Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ویلتون (به انگلیسی: Wilton) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان لیدل ریور، آرکانزاس واقع شده است. ویلتون ۳٫۳۱ کیلومتر مربع مساحت و ۳۷۴ نفر جمعیت دارد و ۹۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
میلبری (به انگلیسی: Millbury) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان وود، اوهایو واقع شده است. میلبری ۲٫۵۸ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۲۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۸۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
قتل بی نقص () یک فیلم هندی انگلیسی زبان جنایی است که در سال ۱۹۸۸ منتشر شد.
هَری ریموند فیتزوالتر کیتینگ (؛ – ) نویسنده داستان های جنایی و منتقد ادبی اهل بریتانیا بود که بیشتر به خاطر مجموعه رمان هایی که بازرس گوت از اداره آگاهی بمبئی شخصیت اصلی آن هاست، شناخته می شود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "قتل بی نقص" اشاره نمود.
زندان عادل آباد یک زندان در بلوار عدالت جنوبی شهر شیراز است. عادل آباد که زندان مرکزی شیراز است سال ها پیش در مکانی خالی از سکنه در جنوب شهر شیراز ساخته شد اما با گسترش شهر در محدودهٔ شهری قرار گرفت. نوید افکاری، کسری نوری، وحید افکاری، علی اکبر معصوم بیگی و عزت الله سحابی از جمله زندانیان سیاسی محبوس در این زندان از پیش انقلاب ۱۳۵۷ تاکنون بوده اند. مشخصات. زندان عادل آباد شیراز، یکی از زندان های بزرگ ایران در شهر شیراز است. این زندان نیم قرن پیش در فاصله مناسبی از حریم شهری شیراز ساخته شده بود اما با توسعه شهر شیراز در سال های گذشته، امروزه در میان بافت شهری قرار دارد. سال ساخت این زندان را دهه ۱۳۵۰ گزارش کرده اند. نام رسمی این زندان، زندان مرکزی شیراز است ولی به خاطر واقع شدن در محله عادل آباد به این نام مشهور شده است. این زندان از دو بخش بازداشتگاه مرکزی و زندان مرکزی تشکیل شده که دو ساختمان مجزا در یک مجموعهٔ نزدیک به هم هستند. زندان عادل آباد شیراز ۱۴ بند دارد که معمولاً متهمان جرایم سنگین مثل قتل و سرقت های مسلحانه و آدم ربایی های درجه یک با حکم های سنگین در بند ۱۰ و ۱۱ با اسم رسمی بند همت و بند نشاط که
از مخوف ترین بندهای عادل آباد است، نگهداری می شوند. زندان پیربنو (ویژه مواد مخدر) و زندان نظام شیراز از دیگر زندان های شهر شیراز هستند. انتقال زندان. به گفته اعضاء شورای شهر شیراز، انتقال زندان عادل آباد به خارج از محدوده شهر در دستور کار کمیسیون ساماندهی حاشیه نشینی و رفع محرومیت مناطق کم برخوردار قرار گرفت. هدف از این کار سلامت روان و امنیت در کلان شهر شیراز و کاهش آسیب های اجتماعی و ایجاد شرایط مناسب جهت توانمندسازی زندانیان عنوان شده. زمزمه های انتقال زندان به خارج از شهر شیراز از سال ۱۳۸۶ شکل گرفته بود. امکانات و قوانین زندان. امکانات پزشکی. از هر هزار نفر جمعیت یک بند زندان، هفته ای ۳۰ تا ۴۰ نفر می توانند به بهداری بروند. گفته می شود بسیاری از زندانیان عادل آباد به علت عدم رسیدگی پزشکی در این زندان فوت شده اند. یک زندانی گفته است: «کمبود امکانات درمانی و دکتر باعث شده بود که زندانیان برای دیدن دکتر و گرفتن دارو معمولاً ۱۰ تا ۱۵ روز صبر کنند. بارها مشاهده کردم که یک مریضی ساده به دلیل بی توجهی مسئولان زندان به مریضی های بدتری تبدیل شده بود. به عنوان مثال یکی از زندانی ها که دندانش عفونت کرده بود تقریباً
