Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ت که «واترگیت مایه شرم ماست». دو روز بعد، کمیته قضایی در اشاره به سه ماده استیضاح رأی دادند، در حالی که باتلر به دوتا از آن ماده ها رأی داد. نیکسون ماه بعد از مقام ریاست جمهوری استعفا داد. باوجود هشدارهای مادرش در مورد در معرض خطر قرار دادن حرفه سیاسیش، باتلر هرگز رأیش را توجیه نکرد، گرچه که ممکن است همکاران جمهوری خواهش با گمارش مأموریت های نچندان دلچسب کمیته به او، به نوعی او را تنبیه کردند. آنهایی که باتلر را می شناختند گفتند که او «رها از سیاست بود» و بیشتر شبیه یک قاضی عمل می نمود. به نظر می رسید که رأی دهندگان از شجاعت باتلر در ۱۹۷۴ میلادی قدردانی کردند. در حالی که بسیاری از همکاران جمهوری خواه او به علت خشم ناشی از واترگیت در انتخابات شکست خوردند، باتلر رقیب دموکرات خود را با ۱۸ امتیاز شکست داد، گرچه که قاصر از کسب اکثریت شد. این آخرین باری بود که او با مخالفت اکثریت حزب در یک انتخابات مواجه می شد؛ او در ۱۹۷۶ میلادی تنها با یک مستقل مواجه شد و در ۱۹۷۸ و ۱۹۸۰ میلادی بلامعارض بود. جدا از استماعیه واترگیت، او در استماعیه نایب ریاست جمهوری گرالد فورد و نلسون راکفلر در ایجاد شرکت خدمات قانونی شرکت نمود. او
مؤلف اصلی لایحه اصلاحیه ورشکستگی در ۱۹۷۸ میلادی بود. در ۱۹۸۲ میلادی تصمیم گرفت که به دنبال انتخابات مجدد نباشد، اما به جای آن فعالیت حقوقیش را در رونوک سال بعد آن همراه با بودز، راجرز و هلگروو ادامه داد، گرچه که او نیز در کمیسیون بازنگری ورشکستگی ملی طی ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۷ میلادی خدمت نمود. مرگ و میراث. باتلر در ۲۹ ژوئیه ۲۰۱۴ میلادی در سن ۸۹ سالگی فوت کرد. همسر او ژوئن، یک ماه قبل او فوت کرد. چهار پسر و چندین نوه از آنها باقی ماندند. در ۲۰۰۲، اداره اصلی پوست رونوک به افتخار او تغییر نام یافت. مقالات او اکنون در مدرسه حقوق دانشگاه واشینگتن و لی قرار دارند. باب گودلت، که زمانی عضوی از کارکنان باتلر بود، ششمین حوزه انتخابیه کنگره ای را از ۱۹۹۳ تا ۲۰۱۹ میلادی نمایندگی کرد. مشاور مطبوعاتی سابق او، ریچارد کولن بعداً به مدرسه حقوق رفته و به عنوان دادستان ایالات متحده برای حوزه انتخابیه شرقی ویرجینیا گماشته شد (که از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۳ میلادی خدمت کرد) و سپس دادستان کل ویرجینیا شد (یک دوره منقضی نشده از ۱۹۹۷ تا ۱۹۹۸ میلادی را پر می کرد). پیوند به بیرون. بازیابی شده در ۲۰۰۸-۰۳-۲۷
لوکا ماستری (؛ زادهٔ ) بازرگان، و مدیر ارشد مالی شرکت اپل اهل ایالات متحده آمریکا است. تحصیلات. "لوکا ماستری" با مدرک کارشناسی اقتصاد دانشگاه بین المللی لیبرا در مطالعات اجتماعی رم فارغ التحصیل شد و نیز دارای پایان نامه کارشناسی ارشد علوم در رشتهٔ مدیریت از دانشگاه بوستون آمریکا است. کار. پیش از پیوستن به اپل. اولین شرکت جهانی که ماستری در آن کار کرد جنرال موتورز بود. پس از آن در سال ۲۰۰۹ در شبکه های نوکیا و زیراکس به عنوان مدیر مالی همکاری داشته است. اپل. در سال ۲۰۱۴، پس از شروع به کار در شرکت اپل به عنوان معاون مدیر مالی و مدیر شرکت، او به عنوان مدیر ارشد مالی شرکت اپل منصوب شد و همچنین مسئولیت مدیریت حسابداری را هم بر عهده می گرفت. با انتصاب به سمت مدیر ارشد مالی، ۶٬۳۳۷ واحد سهم محدود به نام او صادر شد (که در حال حاضر حدود ۴ میلیون دلار ارزش دارد). حقوق رسمی او در سال ۱ میلیون دلار است اما واجد شرایط برنامه پاداش نقدی مبتنی بر عملکرد کمپانی اپل است که حقوق را افزایش می دهد. او در سال ۲۰۱۴ در حدود ۱۴ میلیون دلار و در سال ۲۰۱۵ حقوقی برابر با ۲۵٫۳ میلیون دلار را دریافت کرد. براساس sec، از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۰، مت
وسط پاداش به طور متوسط ۲۶ میلیون دلار بوده است.
