Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حزب کمونیست کارگران (به نروژی: Arbeidernes Kommunistparti)، با حروف اختصاری: «AKP»؛ یک حزب سیاسی نروژی بود که در سال ۱۹۷۳ م، تأسیس؛ و در سال ۲۰۰۷ میلادی منحل شد. این حزب، تا سال ۱۹۹۰م، دارای نام تکمیلی مارکسیسم–لنینیسم بود؛ و هواداران آن، در نروژ، به مارکسیسم–لنینیسم ها شهرت داشتند. پیشینه. سابقه، حزب کمونیست کارگران، به لیگ جوانان سوسیالیست (SUF)، برمی گردد که در سال ۱۹۶۹م، از حزب سوسیالیست مردمی (SF)، جدا شد. در دهه ۱۹۷۰م، حزب کمونیست کارگران، نفوذ زیادی در محیط های دانشجویی در نروژ، داشت. به ویژه، نشریه این حزب: کلاسه کامپن، که تقریباً به معنی: «مبارزه طبقاتی» است؛ و انتقاد این حزب از سیاستهای حزب کارگر نروژ؛ و مبارزه با سیاستهای شغلی بزرگ ترین اتحادیه سراسری کارگران نروژ (LO)، در فضای سیاسی آن روزگار نروژ، انعکاسی محسوس داشت. از دیدگاه ایدئولوژی؛ و راه بردهای بین المللی، حزب کمونیست کارگران، در دوره هایی، ضمن احساس نزدیکی به چین و آلبانی، خود را در یک جبهه ضد اتحاد جماهیر شوروی، قرار می داد. در طول دهه ۱۹۸۰م، حزب کمونیست کارگران، به تدریج نفوذ و محبوبیت خود را از دست داد. در عوض اتحاد انتخاباتی سرخ (RV) ک
ه حزب کمونیست کارگران، ستون اصلی آن را تشکیل می داد، به موفقیت بیشتری در انتخابات پارلمانی، دست یافت. در دوره ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷م۰ نایب رئیس حزب کمونیست کارگران، به عنوان نماینده اتحاد انتخاباتی سرخ (RV)، به مجلس ملی نروژ، راه پیدا کرد. در سال ۲۰۰۷م، حزب کمونیست کارگران، ضمن ادغام در حزب جدید سرخ، رسماً منحل شد.
سولوای کرای (زاده ۲۰ مارس ۱۹۶۳) افسر ارشد نیروی دریایی سلطنتی نروژ است. کرای در سال ۱۹۸۹ از آکادمی نیروی دریایی نروژ فارغ التحصیل شد. وی اولین افسر زن فرمانده زیردریایی کلاس کوبن (۱۱ سپتامبر ۱۹۹۵) در جهان است. او همچنین اولین زن فرمانده نیروی دریایی سلطنتی نروژ بود.
آلوارو فرناندس (Álvaro Fernandes) (گاهی به اشتباه António Fernandes ذکر شده است)، یک کاوشگر قرن ۱۵ پرتغالی اهل مادیرا بود که برای هنری دریانورد کار می کرد. او کاپیتان دو سفر مهم (در سال های ۱۴۴۵ و ۱۴۴۶) بود که محدوده کشف پرتغالی ها را از ساحل غربی آفریقا به مرزهای شمالی گینه بیسائوی امروز گسترش داد. دورترین نقطه آلوارو فرناندس (تقریبا کیپ روکسو) به مدت ده سال و تا زمان سفر آلویس کاداموستو در سال ۱۴۵۶ در همین محدوده باقی ماند. پس زمینه. آلوارو فرناندس خواهرزاده ژائو گونسالوس زارکو کاوشگر و کاپیتان افتخاری فونشال بود. فرناندس (به عنوان شاگرد یا ملازم) در خانه شاهزاده پرتغالی، هنری دریانورد بزرگ شد. اولین سفر اکتشافاتی. در سال ۱۴۴۸ ناوگان کاراول کوچکی در مادیرا به عنوان بخشی از یک مأموریت بزرگتر به مقصد لاگوس، الگاروه تشکیل شد. ژائو گونسالوس زارکو، کاپیتان افتخاری فونشال دو فروند از کشتی ها را که توسط شاهزاده هنری ساخته شده است، تجهیز کرد و خواهرزاده اش آلوارو فرناندس را به عنوان ناخدای یکی از این دو کشتی انتخاب کرد. کشتی دیگر توسط تریستائو دی نیها، کاپیتان افتخاری ماشیسو و دیگری، توسط آلوارو دی اورنلاس فرماندهی