بعد از دو هفته بی توجهی مسئولان زندان دچار تشنج شد و مجبور شدند به بیمارستان بیرون منتقلش کنند». امکانات رفاهی و آموزشی. به گفته مسئولان این زندان، در این ندامتگاه ۱۵ رشته برای اشتغال و حرفه آموزی تدارک دیده شده است. اتاق بازی با کودکان که برای مادران زندانی تهیه شده است، دیگر امکانات این زندان عنوان شده. به گزارش ایران وایر، زندان عادل آباد ابتدا در مجموع از چهار بند بزرگ و اصلی تشکیل می شد که هر بند شامل سه طبقه و ۲۰ اتاق بود. اما به مرور زمان هر کدام از این بندهای اصلی به بندها و واحدهای کوچک تر تبدیل شده اند. هر کدام از بندهای اصلی در زمان ساخت، برای ۵۰۰ زندانی طراحی شده بودند اما سال های بعد چیزی حدود پنج برابر ظرفیت هم در آن ها جا داده شده است. در حال حاضر در مسیر راهروی اصلی که از گیت ورودی شروع و به بند سبز بزرگ سال منتهی می شود، دفتر مدیر داخلی زندان، دفتر قاضی ناظر، بهداری و سایر بندها واقع شده اند. بند سبز بزرگ سال که حدود ۴۰۰ نفر ظرفیت دارد و به گفته زندانی ها، «بند لاکچری» و «مرفهین» زندان یا ویترینی برای نمایش در جریان دید و بازدید مسوولان داخلی و خارجی است، محل اقامت زندانیان متمکنی است که می
توانند ماهانه برای زندان هزینه کنند. یکی دیگر از بندهای مرفه این زندان، «اندرزگاه قرآن» است که نسبت به بند سبز، کوچک تر است و حدود ۱۰۰ نفر جمعیت دارد. این بند هم متعلق به زندانیان با اقبال تری است که گاهی به مرخصی یا ملاقات شرعی فرستاده می شوند و امکانات رفاهی مناسبی دارند. بند زندانیان سیاسی. مسئولان زندان عادل آباد از مردادماه ۹۶ زندانیان سیاسی، عقیدتی و امنیتی این زندان را در یک بند ایزوله موسوم به بند ۱۴ امنیتی نگهداری می کنند. پس از این تغییر در روند بندها، دسترسی زندانیان بند ۱۴ به فروشگاه، امکان استفاده از هواخوری، سالن ورزشی و مراکز فرهنگی محدودتر شد. رویدادها. شورش فروردین ۱۳۹۹. در پی شیوع ویروس کرونا شامگاه یکشنبه ۱۰ فروردین ۱۳۹۹ زندانیان زندان عادل آباد در اعتراض به وضعیت خود و عدم اجازه برای مرخصی دست به شورش زدند. در روزهای پایانی سال ۱۳۹۸، به دلیل بحران کرونا مسئولان قضایی حدود ۸۵ هزار زندانی را به مرخصی فرستادند اما عدم اعطای مرخصی به برخی زندانیان در شیراز و چند شهر دیگر موجب اعتراض آن ها شد. هم زمان برخی منابع محلی خبر دادند از زندان عادل آباد صدای تیراندازی شنیده شده و کاربران شبکه های اجتما
عی هم از فرار عده ای از زندانیان سخن گفتند. با این حال در نخستین ساعت بامداد ۱۱ فروردین استاندار فارس خبر فرار زندانیان را تکذیب کرد و رئیس دادگستری آن استان هم عامل ناآرامی ها را «زندانیان با جرائم خشن و خاص» معرفی کرد «که مشمول هیچ گونه تسهیلاتی نمی شوند». به گفتهٔ او در جریان این شورش زندانیان دو بند، اقدام به شکستن برخی نرده ها و دوربین های مداربسته کردند. اعتصاب غذای گستردهٔ ۱۴۰۰. زندانیان سیاسی این زندان همراه با زندانیان زندان های اوین، فشافویه در تاریخ ۲۹ اسفندماه ۱۳۹۹ اعلام کردند به یاد و احترام رنج های مشترک مردم ایران، در اعتراض به ظلم های ستمگران و به یاد گرسنگان وطن بر سفره نوروز، شروع سال ۱۴۰۰ خورشیدی را با اعتصاب غذا آغاز می کنند که تا سه روز ادامه داشت. تحریم وزارت خزانه داری آمریکا و اتحادیه اروپا. در ۳ مهر ۱۳۹۹ «الیوت آبرامز» نماینده ویژه دولت آمریکا اعلام کرد تحریم هایی علیه دستگاه قضائی ایران وضع خواهند کرد و ساعاتی بعد وزارت خزانه داری ایالات متحده آمریکا زندان عادل آباد را به دلیل ارتباط با نقض جدی حقوق بشر مورد تحریم قرار داد. این تحریم ها که پس از اعدام نوید افکاری وضع شد علاوه بر زندا
ن عادل آباد، سید محمود ساداتی (رئیس شعبه اول دادگاه انقلاب شیراز) که به گفته مقامات آمریکایی «در محاکمه، زندانی کردن و قصاص نوید افکاری نقش داشته است» را هم شامل شد. در فروردین ۱۴۰۴، اتحادیه اروپا، زندان عادل آباد شیراز را، به دلیل نقض سیستماتیک حقوق بشر، از جمله اجرای گسترده احکام اعدام و بازداشت غیرقانونی شهروندان اروپایی، در فهرست تحریم های خود قرار داد. این تحریم ها شامل مسدود شدن دارایی ها و ممنوعیت ورود به کشورهای عضو اتحادیه اروپا می شوند. اتحادیه اروپا، این اقدامات را در واکنش به سیاست های جمهوری اسلامی در استفاده از بازداشت های خودسرانه، به عنوان ابزاری برای گروگان گیری حکومتی و فشار بر کشورهای اروپایی اتخاذ کرده است.
