Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حینون یک منطقهٔ مسکونی در الجزایر است که در ناحیه عین صالح واقع شده است. حینون ۲۹۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آموزش تُمبک یا آموزش تمبک حسین تهرانی عنوان کتابی بر اساس تجربیات عملی نوازندهٔ شهیر تمبک حسین تهرانی، به تألیف و گردآوری موسیقی دان ایرانی حسین دهلوی است. این اثر نخستین کتاب آموزشی برای ساز تمبک در تاریخ موسیقی ایران است. آموزش تمبک، برای نخستین بار در سال ۱۳۵۰ منتشر شد. پدیدآورندگان. حسین دهلوی (زادهٔ ۱۳۰۶ – درگذشتهٔ ۱۳۹۸) موسیقی دان، آهنگ ساز و رهبر ارکستر اهل ایران بود. او نواختن ویلن را نزد ابوالحسن صبا فراگرفت و در هنرستان عالی موسیقی از آموزش های حسین ناصحی و «هایمو تویبرو» و پس از آن، توماس کریستین داوید بهره مند شد. باله بیژن و منیژه و «سبکبال» از پرآوازه ترین آثار او محسوب می شوند. دهلوی پس از درگذشت ابوالحسن صبا، در سال ۱۳۳۶ رهبری ارکستر شماره یک اداره هنرهای زیبا که بعداً «ارکستر صبا» نامیده شد را به عهده گرفت. او در سال ۱۳۴۱ به ریاست هنرستان موسیقی ملی برگزیده شد و تا فروردین ۱۳۵۰ این سمت را عهده دار بود. در نوزدهمین دورهٔ انتخاب کتاب سال در سال ۱۳۷۹ کتاب «پیوند شعر و موسیقی آوازی» نوشته حسین دهلوی، برنده جایزه کتاب سال شد. او همچنین در سومین همایش چهره های ماندگار در سال ۱۳۸۲ به عنوان «چهره مان
دگار» معرفی شد. حسین دهلوی در ۲۳ مهر ۱۳۹۸ در سن ۹۲ سالگی در بیمارستان دکتر شریعتی تهران درگذشت.حسین تهرانی (زادهٔ ۱۲۹۰ – درگذشتهٔ ۱۳۵۲) نوازندهٔ نامدار تمبک و موسیقی دان ایرانی بود. و از کودکی به موسیقی گرایش داشت و نزد حسین خان اسماعیل زاده آموزش دید. وی از آموزش های هنرمندانی نظیر: رضا روانبخش، مهدی قیاسی، کنگرلو و ابوالحسن صبا بهره مند شد. او در سال نخست تأسیس رادیو تهران در آن سازمان به فعالیت پرداخت و در سال ۱۳۲۳ به مدرسهٔ موسیقی علی نقی وزیری راه یافت و تدریس تمبک را در آن مدرسه به عهده گرفت و کار خود را تا سال ۱۳۲۸ که هنرستان موسیقی ملی به همت روح الله خالقی آغاز به کار کرد، ادامه داد. وی برای نخستین بار دست به ایجاد "گروه تمبک" زد و برای آن ها قطعاتی را تنظیم نمود. حسین تهرانی در ۶ اسفند ۱۳۵۲ در تهران درگذشت. همکاران. در کتاب "آموزش تمبک٬" علاوه بر حسین تهرانی که قسمت های عملی را نوشته و تنظیم نموده است، هنرمندانی نظیر: «هوشنگ ظریف» (نت نویسی)، «مصطفی کمال پورتراب» (تدوین مطالب نظری)، فرهاد فخرالدینی (تنظیم مطالب نظری و تدوین و چاپ)، داریوش صفوت و پرویز منصوری (تهیهٔ بعضی مطالب)، ضیاءالدین سجادی و محم
د ایرانی مجرد (تحقیق و نظر)، محمد اسماعیلی (بررسی تمرین ها و برخی گفتارها)، محمد دبیرسیاقی و محمدرضا باطنی (به کارگیری بعضی لغات)٬ فرامرز پایور (فعالیت های هنری حسین تهرانی)، سیامک بنایی (نت نویسی) و … در گردآوری و چاپ این اثر همکاری داشته اند. کلمهٔ تمبک. حسین دهلوی در مقدمهٔ کتاب در مورد انتخاب کلمهٔ «تمبک» نوشته است: طنین هجای «تُم» بیش از هجاهای «دُم، دُن، تُن» و غیره (در اسامی دمبک، دنبک، تنبک ...) بازگو کنندهٔ صدای حاصل از اجرا در ناحیهٔ مرکزی این ساز است و از طرفی چون برطبقِ یکی از قواعد تلفظ زبان فارسی، هرگاه حرف «ن» ساکن در کلمه، قبل از «ب» واقع شود، در تلفظ به «م» تبدیل می گردد، لذا نام این ساز آن طور که تلفظ می شود، «تمبک» اختیار و در این کتاب به کاربرده شده است.» محتوا. کتاب "آموزش تمبک" شامل بخش های زیر است: پیش گفتار، شرحی از زندگی و خدمات هنری حسین تهرانی، گفتار یکم: «بحث لُغوی، چغانهٔ طرب» ، گفتار دوم: «اصول کلی دربارهٔ وزن» ، گفتار سوم: «قسمت های تمبک و طرز گرفتن آن» ، گفتار چهارم: «نوت نویسی تمبک و طرز اجرای علامت های آن» ، گفتار پنجم: «توضیحاتی دربارهٔ تمبک و ساختمان آن، توصیه هایی به نوازن
دگان تمبک» ، واژه ها و نشانه های اجرایی تمبک (از چپ به راست)، بخش تمرین ها (از چپ به راست)، قطعاتی برای گروه نوازی تمبک آلبوم صوتی. در سال ۱۳۷۷ بخش تمرین های کتاب "آموزش تمبک" توسط محمد اسماعیلی اجرا، ضبط و توسط مؤسسه فرهنگی هنری ماهور منتشر شد. در سال ۱۳۸۷ نیز آلبوم «آموزش تمبک حسین تهرانی» توسط مؤسسه فرهنگی هنری ماهور منتشر شد. در این آلبوم که در دو «دی وی دی» ارائه شده حدود ۲۰۰ تمرین در ۲۶ بخش برای هنرجویان تمبک توسط محمد اسماعیلی اجرا شده است.
