Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نانوتیوب های سیلیکونی نانوذراتی هستند که ساختاری شبیه لوله از اتم های سیلیکون ایجاد می کنند. آنها به دلیل خواص فیزیکی غیرعادی شان که اساساً با خواص بنیادی توده سیلیکونی متفاوت است، در فناوری دارای اهمیت هستند. اولین گزارش ها دربارهٔ نانوتیوب های سیلیکونی حدود سال ۲۰۰۰ منتشر شد. نانوساختار های با بعد کم چون نانولوله ها و نانوسیم ها به داشتن خواصی که بطور برجسته از ساختار کریستالی متعارف مواد تشکیل دهنده خود متفاوت است، مانند اثرات کوانتوم مکانیکی در ابعاد کوچک و غیره شناخته می شوند. که در این بین نانوساختار های با بعد کم مبتنی بر کربن همانند لوله های کربنی و گرافن، توجه بسیاری را به خود جلب کرده اند. اعتقاد بر این است که نانوساختار های سیلیکونی یک نامزد بالقوه برای کاربرد های متنوع مانند ساخت آشکارساز های بهتر بیماری، سنسور های بیولوژیکی و لوازم الکترونیکی کوچک مانند تراشه های حافظه با چگالی فوق العاده بالا برای محاسبات فوق سریع می باشند. تلاش های اساسی در زمینه بررسی شکل های نانومقیاس سیلیکون توسط گروه های مختلف منجر به ساخت نانوسیم ها، همچنین نانوخوشه های سیلیکونی گردیده است. نانوسیم های سیلیکونی به خاطر ویژ
گی های الکترونیکی و الکترونیک نوری منحصر به فرد و نانوخوشه های سیلیکونی نیز مخصوصا به خاطر ویژگی های پیش بینی نشده ی لومینسانس شان جالب توجه هستند. دسته ای دیگر از نانوساختار های تک بعدی نانولوله های سیلیکونی می باشند که فرصتی را در زمینه هایی چون فناوری باتری، فوتوولتاییک، تحویل دارو، سنسور های بیولوژیکی، و غیره فراهم می آورند. تهیه و تولید. یک روش برای تهیه نانوتیوب های سیلیکونی استفاده از راکتوری با به کارگیری قوس الکتریکی و بدون استفاده از کاتالیزور است. برای اطمینان از خلوص کافی، راکتور تخلیه می شود و با گاز نجیب واکنش ناپذیر آرگون پر می شود. شکل گیری درست نانوتیوب ها به فرایند رسوب بخار شیمیایی بستگی دارد. یک روش رایج تر در مقیاس آزمایشگاهی، استفاده از نانوسیم های ژرمانیوم، کربن یا اکسید روی به عنوان یک الگو است. سیلیکون، که معمولاً از گاز سیلان یا تتراکلرید سیلیکون می آید، روی نانوسیم ها رسوب می کند و هسته رها شده زیر تیوب سیلیکونی، حل نشده جدا می شود. رشد الگوهای نانوسیم، رسوب سیلیکون و نانوسیم اچ شده و در نتیجه هندسه نانوتیوب های سیلیسیم حاصل را می توان در روش دوم به دقت کنترل کرد. اگرچه، کوچکترین قط
ر داخلی به ده ها نانومتر محدود می شود. مکانیزم های بخار-مایع-جامد(VLS) و جامد-مایع-جامد(SLS) از روش های متداول برای رشد نانوساختارهای سیلیکونی یک بعدی هستند. اگر چه، معمولاً تنها یک نوع فلز به عنوان کاتالیزور ترکیب می شود و به همین دلیل نمی توان برای رشد نانو ساختارهای توخالی (لوله ای) سیلیکونی از آن استفاده کرد. در تلاش های اخیر، از یک کاتالیزور دولایه نیکل-طلا برای مزیت بخشی بیشتر نرخ رشد نابرابر کاتالیزورهای فلزی تشکیل دهنده استفاده شده است. با استفاده از این تکنیک های اصلاح شده VLS و SLS، نانوتیوب های سیلیکونی چند جداره با ضخامت دیواره جانبی تنها چند نانومتر، تولید شده اند. کاربردها. به خاطر رسانایی بالستیک آن ها، نانوتیوب ها و نانوسیم های سیلیکونی در صنعت الکترونیک مورد استفاده قرار می گیرند. به عنوان مثال در مولدهای ترموالکتریک استفاده می شوند. از آنجا که ساختار می تواند مولکول های هیدروژن را جای دهد و پس از آن ممکن است زغال سنگ را شبیه CO 2، در نظر بگیرد که در نتیجه نانومواد سیلیکون ممکن است مانند یک سوخت فلزی رفتار کنند. یک نانوتیوب سیلیکونی شارژ شده با هیدروژن، انرژی را تحویل می دهد و در این فرایند آ
