Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در حدود ۱۲ هکتار (۱۲ هزار متر) می باشد. نقاط دیدنی. از مناطق دیدنی اطراف این میدان، ساختمان درژپروم است که نمونه بارز معماری ساخت گرا است. علاوه بر این اداره دولتی منطقه ای خارکف در یک انتهای میدان واقع شده است. مجسمه یادبود لنین در سال ۱۹۶۴ ساخته شد و در ۲۸ سپتامبر ۲۰۱۴ توسط معترضان پاره. در اوت ۲۰۱۶ سنگفرش ها در محلی که مجسمه لنین در آن قرار داشت گذاشته شد. یک فواره جدید در محل مجسمه سابق در ۲۳ اوت ۲۰۲۰ افتتاح شد. استفاده. اعتراضات و تجمعات. میدان آزادی خارکف از اصلی ترین محل های تجمعات مردم خارکف در خلال اعتراضات طرفداران روسیه و طرفداران اوکراین در سال ۲۰۱۴ بوده است سایر رویدادها و فعالیت های تفریحی. این میدان محل تجمعات موسیقی نیز می باشد رژه های پیروزی. از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۳ محل میدان میزبان رژه نظامی سالانه به افتخار روز پیروزی با شرکت نیروهای پادگان خارکف، آکادمی های نظامی واقع در خارکف و نیروهایی از روسیه بوده است.
نیتروگلیسیرین، که با عنوان گلیسریل تری نیترات (GTN) نیز شناخته می شود، دارویی است که برای نارسایی قلبی، فشار خون بالا، شقاق مقعدی، قاعدگی دردناک، و برای درمان و پیشگیری از درد قفسه سینه ناشی از کاهش جریان خون به قلب (آنژین صدری) یا ناشی از استفاده تفریحی از کوکائین، تجویز می شود. این دارو از طریق خوراکی، زیرزبانی، به صورت چسب پوستی یا تزریق وریدی مصرف می شود. اثرات جانبی رایج مصرف نیتروگلیسیرین، شامل سردرد و فشار خون پایین است. مشخص نیست که آیا استفاده در بارداری برای نوزاد بی خطر است یا خیر. به دلیل خطر فشار خون پایین، این دارو نباید همراه با داروهای خانواده سیلدنافیل (مهارکننده های PDE5) استفاده شود. نیتروگلیسیرین در خانواده دارویی نیترات ها قرار دارد. اما نحوهٔ عملکرد آن کاملاً مشخص نیست. اعتقاد بر این است که این دارو با گشاد کردن عروق خونی عمل می کند. در رابطه با نیتروگلیسیرین، نخستین بار در اوایل سال ۱۸۴۶، مطالبی نوشته شد و در سال ۱۸۷۸ مورد استفاده پزشکی قرار گرفت. این دارو در فهرست داروهای ضروری سازمان جهانی بهداشت قرار دارد. داروی نیتروگلیسیرین (GTN) یک شکل رقیق از همان ماده شیمیایی است که به عنوان ماد
ه منفجره، نیتروگلیسیرین استفاده می شود. رقیق شدن نیتروگلیسیرین، آن را غیرقابل انفجار می کند. در سال ۲۰۱۹، این دارو با بیش از ۳ میلیون نسخهٔ پزشکی، ۱۸۴اُمین داروی تجویزی رایج در ایالات متحده بود. کاربردها در پزشکی. نیتروگلیسیرین برای درمان آنژین صدری، انفارکتوس حاد میوکارد، فشار خون بالا شدید و اسپاسم حاد عروق کرونر استفاده می شود. این دارو ممکن است به صورت داخل وریدی، به صورت اسپری زیرزبانی، یا به عنوان برچسب پوستی، تجویز شود. آنژین. نیتروگلیسیرین در کاهش حملات آنژین، مفید است. با این حال، اثربخشی این دارو با ایجاد تحمل/تاکی فیلاکسی در عرض ۲ تا ۳ هفته پس از استفادهٔ مداوم، محدود می شود. تجویز و جذب مداوم (مانند قرص های روزانه و به ویژه برچسب های پوستی) شروع تحمل دارویی را تسریع کرده و سودمندی دارو را محدود می کند؛ بنابراین، نیتروگلیسیرین زمانی که فقط در دوز کوتاه مدت و پالس استفاده می شود، بهترین عملکرد را دارد. این دارو برای انفارکتوس میوکارد (حمله قلبی) و ادم ریوی مفید است و ممکن است به صورت دوز زیرزبانی یا باکال به شکل قرص یا اسپری در دهان برای درمان حمله آنژین تجویز شود. کاربردهای دیگر. شواهد آزمایشی حاکی
