Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نایجل بگنال (; – ) فیلد مارشال ارتش بریتانیا بود. بگنال دوره ای رئیس ستاد کل بریتانیا بود. او یک افسر حرفه ای ارتش بریتانیا بود که از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۵ به عنوان فرمانده کل ارتش بریتانیا در راین و سپس از سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۸ به عنوان رئیس ستاد کل، رئیس حرفه ای ارتش بریتانیا، خدمت کرد. او در اوایل دوران نظامی خود شاهد عملیات در جریان وضعیت اضطراری فلسطین، وضعیت اضطراری مالایی، وضعیت اضطراری قبرس و رویارویی اندونزی و مالزی بود و بعدها در دوران حرفه ای خود به دولت بریتانیا در مورد نقش آینده سلاح های هسته ای بریتانیا مشاوره داد. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی، نشان حمام و نشان سلطنتی ویکتوریایی شده است.
توبی آستین ریچارد ویلیام لو (; – ) اهالی کسب وکار، سیاستمدار و نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا شده است.
فابیان آرتور گولستون ور (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان سلطنتی ویکتوریایی، نشان امپراتوری بریتانیا، و نشان حمام شده است.
جورج هی (؛ ۱ فوریه ۱۷۸۷ – ۱۰ اکتبر ۱۸۷۶) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان گل خار شده است.
جولیان تامپسون (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده است. حرفه نظامی. تامپسون در سال 1952 به نیروی دریایی سلطنتی پیوست. بین سالهای 1954 و 1969، او در 40، 42، 43، 45 تکاوران نیروی دریایی سلطنتی خدمت کرد. در طول دهه 1960 او برای رویارویی اندونزی و مالزی به بورنئو اعزام شد. او در پایان سال 1968 به درجه سرگرد، و در آغاز سال 1975 به درجه سرهنگ ارتقا یافت. او در سال 1975 به عنوان افسر فرماندهی 40 تکاور منصوب شد و به مدت دو سال و نیم فرماندهی آن را بر عهده داشت. او در اواسط سال 1978 به درجه سرهنگ ارتقا یافت، و بعد به سرتیپ و در سال 1981 به عنوان فرمانده تیپ 3 کماندویی منصوب شد. او که به درجه سرلشکری ​​ارتقا یافت، از سال 1983 تا 1986 به عنوان فرمانده نیروهای ذخیره آموزشی و نیروهای ویژه ارتش RM خدمت کرد. او در سال 1986 بازنشسته شد. میانسالی. در دوران بازنشستگی، تامپسون مطالب زیادی در مورد تاریخ نظامی بریتانیا نوشته است. اولین کتاب او، بدون پیک نیک، در سال 1985 منتشر شد، در حالی که او هنوز در نیروی دریایی سلطنتی خدمت می کرد. از سال 1987 تا 1997، تام
پسون یک محقق ارشد در "تدارکات و درگیری مسلحانه در عصر مدرن" در کالج کینگ، دانشگاه لندن بود. او از سال 1997 استاد مدعو در دپارتمان مطالعات جنگ کینگز بوده است. تامپسون رئیس کهنه سربازان بریتانیا است، سازمانی با هدف «ارائه استدلال های دفاعی و امنیتی برای رأی دادن به خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا» و پس از رفراندوم برای «حمایت از دولت اعلیحضرت در وظیفه بازگرداندن کامل» کنترل حاکمیت بر تمام جنبه های دفاع از قلمرو مطابق با آن دستور مردم.
پن سایمونز (؛ ۱۷ ژوئیه ۱۸۴۳ – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که هنگام فرماندهی نیروهایش در نبرد تالانا هیل در طول جنگ دوم بوئر، به شدت زخمی شد. در حالی که نیروهای او در این نبرد پیروز شدند، مجبور شدند موقعیت خود را رها کرده و به لیدی اسمیت عقب نشینی کنند. سایمونز و مجروحان شدیدتر به بوئرها سپرده شدند. او سه روز بعد درگذشت. بنای یادبودی به یاد شجاعت او در پارک ویکتوریا، سالتاش، کورنوال، بریتانیا ساخته شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
هربرت استوارت (؛ ۳۰ ژوئن ۱۸۴۳ – ۱۶ فوریه ۱۸۸۵) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او یک کریکت باز درجه یک انگلیسی و افسر ارتش بریتانیا بود. او که یک سرباز حرفه ای بود، در نوامبر ۱۸۶۳ به هنگ ۳۷ پیوست و بعداً به گارد سوم دراگون منتقل شد. او در جنگ آنگلو-زولو در سال ۱۸۷۹ در آفریقای جنوبی تحت فرماندهی سرلشکر فردریک مارشال شرکت کرد و اندکی پس از پایان آن درگیری در عملیات علیه سِخوخون اول از باپدی خدمت کرد. در سال ۱۸۸۱ به آفریقای جنوبی بازگشت و در جنگ اول بوئر شرکت کرد و پس از پیروزی بوئرها در تپه مجوبا در فوریه ۱۸۸۱ اسیر شد. استوارت که در مارس ۱۸۸۱ آزاد شده بود، در جنگ آنگلو-مصر در سال ۱۸۸۲ خدمت کرد، جایی که در دستگیری قاهره و رهبر شورشیان، احمد اورابی، نقش مهمی داشت. او به خاطر نقشش در این جنگ، نشان های افتخار زیادی دریافت کرد. پس از آنکه سرلشکر چارلز گوردون خارطوم را توسط نیروهای مهدی سودانی محاصره کرد، استوارت به عنوان بخشی از عملیات امدادی گوردون، ستونی را در صحرا رهبری کرد. پس از چندین درگیری، استوارت در ۱۹ ژانویه ۱۸۸۵ در حین نبرد زخمی شد. او آنقدر زنده ماند که خبر ارتقاء خود به سرلشکر را شنی
د، قبل از اینکه در ۱۶ فوریه ۱۸۸۵ بر اثر زخمش تسلیم شود. او در اوایل زندگی خود، در سال ۱۸۶۹ به عنوان ویکت کیپر، کریکت درجه یک برای همپشایر و باشگاه کریکت مریلبون بازی کرده بود.
