Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اسگود به گدارد دستور داد تا از سمت خود استعفا دهد و جان وایت جایگزین او شد. مقر دولت فدرال در آن زمان در شهر نیویورک و اقامتگاه رسمی رئیس جمهور در خانه ساموئل اسگود واقع در خیابان ۳ چری بود که خانه ساموئل اسگود و خانواده اش بود. اسگود این عمارت را به واشینگتن هدیه کرد تا رئیس جمهور و همسرش در بهترین خانه شهر سکونت داشته باشند؛ بنابراین، این اقامتگاه به نخستین ارگ اداری در آمریکا تبدیل شد. هنگامی که دولت فدرال برای یک دوره ده ساله به فیلادلفیا نقل مکان کرد و پیش از آن که سرانجام در واشینگتن دی سی مستقر شود، اسگود ترجیح داد تا در نیویورک بماند و در سال ۱۷۹۱ از سمت خود استعفا داد. اسگود در سال ۱۷۹۲ یکی از انتخاب کنندگان ریاست جمهوری بود و رأی خود را به جورج واشینگتن و جورج کلینتون داد. او در سال های ۱۸۰۰ تا ۱۸۰۱ و ۱۸۰۲ عضو مجلس ایالتی نیویورک بود و در سال های ۱۸۰۰ تا ۱۸۰۱ به عنوان سخنگوی مجلس فعالیت داشت. او در سال ۱۸۰۳ توسط رئیس جمهور توماس جفرسون به عنوان افسر نیروی دریایی در بندر نیویورک منصوب شد و تا هنگام مرگ در این سمت باقی بود. او در آخرین سال عمرش رئیس شعبه بانک تازه تأسیس سیتی بانک در نیویورک شد. اسگود
عضو انجمن فلسفه آمریکا بود و سال های آخر عمرش را وقف نوشتن و مطالعه کرده بود. او مکاتبات گسترده ای با جورج واشینگتن و توماس جفرسون و بسیاری افراد دیگر داشت. زندگی شخصی. اسگود در ۴ ژانویه ۱۷۷۵ با مارتا براندون ازدواج کرد. مارتا در سال ۱۷۷۸ درگذشت. در ۲۴ مه ۱۷۸۶، اسگود با ماریا براون (۱۷۵۴–۱۸۱۳)، بیوه والتر فرانکلین و مادر ماریا فرانکلین کلینتون، همسر نخست فرماندار نیویورک، دیویت کلینتون ازدواج کرد. آنها دختری به نام مارتا براندون اسگود داشتند که با دیپلمات ادموند-چارلز ژنت ازدواج کرد. ایزاک برادر اسگود، در ۱۲ اکتبر ۱۷۹۰ با سارا پیکمن (۱۷۷۲–۱۷۹۱) ازدواج کرد؛ پس از مرگ سارا، او در ۸ دسامبر ۱۷۹۴ با خواهرش، ربکا تیلور پیکمن (۱۷۷۵–۱۸۰۱) ازدواج کرد. آنها صاحب یک پسر به نام ایزاک اسگود پسر شدند که دخترش شارلوت با موزس تی. استیونز ازدواج کرد و یک دختر به نام سالی پیکمن اسگود داشتند که با بیلی لورینگ ازدواج کرد و صاحب یک پسر به نام جورج بی. لورینگ شد. ایزاک در سال ۱۸۰۲ برای بار سوم، با مری پیکمن، دختربرادر دو همسر قبلی اش ازدواج کرد. دو همسر قبلی او دختر برادران بنجامین پیکمن و همسر سوم ایزاک، خواهر بنجامین پیکمن بود.
مرگ. او در سال ۱۸۱۳ در شهر نیویورک درگذشت. زادگاه او در آندوور شمالی ماساچوست در خیابانی قرار دارد که به نام خانواده اش نام گذاری شده و در فهرست ملی مکان های تاریخی قرار دارد. اقامتگاه او در نیویورک نیز در این فهرست ثبت شده است. پرتره سرهنگ اسگود از زمان ریاست جمهوری لینکلن در اتاق رئیس جمهور در ارگ کنگره ایالات متحده آمریکا نگهداری می شود.
بوئینگ کانادا زیرمجموعه کانادایی بوئینگ است که در وینیپگ، منیتوبا، ریچموند، بریتیش کلمبیا، مونترال و اتاوا فعالیت دارد. بوئینگ بیش از ۱۶۰۰ کارمند در کانادا دارد. هواپیمای بوئینگ کانادا لیمیتد در سال ۱۹۲۹ توسط شرکت هواپیماسازی بوئینگ آمریکا تشکیل شد. در اکتبر ۲۰۰۸، بوئینگ کانادا به عنوان یکی از «۱۰۰ کارفرمای برتر کانادا» توسط مدیاکورپ کانادا. معرفی شد و در مجله خبری "مکلینز" منتشر شد. در اواخر همان ماه، شرکت فناوری بوئینگ کانادا در وینیپگ نیز به عنوان یکی از کارفرمایان برتر منیتوبا معرفی شد که توسط روزنامه "وینیپگ فری پرس" اعلام شد.
