Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ری می شود تا بتوان اثربخشی وسایل را ارزیابی کرد. قابلیت اطمینان سیستم های اطلاعاتی و بقای آن. برخی از کارهای مربوط به قابلیت اطمینان از سیستم های اطلاعاتی ساختاریافته، به عنوان مثال با SOA، برای معرفی ویژگی استفاده می کنند، بنابراین خدمات تخریب شده ای را که یک سیستم اطلاعاتی پس از نقص غیرقابل پوشاندن حفظ می کند یا از سر می گیرد، در نظر می گیرد. انعطاف پذیری چارچوب های فعلی، معماران سیستم را تشویق می کند تا مکانیزم های پیکربندی مجدد را ایجاد کنند که منابع امن و موجود را برای پشتیبانی از مهمترین خدمات به جای تأمین بیش از حد برای ساخت سیستم ضد خرابی، دوباره متمرکز کند. با تعمیم سیستم های اطلاعاتی شبکه، برای اهمیت بیشتر به تجربه کاربران فراهم شد. برای در نظر گرفتن سطح عملکرد، اندازه گیری عملکرد به عنوان «کمی کردن عملکرد سیستم شی در حضور گسل ها در یک بازه زمانی مشخص» تعریف شده است.
توپلیاش از شهرهایی بود که کاسیان بعد از سال ۱۷۴۱ پیش از میلاد در میان رودان بنا نهادند. زمانی که جمگجویان کاسی دره دیاله را تصرف کردند، بخش سفلای آن دره به نام توپلیاش شناخته شد و بخش اعظم سکنه آن شهر از قبایل کاسی بودند. تمدن کاسی. گمان می رود کاسیان از دوران دیرین همچنانکه ایلامیان که همسایه و محتملا خویشاوند ایشان بودند در آغاز هزاره سوم پ.م. در جبال زاگرس می زیستند و بعدها به دامداری و زندگی نیمه اسکان یافته در کوه ها اشتغال داشتند. کاسیان در برخی از نواحی ماد آینده هم سکونت گزیدند و به احتمال قوی نواحی مزبور به وجهی استوار جزو قلمرو دولت جدیدالتاسیس کاسی شد و به کاردونیاش موسوم گردید. کاردونیاش در درجه اول اراضی دره دیاله را مشتمل بود که بخش سفلای آن به نام توپلیاش موسوم گردید.
گتو لووف (به لهستانی: "getto we Lwowie"؛ با عنوان تغییر یافته آلمانی گتو لِمبِرگ "Ghetto Lemberg") گتویی نازی در شهر لووف (امروزه اوکراین) بود که در قلمرو دولت عمومی در لهستان اشغالی قرار داشت. این گتو در نیمه دوم ۱۹۴۱ آغاز به کار کرد و در ژوئن ۱۹۴۳ برچیده شد. همه ساکنان آن که از کشتارهای مکرر زنده مانده بودند به اردوگاه های بلزک و یانوفسکا فرستاده شدند. اشغال لووف توسط آلمان. در ساعات آغازین ۳۰ ژوئن ۱۹۴۱، لووف توسط ورماخت آلمان اشغال شد. در آن روز، یهودیان تحت فشار گذاشته شدند تا اجساد قربانیان NKVD را از سه زندان محلی بیرون آورند. در صبح ۳۰ ژوئن، نیرویی "اد هوک" از شبه نظامیان مردمی اوکراین (کوته نوشت: OUN) در این شهر تشکیل شد. این نیرو یا شامل فعالینی از OUN می شد که از کراکوف به همراه آلمانی ها نقل مکان کرده بودند، یا اعضایی که در لووف زندگی می کردند و نیز پلیس های شوروی سابق - که یا تصمیم به تغییر سمت داده بودند یا اعضای OUN بودند که به پلیس شوروی نفوذ کرده بودند. پوگرومی کامل در روز بعد، یکم ژوئیه آغاز شد. یهودیان را از آپارتمان هایشان بیرون بردند، و آنها را ناچار به تمیز کردن خیابان ها با دست هایشان و