یارا سیمرمان می خوابه، دروغ میگه () یک فیلم کمدی محصول کشور چکسلواکی به کارگردانی لادیسلاو اسمولیاک است که در سال ۱۹۸۳ منتشر شد. این فیلم زندگینامه ای از قهرمان ملی تخیلی چک به نام یارا سیمرمان است که توسط ازدنیک سویه راک به تصویر کشیده شده است.
پتر کوستکا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کشور جمهوری چک است. وی از سال ۱۹۵۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "مارکتا لازاروا" اشاره کرد.
پاول وندروشکا (; – ) بازیگر و نوازنده اهل کشور جمهوری چک بود. وی بین سال های ۱۹۶۸ تا ۲۰۱۱ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "کلیا"، "معشوق جاودان"، "آفتاب، علف، تن کامگی، و "گوی آذرخش" اشاره کرد.
مجله یوگند (به آلمانی: «جوان») (۱۹۴۰–۱۸۹۶ میلادی) یک مجلهٔ هنری تأثیرگذار آلمانی بود. این هفته نامه که توسط گئورگ هیرت در مونیخ تأسیس شد و تا زمان مرگش در سال ۱۹۱۶ میلادی آن را منتشر کرد، در ابتدا قصد داشت هنر و صنایع دستی آلمان را به نمایش بگذارد، اما در عوض به دلیل نمایش نسخه آلمانی آر نُوو مشهور شد. همچنین به خاطر تصویرسازی روی جلدهای بسیار درخشان و لحن سرمقاله ای رادیکال و تأثیر آوانگاردش بر هنر و فرهنگ آلمان برای دهه ها شهرت داشت و در نهایت جنبش یوگنداشتیل («سبک جوان») را در مونیخ و وایمار و مستملکات هنرمندان دارمشتات راه اندازی کرد. این مجله، همراه با چندین مجله دیگر که کم و بیش همزمان راه اندازی شدند، از جمله: "پان"، "زیمپلیتسیموس"، "دکوراتیوه کونست" («هنر تزئینی») و "دویچه کونست اوند دکوراتسیون" («هنر و تزئینات آلمانی») در مجموع باعث برانگیختن علاقه در بین صنعتگران ثروتمند و هنر سالاری شد که بیشتر علاقه به یوگنداشتیل را از هنر دو بعدی (طراحی گرافیک) به هنر سه بعدی (معماری) و همچنین هنرهای کاربردی بیشتر گسترش داد. سنت "گزامت کونست ورک" آلمان («اثر هنری درهم آمیخته») در نهایت ادغام شد و این علایق را به
جنبش باوهاوس تبدیل کرد. تاریخچه. گئورگ هیرت این مجله را در سال ۱۸۹۶ میلادی برای راه اندازی یک رنسانس فرهنگی جدید در مونیخ تأسیس کرد. از همان ابتدا، او قصد داشت مجلات را کلکسیونی و در نتیجه متمایز کند. در هفت جلد اول، او بیش از ۲۵۰ هنرمند را به نمایش گذاشت که اکثریت آن ها ناشناخته بودند. پس از جنگ جهانی اول، این مجله با حضور هنرمندان جوان از مد افتاد. از جمله مشارکت کنندگان ثابت آن برونو پال بود. هیرت به مدت ۲۰ سال سرپرستی مجله را بر عهده داشت و در سال ۱۹۱۶ میلادی درگذشت. فرانتس شوئنبرنر ناشر شد و مجموعه ای از ویراستاران هنری در جلد و تصویرسازی های آن نقش داشتند، از جمله: هانس ای. هیرش، تئودور ریگلر و ولفگانگ پتزت، به همراه فریتز فون اوستینی و آلبرت متیو برای ویرایش متون، و هاینریش فرانتس لانگ به عنوان ویرایشگر عکس. تأثیرات مرتبط. همان طور که جاه طلبی های اولیه هنرها و صنایع دستی کم رنگ شد و هنر نو آلمانی بر زیبایی شناسی مجله تسلط یافت، تصاویر نمادین از جوانان برهنه در صحنه های ایده آل طبیعت بیشتر به تصویر کشیده شد. همراه با دیگر نمادهای طبیعت در جادویی ترین حالت خود — نیمف ها، سانتورها، و ساتیرها — ارتباط بین
