Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا اعزام شدند و با کمک تیمی ایتالیایی، یک مدرسه پرواز نیز در یمن تأسیس شد. همان سال، یک یونکرس آ ۳۵ و یک یونکرس اف ۱۳ خریداری شدند. هواپیمای آ ۳۵ کمتر از دو ماه پس از تحویل سقوط کرد و هر سه سرنشین آن کشته شدند. این حادثه، همراه با مشکلات زبانی و از سرگیری درگیری ها با بریتانیا، باعث شد امام یحیی تلاش ها برای ایجاد یک نیروی هوایی را متوقف کند. این وضعیت در اواخر دهه ۱۹۴۰ تغییر کرد، زمانی که چندین هواپیما از منابع مختلف خریداری شدند: یک یونکرس یو ۳/۵۲ام از لبنان، یک نوردوین نورسمن از مصر، و دو داگلاس سی-۴۷ از ایتالیا خریداری شد. همچنین دو تی-۶ تگزان در سال ۱۹۵۵ توسط عربستان سعودی اهدا شد. در سال ۱۹۵۷، یک قرارداد عمده تسلیحاتی با چکسلواکی امضا شد که شامل ۲۴ هواپیمای آویا ب-۳۳ هواپیمای تهاجمی بود. با این حال، به دلیل کمبود تجهیزات پشتیبانی و قطعات یدکی، هیچ یک از این هواپیماها هرگز در یمن به پرواز درنیامدند. در همین دوره، شوروی چهار میل می-۴، دو میل می-۱ و یک هواپیمای ترابری ایلیوشین ایل-۱۴ برای یمن تأمین کرد. همچنین یک کالج هوانوردی ایجاد شد که مجهز به ۱۰ هواپیمای ساخت چکسلواکی از مدل زلین ز-۱۲۶ بود که همراه با ب
-۳۳ها سفارش داده شده بودند. پیدایش نیروی هوایی یمن شمالی و جنوبی. نیروی هوایی جمهوری عربی یمن (YARAF) به طور رسمی در ۲۰ نوامبر ۱۹۶۷ تأسیس شد. در این ماه، شوروی ۹ هواپیمای میگ-۱۷ و یک هواپیمای آموزشی میگ-۱۵ یوتی آی، به همراه چهار ایلیوشین ایل-۲۸ و سه آنتونوف آن-۲ تحویل داد. همراه با چهار میگ-۱۷ اف، دو ایل-۲۸، دو ایل-۱۴ و تعدادی یاکولف یاک-۱۱ که توسط مصری ها هنگام عقب نشینی اهدا شده بودند و همچنین باقی مانده زلین ز-۱۲۶ها، این هواپیماها ناوگان کامل نیروی هوایی تازه تأسیس در اواخر سال ۱۹۶۷ را تشکیل دادند. نیروی هوایی جمهوری عربی یمن بلافاصله در مبارزه با قبایل سلطنت طلب درگیر شد، به ویژه در طول محاصره صنعا. برخی از این هواپیماها توسط خلبانان شوروی و سوری هدایت می شدند. در حالی که میگ-۱۷ها، یاک-۱۱ها و ایل-۲۸ها به نیروهای سلطنت طلب حمله می کردند، ایل-۱۴ها تدارکات را به صنعا منتقل و مجروحان را از پایتخت محاصره شده تخلیه می کردند. طی ۷۰ روز محاصره، دو میگ-۱۷ و خلبانان آن ها، همچنین یک یاک-۱۱ که توسط یک خلبان شوروی هدایت می شد، نابود شدند. پنج خدمه هوایی دیگر نیز در جریان محاصره کشته شدند که جزئیات آن مشخص نیست. در هم
ین حال، در آنچه بعدها به یمن جنوبی تبدیل شد، بریتانیایی ها شروع به تشکیل یک نیروی هوایی ابتدایی کردند. این نیرو که نیروی هوایی عربستان جنوبی نام داشت (به عنوان یک سپاه هوایی تحت حمایت فدراسیون عربستان جنوبی و تحت حفاظت بریتانیا)، این نیرو تا دسامبر ۱۹۶۷ شامل شش فروند دی هاویلند کانادا دی اچ سی-۲ بیور، هشت فروند بی ای سی جت پرووست مدل ۵۲ای، شش فروند بل ۴۷جی و چهار فروند داگلاس سی-۴۷ بود. بعدها چهار فروند بی ای سی استرایک مستر مدل ۸۱ در سال ۱۹۷۰ به این نیرو تحویل داده شد. با استقلال فدراسیون عربستان جنوبی در ۳۰ نوامبر ۱۹۶۷، این کشور فوراً به جمهوری خلق یمن تغییر نام داد. یک روز بعد، نیروی هوایی کشور جدید به طور رسمی تأسیس شد و نیروی هوایی جمهوری خلق یمن (PRYAF) نام گرفت. علائم ملی روی هواپیماها نیز تغییر یافت؛ نشان های گرد و پرچم های دم که از رنگ های پرچم فدراسیون عربستان جنوبی استفاده می کردند، با یک مثلث آبی روشن با حاشیه تیره و یک ستاره قرمز در مرکز، و پرچم سه رنگ جدید ملی که یک مثلث آبی با یک ستاره قرمز داشت، جایگزین شدند. در سال ۱۹۶۸، مشاوران شوروی برای کمک به توسعه نیروی هوایی وارد کشور شدند. نخستین ۱۰ فر
