Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مگس مرغ غول پیکر جنوبی تنها عضو سردهٔ تک نماد "Patagona" و بزرگ ترین عضو خانوادهٔ مگس مرغان با وزن و دارای طول گستردگی بال های تقریباً و طول بدن است. این گونه تقریباً به اندازه طول یک سار معمولی یا یک کاردینال شمالی است، اگرچه مگس مرغ غول پیکر جنوبی به طور قابل توجهی سبک تر است، زیرا بدن باریک و نوک بلندی دارد و باعث می شود نسبت بدن به طول کل کمتری داشته باشد. این وزن تقریباً دو برابر سنگین ترین گونه مگس مرغ بعدی و ده برابر کوچک ترین گونهٔ آن، یعنی مگس مرغ زنبوری است.
چاموش چو یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بسنی واقع شده است.
چاملیجا یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بسنی واقع شده است.
آنتوان ساموئل آدام-سالومون (زاده ۹ ژانویه ۱۸۱۸ – درگذشته ۲۸ آوریل ۱۸۸۱) مجسمه ساز و عکاس فرانسوی بود. زندگی حرفه ای. آنتوان ساموئل آدام-سالومون در یک خانواده یهودی فرانسوی در ۹ ژانویه ۱۸۱۸ در لافرته-سو-جوره، سن-ت-مارن، فرانسه به دنیا آمد. پدرش، ناتان هرشل سالومون، آرزو داشت که او یک تاجر بشود. او پس از یک کار کوتاه به عنوان مدل ساز در کارخانه سفال سازی «جیکوب پتیت» در فونتن بلو، بورسیه تحصیلی برای تحصیل مجسمه سازی در پاریس دریافت کرد. او همچنین برای تحصیل به سوئیس و انگلیس سفر کرد. از مجسمه های برجسته او می توان به مجسمه های نیم تنه پیر-ژان دو برانژه، آلفونس دو لامارتین، جواکینو روسینی، ماری آنتوانت اشاره کرد. عکاسی. آدام-سالومون پس از تثبیت شدن به عنوان یک مجسمه ساز، در سال ۱۸۵۸ در مونیخ زیر نظر پرتره نگار فرانتس هانفستانگل، عکاسی را آموخت و پیشه خود کرد. او یک عکاس برجسته پرتره شد. آدام-سالومون به پاریس بازگشت و در سال ۱۸۵۹ یک استودیوی پرتره و در سال ۱۸۶۵ دومین استودیوی پاریس را افتتاح کرد. در سال ۱۸۷۰ آدام-سالومون به عضویت انجمن فرانسوی عکاسی درآمد و در همان سال نشان لژیون دونور را دریافت کرد. عکس های پرتر
ه آدام-سالومون از بهترین آثار موجود در طول زندگی او به حساب می آمدند و به خاطر سایه روشن هایشان که با تکنیک های نورپردازی خاص تولید می شدند شهرت داشتند. پذیرش عکاسی به عنوان هنر. عکاسی آدام-سالومون نقشی اساسی در پذیرش جریان اصلی عکاسی به عنوان یک شکل هنری ایفا کرد. به عنوان مثال، در سال ۱۸۵۸، شاعر آلفونس دو لامارتین، عکاسی را به عنوان «این اختراع تصادفی هرگز هنر نخواهد بود، بلکه فقط یک سرقت ادبی از طبیعت از طریق یک لنز است» توصیف کرد. مدت کوتاهی بعد، لامارتین پس از دیدن عکس های آدام-سالومون، نظر خود را تغییر داد. ستایش انتقادی. پوشش آثار سالومون در مطبوعات فرانسه به نسبت ده به یک از آثار فلیکس نادار بیشتر بود. پس از نمایشگاه پاریس در سال ۱۸۶۷، منتقد روزنامه تایمز (بریتانیا) تصاویر سالومون را «بی همتا»، «فراتر از ستایش»، «بهترین پرتره های عکاسی در جهان» توصیف کرد. جوایز. در سال ۱۸۷۰ آدام-سالومون به عضویت انجمن فرانسوی عکاسی درآمد. او در همان سال با فرمانی در ۹ اوت ۱۸۷۰ نشان شوالیه را در لژیون دونور فرانسه دریافت کرد.
پینارباشی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بسنی واقع شده است.
