Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دشمنی خشن تری را در مقابل با اتریش-مجارستان به خود بگیرد. بلغارستان نیز با توجه به شرایط داخلی عثمانی، بخشی از قلمروی خود را از امپراتوری عثمانی بازپس گرفت و خود را به عنوان پادشاهی مستقل اعلام کرد. با وجود نقض آشکار پیمان برلین کشورهای اروپایی اقدامی در مقابله با این جریان ها در پیش نگرفتند؛ و تنها خروجی این اتفاقات نزدیکی مجدد روسیه با بلغارستان بود. پیامد دوم انقلاب ترکان جوان، اشغال لیبی به دست ایتالیا در سال ۱۹۱۱ میلادی بود که در این ایتالیا در کنار فرانسه مدعی مناطقی از شمال آفریقا بود. فرانسه نیز دست ایتالیا را برای این عمل باز گذاشت اما با مقاومت ترک ها در لیبی، پیشروی ایتالیا در این منطقه به کندی پیش می رفت و حتی احتمال شکست ایتالیا نیز می رفت تا آن که ترک ها به دلیل شرایط بالکان تن به واگذاری تریپولی به ایتالیا شدند و بدین ترتیب بخشی دیگر از امپراتوری عثمانی از آن جدا شد. جنگ های بالکان ۱۹۱۲–۱۹۱۳. سومین پیامد انقلاب ترکان جوان ــ مهم تر از دو پیامد مزبور ــ شروع جنگ دیگری در بالکان بر سر موضوع مقدونیه بود که در جریان کنگره برلین حل توافقی مشخص بر سر آن حاصل نشده بود. با به قدرت رسیدن ترکان جوان، تلا
ش آنها برای پیاده کردن سیستم ناسیونالیستی تر (حقوق عرفی، زبان ملی و خدمت اجباری سربازی) از سلطان معزول سبب شد تا ناگریز اختلافات اقوام و ملت های مختلف برای استقلال آغاز شود. مخالفت ترکان با این ماجرا سبب شد تا آغاز جنگ جدیدی در بالکان اجتناب ناپذیر باشد. با اعلان جنگ مونته نگرو و در ادامه بلغارستان، یونان و صربستان به امپراتوری عثمانی، اتحادیه بالکان به سرعت تمامی نیروهای عثمانی در بالکان در هم شکست و آنها را عقب راند. این پیروزی که پیروزی جنبش های ناسیونالیستی بالکان بود، از نظر اتریش-مجارستان یک فاجعه بود چرا که امپراتوری آنها را نیز تحت شعاع قرار می داد با این حال در موقعیتی نبود که مانع از آن شود. با این حال این اتفاق خود منجر به چرخش موضع سیاسی در بالکان شد که اتریش-مجارستان حامی آلبانی برای مقابله با نفوذ صربستان شد. روسیه نیز سیاست سخت در مقابل بلغارستان در پیش گرفت تا مانع از تسخیر قسطنطنیه توسط این کشور شود. با این حال شکست بلغارستان از آدیانوپل و تلاش بریتانیا برای صلح (نگران استفاده روسیه از شرایط به نفع خود برای تسلط قسطنطنیه و بالکان بود) منجر به معاهده لندن شد که نتایج جنگ را تثبیت کرد (نتوانست
خنثی کند) اما استقلال آلبانی را به رسمیت شناخت. با این حال اتحادیه بالکان پس از مدت کوتاهی درهم شکست چراکه اختلافات میان بلغارستان و صربستان بر سر مقدونیه و همچنین اختلافات یونان با بلغارستان بر سر مناطق اژه سبب شد تا جنگ میان بلغارستان در سک سمت و یوتان صربستان در سمتی دیگر آغاز شود. این شرایط فرصتی را به عثمانی و حتی رومانی داد تا بتواند برخی مناطق خود را از بلغارستان بازپس بگیرند و بلغار که قدرت کافی برای مقابله در برابر این شرایط را نداشتند، تن به صلح دادند و پیمان بخارست را امضا کرد که به موجب مناطق را به صربستان، یونان و حتی عثمانی (طی معاهده قسطنطنیه) استرداد کرد. معاهداتی که معاهده لندن را که تحت نظر قدرت های اروپا امضا شده بود، نادیده می گرفت. آنچه منجر به نگرانی قدرت های اروپایی و ناتوانی آنها برای پاسخ کرده بود، ترس شان از یکدیگر بود چرا که متوجه این امر شده بودند که در این صورت جنگ فراتر از دو جبهه آلمان - اتریش در مقابل فرانسه - روسیه خواهد بود. می توان گفت که جنگ بالکان و شرایط پس از آن منجر به مبهم تر شدن صحنه سیاست بین المللی شد چرا که همگان مطمئن بودند که نتایج جنگ دوام نخواهد یافت: جنگ صربست
ان با اتریش بر سر بوسنی اجتناب ناپذیر به نظر می رسید؛ بلغارستان درصدد انتقام از همسایگان خود با همیاری و همکاری عثمانی و اتریش بود؛ روسیه که با زوال بیش از پیش عثمانی علاقه اش به مسئله بالکان دوباره شکل گرفته بود، درصدد اتحاد با رومانی و صربستان در مقابل با بلغارستان برآمده بود.
