Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
الچین رحیم لی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. او در باشگاه فوتبال سبایل و باشگاه فوتبال قره باغ حضور داشته است.
تورال بایراملی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سومقاییت اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال جمهوری آذربایجان و زیر ۲۱ سال جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
افتاندل حاجی اف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال شفای باکو، باشگاه فوتبال سبایل، باشگاه فوتبال سومقاییت، باشگاه فوتبال نفتچی باکو، باشگاه فوتبال قره باغ، و باشگاه فوتبال توران تووز اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
الکساندر گونیاشف (؛ زادهٔ ۲۲ دسامبر ۱۹۵۹) وزنه بردار اهل روسیه بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
رشاد ایوب اف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال قبله، باشگاه فوتبال سیمرغ زاقاتالا، باشگاه فوتبال خزر لنکران، و باشگاه فوتبال کپز اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال اوکراین, تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال جمهوری آذربایجان, تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال جمهوری آذربایجان، زیر ۲۱ سال جمهوری آذربایجان، و جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
طغرل ارات (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دویسبورگ و باشگاه فوتبال فورتونا دوسلدورف اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال جمهوری آذربایجان و جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
شاهین دینیف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال احمد گروزنی، باشگاه فوتبال کپز، باشگاه فوتبال زیمبرو کیشیناو، باشگاه فوتبال نفتچی باکو، و باشگاه فوتبال باکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
بیارن برنتسن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل نروژ است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال وایکینگ اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال نروژ و نروژ بازی کرده است.
کریم دینیف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سومقاییت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
رفعت داداش اف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زاربروکن، باشگاه فوتبال فینیکس رایزینگ، و باشگاه فوتبال کایزرسلاوترن اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
ورزشگاه کاظم کارابکیر () یک ورزشگاه در شهر ارزروم است که میزبانی مسابقات باشگاه فوتبال ارزروم اسپور و باشگاه فوتبال بویوک شهر بلدیه ارزروم اسپور را برعهده دارد.
باشگاه فوتبال ارزروم اسپور () یک باشگاه فوتبال پیشین در ترکیه است که در شهر ارزروم فعالیت داشت. بازیکنان ایرانی. سهراب بختیاری زاده
الشاد احمدوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال قره باغ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
حاجی احمدوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زیره، باشگاه فوتبال آزال باکو، باشگاه فوتبال سومقاییت، باشگاه فوتبال باکو، و باشگاه فوتبال قره باغ اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال جمهوری آذربایجان, تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال جمهوری آذربایجان، زیر ۲۱ سال جمهوری آذربایجان، و جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
شهرستان از جماعت های تاجیکستان در شمال غربی این کشور است. این شهر در ناحیه شهرستان در بخش مرکزی منطقه سغد واقع شده است. جمعیت این جماعت ۲۲۹۰۳ نفر (۲۰۱۵) است. از ۱۲ روستا تشکیل شده است که شامل شهرستان (مرکز)، بوستان، چشمه سار، فردوسی، استقلال، ترسون زاده و وحدت می شود. سایت باستان شناسی شهرستان در نزدیکی آن قرار دارد.
