Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پوگروم شچوچین () کشتار حدود ۳۰۰ یهودی در جامعه شچوچین بود که در ژوئن ۱۹۴۱ پس از دور زدن این شهر توسط سربازان مهاجم آلمانی در آغاز عملیات بارباروسا به دست ساکنان لهستانی آن انجام شد. کشتار ماه ژوئن توسط سربازان آلمانی متوقف شد. در کشتاری متعاقب توسط لهستانی ها در ماه ژوئیه، حدود ۱۰۰ یهودی کشته شدند و به دنبال تسخیر شهرک توسط گشتاپو آلمان در اوت ۱۹۴۱، حدود ۶۰۰ یهودی توسط آلمانی ها کشته شدند. یهودیان باقی مانده در یک گتو قرار گرفتند و سپس به اردوگاه مرگ تربلینکا فرستاده شدند. پیشینه. حدود ۵۶ درصد از ۴۵۰۲ ساکن شچوچین پیش از جنگ یهودی بودند. در آغاز جنگ جهانی دوم، شچوچین برای مدت کوتاهی توسط نیروهای آلمانی اشغال شد و ۳۵۰ تن، که اکثراً یهودی بودند، به کار اجباری فرستاده شدند، و از این تعداد تنها ۳۰ تن پس از پنج ماه بازگشتند. سپس شهر به شوروی واگذار شد و آنها ساکنان ثروتمند شهر، از جمله بسیاری از یهودیان را دستگیر کردند. حدود بیست خانواده یهودی در ۲۱ ژوئن ۱۹۴۱ به سیبری تبعید شدند و تقریباً ۲۰۰۰ یهودی در شهر باقی ماندند. شوروی تا آغاز عملیات بارباروسا در ژوئن ۱۹۴۱ کنترل شهرک را در دست داشت. با این وجود آلمانی ها در پ
یشروی خود به سمت شرق، شچوچین را دور زدند و کنترل شهر به دست مردم محلی لهستانی افتاد. کشتار ژوئن. در شب ۲۵ ژوئن طی سه رویداد یهودیان توسط لهستانی ها به قتل رسیدند. در بیست و هشتم ژوئن، اوباش تبر به دست حدود سیصد تن از یهودیان را در یک کشتار وحشیانه کشتند. اوباش لهستانی با تمرکز بر خانواده های ثروتمند، تمام اعضای خانواده ها را از میان بردند و اجساد را در گودال های ضد تانک بیرون شهرک انداختند. این کشتار را خایه سوئیکا-گلدینگ، یکی از بازماندگان یهودی محلی، گواهی داد. وی جزئیات این کشتار، از جمله تلاش های زنان یهودی برای توسل به کشیش های محلی و روشنفکران لهستانی به منظور جلوگیری از کشته شدنشان و رد متعاقب آن درخواست ها، را شرح داد. زنان سرانجام به یک واحد در حال عبور از نیروهای آلمانی مراجعه کردند، که پس از دریافت صابون، قهوه و کار داوطلبانه از سوی زنان، مداخله کرد و جلوی کشتار را گرفت. کشتار ژوئیه. حدود ۱۰۰ یهودی در ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۱ توسط پلیس لهستانی گماشته شده توسط شوروی در گورستان یهودیان شهر اعدام شدند. رویدادهای متعاقب. در ۸ اوت ۱۹۴۱، گشتاپو آلمان کنترل شهر را به دست گرفت. حدود ۶۰۰ یهودی در گورستان به قتل رسیدند
و یهودیانی که زنده مانده بودند در یک گتو گذاشته شدند. در ۲ نوامبر ۱۹۴۲ ساکنان گتو به اردوگاه انتقالی باگوشه و از آنجا به اردوگاه مرگ تربلینکا فرستاده شدند. در اوت ۱۹۴۱، گروهی از حدود ۲۰ زن یهودی از گتو شچوچین هنگام کار در مزرعه ای در بزوری توسط کارفرمایان لهستانی خود مورد تجاوز و سرقت قرار گرفته و کشته شدند. در دادرسی ۱۹۵۰ توسط مقامات کمونیستی، یک نفر به نام استانیسلاو زالفسکی به اعدام محکوم شد (بعدها به زندان تبدیل شد). نام یا سرنوشت شش قاتل دیگر، که در دادگاه محاکمه شده اند، مشخص نیست.
ملازم () یک اسم جمعی برای گروهی یا (معمولاً) مردانی بود که یک ارباب (لرد) جهت خدمت به خود دور خود جمع می کرد. توسط یک مورخ مدرن به عنوان نوکران، نگهداران و سایر پیروان یک ارباب توصیف شده است، و به عنوان بخشی از ساختار طبیعی جامعه در قرون وسطی بوده است. این ساختار به عنوان ابزاری برای گره زدن بزرگان به اشراف پایین تر عمل می کرد، درست همان طور که ارباب رعیتی به روشی دیگر عمل کرده بود.
