Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در خانه برای کریسمس () یک فیلم کمدی-درام نروژی به کارگردانی بنت هامر است که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد. این فیلم بر پایهٔ مجموعه ای از داستان های کوتاه از نویسنده نروژی «لِـوی هنریکسن» تحت عنوان «"تنها هدایای دلپذیر زیر درخت کریسمس"» ساخته شده است. این قصه ها، که گاهی اوقات موضوع شان با یکدیگر تلاقی دارند، همگی در شهر کوچک خیالی «اسکوگلی» طی چند ساعت در شب کریسمس رخ می دهند.
یک بازی ویدئویی به سبک نقش آفرینی برخط چندنفره گسترده (ام ام اوآرپی جی) است که توسط شرکت اسکوئر انیکس ساخته و منتشر شده است. این بازی به کارگردانی و تهیه کنندگی نائوکی یوشیدا می باشد که در تاریخ ۲۷ اوت ۲۰۱۳ برای مایکروسافت ویندوز و پلی استیشن ۳ به عنوان جایگزینی برای نسخهٔ شکست خورده سال ۲۰۱۰ این بازی منتشر شد. نسخه ای نیز بعدها برای کنسول های پلی استیشن ۴، پلی استیشن ۵، ایکس باکس سری اکس/اس و سیستم عامل مک اواس عرضه شد. "فاینال فانتزی ۱۴" در سرزمینی خیالی تحت نام «Eorzea»، و پنج سال پس از وقایع نسخهٔ اصلی سال ۲۰۱۰ روایت می شود.
طوطی نوک کلفت یک طوطی با جثه متوسط بومی مکزیک است که در گذشته در جنوب غرب ایالات متحده بود. موقعیت آن در تبارزایی طوطی ها موضوع بحث همیشگی است. گاهی از آن به عنوان مکائو نوک کلفت یا کونور نوک کلفت یاد می شود. در مکزیک، به طور محلی به آن "گواکامایا" ("ماکائو") یا "cotorra serrana" ("طوطی کوهستانی") می گویند. این طوطی در سطح بین المللی در اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت به عنوان «در خطر انقراض» طبقه بندی شده است، کاهش طوطی نوک کلفت در میان بحث های مدیریت حیات وحش بوده است. در سال ۲۰۱۸، جمعیت وحشی تخمین زده شده آن در مکزیک ۱۷۰۰ نفر بود.
طوطی گوش زرد یک طوطی در خطر انقراض مناطق استوایی در آمریکای جنوبی است و در رشته کوه های آند کلمبیا یافت می شود. تصور می شد که این گونه تا آوریل ۱۹۹۹ منقرض شده باشد، تا زمانی که گروهی از محققان با حمایت ABC و Fundación Loro Parque، در مجموع ۸۱ فرد را در آند کلمبیا کشف کردند. در حال حاضر به عنوان آسیب پذیر در فهرست سرخ اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت (IUCN) ثبت شده است. روند جمعیت فعلی آن تا حدی به دلیل اقدامات حفاظتی انجام شده برای حفاظت از جمعیت های موجود این گونه در حال افزایش است. ارتباط نزدیکی با "نخل موم (Ceroxylon" sp.) دارد.
طوطی تاج آبی، کونور تاج آبی، یا کونور دم تیز یک طوطی سبزرنگ کوچک با سر آبی و نوک کم رنگ و بومی بخش های وسیعی از آمریکای جنوبی، از شرق کلمبیا در شمال تا شمال آرژانتین در جنوب گستره این گونه است. در زیستگاه های ساوانا مانند، جنگل ها و حاشیه های جنگلی زندگی می کنند، اما از جنگل های نمناک متراکم مانند آمازون پرهیز می کنند. این گونه به طور رسمی توسط AOU و پرنده نگران طوطی نامیده می شود، اگرچه معمولاً در پرورش پرندگان به آن کونور می گویند. آرایه شناسی. "acuticaudatus" تنها گونه از سردهٔ تک نماد "Thectocercus" است. طوطی تاج آبی دارای پنج زیرگونه است.
طوطی طلایی یا کونور طلایی، ("Guaruba guarouba)،" یک طوطی نوگرمسیری زرد طلایی با اندازه متوسط است که بومی حوضه آمازون در شمال برزیل است. پرهای آن بیشتر زرد روشن است، از این رو نام رایج آن است، اما دارای رنگ های سبز نیز می باشد. در جنگل های بارانی خشک تر و مرتفع تر در آمازون برزیل زندگی می کند و با جنگل زدایی و سیل و همچنین به دام انداختن غیرقانونی افراد وحشی برای تجارت حیوانات خانگی تهدید می شود. در پیوست I سایتس (CITES) فهرست شده است.
