Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی ترور علیه فیدل کاسترو، و البته، بحران موشکی کوبا تمرکز کرده اند. به وضعیت روابط آمریکا و کوبا پس از بحران موشکی توجه کمتری شده است. رابه می نویسد که گزارش های کمیته کلیسا نشان می دهد که از ژوئن ۱۹۶۳به بعد، دولت کندی جنگ خود را علیه کوبا تشدید کرد در حالی که سیا تبلیغات، «انکار اقتصادی» و خرابکاری را برای حمله به دولت کوبا و همچنین اهداف خاص در داخل ادغام کرد. یکی از مثال های ذکر شده، حادثه ای است که در آن مأموران سیا، که به دنبال ترور کاسترو بودند، به یک مقام کوبایی، رولاندو کوبلا سکسیدز، یک خودکار مجهز به سوزن زیرپوستی سمی دادند. در این زمان، سیا مجوز ۱۳عملیات عمده در کوبا، از جمله حمله به نیروگاه برق، پالایشگاه نفت و کارخانه قند را دریافت کرد. رابه استدلال کرده است که «دولت کندی علاقه ای به درخواست مکرر کاسترو مبنی بر توقف کارزار خرابکاری و تروریسم علیه کوبا از ایالات متحده نشان نداد. کندی سیاست دوگانه ای را در قبال کوبا دنبال نکرد. ایالات متحده فقط پیشنهادهای تسلیم را پذیرفته است.» رابه همچنین مستند می کند که چگونه «گروه های تبعیدی، مانند آلفا ۶۶و جبهه دوم اسکامبری، حملاتی را در جزیره انجام دادند. در کشت
ی های حمل کننده کالا، سلاح هایی را در ایالات متحده خریداری کردند و حملاتی را در ایالت باهاما آمریکا انجام دادند." مورخ هاروارد، خورخه دومینگز بیان می کند که دامنه عملیات مونگوس شامل اقدامات خرابکارانه علیه یک پل راه آهن، تأسیسات ذخیره سازی نفت، یک ظرف ذخیره سازی ملاس، یک پالایشگاه نفت، یک نیروگاه، یک کارخانه چوب بری و یک جرثقیل شناور بود. دومینگوئز بیان می کند که «تنها یک بار در [هزار] صفحه اسناد، یک مقام آمریکایی چیزی را مطرح کرد که شبیه یک اعتراض اخلاقی ضعیف به تروریسم تحت حمایت دولت ایالات متحده بود.» متعاقباً اقداماتی علیه یک پالایشگاه نفت، یک نیروگاه، یک کارخانه چوب بری و یک جرثقیل شناور در بندر کوبا انجام شد تا اقتصاد کوبا را تضعیف کند. پروژه کوبا در ابتدا طراحی شد تا در اکتبر ۱۹۶۲با «شورش آشکار و سرنگونی رژیم کمونیستی» به اوج خود برسد. این در اوج بحران موشکی کوبا بود، که در آن ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی به طور نگران کننده ای به جنگ هسته ای بر سر حضور موشک های شوروی در کوبا نزدیک شدند، که توسط هواپیماهای پایین پرواز در مأموریت های عکاسی و عکاسی نظارتی زمینی تأیید شد. این عملیات در ۳۰ اکتبر ۱۹۶۲به
حالت تعلیق درآمد، اما ۳تیم از ۱۰تیم خرابکار شش نفره قبلاً به کوبا اعزام شده بودند. دومینگز می نویسد که کندی با تشدید بحران موشکی کوبا، اقدامات منگوس را متوقف کرد (زیرا تصاویر سلاح های هسته ای شوروی مستقر در سواحل شمالی کوبا توسط اطلاعات آمریکا از طریق شناسایی ماهواره ای به دست آمد)، اما «به سیاست خود مبنی بر حمایت از تروریسم علیه تروریسم بازگشت. کوبا با کاهش رویارویی با اتحاد جماهیر شوروی.با این حال، نوام چامسکی استدلال کرده است که "عملیات تروریستی در پرتنش ترین لحظه های بحران موشکی ادامه یافت" و خاطرنشان کرد که "آنها به طور رسمی در ۳۰اکتبر، چند روز پس از توافق کندی و خروشچف لغو شدند، اما با این وجود ادامه یافتند." بر این اساس، «کمیته اجرایی شورای امنیت ملی اقدامات مختلفی را توصیه کرد، از جمله «استفاده از تبعیدیان منتخب کوبایی برای خرابکاری در تأسیسات کلیدی کوبایی به گونه ای که این اقدام به طور قابل قبولی به کوبایی ها در کوبا نسبت داده شود» و همچنین «خرابکاری» محموله و کشتیرانی کوبا، و محموله و حمل و نقل بلوک[شوروی] به کوبا." عملیات مونگوس شامل یک برنامه اقدامات مخفیانه از جمله خرابکاری، جنگ روانی، جمع آوری
