Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ابطه جنسی بین یک عمو یا عمه با خواهرزاده یا برادرزاده آنها می شود؛ اگرچه در اینجا اعمال آن توسط "قانون فدرال ازدواج محدود می شود". قانون کیفری کوئینزلند می گوید جرم زنا با محارم در مورد «اشخاصی که به طور قانونی ازدواج کرده اند یا حق ازدواج قانونی دارند» اعمال نمی شود؛ بنابراین برای خواهرزاده ۱۶ ساله یا بالاتر انجام رابطه جنسی با عموی خود یا برادرزاده ۱۶ ساله یا بالاتر برای انجام رابطه جنسی با عمه خود زنا با محارم نیست. همان اصول در مورد ازدواج همجنس گرایانه نیز وجود دارد؛ زیرا "قانون ازدواج" اجازه ازدواج همجنس گرایان را می دهد. در نیو ساوت ولز جزای جرم زنا با محارم معمولاً فقط در مواردی اعمال می شود که هر دو شرکت کننده ۱۶ ساله یا بالاتر باشند (سن رضایت در این ایالت). در صورتی که یکی از طرفین بین ۱۰ تا ۱۶ سال سن داشته باشد، طرف مسن تر به طور کلی به رابطه جنسی با کودک زیر ۱۶ سال متهم می شود؛ در حالی که در مواردی که یک طرف کمتر از ۱۰ سال دارد، طرف بزرگتر به طور کلی به سکس با کودک زیر ۱۰ متهم می شود. در سایر ایالت ها و سرزمین ها، زنا با محارم نیز حالتی تعریف می شود که در آن، یکی از طرفین کمتر از سن رضایت باشد، ام
ا این امکان را ندارد که اتهام عمومی تر رابطه جنسی با کودک زیر ۱۰ سال در مورد آن مطرح شود (۱۰ سال در نیو ساوت ولز و سرزمین شمالی، ۱۲، ۱۶ یا ۱۷ سال در استرالیای جنوبی و تاسمانی حسب مورد). این امر به ویژه در مواردی که شکل خاصی از رفتار جنسی بین افراد مرتبط خارج از تعریف قانونی از زنا با محارم در یک حوزه قضایی خاص باشد، بسیار حائز اهمیت است. در هیچ ایالت و سرزمینی از رضایت نمی توان به عنوان دفاع از خود در برابر جرم زنا با محارم استفاده کرد. بیشینه مجازات برای زنا با محارم متفاوت است: ۸ سال زندان در نیو ساوت ولز. ۱۰ سال زندان در استرالیای جنوبی. ۲۰ سال حبس در استرالیای غربی و سرزمین پایتخت استرالیا. ۲۵ سال زندان در سرزمین شمالی، ویکتوریا و تاسمانی. و حبس ابد در کوئینزلند. پس از یک محکومیت برای زنا با محارم، نام فرد برای ۱۵ سال در فهرست مجرمان جنسی قرار می گیرد و این در حالی است که نام هر مجرم با دو یا چند محکومیت برای زنا با محارم، تا پایان عمر در این فهرست باقی خواهد ماند. هیچ قانونی خاص در روابط ناشی از اهدای اسپرم اعمال نمی شود. زلاند نو. در زلاند نو، زنا با محارم به صورت رابطه جنسی بین والدین و فرزند (اعم از ب
یولوژیکی و فرزندخوانده)، پدربزرگ و مادربزرگ و مادر بزرگ (اعم از بیولوژیکی و فرزندخوانده) و خواهر و برادر کامل و ناتنی تعریف شده است. در صورتی که شخص در زمان انجام عمل (از جمله زنای تصادفی با محارم) از رابطه بی اطلاع باشد، می تواند از این قضیه به عنوان دفاع استفاده کند. محکومیت برای زنا با محارم حداکثر مجازات ۱۰ سال حبس دارد. زنا با محارم تنها جرم جنسی است که مجازات ۷ سال یا بیشتر زندان بری ان در نظر گرفته شده است و مشمول قانون «سه اعتصاب» کشور نیست. همچنین در نیوزیلند برقراری ارتباط جنسی با یک کودک وابسته زیر ۱۸ سال غیرقانونی است. این شامل فرزندان ناتنی، فرزندان خوانده و کودکان است. محکومیت به دلیل داشتن رابطه جنسی یا تلاش برای داشتن رابطه جنسی، با یک کودک وابسته، مجازات حداکثر ۷ سال حبس را دارد.
گلدون ترانه ای با مضمون عاشقانه با خوانندگی محسن چاوشی و ترانه سرایی حسین صفاست. این ترانه با آهنگسازی محسن چاوشی و تنظیم شهاب اکبری ساخته شد و به جهت آزادی یک زندانی محکوم به اعدام که در ۱۵ سالگی مرتکب قتل غیرعمد شد، منتشر شد. محسن چاوشی با این آهنگ طی ۱۴ ساعت توانست با کمک هواداران مبلغ موردنیاز را جمع آوری کرده و جوان محکوم به اعدام را آزاد نماید.
