Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تصدی خود خواستار ایجاد یک دولت متحد برای نظارت بر جهان ترک شده است. در سال ۲۰۲۰، در جریان درگیری که از سپتامبر آغاز شد، امریف حمایت خود را از آذربایجان علیه ارمنستان اعلام کرد. در ۱۲ مه ۲۰۲۱، او نقش اسرائیل در بحران ۲۰۲۱ اسرائیل و فلسطین را محکوم کرد و آن را به عنوان «استفاده نامتناسب از زور توسط نیروهای امنیتی اسرائیل علیه غیرنظامیان بیگناه فلسطینی» توصیف کرد. وی همچنین از دولت اسرائیل خواست تا «اقدامات لازم را برای حل مسالمت آمیز اوضاع و توقف فوری حملات به غیرنظامیان و نفوذ مسلحانه به اماکن مقدس مسلمانان» اتخاذ کند. دوره دبیرکلی امرایف همزمان با برگزاری نهمین دوره اجلاس سران کشورهای ترک، در تاریخ 11 نوامبر 2022 به پایان رسید. ریاست صندوق سرمایه گذاری. در نهمین اجلاس سران سازمان کشورهای ترک که در 12 نوامبر 2022 در سمرقند برگزار شد، رؤسای جمهور کشورهای ترک تصمیم ویژه ای را در مورد تأسیس صندوق سرمایه گذاری ترک امضا کردند و بر اساس این تصمیم بغداد امرایف که دوره مسئولیت خود را به عنوان دبیرکل سازمان به اتمام رسانده بود به سمت رئیس صندوق سرمایه گذاری ترک منصوب شد. زندگی شخصی. او به غیر از زبان مادری اش قزاق، به
زبان های روسی، انگلیسی، ترکی، عربی، فارسی و تاجیکی صحبت می کند. او با ارداک امریوا ازدواج کرده و دارای سه فرزند است.
لگو مسترز مجموعه تلویزیونی مسابقه ای واقع گرایانه است که در ۵ فوریه سال ۲۰۲۰ از فاکس پخش شد. این مجموعه بر اساس مجموعه تلویزیونی بریتانیایی با همین نام ساخته شده است. هر قسمت دربارهٔ تیم هایی دونفره برای پروژه ساخت لگو از تعداد بسیاری لگو است تا اهداف خلاقانه و تجربی هر چالش موجود در هر قسمت را برآورده سازند. برنامه به میزبانی ویل آرنت می باشد. همچنین او تهیه کننده اجرایی برنامه است. داورهای برنامه، ایمی کوربت و جیمی برارد از طراحان خلاق گروه لگو هستند. بعضی چهره های مشهور نیز به عنوان میزبان و داور در این برنامه حضور یافته اند. در ۱۱ نوامبر سال ۲۰۲۰، مجموعه برای فصل دومش تمدید شد. فصل دوم آن در ژوئن سال ۲۰۲۱ میلادی پخش شد. تولید. تولید و ساخت این مجموعه حاصل همکاری رویل پروداکشنز، تیوزدیز چایلد و پلن بی انترتینمنت می باشد. همه قسمت های این مجموعه در لس آنجلس فیلم برداری شده اند. گروه بازیگران فیلم در کامیک-کان سن دیگو سال ۲۰۱۹ اعلام شد.
فلسفه قرن بیستم شاهد توسعه شماری از مکاتب فلسفی جدید بود که شامل اثبات گرایی منطقی، فلسفه تحلیلی، پدیدارشناسی، اگزیستانسیالیسم و پساساختارگرایی. از نظر عصرهای فلسفی، این دوره معمولاً با برچسب "فلسفه معاصر" شناخته می شود (متعاقب آن فلسفه مدرن، که حدوداً از عصر رنه دکارت آغاز گردیده و تا اواخر قرن نوزدهم تا اوایل قرن بیستم میلادی پایان می یابد). همانند سایر رشته های آکادمیک، فلسفه نیز به طور فزاینده ای در قرن بیستم میلادی حرفه ای سازی شد و میان فیلسوفانی که خود را بخشی از سنت های «تحلیلی» یا «قاره ی» می پنداشتند انشعابی پدید آمد. با این حال، مناقشاتی در رابطه به این اصطلاحات و علل انشعاب و هم چنین میان فیلسوفانی که خود را پرکنندگان این شکاف می دانند، مانند طرفداران فلسفه پویشی و نوعمل گرایی، وجود داشته است. به علاوه، فلسفه در قرن بیستم میلادی به طور فزایندهٔ فنی گردیده و خواندن آن برای افراد غیر حرفهٔ مشکل تر شد. انتشار کتاب «"پژوهش های منطقی"» اثر ادموند هوسرل در ۱۹۰۰–۱۹۰۱ و کتاب «"مبانی ریاضیات"» اثر برتراند راسل در ۱۹۰۳ به عنوان نقطه آغاز فلسفه قرن بیستم شناخته می شوند. فلسفه تحلیلی. فلسفه تحلیلی اصطلاحی کلی
