Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ف های درگیر در رابطه اجازه می دهند به طور طبیعی اوج بگیرند. چنانچه زن در بالا و مرد در زیر قرار بگیرد، به آن حالت آمیزش هم ترازی معکوس می گویند. پژوهش ها. این روش نخستین بار توسط روان درمانگر آمریکایی، ادوارد ایشل بازشناسی شد و پژوهش اصلی توسط ایچل، د سیمون ایچل و کول در سال ۱۹۸۸ در مجله درمان جنسی و زناشویی "منتشر شد." از آن زمان، این موضوع چندین بار در همان مجله مورد مطالعه قرار گرفت. گزارشی در سال ۱۹۹۲ توسط کاپلان و کارآموزان درمانگر جنسی وی اذعان داشت که به گزارش مجموعه ای از مطالعات کنترل شده توسط هورلبرت و همکارانش، این روش از نظر آماری نتایج قابل توجهی در درمان اختلال کم میلی جنسی در زنان به دست داده است.
محاصرهٔ کارتاخنا یکی از نبردهای دومین جنگ کارتاژ بود که منجر به تصرف مهم ترین شهر اسپانیایی امپراتوری کارتاژ یعنی کارتاخنا توسط جمهوری روم شد و به گفته تیتوس لیویوس در سال ۲۱۰ پیش از میلاد و از دید پولیبیوس در ۲۰۹ ق. م رخ داده است. این نبرد اولین شاهکار شیپیو آفریکانوس در اسپانیای تحت سلطه کارتاژ بود. زمینه تاریخی. در ابتدای سال ۲۱۱ پیش از میلاد، از اسپانیا خبرهای ناراحت کننده ای به روم رسید که می گفت برادران پوبلیوس کورنلیوس شیپیو و گنایوس کورنلیوس شیپیو ــ فرماندهان نیروهای رومی مستقر در اسپانیا ــ پس از حدود هشت سال (از ۲۱۸ ق. م) جنگ در اسپانیا، در نبرد بایتیس علیا دربرابر ارتش عظیم تر کارتاژ شکست خورده و کشته شده اند. پولیبیوس تاریخ نگار رومی می افزاید که این شکست بیشتر به سبب خیانت سلتیبری ها و بی احتیاطی برادران شیپیو در اعتماد بیش از حد به اتحاد با این قبیله به وقوع پیوست. ادامه حضور رومیان در اسپانیا با این شکست ممکن نمی شد مگر با ابتکار لوسیوس مارکیوس که توانست نیروهای بازمانده را سازماندهی نموده و از پیشروی بیشتر کارتاژی ها جلوگیری کند. اینچنین بود که ارتشی جدید تحت فرماندهی گایوس کلودیوس نرو (فاتح
آینده نبرد متاروس) از ایتالیا به اسپانیا فرستاده شد. در پایان ۲۱۱ پیش از میلاد، سنا و مردم روم تصمیم گرفتند نیروهای نظامی خود در اسپانیا برای نبرد با کارتاژ را هرچه بیشتر تقویت کنند و شخصی جدید به جای کلودیوس نرو به آنجا بفرستند. مسئله این بود که چه کسی را به آنجا اعزام کنند. یک چیز مشخص بود و آن این که ژنرال جدیدی که قرار بود جای برادران شیپیو را بگیرد باید با دقت و وسواس فراوان انتخاب می شد. این چنین بود که وقتی دو کنسولِ آن سال مجمع چنتوراتا را تشکیل دادند تا امر انتخاب پروکنسولی که قرار بود به اسپانیا فرستاده شود را انجام دهند، منتظر بودند تا کسی که شایستگی کاندیداتوری پروکنسولی اسپانیا را داشته باشد، خود را معرفی کند امّا کسی جلو نیامد. در این حال و احوال بود که جوانی به نام پوبلیوس کورنلیوس شیپیو، فرزند پوبلیوس کورنلیوس نامبرده و برادرزادهٔ گنایوس کورنلیوس، جلو آمد. وی تنها ۲۴ سال سن داشت امّا موفق شد به پروکنسولی اسپانیا انتخاب شود. بدین ترتیب در پایان سال روانه اسپانیا شد. مارکوس یونیوس سیلانوس و هم رزم معتمدش گایوس للیوس وی را همراهی می کردند. شیپیو با سی ناوگان متشکل از کوینکوریمی از مصب رود تیبر گذ
