Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نجایی که هنرمندان در دربار می خواستند اسکندر را به عنوان مصداق پادشاه واقعی نشان دهند و در زندگی اسکندر تیموکلیا هم حضور داشت شاهد آثار کمی در مورد این موضوع هستیم. در بیشتر آثار صحنه آوردن تیموکلیا به نزد اسکندر ترسیم شده است. دیوارنگاره های کاخ فونتن بلو اثر فرانچسکو پریماتیچو که در سال ۱۵۰۴ ترسیم شده اند از این نوع هستند. این دیوارنگاره ها که در اتاق آن ده پیسلو دلی، معشوقه فرانسوای یکم نقاشی شده است داستان زندگی اسکندر را با توجه کمتر به بخش نظامی آن نشان می دهد. در داستان زندگی اسکندر وقایع نامدارتری از مواجه اسکندر با اسیران زن مانند داستان آوردن خانواده داریوش به نزد اسکندر وجود دارد که داستان تموکلیا را به حاشیه می برند. مشهورترین تصویر از تیموکلیا نقاشی دومنیکینو در سال ۱۶۱۵ است که ابتدا در دست گنجینه داران فرانسوی بود و سپس به موزه لوور رسید. در این تصویر برخلاف بسیاری از نقاشی ها دیگر تمام خانواده تیموکلیا دیده می شوند. یک نقاشی بسیار خاص دیگر هم نقاشی است که در آن تیموکلیا در حال انداختن سرباز تراکی درون چاه است که ابتدا در یک کتاب تاریخ آلمانی رسم شد و سپس الیزابتا سیرانی آن را در تابلو رنگ روغن
کشید.
ابو منصور وهسودان امیر یکی مانده به آخر روادیان آذربایجان از سال ۱۰۲۵ تا ۱۰۵۸/۵۹ میلادی بود. او برجسته ترین فرمانروای دودمان خود شناخته می شود. با کمک همسایه های کرد، او نخست یورش های قبایل ترکمان را متوقف کرد، اما در پایان، مجبور شد اختیار فرمانروای سلجوقی، طغرل بیک () را به رسمیت بشناسد. جانشین او، پسرش ابو نصر مملان دوم () بود.
سنت محافل ادبی زنان در جهان عرب به دوران جاهلیت بازمی گردد، زمانی که شخصیت برجسته ادبی الخنساء در بازار عکاظ در مکه می ایستاد و شعر خود را می خواند و دیدگاه های خود را در مورد دانش دیگران بیان می کرد. . از این رو، فرهنگ نقد ادبی در میان زنان عرب پدید آمد و در زمان امویان، سکینه بنت الحسین اولین سالن ادبی را در خانه خود تأسیس کرد. این سنت در اواخر قرن نوزدهم در نتیجه تغییرات اجتماعی، سیاسی و اقتصادی گسترده در امپراتوری عثمانی و افزایش نفوذ سیاسی و فرهنگی اروپا در منطقه احیا شد. پیشگامان اولیه سالن عرب، زنانی از خانواده های ثروتمند در سوریه و مصر بودند که تحت تأثیر تعامل با زنان اروپایی در طول مدتی که برای تحصیل در خارج از کشور سپری می کردند و در سالن های پاریس رفت و آمد می کردند یا در مدارسی که توسط مبلغان اروپایی یا آمریکایی اداره می شدند، بازگشتند. شب های محفلی که توسط زنان اداره می شد، اما زنان و مردان در آن شرکت می کردند، فرصتی بی نظیر برای گفتگو دربارهٔ گرایش های اجتماعی، سیاسی و ادبی روز فراهم کرد. اگرچه این سنت تا حدودی پس از جنگ جهانی دوم از بین رفت، اما میراث ماندگاری در فرهنگ ادبی و مسائل زنان در سرا
سر جهان عرب به جا گذاشت. پیشینه جوامع ادبی قرن نوزدهم. زنان و آموزش. در سطح اجتماعی، ورود مبلغان مسیحی با حمایت دولت های اروپایی و آمریکایی منجر به ایجاد یک سیستم آموزشی رسمی برای دختران شد، دخترانی که تا این دوره تحصیلات کمی یا اصلاً آموزش دیده بودند. در ابتدا، این به شکل مؤسسات خصوصی بود که خانواده های ثروتمند و عمدتاً مسیحی را جذب می کردند. با این حال، از آنجایی که این مدارس از نظر اجتماعی مقرون به صرفه تر شدند، این ایده به طبقات متوسط سرایت کرد و سرانجام به فقرا رسید؛ بنابراین، یک هنجار جدید به طور فزاینده ای رایج می شد. این ایده که دختران باید آموزش ببینند تا زمینه ازدواج بهتری برای آنها فراهم شود، و مهمتر از آن، ابزارهای کافی برای آموزش فرزندانشان برای آنها فراهم شود. در این برهه از زمان، دامنه موضوعات ارائه شده به زنان محدود بود. با این حال، زنان از این فرصت ها برای یادگیری استفاده کردند و انگیزه و اراده قابل تحسینی از خود نشان دادند. نمونه بارز کمک مبلغان غربی در افزایش فرصت های آموزشی برای زنان، کار دانیل و ابی ماریا بلیس، زوج آمریکایی بود که در سال ۱۸۶۶ به بیروت نقل مکان کردند و متعاقباً دانشکده پرو