هیپ هیپ هورا! (؛ ) یک فیلم درام دانمارکی-نروژی-سوئدی به کارگردانی شل گریده است که در سال ۱۹۸۷ منتشر شد. عنوانِ این فیلم برگرفته از تابلوی نقاشی هیپ، هیپ، هورا! اثر نقاش دانمارکی پیدر سورین کرویر است و به نقاشان اسکاگن می پردازد. این فیلم برندهٔ جایزه ویژه هیئت داوران جشنواره فیلم ونیز، برندهٔ اوسلای طلایی بابت «بهترین فیلم برداری» در جشنواره فیلم ونیز و همچنین برندهٔ گلدباگن «بهترین بازیگر زن» شد.
کریستوفر رابرت براونینگ (زادهٔ ) استاد برجسته تاریخ دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل (UNC) است. براونینگ، که متخصص هولوکاست است، به خاطر کار بر روی راه حل نهایی، کردار کسانی که سیاست های نازی را اجرا می کردند، و بهره گیری از شهادت بازماندگان شناخته شده است. وی نویسنده ۹ کتاب از جمله "مردان معمولی" (۱۹۹۲) و "خاستگاه راه حل نهایی" (۲۰۰۴) است. براونینگ از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۹۹ در دانشگاه لوتری پاسیفیک به تدریس پرداخت و سرانجام به عنوان یک استاد مدعو درآمد. در سال ۱۹۹۹ وی برای پذیرش انتصاب به عنوان استاد تاریخ فرانک پورتر گراهام به UNC نقل مکان کرد و در سال ۲۰۰۶ به عضویت فرهنگستان هنر و علوم آمریکا گزیده شد. وی پس از بازنشستگی از UNC در سال ۲۰۱۴، استاد مدعو در دانشگاه واشینگتن در سیاتل شد. براونینگ در چندین دادگاه مربوط به هولوکاست از جمله دادگاه دوم ارنست زوندل (۱۹۸۸) و "ایروینگ علیه پنگوئن بوکس" (۲۰۰۰) بعنوان شاهد متخصص به ارائه نظر پرداخته است. آثار. "مردان معمولی". براونینگ به ویژه با کتاب ۱۹۹۲ خود با عنوان «مردان معمولی: گردان پلیس ذخیره ۱۰۱ و راه حل نهایی در لهستان» شناخته می شود که در آن وی به بررسی آلمان واح
د ذخیره ۱۰۱ "اوردنونگس پولیتزای" (پلیس نظم)، که مسئول چندین کشتار و به صف کشی یهودیان برای تبعید به اردوگاه های مرگ نازی ها بود، می پردازد. نتیجه گیری از این کتاب، که تا حدودی تحت تأثیر آزمایش های معروف میلگرم در دهه ۱۹۷۰ بود، این بود که مردان واحد ۱۰۱ به دلیل اطاعت از اقتدار و فشار نظیر دست به کشتار زدند. به نوشته وی، مردان واحد ۱۰۱ نازی های دوآتشه نبودند بلکه مردانی میانسال و عادی از طبقه کارگر اهل هامبورگ بودند که اگرچه برای خدمت در ارتش نام نویسی شده بودند، اما برای انجام وظیفه نظامی منظم مناسب تشخیص داده نشدند. پس از بازگشتشان به لهستان اشغالی در ۱۹۴۲، به این مردان دستور داده شد که در جریان عملیات راینهارد، اقدام به ایجاد وحشت برای یهودیان ساکن گتوها در شهرهای یوزفوف و وومازه و کشتار یهودیان لهستانی (مردان، زنان و کودکان) کنند. در چند مورد دیگر، به آنها دستور داده شد که تعداد مشخصی از یهودیان را در یک شهر یا منطقه بکشند، و به آن ها اغلب توسط مردان تراونیکی کمک می شد. فرمانده یگان یک بار به افرادش این گزینه را داد که در صورت اینکه این کار را خیلی سخت یافتند انصراف دهند، که تنها کمتر از ۱۲ تن در یک گردان ۵
