Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رنگ کرم قهوه ای (ایزابلین یا گاهی ایزابلا)، به رنگ زرد خاکستری کم رنگ، فندقی کم رنگ، کرم قهوه ای کم رنگ یا رنگ پوستی است. این ماده عمدتاً در رنگ پوست جانوران، به ویژه رنگ پر در پرندگان و در اروپا، در اسب یافت می شود. رنگ «کرم قهوه ای» یکی از رنگ های مورد پسند در دکوراسیون داخلی منزل و ساختمان است. همچنین از لحاظ تاریخی در مورد مد نیز اعمال شده است. نخستین رکورد شناخته شده از این کلمه در سال ۱۶۰۰ به عنوان «رنگ ایزابلا» بود. این کاربرد پس از اینکه در سال ۱۸۵۹ به چاپ رسید، در ادبیات با «ایزابلین» جایگزین شد. ریشه شناسی. نخستین استفاده ثبت شده از "ایزابلا" به عنوان نام یک رنگ در انگلیسی در سال ۱۶۰۰ بود، برای توصیف یک مورد در فهرست کمد لباس الیزابت یکم انگلستان: "یک لباس گرد به رنگ ایزابلا ساتن … ست شده با اسپنگل های نقره ای». "ایزابلین" به عنوان یک اصطلاح نخستین بار در مجله "Ibis" در سال ۱۸۵۹ توسط هنری بیکر تریسترام برای توصیف رنگ رایج پرهای بالایی در پرندگان شمال آفریقا استفاده شد. منشأ کلمه نامشخص است؛ نبود قطعیت ناشی از این امر، سبب تلاش هایی برای ارائه ریشه شناسی ایجاد کرده و به یک افسانه برجسته منجر شده است.
در جانوران. این اصطلاح در اشاره به رنگ پرها در نام گونه های پرنده طاووسک بوته ای ایزابلینا، چکچک دشتی و سنگ چشم دم سرخ و همچنین در سایر توصیف های پرندگان یافت می شود. اختلال رنگدانه ژنتیکی "ایزابلینیسم" که در پرندگان دیده می شود، از کلمه رنگی مشتق شده است و نوعی سفیدگرایی است که به دلیل کاهش یکنواخت در تولید و بیان ملانین ایجاد می شود و در نتیجه مناطقی از پرهای پشت پرنده که معمولاً سیاه هستند، به شدت محو می شود. یا در ظاهر ایزابلین می شوند. ایزابلینیسم در چندین گونه پنگوئن گزارش شده است. ایزابلین و ایزابلا اصطلاح هایی هستند که در اروپا به اسب های پالومینو یا کرملو بسیار کم رنگ، جانورانی با رنگ پوششی که به شکل های مختلف کرم، طلایی کم رنگ یا تقریباً سفید توصیف می شود، به کار می روند. این کاربرد اصلی نسخه های فرانسوی ("isabelle") و آلمانی ("Isabella") این کلمه است. در اسب ها، این رنگ در اثر عمل ژن کرم ایجاد می شود، یک ژن رقیق کننده ناقص غالب که اسبی با پوشش طلایی و چشم های تیره در حالت هتروزیگوت و اسبی کرم رنگ روشن با چشم های آبی در حالت هموزیگوت تولید می کند. یک زیرگونه از خرس قهوه ای هیمالیایی ("Ursus arctos
isabellinus") به دلیل رنگ آن نامیده می شود و گاهی به عنوان خرس ایزابلین نیز شناخته می شود. این توضیحات همچنین در بریتانیا برای سگ های دوبرمن فندقی رنگ استفاده شده است.
نمایندگی ویلر یک فیلم کمدی و رمانتیک آمریکایی محصول سال ۱۹۶۳ به کارگردانی آرتور هیلر با بازی جیمز گارنر و لی رمیک است. این فیلم توسط کمپانی مترو گلدوین مایر توزیع شد. بازیگران مکمل فیل هریس، چیل ویلز، جیم بکوس، پت کراولی، جان آستین، پت هرینگتون جونیور، هاوارد مک نیر و رابرت استاروس می باشند. داستان. مولی تاچر دلال یک شرکت سهامی است که در شرکتی معروف شده است. هنگامی که این شرکت رو به ورشکستگی می رود، باید کسی را بسوزاند؛ مولی انتخاب واضح آن است. برای اجتناب از اتهام تبعیض جنسی، او وظیفه یک کار غیرممکن را قبول می کند تا سهام یک شرکت مبهم به نام «ابزارهای جهانی» را تخلیه کند؛ وقتی او نتواند این کار را انجام دهد بهانه ای برای اخراج او خواهد داشت … شبکه خانگی. این فیلم در ۲۵ آوریل ۲۰۱۷ در دیسک بلوری منتشر شد.
