Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن قادر به عقب نشینی به عمق نخواهند بود. هالدر در ادامه ابراز داشت فنلاند نیز ۴ سپاه مجموعاً شامل ۱۰ لشکر در اراضی جنوبی خود به کار خواهد گرفت و با توجه به این که ۱۵ لشکر شوروی در مقابل این نیروها قرار گرفته است، به پشتیبانی قدرتمند آلمان نیاز خواهند داشت. هالدر با مطرح ساختن مسئله مجارستان، گفت اگر این کشور نقش فعالی در عملیات نداشته باشد، حداقل می بایست اجازه جابه جایی نیروهای آلمانی و آغاز تهاجم از خاک خود را بدهد. در این رابطه هیتلر از لزوم دستیابی به توافق لازم جهت حفظ محرمانگی، در لحظه آخر سخن گفت. به عقیده او مذاکره با فنلاند، مجارستان، اسلواکی و سوئد جهت همکاری آن ها زمانی باید انجام می گرفت که دیگر امکان پوشیده نگاه داشتن اهداف آلمان وجود ندارد. بر این اساس رومانی که مشارکت آن مسّلم به حساب می آمد، تنها کشوری بود که طرح های آلمان می توانست با آن در میان گذاشته شود. هالدر در ارتباط با سایر بخش ها و مسائل تدارکاتی گفت دفاع هوایی می بایست هم توسط نیروی زمینی و هم نیروی هوایی تأمین شود. نیروی دریایی می بایست هر چه سریع تر راه های تدارکاتی از طریق بنادر دریای بالتیک را باز می کرد. ترابری اولیه می بایست با
کامیون ها صورت می گرفت چرا که لازم بود خطوط آهن روسیه به عرض معمولی تبدیل شود. از این رو قصد ایجاد یگان های ترابری کامیون با مسافت بلند جهت رساندن تدارکات به نقاط توزیع وجود داشت. تمامی مسائل ترابری می بایست با لوفت وافه هماهنگ می شد تا هیچ وسیله موتوری بدون استفاده باقی نماند. پایگاه های تدارکاتی می بایست در اراضی شرقی لهستان و رومانی برقرار می گشت. بدین ترتیب گزارش هالدر با حذف موارد متناقض، تنها دربردارنده چگونگی فائق آمدن بر مشکلات تدارکاتی بود و گزارش های نگران کننده ای را که خود او در ارتباط با جزئیات شرایط اقتصادی و تدارکاتی دریافت کرده بود، بازتاب نمی کرد. در پایان این کنفرانس هیتلر اذعان داشت «هنگامی که این عملیات اجرا شود، اروپا نفس خود را حبس خواهد کرد.» آخرین روز ماه آوریل، هیتلر با رد پیشنهاد فرماندهی عالی نیروی زمینی برای تاریخ ۲۵ ژوئن، زمان رسمی آغاز عملیات بارباروسا را ۲۲ ژوئن تعیین نمود. از جمله عواملی که سبب شد آغاز عملیات از ۱۵ مه به ۲۲ ژوئن به تعویق بیفتد عدم اتمام تمهیدات تدارکاتی و زمستان نامعمول پر بارشی بود که باعث طغیان رودخانه های مرکز اروپا شد. از طرفی اگر عملیات زودتر آغاز می شد به
"راسپوتیتسا"، فصل بارندگی روسیه برمی خورد که راه ها را بلااستفاده می نمود. دلیل دیگر این تأخیر تهاجم نیروهای آلمانی به بالکان (یوگسلاوی و یونان) دانسته شده است. به هر حال فرمان شماره ۲۱ پیشوا ۱۵ مه را نه زمان آغاز عملیات نظامی، بلکه «مهلت نهایی انجام باقیمانده آماده سازی ها» دانسته و تصمیم برای زمان دقیق آغاز آن را آزاد گذاشته بود. آخرین زمان ممکن برای الغای تهاجم، با صدور اسم رمز "آلتونا"، ساعت ۱۳ روز ۲۱ ژوئن مقرر گردید. تمرینات و مطالعات یگان های میدانی. با دریافت دستور عملیاتی فرماندهی عالی نیروی زمینی، قرارگاه های گروه ارتش ها تمریناتی به انجام رساندند و قرارگاه های ارتش ها و گروه زرهی های تحت امر خود را از ماموریت هایشان مطلع ساختند. تمرینات فرماندهی در سطح ارتش ها و گروه زرهی ها نیز اجرا شد و مشکلات تدارکاتی خاص مورد بررسی قرار گرفت. ایده های مطرح گشته در تمرینات در پیش نویس دستورهای عملیاتی تنظیم شده توسط توسط قرارگاه هر گروه ارتش گنجانده شد. این فرامین پیش از ابلاغ جهت تأیید به فرماندهی عالی نیروی زمینی ارائه گشت. مدتی اندکی بعد قرارگاه های سپاه ها و لشکرها نیز مأموریت خود آگاه شدند و تمرینات خود را
