Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رفتار مهربانانه و منصفانهٔ او باعث شد که برخی حتی به او انگ وفادار به دولت بزنند. هوپر مجدداً در سال ۱۷۸۶ به خدمات عمومی فراخوانده و به عنوان قاضی فدرال عهده دار یک مناقشهٔ مرزی میان نیویورک و ماساچوست شد، اگرچه پرونده خارج از دادگاه حل و فصل گشت. در سال های ۱۷۸۷ و ۱۷۸۸، هوپر از سوی کارولینای شمالی، فعالیت های زیادی برای تصویب قانون اساسی جدید ایالات متحده انجام داد، اما در این هنگام او کاملاً بیمار شد و در ۱۴ اکتبر ۱۷۹۰ در ۴۸ سالگی درگذشت. او در محوطهٔ کلیسای مسیحیت مشایخی در هیلزبورو، کارولینای شمالی به خاک سپرده شد. جنازه اش بعداً در پارک ملی نظامی دادگاه گیلفورد دفن شد. خانهٔ هوپر در هیلزبورو به نام خانهٔ نش هوپر، در سال ۱۹۷۱ به عنوان بنای تاریخی-ملی اعلام شد. این خانه در منطقهٔ تاریخی هیلزبورو واقع شده است.
درگیری چچن و روسیه مجموعه ای از درگیری های اغلب مسلحانه، با پیشینهٔ چند قرن، بین دولت روسیه (شوروی سابق) و نیروهای مختلف چچنی بود. آغاز رسمی این خصومت ها به سال ۱۷۸۵ برمی گردد. امپراتوری روسیه در ابتدا علاقهٔ چندانی به قفقاز شمالی نداشت، جز این که به عنوان یک مسیر ارتباطی به متحد خود، پادشاهی کارتیل-کاخت (گرجستان شرقی) و دشمنان آن، امپراتوری های ایران و عثمانی، برای روسیه دارای اهمیت بود. تنش های فزایندهٔ ناشی از فعالیت های روسیه در آن منطقه، منجر به قیام چچنی ها علیه حضور روسیه در سال ۱۷۸۵ شد و به دنبال آن درگیری های بیشتر و آغاز جنگ قفقاز در سال ۱۸۱۷ رخ داد. در طول جنگ داخلی روسیه، چچنی ها و سایر مردمان قفقاز، تنها برای چند سال پیش از پیوستن به اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۲۱ در استقلال زندگی کردند. در سال ۱۹۴۴ بر اساس اتهاماتی بحث برانگیز در مورد همکاری گستردهٔ چچنی ها با نیروهای آلمانی، مردم چچن به طور گروهی به آسیای مرکزی تبعید شدند. آخرین درگیری عمده بین چچن و دولت روسیه در دههٔ ۱۹۹۰ رخ داد. با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، جدایی طلبان چچن نیز در سال ۱۹۹۱ اعلام استقلال کردند. در اواخر سال ۱۹۹۴، جنگ نخست چچ
ن آغاز شد و پس از دو سال جنگ، نیروهای روسیه در دسامبر ۱۹۹۶ از منطقه خارج شدند. در سال ۱۹۹۹، جنگی دوباره شروع شد، که منجر به یک درگیری مسلحانهٔ بزرگ دیگر شد که منجر به تلفات زیادی از هر دو طرف شد. در طول نبرد گروزنی، در پایتخت چچن، تخریب و ویرانی گسترده ای صورت گرفت. ارتش روسیه کنترل گروزنی را در اوایل فوریهٔ ۲۰۰۰ به دست گرفت و به طور رسمی به جنگ پایان داد اما شورش ها و خصومت ها برای چندین سال ادامه یافت. پایان این ستیز، در سال ۲۰۱۷ اعلام شد و چندین دهه درگیری، پایان یافت. ریشه ها. قفقاز شمالی، منطقه ای کوهستانی است که چچن را در بر می گیرد که در مجاورت راه های تجاری و ارتباطی مهم بین روسیه و خاورمیانه قرار دارد که هزاران سال است که قدرت های مختلف بر سر کنترل آن جنگیده اند. ورود روسیه به این منطقه، به دنبال تزار ایوان مخوف در سال ۱۵۵۶ با فتح خانات اردوی زرین، خانات قازان و آستاراخان و یک مبارزهٔ طولانی برای کنترل مسیرهای قفقاز شمالی با دیگر قدرت های معاصر از جمله ایران، امپراتوری عثمانی و خانات کریمه آغاز شد. در طول قرن شانزدهم، روسیه تزاری تلاش کرد تا با اتحاد با شاهزادگان محلی مانند تمریوک کاباردیا و شیخ اوکو
