Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یاچه هورون، دریاچه سوپریور، دریاچه ایری، دریاچه انتاریو-بازدید کرده و ممکن است دریاچه میشیگان را نیز دیده باشد. بروله به احتمال زیاد اولین اروپایی سفیدپوست بود که این سفرها را در سراسر آمریکای شمالی تکمیل کرد. در این سفرها او از مکان هایی مانند رودخانه اتاوا، رودخانه ماتاوا، دریاچه نیپیسینگ و رودخانه فرانسوی به خلیج جورجیا بازدید کرد. بروله توانست از خلیج جورجیا، به دریاچه هورون برود. او از رودخانه سنت ماری بالا رفت و به دریاچه سوپریور رسید. او از طریق دریاچه سیمکو، سفر کرد و از طریق تورنتو فعلی به دریاچه انتاریو رسید. بروله توانست از دریاچه انتاریو به ایالت نیویورک سفر کند و پنسیلوانیا را کاوش کند و با عبور از پایین رودخانه ساسکوئنا به خلیج چزاپیک برسد. همچنین گفته می شود که به احتمال بسیار زیاد، بروله یکی از اولین اروپاییانی بود که در کنار سواحل دریاچه ایری و دریاچه میشیگان ایستاد. او ماه ها را صرف بازدید از مردم بومی کرده بود که در امتداد دریاچه ایری، میان رودخانه های نیاگارا و دیترویت زندگی می کردند. اما از آنجاییکه هیچ نوشته ای از خود برجای نگذاشته است، تقریباً هیچ چیز قابل شناسایی در مورد قبایلی که او ا
ز آن ها بازدید کرد، شناخته شده نیست که بسیاری از آن ها چند دهه بعد در جنگ های بیور (جنگ های بیش از حد و پی در پی با بومیان) از دست رفتند. شامپلین و یسوئی ها اغلب مخالف پذیرش آداب و رسوم هورون از طرف بروله و همچنین ارتباط او با تاجران پوست بودند که خارج از کنترل دولت استعماری بودند. بروله در سال ۱۶۱۸ به کبک بازگشت، اما شامپلین به او توصیه کرد که کاوش های خود را در میان هورون ها ادامه دهد. بروله بعداً به مدت یک سال در کبک محدود شد و در آنجا زبان بومیان را به یسوئیان آموزش داد. در سال ۱۶۲۶ بروله به فرانسه بازگشت و در آنجا به عنوان یک تاجر کار کرد و در سال ۱۶۲۶ یا ۱۶۲۷ با آلیزون کوفیر ازدواج کرد. در سال ۱۶۲۹، بروله به مستعمره فرانسه جدید خیانت کرد. دیوید کرکه و برادرانش، تاجران انگلیسی استخراج هوگنوت، ۱۰۰ تپانچه به بروله و سه تن از همراهانش پرداخت کردند تا کشتی های شان را در رودخانه سنت لارنس هدایت کنند و «بی شک اطلاعاتی در مورد وضعیت ناامیدکننده پادگان کبک به او دادند» که کرکه ها را برای حمله به آن، جسور کرد. پس از سال ۱۶۲۹، بروله به زندگی با بومیان ادامه داد و به عنوان مترجم در معاملات آن ها با بازرگانان فرانسو
ی عمل کرد. وفات. در سال ۱۶۳۳، بروله در توآنچه، در شبه جزیره پنتانگویشن درگذشت. با این حال وقایع واقعی درمورد مرگ او نامشخص است. شایعات مرگ او، ابتدا از طریق گزارش های شخص دوم و سوم، اغلب توسط آلگونکوین ها به کبک رسید که در آن زمان گمان می رفت در یک مناقشه تجاری با هورون ها بودند. یک نظریه این است که او در نبرد، توسط سنکا ایگوئیز اسیر شد. اگرچه او موفق به فرار شد، اما وقتی به خانه خود در میان هورون ها بازگشت، داستان او را باور نکردند. به دلیل مشکوک بودن او به تجارت با سنکاها، بروله را با چاقو کشتند - جسد او را تکه تکه کردند و روستاییان آن را خوردند. با این حال، بر خلاف این نظریه، هیچ مدرک قوم شناسی مبنی بر اینکه هورون ها آدم خواری می کردند، وجود ندارد. همچنین به نظر می رسد که قتل بروله نیز در میان مردم هورون بحث برانگیز بوده است. بلافاصله پس از مرگ او، توآنچه رها شد و پس از این، ونریو و ایهوناتیریا، تأسیس شدند - که نشان می دهد، شکافی در قبیله میان کسانی که از قتل بروله حمایت می کردند و کسانی که حمایت نمی کردند، شکل گرفته بود. برای پیچیده ترکردن موضوع، پدر لو ژون، در مقالهٔ خود در سال ۱۶۳۳ در روابط یسوئی نوشت؛
در آخرین روز ژوئن ۱۶۳۳ با یک مترجم فرانسوی در میان فرستاده هورون ها که سال ها با آن ها زندگی می کرد، ملاقات کرده است. با وجود گزارش های متناقض مبنی بر اینکه بروله قبلاً مُرده است، مشخص نیست که لو ژون، به چه کسی غیر از بروله اشاره می-کند.
