Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
، نخبگان (یعنی سیاست مداران، سیاست گزاران، مأموران دولت، دانشمندان، و…) قدرت را اداره خواهند کرد. "در دنیای لیپمن، نقش روزنامه نگار آگاه کردن عموم از اقدامات نخبگان بود". از آنجایی که عموم از طریق رأی خود حرف آخر را می زدند یکی دیگر از نقش های روزنامه نگار نظارت بر عملکرد نخبگان بود. این روند عملاً عموم را در پایین ترین سطح زنجیره قدرت قرار می داد، که اطلاعات را که از نخبگان جریان می یافت، دریافت می کردند. «دووی»، از سوی دیگر، معتقد بود که:عموم نه تنها قادر به درک مسائل ایجادشده توسط نخبگان یا پاسخ آنان به این مسائل است، بلکه تصمیمات پس از بحث و گفتگو باید توسط عموم اتخاذ شود. پس از بررسی کامل مسائل، بهترین نظرات به دست خواهد آمد.دووی معتقد بود روزنامه نگار نه تنها باید به عموم اطلاع رسانی کند، بلکه باید گزارش خود را به گونه ای تدوین کند که هدف از آن صرفاً انتقال ساده اطلاعات نباشد. در دنیای دووی نقش روزنامه نگار تغییر کرد. دووی معتقد بود روزنامه نگار باید اطلاعات را درک کرده، آنگاه به ارزیابی پیامدهای سیاست های مصوب نخبگان بپردازد. در طول زمان، عقاید وی در درجات مختلف به کار گرفته شده است و از نظریهٔ وی، عمو
ماً تحت عنوان روزنامه نگاری اجتماعی یاد می شود. مفهوم «رورنامه نگاری اجتماعی» اکنون در کانون پیشرفت های جدید در عرصه روزنامه نگاری قرار دارد. بر اساس این الگوی جدید، روزنامه نگاران می توانند شهروندان و نخبگان را در امر طرح موضوع و ایجاد محتویات خبر دخیل سازند. باید خاطر نشان ساخت که با وجود مفهوم برابری، "دووی" هنوز بر مفهوم تخصص تأکید دارد. "دووی معتقد است دانش جمعی بر دانش فردی ارجحیت بسیار دارد." در ساختار دووی متخصصان و دانشمندان جایگاه خود را دارا هستند، اما دربرداشت "لیپمن" از روزنامه نگاری و جامعه از ساختار ترتیبی برای این دو، سخنی به میان نیامده است. بر اساس "دووی": محاوره، مباحثه و گفتگو، اساس دموکراسی را تشکیل می دهند. با اینکه فلسفهٔ "لیپمن" در مورد روزنامه نگاری بیشتر مورد قبول رهبران دولتی است، رویکرد "دووی"، بهتر گویای نقشی است که بسیاری از روزنامه نگاران در جامعه برای خود متصورند و اینکه اکثریت جامعه از روزنامه نگاران چه انتظاراتی دارند. برای مثال شهروندان آمریکایی ممکن است بسیاری از عملکردهای افراطی روزنامه نگاران را مورد نکوهش قرار دهند، اما از روزنامه نگاران این انتظار را دارند که بادقت، ناظ
ر دولت، شرکت های تجاری و دیگر فعالان حاضر در صحنه باشند و مردم را قادر سازند تا در مورد مسائل روز جامعه، تصمیمات آگاهانه اتخاذ کنند. استانداردهای حرفه ای و اخلاقی. از روزنامه نگاران انتظار می رود که اصول خاص این حرفه را به درستی رعایت کنند. قسمتی از این اصول عبارت اند از: عدم رعایت استانداردها. تبعیت کامل از این اصول حرفه ای، در دنیای واقعی، می تواند مشکل باشد. حتی روزنامه نگارانی که عقیده دارند در کار خود منصف و واقع گرا عمل می کنند ممکن است خلاف آن عمل کنند. با انتخابی عمل کردن در تهیه گزارش، اعتماد بیش از حد به ماجرا یا پخش توضیحی جزئی از وقایع. حتی در گزارش های روزمره نیز می تواند به راحتی با انتخاب گزارشگر یا گوینده ای در خلاصه کردن بعضی از حقایق بپردازد، یا قصور در چک کردن منابع کافی، گوش کردن و گردآوری گزارش صداهای مخالف، یا جستجو برای یافتن ابعاد تازه، می تواند در یک تولید یک گزارش اثر بگذارد. درحالی که گزارشگران سعی می کنند تبعیضات را کنار بگذارند، ممکن است به راحتی بدون آنکه متوجه باشند، آن ها را اعمال کنند. گزارشگران جوان ممکن است نسبت به مسائلی که بر روی افراد مسن جامعه تأثیر می گذارد، غافل باشند.