دوروتی کویا (Dorothy Kuya) (آوریل ۱۹۳۲–۲۳ سپتامبر ۲۰۱۳)، یک کمونیست، فعال حقوق بشر بریتانیایی اهل لیورپول، یکی از بنیان گذاران جنبش معلمان علیه نژادپرستی (TAR) و دبیرکل مجمع ملی زنان (NAW) بود. او از اعضای دائمی حزب کمونیست بریتانیای کبیر (CPGB) بود و همچنین به دلیل نخستین افسر روابط اجتماعی لیورپول و رهبری مبارزه با موفقیت برای تأسیس موزهٔ بین المللی برده داری لیورپول به شهرت بیشتری رسید. کویا در اواسط دههٔ ۱۹۸۰ به عنوان رئیس انجمن مسکن سازی لندن، "یوجیما" تعیین شد و این سازمان را به بزرگ ترین شرکت تحت رهبری سیاه پوستان تبدیل کرد. او از سوی رئیس موزهٔ ملی لیورپول به عنوان بزرگ ترین مبارز لیورپول علیه نژادپرستی و تعصب نژادی «و یکی از چهره های اثرگذار در راستای مبارزه علیه نابرابری» توصیف شد. اوایل زندگی. دوروتی کویا در آوریل سال ۱۹۳۲ در شهر لیورپول چشم به جهان گشود. پدرش مردی سیاه پوست اهل سیرالئون و مادرش یک زن سفیدپوست بریتانیایی و از بومیان لیورپول بود. پدر او ناپدید شد و مادرش با مرد جوان نیجریه ای که دوروتی او را پدرش می دانست و نام دوم او «کویا» را بر خود گذاشت، دوباره ازدواج کرد. دوروتی کویا در منطقهٔ
لیورپول-۸ بزرگ شد؛ ناحیهٔ طبقهٔ کارگر و یکی از قدیمی ترین محلات سیاه پوستان در انگلستان بود. خانوادهٔ کویا و همسایگان آن ها از تبعیض نژادی و بدترین روش زندگی و بیکاری در این شهر رنج می بردند. کویا با یادآوری از دوران کودکی خود می گوید: «با تحمل سختی شما می توانید یک چهرهٔ سیاهی را در مرکز شهر لیورپول پیدا کنید که تنها ۲۰ دقیقه با پای پیاده فاصله دارد». باوجود فقر شدید، افراد جامعه باهم درآمیخته شده بودند و کلوپ های اجتماعی فعال، بازتاب دهندهٔ تنوع فرهنگی ساکنان آن بود. فقر، نژادپرستی و بیکاری که کویا هنگام بزرگ شدنش در شهر لیورپول تجربه کرد، او را واداشت تا یک کمونیست شود. او به عنوان یک نوجوان در دههٔ ۱۹۴۰، به حزب کمونیست بریتانیای کبیر (CPGB) و شاخهٔ جوانان آن «اتحادیهٔ جوانان کمونیست» (YCL) پیوست. او سپس به یک عضو فعال این اتحادیه تبدیل شد و روزنامهٔ دیلی ورکر (Daily Worker) را در جاده های شهر لیورپول به فروش می رساند و در جلسات و نشست های حزب کمونیست سخنرانی می کرد. یکی از افتخارآمیزترین خاطرات او از فعالیت اش به عنوان عضو جوان «اتحادیهٔ جوانان کمونیست» و «حزب کمونیست بریتانیای کبیر» بدرقه و استقبال با یک
دسته گل از پل روبسن، رهبر حقوق مدنی آمریکا در جریان دیدارش در سال ۱۹۴۹ از بریتانیا بود. کار کردن با «حزب کمونیست بریتانیای کبیر» همچنین باعث شد تا او با پابلو پیکاسو که مهمان کمونیست های بریتانیا بود، در تماس شود. بزرگسالی. کویا در ادامه درس خواند تا یک پرستار و سپس معلم شود. او به شهر لندن رفت تا در مدرسهٔ شمال لندن تدریس کند و سپس به شاخهٔ محلی «حزب کمونیست بریتانیای کبیر» پیوست. کویا در دوران معلم بودنش در لندن با معلم همکار و کمونیست خود بریجت هریس، آشنا شد و هردو سازمان معلمان علیه نژادپرستی را تأسیس کردند. کویا همچنین با یک کمونیست دیگر به نام کین فورج دوست شد که او نیز مانند کویا پس از تجربهٔ نژادپرستی ضد سیاه پوستان در بریتانیا به «حزب کمونیست بریتانیای کبیر» پیوسته بود. فورج در همکاری با کویا توانست مرکز مطالعات سیاه پوستان را در یک مدرسهٔ بزرگ در جنوب لندن تأسیس نماید. علاوه بر این، کویا با وینی روز، فعال حقوق سیاه پوستان آمریکایی نیز دوست و آشنا شد. او با یک مجلهٔ علمی و اثرگذار به نام «دندان های اژدها» رابطه ای نزدیک پیدا کرد؛ این مجله موضوعات تحقیقاتی را در مورد نژادپرستی و تبعیض جنسیتی در کتاب