اطلاعات و ایجاد انقلاب داخلی علیه دولت کمونیستی بود. ایالات متحده هنوز فاقد توانایی دریافت مؤثر اطلاعات به اکثریت مردم کوبا بود. آنها تحریم تجاری، امتناع از تسهیلات ذخیره سازی، افزایش امنیت بندر و رویه کنترل حمل و نقل، داده های فنی و بازرسی گمرکی داشتند. ایالات متحده همچنین از ابزارهای دیپلماتیک برای ناکام گذاشتن مذاکرات تجاری کوبا در اسرائیل، اردن، ایران، یونان و احتمالاً ژاپن استفاده کرد. از همان ابتدا، لنزدیل و اعضای دیگر اس چی ای حمایت داخلی از جنبش ضد کاسترو را مهمترین جنبه عملیات شناسایی کردند. سازماندهی و حمایت آمریکا از نیروهای ضد کاسترو در کوبا کلیدی تلقی می شد که مشارکت آمریکا را از آنچه عمدتاً کمک اقتصادی و نظامی نیروهای شورشی بود، گسترش داد؛ بنابراین، لنزدیل امیدوار بود که تلاشی را در داخل عملیات، به رهبری سیا، سازماندهی کند تا به طور پنهانی از یک جنبش مردمی در کوبا حمایت کند. این یک چالش بزرگ بود. شناسایی نیروهای ضد کاسترو در داخل کوبا دشوار بود و زمینه حمایت مردمی وجود نداشت که شورشیان کوبایی بتوانند از آن استفاده کنند. در چند ماه اول، یک بررسی داخلی از عملیات مونگوس به توانایی های محدود سیا برا
ی جمع آوری اطلاعات سخت و انجام عملیات های مخفی در کوبا اشاره کرد. تا ژانویه ۱۹۶۲، سیا نتوانست عوامل کوبایی مناسبی را که بتوانند در رژیم کاسترو نفوذ کنند، استخدام کند. سیا و لنزدیل تخمین زدند که به ۳۰عامل کوبایی نیاز دارند. لنزدیل از تلاش سیا برای افزایش فعالیت های خود برای برآوردن جدول های زمانی مناسب عملیات مونگوس انتقاد کرد. رابرت مک کون از سیا شکایت کرد که جدول زمانی لنزدیل بسیار تسریع شده است و دستیابی به وظایف خواسته شده در چنین بازه زمانی کوتاهی دشوار خواهد بود. در ماه فوریه، لنزدیل یک بررسی جامع از تمام فعالیت های عملیات مونگوس تا به امروز ارائه کرد. لحن او فوری بود و می گفت: «زمان علیه ما می گذرد. مردم کوبا احساس درماندگی می کنند و به سرعت امید خود را از دست می دهند. آنها به زودی به نمادهای مقاومت داخلی و منافع بیرونی نیاز دارند. آنها به چیزی نیاز دارند که بتوانند به این امید بپیوندند که مطمئناً برای سرنگونی رژیم شروع به کار کنند.»او خواستار تشدید تلاش ها از سوی همه سازمان ها و بخش ها برای تسریع در اجرای پروژه کوبا شد. او یک طرح شش قسمتی را با هدف سرنگونی دولت کاسترو در اکتبر۱۹۶۲ارائه کرد. در مارس۱۹۶۲
، یک گزارش اطلاعاتی کلیدی، که توسط سیا نوشته شده بود، برای لنزدیل تهیه شد. این نشان داد که اگرچه تقریباً یک چهارم جمعیت کوبا پشت رژیم کاسترو ایستاده اند، بقیه مردم هم ناراضی و هم منفعل بودند. این گزارش می نویسد که اکثریت منفعل کوبایی ها «به پذیرش رژیم کنونی به عنوان دولت اثرگذار تسلیم شده اند.»نتیجه این بود که شورش داخلی در کوبا بعید است. عدم پیشرفت و وعده موفقیت در چند ماه اول عملیات، روابط را دراس جی ای تیره کرد. جان اِی مک کون انتقاد از دست زدن به عملیات، به این باور است که «سیاست ملی بیش از حد محتاط بود» و پیشنهاد تلاش های نظامی ایالات متحده برای آموزش چریک بیشتر، و تمرینات نظامی آبی خاکی در مقیاس بزرگ در سواحل کارولینای شمالی در ماه آوریل، ۱۹۶۲انجام شد تا ژوئیه، عملیات هنوز پیشرفت کمی نشان داد. فاز اول عملیات مونگوس به پایان خود نزدیک شد. گروه ویژه در ۱۴ مارس۱۹۶۲طرح هایی را برای مرحله اول عملیات تا پایان ژوئیه۱۹۶۲ارائه کرد. چهار هدف اصلی برای فاز ۱وجود داشت. ۱. جمع آوری اطلاعات سخت در منطقه هدف بود، ۲. انجام سایر اقدامات سیاسی، اقتصادی و مخفیانه به جز ایجاد شورش در کوبا یا نیاز به مداخله مسلحانه ایالات م