توماس لودول لی سنیور (.Thomas Ludwell Lee, Sr) (زادهٔ ۱۳ دسامبر ۱۷۳۰- درگذشتهٔ ۱۳ آوریل ۱۷۷۸)، مزرعه دار و سیاستمدار ویرجینیایی بود که در مجلس برگس ها و بعدها در سنای ویرجینیا خدمت می کرد و شاید حتی می توان او را یکی از معروف ترین ویراستاران اعلامیه حقوق ویرجینیا دانست. اوایل زندگی. لی در ۱۳ دسامبر ۱۷۳۰ احتمالاً در مزرعهٔ هال استراتفورد، شهرستان وستمورلند، ویرجینیا به دنیا آمد. سنیورش توماس لی و مادرش هانا هریسون لودول متولد شده در یکی از اولین خانواده های ویرجینیا (همان طور که در زیر توضیح داده شده است) بودند. او سومین پسر این زوج و دومین فرزندی بود که تا بزرگ سالی زنده ماند. هرچند که اولین فرزند پسر این زوج «ریچارد لی» اندکی پس از غسل تعمید فوت کرد، در فوریه ۱۷۲۷ هانا لودول لی، فیلیپ لودول لی را به دنیا آورد (۱۷۷۵–۱۷۲۷) و او را به نام سنیورعزیز خود نام گذاری کرد. مردی که بعدها به نام «سرهنگ فیل» شناخته شد، اولین پسر او بود که زنده ماند و از انگلستان (جاییکه او از اتون فارغ التحصیل شده و درس حقوق خوانده بود) با مرگ سنیورش در اواخر ۱۷۵۰ به منظور برعهده گرفتن مسئولیت خواهر و برادر یتیم کوچک تر خود و همچنین ادا
ره هال استراتفورد و مزارع مرتبط با آن که به دلیل فرزند ارشد بودن در خانواده، به ارث برده بود (شامل بیش از ۱۲ هزار جریب فرنگی در نورثامبرلند و شهرستان های استانفورد در ویرجینیا، همچنین مساحتی در سواحل شرقی مریلند و دو جزیره) و تعداد زیادی برده (شامل بیش از ۱۰۰ نفر، فقط در مزرعه ۲۸۰۰ جریبی استراتفورد)، به ویرجینیا بازگشت. سرهنگ فیل در ۱۷۵۷ به سمت شورای استان ویرجینیا منصوب شد و در ۱۷۶۳ با ازدواج با نگهبان میراث خود، دارایی های خود را افزایش داد. اما بعدها با خواهر و برادر کوچک ترش به دلیل کند بودن روند تقسیم املاک سنیور درحالیکه سرگرمی های مجلل خود در استارتفورد را داشت، به مشکل خورد و محبوبیت خود را از دست داد. این برادر، توماس لودول لی، دیگر وصی اداره املاک سنیور، وارث زمین در شهرستان استراتفورد، ۵۰ برده و ساعت طلای سنیورش بود، اما تا ۱۷۵۶ برای اتمام تحصیلات قانونی خود در اینر تمپلِ انگلستان باقی ماند. خواهر بزرگ تر او در مزرعه خانواده ماچودوک در شهرستان وستمورلند به دنیا آمد و به افتخار مادرش هانا لودول لی (۱۷۲۹–۱۷۸۲) نام گذاری شد، مادری که بیشترین نقش را برای بزرگ کردن فیلیپ و هانا، اداره کردن املاک خانواده
در طول غیبت طولانی مدت همسرش در خانواده و داشتن شغل دولتی داشت. اما به احتمال، به دلایل ناراحتی های پیش آمده برایش، کمترین نقش را در بزرگ کردن شش فرزند کوچک تر دیگر خود داشت؛ زیرا بعدها در ۱۷۲۹، آتش، خانهٔ مزرعهٔ ماچودوک را سوزاند و او مجبور شد، به طور موقت تا تکمیل بازسازی استراتفورد هال و اسکان مجدد، با خویشاوندان متعدد لی بماند. مادر هانا لی در ۲۵ ژانویه ۱۷۵۰ در سن ۴۹ سالگی فوت کرد؛ همسرش او را در جاییکه به نام گورستان بورنت هوس فیلد شناخته می شد در ماچودوک به خاک سپرد و وصیت نامه ای نوشت که مایل بود در کنار همسر خود دفن شود که در پایان سال، این اتفاق هم افتاد. زمانی که توماس لودول لی در ۱۷۵۶ از انگلستان بازگشت، با برادران کوچک تر خود که ثروت کمتری داشتند؛ ریچارد هنری لی (زادهٔ ۱۷۳۰ و وارث زمین در شهرستان پرنس ویلیام و ۴۰ برده)، فرانسیس لایتفوت لی (زادهٔ ۱۷۳۴ و وارث زمین در بخشی از شهرستان فیرفکس که به شهرستان لودون تبدیل شد و ۳۰ برده)، ویلیام لی (زادهٔ ۱۷۳۹، کسی که با زنی که وارث بود، ازدواج کرد) و آرتور لی (زادهٔ ۱۷۴۰) و خواهرشان، آلیس لی شیپن (زادهٔ ۱۷۳۶- درگذشتهٔ ۱۸۱۷؛ کسی که به فیلادلفیا نقل مکان کرد