تستان سوریه (که بعداً به دانشگاه آمریکایی تبدیل شد) راه اندازی کردند. بیروت. با روی کار آمدن عثمانی در منطقه و اهتمام آنان به عدم نفوذ مذهبی و فرهنگی در کشور اسلامی، نسبت به مدارس مسیحی سیاست های جدیدی اتخاذ شد و اصلاحاتی در این مورد انجام شد. به گفته مورخ عرب، یوجین روگان، اصلاحات ارائه شده توسط سلطنت تأثیر چندانی بر رعایا نداشت. با این حال، در دهه های ۱۸۵۰ و ۱۸۶۰، ثمرات اصلاحات در زندگی روزمره قابل مشاهده بود. سومین (و مسلماً مهم ترین) جریانی که به وجود و بهبود آموزش زنان در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم انجامید، استعمار اروپا و میراث آن بود. زنان و حوزه عمومی. در آغاز قرن نوزدهم، حرمسرا همچنان در بسیاری از جوامع عرب به عنوان یک فرهنگ وجود داشت. زنان طبقات متوسط و بالا محدود به حوزه خانگی بودند، و اکثریت قریب به اتفاق در زندگی عمومی نادیده و ناشنیده باقی ماندند. ضرورت به اعضای زن طبقات فرودست و روستایی «آزادی» بیشتری می داد، زیرا به آنها نیاز بود تا برای حمایت از خانواده خود، زمین کار کنند. مسائل مربوط به زنان در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم با تلاش افرادی مانند قاسم امین (۱۸۶۳–۱۹۰۸) رو به تعالی گذاشت
و با مسائلی چون بی عدالتی خواندن گوشه گیری زنان حمایت هایی از زنان صورت گرفت. محفل و انجمن های ادبی. محفل مراش (حلب). محفل مریانا مراش، اولین محفل در جنبش احیای قرن نوزدهم بود که در خانه مشترک او با همسرش در حلب اجرا می شد. گردهمایی معمولی یک قلمرو خصوصی را ارائه می کرد که در آن مهمانان زن و مرد می توانستند با هم ترکیب شوند، با هم ارتباط برقرار کنند، و دربارهٔ موضوعات مد روز بحث کنند. مراش اغلب با آواز خواندن و نواختن پیانو از مهمانانش پذیرایی می کرد. محفل نازلی فاضل (قاهره). نازلی فاضل یکی از اولین زنانی بود که سنت محفل ادبی را احیا کرد و سهم بی اندازه ای در راه آزادی زنان در جهان عرب داشت. او در اواخر قرن نوزدهم شروع به دعوت مهمانان به محفل خود در قاهره کرد. محفل او مانند محفل ماریانا مراش، با نواختن پیانو همراه بود. مردانی که به سالن او رفت و آمد می کردند در جامعه مصر و عرب برجسته بودند. از جمله دولتمردان، دیپلمات ها، روزنامه نگاران و شخصیت های ادبی. طلوع سوریه (بیروت). در سال ۱۸۸۰، نویسنده لبنانی مریم نمر مکاریوس، انجمن ادبی طلوع سوریه را در بیروت تأسیس کرد. انجمن بیداری زنان عرب (بیروت). این انجمن ادبی ت
وسط زنان مسلمان در بیروت در سال ۱۹۱۴ تأسیس شد. محفل کیتی آنتونیوس (اورشلیم). کیتی آنتونیوس محفلی را در خانه مشترکش با همسر ناسیونالش داشت در محله شیخ جراح قدس برگزار می کرد. این محفل به خبرنگاران محلی، مقامات، افسران، سیاستمداران و دیپلمات های اروپایی فرصتی برای شبکه سازی و بحث در مورد موضوعات ادبی، اجتماعی و سیاسی می داد. محفل می زیاده (قاهره). اندکی قبل از شروع جنگ جهانی اول، می زیاده میزبان مردان و زنان سرشناس از محافل فکری، ادبی و سیاسی در سراسر جهان عرب شد. جلسات این محفل در خانه خانوادگی او برگزار می شد. محفل هدا شعراوی (قاهره / بیروت). محفل هدا شعراوی، فقط به صورت پراکنده برگزار می شد، اما بسیاری از شخصیت های سیاسی و روشنفکران مشهور در آن حضور داشتند. از جمله مهمانان این محفل احمد شوقی، جبرئیل تقلا و محمد حسین هیکل بودند. او عاشق موسیقی بود و اغلب تا شب در محفلش پیانو می نواخت. شعراوی هر سال یک جایزه ادبی می داد و همچنین نویسندگان جوان را به محفل خود با فرستادن آنها برای تحصیل به اروپا با هزینه شخصی تشویق می کرد. باشگاه ادبی زنان (دمشق). باشگاه ادبی زنان دمشق توسط مری عجمی در حدود سال ۱۹۲۰ تأسیس شد و ه
دف آن تقویت پیوند بین زنان بود. محفل سکینه (دمشق). ثریا الحافظ، معلم مدرسه و فمینیست محبوب سوری در یک شب از شبهای سال ۱۹۵۳ محفلی در خانه خود در دمشق راه اندازی کرد. این محفل به افتخار سکینه بنت الحسین، اولین زن عرب که میزبان یک محفل بود، نامگذاری شد.