تحده، ۳. با سیاست آشکار ایالات متحده سازگار باشید و در موقعیتی باشید که با حداقل از دست دادن دارایی ها در اعتبار ایالات متحده کنار بکشید. به برنامه ریزی جی سی اس و اقدامات اولیه ضروری برای توانایی قاطع ایالات متحده برای مداخله ادامه دهید. در طول فاز اول کنفرانس پونتا دل استه یک اقدام سیاسی بزرگ ایالات متحده برای منزوی کردن کاسترو و خنثی کردن نفوذ او در نیمکره بود. سفر موفقیت آمیز پرزیدنت کندی به مکزیک یکی دیگر از اقدامات سیاسی مهم ایالات متحده بود که بر عملیات تأثیر داشت، اما مستقیماً با این عملیات مرتبط نبود. دو عملیات سیاسی در فاز اول انجام شد: مقابله با بهره برداری تبلیغاتی کاسترو-کمونیست از روز اول ماه مه و برانگیختن واکنش شدید نیمکره به سرکوب ارتش کوبا در تظاهرات گرسنگی در کاردناس در ماه ژوئن. یکی دیگر از منافع کلیدی برای عملیات مونگوس پناهندگان کوبایی بود زیرا تصور می شد آنها می خواهند رژیم کمونیستی در هاوانا را سرنگون کنند و سرزمین خود را بازپس گیرند. به پناهجویان کمک آشکار ایالات متحده برای ماندن در کشور داده شد، با این حال به طور محدود در اقدامات مخفیانه شرکت داشتند. برای مدیریت و استفاده از پتانسیل
پناهندگی، محدودیت های سیاست شنیداری و دید در نظر گرفته شد.با نزدیک شدن به مرحله ۱، طرح پیش بینی شده فاز دوم نوشته شد و چهار احتمال در نظر گرفته شد. اولین گزینه لغو برنامه های عملیاتی و برخورد با کوبا به عنوان یک کشور بلوک و محافظت از نیمکره در برابر آن بود. امکان بعدی اعمال تمام فشارهای ممکن دیپلماتیک، اقتصادی، روانی و غیره برای سرنگونی رژیم کاسترو بدون استفاده آشکار از ارتش ایالات متحده بود. امکان دیگر کمک به کوبایی ها برای سرنگونی رژیم کاسترو با یک مرحله گام به گام برای تضمین موفقیت از جمله استفاده از نیروی نظامی در صورت لزوم بود. آخرین امکان استفاده از تحریک و سرنگونی رژیم کاسترو توسط نیروی نظامی آمریکا بود. در بررسی ماه جولای خود، لنزدیل یک برنامه اقدام کوتاه مدت تهاجمی تر را توصیه کرد. او معتقد بود که زمان بسیار مهم است، به ویژه با توجه به تشدید تقویت نظامی شوروی در کوبا. طرح های جدیدی برای جذب کوبایی های بیشتری برای نفوذ به رژیم کاسترو، قطع پخش رادیو و تلویزیون کوبا و استقرار واحدهای خرابکار کماندویی طراحی شد. با این حال، در اواخر اوت، افزایش ارتش شوروی در کوبا باعث نارضایتی دولت کندی شد. ترس از تلافی ع
لنی نظامی علیه ایالات متحده و برلین به دلیل عملیات مخفیانه ایالات متحده در کوبا، عملیات را کند کرد. در ماه اکتبر، با داغ شدن بحران موشکی کوبا، پرزیدنت کندی خواستار توقف عملیات مونگوس شد. عملیات خدنگ به طور رسمی فعالیت خود را در پایان سال ۱۹۶۲متوقف کرد. پیشنهادها ترور. در آوریل ۱۹۶۷، بازرس کل گزارشی در مورد توطئه های مختلف برای ترور فیدل کاسترو صادر کرد. این گزارش توطئه ها را به چند چارچوب زمانی تقسیم می کند که از «قبل از اوت ۱۹۶۰» شروع می شود و با «اواخر ۱۹۶۲تا ۱۹۶۳» پایان می یابد. در حالی که تأیید شده است، توطئه های ترور یک "تاریخچه ناقص" است و به دلیل "حساسیت عملیات مورد بحث"،"هیچ سوابق رسمی در مورد برنامه ریزی، مجوزها یا اجرای چنین طرح هایی نگهداری نمی شود". یک شکل کلیدی از اسناد مورد استفاده برای ساخت جدول زمانی طرح ها، شهادت شفاهی بود که سال ها پس از طرح ریزی اولیه طرح ها جمع آوری شد. قبل از اوت ۱۹۶۰. گزارش بازرس کل جزئیات «حداقل سه، و شاید چهار طرحی است که در دست بررسی بودند» در بازه زمانی بین مارس تا اوت۱۹۶۰حدس زده می شود که تمام طرح های در نظر گرفته شده در این زمان می توانستند همزمان در فرایند برنامه