دیوید بارنیا (؛ زادهٔ ) رئیس فعلی موساد است که در ژوئن ۲۰۲۱ جانشین یوسی کوهن شد. بارنیا به عنوان سرباز رزمی در یگان تکاوران ستاد کل فرماندهی عملیات ارتش اسرائیل خدمت می کرد و در سال ۱۹۹۶ به موساد پیوست. او از سال ۲۰۱۹ معاون مدیر موساد بوده است. اوایل زندگی. بارنیا در اشکلون به دنیا آمد و در ریشون لزیون بزرگ شد. پدرش جوزف برونر (بارنیا) به همراه خانواده اش از آلمان نازی گریخت و در سه سالگی به اسرائیل مهاجرت کرد. جوزف فارغ التحصیل یشیوای هاپوئل هامیزراخی در بنی براک بود و در سن ۱۶سالگی به پالماخ پیوست. او همراه گردان سوم سازمان در نبی یوشع و صفد جنگید و سپس به عنوان افسر با درجه سرهنگ دومی در نیروی هوایی اسرائیل خدمت کرد. او همچنین مدیر شرکت تادیران بود. مادرش، نائومی، در کشتی SS "Patria" به دنیا آمد و به عنوان معلم و مدیر مدرسه کار می کرد. بارنیا در مدرسهٔ شبانه روزی نظامی برای فرماندهی در تل آویو تحصیل کرد، و در سال ۱۹۸۳ به ارتش اسرائیل پیوست. او خدمت سربازی خود را در هنگ شناسایی یگان تکاوری فوق ویژه ستاد کل فرماندهی و عملیات ارتش اسرائیل انجام داد. او بعداً در ایالات متحده تحصیل کرد و مدرک کارشناسی خود را از
موسسهٔ فناوری نیویورک و مدرک MBA را از دانشگاه پیس گرفت. او سپس به عنوان مدیر بازرگانی در یک بانک سرمایه گذاری در اسرائیل مشغول به کار شد. زندگی حرفه ای. در سال ۱۹۹۶ بارنیا به موساد پیوست. او در قسمت تزومت، فرماندهی واحدهای عملیاتی در اسرائیل و خارج از کشور، خدمت کرد. او به مدت دو سال و نیم نائب رئیس قسمت کِشِت بود که وظیفه نفوذ و نظارت بر اهداف را بر عهده دارد. وی در سال ۲۰۱۳ به عنوان رئیس قسمت تزومت منصوب شد. در زمان تصدی ریاست تزومت توسط بارنیا، چهار جایزهٔ امنیت ملی اسرائیل به این قسمت اهدا شد. او در سال ۲۰۱۹ به عنوان معاون رئیس موساد و در ژوئن ۲۰۲۱ به ریاست موساد منصوب شد. پس از آغاز جنگ بین حماس و اسرائیل در سال ۲۰۲۳، بارنیا تلاش کرد برای آزادی گروگان های اسرائیلی با حماس به توافق دست یابد. در ۹ نوامبر، بارنیا با ویلیام جی برنز، رئیس سیا و محمد بن عبدالرحمن آل ثانی، نخست وزیر قطر در دوحه ملاقات کرد تا در بارهٔ امکان آتش بس و آزادی گروگان ها رایزنی کند. علاوه بر برنز، رئیس سیا، بارنیا نیز در مذاکرات بین بایدن رئیس جمهور آمریکا و نخست وزیر نتانیاهو دربارهٔ آزادی گروگان ها حضور داشت. بارنیا بر نتانیاهو، ک
ه گفته می شود مدت ها راه حل صرفاً نظامی را ترجیح می داد، پیروز شد. زندگی شخصی. بارنیا متأهل و پدر چهار فرزند است. او یک برادر حریدی دارد.
