Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یریهٔ مجلهٔ فرهنگستان هنر بود که پس از یک شماره به علت کمبودها و عدم رضایت از سیستم اداری مسلط بر مجله، استعفا داد. در تابستان همان سال گزارشات اجتماعی او تیتر اول روزنامهٔ ایران بود. شیدا محمدی در پاییز سال ۱۳۸۲ از ایران خارج شد و از پاییز سال ۱۳۸۳ خورشیدی در کالیفرنیا مقیم است. آثار او در این مدت؛ در مجلات سیمرغ، آرش، نامهٔ کانون نویسندگان در تبعید و روزنامهٔ شهروند کانادا و… به چاپ رسیده است. رمانِ "افسانه بابا لیلا" چندین سال در انتظار مجوز وزارت ارشاد بود که در نهایت در پاییز ۱۳۸۴ خورشیدی با حذف ۴۴ مورد و ۳۳ بار تغییر در محتوا به چاپ آن رضایت داده شد. در کالیفرنیا به دعوت منصور خاکسار و مجید نفیسی به گروه ادبی «دفترهای شنبه» پیوست و جلسه های شعرخوانی، داستان خوانی و سخنرانی بسیاری را برگزار نمودند. از سال ۲۰۱۰ میلادی به صورت جدی و حرفه ای در ایالات متحده آمریکا به تدریس شعر و ادبیات معاصر فارسی شامل ادبیات مهاجرت، ادبیات زنان و همچنین زبان فارسی به دانشجویان بوده است. در سالهای ۲۰۱۷–۲۰۱۵ میلادی که به عنوان شاعر میهمان و محقق در مرکز ایران شناسی «ساموئل جردن» در دانشگاه کالیفرنیا، ارواین بود، نتیجه تحقیقا
تش درباره "سیر تغییر و تحول زبان فارسی در این چهل سال اخیر"، "ضرورت ادبیات در دنیای معاصر" "معنای شادی و شادمانگی"، "عشق و معشوق" و یا معنای نوستالژی در اشعار کلاسیک و همچنین "تاریخچه شعر مینیمال" در ایران را به صورت مجموعه سخنرانی برای عموم در اختیار مشتاقان قرار داده است. شیدا محمدی در مرداد ۱۳۹۵ خورشیدی انتشار اولین مجلد، دو ماهنامه ادبیات و اندیشه خود را با عنوان طرح آغاز کرد که به شعر، داستان کوتاه و هنر معاصر ایران می پردازد. از وی تا کنون شش کتاب و یک کتاب صوتی منتشر شده است؛ اشعار او به زبان های مختلف از جمله: انگلیسی، فرانسوی، عربی، چکی، آلمانی، ترکی، کُردی و سوئدی ترجمه شده است. او هم اکنون مشغول ادامه تحصیل در مقطع کارشناسی ارشدِ رشته علوم ارتباطات در دانشگاه پردو می باشد.
رومئو جیمز بکام (؛ زادهٔ ۱ سپتامبر ۲۰۰۲) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال برنتفورد بی بازی می کند. او پسر بازیکن فوتبال سابق دیوید بکام و طراح مد و عضو اسپایس گرلز یعنی ویکتوریا بکام است. اوایل زندگی. رومئو جیمز بکام در بیمارستان پورتلند در شهر وست مینستر لندن به دنیا آمد. او پسر دیوید بکام، کاپیتان سابق تیم ملی انگلستان و ویکتوریا بکام، خوانندهٔ سابق و مدل است. برادرانش بروکلین و کروز نیز همراه او برای باشگاه فوتبال آرسنال بازی کرده اند. او همچنان طرفدار آرسنال است. او در مدرسهٔ وتربای در لندن و سپس در مدرسه میلفیلد در استریت، سامرست تحصیل کرده است.
عملیات زمستانی ۱۹۴۲–۱۹۴۱ () نبردی بود که از ۵ دسامبر ۱۹۴۱ تا ۷ مه ۱۹۴۲ درگرفت. نامی بود که توسط فرماندهی نظامی شوروی یا استاوکا به دوره ای که نشان دهنده آغاز عملیات تهاجمی استراتژیک مسکو بود (بیشتر به عنوان نبرد مسکو شناخته می شود).
هدلی کلر فریمن (؛ زادهٔ ۱۵ مهٔ ۱۹۷۸) روزنامه نگار آمریکایی-بریتانیایی است. او با نشریه های "گاردین" و "وگ" همکاری کرده است.
