Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جی مانگا () یک وبگاه و انجمن برخط بین المللی آمریکایی بود که تمرکز آن بر ترویج، توزیع و کسب درآمد از کمیک های دیجیتال (به طور خاص مانگا) و همچنین توسعه سایر خدمات مرتبط با مانگا بود. جی مانگا که در دسامبر ۲۰۱۰ تأسیس شد و توسط ۳۶ ناشر انجمن کمیک دیجیتال ژاپنی حمایت می شد، قرار بود به عنوان جایگزین قانونی برای سایت های اسکن و دزدی آنلاین باشد. این سایت در ژوئن ۲۰۱۳ بسته شد.
شماره های تلفن در آسیا بیشترین پیشوندهای ممکن را در بین هر قاره روی زمین دارند: ۲، ۳، ۶، ۷، ۸ و ۹. در زیر فهرستی از پیش شماره های تلفنی برای کشورها و قلمروهای مختلف در آسیا آمده است.
برخی از فیلسوفان و دانش مندان علوم سیاسی میان حقوق ادعا و حقوق آزادی تفکیک قایل می شوند. "حق ادعا" حقی است که موجب مسؤلیت، مأموریت، یا تکلیف بالای طرف های دیگر در رابطه با دارنده حق می شود. در مقابل، حق آزادی حقی است که موجب تکلیف بالای طرف های دیگر نشده بلکه صرفاً موجب آزادی یا اجازه برای دارنده حق می گردد. تفکیک میان این دو مفهوم «حق» از تحلیل قانون دان آمریکایی «ویسلی نیوکامب هوفلد» در اثر عمده اش «مفاهیم اساسی حقوقی، آنگونه که در منطق قضائی و سایر مقالات حقوقی اعمال شده است» (۱۹۱۹ میلادی). حقوق آزادی و حقوق ادعا، معکوس یکدیگرند: یک فرد حق آزادی دارد که به او اجازه می دهد کاری را انجام دهد تنها در صورتی که شخص دیگری حق ادعا برای منع کردن او از انجام دادن آن کار نداشته باشد؛ به این ترتیب، اگر شخصی حق ادعا در برابر شخص دیگری داشته باشد، حق آزادی شخص دومی محدود می گردد. دلیل آن این است که مفاهیم اخلاقی تکلیف و اجازه، دوگانه های دمورگان یکدیگر اند. یک فرد اجازه دارد تنها تمام آن چیزهایی را انجام دهد که مکلف به خودداری از آن نباشد و مکلف است تنها تمام آن چیزهای را انجام دهد که اجازه ندارد از آن ها خودداری کند.
مرور اجمالی. حق آزادی یک فرد در مورد x، استقلال آن فرد است که x را انجام داده یا داشته باشد، در حالی که حق ادعای یک فرد در مورد x، تکلیف دیگران است تا اجازه دهند که او x را انجام داده یا داشته باشد. به طور مثال، وضع حق آزادی بیان این مطلب است که اجازه داشته باشید آزادانه صحبت کنید؛ یعنی اگر شما به صورت آزادانه صحبت کنید هیچ کار اشتباهی انجام نداده اید. اما آن حق آزادی به تنهایی مستلزم آن نیست که دیگران مکلف باشند به شما کمک کنند تا چیزهایی را که می خواهید، بگویید، حتی آن ها اگر مانع سخن گفتن آزادانه شما شدند کار اشتباهی را انجام نداده اند. از سوی دیگر وضع حق ادعا آزادی بیان به معنی این است که دیگران مکلف اند تا از منع سخن گفتن آزادانه شما خودداری کنند (اگر چنین کاری کنند اشتباه خواهد بود)، یا حتی شاید مکلف باشند تا به شما در سخن گفتن کمک کنند (اگر آن ها کمک کردن را رد کنند، کار اشتباهی انجام داده اند). در مقابل، چنین حق ادعا، مستلزم حق آزادی نیست؛ مثلاً قوانینی که اجرای عدالت خودسرانه را ممنوع می دانند (یک حق ادعای قانونی برای رهایی از آن را ایجاد می کنند) این بدان معنی نیست که تمام اعمالی را که اجرای چنین اق