های کودکان منتشر می کرد و همچنین بدیل هایی را نیز برای آنان پیشنهاد می نمود. او از تأمین رابطه اش با این مجله، توانست واحد آگاهی دهی نژادپرستی را در همکاری مالی با شورای لندن بزرگ تأسیس نماید. کویا همچنین عضو فعال مجمع ملی زنان (NAW) بود و تلاش می کرد فعالیت ضدنژادپرستی باید در خط مقدم مبارزات آن ها باقی بماند، همین بود که او سرانجام به عنوان دبیرکل این نهاد برگزیده شد. تلاش ها و کوشش های کویا در راستای مطالعهٔ نژادپرستی بریتانیا در نشریهٔ کمونیستی سیاه و آبی: نژادپرستی و حکومت پلیسی گنجانیده شد. در طول دههٔ ۱۹۸۰، کویا رئیس شورای تساوی نژادی هرینگی شد و از نزدیک با برنی گرانت، نمایندهٔ حزب کارگر کار کرد. دوروتی کویا در اواسط دههٔ ۱۹۸۰ رئیس انجمن مسکن سازی لندن "یوجیما" شد و در دوران تصدی این پست، سازمان را به بزرگ ترین شرکت تحت رهبری سیاه پوستان تبدیل کرد. بازگشت به لیورپول. دوروتی کویا برای زندگی به لیورپول برگشت و در محلهٔ لیورپول-۸ که بزرگ شده بود خانه ای خرید. کویا روزنه مطالعات تاریخ برده داری لیورپول را ایجاد و آن را رهبری نمود و در جست وجوی این بود تا تاریخچه های پنهان در این شهر را کشف و آشکار سازد. ا
و در این مدت تمام وقت خود را صرف فعالیت های ضدنژادپرستی کرد و تلاش نمود تا موزهٔ برده داری را در شهر اصلی خود، لیورپول ایجاد نماید؛ شهری که به شدت درگیر موضوع تجارت برده در اقیانوس اطلس بود. کارزار و مبارزهٔ او موفقیت آمیز بود و او نقش کلیدی در طرح و توسعهٔ موزهٔ بین المللی برده داری لیورپول بازی کرد که در ماه اوت سال ۲۰۰۷ میلادی افتتاح شد. به گفتهٔ زندگی نامه نویسان، دوروتی کویا از «افتتاح موزهٔ برده داری بی نهایت خرسند شد» و موزه را «تکریمِ بر دیدگاه و عزم» نامید. مرگ و میراث. کویا پس از مبارزات طولانی و نفس گیر سرانجام در ۲۳ دسامبر سال ۲۰۱۳ میلادی چشم از جهان فروبست. او پس از این که درگذشت، به عنوان یکی از تأثیرگذارترین فعالان لیورپول و یکی از موفق ترین مبارزان ضدنژادپرستی در انگلستان شناخته شده است. حزب کمونیست بریتانیای کبیر که به حزب کمونیست بریتانیا تبدیل شده بود، دوروتی کویا را «یکی از مهم ترین اعضای سیاه پوست حزب کمونیست از دههٔ ۱۹۴۰ تا ۱۹۸۰» می داند. لویی جولین روزنامه نگار، دوروتی کویا را «دختر لیورپول» و «یک مبارز خستگی ناپذیر علیه تبعیض و نژادپرستی» توصیف کرد. همایش های یادبود سالانه. موزهٔ ملی ل
یورپول برای پاسداری و افتخار میراث دوروتی کویا، نام «همایش روز یادبود از برده داری» سالانه خود را به «همایش یادبود برده داری دوروتی کویا» تغییر داد. در سال ۲۰۱۵، نوادهٔ نلسون ماندلا قرار بود در این همایش سالانه سخنرانی کند، اما او به دلیل موضوع خانوادگی نتوانست در آن شرکت ورزد. در سال ۲۰۱۶، اکالا، فعال، نویسنده و موسیقی دان سیاه پوست اهل انگلستان در مورد انقلاب هائیتی سخنرانی کرد. تالار دانشگاه لیورپول. در سال ۲۰۱۲ تالاری مربوط به دانشگاه لیورپول که قبلاً با نام «تالار گلادستون» شناخته می شد به نام دوروتی کویا تغییر یافت. تالار گلدستون اساساً به نام نخست وزیر پیشین بریتانیا، ویلیام یوئرت گلدستون که خانواده اش از طریق تجارت برده ها ثروتمند شده بودند، نام گذاری شده بود. در نظرسنجی که صورت گرفت، بیش از ۴۴۶۵ دانشجوی دانشگاه لیورپول برای گزینش نام چهره ای تاریخی که می تواند جایگزینی خوب برای نام گلدستون باشد رأی دادند. در نتیجه دوروتی بیشترین رأی را کسب کرد. دانشگاه لیورپول کویا را به عنوان «مبارز خستگی ناپذیر در راستای تساوی نژادی» توصیف کرد. این دانشگاه همچنین در ماه آوریل سال ۲۰۲۱ میلادی وعده داد که به زودی و پ
یش از آغاز سال جدید تحصیلی لوح یادبودی از دوروتی را نصب خواهد کرد.
اویالی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بسنی واقع شده است.
