Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وزنی، و سپس تفریق آن (سطح بتن در زیر بالای لوله) از طول شناخته شده ترمی تعیین نمود. از نظر کیفیت بتن از اهمیت بسیاری برخوردار است که بتن ریخته شده توسط ترمی به خوبی در زیر سطح فوقانی بتن جاداده شود. با پیشرفت عملیات بتن ریزی، اگر جریان بتن کند یا متوقف شود، باز شوی تخلیه بتن به گونه ای بالا آورده می شود که سر لوله می تواند در داخل لوله جریان را حفظ کند. در صورت امکان، عدم قطع جریان بتن و مداوم بودن آن مطلوب است. در صورت لزوم جابجایی جانبی ترمی، بهتر است آن را به صورت عمودی بالا آورده، سپس درپوش آن را نصب کنید و یک عملیات بتن ریزی جدید را در موقعیت جدید شروع کنید تا اینکه آن را در داخل بتن تازه ریخته شده به صورت جانبی بکشید. اگر مساحت ناحیه اجرای عملیات بتن ریزی برای ریختن از یک نقطه بسیار بزرگ است، بهتر است به طور موازی از چندین ترمی استفاده کنید تا اینکه یک ترمی واحد را به کار گرفته و موقعیت آن را در موقعیت های مختلف اطراف خود تغییر دهید. فاصله بین ترمی های مختلف بین ۳/۵ تا ۵ متر و فاصله از قالب بندی حدود ۲٫۵ متر توصیه می شود. با فراهم کردن یک جریان مداوم بتن در تمام ترمی ها، می توان خطر جداشدن دانه ها و گی
رش نابهنگام بتن را به حداقل رساند تا یک سطح نسبتاً صاف تأمین شود. بتن. برای جا دادن بتن توسط ترمی، بتن باید دارای اسلامپ بسیار بالایی در حدود ۱۷۰ تا ۲۵۰ میلی متر باشد. در این بتن حداکثر سنگدانه ها ۴۰ تا ۵۰ میلیمتر مناسب است. حداکثر نسبت آب به سیمان ۴۵/. است. میزان سیمان مصرفی طبق آیین نامه مقررات ملی ساختمان در حدود ۳۶۰ تا ۴۵۰ کیلوگرم بر متر مکعب بتن است؛ و حداقل مواد سیمانی طبق آیین نامه کمتر از ۳۵۰ کیلوگرم بر متر مکعب بتن نباشد. نسبت حداکثر اندازه سنگدانه ها به قطر داخلی لوله نباید از ۱۲۵/. بیشتر نباشد.
گوی یال () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده است.
گسل ایندس با درازای بیش از ۷۰ کیلومتر، یکی از گسل های بنیادی گستره ساوه است که مرز میان بلندی های جنوب غربی ساوه و دشت ساوه را می سازد. این گسل که با راستای خم دار شمال غربی–جنوب شرقی از ۱۸ کیلومتری جنوب غربی شهر ساوه می گذرد؛ یک گسل تنها نیست، بلکه از چند گسل موازی یکدیگر تشکیل شده است. لرزه خیزی. گسل ایندس سبب زایش و فرونشست دشت ساوه شده و در بخش هایی از درازای خود، رسوبات آبرفتی کواترنر و پادگانه های کهن و جوان را به روشنی بریده است. احتمال می رود زمین لرزه های ۱۹ دسامبر ۱۹۸۰ و ۲۲ دسامبر ۱۹۸۰ در سلفچگان به سبب جنبش گسل ایندس باشد.
دانیل ماگای (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل مجارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
دیولا بوبیش (؛ ۷ اکتبر ۱۹۰۹ – ۲۴ ژانویه ۱۹۷۲) کشتی گیر آزاد اهل مجارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
دیولا هالاشی (; – ) تیرانداز اهل مجارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
ایشتوان مونا (; – ) ورزشکار پنج گانه مدرن اهل مجارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۵ مدال طلا شده است.
ایشتوان اوستریچ (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل مجارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
یودیت آگوشتون-مندلینی (; – ) شمشیرباز زن اهل مجارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
فهرست غزل های دیوان حافظ به ترتیب حروف الفبا بر پایهٔ مصراع اول منتها از انتها به ابتدا در زیر آمده است. بخش تکرارشوندهٔ قافیه با پس زمینهٔ رنگی مشخص شده است. تصحیح محمد قزوینی و قاسم غنی که در مالکیت عمومی قرار دارد مبنای کار قرار گرفته است.
