Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
این بازی با عنوان کامل «کونگ: هشتمین عجایب دنیا» نیز در تاریخ ۲۰ دسامبر ۲۰۰۵ منتشر شدند. نسخه پی سی و کنسولی این بازی در هنگام عرضه توسط منتقدین و وب سایت های مختلف مورد تقدیر قرار گرفت. محیط بازی، صداهای محیطی، صداگذاری شخصیت ها (که توسط هنرپیشه های اصلی فیلم انجام گرفت و موفق به دریافت بهترین صداگذاری در سال ۲۰۰۵ از برنامه جوایز بازی های ویدئویی اسپایک گردید) و توانایی بازی در نقش «دریسکول» و کینگ کونگ از مواردی بودند که مورد تقدیر منتقدین قرار گرفتند. با اینحال نسخه کنسول دستی نینتندو دی اس برای باگ های فراوان، ایرادات تکنیکی و هوش مصنوعی بسیار ضعیف بازخورد منفی در پی داشت. نسخه پلی استیشن همراه این بازی نیز با واکنش های متفاوتی از سوی منتقدین مواجه شد، قابلیت مولتی پلیر این نسخه مورد تقدیر و کوتاهی بخش تک نفره آن مورد نکوهش قرار گرفت. این بازی در بازار با فروش خوب و مناسبی مواجه شد، به طوری که تا پایان مارس ۲۰۰۶ بیش از ۴.۵ میلیون نسخه از آن در سرتاسر جهان به فروش رفت. گیم پلی. در این بازی گیمر در نقش نویسنده اهل نیویورک «جک دریسکول» و گوریل غول پیکر «کینگ کونگ» ایفای نقش می کند که هدف آن ها زنده ماندن در
محیط وحشی «جزیره جمجمه» در سال ۱۹۳۳ میلادی است. مراحلی که قهرمان بازی شخصیت «جک دریسکول» می باشد دارای دید دوربین اول شخص است. این عنوان در حالت پیش فرض قابلیت نشانگر برای تیراندازی، شمارشگر باقیمانده مهمات و نمایشگر سلامتی را غیرفعال نموده (گیمر می تواند به انتخاب خود و در بخش تنظیمات، آن ها را فعال نماید) و دلیل آن هم ایجاد چالش بیشتر برای گیمر و وادار نمودن او به انتخاب اسلحه ها یا راه های جایگزین برای بقا در جزیره می باشد. در مراحل غیرانسانی بازی کنترل کینگ کونگ در اختیار گیمر قرار می گیرد که باید در حالیکه در محیط جزیره از «آن دارو» محافظت می نماید، با هیولاهای غول پیکر نیز مبارزه کند. در این حالت نمای دوربین به «دید سوم شخص» تغییر پیدا کرده و کینگ کونگ با استفاده از ضربات مشت و لگد، گرفتن و استفاده از اشیا پیرامون خود با دشمنانش نبرد می کند. او همچنین قادر به گاز گرفتن، هل دادن، بالا رفتن و حتی کوبیدن مشت بر سینه در حالت خشمگین می باشد. وقتی کینگ کونگ وارد حالت خشم می شود محیط بازی به رنگ طلایی درآمده و در این حالت قدرت بیشتری در هنگام حمله و آسیب پذیری کمتری در مقابل حمله دشمنان به دست می آورد. بسیاری
از سکانس های مربوط به کینگ کونگ صرف مبارزه با باس های غول پیکری می شود که در حالت انسانی، «جک» قادر به مبارزه با آن ها نیست. بنا به تأیید «پیتر جکسون»، این بازی دارای یک پایان متفاوت نیز می باشد و آن هنگامی است که کینگ کونگ در صحنه تیراندازی به ساختمان امپایر استیت نجات داده شده و به «جزیره جمجمه» بازگردد. برای آزاد نمودن این پایان، گیمر باید ابتدا یک بار بازی را به اتمام رسانده و سپس مجدداً به بازی برگشته و مپ های مختلف را بازی نماید تا در نهایت ۲۵۰۰۰۰ امتیاز کسب نماید. البته این پایان را می توان از طریق فعال کردن کدهای «چیت» در بازی نیز آزاد نمود. داستان. در سال ۱۹۳۳ کارگردانی به نام "کارل دنهایم" (جک بلک)، نقشه اسرارآمیزی از یک جزیره ناشناخته در دورترین نقطه اقیانوس آرام با نام "جزیره جمجمه" به دست می آورد. او شروع به استخدام افرادی برای انجام سفر به آن جزیره می نماید. یک نویسنده نمایشنامه با نام "جک دریسکول" (آدرین برودی)، یک هنرپیشه از کار اخراج شده زن به نام "آن دارو" (نائومی واتس) و یک کشتی با خدمه کامل به نام Venture که توسط شخصی به نام "کاپیتان انگل هورن" (توماس کرتشمن) هدایت می شد. این کشتی در تاری