نام گذاری شیمیایی ارگانیک، که معمولاً توسط شیمی دانان به عنوان کتاب آبی از آن یاد می شود، مجموعه ای از توصیه های نامگذاری شیمیایی آلی است که در فواصل نامنظم توسط اتحادیه بین المللی شیمی محض و کاربردی منتشر می شود. نسخه کامل در سال ۱۹۷۹ منتشر شد، نسخه کوتاه و به روز شده از آن در سال ۱۹۹۳ به عنوان راهنما برای نامگذاری از ترکیبات ارگانیک منتشر شد. این دو نسخه در حال حاضر در نسخه های مقاله خود غیرقابل چاپ هستند، اما در نسخه های الکترونیکی به صورت رایگان در دسترس هستند. پس از انتشار نسخه پیش نویس برای اظهارنظر عمومی در سال ۲۰۰۴ و انتشار چندین بخش تجدید نظر شده در نشریه "شیمی محض و کاربردی"، نسخه کاملاً اصلاح شده در سال ۲۰۱۳ چاپ شد.
بوریس کولاگین (; – )بازیکن و مربی هاکی روی یخ اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی به عنوان سرمربی تیم ملی هاکی روی یخ شوروی به قهرمانی بازی های المپیک زمستانی ۱۹۷۶ رسیده است.
مرتضی هاشمی زاده (زاده ۲۰ آبان ۱۳۵۸ - تهران) بازیکن فوتبال بازنشسته اهل ایران است.شروع دوره حرفه ای وی از تیم عقاب تهران بوده است از تیمهای که وی درآن بازی کرده میتوان به سپاهان و استقلال اشاره کرد
نیکلاس سانسون کشیش و مبلغ فرانسوی بود که همراه هیاتی از فرانسه برای تبلیغ دین مسیح درسال ۱۶۸۳ میلادی (۱۰۶۲ ه .ش / ۱۰۹۵ ه .ق) همزمان با حکومت شاه سلیمان صفوی به ایران امد. پیش گفتار. سانسون از طریق عثمانی به قزوین آمد و بمدت هشت ماه به مسیحیان آنجا تعلیمات دینی داد و پس از آن شش ماه در همدان و خوزستان و نیز شوش اقامت داشت. او از آغاز سفر خود، به آموختن زبانهای فارسی، ترکی و ارمنی پرداخت و در مدت سه سالی که در ایران بود به بسیاری از شهرهای ایران در آن زمان مسافرت کرد و در مواقع فرصت به تحقیق در احوال و آداب و رسوم و عادات ایرانیان و آثار گذشتهٔ آنها پرداخت. شاه سلیمان صفوی، از سانسون خواست که که نامه ای برای لوئی چهاردهم، پادشاه فرانسه بفرستد و اطلاعاتی را که در ایران کسب کرده به اطلاع او و مردم برساند. او پس از بازگشت به کشورش ،از طریق دربار فرانسه موظف شد که مشاهداتش را به رشته تحریر درآورد. بدین ترتیب سفرنامه مصوری در سال ۱۶۹۵ در پاریس منتشر شد (Sanson-Voyage, ou Relation de l'Etat Present du Royaume de Perse ) و در همان سال به انگلیسی و در سال بعد به آلمانی هم برگردانده شد. سفرنامه سانسون. در فصل اول کتاب،
سانسون به توصیف و احوال شاه سلیمان صفوی می پردازد که مواردی از ان شامل: شاه سلیمان که خوش صورت و زیباست و قیافه ای مهربان و در عین حال با عظمت دارد اکنون چهل و هشت سال دارد و بیست و هفتمین سال سلطنت خود را می گذراند و به مکرر نشان داده است که نیروی جسمانی فوق العاده و در تیر اندازی و شمشیر زنی مهارتی بینظیر دارد. در ایران شاهزادگان را برای اینکه قوی شوند به تمرین ورزش کشتی وا میدارند. شاه رعایایش را دوست میدارد و برای آگاهی از اوضاع مملکتی تغییر لباس می دهد و داخل مردم می شود در فصول دیگر کتاب،از طرز حکومت ، قضاوت و مذهب مطالبی نقل کرده که شامل: علمای دین در ایران بالاترین مقام ها را دارند و در دربار در صف اول