Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شهر نیویورک و شرکت بریج آمریکایی را در سال ۱۹۰۵–۱۹۰۶ آغاز کرد. نرا با پیروی از مادر و مادربزرگش، در جنبش رو به رشد حق رای زنان نیز فعال شد. او نخستین عضو زن انجمن مهندسان عمران آمریکا بود امّا فقط به او اجازه داده شد تا عضو جوان باشد؛ در سال ۱۹۱۶ تنها به علّت جنسیتش از ترفیعش به عضویت دائم خودداری کرد. در آن زمان، زنان فقط به عنوان اعضای جوان پذیرفته می شدند. در سال ۱۹۱۶، او از انجمن مهندسان عمران آمریکا (ASCE) به علّت امتناع از پذیرش او به عنوان عضو دائم، حتی با وجود داشتن تمام شرایط، شکایت کرد. بلچ شکست خورد و هیچ زنی به مدّت یک دهه عضو دائم آن انجمن نشد. در سال ۲۰۱۵، او پس از مرگش به عضو دائم تبدیل شد. ازدواج با لی دفارست. در سال ۱۹۰۸، او با مخترع لی دفارست ازدواج کرد و به مدیریت برخی از شرکت هایی که او برای ترویج اختراعات او و فناوری جدید بی سیم (رادیو) تأسیس کرده بود، کمک کرد. این زوج ماه عسل خود را در اروپا صرف بازاریابی تجهیزات رادیویی که دفارست توسعه داد بودند، کردند. با این حال، این زوج تنها یک سال بعد، عمدتاً به علت اصرار دفارست بر این که نرا حرفه خود را رها کند و به خانه داری معمولی تبدیل شود، از ه
م جدا شدند. اندکی بعد، در ژوئن ۱۹۰۹، نرا دخترشان هریت را به دنیا آورد. در سال ۱۹۰۹، او به عنوان مهندس برای شرکت ساختمانی رادلی استیل شروع به کار کرد. او در سال ۱۹۱۲ از دفارست طلاق گرفت؛ پس از طلاق، او به حرفهٔ مهندسی خود ادامه داد و برای کمیسیون خدمات عمومی ایالت نیویورک کار کرد. اواخر زندگی. در سال ۱۹۱۹، نرا با مرگان بارنی، معمار کشتی ازدواج کرد. دختر آنها، ردا بارنی جنکینز، متولد ۱۲ ژوئیه ۱۹۲۰، در نیویورک، معمار و فعال اجتماعی بود. ردا در ۲۵ اوت ۲۰۰۷ در گرینویچ درگذشت. نرا به کار برای حقوق برابر برای زنان و صلح جهانی ادامه داد و در سال ۱۹۴۴ کتاب "صلح جهانی از طریق پارلمان مردمی" را نوشت. نورا تا زمان مرگش در گرینویچ، کنتیکت در ۱۸ ژانویه ۱۹۷۱، به عنوان توسعه دهنده املاک و فعّال سیاسی کار کرد.
ایزابلای آراگون (، همسر فیلیپ سوم، پادشاه فرانسه و ملکه فرانسه در سال های ۱۲۷۰ و ۱۲۷۱ بود. زندگی نامه. ایزابلا هشتمین و کوچک ترین فرزند شاه خایمه یکم از همسر دومش یولان مجار بود. تاریخ دقیق تولد او مشخص نیست اما یقیناً می توان گفت که او در اواخر ۱۲۴۷ یا اوایل ۱۲۴۸ میلادی به دنیا آمده است. پدرش که حامی صومعه سلطنتی سانتاماریا دی سیهنا بود در ژانویه ۱۲۴۸ مقرر کرده بود اگر صاحب فرزند پسر دیگری شود او را برای شوالیه های معبد تعلیم خواهد داد و اگر دارای دختر شود آن دختر را برای راهبگی به صومعه سانتاماریا دی سیهنا خواهد فرستاد اما این خواست پیش از تولد ایزابلا رها شد زیرا ایزابلا بعداً ازدواج نمود. در ۱۱ مه ۱۲۵۸ پیمان کوربی میان پدر ایزابلا و شاه لوئی نهم فرانسه بسته شد که براساس بخشی از مفاد آن بین پسر دوم لوئی یعنی فیلیپ و جوان ترین دختر خایمه یکم نامزدی برقرار گشت. عروسی این دو در ۲۸ مه ۱۲۶۲ در شهر کلرمون-فران برگزار شد که در آن زمان فیلیپ به دلیل مرگ برادر بزرگ ترش لوئی در سال ۱۲۶۰ میلای تبدیل به وارث بلافصل تاج و تخت فرانسه شده بود. ایزابلا در جنگ صلیبی هشتم بر علیه تونس در ژوئیه ۱۲۷۰ همراه شوهر و پدرشوهرش بود
که یک ماه بعد با مرگ شاه لوئی نهم شوهرش به سلطنت رسید و او هم ملکه فرانسه شد. در راه بازگشت حوالی مارتیرانو در کالابریا هنگام گذر از رود ساوتو در۱۱ ژانویه ۱۲۷۱ میلادی در اثر سقوط از اسب آسیب دید. ایزابلا که شش ماهه حامله بود پسری را به صورت نارس زایمان کرد که آن پسر فوت نمود. ایزابلا خسته و تبدار را ابتدا به دژ مارتیرانو و سپس به کوزنتسا منتقل کردند تا آنکه در ۲۸ ژانویه ۱۲۷۱ در سن ۲۴ سالگی فوت کرد. مرگ ایزابلا ضربه روحی بسیار سختی برای شوهرش بود، به خصوص آنکه ایزابلا در این زمان حامله هم بود. از آنجایی که ایزابلا دور از وطن خویش فوت نموده بود تشریفات موس تیوتونیکوس برای او انجام شد. ایزابلا ابتدا در کلیسای کوزنتسا کنار کودکش دفن شد و بعدها به مقبره سلطنتی در کلیسای سن-دنی منتقل شد. مقبره ایزابلا مانند بسیاری از مقبره های دیگر طی انقلاب فرانسه در اوت ۱۷۶۳ مورد بی حرمتی قرار گرفت. مرگ غم انگیز ایزابلا در شعری از گابریله دانونزیو مورد انعکاس قرار گفته است.
