Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نون در فاصله ۳۰ مایلی پایتخت گرجستان، تفلیس بود. نیروهای ارمنی به پیشروی خود در ۲۴ دسامبر ادامه دادند اما روز بعد گرجی ها با ۱۰۰۰ نیروی تازه و هواپیما تقویت شدند که شولاور را بمباران کردند. در ۲۵ دسامبر، هیئت های متفقین در تفلیس دخالت کردند و خواستار پایان جنگ شدند. دخالت متحدین. کمیسیون نظامی متفقین به ریاست سرهنگ های درجه دو آر. پی. جوردن (بریتانیا) و پی. آ. شارینی (فرانسه) در تفلیس مستقر شده بود. وزیر امور خارجه گرجستان، یوجنی گگچکوری، در ۱۵ دسامبر از آن ها درخواست مداخله کرد. جوردن پیشنهاد داد که تمامی نیروهای ارمنی و گرجی از منطقه مورد مناقشه عقب نشینی کنند و این منطقه تا تعیین وضعیت نهایی در کنفرانس صلح پاریس توسط نیروهای بریتانیایی تحت کنترل قرار گیرد. گگچکوری نیز با حفظ وضع موجود پیش از جنگ (status quo ante bellum) موافق بود. نمایندگان ارمنی در تفلیس در این مذاکرات اولیه حضور نداشتند. بریتانیایی ها و فرانسوی ها تا ۲۵ دسامبر تنها به نخست وزیر کازانونی پیام داده بودند، که دیپلمات آرشاک جمالیان برای مذاکره فرستاده شد. جمالیان به این روند یک جانبه اعتراض کرد و الحاق هرگونه سرزمینی که تحت کنترل ارمنی ها بو
د را رد نمود. متفقین در ۲۵ دسامبر تصمیم خود را به ایروان ابلاغ کردند. تا این زمان، تمامی منطقه لوری و بخش بزرگی از بورچالی تحت کنترل نیروهای کانایان بود: این تصمیم توسط رایکرافت، شارینی و ژوردانیا امضا شد که از فرماندهان نظامی ارمنی و گرجی خواستند فعالیت های خود را متوقف کنند. متفقین تصمیم گرفتند این طرح را با یا بدون تأیید دولت ارمنستان اعمال کنند. مقام های ارمنی تصمیم گرفتند به آتش بس تن دهند به شرط آنکه اجازه داشته باشند هیئتی را به تفلیس بفرستند تا هر ابهامی در توافقنامه را حل و فصل کنند. آتش بس مقرر بود در ۳۱ دسامبر ۱۹۱۸ برقرار شود. ضدحملات گرجی ها و درگیری های نهایی. هر دو طرف تلاش کردند پیش از اجرای آتش بس، موقعیت های مناسبی را حفظ کنند. سربازان ارمنی به مدت دو هفته بدون استراحت به پیشروی پرداخته بودند. دولت قادر به ارسال نیروهای کمکی نبود و مهمات نیروهای ارمنی عمدتاً شامل نان و مهماتی بود که از گرجی ها به دست آورده بودند. همچنین شیوع بیماری تیفوس رخ داده بود. در مقابل، گرجی ها توانستند به سرعت نیروهای کمکی ارسال کرده و عملیات خود را برنامه ریزی کنند، زیرا درگیری ها بسیار نزدیک به تفلیس بود. چندین درگی
ری پراکنده بین ۲۵ تا ۲۷ دسامبر رخ داد. هرچند تلاش های گرجی ها جسورانه تر شده بود، تغییرات موقعیت ها در این روزها کم بود. در ۲۸ دسامبر، گرجی ها با نیرویی متشکل از ۳۵۰۰ نفر به فرماندهی مازنیاشویلی موفق به شکست خط دفاعی و تصرف شولاور و چندین روستای کوچک شدند. ارمنی ها حدود ۲۰۰ کشته و زخمی داشتند. در دو روز بعدی، ارمنی ها و گرجی ها برای کنترل روستای سداخلو جنگیدند و این منطقه چند بار دست به دست شد. نهایتاً دو ارتش در یک حالت بن بست مستقر شدند؛ ارمنی ها در ایستگاه و گرجی ها در خود روستا. نبردهای نهایی در ۳۱ دسامبر، پیش از آغاز آتش بس در نیمه شب، رخ داد. ارمنی ها در ستون های مرکزی و راست خود به دستاوردهای استراتژیک رسیدند، اما ستون چپ که به تیفوس مبتلا شده بود، عقب رانده شد. در اواخر بعدازظهر، سربازان ارمنی دور زده و ارتفاعات شرقی سداخلو را تصرف کردند. علاوه بر این، راه آهن منتهی به شولاور در مامای نیز توسط ارمنی ها قطع شد. در پایان روز، هر دو ارتش در خطوط نامنظمی مستقر شده بودند؛ شمال، جنوب و شرق سداخلو تحت کنترل ارمنی ها و گرجی ها در بخش های قابل توجهی در جنوب غربی روستا پیشروی کرده بودند. آزار و اذیت ارمنی ها در