کنراد د لا فوئنته (زاده ۱۶ ژوئیه ۲۰۰۱)، که گاهی با نام کنراد نیز شناخته می شود، یک بازیکن فوتبال حرفه ای اهل آمریکا است که به عنوان وینگر برای باشگاه مارسی در لیگ ۱ و تیم ملی ایالات متحده بازی می کند. دوران باشگاهی. جوانان. کنراد که در میامی، فلوریدا، از والدینی هائیتی با تبار دومینیکن متولد شد، در سن ۱۰ سالگی زمانی که پدرش در کنسولگری هائیتی در بارسلون مشغول به کار شد، به اسپانیا نقل مکان کرد. در حالی که برای تیم جوانان محلی ام بازی می کرد، کشف شد و به او فرصت بازی برای بارسلونا پیشنهاد شد. او پس از پیوستن به سیستم جوانان بارسلونا در سال ۲۰۱۳ شروع به رشد کرد. او پاسپورت اسپانیایی را نیز دارد. بارسلونا بی. کنراد اولین بازی خود را برای ذخیره ها در ۱ دسامبر ۲۰۱۸ انجام داد و از روی نیمکت به میدان آمد و ۱۲ دقیقه مقابل والنسیا مستایا در سگوندا دیویسیون بی بازی کرد. او یک پنالتی را در دقایق پایانی بازی به حریف داد که باعث شد تیمش ۲–۱ عقب بیافتد، اما هم تیمی وی رونالد آرائوخو در اواخر بازی را به تساوی کشاند و بازی ۲–۲ به پایان رسید. او اولین بازی خود در ترکیب اصلی برای این تیم را در ۱۵ دسامبر ۲۰۱۹ در برد ۳–۱ مقابل ل
ا نوسیا انجام داد. او در دقیقه ۷۰ جای خود را به دنی مورر داد. او اولین گل خود را برای بارسا بی در ۲ فوریه ۲۰۲۰ به ثمر رساند، در یک پیروزی ۲–۱ در وقت های تلف شده مقابل پرات، پس از اینکه در دقیقه ۸۱ وارد زمین شد، پیروز شد. بارسلونا. در ۱۲ سپتامبر ۲۰۲۰، کنراد اولین بازی خود در تیم اول را در یک بازی پیش فصل مقابل خیمناستیک تاراگونا انجام داد و در این روند تبدیل به اولین آمریکایی شد که برای تیم اصلی بارسلونا بازی می کند. او اولین بازی رسمی خود را برای بارسلونا در بازی مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا مقابل دینامو کیف در ۲۴ نوامبر ۲۰۲۰ انجام داد و در برد ۴–۰ جایگزین فرانسیسکو ترینکائو شد. او یک بار دیگر برای بارسا در لیگ قهرمانان اروپا ظاهر شد و دوباره در پیروزی ۳–۰ خارج از خانه مقابل فرنتس واروش از روی نیمکت آمد و بعداً در ژانویه بعد در کوپا دل ری در پیروزی ۲–۰ خارج از خانه مقابل کورنیا نیز به بازی آمد. مارسی. در ۲۹ ژوئن ۲۰۲۱، کنراد با باشگاه المپیک مارسی قرارداد امضا کرد و بارسلونا بند حق دریافت ۵۰٪ از فروش آینده وی را در این قرارداد گنجاند. او اولین بازی خود در لیگ را در ۸ اوت مقابل مون پلیه انجام داد. او اولین پا
س گل خود را در همان مسابقه در گل اول بازی در پیروزی ۳–۲ برای تیم فرانسوی داد. دوران ملی. کنراد سابقه پوشیدن پیراهن ایالات متحده در سطوح زیر ۱۶، زیر ۱۸ و زیر ۲۰سال را در کارنامه خود دارد. در ژوئیه ۲۰۱۹، او به تیم زیر ۲۰سال برای جام جهانی فوتبال زیر ۲۰سال ۲۰۱۹ در لهستان دعوت شد. او در همه مسابقات در ترکیب تیم حاضر بود اما در نهایت در یک چهارم نهایی ایالات متحده توسط اکوادور حذف شد. او اولین فراخوان خود به تیم ملی بزرگسالان را برای بازی های دوستانه مقابل ولز و پاناما در نوامبر ۲۰۲۰ دریافت کرد. او اولین بازی خود را در ۱۲ نوامبر ۲۰۲۰ در بازی دوستانه مقابل ولز در ترکیب اولیه انجام داد و در دقیقه ۷۱ جای خود را به یولسیس لانز داد.
