Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر خط مرزی خواهد کرد یا به شکل سازمان یافته عقب خواهد نشست، قابل پیشبینی نبود. در هر صورت جهت انهدام سریع آن، درگیر شدن با دشمن در سریع ترین حالت ممکن، ضروری تلقی شده بود. پراکندگی نیروهای آلمانی و اقدامات فریب می بایست در جهت تحقق این مقصود انجام می گرفت و به نیروهای دشمن نبایست هر گونه فرصت عقب نشینی به عمق اراضی اروپایی خود داده می شد. ارتباط نیروهای زیادی از دشمن با عقبه آن هامی بایست قطع و این نیروها وادار به مبارزه در یک جبهه معکوس می شدند. با توجه به کمبود نیروی لازم، نیروی زمینی آلمان نمی توانست در تمامی طول خط مرزی به شکل همزمان اقدام به تهاجم کند؛ بدین منظور می بایست اقدام به گشودن شکاف هایی در خط مقدم دشمن در نقاط حساس جهت به محاصره درآوردن و انزوای نیروهای آن برای انهدام آن ها پیش از فرصت یافتن برای عقب نشینی، می شد. در این مطالعه مسئله برگزیدن بهترین زمان با فاصله زیاد نسبت به عملیات های قبلی دارای اهمیت خوانده شده بود. بر این اساس جهت عملیات در روسیه، ماه های مه تا اکتبر تنها دوره زمانی بود که تضمین منطقی از شرایط مساعد ارائه می کرد؛ چرا که فصل گل آلود از اواخر ماه اکتبر و زمستان وحشتناک روسیه مت
عاقب آن آغاز می شد. تا زمانی که آب وهوا مساعد بود عملیات می بایستی با موفقیت به پایان می رسید و فواصل ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ کیلومتری در طول آن طی می شد. این مطالعه بنابر داده های اطلاعاتی معتقد بود دو تمرکز اصلی نیروی های شوروی یکی با حدود ۷۰ لشکر در اوکراین و دیگری با قریب به ۶۰ لشکر در بلاروس در نزدیکی و غرب مینسک بود. به نظر می رسید تنها ۳۰ لشکر در منطقه بالتیک مستقر باشند. بر طبق محاسبات پائولوس با آماده سازی پس از آغاز جنگ، شوروی قادر خواهد بود با یگان های مناطق دیگر و آرایش جدید، در ماه آغازین ۳۰ تا ۴۰ لشکر و تا شش ماه ۱۰۰ لشکر دیگر نیز ایجاد کند. بنابر این مطالعه نحوه جایگیری نیروهای شوروی امکان تهاجم آن ها در جهت ورشو را فراهم آورده بود. در صورت حمله نیروهای آلمانی مشخص نبود این قوای ارتش سرخ اقدام به مقابله در ناحیه مرزی خواهند کرد یا دست به اقدامات تأخیر آفرین خواهند زد. آنچه مسلم بود این مسئله بود که آن ها به اراده خود فراتر از رود دوینا و دنیپر عقب نخواهند نشست؛ چرا که در این صورت مراکز صنعتی آن ها بدون محافظت می ماند. از منظر جغرافیایی این مطالعه معتقد بود جنگل ها و اراضی مردابی تقریباً غیرقابل عبور پریپیا
ت نواحی عملیاتی غرب رودهای دوینا و دنیپر را به دو قسمت تقسیم کرده است. راه های قسمت جنوبی ضعیف برآورد می گشت. شریان های اصلی مواصلاتی دنبال کننده مسیر رودخانه ها تلقی می شد که موجب جهت شمال به جنوب آن ها می گشت. نظام ارتباطات شمال مرداب های پریپیات مناسب تر خوانده شده بود. بر این اساس بهترین شبکه جاده ای و ریلی بین ورشو و مسکو یافت می شد که شرق به غرب کشیده شده و در جهت پیشروی آلمانی ها بود. شریان های مواصلاتی منتهی به لنینگراد نیز کاملاً مناسب فرض می شد. یک پیشروی سریع در قسمت جنوبی در اثر مواجهه با موانع رودهای بزرگ با اختلال مواجه می شد؛ درحالیکه در قسمت شمالی تنها می بایست از یک رود دوینا گذر می شد. این مطالعه ابراز می داشت به کمک بخش شمالی امکان رسیدن به مسکو فراهم بود اما ارتش سرخ به سادگی آن را رها نمی کرد و نیروهای آلمانی برای دستیابی به این موضع می بایست ضربه جدی بدین منظور به آن وارد می آورد. بر این اساس، در مقایسه بخش جنوبی اهمیت نظامی کمی داشت و نیروهای شوروی در آن راحت تر می توانستند زمین را با زمان معاوضه کرده و به خط جدیدی احتمالاً در پشت رود دنیپر عقب بنشینند. با این وجود در مناطق جنوبی مقاصد
