Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تاریخ دولت فلسطین توصیف ایجاد و تکامل دولت فلسطین در کرانه باختری و نوار غزه است. در قیمومت بریتانیا بر فلسطین، برنامه های زیادی برای تقسیم فلسطین بدون توافق همه طرفها ارائه شد. در سال ۱۹۴۷، طرح تقسیم سازمان ملل برای فلسطین به رای گذاشته شد که جنگ عرب ها و اسرائیل را به راه انداخت و در سال ۱۹۴۸، با پایان یافتن این حکم، منجر به تأسیس کشور اسرائیل در بخشی از فلسطین شد. قبل از اینکه هر دو سرزمین در جنگ شش روزه ۱۹۶۷ توسط اسرائیل اشغال شود، نوار غزه تحت اشغال مصر و کرانه باختری توسط اردن اداره می شد. از آن زمان پیشنهادهایی برای تأسیس کشور فلسطین ارائه شده است. برای مثال، در سال ۱۹۶۹، سازمان آزادیبخش فلسطین پیشنهاد ایجاد یک کشور دو ملیتی را در کل قلمرو ارائه داد. این پیشنهاد توسط اسرائیل رد شد، زیرا این امر به منزله انحلال دولت اسرائیل بود. اساس پیشنهادهای فعلی دستیابی به راه حل دو کشور در بخشی از کل فلسطین یا نوار غزه و کرانه باختری از جمله بیت المقدس شرقی است که از سال ۱۹۶۷ توسط اسرائیل اشغال شده است. زمینه. دوران عثمانی. در انحلال امپراتوری عثمانی به دنبال جنگ جهانی اول، کشورهای پیروز اروپا طبق معاملات انجام شده
با سایر طرف های ذی نفع، بسیاری از مناطق تشکیل دهنده آن را به موجب اتحادیه ملل به کشورهای تازه ایجاد شده تقسیم کردند. در خاورمیانه، سوریه (از جمله لبنان مسیحی خودمختار عثمانی و مناطق اطراف آن که به جمهوری لبنان تبدیل شد) تحت کنترل فرانسه درآمد، در حالی که بین النهرین و فلسطین به انگلیس ها اختصاص یافتند. اکثر این کشورها در طی سه دهه بعد بدون مشکل زیادی به استقلال دست یافتند، اگرچه در برخی رژیم ها، میراث استعمار با اعطای حقوق انحصاری بازار / تولید نفت و نگهداری نیروها برای دفاع از آن ادامه یافت. با این حال، پرونده فلسطین همچنان مشکل ساز بود. ناسیونالیسم عربی پس از جنگ جهانی دوم احتمالاً با الگو گرفتن از ناسیونالیسم اروپایی در حال افزایش بود. اعتقادات پان عربیستی خواستار ایجاد یک کشور سکولار واحد برای همه اعراب بود. قیمومت بریتانیا بر فلسطین. فلسطین تحت سرپرستی بریتانیا یک نهاد ژئوپلیتیک بود که در سال های ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۸ در منطقه فلسطین و به عنوان بخشی از تقسیم بندی امپراتوری عثمانی پس از جنگ جهانی اول و به سرپرستی امپراتوری بریتانیا تشکیل شد. در جریان جنگ جهانی اول، در شرایطی که اعراب علیه عثمانی شورش کرده بودند،
نیروهای اعزامی مصری تحت فرمان امپراتوری بریتانیا تحت فرمان فرمانده ادموند آلبمی، در جریان کمپین سینا و فلسطین، موفق شدند ترک ها را از شام بیرون کنند. بریتانیا با مکاتبات مک ماهون-حسین موافقت کرد و اعلام کرد استقلال اعراب را به شرطی که ضد عثمانی ها قیام کنند، ارج می نهد. اما دو طرف تفسیر متفاوتی از توافق داشتند و در نهایت بریتانیا و فرانسه، کل منطقه را طبق توافق نامه سایکس–پیکو بین خود تقسیم کردند که این برای اعراب به منزلهٔ خیانت بود. مشکل دیگری که قضیه را از این نیز پیچیده تر می کرد، بیانیه بالفور بود که به یهودی ها قول می داد که بریتانیا از آنان برای فراهم کردن خانه ای ملی برای خود پشتیبانی کند. طرح تقسیم فلسطین. در ۲۹ نوامبر ۱۹۴۷ میلادی، سازمان ملل متحد، طرح تقسیم سرزمین فلسطین به دو کشور اسرائیل و فلسطین و اداره شهر بیت المقدس («اورشلیم» نزد اسرائیل و «قدس» نزد فلسطین)، به صورت بین المللی را تصویب کرد. از تاریخ ۳۰ نوامبر ۱۹۴۷ تا ۱۴ مه ۱۹۴۸ میان شبه نظامیان یهودی و فلسطینی، نبردهای خونینی درگرفت. نهایتاً در ۱۴ مه ۱۹۴۸ هم زمان با پایان قیومیت بریتانیا بر فلسطین، اسرائیل با صدور منشور استقلال، اعلام موجودیت