از اثربخشی نیتروگلیسیرین در درمان تاندونوپاتی های مختلف، هم در مدیریت درد و هم در تسریع ترمیم بافت نرم است. نیتروگلیسیرین همچنین در درمان شقاق مقعدی استفاده می شود اما معمولاً در غلظت بسیار پایین تری نسبت به درمان آنژین استفاده می شود. این دارو برای کاهش درد ناشی از قاعدگی دردناک نیز مورد استفاده است. نیتروگلیسیرین، زمانی برای پیشگیری و درمان پوکی استخوان مورد تحقیق قرار گرفت. با این حال، مشخص شد که محقق این تحقیق، سوفی جمال، یافته ها را جعل کرده است و یکی از بزرگ ترین موارد بدرفتاری علمی در کانادا را ایجاد کرده است. مقاومت دارویی. پس از استفادهٔ طولانی مدت این دارو، ممکن است تحمل نیترات در بیمار ایجاد شود و اثربخشی دارو را کاهش دهد. مقاومت دارویی شامل از بین رفتن اثرات علامتی و همودینامیک نیتروگلیسیرین و/یا نیاز به دوزهای بالاتر دارو برای دستیابی به اثرات مشابه تعریف می شود. مطالعات نشان داده است که تحمل نیترات، با ناهنجاری های عروقی مرتبط است و همچنین شامل اختلال عملکرد اندوتلیال و خودمختار است. مکانیسم های تحمل نیترات در ۳۰ سال گذشته بررسی شده است و چندین فرضیه برای توضیح این موضوع، ارائه شده است از جمله:
اثرات جانبی. نیتروگلیسیرین می تواند باعث افت شدید فشار خون، تاکی کاردی و سردردهای شدید شود که نیاز به مداخلهٔ ضد درد برای تسکین درد دارد که ماهیت دردناک آن می تواند تأثیر منفی قابل توجهی بر پذیرش بیمار داشته باشد. این دارو همچنین در صورت استفاده همراه با داروهای گشادکننده عروقی که برای اختلال نعوظ استفاده می شوند مانند سیلدنافیل، تادالافیل و واردنافیل می تواند باعث افت شدید فشار خون، توقف یا اختلال در گردش خون و مرگ شود. به دلیل خطر انفجار و/یا سوختگی، چسب های پوستی نیتروگلیسیرین باید پیش از دفیبریلاسیون برداشته شوند. مصرف بیش از حد این دارو ممکن است باعث ایجاد مت هموگلوبینمی شود. تاریخچه. تقریباً از زمان نخستین سنتز نیتروگلیسیرین توسط آسکانیو سوبررو در سال ۱۸۴۶ مشخص شده بود که دست زدن و چشیدن نیتروگلیسیرین می تواند باعث سردردهای شدید ناگهانی شود، که یک اثر اتساع عروق را باعث شود. کنستانتین هرینگ در سال ۱۸۴۷ شکلی از نیتروگلیسیرین را توسعه داد و از دوز مشخصی از آن، به عنوان درمان تعدادی از بیماری ها حمایت کرد. با این حال، استفاده از آن به عنوان یک درمان خاص برای فشار خون و درد قفسهٔ سینه، جزو این موارد نبود.
پس از کشف توماس برانتون مبنی بر این که از آمیل نیتریت می توان برای درمان درد قفسه سینه استفاده کرد، ویلیام مورل استفاده از نیتروگلیسیرین را برای بهبود آنژین صدری و کاهش فشار خون، آزمایش کرد و نشان داد که سردردهای همراه با مصرف دارو، در نتیجهٔ مصرف بیش از حد دارو رخ می دهد. مورل در سال ۱۸۷۸ شروع به درمان بیماران با دوزهای پایین نیتروگلیسیرین کرد و این ماده پس از انتشار نتایج مثبت درمانی خود در "نشریه لنست" در سال ۱۸۷۹ به طور گسترده ای مورد استفاده قرار گرفت. مؤسسه های پزشکی از نام «گلیسریل تری نیترات» یا «تری نیترین» برای جلوگیری از نگران کردن بیماران استفاده می کردند، زیرا یک تصور عمومی غالب از نام «نیتروگلیسیرین» به عنوان یک مادهٔ منفجره در جامعه، وجود داشت.
توماس جفری پایک (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام، نشان امپراتوری بریتانیا، و مدال صلیب پرواز ممتاز (بریتانیا) شده است.