اقتصادی قابل توجهی از جمله اراضی کشاورزی، معادن زغال سنگ و میدان های نفتی وجود داشت. با این حال، علاقه نیروی زمینی در کسب پیروزی نظامی و نه مزیت های اقتصادی، بود. بر این اساس هر چه عملیات زودتر به پایان می رسید، پیروزی حاصل از آن قاطع تر و کسب مزایای اقتصادی مطمئن تر می گشت. بنا بر این دلایل، این مطالعه نتیجه گرفت تمرکز اصلی می بایست بر شمال مرداب های پریپیات قرار بگیرد و تهاجم اصلی از راه اسمولنسک به جانب مسکو انجام شود. مطالعات ستاد گروه ارتش ها. روز ۲۸ نوامبر فرماندهی عالی نیروی زمینی به رؤسای ستادهای گروه ارتش های آ، ب و سی دستور داد مطالعات عملیاتی مستقل خود را در زمینه تهاجم به شوروی به انجام برسانند. مطالعات ژنرال فن سالموت، رئیس ستاد گروه ارتش ب و ژنرال برنکه، رئیس ستاد گروه ارتش سی مشابه رویکرد عملیاتی پائولوس بودند. با این حال مطالعه ژنرال گئورگ فن زودنشترن، رئیس ستاد گروه ارتش آ که روز ۷ دسامبر تکمیل شد، رویکرد بدیعی به مسئله نشان می داد. فن زودنشترن بر خلاف هالدر معتقد بود تمرکز اصلی نیروهای شوروی در منطقه نظامی کی یف صورت گرفته است. او در این مطالعه با توجه به وسعت اراضی عملیاتی و گستردگی خط مقدم
و همچنین با در نظر خط مقاومت دشمن در طول رودها، طرح محاصره بزرگ نیروهای دشمن با جناحین داخلی گروه ارتش های شمال و جنوب مرداب های پریپیات را ارائه نموده بود. فن زودنشترن این طرح را تنها شانش رسیدن به هدف اصلی یعنی مسکو در طول زمان در دسترس می دانست. دو گروه ارتش شمالی و جنوبی با یک گروه ارتش ضعیف تر در مقابل حملات انحرافی از مرداب های پریپیات، با حمله به این مرداب ها توسط آن، پوشش داده می شد. این گروه ارتش کوچک تر مرکزی با پیشروی داخل مرداب های پریپیات، بخش اعظم نیروهای دشمن را به درون حلقه محاصره حرکت گازانبری دو گروه ارتش دیگر، می راند. بر این اساس پس از پایان این مرحله نخست، گروه ارتش های شمالی و جنوبی به شکل متحد مستقیماً به سمت مسکو پیش می رفتند. جناحین این حرکت بدون اتصال به دریاهای بالتیک و سیاه، با تهاجمات ثانویه به طرف پسکوف، توروپتس، کورسک و خارکوف پوشش می یافت. به عقیده زودنشترن با تصرف قلب صنعتی دشمن امید می رفت حصول یک توافق صلح مطلوب تضمین گردد. میزان تأثیر چنین طرح رادیکال و رویکرد عملیاتی غیر متعارفی از طرف فن زودنشترن بر طرح ریزی های آینده فرماندهی عالی نیروی زمینی مشخص نیست. شبیه سازی ها. شب
یه سازی های عملیاتی از ۲۹ نوامبر تا ۷ دسامبر به میزبانی پائولوس برگزار شد. این شبیه سازی ها به منظور کسب اطلاعات از میزان نیروهای لازم برای عملیات، مطلوب ترین شیوه عمل و عکس العمل های مفروض دشمن طراحی گشته بود. پائولوس این شبیه سازی ها را به سه مرحله تقسیم نمود. نخستین مرحله از روز ۲۹ نوامبر به آغاز تهاجم و نبردهای اولیه در نزدیکی مرز اختصاص یافت. در این مرحله که نشان گر هشت روز نخست عملیات بود، بیش از همه مشخص شد دو گروه زرهی گروه ارتش مرکز هنگام نفوذ در عمق اراضی دشمن جهت به محاصره درآوردن نیروهای آن، با مقاومت شدیدی در جناحین درونی و بیرونی مواجه و همزمان زیر ضد حملات متمرکز نیروهای دیگری از دشمن قرار خواهند گرفت که حتی منجر به توقف آن ها می شود. در پی این مسئله پائولوس یک سپاه پیاده نظام را جهت یاری در تهاجم اولیه به هر گروه زرهی اختصاص داد تا یگان های موتوریزه به منظور پیشروی حداکثری آزاد شوند. این شبیه سازی ها همچنین برای گروه ارتش جنوب نشان گر این بود که با توجه به مشکلات استقرار نیرو در رومانی، نیروی در دسترس و مسائل فرماندهی، تمرکز اصلی می بایست به روشنی بر بخشی از نیرو که از لهستان پیشروی می کردند،