جیمز میچل (; – ) پرتاب گر چکش اهل ایالات متحده آمریکا بود.
طایفه شهران طایفه ای از قبایل شبه جزیره عربستان است که در جنوب غربی پادشاهی عربستان سعودی و بین کوه های حجاز و جنوب نجد، شهران یکی از قدیمی ترین طوایف خثام است. دودمان. شهران بن افراس بن حلف بن خثم بن انمار بن ارش بن عمرو بن الغوث بن نبات بن مالک بن زید بن کحلان بن سبا، و این نظر ابن الکلبی، خلیفه بن خیاط، آل یعقوبی، ابن عساکر است. ابن حزم و ابوالمنذر السحری و اکثر نسب شناسان.
فرانک دیموث مادوشانکا کاروناراتنه (متولد ۲۱ آوریل ۱۹۸۸؛ سینهالی) معروف به دیموث کاروناراتنه، یک کریکت باز سریلانکایی و کاپیتان فعلی تیم تست کریکت سریلانکا است. در آوریل ۲۰۱۹ دیموث کاروناراتنه به عنوان کاپیتان بین المللی یک روزه جدید تیم پیش از جام جهانی کریکت ۲۰۱۹ انتخاب و جایگزین لاسیت مالینگا شد.
جورج دیکی (زاده ۱۲ اوت ۱۹۲۶ - درگذشته ۲۴ مارس ۲۰۲۰) استاد برجسته فلسفه در دانشگاه ایلینوی در شیکاگو بود. او متخصص زیبایی شناسی, فلسفه هنر, و نظریه های ذوق قرن هجدهم بود . تحصیلات و سوابق شغلی. جورج دیکی پیش از تحصیلات کالج به مدت دو سال از ١٩٤٤ تا ١٩٤٦ در سپاه تفنگداران دریایی آمریکا خدمت کرد. او مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه ایالتی فلوریدا در سال ۱۹۴۹ و دکترای خود را از دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس در سال ۱۹۵۹ دریافت کرد. او کار تدریس فلسفه را از سال ١٩٥٦ در دانشگاه ایالتی واشینگتن آغاز کرد و پس از آن مدت کوتاهی نیز در دانشگاه هیوستن درس داد، تا سرانجام در سال ۱۹۶۵ به دعوت فیلسوف و منطق دان آمریکایی، روث بارکن مارکِس، به دانشگاه ایلینوی در شیکاگو (که در آن زمان حلقه شیکاگو خوانده می شد) رفت و تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۹۵ به تدریس فلسفه و زیبایی شناسی پرداخت. دیکی در طول ایام تحصیل و فعالیت خود بارها شایسته دریافت پژوهانه های معتبر علمی شناخته شده است؛ از جمله دریافت پژوهانه موقوفه ملی علوم انسانی (دو بار)؛ کمک هزینه گوگنهایم (۱۹۷۸)؛ و مؤسسه مطالعات پیشرفته علوم انسانی در ادینبرا. دیکی طی سالهای (۱۹۹۰-۱۹۹۱)
ریاست انجمن فلسفه ایلینوی را بر عهده داشته؛ و دو دوره عضو هیئت امنا (١٩٦٧-١٩٦٩ و مجدداً ١٩٩٥-١٩٩٧)، نایب رئیس (١٩٩١-١٩٩٢)، و رئیس انجمن آمریکایی زیبایی شناسی (۱۹۹۳-۱۹۹۴) بوده است. همسر دیکی، سوزان کانینگهم، استاد بازنشسته فلسفه دانشگاه لویولا در شیکاگو است. نظریات و آثار. دیکی فیلسوفی تحلیلی، و صاحب آرایی مهم و تأثیرگذار در فلسفه هنر بود. او واضع نظریه نهادی هنر است که موافقان و مخالفان بسیاری برانگیخته است. بعضی از موافقان نظریه او را با تغییراتی پذیرفته اند. یکی از مهم ترین آثار او، "قرن ذوق" (۱۹۹۶)، پژوهشی است در مورد رویکردهای تنی چند از مهم ترین فیلسوفان قرن هجدهم در مورد نظریه ذوق. دیکی بخش عمده ای از این کتاب را به دفاع از نظریه ذوقِ دیوید هیوم در برابر آرای ایمانوئل کانت اختصاص داده است. مروری بر این اثر را می توان در "The Philosophical Review" ، 107:3 (ژوئیه، ۱۹۹۸) یافت.