بر روی زانوهایشان کردند. آوردن یهودیان به سه زندان، ابتدا برای بیرون آوردن اجساد و سپس کشتنشان، ادامه یافت. واحدهای فرعی آینزاتس گروپ C در ۲ ژوئیه وارد شدند، و با ورودشان خشونت بیشتر شد. جوخه های مرگ اس اس یک سری عملیات کشتار دسته جمعی انجام دادند که طی چند روز آینده ادامه داشت. دومین کشتار در آخرین روزهای ژوئیه ۱۹۴۱ اتفاق افتاد و به احترام رهبر ترور شده اوکراینی و بانی چندین پوگروم، سیمون پتلیورا، «روزهای پتلیورا» نامگذاری شد. این کشتار توسط نازی ها سازماندهی شده بود، اما به عنوان پیش درآمدی بر نابودی کامل جمعیت یهودیان لوف، توسط اوکراینی ها انجام شد. میان ۵۰۰۰ تا ۷۰۰۰ یهودی در این کشتار به طرز وحشیانه ای مورد ضرب و شتم قرار گرفتند و بیش از ۲۰۰۰ تن از آن ها به قتل رسیدند. علاوه بر این، حدود ۳۰۰۰ نفر، عمدتاً یهودی، توسط ارتش آلمان در ورزشگاه شهرداری اعدام شدند. گتو. پس از اشغال لووف توسط نازی ها، "گروپنفورر" فریتس کاتسمان، که یکی از پرکارترین قاتلان جمعی در اس اس به شمار می رفت (بنگرید به گزارش کاتسمان)، رهبر عالی اس اس و پلیس (SSPF) در لووف شد. به دستور او گتو با عنوان آلمانی "Jüdischer Wohnbezirk" در ۸ نوام
بر ۱۹۴۱ در قسمت شمالی شهر تأسیس شد. به حدود ۸۰٬۰۰۰ یهودی دستور داده شد تا ۱۵ دسامبر ۱۹۴۱ به آنجا نقل مکان کنند و همه لهستانی ها و اوکراینی های ساکن منطقه از آن بیرون بروند. محله ای که برای تشکیل گتو تعیین شده بود پیش از جنگ یکی از فقیرترین حومه های شهر لووف بود. پلیس آلمان همچنین یک مجموعه «گزینش» را در عملیاتی تحت عنوان «عملیات زیر پل» آغاز کرد که در آن ۵۰۰۰ یهودی سالمند و بیمار که به آرامی به سوی دروازه های گتو حرکت می کردند، هنگام عبور از زیر پل قطاری در خیابان پوتفنا (که توسط یهودیان "پل مرگ" نامیده شد) به ضرب گلوله کشته شدند. سرانجام میان ۱۱۰٬۰۰۰ تا ۱۲۰٬۰۰۰ یهودی ناچار به ورود به گتوی جدید شدند. شرایط زندگی در آنجا بسیار بد و همراه با ازدحام شدید جمعیت بود. برای نمونه تخمین زده می شود که سهمیه غذایی اختصاص داده شده به یهودیان تنها ۱۰ درصد جیره آلمانی ها و نیمی از جیره اوکراینی ها یا لهستانی ها بود. آلمانی ها یک نیروی پلیس یهودی به نام "Jüdischer Ordnungsdienst Lemberg" با بازوبندهای ستاره داوود تشکیل دادند که تعدادشان از ۵۰۰ تا ۷۵۰ پلیس بود. نیروی پلیس یهودی به شورای بزرگان یهود، معروف به یودنرات، پاسخگو
بودند، که به نوبه خود به گشتاپو پاسخ می داد. اخراج ها. گتو لووف از نخستین گتوهایی بود که ساکنان یهودیش به عنوان بخشی از عملیات راینهارد به اردوگاه های مرگ منتقل شدند. میان ۱۶ مارس تا ۱ آوریل ۱۹۴۲، تقریباً ۱۵۰۰۰ یهودی به ایستگاه راه آهن کلپاروف منتقل و به اردوگاه مرگ بلزک تبعید شدند. به دنبال این اخراج های اولیه و مرگ بر اثر بیماری و تیراندازی های مکرر، حدود ۸۶۰۰۰ یهودی رسماً در گتو باقی ماندند، گرچه تعدادی بیشتری از آنها به ثبت رسمی نرسیده بودند. در این دوره، بسیاری از یهودیان نیز ناچار به کار در ورماخت و دستگاه اداری آلمانی گتو، به ویژه در اردوگاه کار مجاور یانوفسکا شدند. در ۲۴ تا ۲۵ ژوئن ۱۹۴۲، ۲۰۰۰ یهودی به این اردوگاه کار منتقل شدند. تنها ۱۲۰ تن برای کار اجباری مورد استفاده قرار گرفتند و همه افراد دیگر تیرباران شدند. میان ۱۰ تا ۳۱ اوت ۱۹۴۲، «عملیات بزرگ» صورت گرفت و میان ۴۰٬۰۰۰ تا ۵۰٬۰۰۰ یهودی نخست به صف کشیده، در نقطه انتقالی مستقر در اردوگاه اداری گرد آورده شده و سپس به بلزک تبعید شدند. بسیاری از کسانی که اخراج نشده بودند، از جمله یتیمان محلی و بیماران بستری در بیمارستان، با گلوله کشته شدند. در یکم سپتا