طوطی زرین پر یک گونه طوطی نوگرمسیری از خانواده طوطیان راستین است که متعلق به سرده تک نماد "Leptosittaca" است. این گونه تا حدودی شبیه "دم قیفی ها" در جنگل های کوهستانی معتدل نمناک، به ویژه با "کاج بودا"، در دامنه شرقی آند در کلمبیا، اکوادور و پرو یافت می شود. به طور کلی دارای جمعیت محلی و نامعمول است. نابودی زیستگاه آن را تهدید می کند. پاکسازی جنگل های مرتفع به دلایل کشاورزی، تأثیر زیادی بر از نابودی زیستگاه این گونه طوطی دارد. وجود چنین زیستگاه هایی باعث کاهش جمعیت طوطی زرین پر در آمریکای جنوبی خواهد شد. این تنها گونه طوطی شناخته شده ای است که می تواند اشعه ماوراء بنفش را تشخیص دهد. این طوطی به رنگ سبز با پهلوهای زرد است. در زیر حلقه چشمی سفیدش، یک نوار چشمی نازک زرد و بلند دارد.
آلویس کاداموستو (Alvise Cadamosto) یا آلوید دا کا دا موستو (Alvide da Ca' da Mosto) (که در پرتغالی با نام "لوییس کادامستو" نیز شناخته می شود، زاده حدود ۱۴۳۲ و درگذشت در۱۸ ژوئیه ۱۴۸۸)، کاوشگر ونیزی و تاجر برده بود که توسط شاهزاده پرتغالی، هنری دریانورد استخدام شد و دو سفر شناخته شده به غرب آفریقا را در سال های ۱۴۵۵ و ۱۴۵۶ انجام داد، او در این سفرها کاپیتان جنوایی، آنتونیوتو اوسودیماره را همراهی کرد. کشف جزایر کیپ ورد و نقاطی در امتداد ساحل گینه، از رودخانه گامبیا تا رودخانه گبا (در گینه بیسائو) که بزرگ ترین دستاورد در اکتشافات هنریکن از سال ۱۴۴۶ به شمار می رود به کاداموستو و همراهانش نسبت داده می شود. گزارش های کاداموستو از سفرهایش شامل مشاهده های دقیق وی از جوامع غرب آفریقا برای مورخان ارزشمند بوده است. پس زمینه. آلویس در کاخی واقع در کانال بزرگ در ونیز، با نام کا دا ماستو متولد شده است که نام او برگرفته از آن است. پدر او جیووانی دا موستو یک کارمند دولتی و بازرگان ونیزی و مادرش، الیزابت کوئرینی از یک خانواده پیشرو پاتریسیون در ونیز بود. آلویس بزرگ ترین پسر در میان سه پسر خانواده بود و برادران کوچک تر وی پیترو
و آنتونیو نام داشتند. آلویس به طرز قابل توجهی در سنین جوانی، به عنوان یک تاجر ماجراجو، با گالی های (نوعی کشتی که توسط پارو رانده می شود) ونیزی در دریای مدیترانه کشتی رانی کرد. از سال ۱۴۴۲ تا ۱۴۴۸، آلویس به عنوان یک عامل تجاری برای پسر عموی خود آندریا بارباریگو، سفرهای مختلفی را در گالی های ونیزی به ساحل باربری و کرت انجام داد. در سال ۱۴۵۱، او به عنوان افسر تفنگ دار سپاه مردان تفنگ پولادی نیروی دریایی در یک گالی در اسکندریه منصوب شد. سال بعد، او در همان پست در یک گالی ونیزی به فلاندر خدمت کرد. وی پس از بازگشت، خانواده اش را رسوا و محروم یافت. پدرش در یک رسوایی رشوه خواری به دام افتاده بود، از ونیز تبعید شده و به دوک نشین مودنا پناه برده بود. بستگان کوئرینی او، از این فرصت استفاده کردند و اموال خانواده اش را تصرف کردند. این شکست چشم انداز آینده حرفهٔ کاداموستو در ونیز را مخدوش کرد و باعث تشویق روح ماجراجویی او شد. او امید داشت که بتواند اعتبار و ثروت از دست رفته خانوادگی اش را با دستاوردهای بزرگ خود بازگرداند. سفر اکتشافی به آفریقا. آلویس و برادرش آنتونیو در اوت سال ۱۴۵۴ و در سن ۲۲ سالگی سوار یک کشتی تجاری ونی