معاهده ضمانت متقابل ()، معاهده ای است که میان امپراتوری آلمان و امپراتوری روسیه پس از رویدادهای کنگره برلین به امضا طرفین رسید. وضعیت بالکان پس از کنگره برلین، علاوه رضایت بریتانیا و اتریش-مجارستان، سبب رضایت آلمان شده بود و توانست به کمک این مسئله «معاهده ضمانت متقابل» را با روسیه منعقد کند که تلاشی بود از جانب آلمان برای مقابله با فرانسه. در عوض آلمان متضمن حمایت از منافع روسیه در بالکان شد اما ائتلاف دفاعی آلمان با اتریش، نشانگر وعده های توخالی آلمان به روسیه بود که امپراتوری روسیه به نزدیکی با فرانسه ــ که در این در ساخت راه آهن سیبری به روسیه کمک مالی می کرد ــ ترغیب می کرد. با این حال با به قدرت رسیدن ویلهلم دوم در آلمان، ضمن سیاست جدیدش در ماورای بحار و رقابت های استعماری، سیاست خارجی بیسمارک در رابطه با روسیه علناً کنار گذاشت و در سال ۱۸۹۰ وی خواهان ائتلافی با همراهی اتریش و بریتانیا علیه روسیه شد؛ و روسیه نیز در سال ۱۸۹۳ به طور رسمی با فرانسه ائتلاف کرد.
سیلویا کارترایت (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل نیوزیلند است. وی از ۴ آوریل ۲۰۰۱ تا ۴ اوت ۲۰۰۶ فرماندار کل نیوزیلند بود.
رنسانس تکنالجیز ال ال سی، که به عنوان رنتک (RenTech یا RenTec) هم شناخته می شود، صندوق پوشش ریسک آمریکایی مستقر در ایست ستاوکت، نیویورک، در لانگ آیلند، و متخصص در مبادله سیستماتیک با استفاده از مدل های کمی مشتق شده از تجزیه و تحلیل های ریاضی و آماری است. این شرکت به عنوان یکی از «رمزآلودترین و موفق ترین» صندوق های پوشش ریسک در جهان شناخته می شود. صندوق مدَلیِن آنها به خاطر داشتن بهترین سابقه در تاریخ سرمایه گذاری مشهور است. رنسانس در سال ۱۹۸۲ توسط جیمز سایمنز، ریاضی دان شناخته شده و رمزگشای سابق جنگ سرد تأسیس شد.
معاهده لندن ()، پیمانی که در سال ۱۹۱۳ در شهر لندن امضا شد که در رابطه با مسائل و دعوی های ناشی از جنگ نخست بالکان است. یکی از پیامدهای انقلاب ترکان جوان ــ مهم تر از دو پیامد مزبور ــ شروع جنگ دیگری در بالکان بر سر موضوع مقدونیه بود که در جریان کنگره برلین حل توافقی مشخص بر سر آن حاصل نشده بود. با به قدرت رسیدن ترکان جوان، تلاش آنها برای پیاده کردن سیستم ناسیونالیستی تر (حقوق عرفی، زبان ملی و خدمت اجباری سربازی) از سلطان معزول سبب شد تا ناگریز اختلافات اقوام و ملت های مختلف برای استقلال آغاز شود. مخالفت ترکان با این ماجرا سبب شد تا آغاز جنگ جدیدی در بالکان اجتناب ناپذیر باشد. با اعلان جنگ مونته نگرو و در ادامه بلغارستان، یونان و صربستان به امپراتوری عثمانی، اتحادیه بالکان به سرعت تمامی نیروهای عثمانی در بالکان در هم شکست و آنها را عقب راند. این پیروزی که پیروزی جنبش های ناسیونالیستی بالکان بود، از نظر اتریش-مجارستان یک فاجعه بود چرا که امپراتوری آنها را نیز تحت شعاع قرار می داد با این حال در موقعیتی نبود که مانع از آن شود. با این حال این اتفاق خود منجر به چرخش موضع سیاسی در بالکان شد که اتریش-مجارستان حامی آل