می نشینند و در جلساتی که شاه نمایندگان وزرای سلاطین خارجی را به حضور می پذیرد بر صاحب منصبان دربار رجحان و برتری دارند. بزرگترین شخصیت روحانی که پیشوای مذهبی صدرخانه نام دارد و به راهنمایی امور دینی شاه می پردازد و کارهای مذهبی دربار و شهر اصفهان را طبق دستور و موازین قرآن اداره می کند. صدر خانه را نواب یعنی نائب شاه نائب محمد می نامند. دومین شخصیت روحانی صدرالممالک می باشد که امور صدرخانه را در سایر نق
اط کشور به عهده می گیرد. سومین شخصیت آخوند یا شیخ الاسلام به معنی عالم طراز اول است که در پایین مسند شاه بعد از صدر بزرگ می باشد در کتاب تصاویری از پدیده ها و اثار تاریخی ایران وجود دارد، که سانسون، در تهیه انها تلاش کرده تا انچه را که دیده به تصویر بکشد و انها را با واقع تطبیق دهد. گویا در این کار موفق بوده و اثز او را می توان به عنوان سند تاریخی ارزشمندی به شمار اورد. نگارخانه. تعدادی از نقاشی های سانسون در سفرنامه های شاردن و کرنلیوس دبروین چاپ شده است
روابط چین و اسرائیل (به چینی: 中 以 关系 Zhōng yǐ guānxì. به زبان عبری: יחסי ישראל-סין Yechasei Yisrael-Sin) شامل روابط دیپلماتیک، اقتصادی، فرهنگی و نظامی بین جمهوری خلق چین و دولت اسرائیل است. پیشینه. اسرائیل اولین کشوری در خاورمیانه بود که جمهوری خلق چین را به عنوان حکومت مشروع چین به رسمیت شناخت. با این حال، چین تا سال ۱۹۹۲ از برقراری روابط عادی دیپلماتیک با اسرائیل خودداری کرد. از آن زمان، اسرائیل و چین به طور فزاینده پیوندهای نزدیک استراتژیک اقتصادی، نظامی و تکنولوژیکی با یک دیگر برقرار کرده اند. اسرائیل در پکن سفارت دارد و قصد دارد کنسولگری جدیدی در چنگدو افتتاح کند، که سومین کنسولگری اش در سرزمین اصلی چین خواهد بود. چین سومین شریک تجاری بزرگ اسرائیل در سطح جهان و بزرگترین شریک تجاری آن در آسیای شرقی است. طی ۲۱ سال، حجم تجارت میان چین و اسرائیل از ۵۰ میلیون دلار در سال ۱۹۹۲ به ۱۵ میلیارد دلار در سال ۲۰۱۳ افزایش یافت. علاوه بر این، چین یکی از معدود کشورهای جهان است که به طور هم زمان، سعی بر حفظ روابط گرم خود با اسرائیل، فلسطین و جهان اسلام دارد. وضعیت چین به عنوان یک قدرت بالقوه ی جهانی باعث شده اسرائیل با ا
دغام نفوذ جهانی چین با مدیریت اقتصادی اسرائیل و اهمیت استراتژیک منطقه ای خود در خاورمیانه، روابط تنگاتنگ و نزدیک تری را با چین حفظ کند. پکن از ثبات سیاسی و نبوغ دیپلماتیک اسرائیل قدردانی کرده و دولت یهود را یکی از ارکان منطقه ای برای تأمین نفوذ چین در خاورمیانه و کل جهان می داند. در طول جنگ اسرائیل و حماس. در نشست فوق العاده ی شورای امنیت که ۱۰ مرداد ۱۴۰۳ و پس از ترور اسماعیل هنیه برگزار شد، نماینده ی چین در سخنانی ترور اسماعیل هنیه رئیس دفتر سیاسی حماس در تهران را به شدت محکوم کرد. وی تاکید کرد: ترور اسماعیل هنیه تلاشی آشکار برای تخریب تلاش های جامعه ی جهانی برای تحقق صلح بود. نماینده ی چین با اشاره به حادثه ی انفجار در ضاحیه ی لبنان از طرف های درگیر این پرونده خواست تا برای آرام کردن اوضاع اقدام کنند و افزود: دلیل شرایط کنونی ناتوانی در دست یابی به آتش بس در غزه است.