اما همچنان به اداره امور خانواده ادامه داد) درگیر جنگ انقلابی آمریکا شدند. مزرعه دار و سیاستمدار. توماس لودول لی در بلویو، یک مزرعه در شهرستان استراتفوردِ ویرجینیا سکونت داشت که با به کارگیری برده ها، کشاورزی می کرد. در سپتامبر ۱۷۶۳ او از اولین نشست سالانه شرکت می سی سی پی، میزبانی کرد. جورج واشینگتن (۱۷۹۹–۱۷۳۲) و برادرش جان آگوستین واشینگتن در این رویداد در سپتامبر ۱۷۶۳ حضور داشتند. در ۱۷۵۸، یک سال پس از ورود سرهنگ فیلیپ لی به شورای استان ویرجینیا (معمولاً به شکل مادام العمر) برادران و پسرعموهایش، به رهبری ریچارد هنری لی، دخالت های قانون گذاری خود در مجلس برگس ها را شروع کردند. رای دهندگان شهرستان استافورد، در ۱۷۵۸، توماس لودول لی را به عنوان یکی از نمایندگان مجلس برگس ها انتخاب کردند و او یک بار دیگر پیش از برگشتن به زندگی شخصی خود، در انتخابات پیروز شد. در نشست قبلی، ریچارد لی (پسر هنری لی و ارباب مجرد لی هال از ۱۷۴۷) یکی از نمایندگان شهرستان وستمورلند شد و با پیروزی در انتخابات مجدد تا ۱۷۹۳ به کار خود ادامه داد؛ در ۱۷۵۸ برادر زاده محبوبش، برادر ریچارد هنری لی، اولین عنوان خود از چندین دورهٔ حضور را در مج
لس برگس ها به دست آورد. علاوه بر این فرانسیس لایتفوت لی، اولین جایگاه خود را به عنوان یک برگس از شهرستان تازه تأسیس شده لودون به دست آورد و پسرعمویش جان لی، نماینده شهرستان اسکس بود. سرهنگ فیلیپ لی، کسی که همیشه انگستان را «خانه» در نظر می گرفت، کمی بعد از سال نوی ۱۷۷۵ به «پلوریت عصبی» مبتلا شد و در ۲۱ فوریه ۱۷۷۵ فوت کرد. در ماه های پس از مرگ او، شواهد جنگ انقلابی آمریکا، آشکار شد. جان الکساندر (کسی که در مجلس برگس ها از شهرستان استافورد جایگزین توماس لودول لی شد) هم مرد، بنابراین توماس لودول لی به آنچه که به عنوان آخرین جلسه مجلس برگس ها بود برگشت، زیرا فرماندار ویرجینیا، مجمع را سرکوب کرده بود. او به درگیری های سیاسی خود به عنوان یکی از نمایندگان شهرستان استافورد در سومین، چهارمین و پنجمین مجمع ویرجینیا ادامه داد، در حالیکه برادران او ویلیام و آرتور لی از انگلستان، خویشاوندان ویرجینیایی خود در انگلستان را تشویق به تشکیل کمیته ای برای ارتباط و همگام شدن با آشفتگی در ماساچوست می کردند، ریچارد هنری لی و فرانسیس لایتفوت لی نمایندگان افراطی در هیئت ویرجینیای در کنگره قاره ای بودند. توماس لودول لی و پسرعمویش ریچا
رد لی با نزدیکان خود در فیلادلفیا مکاتبه کردند و با سیاست های ولیامزبرگ هماهنگ ماندند، در حالیکه قطع نامه هایی را که تام لی، در تهیه آن کمک کرده بود را به فیلادلفیا ارسال می کرند و تقاضای بازگشت آر. اچ لی به ویلیامزبرگ برای کمک به تدوین پیش نویس قانون اساسی ویرجینیا را داشتند. (شعار او «ما بدون تو نمی توانیم» روی سنگ قبر ریچارد هنری لی حک شده است). برخلاف برادرانش، لی از ورود به عرصه سیاست های ملی امتناع کرد. یک بار جان آدامز به نقل از جورج وایت گفت؛ لی «لذت چشم های هر ویرجینیایی بود که در زندگی عمومی دیده نمی شد». پس از آنکه ویرجینیا قانون اساسی خود را تصویب کرد و مجمع عمومی ویرجینیا دو مجلسی شد، لی برای سنای ویرجینیا انتخاب شد تا نماینده گردنه شمالی ویرجینیا-کینگ جورج، استافورد و شهرستان های وستمورلند شود و تا زمان مرگش، کمتر از دو سال بعد به صورت پاره وقت در آن خدمت کرد. در ۱۴ اکتبر ۱۷۷۶ او در کمیته ای شامل وایت، ادموند پندلتون و جورج میسن، با ریاست توماس جفرسون برای بازنگری، اصلاح یا لغو قانون های ویرجینیایی به شرط تأیید مجلس نمایندگان ویرجینیا تشکیل شده بود، منصوب شد. زندگی شخصی. توماس با مری ایلت، کسی ک
ه طبق شواهد برای او شش فرزند به دنیا آورده و او را نجات داده بود، ازدواج کرد. مری دختر ویلیام ایلت و الیزابت اسکریج (۱۷۱۹) بود. زمانی که بیوه شد دوباره با سرهنگ پزشک جیمز استپتو ازدواج کرد (۱۷۰۹–۱۷۵۷).
