Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یوری بیلوف (؛ – ) بازیگر اهل کشور اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی بین سال های ۱۹۵۵ تا ۱۹۸۸ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "مسکو روی هادسن" و "بیا اینجا، مختار!" اشاره کرد.
آرت لوید (؛ – ) فیلم بردار، تصویربردار صحنه، و فیلم نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود.
یک کلاه استخوانی ، یک ویژگی کالبدشناسی است که در برخی از گونه های پرندگان، خزندگان و دوزیستان یافت می شود. در پرندگان، بزرگ شدن استخوان های فک بالا یا جمجمه، یا در پیشانی، یا بالای سر، یا هر دو است. بیشتر نوک شاخ ها و همهٔ شترمرغان شاخدار کلاه استخوانی دارند. مرغ چکشی، شب خروش شاخ دار، مرغ شاخدار کلاه پوش و چندین گونه کاکل فری نیر این گونه هستند. توابع مختلفی برای کلاه استخوانی فرض شده است. آنها ممکن است یک نشانه دیداری برای جنسیت، وضعیت بلوغ یا موقعیت اجتماعی پرنده ارائه دهند. آنها ممکن است نوک را تقویت کنند و به نوک آن ها توانای بیشتری ببخشند. آنها ممکن است به عنوان اتاق های تشدید صدا عمل کنند و صداهای تولیدشده را تقویت کنند. آنها ممکن است در نبرد با سایر اعضای همان گونه استفاده شوند. آنها ممکن است در گردآوری خوراک استفاده شوند. آنها ممکن است به تنظیم دمایی کمک کنند و به پرنده در دفع گرمای اضافی کمک کنند. بنابر این، «کلاه استخوانی» ممکن است در گونه های مختلف عملکردهای گوناگونی داشته باشد.
پیتای مورچه خوار سینه موجی ، یک گونه از پرندگان خانواده پیتایان مورچه خوار و بومی در رشته ساحلی ونزوئلا است . زیستگاه طبیعی آن جنگل های کوهستانی نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری است. نابودی زیستگاه آن را تهدید می کند.
ریما مکتبی (۴ ژوئیه ۱۹۷۷) روزنامه نگار لبنانی برنده جوایز متعدد است. او قبل از اینکه در سال ۲۰۰۵ در شبکه العربیه در بخش گویندگی اخبار فعالیت کند به عنوان پخش کننده برنامه های سرگرمی در تلویزیون لبنان فعالیت داشت. ریما در سال ۲۰۱۰ به شبکه خبری CNN رفت ولی بعد از ۲ سال دوباره به العربیه بازگشت. او اکنون به عنوان مدیر دفتر العربیه در بریتانیا کار می کند.
آلبرت آلونزو «داک» ایمز (Albert Alonzo "Doc" Ames) (زادهٔ ۱۸ ژانویه ۱۸۴۲ – درگذشتهٔ ۱۶ نوامبر ۱۹۱۱)، پزشک و سیاستمدار اهل ایالات متحده بود که برای چهار دوره غیر متوالی به عنوان شهردار مینیاپلیس، مینه سوتا خدمت کرد. چهارمین دوره خدمت وی به عنوان شهردار با پیگردهای قانونی فساد سیاسی، اخاذی و جرایم سازمان یافته نشانی شد، رسوایی که از سوی روزنامه نگار سرگین کاو لینکون استیفنس در مقالهٔ ۱۹۰۳ تحت عنوان «"شرمساری مینیاپلیس"» در مجله مک کلور (McClure) افشا گردیده و در سطح کشور تبلیغ گردید. ایمز در نخست به اتهام فساد مجرم شناخته شد، اما پس از فرجام خواهی موفقیت آمیز و چندین فقدان صلاحیت دادگاه از اتهام ها برائت دریافت کرد. با این وجود، اریک روینز این سقوط شهردار ایمز را «یکی از بزرگ ترین رسوایی های سیاسی در تاریخ مینه سوتا» خواند. اوایل زندگی و خدمت نظامی. ایمز در ۱۸ ژانویه ۱۸۴۲ در گاردن پراری، ایلینوی زاده شده و والدین وی دکتر آلفرد الیشا ایمز و مارتا ای. ایمز بودند. خانواده ایمز در ۱۸۵۲ میلادی به نزدیکی قلعه اسنلینگ در قلمروی مینه سوتا نقل مکان نمود. این منطقه در این زمانی به طور گسترده یک منطقه توسعه-نیافته بود (آن