فن همبستگی معکوس یک روش مطالعه_محور داده ها می باشد. این روش اصولاً در تحقیقات روانشناسی و فیزیولوژی عصبی کاربرد دارد. علت نامگذاری این است که اختصاص یک سیگنال معکوس شده است به طوری که محقق آن سیگنالی که به مشارکت کنندگان ارائه می شود را دستکاری می کند. از این روش برای ایجاد تصاویر ترکیبی از بازنمایی های مغزی تکی یا گروهی اندام مختلف (مانند چهره ها، بدن ها و خود) استفاده می شود که مشخصات اندام مزبور را نمایش می دهند (مثلاً صداقت و تصویر بدن خویش). این روش برای ارزیابی بازنمایی ذهنی آنها (در صورت وجود یا عدم وجود امراض مغزی) مفید است.
ناوک ترانه ای از محسن چاوشی و با شعری از حافظ است. این ترانه با آهنگسازی و تنظیم محسن چاوشی به مناسبت عید نوروز ۱۳۹۸ منتشر شد. این آهنگ دربردارندهٔ اشعاری از غرل های عاشقانهٔ حافظ است. «ناوک» به معنای تیر کوچکی است که با کمان می اندازند.
اما لوئیس کورین (؛ زادهٔ ۱۳ دسامبر ۱۹۹۵) بازیگر بریتانیایی است. او دایانا، شاهدخت ولز را در فصل چهارم مجموعهٔ درام تاریخی نتفلیکس، تحت عنوان "تاج" (۲۰۲۰) به تصویر کشید و برندهٔ گلدن گلوب و نامزد امی پرایم تایم شد. او از آن زمان در فیلم های درام عاشقانهٔ سال ۲۰۲۲ "پلیس من" و "معشوق بانو چترلی" و مینی سریال هیجان انگیز "قتلی در پایان دنیا" (۲۰۲۳) بازی کرده است. او در سال ۲۰۲۴ نقش کاساندرا نوا را در فیلم ابرقهرمانی "ددپول و ولورین" بازی کرد. اوایل زندگی. اما لوئیز کورین در ۱۳ دسامبر ۱۹۹۵ در رویال تونبریج ولز، کنت متولد شد. پدر او، کریس کورین، یک تاجر و مادرش، ژولیت کورین، یک گفتار درمانگر از آفریقای جنوبی است. او دو برادر کوچکتر به نام های ریچارد و جانتی دارد. خانواده او در سیل، کنت مستقر هستند. کورین به مدرسه والدینگهام کاتولیک رومی در ساری، که یک مدرسه شبانه روزی دخترانه است، رفت و در آنجا علاقه خود را به بازیگری و رقص توسعه داد. او طی یک سال، دوره شکسپیر را در آکادمی موسیقی و هنر دراماتیک لندن گذراند و به عنوان معلم در مدرسه ای در کنیسنا، آفریقای جنوبی داوطلب شد. او نمایش را در دانشگاه بریستول خواند، اما از س
ال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ برای تحصیل انگلیسی، درام و هنر به کالج سنت جان، کمبریج رفت. زندگی شخصی. در ژوئیه ۲۰۲۱، کورین به عنوان کوئیر ظاهر شد و ضمایر جنسیت خود را در اینستاگرام به "she/they" تغییر داد. او بعداً در مصاحبه ای با "نیویورک تایمز" دربارهٔ نان باینری بودن بحث کرد.
آیسفت یا ترانزیستور اثر میدانی حساس به یون، برای سنجش تراکم یونی یک محلول بکار می رود، به طوری که وقتی تراکم یونی تغییر کند، جریان ترانزیستور نیز تغییر می کند در اینجا، محلول به عنوان الکترود دروازه بکار می رود. یک جریان بین زیرلایه و سطح اکسید تحریک می شود که به دلیل غلاف یونی می باشد. این نوع خاصی از ماسفت است. و همان ساختمان اساسی را دارد، اما در آن دروازه فلزی با غشای حساس به یون، الکترولیت محلول و الکترود مبنای جایگزین شده است. این دستگاه که در ۱۹۷۰ اختراع شد، اولین ترانزیستور اثر میدانی حسگر زیستی بود.
موسیقی یک فیلم موزیکال آمریکایی به کارگردانی سیا است. کیت هادسن و مدی زیگلر از بازیگران این فیلم می باشند. در این فیلم چند آهنگ سیا را با صدای بازیگران این فیلم می توان شنید. این فیلم نامزد جایزه گلدن گلوب بهترین فیلم موزیکال یا کمدی در هفتاد و هشتمین مراسم گلدن گلوب شد. این فیلم رکورد بیشترین جایزه تمشک طلایی سال ۲۰۲۱ را دارد. سیا جایزه بدترین کارگردانی سال، کیت هادسن جایزه بدترین بازیگر نقش اصلی و مدی زیگلر جایزه بدترین بازیگر نقش مکمل را به خود اختصاص دادند.