این صفحه فهرستی از کشورهای جهان رتبه بندی شده بر اساس درآمد ناخالص ملی سرانه (GNI) بر پایه برابری قدرت خرید (PPP) را بدست می دهد. ، یعنی ارزش برابری قدرت خرید (PPP) درآمد بدست آمده از سوی شهروندان یک کشور در یک سال، که بر میانگین (یا میانگین سال) جمعیت برای همان سال بخش شده است. برای دیدن رتبه بندی مربوط به دارایی (ثروت)، صفحه فهرست کشورها بر پایه دارایی به ازای هر بزرگسال را ببینید.
چگالی تولید ناخالص داخلی یا چگالی GDP یک سنجه برای اندازه گیری فعالیت اقتصادی بر اساس منطقه (مساحت) است. این سنجه به صورت «"تولید ناخالص داخلی در کیلومتر مربع"» نشان داده می شود و از ضرب سرانه تولید ناخالص ملی یک منطقه در چگالی (تراکم) جمعیتی آن منطقه محاسبه گردد. از میان دیگر کاربردها، این سنجه هنایش ها و تاثیرات جغرافیا بر اقتصاد را می نمایاند. این سنجه از جغرافیای اقتصادی دگرسان است هرچند که هر دو به یک موضوع همسان می پردازند.
سامسونگ گلکسی آ۰۱ یک تلفن هوشمند ساخته شده توسط سامسونگ که در ۱۷ دسامبر ۲۰۱۹ معرفی و یک ماه بعد در ژانویه ۲۰۲۰ در رنگ های مشکی، آبی و قرمز و اندروید ۱۰ عرضه شد. سامسونگ این تلفن هوشمند را به تراشه اسنپ دراگون ۴۳۹ به همراه ۱۶/۳۲ گیگابایت حافظه داخلی و ۲ گیگابایت حافظه رم مجهز کرده است. عدم پشتیبانی از حسگر اثر انگشت یکی از نقاط ضعف این دستگاه می باشد. دوربین های پشت این تلفن همراه شامل دوربین دوگانه که یک حسگر ۱۳ مگاپیکسلی به عنوان دوربین اصلی و ۲ مگاپیکسلی برای تشخیص عمق به کار رفته است. در حالی که یک حسگر ۵ مگاپیکسلی در یک ناچ قطره ای برای دوربین سلفی یا جلو مورد استفاده قرار گرفته است. همین طور صفحه نمایش IPS LCD و اچ دی پلاس (۱۵۲۰ × ۷۲۰) نیز در این تلفن هوشمند به کار رفته است. باتری ۳۰۰۰ میلی آمپری که از طریق MicroUSB 2.0 شارژ می شود هم قرار گرفته است.
تجارت امپراتوری روم بخش عمده ای از اقتصاد روم در اوایل جمهوری و بیشتر دوران امپراتوری بود. به علت توجه به ارزش ها و روندهای باب روز و زبان میانجی کارای لاتین که بهره برداری از لژیون روم را امکان پذیر ساخته بود در تاریخ نگاری و فرهنگ عامه به اساس اقتصادی امپراتوری کم توجهی صورت گرفته است. زبان میانجی و لژیون روم در حالی توسط تجارت پشتیبانی می شدند که خود بخشی از ستون فقرات آن بودند. رومی ها تاجر بودند و طول عمر امپراتوریشان به پشتوانهٔ فعالیت تجاری آنها بود. در حالی که از نظر قانونی، اعضای سنای روم و پسرانشان در تجارت محدودیت هایی داشتند، اعضای طبقهٔ سواره نظام جدا از ارزشهای والای طبقهٔ خود که پیگیری های نظامی و فعالیت های تشریفاتی بود، در کسب و کارها شرکت می کردند. پلبیان و آزادگان در بازارها فروشگاه و دکه داشتند، در حالی که بردگان متعدد بیشتر کارهای سخت را انجام می دادند. همچنین خود بردگان موضوع معاملات تجاری بودند. احتمالاً به دلیل نسبت بالای آنها در جمعیت (در مقایسه با یونان کلاسیک)، فرارها و همچنین، جنگ های سرویل و قیام های جزئی، تجارت آنها بخشی متمایز از باقی تجارت روم بود. حسابداری بسیار پیچیده و گسترد