خ ۱۲ اکتبر همان سال به جزیره می رسد و تیم فیلمسازی به همراه خدمه در یک آب و هوای طوفانی با استفاده از سه قایق نجات سعی می کنند خود را به ساحل جزیره برسانند که به علت طوفانی بودن دریا و سقوط صخره های سنگی، قایقی که "جک"، "کارل"، "آن" و "هِیس"(ایوان پارک) در آن بودند شکسته و غرق می شود. نجات یافتگان اقدام به حرکت در جزیره می کنند ولی بنابر اتفاقاتی بین گروه فاصله افتاده و ناگهان "جک" و "آن" توسط بومیان دستگیر می شوند. بومیان، "آن" را به عنوان قربانی تقدیم به گوریل غول پیکر جزیره (کینگ کونگ) می کنند، و در همین حین "جک" توسط "کارل" از بند نجات داده می شود و شروع به تعقیب رد حرکت کینگ کونگ می کنند تا بتوانند "آن" را از دستان او آزاد کنند… انتشار. نسخه ایکس باکس ۳۶۰ این بازی برتری های زیادی در گرافیک و صوت نسبت به کنسول های نسل ششم داشت. نسخه دیگری نیز برای پی سی (با عنوان Gamer's Edition) منتشر شد که این برتری های گرافیکی در آن لحاظ شده بود. نسخه Special Edition این بازی برای مدت محدودی منتشر و در دسترس عموم قرار گرفت. این نسخه شامل دو عدد دیسک که یکی از آن ها دیسک جایزه بوده و شامل کانسپت آرت ها و یک اسکرین سیور
از بازی می شد، به همراه یک دیسک از مراحل ساخت بازی و مصاحبه با پیتر جکسون بود. مشکلات فنی. زمان ساخت این بازی مصادف بود با پایان نسل ششم کنسول ها و ورود کنسول ایکس باکس ۳۶۰ به عنوان پرچمدار نسل هفتم و به همین دلیل نسخه ایکس باکس ۳۶۰ فقط برای اجرا و نمایش در تلویزیون های با کیفیت بالا (HDTV) بهینه شده بود و اجرای این بازی بر روی تلویزیون های معمولی (SD) نتیجه بسیار نامطلوبی بر روی کیفیت تصاویر و گیم پلی بازی داشت. به همین دلیل کمپانی "یوبی سافت" به گیمرها پیشنهاد کرد در صورتی که تلویزیون های HD ندارند، فعلاً نسخه ایکس باکس را خریداری کنند تا سازندگان بتوانند این مشکل نسخه ایکس باکس ۳۶۰ را حل نمایند، و در نهایت پچ اصلاح کننده منتشر شد. نسخه ایکس باکس این بای قابلیت اجرا بر روی ایکس باکس ۳۶۰ را ندارد ولی کمپانی مایکروسافت در ژوئن ۲۰۱۹ نسخه ایکس باکس ۳۶۰ این بازی را قابل اجرا برای کنسول ایکس باکس وان نمود. نسخه پی سی این بازی نیز برای جلوگیری از کپی غیرقانونی از تکنولوژی "استارفورس" (StarForce) استفاده می کرد که البته باعث بروز مشکلاتی به خصوص برای گیمرهایی که از ویندوز ۷ استفاده می کردند، شده بود. برای حل این مش
کل هیچگونه پچی از طرف سازندگان منتشر نشد. نسخه Gamer's Edition این بازی بدون هیچگونه مشکلی بر روی سیستم عامل های ویندوز ۷ و ویندوز ۱۰ اجرا می شود.
قنات دلمراد پایین روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۴۰ نفر (۸خانوار) بوده است.
قنات رودین یا گزوگون آباد روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۵۹ نفر (۱۵خانوار) بوده است.
قنات غلام یا ملک شاه روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۶۵ نفر (۱۹خانوار) بوده است.
کاشی شور چاه روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۲۴ نفر (۳۸خانوار) بوده است.
کریم آباد جرو روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است. وضع طبیعی روستای کریم اباد جرو دهستان چشمه زیارت بصورت کوهستانی، دره ای یا تپه ای می باشد. و راه زمینی این روستا بصورت جاده خاکی می باشد. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۶۰ نفر (۹خانوار) بوده است.
کریم آباد سیاه کوه روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲۱ نفر (۵خانوار) بوده است.
کلاغ آباد میرزا چاهی یا غریب آباد میرزا چاهی روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۴۴ نفر (۱۱خانوار) بوده است.
کم زرد روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۶ نفر (۴خانوار) بوده است.
