Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لب است و یک خواهر کوچک تر و دو برادر بزرگ تر دارد. رویال سی. جکسون در سال ۱۹۹۳ چشم از جهان فروبست. جو مورگان جکسون در سال ۲۰۰۳ درگذشت. جکسون چیهولی در آماریلو، ایالت تگزاس و گایمون، ایالت اوکلاهما بزرگ شده است. او در پنج سالگی نواختنِ فلوت و پیانو را آموخت و تا امروز نوازندهٔ این دو ساز است. در ایام کودکی، در اردوهای موسیقی و نویسندگی بسیاری شرکت می کرد، ازجمله اردوی شعر در تاهلکواه ایالت اوکلاهاما که شاعر سرشناس، دونالد هال، در دههٔ ۱۹۷۰ برگزار کرده بود. در سال ۱۹۷۹، جکسون چیهولی در کالج واسر ثبت نام کرد. او اوایل دوران تحصیل خود، میان سال های ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۲، را در خارج از کشور و در کالج ترینیتی شهر دوبلین در ایرلند گذراند. در سال ۱۹۸۳، چیهولی با دریافت مدرک کارشناسی در رشتهٔ ادبیات انگلیسی از کالج واسر فارغ التحصیل شد. جکسون چیهولی در دههٔ بیستم زندگی خود، در دههٔ ۱۹۸۰ و اوایل دههٔ ۱۹۹۰، به هند، تایلند، چین و کشورهای اروپایی سفر کرد. وی به عنوان دستیار تولید برنامهٔ «دموکراسی در عمل» در شبکهٔ پی بی اس فعالیت می کرد. این برنامه با نگاهی طنز به بررسی مسئلهٔ انتخابات آمریکا می پرداخت. فرانک زاپا و تیموتی لیری، م
جریان برنامهٔ «دموکراسی در عمل» بودند؛ برنامه ای که در سال ۱۹۹۲ در آمریکا و روسیه پخش شد. جکسون چیهولی در دانشکدهٔ مطالعات بین الملل هنری ام. جکسون دانشگاه واشینگتن ثبت نام کرد و در سال ۱۹۹۳ با مدرک کارشناسی ارشد در رشتهٔ مطالعات بین الملل فارغ التحصیل شد. در آن زمان، او در مسکو پایتخت روسیه می زیست و کارآموز دانشگاه دولتی مسکو بود. حرفه. جکسون چیهولی در برنامه های جشنوارهٔ هنری گودویل که در حاشیهٔ بازی های گودویل سال ۱۹۹۰بود، فعالیت می کرد. مجله-ی نیویورک تایمز معتقد بود هدف این جشنواره بیشتر گشودن مرزهای جدید هنری بوده تا کاستن از تنش های بین المللی. او در سال ۱۹۹۴ به شرکت چیهولی پیوست و در ۳ دسامبر ۲۰۰۸ ریاست این شرکت را برعهده گرفت. همچنین در ۲۰ ژانویه ۲۰۱۵، همزمان به سمت ریاست هیئت مدیره و مدیرعاملی شرکت چیهولی برگزیده شد. جکسون در زمان ریاست و مدیرعاملی خود در شرکت، همیشه از تمام قدرت سازمانی خود برای حمایت از دیدگاه هنری دیل چیهولی، مشتمل بر همهٔ جنبه های هنری وی، از سفارش های بزرگ تا موزهٔ نمایشگاه ها و آثار هنری فردی و تا نسخ قدیمی، بهره برد. جکسون چیهولی به عنوان تهیه کنندهٔ اجرایی پیلچاک فعالیت می
کرد. مستند رقص با آتش در سال ۲۰۱۵ در مورد تاریخ مدرسهٔ شیشه ای پیلچاک ساخته شده است. این فیلم در سال ۲۰۱۶ برندهٔ جایزهٔ امی بخش شمال غربی برای بهترین فیلم مستند شد. جکسون چیهولی در طول فعالیت ۱۵ سالهٔ خود در هیئت مدیرهٔ ارکستر سمفونیک سیاتل که مدت ۹ سال از آن به عنوان رئیس هیئت مدیره بوده، دوره ای درخشان در این سازمان رقم زده و تغییرات قابل توجهی ایجاد کرده است. ازجمله آن که او لودویک مورلو را به عنوان مدیر موسیقی و سیمون وودز را به عنوان رئیس هیئت مدیره و مدیرعامل استخدام کرد. چیهولی همچنین رویدادهای نوآورانه ای مانند کنسرتی با حضور مکلمور و رایان لوئیس، راسل ویلسون و سی یرا برای جمع آوری کمک های مالی برگزار کرده است. در سال ۲۰۱۸، جکسون چیهولی در دانشکدهٔ بازرگانی فاستر دانشگاه واشینگتن به عنوان بخشی از مجموعه برنامهٔ رهبران در قامت اسطوره ها در مورد جنبه های متعدد رهبری و اهمیت حفظ انرژی و اشتیاق لازم برای الهام بخشی به دیگران صحبت کرد. بشردوستی. در سال ۲۰۰۹، جکسون چیهولی و همسرش، بنیاد دیل و لسلی چیهولی را بنا نهادند تا بودجه ای مناسب برای آموزش عمومی در حوزهٔ فعالیت های متنوع هنری تأمین و از هنرمندان و سا