نقش زنان در اندونزی امروزه تحت تأثیر عوامل بسیاری از جمله افزایش مدرنیزاسیون، جهانی شدن، بهبود آموزش و پیشرفت فناوری قرار گرفته است. بسیاری از زنان اندونزیایی به دلیل نیازهای شخصی، حرفه ای و خانوادگی و نیازهای اقتصادی، به جای اقامت در شهرهای بزرگ برای انجام کارهای کشاورزی، در شهرهای کوچک زندگی می کنند. این زنان در حال دور شدن از دستورات سنتی فرهنگ اندونزیایی هستند که در آن زنان به سختی و صرفاً به عنوان همسر و مادر عمل می کنند. در حال حاضر، زنان اندونزی نیز به طور فعال وارد عرصه توسعه ملی می شوند و به عنوان اعضای فعال سازمان هایی که بر مسائل و دغدغه های زنان تمرکز و عمل می کنند، کار می کنند. تاریخ. در جامعه بالیون، زنان به طور سنتی نقش های مهمی، به ویژه در مورد خانواده و زندگی اقتصادی ایفا می کنند. علیرغم ارزش های سنتی که زنان بالیایی را مسئول ایجاد تعادل و هماهنگی در خانواده ها و تولید فرزندان باکیفیت می داند، در جامعه ای که به سرعت در حال تغییر است، نقش اقتصادی زنان در این ناحیه رشد کرده است. مردم مینانگ کابائو به عنوان یکی از معدود جوامع سنتی شناخته می شوند که فرهنگ مادرسالاری را اعمال می کنند، جایی که دارا
یی و نام خانوادگی از مادر به دختر به ارث می رسد و شوهران به عنوان «مهمان» در خانواده همسرانشان در نظر گرفته می شوند. فرهنگ آن همچنین شخصیت برجسته زن تاریخی، بوندو کاندوانگ، مادرسالار جامعه مینانگ کابائو را می شناسد. در تاریخ اندونزی، سوابق برخی از زنان برجسته وجود دارد که دارای قدرت و نفوذ قابل توجهی در جامعه خود بودند، اگرچه معمولاً و منحصراً آنان از طبقه حاکم و نخبه بوده اند. از میان آنها می توان به ملکه شیما از پادشاهی کالینگا (حدود قرن هفتم)، پرامودهاواردانی از پادشاهی مدانگ (حدود قرن نهم)، ایسیانا تونگگاویجایا از سلسله مدانگ ایسیانا (حدود قرن دهم)، ماهندراداتا از بالی ها (حدود قرن ۱۰)، کن ددس از سینگ هاساری (حدود قرن سیزدهم) و همچنین ملکه های ماجاپاهیت (حدود ۱۳–۱۵ قرن) اشاره کرد. جنبش رهایی زنان در اواخر قرن نوزدهم در هند شرقی آغاز شد. در همین زمان تعداد انگشت شماری از زنان بومی طبقه بالا در اندونزی از حقوق زنان و تحصیل برای زنان دفاع می کردند. از پیشگامان این نهضت می توان به کارتینی از جپارا و دوی سارتیکا از باندونگ اشاره کرد که هر دو در این کشور، مدرسه ای برای دختران تأسیس کردند. حق رای زنان هرگز در ان
دونزی موضوعیت نداشت ت آنکه پس از انتخابات سال ۱۹۵۵، زنان از حقوق سیاسی و قانونی برابر با مردان برخوردار شدند. با این وجود سیاست همچنان در عمل یک حوزه تحت سلطه مردان بشمار می آید. در سال ۲۰۰۱، مگاواتی سوکارنوپوتری -که در آن زمان معاون رئیس جمهور بود- اولین رئیس جمهور زن اندونزی پس از برکناری عبدالرحمن وحید شد. اندونزی کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان را در سال ۱۹۸۰ امضا کرد و در سال ۱۹۸۴ آن تصویب کرد. قوانین و شرع ملی. کمیسیون ملی اندونزی در مورد خشونت علیه زنان تأکید دارد که مقررات تبعیض آمیز علیه زنان در سراسر کشور رو به افزایش است. بنابر گزارش این کمیسیون، تعداد ۲۸۲ آیین نامه که تبعیض آمیز تلقی می شود، نسبت به ۱۵۴ سند مربوط به سال ۲۰۰۹ افزیش چشم گیری داشته است. در بسیاری از مناطق اندونزی، قوانین محلی که زنان و دختران را مجبور به استفاده از حجاب می کند، به طور فزاینده ای در مدارس، ادارات دولتی و فضاهای عمومی وضع می شود. استان آچه احکام اسلامی را به طور کامل اجرا کرده است، که در آن همه زنان مسلمان باید از پوشش سنتی معروف به حجاب استفاده کنند و هرگونه ارتباط با جنس مخالف در خارج از تعریف ازدواج ممنوع است.