شخصی با سابقه ۲۰ ساله در «نیروی ضربت بلیس» ممکن است از شایعه ها در مورد فساد سازمانی بی اطلاع بماند. انتشاراتی هایی که مختص حومه نشینان مرفه هستند، ممکن است مشکلات شهری را نادیده بگیرند؛ و البته گزارشگران و سردبیران ساده لوح و بی اطلاع نیز ممکن است شکار روابط عمومی ها، تبلیغات یا اطلاعات غلط قرار گیرند. سازمان های خبری از ویراستار، تولیدکننده و مسئول خبری استفاده می کنند که کارشان بررسی کار گزارشگران در مراحل مختلف انجام کار است. اما ویراستاران هم خسته، تنبل، مغرور و متعصب می شوند. در این صورت این ویراستاران ممکن است نسبت به حذفیات، تبعیضات و موارد ساختگی روزنامه نگاران محبوب خود بی توجه باشند. ویراستاران منطقه ای نیز ممکن است فاقد توانایی لازم برای بررسی دیدگاه (یا چک کردن حقایق) روزنامه نگاری که از یک شهر دور یا کشور دیگر گزارش می کند، باشند. به طور حتم بودجهٔ یک سازمان خبری بر تصمیم گیری در مورد انواع خبرهایی که مورد پوشش قرار داده می شوند، بر مخاطبان مورد نظر و میزان پوشش خبرها تأثیر خواهد گذاشت. چنین تصمیماتی ممکن است متأثر از تعصبات آگاهانه یا ناآگاهانه باشد. در زمان کسر بودجه، ممکن است ویراستاران، روز
نامه نگاران در ادارات خبری دوردست را فدا کنند یا اینکه تعداد کارکنان در مناطق کم درآمد را کم کنند یا انتشارات خود در برخی جوامع را به کلی قطع کنند. ناشران، مالکان یا سایر مدیران اجرایی خصوصاً مقامات اجرایی تبلیغات فروش می توانند از قدرت خود بر روزنامه نگاران برای تأثیر بر نحوهٔ گزارش و انتشار خبرها استفاده کنند. روزنامه نگاران معمولاً با استفاده از مدیریت عالی «فایروال» بین بخش خبر و سایر بخش های یک سازمان خبری ارتباط ایجاد می کنند تا بدین نحو مانع تأثیر ناخواستهٔ سایر بخش ها بر بخش خبری شوند. مجله ای خبری به نام بررسی روزنامه نگاری کلمبیا مثال هایی از میدانی که سعی کرده اند بر نحوهٔ پوشش خبری تأثیر بگذارند یا آن دسته از مدیرانی که در صدد استفاده از قدرت خود برای تأثیر بر روزنامه نگاران نیستند و همچنین از روزنامه نگارانی که در مقابل این فشارها مقاومت کرده اند می باشد. گزارشگری در مقابل ویراستاری. عموماً ناشران و خوانندگان خبر میان گزارش «صرف حقایق» و «نوشتن نظرات شخصی» تمایز قائل اند و این کار را اغلب با محدود کردن ستون نظرات به صفحهٔ ویراستاری و صفحهٔ مقابل آن یا «op-ed» (صفحهٔ مقابل ویراستاری) انجام می دهند
. سرمقاله های امضاء نشده عموماً دربرگیرندهٔ نظرات رسمی هیئت ویراستاری است، درحالیکه صفحات op-ed می تواند ترکیبی از ستون های مشترک و دیگر مطالب باشد که غالباً در آن ها سعی شده است توازنی میان نظرات سیاسی و اجتماعی مختلف ایجاد کند. با این وجود ممکن است تفاوت میان گزارش و نظر از بین برود. داستان های بیچیده غالباً نیازمند خلاصه کردن و توضیح و تفسیر حقایق می باشند خصوصاً در مواقعی که زمان و مکان اختصاصی به داستان مورد نظر محدود است. داستان هایی که دارای تفاسیر و توضیحات زیادی می باشند غالباً «تحلیل خبر» نامیده می شوند، ولی بااین وجود در ستون صفحات خبری گنجانده می شوند. در مورد گزارش های رسانه ای با توجه به زمان محدود چنین تمایزاتی به ندرت امکان پذیر است. روزنامه نگاری غافلگیرانه. به معنای روش های تهاجمی و جسورانه ای است که روزنامه نگاران برای مواجه کردن افراد با سؤالاتی که تمایلی برای صحبت کردن در مورد آن ها ندارند بکار می گیرند. این روش خصوصاً مورد استفاده روزنامه نگاران یا گزارشگران تلویزیونی از جمله کارکنان CBS-TV ۶۰ دقیقه و توسط جرالد ریورا و هم اکنون در شبکه فاکس نیوز و توسط صدها گزارشگر محقق آمریکایی در شبکه