ب، اتانول، سیلیکون و ماسه به صورت رسوب باقی می مانند. اگر چه، از آنجایی که تولید هیدروژن به انرژی بسیار زیادی نیاز دارد، این تنها یک روش پیشنهادی برای ذخیره انرژی است، نه تولید آن. باتری های لیتیوم-یونی. نانوتیوب های سیلیکونی و نانوسیم های سیلیکونی را می توان در باتری های لیتیوم یونی استفاده کرد. باتری های لیتیوم یونی سنتی از گرافیت کربن به عنوان آند استفاده می کنند، اما جایگزین کردن آن با نانوتیوب های سیلیکونی به صورت تجربی ظرفیت آند (بر اساس جرم) را تا ضریب ۱۰ افزایش می دهد (اگر چه بهتر شدن ظرفیت کلی به دلیل ظرفیت های کاتد ویژه کمتر است). . راشید یازامی در مقدمه کتاب خود "نانومواد برای باتری های لیتیوم یون" (یازمی، 2014) مزایای نانومواد را به عنوان افزایش انرژی و چگالی توان در مقایسه با فناوری های مقیاس میکرونی توصیف می کند. این مواد فوق العاده کوچک به دلیل نسبت بالای سطح به حجم، می توانند مکان های بیشتری را برای ذخیره لیتیوم فراهم کنند. علاوه بر این، اعتقاد بر این است که نانومواد می توانند آن سایت ها را بسیار سریعتر از سایر فناوری ها پر کنند. هر دو ویژگی مزایای افزایش انرژی و چگالی توان را ارائه می دهند. ن
انومواد را می توان روی کاتد، آند، جداکننده یا سایر اجزا اعمال کرد. در خصوص باتری های لیتیوم یونی، انواع مختلفی از نانو مواد وجود دارد، از جمله نانولوله ها، نانومیله ها، نانوسیم ها، نانوفلکه ها، نانوذرات، نانوصفحات، نانوپوسته ها، نانوروبان ها و نانوکره ها. محققان در حال توسعه بسیاری از فاکتورهای شکل منحصر به فرد نانومواد برای دستیابی به ویژگی های مختلف هستند. نانومواد بر اساس انواع مواد مورد استفاده مانند نانولوله های کربنی (CNT) یا نانولوله های سیلیکونی (SNT) به دو دسته عمده تقسیم می شوند. یک نمای ساده از یک نانوسیم ممکن است مانند علف در حال رشد در چمن شما باشد. نانوساختارها معمولاً مستقیماً روی کلکتور جریان فلزی رشد می کنند. آند مبتنی بر سیلیکون. سیلیکون (Si) به دلیل ظرفیت نظری خاص و جذاب خود (بیش از 3500 میلی آمپر ساعت برای سیستم لیتیوم یونی) و پتانسیل تخلیه کم (370 میلی ولت در مقابل لیتیم) یک ماده امیدوارکننده است. کاربرد نانوساختارهای سیلیکونی به عنوان آند لیتیوم یونی به قدری متنوع است که بررسی های کامل روی آن انجام شده است؛ اما یکی از چالش های اصلی آند مبتنی بر سیلیکون، انبساط یا انقباض شدید حجم در حین ق
رار دادن آن یا خارج کردن آن است. چالش دیگر آند سیلیکون، رسانایی الکتریکی پایین آن است. و از مزایای این نانوساختار می توان به فراهم کردن فضایی برای کاهش تنش و کرنش در هنگام تغییر حجم اشاره نمود. نیمه هادی ها. یکی دیگر از کاربردهای در حال توسعه نانوتیوب سیلیکونی کاربرد در نشر نور است. از آنجایی که سیلیکون یک نیمه هادی نوار ممنوعه غیر مستقیم است، بازده کوانتومی نوترکیب تابشی در این ماده بسیار کم است. با کاهش ضخامت نانو ساختارهایی با پایه سیلیکون به زیر شعاع مؤثر بور (در سیلیکون حدود حدود ۹ نانومتر) بازده کوانتومی انتشار نور از این ماده به دلیل اثر چاه پتانسیل کوانتومی افزایش می یابد. با تکیه بر این اطلاعات، قابلیت انتشار نور ناتیوب های سیلیکونی با دیواره های جانبی بسیار نازک نشان داده شده است. زیست پزشکی. نانولوله های سیلیکونی دسته جدیدی از نانولوله های معدنی هستند که می توانند برای جداسازی زیستی، تحویل دارو، تصویربرداری و سایر کاربردهای زیست پزشکی استفاده شوند. استفاده از این نانولوله های سیلیکونی برای استفاده در کاربردهای زیست پزشکی هنوز در مراحل اولیه تحقیق است. برخی از خواصی که نیاز به بررسی بیشتر دارند، ویژ
گی های ساختاری و عملکردی هستند که بر زیست سازگاری و جذب سلولی نانولوله ها تأثیر می گذارند.