یوبریک آی فیکس () یک فروشگاه تعمیر وسایل الکترونیکی است که در سال ۲۰۰۹ تأسیس شد و در حال حاضر در بیش از ۷۷۵ مکان وجود دارد. این فروشگاه ها عمدتاً در ایالات متحده واقع شده اند، اگرچه حق امتیاز در کانادا و جزایر کارائیب نیز وجود دارد. آنها بیشتر برای تعمیر انواع لوازم الکترونیکی خانگی شناخته می شوند. در اوت ۲۰۱۹، یوبریک آی فیکس توسط آسوریون، که یک شرکت بیمه است خریداری شد.
توماس لینچ جونیور (.Thomas Lynch Jr) (زادهٔ ۵ اوت ۱۷۴۹ – درگذشتهٔ ۱۷۷۹)، از بنیان گذاران ایالات متحده، نمایندهٔ کارولینای جنوبی و امضاءکنندهٔ اعلامیهٔ استقلال آمریکا بود. پدرش عضو کنگرهٔ قاره ای بود، اما به دلیل بیماری کناره گیری کرد و لینچ جونیور جای او را گرفت. اوایل زندگی. لینچ جونیور در مزرعهٔ هاپسویی در پرینس جورج پریش، وینیا که امروزه جورج تاون، کارولینای جنوبی نامیده می شود، چشم به جهان گشود. او پسر توماس لینچ و همسرش، بورلی آلستون لینچ بود. لینچ جونیور دو خواهر به نام های سابینا و استر داشت که در سال های ۱۷۴۷ و ۱۷۴۸ به دنیا آمده بودند. مادرش دختر گیلیم مارشال دیلیارد اهل آیبرویل پریش، لوئیزیانا و برادرش جورج ویلیام دیلیارد از ویرجینیا بود. مادرش در مجلس رقصی که در خانهٔ کودکی جان درایتون سنیور در مزرعه و بوستان ماگنولیا برگزار شد، به طور رسمی به جامعه معرفی گشت. خانواده های سرشناسی همچون خانوادهٔ میدلتون، راندولف و راتلج نیز در این مراسم حضور داشتند. مادر لینچ جونیور در سال ۱۷۵۵، دختری به نام ایمی کنستانس به دنیا آورد که بعدها با جان درایتون ازدواج کرد. پدربزرگ لینچ، جوناس لینچ از اهالی شهرستان گالوی
بود. خانوادهٔ لینچ پس از شکست در جنگ ویلیامیت در ایرلند از آنجا اخراج شدند. لینچ سنیور از کنت، انگلستان به کارولینای جنوبی مهاجرت کرد. لینچ سنیور فردی سرشناس در امور سیاسی کارولینای جنوبی بود که این موضوع فرصت های مناسبی را برای کسب ثروت و آموزش عالی در اختیار او قرار داد. لینچ جونیور به مدرسهٔ انجمن نیلی در جورج تاون رفت و سپس والدینش او را به انگلستان فرستادند و در کالج ایتن و کالج گونویل و کیس در کمبریج به تحصیل پرداخت. او در مجموعهٔ میدل تمپل در لندن در رشتهٔ حقوق و فلسفهٔ سیاسی تحصیل کرد. پدرش آموزش های انگلیسی او را تحسین می کرد و او را ترغیب کرد تا برای آموزش حقوق و مبانی قانون اساسی بریتانیا در انگلستان بماند. لینچ جونیور پس از هشت سال دوری از آمریکا، در سال ۱۷۷۲ به کارولینای جنوبی بازگشت. توماس لینچ جونیور برخلاف آرزوی پدرش، تصمیم گرفت که به حرفهٔ خود در وکالت پایان دهد. لینچ جونیور در ۱۴ مه ۱۷۷۲ با پیج شوبریک ازدواج کرد. آنها پس از ازدواج در مزرعهٔ درخت هلو که در مجاورت مزرعهٔ زادگاهش قرار داشت، ساکن شدند. او از کشاورزی لذت می برد و همچنان در گفتگوهای سیاسی در جامعهٔ خود شرکت می کرد. پس از درگذشت پد
رش بر اثر سکتهٔ مغزی، مادر بیوه اش با یکی دیگر از چهره های مهم سیاسی، فرماندار کارولینای جنوبی ویلیام مولتری ازدواج کرد. خواهرش سابینا هوپ لینچ با جیمز همیلتون ازدواج نمود که یکی از پسران شان به نام جیمز همیلتون جونیور در سال ۱۸۳۰ فرماندار ایالت کارولینای جنوبی شد. حرفه. لینچ در ۱۱ فوریه ۱۷۷۵ به عضویت کنگرهٔ ایالتی درآمد. این مجلس برای آماده سازی برنامهٔ حکومتی و نمایندگی مردم کارولینای جنوبی تشکیل شد. لینچ همراه با چارلز کوتسورث پینکنی، جان راتلج، چارلز پینکنی، هنری لورنز، کریستوفر گدزدن، رالینز لوندز، آرتور میدلتون، هنری میدلتون، توماس بی و توماس هیوارد جونیور در این کنگرهٔ ایالتی خدمت کرد. این گروه، اساسنامهٔ کارولینای جنوبی را تدوین اما بسیاری از افراد از جمله کنگرهٔ قاره ای با این سند مخالفت کردند. این سند به عنوان اساسنامهٔ موقت معرفی شد، زیرا بسیاری معتقد بودند که با بریتانیای کبیر مصالحه خواهد شد. لینچ در ۱۲ ژوئن ۱۷۷۵، فرماندهٔ گروهان اولین هنگ کارولینای جنوبی و توسط کنگرهٔ ایالتی به این سمت گماشته شد. او پس از انتصاب، گروهی را جمع آوری و به سمت چارلزتاون، کارولینای جنوبی راهپیمایی کرد. لینچ در حین ای