آیین ژرمنی () یا پاگانیسم ژرمنی () شامل کارهای دینی گوناگون مردم ژرمن از عصر آهن تا مسیحیت در قرون وسطی بود. اعمال مذهبی یک عنصر اساسی از فرهنگ اولیه ژرمنی را نشان می دهد. هم از بقایای باستان شناسی و هم از منابع ادبی، می توان تعدادی از باورهای مشترک یا نزدیک به هم را در میان مردمان ژرمن تا قرون وسطی، زمانی که آخرین نواحی در اسکاندیناوی مسیحی شد، ردیابی کرد. این دین که ریشه اش به دین نیاهندواروپایی می رسد، در طول دوره مهاجرت هندواروپایی ها، گسترش یافت و شاخه های مختلفی از آن در میان مردمان ژرمن شمالی، مردمان ژرمن اروپای قاره ای و آنگلوساکسون ها وجود آمد. پراکندگی جغرافیایی. ژرمانیا اصطلاحی رومی برای اشاره به منطقه شرق رود راین و شمال دانوب و تا جزایر دریای بالتیک بود (نام آن از ژولیوس سزار سرچشمه می گیرد که در رساله خود در مورد جنگ های گالی، از آن استفاده کرد). منطقه اصلی ژرمن ها، در اروپای باستان در دشت های شمال اروپا قرار داشت که عمدتاً شامل آلمان امروزی، هلند، دانمارک و شبه جزیره اسکاندیناوی می شود. با این حال، مرزهای ژرمنیا به وضوح مشخص نشده بود، زیرا جمعیت ژرمنی های زیادی در داخل مرزهای امپراتوری روم زندگ
ی می کردند و نفوذ روم به «ژرمنیای آزاد» در آن سوی مرز لیمز رسیده بود. در اروپای مرکزی، فرهنگ سلتیک از قبل مسلط بود و آداب مذهبی اولیه ژرمنی ها تحت تأثیر سلت ها قرار داشت. بعدها، عناصر فرهنگ رومی با فرهنگ ژرمنی که از شواهد باستان شناسی از خدایان رومی، مجسمه ها و استخراج طلا فهمیده می شود، مخلوط شد. مردم ژرمن هرگز واقعاً یک گروه یکنواخت با فرهنگ مشترک نبوده اند، اما برخی از سیستم های اعتقادی کلی در متون مربوط به قرون وسطی شناخته شده اند، که ممکن است نتیجه ادغام عقاید مختلف در سراسر قبایل ژرمنی در سراسر اروپای مرکزی باشد. در میان مردم ژرمن شرقی، رگه هایی از بت پرستی گوتیک را می توان از آثار و شواهد اندک یافته شده تشخیص داد. به گفته مورخ جان ثور اوینگ، به عنوان یک دین، نسخه ژرمنی متشکل از «پرستندگان فردی، سنت های خانوادگی و فرقه های منطقه ای در یک چارچوب کاملاً سازگار» بود. ژولیوس سزار. یکی از قدیمی ترین منابع مکتوب در مورد دین ژرمنی، اثری از ژولیوس سزار است، جایی که او آداب و رسوم بسیار پیچیده سلتی را با سنت های بسیار «ابتدایی» آلمانی مقایسه می کند: شیوه زندگی آلمانی ها بسیار متفاوت است. آنها هیچ کشیشی برای ریاس
ت بر امور مربوط به خداوند ندارند و اشتیاق زیادی برای قربانی کردن ندارند. آنها فقط آن پدیده هایی را خدا می دانند که می توانند درک کنند و با قدرت آنها آشکارا به آنها کمک می شود، خورشید، آتش و ماه. دیگران را حتی بر اساس شنیده ها نمی شناسند. تمام زندگی آنها صرف شکار و تعقیب نظامی می شود. توصیفات سزار از مذهب قبایل ژرمنی با آنچه که منابع دیگر نشان می دهند بسیار متفاوت است و بنابراین توسط محققان دینی مدرن ارزش بالایی به آن داده نمی شود. به طور کلی، او آلمانیا را به عنوان سرزمین عجایب وحشیانه توصیف می کند که بسیار متفاوت از ایتالیایی است که از آن آمده است؛ بنابراین بسیاری از ویژگی هایی که او به آن جمعیت نسبت می دهد با رومی ها در تضاد است. با این حال، یکی از جزئیات جالب، شناسایی مهم ترین خدای گال ها است که همان مرکوری رومی است. او همچنین به دیگر خدایان رومی که در باورهای آلمانی یافت می شوند اشاره می کند. در میان خدایان، مرکوری مهم ترین فرقه را دارد. تصاویر مقدس او بسیار متداول است. گال ها او را مخترع هر هنر و مهارت، راهنمای جاده ها و سفرها می نامند و معتقدند که او بیشترین قدرت را برای تجارت و سودجویی دارد. پس از او،