تسکی در چچن، نفوذ خود را در قفقاز شمالی به دست آورد. تمریوک، شمال غربی قفقاز را کنترل کرد و با کمک روسیه توانست از تهاجم کریمه جلوگیری کند. شمال شرق قفقاز تا حد زیادی توسط شاهزادگان شمخال، خان های آوار و ارباب قدرتمند اوکوتسک (یک فئودالی چچنی) کنترل می شد. این شاهزادگان برای تقویت حاکمیت و نفوذ خود اسلحه خریدند و کازاک های روسی را در نزدیکی رودخانه ترک اسکان دادند. شاهزاده شیخ اوکوتسکی در ارتش خود حدود ۵۰۰ کازاک همراه با ۱۰۰۰ اوکوچنی (چچنی های اوخ) داشت و اغلب مبارزات ضد ایرانی و ضد عثمانی را در داغستان به راه می انداخت. سیاست های شاهزاده شیخ به روسیه نفوذ بیشتری در شمال شرقی قفقاز داد، چندین دژ روسی در امتداد رودخانه ترک (از جمله دژ تارکی) و روستاهای کازاک ایجاد شد. تا پیش از این، کازاک ها تقریباً هیچ حضوری در چچن و داغستان نداشتند. این دهکده ها و قلعه ها باعث شد که چچنی ها به شاهزاده شیخ بی اعتماد شوند. میچکیزی (چچنی های دشتی) و بخشی از اوکوکی (قبیله چچنی آوخ) که به ملا مایدای چچنی وفادار بودند، به شاهزادهٔ قموق ها، سلطان موت پیوستند. سلطان موت در ابتدا مخالف سیاست های روسیه در قفقاز بود، او به همراه چچنی ه
ا، قموق ها و آوارها با کازاک های روسی جنگید و قلعه های روسیه را به آتش کشید. تزار روسیه با لشکرکشی به داغستان با این امر مقابله کرد. هر دوی این لشکرکشی ها به شکست روسیه منتهی شد و در نبرد میدان کارامان به اوج خود رسید. در این رویداد، یک ارتش داغستانی-چچنی به فرماندهی سلطان موت، ارتش روسیه را شکست داد. این لشکرکشی ها و نبردهای ناموفق روسیه منجر به تضعیف شاهزاده شیخ و ترور وی در سال ۱۵۹۶ توسط یکی از برادران سلطان موت شد. سلطان موت تا اوایل قرن هفدهم به سیاست ضد روسی خود ادامه داد و گاهی در میان چچنی ها زندگی می کرد و با آن ها به کازاک های روسی حمله می کرد. با این حال، سلطان موت چندین بار سعی کرد به روس ها بپیوندد و درخواست شهروندی روسیه کرد. این تغییر سیاست، خشم بسیاری از چچنی ها را برانگیخت و منجر به فاصله گرفتن آن ها از سلطان موت شد. در سال ۱۷۷۴، روسیه کنترل اوستیا و همراه با آن، گذرگاه مهم استراتژیک در الان را از عثمانی به دست آورد. چند سال بعد، در سال ۱۷۸۳، روسیه عهدنامه گرجیوسک را با ایراکلی دوم پادشاهی کارتیل-کاخت امضا کرد و پادشاهی گرجستان شرقی - به عنوان یک منطقه محاصره شده مسیحی که توسط دولت های مسلمان
متخاصم احاطه شده بود - تحت الحمایه روسیه قرار گرفت. کاترین کبیر، ملکهٔ روسیه، برای انجام تعهدات خود، تحت این معاهده، ساخت جاده نظامی گرجستان را از طریق گذرگاه در الان، همراه با یک سری دژهای نظامی برای محافظت از مسیر، آغاز کرد. درگیری چچن با امپراتوری روسیه. قیام شیخ منصور و عواقب آن (۱۷۸۵–۱۷۹۴). در همین زمان، شیخ منصور، امام چچنی، شروع به تبلیغ نسخهٔ خالص شدهٔ اسلام و تشویق مردمان مختلف کوهستان قفقاز شمالی برای متحد شدن زیر پرچم اسلام کرد تا از تجاوزات خارجی بیشتر جلوگیری کنند. فعالیت های او از سوی روس ها به عنوان تهدیدی برای منافع خود در منطقه تلقی شد و در سال ۱۷۸۵، نیرویی برای دستگیری او اعزام شد اما موفق به دستگیری او نشد. این نیرو در سفر بازگشت، توسط پیروان منصور در کمین قرار گرفت و نابود شد و نخستین جنگ چچن و روسیه آغاز شد. این جنگ، چندین سال به طول انجامید و منصور عمدتاً از تاکتیک های چریکی استفاده کرد و روس ها حملات تنبیهی بیشتری به روستاهای چچنی انجام دادند تا این که منصور در سال ۱۷۹۱ دستگیر شد و سرانجام، در سال ۱۷۹۴ در هنگام اسارت درگذشت. جنگ های قفقاز و کریمه (۱۸۱۷–۱۸۶۴). پس از شکست روسیه از نیروها