هٔ تجارت روم با تابلوهای شمارش و چرتکهٔ رومی انجام می شد. چرتکه که بر اساس اعداد رومی کار می کرد، برای شمارش پول ها و واحدهای اندازه گیری رومی کاملاً مناسب بود. مذاکره کنندگان، سوداگران و دست فروش ها. "مذاکره کنندگان" بخشی از بانکداران محسوب می شدند زیرا آنها با وام های با بهره می دادند. آنها همچنین کالاهای اساسی را به صورت عمده خریداری و می فروختند یا به مقدار عمده کالا تجارت می کردند. "دلالان نقره" به عنوان عامل برگزار کننده مزایده های عمومی یا خصوصی عمل می کردند، از سپرده های پولی شهروندان نگهداری می کرد، "رسید"(چک) افراد را نقد می کردند و به عنوان صراف خدمت می کردند. آنها کتاب ها و جدول هایی دقیق نگه داری می کردند که از نظر دادگاه ها اثبات قانونی به حساب می آمدند. در برخی موارد، "دلالان نقره" به عنوان زیرمجموعه ای از "مذاکره کنندگان" و در برخی دیگر به عنوان یک گروه جدا از یکدیگر در نظر گرفته می شوند. ٔ"دلالان نقره" بعضی اوقات همان کارهایی را انجام می دادند که "جدول داران"، که بانکداران عمومی منصوب دولت بودند، انجام می دادند. "مرکاتورها" معمولاً از پلبی ها یا آزادگان بودند. آنها در بازارهای فضای باز یا مغا
زه های سرپوشیده، غرفه های باربری یا کنار جاده برای مبادله ی کالا حضور داشتند. آنها همچنین در حین کارزارها در نزدیکی اردوگاه های نظامی روم حضور داشتند، به سربازان غذا و لباس می فروختند و بابت هرگونه غنیمت ناشی از فعالیت های نظامی پول نقد می پرداختند. اطلاعاتی در مورد اقتصاد فلسطین روم از منابع یهودی در حدود قرن ۳ میلادی وجود دارد. "دستفروش"("روچل")"ها" ادویه و عطر برای مردم روستا می بردند. این نشان می دهد که منافع اقتصادی امپراتوری حداقل به سطوح بالای دهقانان رسیده است. زیرساخت های تجاری. تالار روم در روم باستان بازاری بود که کالاهای عمومی را عرضه می کرد. حداقل چهار بازار بزرگ دیگر برای کالاهای خاص مانند گاو، شراب، ماهی و گیاهان و سبزیجات وجود داشتند، اما تالار روم بیشترین رونق را به خود اختصاص داده بود. همهٔ شهرهای جدید، مانند تیمگاد، طبق یک طرح مشبک شهری که حمل و نقل و تجارت را تسهیل می کرد، شکل گرفته بودند. شهرها با جاده های خوبی به هم متصل می شدند. رودخانه های قابل قایقرانی به طور گسترده ای مورد استفاده قرار می گرفتند و کانال هایی حفر شده بودند اما از هیچ یک از آنها تاریخ نگاری روشنی مانند جاده ها به جا نم
انده است که باعث کم توجهی به آنها شده است. حفظ صلح عاملی اصلی در گسترش تجارت بود. همه سکونتگاه ها، به ویژه کوچکترها، می توانستند در موقعیت های استراتژیک اقتصادی قرار بگیرند. قبل و بعد از امپراتوری، موقعیت های دفاعی بالای تپه برای سکونتگاه های کوچک ترجیح داده می شدند، در حالی که دزدان دریایی، تقریباً همهٔ سکونتگاه های ساحلی به جز شهرهای بسیار بزرگ را تهدید می کرند. در قرن اول میلادی، استان های امپراتوری روم حجم عظیمی از کالاها را از طریق مسیرهای دریایی با یکدیگر معامله می کردند. تمایل به تخصص گرایی، به خصوص در بخش های صنعت، کشاورزی و معدن در حال افزایش بود. برخی از استانها در تولید انواع خاصی از کالاها تخصص داشتند، از جمله غلات در مصر و آفریقای شمالی و شراب و روغن زیتون در ایتالیا، هیسپانیا و یونان. اطلاعات دربارهٔ اقتصاد روم به طرز چشمگیری ناقص است. عمده کالاهای مورد معامله، کالاهای کشاورزی بودند که به طور معمول آثار مستقیمی بر جای نمی گذارد. شواهدی از تجارت از راه دور انجیر، کشمش و خرما و علاوه بر آن در مواردی بسیار استثنایی، فلفل، بادام، فندق، مخروط های کاج چتری، گردو، نارگیل، زردآلو و هلو وجود. معاملات شرا