خوآن مانوئل گالوز دورون ()؛ زادهٔ ۱۰ ژوئن ۱۸۸۷ – درگذشتهٔ ۲۰ اوت ۱۹۷۲) یک سیاستمدار و وکیل اهل هندوراس بود. او از ۱ ژانویه ۱۹۴۹ تا ۵ دسامبر ۱۹۵۴ رئیس جمهور هندوراس بود. خوآن مانوئل گالوز در ۲۰ اوت ۱۹۷۲، در سن ۸۵ سالگی بر اثر خونریزی مغزی درگذشت.
کودکی روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۷ نفر (۴خانوار) بوده است.
کوزگی روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲۵ نفر (۷خانوار) بوده است.
گلخانه ذوالفقار ریگی روستایی در دهستان چشمه زیارت بخش مرکزی شهرستان زاهدان استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۱۷۸ نفر (۴۴خانوار) بوده است.
راه پیمایی مرگ به جابجایی اجباری زندانیان توسط آلمان نازی در اواخر جنگ جهانی دوم و در جریان هولوکاست گفته می شود. این راه پیمایی ها اغلب در میان تابستان/پاییز سال ۱۹۴۴ و مه ۱۹۴۵ پدید آمدند و در آن ها هزاران زندانی، اغلب یهودی، از اردوگاه های کار اجباری آلمان نزدیک به جبهه شرقی به اردوگاه هایی درون خاک آلمان به دور از نیروهای متفق آورده شدند. هدف این راه پیمایی ها این بود که آلمانی ها بتوانند همچنان از نیروی کار بردگان استفاده کنند، همچنین شواهد مربوط به جنایت علیه بشریت را زدوده، و از این زندانیان برای دادوستد احتمالی با نیروهای متفق بهره گیرند. زندانیان که خود از ماه ها یا سال ها بدرفتاری و گرسنگی ضعیف شده بودند، به اجبار هزاران کیلومتر راه را در سرما و برف تا ایستگاه های قطار طی می کردند؛ سپس در سفرهایی که گاه روزها در واگن قطار بدون غذا و سرپناه طی می شد، به مکان های اسکان جدید فرستاده می شدند؛ و پس از پیاده شدن از قطار نیز می بایست مسافت های طولانی را تا اردوگاه جدید خود بپیمایند. به آنانی که از دیگر افراد درون گروه عقب یا به روی زمین می افتادند شلیک می شد. بزرگترین این راه پیمایی ها در ژانویه ۱۹۴۵ صوت گر
فت؛ نه روز پیش از آنکه ارتش سرخ به اردوگاه آشویتس برسد، آلمانی ها ۵۶٬۰۰۰ زندانی اردوگاه را به سوی ایستگاه قطاری در ووجسواف شلانسکی، ۵۶ کیلومتر دورتر، فرستادند تا از آنجا سوار قطار شده و به دیگر اردوگاه ها منتقل شوند. از میان ایشان ۱۵٬۰۰۰ تن جان سالم به در نبردند. با اینکه راهپیمایی های مرگ بیشتر از دوره انحلال اردوگاه های کار اجباری در اواخر جنگ جهانی دوم شناخته شده اند، اما این پدیده در طول تمام سال های جنگ نسبتاً رایج بود. راهپیمایی های مرگ در آغاز جنگ ۱۹۴۳–۱۹۳۹. اولین راهپیمایی مرگ در ۱ دسامبر ۱۹۳۹ از شهر خلم، لهستان آغاز شد. در این راهپیمایی مرگ حدود دو هزار مرد یهودی از خلم و حدود دو هزار مرد یهودی از خروبیشوو شرکت داشتند. بیشتر آن ها به قتل رسیدند. راهپیمایی مرگ دیگری توسط اس اس در ژانویه ۱۹۴۰ در لهستان اشغالی سازماندهی شد. در اردوگاه اسیران جنگی لیپووا (Lipowa) در لوبلین، اسیران ارتش لهستان که در زمان تهاجم آلمان به لهستان اسیر شده بودند، نگهداری می شدند. در روز یکشنبه، ۱۴ ژانویه، حدود ۸۰۰ اسیر جنگی یهودی از سایر اسیران جدا شدند و طی چند روز با همراهی یک گروه سواره اس اس به بیاوا پودلاسکا، به مسافت حدو