ی ناپلئون در جریان حمله فرانسه به روسیه در جنگ ۱۸۱۲، تزار الکساندر یکم، امپراتور روسیه یک بار دیگر توجه خود را به قفقاز شمالی معطوف کرد و یکی از مشهورترین ژنرال های خود، آلکسی پتروویچ یرمولوف را برای فتح این منطقه گماشت. در سال ۱۸۱۷، نیروهای روسی به فرماندهی یرمولوف فتح قفقاز را آغاز کردند. تاکتیک های وحشیانهٔ یرمولوف، که شامل جنگ اقتصادی، مجازات دسته جمعی و تبعید اجباری بود، در ابتدا موفقیت آمیز بود، اما از آن جایی که عملاً به نفوذ روسیه بر جامعه و فرهنگ چچن پایان داد و دشمنی پایدار چچنی ها را تضمین کرد، با عنوان تأثیرگذاری معکوس، توصیف شد. یرمولوف تا سال ۱۸۲۷ به فرماندهی خود ادامه داد. نقطه عطفی در این درگیری ها در سال ۱۸۲۸ با ظهور جنبش مریدیسم رقم خورد. رهبری آن را شیخ شامل داغستانی، یک داغستانی آوار بر عهده داشت. در سال ۱۸۳۴ او کشورهای شمال شرق قفقاز را تحت پرچم اسلام متحد کرد و در برابر روسیه حکم «جهاد» اعلام کرد. در سال ۱۸۴۵ نیروهای شیخ شامل، هزاران سرباز روسی و چندین ژنرال را در دارگو محاصره کردند و کشتند و آن ها را مجبور به عقب نشینی کردند. در طول جنگ کریمه ۱۸۵۳–۱۸۵۶، چچنی ها از امپراتوری عثمانی علیه
روسیه حمایت کردند. با این حال، درگیری های قبیله ای داخلی باعث تضعیف شیخ شامل شد و او در سال ۱۸۵۹ دستگیر شد. این جنگ، به طور رسمی در سال ۱۸۶۲ پایان یافت و روسیه قول خودمختاری برای چچن و سایر گروه های قومی قفقازی داد. با این حال، چچن و منطقه اطراف آن، از جمله شمال داغستان، در امپراتوری روسیه گنجانده شد. برخی از چچنی ها تسلیم شامل را به عنوان یک خیانت تلقی کرده اند، در نتیجه، این موضوع، باعث ایجاد اصطکاک بین داغستانی ها و چچنی ها در این درگیری شد و داغستانی ها اغلب توسط چچنی ها به عنوان همدستان روسیه متهم شدند. جنگ داخلی روسیه و دورهٔ شوروی. پس از انقلاب روسیه، مردم قفقاز شمالی تصمیم به تأسیس جمهوری کوهستانی قفقاز شمالی گرفتند. این جمهوری، تا سال ۱۹۲۱ که آن ها مجبور به پذیرش حکومت شوروی شدند، برقرار بود. ژوزف استالین شخصاً در سال ۱۹۲۱ با رهبران قفقاز مذاکراتی انجام داد و قول خودمختاری گسترده در داخل کشور شوروی را داد. جمهوری سوسیالیستی شوروی خودمختار کوهستانی در آن سال ایجاد شد، اما تنها تا سال ۱۹۲۴ دوام آورد. جمهوری سوسیالیستی خودمختار شوروی چچنو-اینگوش در سال ۱۹۳۴ تأسیس شد. رویارویی تازه ای بین چچنی ها و دولت
شوروی در اواخر دههٔ ۱۹۲۰ به وجود آمد که این رویارویی در اواسط دههٔ ۱۹۳۰ پس از دستگیری یا کشته شدن رهبران محلی کاهش یافت. خیزش چچن در اوایل سال ۱۹۳۲ شروع شد و در مارس شکست خورد. پاکسازی قومی چچنی ها از سرزمین خود. آلمان نازی در ژوئن ۱۹۴۱ به اتحاد جماهیر شوروی حمله کرد. تاریخ نگاران در شوروی به دروغ چچنی ها را به پیوستن دسته جمعی به ورماخت متهم می کنند اما این تصور در هیچ یک از متون دانشگاهی تاریخی دیگر پذیرفته نیست. در ژانویهٔ ۱۹۴۳، عقب نشینی آلمان آغاز شد و همزمان، دولت شوروی شروع به بحث در مورد تبعید مردم چچن و اینگوش به دور از قفقاز شمالی کرد، این در حالی بود که چچن ها و اینگوش ها در طول جنگ، برای شوروی و در ارتش سرخ خدمت کرده بودند. در فوریهٔ ۱۹۴۴، تحت فرمان مستقیم لاورنتی بریا، تقریباً نیم میلیون چچنی و اینگوش از خانه های خود بیرون رانده شدند و به زور در آسیای مرکزی در یک اقدام پاک سازی قومی ساکن شدند. آن ها به اردوگاه های کار اجباری در قزاقستان و قرقیزستان فرستاده شدند. برآوردها در مورد تلفات، از ۱۷۰٬۰۰۰ تا ۲۰۰٬۰۰۰، و بر پایهٔ برخی شواهد، حاکی از کشته شدن ۴۰۰٬۰۰۰ چچنی است. قربانیان بیشتر به دلیل سرمازدگی