زی شدند که کاپیتان آن مارکو ذن و مقصد آن فلاندر بود. به ظاهر، کشتی در این سفر، دچار آب و هوای بد در نزدیکی کیپ سنت وینسنت پرتغال شد. درحالی که آن ها منتظر بهبود شرایط آب و هوا بودند، شاهزاده پرتغالی، هنری دریانورد که صندلی خود را در نزدیکی ساگرس (ساگرس نزدیک به انتهای غربی طولانی ترین مسیر خط مستقیم تخمینی جهان از روی خشکی است) قرار داده بود چند نفر از عوامل تجاری خود را به رهبری منشی خود، آنتائو گونسالوس و کنسول محلی ونیزی، پاتریزیو دی کونتی به محل اعزام کرد تا تاجران سرگردان ونیزی را به بستن قراردادهای تجاری برای شکر و سایر کالاها از جزیره شاهزاده یعنی مادیرا ترغیب کند. با اطلاع بازدیدکنندگان از اکتشافات اخیر هنری در آفریقا، کاداموستو «با نشان دادن اشتیاق به بازدید از این مناطق تازه کشف شده» بلافاصله از شاهزاده هنری در اقامتگاهش در راپوسریا درخواست کرد تا از طرف او یک سفر اکتشافی جدید را انجام دهد که مورد موافقت هنری قرار گرفت. دستاوردها. به نظر نمی رسد که سابقه اکتشافات پرتغال قبل از آلویس کاداموستو فراتر از دلتای سینه سالوم رفته باشد. به نظر می رسد پیش از کاداموستو، تنها سفر اکتشافی آلوارو فرناندز در سال
۱۴۴۶ بوده که ممکن است تا کیپ روکسو رسیده باشد، اما این موضوع مورد پیگیری جدی قرار نگرفت. سفر اکتشافی ۱۴۴۷ به رهبری استوائو آفونسو از ابتدای مصب رودخانه گامبیا فراتر نرفت و پس از آن سفرهای اکتشافی به سمت کیپ ورت تا حد زیادی توسط شاهزاده هنری به حالت تعلیق درآمد. به نظر می رسد که مانع اصلی در برابر پرتغالی ها برای این موضوع، جنگ طلبی نیومی باتو (نیومینکا) و نیومی بانتا (ماندینکا از نیومی [بارا]) بوده است که هر دو توسط یک پادشاه به نام نیومیمانسا رهبری می شدند. کاداموستو در اولین سفر اکتشافی خود در سال ۱۴۵۵ با مخالفت روبرو شد. اما در سفر دوم خود در سال ۱۴۵۶، مخالفت ها با سفر وی به دلایلی رفع شد، او موفق شد اولین اروپایی (به همراه آنتونیوتو اوسودیماره و همراهان ناشناس او) شود که به رودخانه گامبیا رسیده است. مشخص نیست که چه چیزی باعث این تغییر نگرش یک نییومیمانسا جدید در یک سال گذشته شده است. تغییر در سیاست سنگامبیا؟ دیوگو گومز غیرقابل اعتماد بعداً به خود می بالید که میان سال های ۱۴۵۶ و ۱۴۵۸ به گامبیا سفرکرده و به تنهایی با نیومیمانسا برای صلح مذاکره کرده است، هرچند این موضوع به نظر اغراق آمیز می رسد. هنگامی که آن
ها رودخانه گامبیا را مشاهده کردند، کاداموستو و اوسودیمار دستاوردهای بزرگ بعدی برای گسترش اکتشافات هنریکن در آفریقا از جزایر کیپ ورد گرفته تا رودخانه کازامانس، کیپ روکسو، رودخانه کاچئو و در نهایت رودخانه گبا و جزایر بیساگوسرا رهبری می کردند. امتداد ساحلی که آن ها در سال ۱۴۵۶ کشف کردند، بزرگ ترین اکتشاف در میان اکتشافات پرتغالی ها از سال ۱۴۴۶ بود. تقریباً همان وسعت از ساحل، دوباره توسط دیوگو گومز در حدود سال ۱۴۵۸ کشف شد (با استناد به گزارش کاداموستو، به احتمال در اوایل سال ۱۴۵۶، احتمالاً توسط هانری به عنوان دنباله ای برای آن ساحل معرفی و شناسانده شد). رکورد دورترین نقطه کشف شده توسط کاداموستو تنها توسط پدرو دی سینترا در ۱۴۶۱ تا ۱۴۶۲ شکسته شد. ناویگازیونی. برای مورخان، ارزشمند بودن اکتشافات پرتغالی ها تحت هدایت هنری دریانورد که در گزارش های آلویس کاداموستو یعنی ناویگازیونی موجود است، ثابت شده است. از نظر علمی گزارش های کاداموستو، وقایع نگاری گومز آنس دو زورارا و خاطرات دیوگو گومز، تمام مواردی هستند که از سوابق مکتوب معاصر اکتشافات هنریکن باقی مانده اند. گزارش های کاداموستو برای مورخان آفریقایی نیز ارزشمند است و
