Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رت (جان کرازینسکی) مایکل را به شکستن قول خود و جوک گفتن تحریک می کند. ناگهان طرز برخورد و نگرش مایکل هنگامی که می فهمد در دردسر نیست و وکیل برای حفاظت از او آمده است تغییر می کند. تولید. «آزار جنسی» توسط بی جی نواک نوشته شد که در مجموعه نقش رایان هوارد را بازی می کند. این قسمت سومین تجربه کارگردانی کن کواپیس در مجموعه بود. کواپیس پیش تر قسمت های «پایلوت» و «روز تنوع» را کارگردانی کرده بود. این قسمت از سمینار آزار جنسی ان بی سی الهام گرفته بود که گروه بازیگران و تولیدکنندگان باید پیش از آغاز مجموعه در آن شرکت می کردند. جینا فیشر و آنجلا کینزی که هردو پیش از فیلمبرداری "اداره" در محیط های اداره ای فعالیت داشتند، اشاره کردند که در روزهای سمینار آزار جنسی توسط دیگران به عنوان جوک مورد آزار قرار می گرفتند. این تجربه به فیلمنامه این قسمت افزوده شد. هنگامی که قرار بود بازیگر تاد پکر گزیده شود، نخستین گزینه گروه دیوید کوچنر بود که در کنار کرل در فیلم کمدی "" در سال ۲۰۰۴ بازی کرده بود. تولید این قسمت به تأخیر افتاد تا کوچنر برای آن تکه تضمین شود. نواک خاطرنشان کرد که کوشنر یکی از اندک بازیگرانی بود که «به اندازه کافی
استعداد داشت تا استیو کرل را در صحنه فیلمبرداری در هم بشکند»، شاهکاری که به گفته او «ارزش» تاخیرها را داشت.
در جمجمه انسان، سطح داخلی صدف پس سری (اکسی پیتال) توسط یک برجستگی مرکزی نامنظم به نام برجستگی درونی پس سری () به چهار گودی پس سری تقسیم می شود؛ دو گودی پس سری زیرین چهارگوش اند و با نیم کره های مخچه مجاورند و دو گودی پس سری بالایی سه گوش اند و با لوب های پس سری نیم کره های مغزی مجاورت دارند.
بین سال های ۱۸۶۷ و ۱۹۷۴ میلادی، شهرهای مختلف ایالات متحده فرامین ناخوشایندی داشتند، که در گذشته به آن ها قوانین زشت («ugly laws» یا «unsightly beggar ordinances») نیز می گفتند. این قوانین افراد فقیر و دارای معلولیت را هدف قرار می داد. برای مثال، در سان فرانسیسکو، قانون سال ۱۸۶۷ میلادی، غیرقانونی می دانست که «یک فرد بیمار، معلول، مثله شده یا به هر نحوی تغییر شکل یافته، به مثل یک شی ناخوشایند یا منزجر کننده، خود را در معرض دید عموم قرار دهد». استثنائات بر قرارگرفتن در معرض دید عموم تنها در صورتی قابل قبول بود، که مردم به تظاهرات برآیند تا جدایی معلولان از افراد غیرمعلول و نیازشان به اصلاحات را نشان دهند. جامعه سازمان های خیریه پیشنهاد کرد، که بهترین کمک خیریه، به جای کمک های مادی، بررسی و مشاوره افراد نیازمند به کمک است. این امر باعث شد تا زمانی که افراد انسان های دیگر نیازمند به کمک را می بینند، میان تمایل آن ها به تبدیل شدن به یک مسیحی خوب و یک شهروند خوب تضاد ایجاد شود. پیشنهاد گردید، که به این طریق گدایان بر مردم یک گناه را تحمیل می کنند. «فقیرگرایی یک بیماری بر جامعه است، زخمی بر بدنه سیاست است و از آن جای
ی که یک بیماری است، باید تا آن جا که ممکن است از بین برود. و باید تمام فکر و تلاش ما برای طبقه فقیر، هدف درمانی نهفته باشد». مشابه به آنچه که اسلوکام گفت، نویسندگان دیگر پیشنهاد کردند که صدقه دادن به گداها بدون این که بدانیم با این پول چه می کنند، «به اندازه فردی که با اسلحه به سوی گروهی از افراد شلیک می کند، سزاوار سرزنش است». اصطلاح «قوانین زشت» در اواسط دهه ۱۹۷۰ توسط منتقدان مارسیا پیرس بورگدورف و رابرت بورگدورف جونیور ابداع شد. تاریخچه. در انگلستان سال ۱۷۲۹ میلادی، بعضی اوقات به افرادی که دارای معلولیت های فیزیکی بودند و در معرض دید عموم مردم ظاهر می شدند، مجازات تعیین می شد، چه آن های که با معلولیت متولد می شدند یا هم بعداً در زندگی به آن دچار می گردیدند. قوانین زشت در ایالات متحده در اواخر قرن نوزدهم به وجود آمد. در این دوره، فضاهای شهری دست خوش هجوم ساکنان جدید شد، که بر جوامع موجود فشار وارد می کرد. ساکنان جدید گاهی فقیر می شدند. به این معنا بود که تعداد زیادی از افرادی که با یکدیگر بی گانه بودند، اکنون محله های نزدیک تری را نسبت به شهرهای کوچک اشغال کرده اند، جایی که نهادهای محلی مانند مکاتب، خانواده