گرجستان. در طول جنگ، ارامنه ساکن گرجستان با آزار و اذیت شدید مواجه شدند و بسیاری بدون هیچ دلیلی بازداشت شدند. چندین سازمان، از جمله مؤسسات خیریه مربوط به پناهندگان و یتیمان، تعطیل شدند. روزنامه های ارمنی ممنوع اعلام گردیدند و اعضای شورای شهر تیفلیس که دارای پیشینه ارمنی بودند نیز بازداشت شدند. فرماندار تیفلیس اعلام کرد که هر شهروند ارمنی عملاً یک اسیر جنگی فنی به حساب می آید. بسیاری از ارامنه بازداشت شده مورد باج گیری قرار گرفته و در صورت امتناع از پرداخت، تهدید به اعدام می شدند. مبلغ گروگان گیری ها بین ۵۰ تا ۵۰٬۰۰۰ روبل متغیر بود. حتی پس از اعلام آتش بس، هزاران نفر در تاریخ ۵ ژانویه ۱۹۱۹ بازداشت شدند. در ژانویه ۱۹۱۹، صدها ارمنی بازداشت شده به سمت کوتائیسی منتقل شدند و به عنوان اسیر جنگی به نمایش گذاشته شدند. در واقع گرجستان در طول جنگ تعداد کمی از سربازان ارمنی را به اسارت گرفته بود. این نمایش ها برای اثبات روایت رسمی دولت گرجستان از جنگ به عنوان یک پیروزی بزرگ گرجی برگزار شد. آزار و اذیت ها در روستاهای اطراف تیفلیس شدیدتر بود. در روستای بولنیس-خاچن، شبه نظامیان گرجی مرتکب چندین قتل، تجاوز و غارت شدند. کشاو
رزان ارمنی از غلات، محصولات کشاورزی، پارچه ها، دام و سایر اموال خود محروم شدند. چندین خانه نیز تخریب گردید. در بیلی-کلیوخ، سربازان گرجی به یتیم خانه ای مراجعه کردند و خواستار زنان شدند. پس از اینکه کسی پیدا نکردند، به دختران نابالغ تجاوز کردند. چند روز بعد دوباره به همان یتیم خانه بازگشتند و تجاوزهای بیشتری انجام دادند. درخواست هایی برای رسیدگی به مقامات گرجی ارسال شد، اما این درخواست ها نادیده گرفته شدند. سرانجام. در ژانویه سال ۱۹۱۹ گرجستان و ارمنستان با دخالت انگلستان به جنگ پایان داده و توافق نامه صلح را امضا کردند. پس از آن سربازان گرجی و ارمنی قلمرو مورد مناقشه را ترک کردند و هر دو طرف توافق کردند که مذاکراتی درخصوص تعیین یک منطقه بی طرف را آغاز کنند. منطقه بی طرف بعدها بین گرجستان شوروی و ارمنستان شوروی تقسیم شد.
پلیس مدرسه دونالد (Truant Officer Donald) یک پویانمایی کوتاه است که در تکنی کالر توسط شرکت والت دیزنی تولید و در ۱ اوت ۱۹۴۱ توسط آر.ک.ئو در سینماها اکران شد. این فیلم در ۱۹۴۲ نامزد برای جایزه اسکار بهترین پویانمایی کوتاه شد اما به یکی دیگر از کارتون های دیزنی به نام "پنجه ای قرض بده" باخت. داستان دونالد داک را نشان می دهد که به عنوان یک افسر مدرسه گریز کار می کند و مطمئن می شود که هویی، دویی و لویی به مدرسه می روند. این فیلم توسط جک کینگ کارگردانی شده است و کلارنس نش دونالد و خواهرزاده هایش را صداپیشگی می کند. خلاصه داستان. هویی، دویی و لویی داک از شنا در دریاچه لذت می برند. اما آنها توسط دونالد داک، پلیس مدرسه نظارت می شوند، زیرا او معتقد است که آنها برای تفریح در دریاچه از مدرسه فرار می کنند. او خواهرزاده هایش را در ون مخصوص پلیس مدرسه زندانی می کند و آنها را به مدرسه می برد، اما آنها فرار می کنند و به سمت کلوبشان می روند، دونالد هرجه سعی می کند آنها را از کلوبشان بیرون بیاورد نمی تواند و در آخر کلوبشان را پر از دود می کند. آنها برای اینکه دونالد را اذیت کنند، مرغ هایی که درحال کباب کردنشان بودند را به جای
خود در تخت جا می زنند تا وقتی که دونالد آنها را دید عذاب وجدان بگیرد و همین گونه نیز می شود. هوئی خودش را به عنوان روحش جا می زند تا دونالد را بیشتر اذیت کند و پس از مدتی لو می رود. پس از بدبختی های بسیار، دونالد بالاخره سه خواهر زاده اش را به مدرسه می برد اما در جلوی مدرسه، پوستری با عنوان «در تعطیلات تابستانی، مدرسه تعطیل است.» و وقتی که ماجرا را می فهمد، از خجالت کوچک شده و پا به فرار می گذارد.
