Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اُتو اشتاینهاسل (؛ ۱۰ مارس ۱۸۷۹ – ۲۰ ژوئن ۱۹۴۰) یک اس اس-اوبرفورر اتریشی، رئیس پلیس شهر وین و از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۰، رئیس اینترپُل بود. او در جوانی و به طور مخفیانه به نیروهای اس اس اتریش پیوست. اتو اشتراسر مدعی بود که اشتاینهاسل یکی از مأموران گشتاپو بود که در ژوئیه ۱۹۳۳ سعی کردند وی را بدزدند و پس از بازگرداندن به آلمان، زندانی کنند، اما تلاش شان با شکست مواجه شد. پس از قتل صدراعظم اتریش انگلبرت دلفوس در ۲۵ ژوئیه ۱۹۳۴، اشتاینهاسل مقز شناخته شد و به حبس طویل المدت محکوم شد.
صدف اسپهبدی (زادهٔ ۱۵ بهمن ۱۳۷۲ - ساری) بازیگر ایرانی است. او فعالیت خود را در سال ۱۳۹۶ و با بازی در فیلم کوتاه "راحانا" آغاز و همان سال در مجموعهٔ تلویزیونی "سفر در خانه" ایفای نقش کرد. او برای بازی در نقش زنی معتاد در فیلم "علفزار" (۱۴۰۰) برندهٔ سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد. زندگی و حرفه. صدف اسپهبدی در ۱۵ بهمن ۱۳۷۲ در ساری به دنیا آمد. پدرش دانش آموخته رشتهٔ تاریخ است و در دانشگاه تئاتر کار می کرد و خواهرش دندان پزشک است. اسپهبدی در بهشهر سکونت داشت. در کودکی به بازیگری علاقه مند شد و اولین بار در ۷ سالگی با خواهرش و دختران همسایه نقش اسب و خواهر سیندرلا را به صورت تئاتر محلی بازی کرد. او در رشتهٔ دندان پزشکی قبول شد، اما انصراف داد و در دانشکده هنر دانشگاه آزاد اسلامی تهران مرکز در رشتهٔ کارگردانی تئاتر تحصیل کرد. اسپهبدی فعالیت حرفه ای خود را با بازی در نقش دختر تک تیرانداز کرد در فیلم کوتاه "راحانا" (۱۳۹۶) آغاز کرد. او برای این نقش به زبان عربی صحبت کرد. او همچنین اجرای برنامهٔ "همیشه خونه" در شبکه آموزش در کنار فرهاد جم را بر عهده داشته است. او در سال ۱۴۰۰ در اولین تجربهٔ سینمایی خود نقش ز
نی معتاد به نام فریبا را در فیلم "علفزار" با موضوع اجتماعی به کارگردانی کاظم دانشی ایفا کرد. او برای این نقش هر شب ۱۰ کیلومتر پیاده روی می کرد و در هشت ماه ۲۵ کیلوگرم از وزن خود کاهش داد. نقش آفرینی او از سوی چند منتقد تحسین شد. حسین جوانی در وبگاه سینماتیکت نوشت: «لازم نیست که او حرف بزند تا معلوم شود مواد مخدر چه به روزش آورده است؛ از راه رفتنش هم پیداست که نه تنها سال ها اسیر اعتیاد است، بلکه هیچ تلاشی هم برای ترک کردن نمی کند.» او برای این نقش برندهٔ جوایز سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل زن جشنواره فیلم فجر و بهترین بازیگر زن از جشن حافظ شد.
براون هاوس () نام عمارتی بود در شهر مونیخ، که میان میدان کارولینن و کونیشس واقع شده و معروف به کاخ بارلو بود و در سال ۱۹۳۰ برای نازی ها خریداری شد. آنها این ساختمان را به مقر اصلی حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان (NSDAP) تبدیل کردند. نام این عمارت از رنگ لباس های اولیه حزب نازی گرفته شده است که قهوه ای بودند (برای جزئیات بیشتر به رنگ سیاسی مراجعه کنید). بسیاری از نازی های پیشرو، از جمله آدولف هیتلر، دفاتر خود را در طول حیات حزب در این ساختمان حفظ کردند. براون هاوس در خلال جنگ جهانی دوم توسط بمباران نیروهای متفقین ویران شد. هاینریش هیملر رئیس تیم محافظت و امنیت خانه براون بود.
