Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
غربی برلین شب ۲۳ سپتامبر هدف بمباران هواگردهای بریتانیایی قرار گرفتند. بریتانیایی ها شب ۲۴ سپتامبر سال ۱۹۴۰ چندین آرایش بمب افکن ها را با هم ترکیب کردند تا با ۱۱۹ هواگرد حمله بزرگی علیه برلین ترتیب دهند. این آرایش شامل تمامی هواگردهای ولینگتون و همپدن و همچنین تعداد زیادی هواگرد ویتلی بود. در راه مشکلات فنی حاصل از سرمای هوا سبب شد تعدادی از هواگردها از گروه جدا شوند و در نهایت ۸۴ هواگرد به ناحیه برلین رسید. بنابر مأموریت مقرر شده، بمب افکن های بریتانیایی نخست به مخازن گاز و نیروگاه های برق حمله کردند اما نتیجه خاصی به دست نیاوردند. بریتانیایی ها همچنین در بمباران فرودگاه تمپلهوف و تأسیسات خط آهن آن ناموفق بودند. آتش سنگین ضدهوایی هواگردهای گروه را از یکدیگر جدا کرد و بعضی از آن ها در دسته های چندتایی پخش شدند. نخستین آتش سوزی ها در منطقه موآبیت ایجاد شد. به هر حال یک گازانبار در شارلوتنبورک منهدم شد. بمب ها چندین آپارتمان را با برخورد مستقیم تخریب و ۲۲ نفر را زنده به گور کردند. کاخ شارلوتنبورگ برای نخستین بار در جنگ آسیب دید. یکی از هواگردهای ولینگتون از اسکادران ۳۱۱ نیروی هوایی بریتانیا با آسیب در قسمت موت
ور، وادار به فرود اضظراری در هلند شد. آلمانی ها هواگرد را تقریباً به شکل سالم به غنیمت گرفتند اما خدمه آن گریخته و مخفی شدند. بریتانیایی ها شب ۲۵ سپتامبر نواحی اطراف دریاچه پلوتسن در حومه شمال غربی برلین را بمباران کردند که به مرگ ۱۰ نفر انجامید. تا پایان ماه سپتامبر چهار بمباران دیگر در ناحیه برلین اتفاق افتاد. بمب افکن های بریتانیایی مجموعاً ۶۵۶ سورتی در ماه سپتامبر علیه برلین انجام دادند که بیشترین میزان در سال ۱۹۴۰ بود. تعداد هواگردهای عملیاتی که از پایگاه های هوایی بریتانیایی بدین منظور برمی خاستند تا پایان سال به مرور کاهش یافت. بزرگ ترین حملات هوایی بریتانیایی ها تا این زمان از جنگ شب ۷/۸ اکتبر انجام گرفت که در آن هفت موج پیاپی به طرف برلین گسیل شدند. ساعت ۱۰:۳۰ شب آزیر خطر در برلین به صدا درآمد. هواگردهای بریتانیایی این شب در ارتفاع پایین پرواز می کردند و با چشم غیرمسلح ساکنان شهر قابل دیدن بودند. نقطه اصلی تمرکز حمله بر قسمت وستهافن و کانال اشپانداو در شمال غربی برلین بود. آتش سوزی هایی در خیابان بویسن ایجاد شد که البته اغلب به سرعت اطفا شد. علاوه بر ساختمان های مسکونی و فروشگاه ها، بیمارستان های شار
یته و روبرت کوخ چندین بار مورد اصابت قرار گرفتند. بمباران حدود دو ساعت طول کشید. موج هواگردهای مهاجم در آخر با یکدیگر ترکیب شدند. به هر حال این بار هم تلفات انسانی نسبتاً کم بود. با وچود این که آلمانی ها روز بعد مدعی سرنگونی چندین بمب افکن شدند، در حقیقت تنها یک هواگرد با آتش توپ ضدهوایی سنگین منهدم شد. پس از چند روز توقف، حمله هوایی بعدی بریتانیایی ها به برلین روز ۱۵ اکتبر انجام گرفت. پدیداری بمب افکن ها اندکی پس از ساعت ۱۱ شب صدای آژیر را در پایتخت بلند کرد. بمب هایی بر روی بیمارستان ویرشوو افتادند. دو بمب در پایگاه ۱ چاله های بزرگی درست کردند و لوله های آب را ترکاندند. همان شب موج دیگری از بمب افکن ها فرا رسیدند و بمب هایی را بدون هدف بر برلین ریختند. بخشی هایی از جناح ۱ شکاری شبانه لوفت وافه برخاستند تا هواگردهای دشمن را رهگیری کنند. هنوز هیچ ابزار جست وجویی بر جنگنده های آلمانی نصب نشده بود و خلبان ها می بایست با چشم خود در تاریکی شب به دنبال اهداف می گشتند. به هر شکل ستوان دوم لوتویش بکر توانست یک بمب افکن ولینگتون را سرنگون کند. بریتانیایی ها مجموعاً سه هواگرد را از دست دادند. بریتانیایی ها حمله دو مرح