دامات خشن می توانست جلوگیری کند را نادیده گرفته یا اجازه دهند. برای وضوح بیشتر: در جهانی که تنها حق آزادی بوده و حق ادعا موجود نباشد بر حسب تعریف، جهانی است که در آن همه چیز اجازه داده شده و هیچ اقدام یا ترک فعل ممنوع نیست؛ جهانی که در آن هیچ کس نمی تواند ادعا کند که متضرر یا نادیده گرفته شده است. در مقابل، در جهانی که تنها حق ادعا بوده و حق آزادی موجود نباشد جهانیست که هیچ چیز در آن صرفاً مجاز نیست، بلکه همه اقدامات یا اجباری اند یا ممنوع. تصریح اینکه مردم دارای حق ادعا و آزادی اند – یعنی مردم مکلف اند تا تنها از جلوگیری یکدیگر از انجام دادن چیزهایی که اجازه دارند اجتناب کنند، حق آزادی آنها صرفاً به وسیله تکلیفشان به ارج گذاری به آزادی دیگران محدود می شود – تز مرکزی نظریات لیبرال عدالت است. حقوق مرتبه دوم. تحلیل اصلی هوفلد شامل دو نوع حقوق دیگر نیز می شد: در کنار ادعاها (یا حقوق مناسب) و آزادی ها (یا امتیازات)، او از قدرت ها و مصونیت ها نوشت. دو اصطلاح دیگر تحلیل هوفلد، قدرت ها و معافیت ها، به ترتیب به آزادی ها و ادعاهای رتبه دوم دلالت می کنند. قدرت ها حقوق آزادی در مورد تعدیل حقوق رتبه اول هستند، یعنی کنگره
ایالات متحده دارای قدرت های مشخصی برای تعدیل برخی از حقوق قانونی شهروندان ایالات متحده است که به موجب آن می تواند تکالیف قانونی را اعمال یا برطرف کند. معافیت ها، در مقابل حقوق ادعا در مورد تعدیل حقوق رتبه اول هستند، مثلاً شهروندان ایالات متحده بر اساس قانون اساسی، معافیت های مشخصی دارند که قدرت های مثبت کنگره ایالات متحده برای تعدیل حقوق قانونی آن ها را محدود می سازد. بنابراین، مصونیت ها و قدرت ها اغلب توسط نویسندگان بعدی به عوض ادعاها و آزادی ها به کار رفته است یا به صورت یک جا تحت عنوان «حقوق فعال» (آزادی ها و قدرت ها) و «حقوق منفعل» (ادعاها و مصونیت ها) دسته بندی شده اند. این انواع مختلف حقوق، می توانند از جنبه واحدهای ساختمانی برای توضیح موارد پیچیده تر همچون یک قطعه مشخص ملکی، به کار بروند. به طور مثال، حق استفاده از کامپیوتر شخص دیگر می تواند به عنوان حق آزادی پنداشته شود، اما شخص دیگری برای این که بتواند به دیگران اجازه دهد از کامپیوتر شما استفاده کنند باید حق قدرت داشته باشند (تا به آن ها حق آزادی بدهد) و در برابر کسانی که از کامپیوتر شما استفاده می کنند، به حق ادعا ضرورت دارند؛ علاوه بر آن، شما می ت
وانید برای محافظت از ادعاها و آزادی های تان در مورد کامپیوتر، دارای حق مصونیت باشید.
سپاه ۴۷ که بعداً به سپاه ۴۷ زرهی تغییر عنوان داد، یکی از سپاه های نیروی زمینی آلمان در دوره رایش سوم بود که در جنگ جهانی دوم به عملیات پرداخت. تاریخچه عملیاتی. شوروی. مسکو. سپاه ۴۷ موتوریزه در جریان نبرد مسکو متشکل از لشکرهای دهم، بیست و پنجم و بیست و نهم پیاده نظام موتوریزه و لشکر هجدهم زرهی (به استثنای هنگ زرهی آن) می شد. پس از نبردهای ناحیه بریانسک، این سپاه در پشت خط مقدم در نزدیکی اریول گرد آمد. با وجود وخامت اوضاع تدارکاتی دیگر یگان های ورماخت، سپاه ۴۷ موتوریزه وضعیت تدارکاتی نسبتاً مناسبی داشت. با توجه به بارش سنگین برف، قرارگاه سپاه روز ۴ نوامبر سال ۱۹۴۱ به چهار لشکر خود توصیه نمود لازم است به زودی یگان های سورتمه سوار جهت «گشت زنی، شناسایی و رزم» تشکیل دهند. رومانی. ماه مه سال ۱۹۴۴ سپاه ۴۷ زرهی در حال دفاع از قسمتی از خط مقدم در رومانی در ناحیه تارگول-فروموس بود. در این موقعیت این سپاه بر لشکر پنتسرگرنادیر "گروس دویچلانت" در خط مقدم و لشکر تضعیف شده بیست و چهارم زرهی با تنها ۲۴ تانک پنزر ۳ و پنزر ۴ در جایگاه ذخیره تکیه داشت.
