Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به ویژه ارتش مکزیک و کلیسای کاتولیک رومی بودند، نامگذاری شدند. بسیاری از قدرتمندان منطقه در اردوگاه فدرالیست-لیبرال بودند که از کنترل محلی و تداوم قدرت آنها حمایت می کردند. "کائودیلو" اصلی مکزیکی که برای چندین دهه قدرت ملی را به دست آورد، سانتا آنا بود که در ابتدا یک لیبرال بود اما محافظه کار شد و به دنبال تقویت دولت مرکزی بود. پس از جنگ مکزیک و آمریکا، کادیلوهای منطقه ای مانند خوان آلوارز از ایالت گوئررو و سانتیاگو ویداوری از نوئو لئون - کوآهویلا سانتا آنا را در انقلاب آیوتلا سرنگون کردند و لیبرال ها را به قدرت رساندند. ژنرال خوان آلوارز از الگوی «"کائودیلوهای" عامیانه» پیروی می کند، که مورخ فرانسوا شوالیه او "را «کاسیکی" خوب» می نامد، [که] از دهقانان عمدتاً بومی و مستیزو گوئررو محافظت می کرد، که به نوبه خود وفاداری خود را به او دادند. آلوارز برای مدت کوتاهی به عنوان رئیس جمهور مکزیک خدمت کرد، به ایالت خود بازگشت و لیبرال های ایدئولوژیک را برای ایجاد دوره اصلاحات رها کرد. در دوران اصلاحات مکزیک و مداخله فرانسه در مکزیک، تعدادی ژنرال وجود داشتند که پیروان شخصی منطقه ای داشتند. چهره های مهمی که قدرت محلی آنها
در سطح ملی پیامدهایی داشت شامل ماریانو اسکوبدو در سن لوئیس پوتوسی بود. Ramón Corona در Jalisco و Durango، Porfirio Díaz در بخش هایی از ورکوز، پوئبلا و اوساکا. بودند، دیگر "کادیوها" که قدرت بیشتر محلی اما هنوز هم مهم از جمله جرونیمو TREVINO و فرانسیسکو ناراخو در نوئوو لئون، ها Servando کانالس و در آنجا بود خوان کورتینا در تامائولیپاس، فلورنسیو آنتیون در گوانگژوتا، ایگناسیو پاسکیه را در سونورا، لوئیس Terrazas در چیهواهوا، و مانوئل Lozada در تپیک. پس از شکست فرانسوی ها در سال ۱۸۶۷، دولت بنیتو خوارز و جانشین او پس از مرگ او، سباستین لردو د تجادا با مخالفانی روبرو شد که به دولت های مرکزی گرایی فزاینده آنها اعتراض داشتند. آن مخالفان به حمایت از پورفیریو دیاز، قهرمان نظامی مداخله فرانسوی، که خوارز و لردو را با تلاش برای شورش، که دومین شورش در سال ۱۸۷۶ موفقیت آمیز بود، به چالش کشید، جذب شدند. خوارز و لردو برخی از "کاودیوها را" از سمت خود برکنار کردند، اما این امر آنها را به شورش واداشت. اینها عبارتند از ترینیداد گارسیا د لا کادنا در زاکاتکاس، لوئیس میر و تران در وراکروز، خوان هارو در تامپیکو، خوان ان. مندز در پوئبلا
، ویسنته جیمنز در گوئررو، و خوان کورتینا در ماتاموروس. مخالفت آنها با لردو آنها را گرد هم آورد. «این که آنها به آرامی در اطراف پورفیریو دیاز جمع شدند، داستان ظهور مکزیک پورفیری است.» جمهوری های بولیواری: بولیوی، کلمبیا، اکوادور، پرو و ونزوئلا. سیمون بولیوار، پیشروترین رهبر استقلال در آمریکای اسپانیایی، تلاش کرد تا نایب السلطنه گرانادای جدید را در کشور بزرگ کلمبیا بازسازی کند. مانند سایر مناطق آمریکای اسپانیایی، نیروهای گریز از مرکز در کار بودند به طوری که علیرغم رهبری بولیوار، کشور به دولت-ملت های جداگانه تقسیم شد. بولیوار نیاز به ثبات سیاسی را می دید که می توانست با رئیس جمهور مادام العمر و قدرت تعیین جانشین خود عملی شود. در سال ۱۸۲۸ هواداران او از او خواستند تا قدرت های دیکتاتوری را به دست گیرد و «جمهوری را نجات دهد». با این حال، آشفتگی سیاسی ادامه یافت و بولیوار در سال ۱۸۳۰ از قدرت کنار رفت، به تبعید خودخواسته رفت و اندکی پس از آن درگذشت. «او به عنوان فردی که بیشترین سهم را در استقلال اسپانیایی-آمریکایی داشته است» مورد احترام است و هم چپ سیاسی به دلیل مخالفت با بردگی و بی اعتمادی به ایالات متحده و هم جناح