له ای شبانه را ۲۱ اکتبر تکرار کردند. صدای آژیر خطر ساعت ۱۲:۱۳ دقیقه نیمه شب به هوا بلند شد و دو ساعت طول کشید. بمب افکن ها این بار بخش هایی جنوبی شهر را هدف گردند. آتش سوزی هایی در شونبرک، ویلمرسدورف، اشتگلیتس و دالم زبانه کشید. خسارت انسانی و مادی بیش از حملات پیشین بود. تا این زمان از جنگ در اثر بمباران های بریتانیایی ها در برلین حدود ۵۰۰ نفر کشته و ۱٬۶۰۰ آپارتمان کاملاً تخریب شده بود. آژیر خطر روز ۲۴ اکتبر برای سه ساعت فعال بود. به بخش هایی از ویلمرسدورف دوباره حمله شد که محله مجاور شمارگندورف نیز از آن اثر برداشت. دود زیادی در اثر آتش سوزی در گرونه والت و شارلوتنبورک آسمان را پوشاند. طولانی ترین آژیر خطر تا این زمان از جنگ شب ۲۵ اکتبر زده شد که از ساعت ۱۲:۵۷ نیمه شب برای چهار و نیم ساعت فعال بود. البته بمب افکن های بریتانیایی تمام این مدت بر فرار شهر نبودند؛ بلکه در موج های پی درپی می آمدند و هر موج مدت نسبتاً طولانی را در در آسمان برلین بود. بمب ها بیشتر در ویلمرسدورف، بریتس و نویکلن انداخته شد. آتش یک سره ضدهوایی ها فقط دو هواگرد را هنگام نزدیک شدن آن ها به شهر سرنگون کرد. به منظور هدف گرفتن نقاط حساس ت
ر، در جریان ماه نوامبر چندین «حمله آزمایشی» به برلین انجام شد. چند یگان رزمی کوچک بریتانیایی برلین و چند شهر دیگر آلمان را همزمان بمباران کردند. در هر مورد خلبانان یک نقطه اصلی را برمی گزیدند که کم وبیش در مرکز شهر بود و از پیش شناسایی شده بود. در یکی از این عملیات های کوچک چند بمب اطراف بیمارستان ویرشوو افتاد که خسارت چندانی دربر نداشت. پس از این حملات آزمایشی فرمانی که ماه سپتامبر برای نیروی هوایی بریتانیایی صادر شده بود، اصلاح شد. دیگر محدودیت هایی که برای حملات دقیق مطرح شده بود در کار نبود و حملات هوایی بریتانیایی ها با «بی رحمی» بیشتری علیه آلمان مخصوصا در برلین انجام می گرفت. عمل به این رویکرد جدید نیروی هوایی بریتانیا از میانه ماه دسامبر علیه چند شهر دیگر آلمان آغاز شد. دوازده هواگرد بریتانیایی روز ۱۵ نوامبر یکی از این حملات آزمایشی را به اجرا گذاشتند. در این بین سه هواگرد از دست رفت. یکی از آن ها یک بمب افکن ولینگتون دقیقا در مرکز شهر با آتش ضدهوایی سرنگون شد. آخرین حمله هوایی بریتانیایی ها در سال ۱۹۴۰ علیه برلین، در ساعاتی غیرمعمول، سپیده دم ۲۱ دسامبر صورت گرفت. آژیر هشدار ساعت ۴:۴۳ بامداد به صدا در
آمد. حدود دو ساعت بعد بمب های انفجاری و آتش زا بر شهر فرو ریخت. احتمالا در اثر یک مشکل فنی آژیر هشدار ساعت ۶:۵۳ صبح قطع شد اما دوباره پنج دقیقه بعد فعال شد. آژیر خطر اندکی پیش از ساعت ۷:۳۰ صبح در نهایت قطع شد. در همین بمباران مناطق وِدینگ و راینیکندورف بیشترین آسیب را دیدند. خسارات شدیدی هم به ویلمرسدورف و شارلوتنبورک وارد آمد. چند برخورد مستقیم چند آپارتمان را در اطراف الکساندر پلاتس تخریب کرد. تعداد زیادی بمب در لوستگارتن، یک بخش تاریخی در مرکز برلین افتاد و به ساختمان های تاریخی آسیب زد. در این بمباران مجموعاً ۶ نفر کشته و ۱۷ نفر زخمی شدند. بریتانیایی ها هم دو هواگرد را به همراه خدمه آن از دست دادند. در هر حال، تا بدین جای جنگ برلین در مجموع آسیب چندانی از بمباران های بریتانیایی ها ندیده بود. آلمانی ها نسبت به آینده جنگ هوایی امیدوار بودند و کمتر کسی نگران تشدید آن بود. جمع آوری بقایای بمب ها و ترکش های مهمات ضدهوایی استفاده شده در بمباران ها، به خصوص توسط کودکان، کاری معمول بود. مدارس و مراکز خدماتی حملات هوایی، از این فرصت برای آموزش افراد دربارهٔ خطرات این بمب ها و مهمات و چگونگی برخورد با آن ها استفاده