جفری رابرت مارش (زاده ۳۱ دسامبر ۱۹۵۸) بازیکن سابق کریکت و مربی استرالیایی است. او ۵۰ مسابقه تست کریکت و ۱۱۷ مسابقه بین المللی یک روزه برای استرالیا انجام داد. او در جام جهانی کریکت انگلستان در سال ۱۹۹۹ مربی تیم استرالیا و بعدها مربی زیمبابوه (۲۰۰۱–۲۰۰۴) و سریلانکا (۲۰۱۱–۲۰۱۲) بود. در جام جهانی کریکت انگلستان در سال ۱۹۹۹ تیم استرالیا قهرمان شد.
نویل بولور-لیتون (; – ۹ فوریه ۱۹۵۱) افسر نظامی و بازیکن ژو دو پوم اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه) شده است.
چارلز فودن (؛ ۱۸۶۸ – ۱۴ اکتبر ۱۹۰۸) ورزشکار طناب کشی اهل بریتانیا بود.
اداره پلیس پارادایس () یک پویانمایی بزرگسالان و کمدی موقعیت انیمیشنی آمریکایی ساخته وکو اگویین و راجر بلک که برای اولین بار ۳۱ اوت ۲۰۱۸ در شبکه اینترنتی نتفلیکس به نمایش درآمد. از ستارگان این انیمیشن می توان به دینا اسنایدر، دیوید هرمان، تام کنی، سارا چالک و کایل کینین اشاره کرد. در ۳۰ اکتبر ۲۰۱۸، اعلام شد که نتفلیکس سریال را برای فصل دوم تمدید کرده است. فصل سوم نیز در تاریخ ۱۲ مارس ۲۰۲۱ منتشر شد. فصل چهارم هم منتشر شده ۸ قسمت هستش.
هیلدا کمبل وان (به انگلیسی:Hilda Campbell Vaughan؛ تلفظ: ؛ با نام متأهلی مورگان، ۱۲ ژوئن ۱۸۹۲–۴ نوامبر ۱۹۸۵) رمان نویس و داستان نویس ولزی بود که به زبان انگلیسی می نوشت. ده رمان متنوع او، که بیشتر در زادگاهش رادنورشایر اتفاق می افتد، به جوامع روستایی و قهرمانان مربوط می شود. زندگی. سال های اول. وان در بیلث ولز، پویس در خانواده ای مرفه، به عنوان کوچک ترین دختر هیو وان وان و ایوا (با "نام خانوادگی" کمبل) به دنیا آمد. پدرش یک وکیل موفق بود و مناصب دولتی مختلفی را در رادنورشایر داشت. او از نوادگان شاعر قرن هفدهم هنری وان بود. وان به طور خصوصی تحصیل کرد و تا آغاز جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ میلادی در خانه ماند و پس از آن در بیمارستان صلیب سرخ و برای ارتش زنان در برکونشر و رادنورشایر خدمت کرد. کار او باعث شد با زنانی که در مزارع محلی زندگی می کردند ارتباط برقرار کند و همین امر تأثیری بر نوشته هایش بگذارد. در پایان جنگ او خانه را به مقصد لندن ترک کرد. او کمی بعد با مورگان ازدواج کرد و صاحب فرزند شد. اولین نوشته های اصلی. به توصیه شوهرش، وان تصمیم گرفت که رمان "مهاجم" را به عنوان اولین رمانش منتشر نکند. در عوض، او "نبر
د برای ضعیفان" (۱۹۲۵) را انتخاب کرد که نسخه خطی آن را مورگان به طور گسترده ویرایش کرده بود. این زوج که هر دو نویسنده بودند، یکدیگر را در مورد مسائل ادبی راهنمایی و نصیحت می کردند. در سال ۱۹۲۶، وان دومین فرزند این زوج به نام راجر را به دنیا آورد که کتابدار کتابخانه مجلس اعیان شد. موفقیت اولین رمان او در آن سال با انتشار رمان "اینجا عاشقان هستند" تکرار شد. زمانی که "«مهاجم"» سرانجام در سال ۱۹۲۸ منتشر شد، با استقبال خوبی نیز مواجه شد. دو رمان بعدی "او، خانه پدرش" (۱۹۳۰) و "سرباز و نجیب زاده" (۱۹۳۲) نیز مورد تحسین منتقدان قرار گرفتند. رمان دوم، احتمالاً موفق ترین رمان او، دراماتیزه شد و در همان سال در تئاتر وودویل لندن به نمایش درآمد. سالهای پایانی و مرگ. دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ دوران ناامیدی بود، که در آن وان بی ثمر به دنبال انتشار مجدد آثار قبلی بود. در سال ۱۹۵۷ او به همراه چارلز از هند غربی دیدن کرد، زیرا تصور می کرد آب و هوا ممکن است برای سلامت بیمار او مفید باشد. با این حال، این دیدار بی نتیجه ماند و او سال بعد درگذشت. وان که سلامت خودش را نیز تحت تأثیر قرار داده بود، دیگر هیچ رمانی منتشر نکرد و فقط نوشته هایی ر
ا برای بقیه عمرش منتشر کرد. آخرین قطعه او مقدمه ای بر "قرن" های توماس تراهرن بود که در سال ۱۹۶۰ منتشر شد و در آن شرحی از ایمان مذهبی خود را با عباراتی ارائه می دهد که به عنوان «شبه عرفانی» توصیف می شود. در سال ۱۹۶۳ او به عنوان عضو انجمن سلطنتی ادبیات انتخاب شد. هیلدا وان در ۴ نوامبر ۱۹۸۵ در خانه سالمندان در پاتنی لندن درگذشت و در داسرت رادنورشایر به خاک سپرده شد. میراث. آثار وان با استقبال خوبی از سوی معاصرانش مواجه شد و توسط نشریات سراسر جهان مورد بررسی قرار گرفت. در طول زندگی او، شهرت او تحت الشعاع شهرت شوهرش قرار گرفت، به ویژه پس از انتشار رمان او در سال ۱۹۳۲ به "نام فواره". با این حال، شهرت او در اواخر عمر، با توجه انتقادی کم یا بدون توجه، کاهش یافت.