یانوش مارتینک (؛ زادهٔ ) ورزشکار پنج گانه مدرن اهل مجارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۵ مدال طلا، ۲ مدال برنز شده است.
لاسلو چونگرادی (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل مجارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
لاسلو فلکایی (; – ) بازیکن واترپلو اهل مجارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال برنز شده است.
لیدیا شاکوویچنی دومولکی (؛ زادهٔ ) شمشیرباز زن اهل مجارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۵ مدال طلا، ۶ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
شاندور اردوش (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل مجارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
تیوادار کانیژا (; – ) بازیکن واترپلو اهل مجارستان بود. او در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده است.
ویکتور کنوچ (؛ زادهٔ ) اسکیت باز سرعت اهل مجارستان است.
بلبل چشم سرخ گونه ای پرنده آوازخوان در خانواده بلبلان است که در جنوب غربی آفریقا یافت می شود. زیستگاههای طبیعی آن عبارتند از گرم دشت خشک، بوته زارهای نیمه گرمسیری یا گرمسیری و اسکراب رودخانه ای. از میوه (از جمله فیکوس)، گل، شهد و حشرات تغذیه می کند. ویژگی ها. این پرنده طولی به اندازه ۱۹–۲۱ سانتی متر (۷–۸ اینچ) و وزنی بین ۳۰–۴۸ گرم (۱–۱٫۷ اونس) دارد.
ژولت دیولائی (؛ زادهٔ ۱۲ سپتامبر ۱۹۶۴) قایقران کانو اهل مجارستان است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۸ مدال طلا، ۶ مدال نقره، ۴ مدال برنز شده است.
آندراش بودنار (؛ زادهٔ ۹ آوریل ۱۹۴۲) بازیکن واترپلو اهل مجارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
آتیلا میژر (؛ زادهٔ ) ورزشکار پنج گانه مدرن اهل مجارستان است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۶ مدال طلا، ۶ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
گابور دلنکی (; – ) شمشیرباز اهل مجارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
ایمره رایسی (; – ) شمشیرباز اهل مجارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
ینو هاموری (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل مجارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
کاتالین یوهاس (؛ زادهٔ ) شمشیرباز زن اهل مجارستان است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۳ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
شخر (؛ به لاتین: Şəkər) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان مارتونی واقع شده است.
لاسلو فابیان (؛ زادهٔ ) ورزشکار پنج گانه مدرن اهل مجارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۷ مدال طلا، ۵ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
لاسلو هامرل (؛ زادهٔ ) تیرانداز اهل مجارستان است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
پیتر روشوران (; – ) بازیکن واترپلو اهل مجارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده است.
رایموند فودور (؛ زادهٔ ۲۱ فوریه ۱۹۷۶) بازیکن واترپلو اهل مجارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۵ مدال نقره شده است.