یوگنداشتیل و جنبش لبنس رفورم («اصلاح زندگی») که بازگشت به یک سبک زندگی «طبیعی» را تشویق می کرد، رشد کرد. این مجله علاوه بر تصاویر مدرن و تزئینات آر نُوو، هنر امپرسیونیستی و اکسپرسیونیستی را نیز به نمایش می گذاشت. این مجله همچنین به موضوعات طنز و انتقادی در فرهنگ، مانند نفوذ فزاینده کلیساها (به ویژه کاتولیک)، و راست سیاسی در حزب مرکزی پرداخت. منتقد مجله ادبی ییل، نگرش ویراستاری را با اشاره به این نکته خلاصه کرد که «پلتفرم سیاسی و اجتماعی "یوگند" یک اپوزیسیون [بود] – مخالفت با همه چیز». با تمام این اوصاف، سهم "یوگند" در ادبیات اوایل دوره مدرن، به ویژه در مقایسه با مجله رقیب آلبرت لانگن "زیمپلیتسیسیموس" که در سال ۱۸۹۶ میلادی تأسیس شد، کم بود. هویت سرمقاله "یوگند" در اصل بر مسائل ملی و منطقه ای باواریا متمرکز بود. این رویکرد در اواسط دهه ۱۹۲۰ میلادی تغییر کرد، زمانی که شروع به پذیرایی کرد، و سپس وارد گفتگو با گروه هایی از هنرمندان جوان شد که از رویکردهای سنتی هنر در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ میلادی در یوگنداشتیل در چندین شهر آلمان گسسته بودند و همچنین مجموعه ای از به اصطلاح جدایی ها در پاریس، وین، مونیخ، برلین
، درسدن و جاهای دیگر. پس از سال ۱۹۳۳ میلادی، مجله مجبور شد به نازی ها پاسخ دهد، که دید سرمقاله خود را به تبلیغات نئوکلاسیک مورد تأیید رژیم محدود می کرد، در نمایشگاه بزرگ هنر آلمان در سال ۱۹۳۷ میلادی، که در مقابل ۶۵۰ قطعه اثر مصادره شده از موزه های آلمان در نمایشگاه هنر منحط ارائه شد.
دل های لرزان () یک فیلم کمدی صامت کوتاه آمریکایی به کارگردانی جیمز پروت است که در سال ۱۹۲۷ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به اولیور هاردی، چارلی چیس، مارتا اسلیپر، یوجین پلت، کی دسلیس، جک گوین، ویلیام بورِس و چارلی هال اشاره کرد.
جک گوین (؛ زادهٔ ۱۸۷۵ – ) کارگردان فیلم اهل استرالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "آره، آره، نانت"، "محض رضای خدا" و "دل های لرزان" اشاره کرد.
برادر کوچولو () یک فیلم کمدی صامت کوتاه آمریکایی و از فیلم های "دارودسته ما" بود که در سال ۱۹۲۷ منتشر شد.
شرکت بارنوم و رینگلینگ () یک فیلم کمدی صامت کوتاه آمریکایی و از فیلم های "دارودسته ما" به کارگردانی رابرت اف. مک گاون است که در سال ۱۹۲۸ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به اولیور هاردی، جو کاب، جکی کاندون، جین دارلینگ، آلن هاسکینز، جی آر. اسمیت، بابی هاچینس، هری اسپیر، جرج بی. فرنچ، دورتی کابرن، ویلیام گیلسپی، چارلز کینگ، یوجین پلت، میلدرید کورنمن، می والاس و ادنا ماریون اشاره کرد.
عاشق شان باش و سیرشان کن () یک فیلم کمدی صامت کوتاه آمریکایی به کارگردانی کلاید براکمن است که در سال ۱۹۲۷ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به اولیور هاردی، ماکس داویدسون، وایولا ریچارد و مارتا اسلیپر اشاره کرد.