راست که استبداد او را تحسین می کند، مورد تحسین قرار می گیرد. کهنه سربازان جنگ های استقلال رهبری دولت-ملت های تازه ایجاد شده را به عهده گرفتند که هر کدام دارای قانون اساسی جدید بودند. علیرغم قوانین اساسی و برچسب های ایدئولوژیک لیبرال و محافظه کار، رهبران شخصی گرا و فرصت طلب در اوایل قرن نوزدهم تسلط داشتند. مانند مکزیک و آمریکای مرکزی، آشفتگی سیاسی و تنگدستی دولت های جمهوری های بولیواری باعث شد سرمایه گذاران خارجی نتوانند سرمایه شان را در آنجا به خطر بیندازند. یکی از کائودیلوها که در زمان خود بسیار مترقی بود، مانوئل ایسیدورو بلزو از بولیوی بود. او به عنوان چهاردهمین رئیس جمهور بولیوی از سال ۱۸۴۸ تا ۱۸۵۵ خدمت کرد. رئیس جمهور سابق خوزه میگل دی ولاسکو در سال ۱۸۴۸ برای ریاست جمهوری کودتا کرد و قول وزیر جنگ را به بلزو داد. با این حال، بلزو پس از تکمیل کودتا، قدرت را برای خود به دست گرفت و با سرکوب ضدکودتای ولاسکو، موقعیت خود را به عنوان رئیس جمهور تثبیت کرد. بلزو در دوران ریاست جمهوری خود اصلاحات متعددی را در اقتصاد کشور در تلاش برای توزیع مجدد عادلانه ثروت به وجود آورد. او به کار فقرا و محرومان پاداش می داد. بلزو م
انند خوزه گاسپار رودریگز دی فرانسیا پاراگوئه ای برنامه های رفاهی فوق الذکر را اجرا کرد زیرا ایده کمونالیسم بیشتر با ارزش های سنتی مردم بومی هماهنگ بود تا تأکید بر مالکیت خصوصی که سایر کادیلوها از آن استقبال کردند. بلزو همچنین به دلیل ملی کردن صنعت معدنی سودآور کشور شناخته شده بود - او سیاست های حمایتی را برای ذخیره منابع بولیوی برای استفاده بولیوی اعمال کرد؛ بنابراین، خشم بانفوذ بریتانیا و همچنین پرو و شیلی منافع کشتیرانی و معدن را برانگیخت. بسیاری از سیاست های بلزو در میان مردم بومی بولیوی که مدت ها تحت ستم بودند، مورد پسند او قرار گرفت، اما این به قیمت خشم بولیوی های ثروتمند کریول و همچنین کشورهای خارجی مانند بریتانیا بود که به دنبال استفاده از منابع معادن بولیوی بودند. بلزو حتی برای مشروعیت بخشیدن به رهبری خود اقداماتی انجام داد و در مقطعی به صورت دموکراتیک انتخاب شد. بلزو علیرغم محبوبیتش در بسیاری از بخش ها، دشمنان قدرتمند زیادی داشت که با زنده ماندن او از ۴۰ سوء قصد نشان داد. دشمنان او می خواستند پروژه های دولتی را که به برنامه های ملی گرایانه کمک می کرد، نابود کنند، اما به همین ترتیب حوزه عمومی را که فق
رای کشور به آن متکی بودند، بهبود بخشیدند. با این حال، استبداد که در میان کادیلوها بسیار گسترده است، با بلزو نیز خانه ای پیدا کرد - گفته می شود که از اوایل دهه ۱۸۵۰ تا زمان کناره گیری از قدرت در سال ۱۸۵۵، او مستبدانه حکومت می کرد و خود را در این فرایند بسیار ثروتمند کرد. بلزو در نظر گرفت که در سال ۱۸۶۱ به ریاست جمهوری بازگردد، اما در زمانی که تلاش کرد دوباره برای ریاست جمهوری نامزد شود، توسط یکی از رقبای خود کشته شد. او نتوانست میراثی از خود به جای بگذارد و برنامه های پوپولیستی او با او از بین رفت. پس از استقلال بولیوی، بولیوی نیمی از خاک خود را به کشورهای همسایه از جمله آرژانتین، شیلی، پرو و برزیل از طریق جنگ و توافقاتی که تحت تهدید تهاجم منعقد شد، از دست داد. مخروط جنوبی: آرژانتین، شیلی، پاراگوئه و اروگوئه. برخلاف اکثر کشورهای اسپانیایی آمریکا، شیلی پس از استقلال، ثبات سیاسی را تحت حاکمیت اقتدارگرای محافظه کاران، با حمایت طبقه مالک زمین تجربه کرد. اگرچه او هرگز به دنبال ریاست جمهوری نبود، وزیر کابینه دیگو پورتالس (۱۷۹۳–۱۸۳۷) به ایجاد یک رژیم قوی و متمرکز که ۳۰ سال دوام آورد، اعتبار دارد. به طور کلی، شیلی با