۰۰ نفری انصراف دادند. براونینگ شواهدی را ارائه می کند که نشان می دهند این مردان همگی ضدیهودان پر از نفرت نبوده اند. او شهادت مردانی را می آورد که می گویند التماس کرده اند که از این کار کنار گذاشته شوند و در جای دیگری قرار بگیرند. در یک مورد، دو پدر ادعا کردند که نمی توانند کودکان را بکشند و از این رو خواستند کارهای دیگری به آن ها سپرده شود. براونینگ همچنین از مردی می گوید که خواستار خلاصی خود شد، آن را بدست آورد و پس از بازگشت به آلمان ارتقا یافت. "مردان معمولی" مورد تحسین فراوان قرار گرفت اما دنیل گلدهیگن آن را به دلیل از قلم انداختن فرهنگی سیاسی ویژه در آلمان، که وی آن را «تمایل کنارگذاری یهودستیزانه» می خواند، مورد انتقاد قرار داد. گلدهیگن در مروری در ژوئیه ۱۹۹۲ در "نیو ریپابلیک"، "مردان معمولی" را کتابی خواند که در تفسیر اصلی خود ناموفق عمل کرده است. کتاب بحث برانگیز گلدهیگن در ۱۹۹۶، "جلادان مایل هیتلر"، به ویژه برای مخالفت با براونینگ نوشته شد اما در نهایت خود زیر انتقادهای بیشتری قرار گرفت. ایروینگ علیه لیپشتات. هنگامی که دیوید ایروینگ در سال ۱۹۹۶ از دبرا لیپشتات به دلیل افترا شکایت کرد، براونینگ یکی از
شاهدان اصلی دفاع بود. تاریخ دان دیگری، رابرت یان فان پلت، گزارشی در مورد اتاق های گاز در اردوگاه آشویتس نوشت و براونینگ گزارشی دربارهٔ شواهد پاکسازی یهودیان. براونینگ در جریان شهادت خود و بازجویی توسط ایروینگ، با پیشنهاد ایروینگ مبنی بر اینکه آخرین فصل هولوکاست هنوز نگاشته نشده است (این ادعا که تردید در واقعیت آن وجود دارد) مخالفت کرد، و گفت: «ما هنوز چیزهایی دربارهٔ امپراتوری روم پیدا می کنیم. چیزی به نام آخرین فصل در تاریخ وجود ندارد.» براونینگ با استدلال ایروینگ مبنی بر اینکه عدم وجود دستور کتبی پیشوا - دستور آدولف هیتلر برای انجام نسل کشی یهودیان اروپایی - به منزله شاهدی علیه تاریخ پذیرفته شده هولوکاست است، مخالفت کرد. براونینگ اظهار داشت که نیازی به چنین نوشته ای نبوده است، چرا که هیتلر تقریباً بی شک سخنانی را به زیردستان برجسته خود گفته بود که خواسته های وی را در مورد یهودیان نشان می دادند، از این روی اشکال عدم وجود دست نوشته ای مشخص ناوارد است. براونینگ شهادت داد که بسیاری از کارشناسان آلمان نازی بر این باورند که هرگز دستور کتبی از سوی پیشوا برای «راه حل نهایی مسئله یهود» وجود نداشته است، اما با این و
جود هیچ تاریخ دانی در واقعیت نسل کشی نازی ها تردید نمی کند. براونینگ خاطرنشان کرد که در سخنرانی محرمانه هیتلر در ۱۲ دسامبر ۱۹۴۱ با گاولایترهای خود، عنوان «راه حل نهایی» اشاره به نسل کشی داشته است. براونینگ ادعای ایروینگ را مبنی بر اینکه هیچ اطلاعات آماری موثقی در مورد تعداد جمعیت یهودیان پیش از جنگ در اروپا یا در جریان روند کشتار وجود ندارد، رد کرد. وی ادعا کرد که تنها دلیلی که تاریخ دانان در مورد اینکه آیا پنج یا شش میلیون یهودی در هولوکاست کشته شده اند بحث می کنند، عدم دسترسی به بایگانی های کشورهای پساشوروی است. تفسیر براونینگ از هولوکاست. در بحث عملگرایی-نیت گرایی، براونینگ یک «عملگرای میانه رو» در مورد ریشه های هولوکاست است، که بر روی ساختار و نهاد رایش سوم، و نه اهداف و دستورهای آدولف هیتلر، تمرکز می کند. عملگرایی، پاکسازی یهودیان را نتیجه بداهه پردازی و رادیکالیزه شدن یک رژیم دارای چندین مرکز تصمیم گیری می داند. براونینگ استدلال کرده است که راه حل نهایی نتیجه «رادیکالیزه شدن تجمعی» دولت آلمان بود، به ویژه هنگامی که با «مشکل» خودخواستهٔ سه میلیون یهودی (عمدتاً لهستانی) روبرو شد، که نازی ها خود پیشتر آن ه