پیتر هاردینگ (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
جان گراندی (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام، نشان سلطنتی ویکتوریایی و نشان امپراتوری بریتانیا شده است.
جان سالموند (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام، نشان سلطنتی ویکتوریایی، نشان لئوپولد و نشان خدمات برجسته (ارتش آمریکا) شده است.
چارلز الورثی، بارون الورثی (; – ) فرد نظامی اهل نیوزیلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نیروی هوایی و مدال صلیب پرواز ممتاز (بریتانیا) شده است.
شولتو داگلاس (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی و مدال صلیب پرواز ممتاز (بریتانیا) شده است.
ویلیام فورستر دیکسون (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نیروی هوایی شده است. او نخستین افسری بود که به عنوان رئیس ستاد دفاع بریتانیا فعالیت می کرد.
جان کولتسورث (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون شرف و صلیب نظامی شده است.
چارلز پورتال، اولین پورتال ویسکونت (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (صلیب بزرگ)، صلیب نظامی و نشان بند جوراب شده است.
آرتور تدر، اولین بارون تدر (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (فرمانده)، صلیب جنگ ۱۹۴۵–۱۹۳۹ (فرانسه)، لژیون دونور (افسر بزرگ)، لژیون دونور (صلیب بزرگ) و نشان خدمات برجسته (ارتش آمریکا) شده است.
آرتور هریس، بارونت اول (; – ) مارشال نیروی هوایی سلطنتی بود که به آرتور «بمبی» نیز معروف است. او رئیس بخش فرماندهی بمب افکن های نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا در جنگ جهانی دوم بود. هریس در گلاسترشر به دنیا آمد و سال ۱۹۱۰ میلادی هنگامی که ۱۷ سال داشت به بخش رودزیا در جنوب آفریقا مهاجرت نمود. او در آنجا به هنگ رودزیا پیوست و سال نخست جنگ جهانی اول را در کارزار جنوب غرب آفریقا گذراند. هریس سپس در سال ۱۹۱۵ به انگلستان بازگشت تا در جبهه غربی (جنگ جهانی اول) خدمت نماید. در آنجا او به سپاه هوایی بریتانیا پیوست که بعدها به نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا بدل شد. سال های دهه ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ میلادی را در هندوستان، بین النهرین، ایران، پادشاهی مصر و قیمومت بریتانیا بر فلسطین گذراند. با آغاز جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۳۹ میلادی هریس فرماندهی گروه شماره ۵ نیروی هوایی پادشاهی بریتانیا را به عهده گرفت و فوریه ۱۹۴۲ میلادی به فرماندهی بخش بمب افکن ها رسید که تا پایان جنگ در این سمت بود. در همان سال کابینه بریتانیا بخشنامه بمباران منطقه ای را صادر نمود و هریس مامور شد تا رزم شیوه ها و فناوری های لازم برای این امر را فراهم نماید. نتیجه شیوه
های پیش گرفته شده توسط هریس یکی از ویران کننده ترین بمباران های ممکن علیه زیرساخت و جمعیت آلمان نازی بود که بمباران درسدن در جنگ جهانی دوم یکی از این نمونه ها است. شیوه هریس که بمباران منطقه ای را به بمباران دقیق ترجیح می داد بسیار بحث برانگیز بود. بسیاری از فرماندهان رده بالای متفقین جنگ جهانی دوم اعتقاد داشتند این شیوه دقت لازم را ندارد و تلفات زیادی را به جمعیت غیرنظامی وارد می کند. هریس برندهٔ جوایزی همچون نشان صلیب جنوبی، لژیون شرف، صلیب نیروی هوایی، نشان افتخار تولد لهستان، و نشان حمام شده است.
اندرو همفری (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نیروی هوایی و مدال صلیب پرواز ممتاز (بریتانیا) شده است.
سیریل نیووال (؛ ۱۵ فوریه ۱۸۸۶ – ) نظامی و سیاست مدار اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر) شده است.
مایکل بیتام (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نیروی هوایی و مدال صلیب پرواز ممتاز (بریتانیا) شده است.
جان استیروپ (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب و صلیب نیروی هوایی شده است.
دیوید کریگ، بارون کریگ از رادلی (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده است.
دنیس اسپاتسوود (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال صلیب پرواز ممتاز (بریتانیا) شده است.
کیت ویلیامسون (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نیروی هوایی شده است.
درام بویل (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نیروی هوایی شده است.
نیل کامرون، بارون کامرون (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال صلیب پرواز ممتاز (بریتانیا) شده است.