زمان های هنری حمایت کنند. زوج چیهولی در سازمان های غیرانتفاعی و بشردوستانهٔ بسیاری در سطح منطقه و کشور مشارکت دارند که این سازمان ها بر سلامت، آموزش، موسیقی و هنر متمرکز هستند. زیرمجموعه های بنیاد آن ها شامل اعتماد هنرمندان، هنرمندان رده بالا، در مسیر هنر، برنامهٔ قهرمانان هاتشاپ در موزهٔ شیشه و مجموعه سخنرانی های هنرمندان در دانشگاه واشینگتن می شود. علاوه بر این، زوج چیهولی از بنیاد پژوهش های دیابت نوجوانان، جشنوارهٔ بین المللی فیلم سیاتل، جایگاه مری، سخنرانی ها و آثار هنری سیاتل، موزهٔ هنر سیاتل، موزهٔ هنر تاکوما و کی ای اکس پی-اف ام حمایت می کنند. در سال ۲۰۱۵، جکسون چیهولی هدیه ای دوونیم میلیون دلاری برای تأسیس جایگاه لسلی جکسون چیهولی پیشکش کرد و مقام مدیریت اجرایی ارکستر سمفونیک سیاتل به صورت دائمی به وی اعطا شد. در سال ۲۰۱۷، خانوادهٔ چیهولی پنج اثر هنری گران بها که ارزش آن ها در همان زمان ۳٫۴ میلیون دلار بود، از طریق ادارهٔ کل خدمات عمومی آمریکا در ایستگاه اتحادیهٔ تاکوما به مردم ایالات متحده اهدا کردند. در سال ۲۰۱۷، دیل و لسلی چیهولی برای نخستین بار در ملأعام به خاطر ابتلای دیل به اختلال دوقطبی با یک د
یگر مشاجره کردند. از همان زمان، جکسون چیهولی بر فعالیت خود در زمینهٔ درمان و کاهش بیماری های روانی افزود. از جمله فعالیت های وی می توان به عضویت در پویش ملی «ننگ ساختارشکنی» از طریق بیمارستان مک لین اشاره کرد. این پروژه که در دسامبر ۲۰۱۶ افتتاح شد، شامل نمایشگاه عکس و مجموعه داستانی از بیماران روانی بود. زندگی شخصی. جکسون چیهولی و همسرش، دیل چیهولی، در سال ۲۰۰۵ ازدواج کردند و یک پسر دارند.
آتاراگاما-هونانا-اویا (به لاتین: Attaragama Hunnana-oya) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
آتاراگالا (به لاتین: Attaragalla) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
آتانایاکاگامدا (به لاتین: Attanayakagammedda) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
یاریم باغ یک منطقهٔ مسکونی کردنشین در ترکیه است که در سامسات واقع شده است.
بانوی آکاتا یک رمان فانتزی برای بزرگسالان جوان است که در سال ۲۰۲۲ توسط نویسنده نیجریه ای آمریکایی، نندی اوکورافور منتشر شد. این کتاب دنباله ای بر جادوگر آکاتا و جنگجوی آکاتا و سومین کتاب از مجموعه فیلمنامه نسبیدی است که پس از انتشار این رمان در فهرست پرفروش ترین های نیویورک تایمز قرار گرفت. داستان. پس از اتفاقات کتاب دوم، سانی نوازو که متوجه شد او یکی از تمام زنان مبارز نیمم است، توسط اودیده، یک عنکبوت غول پیکر سخنگو، مأموریت می یابد تا غزلی را که توسط مادر چیچی دزدیده شده است، پیدا کرده و برگرداند، یا با عواقب وحشتناکی روبرو شود. سانی، اورلو، چیچی و ساشا باید در سراسر کویر سفر کنند.
چیچک کوی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در سامسات واقع شده است.
دوغانجا یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در سامسات واقع شده است.
گل تارلا یک منطقهٔ مسکونی کردنشین در ترکیه است که در سامسات واقع شده است.
گل پینار یک منطقهٔ مسکونی کردنشین در ترکیه است که در سامسات واقع شده است.
کرماجیک یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در سامسات واقع شده است.
کیزیل اوز یک منطقهٔ مسکونی کردنشین در ترکیه است که در سامسات واقع شده است.