شته و در شهر امپوریس در شمال شرق اسپانیا پیاده شد. پس از آن که فرمان داد ناوگان به موازات وی در طول ساحل حرکت کند، خود با پای پیاده روانه (امروزه در ایالت کاتالونیا) شد، جایی که تمامی متحدان محلی را جمع آوری کرد. به فرستادگان متحدانش نیز با لحنی محکم، مطمئن و متقاعدکننده پاسخ داد، چیزی که مختص به شخصیّت خودش بود. وی تاراگونا را ترک نمود تا سری به شهرهای متحدین و اقامتگاه زمستانی بزند. در این میان وی شهامت سربازان را مورد تمجید قرار داد، سربازانی که با وجود دو شکست سهمگین، حاکمیت بر استان را همچنان حفظ کرده و دشمن کارتاژی را به جنوب رود ایبرو پس رانده و از متحدین محلی شان دفاع کرده بودند. وی پس از آن که از قلمروهای شمال ایبرو بازدید به عمل آورد، به تاراگونا بازگشت تا نقشه حمله سال بعد را طراحی کند. پولیبیوس می گوید که وی به محض رسیدن به شبه جزیره ایبری شروع به جمع آوری اطلاعات مفصل از افراد مطلع راجع به شرایط دشمن نمود. اینچنین پی برد که نیروهای کارتاژی به سه ارتش منقسم شده اند، و شهر کارتاخنا برای دشمن دارای اهمیت بسیاری است. پیش درآمد. پس از پُرس وجو از کسانی که با شهر کارتاخنا به خوبی آشنا بودند، شیپیو پی ب
رد که این شهر عملاً یگانه شهر شبه جزیره ایبری است که دارای بندری مناسب جهت ناوگانی است، در موقعیت استراتژیک و کلیدی برای کارتاژی ها واقع شده، دشمن می توانست از لیبی مستقیماً روانه آنجا شود، دشمن در این شهر بخش اعظمی از ثروت خود و تمامی باروبنهٔ سربازانش را ذخیره کرده، گروگان هایی از شبه جزیره ایبری که به انقیاد خود کشانده را نیز در این شهر جای داده بود، و درنهایت، سربازانی که برای دفاع از این شهر مهم گماشته شده بودند، تنها حدود هزارنفر بوده و مابقی جمعیت شهر متشکل از افزارمندان، کارگران و ملوانان بود، کسانی که تقریباً از هرگونه تخصص نظامی بی بهره بودند. پوبلیوس شیپیو که در طول کل زمستان ۲۰۹–۲۱۰ پیش از میلاد با دقت درپی جمع آوری اطلاعات بود راجع به موقعیت مکانی، ساختار دفاعی، و طبیعت مردابی که در شمال شهر واقع شده بود، اطلاعات کافی کسب کرد. او بواسطهٔ برخی ماهیگیرانی که در آنجا کارکرده بودند، مطلع شد که آن مرداب در بهترین حال دارای عمقی کم بوده، در بسیاری از نقاطش قابل گذر است، و همه روزه در طول غروب (جزر) آب آن تا حدودی فروکش می کند. شیپیو به این نتیجه رسید که اگر موفق شود دشمن را از این پایتخت اسپانیایی اش م
حروم کند، نه تنها وی را درمعرض خطر قرار داده، بلکه نقطه عطفی در جبهه جنگ اسپانیا ایجاد کرده است؛ اگر هم شکست بخورد، با ناوگان خود عقب نشینی خواهد کرد. اینچنین بود که درطول اقامت خود در اقامتگاه زمستانی تاراگونا، وقت و انرژی خود را وقف هرگونه تدارکات و آمادگی های لازم برای نبرد در بهار آینده کرد. در آغاز بهار ۲۰۹ پیش از میلاد (و یا به عقیده لیویوس در 210) پس از آنکه ناوگان را در دریا مستقر ساخت و متحدین را در تاراگونا فراخواند، دستور داد که نیروی دریایی روم مشتمل بر کشتی های باری در نزدیکی دهانهٔ رود ایبر تجمع کنند. سپس فرمان داد که لژیون ها کمپ زمستانی را ترک و آنان نیز در نزدیکی دهانه این رود جمع شوند. وی سپس مجمع جنگی را فراخوانده و برای آنان، به ویژه برای کهنه سربازان بازماندهٔ شکست های پیشین، سخنرانی ایراد کرد: شیپیو به سخنرانی خود ادامه داد، به آنان اعلام کرد باید خود را آماده کنند که نه تنها در اسپانیا باقی مانده، بلکه کارتاژی ها را از آن بیرون کنند، نه تنها مانع گذرکردن دشمن از ایبرو شوند، بلکه رومیان باید از این رود گذشته و جنگ را به جنوب رود منتقل کنند. هرچند که ممکن بود این نقشه با نگاه به خاطرهٔ شک
