Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
می شود، اثرات آن به محل دقیق نقطه مبدأ، آن بستگی دارد. در سال ۱۹۸۱ میلادی، ILAE سه نوع تشنج را در صرع لوب گیجگاهی تشخیص داد. طبقه بندی مذکور بر اساس یافته های نوار مغزی بود. با این حال، از سال ۲۰۱۷ طبقه بندی کلی تشنج مورد تجدید نظر قرار گرفت. طبقه بندی جدیدتر از سه ویژگی کلیدی استفاده می کند: جایی که تشنج شروع می شود، سطح آگاهی در طول تشنج و سایر ویژگی ها. تشنج های کانونی. تشنج های کانونی در لوب گیجگاهی نواحی کوچکی از لوب مانند آمیگدال و هیپوکامپ را درگیر می کنند. طبقه بندی جدیدتر دو نوع تشنج با شروع کانونی را به عنوان آگاهی کانونی و اختلال آگاهی کانونی ارائه می کند. آگاهی کانونی. آگاهی کانونی به این معنی است که سطح هوشیاری در طول تشنج تغییر نمی کند. در صرع لوب گیجگاهی، تشنج کانونی معمولاً فقط باعث ایجاد احساسات غیرطبیعی می شود. این احساسات ممکن است شامل موارد زیر می باشد: تشنج های کانونی گاهی «آئورا» نامیده می شوند که به عنوان علامت هشدار دهنده تشنج بعدی می باشند. صرف نظر از این، آئورا در واقع خود یک تشنج است و چنین تشنج کانونی ممکن است به یک تشنج کانونی اختلال در هوشیاری تبدیل شود یا خیر. افرادی که فقط تشن
ج های کانونی آگاهانه را تجربه می کنند ممکن است تشخیص ندهند که چه کسی هستند و به دنبال مراقبت های پزشکی نباشند. شخصیت. سندرم نشانگان گشویند مجموعه ای از پدیده های رفتاری است که در برخی از افراد مبتلا به صرع لوب گیجگاهی مشاهده می شود. این علائم توسط نورمن گشویند متخصص عصب شناسی آمریکایی، گردآوری و مستند شده است، علائم مذکور عبارتند از: هیپرگرافیا (اشتیاق و علاقه شدید به نوشتن و سخن گفتن غیر معمول)، بیش دین گرایی (علایق شدید مذهبی یا علاقه به تشکیل دین جدید)، بی جنس گرایی (کاهش علاقه یا در برخی موارد افزایش شدید میل جنسی در ادوار مختلف زندگی)، حاشیه پردازی (نتیجه یک الگوی فکری غیر خطی). در مورد جزئیات بی ربط و پیش پا افتاده صحبت می کند). تغییرات شخصیت به طور کلی بر اساس نیمکره متفاوت است. تأثیرات افراد مبتلا به این نوع صرع در جوامع انسانی. صرع لوب گیجگاهی به عنوان یک توضیح و دلیل علمی برای تجارب وحیانی شخصیت های برجسته مذهبی مانند ابراهیم، عیسی، محمد، شناخته می شود. در سال ۲۰۱۶ میلادی، یک آزمایش علمی موردی را هویدا ساخت که در آن یک بیمار مبتلا به صرع لوب گیجگاهی پس از تشنج لوب گیجگاهی، در حالی که تحت نظارت EEG(ن
وار مغزی) قرار می گرفت، رؤیایی از خدا و فرشتگان را تجربه کرد و دید، بیمار گزارش داد که خداوند او را به جهان فرستاده و برگزیده است تا «برای قوم اسرائیل رستگاری بیاورد!» و «جهانیان را به بهشت راهنمایی کند!» ارتباط ادعا شده بین این نوع صرع و دینداری الهام گرفته و مدعیان پیامبری [محمد، عیسی و...] از تحقیقات پروفسور مایکل پرسینگر و سایر محققان در زمینه نوروتئولوژی به دست آمده است. تشخیص. شیوه تشخیص صرع لوب گیجگاهی می تواند شامل روش های زیر باشد؛ درمان. بسیاری از داروهای خوراکی ضد تشنج برای مدیریت تشنج های لوب گیجگاهی در دسترس هستند. اکثر داروهای ضد تشنج با کاهش تحریک نورون ها عمل می کنند، به عنوان مثال، با مسدود کردن کانال های سدیم سریع یا کند یا با تعدیل کانال های کلسیم. یا با تقویت مهار نورون ها، به عنوان مثال با تقویت اثرات انتقال دهنده های عصبی بازدارنده مانند گاما آمینوبوتیریک اسید. برای درمان این نوع صرع، بیشتر از داروهای ضد تشنج استفاده می شود، مانند؛ فنی توئین، کاربامازپین، پریمیدون، والپروات و فنوباربیتال. داروهای جدیدتر، مانند گاباپنتین، توپیرامات، لوتیراستام، لاموتریژین ، پرگابالین ، تیاگابین، لاکوزامید
و زونیسامید اثربخشی مشابهی با عوارض جانبی احتمالاً کمتر دارند. فلبامات و ویگاباترین جدیدتر هستند، اما می توانند عوارض جانبی جدی داشته باشند، بنابراین به عنوان درمان های خط اول در نظر گرفته نمی شوند.