بدین منظور انجام دادند. آخرین مرحله از این فرایند در ماه های مه و ژوئن پایین ترین سطح فرماندهان هم با مأموریت آینده خود آشنا شدند و مطالعه اراضی جغرافیایی که تهاجم اولیه از آن صورت می گرفت، توسط آن ها آغاز شد. برای مثال شبیه سازی های ستاد فرماندهی گروه ارتش جنوب در اوایل ماه فوریه سال ۱۹۴۱ در فرانسه، نشان گر سختی به محاصره درآوردن نیروهای دشمن در غرب رود دنیپر تنها با جناح شمالی گروه ارتش بود؛ مخصوصاً با در نظر گرفتن خطری که می توانست از حملات دشمن از جانب منطقه پریپیات در شمال ناشی شود و باعث توقف یا کاهش سرعت این پیشروی گردد. این شبیه سازی ها همچنین برای هر تهاجمی بر اجتناب از خطر عقب رانده شدن ساده نیروهای دشمن و لزوم کاربرد روش هایی جهت شکستن خطوط و انهدام آن ها در محاصره ها تأکید کرد و خواهان خلق یک موقعیت با امکان آغاز عملیات های محاصره بزرگ شد. مأموریت گروه ارتش ها و سایر نیروها. پس از اعمال تغییرات لازم حاصل از نیازهای اجرای عملیات ماریتا در ماه آوریل توسط نیروهای آلمانی در بالکان، روز ۸ ژوئن سال ۱۹۴۱ یک نسخه «قطعی» از دستورالعمل استقرار توسط ستاد کل نیروی زمینی صادر گشت. بر اساس این برنامه پس از پایا
ن نبردهای مرزی، سه گروه ارتش می بایستی در محورهای واگرا به سمت لنینگراد، مسکو و کی یف پیش می رفتند. با توجه به برد تهاجمی کوتاه نیروی زمینی و هوایی، طرح نهایی از عملیات های بسیار عمیق اجتناب کرده و صرفاً به قرار دادن خط امتداد رودهای دوینا و دنیپر به عنوان مرحله نخست بسنده نموده بود. بدین ترتیب پیش از تحقق این مرحله در میدان نبرد، هیچ طرحی توسط فرماندهی عالی نیروی زمینی از پیش برای پس از آن آماده نشده بود. به هر حال پیشبینی می شد تهاجم نهایی به مسکو پس از همکاری دو گروه ارتش مرکز و شمال در تصرف لنینگراد و کرونشتات و سپس چرخ آن ها به سمت جنوب اتفاق بیفتد. با اشاره به دستیابی به اطلاعاتی مبنی تمرکز گسترده نیروهای شوروی در اوکراین، در زمستان سال ۱۹۴۰، هانس فن گرایفنبرگ، رئیس ستاد عملیات های فرماندهی عالی نیروی زمینی خواهان توجه بیشتر به گروه ارتش جنوب برای مقابله با تمرکز شوروی بر مناطق جنوبی شد. در مقابل هالدر خواهان استقرار نیروهای بیشتری در مناطق شمالی با قابلیت تهاجم به مسکو و متعاقباً آن عملیات در اوکراین بود تا نیروهای شوروی در آن منطقه را گرفتار یک جبهه معکوس کند.؛ چرا که نزد او مسکو و مناطق پیرامون آن عل
اوه بر اهمیت سیاسی و روانی، یکی مراکز عمده صنعتی و ارتباط ریلی به حساب می آمد. به عقیده هالدر حرکت به سمت مسکو منجر به یک نبرد تعیین کننده با بیشتر نیروهای شوروی می شود که شروع به یک جابه جایی سریع از مناطق جنوبی خواهند کرد و پیروزی در چنین نبردی پیش نیاز فروپاشی سیاسی شوروی است. گروه ارتش شمال. در جناح شمالی، گروه ارتش شمال به فرماندهی فیلدمارشال ویلهلم ریتر فن لیب با ۲۱ لشکر از جمله ۵ لشکر متحرک در قالب دو ارتش و یک گروه زرهی می بایستی از طریق منطقه بالتیک خود را به لنینگراد می رساند و پایگاه ناوگان دریایی شوروی را تصرف می نمود. مارکس بدین منظور محور دونابورگ-پسکوف-لنینگراد را پیشبینی نموده بود. فن لوسبرگ نیز این مسئله را تأیید و برنامه محاصره نیروهای ارتش سرخ در جانب غربی رود دوینا را ریخته بود. در نهایت دستور عملیاتی فرماندهی عالی نیروی زمینی نیز تقدم محاصره نیروهای ارتش سرخ در غرب رود دوینا را تأیید کرد و مسیر تمرکز نهایی را محور دونابورگ-اوپوچکا-لنینگراد مشخص نمود. بدین ترتیب چهار هدف گروه ارتش شمال به ترتیب انهدام نیروهای ارتش سرخ در منطقه بالتیک، خنثی سازی ناوگان دریایی شوروی در کرونشتات، تصرف لنینگرا