"«زیمپلیتسیسیموس» همچنین نامی برای رمان ۱۶۶۸ میلادی «زیمپلیتسیوس زیمپلیتسیسیموس» و قهرمان آن است." مجلهٔ زیمپلیتسیسیموس () یک مجلهٔ هفته نامهٔ طنز آلمانی بود که دفتر مرکزی آن در مونیخ قرار داشت و توسط آلبرت لانگن در آوریل ۱۸۹۶ میلادی تأسیس شد. انتشار آن تا سال ۱۹۶۷ میلادی ادامه یافت و با وقفه ای از ۱۹۴۴ تا ۱۹۵۴ میلادی قطع شد و در سال ۱۹۶۴ میلادی به دو هفته نامه تبدیل شد. نام خود را از قهرمان رمان ۱۶۶۸ میلادی گریملس هاوزن به نام "زیمپلیتسیوس آلمانی ماجراجو" گرفته است. زیمپلیتسیسیموس با ترکیب محتوای گستاخانه و جسورانهٔ سیاسی، با سبک گرافیکی روشن، فوری و شگفت آور مدرن، آثار نویسندگانی مانند توماس مان و راینر ماریا ریلکه را منتشر کرد. قابل اعتمادترین اهداف آن برای کاریکاتور، شخصیت های نظامی سرسخت پروس و تمایزات اجتماعی و طبقاتی سخت آلمانی بود که از فضای آرام تر و لیبرال مونیخ دیده می شد. مشارکت کنندگان عبارتند از: هرمان هسه، گوستاو مایرینک، فانی تسو رونتلو، یاکوب واسرمان، فرانک ودکیند، هاینریش کلای، آلفرد کوبین، اتو نوکل، روبرت والزر، هاینریش تسیله، هوگو فون هافمانستال، هاینریش مان، لسی زاکس، و اریش کستنر. اگرچه
ماهیت طنز مجله تا حد زیادی مورد توجه دولت آلمان قرار گرفت، اما یک جلد در سال ۱۸۹۸ میلادی که سفر قیصر ویلهلم به فلسطین را مسخره می کرد، منجر به مصادره این شماره شد. لانگن، ناشر، پنج سال تبعید را در سوئیس گذراند و ۳۰٬۰۰۰ مارک طلای آلمان جریمه شد. شش ماه حبس برای هاینه کاریکاتوریست و هفت ماه برای نویسنده فرانک ودکیند داده شد. اتهام همهٔ متهمان «توهین به عظمت سلطنتی» بود. بار دیگر در سال ۱۹۰۶ میلادی ویراستار لودویگ توما به دلیل حمله به روحانیون به مدت شش ماه زندانی شد. این جنجال ها فقط باعث افزایش تیراژ شد که در حدود ۸۵٬۰۰۰ نسخه به اوج خود رسید. با ورود آلمان به جنگ جهانی اول، این هفته نامه لحن طنز خود را کسل کرد، شروع به حمایت از تلاش های جنگی کرد و به تعطیلی آن فکر کرد. پس از آن، قوی ترین طنز سیاسی بیان شده در گرافیک به قلمرو هنرمندان گئورگه گروس و کته کلویتس (که هر دو مشارکت کننده بودند) و جان هارتفیلد تبدیل شد. لودویگ توما (ویراستار) در سال ۱۹۱۷ میلادی در یک واحد پزشکی به ارتش پیوست و ذوق طنز خود را از دست داد و کار قبلی خود را در مجله محکوم کرد و آن را ناپخته و اسفناک خواند. در دوران وایمار، مجله به انتشار خ
ود ادامه داد و در برابر افراط گرایان در چپ و راست موضع گیری کرد. (گالری طنز کاریکاتور با طرح این سؤال که «هیتلر چه شکلی است؟» در صفحهٔ دوم شمارهٔ ۲۸-۵-۱۹۲۳ آن منتشر شد، زیرا در آن زمان هیچ عکسی از آدولف هیتلر در دسترس عموم نبود) ناسیونال سوسیالیست ها به تدریج به قدرت رسیدند، اتهامات شفاهی، حملات، تهدید و ارعاب شخصی را علیه هنرمندان و نویسندگان "زیمپلیتسیسیموس" صادر کردند، اما انتشار آن را ممنوع نکردند. سردبیر توماس تئودور هاینه، یهودی، مجبور به استعفا شد و به تبعید رفت. سایر اعضای تیم، از جمله کارل آرنولد، اولاف گولبرانسون، ادوارد تونی، اریش شیلینگ و ویلهلم شولتز باقی ماندند و خط حزب نازی را دنبال کردند، که به خاطر آن توسط نازی ها پاداش دریافت کردند.[۶] این نشریه به شکل رو به زوال ادامه داد تا سرانجام در سال ۱۹۴۴ انتشار آن متوقف شد. از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۷ احیا شد. سایر گرافیست های مرتبط با مجله عبارتند از برونو پال، یوزف بندیکت انگل، رودولف ویلکه، فردیناند فون رزنیچک، یوزف ساتلر و ژان مامن.
امامعلی عبدالرحیم صابرزاده (به فارسی تاجیکی: Эмомалӣ Абдураҳим Собирзода) (زاده ۲۰ ژوئیهٔ ۱۹۷۲) یک رهبر نظامی تاجیکستان و رئیس فعلی ستاد کل نیروهای مسلح تاجیکستان است. وی از نوامبر ۲۰۱۵ که جایگزین سرلشکر ظریف بوبوکلونوف شد، به عنوان معاون اول وزیر دفاع تاجیکستان فعالیت می کند . اواخیراً بر توسعه روابط نظامی بین تاجیکستان، روسیه، آمریکا و ازبکستان نظارت داشت. زندگی نامه. امامعلی صابرزاده در ۲۹ تیر ۱۳۵۱ در شهر وحدت در خانواده ای کارگر کارگری به دنیا آمد. او حرفه نظامی خود را در سال ۱۹۹۲ آغاز کرد و بلافاصله در یگان های نظامی که در طول جنگ داخلی تاجیکستان اعزام شده بودند، خدمت کرد. او از مؤسسه نظامی (کالج نظامی در آن زمان) وزارت دفاع تاجیکستان و از دانشگاه دولتی کولوب در اواسط دهه ۱۹۹۰ فارغ التحصیل شد و سپس به روسیه رفت و در آنجا از ۱۹۹۹–۲۰۰۱ اقامت داشت. وی در فوریه ۲۰۱۰ به سمت فرماندهی نیروی زمینی تاجیکستان منصوب شد. وی به مدت ۵ سال در این سمت خدمت کرد تا اینکه در ۲۴ نوامبر ۲۰۱۵ توسط رئیس جمهور امامعلی رحمان و تأیید دولت، به عنوان رئیس ستاد کل ارتش منصوب و جانشین سرلشکر ظریف بوبوکلونوف شد.