اویرات لی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بسنی واقع شده است.
پیترو سکارونی (زادهٔ ۲۱ دسامبر ۱۹۹۵) بازیکن فوتبال اهل ایتالیا است که هم اکنون در پست مدافع برای باشگاه فوتبال پالرمو بازی می کند.
اوزون کویو یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بسنی واقع شده است.
لورو فیلم درام ایتالیایی ساخت سال ۲۰۱۸ به کارگردانی پائولو سورنتینو و با بازی تونی سرویلو است. این فیلم در مورد گروهی از بازرگانان و سیاستمداران است که با سیلویو برلوسکونی، سرمایه دار، سیاستمدار و مافیایی رسانه ای، در تماس و پیوند هستند. ساخت. فیلمنامه فیلم توسط پائولو سورنتینو و اومبرتو کونتارلو نوشته شده است. عنوان لورو ("Loro)" در ایتالیایی به معنای «آنها» است، که همچنین یک بازی با واژگان در آن هست چرا که "l'oro" به معنای «طلا» است. فیلم محصول مشترک ایندیجو فیلم (Indigo) و شرکت پتی (Pathé) فرانسوی است. یکی از دشواری های ساخت فیلم این بود که مدوسا فیلم، که سرمایه گذار ایتالیایی معمول فیلم های سورنتینو است و تحت کنترل برلوسکونی است، حاضر به سرمایه گذاری روی این فیلم نشد. فیلمبرداری در رم و توسکانی انجام شد. پخش. در ایتالیا، فیلم در دو پرده در سینماها اکران شد: اولین "پرده به نام لورو ۱" در ۲۴ آوریل ۲۰۱۸ اکران شد و "پرده دوم، لورو ۲" در ۱۰ می ۲۰۱۸ اکران شد. در ۷ آگوست ۲۰۱۸، روگرفت (نسخه) ۱۴۵ دقیقه ای نویی "به نام لورو" برای اکران در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۸ پخش شد. این برش جهانی نو برای امکان حضور فیلم در نود و یکمین
دوره جوایز اسکار ساخته شد. بازخورد. در تارنمای راتن تومیتوز، فیلم دارای امتیاز ۷۹٪، با میانگین امتیاز ۶٫۵/۱۰، بر اساس ۷۵ نقد است. در اجماع این تارنما آمده است: «"لورو" از بدبهره هایی (سوءاستفاده هایی) بزرگ تر از زندگی یک شخصیت عمومی بدنام استفاده می کند تا تصویری بی نظم و قانع کننده از چگونگی کشش قدرت و تباهی به دست دهد.» در متاکریتیک، فیلم بر اساس ۱۴ بازخورد، میانگین امتیاز ۵۵ از ۱۰۰ امتیاز را به دست آورده است که نشان دهنده «نقدهای درهم یا میانه» است. جایزه ها. جوایز دیوید دی دوناتلو (۲۰۱۹) جایزه روبان نقره ای (۲۰۱۸)
پارک آمازونی گویان ()، بزرگ ترین پارک ملی فرانسه با هدف حفاظت از بخشی از جنگل آمازون می باشد که در خاک ناحیه فراردریایی گویان فرانسه قرار گرفته و ۴۱٪ از سطح منطقه را تحت پوشش دارد. این پارک بزرگ ترین پارک فرانسه و به طبع آن، بزرگ ترین پارک اتحادیه اروپا هم محسوب می گردد. شیوهٔ اجرای سازوکارهای حفاظت در پارک آمازونی گویان متفاوت است و منطقه حفاظت شده، حدود برای محدوده مرکزی (جایی که حفاظت کامل اجرا می گردد) و برای منطقهٔ ثانویه است؛ بنابراین، تمام منطقه حفاظت شده در مجموع حدود می باشد که در زمره جنگل بارانی طبقه بندی می شود. در خلال اجلاس اوج زمین (اجلاس سران زمین) در ریودوژانیرو برزیل در سال ۱۹۹۲، پروژه پارک ملی در گویان فرانسه در ۴ ژوئن ۱۹۹۲ با پیگری فرانسوا میتران مطرح شد. نخستین پروژه در اواخر سال ۱۹۹۵ پیشنهاد شد هر چند، در دسامبر ۱۹۹۷ کنار گذاشته شد. پروژه نهایی در اوایل سال ۲۰۰۶ ارائه شد. ایجاد این پارک با وجود ابراز عدم تمایل از جانب شورای اداری (فرانسه) و شورای منطقه ای گویان با فرمانی در ۲۸ فوریه ۲۰۰۷ اجرایی شد و در ۷ ژوئن سال ۲۰۰۷ نیز هیئت اجرایی پارک برای نخستین مرتبه تشکیل جلسه داد.
