Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تدارکات)، افسر ارشد پلیس نظامی، فرمانده نیروهای ادوات پرتاب گرها (مانند موشک اندازها)، افسر محافظت شیمیایی و افسر راهبر ناسیونال سوسیالیسم باشند. هنگامی که یگان های توپخانه از رده های بالاتر به لشکر ملحق می شدند، یک افسر دیگر با عنوان فرمانده ارشد توپخانه (Artilleriekommandanteur یا Arko) موقتاً به ستاد لشکر افزوده می شد که مسئول ارائه توصیه های مربوط به تخصیص قسمت های مختلف این یگان ها به بخش های مختلف لشکر بود. اگر به شکل استثنایی هیچ یگان توپخانه دیگری به لشکر اختصاص نیافته بود، افسری با عنوان فرمانده توپخانه لشکر (Artillerieführer یا Arfü) یگان های توپخانه لشکر را فرماندهی می کرد. در صورت حضور فرمانده ارشد توپخانه، نیروهای توپخانه سطح لشکر توسط او رهبری و حوزه اختیارات فرمانده توپخانه لشکر به هنگ توپخانه لشکر محدود می شد. "هاوپت فلدویبل" در قطار تدارکات گروهان های تفنگ دار مسئول ناحیه پشت سر گروهان در تمامی امور غیر رزمی بود. او علاوه بر رسیدگی به امور قطارهای تدارکاتی، انضباط و نظم را در ناحیه پشت سر ایجاد و ارتباطات با فرماندهان و خانه را سامان می داد. 'هاوپت فلدویبل" بر همه امور اداری کاغذی گروهان از ج
مله گزارش های معمول، ترفیع درجات و مرخصی ها نظارت می کرد. از او با عنوان "اشپیس" (Spiess - نیزه) در بین نیروها یاد می شد. در صورت لزوم حتی ممکن بود از او به عنوان رهبر یک دسته نیز استفاده شود. هنگ پیاده نظام. تا سال ۱۹۴۴، بیشتر گروهان های تفنگ دار دارای سه دسته تفنگ دار با تفنگ گلنگدنی و یک گروه مسلسل سنگین یا خمپاره انداز ۸۱ میلی متری بودند. این ترکیب در لشکرهای فولکس گرندیر به دو دسته با مسلسل دستی و یک دسته با تفنگ گلنگدنی تغییر کرد. هنگ های دارای سه گردان، علاوه بر ۱۲ گروهان (۸ گروهان در هنگ های دارای دو گردان) در غالب گردان های خود، یک گروهان توپ پیاده نظام دیگر مستقیماً تحت هدایت فرماندهی هنگ در اختیار داشتند. این گروهان حتی در هنگ های دارای دو گردان با مجموع هشت گروهان، هم عموماً گروهان ۱۳ خوانده می شد؛ در این حالت گروهان های ۹ تا ۱۲ وجود نداشتند. از حدود سال ۱۹۴۲ دسته های توپ سبک پیاده نظام در گردان های پیاده نظام اذغام و با توپ های سنگین پیاده نظام در گروهان های توپ پیاده نظام جایگزین شدند. در لشکرهای پیاده نظام تازه شکل گرفته که اغلب توپ های سبک پیاده نظام نداشتند، این ادوات با دو برابر تعداد خمپاره
اندازهای ۸۱ میلی متری جایگزین گردید که دارای همان کارایی بودند. در لشکرهای فولکس گرندیر گروهان ۱۳ از دو دسته خمپاره انداز ۱۲۰ میلی متری و یک دسته توپ پیاده نظام تشکیل می گردید. در لشکرهای پیاده نظام اولیه، در این گروهان از دسته های توپ پیاده نظام بیشتر و خمپاره انداز کمتری نسبت به لشکرهای پیاده نظام اواخر جنگ استفاده می شد. گروهان مسلسل در گردان های تفنگ دار بر خلاف آنچه از نام آن ها برمی آید صرفاً مجهز به مسلسل نبودند؛ بلکه ترکیبی از مسلسل های سنگین و خمپاره اندازهای سنگین بودند. این گروهان ها بعداً به شکل مناسب تری به «گروهان سنگین» تغییر عنوان دادند. هنگ های پیاده نظام از ۱۵ اکتبر سال ۱۹۴۲ به حکم پیشوا به «هنگ گرندیر» تغییر عنوان دادند. هنگ توپخانه. در مواردی برخی از لشکرها مجاز به داشتن ۶ گردان توپخانه می شدند. یگان های توپخانه لشکر مکرراً از یگان های توپخانه در اختیار سپاه یا یگان های بالاتری که لشکر بخشی از آن ها بود، نیروی کمکی دریافت می کردند. این یگان های توپخانه از جمله هنگ توپخانه سپاه، توسط فرمانده ارشد توپخانه فرماندهی می شدند. این فرمانده توپخانه به همراه خود یگان های دیده بانی، گردان ها یا آتش