اقتصاد صادرات محور مبتنی بر کشاورزی و معدن رونق گرفت، که استثنایی برای اکثر رژیم های اسپانیایی آمریکایی است. در نایب السلطنه سابق ریودولا پلاتا، بی ثباتی سیاسی و خشونت بیشتر نمونه آن دوران بود. در آرژانتین، خوان مانوئل د روساس (۱۸۲۹–۱۸۵۲) بر کنفدراسیون آرژانتین تسلط داشت. او از یک خانواده زمیندار ثروتمند می آمد، اما همچنین زمین های زیادی را در استان بوئنوس آیرس به دست آورد. روزاس «اصول دموکراسی سیاسی و آزادی را تحقیر کرد [و] نظم را در منطقه ای که از زمان استقلال تقریباً هرج و مرج دیده بود، فراهم کرد.» این دستور به قیمت سرکوب شدید دشمنان او با استفاده از انواع پیروان مسلح انجام شد که معروف ترین آنها مازورکا هستند. او طرفداران محبوبی در میان طبقات پایین در استان بوینس آیرس داشت. در طول دو دهه سلطنت خود، روزاس توانست به قدرت برسد و یک امپراتوری ایجاد کند. او مدلی شد برای آنچه که یک کائودیلو قرار بود باشد. او از تجربیات نظامی خود برای جلب حمایت گاوچوها و استنسیاها استفاده کرد تا ارتشی ایجاد کند که رهبری آرژانتین را به چالش بکشد. پس از به قدرت رسیدن با استفاده از کارگران روستایی، سیستم خود را به نفع استفاده از ارت
ش تغییر داد. او تلاش کرد برای کمک و جلب حمایت صنعتگران در آرژانتین، کالاهای وارداتی را ممنوع کند، اما موفق نشد. او مجبور شد ممنوعیت برخی واردات مانند منسوجات را که تجارت با بریتانیای کبیر را باز کرد، لغو کند. روزاس از طریق قدرت خود بر واردات و صادرات، ارتش، پلیس و حتی قوه مقننه دولت، انحصاری ایجاد کرد که ماندن او در قدرت را برای بیش از دو دهه تضمین می کرد. با این حال، بیست سال صلح آمیز تضمین نشد. در دهه ۱۸۵۰، روزاس مورد حمله همان افرادی قرار گرفت که به او در کسب قدرت کمک کرده بودند. او از قدرت رانده شد و در نهایت به پایان رسید تا در بریتانیا که در آن او در سال ۱۸۷۷. درگذشت اروگوئه به استقلال برزیل و آرژانتین دست یافت و توسط فروکتوزو ریورا اداره می شد. در پاراگوئه، خوزه گاسپار رودریگز د فرانسیا (متولد ۱۸۱۴–۱۸۴۰) دیکتاتور عالی جمهوری بود و استقلال این کشور محصور در خشکی را از آرژانتین و از قدرت های خارجی حفظ کرد. پاراگوئه که از تجارت خارج بسته شده بود، خودکفایی اقتصادی را تحت فرمان فرانسیا توسعه داد. او به جای اقتدارگرایی متمرکز، جامعه را بر ویژگی های اشتراکی استوار کرد و تلاش کرد به روش های جامعه اشتراکی هند ک
ه قبلاً در پاراگوئه وجود داشت، بازگردد. پس از استقلال، دولت کنترل سرزمینی را به دست آورد که زمانی تحت کنترل کلیسا و دولت اسپانیا بود. فرانسیا مزارع ایالتی ایجاد کرد و زمین هایی را برای استفاده شهروندانی که قادر به پرداخت هزینه بودند اجاره داد. اقدامات سرکوبگرانه فرانسیا شامل درهم شکستن قدرت نخبگان اسپانیایی تبار آمریکایی و مهار قدرت کلیسای کاتولیک رومی بود. فرانسیا آزادی مذهبی را مجاز دانست و عشر را لغو کرد. او به طور فعال به تشویق بدجنسی پرداخت. او یک شخصیت بحث برانگیز در تاریخ اسپانیایی تبار آمریکایی، در تلاش برای کمک به فقرا بوده است. بسیاری از مورخان مدرن، او را به دلیل ایجاد ثبات در پاراگوئه، حفظ استقلال، و «وصیت به جانشینان خود یک ملت برابر و همگن» می دانند. با این حال، به دلیل سرکوب نخبگان ثروتمند و متعاقب آن تضعیف قدرت آنها، او را به ضد روحانیت متهم کردند. با این وجود، پاراگوئه تحت فرمان فرانسه از نظر اقتصادی و تجارت از طریق مسیر تجاری با بوئنوس آیرس، که با مخالفت نخبگان ثروتمند آرژانتینی مواجه شد، رونق گرفت. تاریخ معاصر که گاهی جزو دیکتاتورهای دوران به حساب می آید، فرانسیا را یک رهبر صادق و پوپولیست