د و در نهایت الحاق به نیروهای فنلاندی بود. به منظور رسیدن به لنینگراد در عمق ۸۰۰ کیلومتری، گروه زرهی ۴ تحت امر ارتشبد اریش هوپنر می بایست با شکستن خط دفاع مرزی خود را به گذرگاه رود دوینا در دونابورگ می رساند و از آنجا به سمت اوپوچکا می رفت. سپس بنا بر شرایط دفاعی لنینگراد، راه شمال یا شمال شرقی را پیش می گرفت. ارتش هجدهم به فرماندهی ارتشبد گئورگ فن کوشلر نیز می بایست منطقه بالتیک را پاکسازی و جزایر نزدیک ساحل استونی را تصرف می کرد. این ارتش می بایست اقدامات خود را در جناح راست متمرکز می نمود تا با سلطه بر یکابپیلس و ساونگلیاوا و گذر از از رود دوینا، باقیمانده نیروهای دشمن را در غرب این رود به محاصره درآورد. بنادر لیپایا و ونتسپیلس می بایستی با حداقل میزان نیرو به تصرف درمی آمدند و پس از گذر از رود دوینا، نیروهایی جهت تهاجم به ریگا فراهم می آمدند. به سبب مساحت بزرگ، استونی در ابتدا از این طرح مستثنی گشته بود. ارتش شانزدهم به فرماندهی ارتشبد ارنست بوش وظیفه تأمین مرز با گروه ارتش مرکز را بر عهده داشت. این ارتش می بایست به سمت کاوناس در مواضع دشمن نفوذ می کرد، از رود نیمان می گذشت و در کمترین زمان ممکن بر گذرگاه
ی بر روی رود دوینا در جنوب دونابورگ مسلط می گشت. ارتش های هجدهم و شانزدهم علاوه بر این، وظیفه محافظت از جناحین گروه زرهی ۴ را نیز بر عهده داشتند. ارتش یازدهم نیز در ابتدا بخشی از نیروی ذخیره فرماندهی عالی نیروی زمینی پشت سر گروه ارتش شمال بود اما در نهایت با ارسال ارتش دوازدهم به یوگسلاوی و یونان، جای آن را در رومانی در جناح جنوبی گروه ارتش جنوب گرفت. پنج لشکر از یگان های لشکر یازدهم بعداً مجدداً به گروه ارتش شمال ملحق شدند. سازمان نیروهای این گروه ارتش و فرامین مربوط به یگان های آن به گونه ای تنظیم شده بود که در هر شرایطی سریع ترین حرکت آزادانه ممکن را برای لشکرهای زرهی آن تضمین نماید. به همین جهت بر خلاف دیگر گروه ارتش ها، گروه زرهی ۴ تحت امر یک ارتش پیاده نظام قرار نگرفته بود. پشتیبانی هوایی از نیروهای گروه ارتش شمال بر عهده ناوگان ۱ هوایی قرار داشت که به منظور اهداف دریایی، فرماندهی هوایی بالتیک جزو آن بود. بر مبنای برآورد انجام گرفته از توان دشمن و شناخت حاصل شده از استحکامات و اراضی جغرافیایی منطقه، محاسبات فرماندهی عالی نیروی زمینی نیروهای آلمانی در ناحیه تهاجم گروه ارتش شمال را دارای برتری بر نیروهایی
از دشمن که در مقابل آن قرار داشتند، می دانست. آلمانی ها در منطقه ویژه نظامی بالتیک ۲۹ لشکر پیاده نظام، ۴ لشکر سواره نظام، ۴ لشکر زرهی و ۷ تیپ زرهی شناسایی کرده بودند که پیشبینی می شد از این مقدار ۱۸ لشکر پیاده نظام، ۱ لشکر زرهی و ۴ تیپ زرهی در برابر گروه ارتش شمال قرار بگیرند. آلمانی ها از جزئیات سازمان این نیروها اطلاعی نداشتند. این مسئله نیز که آیا شوروی اصلاً از منطقه بالتیک دفاع خواهد کرد یا نه، نیز مشخص نبود. گزارش های اطلاعاتی خبر از عقب کشیده شدن نیروهای قدرتمندی از دفاع مرزی می دادند. بدین ترتیب درگیر شدن سریع با بیشتر نیروهای دشمن درحالیکه همچنان در طرف غربی رود دوینا هستند، اهمیت مضاعفی می یافت. گروه ارتش مرکز. گروه ارتش مرکز به فرماندهی فیلدمارشال فدر فن بک بار اصلی تهاجم را عهده دار بود. مسئله تدارکات یکی از عمده دلایلی بود که باعث شد محور مرکزی به عنوان نقطه تمرکز طرح عملیاتی قرار گیرد؛ چرا که اتصالات ریلی آلمان به پروس شرقی و لهستان در این محدوده شرایط بهتری نسبت به مناطق جنوبی تر از جمله در مجارستان و رومانی داشت. از همین رو و به جهت این که ارتباط مستقیم بین هیتلر و فن بوک به اختلاف نظر جدی در