برای اشاره به سبکی از فلسفه است که در کشورهای انگلیسی زبان در قرن بیستم غالب بود. امروز در ایالات متحده، بریتانیا، کانادا، اسکاندیناوی، استرالیا و نیوزیلند بیش تر دپارتمنت های دانشگاهی، خود را به عنوان دپارتمنت های «تحلیلی» معرفی می کنند. معرفت شناسی. معرفت شناسی در سنت انگلیسی-آمریکایی با انتشار مقاله اِدموند گِتیه در ۱۹۶۳ میلادی تحت عنوان «"آیا باور صادقِ موجه، دانش است؟"» از بنیاد لرزانده شد. گتیه در این مقاله مثال های نقضی با فرمولاسیون سنتی دانش که به افلاطون برمی گردد ارایه نمود. واکنش های بسیاری نسبت به مسئله گتیه شکل گرفت که به طور عموم به دو دسته درون گرایان و برون گرایان تقسیم می گردند و کارهای فیلسوفانی چون آلوین گولدمن، «فرید دریتسکی» ، «دیوید مالیت آرمسترانگ» و آلوین پلانتینگا را شامل می شود. اثبات گرایی منطقی. اثبات گرایی منطقی (که بنام های تجربه گرایی منطقی، فلسفه علم و نو اثبات گرایی نیز شناخته می شود)، فلسفه ای است که تجربه گرایی، یعنی نظریه ای که می گوید شواهد مشاهده ای، ضروری دانش است را با نسخه ای از خردگرایی که ساخت ها و قیاس های ریاضیاتی و زبان شناسی منطقی در معرفت شناسی را با هم می آمی
زد، ترکیب می نماید. حلقهٔ وین گروهی بود که این فلسفه را ترویج نمود. نوعمل گرایی. نوعمل گرایی که گاهی به آن عمل گرایی زبان شناختی نیز گفته می شود، یک اصطلاح فلسفی جدید برای فلسفه ای است که بیشتر مفاهیم عمل گرایی را مجدداً معرفی می نماید. لغت نامه فلسفه غربی بلک ول (۲۰۰۴ میلادی) «نوعمل گرایی» را به قرار ذیل تعریف می کند: نسخهٔ پست مدرن از عمل گرایی که توسط فیلسوف آمریکایی ریچارد رورتی توسعه یافته و از نویسندگانی چون جان دیویی، مارتین هایدگر، ویلفرید سلارز، ویلارد کواین و ژاک دریدا الهام گرفته است. فلسفه نوعمل گرایی مفاهیم «حقیقت جهانی» ، «مبناگرایی معرفت شناختی» ، «بازنمایی گرایی» و مفهوم «عینیت معرفت شناختی» را طرد می کند. این فلسفه یک رویکرد نام گرا است که نمی پذیرد نوع های طبیعی و نشانه های زبان شناختی، دارای مفاهیم هستی شناختی باشند. فلسفه زبان معمولی. فلسفه زبان معمولی یک مکتب فلسفی است و به مسائل سنتی فلسفی که ریشه در سوء تفاهم ایجاد شده میان فیلسوفان به علت تحریف کلمات یا فراموش کردن این که کلمات در کاربرد روزمره واقعاً چه معنایی دارند، می پردازد. معمولاً در این رویکرد از «نظریات» فلسفی که توجه جدی به جز
ئیات کاربرد روزمره و «متعارف» زبان صورت نگرفته بود اجتناب صورت می گرفت. این فلسفه که بعضاً «فلسفه آکسفورد» نیز گفته می شود، به طور عموم با کار تعدادی از استادان آکسفورد در میانه قرن بیستم میلادی پیوند داده می شود: به خصوص جان لانگشاو آستین و همچنین گیلبرت رایل، اچ. ال. ای. هارت و پیتر استراوسن. لودویک ویتگنشتاین معروف ترین طرفدار فلسفه زبان متعارف خارج از حلقه آکسفورد است. شخصیت های نسل دوم شامل استنلی کاول و جان سرل می باشند. فلسفه قاره. فلسفه قاره ی، در کاربرد معاصر، به مجموعهٔ از سنت ها در فلسفهٔ قرون ۱۹ و ۲۰ میلادی در قارهٔ اروپا گفته می شود. این اصطلاح نخستین بار توسط فیلسوفان انگلیسی زبان در نیمهٔ دوم قرن ۲۰ میلادی، به منظور اشاره به حوزهٔ اندیشمندان و سنت های خارج از جنبش تحلیلی به کار رفت. فلسفه قاره ای شامل جنبش های فلسفی ذیل می باشد: ایده آلیسم آلمانی، پدیدارشناسی، اگزیستانسیالیسم (افکار مقدم بر آن مانند افکار سورن کی یرکگور و نیچه)، هرمنوتیک، ساختارگرایی، پساساختارگرایی، فمینیسم فرانسوی، نظریه انتقادی مکتب فرانکفورت و شاخه های مرتبط با مارکسیسم غربی و نظریه آسیب شناسی روانی.