بئاتریچه چنچی ( ; ۶ فوریه ۱۵۷۷۱۱ سپتامبر ۱۵۹۹) یک نجیب زادهٔ جوان رومی بود که پدر آزارگر خود، کنت فرانچسکو چنچی را به قتل رساند. او در سال ۱۵۹۹ به دلیل این جنایت محکوم و سر بریده شد. محاکمهٔ جنجالی متعاقب آن در رم باعث ایجاد افسانه ای ماندگار در مورد او شد. تاریخچه. بئاتریچه دختر اِرسیلیا سانتا کروچه و کُنت فرانچسکو چنچی، مردی فاسد و خشن بود. هنگامی که بئاتریچه هفت ساله بود، در ژوئن ۱۵۸۴، مادرش درگذشت. پس از مرگ مادرش، بئاتریچه و خواهر بزرگترش آنتونینا به صومعهٔ کوچکی به نام سانتا کروچه در ناحیهٔ کولونا رم فرستاده شدند. خانواده در شهر رم و در کاخ چنچی واقع در منطقه رگولا زندگی می کردند. اعضای خانوادهٔ ساکن در کاخ شامل همسر دوم کنت فرانچسکو، لوکرزیا پترونی؛ برادر بزرگ بئاتریچه، جاکومو؛ و برناردو، پسر فرانچسکو از ازدواج دومش بودند. فرانچسکو همچنین مالک قلعه ای به نام قلعه پترلا سالتو واقع در روستایی نزدیک کوه های آبروتزو در شمال شرقی رم بود. بر اساس جزئیات تاریخی که منجر به افسانه شد، فرانچسکو چنچی از همسر اول خود ارسیلیا سانتا کروچه و پسرانش سوء استفاده و چندین بار هم به بئاتریچه تجاوز کرد، بنابراین در رابطه ب
ا محارم مجرم شناخته شد. او به خاطر جنایات دیگری به زندان افتاد، اما به دلیل مقام والایی که داشت زودتر آزاد شد. بئاتریچه سعی کرد مقامات را از بدرفتاری های مکرر او مطلع کند، اما هیچ اتفاقی نیفتاد. با اینحال بسیاری در رم از فساد پدرش آگاه بودند. فرانچسکو وقتی متوجه شد که دخترش او را گزارش کرده است، بئاتریچه و لوکرزیا را از رم دور کرد تا در قلعهٔ خانوادگی در پترلا سالتو زندگی کنند. چهار عضو خانوادهٔ چنچی به این نتیجه رسیدند که چاره ای جز تلاش برای خلاص شدن از شر فرانچسکو ندارند؛ بنابراین نقشه ای برای کشتن او ترتیب دادند. در سال ۱۵۹۸، در یکی از اقامتگاه های فرانچسکو، دو رعیت (که یکی از آنها معشوق مخفی بئاتریچه شده بود) به آن ها کمک کردند تا او را با استفاده از مواد مخدر بکشند، اما این کار نتوانست فرانچسکو را از پای درآورد. به دنبال آن، بئاتریچه، خواهران و برادرانش و نامادری شان فرانچسکو را با چکش به قتل رساندند و جسد را از بالکن به پایین پرتاب کردند تا مرگ او تصادفی به نظر برسد. با این حال، هیچ کس باور نمی کرد که مرگ او تصادفی باشد. در نهایت غیبت او مورد توجه قرار گرفت و پلیس پاپ تلاش کرد تا بفهمد چه اتفاقی افتاده
است. معشوق بئاتریچه شکنجه شد و بدون افشای حقیقت درگذشت. در همین حال، یکی از دوستان خانوادگی که از قتل مطلع بود، برای جلوگیری از افشای حقیقت، دستور کشتن دومی را صادر کرد. با این وجود، نقشه برملا شد و چهار عضو خانوادهٔ چنچی دستگیر و سرانجام مجرم شناخته شده و به اعدام محکوم شدند. مردم رم با آگاهی از انگیزهٔ قتل، به تصمیم دادگاه اعتراض کردند و اعدام را به تعویق انداختند. با اینحال پاپ کلمنت هشتم از ترس به راه افتادن موجی از قتل های خانوادگی (کنتس سانتا کروچه اخیراً توسط پسرش به خاطر منافع مالی به قتل رسیده بود)، هیچ رحمی نشان نداد. در سحرگاه ۱۱ سپتامبر ۱۵۹۹، آنها را به پل سنت آنجلو بردند، جایی که معمولاً داربست ها را در آنجا می ساختند. جاکومو که تحت شکنجه مداوم قرار گرفته بود، با رسیدن به داربست، سرش با پتک شکسته شد. سپس جسد او را مثله کردند. نمایش عمومی ابتدا با اعدام لوکرزیا و در نهایت بئاتریچه ادامه یافت. هر دو به نوبت روی بلوک رفتند تا با تبر سر بریده شوند. تنها برناردو ۱۲ ساله نجات یافت، اما او را به داربست هدایت کرده و مجبورش کردند قبل از بازگشت به زندان و مصادرهٔ اموال خانواده اش (به نفع پاپ کلمنت هشتم) ش
اهد اعدام بستگانش باشد. مقرر شد که برناردو باید تا پایان عمر به عنوان بَرده زندگی کند، اما یک سال بعد آزاد شد. بئاتریچه در کلیسای سن پیترو در مونتوریو به خاک سپرده شد. افسانه. بئاتریچه برای مردم رم به نماد مقاومت در برابر اشراف متکبر تبدیل شد و افسانه ای پدید آمد. روایت می شود که هر سال در شب قبل از سالگرد مرگش، او با حمل سر بریده خود به پل سنت آنجلو که در آنجا اعدام شد، برمی گردد.
