Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
laytape که یک سیستم کارتریج نواری دو مسیره بود که فرانک سانتون آن را طراحی کرده و نخستین بار ام جی ام ریکوردز آن را عرضه کرده بود، فعالیت کرد. در ۲۷ سپتامبر ۱۹۶۶، آوانت شرکت تولیدی ساسکس را در نیویورک پایه گذاری کرد که شرکت مستقل تولید ریکورد با جانی ناش، تری برایانت، بیلی وودز، هنرمندان The four hi’s و داور و هیئت داوران بود. شرکت ونچر ریکوردز. شرکت ونچر در ۲ اکتبر ۱۹۶۷ در کالیفرنیا تأسیس شد. آوانت توانست اولین سرمایه گذاری مشترک میان یک هنرمند آفریقایی ـ آمریکایی و یک شرکت عظیم ضبط صدا را با موفقیت ترتیب دهد. ویلیام میکی استیونسون رئیس دپارتمان ای اندآر، تولیدکنندهٔ ریکورد و ترانه سرای موتون، ریاست شرکت ونچر ریکوردز را که به عنوان مجرایی برای آثار نو ام جی ام ریکوردز پایه گذاری شد، برعهده داشت. این برند که آبراهام سامر وکیل اهل لس آنجلس آن را به استیونسون واگذار کرد، شعبی در بلوار ویلشایر در بورلی هیلز داشت. در پاییز ۱۹۶۷، آوانت برای فعالیت در شرکت ونچر ریکوردز از منهتن به بورلی هیلز رفت و این همکاری را تا سال ۱۹۶۹ ادامه داد. در این سال، ام جی ام ریکوردز به این برند و سرمایه گذاری مشترک پایان داد. در این مد
ت، آل بل، تولیدکنندهٔ ریکورد، ترانه سرا و مدیر اجرایی، برای فروش استاس ریکوردز به گلف پلاس وسترن، از آوانت تقاضای کمک کرد. او آوانت را در انجمن ملی گویندگان رادیو و تلویزیون (NATRA) دیده بود. این معامله در ۲۹ مه ۱۹۶۸ به ارزش ¾ میلیون دلار نهایی شد و آوانت ۱۰ درصد از سهام را دریافت نمود. در اوت ۱۹۶۹، آوانت به همراه آل بل دستیار تهیه کنندهٔ The Reckoning (یک افسانهٔ سورئال جنوبی)، ساختهٔ داگلاس ترنر قدم به صحنه گذاشت که با همکاری شرکت نگرو اینسمبل در سالن نمایش سنت مارکز در نیویورک به نمایش درآمد. این برنامه خارج از فصل تئاترهای خیابان برادوی، با شرکت جینت دوبویس آغاز شد که بعدها به جانت دووبیس بندهٔ خدا یا یادش به خیر معروف شد. شرکت ساسکس. پس از ورشکستگی ونچر ریکوردز، آوانت در لس آنجلس ماند و در ۱۸ دسامبر ۱۹۶۹، ساسکس ریکوردز را تأسیس کرد. این شرکت در ژوئن ۱۹۷۵با توقیف و مزایدهٔ دارایی هایش از سوی IRS به دلیل بدهی مالیات فدرال به مبلغ ۴۸۰۰۰ دلار از عرصهٔ کسب وکار کنار رفت. باقی ماندهٔ اثاثیه، تجهیزات اداری و نوارهای مادر (که سی بی اس ریکوردز به ارزش ۵۰۵۰۰ دلار خریده بود) در ژوئیه ۱۹۷۵ در دفاتر ساسکس (به نشانی ب
لوار سانست غربی ۶۲۵۵، هالیوود) به مزایده گذاشته شد. آوانت بیل ویترز، خواننده، ترانه سرا و تولیدکنندهٔ موسیقی، دنیس کافی، گیتاریست و گروه سافت راک گالری را به ساسکس ریکوردز آورد که از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۴ توزیع شد. مستند «در جست وجوی ساقی» به معرفی ساسکس ریکوردز پرداخت. مصاحبه شوندگان در این مستند گفتند که از فروش سیکستو رودریگز، ریکوردز به ساسکس ریکوردز حق امتیاز پرداخت کرده اند. در این مستند تلویحاً نشان داده می شود که سیکستو رودریگز از این حق امتیاز سرقت می کرده است. پخش آوانت گارد. آوانت، زیر چتر شرکت پخش آوانت گارد که در ۶ اوت ۱۹۷۱ پایه گذاری شد، اولین ایستگاه رادیویی موج کوتاه در کلان شهر لس آنجلس را که مالکیتی آفریقایی ـ آمریکایی داشت در ۳ مارس ۱۹۷۳ از شرکت پخش ترنس آمریکا خرید و پروانهٔ KTYM-FM را در اینگلوود کالیفرنیا به ارزش ۳۲۱۰۰۰ دلار، شامل تجهیزات سخت افزاری در بلوار غربی ۶۸۰۳ در اینگلوود و هزینه های دریافت پروانه خریداری کرد و آن را KAGB-FM نامید. آوانت با ارائهٔ سفتهٔ ۱۹۹۹۰۰ دلاری و ضمانت نامه های خرید سهام از شرکت ملی شهری بوستون ماساچوست (یک شرکت سرمایه گذاری مخاطره آمیز که در ژوئیه ۱۹۷۱ پایه گذار