در دوران صفویه شهر اصفهان به همران یزد و کاشان دارای کارخانه های متعدد تولید پارچه بوده است. در دوران رضاشاه پهلوی نیز تعداد زیادی کارخانه مدرن نساجی در شهر اصفهان تأسیس گردید به گونه ای که لقب منچستر شرق به این شهر داده شد. در سال ۱۴۰۲ برای کمک به برگشت صنایع نساجی اصفهان ۳۰۰ میلیون دلار تخصیص داده شد، و میز نساجی کشور در وزارت صمت به اصفهان سپرده شد. شرکت پلی اکریل اصفهان با این کارخانه ها کار می کرد. دوران صفویه. ژان شاردن جهانگرد فرانسوی که چند سال در دوران صفویه اصفهان زندگی کرده و کتابی مفصل در مورد ایران نگاشته است که یکی از فصول این کتاب مربوط به صنایع نساجی در ایران است: حقیقت اینست که صنعت نساجی نخی و پشمی ایران که شامل پشم و کرک گوسفند و شتر است پیشرفت کلی یافته است. مخصوصا در صنعت تولید ابریشم و بافتن پارچه های ابریشمین موفقیتهای عظیمی نصیبشان شده است، و کارخانه های بزرگ و مجهزی به کار انداخته اند. هنرمندان و متخصصان ابریشم کاری به تخصیص در این رشته دستگاه های ریسندگی و بافندگی و دوکها و چرخ هایی اختراع کرده اند که با ماشینها و ابزار و آلاتی که ما در این صنعت به کار می بریم رقابت می کنند… انواع و
اقسام پارچه های بافت ایران از قبیل تافته، پارچه های بافته شده از ابریشم خالص، منسوجات ابریشمین موج دار، ساتن، پارچه های ابریشمین مخصوص دستار، شال کمر، دستمال، همچنین منسوجات بافته شده از ابریشم و نخ، یا ابریشم و پشم، یا کرک و ابریشم است. در برخی کارگاه های ایران منسوجات زربفتی می بافند که هر «گز» آنها پنجاه تومان ارزش دارد و در هیچ نقطه دنیا پارچه ای بدین بهای سنگین نیست. برای بافتن این نوع پارچهٔ ارزشمند باید پنج یا شش کارگر ماهر و چابک دست با هم به کار بنشینند، و از بیست و چهار تا سی نوع ماکو و قلاب مختلف استفاده کنند، و حال آن که برای بافتن پارچه های معمولی بیش از دو نوع ماکو به کار نیست… مخملهای زربافت ایران مخصوصاً نوعی که با پرزهای مجعّد بافته می شود عالی و بادوام است… بهترین پارچه های زربفت و سیمین تار را در کارخانه های یزد و کاشان و اصفهان می بافند… ایرانیان بافتن ماهوت را نمی توانند، امّا در عوض از پشم، نمدهای بسیار سبک و ظریف می مالند. کارخانه های مدرن نساجی در دوره رضاشاه. در اواخر قرن نوزدهم میلادی روسیه و انگلستان صادرات بسیار زیادی به ایران داشتند که از پارچه های ارزان قیمت مثل چیت تا پارچه های
گران قیمت فاستونی را شامل می شد. تولید پارچه های ایرانی هم که عمدتاً دستی و در کارگاه های خانوادگی بود در این زمان مورد تهدید قرار گرفت. در همین زمان بود که بسیاری از نوگرایان و اصلاح گرایان ایرانی سعی در تشویق مردم به استفاده از کالای ایرانی و تحریم کالاهای خارجی داشتند. بسیاری از روحانیون نیز (همزمان با نهضت تنباکو) از این جریان پشتیبانی می کردند که از جمله به جمال الدین واعظ اصفهانی و میرزاعلی جناب می توان اشاره کرد. تأسیس شرکت اسلامیه در همین دوران اتفاق افتاد. مسافرت رضاشاه به این شهر در آبان ۱۳۱۱ و ملاقات وی با سرمایه داران و تجار شهر نقطه عطفی در صنعت اصفهان بود. وی آنان را تشویق و بلکه تهدید کرد باید سرمایه خود را در قالب شرکت به کار تولیدی وارد کنند. تأسیس نه کارخانه پارچه بافی در دوره رضاشاه بافت اجتماعی شهر اصفهان را تغییر داد، هر یک از این کارخانه ها چندهزار کارگر داشتند و اصفهان را تبدیل به شهری کارگری و صنعتی نمودند و مهاجران بسیاری خصوصاً از چهارمحال و بختیاری جذب این شهر شدند. ماکس شونمان مهندس آلمانی معمار بسیاری از این کارخانه هاست و متأثر از سبک پتر بهرنس آنها را بنا نموده است. این کارخانه