(یخ زدگی تا حد مرگ) و گرسنگی تلف شدند، هر چند که قتل عام و کشتار آن ها هم غیرمعمول نبود. بارزترین کشتار چچنی ها در طول این تبعید، کشتار خیباخ بود که در آن حدود ۷۰۰ کودک، پیر و زن چچنی به دلیل مشکلات حمل و نقل در انباری حبس و زنده زنده سوزانده شدند. میخائیل گوییشیانی، افسر مسئول این کشتار، توسط خود لاورنتی بریا ستایش و وعدهٔ مدال دریافت کرد. قطعنامه پارلمان اروپا در سال ۲۰۰۴ بیان می کند که این اخراج و پاکسازی قومی، یک نسل کشی بوده است. درگیری های قومی (۱۹۵۸–۱۹۶۵). در سال ۱۹۵۷، چچنی ها اجازه یافتند به خانه های خود بازگردند. جمهوری سوسیالیستی خودمختار شوروی چچنو-اینگوش دوباره تأسیس شد. خشونت در سال ۱۹۵۸، پس از درگیری بین یک ملوان روس و یک جوان اینگوش بر سر یک دختر آغاز شد که طی آن، ملوان روس به طور مرگباری زخمی شد. این حادثه به سرعت به شورش های قومی توده ای تبدیل شد، زیرا اوباش اسلاو به چچنی ها و اینگوش ها حمله کردند و اموال آن ها را در سراسر منطقه، به مدت چهار روز چپاول کردند. درگیری های قومی تا دههٔ ۱۹۶۰ ادامه یافت و در سال ۱۹۶۵ حدود ۱۶ درگیری گزارش شد که ۱۸۵ نفر مجروح شدند و ۱۹ نفر از آن ها کشته شدند. در اوا
خر سال ۱۹۶۰، منطقه آرام شد و درگیری چچن و روسیه تا زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی و فوران جنگ های چچن در سال ۱۹۹۰ به پایین ترین حد خود رسید. دوران پس از شوروی. جنگ های چچن. در سال ۱۹۹۱، چچن با عنوان جمهوری چچن ایچکریا اعلام استقلال کرد. بر اساس برخی منابع، از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴، ده ها هزار نفر از قومیت های غیر چچنی (عمدتاً روس، اوکراینی و ارمنی) بر پایهٔ گزارش هایی مبنی بر خشونت و تبعیض علیه جمعیت غیرچچنی، این جمهوری را ترک کردند. سایر منابع، علت وضعیت رو به وخامت داخلی در چچن را سیاست تهاجمی رئیس جمهور چچن، جوهر دودایف و جاه طلبی های سیاسی رئیس جمهور روسیه، بوریس یلتسین می دانند. نیروهای ارتش روسیه در سال ۱۹۹۴ به گروزنی لشکرکشی و جنگ نخست چچن را آغاز کردند اما، پس از دو سال نبرد شدید، نیروهای روس در نهایت تحت توافق Khasavyurt از چچن خارج شدند. چچن، استقلال خود را تا آغاز جنگ دوم چچن در سال ۱۹۹۹ حفظ کرد. در سال ۱۹۹۹، نیروهای دولتی روسیه در پاسخ به تهاجم نیروهای اسلام گرای مستقر در چچن به داغستان، کمپینی ضدتروریستی را در چچن آغاز کردند. در اوایل سال ۲۰۰۰ روسیه تقریباً به طور کامل شهر گروزنی را ویران کرد و موفق
شد تا اواخر آوریل، چچن را تحت کنترل مستقیم مسکو قرار دهد. شورش چچن. از زمان پایان جنگ دوم چچن در مه ۲۰۰۰، شورش هایی محدود، به ویژه در چچن، اینگوشتیا و داغستان ادامه یافت. نیروهای امنیتی روسیه موفق شدند برخی از رهبران شورشیان مانند شامل باسایف را (که در ۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۰۶ کشته شد)، از بین ببرند. پس از مرگ باسایف، دوکو عمروف رهبری نیروهای شورشی در قفقاز شمالی را تا زمان مرگ خود به دلیل مسمومیت در سال ۲۰۱۳ بر عهده گرفت. اسلام گرایان رادیکال از چچن و سایر جمهوری های قفقاز شمالی مسئول تعدادی از حملات تروریستی در سراسر روسیه، به ویژه بمب گذاری های آپارتمانی روسیه در سال ۱۹۹۹، بحران گروگان گیری تئاتر مسکو در سال ۲۰۰۲، بحران گروگان گیری مدرسه بسلان در سال ۲۰۰۴، بمب گذاری در متروی مسکو در سال ۲۰۱۰ و بمب گذاری در فرودگاه بین المللی دمودوو در سال ۲۰۱۱ مقصر شناخته شده اند. در حال حاضر، چچن تحت حاکمیت رهبری منصوب شده توسط روسیه، با نام رمضان قدیروف است. اگرچه این منطقهٔ نفت خیز در دوران قدیروف ثبات نسبی خود را حفظ کرده است، اما منتقدان و شهروندان، او را به سرکوب آزادی های مطبوعات و نقض سایر حقوق سیاسی و انسانی متهم کرده اند.