چانا سی ایکس۷۰ یا اوشنگ سی ایکس۷۰ یک کراس اوور اندازه متوسط ۷ نفره محور عقب است که توسط چانگان تولید می شود. بررسی اجمالی. چانا سی ایکس۷۰ در نمایشگاه خودروی پکن ۲۰۱۶ معرفی شد و بلافاصله پس از آن در بازار خودروی چین با قیمت هایی از ۶۸٫۹۰۰ یوان تا ۸۴٫۹۰۰ یوان عرضه شد.
کووان اولوک یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در سامسات واقع شده است.
کوش تپه یک منطقهٔ مسکونی کردنشین در ترکیه است که در سامسات واقع شده است.
رزیپ یک منطقهٔ مسکونی کردنشین در ترکیه است که در آدیامان واقع شده است. رزیپ ۷۴۹ نفر جمعیت دارد و ۱٬۰۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بویوک کاواک لی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آدیامان واقع شده است. بویوک کاواک لی ۸۴۴ نفر جمعیت دارد.
مارک ئی. کوری (Mark E. Curry) (متولد ۱۳ فوریه ۱۹۶۸)، تاجر اهل ایالات متحده است. کوری چندین شرکت وام روزپرداخت و همچنین یک شرکت سرمایه گذاری خصوصی را بنیان گذاری یا اداره نموده است. او بنیان گذار «"گروه مک فارلین"» و «"SOL پارتنرز"» بوده و همچنین شرکت «"اگزکیوتیو پراید"» که یک شبکه حمایتی دگرباشان جنسی برای مدیران اجرائی شرکت ها می باشد، را بنیان گذاری نموده است. شرکت های روزپرداخت کوری به علت به کارگیری روش های وام غارت گرانه، از طرف برخی نهادهای تنظیم کننده دولتی تحریم شده است. در ۲۰۲۱ میلادی، شرکت امریکن وب لونز وی یک دعوای حقوقی گروهی وام غارت گرانه را با پرداخت ۱۸۲ میلیون دلار تسویه نمود. اوایل زندگی. کوری در تونگانوکسی، کانزاس متولد شد و والدین وی معلم مدرسه و منشی خط آهن بودند. او مدرک لیسانس خود را در ۱۹۹۱ میلادی در رشته بازاریابی از دانشگاه راکهرست و مدرک مدیریت ارشد کسب وکار (MBA) خود را در ۱۹۹۳ میلادی از دانشگاه بیکر کسب کرد. حرفه. کوری شرکت های جینیوا روث وینچرز و جینیوا روث کاپیتال را تأسیس نمود که در همکاری با بانک ها در یوتا و از طریق وبسایت LoanPointUSA، اغلب با نرخ بهره بلند، وام های روزپرداخت
پیشکش می کرد. وبسایت های وام روزپرداخت کوری توسط ادارات تنظیم کننده از سال ۲۰۰۷ به بعد تحت تحریم قرار گرفته و الی ۲۰۱۴ میلادی این وبسایت ها حداقل در شش ایالت شامل آرکانزا، کالیفرنیا، کنکتیکوت، ایندیانا، ارگان و واشینگتن از انجام کسب وکار ممنوع شدند. این شرکت همچنین برای اعمال نرخ بهره بسیار بلند از آنچه در قانون اساسی ایالات آرکانزا مجاز است، مبلغ ۶۰٬۰۰۰ دلار به دادستان کل آرکانزا غرامت پرداخته و همچنین مبلغ ۲۳۳٬۰۰۰ دلار را برای تسویه حسابی رد مونتانا پرداخت نمود. کوری یک شرکت سرمایه گذاری خصوصی، گروه مک فارلین، را در کانزاس بنیان گذاری نموده و مجوز ارایه وام های آنلاین را از یوتا دریافت کرد، شرکتی که با سقف نرخ بهره سازگاری ندارد. این شرکت توسط صندوق پوششی ریسک، میلی اوپرچونتی ۲ فند، مقیم نیویورک پشتیبانی می گردید. در فوریه ۲۰۱۰، گروه مک فارلین با شرکت امریکن وب لونز که توسط قبیله هندی های اتو-میسوری در اکلاهما مدیریت می گردید، شراکتی را آغاز نمود تا خدمات وام آنلاین با بهره بلند فراهم نمایند. این شرکت از نرخ بلند بهره خود با این ادعا دفاع نمود که این نرخ بهره در مقابل قوانین رباخواری ایالت به خاطر وضعیت قد