ها و کلیساها به تعدیل روابط اجتماعی کمک می کنند. در واکنش به این هجوم مردم فقیر، وزرا، سازمان دهندگان خیریه، برنامه ریزان شهری و مقامات شهری در سراسر ایالات متحده تلاش کردند تا قوانین زشت برای جامعه خود ایجاد نمایند. زبان قوانین زشت این بود، که قسمت های از بدن شخص که دچار معلولیت یا بیماری بود، پنهان گردد. این شامل هر حرکتی می شد که نشان دهنده معلولیت یا بیماری باشد، مانند لنگیدن. اولین فرمان در آمریکا در مورد جلوگیری از حضور افراد دارای معلولیت در انظار عمومی در سال ۱۸۶۷ میلادی در سانفرانسیسکو، کالیفرنیا تصویب شد. این فرمان به موضوع گسترده تر گدایی مربوط می شد. دیده می شود افرادی که احتمالاً به پول نیاز داشتند به کالیفرنیا سفر می کردند تا در دوران تب طلای کالیفرنیا «ثروتمند شوند». وقتی خود را ثروتمند نمی دیدند، در کالیفرنیا می ماندند. نامه ها و اسناد مربوط به دوره درست پس از تب طلای کالیفرنیا، تعداد زیادی از افراد «دیوانه» را که در خیابان ها سرگردان هستند، نشان می دهد. هلپر (سال ۱۹۴۸ میلادی) حتی از افراد «مجنون» به عنوان «مزاحمت رقت انگیز» یاد می کند و خاطرنشان می کند که آن ها اجازه داشتند در ملاءعام حضور ی
ابند در حالی که هیچ کسی مراقب آن ها نبود. نیو اورلئان، لوئیزیانا قانونی مشابه داشت که پلیس قاطعانه آن را در سال ۱۸۸۳ میلادی اجرا می کرد. یک روزنامه اورلئان گزارش داد که این شهر مانند سایر شهرهای ایالات متحده، در مورد گدایی موضع سختی گرفته است. پورتلند، اورگان یک قوانین زشت را در سال ۱۸۸۱ میلادی نافذ ساخت. فرمان شیکاگو سال ۱۸۸۱ میلادی چنین بیان می کند: هر شخصی که بیمار، معلول، مثله شده یا به هر نحوی تغییر شکل یافته باشد، به گونهٔ جسم ناخوشایند یا منزجرکننده، یا فردی که برای ورود به جاده ها، شاهراه ها، معابر یا اماکن عمومی شهر مناسب نباشد، در این جا نباید در انظارعمومی ظاهر شود، در غیر آن با جریمه ۱ دلاری برای هر تخلف دچار خواهد شد (کد شهر شیکاگو ۱۸۸۱) جریمه ۱ دلاری با بیش از ۲۰ دالر در سال ۲۰۱۸ برابری می کند. در بیشتر شهرها، جریمه ها برای تخلف قوانین زشت از حبس تا جریمه های ۵۰ دالر برای هر تخلف تفاوت می کرد. در ماه مه ۱۸۸۱، قوانین زشت در شیکاگو، ایلینوی اجرا شد. این قوانین توسط جیمز پیوی، مدیر ارشد شیکاگو ایجاد گردید. در شیکاگو تریبون از ۱۹ می ۱۸۸۱ از پیوی نقل شده است که در مورد این قوانین گفته است: «هدف آن لغ
و تمام موانع جاده است». قوانین زشت گروه های از مردم را به عنوان مخل جریان زندگی عمومی معرفی کرده و آن ها را از حضور در فضاهای عمومی منع می کند. چنین افرادی که «ناخوشایند» یا «فاقد زیبایی» تلقی می شوند، معمولاً فقیر و اغلب گدا بودند؛ بنابراین قوانین زشت روش هایی بودند که به وسیله آن قانون گذاران تلاش می کردند فقرا را از انظار عمومی دور کنند. قوانین مشابه شیکاگو در دنور، کولورادو و لینکلن، نبراسکا در سال ۱۸۸۹ میلادی دنبال شد. در برههٔ از زمان از سال ۱۸۸۱ تا ۱۸۹۰ میلادی یک قوانین زشت در اوماها، نبراسکا وضع گردید. علاوه بر این، قوانین زشت با وحشت سال ۱۸۹۳ جرقه زد، که شامل کلمبوس، اوهایو در سال ۱۸۹۴ و در سال ۱۸۹۱ برای تمام ایالت پنسیلوانیا می شود. قوانین پنسیلوانیا متفاوت بود زیرا حاوی زبانی بود، که برای ضعف شناختی و همچنین ضعف جسمی کاربرد داشت. تلاشی برای معرفی قوانین زشت در نیویورک انجام شد، اما در سال ۱۸۹۵ با شکست مواجه شد. مسوده های اولیه در نیویورک شبیه به پنسیلوانیا بود که شامل ضعف های شناختی می شد. رنو، نوادا قبل از سال ۱۹۰۵ فرمانی را وضع کرد. لوس آنجلس، کالیفرنیا در سال ۱۹۱۳ تلاش کرد، فرمانی را تصویب کند.