لکوان، روستایی در دهستان دره رود شمالی بخش دره رود شهرستان انگوت در استان اردبیل ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۴۸ نفر (۹۱ خانوار) بوده است.
کواِست آف پرشیا یا کاوش ایران یک سری بازی ویدیویی اکشن و ماجراجویی ایرانی است که در سال ۲۰۰۵ با انتشار بازی شروع شد. بازی های و به ترتیب در سال های ۲۰۰۸ و ۲۰۰۹ منتشر شدند. کواست آف پرشیا: پایان معصومیت. کواست آف پرشیا: پایان معصومیت اولین بازی از این مجموعه است که در سپتامبر ۲۰۰۵ مطابق با مهر سال ۱۳٨۴ خورشیدی در ایران عرضه شد. این بازی توسط استودیوی هنر های پویا توسعه و منتشر شده است. داستان با حمله عراق از هوا، دریا و زمین به ایران آغاز می شود. آرشک که یک مهندس شاغل در پتروشیمی است، گرفتار حملات می شود و در حالی که کارخانه در حال خاکستر می شود، مجبور می شود از کارخانه فرار کند. او با لیلا که یک باستان شناس است که در صحرا کار می کند، ملاقات می کند. او در تلاش است تا به اسرار آثار باستانی ایرانی پی ببرد. آنها با هم باید با ارتش تهاجم عراق مبارزه کنند، در حالی که در تلاش برای حل معمای مکان های باستانی هستند. آرشک و لیلا نسخه ای خطی پیدا می کنند که اطلاعاتی در مورد اسرار محوطه های باستانی ایرانی در اختیار آنها قرار می دهد. سرنخی از جنگ معروف آقا محمدخان قاجار و لطفعلی خان زند به آنها می دهد. بخش اصلی بازی یک باز
ی تیراندازی اول شخص به سبک کواِیک با سلاح های مختلف است. همچنین تعدادی ماموریت رانندگی و یک پازل وجود دارد. این بازی دارای ۲۱ مرحله کوتاه است که می تواند در پنج ساعت تمام شود. "پایان معصومیت" دو سال پس از انتشار، به عنوان "بهترین بازی ایرانی سال" در فینال ۲۰۰۷ جشنوارهٔ بازی های سایبری بین المللی ایران تبدیل شد. پی سی زون بریتانیا گفته است: «تصور کنید "زمین لرزه ۲" در یک بیابان روی سرش افتاده است: به طور خلاصه، "کواست آف پرشیا" [آن زمین لرزه] است.» کواست آف پرشیا: لطفعلی خان زند. کواست آف پرشیا: لطفعلی خان زند دومین قسمت از سری بازی های «کواست آف پرشیا» است. این بازی در ۵ مه ۲۰۰۸ منتشر شد. این یک بازی مبارزه ای با شمشیر است که داستان آخرین شمشیرزن شرق، لطفعلی خان زند را در ۲۰۰ سال پیش روایت می کند. دنیای بازی نشان دهنده شکوه فرهنگ ایرانی در آن زمان است. داستان در قرن هفدهم میلادی اتفاق می افتد که آقامحمدخان قاجار بخش شمالی و مرکزی ایران را کنترل می کند. لطفعلی خان زند پس از خیانت وزیرش ابراهیم کلانتر و از دست دادن پایتخت خود شیراز، تصمیم می گیرد قلعه را نزدیک پایتخت به نام زرقان گرفته و آن را مرکز فرماندهی خود
قرار دهد. در همین مواقع، آقامحمدخان قاجار حمله بزرگی را به زرقان تدارک دید. او به کرمان فرار می کند که قسمت دوم بازی در آنجا اتفاق می افتد... بخش اصلی بازی مبارزه با شمشیر، حرکات و سلاح های مختلف است. علاوه بر این، بازی دارای گیم پلی های دیگری مانند پازل های مکانیکی و حملات دستوری است. این بازی دارای ۲۲ مرحله است که تمام آن ها را در عرض پنج ساعت می توان تمام کرد. "کواست آف پرشیا: لطفعلی خان زند" جایزه طلایی بهترین بازی ایرانی سال را از دومین جشنواره رسانه های دیجیتال به دست آورد. سایت "Game PF-I و MEGamers" پیش نمایش بازی لطفعلی خان زند را منتشر کردند. انستیتوی ملی بازی سازی ایران، بازی را بررسی کرد و به آن امتیاز ۶٫۵ از ۱۰ را داد. سایت گیمرزلند را بهترین بازی ایرانی که تا به حال ساخته شده نامیده است، اما به آن امتیاز ۴٫۶ از ۱۰ داده است. کواست آف پرشیا: شمشیر نادر. کواست آف پرشیا: شمشیر نادر سومین قسمت از سری بازی های کواست آف پرشیا است. این بازی در ۲۰ ژوئیهٔ ۲۰۰۹ منتشر شد. این یک بازی مبارزه ای سوم شخص با شمشیراست که داستان نادر شاه افشار را روایت می کند. این بازی به شخصیت های تاریخی آن دوران اشاره می کند.