ابوعبدالله محمد بن ابی نصر فتوح بن عبدالله بن فتوح بن حمید بن یاسیل که بیشتر با نام الحمیدی الصابونی شناخته می شود، محقق عرب اندلسی قرن ۱۱ میلادی در تاریخ و مطالعات اسلامی بود. اثر مهم او "جذوة المقتبس فی ذکر ولاة الاندلس" منبع اصلاعات ارزشمندی در مورد بزرگان اندلس است. زندگی. خانواده اش از قبیله عضد اهل یمن بودند. بر اساس دایرةالمعارف اسلام، پدرش در الرصافه، قرطبه به دنیا آمد. به دلیل درگیری های داخلی پدر به جزیره مایورکا نقل مکان کرد. حمیدی در اسپانیا شاگرد ابن عبدالبر و دوست ابن حزم بود که نظرات ظاهری خود را از او گرفت. به دلیل آزار و اذیت ظاهریان توسط مالکیان در ۱۰۵۶ از اسپانیا رفت. در ابتدا به مکه رفته حج به جا آورد سپس به تونس، مصر و دمشق برای تحصیل در رشته حدیث رفت. وی با نسخه های خطی نوشته شده در ادوار مختلف کار می کرد و در زمینه های تاریخ، صرف و نحو عربی و فرهنگ شناسی از دانشمندان برجسته بود. سرانجام در بغداد اقامت گزید و در این شهر نیز درگذشت. مهمترین کتاب او "جذوة المقتبس فی ذکر ولاة الاندلس" اولین اثری است که اطلاعاتی راجع به ابوالقاسم زهراوی و زریاب را در اختیار مورخین قرار داد"."
آل بریدی یا بریدیان سلسله ای شیعه مذهب بود که در قرن چهارم هجری مدتی در بصره و اهواز و واسط حکومت داشت. این سلسله متشکل از سه برادر به نام های ابوعبدالله احمد، ابوالحسین عبدالله (علی)، ابویوسف یعقوب بود به ضمیمهٔ پسرِ ابوعبدالله، موسوم به ابوالقاسم. ابوعبدالله، برادر بزرگتر، از سال ۳۱۶ هجری به عرصه سیاست وارد شد. لقب «مُقطِع» که در برخی منابع برای ابوعبدالله آمده، می تواند حاکی از اقطاع داری آنها باشد. قدرت گیری و آغاز کار. در عصری که خلفای عباسی ضعیف و منفعل شده بودند و امیرالامراها بر سر مقام امیرالامرایی با یکدیگر رقابت می کردند و خلفا را عزل و نصب می کردند، آل بریدی از این وضعیت استفاده کرده و مستقل شد. بریدیان سپس به بغداد تاختند و با حمدانیان بر سر کنترل آن به رقابت پرداختند. سقوط. در سال ۳۳۲ هجری، ابوعبدالله از برادرش ابویوسف که میزان زیادی مال اندوخته بود، برای چندمین بار طلب وام کرد؛ ولی ابویوسف این درخواست را رد کرد. عکس العمل ابوعبدالله چنین بود که ابویوسف را به قتل رساند و اموالی که در خانه اش نگهداری می کرد را مصادره کرد. هشت ماه بعد ابوعبدالله در اثر بیماری مُرد و ابوالحسین جایش را گرفت؛ ولی سپا
هیانش بخاطر سوءرفتار قصد قتلش را کردند و ابوالحسین گریخت و به قرمطیان پناهنده شد. ابوالقاسم جانشین وی شد اما ابوالحسین با سپاهی به سرکردگی برادران ابوطاهر قرمطی بصره را محاصره کرد. طرفین مصالحه کردند و ابوالحسین وارد شهر شده و پس از مدتی به بغداد نزد توزون رفت. بعدتر به دلایلی فقها فتوا به قتل ابوالحسین دادند و او را کشتند، بر دارش کردند، جسدش را سوزاندند و خانه اش را غارت کردند. در این میان خطر معزالدوله دیلمی بغداد را تهدید می کرد و توزون و مستکفی بصره را به ابوالقاسم سپردند. معزالدوله به بصره تاخت و ابوالقاسم به هَجَر نزد قرامطه پناهنده شده و بدین ترتیب دولت بریدی بالکل ساقط شد.