های محلی قرار می گیرد. این روش شدیداً مورد انتقاد برخی گزارشگران و دیگر افراد است که استفاده از این نوع روزنامه نگاری را غیراخلاقی و جنجالی می دانند، درحالیکه دیگران آن را تنها راه نقد گزارش برای کسانیکه مخاطب آن هستند، می دانند. در ایالات متحده روزنامه نگاری غافلگیرانه غیرقانونی محسوب نمی شود. روزنامه نگاری مغرضانه. به معنای دستکاری عامدانه در طرح حقایق در گزارش است تا شخص یا سازمانی را به گونه ای نمایش دهد که با تصویر دقیق آن بر اساس بررسی متوازن حقایق موجود، متفاوت باشد. این روش مخصوصاً در روزنامه نگاری رسانه ای کاربرد گسترده دارد که در آن داستان، صحنه ها و مصاحبه ها به گونه ای طراحی می شوند که تأثیری خاص را نسبت به موضوع گزارش ایجاد کنند. روزنامه نگاری مغرضانه از انواع روزنامه نگاری بسیار غیراخلاقی محسوب می شود. بسیاری از اشخاصی که از آن ها گزارش تهیه شده است، اذعان کرده اند که در معرض این نوع روزنامه نگاری قرار گرفته اند. برخی از تولیدات رسانه ای نیز متهم به روزنامه نگاری مغرضانه هستند. تعداد زیادی از سازمان ها، دانشگاه ها و موسسات حرفه ای وجود دارند که قائل به برتری و برتری روزنامه نگاری هستند. جایزه پ
ولیتزر، که توسط دانشگاه کلمبیا در شهر نیویورک توزیع می شود، به روزنامه ها، مجلات و رسانه های پخش برنامه که در حوزه های مختلف روزنامه نگاری برتر شناخته می شوند اعطا می شود. دانشکده تحصیلات تکمیلی روزنامه نگاری نیویورک جایزه آلفرد آی دوپونت-جایزه دانشگاه کلمبیا را به افراد برتر در روزنامه نگاری رادیو و تلویزیون اعطا می کند و مؤسسه اسکریپس هووارد جایزه ملی روزنامه نگاری را به برترین های ۱۷ حوزه رادیو و تلویزیون می دهد. انجمن روزنامه نگاران حرفه ای نیز جایزه سیگما دلتا را به برترین های روزنامه نگاری اعطا می کند؛ و اما در صنعت تلویزیون، آکادمی ملی هنر و علوم تلویزیونی جوایزی را به برترین های ژورنالیم تلویزیونی اعطا می کند. سرمقاله نویسی. روزنامه ها و نشریات ادواری اغلب دارای سرمقاله هستند که توسط روزنامه نگارانی که بسیاری از آن ها در این نوع روزنامه نگاری عمیق تخصص دارند نوشته شده است، (رجوع شود به عنوان سبک مقاله اصلی در مقاله سبک اخبار). سرمقاله ها اغلب طولانی تر از مقالات عادی هستند و همراه آن ها عکس، طراحی و دیگر کارهای «هنری» به کار می رود. حتی سرمقاله ها را گاهی با استفاده از ابزار چاپ و رنگ ها برجسته می نما
یند. نوشتن سرمقاله مشکل تر از نوشتن خبرهای معمولی است؛ چرا که روزنامه نگاران با تلاشی به اندازه تلاش روزنامه نگاران درصدد جمع آوری و گزارش درست و صحیح حقایق یک ماجرا هستند، این در حالی است که روزنامه نگاران علاوه بر جمع آوری و گزارش درست و صحیح باید راهی جذاب و مبتکرانه برای نوشتن مقاله، به ویژه تیتر یا چند پاراگراف اول آن بیابند. تیتر علاوه بر آنکه باید ایده مقاله را برساند باید بتواند توجه خواننده را نیز جلب کند. اغلب موضوع مقاله است که تعیین می کند تیتر چه باشد. علاوه بر آن، ژورنالیست ها باید سخت تر کار کنند تا در هنگام نوشتن تیتر و دیگر اجزای مقاله ایماژها و واژگان کلیشه ای تولید نکنند. در نیمه دوم قرن بیستم خط مایز بین گزارش خبری و سرمقاله نویسی مبهم و نامشخص شد؛ چرا که روزنامه نگاران و نشریات بیشتر و بیشتری رویکردهای متفاوتی را برای نوشتن مقاله اتخاذ کردند. تام ولف، گی تالیس و هانتر تامپسون و دیگر روزنامه نگاران رویکردهای متفاوت زیادی را برای نوشتن مقالات خبری به کار بستند. نشریات شهری و هفته نامه ها خط مایز مزبور را مبهم تر و نامشخص تر کردند و بسیاری از مجلات نیز مقالات را بر خبرهای معمولی ترجیح می داد