کارزار آسیای میانه مجموعه ای از درگیری ها، در میانه های سدهٔ هفدهم میلادی، میان نادرشاه و خانات بخارا و خیوه بود. درگیری های نخستین در سال های پایانی دههٔ ۱۷۳۰ از سوی پسر و نایب السلطنه نادرشاه رضاقلی میرزا انجام شد که در حالی که نادر هنوز سرگرم حمله به هند در جنوب بود، در این جبهه جنگ چند پیروزی چشم گیر بدست آورد. تاخت وتاز رضاقلی میرزا به خیوه خشم ایلبارس خان، رهبر خیوه را در پی داشت. هنگامی که ایلبارس تهدید به ضدحمله کرد، نادر دستور داد که علی رغم کامیابی های پسرش، جنگ ها ایستانده شود تا پس از پیروزی برابر هند خود به یک لشگرکشی قاطع دست بزند. وی پس از پیوست کردن خیوه ایلبارس را اعدام کرد و ابوالفیض خان را جایگزین او کرد، چراکه به گمان نادر او بیشتر پذیرای پادشاهی نادر بود. درگیری، فرساینده ترین پیروزی ایرانیان در برابر خان های آسیای میانه در تاریخ معاصر شد. امپراتوری نادر در خاور از همهٔ امپراتوری های ایرانیِ پیش از خود حتی ساسانیان و هخامنشیان پهناورتر شد. گشایش بخارا. در سال های ۱۷۳۴–۳۵ ایلبرس خان یک دستهٔ بزرگ ترکمن را برای تاختن به خراسان فرستاد و در آنجا کردهای چمشگزک را در سرزمین های کوه آلاداغ و سمل
قان غارت کردند، ولی سپس از سوی ارتش ایران شکست خوردند. در سال ۱۷۳۷، هنگامی که رضاقلی میرزا افشار، پسر نادرشاه و نایب السلطنه امپراتوری، پس از زیر چیرگی گرفتن ابوالفیض خان فرمانروای بلخ و اندخوی (که بخشی از امارت بخارا بود)، به بخارا لشکر کشید، حاکم بخارا، از ایلبارس خان درخواست کمک کرد، و او با ارتش خود به فرارود لشکر کشید کرد ولی در نیمهٔ راه گویا از ترس رویارویی با رضاقلی برگشت. در سال ۱۷۳۸، ایلبرس خان می خواست به خراسان بتازد ولی پس از یورش به چند سرزمین در جنوب ابیورد ، عقب نشینی کرد. نادرشاه می خواست به ترکستان یورش ببرد. برای این کار در آغاز نیاز به ساختن پلی بر روی آمودریا بود، به اندازه ای که دو شتر بارگیری شده بتواند از آن با هم بگذرد این کار در ۴۵ روز به پایان رسید و نادر به نیروهایش دستور داد تا در هر سوی رودخانه برج و بارو بسازند و در هر کدام ۵٬۰۰۰ سرباز بگمارند. پس از این زمینه چینی، ارتش ایران به فرماندهی نادرشاه، به سمت بخارا به را افتاد و به رغم خستگی سفر بی درنگ حمله به بخارا آغاز شد. نادرشاه ارتش خود را به گونه ای چید که بخش هایش به شرحِ نیروهای راست، چپ، مرکز، توپخانه، دم و کمین بود و هر کد
ام فرمانده خود را داشت. ارتش ایران با توپ، خمپاره، هویتزر و اسلحه گردان و همچنین جزایرچی به ازبک ها آتش گشود. ازبک ها به هم ریخته و شگفت زده شدند، زیرا هرگز ناچار به رویارویی با چنین نیروی آتشی نبودند و بسیاری از آنها گریختند. پس از این نبرد ۳۰٬۰۰۰ سرباز ازبک به عنوان نیروی کمکی در ارتش ایران گنجانده شدند. نبرد پتناک. در سال ۱۷۴۰، نادرشاه، پس از گشایش بخارا، سوی خوارزم روی آورد و سفیرانی را به ایلبرس فرستاد و خواستار تسلیم شد. دو نفر از سفیران از شیوخ جویباری بودند که از سوی ایلبارس خان اعدام شدند. نادرشاه ارتش ناحیه خیوه را در نبردی در پیرامون پتناک در کرانه جنوبی خوارزم نابود کرد. در نبرد بعدی نادرشاه رو به روی ارتش ایلبرس خان، امیر خوارزم قرار گرفت، که دربردارنده ۳۰٬۰۰۰ سوار ازبک و ترکمن بود. در این نبرد، ارتش ایران از آمودریا گذشت و علیه ایلبرس خان وارد عمل شد. پس از یک رویارویی کوتاه و خونین میان دو ارتش، ارتش خوارزم شروع به فروپاشی کرد. ایلبرس خان بارها ارتش خود را جمع کرد، اما هر بار شکست خورد و سرانجام ناچار به تسلیم شد. در این مرحله و پس از هشت ماه لشگرکشی، ارتش ایران ۳٬۰۰۰ کیلومتر را پیموده بود که ا
ین یک کار تدارکاتی و راهبردی بود. ایلبرس خان، که در شهرستان خانقاه محاصره شده بود، به نادرشاه تسلیم شد و به همراه بیست تن از امیرانش (یا بیشتر) اعدام شدند و برپایه برخی گزارش ها، آنها زنده به گور شدند. دستور اعدام به فرمان نادرشاه و برای کینجویی از قتل شیوخ جویباری و به درخواست وراث آنها، صادر شد. شورش خانات علیه امپراتوری افشار. در نتیجه لشکرکشی های نادر، ایران نفوذ بی سابقه ای در منطقه پیدا کرد. اگرچه به زودی شورشی علیه گماشته جدید نادر آغاز شد و ارتش دوباره برای برقراری چیرگی باید به منطقه فراخوانده می شد ولی این شورش سرکوب شد و آسیای میانه تا سقوط امپراتوری افشاری تحت سلطه ایران ماند.