ی شد)، با دو بانک دار سرمایه گذاری مشارکت کرد. دل شیلدز از انجمن ملی گویندگان رادیو و تلویزیون (NARTA) به عنوان قائم مقام اجرایی فعالیت کرد. مدیریت با وجود این که هرگز سودی کسب نکرد، از پذیرش مشاوره ها یا توصیه ها دربارهٔ نحوهٔ ادارهٔ مقر امتناع ورزید. سرانجام، در ۲۰ نوامبر ۱۹۷۵، ای وی جی توسط Urban National ورشکسته شد و در این زمان از توانایی پرداخت سفته ها و ضمانت نامه ها به ارزش ۴۰۰۰۰۰ دلار نکول کرد. آوانت حدود ۶۱۱۱۶۸٫۶۷ دلار در ورشکستگی، ۷۱۵۰۰ دلار از پیش پرداخت های شرکت موسیقی اینتریور میان اوت ۱۹۷۳ و سپتامبر ۱۹۷۴ و ۱۳۸۸۷ دلار از وام های ساسکس ریکوردز از دست داد. بیل کاسبی سرمایه گذاری اضافه در شرکت پخش آوانت گارد بود که تقریباً ۲۰۰۰۰۰ دلار از طریق شرکتش به نام اس ای اچ سرمایه گذاری کرد. حفاظت از کودکان. پارامونت پیکچرز در سال ۱۹۷۳ «Save the Chikdren» را منتشر کرد که آوانت در آن به عنوان مدیر اجرایی فعالیت داشت. این محصول که در اکسپوی Operation PUSH Black در شیکاگو تصویربرداری شد، اجراهای هنرمندان برجستهٔ سیاه پوست را با نمایش بریده های فیلم هایی از سیاهان، به خصوص کودکان، در شرایط مختلف از جمله در پناهگ
اه های مناطق جنگ زده و درگیر سوءتغذیه به تصویر می کشید. جوایز. انجمن ملی علوم و هنر ضبط صدا در ۱۰ فوریه ۲۰۰۸ جایزهٔ امنا را به او اعطا کرد. در ۷ اکتبر ۲۰۱۶، آوانت به خاطر نقش برجسته اش در صنعت ضبط صدا، یک ستاره در پیاده روی مشاهیر هالیوود دریافت کرد که در شمارهٔ ۶۳۶۳ بلوار هالیوود در کنار ستارهٔ جیمی جم و تری لوئیس است. در فوریه ۲۰۱۸، آوانت جایزهٔ مریت را به عنوان یک چهرهٔ گرمی (جوایزی که هرساله به بهترین خوانندگان و آهنگ سازان و سازندگان صفحه و نوار صوتی و غیره داده می شود) در کلیو دیویس پری گرمی گالا در لس آنجلس دریافت کرد. تالار مشاهیر راک اند رول در ۱۲ مه ۲۰۲۱ اعلام کرد که آوانت جایزهٔ احمد ارتگون را دریافت کرده و طی تشریفاتی رسمی به درجهٔ ۲۰۲۱ برگزیده خواهد شد. بیل ویترز، برگزیدهٔ قبلی و نیز کاملاً هریس، معاون رئیس جمهور ایالات متحده و همچنین باراک اوباما، رئیس جمهور پیشین، در یک بستهٔ ویدئویی دربارهٔ نقش برجستهٔ آوانت صحبت کردند. زندگی شخصی. آوانت در سال ۱۹۶۷ با جاکلین «جکی» آلبرتا گری (متولد ۶ مارس ۱۹۴۰، در جامائیکا، کوئینز، نیویورک) ازدواج کرد. این زوج دو فرزند داشتند. دختر آن ها نیکول آوانت (متولد ۶
مارس ۱۹۶۸) سفیر پیشین ایالات متحده در باهاماس و همسر تد ساراندوس (مدیر اجرایی در نت فلیکس) است. پسر آن ها، الکساندر دو بویس آوانت، در ۳ اوت ۱۹۷۱ به دنیا آمد. در سال ۱۹۷۵، جکی آوانت به عنوان رئیس همسایگان واتز که گروه پشتیبان مرکز نگهداری کودکان جامعهٔ مرکزی جنوبی بود، رئیس تیم پذیرایی رقص و شام و حراج انتفاعی NOW و در سال ۱۹۷۴ در جایگاه رئیس اعضای NOW فعالیت کرد. او همچنین عضو هیئت مدیرهٔ مرکز دانشجویان بین المللی UCLA بود. جکی در اول دسامبر ۲۰۲۱ در ۸۱ سالگی در جریان حمله به محل اقامت این زوج در بورلی هیلز کالیفرنیا به ضرب گلوله کشته شد.