بارهای سبک، متوسط، سنگین و فوق سنگین به لشکر ملحق می کرد که اسب کشنده، موتوریزه، خودرو کشنده، خودکششی، ریلی یا حتی در موارد نادری ثابت بودند. گردان هایی از توپ های تهاجمی زره پوش شامل یک آتشبار ستاد و سه آتشبار دیگر هر یک با شش توپ تهاجمی خودکششی ۷۵ میلی متری و گردان هایی از توپ های ضدهوایی شامل سه آتشبار توپ های ۸۸ میلی متری و دو آتشبار توپ های ۲۰ میلی متری نیز به لشکر پیاده نظام می پیوستند. گردان های ضدهوایی گاهی مختص خود لشکرهای پیاده نظام بودند. به استثنای حذف گردان دیده بانی از لشکرهای موج دوم به بعد و اضافه شدن گردان های توپخانه ۷۵ میلی متری به لشکرهای فولکس گرندیر، هنگ توپخانه لشکرهای پیاده نظام در طول جنگ تغییری به خود ندیدند. گردان های لشکر. یگان های شناسایی در زمان صلح در لشکرها وجود نداشتند و در هنگام بسیج در سال ۱۹۳۹ از نیروهای سیزده هنگ منحل شده سواره نظام تشکیل شدند. در لشکرهای پیاده نظام بعدی یگان شناسایی گروهان سواره نداشت و این گروه به صورت مجزا در قابل گردان های پیاده نظام قرار می گرفت. خودروهای زرهی یگان های شناسایی بعداً با موتورسیکلت و خودروهای موتوری جایگزین شد. گردان های شناسایی در لشکر
های مختلف تفاوت های قابل ملاحظه ای با یکدیگر حتی در اوایل جنگ داشتند. این یگان ها که بعدها با ترکیب با گردان های ضدتانک، گردان های سریع ("schnelle") را پدیدآوردند، سازمان های مختلفی داشتند. برای مثال گردان سریع ۲۲۷ لشکر دویست و بیست و هفتم پیاده نظام دارای چهار گروهان دوچرخه سوار مسلح به مسلسل های دستی، یک گروهان ضدتانک موتوریزه مسلح به ۱۲ توپ ضد تانک ۳۷ میلی متری و یک گروهان سنگین شامل یک دسته خودروی زرهی، دو دسته موتورسوار، دو دسته ضدتانک (هر یک با سه توپ ضدتانک ۳۷ میلی متری) و یک دسته مهندسی بود. از طرفی گردان سریع ۲۳۶ لشکر صد و شصت و دوم پیاده نظام دارای سه گروهان ضدتانک موتوریزه (یک گروهان با توپ های ۳۷ میلی متری و دو گروهان با توپ های ۵۰ میلی متری)، یک گروهان دوچرخه سوار و یک دسته مخابرات بود. گردان ضدتانک لشکرهای پیاده نظام در ابتدا یگان «دفاع ضدزره» (Panzer Abwehr) نامیده می شدند. از ماه آوریل سال ۱۹۴۰ این عنوان به یگان «شکارچی تانک» (Panzerjäger) تغیر کرد. از موج دوم لشکرهای پیاده نظام گروهان مسلسل سنگین از گردان ضد تانک حذف شد. گردان مهندسی رزم که نیروی پیشگام (Pionieretruppen) نیز نامیده می شد، شام
ل یگان های تهاجم، ساخت وساز، انهدام و پل سازی بود. این نیروها در نفوذ و انهدام میدان های مین و استحکامات دشمن و ایجاد پوشش دود مهارت داشتند و می توانستند هنگام عقب نشینی سازمان یافته نیروهای خودی، پیشروی قوای دشمن را از طریق ایجاد مانع، انهدام پل ها و تله انفجاری به تأخیر بیندازند. مسئولیت از پیشرو برداشتن موانع مصنوعی یا طبیعی، تعمیر یا احداث پل های ثابت یا موقت بر روی بدنه های آب و تأمین قایق های بادی و تهاجمی با این یگان بود. در حالت تدافعی نیز ایجاد موانع، میدان های مین، استحکامات، پناهگاه ها، تله های انفجاری و استتار و باز و هموار نگاه داشتن مسیر تدارکات بر عهده یگان مهندسی قرار داشت. نیروهای این گردان ها مکرراً تلفات بیشتری نسبت به همرزمان خود در یگان های پیاده نظام می خوردند. گاهی گردان های مهندسی دیگری نیز به جهت اجرای عملیات های ویژه، به لشکرهای پیاده نظام ملحق می شدند یا گردان مهندسی یک لشکر به لشکر دیگر یا یگان های بالاتر می پیوست. البته فرماندهان سپاه ها اکثراً سعی می کردند تا جای ممکن یکپارچگی لشکرها را با جدا نکردن یگان ها از آن ها حفظ کنند. اواخر جنگ با توجه به کمبود نیروی انسانی و گستردگی خط م