گزارش ویژهٔ ۱٫۵ درجه سانتیگراد گرم شدن زمین () یا (SR15) گزارشی است که توسط هیئت بین دولتی تغییرات آب وهوایی (IPCC) در ۸ اکتبر ۲۰۱۸ منتشر شده است. این گزارش که در اینچئون، کره جنوبی مورد تأیید قرار گرفته، شامل بیش از ۶۰۰۰ مرجع علمی است و توسط ۹۱ نویسنده از ۴۰ کشور تهیه شده است. در دسامبر ۲۰۱۵، در کنفرانس تغییر اقلیم ۲۰۱۵ سازمان ملل متحد که در پاریس تشکیل شد تهیهٔ این گزارش درخواست شده بود. این گزارش در چهل و هشتمین جلسهٔ IPCC سازمان ملل متحد به منظور «ارائهٔ راهنمایی معتبر و علمی برای دولت ها» برای مقابله با تغییرات آب و هوایی ارائه شد. یافتهٔ کلیدی در این گزارش این است که رسیدن به هدفی در محدودهٔ ۱٫۵ درجه سانتی گراد (۲٫۷ درجه فارنهایت) افزایش امکان پذیر است، اما برای رسیدن به آن به «کاهش گستردهٔ انتشار گازهای گلخانه ای» و «دگرگونی های سریع، گسترده و بی سابقه در همهٔ جنبه های جامعه» نیازمند است. بعلاوه، این گزارش نشان می دهد که «محدود کردن گرمایش جهانی به ۱٫۵ درجه سانتی گراد در مقایسه با ۲ درجه سانتی گراد، موجب کاهش تأثیرات چالش برانگیز بر اکوسیستم، سلامت و رفاه انسان می شود» و افزایش دمای ۲ درجه سانتی گراد ب
اعث تشدید پدیدهٔ آب وهوای غیرعادی و افزایش سطح دریاها، و نیز کاهش یخ دریای قطب شمال، سفید شدن مرجان ها، و از بین رفتن اکوسیستم ها، از جمله تاثیرهای شدید دیگر می شود. این گزارش همچنین مدل هایی دارد که نشان می دهد برای محدود شدن گرمایش جهانی به ۱٫۵ درجه سانتی گراد، انتشار خالص گاز دی اکسید کربن (CO2) ناشی از انسان باید تا سال ۲۰۳۰ حدود ۴۵ درصد از سطح سال ۲۰۱۰ کاهش یابد و حدود سال ۲۰۵۰ به صفر خالص برسد."کاهش انتشار گازهای گلخانه ای تا سال ۲۰۳۰ و تغییرات و چالش های مرتبط با آن، از جمله کربن زدایی سریع، تمرکز کلیدی در بسیاری از گزارش هایی بود که در سراسر جهان تکرار می شد. نکته های اصلی. اگر گرمایش زمین با سرعت کنونی به افزایش خود ادامه دهد، احتمالاً بین سال های ۲۰۳۰ تا ۲۰۵۲ به ۱٫۵ درجه سانتی گراد بالاتر از سطح پیش از صنعتی شدن خواهد رسید. SR15 خلاصه ای از تحقیقات موجود را از یک طرف در مورد تأثیر گرمایش ۱٫۵ درجه سانتیگراد (معادل ۲٫۷ درجه فارنهایت) بر روی این سیاره و از طرف دیگر اقدامات لازم برای محدود کردن گرمایش جهانی ارائه می دهد. حتی با فرض اجرای کامل مشارکت های مشروط و بدون قید و شرط تعیین شدهٔ ملی که توسط کشور
ها در توافقنامه پاریس ارائه شده است، انتشار خالص نسبت به سال ۲۰۱۰ افزایش می یابد که منجر به گرم شدن حدود ۳ درجه سانتی گراد تا سال ۲۱۰۰ و باز هم بیشتر از آن به بعد می شود. در مقابل، محدود کردن گرمایش زیر یا نزدیک به ۱٫۵ درجه سانتیگراد مستلزم کاهش انتشار خالص تا حدود ۴۵ درصد تا سال ۲۰۳۰ و رسیدن به صفر خالص تا سال ۲۰۵۰ است (یعنی حفظ مجموع انتشار گازهای گلخانه ای در بودجه کربن). حتی برای محدود کردن گرمایش زمین به زیر ۲ درجه سانتیگراد، انتشار CO2 باید ۲۵٪ تا سال ۲۰۳۰ و ۱۰۰٪ تا سال ۲۰۷۵ کاهش یابد.مسیرها (یعنی سناریوها و مجموعه هایی از گزینه های کاهش) که اجازه چنین کاهشی را تا سال ۲۰۵۰ می دهد انتقال سریع به سمت تولید برق از راه روش های کم انتشار و افزایش استفاده از برق به جای سایر سوخت ها در بخش هایی مانند حمل ونقل را توصیف می کند. به طور متوسط، مسیرهایی که نسبت انرژی اولیه تولید شده توسط انرژی های تجدیدپذیر را به ۶۰٪ افزایش می دهند، در حالی که نسبت تولید شده توسط زغال سنگ به ۵٪ و نفت به ۱۳٪ کاهش می یابد.بیشتر مسیرها نقش بزرگتری را برای جذب و ذخیره سازی انرژی هسته ای و کربن و استفاده کمتر از گاز طبیعی توصیف می کنند.