مبر ۱۹۴۲، گشتاپو رئیس یودنرات و اعضای پلیس یهودی گتو را در بالکن های ساختمانی نبش خیابان هرمانا به دار آویخت. حدود ۶۵۰۰۰ یهودی در حالی که زمستان نزدیک شده بود بدون هیچ گونه گرمایش و سرویس بهداشتی باقی ماندند و این منجر به شیوع تیفوس شد. میان ۵ تا ۷ ژانویه ۱۹۴۳، ۱۵۰۰۰–۲۰٬۰۰۰ یهودی دیگر، از جمله آخرین اعضای یودنرات، به دستور فریتز کاتسمان در بیرون شهر تیرباران شدند. پس از این اقدام در ژانویه ۱۹۴۳، یودنرات منحل شد، و آنچه که از گتو باقی مانده بود به "جودنلاگر لمبرگ" (Judenlager Lemberg) تغییر نام یافت. با این تغییر نام، گتو به طور رسمی به عنوان اردوگاه کار اجباری آغاز به کار دوباره کرد، و حدود ۱۲۰۰۰ یهودی به ثبت رسیده و قادر به کار در صنعت جنگ آلمان به همراه هزاران یهودی به ثبت نرسیده (عمدتاً زنان، کودکان و سالخوردگان پنهان شده در آن) در آن زندگی کردند. در آغاز ژوئن ۱۹۴۳ آلمانی ها تصمیم گرفتند تا سرانجام به وجود گتو و ساکنان آن پایان دهند. با ورود نازی ها به گتو، آن ها با برخی مقاومت های مسلحانه پراکنده روبرو شدند، اما بیشتر یهودیان تلاش داشتند تا خود را در پناهگاه هایی که پیشتر آماده کرده بودند، پنهان کنند. در
عمل، بسیاری از ساختمان ها به منظور بیرون کشیدن یهودیان از مخفیگاه هایشان، با بنزین سوزانده شدند. برخی از یهودیان موفق به فرار یا پنهان شدن در سیستم فاضلاب شدند. هنگامی که ارتش سرخ شوروی در ۲۶ ژوئیه ۱۹۴۴ وارد لووف شد، تنها چند صد یهودی در شهر باقی مانده بودند. از جمله ساکنان مشهور این گتو خاییم ویدافسکی بود که اخبار مربوط به جنگ را با گوش دادن به رادیویی غیرقانونی در میان ساکنان منتشر می کرد. بازیکن المپیکی فوتبال لهستان، لئون اسپرلینگ در دسامبر سال ۱۹۴۱ توسط نازی ها در گتو به ضرب گلوله کشته شد. شکارچی نازی ها، سیمون ویزنتال یکی از نامدارترین ساکنان بازمانده از گتو لووف بود که طبق خاطراتش («جلادان در میان ما») توسط یک پلیس اوکراینی از اعدام نجات یافت.
آبیاری از کف یک نام عمومی برای نوع خاصی از گلدان یا جعبه کاشت است که در باغبانی جعبه ای و محوطه سازی استفاده می شود. اس آی چی (SIP) به روشی برای آبیاری گیاهان گفته می شود که در آن آب از پایین وارد می شود و از طریق فشار مویرگی به سمت بالا حرکت کرده تا به گیاه برسد. موارد استفاده. این آبیاری به صورت خودکار است و به همین علت این روش برای زیباسازی در ساختمانها یا فضاسازی شهری محبوب است. نسخه های تجاری سیستم آبیاری از کف رطوبت محیط را متراکم کرده و مستقیماً به ریشه گیاهان برای تغذیه می رساند. SIP به عنوان محصولات تجاری یا پروژه هایی که خودت انجام بده متشکل از گلدانهای پلاستیکی، جعبه یا سطل و محفظه ذخیره سازی آب ساخته شده است. یکی از معایب اینگونه سیستمهای بسته این است که نمکهای محلول نمی توانند به قسمت پایین خاک حرکت کرده و با گذشت زمان خاک شور می شود. در گلدان های خانگی پیشنهاد می شود به طور کامل آب را درون زیرگلدانی بریزید. این کار مانع از شست ه شدن خاک و صفت شدن آن می شود.