ست هایی که اندکی پیش متحمل شده بودند یا سن جوان فرمانده شان، بسیار گسترده یا متهورانه به نظر آید. پولیبیوس می افزاید که شیپیو چند مزیت و برتری رومیان نسبت به دشمن را برشمرد، ازجمله این حقیقت که سه ارتش دشمن در اردوگاه های جداگانه به سرمی برند و از یکدیگر بسیار فاصله دارند. به این مزیت این را هم اضافه کرد که رفتار غرورآمیز کارتاژی ها سبب شده که بخشی از متحدین شان از آنان فاصله گرفته و سفیرانی به جانب روم بفرستند تا درباب معاهدات دوستی جدید مذاکره کنند. شیپیو پس از آنکه با این نخستین سخنرانی اش دل و روح سربازانش را بدست آورد، مارکوس یونیوس سیلانوس را با ۳٬۰۰۰ پیاده و ۳۰۰ سواره در نزدیکی دهانهٔ رود ایبرو جاگذاشت تا استان را مدیریت نموده و از متحدینی که به روم وفادار بودند محافظت کند، آنگاه خود با باقی ارتش از رود گذشته و روانه جنوب آن شد. بسیاری از افراد به خاطر فاصلهٔ بسیار زیادِ میان سه ارتش کارتاژی، فرصت را برای حمله به نزدیک ترین ارتش کارتاژی مناسب دیدند، امّا شیپیو اعتقاد داشت که اینکار ریسک مواجه شدن با ارتشی سه برابر بزرگ تر را درپی دارد و خطرناک است؛ به جای آن ترجیح داد به سوی کارتاخنا (به لاتین: Nova Ca
rthago به معنای کارتاژ نو) حرکت کند، جایی که مهم ترین شهر امپراتوری کارتاژ در اسپانیا بود و نقطه تماس مستقیم با کارتاژ محسوب می شد. این شهر همچنین سرشار از ثروت بوده و انبار تسلیحات وسیعی در آن ساخته شده بود و در آنجا اسلحه ها، پول و گروگان از سراسر اسپانیا نگه داری می شدند. پولیبیوس می افزاید: کارتاخنا تنها با یک پادگان کوچک محافظت می شد، چراکه کارتاژی ها به عنوان سلطه گران اسپانیایی که روبروی مدیترانه واقع شده بود می پنداشتند که این شهر به خاطر ساختار فیزیکی مکانش و دیوارهای دفاعی حجیمش نفوذناپذیر باشد. شیپیو که نه تنها از اهمیت اقتصادی این شهر بلکه از پیامدهای روانی که اشغال آن می توانست درپی داشته باشد آگاه بود، خود را به دقّت آماده یورش به آن کرد. هیچ کس به جز گایوس للیوس از نقشه شیپیو آگاه نبود. وی از سوی شیپیو فرمان یافت ناوگانش را درطول ساحل براند، آن هم باسرعتی که وقتی نیروهای شیپیو از راه خشکی به بندرِ این شهر می رسند، بدانان ملحق شده باشد. هفت روز بعد رومیان همزمان از مسیر خشکی و دریا به کارتاخنا رسیدند، و روبروی شهر اردو زدند. شیپیو سپس فرمان داد که تنها عقبه آنان سنگربندی شود چراکه قسمت شمالی و ج
نوبی بواسطهٔ موانع جغرافیایی (به ترتیب مرداب و دریا) محافظت می شدند. نیروهای طرفین. جمهوری روم. تیتوس لیویوس می گوید که شیپیو مارکوس یونیوس سیلانوس را با ۳٬۰۰۰ پیاده و ۳۰۰ سواره برای مدیریت و ریاست بر ایالت باقی گذاشت و خود نیز باقی ارتش مشتمل بر ۲۵٬۰۰۰ پیاده و ۲٬۵۰۰ سواره را به آنسوی ایبرو هدایت کرد. اساساً دو لژیون و دو سواره نظام ایتالیایی افزون بر سپاهی ۵٬۰۰۰ نفری از متحدین ایبریایی و سلت برای وی در دسترس بودند. شیپیو یک ناوگان به فرماندهی معتمدترین ژنرال خود، گایوس للیوس، را موظف کرد به موازات نیروی زمینی اش، در دریا به سوی کارتاخنا حرکت کند. ناوگان متشکل از ۳۰ کوینکوریمی بود. کارتاژ. کارتاژی ها در شبه جزیره ایبری نیروهای خود را به سه بخش تقسیم کرده و پایگاه های خود را به قرار زیر مستقر کرده بودند: تمامی آنان کمتر از ۱۰ روز پیاده روی از کارتاخنا دور نبودند. شمار نیروهایی نیز که در کارتاخنا حضور داشتند، با توجه به آنچه تیتوس لیویوس نقل می کند، ظاهراً به ۲٬۰۰۰ شهروند مسلح و ۱٬۰۰۰ سرباز کارتاژی می رسید. جغرافیای محل محاصره. شهر کارتاخنا چند دهه پیش توسط کارتاژی ها بنیان گذاری شده بود. موقعیّت آن برای دریانو