می شد. بر اساس تاریخ نگار قرن پانزدهم گومز ایناس د زورارا، آلوارو فرناندس به توصیه شخص شاهزاده هنری، برای جلوگیری از هر گونه آشوب به تنهایی راهی شد و برای اکتشاف، مستقیماً به سمت گینه رفت. آلوارو فرناندس از آرگین عبور کرد، مستقیم به سمت جنوب رفت و به دهانه رود سنگال رسید. او فقط برای پرکردن دو بشکه از آب رودخانه توقف کرد. آلوارو فرناندس دریانوردی در گرند کوته سنگال را تا کیپ ورت یعنی جاییکه دنیس دایاس به آن رسیده بود، ادامه داد. به درستی مشخص نیست که دیاس از کیپ دورتر رفته بود یا خیر. اگر نه ممکن است آلوارو فرناندس نخستین اروپایی بوده باشد که به خوبی کیپ ورت را دور زده و به آنگره دی بزیگیچ (خلیج داکار) رسیده است. فرناندس در جزیره بزیگیچ (جزیره گوره) که خالی از سکنه بود لنگر انداخت اما گوزن های وحشی زیادی پیدا کرد که خدمه کشتی برای غذای خود آن ها را شکار کردند. گفته می شود فرناندس با حک کردن شعار شاهزاده هنری دریانورد (عطش کارهای خوب) روی تنه یک درخت نشانی از خود، در جزیره به یادگار گذاشت. در حالیکه به هنگام بیکاری خارج از جزیره بودند دو قایق محلی (هر کدام با پنج سرنشین) کنجکاو از مردم اصلی (ولوف یا به احتمال
بیشتر بومیان لبو) که در جزیره دور می زدند، از خشکی به سمت کشتی های فرناندس پارو زدند. اولین برخورد با آرامش کافی پیش رفت، حرکاتی رد و بدل شد که نشان دهنده هدف های صلح آمیز بود و چند تن از بومیان به کشتی دعوت شدند و قبل از نشستن در قایق ها و برگشتن به محل زندگی خود توسط پرتغالی ها با غذا و نوشیدنی پذیرایی شدند. بومیان که از خبر اولین برخورد هیجان زده شده بودند با شش قایق دیگر به سمت کشتی، پارو زدند. اما این بار آلوارو فرناندس تصمیم گرفت کمین کند و پشت قسمت مخفی کشتی، سپاهی از مردان مسلح را تشکیل داد. وقتی قایق های محلی به محدوده آن ها رسیدند فرناندس علامت داد و گروه مخفی پرتغالی از پشت کشتی شروع به شلیک کردند. قایق های بومی فوراً دور شدند تا به ساحل برگردند اما کشتی پرتغالی ها به نزدیک قایق آفریقایی رسید. بومی ها که قایق شان متوقف شده بود، بیرون پریدند و سعی کردند تا ساحل شنا کنند اما دو نفر از شناگران توسط پرتغالی ها به اسارت گرفته شدند اما چنان مبارزه ای به راه افتاد که تا زمان دستگیری نفر دوم و آرام شدنش بقیه بومی ها سالم به سرزمین اصلی رسیدند. این کمین تنها دو اسیر داشت و زنگ خطر را در ساحل سرزمین اصلی به
صدا درآورد. آلوارو فرناندس بعد از گذشت این غافلگیری، سود چندانی برای ماندن در آن منطقه ندید و از خلیج بزیگیچ خارج شد و در امتداد ساحل کوچک پتی کوت به سمت جنوب رفت تا به صخره ای رسید که (به خاطر یک سری تنه های درخت خشک که شبیه دکل کشتی بودند آن را کابو دوس مستوس «شهر دکل ها» نام گذاری کرد؛ اکنون کیپ ناز در ۱۴ درجه، ۳۲ دقیقه، ۱۴ اینچ شمالی و ۱۷ درجه، ۶ دقیقه و ۱۴ اینچ غربی است). فرناندس دستور داد گروهی برای دیده بانی در آن نزدیکی مستقر شوند. آن ها به گروه چهار نفره ای از شکارچیان (احتمالا سرر) در اطراف برخوردند و سعی کردند آن ها را غافلگیر کنند و به اسارت بگیرند اما شکارچیان وحشت زده فرار کردند و از پرتغالی ها جلو رفتند. سپس آلوارو فرناندس با دو اسیر از بزیگیچ، دو بشکه آب رودخانه سنگال و تسلیحات شکارچیان به پرتغال برگشت. اقدامات خصمانه او زنگ خطری در میان ساکنین خلیج بزیگیچ به صدا درآورد. کشتی های پرتغالی بعدی که به این منطقه رسیدند، منطقه وسیع لانکاروت دی فریتاس چند ماه بعد، با آماج تیر و نیزه های سمی مورد استقبال قرار گرفتند و مجبور به فرار شدند. آلوارو فرناندس بیش از هر کاپیتان پرتغالی دیگری به سمت جنوب رفت