ایالات متحده دربرابر بیلی هالیدی یک فیلم زندگی نامه ای از خواننده بیلی هالیدی می باشد. لی دنیلز کارگردان این فیلم بوده و از بازیگران این فیلم می توان به آندرا دی و تراوانته رودز اشاره کرد. آندرا دی برای این فیلم جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر زن فیلم درام در هفتاد و هشتمین مراسم گلدن گلوب بدست آورد.
مهماندار هواپیما یک مینی سریال آمریکایی کمدی-درام برگرفته از رمانی با همین نام اثر کریس بوهجالیان می باشد. کیلی کوئوکو و میخیل هایسمان از بازیگران این سریال می باشند. این سریال از ۲۰ نوامبر ۲۰۲۰ در شبکه اچ بی او مکس در دوفصل و مجموعا ۱۶ قسمت تولید و پخش شد. خلاصه داستان. "کسی باودن" یک مهماندار هواپیما است که با بی اعتنایی به قوانین پرواز رابطه ای با یکی از مسافران "الکس سوکولوف" در حین پرواز نیویورک به بانکوک برقرار می کند. هنگام رسیدن به مقصد شب را با مست کردن و گذراندن با سوکولوف سپری می کند و پس از بیدار شدن در صبح خود را روی تخت در کنار جسد الکس پیدا می کند. کسی تلاش می کند تا با پاک کردن صحنه جرم احتمال شک به کار نکرده خود را از بین ببرد به دور از اینکه همین کار باعث بیشتر شک کردن اف بی آی به وی می شود.
موضوعات و مضامین و عناصرِ مایگانیِ آثارِ بهرام بیضایی (۱۳۱۷) موضوعِ پژوهش و سرچشمهٔ تأثیرِ فکری و فرهنگی بوده است. او خود استفادهٔ لغتِ «درونمایه» را به سخره گرفته است. "دانشنامهٔ دانش گستر" «دلبستگی های او در مجموعهٔ آثارش» را چنین برشمرده است: «مسئلهٔ هویتِ گم شده، بازیابیِ اسطوره ها، حضورِ اشباح، جاذبه های بصری، بازخوانیِ تاریخ، و گرفتاری های اجتماعی و روانیِ زن در همهٔ دوره های تاریخی.» عبدالعلی دست غیب نیز موضوعات و مضامینِ آثارِ بیضایی را به اجمال چنین برشمرده و وصف کرده که «بیضائی گاه رویدادهای تاریخی را بازسازی می کند . . . و گاه از روستا می گوید و زمانی از شهر، و در این زمینه ها گاه عواملی از عرفان، تاریخ، افسانه را به کمک می گیرد . . . .» پرداختِ این مایه ها در دوره های مختلفِ کارِ بیضایی دگرگونی هایی نیز پذیرفته است. افسانه های ناگفتهٔ تاریخِ نیندیشیده. بسیاری از آثارِ بیضایی به فضاها و موضوعاتِ تاریخی (در مقابلِ «معاصر») و گاه افسانه ایشان نامورند. نمایشنامه هایش، به قولی، «سرشار از درونمایه های اساطیر ایرانی است.» خودش گفته «من راجع به گذشته و نقش گذشته در تکوین خودمان بحث می کنم. نه میگویم گذشته
بد است و نه میگویم گذشته خوب است.» یا، به عبارتِ حمید امجد، «بیضایی نشان می دهد از تاریخ و اسطوره خلاصی نداریم.» ولی بوده اند کسانی هم که این گرایش را راهی برای فرار از سانسور شناخته اند؛ هرچند دیگرانی تداومش را گواهِ آن گرفته اند که «ریشه دارتر از این ها است.» بعضِ نویسندگان نیز نسبتِ فکرِ بیضایی با تاریخ را در تضاد با نگاهِ شیفته وار و نوستالژیکِ علی حاتمی به تاریخ فهم و چنین خلاصه کرده اند − و این خود برگرفته از تصریحِ خودِ بیضایی بوده − که بیضایی از تاریخ زخم و عقده به دل دارد و، نگرانِ امروز و اندیشناک از فردا، ناگزیر از بازاندیشیِ آن است. مریم موحّدیان مضامینِ نمایشنامه های بیضایی پیش از ۱۳۵۷ را چنین برشمرده است: «جایگزینی نسل نو، عشق و گذشت»، «نادانی»، «مبارزه برای حق»، «عدالت اجتماعی»، «فساد دولتی»، «خودشناسی»، «کشف حقیقت»، «جنگ»، «کینه توزی»، «میراث داری»، «خیانت»، «مرگ» و «میراث گذشته». بیگانگی و راندگی. «رفتار با ناشناخته ها و غریبه ها و تازه واردها و نامأنوس ها»، به قولِ خسرو دهقان، از «دل مشغولی ها و ذهن مشغولی های» بیضایی بوده است. در چندین فیلمِ بیضایی آرامشِ اجتماعی با سررسیدنِ یکی بیگانه آشف