ردی مستقیم به شمال آفریقا (پایتخت امپراتوری کارتاژ در تونس بود) مناسب بود. این شهر مجهّز به یک بندر به قدر کافی بزرگ برای هر ناوگانی بود و شاید هم تنها بندری بود که بر سواحل شرقی شبه جزیره ایبری رو به مدیترانه واقع شده بود. این شهر در خلیجی در نیمهٔ شبه جزیره ایبری واقع شده بود، خلیجی که عمق آن توسط پولیبیوس حدود بیست استادیا و عرض آن در ورودی حدود ده استادیا تخمین زده می شود. در این خلیج عمیق یک شبه جزیره بیرون زده است و در همین شبه جزیره است که شهر کارتاخنا واقع می شود. قسمت جنوبی این شهر مستقیماً توسط دریا (در نقشه با عنوان mare Ibericum) محافظت می شود و قسمت شمالی اش نیز توسط یک آبگیر یا مردابی وسیع (در نقشه با عنوان stagnum). یک تپه بزرگ حدود دویست وپنجاه قدم (۳۷۰ متر) شهر را به خشکی مرتبط می کرد. اینچنین بود که به شدّت محافظت شده بوده و با یک حمله مستقیم به آسانی قابل فتح نبود. قسمت جنوبی این شهر صاف و مسطح بود امّا دیگر نقاطش مملو از تپه ها بودند. آرایش نیروها. پوبلیوس کورنلیوس شیپیو می خواست به دشمن وانمود کند که امنیت دارد و نیز راه عقب نشینی خود را باز بگذارد تا هر موقع لازم شد پس از حمله اقدام به ع
قب نشینی کند. اردوگاه رومیان از جنوب توسط دریا (در نقشه با عنوان mare Ibericum) و از سمت شمال توسط آبگیر (در نقشه با عنوان stagnum) به طور طبیعی حفاظت می شد، بی آنکه نیازی به استحکامات اضافی باشد. پس از آنکه کارهای ضروری استحکام بندی اردوگاه را به پایان رساند، ناوگان مملو از هرنوع وسیله پرتابی جنگی را به صف کرد تا تحت فرماندهی گایوس للیوس شهر را از سوی دریا محاصره کنند. آنگاه به اردوگاه بازگشت تا سربازانش را از طرح محاصره ای که خودش ساخته وپرداخته بود آگاه نماید. سپس مجمع جنگی را فراخوانده و گفت: شیپیو اضافه کرد که در این شهر گروگان هایی از تمام پادشاهی ها و مردمان والاتبار محبوس شده اند. اگر اینان به دست ما رومیان بیفتند، محتملاً باید به ما پاسخ [مثبت] بدهند و نه به کارتاژی ها. افزون برآن در شهر تمامی خزانه دشمن نگه داری می شود و بدون آنان دشمن قادر به ادامه جنگ و حفظ مزدورانش نخواهد بود. در کارتاخنا (به لاتین: Nova Carthago) همچنین ماشین جنگی دشمن، اسلحه و هرنوع آلات جنگی دیگر وجود دارند که می توانند ارتش روم را تجهیز کنند و بدینگونه دشمن از منابع سرشاری محروم شود. این شهر می تواند به عنوان بندر نیز عمل کند
، به عنوان پایگاهی برای عملیات های نظامی ضروری. وی سپس چنین نتیجه گیری کرد: وی به هرکس که در بالا رفتن از دیوارها پیشقدم شود وعده جایزه تاج دیوارنما و نیز به کسانی که در جنگ از خود رشادت نشان دهند وعده جوایز نظامی سنتی را داد. شیپیو افزود که این ایده توسط پوزئیدون در رؤیا به وی الهام شده است. با این آخرین کلمات، سربازانش سرشار از اشتیاق و انگیزه شده و آماده نبرد با دشمن فنیقی شدند. فرماندار کارتاژی شهر ماگو نام داشت. زمانی که مشاهده نمود که نیروهای رومی خود را برای محاصرهٔ شهر از مسیر دریا و خشکی آماده می کنند، نیروهای خود را به قرار مقابل چیدمان کرد: ۲٬۰۰۰ سرباز را در برابر باریکه خاکی و اردوگاه رومیان قرار داد؛ ۵۰۰ سرباز در دژ (قسمت غربی شهر) و ۵۰۰ تای دیگر در تپه ای که واقع در شرق شهر بود، قرار داد (به نقشه نگاه کنید)؛ سپس به شهروندان فرمان داد گوش به زنگ بوده و درصورت شنیدن هر صدای بلند یا مشاهده هرگونه امر غیرعادی و غیرمنتظره به آنجا بدوند. نبرد. نخستین یورش. ماگو دروازه های شهر را باز کرد و به شهروندانی که آنان را به خط کرده بود دستور خارج شده و در مسیری بروند که به اردوگاه دشمن هدایتشان کرد. رومیان در