می کردند. دوره هایی برای یاددهی خنثی کردن بمب های آتش زا برای عموم برگزار شد. به مرور بودن کیسه شن، سطل آب و پتوی ضدآتش در هر ساختمانی به یک ضرورت بدل شد و انجمن پدافند هوایی سرکشی هایی از این بابت انجام می داد. با فرا رسیدن بهار مرحله دوم حملات هوایی بریتانیایی ها علیه برلین به اتمام رسید. در مقابل، آلمانی ها به مقدار چشمگیری از عملیات های هوایی خود علیه جزیره بریتانیا کاستند. عمده دلیل این مسئله شب های کوتاه بهاره بود که خطر بیشتری برای بمب افکن های کم سرعت بریتانیایی داشت. به هر حال در طول این مدت توقف بریتانیایی تعداد بیشتری هواگرد تولید کردند و خدمه برای آن ها آموزش دادند. همچنین تجربیات به دست آمده در از این چند ماه عملیات مورد ارزیابی قرار گرفت. ۱۹۴۱. در طول سال ۱۹۴۱ مجموعاً ۳۱ بار صدای آژیر خطر حمله هوایی در برلین به صدا درآمد. به هر شکل، هیچ حمله هوایی از آغاز سال تا میانه ماه مارس صورت نگرفت. نخستین حمله هوایی بریتانیایی ها به برلین در سال ۱۹۴۱ در شب ۱۳ مارس اتفاق افتاد که محله های شونبرک، شمارگندورف و ویلمرسدورف را هدف گرفت. این حمله هوایی پنج ساعت به طول انجامید. چندین خط آهن تخریب و فعالیت قطار
شهری برلین موقتاً متوقف شد. چندین خانه و آپارتمان در آتش سوخت. ساکنان برلین چهار دقیقه پیش از نیمه شب ۲۳ مارس با آژیر هشدار حمله هوایی راهی پناهگاه شدند. آژیر تا ساعت ۵ صبح در صدا بود.
تیل شائودر (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، و فیلم نامه نویس آلمانی-آمریکایی است. حرفه. تیل شائودر اولین فیلم خود را در سن ۲۵ ساگی، در دانشگاه تلویزیون و فیلم مونیخ ساخت. همکاری با شاهین نجفی. وی مستندی به نام "وقتی خدا خوابه" را به محوریت شاهین نجفی خوانندهٔ ایرانی کارگردانی کرده است. این مستند که در سال ۲۰۱۷ اکران شد، به اعلام فتوای ارتداد علیه شاهین نجفی می پردازد.
نئو استالینیسم یا نواستالینگرایی (به روسی: Неосталинизм) نشر دیدگاه های مثبت در مورد نقش جوزف استالین در تاریخ، به کار بستن مجدد برخی سیاست های استالینی در مورد مسائل خاص و ساخت نوستالژی برای دوره استالین است. نواستالینگرایی به طور قابل توجهی با نو شوروی گرایی و نوستالژی شوروی همپوشانی دارد. در طول سالیان متمادی تعاریف مختلفی از این واژه ارائه شده است. تعاریف. بنا به تعریف روی مدودف (تاریخدان روس)، این اصطلاح در حقیقت بازپروری جوزف استالین، همذات پنداری با او و نظام سیاسی دوران وی و نوعی نوستالژی سازی از دوره استالینیستی در تاریخ روسیه، احیای سیاست های استالینیستی و بازگشت به وحشت اداری آن دوره و در عین حال اجتناب از برخی از بدترین تندروی های اوست. میخائیل گورباچف، دبیرکل سابق حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی نیز معتقد است که این اصطلاح به یک دولت معتدل استالینیستی بدون سرکوب های گسترده همراه با آزار و اذیت مخالفان سیاسی و کنترل کامل تمام فعالیت های سیاسی در کشور اشاره دارد. هال دریپر تروتسکیست آمریکایی تعریف دیگری از نواستالینیسم دارد، او می گوید که «نئو استالینیسم» برای اشاره به یک ایدئولوژی سیاسی جدید یا یک
