Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مراد اونالمیش متولد ۲۳ آوریل ۱۹۸۱ در قیصریه بازیگر اهل ترکیه است. او از طریق خواننده مشهور ماهسون قرمزی گل به دنیای سینما وارد شد. وی از ۱۳ سالگی رشته بسکتبال را به صورت حرفه ای دنبال کرد و از سال ۲۰۰۹ نیز شروع به یادگیری کلارنت از یوتیوب کرد. مراد اونالمیش در سال ۲۰۰۴ با بازی در فیلم «خورشید را دیدم» به بازیگری حرفه ای وارد شد. مراد اونالمیش در سال ۲۰۰۴ با بازی در فیلم «خورشید را دیدم» به بازیگری حرفه ای وارد شد. زندگی نامه. مراد دوران کودکی خود را در قیصریه گذراند. سپس مدرسه متوسطه را در استانبول طی نمود، در طول دوران دبیرستان، او برای تیم بسکتبال اس. کا بازی کرد. پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه مرمره مدتی را در دانشگاه به تحقیق گذراند و سپس از سال ۲۰۰۳ میلادی در حال فعالیت هنری بوده و از سریال های معروفی که در آن بازی کرده است می توان به سریال شمیم عشق و سریال روزگارانی در چوکوروا اشاره کرد. او در سال ۲۰۱۱ با هم بازی اش در سریال شمیم عشق بیرجه آکالای ازدواج کرد و در سال ۲۰۱۲ به دلیل نداشتن تفاهم طلاق گرفنتد. قد مراد حدود ۱۹۵ سانتیمتر است و وزنش حدود ۹۲ کیلوگرم است.
در شیمی، کاتالیز ناهمگن گونه ای از کاتالیز است که در آن فاز کاتالیزور متفاوت از فاز واکنش گر یا فرآورده ها است. این فرایند با کاتالیز همگن که در آن واکنش گرها، محصولات و کاتالیزورها در یک فاز وجود دارند، در تضاد است. فازها از حالت های فیزیکی جامد، مایع و گاز قابل تمایزند. همچنین در مخلوط های غیرقابل امتزاج (به عنوان مثال روغن و آب) یا هرجایی که به وسیله فصل مشترک تمایز ایجاد می شود، وجود دارند. کاتالیزورها ترکیبات مفیدی هستند زیرا سرعت واکنش را افزایش می دهند بدون اینکه خودشان مصرف شوند و بنابراین قابل استفاده مجدد نیز هستند. کاتالیز ناهمگن معمولاً شامل کاتالیزورهای فاز جامد و واکنشگرهای فاز گاز است. در این حالت، یک چرخه جذب، واکنش و دفع مولکولی در سطح کاتالیزور وجود دارد. ترمودینامیک، انتقال جرم و انتقال گرما بر سرعت (سینتیک) واکنش تأثیر دارند. کاتالیز ناهمگن از اهمیت بالایی برخوردار است زیرا تولید سریع تر، در مقیاس بزرگ و تشکیل محصول انتخابی را امکان پذیر می کند. تقریباً ۳۵٪ از تولید ناخالص داخلی(GDP) جهان تحت تأثیر کاتالیز ناهمگن است. تولید ۹۰٪ مواد شیمیایی (از نظر حجم) به کمک کاتالیزورهای جامد صورت می گیر
د. صنایع شیمیایی و انرژی به شدت به کاتالیز ناهمگن متکی هستند. به عنوان مثال، در فرایند هابر-بوش از کاتالیزورهای مبتنی بر فلز برای سنتز آمونیاک، که یک جز مهم در تولید کودهای شیمیایی است، استفاده می شود. در سال ۲۰۱۶، ۱۴۴ میلیون تن آمونیاک تولید شده است. نمونه های صنعتی. در صنعت، بسیاری از متغیرهای طراحی باید در نظر گرفته شوند از جمله راکتور و طراحی کاتالیزور در مقیاس های مختلف از کمتر از نانو تا ده ها متر. رآکتورهای کاتالیز ناهمگن متعارف شامل رآکتورهای ناپیوسته(بچ)، پیوسته و بستر سیال هستند، در حالی که گونه های جدیدتر شامل رآکتورهای بستر ثابت، میکروکانال و رآکتورهای چند منظوره است. متغیرهای دیگری که باید در نظر گرفته شود ابعاد رآکتور، سطح، نوع کاتالیزور، پشتیبانی کاتالیزور و همچنین شرایط عملکرد رآکتور مانند دما، فشار و غلظت واکنش دهنده است. برخی از فرایندهای صنعتی در مقیاس بزرگ شامل کاتالیزورهای ناهمگن در جدول زیر ذکر شده است.