آرماندو فیگوئرا دی آلمیدا (; – ) پرسنل نظامی اهل برزیل بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دنبرو شده است.
کاسیمیرو مونته نگرو فیلهو (؛ ۲۹ اکتبر ۱۹۰۴ – ) فرد نظامی اهل برزیل بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدرک افتخاری شده است.
ادواردو گومز (؛ ۲۰ سپتامبر ۱۸۹۶ – ) سیاستمدار و پرسنل نظامی اهل برزیل بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا شده است.
بیماری زبان آبی () یک بیماری ویروسی غیرواگیر، منتقله از حشرات، نشخوارکنندگان، عمدتاً گوسفند و کمتر گاو، یاک، بز، گاومیش، آهو، شتر یک کوهانه و آنتلوپ است. این بیماری توسط "ویروس زبان آبی" (BTV) ایجاد می شود. این ویروس توسط مگس ریزه Culicoides imicola, Culicoides variipennis و سایر کولیکوئیدها منتقل می شود. نشان ها. در گوسفند، BTV باعث یک بیماری حاد با عوارض و مرگ و میر بالا می شود. BTV همچنین بزها، گاوها، و سایر حیوانات اهلی، و همچنین نشخوارکنندگان وحشی (به عنوان مثال، آهوی دم سفید، گوزن، و بز کوهی شاخدار) را آلوده می کند.
الیگارش های روس الیگارش های کسب وکاری جمهوری های شوروی سابق هستند که در دوران خصوصی سازی روسیه پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی در دهه ۱۹۹۰ به سرعت ثروت جمع آوری کردند. دولت در حال فروپاشی شوروی، مالکیت دارایی های دولتی را مورد مناقشه رها کرد، که امکان معاملات غیررسمی با مقامات سابق اتحاد جماهیر شوروی (بیشتر در روسیه و اوکراین) را به عنوان ابزاری برای به دست آوردن اموال دولتی فراهم کرد. مورخ ادوارد ال. کینان مقایسه ای بین پدیده الیگارشی کنونی روسیه و نظام های بویارهای قدرتمندی که در مسکووی اواخر قرون وسطی پدیدار شد، انجام داده است. اولین الیگارش های مدرن روسیه به عنوان کارآفرینان بخش کسب و کار تحت رهبری میخائیل گورباچف (دبیرکل ۱۹۸۵–۱۹۹۱) در طول دوره آزادسازی بازار ظهور کردند. این کارآفرینان نسل جوان توانستند ثروت اولیه خود را به دلیل اصلاحات گورباچف " که در آن وجود همزمان قیمت های تنظیم شده و شبه بازاری فرصت های بزرگی را برای آربیتراژ ایجاد کرد " به دست آورند. اصطلاح " الیگارش " از "oligarkhia" یونانی باستان به معنای "حکومت تعدادی معدود " گرفته شده است. از سال ۲۰۱۸، چندین الیگارش روسی و شرکت های آنها به دلیل ح
مایت از «فعالیت بدخیم دولت روسیه در سراسر جهان» تحت تحریم های آمریکا بر اساس «قانون مقابله با دشمنان آمریکا از طریق تحریم ها» (کاتسا) قرار گرفته اند. دوران یلتسین. در پایان دوران شوروی در سال ۱۹۹۱ و در دوران پرسترویکای میخائیل گورباچف از ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۱، بسیاری از بازرگانان در روسیه کالاهایی مانند رایانه های شخصی و شلوار جین را وارد یا قاچاق می کردند و آنها را اغلب در بازار سیاه برای سود کلان می فروختند. تأثیرگذارترین و آشکارترین الیگارش های دوران یلتسین عبارتند از: دوران پوتین. از الیگارش های برجسته دوران پوتین عبارتند از رومن آبراموویچ، الکساندر آبراموف، آلگ دریپاسکا، میخائیل پروخوروف، علی شیر عثمانف، گرمان خان، ویکتور وکسلبرگ، لئونید میکلسون، واگیت الکپروف واحد علی اکبروف میخائیل فریدمن، دمیتری ایفگنویچ ریبولوفلیف پیتر آون ولادیمیر پوتانین فریدمن، دمیتری الیوتا و ویتالی ملکین. بین سال های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۴، پوتین ظاهراً درگیر جنگ قدرت با برخی از الیگارش ها شد و با آنها به یک «معامله بزرگ» رسید. این معامله به الیگارش ها اجازه داد تا در ازای حمایت صریح و همسویی با دولت پوتین، قدرت خود را حفظ کنند. تعداد بسیار بیشتری