ها عبارتند از: کارخانه بافناز یا کارخانه شهناز. شرکت سهامی ریسندگی و بافندگی بافناز اصفهان یا پیش از آن کارخانه شهناز که غیرقانونا تخریب و خاکبرداری شده است این زمین متعلق به شرکت توسعه و مدیریت بافناز، یکی از زیر مجموعه های مؤسسه خیریه علی و حسین همدانیان است این کارخانه واقع در کنار شرکت ریسباف و چهارباغ بالا بوده است قبل از این که به دلیل کد ارتفاع محدوده تاریخی سی و سه پل آن را رها کنند قراربود ساختمان سازی کنند. کارخانه وطن. این کارخانه در سال ۱۳۰۴ به دست دو نفر از بازرگانان اصفهان به نام فصل الله دهش و محمدحسین کازرونی تأسیس شد. در مهر ۱۳۱۰ کارخانه وطن در آگهی خود اعلام کرد: «بهترین پارچه های گاواردین، پالتویی، فانتزی، اسپورتی و پتوهای کرکی اعلا را مطابق بهترین پارچه های اعلای اروپا» تهیه می کند. محل کارخانه در خیابان هفت دست (بخشی از زمین های کاخ هفت دست که به تملک کارخانه درآمده بود) واقع شده بود که در سال ۱۳۵۲ به شهرک صنعتی محمودآباد منتقل شد. پس از درگذشت محمدحسین کازرونی در سال ۱۳۱۱، فرزندش محمدجعفر کازرونی اداره کارخانه را بر عهده گرفت. پس از انقلاب اموال کازرونی از جمله کارخانه وطن مصادره شد و در
کتابهایی که منتشر کردن او را به ساواکی بودن و عضویت انجمن حجتیه متهم نمودند و سرانجام در سال ۱۳۵۸ اعضای گروه فرقان او را در مقابل مسجد القدس اصفهان واقع در خیابان هزارجریب که خودش ساخته بود ترور کردند. کارخانه ریسباف. این کارخانه حاصل برنامه ریزی و سرمایه گذاری عده زیادی از مردم شهر بود که پس از سفر رضاشاه به اصفهان آماده همکاری در این مورد بودند. کارخانه ریسباف در زمینه تولید ریسمان نخی، پارچه های پنبه ای و پارچه های پشمی فعالیت خود را آغاز کرد. ابتدا از سال ۱۳۱۱ بقچه های ریسمان کارخانه به بازار آمد و در آذر ۱۳۱۳ طی جشنی قسمت بافندگی پنبه و پشم کارخانه راه اندازی و کارخانه به تولید پارچه های نخی و پشمی مشغول شد و مدتی بعد تولید پتو نیز شروع شد. محل این کارخانه در خیابان چهارباغ بالا قرار دارد. این اثر ملی که از نظر تاریخ صنعتی شدن کشور اهمیت بسیار دارد و نیز با توجه به اینکه معماری این بنای زیبا متأثر از سبک پیتر بهرنز است، قرار بود که این مکان تبدیل به موزه اصفهان شود که این اتفاق نیافتاده و ساختمان آن رو به ویرانی است. کارخانه زاینده رود. کارخانه در ۱۸ اردیبهشت ۱۳۱۴ تأسیس شد و ۳۰۰ نفر شرکا و سهامداران کار
خانه شرکت سهامی ریسندگی و بافندگی زاینده رود بودند. عبدالرحیم محمودیه مدیرعامل کارخانه داماد حاج محمدحسین کازرونی بود. محل کارخانه نیز در چهارباغ بالا بود که همچنان فعال است. فعالیت این کارخانه عمدتاً تولید نخ است. کارخانه شهرضا. این کارخانه در سال ۱۳۱۴برای نخ ریسی توسط چند سرمایه دار اصفهانی در شهرضا تأسیس شد اما به دلیل کمبود آب در آن منطقه پس از چند ماه به اصفهان منتقل شد و در مجاورت کارخانه ریسباف مستقر گردید. کارخانه نختاب. در مرداد ۱۳۱۴ آگهی تأسیس شرکتی که کارخانه متعلق به آن بود انتشار یافت و عده ای از سرمایه داران مسلمان و کلیمی آن را تأسیس کردند. مدیر شرکت یک یهودی به نام ساسون بود و محل کارخانه در حاشیه شمالی زاینده رود خیابان کمال اسماعیل (روبه روی کارخانه وطن اما در سوی دیگر رودخانه) قرار داشت و بعدها به کارخانه دخانیات تغییر کاربری داد. این کارخانه به تولید قرقره های خیاطی می پرداخت. کارخانه پشمباف. در ۲۱ بهمن ۱۳۱۴ شرکت سهامی ریسندگی و بافندگی پشم اصفهان تأسیس شد. مجمع تأسیس در منزل سید احمد روغنی برقرار شد و حسین صحت رئیس هیئت مدیره گردید. کارخانه پشمباف در سال ۱۳۱۹ راه اندازی شد و محل آن در نزد