کرد. یک روز پس از اعلام استقلال، همسایگان عرب برای دفاع از مردم فلسطین به طور هم زمان به اسرائیل حمله کردند که متحمل شکست شدند. از آن پس، مجموعه ای از درگیری های نظامی بین نیروهای اسرائیلی و کشورهای عرب رخ داده که جنگ ۱۹۴۸، جنگ ۱۹۵۶، جنگ شش روزه ۱۹۶۷ و جنگ یوم کیپور ۱۹۷۳ مهم ترین آن ها بوده اند. جنگ شش روزه. جنگ شش روزه ۱۹۶۷ نبردی بود که از ۵ ژوئن تا ۱۰ ژوئن ۱۹۶۷ میان اسرائیل و کشورهای عربی مصر، سوریه و اردن رخ داده و با پیروزی مطلق اسرائیل به پایان رسید. این نبرد نقطه اوج بحرانی بود که از تاریخ ۱۵ مه تا ۱۲ ژوئن ۱۹۶۷ به درازا انجامید و در آن اسرائیل با شکست ارتش چند کشور عربی قسمتی از خاک آن ها را تصرف کرد. این جنگ با حمله هوایی ناگهانی اسرائیل به پایگاه های هوایی مصر در ۵ ژوئن ۱۹۶۷ آغاز شد و اسرائیل طی ۶ روز موفق شد تا نوار غزه و صحرای سینا را از کنترل مصر، شرق اورشلیم و کرانه باختری رود اردن را از کنترل اردن و بلندی های جولان را از کنترل سوریه خارج کند. کشورهای عربی همچون عراق، عربستان سعودی، تونس، سودان، مراکش، الجزایر، لیبی و کویت نیز به اسرائیل اعلام جنگ داده و با اعزام نیروهای کمکی به یاری اردن، مصر و س
وریه شتافتند. نتایج این جنگ در ساخت ژئوپلتیک منطقه تأثیرگذار بوده است. گاهشمار. اعلامیه دولت در سال ۱۹۸۸. یک اعلامیه است که شاعر فلسطینی محمود درویش آن را نوشت و یاسر عرفات در ۱۵ نوامبر ۱۹۸۸ آن را اعلام کرد. قبلاً شورای ملی فلسطین (بدنه قانون گذاری سازمان آزادی بخش فلسطین) آن را با ۲۵۳ رای موافق، ۴۶ رای مخالف و ۱۰ رای ممتنع تصویب کرده بود. این بیانیه در پایان جلسه ۱۹ شورای ملی فلسطین همراه با تشویق خوانده شده بود. در مارس ۱۹۸۹ شورای مرکزی سازمان آزادیبخش فلسطین یاسر عرفات را به عنوان اولین رئیس جمهور کشور فلسطین انتخاب کرد. تشکیلات خودگردان فلسطین (۱۹۹۴). یک سازمان اداره موقت است که حکومت بر بخش هایی از کرانه باختری رود اردن و تمام مناطق نوار غزه را بر عهده دارد. پس از جنگ داخلی فلسطین در سال ۲۰۰۷ که به موفقیت حماس در به دست گرفتن کنترل نوار غزه انجامید، قلمرو تحت کنترل حکومت خودگردان به کرانه باختری محدود شده است. تشکیلات خودگردان فلسطینی در سال ۱۹۹۴ و متعاقب پیمان اسلو بین سازمان آزادی بخش فلسطین و اسرائیل و به عنوان یک حکومت انتقالی پنج ساله تأسیس گردید تا در این مدت مذاکرات نهایی دو طرف انجام پذیرد. طبق پ
یمان اسلو کنترل مسائل امنیتی و کشوری مناطق شهرنشین و فقط کنترل مسائل کشوری مناطق روستایی به حکومت فلسطین تفویض گردید. بقیهٔ مناطق، و از آنجمله مناطق مسکونی اسرائیل، منطقهٔ درهٔ اردن و جاده های عبوری بین مناطق فلسطینی نشین تحت کنترل انحصاری اسرائیل باقی می ماند و بیت المقدس شرقی هم از شمول مفاد این پیمان مستثنی گردید. تشکیلات خودگردان فلسطینی را نباید با سازمان آزادی بخش فلسطین (ساف) اشتباه گرفت. ساف تنها نهادی است که به عنوان نماینده مردم فلسطین در سطح بین المللی شناخته می شود و در سازمان ملل نیز عضویت دارد. اما دولت خودگردان به امور داخلی مناطق فلسطینی نشین می پردازد. تقسیم فتح و حماس. این درگیری از هنگام پیروزی حماس در انتخابات مجلس فلسطین ۲۰۰۶ آغاز شد. در نیم روز ۵ مه ۲۰۰۷ به شکل یک جنگ مسلحانه درآمد و اوج آن از ۷ تا ۱۴ ژوئیه ۲۰۰۷ در غزه بود که طی نبرد غزه ۲۰۰۷ با موفقیت حماس و اشغال سازمان های امنیتی حکومت خودگردان فلسطین توسط گردان های عزالدین قسام به پایان رسید. از آن پس فلسطین در عمل به دو دولت مجزا در نوار غزه و کرانه باختری رود اردن تجزیه شده است. در طول این نبردها که هم اکنون نیز ادامه دارد، آسیب ها