اگر آنجا نبودی فیلمی محصول سال ۱۹۸۳ و به کارگردانی لک تاندون است. در این فیلم بازیگرانی همچون راجش خانا، ریکا، راج بابار، مادان پوری، آسرانی، کالاباوان مانی و چامس ایفای نقش کرده اند.
کلمبا بوش (Columba Bush) (نام هنگام تولد: گارنیکا گالو) (Garnica Gallo) (زادهٔ ۱۷ اوت ۱۹۵۳)، نوع دوست مکزیکی-آمریکایی است. او به عنوان همسر جب بوش، فرماندار سابق فلوریدا، از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۷، بانوی اول فلوریدا بود. اوایل زندگی. کلمبا گارنیکا گالو در منطقهٔ آرپروس، در شهر لئون، ایالت گواناخواتو، مکزیک متولد شد. پدرش خوزه ماریا گارنیکا رودریگز (زادهٔ ۱۹۲۵- درگذشت ۲۰۱۳)، پیشخدمت و کارگری مهاجر، اهل آرپروس، گواناخواتو و مادرش جوزفینا گالو اسکیول (زادهٔ ۱۹۲۰)، اهل شهر لئون بودند که در فوریه ۱۹۴۹ ازدواج کردند. پدر کلمبا در سال ۱۹۵۶، زمانی که او سه سال داشت، به ایالات متحده مهاجرت کرد. در سال ۱۹۶۳، والدینش طلاق گرفتند. کلمبا و مادرش پس از عزیمت پدرش، در شهر لئون ماندند. گارنیکا به مدرسه ای کاتولیک و خصوصی به نام Instituto Antonia Mayllen، در مرکز تاریخی شهر لئون می رفت. گارنیکا در سال ۱۹۷۰، زمانی که ۱۶ ساله بود، جب بوش ۱۷ ساله را در شهر لئون ملاقات کرد. بوش به تدریس زبان انگلیسی مشغول بود و به عنوان بخشی از تکالیفش در آکادمی Andover به نام انسان و جامعه، به ساخت مدرسه ای در نزدیکی روستای ایباریلا کمک می کرد. در ۲۳ ف
وریه ۱۹۷۴، گارنیکا و بوش در شهر آستین، ایالت تگزاس و در کلیسای واقع در مرکز دانشجویان کاتولیک در محوطهٔ دانشگاه تگزاس ازدواج کردند. در آن زمان، گارنیکا به زبان انگلیسی صحبت نمی کرد و بخشی از مراسم عروسی به زبان اسپانیایی برگزار شد. فعالیت های سیاسی. در سال ۱۹۸۸، گارنیکا در کمپینی تبلیغاتی به زبان اسپانیایی برای کارزار انتخاباتی پدرشوهرش، جورج اچ. دبلیو. بوش، حضور داشت. او همچنین در کنوانسیون ملی جمهوری خواهان در شهر نیواورلئان برای کارزار انتخاباتی بوش، به زبان اسپانیایی سخنرانی کرد. بااین حال، گارنیکا تمایل چندانی به حضور در فعالیت های سیاسی نداشت. بوش به عنوان بانوی اول فلوریدا، از ائتلاف فلوریدا علیه خشونت خانگی، سازمان مرکز اعتیاد و سوءمصرف مواد و بنیاد هنر برای زندگی، گروهی که به هنرمندان جوان بورسیهٔ تحصیلی اعطا می کند، حمایت نمود. کلمبا بوش در برنامه های رشد و ترویج هنر حضوری فعال داشته است. در سال ۱۹۹۹، او با برنامهٔ اتحاد فلوریدا برای آموزش هنر با هدف خلق هنر برای زندگی همکاری کرد؛ برنامه ای که مختص افزایش اهمیت هنر در سیستم آموزشی بود. به عنوان بانوی اول، او نمایشگاه های هنری مختلفی را با محوریت نقا
شی های سالوادور دالی، دیگو ریورا، فریدا کالو و هنرمندان فلوریدایی برپا کرده است. بوش در برنامه هایی که به جوانان دربارهٔ خطرهای سوءمصرف مواد هشدار می دهد، شرکت کرده و در برنامه های درمان و پیش گیری ازجمله مؤسسهٔ ملی سوءمصرف الکل و الکلیسم (NIAAA) فعالیت کرده است. او مدیر اجرایی در بنیاد NIAAA، نهضت محافظت از کودکان در مقابل الکل و عضو هیئت مدیرهٔ مرکز اعتیاد و سوءمصرف مواد در دانشگاه کلمبیا بوده است. او به عنوان بانوی اول از پناهگاه ها بازدید می کرد، گزارش های مربوط به اعتیاد در نوجوانان را می خواند، نمایشگاه های مختلف برگزار و با خیریه ها همکاری می کرد. در سال ۲۰۰۳، بوش به عنوان بانوی اول فلوریدا، به همراه گروهی از نمایندگان به رم سفر کرد تا در مراسم بیست وپنجمین سالگرد ژان پل دوم به عنوان پاپ در کلیسای سنت پیتر شرکت کند. بوش با بهره مندی از موقعیت و جایگاه خود، توانست در مسائلی نظیر خشونت خانگی، سوءمصرف مواد و موضوعات هنری نقش بارزی ایفا کند. او همچنین با سازمان های حامی درمان و پیش گیری از سوءمصرف مواد، همکاری می کرد. بوش در طول کارزار انتخاباتی ریاست جمهوری (۲۰۱۶) همسرش، از پناهگاه های زنان در ایالت های آ