طاق سرگی یا سرجی(کرواتی: Slavoluk Sergijevaca) یک طاق نصرت به جا مانده از روم باستان است که در شهر پولای کرواسی واقع شده است. طاق، یادبود سه عضو خانواده سرگی، به ویژه لوسیوس سرگیوس لپیدوس، با درجه و جایگاه تریبونی است که در لژیون بیست و نهم خدمت می کرده و در نبرد آکتیوم شرکت داشت که ۲۷ پیش از میلاد خدمتش پایان یافت (به گمانی مرگ سرگیوس لپیدوس). این نمودی از زمان نزدیکی از ساخت را در ۲۹–۲۷ پیش از میلاد نشان می دهد. طاق پشت دروازه پیشین اصلی رو به دریای مستعمره روم قرار داشت. سرگی ها خانواده قدرتمند و از مقامات بودند و برای قرن ها این قدرت خود را حفظ کردند. تاریخچه. این طاق نصرت به نمودی از نشان افتخار، که یک دروازه شهر است، به عنوان نمادی از پیروزی در نبرد آکتیوم برپا شده است. همان طور که نوشته اصلی نشان می دهد، هزینه آن توسط همسر لپیدوس، سالویا پستوما سرگیا، پرداخت شده است. نام هر دوی آنها همراه با لوسیوس سرگیوس و گایوس سرگیوس، پدر و عموی لپیدوس بر روی سنگ حک شده است. در چهره پیشین، مجسمه های دو فرد یاد شده در بالای تاق، در دو طرف لپیدوس جای گرفته اند. در دو سوی بالایی سنگ نوشته کوچک بالای طاق، یک سرتاق آرایی
با نمادهای کوپیدو «خدای عشق»، گلدسته و دیگر بوکرانیاهایی «نگاره های برجسته نما» به چشم می خورد. نقش برجسته نوار بالایی طاق همچنین نشانگر نمایی با ارابه جنگی است که توسط اسب هایی کشیده می شود. طاق با جفت ستون های نزدیک به هم به شیوه کورنتی تاجک دار با نماهایی از بال پیروزی «ویکتوریا وینگز» در سه گوشه های خم دار طاق نگاشته شده است و طاق سرگی روبروی دروازه اصلی «"Porta Aurea»" جای گرفته، بنابراین قسمتی که از سمت شهر قابل مشاهده است، تزئین شده است. کنده کاری های هلنیستی متاخر این طاق، با تأثیرهای چشمگیری از آسیای صغیر همراه است. یادداشت. این طاق همچنین مورد توجه هنرمندان بسیاری از جمله میکل آنژ و پیرانسی قرار گرفته است.
شهر در ترس یک فیلم تلویزیونی درام آمریکایی محصول سال ۱۹۸۰ به کارگردانی جود تیلور نوشته پیتر مسترسن بر اساس داستانی از آلبرت روبن است. این فیلم با بازی دیوید جانسن (در یکی از نقش های آخرش)، رابرت وان و میکی رورک است. فیلم داستان تلاش های یک روزنامه برای ایجاد شور و هیجان در قتل یک روان پزشک را دنبال می کند. فیلم شهر در ترس در ۳۰ مارس ۱۹۸۰، یک ماه پس از مرگ دیوید جانسن نمایش داده شد. این فیلم برنده جایزه ادگار شد.
یوپاستامبا (") در «ریگ ودا» ستون قربانی که به آن «یوپا» (Yūpa) می گویند، اشاره به درخت جهانی است که در ناف زمین قرار یافته است و در «بهگود گیتا» نیز از آن سخن به میان آمده است. قربانی از طریق این ستون مراتب و درجات هستی را طی می کند و به تعالی می رسد. این تمثیل در کیش بودائی خاصه در نحوهٔ پیدایش بودا هم عنوان شده است. بودا به مجرد این که پا به عرصهٔ وجود نهاد هفت گام برداشت و پای بر نوک عالم نهاد. وارستن از مرتبهٔ انسانیت و پیوستن به عالم معنوی و خروج از جسم و قیود و ضمائم مادی، به منزله آزادی روح و از خود درآمدن (Ex-stasis) است.