ی شدیدی به فلسطینیان به ویژه در نوار غزه وارد آمده و گزارش های متعددی از نقض فاحش حقوق انسان دوستانه وجود دارد. برخی از مقامات از جمله وزیر خارجه مصر احمد ابوالغیط ایران را متهم به تشویق و تجهیز حماس برای آغاز این نبرد می کنند رسمیت فلسطین به عنوان یک کشور. طرح رسمیت دولت فلسطین برای اولین بار توسط سازمان آزادی بخش فلسطین در ۱۵ نوامبر ۱۹۸۸ در الجزایر تشکیل شد. کشورهای عضو سازمان ملل متحد در زمان حکمرانی محمود عباس به درخواست فلسطینی ها رای موافق دادند و از نهاد ناظر (سازمان آزادی بخش فلسطین) به کشور ناظر غیرعضو ارتقاء پیدا کرد. در رأی گیری شب ۲۹ نوامبر ۲۰۱۲ در مجمع عمومی سازمان ملل، ۱۳۸ کشور رای موافق و ۹ کشور رای مخالف، عبارت از آمریکا، کانادا، اسرائیل، جمهوری چک، پاناما و چهار کشور جزیره ای کوچک واقع در میکرونزی اقیانوس آرام، و ۴۱ کشور رای ممتنع دادند. به این ترتیب موقعیت فلسطین در سازمان ملل مشابه موقعیت سریر مقدس است. کشور فلسطین در سال ۲۰۱۴ درخواست عضویت به ده نهاد بین المللی را ارائه داد و در ماه آوریل به عضویت کنوانسیون ژنو درآمد. سوئد در سال ۲۰۱۴ اعلام کرد که فلسطین را به عنوان یک کشور به رسمیت می شنا
کایا-نو-هیمه، نوزوچی نیز نامیده می شود. الهه ژاپنیِ گیاهان، سبزی و مزارع است. او محافظ مزارع محسوب می شود. وی همچنین جد گیاهان محسوب می شود. او دختر ایزانامی و ایزاناگی است. او با برادرش اویاماتسومی ازدواج کرده و هشت خدا را به دنیا آورده است. برخی از نسخه ها ادعا می کنند که او همچنین مادر کونوهاناساکویا-هیمه است.
تیمور شرقی کشوری در جنوب شرقی آسیا است که به طور رسمی با نام جمهوری دموکراتیک تیمور-لسته شناخته می شود. این کشور نیمه شرقی جزیره تیمور و جزایر مجاور آتاورو و ژاکو را شامل می شود. تصور می شود اولین ساکنان از فرزندان استرالوئید و ملانزیایی ها باشند. پرتغالی ها از اوایل قرن شانزدهم تجارت با تیمور را آغاز کردند و در تمام اواسط قرن آن را مستعمره کردند. درگیری با هلندی ها در منطقه سرانجام منجر به معاهده ای در سال ۱۸۵۹ شد که پرتغال نیمه غربی جزیره را به آن واگذار کرد. امپراتوری ژاپن در طول جنگ جهانی دوم تیمور شرقی را اشغال کرد، اما پرتغال پس از تسلیم ژاپنی ها قدرت استعمار را از سر گرفت. تاریخ پیش از استعمار. جزیره تیمور بعنوان بخشی از مناطق مهاجرت های انسانی که به طور کلی استرالیا را شکل داده است، آباد بود. از سال ۲۰۱۹، قدیمی ترین آثار سکونت انسان حدود ۴۳۰۰۰ تا ۴۴۰۰۰ سال قدمت در غار Laili در شهرداری Manatuto پیدا شده است. این شهرک نشینان اولیه مهارت های دریایی سطح بالایی داشتند و با در نظر گرفتن فناوری لازم برای عبور از اقیانوس ها برای رسیدن به استرالیا و سایر جزایر در حال صید و مصرف تعداد زیادی ماهی بزرگ در اعماق د
