Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
الاسلام آمده است. اما از آن جا که از نظر او آزادی مطلق موجب تحدید آزادی دیگران و حتی تعدی به افراد دیگر می شود بنابراین آزادی فردی قلمرو و محدوده ویژه ای دارد تا از خودسری قابل انفکاک باشد، این قلمرو کجاست؟ مرز آن قانون است. از این رو باید به قانون پاک و بی نقص تمکین شد ولی از آن جا که انسان تحت تأثیر قوای غضبیه و شهویه است طبعاً نخواهدتوانست که مقنن و حاکم باشد پس وضع قانون کامل، تنها از سوی خداوند میسر است. به عقیدهٔ وی، دلیل نیاز غیرمسلمانان به مشروطه، فقدان قانون کامل است با این حال با اندک تأملی می بینیم که پارلمنت های دولت های متمدنه زحمت ها کشیدند، قوانین وضع کردند ناسخ و منسوخ هم داشتند ولی نهایتاً نتوانستند، قوانین کاملی وضع کنند. ملاعبدالرسول در ادامه بحث خود به دفاع از مشروطه می پردازد و تأکید می کند که چون ما هنوز معنای مشروطه را نفهمیده ایم بدون تحقیق با آن مخالفت می کنیم. مشروطه در نقطه مقابل مطلقه قراردارد و تمکین به آن و نفی مطلقیت قدرت، تمکینی عقلی است. از سوی دیگر چون معنای مشروطیت، عموماً، جز تمکین به عدالت نیست و عدالت در شریعت اسلامی نیز رکن اصلی و لازمه حکومت است پس میان مشروطیت و شریعت
تضادی نخواهد بود بل مشروطیت از شریعت اخذ شده است. مکالمات مقیم و مسافر. نوشته آقا نورالله اصفهانی که ادعا می کند آنچه طرفداران مشروطه می گویند، همان قانون و دستورالعمل حضرت خاتم الانبیا است. رسائل مخالفین مشروطیت. تذکره الغافل. از رسائل مهم مشروعه خواهان است که در آن هم انتقادهای ایشان علیه مشروطه و مشروطه طلبان و هم تفکر مشروعه خواهی هست. از نام و نشان مؤلف این رساله، اطلاعات دقیقی در دست نیست بعضی او را سیداحمد یا شیخ فضل الله نوری یا شیخ عبدالنبی یا محمد صادق بن محمد زکی الرشتی الانزلیجی دانسته اند: این که هر ملتی نیازمند به قانون است از مسائل بدیهی است لکن چه قانونی می تواند علاوه بر معاش، امر معاد را مختل نکند؟ لابد چنین قانونی منحصر خواهدبود به قانون الهی، زیرا اوست که جامع جهتین است، اگر کسی ادعاکند که عده ای از عقلا می توانند به منظور شور، گرد هم آیند و قانونی وضع کنند که دربرگیرنده آن دو جهت باشد، پس بعثت انبیا چه می شود؟! باز اگر کسی توهم کند که نیازهای زمانه تغییردهنده یا تکمیل کنندهٔ پاره ای از قوانین الهی است و ما می توانیم با شور به وضع آن ها بپردازیم، این شخص از دین خارج شده است، زیرا پیامبر ا
سلام، خاتم انبیاء است و قانون او ختم قوانین است. پس این دارالشور اگر مقصودش جعل قانون جدید است، بی اشکال تصدیق به صحت آن، منافات با اقرار نبوت و خاتمیت و کمال دین داشت. اگر مقصود آن ها جعل ترتیب قانون موافق شرع بود اولا: آن که ربطی به آن جماعت نداشت و ثانیا: آن که عمل به استحسان عقلی است و حرام، و اگر مقصود آن وضع قانون در عرفیات و غیرشرعیات است پس اسم شرع و قرآن را چرا می برند و در ذیل آن علما امضاء کردند و مخالف آن را معاند امام معصوم (ع) دانستند. اگر منظورشان از مشروطه، اجرای قانون اسلام بود چرا اساس آن را بر مساوات و آزادی گذاردند درحالی که این دو اصل خراب کننده اساس اسلام است، زیرا اقوام دین به عبودیت است نه به آزادی و بنای آن به تفریق مجتمعات و جمع مختلفات است نه به مساوات. از یک سو فرق نگذاشتن بین مرتد، کافر، اهل کتاب و مسلمان در جامعه اسلامی خلاف دین است و از سوی دیگر آزادگذاشتن قلم و زبان، به القای شبهات و نشر کلمات کفریه منجر می گردد و موجب ضلالت توده مردم می شود. اگر هدف این نظام، تقویت اسلام بود این همه آدم های فاسد و کافر و نیز دولت انگلیس از آن حمایت نمی کردند درحالی که قرآن می فرماید: کفار را ن