Differentially expressed in FDCP 6 homolog یا به شکل مخفف DEF6 پروتئینی است که در انسان توسط ژن "DEF6" کدگذاری می شود.
زنان در آلمان به نقش زنان در کشور آلمان می پردازد. نقش زنان آلمانی در طول تاریخ تغییر کرده است، زیرا فرهنگ و جامعه ای که در آن زندگی می کردند دستخوش دگرگونی های مختلفی شده است. از نظر تاریخی، و همچنین در حال حاضر، وضعیت زنان در بین مناطق آلمان متفاوت است، به ویژه در قرن بیستم، زمانی که یک سازمان سیاسی و اجتماعی-اقتصادی متفاوت در آلمان غربی در مقایسه با آلمان شرقی وجود داشت. علاوه بر این، جنوب آلمان دارای سابقه نفوذ قوی کاتولیک رومی است. ازدواج و قانون خانواده. قانون خانواده در آلمان غربی، تا همین اواخر، نقشی فرعی در رابطه با شوهرانشان برای زنان قائل بود. تنها در سال ۱۹۷۷ بود که تغییرات قانونی برای برابری جنسیتی در ازدواج فراهم شد. تا آن تاریخ، زنان متأهل در آلمان غربی نمی توانستند بدون اجازه شوهران خود کار کنند. اما در آلمان شرقی، زنان از حقوق بیشتری برخوردار بودند. در سال ۱۹۷۷، قانون طلاق در آلمان غربی دستخوش تغییرات اساسی شد و از یک سیستم طلاق مبتنی بر تقصیر به سیستمی که اساساً بدون تقصیر است تغییر کرد. این مقررات جدید طلاق که امروزه در سراسر آلمان به قوت خود باقی است، تصریح می کند که می توان طلاق بدون تقصی
ر را به دلیل یک سال "جدایی" عملی در صورت رضایت هر دو زوج و سه سال "جدایی" عملی در صورت رضایت یکی از زوجین به دست آورد. . همچنین در صورتی که در دادگاه ثابت شود که ادامه ازدواج به دلایلی برای خواهان حرج غیرمنطقی برای خواهان ایجاد می کند، طلاق سریع و بدون مهلت جدایی از سوی زوجین به صورت تقاضای زوجین می تواند صادر شود. در سال های اخیر، در آلمان، مانند سایر کشورهای غربی، افزایش سریع زندگی مشترک مجردی و تولدهای خارج از ازدواج مشاهده شده است. تا سال ۲۰۱۴، ۳۵ درصد از تولدها در آلمان مربوط به زنان مجرد بوده است. با این حال، تفاوت های مشخصی بین مناطق غربی و شرقی وجود دارد: به طور قابل توجهی تعداد کودکان خارج از ازدواج در آلمان شرقی نسبت به آلمان غربی بیشتر است: در سال ۲۰۱۲، در آلمان شرقی ۶۱٫۶ درصد از تولدها مربوط به زنان مجرد بود. اما در غرب آلمان این عدد تنها ۲۸٫۴٪ بوده است. دیدگاه ها در مورد خودمختاری جنسی، همان طور که به ازدواج مربوط می شود، نیز تغییر کرده است: به عنوان مثال، تا سال ۱۹۶۹، زنا در آلمان غربی یک جرم کیفری بود. با این حال، تنها در سال ۱۹۹۷ بود که آلمان معافیت ازدواج خود را از قانون تجاوز جنسی پس از یک ن
برد سیاسی طولانی که در دهه ۱۹۷۰ شروع شد حذف کرد و یکی از آخرین کشورهای اروپایی بود که این کار را انجام داد. به طور خاص، قبل از سال ۱۹۹۷، تعریف تجاوز جنسی در آلمان این بود: «"هرکس زنی را به زور یا تهدید به خطر فعلی جانی یا بدنی به رابطه خارج از ازدواج با او یا شخص ثالث وادار کند، به مجازات بیش از دو سال حبس" "محکوم خواهد شد."» در سال ۱۹۹۷ تغییراتی در قانون تجاوز به عنف به وجود آمد، تعریف را گسترده تر کرد، آن را از نظر جنسیت خنثی کرد و معافیت ازدواج را حذف کرد. پیش از این، تجاوز زناشویی تنها به عنوان "ایجاد صدمه بدنی" (بخش 223 قانون جزایی آلمان)، "توهین" (بخش ۱۸۵ قانون جزایی آلمان) و "استفاده از تهدید یا زور برای ایجاد آسیب به شخص قابل تعقیب بود که مجازات کمتری داشت و به ندرت تحت تعقیب قرار می گرفت. زندگی. در آلمان اگرچه اکثر زنان شاغل هستند، بسیاری از آنها به صورت پاره وقت کار می کنند. در اتحادیه اروپا، تنها هلند و اتریش زنان بیشتری دارند که به صورت پاره وقت کار می کنند. یکی از مشکلاتی که زنان باید با آن روبرو شوند این است که مادرانی که فرزندان خردسال دارند و می خواهند شغلی را دنبال کنند ممکن است با انتقاد اجت