فن وَرزان الکترونیک یا تکنسین های الکترونیک به طراح، توسعه، آزمایش، ساخت، نصب و تعمیر تجهیزات الکتریکی و الکترونیکی مانند تجهیزات مخابراتی، دستگاه های پایش پزشکی، تجهیزات ناوبری و رایانه کمک می کنند. آنها ممکن است در ارزیابی و آزمایش محصول، با استفاده از دستگاه های اندازه گیری و تشخیصی برای تنظیم، آزمایش و تعمیر تجهیزات استفاده شوند. فن ورزهای الکترونیک همچنین ممکن است به عنوان کارگران فروش یا نمایندگان میدانی برای تولیدکنندگان، عمده فروشان یا خرده فروشان کار کنند که در مورد نصب، بهره برداری و نگهداری تجهیزات پیچیده مشاوره می دهند و ممکن است مشخصات و دستورالعمل های فنی را بنویسند. فن ورزهای الکترونیک بیش از ۳۳ درصد از تمام فن ورزهای مهندسی در ایالات متحده را نمایندگی می کنند در سال ۲۰۰۹، بیش از ۱۶۰۰۰۰ فن ورز الکترونیک در ایالات متحده مشغول به کار بودند فن ورزان الکترونیک توسط سازمان هایی مانند انجمن فن ورزان الکترونیک (ETA) یا انجمن بین المللی فن ورزان الکترونیک گواهی شده (ISCET) هستند.. آموزش و پرورش. اکثر کارفرمایان ترجیح می دهند فن ورزان الکترونیک با مدرک کاردانی یا سایر آموزش های پس از متوسطه در فناوری مه
ندسی استخدام کنند. آموزش در موسسات فنی، در کالج منطقه ای، در بخش های ترویج کالج ها و دانشگاه ها، در مدارس فنی-حرفه ای دولتی و خصوصی و در نیروهای مسلح در دسترس است. فن ورزهای الکترونیک نیروی دریایی بزرگترین گروه فن ورزان مهندسی در ارتش هستند (به فن ورز الکترونیک (نیروی دریایی ایالات متحده) مراجعه کنید). بسیاری از برنامه های مدرک کاردانی ۲ ساله که توسط کمیسیون اعتباربخشی فناوری هیئت تاییدصلاحیت مهندسی و فناوری (ABET) تأیید شده اند، حداقل شامل جبر و مثلثات کالج و یک یا دو دوره علوم پایه هستند. بسته به تخصص، ممکن است ریاضی یا علوم بیشتری مورد نیازباشد. حدود ۲۰۰ برنامه معتبر ABET در تخصص های فناوری مهندسی ارائه می شود. برنامه های فن ورزان الکترونیک تاییدشده ABET معمولاً علاوه بر شایستگی های اصلی حداقل به دو دوره ریاضی و دو دوره فیزیک نیازدارند. برنامه درسی فن ورزان الکترونیک به طور کلی شامل دروس پایه برق و الکترونیک است، از جمله قانون اهم، مدارهای موازی و سری، مغناطیس، مدارهای AC/DC، ظرفیت خازن، اندوکتانس، ترانسفورماتورها، تشدید، فیلترها، نیم رساناها، ترانزیستورها، تقویت کتنده ها، مدارات مجتمع و الکترونیک دیجیتال
یکپارچه. علاوه بر نتایج یادگیری حرفه ای مرتبط با مطالعه الکترونیک و سیستم های کنترل، از فارغ التحصیلان برنامه های فن ورزان الکترونیک نیز انتظار می رود که مهارت های اساسی اشتغال پذیری داشته باشند و برخی از نتایج یادگیری آموزش عمومی را برآورده کنند. مدارس شخصی تا حد زیادی ساختار برنامه، روش های ارائه و سایر اجزای برنامه درسی را تعیین می کنند تا برای کمک به دانش آموزان در دستیابی به نتایج برنامه مورد نیاز استفاده شوند. چشم انداز شغلی. تقاضا برای مشاغل در زمینه های مهندسی الکترونیک و خدمات، نتیجه گسترش اخیر محصولات الکترونیکی مصرفی و صنعتی است. طراحی، نصب، سرویس و نگهداری این تجهیزات فرصت های شغلی قابل توجهی را در صنعت الکترونیک ایجاد کرده است. فعالیت های معمولی مرتبط با شغل ممکن است شامل موارد زیر باشد:
چلچله خانگی سیبری یا چلچله خانگی شرقی ، یک پرنده گنجشک سان از خانوادهٔ پرستویان است که در نواحی صخره ای شمال شرق روسیه، مغولستان و شمال چین و زمستان ها در میانمار، لائوس، ویتنام و کامبوج زادآوری می کند. قبلاً با چلچله دمگاه سفید یک گونه بود.
پرستوی سریلانکایی یک زادآور ساکن سری لانکا است و ارتباط نزدیکی با پرستوی دمگاه حنایی دارد و در گذشته به عنوان یک زیرگونه از آن در نظر گرفته می شد. معمولاً به صورت جفت یا گروه های کوچک زندگی می کند.
استر ولفسون نویسنده و روزنامه نگار بریتانیایی است. دنیای حیوانات خانگی و روابط میان انسان و دیگر گونه ها از حیطه های مورد علاقهٔ اوست.