در سال ۱۹۰۲ میلادی قوانین زشت مشابه قانون ایالات متحده در شهر مانیل در فیلیپین وضع شد. این قانون مشابه قوانین ایالات متحده بود، که به زبان انگلیسی و در زمانی که مانیل تحت کنترل آمریکا بود نوشته شد. عبارت رایج «منع ورود افراد بیمار» را شامل می شد. این قانون یکی از اولین فرامینی بود، که تحت کنترل آمریکا نوشته شد. سایر فرامین مربوط به اصلاحات بهداشتی می شد و گدایان ناخوشایند را بخشی از این شاخص می دانست. آخرین قوانین زشت در سال ۱۹۷۴ میلادی لغو شد. اوماها، نبراسکا قوانین زشت خود را در سال ۱۹۶۷ لغو کرد، با این حال فردی به دلیل نقض قوانین زشت که در سال ۱۹۷۴ مستند شده بود، دستگیر گردید. کلمبوس، اوهایو در سال ۱۹۷۲ قانون خود را لغو کرد. شیکاگو آخرین ایالتی بود، که قوانین زشت خود را در سال ۱۹۷۴ لغو نمود.
ستیغ درونی پس سری () از اجزای بخش صدفی استخوان پس سری در جمجمه انسان است. ستیغ درونی پس سری از برجستگی درونی پس سری یک ستیغ برجستهٔ دیگر به سمت سوراخ بزرگ فرود می آید به نام ستیغ درونی پس سری که پیش از رسیدن به سوراخ بزرگ دو شاخه می شود. روی این ستیغ، داس مخچه می چسبد.
در جمجمه انسان، از دو سوی برجستگی درونی استخوان پس سری، دو شیار (ناودان) وسیع به صورت عرضی به سمت زوایای طرفی امتداد می یابد به نام شیار سینوس عرضی () . به لبه های این دو شیار عرضی، چادر مخچه می چسبد.
میگوی آمانو ، یک گونه میگو از خانواده میگوهای آب شیرین و بومی کشور ژاپن و تایوان است. نام های رایج آن شامل میگوی یاماتو، میگوی ژاپنی، میگوی کاردینال ژاپنی و میگوی جلبکی است. شرح. این گونه دارای بدنی شفاف است که با خط شکسته ای از نقاط قهوه ای مایل به قرمز در طرفین پوشیده شده است. سطح پشتی دارای نوار سفیدی است که از سر تا دم کشیده شده و چشم ها به رنگ سیاه است. میگوهای نر دارای جثه کوچک تر و رنگ کمتری نسبت به میگوهای ماده هستند. مناسبترین دما برای این میگو دمای ۱۸ تا ۲۸ درجه سانتیگراد است. آنها در دماهای بالاتر فعال تر هستند، اما ممکن است طول عمر کمتری نیز داشته باشند. آمانوها درجه اسیدی آب pH 6.5 تا ۷٫۵ را ترجیح می دهند. مانند سایر سخت پوستان، به دلیل خون هموسیانین، فلز مس و سایر ترکیبات این فلز برای آنها بسیار سمی و کشنده است. "میگوی آمانو" در نهرهای آب شیرین و مرداب ها جفت گیری می کند. میگوی ماده مانند سایر گونه های میگو آمادگی جفت گیری را با آزاد کردن فرومون در آب برای نرها اعلام می کند. تخم های بارور شده رها می شوند و مراحل لاروی را در آب شور و نمکی طی می کنند و به دریا می روند. لاروها پس از رسیدن به مرحله