الیکایی توکایی، توکا-الیکایی یا زلدونیا گونه ای از نُه پرنده آوازخوان اولیه است که بومی کاستاریکا و غرب پاناما است. این گونه برای اولین بار توسط رابرت ریدگوی در سال 1907 که الیکایی بود و نه یک توکا (و بی ارتباط با هر دو)، توصیف شد، دارای دم کوتاه، بال های گرد و قلم پای (تارسی) کشیده است. این تنها گونه از سرده "Zeledonia است" که روابط آن نامشخص بوده است، اما اکنون در کانون توجه قرار گرفته است. گاهی در خانواده خود (که توسط داده های ژنتیکی اخیر پشتیبانی می شود) یا (به اشتباه) با توکایان قرار می گیرد. در حال حاضر توسط برخی از مقامات خانواده سسک های جهان جدید قرار داده شده است، ترتیبی که از طریق داده های اخیر نیز نادرست است. نام سرده یادبودی از خوزه کاستولو زلدون، پرنده شناس کاستاریکایی است.
باگ پنتیوم اف دی آی وی یک باگ سخت افزاری می باشد که بر واحد ممیز شناور (FPU) در پردازنده های اولیه اینتل پنتیوم تأثیر می گذارد. بخاطر این باگ، پردازنده ممکن است هنگام تقسیم برخی از جفت های خاص اعدادِ با دقت بالا، نتایج ممیز شناورِ باینری اشتباهی برگرداند. این باگ در سال ۱۹۹۴ توسط توماس آر نایسلی، پروفسوری در کالج Lynchburg، کشف شد. مقادیر ازدست رفته در جدول جست وجوی مورد استفاده توسط الگوریتم تقسیم ممیز شناور، باعث محاسبه اشتباهات کوچکی شد. با اینکه این خطاها در اکثر موارد مورد استفاده به ندرت رخ داده و باعث انحرافاتی در رسیدن به خروجی درست می شوند، در شرایط خاص امکان رخ دادنِ مکرر آن ها وجود داشته و می توانند باعث انحرافات چشم گیرتری شوند. شدت باگ اف دی آی وی بحث برانگیز است. با اینکه اکثر کاربران به ندرت با این باگ مواجه می شدند (طبق تخمین مجله "بایت"، امکان بروز نتایج اشتباه، در تقسیمات ممیز شناور با پارامترهای رندوم، ۱ در ۹ بیلیون می باشد)، این مشکل و مدیریت اولیه اینتل در حل مشکل، مورد انتقاد شدیدِ جامعه تکنولوژی گرفت. در دسامبر سال ۱۹۹۴، اینتل پردازنده های معیوب را جمع آوری کرد و این اولین باری بود که ی
ک تراشه کامپیوتری به طور کامل جمع می شود. در ژانویه سال ۱۹۹۵، اینتل «هزینه پیش از مالیاتی به میزان ۴۷۵ میلیون دلار با درآمد یا ظاهرا کل هزینه جایگزینی پردازنده های معیوب» را اعلام کرد. شرح. به منظور بهبود سرعت محاسبات تقسیم ممیز شناور در تراشه پنتیوم روی 486DX، اینتل تصمیم به تعویضِ تقسیم شیفت و تفریق با الگوریتم سوینی، رابرتسون و توچر (SRT) گرفت. الگوریتم SRT می تواند در هر سیکل ساعت، دو بیت از نتیجه تقسیم را تولید کند در حالی که الگوریتم ۴۸۶ توانایی تولید فقط یک بیت را داشت. این الگوریتم با استفاده از یک آرایه منطقی قابل برنامه ریزی با ۲۰۴۸ درایه پیاده سازی شده که ۱۰۶۶ درایه آن باید با یکی از مقادیر زیر پر شده باشد: -۲،۱، ۰، +۱، +۲. وقتی آرایه اصلیِ پنتیوم کامپایل شد، پنج مقدار به طور درست در قطعه ای که آرایه را روی تراشه ها وارد می کرد بارگیری نشده بودند - به همین دلیل پنج خانه آرایه دارای مقدار صفر بودند در حالی که باید دارای مقدار +۲ می بودند. در نتیجه محاسباتی که مربوط به این پنج خانه هستند، خطا می دهند؛ این خطاها به دلیل خاصیت بازگشتیِ الگوریتم SRT، می توانند به طور مکرر افزایش پیدا کنند. در حالت های ن