راجو فیلمی محصول سال ۲۰۱۳ و به کارگردانی ویشواس پاتیل است. در این فیلم بازیگرانی همچون کانگانا رانوت، پاراس آرورا، پراکاش راج، ماهش مانجرکار، جایا پرادا، دپیکا امین، اوپندرا لیمایه، دالیپ تاهیل ایفای نقش کرده اند.
گوگردزدایی یا دسولفوراسیون یک فرایند شیمیایی برای از بین بردن گوگرد از یک ماده است. این فرایند می تواند شامل حذف گوگرد از یک مولکول ("به عنوان مثال" A=S → A:) یا حذف ترکیبات حاوی گوگرد از مخلوط، مانند تصفیه نفت خام باشد.
اگر ما ملاقات کنیم یا نکنیم فیلمی محصول سال ۲۰۱۱ و به کارگردانی تنویر خان است. در این فیلم بازیگرانی همچون کانگانا رانوت، نیرو باجوا، ساگاریکا غاتگ، چیراگ پاسوان، تانیا آبرول، کبیر بدی، پونام دیلون، دالیپ تاهیل و سورش منون ایفای نقش کرده اند.
فهرست آثار ملی شهرستان تربت حیدریه شامل ۴۶ اثر ملی در شهرستان تربت حیدریه است که تا ۱۳۹۷ به ثبت رسیده اند که سهم این شهرستان در سطح استان خراسان رضوی که بالغ بر ۱۴۰۷ اثر تاریخی ثبت شده دارد معمول است. مزار و مسجد قطب الدین حیدر اولین اثر ملی این شهرستان است که در خورشیدی در فهرست آثار ملی ایران قرار گرفت.
تنها یا یک تنه فیلمی محصول سال ۲۰۰۹ و به کارگردانی پوری جاگاناد است. در این فیلم بازیگرانی همچون پرابهاس، کانگانا رانوت، سنو سود، ماکاراند دشپانده، موکول دو ایفای نقش کرده اند.
فرایند تماس یا فرایند مجاورتی ، روش فعلی تولید سولفوریک اسید در غلظت های بالاست که برای فرایندهای صنعتی مورد نیاز است. در ابتدا از پلاتین به عنوان کاتالیزور این واکنش استفاده می شد. با این حال، از آنجا که این فلز نسبت به واکنش با ناخالصی های آرسنیک در مواد اولیه گوگرد حساس است، اکنون وانادیم(V) اکسید (V۲O۵) ترجیح داده می شود. تاریخچه. برای اولین بار، در سال ۱۸۳۱، پرگرین فیلیپس، که یک تاجر سرکه بریتانیایی، ثبت اختراع شد. وی جزئیات فرآیند تماسی را در پتنت خود شرح داد و به او تعلق دارد که این کشف علمی اولیه را انجام داده و از قابلیت های تجاری آن آگاه شده است. علاوه بر این که این فرآیند اقتصادی تری برای تولید اسید سولفوریک غلیظ نسبت به فرآیند اتاق سربی قبلی است، با این حال، تا آن زمان، موفقیت عملی به دست نیامده بود. تولید مصنوعی آلیزارین در سال های ۱۸۶۸ تا ۱۸۷۲، یکی از عوامل اصلی پیشرفت این فرآیند بود زیرا آهستگی روند پیشرفت را از بین برد. فرآیند تولید سولفوریک اسید به روش تماسی. سولفوریک اسید معمولاً از دو مرحله اصلی تولید می شود. تولید اکسید سولفوریک و سپس تبدیل اکسید سولفوریک به سولفوریک اسید. در اینجا یک طرز
معمول برای تولید این اسید شرح داده می شود: مرحله اول: تولید اکسید سولفوریک (SO3). تولید گاز SO2: در این مرحله، گاز دی اکسید گوگرد (SO2) تولید می شود. این گاز معمولاً از تفکیک موادی مانند سولفیدها یا اکسیدهای گوگرد بدست می آید. اکسیداسیون SO2 به SO3: گاز SO2 به وسیله یک کاتالیزور معمولاً با استفاده از دی اکسید ونادیوم (V2O5) به اکسید سولفوریک (SO3) اکسیده می شود. این فرآیند باعث تولید SO3 در شکل گازی می شود. مرحله دوم: تبدیل SO3 به سولفوریک اسید (H2SO4). جذب SO3 در آب: گاز SO3 به وسیله آب جذب می شود و اسید سولفوریک تشکیل می دهد. این مرحله به عنوان تبدیل SO3 به اولئوم (اسید دی سولفوریک) شناخته می شود. این یک مرحله حرارتی و شدیداً گرمازا است. تخریب هیدرات سولفوریک اسید به سولفوریک اسید: هیدرات سولفوریک اسید حاصل از مرحله قبل، به وسیله گرما تخریب می شود تا به سولفوریک اسید مایع (H2SO4) تبدیل شود. این فرآیند نیاز به تمامیت و دقت بسیار دارد چرا که با دمای بالا انجام می شود. واحد تصفیه. این شامل برج گردگیری، لوله های خنک کننده، اسکرابرها، برج خشک کن، تصفیه کننده آرسنیک و جعبه آزمایش است. دی اکسید گوگرد دارای انواع آ