جنایات جنسی، آزار و اذیت و قاچاق. بنابر گزارش های آماری، بیش از ۹۰ درصد موارد تجاوز جنسی در اندونزی گزارش نمی شود و قربانیان می ترسند مقصر شناخته شوند. همچنین قاچاق جنسی در اندونزی یک مشکل است. زنان و دختران اندونزیایی و خارجی زیادی در فاحشه خانه ها مجبور به تن فروشی شده و مورد آزار جسمی و روانی قرار گرفته اند. از سال ۲۰۱۰، شرکت راه آهن اندونزی ("PT Kereta Api Indonesia") در برخی از قطارهای شهری جاکارتا در پاسخ به گزارش هایی مبنی بر آزار جنسی در مکان های عمومی، از جمله قطارهای شهری و اتوبوس، واگن های مخصوص زنان را تعبیه کرد. ازدواج و زندگی خانوادگی. فرهنگ جهیزیه در فرهنگ اندونزی به ندرت انجام می شود، اما سنت شیربها توسط گروه های قومی خاص در این کشور انجام می پذیرد. در اندونزی ازدواج کودکان نیز رواج دارد. مانند بسیاری از کشورهای در حال توسعه، نرخ باروری بالا یکی از مشکل بزرگ کشور اندونزی است. به طور سنتی، جامعه اندونزی به کودکان به عنوان منبع ثروت نگاه می کند. بر طبق یک ضرب المثل محلی، کودکان بیشتر مساوی با ثروت بیشتر است. در اندونزی عموماً اعتقاد بر این است که استفاده از وسایل پیشگیری از بارداری با ارزش های م
ذهبی و اخلاقی در تضاد می باشد. شغل و سیاست. پس از افزایش سرمایه گذاران چندملیتی خارجی در اندونزی در دهه ۱۹۷۰، بسیاری از زنان اندونزیایی به «نیروی کار اصلی» و منبع نیروی کار ارزان در مشاغل تولیدی تبدیل شدند. در دهه ۱۹۹۰، برخی از زنان در اندونزی، از جمله نوجوانان و بی خانمان ها، به دلیل مشکلات مالی به شغل هایی چون کارگر جنسی و خدمتکاری متوسل شدند. برخی از زنانی که مجبور به انجام چنین کاری شده بودند، ترجیح دادند به کشورهایی مانند عربستان سعودی، مالزی، هنگ کنگ و تایوان بروند. اندونزی از جمله کشورهایی است که رئیس جمهور زن داشته است. مگاواتی سوکارنوپوتری از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۴ به عنوان رئیس جمهور اندونزی بر سر کار بود. در سال ۲۰۱۲، ۱۸ درصد از نمایندگان پارلمان ملی در اختیار زنان بودند. در اکثر شهرهای بزرگ مانند جاکارتا و سورابایا، نیروی کار زن تحصیل کرده تمایل به به تعویق انداختن ازدواج دارند.
زیگفرید گراسیا (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود که در پست دفاع بازی می کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال اسپانیا، و کاتالونیا بازی کرده است. زندگی حرفه ای. گراسیا که در گایا، بارسلون، کاتالونیا به دنیا آمد، تمام ۱۷ سال دوران حرفه ای خود را در باشگاه بارسلونا گذراند، اما برای سه سال قرضی در اس دی اسپانیا صنعتی بازی کرد.
ده نامه، ده نامه ای سرودهٔ شاه اسماعیل یکم است. این منظومه نخستین مثنوی ایست که به زبان ترکی آذربایجانی نوشته شده است. این مثنوی شامل ده نامه بین عاشق و معشوق است و شامل ۱۵۳۲ بیت است.