رت عالیه قبیله، مصونیت می دهد، استدلالی که پس از فرستادن نامهٔ توقف و انصراف به شرکت توسط دادستان کل نیویورک، از سوی دادگاه استیناف حوزه دوم ایالات متحده آمریکا رد گردید. تا ۲۰۱۴ میلادی، امریکن وب لونز به یکی از بزرگ ترین وام دهندگان روزپرداخت در ایالات متحده مبدل شده و نرخ بهره سالانه معمول آن در وام های که فراهم می کرد به حدود ۷۰۰ درصد می رسید. بنابر گزارش گروه سرمایه گذاری میدلمارچ پارتنرز که دعوای حقوقی علیه کوری باز کرد، گروه مک فارلین به طور سالانه بیش از ۱۰۰ میلیون دلار از درآمد امریکن وب لونز به دست می آورد. قبیله بر مبنای یک توافق سبدِ وام که با کوری داشت تنها حدود یک درصد از آن درآمد را دریافت می کرد، با این حال رئیس قبیله جان شوتون گفت که این شرکت یک دارایی مالی مهمی برای قبیله بود. کوری گفته است که او مشاور امریکن وب لونز بوده و شرکت او تنها خدمات مشتریان و خدمات مالی را فراهم می کرد. کوری بعداً شهادت داد که شرکت های او بیشتر عملیات های تجاری از جمله خدمات تهیه سرنخ، طی مراحل وام، انتقالات پول و گردآوری را انجام می داد. کوری همچنین شهادت داد که در میان سال های ۲۰۱۰ تا سپتامبر ۲۰۱۶، گروه مک فارلین
حدود ۱۱۰ میلیون دلار درآمد داشت، در حالیکه قبیله ۸ میلیون دلار دریافت کرد. در اکتبر ۲۰۱۶، قبیله اتو-میسوری اعلام نمود که شرکت گروه مک فارلین را با پرداخت ۲۰۰ میلوین دلار و اخذ وام از کوری و شرکت وی SOL پارتنرز، خریداری نموده است. پس از خریداری شرکت، این قبیله ۳٫۶ درصد کل درآمد را به دست می آورد. در ۲۰۱۹ میلادی، در واکنش به یک دعوای حقوقی گروهی که امریکن وب لون را متهم به وام غارت گرانه غیرقانونی می کرد، قاضی فدرال ویرجینیا هنری کوک مورگان جونیور حکم داد که قبیله نمی تواند ادعای مصونیت حاکمیت در رابطه با این شرکت داشته باشد، چون این شرکت هنوز هم در واقع توسط کوری کنترل می گردد. این شرکت در ماه آوریل ۲۰۲۰ توافق نمود تا دعوای حقوقی را با پرداخت ۱۴۱ میلیون دلار، شامل ۶۵ میلیون دلار پول نقد و ۷۶ میلیون دلار لغو وام ها، تسویه نماید. به عنوان بخشی از تسویه دعوای حقوقی، کوری توافق نمود تا تمامی وظایف مدیریتی و عملیاتی خود در امریکن وب لون را متوقف نماید. کوری رئیس و مدیر ارشد اجرائی SOL پارتنرز است، شرکتی که در ۲۰۱۲ میلادی بنیان گذاری شده و فراهم کننده خدمات مشتریان به زبان اسپانیایی برای وام دهندگان روزپرداخت است. S
Ol پارتنز در راستای وظایف کلیدی وام دهی امریکن وب لون همکاری نمود. در دسامبر ۲۰۱۶، کوری روزنامه مستقر در پورتوریکو، نوتیسیل، را خریداری نمود. انسان دوستی. مارک کوری بنیان گذار ایگزیکوتیو پراید است، شبکهٔ از مدیران ارشد اجرایی که از حقوق دگرباشان جنسی حمایت می نماید. کوری در یک پُست وبلاگی در هافینگتن پست، اظهار داشت که تجربه وی هنگام ظاهر شدن به عنوان یک هم جنسگرا در ۲۰۰۹ میلادی، چگونه تجارب وی را به عنوان یک مالک کسب وکار و مدیر شکل داد، او بیان کرد که «این یک امر ضروری است تا مدیران ارشد و مالکان کسب وکار، به ویژه آن های که بخشی از اجتماع دگرباشان جنسی هستند، وجداناً یک محیط مناسب دگرباشان جنسی را در آمریکای صنعتی ایجاد نمایند». پس از تیراندازی باشگاه شبانه اورلندو، شرکت ایگزیکوتیو پراید ۳۰٬۰۰۰ دلار را به هدف حمایت از قربانیان تیراندازی پلیس، به صندوق گوفندمی (GoFundMe) اهدا نمود. کوری بنیاد خانواده مارک ائی. کوری را در ۲۰۱۵ میلادی بنیان گذاری نمود، بنیادی که سالانه یک جشنواره گردآوری اعانه «کلاب کوری» را برای دریافت کنندگان منتخب، میزبانی می نماید؛ اعانه گردآوری شده در جشنواره ۲۰۱۶ این بنیاد به بنیاد کودکا
ن سان جرج در پورتوریکو داده شد.