ته می شود و این به دگرگونیِ اجتماع دامن می زند. ولی حکایتِ بیگانهٔ بیضایی به خوبی و خوشی به انجام نمی رسد و بیگانه، پس از آن که اندک اثری (اصلاحی؟) از خود به جا می گذارد (اگر نمی گذارد و ناکام می ماند)، طرد می شود: از "هشتمین سفر سندباد" (۱۳۴۳) که کشته می شود تا "چهارراه" (۱۳۸۸) که یکی مرگ را برمی گزیند و دیگری ماندن در وطن و جدایی از شوهر را. جلال آل احمد مایهٔ نمایشنامه های عروسکیِ بیضایی را «حقیر و خصوصی» وصف کرده و اشاره به مذهبِ خانوادگیِ بیضایی می کرد. به نظرِ محسن علوی پور «نزد بیضایی . . . «ما» تنها در تنیدگی با «غریبه» است که جوهره خویش را کشف می کند و می تواند برای بهبود و ارتقای وضعیت خویش تلاش کند.» عشق و والایِش. در اغلبِ آثارِ آغازینِ بیضایی یک رگهٔ قویِ عشقی پیداست، با قهرمانانِ مردِ جوان و عاشق و تنها و شکست خورنده و سرکوفته در جستجویی و تکاپویی اجتماعی یا روانی که سرانجامش مرگ است. جستجو و شکستِ قهرمان در این آثار کمتر کیشوتی و بیشتر تراژیک است. "عروسک ها" و "پهلوان اکبر می میرد" و "هشتمین سفر سندباد" و "رگبار" نمونه هایی از این گروهند. سرخوردگیِ اجتماعی امتیازِ معرفت شناختیِ قهرمانِ این آثار
می شود و عقدهٔ محرومیت به صورتِ خواسته های اجتماعی دگرگونیِ عرفانی (مهایانه ای؟) می پذیرد؛ و این «والایشی» را «که اوج آرمانی را مد نظر دارد» فریندخت زاهدی ذیلِ تأثّراتِ غیرمستقیمِ بیضایی از کارِ هنریک ایبسن به اختصار توضیح داده است. شکستِ قهرمان نیز نه از ناتوانی، بلکه از بزرگیِ خیرخواهی است، و خود از پیروزی های حقیرِ مألوف نتیجهٔ بهتری می بخشد و نومیدانه نیست. گذشته از داستانِ کوتاهِ «نقاش» (۱۳۳۷)، از "سُلطان مار" است که قهرمانِ زن در کارِ بیضایی پیدا می شود: سالِ ۱۳۴۴. و قهرمانِ مردِ عاشقِ ناکام از آثارِ بیضایی کم و بیش ناپدید می شود. شکست و شهادت. «بیضایی»، به قولِ حسین قره، «راوی آن بوده که چرا ما شکست خورده ایم و چگونه شکست خورده ایم و چه باید می کردیم و چه ها نکردیم.» «از دست رفتن و تاراج ذخایر و میراث فرهنگی ایران باستان» نیز از مایه هایی در همین خطّ و ربط در آثارِ بیضایی است. بازاَندیشیِ انگیزه ها و چگونگیِ شهادتِ قهرمان در نخستین کارهای وی بوده است: "آرش" از اوّلین و معروف ترین نمونه هاست. او خود دربارهٔ این مضمون در "پهلوان اکبر می میرد" (۱۳۴۲) گفته «اگر پهلوان را از نزدیک تجزیه و تحلیل کنیم، از او
چیزی بیشتر از یک قربانی و شهید باقی نمیماند . . . .» نمایش. نمایشْ خود موضوعِ اندیشهٔ بیضایی در آثارِ نمایشی و غیرنمایشی بوده است. او نمایش را «آزمایشگاهِ طبایعِ بشری» دانسته و به حالِ اجتماع سودمند. تفسیرهای دیگر. فراوان پیش آمده که کارهای بیضایی تفسیر به رأی شده و کسانی به سودِ خود معنای اثری از بیضایی را به حدّی فروکاسته اند که بیضایی منکرش بوده است و درون مایه ای در آثارش شناخته اند که خود حقیر می شمرده. یکی از مکرّرترین معناهایی که به آثارِ بیضایی تحمیل شده یا آثارِ بیضایی بدان ها فروکاسته شده اعتراض به دولتِ حاکم با نمادهای دور از ذهن بوده است. مثلاً حتّی حمید نفیسی سال ها پس از نخستین نمایشِ "رگبار" در داستانِ فیلم ردِّ هراس از پلیسِ مخفی دید و "غریبه و مه" را نمادپردازیِ پوشیده گویانه از بهرِ انتقاد از نظامِ سیاسی و اجتماعی دانست. گونه های شخصیت ها. بسیاری از شخصیت های حاملِ درون مایه های آثارِ داستانیِ بیضایی «بین اسطوره، نماد اجتماعی یا تاریخی سیر می کنند». ضدّقهرمان. پروتاگونیستِ بعضی از برجسته ترین آثارِ بیضایی یکی ناچارِ مطرود است که با درستکاری اخلاقِ منحطِّ اجتماعِ فاسدی را − که می تواند سوداگ