ب، روغن زیتون و گاروم (سس ماهی تخمیر شده) به لطف آمفورها پر رونق بود. منبعی در مورد صادرات مربا و مارمالاد از سوریه به روم وجود دارد. مسیرهای زمینی. حتی قبل از شکل گیری جمهوری، پادشاهی روم با استفاده از رودخانه تایبر به تجارت منظم مشغول بود. قبل از اینکه جنگ های پونی ماهیت تجارت در منطقهٔ مدیترانه را کاملاً تغییر دهد، جمهوری روم مبادلات تجاری مهمی با شهر رقیب خود کارتاژ داشت. به صورتی که علاوه بر تجارت خرده فروشی ساده، چندین توافق نامه تجاری و سیاسی بین آنها منعقد شده بود. امپراتوری روم از طریق جاده ابریشم با چینی ها (از طریق اشکانیان و واسطه های دیگر) تجارت می کرد. مسیرهای دریایی. باستان شناسی دریایی و نسخ خطی مربوط به دوران باستان کلاسیک شواهدی از ناوگان تجاری عظیم رومی نشان می دهد. مهمترین بقایای موجود از این تجارت، زیرساخت های باقی مانده بندرها، خال ها، انبارها و فانوس های دریایی در بندرهایی مانند چیویتاوکیا، استیا، پرتوس، لپتیس مگنا و قیصریهٔ دریایی است. در خود رم، مونته تیستاچو گواه مقیاس این تجارت است. مانند اکثر فناوری های رومی، کشتی های تجاری دریایی روم پیشرفت چشمگیری نسبت به کشتی های یونانی در قرون
گذشته نداشتند، اگرچه به نظر می رسد پوشش سرب بدنه برای محافظت بیشتر بوده است. رومی ها از کشتی های بادبانی دوردار استفاده می کردند. محافظت مداوم "پلیس" مدیترانه ای طی چندین قرن یکی از عوامل اصلی موفقیت تجارت روم بود، با توجه به اینکه جاده های روم بیشتر برای پا یا سم طراحی شده بودند تا چرخ --بیشتر حمل ونقل زمینی با قاطر انجام می شد-- و نمی توانستند از حمل و نقل اقتصادی کالا در مسافت های طولانی پشتیبانی کنند. کشتی های رومی می توانستند طعمه ای آسان برای دزدان دریایی باشند، در حالی که ناوگان لیبرنا و ترایرم نیروی دریایی روم مانع این امر می شدند. کالاهای کم ارزش مانند غلات و مصالح ساختمانی فقط از طریق مسیرهای دریایی معامله می شدند، چون هزینه هاس حمل و نقل دریایی ۶۰ برابر کمتر از حمل و نقل زمینی بود. کالاهای اساسی مانند غلات برای تهیه نان و طومارهای پاپیروس برای تولید کتاب به طور مداوم از مصر بطلمیایی به ایتالیا وارد می شدند. تجارت بر پهنهٔ اقیانوس هند در قرن ۱ و ۲ میلادی شکوفا شد. ملوانان به لطف باران های موسمی اقیانوس را درمی نوردیدند و از بندرهای برنیس، لکوس لیمن و میوس هرموس در ساحل مصر رومی دریای سرخ به بندرهای
موزیریس و نلکیندا در ساحل مالابار سفر می کردند. شرکای اصلی تجاری روم در جنوب هند سلسله های تامیل، پاندیا، چولا و شرا بودند. آثار رومی بسیاری در هند پیدا شده است. به عنوان مثال، در سایت باستان شناسی آرکیامدو، درپودوچری. شرح دقیق بندرها و کالاهای تجاری در اطراف اقیانوس هند را می توان در اثر یونانی "رهنامهٔ دریای اریتره" یافت. وزن و معیارهای استاندارد. استانداردی به نام آمفورا ""amphora" "capitolina"،" در معبد ژوپیتر روی تپه کاپیتول در رم نگه داشته می شد، به طوری که دیگر آمفوراها می توانستند با آن مقایسه شوند. سیستم اندازه گیری رومی بر اساس سیستم یونانی با تأثیرات مصری ساخته شد و بیشتر تمرکز آن روی وزن بود. واحدهای رومی دقیق و مستند بودند. فاصله ها توسط کارگزاران دولت اندازه گیری و به طور سیستماتیک روی سنگ مشخص می شدند. یک ارز نسبتاً استاندارد، پایدار و در دسترس، حداقل تا ۲۰۰ سال پس از میلاد، کارهای زیادی برای تسهیل تجارت انجام داد. (مصر در این دوره پول خاص خود را داشت و برخی از استان های دیگر نیز سکه های خود را صادر می کردند) مراوده با هند و چین. اسکندر بزرگ تا هند فتح را کرده بود. آورده شده است که خدای رومی با