نهایی رشد خود از دریا بازمی گردند و تا پایان عمر در آب شیرین می مانند. پرورش میگوی آمانو در اسارت بسیار دشوار است، با این حال، وقتی ماده ها فرومونهای جفت گیری را آزاد می کنند، هر نر که در یک مخزن قرار می گیرد شروع به شنا کردن دیوانه وار به دنبال ماده می کند. در اسارت. طبق منابع مختلف، "میگوی کاردینال" توسط تاکاشی آمانو در اوایل دهه ۱۹۸۰ به دنیای آکواریوم معرفی شد. آنها معمولاً در بیشتر آکواریوم ها نگهداری می شوند زیرا عمدتاً از جلبک تغذیه می کنند و در نتیجه وجود تعداد زیادی از این میگوها در آکواریوم به تمیزی آن کمک می کند. "Caridina multidentata" قبلاً برای آکواریومی ها با نام "Caridina japonica شناخته می شد" اما پس از مطالعه ای در سال ۲۰۰۶ "به Caridina multidentata" تغییر نام داد بسیاری از آکواریوم داران بر این باورند که میگوی آمانو می تواند فقط با اغذیه از جلبک ها در آکواریوم زنده مانده و رشد کند، اما اینطور نیست. رژیم غذایی میگوی آمانو باید حاوی جلبک های آکواریومی که با ویفر جلبک یا تکه های اسپیرولینا و گاهی اوقات پروتئین حیوانی به شکل گلوله، پولک یا دافنی منجمد یا زنده، میسیس و غیره تکمیل شود، تا بهترین ر
شد را داشته باشد. همچنین لازم است از وجود کلسیم در آب اطمینان حاصل شود، کلسیم برای سخت پوستان حیاتی است تا بتوانند اسکلت بیرونی خود را حفظ کنند.
پرواز شماره ۲۰۲ هواپیمایی آریانا یک پرواز هواپیمایی آریانا از بیروت، لبنان به مقصد نهایی کابل بود که در آن ۲۲ مسافر و ۵ خدمه حضور داشتند، در تاریخ ۲۱ نوامبر ۱۹۵۹ در بیروت دچار سانحه شد و ۲۶ نفر جان باختند. شرح واقعه. پرواز شماره ۲۰۲ خطوط هوایی آریانا افغان، داگلاس دی سی-۴، یک پرواز برنامه ریزی شده بین المللی از لبنان بود که به مقصد افغانستان با توقف های برنامه ریزی شده در فرودگاه مهرآباد، ایران و فرودگاه بین المللی قندهار، افغانستان عازم بود. دو دقیقه پس از برخاستن، هواپیما در تپه ای در آرامون در نزدیکی بیروت سقوط کرد. یک آتش سوزی کوچک در کابین کمی پس از سقوط رخ داد.
کَسِل سقوط می کند یک فیلم اکشن و دلهره آور آمریکایی محصول سال ۲۰۲۱ به نویسندگی اندرو کنائر و کارگردانی دولف لاندگرن است." "اسکات ادکینز، دولف لاندگرن، جیم چان دلر، کیم دلونگی و دیو هالز از بازیگران اصلی این فیلم هستند."" داستان. یک بیمارستان متروکه بنام «کَسِل» پس از دهه ها بی توجهی به آن، پر از دینامیت شده و قرار است فرو بپاشد. اما هیچ کس نمی داند که یک رهبر گنگستر، پیش از به زندان افتادن سه میلیون دلار پول نقد را درون این ساختمان مخفی کرده است. حالا سه گروه خود را به آب و آتش می زنند تا به این پول دست پیدا کنند و فقط ۹۰ دقیقه برای یافتن آن و بیرون آمدن از ساختمان فرصت دارند. انتشار. این فیلم در ۳ دسامبر ۲۰۲۱ در ایالات متحده اکران محدودی داشت. در ۲۸ دسامبر ۲۰۲۱ به صورت بلوری و ویدئو هنگام درخواست در دسترس قرار گرفت. بازخورد. این فیلم در سایت راتن تومیتوز دارای امتیاز ۸۳ و نمره ۵.۵ از ۱۰ است.
پرواز شماره ۵۰۲ لوفت هانزا یک پرواز لوفت هانزا از داکار، سنگال به مقصد نهایی ریو دو ژانیرو بود که در آن ۲۹ مسافر و ۱۰ خدمه حضور داشتند، در تاریخ ۱۱ ژانویه ۱۹۵۹ در ریو دو ژانیرو دچار سانحه شد و ۳۶ نفر جان باختند.