ن راهپیمایی به شدت بیمار شد و از ادامهٔ مسیر بازماند. او پس از بهبودی نتوانست وظایف خود را انجام دهد. در دوران نقاهت اش، اخباری مبنی بر ضعف و رنجوری پدرش دریافت کرد. لینچ به امید اینکه بتواند، بیماری پدرش را کنترل کند، از افسر فرماندهٔ خود، سرهنگ کریستوفر گادسدن، درخواست سفر به فیلادلفیا را کرد. در ابتدا با درخواستش موافقت نشد، اما پس از دریافت خبر انتخابش در کنگرهٔ قاره ای، اجازهٔ سفر به او داده شد. در ۲۳ مارس ۱۷۷۶، مجلس شورای ایالتی کارولینای جنوبی، لینچ را به عنوان ششمین نماینده به کنگرهٔ قاره ای معرفی کرد. لینچ جونیور اگرچه بیمار بود، اما برای امضاء اعلامیهٔ استقلال آمریکا به فیلادلفیا سفر کرد. توماس لینچ سنیور و توماس لینچ جونیور تنها پدر و پسری بودند که در کنگرهٔ قاره ای خدمت کردند. لینچ جونیور دومین نمایندهٔ جوان کنگرهٔ قاره ای بود و به دلیل بیماری پدرش، جانشین او شد. ادوارد راتلج، جوان ترین امضاءکنندهٔ اعلامیهٔ استقلال آمریکا، سه ماه از لینچ جوان تر بود. کمتر از یک ماه پس از امضاء اعلامیهٔ استقلال آمریکا، لینچ در پیامی تهدیدآمیز که بیانگر منافع رأی دهندگانش بود، هشدار داد که کارولینای جنوبی از ایالات
متحده جدا خواهد شد. «اگر این موضوع مطرح شود که آیا بردگان شان جزء دارایی های شان هستند، این پایان کار کنفدراسیون خواهد بود». پس از امضاء اعلامیهٔ استقلال، توماس لینچ ناخوش احوال به همراه پدر بیمارش راهی خانه شد. پدرش در مسیر کارولینای جنوبی، برای بار دوم دچار سکته شد و در دسامبر ۱۷۷۶ در آناپولیس، مریلند درگذشت. توماس لینچ جونیور در اوایل سال ۱۷۷۷ بازنشسته شد. وفات. لینچ پس از دو سال بیماری و در حالی که با همسرش در کارولینای جنوبی و در مزرعهٔ درخت هلو در رودخانهٔ سانتی زندگی می کرد، به پیشنهاد دیگران تصمیم گرفت که برای تغییر آب و هوا به اروپا سفر کند. در اواخر سال ۱۷۷۹، او و همسرش برای استراحت با کشتی به سنت اوستاتیوس در هند غربی رفتند. مشخص شد که کمی بعد، کشتی ناپدید گشته و این آخرین گزارش از زندگی لینچ بود؛ او و همسرش در سال ۱۷۷۹ در دریا گم شدند. لینچ جوان ترین امضاءکنندهٔ اعلامیهٔ استقلال آمریکا در ۳۰ سالگی درگذشت. لینچ پیش از مرگش، وصیتی تنظیم کرده بود که وارثان زن در خانواده اش را ملزم می کرد که برای به ارث بردن اموال خانوادگی او، باید نام خانوادگی شان را به لینچ تغییر می دادند. خواهرش، سابینا با تغییر نا
م خود پاسخ مثبت داد. سابینا و همسرش تا زمانی که پسرشان به سن قانونی برسد، مالک و مدیر مزرعهٔ درخت هلو بودند. پسرشان، جان بومن لینچ و همسرش صاحب سه فرزند پسر بودند. هنری سی. لینچ در سال ۱۸۴۳ (زادهٔ ۱۸۲۸ - درگذشتهٔ ۱۸۴۳) درگذشت. توماس بی. لینچ در جنگ داخلی آمریکا درگذشت (زادهٔ ۱۸۲۱ – درگذشتهٔ ۱۸۶۴). جیمز (N.M.) لینچ در سال ۱۸۸۷ (زادهٔ ۱۸۲۲ - درگذشتهٔ ۱۸۸۷) درگذشت. پس از مرگ سابینا، طبق وصیت نامهٔ لینچ مبنی بر باقی ماندن املاک در خانواده، این املاک به کوچکترین خواهر لینچ، ایمی کنستانس دیلیارد درایتون رسید.