قدم محول به لشکر، از نیروهای یگان مهندسی به عنوان پیاده نظام نیز استفاده شد. گردان مخابرات نیز می توانست از سپاه نیروهای کمکی همچون گروهان های تلگراف و شنود دریافت کند. در بسیاری از لشکرهای ایجاد شده پس از سال ۱۹۴۲ گردان مخابرات به سطح گروهان مخابرات تقلیل یافت. لشکرهای پیاده نظام سازمان یافته پس از سال ۱۹۴۳ دارای گردان های فوسیلیر بودند. این گردان ها که ترکیب گردان های پیاده نظام را داشتند و جایگزین گردان های شناسایی شده بودند، تحرک بیشتری داشتند. سایر یگان ها. یگان های دیگری همچون گروهان های تعمیر ریلی، یگان های ذخیره سازی، یگان های دود و دیگر یگان ها نیز در صورت نیاز به لشکر ملحق می شدند. یگان بهداری معمولاً شماره لشکری که در آن قرار داشت را به خود می گرفت. برای مثال یگان بهداری لشکر سیصد و چهارم پیاده نظام، یگان ۳۰۴ بهداری خوانده می شد. هر لشکر پیاده نظام حدود ۶ هزار اسب و قاطر در اختیار داشت که از آن ها برای جابه جایی تدارکات، مهمات، نفرات، مجروحین، توپخانه و سایز تجهیزات استفاده می شد. به همین جهت حضور یک گروهان دامپزشکی در لشکر ضروری به نظر می رسید. هر لشکر پیاده نظام با توان سال ۱۹۳۹ روزانه به ۵۳ تن ع
لوفه، ۵۴ تن عذا، ۲۰ تن سوخت، ۱ تن روان ساز، ۱۰ تن ذخایر تسلیحاتی و ۱۲ تن ذخایر دیگر نیاز داشت. هر لشکر پیاده نظام دارای یگان های تدارکات و حمل و نقل مختص به خود زیر فرمان افسر ارشد نیرو بود. این یگان های شامل گروهان های تدارکات، یگان های ترابری، یگان های ترابری موتوری، قطارهای تدارکات لشکر، یگان های تعمیرات و سایر یگان ها می شد. تنوع بالای یگان های تدارکاتی لشکرهای پیاده پیاده نظام امکان ارائه الگویی همه شمول به شکل کامل را نمی دهد. برای مثال نیروهای تدارکات لشکر بیست و چهارم پیاده نظام با ترکیبی تا حدودی جامع، شامل ستون های ۱ تا ۸ تدارکات موتوریزه سبک، یک دسته تعمیرات موتوریزه، یک گروهان تدارکات موتوریزه، یک یگان اداری لشکر، یک یگان نانوایی صحرایی موتوریزه، یک گروهان سلاخی حیوانات موتوریزه، یک گردان بهداری (خود شامل یک گروهان بهداری و یک گروهان بهداری موتوریزه)، یک بیمارستان صحرایی موتوریزه، دو گروهان آمبولانس، یک گروهان دامپزشکی، یک جوخه پلیس نظامی موتوریزه و یک دفتر پست میدانی موتوریزه بود. اکثر این یگان ها شماره لشکری را که در آن قرار داشتند، به خود می گرفتند. هنگام رزم متحرک قطار تدارکات و کاروان ۱ تدارک
ات گروهان های تفنگ دار توسط ستاد گردان و کاروان ۲ تدارکات آن ها توسط ستاد هنگ هدایت می شد. هنگام رزم ثابت یا توقف قطارها معمولاً ۳ تا ۵ کیلومتر پشت ناحیه گروهان بودند. تغییرات سازمانی. این فهرست صرفاً مربوط به تغییرات یگان ها نسبت به یگان های ۳۶ لشکر پیاده نظام اولیه از جمله موتوریزه شدن یا موتوریزه نبودن آن ها است و به یگان های تغییر نکرده اشاره ای نشده است: میزان بالای تلفات بین نیروهای یگان های شناسایی لشکرها در نبرد فرانسه، موجب گشت این یگان ها با جذب شدن درون گردان های ضدتانک، گردان های «سریع» ("schnelle") را پدیدآوردند که وظیفه دوگانه شناسایی و دفاع در مقابل زره پوش های دشمن را بر دوش داشتند. با تغییر سیاست سازمان دهی یگان ها، توان رزمی هر لشکر پیاده نظام کاهش قابل ملاحظه ای یافت تا امکان ایجاد لشکرهای بیشتر فراهم آید. بدین جهت پس از سال ۱۹۴۱ میلادی، تعداد هنگ های هر لشکر پیاده نظام از سه هنگ به دو هنگ کاهش یافت. اندازه یگان های کوچک تر نیز تقلیل یافت به وجهی که تعداد گردان های هر هنگ پیاده نظام به دو گردان و توان رزمی هر گروهان پیاده نظام این گردان ها از ۱۸۰ سرباز به ۸۰ سرباز رسید. از این رو یک لشکر پی