اصر و دوست و محل اسرار خود قرارندهید. درحالی که افراد مثل ملکم، نصاری و کفر حامی اسلام شدند افراد مؤمن و باتقوا ذلیل و خوار شدند. و درنهایت، مشروطه، غذایی است که به درد خود اروپاییان می خورد و ایران به علت دارا نبودن سه خصلت، یعنی ۱) وجود مذاهب مختلفه ۲) کمی جندیه و ۳) کثرت ایلات بادیه، نمی تواند به پارلمنت روی آورد. این که اروپا به پارلمنت روی آورده است به علت نداشتن این سه نقیصه می باشد و بدین خاطر است که مشروطه در ایران به بی ثباتی و هرج و مرج کشیده شده است. حرمت مشروطه. رساله ای نوشته شده توسط شیخ فضل الله نوری است وی در این رساله تلاش می کند تا به دو سؤال پیروانش پاسخ گوید: الف ـ چرا مساعدات جدی اولیه حجه الاسلام به مخالفت با مشروطیت و مهاجرت به حضرت عبدالعظیم پیوست، آیا این مخالفت موجب شرعی داشت و به این سبب بود که مشروطه را با قوانین شریعت آسمانی مخالف یافتند؟ ب ـاگر علت مخالفت با مشروطه، موجب شرعی نداشت، پس به چه دلیل با آن مخالفت کردید؟ وی اول به علت همکاری خود با مشروطه خواهان اشاره می کند و بعد به بررسی علل مخالفت خود می پردازد. عدالت خواهی و احیای کلمه طیبه عدل، انگیزه ای است که وی را به نهضت کشان
ده است لکن کم کم کلمات موهم شنید و نهضت از هدف اصلی خود منحرف شد. دیدم دسته ای از مردم … وارد بر کار شدند، کم کم کلمات موهمه از ایشان شنیده شد که حمل بر صحت می شد تا آن که یک درجه پرده از آن برداشتند و بنای انتخاب وکلا و مبعوثین و اعتماد بر اکثریت آراء می گذاردند بازهم اغماض شد که این ها برای انتظام امور و بسط عدالت است. تا رفته رفته بنای نظام نامه و قانون نویسی شد. گاهی با بعضی مذاکره می شد که این دستگاه چه معنا دارد؟ ... وکالت چه معنا دارد؟ موکل کیست و موکل فیه چیست؟ اگر مطالب امور عرفیه است این ترتیبات دینی لازم نیست و اگر مقصد امور شرعیه عامه است این امر راجع به ولایت است نه وکالت، و ولایت در زمان غیبت امام زمان (ع) با فقها و مجتهدین است نه فلان بقال و بزاز، و اعتبار به اکثریت آراء به مذهب امامیه غلط است و قانون نویسی چه معنا دارد؟ قانون ما مسلمانان همان اسلام است.
جونگ کی-سوک (، زادهٔ ۹ مارس ۱۹۸۴) که بیشتر با نام هنری خود سایمون دومینیک (، ) شناخته می شود، یک هنرمند هیپ هاپ اهل کره جنوبی است. او در سال ۲۰۰۹ به عنوان عضوی از گروه دو نفرهٔ هیپ هاپ فعالیت خود را آغاز کرد که در سال ۲۰۱۳ منحل شد.
لاهامو (یا لاخامو، لاچوس، لوماسی یا در آشوری-اکدی لاماسو) نخستین دختر تیامات و آبزو در افسانه های اکدی بود. او از برادرش لاهمو، مادر آنشار و کیشار است، که خود پدر و مادر خدایان نخستین بودند. لاهامو گاهی به شکل مار، و گاهی به شکل یک زن با ارسی قرمز و شش فر روی سرش دیده می شود.
نسیم نصر (یا نسیم ناصر؛ ؛ ؛ زاده ۱۹۶۸) یک شهروند لبنانی و سابق اسرائیلی است که به اتهام جاسوسی برای حزب الله محکوم شد. نصر در سال ۱۹۶۸ در لبنان از پدری مسلمان و مادری یهودی زاده شد که این زن پس از ازدواج به دین اسلام روی آورد. در سال ۱۹۸۲، نصر به اسرائیل نقل مکان کرد و طبق قانون بازگشت تابعیت اسرائیل را بدست آورد. او در خولون زندگی می کرد، و صاحب دو فرزند دختر شد. نزدیکان او در لبنان ماندند. نصر از طریق برادرش در لبنان با یک مأمور حزب الله ارتباط برقرار کرد. از او خواسته شد اطلاعات نقشه های تأسیسات برق و گاز تل آویو را، از طریق یک افسر ارشد ارتش اسرائیل به دست آورده، و فعالیت های زرهی اسرائیلی در نزدیکی رام الله را زیر نظر داشته باشد. او در سال ۲۰۰۲ دستگیر، به اتهام جاسوسی برای حزب الله محاکمه و به شش سال زندان محکوم شد. او در طول دوران حبس خود، به این امید که در یک معامله مبادله زندانیان گنجانده شود، تابعیت اسرائیلی خود را رها کرد. آزادی وی در تبادل زندانی به خواسته حزب الله در جریان جنگ ۲۰۰۶ لبنان توسط اسرائیل پذیرفته نشد. با این حال، در ۱ ژوئن ۲۰۰۸، او به عنوان بخشی از تبادل زندانیان با اعضای بدن سربازان ا
سرائیلی کشته شده در طول جنگ، به لبنان تبعید شد.