می داند که شکوفایی اقتصادی مستقل را در پاراگوئه جنگ زده ترویج می کرد.» کادیو در اواخر قرن نوزدهم و بیستم. در اواخر قرن نوزدهم، رژیم ها در آمریکای اسپانیایی پایدارتر بودند و غالباً کمتر تحت سلطه نیروهای نظامی بودند. سرمایه گذاران خارجی، به ویژه بریتانیایی ها، شروع به ساخت زیرساخت ها در کشورهایی کردند که بیشترین علاقه به نیازهای اقتصادی بریتانیا را داشتند. چنین پروژه هایی شامل راه آهن، خطوط تلگراف و تأسیسات بندری بود که زمان و هزینه های حمل و نقل را کاهش داد و ارتباطات را تسریع کرد. رژیم های سیاسی باثباتی که می توانستند امنیت سرمایه گذاری های خارجی را تضمین کنند، استخراج منابع و تولید محصولات کشاورزی و دام را تسهیل کنند، ساختارهای لازم را تشکیل می دادند. صنعتی شدن همچنین در چند کشور (مکزیک، آرژانتین، کلمبیا) به منظور تولید کالاهای مصرفی به صورت محلی انجام شد. به طور کلی، دولت ها و کارآفرینان خارجی هیچ علاقه ای به اداره مستقیم کشورهای آمریکای اسپانیایی تبار در یک ترتیبات استعماری رسمی نداشتند تا زمانی که منافع آنها با مدرن سازی دولت های ملی، که اغلب به عنوان استعمار نو تلقی می شود، تقویت شود. نمونه هایی از "تداو
م" در آمریکای اسپانیایی تبار وجود دارد که به موجب آن روسای جمهور فراتر از محدودیت های دوره قانونی، با بازنگری در قانون اساسی، همه پرسی و ایجاد سلسله های خانوادگی، مانند خانواده سوموزا در نیکاراگوئه، به سمت خود ادامه می دهند. مکزیک. یکی از نمونه های اصلی یک کائودیوی مدرن در اواخر قرن نوزدهم ژنرال پورفیریو دیاز (۱۸۷۶–۱۹۱۱) است که دوره کنترل او به عنوان پورفیریاتو شناخته می شود. شعار او «نظم و پیشرفت» بود که توسط مردان مسلح تحت کنترل رئیس جمهور، رورالس، اجرا شد. دیاز از وابستگی به ارتش مکزیک بیزار بود، زیرا به عنوان یک ژنرال و رهبر کودتا، از پتانسیل آنها برای مداخله در سیاست ملی آگاه بود. دیاز اپوزیسیون منطقه ای را با رژیم خود همکاری یا سرکوب کرد و یک ماشین سیاسی برای پیشبرد دیدگاه خود از مکزیک مدرن ایجاد کرد. دیاز با آرزوی توسعه اقتصادی که مستلزم سرمایه گذاری خارجی بود، به دنبال سرمایه و تخصص از قدرت های اروپایی (بریتانیا، فرانسه و آلمان) بود تا قدرت نزدیک تر ایالات متحده را خنثی کند. اگرچه انتخابات در مکزیک در فواصل زمانی معین برگزار می شد، اما طبیعتاً دموکراتیک نبود. جمعیت عظیم روستایی، بی سواد و عمدتاً بومی
بیشتر مورد ترس دولت بودند تا منبعی برای حمایت رژیم. هنگامی که دیاز نتوانست راه حلی سیاسی برای جانشینی خود بیابد، انقلاب مکزیک پس از انتخابات تقلبی آشکار در سال ۱۹۱۰ فوران کرد. دیاز با یک کودتا تحت طرح توکستپک به قدرت رسید و رئیس جمهور مکزیک ۱۸۷۶–۱۸۸۰ شد و "رفیق" نظامی و سیاسی خود مانوئل گونزالس (۱۸۸۰–۱۸۸۴) جانشین او شد و تا زمانی که در سال ۱۹۱۱ در انقلاب مکزیک سرنگون شد به ریاست جمهوری بازگشت.. در طول آن جنگ داخلی یک دهه ای، تعدادی کادیلو منطقه ای به وجود آمدند. پاسکوال اوروزکو در مراحل اولیه انقلاب به برکناری دیاز کمک کرد، اما سپس علیه فرانسیسکو اول مادرو که در سال ۱۹۱۱ به ریاست جمهوری انتخاب شده بود، روی آورد. پانچو ویلا همچنین به برکناری دیاز کمک کرد، از مادرو حمایت کرد و پس از قتل او در سال ۱۹۱۳، ژنرال ارتش مشروطه خواه به فرماندهی غیرنظامی ونوستیانو کارانزا شد. امیلیانو زاپاتا، رهبر دهقانان ایالت مورلوس، تا زمان قتل او در سال ۱۹۱۹ توسط مأموران کارانزا، با دیاز و هر دولت بعدی مکزیک مخالف بود. آلوارو اوبرگون به عنوان یک ژنرال درخشان دیگر از شمال مکزیک ظاهر شد و در سال ۱۹۱۵ پس از جدایی ویلا از کارانزا، بخش ش