ه بود و دماغه ماستوس را به عنوان دورترین نشانگر برپا کرده بود که شاهزاده هنری پاداش بزرگی به وی و عموی او ژائو گونسالس زاراکو اعطا کرد. دومین سفر اکتشافاتی. ژائو گونسالس زاراکو در سال بعد دوباره ناوگانی به فرماندهی خواهرزاده اش آلوارو فرناندس تجهیز کرد. فرناندس مستقیماً به سمت آخرین مقصدش (کابو دوس مستوس) رفت و یک گروه کاوشگر را به خشکی رساند، اما هیچ کسی را پیدا نکرد و دوباره سوار کشتی شد و به مسیرش ادامه داد. در یک بخش نامعلوم در جنوب آنجا یک روستای ساحلی پیدا کردند و گروه را از کشتی پیاده نمودند، اما با نیروهای مسلح محلی (مردم سرر) رو به رو شدند که قصد داشتند از روستای خود دفاع کنند. آلوارو فرناندس در ابتدای رویارویی کسی که به نظرش رئیس قبیله بود را به قتل رساند و باعث شد بقیه جنگجویان محلی به جنگ پایان دهند. گروه پرتغالی حاضر در خشکی از این توقف استفاده کردند و با عجله سوار کشتی خود شدند. فردای آن روز که پرتغالی ها کمی دریانوردی می کردند دو زن جوان محلی را که در حال پیداکردن صدف در ساحل بودند به اسارت گرفتند. ناوگان مسیر خود را تا «فاصله مشخصی» رسیدن به رودخانه بزرگی ادامه دادند که در اسناد تاریخی به اسم
«ریو تابیت» ثبت شده است. (محل مشخص نیست، در زیر ببینید). آلوارو فرناندس با اینکه احتمالاً از سرنوشت نونو تریستائو در سفر دریایی مشابهی خبر داشت، تصمیم گرفت در آن منطقه به کاوش بپردازد. اولین قایق اکتشافی در ساحل در نزدیکی آلونک های محلی پهلو گرفت و آن ها سریعاً یک زن محلی را گیر انداختند و او را به کشتی بازگرداندند. سپس قایق را تعمیر کردند و دوباره به راه افتادند، این بار قصد داشتند به مسیر دورتری از بالای رودخانه بروند. اما مسیر چندانی را طی نکرده بودند که چهار یا پنج قایق محلی پر از مردان مسلح به آن ها نزدیک شدند. فرناندس فوراً مسیر قایق را تغییر داد و همین طور که بومی ها به دنبالش بودند با سرعت به سمت ناوگان خود رفت. یکی از قایق ها که با سرعت کافی حرکت می کرد به قایق فرناندس نزدیک شد و باعث شد فرناندس قایق را برگرداند و برای مبارزه آماده شود. اما قایق پیشرویِ محلی که خود را تنها دید سرعتش را کم کرد تا بقیه قایق ها برسند و به این ترتیب قایق پرتغالی ها فرصت پیدا کرد مسیرش را تا ناوگان خود ادامه دهد. پرتغالی ها فرار کردند، اما خودِ آلوارو فرناندس به خاطر شلیک یک تیر سمی از یکی از قایق ها به شدت از ناحیه پا آس