ند. برخی از برنامه های خبری تلویزیونی نیز در شکل های جدیدی مطرح می شدند و شمار زیادی از منتقدان معتقد بودند بسیاری از برنامه های خبری دیگر برنامه خبری نیستند؛ چرا که محتوی و سبک مورد استفاده آن ها مطابق با استانداردهای پذیرفته شده روزنامه نگاری نبود. اما از طرف دیگر، رادیو ملی به عنوان نمونه خوبی از ترکیب گزارش خبری، مقالات یا ترکیبی از هر دو تلقی می شد. دیگر سازمان های مرتبط با خبرهای رادیویی مردمی آمریکا نیز به چنین نتایج مشابه ای دست یافتند. با وجود ابن، هنوزهم اکثریت روزنامه ها، به مانند سازمان های اخبار رادیو و تلویزیون، خط تمایز مشخصی بین خبر و مقاله قائل هستند. روزنامه نگاری پژوهشی. روزنامه نگاری پژوهشی در بین انواع روزنامه نویسی سخت ترین گونه روزنامه نگاری است. روزنامه نگاری ورزشی. روزنامه نگاری ورزشی جنبه های زیادی از رقابت های ورزشی افراد را دربرمی گیرد و جزء لاینفکی از اغلب محصولات روزنامه نگاری، از جمله روزنامه ها، مجلات، و برنامه های خبری رادیو و تلویزیون محسوب می شود. در حالی که برخی از منتقدان روزنامه نگاری ورزشی را به عنوان روزنامه نگاری حقیقی قبول ندارند، اهمیت ورزش در فرهنگ غرب عاملی است برا
ی توجیه این امر که ژورنالیست ها نه تنها به رقابت های ورزشی، بلکه به ورزشکاران و تجارت در ورزش نیز توجه نمایند. به طور سنتی در ایالات متحده روزنامه نگاری ورزشی در مقایسه با نوشته های روزنامه نگاری سنتی از انسجام، ابتکار و تعصب کمتری برخوردار بود، با این حال تأکید بر صحت و درستی و رعایت عدالت و بی طرفی هنوز هم بخشی از روزنامه نگاری ورزشی را تشکیل می دهد. تأکید بر توصیف صحیح عملکرد آماری ورزشکاران نیز یکی دیگر از بخش های مهم روزنامه نگاری ورزشی محسوب می شود. روزنامه نگاری علمی. روزنامه نگاری علمی شاخه نسبتاً جدیدی از روزنامه نگاری محسوب می شود که در آن گزارش روزنامه نگاران اطلاعاتی را در مورد موضوعات علمی به مردم انتقال می دهد. روزنامه نگاران علمی باید اطلاعات مبسوط، فنی، و در پاره ای اوقات اطلاعاتی را که با زبان مخصوص نوشته شده است را درک و تفسیر کنند و سپس آن را به گزارش های جذابی که برای مصرف کنندگان رسانه های خبری قابل باشد تبدیل نمایند. روزنامه نگاران علمی باید تصمیم بگیرند که از میان دستاوردهای علمی کدام ارزش پوشش خبری را دارد و همچنین باید بتوانند تشخیص بدهند که از میان منازعات جامعه علمی کدام برای پوشش خ
بری ارزش دارند. روزنامه نگاران باید در این سنجش خود باید عدالت و بی طرفی را رعایت کنند، اما هیچ گاه حقایق را فدا نکنند. بسیاری از روزنامه نگارانی که در حوزه علمی فعالیت دارند آموزش هایی را در حوزه روزنامه نگاری خود گذرانده اند، به عنوان مثال می توان به پزشکانی اشاره کرد که در اخبار پزشکی را تحت پوشش خود قرار می دهند. البته این مسئله کلی نیست و در میان روزنامه نگاران علمی نیز کسانی هستند که در حوزه علمی دوره یا آموزش ندیده اند. روزنامه نگاری تحقیقی. روزنامه نگاری تحقیقی که در آن روزنامه نگاران رفتاری خلاف عرف غیراخلاقی و غیرقانونی افراد، موسسات اجاری و دولتی را مورد تفحص قرار می دهند و آن را فاش می سازند، می تواند پیچیده، زمان بر و پرهزینه باشد؛ چرا که گروه هایی از روزنامه نگاران ، ماه ها تحقیق و تفحص، مصاحبه های گوناگون (اغلب مصاحبه های تکراری) با افراد بی شمار، مسافرتهای دور و دراز، رایانه جهت تجزیه و تحلیل پایگاه داده های اسناد مردمی، یا استفاده از کارکنان حقوقی شرکت به منظور ایمن نگه داشتن اسناد با توجه به قانون آزادی اطلاعات، از جمله مواردی است که در روزنامه نگاری تحقیقی لازم است. این نوع گزارش با توجه به
