Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
(رهبر هیئت چینی) نیز جنگ را با عبارات انسانی و زیست محیطی محکوم کردند. ایشان همچنین خواستار شناسایی اکوساید به عنوان یک جرم بین المللی شدند. در این کنفرانس یک کارگروه جرایم علیه محیط زیست تشکیل شد و پیش نویس کنوانسیون اکوساید را در سال ۱۹۷۳ تقدیم سازمان ملل کرد. «اجلاس بوم کشی جنگی» با حمایت دای دونگ (یکی از شاخه های سازمان غیردولتی رهپویان بین المللی صلح و آشتی) در استکهلم برگزار شد. در این اجلاس افراد زیادی شرکت کردند از جمله متخصصانی مانند ریچارد ای. فالک (متخصص حقوق بین الملل در زمینه جنایات جنگی) و رابرت جی لیفتون (روان شناس تاریخی). این اجلاس خواستار تصویب کنوانسیونی در مورد بوم کشی جنگی در سازمان ملل شد که یکی از اهداف آن، تلاش برای تعریف و محکوم کردن اکوساید به عنوان یک جنایت جنگی بین المللی بود. ریچارد ای. فالک در سال ۱۹۷۳ پیش نویسی برای کنوانسیون اکوساید تهیه کرد که در همان ابتدا صریح ذکر می کرد «انسان، آگاهانه و غیرآگاهانه، در زمان جنگ و در زمان صلح، خسارات جبران ناپذیری به محیط زیست وارد ساخته است».در سال ۱۹۷۸، تهیه پیش نویس «قانون جنایت علیه صلح و امنیت نوع بشر» آغاز شد. در همین زمان، موضوع مسئول
یت بین المللی دولت ها و جنایات بین المللی نیز در حال بررسی و تدوین بود. در سالنامه ۱۹۷۸ کمیسیون حقوق بین الملل، «پیش نویس مواد مربوط به مسئولیت دولت و اعمال متخلفانه بین المللی» به چاپ رسید. در این پیش نویس به «عمل متخلفانه بین المللی (که) از جمله ناشی از… (د) نقض جدی یک تعهد بین المللی دارای اهمیت اساسی با هدف مراقبت و حفاظت از محیط زیست انسانی، مانند منع آلودگی وسیع جو زمین یا دریاها باشد» اشاره شده است. کشورهایی که از شناسایی جرم اکوساید حمایت کردند عبارت بودند از رومانی، سریر مقدس، اتریش، لهستان، رواندا، کنگو و عمان. دهه ۱۹۸۰. بررسی بوم کشی به عنوان یک جرم در این دهه نیز ادامه یافت. «گزارش وایتکر» به سفارش کمیسیون فرعی ترویج و حمایت از حقوق بشر سازمان ملل، در خصوص مسئله پیشگیری و مجازات جرم اکوساید، توسط گزارشگر ویژه وقت، بنجامین وایتکر تهیه شد. در بندی از این گزارش ذکر شده بود «برخی از اعضای کمیسیون فرعی پیشنهاد کرده اند که تعریف نسل کشی باید گسترش داده شود تا نسل کشی فرهنگی یا «قومیت کشی» و همچنین «اکوساید» را نیز دربربگیرد: ایجاد تغییرات منفی، اغلب جبران ناپذیر، در محیط زیست - برای مثال از طریق انفجاره
ای هسته ای، جنگ افزارهای شیمیایی، آلودگی جدی و باران اسیدی، یا نابودی جنگل های بارانی - که موجودیت کل جوامع را چه عامدانه و چه با سهل انگاری مجرمانه، تهدید می کنند». بحث جرایم بین المللی نیز در سال ۱۹۸۷ در کمیسیون حقوق بین الملل ادامه یافت. در این مباحث پیشنهاد شد که فهرست جرایم بین المللی باید شامل اکوساید، اولین استفاده از جنگ افزارهای هسته ای، استعمار، آپارتاید، تجاوز اقتصادی و سوداگرایی نیز باشد. دهه ۱۹۹۰. «پیش نویس قانون جنایات علیه صلح و امنیت نوع بشر» که در سال ۱۹۹۱ به تصویب کمیسیون حقوق بین الملل رسید، مشتمل بر ۱۲ جرم بود که یکی از آنها «خسارت عمدی به محیط زیست» (ماده ۲۶) است. تا ۲۹ مارس ۱۹۹۳، دبیرکل سازمان ملل متحد ۲۳ پاسخ از کشورهای عضو ملل متحد و یک پاسخ از یک کشور غیرعضو دریافت کرد. کشورهای پاسخ دهنده عبارت بودند از: استرالیا، اتریش، بلاروس، بلژیک، برزیل، بلغارستان، کاستاریکا، اکوادور، یونان، هلند، کشورهای نوردیک (دانمارک، فنلاند، ایسلند، نروژ، سوئد)، پاراگوئه، لهستان، سنگال، سودان، ترکیه، انگلستان، ایالات متحده آمریکا، اروگوئه و سوئیس. اعتراضات بسیاری نسبت به این موضوع مطرح شد که خلاصه آنها را می