یکی پل خواجو خیابان چهارباغ خواجو بود که اکنون صداوسیمای مرکز اصفهان در آن مستقر است. پشمباف به تولید پارچه های پشمی می پرداخت. در آن زمانی که مدیریت کارخانه در دست شخصی به نام مهدی میراشرافی بوده است به کارگران نمونه این کارخانه قطعه زمین هایی در حوالی هزارجریب اصفهان به عنوان پاداش هدیه داده شده است. آیا کسی از نشانی دقیق آن باخبر است؟ یا اطلاعات کاملتری دارد؟! کارخانه صنایع پشم. اولین مجمع عمومی این کارخانه در ۱۴ اسفند ۱۳۱۴ برگزار شد. این شرکت ۴۵۰ سهامدار داشت و برادران علی و حسین همدانیان سهامداران عمده آن بودند که در سال ها بعد کارخانه شهناز را هم بنیانگذاری کردند. در شهریور ۱۳۲۰ که بسیاری از کارخانه ها با مشکل اقتصادی مواجه شدند، کار این کارخانه همچنان به خوبی گردش داشت و حقوق کارگران و سود سهامداران را می پرداخت. این کارخانه در باغ زرشک خیابان چهارباغ بالا قرار داشت. بخش عمده ساختمان و زمین این کارخانه از بین رفته و اکنون تنها سردر و عمارتی کوچک از آن باقی مانده است. کارخانه رحیم زاده. عبدالرسول رحیم زاده (روغنی) یکی از بازرگانان اصفهان بود که در سال ۱۳۱۲ش یک کارخانه ریسندگی راه اندازی کرد که فعالیت آن
صرفاً تولید نخ بود. محل کارخانه در خیابان شاهپور (شهید بهشتی) قرار داشت. وی این کارخانه را با شراکت حاجی سیدمحمد کتابی و حاجی میرزا جعفر فولادی تأسیس کرد. در آگهی تأسیس این شرکت آمده است که سیدمحمد کتابی به مدت هفت سال مدیریت این شرکت را عهده دار خواهد بود کارخانه دهش (نور). فضل الله دهش که شریک کارخانه وطن بود سهم خویش را به حاج محمدحسین کازرونی فروخت به وارد کردن یک کارخانه برق اقدام کرد. اما در سال ۱۳۱۳ش. مجدداً به فکر ورود به صنعت نساجی افتاد. او در اطراف پل خواجو کارخانه ریسندگی برق را بنا نهاد. در سال ۱۳۱۵ کارخانه ریسندگی دهش یا ریسندگی برق که بعدها کارخانه نور هم نامیده می شد به راه افتاد. این کارخانه صرفاً به تولید نخ می پرداخت.
شاندور پروکوپ (; – ) تیرانداز اهل مجارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
آتیلا کِرِستش (; – ) شمشیرباز اهل مجارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
بارناباش اشتینمتس (؛ زادهٔ ۶ اکتبر ۱۹۷۵) بازیکن واترپلو اهل مجارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
یانوش کونراد (; – ) بازیکن واترپلو اهل مجارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال برنز شده است.
کاروی وارگا زادهٔ تیرانداز اهل مجارستان بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا تفنگ درازکش ۵۰ متر در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ اشاره کرد.
پال بی. نادی (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل مجارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
زولتان کوس (؛ زادهٔ ۲۶ نوامبر ۱۹۶۷) بازیکن واترپلو اهل مجارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا شده است.
لیگ قهرمانان فوتسال آسیا ۲۰۱۳ چهارمین دوره از لیگ قهرمانان فوتسال آسیا، که با حضور ۸ تیم از تاریخ ۵ تا ۱۰ شهریورماه ۱۳۹۲ در دو سالن پارک آرنا شهر کوماکی و توا آرنا شهر ناگویا برگزار شد. گروه ها. تیم ها به دو گروه A, B تقسیم بندی شدند.