مال ویلا را شکست داد. اوبرگون و ژنرال های دیگر سونورا، پلوتارکو الیاس کالس و آدولفو د لا هوئرتا، کارانزا را در سال ۱۹۲۰ تحت طرح آگوا پریتا سرنگون کردند، با ریاست جمهوری در دهه ۱۹۲۰ به نوبه خود از د لا هوئرتا، به اوبرگون، به کالس، و به اوبرگون بازگشت. در دوران ریاست جمهوری کالس (۱۹۲۴–۱۹۲۸)، او قوانین ضد روحانی قانون اساسی مکزیک در سال ۱۹۱۷ را به شدت اجرا کرد، که منجر به جنگ کریسترو شد، یک قیام بزرگ شکست خورده تحت رهبری برخی کادیلوهای منطقه، از جمله ساتورنینو سدیلو از سن لوئیس پوتوسی. Obregón دوباره در سال ۱۹۲۸ انتخاب شد، اما قبل از اینکه بتواند دوباره ریاست جمهوری را از سر بگیرد، ترور شد. در سال ۱۹۲۹، Plutarco Elías Calles یک حزب سیاسی را تأسیس کرد، که در آن زمان به عنوان حزب ملی انقلابی (PNR) شناخته می شد، و به «خفه ماکسیمو» ("رئیس حداکثر") تبدیل شد که قدرت پشت ریاست جمهوری در دوره ای به نام ماکسیماتو (۱۹۲۸–۱۹۲۸) بود. ۱۹۳۴)؛ تکرار PNR به عنوان حزب انقلابی نهادی تا سال ۲۰۰۰ بر سیاست مکزیک مسلط بود و به عنوان ترمزی بر قدرت شخصی گرایان کادیلوهای منطقه ای در مکزیک عمل کرد. آمریکای مرکزی. با بهبود حمل و نقل، محصول
ات گرمسیری مانند قهوه و موز می توانند به بازار مصرف کننده رو به رشد در ایالات متحده منتقل شوند. در گواتمالا، Justo Rufino Barrios به عنوان یک لیبرال خودکامه حکومت کرد و کشت قهوه را گسترش داد. در السالوادور، سانتیاگو گونزالس در سال ۱۸۷۱ قدرت را به دست گرفت و تا سال ۱۹۴۴ سلطه لیبرال ها را برقرار کرد. خوزه سانتوس زلایا در نیکاراگوئه در سال ۱۸۹۳ محافظه کاران را برکنار کرد و صادرات کشاورزی و پروژه های زیربنایی را آغاز کرد. زمانی که او با ایالات متحده دشمنی کرد که به برکناری او در سال ۱۹۰۹ کمک کرد. با ادغام شرکت یونایتد فروت در ایالات متحده در سال ۱۸۹۹، حضور این شرکت در آمریکای اسپانیایی به ویژه در کاستاریکا، گواتمالا، کلمبیا و کوبا گسترش یافت. در نیکاراگوئه در قرن بیستم، آناستاسیو سوموزا گارسیا، قدرتمند سرمایه دار، دفتر ریاست جمهوری را بر عهده داشت و سپس پسرش آناستازیو سوموزا دبیله جانشین وی شد و یک سلسله سیاسی را تأسیس کرد. یک دیکتاتوری وحشیانه بدنام بود که توسط ایالات متحده به عنوان ابزاری برای حفظ ثبات سیاسی در منطقه و حمایت از منافع تجاری ایالات متحده مورد حمایت قرار گرفت. سلسله سوموزا در انقلاب ساندینیستا در
سال ۱۹۷۹ سرنگون شد. کارائیب. کوبا تا جنگ اسپانیا و آمریکا (۱۸۹۸) مستعمره اسپانیا بود، به طوری که کائودیوها تنها در قرن بیستم به قدرت رسیدند. جراردو ماچادو و فولخنسیو باتیستا ریشه در ارتش کوبا داشتند. ماچادو در سال ۱۹۲۸ علیرغم وعده ای که فقط یک دوره به عنوان رئیس جمهور خواهد داشت، برای انتخاب مجدد نامزد شد و به طور فزاینده ای علیه منتقدانش که بسیاری از آنها توسط پلیس کشته شدند، سرکوبگر شد. ماچادو در سال ۱۹۳۳ توسط شورش گروهبان ها سرنگون شد و باتیستا به شهرت رسید. باتیستا خود را به عنوان رئیس نیروهای مسلح منصوب کرد، از طریق روسای جمهور دست نشانده حکومت کرد و در سال ۱۹۴۰ به عنوان رئیس جمهور انتخاب شد. پس از ناکامی در انتخاب مجدد در سال ۱۹۵۲، باتیستا کودتا کرد و یک دیکتاتوری دست راستی را که در آن منافع تجاری آمریکایی، مالکان زمین و نخبگان کوبایی مورد حمایت قرار گرفتند، به راه انداخت. در زمان باتیستا، بیش از ۲۰۰۰۰ کوبایی توسط ارتش، پلیس، گارد روستایی و پلیس مخفی ضد کمونیست شکنجه یا کشته شدند و بسیاری دیگر به تبعید گریختند. دیکتاتوری دست راستی باتیستا در سال ۱۹۵۹ توسط فیدل کاسترو، رائول کاسترو، چه گوارا، کامیلو سینف