آنها همچنین فرض می کنند که اقدامات دیگری به طور همزمان انجام می شود: به عنوان مثال. انتشار غیر از CO2 (مانند متان، کربن سیاه، اکسید نیتروژن) باید به طور مشابه کاهش یابد، تقاضای انرژی بدون تغییر است، حتی ۳۰٪ کاهش می یابد یا با مقیاس بی سابقه ای از روش های حذف دی اکسید کربن که هنوز توسعه نیافته اند، جبران می شود. در حالی که سیاست ها و تحقیقات جدید امکان بهبود کارایی در کشاورزی و صنعت را فراهم می کند.
سرزمین اصلی جنوب شرق آسیا، که به عنوان شبه جزیره هندوچین یا هندوچین نیز شناخته می شود، بخش قاره ای جنوب شرق آسیا است. این سرزمین در شرق شبه قاره هند و جنوب سرزمین اصلی چین قرار دارد و از غرب با اقیانوس هند و از شرق با اقیانوس آرام هم مرز است. هندوچین شامل کشورهای کامبوج، لائوس، مالزی (به ویژه شبه جزیره مالزی)، میانمار (برمه)، تایلند و ویتنام است. اصطلاح هندوچین (در اصل هندو-چین) در اوایل سده نوزدهم ابداع شد و بر تأثیر فرهنگی هند و چین بر این منطقه تأکید داشت. این اصطلاح بعداً به عنوان نام مستعمره هندوچین فرانسه (کامبوج، لائوس و ویتنام امروزی) پذیرفته شد. فرهنگ. سرزمین اصلی آسیای جنوب شرقی در تضاد با ناحیه دریایی جنوب شرق آسیا است. این تفاوت بیشتر در سبک زندگی خشکی محور در هند و چین و سبک زندگی دریا محور در مجمع الجزایر مالایی و فیلییپین و همچنین خط تقسیم میان زبان های آستروآسیایی، تای-کادای و چینی-تبتی (رایج در سرزمین اصلی جنوب شرق آسیا) و آسترونزیایی (رایج در ناحیه دریایی جنوب شرق آسیا، گرچه مالایی در سرزمین اصلی جنوب شرق آسیا نیز رایج است) است. زبان های سرزمین اصلی منطقه زبانی جنوب شرقی آسیا را تشکیل می دهن
د و گرچه به چندین خانواده زبانی مستقل تعلق دارند، اما در طول تاریخ به هم نزدیک شده اند و شباهت های گونه شناختی مشترک بسیاری دارند. کشورهای سرزمین اصلی جنوب شرق آسیا به مقادیر متفاوتی از فرهنگ هند و چین تأثیر پذیرفته اند. برخی از فرهنگ ها مانند فرهنگ کامبوج، لائوس و تایلند عمدتاً تحت تأثیر هند و با نفوذ کمتری از چین قرار دارند. دیگر فرهنگ ها مانند ویتنام، بیشتر تحت تأثیر فرهنگ چینی هستند و تنها تأثیرات فرهنگی جزئی از هند (در ویتنام عمدتاً از طریق تمدن چامپا) پذیرفته اند. امروزه بیشتر این کشورها تأثیرات فرهنگی غربی را نیز نشان می دهند که در دوران امپریالیسم اروپایی در آسیا و استعمار در آسیای جنوب شرقی آغاز شد. به طور کلی، دین سرزمین اصلی جنوب شرق آسیا عمدتاً بودایی با جمعیت اقلیت مسلمان است. البته در مالزی، مسلمانان اکثریت را تشکیل می دهند و بودایی ها در اقلیت هستند.
