کرد، تنگه ای را بین تیرا دل فوئگو و سرزمین اصلی آمریکای جنوبی یافت که بعداً تنگه ماژلان نام گرفت و در ۲۸ نوامبر ۱۵۲۰ وارد اقیانوسی شد که خود او آن را «اقیانوس آرام» نامید. این سه کشتی به سمت شمال حرکت کردند و بادهای بس
امان آن ها را از اقیانوس آرام عبور دادند و از جزایر زیادی از اقیانوسیه تا فیلیپین گذراند و ماژلان در این نواحی کشته شد. . یک کشتی بازمانده به رهبری خوان سباستین الکانو به غرب و از طریق اقیانوس هند بازگشت و دیگری به امید یافتن بادهای غربی و رسیدن به مکزیک به سمت شمال رفت. این کشتی نتوانست بادهای مناسب را پیدا کند و مجبور شد به هند شرقی بازگردد. سفر اکتشافی ماژلان-الکانو اولین سفر دور دنیا را انجام داد و به فیلیپین، جزایر ماریانا و دیگر جزایر اقیانوسیه رسید. هلندی ها اولین اروپایی بودند که خطوط ساحلی استرالیا، تاسمانی، نیوزیلند، تونگا، فیجی، ساموآ و جزیره ایستر را کاوش و نقشه برداری کردند. در قرن هفدهم، دریانوردان و کاوشگران شرکت هند شرقی هلند تقریباً از سه چهارم خط ساحلی استرالیا، به استثنای ساحل شرقی، نقشه برداری کردند. آبل تاسمان اولین کاوشگر اروپایی شناخته شده ای بود که به جزایر سرزمین ون دیمن (تاسمانی کنونی) و نیوزیلند رسید و جزایر فیجی را دید. دریانورد او فرانسوا ویشر و بازرگانش ایزاک گیلسمانس بخش های وسیعی از استرالیا، نیوزیلند، تونگا و جزایر فیجی را نقشه برداری کردند. در ۲۴ نوامبر ۱۶۴۲، آبل تاسمان ساحل
غربی تاسمانی را در شمال بندر مک کواری دید. او کشف خود را سرزمین ون دیمن به نام آنتونیو فان دیمن، فرماندار کل هند شرقی هلند نامید. در آن زمان از دو جزیره نیز نام برده شده که مشخص نیست وجود دارند یا خیر. اینها ماریا ترزا و ارنست لگووه در حدود ۳۵ درجه جنوبی و ۱۵۰ درجه غربی هستند. گفته می شود که این جزایر در سال های ۱۸۴۳ و ۱۹۰۲ دیده شده اند، اما از آن زمان تاکنون هرگز پیدا نشده اند. استرالیا در سال ۱۷۸۸ و نیوزیلند در سال ۱۸۴۰ مستعمره بریتانیا شدند و به دنبال آن ها فیجی نیز در سال ۱۸۷۲ مستعمره شد. در واقع، بسیاری از جزایر اقیانوسی بخشی از امپراتوری بریتانیا شدند. علاوه بر بریتانیا، قدرت های اروپایی دیگری نیز که بر بخش های خاصی از اقیانوسیه کنترل داشتند. به عنوان مثال، کالدونیای جدید از سال ۱۸۵۳ متعلق به فرانسه بود، همان طور که پلی نزی فرانسه از سال ۱۸۸۹ به آن کشور تعلق گرفت. آلمان نیز مستعمراتی را در آنجا ترتیب داد (برای نمونه، گینه نو آلمان در سال ۱۸۸۴ و ساموآ در سال ۱۹۰۰). علاوه بر اروپا، ایالات متحده نیز به دنبال قلمروهایی در اقیانوسیه بود؛ بنابراین هاوایی در سال ۱۸۹۸ به یک قلمرو آمریکا تبدیل شد. چندین اختلاف ب