ماعی مواجه شوند. در سال ۲۰۱۴، ائتلاف حکومتی با اعمال سهمیه ۳۰ درصدی زنان برای پست های هیئت نظارت از سال ۲۰۱۶ به بعد موافقت کرد. در مقایسه با سایر کشورهای غربی و حتی غیر غربی، نسبت زنان در نقش های رهبری تجاری پایین تر است. یکی از دلایل حضور کمرنگ زنان در پست های کلیدی، هنجارهای اجتماعی است که کار تمام وقت را برای زنان نامناسب می داند. به خصوص آلمان جنوبی در مورد نقش های جنسیتی محافظه کار است. بهداشت و سلامت باروری. نرخ مرگ و میر مادران تا سال ۲۰۱۰ در آلمان ۷ مرگ در ۱۰۰۰۰۰ نفر بوده است. میزان ابتلا به ایدز براساس برآوردهای سال ۲۰۰۹ حدود ۰٫۱٪ از بزرگسالان ۱۵ تا ۴۹ ساله) است. نرخ باروری کل (TFR) در آلمان ۱٫۴۴ تولد به ازای هر زن (برآوردهای ۲۰۱۶) است که یکی از پایین ترین نرخ ها در جهان است. بی فرزندی در آلمان بسیار زیاد است: از زنان متولد سال ۱۹۶۸ در آلمان غربی، ۲۵ درصد بدون فرزند هستند. سقط جنین در آلمان در سه ماهه اول به شرط مشاوره اجباری و در موارد ضروری پزشکی قانونی است. در هر دو مورد یک دوره انتظار ۳ روز وجود دارد. آموزش جنسی در مدارس طبق قانون الزامی است. دادگاه قانون اساسی آلمان و در سال ۲۰۱۱ دادگاه حقوق بشر
اروپا، شکایات چندین والدین را علیه آموزش جنسی اجباری مدرسه در آلمان رد کردند.
زنان در اوکراین به نقش زنان در کشور اوکراین می پردازد. زنان در زمینه های اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی و همچنین در خانواده از حقوق قانونی برابر با مردان برخوردارند. زنان حقوق کمتری دریافت می کنند و فرصت محدودی برای پیشرفت شغلی دارند. حدود ۴۵ درصد از جمعیت اوکراین که از خشونت – فیزیکی، جنسی یا روانی – رنج می برند، زنان هستند. تاریخچه فمینیسم. تاریخ اوکراین در طول دو قرن گذشته ارتباط نزدیکی با امپراتوری روسیه و بعداً اتحاد جماهیر شوروی دارد. اوکراین در سال ۱۹۹۱ استقلال یافت و اکنون کشوری با بیش از ۴۰ میلیون نفر است که اکثر آنها مسیحی ارتدوکس هستند و ۷۰ درصد جمعیت شهرنشین هستند. یکی از بزرگترین سازمان های فمینیستی در اروپا در دهه ۱۹۲۰ در غرب اوکراین مدرن یا گالیسیا تأسیس شد. این سازمان اتحادیه زنان اوکراین نام داشت و توسط میلنا رودنیتسکا رهبری می شد. در دوران اتحاد جماهیر شوروی، فمینیسم به عنوان یک ایدئولوژی بورژوایی طبقه بندی می شد و از این رو ضدانقلاب و ضد شوروی بود. جامعه مدنی و فمینیسم در دوران شوروی عملاً وجود نداشت. پس از استقلال اوکراین در سال ۱۹۹۱، یک جنبش فمینیستی آغاز شد. به گفته اوکسانا پوتاپووا، م