یکی بود، یکی نبود، یک مجموعه تلویزیونی ایرانی در ژانر رئال - عروسکی به نویسندگی نیوشا صدر، تهیه کنندگی پرویز امیری و کارگردانی مرضیه منصوری است. فصل اول این مجموعه با بازی مریم سعادت، حسین رفیعی و رامین ناصرنصیر، در سال 1399 در گروه کودک و نوجوان شبکه قرآن و معارف سیما ساخته شده است. این مجموعه اولین برنامه نمایشی شبکه قرآن و معارف سیما در ۱۰ سال اخیر است. خلاصه داستان. داستان دربارهٔ خواهر و برادری است به نام نوید و ندا که پدربزرگشان نویسنده کتاب کودکان بوده است و برای آنها کتابی مفید و آموزنده به نام یکی بود، یکی نبود به جای گذاشته است.رحمان پرهام (پدربزرگ نوید و ندا) در این کتاب داستان های کودکانه قدیمی را جمع آوری کرده است و بچه ها به واسطه این کتاب وارد دنیای قصه ها می شوند. نوید و ندا در مسیر این ماجراجویی ها درس های بسیاری می گیرند و نکته های فراوانی را در سبک زندگی ایرانی - اسلامی با بهره گیری از امثال و حکم قرآنی می آموزند. تولید و پخش. تولید این مجموعه با رعایت دستور العمل های بهداشتی در زمان ولادت علی بن موسی الرضا آغاز شد. ابتدا قرار بود، فصل اول این مجموعه، از نیمه آبان ۱۳۹۹ و با پخش سه قسمت در ش
ب، پخش شود؛ اما در نهایت از ۱ آذر ۱۳۹۹، فصل اول این مجموعه با پخش در هر شب در ساعت ۳۰: ۱۸ و با تکرار در ساعت ۲ بعد از ظهر پخش آن آغاز شد و در ۳ دی به پایان رسید. همچنین، ابتدا قرار بود که این مجموعه به طور همزمان از شبکه های قرآن و معارف سیما و شبکه دو پخش شود؛ اما در نهایت تنها در شبکه قرآن و معارف سیما پخش شد. صداپیشه ها. بهادر مالکی در نقش قصه خور آزاده مویدی فر فهیمه باروتچی میثم یوسفی امیر حسین انصافی عروسک گردان ها. محمد اعلمی در نقش قصه خور نگار شهبازی در نقش قصه چی شیما بخشنده مرجان نامور سینا رستگاری
سپتامبر ابدی اصطلاحی است در اشاره به پدیدهٔ هجوم و سرازیرشدن بی رویهٔ کاربران جدید به انجمن های اینترنتی. این هجوم و عضویت بی رویه به گونه ایست که جذب و تعلیم این کاربران جدید به سرعت لازم امکان پذیر نیست و منجر به دردسر و سرخوردگی اعضای پیشکسوت و در نهایت نزول کیفیت انجمن اینترنتی و دگردیسی ماهوی آن می شود. تا پیش از همه گیری دسترسی اینترنت، عضویت در انجمن های اینترنتی و شرکت در مباحثات آنجا، کمابیش مخصوص دانشجویانی بود که از طریق دانشگاه های دارای دسترسی به اینترنت به عضویت این انجمن های اینترنتی درمی آمدند. هر ساله در ماه سپتامبر با بازگشایی دانشگاه ها، سیل جدیدی از دانشجویان تازه وارد به این انجمن ها سرازیر می شدند. آموزش و آشناکردن ایشان با فرهنگ و هنجارهای این انجمن ها بر عهدهٔ اعضای پیشکسوت بود و طبیعی است که وقت و انرژی زیادی گرفته می شد تا این تازه واردان با خم و چم انجمن ها و آیین های رفتاری آشنا شوند. و سپس تا سپتامبر سال بعد کمابیش آرامش و آسودگی حاکم بود. پس به نوعی ماه سپتامبر، در نظر پیشکسوتان، ماه دردسر و فرهنگیدن بود. با گسترش نمایی دسترسی به اینترنت و کمابیش همگانی شدن آن از طریق خدمات شرکت
امریکا آنلاین (AOL)، از سپتامبر ۱۹۹۳ به بعد این سیل تازه واردان نه تنها هرگز قطع نشد بلکه در حجم هم فزونی یافت. چرا که دیگر تنها دانشجویان نبودند که در زمان خاصی از سال به عضویت این انجمن ها درمی آمدند بلکه هر روز عدهٔ فراوانی از تازه واردان که لزوماً دانشجو نبودند از طریق خدمات اینترنتی شرکت امریکا آنلاین به این انجمن ها وارد می شدند. این سیل ورود شدیدتر از آن بود که بتوان تازه واردان را به درستی مهار کرد تعلیم داد و جذب کرد. در نهایت فرهنگ اینترنتی این انجمن ها که تا پیش از سپتامبر ۱۹۹۳ فرهنگ غالب و در اکثریت بود، تبدیل به فرهنگ اقلیت شد و عاقبت در سیل فرهنگی تازه واردان غرق و نابود شد. این گونه بود که این پدیده نام «سپتامبر ابدی» یا «سپتامبری که هرگز به پایان نرسید» به خود گرفت. پدیدهٔ سپتامبر ابدی را در کلیهٔ انجمن هایی که ناگهان به شهرت می رسند و با سیل جدید تازه واردان مواجه می شوند، می توان مشاهده کرد.