لودگی هایی نظیر بخارات، ذرات گرد و غبار و اکسید آرسنیک است. بنابراین، باید این گاز را تصفیه کرد تا از زهرآلودی کاتالیزور (یعنی از بین رفتن فعالیت کاتالیزی و افت کارایی) جلوگیری شود. در این فرآیند، گاز با آب شسته می شود و با اسید سولفوریک خشک می شود. در برج گردگیری، دی اکسید گوگرد در معرض بخار آب قرار میگیرد تا ذرات گرد و غبار را حذف کند. پس از سرد شدن گاز، دی اکسید گوگرد وارد برج شستشو می شود که در آن توسط آب اسپری شده و آلودگی های حل شونده حذف می شوند. در برج خشک کن، اسید سولفوریک بر روی گاز اسپری می شود تا رطوبت آن حذف شود. در نهایت، آرسنیک اکسید هنگامی که گاز به آهن (III) اکسید-هیدروکسید معرض می شود، حذف می شود. کارخانه های فرآیند تماسی. کارخانه های فرآیند تماسی (به انگلیسی: Contact Process Plants) به دو نوع هستند. نوع ساده تر، کارخانه های تماسی سوخت سوز گوگرد، از گوگرد به عنوان ماده خام استفاده می کنند. گوگرد ذوب شده سوزانده می شود تا دی اکسید گوگرد تولید کند که سپس سرد و اکسیده می شود، معمولاً در حضور پلت هایی از مواد سیلیسیومی متخلخل که با پنتااکسید ونادیوم و یک ترکیب پتاسیمی اشباع شده اند، برای تشکیل س
ولفور تری اکسید در دماهای معتدل بالا. نوع دیگر کارخانه های فرآیند تماسی، دی اکسید گوگرد را از مواد معدنی کم کیفیت حاوی گوگرد، مانند پیریت، تولید می کند. سرد کردن گاز برای حذف آلودگی ها و تقطیر و حذف بخشی از بخار آب ضروری است تا محصول اسید رقیق نشود. گاز دی اکسید گوگرد سپس با اسید سولفوریک غلیظ خشک شده و از تصفیه آن، گاز در این فرآیند سرد است، به جای گرما که در کارخانه های سوخت سوز گوگرد اتفاق می افتد، و باید به دمایی که کاتالیزور شروع به کار می کند گرم شود. تماس دوبرابر، جذب دوبرابر (DCDA). مرحله بعدی پروسه تماس، فرآیند تماس دوبرابر، جذب دوبرابر (به انگلیسی: Double Contact Double Absorption) است. در این فرآیند، گازهای (SO2) و (SO3) تولید شده دوبار از برج های جذب عبور میکنند تا به جذب بالاتر و تبدیل SO2 به SO3 بیشتر و تولید سولفوریک اسید با گرید بالاتر منجر می شود. گازهای غنی از SO2 وارد مبدل کاتالیزی می شوند، که معمولاً شامل برج هایی با چندین تخته کاتالیزور است، و به SO3 تبدیل می شوند که این مرحله اول تبدیل را انجام میدهد. گازهای خروجی از این مرحله شامل هردوی SO2 و SO3 هستند که از طریق برج های جذب میانی عبور
می کنند و SO3 با آب واکنش داده و غلظت اسید سولفوریک را افزایش میدهد. هرچند که SO2 نیز از طریق برج عبور می کند اما واکنشی ندارد و از برج جذب خارج می شود. این جریان گاز شامل SO2، پس از خنک سازی لازم، دوباره از طریق ستون تخته کاتالیزوری تبدیل شده و تا 99.8% از SO2 به SO3 تبدیل می شود و گازها دوباره از طریق ستون جذب نهایی عبور می کنند که این فرآیند نه تنها کارایی تبدیل بالا برای SO2 را به دست می آورد بلکه این امکان را فراهم میکند که که غلظت بالاتری از اسید سولفوریک تولید شود. تولید صنعتی اسید سولفوریک شامل کنترل مناسب دما و جریان گازها است زیرا کارایی تبدیل و جذب به این عوامل وابسته هستند.