بسیاری از ادعاهای مکرر آمریکا وجود دارد که سیا مداخله در امور داخلی جمهوری اسلامی ایران، از ۱۹۵۳ کودتای علیه دولت مصدق تا به امروز است. سیا با محمدرضا پهلوی و ژنرال فضل الله زاهدی برای سرنگونی نخست وزیر محمد مصدق و همکاری کرد. بعدها، بحران گروگانگیری در سفارت آمریکا در تهران در سال ۱۹۷۹ که تا ۲۱ ژانویه ۱۹۸۱ به مدت ۴۴۴ روز به طول انجامید، ناشی از امور گذشته سیا در ایران بود. پرسنل سیا نقش مهمی در ماجرای ایران-کنترا در اواسط دهه ۱۹۸۰ داشتند که شامل مثلث سازی تجارت اسلحه و قاچاق اسلحه بین ارتش ایالات متحده، ایران و گروه های راستگرای کنترا بود که در نیکاراگوئه جنگ داخلی به راه انداختند. اخیراً در سال های ۲۰۰۷–۲۰۰۸، سیا ادعا کرد که از گروه تروریستی سنی جندالله علیه ایران حمایت می کند، اما این ادعاها با تحقیق های بعدی رد شدند. به طور گسترده ای اعتقاد بر این است که سیا به طور مستقیم با کودتای مصدق درگیر بوده است، همان طور که اسناد از طبقه بندی خارج شده از سال ۲۰۱۱ فاش شده است. اسناد از طبقه بندی خارج شده به صراحت هدف سیا را برای جایگزینی دولت ایران در اوایل دهه ۱۹۵۰ با «دولتی طرفدار غرب تحت رهبری شاه» بیان می کند. ا
یالات متحده و ایران روابط تیره ای را برای مدت طولانی حفظ کرده اند، زیرا ادعاهایی مبنی بر دخالت سیا مدام مطرح می شود. این ادعاها شامل مواردی بود که مقام های ایالات متحده مرتکب اعمال خشونت آمیز و تجاوز جنسی علیه مردم محلی شرقی بودند. با این حال، علیرغم تایید ایالات متحده در مورد این اعمال، این اتهام ها هرگز به عدالت کشیده نشد. در پاسخ به درخواست قانون آزادی اطلاعات (FOIA) در سال ۲۰۱۳، سازمان سیا نقش خود را در کودتا تایید کرد زیرا اسناد مختلفی در مورد دخالت این سازمان در اختیار عموم قرار گرفته است که بیشتر آنها قبلاً ناشناخته بودند. در نهایت، ایالات متحده قول داد که از مداخله در امور داخلی ایران خودداری کند. زمینه. در ۲۸ مه ۱۹۰۱، شاه مظفرالدین ایران با ویلیام ناکس دارسی، بنیانگذار شرکت نفت انگلیس و ایران (APOC) و بعداً بریتیش پترولیوم یا فراتر از پترولیوم (BP) امتیاز نفتی برای همه آینده داد. صادرات نفت و نفت از ایران تا ۶۰ سال آینده در ۲۰ مه ۱۹۱۴، دولت انگلیس قراردادی را با شرکت نفت انگلیس و ایران امضا کرد که مبلغ ۲٫۲ میلیون پوند برای ۵۱ درصد از سهام APOC را پرداخت کرد. دریافت اکثریت سهام و ملی کردن APOC برای بر
یتانیا. این در درجه اول به این دلیل بود که وینستون چرچیل، در آن زمان اولین لرد دریاسالاری، تنها چند هفته قبل از شروع جنگ جهانی اول، نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا را از کشتی های زغال سوز به نفت سوز تبدیل کرده بود. تا سال ۱۹۵۰، ۴۰٪ نفت غرب و ۷۵ درصد نفت اروپا در ایران تولید می شد. در مارس ۱۹۵۱، نخست وزیر مصدق لایحه ای را برای ملی کردن AIOC به مجلس ایران ارائه و به تصویب رساند. در ۲ مه ۱۹۵۱، این لایحه اجرایی شد و مصدق ملی کردن نفت ایران را آغاز کرد و قصد داشت کشور را با استفاده از سود حاصل از نفت ایران بازسازی کند، که تولید آن عمدتاً توسط APOC متعلق به بریتانیا انجام می شد. ملی شدن APOC مصدق و بریتانیا را در تضاد مستقیم قرار داد، زیرا بریتانیا هنوز نیمی از سهام AIOC را در اختیار داشت. ایران به دنبال همان تقسیم سود ۵۰–۵۰ بود که قبلاً توسط غول های نفتی ایالات متحده آمریکا به ونزوئلا و پادشاهی عربستان سعودی اعطا شده بود. بریتانیا درخواست ایران را رد کرد و در عوض ترجیح داد سهم شیر از سود حاصل از تولید نفت ایران را حفظ کند. بریتانیا قصد نداشت به مصدق اجازه دهد که APOC را بدون نوعی غرامت ملی کند، اما نتوانست مصالحه قاب