قانون و دین () مطالعه بین رشته ای روابط بین قانون، به ویژه حقوق عمومی و دین است. "مجله وگ" گزارش می دهد که در اواخر سال ۱۹۰۰، رویکرد قانون و دین جدیدی پدید آمد که به تدریج سهم خود را در مطالعات دینی باز کرد. تا سال ۱۹۸۳ بیش از دوازده سازمان و کمیته علمی تشکیل شد و فصلنامه علمی، مجله حقوق و دین، در همان سال منتشر شد. انتشار مجله حقوق کلیسایی در سال ۱۹۸۷ آغاز شد. "مجله حقوق و دین روتگرز" در سال ۱۹۹۹ تأسیس شد. "مجله حقوق و دین" آکسفورد در سال ۲۰۱۲ در انگلستان تأسیس شد.
نظریه های مربوط به ادیان () به طور کلی سعی دارد منشأ فرگشتی ادیان و کارکردگرایی ساختاری دین را توضیح دهد. این نظریه ها آنچه را به عنوان ویژگیهای کلی ایمان و عمل ارائه می دهند، را تعریف می کنند.
ادیان جهانی (به ) مقوله ای است که در مطالعه دین شناسی برای مرزبندی پنج جنبش - و در برخی موارد بیشتر - بزرگترین و گسترده ترین جنبش های مذهبی بین المللی استفاده می شود. مسیحیت، اسلام، یهودیت، هندوئیسم، و آیین بودایی همیشه در فهرست قرار دارند و به عنوان «پنج دین بزرگ» شناخته می شوند. برخی از دانشمندان ادیان دیگر، مانند آیین سیک، مزدیسنا، یا دین بهائیت را نیز در این دسته قرار می دهند. اینها غالباً در مقابل دسته های دیگر، مانند دین بومی و جنبش های جدید جنبش های نوپدید دینی قرار می گیرند که توسط محققان در این زمینه تحقیق نیز مورد استفاده قرار می گیرد.
ادیان شرق آسیا () در مطالعه دین شناسی تطبیقی، ادیان شرقی آسیا یا ادیان تائوئیک است که زیرمجموعه ای از ادیان شرقی را تشکیل می دهند. این گروه به طور کلی شامل مذاهب چینی می شود، که شامل عبادت اجدادی، ادیان سنتی چینی، کنفسیوس گرایی، تائوئیسم و به اصطلاح سازمان های نجات بخش محبوب (مانند ییگاندائو و ویکسینی است، و همچنین عناصری از بودیسم مهایانه که هسته اصلی بودیسم چین و بودیسم شرق آسیا را به طور کلی تشکیل می دهند.
ییگاندائو () راه نفوذ وحدت یک سنت مذهبی محبوب در چین است که در اواخر دوران امپراتوری در قرن نوزدهم رشد کرد و در آن مادر باستان پرستش می شود. بسیاری از ایده های عبادت مادر باستان به آموزه های هسته ییگاندائو متصل می شوند. این شامل مفاهیم زمان و نقش انسان است.
ویکسینی () با عنوان گسترده کلیسای مقدس تنها قلب (唯心 聖教 Wéixīn Shèngjiào) یکی از فرقه های مذهبی عامیانه چین است که در تایوان در اواخر قرن ۲۰ به وجود آمد.