فردیناند نویلینگ (زاده ۲۲ اوت ۱۸۸۵ – درگذشته ۲۰ فوریه ۱۹۶۰) یکی از ژنرال های هیر (نیروی زمینی ورماخت) در طول جنگ جهانی دوم بود. در سپتامبر ۱۹۳۹، نیروهای آلمانی تحت فرمان او حین اشغال بخش لهستانی سیلزیای علیا و شهرهای کاتوویتس، میکولف و کوژوف، مرتکب جنایات جنگی متعددی علیه شهروندان لهستانی و نیروهای مقاومت شدند. زندگی نامه. در سال ۱۹۰۵ او به عنوان پرچم دار در هنگ ۱۳۹ پیاده نظام به ارتش قیصر امپراتوری آلمان پیوست و یک سال بعد به درجه ستوانی رسید. او در جنگ جهانی اول حاضر بود و به دلیل خدمات خود نشان صلیب آهنین درجه ۱ و ۲ را دریافت نمود. پس از سال ۱۹۱۸ و پایان جنگ، او به خدمت در رایشسور در جمهوری وایمار آلمان ادامه داد. در سال ۱۹۲۹ به درجه سرگردی و در سال ۱۹۳۳ به درجه سرهنگی ارتقا یافت و در همان سال فرماندهی هنگ ۲۳ پیاده نظام را بر عهده گرفت. در ۱ ژانویه ۱۹۳۹ او به درجه سرلشکری دست یافت و سه ماه بعد فرماندهی لندوییر (گردانی که وظیفه آن محافظت و نگهبانی بود) در اوپلن را به عهده گرفت. در آستانه جنگ جهانی دوم به او دستور داده شد که لشکر ۲۳۹ پیاده نظام را با سربازان لندوییر ایجاد کند اما از آنجایی که توان جنگی این ل
شکر بسیار پایین ارزیابی شد، قرار شد از این واحد به عنوان نیروی ذخیره استفاده شود. در ۲ سپتامبر ۱۹۳۹، لشکر او از مرز آلمان و لهستان در گیراوتوویتسه عبور کرد. نیروهای تحت فرمان او به سمت اورنونتوویتسه و سپس میکولف حرکت کردند و در ۳ سپتامبر، به دنبال عقب نشینی ارتش لهستان از سیلزیای علیا، نویلینگ وارد میکولف شد. یک روز بعد، او کاتوویتس را تصرف کرد و از سوی آلمانی های محلی به گرمی استقبال شد. سه روز بعد، سربازان او کنیسه کاتوویتس را سوزاندند. لشکر نویلینگ پس از تصرف سیلزیای علیا به سمت شرق حرکت کرد. در اکتبر ۱۹۳۹ آن ها از مرز آلمان و شوروی در رودخانه بوگ که پس از سقوط لهستان ایجاد شده بود، محافظت کردند. در سال ۱۹۴۰ مردان نویلینگ در حمله به فرانسه شرکت کردند و به خط ماژینو حمله کردند و به دنبال آن کلمار و استراسبورگ را تصرف کردند. پس از آن، او به ذخیره ارتش منتقل شد. از سال ۱۹۴۲ او فرماندهی سپاه ذخیره شصت و یکم ورماخت در فرانسه را بر عهده گرفت. در ۱۸ اوت ۱۹۴۴، سپاه او توسط واحدهای پیشرو ارتش ایالات متحده درهم شکست. نویلینگ اسیر شد و به اردوگاه اسرا در کلینتون، می سی سی پی منتقل شد. او در سال ۱۹۴۷ به آلمان بازگشت و
در سال ۱۹۶۰ در هیلدسهایم درگذشت. او در رابطه با جنایات مرتکب شده در طول جنگ هرگز با اتهامی مواجه نشد.
ورنون دامر (۱۰ مارس ۱۹۰۸–۱۰ ژانویه ۱۹۶۶) رهبر جنبش حقوق مدنی سیاه پوستان آمریکا (۶۸–۱۹۵۵) و رئیس شهرستان منطقه فارست انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان (NAACP) در هتیزبرگ، میسیسیپی بود. اوایل زندگی و خانواده. ورنون دامر در ۱۰ مارس ۱۹۰۸ در شهرک کلی، شهرستان فارست، میسیسیپی در خانواده الن لوونیا (کلی) و جورج واشینگتن دامر به دنیا آمد. جورج دامر به عنوان یک کشاورز صادق و سخت کوش و درستکار توصیف می شد. مادرش الن کلی از طرف مادرش هنریتا، دارای دو نژاد بود. پسر عموی او، ایولا ویلیامز، اولین عضو آفریقایی-آمریکایی شورای شهر سن خوزه، کالیفرنیا، در سال ۱۹۷۹ شد. دامر تا کلاس دهم در دبیرستان اسپرینگ تحصیل کرد، اما موفق نشد فارغ التحصیل گردد. او به اندازه کافی پوست روشنی داشت که به عنوان یک مرد سفیدپوست شناخته شود، اما در عوض ترجیح داد از امتیازات زندگی به عنوان یک مرد قفقازی چشم پوشی کند، در حالیکه همزمان با چالش های روزانه سیاهپوست بودن در می سی سی پی روبرو گردید.
دراگان دسپوت (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کرواسی است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "بازگشت" اشاره کرد.
ساری کایا یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بسنی واقع شده است.
اورنلا ویشتیتسا (؛ زادهٔ ) بازیگر، و مدل اهل بوسنی و هرزگوین است. وی از سال ۲۰۱۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
ساری یاپراک یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بسنی واقع شده است.