ریزی باشند. اولین طرح در این بازه زمانی شامل حمله به ایستگاه رادیویی بود که کاسترو برای پخش سخنرانی های خود با اسپری آئروسل یک ماده شیمیایی که واکنش هایی مشابه واکنش های اسید لیسرژیک ایجاد می کرد، استفاده می کرد. هیچ نتیجه ای از این طرح حاصل نشد، زیرا نمی توان به مواد شیمیایی برای ایجاد اثرات مورد نظر اعتماد کرد. جیک استرلاین ادعا کرد که در طرح ترور کاسترو یک جعبه سیگار که با مواد شیمیایی درمان شده بود نیز در نظر گرفته شده است. طرح این بود که این ماده شیمیایی باعث ایجاد «سرگردانی موقت شخصیت» می شود، و داشتن «کاسترو قبل از سخنرانی یکی دود می کند» باعث می شود کاسترو «نمایش عمومی از خود» بسازد. استرلاین بعداً اعتراف کرد که حتی با وجود اینکه نمی توانست دقیقاً به خاطر بیاورد که سیگارها چه کاری انجام می دادند، اما باور نداشت که آنها کشنده باشند. کشنده بودن سیگار توسط سیدنی گوتلیب که این طرح را به یاد می آورد. نگران کشتن است، در تناقض است. سیا حتی سعی کرد با استفاده از نمک های تالیم، یک ماده موبر قوی، به کفش های کاسترو خجالت بکشد و باعث ریزش ریش، ابرو و موهای ناحیه تناسلی او شد. ایده این طرح حول محور "تخریب تصویر کا
سترو به عنوان "ریش" بود. تنها فردی که این طرح را به خاطر داشت، که فقط با نام مستعار [۰۳] شناسایی شد، به این نتیجه رسید که "کاسترو سفر مورد نظر را انجام نداده و این طرح شکست خورد". یک جلد ۲۰۱۱از طبقه بندی خارج شده سیا با عنوان "عملیات هوایی، مارس ۱۹۶۰تا آوریل ۱۹۶۱" از "تاریخچه رسمی عملیات خلیج خوک ها"، نشان می دهد که "از همان ابتدا مشخص بود که عملیات هوایی نقش کلیدی در برنامه سیا برای برکناری رهبر کوبا." در تابستان ۱۹۶۰، جی میت، واحدی تحت فرماندهی مستقیم ریچارد ام. در جولای ۱۹۶۰، مشخص شد که "عملیات هوایی تاکتیکی با هواپیماهای جنگی نقش مهمی در برنامه های جی میت ایفا می کند." آگوست ۱۹۶۰تا آوریل ۱۹۶۱. در اوت ۱۹۶۰، سیا اولین مرحله از طرحی را با عنوان «سندیکای قمار» آغاز کرد. ریچارد بیسل از رابرت ماهو با سیا خواست تا جانی رزلی، یکی از اعضای سندیکای لاس وگاس را جذب کند. ماهئو که به عنوان مدیر روابط شخصی شرکتی که به دلیل اقدامات کاسترو متحمل ضررهای مالی شدید در کوبا شده بود، به روزلی ۱۵۰۰۰۰دلار برای ترور موفقیت آمیز کاسترو پیشنهاد داد. روزلی ارائه داد که یک همدست توطئه کننده به نام «سام گلد» که بعداً به عنوان گانگستر
شیکاگوی سام جیانکانا و «جو، پیک» شناخته شد، بعدها به عنوان سانتوس ترافیکانته، رئیس کوزا نوسترا از کوبا شناسایی شد. علاوه بر این، دکتر ادوارد گان به یاد می آورد که یک جعبه سیگار دریافت کرده بود که او مأمور مسمومیت بود. اما سیگارها توسط گان در سال ۱۹۶۳ نابود شدند. چندین طرح، در رابطه با بهترین راه برای رساندن سم سندیکایی، که در این زمان در نظر گرفته شد، شامل «(۱)چیزی بسیار سمی باید با یک پین تجویز شود (۲)مواد باکتریایی به شکل مایع. (۳)درمان باکتریایی سیگار یا سیگار برگ؛ و (۴)یک دستمال درمان شده با باکتری». به گفته بیسل، مناسب ترین گزینه ارائه شده مایعات باکتریایی بود. محصول نهایی اما قرص های بوتولین جامد بود که در مایع حل می شوند. روزلی، همراه با همکار «سام گلد»، از ارتباط خود برای وادار کردن خوان اورتا، مقام کوبایی برای انجام ترور از طریق قبوض قمار خود استفاده کردند.بنا بر گزارش ها، اورتا پس از ارائه چندین قرص با «محتوای کشنده بالا»، چندین بار اقدام به ترور کرد اما در نهایت پس از «سرد شدن پا» از آن خارج شد.گزارش بازرس کل تأکید می کند که اورتا قبل از دریافت قرص ها، دسترسی خود را به کاسترو از دست داده بود و بنا