رِ آوازهٔ پهلوانِ منجی ای که جز قربانی نیست باشد و مخدومِ بی عنایت − رسوا می کند. بازیابیِ این معنی در روایت هایی افسانه ای و تاریخی هم بخشِ چشمگیری از کارِ داستانیِ او بوده است. از این لحاظ، یعنی قربانی بودن، قهرمان های بیضایی ماننده به خودش شناخته شده اند. دیو و کودک و زن. بیضایی، همچون بعضِ متفکّرانِ هم روزگارش در ایران و مملکت های همسایه اش، عطفِ توجّه به وضعِ زن اغلب در اجتماعِ دچارِ مشکلاتِ توسعه کرده است. او «کاراکتر زن را در مرکزیت داستان قرار داد»؛ ولی قهرمانانِ زنِ بیضایی، بر خلافِ قهرمانانِ زن در آثارِ بیشترِ همکارانش، وابسته به مرد و بی اختیار نیستند. به قولِ سوسن تسلیمی، «او زن کمال گرا را به تصویر می کشد که شرایط موجود زندگی اش را نمی پذیرد، پرسشگر است، به قضا و قدر تن نمی دهد، تصمیم گیرنده است، و دنباله روی سنت نیست.» به نظرِ حبیب کاوش بیضایی «ملال نهفته در انبوهی از آفرینه های مدرنیستی سینمای ایران را از دیدگاهی فمینستیک به تصویر می کشد»؛ ولی به نظرِ محمّد رضایی راد زنِ آثارِ بیضایی بیشترِ اوقات «مدرن» و در جستجوی «حقوق» نیست و «کمتر در ملتقای . . . جهان سنت و جهان جدید قرار می گیرد.» جستجوی ش
وهرِ گم شده از بن مایه های مکرّرِ داستان های زنانهٔ بیضایی است. عالِم. اندیشه و آزادی، و «نیکی» و قوّتِ قهرمانِ دانا در بعضی از محبوب ترین آثارِ بیضایی نمود دارد، مثلِ "طومار شیخ شرزین" (۱۳۶۵). گفته شده که «می توان بیضایی را روایتگر خواص و روشن فکران جامعه دانست»، هرچند بسیاری اوقات بیضایی با بسیارانی درگیر بوده که به «روشنی» ِ فکر نامور بوده اند. عامی. هرچند عوام در بسیاری از آثارِ بیضایی همچون نمایندهٔ انگیزه ها و خواسته ها و گرایش های موجّهی به تصویر کشیده نشده اند، بیضایی اغلب خود را طرفدارِ بخشِ «بهتر» ِ ایشان دانسته که «سزاوارِ بهترند». «مردم»، از نظرِ بیضایی، «اسطوره»ای است که باید «شکافته» شود و عوام حاملِ سنّتی هستند که بازاَندیشی می خواهد − در سخنرانیِ ۲۰ مهرِ ۱۳۵۶ این معنی را با استعارهٔ «شستشو» چنین گفت: «فکر می کنم اگر این شستشو می بایست در فضا اتّفاق بیفته یک مقدار هم باید در ما اتّفاق بیفته.» او عامّه را چنان که هست نمی پسندد، ولی کمابیش چنان که هست به تصویر می کشد، و زیانکاریِ «کانایان» ِ احیاناً متّحدش را برجسته می کند و با او می ستیزد و این را تربیتِ ایشان می داند. با این همه، خواسته اش برای
عامّه منطبق بر آرمان ها و روش های گرایش های غالبِ زمانه اش، از چپ و راستِ مذهبی و غیرمذهبی، نمی شود. اعیان. ستایشِ واقفانی چون حسین آقا ملک و یاورِ فردوسی در "دیباچه ی نوین شاهنامه" (۱۳۶۵) نمایندهٔ پسندِ بیضایی است دربارهٔ چگونگیِ زیستِ سودمندِ توانگران. او در کارِ خود نیز هم از حمایتِ سرمایه دارانی بهره برده (مثلاً در ساختِ "سگ کُشی") و هم از فروشِ آثارش به توده های مردم. اعیان در آثارِ بیضایی مختارند که فرهنگ پرور باشند یا نباشند، سودجو باشند یا بخشنده یا اهلِ سوء استفاده، منفعتِ خود را برتر شمارند یا منفعتِ دیگری را یا منفعتِ همگان را. ولی چگونگیِ ثروتمند شدن کمتر موضوعِ توجّهِ مستقیمِ بیضایی بوده است − مثلاً آنچنان که در "پلّکان"ِ اکبر رادی.