از اهالی کسب و کار در دوران قدرت پوتین و اغلب به دلیل روابط شخصی با پوتین به الیگارش تبدیل شده اند، مانند، ولادیمیر لیتویننکو، مدیر مؤسسه ای که پوتین در سال ۱۹۹۶ از آن مدرک گرفت و آرکادی روتنبرگ دوست دوران کودکی و مربی جودوی پوتین با این حال، تحلیلگران دیگر استدلال می کنند که ساختار الیگارشی در دوران پوتین دست نخورده باقی مانده است و پوتین بیشتر وقت خود را صرف میانجیگری در اختلافات قدرت بین الیگارش های رقیب می کند. برخی مانند میخائیل میریلاشویلی زندانی شده بودند. الیگارش ها در لندن. تعداد قابل توجهی از الیگارش های روسی خانه هایی را در بخش های لوکس لندن در بریتانیا خریداری کرده اند که به آن «مسکو روی تیمز» یا «لندنگراد» لقب گرفته اند. برخی مانند یوجین شویدلر، الکساندر کناستر، کنستانتین کاگالوفسکی و آبرام رزنیکوف، مقیم لندن هستند و اقامت دائم لندن را گرفته اند. اکثر آنها در هر دو کشور دارای خانه و همچنین دارایی هستند و سهام کنترلی در شرکت های بزرگ اروپایی به دست آورده اند. آنها به طور منظم بین لندن و روسیه رفت و آمد می کنند. در بسیاری از موارد خانواده های آنها در لندن زندگی می کنند و فرزندانشان در آنجا به مدرسه
می روند. در سال ۲۰۰۷ آبرام رزنیکوف یکی از شرکت های بازیافت بزرگ اسپانیا به نام Alamak Espana Trade SL را خرید، در حالی که رومن آبراموویچ باشگاه فوتبال انگلیسی چلسی اف سی را در سال ۲۰۰۳ خریداری کرد و مبالغ بی سابقه ای را برای حقوق بازیکنان خرج کرد. میلیاردر الیگارش مسکویی، میخائیل فریدمن، دومین مرد ثروتمند روسیه تا سال ۲۰۱۶، در حال حاضر در حال بازسازی خانه آتلون در لندن که ارزش آن در هنگام بازسازی حدود ۱۳۰ پوند میلیون است به عنوان اقامتگاه اصلیش است. حمله ۲۰۲۲ به اوکراین و تحریم ها. پس از تهاجم روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲، رهبران کانادا، ایالات متحده و اروپا به علاوه ژاپن، گام های بی سابقه ای برای تحریم مستقیم پوتین و الیگارش ها برداشتند. در پاسخ به تحریم ها، الیگارش های هدف شروع به پنهان کردن ثروت کردند تا از مسدود کردن دارایی های کشورهای غربی جلوگیری کنند. این تحریم ها قصد دارند به طور مستقیم طبقه حاکم روسیه را به عنوان پاسخی به جنگ بی دلیل آنها با اوکراین تحت تأثیر قرار دهند. اگرچه تحریم ها معمولاً بر ثروتمندترین الیگارش ها اثر نمی گذارند، اما به دلیل قدرت پوتین بر کسانی که تحریم شده اند، تأثیر آن بر جنگ
ناشناخته است. هدف تحریم ها علاوه بر مسدود کردن دارایی های خارجی، محدود کردن سفر و قطع روابط تجاری، بر زندگی شخصی تعدادی از الیگارش ها از جمله این افراد است: در ۲ مارس ۲۰۲۲، ایالات متحده یک گروه ویژه با نام " Task Force KleptoCapture " را اعلام کرد. این تیم برای هدف قرار دادن الیگارش ها تشکیل شده است. این سازمان متشکل از مقامات FBI، خدمات مارشال، IRS، بازرسی پستی، تحقیقات امنیت داخلی و سرویس مخفی است. هدف اصلی این کارگروه اعمال تحریم های تعیین شده علیه این افراد برای مسدود کردن و مصادره دارایی هایی است که دولت آمریکا ادعا می کرد حاصل مشارکت غیرقانونی آنها با دولت روسیه و تهاجم به اوکراین است.