براین نمی توانست کار را انجام دهد. روزلی افسر دیگری به نام دکتر آنتونی ورونا را برای انجام این ترور پیدا کرد. آوریل ۱۹۶۱تا اواخر ۱۹۶۱. طرح ترور کاسترو با قرص سمی پس از خلیج خوک ها لغو شد. علاوه بر این، گزارش بازرس کل حدس می زند که این تلاش با شکست مواجه شد، زیرا کاسترو دیگر از رستورانی که قرار بود قرص برای او تجویز شود، بازدید نکرد. مرحله دوم عملیات سندیکای قمار در می ۱۹۶۱با پروژه ZRRIFLE که توسط هاروی رهبری می شد آغاز شد. هاروی مسئول هشت سوء قصد به قتل کاسترو بود، اما هیچ یک از این تلاش ها در دستیابی به اهداف سیاست خارجی ماهر نبود. این بخش از این طرح حاوی «قابلیت اقدام اجرایی (ترور رهبر خارجی)، قابلیت آماده باش عمومی برای انجام ترور در صورت لزوم» بود. هدف اصلی پروژه ZRRIFLE شناسایی عوامل بالقوه و روش های تحقیق ترور بود که ممکن است مورد استفاده قرار گیرد. پروژه ZRRIFLE و عملیات آژانس در کوبا در نوامبر۱۹۶۱زمانی که هاروی رئیس گروه ویژه کوبا شد، به برنامه تبدیل شد. اواخر ۱۹۶۱تا اواخر۱۹۶۲. گزارش های متناقض در گزارش بازرس کل در مورد چگونگی رخ دادن رویدادهای بعدی در این دوره زمانی، تشخیص مسیر نحوه اداره عملیات کوبا
توسط گروه ضربت کوبا را دشوار می کند. با این حال، اتفاق نظر وجود داشت که روزلی دوباره به همراه ورونا باآژانس درگیر شد اواخر سال ۱۹۶۲تا سال ۱۹۶۳. با گذشت ماه های سال۱۹۶۲، ورونا تیمی متشکل از سه نفر را برای حمله به کاسترو ساخت. با این حال، این برنامه ها دو بار با گزارش بازرس کل با استناد به «شرایط داخل» لغو شد. سپس بحران موشکی اکتبر برنامه ها را به هم ریخت.نتیجه ای که هاروی از این موضوع گرفت این بود که «سه شبه نظامی هرگز به کوبا نرفتند». زمانی که به هاروی اطلاع داده شد که روزلی در فهرست نظارت اف بی آی قرار دارد، روابط بین روزلی و سیا از هم پاشید. ریموند ال. گارتوف "در تأملات خود در مورد بحران موشکی کوبا" در سال ۱۹۸۷ نوشت که "تا ۸ نوامبر ایالات متحده به طور محسوسی اصرار خود را بر روی موضوعات مختلفی که توسط توافقنامه ۲۸ اکتبر کندی و خروشچف حل نشده بود، از جمله آنچه شوروی ها تنها می توانستند تلاشی برای عقب نشینی از آنچه، برای آنها، سؤال کلیدی باقی مانده بود ببینند: تضمین های آمریکا برای حمله نکردن به کوبا. در آن تاریخ، یک تیم خرابکاری عملیات مخفی کوبایی که از ایالات متحده اعزام شده بود، با موفقیت یک مرکز صنعتی کوب
ا را منفجر کرد. گارتوف گفت که خرابکاری قبل از توافق ۲۸ اکتبر برنامه ریزی شده بود و زمانی که دولت کندی متوجه شد که هنوز در حال انجام است، نمی توان آن را به یاد آورد. برای براندازی رژیم کاسترو.» چامسکی می گوید که طبق نامه دولت کوبا به دبیرکل سازمان ملل، این خرابکاری باعث کشته شدن چهارصد کارگر شد. که قطعاً ممکن است مشاهده ریموند اِل گارتوف است، اما چنین تحریکات مستقیم از مردم کوبا و شوروی در تقابل با تعهد بحران موشکی-خنثی کردن هر دو جی اف کا برای حذف آمریکا فرار موشک مشتری از ترکیه در ازای خروج موشک شوروی از کوبا،و تلاش پس از بحران به سمت نزدیک شدن با کاسترو انجام شد.