ها تنها هفتمین خانه روستایی بودند که ادعا می شد بخشی از مینه سوتا هستند). ایمز در مدارس عمومی محلی که به طور جزئی توسط حکومت فدرال پیش برده می شد، آموزش دید. در ۱۸۵۷ میلادی، زمانی ایمز در دوران دبیرستان بود، به عنوان «کارآموز انتشارات» و «روزنامه رسان» در روزنامه نورت ویسترن دموکرات (Northwestern Democrat) (یکی از نخستین روزنامه ها در مینیاپلیس) استخدام شد. پس از اتمام مدرسه در ۱۸۵۸ میلادی، وی پیشه پزشکی را دنبال کرد. اگرچه ایمز بیشتر تجارب و آموزش خود را از طریق مشاهده و کار با پدرش کسب کرد، اما او در برخی کلاس های کالج پزشکی روش در شیکاگو نیز شرکت نموده و مدرک پزشکی M.D. خود را در ۵ فوریه ۱۸۶۲ حاصل کرد. پس از فارغ التحصیل شدن از کالج پزشکی و کسب مدرک M.D.، ایمز به مینیاپلیس بازگشت و تصمیم داشت تا پیشه پزشکی خود را آغاز نماید. اما، با آغاز جنگ داخلی آمریکا و شعله ور شدن تنش ها با مردمان داکوتا، ایمز در اوت ۱۸۶۲ به عنوان سرباز پیاده در هنگ پیاده نهم داوطلبان مینه سوتا خود را ثبت نام کرد. با گذشت تنها دو هفته، ایمز به هنگ پیاده هفتم داوطلبان مینه سوتا منتقل شده و به درجه معاون جراح ترفیع داده شد. در جریان جنگ
۱۸۶۲ داکوتا، وی در هنگ هفتم مینه سوتا خدمت می کرد و هنگام اعدام و حلقه آویز کردن ۳۸ جنگجوی داکوتا در منکیتو در ۲۶ دسامبر ۱۸۶۲، در آنجا حضور داشت. ایمز پس از آن در چندین نبرد در جنگ داخلی در سمت غرب شرکت نمود. ایمز در ماه ژوئیه ۱۸۶۴ جانشین لوسیوس بی. اسمیت به عنوان جراح هنگ هفتم شد، چون لوسیوس در جریان برد توپل لو کشته شده بود. قبل از اینکه وی در ماه اوت ۱۸۶۵ از خدمت مرخص شود، به درجه نظامی جراح ارشد ترفیع نمود. حرفه پزشکی. پس از جنگ، ایمز برای مدت کوتاهی به مینه سوتا بازگشت تا در حوزه پزشکی همراه با پدرش کار کند. شهرت وی در میان کهنه سربازان جنگ داخلی در حدی بود که وی از سوی یک تکت انتخاباتی «سربازان» در ۱۸۶۶ میلادی به عنوان عضو مجلس نمایندگان مینه سوتا انتخاب گردید. در ۱۸۶۸ میلادی، وی تصمیم گرفت تا به غرب کالیفرنیا نقل مکان کند. پس از مسکن گزین شدن در آنجا، او وارد کسب وکار روزنامه گردیده و سردبیر روزنامه آلتا کالیفرنیا شد. ایمز تا ۱۸۷۴ میلادی در کالیفرنیا ماند تا اینکه به خاطر مرگ پدرش به خانه خواسته شد. ایمز پیشه پزشکی پدر خود را در مینیاپلیس ادامه داده و شهرتی به عنوان شخصیت مهربان و دلسوز به دست آورد. او
به خاطر معالجه رایگان فقرا و به خاطر پاسخ دادن به تماس تلفن در هر ساعت از روز، شهره بود. او به عنوان کارمند آتش نشانی نیز خدمت کرد. در ۱۸۸۶ میلادی، زمانی که مرگبارترین توفان گردباد در تاریخ مینه سوتا شهرهای سنت کلاود و سوک رپیدز را به خاک یکسان کرد، «دکتر ایمز» در این صحنه حاضر شد تا مجروحین این رویداد را معالجه نماید. این کار موجب شد تا او در سطح کشور مشهور شود. خیزش سیاسی. ایمز در حزب دموکرات شهر به طور فعال شرکت کرد. او از ۱۸۷۵–۱۸۷۶ در شورای شهری مینیاپلیس خدمت نموده و در ۱۸۷۸ میلادی به عنوان مسئول بهداشت این شهر انتخاب گردید. او برای سه دوره در سال های ۱۸۷۶، ۱۸۸۲ و ۱۸۸۶ میلادی به عنوان شهردار مینیاپلیس انتخاب گردید. از دوره نخست وی به عنوان «یک موفقیت میانه» یادآوری می شد، اما دوره های دوم و سوم وی موجب بروز اتهامات فساد گردید. ایمز در تلاش های خود در این سمت بلند حکومتی موفق نبود. در جریان این دوره، حزب جمهوری خواه به طور سنگینی در مینه سوتا حضور پیدا کردند و ایمز با مشکلات متعددی از سوی بیشتر مأمورین دولتی مقابل بود. در ۱۸۷۷ میلادی وی به عنوان معاون فرماندار نامزد شد، اما موفقیتی در پی نداشت. در ۱۸۸۶ م