اشکیک، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان خمام در استان گیلان ایران. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۴٬۸۰۳ نفر (۱٬۶۵۱خانوار) بوده است. روستاها. این دهستان ۵ روستا دارد. اشکیک، مصردشت، خاچکین، تازه آباد خاچکین، بلسکله
علی اکبر شهابی (۱۲۸۸–۱۳۶۷) دارای مدرک دکترای زبان و ادبیات فارسی، استاد دانشگاه تهران و دانشگاه فردوسی مشهد و دارای آثاری به زبان فارسی و عربی بوده است. زندگی نامه و تحصیلات. شهابی، که به شهابی خراسانی هم معروف است، در سال ۱۲۸۸، در تربت حیدریه زاده شد. پدرش، عبدالسلام، ملقب به شهاب الدین، از دانشمندان روزگار خود و صاحب آثار زیادی بود. او دو کتاب به نام های راز عشاق و گنج نهفته نوشته است. علی اکبر شهابی از جمله افرادی بود که نخست به تحصیلات طلبگی روی آورد و مقدمات علوم دینی را زیر نظر ادیب نیشابوری و علوم ادبی و فقهی دیگر را از محمدکاظم خراسانی آموخت. او سپس با رواج آموزش و پرورش جدید در ایران، به کسب معلومات در این مکتب پرداخت و مراحل مختلف تحصیل را از دبیرستان به بعد در نظام جدید آموزشی طی کرد. بیست ساله بود که دوره اول دبیرستان را در دبیرستان شاهرضا گذراند. در سال ۱۳۰۹ برای ادامه تحصیل در دوره دوم متوسطه به دبیرستان دارالفنون تهران رفت و سپس تحصیل خود را در دانشکده های ادبیات و علوم معقول و منقول دانشگاه تهران به پایان رسانید و در سال ۱۳۳۶ به اخذ درجه دکتری زبان و ادبیات فارسی از این دانشگاه نائل آمد. آثار.
علی اکبر شهابی بیست کتاب و رساله و پنجاه مقاله تحقیقی در زمینه های ادبی و دینی به چاپ رسانده است که مهم ترین آن عبارتند از:
ماری ژوزف فرانسوا گارنیر (Marie Joseph François Garnier) (زادهٔ ۲۵ ژوئیه ۱۸۳۹ – درگذشتهٔ ۲۱ دسامبر ۱۸۷۳)، افسر، بازرس امور طبیعی کوچین چین و کاوشگر فرانسوی بود. او سرانجام رهبر مأموریت کمیسیون اکتشاف مکونگ در قرن نوزدهم میلادی در جنوب شرقی آسیا شد. حرفهٔ اولیه. فرانسیس گارنیر در ۲۵ ژوئیه ۱۸۳۹ در سن-اتین چشم به جهان گشود. او دومین پسر لوئیس الکساندر گارنیر و آن ماری فلیسیته گارنیر بود. در سال ۱۸۵۵ و در سن ۱۶ سالگی به مدرسهٔ نیروی دریایی ملحق شد. این کار وی برخلاف میل خانواده اش بود که موافق حرفهٔ نظامی نبودند و آن را خطرناک می پنداشتند. در اوایل سال ۱۸۶۰، گارنیر که ۲۰ ساله شده بود به عنوان افسر داوطلب بر روی کشتی دوپره خدمت می کرد. او در زمان جنگ دوم تریاک شب هنگام با پریدن به درون دریا جان یک ستوان سواره نظام را که به دریا افتاده بود را نجات داد. گارنیر با نشان دادن این شجاعت، فوراً به درجهٔ ستوان دوم نائل آمده و به افراد دریاسالار چارنر اضافه شد. گارنیر تحت فرماندهی دریاسالار چارنر در لشکرکشی کوچین چین جنگید و به ویژه در نبرد کی هوآ شرکت کرد. گارنیر پس از گذراندن زمانی در فرانسه، به شرق بازگشت و در سال ۱۸۶۲
به عنوان بازرس امور بومی در کوچین چین منصوب شد و ادارهٔ چولون در حومهٔ شهر هوشی مین را بر عهده گرفت. جنگ فرانکو-پروس. گارنیر در طول محاصره پاریس، به عنوان افسر ارشد کارکنان دریاسالار در فرماندهی بخش هشتم، خدمت می کرد. تجریبات او در طول این محاصره در پاورقی های مجلهٔ لو تمپس، به طور جداگانه تحت عنوان محاصره پاریس، خاطرات یک افسر نیروی دریایی (۱۸۷۱) منتشر می شد. گارنیر روزی در حالی که ارابهٔ پُر از مهمات را به همراه چهل تن جنگجوی دیگر به قلعهٔ وانوز می برد، زیر رگبار وحشیانه-ای از گلوله های پروس گرفتار شدند. همهٔ مردان نجات یافته با رها کردن مأموریت خود، فرار کردند به جز گارنیر و یکی از مردان گارد ملی که با هم ارابه را به مقصد رساندند. با بازگشت به کوچین چین، شرایط سیاسی کشور را برای جستجو و اکتشافات بیشتر مناسب ندید، بنابراین او به چین رفت و در سال ۱۸۷۳ مسیر بالای رودخانه یانگ تسه را به سمت آبشارها دنبال کرد. مداخله در تونکین. در اواخر تابستان ۱۸۷۳، یک درگیری میان تاجر فرانسوی، ژان دوپو و مقامات ویتنامی، یک بحران کاملاً دیپلماتیک را در هانویی ایجاد کرد. گارنیر با درخواست دربار سلطنتی ویتنام توسط دریاسالار دوپر