نادین الراسی (زاده ۴ سپتامبر ۱۹۷۹)، هنرپیشه لبنانی است که در رحبه، استان شمالی در لبنان به دنیا آمد. او برای بازی در سریال های «عصر الحریم»، سریال «جنایت عشق» که روی پرده های «روتانای مصر» و شبکه ماهواره ای «ال بی سی» لبنان به نمایش درآمد، شناخته شد. نادین سه بار برنده جایزه نقش مورکس لبنان شد. او در سال ۲۰۰۷ برای بازی در سریال غنوجه بیا، در سال ۲۰۰۸ برای بازی در سریال پسر من و در سال ۲۰۰۹ و ۲۰۱۰ برای کار کلی خود برنده این جایزه شد.
پلی وینیل نیترات (به اختصار: PVN) یک پلیمر با انرژی بالا با فرمول ایده آل [CH 2 CH(ONO 2 )] است. پلی وینیل نیترات یک زنجیره کربنی بلند (پلیمر) با گروه های نیترات (&lt;chem&gt;O - NO2&lt;/chem&gt; ) است که به طور تصادفی در طول زنجیره به هم متصل شده اند. PVN یک جامد سفید فیبری است و در حلال های آلی قطبی مانند استون قابل حل است. PVN را می توان با نیتراسیون پلی وینیل الکل با اسید نیتریک بیش از حد (مازاد) تهیه کرد. از آنجایی که PVN نیز یک استر نیترات مانند نیتروگلیسیرین (یک ماده منفجره معمولی) است، دارای خواص پر انرژی است و معمولا در مواد منفجره و پیشرانه ها استفاده می شود. آماده سازی. پلی وینیل نیترات ابتدا با غوطه وری پلی وینیل الکل (PVA) در محلولی از اسیدهای سولفوریک و نیتریک غلیظ سنتز شد. این باعث می شود که PVA یک اتم هیدروژن را در گروه هیدروکسیل خود از دست بدهد و اسید نیتریک (HNO 3 ) در اسید سولفوریک NO 2 + را از دست بدهد. NO 2 + به اکسیژن موجود در PVA متصل می شود و یک گروه نیترات ایجاد می کند و پلی وینیل نیترات تولید می کند. این روش منجر به نیتروژن کم محتوای 10٪ و بازده کلی 80٪ می شود. این روش کم اهمیت است ز
یرا PVA دارای حلالیت کم در اسید سولفوریک و سرعت نیتراسیون پایین برای PVA است. این بدان معنی است که مقدار زیادی اسید سولفوریک نسبت به PVA مورد نیاز است و PVN نیتروژن بالا تولید نمی کند که به دلیل خواص انرژیتیک آن مطلوب است. یک روش بهبودیافته زمانی است که PVA بدون اسید سولفوریک، نیترات می شود. با این حال، هنگامی که این محلول در معرض هوا قرار می گیرد، PVA می سوزد . در این روش جدید، یا نیتراسیون PVA در یک گاز بی اثر ( دی اکسید کربن یا نیتروژن ) انجام می شود یا پودر PVA در ذرات بزرگ تر جمع می شود و در زیر اسید نیتریک غوطه ور می شود تا میزان قرار گرفتن در معرض هوا را محدود کند. در حال حاضر، رایج ترین روش زمانی است که پودر PVA در انیدرید استیک در دمای 10- درجه سانتی گراد حل می شود. سپس اسید نیتریک خنک شده به آرامی اضافه می شود. این مقدار PVN با محتوای نیتروژن بالا در حدود 5-7 ساعت تولید می کند. از آنجایی که از انیدرید استیک به عنوان حلال به جای اسید سولفوریک استفاده شده، PVA هنگامی که در معرض هوا قرار می گیرد، نمی سوزد. مشخصات فیزیکی. PVN یک ترموپلاستیک سفید رنگ با نقطه نرم شدن 40-50 درجه سانتیگراد است. حداکثر محتوا
ی نیتروژن نظری PVN به مقدار 15.73٪ است. PVN پلیمری است که دارای پیکربندی آتاکتیک است ، به این معنی که گروه های نیترات به طور تصادفی در طول زنجیره اصلی توزیع می شوند. با افزایش محتوای نیتروژن،بلورینگی PVN فیبری افزایش می یابد، که نشان می دهد مولکول های PVN با افزایش درصد نیتروژن، خود را منظم تر سازماندهی می کنند. از نظر درون مولکولی، هندسه پلیمر زیگزاگ مسطح است. PVN متخلخل زمانی که در دمای اتاق به استون اضافه می شود را می توان ژلاتینه کرد. این یک دوغاب چسبناک ایجاد می کند و ماهیت فیبری و متخلخل خود را از دست می دهد. با این حال، بیشتر خواص انرژیتیک خود را حفظ می کند. خواص شیمیایی. پلی وینیل نیترات یک پلیمر پر انرژی به دلیل حضور قابل توجه&lt;chem&gt;O - NO2&lt;/chem&gt;، گروه های مشابه نیتروسلولز و نیتروگلیسیرین است. این گروه های نیترات دارای انرژی فعال سازی 53 کیلوکالری در مول هستند که علت اصلی انرژی پتانسیل شیمیایی بالای PVN هستند. واکنش احتراق کامل PVN با فرض نیتراسیون کامل به صورت زیر است: &lt;chem&gt;2CH2CH(ONO2) + 5/2O2 -&gt; 4CO2 + N2 + 3H2O&lt;/chem&gt; هنگام سوزاندن، نمونه های PVN با نیتروژن کمتر، گرمای