عوض، تحت فرماندهی شیپیو، به قدری عقب نشینی کردند که به آن نیروهای تقویتیِ حاضر در اردوگاهشان که قرار بود درطول نبرد با آنان تعویض شوند، نزدیک تر باشند. درابتدای نبرد نیروها خود را با نیروهایی برابر (۲٬۰۰۰ نفر از هر طرف) و در محیطی تنگ (باریکه خاکی) دیدند. سپس نیروهای تقویتی رومی که از اردوگاه نزدیکشان مداوماً برای جایگزینی با خطوط مقدم رومیان فرستاده می شدند، دشمن را وادار به عقب نشینی بی نظم کردند. بسیاری از پُست های نگهبانی و بخشی از دیوارها براثر وحشت و عقب نشینی خالی شدند. هنگامی که شیپیو ــ پس از آن که خود را به بالای تپه ای که به نام مرکوری خوانده می شد رسانید ــ مشاهده کرد که دیوارها در بسیاری از نقاط عاری از مدافعان هستند، فرمان داد که تمامی سربازانش از اردوگاه خارج شده و نردبان ها را باخود بیاورند تا محاصره را شروع کنند. شیپیو، به لطف محافظت با سپر توسط سه جوان نیرومند لژیونر، خود را تا نزدیکی دیوارهای شهر رساند تا روحیه سربازانش را برانگیزد. این رفتار فرمانده ی کل قوا، به حملات زمینی رومیان جان تازه ای بخشید. درهمان هنگام، آن بخش از شهر که روبروی دریا بود (جنوب شهر) مورد یورش ناوگان تحت امر گایوس لل
یوس واقع شد. هنگامی که ناوگان سررسید و پلکان های نردبانی و نیز سربازان را فوراً پیاده کرد، میان سربازان بر سر این که چه کسی سریعتر حمله را آغاز می کند (از دیوارها بالا می رود) رقابت درگرفت و همین امر سبب آشفتگی و بی نظمی میان خودشان شد. ماگو از این دیرکرد بهره جُست و دیوارها را از مردان مسلح پُر کرد، جایی که همچنین پرتابه های فراوان در آن قرار داد. افزون برآن، دیوارها بسیار بلند بودند و تنها تعداد اندکی از نردبان رومیان می توانستند از حیث بلندی با آن برابری کنند. شایان ذکر است رومیانی که موفق می شدند به بالاترین پلکان نردبان ها برسند، اغلب براثر وزن بیش ازحد باعث شکستگی آن می شدند. در دیگر موارد، این سرگیجه بر اثر ارتفاع بود که مهاجمان را می کُشت. درحقیقت شیپیو که به دشواری شدید [محاصره] پی برده بود، فرمان عقب نشینی داد، و بدین گونه نه تنها درمیان محاصره شدگان امید به وقفه (استراحت) ایجاد کرد، بلکه حتّی این امید نیز پدید آمد که شهر بتواند در حملات بعدی نیز از خود بهتر دفاع کند. درعوض، رومیان پی به دشواری های عملیات نظامی محاصره بردند و همچنین این وقفه به سه فرمانده کارتاژی مهلت کافی می داد تا به یاری کارتاخنا
بشتابند. یورش نهایی. شیپیو فرمان داد که سربازان خسته و مجروح نردبان ها را به آنان که بیشتر استراحت کرده و سالم هستند تحویل دهند تا برای حمله جدید تجدید نیرو کنند. وی همچنین بواسطهٔ عده ای از ماهیگیران اهل ــ که با قایق های کوچک در مرداب بزرگی که در شمال شهر واقع بود (در نقشه با عنوان stagnum) گشت وگذار می کردند ــ مطلع شد که آب آن مرداب (برکه) بر اثر جزر درحال کاهش بوده و به آسانی می شد با پای پیاده به دیوارها رسید. این ژنرال رومی، که مهیای بهره گیری از هرگونه فرصت برای تصرف «پایتخت» اسپانیایی کارتاژ بود، به پانصد لژیونر فرمان داد نردبان آورده و دنبالش بیایند. هنگامی که پائین رفتن آب دریا (جنوب شهر) براثر جزر سبب پائین رفتن آب برکه (شمال شهر) نیز شد، تقریباً در حدود نیم روز یک باد نیرومند ترامونتان وزیدن گرفت که آب برکه را درهمان مسیر جزر حرکت داد و بدین گونه بستر دریا فاقد آب شد، به گونه ای که دربرخی از نقاط، آب از ناحیه خاصره و در برخی نقاط نیز از زانوها فراتر نمی رفت. شیپیو این حادثه طبیعی را به شفاعت (میانجی گری) الهی نسبت داد که در عرف رومیان معمول بود؛ بنابراین به سربازان خود دستور داد از خداوندگار نپت