پیشینهٔ افتخارات تیم ملی والیبال ایران در قهرمانی جهان، جام جهانی والیبال، جام بزرگ قهرمانان جهان، لیگ جهانی والیبال، لیگ ملت ها، بازی های المپیک تابستانی، قهرمانی ملت های آسیا، بازی های آسیایی، جام کنفدراسیون آسیا، یونیورسیاد و بازی های همبستگی اسلامی به تفکیک فهرست شده است. تیم ملی والیبال مردان ایران توانسته شش بار به قهرمانی جهان و دو بار به المپیک صعود کند. تیم ملی ایران تاکنون چهار بار قهرمان و سه بار نایب قهرمان قهرمانی ملت های آسیا شده است. مسابقات رسمی. قاره ای. "† تیم ملی ب" منطقه ای. "† تیم ملی ب" "†† تیم ملی زیر ۲۱ سال" مسابقات دوستانه. مقام چهارم: ۲۰۱۲، ۲۰۱۵ "† تیم ملی زیر ۲۱ سال" "†† تیم ملی زیر ۲۳ سال"
دود کردن عملی است که در آن ماده ای سوزانده می شود و دود حاصل از آن تنفس می شود تا چشیده و جذب جریان خون گردد. به طور معمول، ماده مورد استفاده برای سیگار کشیدن، برگ های خشک شدهٔ گیاه تنباکو است که در یک مستطیل کوچک از کاغذ پیچیده شده و یک استوانه کوچک و گرد به نام سیگار را ایجاد می کند. عمل دود کردن در وهله نخست به عنوان روش مصرف تفریحی مخدر استفاده می شود؛ زیرا سوزاندن برگ های خشک شده، ماده موثره را به درون ریه ها وارد می کند و از آنجا فوراً جذب جریان خون می شود و به بافت های بدن می رسد. در مورد سیگار کشیدن، این مواد در مخلوطی از ذرات آئروسول و گازهای مختلف گنجانده می شوند و حاوی آلکالوید نیکوتین فعال هستند؛ تبخیر شدن این مواد آئروسول گرم شده و گاز را به شکلی درمی آورد که امکان استنشاق و دخول عمیق به ریه ها را می دهد و پس از آن جذب این مواد فعال به جریان خون رخ می دهد. در برخی فرهنگ ها، دود کردن به عنوان بخشی از آیین های مختلف نیز انجام می شود و شرکت کنندگان از آن برای کمک به ایجاد حالات شبیه به خلسه استفاده می کنند و معتقدند باعث روشنگری (معنوی) می شود. دود کردن یکی از رایج ترین شکل های مصرف تفریحی مخدر است.
دود کردن تنباکو محبوب ترین نوع آن است بیش از یک میلیارد نفر در سراسر جهان این کا را انجام می دهند و اکثر این افراد در کشورهای در حال توسعه زندگی می کنند. مخدرهایی مثل کانابیس و تریاک نیز به میزان کمتری دود می شوند. برخی مواد را به عنوان مخدر شدید طبقه بندی کرده اند مثل هروئین، اما استفاده از این مخدرها بسیار محدود است زیرا معمولاً به صورت تجاری در دسترس نیستند. سیگار عمدتاً به صورت صنعتی تولید می شود اما می تواند به صورت دستی هم با استفاده از تنباکوی شل و کاغذ سیگار پیچیده شود. دیگر ابزارهای دودکردن عبارتند از پیپ، سیگار برگ، بیدی، قلیان و بانگ. تاریخ دود کردن را می توان به ۵۰۰۰ سال قبل از میلاد بازگرداند و این عمل در فرهنگ های مختلف در سراسر جهان ثبت شده است. دود کردن ابتدا در ارتباط با مراسم مذهبی ایجاد شد. پس از اکتشاف و فتح قاره آمریکا توسط اروپائیان، رسم دود کردن تنباکو به سرعت به بقیه جهان سرایت کرد. در مناطقی مثل هند و آفریقای سیاه، این عمل با رسم های موجود (عمدتا دود کردن کانابیس) ادغام شد. در اروپا، دود کردن تبدیل به یک نوع فعالیت اجتماعی جدید و شکلی از مصرف مخدر شد که پیش از این ناشناخته بود. بینش