ماهیت برخوردی ذاتی اش، اغلب جزء اولین نوع روزنامه نگاری است که متحمل کاهش بودجه یا مداخله کسانی خارج از واحد خبر می شود. اگر گزارش تحقیقاتی ضعیف می تواند واکنش های منفی اشخاص مورد تحقیق و عموم مردم را ضد روزنامه نگاران و سازمان های رسانه ای در پی داشته باشد یا آن ها را با اتهام روزنامه نگاری بی بند و بار مواجه سازد. اما اگر گزارش تحقیقی قوی باشد می تواند توجه مردم و دولت را جلب موضوعات و شرایطی کند که از نظر مردم رسیدگی به آن ها لازم و ضروری است. همچنین یک گزارش قوی می تواند برای روزنامه نگاران دست اندرکار و مسئولان مطبوعات جوایز و شهرت به ارمغان آورد. روزنامه نگاری مشاهیر یا مردم. یک حوزه دیگر از روزنامه نگاری که چندان هم مطرح نیست و در قرن بیستم سنگ بنای آن گذاشته شد، روزنامه نگاری "مشاهیر" یا "مردم" می باشد که به زندگی شخصی افراد، عمدتاً اشخاص شهیر و بنام، از جمله ستاره های سینما و تئاتر، هنرمندان عرصه موسیقی، مدل ها و عکاسان و دیگر افراد مشهور در صنعت نمایش و سرگرمی و همچنین افراد خواهان توجه، از جمله سیاست مداران و افراد مورد توجه مردم، نظیر کسانی که کاری انجام داده اند که ارزش خبری دارد، می پردازد. روز
نامه نگاری مشاهیر که روزگاری در حوزه رسانه به نویسنده ستون شایعات و مجلات شایعه پرداز قرار می گرفت، حال به کانون توجه روزنامه های جنجالی ملی از قبیل نشنال اینکوآیرر، مجلاتی از قبیل مردم و یو اس ویکلی و برنامه های تلویزیونی ای که به طور هم زمان پخش می شوند، از جمله اینترتینمنت تونایت، شبکه های کابلی مانند E! و شمار زیادی از تولیدات تلویزیونی و صدها وبگاه اینترنتی دیگر تبدیل شده است. اغلب دیگر رسانه های خبری نیز قسمتی از برنامه های خود را به مشاهیر و مردم اختصاص می دهند. تفاوت روزنامه نگاری مشاهیر با نوشتن مقاله اولاً در این است که روزنامه نگاری مشاهیر به افرادی می پردازد که از قبل مشهور هستند یا دارای جذابیت خاصی هستند، ثانیاً روزنامه نگاری مشاهیر به طور وسواس گونه ای مشاهیر را تحت پوشش قرار می دهد، تا آنجا که این روزنامه نگاران برای پوشش خبری حتی رفتار خلاف عرف نیز از خود نشان می دهند. عکاس سمج، عکاسانی هستند که با سماجت می کوشند عکس های مشکل آفرین و جنجالی از مشاهیر تهیه کنند، مشخصه اصلی روزنامه نگاری مشاهیر است. روزنامه نگاری سایبر. روزنامه نگاری آنلاین، روزنامه نگاری سایبر یا روزنامه نگاری الکترونیک انواع
جدیدی از روزنامه نگاری هستند که به شبکه اینترنت و شبکه جهانی وب، متکی هستند. از این گونه روزنامه نگاری ها، در ایران، می توان به انواع سایت های خبرگزاری، پایگاه های خبری و کانال های خبری اشاره کرد. وضعیت قانونی. روزنامه نگاران سراسر جهان اغلب در کشور خود در مورد دولت ها مطلب می نویسند و آن دولت ها سیاست ها و رسوم کاملاً متفاوتی را در خصوص روزنامه نگاران دارند که موضوع تحقیق و نوشتار روزنامه نگاران و آنچه سازمان های انتشاراتی مجاز به چاپ آن هستند توسط آن سیاست ها و رسوم کنترل می شود. بسیاری از دولتهای غربی آزادی مطبوعات را تضمین می کنند و اقداماتی چندان زیادی برای محدود ساختن حقوق آزادی مطبوعات انجام نمی دهند، در حالی که دیگر کشورها به شدت آنچه را که روزنامه نگاران می توانند در مورد آن تحقیق کنند یا آن را به چاپ برسانند محدود می سازند. در بسیاری از کشورها، روزنامه نگاران از امتیازات خاصی برخوردارند که عامه مردم از آن بهره مند نیستند، که از آن جمله می توان به دسترسی بهتر به وقایع اجتماعی، صحنه های جنایت، کنفرانس های مطبوعاتی، مصاحبه های مفصل با مقامات دولتی، افراد مشهور و سایر چهره های سرشناس از نظر مردم اشاره ک