داگلاس دبلیو. «دوگ» میچل (Douglas W. "Doug" Mitchell) (زادهٔ ۲۵ ژوئیه ۱۹۵۳ – درگذشت ۱۳ مارس ۲۰۲۰)، اقتصاددان و همه چیزدان آمریکایی بود که کارهای چشم گیری در حوزه های بسیار گوناگون اقتصادی و مالی (اقتصاد کلان، بانکداری، بهینه سازی سبد سرمایه گذاری، قضیه انتخاب عمومی، مالیه عمومی و بازارهای کالا) و همچنین در آمار و ریاضیات (رمزنگاری، کنترل بهینه، روش های اقتصادسنجی، انتخاب تحت شرایط عدم قطعیت و ریاضیات مقدماتی) انجام داد. سابقه آکادمیک. میچل مدرک لیسانس علوم خود را در رشته اقتصاد از مؤسسه فناوری جورجیا (۱۹۷۴ میلادی) و مدرک دکترای تخصصی خود را از دانشگاه پرینستون (۱۹۷۸ میلادی) کسب کرد. او به عنوان استاد در دانشکده های اقتصاد دانشگاه تمپل، دانشگاه تگزاس-آستین و دانشگاه ویرجینیای غربی خدمت می کرد. او در ۲۰۰۳ میلادی به عمر ۴۹ سالگی با درجه استاد تمام از دانشگاه ویرجینیای غربی بازنشسته شد تا خود را بیشتر در کارهای متنوع در خارج از حوزه اقتصاد، از جمله ویرایش در ویکی پدیا وقف نماید. حرفه. در سال های میان ۱۹۷۸ تا ۲۰۰۳ میلادی، میچل در ۲۳ کمیته رساله اقتصادی در دانشگاه ویرجینیای غربی، دانشگاه تگزاس-آستین و دانشگاه تمپل
خدمت نموده و از این میان ریاست ۱۰ کمیته رساله اقتصادی را بر عهده داشت، (شاگردان وی شامل هربرت ای. تایلور و جورجی جیلیس بود). میچل ۷۵ مقاله علمی در ژورنال های ذیل منتشر نمود: نقدنامه اقتصادی آمریکا، مجله مالی، مجله مدیریت علمی، نقدنامه اقتصادی بین المللی، ژورنال اقتصادسنجی، ژورنال اقتصاد، مجله تحلیل کمی و مالی، ژورنال کسب وکار و تحلیل آمار اقتصادی، ژورنال پول، کریدت و بانکداری، ژورنال انتخاب عمومی، جریده ریاضی و مجله رمزنگاری (Cryptologia). او از سال های ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۶ و بار دیگر از ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۸ میلادی به عنوان عضو هیئت مشاوره ویراستاری ژورنال اقتصاد و کسب وکار خدمت نمود. دستاوردها. دستاوردهای میچل به طور چشم گیری متنوع است. علاوه بر مقالات او در حوزه های فرعی اقتصاد و مالی، کارهای او شامل دستاوردهای در حوزه های ریاضی، آمار، نظریه آشوب، کنترل بهینه و رمزنگاری است. کار او در حوزه آمار که مشخصه تأخیر معکوس چندجمله ای (PIL) برای تخمین مدل های رگرسیون سری زمانی را معرفی نمود، (میچل و اسپیکر، ۱۹۸۶ و اسپیکر، میچل و جیلیس، ۱۸۹۸) به طور گسترده ای کاربرد دارد. به عنوان مثال، به کینیدی (۲۰۰۳، صفحه ۲۲۴) و بسته رگرسیون شازا
م که شامل طرزالعمل PIL میچل و اسپیکر به عنوان گزینه ای در رگرسیون OLS (کم ترین مربعات معمولی) است، مراجعه نمایید. زندگی شخصی. دوگ میچل در بوفالو، نیویورک زاده شده و در ۱۳ مارس ۲۰۲۰ در کلینیک کلیولند درگذشت. هنگام مرگ وی، همسرش دو ژانگ که از دانشگاه ویرجینیای غربی دکترای تخصصی دارد، در قید حیات بود. پس از مرگ او، اعضای خانواده اش در روز سه شنبه ۱۷ مارس، از مهمانان در خدمات سوخت گاه و خاکسپاری بوسچ – کلیولند، ۴۳۳۴ جاده پیرل، کلیولند، اوهایو – پذیرایی نمودند.
آخیم گرکه (؛ – ) زیست شناس، شجره شناس و سیاستمدار اهل آلمان بود. وی رئیس حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان در مونیخ بود و از آوریل ۱۹۳۳ به عنوان مشاور نژادی و شجره شناس در وزارت کشور مشغول به کار شد. گرکه ابداع کنندهٔ سیستم فکری «پیشگیری نژادی» بود که ازدواج میان یهودیان و آریایی ها را ممنوع می کرد. تعریف گرکه از یهودی بودن این بود که، هر کسی بیش از ۱/۱۶ خونش از نژاد یهود باشد، یهودی محسوب می شود. در سال ۱۹۳۲، رودلف جردن، راینهارت هایدریش را متهم کرد یک آریایی اصلی و خالص نیست. چون در سیستم فکری نازی ها، این موضوع اتهام سنگین و مهمی بود، گرگور اشتراسر، آخیم گرکه را مآمور ساخت تا دربارهٔ نژاد و تبار هایدریش تحقیق کند. گرکه گزارش داد که هایدریش «... اصالتاً آلمانی و عاری از هرگونه خون رنگی و یهودی» است. او تأکید کرد که این شایعات بی اساس است. در سال ۱۹۳۵، گرکه به اتهام همجنس گرایی از کار برکنار شد. پس از جنگ وی به عنوان بایگان و کارمند شهرداری به کارش ادامه داد.