کیک شکلاتی بدون آرد نوعی کیک است که بدون استفاده از آرد یا استفاده حداقلی آن پخته می شود. بررسی اجمالی. تخم مرغهای کامل با روشی مشابه کیک جنوایی با استفاده از گرمای کم حاصل از شکلات ذوب شده (به روش بن ماری) به دلیل تثبیت ماتریس پروتئین حالت کف زده پیدا می کنند و با ترکیب مواد، خمیر نسبتاً همگنی ایجاد می شود. خمیر حاصل فقط نشاسته ای دارد که به طور طبیعی در شکلات موجود است. محبوبیت. در غذاهای یهودی. کیک شکلاتی بدون آرد یک نوع دسر بسیار محبوب در بین یهودیان در هنگام تعطیلات عید پسح است، زیرا در این تعطیلات مجاز به خوردن هر چیزی با آرد نیستند، و ساخت کیک شکلاتی بدون آرد یکی از معدود کیک هایی است که برای گذراندن عید پاک به کار می رود. در رژیم های بدون گلوتن. کیک شکلاتی بدون آرد یک دسر محبوب در رژیم های بدون گلوتن است. . کیک های مشابه. کیک کاپریسه که از جزیره ایتالیایی کاپری سرچشمه می گیرد، یک کیک شکلاتی سنتی بدون آرد است که در آن منطقه محبوب است.
چت فیکشن (گپ وگفت داستانی) قالبی است از داستان وب که صرفاً در قالب متن پیام یا پیام های فوری نوشته شده است. اولین آثار مرتبط از طریق برنامه های اختصاصی تلفن همراه شناخته شدند. اولین نسخهٔ آن هوکد (Hooked) بود که در سال ۲۰۱۵ راه اندازی شد. این قالب در بین نوجوانان و بزرگسالان محبوب شد و سایر سیستم عامل های رقابتی از جمله Yarn و Tap در میان آن ها طرفدار پیدا کرد. تجسم ادبیات داستانی در دهه های اخیر شدت گرفته است و گونه ای جدید از ادبیات را شامل می شود که از ترکیب اشکال مختلف محتوا از قبیل متن، صدا، تصویر، تصویر متحرک، ویدیو و محتوای تعاملی استفاده می کند. دستگاه های چندرسانه ای شامل سیستم های الکترونیکی و کامپیوتری می شوند که با هدف تجربه و پردازش محتوای چندرسانه ای به کار گرفته می شوند. چت فیکشن به عنوان ژانر جدیدی از خانوادهٔ چندرسانه ای ها دربارهٔ گونه ای از ادبیات داستانی سخن می گوید که در آن نقش های مخاطب و راوی دستخوش تغییر می شوند. این نوع از ژانر ادبی برای اولین بار به طور رسمی توسط مقاله ای از مهدی قاسمی شاندیز به همراه نمونهٔ چت فیکشنی از ساحل نوری به ادبیات پارسی زبان معرفی شده است.هم چنین، نمونه های
داستانی چت فیکشن در زبان پارسی در اولین شمارهٔ گاهنامهٔ الکترونیکی آنتی مانتال در شهریور ۹۹ به انتشار رسیده است. پیشینه. اولین پلتفرم داستانی چت، هوکد، توسط پررنا گوپتا و پاراگ کوردیا ساخته شد که مشغول نوشتن یک رمان بودند و تصمیم به انجام آزمایش A / B برای سنجش ترجیحات خواننده گرفتند. آن ها دریافتند که بیشتر مخاطبان هدف نوجوانان خود نتوانستند گزیده ای از ۱۰۰۰ کلمه از رمان های پرفروش جهان را به پایان برسانند، اما داستان هایی با همان طول نوشته شده به شکل مکالمات/پیام متنی را می خوانند. آن ها بر این اساس هوک را در سال ۲۰۱۵ توسعه داده و راه اندازی کردند. این اپلیکیشن از اواخر سال ۲۰۱۶ محبوبیت بیشتری کسب کرد و به مقام اول فروشگاه App اپل در بین برنامه های رایگان در سال ۲۰۱۷ رسید. برنامه های رقابتی در همان سال شروع به راه اندازی کردند از جمله Yarn که همچنین روی داستان های تعاملی تمرکز دارد و Tap که توسط بستر انتشار آنلاین وات پد ایجاد شده است. قالب. داستان های قالب چت فیکشن به صورت مکالمات متنی دیجیتال بین دو یا چند کاراکتر، بدون هیچ روایتی ارائه می شوند. این قالب گزینه. های ممکن برای داستان نویسی را محدود می کند
و برای نویسندگان در انتقال روایت فقط از طریق گفتگو، چالش ایجاد می کند. بیشتر داستان های محبوب مربوط به ژانرهای ترسناک و هیجان انگیز است. این فرمت در بین نوجوانان و بزرگسالان بسیار مجبوب است، اگرچه به دلیل عدم ارائهٔ تجربهٔ مطالعه پرمعنا مورد انتقاد قرار گرفته است. برنامه های کاربردی معمولاً داستان را به صورت مرحله ای ارائه می دهند و کاربر با بالابردن صفحه داستان را از طریق پیام متنی پیش می برد. برخی از سیستم عامل ها دارای نوشته های پولی هستند، در حالی که برخی دیگر به اهدای مبلغ داوطلبانه کاربران تکیه دارند. درآمد معمولاً مبتنی بر یک مدل فریمیوم است و دسترسی معمولی رایگان است ولی دیگر امکانات دنبال کنندگان مانند حذف محدودیت ها و مزایای دیگر پولی است.