ریا مانند ماهی تن بودند. یکی از قدیمی ترین قلاب های ماهی گیری در جهان با قدمت بین ۱۶۰۰۰ تا ۲۳۰۰۰ سال در غار جریمالای حفاری شد. اعتقاد بر این است که بازماندگان حاصل از سه موج مهاجرت هنوز در این کشور زندگی می کنند. اولین مورد توسط مردم شناسان به عنوان افرادی از نوع Veddo - Australoid توصیف می شود. سرانجام واپسین از موج کوچندگان بدین جزیره مردمانی از جنوب چین و هندوچین بودند. در آینده اهالی تیمور دیگر چونان اجدادشان از توانایی دریانوردی بهره مند نبودند. در سدهٔ سیزدهم میلادی از تیمور در اثر چینی جو فان جی یاد شده، و قید شده که چوب صندل این جزیره شهره می باشد. در سدهٔ چهاردهم در اثر مدیحه سرایانهٔ ناگاراکرتاگاما مربوط به جاوه هم از تیمور به عنوان یک خراج گزار یاد شده است. تیمور پرتغال. این سرزمین در سده ۱۶ میلادی مستعمره پرتغال شد. در سال ۱۹۷۵ سرانجام این سرزمین استقلال خود را از پرتغال به دست آورد اما در همان سال اندونزی اشغال نمود. از نظر پرتغالی ها، تیمور شرقی تا اواخر قرن نوزدهم چیزی بیش از یک پست تجاری فراموش شده باقی مانده بود. سرمایه گذاری در زیرساخت ها، بهداشت و آموزش آن حداقل بود. این جزیره به عنوان راهی
برای تبعید کسانی که در لیسبون آنها را «مشکل» می دانستند - شامل زندانیان سیاسی و همچنین مجرمان عادی بود. پرتغالی ها از طریق سیستم سنتی لیورایی (روسای محلی) حکومت می کردند. چوب صندل با صادرات قهوه در اواسط قرن نوزدهم به عنوان محصول اصلی صادراتی باقی ماند. در جاهایی که حکومت پرتغالی ها ادعا می شد، خشن و استثمارگرانه بود. در آغاز قرن بیستم، اقتصاد داخلی متزلزل باعث شد پرتغالی ها ثروت بیشتری از مستعمرات خود بگیرند.
ارتباط شناسی کتابی از مهدی محسنیان راد است که در سال ۱۳۶۹ از سوی انتشارات سروش منتشر شد و تا سال ۱۳۹۸ به چاپ نوزدهم رسید. این کتاب به انواع ارتباطات انسان با انسان، حیوان و ماشین و خصوصاً به ارتباطات انسانی اعم از کلامی و غیرکلامی می پردازد. حمید مولانا و کاظم معتمدنژاد بر این کتاب مقدمه نوشته اند. محتوا. نویسنده در این کتاب سعی می کند بر پایه تحقیقات میدانی خود، تعریفی از ارتباط ارائه کند و با توجه به این تعریف، مدل ویژه ای از ارتباط به دست دهد. نقد. مصطفی همدانی نقد مفصلی بر این کتاب نوشت و برای این نقد، در سیزدهمین دورهٔ جشنواره نقد کتاب به عنوان شایسته تقدیر معرفی شد. همدانی در این نقد به ده ها اشکال ویرایشی و املایی، ضعف تنظیم و بخش بندی منطقی مطالب، اشکال روش شناختی در برخی آزمایش های تجربی و عدم رعایت شاخص های پیمایش صحیح، ضعف تحلیلی در فرایند تعریف ارتباط و ضعف مدل در مقوله ارتباط انسان با خود اشاره می کند.
تاریخ برونئی مربوط به سکونتگاه ها و جوامع واقع در ساحل شمالی جزیره بورنئو است که در بیشتر تاریخ خود تحت تأثیر پادشاهی ها و امپراتوری های هندوستان بوده است. دانشمندان محلی تصور می کنند که اسلامی سازی برونئی از قرن پانزدهم و با تشکیل امپراتوری برونئی، تالاسوکراسی که قسمت های شمالی بورنئو و جنوب فیلیپین را دربر گرفت، آغاز شد. در اواخر قرن هفدهم، برونئی پس از آن وارد دوره انحطاط ناشی از جنگ داخلی، دزدی دریایی و گسترش استعمار اروپا شد. بعداً یک جنگ کوتاه با اسپانیا درگرفت که در آن برونئی مانیل را از دست داد و برای مدت کوتاهی پایتخت خود را تخلیه کرد تا اینکه اسپانیایی ها عقب نشینی کردند. این امپراتوری با ورود قدرتهای غربی مانند اسپانیایی ها در فیلیپین و انگلیسی ها در لابوآن، ساراواک و بورنئو شمالی بیشتر سرزمین خود را از دست داد. انحطاط امپراتوری برونئی در قرن نوزدهم تسریع شد، زمانی که برونئی قسمت عمده ای از سرزمین خود را به راجهای سفید ساراواک داد، و در نتیجه سرزمین کوچک کنونی آن به دو قسمت تقسیم شد. سلطان هاشم جلیل الام آقام الدین بعداً از انگلیس درخواست کرد که در سال ۱۸۸۸ الحاق بیشتر را متوقف کند. در همان سال، ان