اده نظام دارای ۹ گردان با گروهان های ۱۸۰ نفره در سال ۱۹۳۹ بسیار قدرتمند تر از یک لشکر فولکس گرندیر با دو هنگ و مجموعاً تنها چهار گردان با گروهان های کمتر از ۸۰ نفره در سال ۱۹۴۴ بود. کوچک سازی ها به همین جا خلاصه نمی شد بلکه اواخر جنگ گردان های ضدتانک، شناسایی، مهندسی و مخابرات نیز اغلب به گروهان تبدیل شدند. سازمان لشکرهای نوع ۴۴. بر اساس دستور اواخر مه سال ۱۹۴۴ فرماندهی عالی نیروی زمینی گروه موزیک هنگ ها منحل شدند و تنها یک گروه کوچک موزیک برای هر لشکر ماند. ادوات. تسلیحات کامل یک لشکر پیاده نظام بر مبنای دستورالعمل جنگی رسمی شامل موارد زیر بود: اسب ها و خودروهای موتوری عبارت بود از: در آغاز فرایند تسلیح مجدد آلمان، همانند کمبود نفرات و افسران در جهت تأمین تأمین نیروی انسانی مورد نیاز لشکرها، ادوات، تسلیحات و امکانات لازم برای آن ها نیز با توجه به سرعت بالای گسترش نیروی زمینی و محدودیت منابع آلمان، به شکل کامل در اختیار نبود. در سال ۱۹۳۷ پوشش قریب به ۴۵ درصد از تجهیزات مورد نیاز لشکرهای ایجاد شده به سال بعد یا در برخی مواقع بعد از آن موکول گردید که موجب شد بعضی از لشکرهای پیاده نظام جنگ را بدون ادوات کامل آغا
ز کنند. کمبود امکانات به اندازه ای شدید بود که ستاد کل نیروی زمینی در سال ۱۹۳۷ پیش بینی کرد آلمان تا سال ۱۹۴۳ نخواهد توانست آماده جنگ شود. البته در این موقعیت، شرایط لشکرهای پیاده نظام بهتر از لشکرهای زرهی بود. با توجه به نیاز حداقلی به جبران خسارات تا پس از نبرد فرانسه، به ندرت پیش می آمد که ادوات غنیمتی به شکل رسمی وارد ساختار لشکرها بشوند. توپخانه سنگین غنیمتی غالباً به یگان های مختلف توپخانه ساحلی انتقال می یافت. با این وجود خسارات گسترده آورد آمده به تجهیزات نیروهای آلمانی در جبهه شرقی و ناتوانی صنعتی این کشور در جبران آن ها باعث شد لشکرهای تشکیل شده پس از سال ۱۹۴۲ با کمبود شدید تجهیزات مواجه شوند. برای پوشش این کاستی ها ورماخت مکرراً رو به استفاده تجهیزات غنیمتی به خصوص در لشکرهای مستقر در فرانسه و سایر مناطق آرامی که پشتیبانی تدارکاتی از انواع مختلف تجهیزات مشکل آفرین نمی شد، آورد. از این رو لشکرهایی که جهت اعزام به شوروی تشکیل می شدند با مشکل کمبود تسلیحات یا تفاوت آن ها با آنچه انتظار آن می رفت دست و پنجه نرم می کردند. از سال ۱۹۳۳ تا پایان جنگ در سال ۱۹۴۵، سلاح اصلی سازمانی نیروهای پیاده نظام تفنگ گل
نگدنی کارابینر ۹۸کا بود. به هر صورت، مسلسل سبک توان اصلی آتش گروهان های پیاده نظامِ لشکر را تامین می کرد. گردان های ضدتانک لشکرهای پیاده نظام از ادوات مختلفی استفاده می کردند. به طور معمول این ادوات شامل توپ های ضدتانک کوتاه برد ۳۷، ۷۵ و ۱۵۰ میلی متری می شدند. در سال های بعدی جنگ، این گردان ها هر چه بیشتر با تسلیحات ضدتانک انفرادی همچون "پانتسرفاوست" و توپ های تهاجمی خودکششی و گاهی ترکیبی از آن ها تسلیح شدند. این زره پوش های تهاجمی با توپ های ۷۵ یا ۱۰۵ میلی متری (اوایل کوتاه و کم سرعت، بعدها بلند و پرسرعت) بر شاسی تانک پنزر ۳ (همانند اشتوگ ۳ و اشتوگ ۴) که با همراه داشتن گلوله های انفجاری و ضد تانک علاوه بر حمایت از پیاده نظام، نقش زره پوش ضدتانک را نیز ایفا می کردند، غالباً بدون برجک، روباز و شنی دار بودند. معمولاً ۱۸ توپ تهاجمی در هر گردان وجود داشت. گردان های فوزیلیر معمولاً مجهز به دوچرخه، مسلسل سبک و خمپاره اندازهای ۵۰ یا ۸۰ میلی متری بودند. در تمامی طول جنگ جهانی دوم لشکرهای پیاده نظام ورماخت به شدت به اسب ها وابسته بودند. با این حال درحالیکه تعداد بسیار اندکی از این لشکرها به طور کامل موتوریزه شدند، برخ