به دلیل تداوم حاکمیت روسیه بر چچن، حملات چریکی جزئی توسط گروه های جدایی طلب در منطقه صورت گرفته است. علاوه بر آن، در سال های اخیر، گروه های جهادگرای همسو با داعش و القاعده نیز در منطقه حضور داشته اند. اگرچه درگیری بین دولت روسیه و ستیزه جویان چچن به طور رسمی در سال ۲۰۱۷ پایان یافت، اما نابودی شبه نظامیان چچنی، پس از آن ادامه یافته است. خارج از روسیه. درگیری بین چچنی ها و روس ها در خارج از مرزهای روسیه نیز دیده می شود. در طول جنگ داخلی سوریه، مبارزان چچنی که به جمهوری فروپاشیده چچن ایچکریا وفادار مانده اند و اسلام گرایان افراطی چچنی نیز علیه نیروهای مسلح روسیه و متحدش بشار اسد در سوریه جنگیده اند. در سال ۲۰۱۴، بسیاری از چچنی های ضد روسیه داوطلب شدند تا در جنگ دونباس علیه روسیه و نیروهای جدایی طلب طرفدار روسیه در دونباس به عنوان بخشی از گردان های داوطلب اوکراینی بجنگند و گردان های شیخ منصور و جوخار دودایف را تشکیل دادند. چچنی های طرفدار اوکراین، جنگ روسیه و اوکراین را کمکی به مبارزهٔ بزرگ تر خود ضد روسیه می دانند. این در حالیست که نیروهای چچنی حامی روسیه نیز، تحت رهبری قدیروف هم در بحران کریمه و هم در جنگ متعاق
ب آن در دونباس حضور داشته اند. چچن در تهاجم روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲ مشارکت قابل توجهی داشته است. نیروهای طرفدار روسیه و نیروهای متحد قدیروف، موسوم به قدیروفتسی، در اوکراین مستقر شده اند تا به نیروهای روسیه کمک کنند. منابع غربی، استقرار نیروهای چچنی قدیروف را به عنوان یک سلاح روانی علیه اوکراینی ها توصیف کرده اند. گردان های داوطلب چچنی حامی اوکراین نیز نبرد خود را علیه نیروهای روسی از سر گرفته اند. در ۲۳ اوت ۲۰۱۹، زلیمخان خانگوشویلی، فرماندهٔ نظامی پیشین جمهوری چچن ایچکریا در طول جنگ دوم چچن، توسط یک عامل مظنون به همکاری با اداره اصلی اطلاعات روسیه (GRU) در پارکی در برلین ترور شد. رمضان قدیروف، رهبر جمهوری چچن مظنون به صدور دستور ترور خانگوشویلی است. تلفات. به دلیل نداشتن مدارک و سوابق و طولانی بودن درگیری ها، تعیین تعداد دقیق تلفات چچنی در این درگیری ها دشوار است. یک منبع، مدعیست که حداقل ۶۰٬۰۰۰ چچنی در جنگ اول و دوم چچن تنها در دهه های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰ کشته شده اند. برآوردهای دیگر، میزان تلفات این دو جنگ را تا ۱۵۰٬۰۰۰ یا ۱۶۰٬۰۰۰ کشتهٔ چچنی ذکر می کنند. روس ها تلفات خود را اعلام نمی کنند.
آتشکده زرتشتیان شیراز آتشکده ای وابسته به انجمن زرتشتیان شیراز واقع در ابتدای کوچه نوبهار (گذر ادیان) در بلوار زند است. این آتشکده در باغی موسوم به باغ وقفی آدریان در کنار پذیرشگاه، همایشگاه، سالن کنفرانس و کتابخانه واقع شده است. بازدید از این مجموعه برای عموم آزاد نیست و نیازمند دریافت مجوز از اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی شیراز است. پیشینه. باغ وقفی آدریان در سال ۱۲۸۶ خورشیدی توسط ۲۱ زرتشتی خریداری شد. در آغاز یک ساختمان در میان باغ قرار داشت و از سال ۱۳۴۳ خورشیدی ساختمان هایی همچون پذیرشگاه (اتاق اسکان مسافران) و آتشکده به این باغ افزوده شد. ساختن جایگاه آتش یا آدریان این باغ از سال ۱۳۴۴ آغاز شد و تا سال ۱۳۴۷ ادامه داشت.