یلادی، او برای کسب پُست فرماندار وارد کارزار انتخاباتی شد، اما با تفاوت اندک از اندرو ریان مک گیل شکست خورد. این حاشیه اندک در پیروزی انتخابات موجب بروز این مناقشه شد که برنده واقعی انتخاب چه کسی است و در نتیجه به طور قانونی در مقابل این انتخابات اعتراض شد تا اینکه ایمز تصمیم گرفت که این کار ارزش وقت که صرف می شود را ندارد. وی همچنین بدون اینکه موفقیتی در پی داشته باشد، در انتخابات پارلمانی برای راه یافتن به مجلس نمایندگان ایالات متحده نیز شرکت نموده بود و حتی باری قرار بود وی به عنوان نامزد معاون رئیس جمهوری انتخاب گردد. ایمز در ساخت خانه ای برای کهنه سربازان در مینیاپلیس نقش اساسی داشت. در نخست، او این ایده را در کنوانسیون ایالتی دموکرات ها در ۱۸۸۶ میلادی مطرح کرد. با وصف واگذار کردن انتخابات، اداره ایالتی جمهوری خواه پیشنهادهای وی را پذیرفت و اجازه داد تا خانه کهنه سربازان مینه سوتا ساخته شود. ایمز بعدها در آنجا به عنوان پزشک خدمت کرد. پس از شکست در انتخابات یک هیئت تفریح گاه در ۱۸۸۸ میلادی، ایمز برای یک سفر طولانی به اروپا رفت. پس از بازگشت به خانه، ایمز مصاحبهٔ ضد-ایرلندی و ضد-کاتولیک داد، چیزی که جمعیت
بزرگ ایرلندی آمریکایی مینه سوتا را خشمگین نموده و دشمنان دایمی زیادی برای ایمز حاصل کرد. زمانی که در مورد «نظرش دربارهٔ ایرلند» پرسیده شد، ایمز پاسخ داد، «خوب، آنها تغییر کرده اند. زمانی که من ترک کردم، به طور پیش داورانه طرفدار حاکمیت داخلی ایرلند بودم، اما حالا فکر نمی کنم مردم ایرلند خود قابلیت حکومت کردن را داشته باشند… من فرصت زیادی برای مطالعه پرسش ایرلندی داشتم و از یک چیز مطمئن هستم، اینکه ایرلند زیر سلطه روحانیون است… آنها با خرافه پرستی و جهالت خم شده اند و این امر هر جا که روحانیون باشد، وجود دارد. قدرت روحانیون در ایرلند نمی خواهد تا مردم تحصیل کنند». پس از اینکه نظریات ایمز منتج به توفان آتشین از نکوهش های خشونت آمیز از سوی آمریکایی های ایرلندی تبار گردید که قبلاً از وی حمایت می کردند، ادعا شد که این پزشک خوش مشرب پنج تهدید به مرگ از طریق نامه های دریافت کرد که در آن سرنوشت همانند دکتر پاتریک هنری کرونین به وی ایمز وعده داده شده بود. نامه ها منتشر شد و در پاسخ، راجر ویل که مدیر روزنامه آیریش استاندارد مقیم-مینیاپلیس بود، به نمایندگی از سازمان جمهوری خواه ایرلندی، کلان نا گیل، اتهاماتی را به ایمز
وارد کرد. دکتر در واکنش به آن، ویل را به یکی از دشمنان عمری خود تبدیل نمود، چیزی که باعث شد روزنامه آیریش استاندارد با چاپ مجدد سرمقاله های منتقدین ایمز در میان رسانه های مینه سوتا، استدلال نماید که این نامه تقریباً به طور کامل توسط «ایمز و کمپانی» تولید گردیده بودند.
پشیمانی های خانم آستین فیلمی تلویزیونی محصول سال ۲۰۰۷ و به کارگردانی گوئینت هاجس است. در این فیلم بازیگرانی همچون اولیویا ویلیامز، ایموجن پوتس، گرتا اسکاکی، هیو بونه ویل، فیلیدا لاو، پیپ تورنس، ساموئل روکین، تام هیدلستون، تام گودمن-هیل، جک هیوستون و جیسون واتکینز ایفای نقش کرده اند.