نهاده می شد. هالدر به همین جهت در مرحله دوم از روز سوم دسامبر شبیه سازی با ادامه تهاجم از روز بیستم عملیات تا خط کی یف-مینسک-دریاچه پیپوس ادامه پیدا کرد. در این مرحله پیشروی بر طبق برنامه زمانی صورت گرفت و دستیابی به خط مورد نظر محقق شد. با این حال با وجود تحمل خسارات فراوان نیروهای دشمن توانستند تا خط دنیپر-دوینا عقب بنشینند و خط مقدم ممتد جدیدی در آن برقرار سازند. برخی فرماندهان مشارکت کننده در شبیه سازی حتی اذعان داشتند دشمن در این نقطه نیز متوقف نخواهد شد و با اقدامات تأخیر آفرین و «زمین دادن و زمان خریدن» به سمت مسکو عقب نشینی خواهند کرد. ضرورت یک توقف سه هفته ای برای آلمانی ها به منظور تمرکز و سازمان دهی مجدد نیروها، بهبود وضعیت یگان های زرهی و موتوریزه و مهم تر از همه برقراری پایگاه های تدارکاتی در اراضی پیشین عیان گردید. در این شبیه سازی ها جبهه طولانی گروه ارتش جنوب موجب پراکنده شدن ارتش های آن در منطقه وسیعی گشت و امکان فراهم آوردن یک نیروی متمرکز جهت محاصره کی یف را از آن گرفت. در چنین موقعیتی فرمانده این گروه ارتش خواستار استفاده موقت از یگان زرهی گروه ارتش مرکز و دریافت مقداری نیروی کمکی از یگان
های ذخیره نیروی زمینی شد. در طرف دیگر به نظر می رسید پاکسازی کشورهای حوزه بالتیک برای گروه ارتش شمال زمان برخواهد بود و این مسئله بر عملیات های گروه ارتش مرکز اثر خواهد گذاشت. بر این مبنا اگر جناح چپ گروه ارتش شمال با تضعیف جناح راست آن تقویت می شد، جناح چپ گروه ارتش مرکز را در مقابل ضد حملات ارتش سرخ آسیب پذیر می نمود. این شبیه سازی ها برای نیروهای شمالی لزوم توجه به جناح راست در ولیکیه لوکی یا دریاچه ایلمن جهت آماده سازی تهاجم به لنینگراد را نشان داد. بدین جهت درخواست مشابهی توسط فرمانده گروه ارتش شمال که می بایست جناح راست خود را به پیش می برد تا در هنگام از سرگیری حرکت گروه ارتش مرکز، پوشش لازم در جناح آن را تأمین نماید، مطرح گشت. در همین حال، فرمانده گروه ارتش مرکز ضمن تأیید اهمیت عملیات دو گروه ارتش دیگر، اذعان داشت تصرف مسکو به عنوان هدف اصلی، نیازمند حداکثر توان در گروه های زرهی مرکزی است؛ بنابراین گروه ارتش های شمال و جنوب می بایست با همان نیروهای موجود خود به عملیات ادامه دهند. مرحله پایانی شبیه سازی نیز با صورت گرفتن در روز هفتم دسامبر در ارتباط با دستیابی به اهداف فراتر از خط نهایی بود. این شبیه س
ازی ها در مجموع به پائولوس نشان داد ورماخت از برتری عددی چندانی برخوردار نیست و به اندازه شوروی نمی تواند نیروی کمکی ایجاد کند. از این رو و با توجه به ابعاد جغرافیایی حوزه عملیاتی، مقدار نیروهای آلمانی و عامل حساس زمان، میزان تأثیرگذاری یگان های متحرک اهمیت بسزایی در تعیین نتیجه عملیات در شرق خواهد داشت. به هر صورت در نهایت تأکید اصلی شبیه سازی پائولوس بر محور مسکو قرار گرفت و بر اهمیت آغاز عملیات سلطه بر آن حداکثر پس از چهل روز از شروع جنگ اشاره شد. بر این اساس لنینگراد در شمال و ناحیه دونتس در جنوب به وضوح اهداف ثانویه معرفی گردیدند. بدین سبب یکی از وظایف مهم دو گروه ارتش دیگر مراقبت از جناحین گروه ارتش مرکز خوانده شد که می بایست در محور مینسک-اسمولنسک، تهاجم تعیین کننده ای به سمت مسکو انجام می داد. بدین ترتیب گروه ارتش جنوب می بایست مأموریت خود در محاصره کی یف را بدون هیچ کمک خارجی به انجام می رساند. این گروه ارتش می بایست با متمرکز ساختن بیشتر نیروهای خود در جناح شمالی، نیروهای دشمن را غرب خط خارکوف-کورسک به محاصره درمی آورد. با تحقق این خط جناح جنوبی گروه ارتش مرکز تأمین می شد. در ارتباط با گروه ارتش شما