کوس نیز به آنجا سفر کرده است. خاور دور مانند آفریقای جنوب صحرا برای رومی ها سرزمینی مرموز بود. هند. در بین مشاوران آگوستوس یک هندی وجود داشت و سفرایی از هند را میزبانی می کرد.. یکی که در ۲۵ سال قبل از میلاد در اسپانیا با او ملاقات کرد و دیگری در ۲۰ سال پیش از میلاد در ساموس با او ملاقات کرد. تجارت در پهنهٔ اقیانوس هند در قرن ۱ و ۲ میلادی شکوفا شد. ملوانان با استفاده از باران های موسمی به عبور از اقیانوس از بندرهای برنیس، للوس لیمن و میوس هرمس در دریای سرخ ساحل رومی مصر به بندرهای موزیزیس و نلکیندا در ساحل مالابار. شرکای اصلی تجاری در جنوب هند سلسله های تامیل، پاندیاس، چولا و چرا بودند. شرح دقیق بندرها و کالاهای تجاری در اطراف اقیانوس هند را می توان در منبع یونانی "رهنامه دریای اریتره یافت". در متون لاتین، اصطلاح هندی"(Indi)"همهٔ آسیایی ها، هندی ها و اقوام دور تر از آنها را مشخص کرده است. عمده کالاهای وارداتی از هند ادویه جاتی مانند فلفل، هل، میخک، دارچین، چوب صندل و سنگهایی قیمتی مانند مروارید، یاقوت، الماس، زمرد و عاج بودند. در عوض رومی ها نقره و طلا را می پرداختند. انبوهی از سکه های رومی در جنوب هند در طول
تاریخ تجارت روم و هند پیدا شده است. اشیا رومی در هند در شهر بندری آریکامدو، که یکی از مراکز تجاری بوده، پیدا شده است. پمپونیوس ملا در مورد وجود گذرگاه شمال شرقی از دریای خزر (در دوران باستان معمولاً تصور می شد این دریا به اقیانوسشمال راه دارد) به اقیانوس شمالی سخن گفته است. چین. شواهد باستان شناسی قابل توجهی وجود دارد که نشان می دهد تاجران رومی در جنوب شرقی آسیا حضور داشتند، که تقریباً توسط بطلمیوس در "جغرافیای خود" نقشه کشی شده بود، خشکی مجاور "سینوس مگنوس" (یعنی خلیج تایلند و دریای چین جنوبی) که بطلمیوس آن را "سینا" نامگذاری کرد. شهر بندری آنها " کاتیگارا " واقع در آن سوی شبه جزیره مالایا، جایی که یک ملوان یونانی به نام اسکندر به آن سفر کرده است، احتمالاً اقامتگاهی باستانی در اُک اِئو، در ویتناماست، جایی که آثار رومی مربوط به دوره آنتونین مانند مدالیون های سلطنت آنتونینوس پیوس (حدود م. ۱۶۱–۱۳۸) و مارکوس اورلیوس (حدود م. ۱۸۰–۱۶۱) یافت شده است. به نظر می رسد یک واقعه ثبت شده در "Weilue" چینی و "تاریخ هان متاخر"، در سال م. ۱۶۶ ارتباط مستقیمی با این مقوله داشته باشد، زیرا این متون ادعا می کنند که سفرایی از " Da
qin " (یعنی امپراتوری روم) توسط حاکم آنها "An Dun" (چینی: 安敦؛ یعنی یا آنتونینوس پیوس یا مارکوس اورلیوس آنتونینوس) در استان جنوبی جیاوژی (یعنی ویتنام شمالی) لنگر انداختند و خراج و هدایایی به امپراتور هوان هان حاکم چین اهدا کردند. رافه د کرسپینی و وارویک بال ادعا می کنند که آن ها به احتمال زیاد بازرگانان رومی بوده اند، نه دیپلمات های رسمی فرستاده شده توسط مارکوس اورلیوس (با توجه به عدم وجود این رویداد در منابع رومی). علیرغم دو گروه سفرای دیگر روم که در منابع چینی قرن سوم و چندین کشور دیگر توسط امپراتوری بیزانس ثبت شده است (چینی: 拂 菻؛ پینیین: "Fú lǐn")، فقط شانزده سکه رومی از دوران سلطنت تیبریوس (تقریباً م. ۳۷–۱۱۴) تا اورلیان (حدود م. ۲۷۵–۲۷۰) در چین در شیان پیدا شده است که کم تر از مقدار سکه های متاخر روم شرقی (به عنوان مثال بیزانسی)، سکه هایی از قرن ۴ به بعد- است. با این وجود تمام این مقدار از سکه های رومی یافته شده در هند کمتر است، همان جایی که رومی ها بیشتر ابریشم چینی خود را خریداری کرده اند. به همین علت، تجارت ادویه پراهمیت تر از ابریشم در اقتصاد روم باقی مانده است. "Weilüe"، یک متن چینی از قرن سوم میلادی،