شورش دسامبریست ها ()در ۲۶ دسامبر ۱۸۲۵ و پس از درگذشت ناگهانی الکساندر یکم، امپراتور روسیه رخ داد. کنستانتین که وارث طبیعی الکساندر بود از پذیرش سلطنت خودداری کرده بود و در مقابل برادر کوچکترش نیکلای یکم بر تخت سلطنت جلوس کرد. در حالی که برخی از نظامیان به نیکلای سوگند وفاداری خورده بودند نیرویی متشکل از ۳۰۰۰ نفر سعی کردند تا به نفع کنستانتین کودتا کنند. کودتاگران حول مجلس جمع شده بودند و در این حین فرستاده امپراتور، میخائیل میلورادوویچ، ترور شد. سرانجام، نیروهای وفادار به نیکلای با آتش سنگین توپخانه علیه شورشیان آتش گشودند که موجب شد شورشیان متفرق شوند. نهایتاً پس از شکست کودتا، بسیاری از شورشیان محکوم به اعدام، زندان یا تبعید به سیبری شدند. پس از این واقعه کودتاگران به دسامبریست ها (به روسی: Декабристы، لاتین نوشت: Dekabristy)معروف شدند. زمینه ها. در این دوره توده مردم زمین گیر بودند و نارضایتی آنها در شورش های پراکنده و به طور غیرمستقیم، در مخالفت های مذهبی تجلی پیدا می کرد. اشراف زمین دار به موقعیت ممتاز خود و پادشاه به عنوان ضامن حقوق خود مفتخر بودند. سربازان نیز به سیر وقایع اعتراضاتی داشتند. برای مدتی ر
وسیه سبد نان اروپا بود ولی در دهه ۲۰ سقوط قیمت جهانی غلات که تا حدی به دلیل عرضه ذرت انگلیسی بود کشاورزان را به شدت تحت تأثیر قرار داده بود. به دلیل ناآرامی در بالکان، ترکیه تنگه ها را به روی کشتیرانی روسیه بست و در نتیجه صادرات غلات روسیه را بیشتر هم کاهش داد. دولت به خاطر کوتاهی در پیشبرد منافع حیاتی کشور در نزد ملت مقصر شناخته می شد. در این حین دولت، که خریدار اصلی در بازار داخلی بود، قیمت هایی را که برای غلات پرداخت می کرد در سطح نازلی بود به نحوی که بیشتر شبیه مصادره بود تا خرید. صنعت گران نیز گلایه های خود را داشتند. جزوه ای خطی که ادعا می شود از زبان یک تاجر از اهالی مسکو بوده، بیان می کرد که بازرگانان به دولت اعتماد ندارند و شکایت می کردند که با بازرگانان داخلی بدتر از یهودیان آلمانی رفتار می شود. اپوزیسیون به ویژه در میان افسران هنگ های گارد، نخبگان نیروهای مسلح شکل گرفته بود. بسیاری از این اشراف جوان که توسط معلمان فرانسوی پرورش یافته بودند، در معرض ایده های بشردوستانه و لیبرال عصر بودند. درگیری با ناپلئون به لیبرالیسم آنها رنگ و بوی ناسیونالیستی داد. مردان ارتشی نه تنها به عنوان یک نظامی بلکه به عن
وان شهروند نیز ناراضی بودند و البته دیدن صحنه ه و مناظر داخلی برای آنها تکان دهنده تر بود، زیرا در طول مبارزات خود در خارج از کشور، نگاهی اجمالی به زندگی در خارج از کشور داشتند. آنها نمی توانستند تفاوت استاندارد زندگی توده های فرانسوی و دهقانان روسیه را متوجه نشوند. افسران، و تا حدودی حتی افراد عادی، در هوای آزادتر اروپا تنفس کرده بودند، کتاب و روزنامه خوانده بودند و به امور عمومی علاقه مند شده بودند. آغاز. اولین سازمان زیرزمینی روسی با اهداف سیاسی لیبرال به نام انجمن پسران راستین و وفادار میهن مسمی بود. این سازمان در سال ۱۸۱۶ توسط یک سرهنگ جوان گارد تأسیس شد. این سازمان در هیچ زمانی در طول عمر کوتاه خود بیش از سی عضو نداشت. برخی از اعضاء فرزندان اشراف و بسیاری از اعضاء افسران هنگ های گارد و کهنه سربازان جنگ های ناپلئونی بودند. این انجمن به عنوان اتحادیه نجات نیز شناخته می شد. هدف سازمان این بود که کشور را با الغای نظام ارباب رعیتی (سرف) و ایجاد یک رژیم مشروطه نجات دهد. در این مورد میان اعضاء اتفاق نظر کامل وجود داشت. اما هیچ توافقی در مورد چگونگی دستیابی به این اهداف وجود نداشت. از اتحادیه نجات تا اتحادیه سع