بانی برای مقابله با نفوذ صربستان شد. روسیه نیز سیاست سخت در مقابل بلغارستان در پیش گرفت تا مانع از تسخیر قسطنطنیه توسط این کشور شود. با این حال شکست بلغارستان از آدیانوپل و تلاش بریتانیا برای صلح (نگران استفاده روسیه از شرایط به نفع خود برای تسلط قسطنطنیه و بالکان بود) منجر به معاهده لندن شد که نتایج جنگ را تثبیت کرد (نتوانست خنثی کند) اما استقلال آلبانی را به رسمیت شناخت. با این حال اتحادیه بالکان پس از مدت کوتاهی درهم شکست چراکه اختلافات میان بلغارستان و صربستان بر سر مقدونیه و همچنین اختلافات یونان با بلغارستان بر سر مناطق اژه سبب شد تا جنگ میان بلغارستان در یک سمت و یوتان صربستان در سمتی دیگر آغاز شود. این شرایط فرصتی را به عثمانی و حتی رومانی داد تا بتواند برخی مناطق خود را از بلغارستان بازپس بگیرند و بلغار که قدرت کافی برای مقابله در برابر این شرایط را نداشتند، تن به صلح دادند و پیمان بخارست را امضا کرد که به موجب مناطق را به صربستان، یونان و حتی عثمانی (طی معاهده قسطنطنیه) استرداد کرد. معاهداتی که معاهده لندن را که تحت نظر قدرت های اروپا امضا شده بود، نادیده می گرفت. آنچه منجر به نگرانی قدرت های اروپای
ی و ناتوانی آنها برای پاسخ کرده بود، ترس شان از یکدیگر بود چرا که متوجه این امر شده بودند که در این صورت جنگ فراتر از دو جبهه آلمان - اتریش در مقابل فرانسه - روسیه خواهد بود.
پژوهش در بابِ قرآن و سرآغازهای آن، با داشتن ارتباطی تنگاتنگ با سرآغازهای اسلام، سابقه ای طولانی دارد. در سنتِ اسلامی، دانش هایی مانندِ، نسخ، اسبابِ نزول و تفسیرِ قرآن و تاریخ قرآن برای فهم منطق و شیوه شکل گیری قرآن پدیدار شدند و در طول قرن ها متفکران مسلمان بر روی فهمِ متنِ قرآن، دورهٔ انتقال، کتابت و تاریخِ آن بحث های جدی کرده اند. در غرب، نخستین پژوهش های جدی با رویکرد تاریخی-انتقادی و علمی در نیمه نخست قرنِ نوزدهم و در تداوم مطالعه تاریخی و انتقادیِ کتابِ مقدس آغاز شد. یکی از نخستین پژوهشگران، آبراهام گایگر بود که پژوهشی مبتنی بر فقه الغه در مورد قرآن را آغاز کرد. سپس در اوایل سال ۱۸۶۰، یکی از اولین و جدی ترین آثار مرجع تحت عنوان «"تاریخ قرآن"» توسط تئودور نلدکه به نگارش درآمد که سرآغاز اسلام را از زاویه ای فلسفی، تاریخی و انتقادی بررسی کرده است؛ این اثر سریعاً به یک اثر کلاسیک در زمینه قرآن پژوهی تبدیل شد. قرآن پژوهی در دهه ۱۹۷۰، با پرسش از اعتبار منابع تاریخیِ مسلمانان و همچنین ورودِ روشمندِ منابع غیر اسلامی، جهش و تغییراتِ تعیین کننده ای کرد؛ امری که موجب به چند برابرشدن پژوهش ها، بحث های جدی میان متخصص
ان و پدیدار شدن نظریاتِ گاهی انقلابی شد. پژوهش ها شتاب زیادی را در آخرین دهه قرنِ بیستم و ابتدای قرنِ بیست و یکم تجربه کردند. در همین دوران، دومین تغییر اساسی در قرآن پژوهی، با تأکید بر زمینه و زمانهٔ محمد شکل گرفت. در چند سال اخیر، تعداد پژوهش ها بیشتر و بیشتر نیز شده است. امروزه، قرآن پژوهی با توجه به پژوهشگران و نهادهای تحقیقاتی متفاوت در نقاط مختلف دنیا، پیشرفت های زیادی کرده است و مانند گذشته، نه صرفاً بر روی یافته ها و تاملات شخصی، بلکه در شبکه هایی علمی صورت می پذیرند؛ امری که موجب شکل گیری پژوهش های گروهی و بین المللی زیادی شده اند. همچنین اکنون چندین دانش به صورت مشترک در این پژوهش ها استفاده می شوند، مانند فقه الغه، روش تاریخی، مردم شناسی، باستان شناسی، کتیبه شناسی، نسخه شناسی، خط شناسی، تاریخ ادیان و … پیدایش پژوهش قرآنی. در میان مسلمانان. در میان مسلمانان، نخستین تلاش ها برای فهم قرآن، برآمده از برخی مشکلات و مسائل درونی متن، همچون نظم، گفته های متناقض درونی و دلیلِ چینش سوره ها بود؛ مسائلی که پاسخ های متعدد و متفاوتی از سوی مسلمانان داشتند. به همین صورت، یکی از نخستین تلاش ها برای تاریخ انگاری سو