بطری دو لیتری یک ظرف معمول برای نوشابه، آبجو و شراب است. این بطری ها از پلی اتیلن ترفتالات، با نام عمومی پلاستیک یا شیشه با استفاده از فرایند قالب گیری بادی تولید می شوند. برچسب های بطری از یک نوار چاپ شده آستین پلاستیکی تنگ شونده در برابر حرارت تشکیل شده است. یک درب پیچی قابل تعویض اجازه می دهد تا محتویات بطری در زمان های مختلف با حفظ کربناسیون استفاده شود. در ایالات متحده، بطری دو لیتری از معدود مواردی است که یک محصول با استفاده از واحدهای اندازه گیری متریک به فروش می رسد. از آنجا که تعداد بسیار کمی از نوشیدنی های دیگر به همین مقدار دقیق به فروش می رسند، اصطلاح «دو لیتری» در انگلیسی آمریکایی تقریباً همیشه به یک بطری نوشابه اشاره دارد. سایر اندازه های متریک مورد استفاده در بطری های پلاستیکی نوشابه شامل ۵۰۰ میلی لیتر، ۱ لیتر و ۳ لیتر است. تاریخ. معاون جدید بازاریابی پپسی کو، جان اسکالی اولین بطری نوشابه دو لیتری را در سال ۱۹۷۰ با انگیزه مطالعات بازار معرفی کرد. (او بعداً مدیر عامل اپل از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۹۳ بود)، روش تولید بطری بوسیله تیمی به رهبری ناتانیل ویت طراحی و اجرا شد. البته داو دوپون، حق ثبت اختراع را د
ر سال ۱۹۷۳ دریافت کرد. در سال ۱۹۸۵، بطری سه لیتری در قفسه های سوپرمارکت ها ظاهر شد. این طراحی هنوز هم توسط برخی از شرکت ها استفاده می شود. اکثر بطری های دو لیتری امروزی یک قطعه پلی اتیلن ترفتالات (PET) با پایه است که با یک راه راه شعاعی قالب ریزی می شود تا قدرت در کف و توانایی ایستادن را فراهم کند. اکثر دو لیترهای اولیه دارای یک پایه مات جداگانه بودند که به پایین نیم کره فلاسک پلی اتیلن ترفتالات شفاف چسبانده شده بود. این پایه دارای سوراخهای موج دار و راه راه بود. تولید آن به دلیل مشکلات بازیافت دو نوع متفاوت پلاستیک آنها در سال ۱۹۹۰ لغو شد. بازیافت. از بطری های دو لیتری دست دوم پس از بازیافت در تولید مواد مختلفی مانند فرش، بدنه قایق، پارچه پلی استر، پر کردن داخل جداره کت، کیسه خواب، تشک، بالش، سطل بازیافت، پد تمیز کننده و در مقیاس زیادتر، تولید بطری های جدید نوشابه استفاده می شد. مشخصات فنی. ابعاد معمولی:
در برنامه نویسی، ماشین کد p یا ماشین کد قابل حمل یک ماشین مجازی است که برای اجرای کد p (زبان اسمبلی یک پردازنده فرضی) طراحی شده است. این اصطلاح هم به طور کلی برای همه این ماشین ها (مانند ماشین مجازی جاوا و کد از پیش کامپایل شده متلب) و هم برای پیاده سازی های خاص به کار می رود، معروف ترین آن ها p-Machine سیستم Pascal-P، به ویژه پیاده سازی UCSD Pascal است. (که در میان توسعه دهندگان آن "p" در "p-code" اغلب به معنی «شبه» به کار می رود تا «قابل حمل»، پس «شبه کد» به معنای دستورالعمل های یک شبه ماشین است). اگرچه این مفهوم برای اولین بار در حدود سال ۱۹۶۶ پیاده سازی شد (به عنوان کد O برای بی سی پی ال و یک p-کد برای زبان اویلر)، اصطلاح p-code اولین بار در اوایل دهه ۱۹۷۰ ظاهر شد دو کامپایلر اولیه که کد p تولید می کنند، کامپایلر Pascal-P در سال۱۹۷۳ توسط Kesav V. Nori , Urs Ammann , Kathleen Jense, Hans-Heinrich Nägeli و Christian Jacobi، و کامپایلر پاسکال در ۱۹۷۵، توسط نیکلاوس ویرت بودند. برنامه هایی که به p-کد ترجمه شده اند می توانند توسط یک برنامه نرم افزاری تفسیر شده باشند که رفتار CPU فرضی را شبیه سازی کرده است یا به