شهرستان نامهائه (به لاتین: Namhae County) یک منطقهٔ مسکونی در کره جنوبی است که در استان جیونگسانگ جنوبی واقع شده است. شهرستان نامهائه ۳۵۷ کیلومتر مربع مساحت و ۵۴٬۳۹۲ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر یایانگ خواهرخواندهٔ شهرستان نامهائه هست.
کشور سیرالئون در ساحل غربی آفریقا، بین مدارهای جغرافیایی هفتم و دهم شمال خط استوا واقع شده است. سیرالئون از شمال و شمال شرقی با گینه، از جنوب و جنوب شرقی با لیبریا و از سوی غرب با اقیانوس اطلس هم مرز است. مساحت سیرالئون ۷۱٬۷۴۰ کیلومتر مربع است که ۷۱٬۶۲۰ کیلومتر مربع آن خشکی و ۱۲۰ کیلومتر مربع آن مربوط به پهنه های آبی است. سیرالئون دارای چهار منطقه جغرافیایی مشخص است: جنگل های ساحلی حرا گینه ای، تپه ماهورهای جنگلی، یک فلات مرتفع و کوه های شرقی. سیرالئون شرقی منطقه ای با فلات های بزرگ است که با کوه های مرتفع در هم آمیخته اند، جایی که کوه بینتومانی (لوما مانسا) به ۱۹۴۸ متر می رسد. بینتومانی بلندترین نقطه سیرالئون است. در مرکز کشور منطقه ای از دشت های پست قرار گرفته که شامل جنگل، بیشه زار و کشتزارهایی است که جمع ۴۳ درصد از خاک سیرالئون را دربر گرفته اند. در سمت غرب، سیرالئون در امتداد اقیانوس اطلس در حدود ۴۰۰ کیلومتر خط ساحلی دارد که این امر برای کشور، هم منابع دریایی فراوان و هم جاذبه های گردشگری به همراه آورده است. شبه جزیره سیرالئون، که پایتخت کشور یعنی فری تاون در آن جای دارد، منطقه ای از کوه های پردرخت است ک
ه حدود ۴۰ کیلومتر موازی با دریا امتداد دارند. کوه های شبه جزیره از باتلاق های ساحلی آغاز می شوند و در پیکت هیل به حدود ۸۸۰ متر می رسند. رودها. سیرالئون ۹ رود اصلی دارد که از شمال به جنوب به ترتیب عبارتند از رود کولانته (اسکارسیس بزرگ)، اسکارسیس کوچک، روکل (سِلی)، گبانگبایا، جونگ، سِوا، وانجه، موآ، و مانو که اغلب آن ها به اقیانوس اطلس می ریزند. رودهای کولانته، موآ و مِلی (یکی از شاخه های موآ) مرز کشور با لیبریا را تشکیل می دهند. اندازه حوضه های رودخانه ای در سیرالئون از ۱۴٫۱۴۰ کیلومتر مربع برای سوا تا کمتر از ۱۰۰۰ کیلومتر مربع برای حوضه های کوچکتر متغیر است. آب وهوا. آب و هوای این کشور گرمسیری است. اگرچه می توان آن را به عنوان یک اقلیم موسمی گرمسیری طبقه بندی کرد، اما همچنین می تواند به عنوان آب و هوایی توصیف شود که بین آب و هوای جنگل بارانی گرمسیری مداوم و آب و هوای گرم دشت گرمسیری در گذار باشد. در سیرالئون دو فصل وجود دارد؛ فصل خشک (نوامبر - مه) و فصل باران (ژوئن - اکتبر). دسامبر تا ژانویه خنک ترین ماه های سال هستند، گرچه دما هنوز هم می تواند از ۴۰ درجه سانتی گراد فراتر رود، اما رطوبت کمتر یا متوسط باعث می ش
ود گرما در این زمان از سال قابل تحمل تر باشد. در ماه های مارس و آوریل، دمای حدود ۳۳ تا ۳۶ درجه سانتی گراد و رطوبت دائمی ۵۰ درصد، باعث می شود شاخص گرما بالاتر از دمای واقعی باشد. میانگین دمای دریا ۳۰ درجه سانتی گراد است. متوسط بارندگی در ساحل بالا و ۳ هزار تا ۵ هزار میلی متر در سال است. با حرکت به داخل کشور بارندگی کاهش می یابد و در مرز شرقی کشور میانگین آن بین ۲ هزار تا ۲۵۰۰ میلی متر قرار دارد.