احتراق قابل توجهی بالاتری داشتند، زیرا مولکول های هیدروژن بیشتری وجود داشت و با وجود اکسیژن، گرمای بیشتری تولید می شد. گرمای احتراق حدود 3000 کالری در گرم برای 15.71% نیتروژن و 3700 کالری در گرم برای 11.76% نیتروژن بود. از طرف دیگر، نمونه های PVN با محتوای نیتروژن بالاتر، گرمای انفجار به طور قابل توجهی بالاتری داشتند، زیرا گروه های&lt;chem&gt;O - NO2&lt;/chem&gt; بیشتری دارد و چون اکسیژن بیشتری داشت، منجر به احتراق کامل تر شد. با توجه به این مورد این امر منجر به احتراق کامل تر و تولید گرمای بیشتر در هنگام سوزاندن در محیط های بی اثر یا کم اکسیژن می شود. استرهای نیترات، به طور کلی، به دلیل ضعیف بودن پیوند &lt;chem&gt;N - O&lt;/chem&gt; ناپایدار هستند و تمایل به تجزیه در دماهای بالاتر دارند. PVN فیبری در دمای 80 درجه سانتیگراد نسبتاً پایدار است و با افزایش محتوای نیتروژن پایداری کمتری دارد. PVN ژلاتینه شده پایداری کمتری نسبت به PVN فیبری دارد. دمای اشتعال دمایی است که در آن یک ماده به طور خود به خود می سوزد و به انرژی اضافی دیگری (غیر از دما) نیاز ندارد/ از این دما می توان برای تعیین انرژی فعال سازی استفاده کرد
. برای نمونه هایی با محتوای نیتروژن متغیر، دمای احتراق با افزایش درصد نیتروژن کاهش می یابد، که نشان می دهد که PVN با افزایش محتوای نیتروژن قابل اشتعال تر است. با استفاده از معادله سمنوف : formula_1 که در آن D تأخیر اشتعال (زمانی که طول می کشد تا یک ماده مشتعل شود)، E انرژی فعال سازی، R ثابت جهانی گاز ، T دمای مطلق و C ثابت است و وابسته به ماده است. انرژی فعال سازی بیشتر از 13 کیلوکالری در مول است و به 16 کیلوکالری در مول می رسد (در 15.71 درصد نیتروژن، نزدیک به حداکثر نظری) و بین غلظت های مختلف نیتروژن بسیار متفاوت است و هیچ الگوی خطی بین انرژی فعال سازی و درجه نیتراسیون ندارد. حساسیت به ضربه. ارتفاعی که در آن جرمی روی PVN رها می شود و باعث انفجار می شود، حساسیت PVN را به ضربه نشان می دهد. با افزایش محتوای نیتروژن، PVN فیبری نسبت به ضربه حساس تر می شود. PVN ژلاتینی از نظر حساسیت به ضربه مشابه PVN فیبری است. کاربردها. به دلیل گروه های نیترات PVN، پلی وینیل نیترات عمدتاً برای قابلیت های انفجاری وبه دلیل انرژی آن استفاده می شود. از نظر ساختاری، PVN شبیه نیتروسلولز است زیرا پلیمری با چندین گروه نیترات از شاخه اصلی
است که فقط در زنجیره اصلی آنها (به ترتیب کربن و سلولز) متفاوت است. به دلیل این شباهت، PVN معمولاً در مواد منفجره و پیشران ها به عنوان چسب استفاده می شود. در مواد منفجره، از یک چسب برای تشکیل ماده منفجره در جایی که قالب گیری مواد منفجره دشوار است، استفاده می شود. یک پلیمر بایندر رایج پلی بوتادین با پایانه هیدروکسیل (HTPB) یا پلیمر گلیسیدیل آزید (GAP) است. علاوه بر این، بایندر به نرم کننده ای مانند دیوکتیل آدیپات (DOP) یا 2-نیترو دی فنیل آمین (2-NDPA) نیاز دارد تا ماده منفجره را انعطاف پذیرتر کند. پلی وینیل نیترات ویژگی های یک چسب و یک نرم کننده را ترکیب می کند زیرا این پلیمر مواد منفجره را به هم متصل می کند و در نقطه نرم شدن (40-50 درجه سانتی گراد) انعطاف پذیر است. علاوه بر این، PVN به دلیل داشتن گروه های نیترات، به پتانسیل انرژی کلی ماده منفجره می افزاید. یک ترکیب نمونه شامل پلی وینیل نیترات PVN، نیتروسلولز و/یا پلی وینیل استات و 2-نیترو دی فنیل آمین است. این یک ترموپلاستیک قابل قالب گیری ایجاد می کند که می تواند با پودر حاوی نیتروسلولز ترکیب شود تا یک جعبه کارتریج ایجاد کند که در آن ترکیب PVN به عنوان پیشرا
ن عمل می کند و به عنوان یک ماده منفجره کمک می کند.