کد ماشین CPU ای که برنامه قرار است روی آن اجرا شوند و سپس عمل کنند، ترجمه شده باشند. اگر منافع تجاری کافی وجود داشته باشد، ممکن است یک پیاده سازی سخت افزاری از مشخصات پردازنده (مثلاً Pascal MicroEngine یا یک نسخه پردازنده جاوا) ساخته شود. مزایا و معایب پیاده سازی p-کد. در مقایسه با ترجمه مستقیم به کد ماشین بومی، یک رویکرد دو مرحله ای شامل ترجمه به p-کد و اجرای آن توسط یک مترجم یا کامپایلر درجا مزایای مختلفی را ارائه می دهد. یکی از معایب قابل توجه کد p سرعت اجراست که بعضاً با استفاده از کامپایل درجا قابل رفع است. مهندسی معکوس کد p اغلب آسان تر از کد بومی است. در اوایل دهه ۱۹۸۰، حداقل دو سیستم عامل با استفاده گسترده از p-کد به استقلال دستگاه دست یافتند. سیستم عامل کسب و کار (BOS) یک سیستم عامل چند پلتفرمی بود که برای اجرای برنامه های کد p به صورت انحصاری طراحی شده بود. UCSD p-System، توسعه یافته در دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو، یک سیستم عامل خود-میزبان و خود-کامپایل-کننده مبتنی بر کد p بهینه شده برای تولید توسط زبان برنامه نویسی پاسکال بود. در دهه ۱۹۹۰، ترجمه به p-کد تبدیل به یک استراتژی محبوب برای پیاده سازی زب
انهایی مانند پایتون، Microsoft P-Code در ویژوال بیسیک و بایت کد جاوا درجاوا تبدیل شد. زبان برنامه نویسی گو از یک نسخه اسمبلی کلی و قابل حمل به عنوان شکلی از کد p استفاده می کند که توسط کن تامسون به عنوان افزونه ای از کار برنامه ۹ از آزمایشگاه های بل توسعه داده شد. بر خلاف بایت کد CLR یا بایت کد JVM، اسناد پایداری وجود ندارند و ابزارهای ساخت Go فرمت بایت کد را منتشر نمی کنند تا بعداً استفاده شود. اسمبلر Go از زبان اسمبلی عمومی به عنوان نمایش میانی استفاده می کند و اجرایی های Go باینری های به صورت ایستا پیوسته مخصوص ماشین هستند.
ایساک دانیلسون یک خواننده سوئدی است که با وجود سن کم، به سرعت جای خود را در دنیای موسیقی باز کرده و طرفداران زیادی پیدا کرده است. زندگی. ایساک اوک دانیلسون (Isak Ocke Danielson) خواننده و ترانه سرای سوئدی متولد ۲۷ اوت ۱۹۹۷ در هواس واقع در جنوب شهر گوتنبرگ سوئد است. پدرش، مانس دانیلسون، یکی از بنیان گذاران شرکت پخش آنلاین غذایی Mat است. خانواده دانیلسون از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ در لندن زندگی کردند که در همین دو سال ایساک به مدرسه هنرهای نمایشی Tring Park رفت و در رشته تئاتر و خوانندگی آموزش دید. به گفته خودش او در این مدرسه خوانندگی کلاسیک و استفاده از دیافراگم را یادگرفته و این دوره باعث شده صدای او تکامل پیدا کرده و خواننده بهتری شود. او در حال حاضر مشغول به تحصیل در دانشگاه گوتنبرگ است. ایساک دانیلسون علاقه زیادی به موسیقی جاز، خواندن آهنگ های غمگین و ساخت آهنگ بر روی پیانو دارد. حرفه. اولین توجه عمومی به او در سال ۲۰۱۲ در برنامه ایکس فاکتور سوئد (The X Factor Sweden) که مسابقه استعدادیابی در زمینه موسیقی است بود. او در این مسابقه پس ده راند مقام سوم را کسب کرد. او در این برنامه آهنگ هایی از گوتیه (Gotye)، رونان
کیتینگ (Ronan Keating)، دیوید گتا و سیا (David Guetta &amp; Sia) و ادل (Adele) اجرا کرد. در سال ۲۰۱۳ به برنامه تین هوت (Teen Hoot) در لندن، که برنامه ای برای معرفی بهترین هنرمندان جوانی که به تازگی پا به عرصه موسیقی گذاشته اند است، دعوت شد که گامی دیگر برای پیشرفت او در دنیای موسیقی شد. دو سال پس از اولین حضور عمومی خود، ایساک دانیلسون تک آهنگی به نام Long Live This Love را در سوم ژانویه ۲۰۱۴ منتشر کرد. البته پیش از انتشار رسمی آن، این آهنگ را در یوتیوب آپلود کرده بود که با استقبال خوبی مواجه شد. بلافاصله پس از آن تک آهنگی به نام چیزی بگو (Say Something) را نیز منتشر کرد. در سال ۲۰۱۵ او اولین آهنگ از آلبوم چندآهنگه خود را با نام Falling Into You منتشر کرد و کمی بعد اولین آلبوم چندآهنگه (EP) خود را به نام جلد اول (Volume One) منتشر کرد که بسیاری این آلبوم ۶ آهنگه را ستودند و از دانیلسون به عنوان یکی از بهترین خواننده های پاپ حوزه اسکاندیناوی یاد کردند. ایساک دومین آلبوم ای پی خود را یک سال بعد با نام جلد دوم (Volume Two) پس از انتشار تک آهنگی به نام به خاطر بسپار (Remember) منتشر کرد. در آوریل سال ۲۰۱۷ آهنگ پ