یب دید. وقتی سوار کشتی شد زخم را با ادرار و روغن زیتون ضدعفونی کرد. چند روز متوالی به شدت دچار تب شد و تا آستانه مرگ پیش رفت اما بهبود یافت. ناوگان با وجود این تجربه نزدیک به مرگ، کمی دیگر مستقیم به جنوب رفتند تا اینکه به دماغه ای شنی و خلیج شنی بزرگی رسیدند. آن ها قایق کوچکی برای کاوش اطراف ساحل، به آب انداختند اما با ۱۲۰ تن نیروی محلی مواجه شدند که با سپر، نیزه و کمان به آن ها نزدیک می شدند. کاوشگران فوراً به ناوگان برگشتند. با این وجود، گروه مسلح بومی چیزی شبیه به یک تظاهرات صلح آمیز به نمایش گذاشتند، دست تکان دادند و پرتغالی ها را به خشکی دعوت کردند. اما پرتغالی ها با توجه به حالت بیماری فرناندس و شوک تجربه فرار قبلی تصمیم گرفتند، آنجا را ترک کنند و به پرتغال بازگردند. فرناندس در مسیر خانه در جزیره آرگین و خلیجی در آن نزدیکی توقف کرد، جاییکه در مورد خرید یک بردهٔ زن سیاه پوست از بازرگانان بربر مذاکره کردند. وقتی به پرتغال رسیدند، شاهزاده هنری دریانورد ۱۰۰ دوبلون و نماینده پادشاه، پیتر دوک کویمبرا ۱۰۰ دوبلون دیگر به وی هدیه دادند زیرا فرناندس مسیری طولانی تر از هر ناخدای پرتغالی طی کرده بود. محدوده اکتشافا
تی. آلوارو فرناندس از میان تمام ناخداهای دوران هنری در دهه ۱۴۴۰ حوزه اکتشاف را بیشتر گسترش داد. کاملاً قطعی است که آلوارو فرناندس در اولین ماموریتش (۱۴۴۵) از بقیه پیشی گرفت و اولین اروپایی بود که به بیزگیچ رسید (جزیره گوره در خلیج داکار) و تا دماغه مستس (دماغه کیپ) در مرکز سنگال رفت. محدوده دومین سفرش در سال ۱۴۴۶ چندان مشخص نیست. زورارا گزارش می دهد فرناندس تا ۱۱۰ لیگ از محدوده کیپ ورت پیش رفت. اگر زورارا درست گفته باشد به این معنی است که فرناندس به کیپ ورگا (۱۰درجه، ۱۲ دقیقه و ۱۶ اینچ شمالی و ۱۴ درجه، ۲۷ دقیقه و ۱۳ اینچ غربی در گینه مدرن) دورتر از آخرین نقطه سفرش رسیده بود. تاریخ نگار ژائو دا باروس پیش تر می-رود و رودی که فرناندس به آن می رسد را با عنوان «ریو تبیت» معرفی می کند. هویت دقیق «ریو تبیت» مشخص نیست زیرا این اسم در نقشه های قدیمی موجود نیست. باروس ذکر می کند که ریو تبیت ۳۲ لیگ بعد از «ریو دا نونو تریستائو» واقع شده است. اگر نام این رود را نونز (در گینه امروزی) فرض کنیم، «ریو تبیت» همان رود فُرِکر (۹ درجه، ۱۶ دقیقه و ۵۷ اینچ شمالی و ۱۳ درجه، ۲۰ دقیقه و ۱۰ اینچ غربی) در گینه امروزی می شود و به این مع
نی است که فرناندس ۱۳۵ لیگ از کیپ ورت عبور کرده است، یعنی بیش از ۱۱۰ لیگی که زورارا بیان کرده است. در نمونه ای دیگر، وایکانت سانتارم، ریو تبیت را ریو دو لاگو (رود دیامبوس در دلتای سالومِ سنگال) معرفی می کند که ۲۴ لیگ دورتر از کیپ ورت است. اگرچه دیامبوس بهترین منطقه برای مرگ خود نونو تریستائو است. اگر فرناندس هم همین مسیر را طی کرده باشد، ادعای وی مبنی بر اینکه کیلومترها از آخرین منطقه کشف شده توسط نونو تریستائو فراتر رفته است را رد می کند. تبیت به عنوان رود گامبیا هم معرفی می شود اما به همین دلیل نزدیکی به آخرین منطقه کشف شده توسط تریستائو، طرفداران زیادی ندارد. مورخان امروزی بر این باورند که زورارا و باروس اغراق کرده اند که آلوارو فرناندس به گینه امروزی رسیده است. بسیار غیرممکن است که وی از رودخانه بزرگ گبا و جزایر زیاد بیساگوس و دماغه ها و مکان های دیدنی قابل توجه عبور کرده باشد و آن ها را جست وجو نکرده باشد یا اسمی از آن ها نبرده باشد. به علاوه زورارا ادعا می کند که فرناندس همیشه از کیپ ورت عبور می کند، ازین رو «ساحل عموماً به سمت جنوب می رود» که این احتمالات عجیب تر را حذف می کند (ساحل تا جنوب شرق بعد از ک