ل قبولی از مصدق بگیرد. هنگامی که این موضوع در ۲۲ ژوئیه ۱۹۵۲ به دیوان بین المللی دادگستری مطرح شد، دادگاه حکم داد که قادر به مداخله در مناقشه نیست و بیان کرد: "این چیزی بیش از یک قرارداد امتیازی بین یک دولت و یک شرکت خارجی نیست این حکم به هیچ وجه روابط بین دو دولت را تنظیم نمی کند.» این حکم باعث شد که بریتانیا به اولین پیشنهاد مصدق مبنی بر تقسیم سود ۵۰–۵۰ بازنگری کند، اما تا این لحظه دیگر خیلی دیر شده بود. پس از این ضرر، انگلیسی ها شروع به استفاده از تاکتیک های جایگزین کردند تا مصدق را مجبور به موافقت با مصالحه ای مناسب تر کنند، تحریم های شدید اقتصادی بر صادرات ایران و همچنین خارج کردن نیروهای ماهر مورد نیاز برای اداره پالایشگاه های APOC، که به بحران نفتی ایران معروف شد. این نگرانی در داخل ایالات متحده به وجود آمد که اقدام ها انجام شده توسط انگلیسی ها باعث شود ایران دریافت کمک به شوروی را آغاز کند. ایالات متحده نگران تعرض شوروی به امور داخلی و سیاسی ایران بود. با وجود این سختی ها، مصدق ضد کمونیست حاضر به کناره گیری از موضع خود نشد. دولت بریتانیا برای کمک به ایالات متحده متوسل شد، اما دولت ترومن علاقه ای نداشت
و در این درگیری بی طرف ماند. پس از ماه ها مقاومت بر خلاف میل بریتانیا، انگلیسی ها به این نتیجه رسیدند که مصدق باید با شخصی جایگزین شود که بیشتر به منافع اقتصادی و نفوذ سیاسی بریتانیا رضایت دهد. رکود اقتصادی ناشی از تحریم های اعمال شده علیه ایران توسط بریتانیای کبیر باعث می شود که آیزنهاور رئیس جمهور تازه منتخب آمریکا نسبت به نفوذ شوروی در منطقه نگران شود، به ویژه اگر ایران شروع به فروش نفت خود به شوروی کند. مصدق در پاسخ به این مشارکت، اولتیماتوم زیر را به آمریکا پیشنهاد کرد: ایران نفت را با نرخ تنزیل ۴۰ درصدی به آمریکا می فروشد یا شرکت های نفتی ایران شروع به فروش نفت خود به شوروی می کنند. آمریکا در قبال انگلیس مصمم ماند و اعلام کرد که تا زمانی که با انگلیس توافق و غرامت در مورد آنها انجام نشود، آنها نمی توانند در مورد هیچ موضوعی در مورد نفت گفتگو کنند. طرح Y عملیاتی بود که شامل یک حمله سه قسمتی به ایران از طریق زمین، هوا و دریا بود. بریتانیا در زمان دولت ترومن تلاش کرد از ایالات متحده کمک بگیرد، اما ایالات متحده به دلیل درگیری احتمالی که ممکن بود با اتحاد جماهیر شوروی ایجاد شود، از این امر امتناع کرد. در سال
۱۹۵۲، سرویس اطلاعات مخفی بریتانیا (SIS)، که بیشتر با نام MI6 شناخته می شود، طرحی برای کودتا تهیه کرد و ایالات متحده را تحت فشار قرار داد تا عملیات مشترکی را برای برکناری دولت منتخب دموکراتیک نخست وزیر محمد مصدق انجام دهد ومحمدرضا پهلوی بر ایران حکومت کند. نمایندگان اطلاعات بریتانیا در نوامبر و دسامبر ۱۹۵۲ با نمایندگان تازه تأسیس سیا در واشینگتن به منظور بحث در مورد جنگ مشترک و طرح های عقب نشینی در ایران ملاقات کردند. اگرچه در توافقنامه و دستور کار قبلی جلسه نبود، نمایندگان اطلاعات بریتانیا از جمله کریستوفر مونتاگ وودهاوس، ساموئل فال، جان بروس لاکهارت با نمایندگان بخش خاور نزدیک و آفریقا سیا از جمله کرمیت روزولت، جان ملاقات کردند. اچ. لیویت، جان دبلیو. پندلتون، و جیمز ای. دارلینگ پیشنهاد اقدام سیاسی مشترک برای برکناری نخست وزیر مصدق را مطرح کردند. محمد مصدق اولین نخست وزیر منتخب ایران بود که با تقاضای مردمی توسط مردم ایران منصوب شد. مصدق احساس می کرد که ثروتی که برای بازسازی ایران لازم است، کشور را از تحت کنترل یک شرکت انگلیسی به نام شرکت نفت انگلیس و ایران رها می کند. مصدق زمانی که در قدرت بود با موفقیت ملی ش