لری می تواند برای اشاره به مردمان لر استفاده شود. لری همچنین می تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
آفنی شکور دیویس (متولد شده با نام آلیس فی ویلیامز؛ زادهٔ ۱۰ ژانویه ۱۹۴۷–۲ مه ۲۰۱۶) فعال سیاسی اهل ایالات متحده و عضو سابق حزب پلنگ سیاه بود. وی مادر توپاک شکور خواننده رپ و بازیگر بود. اوایل زندگی. افنی شکور در ۱۰ ژانویه ۱۹۴۷ در لامبرتن، کارولینای شمالی، به دنیا آمد. وی دختر رزا بل، سازنده خانه و والتر ویلیامز جونیور، کامیون دار بود. او یک خواهر به نام، گلوریا ژان داشت. او شروع آشفته ای داشت و به طور کلی نسبت به پدر و مردان اطلافش کینه داشت زیرا او شخصیت عصبی داشت و او فکر می کرد مادرش ضعیف است چون در برابر پدرش ایستادگی نمی کند. هنگامی که او، مادر و خواهرش در سال ۱۹۵۸ پدرش را ترک کردند، آنها به برانکس نقل مکان کردند. معلمانش او را برای دبیرستان هنرهای نمایشی توصیه کردند، اما او در تطبیق و سازگاری با شرایط رسمی آموزشی مشکل داشت. وی در دبیرستان علوم برانکس تحصیل کرد. او به زندگی خیابانی علاقه مند شد و خود را یک مبارز خیابانی و یکی از اعضای شاگردان دب در هارلم خواند. فعالیت. در سال 1968، در سن ۲۱ سالگی، نام خود را به افنی شکور تغییر داد. "افنی" یک کلمه یوروبیایی با معنی «عاشق مردم» است، و "شکور" در عربی به معنا
ی «سپاسگزار» است. او در هارلم، نیویورک زندگی می کرد، و به حزب پلنگ سیاه پیوست. او خبرنامه حزب پلنگ سیاه را با نام پنتر پست منشتر کرد. او یک مبارزات موفقیت آمیز را رهبری کرد که اف بی آی را به این باور رساند که حزب در حال کم رنگ شدن است. وی به عنوان رئیس بخش هارلم و مربی اعضای جدید از جمله جمال جوزف، کلئو سیلورز و دوروبا بن وهاد شد. او همچنین با بیلی گارلند (پدر بیولوژیکی توپاک) و جرونیمو پرات (که حامی تعمید توپاک شد) کار کرد. پلنگ ۲۱. در آوریل سال ۱۹۶۹، وی و تعداد بیست نفر دیگر از پلنگهای سیاه دستگیر و به اتهام چندین فقره توطئه برای بمب گذاری در مراکز پلیس و سایر اماکن عمومی در نیویورک متهم شدند. با تعیین وثیقه ۱۰۰ هزار دلاری برای هر یک از ۲۱ مظنون،گروه پلنگ سیاه تصمیم گرفتند ابتدا پول وثیقه را برای جوزف و شکور جمع کنند تا آن دو بتوانند در مورد جمع آوری وثیقه برای بقیه تلاش کنند. شکور در جمع آوری وجوه وثیقه برای پنترهای زندانی مصر بود. دادگاه مقدماتی در فوریه ۱۹۷۰ و دادگاه اصلی در ۸ سپتامبر ۱۹۷۰ آغاز شد. اتهاماتی که علیه وی و سایر اعضای حزب پلنگ سیاه وارد شد: همدستی در اقدام به قتل، مقدمه چینی برای ارتکاب قتل،
تبانی کردن برای بمب گذاری در ساختمان ها و توطئه بوده است. در طول دادرسی، قاضی دوازده مورد از سی اتهام را رد کرد.