آنها به آپولو، مارس و مشتری احترام می گذارند. این افراد فکر می کنند و معتقدند که آپولو بیماری را از بین می برد و مشتری بر خدایان آسمانی حکومت می کند و مریخ بر جنگ حاکم است. تاسیتوس. تاسیتوس در حدود سال ۱۰۰ پس از میلاد توصیفات متأخر و بسیار دقیقی از دین ژرمن ها کرده است. توصیفات قوم نگاری او در آلمان بسیار ارزشمند است. بر این اساس، اقوام ژرمن هم انسان و هم حیوانات دیگر را برای خدایان خود قربانی می کردند که او آن ها را با هرکول و مارس یکی می دانست. او همچنین می گوید که بزرگ ترین گروه، سوئیبی ها نیز اسیران جنگی رومی را برای الهه ای قربانی کردند که او را با ایسیس یکی دانست. خدای دیگری که او را نرتوس می نامد، توسط تعدادی از گروه ها در منطقه شمال غربی به عنوان یک الهه پرستش می شود. طبق گزارش تاسیتوس، پیروان او معتقد بودند که نرتوس مستقیماً در امور انسانی تعامل دارد. زیارتگاه اصلی او در بیشه کاستوم واقع در یک جزیره بود. یک گاری سرپوشیده که توسط نرگاوی کشیده می شد به الهه اختصاص داشت و فقط کاهن اعظم اجازه داشت آن را لمس کند. این کشیش توانست الهه را در حال قدم گذاشتن در گاری ببیند. این گاری در سراسر کشور حمل شد و به ه
ر کجا رسید جشنی به افتخار او برپا شد. زمانی که الهه از تماس با فانی ها خسته شد، کشیش ها جشن ها را به پایان رساندند، سپس گاری شسته شد. برده ای که مراسم تطهیر را انجام می داد، متعاقباً به دریاچه انداخته شد و به عنوان قربانی غرق شد. در مدت سفر الهه، این قبایل به جنگ نمی رفتند و به هیچ سلاحی دست نمی زدند. به گفته تاسیتوس، آلمانی ها ساختمان های معابد را خانه های نامناسب برای خدایان می دانستند، و آنها را به شکل انسانی مانند رومی ها به تصویر نمی کشیدند. در عوض، خدایان را در جنگل ها یا باغات مقدس پرستش می کردند. عصر آهن. هنگامی که امپراتور روم کنستانتین بزرگ در سال ۳۳۷ پس از میلاد درگذشت، علیرغم اینکه به مسیحیت گروید، بت پرستی هنوز توسط مردم ژرمن دنبال می شد. با این حال، کنستانتین مراسم بت پرستی را در معابد مذهبی منتخب در سراسر امپراتوری ممنوع نکرد. زمانی بین سال های ۳۹۱–۳۹۲، تئودوسیوس اول اعلامیه ای رسمی صادر کرد که اعمال مذهبی بت پرستی را در سراسر منطقه تحت نفوذ خود غیرقانونی اعلام کرد و جانشینان مختلفی مانند ژوستینیانوس اول نیز به همین ترتیب عمل می کردند. فرانک ها مستقیماً از بت پرستی به مسیحیت آریانی تحت رهبری کل
وویس اول در حدود سال ۴۹۶ میلادی تغییر دین دادند. سرانجام قبایل گوتیک از ایمان آریانی خود دور شدند و در سال ۵۸۹ به مسیحیت نیقیه گرویدند. باورهای بت پرستی در میان مردمان ژرمن توسط برخی از مورخان رومی پیشین گزارش شده است و در قرن ششم پس از میلاد، نمونه دیگری از این امر زمانی نمایان می شود که مورخ و شاعر بیزانسی، آگاثیاس، اظهار داشت که دین آلمانی ها «بدون شک و بدون تردید همان بت پرستی» است. با این حال، در طول عصر آهن، فرهنگ آلمانی به طور فزاینده ای در معرض تأثیر مسیحیت و فرهنگ مدیترانه قرار گرفت. به عنوان مثال، اولفیلاس مسیحی کتاب مقدس را از یونانی به گوتیک ترجمه کرد و اولین ترجمه شناخته شده کتاب مقدس را به زبان آلمانی ایجاد کرد. جنبه دیگری از این پیشرفت را می توان به عنوان مثال در جوردنز مشاهده کرد که داستان گوت ها ، را در قرن ششم نوشت، آنها بیش از ۱۵۰ سال مسیحی بودند و بر منطقه اصلی روم باستان، (ایتالیا) تسلط داشتند. جردنس نوشت که خدای اصلی گوت ها مارس است که معتقد بودند در میان آنها متولد شده است. این مورخ از نام اصلی خدا استفاده نمی کند، بلکه از شکل لاتین (Mars) استفاده می کند. گوت ها در قرن چهارم و در زمانی