دن صنعت نفت را در ایران تحمیل کرد که به او کنترل صنعت نفت را داد. در نتیجه شرکت انگلیسی از مصدق در دادگاه جهانی شکایت کرد و ضرر کرد. انگلیسی ها برای بازپس گرفتن کنترل صنعت نفت، دولت آمریکا را برای سرنگونی مصدق متقاعد کردند و با آن همکاری کردند. در مارس ۱۹۵۳، سیا شروع به تهیه طرحی برای سرنگونی مصدق کرد. کودتای مصدق – عملیات آژاکس. در مارس ۱۹۵۳، تلگرافی که جزئیات مکاتباتی از ایستگاه سیا در تهران را شرح می داد، از منافع آمریکا در «حمایت پنهانی از تلاش نظامی ایران برای برکناری مصدق» پرسید. جلسه ای در سفارت آمریکا در ایران برای بررسی تلگرام برگزار شد. پرسنل سفارت در حالی که متعهد نبودند، پاسخی مهربانانه نشان دادند که حاکی از علاقه فزاینده ایالات متحده بود. (دکتر دونالد ویلبر. سیا، تاریخچه خدمت های مخفی: سرنگونی مصدق نخست وزیر ایران. منتشر شده توسط نیویورک تایمز. در وب سایت آرشیو امنیت ملی قابل دسترسی است. سند۱، بخش۱ «مراحل مقدماتی» ص. ۱) دکتر دونالد ویلبر، نویسنده، جاسوس و مشاور مخفی بخش خاور نزدیک و آفریقا (NEA) سیا که در نهایت به عنوان معمار اصلی عملیات آژاکس شناخته شد، مسئول تحقیق و توسعه طرح سرنگونی مصدق شد. ا
و در ماه مه ۱۹۵۳ به نیکوزیا، یونان سفر کرد و به همراه متیو داربیشایر، رئیس شعبه ایران سرویس اطلاعات مخفی، برنامه اقدام توصیه شده را طراحی کردند. در این مرحله، مخالفت با مصدق به طور قابل توجهی در داخل دولت ایالات متحده گسترش یافته بود. پرسنل سفارت آمریکا در ایران دولت مصدق را «کاملاً ویرانگر» و نشان دهنده تمایل های «بی پروا» می دانستند. والتر بدل اسمیت معاون وزیر امور خارجه اظهار داشت که دولت آمریکا ترجیح می دهد مصدق از قدرت کناره گیری کند تا ثبات در منطقه دوباره برقرار شود. مخالفت با جبهه ملی، یک جناح اپوزیسیون سیاسی که در ابتدا توسط مصدق در سال ۱۹۴۹ تأسیس شد، باعث تغییر در سیاست های تعریف شده در دولت ترومن شد. هم سازمان سیا و هم بخش NEA مجاز به تدوین یک طرح اقدام با هدف سرنگونی رژیم مصدق بودند. وزارت امور خارجه و سیا به برگزاری جلساتی برای بحث در مورد جزئیات برنامه هایی که باید ادامه دهند، ادامه دادند. (دکتر دونالد ویلبر. سیا، تاریخچه خدمت های مخفی: سرنگونی مصدق نخست وزیر ایران. منتشر شده توسط نیویورک تایمز. در وب سایت آرشیو امنیت ملی قابل دسترسی است. سند۱، بخش۱ «مراحل مقدماتی» ص. ۲) در این جلسات همه بازیگرا
ن مهم سیاسی ایران به ویژه سرلشکر فضل الله زاهدی که برجسته ترین سیاستمدار مخالف مصدق بود را بررسی کردند. زاهدی، یکی از اعضای سابق کابینه مصدق، همراه با پایگاه قابل توجهی از حامیان، از جایگاه عمومی غیرقابل انکاری برخوردار بود. ویلبر خاطرنشان کرد که دیدگاه های او مشابه دیدگاه داربی شایر است و SIS خوشحال است که به سیا اجازه می دهد رهبری عملیات را به عهده بگیرد، زیرا از نظر پرسنل، بودجه و امکانات برخوردار است. پس از بحث سیاسی در ایران، طرفین درگیر در مورد دارایی های فعلی خود در ایران گفتگو کردند. SIS