لی الیور فیتزموریس استک (؛ ۱۵ مه ۱۸۶۸ – ۱۹ نوامبر ۱۹۲۴) نظامی و سیاست مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی افسر ارتش بریتانیا و فرماندار کل سودانِ انگلیسی-مصری بود. در ۱۹ نوامبر ۱۹۲۴، او هنگام رانندگی در قاهره توسط قاتلان مورد اصابت گلوله قرار گرفت و روز بعد بر اثر زخم هایش درگذشت.
جان جورج اسمیت (; – ) نظامی و سیاست مدار اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی و صلیب ویکتوریا شده است.
راجر هیل شیف (; – ) نظامی و سیاست مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او افسر ارتش بریتانیا و مدیر مستعمراتی بود که در جنگ های انقلاب فرانسه، جنگ ۱۸۱۲ و شورش کانادای حضور داشت. او در سال ۱۸۱۳ به مقام بارونت مفتخر شد و پس از آن به عنوان فرمانده و معاون فرماندار موقت کانادا فعالیت کرد. اطلاعات متناقضی در مورد دستاوردهای نظامی او (۱۸۱۲) در «نامه های حقیقت» در صفحه ۵۰ و اطراف آن وجود دارد.
لارنس راجر لاملی (; – ) نظامی و سیاستمدار اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب شده است.
بارتولومیو فوسل (Bartholomew Fussell) (زادهٔ ۱۷۹۴ ـ درگذشتهٔ ۱۸۷۱)، از مخالفان برده داری بود که با احداث پناهگاهی به بردگان فراری در خانهٔ امن خود در میدان کنت، پنسیلوانیا و مکان های دیگری در پنسیلوانیا و اوهایو در راه آهن زیرزمینی کمک کرد. او به حدود ۲۰۰۰ برده در فرار از بردگی کمک کرد. فوسل یکی از پایه گذاران انجمن مبارزه با برده داری آمریکا بود. او مدافع زنانی بود که در کسوت پزشک فعالیت می کردند و در تأسیس کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا مؤثر بود. فوسل به عنوان پزشک مشغول به فعالیت بود و به بردگان فراری خدمات پزشکی ارائه می داد. اوایل زندگی و تحصیلات. فوسل در خانواده ای عضو کلیسای کویکر در چستر، ایالت پنسیلوانیا چشم به جهان گشود. پدرش، بارتولومیو فوسل و مادرش، ربکا فوسل (با نام باند) بود. پدر و خواهرش استر، فوسل را به غایت تشویق کردند تا تحصیلات عالی را دنبال کند. او با تصور این که در مریلند فرصت های تحصیلی بهتری به دست خواهد آورد، در عنفوان جوانی به این شهر نقل مکان کرد. فوسل در آنجا مدرسه ای را در لیتل فالز مریلند راه اندازی کرد و به تدریس پرداخت. او شب ها در رشتهٔ پزشکی تحصیل می کرد و در نهایت در کسوت پزشک از
کالج پزشکی بالتیمور فارغ التحصیل شد. فوسل همچنین یک مکتب مذهبی یکشنبه ها در بوش ریور نک، مریلند، برای بردگان آفریقایی-آمریکایی راه اندازی کرد و خواندن کتاب مقدس را به آن ها آموزش داد. در آن زمان، چنین فعالیتی بسیار بحث برانگیز بود. در این مدت، او از طریق روابط خانوادگی با اعضای کلیسای کواکر در جنبش محلی مبارزه با برده داری، به ویژه الیشا تایسون، آشنا شد. خود فوسل علیه نهاد برده داری سخن گفت که البته مورد انتقاد برده داران محلی قرار گرفت. زندگی شخصی و خانواده. فوسل پس از فارغ التحصیلی، به چستر، پنسیلوانیا بازگشت و در آنجا مطب پزشکی دایر کرد. کمی بعد، در ۲۶ مه ۱۸۲۶، فوسل با لیدیا موریس پیوند زناشویی بست و خانه ای در میدان کنت، پنسیلوانیا بنا نمود که بعدها به «کاج ها» معروف شد و به عنوان خانه ای امن برای راه آهن زیرزمینی استفاده می شد. او «کاج ها» را از جاناتان و آن توماس خرید که از قبل در راه آهن زیرزمینی فعالیت داشتند و از سال ۱۸۰۵ تا ۱۸۳۰ از آن به عنوان پناهگاهی برای بردگان فراری استفاده می کردند. سوزان فوسل، دختر بارتولومیو فوسل و لیدیا موریس بود. او در کسوتِ معلم و پرستار در جنگ داخلی ایالات متحده فعالیت ک