یووا و نیوهمپشایر بازدید نمود. زندگی شخصی. کلمبا به فردی ساکت و محتاط معروف است و پیش از ازدواج با جب بوش، خواهان زندگی آرامی بود. بوش و شوهرش در کورال گیبلز، ایالت فلوریدا زندگی می کنند. در کتاب Mamá: Latina Daughters Celebrate Their Mothers نوشتهٔ ماریا پرز-براون، اشاره ای کوتاه به رابطهٔ کلمبا با مادرش شده است. خواهرش، لوسیلا دل کارمن اشمیتز (زادهٔ اکتبر ۱۹۵۱) و مادرش در نزدیکی او در منطقهٔ میامی زندگی می کنند. کلمبا و بوش صاحب سه فرزند هستند: جورج پرسکات بوش (زادهٔ ۲۴ آوریل ۱۹۷۶، در تگزاس)، نوئل لوسیلا بوش (زادهٔ ۲۶ ژوئیه ۱۹۷۷، در تگزاس) و جان الیس «جب» بوش جونیور (زادهٔ ۱۳ دسامبر ۱۹۸۳، در میامی). پسر بزرگ آن ها، جورج، به مدرسهٔ پیش دانشگاهی گالیور رفت، در دانشگاه رایس تحصیل کرد و از دانشکدهٔ حقوق دانشگاه تگزاس، مدرک دکترای تخصصی حقوق گرفت. او وکیل، افسر ذخیرهٔ نیروی دریایی ایالات متحده، سرمایه گذار املاک و مستغلات و سیاست مدار است و به عنوان مأمور عالی رتبهٔ دولت در ادارهٔ ثبت املاک تگزاس خدمت می کند. 1:03 PM ۲/۵/۲۰۲۲ کلمبا بوش همچنین چهار نوه دارد: دو نوه از جورج و دو نوه از جب جونیور. کلمبا بوش دو براد
ر بزرگ تر و یک خواهر به نام لوسیلا دل کارمن گارنیکا گالو (زادهٔ ۱۹۵۱) دارد. یکی از برادرهایش، فرانسیسکو خوزه گارنیکا (زادهٔ دسامبر ۱۹۴۹) در حال حاضر در پورتو وایارتای مکزیک زندگی می کند. او وابسته به کلیسای کاتولیک روم و عضو اتحادیهٔ Regnum Christi است. در سال ۲۰۰۷، او به همراه همسرش جب، در گردهمایی Regnum Christi Family در آتلانتا شرکت کرد.
کانستنس بامگارنر گی (Constance Bumgarner Gee)، پژوهشگر و شرح حال نویس آمریکایی و حامی استفاده از ماری جوآنا برای مصارف پزشکی است. او بنیان گذار و سرپرست برنامهٔ سیاست گذاری و مدیریت هنری در دانشگاه ایالتی اوهایو و بعدها استادیار دانشگاه براون و دانشیار دانشگاه وندربیلت بود. او نویسندهٔ کتاب Higher Education: Marijuana at the Mansion است که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد. این کتاب، شرح خاطرات او به عنوان «بانوی اول» چندین دانشگاه پژوهشی آمریکا است، ازجمله دانشگاه وندربیلت که او مدعی است، اعضای هیئت امنای آن احتمالاً فاسد بوده اند. اوایل زندگی. کانستنس بامگارنر در شهر رالی، ایالت کارولینای شمالی چشم به جهان گشود. او از دانشگاه کارولینای شرقی در شهر گرینویل، ایالت کارولینای شمالی، با مدرک کارشناسی هنر در رشتهٔ هنرهای زیبا فارغ التحصیل شد. سپس مدرک کارشناسی ارشد خود در هنرهای زیبا را از مؤسسهٔ پرت در نیویورک دریافت کرد و در سال ۱۹۹۳، موفق به اخذ دکترای سیاست آموزش هنر از دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا شد. حرفه. از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷، بامگارنر بنیان گذار و سرپرست برنامهٔ سیاست گذاری و مدیریت هنری در دانشگاه ایالتی اوهایو در شهر کل