گکوی مخملی ستبر یا گکوی ستبر گونه ای از گکوهای بومی استرالیا است.
جیمز ولف (; – ) نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که به خاطر اصلاحات آموزشی اش شناخته شده بود و به عنوان یک سرلشکر، عمدتاً به خاطر پیروزی اش بر فرانسوی ها در سال ۱۷۵۹ در نبرد دشت های آبراهام در کبک به یاد آورده می شود. او که پسر یک ژنرال برجسته، ادوارد ولف، بود، اولین مأموریت خود را در سنین جوانی دریافت کرد و در طول جنگ جانشینی اتریش، خدمات گسترده ای را در اروپا تجربه کرد. خدمت او در فلاندر و اسکاتلند، جایی که در سرکوب شورش یعقوبی ها شرکت داشت، توجه مافوق هایش را به خود جلب کرد. پیشرفت شغلی او با پیمان صلح ۱۷۴۸ متوقف شد و او بیشتر هشت سال بعدی را در خدمت پادگان در ارتفاعات اسکاتلند گذراند. او که در ۱۸ سالگی سرتیپ بود، در ۲۳ سالگی به درجه سرهنگ دومی رسید. آغاز جنگ هفت ساله در سال ۱۷۵۶ فرصت های جدیدی را برای پیشرفت به ولف داد. نقش او در حمله نافرجام به روشفورت در سال ۱۷۵۷، ویلیام پیت را بر آن داشت تا او را به عنوان فرمانده دوم لشکرکشی برای تصرف قلعه لویی بورگ منصوب کند. پس از موفقیت در محاصره لویی بورگ، او فرمانده نیرویی شد که برای تصرف شهر کبک از رودخانه سنت لارنس بالا رفت. پس از
یک محاصره طولانی، ولف یک نیروی فرانسوی به فرماندهی مارکی دو مونتکالم را شکست داد و به نیروهای بریتانیایی اجازه داد تا شهر را تصرف کنند. ولف در اوج نبرد دشت های آبراهام به دلیل جراحات ناشی از سه گلوله تفنگ کشته شد. روز بعد، مونتکالم نیز درگذشت. نقش ولف در تصرف کبک در سال ۱۷۵۹ برای او شهرت ماندگاری به ارمغان آورد و او به نمادی از پیروزی بریتانیا در جنگ هفت ساله و گسترش ارضی پس از آن تبدیل شد. او در نقاشی «مرگ ژنرال ولف» به تصویر کشیده شده است که در سراسر جهان مشهور شد. ولف پس از مرگش به «قهرمان کبک»، «فاتح کبک» و همچنین «فاتح کانادا» ملقب شد، زیرا تصرف کبک مستقیماً به تصرف مونترال منجر شد و به کنترل فرانسه بر این مستعمره پایان داد.
گکوی مخملی مشبک گونه ای از گکوهای بومی استرالیا است.
شاهزاده آرتور، دوک کانات و استراثارن (; – ) فیلد مارشال ارتش بریتانیا و سیاستمدار بود. هفتمین فرزند و سومین پسر ملکه ویکتوریای بریتانیا و شاهزاده آلبرت ساکس-کوبورگ و گوتا بود. او به عنوان فرماندار کل کانادا، دهمین فرزند از زمان کنفدراسیون کانادا و تنها شاهزاده بریتانیایی که این سمت را داشت، خدمت کرد. آرتور قبل از ورود به آکادمی نظامی سلطنتی در وولیچ در سن ۱۶ سالگی، توسط معلمان خصوصی آموزش دید. پس از فارغ التحصیلی، به عنوان ستوان در ارتش بریتانیا منصوب شد، جایی که حدود ۴۰ سال خدمت کرد و در بخش های مختلف امپراتوری بریتانیا خدمت کرد و به درجه فیلد مارشال رسید. در این مدت، او همچنین به عنوان دوک سلطنتی منصوب شد و دوک کانات و استراترن و همچنین ارل ساسکس شد. در سال ۱۹۰۰، او به عنوان فرمانده کل ایرلند منصوب شد، که از این امر پشیمان شد. ترجیح او پیوستن به لشکرکشی علیه بوئرها در آفریقای جنوبی بود. در سال ۱۹۱۱، او به عنوان فرماندار کل کانادا منصوب شد و جایگزین آلبرت گری، ارل گری چهارم، به عنوان نایب السلطنه شد. او این سمت را تا سال ۱۹۱۶ که ویکتور کاوندیش، نهمین دوک دوونشایر، جانشین او شد، بر عهده داشت. او در سال های او
ل جنگ جهانی اول به عنوان نماینده پادشاه و در نتیجه فرمانده کل قوا کانادا فعالیت می کرد. پس از پایان دوره نیابت سلطنت، آرتور به بریتانیا بازگشت و وظایف سلطنتی مختلفی را در آنجا و ایرلند انجام داد، در حالی که دوباره وظایف نظامی را بر عهده گرفت. اگرچه در سال ۱۹۲۸ از زندگی عمومی بازنشسته شد، اما تا قبل از مرگش در سال ۱۹۴۲، همچنان حضور خود را در ارتش آشکار می کرد. او آخرین پسر بازمانده ملکه ویکتوریا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب، مدال آلبرت و نشان ردیمر شده است.