مهدی شیبانی معمار و نظریه پرداز ایرانی است که از او به عنوان پدر معماری منظر ایران یاد می شود. او استاد بازنشسته دانشگاه شهید بهشتی بوده و علاوه بر آن در دانشگاه های دیگری چون دانشگاه امام خمینی قزوین نیز سابقه تدریس دارد
تیم ملی هاکی روی یخ ایران می تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
الکساندر تیمیتچیک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زوریا لوهانسک اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال اوکراین، زیر ۲۱ سال اوکراین، و اوکراین بازی کرده است.
دنیس پوپوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو کی یف اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال اوکراین، زیر ۲۱ سال اوکراین، و اوکراین بازی کرده است.
ماکسیم موخین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لوکوموتیو مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال روسیه بازی کرده است.
رومن یفگنیف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال روسیه، و روسیه بازی کرده است.
دنیس مارکوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اورنبورگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال روسیه بازی کرده است.
رولان مارسل دوبرول (زادهٔ ۱۹۰۷ – درگذشتهٔ ۱۹۸۳) معمار و شهرساز پرکار فرانسوی و از پایه گذاران آموزش معماری در ایران بود. طراحی، ساخت و نظارت بر اجرای بناهای دولتی و خصوصی، و نیز تدریس معماری از جملهٔ فعالیت های اوست. آثار معماری دوبرول در ایران از گرگان تا بندر لنگه پراکنده اند. دوبرول در زمرهٔ کسانی بود که از یک سو با مساهمت خود در آموزش معماری، به نظام اعطای اعتبار حرفه ای شکل بخشیدند، و از سوی دیگر با کار جمعی در پروژه های بزرگ، فرایند حرفه ای شدن معماری را در ایران پیش بردند. زندگی. دوبرول در سال ۱۹۰۷ در ارمانتیر در شمال فرانسه به دنیا آمد. از هفده سالگی کارآموزی را در دفاتر معماری و کارگاه های ساختمانی آغاز کرد، و در فاصلهٔ ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۴ (برابر با ۱۳۰۵ تا ۱۳۱۳) به تحصیل در مدرسهٔ هنرهای زیبا (بوزار) پرداخت. او بسیار پرکار و توانمند بود، چنان که در دو سال پایانی تحصیلش، در یازده کنکور معماری مختلف از جمله بیمارستان زوریخ، شهرداری شانگهای، طرح جامع شهر برن، طرح جامع کاخ سلطنتی استکهلم، در نقش همکار یا کارآموز شرکت کرد. پس از آنکه در ۱۳۱۴ در کنکور ساختمان بورس سهام تهران برنده شد به ایران عزیمت کرد و تا ۱۳۲۰
در ایران ماند. دوبرول نخست در مشغول به کار شد که از شرکت های ساختمانی خارجی فعال در طرح های جدید دوران رضاشاه بود. سپس در ۱۳۱۵ به شرکت ساختمان ایران پیوست که سرپرستی اش بر عهدهٔ گابریل گورکیان بود. در ۱۳۱۶ همکاری اش را با وزارت معارف آغاز کرد و در سال ۱۳۱۷ به سمت سرمهندس آن وزارتخانه منصوب شد. دفتر خود را نیز به اتفاق محسن فروغی در همین سال تأسیس کرد؛ دفتری که پس از چندی به دفتر فنی دانشگاه تهران بدل شد و بناهای دانشگاه تهران در آن طراحی و سپس بدست شرکت سنتاب اجرا می شد. از سوی دیگر، به دعوت وزارت پیشه و هنر به تدریس در مدرسهٔ عالی معماری پرداخت. دوبرول با شروع جنگ جهانی دوم، در اواخر ۱۹۳۹ (۱۳۱۸) داوطلبانه به نیروی هوایی فرانسه در بیروت پیوست و مسئول تهیهٔ عکس های هوایی از ترکیه بود. پس از پنج ماه دوباره به ایران بازگشت و بابت پروژهٔ احداث دوازده مدرسهٔ ابتدایی در تهران به مدیریت دفتر فنی وزارت معارف منصوب شد. در مهر ۱۳۱۹ با منحل شدن مدرسهٔ عالی معماری تدریس را در دانشکدهٔ هنرهای زیبا پی گرفت و تا پایان اقامتش در سمت ریاست کارگاه معماری باقی ماند. دوبرول در فوریهٔ ۱۹۴۲ (زمستان ۱۳۲۰) ایران را برای همیشه ترک ک