وند میگ-۱۷اف در ژانویه ۱۹۶۹ تحویل داده شد و در سال ۱۹۷۰ با هشت فروند دیگر تقویت شد. این هواپیماها توسط اسکادران شماره ۵ استفاده می شدند. در ۱ دسامبر همان سال، کشور به جمهوری دموکراتیک خلق یمن تغییر نام داد و نام نیروی هوایی نیز مطابق با آن تغییر کرد. در این دوره، نشان مثلثی با یک نشان دایره ای جایگزین شد که شامل سه رنگ پرچم ملی بود و در ربع بالایی یک شِور آبی آسمانی با یک ستاره قرمز در وسط قرار داشت. تا سال ۱۹۷۲، جمهوری دموکراتیک خلق یمن هشت فروند میل می-۸، چهار فروند کاموف کا-۲۶، چهار فروند ایلیوشین ایل-۲۸ و هشت فروند هواپیمای ترابری آنتونوف آن-۲۴ و آنتونوف آن-۲۶ از شوروی دریافت کرده بود. توسعه و جنگ های بین دو یمن. نیروی هوایی جمهوری دموکراتیک خلق یمن در جنگ کوتاه یمن در ۱۹۷۲ شرکت کرد و با اجرای مأموریت های ترابری در حمایت از یگان های زمینی و حملات هوایی با استفاده از جنگنده های میگ-۱۷ ایفای نقش کرد. یکی از این هواپیماها توسط نیروهای یمن شمالی سرنگون شد و خلبان آن کشته شد. مشخص نیست که نیروی هوایی یمن شمالی در این درگیری شرکت کرده باشد، هرچند این کشور پنج فروند میگ-۱۷ و چهار فروند ایلیوشین ایل-۲۸ از مصر دری
افت کرده بود که توسط خلبانان مصری در اواسط جنگ هدایت می شدند. با این حال، به این خلبانان اجازه داده نشد هیچ مأموریت رزمی علیه نیروهای یمن جنوبی انجام دهند. کمی پس از پایان درگیری، نیروی هوایی جمهوری دموکراتیک خلق یمن شروع به دریافت نخستین میگ-۲۱ام اف ها کرد. تا سال ۱۹۷۴، بیش از ۴۰ فروند از این هواپیماها تحویل داده شده بود. آموزش خلبانان بر روی این هواپیماهای جدید توسط گروهی از مشاوران کوبایی انجام شد. حدود سال ۱۹۷۶، دوازده فروند سوخو سو-۲۲ برای جایگزینی بمب افکن های ایل-۲۸ تحویل داده شد. در چارچوب مداخله یمن جنوبی در جنگ اوگادن، نیروی هوایی جمهوری دموکراتیک خلق یمن در سال ۱۹۷۷ تعداد ۱۲ فروند میگ-۱۷اف و دو فروند میگ-۱۵ یوتی آی به همراه خلبانان و پرسنل زمینی به اتیوپی اعزام کرد. یک گروه دیگر نیز در اوایل ژانویه ۱۹۷۸ اعزام شدند که شامل تعدادی از خلبانان میگ-۲۱ بود؛ یکی از این خلبانان زمانی که هواپیمای او مورد هدف قرار گرفت، کشته شد. میگ-۱۵ها و میگ-۱۷ها هرگز به یمن جنوبی بازگردانده نشدند و بیشتر خلبانان آن ها به سو-۲۲ها منتقل شدند. در فوریه ۱۹۷۹، جنگ جدیدی بین دو یمن آغاز شد. این جنگ با درگیری هایی بین نیروهای هو
ایی هر دو کشور آغاز شد: در ۲۵ فوریه، یک فروند میگ-۱۷ نیروی هوایی جمهوری عربی یمن (YARAF) توسط یک ۹کا۳۲ استرلا-۲ مانپد آسیب دید. در ۲۸ فوریه، نیروهای جنوبی حمله ای به یمن شمالی آغاز کردند و نیروی هوایی آن ها فرودگاه تعز را بمباران کرد و مدعی شد تا شش هواپیما را نابود کرده است. سپس پدافند هوایی شمال تقویت شد و دو فروند سوخو-۲۲ نیروی هوایی جمهوری دموکراتیک خلق یمن (PDRYAF) را سرنگون کرد. در پاسخ، حملاتی علیه مواضع اصلی پدافند هوایی یمن شمالی آغاز شد و اکثر این مواضع تخریب شدند. علاوه بر این، سه فروند میگ-۱۷ نیروی هوایی جمهوری عربی یمن توسط میگ-۲۱های نیروی هوایی جمهوری دموکراتیک خلق یمن سرنگون شدند. در پایان جنگ، ناوگان هواپیماهای جنگی نیروی هوایی جمهوری عربی یمن تقریباً به طور کامل نابود شده بود. پس از شکست جمهوری عربی یمن، عربستان سعودی و ایالات متحده یک قرارداد تسلیحاتی به ارزش ۳۹۰ میلیون دلار ترتیب دادند که در آن عربستان سعودی هزینه تأمین سخت افزارهای نظامی را تأمین کرده و برخی از تسلیحات مازاد خود را به نیروی هوایی جمهوری عربی یمن منتقل می کرد. ایالات متحده جنگنده های اف-۵ای و دو فروند هواپیمای ترابری سی-۱۳۰