مد جونز (Med Jones) (همچنین معروف به: مد یونز) (Med Yones)، اقتصاددان اهل ایالات متحده است. او رئیس مؤسسه بین المللی مدیریت، یک مؤسسه پژوهشی مقیم ایالات متحده است. کار او در این مؤسسه متمرکز بر اقتصاد، سرمایه گذاری و استراتژی تجاری می باشد. حرفه. رکود بزرگ ۲۰۰۸. مد جونز یکی از معدود اقتصاددانانی است که رکود بزرگ ۲۰۰۸ ناشی از ترکیدن حباب بازار مسکن ایالات متحده، بحران بازار مسکن به دلیل وام درجه دو و بحران مالی ۲۰۰۷–۲۰۰۸ را پیش بینی نمود. در یک ورق سفید در ۲۰۰۶ میلادی، او سه ریسک اقتصادی عمده در ایالات متحده را برای دهه ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۷ فهرست کرد. در میان این ریسک ها، حباب مسکن و وام مصرف کننده، ریسک های اصلی تهدید کننده اقتصاد ایالات متحده بودند. در مارس ۲۰۰۷، او در مصاحبه ای با "رویترز" اظهار داشت که تأثیر بازار مسکن تنها به بخش خانه سازی/مسکن محدود نخواهد شد، او در رابطه با افزایش ورشکستگی ها، سقوط بازار سهام و از دست دادن اعتبار اقتصاد ایالات متحده هشدار داد. براساس گزارش رویترز، «او گفت که ترکیدن حباب بازار خرید و فروش مسکن و میزان بلند وام مصرف کننده یک نگرانی بزرگ است» و «اگر مردم به این فکر شوند که ورشکستگ
ی های زیادی (در بازار وام درجه دو مسکن) رخ می دهد، پس شما شاهد تنزیل قیمت ها در بازار سهام خواهید بود». از آن هم مهم تر این که، او به صراحت در مورد یک بحران اقتصادی به مراتب بدتر ناشی از بازار مسکن هشدار داده و اظهار داشت که «بدترین چیزی که می تواند در یک اقتصاد رخ دهد، از دست دادن اعتبار است». در ۲۰۰۷ میلادی، فدرال رزرو هنوز هم نمی توانست تأثیرات حباب مسکن و سقوط بازار وام درجه دو مسکن را ببینید. در اوت ۲۰۰۷، بانک فدرال رزرو نیویورک گزارش داد که مشکلات بر استرنز (شرکت خدمات مالی) هیچ ریسک قابل توجه را متوجه اقتصاد نمی سازد. رئیس فدرال رزرو اظهار داشت که: «بازار مسکن با دقت بیشتری دیده شده و احتمال پدیدآمدن بدترین پیامدها پایین تر آورده شده است». در ماه می ۲۰۰۸، در یک استحضار در کنگره، رئیس فدرال رزرو بن برننکی گفت که او تنها تأثیرات «محدود» بازار وام درجه دو بر «بازار وسیع تر مسکن»، را دید. در ۲۰۰۹ میلادی، اقتصاددان های برتر و برخی برندگان جایزه نوبل اقتصاد به خاطر این که از ناتوانی خود در پیش بینی بحران دفاع کردند مورد انتقاد قرار گرفتند، چون آن ها اظهار داشته بودند که بحران اقتصادی غیرقابل پیش بینی بود. بر
اساس گزارش دانشگاه وارتون، «آنچه مسئله را بدتر کرد، تنها این نبود که اقتصاددان های برتر نتوانستند بحران را پیش بینی کنند، بلکه آن ها به صراحت وقوع بحران را رد کردند». پیش بینی اقتصادی جام مقدس سرمایه گذاری است. وال استریت میلیاردها دلار را روی پژوهش و تحلیل اقتصادی هزینه می کند. پیش بینی صحیح اقتصادی، توسط دانشگاهیان و سرمایه گذاران چیزی قریب به غیرممکن پنداشته می شود. با این حال، بعضی اوقات برخی تحلیل گران نظریات مشخصی ارایه می کنند که با نظریه جمهور مخالف بوده و با درستی استثنایی برخی اقتصاددانان و سرمایه گذاران پیشتاز را غلط ثابت می کنند. از میان اقتصاددان های که بحران مالی را پیش بینی کردند، پیش بینی های جونز صحیح ترین آن ها گفته می شود. در ۲۰۱۰ میلادی، اداره رئیس جمهوری باراک اوباما و اقتصاددانان برجسته در اندیشکده های پیشتاز روی یافتن راه های برای بازگرداندن «اعتبار اقتصادی» متمرکز بودند. در ۲۰۱۵ میلادی، هفت سال پس از رکود مالی بزرگ، پژوهش گران آکادمیک مقاله ای را در مجمع جهانی اقتصاد پیشکش نموده و تشریح نمودند که مسئله اعتبار اقتصادی در حوزه دانشگاه به طور کامل جدی گرفته نمی شد و این امر یکی از عوامل ا