----دومنای دومیتیلا، امپراتریس قدرتمند روم دومنا دومیتیلا از سال ۱۹۳ تا ۲۱۱ میلادی عنوان امپراتریس روم را بر عهده داشت. او در شهر امسا (حمص کنونی در سوریه) و در خانواده ای عرب از کاهنان خدای الاگابالوس زاده شد. در سال ۱۸۷، با سپتیمیوس سوروس، که اصالتی لیبیایی داشت و در آن زمان فرماندار استان رومی گالیا لوگدوننسیس بود، ازدواج کرد. حاصل این ازدواج دو پسر به نام های کاراکالا و پوبلیوس سپتیمیوس گتا بود. در سال ۱۹۳، با آغاز جنگ داخلی بر سر تاج وتخت روم، سوروس خود را امپراتور اعلام کرد. این درگیری ها در سال ۱۹۷، با شکست کامل مخالفان سوروس، پایان یافت. دومنا از سال ۱۹۷ تا زمان مرگش در سال ۲۱۷، از طریق نقش خود به عنوان همسر امپراتور و مادر جانشینان سلطنت، عملاً یکی از چهره های بانفوذ امپراتوری روم به شمار می آمد. نقش او در صعود و تثبیت قدرت شوهرش بسیار چشمگیر بود. دومنا نه تنها در عرصه سیاسی فعال بود، بلکه در حوزه های اجتماعی و فلسفی نیز تأثیرگذار شناخته می شد. او عنوان افتخارآمیز «مادر اردوگاه های شکست ناپذیر» را دریافت کرد و در پشت صحنه، نقشی کلیدی در اداره امور امپراتوری و حمایت از شوهرش ایفا می کرد. در سال ۱۹۸، ک
اراکالا در سن ده سالگی به عنوان امپراتور مشترک با پدرش منصوب شد. در دوره ای کوتاه بین سال های ۲۰۳ تا ۲۰۵، دومنا عنوان ملکه مشترک را با فولویا پلوتیلا، همسر کاراکالا، تقسیم کرد. اما با برکناری و اعدام پدر پلوتیلا، گایوس فولیوس پلاوتیانوس، که از رقبای سیاسی دومنا محسوب می شد، پلوتیلا نیز از قدرت کنار گذاشته شد و به رسوایی کشیده شد. پس از درگذشت سپتیمیوس سوروس در سال ۲۱۱، دومنا نخستین زنی شد که عنوان افتخارآمیز «پیا فلیکس آگوستا» را دریافت کرد؛ عنوانی که نشانه اقتدار چشمگیر و جایگاه برجسته او در حکومت بود، فراتر از آنچه برای یک مادر امپراتور روم متعارف بود. با حمایت او و مطابق وصیت نامه شوهرش، پسرانش کاراکالا و گتا به طور مشترک به قدرت رسیدند. با این حال، روابط میان دو برادر به تدریج به تنش و رقابت کشیده شد و دومنا در این میان نقش واسطه و هماهنگ کننده بین آن ها را ایفا می کرد. با این وجود، در همان سال، کاراکالا با توطئه ای برادرش گتا را به قتل رساند. سابقه خانواده. جولیا دومنا در حدود ۱۶۰ یا اوایل ۱۶۱ میلادی در امسا (حمص امروزی) سوریه در خانواده ای عرب که بخشی از سلسله امسان بودند به دنیا آمد. نام او، دومنا، یک
کلمه عربی باستانی به معنی «سیاه» است، و اشاره به طبیعت خدای خورشید الاگابال است که به شکل یک سنگ سیاه شکل گرفت. او کوچک ترین دختر کشیش اعظم بعل، ژولیوس باسیانوس، و خواهر جولیا مایسا احتمالاً کوچکتر از او بود. دومنا از طریق مایسا و شوهر او جولیوس آویتوس دو خواهرزاده داشت: جولیا سوئایمیاس و جولیا مامایا، مادران به ترتیب امپراتورهای آینده روم هلیوگابالوس (۲۱۸–۲۲۲) و الکساندر سوروس (۲۲۲–۲۳۵). اجداد دومنا پادشاهان کشیش معبد معروف الاگابال بودند. این خانواده دارایی و ثروت بسیار هنگفتی داشتند و به اشراف سناتور روم ارتقا یافتند. قبل از ازدواج، دومنا به عنوان وارث املاک و ثروت عموی بزرگ پدری خود جولیوس آگریپا، یکی از فرماندهان پیشین بود و قبل از مرگش وصیت کرده بود تمام ثروت و دارایی های بسیاری که داشت به دومنا تعلق بگیرد. ازدواج. تاریخ آگوستین می گوید که سپتیمیوس سوروس یک سیاستمدار و فرمانده رومی پس از مرگ همسر اول خود در حدود ۱۸۵، پیشگویی زنی را در سوریه شنید که با یک امپراتور ازدواج می کرد و فرزندانش امپراتوران آینده روم هستند؛ بنابراین سوروس او را به عنوان همسر خود جستجو کرد. این زن دومنا بود. باسیانوس در اواخر سال