آلان سپینوال (؛ زادهٔ ) نویسنده، و روزنامه نگار اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
کوکورا یک شهر قلعه باستانی یا جوکاماچی و مرکز کیتاکیوشو، فوکوئوکا در ژاپن است که از تنگه شیمونوسکی بین هونشو و کیوشو محافظت می کند.
هیت فیکس () یک وبگاه سرگرمی است که در دسامبر سال ۲۰۰۸ آغاز به کار کرد.بیشتر فعالیت های آن درباره اخبار سرگرمی و نقد فیلم ، موسیقی و مجموعه های تلویزیونی است. در اواسط سال ۲۰۱۰ هیت فیکس مرز ۱٬۰۰۰٬۰۰۰ کاربر را رد کرد.
خانمچه و مهتابی نمایشنامه ای است از اکبر رادی. خلاصه داستان. خانجون، پیرزنی در خانهٔ سالمندان سعادت آبادِ تهران است که در صحبت هایش با پرستار، خاطراتِ گذشتهٔ خود را بازمی گوید. او به پرستار می گوید که هرگز بچّه ای نداشته و آن هایی که به عیادتش می آیند خواهر و خواهرزاده هایش هستند. خانجون، یادِ شوهرش ذاکری می افتد که در شعله های آتش سوخته و آن گاه در میان حرف هایش از شارل می گوید. شارل و لیلا، زن و شوهر متموّلی از بازماندگان قجر هستند و لیلا جوانی خانجون است. شارل به زبان، لیلا را می ستاید. او نامش را از همایون به شارل تغییر داده تا فرنگی تر شود و حاضر است کلاه پهلوی سرش بگذارد اما سِمت خارجه را کسب کند. پس لیلا را راضی می کند تا با فروش زمین های سعادت آباد که پشتِ قبالهٔ لیلاست و دادن رشوه، به آرزوهایش برسد. لیلا و شارل آرزوی فرزند دارند. شارل، نامه ای را به لیلا نشان می دهد. نامه، دست خطّ شاهِ شهید است که در ازای کنیزِ باکرهٔ مصری، زمین های سعادت آباد را پیشکش پدرِ شارل کرده است. لیلا با دیدن دست خط، وحشت می کند. آن گاه در «خواب سنبلهٔ خانجون، غلامی را می بینیم که سینی مرصّعی را پیشکش حاکم می کند که در آن، د
و چشم سبزآبی وحشی زنی است. زن که با صورتک لیلاست، قلب خود را نیز در باغ سروِ نقره که همان سعادت آباد باشد، نثار پیشگاهِ خان می کند. در تکّهٔ بعدی، خانجون، گلین و آموتی را به یاد می آورد. گلین که به خاطر ماه گرفتگیی روی پیشانیش خواستگارانِ بسیاری را ازدست داده، سرانجام با آموتی ازدواج می کند. آموتی با تخلیهٔ فاضلاب های سعادت آباد روزگار می گذراند. گلین تصمیم می گیرد برای رهایی از فقر، با کودکی کرایه ای به گدایی رود اما آموتی که بچه ای از آنِ خود می خواهد، با سرِ چُپقش محکم به پیشانیی گلین می کوبد. گلین زخمی از ستمِ آموتی، روی صندلی می افتد که خانجون در «خواب میزان» طوفانی را می بیند و مردانِ سیاه پوشی که با تابوتی بر دوش می گذرند و زنی با صورتک گلین به دنبال تابوت می رود و کسی نعره هایش را نمی شنود، درحالی که نوزاد زنده اش را در تابوت گذاشته اند. خانجون دوباره از خواب می پرد. او درحالی که همچنان به برج بلند سعادت آباد خیره شده، ماهرو و سام را به یاد می آورد. ماهرو که نویسندهٔ داستان های مینیمالیستی است و شورِ شرقی دارد، در برابر شوهرش سامان که یک نقاش پست مدرنِ معترض است، قرار می گیرد و آن گاه در «خواب عقرب» پ
یشخدمت در لباس جلاد، سرِ زنی را با صورتک ماهرو، از تن جدا می کند و تقدیمِ عالی جناب می نماید. در قسمت آخر، خانجون بر سنگ قبری مویه می کند. گاه به نام گلین، گاه به نام لیلا و گاه به نام ماهرو که مردانشان مرده اند. ذاکری در برج بلند سعادت آباد آتش گرفته، شارل را کشته اند، آموتی فوت کرده و سامان خودکشی. خانجون که خسته و بی حال است، پرستار را صدا می زند. پرستار به سراغش آمده و پس از رسیدگی به او می رود. خانجون، بی تاب به پهلویش می کوبد تا بچّه ای به دنیا آورد. نهایتاً او مار سیاهی را از لگنِ زیرِ صندلی درمی آورد و شروع به نوازشش می کند. خانجون که ماری زاییده، نامش را خانمچه می گذارد.