که آیین کاتولیک به دین غالب امپراتوری روم تبدیل شد، به شکل آریانی مسیحیت گرویدند و این امر برچسب بدعت گذار را برای آنها به ارمغان آورد. با گذشت زمان، سنت های مذهبی باستانی با فرهنگ مسیحی، ابتدا در جنوب، سپس در شمال، جایگزین شد. انگلستان. در انگلستان در پی مهاجرت ژرمن ها ادیان ژرمنی گسترش یافت و با آیین های پیشینی رومی در بریتانیا تلفیق شد. منابع. منابع مکتوب کمی در خصوص بت پرستی ژرمنی وجود دارد، و تعداد کمی از آنهایی که وجود دارند توسط مؤمنان آن دین نوشته شده است. ادبیات شفاهی سنتی مرتبط با دین پیش از مسیحیت به احتمال زیاد عمداً نابود شده است زیرا نهادهای مسیحی در آلمان، انگلستان و اسکاندیناوی در قرون وسطی مسلط شدند. با این حال، شرح اعمال مذهبی اولیه ژرمنی ها در آثار نویسندگان رومی مانند تاسیتوس یافت می شود. فقط در ایسلند قرون وسطی مقدار زیادی از مطالب به زبان آلمانی در مورد سنت های بت پرستی نوشته می شد. این آثار برای درک ما از سنت های مذهبی کهن اهمیت زیادی دارند. با این حال، این منابع پس از مسلط شدن مسیحیت در ایسلند توسط نویسندگانی که خود مسیحی بودند، ثبت شده است. برخی از آثار مربوط به این دین ژرمنی در آثار
دیگر مسیحیان قرون وسطی مانند نیبلنکلید (Nibelungenlied) درآلمانی و بیوولف (Beowulf) به انگلیسی باستان حفظ شده است. فرهنگ فولکلور قرون وسطی و پس از قرون وسطی نیز به عنوان منبعی برای فهم باورهای قدیمی تر مورد استفاده قرار گرفته است. اما این نیز تحت تأثیر مسیحیت قرار گرفته و شکل گرفته اند. با این حال، در حالی که داستان ها می توانند به سرعت در طول زمان تغییر کنند و متون متأخر را به شواهدی غیرقابل اعتماد برای درک فرهنگ اولیه آلمانی تبدیل کنند، زبان تا حدودی قابل پیش بینی تر تغییر می کند. از طریق روش تطبیقی، می توان کلمات را در زبان های مرتبط با هم مقایسه کرد و به طور عقلانی بازسازی کرد تا صورت های گمشده و پیشین آن ها فهمیده شود و تا حدی معنای قدیمی آن را فهمید. این شیوه به نوبه خود امکان بازسازی نام برخی از خدایان، موجودات فراطبیعی و اعمال آیینی را فراهم می کند. به عنوان مثال، همه زبان های ژرمنی از یک اسم خنثی مشابه برای نشان دادن خدایان بت پرست استفاده می کنند: گوب گوتیک، خدای انگلیسی باستان، گات آلمانی باستانی، و کود (guð) در نورس قدیم؛ بنابراین، در دین باستانی ژرمن ها مطمئناً کلمه ای مشابه با معنای مشابه داشته
است. اعمال آیینی. آثار مذهب بت پرستی ژرمنی در قدیمی ترین دوره های عصر آهن سلتیک، از طریق یافته های باستان شناسی شناخته شده است. این آثار معمولاً شامل اشیایی که در دریاچه ها و مرداب ها کشف می شوند می شود، در میان این آثار بسیاری از آنها به عصر نوسنگی تا عصر برنز بازمی گردند. مردم آن زمان احتمالاً باتلاق ها و مرداب ها را مکان های مقدسی می دانستند که در آن تماس با قدرت های الهی امکان پذیر بود. تاسیتوس خانه الهه ژرمنی، نرتوس، را در جزیره ای در یک دریاچه توصیف کرده است. در چندین باتلاق، پیکره های چوب خام فرآوری شده یافت شده است که عموماً افرادی را نشان می دهد و شامل نمادهایی با ویژگی های جنسی شدیداً تأکید شده است. این امراحتمالاً نشان می دهد که خدایان باروری بت پرستان اولیه آلمانی با آب مرتبط بوده اند. این واقعیت که قربانی عنصر اساسی دین ژرمنی بوده را می توان در این واقعیت مشاهده کرد که در انواع منابع، اعم از باستان و قرون وسطی، در نام مکان ها، آثار مادی و در متون اساطیری بت پرستی آلمانی، جایی که حتی خدایان قربانی می کردند، وجود دارد. قربانی کردن اشیاء فرستاده شده از طریق تخریب یا قرار دادن فیزیکی آن در مکان هایی