مبادله موشکی توسط بسیاری به عنوان یک معامله یکنواخت تلقی می شد که چهره هر ۲طرف را در هنگام در نظر گرفتن توانایی های هر یک برای رساندن یک حمله جدی به دیگری حفظ کرد.کندی متعاقباً به دنبال گفتگو با کاسترو برای معکوس کردن روابط تند دو ملت بود.در نتیجه تداوم سرپیچی سیا، تنش ها بین رئیس جمهور و آژانس که پس از تهاجم ناموفق به خلیج خوک ها تشدید شده بود، ادامه یافت. دراوایل سال۱۹۶۳، سیا نقشه ای طراحی کرد تا لباس غواصی آلوده به قارچ و «آلودگی دستگاه تنفسی با
باسیل سل» را برای کاسترو فراهم کند. این طرح هرگز اجرا نشد اما حدس زده می شود که یک لباس غواصی به ‎قصد دادن آن به کاسترو خریداری شده است روش های مختلف ترور دیگری که توسط سیا در نظر گرفته شده بود شامل انفجار صدف های دریایی، سر خوردن قرص های سمی از معشوق سابق، و قرار دادن او در معرض اقلام مسموم دیگر مانند خودکار و حتی بستنی بود. در کنار برنامه های ترور کاسترو، یکی از برنامه های حذف رولاندو کوبلا، قهرمان انقلابی کوبا بود. توطئه کوبلا به عنوان عملیاتی برای استخدام یکی از نزدیکان کاسترو برای انجام کودتا آغاز شد. کمیته کلیسای سنای ایالات متحده در سال ۱۹۷۵ اعلام کرد که حداقل هشت توطئه جداگانه سازمان سیا برای ترور کاسترو را تأیید کرده است. فابیان اسکالانته، که مدت ها وظیفه حفاظت از جان کاسترو را بر عهده داشت، ادعا می کند که ۶۳۸ طرح ترور یا تلاش جداگانه سیا برای جان کاسترو وجود داشته است. از آنجا که ترور کاسترو هدف مهم دولت کندی به نظر می رسید، افسانه ای در تاریخ آمریکا ایجاد شده است که کندی در فکر کشتن کاسترو وسواس داشت. با این حال، این درست نیست. در مقاله ای با عنوان «توطئه های ترور کاسترو» آمده است: «توطئه های سیا ب
رای کشتن کاسترو قبل از پیروزی جان کندی در ریاست جمهوری آغاز شد و پس از مرگ او ادامه یافت»در گزارشی که توسط بازرس کل سیا در سال۱۹۶۷نوشته شد، او اعتراف کرد که این دلیل ماهیت خیالی بسیاری از تلاش ها برای ترور است. او همچنین گفت که هشدار داده است که ترور کاسترو لزوماً دولت را به روشی که می خواهد بی ثبات نمی کند. او فکر نمی کرد که ترور کاسترو کمک زیادی به رهایی کوبا از کنترل کمونیستی کند. او اشاره می کند که مردم بیش از حد بر روی ایده کشتن کاسترو متمرکز شده اند، در حالی که «رهایی از دست کاسترو» به معنای کشتن او نیست. بسیاری از ایده های ترور توسط سیا در طی عملیات مونگوس مطرح شد. بدنام ترین آنها توطئه ادعایی سیا برای سرمایه گذاری بر عشق معروف کاسترو به سیگار با سر خوردن یک «سیگار در حال انفجار» بسیار واقعی و کشنده بود.در حالی که منابع متعدد طرح انفجار سیگار سیگار را به عنوان یک واقعیت بیان می کنند، حداقل یک منبع ادعا می کند که آن را صرفاً یک افسانه می داند، و دیگری آن را صرفاً به عنوان علوفه تبلیغاتی سوپرمارکت رد می کند. یکی دیگر پیشنهاد می کند که این داستان ریشه در سیا دارد، اما هرگز به طور جدی توسط آنها به عنوان یک
طرح پیشنهاد نشده است. در عوض، این توطئه توسط سیا به عنوان یک ایده عمداً «احمقانه» ساخته شد تا به کسانی که آنها را در مورد برنامه های خود برای کاسترو سؤال می کنند، تغذیه کند تا بررسی ها از حوزه های جدی تر تحقیق منحرف شود. تلاش دیگری برای جان کاسترو از طریق قلمی بود که مملو از سم سیاه برگ ۴۰بود و در روز ترور پرزیدنت کندی، ۲۲ نوامبر ۱۹۶۳، به یکی از دارایی های کوبا در پاریس منتقل شد. شایان ذکر است، شواهد همچنین نشان می دهد که این دو رویداد به طور همزمان و در یک