وئگوس و جنبش ۲۶ جولای ملی گرای چپ آنها سرنگون شد. پس از بدتر شدن روابط با ایالات متحده که در حمله به خلیج خوک ها در سال ۱۹۶۱ به اوج خود رسید، فیدل خود را یک کمونیست اعلام کرد و یک دولت مستبد مارکسیست-لنینیستی تأسیس کرد. رائول، برادر فیدل، در سال ۲۰۱۱ زمانی که فیدل آنقدر بیمار بود که نمی توانست در قدرت بماند، به مقام رهبری رسید. این نوع جانشینی سلسله ای نمونه ای از Continuismo است. در جمهوری دومینیکن، رافائل تروخیو در سال ۱۹۳۰ به قدرت رسید و بیش از ۳۱ سال به عنوان یک نیرومند نظامی بدون چالش، چه توسط خود یا از طریق روسای جمهور دست نشانده حکومت کرد. تروخیو یک کیش شخصیتی ایجاد کرد، سیاست تروریسم دولتی خود را به کشورهای همسایه، ایالات متحده و آمریکای مرکزی گسترش داد و دستور کشتار را داد که در آن ده ها هزار نفر از هائیتی ها توسط سربازان دومینیکن کشته شدند. مخروط جنوبی. آرژانتین سابقه طولانی کائودیلیسمو را تجربه کرده است. در قرن بیستم، خوان پرون و همسر پویا و کاریزماتیکش اویتا پرون قدرت را در دست داشتند. یک مورخ حدس زده است که آیا اویتا پرون را می توان یک کائودیلا در نظر گرفت. با مرگ ایوا در سال ۱۹۵۲ بر اثر سرطان، پ
رون از قدرت کنار رفت و به تبعید رفت. او با همسر سومش ایزابل پرون که او را معاون رئیس جمهور کرد به قدرت بازگشت. با مرگ او، او به قدرت رسید اما بعداً توسط ارتش آرژانتین سرنگون شد. امروزه، اصطلاح کادیو هنوز در آرژانتین به عنوان یک اصطلاح توهین آمیز برای نامیدن فرمانداران استانی بسیار قدرتمند استفاده می شود، که ممکن است برای چندین دهه در قدرت باقی بمانند و در فساد، به ویژه سوء استفاده از بودجه عمومی شرکت کنند. آنها همچنین تمایل به انجام خویشاوندی جنسی دارند. برخی از قدرتمندترین فرماندارانی که کادیو نامیده می شوند عبارتند از: گیلدو اینسفران، فرماندار فورموسا از سال ۱۹۹۵ تا کنون، و کارلوس خوارز در سانتیاگو دل استرو. در اواخر قرن نوزدهم و بیستم، شیلی دوره قابل توجهی از حکومت غیرنظامی و قانون اساسی داشت. با انتخاب سالوادور آلنده سوسیالیست، ارتش شیلی با حمایت دولت آمریکا او را با کودتا در ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۳ سرنگون کرد و ژنرال آگوستو پینوشه قدرت را به دست گرفت. پینوشه تلاش کرد از طریق قانون اساسی در قدرت بماند و در سال ۱۹۸۸ همه پرسی را برای جلب حمایت مردم برگزار کرد. همه پرسی نتوانست دستوری ارائه کند و شیلی وارد دوره گذار
به دموکراسی شد. پاراگوئه از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۸۹ توسط ژنرال آلفردو استروسنر اداره می شد و در سال ۱۹۸۹ با یک کودتای نظامی از قدرت برکنار شد. کائودیو در ادبیات. کائودیوهای تخیلی اسپانیایی تبار آمریکایی، که گاهی بر اساس شخصیت های تاریخی واقعی ساخته شده اند، در ادبیات قابل توجه هستند. گابریل گارسیا مارکز، برنده جایزه نوبل کلمبیایی، دو اثر با شخصیت های اصلی، "پاییز پدرسالار" و "ژنرال در هزارتوی خود"، رمانی جنجالی دربارهٔ سیمون بولیوار منتشر کرد. در سال ۱۹۴۶، برنده جایزه نوبل میگل آنخل آستوریاس منتشر شده "ال سینیور در پرزیدنت،" بر اساس زندگی مانوئل استرادا کابررا (۱۸۹۸–۱۹۲۰)، که به انگلیسی ترجمه شد 1975. آگوستو روآ باستوس رمانی بر اساس زندگی کائودیلو پاراگوئه ای دکتر فرانسیا منتشر کرد. در مکزیک، دو کائودیلو خیالی توسط رمان ۱۹۱۶ ماریانو آزوئلا "Los de Abajo" و رمان "مرگ آرتمیو کروز" اثر کارلوس فوئنتس به تصویر کشیده شده است. "کتاب خانه ارواح" اثر ایزابل آلنده، نویسنده تبعیدی شیلیایی، روایتی تخیلی از یک دیکتاتور شیلی است. از نظر موضوع، رمان «"دونا باربارا" » اثر رومولو گالیگوس است که یک زن کائودیلو را به تصویر می کشد.