اچ هرکولس را تحویل داد، درحالی که عربستان سعودی چهار فروند اف-۵بی خود را به نیروی هوایی جمهوری عربی یمن منتقل کرد. کمک مالی عربستان سعودی به رئیس جمهور یمن شمالی، علی عبدالله صالح، امکان داد تا سلاح های جدیدی از اتحاد جماهیر شوروی سفارش دهد. این تسلیحات شامل ۶۰ فروند میگ-۲۱بیس، ۱۴ فروند سوخو سو-۲۲ام، ۱۸ فروند میل می-۸، سه فروند آنتونوف آن-۲۴ و سه فروند آنتونوف آن-۲۶ بود. مشاوران شوروی همچنین به تعمیر برخی از میگ-۱۵ها، میگ-۱۷ها و ایلیوشین ایل-۲۸های باقی مانده کمک کردند. این گسترش سریع نیروی هوایی جمهوری عربی یمن نیاز به مشاوران خارجی برای حمایت از عملیات های آن را افزایش داد: درحالی که افسران شوروی به این نیروی هوایی کمک می کردند، خلبانان و خدمه زمینی تایوانی اکثریت پرسنل اسکادران اف-۵ را تا سال ۱۹۸۵ تشکیل می دادند و آن ها تنها در سال ۱۹۹۱، پس از اتحاد، کشور را ترک کردند. علاوه بر این، نرخ از دست دادن هواپیما به دلیل بی تجربگی خدمه بالا بود. در همین حال، نیروی هوایی جمهوری دموکراتیک خلق یمن نیز تجهیزاتی دریافت می کرد: شش فروند میگ-۲۱ اضافی اندکی پس از جنگ ۱۹۷۹ تحویل داده شدند، درحالی که ۴۰ فروند سوخو سو-۲۲ام،
سو-۲۲ام۳ و سو-۲۲یوام۳کا تا سال ۱۹۸۶ تحویل داده شدند. همچنین ۱۶ فروند میل می-۲۴ای دست دوم در سال های ۱۹۸۵–۱۹۸۶ تحویل داده شد. برای نیروی هوایی جنوب، نیمه اول دهه ۱۹۸۰ صرف آموزش و تمرینات مشترک فشرده شد تا آمادگی نیروهای مسلح برای یک جنگ جدید احتمالی با نیروی هوایی جمهوری عربی یمن افزایش یابد. این دوره در ژانویه ۱۹۸۶ با یک کودتا و جنگ داخلی ۱۱ روزه که در یمن به طور محلی به "جنگ داخلی یمن جنوبی" معروف است، به طور ناگهانی پایان یافت. این جنگ داخلی کوتاه منجر به تخریب حدود ۷۵٪ نیروی هوایی شد، درحالی که ده ها هزار نفر، از جمله تا ۴۰ خلبان نیروی هوایی جمهوری دموکراتیک خلق یمن، به شمال فرار کردند. اگرچه اتحاد جماهیر شوروی در ادامه میگ-۲۱بیس، میل می-۲۵، و تعدادی بین ۱۲ تا ۱۴ فروند سوخو سو-۲۲ام-۴کا اضافی تحویل داد اما بازسازی ارتش یمن جنوبی تا سطح پیش از ۱۹۸۶ غیرممکن بود. اتحاد و جنگ داخلی. در ۲۲ مه ۱۹۹۰، یمن شمالی و جنوبی به طور رسمی متحد شدند. قرار بود نیروهای نظامی دو کشور به تدریج ادغام شوند، اما این فرایند مطابق برنامه پیش نرفت. در واقع، تنش ها افزایش یافت و در نهایت به جنگ داخلی یمن در سال ۱۹۹۴ انجامید. با وجود ا
ینکه نیروی هوایی جمهوری دموکراتیک خلق یمن به طور قابل توجهی در اثر جنگ داخلی ۱۹۸۶ تضعیف شده بود، فرماندهان آن همچنان این نیرو را برتر از نیروی هوایی شمال ارزیابی می کردند و انتظار داشتند که برتری هوایی را به دست آورد. صبح روز ۴ مه، حدود ۴۰ فروند میگ-۲۱ و سوخو-۲۲ برای حمله به چندین هدف در شمال، از جمله کاخ ریاست جمهوری در صنعا و چند پایگاه هوایی نیروی هوایی جمهوری عربی یمن اعزام شدند. اگرچه این حملات خسارات قابل توجهی وارد کرد و نیروی هوایی جمهوری