گیم پلی بازی دارای یک سبک مبارزه ای پیشرفته با شمشیر، شخصیت های مختلف قابل بازی، ترکیب های مختلف، ضدحملات و حرکات مبارزه ای است. جوایز. "شمشیر نادر" در سومین جشنواره رسانه های دیجیتال به «بهترین بازی ایرانی سال» تبدیل شد.
ب ام و ایکس ام یک کراس اوور لوکس انداره بزرگ است که توسط ب ام و و با برند زیرمجموعهٔ ب ام و ام تولید خواهد شد. راه اندازی و توسعه. ب ام و پیش نمایشی از ایکس ام را با رونمایی از خودروی مفهومی ایکس ام در تاریخ ۳۰ نوامبر ۲۰۲۱ در آرت بازل ۲۰۲۱ واقع در میامی بیچ، فلوریدا نشان داد. تولید ایکس ام در اواخر سال ۲۰۲۲ و در خط تولید ب ام و در ایالات متحده واقع در گریر، کارولینای جنوبی آغاز خواهد شد. ب ام و قراردادی را با سیتروئن امضا کرد تا بتواند از نام ایکس ام برای خودرویش استفاده کند. مالکیت معنوی این نام در اختیار سیتروئن است که آن را در خودروی سیتروئن ایکس ام که از سال ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۰ تولید می شد استفاده کرده است.
هنری تیزارد (; – ) شیمی دان، و ریاضی دان اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی، شوالیه (عنوان)، مدال آلبرت، و مدال فرانکلین شده است.
کریپلگیت () یکی از دروازه شهر در دیوار لندن که زمانی سیتی لندن را در بر می گرفت.
بمباران برلین در جنگ جهانی دوم اشاره به مجموعه ای از حملات هوایی به پایتخت آلمان در طول جنگ جهانی دوم بین سال های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۵ دارد که توسط نیروهای هوایی کشورهای متفق انجام گرفت. گاهشماری. جنگ جهانی دوم روز ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ با حمله آلمان به لهستان آغاز شد. نیروی هوایی لهستان با ۷۰۰ هواگرد عملیاتی که بیشتر آن ها از گونه های قدیمی بودند، تهدید جدی برای آلمان به حساب نمی آمد. با این وجود گفته می شود اواخر بعد از ظهر روز نخست جنگ دو هواگرد لهستانی با برخاستن از پایگاه پایگاه هوایی ناحیه پوزن، اقدام به پرواز شناسایی بر فراز برلین، پایتخت آلمان کرده اند. البته احتمالاً به جهت بی تاثیر بودن آن ها، اطلاعات رسمی چندانی در این باره در دست نیست. تنها اشاره ای که به این رویداد می توان یافت در اسناد پایگاه مرکزی سازمان آتش نشانی براین است. به هر حال ساعت ۶:۳۰ بعد از ظهر همان روز آژیر خطر حمله هوایی برای نخستین بار در برلین به صدا درآمد و نیم ساعت ادامه داشت. این که این دو هواگرد لهستانی چگونه و تا کجا پیش رفته اند روشن نیست. گزارش آلمانی ها بیان گر این است که دو هواگرد تا حومه شرقی برلین رسیده اند. پنداشته می شود این تنها ع
ملیات هوایی لهستانی ها در داخل خاک آلمان بوده است. با وجود این که هیچ قانون بین المللی تا این زمان در زمینه جنگ هوایی وجود نداشت، آلمان و دشمنانش در ابتدای جنگ به شکل متقابل از حملات هوایی به اهداف غیرنظامی و غیر مرتبط به جنگ در خاک یکدیگر خودداری می کردند. به هر حال نیروی هوایی بریتانیا از همان آغاز گونه دیگری از عملیات های هوایی را برفراز شهرهای آلمان به اجرا می گذاشت که بیشتر آن ها شامل ریختن اعلامیه بود. اواخر ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹ اسکادران ۱۰ فرماندهی بمب افکن نیروی هوایی بریتانیا دستور گرفت با چهار بمب افکن دو موتوره ویتلی مأموریت پخش اعلامیه را صورت دهد. شرایط آب وهوایی چندان مناسب نبود اما بریتانیایی ها در موعد مقرر به این مأموریت عمل کردند. بدین منظور، در نخستین مورد، چهار بمب افکن ویتلی عصرگاه روز ۱ اکتبر از پایگاه هوایی دیشفورث در یورک شر شمالی به هوا خاستند. سه فروند از بمب افکن ها با موفقیت بار برگه های خود را روی برلین خالی کردند. بمب افکن چهارم به دلایل نامعلوم از مسیر اصلی منحرف شد و برگه ها را در دانمارک خالی کرد. نزد عده ای، این نخستین نقض بی طرفی دانمارک از طرف بریتانیا تلقی شده است. هواگرده