گلیس «پیمان حفاظت» را امضا کرد و تا سال ۱۹۸۴ برونئی را به عنوان یک کشور تحت حفاظت انگلیس درآورد زمانی که به دلیل کشف نفت استقلال یافت و رونق گرفت. پادشاهی های هندو بودایی پیش از اسلام. تاریخچه برونئی قبل از ورود کشتی های ماژلان در ۱۵۱۹–۱۵۲۲ م بر اساس گمانه زنی ها، تفسیر منابع چینی و افسانه های محلی است. مورخان بر این باورند که پیش از سلطنت برونئی امروزی وجود داشته است. سکونت چینی. قسمت عمده ای از سوابق رسمی اوایل برونئی تا زمان ورود پیگافتا براساس افسانه ها و فرضیات ساخته شده است. گزارش تاریخی - فاقد هرگونه مدرک واقعی - به گونه ای ساخته شده است که در حدود سال ۱۳۷۰، ژو یوان ژانگ نمایندگانی را به برونئی و اندونزی اعزام کرد، و برونئی از چینی های مینگ ادای احترام کرد، که نشان دهنده نفوذ شدید سلسله مینگ در این کشور بوده است. امپراتوری برونئی. برونئی در حدود قرن پانزدهم میلادی همزمان با سقوط ملاکا به دست پرتغالی ها به رشد قابل توجهی دست یافت و حاکمان آن به اسلام گرویدند. این امپراتوری تا پیش از انحطاطش در قرن هفدهم، در مناطق ساحلی بورنئو و فیلیپین گسترش یافته بود. در اواخر قرن هفدهم، برونئی وارد دوره افول شد که ناش
ی از نزاع داخلی بر سر جانشینی، گسترش استعمار قدرت های اروپایی و دزدی دریایی بود. این امپراتوری به دلیل ورود قدرت های غربی مانند اسپانیایی ها به فیلیپین، هلندی ها در جنوب بورنئو و انگلیسی ها در لابوآن، ساراواک و شمال بورنئو قسمت عمده ای از سرزمین خود را از دست داد. تا سال ۱۷۲۵، بسیاری از مسیرهای تأمین برونئی توسط سلطان نشین سولو تصرف شده بودند. در سال ۱۸۸۸، سلطان هاشم جلیل العالم اقام الدین از انگلیس درخواست کرد تا دست درازی های بعدی را متوقف کند. انگلیس در همان سال «پیمان حفاظت» را با برونئی امضا کرد و این کشور تا زمان استقلالش در سال ۱۹۸۴، به یک کشور تحت الحمایه انگلیس تبدیل شد. استعمار بریتانیا. در طول تاریخ تقریباً دور جزیره بونئو متعلق به قلمرو برونئی بود اما در سده نوزدهم سلاطین برونئی بخش کوچکی از قلمرو پیشینشان را زیر حکومت داشتند. بریتانیای کبیر به جایی که به صورت بهشت دزدان دریایی درآمده بود نظم و ترتیب داد و از ۱۸۸۸ تا ۱۹۷۱ این سرزمین را همسود خود کرد. نفت در سال ۱۹۲۹ کشف شد. در ۱۹۸۴ حکومت سلطان حسن البولکیاه مجدداً برقرار شد. ادعا شده است که وی ثروتمندترین مرد جهان است. وی در حال حاضر بزرگ ترین کلک
سیون اتومبیل دنیا را در اختیار دارد که بسیاری از اتومبیل های موجود در آن منحصراً به سفارش وی ساخته شده اند. نبرد بورنئو. نبرد بورنئو در سال ۱۹۴۵ بخشی از نبردهای جنگ جهانی دوم در اقیانوس آرام بود که هدف از آن، آزادسازی جزیره بورنئو از اشغال ژاپن بود. این نبرد تحت فرماندهی منطقه جنوب غربی اقیانوس آرام قرار داشت که با پیروزی متفقین همراه شد. کشور استرالیا بیشترین نقش را در این پیروزی ایفا کرد.
شمشیر شجاعت: افسانه سرگاوین شوالیه سبز فیلمی محصول سال ۱۹۸۴ و به کارگردانی استیفن ویکز است. در این فیلم بازیگرانی همچون شان کانری، مایلز اوکیف، سیرییل کلر، تروور هاوارد، پیتر کوشینگ، لی لاسون، رونالد لیسی، لیلا کدرووا، جان ریس-دیویس، داگلاس ویلمر، ویلفرید برامبل و مینارد ازیاشی ایفای نقش کرده اند.