ادت. پیش از این وقایع بسیاری از افسران در نتیجه اصلاحات لیبرالی تزار الکساندر اول پیشرفت کرده بودند و تشویق شدند. لیبرالیسم در سطح رسمی تشویق شد و انتظارات زیادی را در آن دوره زمانی موجب شد. مدافع اصلی و درجه نخست اصلاحات در این دوران کنت میخائیل میخائیلوویچ اسپرانسکی بود. اسپرانسکی به سازمان دهی امور مربوط به وزارت کشور، اصلاح آموزش کلیسایی و تقویت نقش دولت در توسعه اقتصادی کشور کمک بسیاری کرد. نقش اسپرانسکی پس از سال ۱۸۰۸ بیشتر هم شد. از آن زمان تا سال ۱۸۱۲، که اسپرانسکی تبعید شد او به شدت اصلاحات خود را ادامه داد. در سال ۱۸۱۹ او از تبعید بازگشت و به عنوان فرماندار سیبری منصوب شد. در سال ۱۸۱۸ تزار از کنت نیکولای نیکولایویچ نووسیلتسف جهت تدوین قانون اساسی دعوت کرد. در این میان و در حد فاصل سال های ۱۸۱۶ تا ۱۸۱۹ سرف های بالتیک آزاد شدندکه منجر به بروز ناآرامی هایی شد و نهایتاً تزار را متقاعد کرد تا سیاست هایی محافظه کارانه برگزیند. در این میان، تجربیات جنگ های ناپلئونی و پی بردن به افسران به رنج سربازان دهقان منجر به جذب افسران دسامبریست به اصلاحات شد. در سال ۱۸۱۶، چندتن از افسران گارد امپراتوری روسیه انجمنی ب
ه نام اتحادیه نجات یا فرزندان وفادار و راستین میهن را تأسیس کردند. پس از پیوستن پاول پستل آرمانگرا به این انجمن، انجمن گرایش های انقلابی در پیش گرفت. در این میان شایعه شد که امپراتور قصد دارد پایتخت را از سن پترزبورگ به ورشو منتقل کند و همه دهقانان را بدون اجازه اربابان آزاد کند. در این میان یاکوشین ایده قتل امپراتور را مطرح کرد. وقتی انجمن زمینداران روسی با این ایده مخالفت کرد یاکوشین از انجمن خارج شد و میخائیل موراویف-ویلنسکی که خوی آزادی خواهی بیشتری داشت اساسنامه دیگری برای انجمن تدوین کرد و نام اتحادیه (انجمن) سعادت را بر آن نهاد. این اساسنامه بر خلاف اساسنامه پیشین کمتر خوی انقلابی داشت. البته با این همه انجمن کماکان غیرقانونی بود پس از این اصلاحات به جز عده ای قلیل و از جمله الکساندر فون بنکندورف کلیه اعضاء انجمن سابق به انجمن جدید پیوستند. پس از شورش در هنگ سمنوفسکی در سال ۱۸۲۰ انجمن تصمیم گرفت که تمامی فعالیت های خود را تعلیق کند. اما با این همه دو گروه مخفیانه به فعالیت خود ادامه دادند: یک انجمن جنوبی، مستقر در تولچین(اوکراین امروزی) و یک انجمن شمالی مستقر در سن پترزبورگ که رهبری دسته اخیر با افسران
ی از قبیل نیکیتا موراویف و سرگئی پتروویچ تروبتسکوی بود. انجمن شمالی در آرزوی برقراری نظام سلطنتی مشروطه همانند نظام حاکم بر بریتانیا بود. بر این اساس این افسران معتقد بودند حتی در صورتی که مردم متمایل باشند همین نظام مشروطه نیز در آینده باید با حکومتی جمهوری جایگزین شود. آنها همچنین معتقد بودند که باید یک مجلس قانونگذاری تشکیل شود و خواستار اعدام خانواده امپراتوری نبودند. آنها متمایل به لغو نهاد سرف در کل روسیه بودند و الگوی بالتیک را موفق می پنداشتند و معتقد به برابری در برابر قانون بودند. انجمن جنوبی اعتقادات رادیکال تری داشت و مشابه اتحادیه نجات طرفدار برقراری نظام جمهوری بود و اراضی را مجدداً تقسیم کند به نحوی که اراضی بین دولت و دهقانان تقسیم شود. انجمن اسلاوهای متحد (یا پان اسلاویسم ها) در سال ۱۸۲۳ در نووگراد-ولینسکی (در اوکراین امروزی) تأسیس شد و برنامه های آن مشابه انجمن جنوبی بود اما تأکید بیشتری بر برابری داشت و خواستار تأسیس کشور متحده اسلاوها شامل فدراسیون روسیه (شامل اوکراین)، لهستان، مولداوی (شامل بسارابیا) با پیوست والاکیا، ترانسیلوانیا، مجارستان (شامل اسلواکی، اسلوونی، ویوودینا، کارپاتو-اوکرای