محصولات امپراتوری روم و مسیرهای رسیدن به روم را تشریح می کند. تجارت و دین. مرکوری، که در اصل فقط خدای مرکاتورها و تجارت غلات بود سرانجام خدای همه کسانی شد که درگیر فعالیتهای تجاری بودند. در جشن مرکوری"(Mercuralia)" در تاریخ ۱۴ می، تاجران رومی مراسم از خودگذشتگی مناسبی را برای مرکوری انجام می دادند و از او می خواستند تا تقصیراتی را که ناشی از کلاهبرداری هایی که با مشتریان و تأمین کنندگانش کرده بودند از آن ها و متعلقاتشان برطرف کند. نخبگان و یک ذهنیت دوگانه در تجارت. لیوی با استناد به (م. ۲۱۸)Lex Claudia سناتورها و فرزندانشان را از داشتن کشتی هایی با ظرفیت بیش از ۳۰۰ آمفور (حدود هفت تن) منع می کند، هنگامی که سیسرون حمله به ورس از این قانون نام می برد، بدون شک آنها هنوز در تجارت شرکت می کردند، با این حال او هیچ حرکتی برای متهم کردن ورس انجام نمی دهد. سناتورها با این وجود، همچنان مجاز به مالکیت و استفاده از کشتی ها کوچک تر از حد ممنوع بودند. کاتو هنگام اظهار نظر در مورد مکان احداث یک مزرعه، به طور خاص از ساخت آن در نزدیکی رودخانه، جاده یا بندر قابل دسترسی برای حمل و نقل کالا سخن گفته است. تعارض با ادعای لیوی مبن
ی بر این که تمام سودهای حاصل از تجارت توسط یک سناتور بی آبرویی او است. سناتورها معمولاً از مأموران آزاد و بردگان به عنوان راه گریز از محدودیت های قانونی استفاده می کردند و در نتیجه به خود اجازه می دادند منابع درآمدی خود را متنوع کنند. این بدان معنا نیست که به دست آوردن ثروت مطلوب نیست، پلینی اشاره می کند که یک مرد رومی باید با روش های شرافتمندانه ثروت زیادی به دست آورد و پولیبیوس مقایسه ای بین نگرش های کارتاژ و روم نسبت به سود حاصل از تجارت انجام می دهد؛ بنابراین سردرگمی در نقش نخبگان در تجارت آغاز می شود، زیرا ترنس می نویسد که تجارت در مقیاس بزرگ هیچ مشکلی ندارد، وارد کردن مقادیر زیادی محصول از سراسر جهان کاملاً شرافتمندانه و قانونی است، به خصوص اگر منجر به فعالیت موفق تاجر در خرید زمین و سرمایه گذاری در کشاورزی روم شود، آنچه بی آبرویی است، تجارت در مقیاس کوچک است. همان طور که تاسیتوس وقتی در مورد مشارکت "سمپرونیوس گراچیوس" در تجارت خرده فروشی سخن می گوید، تجارت کوچک را مجدداً مبتذل می خواند. کاتو خود درگیر تجارت بود، البته چون این کار یک شغل خطرناک بود، خود او در این مورد هشدار داده است، شاید این یکی از دلی
ل استناد به کنار گذاشتن سناتورها از تجارت بود، افزون بر آن آنها با یک شکست سخت در تجارت زیر آستانه مالی سناتور بودن قرار می گرفتند، در حالی که مالکیت زمین سرمایه گذاری بسیار مطمئن تری برای آنها بود. پلوتارک مشارکت کاتو در تجارت را با جزئیات کامل توصیف می کند، و نشان می دهد که چگونه او با یک واسطه (آزاده ای به نام کوینتیو) اداره تجارت خود از طریق یک گروه پنجاه نفری دیگر را انجام می دهد. محدودیت تجارت سناتورها در ابتدا از طریق تریبون پلبی ها، طبقه ای از افراد که محدودیت ها شامل آنها نمی شد، تصویب شد. گمان می رود که این اصلاحات می توانستند تلاش طبقه سواره نظام و سایر بازرگانان ثروتمند برای بیرون راندن سناتورها از فعالیت های تجاری باشند که به سرعت در حال گسترش بود. طبقه های تجاری. اکثر مردم امپراتوری روم در مناطق روستایی زندگی می کردند، بخش کوچکی از مردم به تجارت مشغول بودند که بسیار فقیرتر از نخبگان بودند. تولیدات صنعتی کم بود، به این دلیل که اکثریت ضعیف، قادر به پرداخت هزینه های محصولات نبودند. این واقعیت مانع پیشرفت تکنولوژی شد. شهرنشینی در قسمت غربی کشور نیز محدود بود. تعدد بردگان نقش بیشتری از فناوری در تولی
د صنعتی ایفا می کرد.