حقق و فعال فمینیست و فعال صلح ساز که یک سازمان غیردولتی به نام "تئاتر برای گفتگو" را ایجاد کرد، در طول جنگ در دونباس که در سال ۲۰۱۴ آغاز شد، حمایت از جنبش داوطلبانه بزرگی از زنان که اقدامات بشردوستانه و گفت وگوی اجتماعی را سازماندهی می کنند شکل گرفت. خشونت علیه زنان. حدود ۴۵ درصد از جمعیت اوکراین (۴۵ میلیون) از خشونت - جسمی، جنسی یا روانی - رنج می برند و بیشتر آنها زن هستند. زنان خیابانی آسیب پذیرترین دسته هستند. حدود ۴۰ درصد از آنها از خشونت جنسی رنج می برند که ۲۵ درصد آنها زیر ۱۸ سال دارند. در سال ۲۰۰۱، اوکراین قانون "خشونت خانگی را تصویب کرد". ماده ۱۷۳–۲ قانون تخلفات اداری اوکراین نیز به «خشونت در خانواده» می پردازد. نزهت احسان، نماینده صندوق جمعیت سازمان ملل متحد در اوکراین، در فوریه ۲۰۱۳ بیان کرد: «اوکراین واقعاً سطح غیرقابل قبولی از خشونت، عمدتاً توسط مردان و عمدتاً به دلیل مصرف بالای الکل دارد». وی همچنین خلأهای موجود در قانون را عاملی برای کمک به معضل خشونت خانگی دانست و گفت: «شما می توانید زنان را مورد تجاوز قرار دهید و همچنان اگر یک مقام عالی رتبه هستید یا از یک خانواده رسمی سطح بالا هستید، می توانی
د از آن فرار کنید.» نیروی کار. زنان ۵۴ درصد از جمعیت اوکراین و ۴۷٫۴ درصد از نیروی کار آن را تشکیل می دهند. بیش از ۶۰ درصد از زنان اوکراینی دارای تحصیلات عالی (سطح کالج و بالاتر) هستند. با این حال، نرخ بیکاری زنان در مقایسه با مردان با سابقه تحصیلی یکسان بسیار بالا است. ۸۰٪ از کل بیکاران در اوکراین را زنان تشکیل می دهند. قوانین کار تساوی حقوقی زن و مرد از جمله دستمزد برابر برای کار مساوی را تعیین می کند، اصلی که به طور کلی رعایت می شد. با این حال، صنایع تحت تسلط کارگران زن کمترین دستمزد نسبی را داشتند و بیشتر از همه تحت تأثیر معوقات دستمزد قرار گرفتند. سن بازنشستگی به تدریج در حال افزایش است و تا سال ۲۰۲۱ به ۶۰ سال برای زنان و ۶۲ سال برای مردان و در کارمندان دولتی سن اولیه برای زنان ۵۵ سال و برای مردان ۶۰ سال بود. گزارش هایی مبنی بر امتناع برخی از کارفرمایان از استخدام زنان جوانی که احتمال باردار شدن دارند یا زنان بالای ۳۵ سال وجود دارد. زنان همچنین حقوق کمتری دریافت می کردند و فرصت محدودی برای پیشرفت شغلی داشتند. تعداد کمی از زنان در پست های مدیریتی عالی در دولت یا صنایع دولتی یا خصوصی بودند. درآمد زنان به طو
ر متوسط ۳۰ درصد کمتر از مردانی است که پست های مشابهی دارند. حدود ۵۰ درصد تمام شرکت های بدون کارمند متعلق به زنان هستند. حدود ۲۷ درصد از شرکت هایی که ۱ تا ۵ کارمند دارند در اختیار زنان هستند. شرکت هایی که کمتر از ۵۰ کارمند دارند، ۳۰ درصد آن متعلق به زنان است. این اعداد مشابه با سایر اقتصادهای غربی است. زنان تمایل دارند کسب و کارهای کوچک در خرده فروشی، عمده فروشی و پذیرایی را رهبری کنند. ۲٪ از شرکت های بزرگ توسط زنان اداره می شوند. در سیاست. در انتخابات پارلمانی اوکراین در سال ۲۰۱۹، ۸۷ زن به پارلمان راه یافتند که یک رکورد برای اوکراین بود و ۲۰٫۵۲ درصد از تعداد کل نمایندگان می شد. در انتخابات حدود ۵۰ درصد از نمایندگان منتخب صدا و ۳۷ درصد از نمایندگان منتخب همبستگی اروپا را زنان تشکیل می دادند. کمترین مکان برای زنان در پلتفرم مخالفان - برای زندگی با ۱۱٫۴ درصد بود. در سال ۲۰۱۴، حدود ۱۲٫۱ درصد رادای ورخوونا (پارلمان اوکراین) زن بودند. از انتخابات پارلمانی ۲۰۱۴ تا انتخابات ۲۰۱۹ این تعداد به ۵۳، یعنی ۱۲٫۶ درصد افزایش یافته است. درصد نمایندگان زن در هر انتخابات در نوسان است. از ۴۷ زن انتخاب شده در سال ۲۰۱۴ به پارلمان،