ی لشکرها رفته رفته به ادوات موتوری خود می افزودند. در آغاز جنگ به هر دسته تفنگ دار یک گاری دو اسبه با راننده تعلق داشت. هنگام راهپیمایی مسلسل های سبک، خمپاره انداز، سه پایه ها، نارنجک ها، ابزارها، تله های انفجاری، آلات استتار و مابقی مهمات توسط این گاری حمل می شد. گونه ای از گاری سنگین چهار اسبه فولادی با چرخ های لاستیکی بعداً افزوده شد که مناسبت راه های هموار بود اما در مواجهه با راه های بد جبهه شرقی پس از سال ۱۹۴۱ مجدداً حذف شد. در عوض از یک یا دو گاری های محلی استفاده می گردید. بعضی از دسته ها به جای گاری، ارابه تک اسبه با یدکی کشی یک ارابه دیگر داشتند. هنگام آغاز عملیات های رزمی گاری یا ارابه دسته ها به قطار تدارکات گروهان ملحق می شد. کاربرد عملیاتی. ماه سپتامبر سال ۱۹۳۸ مجموعاً ۲۳ لشکر پیاده نظام نیروی زمینی آلمان در مرز با چکسلواکی و ۹ لشکر پیاده نظام آن در مناطق دیگر مستقر بودند. به هر صورت با با انضمام صلح آمیز سودتنلند به آلمان این لشکرها وارد خاک چکسلواکی شدند اما هیچ درگیری رزمی در این زمان صورت نگرفت. با آغاز جنگ جهانی دوم، ورماخت از ۳۷٫۵ لشکر پیاده نظام در کارزار لهستان در سال ۱۹۳۹ استفاده کرد. د
ر این حال ۳۸ لشکر پیاده نظام دیگر در مناطق غربی مستقر بودند. پنج لشکر پیاده نظام در کارزار نروژ در سال ۱۹۳۹ مشارکت داشتند. در جریان کارزار جبهه غربی در سال ۱۹۴۰ نیروی زمینی آلمان شامل ۱۴۱ لشکر پیاده نظام می شد از این مجموع که ۱۲۳ لشکر در غرب، ۵ لشکر در لهستان، ۵ لشکر در نروژ و دانمارک و ۸ لشکر در خود آلمان مستقر بودند. پس از پایان کارزار غرب ۲۳ لشکر پیاده نظام منحل یا بازسازمان دهی شدند. چهار لشکر پیاده نظام در کارزار بالکان در سال ۱۹۴۱ به کارگرفته شد. هنگام آغاز کارزار جبهه شرقی در سال ۱۹۴۱ نیروی زمینی آلمان ۱۵۲ لشکر پیاده نظام داشت که از این مقدار ۹۹ لشکر در اروپای شرقی، ۳۸ لشکر در اروپای غربی، ۸ لشکر در نروژ، ۸ لشکر در بالکان، یک لشکر در دانمارک و یک لشکر در فنلاند بودند. مدت کوتاهی پس از آغاز جبهه شرقی مقدار لشکرهای پیاده نظام در آن به ۱۱۹ لشکر افزایش یافت. هنگام آغاز پیاده سازی نیروهای متفقین در نرماندی در تابستان سال ۱۹۴۴ هفده لشکر پیاده نظام ورماخت در مقابل آن ها قرار حاضر بودند.
آنتونی چین (؛ زادهٔ ۱۹۳۰ – ۲۲ اکتبر ۲۰۰۰) بازیگر بود. وی بین سال های ۱۹۵۷ تا ۲۰۰۰ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "بی گناهان وحشی"، "آدم برفی نفرت انگیز"، "کنتسی از هنگ کنگ"، "رئیس"، "حادثه یانگ تسه"، "دکتر نو"، "گلدفینگر"، "فقط دو بار زندگی می کنید"، "میهائیل، سگ سیرک"، "نمایی به یک قتل"، "انتقام پلنگ صورتی"، "رولربال"، "پلنگ صورتی دوباره می تازد"، "مهاجمان صندوق گمشده" و "عنصر پنجم" اشاره کرد.
برت گروند (؛ – ) موسیقی دان و آهنگساز اهل آلمان بود که بیشتر در زمینهٔ موسیقی فیلم فعالیت داشت. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "میهائیل، سگ سیرک" و "بر رنگین کمان می رقصیم" اشاره نمود.