ن با نام مستعار زارکارپاتیا)، کرواسی، صربستان، دالماسی، سرزمین های چک بوهمیا و موراویا و ولاچ به استثنای بلغارستان و مقدونیه بود. این انجمن به انجمن جنوبی پیوست و برنامه خود را با انجمن جنوبی منطبق کرد. در میدان سنا. هنگامی که تزار الکساندر اول در ۱ دسامبر ۱۸۲۵ میلادی درگذشت، نگهبانان سلطنتی با وارث قانونی، برادر الکساندر، کنستانتین، بیعت کردند. هنگامی که کنستانتین انصراف خود را علناً اعلام کرد و نیکلاس پیش قدم شد تا تاج و تخت را به دست گیرد، انجمن شمالی وارد عمل شد. انجمن مخفیانه تلاش کرد تا رهبران هنگ را متقاعد کند تا سوگند وفاداری به نیکلاس اداء نکنند. این تلاش ها در شورش دسامبریست ها به اوج خود رسید. رهبران انجمن شاهزاده سرگئی تروبتسکوی را به عنوان حاکم موقت انتخاب کردند. در صبح روز ۲۶ دسامبر، گروهی از افسران که حدوداً ۳۰۰۰ سرباز را فرماندهی می کردند (متشکل از هنگ گارد مسکو، هنگ گارد گرنادیر و نیروی دریایی گارد) در میدان سنا جمع شدند تا مخالفت خود را با تزار جدید اعلام کنند و در مقابل وفاداری خود را به کنستانتین اعلام نمایند. آنها انتظار داشتند که بقیه نیروهای مستقر در سن پترزبورگ به آنها ملحق شوند، اما د
ر این خصوص ناکام ماندند. زمانی که رهبر این شورش شاهزاده تروبتسکوی صفوف شورشیان را ترک کرد ضعیف شد. پس از وی جانشین او سرهنگ بولاتوف نیز از صحنه ناپدید شد. پس از مدتی شورشیان شاهزاده یوجین اوبولنسکی را به عنوان رهبر جدید برگزیدند. ساعت ها، بین ۳۰۰۰ سرباز شورشی و ۹۰۰۰ سرباز مستقر در خارج از ساختمان سنا، درگیری های جزئی رخ داد. جمعیت زیادی از غیرنظامیان با شورشیان اعلام همبستگی کردند اما به صفوف شورشیان نپیوستند. سرانجام، نیکلاس (تزار جدید) شخصاً در میدان ظاهر شد و کنت میخائیل میلورادوویچ را برای گفتگو با شورشیان فرستاد. میلورادوویچ در حین سخنرانی عمومی توسط پتر کاخوفسکی مورد اصابت گلوله قرار گرفت و سپس توسط یوگنی اوبولنسکی با چاقو زخمی شد. در همان زمان، یک جوخه شورشی به رهبری ستوان نیکولای پانوف وارد کاخ زمستانی شد اما نتوانست آن را تصرف کند و مجبور به عقب نشینی شد. نیکلاس پس از تلاش های بسیار و بی ثمر برای گفتگو با نیروهای شورشی در پایان روز، به توپخانه دستور داد تا علیه قسمت مهمات شورشیان آتش بگشاید تا منجر به تضعیف روحیه شورشیان شود. شورشیان از ترس کشتار فرار کردند. برخی تلاش کردند تا در سطح یخ زده رودخانه ن