ا را از سال ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ در گتوها زندانی کرده بودند. هدف این بود که این افراد و سایر یهودیان ساکن رایش سوم پس از انتخاب مقصد به سوی شرق اخراج شوند. براونینگ استدلال کرد که عبارت «راه حل نهایی مسئله یهود» که برای نخستین بار در سال ۱۹۳۹ استفاده شد، تا سال ۱۹۴۱ به معنای «راه حل ارضی» بود. به دلیل تحولات نظامی جنگ جهانی دوم و جنگ های میان دیوان سالاران آلمان، تبعید یهودیان به عنوان راه حل جایگاه خود را از دست داد به طوری که تا سال ۱۹۴۱، اعضای دیوان سالاری آلمان به بحث دربارهٔ کشتار جمعی یهودیان تمایل پیدا کردند. براونینگ مقامات دولت عمومی لهستان اشغالی را به دو جناح تقسیم می کند. «تولیدگرایان» که هوادار بهره کشی از یهودیان گتوها را به عنوان منبع کار اجباری برای کمک به پیروزی در جنگ بودند، در حالی که «فرسایش گرایان» خواهان آن بودند که به یهودیان اجازه داده شود از گرسنگی یا در اثر بیماری بمیرند. در همان حین، درگیری هایی میان اس اس و هانس فرانک، فرماندار کل لهستان اشغالی، وجود داشت. نیروهای اس اس از طرح نیسکو برای ایجاد «اقامتگاهی ویژه یهودیان» در لوبلین، لهستان اشغالی، طرفداری می کردند که قرار بود تمام یهودیان آلما
ن بزرگ، لهستان و چکسلواکی سابق به آن تبعید شوند. فرانک با این تصور که اس اس می خواهد یهودیان را وبال گردن قلمرو خود کند با «طرح لوبلین/نیسکو» مخالفت کرد. فرانک و هرمان گورینگ آرزو داشتند که دولت عمومی لهستان «انبار غله» رایش شود و با طرح های پاکسازی قومی هاینریش هیملر و آرتور گرایزر به عنوان مخل اقتصاد بودن، مخالفت داشتند. در مه ۱۹۴۰، تلاش برای حل این مشکلات در نشستی میان هیملر، گورینگ، فرانک و گرایزر که در ۱۲ فوریه ۱۹۴۰ در کارین هال برگزار شد، هنگامی با شکست مواجه شد که هیملر توانست یادداشتی را با عنوان «ایده هایی در مورد روش برخورد با جمعیت بیگانگان در شرق» در ۱۵ مه ۱۹۴۰ به هیتلر رساند، و هیتلر از آن با عنوان «خوب و صحیح» یاد کرد. موافقت هیتلر با یادداشت هیملر، که خواستار اخراج همه یهودیان اروپای تحت حاکمیت آلمان به آفریقا، و تضعیف لهستانی ها به حد «طبقه ای از کارگران بدون رهبر» بود، به باور براونینگ، منجر به تغییر سیاست آلمان در لهستان اشغالی در راستای خطوط پیشنهادی هیملر شد. براونینگ اختلاف نظر میان گورینگ / فرانک-هیملر / گرایزر را نمونه ای کامل از آنچه درخواست هیتلر از زیردستان خود برای شرکت در جنگ های ل
فظی با یکدیگر بود می داند، که در نهایت بدون تصمیم گیری برای سیاستی واحد، اما در راستای آنچه پیشوا بدان متمایل بود، پایان می پذیرفتند.
کاسموبال دروازه بان کهکشان و فیلمی در ژانر ابرقهرمانی به کارگردانی دانیک فیزیف محصول سال ۲۰۲۰ روسیه است. این فیلم در ۲۷ اوت ۲۰۲۰ انتشار یافت. خلاصه داستان. پس از یک جنگ کهکشانی که در نزدیکی زمین اتفاق افتاد، کره ماه نابود شده و قطب های کره زمین ناپدید شدند. اکنون آب و هوای مسکو و جمعیت آن شبیه به سایبرپانک ضد آرمان شهر برزیل است: تمام شهر نمایانگر نژادها و خرده فرهنگ های مختلف، افراد و حیوانات عجیب و غریب و معجزات مهندسی است که در خیابان های مملو از آفتاب با یکدیگر همزیستی می کنند. یک سفینه بزرگ بر فراز زمین معلق مانده است. این یک استادیوم است که در آن مسابقاتی شبیه به فوتبال مدرن و به شیوه کنترل از راه دور برگزار می شوند، اما با سرعتی فوق العاده بالا. نام این بازی کاسموبال است، نوعی فوتبال...