رد و بشردوستی برجسته بود. او پس از مرگ زودهنگام مادرش مسئول انجام کارهای خانه بود. فرزندان دیگر آن ها جاشوا لانگسترث فوسل، موریس فوسل، لیدیا آدا فوسل و بنجامین لوندی فوسل بودند. لیدیا، همسر فوسل، در سال ۱۸۴۰ چشم از جهان فروبست. او در ۲ سپتامبر ۱۸۴۱، با ربکا چرچمن هیوز ازدواج کرد و از او صاحب یک فرزند به نام ادوارد چرچمن فوسل شد. مشارکت در راه آهن زیرزمینی. فوسل در پنسیلوانیا رابطه ای شغلی با توماس گرت، فعال محلی مبارزه با برده داری برقرار کرد. در آن زمان، فوسل به بردگان فراری که از پناهگاه قبلی ای که با گرت داشت به خانهٔ او آورده می شدند، پناه می داد. او علاوه بر پناه دادن به بردگان، از خانه اش، «کاج ها»، برای ارائهٔ خدمات پزشکی به بردگان فراری بیمار یا مجروح استفاده کرد. خانهٔ او تقریباً در یک مایلی شرق دهکدهٔ تاریخی میدان کنت قرار داشت که مرکز جنبش مبارزه با برده داری در جنوب شرقی پنسیلوانیا بود. «کاج ها» یک انبار زیرزمینی داشت که به عنوان مخفیگاه بردگان فراری استفاده می شد و همچنین یک خروجی دوم برای فرار سریع داشت. فوسل و همسرش لیدیا مدام در «کاج ها» میزبان سایر طرفداران مبارزه با برده داری بودند. در سال ۱
۸۳۳، فوسل یکی از امضاکنندگان اصلی بیانیهٔ عقاید انجمن ضد برده داری آمریکا بود. این بیانیه اصول مبارزه با برده داری این سازمان را اعلام می کرد. این امضا در اولین جلسهٔ این سازمان رخ داد که در فیلادلفیا، پنسیلوانیا برگزار شد. در اواخر دههٔ ۱۸۳۰، فوسل تقریباً به ۲۰ مایلی شمال میدان کنت یعنی وست وینسنت، پنسیلوانیا، به مزرعهٔ مجاورخواهرش استر لوئیس نقل مکان کرد. در آنجا، او با لوئیس، دخترانش و نیز گرت و جان ویکرز و الیجا پنی پکر از طرفداران مبارزه با برده داری در پیشبرد روند راه آهن زیرزمینی، همکاری کرد. لیدیا، همسر فوسل، در سال ۱۸۴۰ دیده از جهان فروبست. او یک سال بعد با ربکا هیوز ازدواج کرد و در همان زمان فوسل و همسر جدیدش به یورک، پنسیلوانیا رفتند. در آن زمان، برادر و برادرزاده اش برای ادامهٔ فعالیت در راه آهن زیرزمینی به خانهٔ فوسل در وست وینسنت نقل مکان کردند تا به خانه های فوسل و لوییس بروند. فعالیت های راه آهن زیرزمینی پس از تصویب قانون برده های فراری در سال ۱۸۵۰ افزایش یافت و مجازات کمک به بردگان فراری را افزایش می داد. فوسل نیز به نوبهٔ خود، فعالیتش را بیشتر کرد. در سال ۱۸۵۱، او به فرار سه نفر از شرکت کنند
گان در شورش کریستیانا کمک کرد و به فراری ها در خانهٔ خانوادگی لوییس در چستر پناه داد. فوسل تا پایان جنگ داخلی ایالات متحده عضو فعال انجمن ضد برده داری پنسیلوانیا باقی ماند. او در جایگاه گردانندهٔ یک خانهٔ امن، نمونه ای از کنترلچی (یا کمک راننده) و فرماندهٔ ایستگاه در راه آهن زیرزمینی است، در نتیجه، اصطلاحات راه آهن اغلب در این متن به کار رفته است. فعالیت فوسل در راه آهن زیرزمینی در رسالهٔ اولیه ای دربارهٔ این موضوع، سوابق راه آهن زیرزمینی، در سال ۱۸۷۲ به قلم ویلیام استیل، آفریقایی-آمریکایی مستند شده است. کنت تاون شیپ در سال ۲۰۱۶، خانهٔ فوسل، «کاج ها»، را برای محافظت از تاریخ خرید. تأثیر بر حرفه ها برای زنان به عنوان پزشک. فوسل به دلیل تلاش های سرکوب شدهٔ خواهرش استر در دنبال کردن حرفهٔ پزشکی، در رابطه با فرصت های محدودی که زنان زمانه اش در زمینهٔ پزشکی داشتند، حساس شده بود. به همین دلیل، در سال ۱۸۴۰، فوسل کلاس هایی را با هدف آموزش اصول اولیهٔ پزشکی به زنان آغاز کرد. او سپس کارزاری برای پیشبرد آرمان زنان در کسوت پزشک راه انداخت. در سال ۱۸۴۶، فوسل جلسه ای متشکل از شش پزشک محلی و خواهرزاده اش گریسیانا لوییس برای