رد. بعد از آن، سه سال ریاست ادارهٔ شهرسازی سوریه را، که در آن زمان تحت الحمایهٔ فرانسه بود، عهده دار شد و در آنجا به تدوین طرح های جامع برای شهرهای عمدهٔ سوریه پرداخت. مدتی هم در ۱۹۴۴ (۱۳۲۳) به عنوان رئیس کارگاه در مدرسهٔ هنرهای زیبای بیروت تدریس کرد. او در ۱۹۴۵ (۱۳۲۴) به فرانسه برگشت و نخست به معاونت و سپس به ریاست سازمان شهرسازی شمال فرانسه برگزیده شد و طرح های بی شماری برای بازسازی شهرهای آسیب دیده در جنگ و نیز شهرهای جدید تهیه کرد. دوبرول در ۱۹۵۴ (۱۳۳۳) دفتر فنی خود را در پاریس تأسیس کرد و تا واپسین روزهای عمرش در ۱۹۸۳ (۱۳۶۲) به طرح های شهرسازی، و ساخت شهرهای جدید و حومه های شهری و مجتمع های مسکونی مشغول بود. کارنامهٔ دوبرول در ایران. برخلاف گدار و سیرو که در پی فعالیت های باستان شناسی به ایران آمدند و سپس به معماری پرداختند، دوبرول از آغاز با شرکت در کنکور ساختمان بورس سهام تهران وارد جریان مدرن سازی رضاشاه شد. وسعت این برنامهٔ بازسازی، و حجم و گستره ای از بناهای عمومی که باید ساخته می شد، فرصتی برای حضور معمارانی همچون دوبرول فراهم آورد که در ایران و کشورهای دیگر بی سابقه بود. دوبرول در هر دو عرصهٔ طراح
ی و اجرا فعال بود و سمت هایی مثل سرمهندس و مدیر دفتر فنی وزارت معارف، مهندس کنترل وزارت دارایی، و نیز مشاور وزارت امور خارجه را در کارنامهٔ خود ثبت کرد. عمدهٔ آثار دوبرول بناهای عمومی با کاربری های اداری یا آموزشی است. او در این عرصه، همهٔ مراتب را از خرد تا کلان، از طراحی مدرسه و ساختمان اداری در جزیره ای دورافتاده تا دانشکده و وزارتخانه در پایتخت آزموده است؛ اما در فهرست آثارش ورزشگاه و بیمارستان و زندان هم به چشم می خورد. در هفت سال فعالیت او در ایران دو دوره از هم متمایز است: دورهٔ نخست، فعالیت در «شرکت ساختمان» به سرپرستی گابریل گورکیان، و دورهٔ دوم، خدمت در دفتر فنی وزارت معارف و همکاری با کسانی چون محسن فروغی و ماکسیم سیرو. آثار دورهٔ اول در سرتاسر ایران، از گرگان تا بندر لنگه پراکنده است، اما بناهای دورهٔ دوم عمدتاً در تهران است. در برخی از آثار دورهٔ اول، از جمله در بناهای گرگان اشاره هایی به معماری ایران می توان یافت، اما آثار بعدی او همگی «با آگاهی کامل از اهمیت این بناها و نقش آنها در مدرنیزاسیون»، و بدون هرگونه ارجاع به معماری تاریخی ایران ساخته شده است. دوبرول علاوه بر اینها، آثاری هم در بخش خصو
صی دارد که بیشترش را ویلاها و خانه های اعیان تشکیل می دهد. او تقریباً همزمان با گابریل گورکیان از شیوه هایی در تعریف و آرایش فضاهای مسکونی بهره برد که در جریان معماری ایران تازگی داشت. خانه های او را از حیث سبک با آثار آلوار آلتو، ، ، ، لوئیس هنری سولیوان، هنری وان ده ولد، آدولف لوس، میس فان درروهه، و آگوست پره قیاس پذیر دانسته اند. پیوستگی آثار دوبرول با آثار معماران سرشناس معاصر با او در اروپا، تعلقش را به جریان جهانی معماری مدرن نشان می دهد. طرح های بزرگتر دوبرول همچون بناهای دولتی و ساختمان بورس سهام، نمایی قرینه دارد که بر بخش میانی آن تأکید شده است، اما باقی آثار او مثل ویلاها و ورزشگاه امجدیه که برنامهٔ متنوع تری دارد، با وجود نقشه های کاملاً کاربردی از تنوع و ابتکار بیشتری در حجم و مصالح برخوردار است. دوبرول پیش از عزیمت به ایران در پروژه های شهری همچون طرح جامع شهر برن طبع آزمایی کرده بود. پس از آنکه ایران را ترک کرد نیز دوباره درگیر شهرسازی شد، اما در دوران فعالیتش در ایران بیشتر به طراحی تک بنا یا مجموعه پرداخت. تنها پروژهٔ شهری ای که در اواخر کارنامهٔ او در ایران می بینیم «طرح جامع محلهٔ وزراتخانه