مبوس، ایالت اوهایو و از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰، استادیار رشتهٔ سیاست عمومی در دانشگاه براون در شهر پراویدنس، ایالت رودآیلند بود. او بعدها به عنوان دانشیار سیاست عمومی و آموزش در دانشکدهٔ مدیریت در دانشگاه وندربیلت در شهر نشویل، ایالت تنسی مشغول به فعالیت شد. بامگارنر در سال ۲۰۱۰ استعفا داد. از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۱۰، بامگارنر سردبیر ارشد مجلهٔ آکادمیک Arts Education Policy Review بود. او همچنین مقاله هایی دربارهٔ سیاست آموزش هنر در مجله های علمی منتشر کرد. بنا بر اظهار استاد دانشگاه، جودیت اسمیت کوروسیک، یکی از دستاوردهای علمی بامگارنر این است که «نپرسید چرا مردم درکی از هنر ندارند، بلکه پرسش این است که مردم از هنر چه می دانند». در سال ۲۰۱۲، بامگارنر گی کتابی با نام Higher Education: Marijuana at the Mansion منتشر کرد. کتاب حاوی خاطراتش به عنوان همسر رئیس دانشگاه، گوردون گی، در دانشگاه های ایالتی اوهایو، براون و همچنین دانشگاه وندربیلت است. بامگارنر مدعی است که اعضای هیئت امنای دانشگاه وندربیلت احتمالاً به خاطر عدم رعایت قانون ساربنز-آکسلی و تضاد منافع شخصی با افشای اطلاعات او دربارهٔ مصرف ماری جوآنا به مجلهٔ وال استریت،
به تلافی علیه اش برآمده اند. بامگارنر گی همچنین بیان می کند که دانشگاه وندربیلت به دلایل «یهودستیزی» شروع به جذب دانشجویان یهودی کرده است. فعالیت های مدنی. بامگارنر عضو هیئت مدیرهٔ موزهٔ Frist Center for the Visual Arts، سازمان هنریThrough the Flower و شرکت تئاتر Actor's Bridge بود که همگی در شهر نشویل مستقر بودند. او همچنین عضو هیئت مشاوران مرکز کنترل هنر، سرمایه گذاری و سیاست عمومی در دانشگاه وندربیلت بود. بامگارنر حامی استفاده از ماری جوآنا برای مصارف پزشکی است. در سال ۲۰۱۲، او دلایل خود برای قانونی کردن ماری جوآنا در مصارف پزشکی را به روزنامهٔ The Tennessean و همچنین شبکهٔ تلویزیونی WKRN-TV بیان کرد. در آوریل ۲۰۱۲، بامگارنر به طرفداری از قانون دسترسی به ماری جوآنا برای مصارف پزشکی در کمیتهٔ بهداشت مجلس نمایندگان تنسی شهادت داد. نمایندهٔ ایالتی، جین ریچاردسون و سناتورهای ایالتی، بورلی ماررو و گلن کاسادا، این لایحه را طرح کردند، اما در مجلس سنای تنسی رد شد. زندگی شخصی. در سال ۱۹۹۴، بامگارنر با گوردون گی پیوند زناشویی بست. در سال ۲۰۰۶، مقاله ای در مجلهٔ وال استریت منتشر شد و از این قضیه پرده برداشت که بامگا
رنر برای درمان بیماری منییر (نوعی اختلال در گوش) خود، در ساختمان رئیس دانشکده ی، دانشگاه وندربیلت، واقع در خیابان دیر پارک ۲۱۱، شهر بل مید، ایالت تنسی، ماری جوآنا کشیده است. به همین دلیل، این زوج در سال ۲۰۰۷ از هم جدا شدند. بامگارنر در حال حاضر ساکن وستپورت، ماساچوست است. در سال ۲۰۰۴، بامگارنر با نیمه افراشته کردن پرچم در ساختمان دانشکده به خاطر انتخاب مجدد جورج دبلیو. بوش به عنوان رئیس جمهور آمریکا، آماج انتقادها قرار گرفت.
آبی بیزانسی رنگی از آبی آسمانی روشن یا لازولی تا آبی مصری تیره است. این رنگ بر روی نقاشی های دیواری بیزانسی ایاصوفیه، نِرزی (آبی نِرزی)، در مقدونیه یافت می شود.
زفره (همچنین زافر نوشته می شود)، یک ماده پیش علمی یا کیمیاگری، با رنگدانه آبی تیره ای است که از برشته کردن سنگ کبالت به دست می آید و از نوع ناخالص اکسید کبالت یا آرسنات کبالت ناخالص ساخته می شود. در دوران ویکتوریا از زافر برای تهیه شیشه کبالت و رنگ آمیزی شیشه به رنگ آبی استفاده می شد. نخستین استفاده ثبت شده از "zaffer" به عنوان یک نام رنگ در انگلیسی در دهه ۱۵۵۰ بود (سال دقیق نامشخص).