آرون آلپئوریا بردلی (Aaron Alpeoria Bradley) (حدود سال های ۱۸۱۵–۱۸۸۱)، در بردگی متولد شد، فرار نمود و در ایالت ماساچوست وکیل شد. بعد از جنگ داخلی آمریکا به جورجیا نقل مکان نمود. در کانون وکلای جورجیا پذیرفته نشد، اما فعال سیاسی شد و در دورهٔ بازسازی به عنوان حقوق دان از کارولینای جنوبی کار کرد. در سال ۱۸۶۵ به دلیل کنشگری سیاسیش بازداشت شد. او به عنوان نماینده در کنوانسیون قانون اساسی سال ۱۸۶۷ جورجیا انتخاب شد. او منتقد جداسازی نژادی، وحشیگری پلیس و سرمایه داری بود. وی طرفدار حقوق برابر بود. او علیه «بانک داران، مولاتوهای آریستوکرات یا دو رگه های اشرافی [و]... بی پرده سخن می گفت». بردلی هرگز سن خود را فاش نساخت اما حدس و گمان نشان دهندهٔ این است که او در حدود سال ۱۸۱۵ متولد شده است. بردلی در مزرعهٔ بزرگی در کارولینای جنوبی متولد شد و دارای قومیت مختلط بود. در دههٔ ۱۸۳۰ به بوستون فرار نمود و یکی از نخستین حقوق دان های سیاه پوست در ایالات متحده بوده و یکی از معدود آمریکایی های آفریقایی بود که قبل از جنگ داخلی آمریکا به کانون وکلا پذیرفته شد. بردلی ضمن این که یک وکیل ماهر بود، همچنین برای مدت کوتاهی یک فروشگاه کف
ش را در آگوستای ایالت جورجیا فعال کرد. اوایل حرفه. بردلی در سال ۱۸۵۶ سومین آمریکایی آفریقایی بود که در کانون وکلای ماساچوست پذیرفته شد. وی در سال ۱۸۶۵ به ساوانای ایالت جورجیا نقل مکان نمود. در سال ۱۸۶۷ برای پذیرش در دادگاه ناحیه ای ایالات متحده در ایالت جورجیا درخواست داد. ساکنین شمال که در جریان دورهٔ بازسازی به جنوب نقل مکان نمودند، به شکل تحقیرآمیزی سیاست گران خوش نشین نامیده می شدند. به علت فرهنگ سیاسی-اجتماعی ضد سیاه پوست آن زمان و به همین گونه کنشگرایی مقابله ای بردلی علیه بی عدالتی نژادی، در دادگاه ناحیه ای پذیرفته نشد. قاضی جان ارکینگ گفت؛ که مبنای رد بردلی این بود که وی برابر با «اصول اولیه» قانون نیست و فاقد «ویژگی های اخلاقی و ذهنی» است. با وجودی که بردلی برای پذیرش تلاش های زیادی انجام داد اما هرگز اجازه نیافت تا در این حوزهٔ قضائی به طور قانونی وکالت نماید. اما بردلی بی اعتناء بود و تا سال ۱۸۷۵ در ایالت جورجیا بدون جواز وکالت نمود. او سرانجام به بوفورت کارولینای جنوبی نقل مکان نمود و در آنجا به وکالت و خدمت به موکلین جورجیایی خود ادامه داد. مشاجره و دفاع رادیکال. بردلی فوراً پس از رسیدن به ساوانا
ی ایالت جورجیا در سال ۱۸۶۵، به انتقاد علنی از طرز برخورد با سیاه پوستان در جریان بردگی آغاز نمود و خواستار غرامت که شامل سال های قبل از بردگی نیز می شد، گردید. وی منتقد پرغوغای بی عدالتی های اجتماعی شامل وحشی گری پلیس بود، چنانچه در این نقل قول سخنرانی اش که در کلیسای باپتیست نیو استریت بازتاب یافته است: «حاکمیت و فرمانروایی باتون یا چماق های پلیس و اقتدار پلیس لغو خواهد شد» و ضربه ای وارد خواهد شد «که حتی پلیس ها را سراسیمه خواهد ساخت». بردلی همچنین اعتراضاتی را راجع به دستورهای ویژه میدانی شماره ۱۵ ارتشبد ویلیام تکسامه شرمن سازماندهی نمود. بردلی با ارائه دادخواستی در دادگاه فدرال مبنی بر درخواست صدور حکم عملیات علیه شرکت خط آهن مسافربری شهر بالتیمور، علیه تبعیض نژادی مبارزه نمود. شرکت راه آهن سیاست داشت که برمبنای آن سیاه پوستان را مجبور می ساخت تا بر روی سکوی غیرپوشیدهٔ خارج از قسمت های پوشیدهٔ واگن خط آهن بایستند. بعد از این که شکایت کنندگان اصلی از شکایت خود منصرف شدند، بردلی دادخواست اصلاح شده ای را علیه شرکت خط آهن ارائه و مدعی شد که «شرکت خودروهای خیابانی با نقض امتیازات و مصونیت های وی طبق ماده چهارم
مانع سوار شدن او گردید، ملک خصوصی او را بدون عوض تصاحب نمود و با نقض امتیازات اعطا شده از جانب دولت برای استفاده از شاهراه ها بدون درنظر داشتن رنگ و نژاد، سبب ایجاد اضرار عمومی شده است». ابتکارات اجتماعی. بردلی به چالش کشیدن وضع موجود ترس نداشت؛ «وی که خود را قهرمان تمامی نهضت های سیاه پوستان می دانست، با برقراری تماس های آزاد با کلیساهای سیاه پوست، علایق خود را به طور وسیعی پخش نمود و به زودی مدرسه ای را افتتاح نمود. بردلی با پیوستن به نیروها با کمپین رأی…، شروع به تحریک کردن برای حق رأی و شرکت در انتخابات برای سیاه پوستان نمود. وی پلیس شهر و دادگاه شهرداری را به تبعیض در قبال سیاه پوستان متهم نمود [و] دادگاه دیوان آزادگان ساوانا را به بی قانونی های مشابه متهم ساخت و با ارائه خدمات خود به عنوان قاضی خواستار دایر شدن مراحل استیناف شد…». نام وی در نشانگر تاریخی «۳۳ اصلی» ذکر شده است، لوحه ای که نخستین ۳۳ آفریقایی-آمریکایی عضو مجمع عمومی جورجیا که در سال ۱۸۶۸ در این سمت انتخاب شدند، درج آن فهرست گردیده است.