اولین گزارش های مکتوب مفصل از منطقه سنگامبیا از این گزارش ها برگرفته شده اند، گزارش هایی فراتر از حواشی مکتوب که یک قرن قبل توسط مورخ عرب ابن بطوطه به آن اشاره شد. کاداموستو خلاصه ای از دانش معاصر اروپا در مورد غرب آفریقا را در گزارش هایش ارائه داده است. کاداموستو اولین فرد شناخته شده ای است که به رودخانه سنگال با نام امروزی قابل تشخیص آن (ریو دی سنگا) به جای «نیل غربی» اشاره می کند. به گفته کاداموستو، امپراتوری وولوف (گیلوفی) از شرق توسط فولا تکور/توکولر (توچوسور) و از جنوب به ایالت های ماندینکا در رودخانه گامبیا (گامبرا) محدود می شد. کاداموستو در گزارش هایش با جزئیات کامل در مورد سیاست، جامعه و فرهنگ ایالت های وولوف ذکر کرده است. او شرح دقیق و با جزئیات از شاهدان عینی روستای کایر را که در سال ۱۴۵۵ در آن اقامت داشت و همچنین شرحی از دربار دامل، مردم، آداب و رسوم، اقتصاد، جانوران و گیاهان محلی و غیره آن ها را در گزارش های خود ارائه داده است. جزئیات نگارش شده توسط وی، کنجکاوی محض کاداموستو را نشان می دهد. او آداب و رسوم دربار، خانه ها، استفاده از پوسته های جلدی به عنوان ارز، غذا و نوشیدنی، عملکرد بازارهای محلی
، دامداری و زراعت، تولید شراب نخل، سلاح ها، رقص و موسیقی، واکنش به کشف های جدید اروپایی ها (لباس ها، کشتی ها، توپ، کوله پشتی) را در گزارش های خود شرح داده است. در تمام این موارد، روایت کاداموستو نشان دهنده درجه ای از کنجکاوی صادقانه و فقدان تعصب است که شاید برای اروپاییان آن دوران شگفت انگیز باشد. نسخه ها. گزارش های آلویس کاداموستو برای اولین بار به زبان ایتالیایی در سال ۱۵۰۷، در مجموعه معروف Paesi novamente retrovati، توسط فرانکازانو مونتالبودو ویرایش و در ویچنزا منتشر شد. به سرعت نسخه های ترجمه شده آن به لاتین (۱۵۰۸)، آلمانی (۱۵۰۸) و فرانسوی (۱۵۱۵) ارائه یافت. مدت ها ادعا می شد که کاداموستو نویسنده پورتولانو دل ماری، کتاب راهنمای دریانوردی با اشاره به مسیرهای قایق رانی برای سواحل دریای مدیترانه که در کتابخانه سنت مارک در ونیز و با مهر انتشارات برناردو ریزو در سال ۱۴۹۰ یافت شد.
این مقاله، فهرستی از فصل های باشگاه فوتبال والنسیا در فوتبال اسپانیا و اروپا، از سال ۱۹۱۹ تا آخرین فصل تکمیل شده آنهاست و دستاوردهای باشگاه در رقابت های بزرگ و بهترین گلزنان هر فصل را نشان می دهد. این باشگاه شش قهرمانی در لیگ، هشت جام حذفی اسپانیا، یک سوپرجام اسپانیا، یک قهرمانی در کوپا اوا دیورته، سه جام یوفا، یک جام برندگان جام اروپا، دو سوپرجام اروپا و یک جام اینترتوتو را کسب کرده، اما هرگز قهرمان لیگ قهرمانان اروپا نشده است، اگرچه سابقه دو نایب قهرمانی آن را در کارنامه اش دارد. عملکرد فصل به فصل. تعداد حضور
نبرد کی یف ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
رومانیستان، روماستان یا رومانستان نام یک کشور پیشنهادی برای مردم کولی است. در اوایل دهه ۱۹۵۰، رهبران رم برای ایجاد دولت خود از سازمان ملل متحد درخواست کردند، اما درخواست آنها رد شد. ایجاد چنین دولتی همچنین توسط رهبران حزب رومی در مقدونیه شمالی معروف به حزب برای رهایی کامل رومی ها در اوایل دهه ۱۹۹۰ در شوتو اوریزاری پیشنهاد شد.
جزیره (به انگلیسی: The Isle) فیلمی محصول سال ۲۰۰۰ کره جنوبی به نویسندگی و کارگردانی کیم کی دوک است. این پنجمین فیلم او و نخستین فیلمی است که به دلیل سبک شناخته شده اش در سطح جهانی مورد تحسین قرار گرفته است. خلاصه فیلم. دربارهٔ زنی است که عاشق یک مرد فراری از دست قانون شده است؛ زن در یک تفرجگاه ماهیگیری کار می کند، مکانی ظاهراً ایده آل که در عمل و از نظر روابط انسانی با تلخی های فراوانی همراه است اما آمدن مرد ماجرا را به مسیری دیگر می برد.