بولچو سِکِی (؛ زادهٔ ) بازیکن واترپلو اهل مجارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
دِنِش پوچیک (زاده ۹ مارس ۱۹۴۰ – درگذشته ۲۰ نوامبر ۲۰۰۴) بازیکن واترپلو اهل مجارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
پائولا ماروشی (؛ زادهٔ – ۴ مارس ۲۰۲۲) شمشیرباز زن اهل مجارستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
دارا از امیرزادگان خاندان آل زیار است. در منابع اولیه نام دارا از خاندان زیاری را به صورتی پراکنده آورده اند. در برهه ای مشخصاً فرزند قابوس بن وشمگیر، چهارمین امیر آل زیار است، و در برهه ای دیگر به فرمانروایی قلاع زیاری در طبرستان دست می یابد و میان سال های ۴۳۶ تا ۴۴۱ هجری امیر زیاریان است. دارا پسر قابوس از ملازمان امیر سامانی بود. او پس از تسلط قابوس بر قلمرو زیاری، مدتی زیر نظر پدرش در طبرستان حکومت کرد؛ ولی اختلاف با پدر، منجر به پناه بردنش به محمود غزنوی شد. سلطان محمود پس از قتل قابوس، او را نامزد امارت آل زیار نمود؛ ولی منوچهر، برادر دارا، این فرصت را بدو نداد و توانست موقعیت خود را به عنوان امیر زیاریان تثبیت کند. دارا پس از آن در دربار غزنوی باقی ماند و در جلسات سلطان محمود، هم نشین وی بود، تا آن که سلطان وی را به خاطر گستاخی در مجالس محبوس ساخت. پس از این ادامهٔ زندگی دارا در هاله ای از ابهام قرار دارد و مورخان معاصر سناریوهای مختلفی برای آن در نظر گرفته اند. برخی درگذشت او را در زندان محمود غزنوی دانسته و مشکل را در این می دانند که انوشیروان، ششمین امیر زیاری، به دارا ملقب بوده. عده ای دیگر دارایی
که در منابع به حکومت رسیده را همان فرزند قابوس دانسته اند که پس از مرگ انوشیروان، به طبرستان بازگشته و میان سال های ۴۳۶ تا ۴۴۱ هجری در قلاع زیاری به جانشینی انوشیروان، بر تختگاه زیاریان نشسته است. همچنین گمانه هایی از یکی بودن دارا و اسکندر، پدر کیکاووس، وجود دارد. پیش زمینه. پدر دارا، قابوس بن وشمگیر، از ابتدای حکومت مورد حمایت دولت قوی تر سامانیان قرار داشت. قابوس بعد از شکستی که از عضدالدوله دیلمی، حاکم دودمان بوییان، خورد به دربار سامانیان پناه برد و ۱۸ سال به دور از حکومت و به قصد لشکرکشی به سر برد. وی فقط یک بار به پشتیبانی از سامانیان به گرگان حمله کرد که موفق به شکست لشکریان بویی نشد. بعد از ۱۸ سال فترت، بالاخره قابوس توانست به قدرت بازگردد ولی در این هنگام دربار سامانی رو به افول نهاده بود و غزنویان به رهبری سلطان محمود غزنوی قدرتمند می شدند "غزنویان" از نیمه دوم حکومت زیاریان وارد عرصه سیاسی ایران شدند. اولین باری که غزنویان به عنوان یک قدرت با آل زیار ارتباط برقرار کردند، در زمان فترت قابوس بود. سبکتکین در نیشابور با قابوس ملاقات کرد و شیفته کمال و ادب وی شد و تصمیم گرفت که به او در پس گرفتن حکومت
کمک کند. اما سبکتکین با مشکلاتی که برایش در بلخ پیش آمد نتوانست به قول خود عمل کند. حتی وی فرمان کمک به قابوس را با ده هزار لشکر صادر کرده بود، ولی عجل فرصت این اتحاد را نداده و او درگذشت. بعد از سبکتکین، سلطان محمود به قدرت رسید که با مشکلات داخلی و درگیری های درون خاندانی مواجه بود و توان کمک به قابوس را نیافت. قابوس بعد از اینکه توانست قدرت را با کمک طرفدارانش به دست آورد، با محمود از در دوستی وارد شد به ویژه که آن دو شباهت های زیادی بهم داشتند