ملودی شهر بارانی نمایشنامه ای است از اکبر رادی. خلاصه داستان. بوی باران لطیف است: سال ۱۳۲۵، رشتِ بعد از جنگ جهانی دوم است. چهل روز است که از مرگ صادق خان آهنگ گذشته. پسرش مهیار، پس از هفت سال دوری از خانواده، با مدرک دکترای حقوق از سوئیس بازگشته. آفاق، ماری و بهمن؛ مادر و خواهر و برادرِ مهیار از آمدنش خوشحالند. مهیار که در کشوری بی طرف، مقالات ضد جنگ می نوشته است، از سوی دانشگاه لوزان برای تدریس دعوت شده است. آفاق و بهمن که بازرس استانداری است، مایلند مهیار در رشت بماند. خانه ای که فعلاً تحتِ تملک مسلِم خدمتکارشان و بچّه هایش سیروس و گیلان است، به مهیار ارث رسیده است. مهیار که خود، امکان تحصیل علم را برای گیلان و سیروس فراهم کرده و حالا گیلان همانند ماری، معلم شده است؛ مخالف بیرون کردن آن ها و اقامت در خانه شان است. آفاق که میرسکینهٔ پیر را دیگر مناسب و کاری نمی داند، اتاق هایی را که قبلاً مسلِم و بچّه هایش در آن ها ساکن بودند، آماده می کند تا آن ها دوباره به این خانه و وضعیت سابق خود باز گردند. شب های گیلان: شب ضیافتی است که به مناسبت ورود مهیار ترتیب داده شده است. اختلاف میان سیروس که هنرپیشهٔ تئاتر است و ت
مایلات مارکسیستی دارد و بهمن که عقاید فاشیستی دارد، با مطرح کردن تخلیهٔ خانه شدت می گیرد. میرسکینه نیز مرخّص شده، باید برود لاکان پیش پسرش. اما سیروس و گیلان طبق گفتهٔ مرحوم آهنگ، خانه را به نشانهٔ قدردانی، حق زحمات چندین سالهٔ پدرشان می دانند. این مه وحشی: سیروس و گیلان که حاضر نیستند با تخلیهٔ خانه شان، جای میرسکینه را بگیرند؛ با بهمن بحث می کنند. دعوا بالا گرفته و بهمن پس از زدن سیلی محکمی به سیروس، هتّاکانه آن ها را تهدید به آوردن مأمور برای تخلیهٔ خانه می کند. مهیار وارد شده و بهمن، سیروس را به سالن دیگری می برد. مهیار که از سرِ خاک پدر بازگشته، به گیلان می گوید برای ارزیابیی موقعیت خودش هم که شده، قصد دارد بازگردد. بهمن با عصا به سیروس حمله کرده و او را زخمی می کند. مهیار به بهمن می گوید که طبق سند، نمایندهٔ قانون، اوست. او که به شدت از دست بهمن ناراحت شده است، عصا را از بهمن گرفته و از میان، دو تکّه می کند. تا صبح آبی: مهیار که تصمیم قطعی اش برای رفتن به سوئیس را گرفته در حال بستن چمدان هایش است. آفاق نمی تواند او را منصرف کند. گیلان وارد می شود تا از مهیار برای تخلیهٔ خانه تقاضای مهلت کند. مهیار به او
می گوید که آن ها مشکلی نخواهند داشت، چون او می رود و قبالهٔ خانه را نیز با خود خواهد برد. سیروس و ماری می خواهند با هم ازدواج کرده و از آنجا بروند. مهیار تحت تأثیر شخصیت گیلان، زندگی اش و احساسات زلالش که به خاطر پدر پیرش، شاگردانش و شهرش، عاشقانه جان فشانی می کند؛ می ماند تا عدالت را در کنارِ گیلان پیدا کند. بهمن با نوشیدن شیشهٔ محتویات تریاک میرسکینه، خودکشی می کند.