ریچارد دوک بوخان سوم (Richard Duke Buchan III) (زادهٔ ۳ ژوئیه ۱۹۶۳)، متخصص امور مالی، دیپلمات، کشاورز و نوع دوست آمریکایی است. او بنیان گذار و مدیرعامل شرکت خصوصی «سرمایه گذاران جهانی هانتر» است. بوخان از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۱ سفیر ایالات متحده در اسپانیا و آندورا بود. اوایل زندگی و تحصیلات. بوخان در نزدیکی هندرسون، ایالت کارولینای شمالی و در مزارع تنباکو و احشام خانواده اش پرورش یافت. در سال ۱۹۸۵، او مدرک لیسانس اقتصاد و زبان اسپانیایی خود را از دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل و در سال ۱۹۹۱، مدرک MBA را از مدرسه کسب وکار هاروارد دریافت کرد. بوخان هنگام حضور در دانشگاه کارولینای شمالی، در برنامهٔ تحصیلی خارج از کشور در دانشگاه سویل در اسپانیا از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۴، ثبت نام کرد و همچنین در سال ۱۹۸۰ در دانشگاه والنسیا دانش آموخت. او بعدها دربارهٔ تحصیلات خود در اسپانیا بیان کرد: «مطالعهٔ زبان، ادبیات و فرهنگ اسپانیایی، نقطهٔ عطف ورود من به دنیای خارج از آمریکا بود و چشم اندازی جهانی را به من القا کرد». حرفه: سرمایه گذاری جهانی. در اوایل دههٔ ۱۹۹۰، بوخان سرمایه گذاری در حرفهٔ بانکداری را آغاز کرد. از سال ۱۹۹۲ تا ۱۹۹۷، ا
و مدیر سرمایه گذاری در شرکت خدمات مالی مریل لینچ بود. بوخان در آنجا در حوزهٔ سرمایه گذاری شرکت های جهانی و ادغام و مالکیت در بخش خدمات مالی در کشورهای آمریکای لاتین، ایالات متحده و اروپا صاحب نظر شد. در سال ۲۰۰۱، بوخان شرکت «سرمایه گذاران جهانی هانتر» را در نیویورک تأسیس نمود. در سال ۲۰۰۷، این شرکت تقریباً ۱٫۵ میلیارد دلار دارایی های تحت مدیریت داشت. پس از نوسان های ۴۶ درصدی سهام ایالات متحده، میان سال های ۲۰۰۱ و مارس ۲۰۱۱، بوخان یکی از صندوق های سرمایه گذاری خود را به دلیل زیان های ناشی از بحران بدهی اروپا، در دسامبر ۲۰۱۱ بست و پول سرمایه گذاران را برگرداند. او شرکت «سرمایه گذاران جهانی هانتر» را به دفتری خانوادگی برای مدیریت دارایی های خانواده اش تبدیل کرد. بوخان هنوز مدیریت دو صندوق سرمایه گذاری را برعهده دارد که در صنایع مختلف، از جمله املاک و مستغلات، فعالیت می کنند. دیپلماسی. در ۲ نوامبر ۲۰۱۷، بوخان از سوی سنای ایالات متحده، بدون مخالفت سناتورهای دموکرات یا جمهوری خواه و با اخذ کامل آرا، به عنوان سفیر تأیید شد. در ۱۱ دسامبر ۲۰۱۷، او مراسم تحلیف خود را به جا آورد. در سال ۲۰۱۹، بوکان به تغییر توافق نامهٔ
مالیاتی دوجانبه کمک کرد تا مالیات مضاعف برای شرکت هایی که در هر دو کشور فعالیت می کنند، لغو شود. بوخان حامی دموکراسی و حقوق بشر در حوزه های مختلف بود و بارها عقایدش را علیه رژیم های استبدادی، به ویژه ونزوئلا و کوبا، مطرح کرده است. در نوامبر ۲۰۱۹، او به مرز ونزوئلا با کلمبیا سفر کرد تا توجه بقیه را به فاجعهٔ انسانی به بار آمده از سوی رژیم نیکلاس مادورو و متحد اصلی او، کوبا، جلب کند. بوخان در روزنامهٔ اسپانیایی ال موندو نوشت: «زنان باردار ونزوئلایی را دیدم که در زایشگاهی بسیار شلوغ منتظر زایمان بودند. کودکان نحیف و