از جمله اینکه هر دو پیرو سرسخت تسنن و مخالف آیین اسماعیلیه بودند و هر دو اهل علم و ادب بودند. از دوران پایانی حکومت زیاریان اطلاعات کمی وجود دارد و منابع اولیه کمی به این دودمان پرداختند. زندگی. نخستین بار از دارا پسر قابوس در سال ۳۸۳ هجری، در زمان نبرد ابوعلی سیمجور با امیر نوح سامانی نام برده شده است. او در ابتدا در جبههٔ سیمجور حضور داشت و متحد او بود؛ ولی در میانه های جنگ، در حالی که قدرت برتر کارزار بودند، به سمت لشکریان سامانی رفت و لشکریان سیمجور با از دست دادن روحیهٔ خود، شکست خوردند. دارا سپس به دربار سامانیان رفت و تا زمان بازگشت قابوس به قدرت، ملازم امیر
سامانی بود. پس از آن که قابوس حکومت خود را بازیافت، دارا نزد او بازگشت و حکومت طبرستان در اواخر سال ۳۸۸ هجری، به او سپرده شد. تنها چند ماه پس از این که دارا والی طبرستان شد، در ۳۸۹ هجری میان محمود غزنوی و عبدالملک بن نوح سامانی اختلافی پدید آمد که بدون جنگ میانشان صلح برقرار شد ولی زمانی که سپاهیان غزنوی در حال بازگشت بودند، دارا به تحریک غلامان سامانی مشغول شد و آنان را برانگیخت تا بنه سپاه غزنوی را غارت کنند. این عمل موجب آتش افزایی در روابط سامانیان و غزنویان شد و به عقوبت دربار سامانی توسط نصر (برادر محمو غزنوی) منجر شد. به گواه عباس پرویز، دارا در طبرستان با مردم به عدل و عدالت رفتار می کرد و این موجب شد هواداران بسیاری یابد. اما اطرافیان قابوس او را متهم به آماده سازی شورشی علیه پدرش کردند. پس از این که اطرافیان قابوس به دارا اتهام وارد کردند، او به استرآباد رفت و به پدر توضیحاتی قانع کننده داد که موجب شد در مقام خود ابقا شود. مجدداً به او اتهام دیگری وارد کردند که او ترجیح داد به جای ارائهٔ توضیحات به قابوس، به خراسان مهاجرت کند. قابوس افرادی را به تعقیبش فرستاد، ولی او توانست به دربار غزنویان پناهنده
و ملازم سلطان محمود شود. در رابطه با این اتفاق، یاقوت حموی در "معجم الادبا" می گوید که قابوس بنا بر علم نجوم دریافت که به دست پسرش به قتل می رسد و به همین خاطر پسرش، دارا را که احتمال می داد علیهش اقدام کند، از خود دور نگه داشت و منوچهر را که مطیع تر بود، به خود نزدیک تر کرد. سلطان محمود غزنوی ابتدا دارا را با احترام پذیرفت، ولی پس از مدتی رفتارهایی که از دارا سر زد، موجب ناخشنودی سلطان شد و دارا از ترس عقوبت به غرجستان گریخت و به حاکم آنجا پناه برد. حاکم غرجستان او را به محمود تحویل داد و او را به بند کشیدند. دارا از بند گریخت ولی دوباره دستگیرش کردند و در محبس سخت تری زندانی کردند. مدتی بعد، خود سلطان محمود دستور داد آزادش کنند. پس از مرگ قابوس در گرگان، منوچهر، برادر دارا، خود را امیر زیاری معرفی کرد؛ ولی سلطان محمود ارتشی به فرماندهی ارسلان جاذب را همراه دارا به سوی قلمرو او فرستاد تا حکومت را به نام او کند. منوچهر پیش دستی کرد و توانست با سلطان محمود رابطهٔ بهتری ایجاد کرده و امارت خود را نگه دارد. دارا پس از تثبیت قدرت منوچهر و ازدواج او با دختر سلطان، در دربار غزنوی باقی ماند و همه جا، در زمان شکار و خ