اسالم، خطا می تواند به چهارمین رقم اصلیِ نتیجه برسد گرچه این اتفاق نادر است. معمولاً خطا به نُهمین یا دهمین رقم اصلی محدود می شود. فقط ترکیب های خاصی از صورت و مخرج باگ را تحریک می کنند. یکی از مثال هایی که زیاد گزارش شده، تقسیمِ ۴٬۱۹۵٬۸۳۵ بر ۳٬۱۴۵٬۷۲۷ می باشد. اجرای این تقسیم در هر نرم افزاری که از کمک پردازنده ممیز شناور استفاده می کرد مانند ماشین حساب ویندوز، به کاربران امکان این را می داد که بفهمند تراشه پرنتیوم شان آسیب دیده است یا خیر. مقدار صحیح محاسبه عبارت است از: وقتی به مبنای ۱۶ که مورد استفاده پردازنده است برده شود، ۴٬۱۹۵٬۸۳۵ = 0x4005FB و ۳٬۱۴۵٬۷۲۷ = 0x2FFFFF عدد ۵ در 0x4005FB، باعث دسترسی به خانه های «خالی» آرایه می شود. در نتیجه مقدار برگردانده شده توسط یک پردازنده پنتیوم معیوب، در چهار رقم یا بیشتر اشتباه است. بررسی و پاسخ. Thomas Nicely، پروفسور ریاضیات در کالج Lynchburg، کدی برای شمارش اعداد اول، اعداد اول دوقلو، اعداد اول triplet و اعداد اول quadruplet نوشته است. در تاریخ ۱۳ ژوئن سال ۱۹۹۴، او متوجه یک سری ناسازگاری در محاسبات شد، بعد مدت کوتاهی که به مجموعه کامپیوترهایش یک سیستم پنتیوم اضافه
کرد و تا ۱۹ اکتبر سال ۱۹۹۴، قادر به برطرف کردن عوامل دیگری (مثل مشکلات برنامه نویسی، مجموعه تراشه های مادربورد و غیره) نبود. در ۲۴ اکتبر سال ۱۹۹۴، گزارش مشکل را به اینتل فرستاد. طبق گزارش ها، خودِ اینتل در ژوئن سال ۱۹۹۴ از مشکل باخبر شده بود و در این مرحله اقدام به حل مشکل کرده بود ولی تصمیم داشت جزییاتی به صورت عمومی منتشر نکند و سی پی یو معیوبی را فراخوانی نکند. در تاریخ ۳۰ اکتبر سال ۱۹۹۴، ایمیلی برای استادان و محققان مختلف فرستاد که در آن مشکل را شرح داده و از آن ها درخواست کرده بود که عیب پنتیوم های 486-DX4s و پنتیوم های مشابه را گزارش دهند. آن ها به سرعت مشکل را بررسی و تأیید کردند و خبر آن سریعاً در اینترنت پیچید. این مشکل از روی حرف اول کلمه floating-point (ممیز شناور) و دو حرف اول کلمه division (تقسیم) در زبان اسمبلی X86، «باگ پنتیوم اف دی آی وی» نام گرفت. این عملیات تحت تاثیرترین عملیات مورداستفاده بود. این قضیه اولین بار در ۷ نوامبر سال ۱۹۹۴، در مقاله ای در "الکترونیک انجنیر تایمز"، با مضمون «اینتل نقص فنی اف پی یو پنتیوم را برطرف می کند» توسط الکساندر ولف به طور عمومی مطرح شد، پس از آن در اخبارِ ش
بکه CNN در تاریخ ۲۲ نوامبر پخش شد. همچنین توسط روزنامه های "نیویورک تایمز" و "بوستون گلوب" گزارش شد و در روزنامه "بوستون گلوب" در صفحه اول قرار گرفت. در این مرحله، اینتل عیب ممیز شناور را تأیید کرده بود ولی مدعی بود که مشکل جدی ای وجود ندارد و اکثر کاربران درگیرش نمی شوند. اینتل به کاربرانی که توانایی اثبات درگیر شدن شان با این مشکل را داشتند، پیشنهاد تعویض پردازنده داد. با این همه، هرچند که بیشتر آمار غیر وابسته به شرکت، به این موضوع پی بردند که باگ تأثیر کمی برای اکثر کاربران دارد، باز هم تأثیر منفی چشم گیری روی وجهه عمومی شرکت گذاشت.IBM، فروش کامپیوترهایی که دارای سی پی یوی اینتل بودند را متوقف کرد و سهام اینتل به شدت افت کرد. برخی در این صنعت، جویای علت این تصمیم IBM شدند؛ IBM در آن زمان سی پی یوهای پاورپی سی را تولید کرد و از خسارت وارد شده بر اعتبار پنتیوم یا اینتل، سود زیادی دریافت کرد. با این حال، این تصمیم باعث شد که خریداران حقوقیِ قطعات کامپیوتر، درخواست تعویض سی پی یوهای موجود پنتیوم را بدهند و مدتی بعد، سایر تولیدکننده های کامپیوتر، شروع به پیشنهاد تعویض تراشه های معیوب پنتیوم، بدون این که سؤالی