آنتوان دو لا موت، سیور دو کادیلاک (به فرانسوی: Antoine de la Mothe, sieur de Cadillac) (متولد ۵ مارس ۱۶۵۸ - درگذشت ۱۶ اکتبر ۱۷۳۰)، با نام هنگام تولد آنتوان لاومه (Antoine Laumet)، کاوشگر و ماجراجوی فرانسوی در فرانسه جدید بود که از شرق کانادا تا لوئیزیانا در خلیج مکزیک امتداد داشت. او در سال ۱۶۸۳ در آکادیا به عنوان یک کاوشگر، شکارچی و تاجر الکل و خز شروع به کار کرد و به موقعیت های مختلف سیاسی، در این مستعمره دست یافت. او در سال ۱۶۹۴ فرمانده دژِ دو بود در سنت ایگانس در میشیگان آمریکا بود. در سال ۱۷۰۱، او فورت پونتچارترین دو دترویت (که بعدها دیترویت نامیده شد) را بنیان گزاری کرد؛ او فرمان دهی دژ را تا سال ۱۷۱۰ بر عهده داشت. در میان سال های ۱۷۱۰ و ۱۷۱۶، او به سِمت فرمانداری لوئیزیانا منصوب شد، ولی تا ۱۷۱۳ وارد ایالت لوئیزیانا نشد. دانش او دربارهٔ سواحل نیوانگلند و دریاچه های بزرگ از چشمان فرونتناک، فرماندار فرانسه جدید و پونچارتین، منشی اداری نیروی دریایی دور نماند. این موضوع باعث شد تا لطف های متعددی مانند دریافت نشان سنت لویی از لویی چهاردهم پادشاه فرانسه، شامل حال او شود. پس از مدتی، یسوعیان در کانادا، او را ب
ه انحراف کشاندن هندی ها با تجارت الکل متهم کردند، او در سال ۱۷۰۴ برای چند ماه در کبک زندانی شد و در راه بازگشت به فرانسه نیز در سال ۱۷۱۷ در باستیل زندانی گشت. به محض ورود وی به آمریکا، لا موته عنوان خود را که برگرفته از یکی از شهرهای کادیلاک، یعنی ژیروند در جنوب غربی فرانسه بود، دریافت کرد. در قرن بیستم، شهر دیترویت به قطب تولید خودرو در جهان تبدیل شد. ویلیام اچ. مورفی و هنری ام. لیلاند در سال ۱۹۰۲ کارخانه ماشین سازی کادیلاک را به همراه هم تأسیس کردند و با استفاده از نام او برای شرکت شان و همچنین ساخت ادوات زرهی، توسط او برای لوگوی شرکت، به او ادای احترام کردند. از نام کادیلاک در مکان ها و شرکت های مختلفی در آمریکا استفاده شده که بخش اعظم آن، کوه های کادیلاک در مارین و شهر کادیلاک در میشیگان است. از او تا دهه ۱۹۵۰ به طور گسترده به عنوان یک قهرمان یاد می شد، اما بعد از ظهور دانش لیبرال، نویسندگان جدیدتر او را مورد انتقاد قرار دادند. یکی از این نویسندگان به نام دبلیو. جی. اکلز، ادعا کرد که «او قطعاً یکی از قهرمانان بزرگ اولیه نبوده و احتمالاً سزاوار این است که در میان بدترین افراد رذیله که تا به حال به فرانسه ج
دید پا گذاشته اند، قرار گیرد». سال های اولیه زندگی. کادیلاک در ۵ مارس ۱۶۵۸ در آنتونی لاومه در شهر کوچک سنت نیکولاس دی لا گراوه، در ایالت گاسکونی (که امروزه با نام تارن ات گارونی در اوکیتانی) شناخته می شود، متولد شد. پدر او ژان لاومه در روستای کامونت سور گارونه زاده شد. او وکیل مجلس در تولوز بود. در سال ۱۶۵۲ ژان، توسط کاردینال مازارین، به عنوان افسر نظامی برای قضاوت در سنت نیکولاس دی لا گراوه منصوب شد. مادر آنتوان، ژان پچاگوت، دختر یک تاجر و زمین دار بود. مکاتبات بزرگسالانه لا موته نشان می دهد که دوران جوانی او شامل پژوهش و مطالعه در یک مؤسسه یسوعی که در آن الهیات، حقوق، کشاورزی، گیاه شناسی و جانورشناسی تدریس می شد، بود. او در سابقه خدمتی که در سال ۱۶۷۵ تکمیل کرد، گفت که در سن ۱۷ سالگی در هنگ دامپییر واقع در شارلوا، بلژیک امروزی به عنوان دانشجوی دانشکده افسری در ارتش ثبت نام و خدمت کرده است. دو سال پس از آن در نامه های شخصی اش گزارش کرده است که به عنوان افسر، در هنگ کلرامبو در تیونویل خدمت می کرده و در ۱۶۸۲ به هنگ آلبرت در تیونویل پیوسته است. آنتونی لاومه در سن ۲۵ سالگی، از فرانسه به نیم کره غربی نقل مکان کرد.