ون به عنوان راهنمای این ماجراجویی پیروی کرده و مرداب واقع در شمال شهر را با پای پیاده دور زده و به دیوارهای شمال شهر برسند (رجوع شود به نقشه). درحالی که پیشروی شیپیو و عده ای از افرادش درطول مرداب شروع می شد، شیپیو به سربازان دستور داده بود به حملات خود به دیوارهای شهر از سمت جنوب با نردبان ها ادامه دهند، باوجود آن که می دانست این تلاش طاقت فرسا خواهد بود. دراینجا لژیون های رومی صرفاً با مانع بلندیِ دیوارها روبرو نبودند، بلکه می بایست با بارانی از پرتاب مرگ بار دارت ها (نوعی نیزه)، به خصوص از سوی جناحین، نیز رویارو شوند. در همان حال که حملات زمینی با نردبان ها در طول باریکه خاکی (در قسمت شرقی شهر) ادامه داشتند، پدیده جزر آغاز شد. آب مرداب (شمال شهر) به تدریج شروع به عقب روی کرد و به سوی دریا (جنوب شهر) سرازیر می شد؛ به طوری که هرکس این پدیده را بدون داشتن اطلاع قبلی از آن مشاهده می کرد، آن را باور نمی کرد. در این حال، پوبلیوس شیپیو به پانصد نفر از سربازانی که از قبل آماده کرده بود دستور داد وارد مرداب شده و ترسی نداشته باشند. اینچنین بود که پانصد سرباز رومی که شیپیو شخصاً آنان را به آن آبگیر (مرداب) واقع در ش
مال شهر برده بود موفق شدند به سهولت و سرعت بسیار درب را شکسته و از دیوارها بالا بروند، چراکه این قسمت شمالی شهر سنگربندی و مستحکم نشده بود، زیرا کارتاژی ها می پنداشتند که به واسطهٔ آن مانع طبیعی (مرداب) خودبه خود محافظت می شود. افزون بر آن پادگان چندانی در آن قسمت برای نگهبانی وجود نداشت زیرا همگی نیروها برای دفاع از قسمت شرقی شهر متمرکز شده بودند. پولیبیوس می افزاید هنگامی که اولین لژیون ها موفق شدند از دیوارهای قسمت شرقی بالا بروند، در اولین گام اقدام به پیشروی در طول آن نمودند و دشمنان اندکی نیز که برسر راه خود می دیدند را از میان می بردند. سپس هنگامی که به نزدیکی دروازه ها رسیدند، برخی از آنان از دیوارها پائین آمده و شروع به ازمیان بردن آن مانع چوبین (دروازه) کردند، درهمان حال رومیانی که بیرون بودند نیز شروع به رخنه به درون شهر کردند. دراین میان، آنانی که در باریکه خاکی (شرق شهر) با نردبان ها هنوز در تلاش برای بالا رفتن از دیوارها بودند، پس ازآنکه مقاومت مدافعان را در هم شکستند، تا قله دیوارها پیش رفتند. پانصد لژیون رومی هم که از مرداب گذشتند، بی آنکه با نبرد سختی روبرو شوند، به شمال شهر راه یافتند و با ش
تاب به سوی دروازه شرقی شهر دویدند، جایی که کل نبرد درمی گرفت. کارتاژی ها که به قدر کافی سرگرم پس زدن توده رومیانی بودند که سعی می کردند از دیوارهای شرقی بالا بروند، متوجه نشدند که از جانب عقب نیز مورد هجوم دشمن واقع شده اند. مدافعان از نظر رومیان سرشار از هراس شده بودند. دیوارها فوراً ازسوی سربازان رومی اشغال شدند درحالی که دروازه شرقی شکسته شد و گله ای از لژیون های رومی به داخل شهر رسوخ کردند. آن هایی نیز که از طریق دیوارها وارد شهر شدند، پس از پائین آمدن از دیوارها شروع به قتل عام شهروندانی کردند که در مقابلشان