رد. این امتیازات از قدرت مسلم مطبوعات در جلب نظر عموم به طرفداری یا علیه دولت ها، مقامات و سیاست های آن ها و نیز از این درک که مطبوعات اغلب نماینده مخاطبانشان هستند نشات می گیرد. این امتیازات از حقوق قانونی روزنامه نگاران فراتر می رود اما لزوماً به واسطه این حقوق تضمین نمی شوند. گاهی ممکن است مقامات دولتی تلاش کنند برخی از روزنامه نگاران را که موقعیت آن ها را به مخاطره می اندازند از طریق محروم کردن آنان از همین حقوق که به سایر روزنامه نگاران تسری یافته، تنبیه کنند. ملتها یا اختیاراتی که رسماً به روزنامه نگاران مجوز فعالیت می دهند، ممکن است در کنار آن مجوزها، حقوق و مسئولیت های خاصی را نیز به روزنامه نگاران اعطا کنند، اما در ایلات متحده، سنت استقلال مطبوعات از اعمال هر گونه بررسی یا مجوز دهی دولتی، در امان بوده است. برخی ایالت ها قوانین حمایتی صریحی دارند که از روزنامه گاران در برابر هرگونه تحقیق و تفحص دولتی حمایت می کند، اما این تعاریف قانونی از «روزنامه نگار» به دسترسی شخص به مطبوعات چاپی و شبکه های رادیو-تلویزیونی محدود هستند. در همین راستا یک قانون حمایتی در سطح ملی مطرح شده است. در برخی کشورها، روزنامه ن
گاران مستقیماً توسط دولت استخدام، کنترل یا سانسور می شوند. در دیگر کشورها، دولت هایی که مدعی تضمین حقوق مطبوعات هستند، در حقیقت روزنامه نگاران را از طریق تهدید به دستگیری، نابودی یا توقیف اموال (بویژه ابزارهای تولید و انتشار خبر)، شکنجه یا قتل تهدید می کنند. روزنامه نگارانی که می خواهند درگیری ها، چه جنگ های بین کشورها چه شورش های درون کشورها را پوشش دهند، اگر هم از حقوق خود مبنی بر حمایت شدن از سوی دولت دست نکشند، اغلب این انتظار را که توسط دولت حمایت شوند کنار می گذارند. حقوق روزنامه نگاران در مقایسه با حقوق شهروندان عادی و سازمان های خصوصی. روزنامه نگاران از همان حقوقی که شهروندان عادی و سازمان های خصوصی برخوردارند، بهره مند هستند. اختیارات روزنامه نگاران نسبت به شهروندان خصوصی، توسط حق زندگی خصوصی شهروندان محدود شده است. در عین حال کسانی که مایلند در مطبوعاتی نمودی خوشایند داشته باشند (مثل چهره های مشهور) به روزنامه نگاران اجازه می دهند که بیش از سایرین به زندگی خصوصی آن ها دسترسی داشته باشند. اگر شخصی زندگی خصوص اش را به انظار عمومی کشانده یا در یک حادثه یا رویداد عمومی درگیر شده باشد، ممکن است در آن مور
د، حق زندگی خصوصی وی کمرنگ شده یا از بین برود. شهروندان و سازمان های خصوصی می توانند از همکاری با همه یا برخی از روزنامه نگاران امتناع کنند؛ در عین حال در بسیاری از کشورها، قدرتی که روزنامه نگاران از آن برخوردارند اغلب باعث می شود این شگرد بی اثر شده یا نتیجه معکوس بدهد. در بیشتر کشورها، شهروندان از این حق برخوردارند تا با روزنامه نگارانی که به آن ها تهمت زده یا آنان را بدنام می کنند برخورد کنند؛ این شهروندان می توانند علیه روزنامه نگارانی که با پایمال کردن حقیقت، در مورد آنان مطالب کذب منتشر کرده اند اقامه دعوی کنند. همچنین پرونده های تهمت یا افترا می توانند به ایجاد تضاد میان حق روزنامه نگاران به انتشار از یک سو و حق شهروندان عادی به داشتن زندگی خصوصی از سوی دیگر منجر شوند. برخی روزنامه نگاران مدعی اند، هدف از آندسته از دعاوی__ یا حتی تهدید به اقامه چنین دعواهایی__ که علیه آن ها یا سازمان های خبری اقامه می شوند، اینست که با توسل به اقدامات پر هزینه قانونی صدای آنان را خفه کنند، حتی اگر شاکی نتواند ادعای خود را ثابت کند. به این حالت، تأثیر رعب آور گفته می شود. در بسیاری از کشورها، روزنامه نگاران و سازمان های