زنان در جنگ ویتنام در نقش های بسیار متنوعی فعال بودند و تأثیرات مهمی بر جنگ و جنگ تأثیرات مهمی بر آنها گذاشتند. شرکت زنان در جنگ. چندین میلیون زن ویتنامی در طول جنگ در ارتش و بعضی در قالب شبه نظامیان خدمت کردند. این زنان در اموری چون جاسوسی، مراقبت های پزشکی، کارهای لجستیکی و اداری، و در برخی موارد در نبرد مستقیم با نیروهای مخالف مشارکت های حیاتی داشتند. زنان غیرنظامی نیز در طول جنگ تأثیرات قابل توجهی داشتند، به طوری که زنان کارگر نقش های بیشتری در اقتصاد ایفا کردند و ویتنام شاهد افزایش حقوق قانونی زنان بود. در ویتنام و در سراسر جهان، زنان به عنوان رهبران کمپین های صلح و ضد جنگ ظاهر شدند و سهم قابل توجهی در خبرنگاری جنگ داشتند. با این حال، زنان همچنان در طول جنگ و پس از آن با سطوح قابل توجهی از تبعیض مواجه بودند و اغلب آماج خشونت جنسی و جنایات جنگی بودند. پس از جنگ، برخی از زنان کهنه سرباز ویتنامی برای ادغام مجدد در جامعه غیرنظامی و به رسمیت شناختن مشارکت هایشان با مشکل مواجه شدند، همچنین برخی از پیشرفت هایی که در حقوق زنان در طول جنگ انجام شد، ادامه یافت. نمایش های جنگ در داستان ها نیز به دلیل نادیده گرفتن ن
قش زنان در جنگ و تقلیل زنان ویتنامی به کلیشه های نژادپرستانه مورد انتقاد قرار گرفته اند. زنان ویتنامی در ارتش. اطلاعات نسبتاً کمی در مورد کهنه سربازان زن جنگ ویتنام وجود دارد. دولت ویتنام شمالی، به رهبری هوشی مین، تعدادی اصلاحات قانونی را برای به دست آوردن محبوبیت و افزایش برابری اجتماعی انجام داد، از این دست قوانین می توان به قوانین جدید ممنوعیت کتک زدن همسر، ازدواج های اجباری و ازدواج کودکان اشاره کرد. حداقل ۱٫۵ میلیون زن در طول جنگ در ارتش ویتنام شمالی خدمت کردند و ۷۰ درصد از جوانان داوطلب را تشکیل می دادند. اغلب در میان زنان جوان شور و شوق زیادی برای پیوستن به ویت کنگ ها و ارتش ویتنام شمالی وجود داشت که توسط عواملی مانند آرمان های کمونیستی برابری، نفوذ زنان جنگجو در ویت مین و در تاریخ ویتنام جذب می شد. میل به شرکت در چیزی که به عنوان یک مبارزه انقلابی برای استقلال تلقی می شد و میل به انتقام از حملات وحشیانه سربازان ویتنام جنوبی و آمریکا علیه روستاهایشان در علاقه زنان به حضور در جبهه های نبرد بی تأثیر نبود. با این حال، علی رغم آن آرمان های برابری و آن شور و شوق، تبعیض علیه زنان همچنان در طول جنگ رایج بود.
زنان در ارتش اغلب تنها قادر به انجام وظایف پشتیبانی بودند. همچنین تقسیم کار جنسیتی در بیشتر اردوگاه ها برجسته بود. بیشتر زنانی که در ویتنام جنوبی خدمت می کردند به عنوان پرستار و کارمند ادارات دولتی آموزش دیده بودند. سپاه نیروهای مسلح زنان به عنوان بخشی از ارتش جمهوری ویتنام ایجاد شد و تا سال ۱۹۶۷ بیش از ۲۷۰۰ عضو داشت، اما سپاه زنان فقط با وظایف اداری سروکار داشت. زنان غیرنظامی ویتنامی. تعدادی از زنان غیرنظامی ویتنامی به عنوان داوطلب برای صلیب سرخ، خدمات امداد کاتولیک یا سایر سازمان های بشردوستانه خدمت می کردند در طول جنگ، جنبشی به راه افتاد و به سه مسئولیت تأکید داشت و زنان ویتنامی را به آن وظایف سوق می داد. این جنبش از زنان خواست تا در تولیدات کشاورزی کوشا باشند، زمانی که شوهران برای جنگ می رفتند اداره خانه هایشان را به دست بگیرند و به شبه نظامیان محلی برای کمک به دفاع از روستاهایشان بپیوندند. جنگ همچنین شاهد تعدادی تغییر در قوانین حقوق زنان بود. در سال ۱۹۶۷، کمیته مرکزی حزب کمونیست در ویتنام شمالی قطعنامه ۱۵۳ را تصویب کرد. این قطعنامه سهمیه های شغلی رسمی را وضع کرد و زنان را ملزم می کرد که حداقل ۳۵ درصد از
مشاغل و ۵۰ تا ۷۰ درصد مشاغل در بخش آموزشی را داشته باشند. بیشتر این سهمیه ها تا دهه ۱۹۷۰ تکمیل شد. در طول جنگ بیش از یک میلیون نفر از مردم روستایی مهاجرت کردند یا از جنگ در حومه ویتنام جنوبی به شهرها، به ویژه سایگون گریختند. در میان پناهندگان داخلی، بسیاری از زنان جوان بودند که با فروش کاهایی مثل سیگار یا مشروب یا تن فروشی به سربازن آمریکایی و متحدانشان، امرار معاش می کردند. در فرهنگ عامه. تعداد قابل توجه ای از فیلم های مربوط به جنگ، زنان را به عنوان شخصیت های اصلی نمایش می دهند هرچند در آنها اهمیت مردان بیش از زنان عنوان می شود. فیلم ویتنامی «وقتی ماه دهم می رسد» محصول ۱۹۸۴، که توسط CNN به عنوان «یکی از بهترین فیلم های آسیایی تاریخ» نام گذاری شده است، حول فلاکت زن جوانی است که شوهرش در جنگ جان باخته است.