سایروس هرمان کوتزسکمار کرتیس (Cyrus Hermann Kotzschmar Curtis) (زاده ۱۸ ژوئن ۱۸۵۰ – درگذشت ۷ ژوئن ۱۹۳۳)، ناشر مجلات و روزنامه ها، از جمله "لیدیز هوم ژورنال" و "ستوردی ایونینگ پست"، اهل ایالات متحده بود. زندگی نامه. کرتیس که در پورتلند، مین متولد شده بود، مجبور شد تا یک سال پس از شروع دبیرستان، مدرسه را ترک نموده و آغاز به کار کند، چون خانواده وی در ۱۸۶۶ میلادی خانه خود را در آتش سوزی بزرگ پورتلند از دست داده بودند. قبل از اینکه وی نخستین نشریه خود، هفته نامه ای به نام "پیپلز لجر"، را در ۱۸۷۲ میلادی در بوستون آغاز نماید، به انواع مختلف شغل های تبلیغاتی و روزنامه ای در پورتلند و بوستون مشغول بود. در ۱۸۷۶ میلادی، او به فیلادلفیا که در آن زمان مرکز بزرگ چاپخانه بود، نقل مکان نمود تا هزینه های چاپ خود را کاهش دهد. همسر اول کرتیس، لویزا کناپ بود. در ۱۸۸۳ میلادی، کناپ یک جزوه تک-صفحه ای در "تریبیون اند فارمر"، مجله ای که توسط کرتیس بنشر می رسید، نوشت. سال بعد، این جزوه به یک نشریه مستقل گسترش یافته و لویزا دبیر آن شد. نام اصلی این نشریه "لیدیز هوم ژورنال اند پراکتیکل هوس کیپر" بود، اما کناپ در ۱۸۸۶ میلادی سه واژه آخ
ری آن را حذف کرد. لیدیز هوم ژورنال در نوع خود به مجله پیشتاز مبدل شده و تیراژ چاپ آن در ده سال به یک میلیون اشتراک رسید. این مجله، نخستین مجله آمریکایی بود که به این موفقیت رسیده بود. لویزا کناپ تا ۱۸۸۹ میلادی به عنوان دبیر این مجله به کار خود ادامه داده و بعداً ادوارد ویلیام باک جانشین او شد. باک چندین سال بعد با ماری لویزا کرتیس ازدواج نمود و داماد خانواده کرتیس شد. باک در ۱۹۱۹ میلادی از این مجله بازنشسته شد، اما تغییراتی که او آورده بود، جریان این مجله را به طور گسترده افزایش داد. باک روش های تجاری ذیل را معرفی کرد: نرخ های پایین اشتراک، بکارگیری تبلیغات برای کاهش هزینه ها و اتکا به محتویات فرهنگ عام پسند. این ساختار مدیریت تقریباً یک دهه بعد و پس از این که این نوع مدیریت به یک روش معیاری در مجله های مرتبط با زنان آمریکایی مبدل شده بود، توسط سایر مجله های مردان مانند مک کلور و مونسیز نیز اعمال گردید. دانشمندان استدلال می کنند که مجله های زنان، مانند لیدیز هوم ژورنال، پیشگامان این استراتژی ها در «انقلاب مجله» بودند. کرتیس شرکت انتشارات کرتیس را در ۱۸۹۱ میلادی بنیان گذاری کرد؛ شرکتی که در نهایت مجله های لیدی
ز هوم ژورنال، ستوردی ایونینگ، هالیدی و سایر مجلات را به نشر می رساند. شرکتی دیگری که توسط کرتیس پایه گذاری شد، روزنامه های کرتیس-مارتین بود که زمانی چندین روزنامه از جمله فیلادلفیا پابلیک لیجر، فیلادلفیا اینکوایرر و نیویورک ایونینگ پُست را کنترل می کرد. اشتباهات مدیریتی در روزنامه ها منتهی به بازده مالی ضعیف شده و در نهایت منتج به فروش آن ها شد. هنگامی که کرتیس در قید حیات بود، تجارت های وی، به استثنای روزنامه ها، معمولاً فوق العاده موفق بودند. لیدیز هوم ژورنال برای دهه ها پر جریان ترین مجله زنان در ایالات متحده بود و ستوردی ایونینگ پُست، به عنوان یک هفته نامه از بلندترین جریان در سراسر دنیا لذت می برد. در ۱۹۲۹ میلادی، پست و ژورنال، باهم چهل درصد کل تبلیغات مجله ای ایالات متحده را در دست داشتند. یکی از منابع کرتیس را با داشتن ۴۳٫۲ میلیارد دلار ثروت با در نظر داشت تورم (به دلار ۲۰۰۸)، به عنوان ۵۱ مین فرد ثروتمند تاریخ فهرست می کند که طبق این منبع او ثروت مند در از جی.پی. مورگان می شود. کریس خانه لیندون که یک معماری به سبک احیای رنسانس بود را در وینکوت، پنسیلوانیا ساخت که منظره آن توسط فردریک لا اولمستد طراحی ش