ه فرستاده شد تا درگیری را حل کرده و دوپو و سربازان مزدورش را از تونکین بیرون کند. نیروی اعزامی گارنیر شامل ۱۸۰ نفر و دو کشتی مسلح بود. گارنیر با نیمی از نیروهای اعزامی در ۱۱ اکتبر ۱۸۷۳ از سایگون خارج شد و در ۵ نوامبر به هانوی رسید. زمانی که گارنیر و مردانش به شهر رسیدند، نُه ارتشبد نگویان تری فونگ و نُه مأمورین عالی رتبه اش برای استقبال از وی نیامدند. با این حال دوپو به گرمی از فرانسوی ها استقبال کرد. گارنیر بعد از مشورت با دوپو، تلاش کرد تا با مقامات محلی مذاکره کند اما به سبب آنکه مأمورین عالی رتبه از مذاکره سرباز زدند، او شروع به بررسی گزینهٔ نظامی کرد. در ۱۲ نوامبر باقی نیروهای اعزامی رسیدند و گارنیر علی رغم دریافت هیچ دستوری تصمیم به تصرف شهر گرفت. در سپیده دم روز ۲۰ نوامبر، گارنیر و ۱۸۰ مردش به دژ هانوی که توسط هفت هزار سرباز دفاع می شد، یورش بردند. مدافعان که کاملاً از حملهٔ فرانسوی ها مات و مبهوت شده بودند، عملکرد بسیار ضعیفی داشتند و زمانی که ارتشبد نگویان تری فونگ به شدت آسیب دید، روحیهٔ آنها به طور کامل فرو ریخت. با ورود نیروهای فرانسوی به دروازه های جنوبی، بسیاری از مدافعان به سمت دروازهٔ شمالی فر
ار کردند. نیروهای فرانسوی در کمتر از یک ساعت قلعه را تصرف کردند. تنها تلفات فرانسوی ها یکی از مزدوران چینی دوپو بود که به طور تصادفی توسط ملوانان فرانسوی کشته شد. با این حال تلفات ویتنامی ها بسیار سنگین بود، طوری که ۸۰ کشته و ۳۰۰ زخمی و دو هزار اسیر برجای گذاشتند. نگویان تری فونگ خیلی شدید زخمی شد و یک ماه بعد در ۲۰ دسامبر بر اثر شدت صدمات، جان باخت. گارنیر و افرادش که از این پیروزی کوبنده جرأت یافته بودند، به زودی خود را وارد یک کارزار نظامی غیرقانونی کردند که در مدت دو هفته منجر به فتح کل دلتای رود سرخ شد. یکی از زیردستان او، بالنی دواوریکو، پرچمدار ۲۴ ساله ای که قلعه های فولی وهای دونگ را فقط به همراه ۳۰ نفر تصرف کرد. در ۵ دسامبر، افسر۲۱ سالهٔ داوطلبی به نام هاوتفویل به همراه ۶ ملوان و یک مترجم ویتنامی، پس از به گروگان گرفتن فرماندار، قلعهٔ نین بین را تصرف کرد. سرانجام در یازدهم دسامبر، شخص گارنیر قلعهٔ نام دین را فتح کرده و نیروهای اعزامی نخستین تلفات خود را متحمل شدند که شامل ۵ ملوانی بود که در نبرد زخمی شدند. در پی سقوط قلعهٔ نام دین در یازدهم دسامبر، نیروهای فرانسوی کنترل کل دلتای رودخانهٔ سرخ را به دس
ت گرفتند. مرگ در نبرد در نزدیکی هانوی. مسؤلین ویتنامی در حالی که به طور کامل با پیروزی برق آسای فرانسوی ها منکوب شده بودند، از لیو یونگ فو و ارتش پرچم سیاه او که گروهی از یاغی های چینی، عمدتاً از سربازهای کارآزمودهٔ شورش تایپینگ مقیم شمال ویتنام بودند، درخواست کمک کردند. در ۲۱ دسامبر ۱۸۷۳، لیو یونگ فو به همراه حدود ۶۰۰ نفر از سربازان پرچم سیاه قدم رو در سایهٔ یک پرچم عظیم سیاه رنگ به دروازهٔ غربی هانوی نزدیک شدند و یک ارتش بزرگ از ویتنامی ها هم به دنبال آنها می آمدند. گارنیر با توپ صحرایی مستقر در بالای دروازه، به پرچم سیاه ها شلیک کرد و هنگامی که آنها عقب نشینی کردند، او گروهی از هجده تفنگدار دریایی و دریانورد را در تعقیب آنان رهبری کرد. با این امید که بتواند ضربهٔ مهلکی به پرچم سیاه ها وارد آورد. این حملهٔ متقابل با شکست مواجه شد. گارنیر در حالی که سه نفر دیگر را در یک سر بالایی در حمله با سرنیزه رهبری می کرد، پس از آنکه سهواً در یک مسیل لغزید توسط چند تن از سربازان پرچم سیاه مجروح و کشته شد. پرچم دار جوان آدرین بالمی دوریکوور برای پشتیبانی گارنیر گروهی به همان اندازه کم تعداد را بیرون از قلعهٔ نظامی رهبری