نسبت به دود کردن طی زمان و از جایی به جای دیگر متفاوت است: مقدس و گناه آلود، روشنفکرانه و هرزه وار، نوش دارو و کاری مرگبار و خطرناک. در دهه آخر قرن بیستم، دود کردن کم کم تبدیل به امری بسیار منفی شد، خصوصاً در کشورهای غربی. دود کردن به طور کلی بر سلامت فرد اثر منفی دارد، زیرا استنشاق دود ذاتاً مشکلاتی در روندهای فیزیولوژیک بدن ایجاد می کند از جمله در تنفس. دود کردن تنباکو از جمله علل اصلی بسیاری از بیماری ها از جمله سرطان ریه، سکته قلبی، بیماری مزمن انسدادی ریه، اختلال نعوظ و اختلال مادرزادی است. نشان داده شده است که بیماری های مربوط به دود کردن تنباکو تقریباً نیمی از سیگاری های درازمدت را می کشد در مقایسه با نرخ مرگ و میر متوسطی که پیش روی غیرسیگاری هاست. از سال ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۵، مصرف سیگار سالانه باعث مرگ بیش از پنج میلیون نفر شده است. خطرات ناشی از سیگار کشیدن باعث شده است که بسیاری از کشورها مالیات بالایی بر محصولات تنباکویی وضع کنند، آگهی هایی برای منع استفاده از این محصولات منتشر کنند، تبلیغاتی را که استفاده از آنها را ترویج می کنند محدود کنند و کمک هایی در اختیار افراد سیگاری بگذارند که قصد ترک دارند. تاریخ
چه. استفاده های اولیه. تاریخچه دود کردن به ۵۰۰۰ سال پیش از میلاد و آیین های شمنی بازمی گردد. بسیاری از تمدن های باستانی مانند بابلی ها، هندی ها و چینی ها، به عنوان بخشی از مراسم مذهبی خود، مواد خوشبو و بخور می سوزاندند و بنی اسرائیل و کلیساهای متاخر کاتولیک و ارتدکس نیز همین کار را می کردند. دود کردن در قاره آمریکا احتمالاً ریشه در مراسم سوزاندن بخور نزد شمن ها دارد اما بعدها برای لذت بردن و به عنوان ابزاری اجتماعی به کار رفت. دود کردن تنباکو و مخدرهای توهم زای مختلف برای دست یابی به خلسه و برقراری ارتباط با دنیای ارواح استفاده می شد. پیچیدن موادی مانند کانابیس، کره شفاف (روغن حیوانی گی)، کله پاچه ماهی، پوست خشک شده مار و خمیرهای مختلف به دور چوب های معطر بخور، به دست کم ۲۰۰۰ سال پیش برمی گردد. تدخین و سوزاندن قربانی در آیورودا با اهداف درمانی تجویز می شدند، و دست کم به مدت ۳۰۰۰ سال انجام شده اند در حالی که دود کردن، "دومپارانا" (یعنی "دود نوشیدن") دست کم ۲۰۰۰ سال است که انجام می شود. پیش از دوران مدرن، این مواد با استفاده از پیپ یا چلم (ابزار تدخین) مصرف می شدند. پیش از آشنایی با تنباکو، دود کردن کانابیس در
خاورمیانه رایج بود و معمولاً با نوعی پیپ آبی به نام قلیان انجام می شد. دود کردن، به خصوص پس از آشنایی با تنباکو، عنصری مهم در جامعه و فرهنگ مسلمان بود و با سنت های مهمی مانند عروسی و خاکسپاری ادغام شد و حتی در معماری، لباس، ادبیات و شعر وارد شد. دود کردن کانابیس از طریق اتیوپی به آفریقای سیاه معرفی شد. در ساحل شرقی آفریقا نیز تجار هندی یا عرب در قرن سیزدهم یا پیش از آن تنباکو را معرفی کردند. آفریقایی ها تنباکو را در پیپ های آبی موسوم به "کالاباش" و کاسه های "تراکوتا" می کشیدند، که ظاهراً اختراعی اتیوپیایی بود که بعدها به شرق، جنوب و مرکز آفریقا هم راه پیدا کرد. گزارش های نخستین کاشفان و فاتحان اروپایی که به قاره آمریکا رسیدند، از آیین هایی حکایت می کند که در آن کاهنان بومی با دود کردن به چنان حدی از مستی می رسیدند که بعید است این آیین ها صرفاً محدود به کشیدن تنباکو بوده باشد. محبوبیت. در سال ۱۶۱۲، شش سال پس از کلنی سازی در جیمزتاون، جان رولف به عنوان اولین مهاجری شناخته شد که با موفقیت تنباکو را به عنوان یک محصول کشاورزی پرورش داد. تقاضا به سرعت افزایش یافت زیرا تنباکو که از آن با عنوان "علف طلایی یاد می شد،