فلسفهٔ شادی، دغدغه ای فلسفی در مورد وجود، طبیعت و دستیابی به شادی است. برخی فلاسفه در این باورند که شادی را می توان به عنوان یک هدف اخلاقی یا وجهی از شانس دانست. مسلماً در اکثر زبان های اروپایی شادی با خوش شانسی هم معنا است. بر این اساس فلاسفه معمولاً شادی را یا به عنوان یک حالت ذهنی یا یک زندگی که به کام اشخاص پیش می رود، می دانند. به دلیل دغدغه عملگرایانه برای دسترسی پیدا کردن به شادی، تحقیق در روانشناسی راه را برای بسیاری از فلاسفه برای بسط فلسفه شان باز کرده است. یونان باستان. دموکریتوس. دموکریتوس (۴۶۰ تا ۳۷۰ پیش از میلاد) به نام فیلسوف خندان مشهور بود زیرا تأکید زیادی روی گشاده رویی داشت. افلاطون. افلاطون با استفاده از نام سقراط به عنوان نقش اصلی در گفتگوهای فلسفی اش، آنچه را لازمه شادی است، در اثر جمهور خود توضیح داده است. در این اثر افلاطون می گوید که اشخاصی که پیرو اصول اخلاقی هستند، می توانند واقعاً شاد باشند. به همین دلیل هم شخص باید فضایل اصلی اخلاقی، مخصوصاً عدالت را درک کند. با استفاده از آزمون فکری حلقه ی ژیگ افلاطون به این نتیجه می رسد که شخصی که از قدرتش سوء استفاده می کند خود را اسیر شهواتش ک
رده است، در حالی که فردی که انتخاب می کند این گونه نباشد، عقلا خود را تحت کنترل دارد و بنابراین شاد است. او همچنین نوعی از شادی را بیان می کند که از عدالت اجتماعی که ناشی از عمل به نقش اجتماعی شخص است، برمی آید. از آنجاکه این وظیفه شادی را شکل می دهد، اشکال معمول دیگر شادی که دیده می شوند، مانند تفریح، ثروت و لذت - از درجهٔ کمتری - و شاید حتی شکل کاذبی از شادی در نظر گرفته می شوند. ارسطو. ارسطو به عنوان یک محقق در زمینهٔ اخلاق، مابعدالطبیعه، بیولوژی و گیاه شناسی و چیزهای دیگر شناخته می شود. ارسطو واژهٔ "eudaimonia" به عنوان هدف فکر و رفتار انسان در نظر می گیرد. این واژه معمولاً به عنوان شادی ترجمه می شود ولی برخی از محققان بر آن نظرند که به ثمر رسیدن و پرورش پیدا کردن معنای دقیق تری است. تدقیق در معنی واژه، بدین شرح است که حالتی مثبت و الهی از وجود است که در آن انسانیت می تواند فعالانه می تواند رشد کند و بدست آید. از آنجا که این حالت مثبت ترین حالتی است که انسان می تواند در آن باشد، به طور ساده به آن شادی گفته می شود؛ ولی استفادهٔ ارسطو از این کلمه در کتاب اخلاق نیکوماخوس ورای معنای سادهٔ کلمه است. در کتاب اخ
لاق نیکوماخوس ارسطو اشاره می کند که خیلی از اهداف، در واقع اهداف غایی نیستند و هدف های واسط هستند و تنها از آن جهت مطلوب هستند که رسیدن به هدف های بالاتر را میسر می کنند. بنابراین چیزهایی مانند ثروت، هوش و شجاعت تنها در رابطه با چیزهای دیگر ارزش گذاری می شوند در حالی که "eudaimonia" تنها چیزی است که به طور مجرد ارزشمند است. ارسطو فضیلت را برای شادی ضروری می داند و بیان می دارد که بدون فضیلت، حداکثر می توان به رضایت خاطر دست یافت، نه بیشتر. از نظر ارسطو، رسیدن به فضیلت بدین گونه بدست می آید که انسان از خود بپرسد: «من چطور باید باشم» تا اینکه بگوید: «من چکار باید بکنم». توصیف یک فرد فاضل، فردی است که به Eudaimonia رسیده است و بدون شک شاد است. دست یافتن به فضائل مهم ترین پایهٔ اخلاق بر پایهٔ فضائل ارسطو است. بر ارسطو این نقد وارد است که نشان نمی دهد که داشتن فضیلت در این مسیر رسیدن به شادی به طوری که او ادعا می کند ضروری است و همچنین در مورد شک اخلاقی نیز صحبت نمی کند. کلبیون. آنتیستن که معمولاً به عنوان به وجودآورندهٔ مکتب کلبیون در نظر گرفته می شود، یک زندگی رهبانی را که بر پایهٔ فضیلت است توصیه می کرده است. ز