ایستادگی می کردند؛ آن هایی که از طریق شکستن دروازه وارد شهر شدند توسط فرماندهانشان به صف شده و به سوی میدان اصلی حرکت کردند. آنان مشاهده کردند که کارتاژی ها در دو جهت متفاوت می گریزند؛ برخی به سوی تپه شرقی که در نزدیکی شان قرار داشت و دارای پادگانی از پانصد سرباز بود، و برخی دیگر به سوی دژ واقع در غرب که ماگو با سربازانی که از دیوارها عقب نشسته بودند به آنجا پناه برده بود. شیپیو برخی سربازان را فرستاد تا تپه شرقی را بگیرند و خود با بقیه سپاه روانه دژ غربی شد. تپه با اولین حمله اشغال شد و ماگو که مشاه
ده می کرد دشمن اکنون همه جا پراکنده شده و شیپیو با ۱٬۰۰۰ فرد مسلح در حال پیشروی است و دیگر امید چندانی نیست، خود را افزون بر دژ و پادگان به رومیان تسلیم کرد. تا هنگامی که فرمانده کارتاژی تسلیم نشده بود قتل عام ادامه داشت و هیچ یک از جوانان مورد ترحم واقع نشد. پس از تسلیم، به کشتار پایان دادند و سربازان رومی غنایم را میان خود تقسیم کردند، غنایمی که بنابه گزارش تیتوس لیویوس مقدار قابل توجهی بود. پیامدها. فرماندهان کارتاژی پس از این شکست ابتدا کوشیدند اخبار اشغال شهر کارتاخنا را پنهان کرده و آن را مسکوت نگه دارند، امّا از آنرو که این حادثه بسیار آشکار بود بعدها کوشیدند این حادثه را کوچک و ناچیز جلوه دهند، و گفتند: متعاقب از دست رفتن پایتخت اسپانیای کارتاژی، رومیان کنترل سراسر سواحل شرقی شبه جزیره ایبری و دسترسی به معادن نقره آن و همچنین خزانهٔ کارتاژی که سربازگیریِ دوباره از میان ایبریایی ها را ممکن می ساخت، بدست آوردند.
فرانتس سالا (؛ ۱۷ دسامبر ۱۸۸۶ – نوامبر ۱۹۵۲) بازیگر و چهره پرداز اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "ترانه عشق"، "کرم شب تاب" و "۱۸۶۰" (به عنوان چهره پرداز) اشاره کرد.
جاکومو آلمیرانته (؛ ۱۲ سپتامبر ۱۸۷۵ – ۱۲ ژانویه ۱۹۴۴) بازیگر اهل پادشاهی ایتالیا بود. از فیلم های او می توان به "دورا نلسون" اشاره کرد.
فردریک فرانسوا-مارسال (; زاده – درگذشته ) سیاستمدار اهل فرانسه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور شده است.
لویی ژاک ماری کولان دو بوکاژ (؛ – ) با نام هنری لویی ورنوی، بازیگر، فیلم نامه نویس و نمایشنامه نویس اهل فرانسه بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "احساس مالکیت"، "دورا نلسون" (نسخهٔ فرانسوی)، "دورا نلسون" (نسخهٔ ایتالیایی)، "دخترخالهٔ ورشویی من" و "فریب" اشاره نمود.
جاکومو ریتسو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. او در بیش از چهل فیلم ظاهر شده است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "دوست خانوادگی"، "هزار و یک شب ایتالیایی"، "دکامرون ممنوعه"، "پیرینو، آفتی برای رهایی"، "دخترمدرسه ای"، "حکایت های ناپسند"، "شب های گناه آلود پیترو آرتینو"، "چرا عشق بازی نمی کنیم؟"، "دکامرون ناپسند"، "معلم علوم تجربی"، "مربی اسکی"، "۱۹۰۰"، "نان و شکلات"، "دکامرون"، "آوانتی!"، "یک پلیس زن در جوخه هرزه ها"، "یک پلیس زن در نیویورک"، "سنبله، ثور، جدی"، "راننده تاکسی" و "تعقیب مرگبار" اشاره کرد.
جاکومو روندینلا (؛ – ) خواننده و بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "آزادی کجاست؟" و "چرخ وفلک ناپل" اشاره کرد.
جامپی یرو لیترا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "شادی زندگی"، "پشت درهای بسته"، "پاهای طلایی"، "چیچو و فرانکو در سال اختلاف نظر" و "هرج ومرج بزرگ" اشاره کرد.