ایی که به برلین رسیدن دفاع هوایی آلمان را ناچیز گزارش کردند. با این وجود تنها سه فروند از چهار فروند بمب افکن بریتانیایی حاضر در این عملیات توانست به پایگاه بازگردد. یکی از بمب افکن توسط آتش ضدهوایی یا جنگنده های آلمانی سرنگون شد. اثر گذاری چنین عملیات های پخش اعلامیه ای مورد تردید بوده است. با این وجود گفته می شود بریتانیایی ها از تجربیات آن برای آماده سازی تهاجم راهبردی هوایی آینده خود استفاده کردند. نخستین بمباران های برلین. یک بمب افکن فرانسوی نخستین بمباران متفقین علیه برلین را انجام داد. در این مورد، روزهای پایانی کارزار فرانسه، یک بمب افکن بردبلند فارمن اف. ۲۲۳٫۴ نیروی هوایی فرانسه، به نام «"ژول ورن"»، ساعت ۳:۳۰ بعد ظهر روز ۷ ژوئن سال ۱۹۴۰ از پایگاه هوایی بوردو-مرینیاک به هوا برخاست و راه کانال مانش را پیش گرفت. هواگرد پس از گذر از کانال، به سمت دریای شمال رفت و سپس رو به شرق به سمت دانمارک چرخید. "ژول ورن" با گذر از فراز دانمارک به دریای بالتیک رسید. در حدود غروب آفتاب از نزدیکی اشتتین به سمت جنوب چرخش کرد و وارد خاک آلمان شد. هدف آن برلین بود. اندکی پیش از نیمه شب صدای آزیر خطر در برلین به صدا درآمد
و خاموشی کامل در شهر برقرار شد. هواگرد فرانسوی محموله کوچک بمب های خود را بر روی برلین ریخت؛ سپس به سمت لایپتسیش رفت. در تمامی این مدت هیچ برخوردی با هواگردهای آلمانی صورت نگرفت. "ژول ورن" با گذر از فرانکفورت، به سمت جنوب غربی، با حداکثر سرعت ممکن به طرف مرز فرانسه رفت و بدون بروز هیچ حادثه ای، ساعت ۵ بامداد روز ۸ ژوئن در پاریس فرود آمد. فرانسوی ها روز ۱۰ ژوئن با صدور بیانیه ای اعلام کردند «یک آرایش» از نیروی هوایی فرانسه به شکل موفقیت آمیزی برلین را بمباران کرده است و هدف از آن تلافی بمباران روز ۳ ژوئن پاریس توسط آلمانی ها بوده است. میزان خسارت وارد آمده در اثر این بمباران قابل برآورد نیست ولی به هر صورت نمی توانست قابل توجه باشد. یک هواگرد متفقین شب ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۰ چند بمب آتش زا در منطقهٔ خارج شهری بابلسبرک انداختند که هفت را زخمی کرد. دو ماه بعد دو هواگرد بریتانیایی روز ۲۰ اوت وارد حومه هوایی غربی برلین شدند اما هیچ بمب نیداختند. عمده دلیلی که در این زمان موجب می شد برلین در مقیاس زیاد بمباران نشود نبود بمب افکن های بردبلند مناسب در کشورهای متخاصم بود. آغاز حملات هوایی بریتانیایی ها. بلافاصله پس از بمبار
ان شبانه لندن توسط لوفت وافه در روز ۲۴ اوت سال ۱۹۴۰، فرماندهی بمب افکن نیروی هوایی بریتانیا تصمیم به یک عملیات بمباران تلافی جویانه علیه برلین گرفت. این نخستین عملیات بمباران ترکیبی بریتانیایی ها علیه پایتخت رایش بود که توسط ۸۱ هواگرد از یگان های مختلف انجام می گرفت. از آن جایی که بمب افکن های همپدن و ولینگتون هواگردهای بردبلند به حساب نمی آمدند بدبینی هایی نسبت به طرح ریزی های عملیاتی مطرح بود. برلین در انتهای برد این هواگردها بود و نتیجتاً طول مدت حمله بسیار کوتاه می