تحول جدید در سیاست شوروی می باشد که از اواسط دههٔ ۱۹۳۰ آغاز شده است که در واقع شروع یک دورهٔ ارتجاعی بود. فردریک کاپلستون فیلسوف بزرگ انگلیسی درباب نئواستالینیسم می گوید: نئو استالینیسم به مثابه «تأکید اسلاووفیلی بر روسیه و تاریخ آن» می باشد که صرفاً بیان تمایل به کنترل، تسلط، سرکوب و اژدها نیست بلکه به این معناست که روسیه ضمن استفاده از علم و فناوری غربی، از آلوده شدن به نگرش های «منحط» غربی اجتناب می کند و راه خود را دنبال می نماید. جغرافی دان سیاسی دنیس جی بی شاو، اتحاد جماهیر شوروی را تا دوره گذار به سرمایه داری پس از ۱۹۸۵ نئواستالینیستی می داند. او نئو استالینیسم را به عنوان یک سیستم سیاسی با اقتصاد برنامه ریزی شده و مجتمع نظامی صنعتی بسیار توسعه یافته معرفی کرد. در طول دههٔ ۱۹۶۰، سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) با تمایزگذاری بین استالینیسم و نئو استالینیسم، رهبران پس از استالین را به دلیل رد دیکتاتوری فردی، ترور توده ای و افراط گرایی استالینی واجد برچسب نئو استالینیست دانست. هنری رایشمن، در تک نگاری خود با عنوان «بازنگری در استالینیسم» دیدگاه های متفاوت و در حال تحول در مورد استفاده از واژه استالینیسم
را مورد بحث و بررسی قرار می دهد و نتیجه می گیرد که استالینیسم در کاربرد علمی معناهای متفاوتی از خود بروز می دهد به طور مثال در یک معنا یک جنبش را توصیف می کند، در جای دیگر یک نظام اقتصادی، سیاسی یا اجتماعی را توصیف می کند و در جای دیگر نوعی از عمل سیاسی یا نظام اعتقادی را متبلور می نماید. حکومت های نئواستالینیستی. طبق باور محققان و پژوهش گران علم سیاست حکومت های زیر نئواستالینیستی طبقه بندی شده اند: در شوروی. به باور بسیاری از اندیشمندان بسیاری از اسلاف استالین حکومت های نئواستالینیستی تشکیل داده بودند. به طور مثال نیکیتا خروشچف با آغاز کردن دورهٔ استالین زدایی سعی داشت تا برخی از اعمال چون کیش شخصیت و سرکوب سیاسی محالفان را رد و اصلاح کند و فضای تاحدودی بازتری ایجاد نماید. با روی کارآمدن برژنف نیز به دلیل حفظ برخی نمادها و اعمال استالینی ولی با کنار گذاشتن وجوهی دیگر چون کیش شخصیتی استالینیستی، نئو استالینیسم همچنان در صحنهٔ سیاست اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی برقرار بود. حتی برخی از غربی ها سیاست های داخلی گورباچف را نئو استالینیستی نامیدند. پس از شوروی. در سال ۲۰۱۶ دانشمند علوم سیاسی توماس شرلوک اظهار داش
ت که روسیه تا حدودی از سیاست های نئواستالینیستی خود عقب نشینی کرده است. او اظهار داشت «کرملین تمایلی به توسعه و تحمیل روایت های تاریخی که شوونیسم، فراملی گرایی و استالین سازی مجدد را ترویج می کند، ندارد. اگرچه چنین موضوعی در میان بخشی از نخبگان فعلی و در جامعه از حمایت برخوردار است اما ما تابع آن نیستیم. در عوض، رژیم اکنون در حال گسترش حمایت از ارزیابی انتقادی از دوران شوروی بالأخص استالینیسم است. این انتقاد در حال گسترش از گذشتهٔ شوروی، در خدمت تعدادی از اهداف مهم رهبری از جمله تعامل مجدد با غرب است. برای این منظور، کرملین اخیراً کتاب های درسی تاریخی جدیدی را در انتقاد از تاریخ شوروی و به ویژه به یاد قربانیان سرکوب شده در شوروی به چاپ رسانده است. دیدگاه های عمومی. از سال ۲۰۰۸ به این سو، بیش از نیمی از روس ها به استالین نگاه مثبت پیدا کرده اند و خواهان بازسازی بناهای تاریخی یادگار استالین که توسط رهبران گذشته برچیده یا به خاطر روس های آشوبگر در طول انحلال اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ تخریب شده اند، می باشند. بر اساس مرکز نظرسنجی لوادا، میزان محبوبیت استالین در بین روس ها در بیست سال گذشته سه برابر شده است و