خبری ناچارند در شرایطی کار کنند که در آن همان طور که از سوی دولت تهدید به انتقام می شوند از سوی شهروندان عادی و سازمان های خصوصی نیز مورد تهدید قرار گیرند. دیده شده بسیاری از خلاف کاران، سازمان های خلاف کار، احزاب سیاسی، برخی سازمان های متعصب مذهبی و حتی توده های مردم، روزنامه نگارانی که بر خلاف میل آن ها صحبت می کنند یا می نویسند را تنبیه کرده اند. این تنبیه ها می توانند به صورت تهدید، آسیب رسانی به اموال، حمله، شکنجه یا قتل باشند. منابع روزنامه نگاران. گاهی که تعامل روزنامه نگاران با منابع خبری ماهیتی محرمانه دارد، تعمیم آن به آزادی مطبوعات به روزنامه نگاران قانوناً این حق را می دهد که حتی اگر توسط پلیس یا دادستان بازخواست شدند، هویت منابع را بازگو نکنند؛ این در حالیست که در شرایط عادی عنوان نکردن نام منبع می تواند به عنوان توهین به دادگاه تعبیر شده و منجر به زندانی شدن روزنامه نگار شود. میزان اختیاراتی که به روزنامه نگاران اعطا می شود از یک کشور به کشوری دیگر متفاوت است؛ به عنوان مثال در بریتانیا نسبت به ایلات متحده، دولت نسبت به آنچه که از آن با عنوان اطلاعات حساس یاد می شود محق تر است و می تواند روزنامه
نگاران را مجبور کند تا نام منبعی را که خبر از آن درز کرده افشا کنند. برخی کشورها به ویژه زیمبابوه، جمهوری خلق چین و در سرکوب روزنامه نگاران، چه داخلی و چه خارجی، شهرتی خاص دارند. در دهه اخیر در آمریکا، با وجود عمر طولانی این سنت که روزنامه نگاران می توانند در تحقیق و تفحص های دولت نام منابع را برملا نکنند، دیوان عالی یک سری احکام دادگاهی را برای سطوح پایین تر فدرالی تصویب کرده است که این احکام می توانند به درجات مختلف، حقوق روزنامه نگاران را در عدم افشای اطلاعات محدود کنند و در پی آن دادستان ها در سطوح فدرالی و ایالتی در تلاش بوده اند تا روزنامه نگارانی را که درخواست افشای اطلاعات و منابع تحت حفاظت خود را رد می کنند، به زندان بیندازند. حق دسترسی به اطلاعات دولتی. مثل بحث منابع، روزنامه نگاران به این حق که توسط دولت به مردم، و، با بسط معنا، به روزنامه نگاران اعطا شده نیاز دارند که به اطلاعاتی که در اختیار دولت است دسترسی داشته باشند. این حقوق نیز از کشوری به کشور دیگر (رجوع کنید به قانون آزادی اطلاعات) و در ایالات متحده از ایالتی به ایالت دیگر متفاوت است. در برخی ایالت ها برای طرح اطلاعات، سیاست های آزادانه ت
ری حاکم است و برخی دیگر نیز در دهه اخیر تلاش کرده اند تا این حقوق را بیش از پیش بسط دهند. به عنوان مثال نیوجرزی برای تعریف دقیق تر اینکه تحقیق و تفحص عمومی از کدامیک از اسناد دولتی را می توان ممنوع کرد، قانون سان شاین (شفاف سازی) خود را بروزرسانی نموده و آن را مفصل تر کرده است. در ایالات متحده، قانون آزادی اطلاعات (FOIA) برای روزنامه نگاران این حق را تضمین نموده که بتوانند رونوشت های اسناد دولتی را در اختیار داشته باشند، هر چند که دولت این حق را دارد که در این رونوشت های اسناد، آن دسته از اطلاعاتی را که قانون آزادی اطلاعات عدم افشای آن را مجاز می داند، حذف یا مخفی کند. سایر قوانین ایالتی نیز دسترسی به اطلاعات را کنترل می کند (رجوع کنید به آزادی اطلاعات در ایالات متحده). در عین حال دولت بوش بیش از سایرین بر حق خود مبنی بر محدود تر کردن دسترسی مطبوعات به اطلاعات مصر بوده است تا جاییکه عملکرد آن باعث شده که این ادعاها مطرح شود که دولت در تلاش است تا از قانون آزادی اطلاعات فراتر عمل کند قوانین بین نهادهای مطبوعاتی و دولت فدرال را محدودتر کند. در موارد مختلف، دادگاه های فدرال به روش های مختلفی عمل کرده اند اما در