۱۸۶ پیشنهاد ازدواج سوروس را پذیرفت و در تابستان سال ۱۸۷ این زوج در لوگدونوم (لیون امروزی فرانسه) ازدواج کردند که سوروس فرماندار آن بود. این ازدواج یو خوشبختی بسیار بود و سوروس دومنا و نظرات سیاسی او را دوست داشت و مورد توجه قرار می داد و همیشه به توصیه های همسر زیبای جدید خود متکی بود. دومنا با استفاده از استعداد خود در حروف و فلسفه «عالی ترین شهرت» را به دست آورد. او دو پسر آنها، لوسیوس سپتیمیوس باسیانوس (کاراکالا) را در سال ۱۸۸ در لوگدونوم و پوبلیوس سپتیمیوس گتا را سال بعد در رم به دنیا آورد، فاصله سنی بین فرزندان ۱۳ ماه بود. تولد دو پسر برای سپتیمیوس پس از یک ازدواج موفق، یک خوشبختی بود، و باعث شد دومنا را در محبت های او افزایش دهد. البته زیبایی دومنا (پرتره های زیباش هنوز وجود دارد) و زیرکی آشکار در علایق او بدون شک به تأمین محبت بی پایان شوهرش کمک کرد. این که آیا ستاره ها در سرنوشت بعدی آن دو نقش داشتند یا خیر (هر دو مدبر فکر می کردند)، در واقع حرفه سپتیمیوس پس از ازدواج با دومنا به سرعت و به طور چشمگیری پیشرفت کرد. پس از گال، سپتیمیوس به عنوان قائم مقام در سیسیل خدمت کرد، جایی که خوشبختانه از اتهام گرف
تن طالع بینی امپراتور کومودوس تبرئه شد، اگرچه به احتمال زیاد گناهکار بود. اگر او به دلیل این جنایت محکوم می شد، سپتیمیوس با مشکل جدی روبرو می شد، زیرا مشورت با فال امپراتور یک جرم بزرگ محسوب می شد، فرض بر این بود که اگر کسی چنین کرد، قصد خیانت داشت. علیرغم سوءظن سپتیمیوس در سیسیل، امپراتور کومودوس او را به عنوان یکی از کنسول های روم در سال ۱۹۰ معرفی کرد - افتخاری والا، حتی اگر سپتیمیوس در آن سال سابقه ۲۴ همکار کنسولی داشت. بعداً کومودوس مجدداً اعتماد خود را به سپتیمیوس نشان داد و فرماندهی نظامی بسیار معتبری را در امتداد مرز استراتژیک پانون (دانوبی) به او داد. سپتیمیوس از ۱۹۱ تا ۱۹۳ در آنجا ماند و به همین دلیل از جریان خونخواهی سیاسی که رم در آن دوره می دانست حذف شد. جولیا دومنا و پسرانش سپتیمیوس را از گال، سیسیل، رم و پانونیا همراهی می کردند، و در این سالها دومنا خود را به عنوان مشاور و محرم سپتیمیوس معرفی کرد، که ذهن و زیرکی او برای حرفه او بسیار مهم تر و ارزشمندتر از جذابیت های جسمی او بود. جنگ داخلی و صعود به قدرت. فرماندهی پننیون سپتیمیوس نه تنها او را در یک دوره سخت دور کرد، بلکه او را در موقعیت بسیار مط
لوبی قرار داد وقتی که کومودوس بی وارث در آخرین روز سال ۱۹۲ ترور شد. نامزدی برای تاج و تخت امپراتوری در واقع، او در ابتدا از ادعاهای امپراتوری پرتیناکس، یک دوست قدیمی و خیرخواه، حمایت کرد. پرتیناکس متولد طبقه پایین جامعه روم بود اما در بین نخبگان سیاسی روم محبوب بود و به عنوان فردی با استعداد شناخته می شد. با این حال، شهرت و حیثیت او زمانی که بحران مالی او را مجبور به اعمال تدابیر ریاضتی بر گارد پرتوریایی رم، تنها سپاه نظامی مستقر در نزدیکی رم کرد، چندان برای او مفید نبود. در نتیجه، عناصر این واحد نظامی که چندان خوشایند نبود، بر علیه پرتیناکس طغیان کردند و با سیصد نفر وارد کاخ سلطنتی شدند و پس از حدود سه ماه فرمانروایی، او را در مارس ۱۹۳ کشتند و سر او را بریده و به اردوگاه آوردند. پس از این خیانت، رهبران گارد پرتوریان جنایت خود را با واژه قرار دادن حراج تاج و تخت افزایش دادند. با یک مبلغ شاهانه، یک اشراف زاده رومی دیدیوس جولیانوس به طور مختصر تاج و تخت را در اختیار داشت، اما هنگامی که ارتشهای مرزنشین از رفتار ننگین گارد مطلع شدند، واکنش خشونت آمیزی نشان دادند. سه ارتش فرماندهان مربوط خود را به عنوان امپراتور م