دژ کوف اشتاین () مهم ترین جاذبهٔ گردشگری کوف اشتاین، شهری در ایالت تیرول در اتریش است. برخی اوقات به طور اشتباه آن را با "دژ جرولدسک" اشتباه می گیرند. این دژ بر روی یک تپه قرار گرفته که بر خطه کوف اشتاین فرمانروایی می کند. دژ کوف اشتاین ۵۰۷ متر بالاتر از سطح دریا یا آب قرار گرفته است. این دژ توسط یک قطار کابلی به نام فستونگسبان یا راه آهن دژ به شهر پیوند دارد. تاریخچه. نخستین بار از این دژ به عنوان "کاستروم کااوف اشتاین" در سندی متعلق به سال ۱۲۰۵ یاد شده است. در آن زمان، این اراضی تحت مالکیت دوک نشینی بایرن، لودویگ و اسقف رگنسبورگ قرار داشت. در سال ۱۴۱۵ توسط دوک بایرن، لویی هفتم، تقویت شد. زمانی که مارگراف چارلزِ موراویا مجبور شد از تعقیب بایرن ها دست بکشد چرا که این دژ مسیر او را مسدود می کرد، به یک درگیری شدید بر سر آن میان بایرن و تیرول تبدیل شد و نقش محوری در درگیری مسلحانه در سال ۱۳۳۶ داشت. در سال ۱۳۴۲، مارگارت مائولتش، دوشس تیرول، کوف اشتاین را از همسرش لودویگ از براندبورگ، پسر لودویگ چهارم، امپراتور مقدس روم، به عنوان یک هدیه عروسی دریافت کرد و کوف اشتاین برای نخستین بار در تاریخ بخشی از تیرول شد. زمان
یکه مارگارت کل تیرول رو را در سال ۱۳۶۳ به دوک رودولف چهارم از هابسبورگ تحویل داد، بایرنی ها از او خواستند تا هدیه عروسی اش را به آنها پس بدهد، و به همین دلیل کوف اشتاین را غارت کردند. این شهر به همراه دژ آن در سال ۱۵۰۴ توسط ماکسیمیلیان یکم، امپراتور مقدس روم محاصره شده و سپس فتح شد. سپس در میانهٔ سال ۱۵۱۸ و ۱۵۲۲، ماکسیمیلیان یک دژ بزرگ گردی شکل در کنار آن ساخت که به طور قابل توجهی بر قابلیت دفاعی آن افزود. از سال ۱۷۰۳ تا ۱۸۰۵ این دژ در اختیار بایرن بود، سپس در سال ۱۸۱۴ به اتریش برگردادنده شد. در دوران امپراتوری اتریش-مجارستان، این دژ به عنوان یک زندان سیاسی برای تعدادی از مخالفان سیاسی به کار می رفت. نام آن در تاریخ مجارستان بسیار جا افتاده است. فهرستی از مجارهای مشهور زندانی در این قلعه عبارتند از: اینجا همچنان جایی است که در دوران خیزش کراکوف در سال ۱۸۴۶، ۱۰۰ لهستانی به بند کشیده شدند. این دژ اکنون موزهٔ شهر کوف اشتاین را در خود جای داده است. بخشی از آن نیز برای کنسرت ها و جلسات استفاده می شود. پیوند به بیرون. Festung Kufstein — سایت رسمی
دره شکاف بزرگ یا گریت ریف ولی بخشی از یک سیستم خط الراس درون قاره ای است که از شمال به جنوب کنیا می گذرد. این دره بخشی از گرگوری ریف، شاخه شرقی شکاف شرق آفریقا است که از جنوب تانزانیا شروع می شود و به سمت شمال تا اتیوپی ادامه می یابد. این شکاف عظیم بر روی «گنبد کنیا» شکل گرفته است و حاصل برخورد سه صفحهٔ عربی، نوبی و سومالی است. در گذشته، به عنوان بخشی از " دره شکاف بزرگ " دیده می شد که از ماداگاسکار تا سوریه امتداد داشت. بیشتر این دره در داخل استان ریفت ولی سابق قرار دارد. این دره شامل تپه های چرنگانی و زنجیره ای از آتشفشان ها است که برخی از آنها هنوز فعال هستند. آب و هوای ناحیه معتدل است و دمای آن معمولاً کمتر از است. بیشتر باران ها در دوره های مارس تا ژوئن و اکتبر تا نوامبر می بارد. تپه های توگن در غرب دریاچه بارینگو حاوی فسیل هایی است که در جریان فوران گدازه ای از دوره ۱۴ تا ۴ میلیون سال پیش حفظ شده اند. بقایای بسیاری از انسان ها، اجداد انسانی، در اینجا کشف شده است.