ره های قرآن، ناشی از نیازِ حقوقیِ دولت اسلامی برای استفاده از متن قرآن بوده است. مشکل ابتدایی، برخی گفته های متضاد در محتوای قرآن بود که منجر به ایجاد مشکلات زیادی می شده است. به عنوان مثال، یک مورد حکم شراب است که در آیهٔ نود سوره مائده از ممنوعیت شراب صحبت می شود، اما در سوره بقره آیه ۲۰۹ و نسا آیهٔ ۴۳، مصرف شراب مجاز است (با اکراه). وجود این تضادها، نیاز به ایجاد و فهم یک نظمِ تاریخی در متن قرآن را نشان داد. تلاش ها برای فهم تاریخیِ متنِ قرآن در درجه نخست منجر به شکل گیری دانشی به نام «نسخ» شد؛ اینکه تصور شود در یک نظمِ زمانی، یک بخش می تواند متاخر باشد و بخشِ مشابه قبلی را منسوخ کند. کتاب های تحت عنوان «ناسخ و منسوخ» به برخی افراد منسوب شد، از جمله به قتاده بن دعامه (درگذشت ۱۱۸ق)، زهری (درگذشت ۱۲۴ق)، عطاء بن ابی رباح (درگذشت ۲۲۳ق) و قاسم بن سلام هروی (درگذشت ۲۲۳ق) که تا امروز یک مرجع است. مسئله «ناسخ و منسوخ»، در مرحله ای دیگر، برای قابل فهم کردنِ مجموعه متون موجود، با قرار متن قرآن حولِ زندگی محمد منجر به شکل گیری سنتی دیگر به نام «اسبابِ نزول» شد که بر این عقیده بنا شده است که قرآن یک نویسنده بیشتر ندار
د و حاصل تجارب محمد در یک دوره مشخص در مکه و مدینه است. نخستین اثر تحت عنوانِ «اسباب نزول»، توسط ابوالحسن علی واحدی (درگذشت ۴۶۸ ق) به نگارش درآمد. اما ایدهٔ فهمِ متنِ قرآن بر اساس روایتِ «اسباب نزول»، نخستین بار در رساله ای منسوب به مقاتل بن سلیمان (درگذشته ۱۵۰ ق) پیدا می شود. این رویکردِ تفسیرِ قرآن مبتنی بر اسبابِ نزول، در تفسیر ابن کثیر (درگذشته ۷۷۴ ق) نقش مهم تری می گیرد. در حال حاضر، مفسرانِ سنتیِ مسلمان، خوانش و فهمِ متن قرآن بر اساس همین سنتی که چند قرن پس از درگذشت محمد شکل گرفته، یعنی سنتِ متاخرِ «نسخ» و «اسبابِ نزول» صورت می گیرد، اگرچه تفسیرها و پاسخ ها گاهی بسیار متفاوت از یکدیگر باشند. دانشی دینی به نام تاریخ قرآن نیز، حول همین مباحث و برای دفاع از آنچه که به نظرِ خودشان حقانیتِ قرآن است، توسط مؤمنان شکل گرفته است. قرآن و اسلام پژوهی در غرب. نخستین ترجمه ها. علاقه به اسلام و قرآن در جهان غیر مسلمان قدمت زیادی دارد که همراه با تلاش برای فهم، ترجمه یا تکذیب بوده است. در حوالی سال ۱۱۴۱، پیتر مقدس دستور ترجمه قرآن را به لاتین صادر کرد. این ترجمه، انجام شده توسط ردبرتوس رِتِنِنسیس، هرمان دالماسی، پیتر
اهل تولِد و پیتر اهل پوئَتیه، همزمان با ردّیه ای علیه اسلام از سوی پیتر مقدس است. بسیاری از نویسندگان قرون وسطی، از جمله توماس آکوئیناس و دیونیسیوس کارتوسی، از این ترجمه در مطالعات دینی خود استفاده کردند. به واسطه ظهور صنعتِ چاپ، این ترجمه در سال ۱۵۴۳ توسط زبان شناسِ پروتستان، تئودور بیبلیاندر، منتشر شد. در سال ۱۶۴۷، اولین ترجمه فرانسوی تحت عنوان قرآنِ محمد «"L'Alcoran de Mahomet"» توسط آندره دو ریه منتشر شد. در سال ۱۶۸۸ نخستین قرآن به زبان انگلیسی از ترجمه آندره دو ریه منتشر شد. فراتر از این تلاش ها برای ترجمه قرآن و برخورد با آن، کنت دو پلِئو از نخستین کسانی بود که بین سال های ۱۷۲۹ و ۱۷۳۳ به تاریخ متن قرآن علاقه نشان داد. او نسخه هایی از دست نویس های خطی قدیمیِ قرآن را برای اتین فورمونت فرستاد. بر اساس این نسخه ها جی آدلر که آموزش دیده در پژهش های کتاب مقدس بود، توانست مطالعه ای در بابِ نوشتار و تفاوت های این متن انجام دهد.. به نظر می رسد، با تمام محدودیت ها، این اثر «اولین تلاش برای استفاده از نسخه های خطی قدیمی قرآن برای مطالعه قرآن است.» در آغاز قرن نوزدهم، علاقه به نسخه های خطی افزایش یافت و فرهنگستان