ل، اصرار هالدر بر بر تسخیر لنینگراد و انهدام نیروهای دشمن در منطقه بالتیک پس از تحقق مأموریت گروه ارتش مرکز بود. در این زمان گروه ارتش شمال می بایست جناح جنوبی خود را جهت پوشش جناح شمالی گروه ارتش مرکز تقویت می نمود. پائولوس با مشاهده نتایج شبیه سازی ها، نیروی ذخیره فرماندهی عالی نیروی زمینی شامل تنها یازده لشکر را کاملاً ناکافی دانست. او معتقد بود تمامی این مقدار می بایست حداکثر تا مرحله دوم عملیات به کار برده شود. در نتیجه ارتش ها باید خودبسنده باشند و با یگان های خط مقدم برای خود نیروی ذخیره بسازند. او نتایج این برنامه ها را به هالدر گزارش نمود. سرتیپ ادوارد واگنر، رئیس بخش تدارکات فرماندهی عالی نیروی زمینی ماه دسامبر سال ۱۹۴۰ و ژانویه سال ۱۹۴۱، شبیه سازی های تدارکاتی را ترتیب دید. با انجام این شبیه شبیه سازی ها از ۱۷ تا ۲۰ دسامبر (پس از صدور فرمان عملیاتی نهایی) ورماخت با تجربه مشکلات تدارکاتی اساسی در نبرد فرانسه، اصلاحات جدی در این بخش را برای عملیات ضروری می دید. این شبیه سازی ها نشان داد انبارهای تدارکاتی آلمان که در نزدیکی مرز قرار گرفته اند تنها جهت پیشروی تا رودهای دوینا و دنیپر کفایت خواهند کرد. ب
ر این مبنا در صورت ایجاد انبارهای جدید، این نقاط به شبکه ریلی غیر یکپارچه با تنها یک خط با عرض بزرگ تر شوروی متکی خواهند گشت و پدیداری کمبودهای تدارکاتی غیرقابل اجتناب خواهد بود. بدین شکل لزوم توقف تدارکاتی در این رودها مورد تأیید قرار گرفت و البته این مسئله را نیز روشن شد که اگر توان نظامی شوروی پیش از آن از بین نرود، وضعیت بد زیرساختی مناطق شرقی این خط امکان موفقیت را حتی در مواجهه با مقاومت ضعیف، از نیروهای آلمانی خواهد گرفت. از این رو ورماخت یا باید یک پیروزی سریع به دست می آورد یا کلا شکست می خورد و این اساساً جنگ با شوروی را برای آلمان به یک قمار همه یا هیچ بدل ساخته بود. ارائه نتایج به پیشوا. فیلدمارشال فن براوخیچ و ارتشبد هالدر خلاصه ای از نتایج این شبیه سازی را سوم دسامبر به هیتلر ارائه کردند که وی ضمن تأکید بر این مسئله که «مسکو خیلی مهم نیست»، طرح پایه را مورد تأیید قرار داد. در جلسه دیگری در پنجم ماه دسامبر، هالدر در یک گزارش شفاهی به شرح جزئیات طرح آماده شده و دلایل آن پرداخت که مجدداً مورد موافقت کلی پیشوا قرار گرفت. هالدر سخنان خود را با ارائه توصیف مختصری از شرایط جغرافیایی که آلمانی ها قرار ب
ود با آن روبه رو شوند، آغاز کرد. او منطقه مردابی پریپیات را حائلی طبیعی دانست که ناحیه عملیاتی را به دو قسمت شمالی و جنوبی تقسیم کرده است. طبق اذعان هالدر قسمت شمالی از شبکه بهتری از راه ها و خطوط آهن در مسیر مینسک-مسکو برخوردار می باشد. او اعلام کرد بیشتر نیروهای شوروی در آرایش هایی نزدیک، در قسمت شمالی پشت مرز سابق این کشور و لهستان همراه با استحکامات میدانی و مسیرهای تدارکاتی گسترده مستقر گشته اند. او خط دوینا-دنیپر را شرقی ترین نقطه دفاعی شوروی به جهت نیاز