تاریخچه جزیره تایوان به ده ها هزار سال قبل از اولین شواهد شناخته شده مربوط به سکونت انسان برمی گردد. اعتقاد بر این است که ظهور ناگهانی فرهنگ مبتنی بر کشاورزی در حدود ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد نشان دهنده ورود اجداد اقوام بومی تایوان امروز است. این جزیره توسط هلندی ها در قرن هفدهم مستعمره شد و به دنبال آن هجوم مردم هوکلو از جمله مهاجران هاکا از مناطق فوجیان و گوانگدونگ در سرزمین اصلی چین، از طریق تنگه تایوان صورت گرفت. اسپانیایی ها برای مدت کوتاهی یک شهرک در شمال آن ساختند اما در سال ۱۶۴۲ توسط هلندی ها بیرون رانده شدند. در سال ۱۹۴۵، به دنبال پایان جنگ جهانی دوم، دولت ملی گرای جمهوری چین (ROC)، به رهبری کوومینتانگ (KMT) ، کنترل تایوان را به دست گرفت. در سال ۱۹۴۹، پس از از دست دادن کنترل سرزمین اصلی چین در جنگ داخلی چین، دولت ROC تحت KMT به تایوان عقب نشینی کرد و چیانگ کای شک حکومت نظامی اعلام کرد. KMT تایوان (به همراه جزایر کینمن، ووکیو و ماتسو در طرف مقابل تنگه تایوان) را به مدت چهل سال تا زمان اصلاحات دموکراتیک در دهه ۱۹۸۰ به عنوان یک کشور تک حزب اداره کرد که منجر به اولین انتخابات ریاست جمهوری در سال ۱۹۹۶ شد. در
دوران پس از جنگ، تایوان صنعتی شدن سریع و رشد اقتصادی را تجربه کرد که به " معجزه تایوان " معروف شد و به عنوان یکی از " چهار ببر آسیایی " شناخته شد. استعمار پرتغال. پرتغالی ها در سال ۱۵۹۰ این جزیره را کشف کردند و نام آن را «فورموزا» (Formosa) به معنی «زیبا» گذاشتند. در سال ۱۶۲۴ هلندی ها در جنوب و اسپانیایی ها در شمال جزیره قلعه هایی بنا کردند. هلندی ها در سال ۱۶۴۱ اسپانیایی ها را از این جزیره بیرون رانده و تا سال ۱۶۶۱ کنترل تایوان را در دست داشتند. در سال ۱۶۶۱ ژنرال کوژینگا (General Koxinga) به صورت یک پادشاهی مستقل حکومت تایوان را در دست گرفت. در سال ۱۶۸۳ دودمان چینگ با اشغال تایوان بر این جزیره تسلط یافت. با آغاز جنگ بین چین و ژاپن در سال ۱۸۹۵ چینی ها شکست خوردند و تایوان به دست ژاپنی ها افتاد. ژاپنی ها در مدت حاکمیت خود بر تایوان نقش زیادی در توسعه و گسترش این جزیره داشتند. جنگ جهانی دوم. پس از پایان جنگ جهانی دوم این جزیره از ژاپن بازپس گرفته شد و بخشی از جمهوری چین شد. در سال ۱۹۴۹ چیانگ کای شک رئیس جمهور چین در پی شکست در جنگ داخلی چین و با آغاز انقلاب کمونیستی چین به این جزیره گریخت و دولت جمهوری چین از آ
ن هنگام تاکنون اداره این سرزمین را برعهده دارد. با شروع جنگ جهانی دوم و به علت اینکه تایوان تحت تسلط ژاپن بود، بمب افکن های آمریکایی در طول جنگ به کرات تایوان را هدف بمباران های سنگین قرار دادند. پس از پایان جنگ جهانی دوم، تایوان به چین باز پس داده شد. در سال ۱۹۴۹ نیروهای چیانگ کای شک پس از شکست با درایت ژنرال چیانگ کای شک ادارهٔ تایوان را به دست گرفتند. او ۶۰۰ هزار تن از نیروهایش را در جزیره مستقر ساخت. جمهوری خلق چین این اقدام چیانگ کای شک را به دیدهٔ ظن و خشم نگریست و اعلام کرد تایوان جزء لاینفکی از خاک چین است. جنبش استقلال تایوان. جنبش استقلال تایوان یک حرکت سیاسی است که اهدافش برای استقلال برخاسته از قانون بین المللی در رابطه با قرارداد ۱۹۵۲ سان فرانسیسکو است. آن ها معتقدند وقتی که ژاپن تمام حقوق جزیره تایوان و جزایر پنگ هو را نقض کرده است و جانشین دولت را مشخص نکرده است، در نتیجه حق حاکمیت این دو منطقه باید یک روز توسط خود مردم تایوانی (Taiwanese people) از طریق تعیین سرنوشت، مشخص شود. جمهوری فرمز. جمهوری کوتاه مدت در جزیره تایوان در سال ۱۸۹۵ میلادی بود. این جمهوری حدفاصل واگذاری تایوان از دودمان چینگ