شرکت ویرجینیا را پس از شکست در سفرهای اکتشافی طلا در قاره آمریکا، احیا کرد. برای پاسخ به این تقاضای بالا، تنباکو پی در پی کشت می شد و زمین ها را فوراً می خشکاند. این امر انگیزه ای برای استقرار غرب در قاره ناشناخته و همچنین گسترش تولید تنباکو شد. از آن پس، خدمت قراردادی تبدیل به ابزار اصلی تأمین نیروی کار شد تا زمان شورش بیکن که بعد از آن تمرکز بر برده داری قرار گرفت. این روند پس از انقلاب آمریکا کاهش یافت و برده داری دیگر منفعت زا قلمداد نمی شد. اما این شیوه عملکرد در سال ۱۷۹۴ با اختراع ماشین پنبه پاک کن دوباره احیا شد. مردی فرانسوی به نام ژان نیکوت (که کلمه نیکوتین از نام او گرفته شده) در سال ۱۵۶۰ تنباکو را وارد فرانسه کرد. پس از آن، تنباکو از فرانسه به انگلستان سرایت کرد. نخستین گزارش مصرف تنباکو از یک ملوان انگلیسی در بریستول در سال ۱۵۵۶ است که در حال «بیرون دادن دود از سوراخ های بینی اش» دیده می شود. مانند چای، قهوه و تریاک، تنباکو تنها یکی از بسیار مسکراتی بود که در اصل به عنوان دارو مورد استفاده قرار می گرفت. تنباکو حدود سال ۱۶۰۰ توسط تجار فرانسوی در مناطقی که امروزه گامبیا و سنگال نام دارند معرفی شد. د
ر همان زمان کاروان هایی از مراکش تنباکو را به مناطق اطراف تیمبوکتو می آوردند و پرتغالی ها این کالا (و گیاه آن) را به جنوب آفریقا بردند و تا دهه ۱۶۵۰ محبوبیت تنباکو در سراسر آفریقا تثبیت شده بود. بلافاصله پس از معرفی آن به بر قدیم، تنباکو مورد انتقاد مکرر رهبران حکومتی و مذهبی قرار گرفت مراد چهارم، سلطان امپراتوری عثمانی (۴۰–۱۶۲۳) جزو اولین کسانی بود که کوشید سیگار را ممنوع کند و ادعا می کرد که سیگار تهدیدی برای اخلاق و سلامت عمومی است. امپراتور چونگژن چین دو سال قبل از مرگ و سرنگونی سلسله مینگ حکمی مبنی بر ممنوعیت سیگار کشیدن صادر کرد. بعداً، حاکمان منچو از دودمان چینگ، سیگار کشیدن را «جرمی حتی شنیع تر از بی توجهی به تیراندازی با کمان» اعلام کردند. در دوره ادو در ژاپن، برخی از اولین مزارع تنباکو توسط "شوگون" به عنوان تهدیدی برای اقتصاد نظامی تحقیر شدند و گفته شد که با این کار، زمین های زراعی ارزشمند کشور به جای آنکه صرف کاشت مواد غذایی بشوند، برای مصرف یک مخدر تفریحی نابود شده و هدر می روند. رهبران مذهبی اغلب در میان کسانی که سیگار کشیدن را غیراخلاقی یا حتی مصداق کفر می دانند برجسته بوده اند. در سال ۱۶۳۴، پطر
یارک مسکو فروش تنباکو را ممنوع کرد و زنان و مردانی را که از این ممنوعیت سرپیچی می کردند محکوم کرد که سوراخ های بینی شان پاره شده و کمر آنها تا زمانی که پوست از تن جدا شود، شلاق زده شود. پاپ اوربان هفتم ، رهبر کلیسای غربی نیز سیگار کشیدن را در یک فرمان رسمی در سال ۱۵۹۰ ممنوع کرد. علیرغم تلاش های فراوان، محدودیت ها و ممنوعیت ها تقریباً همه جا نادیده گرفته می شد. وقتی جیمز ششم و یکم، مخالف سرسخت سیگار، سعی کرد با افزایش ۴۰۰۰ درصدی مالیات بر تنباکو در سال ۱۶۰۴ جلوی مصرف آن را بگیرد، شکست خورد چراکه لندن در اوایل قرن هفدهم حدود ۷۰۰۰ تنباکوفروش داشت. بعدها، حاکمان متوجه بیهودگی ممنوعیت سیگار شدند و در عوض تجارت و کشت تنباکو را به انحصارهای سودآور دولتی تبدیل کردند. تا اواسط قرن ۱۷، تمام تمدن های بزرگ جهان با تنباکو آشنا شده بودند و در بسیاری از موارد، آن را وارد فرهنگ خود کرده بودند، هرچند بسیاری از حاکمان تلاش کردند این کار را با مجازات یا جریمه سنگین ممنوع کنند. محصول و گیاه تنباکو از مجاری اصلی تجارت وارد بندرها و بازارهای بزرگ می شد، و پس از آن به درون کشورها راه می یافت. کلمه انگلیسی "smoking" در اواخر قرن هجد
هم اختراع شد و پیش از آن به این عمل "دود نوشیدن" می گفتند.