پلکان نمایشنامه ای است از اکبر رادی. خلاصه داستان. آن شبِ بارانی: تابستان ۱۳۳۳، قهوه خانه ای در پسیخان است. شبِ گذشته، گاو و گوسالهٔ آقاگل را دزدیده اند. قهوه چی می گوید که بلبل، کامیونِ دزدها را در جاده دیده. بلبل که مردِ طاس بیست و هشت ساله ای است، وارد می شود. مشدی آقای بقال، بدهی اش را مطالبه کرده و او را به خاطر این که سربارِ مادرِ خدمتکارش است، سرزنش می کند. آن ها بلبل را راجع به کامیونی که شبِ گذشته دیده، سؤال پیچ می کنند. بلبل، کلافه می گوید که در تاریکی و باران شدید فقط کامیونی را دیده که به سرعت دور می شده است. آقاگل به خاطر از دست دادن گاوی که حکم کارگرش را داشته، ناچار است به رشت مهاجرت کند. سید، بلبل را بی فامیل خطاب می کند و قهوه چی به خاطر بدهی اش دیگر به او چای نمی دهد. بلبل به خشم آمده که کاسعلی وارد می شود. بلبل و او، محرمانه راجع به دزدیی گاو حرف می زنند. بلبل که خودش گاو را دزدیده، آن را به خمام برده و به قصاب فروخته است. در انتهای مِه: پاییز ۱۳۳۵، دکّهٔ جگرکیِ بلبل در پسیخان است که با پول دزدیی گاو به راه انداخته. بلبل که در آرزوی ازدواج با محترم دخترِ آبله رو و یک چشمِ حاج عموست، حاج عمو
را راضی می کند تا محترم را به ازدواج او درآورد. حاج عمو راضی نیست اما به خاطر دختر کوچکترش که با وجود خواستگارانِ زیاد، مانده، می خواهد بپذیرد. بلبل از حاج عمو می خواهد خانهٔ رشتش را پشت قبالهٔ دخترش انداخته تا او دکان دوچرخه سازی ای به راه بیندازد. بمانی با شنیدن جمله های ملتمسانهٔ بلبل به حاج عمو، منقلب می شود. بمانی برآشفته به بلبل می گوید که به خاطر فقرش می خواهد به جای او با دخترِ حاج عمو ازدواج کند. بمانی، قرارشان را یاد می کند اما بلبل کتمان می کند. می خواهد به او پولی دهد، ولی بمانی با چشمانی اشکبار می رود. او خودش را در رودخانه انداخته و خودکشی می کند. زمستان شهر ما: زمستان ۱۳۴۱، دکان دوچرخه سازیی بلبل در رشت است. شاگردش اسکندر، به خاطر زنش که سخت بیمار است، پول نیاز دارد. اما بلبل می گوید که ندارد. بلبل با کمک پخدوز خیاط که از چرخ های موسیو ایراد می گیرد، می تواند چرخ ها را به قیمت ارزانی از او بخرد. حاجی نور، علیوف سماک را به زور به مغازه می آورد. حاجی نور و پخدوز، علیوف را وادار به خریدنِ یکی از دوچرخه ها به قیمت بالایی می کنند. پس از رفتن او، بلبل، حقّ دلّالی پخدوز و حاجی نور را می دهد. اسکندر و
ارد شده. حاجی نور می خواهد به او با بهره، پول قرض دهد اما زنِ اسکندر مرده است. آفتاب برای سلیمان: بهار ۱۳۵۰، شرکت ساختمانی بلبل در رشت است. بلبل، تلفنی از سرهنگ می خواهد تا مأموری بفرستد. او سلیمان را به خاطر این که از دستمزد کَمش شکایت کرده، در دستشویی حبس کرده است. الیاس به همراه پسر اَلکنِ سلیمان، از بلبل می خواهد تا سلیمان را از دستشویی خارج کند. اما بلبل معتقد است که حرف سلیمان باعث اعتصاب کارگرها گشته است. بلبل به الیاس رشوه می دهد تا کسی را که ظرف ده روزِ گذشته، در ساختمان ها خرابکاری کرده، معرفی کند. اما الیاس نپذیرفته و بلبل یک ساعت، فرصت می دهد. در غیر این صورت، سلیمان به زندان می افتد و بقیه هم اخراج می شوند. حاجی نور به سه نفر از کارگرها مظنون است. بالاجه خودش را به عنوان خرابکار معرفی می کند. بلبل او را که به خاطر مردانگی، گناه را به گردن گرفته، اخراج می کند. دو پاسبان می رسند. بالاجه که سلیمان را مقنّیِ بدبختی می داند، اقدامات بلبل را فقط به خاطر منافع خودش می داند. آن ها درگیر می شوند و بلبل او را می زند. یکی از پاسبان ها سلیمان را درون فرغونی می آورد. سلیمان از سرما خشکیده است. کارگرها به دفتر
ِ بلبل حمله می کنند. بلبل با سرهنگ تماس گرفته و در ازای رشوه به او، تقاضای چند تا مأمور دیگر می کند. سپس از درد به قلبش چنگ زده و پشتِ میز فرومی رود. مکث: تابستان ۱۳۵۷، خانهٔ بلبل در فرمانیهٔ تهران است. بلبلِ ۵۲ ساله که حالا مرد ثروتمندی شده است، با نام مهندس مسعود تاج، پیمانکار و سرمایه دارِ معروفی است. او از پسرش سعید، می خواهد به خاطر تأمین آتیه اش، با ثریا دخترِ آهنچی که مرد ثروتمندی است، ازدواج کند. سعید در آمریکا قلب می خواند. او مخالف این ازدواج است و می خواهد برود. بلبل که صاحبِ کرسی حزب رستاخیز است، از اوضاع نابسامان مملکت نگران است. او که دو سکته کرده، اموالش را بین همسرش محترم و سعید، تقسیم می کند. وقتی که با نوکرش یحیی تنها می شود، تمامِ گذشته اش را در یحیی می بیند. درحالی که یحیی با کاردی بالای سرِ او ایستاده، بلبل می میرد و یحیی قد راست می کند.