زمینه اولویت تسخیر مسکو نینجامد، فرماندهی عالی نیروی زمینی سرتیپ هانس فن گرایفنبرگ، رئیس ستاد عملیات های خود را به عنوان رئیس ستاد کل این گروه ارتش منصوب ساخت. این گروه ارتش با هدف اولیه انهدام نیروهای دشمن در بلاروس، می بایستی به سرعت در جناحین منطقه محدب بیاویستوک پیشروی می کرد و دو گروه زرهی آن به فرماندهی ارتشبد هاینتس گودریان و ارتشبد هرمان هوت، در شرق مینسک به یکدیگر ملحق می شدند تا نخستین حلقه محاصره عمده را به وجود آورند. بدین منظور گروه زرهی ۲ می بایست مسیر براناویچی-مینسک-اورشا و گروه زرهی ۳ مسیر مالاژکنا به سمت اورشا را طی می نمودند. دو گروه زرهی پس از حصول هدف اولیه، می بایستی به سرعت به ترتیب با گذر از رود دنیپر به سمت ویتبسک و در شمال رود دوینا به سمت اسمولنسک پیش می رفتند تا از ایجاد دفاعی منسجم با استفاده از این دو رود توسط ارتش سرخ جلوگیری به عمل آورند. با این پیشروی با طی مسافتی ۵۱۵ کیلومتری، نیمی از راه مسکو پشت سر گذاشته می شد. پس از یک توقف عملیاتی سه هفته ای، دو گروه زرهی مجدداً در جناحین از هم فاصله گرفته و این بار در اسمولنسک به هم ملحق می شدند تا دومین حلقه محاصره عمده را ایجاد کنند.
برخی فرماندهان همچون هوت خواهان ایجاد محاصره بزرگ تری در مرحله نخست عملیات بودند. بر این مبنا، به شکل موازی، گروه زرهی ۳ مستقیماً تا رود دوینا و گروه زرهی ۲ مستقیماً تا رود دنیپر یورش می بردند تا حلقه محاصره بسیار بزرگی را در مجاورت این دو رود ببندند. فن بک نیز معترض متمرکز کردن نیروهای زرهی در مناطق مردابی رود برزینا در شرق مینسک بود که موجب اختلال شدیدی در تحرک پذیری آن ها و پیشروی بیشتر می گردید. با این حال فرماندهی عالی نیروی زمینی اصرار داشت بیشتر نیروهای شوروی بین ناحیه مرزی و مینسک مستقر شده اند و بستن حلقه محاصره در مینسک ضربه سختی به دشمن وارد خواهد آورد. همچنین به فن بک اطمینان داده شد نیروهای زرهی پس از اتمام کار در مینسک، در ادامه از اطراف مرداب های برزینا عبور خواهند کرد. دو ارتش چهارم به فرماندهی فیلدمارشال گونتر فن کلوگه و نهم به فرماندهی ارتشبد آدولف اشتراوس مربوط به این گروه ارتش، نیز وظیفه داشتند به ترتیب در جناحین جنوبی و شمالی در نزدیک ترین فاصله ممکن، دو گروه زرهی را دنبال کنند و پس از تکمیل محاصره ها، مناطق تحت محاصره را پاکسازی نمایند. ارتش چهارم همچنین مسئولیت حفاظت از بخش میانی منطقه
محدب بیاویستوک جهت جلوگیری از نفوذ دشمن به سمت غرب، را بر عهده داشت. لشکر یکم سواره نظام از این ارتش به عنوان تنها لشکر از نوع خود در ورماخت، نیز مسئولیت پیشروی در حاشیه منطقه مردابی پریپیات و دفاع از جناح جنوبی گروه ارتش مرکز در مقابل حملات ارتش سرخ را داشت. این لشکر نهایتاً با دستور روز ۸ مارس سال ۱۹۴۱ هیتلر با یک سپاه پیاده نظام در این موقعیت و مأموریت جایگزین شد. در یک اصلاح بزرگ، همان روز، به دستور هیلتر تمامی نیروهای ذخیره راهبردی عملیات بارباروسا، تحت فرماندهی ارتش دوم در جایگاه ذخیره