کیک نارگیلی یک دسر محبوب در مناطق جنوبی ایالات متحده است . روی این کیک با یخ چینه های سفید و تکه های نارگیل تزئین می شود. انواع مختلف. به طور معمول انواع مورد استفاده در کیک نارگیل، کیک های سفید یا زرد هستند. در حالی که در برخی از دستور العمل ها به معنای وجود نارگیل در کیک نیستند، بلکه آنها شیر را با شیر نارگیل جایگزین می کنند و یا از عصاره نارگیل استفاده می کنند. همچنین معمول است که کیک ها را با یک نوع شیره بپوشانند تا بیشتر مرطوب شود. غالباً لایه های کیک با کاستارد یخ زده سفید یا خمیر نارگیل پر می شوند. به طور سنتی ، کیک در هفت دقیقه خنک می شوند. بسیاری از جنوبی های آمریکا نسخه های غیر سنتی کیک نارگیل را نیز تهیه می کنند. یکی از تغییرات محبوب ، جفت کردن نارگیل با سایر طعم دهنده ها ، به ویژه با پر کردن کیک با یک کرم لیمو برای اضافه کردن طعم ترش به یک کیک معمولاً بسیار شیرین است. در کیک مخملی قرمز، کیک دیگری که در جنوب مشهور است ، بعضی اوقات پوست نارگیل خرد شده را روی آن تزئین می کنند.
نمودار ارتفاع-سرعت بالگرد که در اداره هوانوردی فدرال به «نمودار ارتفاع-سرعت» و همچنین با نام «منحنی اچ وی» (H/V curve) شناخته می شود، یک شیوه نامهٔ امنیتی است که شرایط پرواز امن و ناامن را بسته به نوع هر بالگرد در یک برگه در اختیار خلبان قرار می دهد. پرواز در ناحیهٔ هاشور زده از این نمودار ممکن است مرگبار باشد و امکان از دست رفتن موتور یا گیربکس یا سقوط با برخورد سخت به زمین وجود دارد؛ از این رو به آن لقب منحنی مرگ داده اند. نمودار ارتفاع-سرعت، ترکیبی از دو کمیت ارتفاع و سرعت است تا در صورت نیاز به فرود اضطراری، خلبان فرصت کافی را در اختیار داشته باشد. انجام پرواز در بازهٔ هاشور زدهٔ این نمودار برای خلبان و سرنشینان خطرناک است. زیرا ممکن است خلبان فرصت کافی برای ورود به فاز خودگردی در آن شرایط از پرواز را نداشته باشد؛ نمودار ارتفاع-سرعت یک دستور دربارهٔ شیوهٔ درست برخاستن از زمین نیز دارد و نشان می دهد که خلبان بالگرد باید چگونه از ارتفاع صفر و سرعت صفر برخیزد و به حالت پرواز کروز برسد. برای نمونهٔ بی خطر، شرایطی را تصور می کنیم که بالگرد اندکی پیش از فرود در ارتفاع حدوداً ۱٫۵ متری از سطح زمین، موتور خود را ا
ز دست می دهد. در این لحظه خلبان می تواند با پایین آوردن اهرم کلکتیو، تکانه زاویه ای را به نیروی برآر تبدیل کند تا این ۱/۵ متر را به سلامت به سوی پایین حرکت کند و فرودی نرم داشته باشد. متقابلاً اگر موتور در این لحظه از کار بیفتند، از دست رفتن کامل توان موتور و فرود سخت از ارتفاع ۱٫۵ متری می تواند نیز اندکی خرابی به بار خواهد آورد و احتمالاً جان سرنشینان به خطر نخواهد افتاد. بالگردهای دوموتوره که توان پرواز با یک موتور را دارند، در چنین شرایطی به مشکل برنمی خورند و درصورت از دست رفتن یک موتور، موتور دوم آن بالگرد را به صورت عادی بر زمین می نشاند. در یک حالت خطرناک، برای نمونه شرایطی را فرض می کنیم که سرعت بالگرد رو به افزایش است ولی ارتفاع آن افزایش نمی یابد، اگر نقص موتوری یا شرایط اضطراری پیش بیاید، خلبان فرصت کافی برای پاشنه نشینی نخواهد داشت تا از برخورد سخت با زمین جلوگیری نماید؛ بنابراین بالگرد به زمین خواهد خورد که در این صورت اسکید _تیرک های فرود بالگرد) به زمین گیر خواهد کرد و بالگرد پس از چپ کردن، بر روی زمین می غلتد و متلاشی می شود؛ بنابراین خلبان باید در سرعتهای بالا، ارتفاع خود را نیز افزایش دهد تا