عربی یمن واکنشی نشان نداد، نتایج همچنان کمتر از حد انتظار بود. با این حال، نیروی هوایی جمهوری دموکراتیک خلق یمن تلاش های خود را ادامه داد و واحدهای سوخو-۲۲ آن چندین مأموریت بمباران دوربرد دیگر را در طول جنگ انجام دادند و به نتایج قابل توجهی دست یافتند. در همین حال، نیروی هوایی جمهوری عربی یمن نیز از سوخو-۲۲ها و میگ-۲۱های خود علیه اهدافی در جنوب استفاده می کرد. جنگنده های نورثروپ اف-۵ نیروی هوایی جمهوری عربی یمن نیز در نبردهای هوایی به کار گرفته شدند و چندین پیروزی کسب کردند. این جنگنده ها به شمالی ها اجازه دادند که برتری هوایی موضعی در بخش های حیاتی خطوط مقدم را به د
ست آورند. از آنجا که هر دو نیروی هوایی از انواع مشابهی از هواپیما استفاده می کردند، حوادث آتش خودی بسیار رایج بود. با ادامه جنگ، پیشروی های شمالی ها و خسارات واردشده، بر نیروی هوایی جمهوری دموکراتیک خلق یمن تأثیر زیادی گذاشت. با وجود اینکه خلبانان جنوبی اغلب سه یا چهار مأموریت در روز انجام می دادند، وضعیت کلی جنوبی ها رو به وخامت بود. در این شرایط، نیروی هوایی جمهوری دموکراتیک خلق یمن جنگنده میگ-۲۹ را به خدمت گرفت. این هواپیماها که به صورت دست دوم از مولداوی خریداری شده بودند، توسط مزدوران اروپای شرقی هدایت می شدند و اولین استفاده رزمی آن ها در ۲۹ ژوئن صورت گرفت. با اینکه میگ-۲۹ها مدرن ترین هواپیماهای جنگی موجود در یمن بودند، آن ها نتوانستند برتری در نبردهای هوایی برای نیروی هوایی جمهوری دموکراتیک خلق یمن ایجاد کنند، زیرا خلبانان آن ها آموزش کافی در نبرد هوایی ندیده بودند. در واقع، تنها رویداد گزارش شده از درگیری هوایی میگ-۲۹ شامل مواجهه یک میگ با دو فروند اف ۵ در ۲۹ ژوئن بود. هیچ یک از طرفین شلیک نکردند و هر سه هواپیما به سلامت بازگشتند. روز بعد، رئیس جمهور یمن جنوبی، علی سالم البیض، به خارج از کشور گریخت و
هزاران نفر از جنوبی ها نیز او را دنبال کردند. ده ها نفر از اعضای نیروی هوایی جمهوری دموکراتیک خلق یمن به جیبوتی، عمان و حتی امارات متحده عربی با هواپیماهای خود فرار کردند، در حالی که دیگران تا آخرین لحظه جنگیدند. جنگ در ۷ ژوئیه پایان یافت. نیروی هوایی متحد یمن. اگرچه نیروی هوایی متحد یمن هواپیماهای باقی مانده از نیروی هوایی سابق یمن جنوبی، از جمله حدود یک دوجین میگ-۲۱، سوخو-۲۲، چند فروند میگ-۲۹، و بالگردهای می-۸، می-۱۷ و می-۱۴ را به خدمت گرفت، اما تقریباً به طور کامل از نیروی هوایی سابق یمن شمالی تشکیل شده بود. هواپیماهای جنگی آن در پایگاه های هوایی شمال کشور متمرکز شدند و ساختار نیروی هوایی جمهوری عربی یمن را حفظ کردند. در سال های ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۶، دو فروند میگ-۲۹ اضافی از قزاقستان خریداری شد. در سال ۱۹۹۶، باقی مانده سوخو-۲۲ها و سوخو-۲۲ام ها بازنشسته شدند و چهار فروند سوخو-۱۷ام۴ از اوکراین خریداری شد. بیشتر هواپیماهای سوخو-۲۲ مدرن تر، در فرایند تعمیرات اساسی قرار گرفتند که تا دهه ۲۰۰۰ ادامه یافت. در سال ۱۹۹۹، ۱۲ فروند ال-۳۹سی و ۱۲ فروند زلین زد-۲۴۲ از جمهوری چک خریداری شدند و ۱۲ فروند ال-۳۹سی دیگر نیز در سال ۲۰۰