د ۱۰۰ کیلومتر، راهپیمایی کردند. در طول مسیر صدها نفر از اسیران به قتل رسیدند و در پایان، تعداد کمی از اسیران که در روز آخر به بیالا پودلاسکا رسیدند، زنده ماندند. در ژوئن ۱۹۴۱، تهاجم آلمان به اتحاد جماهیر شوروی (عملیات بارباروسا) آغاز شد و صدها هزار اسیر جنگی شوروی توسط آلمانی ها در سراسر مناطق اشغالی منتقل شدند، در حالی که بسیاری از آن ها در راه ها یا در دره های قتل عام به قتل رسیدند. در ماه های ژوئیه-اوت، ده ها هزار یهودی از بیسارابیا و بوکوفینا در راهپیمایی های مرگ به ترانس نیستریا منتقل شدند، هزاران نفر از آن ها توسط آلمانی ها و همدستان رومانیایی در راه به قتل رسیدند. با انحلال گتوها در اروپای شرقی (۱۹۴۲-۱۹۴۳)، ده ها راهپیمایی مرگ برگزار شد که در آن ها یهودیان از گتوهای کوچک به گتوهای بزرگ تر یا به نقاط جمع آوری در راه اردوگاه های مرگ منتقل شدند. بسیاری از آن ها توسط سربازان آلمانی و همدستان محلی به قتل رسیدند. راهپیمایی های مرگ در آوریل-دسامبر ۱۹۴۴. در بهار و تابستان ۱۹۴۴، هنگامی که در شرق حمله بزرگ ارتش سرخ (حمله روسیه) در جریان بود و در غرب فرود بزرگ متفقین انجام می شد، آلمانی ها اقدام به تخلیه اردوگاه
های تمرکز و مرگ که در خطر سقوط به دست ارتش سرخ بودند، کردند. در مرحله اول، اردوگاه ها در لهستان و کشورهای بالتیک تخلیه شدند، به طوری که تخلیه عمدتاً توسط قطارها یا کشتی ها (در تخلیه اردوگاه کار اجباری کایزروالد) انجام شد، اما بخشی از زندانیان از اردوگاه ها به صورت پیاده تخلیه شدند. مدت کوتاهی پس از آن، موج عظیمی از راهپیمایی های مرگ در سراسر مناطق اشغالی آلمان آغاز شد. اولین اردوگاه مرگ که تخلیه شد، مایدانک بود. تخلیه در ۱ آوریل ۱۹۴۴ آغاز شد و به طور مداوم تا آزادسازی آن در ۲۲ ژوئیه توسط ارتش سرخ ادامه یافت. هزاران زندانی به اردوگاه های آشویتس، اشتوتهوف، بوخن والت، گروس-روزن، زاکسن هاوزن و اردوگاه های کوچک دیگر در غرب لهستان تخلیه شدند. آخرین تخلیه شدگان، حدود ۱،۰۰۰ زندانی، چند ساعت قبل از ورود ارتش سرخ از اردوگاه به صورت پیاده تخلیه شدند. بیشتر آنها در طول راهپیمایی و در پایان آن کشته شدند و از ۱،۰۰۰ نفری که راهپیمایی را آغاز کردند، ۴۵۱ نفر به آشویتس رسیدند. به دلیل عقب نشینی شتاب زده، آلمانی ها نتوانستند بیشتر اسناد اردوگاه و تأسیسات نابودی که در آن فعال بودند را نابود کنند. در روز آزادسازی، حدود ۲،۵۰۰ زندا
نی در مایدانک بودند - گواهی زنده ای بر وحشت هایی که در طول سال های وجود اردوگاه رخ داده بود. در ۲۸ ژوئیه ۱۹۴۴، اردوگاهی که بر روی خرابه های گتوی ورشو تأسیس شده بود (وابسته به شبکه اردوگاه های مایدانک و شامل زندانیان یهودی عمدتاً از یونان و مجارستان بود) تخلیه شد و ۳،۶۰۰ نفر از ۴،۴۰۰ زندانی آن به سمت کوتنو (Kutno)، به فاصله ۱۳۰ کیلومتر، راهپیمایی کردند. آلمانی ها در طول مسیر به زندانیان غذا ندادند و حتی اجازه ندادند که برای نوشیدن آب توقف کنند. هر کسی که توانایی ادامه راهپیمایی را نداشت و از دیگران عقب می ماند، توسط آلمانی ها تیراندازی می شد. حدود ۱،۰۰۰ زندانی در طول راهپیمایی به کوتنو کشته شدند. با رسیدن به کوتنو، زندانیان به واگن های باری بارگیری شدند، حدود ۹۰ نفر در هر واگن. صدها نفر از زندانیان در طول سفر مردند و در ۹ اوت ۱۹۴۴، کمتر از ۲،۰۰۰ زندانی از کسانی که راهپیمایی را آغاز کرده بودند، به اردوگاه تمرکز داخائو رسیدند. در سپتامبر ۱۹۴۴، ۴،۰۰۰ زندانی یهودی از اردوگاه بور در یوگسلاوی خارج شدند و به مدت هشت روز تقریباً بدون غذا به بلگراد و از آنجا به مجارستان راهپیمایی کردند. بیشتر زندانیان در طول راهپیمایی