ها» است. برخلاف گدار و سیرو که نقشی فرهنگی در جریان معماری داشتند و دربارهٔ معماری ایران نوشتند، از دوبرول اثر مکتوبی در دست نیست. او کمتر از یک دهه در ایران کار و زندگی کرد، اما با آثار شاخص و ماندگار خود سهمی فراوان در شکل گیری جریان معماری آن دوره داشت، چنان که می توان او را از پیشگامان معماری مدرن ایران تلقی کرد. فهرست آثار و فعالیت ها. فعالیت های معماری رولان دوبرول عبارتند از: مشارکت در تدوین طرح جامع دانشگاه تهران (۱۳۱۳)؛ طرح بازار بورس سهام تهران (۱۳۱۴)؛ کازینوی رامسر در شرکت باتینیول (۱۳۱۵–۱۳۱۹)؛ طرح مدرسه در فریمان در شرکت ساختمان ایران (۱۳۱۵)؛ دفاتر گمرک محمودآباد در شرکت ساختمان ایران (۱۳۱۶)؛ طرح مدارس تیپ، شهرداری گرگان، ادارهٔ پلیس گرگان، و زندان گرگان، هنرستان اصفهان، هنرستان و خوابگاه در خارگ، مرکز کشاوری بندر گز، خانه های مسکونی گمرک در بندر لنگه، همگی در شرکت ساختمان ایران و احتمالاً بین ۱۳۱۵ و ۱۳۱۶؛ طرح کاخ دادگستری تهران با همکاری گابریل گورکیان در شرکت ساختمان ایران (۱۳۱۶–۱۳۲۵)؛ ورزشگاه ۳۰۰۰ نفرهٔ منظریه برای وزارت معارف؛ ویلای ابتهاج (۱۳۱۷)؛ ویلای فرمانده حسین خان (۱۳۱۷)؛ تکمیل کارهای ا
جرایی و تهیهٔ مبلمان ساختمان جدید وزارت امور خارجه (۱۳۱۷)؛ ساختمان قماش در ضلع شمال غربی میدان راه آهن (۱۳۱۷–۱۳۱۸)؛ نظارت بر اجرای بنای دانشکدهٔ حقوق به طراحی محسن فروغی (۱۳۱۷–۱۳۱۹)؛ باشگاه دانشجویان دانشگاه تهران با همکاری ماکسیم سیرو و محسن فروغی (۱۳۱۷–۱۳۲۰)؛ طرح کاخ وزارت دارایی (۱۳۱۷–۱۳۳۸)؛ بانک ملی ساری (۱۳۱۸)؛ ویلای پناهی در شمیران (۱۳۱۷)؛ خانهٔ ایزدی (۱۳۱۸–۱۳۱۹)؛ طرح توسعهٔ ورزشگاه نمرهٔ یک (امجدیه) برای وزارت معارف (۱۳۱۹)؛ طرح دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران زیر نظر آندره گدار و با همکاری ماکسیم سیرو (۱۳۱۹–۱۳۲۸)؛ نظارت بر اجرای بنای دانشکدهٔ فنی به طراحی گدار و سیرو (۱۳۲۰)؛ طرح بازار بورس سهام (۱۳۲۰)؛ احداث مرکز چشم پزشکی (۱۳۲۰). در فهرست آثار و فعالیت های دوبرول به این موارد نیز اشاره کرده اند: ویلای آقای عدل در تهران؛ ویلای صفیان؛ ویلای کلنکل درخشان در شمیران؛ ویلای بینا؛ ساختمان مسکونی پناهی؛ ساختمان شرکت آنتروپریز؛ طرح جامع محلهٔ وزارتخانه ها؛ دبستان (یا هنرستان) حافظ در مجاورت امامزاده زید تهران؛ سالن اپرا؛ انبار پنبه؛ نظارت بر اجرای بیمارستان وزارت دارایی؛ و طرح بیمارستان ۲۲۵ تختخوابی برای ش
هرداری. آثار منسوب. دبستان فردوسی و هنرستان نوربخش از جملهٔ مواردی است که در انتساب آنها به دوبرول تردید کرده اند. معرفی برخی از آثار مهم. برای آشنایی بیشتر با شیوهٔ معماری دوبرول چند اثر مهم وی معرفی شده است. کاخ دادگستری. شرکت ساختمان ایران که گابریل گورکیان سرپرستی آن را بر عهده داشت در سال ۱۳۱۶ برندهٔ کنکور طراحی کاخ دادگستری شد. دوبرول در آنجا احتمالاً با همکاری خود گورکیان، نقشه های مقدماتی و اجرایی کاخ دادگستری را کشید. این طرح مجموعهٔ سه قسمتیِ کشیده، متقارن، و مطبقی بود که حیاط هایی بسته، قسمت میانی و مرتفع تر آن را از دو سو دربر گرفته بود. این بخش میانی نیز تراسی را در طبقهٔ چهارم از سه طرف محصور می کرد. استفاده از فرم های ساده، سقف های مسطح تراس دار و راهروهای ارتباطی از جمله ویژگی های این طرح است که آنها را متأثر از ایده های لوکوربوزیه دانسته اند. گورکیان همان سال از ایران رفت و عملیات ساختمان با دخل و تصرف کلی در طرح بدست شرکتی از چکسلواکی به نام اشکودا بین سال های ۱۳۱۶ تا ۱۳۲۵ به انجام رسید. احتمال آغاز ساختمان بر اساس طرح گورکیان و دوبرول را نمی توان یکسره رد کرد؛ اما تغییرهای صورت گرفته تا آن