بپرسند، کردند. رشد نارضایتی از پاسخ اینتل باعث شد این شرکت پیشنهاد تعویض همهٔ پردازنده های پنتیوم را در تاریخ ۲۰ دسامبر بدهد. در ۱۷ ژانویه سال ۱۹۹۵، اینتل «هزینه پیش از مالیاتی به میزان ۴۷۵ میلیون دلار با درآمد یا ظاهرا کل هزینه جایگزینی پردازنده های معیوب» را اعلام کرد. این مقدار معادل ۷۴۳ میلیون دلار در سال ۲۰۱۹ می باشد. اینتل به دلیل منع توزیع کننده ها و تولیدکنندگان تجهیزات اصلی (OEM) از شرکت در برنامه فراخوانی و مجبور شدن مصرف کنندگان به تعویض تراشه ها توسط خودشان، مورد انتقاد قرار گرفت. اینتل دلیل خود را برای این موضوع در صفحه وب پشتیبانی خود منتشر کرد و محتوا به این صورت بود «این تصمیم شخصی خود مصرف کننده است که مشخص کند آیا عیب روی دقت برنامه شان تاثیر می گذارد یا خیر.» مقاله ای در سال ۱۹۹۵ در Science، در رابطه با اهمیتِ مشکلات نظریه اعداد در کشف باگ های کامپیوتری منتشر شد که این موضوع را تشریح می کند و پیشینه ای از ریاضیات و تاریخچه ثابت برون می دهد، مشکل به درستی در حال حل شدن بود که او باگ را کشف کرد. پاسخ اینتل به باگ اف دی آی وی، به عنوان یک مورد از تأثیر روابط عمومی بر مشکلی که اثر کاربردی مشکل
ذکر شده را تحت الشعاع قرار می دهد، شناخته شده بود. در حالی که اکثر کاربران با عیب گفته شده درمحاسبات روزانه برخورد نمی کردند، پاسخ اولیه شرکت در رابطه با تعویض نکردن تراشه ها تا وقتی که که مشتریان تضمین کنند تراشه ها معیوب هستند، باعث واکنش منفی گروهی از متخصصان این صنعت شد. بازخورد عمومی بعدی، اطمینان مصرف کنندگان به سی پی یوها را درهم شکست و باعث تقاضا برای اقدام حتی از طرف افرادی که امکان برخورد با مشکل را نداشتند، شد. در آن زمان از اندرو گروو، مدیر عامل اینتل، در ژورنال وال استریت با این سخنان نقل قول شده بود «من فکر می کنم که بخش اصلی از مشکل که فراموش کرده ایم این است که ما به خود اجازه می دهیم به دیگران بگوییم راجع به چه چیزی نگران باشند یا نباشند، چه کاری باید انجام دهند، چه کاری باید انجام ندهند.» به دنبال مشکلات بعد از کشف باگ و فراخوانی پس از آن، افزایش قابل ملاحظه ای در استفاده از راستی آزمایی رسمیِ عملیات های ممیز شناور سخت افزاری در سراسر این صنعت نیمه فعال دیده شد. به خاطر کشف این باگ، تکنیکی به نام «وارسی مدل در سطح واژه»، مناسب الگوریتم SRT در سال ۱۹۹۶ توسعه یافت. اینتل به استفاده از راستی آز
مایی رسمی در توسعه ساختار سی پی یوهای بعدی ادامه داد. در توسعه پنتیوم ۴، از ارزیابی مسیر نمادی و اثبات قضیه استفاده شد تا تعدادی باگ که تأثیر مشابهی با باگ ذکر شده داشتند، پیدا کنند. اولین ریزمعماری اینتل که از راستی آزمایی رسمی به عنوان روش اصلی راستی آزمایی استفاده می کرد، Nehalem بود که در سال ۲۰۰۸ توسعه یافت. مدل های تحت تاثیر. باگ اف دی آی وی، روی پنتیوم ۶۰ تا ۶۶ مگاهرتزی P5 800 در ورژن های قبلی تا D1 و پنتیوم ۷۵، ۹۰ و ۱۰۰ مگاهرتزی P54C 600 تا ورژن های قبلی تا B5 تأثیر می گذارد. سی پی یوهای ۱۲۰ مگاهرتزی P54C و P54CQS، از باگ تأثیر نمی گیرند. اصلاحات نرم افزاری. اصلاحات نرم افزاری مختلفی توسط سازندگان تولید شد تا حول محور باگ فعالیت کنند. الگوریتم خاصی که در یک مقاله در "IEEE Computational Science &amp; Engineering" به چشم می آید، به منظور جست وجو برای صورت و کسرهایی ست که دسترسی به خانه های آرایه منطقی قابل برنامه ریزی که اشتباهاً حاوی عدد صفر هستند را تحریک می کنند و در صورت پیدا کردن، هر دو عدد را در ۱۵/۱۶ ضرب می کنند. این ضرب اعداد را از محدوده ارقامی که باعث ایجاد باگ می شوند، خارج می کند. هرچند انجا
م این ضرب باعث کاهش چشمگیر سرعت می شود - در برخی موارد زمان اجرای محاسبه را دو برابر می کند. چالش اصلیِ شرکت های نرم افزاری، پیاده سازی اصلاحی در یک نرم افزار از قبل موجود، به خصوص اصلاحی که بر پایه کتابخانه های خارج از دسترسی آن ها بود. بعضی از شرکت ها مثل Wolfram Research، تصمیم به اصلاح مستقیمِ زبان ماشین موجود گرفتند تا کد عملیات اف دی آی وی را با دستورالعملی غیرمجاز تعویض کنند. این موضوع باعث ایجاد اکسپشنی می شود که یک اکسپشن هندلر که خود از طریق اصلاح ایجاد شده، آن را دریافت کند. از اینجا هر کد اختیاری ای می تواند حول محور باگ اجرا شود. مایکروسافت محیط رفع مشکلی در سطح سیستم عامل در ورژن های ویندوز تا ویندوز XP ارائه کرد. سیستم عامل دارای برنامه های کمکی بود تا وجود باگ را بررسی کرده و در صورت پیدا شدن باگ، اف پی یو را غیرفعال سازد.