کتیبه شناسی و زبان های باستانی فرانسه در سال ۱۹۵۷ رقابتی در زمینه پژوهشِ قرآن و نسخه های خطی آن ترتیب داد که سه نفر به نام های میشل عماری، اشپرنگر و نلدکه توانستند عناوین برتر را کسب کنند. پدیدارشدنِ نخستین پژوهش های تاریخی-انتقادی. رویکرد علمی و تاریخی-انتقادی، نخست در آلمان و در میان شرق شناسان شکل گرفت. آغاز این رویکرد با دو اثر «"مقدمه ای تاریخی-انتقادی» قرآن" گوستاو وایل (۱۸۴۴) و «"تاریخ قرآن"» تئودور نلدکه (۱۸۶۰) مشخص شده است. نلدکه هنگام انتشار مطالعه خود به قدیمی ترین نسخه های خطی دسترسی نداشت. وی علاقه ای به مطالعه نسخ خطی نداشت و اولین تحقیق خود را اساساً بر اساس سنتِ مسلمانان انجام داد. همچنین پژوهشی با آثاری از فردریش شوالی (۱۹۰۹–۱۹۳۸)، گوتهلف بزگسترسر و اوتو پرتزل ادامه پیدا کرد. در این زمیه، اولین پژوهش های فرانسوی توسط رژی بلشر (۱۹۰۰–۱۹۷۳) انجام گرفت. اولین گامی که اسلام شناسی اولیه برداشت، قرار دادن قرآن و اسلام در متن ادیان ابراهیمی قدیمی تر بود. در قرن نوزدهم، آبراهام گایگر اولین کسی است که نشان می دهد قرآن با ادیان توحیدی قبلی ارتباط داشته است. در همان زمان، وایل با مطالعه ارتباط بین قرآن،
یهودیت و مسیحیت، نشان می دهد که ارتباط قرآن با منابع قدیمی اسلام، بیشتر از اینکه یک گسست با آنها باشد، در یک تدوام است. گام بعدی نگاه انتقادی به روایت های سنتیِ مسلمانان در مورد تاریخ قرآن بود. این کار با پژوهش های ایگناز گلدزیهر در قرن نوزدهم آغاز، و در اوایل قرن بیستم توسط هنری لمنس و یوزف شاخت ادامه پیدا کرد. در این بررسی ها که هم در متون مقدسِ اواخرِ دورانِ باستان بود و هم در بررسی انتقادی از منابع مسلمان، این پژوهشگران هرگز در این مسئله شک نکردند که قرآن بازتابِ صحیح از تعالیمِ محمد است. نلدکه مهمترین نماینده این جریان برای پژوهش خود، نیاز داشت برخی از منابع اسلامی را قبول کند. این پژوهش ها با انتساب قرآن یا قسمت هایی از آن به محمد، توسط افرادی همچون دیوید سموئل مارگلیوث، لئون کائتانی و ریچارد بل دنبال شد. شروع پژوهش ها در مورد قدمتِ قرآنِ رسمی. جریان دیگری که مینگانا یکی از اولین نمایندگان آن است، تلاشی بر مطالعه منابع متنی، مسلمان و غیرمسلمان داشت. با بررسی های آلفونس مینگانا، متخصص زبان عربی و سریانی، دربارهٔ انتقال متن قرآن گامی مهم در این حوزه برداشته شد. او دربارهٔ نقش اساسی خلیفه اموی عبدالملک بن
مروان (حکومت ۶۵–۸۶) و حکمران او حجاج بن یوسف در مقابلهٔ نهایی متن قرآن، بیش از همه، بر غیرقابل اعتماد بودن منابع اسلامیِ مربوط به جمع آوری قرآن تأکید کرد و به این نتیجه رسید که نسخه رسمی قرآن تا پایان قرن هفتم میلادی وجود نداشته است؛ یعنی «مصحف عثمان» باید در دورهٔ عبدالملک به صورت نهایی گردآوری و تدوین شده باشد. پس از مینگانا برخی تاریخ های جدیدتری نیز برای جمع آوری قرآن ذکر کردند، اما در دهه هفتاد میلادی، پاتریشیا کرون و مایکل کوک بر اساس پژوهش هایشان، فرضیه های جدیدتر را رد کردند و در تاریخ گذاری نسخهٔ نهایی و رسمی قرآن به نظریه مینگانا بازگشتند. امروزه، این مسئله مورد تأیید