بحث دربارهٔ ضرورت فعالیت زنان در حرفهٔ پزشکی ترتیب داد. شرکت کنندگان شامل شش پزشک ازرا میچنر، ادوین فوسل (شوهرخواهر گریسیانا، ربکا لوییس)، فرانکلین تیلور، الوود هاروی، سیلوستر بردسال و نیز خواهرزادهٔ فوسل بودند. این جلسه در نهایت منجر به پایه گذاری کالج پزشکی زنان پنسیلوانیا در سال ۱۸۵۰ شد، اگرچه او مستقیماً در ایجاد آن نقشی نداشت. سال های بعد و وفات. پس از جنگ داخلی ایالات متحده و ممنوعیت برده داری، فوسل بیشتر وقت خود را در پندلتون ایندیانا در خانهٔ پسرش جاشوا فوسل سپری کرد. بااین حال، او در وست پیکلند، پنسیلوانیا، در خانهٔ پسرش موریس فوسل چشم از جهان فروبست. فوسل در کنار همسرش لیدیا در آرامگاه پیلند فرندز در فینیکسویل، پنسیلوانیا در ایالات متحده آمریکا به خاک سپرده شد.
هیو مایکل رز (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده است. مایکل رز ژنرال بازنشسته ارتش بریتانیا است. او علاوه بر فرماندهی هنگ ویژه خدمات هوایی، در سال ۱۹۹۴ در طول جنگ های یوگسلاوی، فرمانده نیروهای حفاظت سازمان ملل متحد در بوسنی بود.
برایان هوبرت رابرتسون (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. او در طول جنگ جهانی دوم، افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که نقش مهمی در لشکرکشی های شرق آفریقا، شمال آفریقا و ایتالیا ایفا کرد. پس از جنگ، او از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۸ معاون فرماندار نظامی آلمان و سپس از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۴۹ فرماندار نظامی بود. او که پسر فیلد مارشال سر ویلیام رابرتسون بود، در چارترهاوس و آکادمی نظامی سلطنتی وولیچ تحصیل کرد. او در نوامبر ۱۹۱۴ به عنوان ستوان دوم در مهندسان سلطنتی منصوب شد و در طول جنگ جهانی اول در جبهه غربی و جبهه ایتالیا خدمت کرد. در سال ۱۹۱۸ نشان صلیب نظامی و در سال ۱۹۱۹ نشان خدمات ممتاز به او اعطا شد. پس از جنگ، از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۵ در خدمت سربازان و معدنچیان بنگال بود و در لشکرکشی وزیرستان در سال های ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۴ شرکت داشت. پس از مرگ پدرش در فوریه ۱۹۳۳، او جانشین پدرش در مقام بارونتی شد. او در اوایل سال ۱۹۳۴ از ارتش بازنشسته شد و مدیر عامل شرکت دانلوپ رابر در آفریقای جنوبی شد. با شروع جنگ جهانی دوم، رابرتسون در سال ۱۹۴۰ به عنوان سرهنگ دوم در ارتش آفریقای جنوبی دوباره به خدمت سربازی بازگشت. او تا پایان جنگ در شرق و شمال آفریقا و ایتالیا
خدمت کرد، به ویژه به عنوان افسر ارشد اداری هارولد الکساندر در ایتالیا. او در سال ۱۹۴۲ به درجه سرتیپ ارتقا یافت و از سال ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۵ به طور موقت درجه سرلشکر را دریافت کرد. فیلد مارشال برنارد مونتگومری، رابرتسون را بهترین رئیس اداری در ارتش بریتانیا می دانست. رابرتسون در اکتبر ۱۹۴۵ با درجه سرلشکر به فهرست فعال ارتش بازگشت، در سال ۱۹۴۶ به درجه سپهبدی و در سال ۱۹۴۷ به درجه ژنرال کامل رسید. او از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۳ فرمانده کل نیروهای زمینی خاورمیانه بود، زمانی که برای دومین بار از خدمت سربازی بازنشسته شد تا رئیس کمیسیون حمل و نقل بریتانیا شود، پستی که تا سال ۱۹۶۱ در اختیار داشت. در آن سال، او به مقام اشرافی بارون رابرتسون از اوکریج، از اوکریج در شهرستان گلاستر، ارتقا یافت.