به محافظت از مراکز حیاتی صنعتی دانست؛ به همین جهت نیروی زمینی، با تأکید ویژه بر نیروهای زرهی، می بایست اطمینان حاصل کند، هنگامی که رخنه اولیه محقق گردید، دیگر هیچ مقاومت دیگری پیش از این دو رود برقرار نشود. هالدر در نهایت پیشنهاد تشکیل سه گروه ارتش، دو گروه ارتش در شمال و سومی در جنوب مرداب های پریپیات، که به سمت لنینگراد، مسکو و کی یف پیش خواهند رفت، را مطرح ساخت. او هدف نهایی عملیات را خط ولگا-آرخانگلسک دانست و مجموع نیروهای آلمانی در این عملیات را ۱۰۵ لشکر پیاده نظام و ۳۲ لشکر زرهی و موتوریزه با دو ارتش در جایگاه ذخیره خواند. با وجود سر رشته پیشوا در
امور نظامی، این برای نخستین بار پس از آغاز طرح ریزی بود که جزئیات طرح عملیاتی فرماندهی عالی نیروی زمینی با او در میان گذاشته می شد. پیش از این هیتلر برنامه ریزی را در بیشتر بخش ها به متخصصان ستاد کل سپرده بود. هیتلر در این جلسه که فن براوخیچ، یودل و کایتل نیز در آن حضور داشتند، بر به محاصره درآوردن نیروهای دشمن در منطقه بالتیک و لزوم تأمین نیروی کافی برای گروه ارتش مرکز جهت امکان چرخش بخش بزرگی از آن به جانب شمال تأکید نمود. او همچنین به لزوم حرکت نیروی ثانویه ای از گروه ارتش مرکز به سمت رود دنیپر در نزدیکی کی یف و سپس چرخش به سمت جنوب شرقی جهت به محاصره درآوردن نیروهای دشمن در غرب اوکراین اشاره نمود. این خواسته ها از این رو بود که پیشوا گمان می کرد ارتش سرخ در اراضی مرکزی عقب خواهد نشست اما در جناحین بیرونی به شدت مقاومت خواهد نمود. او در این جلسه نیروهای مسلح شوروی را از لحاظ تجهیزات و نفرات به خصوص از منظر رهبری، ضعیف تر از ورماخت دانست. هیلتر بر امکان «تکه تکه» شدن ارتش سرخ توسط ورماخت و «خفه شدن هر قسمت» به تنهایی تسریح کرد. هیتلر تصمیم در این ارتباط که گروه ارتش شمال و گروه ارتش جنوب پس از انهدام نیروه
ای دشمن در جبهه خود می بایست به سمت مسکو حرکت کنند یا در جهت اراضی شرق آن پیش بروند را فعلاً ممکن ندانست. او هیچ نظری در ارتباط با خط ولگا-آرخانگلسک مطرح نساخت. هیتلر در نهایت ابراز داشت رومانی و فنلاند در این عملیات مشارکت خواهند داشت. پیش از این، رومانی روز ۲۳ نوامبر به پیمان سه جانبه پیوسته و به شکل کاملی خود را درون راهبرد آلمان علیه شوروی قرار داده بود. ایون آنتونسکو، نخست وزیر این کشور تمایل آن بر مشارکت فعال «با تفنگِ در دست» در «مبارزه برای پیروزی تمدن» در برابر شوروی را ابراز داشته بود. هیتلر معتقد بود ۱۳۰ تا ۱۴۰ لشکر جهت موفقیت در تهاجم به شوروی کافی است. هالدر همچنین در ادامه گزارش خود به پیشوا خاطر نشان ساخت امکان پوشیده نگاه داشتن آماده سازی نیروهای آلمانی فراتر از حداکثر میانه ماه آوریل وجود ندارد. با مطرح شدن خواسته های هیتلر، ظاهراً نه هالدر و نه فن براوخیچ در این هنگام هیچگونه اعتراضی در رابطه با این نظرات مخالف آرای آن ها، به پیشوا ابراز نداشتند. به هر صورت در این جلسه مشخص شد هیتلر، فرماندهی عالی نیروی زمینی و فرماندهی عالی ورماخت هر سه بر جلوگیری از عقب نشینی نیروهای ارتش سرخ به اراضی داخل