فرصت کافی برای پاشنه نشینی داشته باشد. به همین دلیل است که در سمت راست ناحیهٔ هاشور زده در نمودار، یک گرادیان کم عمق دیده می شود. درحالت خودگردی در نزدیکی زمین، اگر سرعت زیاد باشد و بالگرد وارد نمودار مرگ شود، برای جلوگیری از برخورد سخت و غلتیدن بر روی زمین، خلبان می تواند با تکنیک پاشنه نشینی، سرعت مازاد را به ارتفاع گیری تبدیل کند و از آن برای افزایش دور ملخ بهره ببرد. به این منظور باید با کشیدن سکان (سایکلیک) به سمت عقب، همانند یک خلبان هواپیما عمل کند تا بالگرد فرود سختی نداشته باشد. به گونه ای مشابه عکس این معادله نیز صدق می کند. یعنی اگر ارتفاع بالگرد به صورت عمودی افزایش پیدا کند ولی سرعت به همان میزان افزایش نیابد، درصورتی که موتور در آن لحظه از کار بیفتند، سقوط ممکن است منجر به مرگ شود؛ بنابراین در ارتفاع های بالا، سرعت بالگرد باید در بازهٔ ایدئال ۷۵ تا ۱۵۰ کیلومتر درساعت باشد تا پیش نیاز کافی برای ورود به فاز نخست خودگردی فراهم شود. به همین دلیل است که برخاستن بالگردها از زمین به یک صورت مشابه انجام می پذیرد که خلبان باید سرعت و ارتفاع را با نسبتی معین شده در نمودار ارتفاع-سرعت انجام بدهد تا در هنگ
ام خودگردی، سرعت کافی برای فرود فراهم باشد. این نمودار برای هر بالگرد، بسته به وزن، پهنا و بلندای تیغه های پروانه، وزن پروانه و آیرودینامیک بدنهٔ آن متفاوت است که توسط مهندسان ارائه می شود و توسط تیم های سازمان های امنیت هوانوردی، تأیید می گردد. این شرایط در بالگردها تقریباً به یک شکل مشاهده می شود که روند سرعت گیری و ارتفاع گیری آنها بر روی یک مسیر مایل انجام می پذیرد.
احمد مسعود (۱۹ تیر ۱۳۶۸) سیاستمدار تاجیک تبار افغانستان و فرزند احمد شاه مسعود است. وی در نوامبر ۲۰۱۶ به عنوان مدیر بنیاد مسعود منصوب شد و در ۵ دسامبر ۲۰۱۹ در آرامگاه پدرش در درهٔ پنجشیر به عنوان جانشین وی معرفی شد. در ۱۵ اوت ۲۰۲۱ مسعود به دره پنجشیر رفت و ائتلاف را با نام جبهه مقاومت ملی افغانستان یا "مقاومت دوم" علیه طالبان ایجاد کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. احمد مسعود در ۱۰ ژوئیهٔ ۱۹۸۹ در جمهوری دموکراتیک افغانستان به دنیا آمد. او بزرگ ترین فرزند و تنها پسر احمد شاه مسعود است. در سپتامبر سال ۲۰۰۱، زمانی که دوازده ساله بود، پدرش توسط القاعده به قتل رسید. او پس از این اتفاق به همراه پنج خواهرش به ایران آمدند. مسعود پس از حدود یک دهه زندگی در ایران، با اتمام تحصیلات ابتدایی و دبیرستان، برای ادامهٔ تحصیل به بریتانیا رفت و یک سال را در یک دورهٔ نظامی در آکادمی نظامی سلطنتی سندهرست گذراند. در سال ۲۰۱۵ مدرک کارشناسی خود را در مطالعات جنگ از دانشگاه کینگز لندن و در سال ۲۰۱۶ کارشناسی ارشد در سیاست بین المللی را از دانشگاه لندن سیتی دریافت کرد. سابقهٔ سیاسی. در سال ۲۰۱۶ مسعود به افغانستان بازگشت و به عنوان مدیر عامل
بنیاد مسعود منصوب شد. از ماه مارس ۲۰۱۹، مسعود رسماً وارد سیاست شد. او ایدهٔ پدرش را از یک «مدل سوئیس» برای روابط داخلی قدرت در افغانستان تأیید می کند و بیان کرد که تمرکززدایی دولت و غلظت زدایی قدرت از کابل به ولایت های کشور راه حلی برای تخصیص منابع و تمرکز قدرت ارائه می کند و نتیجهٔ آن رفاه و ثبات برای تمام کشور است. او در گفت وگویی با روزنامه شرق می گوید: «چیزی که آرزو دارم این است که ایران، افغانستان، تاجیکستان، ازبکستان و حتی جمهوری آذربایجان برسیم به یک نکته با این درک و فهم که همه ما مربوط به یک حوزه مشترک تمدنی هستیم. [...] این