تنها ۲ نفر با پیروزی در یک حوزه انتخابیه به این موفقیت دست یافتند. در این انتخابات از سیستم انتخاباتی مختلط استفاده شد که ۵۳٫۲ درصد از نمایندگان بر اساس لیست های حزبی و ۴۶٫۸ درصد در ۱۹۸ حوزه انتخابیه انتخاب شدند. در سال ۲۰۱۹، ۲۶ زن موفق به کسب یک کرسی در حوزه انتخابیه شدند. در پارلمانی که در انتخابات پارلمانی اوکراین در سال ۲۰۱۲ انتخاب شد، زنان ۹٫۹ درصد از پارلمان را تشکیل می دادند. در اولین انتخابات پارلمانی که پس از استقلال اوکراین در سال ۱۹۹۱ در سال ۱۹۹۴ برگزار شد، تنها ۱۱ زن (۳/۲ درصد از پارلمان) انتخاب شدند. یک تحقیق که در ۱۲ نوامبر ۲۰۱۴ منتشر شد نشان داد که در سراسر جهان به طور متوسط ۲۲٪ از پارلمان را زنان تشکیل می دهند، در حالی که در کشورهای اتحادیه اروپا این رقم ۲۵٪ است. بر اساس یک مطالعه (منتشر شده در ۱ نوامبر ۲۰۱۴) توسط اتحادیه بین پارلمانی، اوکراین در بین ۱۸۹ کشور در رتبه ۱۱۲ از نظر نمایندگی سیاسی زنان در پارلمان قرار دارد. قوانین مربوط به اجرای مجدد سهمیه دوران شوروی برای زنان در پارلمان (۳۰٪ یا 35%) در پارلمان مورد بحث قرار گرفته است اما تصویب نشده است. ارتش. زنان در اوکراین مجاز به پیوستن به ار
تش هستند، اما از نظر تاریخی حضور به نقش های غیر رزمی چون پزشک، آشپز، حسابدار و غیره محدود شده است. از ژوئیه ۲۰۱۶، نیروهای نظامی اوکراین به زنان اجازه شرکت در نقش های رزمی از جمله پیشاهنگ نظامی، و تک تیرانداز را دادند.
یک ضدآندروژن غیراستروئیدی (NSAA) یک آنتی آندروژن با ساختار شیمیایی غیراستروئیدی است. آن ها معمولاً آنتاگونیست های انتخابی و کامل یا خاموش گیرنده آندروژن (AR) هستند و با مسدود کردن مستقیم اثرات آندروژن هایی مانند تستوسترون و دی هیدروتستوسترون (DHT) عمل می کنند. NSAAها در درمان شرایط وابسته به آندروژن در مردان و زنان استفاده می شود. آن ها برعکس آنتی آندروژن های استروئیدی (SAAs) هستند که آنتی آندروژن هایی هستند که استروئید بوده و از نظر ساختاری با تستوسترون مرتبط هستند. مصارف پزشکی. NSAAها در پزشکی بالینی برای موارد زیر استفاده می شوند:
زنان در اسپانیا به نقش زنان در کشور اسپانیا می پردازد. وضعیت زنان در اسپانیا از اولین تاریخ، فرهنگ و هنجارهای اجتماعی این کشور شکل گرفته است. در سراسر اواخر قرن بیستم، اسپانیا از اسپانیای فرانکوئیستی (۱۹۳۹–۱۹۷۵)، که طی آن حقوق زنان به شدت محدود شده بود، به جامعه ای دموکراتیک که برابری جنسیتی یک اصل اساسی است، تغییر کرد. به این ترتیب، در طول دهه های گذشته موقعیت زنان در جامعه اسپانیا بسیار بهبود یافته است. تعداد زنان در جمعیت گسترده تر اسپانیا ۹۰۰۰۰۰ نفر از مردان بیشتر است که جمعاً گروهی ۲۴ میلیونی (تا ژوئیه ۲۰۱۷) تخمین زده می شود. کلیسای کاتولیک در اسپانیا تا پیش از ایجاد جدایی کلیسا از دولت در سال ۱۹۷۸ نقش عمده ای را با توجه به دیدگاه های رسمی در مورد نقش زنان در جامعه ایفا می کرد. نقش اجتماعی. در دوران فرانکوئیست، ارزشهای اجتماعی اسپانیایی یک موضع اخلاقی را تدوین کرد که با محدود کردن فرصت های شغلی و ممنوع کردن طلاق، پیشگیری از بارداری و سقط جنین، استانداردهای سفت و سختی را برای تمایلات جنسی زنان ایجاد کرد. بازگشت دموکراسی با تغییرات گسترده ای در وضعیت زنان همراه بود. در دنیای سنتی اسپانیا، زنان به ندرت وارد