اندازه بود که طرح مدرن و مبتنی بر ایده های سبک بین الملل آنها را به طرحی نئوکلاسیک مبدل ساخت. کاخ وزارت دارایی. دوبرول در ۱۳۱۷ کاخ وزارت دارایی را نیز طراحی کرد. عملیات ساختمان آن از ۱۳۱۸ بدست شرکت بهساز و با تصرف بخشی از فضای باغ خوابگاه سلطنتی ناصرالدین شاه در اندرونی کاخ گلستان آغاز شد. بعد از رفتن دوبرول از ایران در زمستان ۱۳۲۰ نیز دفتر فنی وزارت دارایی آن را زیر نظر محسن فروغی ادامه داد. طرح این بنا شامل دو قسمت متمایز است: عمارتی مرکزی به شیوهٔ نئوکلاسیک، و چهار بال کشیده به سبک مدرن در شرق آن که ساختمان های اداری و خدماتی است. عمارت مرکزی با الگوبرداری از بناهای سدهٔ هجدهم اروپا طراحی شده است، و فرم و نحوهٔ جانمایی بال ها، فرم های اداری معماری مدرن اروپا را تداعی می کند. این بنا یکی از آثار مهم دوبرول و جزو بناهای شاخص سبک بین الملل در دورهٔ پهلوی اول است که آغاز غربی شدن معماری در تهران را با تکمیل بخش هایی از آن در ۱۳۲۵ مقارن دانسته اند. ساختمان قماش. انبار پارچهٔ شرکت قماش معروف به ساختمان قماش در ضلع شمال غربی میدان راه آهن بنای دیگری است که دوبرول در ۱۳۱۷ طراحی کرد و مهندس شقاقی جزو محاسبانش بود.
سال بعد شرکت مقاطعهٔ ۱۸ به سرپرستی اصغر پناهی، از پیمانکاران فعال دورهٔ پهلوی اول آن را ساخت. این بنا که نمایی با تقسیمات افقی و خطوط مستقیم و کشیده داشت، به فناوری های روزآمد آن زمان از جمله بالابر، سیستم اتوماتیک برای جابجایی محموله های پارچه در طبقات و سیستم اطفای حریق مجهز بود. پاکدامن آن را اثری «بسیار باارزش» و نخستین نمونهٔ معماری مدرن به سبک بین الملل معرفی کرده است که با تفاوت زمانی زیاد، بر دیگر بناهای این سبک در تهران تقدم دارد. باشگاه دانشگاه تهران. باشگاه دانشگاه تهران با کارکردهای چندگانهٔ تفریحی، اداری، و اقامتی، در فاصلهٔ سال های ۱۳۱۷ تا ۱۳۲۰ بدست دوبرول و با همکاری محسن فروغی و ماکسیم سیرو طراحی و ساخته شد. پلان و نمای نامتقارن، خطوط کشیده در ترکیب با حجم های استوانه ای، بام مسطح، نرده های ممتد و مستقیم، و تزئینات مدور بر روی پنجره ها از ویژگی های این بنای شاخص به سبک آرت دکو است. پوشش سیمانی نماها طرح نسبتاً متفاوت این بنا را با سایر ساختمان های قدیمی تر دانشگاه هماهنگ می کند. پارک ورزشی امجدیه. پارک ورزشی امجدیه یا همان ورزشگاه نمرهٔ یک (شهید شیرودی کنونی) را نیکلای مارکوف در ۱۳۱۳ طراحی کرد
ه بود و شامل یک زمین فوتبال، جایگاه تماشاگران و پیست دوی ۵۰۰ متر بود. دوبرول در ۱۳۱۹ طرح توسعهٔ آن را برای وزارت معارف داد. بخش آفتابگیر غربی جایگاه موجود را که با تلفیقی از شیوهٔ اصفهانی و سبک آرت دکو ساخته شده بود تخریب کرد و ورزشگاه را به سمت شرق گشود. سایبانی پیرامون جایگاه حفظ شده ساخت و فضای زیر جایگاه را به رختکن و سرویس های مورد نیاز اختصاص داد. دو استخر، زمین فوتبال، زمین های تنیس، بسکتبال، والیبال، و جایگاه ویژه نیز از جمله افزوده های اوست. ورزشگاه امجدیه و ویلاهای دوبرول نسبت به باقی آثار او شکل های تندیس گرایانه تری دارد. دانشکدهٔ هنرهای زیبا. دانشکدهٔ هنرهای زیبا نیز مجموعهٔ دیگری در دانشگاه تهران است که دوبرول طراحی آن را در ۱۳۱۹ آغاز کرد و نخستین ساختمان هایش با اجرای شرکت سوئدی سنتاب در ۱۳۲۸ به بهره برداری رسید. این مجموعه مدرن ترین دانشکده در دانشگاه تهران و از آثار برجستهٔ سبک بین الملل در دورهٔ پهلوی اول است؛ چنان که آن را «ساختمانی عظیم و باابهت، با تناسبات کلاسیک و تجرید مدرن» و یادآور بناهای آدولف لوس و لوکوربوزیه دانسته اند. برخلاف سایر دانشکده ها، نقشهٔ این دانشکده گسترده، نامتمرکز، و