ذکر کرده است که آنها رشیدیان در نیروهای مسلح، نمایندگان مجلس ایران، رهبران مذهبی و افراد دیگری که معتقدند دارای نفوذ هستند، دارند. اگرچه دارایی های آنها بی فایده تلقی می شد، اما رشیدیان وارد عمل شدند و مایل بودند در سرنگونی کمک کنند. آنها به این نتیجه رسیدند که زاهدی بهترین نامزد برای حمایت در کودتا بود و همه تلاش ها باید به جای یک کودتای مطلق، ظاهری یک انتقال قانونی قدرت داشته باشند. زاهدی زمانی یکی از اعضای دولت مصدق بود و از برنامه های مصدق اطلاعات پیچیده ای داشت. (دکتر دونالد ویلبر. سیا، تاریخچه خدمت های مخفی: سرن
گونی مصدق نخست وزیر ایران. منتشر شده توسط نیویورک تایمز. در وب سایت آرشیو امنیت ملی قابل دسترسی است. سند۱، بخش ۱، «مراحل مقدماتی» ص. ۳) آنها همچنین به این نتیجه رسیدند که قبل از شروع عملیات، افکار عمومی باید مستقیماً علیه مصدق منحرف شود و این طرح باید با ایرانیانی که به اجرای آن کمک می کنند در میان گذاشته و بررسی شود. سیا برای تحت تأثیر قرار دادن افکار عمومی، طرحی برای افشای همکاری مصدق با اتحاد جماهیر شوروی و نشان دادن نادرستی میهن پرستی او طراحی کرد. در ۱۳ فروردین ۱۳۳۲، بودجه یک میلیون دلاری توسط سیا تصویب شد تا ایستگاه تهران تنها با هدف سرنگونی مصدق از قدرت استفاده کند. (دکتر دونالد ویلبر. سیا، تاریخچه خدمت های مخفی: سرنگونی مصدق نخست وزیر ایران. منتشر شده توسط نیویورک تایمز. در وب سایت آرشیو امنیت ملی قابل دسترسی است. سند۱، بخش ۱ «مراحل مقدماتی» ص. ۳) تا ژوئن ۱۹۵۳، برنامه های عملیاتی نهایی و برای تصویب ارسال شد. طرح عملیاتی در ۱ ژوئیه ۱۹۵۳ توسط بریتانیا (مدیر SIS، وزیر خارجه و نخست وزیر) و در ۱۱ ژوئیه ۱۹۵۳ توسط ایالات متحده (مدیر سیا، وزیر امور خارجه و رئیس جمهور) تصویب شد. حدود یک هفته بعد، ایستگاه تهران
مستقیماً با سرلشکر زاهدی تماس گرفت تا او را از برنامه ها مطلع کند. (دکتر دونالد ویلبر. سیا، تاریخچه خدمت های مخفی: سرنگونی مصدق نخست وزیر ایران. منتشر شده توسط نیویورک تایمز. در وب سایت آرشیو امنیت ملی قابل دسترسی است. سند۱، بخش ۱ «مراحل مقدماتی» ص. ۴) این مطالعه نشان داد که همکاری سیاسی شاه و ژنرال زاهدی، با حمایت دارایی های محلی سیا و حمایت مالی، احتمال قوی سرنگونی مصدق را نشان می دهد و تضمین حمایت فیزیکی و مالی سیا را فراهم می کند، که توسط سیا به عنوان «سیا توصیف می شود. شبه قانونی» با حضور اوباش در خیابان ها و نادیده گرفته شدن دستورهای مصدق. تا حدی به دلیل این گزارش، علاوه بر ترس از سرنگونی حکومت کمونیستی و توسعه طلبی در منطقه، سیا تلاش کرد تا از نفوذ حزب کمونیست توده اجتناب کند. همچنین همکاری شاه به معنای قانونی شدن نخست وزیر جدید و منتخب بود. با این حال، تحکیم همکاری شاه برای سیا سخت بود، بنابراین آنها شاه را تحت فشار قرار دادند تا از برنامه های آمریکا برای سرنگونی مصدق تبعیت کند. هدف این بود که شاه را به این باور برسانند که به جای مبارزه با آن، اجرای طرح آسان تر است. سفیر ایالات متحده در ایران، لوی دب