کرد ولی او نیز در رأس مردان خود کشته شد. سه دریانورد فرانسوی نیز در این یورش ها کشته شدند و مابقی پس از سقوط رهبرانشان به قلعهٔ نظامی گریختند. سرهنگ تومازی، تاریخشناس هندوچین فرانسه، توصیف زیر را با جزئیات در مورد آخرین لحظات گارنیر ارائه داد: در میانهٔ روز ۲۱ دسامبر، گارنیر به همراه سفیران در جلسه ای بود که یک مترجم اعلام کرد، دسته هایی از پرچم سیاه ها در حال حمله به دروازهٔ غربی شهر هستند. گارنیر بلافاصله خود را به دروازه رساند ولی برخی از مردان او زودتر به آنجا رسیده و شلیک های شان برای عقب نشینی راهزنان به پشت پرچین های بامبو کافی بود. یک اسلحهٔ ۴۰ میلی متری وارد صحنهٔ نبرد شد. گارنیر دوازده تن از مردان خود را جمع کرده تا شهر را برای تعقیب دشمن ترک کنند. سه نفر از آنها این توپ کوچک را حمل می کردند. از آنجا که امکان حرکت سریع آنها همراه با این سلاح نبود، گارنیر از آن سه پیشی گرفته و نُه مرد همراه خود را به سه گروه سه نفره تقسیم کرد. یک گروه به سمت راست و دیگری به سمت چپ حرکت کردند تا از گروه میانی به رهبری گارنیر به همراه تنها دو نفر دیگر دفاع کنند. یک و نیم کیلومتر خارج از شهر او خود را در مقابل یک مسیل ی
افت و هنگام عبور از آن لغزید و به درون افتاد. چند سرباز پرچم سیاه که در پشت مسیل پنهان شده بودند و مابقی شلیک کردند. در این لحظه دو مردی که گارنیر را همراهی می کردند صد متر عقب تر بودند. یکی از آنان به ضرب گلوله کشته و دیگری زخمی شد. گارنیر فریاد برآورد: پسران شجاع من به سوی من بشتابید تا آنان را در هم بکوبیم. سپس شش گلوله از هفت تیرش را برای نجات خویش شلیک کرد اما راهزنان او را محاصره کرده و با شمشیر و نیزه مجروحش کردند. سپس سرش را از تن جدا و بدنش را به طرز وحشیانه تکه تکه کردند و گریختند. دو گروه دیگر که به سمت صدای شلیک یورش برده بودند، تنها موفق شدند جسد خون آلود وی را به هانوی برگردانند. دستاوردها. شهرت اصلی گارنیر ریشه در این واقعیت دارد که فکر کاوش مکونگ و انجام دادن بخش عمدهٔ آن، هر دو را بر عهده گرفت. همچنین طی دوران استعمارگری فرانسه او مفتخر به شاهکارهایی در تونکین شد که راه را برای فتح آن توسط فرانسه در دههٔ ۱۸۸۰ هموار کرد. یادبود. در سال ۱۸۸۳، نُه سال پس از مرگ فرانسیس گارنیر، افسر نیروی دریایی فرانسه، هانری ریویر نیز در شرایط کاملاً مشابهی توسط پرچم سیاه ها در تونکین کشته شد. گارنیر و ریویر در
دورهٔ استعمارگری فرانسه ملقب به عنوان شهدای برجستهٔ فرانسوی فتح تونکین شدند. در سال ۱۸۸۴، طی دو نبرد چین و فرانسه، دو ناو کوچک توپ دار ناوگان تونکین به نام آن دو مزین شدند. در محاصرهٔ تویین کوانگ (نوامبر ۱۸۸۴ – مارس ۱۸۸۵) پرچم سیاه های لیو یونگ فو که ارتش محاصره شدهٔ چین را تشکیل می دانند با فریاد زدن نام دو تن از مشهورترین قربانیان فرانسوی به پادگان فرانسه طعنه می زدند: گارنیر! ریویر! گارنیر! ریویر! در سال ۱۹۱۱، شهر بنی حواء در الجزایر فرانسوی به «فرانسیس گارنیر» تغییر نام یافت و تا استقلال الجزایر در سال ۱۹۶۲ به همین نام باقی ماند. در سال ۱۹۴۳، هندوچین فرانسوی برای یادبود گارنیر یک تمبر را با نام او صادر کردند.