سالمندانی را دیدم که چشم به راه یک وعده غذا در نوانخانه بودند. کودکان دارند، از گرسنگی می میرند. سالمندان به دارو و مراقبت نیاز دارند. این وضعیت باید پایان یابد. … وقت آن است که با دیکتاتورها مقابله شود». بوخان با خوان گوایدو، رئیس جمهور موقت ونزوئلا، در مادرید ملاقات کرد تا بر حمایت راسخ ایالات متحده از مجلس شورای ملی تأکید کند. او همچنین موفق شد شرکت نفتی اسپانیایی Repsol را بازنشسته کند تا برای اجتناب از تحریم ها، به فعالیت های خود در ونزوئلا پایان دهد. سیاست. بوخان عضو نهاد ریاست جمهوری کمیتهٔ مل
ی جمهوری خواهان است و به عنوان رئیس جلسه در کمیتهٔ ملی جمهوری خواهان در ایالت های نیویورک و فلوریدا فعالیت کرده است. او به کمیتهٔ ملی جمهوری خواهان، کمیتهٔ سنای ملی جمهوری خواهان، کمیتهٔ کنگرهٔ ملی جمهوری خواهان، انجمن فرمانداران جمهوری خواه و افرادی نظیر ران دسنتیس و مارکو روبیو کمک های مالی فراوانی کرده است. بوخان و همسرش هانا در سال ۲۰۱۶، ابتدا از کمپین ریاست جمهوری فرماندار سابق، جب بوش، حمایت کردند و عضو کمیتهٔ اقدام سیاسی بوش بودند، هرچند بعدها جزو اولین حامیان مالی کمپین ریاست جمهوری دونالد ترامپ شدند. بشردوستی. در سال ۲۰۱۱، بوخان صندوق The Buchan Excellence Fund را در دپارتمان ادبیات و زبان های رومی در دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل تأسیس کرد؛ «بزرگ ترین اهداییهٔ فردی در کارولینا که برای حمایت از اساتید، دانشجویان مقاطع تحصیلی لیسانس، کارشناسی ارشد و دکتری در رشتهٔ زبان، ادبیات و فرهنگ اسپانیایی اختصاص داده شده است». این صندوق به دانشجویان و اساتید کمک می کند تا به پژوهش های خود دربارهٔ فرهنگ و زبان شناسی اسپانیایی ادامه دهند و همچنین امکان سفرشان را به اسپانیا و دیگر کشورهای اسپانیایی زبان فراهم
می کند. در سال ۲۰۱۲، این صندوق از پروژهٔ دپارتمان ادبیات و زبان های رومی دانشگاه کارولینای شمالی به نام 21st Century Pen Pals، برنامهٔ طرح تبادل تصویری میان دانش آموزان آمریکایی و اسپانیایی، حمایت کرد. در دسامبر ۲۰۱۶، پس از آن که بوخان برای خرید و بازسازی کتابخانهٔ عمومی و قدیمی چپل هیل کمک مالی کرد تا بتوان آن را به دفتر مرکزی بنیاد تبدیل کرد، بنیاد Buchan House، بنیاد هنر و علوم در دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل افتتاح شد. بوخان نایب رئیس هیئت امنای بنیاد هنر و علوم دانشگاه کارولینای شمالی بود و همچنین عضو شورای بشردوستانهٔ دانشگاه و کابینهٔ برنامه ریزی کمپین دانشگاه است. او همچنین به جذب سرمایه برای دانشکدهٔ بازرگانی هاروارد کمک کرده است. زندگی شخصی. بوخان و همسرش هانا سه فرزند دارند. آن ها مالک و مدیر مزارعی هستند که در آنجا اسب و بیش از ۱۰۰ نوع گوجه فرنگی و سبزیجات پرورش می دهند. خانوادهٔ بوخان صاحب یک غرفهٔ محصولات کشاورزی هستند که در آن انواع جدیدی از گوجه فرنگی پرورش می دهند و محصولات شان را به خیریه ها اهدا می کنند. محل سکونت اصلی بوخان در پالم بیچ، فلوریدا است. بوخان مسلط به زبان اسپانیایی است،
با زبان فرانسه آشنایی داشته و دانشی اولیه از زبان های ایتالیایی و کاتالان دارد.