بسیاری از پژوهشگران است. پژوهش های دهه هفتاد میلادی: اعتبار زدایی از منابع سنتی. پژوهش های انجام شده در دهه هفتاد میلادی توسط پاتریشیا کرون، مایکل کوک، جان وانسبرگ و گونتر لولینگ، تبدیل به نقطه عطفی در پژوهش های قرآن و صدر اسلام شدند. این پژوهش ها نکات مهمی را در مورد تاریخ قرآن نشان دادند؛ از جمله این نکات می توان به عدم موثق بودن منابع اسلامی در مورد صدر اسلام و قرآن است؛ منابعی که باید با نگاهی انتقادی آنها را بررسی کرد، زیرا به شکل
متاخر توسط عالمان مسلمان نوشته شده اند، پر از تناقض، روایات دور از واقعیت و افسانه وار هستند. از دیگر نکات این پژوهش ها، نیاز به مطالعه منابع غیر اسلامیِ نوشته شده در صدر اسلام برای فهم متنِ قرآن، و تأیید گفته های مینگانا در بابِ نقش عبدالملک در استقرار اسلام و قرآن اشاره کرد. آغاز قرن بیست و یکم: اهمیتِ تاریخِ قبل از محمد و حضورِ مسحیتِ سریانی. پژوهش های دهه هفتاد میلادی باعث تسریع در مطالعات قرآن از دهه ۱۹۹۰ می شود. تا ابتدای قرن بیست و یکم، پژوهشگران بر اهمیت تأثیر یهودیت بر قرآن متمرکز بودند، اما از سال ۲۰۰۰ به بعد، برخی پژوهشگران متوجه شدند که حضور مسیحیتِ زبانِ سریانی بسیار مهم تر است. امروزه مشخص است که برخی از اساسی ترین مفاهیمِ قرآن، از جمله کلمه قرآن (از qoryana به معنی کتابِ دعا) سوره، آیه، صلاة، زکات و … از ادبیاتِ مسیحتِ سریانی وارد عربی شده اند. کلماتی مانند حج و عمره نیز از ادبیاتِ دینی یهودیت وارد شده اند. همچنین با اکتشافات و پژوهش های مختلف، امروز برای پژوهشگران مشخص است که برخلاف آنچه که به شکل متاخر نوشته های مسلمانان ابراز داشتند، در سرزمین اعراب قبل از اسلام ملقب به «دوران جاهلیت»، نه ه
رج و مرج و بت پرستی بود، و نه اسلام آغاز یکتاپرستی عربی بود؛ در مقابل، در این سرزمین، ادیان مختلف یکتاپرست، از یهودیت و مسیحیِ سریانی وجود داشته اند. به گفته کریستیان روبَن، باستان شناس، کتیبه شناس و متخصص تاریخ اعراب قبل از اسلام، از قرن چهارمِ بعد از میلادِ مسیح، هیچ نشانهٔ باستانی از حضور سنت های بت پرستی در این سرزمین یافت نمی شود؛ در مقابل سنگ نبشته های یهودی و مسیحی فراوان است، به ویژه در جنوب سرزمین عربستان و در دوران هایی از ابرهة بن صباح و حمیر که حضور این ادیان در سطح بالای مفهومی قابل مشاهده است. پژوهشگری مانند گونتر لولینگ، با بررسی برخی از سروده های مسیحیِ سریانی، این فرضیه را مطرح کرد که بخشی از متن قرآن برآمده از سروده های مسیحیتِ سریانی هستند. پس از وی، برخی پژوهش های زبانی از پژوهش گرانی همچون کریستف لوکزنبرگ، تأثیر زیادِ مسیحتِ زبانِ سریانی بر روی نوشتار قرآن را نشان دادند. لوکزنبرگ در بررسی زبانی-تاریخی خودش این مسئله را مطرح می کند که بخش نخستین قرآن، یعنی مکی، برآمده از سروده های مسیحی است. به عنوان مثال، چندین پژوهش زبانی و قرآنی - که امیرمعزّی آنها را «بسیار مستند» می داند - بر این نظر