مار قیطانی نام یک گونه از خانواده قمچه ماران است. پراکندگی. این گونه در الجزایر، لیبی، مصر، اسرائیل، اردن، سوریه، سودان؟، اریتره، اتیوپی، سومالی، چاد، عربستان سعودی، امارات متحده عربی، عمان، عراق، ایران، افغانستان، غرب پاکستان، یمن، جنوب ترکمنستان، جنوب ازبکستان، شمال غربی تاجیکستان، غرب قرقیزستان، جنوب قزاقستان یافت می شود.
ترافیک پوست فیلمی محصول سال ۲۰۱۵ و به کارگردانی آرا پایایا است. در این فیلم بازیگرانی همچون میکی رورک، اریک رابرتس، داریل هانا، مایکل مدسن، جفری دیوید فاهی، آرا پایایا، گری دنیلز، تیم تامرسون، دامینیک سوین و آلن فورد ایفای نقش کرده اند.
حلقه جاسوسان کمبریج () حلقه ای از جاسوسان در بریتانیا بود که از دهه ۱۹۳۰ تا حداقل اوایل دهه ۱۹۵۰ فعال بود و در طول جنگ جهانی دوم اطلاعاتی را به اتحاد جماهیر شوروی منتقل می کرد. آنها بعد از آن که در زمان دانشجویی به استخدام شوروی درآمدند، توانستند در وزارت خارجه بریتانیا، ام آی۵ و سرویس اطلاعات مخفی به رده های بالا نفوذ کنند. اعضای این گروه پنج نفره شامل دونالد مک لین،کیم فیلبی، آنتونی بلانت و بودند که زیر نظر مأمور کاگ ب هزاران صفحه اطلاعات محرمانه را به شوروی دادند.
دزموند پاتریک کستلو (; – ) زبان شناس، دیپلمات، سیاستمدار، و دانشگاهی اهل نیوزیلند بود. او یکی از دوستان حلقه جاسوسان کمبریج و متهم به جاسوسی برای کاگ ب بود. کتاب بوف کور اثر صادق هدایت برای نخستین با توسط او به زبان انگلیسی ترجمه شد.
چادرنشینان شاد فیلمی محصول سال ۲۰۰۱ و به کارگردانی دانیال واترز است. در این فیلم بازیگرانی همچون برد رنفرو، دامینیک سوین، پیتر استورماره، کرام مالیکی-سانچز، امیلی برگل، جیمی کینگ، جاستین لانگ و جردن بریجز ایفای نقش کرده اند.
سیتوکروم P450 2C19 (به اختصار CYP2C19) یک پروتئین آنزیمی است. این آنزیم یکی از زیرخانواده های CYP2C سیتوکروم P450 سیستم اکسیداز با عملکرد مخلوط است. این زیرخانواده شامل آنزیم هایی است که متابولیسم بیگانه زیست ها را کاتالیز می کنند، از جمله برخی از مهارکننده های پمپ پروتونی و داروهای ضدصرع. در انسان، ژن "CYP2C19" پروتئین CYP2C19 را کد می کند. CYP2C19 یک آنزیم کبدی است که روی حداقل ۱۰ درصد از داروهایی که در حال حاضر استفاده بالینی دارند، اثر می گذارد، که مهم ترین آن ها عبارتند از: داروی ضد پلاکتی کلوپیدوگرل (Plavix)، داروهایی که دردهای همراه با زخم را درمان می کنند، مانند امپرازول، داروهای ضد تشنج مانند مفنی توئین، داروی ضدمالاریای پروگوانیل و داروی ضداضطراب دیازپام. CYP2C19 به عنوان (R)-لیمونن ۶-مونواکسیژناز و (S)-لیمونن ۶-مونواکسیژناز در پایگاه داده یونی پروت شرح داده شده است. لیگاندها. در زیر جدولی از منتخب بسترها، القاء کننده ها و مهارکننده های CYP2C19 آمده است. مهار کننده های CYP2C19 را می توان بر اساس قدرت آنها طبقه بندی کرد، مانند:
مرده در آب فیلمی محصول سال ۲۰۰۲ و به کارگردانی گوستاو لیپسزتین است. در این فیلم بازیگرانی همچون هنری توماس، دامینیک سوین، اسکات بایرستو، جوزه ویلکر و سباستین دی ویسنته ایفای نقش کرده اند.