مورد دسترسی مطبوعات به اطلاعات، اغلب طرف دولت را گرفته اند. وبلاگ نویسی. در اواخر دهه نود، رشد انتشارات اینترنتی توسط خود افراد، به ویژه سبک وبلاگ یا بلاگ در انتشارات شخصی، این بحث را به میان آورد که «آیا وبلاگ نویسان نیز روزنامه نگار هستند؟» در این ارتباط نه تنها مباحثی همچون تعریف نقش و خویشتن و روابط نسبی به میان آمده، بلکه پرسش های عملی تری در مورد حق دسترسی به اطلاعات و نیز پرسش های حقوقی در مورد حوزه اختیاراتی که روزنامه نگاران در آن حقوق ویژه دارند همچون مصونیت در برابر مجبور شدن به افشای اطلاعات و منابع محرمانه به میان آمده است. وبلاگ نویسان مترصد رخ دادن مواردی هستند که در مورد حقوقشان به عنوان روزنامه نگار، برای آن ها سابقه حقوقی ایجاد کند. به عنوان مثال، در پرونده ای که در سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۶ توسط شرکت اپل کامپیوتر اقامه شده بود، یک قاضی دادگاه تجدید نظر اعلام کرد آندسته از نویسندگان آن لاین که از قول منابع بی نام اطلاعاتی را منتشر می کنند از سایر مصونیت هایی که سایر روزنامه نگاران دارند برخوردار هستند. این دادگاه اعلام کرد «هیچ اصل یا آزمونی وجود ندارد که در تمیز دادن خبر درست از نادرست، بتوان آن
را اعمال کرد».
تساغکاشن رودی است در کشورهای ارمنستان که در استان شیراک جریان دارد که از سرچشمه می گیرد و به رود آخوریان می ریزد. طول آن و مساحت حوضه آبخیز (دبی) آن کیلومتر مربع می باشد.
تساغکاشن رودی است در کشورهای ارمنستان که در استان گغارکونیک جریان دارد که از سرچشمه می گیرد و به می ریزد. طول آن و مساحت حوضه آبخیز (دبی) آن کیلومتر مربع می باشد.
تساغکاشن () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان مارتاکرت واقع شده است و بر طبق سرشماری سال ۲۰۰۵ بالغ بر ۱۳۷ تن جمعیت دارد.
خبرنگاری بازی های ویدئویی () یک شاخه از خبرنگاری است که به گزارش اخبار، و تجزیه و تحلیل (نقد) بازی های ویدئویی می پردازد، که با رواج و ظهور رسانه های مستقل آنلاین، نشریات آنلاین و وبلاگ ها رشد کرده است.
شوایتزر اس-۳۰۰ (در گذشته هیوز ۳۰۰ و شوایتزر ۳۰۰) یک خانواده از بالگردهای بسیار سبک است که برای نخستین بار به دست شرکت هیوز هلیکاپترز ساخته شد و هیوز ۲۶۹ نام داشت. سپس با عنوان شوایتزر اس-۳۰۰ در شرکت هواگردسازی شوایتزر و «شوایتزر آر-اس-جی» تولید شد که به مدت ۵۰ سال طراحی بدنهٔ آن بدون تغییر باقی مانده است. موتور پیستونی چهارسیلندر و هواخنک این محصول و همچنین ملخ سه تایی و روتور ارزان قیمت شوایتزر اس-۳۰۰ موجب شده که این محصول برای کار آموزش خلبانی و سمپاشی در امور کشاورزی گزینه بسیار مناسبی باشد. این محصول از دوام و کیفیت بالایی برخوردار است. پس زمینه. در سال ۱۹۵۵ شرکت هیوز پس از بررسی بازار به این نتیجه رسید که تقاضای زیادی برای یک بالگرد ارزان قیمت برای مصارف آموزشی و کشاورزی و تفریحی وجود دارد که دونفره و کم هزینه باشد. هیوز کار طراحی هیوز ۲۶۹ را در سال ۱۹۵۵ آغاز کرد و پیش نمونه ی آن در سال ۱۹۵۶ پرواز کرد؛ ولی قرار دادن محصول در خط تولید، تا سال ۱۹۶۰ به طول انجامید.هیوز ۲۶۹ برای ارتش آمریکا نیز پیشنهاد شد و ارتش آن را تی اچ-۵۵ نام نهاد؛ در سال ۱۹۵۹ شرکت هیوز از اداره هوانوردی فدرال (FAA) مجوز تولید بالگرد ۲۶