توان در سالنامه ۱۹۹۳ کمیسیون حقوق بین الملل مشاهده کرد. تنها سه کشور هلند، انگلستان و ایالات متحده آمریکا با اضافه شدن یک جرم زیست محیطی مخالفت کردند. مسئله ای که نگرانی کشورها را برانگیخت، اضافه شدن معیاری برای اندازه گیری قصد (خسارت «عمدی») بود. اتریش در نظریه خود نوشته بود: «از آنجا که مرتکبین این جرم معمولاً با انگیزه سودجویی دست به عمل می زنند، قصد نباید شرط مسئولیت منتهی به مجازات در نظر گرفته شود». موضع بلژیک و اوروگوئه هم این بود که در جرم آسیب شدید به محیط زیست، عنصر قصد ضروری نیست. در سال ۱۹۹۶، مارک گری (حقوقدان کانادایی/استرالیایی) تعریف پیشنهادی خود برای جرم بین المللی اکوساید را منتشر کرد که مبتنی بر قواعد تثبیت شده حقوق بین الملل محیط زیست و حقوق بشر بود. او در نظر خود شرح داد که دولت ها، و شاید حتی افراد و سازمان هایی که موجب آسیب به محیط زیست طبیعی در مقیاسی عظیم می شوند یا اجازه وقوع چنین آسیبی را می دهند، در واقع مرتکب نقض تعهد وظیفه مراقبت در قبال کل بشریت شده اند. او پیشنهاد کرد که اگر چنین نقض تعهدی به صورت عامدانه، از سر بی احتیاطی یا مسامحه رخ بدهد، و باعث خسارت زیست محیطی جدی و گسترده
یا ماندگار بشود، باید به عنوان اکوساید شناخته شود. در همین زمان، کمیسیون حقوق بین الملل کار بر روی ماده ۲۶ (خسارت عمدی و شدید به محیط زیست) را به یک کارگروه سپرده بود تا امکان گنجانده شدن خسارت عمدی و شدید به محیط زیست به عنوان یک جرم بین المللی در پیش نویس مواد بررسی شود. در سال ۱۹۹۸، پیش نویس نهایی تهیه شده توسط کمیسیون حقوق بین الملل به عنوان منبعی الهام بخش برای تهیه اساسنامه رم به کار گرفته شد. اساسنامه رم سند مؤسس دیوان کیفری بین المللی (ICC) است و این دیوان هنگامی وارد عمل می شود که یک دولت نخواهد یا قادر نباشد که جرایم بین المللی را مورد پیگرد قرار بدهد. اکوساید در اساسنامه روم به عنوان یک جرم جداگانه گنجانده نشده اما ذیل مصادیق جنایت جنگی به آن اشاره می شود. معیار این جنایت جنگی از معیارهایی که پیشتر پیشنهاد شده بود مضیق تر است. در «معاهده ممنوعیت استفاده نظامی یا سایر استفاده های خصمانه از فنون تغییردهنده زیست محیطی» مصوب ۱۹۷۷، معیار تخریب زیست محیطی در زمان جنگ، «گسترده، درازمدت یا شدید» بودن آسیب موردنظر است در حالی که ماده ۸ اساسنامه رم، معیار مذکور را با تغییر یک کلمه به «گسترده، درازمدت و شدید