توماس پولک (Thomas Polk) (زادهٔ حدود سال ۱۷۳۲- درگذشتهٔ ۲۵ ژانویه ۱۷۹۴)، مزرعه دار، افسر ارتش قاره ای در طول جنگ انقلاب آمریکا و سیاستمداری بود که در مجلس عوام کارولینای شمالی، کنگرهٔ ایالتی کارولینای شمالی و کنسول ایالتی خدمت کرد. او چهارمین هنگ کارولینای شمالی را در نبرد براندی وین رهبری کرد. در سال ۱۷۸۶ مجمع عمومی کارولینای شمالی پولک را برای کنگرهٔ اتحاد انتخاب نمود، اما وی در هیچ یک از جلسات آن کنگره شرکت نکرد. او عموی پدر یازدهمین رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا، جیمز ناکس پولک نیز بود. اوایل زندگی و جنگ مقرراتی. پولک در حدود سال ۱۷۳۲ در شهرستان کامبرلند، پنسیلوانیا به عنوان فرزند ویلیام و مارگارت تیلور پولک متولد شد. پدرش تبار اسکاتلندی- ایرلندی داشت و در ایالت مریلند متولد شده بود. وی در سال ۱۷۵۳ به شهرستان آنسن، کارولینای شمالی آمده و در سال ۱۷۵۵ با سوزانا اسپرات ازدواج کرد. آنها صاحب هشت فرزند شدند. در سال ۱۷۶۵، پولک در نبرد شوگر کریک شرکت کرد که در آن ساکنان محلی علیه زمین داران خصوصی بزرگی که مشغول معاملات زمین در سرزمینی بودند، دست به سلاح بردند. این منطقه کنونی، اکنون شارلوت نام دارد. در زمان آن
مناقشات، معامله گری به نام هنری مک کالو تلاش می کرد حوزهٔ وسیعی از زمین ها را که توسط تاج و تخت بریتانیا به وی اعطا شده بود، نقشه-برداری و به بخش های کوچک تقسیم کند. ساکنین شهرستان آنسون اعتراض کردند که مک کالو پا به حریمی گذاشته است که آنها حقوق اساسی خود در آن سرزمین می دانند. در طی تقابل ساکنین و نمایندگان زمین ها مک کالو تلاش کرد پولک را از خانه اش بیرون کند. پولک و حامیان او مأمورین و نقشه برداران زمین های مک کالو را ترساندند تا جاییکه مک کالو اجازه داد بخشی از زمین هایش را در سال ۱۷۶۷ به تاج و تخت بریتانیا بازگردانند. هرچند ساکنین در نهایت موفق نشدند و بسیاری از جمله پولک ناچار شدند از مک کالو زمین خریداری کنند یا به تعاونی رشوه دهند. همچنین پولک به واسطهٔ نفوذ مک کالو موقعیتی به عنوان مأمور عالی شهر جدید شارلوت یافت و در مقام نمایندهٔ زمین های مک کالو در شهر مکلنبرگ، کارولینای شمالی که تازه تأسیس شده بود، خدمت کرد. شارلوت در محل تقاطع مسیری کوچک با راه تجارت هند در نزدیکی به گذرگاه بزرگی قرار داشت که توسط مردمان کاتاوبا اشغال شده بود. محل زندگی پولک نیز جایی نزدیک به مرکز آن اجتماع بود. پولک در سال های
۱۷۶۶ تا ۱۷۷۱ در مجلس عوام کارولینای شمالی خدمت کرد. در خلال جنگ مقرراتی آمریکا، فرماندار ویلیام تریون به عنوان بخشی از استراتژی فرمانداری با هدف استخدام پرسبیترینیسم های برجسته در جناح خود و علیه مقرراتی ها که بسیاری از آنها سوابقی در گروه های پرسبیترینیسم دارند، پولک را به درجهٔ سروانی نیروی شبه نظامی منصوب کرد. موقعیت پولک به عنوان یک عضو مجمع این مزیت را داشت که پس از شکست جنبش مقرراتی ها از پاداش های مالی برخوردار شود. او در سال ۱۷۷۲ مرز میان کارولینای شمالی و جنوبی را نقشه برداری کرد. جنگ انقلاب آمریکا. پولک در میان ساکنین و مقامات شهر مکلنبرگ بود که تصمیم های این شهر را پیش نویس کرده و در ۳۱ مه ۱۷۷۵ پذیرفتند. طبق این تصمیم ها، دولت مستعمراتی و قوانین باطل و بی اثر اعلام شدهٔ اجباری توسط تاج و تخت بریتانیا ملزم به سازماندهی مجدد بودند. پس از آن پولک به عنوان یکی از اعضای سومین کنگرهٔ ایالتی کارولینای شمالی انتخاب شد که دولتی را در غیاب فرماندار سلطنتی یوشیا مارتین تشکیل داد. او در اواخر سال ۱۷۷۵ به عنوان سرهنگ نیروی شبه نظامی در عملیات اسنو منصوب شد. این عملیات به دنبال سرکوب وفادارماندگانی بود که در نو