ورد استقبال قرار دادند: لژیون های پانونیا از سپتیمیوس حمایت کردند. بریتانیا، کلودیوس آلبینوس؛ و سوریه، پسنیوس نیگر را به عنوان امپراتور معرفی کرد. سپتیمیوس، با این حال، نزدیکترین به رم بود و در جنگ های داخلی پس از آن به او کمک کرد. او با توصیه جولیا دومنا به سرعت به رم رفت و در آنجا حمایت جولیانوس در مقابل نیروی برتر سپتیوموس و سرعت آن نابود شد. قبل از اینکه سپتیمیوس حتی به رم برسد، جولیانوس به امید کاهش کشتار مورد انتظار کشته شد. سپتیمیوس در این هنگام از ثروت همسر خود نیز بهرمند شد و توانست با دادن رشوه به بخشی از گارد پرتورین و دادن هدایایی به مردم طرفداری آنها را بدست آورد، و هنگامی که در رم بود، مقام خود را توسط سنا و مردم تأیید کرد: از این پس او آگوستوس (امپراتور) بود. دومنا به عنوان آگوستا (امپراتریس) رسماً در کنار او سلطنت کرد. گارد پرتورین همان طور که وجود داشت توسط سپتیمیوس منحل و متعاقباً اصلاح شد. به رسمیت شناختن سپتیمیوس در رم مانع جنگ داخلی نشد، زیرا نه آلبینوس و نه نیگر هنوز مشروعیت امپراتوری او را به رسمیت نشناخته بودند. سپتیمیوس، با این حال، زیرکانه عمل کرد تا از مبارزه همزمان با هر دو رقیب خو
د جلوگیری کند. این امر با واسطه شدن معامله ای انجام شد که بر اساس آن سپتیمیوس آلبینوس را به عنوان قیصر خود (امپراتور دوم و وارث امپراتوری) در ازای به رسمیت شناختن آلبینوس از موقعیت خود به عنوان آگوستوس، منعقد کرد. این توافق جناح شمالی سپتیمیوس را تضمین کرد و به او اجازه داد توجه خود را بر نیگر و شرق متمرکز کند. درگیری پس از آن بیش از حد طولانی نشد: درحقیقت، پیروزی سپتیمیوس در آنجا در بهار سال ۱۹۴ در ایسوس (محل یکی از نبردهای اسکندر مقدونی، که سپتیمیوس و دومنا آن را به فال نیک گرفتند) از نظر نظامی به پایان رسید. در کنار همسرش در طول این کمپین، ارتباطات دومنا به سپتیمیوس کمک کرد تا وفاداری پایگاه سوریه نیگر را به سرعت و به طور کامل تأمین کند. روابط خانوادگی دومنا تنها مشارکت او در مشاغل شوهرش نبود، زیرا سپتیمیوس از ارزش تبلیغاتی او و عقل او در روند تأمین موقعیت امپراتوری خود استفاده کرد. در مورد تبلیغات، در سال ۱۹۳ سکه با تصویر دومنا ضرب شد و او را «ونوس ویکتریکس، ناهید ژنتریکس» نامیدند - عناوینی که همزمان نشان دهنده پیروزی و پایه گذاری نظمی جدید بود، و همچنین خانه سپتیمیوس را به خانه ژولیوس سزار (وارثان او اول
ین سلسله امپراتوری روم را تأسیس کردند) پیوند داد، زیرا سزار بزرگ ادعای تبار از زهره را داشت. به این ترتیب سپتیمیوس شروع به اثبات مشروعیت امپراتوری خود کرد. پیوند دیگری به گذشته مشروع در آوریل ۱۹۵ هنگامی که دومنا با عنوان "Mater Castrorum" ("مادر اردوگاه")، عنوانی که اولین بار توسط امپراتور مارکوس اورلیوس به همسرش فاوستینا دوم اعطا شد، جعل شد. حدود ۲۰ سال قبل اورلیوس آخرین امپراتور محبوب روم بود (اگرچه او پدر کمودوس بود)، به طوری که با زنده شدن این افتخار، سپتیمیوس سیاست تعریف خود را به عنوان وارث قانونی اقتدار اورلیوس آغاز کرد. این سیاست به زودی با اتخاذ سپتیمیوس به اورلیوس مرده به عنوان پدرش، گامی فراتر رفت. علاوه بر این، "Mater Castrorum" کار بیشتری برای دومنا انجام داد: که نقش عمومی برجسته او را در برنامه ها و طراح های استراتژی سیاسی و نظامی علنی دانست که در تسلط بی نظیر سپتیمیوس بر امپراتوری روم به اوج خود رسید. پس از ادغام سپتیمیوس در شرق، زمان مقابله با آلبینوس فرا رسید. این امر بلافاصله پس از اعلام عنوان جدید دومنا، هنگامی که سپتیمیوس رسماً کاراکالا را به مارکوس اورلیوس آنتونینوس (نام قانونی «پدر» جدید