شد. هواگردهای بریتانیایی برای اجرای این عملیات عصر روز ۲۵ اوت از پایگاه های خود به هوا برخاستند. تا پیش از این روز هفت مرتبه هشدار حمله هوایی در برلین صادر شده بود اما هیچ تهدید حقیقی در کار نبود. شب این روز برلین هدف نخست بمباران بزرگ نیروی هوایی بریتانیا قرار گرفت. به هر صورت از ۸۱ هواگرد بریتانیایی به هواخاسته تنها تعداد اندکی به ناحیه برلین رسیدند. خلبانان بریتانیایی گزارش از پاسخ شدید دفاع ضدهوایی آلمان دادند که آن ها را وادار به حرکات اجتنابی در آسمان می کرد. جز برد کوتاه، آتش پرتراکم ضدهوایی های برلین اجازه پیشروی بیشتر به آن ها نداد. به
هر شکل، ۲۹ هواگرد محموله بمب های خود را در برلین خالی کرد. نخستین بمب ها، در حدود ۲۰ تن، در حومه شمالی برلین فرود آمد. بیشتر بمب های آتش زا به منطقه راینیکندورف برخورد کرد که خسارت بسیار کمی به بار آمد. در این حال، پوشش متراکم ابر بر فراز شهر سبب شد ۲۷ هواگرد بریتانیایی نتوانند هدف خود را بیابند و با محموله خود به انگلستان بازگردند. شش فروند از این ها، پیش از رسیدن به پایگاه هوایی، بمب های خود را در دریای شمال انداختند. هجده هواگرد هنگام بازگشت اهداف دیگری را در آلمان بمباران کردند. مجموعاً «تنها» ۲۲ تن بمب آن شب در برلین ریخته شد. مجموعاً هفت هواگرد نتواست به انگلستان بازگردد. یکی را هنگام بازگشت آتش ضدهوایی سرنگون کرد و مابقی در کانال مانش فرود اضطراری داشتند. قایق های پرنده خدمه آن ها را نجات دادند. دفاع هوایی برلین در سال های آغازین جنگ. در آغاز جنگ دفاع هوایی برلین شامل آتشبارهای توپ های ضدهوایی ۸٫۸ س م و یک یگان از بالون مانع بود. ساختار یگان های ضدهوایی برای دفاع هوایی از برلین در آغاز جنگ به ترتیب زیر بود: فرماندهی دفاع هوایی ۱: (سرتیپ گرهارت هوفمن - دالم) هدایت و سازماندهی دفاع منطقه کلی هوایی شماره
۳ که ناحیه برلین بزرگ بخشی از آن بود، به سپاه ۱ ضدهوایی تحت امر سرتیپ هوبرت وایزه واگذار شد. قرارگاه فرماندهی، ستاد و ادارات مربوطه در خیابان گالویتس در منطقه شهری لانکویتس در برلین بود. ماه ژانویه سال ۱۹۴۰ یک گروه شکاری جدید (گروه ۲ جناح ۲۷ شکاری) در ماکدبورک تشکیل شد. مدت کوتاهی بعد این گروه برای دفاع از برلین، به دوبریتس منتقل شد. با توجه به شرایط دشوار زمستانی، ابتدا اسکادران ۶ گروه و سپس تا روز ۲۴ فوریه دیگر اسکادران های آن به این مقصد پرواز کردند. تجهیز توپ های ضدهوایی به ادوات بردسنجی رادیویی به زودی آغاز شد. به هر صورت در ابتدا هنوز به تعداد کافی از این ادوات در اختیار نبود. تا پایان سال ۱۹۴۰ تنها ۱۲ آتشبار ضدهوایی در برلین ادوات بردسنجی رادیویی داشتند. به هر حال استفاده از آن بسیار مؤثر بود. این آرایش ها دائماً از منظر نفرات و تجهیزات در حال تغییر بودند. بسیاری از آتشبارها پس مدتی کوتاهی دوباره جابه جا می شدند. در نقاطی تعداد توپ ها کاهش می یافت و مواضع کلیدی تقویت می شد. با آغاز کارزار فرانسه در ماه سال ۱۹۴۰، جابه جایی یگان های هوایی شدت بیشتری گرفت. یگان هایی مداوما می رفتند و می آمدند. گروه ۳ جنا