هجوم یک فیلم علمی تخیلی به کارگردانی فئودور بوندارچوک محصول سال ۲۰۲۰ کشور روسیه است. این فیلم اول ژانویهٔ ۲۰۲۰ در روسیه انتشار یافت و دنبالهٔ "جاذبه (فیلم ۲۰۱۷)" است. خلاصه داستان. این حادثه سه سال پس از رویدادهای جاذبه (فیلم ۲۰۱۷) اتفاق می افتد. جولیا (با بازی ایرینا استارشنباوم) که با کمک فناوری های فرازمینی از مرگ نجات یافته اکنون از توانایی های غیر معمول برخوردار است. این دختر موضوع تحقیقات آزمایشگاه های مخفی وزارت دفاع است. توانایی های جدید جولیا نه تنها توجه افراد زمینی را به خود جلب می کند بلکه آن ها به تهدیدی برای تمدن های فرازمینی تبدیل می شوند. به همین دلیل کره زمین تهدید به حمله می شود. هکان (Hekon) برگشته تا جولیا را نجات دهد، این بار با کمک سُل (Sol)...
چند ضلعی ساده () در هندسه اقلیدسی، یک چند ضلعی است که خودش را قطع نمی کند و هیچ حفره ای ندارد. یعنی یک شکل مسطح متشکل از قسمت های خط مستقیم (پاره خط) یا غیر متقاطع یا «اضلاع» است که به صورت جفت به هم متصل شده و یک مسیر بستهٔ واحد را تشکیل می دهند. اگر اضلاع با هم تلاقی داشته باشند، آن چند ضلعی ساده نیست. واژهٔ «ساده» اغلب حذف می شود، و سپس تعریف بالا به طور کلی برای مفهوم یک چند ضلعی قابل درک است. تعریفی که در بالا ارائه شد خصوصیات زیر را تضمین می کند: برای تشکیل زاویه ای که مستقیم نیست (۱۸۰ درجه نبست) معمولاً به دو لبه که در گوشه ای قرار می گیرند نیاز است. درغیر اینصورت، بخش های خط همخطی قطعات یک طرف واحد در نظر گرفته می شوند. ریاضی دانان معمولاً از «چند ضلعی» استفاده می کنند تا فقط به شکل ساخته شده توسط بخش های خط اشاره کنند، نه منطقه محصور، با این حال برخی ممکن است از «چند ضلعی» برای اشاره به شکل صفحه ای که توسط یک مسیر بسته محدود شده است، تشکیل شده از یک توالی محدود از بخش های خط مستقیم (یعنی توسط یک زنجیرهٔ چند ضلعی بسته). طبق تعریف مورد استفاده، این مرز ممکن است بخشی از چند ضلعی باشد یا نباشد.
هلگه یوردال (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل نروژ است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "کمربند شکارچی"، "لاس وگاس" و "هیپ هیپ هورا!" اشاره کرد.
یوهان هوسون شلگرین (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل سوئد است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "ریمیکس" و "هیپ هیپ هورا!" اشاره کرد.
مورتن گرون وِلد (؛ – ) بازیگر و مدیر تئاتر اهل دانمارک بود. وی بین سال های ۱۹۶۱ تا ۲۰۱۷ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است می توان به "یکی در میان جمع"، "اولسن خلافکار روی خط راه آهن"، "السن خلافکار رفته است"، "اولسن خلافکار قرمز می بیند"، "هیپ هیپ هورا!" و "گرگ پشت در" اشاره کرد. در ۱۶ اکتبر ۲۰۱۸، گرونولد ۸۳ ساله به رسانه های دانمارک اطلاع داد که به سرطان تیروئید مبتلا شده و تنها چند ماه از عمرش باقی مانده است. مدتی کوتاه پیش از آن، او به دلیل بیماری حضور خود را در مراسمی به مناسبت پنجاهمین سالگرد نخستین فیلم گروه اولسن لغو کرده بود. او یک ماه بعد، در ۱۴ نوامبر ۲۰۱۸ در شهر هله روپ دانمارک، در سن ۸۳ سالگی درگذشت.
هله روپ (؛ ) ناحیه ای در کمون گنتافته و در حومهٔ شهر کپنهاگ در دانمارک است. مسکونی ترین بخش این ناحیه، در مرکز اِسترانواین واقع است که از جنوب به تنگه اورسوند محدود شده است. تسهیلات جدید کارخانه آبجوسازی توبورگ، یک مارینا و ستاد مرکزی چندین شرکت بزرگ، همگی در ناحیهٔ هله روپ واقع شده است. در بقیهٔ نقاط هله روپ نیز، خانه های مستقل خانواده ها را می توان یافت. هله روپ در حدود ۵۱۵ هکتار مساحت دارد که ۲۰٪ از مساحتِ کمون را شامل می شود. چهار فرزند فردریک، ولیعهد دانمارک و مری، شاهدخت دانمارک به مدرسهٔ ترانگارد در این ناحیه رفتند.