لیو هندرسون، عدم تمایل شاه به نام بردن زاهدی به عنوان نخست وزیر جانشین را تکرار کرد و راه های تاکتیکی را برای متقاعد کردن شاه به همکاری پیشنهاد کرد. (دکتر دونالد ویلبر. سیا، تاریخچه خدمت های مخفی: سرنگونی مصدق نخست وزیر ایران. منتشر شده توسط نیویورک تایمز. در وب سایت آرشیو امنیت ملی قابل دسترسی است. سند۱، بخش IV «تصمیم های گرفته می شوند: فعالیت آغاز می شود» ص. ۱۸) در مورد نفوذ کمونیسم شوروی در حزب توده، یادداشتی که سیا از سپتامبر ۱۹۵۳ از طبقه بندی خارج شده بود، همکاری بین حزب توده و اتحاد جماهیر شوروی را برجسته کرد. در بند ۶ این یادداشت آمده است که «حزب توده اکنون در سفارت شوروی روزنامه چاپ می کند. روزنامه ها را با ماشین های دیپلماتیک به چهار مرکز توزیع می برند. از این نقاط، بسته هایی را در جیپ های بدون مجوز می اندازند که بسته هایی را در خیابان ها پرتاب می کنند». در ۲۵ ژوئن ۱۹۵۳، کرمیت روزولت در وزارت امور خارجه با مقام های ارشد سیاست خارجی ملاقات کرد تا در مورد طرح نهایی TPAJAX گفتگو کند. اگرچه رئیس جمهور آیزنهاور در آن شرکت نکرد، مقام های دیگر از جمله جان فاستر دالس وزیر امور خارجه، آلن دالس DCI و والتر بدل
اسمیت معاون وزیر امور خارجه شرکت کردند. پس از جلسه توجیهی روزولت، همه مقام های با این طرح موافقت کردند، اما آلن دالس و والتر اسمیت علاقه بیشتری نشان دادند. در ۱۹ تیر ۱۳۳۲ عملیات با مرحله اول آغاز شد: اسدالله رشیدیان با شاهزاده اشرف در ریورای فرانسه ملاقات می کرد. با این حال، شاهزاده اشرف ابتدا در پاریس نبود. این ملاقات تا ۱۵ ژوئیه ۱۹۵۳ به تعویق افتاد و گزارش شد که شاهزاده خانم عدم اشتیاق را نشان داد. (دکتر دونالد ویلبر. سیا، تاریخچه خدمت های مخفی: سرنگونی مصدق نخست وزیر ایران. منتشر شده توسط نیویورک تایمز. در وب سایت آرشیو امنیت ملی قابل دسترسی است. سند۱، بخش پنجم «افزایش فشار علیه شاه» ص. ۲۳) پس از ملاقاتی که او با او گفت که مصدق خطری برای ایران است و باید برکنار شود، او از این ایده قانع نشد. ملاقات با «نمایندگان رسمی» از ایستگاه تهران به طرز عجیبی تغییری کامل در نگرش شاهزاده خانم ایجاد کرد. او در ۲۵ ژوئیه ۱۹۵۳ به تهران بازگشت و همان طور که پیش بینی کرده بود، «بازگشت غیرمجاز» او «طوفان واقعی» ایجاد کرد. شاه و مصدق به او اجازه بازگشت ندادند و در ناامیدی از وضعیت شریک بودند. (دکتر دونالد ویلبر. سیا، تاریخچه خ
دمت های مخفی: سرنگونی مصدق نخست وزیر ایران. منتشر شده توسط نیویورک تایمز. در وب سایت آرشیو امنیت ملی قابل دسترسی است. سند۱، بخش پنجم «افزایش فشار علیه شاه» ص. ۲۳) در نتیجه موافقت کرد که با برادرش برای بحث برکناری مصدق ملاقات کند. او نتوانست برادرش را متقاعد کند و روز بعد رفت. در ۲۶ اوت ۱۹۵۳ یادداشتی برای تقدیر از کاری که جان والر برای TPAJAX انجام داده بود نوشته شد. او از ابتدا تا انتها به برنامه پایبند بود و فرانک او. ویزنر این یادداشت را به امید جلب توجه مثبت به جان والر نوشته بود. این مجوز توسط نخست وزیر و مدیر SIS در ۱ ژوئیه ۱۹۵۳ صادر شد. عملیات آژاکس توسط رئیس جمهور، وزیر امور خارجه و مدیر سیا در ۱۱ ژوئیه ۱۹۵۳ مجوز داده شد. در یادداشتی به رئیس جمهور در اوت ۱۹۵۳، وزارت امور خارجه به تفصیل رفتارهای ژنرال زاهدی و شاه، هر دو رهبر فعلی ایران در آن زمان، را شرح داد. در رابطه با زاهدی، وزارت امور خارجه گزارش داد که وی از کمک های دریافتی ایالات متحده هیجان زده بوده و مشتاق از سرگیری روابط دیپلماتیک با ایالات متحده است. در رابطه با شاه، گزارش شده است که او نیز احساس های مشابهی با زاهدی ها داشته و گفته است که در ک