۵ از اوکراین تهیه شد. اگرچه ظاهر شدن میگ-۲۹ها در یمن در سال ۱۹۹۴ تأثیر زیادی بر جنگ هوایی نگذاشت، اما این نوع هواپیما تأثیر قابل توجهی بر دولت علی عبدالله صالح گذاشت. در نتیجه، در مارس ۲۰۰۰ مذاکراتی با روسیه برای خرید ۲۴ فروند از این هواپیما آغاز شد. یک سال بعد، قراردادی برای تحویل ۱۴ فروند تک سرنشین و یک فروند میگ-۲۹یوبی امضا شد. این هواپیماها، همراه با هواپیماهایی که از کشورهای دیگر به دست آمدند، به استاندارد میگ-۲۹اس ام ارتقا داده شدند. تحویل ها از سال ۲۰۰۲ آغاز شد و تا ۲۰۰۷ ادامه یافت. در آن زمان، ناوگان میگ-۲۹ یمنی به حداکثر قدرت خود، با مجموع حدود ۳۶ فروند، رسید. این هواپیماها پیشرفته ترین هواپیماهای جنگی ناوگان یمنی بودند و به موشک های هوابه هوا ویمپل آر-۷۳ و موشک های هوابه سطح خا ۲۹تی و خا ۳۱پی مجهز شدند. جنگ در صعده. نیروی هوایی یمن به طور گسترده علیه شورش حوثی ها در یمن استفاده شد. این نیرو در تخریب مواضع و ساختمان های دشمن بسیار مؤثر عمل کرد و اکثر تلفات دشمن ناشی از حملات هوایی بود. چند حادثه نیز رخ داد، از جمله حادثه ای که در آن یک هواپیمای جنگی به طور تصادفی موشکی شلیک کرد و بیش از ۸۰ غیرنظامی ر
ا کشت. در جریان عملیات زمین سوخته در ۲ و ۵ اکتبر و ۸ نوامبر ۲۰۰۹، سه جنگنده که شامل میگ-۲۱ و دو فروند سوخو-۲۲ می شدند نیز در مأموریت های نظامی سقوط کردند. دولت ادعا کرد که این سقوط ها به دلیل نقص فنی بوده است، در حالی که شورشیان ادعا کردند که این هواپیماها را با سیستم های ضدهوایی قابل حمل (MANPADS) ساقط کرده اند. در سال ۲۰۰۶، هواپیماهای اف ۵، میگ-۲۱ و سوخو-۲۲ بارها مواضع حوثی ها در سراسر صعده را بمباران کردند. جنگ علیه تروریسم. در چارچوب سرکوب القاعده در یمن، نیروی هوایی یمن حملات هوایی را به پایگاه های تروریستی در سراسر یمن آغاز کرد تا رهبران مهم تروریست را از بین ببرد. این حملات با آتش ضدهوایی مواجه شد. پس از آنکه علی عبدالله صالح حمایت خود را از جورج بوش در جنگ علیه تروریسم اعلام کرد، آمریکا به یمن کمک های نظامی ارائه داد که شامل کمک به نیروی هوایی یمن نیز می شد. آمریکا با آموزش، تأمین مالی و تأمین مهمات به نیروی هوایی یمن کمک کرد. همچنین، به آن ها هواپیما و بالگردهایی از جمله دو هواپیمای سبک ترابری سسنا ۲۰۸، دو فروند هواپیمای ترابری سی-۱۳۰ هرکولس، ۱۴ فروند جنگنده اف-۵ای، یک فروند هواپیمای ترابری متوسط کاس
ا سی ان. ۲۹۵، یک فروند بیچ کرفت سوپر کینگ ایر، سه فروند بالگرد بل ۲۰۶، شش فروند بالگرد بل ۲۱۲، سه فروند بالگرد بل ۲۱۴ و چهار فروند بالگرد یواچ-۱اچ را ارائه داد. نیروی هوایی یمن از این کمک های آمریکا بهره زیادی برد و آمریکا به آن ها آموزش هایی برای پشتیبانی هوایی نزدیک برای نیروهای ویژه یمنی که علیه القاعده می جنگیدند ارائه کرد. خیزش یمن در سال ۲۰۱۱. نیروی هوایی یمن در جریان خیزش یمن (۲۰۱۱) علیه نیروهای مخالف دولت صالح حملات هوایی انجام داد. در ۲۸ سپتامبر ۲۰۱۱، یک فروند سوخو-۲۲ در حین مأموریت بمباران در شمال صنعا توسط نیروهای شورشی با استفاده از ضدهوایی قابل حمل (MANPADS) سرنگون شد. خلبان به بیرون پرید و دستگیر شد. در ۳۰ اکتبر، پایگاه هوایی الدیلمی که ساختارهای آن با فرودگاه بین المللی صنعا مشترک بود، توسط نیروهای مخالف مورد حمله قرار گرفت. منابع رسمی مختلف گزارش دادند که دو یا سه جنگنده روی زمین یا با خمپاره یا با مواد منفجره کاشته شده، نابود شده اند. هواپیماها با مهمات بارگیری شده و برای حملات روز بعد آماده بودند. در میان هواپیماهای تخریب شده، حداقل یک فروند میگ-۲۹ گزارش شد. مداخله به رهبری عربستان در یمن (۲