ویولتا آندری (؛ ؛ زادهٔ ) بازیگر اهل رومانی است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "لحظه"، "استفن کبیر - واسلویی ۱۴۷۵"، "امشب در خانه خواهیم رقصید" و "تلهٔ مزدوران" اشاره کرد.
گئورگه کوزوریچی (؛ – ) بازیگر اهل رومانی بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "میهای دلیر"، "لحظه"، "چوله آندرا"، "استفن کبیر - واسلویی ۱۴۷۵" و "تلهٔ مزدوران" اشاره کرد.
آخرین موهیکان () یک فیلم وسترن به کارگردانی ژان درویل، پیر گاسپار-ویت و سرجیو نیکلائسکو است که در سال ۱۹۶۸ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به هلموت اشنایدر اشاره کرد.
ادوارد چیوسونه (; – ) هنرمند، حکاکی اهل پادشاهی ایتالیا بود. زندگی نامه. چیوسون در آرنزانو ، استان جنوا ، به عنوان پسر یک چاپگر متولد شد. در سال 1847 در Accademia Ligustica ثبت نام کرد ، آنجا در حکاکی صفحات مسی تخصص پیدا کرد، و در سال 1855 فارغ التحصیل شد. در سال 1857 وارد آتلیه Raffaele Granara شد و چندین حکاکی از آثار هنری معروف را انجام داد. یکی از آثار وی برای نمایش در نمایشگاه جهانی (1867) در پاریس انتخاب شد. بعداً در سال 1867 کار خود را در بانک ملی ایتالیا آغاز کرد و به شرکت Dondorf-Naumann در فرانکفورت آلمان فرستاده شد تا در زمینه ساخت پول کاغذی آموزش ببیند. هنگامی که وی در آنجا بود ، شرکت شروع به ساخت اسکناس بانکی برای دولت شاهنشاهی ژاپن کرد و در سال 1874 وی برای یادگیری فنون چاپ جدید به لندن اعزام شد. در این هنگام از او دعوت شد که به ژاپن برود و پذیرفت. بسیاری از پرتره های چیوسون گم شده اند و برخی دیگر فقط بخاطر کپی ها باقی مانده اند. می توان گفت همه آنها شبیه نسخه اصلی بوده اند. پرتره مشهور وی از امپراطور میجی چنان واقع گرایانه است که اغلب با یک عکس واقعی اشتباه گرفته می شود. مرگ. در 11 آوریل 1898 ،
چیوسونه بر اثر نارسایی قلبی در خانه خود در کاجیماچی درگذشت و در قبرستان آویاما ، جایی که هنوز مقبره وی در بخش خارجی دیده می شود ، به خاک سپرده شد. در روزنامه ها مقالاتی طولانی درباره مرگ وی به چاپ رسید و روزنامه هفتگی ژاپن از شهرت بالای وی چه به دلیل توانایی هنری و چه به دلیل طبیعت دوستانه اش صحبت کرد. میراث. Chiossone یک مجموعه دار مشتاق هنرهای ژاپنی بود ، با طیف گسترده ای شامل نیهونگا ، اوکیو ، مجسمه های بودایی و اشیای مذهبی ، اشیا باستان شناسی ، ظروف لاکی ، ظروف چینی ، ماسک های نو ، زره و سلاح ، آلات موسیقی و لباس برای مردان و زنان. این مجموعه با توجه به وصیت نامه وی ، پس از مرگ وی به آکادمی هنرهای زیبای لیگوریا در جنوا ارسال شد ، جایی که بعداً به موزه هنر ژاپن "ادواردو چیوسون" شکل گرفت که توسط ویکتور امانوئل سوم پادشاه در30 اکتبر 1905 برای بازدید عموم باز شد. .
نبرد برای رم () که در کشورهای انگلیسی زبان با نام آخرین رومی اکران شد، یک فیلم درام تاریخی است که دربارهٔ کشمکش ها و جنگ قدرت میان ژوستینین یکم از وارثان امپراتوری روم غربی و اوستروگوت هاست.