که افراد زنده دیگر به آنها دسترسی ندارند در این راستا بوده است. اغلب این قربانی کردن ها شامل سوزاندن قربانی ها یا انداختن آنها به دریاچه ها بوده است. یکی از عناصر مهم این مراسم جشن قربانی بوده که شامل خوردن و آشامیدن فراوان بوده است. قربانی های بزرگ در مکان هایی متمرکز انجام می شده است، و در بسیاری از مکان ها در سرتاسر جایی که زمانی آلمان باستانی بود، بقایای چنین مکان هایی یافت شده است. مجسمه های چوبی نیز مانند مردم قربانی شدند. قربانیان انسانی متحمل مرگ ناگهانی و خشونت آمیز می شدند، یافته های باستان شناسی در باتلاق ها - در جایی که زمانی آلمان بوده است -این اطلاعات را تأیید می کند. آلن آ. لوند، مورخ دانمارکی، معتقد است که قربانیان به این دلیل کشته شده بودند که آن ها را جادوگرانی می دانستند که برای جامعه بدبختی به ارمغان می آوردند. او این امر را با این واقعیت توضیح می دهد که قربانیان در باتلاق ذغال سنگ قرار داده شده بودند، جایی که آنها حل نمی شدند و در نتیجه به جهان دیگر منتقل نمی شدند، بلکه برای همیشه در یک حالت مرزی بین این جهان و جهان دیگر می ماندند. رسم بت پرستان آلمانی ها این بود که برای خدایانشان سلاح عر
ضه می کردند. در جنوب اسکاندیناوی، حدود ۵۰ مکان وجود دارد که در آن ها اسلحه ها به دریاچه پرتاب شده است. در این مکان ها فقط سلاح و دارایی ها قربانی می شدند. هیچ استخوان انسانی در هیچ کدام از این مکان ها یافت نمی شود و فقط استخوان های حیوانات (غیرانسان) که بیشتر مربوط به اسب ها است یافت شده است. شمشیرها خم شده، نیزه ها و سپرها شکسته اند. اکثر این نوع قربانی ها مربوط به دوره بین ۲۰۰–۵۰۰ پس از میلاد می باشد و بسیاری از آنها در جوتلند شرقی بین سوئد و دانمارک است. قربانی کردن سلاح های دشمن شکست خورده توسط آلمانی ها برای خدایانشان در روایت های باستانی نیز آمده است و بخشی از پیشکشی به اودین است که طی آن قربانی کردن سلاح ارتباط بین پرستندگان و خدا را تأیید می کند. تأثیر. در دوران گذار بین عصر مفرغ و عصر آهن (حدود ۵۰۰ سال قبل از میلاد) تغییری در آداب و رسوم زندگی و مذهبی رخ داد. یافته های باستان شناسی جامعه ای را نشان می دهد که تغییر یافته، به جای دفن مردگان، اکنون شروع به سوزاندن آن ها می کردند تا آنها را به طور تشریفاتی درون زمین بگذارند. این رسم تدفین تا زمان گذار به مسیحیت در قرون وسطی همچنان غالب بود. در منابع بعدی
، به نظر می رسد که مردم ژرمن معتقد بودند که مردگان از طریق سوزاندن در یک ملکوت آسمانی به زندگی خود ادامه می دهند، در حالی که کسانی که بدون سوزاندن در زمین گذاشته می شدند، در آنجا باقی می مانند. در میان یافته هایی که احتمالاً اهمیت مذهبی داشته اند، اشیایی با منشأ سلتی غالب هستند و نقوش اساطیری که در بسیاری از موارد یافت می شوند، پیوندهای روشنی با منطقه مدیترانه یا فرهنگ سلتیک دارند. بر این به گفته مالکوم تاد مورخ، تشخیص آلمان های اولیه از سلت ها براساس شواهد باستان شناسی به تنهایی، تقریباً غیرممکن است. در حالی که اطلاعات محدودی در مورد اساطیر ژرمنی در اوایل عصر آهن در دسترس است، بقایای آثاری که وجود دارد نشان می دهد که تغییراتی در باورهای مذهبی مردم ژرمن در طول قرن ها رخ داده است. آثار دین رومی. همچنین ببینید: دین در روم باستان تا حدود سال ۴۰۰ پس از میلاد، مرزهای امپراتوری روم تنها حدود ۳۰۰ کیلومتر با اسکاندیناوی فاصله داشت و حتی به سایر قبایل آلمانی زبان نزدیکتر بود. امپراتوری روم قدرت مسلط آن زمان، هم از نظر سیاسی، هم از نظر اقتصادی و هم از نظر فرهنگی در این بخش از جهان بود. با رشد امپراتوری روم و برقراری ار