قاره آسیا ۲۹٫۴ درصد از مساحت زمین را پوشش می دهد و در سال ۲۰۲۱ جمعیتی در حدود ۴٫۶۹ میلیارد نفر داشت که حدود ۶۰ درصد از جمعیت جهان را تشکیل می دهد. جمعیت چین و هند در همین سال بیش از ۲٫۸ میلیارد نفر تخمین زده می شود. پیش بینی می شود که جمعیت آسیا تا سال ۲۰۵۰ به ۵٫۲۶ میلیارد نفر یا حدود ۵۴ درصد از جمعیت پیش بینی شده جهان در آن زمان افزایش یابد. رشد جمعیت در آسیا نزدیک به ۱٫۲٪، با نرخ های بسیار متفاوت، بود. بسیاری از کشورهای آسیای غربی نرخ رشد بالای ۲ درصد در سال دارند، به ویژه پاکستان با ۲٫۴ درصد در سال، در حالی که چین نرخ رشد زیر ۰٫۵ درصد در سال دارد. جنوب آسیا و سپس شرق آسیا پرجمعیت ترین مناطق این قاره هستند و بیش از سه چهارم جمعیت آن را در بر می گیرند. آسیای میانه نیز کم جمعیت ترین منطقه آسیا و دربرگیرنده ۱٫۶٪ از جمعیت آن است. جمعیت. جمعیت از ۱ تا ۱۸۲۰ میلادی. جمعیت آسیا از سال ۱ تا ۱۸۲۰ میلادی (رقم ها به میلیون است): سهم جمعیت آسیا از جهان از ۱ تا ۱۹۹۸. سهم جمعیت آسیا از جهان از سال ۱ تا ۱۹۹۸ میلادی (درصد نسبت به کل جهان): جمعیت مناطق. جمعیت پنج منطقه آسیا در سال ۲۰۲۱ طبق تقسیم بندی سازمان ملل متحد: رتبه کش
ورها در سازمان های جهانی. کشورهای آسیا بر پایه جمعیت، میزان کلی باروری و شاخص توسعه انسانی در سال ۲۰۱۹: فهرست ۲۰۱۹ بانک جهانی اقتصاد. بیشتر آسیا از نظر اقتصادی به طور سنتی بخشی از جهان دوم در نظر گرفته می شود، به استثنای کشورهای صنعتی جهان اول اسرائیل، ژاپن، تایوان و کره جنوبی. کشورهای آسیایی در اقتصادهای بزرگ گروه ۲۰ شامل چین، ژاپن، کره جنوبی، هند، اندونزی، ترکیه و عربستان سعودی هستند. از این میان، ژاپن نیز در گروه ۸ و چین و هند نیز در گروه ۵+۸ قرار دارند. شاخص توسعه انسانی کشورهای آسیایی از رده پایین تا بسیار بالا متغیر است. جدول زیر ۱۰ کشور با بیشترین و کمترین شاخص توسعه انسانی را بر اساس میزان آن در سال ۲۰۱۹ نشان می دهد. ۱۰ کشور با بیشترین شاخص توسعه انسانی ۱۰ کشور با کمترین شاخص توسعه انسانی گروه های قومی. گروه های قومی آسیا شامل موارد زیر می شوند:
گونگیلوس ()، از ارتریا در اوبویا، یک دولتمرد یونانی قرن پنجم بود که به عنوان واسطه بین اسپارتا و خشایارشا بود، و از طرفداران او بود. پس از دومین تهاجم ایرانیان به یونان در سال ۴۷۹ پ. م، گونگیلوس مجبور به فرار و پناه بردن به شاهنشاهی هخامنشی شد. در آنجا خشایارشا قلمرو پرگامون در آسیای صغیر را از حدود ۴۷۰ تا ۴۶۰ پیش از میلاد به عنوان پاداش به او اعطا کرد. نوادگان او حداقل تا سال ۴۰۰ پیش از میلاد بر شهر حکومت کردند و سلسله گونگیلیان را تشکیل دادند. گونگیلوس یکی از چندین اشراف یونانی بود که به شاهنشاهی هخامنشی پناه برد، از جمله افراد دیگر هیپیاس، دماراتوس و تمیستوکلس. او مورد استقبال شاهنشاهان هخامنشی قرار گرفت و برای حمایت او کمک های سرزمینی کردند و اور را بر شهرهای مختلف آسیای صغیر مسلط کردند. به گفته گزنوفون ("آناباسیس")، هنگامی که در سال ۳۹۹ پیش از میلاد به میزیا رسید، با هلاس، بیوه گونگیلوس و دختر احتمالی تمیستوکلس ملاقات کرد. , که در پرگامون زندگی می کرد. دو پسر او، گورگیون و گونگیلوس کوچکتر، به ترتیب بر شهرهای گامبریوم و پالائگامبریوم برای گورگیون، و میرینا و گرینیوم برای گونگیلوس حکومت کردند. گزنفون از نو
ادگان گونگیلوس برای لشکرکشی به آسیای صغیر و همچنین از نوادگان دماراتوس، تبعیدی اسپارتی که او نیز در از نوادگان ساتراپ هخامنشیان بود، حمایت هایی دریافت کرد. گمان می رود که سلسله های یونانی پرگامون پس از صلح آنتالکیداس در سال ۳۸۶ پیش از میلاد به دلیل حمایت از یونانیان علیه هخامنشیان مجازات شدند. با این حال، در اواسط قرن چهارم پیش از میلاد، ساتراپ هخامنشی یرواند یکم دوباره به مردم پرگامون اجازه داد در آکروپلیس شهر خود ساکن شوند. این تا زمان فتوحات اسکندر ادامه داشت، تا زمانی که پرگامون بخشی از امپراتوری اسکندر شد.