ی شوروی و محاصره و انهدام آن ها در شرق رودهای دوینا و دنیپر، اتفاق نظر دارند. هیتلر روز ۹ ژانویه سال ۱۹۴۱ در کنفرانسی در برگهوف ضمن تأکید مجدداً بر «محاصره سریع منطقه بالتیک»، افزود «ناحیه باکو نیز می بایست تصرف شود». فرمان عملیاتی نهایی. روز ۱۲ نوامبر هیتلر با صدور فرمان شماره ۱۸، ذیل بخش «روسیه»، ضمن اشاره به در جریان بودن بحث های سیاسی پیرامون شوروی، خواهان ادامه آماده سازی ها در شرق بدون توجه به خروجی این بحث ها بر اساس فرامین شفاهی پیشین شد. در این فرمان صدور فرامین بیشتر در این ارتباط منوط به ارائه و تأیید طرح پایه عملیاتی نیروی زمینی دانسته شده بود. روز ۶ دسامبر سپهبد یودل به ستاد خود دستور داد نتایج طرح ریزی ها را در قالب یک فرمان بر اساس طرح نیروی زمینی و با دربر گرفتن مقاصد هیتلر تدوین نماید. تدوین پیش نویس به منظور تمرکز تلاش ها بر هدف بدون ابهام مسکو، با تأیید قطعی بخش عملیات های فرماندهی عالی نیروی زمینی تکمیل شد. پس از نگارش سند توسط فن لوسبرگ، پیش نویس اولیه ۱۲ دسامبر جهت بازبینی به یودل ارائه گردید. یودل ضمن افزودن جزئیات جهت دربرگرفتن برخی مسائل ثانویه، کلیات پیش نویس را پذیرفت. سند روز ۱۴ دس
امبر به فن لوسبرگ بازگردانده شد تا بازنویسی شود. لوفت وافه جزئیات خود را روز ۱۶ دسامبر بدان افزود. پیش نویس همان روز جهت تأیید نهایی مجدداً نزد یودل فرستاده شد. این پیش نویس روز ۱۷ دسامبر در برگهوف توسط یودل به هیتلر ارائه گردید که توسط پیشوا رد شد؛ چرا که صرفاً بر مبنای قصد فرماندهی عالی نیروی زمینی در پیشروی نیروهای اصلی در محور مینسک-اسمولنسک-مسکو تنظیم شده و نظر هیتلر در قرار گرفتن تمرکز تهاجم اصلی از طریق منطقه بالتیک به سمت لنینگراد را نادیده گرفته بود. بدین سبب پیش نویس مجدداً بر اساس امیال هیتلر نگارش یافت. با این حال، هالدر ترتیب بازنویسی مجدد را به گونه ای داد که تمرکز حمله همچنان در اصل بر مرکز جبهه بود. با «بازی با کلمات» سیر آتی عملیات جهت «برخی تعبیرات» باز گذاشته شد. در متن این پیش نویس آمده بود: «توان اصلی تهاجم در قسمت شمالی با دو گروه ارتش قرار خواهد گرفت. در این قسمت گروه ارتش جنوبی (مرکزی در کل جبهه) موظف است با آرایش های قدرتمند زرهی و موتوریزه از حوالی ورشو و شمال آن پیشروی کرده و نیروهای دشمن در بلاروس را شکست دهد. این مسئله امکان پیشروی نیروهای متحرک قدرتمند به طرف شمال در جهت عمومی لن
ینگراد جهت انهدام نیروهای دشمن در منطقه بالتیک را فراهم خواهد آورد. تنها پس از حصول این هدف اساسی که می بایست شامل تصرف لنینگراد و کرونشتات باشد، تهاجم به قصد سلطه بر مسکو به عنوان مرکز با اهمیت ارتباطی و صنعتی، ادامه خواهد یافت.» بر اساس این فرمان تنها «فروپاشی سریع مقاومت روس ها» توجیه گر «پیگیری همزمان هر دو هدف» (لنینگراد و مسکو) می بود. روز بعد، ۱۸ دسامبر سال ۱۹۴۰، هیتلر با صدور رسمی آن تحت عنوان «فرمان شماره ۲۱ پیشوا» به تشریح مواردی همچون نحوه عملکرد متحدان آلمان پرداخت. او در این فرمان با وجود اشاره به اهداف جغرافیایی متعدد از جمله مسکو، به روشنی هدف نهایی عملیات بارباروسا را انهدام توان نظامی شوروی دانست و میانه ماه مه سال ۱۹۴۱ را مهلت نهایی انجام باقیمانده آماده سازی ها مشخص ساخت. هیتلر از ورماخت خواست حتی پیش از پایان جنگ با انگلستان، خود را برای شکست سریع روسیه شوروی آماده سازد. او در این فرمان پیش بینی کرد با توجه به این که بخش عمده نیروهای ارتش سرخ در مناطق مرزی مستقر هستند، سرنیزه زرهی ورماخت با عملیات نفوذ در عمق خواهد توانست آن ها را منهدم کند و به مابقی نیروهای دشمن که همچنان قادر به ادامه ن