گروه ارتش مرکز قرار گرفتند که در حقیقت به بخشی از آن بدل شدند. پیروزی برای این گروهی انهدام نیروهای دشمن در مناطق غربی رودهای دوینا و دنیپر تعریف شده بود. پس از حصول این مقصود، رهبران راهبردی و عملیاتی پیشبینی می کردند گروه ارتش مرکز به سمت لنینگراد در شمال بچرخد. بر خلاف دو گروه ارتش دیگر که رفته رفته به مقدار زیادی به پهنای خط مقدم آن ها افزوده می شد، پیشبینی می گردید پهنای خط مقدم گروه ارتش مرکز از لهستان تا مسکو ثابت باقی بماند. گروه ارتش جنوب. در جناح جنوبی، گروه ارتش جنوب به فرماندهی فیلد مارشال گرت فن روندشتت با ۴
۱ لشکر از جمله ۸ لشکر متحرک در قالب ۳ ارتش و یک گروه زرهی و پشتیبانی هوایی ناوگان چهارم هوایی لوفت وافه در خط مرزی به طول ۸۰۰ کیلومتر از وووداوا در لهستان در شمال تا دلتای رود دانوب در رومانی در جنوب، طبق برنامه می بایستی بر منطقه راهبردی اوکراین با منابع حیاتی فراوان، مسلط می شد. این نیروها در آرایشی فشرده و با تراکم ۵ کیلومتر برای هر لشکر در کنار هم در طول مرز قرار گرفته بودند. در طرح اولیه، قوای این نیرو می بایستی در یک حرکت گازانبری با پیشروی از شمال و جنوب با شکستن دفاع مرزی شوروی و نفوذ پر شتاب ۶۵۰ کیلومتری در عمق اراضی آن، خود را به رود دنیپر می رساندند و عمده نیروهای ارتش سرخ در اوکراین را در غرب این رود به محاصره درمی آوردند. هدف تهاجم اولیه این نیروها، در قسمت شمالی، کی یف و در قسمت جنوبی، کیروفگراد بود. کی یف به عنوان پایتخت اوکراین، قرارگاه یکی از مهم ترین مناطق نظامی شوروی و محل قرارگیری پل های حیاتی بر رود دنیپر، اهمیت بسزایی داشت. پس از نبردهای مرزی اولیه، گروه ارتش جنوب می بایست هر گونه پیشروی خود را با تحرکات گروه ارتش مرکز هماهنگ می کرد. در جناح قدرتمندتر شمالی ارتش های ششم و هفدهم با جلودار
ی گروه زرهی ۱ قرار داشتند. ارتش هفدهم به فرماندهی ارتشبد کارل-هاینریش فن اشتولپناگل، می بایست منطقه حوالی لویو را به محاصره درمی آورد و سپس تحت پوشش ارتش ششم و گروه زرهی ۱، در جهت ترنوپیل و وینیتسا پیش می رفت. ارتش ششم به فرماندهی فیلد مارشال والتر فن رایشناو می بایست با شکستن خط دفاعی مرزی، راه را برای گروه زرهی ۱ به فرماندهی ارتشبد اوالت فن کلایست باز می کرد و پس از دستیابی به هدف اولیه لوتسک، به سمت کی یف پیش می رفت. گروه زرهی ۱ پس از گذر از مرز می بایست با عبور سریع از بردیچیف و ژیتومیر، گذرگاه هایی در کرانه شرقی دنیپر در کی یف و جنوب آن برقرار می کرد و سپس، با چرخش به جنوب، جناح و پشت سر قوای دشمن را مورد هدف قرار می داد و مسیر عقب نشینی آن ها را سد می کرد. ارتش ششم ضمن محافظت از جناح شمالی گروه ارتش جنوب در طول منطقه مردابی پریپیات، در سریع ترین حالت ممکن گروه زرهی ۱ را ابتدا تا ژیتومیر و سپس تا کی یف دنبال می نمود. این ارتش هنگام پیشروی مستقیم می بایست نیروهای قدرتمندی را جهت یورش ناگهانی به دستور گروه ارتش به سمت جنوب در کرانه غربی رود دنیپر آماده نگاه می داشت و سپس در همراهی با گروه زرهی ۱ اقدام به ا