شبه فاکتور ۱ رونویسی زیپ لوسین () که با نام اختصاری LZTFL1 شناخته می شود، یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"LZTFL1"» کُدگذاری می شود و در سیتوپلاسم تمامی سلول های بدن بیان می شود. عملکرد. کار این مولکول تنظیم انتقال پروتئین به غشاء مژک های سلول است و این کار را از طریق تعامل شیمیایی با کمپلکس پروتئین های بی بی اس انجام می دهد. اهمیت بالینی. جهش در ژن «"LZTFL1"» باعث بروز نشانگان باردت-بیدل می شود و این ژن همچنین از طریق گذار اپیتلیال-مزانشیمی، همچون یک ژن سرکوب گر تومور عمل می کند. این ژن که بر روی بازوی کوتاه کروموزوم ۳ انسان واقع شده، استعداد ژنتیکی جهت ابتلا به عفونت کروناویروس سندرم حاد تنفسی ۲ و نارسایی تنفسی ناشی از بیماری کووید ۱۹ را افزایش می دهد. آن بخشی از دی ان ای که این احتمال خطر را زیاد می کند، از انسان نئاندرتال به ارث رسیده است.
نانیانگ (چینی: 南洋؛ به معنای «اقیانوس جنوبی») یک اصطلاح مرکزگرایانه چینی برای منطقه جغرافیایی گرم و حاصلخیز در امتداد نواحی ساحلی جنوبی چین و فراتر از آن است که به عنوان «دریای جنوبی» یا جنوب شرق آسیا شناخته می شود. این اصطلاح در ارجاع جمعیت بزرگ مهاجر قوم چینی به خود در آسیای جنوب شرقی رایج شد و با "شیانگ" (چینی: 西洋؛ به معنای «اقیانوس غربی»)، که به جهان غرب، "دونگیانگ" (چینی: 东洋؛ به معنای «اقیانوس شرقی») که به حوزه فرهنگی آسیای شرقی اشاره دارد و گهگاه شامل هند بزرگ می شود و همچنین "بِییانگ" (چینی: 北洋؛ به معنای «اقیانوس شمالی»)، که به روسیه اشاره دارد، در تضاد است. مطبوعات چینی به طور مرتب از این اصطلاح برای اشاره به منطقه ای استفاده می کنند که از استان یون نان تا سنگاپور (شمال به جنوب) و از میانمار (برمه) تا ویتنام (غرب به شرق) امتداد دارد. افزون بر این، این اصطلاح همچنین به برونئی، شرق مالزی، تیمور شرقی ، اندونزی و فیلیپین نیز اشاره دارد. اصطلاحی جایگزین به نام «شبه جزیره بزرگ طلایی» به دلیل شمار زیاد مهاجران چینی که در تلاش بودند تا از دست امپراتوران ستمگر منچو بگریزند نیز رایج است. چینی ها، به ویژه آن هایی
که از کرانه های جنوب شرقی بودند، برای تجارت به این منطقه می رفتند. نانیانگ در تجارت بسیار مهم بود و یکی از شرکای تجاری اصلی چین در سال های اولیه بود. این منطقه سه مسیر تجاری اصلی را در بر می گرفت: یکی از طریق میانمار (برمه)، یکی از طریق ویتنام و در آخر یکی از طریق لائوس. تأثیر اجتماعی. منطقه نانیانگ برای مدت طولانی در حوزه نفوذ فرهنگی چین بوده است بنابراین، افزایش نقش و نفوذ چینی ها برای درک منطقه بسیار مهم است. فلسفه چینی، مذهب، فلسفه های سیاسی، استانداردهای دولتی و شیوه کلی زندگی چین به شبه جزیره بزرگ طلایی نیز منتقل شده است. یکی از نمونه های متعدد نفوذ چین بر منطقه، سال نو قمری چینی است که معمولاً به عنوان سال نو چینی شناخته می شود. این جشن در بسیاری از کشورهای منطقه نانیانگ (ویتنام، سنگاپور، برونئی، مالزی، اندونزی و فیلیپین) جشن گرفته می شود و یک تعطیل رسمی است. نمونه بارز دیگر ریشه اصیل مردم منطقه است. بخش قابل توجهی از جمعیت منطقه نانیانگ از چین سرچشمه می گیرند، به ویژه وقتی صحبت از تایلند، لائوس، ویتنام و سنگاپور باشد. به طور خاص، نفوذ چین در تایلند در افزایش قدرت چینی های تایلند، نه تنها در تجارت و ت
جارت، بلکه در سیاست، دیوان سالاری و روشنفکران دیده می شود. در اندونزی، برخی از بولتن های خبری به زبان ماندارین هستند، در حالی که در سنگاپور، یکی از چهار زبان رسمی ماندارین است. ویتنام از نظر سیاسی و اقتصادی از «مدل چین» پیروی می کند. ویتنامی های خارج از کشور مانند چین رهبر و مهم ترین مشارکت کنندگان در بهبود اقتصادی کشور بوده اند. مالزی نفوذ فرهنگی چین را از طریق سرمایه گذاران چینی تجربه می کند. آن ها نقش برجسته ای در رهبری رونق اقتصادی ایفا می کنند و الهام بخش اصلاحات در سیاست برتری مالایی مالزی هستند. احساسات ضدچینی نانیانگ در سال های اخیر فروکش کرده است، زیرا نفوذ چین منجر به نتایج مرفه و نه کمونیستی شده است. این امر در میان بسیاری از چینی های نانیانگ اراده ای برای کشف مجدد هویت فرهنگی چینی خود ایجاد کرده است. یکی از تأثیرات این کشف مجدد در منطقه نانیانگ، رونق کلاس های ماندارین است.