بودجهٔ لینک حساب کردن تمام بهره ها و اتلاف های توانی است که سیگنال ارتباطی در یک سامانه مخابراتی از فرستنده، از طریق یک محیط ارتباطی مانند امواج رادیویی، کابل، موجبر یا فیبر نوری، به گیرنده، تجربه می کند. معادله ای است که توان دریافتی از توان فرستنده را پس از تضعیف سیگنال ارسالی در اثر انتشار و همچنین بهره آنتن و خط تغذیه و سایر تلفات و تقویت سیگنال در گیرنده یا هر تکرارکننده ای که از آن عبور می کند را نشان می دهد. بودجهٔ لینک یک کمک طراح است که در طول طراحی یک سیستم ارتباطی برای تعیین توان دریافتی محاسبه می شود تا اطمینان حاصل شود که اطلاعات به طور قابل فهم با نسبت سیگنال به نویز کافی دریافت می شود. تغییرات تصادفی بهره کانال مانند محوشدگی با افزودن مقداری حاشیه بسته به شدت پیش بینی شده اثرات آن در نظر گرفته می شود. مقدار حاشیه مورد نیاز را می توان با استفاده از تکنیک های برابرسازی مانند تنوع آنتن یا پرش فرکانسی کاهش داد. یک معادله بودجهٔ لینک ساده به شکل زیر است: معادله. یک معادلهٔ بودجه پیوند شامل تمام این اثرات، که به صورت لگاریتمی بیان می شود، ممکن است به شکل زیر باشد: اولین آماتوری که به این هدف دست یافت
از ۲۵۰ استفاده کردمتر عرض آنتن او در خانه ساخته شده است.
میروسلاو مارینویچ (؛ زادهٔ ) فعال حقوق بشر و استاد دانشگاه اهل اتحاد جماهیر شوروی است. وی معاون رئیس دانشگاه کاتولیک اوکراین در لویو، فعال اجتماعی، یکی از بنیانگذاران عفو بین الملل اوکراین و یکی از اعضای مؤسس گروه هلسینکی اوکراین است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان برای شجاعت شده است. زندگی نامه. اوایل زندگی. مارینویچ در ۴ ژانویه ۱۹۴۹ در روستای کوماروویچی در ناحیه استاروسامبیرسکی در استان دروهوبیچ (اکنون استان لویو) به دنیا آمد. پدربزرگ او کشیش کلیسای کاتولیک یونانی اوکراین و خانواده او بسیار مذهبی بودند. در دروهوبیچ به دبیرستان رفت که با مدال طلا فارغ التحصیل شد. سپس به مدت یک سال به عنوان منشی در کارخانه دروهوبیچ مشغول به کار شد. در ۱۹۶۷، میروسلاو مارینویچ تحصیلات خود را در مؤسسه پلی تکنیک لویو آغاز کرد. در ۱۹۷۰هنگام تحصیل در مؤسسه علیه رژیم شوروی که از آرمان های کمونیسم حمایت نمی کرد سخن گفت. در نتیجه باعث شد برای اولین بار نزد کاگ ب برود. زندگی حرفه ای. در ۱۹۷۲ از پلی تکنیک لویو فارغ التحصیل شد و به عنوان مترجم انگلیسی در کارخانه ایوانو-فرانکیفسک «پوزیترون» مشغول به کار شد. در همان زمان او به دیدارهای
ش با مخالفان لویو و کی یف ادامه داد. در ۲۲ مه ۱۹۷۳ در کی یف حین گل گذاشتن در بنای یادبود تاراس شوچنکو توسط پلیس دستگیر و تفتیش شد. پس از آن او به ارتش شوروی اعزام شد، وی از ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۴ در وولوگدا به خدمت سربازی پرداخت. مارینویچ پس از پایان دوره خدمتش در ارتش، در ۱۹۷۴ به کی یف نقل مکان کرد. او به عنوان سردبیر فنی مجله پوچابووا شیلا (دبستان) و در انتشارات تخنیکا مشغول به کار شد، اما از آنجا به دستور کاگ ب اخراج شد. مدتی بیکار بود. قبل از دستگیری، اقدام به تبلیغ و چسباندن پوستر روی دیوار کرد. دوران زندان. در ۱۹۷۶ مارینویچ با میکولا ماتوسوویچ آشنا شد و پس از ان به عنوان یکی از اعضای مؤسس گروه هلسینکی اوکراین درآمد. از آن زمان، او بارها توسط پلیس در کی یف و سرپوخوف بازداشت شد. در دروهوبیچ بازجویی شد، او دائماً مورد تهدید قرار می گرفت. سرانجام، در ۲۳ آوریل ۱۹۷۷ مارینویچ و ماتوسوویچ به دلیل عضویتشان در گروه به دلیل تحریک و تبلیغات ضد شوروی دستگیر شدند. در محاکمه و صدور حکم، او هرگونه اتهامی را انکار کرد. پس از ۱۱ ماه سرانجام به او حکم داده شد و به حداکثر مجازات شامل ۷ سال کار شاقه در اردوگاه های امنیتی و ۵ سال تبعی