لحظه رخ داده اند. رولاندو کوبلا، قاتل احتمالی، با این حساب مخالفت می کند و می گوید که بلک لایف ۴۰در قلم نبود. اطلاعات ایالات متحده بعداً پاسخ داد و گفت که بلک لایف ۴۰صرفاً یک پیشنهاد است، اما رولاندو کوبلا سکادس فکر کرد که سم های دیگری وجود دارد که بسیار مؤثرتر هستند. به طور کلی او تحت تأثیر دستگاه قرار نگرفت. مخترع متوجه شد که کوبلو این دستگاه را به کلی رد کرده است. میراث. پس از پایان عملیات مونگوس، دولت کندی تلاش هایی برای بهبود روابط با دولت کوبا انجام داد. همان طور که برخی اسناد منتشر شده توسط آرشیو امنیت ملی نشان می دهد، این اتفاق تقریباً بلافاصله پس
از پایان پروژه رخ داده است.یک سند به شکل یک برگه گزینه از یک متخصص آمریکای لاتین در مورد چگونگی اصلاح روابط ارائه می شود. این سند با این پیشنهاد آغاز می شود که از طریق تلاش های سیا برای ترور کاسترو و سرنگونی دولت، آن ها «فقط به یک روی سکه به طور جدی نگاه می کردند» و می توانستند سمت معکوس را امتحان کنند و سعی کنند «بی سر و صدا کاسترو را به ما جلب کنند»."این سند در ادامه برای انجام مطالعات بیشتر در مورد اینکه آنها دقیقاً چگونه برای بهبود روابط پیش می روند، فشار می آورد.این سند همچنین ۲نتیجه احتمالی را که همراه با روابط بهتر با کوبا خواهد بود، بیان می کند. در این سند آمده است: «در کوتاه مدت، احتمالاً می توانیم حداقل ۲نگرانی اصلی خود در مورد کاسترو را خنثی کنیم:معرفی مجدد موشک های تهاجمی و براندازی کوبا. در درازمدت، ما می توانیم برای حذف کاسترو در اوقات فراغت خود و از نقطه نظر خوبی کار کنیم.»تلاش برای اصلاح روابط به شدت با روابط منفی شکل گرفته در اثر عملیات مونگوس شکل می گیرد یکی از موضوعاتی که باعث بی اعتمادی روابط کوبایی های مورد حمایت آمریکا و آژانس شد، یک جبهه «متزلزل» به دلیل عدم توافق واقعی بین کوبایی ها و
آژانس بود. بر اساس بازرسی انجام شده توسط بازرس کل فایفر، «رهبران کوبا می خواستند چیزی در مورد روند عملیات شبه نظامی بگویند». در این بازرسی سؤالاتی مطرح شد که عبارت بودند از: "اگر پروژه بهتر تصور می شد، سازماندهی می شد، کارکنان بهتری مدیریت می شد، آیا اصلاً باید آن موضوع دقیق برای تصمیم گیری رئیس جمهور ارائه می شد؟"تحقیق های بیشتر ثابت کرد که ۱۵۰۰ نفر از همان ابتدا برای مقابله با نیروهای بزرگ نظامی کاسترو کافی نبودند، و همچنین آژانس ها از «مدیریت بالای پرواز» کافی نبودند، که در مجموع به شکست کامل عملیات مونگوس و همچنین خلیج خوک ها منجر شد. کمیسیونی به رهبری ژنرال ماکسول تیلور، معروف به کمیته تیلور، شکست های حمله به خلیج خوک ها را بررسی کرد. هدف این بود که بفهمیم چه کسی مسئول این فاجعه است. جک فایفر، مورخ ارشد سیا، در یکی از مجلدهای خود از یک گزارش داخلی که بین سال های ۱۹۷۴ و ۱۹۸۴ نوشته شده بود، از تحقیق های کمیته تیلور انتقاد کرد، زیرا این کمیته، سیا را مسئول اصلی شکست خلیج خوک ها می دانست. در پایان جلد چهارم، فایفر ابراز تاسف می کند که تیلور در تداوم این ایده نقش داشته است که «پرزیدنت کندی یک شوالیه سفید بود