نبرد بلانهایم () (آلمانی: Zweite Schlacht bei Höchstädt; فرانسوی: Bataille de Höchstädt; Dutch: Slag bij Blenheim) در روز ۱۳ اوت ۱۷۰۴ میلادی رخ داد و یکی از نبردهای بزرگ جنگ جانشینی اسپانیا بود. پیروزی قاطع نیروهای اتحاد بزرگ امنیت وین را در برابر ارتش فرانسوی-باواریایی تضمین کرد و از فروپاشی اتحاد بزرگ جلوگیری کرد. لوئی چهاردهم، پادشاه فرانسه، در صدد ضربت زدن به امپراتور مقدس روم، لئوپلد یکم، از طریق تسخیر وین ، پایتخت امپراتوری هابسبورگ، بود تا شرایط مطلوبی را در معاهده صلح به دست آورد. نیروهای ماکسیمیلیان دوم، حاکم باواریا و مارشال فردیناند دی مارسین از غرب و مارشال لوئی ژوزف دی بوربن، دوک وندوم، از شمال ایتالیا و شورش راکوکزی مجار از جانب شرق، وین را تهدید می کردند. دوک مارلبورو با درک این خطر نیروهایش را از بدبورگ به سمت جنوب روانه کرد تا امپراتور لئوپلد را در اتحاد بزرگ حفظ کند. ترکیب فریب و مدیریت ماهرانه موجب مخفی ماندن مقصد واقعی وی از دوست و دشمن گردید و به او امکان داد تا مسافت ۴۰۰ کیلومتری را از از سرزمین های پست تا رود دانوب طی پنج هفته بپیماید. فرماندهان فرانسوی-باواریایی مایل به جنگ تا زمانی که
تعداد قوایشان کافی باشد، نبودند. وقتی نیروهای کمکی به هر دو سوی جبهه رسید، دو طرف نهایتا در کرانه های دانوب در ناحیه روستای کوچک بلیندهایم با یکدیگر مواجه شدند. این نبرد جهت جنگ را که تا پیش از آن به نفع بورون های فرانسوی و اسپانیایی بود تغییر داد و طرح خارج کردن امپراتور لئوپلد از اتحاد را نافرجام کرد. فرانسه تلفات فاجعه باری را در جنگ متحمل شد که شامل تالارد، فرمانده کل نیروهای میدانی می شد و وی به اسارت قوای انگلستان درآمد. پس از آن جنگ تا ۱۷۱۴ ادامه یافت.
تابور یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در قره تاش (شهر) واقع شده است.
تاباک لار یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در قره تاش (شهر) واقع شده است.
کوپروگوزو یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در قره تاش (شهر) واقع شده است.
کیرمیت لی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در قره تاش (شهر) واقع شده است.
کیزیل تخته یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در قره تاش (شهر) واقع شده است. کیزیل تخته ۱۷۷ نفر جمعیت دارد و ۱۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کسیک یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در قره تاش (شهر) واقع شده است.
ریچارد گرستل (۱۴ سپتامبر ۱۸۸۳–۴ نوامبر ۱۹۰۸) یک نقاش و طراح اتریشی بود که به خاطر پرتره های رسا از نظر روانشناختی، عدم تحسین منتقدان در طول زندگی اش و رابطه اش با همسر آرنولد شونبرگ که منجر به خودکشی شد، مشهور بود. ریچارد گرستل در یک خانواده مدنی مرفه از امیل گرستل، تاجر یهودی و ماریا فایفر، زن غیر یهودی متولد شد. گرستل در اوایل زندگی خود تصمیم گرفت که هنرمند شود و این باعث ناراحتی پدرش شد. پس از عملکرد ضعیف در مدرسه و مجبور به ترک "Piaristengymnasium" معروف در وین شد و در نتیجه "مشکلات انضباطی"، والدین باثبات مالی برای او معلم خصوصی اختصاص دادند. در ۱۸۹۸، در سن پانزده سالگی، گرستل در آکادمی هنرهای زیبای وین پذیرفته شد و در آنجا تحت نظر مسیحیان مشهور و سخت گیر مانند کریستین گریپنکرل تحصیل کرد. گرستل سبک جدایی وین و آنچه را که احساس می کرد هنر تظاهرآمیز است، رد کرد. گرستل که از عدم پذیرش سبک نقاشی غیر تفکیکی خود ناامید شده بود، به مدت دو سال بدون هیچ گونه راهنمایی رسمی به نقاشی ادامه داد. در تابستانهای ۱۹۰۰ و ۱۹۰۱، گرستل تحت راهنمایی شیمون هولوشی در بایا ماره تحصیل کرد. گرستل با الهام از گرایش های لیبرال تر ها