صلی در بهبود پس از رکود بزرگ بود. سرمایه گذاران و مشاورین سرمایه گذاری که از پیش بینی های جونز پیروی می نمایند، او را از زمره برجسته ترین مدیران پول و اقتصاددانان مستقل می دانند. دیدگاه ها در مورد پیش بینی اقتصادی و وال استریت. علی رغم داشتن ریکارد صحیح ترین پیش بینی درمورد رکود بزرگ و بهبود پس از آن، او خود سرمایه گذاران را بر علیه استفاده از پیش بینی هایش توصیه می کند. جونز باورمند است که پیش بینی اقتصادی غیرقابل اعتماد بوده و وال استریت یک کازینو (قمارخانه) است. او در مصاحبه ای می گوید، «من به هیچ کسی توصیه نمی کنم تا بر اساس چشم انداز من از اقتصاد، سرمایه گذاری نماید. حقیقت این است که زمانی افراد در وال استریت سرمایه گذاری می کنند، آن ها در واقع در مورد آینده شرط می بندند». به علاوه، هرچند او برای کار خود در اقتصاد معروف است، اما خود تلاش می کند تا از حرفه اقتصاد فاصله بگیرد. شاخص شادمانی ناخالص ملی – شاخص GNH. معرفی نخستین شاخص شادمانی ناخالص ملی (شاخص GNH) در ۲۰۰۵ میلادی که به عنوان شاخص سلامت ناخالص ملی (شاخص GNW) نیز یاد گردد، به آقای جونز نسبت داده می شود. در ۲۰۰۶ میلادی، او اوراق سفید را تحت عنوان ت
قلای ناشادمانی آمریکایی منتشر نموده و به سیاست سازان، اقتصاددان ها و پژوهش گران فراخوان داد تا چارچوب شاخص شادمانی ناخالص ملی را اجرا نمایند. در مورد این نوآوری در مقالات آکادمیک و پژوهشی به طور گسترده بحث شده و شاخص GNH را مدلی برای توسعه و اندازه گیری اقتصادی عنوان کردند. اصطلاح شادمانی ناخالص ملی (GNH) برای نخستین بار در ۱۹۷۲ میلادی توسط سیکو مانشولت، یکی از بنیان گذاران اتحادیه اروپا و چهارمین رئیس کمیسیون اروپا، به کار برده شد. شادمانی ناخالص ملی اغلب به طور نادرست به چهارمین پادشاه بوتان، جیگمه سینگیه وانگچوک، نسبت داده می شود، کسی که در اواخر دهه ۱۹۹۰ به ترویج این مفهوم پرداخت. فلسفه شادمانی ناخالص ملی پیشنهاد می کرد که هدف اصلی دولت بهبود شادمانی است. این فلسفه به علت ماهیت ذهنی شادمانی و نبود تعریف کمی دقیق از شادمانی ناخالص ملی و همچنین فقدان مدل های عملی برای اندازه گیری تأثیر سیاست های اقتصادی بر سلامت ذهنی شهروندان، از نظر اجرایی با مشکلاتی مواجه شد. هدف شاخص شادمانی ناخالص ملی این بود تا معیار جدیدی به عنوان جایگزین معرف سنتی تولید ناخالص داخلی (GDP) ارایه نماید، این معیار جدید معرف های اندازه گ
یری و چارچوب سیاست توسعه ذهنی و عینی اجتماعی-اقتصادی را باهم پیوند می داد. شاخص شادمانی ناخالص ملی به این هدف طراحی شد تا بیانیه سیاسی تنها ذهنی نسل اول را به یک مفهوم کلی قابل اجرای نسل دوم (عینی و ذهنی) تبدیل نموده و شادمانی را به یک معیار توسعه اجتماعی-اقتصادی مبدل نماید. این معیار پیشنهاد شده توسعه اجتماعی-اقتصادی را با پیگیری توسعه در هفت حوزه: اقتصادی، زیست محیطی، فیزیکی، ذهنی، محیط کار، اجتماعی و سیاسی از طریق داده های عینی و نتایج ذهنی نظرسنجی ها، اندازه گیری می کند. شادمانی ناخالص ملی به هدف مبدل شدن به تابع شاخص مجموع میانگین سرانه پیشنهاد شده است. در همان سال، او یک نقشه نظرسنجی شاخص شادمانی ناخالص ملی را منتشر نمود که می تواند سلامتی ذهنی در کشورهای مختلف را محک بزند و همبستگی و وابستگی میزان شادمانی با تفاوت ها در سیاست های محلی را برای تشخیص بهترین روش ها و صدور سیاست های عمده اجتماعی-اقتصادی نشان دهد. نخستین نظرسنجی شاخص شادمانی در ۲۰۰۵ میلادی انجام شد. پس از معرفی شاخص شادمانی ناخالص ملی در ۲۰۰۵ میلادی، چندین نوآوری آغاز گردید که شاخص شادمانی ناخالص ملی را در اجتماع خود پذیرفتند. در گزارشی (۲۰