کوکورِچ () یا گوشت و رودهٔ کبابی و طعم دار شده گوسفند، یکی از غذاهای خیابانی محبوب استانبول و همچنین یونان و کشورهای بالکان به شمار می رود. کوکورچ روی یک سیخ گردان درست می شود و بعد از آن که به قطعات ریزتری خرد شد، طعم دار شده و داخل ساندویچ قرار داده می شود. کوکورچ غذایی خیابانی و در واقع کباب رودهٔ گوسفند است که به صورت تابیده شده با فلفل ترکیب می شود و می توان آن را به همراه نیم یا یک چهارم قرص نان تهیه کرد. برخی از افراد به دلیل دقتی که در نظافت این بخش از بدن گوسفند باید به خرج داد، از خوردن آن امتناع می کنند.
جانکارلو نیکورتا (؛ ۳۰ آوریل ۱۹۴۴ – ۱۲ ژوئن ۲۰۱۳) بازیگر، کارگردان فیلم و نویسنده اهل ایتالیا بود. از جمله آثار او می توان به "نونو فلیچه" اشاره کرد. زندگی نامه. نیکورتا در رم متولد شد. او فرزند دو بازیگر به نام های ماریاننینا لیباسی و آنتونیو نیکوترا بود. او کار خود را به عنوان یک بازیگر کودک از سال ۱۹۵۰ آغاز کرد و در چندین نقش اصلی بازی کرد. در سال ۱۹۶۸ او به عنوان کارگردان تلویزیونی با برنامه موزیکال کانزونسیما همکاری کرد.
گوئیدو چرنیلیا (؛ – ) بازیگر و صداپیشه اهل ایتالیا بود. از فیلم ها و مجموعه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "تقدیم به مادر عزیزم در زادروزش"، "نونو فلیچه"، "اسمش را آندره آ می گذاریم"، "دشمنی خونین" و "فراسوی نیک و بد" اشاره کرد.
جانفرانکو فوناری (؛ ۲۱ مارس ۱۹۳۲ – ۱۲ ژوئن ۲۰۰۸) نویسنده، مجری تلویزیون، کمدین و بازیگر اهل ایتالیا بود.. از فیلم های او می توان به "نجیب و بدجنس" و "دکتر گلدفوت و دختران آتشپاره" اشاره کرد.
اینترنت میان سیاره ای (به انگلیسی: interplanetary Internet) یک شبکه کامپیوتری متصور در فضا است که از مجموعه ای از گره های شبکه تشکیل شده است که می توانند با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. با توجه به فاصله خیلی زیاد میان سیارات (فضای بیرونی)، این ارتباط بسیار تأخیر دارد؛ بنابراین مجموعه ای از پروتکل ها و فناوری های جدیدی که در برابر تأخیرها و خطاهای زیاد مقاوم هستند، مورد نیاز است. اینترنت میان سیاره ای یک شبکهٔ ذخیره و ارسال از اینترنت است که اغلب قطع می شود. این شبکه دارای یک ارتباط بی سیم دیجیتال با سرعت بالا است که مملو از پیوندهای مستعد خطا و تأخیرهایی از ده ها دقیقه تا چند ساعت (حتی در صورت وجود اتصال) است.
مک لارن الوا (به ) یک خودروی اسپورت موتور وسط با تولید محدود است که توسط خودروسازی مک لارن تولید شده است. این خودرو با پیوستن به مدل های اف۱، پی۱، سنا، و اسپیدتیل، پنجمین مدل اضافه شده به "سری آلتیمیت مک لارن" است. این خودروی اسپورت سقف باز از خودروهای مسابقه ای بدون سقف توسعه یافته توسط بروس مک لارن در دههٔ ۱۹۶۰ میلادی الهام گرفته است. نام گذاری. نام "الوا" در زبان فرانسوی به معنی «او [مؤنث] می رود!» است. این خودرو نام خود را از خودروهای مسابقه ای بدون سقف سبک وزن اولیه که توسط بروس مک لارن توسعه یافته بودند، گرفته است. مدل های ام۱ای، ام۱بی و ام۱سی بین سال های ۱۹۶۴ و ۱۹۶۷ تولید شدند. با توجه به محدودیت کارکنان کارخانهٔ مک لارن، تولید این مدل ها به خودروسازی بریتانیایی الوا واگذار شد. مشخصات. اگرچه وزن خالص واقعی این خودرو هنوز اعلام نشده است، اما مدل الوا که نخستین خودروی اسپورت بدون سقف مک لارن با مجوز تردد در جاده ها است، طبق ادعای شرکت مک لارن، سبک ترین خودروی اسپورت تولیدشده توسط مک لارن خواهد بود. به منظور کاهش وزن خودرو، تمامی بخش های بدنهٔ آن، از جمله شاسی، درها و صندلی ها از فیبر کربن ساخته شده است.