ح ۷۷ شکاری در ابتدا به نبردهای جبهه غربی پیوست و سپس پایان ماه ژوئیه به دوبریتس بازگشت. در این حال گروه ۱ این جناح دوباره به خط مقدم می رفت. همان ماه گروه ۱ جناح ۵۲ شکاری چند روز در نویروپین و گروه ۳ این جناح در ورنویشن در نزدیکی برلین بودند. دفاع ضدهوایی در برلین در آغاز جنگ و سال های ابتدایی به اندازه ای توانمند بود که بسیاری از حملات هوایی بریتاینایی ها را خنثی کند. آتشبارهای ضدهوایی اغلب می توانستند هواگردهای بریتانیایی را پیش از موعد وادار به بازگشت کنند. در این حال، خطر حملات هوایی بزرگ به برلین هنوز خیلی جدی نبود و تعداد اندک یگان های هوایی مستقر برای دفاع از حریم پایتخت، کار زیادی برای انجام نداشتند. آمدوشد این یگان ها بین ناحیه برلین و خط مقدم در فرانسه باعث تازه سازی آن ها می شد. پس از پایان کارزار فرانسه، یک آتشبار چهار واگنه توپ های ضدهوایی ریلی چند ماه در ایستگاه راه آهن وانزی مستقر بود. پس از نخستین بمباران در ماه اوت سال ۱۹۴۰، به سرعت تعداد بیشتری آتشبار ضدهوایی ساخته شد. لوفت وافه هم چندین یگان ضدهوایی خود را از غرب به برلین منتقل کرد. توان دفاع هوایی برلین به دو اسکادران شکاری شبانه، ۲۹ آتشبا
ر سنگین و ۱۴ آتشبار متوسط یا سبک و ۱۱ سکوی نورافکن رسید. به هر شکل، با آغاز نبرد بریتانیا در غرب باز هم اسکادران های هوایی از ناحیه خارج شدند و به ساحل کانال مانش رفتند. ماه های اکتبر و نوامبر سال ۱۹۴۰ دو سپاه ضدهوایی موتوریزه دیگر فرمان گرفتند برای دفاع از آسمان برلین و مرکز آلمان از جبهه غربی به رایش جابه جا شوند. تا روز ۸ اکتبر حلقه دفاعی دور پایتخت به ۴ اسکادران شکاری شبانه، ۴۵ آتشبار سنگین و ۲۴ آتشبار متوسط یا سبک ضدهوایی و ۱۸ سکوی نورافکن تقویت شد. حتی پس از ناکامی نهایی لوفت وافه در نبرد هوایی بریتانیا در پایان سال ۱۹۴۱، جبهه های رزمی مهم تر دیگری نسبت به پایتخت وجود داشت که یگان های لوفت وافه در آن به کار گرفته می شدند. در آغاز جنگ عملیات جنگنده های شبانه هنوز در لوفت وافه توسعه نیافته بود. یگان های شکاری شبانه در تابستان سال ۱۹۴۰ ایجاد شدند. با نصب تجهیزات ویژه هواگردهای مسرشمیت ب اف ۱۱۰ می توانستند صرفاً می توانستند پرواز کور بکنند. عملیات های نظام مند شبانه جنگنده ها از ماه ژوئیه سال ۱۹۴۰ تحت نظارت سرهنگ کامهوبر طرح ریزی شد. به هر صورت تا اوایل سال ۱۹۴۲ به طول انجامید تا هواگردهای مخصوص عملیات شبان
ه تحویل یگان ها شدند. علاوه بر این در آغاز تجهیزات رهگیری هم در جنگنده ها وجود نداشت. رادار "لیختنشتاین" نخستین ابزاری بود که به خلبانان جنگنده های لوفت وافه امکان می داد در تاریکی شب اهداف خود را «ببینند». این رادار از میانه سال ۱۹۴۱ بر هواگردها نصب شد. رادار "ووتسبورک-ریزه با برد ۷۰ کیلومتر ابزار موثرتری بود که در ابتدا در توپ های ضدهوایی به کار رفت؛ چرا که این تسلیحات هنوز دفاع اصلی هوایی به حساب می آمدند. بمباران های بریتانیایی ها. ۱۹۴۰. بریتانیایی ها شب ۲۹ اوت حمله هوایی دیگری علیه برلین ترتیب دادند. هواگردهای بریتانیایی نیم ساعت پس از نیمه شب به حومه شهر رسیدند. بیشتر بمب های انداخته شده در خیابان کوتبوسر، یکی از متراکم ترین نواحی جمعیتی برلین، فرود آمدند. خط قطار شهری و چندین مغازه و آپارتمان در این قسمت تخریب شدند. در اثر نگرانی از بمب های عمل نکرده یا زمان دار، پلیس تمامی ساکنان محله را تخلیه کرد. آژیر خطر حدود ساعت ۳:۲۰ بامداد قطع شد. اعلامیه مطبوعاتی ورماخت بریشت روز بعد گزارش از «حمله هوایی هدفمند به مناطق مسکونی» پایتخت در شب گذشته داد که به «کشته وزخمی شدن تعداد زیادی غیرنظامی» منجر شده است. بر