تنوع ها را به عنوان زیبایی های حوزه تنوعی مان بدانیم در اشتراکات و نزدیک شدن این حوزه تمدنی که برای تمام کشورها از جمله افغانستان، ایران و ازبکستان یک قدرت و قوت عجیب و فوق العاده می دهد.» مناقشهٔ پنجشیر. مسعود در ۲۰۱۹ به روند صلح افغانستان اعتراض کرد و معتقد بود که منافع همهٔ مردم افغانستان در آن در نظر گرفته نشده است و حکومت طالبان یک حکومت تک قومی و افراط گرا علیه ملت افغانستان هست و با گذشتهٔ خود هیچ فرقی را ایجاد نکرده است. در سپتامبر همان سال او اعلام کرد که یک ائتلاف جدید
از رهبران مجاهدین شمال برپایهٔ ائتلاف شمال، که با طالبان در دهه ۱۹۹۰ می جنگیدند و نبردهایشان به رهبری احمدشاه مسعود به باز پس گیری کابل انجامید، ایجاد می کند. این ائتلاف با نام جبهه مقاومت در برابر طالبان یا "مقاومت دوم"، یکی از چندین نیروهای نظامی مستقل ساخته شده پیش از خروج نظامی ایالات متحده در افغانستان است. در پی هجوم طالبان و سقوط کابل، مسعود و معاون اول رئیس جمهور امرالله صالح در پنجشیر ملاقات کرده و اعلام کردند که حکومت طالبان را قبول نمی کنند. او در درخواستی بین المللی در ۱۸ اوت ۲۰۲۱ از کشورهای غربی خواست تا به مقاومت، پشتیبانی نظامی و لجستیکی ارائه کنند. احمد مسعود پس از تصرف کشور افغانستان توسط نیروهای طالبان از مردم خواست به پنجشیر بروند و به مقاومت علیه طالبان بپیوندند. وی ایستادگی پنجشیر در شمال افغانستان را ایستادگی نمادین برای کل افغانستان توصیف کرد. در ۶ سپتامبر، با شکست مقاومت ولایت پنجشیر و پیروزی طالبان و چیرگی کامل این گروه بردره پنجشیر، مسعود از پنجشیر گریخت و به مکان نامعلومی پناه برد و اعلام کرد که ایستادگی در برابر طالبان همچنان ادامه خواهد داشت. بر پایه اطلاعات آمریکا، دو مقام ارشد س
ابق حکومت افغانستان و یک مشاور پنتاگون، احمد مسعود مدت کوتاهی پس از تسخیر دره پنجشیر به دست طالبان در ۶ سپتامبر به همراه امرالله صالح معاون سابق رئیس جمهور به تاجیکستان انتقال یافتند. اما همچنان نیروهای وابسته به مقاومت ملی افغانستان در حال نبرد چریکی در ولایات شمالی افغانستان و آسیب به مواضع نیروهای طالبان می باشند
از مهم ترین مسائل دوران حکومت محمدشاه، بحث ممنوع کردن تجارت برده در خلیج فارس بود. برده داری نزدیک به دو دهه پیش در بریتانیا ممنوع اعلام شده بود و به مرور کشورهای اروپایی دیگر هم در پی ممنوعیت آن برآمدند. انگلیسی ها که رفته رفته نفوذ خود در خلیج فارس را افزایش می دادند، تصمیم گرفتند تا به تجارت برده از طریق این دریا پایان دهند. به همین منظور، همکاری دولت های اطراف مانند ایران، عثمانی و مسقط ضروری بود. پس از برقراری مجدد روابط ایران و بریتانیا و بازگشت مک نیل به ایران، او به دستور پالمرستون، وزیر امور خارجهٔ انگلستان، مأمور شد تا موضوع لغو برده داری در خلیج فارس را با دولت ایران مطرح کند. او مأموریت داشت تا ضمن تأکید بر تلاش جهانی برای پایان دادن به برده داری، به ایران وعده دهد که انگلستان، اسیران ایرانی در بند قبایل سنی را آزاد خواهد کرد. اما مک نیل، بنا به دلایل نامعلومی که شاید به بی اعتمادی دولت ایران نسبت به او به سبب نقشش در جنگ هرات مرتبط باشد، به دستور دولت خود عمل نکرد و بدون طرح مسئلهٔ لغو برده داری مدتی بعد ایران را ترک کرد. پس از او، کلنل جاستین شیل که یک اشراف زادهٔ ایرلندی بود، در سال ۱۸۴۶ میلادی