ینریش لفلر، بار دیگر اقدام به آموزش رسمی کرد. متأسفانه، امتناع وی از شرکت در راهپیمایی به افتخار امپراتور فرانتس یوزف یکم، او را بیشتر محروم کرد و منجر به رفتن او شد. گرستل احساس کرد که شرکت در چنین رویدادی «شایسته یک هنرمند» نیست. خروج نهایی او از استودیوی لفلر در سال ۱۹۰۸ انجام شد. در ۱۹۰۴ و ۱۹۰۵، گرستل استودیویی را با همکلاسی و دوست سابق آکادمی خود، ویکتور هامر، به اشتراک گذاشت. اگرچه هامر در پذیرش گرستل در قیمومت لفلر کمک کرده بود و روابط آنها دوستانه بود، اما تعیین میزان نزدیکی این دو مرد به دلیل عدم ارتباط گرستل با دیگر هنرمندان دشوار است. گرستل صرف نظر از احساسات شخصی آنها، تا سال ۱۹۰۶ استودیوی خود را خریداری کرد. هنر. گرستل از پیشگامان اکسپرسیونیسم اتریش بود. نمایشگاهی از ۷ تا ۱۴ ژوئیه ۱۹۰۷ در آکادمی هنرهای زیبای وین تنها نمایشگاه شناخته شده از آثار وی است که در طول زندگی او رخ داده است. او به شدت با هنرهای معاصر، یعنی یوگنشتیل و گوستاو کلیمت مخالف بود و آن را رد کرد. او سال ها به عنوان یک هنرمند جوان متعلق به به اصطلاح دایره شوئنبرگ بود. مجاورت وی با آوانگارد وین قابل تقدیر بود. آثار او در اوایل دهه
۱۹۳۰ دوباره کشف شد و اهمیت آنها پس از ۱۹۴۵ شناخته شد. با این وجود، تا به امروز اطلاعات کمی از این نماینده اکسپرسیونیست های اتریشی در دست است. شصت نقاشی و ۸ نقاشی او، که بیشتر آنها در موزه لئوپولد و گالری کاخ بلودر هستند، موجود است. آرنولد شونبرگ. گرستل گرچه با هنرمندان دیگر معاشرت نمی کرد، اما احساس می کرد به سمت موسیقی گرایش دارد. او خودش اغلب در کنسرت ها در وین شرکت می کرد. در حدود ۱۹۰۷، او شروع به ارتباط با آهنگسازان آرنولد شونبرگ و الکساندر فن تسملینسکی کرد که در آن زمان در یک ساختمان زندگی می کردند. گرستل و شونبرگ بر اساس استعدادهای فردی خود تحسین متقابل ایجاد کردند. گرستل ظاهراً به شونبرگ آموزش هنر می دهد. در طول این مدت، گرستل به آپارتمانی در همان خانه نقل مکان کرد و چندین پرتره از شونبرگ، خانواده اش و دوستانش را نقاشی کرد. این پرتره ها همچنین شامل نقاشی هایی از همسر شونبرگ ماتیلده، آلبان برگ و زملینسکی بود. سران بسیاری سبک وی را اکسپرسیونیسم آلمانی پیش بینی می کرد و از پاستل در آثار اسکار کوکوشکا استفاده می کرد. گرستل و ماتیلده بسیار به هم نزدیک شدند و در تابستان ۱۹۰۸، همسر و فرزندان خود را ترک کرد تا
با گرستل به وین سفر کنند. شونبرگ در حال سرودن کوارتت زهی دوم خود بود که به او تقدیم کرد. ماتیلده در ماه اکتبر به شوهرش پیوست. گرستل که از دست دادن ماتیلده، انزوا از همکارانش و عدم پذیرش هنری اش ناراحت بود، در شب ۴ نوامبر ۱۹۰۸ وارد استودیوی خود شد و ظاهراً هر حرف و تکه کاغذی را که پیدا کرد سوزاند. گرچه بسیاری از نقاشی ها از آتش سوزی جان سالم به در بردند، اما اعتقاد بر این است که بخش زیادی از آثار هنری او و همچنین کاغذها و نامه های شخصی او از بین رفته است. به غیر از نقاشی های او، تنها ۸ نقاشی شناخته شده است که بدون آسیب باقی مانده اند. در پی سوزاندن اوراق خود، گرستل جلوی آینه استودیو خود را حلق آویز کرد و به نوعی موفق شد خودش را نیز با چاقو بزند. این حادثه تأثیر قابل توجهی بر آرنولد شونبرگ داشت و «درام با موسیقی» او (یعنی اپرا) دست خوش شانس بر اساس این رویدادها است. پس از خودکشی وی در سن بیست و پنج سالگی، خانواده او نقاشی های باقی مانده را از استودیو گرستل بیرون آوردند و در انبار ذخیره کردند تا اینکه برادرش آلویس در ۱۹۳۰ یا ۱۹۳۱ آنها را به دلال آثار هنری اتو کالیر نشان داد. کمی بعد، حضور نازی ها در اتریش مانع
از استقبال بیشتر این هنرمند شد و تنها پس از جنگ بود که گرستل در ایالات متحده شناخته شد. شصت و شش نقاشی و هشت نقاشی منسوب به گرستل شناخته شده است، اگرچه ممکن است او بسیاری دیگر را خراب کرده یا بقیه در طول این سالها گم شده باشند.