ماکوتو فوکویی (; – ۱۹۹۲) شناگر اهل ژاپن بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
ماریا ترسا رامیرس (؛ زادهٔ ) شناگر اهل مکزیک است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال برنز شده است.
جودی-جوی دیویس (; – ) شناگر اهل استرالیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده است.
پرسی پیتر (; – ) شناگر و بازیکن واترپلو اهل بریتانیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
ریزو کویکه (; – ) شناگر اهل ژاپن بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
شوزو ماکینو (; – ) شناگر اهل ژاپن بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
استیون هالند (؛ زادهٔ ) شناگر اهل استرالیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده است.
تور هنینگ (؛ ۱۳ سپتامبر ۱۸۹۴ – ۷ اکتبر ۱۹۶۷) شناگر اهل سوئد بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
اکبر خان زند (درگذشته ۱۱۹۶ هجری قمری) از امرا و شاهزادگان ایرانی سلسله زندیه بود که در جنگ برادرکشی که بعد از مرگ کریم خان در سال ۱۷۷۹ اتفاق افتاد، نقش پر رنگی داشت. پیشینه. او پسر ارشد زکی خان زند و برادر مادری کریم خان زند بود. پدرش پس از خلع ابوالفتح خان زند ، برای دفع علی مرادخان زند به اصفهان لشکر کشید و شیراز را به اکبرخان سپرد و خود در راه اصفهان در منزل ایزدخواست کشته شد و ابوالفتح خان به شیراز آمد و به سلطنت نشست. اکبرخان نیز که در حاکمیت دوبارهٔ ابوالفتح خان از صادق خان زند در هراس بود، شیراز را ترک کرد و به اصفهان رفت و به علی مرادخان پیوست. هنگامی که علی مرادخان شیراز را به محاصره گرفت، اکبرخان همراه او بود. علی مرادخان سرانجام، پس از نُه ماه محاصره، شیراز را به تصرف درآورد و چندی بعد به اکبرخان بدبین شد و او را به دست جعفرخان زند سپرد. جعفرخان نیز به فرمان علی مرادخان او را کور کرد و سپس کشت.
زیبا/خوش قیافه محصول تلویزیونی سال ۲۰۰۸ به نویسندگی رایان مورفی است که اف ایکس پخش آن را برعهده نگرفت. بر اساس گفته های مجله ووگ، «زمانی که مورفی فهمید استودیویی که با آن کار می کند، مسئولیت پخش آن را برعهده نمی گیرد، غمگین شد.» داستان. باب، یک شخص متأهل با دو پسر، باید به عنوان یک زن ترنس جندر با خانواده خود رو به رو شود. تولید. فیلم برداری پروژه از اواخر اکتبر سال ۲۰۰۷ آغاز گشت. عنوان اصلی فیلم "۴ اوز" انتخاب شده بود اما بعداً به "زیبا/خوش قیافه" تغییر یافت. اف ایکس قبول نکرد که برنامه را به صورت سریال پخش کند. بعد از فیلم "زیبا/خوش قیافه"، مورفی بر روی فیلم "گلیی" کار کرد. چرا که «او می خواست یک کمدی مناسب سن تمام افراد بسازد و تمام اعضای یک خانواده بتوانند آن را تماشا کنند.»