تباط با فرهنگ های مختلف در منطقه وسیعی از اروپا، سنت های محلی در نهایت شروع به وام گرفتن عناصر فرهنگی برگرفته از رومیان کردند. این امر در مورد مردم ژرمن نیز صدق می کند. یک مثال گویا این است که تا سال ۳۰۰ پس از میلاد، مردم ژرمن شروع به تقسیم هفته به هفت روز کردند که هر روز به نام خدایی خاص نامگذاری شده است. نمونه های بیشتر شامل مجسمه هایی است که یک سنت مشترک کلی در سراسر اروپا، شمال نزدیک و شمال آفریقا ایجاد می کنند. در شمال اروپا، مجسمه های کوچک تر با شباهت های آشکار به مدل های رومی حاصل کاوش های باستان شناسی - به ویژه، در فانن - مربوط به سال های ۲۰۰ تا ۴۰۰ پس از میلاد، از پیکرهایی تشکیل شده اند که می توانند روی یک میز بایستند یا از فلز یا چوب ساخته شده اند. متأسفانه نمی توان تشخیص داد که این شخصیت ها کدام یک از خدایان را به تصویر می کشند یا در مورد اعتقادات مذهبی متصل به آن ها چیز زیادی وجود ندارد. با این حال، ویژگی خاص چهره های ژرمنی، فقدان چهره های زن است که در امپراتوری روم محبوبیت داشتند، که نشان دهنده انصرافی عمدی است. در بافت رومی، این نوع پیکره ها عمدتاً در خانه های شخصی مورد استفاده قرار می گرفتند، ج
ایی که آنها را بر روی محراب خانه های کوچک قرار می دادند. با این حال، مشخص نیست که آیا آنها برای همان هدف در کشورهای شمال اروپا استفاده شده اند یا خیر. به تدریج، این چهره ها دوباره از یافته ها ناپدید می شوند و از عصر وایکینگ ها فقط تعداد بسیار کمی و کوچک شناخته شده است. زمانی بین سال های ۴۰۰ تا ۵۰۰ پس از میلاد، مقدار طلا افزایش یافت، همان طور که کاوش های باستان شناسی در سراسر اروپای شمالی نشان می دهد - این احتمالاً به استفاده گسترده از مزدوران ژرمنی توسط رومیان در تلاش برای گسترش امپراتوری خود مربوط می شود. در این عصر مدال های طلای گرد با الهام از سکه های رومی ظاهر شدند که با تصاویر بالدر، تیر و اودین مزین شده بودند. این خدایان به طور برجسته توسط طبقات بالا و پادشاهان آلمانی پرستش می شدند. در این مثال، از تکنیک های رومی برای بازتولید و انتقال عقاید و مذهب آلمانی استفاده شده است. دوره پسا مسیحی. مناطق اروپای مرکزی که ساکنان آن اقوام ژرمنی بودند، بین قرن های ششم و هشتم به طور اسمی مسیحی شدند و به دنبال آن مردم اسکاندیناوی در قرن های هشتم تا دوازدهم مسیحی شدند. با این حال، عناصر مربوط به اساطیر باستانی در قرون وس
طی در قالب افسانه ها، ماجراها و داستان های حماسی و فولکلور باقی ماند. در رابطه با مذهب نورس قدیم و تا حدی بت پرستی آنگلوساکسون، منابع مکتوب در اروپای مرکزی ماهیتی بسیار پراکنده دارند. برای مثال، افسون های مرسبورگتنها متن پیش از مسیحیت است که به آلمانی باستانی نوشته شده است و شامل ذکر خدایان فولا، وودان و فریگ است. در متون دیگر، از جمله وقایع نگاری ها و بازنمایی های تاریخی، اشاراتی به دین بت پرستی، مانند تخریب بناهای مربوط به آن توسط شارلمانی در نوشته های ایرمنسول بیان شده است با وجد اینکه بت پرستی توسط مسیحیت به حاشیه رانده شد، بخش هایی از دین پیش از مسیحیت در فرهنگ مردمان روستایی باقی ماند. اساطیر ژرمنی در افسانه ها باقی ماندند، و برادران گریم آن ها را جمع آوری و در آثار خود منتشر کردند. بت پرستی ژرمنی در برخی از گروه های فاشیست وابسته به جنبش مدرن هیتلری احیا شدند.
ساری کمر (به قزاقی: Сарыкемер، سارىکەمەر}} یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در شهرستان بایزق واقع شده است. ساری کمر ۲۴٬۳۱۴ نفر جمعیت دارد.