ایوان پالوچ (; – ) بازیگر اهل اسلواکی بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "مارکتا لازاروا" و "گوش" اشاره کرد.
سای اورن یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در بسنی واقع شده است.
اوا راس (؛ زادهٔ ) بازیگر، نویسنده و نقاش اهل صربستان است. وی از سال ۱۹۶۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "در عشق، هر لذتی با رنج همراه است"، "وقتی بابا رفته بود مأموریت" و "مرشد و مارگاریتا" اشاره کرد.
استوله یانکویچ (؛ – ) کارگردان و فیلم نامه نویس اهل صربستان بود.
لحظه () یک فیلم جنگی محصول یوگسلاوی در سال ۱۹۷۸ به کارگردانی استوله یانکویچ است. این فیلم وارد یازدهمین جشنواره فیلم بین المللی مسکو شد که در آن باتا ژیوویینوویچ جایزه بهترین بازیگر را کسب کرد.
البرت فرنک کاکس (Elbert Frank Cox) (۵ دسامبر ۱۸۹۵ – ۲۸ نوامبر ۱۹۶۹)، یک ریاضی دان آمریکایی بود. او نخستین سیاهپوست در جهان بود که در رشته ریاضی دکترا گرفت – وی دکترای خود را در ۱۹۲۵ میلادی از دانشگاه کرنل به دست آورد. دوران کودکی. کاکس در اوانزویل، ایندیانا متولد شد، پدرش جانسون دی. کاکس متولد کنتاکی و معلم فعال در کلیسا بود و مادرش ایوجینا تالبوت کاکس نام داشت. وی همراه دو برادرش با والدین خود و مادربزرگ مادریش در محلهٔ که به لحاظ نژادی مختلط بود، بزرگ شدند؛ در ۱۹۰۰ میلادی، در تعمیری که آن ها زندگی می کردند، سه خانواده سیاه پوست و پنج خانواده سفیدپوست نیز زندگی می نمود. یک آشوب نژادی جدی در ۱۹۰۳ میلادی پدیدار شد و ۱۱ کشته و ۵۰ مجروح برجای گذاشت. پس از این رویداد، بیشتر آمریکایی-آفریقایی ها این شهر را ترک کردند. کاکس به یک مدرسه مخصوص سیاه پوستان با منابع اندک رفت. پدرش در زندگی او، یک الهام بخش مهم بود. به کاکس یک بورسیه تحصیلی ویلون در هنرستان موسیقی پراگ پیشنهاد شد، اما او در عوض تصمیم گرفت تا به اشتیاق خود در ریاضی ادامه دهد. تحصیلات. دانشگاه ایندیانا. کاکس در ایندیانا درس خواند. علاوه بر ریاضی وی در کلاس
های آلمانی، انگلیسی، لاتین، تاریخ، بهداشت، شیمی، آموزش و پرورش، فلسفه و فیزیک نیز شرکت کرد. برادر کاکس که آوالون نام داشت، نیز در دانشگاه ایندیانا بود. سه دانشجوی سیاه پوست دیگر نیز در کلاس آن ها حضور داشت. وی مدرک تحصیلی برادر خود را در ۱۹۱۷ میلادی دریافت کرد، در آن زمان در گواهی-نامه تمامی دانشجویان سیاه پوست، کلمه «رنگین پوست» در سراسر گواهی نامه چاپ می شد. وی زمانی که در اندیانا بود در تمامی امتحان های خود درجه A را از آن خود کرد. میان کالج ها. پس از این که کاکس در ۱۹۱۷ میلادی از دانشگاه فارغ التحصیل شد، به ارتش ایالات متحده پیوست تا در فرانسه در جریان جنگ اول جهانی از ۲۲ اوت ۱۹۱۸ تا ۲۵ ژوئیه ۱۹۱۹ جنگ کند. پس از ترخیص از ارتش، او شغل خود را به عنوان معلم ریاضی در یک مدرسه شروع کرد. کاکس برگشت تا به حرفه خود در تدریس ادامه دهد. او به عنوان استاد ریاضی در یک مدرسه دبیرستان در هندرسن، کنتاکی خدمت نمود. در خزان ۱۹۱۹ میلادی، او به عنوان پرفیسور فیزیک، شیمی و بیولوژِی در دانشگاه شاو، در رالی-کارولینای شمالی گماشته شد، سپس در این دانشگاه او سمت مسئول دانشکده علوم طبیعی را بر عهده گرفت. کاکس تا ۱۹۲۲ میلادی در ای