نهدام نیروهای دشمن در اوکراین می نمود. سپاه ۱۷ این ارتش می بایست برای امنیت بخشی به جناح چپ، رو به کوول یورش می برد. در جناح دیگر سپاه ۲۹ موظف به رخنه در استحکامات دشمن در طول رود بوگ جهت مهیا کردن مسیر برای سپاه ۳ موتوریزه از گروه زرهی ۱ برای پیشروی به سمت لوتسک بود. برای تحقق این اهداف، گروه زرهی ۱ تحت کنترل عملیاتی ارتش ششم قرار داشت. جناح جنوبی گروه ارتش جنوب شامل ارتش یازدهم به فرماندهی ارتشبد اویگن ریتر فن شوبرت، در رومانی قرار داشت. در ابتدا ارتش دوازدهم در این موضع قرار گرفته بود اما با به کارگیری این ارتش در تهاجم به یوگسلاوی، ارتش یازدهم جایگزین آن شد. این ارتش که بیشتر نیروهایش در ناحیه شمال یاسی متمرکز گشته بود، طبق طرح اولیه، موظف شده بود با گذر از رود پروت، به منطقه نظامی اودسا شوروی حمله ببرد اما در نهایت به تصمیم لحظات پایانی هیتلر با حفظ همان موضع تنها مسئولیت دفاع در مقابل ضد حمله احتمالی شوروی به جانب رومانی و مخصوصاً میدان های نفتی این کشور را یافت. وجود رود دنیستر به عنوان مانعی بزرگ در مقابل ارتش یازدهم که موجب تأخیر در یک تهاجم رو در رو می شد، نیز در این تصمیم مؤثر بود. بدین ترتیب تمامی
لشکرهای موتوریزه این نیرو به گروه زرهی ۱ انتقال یافت. این ارتش می بایست با فریب تمرکز نیروی زیادی در این بخش، نیروهای دشمن در بخش جنوبی را درگیر نگاه می داشت و تنها در صورت عقب نشینی آن ها اجازه پیشروی داشت تا با پشتیبانی هوایی، از عقب نشینی سازمان یافته آن ها به آن سوی رود دنیپر جلوگیری کند. به دستور هیتلر این ارتش می بایست نیروهای خود را به سه گروه مجزا تقسیم می نمود تا در صورت نیاز از لشکرهای رومانیایی پشتیبانی کنند. سپاه ۱۴ موتوریزه نیز در منطقه لوبلین در جایگاه ذخیره گروه ارتش جنوب مستقر شده بود. فاصله موجود بین دو جناح شمالی و جنوبی گروه ارتش جنوب در کوه های کارپات مجارستان نیز توسط نیروهای مجارستانی پوشش میافت. این شکاف ۳۲۰ کیلومتری از لهستان تا رومانی بین دو قسمت گروه ارتش جنوب، مشکلات عدیده ای از منظر امنیتی، تدارکاتی و فرماندهی برای آلمانی ها ایجاد کرده بود. فن روندشتت خواهان تشکیل نیروی مشترک آلمانی-مجاری در قالب ارتش هفدهم بود اما هیتلر با بی اعتمادی نسبت به مجارستانی ها، هر گونه اتصال رسمی بین دو نیرو را منع کرد. عدم مشارکت ارتش یازدهم در تهاجم، جناح شمالی گروه ارتش جنوب را وادار به یک حمله رو د
ر رو صرفاً از یک طرف ساخته بود که منجر به نفوذهای موردی و محاصره های نسبتاً کوچک می شد. بدین ترتیب، تهاجم اصلی گروه ارتش جنوب بر خط لوبلین-کی یف متمرکز شد. جناح شمالی این گروه ارتش می بایست خود را در عرض سه تا چهار هفته به رود دنیپر می رساندند و سپس با چرخش به سمت جنوب، نیروهای ارتش سرخ را بین خود و دریای سیاه به محاصره درمی آوردند. هدف نهایی این نیروها میدان های نفتی قفقاز بود. نیروهای رومانیایی. ارتش های سوم و چهارم رومانی به همراه بیش از ۵۰۰ هواگرد نیز بخشی از گروه ارتش جنوب به حساب می آمدند. میانه ماه فوریه سرهنگ آرتور هاوفه، فرستاده ستاد کل نیروی زمینی آلمان وظایف مورد درخواست از نیروهای رومانیایی را به این کشور ابلاغ کرد. بر این اساس رومانی می بایست حدود سه لشکر را در چارچوب عملیات تهاجمی، حدود سه لشکر را برای درگیر نگاه داشتن نیروهای دشمن، حدود چهار لشکر را جهت اداره مناطق تصرف شده و حدود پنج لشکر را برای دفاع از خط ساحلی و مرز یوگسلاوی به صورت فعالانه کار می گرفت. حدود سه لشکر هم به عنوان نیروی ذخیره در رومانی باقی می ماندند تا مجموع نیروهای آن در عملیات حدود هجده لشکر باشد. با این وجود، با تشکیک برنا