که توسط فعالان بیش از حد اعتماد به نفس، اگر نگوییم شیطنت، گمراه شده بود». در سال۱۹۷۵، یک کمیته سنا به سرپرستی سناتور فرانک چرچ (آیداهو-دموکرات) که در مورد سوء استفاده های ادعایی انجام شده توسط جامعه اطلاعاتی ایالات متحده تحقیق می کرد، اولین گزارش از مجموع ۱۴گزارش را با عنوان «توطئه های ترور ادعایی شامل رهبران خارجی» منتشر کرد. کمیته کلیسا توطئه های مستند علیه کاسترو را در سال۱۹۶۲ردیابی کرد. در اسناد به تماس سیا با مافیو و قاتل قراردادی آمریکایی، جان روزلی اشاره شده است. روزلی، یک آتش نشان، بزاق خود را بیرون ریخت تا کاسترو را از بین ببرد تا کوبا را به «روزهای خوب گذشته» بازگرداند. توطئه عجیب تر دیگر مربوط به یک قهرمان انقلابی کوبایی به نام رولاندو کوبلا بود که توسط سیا با نام رمز املش شناخته می شد. سیا به دنبال مشارکت کوبلا در یک عملیات ترور بود. در پاییز ۱۹۶۳، دزموند فیتزجرالد، یک مقام عالی رتبه که زمانی تحت آموزش فرانک ویسنر و دوست خوب ویلیام کولبی، رئیس آینده سیا بود، که در دهه ۱۹۵۰در ایستگاه های سیا در سراسر خاور دور خدمت کرده بود، خدمات مخفیانه کوبلا را تعقیب کرد.. فیتزجرالد در جلسات خود به طور دوگانگی خ
ود را به عنوان نماینده شخصی رابرت اف کندی، دادستان کل ایالات متحده معرفی کرد. برخی از محققان این طرح حمله را رویکرد «هویج و چوب» کندی در برخورد با کاسترو می دانستند. با این حال، سایر مورخان این تلاش های سیا را ابزاری برای تضعیف ابتکار عمل صلح پرزیدنت جان اف کندی در قبال کاسترو می دانند. برخی از مورخان تجدیدنظرطلب ادعا می کنند که تلاش ها برای حذف کاسترو نمایانگر جنبه ای از «وسواس کندی» است که ظاهراً توسط بقیه واشینگتن مشترک نیست. این تصور از آن زمان به ۲دلیل به راحتی از بین رفت: ۱)کاسترو تنها هدف ترور سیاسی در دستور کار کندی نبود و ۲)توطئه های سیا برای کشتن کاسترو هم قبل و هم بعد از دوره ریاست جمهوری کندی وجود داشت. پروژه کوبا، مانند حمله قبلی به خلیج خوک ها، به طور گسترده به عنوان یک شکست سیاست آمریکا علیه کوبا شناخته می شود. به گفته نوام چامسکی، بودجه آن ۵۰ میلیون دلار در سال بود و ۲۵۰۰ نفر از جمله حدود ۵۰۰ آمریکایی را استخدام می کرد و به مدت ۱۴ سال از سال ۱۹۶۱ تا ۱۹۷۵ مخفی ماند. بخشی از آن توسط کمیسیون کلیسا در سنای ایالات متحده و بخشی توسط روزنامه نگاری تحقیقی خوب فاش شد. او گفت که «این امکان وجود دارد که
عملیات هنوز ادامه داشته باشد [۱۹۸۹]، اما مطمئناً در تمام دهه ۷۰ ادامه داشت.» تصاویر رسانه ای. در فیلم الیور استون "جی اف کی" مونکوس عملیات مونگوس در سکانس های فلاش بک به عنوان یک زمین تمرین به تصویر کشیده می شود که در آنمونکوساز جمله مونکوسلی هاروی اسوالد در تاکتیک های شبه نظامی ضد کاسترو آشنا می شود.
"نباید با گربراند باکر (پزشک) اشتباه گرفته شود." گربراند باکر (به انگلیسی: Gerbrand Bakker) زاده ۲۸ آوریل ۱۹۶۲ نویسنده ای هلندی است. او اولین نویسنده هلندی بود که در ۱۷ ژوئن ۲۰۱۰ برنده جایزه ایمپک دوبلین برای رمان «دوقلو» که ترجمه انگلیسی رمان «طبقه بالا ساکت است» شد. همچنین ایشان برنده جایزه مستقل ادبیات داستانی خارجی برای ترجمهٔ انگلیسی رمان «مسیر انحرافی» است. "توضیح: نوشته های ایشان به زبان هلندی بوده و جوایز مربوط به نسخ انگلیسی رمان های ایشان، که ترجمه هایی از دیوید کولمر است، می باشد." زندگی نامه. بارکر یک باغبان حرفه ای است؛ که مجوز باغبانی خود را در سال ۲۰۰۶ به دست آورده است. او بر این باور است، که نوشتن و باغبانی با هم سازگارند. باکر در زمستان ها به عنوان مربی اسکیت کار می کند. او قبلاً برای تلویزیون هلند، درج زیرنویس می کرده است؛ به ویژه در سریال آمریکایی «جسور و زیبا». باکر گفته است: «آنها غرغر می کنند و باز هم غرغر می کنند، اما شما فقط هفت ثانیه برای زیرنویس روی صفحه وقت دارید. این چیزی است که جسور و زیبا به من آموخت. من یادگرفتم که بقیه چیزها را کنار بگذارم.» دریا، دریا، اتاق زیبا خالی است، وینی