ویلیام لیوینگستون (William Livingston) (۳۰ نوامبر ۱۷۲۳ – ۲۵ ژوئیه ۱۷۹۰)، سیاستمداری آمریکایی بود که به عنوان اولین فرماندار نیوجرسی (۱۷۷۶–۱۷۹۰) در طی جنگ انقلابی آمریکا، خدمت کرد. وی به عنوان نماینده نیوجرسی در کنگره قاره ای، انجمن قاره ای، قانون اساسی ایالات متحده را امضا کرد. او یکی از پدران بنیان گذار ایالات متحده و یکی از بنیان گذاران نیوجرسی به حساب می آید. اوایل زندگی. لیوینگستون در۳۰ نوامبر ۱۷۲۳ در شهر آلبانی استان نیویورک به دنیا آمد. او پسر فیلیپ لیوینگستون (۱۶۸۶–۱۷۴۹) دومین لرد عمارت لیوینگستون و کاترین ون بروگ، تنها فرزند پیتر ون بروگ، شهردار آلبانی بود. برادرهای بزرگ تر او عبارت اند از؛ رابرت لیوینگستون، سومین لرد عمارت لیوینگستون (۱۷۰۸–۱۷۹۰)، پیتر فن بروگ لیوینگستون خزانه دار استان نیویورک (۱۷۱۰–۱۷۹۲) و فیلیپ لیوینگستون (۱۷۱۶–۱۷۷۸) یکی از اعضای سنای استان نیویورک بود. لیوینگستون تحصیلات اولیه خود را در مدارس محلی و نزد مدرسان محلی، گذراند. او در ۱۳ سالگی، برای یک سال زندگی و آماده شدن برای ورود به کالج، به همراه مبلغ مذهب انگلیکن و فارغ التحصیل کالج ییل، هنری بارکلی که در میان ایروکواها (گروهی از
بومیان آمریکایی) در دره موهاک در فورت هانتر زندگی می کرد، فرستاده شد. لیوینگستون در ۱۷۳۷ در دانشگاه ییل نام نویسی کرد و در ۱۷۴۱ فارغ التحصیل شد. او به نیویورک، جاییکه در آن حقوق خواند و کارمند حقوقی وکیل برجسته، جیمز الکساندر شد، رفت. وی در بهار ۱۷۴۶ قبل از پایان دوره کارآموزی، به دلیل اختلاف نظر، دفتر الکساندر را ترک کرد و به دفتر ویلیام اسمیت پیوست. حرفه. در ۱۷۴۸ او وکیل شد و کار خود را از شهر نیویورک آغاز کرد. در ۱۷۵۲، او به همراه ویلیام اسمیت جونیور، پسر استاد حقوق خود و جان مورین اسکات، یک، هفته نامه به نام ایندیپندنت رفلکتور را تأسیس کرد. این سه نفر توسط هم عصران خود «سه گانه» نامیده می شدند. رفلکتور اولین نشریه سریالی غیرروزنامه ای نیویورک و تنها نشریه ای بود که در آن زمان در آمریکای شمالی بریتانیایی منتشر می شد. از آن به عنوان یک پلت فرم توسط «جناح کشوری» صاحب زمین پروتستان در ناحیه بالای استان به رهبری لیوینگستون، برای به چالش کشیدن انگلیکن های قدرتمند پایین استان و تاجر اصلاح طلب هلندی یا «جناح مردمی» به رهبری قاضی ارشد جیمز دی لنسی، استفاده شد. مهم تر از همه، سه گانه، تأسیس کالج کینگز را به عنوان
توطئه ای از طرف انگلیکن ها برای گماشتن اسقف در آمریکا، استاد سابقش کشیش هنری بارکلی، رئیس کلیسای ترینیتی و استاد حقوق سابقش جیمز الکساندر را مورد حمله قرار داد. انتشار رفلکتور پس از شماره پنجاه و دوم در اواخر ۱۷۵۳، با اعمال فشارهای سیاسی بر چاپ کنندهٔ آن، جیمز پارکر، متوقف شد. اما لیوینگستون و متحدانش در طی سال بعد، با پشتوانه هایی در روزنامه های دیگر، به حمله به کالج ادامه دادند. با طرح مسائل تفرقه انگیز، او موفق شد نیمی از بودجه جمع آوری شده توسط یک قرعه کشی استانی برای کالج را تأمین بودجه ساخت یک زندان جدید و یک خانه قرنطینه برای ملوانان کشتی های آسیب دیده، استفاده کند. کالج کینگ علی رغم تلاش های لیوینگستون، توسط رئیس و کشیش ساموئل جانسون در ژوئیه ۱۷۵۴ باز شد و در ۳۱ اکتبر ۱۷۵۴ اجازه نامه آن توسط پادشاه، اعطا شد. اگرچه او نتوانست کالج را ببندد، اما همان طور که پیش بینی می شد، هیچ اسقفی وارد آن نشد. لیوینگستون از نظر سیاسی فعال باقی ماند و در ۱۷۶۸ برای عضویت انجمن فلسفی آمریکا انتخاب شد و یک دوره نیز در مجمع عمومی نیویورک خدمت کرد تا اینکه متحدان سیاسی او در ۱۷۶۹، قدرت را از دست دادند و برادرزاده اش پیتر را