باشگاه فوتبال اسپارتاکس یورمالا یک باشگاه فوتبال لتونی است که در اسلوکا، یورمالا قرار دارد. در سال ۲۰۱۲، آنها در مسابقات قهرمانی لیگ ۱ لتونی (سطح دوم فوتبال لتوتی) سوم شدند و پس از پیروزی در پلی آف مقابل تیم JFK Olimps به لیگ برتر فوتبال لتونی صعود کردند. این باشگاه مسابقات خانگی خود را در ورزشگاه اسلوکا با ظرفیت ۲۵۰۰ نفر انجام می دهد.
باشگاه فوتبال متا () یک باشگاه فوتبال در شهر ریگا، لتونی است که در سال ۲۰۰۶ تأسیس شده است.
فردریک توماس کرکام (درگذشته ۱۹۴۹) داور فوتبال بین المللی انگلیسی بود که مدت کوتاهی در فاصله سال های ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۸، مربیگری تاتنهام هاتسپر را بر عهده داشت. دوران داوری. کرکام یک داور محلی شناخته شده بود که همچنین به عنوان مبلغ تجاری مشغول به کار بود. او قضاوت فینال جام حذفی فوتبال انگلستان را در سال ۱۹۰۶ بر عهده داشت. در فاصله سال های ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۷، او ۱۱ بازی ملی سطح «آ» را داوری کرد که بازی دو تیم ولز و اسکاتلند در ۹ مارس ۱۹۰۳ شاملش می شد و یکی از سه داور برتر جهان به حساب می آمد. از دیگر بازی های اسکاتلند با قضاوت کرکام، دیدار این تیم مقابل ایرلند در ۲۶ مارس ۱۹۰۴ و برابر ولز در ۶ مارس ۱۹۰۵ بود. همچنین، در ۹ مارس ۱۹۱۳، کرکام یک بازی را میان دو تیم بلژیک و هلند قضاوت کرد. علیرغم ادعاهای خلاف این، فرد کرکام فینال ۱۹۰۲ از جام حذفی را قضاوت نکرد، بلکه تام کرکام از بورسلم این مسئولیت را بر عهده داشت. دوران مربیگری. تنها یک هفته پس از اتمام دوران داوری، آن هم پس از قضاوت یک بازی از لیگ جنوبی میان دو تیم تاتنهام و واتفورد، کرکام در ۲۲ آوریل ۱۹۰۷ در یک انتصاب غافلگیرکننده، سرمربی تاتنهام شد. در تاریخ باشگاه آورده شده
که: «عملکرد او به عنوان یک مربی موفق نبود، در میان بازیکنان و همچنین هواداران محبوبیتی نیافت و تعجبی نداشت که پس از پایان قراردادش، در سال ۱۹۰۸ استعفا داد (۲۷ ژوئیه)». کارنامه او در جایگاه مربی اینگونه است: ۵۲ بازی، ۲۵ پیروزی، ۸ تساوی و ۱۹ شکست.
باشگاه فوتبال توکومس ۲۰۰۰ یک باشگاه فوتبال حرفه ای لتونی است که در شهر توکومس واقع شده است. این باشگاه از بدو تأسیس تاکنون به آموزش دختران و پسران نوجوان پرداخته است. در سال ۲۰۰۷ این باشگاه یک تیم مردانه تشکیل داد که می توانست در دسته دوم برتر فوتبال لتونی (لیگ اول لتونی) بازی کند. تاریخچه. باشگاه فوتبال توکومس در ۲۰ مه ۲۰۰۰ با نام کامل "باشگاه فوتبال توکومس ۲۰۰۰" تأسیس. این باشگاه حضور خود را در لیگ ۲ لتونی در سال ۲۰۰۴ آغاز کرد و در رده چهارم قرار گرفت. در سال ۲۰۰۵، باشگاه فوتبال توکومس ۲۰۰۰ در لیگ اول لتونی (سطح دوم فوتبال لتونی) بازی کرد و در پایان فصل در جایگاه سیزدهم قرار گرفت. فصل ۲۰۰۸ دوباره در لیگ دوم، سومین سطح فوتبال لتونی سپری شد. این باشگاه در جایگاه سوم قرار گرفت. چندین بازیکن با تجربه لیگ برتر لتونی برای پیوستن دعوت شدند و جای تعجب نیست که این تیم در آن سال لیگ ۱ لتونی را به دست آورد و به لیگ برتر فوتبال لتونی صعود کرد. در پایان فصل ۲۰۱۴ آنها به لیگ ۱ لتونی سقوط کردند.