آهسته با گل سرخ نمایشنامه ای است از اکبر رادی. خلاصه داستان. یک: پاییز ۱۳۵۷ است، منزل عبدالحسین خان دیلمی. عبدالحسین خان که تاجر چای است، به خاطر اعتصابات بازار، سه روز است که به حجره نرفته. او ناراحت از رفتنِ رمضان، نوکرشان، که به دنبال شورِ انقلابی، آنجا را ترک کرده؛ از سیامک پسرِ کوچکش که محصّل است، می خواهد تا کمک مادرش شمسی باشد. عبدالحسین خان، نگران از اوضاع نابسامانِ مملکت مایل است سینا پسرِ بزرگ ترش، به اتریش رفته و نمایندگی پخش چای پدر را در آنجا به عهده بگیرد. سینا که در دانشگاه مردود شده، آمادهٔ رفتن است. اما بیشتر دوست دارد نزدِ برادرش ساسان، به آلمان رفته و در آنجا کلوپی ورزشی دایر کند. جلال برادرزادهٔ عبدالحسین خان، از رشت به تهران می آید. او که در یک سالِ گذشته با کار در مکانیکی، کمک خرجِ خانوادهٔ فقیرش بوده، حالا با رتبهٔ اول معماری در دانشگاه قبول شده است. عمو می پذیرد تا آماده شدن خوابگاه، جلال در آنجا بماند. دو: یک ماه از حضور جلال در آن خانه گذشته است. سینا به همراه دختر خاله اش ساناز، قصدِ رفتن به گردش را دارند که سیامک، خبرِ پنچری لاستیک ماشین را می آورد. جلال، لاستیک ماشین را تعویض می ک
ند. ساناز که از برخورد توهین آمیزِ سینا رنجیده، او را سرزنش می کند. اما به اعتقاد سینا، جلال باید در ازای محبت های آن ها کار کند، همان طور که ساناز کارهای خانهٔ خاله را می کند. شمسی از سینا و ساناز می خواهد تا تصمیمشان را در مورد ازدواج، قطعی کرده و زودتر راهی شوند. درحالی که شمسی و سینا با توهین هایشان به جلال، از بودنش ناراضی هستند؛ عبدالحسین خان به خاطر جبران بدی هایی که در حق پدرِ جلال کرده، نمی خواهد پسرش در آنجا احساس غربت کند. سه: به خاطر اعتصابات مدارس و دانشگاه ها، سیامک و جلال در خانه اند. عبدالحسین خان و شمسی برای خواستگاری ساناز به خانهٔ آن ها رفته اند. ساناز به مناسبت تولّد سیامک برایشان کیک خریده. سینا از پیست اسکی بازمی گردد و از حضور ساناز در آنجا که نه در خانهٔ خودشان بوده و نه با خودش، دلگیر شده، از ساناز می خواهد تا مشخص شدنِ تکلیفشان به خانهٔ آن ها نیاید. زمانی که جلال برای خرید نفت رفته، سینا از تلفن های مشکوک او، به پدر خبر می دهد. عبدالحسین خان با پرداخت پولی به جلال از او می خواهد به رشت بازگردد. جلال که با کارِ ترجمه درآمدی دارد، نمی پذیرد. جلال را از اتاقِ سینا خارج کرده و انباری را
در اختیارش می گذارند. چهار: سیامک که مایل به هم صحبتی با جلال است، از او می خواهد به بهانه ای گاه وبی گاه، نزدش به انباری رود. ساناز دو هفته است به خانهٔ آن ها نیامده و فردا روز حرکتِ ساناز و سیناست. سینا که مست کرده به جلال حمله می کند. عبدالحسین خان آشفته وارد شده و جلال را به خاطر مخفی کردن مردی زخمی در انباری، توبیخ می کند. مردِ زخمی، دانشجویی شهرستانی است که در درگیری ها تیرخورده است. جلال باید پس از بردنِ او، خانهٔ عمو را ترک کند. به خاطر رفتنِ سینا و ساناز جشن کوچکی گرفته اند. حکومت نظامی است و شمسی که نگرانِ ناامنی خیابان هاست، می خواهد کسی دنبال ساناز برود. هیچ کس نمی پذیرد. جلال می رود. سینا به پدر و مادرش می گوید که ساناز به خاطر حمایت از خانواده اش که محتاج کمک های مالی عبدالحسین خان هستند به ازدواج با او رضایت داده. جلال و ساناز پس از تأخیری نگران کننده، می رسند. ساناز که زخمی شده، از تعقیب سربازها و شلیک گلوله به سمت آن ها می گرید. سینا، متنفر از جلال که خود را در پناهِ ساناز مخفی کرده، او را می زند. حینِ زدن متوجه می شود که جلال تیرخورده. با فریادِ «خون!» همه بالای سرِ جلال می رسند. جلال می میر