ایان (Ending) از دانیلسون در یکی از طراحی های رقص مدی زیگلر (Maddie Ziegler) رقصنده مشهور آمریکایی استفاده شد و در سپتامبر همان سال در مسابقه رقص So You Think You Can Dance پخش شد. این آهنگ همچنین در سریال آمریکایی شنل و خنجر (Cloak &amp; Dagger) نیز پخش شد که تمامی این ها موجب شهرت هرچه بیشتر آهنگ در سطح جهانی شده و دانیلسون طرفداران بسیار بیشتری پیدا کرد. پیش از انتشار اولین آلبوم استودیویی اش، دانیلسون چند تک آهنگ با نام های شکسته (Broken)، همیشه (Always) و منتظر خواهد ماند (I’ll Be Waiting) را منتشر کرد. اولین آلبوم استودیویی ایساک دانیلسون با نام مال تو (Yours) در تاریخ ۱۹ اکتبر ۲۰۱۸ منتشر شد که به رتبه ۲۷ چارت آهنگ های سوئد دست یافت. سومین آلبوم چند آهنگه دانیلسون با نام دویدن به سمت تو (Run to You) در سال ۲۰۱۹ منتشر شد. دومین آلبوم استودیویی او با نام یادت نرود که یادم کنی (Remember to Remember Me) آوریل امسال (۲۰۲۰) منتشر شد. سه آهنگ Light Up و Silence و Religion دربارهٔ تجربه شخصی خود دانیلسون دربارهٔ اضطراب است و به گفته خود او هیچ کس نباید در رابطه با اضطراب احساس تنهایی کند. به گفته منتقدان این آل
بوم بسیار احساسی و غمگین است به گونه ای که آدم فراموش می کند نفس بکشد.
جیمز هارتینگ مادول (زادهٔ ۷ ژوئیه ۱۹۲۷ – درگذشتهٔ ۶ مه ۱۹۷۹) فاشیست سرشناس و رهبر حزب ملی رنسانس در ایالات متحده آمریکا بود. او به عنوان چهره اصلی در توسعه فاشیسم مخفی پس از جنگ شناخته شده است. زندگی نامه و باورها. مادول حزب ملی رنسانس را در سال ۱۹۴۸ در شهر نیویورک تأسیس کرد. این حزب در سال ۱۹۸۱ با مرگ مادرش گریس هارتونگ مادول (Grace Hartung Madole) پایان یافت. مادول تحت تأثیر آریایی گرایی و هندوئیسم بود. او نوشته که نژاد آریایی از قدمت بسیار زیادی برخوردار بوده و به نام خدایان سفید شناخته شده و در سراسر جهان از سوی نژادهای پایین تر مورد ستایش قرار می گرفته اند. وی همچنین نوشته که آریایی ها از باغ عدن واقع در آمریکای شمالی سرچشمه گرفته اند. مادول همچنین باور داشت که آمریکا آتلانتیس جدید (new Atlantis) و مهد خدای جدید نژاد مانند است.
پوگروم های لووف چندین کشتار (پوگروم) پی درپی یهودیان در ژوئن و ژوئیه ۱۹۴۱ در شهر لووف در لهستان شرقی / اوکراین غربی (امروزه بخشی از اوکراین) بودند. این کشتارها توسط ملی گرایان اوکراینی (به طور خاص، سازمان ملی گرایان اوکراین موسوم به «او-اوو-اِن» ОУН)، جوخه های مرگ آلمان و جمعیت محلی از ۳۰ ژوئن تا ۲ ژوئیه و از ۲۵ تا ۲۹ ژوئیه، در جریان حمله آلمان به اتحاد جماهیر شوروی انجام شدند. در پی این پوگروم ها، هزاران یهودی توسط مردم محلی و نیز "آینزاتس گروپن" کشته شدند. ملی گرایان اوکراینی با ادعای اینکه یهودیان در کشتار زندانیان توسط NKVD، که هزاران جنازه را در سه زندان لووف بر جای گذاشت، مسئولیت داشته اند یهودیان را در نخستین پوگروم هدف قرار دادند. کشتارهای پس از آن توسط آلمانی ها در چارچوب هولوکاست در اروپای شرقی انجام شدند. این پوگروم ها در حافظه تاریخی اوکراین نادیده گرفته شدند یا تلاش شد تا مبهم جلوه داده شوند، و ОУН تلاش کرد تا به پاکسازی یا سفیدکاری سابقه خشونت ضدیهودی خود بپردازد. در سال ۲۰۱۶، یادبودی به مناسبت یادبود قربانیان کشتار در محل کنیسه رز طلایی سابق برپا شد. پیشینه. لووف (به لهستانی: Lwów) درست پیش از