بایکوت کسب وکارهای یهودی در آلمان نازی در آلمان از یکم آوریل ۱۹۳۳ آغاز شد، و ادعا می شد که واکنشی دفاعی در برابر بایکوت ضدنازی بود، که در مارس ۱۹۳۳ آغاز شده بود. این امر عمدتاً ناموفق بود، زیرا جمعیت آلمان همچنان به استفاده از مشاغل یهودی ادامه می داد، اما هدف نازی ها را برای تضعیف دوام یهودیان در آلمان فاش کرد. این بایکوت اقدامی دولتی و اولیه علیه یهودیان آلمان توسط دولت جدید ناسیونال سوسیالیست بود که در «راه حل نهایی» به اوج خود رسید. این کارزار شامل آزار و اذیت، دستگیری، غارت سیستماتیک ، انتقال اجباری مالکیت به فعالان حزب نازی (تحت مدیریت اتاق بازرگانی) و در نهایت قتل صاحبان مشاغل یهودی توسط دولت بود. تنها در برلین ۵۰ هزار کسب وکار متعلق به یهودیان وجود داشت. بایکوت های اولیه. یهودستیزی در آلمان پس از جنگ جهانی اول به طور فزاینده ای فراگیر شد و بیشترین شیوع آن در دانشگاه ها بود. تا سال ۱۹۲۱، اتحادیه دانشجویی آلمان دویچر هوخشولرینگ یهودیان را از عضویت منع شد. از آنجا که این ممنوعیت برپایه نژاد بود، شامل یهودیانی نیز می شد که به مسیحیت گرویده بودند. این طرح با اعتراض دولت روبرو شد، و به همه پرسی ای منجر شد ک
ه در آن ۷۶ درصد از دانشجویان به ممنوعیت رای مثبت دادند. در همان هنگام، روزنامه های نازی آغاز به تحریک تحریم کسب وکارهای یهودی کردند و تحریم های ضدیهودی با اقدام احزاب راست گرای آلمان به بستن درهای خود به روی یهودیان، یکی از ویژگی های مشخص سیاست های محلی در آلمان در دهه ۱۹۲۰ شدند. از ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۲، اوباش قهوه ای پوش به شکل فیزیکی از ورود مشتریان به مغازه های یهودی جلوگیری می کردند، پنجره ها به طور سیستماتیک شکسته و صاحبان مغازه های یهودی را تهدید می کردند. در فصل تعطیلات کریسمس سال ۱۹۳۲، دفتر مرکزی حزب نازی بایکوت سراسری را ترتیب داد. علاوه بر این، کسب وکارهای آلمانی، به ویژه سازمان های بزرگی مانند بانک ها، شرکت های بیمه و شرکت های صنعتی مانند زیمنس، به طور فزاینده ای از استخدام یهودیان خودداری کردند. بسیاری از هتل ها، رستوران ها و کافه ها ورود یهودیان را منع کردند و جزیره تفریحی برکوم اقامت یهودیان را در هر جای جزیره ممنوع کرد. چنین رفتاری در اروپای پیش از جنگ معمول بود؛ اما در آلمان، به اوج های جدیدی رسید. بایکوت های ضدنازی ۱۹۳۳. بایکوت ضدنازی که در مارس ۱۹۳۳ آغاز شد بایکوتی از محصولات نازی توسط منتقدان خارجی
حزب نازی در پاسخ به یهودستیزی در آلمان پس از ظهور آدولف هیتلر و انتصاب وی به عنوان صدراعظم آلمان در ۳۰ ژانویه ۱۹۳۳ بود. کسانی که در ایالات متحده، بریتانیا و سایر نقاط جهان مخالف سیاست های هیتلر بودند، بایکوت و تظاهرات همراه با آن را ترتیب دادند تا آلمان نازی را ترغیب کنند به اقدامات ضدیهودی خود پایان دهد. بایکوت ملی. در مارس ۱۹۳۳، نازی ها تعداد زیادی کرسی در پارلمان آلمان، رایشتاگ، به دست آوردند. به دنبال این پیروزی، و تا حدودی در واکنش به تحریم خارجی علیه نازی ها در سال ۱۹۳۳، خشونت گسترده و اوباشگری علیه کسب وکارها و افراد یهودی شکل گرفت. به شکل فیزیکی از رسیدن وکیلان و قاضیان یهودی به درون ساختمان دادگاه ها جلوگیری شد. در برخی موارد اس آ به شکل خودجوش دست به ایجاد اردوگاه های کار اجباری برای یهودیان ضدنازی کرد. یوزف گوبلز، که وزارت تبلیغات و روشنگری عمومی نازی را تأسیس کرد، در ۳۱ مارس ۱۹۳۳ به روزنامه حزب نازی گفت که «یهودیت جهانی» اعتبار مردم آلمان را از میان برده است و خواستار آن شد تا این بایکوت تبدیل به اقدامی ضدیهودی شود. در یکم آوریل ۱۹۳۳، نازی ها نخستین اقدام برنامه ریزی شده در سرتاسر کشور را علیه یه