کشته شدند و تنها چند صد نفر به مجارستان رسیدند، جایی که به قطاری که آنها را به اردوگاه تمرکز اورانینبورگ می برد، سوار شدند. در میان کشته شدگان این راهپیمایی، شاعر یهودی-مجارستانی میکلوش رادنوتی نیز بود و پس از جنگ، جسد او در یک گور دسته جمعی از قربانیان راهپیمایی پیدا شد و در جیب هایش آخرین اشعارش که در همان راهپیمایی نوشته بود، پیدا شد. یکی از اشعار او نیز شعر «راهپیمایی شتاب زده» بود که توسط موشه گانن به عبری ترجمه شده است. در ۸ نوامبر ۱۹۴۴، یکی از بزرگترین راهپیمایی های مرگ که جنگ به خود دیده بود، در بوداپست آغاز شد. حدود ۸۰،۰۰۰ یهودی به سمت غرب به سمت مرز مجارستان-اتریش راهپیمایی کردند، در حالی که نگهبانان، عمدتاً ژاندارم ها و اعضای صلیب پیکان مجارستانی، آنها را همراهی می کردند. هزاران یهودی در این راهپیمایی به ضرب گلوله کشته شدند و هزاران نفر دیگر به دلیل گرسنگی، سرما و بیماری هایی که به آنها حمله کردند، مردند. با این حال، هزاران یهودی به لطف فعالیت های پرشور دیپلمات های خارجی (رائول والنبرگ سوئدی، کارل لوتز سوئیسی و دیگران) که یهودیان را از صفوف راهپیمایان خارج کردند، به آنها مدارک حمایتی دادند و آنها ر
ا به بوداپست بازگرداندند، نجات یافتند. از مرز اتریش، کاروان ها تحت همراهی اس. اس. به کارخانه های صنعتی به عنوان کارگران اجباری و به اردوگاه های تمرکز مختلف (بیشتر به داخائو و ماوتهاوزن) منتقل شدند. در طول ماه های آخر سال ۱۹۴۴، ده ها اردوگاه کوچک تخلیه شدند و ساکنان آنها به اردوگاه های مرکزی در همان منطقه منتقل شدند. در چارچوب همان تخلیه اردوگاه ها و با توجه به پیشروی روس ها در شرق، در دسامبر همان سال، حدود ۲۰۰ زن یهودی نیز از اردوگاه فرعی اشتاینورت به اردوگاه فرعی زنان پروشچ-گدانسکی تخلیه شدند. مینا لویپگرابن در مورد آن تخلیه گفت: راهپیمایی های مرگ در سال ۱۹۴۵. در اوایل ژانویه ۱۹۴۵، در اردوگاه های کار اجباری در آلمان و لهستان بیش از ۷۰۰،۰۰۰ زندانی (اکثراً مرد) حضور داشتند. اسوالد پوهل، که ریاست اداره اصلی اقتصادی و اجرایی اس اس را بر عهده داشت، در محاکمه خود تخمین زد که حدود یک چهارم میلیون از این زندانیان در صنایع تسلیحاتی مشغول به کار بودند و تعداد مشابهی از زندانیان در بازسازی زیرساخت ها (که به شدت در اثر بمباران های متفقین آسیب دیده بودند) و کار در داخل اردوگاه ها مشغول بودند. فرآیند تخلیه اردوگاه ها در د
و مرحله انجام شد: در ۱۲ ژانویه، نیروهای روسی حمله نهایی خود به آلمان را آغاز کردند و چند روز بعد تخلیه سایر اردوگاه های کار اجباری که هنوز در لهستان باقی مانده بودند، آغاز شد. تخلیه شبکه اردوگاه های آشویتس-بیرکناو. تخلیه اردوگاه آشویتس اولین تخلیه در سری تخلیه های پایان جنگ بود. انتقال زندانیان از آشویتس چند ماه قبل از تخلیه آن در ژانویه ۱۹۴۵ آغاز شد، از اوت ۱۹۴۴ حدود ۷۰،۰۰۰ نفر از زندانیان آشویتس در ۱۳۰ ترانسپورت تخلیه شدند و در اردوگاه های کار اجباری مختلف در آلمان پراکنده شدند. با افزایش فشار در جبهه شرقی و ادامه فتوحات ارتش سرخ، زندانیان نیز به اردوگاه کار اجباری گروس-روزن منتقل شدند که به ایستگاه انتقال مرکزی برای هزاران زندانی قبل از ادامه مسیرشان به عمق آلمان تبدیل شد. در ۱۸ ژانویه ۱۹۴۵، چند روز پس از آغاز حمله ارتش سرخ، تخلیه سریع حدود ۶۶،۰۰۰ زندانی (اکثریت قریب به اتفاق یهودیان) از آشویتس و اردوگاه های وابسته به آن آغاز شد. تخلیه زندانیان در هرج و مرج کامل انجام شد و بسیاری از زندانیان توانستند از این فرصت استفاده کرده و در مناطق خالی اردوگاه پنهان شوند تا به کاروان های خروجی نپیوندند. با این حال، اک