آرچی چارلز ویلیامز خواننده ای است که در فصل ۱۵ مسابقهٔ "امریکاز گات تلنت" شرکت کرد. او به اشتباه ۳۷ سال به زندان محکوم شده بود که نهایتاً پس از اثبات بی گناهی در ۲۱ مارس ۲۰۱۹ آزاد شد. حکم زندان اشتباه. ویلیامز اهل بتن روژ، لوئیزیانا است. او چهار ماه قبل از ۲۱ آوریل ۱۹۸۳، در پروندهٔ تجاوز جنسی و اقدام به قتل محکوم شد. ویلیامز در آن زمان ۲۲ ساله بود و بدون امکان آزادی مشروط در زندان کیفری ایالت لوئیزیانا در شهر آنگولا به حبس ابد محکوم شد. "پروژهٔ بی گناهی" برای دستیابی به شواهدی که بتواند بی گناهی او را اثبات کند دهه ها جنگید. در ۲۱ مارس ۲۰۱۹، پس از آنکه قاضی دستور بازنگری در اثرانگشت ودی ان ای پیدا شده در صحنه را داد، ویلیامز بی گناه شناخته و از زندان آزاد شد. مسابقهٔ امریکاز گات تلنت. ویلیامز برای اولین اجرای خود در "امریکاز گات تلنت" در تاریخ ۲۶ مه ۲۰۲۰، آهنگ " Don’t Don't Sun Sun Go Down on Me " از التون جان را خواند. هر چهار قاضی به او رأی مثبت دادند تااو به مرحلهٔ بعدی برود او مورد تشویق ایستادهٔ حضّار و داوران قرار گرفت. التون جان گفت که این اجرا او را تا حد اشک تحت تأثیر قرار داد. در نتیجهٔ داستان ویلیا
مز، سایمون کاول، تهیه کننده و داور مسابقه، به عنوان سفیر به "پروژهٔ بی گناهی" پیوست. ویلیامز در مرحله نیمه نهایی ترانهٔ «پرواز بدون بال» اثر وست لایف را خواند. او همراه با چهار اجراکنندهٔ دیگر راهی فینال شد.
این مقاله فهرستی از سیاست های اسناد هویتی کشورها است . یک سند هویتی ملی (به انگلیسی ""ID", "ID card", "identity card", "IC", "citizen card" or ") یا کارت گذرنامه(به انگلیسی passport card) یک کارت شناسایی عکسدار است که می تواند حداقل در داخل کشور به عنوان کارت شناسایی استفاده شود و توسط یک مرجع رسمی صادر شده است. گواهی نامه های رانندگی و سایر کارتهای صادره از طرف دولتهای محلی که نشانگر مجوزهای خاصی است ، در اینجا به عنوان کارتهای شناسایی ملی شمرده نمی شوند. در نتیجه به عنوان مثال ، با این معیار ، گواهینامه رانندگی ایالات متحده مستثنی شده است ، زیرا این مجوزها توسط دولتهای محلی (ایالتی) صادر می شوند (گرچه این کارت های هویتی کم و بیش به عنوان ابزار شناسایی در سراسر کشور مورد نیاز هستند). خط مشی کارت شناسایی کشورها. کشورهایی که دارای کارت شناسایی اجباری هستند. مطابق با تحقیق منتشره سال ۱۹۹۶ توسط پرایویسی اینترنشنال ، حدود ۱۰۰ کشور قوانینی را تصویب کرده اند که کارت هویتی را اجباری کرده است. ☃☃ در این کشورها ، کارت در صورت درخواست توسط کارمندان مجاز این کارت باید نشان داده شود. در برخی از کشورها روش های دیگر اثبات
هوت ،، مانند گواهینامه رانندگی قابل قبول است. پرایویسی اینترنشنال گفت که "تقریباً هیچ کشوری در کامن لا کارت ندارد". یک استثنای مشهود هنگ کنگ است. کشورهایی که کارت شناسایی ندارند. اینها کشورهایی هستند که مقامات رسمی هیچ کارت شناسایی صادر نمی کنند. در صورت نیاز به شناسایی ، مانند گذرنامه ، کارت شناسایی که توسط بانک ها و غیره صادر می شود ، یا کارت هایی که عمدتاً کارت شناسایی نیستند مانند گواهینامه رانندگی می توانند استفاده شوند. اکثر کشورهایی که در این صفحه به طور کامل ذکر نشده اند ، کارت شناسایی ملی ندارند.
تویین میرور یک بازی ویدئویی در سبک ماجراجویی است که توسط دونت ناد انترتینمنت توسعه یافته و در دسامبر ۲۰۲۰ برای پلتفرم های مایکروسافت ویندوز، پلی استیشن ۴، و اکس باکس وان منتشر شد. دونت ناد انترتینمنت به عنوان ناشر مؤلف بازی را عرضه کرد، و باندای نامکو انترتینمنت وظیفه توزیع نسخه های کنسولی این بازی را بر عهده داشت.
چونین به معنای مردم شهری، یک طبقه اجتماعی بود که در سالهای اولیه دوره ادو در ژاپن ظهور کرد. در سلسله مراتب اجتماعی، آن را تابع طبقه جنگجو می دانستند. چونین در قرن شانزدهم در شهرهای «جوکا-ماچی» یا شهرهای اطراف قلعه ظهور کرد.