هاملت با سالاد فصل نمایشنامه ای است از اکبر رادی. خلاصه داستان. پردهٔ اول (حجله): جگرگوشه که موجود ملیحی است به همراه دماغ، بعد از هفت سال سفرِ دور دنیا که حکم ماه عسلشان را داشته است، وارد حجله شان می شوند. حجله، طبقهٔ هفتم یک آسمان خراش است که پدربزرگِ جگرگوشه، پشتِ قبالهٔ آن دو انداخته و حالا جگرگوشه و دماغ، آمادهٔ شرفیابی در حضور پدربزرگ هستند تا با مراسم خاص، ازدواج آن دو برقرار گردد. جگرگوشه، دماغ را که مردِ ریزهٔ مفلوکی است، برای شرفیابی آماده می کند. آن ها از پشت پنجره به آسمان خراش پدربزرگ که ساختمانِ تشکیلات بزرگ پلاستیک است، چشم می دوزند تا پدربزرگ را درحالی که آخرین نفری است که از پله های فرار، آنجا را ترک می کند، ببینند. در طول این انتظار، جگرگوشه از خانواده اش و از پدربزرگ که با جاذبه ای قوی این خانواده را دورِ هم گرد آورده، می گوید. او به دماغ می گوید که پدربزرگ از چشمِ راست و از دستِ چپ محروم است و برای دماغ که مردِ دست وپا چلفتی ای است و خاطرهٔ خوشی از سفرشان جز قطره های چشم و تاولِ پا به یاد ندارد، از سعادت و آینده شان می گوید. ابوالپشم پدرِ جگرگوشه، درحالی که دست چپش را گچ گرفته، برای دیدار
شان می آید. دماغ باآریان پورهای جگرگوشه برای او مراسمِ تعظیم و ابراز چاکری به جا می آورد و تا حدّی در این کار مبالغه می کند که پس از بازجویی های ابوالپشم و دستورات او در خصوص چاکری و نوکری، مورد تأییدِ ابوالپشم قرار می گیرد. آن گاه ابوالپشم، دستمال سفیدی به جگرگوشه داده و پوستینش را روی دوشِ دماغ می اندازد. پس از رفتنِ ابوالپشم، در غیبت دماغ که به نزد ابوالپشم رفته؛ عالی جناب ـ عموی جگرگوشه که یک چشمی است ـ با جگرگوشه دیدار می کند. دماغ با کاسه ای در دست وارد می شود ـ کاسهٔ عتیقهٔ تقدیمیی ابوالپشم که محتویی آب تربت در شب زفاف است ـ عالی جناب از دستِ ابوالپشم که دماغ را جذب خود نموده، عصبانی شده و کاسه را می شکند. او از دماغ، بندگی خواسته و با شروطی، دماغ را که تحصیل کرده و در سابق، کارمند ادارهٔ ثبت بوده است، با شغل انبارداری وارد تشکیلات خود می کند و انگشتری ای را که حکمِ اسمِ شبِ دستگاهش را دارد، به دماغ می دهد تا فردا اولِ وقت، به منشی اول او بدهد. پس از او، پری بلنده خواهرِ جگرگوشه، می آید. او که عاشقِ امیر ارسلانِ نامدار است، خود را منشی اول عالی جناب معرفی می کند و در عوضِ کتاب امیر ارسلان، انگشتری را ا
ز دماغ می گیرد تا در مهمانی شب، جولان دهد. دکتر موش، برادرِ جگرگوشه که در و پنجره کنترات می کند، کتاب را از دماغ گرفته، جگرگوشه و دماغ را روانهٔ حجله می کند. اما ناگهان دماغ می ایستد، چون آن ها هنوز پدربزرگ را ندیده اند. پردهٔ دوم (شرفیابی): جگرگوشه با لباس سیاه در دادگاهی حضور دارد که برای دماغ ترتیب داده اند. دماغ که حالا در وانِ گلاب دراز کشیده، از نیمه شبِ گذشته ـ پردهٔ قبل ـ تحتِ پیگرد است. دکتر موش، آن ها را متقاعد می کند که دماغ را هم احضار کنند. عالی جناب و ابوالپشم که دماغ را مجرم می دانند، نمی پذیرند. جگرگوشه با این شرط که پدربزرگ ریاست دادگاه را بپذیرد، وکالت دماغ را قبول می