مه ریزان آلمانی در توانایی ها و انگیزه های نیروهای رومانیایی و مجارستانی، تکیه تام فرماندهی عالی نیروی زمینی در جنوب تنها بر نیروهای آلمانی بود. بدین شکل سه لشکر رومانیایی مشارکت کننده در عملیات تهاجمی در لایه دوم قرار می گرفتند تا «وظایف تهاجمی آسان» را به انجام برسانند. به هیچ وجه قصدی برای صورت گرفتن مستقلانه ماموریت های تهاجمی برای این نیروها وجود نداشت. دریاسالار فریدریش-ویلهلم فلایشر، فرستاده نیروی دریایی آلمان نیز در گزارشی یگان های نیروی دریایی رومانی را به جهت نداشتن روحیه مبارزه و سطح بسیار پایین آموزش غیر قابل اتکا دانست. پس از توافقی که روز ۱۹ ژوئن سال ۱۹۴۱ حاصل شد، ارتش چهارم رومانی که مسئول حفاظت از کرانه دریای سیاه و ناحیه پروت سفلی شده بود، تحت فرمان نیروی زمینی رومانی باقی ماند. ارتش سوم و سپاه ۴ رومانی تحت فرماندهی مستقیم ارتش یازدهم ورماخت قرار گرفتند. ستاد ارتش سوم رومانی تنها مسئول عملیات های تدارکاتی بود. نیروهای مستقر در شمال دور. وظیفه اصلی بیشتر قوای نیروی زمینی فنلاند درگیر نگاه داشتن حداکثر میزان ممکن از نیروهای دشمن بود. فنلاند می بایست تمامی یگان های در دسترس خود را در این عملیات
به کار می گرفت. این نیروها می بایست تهاجم خود در مرزهای جنوب شرقی را با فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان هماهنگ می کردند. این نیروها می توانستند به جانب غربی یا شرقی دریاچه لادوگا یورش ببرند. فنلاند می بایست زمان تهاجم خود را با گذر نیروهای گروه ارتش شمال ورماخت از رود دوینا تنظیم می نمود. امنیت مناطق تصرف شده توسط خود فنلاندی ها میایست تأمین می شد. دو وظیفه عمده بر عهده ارتش نروژ ورماخت نهاده شده بود: حرکت دیگری به سمت کاندالاکشا جهت قطع خطوط ارتباطی نیروهای شوروی در نزدیکی مورمانسک طرح ریزی گشته بود. در ابتدا مقرر گشته بود دو یگان آلمانی حاضر در شمال فنلاند تحت فرماندهی کلی مارشال کارل گوستاو مانرهیم، فرمانده نیروهای مسلح فنلاند به عملیات بپردازند اما با رد این مسئولیت توسط او، این نیروها زیر نظر ارتش نروژ ورماخت قرار گرفتند. نیروهای فنلاندی نیز تحت فرماندهی مستقل خود در اراضی جنوبی عمل می کردند. نیروی هوایی. لوفت وافه طرح ریزی برنامه عملیاتی خود را از روز ۱۳ ژانویه سال ۱۹۴۱ آغاز کرد و روز ۲۰ فوریه به پایان رساند. کلیات و اصول عملیاتی این نیرو از جمله نقطه اصلی تمرکز همانند نیروی زمینی تنظیم گشته بود. در این
برنامه که توسط سرگرد رودولف لوتفِد-هاردِگ و سه افسر زیردست او تنظیم شده بود، مطابق دکترین اصلی رزمی نیروی هوایی آلمان، در این عملیات برتری هوایی اولویت نخست قرار داده شده بود. لوفت وافه در ابتدا به دنبال نابودی نیروی هوایی شوروی (به خصوص تجهیزات نوین آن) و عملیات های پشتیبانی زمینی دشمن بود. به هر حال، با توجه به محدودیت برد و بارگیری، لوفت وافه نمی توانست به شکل مؤثری به صنایع هوایی شوروی حمله کند. پس از حصول برتری هوایی، لوفت وافه قصد داشت توجه عملیاتی خود را به پشتیبانی هوایی نزدیک از نیروی زمینی تغییر دهد. ماه های مارس و آوریل تصمیم بر پشتیبانی ناوگان یکم هوایی که در آن هنگام در حال محافظت از مرزهای شرقی بود، از گروه ارتش شمال و پشتیبانی ناوگان دوم هوایی که در کشورهای سفلی بود، از گروه ارتش مرکز گرفته شد. ناوگان های هوایی "لوفت وافه" طرح های گروه ارتش ها را شبیه سازی کردند و به مشورت با فرماندهان گروه های زرهی پرداختند. در این زمان ناوگان چهارم هوایی کاملاً درگیر نبرد در بالکان بود و تنها توانست عده اندکی از افسران ستادی خود را به منظور بحث حول عملیات های آتی راهی گروه ارتش جنوب کند. با توجه به پیشبینی ا