هستند که سوره قدر برآمده با تغییرات جزئی از سرودهٔ "شبِ قدر/ولادت مسیحِ" افرایم سوری است. در سال های نخستینِ قرنِ بیست و یکم، آلفرد لویی پرِمَر، متخصص فرانسوی تاریخ اسلام و عرب، در پژوهش های خود این مسئله را مطرح می کند که در قرن هفتم میلادی، اگر ترجمه های عربی از کل کتاب های مقدس نبوده، اما گزیدهٔ نقل قول های کتب مقدس و نوشته های آخرالزمانی یهودی یا مسیحی در سرزمین عربستان وجود داشته و حضور ادیان یهودی و مسیحی واضح است. از نظر او، با توجه به داده هایی که وجود دارد، محمد مانند بسیاری دیگر در آن زمان و مکان، کم و بیش به یک فرقه از گروه های یهودی-مسیحی تعلّق داشته است. گیوم دی نیز، محمد و پیام او را یک یگانه پرستی یهودی-مسیحی می داند. توجه پیامِ آخرالزمانی محمد و منابعِ نخستین شیعیان. در اوایل قرن بیستم، پُل کازانوا، مورخ و باستان شناس و استاد کُلِژ دُ فرانس، بر روی وجه آخرالزمانیِ پیام محمّد تأکید کرد، مسئله ای که در آن زمان توجه دیگران را به خود جلب نکرد. اما در سال های اخیر، برخی پژوهشگران، از جمله محمدعلی امیرمعزّی و استفان شومیکر، پژوهش هایی را بر روی این وجه انجام داده اند. شومِیکر نشان می دهد که اعتقاد ب
ه آخرالزمان در این دورهٔ خاص و در خاورمیانه، بین تمامی ادیان بسیار متداول بوده و همگی به دنبال ظهور یک نجات دهنده (مسیح) بوده اند؛ اعتقادی که ناشی توالی مجموعه ای از اتفاق های دردناک برای مردمان این منطقه، از جمله جنگ های سهمگین به ویژه میان ساسانیان و امپراتوری بیزانس، کشتارها، نابودی های شهرها، جابجایی های بزرگ مردم به دلیل جنگ ها، ظهور بیماری های واگیردار کشنده و … بوده است. محمدعلی امیر معزی، در پژوهش های تاریخی-انتقادیِ خود، به نکاتی از جمله بازخوانی گفته های شیعیانِ نخستین و اهمیت جنگ و خشونتِ صدر اسلام در شکل گیری نسخهٔ رسمی قرآن اشاره می کند. این پژوهش ها نه تنها از وجه تاریخِ شیعه اهمیت زیادی دارند، بلکه توانسته اند برخی محدودیت ها برای شناخت مناسب از تاریخ صدر اسلام را رفع کنند؛ به ویژه هنگامی که در کنار پژوهش های افرادی همچون ویلفرد مادلونگ قرار می گیرند. به گفته امیرمعزّی، یک تحقیق تاریخی که فقط بر اساس نوشته های اهل سنت انجام شده باشد، معیارهای تحقیق علمی را برآورده نمی کند؛ منابع شیعه گرچه درون مایه ای ایدئولوژیک (مانند نوشته های اولیه اهل سنت) دارند، اما با تحقیقات تاریخی-انتقادی سازگارتر هستند
؛ متونی که کمتر از منابع اهل سنت شناخته شده اند و کمتر نیز مورد تحقیقِ پژوهشگران قرار گرفته اند. به گفته او، منابع سنی تلاش کرده اند که جدال ها پیرامون مناقشات متن اولیه قرآن را پنهان می کند. اما با این حال، منابع شیعه و حتی برخی از منابع سنی، حاوی گزارش ها و روایت هایی در بابِ تحریفِ قرآن هستند. بر اساس پژوهش های امیرمعزّی، مجموعه اتفاق های مهم در تاریخ صدر اسلام برای فهم شکل گیری قرآن بسیار مهم است؛ از جمله پیام آخرالزمانی محمد و حضور سنگین آن در قرآن، انتخاب علی به عنوان جانشین، سیمای مسیحایی علی بر اساسِ گواه تعدادِ بسیار زیادی از متون، نوعی کودتا علیه علی، کشتن علی و عدم وقوع آخرالزمان، خشونت و دعواهای سیاسیِ فزاینده میان اعراب، کشتن فرزندان علی (حسن و حسین) و فتوحات بسیار سریع اعراب. تمامی این موارد باعث شد که در دوران عبدالملک بن مروان که دارای یک امپراطوری عرب بود، در جدال های درونی و بیرونی، بازخوانی جدیدی از پیام و سیمای محمد برای مشروعیت بخشیدن به قدرت خویش و ساختن «یک حافظه جمعی جدید» شکل بگیرد؛ از جمله زدودن ویژگی های مسیحایی موجود (démessianisation)، سیمای محمد به عنوان آخرین پیامبر و دارای پیام