کلیموف آردی-۳۳ (Klimov RD-33) یک موتور جت توربوفن برای جت های جنگنده سبک وزن است. این موتور، موتور اصلی میگ-۲۹ و جی اف-۱۷ تاندر CAC/PAC است. توسعهٔ این موتور از سال ۱۹۶۸ و تولید آن از ۱۹۸۱ آغاز شد. نسل های قبلی جنگنده های فراصوت روسی مانند میگ-۲۱ و میگ-۲۳ از توربوجت ها استفاده می کردند، اما جنگنده های غربی جدید در آن دوره مانند اف-۱۱۱ آردوارک و اف-۴ مدل های کِی و اِم، استفاده از توربوفن های دارای قابلیت پس سوز را در دههٔ ۱۹۶۰ آغاز کردند که این موتورها کارآمدتر بودند. آردی-۳۳ نخستین موتور توربوفن دارای پس سوز تولیدشده توسط شرکت کلیموف روسیه در کلاس خود است. انواع. در اوایل دهه ۱۹۷۰، آردی-۳۳ برای جت جنگنده سبک جدید میگ-۲۹ انتخاب شد. گزینه دیگر برای این جنگنده، موتور Tumansky R-67-300 بود. طی سال ها توسعه، مدل های متعددی از موتور آردی-۳۳ ساخته شد. تعمیر و نگهداری موتورهای آردی-۳۳، از سیستم اطلاعات و عیب یابی (IDS) بهره می برد. مدل های جدید خانوادهٔ آردی-۳۳ شامل سیستم های نظارت و کنترل دیجیتال (BARK) است. RD-33. مدل پایه که در سال ۱۹۷۶ برای میگ-۲۹ توسعه یافت. کار توسعه در سال ۱۹۶۸ در دفتر طراحی شرکت کلیموف به رهب
ری سرگئی ایزوتوف آغاز شد. طول عمر عملیاتی کوتاه و دود زیاد، از مشکلات اصلی این موتور بود که در مدل های بعدی رفع شد. RD-33B/NB. مدلی بدون پس سوز برای انواع هواپیما مانند ایلیوشین-۱۰۲. آردی-۹۳. این مدل، مورد استفاده برای جنگندهٔ جی اف-۱۷ تاندر (FC-1) است. مهم ترین تفاوت این موتور، تغییر موقعیت گیربکس در امتداد پایین بدنهٔ موتور است. به طور خاص برای تأمین قدرت جت های جنگنده جی اف-۱۷ بلاک III توسعه یافته است. یک مدل بدون پس سوز که برای پهپاد میکویان اسکت ساخته شد. اِس اِم آر-۹۵. این مدل، برای ارتقاء جنگنده های جت بین المللی نسل ۲ و ۳ ساخته شد. گیربکس و لوازم جانبی، در زیر موتور قرار می گیرد و بسته به بدنهٔ هواپیما می توان طول آن را تغییر داد. این موتور، تست ها و آزمایش های پروازی خود را روی جنگنده های سوپر میراژ اف-۱ و سوپر چیتا دی-۲ نیروی هوایی آفریقای جنوبی پشت سر گذاشت و به بهبود عملکرد پرواز و بازدهی رزمی با ضریب ۱٫۲ تا ۳٫۰ دست یافت. آردی-۳۳ سری ۳. یک مدل اصلاح شده با عمر طولانی تر که در نسخه های قدیمی یا ارتقا یافتهٔ میگ-۲۹ مانند مدل میگ-۲۹اِم و اِس اِم تی استفاده می شود. یک جفت موتور آردی-۳۳ سری ۳ مجهز به T
VN در حال حاضر تحت آزمایش های پروازی توسط جنگندهٔ میگ-۲۹اووی تی قرار دارد. آردی-۳۳اِم کِی. این مدل، آخرین و جدیدترین مدل آردی-۳۳ است و در سال ۲۰۰۱ توسعه یافت. این موتور، برای جنگنده های میگ-۲۹کی و میگ-۲۹کِی یوبی ساخته شد اما برای میگ-۳۵ نیز به کار گرفته شده است. این مدل، ۷ درصد نیروی رانش بیشتری ایجاد می کند، به صورت دیجیتالی کنترل می شود و برخلاف موتورهای قبلی، بدون دود است. در این مدل، نیروی رانش پس سوز، و وزن خشک است. در این مدل از موادی مدرن استفاده شده که در مجموع باعث کاهش تابش فروسرخ موتور جنگنده شده است. عمر سرویس این موتور نیز به ۴۰۰۰ ساعت افزایش یافته است. این موتور، توانایی برخاست بدون کمک را برای جنگنده های ناوپایه تضمین می کند، عملکرد خود را در آب و هوای گرم حفظ می کند و در نتیجه، کارایی رزمی آخرین مدل های جنگندهٔ میگ-۲۹ را افزایش می دهد.