» تبدیل کرده است. ماده ۸ اساسنامه رم، خسارت زیست محیطی را به شرایطی محدود کرده که «انجام عمدی حمله ای با علم به این که چنین حمله ای باعث تلفات جانی یا آسیب به غیرنظامیان یا خسارت به اهداف غیرنظامی یا آسیب گسترده، درازمدت و شدید به محیط زیست خواهد شد و آشکارا نسبت به مجموعه فایده نظامی ملموس و مستقیم موردانتظار از آن بیش از اندازه است» محقق شود. دهه ۲۰۱۰. پیشنهاد شناسایی جرم اکوساید از طرف یک نهاد خصوصی به سازمان ملل ارائه شد. در مارس ۲۰۱۰، پولی هیگینز (حقوقدان زیست محیطی) اصلاحیه ای به اساسنامه رم را به سازمان ملل پیشنهاد داد مبنی بر اینکه «اکوساید» به عنوان پنجمین مصداق جنایت علیه صلح به جهت حقوقی به رسمیت شناخته شود. اساسنامه رم در حال حاضر چهار جنایت علیه صلح را شناسایی کرده است: نسل کشی، جنایات علیه بشریت، جنایت جنگی، و جنایت تجاوز. قابل توجه است که این چهار جنایت همگی بر قربانیان انسانی اثر می گذارند. تعریف پیشنهادی هیگینز از اکوساید هرچند به «بهره مندی مسالمت آمیز» ساکنان اشاره می کند، اما قربانی اصلی که این اصلاحیه در پی محافظت از آن است، نه افراد انسانی بلکه خود محیط زیست است. در سال ۲۰۱۱، یک سازمان م
دنی به نام همیلتون، متن قانونی تمرینی و صوری به نام قانون بوم کشی را تهیه کرد و سپس این قانون را در قالب یک محاکمه تمرینی و صوری در دیوان عالی انگلستان به آزمایش گذاشت. در اکتبر ۲۰۱۲، تعدادی از متخصصان در کنفرانس بین المللی جنایت زیست محیطی: تهدیدهای موجود و در حال ظهور که در رم و در مقر سازمان غذا و کشاورزی ملل متحد برگزار شد شرکت کردند. این کنفرانس با مدیریت مؤسسه تحقیقات بین المللی جرم و عدالت سازمان ملل متحد (UNICRI) با همکاری برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد (UNEP) و وزارت محیط زیست ایتالیا برگزار شد. این کنفرانس به رسمیت شناخت که جنایت زیست محیطی شکل جدید و مهمی از جرایم سازمان یافته فراملی است که نیاز به پاسخی جدی تر دارد. یکی از نتایج کنفرانس این بود که UNEP و UNICRI پژوهشی دربارهٔ تعریف جنایت زیست محیطی را آغاز کنند و یکبار دیگر به تاریخچه شناسایی اکوساید به عنوان یک جنایت بین المللی توجه نمایند. در نوامبر ۲۰۱۹، پاپ فرانسیس در سخنرانی خود خطاب به انجمن بین المللی حقوق کیفری (AIDP)، جامعه بین المللی را فراخواند که اکوساید را به عنوان «پنجمین دسته بندی از جنایات علیه صلح» به رسمیت بشناسند. در دسامبر ۲۰
۱۹، در هجدهمین اجلاس مجمع کشورهای عضو اساسنامه رم، دو دولت مستقل یعنی وانواتو و مالدیو، در بیانیه های رسمی خود خواستار بررسی جدی افزودن جنایت اکوساید به متن اساسنامه رم شدند. دهه ۲۰۲۰. در اواخر نوامبر ۲۰۲۰، هیأتی مستقل از حقوقدانان بین المللی از طرف «بنیاد توقف بوم کشی» (Stop Ecocide Foundation)، به ریاست فیلیپ سندز (استاد حقوق بریتانیایی) و قاضی فلورانس مومبا (از زیمبابوه) تشکیل شد و شروع به تهیه پیش نویس قانونی پیشنهادی برای جرم انگاری بوم کشی کرد. در ۲۲ ژوئن ۲۰۲۱، این هیئت نتیجه کار خود را در قالب تعریف اکوساید منتشر کرد: «اقدامات غیرقانونی یا بی محابا که با علم به اینکه احتمال چشمگیر خسارت شدید و گسترده یا درازمدت به محیط زیست در نتیجه این اقدامات وجود دارد، انجام می شوند». تعریف پیشنهادی اکنون برای بررسی در دسترس دولت ها و دیوان کیفری بین المللی قرار خواهد گرفت تا بدین وسیله یک رویه حقوقی جهانی ایجاد شود و بتوانیم پرونده های مربوط به تخریب اکولوژیک را بر این اساس قضاوت کنیم. جوجو مهتا، مدیر اجرایی و بنیانگذار «بنیاد توقف بوم کشی» معتقد است که اساسنامه رم قبلاً اصلاح شده و این اتفاق می تواند دوباره بیفتد.