رامز زروقی (زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل الجزایر است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال الجزایر بازی کرده است.
آکواملت یک ماده پلیمری طبیعی هیدراته است که قادر است در دماهای محیطی از طریق یک ورودی تنش کنترل شده (مکانیکی یا شیمیایی) جامد شود. آنها منحصر به فرد هستند و می توانند کار اعمال شده روی آنها را از طریق تغییر در پیوند هیدروژنی ذخیره کنند، که آنها را قادر می سازد با انرژی تقریباً 1000 برابر کمتر از پلیمرهای استاندارد پردازش شوند. این اخیراً برای یک زیست بسپار قدیمی مانند ابریشم ، نشان داده شده است، با این حال تصور می شود مکانیسم انجماد در بسیاری از مواد بیولوژیکی دیگر ذاتی است. کشف. کشف روش کم انرژی برای تشکیل الیاف باعث شده است تا محققان ابریشم را به عنوان دسته جدیدی از پلیمرها ببینند که آنها را "آکواملتس" می نامند. بر اساس این مقاله، پلیمر مصنوعی و ابریشم هر دو تحت فرایند ریسندگی مشابهی قرار می گیرند، پروتئین های ابریشم به دلیل برهم کنش این ماکرومولکول ها (پروتئین های ابریشم) با مولکول های مرتبط آب در طول ریسندگی طبیعی، چین، دناتوره و تجمع می یابند. این فرایند "یک حالت نانوکامپوزیت از ماده بیولوژیکی" را تولید می کند که نویسندگان آن را "آکواملت" می نامند. دکتر کریس هالند از گروه ابریشم آکسفورد، بخشی از گروه جان
ورشناسی دانشگاه آکسفورد، می گوید: «وقتی آب ماهی ها به سرعت کشیده می شوند، آب خود را از دست می دهند، که به آن ها کمک می کند تا تشکیل الیاف را مانند یک جغجغه «قفل کنند». این اتفاق در مورد پلاستیک های روزمره شما که برای حفظ الیاف نیاز به خنک شدن دارند و باعث ناکارآمدی و سخت تر شدن پردازش آنها می شود، نمی افتد.» مکانیزم. آکواملت ها به عنوان یک کلاس جدید از مواد پلیمری در نتیجه مقایسه بین مواد اولیه در حال چرخش کرم ابریشم چینی ( "کرم ابریشم" ) و پلی اتیلن با چگالی بالای ذوب (HDPE) با استفاده از تصویربرداری نور پلاریزه شده برشی (SIPLI) تعریف شد. درک فعلی از فیبریلاسیون ناشی از برش مستلزم آن است که زنجیره های پلیمری تحت سری مراحل زیر قرار گیرند: 1) مولکول های زنجیره بلند کشیده می شوند، 2) و هسته های نقطه ای پایدار را تشکیل می دهند، که 3) در زیر جریان در ردیف ها قرار می گیرند و سپس 4) رشد می کنند تا یک فیبریل های کریستالی تشکیل دهند. برای اینکه این فیبرها باقی بمانند، دمای نمونه باید به زیر نقطه ذوب پلیمرها کاهش یابد. این فرآیند مشابه فیبرولوژنز پلیمرهای ابریشم طبیعی است که در آن پروتئین ها همسو می شوند (تا می شوند)،
هسته می شوند(واسرشتن)، و متبلور می شوند (جمع می شوند). با این حال، برای ابریشم، فیبریل ها بدون نیاز به کاهش دما باقی می مانند. از منظر ماکرومولکولی، تصور می شود که این دو فرآیند به دلیل برهمکنش منحصر به فرد یک پروتئین بومی با آب به آن مشابه هستند. مانند یک زنجیره پلیمری منفرد در یک مذاب، یک پروتئین بومی و مولکول های آب نزدیک به آن ممکن است نه به عنوان یک محلول، بلکه به عنوان یک موجودیت واحد واحد پردازش پذیر در نظر گرفته شود به نام «آکواملت». تفاوت بین یک پلیمر معمولی و یک آکواملت در توانایی آکواملت برای جامد شدن در پاسخ به تنش در دمای محیط نشان داده می شود. این زمانی اتفاق می افتد که تنش اعمال شده برای جدا کردن آب نزدیک به پروتئین از پروتئین کافی باشد و نانوکامپوزیت را تجزیه کند. این منجر به تغییرات ساختاری پروتئین و افزایش احتمال تشکیل پیوند هیدروژنی بین زنجیره های پروتئینی و انجماد بعدی می شود. ساختارهای چند مقیاسی، به عنوان مثال، فوم ها نتیجه ترکیبی از میدان های تنش جهت دار و ویژگی های خودآرایی آکواملت هستند. کاربرد های مهم. آکواملت ها مزایای متعددی را نسبت به راه حل های فعلی برای تولید پلیمر های مصنوعی ا