نامتقارن است، و «تبعیت فرم از عمکرد» در طرح بخش های گوناگون آن دیده می شود. از جملهٔ ویژگی های بناهای دانشکده سازهٔ بتنی، نمای سیمانی با خطوط مستقیم، پنجره های سرتاسری و سایه بان ها و قرنیزهای افقی و کشیده، و بام مسطح را می توان برشمرد. دوبرول و آموزش معماری. نقش دوبرول در معماری ایران تنها محدود به طراحی و ساخت آثار برجسته نیست، بلکه بایستی او را در زمرهٔ پایه گذاران آموزش معماری و معلمی دلسوز و منضبط نیز دانست که تعدادی از نخستین معماران تحصیل کرده در ایران، زیر دست او تعلیم یافتند. او اساسنامه نخستین مدرسهٔ عالی معماری را در وزارت پیشه و هنر به همراه کریم طاهرزادهٔ بهزاد نوشت و از ۱۳۱۷ تا ۱۳۱۹ در آن به تدریس پرداخت. در ۱۳۱۹ مدرسهٔ عالی معماری منحل شد و دانشجویان آن به دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران منتقل شدند که دوبرول جزو هیئت مؤسسان آن بود و برنامهٔ درسی گروه معماری آن را از روی الگوی مدرسهٔ هنرهای زیبای پاریس (بوزار) تنظیم کرده بود. دوبرول ریاست یکی از سه کارگاه معماری را برعهده داشت و پس از آنکه در زمستان ۱۳۲۰ از ایران رفت، سرپرستی کارگاهش به محسن فروغی سپرده شد. او و فروغی و گدار که هرسه دانش آمو
ختهٔ بوزار بودند، از آغاز شکل گیری آموزش معماری در ایران، مانع غلبهٔ رویکرد «مهندسی معماری» یا به بیان دیگر غلبهٔ امور فنی بر دروس هنری شدند.
تیموتیوش پوکاش (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لهستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لخ پوزنان اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال لهستان، زیر ۲۱ سال لهستان، و لهستان بازی کرده است.
یاکوب سویرچوک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لهستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زاویشا بیدگوشچ و باشگاه فوتبال کایزرسلاوترن اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال لهستان، زیر ۲۱ سال لهستان، و لهستان بازی کرده است.
میکال هلیک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل لهستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بارنزلی و باشگاه فوتبال روخ خوژوف اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال لهستان بازی کرده است.
نیکی والیا (ملقب به آنجا) بازیگر تلویزیون و فیلم هند است. او در فیلم دو ایکس لارج بازی کرده است. زندگی شخصی. نیکی والیا در ۲۶ سپتامبر ۱۹۷۲ در بمبئی به دنیا آمد. او به مدرسه صومعه سنت ترزا در سانتاکروز رفت. وی در فوریه ۲۰۰۲ با سانی ولیا ازدواج کرد و در همان سال به انگلستان نقل مکان کرد. این زوج دوقلو دارند (یک پسر به اسم شان و یک دختر به اسم سابرینا). وی در حال حاضر در انگلیس اقامت دارد. حرفه. نیکی به عنوان مدل، بازیگر، VJ، مجری و بازیگر در تلویزیون و فیلم (بالیوود) کار کرده است. وی نزدیک به ۳۰ سال در بیش از ۳۱ سریال تلویزیونی در ژانرها بازی کرده است. وی بیشتر به خاطر بازی در نقش دکتر «سیمران ماتور» در مجموعه تلویزیونی هندی «"وجود … یک داستان عاشقانه» ساخته کاهانی" در تلویزیون زی است. او به زیبایی نقش نیکی را در سریال «تبدیل به یک موضوع می شود» بازی کرده بود