به امپراتوری ژاپن و تهاجم و تصرف این جزیره بدست ژاپنی ها وجود داشت. این جمهوری در ۲۳ مه ۱۸۹۵ اعلام موجودیت کرد و در ۲۱ اکتبر همان سال رسماً منقرض گردید. نابودی این جمهوری پس از تهاجم ژاپن و تسخیر پایتخت، شهر تاینان، توسط این کشور، رخ داد. اگرچه گاهی اوقات این جمهوری را اولین جمهوری تاریخ آسیا اعلام می کنند اما در اصل اولین جمهوری تاریخ قاره کهن، جمهوری ازو می باشد که در ۱۸۶۹ میلادی تأسیس شد. تهاجم ژاپن. درگیری نظامی میان امپراتوری ژاپن و نیروهای نظامی جمهوری کوتاه مدت فرمز بود که به دنبال پایان حاکمیت دودمان چینگ بر تایوان در نخستین جنگ چین و ژاپن ایجاد شد. ژاپن قصد داشت این جزیره را به خاک خود بیفزاید؛ در حالی که، نیروهای جمهوری خواه می کوشیدند استقلال خود از ژاپن را حفظ نمایند. نیروهای ژاپنی در ۲۹ مه ۱۸۹۵ در بندر کیلونگ واقع در ساحل شمالی تایوان پیاده شدند و یک پیشروی پنج ماهه به سوی جنوب این جزیره را آغاز کردند. با وجود این که، عملیات نظامی آنان در اثر حملات چریکی نظامیان تایوان به کندی پیش می رفت، ژاپنی ها موفق شدند مقاومت نیروهای جمهوری فرمز را درهم شکنند. پیروزی ژاپنی ها در نبرد باگوآشان در ۲۷ اوت به سر
عت ایستادگی دشمن را از میان برد. نبرد باگوآشان بزرگ ترین نبرد تاریخ جزیره تایوان به حساب می آید. سقوط نهایی جزیره در ۲۱ اکتبر به مقاومت ضدژاپنی خاتمه بخشید و تایوان به مدت پنج دهه تحت سلطه ژاپن قرار گرفت. ژاپن پس از سلطه و به استعمار درآوردن تایوان در سال ۱۸۹۵، شروع به رسیدگی، ایجاد زیرساخت، و آموزش جمعیت تایوان کرد. تایوان که تا قبل از آن قسمتی از دودمان چینگ چین بود، جزیره ای منزوی به حساب می آمد. پس از غلبه و پیروزی امپراتوری، ژاپنی ها آموزش و پرورش را در تایوان به سرعت گسترش و نرخ باسوادی را در تایوان بالا بردند. آنان همچنین با ساختن راه ها و توسعه ی حمل و نقل و اقدامات زیربنایی قابل توجه ،برخلاف انتظار اولیه، باعث پیشرفت و توسعه ی سریع جزیره تایوان شدند. به دنبال آن، مردم تایوان به مرور دیدگاه مثبت تری به ژاپن پیدا کرده و در طول ۵۰ سال حکومت ژاپن بر آن جزیره، شورش یا مقاومت خاصی از خود نشان ندادند. ژاپن با حمله ی مستقیم به چین در سال ۱۹۳۷ (دو سال قبل از آغاز جنگ جهانی دوم)، تمرکز خود بر تایوان را تاحد زیادی دست داد. همزمان، نیروهای حزب کمونیست مائو در حال جنگیدن با دولت ملی جمهوری چین، حکومت وقت بودند. د
ولت ملی جمهوری چین که علاوه بر جنگ با ژاپن، اکنون به جنگ داخلی نیز دچار شده بود، در حال شکست از نیروهای حزب کمونیست بود. پس از شکست ژاپن از آمریکا در سال ۱۹۴۵، تایوان دچار خلأ قدرت شد. دولت ملی جمهوری چین و حامیانش که کنترل بسیاری از مناطق چین از دستشان خارج و به تصرف نیروهای کمونیستی در آمده بود، به تایوان فرار کرده و حکومت تایوان را در دست گرفتند. در همان سال نیز، پرچم تایوان را به پرچم دولت ملی جمهوری چین تغییر دادند. سرانجام در سال ۱۹۴۹، چین تماما به دست نیروهای کمونیستی افتاد، اما تلاش های بی وقفه ی کمونیست ها برای تصرف تایوان بی نتیجه ماند. تا به امروز، چین تایوان را به رسمیت نشناخته است. واقعه ۲۸ فوریه. کشتار ۲۸ فوریه قیامی ضد حکومتی در تایوان بود. این واقعه که نام خود را از تاریخ وقوعش می گیرد، در ۲۷ فوریه ۱۹۴۷ شروع شد و از سوی دولت به رهبری کومینتانگ جمهوری چین که هزاران غیرنظامی را از ۲۸ فوریه کشت، به طرزی خشونت بار سرکوب شد. تخمین ها از تعداد تلفات از ۱۰٬۰۰۰ تا ۳۰٬۰۰۰ یا بیشتر است. این کشتار نشانگر آغاز دورهٔ وحشت سفید کومینتانگ در تایوان است که در آن هزاران تن از ساکنین آن ناپدید، کشته یا زندانی ش
دند. این واقعه یکی از مهم ترین وقایع در تاریخ مدرن تایوان، و از محرک های اساسی در جنبش استقلال تایوان است.