سپتیمیوس) تغییر نام داد، افزایش یافت و سپس این کودک هفت ساله را به عنوان سزار خود تشخیص داد. آلبینوس اهمیت این حرکات را می دانست و شورش کرد، اما سرانجام توسط سپتیموس در فوریه ۱۹۷ در نبردی در نزدیکی لیون (فرانسه) شکست خورد. پس از آن، پاکسازی شرورانه همه حامیان رقبای یک بار، اقتدار سپتییموس را به عنوان ارباب بی بدیل رم تقویت کرد. نقش در دوران سلطنت سوروس. در سالهای سلطنت سپتیمیوس سوروس، قدرت و تأثیر جولیا از امپراتریسان قبلی رقابت کرد یا از آنها بسیار فراتر رفت. به نظر می رسد که او در بیشتر یا همه سفرهای امپراتور همراه بوده و از نقش محوری در سیاستگذاری برخوردار بوده است. برجستگی او در زمینه ضرب سکه و نسخه های رسمی و بناهای تاریخی بی سابقه بود. بیشتر از هر شخص دیگری در تاریخ روم، به غیر از همسر و پسر بزرگش، سکه های استانی به نام او ضرب می شود. تأثیر جولیا بر سیاست های شوهرش ممکن است تصمیم سوروس برای شکستن سنت را توضیح دهد و به سربازان اجازه ازدواج و زندگی با زنان و فرزندان خود را بدهد. پیش از این، سربازان برای ازدواج منع می شدند و نه آنها و نه فرزندانشان وضعیت قانونی نداشتند. پس از تمام شدن جنگ داخلی، دومنا در
زمان حمله به امپراتوری اشکانی در سالهای ۱۹۷ تا ۹۸ در کنار سپتیمیوس باقی ماند (جایی که با پیروزی، کاراکالا را آگوستوس و گتا سزار را اعلام کرد). این احتمال وجود دارد که او بوده که سپتمیوس را راضی کرد تا دو پسرش را قبل از بزرگسالی به قدرت برسانند تا در آینده مشکلی به وجود نیایید و آنها بتوانند با مدیریت قدرت آشنا شوند. او همچنین در زمان حضور سوروس در سوریه در سالهای ۱۹۸ تا ۹۹ و مصر در سالهای ۱۹۹ تا ۲۰۰ به همراه او بود. وقتی در سالهای ۲۰۰ تا ۲۰۲ به سوریه بازگشت؛ هنگامی که او در ۲۰۲ به رم رفت؛ هنگامی که او در سال ۲۰۳ به زادگاه خود و غرب در آفریقا سفر کرد. هنگام اقامت در ایتالیا از ۲۰۳ تا ۲۰۸؛ و هنگامی که او در بریتانیا بین سالهای ۲۰۸ تا ۲۱۱ مبارزه کرد، دومنا در کنار شوهرش بود. اما نفوذ فوق العاده دومنا بر شوهرش بدون چالش نبود. به طور خاص، یکی از دوستان صمیمی شوهرش به نام گایوس فولویوس پلوتیانوس برای مدتی اعتماد بدون چالش و کامل سپتیمیوس را جلب کرد و داشتن آن، تمام تلاش خود را برای تضعیف تأثیر دومنا بر سپتیمیوس انجام داد تا بتواند کنترل بی عیب خود را بر امپراتور به راحتی و بدون موانع اعمال کند. به نظر می رسد دلایل
پلوتیانوس برای چنین رفتاری ترکیبی از جاه طلبی برای موقعیت و نفرت شخصی بوده است، زیرا منابع روشن می کنند که او و دومنا دشمنان آشکار و سرسختی بوده اند، به طوری که نفرت خودشان و رقابت خونین بینشان بر سر قدرت را در دید سپتیمیوس نشان می دادند. برای مدتی، سپتیمیوس سوءاستفاده پلوتیانوس از دومنا را تحمل می کرد، بدون شک به این دلیل که پلوتیانوس مدیر شایسته ای بود. در حالی که این وضعیت جاری بود، دومنا در کنار سوفسطاییان و فیلسوفان آرامش گرفت و در این راه به دلیل بی بندوباری شهرت یافت، احتمالاً در نتیجه تهمت های پلوتیانوس بود. در زمان بازنشستگی دومنا و پناه بردن به فلسفه، از جمله کسانی که در این مدت به سالن دومنا رفت و آمد داشتند، فیلوستراتوس بود که شرح حال آپولونیوس تیانا را برای او نوشت و کاسیوس دیو که مورخ، سناتور و سیاستمدار بود نیز در این مجمع شرکت داشت. مورخ کاسیوس دیو، که شاهدان زندگی دربار جولیا دومنا بود، می گوید که پلوتیانوس در رفتار خود تجسس هایی بیشتر انجام داده است، خادمان و حتی زنان نجیب زاده نزدیک به امپراتریس را شکنجه کرده است تا علیه او شواهد به دست آورد، اما به نتیجه ای نرسید. او سرانجام با متهم کردن د
ومنا به توطئه علیه شوهرش اوج جنگ را با دومنا راه انداخت. اگرچه جولیا هرگز به خاطر این جنایات محکوم نشد (بر اساس قوانین آگوستوس، بی احترامی به امپراتریس برابر خیانت بود و مجازات اعدام داشت) با این حال دومنا مجبور به پس زمینه شد. میزان تسلط پلوتیانوس در ۲۰۰ میلادی نشان داده شد که دخترش فولویا پلوتیلا با پسر ۱۲ ساله جولیا کاراکالا نامزد شد. جولیا باید از این تحولات بسیار ناراحت شده باشد و وقتی از عروسی بسیار شلوغ آنها در سال ۲۰۲ بعنوان بخشی از مراسم جشن دهمین سالگرد سلطنت سوروس به عنوان امپراتور تجلیل شد، منزجر شد. جهیزیه پلوتیلا پنجاه برابر بیشتر از شاهزاده خانم ها توصیف شد. برابر با ثروتی که نیمی از پایتخت (رم) را می توان خرید. گفته می شود مهریه که برای پلوتیلا در نظر گرفته شد ۸ برابر جهیزیه او بود. همان طور که ثبت شده کاراکالا همسر خود را دوست نداشت، با او نمی خوابید و حتی با او صحبت نمی کرد و در کنار او غذا نمی خورد. شاید از وفاداری به مادرش بود، اما کاراکالا عروس خود را کاملاً تحقیر می کرد و مدوام از او فاصله می گرفت و از حضور در جمع با او امتناع می کرد. با این حال، اتحادیه مجازات امپراتور جوان را داشت و به
پلوتیلا لقب آگوستا داده شد و او را ملکه مشترک امپراتوری با جولیا کردند. این نفرت بیشتر جولیا را به پلوتیانوس جلب کرد. قدرت پلوتیانوس به او این امکان را داد که از ثروت بسیار شگفت انگیز و هنگفتی، به شیوه ای مغرورانه و ترکیبی از سبک زندگی اشرافی و امپراتوری برخوردار شود. کاسیوس دیو می گوید سبک زندگی او و خانواده اش باشکوه تر و مجللتر از امپراتور و خانواده اش بود. در یک مرحله، او آنقدر در ظاهرنمایی خود پیش رفت و به طور بسیار مغروری عمل کرد، که سوروس او را به دلیل ساختن مجسمه های بسیاری از خود مورد سرزنش قرار داد، هرچند او دوباره مورد لطف امپراتور قرار گرفت. سوروس حتی نوشت: "من پلوتینوس را آنقدر دوست دارم که دعا می کنم قبل از مرگ او بمیرم!" کاسیوس دیو به می گوید که جولیا در مطالعه فلسفه به دنبال حواس پرتی از این بدبختی ها بود و وقت خود را در گفتگو با سوفسطاییان و دیگر مردان دانشمند گذراند. با این حال، حتی با وجود دشمنی در دربار، دومنا همچنان به عنوان آگوستا سپتیمیوس عمل می کرد و بر مراسم های دربار، آیین های مذهبی و مسابقات ورزشی نظارت داشته و آن را رهبری می کرد. با این حال، برتری پلوتیانوس در سال ۲۰۵ در میان مشکو
ک بودن صلاحیت وی باعث شک سپتیمیوس شد و به پایان رسید. پس از آن، سپتیمیوس دومنا را به عنوان محرم صمیمی خود بازگرداند. این زمانی اتفاق افتاد که در سال ۲۰۴، هنگامی که برادر سوروس، گتا، با نفس های در حال مرگ خود، در مورد پلوتیانوس به امپراتور گفت، بی اعتمادی امپراتور نیز افزایش یافت. برخی دیگر به سوروس هشدار دادند که فرماندارش قصد دارد تاج و تخت را به دست آورد. سوروس با هراس، بیشتر قدرت پلوتیانوس را از او سلب کرد. قوی ترین متحد جولیا در مبارزه برای قدرت پسرش کاراکالا بود. کاراکالا عمیقاً از قدرت و استکبار پلوتیانوس رنجید. در ۲۲ ژانویه ۲۰۵، کاراکالا ۱۶ ساله با همکاری مادرش جولیا حرکت خود را انجام داد. دو نسخه از سقوط پلوتیانوس وجود دارد که هر دو با قتل وی در حضور سوروس به فرمان کاراکالا پایان می یابد. کاسیوس دیو می گوید که پس از مرگ پلوتیانوس، یک خادم چند تار مو از ریش پلوتیانوس را برداشت و آنها را نزد جولیا و عروسش پلوتیلا (دختر پلوتیانوس) برد. خادم با کلماتی به آنها گفت؛ "ببین ریش پلوتیانوس است!" این باعث خوشحالی جولیا شد که بعد از ۸ سال جنگ قدرت پیروز شده بود و باعث ناراحتی پلوتیلا که پدرش را از دست داده بود و