۰۱۵–تاکنون). در ۱۹ مارس ۲۰۱۵، اولین حمله هوایی علیه رئیس جمهور به رسمیت شناخته شده بین المللی یمن، عبد ربه منصور هادی، نشان داد که حداقل برخی از عناصر نیروی هوایی یمن به حمایت از شورشیان حوثی تغییر موضع داده اند. در ۲۵ مارس ۲۰۱۵، دو هواپیمای نیروی هوایی یمن، احتمالاً سوخو-۲۲، از پایگاه هوایی الدیلمی در صنعا، که تحت کنترل حوثی ها بود، به پرواز درآمدند تا به اقامتگاه رئیس جمهور یمن در منطقه المعاشیق عدن حمله کنند. این سومین بار در یک هفته بود که عناصر نیروی هوایی علیه دولت به رسمیت شناخته شده بین المللی عمل کردند. حوثی ها دو فروند سوخو-۲۲ را برای بمباران مجتمع ریاست جمهوری در عدن اعزام کردند، در حالی که یک فروند میگ-۲۹ نقش پشتیبانی هوایی ایفا می کرد. هنگامی که سوخوها اولین دور بمباران خود را انجام دادند، نیروهای وفادار به هادی با آتش زمینی شدید واکنش نشان دادند، اما موفق به سرنگونی هیچ یک از هواپیماها نشدند. در جریان این حمله، تعدادی از جنگنده های میگ-۲۹ طرفدار هادی از پایگاه هوایی ال عناد برای محافظت از مجتمع ریاست جمهوری در برابر جنگنده های تحت کنترل حوثی ها به پرواز درآمدند. در روزهای ابتدایی مداخله ائتلاف ب
ه رهبری عربستان در یمن، نیروی هوایی عربستان حملات هوایی را به پایگاه هوایی الدیلمی یمن در کنار فرودگاه بین المللی صعده انجام داد و یک هواپیمای شناسایی بیچ کرفت کینگ ایر ۳۵۰ای آر، یک هواپیمای ترابری سی ان-۲۳۵ و دو بالگرد بل ۲۱۴ هیوئی را منهدم کرد. نیروی هوایی یمن به طور کامل به شورشیان حوثی نپیوست، زیرا بیشتر پرسنل از پذیرش دستورها دشمن سابق خود خودداری کردند. همچنین، نگهداری هواپیماها پس از برکناری رژیم صالح در سال ۲۰۱۲ تا حد زیادی متوقف شد. بنابراین، در آغاز سال ۲۰۱۵، وضعیت نیروی هوایی آشفته به نظر می رسید، به طوری که بیشتر پرسنل ترک خدمت کرده و نگهداری هواپیماها متوقف شده بود. این عوامل عملاً مانع از ورود نیروی هوایی یمن به جنگ شدند و آن ها را در طول مداخله ائتلاف به رهبری عربستان زمین گیر کردند. در روزهای بعد، حملات ائتلاف به هدف قرار دادن ساختارها و هواپیماها شدت بیشتری یافت. در ۱۵ آوریل ۲۰۱۵، گزارشی از عربستان نشان داد که نیروهای ائتلاف عربی دو فروند سوخو-۲۲ و یک جنگنده اف-۵ را در حالی که روی باند فرودگاه مستقر بودند، منهدم کردند. جنگنده اف-۵ با یک تور پوشیده شده بود، در حالی که سوخو-۲۲ها در فضای باز پار
ک شده بودند. تصویری دیگر که بقایای دو فروند سوخو-۲۲ و یک جنگنده اف-۵ را نشان می دهد، در ۳۰ آوریل ۲۰۱۵ منتشر شد. در ۴ مه ۲۰۱۵، شواهدی از سوختن یک فروند هواپیمای ایلیوشین یمنی در فرودگاه بین المللی صنعا منتشر شد. سرنوشت ۱۰ فروند جنگنده میگ-۲۹ یمنی نامشخص باقی ماند و ارزیابی تعداد هواپیماهای دیگر که منهدم شده اند دشوار است. تا سال ۲۰۱۷، نیروی هوایی یمن پس از سال ها جنگ و بمباران ائتلاف به رهبری عربستان، به حالت غیرعملیاتی و ناکارآمد درآمد. پس از بازپس گیری پایگاه هوایی ال عناد توسط نیروهای دولتی، نیروی هوایی یمن بازسازی شد و تحت آموزش امارات متحده عربی قرار گرفت. آن ها پشتیبانی هوایی نزدیک ارائه می دهند. حوثی ها از پهپادهایی استفاده می کنند که گفته می شود توسط ایران تحویل داده شده اند.
مهدی مشاط (زادهٔ ۱۹۸۶) سیاستمدار یمنی، رئیس شورای عالی سیاسی و رهبر نظامی از جنبش حوثی ها است.
محمدعلی المقداشی (؛ زادهٔ ۱۹۶۲) فرمانده نظامی و سیاست مدار اهل یمن است، که هم اکنون به عنوان وزیر دفاع یمن فعالیت می کند.