برت لیوینگستون، بزرگ ترین پسر بازمانده برادرش رابرت، جایگزین او شد. نیوجرسی. در سال ۱۷۷۲، او به الیزابت تاون (الیزابت امروزی، نیوجرسی) نقل مکان و خانه ای در شهر اجاره کرد. الکساندر همیلتون جوان، اواخر زمستان را با لیوینگستون در حالی که در مدرسه گرامر فرانسیس باربر تحصیل می کرد، زندگی نمود. لیوینگستون، ساخت یک خانه بزرگ روستایی را برای اسکان خانواده در حال رشدش، شروع کرد. این خانه که به تالار آزادی معروف است، هنوز هم پابرجا است. پس از به دست آوردن نفوذ قابل توجه در میان میهن پرستان محلی، لیوینگستون به عنوان یکی از نمایندگان نیوجرسی در کنگره قاره ای، انتخاب شد. او از ژوئیه ۱۷۷۴ تا ژوئن ۱۷۷۶ خدمت کرد. اما کنگره ایالتی از انتصاب مجدد او به عنوان نماینده کنگره قاره ای به دلیل عدم طرفداری او از استقلال، اجتناب کرد. در عوض، آن ها به او پیشنهاد فرماندهی شبه نظامیان استانی را دادند که او این پیشنهاد را نپذیرفت و به نیوجرسی بازگشت و به کمیسیون قبلی خود (در اکتبر ۱۷۷۵) به عنوان سرتیپ شبه نظامیان نیوجرسی، پیوست. در اوت ۱۷۷۶، او به عنوان فرماندار نیوجرسی انتخاب شد. در بسیاری از زمان ها در میان سال های ۱۷۷۶ تا ۱۷۷۹، خانواد
هٔ او برای امنیت، در پارسی پانی حضور داشتند. تالار آزادی چندین مرتبه توسط سربازان یا نیروهای دریایی بریتانیا، مورد بررسی قرار گرفت؛ زیرا برای دستگیری لیوینگستون پاداش قابل توجهی درنظر گرفته شده بود. یک تلاش برای ربودن او در اواسط ژوئن ۱۷۷۹ روی داد. اطلاعات نادرست در مورد بازدید لیوینگستون از خانه دوم خود در پارسی پانی منجر به یورش محافظه کاران (طرفداران بریتانیا) و در پی آن دستگیری آن ها شد. دیوید متیوز، شهردار محافظه کار شهر نیویورک (و یک پسر عموی دور (عموزاده) از خانواده شویلر)، به دلیل تلاش برای دستگیری لیوینگستون مظنون بود. خانواده لیوینگستون در ۱۷۷۹ به تالار آزادی بازگشتند تا بازسازی خانهٔ غارت شدهٔ خود را آغاز کنند. وی در ۱۷۸۲ برای عضویت در آکادمی علوم و هنر آمریکا انتخاب شد. اواخر زندگی. لیوینگستون به هیئت نمایندگان نیوجرسی در کنوانسیون قانون اساسی ۱۷۸۷ در فیلادلفیا ملحق شد و یکی از امضاءکنندگان قانون اساسی ایالات متحده بود. او در ۱۷۸۸ توسط کنگره ایالات متحده به عنوان وزیر ایالات متحده در هلند منصوب شد اما از پذیرفتن این پیشنهاد، امتناع کرد. او تا زمان مرگش در ۱۷۹۰ هر سال به عنوان فرماندار نیوجرسی انتخ
اب شد. زندگی شخصی. لیوینگستون در سال ۱۷۴۵ با سوزانا فرنچ (۱۷۲۳–۱۷۸۹) در نیوجرسی ازدواج کرد. او دختر زمین دار، فیلیپ فرنچ سوم و سوزانا (به نام خانوادگی بروکهولست) فرانسوی بود. پدر و مادربزرگ پدری او فیلیپ فرنچ، بیست و هفتمین شهردار نیویورک و آنتژه (به نام خانوادگی فیلیپس و دختر فردریک فیلیپس) فرانسوی بودند. پدر و مادربزرگ مادری او سوزانا ماریا بروکهلست و آنتونی بروکهلست، سرپرست فرمانداری نیویورک استعماری، در زمان سر ادموند آندروس بودند. مرگ و میراث. لیوینگستون در ۲۵ ژوئیه ۱۷۹۰ در الیزابت نیوجرسی فوت کرد و در کلیسای ترینیتی در منهتن دفن شد. اما در ۷ مه ۱۸۴۴ در قبرستان گرین وود بروکلین، دوباره به خاک سپرده شد.
نرولی فرهال (۲۶ اوت ۱۹۴۴ – ۱۱ ژوئن ۲۰۰۶) کماندار زن اهل نیوزیلند بود. وی اولین معلول پاراپلژی بود که در بازی های المپیک شرکت کرده.
ساج ها (Tectona) نام یک سرده از درختان جنگلی گرمسیری از خانواده نعناع، "نعنائیان" است. هر سه گونه آن اغلب در مجموع ساج نامیده می شوند. شرح. "سردهٔ ساج ها" بومی جنوب و جنوب شرقی آسیا، عمدتاً هند، پاکستان، بنگلادش، میانمار، اندونزی و تایلند است و معمولاً به عنوان بخشی از پوشش گیاهی جنگل های موسمی یافت می شود. آنها درختان بزرگی هستند که به ۳۰–۴۰ متر (۹۰–۱۲۰) رشد می کنند. ساج ها بلند و برگریز در فصل خشک هستند. ساج معمولی ("Tectona grandis") یک گونه مهم اقتصادی است که منبع اکثر محصولات تجاری چوب ساج است. رده بندی. ساج ها متعلق به خانواده "نعنائیان" (در طبقه بندی های قدیمی تر در زمره "شاه پسندیان") هستند. این سرده گاهی اوقات در زیرخانواده "پونه ای وارهای استرالیا" قرار می گیرد. سه گونه از "ساج ها" وجود دارد: جنس "Tectona" یک نام حفظ شده در برابر مترادف هم گونه قبلی "Theka" Adans است. این جنس در ابتدا توسط کارل لینه جوان در سال ۱۷۸۲ توصیف شد. بزرگترین و قدیمی ترین ساج. بزرگترین و قدیمی ترین پرخت ساج در اوتارادیت تایلند است. بیش از ۱۵۰۰ سال قدمت دارد. ارتفاع آن ۴۷ متر است.