اندرو پیتر ریدوی (؛ زادهٔ ) نظامی اهل بریتانیا است. او افسر سابق ارتش بریتانیا و معاون فرماندار جرسی است. او پس از یک دوره طولانی خدمت نظامی، در ۱۴ ژوئن ۲۰۰۶ برای یک دوره ۵ ساله به این سمت منصوب شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا و نشان حمام شده است.
هوبرت رانس (; – ) نظامی و سیاست مدار اهل بریتانیا بود. وی که آخرین فرماندار برمه بریتانیا بین سال های ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸، در دوران گذار از اداره استعماری ژاپن به بریتانیا، بود. بعدها از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۵ فرماندار ترینیداد و توباگو شد.
فردریک کاوندیش پونسونبی (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
جاناتان پیل (; – ) نظامی و سیاست مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. پیل در ژوئن ۱۸۱۵ به عنوان ستوان دوم به تیپ تفنگداران پیوست. ترقی تدریجی او در مراحل بعدی با خرید حاصل شد. پیل از سال ۱۸۱۹ تا ۱۸۲۱ به عنوان ستوان در هنگ ۷۱ کوهستانی و از سال ۱۸۲۲ تا ۱۸۲۵ در گارد گرنادیر، از سال ۱۸۲۶ تا ۱۸۲۷ به عنوان سرگرد در هنگ ۶۹ پیاده، و در سال ۱۸۲۷ به عنوان سرهنگ دوم در هنگ ۵۳ پیاده فعالیت کرد، زمانی که نیمی از حقوق خود را دریافت کرد. او در سال ۱۸۴۱ به درجه سرهنگ دومی، در سال ۱۸۵۴ به درجه سرلشکری ​​و در سال ۱۸۵۹ به درجه سپهبدی ارتقا یافت.
چاینا مینشنگ تراست () شرکت خدمات مالی و مدیریت سرمایه گذاری چینی است، که در سال ۱۹۹۴ تأسیس شد.
بوهای تراست () شرکت خدمات مالی و مدیریت سرمایه گذاری چینی است، که در سال ۱۹۸۳ تأسیس شد.
برایان پی. برنز (Brian P. Burns) (زادهٔ ۱۲ ژوئیه ۱۹۳۶ – درگذشتهٔ ۱۲ اوت ۲۰۲۱)، کارآفرین، وکیل و نوع دوست آمریکایی بود. او رهبر جامعهٔ ایرلندی-آمریکایی و مجموعه دار سرشناس هنر ایرلندی بود. در دسامبر ۲۰۱۶، طبق گزارش مگی هابرمن در روزنامهٔ "نیویورک تایمز"، دونالد ترامپ، رئیس جمهور منتخب آن زمان، قصد داشت برنز را به عنوان سفیر بعدی ایالات متحده در ایرلند معرفی کند. با این حال، در ژوئن ۲۰۱۷، برنز به دلیل بیماری از پذیرش این سمت انصراف داد. زندگی شخصی و تحصیلات. خانواده. برایان پی. برنز که در بوستون، ایالت ماساچوست به دنیا آمد، از نسل سوم آمریکایی های ایرلندی تبار بود که اصل ونسب آن ها به شهرستان کری در منطقهٔ جنوب غربی ایرلند بازمی گشت. پدر برنز، ارجمند جان جی. برنز (زادهٔ ۱۹۰۱- درگذشتهٔ ۱۹۵۷)، در ۲۹ سالگی استاد حقوق در مدرسه حقوق هاروارد و در ۳۰ سالگی عضو دادگاه عالی ماساچوست شد. پدرش اولین مشاور کل در کمیسیون بورس و اوراق بهادار به ریاست جوزف پی. کندی سنیر بود که در سال ۱۹۳۴، فرانکلین دی. روزولت آن را تأسیس کرده بود. در سال ۱۹۳۶، پدرش از سمت خود استعفا داد و به عنوان شریک ارشد به شرکت حقوقی برنز، کری، ریچ و رایس
در نیویورک پیوست. برایان پی. برنز و همسرش آیلین صاحب هشت فرزند، چهار فرزند از ازدواج های قبلی و پانزده نوه هستند. چهار فرزند برایان از ازدواج اولش با شیلا اوکانر برنز بودند. در زمان اعطای مدال اقتصاد آزاد آمریکایی به برایان برنز در سال ۲۰۱۲، در دانشگاه آتلانتیک پالم بیچ، سناتور سابق ایالات متحده جورج لمیوکس بیان کرد که برنز و همسرش آیلین دومین زوجی بوده اند که عالی ترین جوایز دانشگاه آتلانتیک پالم بیچ یعنی مدال اقتصاد آزاد آمریکایی و جایزهٔ زنان ممتاز را دریافت کرده اند؛ آیلین در سال ۲۰۱۱، جایزهٔ زنان ممتاز را دریافت کرده بود. تحصیلات. در سال ۱۹۵۹، برایان در ۲۳ سالگی، از دانشکدهٔ حقوق هاروارد فارغ التحصیل شد. او در سال ۱۹۵۷، تحصیلات خود را در کالج صلیب مقدس با موفقیت به پایان رساند. برنز دانش آموختهٔ مدرسهٔ سنت سباستین در نیدهام، ایالت ماساچوست بود. شغل حرفه ای. برایان پی. برنز رئیس شرکت حقیقی توسعهٔ املاک و مستغلات BF Enterprises بود. او در چندین شرکت حقوقی در سان فرانسیسکو شریک بود، ازجمله شرکت برنز و وایتهد (۱۹۷۸–۱۹۸۶)، شرکت کولینان، برنز و هلمر (۱۹۷۵–۱۹۷۸) و شرکت کولینان، هنکاک، روترت و برنز (۱۹۶۵–۱۹۷۴).