فُرشکی، دهستانی است از توابع بخش مرکزی شهرستان خمام در استان گیلان ایران. جمعیت. براساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن ۵،۶۳۴ نفر (۱،۹۰۶خانوار) بوده است. روستاها. این دهستان ۷ روستا دارد. جیرسرباقرخاله، جیرسرچوکام، فرشکی چوکام، لَـلِه کا، میانکل، بیج، بیجرودکل
گونزالو گوئررو (Gonzalo Guerrero) (همچنین معروف به گونزالو مارینرو، گونزالو د آروکا و گونزالو د آروزا) (Gonzalo Marinero، Gonzalo de Aroca و Gonzalo de Aroza)، ملوانی از اهالی پالوس در اسپانیا بود که کشتی اش در حوالی شبه جزیرهٔ یوکاتان غرق و توسط مایاهای محلی به بردگی گرفته شد. گوئررو با کسب آزادی اش، به جنگجویی محترم تحت نظر فرمان روایی، از مایا تبدیل شد و سه تن از اولین کودکان مستیسو در مکزیک و به احتمال نخستین فرزندان دورگهٔ قارهٔ آمریکا را بزرگ کرد. اطلاعات کمی از سنین جوانی او در دسترس است. غرق شدن کشتی. در سال ۱۵۱۱، گونزالو با ۱۵ نفر دیگر از جمله جرونیمو دی آگیلار از پاناما در یک کاراول به سمت سانتو دومینگو در حال حرکت بود که کشتی آن ها غرق شد. هرچند، خدمه موفق شدند که سوار قایق های نجات شوند و به مدت دو هفته در حوالی شبه جزیرهٔ یوکاتان شناور بودند تا اینکه جریان قوی آب، آن ها را به ساحل ایالت کنونی کینتانارو در مکزیک رساند. زمانی که به خشکی رسیدند، گوئررو و دیگر افراد خدمه توسط سرخ پوستان مایا اسیر شدند. بردگی. برنال دیاز دی کاستیلو (نویسندهٔ کتاب تاریخ واقعی از فتح اسپانیای نو، فصل ۲۹) بر اساس گزارش آ
گیلار، شرح می دهد که مایاها کمابیش بلافاصله تعدادی از خدمهٔ کشتی را قربانی کردند در حالی که بقیه را در قفس انداختند. اسپانیایی ها موفق به فرار شدند، اما توسط دیگر فرمانروایان مایا اسیر و برده گشتند. تا سال ۱۵۱۹، سالی که هرنان کورتس فتح مکزیک را آغاز کرد، تنها دو نفر از بازماندگان آن کشتی، زنده مانده بودند: گونزالو گوئررو که تا آن زمان در میان مایاها به عنوان فرماندهٔ جنگی برای ناکن کان، فرمانروای چاکتمال (که شامل بخش هایی از مکزیک و بلیز می شد) معروف شده بود؛ جرونیمو دی آگیلار که در زادگاهش، اسپانیا، کشیش بود. گوئررو در آن زمان با دختر ناکن کان، زازیل هو ازدواج کرد و پدر نخستین فرزندان دورگه در آن منطقه شد. کورتس همچنین دریافت که حملهٔ اخیر به گروه اکتشافی کوردوبا ناشی از پیشنهاد گوئررو بوده است. اکراه از بازگشت. کورتس در سال ۱۵۱۹ از کوبا به کوزومل رسید و از طریق قاصد مایایی، نامه ای به سرزمین اصلی فرستاد و از دو اسپانیایی که شایعاتی دربارهٔ آن ها شنیده بود، دعوت کرد تا به او بپیوندند. آگیلار با مترجم، دونا مارینا معروف به «لا مالینچه» در طی آن فتوحات، همراه شد. بنا به گزارش برنال دیاز، زمانی که راهب تازه آزا
د شده تلاش کرد تا گوئررو را متقاعد کند که به او بپیوندد، گوئررو پاسخ داد: دیاز در ادامه توضیح می دهد که چطور همسر گونزالو، زازیل هو، آن گفتگو را قطع کرده و با عصبانیت آگیلار را با زبان خودش مورد خطاب قرار داده است: سپس آگیلار دوباره با گوئررو صحبت کرد و اعتقاد و باور مسیحی او را یادآور شد و به او هشدار داد که روح جاودانهٔ خود را به خاطر یک زن سرخ پوست حرام نکند. اما نتوانست گونزالو را متقاعد کند. بنا به اظهار رابرت اس. چمبرلین، فرانسیسکو دو مونتهو پی برد که گوئررو فرماندهٔ نظامی چاکتمال بوده است. او با فرستادن نامه ای بلند که در آن باور مسیحی گوئررو را به او یادآور می شد، با پیشنهاد دوستی و عفو کامل و درخواست آمدن به کشتی، در صدد تلاش برای قانع کردن گوئررو بود. گوئررو پاسخ خود را در پشت آن نامه نوشت و اظهار کرد که نمی تواند ارباب خود را ترک کند، چون برده است، «اگرچه متأهلم و زن و فرزند دارم. من به یاد خدا و شما آقای محترم هستم، اسپانیایی ها دوست و رفیق من هستند». به نظر می رسد، گوئررو به دوستان و خانوادهٔ مایایی خود گفته بود که اسپانیایی ها نیز همانند دیگر انسان ها از دنیا می روند. او ارتش مایا را در حملات عل