آرام () که با نام آرامستان و آرامیا نیز شناخته می شود، یک منطقه تاریخی شامل چندین پادشاهی آرامی بود که بخش زیادی از سوریه امروزی، جنوب شرقی ترکیه و بخش هایی از لبنان و عراق را در بر می گرفت. آرام در اوج خود از دامنه کوه لبنان به سمت شرق در سراسر فرات، از جمله بخش هایی از دره رود خابور در شمال غربی بین النهرین در مرز عراق امروزی امتداد داشت. ظهور دولت های آرامی در سراسر خاورمیانه حتی باعث تغییر زبان آن شد. زبان آرامی در نهایت جایگزین اکدی به عنوان زبان کل منطقه شد و زبان اداری و تجاری چندین امپراتوری مانند امپراتوری هخامنشی و امپراتوری بابل نو شد. پس از فتح نهایی آرام توسط امپراتوری آشور نو در نیمه دوم قرن هشتم و همچنین در طول حکومت های بعدی امپراتوری بابل نو (۶۱۲–۵۳۹ پ. م) و امپراتوری هخامنشی (۵۳۹–۳۳۲ ق. م) منطقه آرام بیشتر حاکمیت خود را از دست داد. در دوره سلوکیان (۶۴–۳۱۲ پیش از میلاد)، اصطلاح "سوریه" به عنوان نام هلنیستی برای این منطقه معرفی شد، اما نام بومی (آرام) تا زمان فتح اعراب در سده هفتم پس از میلاد در میان آرامیان همچنان به کار می رفت. در آغاز سده پنجم، بزرگان کلیسایی و ادبی آرامی نیز شروع به استفاد
ه از نام "سوریه" کردند و این عنوان نه تنها در ترجمه های آرامی آثار یونانی، بلکه در متن های اصلی نویسندگان آرامی نیز به فراوانی یافت می شد و مورد پذیرش قرار گرفته بود. این نام خارجی در میان سایر آرامی ها نیز به تدریج به تبعیت از نخبگان خود رایج شد و بنابراین دوگانگی خاصی ایجاد شد که در سراسر قرون وسطی تداوم داشت. این مسئله در آثار نویسندگان برجسته نیز یافت می شود و آن ها از هر دو نام، آرامی و سوری استفاده می کنند. پس از سقوط آخرین پادشاهی های آرامی در پایان سده هفتم پیش از میلاد، آرامی ها همچنان به تعداد زیادی در بین النهرین سکونت داشتند و در نتیجه پادشاهی ها و امپراتوری های ژئوپلیتیکی (همانند پادشاهی اسروئن (۱۳۲ پ. م - ۲۱۴م)، امپراتوری پالمیرا (۲۷۰–۲۷۳ و دولت شهرهای آمد (شانلی اورفه و دیاربکر امروزی) و هترا) را بنیانگذاری کردند که تحت تسلط آرامی ها و همچنین پادشاهان آرامی بود. آرامیان بت پرست در سده اول تا سوم میلادی آیین مسیحیت را پذیرفتند و به آن را جایگزین دین میان رودان باستان کردند. در همین راستا، انجیل به آرامی ترجمه شد و در سده چهارم گویش آرامی ادسا به گونه ادبی این زبان تبدیل شد که به آرامی ادسایی (او
رهایا) معروف است. بین النهرین و به ویژه مناطق یاد شده به مرکز اصلی مسیحیت سریانی و زادگاه کلیسای ارتدکس سریانی تبدیل شد. بخش هایی از سرزمین آرامیان توسط امپراتوری روم (از ۱۱۶ تا ۱۱۸ میلادی) و امپراتوری ساسانی (۲۲۴ تا ۶۵۱ پس از میلاد) فتح شد. فتوحات اولیه اعراب مسلمانان منجر به پایان تسلط آرامی ها در بین النهرین شد و به تدریج عربی نیز جای زبان آرامی را گرفت؛ با این حال این زبان در مناطقی که آرامی ها به تنهایی حضور دارند، دست نخورده باقی مانده است.