لوت و…ملازم سلطان بود. در سال ۴۰۹ هجری ابوالفوارس بویی، حاکم سابق کرمان، به دربار سلطان محمود پناه آورد. در ضیافتی که با حضور سلطان محمود برگزار می شد، سلطان ابوالفوارس را جایی بالاتر از دارا نشاند و این برای دارا که تا آن زمان نزد سلطان مقرب بود، گران تمام شد. در این مجلس میان دارا و ابوالفوارس دربارهٔ اصل و نسب جدل درگرفت و دارا سخنان توهین آمیزی به آل بویه نسبت داد و گفت «پدران ابوالفوارس در خدمت او بوده اند» و بر این مطلب پافشاری نمود که باعث شد سلطان محمود او را از مجلس اخراج و بار دیگر زندانی کند. املاک دارا توسط گماشتگان محمود ضبط شد که البته پس از مدتی با وساطت وزیران او سلطان قبول کرد به وکلای دارا سپرده شود تا برای مصالح او خرجش کنند. پس از این، هیچ اطلاعی از وضعیت دارا بن قابوس میان سال های ۴۰۹ تا ۴۳۵ هجری (یا اقلاً ۴۲۱ هجری) وجود ندارد. عباس پرویز معتقد است دارا تا پایان عمر در محبس سلطان می زیست. میترا مهرآبادی می گوید: «سلطان محمود، دارا را به عنوان یک مترسک برای منوچهر نگاه داشته بود تا هر زمان که احیاناً منوچهر، در اندیشهٔ مخالفت با غزنویان و سرپیچی از اطاعت ایشان افتد، دارا به عنوان یک مدعی ز
یاری برای حکومت، در قبال او قد علم کند.» گمانه ها دربارهٔ حکومت دارا. در منابع اولیه از حکومت دارا بر امارت آل زیار در سال های ۴۳۶ تا ۴۴۱ هجری صحبت شده، لیکن هویت واقعی او مورد شک و تردید است و مشخص نیست که این دارا همان پسر قابوس است، یا شخص دیگری با نام یا لقب مشابه بوده. یکی بودن با انوشیروان. بنا بر مقالهٔ روزبه زرین کوب، در نوشته های عزالدین ابن اثیر همواره نام انوشیروان در شرح وقایع این دورهٔ زمانی ذکر شده ولی ابن اثیر در گزارش خواستگاری باکالیجار از دختر سلطان مسعود غزنوی، باکالیجار را «فرماندهٔ سپاه دارا، پسر منوچهر، و سرپرست امور او» معرفی کرده است. منظور ابن اثیر از «دارا» در اینجا معین نیست و ارتباط او با انوشیروان مشخص نیست. این احتمال وجود دارد که دارا نام دیگر انوشیروان بوده باشد. میترا مهرآبادی بی دقتی ابن کثیر را موجب خلط این دو شخصیت دانسته و معتقدست به خاطر این اشتباه ابن کثیر بوده که بسیاری از اعمال انوشیروان را منابع به دارا نسبت داده اند و به تبع از این مورخ، دیگر نویسندگان من جمله ابن خلدون، رابینو، هوار و راس بدون دقت و به صورت «طوطی وار» و «بدون دیدهٔ نقد» تکرار کرده اند. مهرآبادی معتق
دست دارا در سال ۳۸۳ در ایام جوانی بوده، پس باید متولد حدود ۳۶۰ هجری باشد؛ در حالی که انوشیروان در ۴۲۰ هجری یک «کودک» نامیده شده و دارا در این ایام ۶۰ ساله بود؛ بنابرین نمی توان دارا و انوشیروان را یکی دانست. (مهرآبادی دربارهٔ نظریهٔ وجود دو شخصیت با نام دارا صحبتی نمی کند) در حالی که محمدعلی مفرد بنا بر گزارش یاقوت حموی، چنین می پندارد که انوشیروان پس از کنار زدن باکالیجار دو-سه سالی بر طبرستان حکومت کرد و در ۴۳۵ هجری درگذشت، در سوی دیگر روزبه زرین کوب در "دائرةالمعارف بزرگ اسلامی" احتمال می دهد که انوشیروان و این دارا یکی باشند و ۴۴۱ هجری که ظهیرالدین مرعشی و دیگر منابع تاریخ مازندران به عنوان سال مرگ باکالیجار بیان کرده اند، در واقع تاریخ درگذشت انوشیروان است که به اشتباه به باکالیجار نسبت داده شده است. باسورث هم در "دانشنامه اسلام" دوران پس از طغرل را برای زیاریان نامعلوم و تاریک می داند و احتمال می دهد پایان حکومت انوشیروان تا ۴۴۱ هجری باشد و به حکومت دارا یا اسکندر قائل نیست. مفیض الله کبیر، مورخ پاکستانی، نیز آخرین اشاره به دارا بن قابوس را در ۴۰۹ هجری می داند و مرگ انوشیروان را در ۴۴۱ هجری ثبت کرده است