ساج های تزینی (Premna) یک سرده از گیاهان گلدار در خانواده نعناع، نعنائیان هستند که برای اولین بار در سال ۱۷۷۱ برای علم مدرن توصیف شد. از طریق مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری در آفریقا، جنوب آسیا، شمال استرالیا و جزایر مختلف در اقیانوس آرام و اقیانوس هند گسترده است.
ساجک برگ اره ای (به انگلیسی: Premna serratifolia) یک درختچه از خانواده نعنائیان است. بین ماه مه و نوامبر گل و میوه می دهد. در فصل گلدهی، تعداد زیادی پروانه و زنبور عسل را جذب می کند. مترادف های آن " Premna serratifolia" Linn. شامل "P. corymbosa" (Burm. f.) Merr. , "P. integrifolia" L. و "P. obtusifolia" R. Br.) هستند. زیستگاه. این درختچه بیشتر در خاک های شنی مرطوب و جنگل های بوته ای در امتداد سواحل دریا و جنگل های حرا رشد می کند. در فیلیپین، به ویژه در جزیره سبو، معمولاً در جنگل های داخلی و پرآب جنوب سبو یافت می شود. این گیاه به طور گسترده در طب سنتی هند استفاده می شود. مطالعات روی چوب ریشه "P. serattifolia" منجر به جداسازی اکتئوزید، یک مشتق گلوکوزید شد. پوست ریشه گیاه که فعالیت های بیولوژیکی نشان داد همچنین حاوی دی ترپن سیتوتوکسیک و آنتی اکسیدانی قوی، ۱۱٬۱۲٬۱۶-تری هیدروکسی-2-oxo-5-methyl-10-demethyl-abieta-۱[۱۰]، ۶ است. ۸٬۱۱٬۱۳-پنتن. مصارف آشپزی. در ویتنام به برگ های معطر آن "P." می گویند، و برای پختن برخی از غذاهای سرخ سرخ کردنی با مرغ، مارماهی یا قورباغه استفاده می شود.
کتاب فیزیولوژی گیاهی، یکی از آثار حسن ابراهیم زاده است که در موضوع تحلیل تمایز گیاهان اشکال مختلف آن نوشته شده است. در این کتاب، بررسی مکانیسم ملکولی تمایز نشان می دهد که پروتئین ها و آنزیم ها در وقوع تمایز، نقش اساسی دارند. این کتاب توانست در اولین دوره کتاب سال جمهوری اسلامی ایران، در بخش علوم و فنون، شاخه زیست شناسی، برنده جایزه کتاب سال بشود.
کالج گراتز یک کالج خصوصی یهودی در ملروس پارک، پنسیلوانیا است. خاستگاه این کالج به سال ۱۸۵۶ می رسد، زمانی که هیمن گراتز بانکدار برای ایجاد یک کالج معلمان عبری به آن پیوستند. گراتز یک کالج خصوصی هنرهای لیبرال است که در یک محیط حومه شهر واقع شده است و در درجه اول یک پردیس رفت و آمد با دوره های آنلاین است.
یوروکوپتر (اکنون ایرباس هلیکوپترز) ای اس۳۶۵ دوفین ("دلفین")، که قبلاً با نام آئروسپاسیال اس ای ۳۶۵ دوفین ۲ نیز شناخته می شد، یک بالگرد دو موتوره چند منظوره با وزن متوسط است که توسط ایرباس هلیکوپترز تولید می شود. در ابتدا توسط شرکت فرانسوی آئروسپاسیال توسعه و تولید شد که در طول دهه ۱۹۹۰ در شرکت چند ملیتی یوروکوپتر ادغام شد. از زمان ورود به تولید در سال ۱۹۷۵، این نوع بالگرد بیش از ۴۰ سال است که در حال تولید مداوم بوده است. جانشین مورد نظر برای دوفین، ایرباس هلیکوپترز اچ۱۶۰ است که هنوز از ژانویه ۲۰۲۰ وارد سرویس عملیاتی نشده است. دوفین ۲ شباهت های زیادی با آئروسپاسیال اس ای ۳۶۰ دارد که یک بالگرد تک موتوره ناموفق تجاری بود. با این حال، دوفین ۲ دو موتوره با تقاضای مشتریان روبرو شد و توسط طیف گسترده ای از کاربران غیرنظامی و نظامی استفاده می شود. از زمان معرفی این بالگرد در دهه ۱۹۷۰، چندین نوع اصلی و نسخه های تخصصی از دوفین ۲ توسعه یافته و وارد تولید شده اند، از جمله نسخه نظامی یوروکوپتر پنثر، بالگرد نجات هوایی-دریایی ام اچ-۶۵ دلفین، هاربین زد-۹ ساخت چین و نسخه مدرنیزه شده یوروکوپتر ئی سی۱۵۵. همچنین ببینید. توسعه های