یه کورتس و معاونانش مانند پدرو دی آلوارادو و فرماندار پانامایی، پدراریاس، رهبری کرد. آلوارادو در لشکرکشی خود در هندوراس، دستور دستگیری گوئررو را داده بود. مرگ در نبرد. زمانی که معاون های مونتهو، آویلا و لوژان دوباره به چاکتمال رسیدند، اویدو اعلام کرد که گوئررو تا سال ۱۵۳۲ از دنیا رفته است. آندرس دی سرسیدا در نامه ای به پادشاه اسپانیا به تاریخ ۱۴ اوت ۱۵۳۶، از نبردی می نویسد که در اواخر ژوئن ۱۵۳۶ میان پدرو دی آلوارادو و سرخ پوستی هندوراسی به نام سیکامبا روی داد. پس از نبرد، جسد برهنه و خالکوبی شدهٔ یک اسپانیایی در شهر سیکامبا به نام تیکامایا پیدا شد. بنا به اظهار سرسیدا، این اسپانیایی در اوایل سال ۱۵۳۶ با ۵۰ قایق جنگی از چاکتمال برای کمک به سیکامبا در نبرد علیه اسپانیایی هایی که در تلاش برای استعمار سرزمین هایش بودند، آمده بود. آن اسپانیایی در آن نبرد با شلیک گلوله از آرکبوس (نوعی تفنگ بلند) کشته شد. اگرچه سرسیدا اظهار می کند که آن اسپانیایی گونزالو آروکا نام داشت، اما چمبرلین و دیگر مورخانی که دربارهٔ این رویداد می نویسند، آن مرد را گونزالو گوئررو اعلام می کنند. گوئررو هنگام مرگ به احتمال ۶۶ ساله بود. دانش در
رابطه با بوجود گوئررو. هیچ گزارش معتبر و مستقیمی که توسط خود گوئررو نوشته شده باشد تا به امروز وجود ندارد. گزارش هایی که دیگران دربارهٔ گوئررو نوشته اند، منابع اطلاعاتی ما را تشکیل می دهند. اول از همه، جرونیمو دی آگیلار است که اظهار می کند، گوئررو همزمان با او توسط مایاها اسیر شد. کورتس نامه هایی را با گوئررو رد و بدل کرد، اما او را از نزدیک ملاقات نکرد. برنال دیاز دی کاستیلو همچون کورتس دربارهٔ رویدادهایی مشابه نوشت. سرسیدا او را در میدان نبرد در هندوراس مُرده یافت، اما هرگز با او گفتگویی نداشت. در اقدامات اولیهٔ اسپانیایی ها برای وقایع نگاری فتوحات که در اواخر قرن شانزدهم و اوایل قرن هفدهم صورت گرفت (اویدو، هررا) از گوئررو نام برده شده است، هرچند نسبت به گزارش های مقارن با او، از صحت کمتری برخوردارند. گزارش های اخیر. اگرچه گوئررو در وقایع تاریخی متعددی از فتوحات مکزیک و رسانه ها حضور دارد و ماهیت او از لحاظ تاریخی تأیید شده است، برخی گزارش ها دربارهٔ او دارای ضد و نقیض هستند. این گزارش ها که اغلب، با فقدان حقایق و دروغ های تاریخی همراه اند، در طول قرن ها منجر به بازنگری مجدد و مداوم از شخصیت گوئررو شده است.
این جریان با وقایع نگاران قرن شانزدهم آغاز شد و در قرن بیستم با مکتب بومی گرایی مکزیکی که هر کدام هدف و تفسیر خاص خود را داشتند، به پایان رسید. منتقد ادبی، رز آنا ام. مولر، در مقاله ای با نام از پیروی آیین تا کمیک: بازنمایی گونزالو گوئررو به عنوان قهرمان فرهنگی در فرهنگ عامهٔ مکزیک، توصیف های متعددی از گوئررو، از شخصیتی منفور برای مهاجمان اسپانیایی قرن شانزدهم تا بنیان گذار مکزیک کنونی را بررسی می کند. با این حال، همچون بسیاری از اسطوره ها، حقیقت مربوط به این اسطوره نیز بسیار بحث برانگیز است. مولر جمع بندی می کند: «در حالی که منابع اولیه و ثانویه، کلیاتی از پیشینهٔ گوئررو را در طول دورهٔ استعمار بیان کرده اند، امروزه او به نمادی سیاسی ادبی و به اسطوره ای ملی تبدیل شده است… اگرچه وقایع نویسان او را تحقیر کرده اند، با این حال، گوئررو تا حدودی تبرئه شده است، زیرا به الگویی تبدیل شده که نیاز به برقراری پیوند میان استعمارگران اروپایی و بومیان قارهٔ آمریکا را در شرایط داخلی برآورده می کند». شاید مشهورترین اثر ادبی که از گوئررو به عنوان پدر دورگه ها در مکزیک تجلیل می کند، کتاب گونزالو گوئررو: داستانی تاریخی اثر یوج