کاترین لورا (۲۷ اوت ۱۹۴۴–۸ ژوئیه ۲۰۰۶) عکاس خبری و عکاس جنگی فرانسوی بود که تصاویر واضح او از نبرد داستان جنگ ویتنام را در صفحات مجله "لایف" و سایر نشریات چاپ می کرد. اوایل زندگی. لورا در ۲۷ اوت ۱۹۴۴ در حومه پاریس به دنیا آمد. او در یک مدرسه شبانه روزی کاتولیک تحصیل کرد و برای تحت تأثیر قرار دادن دوست پسرش، در سن ۱۸ سالگی مجوز چتربازی را گرفت. پس از اینکه تحت تأثیر تصاویر جنگی که در پاری مچ دیده بود قرار گرفت، تصمیم گرفت به ویتنام جنوبی سفر کند تا «به جنگ چهره ای انسانی بدهد». او در سن ۲۱ سالگی و در سال ۱۹۶۶ یک بلیط یک طرفه به لائوس تهیه کرد و با تنها یک لایکا ام۲ و ۲۰۰ دلار راهی سفر شد. حرفه. لورا پس از ورود به هوشی مین در سال ۱۹۶۶، هورست فاس، رئیس دفتر آسوشیتد پرس را ملاقات کرد. یک سال بعد، او اولین روزنامه نگار معتبری بود که در ۲۳ فوریه ۱۹۶۷ در پرش چتر نجات رزمی شرکت کرد و به تیپ ۱۷۳ هوابرد در عملیات Junction City پیوست. او آنقدر کوچک و لاغر بود که باید او را به وزن مطلوب می رساندند تا در حین پرش آسیب نبیند. در طول یک عملیات به نام battle for Hill 881 در ۳۰ آوریل ۱۹۶۷، او یک سری عکس از نیروی دریایی ایالات
متحده، و یک عکس از تفنگدار دریایی در حال مرگ گرفت که در "مجله لایف" منتشر شد و مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. در ۱۹ مه ۱۹۶۷ هنگام عکاسی از عملیات Hickory با یک واحد تفنگداران دریایی در نزدیکی منطقه غیرنظامی ویتنام، در اثر شلیک خمپاره ارتش خلق ویتنام (PAVN) به شدت مجروح شد. لورا بعداً به دوربینی اشاره می کند که با متوقف کردن تعدادی از ترکش ها جان او را نجات داد. در سپتامبر ۱۹۶۷ او از محاصره Con Thien عکس گرفت. در اکتبر ۱۹۶۷، او با خانواده اش در پاریس دیدار کرد در سال ۱۹۶۸، در جریان حمله تت، لورا و فرانسوا مازور، روزنامه نگار خبرگزاری فرانسه، توسط سربازان PAVN در طول نبرد هو دستگیر شدند. او در اوایل سال ۱۹۶۸ جایزه جورج پولک را توسط باشگاه مطبوعات خارج از کشور برای عکس هایش در هیل ۸۸۱ دریافت کرد و اولین زن آزاد و اولین زن برنده این جایزه شد. آخرین مقاله مهم او با نام ویتنام "این است" در مجله "لوک" در ۱۴ مه ۱۹۶۸ منتشر شد. بازنشستگی. او در اواخر دهه ۱۹۸۰ در هتل چلسی زندگی می کرد. او کمی بعد فروشگاهی در حوزه لباس تأسیس کرد. سال ۲۰۰۵ وی از جانب مجله پاری مچ به آریزونا فرستاده شد و این آخرین مامویت او بود. او یک هفته
پس از تشخیص سرطان ریه در سانتا مونیکا، کالیفرنیا درگذشت. جوایز. لورا برای کارهایش جوایز متعددی از جمله جوایز جورج پولک، تصویر سال، سیگما دلتا چی و باشگاه کارگردان هنری نیویورک را در سال ۱۹۶۷ دریافت کرد. او اولین زنی بود که در سال ۱۹۷۶ جایزه طلایی رابرت کاپا - «بهترین گزارش عکاسی منتشر شده از خارج از کشور که نیاز به شجاعت و تلاش استثنایی دارد» را برای پوشش او از جنگ داخلی در لبنان دریافت کرد.