برد هستند اجازه ندهد به داخل خاک شوروی عقب بنشینند. یک ضربه قدرتمند در همان ابتدای عملیات از دخالت مؤثر نیروی هوایی شوروی جلوگیری به عمل می آورد. در یک پیشروی سریع، به موقعیتی می بایست دست یافته می شد که نیروی هوایی شوروی قادر به تهاجم به خاک آلمان نباشد. این موقعیت خط ولگا-آرخانگلسک معرفی شد. سپس، در صورت لزوم، امکان از میان بردن آخرین مناطق صنعتی باقی مانده برای شوروی در کوه های اورال نیز فراهم می گردید. بر این اساس در جریان این عملیات ها نیروی دریایی شوروی در دریای بالتیک به سرعت پایگاه های خود را از دست می داد و قادر به ادامه مبارزه نمی بود. با وجود باقی ماندن تمرکز اصلی "کریگسمارینه" بر کشتیرانی بریتانیا، این نیرو موظف شد در دریای بالتیک ابتدا از خط ساحلی آلمان محافظت و از گریز نیروی دریایی شوروی به دریای شمال جلوگیری نماید و سپس اقدام به انهدام ناوگان دریایی دشمن کند. این فرمان به صورت کلی وظیفه دوگانه دستیابی به سلطه کامل بر فضای هوایی منطقه عملیاتی با انهدام نیروی هوایی شوروی و تأمین پشتیبانی هوایی برای عملیات های عمده نیروی زمینی را بر دوش "لوفت وافه" نهاد. بر مبنای این دستورالعمل فرماندهان کل نیروها
ی سه گانه ورماخت می بایست آماده سازی های خود را انجام می دادند و نتایج را به همراه جدول زمانی و مقاصد عملیاتی از طریق فرماندهی عالی نیروهای مسلح به پیشوا گزارش می کردند. اسم رمز «"بارباروسا"» برای نخستین بار در این فرمان از سوی پیشوا به کار گرفته شد. پیش از این مارکس از اسم رمز «"اوتو"» و فن لوسبرگ از اسم رمز «"فریتس"» در نوشته های خود استفاده می کردند. از این فرمان ۱۱ صفحه ای با طبقه بندی «فوق سری»، تنها ۹ رونوشت گرفته شد و مقرر گشت "تنها در دست افسران" حمل گردد. به نشانه اعتماد به توانایی نظامی خود و اهمیت درگیری ایدئولوژیک با کمونیسم، هیتلر بر خلاف هیچ یک از عملیات های قبلی، توجه ویژه ای صرف جزئیات عملیاتی بارباروسا نمود. از این رو برنامه ریزی برای این عملیات بسیار طولانی تر از برنامه ریزی های پیشین، یازده ماه به طول انجامید. از طرفی با وجود دید تحقیرآمیز به ظرفیت رزمی و فرماندهی ارتش سرخ، برنامه ریزان آلمانی از برتری عددی طرف مقابل آگاهی داشتند، بدین سبب از تمامی ظرفیت این کشور در این مسیر استفاده کردند. جزئیات طرح عملیاتی نهایی. فرمان عملیاتی ستاد کل نیروی زمینی. در طول ماه ژانویه هر گروه ارتش از مأموریت
خود در عملیات بر اساس فرمان شماره ۲۱ پیشوا مطلع و مأمور به مطالعه عملیاتی جزئی و بررسی سیر اقدامات گشت. بدین ترتیب تعدادی از تمرینات پایگاه فرماندهی در قرارگاه هر گروه ارتش انجام گرفت و آرا تبیین شده حاصل آن ها با جزئیات بالا در ملاقات های بین فرماندهی عالی نیروی زمینی و نمایندگان گروه ارتش ها مورد بحث واقع شد. برخی از ایده های اظهار شده در فرمان عملیاتی گنجانده شد. پس از آن که فرمان شماره ۲۱ پیشوا راهبردهای کلی عملیات را تعیین نمود، ستاد کل نیروی زمینی شروع به تبیین جزئیات و جدول زمانی آن کرد. نخستین پیش نویس فرمان عملیاتی نیروی زمینی تحت عنوان «دستورالعمل استقرار بارباروسا» روز ۲۲ ژانویه سال ۱۹۴۱ توسط ستاد کل این نیرو صادر شد و نسخه نهایی آن ۹ روز بعد در روز ۳۱ ژانویه به ارتشبد هالدر ارائه گشت. این سند نواحی کلی استقرار گروه ارتش ها، گروه های زرهی و ارتش ها در جبهه شرقی را مشخص می کرد. این دستورالعمل مجدداً بر لزوم انهدام بیشتر نیروهای ارتش سرخ در مناطق مرزی از طریق عملیات های متهورانه عمیق نیروهای زرهی و جلوگیری از عقب نشستن سازمان یافته قوای دشمن به عمق اراضی شوروی تأکید داشت. بخش دوم این دستورالعمل با ع