ده بود. دو کشتی تفریحی کرتیس که در سال ۱۹۰۷ و ۱۹۲۰ ساخته شده بود، لیندونیا نام گذاری شده بودند. کرتیس بیش از یک دریانورد گهگاهی بوده و در مصاحبهٔ ۱۹۲۲ با نیویورک تایمز اظهار داشت که «دریانوردی برای من یک سرگرمی نیست. یک نیاز است. من نصف زمان خود را در کشتی می گذرانم»، وی همچنین اضافه نمود که بیشتر جلسات وی با کارکنان و اعضای هیئت مدیره وی در اتاق نهارخوری لیندونیای دومی انجام می شود. کرتیس سه کشتی تفریحی (یات) بزرگ داشت که توسط شرکت چارلز ال. سیبوری کو. ساخته شده بود: ماشیگون ۱۱۵ فوتی در ۱۹۰۴ میلاید؛ لیندونیای ۱۶۳ فوتی در ۱۹۰۷ میلادی؛ و لیندونیای ۲۲۸ فوتی در ۱۹۲۰ میلادی. کرتیس یکی از بنیان گذاران و عضو باشگاه کامدین یات در کامدین، مین بوده و از ۱۹۰۹ تا ۱۹۳۳ میلادی ریاست این باشگاه را بر عهده داشت و بعدها تسهیلات این باشگاه را به شهر هدیه داد. در تابستان ۱۹۳۲ میلادی، کرتیس زمانی که در کشتی خود لیندونیای دومی بود، دچار ایست قلبی شد. در خلال مدتی که او در بیمارستان جفرسون در فیلادلفیا در حال بازیابی بود، خانم دوم وی کیت استانوود کتر پیلسبوری کرتیس ناگهان درگذشت. بعد از آن کرتیس تا زمان مرگش در ۷ ژوئن ۱۹۳۳ وضع سل
امتی شکننده داشت و کمتر از دو هفته قبل از زادروز هشتاد و سه سالگی خود درگذشت، او در قبرستان ویست لاوریل هیل در بالا کاینوید، پنسیلوانیا به خاک سپرده شد. چندی پس از مرگ وی، بیشتر ساختمان های کرتیس تخریب گردیده و دختر وی در محل آن درختستان کرتیس را بنیان گذاری نمود. پس از این که شرکت انتشارات کرتیس در ۱۹۸۲ میلادی به ایندیاناپلیس در ایندیانا منتقل گردید، اداره مرکزی این شرکت در چهارراه استقلال در مرکز شهر فیلادلفیا به مرکز کرتیس مبدل شده و مکانی برای مرکز کنفرانس، دفاتر، یک باشگاه سلامتی، مغازه های خرده فروشی و رستوران ها مبدل شد. سایروس کرتیس از جمله نخستین ۱۰ فردی بود که به تالار شهرت تبلیغات مربوط به فدراسیون تبلیغات آمریکا (۱۹۹۹ میلادی) فراخوانده شد. انسان دوستی. سایروس کرتیس هنوز هم در فهرست ثروت مندترین افراد تاریخ آمریکا در رده بیستم قرار دارد. او در انسان دوستی نسبت به بیمارستان ها، موزه ها، دانشگاه ها و مدارس شهره بود. او ۲ میلیون دلار به مؤسسه فرانکلین اهدا کرد، به عنوان مثال؛ ۱٫۲۵ میلیون دلار به مؤسسه فناوری درکسل برای ساختن تالار کرتیس؛ و ۱ میلیون دلار به دانشگاه پنسیلوانیا. وی همچنین یک ارگ بادی که
توسط شرکت آستین اورگان شرکت تولید شده و در نمایشگاه یک صد و پنجاهمین سالگرد استقلال آمریکا در ۱۹۲۶ میلادی در فیلادلفیا به نمایش گذاشته شده بود را خریداری و به دانشگاه پنسیلوانیا اهدا کرد. این ارگ پس از اتمام تالار شنوندگان ارواین به آن اضافه شده و تا امروزه به نام ارگ کرتیس یاد گردیده و یکی از بزرگ ترین ارگ های بادی در جهان است (گفته می شود که بزرگترین ارگ بادی در ساختمان جان وانامیکر که تنها بیست بلاک در شرق تالار شنودگاه ارواین واقع شده است، قرار دارد). کرتیس ارگ های بادی فراوانی به مؤسسات مختلف در فیلادلفیا اهدا نموده بود و تمامی این ارگ ها در روز مراسم خاکسپاری وی به افتخار او نواخته شدند. برای گرامی داشت از خاطره استاد موسیقی دوران کودکی خود، هرمان کوتزسکمار، کسی که نام او را پذیرفته بود، کرتیس ارگ گرامی داشت کوتزسکمار را در ۱۹۱۲ میلادی به تالار شنودگاه شهری پورتلند در مین اهدا کرد. او از بازسازی ۱۹۲۷ – ۱۹۲۹ میلادی مانتپیلیر در شهر تامستون، مین که خانه مجلل ۱۷۹۵ جنرال انقلابی جنگ هنری ناکس بود، حمایت مالی نمود. کرتیس حامی و برگزارکننده اصلی ارکستر فیلادلفیا بود، ارکستری که در ۱۹۰۰ میلادی بنیان گذاری شده
بود. در سال های اولیه، او دیون این ارکستر را بدون ذکر نام خود پرداخت. دختر کرتیس، ماری لویزا کرتیس باک، مؤسسه موسیقی کرتیس را در ۱۹۲۴ میلادی بنیان گذاری نموده و آن را به پدر خود تقدیم کرد.
بهترین دوست من آن فرانک () یک فیلم درام هلندی محصول ۲۰۲۱ به کارگردانی بن سومبوگارت است. این فیلم داستان دوستی هانلی گوسلار و آنه فرانک را روایت می کند و داستان از دیدگاه گوسلار روایت می شود. این فیلم بر اساس خاطرات آنه فرانک: بازتاب یک دوست دوران کودکی نوشته نویسنده آمریکایی آلیسون لزلی گلد ساخته شده است. این اولین فیلم سینمایی هلندی دربارهٔ زندگی آنه فرانک است. آیکو بیمستربور در نقش آن فرانک و ژوزفین آرندسن نقش هانلی گوسلار را بازی می کنند.