یپ راکسو ادامه پیدا می کند). تکسیرا دا موتا با مرور اسناد اظهار می کند که احتمالاً رود تبیت که فرناندس از آن عبور کرد رود کازامانس بوده است (۱۲ درجه، ۳۳ دقیقه و ۷ اینچ شمالی و ۱۶ درجه، ۳۵ دقیقه و ۵۰ اینچ غربی، سگنال) و خلیج شنی که آخرین نقطه سفر وی بود اطراف کیپ وارلا (و در ۱۲ درجه، ۱۷ دقیقه و ۱ اینچ شمالی و ۱۶ درجه، ۴۵ دقیقه و ۵۰ اینچ غربی پایین کیپ راکسو در منتها الیه شمالی گینه بیسائو قرار دارد). یعنی فرناندس ۵۰ لیگ (نه ۱۱۰ لیگ) بعد از کیپ ورت دریانوردی کرد. اما کماکان دورترین نقطه اکتشاف پرتغالی ها در دهه ۱۴۴۰ است. تنها مشکل واقعی در مورد فرضیه کازامانس استفاده از کمان های سمی است که در میان مردم سرر، نیمونینکا و ماندینکا از منطقه سالوم گامبیا رایج بود اما در میان مردم جولا (فلوپس) در کازامانس معمول نبود. اما مورخان تردید دارند که تیر سمی به فرناندس اصابت کرده باشد و بر این باورند که تیر معمولی بوده و وی بعد از آن دچار یک عفونت ساده شده بود. زنده ماندن وی گواه بر این است که تیر سمی نبود و البته چنین جراحتی در هیچ دریانورد دیگری گزارش نشد. (به وضوح با سرنوشت نونو تریستائو و خدمه اش در رود دیامبوس متفاوت اس
ت، مردان زیادی به سرعت بر اثر سم نیومینکا جان سپردند. احتمالاً زورارا با توجه به سرنوشت تریستائو به این نتیجه رسید که تمام قبایل جنوبی کیپ ورت از سم استفاده می-کردند). نکته دیگر این است که چرا کشتی فرناندس توسط مردم جولا که چیزی از پرتغالی ها نمی دانستند بر روی رودخانه در کمین نشسته بودند. تاکسیرا دا موتا اشاره می کند دزدیدن زن کنار رودخانه، بومیان را از هدف های خصمانه پرتغالی ها آگاه کرد. البته این باور با مردم جولا که در سواحل کیپ وارلا بودند متفاوت است، استقبال و دست تکان دادن آن ها برای پرتغالی ها نشان می دهد درک اندکی از ماهیت برده داران پرتغالی داشتند. متأسفانه زورارا می گوید آلوارو فرناندس هیچ اسمی از سفر دوم خود ارائه نداده است و محدوده مبهم گزارش شده («بعضی روزها»، «فاصله مشخص») چندان روشنگرانه نیست و کماکان این نتیجه گیری را ناتمام و قابل بحث می گذارد. تنها این نکته مشخص است که فرناندس در سال ۱۴۴۶ دورتر از منطقه سفر قبلی خود رفته است و تا دهه بعد به عنوان رکورد دورترین مقصد اکتشافی پرتغالی ها باقی مانده است. رکورد فرناندس ده سال بعد توسط آلویس کاداموستو، کاوشگر ونیزی در خدمت هنری در سال ۱۴۵۶ شکسته ش
د. کاداموستو ادعا کرد کاشف رودخانه کازامانس است و این رود را به افتخار پادشاه محلی (مانسای) از کازا (قومی تقریباً منقرض شده با قوم بنیوک) نام گذاری کرد.
شبح شاد ۲ یک فیلم کمدی هنگ کنگی به کارگردانی کلیفتون کو که در سال ۱۹۸۵ منتشر شد. این فیلم که توسط ریموند وانگ پاک-مینگ تهیه و نویسندگی شده است، بازیگران اصلی فیلم ریموند وانگ پاک-مینگ، فینی یوان، می لو، شارین چان و جیجی فو می باشند. این فیلم دنباله ای بر فیلم شبح شاد (۱۹۸۴) محسوب می شود. اگرچه این فیلم کمتر از پیش درآمد خود فروش داشت، اما دهمین فیلم پرفروش هنگ کنگ در آن سال بود. در سال ۱۹۸۶ قسمت بعدی این فیلم با عنوان شبح شاد ۳ منتشر شد.