نیروهای مسلح جمهوری ازبکستان () مجموعه نیروهای مسلح ازبکستان است، که از نیروی زمینی ازبکستان، نیروی هوایی و پدافند هوایی ازبکستان، مرزبانی ازبکستان و نیروی رودخانه ای ازبکستان تشکیل می شود. تاریخ. پیش تاریخ. تاشکند، پایتخت ازبکستان، پیش از این مقر منطقه نظامی ترکستان از اتحاد جماهیر شوروی بود و در ۲۰ فوریه ۱۹۹۲، وزارت دفاع جدید اداره هایی را که پیش از این توسط کارکنان مقر منطقه ای اشغال شده بود، تحویل گرفت. جمهوری سوسیالیستی شوروی ازبکستان قوی ترین حضور نظامی شوروی را در میان دیگر جمهوری های آسیای مرکزی داشت. این نیرو کنترل وزارت امور داخلی خود را در دست داشت و وزارت امور داخلی خود را به طور مستقل از وزارت امور داخلی اتحاد جماهیر شوروی اداره می کرد. تأسیس نیروهای مسلح و نهادهای نظامی. در ۲ ژوئیه ۱۹۹۲، بر اساس فرمان ریاست جمهوری وزارت دفاع تأسیس شد که جایگزین وزارت امور دفاعی می شد. در سال های بعد، ازبکستان افسران روسی را با افسران ازبک تبار جایگزین کرد و ساختار ارتش را به گونه ای تغییر داد که بر اهدافی مانند ناآرامی های مدنی، قاچاق مواد مخدر و حزب التحریر تمرکز داشته باشد. سه آکادمی نظامی شوروی، مدرسه عالی فر
ماندهی سلاح های مشترک تاشکند، مدرسه عالی فرماندهی تانک و مهندسی چیرچیق و مدرسه عالی فرماندهی خودروی نظامی سمرقند، در ازبکستان واقع بودند. این امر باعث شد که دولت افسران ازبک را برای آموزش به روسیه نفرستد. در سال ۱۹۹۴، آن ها آکادمی مشترک نیروهای مسلح را تأسیس کردند تا افسرانی از همه شاخه ها آموزش دهند. اگرچه زبان ازبکی به طور فزاینده ای در ارتش مورد استفاده قرار می گرفت اما زبان روسی هنوز زبان اصلی در آموزش افسران بود، زیرا اکثر دستورالعمل ها به زبان روسی بودند. با این حال امروزه زبان ازبکی در تمامی حوزه های سیستم دفاعی استفاده می شود زیرا تنها زبان رسمی در ازبکستان است. توسعه. در اکتبر ۱۹۹۳، به موجب فرمانی، سپاه دوم نیروی متحرک بر اساس دویست و پنجمین لشکر هوابرد گارد وین تشکیل شد و سپاه اول نیز بر اساس سپاه ۵۹ سابق تأسیس گردید. در ژانویه ۱۹۹۴، لشکر صدو هشتم مکانیزه پیاده نظام منحل شد و واحدهای نظامی آن به سپاه اول پیوستند. هنگ های منحل شده با تیپ های پیاده نظام مکانیزه، توپخانه کوهستانی، تانک و توپخانه ضدهوایی جایگزین شدند. در آوریل ۱۹۹۴، دفاتر دفاعی در مناطق جمهوری، جمهوری قرقیزستان و شهر تاشکند تأسیس شدند و
دفاتر دفاعی در شهرها و نواحی ایجاد گردید. اصلاحات نظامی پس از انتصاب کادیر گولیاموف به وزارت دفاع، آغاز شد. ساختارهای شوروی گونه هنگ ها جایگزین شدند و واحد اصلی نبرد شامل ۱۴ سرباز گردید. همچنین، گروه های رنجری بر اساس مدل آمریکایی تشکیل شدند. از زمانی که شوکت میرزایف به قدرت رسید، ارتش در حال بازسازی و مسلح کردن خود با تجهیزات مدرن است. فعالیت ها و روابط خارجی. از اوت تا سپتامبر ۱۹۹۷، ازبکستان در تمرینات گردان آسیای مرکزی (CENTRASBAT) در قزاقستان و ازبکستان شرکت کرد که بخشی از یک تمرین مشترک هشت کشوری بود که شامل ایالات متحده آمریکا، روسیه و اوکراین نیز می شد. پس از حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، ایالات متحده آمریکا پایگاه هوایی کارشی خان آباد در جنوب ازبکستان، که با افغانستان مرز داشت، را اجاره کرد. پایگاه آمریکایی در آنجا کمپ استرانگ هولد فریدوم نامیده می شد، ولی بیشتر توسط پرسنل حاضر در منطقه به پایگاه هوایی کی۲ شناخته می شد. در مه ۲۰۰۵، ارتش در سرکوب ناآرامی ها در شهر فرغانه در دره اندیجان که به کشتار اندیجان معروف شد، دخالت داشت. در پی این اتفاق، اتحادیه اروپا فروش تسلیحات را ممنوع کرد و تحریم ویزا به مدت یک سا