کریم رئیسی نیا (زادهٔ ۱۱ دی ۱۳۰۸ در تهران) کشتی گیر ناشنوای اهل ایران و دارندهٔ مدال طلای المپیک ناشنوایان است. او چهار مدال کشتی آزاد و فرنگی ناشنوایان را در رده ۶۷–۶۲ کیلوگرم ۱۹۵۷ میلان و ۱۹۶۱ هلسینکی به دست آورد. با این حال به دلیل مصدومیت نتوانست در رده ۷۹–۷۳ کیلوگرم بازی های واشینگتن، دی.سی. ۱۹۶۵ مدالی کسب کند و در هر دو رده آزاد و فرنگی در جایگاه چهارم ایستاد. او از دوستان ابوالحسن ایلچی کبیر و غلامرضا تختی بود. منصور رئیسی نیز پسرعموی اوست. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
کالودمادا (به لاتین: Kaludemada) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
کالاپاتولا (به لاتین: Kalapathwela) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
فرِد اویلسنر (؛ (۲۷ فوریه ۱۹۰۳ – ۷ نوامبر ۱۹۷۷)، سیاست مدار کمونیست، اقتصاددان و شخصیت ارشد سیاسی آلمانی بود. اویلسنر در سال ۱۹۵۰ میلادی عضو دفتر سیاسی (پولیتبورو) حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان شد. با این حال، او در سال ۱۹۵۸ در مورد ماجرای موسوم به «شیردوان - Schirdewan» مورد بی مهری قرار گرفته و از پولیتبورو کنار گذاشته شد. تنش ها در رأس دولت تا حدی به وجود آمده بود که کشور می بایست مایل باشد به فشار مسکو برای استالین زدایی پاسخ مثبت بدهد. اویلسنر توانست از منظر اقتصادی و سیاسی به نفع کاهش محتاطانه محدودیت ها استدلال کند. پس از مدتی حدود یک سال که در طی آن تصور می شد رهبر آلمان شرقی، والتر اولبریخت، آماده پیشنهادها است، سقوط سیاسی کارل شیردوان، فرِد اویلسنر و یکی دو نفر دیگر به عنوان نشانه ای تلقی شدند که سنت گرایان تندروهای اقتصادی در کنترل باقی خواهند ماند. در سپتامبر ۱۹۵۹ اویلسنر انتقاد-خودی را تحت عنوان «"فرصت طلبی و کوری سیاسی"» ("Opportunismus und politische Blindheit") در سال های ۱۹۵۶/۵۷ منتشر کرد. زندگی او. زادگاه و سال های ابتدائی. فرِد اویلسنر در لایپزیک متولد شد. پدرش، آلفرِد اویلسنر، عضو فعال حزب دم
وکراتیک سوسیال بود و بعداً فعال و یکی از مقامات برجسته حزب کمونیست شد. مادرش در تجارت پوشاک کار می کرد. اویلسنر پس از این که به مدرسه متوسطه در نزدیکی ویسنفیلس (Weißenfels) رفت در آنجا ساکن شد، جاییکه میان سال های ۱۹۱۷ و ۱۹۱۹ میلادی یک دوره استاد شاگردی در تجارت و فرزکاری در آسیاب بیودتز را آغاز کرد. در همان زمان او تحصیلات خود را ادامه داده، در کلاس های عصرانه یک دانشکده تجارت حضور می یافت. سیاسی شدن. او در سال ۱۹۱۷ میلادی به سوسیالیست های جوان («Sozialistische Arbeiter-Jugend"/SAJ) و در سال ۱۹۱۸ به سوسیالیست های جوان آزاد («Freie sozialistische Jugend"/FSJ) ملحق شد. او به دلیل «فعالیت های سیاسی اش» پس از هژده ماه از برنامه استاد شاگردی کنار زده شد. هرچند اویلسنر هنوز شانزده سال سن داشت، در می ۱۹۱۹ به حزب مستقل دموکراتیک سوسیال («Unabhängige Sozialdemokratische Partei Deutschlands"/USPD) پیوست. این حزب چند سال قبل در نتیجه انشعاب از حزب اصلی SPD شکل گرفته بود. در آن زمان علت اصلی انشعاب تصمیم رهبری SPD برای رای دهی در حمایت از کمک مالی جنگ بود. در سال ۱۹۱۹ جنگ پایان یافت و مشکلات اقتصادی منجر به افزایش قطبی
شدن سیاسی می شد. انقلاب روسیه سال ۱۹۱۷ باعث شد تا احتمالات اتفاقات مشابه در آلمان نیز به وقوع بپیوندد. حزب کمونیست آلمان در یک کنگره برگزار شده در برلین در جریان سه روز میان ۳۰ دسامبر ۱۹۱۸ و ۱ ژانویه ۱۹۱۹ اساس گذاری شد. در حدود یک سال بعد این بار نوبت USPD بود که تقسیم شود، طوری که اکثریت اعضای آن به حزب کمونیست جدیداً تأسیس شده پیوستند. اما، USPD به نظر می رسید که در طول سال ۱۹۲۰ در مجاوریت هال-مرسبورگ نسبتاً فعال باقی بماند (جاییکه اویلسنر مستقر بود) و تنها در دسامبر ۱۹۲۰ بود که او به صورت رسمی به حزب کمونیست پیوست. در جریان این مدت او با داشتن یک شغل دفتری در شرکت همکاری در هال تا سال ۱۹۲۱ خود را اکمال می کرد. در همان زمان او به عنوان رهبر تیم محلی («Bezirksleiter») برای سازمان جوانان پرولتاریای سوسیالیست («Sozialistische Proletarierjugend») و برای کمونیست های جوان در مجاوریت هال-مرسبورگ خدمت کرد. اویلسنر در سال ۱۹۲۱ میلادی در یک نهضت کم عمر کارگران در آلمان مرکزی، به اصطلاح جنبش مارس، سهم گرفت. او پس از آن یک شغل با حقوق را پذیرفته و برای کمیته مرکزی حزب کمونیست تحت هدایت ولهلم کونن و والتر ستوکر کار کرد.