فرزانه معصومیان (زادهٔ ۱۳۴۸ – درگذشتهٔ ۱۲ مرداد ۱۴۰۰) مجری، گوینده و مدرس فن بیان اهل ایران بود. زندگی. فرزانه معصومیان در ۱۳۴۸ در تهران متولد شد. او فارغ التحصیل کارشناسی رشتهٔ الهیات و فقه و کارشناسی ارشد روان شناسی عمومی بود. انتشار یک فراخوان در مجله سروش در سال ۱۳۷۲ برای گویندگی رادیو، وی را ترغیب به همکاری با این رسانه کرد. فرزانه معصومیان در اواخر سال ۱۳۷۳ برای گویندگی خبر همکاری خود را با رادیو آغاز کرد. نخستین همکاری های او با رادیو، در شبکه پیام صورت گرفت. پس از آن در شبکه های مختلف صدا و سیما از جمله رادیو جوان، ایران، پیام، فرهنگ، قرآن، سلامت، ایران کالا و … به فعالیت پرداخت. او همچنین با برنامه های تلویزیونی همچون برنامه گزارش هفتگی، مرزهای سیاست، سپهر سیاست، سینما ماورا، بررسی مطبوعات، رسانه های شبکه خبر، نگاه دو شبکه دو همکاری داشت. فرزانه معصومیان مدرس سخنوری در دانشگاه شریف و طراح و مدرس فن بیان و گویندگی در دانشکده خبر نیز بود. او در سه دوره به عنوان گویندهٔ برتر زن در جشنواره خبر و برنامه های سیاسی سازمان صدا و سیما انتخاب شد. فعالیت ها. از فعالیت های فرزانه معصومیان می توان موارد زیر را نا
م برد: مدرس فن بیان برای گویندگان اخبار استان های سراسر کشور، مدرس دوره های تخصصی فن بیان و گویندگی به مدت ۱۵سال، تدوین آیین نامه گویندگی در برنامه های صداوسیما باری نخستین بار پس از انقلاب ۱۳۵۷، مدرس فن بیان و گویندگی در دانشگاه امیرکبیر، طراح دوره و مدرس فن بیان برای اپراتورهای اورژانس تهران، دبیر و مدیر آموزشگاه در وزارت آموزش و پرورش به مدت ۲۰ سال، عضو انجمن زنان دانشمند جهان اسلام درگذشت. فرزانه معصومیان به دنبال همه گیری ویروس کرونا در ایران در مرداد ۱۴۰۰به این ویروس مبتلا شد اما نتیجهٔ تست پی سی آر او منفی شد. پس از سرفه شدید و علایم کرونا، به بیمارستان رفت و بستری شد. در این زمان ریه و کلیه اش درگیر شده بود و به کما رفت. او ۱۲ مرداد ۱۴۰۰ درگذشت. پیکر فرزانه معصومیان ۱۴ مرداد ۱۴۰۰ در قطعهٔ هنرمندان بهشت زهرا به خاک سپرده شد. جستارهای وابسته. قربانیان و مبتلایان سرشناس دنیاگیری کووید ۱۹ در ایران
شان جیمز ،(زادهٔ ۲۳ سپتامبر ۱۹۸۶)، خواننده، ترانه سرا و موسیقی دان آمریکایی است. او هم به صورت انفرادی و هم با گروه خود یعنی "The ShapeShifters" به فعالیت می پردازد. اوایل زندگی. جیمز در ۲۳ سپتامبر ۱۹۸۶ در خانواده ای مهاجر یونانی در شیکاگو متولد شد و در جنوب شیکاگو بزرگ شد. در کودکی به اجرا در گروه کر یک کلیسای پنطیکاستی محلی پرداخت. او همچنین در دبیرستان به تحصیل در دروس اپرا، ارکستر و آواز پرداخت. حرفه. جیمز کار خود را به عنوان مهندس صدا در استودیوهای موسیقی در نشویل، تنسی آغاز کرد. در سال ۲۰۱۲، او به فیت ویل، آرکانزاس نقل مکان کرد تا حرفه خود را به عنوان یک موسیقیدان دنبال کند. از آنجا شروع به نواختن در سالن های محلی و ضبط آهنگ های خود در استودیو اتاق خواب کرد. در همان سال، اولین آلبوم استودیویی خود را به نام "سایه ها" منتشر کرد. در سال ۲۰۱۳، او کار با گروه خود، The Shapeshifters آغاز کرد. او از آن زمان تاکنون سه آلبوم انفرادی دیگر، یک آلبوم زنده و پنج آلبوم با The Shapeshifters منتشر کرده است. او همچنین شرکت ضبط خود را با نام Shawn James Music تأسیس کرده است. او در اکتبر ۲۰۱۵، کاوری از آهنگ «قلب آمریکایی»