وا در شمال جمع شوند. اما هدف حمله توپخانه قرار گرفتند و تلفات زیادی متحمل شدند. با شکسته شدن یخ در اثر شلیک توپ، بسیاری غرق شدند. نهایتا شورش در شمال به پایان رسید. شایعه ای وجود داشت که در طول عملیات شبانه پلیس و یگان های ارتشی وفادار به امپراتور برای پاکسازی شهر و رودخانه نوا، بسیاری از کشته ها، جان باختگان و مجروحان به داخل رودخانه پرتاب شده بودند. دستگیری و محاکمه. در حالی که انجمن شمالی درگیر شورش بود، انجمن جنوبی (مستقر در تولچین) ضربه ای جدی خورد. روز قبل (۲۵ دسامبر)، پلیس بر اساس گزارش های مربوط به خیانت، پاول پستل را دستگیر کرد. دو هفته طول کشید تا انجمن جنوبی از وقایع پایتخت مطلع شود. در همین حال، سایر اعضای کادر رهبری نیز دستگیر شدند. انجمن جنوبی و یک گروه ناسیونالیستی به نام اسلاوهای متحد در این ایام در پی شورش بودند. هنگامی که اسلاوهای متحد از محل نگهداری برخی از سربازان دستگیر شده مطلع شدند، آنها را آزاد کردند. یکی از آزاد شدگان، سرگئی موراویف آپوستول، رهبری شورش را بر عهده گرفت. موراویف-آپوستول پس از آن به راحتی شهر را تصرف کرد. در این حین قوای شورشی با نیروهایی به مراتب قوی تر و مجهز تر که به
شدت مسلح بودند و از ناحیه توپخانه حمایت می شدند روبرو شدند. در ۱۵ ژانویه ۱۸۲۶، شورشیان شکست خوردند و رهبران شورشی که زنده مانده بودند به سن پترزبورگ فرستاده شدند تا همراه با با رهبران انجمن شمالی محاکمه شوند. دسامبریست ها برای بازجویی، محاکمه و محکومیت به کاخ زمستانی برده شدند. پنج دسامبریست برجسته (ازجمله شاعر کوندراتی رایلیف؛ سرگئی موراویف-آپوستول؛ و میخائیل بستوزف-ریومین و پاول پستل) از طریق حلق آویز کردن اعدام شدند. همچنین۳۱ دسامبریست دیگر اعدام شدند. سایر دسامبریست ها نیز به سیبری، قزاقستان و خاور دور تبعید شدند. همچنین چندین شخصیت برجسته که روابط دوستانه ای با رهبران دسامبریست ها داشتند و می توانستند از سازمان های مخفی آنها آگاه باشند، به ویژه الکساندر پوشکین، الکساندر گریبایدوف و الکسی یرمولوف به زندان افتادند. دسامبریست ها در سیبری. مدتی بعد نخستین گروه از محکومین به سیبری اعزام شدند. در میان این گروه، شاهزاده تروبتسکوی، شاهزاده اوبولنسکی، پیتر، و آندری بوریسوف، شاهزاده ولکونسکی، و آرتامون موراویف شاخص بودند که همگی به معادن نرچینسک اعزام شدند. این گروه از دسامبرست ها با وجود سختی راه به جهت این که من
اظر طبیعی را پس از زندان مشاهده می کردند و رفتار مناسبی از ناحیه مردم با آن ها می شد از تبعید استقبال کردند.در مقابل دسته دیگر شورشیان که متعلق به طبقات اجتماعی پایین تر بودند طعم انتقام امپراتور را چشیدند و هزاران ضربه شلاق خوردند. آن هایی که جان سالم به در بردند، پا در زنجیر و در کنار جنایتکاران عادی، پیاده به سیبری عزیمت کردند. ۱۵ تن از ۱۲۴ تن از دسامبریست ها به تبعید به شهرک ها محکوم شدند. این شهرک ها با جمعیتی عمدتاً متشکل از بومیان سیبری و متشکل از اقوامی نظیر تونگوزها، یاکوت ها، تاتارها، اوستیاک ها، مغول ها و بوریات ها بود. از میان تمام کسانی که تبعید شدند، بیشترین گروه از زندانیان به چیتا فرستاده شدند و سه سال بعد به پتروفسکی زاود، نزدیک نرچینسک منتقل شدند. این گروه که به کار با اعمال شاقه محکوم شده بودند، متشکل از رهبران اصلی جنبش دسامبریست و همچنین اعضای انجمن اسلاوهای متحد بودند. فرماندار کل سیبری لاوینسکی معتقد بود که کنترل یک گروه بزرگ و متمرکز از محکومان آسان تر است و در ضمن این کار سبب نظارت بیشتر و محدود کردن ارتباط تبعیدیان و بومیان می شود. از دیگر سوی این تدبیر باعث شد انجمن دسامبریست ها زند