گرلز این تک یک سازمان بین المللی ناسودبر است که مشارکت، آموزش و توانمندسازی زنان در حوزه فناوری را دنبال می کند. این سازمان در سال ۲۰۰۷ پایه گذاری شد و به تدریج از سان فرانسیسکو به بیش از ۵۰ نقطه دیگر در آمریکای شمالی، اروپا، آسیا، خاورمیانه، آفریقا و آمریکای جنوبی گسترش یافت.
شاه خورشید نیای خاندان آل خورشید و پدر جد شجاع الدین خورشید مؤسس سلسله اتابکان لر کوچک است. حمدلله مستوفی در "تاریخ گزیده" می نویسد: «...از جنگروی محمد و کرامی پسران خورشید به خدمت شویله رفتند و مرتب یافتند و ایشان را فرزندان معتبر خواستند از جمله شجاع الدین خورشید بن ابوبکر بن محمد...». اسکندر بیگ ترکمان در "تاریخ عالم آرای عباسی" نیز چنین می گوید: «...شجاع الدین خورشید بن ابوبکر بن محمد بن خورشید از قبیله حسکردی که به صفات حسنه انصاف داشته بر خود والی و امیر گردانیده اند...». از آن جا که شاه خوشین از بزرگان یارسان به القابی همچون «زرده سوار» و «هزارسوار» نیز مشهور بوده است، برخی این فرضیه را مطرح کرده اند که وی همان شاه خورشید و جد ملوک هزاراسپی (اتابکان لر) بوده است. تبار خورشید. حمدلله مستوفی نیز در "تاریخ گزیده" خورشید را از طایفه جنگروی معرفی می کند که یکی از طوایف ایل سلبوری بوده است. جنگروی شامل برخی از مردمان لر بوده است. نام دودمان اتابکان لر کوچک. نام دیگر سلسله اتابکان لر کوچک سلسله خورشیدی است (به انگیسی: Ḵoršīdī dynasty) که وجه تسمیه این نام خورشید نیای خاندان آل خورشید و شجاع الدین خورشید مؤسس
این سلسله می باشد.
اتحادیه ملی هنرمندان اوکراین (اوکراینی: ; Spilka khudozhnykiv Ukrainy) که در سال ۱۹۳۸ میلادی تأسیس شد، یک سازمان عمومی خلاقیت در اوکراین برای هنرمندان حرفه ای و منتقدان هنری می باشد. این انجمن خلاقانهٔ داوطلبانه، از نقاشان، طراحان گرافیک، مجسمه سازان، استادان هنرهای تزئینی و منتقدان هنری تشکیل شده است. مکان این اتحادیه در شهر کیف، پایتخت کشور اوکراین واقع شده است. به رسمیت شناختن اتحادیه. در هفتم سپتامبر ۱۹۳۹ م. اس اس آر اوکراین اساسنامهٔ اتحادیه هنرمندان شوروی در اوکراین را به تصویب رساند. این منشور، اساس اتحادیه را اینگونه تعریف کرده است که به عنوان یک سازمان داوطلبانه کارگران هنرهای زیبا اس اس آر اوکراین (نقاشان، گرافیست ها، مجسمه سازان، هنرمندان تئاتر، استادان هنرهای بومی و محلی) و همچنین افرادی که کارهای پژوهشی و انتقادی انجام می دهند را درکنار هم متحد کرده است. در سال ۱۹۹۸ م. این اتحادیه ملی شد. با ابتکار اتحادیه ملی هنرمندان اوکراین و سایر اتحادیه های خلاقانهٔ اوکراین، قوانین مربوط به شغلهای حرفه ای مربوط به خلاقیت و اتحادیه های مربوط به آن تغییر کرده است. با دستور رئیس جمهور اوکراین، روز هنرمندان که ب
ه هنر و شغلهای مربوط به هنر اختصاص دارد، ایجاد شد.
شهرستان لواشینسکی (به لاتین: Levashinsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده است.
شهرستان لاکسکی (به لاتین: Laksky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده است.
شهرستان کوراخسکی (به لاتین: Kurakhsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده است.
شهرستان کومترکالینسکی (به لاتین: Kumtorkalinsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده است.
شهرستان کولینسکی (به لاتین: Kulinsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده است.