او معتقد است جرم انگاری کردن اکوساید نشان دهنده تغییری در اقتصاد جهانی و دور کردن منابع مالی از پروژه هایی است که اکوسیستم های کره زمین را ویران می کنند. مهتا پیش بینی کرده است که حدود چهار تا پنج سال طول خواهد کشید تا اتفاق نظر لازم دولت ها برای گنجاندن جرم بوم کشی در اساسنامه رم حاصل شود. تا کنون هشت کشور شامل بلژیک، فنلاند، اسپانیا، وانواتو و مالدیو از این پیشنهاد حمایت کرده اند. در مه ۲۰۲۱، پارلمان اروپا دو گزارش را تصویب کرد که پیشنهاد شناسایی بوم کشی به عنوان یک جرم را مطرح می کردند. در همین ماه، ۱۷۹ عضو اتحادیه بین المجالس نیز با اکثریت نزدیک به اتفاق، مصوبه ای را تصویب کردند که به موجب آن، این اتحادیه از پارلمان های عضو دعوت کرد تا امکان شناسایی جرم بوم کشی را مورد ارزیابی قرار بدهند. قوانین داخلی موجود در زمینه بوم کشی. تا کنون ده کشور اکوساید در زمان صلح را در داخل مرزهای خود جرم انگاری کرده اند. این کشورها از عبارات ماده ۲۶ پیش نویس کمیسیون حقوق بین الملل استفاده کرده اند که به ایجاد عمدی «خسارت گسترده، درازمدت و شدید به محیط زیست طبیعی» در چارچوب جنگ اشاره کرده است. البته لازم به اشاره است که ماد
ه ۲۶ بعداً از متن پیش نویس نهایی که در سال ۱۹۹۶ به دیوان کیفری بین المللی برمبنای اساسنامه رم پیشنهاد شد، حذف گردید. هیچ یک از این ده کشور، رویه ای برای اندازه گیری و سنجش «قصد» تعیین نکرده اند. اثربخشی این قوانین به عوامل دیگری هم بستگی دارد از جمله فراهم بودن رویه هایی برای اجرای قانون، و نیاز به دادگستری مستقل و احترام به حاکمیت قانون. در عین حال، طبق آمار شفافیت بین الملل، اغلب کشورهایی که قوانین مربوط به اکوساید دارند، دچار فساد شدید و ضعف حاکمیت ضعیف قانون هستند. گرجستان، ۱۹۹۹. ماده ۴۰۹. بوم کشی. «بوم کشی، یعنی آلوده کردن اتمسفر، منابع زمین و آب، تخریب گسترده گیاهان و جانوران یا هر اقدام دیگری که می تواند باعث فاجعه زیست محیطی بشود - مستوجب مجازات خواهد بود…» ارمنستان، ۲۰۰۳. ماده ۳۹۴. بوم کشی: «تخریب گسترده گیاهان و جانوران، مسموم کردن محیط زیست، خاک ها یا منابع آب، و همچنین انجام سایر اقداماتی که باعث فاجعه زیست محیطی می شود، مستوجب مجازات خواهد بود…» اوکراین، ۲۰۰۱. ماده ۴۴۱. بوم کشی: «تخریب گسترده گیاهان و جانوران، مسموم کردن هوا یا منابع آب، و همچنین هرگونه اقدام دیگری که ممکن است باعث فاجعه زیست محی
طی بشود، مستوجب مجازات خواهد بود…» بلاروس، ۱۹۹۹. ماده ۱۳۱. بوم کشی: «تخریب عمدی و گسترده گیاهان و جانوران، یا مسموم کردن هوا یا آب، یا ارتکاب سایر اقدامات عمدی که می تواند فاجعه ای اکولوژیک (اکوساید) ایجاد کند، مستوجب مجازات خواهد بود…» اکوادور، ۲۰۰۸ (قانون اساسی) و ۲۰۱۴ (قانون مجازات). هرچند اکوادور به طور رسمی از واژه «بوم کشی» استفاده نمی کند، اما هرگونه خسارت عمدی به محیط زیست، چه در زمان جنگ و چه در زمان صلح، به عنوان یک تخلف مجرمانه طبقه بندی شده، و این کشور اولین کشور در جهان است که طبیعت را موضوع (سوژه) و نه مفعول (ابژه) حقوق و تضامین قوی در قانون اساسی قرار داده است. در اصل ۱۷۱ قانون اساسی اکوادور آمده است که طبیعت یا مادرزمین که حیات در آن ایجاد و تکثیر می گردد، نسبت به احترام همه جانبه به موجودیت وی و نگاهداری و بازتولید چرخه های اساسی اش واجد حق می باشد. قزاقستان، ۱۹۹۷. ماده ۱۶۱. بوم کشی: «تخریب گسترده گیاهان و جانوران، مسموم کردن اتمسفر، زمین و منابع آب، و همچنین ارتکاب سایر اعمالی که موجب یا قادر به ایجاد یک فاجعه اکولوژیک باشند، مستوجب مجازات خواهد بود…» قرقیزستان، ۱۹۹۷. ماده ۳۷۴. بوم کشی: «تخر