آدولف ادوارد بوری (Adolph Edward Borie) (زادهٔ ۲۵ نوامبر ۱۸۰۹- درگذشتهٔ ۵ فوریه ۱۸۸۰)، تاجر و سیاستمدار ایالات متحده بود که مدت کمی در حکومت یولسیز سایمن گرانت، به عنوان وزیر نیروی دریایی خدمت نمود. بوری که اصالتاً اهل فیلادلفیا بود، مقارن با موفقیت پدرش در کسب و کار بازرگانی متولد شد. در هنگام بروز جنگ داخلی، بوری همکار نزدیک سرلشکر یولسیزسایمن گرانت شد. بوری در اوایل دورهٔ ریاست جمهوری گرانت چند ماه معدودی به عنوان وزیر نیروی دریایی خدمت نمود و به دلیل ضعف سلامتی کناره گیری نمود. بوری به عنوان وزیر نیروی دریایی، نام تعداد زیادی از کشتی های نیروهای دریایی را به شکل بحث برانگیزی تغییر داد، پرداخت کامل را برای روز کاری هشت ساعته اعمال نمود و تفکیک نژادی را در یارد نیروی دریایی واشینگتن از بین برد و به آمریکاییان آفریقایی تبار اجازه داد که آزادانه در کنار سفیدپوستان کار نمایند. بوری گرانت را در سیاحت جهانی ۱۸۷۷–۷۹ همراهی کرد. بوری در ۵ فوریه سال ۱۸۸۰ درگذشت و قبرستان لورل هیل واقع فیلادلفیا به خاک سپرده شد. دو ناو جنگی ایالات متحده USS "بوری" نامیده شده اند. اوایل زندگی، تحصیلات و حرفه. بوری در ۲۵ نوامبر سال ۱۸
۰۹ در فیلادلفیا متولد شد و بزرگترین فرزند خانواده از جملهٔ ۱۲ فرزند بود. بوری پسر جوزف بوری بود که از منطقهٔ بوردو فرانسه مهاجرت نمود و در فیلادلفیا مسکن گزین شد و به یک تاجر و تولیدکننده برجسته تبدیل شد. مادرش سوفیا بیواویا دختر یک کشاورز ثروتمند هائیتی بود که در جریان انقلاب خشونت بار هائیتی از آنجا فرار نموده بود. بوری دریکی از قدیمی ترین و اشرافی ترین خانواده های پنسیلوانیا به دنیا آمد. بوری در دانشگاه پنسیلوانیا درس خواند و در سال ۱۸۲۵ در سن ۱۶ سالگی فارغ شد. بوری در ۲۴ سالگی به اروپا سفر نمود و تحصیلات خود را در پاریس تکمیل کرد. در سال ۱۸۲۸ پس از برگشت از پاریس در شرکت بازرگانی «مک کین بوری و شرکاء» معتبر پدرش به کار آغاز نمود. پارچه های ابریشمی و چای از جملهٔ کالاهای بازرگانی عمده در جریان ۳۰ سال دورهٔ کاریش در شرکت در عصر کشتی ها تندرو بود. در اوج تجارت خارجی فیلادلفیا، شرکت بوری با مکزیک، هند غربی و شرق دور بازرگانی می نمود. بوری در لابی گری بر دولت فدرال برای حمایت دیپلماتیک و دریایی در حفاظت از بازرگانیش در خارج، پیشتاز بود. میزان بازرگانی بوری فوق العاده زیاد بود که با ۱۰۰٬۰۰۰ دلار خسارت به اموال
که در جریان اغتشاشات سال ۱۸۵۷–۵۸ جنگ دوم تریاک در چین بر بازرگانی وی وارد شد، تشخیص گردید. بوری از سال ۱۸۴۸ تا سال ۱۸۶۰ رئیس بانک بازرگانی بود و مدیر چندین سرمایه گذاری بازرگانی مشهور در فیلادلفیا شد. ازدواج. بوری در ۲۳ مه سال ۱۸۳۹ با الیزابت دونداس مک کین ازدواج کرد. الیزابت فرزند دوید آی پادشاه اسکاتلند بود. این زوج هیچ فرزندی نداشتند. سیاست حزب ویگ. پیش از جنگ داخلی آمریکا بوری ارتباط اندکی با سیاست داشت. بوری از سیاست های حزب ویگ دفاع کرد و از بازرگانی بین المللی طرفدار حمایت از مصنوعات داخلی، حمایت نمود. در سال ۱۸۴۳ کنسول بلژیک بود. بعد از انحلال حزب ویگ در اواسط دههٔ ۱۸۵۰، بوری جمهوری خواه شد. جنگ داخلی. در سال ۱۸۶۰ بوری از آبراهام لینکلن کاندیدا جمهوری خواه در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۸۶۰ حمایت کرد. در آغاز جنگ داخلی به گرمی از جنبش اتحادیه و ریاست جمهوری لینکلن طرفداری کرد. از عضای مؤسس و باری هم معاون لیگ اتحادیهٔ فیلادلفیا بود و رهبری جلب و جذب و تجهیز چندین هنگ را به عهده داشت و احساسات اتحادیه گراها را برانگیخت. اتحادیهٔ فیلادلفیا اهمیت ملی کسب نمود و سایر شهرها را ترغیب به ایجاد سازمان های مشاب