نوفون شهادت می دهد که آنتیستن خوشی ای را که از روح شخص به بیرون می پرد را ستایش می کرده است و دیوجنس لتریوس می گوید که آنیستن را دیده بودند در حالی که می گفت: «من ترجیح می دهم دیوانه شوم تا اینکه لذتی را تجربه کنم». او بر این باور بود که فضیلت به تنهایی برای اینکه شادی را تضمین کند کافی است، فقط لازم است که شخص از اراده و قدرت سقراط برخوردار باشد. او به همراه تمام دیگر فلاسفهٔ کلبی مسلک، تمام مفاهیم رسمی شادی از قبیل ثروت، شهرت و قدرت را نفی کرده اند تا بتوانند زندگی با فضیلتی را دنبال کنند و در نتیجهٔ آن شاد زندگی کنند؛ بنابراین شادی می تواند با تمرین زیاد (askesis) و با زندگی ای که برای انسان طبیعی است بدست آید، تمام امیال معمول زمان را نادیده گرفتند و زندگی رهبانی را اختیار کردند. اپیکوریون. اپیکور بر این باور بود که هدف از فلسفه رسیدن به آرامش است و رهایی از ترس؛ و همچنین نبود رنج جسمانی. برای رسیدن به این اهداف، اپیکور رهبانیت، دوستی واقعی و دوری از سیاست را پیشنهاد کرد. یکی از چیزهایی که به رسیدن به خوشحالی کمک می کند درمان چهارسویهٔ اپیکور است: «از خدا نترس نگران مرگ نباش آنچه خوب است بدست آوردنش آسان
است. آنچه وحشتناک است را به راحتی می توان تحمل کرد» رواقیون. مکتب رواقیون توسط زنون بنا نهاده شد. با اینکه او سینکستیست بود و به ادغام عقاید مختلف اعتقاد داشت، بیشترین تأثیر خود را از کلبیون گرفته بود. مکتب رواقی فلسفه ای است که بر پایهٔ اخلاق فردی است که یک نظام منطقی و جهان بینی را بنا می دهد. استفادهٔ امروزه از این واژه به طور معمول به پیروان این فلسفه گفته نمی شود بلکه به افرادی گفته می شود که یا نسبت به تجربیات دنیای خارج بی تفاوت هستند، یا اینکه احساسات سرکوب شده دارند. چون رواقیون بر بی تفاوتی در برابر امور منفی تأکید دارند، به نظر می رسد فلسفه شان مسیری برای رسیدن به شادی باشد. رواقیون برا این باورند که داشتن فضیلت برای رسیدن به شادی کافی است. کسی که بتواند به این حالت از فضیلت برسد یک قدیس تلقی می شود. در سخنان اپیکتتوس، این قدیس می تواند بیمار ولی خوشحال، در رنج ولی خوشحال، در تبعید ولی خوشحال باشد. روم باستان. سنت آگوستین. سنت آگوستین زادهٔ هیپو از اولین الهیون و فلاسفه ای بود که آثارش مسیحیت غرب و فلسفهٔ غرب را تحت تأثیر خود قرار داد. «زندگی شاد، خوشی بر پایهٔ حقیقت است. هر خوشی از تو می آید ای خد
اوند که تو خود حقیقت هستی.» «به هر حال، ستایش تو خواستهٔ انسان است که خود تکه ای از آفرینش توست. تو انسان را ان گونه آفریدی که از ستایش تو لذت ببرد، زیرا تو ما را برای خودت آفریده ای و قلب ما آرام نمی گیرد تا آنکه در تو بیارامد.» سنت آگوستین بر این باور بود که تمام فعالیت های انسان حول عشق می گردد و مشکل اصلی انسان ها این است که عشق را جابجا استفاده می کنند. تنها در خدا می توان به شادی دست یافت و اوست که سرمنشأ شادی است. از آنجا که انسان از خدا می آید، ولی از او جدا شده است، روح انسان خیلی مبهم شادی زمان وصال با او را هنوز به یاد می آورد؛ بنابراین، اگر شخص خود را در جهت عشق به خدا تنظیم کند، تمام عشق های دیگر درست تنظیم خواهند شد. با این طرز فکر، سنت آگوستین سنت نوافلاطونیان را دنبال می کند که می گویند شادی از تعمق در هستی می آید. قرون وسطی. ابن سینا. دانشمند و فیلسوف سرشناس جهان اسلام است. از نظر او شادی غایت انسان است و شادی حقیقی خالص و جدای از علائق دنیوی است. در غایت، شادی حقیقی از اتصال عقل انسان به عقل کل حاصل می شود. امام محمد غزالی. غزالی الهیات شناس ایرانی جهان اسلام، فقیه، فیلسوف و عارف بود. او کتا