یب گسترده رده های حیوانی یا گیاهی، آلوده کردن اتمسفر یا منابع آب، و همچنین ارتکاب اعمال دیگری که می توانند فاجعه ای اکولوژیک ایجاد کنند، مستوجب مجازات خواهد بود…» جمهوری مولداوی، ۲۰۰۲. ماده ۱۳۶. بوم کشی: «تخریب عمدی و گسترده گیاهان و جانوران، مسموم کردن اتمسفر یا منابع آب، و ارتکاب سایر اعمالی که ممکن است باعث وقوع یک فاجعه اکولوژیک بشود یا شده باشد، مستوجب مجازات خواهد بود…» فدراسیون روسیه، ۱۹۹۶. ماده ۳۵۸. بوم کشی: «تخریب گسترده رده های حیوانی یا گیاهی، آلوده کردن اتمسفر یا منابع آب، و همچنین ارتکاب اقدامات دیگری که قادرند فاجعه ای اکولوژیک ایجاد کنند، مستوجب مجازات خواهد بود…» تاجیکستان، ۱۹۹۸. ماده ۴۰۰. بوم کشی: «تخریب گسترده گیاهان و جانوران، مسموم کردن اتمسفر یا منابع آب، و همچنین ارتکاب اقدامات دیگری که ممکن است فاجعه ای اکولوژیک ایجاد کنند، مستوجب مجازات خواهد بود…» ازبکستان، ۱۹۹۴. ماده ۱۹۶. آلوده کردن محیط زیست طبیعی: «آلوده کردن یا واردساختن خسارت به زمین، آب یا هوای اتمسفر، به نحوی که منجر به بروز بیماری های جمعی در افراد، مرگ جانوران، پرندگان یا ماهی ها، یا سایر عواقب جدی بشود، مستوجب مجازات خواهد ب
ود…» ویتنام، ۱۹۹۰. ماده ۳۴۲. جنایات علیه بشریت: «کسانی که در زمان صلح یا زمان جنگ، مرتکب اعمال ذیل… و همچنین سایر اعمال مصداق نسل کشی یا اکوساید یا تخریب محیط زیست طبیعی بشوند، محکوم خواهند شد به…»
هلامباگاهاواتا (به لاتین: Helambagahawatta) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
هماگاهاهنا (به لاتین: Hemagahahena) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
همباراوا (به لاتین: Hembarawa) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
هیلتون کولونی (به لاتین: Hilton Colony) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
ریچارد پاورز (زاده ۱۸ ژوئن ۱۹۵۷) یک رمان نویس و استاد زبان انگلیسی اهل آمریکا است. آثار او به بررسی اثرات علم و فناوری مدرن می پردازد.
فرانتس هلدنشتاین (; – ) مجسمه ساز اهل لوکزامبورگ بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره مجسمه سازی در بخش مسابقات هنری بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۴ اشاره کرد.
ژان رونه گوگا (; – ) مجسمه ساز فرانسوی تبار اهل دانمارک بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز مجسمه سازی در بخش مسابقات هنری بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۴ اشاره کرد.
کلود-لئون مَسکو (; – ) مجسمه ساز اهل فرانسه بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز مجسمه سازی در بخش مسابقات هنری بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۴ اشاره کرد.