برنز از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۹، مدیر شرکت کلوگ در بتل کریک، میشیگان بود و به عنوان اولین رئیس کمیتهٔ مالی در آنجا فعالیت کرد. او همچنین مدیر و رئیس کمیتهٔ اجرایی در شرکت کوکاکولا باتلینگ در نیویورک بود. برنز فعالیت خود را به عنوان شریک در شرکت حقوقی وبستر، شفیلد، فلیشمن، هیچکاک و بروکفیلد در نیویورک آغاز کرد، (۱۹۶۰–۱۹۶۴). در سال ۱۹۵۸–۱۹۵۹، او دستیار ویژهٔ مدیر بخش کمیسیون بورس و اوراق بهادار در دفتر نیویورک بود. ادغام صندوق ایرلندی-آمریکایی. در سال ۱۹۶۳، رئیس جمهور جان اف. کندی، اولین رئیس جمهور کاتولیک ایرلندی ـآمریکایی، از زادگاه اجدادی خود در وکسفورد، ایرلند بازدید کرد. طی این بازدید، او و رئیس جمهور ایرلند، ایمون دو والرا، بنیاد ایرلندی-آمریکایی را برای تسهیل جمع آوری کمک های مالی برای مؤسسات و خیریه های ایرلندی و ایرلندی-آمریکایی تأسیس کردند. کندی در سال ۱۹۶۳، برایان پی. برنز را به عنوان اولین مدیر بنیاد ایرلندی-آمریکایی منصوب کرد. او به عنوان مدیر بنیاد، نقشی مهم در جمع آوری کمک های مالی برای بازسازی کتابخانهٔ مارش در محوطهٔ سنت پاتریک در دوبلین ایفا کرد. برنز همچنین کتابخانهٔ حقوق آمریکا در کالج دانشگاه کور
ک را به افتخار پدر مرحومش تأسیس کرد. برایان برنز برای گسترش دامنهٔ فعالیت بنیاد ایرلندی-آمریکایی، آن را با صندوق ایرلند ادغام کرد. صندوق ایرلند را دن رونی از تیم پیتسبورگ استیلرز و سر آنتونی آوریلی، رئیس ایرلندی الاصل شرکت هاینز تأسیس کرده بودند. در سال ۱۹۸۷ و در روز سنت پاتریک، این دو سازمان در مراسمی در کاخ سفید ادغام شدند و صندوق ایرلندی-آمریکایی تشکیل شد. رئیس جمهور رونالد ریگان که ریاست این مراسم را برعهده داشت، بیان کرد: صندوق ایرلندی-آمریکایی، بزرگ ترین صندوق از ۱۲ صندوق تشکیل دهندهٔ صندوق های ایرلندی است. این صندوق ها نهادهایی خصوصی هستند که به منظور جمع آوری پول برای خیریه های ایرلندی و رفاه مهاجران ایرلندی تخصیص یافته اند. برنز متولی مادام العمر این سازمان بود. جوایز. در ۲۱ مارس ۲۰۱۳، برایان پی. برنز به همراه معاون سابق رئیس جمهور (و رئیس جمهور کنونی) ایالات متحده، جو بایدن، به تالار مشاهیر آمریکایی-ایرلندی راه یافت. جان ال. لاهی، در این مراسم او را به عنوان رئیس دانشگاه کوینیپیاک معرفی کرد. در ۸ نوامبر ۲۰۱۲، برنز مدال اقتصاد آزاد آمریکایی را از دانشگاه آتلانتیک پالم بیچ دریافت کرد. در سال ۲۰۱۳، به
برنز جایزهٔ The Order of St. Patrick اعطا شد، جایزهٔ معتبری که انتشارات هریتیج برای تجلیل از دست آوردهای مهم آمریکایی های ایرلندی تبار در نظر گرفته است. در سال ۲۰۰۰، پاتریشیا هارتی در کتاب خود به نام بزرگ ترین آمریکایی های ایرلندی تبار قرن بیستم، از برنز نام برده است. در سال ۱۹۹۶، مجلهٔ Arts and Antiques، از برنز به عنوان یکی از ۱۰۰ مجموعه دار برتر آثار هنری یاد کرد. همچنین در سال ۱۹۹۶، برنز جایزهٔ مدال طلای جامعهٔ ایرلندیِ بوستون را دریافت کرد، افتخاری که او با دیگر چهره های مشهور ایرلندی و ایرلندی-آمریکایی، ازجمله کولم توبین (نویسنده) و رئیس جمهور سابق ایرلند، مری مک آلیس، شریک است. بشردوستی. کتابخانهٔ جان جی. برنز در کالج بوستون. در سال ۱۹۸۶، برایان و خانوادهٔ برنز، کتابخانهٔ جان جی. برنز را در کالج بوستون بنا نهادند. این کتابخانه گنجینه ای از کتاب های کمیاب، مجموعه های منحصربه فرد و بایگانی هاست. مجموعهٔ ایرلندی این کتابخانه که به طور رسمی در سال ۱۹۴۸ تأسیس شد، یکی از بهترین منابع تاریخ، ادبیات و فرهنگ ایرلند در جهان است. کتابخانهٔ برنز در ۲۲ آوریل ۱۹۸۶ با تعهد به گسترش آثار ادبی ایرلندی افتتاح شد. کتابخا
نهٔ برنز که به عنوان نگهبان فرهنگ ایرلند از آن یاد می شود، به حفظ میراث تاریخی، ادبی، موسیقی و هنری ایرلند و دسترسی آزاد برای پژوهش، آموزش و درک همگانی از طریق منابع آنلاین و نمایشگاه های مستقر در محل متعهد شده است. این کتابخانه همچنان به غنابخشی و تنوع بخشی مجموعه های ایرلندی با خریدهای هدف مند و اهداییه ها ادامه می دهد. امروزه این کتابخانه بیش از ۵۰۰۰۰ جلد کتاب از تاریخ، ادبیات و فرهنگ ایرلند، ده ها مجموعهٔ دست نویس و بایگانی شده و نسخه های مهمی از عکس ها، آثار هنری، نقشه ها و چیزهای گذرای ایرلندی را در خود جای داده که آن را به بزرگ ترین و جامع ترین مجموعه از اسناد پژوهشی ایرلندی در خارج از این کشور تبدیل کرده است. دارایی های این کتابخانه شامل بیش از ۳۰۰۰۰۰ کتاب و ۱۷ میلیون نسخهٔ خطی و صنایع دستی کمیاب است. این کتابخانه بزرگ ترین مجموعه از کتاب ها و دست نوشته های کمیاب ایرلندی را در نیمکرهٔ غربی دارد. دکتر رابرت کی. اونیل اولین کتابدار آنجا بود و طی ۲۶ سال فعالیت خود شماری از مهم ترین مجموعه کتاب ها و بایگانی های مربوط به چهار نویسندهٔ ایرلندی را که تاکنون برندهٔ جایزهٔ نوبل ادبیات شده اند، گردآوری کرده است
: ویلیام باتلر ییتس (۱۹۲۳)، جورج برنارد شاو (۱۹۲۵)، ساموئل بکت (۱۹۶۹) و شیموس هینی (۱۹۹۵). بقیهٔ دارایی های بی نظیر شامل بایگانی های بابی هانوی، عکاس خبری ایرلند شمالی است که مشتمل بر بیش از ۷۵۰۰۰ تصویر می شود؛ تصاویری از درگیری های شبه نظامیان و زندگی روزمره در دهه های «درگیری های ایرلند شمالی» و نیز تعدادی از پرتیراژترین عکس های شیموس هینی و دیگر اسطوره های فرهنگی ایرلند. بازدید تحقیقاتی در برنامه مطالعاتی ایرلند. برایان از طریق بنیاد برنز، برنامهٔ پژوهشگر مهمان برنز در برنامه مطالعات ایرلندی (Burns Visiting Scholar in Irish Studies) را در سال ۱۹۹۱ برپا کرد. این برنامه سرمایه گذاری مشترک میان کتابخانه های دانشگاه کالج بوستون و مرکز برنامه های ایرلندی است. کتابخانهٔ برنز در هر سال تحصیلی، پذیرای اساتید، نویسندگان یا هنرمندان برجسته ای است که نقشی مهم در حیات فرهنگی و فکری ایرلند داشته اند. این برنامه از زمان شروع، میزبان دانشمندان ایرلندی و بریتانیایی، ازجمله دو مدیر اسبق کتابخانهٔ ملی ایرلند، مورخان، زبدگان علوم سیاسی، متخصصان فرهنگ قرون وسطا، منتقدان ادبی و ویراستاران، متخصصان و شاعران زبان ایرلندی و یک نو