نوان «شرایط دشمن» فرض را بر پذیرش نبرد در مناطق غرب رودهای دوینا و دنیپر توسط شوروی، حداقل با عناصر قدرتمند آن، نهاده بود که موجب برآورده شدن یکی از نیازمندی های کلیدی آلمانی ها در انهدام آن ها می گشت. پیشبینی می گشت فرماندهی شوروی تا جای ممکن تلاش ویژه ای جهت حفظ منطقه بالتیک و اراضی ساحلی دریای سیاه بکند تا بر پایگاه های هوایی و دریایی مهم مسلط باقی بماند. همچنین تصور می شد اگر نبردهای شمال شرقی و جنوب شرقی منطقه مردابی پریپیات به نفع شوروی صورت نگیرد، اقدام بعدی جهت متوقف ساختن تهاجم آلمانی ها در طول رودهای دنیپر و دوینا انجام خواهد گرفت. نیروی زمینی در این دستورالعمل به نیروهای آلمانی هشدار داده بود در مقابل استفاده دشمن از تسلیحات شیمیایی حتی از طریق هوایی، آماده باشند. مأموریت لوفت وافه به شکل مختصر «انهدام حداکثر میزان تأثیر نیروی هوایی روسیه همزمان با پشتیبانی از اجرای عملیات های نیروی زمینی در نقاط اصلی تمرکز آن به ویژه در گروه ارتش مرکز و جناح اصلی گروه ارتش جنوب» تعریف گشته بود. در ادامه، دستورالعمل این فرمان عملیاتی با پرداختن به برخی جزئیات وظایف سه گروه ارتش، بدون این که مسکو را هدف اصلی گروه ار
تش مرکز بداند، شکسته شدن مقاومت در شمال روسیه را لازمه معطوف شدن توجه این نیرو به مسکو دانسته بود. با این حال تأکید نیروی زمینی بر این بود که در صورت فروپاشی کلی نیروهای شوروی، مسئله رها گشتن چرخش گروه ارتش مرکز به طرف شمال و یورش بلافاصله به سمت مسکو قابل بررسی خواهد بود. طی ماه های آینده ستادهای عملیاتی نیز فرامین مشروح و ترکیب عملیاتی را آماده کردند. هالدر که می پنداشت استحکامات مرزی شوروی قوی تر از برآوردها است، طرح هماهنگی گروه های زرهی و ارتش های پیاده نظام را داده بود تا قوای توپخانه و پیاده نظام در نفوذ اولیه مؤثر باشند و توان قوای زرهی جهت بهره گیری بعدی از آن ها هنگام بهم ریختگی خط دفاعی دشمن، حفظ شود. درحالیکه گودریان خواهان اجتناب از قرار دادن پیاده نظام در صف پیشین نیروهای زرهی بود؛ چرا که معتقد بود ستون آهسته نیروهای پیاده و تجهیزات اسب کشنده در جاده های مناسب اندک شوروی راه را بر قوای زرهی خواهد بست؛ مسئله ای که در فرانسه نیز موجب تأخیر در حرکت سریع تانک ها شده بود. ارائه فرمان عملیاتی به پیشوا. این فرمان عملیاتی روز ۳ فوریه در کنفرانسی به هیتلر ارائه و به تأیید او رسید. در این کنفرانس هالدر ضم
ن ارائه خلاصه ای از مأموریت سه گروه ارتش، برآورد ۱۰۰ لشکر پیاده نظام، ۲۵ لشکر سواره نظام و ۳۰ تیپ مکانیزه را از توان شوروی در مقابل تهاجم آلمان ارائه کرد. او تانک های ارتش سرخ را دارای کیفیتی ضعیف و توپخانه آن از نظر عددی قدرتمند اما نسبتاً بی تاثیر خواند. هالدر در ادامه از امکان انتقال شش لشکر زرهی که می بایست در عملیات های بالکان مشارکت کنند، به جبهه شرقی در صورت فراهم بودن شرایط در بالکان و مخصوصاً رویکرد ترکیه سخن گفت که هیتلر اعلام نمود ترکیه اقدامی نخواهد کرد و به هیچ محافظت ویژه ای در بالکان نیاز نیست. او همچنین با اشاره به گستردگی اراضی عملیاتی، افزود تنها در صورت ایجاد حلقه های تنگ عناصر عمده ارتش سرخ به دام خواهند افتاد. هیتلر امکان عقب نشستن گسترده دشمن به سمت یک خط دفاعی پس از تحمل شکست های اولیه و دریافت اهداف آلمانی ها، را کاملاً ممکن دانست؛ در این صورت منطقه بالتیک و ناحیه لنینگراد ابتدا می بایست تصرف می شد چرا که سلطه بر این نواحی شرایط تدارکاتی را جهت ادامه عملیات ها به شدت ارتقا می بخشید. بدین طریق اگر محور مرکزی تا هنگام آغاز فشار جناحین محاصره کننده، دست نخورده باقی گذاشته شود، نیروهای دشم