تلاش های بسیاری برای اتحاد فرانک ها و مغول ها در سده سیزدهم میلادی بر ضد دشمن مشترک آن ها، خلافت های اسلامی، توسط رهبران صلیبی فرانکی و امپراتوری مغول انجام گرفت. چنین اتحادی ممکن است یک انتخاب بدیهی به نظر برسد: مغول ها با توجه به حضور مسیحیان نسطوری در دربار مغول از قبل با مسیحیت همدل بودند. فرانک ها (ساکنان غرب اروپا و آن هایی که در دولت های صلیبی شام بودند) تا حدودی به خاطر افسانه دیرپای اسطوره ای یوحنای کشیش، پادشاه شرقی که بسیاری باور داشتند روزی به کمک صلیبیون در سرزمین مقدس خواهد آمد، با ایده حمایت از شرق موافق بودند. مسلمانان نیز دشمن مشترک فرانک ها و مغول ها بودند. با این وجود، علی رغم پیام ها، هدیه ها و فرستادگان متعدد در طول چند دهه، این اتحاد که اغلب پیشنهاد می شد هرگز به نتیجه نرسید. تماس های اروپاییان و مغولان در حدود سال ۱۲۲۰ میلادی آغاز شد و پیام های گاه و بیگاه پاپ و پادشاهان اروپایی به رهبران مغول مانند خان بزرگ و متعاقباً به ایلخانان در ایرانِ تحت حکومت مغول ارسال می شد. ارتباطات از یک الگوی مکرر پیروی می کرد: اروپایی ها از مغول ها می خواستند به مسیحیت غربی روی آورند، در حالی که مغولان با
تقاضای تسلیم و ادای احترام بدان ها پاسخ می دادند. مغول ها پیش از این بسیاری از کشورهای مسیحی و مسلمان را در سراسر آسیا فتح کرده بودند و پس از نابودی نزاریان الموت و دودمان های مسلمان عباسیان و ایوبیان، برای چند نسل بعدی با قدرت اسلامی باقی مانده در منطقه یعنی مملوکان مصری مبارزه می کردند. هتوم یکم، پادشاه ملت مسیحی ارمنستان کیلیکیه، در سال ۱۲۴۷ تسلیم مغول ها شد و سایر پادشاهان را به مشارکت در اتحاد مسیحیان و مغولتم تشویق کرد، اما تنها توانست داماد خود، شاهزاده بوهموند ششم از دولت صلیبی انطاکیه را متقاعد کند که در سال ۱۲۶۰ تسلیم شد. دیگر رهبران مسیحی مانند صلیبیون عکا نسبت به مغول ها بی اعتمادتر بودند و آن ها را به عنوان مهم ترین تهدید در منطقه تلقی می کردند؛ بنابراین بارون های عکا در یک اتحاد غیرعادی با مملوک های مسلمان شرکت کردند و به نیروهای مصری اجازه دادند بی مخالفت از طریق سرزمین های صلیبی برای درگیری با مغولان و شکست آن ها در نبرد محوری عین جالوت در سال ۱۲۶۰ پیشروی کنند. دیدگاه اروپاییان دربارهٔ مغولان در اواسط دهه ۱۲۶۰ از دشمنانی که باید از آن ها ترسید به متحدان احتمالی علیه مسلمانان تبدیل شد. مغولان ت
لاش کردند از این امر استفاده کنند و در ازای همکاری اورشلیم را پس از فتح به اروپایی ها بدهند. تلاش ها برای تحکیم اتحادیه از طریق مذاکره با بسیاری از رهبران ایلخانان مغول در ایران، از بنیانگذار آن هولاکو تا نوادگانش اباقا، ارغون، غازان و اولجایتو ادامه یافت، اما به موفقیت نرسید. مغول ها در میان سال های ۱۲۸۱ تا ۱۳۱۲ چندین بار به سوریه حمله کردند که گاه در تلاش برای عملیات مشترک با فرانک ها بود، اما مشکلات لجستیکی قابل توجهی به این معنی بود که نیروها با فاصله ماه ها از راه می رسیدند، اما هرگز نمی توانستند فعالیت ها را به نحو مؤثری هماهنگ کنند. امپراتوری مغول سرانجام در جنگ داخلی فروپاشید و مملوک های مصر با موفقیت تمام فلسطین و سوریه را از صلیبیون پس گرفتند. پس از سقوط عکا در ۱۲۹۱، صلیبیون بازمانده به جزیره قبرس عقب نشینی کردند. آن ها آخرین تلاش خود را برای ایجاد یک پل ارتباطی در جزیره کوچک ارواد در ساحل طرطوس انجام دادند اما در تلاش برای هماهنگی عملیات نظامی با مغولان دوباره شکست خوردند و مسلمانان با محاصره جزیره به آن پاسخ دادند. با سقوط ارواد در سال ۱۳۰۲، صلیبیون آخرین پایگاه خود را در سرزمین مقدس از دست دادند.
تاریخ نگاران امروزی در مؤثر بودن اتحاد میان فرانک ها و مغول ها در تغییر موازنه قدرت در منطقه و عاقلانه بودن انتخاب اروپاییان در حال بحث هستند. مغول ها به طور سنتی تمایل داشتند که گروه های خارجی را یا به عنوان تابع یا به عنوان دشمن ببینند و فضای کمی در میانه این بازه برای مفهومی مانند متحد وجود داشت.
اتحاد بیزانس و مغول در پایان سده ۱۳ و آغاز سده ۱۴ میان امپراتوری بیزانس و امپراتوری مغول رخ داد. بیزانس در واقع تلاش می کرد روابط دوستانهٔ خود را با حکومت اردوی زرین و حکومت ایلخانان، که اغلب با یکدیگر در جنگ بودند، حفظ کند. این اتحاد شامل تبادل هدایای متعدد، همکاری نظامی و روابط زناشویی بود، اما در میانه های سده چهاردهم منحل شد.