ل را برای ۱۲ مقام ارشد از جمله رئیس امنیت و وزرای داخلی و دفاع اعمال کرد و آنها را مسئول کشتارها دانست. پس از این حادثه، رئیس جمهور کاریموف چندین مقام ارشد نظامی را برکنار کرد: وزیر دفاع گولیاموف، رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح اسماعیل ارگاشف و فرمانده ناحیه نظامی شرقی کوسی مالی احمدف. برناشف و چرنیخ گفته اند که «... گرچه این برکناری ها تغییرات عمده ای در سیستم اداری ساختارهای امنیتی و نظامی ایجاد نکرد، اما نشان دهنده تغییرات جدی در روابط قدرت میان نخبگان منطقه ای است که نمایندگان طوایف خود را به نمایش می گذارند.» یک بیانیه مشترک از کشورهای عضو سازمان همکاری شانگهای که در اوایل ژوئیه ۲۰۰۵ در کنفرانسی در آستانه صادر شد، خواستار خروج نیروهای آمریکایی از پایگاه های نظامی در آسیای مرکزی شد. در ۲۹ ژوئیه ۲۰۰۵، ازبکستان بر اساس یک بند قانونی از ایالات متحده خواست که ظرف ۱۸۰ روز از کشور خارج شود. در ۲۱ نوامبر ۲۰۰۵، خروج نیروهای آمریکایی از کارشی خان آباد و سایر پایگاه ها تکمیل شد. اتحادیه اروپا در سال ۲۰۰۹ ممنوعیت فروش تسلیحات را لغو کرد. ازبکستان و روسیه در سال ۲۰۰۵ یک پیمان دفاعی متقابل امضا کردند تا همکاری های نظامی
خود را تقویت کنند. این موضوع در تضاد شدید با چند سال قبل بود، زمانی که ایالات متحده به نظر می رسید دوست خارجی ترجیحی ازبکستان باشد و روابط با روسیه سردتر بود. کنترل تسلیحات و عدم گسترش سلاح های هسته ای. دولت ازبکستان به تعهدات کنترل تسلیحات اتحاد جماهیر شوروی سابق پیوست و به پیمان منع گسترش تسلیحات هسته ای به عنوان یک کشور غیر هسته ای پیوسته است. همچنین از برنامه فعال آژانس کاهش تهدیدات دفاعی وزارت دفاع ایالات متحده در غرب ازبکستان حمایت کرده است. نیروهای زمینی. ارتش شامل پنج منطقه نظامی است. در سال ۲۰۰۱، گارنیزون تاشکند به منطقه نظامی تاشکند تبدیل شد. ستادهای مناطق نظامی و مسئولیت آن ها به شرح زیر است: نیروی هوایی. نیروی هوایی ازبکستان از واحدهایی تشکیل شده است که پیش تر بخشی از ارتش هوایی ۴۹ ارتش هوایی منطقه نظامی ترکستان مستقر در تاشکند بودند. دو واحد رزمی باقی مانده، شامل هنگ هایی در کارشی خان آباد و دژیزاک هستند. شصتمین هنگ جداگانه، هنگ بمب افکن ۷۳۵ و هنگ شناسایی هوایی هشتاد و هفتم جداگانه پیشین را در خود ادغام کرده است. این هنگ شامل ۳۱ فروند سو-۲۴، ۳۲ فروند میگ-۲۹ و ۶ فروند سو-۲۷ است. واحدهای دیگری که
اخیراً منحل شده اند، شامل هنگ جنگنده شصت و یکم در کاکایدی هستند که خود ادغام شده با هنگ جنگنده صد و پانزدهم قبلی بوده و همچنین هنگ جنگنده شصت و دوم در اندیجان. هنگ های مستقر در این دو پایگاه در سال ۱۹۹۹ منحل شدند. ۲۶ فروند سو-۱۷ که ظاهراً در شرایط بسیار بدی هستند، در چیرچیک ذخیره شده اند. (به گوگل ارث ۴۱°۳۰'۰۵٫۶۹"N ۶۹°۳۳'۴۴٫۹۰"E مراجعه کنید)
ژرژ کنتنو یا ژورژ کنتنو (؛ ۹ آوریل ۱۸۷۷ – ) باستان شناس، پزشک، نمایشگاه گردان، و استاد دانشگاه اهل فرانسه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر) و لژیون دونور (شوالیه) شده است. ژورژکنتنو دانشمند و باستان شناس از محلی به نام «آریا کاشن» در نزدیک رود جیحون سخن می گوید.
رود سیهان یا رود سیحون یا نهر سیحون و یا سیهان Seyhan () نام اصلی رود Sarapsus در دوران رومی بو ده است ، رودی است که از ارتفاعات توروس در کاتائونیای سیلیکیه فلات آناتولی سرچشمه می گیرد. این رود در استان آدانا ترکیه جاری است. رود سیحون در دست کم ۶ نقطه با رود ساروس تلاقی پیدا می کند و یکی می شوند. سلجوقیان پس از فتح کیلیکیه به یاد موطن خود ، آسیای میانه ، نام سیحون را به جایSarapsus انتخاب می کنند . رودخانه سیحان (seyhan) را نباید با رودخانه جیحان (ceyhan) اشتباه گرفت C در زبان ترکیه ایی صدای ج می دهد
آذاتیواتایا یا اذتیوتیا () نام محلی است شامل قلعه ای باستانی متعلق به هیتی ها، که از زمان حکومت عثمانی ها تا کنون به یک موزهٔ فضای باز تبدیل شده است. این قلعه در دامنهٔ کوه توروس و در ساحل شرقی رود جیحون واقع شده است. این مکان یک شهر باستانی از سرزمین کیلیکیه بوده است.
بهادر قربانف (؛ زادهٔ ۱۹۶۹) فرمانده نظامی و سیاست مدار اهل ازبکستان است، که هم اکنون به عنوان وزیر دفاع ازبکستان فعالیت می کند.
نیروهای امنیت ملی فلسطین ()، نیروهای امنیتی و شبه نظامی تشکیلات خودگردان فلسطین هستند.
ماتئو گارسیا د زونیگا (آرژانتین، ایالت انتره ریوز ۱۷۹۵ - مونته ویدئو، اروگوئه ماه مه ۱۸۷۲) یک سیاستمدار، نظامی و دامدار آرژانتینی بود که به عنوان فرماندار در استان انتره ریوز خدمت کرده است. زندگی نامه. ماتئو گارسیا د زونیگا در بوئنوس آیرس تحصیل کرد. او یکی از ثروتمندترین زمینداران استان خود بود، او مالکیت ۲۵۰ هزار هکتار زمین حاصلخیز را داشت.