در کلادیستیک یا فیلوژنتیک، یک برون گروه به گروهی از موجودات می گویند که رابطه دور تری را با مجموعه جانداران در حال بررسی «درون گروه» دارند که هنگام تعیین روابط تکاملی درون گروه مجموعه جانداران مورد مطالعه، به عنوان یک مرجع عمل کرده و با «برون گروه جامعه شناسی» فرق دارد. برون گروه به عنوان گونه خواهری نیای مشترک درون گروه که دارای صفات نیایی و غیر نیایی است استفاده می شود تا با مقایسه با درون گروه ها، مشخص شود که احتمالاً چه صفات نو پدیدی در گونه های درون گروه موجود است تا بتوان آنهارا شاخه بندی کرد و مشخص می شود که نیای مشترک چه صفاتی داشته و فیلوژنی را ریشه دار می کند. از آنجا که جهت تغییرات خصوصیت ها را فقط براساس ریشهٔ فیلوژنی می توان تعیین کرد ، انتخاب برون گروه برای فهمیدن اینکه در روند تکاملی ترتیب به وجود آمدن صفات چگونه است ضروری می باشد. تاریخ. اگرچه مفهوم برون گروه از اولین روزها در کلادیستیک استفاده می شد، اما احتمالاً استفاده از اصطلاح «برون گروه» اولین بار در اوایل دهه ۱۹۷۰ در موزه تاریخ طبیعی آمریکا صورت گرفت. قبل از رایج شدن این اصطلاح، اصطلاحات مختلف دیگری توسط زیست شناسان تکاملی مورد استفاده
قرار می گرفت، از جمله "exgroup"، "گروه مرتبط" و "گروه های خارجی". انتخاب برون گروه. برون گروه طوری انتخاب می شود که برون گروه انتخابی نسبت به گونه های درون گروه ارتباط کمتری داشته باشد. توضیح تکاملی این روابط به این صورت است: گونه های برون گروه باید دارای یک جد مشترک با درون گروه باشند که قدیمی تر از جد مشترک گونه های درون گروه باشد. انتخاب خارج گروه می تواند توپولوژی فیلوژنی را تغییر دهد. بنابراین، فیلوژنتیکدانان معمولاً از بیش از یک خارج گروه در تجزیه و تحلیل کلادیستیک استفاده می کنند و استفاده از چند برون گروه ترجیحاً بهتر است زیرا در مقایسه با نامزدهای با برون گروه کمتر، فیلوژنی قوی تری را ایجاد می کند و تک نیایی درون گروه فرضی را بهتر می آزماید. برای معتبر بودن برون گروه، یک تاکسون باید دارای شرایط زیر باشد: بنابراین، یک برون گروه مناسب در مطالعه فیلوژنتیک باید از کلاد مورد بررسی به طور قطعی خارج باشد. یک برون گروه که خود در درون گروه قرار دارد، وقتی به عنوان ریشهٔ فیلوژنی استفاده شود، به نتیجه گیری نادرست در مورد روابط فیلوژنتیک و ارتباطات تکامل منجر می شود. با این حال، بدست آمدن سطح مطلوب روابط بین برو
ن گروه با درون گروه به عمق تجزیه و تحلیل فیلوژنتیکی بستگی دارد. انتخاب یک برون گروه نزدیک به درون گروه در هنگام بررسی تفاوت ها در صفات جزئی تر کمک کننده است، چون انتخاب یک برون گروه دور می تواند به اشتباه درتفکیک کردن تکامل همگرا از یک رابطه تکاملی مستقیم به دلیل جد مشترک بینجامد. برای فیلوژنتیک کوچکتر - به عنوان مثال، حل روابط تکاملی یک گروه در داخل یک جنس - یک برون گروه مناسب می تواند عضوی از گروه خواهری باشد. با این حال، برای تجزیه و تحلیل فیلوژنتیک وسیعتر، می توان از گونه های با ارتباط کمتر هم استفاده کرد. به عنوان مثال، جارویس و همکاران در سال (۲۰۱۴) هنگام حل شاخه های اولیه فیلوژنی پرندگان از انسان و تمساح به عنوان برون گروه استفاده کرد. در فیلوژنتیک مولکولی، شرط دوم معمولاً به این صورت بیان می شود: توالی های DNA یا پروتئین از برون گروه باید بتوانند به صورت موفقیت آمیز با توالی های گونه های درون گروه تراز شوند؛ اگرچه رویکردهای الگوریتمی برای شناسایی برون گروه ها با بیشترین بهینگی وجود دارد، اما اغلب با خطا در بازتاب ماهیت کمی و پیوسته برخی از حالات صفات مواجه می شوند"برخی صفات گسسته و کیفی نیستند و نمی ت
وان آنهارا در روش های الگوریتمی ای مثل روش جفت گروه بدون وزن با میانگین حسابی بررسی کرد. حالتهای صفات، ویژگی هایی اند که یا اجدادی باشند یا مشتق شده باشند که بر ساختار الگوهای انشعابی در درخت فیلوژنتیک تأثیر می گذارند. مثال ها. در هر مثال، فیلوژنی موجودات درون گروه باید با نمره گذاری حالتهای یکسان صفات برای یک یا چند عضو خارج شاخه زایی شود.
کرحسن یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در قره تاش (شهر) واقع شده است.
قره تاش یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در قره تاش (شهر) واقع شده است.بیشتر مردم ترک زبان و کرد زبان هستند.