کند. ابوالپشم خود را نایب منابِ پدربزرگ معرفی می کند. عالی جناب برآشفته شده و دورِ اول مذاکرات، با درگیری های آن ها پایان می یابد. جگرگوشه، دماغ را سفیدپوش می آورد. آن ها دماغ را به جرمِ وصلت با خاندانِ جلیلشان، به اعدام محکوم می کنند. جگرگوشه از دماغ می خواهد که گذشته اش را به یاد آورد. او کتاب های دماغ را دور ریخته و دماغ در عوض، خروس قندی های او را قبول کرده است. دماغ که حالت متشنّج و مسخ شده ای پیدا کرده، صداهای حیوانی نامف
هومی از گلویش خارج می کند و جلوی صحنه به زانو می افتد. جگرگوشه که همچنان منتظر است، با روشن شدن پله های فرار، خوشحال می شود و پدربزرگ که جوانِ رعنایی است، در قابِ پنجره ظاهر می شود. در پی آن، یک حلقه طناب، بالای سرِ دماغ قرار می گیرد؛ و درحالی که پدربزرگ همچنان سنگ و ثابت لبخند می زند، پنجره بسته می شود. جگرگوشه در خود فرورفته و دیگران هر یک، بی خیال به دنبال کارِ خود می روند.
در مه بخوان نمایشنامه ای است از اکبر رادی. دهی در گیلان و عمارتی اربابی که نقداً خانه ی معلم است. تجمّعِ چند معلم جوان که دوران خدمتِ پنج ساله شان را می گذرانند. خلاصه داستان. تابلوی اول: هر کس به گونه ای گذرانِ وقت می کند که انسیه برای بردن رخت های کثیف معلم ها می آید اما مخالفت خان بابا سرایدار مدرسه، باعث اعتراضِ احمد خنده به او و درگیری میان آن ها می شود. معلم ها از انسیه می خواهند تا از باغشان برای آن ها میوهٔ تازه بیاورد. ناصر که آن باغ کوچک را تنها سرمایهٔ خانوادهٔ انسیه می داند، پول میوه ها را پرداخت می کند. هوشنگ از موقعیت ریاست خود سوءاستفاده کرده و در عوضِ مسئولیت کتابخانه که فعلاً در اختیارِ خنده است، از ناصر می خواهد تا نامه ای از طرف او به انسیه بدهد. ناصر که معلم انسیه است، نمی پذیرد. تابلوی دوم: معلم ها، مجلس عیشی ترتیب داده اند که ناصر در آن حضور ندارد. ناصر به کتاب های انتخابی خنده که از روی جلد و قطر انتخاب شده، اعتراض می کند که به دردِ بچه دهاتی ها نمی خورد. هوشنگ برای این که خان بابا را راضی کند تا برایشان سیگار بخرد، بازی عکس انداختنی به راه می اندازد اما خان بابا به احترام لباس نظامی ای
که پوشیده، به آن ها می گوید که تا یک هفته کار نخواهد کرد. هوشنگ، گردن بندی به انسیه هدیه داده و از او می خواهد لبِ مرداب، زیر درخت لیمو منتظرش باشد. ناصر از رؤیایش برای انسیه حرف می زند. رؤیایی که انسیه در آن حضور دارد. موقع رفتن، نامه ای از جیب انسیه می افتد. ناصر نامه را می خواند. انسیه در نامه ابراز عشق کرده است. تابلوی سوم: هوشنگ به فرجام، دکترِ ده، می گوید که قصد دارد آن قدر ناصر را اذیت کند، تا خودش تقاضای انتقالش به مرکز را بدهد. اما زمانی که لویی، عصبانی از دستِ آزارهای هوشنگ و نوچه اش محمدعلی، تفنگ شکاری خود را به سمت هوشنگ نشانه می رود، ناصر مانع می شود. آن گاه ناصر و هوشنگ می روند. ناصر می رود تا کتاب ها را بین بچّه های دِه پخش کند و هوشنگ می رود پای مرداب. محمدعلی، علت عصبانیتِ لویی را عقدهٔ شکار می داند که در این مدت نتوانسته شکاری بزند. آن گاه گوشتینی، لویی را برای شکار می برد. مشدی منوچ پدرِ انسیه که قضیهٔ گردن بند را فهمیده، عصبانی و معترض به مدرسه می آید. خنده، مشدی منوچ را تحقیر کرده و او را مجبور می کند، چهاردست وپا دورِ میز بگردد. ناصر وارد شده و مانع می شود. خنده از مشدی می خواهد، برایشا