مُهره دوزی (به انگلیسی: Bead Embroidery) نوعی منجوق دوزی است که از سوزن و نخ برای دوخت مهره ها به سطح پارچه، جیر یا چرم استفاده می شود. مهره دوزی تزیینی است که بخش مهمی از ساختار پارچه را تشکیل نمی دهد. از این نظر، مهره دوزی با مهره بافی، قلاب بافی و بافندگی مهره متفاوت است. دانه های بافته شده، بافتنی و قلاب بافی ممکن است در طول تولید پارچه، به پیوند زده شوند، در حالی که دانه های گلدوزی شده همیشه به پارچه تمام شده اضافه می شوند. به طور سنتی از مهره دوزی برای پوشاک و منسوجات تزئینی استفاده می شده است. ممکن است با افزودن تقویت کننده های ساختاری مانند نوارهای دستبند در جواهرات نیز استفاده شود. سایر لوازم جانبی لباس مانند سگک کمربند و کیف دستی را نیز می توان مهره دوزی کرد و همینطور اثاث خانه مانند بالش یا جعبه را هم می توان با مهره دوزی تزئین کرد. هنگامی که با سطوح سخت استفاده می شوند، الگوهای مهره با درز یا شکاف، اندازه گیری و برنامه ریزی می شوند و پس از گل دوزی با استفاده از چسب یا اپوکسی به آن متصل می شوند. تاریخچه. مدت ها پیش از آخرین عصر یخبندان بزرگ، مردم از صدف ها، بذرها و هر ماده دیگری که می توانستند مُهر
ه هایی درست می کردند. مقبره های اور در عراق که قدمت آن به ۲۵۰۰ سال قبل از میلاد مسیح می رسد، حاوی مهره هایی ساخته شده از سنگ لاجورد است. مهره ها به پایه ای دوخته شده بودند. هنگامی که باستان شناسان تپه های مدفن دوره نوسنگی را در اروپا کاوش کردند، نقاشی هایی از سوزن های استخوانی خام را یافتند. طراحی ها و نقاشی های مکشوفه از دوران مصر باستان نیز لباس های گل دوزی شده را نشان می دهند. پیشینه مهره دوزی در تاریخ نگارگری اروپا نیز به قرون وسطی باز می گردد، این امر را می توان در آثار هنری که در آن ها نقوش کلاه ها و لباس های مهره دوزی شده را نشان می دهند، ملاحظه کرد. مهره دوزی بومی آمریکا ریشه در ورود استعمارگران اروپایی دارد. الگوهای سنتی بومیان آمریکا پیش تر وجود داشته است، اما با ورود اروپایی ها، آن ها شروع به استفاده و تجارت مهره های بذر کردند. با خشونت اروپایی ها که آمریکا را تبدیل به مستعمره کردند، مهره دوزی راهی برای بومیان آمریکا شد تا هویت فرهنگی خود را حفظ کنند. بومیان آمریکا از تکنیک های متعددی استفاده می کردند و هنوز هم این سنن را امروزه ادامه می دهند. دوخت پیوت توسط اروپایی ها به بومیان آمریکا آموزش داده ش
د. بافندگی مهره آخرین تکنیکی بود که اختراع شد. در داخل قاره آمریکا، گل دوزی مهره برای اولین بار توسط بومیان آمریکای منطقه گریت لیکس استفاده شد. مهره دوزی بومی آمریکا به عنوان مهره دوزی کاربردی نیز شناخته می شود. تکنیک. ممکن است از سه روش اصلی برای گل دوزی با مهره استفاده شود: مهره های منفرد را می توان مستقیماً روی پارچه دوخت، یا چندین مهره را می توان از طریق سوزن پیش از عبور دادن سوزن از پشت دوخت، یا در غیر این صورت ممکن است یک خط از مهره های نخی روی پارچه گذاشته شود و با بخیه های کوتاه خوابیده محکم شوند. بسیاری از مردم از یک سوزن و نخ برای کوک زدن مهره ها به پارچه استفاده می کنند، معمولاً یک سوزن ظریف با یک چشم تیز برای تسهیل عبور آسان از سوراخ های کوچک انبوه مهره ها کفایت می کند؛ در تکنیک دوم از یک قلاب ظریف برای ریسه زدن نخ به پارچه استفاده می شود. در اروپا این تکنیک به عنوان گل دوزی تمبور (Tambour) یا لونویل (Luneville) شناخته می شود و معمولاً برای مهره کاری لباس های اوت کوتور استفاده می شود. در هند به این اثر زری (Zari) یا موچی آری (Moochi Aari)، یا فقط آری می گویند و در پوشاک و اثاثیه استفاده می شود. مش