د محکوم شد. مارینویچ در اردوگاه پرم وی اس -۳۸۹/۳۶–۲ در منطقه پرمسکایا دوران کار اجباری را گذراند. او در اردوگاه تمامی اقدامات حقوق بشری ممکن را انجام داد، اعتصاب غذا کرد، از جمله یک تظاهرات ۲۰ روزه در اردوگاه را به پیش برد. در تمام مدت او مجازات می شد. در ۱۹۷۸، عفو بین الملل مارینویچ را به عنوان یک زندانی عقیدتی تحت حمایت خود گرفت. از آوریل ۱۹۸۴، مارینویچ به روستای سارالژین در ناحیه اویل در منطقه آق تپه قزاقستان تبعید شد و در آنجا به عنوان نجار به کار پرداخت. او با لیوبا خینه ازدواج کرد. همسرش برای تبعید نزد او نقل مکان کرد. فعالیت های بعدی. در ۱۹۸۷، او به غرب اوکراین بازگشت و در یک پالایشگاه نفت در دروهوبیچ مشغول به کار شد. او همچنین به عنوان خبرنگار در روزنامه محلی هالیتسکا زوریا (ستاره هالیچ؛ اوکراینی: Галицька Зоря) به کار پرداخت. همچنین در ۱۹۹۱ مارینویچ اولین گروه عفو بین الملل را در اتحاد جماهیر شوروی تأسیس کرد و تا سال ۱۹۹۶ به عنوان رئیس آن خدمت کرد. وی از ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷ به عنوان رئیس کمیته ملی نیز خدمت کرد. از ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۷ مارینویچ به عنوان مدیر مؤسسه دین و جامعه آکادمی الهیات لویو (که بعداً دانشگاه کات
ولیک اوکراین شد) خدمت کرد، و عضو انجمن علمی الهیات اوکراین بود. از ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵ مارینویچ به عنوان معاون رئیس دانشگاه کاتولیک اوکراین برای امور خارجی خدمت کرد. از ۲۰۰۷ او رئیس مؤسسه دین و جامعه، دانشگاه کاتولیک اوکراین است. در ۲۰۱۰ مارینویچ رئیس مرکز اوکراین بین المللی شد و تا کنون به عنوان رئیس افتخاری آن خدمت می کند. جوایز. از جمله جوایزی که میروسلاو مارینویچ به دست آورد شامل جایزه ای از مجله سوچاسنیست ("مدرنیته") برای گزارش علوم سیاسی به خاطر کتاب "تاوان کمونیسم" (۱۹۹۳) دریافت کرد، جایزه والری مارچنکو را از اداره اوکراین-آمریکایی برای حمایت از حقوق بشر برای بهترین اثر دریافت کرد. نشریه حقوق بشر (۱۹۹۵)، مدال ولادیمیر ژابوتینسکی برای ارتقای درک بین قومی از جامعه اوکراین و اسرائیل (۱۹۹۹)، جایزه بشردوستانه سرجیو ویرا د ملو (۲۰۱۳)، و مدال آزادی ترومن-ریگان (۲۰۱۴)).
استونی یکی از کوچک ترین جوامع مسلمان در اروپا را دارد. بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۱، تعداد افرادی که در استونی به اسلام اعتقاد داشتند، ۱۵۰۸ نفر بود که معادل ۰/۱۴ درصد از کل جمعیت بود. در استونی مسجد وجود ندارد و به همین دلیل مرکز اسلامی استونی به جای مسجد به کار گرفته می شود. جمعیت شناسی. بر اساس برآوردهای سال های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۱، تقریباً ۱۰٬۰۰۰ مسلمان در استونی زندگی می کنند. بزرگ ترین گروه های مسلمان در استونی متشکل از تاتارها (که اصالتاً اهل میشار هستند) و آذری ها هستند. همچنین تعداد کمتری از مسلمانان متعلق به اقوام بومی (افرادی که به اسلام گرویده اند) وجود دارد. اکثر مسلمانان در استونی سنی هستند به جز آذری ها که شیعه اند. تاریخ. اولین حضور مستند مسلمانان در استونی زمانی رخ داد که سربازان مسلمان امپراتوری روسیه در طول جنگ لیوونی در قرن شانزدهم وارد استونی شدند. اولین مسلمانان واردشده به استونی، عمدتاً تاتارهایی بودند که پس از خدمت سربازی در ارتش روسیه (پس از فتح استونی و لیوونی در ۱۷۲۱) از خدمت در ارتش رهایی یافته بودند. از سال ۱۸۶۰، جامعه تاتارها فعالیت های اسلامی شان را آغاز کردند، و مرکز آن در شهر ناروا بود. گر
چه برخی نیز در تالین و تارتو ساکن شده بودند. تاتارها مغازه هایی باز کردند و به تجارت مشغول شدند. در سال ۱۹۴۰، شوروی فعالیت های اسلامی را در استونی قدغن نمود و ساختمان هایی که نماز جماعت در آنها برگزار می شد در طول جنگ جهانی دوم (در سال ۱۹۴۴) ویران شدند. اکثریت قریب به اتفاق مسلمانان در طول اشغال استونی توسط شوروی بین سال های ۱۹۴۰ تا ۱۹۹۱ لز استونی مهاجرت کردند. جامعه مسلمان در استونی صبور و از نظر سیاسی میانه رو در نظر گرفته می شوند. در استونی، سنی ها و شیعیان به طور مشترک عبادت می کنند؛ درحالی که چنین کاری در جهان اسلام چندان معمول نیست.