این روند از زمان روی کار آمدن ولادیمیر پوتین سرعت گرفته است. به گفته اندرو آزبورن، باردیگر مجسمه های استالین در شهرها ظاهر شده اند و موزه ای نیز به افتخار او در ولگوگراد (استالینگراد سابق) افتتاح شده است. استیو گوترمن خبرنگار آسوشیتدپرس به نقل از ولادیمیر لاوروف (معاون مؤسسه تاریخ روسیه مسکو) نیز بیان کرده است که حدود ده مجسمه استالین در سال های اخیر در روسیه بازسازی یا نصب شده اند. در آموزش. در ژوئن ۲۰۰۷ ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، در کنفرانسی که برای معرفی کتاب راهنمای تاریخ برای معلم های دبیرستان ترتیب داده بود، استالین را به عنوان یک رهبر ظالم و در عین حال موفقی توصیف کرد که عقلانی عمل می می کرد. او ادعا کرد که ترورهای استالین درواقع ابزارهایی برای توسعه بوده اند. پوتین در این کنفرانس گفت که این کتاب راهنمای جدید به جوانان کمک می کند تا حس غرور را در روسیه القا کنند. او اظهار داشت که پاکسازی های استالین در مقایسه با بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی توسط ایالات متحده بسیار کم رنگ است. در فدراسیون روسیه لیستی از کتاب های تأیید شدهٔ تاریخی وجود دارد که دانش آموزان می توانند به عنوان منابع درسی از آن ه
ا استفاده کنند. در میان این کتاب ها، رمان الکساندر سولژنیتسین با عنوان «مجمع الجزایر گولاگ» هم بخشی از کتاب های درسی است. در سال ۲۰۰۹ گزارش شد که دولت روسیه در حال طراحی برنامه هایی برای جرم انگاری بیانیه ها و اقداماتی است که پیروزی اتحاد جماهیر شوروی بر فاشیسم در جنگ جهانی دوم یا نقش آن را در آزادی اروپای شرقی رد می کنند. در همان سال رئیس جمهور روسیه، دیمیتری مدودف، اتحاد جماهیر شوروی را در طول جنگ جهانی با عنوان «کشور ما» توصیف کرده بود و کمیسیون حقیقت تاریخی ای را برای اقدام علیه آنچه کرملین جعل تاریخ روسیه می نامد، تشکیل داد. نظراتی در این باب. دیمیتری فورمن، مدیر مرکز تحقیقات کشورهای مشترک المنافع در مؤسسه آکادمی علوم روسیه-اروپا، نئو استالینیسم رژیم جدید روسیه را یک «استالینیسم غیر ایدئولوژیک» خواند که «به دنبال کنترل برای کنترل است نه کنترل برای انقلابی جهانی». گنادی زیوگانف، سیاستمدار کمونیست روس معقتد است که روسیه باید بار دیگر به استالین به خاطر نقش او در ساختن سوسیالیسم و نجات تمدن بشری از طاعون نازی ها افتخار کند. زیوگانف گفته بود که استالینِ بزرگ، نیازی به بازسازی ندارد و پیشنهاد کرده بود که نام
ولگوگراد را باردیگر به استالینگراد برگردانند. در سال ۲۰۰۸ دمیتری پوچکوف، مقامات روسیه را متهم کرده بود که با راه انداختن موجی از تبلیغات ضد استالینی، توجه مردم را از مشکلات موضوعی منحرف می کنند. او دریک گفتگوی تلویزیونی در پاسخ به این سؤال که «آیا موج جدید پرده برداری از وحشت استالینیسم در تلویزیون با پیامدهای نزدیک به بحران مرتبط است یا صرفاً یک تشدید [روانی] دیگر است؟»، گفته بود: «این موج برای منحرف کردن افکار مردم از مشکلات اصلی کشور است. شما مجبور نیستید به حقوق بازنشستگی خود فکر کنید، شما مجبور نیستید به تحصیلات خود فکر کنید آنچه مهم است وحشت از استالینیسم است!».
شهر کاسیان یا کاسیپولیس یا کسیپلیس () شهری در کیلیکیه باستان در آسیای صغیر در مسیر پایین رود سیهان (رود پیراموس) و در جوار ناحیه مدیترانه بوده است. شهر کاسیان در سال ۴۸۶ قبل از میلاد توسط کلونی های قومی منطقه و همچنین بغابوخش (مگابازوس) تأسیس شد. ژورژکنتنو دانشمند و باستان شناس از محلی به نام «آریا کاشن» در نزدیک رود جیحون سخن می گوید.
رودخانه برتین () (Bartın Çayı) که در قدیم با نام پارتنیوس یا پارتنیوس (به یونانی باستان: Παρθένιος) شناخته می شد، رودخانه کوچکی در شرق منطقه دریای سیاه ترکیه است. خصوصیت ویژه. ۱۴ کیلومتر آخر (۹ مایل) در رودخانه برتین، بین منطقه جغرافیایی استان برتین و ساحل دریای سیاه، برای کشتی ها قابل کشتیرانی است.