ودیان انجام دادند: بایکوت یک روزهٔ کسب وکارها و متخصصان یهودی، در پاسخ به تحریم کالاهای آلمانی از سوی یهودیان. در روز تحریم، اس آ با حالت تهدیدآمیز در برابر فروشگاه های بزرگ متعلق به یهودیان و موسسات خرده فروشی و دفاتر حرفه ای، همانند پزشکان و وکیلان، ایستاد. وزارت تبلیغات می خواست متخلفان از این بایکوت را دستگیر کند و به دنبال آن بود تا آن دسته از شهروندان آلمانی را که بیانیه را نادیده گرفته و به استفاده از فروشگاه ها و خدمات یهودی ادامه دادند در برابر دیگر شهروندان آلمانی شرمنده سازد. ستاره داوود با شعارهایی یهودستیزانه به رنگ زرد و سیاه بر روی هزاران در و پنجره نقاشی شد. تابلوهایی نوشته شده بود که «از یهودیان خرید نکنید!» (به آلمانی:"Kauf nicht bei Juden!")، «یهودیان بدبختی ما هستند!» ("Die Juden sind unser Unglück!") و «به فلسطین برو!» ("Geh nach Palästina!"). در سراسر آلمان اقدامات خشونت آمیز علیه افراد یهودی و اموال آن ها رخ دادند. بایکوت توسط بسیاری از آلمانی ا که در طول روز به خرید در فروشگاه های متعلق به یهودیان ادامه می دادند، نادیده گرفته شد. اگرچه این آغاز کارزاری سراسری علیه یهودیان بود، اما در و
اقع تحریم برای نازی ها موفقیت آمیز نبود و پس از یک روز به دلیل تأثیر منفی که بر اقتصاد داشت، کنار گذاشته شد تأثیر بین المللی. بایکوت نازی ها بایکوت های مشابهی را در کشورهای دیگر پدیدآورد. در لهستان، اعضای حزب ناسیونال دموکرات (که توسط رومن دمووسکی تأسیس شده بود) بایکوت کسب وکارهای یهودیان را در سراسر کشور ترتیب داد. در کبک، ملی گرایان فرانسوی-کانادایی بایکوت یهودیان را در دهه ۱۹۳۰ سازمان دادند. در ایالات متحده، هواداران نازی همچون کشیش چارلز کافلین (مهاجری از کانادا) برای بایکوت مشاغل یهودی دست به تحریک می زدند. برنامه رادیویی کافلین ده ها میلیون شنونده را به خود جلب کرد و هواداران وی کارزارهای «از مسیحیان خرید کنید» را ترتیب داده و به یهودیان حمله کردند. همچنین، دانشگاه های آیوی لیگ سقف تعداد یهودیان مجاز به پذیرش را پایین آوردند. در اتریش، سازمانی به نام آنتی سِمیتن بوند از سال ۱۹۱۹ علیه حقوق مدنی یهودیان مبارزات انتخاباتی انجام داده بود. الهام بخش این سازمان کارل لوگر، شهردار نامدار یهودستیز آغاز قرن در وین، بود که الهام بخش هیتلر نیز به شمار می رفت و از هواداران بایکوت کسب وکارهای یهودی بود. مبارزه اتریشی
ها با کسب وکارهای یهودی اغلب در حوالی کریسمس تشدید می شد و از سال ۱۹۳۲ به بعد صورت گرفت. همانند آلمان، نازی ها برای جلوگیری از استفاده خریداران از فروشگاه های یهودیان، در جلوی آن ها جمع می شدند. در مجارستان، دولت قوانینی را تصویب کرد که فعالیت اقتصادی یهودیان را از سال ۱۹۳۸ به بعد محدود می کرد. آغاز تحریک به بایکوت ها به اواسط سده نوزدهم برمی گشت که در آن یهودیان مجارستانی از حقوق برابر برخوردار شدند. رویدادهای متعاقب. عملیات بایکوت ملی آغاز کارزاری سراسری توسط حزب نازی علیه کل جمعیت یهودی آلمان بود. یک هفته بعد، در ۷ آوریل ۱۹۳۳، قانون احیای خدمات مدنی حرفه ای تصویب شد که اشتغال در خدمات کشوری را به «آریایی ها» محدود می کرد. این بدان معنا بود که یهودیان نمی توانستند به عنوان آموزگار، استاد، قاضی یا در سایر مناصب دولتی خدمت کنند. بیشتر کارمندان یهودی دولت، از جمله آموزگاران در مدرسه های دولتی و دانشگاه ها، اخراج شدند، و اندک زمانی پس از آن نیز نوبت پزشکان شد. با این حال، یهودیانی که کهنه سرباز بودند شامل اخراج از کار یا تبعیض نشدند (حدود ۳۵٬۰۰۰ یهودی آلمانی در جنگ جهانی اول کشته شدند). در سال ۱۹۳۵، نازی ها قو