۱۲) که برای نماینده کنگره ایالات متحده هانس کلارک تهیه شد، پژوهش گران بن، بیچی و جاستون زورن در مدرسه حکومت جان اف. کندی در دانشگاه هاروارد توصیه نمودند که «کنگره باید پارامترهای وسیع معرف های ضمیمه ای ملی جدید و به دقت طراحی شده را تجویز نماید؛ کنگره همچنین باید یک کمیسیون دو حزبی از متخصصین را برای رسیدگی به مسائل روش شناختی حل نشده و شامل سازی معرف های بدیل، ایجاد نماید». آن ها پیشنهاد نمودند که حکومت می تواند از نتایج این نظرسنجی برای دانستن این که کمترین رضایت در کدام ابعاد سلامت وجود دارد و این که کدام شهرستان ها/ولسوالی ها و گروه های جمعیتی بیشترین کاستی را دارند استفاده نموده و منابع را بر مبنای آن تخصیص دهد». این گزارش، شاخص شادمانی ناخالص ملی و هفت حوزه اندازه گیری آن را به عنوان یکی از چارچوب های اصلی که باید به آن پرداخته شود، فهرست می نماید. در ۲۰۰۷ میلادی، تایلند شاخص سبز و شادمانی (GHI) را نشر می کند. در ۲۰۰۹ میلادی، سیستم نظرسنجی گالوپ در ایالات متحده یک نظرسنجی شادمانی را به راه انداخته و در سطح ملی داده گردآوری نمود. شاخص سلامت گالوپ بر مبنای چارچوب شاخص شادمانی ناخالص ملی ۲۰۰۵ میلادی، مدل س
ازی شد. نمره شاخص سلامت، میانگین شش شاخص-فرعی دیگر است که ارزیابی زندگی، سلامت روانی، محیط کاری، سلامت فیزیکی، رفتارهای سالم و دسترسی به نیازمندی های اولیه را اندازه گیری می کند. در اکتبر ۲۰۰۹، نمره ایالات متحده ۶۶٫۱/۱۰۰ بود. در ۲۰۱۰ میلادی، شاخص شادمانی ناخالص ملی بوتان برای نخستین بار آغاز شد، شاخص شادمانی ناخالص ملی بوتان شبیه شاخص اولیه ای است که توسط مد جونز ساخته شد. در ۲۰۱۱ میلادی، قطع نامه ۶۵/۳۰۹ مجمع عمومی ملل متحد دارای این عنوان بود، «شادمانی: به سوی یک رویکرد کلی نسبت به توسعه». در ۲۰۱۱ میلادی سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) «شاخص زندگی بهتر» (BLI) را راه اندازی می کند. در ۲۰۱۱ میلادی، شبکه شاخص سلامت کانادا (شبکه CIW) شاخص سلامت کانادا (CIW) را راه اندازی می کند. در ۲۰۱۱ میلادی، یکی از روزنامه های پیشتاز اسرائیلی، هاآرتس، مقاله ای را منتشر نموده و طی آن پیشنهاد نمود که شاخص اقتصادی تولید ناخالص داخلی غربی یک مدل توسعه ناکامل است و درخواست استفاده از فلسفه شادمانی ناخالص ملی بوتان و شاخص شادمانی ناخالص جونز در اسرائیل را نمود. در ۲۰۱۲ میلادی، شهر سیاتل در واشینگتن شاخص جدید شادمانی خود را ایج
اد نمود که روی معیارهای شبیه شاخص شادمانی ناخالص ملی تأکید داشت. در ۲۰۱۲ میلادی، کره جنوبی شاخص شادمانی را ایجاد نموده و از چارچوب شاخص شادمانی ناخالص مالی استفاده نمود. در هند، دورنما و نقشه راه ۲۰۳۰ حکومت گوا در ۲۰۱۲ میلادی، شاخص شادمانی ناخالص ملی را به عنوان مدلی برای اندازه گیری شادمانی مشخص نمود. در ۲۰۱۴ میلادی، حکومت دبی شاخص شادمانی محلی خود را آغاز نمود تا خشنودی و رضایت مردم از خدمات مختلف حکومت را اندازه گیری نماید. در ۲۰۱۴ میلادی، انگلستان آمار سلامت و خوشحالی خود را آغاز کرد. استاد پیتر تی. کولمن، رئیس مرکز بین المللی همکاری و حل منازعه در دانشگاه کلمبیا که در سطح دنیا معروف است، در ۲۰۱۲ میلادی پیشنهاد نمود که شاخص شادمانی ناخالص ملی جونز را می توان در شاخص صلح جهانی (GPI) به کار برد. سایر شاخص های شادمانی در خور توجه که از شاخص شادمانی ناخالص ملی ۲۰۰۵ پیروی نمودند شامل: شاخص زندگی بهتر سازمان همکاری و توسعه اقتصادی در ۲۰۱۱ میلادی، گزارش رضایت جهانی در ۲۰۱۱ میلادی و شاخص پیشرفت اجتماعی (SPI) در ۲۰۱۳ میلادی. دیدگاه های سیاسی. مد جونز در مشخصات خود در میان اقتصاددانان وال استریت ژورنال به عنوان یک
اقتصاددان مستقل شناخته می شود.