براتی () (به یونانی باستان: Βαράτη)، باراتا (Βάρατα) یا (Βάραττα)، شهری در لیکاونیای باستانی در ناحیه آناتولی مرکزی بود. نام شهر به صورت براترا نیز نوشته شده است.
کردونیش یا کردونیاس یا کردیونی () یک اصطلاح کاسی ها بوده است که برای ناحیه ای با مرکزیت شهر قدیم بابل بکار برده می شده است که توسط سلسله کاسی ها آباد شده بوده است.
بلینوس برندریس یا بولینوس برنداریس () گونه ای از حلزون های دریایی درنده با اندازه متوسط، از خانواده حلزون های سنگی است. پوسته های فسیلی این گونه در قبرس و اسپانیا یافت شده است. فینیقی ها در دوران باستان از آن برای استخراج رنگ «بنفش امپراتوری تیری» استفاده می کردند. پراکندگی و زیستگاه. این حلزون در بخش های مرکزی و غربی دریای مدیترانه زندگی می کند و در سواحل مرجانی در اقیانوس هند یافت شده است. این گونه روی صخره ها در آب های کم عمق زندگی می کند.
رئیس جمهور هندوراس () رسماً سمت ریاست جمهوری هندوراس را برعهده دارد (به اسپانیایی: "Presidente de la República de Honduras")، رئیس کشور و رئیس دولت هندوراس و فرمانده کل نیروهای مسلح می باشد. طبق قانون اساسی ۱۹۸۲ هندوراس، دولت هندوراس از سه قوه مجریه، مقننه و قضاییه تشکیل شده است. رئیس جمهور رئیس قوه مجریه است و وظیفه اصلی او «اجرای قانون اساسی، معاهدات و کنوانسیون ها، قوانین و سایر مقررات قانونی» است. رئیس جمهور به طور مستقیم برای یک دوره چهار ساله انتخاب می شود. شایستگی. صلاحیت ها بسیار سختگیرانه می باشند و به منظور ممانعت از دیکتاتور شدن شخصیت های سیاسی، نظامی یا تجاری طراحی شده اند. به این منظور برای واجد شرایط بودن نامزدهای ریاست جمهوری، نامزد باید: قدرت ها. قانون اساسی ۴۵حق و اختیار خاص را برای دفتر ریاست جمهوری قائل است:
منظور از جِلوِه های رنگ یا پَرده های رنگ، انواع رنگ هایی است که با تغییر دادن هریک از سه ویژگی اصلی هر رنگ به دست می آیند. بیشتر جلوه های رنگ به دلیل تضاد در سه ویژگی اصلی زیر به وجود می آیند که همه رنگ ها را تعریف می کند: ساختار رنگ ترکیبی. به دلیل ترکیب چند ویژگی زیر در رنگ ها، تعداد زیادی رنگ قابل مشاهده بروز می کند: در نظریه رنگ و هنرهای تجسمی سه رنگ اصلی قرمز، آبی و زرد و دو نارَنگ (بدون رنگ دانه) سیاه و سفید وجود دارد. شباهت یا تفاوت یک رنگ از یکی از عوامل اصلی قرمز، آبی و زرد را فام می گویند. رنگ ها به دو دسته کلی فام دار (قرمز، آبی، زرد و…) و بی فام (سیاه، سفید و خاکستری) تقسیم می شوند. گوناگونی رنگ ها. از ترکیب دو به دوی رنگ ها به ۹ رنگ فرعی می رسیم: «آبی بنفش، بنفش، بنفش قرمز، قرمز نارنجی، نارنجی، نارنجی زرد، زرد سبز، سبز، سبز آبی» و از ترکیب هر سه آن ها با هم رنگ قهوه ای ساخته می شود که در مجموع ۱۳ رنگ حاصل می شود. حال از ترکیب نارنگ های سیاه و سفید با این سیزده رنگ از هر کدام به ده درجه از سایه روشنی (تونالیته) می رسیم؛ به طور مثال رنگ قهوه ای دارای ده درجه سایه روشنی از تیره تا روشن می باشد. به ع
بارتی علاوه بر سیزده رنگ خالص، ۱۳۰ فام رنگی هم داریم. افزون بر آن، از ترکیب دو نارنگ سیاه و سفید، به نارنگ طوسی می رسیم که آن نیز دارای ده درجه سایه روشنی خنثی از تیره تا روشن می باشد. همچنین از ترکیب نارَنگ توسی با سیزده رنگ خالص، ۱۳ رنگ «چِرک» نیز ساخته می شود. در مجموع، این ترکیبات ۱۶۹ طیف رنگ به دست می دهد که هر کدام دارای کد مشخص اند.