جان دنتون پینکستون فرنچ (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ارل (عنوان) و صلیب نظامی ۱۹۱۴-۱۹۱۸ (فرانسه) شده است. او که در کنت متولد شده بود، خدمت کوتاهی را به عنوان ناوآموز در نیروی دریایی سلطنتی گذراند و سپس به عنوان افسر سواره نظام مشغول به کار شد. او به سرعت ارتقا یافت و در عملیات امداد گوردون خود را نشان داد. او در طول جنگ دوم بوئر به یک قهرمان ملی تبدیل شد. او فرماندهی سپاه اول در آلدرشات را بر عهده داشت، سپس به عنوان بازرس کل نیروها خدمت کرد و در سال ۱۹۱۲ به عنوان رئیس ستاد کل امپراتوری منصوب شد. او به آماده سازی ارتش بریتانیا برای یک جنگ احتمالی اروپایی کمک کرد و از جمله کسانی بود که اصرار داشتند سواره نظام همچنان برای استفاده از شمشیر و نیزه آموزش ببیند. در جریان حادثه کوراگ، او مجبور شد از سمت خود استعفا دهد. مهم ترین نقش فرنچ فرماندهی کل نیروی اعزامی بریتانیا در یک سال و نیم اول جنگ جهانی اول بود. پس از آنکه بریتانیایی ها در نبردهای مونس و لو کاتئو تلفات سنگینی متحمل شدند، فرنچ می خواست نیروها را برای تجدید قوا از خط متفقین خارج کند و تنها پس
از یک جلسه خصوصی با وزیر جنگ، لرد کیچنر، که پس از آن از او کینه به دل داشت، با شرکت در اولین نبرد مارن موافقت کرد. در ماه مه ۱۹۱۵، او اطلاعاتی در مورد کمبود گلوله ها را به مطبوعات درز داد به این امید که کیچنر را برکنار کند. تا تابستان ۱۹۱۵، فرماندهی فرنچ به طور فزاینده ای در لندن توسط کیچنر و دیگر اعضای دولت و همچنین توسط داگلاس هیگ، ویلیام رابرتسون و دیگر ژنرال های ارشد فرانسه مورد انتقاد قرار گرفت. پس از نبرد لوس، که در آن آزادسازی کند سپاه یازدهم از نیروی ذخیره توسط فرنچ به دلیل عدم دستیابی به یک موفقیت قاطع در روز اول مورد انتقاد قرار گرفت، نخست وزیر اچ. اچ. اسکویت خواستار استعفای او شد. فرنچ به عنوان فرمانده کل نیروهای داخلی برای سال های ۱۹۱۶-۱۹۱۸ منصوب شد. او سپس در سال ۱۹۱۸ به مقام ستوان لرد ایرلند رسید، سمتی که در بیشتر دوران جنگ استقلال ایرلند (۱۹۱۹-۱۹۲۲) آن را بر عهده داشت. در این مدت، او خاطرات خود را در سال ۱۹۱۴ منتشر کرد که کتابی نادرست و مورد انتقاد فراوان بود.
اویگین کرانتس (؛ – ) نوازنده پیانو، موسیقی دان و آموزگار موسیقی اهل آلمان بود. وی فرزند نقاش آلمانی «موریتس کرانتس» بود و پس از تحصیل در دانشکده موسیقی کارل ماریا فون وبر در درسدن، به آموزشگاری و مربی گری موسیقی در «هنرستان موسیقی درسدن» روی آورد. وی پدربزرگ مادری راینهارت هایدریش بود.
شاهزاده ویلیام آگوستوس، دوک کامبرلند (; - ) نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. وی سومین و کوچک ترین پسر جورج دوم بریتانیای کبیر و ایرلند و همسرش، کارولین آنسباخ، بود. او از سال ۱۷۲۶ دوک کامبرلند بود. او بیشتر به خاطر نقشش در سرکوب قیام جاکوبیت ها در نبرد کالودن در سال ۱۷۴۶ به یاد آورده می شود، که او را در بخش هایی از بریتانیا محبوب کرد. او اغلب با لقبی که مخالفان توری اش به او داده اند، شناخته می شود: «قصاب» کامبرلند. کامبرلند در بیشتر جنگ جانشینی اتریش، با کمک جان لیگونیه، فرماندهی ارتش میدانی اصلی متفقین در فلاندرز را در دفاع از هلند اتریشی و جمهوری هلند بر عهده داشت. کامبرلند که در رأس بزرگ ترین استقرار نیروهای بریتانیایی در این قاره از زمان مارلبورو قرار داشت و در مخالفت با مارشال باتجربه فرانسوی، موریس دو ساکس، بود، لشکرکشی هایش نتوانست از سقوط دژهای دفاعی هلند جلوگیری کند. بین سال های ۱۷۴۸ تا ۱۷۵۵ او تلاش کرد تا مجموعه ای از اصلاحات ارتش را تصویب کند که با مقاومت مخالفان و خود ارتش مواجه شد. پس از کنوانسیون کلوسترزون در سال ۱۷۵۷، او دیگر هرگز فرماندهی نظامی فعالی را در دست نگرفت و توجه خود را به سیاس
ت و مسابقات اسب دوانی معطوف کرد.