کاکاییان یک تیره ار پرندگان دریایی در راسته سلیم سانان است که دربرگیرندهٔ کاکایی ها، پرستودریایی ها، آب شکاف هاست. این خانواده دربرگیرنده حدود ۱۰۰ گونه در ۲۲ سرده است. این گروه از پرندگان به پرواز هوایی در سراسر جهان سازگارند. پراکنش و زیستگاه. کاکاییان در سراسر جهان پخش شده اند که سازگاریشان عامل مهمی در این زمینه بوده است. بیشتر آنها نسبت به اجدادشان که کنارآبزی بودند، بیشتر پرواز هوایی دارند. آرایه شناسی. فهرست سرده ها
هولگر سیندینگ-لارسن (; – ) معمار اهل نروژ بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره معماری در بخش مسابقات هنری بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۰ اشاره کرد.
موریس بلادل (؛ ۱۲ فوریه ۱۸۸۶ – ) نویسنده اهل بلژیک بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز ادبیات در بخش مسابقات هنری بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۰ اشاره کرد.
تئودور آندرئا کوک (; – ) نویسنده اهل بریتانیا بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره ادبیات در بخش مسابقات هنری بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۰ اشاره کرد.
اورسته ریوا (; – ) آهنگساز اهل ایتالیا بود. از افتخارات او می توان به کسب مدال نقره موسیقی در بخش مسابقات هنری بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۰ اشاره کرد.
ژرژ مونیه (; – ) آهنگساز اهل بلژیک بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا موسیقی در بخش مسابقات هنری بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۰ اشاره کرد.
سلاگاما کولونی (به لاتین: Selagama Colony) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
سرودانداپولا (به لاتین: Serudandapola) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
سیرانگاهاواتا (به لاتین: Sirangahawatta) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
سیامبالاگاهاولا (به لاتین: Siyambalagahawela) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
سودوهاکوروگاما (به لاتین: Suduhakurugama) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
آنریئت بروسا دو پولانسکا (; – ) نقاش اهل فرانسه-سوئیس بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره نقاشی در بخش مسابقات هنری بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۰ اشاره کرد.
آلفرد اوست (; – ) نقاش اهل بلژیک بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز نقاشی در بخش مسابقات هنری بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۰ اشاره کرد.
شلکوونیکوف (به لاتین: Shelkovnikov) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در شهرستان کوشخابلسکی واقع شده است. شلکوونیکوف ۳۰۴ نفر جمعیت دارد.
پلودوپیتومنیک (به لاتین: Plodopitomnik) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در شهرستان کوشخابلسکی واقع شده است. پلودوپیتومنیک ۹۰ نفر جمعیت دارد.
آلبریک کولن (; – ) مجسمه ساز اهل بلژیک بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا مجسمه سازی در بخش مسابقات هنری بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۰ اشاره کرد.
سیمون خوسنس (; – ) مجسمه ساز اهل بلژیک بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره مجسمه سازی در بخش مسابقات هنری بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۰ اشاره کرد.
آلفونس دو کایپر (; – ) مجسمه ساز و نقاش اهل بلژیک بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز مجسمه سازی در بخش مسابقات هنری بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۰ اشاره کرد.
اوژنی مونو (؛ ۱۶ ژوئن ۱۸۷۱ – ۹ نوامبر ۱۹۲۹) معمار اهل سوئیس بود. از افتخارات وی می توان به کسب مدال طلا معماری در بخش مسابقات هنری بازی های المپیک تابستانی ۱۹۱۲ اشاره کرد.
آلفونس لاوریر (; – ) معمار اهل سوئیس بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا معماری در بخش مسابقات هنری بازی های المپیک تابستانی ۱۹۱۲ اشاره کرد.
ریکاردو بارتلمی (; – ) آهنگساز و نوازنده پیانو اهل ایتالیا بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا موسیقی در بخش مسابقات هنری بازی های المپیک تابستانی ۱۹۱۲ اشاره کرد.
ژرژ دوبوئا (; – ) مجسمه ساز اهل فرانسه بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره مجسمه سازی در بخش مسابقات هنری بازی های المپیک تابستانی ۱۹۱۲ اشاره کرد.
والتر مارش (; – ) معمار اهل آلمان بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا طراحی شهری در بخش مسابقات هنری بازی های المپیک تابستانی ۱۹۳۶ اشاره کرد.