قدام شوروی در تهاجم به آن، مأموریت "لوفت وافه" در رومانی محافظت از منطقه نفتی این کشور به هر قیمتی بود. ضمن حضور یک لشکر پیاده نظام نیروی زمینی در این نقاط، "لوفت وافه" علاوه بر دفاع از مراکز استخراج و پالایش نفت، می بایست از تأسیسات ترابری، ذخیره سازی و بنادر مربوط به آن، مخصوصاً پل روی رود دانوب در ناحیه چرناوودا که یک خط لوله نفت و خط آهن از می گذشت، نیز مراقبت می نمود. نیروی دریایی. نقش نیروی دریایی در ابتدا به فراهم ساختن ظرفیت ترابری برای اهداف تدارکاتی گروه ارتش شمال و همچنین پشتیبانی از تهاجم این گروه ارتش به جزایر دریای بالتیک از طریق تأمین قایق های اژدر افکن و کشتی های ترابری محدود شده بود. از نیروی دریایی خواسته شده بود دو توپخانه ساحلی دیگر نیز جهت حمایت از عملیات تأمین نماید. استقرار نیروها. پس از آن که ارتش هجدهم در تابستان سال ۱۹۴۰ راهی مناطق شرقی گشت، حرکت اولیه نیروهای آلمانی به سمت مرزهای شرقی با انتقال ارتش های چهارم و دوازدهم در ماه سپتامبر و قرارگاه گروه ارتش ب در میانه ماه اکتبر همان سال صورت گرفت. سه لشکر زرهی و دو لشکر پیاده نظام موتوریزه جهت مهیاسازی نواحی استقرار و شبکه ارتباطات مورد
نیاز حرکت نیروها، راهی شرق آلمان گردیدند. تمرکز راهبردی نیروها در مناطق شرقی بر اساس جدول زمانی ارائه شده توسط فرماندهی عالی نیروی زمینی و عموماً با خطوط آهن اتفاق افتاد. عملی که گستردگی آن نیازمند هزاران قطار جهت ترابری میلیون ها نفر، هزاران تانک و قطعه توپخانه و صدها هزار خودرو به نواحی جدید عملیاتی بود. فرماندهی عالی نیروی زمینی ماه اکتبر سال ۱۹۴۰، با ابلاغ مجموعه جدیدی از دستورالعمل ها خطاب به مسئولان راه آهن، فرمان به گسترش ایستگاه ها، خطوط آهن و سایر زیر ساخت ها به منظور بیش از دو برابر ساختن ظرفیت ریلی تا ۱۰ ماه مه سال ۱۹۴۱ داد. بدین ترتیب ماه های آینده شاهد ارتقا وسیع خطوط و تأسیسات ریلی شامل خطوط جدید غرب به شرق، ایستگاه ها، سکوها و امکانات سیگنال جدید، شبکه توسعه یافته تلفن و موارد دیگر، بود که موجب افزایش تعداد ورودی مناطق شرقی از روزانه ۸۰ قطار به روزانه بیش از ۲۰۰ قطار گردید تا انتقال نفرات و ادوات طبق برنامه صورت گیرد. کار اصلی استقرار نیروهای آلمانی در مرزهای شرقی از ماه فوریه سال ۱۹۴۱ با انتقال هفت لشکر پیاده نظام و یک لشکر موتوریزه از مناطق غربی به این مناطق، آغاز شد. بدین منظور از ماه فوریه
تا میانه ماه ژوئیه بیش از ۱۰ هزار قطار به کمک شش خط اصلی ریلی محموله خود را در شرق تخلیه نمودند. این فرایند گسترده استقرار نیروها و ادوات در مجموع در قالب ۵ مرحله متمایز انجام گرفت و مقرر گشته بود مرحله پنجم و نهایی آن عموماً جهت انتقال نیروهای ذخیره فرماندهی عالی نیروی زمینی، پس از آغاز عملیات صورت بپذیرفت. انتقال بیشتر لشکرهای پیاده نظام به مراحل اولیه اختصاص یافته بود؛ درحالیکه جابه جایی یگان های زرهی و موتوریزه به هفته پایانی پیش از تهاجم موکول گردید. حدود ۶۰ لشکر پیاده نظام تا ۲۰ مه خود را به مناطق شرقی رساندند. طبق برنامه ۱۲ لشکر ذخیره فرماندهی عالی نیروی زمینی تا هفته نخست ماه ژوئیه و مابقی ۱۴ لشکر آن تا میانه این ماه خود را به خط مقدم برسانند. تحرکات جاده ای، از نقاط تخلیه قطارها تا نواحی استقرار در خط مقدم، به منظور اطمینان از جریان روان نفرات، تجهیزات و تدارکات، با تحرکات ریلی یکپارچه سازی شده بود. تا سه هفته پیش از آغاز عملیات، آرایش هایی که به تازگی وارد منطقه می گشتند فراتر از خط تارنو-ورشو-کونیگسبرگ نمی رفتند. پس از این خط، استقرار یگان ها ذیل مسئولیت گروه ارتش ها و ارتش ها قرار می گرفت. ده روز