هشام الدین حسین (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل مالزی است، که هم اکنون به عنوان وزیر دفاع مالزی فعالیت می کند.
نیکولاوس پاناگیوتوپولوس (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل یونان است، که هم اکنون به عنوان وزیر دفاع یونان فعالیت می کند.
انریکو کریدینو (; – ) نظامی اهل ایتالیا است، که هم اکنون به عنوان فرمانده نیروی دریایی ایتالیا فعالیت می کند. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان شایستگی جمهوری ایتالیا شده است.
محمد رهیف حاکمی (؛ زادهٔ ) کارآفرین، مدیر اجرایی و اهالی کسب وکار است، که در سال ۱۹۷۴ گروه ارمادا را تأسیس کرد.
دبی اینترنشنال کپیتال () شرکت سرمایه گذاری اماراتی است، که در سال ۲۰۰۴ تأسیس شد.
آخرین قارون () رمانی ناتمام، نوشتهٔ اف. اسکات فیتزجرالد است. این رمان پس از مرگ او، در سال ۱۹۴۱ با کمک دوستش، ادموند ویلسون که نویسنده و منتقدی ادبی بود، منتشر شد. به گفتهٔ "پابلیشرز ویکلی"، این رمان با شخصیت اصلی آن، مونرو استار که از تهیه کنندهٔ فیلم اروینگ تالبرگ الگوبرداری شده است، «به طور کلی رمانی کلیددار محسوب می شود». این رمان صعود به قدرت استار را دنبال می کند و کشمکش های او با رقیب خود، پت بریدی که شخصیتی براساس لوئیس بی. مایر، رئیس استودیوی ام جی ام است، به تصویر می کشد.
باشگاه فوتبال زامورا ()یک باشگاه فوتبال در کشور اسپانیا مستقر در زامورا، در منطقه خودمختار کاستیا و لئون است. که در سال ۱۹۶۸ تأسیس شد. این تیم در پریمرا دیویژن - گروه ۱ بازی می کند و بازی های خانگی را در ورزشگاه Estadio Ruta de la Plata با ظرفیت ۷۸۱۳ صندلی، برگزار می کند تاریخچه. باشگاه فوتبال زامورا در ۲۳ اکتبر ۱۹۶۸ تأسیس شد. اما به طور رسمی قانون شماره ۱ این باشگاه به تاریخ ۷ نوامبر ۱۹۶۸ مربوط می شود، زمانی که باشگاه در فدراسیون غربی در والادولید ثبت شد. این باشگاه در سال ۱۹۶۹ در Primera Regiona شروع به کار کرد. در فصل ۱۹۷۰–۷۱ قهرمان آن شد و به Tercera División صعود کرد.
سوفیا آلکسیونا (۲۷ سپتامبر ۱۶۵۷ – ۱۴ ژوئیه ۱۷۰۴) دختر تزار الکسی یکم، خواهر فیودور سوم و نایب السلطنه روسیه تزاری از سال ۱۶۸۲ تا ۱۶۸۹ میلادی بود. سوفیا نخستین زنی بود که در تاریخ روسیه رسماً حکومت می کرد. سوفیا سومین دختر زنده مانده تزار الکسی از همسر اولش، ماریا میلوسلاوسکایا بود. او پس از مرگ برادرش تزار فیودور سوم در ۷ مه ۱۶۸۲، به طور غیرمنتظره ای وارد عرصه حکومت روسیه شد. وی از اصلی ترین گردانندگان شورش ۱۶۸۲ مسکو بود که در آن به کمک سپاه استرلتسی از به سلطنت رسیدن پتر جوان جلوگیری کرد. سوفیا خاندان ناریشکین ها را از رسیدن به قدرت باز داشت و مقامات را متقاعد کرد تا پتر و برادرش ایوان پنجم با هم بر تخت بنشینند و خود او نیز، به عنوان نایب السلطنه قرار بگیرد. تا سال ۱۶۸۹ که پتر او را از قدرت به زیر کشید، سوفیا به مدت ۷ سال فرمانروای حقیقی روسیه تزاری بود. تولد و اوایل زندگی. سوفیا سومین دختر زنده مانده تزار الکسی یکم از همسر اولش، ماریا میلوسلاوسکایا بود که در ۲۷ سپتامبر ۱۶۵۷ در مسکو به دنیا آمد. او تنها دختر تزار بود که زیر نظر سیمئون پولوتسکی معلم دیگر برادران او تحصیل کرده بود. سوفیا پس از مرگ برادرش تزار