از خزان ۱۹۲۱ تا ژانویه ۱۹۲۲ او به عنوان داوطلب با «Hamburgische Volkszeitung» (روزنامه) همکاری داشت. در جریان سال های ۱۹۲۲/۲۳ او نقش ویراستاری «Schlesische Arbeiterzeitung» را که مقر آن در برسلاو (بعداً به نام وروکلاو معروف شد) به عهده گرفت. پس از آن سمت های دیگر ویراستاری در روزنامه های چپی را در چمنیتز، آچن و شتوتگارت عهده دار شد. او در شتوتگارت بود که در دسامبر ۱۹۲۳ بازداشت شد. در سپتامبر ۱۹۲۴ در دادگاه عالی در لایپزیک مورد محاکمه قرار گرفته و محکوم به یک سال زندان شد. این محکومیت برای شرایط اینچنینی «آمادگی برای انجام خیانت بزرگ» (“Vorbereitung zum Hochverrat”) معمول بود. بیشتر محکومیت او در جریان بازداشت قبل از محاکمه او سپری شد و او در کوتوس در ژانویه ۱۹۲۵ رها گردید. پس از این او شغل های دیگر ویراستاری را در رمشید (Remscheid) و آچن (Aachen) به عهده گرفت. مسکو. او در آوریل ۱۹۲۶ میلادی از سوی حزب به مسکو فرستاده شده و در همین سال به حزب کمونیست شوروی پیوست. در مسکو او میان سال های ۱۹۲۶ و ۱۹۲۸ در دانشکده بین المللی لینن کومنترن که جدیداً تأسیس شده بود تحصیل کرد. تا سال ۱۹۲۹ در آن دانشکده، حالا به عنوان «د
اوطلب کار» (به طور ساده «محصل دوره لیسانس») باقی ماند. پس از آن، او یک درس عالی در دانشکده اقتصاد در مؤسسه استادان سرخ ("Институт красной профессуры") گرفت. او در تابستان سال ۱۹۳۲ به آلمان بازگشته و در برلین در دپارتمان تبلیغ کمیته مرکزی حزب، تحت رهبری ارنست شنیلر کار کرد. ناحیه مسؤلیت های او شامل تریننگ های حزب می شد که خود او در «آکادمی حزب روزا لوکزمبورگ» (“Reichsparteischule Rosa Luxemburg”) در خارج از شهر، در Schöneiche-Fichtenau به تدریس پرداخت. آلمان نازی. در ژانویه ۱۹۳۳ حزب نازی قدرت را به دست گرفته و در زمان اندک کشور را به یک دیکتاتوری تک حزبی مبدل کرد. این حزب حمایت مردمی را از طریق پایه های مردمی سنتی امید و نفرت به دست آورد. پس از آتش سوزی ریشتاگ در اخیر فوریه ۱۹۳۳، مقامات به صورت ویژه با سابقه فعالیت حزب کمونیست بر آن متمرکز شدند. حزب به صورت تدریجی ممنوع شده و تا اواسط تابستان بیشتر کمونیست های فعال بازداشت (یا بدتر از آن) شده یا به خارج فرار کردند. هرچند فرِد اویلسنر توانست تا دسامبر ۱۹۳۳ در برلین بماند. هم موجودیت او – احتمالاً راجستر ناشده – و هم «فعالیت های حزبی اش» در منابع «غیرقانونی» خوا