مدرسه سرای تاش مدرسه ای در میانهٔ تاریخی شهر بخاراست که در سده هجدهم میلادی در زمان فرمانروایی نمایندگان دودمان ازبکستانی اشترخانیان (یعنی منغیتها) ساخته شد و در کویِ کوکلداش، خیابان سمرقند جای دارد. این سازهٔ معماری که در فهرست ملی «میراث فرهنگی و مادی ازبکستان» نیز گنجانده شده است، امروزه جایگاه برپایی یک نمایشگاه گردشگری است. ساختمان سرای تاش تا به امروز در وضعیت بسیار بدی مانده و بهسازی نشده است. در سال ۲۰۱۰ برنامهٔ دولتی ای برای پژوهش، برچیدن بخش های اضطراری، استوارسازی و بازسازی مدرسه پیش بینی شده بود.
المپ آگوادو (۳ فوریه ۱۸۲۷–۲۵ اکتبر ۱۸۹۴) عکاس و جامعه شناس فرانسوی-اسپانیایی بود که عمدتاً در دهه های ۱۸۵۰ و ۱۸۶۰ فعال بود. یکی از چندین عکاس اولیه که این تمرین را از گوستاو لوگره آموخت، آگوادو پیشگام تعدادی از فرآیندهای عکاسی، از جمله عکس های کارت ویزیت (سی دی وی) و فرآیندهای بزرگ نمایی عکاسی بود. او همچنین یکی از اعضای بانفوذ انجمن عکاسی فرانسه در سال ۱۸۵۴ بود. زندگی نامه. آگوادو در سال ۱۸۲۷ در پاریس متولد شد و دومین پسر مارکیز اسپانیایی الاصل الکساندر آگوادو (۱۷۸۴–۱۸۴۲) و ماریا دو کارمن ویدوآر مورنو بود. الکساندر آگوادو در طول جنگ شبه جزیره (۱۸۰۸–۱۸۱۴) از حامیان ژوزف بناپارت بود. پس از جنگ، او به پاریس تبعید و به یکی از ثروتمندترین بانکداران فرانسه تبدیل شد. در دهه های ۱۸۲۰و ۱۸۳۰، او برای یک سری وام ها مذاکره کرد که اسپانیا را از ورشکستگی نجات داد و فردیناند هفتم پادشاه اسپانیا به او لقب "Marquis de las Marismas del Guadalquivir" (مارکیز مرداب های گوادالکیویر) را اعطا کرد. پس از مرگ او، پسرانش، از جمله المپ، ثروت قابل توجهی را به ارث بردند. در اواخر دهه ۱۸۴۰، آگوادو عکاسی را از عکاس پیشگام فرانسوی گوستاو ل
و گری فرا گرفت. از استودیوی او در میدان واندوم، او ابتدا با داگرئوتایپ کار می کرد، اما در اوایل دهه ۱۸۵۰، در حال آزمایش با سایر فرآیندهای عکاسی، یعنی کاغذ نگاتیو و کلودیون روی شیشه بود. در سال ۱۸۵۴، او و ادوارد دلسرت روش چاپ کارتن را به عنوان راهی برای افزودن پرتره به کارت های ویزیت توسعه دادند (این فرایند توسط یوژن دیسدری در اواخر همان سال به ثبت رسید). مانند لو گری، آگوادو به تعدادی از دوستان خود، از جمله کامیل سیلوی، عکاسی را آموزش داد. آگوادو یکی از اعضای سازمان عکاسی اولیه فرانسه، انجمن هلیوگراف، در اوایل دهه ۱۸۵۰ بود. این سازمان در دهه های بعدی در توسعه و ترویج عکاسی در فرانسه تأثیرگذار بود. آگوادو در طول دهه های ۱۸۵۰ و ۱۸۶۰ اغلب به عنوان داور برای نمایشگاه های انجمن خدمت می کرد. آگوادو یک چهره مکرر در دربار امپراتور ناپلئون سوم بود و از امپراتور و همسرش یوجنیی د مونتییو عکس می گرفت. عکس های آگوادو در این دوره شامل تعدادی پرتره صحنه سازی شده بود که آداب و رسوم و عادات اشراف امپراتوری دوم را مورد تمسخر قرار می داد. در پایان دهه ۱۸۶۰، آگوادو تا حد زیادی علاقه خود را به عکاسی از دست داد و در دهه های بعدی ع
کس های کمی تولید کرد. او در سال ۱۸۹۴در کومپین درگذشت. برادر کوچک المپ به نام اونسیپه، نیز یک عکاس بود، و آن دو در تعدادی از پروژه های عکاسی با یکدیگر همکاری کردند. برادرزاده المپ آگوادو، هنری تنره، نقاش مشهور اوایل قرن بیستم بود. آثار. بیشتر عکس های آگوادو شامل مناظر (به ویژه درختان، رودخانه ها و صحنه های شبانی) و پرتره است.