جنگ جهانی دوم یک شهر چند فرهنگی بود و ۳۱۲ هزار و ۲۳۱ تن جمعیت داشت. ۱۵۷٬۴۹۰ لهستانی بومی ساکن شهر کمی بیش از ۵۰ درصد جمعیت آن را تشکیل می دادند، و یهودیان با ۳۲ درصد (۹۹٬۵۹۵ تن) و اوکراینی ها با ۱۶ درصد (۴۹٬۷۴۷ تن) در جایگاه های بعدی بودند. در ۲۸ سپتامبر ۱۹۳۹، پس از حمله مشترک اتحاد جماهیر شوروی و آلمان به لهستان، شوروی و آلمان پیمان مرزی آلمان و اتحاد جماهیر شوروی را امضا کردند، که بر پایه آن حدود ۲۰۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع از سرزمین های لهستان با ۱۳٫۵ میلیون نفر جمعیت از ملیت های گوناگون به اتحاد جماهیر شوروی اختصاص یافت. از این رو، لووف به خاک اتحاد جماهیر شوروی ضمیمه شد. بر پایه سوابق پلیس مخفی شوروی (NKVD)، پس از حمله آلمان به شوروی در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱، نزدیک به ۹۰۰۰ زندانی در جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین در کشتار زندانیان توسط NKVD به قتل رسیدند. به دلیل سردرگمی هنگام عقب نشینی سریع شوروی و سوابق ناقص، به احتمال زیاد عدد NKVD کمتر از عدد حقیقی است. بر پایه تخمین تاریخ دانان معاصر، تعداد قربانیان در غرب اوکراین احتمالاً میان ۱۰ تا ۴۰ هزار نفر بوده است. بر پایه قومیت، اوکراینی ها تقریباً ۷۰ درصد قربانیان را تشکی
ل می دادند، لهستانی ها نیز ۲۰ درصد. پیش از حمله آلمان به اتحاد جماهیر شوروی، ملی گرایان اوکراینی، به ویژه سازمان ملی گرایان اوکراین (ОУН)، مدتی با آلمان ها کار می کردند. جناح لووف از ОУН تحت کنترل استپان باندرا بود. یکی از ستوان های وی یاروسلاو استتسکو بود که منش ضدیهودی داشت. در سال ۱۹۳۹، وی مقاله ای را منتشر کرد که در آن ادعا می کرد یهودیان «عشایر و انگل» هستند، ملتی از «کلاهبرداران» و «خودپسندان» که هدف آنها «نابودی فرهنگ قهرمانانه ملت های جنگجو» است. استتسکو همچنین علیه توطئه فرضی میان سرمایه داران یهودی و کمونیست های یهودی اعتراض کرد. پوگروم ها و کشتارهای دسته جمعی. پوگروم نخست. در زمان حمله آلمان به اتحاد جماهیر شوروی، حدود ۱۶۰٬۰۰۰ یهودی در لووف زندگی می کردند ؛ این تعداد به دلیل ورود پناهندگان یهودی از لهستان اشغالی در اواخر سال ۱۹۳۹ تا ده ها هزار نفر بیشتر شده بود. تدارکات ОУН برای حمله پیش بینی شده آلمان شامل دستورالعمل های پاکسازی قومی در ماه مه ۱۹۴۱ به واحدهای شبه نظامی خود بود. در دستورالعمل ها آورده شده بود که «روس ها، لهستانی ها، و یهودیان» با ملت اوکراین دشمن بوده و «در جنگ نابود خواهند شد». بر
وشورهایی که در روزهای نخست حمله آلمان توسط ОУН توزیع شده بود، به مردم می گفت: «هنوز اسلحه خود را کنار نگذارید. آنها را به دست بگیرید. دشمن را نابود کنید … مسکو، مجارها، یهودیان - اینها دشمنان شما هستند. آنها را نابود کنید.» لووف در ساعات اولیه ۳۰ ژوئن ۱۹۴۱ توسط ورماخت اشغال شد. نیروهای آلمانی از لشکر ۱ کوهستانی و گردان ناختیگال زیرمجموعه آبور تشکیل شده بودند و از اوکراینی های بومی نیرو استخدام کرده بودند. در آن روز آلمانی ها یهودیان را تحت فشار قرار دادند تا اجساد قربانیان NKVD را از زندان بیرون آورند و کارهای دیگری مانند پاکسازی خسارات بمباران ها و نیز تمیز کردن خیابان ها و ساختمان ها را انجام دهند. به گفته بازماندگان، برخی از یهودیان توسط آلمانی ها مورد سوءاستفاده قرار گرفتند و حتی به قتل رسیدند. در بعد از ظهر همان روز، ارتش آلمان گزارش داد که مردم لووف در حال خالی کردن خشم خود در زمینه کشتار زندان ها «بر روی یهودیان هستند … کسانی که همیشه با بلشویک ها همکاری کرده اند.» در طی صبح ۳۰ ژوئن، نیرویی "اد هوک" از شبه نظامیان مردمی اوکراین در این شهر شکل گرفت. این نیرو یا شامل فعالینی از ОУН می شد که از کراکوف به