ه بماند. با این حال، حرکت به پتروفسکی زاود، دسامبریست ها را مجبور کرد تا به گروه های کوچکتری تقسیم شوند. محکومان دیگر نمی توانستند به طور اتفاقی جمع شوند. اگرچه هیچ چیز نمی توانست تصور دسامبریست ها از برادری بین خود رااز بین ببرد اما سکونت در پتروفسکی زاود آنها را مجبور به زندگی شخصی تر کرد. تا ۱۸۳۷ بیشتر تبعیدیان پتروفسکی زاود را ترک کردند و در ایرکوتسک، مینوسینسک، کورگان، توبولسک، تورینسک و یالوتوروفسک یا نزدیک به آن مستقر شدند. بومیان معمولاً رفتار مناسبی با تبعیدیان داشتند برای توده ها، تبعیدیان «ژنرالی هایی بودند که از ادای سوگند به نیکلاس اول امتناع کرده بودند.» آنها شخصیت های بزرگی بودند که به دلیل وفاداری خود مورد آزار قرار گرفته بودند. در مجموع، مردم بومی سیبری نسبت به دسامبریست ها احترام زیادی قائل بودند و در استقبال از آنها بسیار مهمان نواز بودند. تبعیدیان به محض ورود به مکان های اسکان، مجبور بودند مقررات خاصی را رعایت کنند و هرگونه تخلف از ناحیه آن ها به سرعت توسط پلیس گزارش می شد. دیمیتری زاوالیشین به دلیل ناتوانی دربرداشتن کلاهِ خود در برابر یک ستوان به زندان انداخته شد. نه تنها فعالیت های سیاسی
و اجتماعی به دقت رصد می شد و از آن جلوگیری می شد، بلکه در اعتقادات دینی نیز مداخله می شد. روحانیون محلی شاهزاده شاخوفسکی را به دلیل علاقه به علوم طبیعی به «بدعت» متهم کردند. رژیم تمام مکاتبات به ویژه ارتباط با اقوام را به طور کامل سانسور می کرد. پیام ها توسط مقامات سیبری و بخش سوم سرویس اطلاعات سیاسی در سن پترزبورگ با دقت بررسی می شد. برخی از دسامبریست ها، از جمله ولکونسکی ها، موراویوف ها، و تروبتسکوی ها، ثروتمند بودند، اما اکثر تبعیدیان پولی نداشتند. همسران بسیاری از دسامبریست ها به دنبال شوهرانشان به تبعید رفتند. به نحوی که عبارت همسر دسامبریست تبدیل به نماد روسی فداکاری یک زن نسبت به شوهرش شد. ماریا ولکونسکایا، همسر سرگئی ولکونسکی، رهبر دسامبریست ها، شوهرش را تا تبعیدگاهش در ایرکوتسک همراهی کرد. با وجود شرایط سخت این تبعید، سرگئی ولکونسکی و همسرش ماریا از فرصت ها نهایت استفاده را کردند. سرگئی ریش اصلاح نشده را (با رد اصلاحات پتر کبیر) رایج کرد و با پوشیدن لباس دهقانی به معاشرت با بسیاری از همکاران دهقان خود که با آنها زمین مزرعه خود در اوریک کار می کرد، پرداخت. ماریا نیز به همین ترتیب مدارس، بیمارستان ها
و تئاتری برای مردم محلی تأسیس کرد. دیگر تبعیدیان ترجیح دادند پس از گذراندن دوران محکومیت خود در سیبری بمانند و آزادی نسبی آن را به دسیسه های خفه کننده مسکو و سن پترزبورگ ترجیح دادند. بسیاری از دسامبریست ها در تبعید پیشرفت کردند و به مرور زمان صاحب زمین و کشاورز شدند. در سال های بعد، آن ها به الگوهای جنبش پوپولیستی دهه های ۱۸۶۰ و ۱۸۷۰ تبدیل شدند، زیرا حمایت دسامبریست ها از اصلاحات (شامل الغای سرف ها) تحسین بسیاری از روشنفکران از جمله لئو تولستوی را برانگیخت. ارزیابی. هم شمالی ها و هم جنوبی ها درخصوص بی برنامگی برای فردای واژگونی موفقیت آمیز نظام حاکم همانند هم بودند. این دو گروه کمتر به راه ها و روش های تحقق اهدافشان فکر کردند و تنها روشی که اجماع در خصوص رد آن وجود داشت، یک خیزش مردمی بود. احساس می شد که اعضاء به همان اندازه کهاز نیروهای نظام موجود می ترسیدند، از یک جمعیت بی نظم انقلابی هم می ترسیدند. در واقع، همدردی توده ها مطلوب بود، اما همکاری آنها به هیچ وجه مد نظر نبود. همیشه این سؤال در میان دسامبریست ها مطرح بود که چگونه یک انقلاب مردمی تبدیل به یک هیولا خواهد شد؟ یکی از اعضای انجمن جنوبی در نامه ای نو