گایکوکو بوگیو مقام های امور خارجه بودند که در اواخر دوره ادو توسط شوگون شوگون سالاری توکوگاوا منصوب شده بودند تا بر روابط تجاری و دیپلماتیک با کشورهای خارجی نظارت کنند. در اصل این ایجاد یک وزارت امور خارجه ژاپن پس از دوره طولانی سیاست انزواطلبی ژاپن (ساکوکو) بود. بررسی اجمالی. سیستم شوگون سالاری توکوگاوا برای مسئول امور خارجه، در ۸ ژوئیه ۱۸۵۸ (سال پنجم آنسی) به منظور مقابله با وضعیت دیپلماتیک جدید که در پایان دوره ادو به دلیل خواسته های قدرت های غربی برای باز کردن کشور ایجاد شد، تأسیس شد. در سال ۱۸۵۸ (آنسی ۵)، مذاکرات مربوط به پیمان مودت و تجارت بین ایالات متحده و ژاپن با حضور اینوئه کیونائو و ایواسه تاداناری ، که روسای دفتر دفاع ساحلی بودند، به عنوان نمایندگان تام الاختیار برگزار شد. پس از انعقاد پیمان، دفتر دفاع ساحلی منحل و دفتر قاضی امور خارجه، سازمانی متخصص در دیپلماسی، جایگزین آن شد که اینوئه، ایواسه و پنج نفر دیگر به آن منصوب شدند. وظایف اصلی آنها امور عملی مانند مذاکرات خارجی بود. تعداد اعضا نامحدود بود و در یک زمان آنها به عنوان دفتر قاضی کاناگاوا نیز خدمت می کردند. مافوق آنها روجو بود، اما در سال ۱۸
۶۷ یک سوبوگیو امور خارجه (با رتبه واکادوشیوری) برای نظارت بر این امر تأسیس شد. این دفتر در سال ۱۸۶۸ منحل شد. حقوق رسمی ۲۰۰۰ ککو، حقوق سالانه ۲۰۰ ریو و رتبه آن بالاتر از قاضی کشورهای دوردست بود. سمت هایی مانند مدیر ارشد، و پاسبان داشت و قاضی و زیردستان او اداره ای به نام «اداره امور خارجه» را تشکیل می دادند. علاوه بر این، سازمان مهمی به نام «شوکان-گاکاری» (اداره نامه ها) متشکل از افراد برجسته «اداره امور خارجه» وجود داشت که در آن سمت هایی مانند مدیر ارشد، نماینده ارتباطات، مترجم و نماینده کتاب ها قرار داشتند و آنها مسئول ترجمه اسناد از کشورهای خارجی، تهیه پیش نویس پیشنهادها برای مذاکرات با کشورهای خارجی و تهیه پیش نویس اسناد برای ارسال به کشورهای خارجی بودند. در اواخر دوره باکوماتسو یا اواخر دوره ادو، در ۲۹ ژوئن ۱۸۶۷ (سال سوم کیئو)، زمانی که گایکوکو سو بوگیو (مدیر کل امور خارجه) به تازگی تأسیس شد، این سازمان جدید فرماندهی این سمت را بر عهده گرفت، اما سال بعد با سقوط شوگون سالاری توکوگاوا لغو شد.
وینی پو و روز پرسروصدا () یک فیلم انیمیشن موزیکال به کارگردانی ولفگانگ رایترمن و تهیه کنندگی استودیو انیمیشن والت دیزنی است که در ۲۰ دسامبر ۱۹۶۸ توسط استودیو سینمایی والت دیزنی منتشر شد.
هایبوتسو کیشاکو به معنای «لغو بوداگرایی در ژاپن» و ویران کردن گوتاما بودا، اصطلاحی است که بیانگر جریان فکری مستمر در تاریخ ژاپن که طرفدار اخراج آیین بودایی از ژاپن است. این اصطلاح همچنین نشان دهنده یک حرکت وقایع تاریخی خاص مبتنی بر این ایدئولوژی است که، در طی اصلاحات میجی، باعث تخریب معابد، تصاویر و متون بودایی و بازگشت اجباری به زندگی دنیوی راهبان بودایی شد. این یک اصطلاح چهار کاراکتر است. هایبوتسو کیشاکو در تاریخ. نمونه اولیه «هایبوتسو کیشاکو» سیاست های خاندان مونونوبه آزار و اذیت بوداییان در زمان ورود اولیه بودیسم به ژاپن در دوره کوفون است. خاندان مونونوبه با گسترش بودیسم نه به دلایل مذهبی، بلکه بیشتر به دلیل ملی گرایی و بیگانه هراسی مخالف بودند. خاندان ناکاتومی، اجداد خاندان فوجیوارا، متحدان خاندان مونونوبه در مخالفت آنها با بودیسم بودند. مثال دیگر، سیاست های بسته شدن معبد و خلع سلاح راهبان قلمرو اوکایاما، قلمرو آیزو و قلمرو میتو است که به دلایل سیاسی و اقتصادی و نه مذهبی در دوران اولیه مدرن اتخاذ شد. تفکر ضد بودایی. شکل دوره میجی "haibutsu kishaku"، بر اساس کوکوگاکو و شینتومرکزی، در عوض با تمایل به تمایز