اعلامیه استقلال کاتالونیا (; ) مصوبه ای بود که در تاریخ ۲۷ اکتبر سال ۲۰۱۷ میلادی توسط پارلمان کاتالونیا به تصویب رسید، که استقلال کاتالونیا از اسپانیا و تأسیس جمهوری مستقل کاتالونیا را اعلام کرد. این اعلامیه از طرف جامعهٔ بین المللی به رسمیت شناخته نشد. در ۱۰ اکتبر، پس از همه پرسی استقلال کاتالونیا در ۱ اکتبر ۲۰۱۷، سندی مبنی بر ایجاد کاتالونیا به عنوان جمهوری مستقل توسط اکثریت اعضای پارلمان مستقل کاتالونیا امضا شد. سند مشابهی در ۲۷ اکتبر توسط اکثریت ۷۰ از ۱۳۵ نفری نمایندگان پارلمان در نشست عمومی تصویب شد. پس از توصیه مشاوران حقوقی پارلمان کاتالونیا مبنی بر اینکه این کار به دلیل تعلیق دادگاه قانون اساسی اسپانیا امکان پذیر نیست، ۱۰ نماینده رای مخالف دادند و ۵۳ نماینده دیگر نیز از حضور در هنگام رای گیری خودداری کردند. ساعاتی بعد ماریانو راخوی نخست وزیر اسپانیا برای نخستین بار در تاریخ به ماده ۱۵۵ قانون اساسی اسپانیا استناد کرد. این اقدام رئیس جمهور کاتالونیا، کارلس پوجدمون و کابینه وی را برکنار کرد و خواستار برگزاری یک انتخابات جدید در کاتالونیا در ۲۱ دسامبر ۲۰۱۷ شد. معاون نخست وزیر اسپانیا، ثریا ساینز د سانتاما
ریا، نیز به عنوان سرپرست ریاست جمهوری کاتالونیا تا انتخابات دسامبر منصوب شد. پیامدها. در تاریخ ۲ نوامبر، قاضی کارمن لاملا از دادگاه ملی اسپانیا دستور داد که هشت عضو دولت مخلوع کاتالونیا از جمله معاون رئیس جمهور سابق اوریول جونکراس بدون وثیقه در بازداشت قرار بگیرند. علاوه بر این، برای سانتی ویل، وزیر بازرگانی، که به دلیل اعلان یک طرفه استقلال استعفا داد، وثیقه ۵۰٬۰۰۰ یورویی تعلق گرفت. دادستانی نیز درخواست قرار بازداشت اروپایی را برای پوجدمون و چهار عضو دیگر را که اندکی پس از اعلان اعلامیه، کاتالونیا را به مقصد بروکسل ترک کرده بودند، صادر کرد. انتخابات جدید کاتالان در ۲۱ دسامبر برگزار شد و احزاب هوادار استقلال با گرفتن کمی کمتر از نیمی از آرا، دوباره بیش از نیمی از کرسی ها را به دست آوردند. در ۲۳ مارس ۲۰۱۸، قاضی اسپانیایی للارنا پنج وزیر دیگر کاتالونیا را به زندان انداخت. در ۲۵ مارس، پوجدمون در آلمان بازداشت شد اما چند روز بعد پس از آنکه دادگاه ایالتی اشلسویگ، استرداد او را به دلیل شورش رد کرد، آزاد شد. واکنش های بین المللی. هیچ کشوری استقلال کاتالونیا را به رسمیت نشناخته است. با این حال، کشورهای آبخاز و اوستیا
ی جنوبی که دارای رسمیت محدود هستند و عضو سازمان ملل متحد نمی باشند، اعلام کردند که استقلال کاتالونیا را در صورت دریافت درخواست انجام این کار از دولت کاتالونیا، به رسمیت می شناسند.
تاریخ آبخازیا از زمان استقرار قبل از تاریخ آن توسط شکارچیان دوره پارینه سنگی زیرین در دوره های میان سنگی و نوسنگی تا وضعیت جنگ پس از ۱۹۹۲–۱۹۹۳ اشاره دارد. سکونتگاه ماقبل تاریخ. اردوگاه های شکار پارینه سنگی پایین اولین شهرک های شناخته شده در قلمرو آبخازیا امروزی را تشکیل می دهند. اولین نمونه در سایت های Iashkhtva, Gumista, Kelasuri، و اوچامچیرا کشف شده است. فرهنگ پارینه سنگی فوقانی عمدتاً خط ساحلی را آباد کرد. دوره های میان سنگی و نوسنگی سکونتگاه های دائمی بزرگتری به ارمغان آورد و آغاز کشاورزی، دامداری و تولید سرامیک را رقم زد. کهنترین آثار فرهنگ مگالیتیک در اوایل هزاره ۳ قبل از میلاد ظاهر شد و تا عصر برنز به عنوان دولمن های آبخازیا ادامه یافت، به طور معمول از چهار سنگ جرم قائم و یک سنگ قبر تشکیل شده بود، وزن بعضی از آنها تا ۵۰ تن بود. یک دلمن از سایت باستانی اشرا بهترین بنای یادبود ماقبل تاریخ از این نوع است. اواخر عصر برنز شاهد توسعه ابزارهای پیشرفته تر برنزی بود و تا عصر آهن به عنوان بخشی از فرهنگ کلشیایی (حدود ۱۲۰۰ تا ۶۰۰ پ. م) ادامه یافت، که بیشتر مناطق غربی گرجستان و بخشی از شمال شرقی آناتولی را در بر می