کاترین، دوشس کنت (؛ ( – ) نیکوکار و آریستوکرات اهل بریتانیا بود. وی عضوی از خانواده سلطنتی بریتانیا است. او با شاهزاده ادوارد، دوک کنت، نوه پادشاه جرج پنجم، ازدواج کرد. دوشس کنت در سال ۱۹۹۴ به کاتولیک گروید؛ او اولین عضو خانواده سلطنتی بود که از زمان تصویب قانون حل و فصل ۱۷۰۱ به طور علنی به این مذهب گروید. دوشس ارتباط نزدیکی با دنیای موسیقی داشت و به عنوان عضوی از چندین گروه کر فعالیت داشته است. در ۸ سپتامبر ۲۰۲۲، او پس از مرگ ملکه الیزابت دوم، به مسن ترین عضو زنده خانواده سلطنتی بریتانیا تبدیل شد.
آلن فرانسیس بروک (; – ) فرمانده نظامی و سیاست مدار اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب و نشان ردیمر شده است. افسر ارشد ارتش بریتانیا بود. او در طول جنگ جهانی دوم رئیس ستاد کل امپراتوری، فرمانده حرفه ای ارتش بریتانیا، بود و در ۱ ژانویه ۱۹۴۴ به درجه فیلد مارشالی ارتقا یافت. بروک به عنوان افسر توپخانه آموزش دید و در سال ۱۹۲۹ فرمانده مدرسه توپخانه، لارک هیل شد. او قبل از جنگ جهانی دوم فرماندهی های مختلفی در سطح لشکر و سپاه را بر عهده داشت و در سال ۱۹۴۰ فرمانده نیروهای داخلی شد. سپس در سال ۱۹۴۱ رئیس ستاد کل امپراتوری شد. در این نقش، او بر استراتژی و به ویژه بر صحنه مدیترانه تمرکز داشت. در اینجا، اهداف اصلی او خلاص شدن از شر نیروهای محور در شمال آفریقا و بیرون راندن ایتالیا از جنگ بود، در نتیجه مدیترانه را برای کشتیرانی متفقین باز می کرد و سپس وقتی متفقین آماده شدند و آلمانی ها به اندازه کافی ضعیف شدند، حمله از طریق کانال مانش را انجام می داد. سپس او استراتژی عقب راندن نیروهای آلمانی در اروپای غربی را تدوین کرد. بروک به عنوان رئیس کمیته ستاد کل، مشاور نظامی ارشد وینستون چرچیل، نخست وزیر، بود و ن
قش هماهنگ کننده تلاش های نظامی بریتانیا در پیروزی متفقین در سال ۱۹۴۵ را بر عهده داشت. پس از بازنشستگی از ارتش بریتانیا، او در زمان تاجگذاری ملکه الیزابت دوم در سال ۱۹۵۳ به عنوان لرد عالی رتبه انگلستان خدمت کرد. خاطرات جنگی او به دلیل انتقاد از چرچیل و دیدگاه های صریح بروک در مورد دیگر چهره های برجسته جنگ، توجه ها را به خود جلب کرد.
جان استندیش سورتیز پرندرگاست ورکر (; – ) افسر عالی رتبهٔ ارتش بریتانیا بود و در جنگ جهانی دوم به عنوان فیلد مارشال به انگلستان خدمت کرد. او نقش بسیار مهمی در فرماندهی نیروهای اکسپدیشنری بریتانیا در آغاز جنگ داشت. فیلد مارشال گورت از سال ۱۹۴۴ تا ۱۹۴۵ میلادی، به عنوان کمیسر عالی فلسطین به تاج وتخت بریتانیا خدمت کرد. او به عنوان یک افسر جوان در طول جنگ جهانی اول، به خاطر اقداماتش در طول نبرد کانال دو نورد، مفتخر به دریافت صلیب ویکتوریا شد. در طول دهه ۱۹۳۰، او به عنوان رئیس ستاد کل امپراتوری (رئیس حرفه ای ارتش بریتانیا) خدمت کرد. او بیشتر به خاطر فرماندهی نیروی اعزامی بریتانیا که در سال اول جنگ جهانی دوم به فرانسه اعزام شد و سال بعد از دانکرک تخلیه شد، شناخته می شود. گورت بعدها به عنوان فرماندار جبل الطارق و مالت و کمیسر عالی فلسطین و ماوراء اردن خدمت کرد.