ی «عمومی» ، انتخاب کتابی رسمی و مستقل از ادیان دیگر به نام «مصحف عثمان» و شکل گیری حدیث، اعلام پیروان محمد به عنوان «مسلمان» و مقدس سازی شهرهای بیت المقدس، مکه و مدینه برای این پیروان. همچون آلفرد لویی پرِمَر، امیرمعزّی نیز بر روی شواهد تاریخی و وجه سیاسی این دوران توجه می کند. بر اساس پژوهش های معزّی، عبدالملک با دلایل سیاسی، تلاش به جمع کردن یک نسخه رسمی همراه با حذف دیگر نسخ موجود کرد. امری که به همراه با سانسور و پروپگاندای نظام مند صورت گرفته است. اگرچه این نسخه رسمی مورد بحث و انتقاد شیعیان بود و با نسخه های دیگر از نظر ظاهر و محتوا تفاوت داشت، اما نهایتاً پس از چهار قرن و در دوران خلافت عباسی با شکل گیری «ارتودکسی سنی» که یکی از دگم های آن الهی و جاودانی دانستن قرآن حکومتی (étatique) شد، این نسخه بر همه مسلمانان از جمله شیعیان تحمیل یا در دوران آل بویه به روش تقیه پذیرفته شد. با این حال، با وجود قرآن رسمی که در آن نامی از خاندان علی نبود، پیروان علی همچنان برای اهمیت مرکزی وی در اسلام و سیمای آخرالزمانی او، ارزش زیادی قائل بودند؛ به خصوص نزد پیروانِ سنت شیعه دوازده امامی که معتقد بودند قرآن کامل و تحری
ف نشده در ابتدا نزد علی بوده است، و با کشتن او به امامان مختلف سپرده شده، و در نهایت، در آخرالزمان، علی به همراه امام غائب (منجی) آنرا با خودش خواهد آورد. شکل گیری شبکه های بین المللیِ پژوهشی. در سال های ۲۰۰۷ و ۲۰۱۹، دو مجموعهٔ گروهی در بابِ قرآن به نام های «فرهنگ قرآن (Le dictionnaire du Coran)» و «قرآن تاریخ نگاران (Le Coran des historiens)»، با شرکت ده ها نفر از پژوهشگران در سراسر دنیا منتشر شد. مجموعه دوم، یعنی «تاریخِ مورخین»، زیر نظر امیرمعزّی و گیوم دی، تلاشی برای برنهاد(سنتز) میان تمامی پژوهش های صورت گرفته در گذشته است که با مشارکت ۳۰ پژوهشگر و متخصص در علومِ مختلف قرآنی، در بیش از ۴۰۰۰ صفحه منتشر شده است؛ اثری که کامل ترین نوشته تاریخی-انتقادی در موردِ وجوهِ مختلف قرآن به همراه تفسیر کامل سوره های آن، خوانده می شود. امیرمعزی مدیر این پروژه در مورد نگاه تاریخ نگاران می گوید: «در حقیقت، قرآن یک متن پیچیده و مرکب، در عین حال ادبی، مذهبی و تاریخی است که متونی از انواع و سبک های بسیار مختلف (توصیه های مذهبی، احکام قانونی، پیشگویی ها، دعاها و غیره) را گرد هم می آورد؛ متونی که قدمت آنها عمدتاً مربوط به قرن
۶ و ۷ میلادی هستند. این مجموعه احتمالاً چندین نویسنده دارد که گفته های پیامبر را گزارش کردند، اما چیزهای دیگری را نیز از آن حذف و به آن اضافه کرده اند.» او در مورد محمد نیز می گوید که اگرچه نقاط مبهم بسیاری در تاریخِ زندگی محمد وجود دارد، اما شکی در موردِ وجودِ تاریخی او نیست و از نظر بسیاری از تاریخ نگاران، محمد حداقل مولف(auteur) ۳۰ الی ۳۵ سورهٔ پایانی قرآن است؛ سوره هایی که وجه آخرالزمانی دارند. نگرش و رویکرد پژوهشگران. نگرش های روش شناختی. تفسیر سنتی مسلمانان. بر اساس رایج ترین روایت در سنت اسلامی و اقوال مشهور، تصمیم به جمع آوری قرآن بلافاصله بعد از درگذشت محمد در سال ۱۱ هجری، در زمان ابوبکر، خلیفهٔ اول، گرفته شد. بر اساس این روایات، نسخه ای رسمی و وفادار به گفته های محمد وجود داشت، اما شکل گیری نهایی آن تا اواخر خلافت عثمان، تقریباً سی سال پس از محمد، به درازا کشید. بر اساس این تفسیر سنتیِ مومنینِ مسلمان، «قرآن کلام خدا، نازل شده بر محمد به واسطه جبرئیل است.» در این نگرش و بر اساس نسخ و اسباب نزول، قرآن در طول ۲۳ سال در مکه و مدینه نازل شده است. رویکردِ مفسران سنتیِ مسلمان از خوانش قرآن، بر همین روایات