فیودور سوم در ۷ مه ۱۶۸۲، به طور غیرمنتظره ای وارد عرصه حکومت روسیه شد و سعی در جلوگیری از به تخت نشستن برادر ناتنی کوچکترش پتر به نفع برادر تنی خو ایوان کرد. سوفیا حتی پیش از به قدرت رسیدن، در عرصه سیاست روسیه تأثیرگذار بود. سوفیا احتمالاً در تعیین تزار قبلی در سال ۱۶۷۶، به نفع برادرش فئودور عمل کرد؛ زیرا شایعات مختلفی در مورد درخواست او از پدرش الکسی یکم در حال مرگ، مبنی بر اینکه پیتر را وارث خود معرفی نکند وجود دارد. پس از به سلطنت رسیدن فئودور، توانایی های او برای حکومت به دلیل سلامت ضعیف او مورد تردید قرار گرفت؛ اما با گذشت زمان توانایی های ذهنی او ازجمله با آموزش های سیمئون پولوتسکی به خوبی رشد کرد. در طول سلطنت کوتاه فیودور سوم (۱۶۷۶–۱۶۸۲)، بسیاری از مورخان معتقداند که او در واقع تحت حمایت خواهرش سوفیا حکومت می کرد. با زوال سلامت تزار جوان، افراد بیشتری برای کمک و مشاوره با او برخاستند و سوفیا متوجه شد که نفوذ او به طور پیوسته در حال کاهش است. هنگامی که فئودور درگذشت، سوفیا بلافاصله به صحنه سیاسی بازگشت. او در مراسم تشییع جنازه برادرش شرکت و در حین انجام این کار غوغایی به پا کرد. در آن دوره، اقوام زن تز
ار از دربار و سایر عرصه های سیاسی دور نگه داشته می شدند و مراسم تشییع جنازه به طور سنتی بدون حضور زنان برگزار می شد. اما سوفیا بر حضور خود در مراسم تشییع جنازه پافشاری کرد و هم زمان زنجیره ای از وقایع را موجب شد که منجر به رسیدن او به نایب السلطنگی شدند. رسیدن به قدرت. تزار الکسی دو خاندان سلطنتی از دو همسرش به جا گذاشته بود که هر دو آنها، حداقل یک وارث مذکر داشتند. رقابت این دو خاندان باعث شد سوفیا نقشه ای برای تضمین قدرت خود و خانواده اش طراحی کند. او با تبلیغ برادر تنی اش ایوان به عنوان وارث قانونی تاج و تخت، تلاش کرد پدرسالار و بویار ها (اشراف روس) را متقاعد کند که باید تصمیم اخیر خود برای تاج گذاری پیتر را لغو کنند. او با اصرار بر اینکه اعلامیه پادشاهی پتر قوانین سلطنتی را با نادیده گرفتن برادرش زیر پا گذاشته است، پادشاهی مشترک ایوان و خودش را پیشنهاد کرد. پس از رد سریع و متفق القول این پیشنهاد، سوفیا برای کمک و حمایت به سراغ نیروهای نظامی رفت. سلب ناعادلانه حقوق ایوان که پسر بزرگ تر الکسی بود و شایعه مرگش، مانند جرقه ای برای سربازان ناراضی سپاه استرلتسی عمل کرد. آنها به کاخ سلطنتی یورش بردند و بسیاری را
از جمله آرتامون ماتویف و دو برادر ناتالیا را به قتل رساندند. پس از شورش سپاه استرلتسی در ۲۵ ژوئن ۱۶۸۲، مجلسی مرکب از بزرگان تشکیل شد و به اتفاق آراء ایوان بیمار را به عنوان تزار اول و پیتر ۹ ساله را به عنوان تزار دوم انتخاب و پاتریاک یواکیم، پاتریارک مسکو آنها را تاج گذاری کرد. از آنجا که هر دو هنوز کودک بودند و سوفیا در زمان مرگ فئودور تنها عضو بالغ خاندان سلطنتی تلقی می شد، سوفیا نیز به عنوان نایب السلطنه برگزیده شد. او با استفاده از دانش سیاسی و حکومتی که از زمان فئودور آموخته بود، اشراف و کشیش اعظم را در مورد توانایی خود برای حکومت بر روسیه متقاعد کرد. همانطور که سوفیا قبل از مرگ تزار فئودور ترتیب داده بود، واسیلی گلیتسین به عنوان رئیس واقعی دولت منصوب شد و اکثر سیاست ها را در زمان سلطنت خود اجرا کرد. هنگامی که باورمندان کهن نیز در پاییز ۱۶۸۲ به شورشیان پیوستند و خواستار لغو اصلاحات راسکول شدند، سوفیا کنترلش بر متحد سابق خود یعنی ایوان خووانسکی را از دست داد. خووانسکی پس از کمک به سوفیا در ماه مه، از نفوذ خود بر سربازان استفاده کرد تا دربار او را مجبور به فرار از کرملین مسکو کند. شورشیان استرلتسی که شورش