رائه می دهند.اولاً آنها منشأ کاملاً طبیعی دارند، بدون اتکا به نفت برای تولید و قابل بازیافت و زیست تخریب پذیر هستند . ثانیاً آنها را می توان در دما و فشارهای اتاق پردازش کرد و در نتیجه فقط آب به عنوان محصول جانبی فرایند انجماد تولید می شود. ثالثاً محاسبات کاری انجام شده بر روی مواد اولیه ابریشم و پلی اتیلن با چگالی بالا تفاوت ده برابری را در مقدار انرژی برشی مورد نیاز برای شروع انجماد نشان داد. هنگامی که دمای پردازش در نظر گرفته می شود، تفاوت در انرژی مورد نیاز برای انجماد برای آکواملت ها هزار برابر کمتر از پلیمرهای مصنوعی است. کت آکواملت (Coats Aquamelt) یک جایگزین مقرون به صرفه و کم هزینه برای نخ های معمولی در تولید پوشاک است.آکواملت که از PVA نخ ریسی شده ساخته شده است، یک نخ محلول در آب است که هنگام غوطه ور شدن یا اسپری شدن با آب گرم حل می شود. این به محافظت از پارچه در برابر آسیب های ناشی از برداشتن بخیه های موقت کمک می کند . همچنین درز تمیزی را بدون نخ های شل یا بدون تراش می دهد و پس از حل شدن در آب هیچ اثری از خود باقی نمی گذارد.نیازی به برداشتن بخیه های موقتی که با نخ معمولی دوخته شده اند، وجود ندارد و
در نتیجه از آسیب دیدن پارچه جلوگیری می شود و باعث صرفه جویی در انجام عملیات وقت گیر و پرهزینه می شود . پیوند به بیرون. sciencedebate.com coats.com ابریشم پلیمر
جان مونتاگو ارل چهارم ساندویچ (; – ) سیاستمدار بریتانیایی بود که جانشین پدربزرگش ادوارد مونتاگو، سومین ارل ساندویچ بود و در ده سالگی ارل ساندویچ در سال ۱۷۲۹ شد. او در طول زندگی خود مناصب نظامی و سیاسی مختلفی از جمله رئیس پست، اولین لرد دریاسالاری و وزیر امور خارجه وزارت شمال را بر عهده داشت. او همچنین به دلیل این ادعا که او مخترع همنام ساندویچ است، شناخته شده است. جان مونتاگو در سال 1718، پسر ادوارد مونتاگو، ویسکونت هینچینگ بروک به دنیا آمد. پدرش زمانی که جان چهار ساله بود درگذشت و او را به عنوان وارث خود باقی گذاشت. مادرش به زودی دوباره ازدواج کرد و او ارتباط چندانی با او نداشت. او در سن ده سالگی در سال 1729 به عنوان ارل ساندویچ جانشین پدربزرگش شد. ساندویچ. ساندویچ امروزی به نام لرد ساندویچ نامگذاری شده است، اما شرایط دقیق اختراع و استفاده اصلی آن هنوز موضوع بحث است. شایعه ای در سفرنامه ای به نام "تور لندن" توسط پیر ژان گروسلی این افسانه را شکل داد که نان و گوشت لرد ساندویچ را سر میز قمار نگه می دارد، اما ساندویچ عادت های بد زیادی داشت، داستان از این قرار است که لرد ساندویچ قمارباز بسیار متبحری بود و ساعات ط
ولانی که پشت میز ورق بازی می کرد، وقت بابت غذا خوردن نداشت. در نتیجه از خدمتکارانش می خواست که بین دو تکه نان تکه هایی گوشت برای او بیاورند، عادتی که در میان دوستان قماربازش مشهور شد. طبق این روایت، افراد دیگر شروع به سفارش «همان ساندویچ» کردند و به این ترتیب «ساندویچ» متولد شد. جایگزین دیگر برای این روایت توسط زندگینامه نویس ساندویچ NAM Rodger ارائه شده است، می گوید که که تعهدات ساندویچ به نیروی دریایی و زمانی که صرف کار می کرد به او فرصت غذا خوردن صحیح نمی داد و اون مجبور بود حین کار غذای خود را صرف کند.