ینیو آگیره است که در سال ۱۹۸۰ در مکزیک منتشر شد. این کتاب به پرفروش ترین کتاب ملی تبدیل شد و در سال ۱۹۸۱، مدال نقرهٔ آکادمی بین المللی پاریس را به دست آورد. در سال ۱۹۹۹، کتاب محبوب دیگری با نام گوئررو و خون قلب نوشتهٔ آلن کلارک در مکزیک منتشر شد که دربارهٔ زندگی معنوی و پیشینهٔ گوئررو و آگیلار است. گوئررو و آگیلار شخصیت های اصلی در رمان تاریخی فرمانروای مایا نوشتهٔ جان کو رابینز هستند که در سال ۲۰۱۱ در ایالات متحده منتشر شد. کتاب «اعترافات گونزالو گوئررو» نوشتهٔ جان ریزینگر که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد، کتابی تاریخی است که از زاویهٔ دید گوئررو به شرح انگیزه ها و درگیری های او و همچنین رابطه اش با همسر مایایی اش پرداخته است. دیوید استاکتون، نویسندهٔ آمریکایی، زندگی و کارهای گوئررو را در رمان خود به نام نشانه ای از پیروزی (۱۹۶۰) به صورت داستان درآورده است. این اثر که به تازگی، توسط انتشارات Faber &amp; Faber دوباره چاپ شده است، «هشتمین رمان دیوید استاکتون و اولین رمانی است که او به عنوان «سه گانهٔ آمریکایی» در نظر گرفت… این کتاب تصویری واضح از تأثیر دو تمدن بزرگ بر یکدیگر و حکایت گوئررو - مردی که با درک آیین و وفادا
ری واقعی خود، آن ها را تا فرجام اجتناب ناپذیرشان دنبال کرد را بیان می کند». یواخیم آی کروگر، روان شناس اجتماعی، در مقاله ای تاریخ نگارانه، حکایت گونزالو گوئررو را به عنوان پدیدهٔ تحول بنیادی هویت بازنگری کرده که پرسش هایی را دربارهٔ ماهیت انسان مطرح می کند: «چه بسا داستان گونزالو بتواند ما را ترغیب کند که نگاهی دوباره به جایگاه و هستی خود بیندازیم. چه نیروها و عواملی ما را شکل می دهند و زمانی که طوفان، ما را به ساحلی ناآشنا پرتاب کند، چه واکنشی نشان خواهیم داد؟»
آنتونینا شوچنکو (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل قرقیزستان است. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
ذهنیت قربانی () یک ویژگی شخصیتی اکتسابی است که در آن فرد تمایل دارد خود را قربانی اعمال منفی دیگران بشناسد یا خود را قربانی اعمال منفی دیگران بداند و در مواجهه با شواهد خلاف چنین شرایطی طوری رفتار کند که گویی این چنین است. ذهنیت قربانی به فرآیندهای فکری روشن و اسناد بستگی دارد. در برخی موارد، افرادی که ذهنیت قربانی دارند در واقع قربانی تخلفات دیگران شده اند یا اینکه بدون تقصیر خودشان دچار مشکل شده اند. با این حال، چنین بدبختی لزوماً به این معنا نیست که فرد با ایجاد یک ذهنیت قربانی "فراگیر و سراسری" که در آن فرد اغلب یا دائماً خود را قربانی تصور می کند، پاسخ دهد. این اصطلاح همچنین در اشاره به تمایل به مقصر دانستن مشکلات و بدبختی های خود به خاطر اعمال ناشایست دیگران به کار می رود که از آن به عنوان قربانی گری نیز یاد می شود. ذهنیت قربانی عمدتاً از اعضای خانواده و موقعیت های دوران کودکی ایجاد می شود. به طور مشابه، مجرمان اغلب درگیر ذهنیت قربانی می شوند و کار خود را اخلاقی می دانند و تنها به عنوان واکنشی به دنیای غیراخلاقی درگیر جرم می شوند و علاوه بر این احساس می کنند که صاحبان قدرت به طور ناعادلانه ای آنها را بر
ای آزار و شکنجه انتخاب می کنند. پایه ها. در حالت کلی، قربانی کسی است که در نتیجه رویداد یا مجموعه ای از رویدادها آسیب، ضرر یا بدبختی را تجربه می کند. البته این موارد منفی برای ظهور حس قربانی بودن کافی نیست. اگر افراد معتقد که: میل به همدلی از این جهت مهم است که صرف تجربه یک رویداد آسیب زا برای ایجاد حس قربانی بودن کافی نیست. افرادی که دارای ذهنیت قربانی هستند معتقدند که: ذهنیت قربانی اغلب محصول خشونت است. کسانی که آن را تجربه می کنند معمولاً در ریشه های آن تجربه ای از بحران یا تروما داشتند.