پدرش در دعوای حقوقی علیه یک وکیل در کاستلساراسین شکست خورد که باعث بروز مشکلات مالی برای وی شد. علاوه بر این، او پس از مرگ کاردینال مازارین، حمایت مالی خود را از دست داد و از برخورد با پروتستان ها رنج می برد. گمان می رود که لاومه سفرهای دریایی خود را به صورت مخفیانه انجام داده باشد، زیرا مورخان نام او را در فهرست مسافران کشتی هایی که از یک بندر فرانسوی حرکت کرده اند، پیدا نکردند. فرانسه جدید. در سال ۱۶۸۳، آنتوان لاومه به بندر رویال در پایتخت آکادیا رسید. در طول چهار سال بعد از آن، او سفر اکتشافی خود را به کشورهای جدید ادامه و از همه جهت گسترش داد، او توانست نیوانگلند و نیو هلند (اکادیا) را نیز در جنوب کارولینا کشف نماید. او حرکت به سمت جنوب و کارولینا که اکنون کارولینای شمالی و کارولینای جنوبی نام گرفته اند و همچنین به یادگیری برخی از زبان ها و عادات بومیان آمریکا ادامه داد. وی به احتمال با دنیس گیون، تاجر کبکی وارد یک رابطه تجاری شد. او در ۲۵ ژوئن ۱۶۸۷ با دختر گیون، به نام ماری ترز که ۱۷ سال داشت در کبک ازدواج کرد. سند ازدواج اولین مدرکی است که هویت جدید وی را ثبت کرده است. او به عنوان «Antoine de Lamothe,
écuyer sieur de Cadillac» معرفی شد و با نام «دی لومه لونای» سند ازدواج را امضا کرد. مانند بسیاری از مهاجرین، او از نقل مکان به نیم کرهٔ غربی به منظور ساخت یک هویت جدید برای خودش استفاده کرد و توانست پیشینه اش در فرانسه را از همگان پنهان کند. او بعدها نوشت: (این هویت جدید «ne sort pas de son sac» «من این هویت را از ناکجاآباد خلق نکردم» نام دارد). آنتوان لومه به احتمال سیلوستر دی اسپارابس دی لوسان دی گوت، بارون لاموث باردیگوئز، ارباب کادیلاک، لونای و لو موتت؛ مشاور پارلمان تولوز را به خاطر می آورده است. او آن ها را به دو دلیل می شناسد: لاموث باردیگوئز، کادیلاک، لونای و لوموتت؛ در روستاها و محله های نزدیک به زادگاهش، سنت نیکولاس دی لا گراوه سکونت داشتند و پدر آنتوان، ژان لاومه در مجلس تولوز، وکیل بود. لومت نام، هویت و اصالت جدیدی را برای خود ساخت تا خودش را از شناسایی احتمالی توسط مردمی که او را در فرانسه می شناختند، پیشگیری کند. کاستل ساراسین (۱۷۳۰–۱۷۱۷). خانواده کادیلاک در سال ۱۷۱۷ به فرانسه بازگشتند و در لاروشل مستقر شدند. کادیلاک به همراه پسرش جوزف به پاریس رفت. آن ها بلافاصله پس از رسیدن به خاک فرانسه دستگی
ر و به مدت ۵ ماه در زندان باستیل زندانی شدند. آن دو در ۱۷۱۸ از زندان آزاد شدند و کادیلاک نشان سنت لوئیس را به پاس ۳۰ سال خدمت وفادارانه خود دریافت کرد. او در خانه پدری ساکن شد و در آنجا به مدیریت امور اموال والدینش پرداخت. آنتونی دی لامه کادیلاک در ۱۶ اکتبر ۱۷۳۰ در کاستل ساراسین (Occitanie)، «در یک نیمه شب» در سن ۷۲ سالگی فوت کرد. او را در طاق کلیسای پدران کارملیت به خاک سپردند. میراث. برخی از دیدگاه های اصلی آنتونی دی لاومه کادیلاک پس از ترک فرانسه جدید شکل گرفتند. به عنوان مثال، ژان باپتیست لو موین دو بینویل، شهر نیواورلئان را در نزدیکی دهانه رودخانه می سی سی پی در سال ۱۷۱۸ تأسیس کرد که به بندر و شهر بزرگی در فرانسه جدید تبدیل شد. این تنگه بعدها به یک تنگه استراتژیک تبدیل شد. دژ پونتچارترین دو دیترویت، از موقعیت ایده آلی در میان دریاچه های بزرگ و حوضه های رودخانه برخوردار بود. در ساحل مقابل نیز، قلعه دیترویت و وین به همراه قلعه آمبرهستبورگ و مالدن قرار دارند. برند ماشین سازی کادیلاک به یاد او نام گذاری شد و سران آن در دیترویت، جاییکه کادیلاک کشف نمود مستقر هستند. یک تمبر سه سنتی در ۲۴ ژوئیه ۱۹۵۱ به یاد آنتو