ثر زندانیان ترجیح دادند از اردوگاه تخلیه شوند و منتظر ورود ارتش سرخ نمانند. زندانیان در یک راهپیمایی سریع به ووجسواف هدایت شدند و از آنجا با قطارهای باری به اردوگاه های مختلف (گروس-روزن، بوخن والد، داخائو و ماوتهاوزن) منتقل شدند. بیش از ۱۵،۰۰۰ زندانی در همان راهپیمایی کشته و به قتل رسیدند. تخلیه شبکه اردوگاه های آشویتس-بیرکناو تا هفته آخر ژانویه ۱۹۴۵ ادامه داشت. پس از تخلیه اردوگاه های اصلی (آشویتس، بیرکناو و آشویتس-مونوویتز)، تخلیه زیر اردوگاه های متعدد آشویتس که در سراسر سیلزیای علیا پراکنده بودند، ادامه یافت. در برخی موارد، در محل های کار کوچک که فقط چند ده زندانی داشتند، کارکنان آلمانی فرار کردند و زندانیان را به حال خود رها کردند. در یکی از واحدهای خارجی شبکه اردوگاه ها، گروهی از حدود ۱۰۰ زندانی به حال خود رها شدند، اما بدشانسی آنها این بود که گروهی از اعضای اس اس که در حال فرار به سمت غرب بودند، با آنها برخورد کردند و همه آنها را به قتل رساندند. پس از تخلیه، حدود ۲،۰۰۰ زندانی در آشویتس باقی ماندند (اکثراً بیمارانی که نمی توانستند با کاروان ها خارج شوند) که به طرز شگفت آوری توسط آلمانی ها کشته نشدند، با
وجود اینکه این زندانیان اولین کسانی بودند که به محققان ارتش سرخ گواهی دادند که در اردوگاه چه اتفاقی افتاده است. یکی از بیماران باقی مانده در اردوگاه، پریمو لوی بود که هفته سختی را که بر آنها گذشت تا رسیدن روس ها توصیف کرد: در ۲۷ ژانویه ۱۹۴۵، ارتش سرخ آشویتس را آزاد کرد. از اردوگاه کار اجباری اشتوتهوف - ژانویه ۱۹۴۵. پیشروی روس ها در شرق همچنان تأثیر خود را می گذاشت و در ۲۲ ژانویه ۱۹۴۵، فرمانده اردوگاه کار اجباری اشتوتهوف، پاول ورنر هوپه، دستوری شامل دستورالعمل های دقیق برای تخلیه اردوگاه صادر کرد. طبق دستور، تخلیه قرار بود در ۲۵ ژانویه ساعت ۰۶:۰۰ آغاز شود. همچنین گفته شد که بیماران که قادر به تخلیه خود نیستند در اردوگاه باقی خواهند ماند. دستور همچنین مسیر تخلیه را که به سمت غرب، به سمت شهر لمبورک (Lebork) تعیین شده بود، مشخص می کرد. در دستور اطلاعات دیگری نیز آورده شده بود، مانند تعداد کاروان های زندانیان که اردوگاه را ترک می کردند، تعداد نگهبانان همراه و روش های تأمین تجهیزات. دستور همچنین روش برخورد با اجساد زندانیانی که در طول راهپیمایی می میرند را توضیح می داد - باید آنها را به صورت متمرکز دفن کرده و به فر
مانده تخلیه، مایر، گزارش دهند. در ۲۵ ژانویه ۱۹۴۵، ساعت ۰۴:۰۰ بامداد، زندانیان به میدان تجمع آورده شدند و طبق دستور منظم به خارج از اردوگاه در کاروان هایی که بر اساس بلوک هایی که در زمان اقامتشان در اردوگاه در آن ها بودند، تقسیم شده بودند، هدایت شدند. هر زندانی قبل از خروج ۵۰۰ گرم نان و ۱۲۰ گرم مارگارین دریافت کرد. برنامه ریزی دقیق پیشین برای تسهیل پیچیدگی های لجستیکی مربوط به تخلیه ۴۶،۳۳۱ زندانی (که حدود ۳۵،۰۰۰ نفر از آنها یهودی بودند) از اردوگاه اصلی و ۲۲،۵۲۱ زندانی (که حدود ۱۸،۰۰۰ نفر از آنها یهودی بودند) از زیر اردوگاه ها انجام شده بود. برنامه ریزی پیشین در زیر اردوگاه ها احساس نمی شد زیرا دستور هوپه به طور کامل آنها را نادیده گرفته بود. نمونه افراطی ترین وضعیت زندانیان آن زیر اردوگاه ها در شبکه زیر اردوگاه های منطقه کالینینگراد (Kenigsberg) بود. بین ۱۵ تا ۲۰ ژانویه، حدود ۷،۰۰۰ زندانی، همه یهودی، از اردوگاه های منطقه تخلیه شدند و در اردوگاه کالینینگراد متمرکز شدند. پیشروی جبهه که مسیر عقب نشینی زمینی را برای آنها مسدود کرده بود و از دست دادن ارتباط با اردوگاه اصلی، احتمالاً فرماندهی محلی اس اس را به تصمیم