روابط افغانستان و ویتنام () به روابط دیپلماتیک میان افغانستان و ویتنام اشاره دارد. تاریخ. هم اکنون روابطی میان دو کشور آسیایی افغانستان و ویتنام وجود ندارد، اما پیش تر آن ها روابط داشتند. در ۱۶ سپتامبر ۱۹۷۴، بین جمهوری افغانستان به رهبری محمد داوود خان و ویتنام در طول جنگ ویتنام روابط دیپلماتیک تشکیل داده شد. سفارت ویتنام در کابل در سال ۱۹۷۸ در زمان حکومت افغانستان پس از انقلاب ثور افتتاح شد. هر دو جمهوری ویتنام و افغانستان کشورهای کمونیستی و متحدان اتحاد جماهیر شوروی بودند. در مناظره سازمان ملل متحد در ژانویه ۱۹۸۰، ویتنام یکی از چهار کشوری بود که از دخالت شوروی در افغانستان پشتیبانی کرد. دو کشور در سال ۱۹۸۷، یک موافقت نامه معافیت روادید دیپلماتیک امضا کردند. پس از سال ۱۹۹۲ و فروپاشی دولت سوسیالیست در افغانستان، ویتنام سفارت خود در کابل را تعطیل کرد. سفارت افغانستان در ویتنام نیز در ژوئن ۱۹۹۳ تعطیل شد. امور سفارت کابل، به سفارت ویتنام در پاکستان تغییر یافت و همچنین امور سفارت افغانستان در ویتنام، به سفارت افغان در چین تغییر یافت. ویتنام دولت افغانستان حامد کرزی را در دسامبر ۲۰۰۱ به رسمیت شناخت و پس از آن کمک
های بشردوستانه را در قالب کالا ارائه کرد. در سال ۲۰۲۰، اشرف حیدری سفیر افغانستان در سریلانکا با همتای ویتنامی خود فام نگوک ملاقات کرد. حیدری اظهار داشت:
هانلی گوسلار (؛ – ) پرستار اهل آلمان بود. اوایل زندگی. هانا الیزابت گوسلار در برلین، آلمان، در ۱۲ نوامبر ۱۹۲۸، بزرگ ترین فرزند هانس گوسلار و روث جودیت کلی به دنیا آمد. پدرش تا سال ۱۹۳۳ معاون وزیر امور داخلی آلمان بود و مادرش معلم بود. هر دو والدین او یهودیان متعصب بودند. مادرش با به دنیا آوردن فرزند سومش درگذشت. بچه مرده به دنیا آمد در سال ۱۹۳۳، پس از انتخاب آدولف هیتلر و حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان به رایشستاگ و انتصاب هیتلر به عنوان صدراعظم، هانس گوسلار مجبور شد از شغل دولتی خود استعفا دهد. پس از یک تلاش نافرجام برای نقل مکان به انگلستان، جایی که هانس گوسلار نتوانست کاری پیدا کند که به او اجازه دهد در شبات در خانه بماند، گوسلارها به آمستردام، هلند نقل مکان کردند. هانا به مدرسه ششم عمومی روش مونته سوری در آمستردام رفت و در آنجا آنه فرانک بهترین دوست او شد. آن و هانا همچنین بهترین و صمیمی ترین دوستان سوزان «سان» لدرمن بودند که در همان منطقه زندگی می کرد اما در مدرسه ای متفاوت درس می خواند و بعداً با ایلزه واگنر و ژاکلین ون مارسن. زندگی بازداشت و کار اجباری. در ژوئن ۱۹۴۳، هانا، پدرش، پدربزرگ و مادربزر
گ مادری اش، همراه با خواهر کوچکتر هانا، گابریل ("گابی")، دستگیر و به اردوگاه انتقالی وستربورک و سپس به اردوگاه کار اجباری برگن-بلزن در فوریه ۱۹۴۴ فرستاده شدند. هانا در بخش ممتاز اردوگاه بود، زیرا خانواده اش گذرنامه های فلسطینی به همراه داشتند. زمانی بین ژانویه و فوریه ۱۹۴۵، هانا برای مدت کوتاهی با آنه فرانک، که یک زندانی کمتر ممتاز بود که در آن سوی اردوگاه زندانی بود، ملاقات کرد. هانا بسته ای را با مقداری نان و جوراب در آن روی حصار سیم خاردار پر از یونجه که دو قسمت را تقسیم می کرد، پرتاب کرد. هانا و گابی ۱۴ ماه در برگن بلسن زنده ماندند. پدر و مادربزرگ و مادربزرگ مادری او قبل از آزادی بر اثر بیماری درگذشتند. او به همراه سایر بازماندگان قطار گمشده نجات یافت. هانا و گابی تنها اعضای خانواده خود بودند که از جنگ جان سالم به در بردند و در سال ۱۹۴۷ به اورشلیم مهاجرت کردند.