، اثری از A. A. Bondy، اجرا کرد که پس از انتشار در ردیت، وایرال شد و به شهرتی دست یافت. در دسامبر ۲۰۱۶، جیمز با آهنگ "Through the Valley" - که در ۲۰۱۲ منتشر شده است- که توسط شخصیت الی در تریلر نمایشی بازی ویدئویی "آخرین بازمانده از ما قسمت ۲" در سال ۲۰۲۰ بازخوانی شد، به بزرگترین موفقیت خود دست یافت. این آهنگ در صدر چارت آهنگ های وایرال اسپاتیفای در بریتانیا قرار گرفت و در نهایت به بیش از ۶۰ میلیون استریم در پلتفرم های اسپاتیفای، اپل میوزیک و یوتوب دست یافت. در ۵ ژوئن ۲۰۲۰، او نسخه ای دوباره ضبط شده از این آهنگ را در آستانه انتشار بازی، دو هفته بعد منتشر کرد. یک روز قبل از انتشار بازی، آهنگ توسط موسیقیدان استرالیایی تش سلتانا بازخوانی شد و در کانال یوتوب پلی استیشن استرالیا همراه با موزیک ویدیویی با عنوان آخرین بازمانده از ما قسمت ۲ برای اولین بار منتشر شد. نسخه اصلی آهنگ از جیمز را می توان به طور خلاصه در هنگام شروع بازی با هدفون الی شنید. زندگی شخصی. جیمز از سال ۲۰۰۳ با میشل، دوست دختر دوران نوجوانی خود، در سیاتل زندگی می کند.
دمیترو توتچیف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال تورپیدو زاپروژیا، باشگاه فوتبال متالورگ زاپروژیا، باشگاه فوتبال اورال یکاترینبورگ، باشگاه فوتبال آق تپه، باشگاه فوتبال دنیپرو، باشگاه فوتبال آرسنال کی یف، باشگاه فوتبال تیومن، باشگاه فوتبال بالتیکا کالینینگراد، باشگاه فوتبال دینامو کی یف، باشگاه فوتبال اسپارتاک نعلچیک، و باشگاه فوتبال کارپاتی لویو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده است.
دمیترو چومک (؛ زادهٔ ) ورزشکار وزنه برداری اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
دمیترو خمنوفسکی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کریفباس کریفیی ریه، باشگاه فوتبال پومفرادینا، و باشگاه فوتبال زوریا لوهانسک اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال اوکراین، زیر ۲۱ سال اوکراین، و اوکراین بازی کرده است.
دمیترو رزنیک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال فورسکلا پولتاوا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال Ukraine national under-19 football team، زیر ۲۰ سال اوکراین، زیر ۲۱ سال اوکراین، و اوکراین بازی کرده است.
دمیترو میخیلنکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال متالورگ زاپروژیا، باشگاه فوتبال بیتار اورشلیم، باشگاه فوتبال دنیپرو، باشگاه فوتبال هاپوئل تل آویو، و باشگاه فوتبال دینامو کی یف اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اوکراین و اوکراین بازی کرده است.
دمیترو وینورادتس (؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش شنا اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲۵ مدال طلا، ۶ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده است.
دمیترو هرچیشکین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ماریوپول، باشگاه فوتبال شاختار دونتسک، باشگاه فوتبال چورنومورتس اودسا، و باشگاه فوتبال زوریا لوهانسک اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال Ukraine national under-19 football team، زیر ۲۱ سال اوکراین، و اوکراین بازی کرده است.
دمیتری میلیوتنکو (؛ – ) بازیگر اهل امپراتوری روسیه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی و نشان لنین شده است.