پایانه-N (که با عنوان ترمینال-N، ترمینال آمینو، پایانه آمینو، ترمینال-NH۲ و پایانه-NH۲ نیز شناخته می شود) قسمت آغازین یک پروتئین یا پلی پپتید است که به گروه آمین آزاد (-NH2) واقع در انتهای یک توالی آمینواسیدی در رشته پلی پپتید اشاره دارد. در داخل یک پپتید، گروه آمینِ یک آمینو اسید به گروه کربوکسیلیک اسیدِ آمینو اسیدِ دیگر متصل می شود و تشکیل یک زنجیره می دهد. این فرایند باعث می شود یک گروه کربوکسیلیک آزاد در یک انتهای پپتید به نام پایانه-C و یک گروه آمین آزاد در انتهای دیگر به نام پایانه-N ایجاد نماید. طبق قرارداد، توالی های پپتیدی از پایانه-N تا پایانه-C، از چپ به راست (در سیستم های نوشتاری چپ به راست) نوشته می شوند. این امر جهت ترجمه را با جهت متن مرتبط می کند (زیرا وقتی پروتئینی از RNA پیام رسان ترجمه می شود، از پایانه-N به پایانه-C ایجاد می شود، به عبارت دیگر، آمینو اسیدها به انتهای کربوکسیل اضافه می شوند).
پایانه-C (که با عنوان ترمینال-C، ترمینال کربوکسیل، پایانه کربوکسیل، ترمینال-COOH و پایانه-COOH نیز شناخته می شود) انتهای یک زنجیره آمینو اسیدی (پروتئین یا پلی پپتید) است که یک گروه کربوکسیل (-COOH) آزاد در آن واقع شده است. هنگامی که پروتئین از RNA پیام رسان ترجمه می شود، از پایانه-N به پایانه-C ایجاد می شود. قرارداد نوشتن توالی های پپتیدی به این صورت است که پیانه-C در سمت راست قرار داده شود و توالی آمینواسیدها از پایانه-N تا C نوشته شود.
کوره ریتورت ، استوانه است که از فولاد با آلیاژ بالا ساخته شده است و داخل کوره قرار می گیرد. در تولید فلز منیزیم طی فرایند سیلیکوترمیک در دماهای بالا با فروسیلیسیم واکنش می دهد و کریستال های منیزیم تشکیل می شوند. این فرایند شامل احیای اکسید منیزیم مذاب به وسیلهٔ فرو سیلیسیم در کوره های ریتورت، تحت خلأ در دمای حدود ۱۴۰۰ درجه سانتی گراد است. ریتورت افقی. ریتورت افقی ، یک لوله ۳ متری به ضخامت ۳ سانتیمتر و قطر حدود ۳۵ سانتی متر که تعداد زیادی از آنها را کنار هم در کوره قرار می گیرند و مشعل از داخل به آن زده شده. به سر این استوانه یک تجهیزی به اسم کندانسور جوش داده می شود. این کندانسور آب را می چرخاند تا سر استوانه خنک باشد و اینها همگی به یک سیستم خلاء متصل هستند. دمای کندانسور بهینه در ۴۸۵ درجه سانتیگراد با مقدار خلأ قابل قبول برای فرایند گزارش شده است. این ریتورت ها روی پایه های نسوز سرامیکی قرار می گیرند که بتوانند وزن آنها را تحمل کنند. مشعل محیط داخل کوره را کاملاً داغ می کند. بریکت ساخته شده را داخل ریتورت، قلب کارخانه احیا، شارژ می شود. کارگرها به صورت دستی این بریکت ها را داخل ریتورت هدایت می کنند. بعد از