ن جا ماند. دانشگاه کرنل. کاکس در ۱۹۲۱ میلادی برای بورسیه دکترا در دانشگاه کرنل درخواست داد، یکی از هفت دانشگاه آمریکایی که در رشته ریاضی برنامه دکترا داشت. یکی از سفارش کننده های وی یک نامه مثبت نوشت، اما پس از آن طی نامه دیگری به مشکلاتی که وی به دلیل «رنگین پوست» بودن انتظارش را داشت، اشاره شد. چون بنیان گذار دانشگاه کرنل که ارزا کرنل نام داشت، از قبل مخالف برده داری بود، دانشگاه کرنل می توانست یک مکان مناسب برای آموزش آفریقایی-آمریکایی ها باشد. درخواست کاکس در ۵ می ۱۹۲۲ تأیید شده و او در خزان همان سال وارد دانشگاه شد. کاکس در دانشگاه کرنل بسیار موفق بود. کسی که به کاکس بسیار کمک کرد، استاد جوان وی به نام ویلیام لوید گاریسون ویلیامز بود، ویلیامز یکی از مؤسسان کنگره ریاضی کانادا بود که کرسی «کمیته مخصوص» کاکس را در مارس ۱۹۲۳ بر عهده گرفته بود و سرپرست وی نیز بود. کاکس کمک هزینه تحصیلی اراستوس بروکس را در ریاضی (۴۰۰ دلار سالانه) در خزان ۱۹۲۴ دریافت کرد و با پیروی از ویلیامز به دانشگاه مک گیل در مانتریال رفت. وی در ترم بهار ۱۹۲۵ میلادی دوباره به دانشگاه کارنل بازگشت و رساله خود را تحت عنوان حل های چندجمله ای م
عادله تفاضلی af(x+1) + bf(x) = φ(x)، در تابستان همان سال تکمیل کرد. در ۲۶ سپتامبر ۱۹۲۵ میلادی، وی مدرک دکترای خود را به دست آورد و به یقین نخستین آمریکایی-آفریقایی بود که در رشته ریاضی دکترا گرفت و به احتمال زیاد نخستین مرد سیاه پوست در جهان است که در ریاضی دکترا می گیرد. وی هیچ مقالهٔ علمی تا ۱۹۳۴ میلادی چاپ نکرد. کاکس، هنگام ادامه دادن به دکترای خود در دانشگاه کرنل مجبور بود، مشکلات متفاوتی را تحمل کند؛ گروهی به نام کو کلاکس کلن، در منطقه ای که اقامت داشت فعال بود، این گروه تا ۱۹۲۶ میلادی ۳۱ آمریکایی-آفریقایی را به قتل رسانده بود. کالج ایالتی ویرجینیای غربی. کاکس در ۱۶ سپتامبر ۱۹۲۵ میلادی، به تدریس مضامین ریاضی و فیزیک در کالج دولتی ویرجینیای غربی آغاز کرد، این کالج در آن زمان تنها دانشجویان سیاه پوست و منابع مالی اندک داشت. استادان دارای درجه علمی دکترا در آنجا کمیاب بود و روابط بین المللی که کاکس داشت باعث برجستگی وی شد. وی ۱٬۸۰۰ دلار حقوق دریافت می کرد (برابر با ۲۷٬۰۰۰ دلار در ۲۰۲۰ میلادی). تأثیرگذاری وی را می توان در تغییرات فراوانی که در نصاب درسی میان سال های ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۸ رونما شد، مشاهده نمود. در ۱۹۲
۷ میلادی، وی با بیولا کافمن دختر کسی که قبلاً برده بود، ازدواج کرد. خانم وی در یک مدرسه ابتدائیه معلم بود و با برادر کاکس، آوالون، کار می کرد. او و بیولا در ۱۹۲۱ میلادی با هم آشنا شدند و برای شش سال باهم دوست بودند. نخستین فرزند آن ها که جیمز نام داشت در ۱۹۲۸ میلادی به دنیا آمد. او در ۱۹۲۹ میلادی به دانشگاه هاوارد پیوست و به واشینگتن دی سی نقل مکان کرد. دانشگاه هاوارد. کاکس در ۱۹۳۰ میلادی شروع به تدریس در دانشگاه هاوارد نمود. علی رغم اعتبارنامه های که وی داشت، پروفسورهای چون ویلیام بادویت و چارلز سیفاکس نسبت به وی دارای رتبه بالاتر بودند. هر دو پروفسور مقالات علمی متعددی به چاپ رسانده بودند؛ حالا بود که کاکس مقاله علمی فارغ التحصیلی خود را چاپ کرد. ویلیامز که سرپرست وی بود، تلاش نمود تا مقاله کاکس از یک دانشگاه دیگر در خارج از کشور به رسمیت شناخته شود، اما برای انجام این کار مشکلاتی داشتند. در نهایت دانشگاه توهوکو در سندای، ژاپن مقاله وی را به رسمیت شناخت. این مقاله در ژورنال ریاضی توهوکو در ۱۹۳۴ میلادی به چاپ رسید. با این همه، کاکس در تدریس بسیار فعال بود: رئیس دانشگاه که جیمز ام. نابریت نام داشت، اظهار داشت