به انتقال زندانیان به یک معدن متروکه در نزدیکی پالم نیکن (Palmnicken) در ساحل دریای بالتیک و تلاش برای کشتن آنها با استفاده از مواد منفجره یا گاز سمی، واداشت، تصمیمی که در نهایت عملی نشد. خروج زندانیان از اردوگاه، آغاز یک راهپیمایی قتل آمیز بود که در برف سنگین و سرمای شدید انجام شد. زندانیان بدون تمایز توسط نگهبانان تیراندازی شدند و در طول ده روز راهپیمایی بیش از ۷۰۰ زندانی به قتل رسیدند. در ۳۱ ژانویه، زندانیان به پالم نیکن رسیدند، جایی که اعضای اس اس زندانیان را به دریا راندند و با مسلسل آنها را کشتند. تنها ۳۳ نفر از آن قتل عام وحشتناک نجات یافتند. از اردوگاه گروسروزن - فوریه ۱۹۴۵. اسکان موقت هزاران زندانی که به سمت غرب تخلیه شده بودند در اردوگاه گروسروزن و استفاده از آن به عنوان ایستگاه انتقال برای زندانیانی که از آشویتس تخلیه شده بودند، باعث شد که ازدحام در اردوگاه در اواخر ژانویه و اوایل فوریه ۱۹۴۵ به حد غیرقابل تصوری برسد: در کلبه های اردوگاه که معمولاً ۱۰۰-۲۰۰ زندانی را در خود جای می دادند، اکنون ۳۰۰-۴۰۰ زندانی اسکان داده شده بودند و در چند کلبه بیش از ۱,۵۰۰ زندانی فشرده شده بودند. تنها در ۶ فوریه، دستو
رها مربوط به تخلیه زندانیان به مقر اردوگاه رسید و در عرض دو روز تخلیه شتاب زده اردوگاه آغاز شد. ده ها راهپیمایی مرگ از دروازه های اردوگاه در طول این تخلیه فاجعه بار خارج شدند و حدود ۴۴,۰۰۰ زندانی در طول آن جان خود را از دست دادند. در ۱۳ فوریه ۱۹۴۵، با آزادسازی اردوگاه توسط ارتش سرخ، حدود ۷۰ زندانی که توسط آلمانی ها برای پاک کردن آثار اردوگاه باقی مانده بودند، در محل پیدا شدند. وضعیت اردوگاه ها در مارس ۱۹۴۵. در طول مارس ۱۹۴۵، هاینریش هیملر، فرمانده اس اس، و وزیر داخله آلمان اقدامهای دیپلماتیک پیچیده و متناقضی را انجام داد. هیملر که به دنبال جلوگیری از شکست دوگانه آلمان بود، به طور مخفیانه و برخلاف دستورهای آدولف هیتلر، تماس های مستقیم و غیرمستقیمی با دیپلمات های کشورهای اسکاندیناوی و سوئیس برقرار کرد تا تسلیم آلمان به ارتش های غربی را تنظیم کند و بدین ترتیب پیشروی شوروی در شرق را متوقف کند. در همان زمان، ازدحام و بحران در اردوگاه های کار اجباری در خاک آلمان به اوج های جدیدی رسید، به دلیل ورود ده ها هزار زندانی که از اردوگاه های شرق تخلیه شده بودند. در ۱۲ مارس، هیملر به اوسوالد پوهل دستور داد که شخصاً به هر یک
از فرماندهان اردوگاه ها دستور دهد که قتل یهودیان را متوقف کرده و به آنها مراقبت مناسب ارائه دهند تا آنها را زنده نگه دارند. در اواسط ماه، پوهل به یک سری بازدیدهای سریع از چندین اردوگاه رفت و ریشارد گلیکس (بازرس کل اردوگاه های کار اجباری) را به اردوگاه ها فرستاد. در عمل، تخلیه های اردوگاه های کار اجباری مختلف ادامه یافت و این تخلیه ها همراه با قتل های جمعی تا روز آخر جنگ در اروپا، در اوایل مه ۱۹۴۵، انجام شد.