شهرستان کیزلیارسکی (به لاتین: Kizlyarsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده است.
شهرستان خیوسکی (به لاتین: Khivsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده است.
شهرستان کازبکوفسکی (به لاتین: Kazbekovsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده است.
شهرستان کایتاگسکی (به لاتین: Kaytagsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده است.
شهرستان کایاکنتسکی (به لاتین: Kayakentsky District) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در داغستان واقع شده است.
Lin-7 homolog A یا به اختصار LIN7A پروتئینی است که در انسان توسط ژن "LIN7A" کدگذاری می شود. فعل و انفعالات. مشخص شده است که LIN7A با پروتئین های زیر تعامل پروتئین-پروتئین دارد:
الیسیف کیف با نام کامل الیزاوتا یاروسلاونا (نروژی: "Ellisif" یا "Elisiv" ; ; ; ۱۰۲۵ - ج. ۱۰۶۷) شاهزاده کیف و همسر هارالد هاردرادا پادشاه نروژ بود. یاروسلاو حکیم دخترش الیزابت را با هارولد نروژی مزدوج کرد. با این حال، این ازدواج با یک تاریخ طولانی پر از رمانتیسم و درام پیش بود. یک جوان نروژی در اولین سفر خود به کیف، عاشق الیزابت شد. شاهدخت روسی به هارولد، شاهزاده، شاعر و بارد پاسخ متقابل داد. اما پدر قبول نکرد، شاهزاده یاروسلاو حکیم، تنها در صورتی پذیرفت که دخترش را با یک نروژی مزدوج کند که او پادشاه شود و به خاطر پیروزی شوالیه ای خود مشهور شود. هارولد همچنین موفق به نوشتن شعر شد که محبوب ترین آنها ترانه ای بود که به الیزابت تقدیم شده بود. با این حال، زندگی زناشویی آنها کوتاه بود. هارولد قبلاً در مقام پادشاه نروژ به جنگ انگلستان رفت، جایی که در یکی از نبردهای سال ۱۰۶۶ کشته شد. پس از مرگش، الیزابت یاروسلاونا دوباره ازدواج کرد و ملکه دانمارک شد. زندگی نامه. الیزاوتا دختر شاهزاده بزرگ روس کیف، یاروسلاو حکیم، و همسرش شاهزاده اینگگرد اولوفسدوتر سوئد، دختر اولوف اسکوتکونونگ پادشاه سوئد و استرید اوبوتریت ها بود. الیز
اوتا خواهر آناستازیای کیف بود که با اندرو اول مجارستانی ازدواج کرد، آنا کیف که با هنری اول فرانسوی و احتمالاً آگاتا همسر ادوارد تبعیدی ازدواج کرد برادرانش شامل ولادیمیر نووگورود، ایزیاسلاو اول از کیف بودند. اسویاتوسلاو دوم از کیف، وسوولود اول، شاهزاده کیف و ایگور یاروسلاویچ. در زمستان ۱۰۴۳–۱۰۴۴، الیزاوتا با شاهزاده هارالد سیگوردسون نروژ ازدواج کرد. هارالد در سال ۱۰۳۰ نروژ را پس از شرکت در نبرد استیکلستاد در کنار برادر ناتنی خود اولاف دوم پادشاه نروژ ترک کرده بود. هارالد از آن زمان تحت حمایت پدرش و همچنین پادشاه بیزانسی خدمت کرده بود. الیزاوتا مخاطب اشعار بازمانده هارالد بود که در آن از عدم ابراز محبت او نسبت به او ابراز تاسف کرد. در سال ۱۰۴۵، او به دنبال هارالد به نروژ رفت، جایی که او با برادرزاده اش، پادشاه مگنوس خوب، هم پادشاه شد. در نروژ، الیزاوتا به ملکه الیسیو معروف بود. این ازدواج به بهترین وجه توسط شاعر درباری مستند شده است. هیچ مدرک دیگری در مورد اقامت او در نروژ وجود ندارد. در سال ۱۰۴۷، پادشاه هارالد پس از مرگ پادشاه مگنوس، تنها حاکم نروژ شد. در سال ۱۰۴۸، هارالد همسر دیگری به نام تورا توربرگسداتر گرف