دمیر اتاسوی (؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش شنا اهل ترکیه است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
دنیس اولینیک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دنیپرو، باشگاه فوتبال آرسنال کی یف، باشگاه فوتبال متالیست خارکوف، باشگاه فوتبال دینامو کی یف، و باشگاه فوتبال ویتس آرنهم اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال Ukraine national under-16 football team, Ukraine national under-17 football team, Ukraine national under-18 football team, Ukraine national under-19 football team، زیر ۲۱ سال اوکراین، و اوکراین بازی کرده است.
دنیس اونیشچنکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دنیپرو، باشگاه فوتبال ماریوپول، باشگاه فوتبال هاپوئل تل آویو، باشگاه فوتبال دینامو کی یف، باشگاه فوتبال زوریا لوهانسک، و باشگاه فوتبال فورسکلا پولتاوا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده است.
دنیس ددککو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کریفباس کریفیی ریه، باشگاه فوتبال آستانه، باشگاه فوتبال دینامو کی یف، باشگاه فوتبال آمکار پرم، باشگاه فوتبال لوچ ولادی وستوک، باشگاه فوتبال کراسنودار، و باشگاه فوتبال فورسکلا پولتاوا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال Ukraine national under-16 football team, Ukraine national under-17 football team, Ukraine national under-18 football team, Ukraine national under-19 football team، زیر ۲۱ سال اوکراین، و اوکراین بازی کرده است.
دنیس دوبروف (؛ زادهٔ – ۱۰ مهٔ ۲۰۲۲) ورزشکار ورزش شنا اهل اوکراین بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱۰ مدال طلا، ۶ مدال نقره، ۱۰ مدال برنز شده بود.
دنیس سیزننکو (؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش شنا اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
دنیس کوژانوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال شاختار دونتسک، باشگاه فوتبال ماریوپول، و باشگاه فوتبال کارپاتی لویو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده است.
دنیس کولکوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اورال یکاترینبورگ، باشگاه فوتبال دنیپرو، باشگاه فوتبال ماریوپول، باشگاه فوتبال متالیست خارکوف، باشگاه فوتبال شاختار دونتسک، و باشگاه فوتبال فورسکلا پولتاوا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال Ukraine national under-19 football team، زیر ۲۱ سال اوکراین، و اوکراین بازی کرده است.
دنیس هالیدو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال تاوریا سیمفروپول، باشگاه فوتبال اوورلا اوژهورود، و باشگاه فوتبال متالورگ دونتسک اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اوکراین، Crimean Tatars national football team، و اوکراین بازی کرده است.
دوروفیوا (؛ – ) خواننده، طراح مد، بازیگر، مجری، طراح، مجری تلویزیون، و یوتیوبر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
دوریان رودنیتسکی (؛ زادهٔ ) موسیقی دان، و آهنگساز اهل ایالات متحده آمریکا است.
دیمیترو پارفنف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دنیپرو، باشگاه فوتبال آرسنال کی یف، باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو، باشگاه فوتبال دینامو مسکو، باشگاه فوتبال چورنومورتس اودسا، باشگاه فوتبال خیمکی، باشگاه فوتبال آرسنال تولا، و باشگاه فوتبال ساترن رامنسکویه اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اوکراین و اوکراین بازی کرده است.
دیمیترو تیپوشکین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زسکا مسکو، باشگاه فوتبال ینی سئی کراسنویارسک، باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو، باشگاه فوتبال موردوویا سارانسک، باشگاه فوتبال دینامو مسکو، و باشگاه فوتبال سوکول ساراتوف اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده است.
دیمیترو یاکوونکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کریفباس کریفیی ریه، باشگاه فوتبال زسکا مسکو، باشگاه فوتبال کاماز نابرژنیه چلنی، باشگاه فوتبال دنیپرو، باشگاه فوتبال آتیراو، باشگاه فوتبال ژمچوژینا-سوچی، و باشگاه فوتبال ساترن رامنسکویه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده است.
رایسا ندشکاوسکا (؛ زادهٔ ۱۷ فوریه ۱۹۴۳) بازیگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "کمیسر" اشاره نمود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه نیکا شده است.
رجینا تورنکو (؛ زادهٔ ) خواننده و سخنران اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
رزا سارکیسیان (؛ زادهٔ ) کارگردان نمایش، نمایشگاه گردان اهل اوکراین است.