تیبورسیو کاریاس آندینو ()؛ زادهٔ ۱۵ مارس ۱۸۷۶ – درگذشتهٔ ۲۳ دسامبر ۱۹۶۹) سیاستمدار اهل هندوراس بود. او دو بار از ۲۷ آوریل ۱۹۲۴ تا ۳۰ آوریل ۱۹۲۴ و سپس از ۱ فوریه ۱۹۳۳ تا ۱ ژانویه ۱۹۴۹ رئیس جمهور هندوراس بود. تیبورسیو کاریاس آندینو در ۲۳ دسامبر ۱۹۶۹، در سن ۹۳ سالگی درگذشت.
مقدونی ها (، "مَکِدونِز") گروهی از یونانی ها هستند که ساکن مقدونیه یونان در شمال این کشور هستند یا تبار آن ها بدان جا بازمی گردد. امروزه بیشتر مقدونی ها در یا پیرامون سالونیک، مرکز استان، و سایر شهرها و روستاهای مقدونیه یونان ساکن هستند و گروهی از آن ها نیز در سرتاسر یونان و جهان پراکنده شده اند. نام. نام مقدونیه (، "مَکِدونیا") از واژه یونانی مَکِدونوس (یونانی:μακεδνός) نشات گرفته است. بیشتر بازگویی می شود که این واژه در ابتدا به معنای «فرد بلند» یا «کوه نشین» بوده که گمان می رود ویژگی مقدونیان باستان باشد.
بیمارستان بین المللی قائم یک بیمارستان خصوصی (غیر دولتی) در کلانشهر رشت در استان گیلان است که با پنج طبقه دارای ۲۰۰ تخت در زمینی به مساحت ۱۲٬۰۰۰ مترمربع و با زیربنایی بالغ بر ۲۰٬۰۰۰ مترمربع در ۲۰ فروردین ۱۳۹۲ تاسیس شده است. بیمارستان بین المللی قائم مجهّز به بخش های پژوهشی، کتابخانه و سالن همایش برای برگزاری سمینارهاست. علاوه بر این بیمارستان مجهّز به سایت بالگرد و اورژانس هوایی است. همچنین بخش پذیرش بیماران بین المللی در طبقه چهارم این بیمارستان در زمینه گردشگری سلامت فعالیت می کند.بیمارستان در خرداد 1403دچار حریق شد و 8 نفر جان باختند بخش های بیمارستان. بیمارستان بین المللی قائم برای ارائه خدمات درمانی دارای بخش های زیر است:
درون بوم سرزمینی یا بخشی از یک سرزمین است که کاملاً دربرگرفتهٔ قلمروی دولت دیگری است. منطقه های درون بوم ممکن است درون آب های سرزمینی باشند چون حاکمیت آن سرزمین بر آب های سرزمینی نیز واقع است. گاهی از درون بوم برای نشان دادن سرزمینی که تماماً توسط یک کشور دیگر احاطه شده است، استفاده می شود. دولت شهر واتیکان و سان مارینو در ایتالیا و لسوتو در آفریقای جنوبی سه کشور مستقلی هستند که تماماً توسط یک کشور دیگر احاطه شده اند.
ویسنته مخیا کولیندرس ()؛ زادهٔ ۶ آوریل ۱۸۷۸ – درگذشتهٔ ۲۴ اوت ۱۹۶۶) سیاستمدار اهل هندوراس بود. او دو بار از ۱۶ سپتامبر ۱۹۱۹ تا ۵ اکتبر ۱۹۱۹ و سپس از ۱ فوریه ۱۹۲۹ تا ۱ فوریه ۱۹۳۳ رئیس جمهور هندوراس بود. ویسنته مخیا کولیندرس در ۲۴ اوت ۱۹۶۶، در سن ۸۸ سالگی درگذشت.
برنت آستین ریورا یوتیوبر، بازیگر و شخصیت مشهور شبکه های مجازی است. او بیش از 15 میلیون سابسکرایبر در یوتیوب دارد. وی نقش الکساندر در Alexander IRL و آیزاک را در Light as a Feather بازی کرده است. برنت ریورا یکی از بنیان گذاران و مدیرعامل اجرایی یک گروه استعدادیابی به نام ای ام پی استودیو(ampstudios) است. تعداد فالور های او در اینستاگرام به بیش از 20 میلیون رسیده;همچنین وی یکی از شناخته ترین افراد در تیک تاک با بیش از 37 میلیون دنبال کننده میباشد آغاز زندگی. برنت آستین ریورا، در ۹ ژانویه ۱۹۹۸ در هانتینگتون بیچ متولد شد. او دو برادر بزرگ تر با نام های بلیک و برایس و یک خواهر کوچکتر به نام لکسی دارد. نام فامیلی ریورا، یک نام لاتین است. مادر او، لورا ماری پاترنستر، آموزگار است.