علیرغم اینکه شکور تحصیلات مرتبط با وکالت نداشت، فرزند خود توپاک را باردار بود و با ۳۰۰سال زندان روبرو بود،وکالت خود را در دادگاه به عهده گرفت . شکور با شاهدان مصاحبه کرد و در دادگاه بحث کرد. رالف وایت، یکی از سه مظنونی که در واقع یک مأمور مخفی بود، یکی از افرادی بود که افنی مورد بازجویی متقابل قرار داد. وایت کسی بود که در تمام مدت شکور به پلیس بودن او شک داشت، زیرا او دیگران را به خشونت تحریک می کرد. او رالف را وادارکرد تا با ادای سوگند اعتراف کند که او و دو مأمور دیگر بیشتر فعالیتهای غیرقانونی را سازماندهی کرده اند. او همچنین رالف را مجبور کرد تا به دادگاه اعتراف کند که فعالیتی که آنها با هم انجام داده بودند «قدرتمند، الهام بخش و زیبا» بود. افنی از آقای وایت سؤال کرد که آیا وی به اشتباه روسای پلنگ سیاه را به روسای پلیس خود معرفی کرده است؟ او گفت بله «وی پرسید آیا وی به جامعه خیانت کرده است؟ او گفت بله.» او و سایر افراد در "پلنگ ۲۱" پس از هشت ماه دادگاه در ماه مه ۱۹۷۱ تبرئه شدند. در مجموع، افنی شکو
ر دو سال را در زندان گذراند و تبرئه شد. در ۲۴ سالگی، پسرش، لِیسن پاریش کروکس، در ۱۶ ژوئن ۱۹۷۱ به دنیا آمد. سال بعد، در سال ۱۹۷۲، لیسن پاریش به توپاک آمارو شکور تغییر نام داد که در زبان کچوآ به معنی «مار درخشان» است. نام توپاک از توپاک آماروی دوم، رهبر جنبش بومیان در قیام توپاک آماروی دوم، شورش اینکاها علیه اسپانیایی ها در پرو که از سال ۱۷۸۰ تا ۱۷۸۳ به طول انجامید، انتخاب شد. اواسط زندگی. پس از تبرئه شدن افنی شکور از اتهامات خود، وی دیگر به حزب پلنگ سیاه برنگشت. وی در سال ۱۹۷۵ با موتولو شکور ازدواج کرد و دخترش سکیویا را به دنیا آورد. آنها در سال ۱۹۸۲ طلاق گرفتند. او و فرزندانش در سال ۱۹۸۴ به بالتیمور، مریلند نقل مکان کردند. او فرزندان خود را از طریق بهزیستی بزرگ کرد زیرا نمی توانست شغل خود را حفظ کند. وی برای مدیریت مصرف مواد مخدر به شهرستان مارین در کالیفرنیا نقل مکان کرد. در سال ۱۹۸۹ پسرش به دلیل او از خانه خارج شد. این دو بعداً آشتی کردند. وی پس از بازگشت به نیویورک در سال ۱۹۹۱ و به جلسات معتادان گمنام رفت و توانست بر اعتیاد خود غلبه کند. در سال ۲۰۰۴، افنی شکور با گوست دیویس جونیور ازدواج کرد. در همان سال،
زندگی نامه وی، افنی شکور: تکامل یه انقلابی منتشر شد. در زندگی نامه خود، افنی شکور تجربیات کودکی و تربیت و همچنین مشارکت در حزب پلنگ سیاه را بازتاب داد. وی در این کتاب اظهار داشت که حزب او را آموزش داده و به او هدایت می دهد تا عصبانیت او را هدایت کند. پ این امیدواری او را به وجود آورد که به گفته او هرگز تجربه نکرده است. او در مورد نحوه ملاقات با مردانی که در این حزب با زنان سیاه پوست سوءاستفاده نکردند صحبت کرد. از طریق مهمانی بود که او با لومومبا شکور آشنا شد، توافق کرد که همسر دوم او باشد و به دین اسلام روی آورد. وی تجربیات خود را در زندان و اینکه چگونه با سایر زندانیان، صندوق وثیقه ترتیب داده اند تا برخی از زنان را از زندان خارج کنند، شرح داد. درگیری ها. اگرچه توپاک در روابط خود با مادرش سختی کشید، اما او در ترانه «مادر عزیزم» از او تجلیل و تشکر کرد. ایده های انقلابی او در موسیقی های پسرش توپاک منعکس شد. قبل از مرگ توپاک، او قرار داد ماهانه ۱۶۰۰۰ دلار دریافت کند و خانه ای برای او در استون مونتین، جورجیا خریداری کرد. او مجری املاک و داریی های توپاک بود. دقیقاً یک سال پس از مرگ پسرش، با درآمد حاصل از آلبوم های