ادی کارل براون (Eddie C. Brown) (زادهٔ ۲۶ نوامبر ۱۹۴۰)، مدیر سرمایه گذاری، کارآفرین و نوع دوست آمریکایی است. براون که به خاطر ذکاوتش در انتخاب سهام شهرت دارد، بنیان گذار و رئیس شرکت «مدیریت سرمایه براون» است. این شرکت در بالتیمور مستقر بوده و از زمان بازگشایی در سال ۱۹۸۳، بیش از ۱۰ میلیارد دلار دارایی تحت مدیریتش اندوخته است. براون عاشق جهانگردی و از طرفداران موسیقی جاز است. او و همسرش، سیلویا، از طریق بنیاد خانوادهٔ ادی سی. و سی. سیلویا براون، میلیون ها دلار به خیریه های مختلف کمک کرده اند. اوایل زندگی. براون در آپوپکا، ایالت فلوریدا، دهکده ای زراعی در بخش مرکزی ایالت متکی به اقتصاد زراعت محور و با قوانین جیم کرو، که سیاهان و سفیدپوستان را سخت گیرانه در دنیای مجزا و نابرابرشان محصور کرده بود، از مادری ۱۳ ساله به نام آنی مای براون به دنیا آمد. مادرش در ۱۵ سالگی آن شهر را ترک کرد. از آن ایام به بعد، پدربزرگ و مادربزرگ براون، جیک و میمی براون و دایی اش، جیک براون جونیور، پرورش او را عهده دار شدند. اولین بار در دورهٔ تحصیلات ابتدایی بود، که براون نشان داد چقدر مشتاق کسب دانش است. همین شیفتگی باعث شد تا مادربزرگش
هزینهٔ ماشین تحریر و کلاس های ماشین نویسی نوه اش را بپردازد. مادربزرگش مصرانه می کوشید تا براون به خاطر کمک مالی به آن ها مجبور نشود در باغ های مرکباتِ آپوپکا دست به کارهای یدی بزند. حتی تا به امروز، براون هنوز می تواند ماهرانه ۶۰ کلمه بدون اشتباه در دقیقه تایپ کند. براون در شش سالگی از دایی اش شیوهٔ رانندگی با کامیون بی دیواره را آموخت، این نوع کامیون به میوه چینان در بار زدن جعبه های پرتقال، گریپ فروت و نارنگی در باغ های مرکبات آپوپکا کمک می کرد. دایی اش همچنین یک شرکت مشروبات الکلی قاچاق را در مرکز فلوریدا اداره می کرد و تحت نظارت او، براون در ۱۱ سالگی ماشین های حاوی ویسکی خانگی را جابه جا می کرد. یکی از بستگان براون تلفنی ماجرا را به مادر او خبر داد. مادرش هم فرزندش را به آلن تاون، ایالت پنسیلوانیا برد. براون به دبیرستانی مختلط در آلن تاون رفت و در آنجا نیز جزو شاگردان ممتاز بود. او با کسب نمرهٔ ممتاز، به عنوان یکی از پنج دانش آموز ممتاز آمریکایی-آفریقایی تبار در میان ۷۶۰ دانش آموز، از دبیرستان آلن تاون فارغ التحصیل شد. براون هنوز برای رفتن به کالج برنامه ای نداشت تا این که زنی سفیدپوست از اهالی آلن تاون
که در حوزهٔ تجارت تابوت سازی فعال بود، از طریق وکیل به او پیشنهاد بورسیهٔ تحصیلی داد. براون هیچ وقت آن زن را ندید و یکی از حسرت های همیشگی اش این است که کاش می توانست رو در رو از او تشکر می کرد. بااین حال، مهربانی آن زن، براون را به انجام امور بشردوستانه علاقه مند کرد. به خاطر لطف و بزرگواری آن زن بود که براون در سال ۱۹۶۱، مدرک لیسانس علوم در رشتهٔ مهندسی برق را از دانشگاه هاوارد در واشینگتن دی.سی. دریافت کرد. حرفه. پس از فارغ التحصیلی از هاوارد، براون چند ماه در شرکت پیمان کاری پدافند مارتین ماریتا در اورلاندو، ایالت فلوریدا فعالیت کرد و در آنجا مسئول کنترل کیفی موشک های بالستیک قاره پیما شد. براون به خاطر تعهدی که به برنامهٔ آموزش افسران ذخیرهٔ ارتش در دانشگاه هاوارد داشت، به ناچار دست از کار کشید و با سمت ستوانی به پادگان مونمووث در نیوجرسی رفت. پس از دو سال خدمت تمام وقت به عنوان افسر رستهٔ مخابرات، او به بخش توسعهٔ سیستم ها در شرکت آی بی ام در پکیپسی، نیویورک پیوست. براون در آنجا به مدت پنج سال به طراحی مدارهای کامپیوتری برای ابرکامپیوترها پرداخت و همچنین مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ مهندسی برق از