ازنده و موسیقی دان بوده است. این دانش پژوهان برای فعالیت های شان کمک مالی دریافت کرده و در پیشبرد پیوندهای فرهنگی ایرلندی-آمریکایی سهیم بوده اند. جرالد داو، دانش پژوه برنز در سال ۲۰۰۵–۲۰۰۴ می گوید: «مطالعات ایرلندی، هاله ای خاص از دانش فرهنگی و ادبی است.» کولمن اوکلابیگ، راهب بندکتین و دانش پژوه برنز در سال ۲۰۱۶، از فرهنگ ایرلند قرون وسطایی برای پژوهش دربارهٔ تأثیر مذهب بر جنبه های زندگی در میان مردم عادی بهره می برد. مارگارت کلهر، دانش پژوه برنز در سال ۲۰۰۳–۲۰۰۲، با استاد فیلیپ اولری از کالج بوستون در زمینهٔ بررسی پیشینهٔ کمبریج در ادبیات ایرلندی همکاری کرد که اولین تاریخ جامع ادبیات ایرلندی بوده که به هر دو زبان ایرلندی و انگلیسی نوشته شده است. این دو جلد کتاب پانزده قرن دستاورد ادبی، از اولین متون لاتین قرون وسطایی تا اواخر قرن بیستم، را دربرمی گیرد و منبعی مهم در پژوهش های ایرلندی به شمار می رود. مجموعه آثار هنری ایرلندی. بیشتر مجموعهٔ آثار هنری برایان، به جز چند استثنا، آثاری را شامل می شود که پس از قحطی بزرگ ایرلند پدید آمده اند. این مجموعه در موزه ها و مؤسسات فرهنگی مختلف در سراسر ایالات متحده و ایرلند
به نمایش گذاشته شده است، ازجمله در موزهٔ هنر مک مولن، کالج بوستون، گالری هیو لین دوبلین، مرکز هنر بریتانیا در ییل در شهر نیوهیون، ایالت کنتیکت، مرکز کندی در واشینگتن دی. سی و موزهٔ هنر فینیکس در آریزونا. در سال ۲۰۱۴، این مجموعه در سرکنسولگری ایرلند در نیویورک، در نمایشگاهی با میزبانی شرکت Turlough McConnell Communications به نمایش گذاشته شد. کیت رابینسون هدف برنز از جمع آوری آثار هنری ایرلندی را چنین توصیف می کند: «روشی برای مشارکت در توسعهٔ فرهنگی کشور آبا و اجدادی اش و تصحیح این تصور که ما ملتی [ایرلند] بدون ذوق و استعداد هنری بوده ایم». این مجموعه شامل نقاشی ها و مجسمه هایی از هنرمندانی نظیر اف.جی. دیویس، ارسکین نیکول، موریس مک گونیکال، والتر چتوود آیکن، رودریک اوکانر، هنری رابرتسون کریگ، سر جان لاوری، فرانک مک کلوی، لئو ویلان، جک باتلر ییتس و روآن گیلسپی است.
داگلاس جیمز بِرْگِم (Douglas James Burgum) (زادهٔ اول اوت ۱۹۵۶)، کارآفرین و سیاستمدار آمریکایی است که از سال ۲۰۲۵ به عنوان پنجاه و پنجمین وزیر کشور ایالات متحده آمریکا خدمت می کند. وی پیشتر از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۴ به عنوان سی وسومین فرماندار داکوتای شمالی فعالیت کرد و یکی از اعضای حزب جمهوری خواه است. در سال ۱۹۸۳، برگم به شرکت نرم افزاری گریت پلیِنز پیوست و در سال ۱۹۸۴ به ریاست آنجا رسید. در سال ۲۰۰۱، او شرکت را به مبلغ ۱٫۱ میلیارد دلار به مایکروسافت فروخت. در مایکروسافت، او رئیس بخش مشاورهٔ تجاری این شرکت شد. در سال ۲۰۱۲، برگم به عنوان رئیس هیئت مدیرهٔ شرکت اتلاسیان فعالیت نمود. همچنین از سال ۲۰۰۷، او عضو هیئت مدیرهٔ شرکت "ساکسس فکتورز" و از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲، به ریاست آنجا رسید. برگم بنیان گذار شرکت "کیلبورن گروپ"، شرکت توسعهٔ املاک در فارگو و همچنین یکی از بنیان گذاران شرکت آرتور ونچرز است. در سال ۲۰۱۶، برگم اعلام کرد که قصد نامزدی برای تصدی منصب فرمانداری داکوتای شمالی به عنوان یک جمهوری خواه دارد. او که هیچ سابقهٔ رسمی در سیاست نداشت و به رغم این که در اجلاس حزب در آوریل، حمایت حزب ایالتی را به دادستان باسابق