نی دی لا موته کادیلاک و به مناسبت دویست و پنجاهمین سالگرد رسیدن او به دیترویت در سال ۱۷۰۱ چاپ شد. طرح پس زمینه تمبر، افق دیترویت را در سال ۱۹۵۱ نشان می دهد و جلوی تمبر نیز صحنه ورود کادیلاک به دیترویت در سال ۱۷۰۱ را تداعی می کند. در ۲۰ آوریل ۲۰۱۶، یک دبیرستان دولتی فرانسوی در ویندزور ایالت انتاریو، به افتخار کادیلاک تغییر نام داد. خط سبز متروی مونترال به افتخار کادیلاک نام گذاری شده است.
موزه چمی یک موزه تاریخی در کوابی باریو در جویویا، پورتوریکو است که در سال ۱۹۸۹ افتتاح شد. ساختمان موزه کپی یک چمی است و مصنوعات تائینو را به نمایش می گذارد. شرح. ساختمان موزه به شکل چمی، یک خدای تائینو طراحی و ساخته شده است و در بزرگراه پورتوریکو ۱۴۴ در کوابی، جویویا قرار دارد. افتتاح موزه در سال ۱۹۸۹ بود. چمی ها خدایان تاینو بودند.
کلارینت پایپ گاز یک سبک موسیقی است که در آن نوازنده کلارینت از آن برای تولید افکت هایی مانند صدای حیوانات، خنده و همچنین بوق، غرغر، جیرجیر و و غیره استفاده می کند. جالب است بدانید که این ساز برای طنز طراحی شده است و در بسیاری از آثار کمدی موزیکال دهه ۱۹۱۰ تا ۱۹۳۰ استفاده می شد. اعضای این سبک موسیقی شامل فس ویلیامز، بوید سنتر و تد لوئیس بودند اما احتمالاً بهترین شخص در این سبک جورج مک کلنون است.
لذت آشرام یا آناند آشرام فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۷ و به کارگردانی شاکتی سامانتا است. در این فیلم بازیگرانی همچون آشوک کومار، اوتام کومار، شارمیلا تاگور، راکیش روشن، موشومی چاترجی و اوتپال دوت ایفای نقش کرده اند.
آرتور هنری نیومان (Arthur Henry Neumann) (زادهٔ ۱۲ ژوئن ۱۸۵۰ – درگذشتهٔ ۲۹ مه ۱۹۰۷)، کاوشگر، شکارچی، سرباز، دهقان و سفرنامه نویس اهل انگلستان بود که برای بهره کشی خود از استوای شرقی آفریقا شهرت داشت. او در ۱۸۹۸ میلادی، «"شکار فیل در استوای شرقی آفریقا"» را منتشر کرد. اوایل زندگی و کاوشگری. نیومان در هاکلیف، بدفوردشر، دهکده ای که چهار مایل در شرق لیتون بوزارد واقع شده است، متولد شد و جوانترین فرزند از هفت فرزند رورند جان استوبس نیومان و همسرش (نام تولد) آنی ماری فورمبی بود. پدر وی کشیش یک کلیسای محلی بود و آنگونه که نیومان جوان و بازنشسته به خاطر می آورد «این شغل، تلاشی بود که من برای رهایی از نظاره خانه ها در یک بخش منزوی شده مجتمع و خیال بافی برای خودم در یک منطقه بدون سکنه انجام دادم.» هرچند معلوم است که برادر نیومان، فوربی در کالج وادهام در دانشگاه آکسفورد درس خوانده بود، اما در مورد آموزش آرتور اطلاعاتی در دست نیست و به احتمال زیاد او در خانه توسط استادان خصوصی آموزش داده شده باشد. در ۱۸۶۹ میلادی، پدر وی که از یک خانواده ثروتمند بازرگانان نمک در لیورپول بود، از زندگی در بدفورتشر بازنشسته شده و عازم ایتالی