ه برای حمایت از جنگ اتحادیه در برابر کنفدراسیون نمود. در جریان جنگ، بوری دوست صمیمی رئیس اتحادیه یولیسیزسایمن گرانت بود. وزیر نیروهای دریایی ۱۸۶۹. در ۵ مارس سال ۱۸۶۹، گرانت رئیس جمهور وقت، بوری را وزیر نیروهای دریایی معرفی کرد. گرانت به ندرت افراد غیرمنتخب یا دوستان شخصی را تعیین می کرد. در گزینش اعضای کابینه نخست اش، گرانت از سناتورها مشورت نگرفت، این کار را تا یک حدی بابت وحدت ملی و تا یک حدی بابت آموزش نظامی اش برای انتخاب اعضای کابینه به عنوان زیردستان، انجام داد. چندی از نامزدان کابینه اش در خدمات خود استثنائی بودند، از جملهٔ برجسته ترین آن ها همیلتون فیش وزیر کارای خارجه، بنجامین بریستو وزیر خزانه داری و الفانسو تفت دادستان کل، بودند. اما در مراحل ابتدائی انتخاب کابینه ۱۸۶۹ این یک موضع تصادفی بود. در سفر فیلادلفیا که گرانت ریاست آن را به عهده داشت، بوری به گرانت خیلی دوستانه بوده است. گرانت با درنظر داشتن اینکه مرهون بوری و جمهوری خواهان در ایالت کیستون است، اعلام کرد که مردی را از پنسیلوانیا در کابینه اش می گیرد. زمانی که برای ارائه جزئیات تحت فشار قرار گرفت، («آیا آن عضو کابینه یکی از اعضای کلیدی حزب
جمهوری خواه تحت رهبری سایمون کامرون بود» ؟)، حس شوخ طبعی گرانت بر وی حاکم شد و وی مرموز شد و در مورد «مردی از فیلادلفیا» صحبت کرد. سؤال که این «مرد فیلادلفیایی» کی بود، سبب رنجش مردم شد. اما افشای این که این مرد بوری بود با تعجب مردم مواجه شد. هیچ کسی در خارج از فیلادلفیا هرگز نام بوری را نشینده بودند. بوری چندان علاقه ای به پُست دولتی نداشت و آزادانه اذعان نمود که مدیر واقعی، دریاسالار دیوید دیکسون پورتر است. مناقشه تغییر نام کشتی. بوری از نام های سرخ پوستان بومی آمریکایی که بر بسیاری از کشتی های نیروهای دریایی ایالات متحده در دوران پس از جنگ داخلی گذاشته شده بود، متنفر شد و در جریان دورهٔ کوتاه خود به عنوان وزیر نیروی دریایی، تعداد زیادی کشتی ها را به نام ایالات اتحادیه، موجودات و شخصیت های برجستهٔ اسطوره های کلاسیک یونان و روم یا نام های دیگری که به معنی قدرت یا توانایی بودند، تغییر داد. فلوریدا، سنتور و توراندو نام های نمونه ای بودند که بوری انتخاب نموده بود. مردم عام از شنیدن این تغییرات شوکه شدند، زیرا برای کشتی های آمریکایی این مرسوم بود که نام های آمریکایی برشان گذاشته شود. جورج ام. روبسن جانشین بوری،
چند ماه بعد تعداد زیادی از این کشتی ها را به نام اصلی شان تغییر نام داد. از قضا، بوری فیلادلفیایی بود و به شهر مانایونک (که اکنون در همسایگی فیلادلفیا قرار دارد) مربوط می شد و یکی از کشتی های که هرگز به نام اصلی اش بازگردانیده نشد، کشتی USS Manayunk بود که نام جدید خود (USS Ajax) را به طور دایم حفظ کرد و در ۱۵ ژوئن سال ۱۸۶۹ ده روز قبل از استعفاش، بوری نام آن را تغییر داده بود. ایجکس پسر شاه تلامون و پریبوئا قهرمان اسطوره ای یونان بود. اجبار در پرداخت کامل و هشت ساعت کار روزانه. بوری در ۲۹ مه سال ۱۸۶۹ حقوق تمام و روز هشت ساعت کار را در یارد دریایی بروکلین برای عمله و کارگران در کار روزانه اجباری ساخت. کارگران از تاریخ ۱۹ مه حقوق پرداخت نشده شان را دریافت می کردند. بوری دستورالعمل های مشخص ذیل را ارائه کرد: دقیق بودن زمان ساعات کارگران را ناراحت می ساخت.