رد سونیا یا سونیای سرخ یک شخصیت خیالی ابرقهرمان در کمیک های شمشیر و جادوگری است، که توسط نویسنده روی توماس و طراح بری وینزر-اسمیت در سال ۱۹۷۳ برای مارول کامیکس خلق شده است. "رد سونیا" تاحدودی برگرفته از شخصیت های رابرت هاوارد، رد سونیا از روگاتینو، "دارک اگنس" و به ویژه والریا می باشد. مارول کامیکس تا سال ۱۹۸۶، داستان هایی با حضور "رد سونیا" منتشر کرد، و در سال ۱۹۹۵ برای یک داستان کوتاه نزد این شخصیت بازگشت. در سال ۲۰۰۵، داینامیت انترتینمنت شروع به نشر داستان هایی دربارهٔ این قهرمان نمود، که در طی آن سونیای اصلی کشته شد و یک نسخهٔ تناسخ یافته جایگزین او گردید. در سال ۲۰۱۳، این سری توسط گیل سیمون بازراه اندازی شد، و از طریق فلش بک روایت یک نسخهٔ تغییر یافته از داستان اولیه زندگی او را بازگو می کند. نویسندگان بعدی سونیا شامل: ایمی چو، مارک راسل، لوک لیبرمن، جیمی پالمیوتی، و آماندا کانر هستند. "رد سونیا" در عناوین متعددی هم به عنوان قهرمان اصلی و به صورت انفرادی و هم همراه با شخصیت کونان بربر، و همچنین در ادغام با شخصیت های مارول و داینامیت کامیکس ظاهر شده است. شش رمان "رد سونیا" در دهه ۱۹۸۰ (میلادی) توسط دیوید
سی. اسمیت و ریچارد ال. تیرنی منتشر شد، و در سال ۱۹۸۵، فیلمی سینمایی به همین نام با بازی بریگیته نیلسن در نقش اصلی به نمایش درآمد، در حالی که یک فیلم ریبوت با بازی ماتیلدا لوتز در نقش اصلی، یعنی "سونیای سرخ" در اواخر سال ۲۰۲۵ اکران خواهد شد. لباس مشخص سونیا زرهٔ بیکینی مانند وی است که معمولاً از زره های پولک دار تشکیل شده است.
جست و خیز در قبرستان فیلمی محصول سال ۱۹۹۲ و به کارگردانی جف استانزلر است. در این فیلم بازیگرانی همچون تیم راث، آلکسیس آرکت، دانیترا ونس و ساموئل ال. جکسون ایفای نقش کرده اند.
حزب پیشرو (به زبان نروژی: Fremskrittspartiet) یک حزب سیاسی نروژی است. نام این حزب به زبان فارسی، تقریباً به معنی «پیشرفت» است. این حزب در تاریخ ۸ آویل ۱۹۷۳ میلادی به ثبت رسیده و خود را به عنوان یک حزب لیبرال دمکرات معرفی می کند. حزب پیشرو، به جناح راست سیاست نروژ تعلق دارد. در انتخابات پارلمانی سال ۲۰۲۱، این حزب با به دست آوردن ۱۱٫۶ درصد آرا، ۲۱ کرسی نمایندگی در مجلس ملی نروژ را به خود اختصاص داد. این نتیجه در مقایسه با انتخابات سال ۲۰۱۷ همراه با کاهش بود و حزب پیشرو، با از دست دادن ۶ کرسی در مجلس، ۳٫۶ درصد پسرفت داشت. پیشینه. حزب پیشرو، توسط شخصی به نام آندرس لانگه، و به نام همین شخص، با عنوان «حزب آندرس لانگه»، با هدف محدودسازی مداخلات دولتی در امور زندگی مردم و کاهش سطح مالیات و عوارض رسمی و دولتی، در ۸ آوریل ۱۹۷۳ تشکیل شده است. در سال ۱۹۷۷ میلادی، این حزب با الهام از حزبی به نام حزب پیشرو، در دانمارک، نام خود را به شکل فعلی تغییر داد و تحت عنوان حزب پیشرو، به فعالیت خود ادامه داد. بنیان گذار حزب، یعنی شخص آندرس لانگه، قبلاً نیز چندین بار به نامزدی در انتخابات فکر کرده بود، اما تا سال ۱۹۷۳ به شکل کامل، اقد