ا شد، کشوری که در پنج سال آینده میزبان جمعیت قابل ملاحظه ثروتمندان بریتانیایی دور از وطن بود. این انگیزه را پسر وی آرتور داد تا آنها عازم آفریقای جنوبی شده و یک زندگی پر از مسافرت را آغاز نمایند. نیومان بعدها در اواخر زندگی خود اظهار داشت که زندگی برای وی در واقع در ۱۸۶۸ شروع شده بود: از نظر وی، آنچه قبل از آن سال گذشته بود، به مشکل می شد زندگی حساب کرد. هنگام رسیدن به دوربان در کرانه ناتال، نیومان شهری را یافت که به سختی پنجاه سال عمر داشت و ظاهر شهر اصلاً شبیه یک شهر مرزی نبود. او در یک مزرعه قهوه در نزدیکی پورت ناتال شروع به کار کرد، اما پس از مدت کوتاهی سوسک سوراخ کننده رشد درختان را متأثر نموده و ۹۰ درصد این صنعت نوبال را از بین برد. چند ماه کار در آنجا برای نیومان کافی بود و او همراه برادرش چارلز بیشتر به سمت شمال به حوضه کم ارتفاع تر رود اوموتی پیش رفتند. در آنجا، آنها زمین های دولتی را یافتند که برای کشت تنباکو و پنبه مساعد بود. با این حال، آرتور نتوانست در اینجا ساکن شود و در ۱۸۷۱ میلادی به سوی ناحیه زرخیز جدیداً کشف شده در شرق ترانسوال حرکت کرد. جمهوری نوپای بوئر در این دوره قرن نوزدهم میلادی به ورش
کستگی نزدیک شده بود، از هر طرف با بدهی و دشمنی از ساکنین زولو محاصره شده و در نتیجه حمله به معادن طلا ترغیب شد. ظاهراً این دوره برای نیومان جوان مثمر ثابت نشد و او در ۱۸۷۲ میلادی دوباره به ناتال بازگشت. او متعاقباً در ناتال ملکی را خریداری کرد، اما این کار نیز تأثیر اندکی بر ناتوانی نیومان در ساکن شدن داشت و از نظر دوست وی، هنرمند و شکارچی جان گویل ملیاس، «پس از زندگی نامرتب برای چند مدتی، او در سوازیلند ساکن شد و یک پایگاه تجاری در آنجا تأسیس کرد و واگن های کالاهای تجارتی خود را، خود او تا ناتال و از آنجا به سوازیلند رانندگی می کرد». این نوع زندگی او را قادر ساخت تا رانندگی واگن و مهارت های زنده ماندن در میان بته زارها را فرا گرفته و با یادگیری چندین زبان بومی مردم آفریقای جنوبی را به خوبی درک کند. شکارچی و سرباز. نیومان در ۱۸۷۷ میلادی زندگی خود به عنوان یک بازرگان و فروشنده را کنار گذشت تا اشتیاق اش به شکار را دنبال کند. او عازم زمین های بزرگ بازی سوازیلند و مرغزارهای کم ارتفاع ترانسوال شرقی شد، ظاهراً به مقصد داشتن یک زندگی خلوت و نشانه رفتن و شلیک کردن تفنگ خود به حیات وحش. ضررهای شکار بیش از حد در منطقه
قبلاً نمایان شده بود و نیومان به تدریج دور تر از این منطقه به سوی هدف غایی خود به شرق آفریقا حرکت کرد. در حالیکه نیومان به جستجوی خود برای بازی بزرگ ادامه می داد، وضعیت مشوش سیاسی میان زولوها و بریتانیا و متحدان سوازی آنها شروع به باز شدن کرد و قیام خشونت بار در سرزمین زولوها در حال رقم خوردن بود. نیومان که به طور روان به زبان بومی صحبت می کرد، با رهبران سوازی دوست بود و دانش قابل تأملی در مورد اراضی داشت، در موقعیت خوبی قرار داشت تا به نمایندگی از گروه اکتشافی نظامی عمل نموده و از اینرو پیشنهاد حکومت برای درجه نظامی سروان و فرماندهی یک گروه اعزامی از سربازان پیشاهنگ در مناطق همجواری سوازی را پذیرفت. در جریان این دوره پردردسر، نیومان با نورمان ماگنوس مک لیود از قبیله مک لیود آشنا شده و با وی دوست شد که یکی از دوستی های کلیدی زندگی وی بود. مک لیود اشرافی که سرباز پیشین در هایلندرز ۷۴ام بود، سِمت های اداری متنوعی در اداره مستعمره داشت و به عنوان ورزشکار پرشور بازی بزرگ، همانند نیومان سرزمین داخلی آفریقای جنوبی را اکتشاف نموده بود. مک لیود و نیومان یک دوستی مستحکم و منعطف شکل دادند و زمانی که وضعیت در اواخر ۱۸۷۸