نار کمک های اقتصادی سریع، کمک های نظامی نیز مفید خواهد بود. پس از اینکه به این نتیجه رسیدند که آیا آنها شایسته حمایت هستند یا خیر، مقام های باید تصمیم بگیرند که منابعی را که قرار است به آنها اختصاص دهند. عملیات آژاکس از سفارت آمریکا در تهران طراحی و اجرا شد. دولت ایالات متحده نیاز به اقدام مخفیانه با سیا را دید. شورای امنیت ملی تصمیم گرفته بود که اقدام مخفیانه ابزار مشروع سیاست ایالات متحده است. سیا به دو گروه مجزا تقسیم شد. یکی مسئولیت مطالعه جنبه نظامی عملیات را داشت. گروه دیگر مسئولیت مراحل جنگ روانی این طرح را بر عهده داشتند. دکتر دونالد ویلبر مسئول تبلیغات شد و از گروه هنری سیا کمک گرفت. عملیات آژاکس شامل چهار جزء بود. اولین مورد، یک کمپین تبلیغاتی گسترده بود که برای تخریب نام مصدق و متهم کردن او به وابستگی های کمونیستی طراحی شد (اگرچه او مشهور دموکرات بود). یکی از پروپاگانداهای سیا مصدق را به عنوان یک دیکتاتور تمامیت خواه با یک شبکه جاسوسی مخفی برای ترساندن مخالفان سیاسی و متحدانش به تصویر می کشد. این قطعه تبلیغاتی سعی داشت مصدق را به عنوان یک دیوانه، دیکتاتوری با شوروی و هواداران کمونیست و دشمن ملت خود
(با پیامدهای فساد و گرفتن پول از مالکان داخلی) نشان دهد. این سند همچنین مصدق را با احساس های ضداسلامی مرتبط می کند. یکی دیگر از تبلیغات عمده این بود که مقام های عالی رتبه آمریکا اظهارات رسمی خود را مبنی بر عدم ارائه هیچ گونه کمک اقتصادی آتی به مصدق و ایران ارائه کنند. این همچنین این توهم را از بین می برد که ایالات متحده از رژیم او حمایت می کند. اسناد دیگری که حاوی احساس های ضد مصدق از سوی سیا بود، تلاش می کرد او را تهدیدی برای شخصیت حسنه اخلاقی و اعتبار بین المللی مردم ایران معرفی کند و «دیکتاتور» و اتحاد او با حزب توده شوروی را به دلیل افزایش «بی ادبی» متهم کرد. در حالی که از عشقی که «خارجی ها» به ایران و مردم آن داشتند حمایت می کردند. اگرچه در این سند آخر اشاره ای به آمریکایی ها نشده است و بر کشورهای دیگر (یعنی فرانسه، آلمان و انگلیس)، احساس های ضد شوروی آمریکا در محکومیت حزب توده شوروی و تشبیه دیکتاتور ایران به بلشویک ها حضور داشت. مولفه دوم تشویق به اغتشاشات در داخل ایران بود. گزارشی که توسط سیا در رابطه با نتایج عملیات آژاکس منتشر شد، حاکی از آن بود که هم ناسیونالیست ها و هم کمونیست ها «به طور ناخواسته
از طریق تلاش های زودهنگام خود برای ارتقای یک دولت جمهوری خواه به آرمان ما کمک کردند». سیا بیشتر تشویق های خود را با پرداخت پول به شهروندان برای ایجاد ویرانی انجام داد. کرمیت روزولت جمعیتی از شهروندان ایرانی را استخدام کرد تا به عنوان یک اوباش آشوبگر در تهران عمل کنند. با مبلغ ۵۰۰۰۰ دلار، به جمعیت دستور داده شد تا به مساجد و تصاویر شاه در زیر نمای حمایت از مصدق حمله کنند تا رهبر را به گروه های ضداسلامی و کمونیستی مرتبط کنند. با این حال، سپهبد تقی ریاحی، رئیس ستاد ارتش مصدق، در ۲۴ مرداد ۱۳۳۲ از تمام جزئیات این توطئه مطلع شد، با این حال تصمیم گرفت در خانه خود در کنار جبهه ملی ها بماند. (دکتر دونالد ویلبر. سیا، تاریخچه خدمت های مخفی: سرنگونی مصدق نخست وزیر ایران. منتشر شده توسط نیویورک تایمز. در وب سایت آرشیو امنیت ملی قابل دسترسی است. سند۱، بخش ششم «اولین تلاش» ص. ۳۹–۴۰) در ۱۹ اوت ۱۹۵۴، همان اوباش استخدام شده توسط سیا با چاقو، قمه، چوب و سایر سلاح ها به خانه مصدق اعزام شدند. گزارش ها حاکی از آن است که مصدق در خانه اش سنجاق شده بود و تنها راه نجات، بالا رفتن از دیوار باغ بود. همچنین گزارش شده که وی در زمان حمله د