سازمان آزادیبخش خلق های ایران سازمانی سیاسی بود که توسط سیروس نهاوندی مأمور نفوذی ساواک در حزب توده و سازمان انقلابی حزب توده ایران و به همراه رضا نعمت اللهی، علی حسینی و ابراهیم ابراهیمی تأسیس شد. پیشینه. نهاوندی به دلیل فعالیت هایش در سازمان انقلابی حزب توده ایران در آذر ۱۳۵۰ همراه با ۲۴ نفر از اعضای این سازمان بازداشت شد. او در زندان با ساواک وارد همکاری شده و با قراردادن اطلاعات خود به همکاری با ساواک می پردازد. وی در آذر ۱۳۵۱ با فراری ساختگی تحت نظر ساواکاز بیمارستان ارتش خارج می شود این فرار باعث ایجاد اعتباری مضاعف برای وی شده و او را در قامت یک قهرمان مبارزه چریکی معرفی کرد. وی پس از مدتی از سازمان انقلابی حزب توده ایران خارج شده و با توجه به امکانات مالی و لجستیکی که ساواک در اختیارش قرار داده بود سازمان آزادیبخش خلق های ایران را تأسیس کرد. تأسیس سازمان و دستگیری اعضا. سازمان آزادیبخش خلق های ایران اولین اعلامیه خود را در ۵ اردیبهشت ۱۳۵۲ منتشر کرد و این امر باعث جذب بسیاری از افراد علاقه مند به مشی مسلحانه به این گروه شد. نهاوندی موفق شد تعداد زیادی را به این سازمان جذب کند. سازمان خط مشی چریکی - مار
کسیستی داشت. و بین رهبران این مجموعه و سازمان انقلابی حزب توده ایران به رهبری پرویز واعظ­زاده روابط نزدیک و استراتژیکی به وجود آمده بود. پس از چندی تعدادی از اعضای سازمان به او مشکوک شدند و قرار شد که این موضوع در جلسه ای در شب یلدای ۱۳۵۵ در محل مخفی سازمان در (خیابان وثوق) نارمک مورد بررسی قرار گیرد. سیروس نهاوندی که طبیعتاً در جلسه شرکت می کرد از این موضوع مطلع شده بود. در همان شب و فردای آن روز ساواک به محل جلسه و دیگر مخفیگاه های سازمان حمله کرد. در تاریخ ۲ دی ۱۳۵۵ ساواک اعلام کرد که در درگیری ها یازده نفر دستگیر و ۸ نفر کشته (مینا رفیعی، ماهرخ فریال، رحیم تشکری، جلال دهقان، مسعود صارمی، محمدحسن زکی زاده، محمدعلی پاریاب) شده اند. کشته شدگان در این درگیری عبارت بودند از: پرویز واعظ زاده مرجانی، رحیم تشکری، ماهرخ فیال، مینا رشیدی (رفیعی)، جلال دهقان، حسن زکی زاده، مسعود صارمی و محمدعلی پاریا. هم زمان ساواک به مسولین سازمان نیز که در خانه ای در کرج جمع شده بودند حمله و آنان را نیز دستگیر می کند. در ادامه نهاوندی لیست ۳۵۰ نفری را که به بهانه دادن جزوات از گروه های مختلف جمع آوری کرده بود در اختیار ساواک قرار
داده و آنان نیز دستگیر می شود. در ادامه این یورش ها ساواک به مخفیگاه پرویز واعظ­زاده رهبر سازمان انقلابی حزب توده ایران بنیز حمله کرده و او را می کشد. پس از مدتی نیز در قرار بین سازمانی ترتیب داده شده توسط نهاوندی دو نفر (مهوش جاسمی، معصومه طوافچیان (همسر پرویز واعظ زاده)) دیگر از کادرهای سازمان انقلابی حزب توده نیز دستگیر می شوند که بعداً در زیر شکنجه کشته می شود. به این ترتیب فعالیت های این گروه ساخته شده توسط ساواک پایان می پذیرد. رهبران سازمان. سیروس نهاوندی، رضا نعمت اللهی، علی حسینی و ابراهیم ابراهیمی بنیانگذاران
مارخو اسخارتن-آنتینک (; – ) شاعر زن اهل هلند بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال برنز آثار حماسی در بخش مسابقات هنری بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۸ اشاره کرد.
ادی کنوپفر (; – ) معمار اهل سوئیس بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال نقره طراحی شهری در بخش مسابقات هنری بازی های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ اشاره کرد.