وارد ایران شد. او در ۱۲ سال آینده نقش مهمی در روابط ایران و بریتانیا ایفا کرد. مذاکرات با جاستین شیل. از آنجا که انگلیسی ها با امامان مسقط قراردادی مبنی بر محدودیت تجارت برده در خلیج فارس امضا کرده بودند، پالمرستون به شیل توصیه کرد که این قرارداد را دستاویز آغاز مذاکرات نماید. شیل نامه ای به صدراعظم ایران، حاجی میرزا آقاسی، نوشت و در آن تقاضا کرد که «اولیای دولت ایران هم فرمانی برای مخالفت معاملهٔ سیاه ها در بندرهای ایران حاضر فرمایند.» او مدتی بعد شخصاً با آقاسی دیدار کرد و بنا به تقاضای صدراعظم، خواستهٔ خود را به صورت کتبی به استحضار دولت ایران رساند. او ضمن شرح قرارداد با مسقط و نظارت کشتی های جنگی انگلیسی بر جریان منع تجارت برده، تقاضا کرد که ایران هم با انگلیسی ها قرارداد مشابهی امضا کند. او این عمل را نیک و انسانی خواند و ایران را تشویق کرد که به خرید و فروش برده خاتمه دهد. اما از آنجایی که مسئلهٔ خرید و فروش انسان در دین اسلام مانعی ندارد، شاه با این مسئله مخالفت کرد. او در پاسخ به آقاسی نوشت:جناب حاجی، غلام و کنیز خریدن موافق شرع غرای حضرت خاتم الانبیاست. من نمی توانم به مردم خودم بگویم حلال شرع را م
ن به شما حرام می کنم. معلوم است وقتی کشتی های انگلیس مانع آوردن اسیر هستند دیگر نمی آورند و ایرانی هم نمی خرد اما هر وقت بیاورند هرکسی بخواهد بخرد. مثل گرجی ها حالا نمی آورند و مردم نمی خرند. کاغذ دولتی و عهد بستن در قوهٔ من نیست، خلاف شرع است.شیل پس از دریافت پاسخ، در نامهٔ بعدی اظهار تاسف کرد و تجارت انسان را «معاملهٔ شنیعه» خواند و ضرر برده فروشان از ممنوعیت تجارت برده را منفعت نامید. او همچنین نظر مجتهدان تهران در باب مسئلهٔ خرید و فروش انسان را جویا شد. آن ها مسئله را مکروه اعلام کردند اما هیچ کدام آن را حرام ندانستند. شیل از کنسول انگلستان در بغداد خواست تا نظر مجتهدان کربلا و نجف را بپرسد اما محمدحسن آل یاسین ممنوع کردن یک حلال شرعی توسط یک قدرت دنیوی را غیرشرعی دانست. یکی از مجتهدان نجف هم برده داری را مکروه اعلام کرد اما ممنوعیت تجارت آن «از طریق دریا» را بلامانع دانست. شیل در نامهٔ خود به دولت ایران دربارهٔ شرعی بودن برده داری، عنوان کرد: «مسموع شد که خرید و فروش آن ها جایز است، نه این که اگر خرید و فروش ننمایند حرام و خلاف شرع باشد.» او در ادامهٔ نامه وضعیت بد بردگان در زمان به بردگی گرفته شدن و حم
ل و نقل اشاره کرد و منع برده داری را با تلاش های محمدشاه برای آزادی اسرای ایرانی در آسیای میانه مقایسه کرد. او ضمن گوشزد کردن قرارداد انگلیسی ها با عثمانی در همین رابطه، پذیرش خواستهٔ بریتانیا از سوی دولت ایران را عملی منحصربه فرد و سبب تحکیم دوستی طرفین قلمداد کرد. آقاسی در پاسخ به این نامه به تفاوت دین میان ایران و اروپا اشاره کرد و همچنین عنوان کرد که تجارت گستردهٔ برده در قلمروی عثمانی با وجود قرارداد آن ها با دولت بریتانیا، قابل توجه است. پس از این نامه نگاری ها، مسئله برای ۳ ماه مسکوت ماند. جمادی الاول ۱۲۶۳ قمری، شیل در چند نامه، با زبان تهدید، انتظار درازمدت دولت انگلستان برای توقف تجارت برده در خلیج فارس از سوی ایران را گوشزد کرد. او از دولت ایران تقاضا کرد که در عمل به وعده های خود بیش از این تأخیر نکند و از دولت مردان ایرانی خواست که عملکرد دولت عثمانی در این مسئله را رصد کنند. حاجی میرزا آقاسی در ۱۸ جمادی الاول همان سال، به نامهٔ مزبور پاسخ داد. او انزجار دولت ایران از وضعیت بد بردگان را اعلام داشت و عنوان کرد که رعایای ایرانی به قتل و غارت بردگان نمی پردازند. آقاسی، عثمانی را مقصر تجارت برده در ای