ستوده فروتن فعال و دانش آموز اهل هرات، افغانستان است. او در سال ۲۰۲۱ در فهرست ۲۵ زن تأثیرگذار جهان روزنامهٔ "فایننشال تایمز" قرار گرفت. زندگی نامه. ستوده در سال ۱۳۸۵ شمسی در هرات، در یک خانواده تحصیل یافته متولد شد. در سال ۱۳۹۱ وارد کلاس اول ابتدایی شد. او از اول کودکی پیش از این که محصل شود، استعداد بسزایی در شعر خوانی و سخنرانی داشت. در این چند سال اخیر در برنامه مختلف تلویزیونی نیز حضور گسترده و فعال دارد. وی در سال ۱۳۹۶ در همکاری با بنیاد خیریه نبی الرحمت، به صورت رسمی به تدریس در کلاس های فن سخنرانی و سواد آموزی پرداخت. بزرگ ترین برنامه این دانش آموز هراتی «جشن مهربانی ها» است که سالانه با اشتراک ۲ هزار کودک در هرات برگزار می شود. در سال ۱۳۹۷ به شبکه تلویزیونی خصوصی الغیاث، به عنوان مجری برنامه کودک، پیوست. همچنان به عنوان رضاکار با بنیاد خیریه پیر هرات همکار است.
هفدهمین جوایز گزینش منتقدان در ۱۲ ژانویه ۲۰۱۲ در هالیوود پالادیوم، برای تقدیر از بهترین دستاوردهای فیلم سازی ۲۰۱۱ برگزار شد. پخش مراسم بر عهدهٔ وی اچ وان بود و راب هیوبل و پل شیر میزبان مراسم بودند. نامزدها در تاریخ ۱۳ دسامبر ۲۰۱۱ اعلام شدند. برندگان و نامزدها. جایزه جوئل سیگل. شان پن جایزهٔ موسیقی+فیلم. مارتین اسکورسیزی
ولادیمیر نمشیلوف (؛ زادهٔ ) شناگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال برنز شده است.
تام پونتینگ (؛ زادهٔ ) شناگر اهل کانادا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۴ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده است.
رابرت کیوساک (؛ زادهٔ ) شناگر اهل استرالیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
راب وودهاوس (؛ زادهٔ ) شناگر اهل استرالیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۷ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
&lt;templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt; روزها / شب ها یک آلبوم دو ترانه ای چند آهنگه اثر تهیه کننده موسیقی و دی جی سوئدی آویچی است. در ۱ دسامبر ۲۰۱۴ از طریق لیبل PRMD منتشر شد. این آلبوم شامل دو تک آهنگ اصلی است: "روزها (ترانه آویچی) " و "شب ها (ترانه آویچی)". نسخه ویرایشی وینیل آلبوم برای فروشگاه آثار روز در سال ۲۰۱۵ منتشر شد که محدود به ۱۳۰۰ نسخه بود. این نسخه شامل تمام میکس های توسعه یافته بیت پورت و ریمیکس های آلبوم "روزها / شب ها: ریمیکس ها بود."
اولیور لامپه (؛ زادهٔ ۹ آوریل ۱۹۷۴) شناگر اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده است.
اریک هوشتاین (؛ زادهٔ ) شناگر اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
پاتریشیا نوال (؛ زادهٔ ) شناگر اهل کانادا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۴ مدال نقره، ۷ مدال برنز شده است.
لیز مکی (؛ زادهٔ ) شناگر اهل استرالیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده است.