اساس تحقیقات بلافاصله، این بمباران ۱۰ کشته و ۲۸ زخمی برجای گذاشت. شمار کشته ها در چند روز بعدی به ۱۲ نفر افزایش یافت. متعاقباً حضور در کوچه ها و خیابان ها در حین هشدار حمله هوایی، اکیداً ممنوع شد. از پایان ماه اوت گروه های دو نفره پیوسته محلات شهر را هنگام آزیر هشدار گشت می زدند و مراقب نظم شهروندان بودند. آژیر هشدار پس از نیمه شب ۳۱ اوت دوباره به صدا درآمد و یک ساعت فعال بود. این بار هم بمب های بریتانیایی در مناطق مسکونی در نویکلن، زیمنسشتات و ناحیه دیگر در مرکز شهر برخورد کردند. در نویکلن دو بمب آتش زا روی یک کلیسا و چند بمب آتش زای دیگر روی یک بیمارستان دقیقاً روبه روی همان کلیسا افتاد. آتش به پا شده به سرعت اطفا شد. برخورد چند بمب انفجاری به یک مرکز درمانی در خیابان لیندن آسیب جدی به این ساختمان وارد آورد. به هر صورت در این بمباران تنها شش نفر زخمی شدند؛ چرا که مردم این بار به موقع و محتاطانه عمل کردند. صبح روز بعد مختصصان لوفت وافه یک بمب عمل نکرده را در کنار خط قطار شهری در خیابان کوتبوسر خنثی کردند. بمباران بی نظم شبانه جان چند تن را در مرکز برلین و ناحیه ودینگ گرفت و خسارت زیادی به دارایی ها زد. بریتا
نیایی ها شب ۱۱ سپتامبر منطقه اطراف ناحیه دولتی را هدف قرار دادند. حوالی صبح نخستین بمب نزدیکی ساختمان رایشس تاک فرود آمد اما آسیب چندانی نزد. چند بمب در پاریسر پلاتس پشت دروازه براندنبورگ افتاد. چندین ترکش به پایگاه پلیس در مجاورت دوارزه، خورد. به نقل از یک افسر پلیس در اثر انفجارها «میدان مقابل دروازه براندنبورگ همانند روز روشن شد.» بخش هایی از خیابان دیپلماتیک اونتر دن لیندن نیز تأثیر گرفت. شش بمب آتش زا به سفارت ایالات متحده آسیب زد و چند اتاق آن را به آتش کشید. آتش سوزی هایی هم در خانه مهندسی، دانشکده هنر و بیمارستا زانکت هِدویش به پا شد. در مجموع این بمباران تلفات نسبتاً کم بود و پنج نفر کشته و چند نفر زخمی شدند. یکی از هواگردهای مهاجم با شلیک ضدهوایی و یکی دیگر هنگام بازگشت توسط یک جنگنده شبانه سرنگون شد. این بار خاموشی سختگیرانه تری در شهر اعمال شد. رئیس پلیس پایتخت وولف-هاینریش فون هلدورف مردم شهر را عموماً پایبند به نظم و تابع فرامین دانشت. با سهل انگاران نسبت به تهمیدات حفاظت در برابر حمله هوایی با شدت بیشتری برخورد شد. در این حال سیاست مداران بریتانیایی خواهان تشدید حملات هوایی نیروی هوایی بریتانیا
علیه برلین بودند. نیروی هوایی بریتانیایی در این باره مردد بود و می خواست تا تابستان سال ۱۹۴۱ صبر کند. بریتانیایی ها برای بمباران برلین می بایست پنج برابر مسافتی را طی می کردند که آلمانی از پایگاه های خود در شمال فرانسه برای بمباران لندن می رفتند. با این وجود پیشنهاد نیروی هوایی بریتانیا برای حمله به اهداف نزدیک تر و دست یافتنی تر همچون ناحیه صنعتی رور، نیز با مخالفت قابل توجهی مواجه شد. به هر حال تصمیم بر این شد که حملات هوایی به برلین ادامه پیدا کند اما اهداف دقیق تری را هدف بگیرد. بر این مبنا شیوه نامه ای موسوم به «فرمان زمستان» با صدور در روز ۲۱ سپتامبر سال ۱۹۴۰ اهدافی را که می بایست بمباران می شدند را دقیقاً مشخص و اولویت بندی کرد. تأسیسات تدارکاتی، نیروگاه ها، کارخانه های هواگردسازی، تولیدگاه های آلومینیوم و برخوردگاه های ریلی در زمره این اهداف بودند. این دستور عیناً مقرر کرده بود که «حملات باید همیشه در یک منطقه مسکونی متراکم با تمرکز بر بیشترین تخریب مادی انجام شود تا قدرت نیروهای بمباران ما را به دشمن نشان دهد.» دو روز پس از صدور این فرمان حملات هوایی بریتانیایی ها علیه از سر گرفته شد. پوستدام و جنوب