ت که از او صاحب دو پسر به نام های مگنوس و اولاف شد. این ازدواج تا حد زیادی با سیاست و ایجاد اتحاد قابل توضیح است. روسای خانواده گیسکه نقش کلیدی در سیاست قدرت داشتند. این احتمال وجود دارد که الیسیو در روسیه مانده باشد یا در راه نروژ مرده باشد. با این حال، این بدان معناست که دختران هارالد، اینگگرد و ماریا که به او نسبت داده می شوند، باید از تورا باشند، که محتمل تلقی نمی شود، زیرا ماریا با Øystein Orre از گیسکه نامزد کرده بود. تورا مادر هر دو پادشاه اولاو کایر و پادشاه مگنوس دوم هارالدسون شد. در سال ۱۰۶۶، هارالد به انگلستان حمله کرد که در نبرد استمفورد بریج کشته شد. سنت می گوید که الیسیو و دخترانش به دنبال هارالد به انگلستان رفتند که ماریا همان طور که گفته شد با خبر مرگ پدرش درگذشت. پس از آن الیسیو و دختر دومش، اینگهگرد، با ناوگان نروژی به نروژ بازگشتند. الیسیو قرار بود در این سفر در جزایر اورکنی بماند. با این حال، قدیمی ترین حماسه ها ادعا می کنند که این تورا توربرگسداتر بوده و نه الیسیو که هارالد را در این سفر همراهی می کند، که احتمال بیشتری دارد، زیرا تورا پسر عموی تورفین سیگوردسون، ارل اورکنی بود. به گفته آدا
م از برمن، مادر پادشاه اولاو کایر با پادشاه سوئین دوم دانمارک یا با یک پادشاه سوئدی که نامش فاش نشده بود، به عنوان بیوه ازدواج کرد، اما این موضوع تأیید نشده است. همچنین مشخص نیست که آیا این به مادر واقعی اولاو کایر، که به معنای تورا توربرگسداتر است، یا نامادری او، که به معنای الیسیو است، اشاره دارد. تاریخ و مکان مرگ ملکه السیو مشخص نیست. فرزندان. الیسیو و هارالد دو دختر داشتند:
ویکتوریا کوالچوک (زاده ۲۶ ژانویه ۱۹۵۴ – درگذشته ۴ آوریل ۲۰۲۱) گرافیست، تصویرگر، طراح و نویسنده اوکراینی بود. شیفتگی عمیق او به فولکلور، به ویژه سنت ها، آداب و رسوم، اعتقادات گروه های قومی ساکن کارپات ها اوکراین، تا حد زیادی سبک و ساختار فیگوراتیو آثار او را شکل داد. او طرح اصلی آغازگر اوکراینی را توسعه داد، که دیپلم درجه یک را در مسابقه سراسر اوکراین «هنر کتاب» (۲۰۰۰) دریافت کرد و به عنوان بهترین کتاب سال انتخاب شد. به مدت ۴ سال این هنرمند با پشتکار روی کتابی که به لباس محلی «سیستم اوکراین» اختصاص داده شده بود (۱۹۹۰–۱۹۹۴) کار کرد. جمع آوری مطالب میدانی در سراسر کشور، یک مفهوم اصلی برای تصاویر علمی رایج ایجاد کرد. ویکتوریا کوالچوک یکی از اعضای اتحادیه ملی هنرمندان اوکراین و برنده جایزه دولتی است. او در لویو درگذشت و در طبقه ۲۷ قبرستان سیخیو به خاک سپرده شد. زندگی نامه. ویکتوریا کوالچوک که در سال ۱۹۵۴ در کوول، منطقه ولین به دنیا آمد، از کودکی به نقاشی و نوشتن علاقه داشت و در کلوپ های هنری مختلف و یک مدرسه هنری حاضر شد. پدرش ولودیمیر پتروویچ کارمند و مادرش ماریا پترونا پزشک است. در مدرسه کووالچوک در مسابقات مختل
ف ادبی منطقه ای و ملی شرکت کرد و برنده شد. او داستان های پریان و داستان های کوتاه زیادی نوشته است. مقالات او در مورد هنر و جامعه اغلب در روزنامه های اوکراین منتشر می شود. به موازات هنرهای زیبا، به ادبیات نیز علاقه داشت. او یکی از اعضای فعال حلقه ادبی در کاخ منطقه ای پیشگامان بود. در طی سالهای ۱۹۷۲–۱۹۷۸، کوالچوک در مؤسسه پلی گراف اوکراین تحصیل می کرد. پس از فارغ التحصیلی به عنوان رئیس بخش طراحی کتاب مؤسسه پولیگراف اوکراین، رئیس طراحی در خانه انتشاراتی The Highest School، ویراستار طراحی انتشارات "Bricklager"، و یک مدرس در آکادمی طراحی اوکراین مشغول به کار شد. کوالچوک یک هنرمند مستقل بود که نقاشی می کشید و کتاب ها را مصور می کرد. او در حال حاضر حدود ۲۰۰ کتاب در ژانرهای مختلف، از جمله بیش از ۳۰ کتاب برای کودکان به پایان رسانده است. یکی از بزرگترین آثار "ABC" است که در سال ۲۰۰۰ در مسابقه کتابهای هنری اوکراین دیپلم درجه یک را دریافت کرد و به عنوان بهترین کتاب سال انتخاب شد. متخصصان اذعان می کنند که این اثر یکی از بهترین کتاب های الفبا در جهان است. "ABC" تاکنون ۹ بار با تیراژ بیش از ۲۰۰۰۰۰ نسخه تجدید چاپ شده است. یک