خصه بارز گلدوزی تمبور یا لونویل این است که مهره ها در قسمت زیرین پارچه چسبانده می شوند و زنجیره در قسمت بالایی پارچه شکل می گیرد. در حالی که در کار زری و آری، مهره ها به قسمت بالایی پارچه وصل می شوند که دوخت زنجیره ایجاد می شود. در کار زری/آری، نخ از میان هر مهره با ایجاد بخیه ها قلاب می شود. تسلط بر روش های مهره زنی تمبور/آری برای کسانی که بیشتر به کار با سوزن نخ دار عادت دارند دشوارتر به نظر می رسد، اما از نظر سرعت نسبت به دوخت مهره ها با سوزن مزیت دارند، زیرا با استفاده از نخ از قرقره و پیوسته بودن آن، سرعت افزایش می یابد. نیازی به بستن، بریدن نخ جدید، نخ کشیدن سوزن و بستن آن نیست، ثانیاً با کار تمبور/لونویل، مهره ها را پیش از شروع دوخت مستقیماً روی نخ می بندند، بنابراین زمان گذاشتن هر مهره روی سوزن از بین نمی رود. چندین نمونه ویدیو در یوتیوب وجود دارد که دوخت زری/آری را نشان می دهند، و کتاب های متعددی هم در مورد آموزش کار تمبور یا لونویل منتشر شده اند. بیشتر مهره دوزی بر روی پارچه محکم کشیده شده روی یک قاب کار می شود، این قاب پارچه را محکم نگه می دارد و سطح صافی را برای گل دوزی فراهم می کند، مهره ها می تو
انند وزن قابل توجهی اضافه کنند، بنابراین حمایت از آن مهم است. استفاده از قاب به این معنی است که گل دوز هر دو دست خود را برای کار آزاد دارد. در کارهای تمبور یا لونویل، قاب اغلب بین دو میز، بالای میز یا روی نگهدار سه پایه و در حالت نشسته روی صندلی استفاده می شود. در آثار آری یا زری، قاب اغلب به زمین نزدیک تر است و در حالت نشسته روی زمین استفاده می شود. فرانسوا لُساژ (François Lesage) در دنیای مد به دلیل گل دوزی های مهره ای که برای بسیاری از طراحان مد معروف کار می کرد، تحسین شده است.
ایمان صفا (زادهٔ ۱ دی ۱۳۶۲) بازیگر کمدی اهل ایران است. زندگی هنری. ایمان صفا فعالیت هنری اش را از سال ۱۳۶۸ در تئاتر کودک آغاز کرد و با فیلم کوتاه "فرصت های فردا" به کارگردانی منوچهر هادی بازیگری را آغاز و با ایفای نقش کوتاهی در فیلم "قرنطینه" وارد عرصه سینما شد، سپس سال ۱۳۸۷ در مجموعه تلویزیونی "عملیات ۱۲۵" به کارگردانی بهروز افخمی به بازیگری پرداخت. وی با بازی در سریال "نیسان آبی" به کارگردانی منوچهر هادی و با حضور در "جوکر" و "شب های مافیا" به شهرت رسید وی در فیلم ها و مجموعه های تلویزیونی دیگری از جمله "مهمانان ویژه"، "خوب بد زشت"، "خداحافظ بچه" و "محکومین" به ایفای نقش پرداخت.
کارخانه حوله برق لامع مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان تبریز، بخش مرکزی، خیابان ۱۷ شهریور، خیابان پورشریف، کوچه برق لامع واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۳۹۹/۲/۲۰ با شمارهٔ ثبت ۳۲۹۵۹ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. اساس این کارخانه در سال ۱۳۰۸ هجری خورشیدی توسط حاج جواد برق لامع با یک دستگاه چوبی، به نام کارگاه حوله بافی جواد تأسیس شد. در ادامه این کارگاه توسعه یافت و محصولات آن در بازار تهران به نام حولهٔ جوادی شهرت یافت. در سال ۱۳۲۸ هجری خورشیدی، اولین صادرات این کارخانه به کشور عراق انجام شد.
کارخانه آردسازی آراکلیان مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان تبریز، بخش مرکزی، بلوار ۲۲ بهمن واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۳۹۹/۲/۳۰ با شمارهٔ ثبت ۳۲۹۲۲ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
کارخانه کبریت سازی توکلی مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان تبریز، بخش مرکزی، بلوار ستارخان، خیابان فاتح واقع شده و این اثر در تاریخ ۱۳۹۸/۹/۱۷ با شمارهٔ ثبت ۳۲۹۲۳ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.