احی داخلی کارولینای جنوبی استخدام شده بودند. سپس پولک به سمت سرهنگ در هنگ چهارم کارولینای شمالی در خط قاره ای منصوب شد و در اوایل سال ۱۷۷۷ به سمت شمال پیشروی کرد. او و یگانش در نبرد برندی واین جنگیدند و زمستان را به همراه ارتش اصلی ارتشبد جرج واشینگتن در درهٔ فورج گذراندند. در سپتامبر ۱۷۷۷ در حالی که نیروهای بریتانیا در شرف اشغال فیلادلفیا بودند، وظیفهٔ محافظت از قطار باری شامل ناقوس های شهر مانند ناقوس آزادی و به سلامت رسیدن شان از فیلادلفیا به آلن تاون، پنسیلوانیا بر عهدهٔ پولک قرار گرفت. پولک در فوریهٔ ۱۷۷۸ به کارولینای شمالی بازگشت تا برای ارتش قاره ای سربازان بیشتری جمع آوری کند، اما در ۲۶ ژوئن از مأموریت خود استعفا داد زیرا از عدم ترفیع به درجهٔ سرتیپ دوم پس از مرگ ارتشبد فرانسیس نش سرخورده شده بود. او فرماندهی هنگ چهارم کارولینای شمالی را در حالی از دست داد که به دلیل کمبود نیرو با هنگ دوم کارولینای شمالی تلفیق شده بود. پولک در اواسط سال ۱۷۸۰ بار دیگر مأموریتی را از ارتش قاره ای پذیرفت. او این بار به سمت کامیسری ارتشبد خریدهای هر دو ارتش مربوط به کارولینای شمالی و قاره ای در جبههٔ جنوبی جنگ انقلاب آمری
کا منصوب شد. هنگامی که ناتانیل گرین فرماندهی ارتش قاره ای را در جبههٔ جنوبی جنگ بر عهده گرفت، با هدف آشنایی با منابع منطقه، در نخستین شبی که درجهٔ ارتشبد داشت، در محل کمپ ملاقاتی طولانی با پولک داشت. پولک همچنین به عنوان کمیساری برای منطقهٔ سالزبری، یکی از نیروهای شبه نظامی کارولینای شمالی فعالیت کرد و به دلیل میهن پرستی، غالباً با بودجه و اعتبار شخصی به استخدام لشکر پرداخت. هنگامی که در مورد شایستگی کارهای او با هدف تأمین بودجه و اعتبار مشاجره شکل گرفت، بار دیگر استعفا داد اما همچنان به همکاری با ارتشبد گرین که در اوایل ۱۷۸۱ او را به سمت سرتیپ دوم منصوب کرد، ادامه داد. مجمع عمومی کارولینای شمالی با تصویب مأموریت مخالفت کرده و به جای آن، او را به درجهٔ سرهنگ فرمانده رساند. اما پولک با مطرح کردن دلایلی چون سن بالا و مسئولیت های خانوادگی، از پذیرش این درجه سر باز زد. خلاصهٔ سابقهٔ خدمت: زندگی سیاسی پس از انقلاب. پولک در سال های ۱۷۸۳ و ۱۷۸۴ انتخاب شد تا به شورای دولتی کارولینای شمالی راه یابد که در انجام وظایف اجرایی به فرمانداران کمک می-کرد. مجمع عمومی در سال ۱۷۸۶ او را به عنوان نمایندهٔ سومین کنگرهٔ قاره ای ان
تخاب کرد که در آن زمان با نام کنگرهٔ کنفدراسیون شناخته می شد. اما پولک در هیچ یک از جلسات آن شرکت نکرد. رئیس جمهور طی سفر خود به ایالت های جنوبی در سال ۱۷۹۱ از منزل پولک برای اقامت شبانه استفاده نمود. مرگ و میراث. پولک در روز ۲۵ ژانویه ۱۷۹۴ در منزل خود در شارلوت، چشم از جهان فروبست و در جایی از شارلوت به خاک سپرده شد که هم اکنون مقبرهٔ مهاجران قدیمی نامیده می شود.
ذخیره گاه ملی دریاچه بوگوریا در گریت ریفت ولی، کنیا است. این منطقه در پیرامون دریاچه بوگوریا و زمین های اطراف آن جای گرفته است. ذخیرگاه توسط سرویس حیات وحش کنیا اداره می شود.