در جرم شناسی، مستغنی دلیلی است بر اینکه متهم یا مظنون در زمان وقوع جرم در صحنه جرم نبوده و بنابراین به عنوان مرتکب (جرم) در نظر گرفته نمی شود. ریشه لغت در زبان های زیر شاخه لاتین. کلمه alibi از قید «دیگری» () و از «آنجا» () با هم به معنی «در جای دیگر» است. برای اولین بار در آلمان، در سال ۱۷۸۳ در مورد گئورگ یاکوب فردریش مایستر در حقوق کیفری آلمان بیان شد، زمانی که او «اجتناب ناپذیر بودن عذر متهم» را تشخیص داد. به دلیل اصل لاتین این کلمه، در بیشتر زبان های لاتین جدید (مانند آلمانی) و بسیاری از زبان های دیگر (مانند انگلیسی، لهستانی، روسی، مجارستانی) به آن "alibi" نیز می گویند. تشریح. هرکس بتواند ثابت کند که در زمان وقوع جرم نمی توانسته در صحنه جنایت حضور داشته باشد، او از اتهام تبرئه می شود. در مورد ادعای براعت، متهم مدعی می شود که در زمان وقوع جنایت در محل جنایت نبوده است. این انکار دارای شرایط است و باید ارتباط منطقی بین تعیین زمان وقوع جرم و ادعای او وجود داشته باشد که هر چه بازه زمانی زمان احتمالی جرم بیشتر باشد، شانس تولید شواهد مستدل قطعی کمتر می شود. مسائل حقوقی. این قانون مبتنی بر عقل سالم است که هیچ کس
نمی تواند همزمان در دو مکان مختلف باشد و این فرض که هیچ فردی نمی تواند مرتکب باشد که در زمان وقوع جرم در صحنه جرم نبوده است. با این حال، فرض اخیر احتمالی است، زیرا ممکن است شخصی در صحنه جرم باشد اما ارتباطی با جنایت نداشته باشد، یا شخصی که در صحنه جرم نبوده ممکن است مرتکب جرم شده باشد (مانند کنترل از راه دور). زیرا مستغنی به این معناست که شخص مورد نظر را می توان به عنوان مرتکب مستقیماً در صحنه جرم رد کرد، اما نه به عنوان مرتکب غیرمستقیم، محرک یا همدست مرتکب. محرک می تواند عذری داشته باشد زیرا نه لزومی دارد در صحنه جرم حضور داشته باشد و نه در زمان وقوع جرم حضور داشته باشد. در صورتی که مظنون دارای استصحاب نباشد، یا اگر ادعای غیرقانونی کذب ثابت شده باشد، دلیل بر ارتکاب جرم نیست. فقدان ادله مستثنی نباید دلیل بر مجرم بودن متهم تلقی شود. اگر قاضی به شاهد، اعتقاد نداشته باشد، دفاع متهم شکست خورده است. اما این قصور به خودی خود، یعنی بدون توجه به دلایل و شرایط همراه آن، نمی تواند دلیلی بر ارتکاب آن باشد. در حقوق کیفری آلمان، مستغنی دروغین می تواند منجر به رسیدگی کیفری به دلیل ناکام ماندن از تعقیب کیفری، شهادت نادرست و
شهادت دروغ شود. گونه ها. تمایز بین عذر فنی و شخصی وجود دارد. "مستغنی فنی" در نظر می گیرد که مظنون را می توان بر اساس مواردی مانند. ب- بلیط های ورودی، بلیط قطار، عکس ها یا فیلم های دارای تاریخ می تواند ثابت کند که او در زمان وقوع جرم در صحنه جرم نبوده است. "استغنای شخصی" مستلزم شاهدانی است که بتوانند تأیید کنند که مظنون در زمان ارتکاب جرم در مکان دیگری بوده است (شاهد علیبی). هر دو شاهد فنی و شخصی منوط به تأیید توسط سازمان های مجری قانون هستند. اگر مثلاً شاهدی با بلیت خود در اپرا توسط سایر تماشاگران دیده شده باشد. متفرقه. در عامیانه، alibi برای سایر شرایط "غیرمکانی" نیز به کار می رود که برای توجیه یا صلاحیت جنایات یا تخلفات اخلاقی مورد استفاده قرار می گیرد، اما در اینجا بیشتر به معنای تحقیرآمیز به عنوان یک ادعای حمایتی است. بین المللی. جرم شناسی از یافته های زیست شناسی، شیمی، منطق، فیزیک یا فناوری استفاده می کند، به طوری که همین شرایط در سطح بین المللی نیز در مورد حقایق اعمال می شود.
سرگردان فیلمی محصول سال ۱۹۹۲ و به کارگردانی کریس والاس است. در این فیلم بازیگرانی همچون بیل پکستون، مایکل ایرون ساید، مارشال بل، کالین کمپ، مارک مک کلور، استوارت پنکین، پاتریکا داربو و میتزی کپچر ایفای نقش کرده اند.