هویت قومی و دولت در ایران کتابی از علم صالح است که در سال ۲۰۱۳ از سوی انتشارات پالگریو مک میلان منتشر شد و در آن نویسنده به بررسی تنش های بین قومیتی و سیاسی شدنِ هویت قومی در ایران می پردازد. او نشان می دهد که مشکلات قومیت و ملیت در ایران، مثل سایر کشورهای خاور میانه، بیش از آنکه نتیجهٔ شکل گیری هویت های قومی باشد، محصولِ امنیتی شدن مسائل قومی است. این کتاب در "مجلهٔ خاورمیانه"، "مرور مطالعات خاورمیانه"، "مجلهٔ بریتانیایی مطالعات خاورمیانه" و "ملل و ناسیونالیسم" نقدهای مثبتی دریافت کرده است. نویسنده. عَلَم صالح (متولد ۱۹۷۵) دانشمند علوم سیاسی بریتانیایی-ایرانی و مدرس مطالعات ایران در مرکز مطالعات عربی و اسلامی دانشگاه ملی استرالیا است. وی دکترای خود را از دانشگاه لیدز با نگارش پایان نامه ای تحت عنوان "هویت و امنیت اجتماعی در ایران" (۲۰۱۰) دریافت کرد و پیش از این در دانشگاه لنکستر، دانشگاه دورهام، دانشگاه لیدز و دانشگاه برادفورد تدریس کرده است. صالح عضو آکادمی آموزش عالی است و آثارش در چندین مجلهٔ بین المللی منتشر شده است. نگارش و انتشار. "هویت قومی و دولت در ایران" اولین کتابِ علم صالح است. برخی از مطالب کتاب
از مقالاتی اقتباس شده که نویسنده قبلاً در نشریات "فصلنامه بین المللی ژئوپلیتیک" و "فضای سیاسی" (Sfera Politicii) منتشر کرده است. این کتاب که به زبان انگلیسی نوشته شده است، در ژوئیه سال ۲۰۱۳ از سوی انتشارات پالگریو مک میلان در آمریکا منتشر شد. صالح کتاب را به برادر درگذشتهٔ خود، مجیب، تقدیم کرده است. محتوا. ساختار. کتاب از هفت فصل تشکیل شده است. دو فصل اول مروری بر چارچوب های نظری اصلی است که کار میدانی نویسنده بر آن استوار است. صالح در دو فصل بعدی به بررسی موردِ ایران می پردازد. بخش اصلی تحقیق، یعنی فصول ۵–۷، به بررسی اقلیت های قومی و واکنش دولت ایران به تهدیدِ شکل گرفته از این اقلیت ها می پردازد و گزارش مفصلی از وضعیت این گروه های هویتی و تعامل آنها با دولت ارائه می دهد. چارچوب نظری. "هویت قومی و دولت در ایران" به بررسی جایگاه اقلیت های قومی در ایران و تأثیر آنها بر سیاست این کشور، گفتمان های امنیتی و روندهای اجتماعی گسترده تر می پردازد. این کتاب ترکیبی از مکتب مطالعات امنیتی کپنهاگ و آثار مربوط به درگیری های قومی را به کار می گیرد تا بینشی در مورد هویت و احساس تبعیض و محرومیت بین گروه های قومی اصلی ایران،
یعنی آذری ها، کردها، و عرب ها، بلوچ ها و ترکمن ها به دست دهد. برای انجام این کار، کتاب از روش های علوم سیاسی برای کشف ریشه های مسائل سیاسی و اجتماعی کنونی ایران استفاده می کند؛ نه فقط مسائلی که بر اقلیت ها تأثیر می گذارند، بلکه مسائلی که مستقیماً بر تصمیم گیری سیاسی گسترده تر و زندگی عمومی در تمام سطوح جامعه تأثیر می گذارند. صالح از نظریه های رایج در زمینه امنیتی شدن مانند نظریه های تد گور، باری بوزان، اوله وائور، چارلز تیلی و بندیکت اندرسون استفاده می کند تا بتواند تبیین مفصلی از چالش های پیش روی اقلیت های قومی ایران در تعامل با دولت و همچنین دلایل توجیهیِ کنش های دولت در ایجاد هویت واحد برای ایران ارائه دهد. روش. این پژوهش از روش کیفی برای بررسی موضوع و انجام کار میدانی استفاده کرده است و مبتنی بر داده های جمع آوری شده از طریق مصاحبه فشرده فردی و گروهی در طی سه ماه کار میدانی در ایران (تیر تا شهریور ۱۳۸۸، بلافاصله پس از انتخابات ریاست جمهوری) و همچنین بین ایرانیانِ مقیم اروپاست. مصاحبه شوندگان از پنج گروه قومی و پیشینه اجتماعی و همچنین فارس ها در شهرهای مختلف بودند. ۴۵ مصاحبه با ۵۳ نفر (۲۱ زن و ۳۲ مرد) انجا