بنوتَغلِب همچنین به نام تغلب بن وائل نیز شناخته می شود، قبیله ای عرب بودند که در نجد (عربستان مرکزی) به وجود آمدند، اما بعداً از اواخر قرن ششم به بعد کوچ کردند و در جزیره ساکن شدند. قبیله مادری آنها ربیعه بود و به این ترتیب تبار خود را به عدنانیان می رساندند. تغلب از قدرتمندترین و منسجم ترین قبایل کوچ نشین دوران جاهلیت بودند و به دلیل جنگ های تلخ با خویشاوندان خود از بنی بکر و نیز مبارزاتشان با پادشاهان لخمی حیره در جنوب عراق (بین النهرین سفلی) شهرت داشتند. این قبیله مسیحیتِ میافیزیست را پذیرفتند و تا مدت ها پس از ظهور اسلام عمدتاً مسیحی باقی ماندند. پس از کشمکش های اولیه با مسلمانان، تغلب سرانجام جایگاه مهمی در سیاست های خلافت اموی برای خود به دست آورد. آنها با امویان متحد شدند و در نبردهای متعددی با قبایل شورشی قیسی در جریان نزاع قیس-یمانی در اواخر قرن هفتم شرکت کردند. موقعیت و جایگاه. بنی تغلب، قبیله ای عربی است که نسبشان به ربیعه و سپس به عدنان می رسد و از قبایل مهم و پر فعالیت در حوزه سیاست در میان سایر قبایل اعراب در منطقه بوده است. شمار زیادی از شاعران و جنگاوران از این قبیله برخاسته اند. مسکن اصلی این
قبیله، منطقه ای به نام دیار ربیعه است که در حوالی سنجار و نصیبین قرار گرفته است. این قبیله به جهت همسایگی با مناطق مسیحی نشین رومی، اعضاء مسیحی بسیاری دارند. قبیله دیگری نیز با همین نام در عرب قحطانی جنوبی قرار دارند که از یمینی ها هستند. اهالی این قبیله را تغلبیان یا غلباوی و همچنین بنی غلبا نیز گفته اند. علت آنکه بنی تغلب را مستعرب خوانده اند، به جهت سکونت آنها در نزدیکی سرزمین های روم شرقی بوده است. این لقب به جهت اختلاط این قبیله با رومیان بوده است؛ چنانچه تأثیری در فرهنگ و لهجه این گروه داشته است. تاریخ. تغلب که یکی از رئیسان این قبیله بوده است، با نام دثار شناخته می شود، برای او ۲ تا ۴ برادر شمرده شده اند. نام های برادران او بکر، عنز، شخیص و حارث گزارش شده است که هر کدام بر قبیله خود نظارت داشتند و میان دو قبیله بکر و تغلب، به مدت ۴۰ سال پیاپی، جنگ و درگیری وجود داشت. پیش از اسلام. تا پیش از ظهور اسلام در منطقه، قبیله بنی تغلب آکنده از جنگ های گوناگون قبیله ای بود. لشکرکشی شاپور ساسانی به عربستان و قبیله تغلب که منجر به کشته شدن شماری از اهالی این قبیله و از بین رفتن چاه های آنان شد، نخستین درگیری گزار
ش شده برای این قبیله در پیش از ظهور اسلام است. جنگ چهل ساله میان قبیله تغلب و بکر دیگر جنگ پیش از اسلام این قبیله است. علت این جنگ کشته شدن کلیب، رئیس قبیله تغلب بود. پس از اسلام. با ظهور اسلام و همین طور پس از قدرت یافتن مسلمانان در دوران خلفاء، این قبیله همواره در موضع مقابل و مخالف قرار داشت. در سال ۱۱ ه .ق زنی به سجاح پس از دعوت به پیامبری خودش، از جانب سران بنی تغلب مورد هواخواهی قرار گرفت و این قبیله در صدد جنگ با ابوبکر شد. در ۱۲ ه .ق در جنگ عین التمر که بین سپاه ایران و اعراب رخ داد؛ سردار سپاه ایران یک عرب تغلبی بود به نام عقة بن عقه که در مقابل سردار سپاه مسلمانان، خالد بن ولید به جنگ رفت و کشته شد. پس از آن ربیعه بن بحیر به انتقام عقه رفته و او نیز کشته شد و دختر بیعه نیز به اسارت مسلمانان درآمد. علی بن ابی طالب دختر ربیعه را خریداری کرد و از او صاحب دو فرزند به نام های عمر و رقیه شد. در سال ۱۳ ه .ق برخی از تغلبی های مسیحی به کمک سردار عرب رفتند و در مقابل ایرانی ها قرار گرفتند. در سال ۱۶ ه .ق مردی به نام انطاق با همراه ساختن رومی ها و مسیحی های تغلبی با خود، به جنگ و مخالفت با مسلمانان برخاست و در
طی این شورش، مسلمانان به فتح تکریت رفتند. در نهایت بنی تغلب شکست خوردند و با پذیرش اسلام، بخشیده شدند. در سال ۱۷ ه .ق عمر بن خطاب اصرار داشت تا بنی تغلب یا مسلمان شوند یا آنکه مالیات دو چندان بپردازند. شاعران بنی تغلب. گروهی از دانشمندان شاعران این قبیله عبارتند از: