Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سنگ بنای حقوق زنان در بحرین طی اصلاحات سیاسی که توسط ملک حمد آغاز شد، شکلی حقوقی و قانونی به خود گرفت به طوری که زنان برای اولین بار پس از اصلاح قانون اساسی در سال ۲۰۰۲، حق رای و نامزدی در انتخابات ملی را به دست آوردند. گسترش حقوق سیاسی برابر با یک انگیزه آگاهانه برای ارتقای زنان به سمت های حکومتی در داخل دولت همراه بوده است مشارکت سیاسی. اقدام در اعطای رأی به زنان در سال ۲۰۰۲ بخشی از چندین اصلاحات سیاسی گسترده بود که منجر به تأسیس پارلمانی با انتخاب دموکراتیک و آزادی زندانیان سیاسی شد. قبل از سال ۲۰۰۲، زنان هیچ حقوق سیاسی نداشتند و نه می توانستند در انتخابات شرکت کنند و نه به عنوان نامزد شرکت کنند. با این حال، ابهاماتی نسبت به گسترش حقوق سیاسی در بخش هایی از جامعه بحرین وجود داشت، به ویژه از سوی خود زنان، به طوری که ۶۰ درصد از زنان بحرینی در سال ۲۰۰۱ با اعطای حق رأی به زنان مخالفت کردند. اگرچه بسیاری از زنان در سال ۲۰۰۲ در هر دو انتخابات شهرداری و پارلمانی به عنوان نامزد شرکت کردند، اما هیچ یک به عنوان نامزد انتخاب نشدند. در لیست احزاب اسلام گرا مانند جمعیت وفاق ملی، جامعه اسلامی المنبر و جمعیت الاصاله هیچ ن
امزد زنی وجود نداشت. در پی عملکرد ضعیف نامزدهای زن در انتخابات پارلمانی، شش زن از جمله یک مسیحی به عضویت مجلس شورای اسلامی در مجلس شدند. در سال ۲۰۰۴، بحرین اولین وزیر زن خود، دکتر نادی حفاظ را به سمت وزیر بهداشت منصوب کرد و در سال ۲۰۰۵، فاطمه آلبالوشی، دومین وزیر زن به کابینه دولت راه یافت. همچنین در همین سال هدی عزرا نونو، یک فعال یهودی، که از سال ۲۰۰۴ ریاست انجمن دیده بان حقوق بشر بحرین را بر عهده داشت و علیه برقراری مجدد مجازات اعدام در بحرین مبارزه می کرد، نیز به عضویت مجلس شورا اسلامی بحرین راه یافت. در آوریل ۲۰۰۵، الیس سمعان، عضو شورا، اولین زنی بود که ریاست یک جلسه پارلمانی در جهان عرب را برعهده داشت. در ژوئن ۲۰۰۶، بحرین به عنوان رئیس مجمع عمومی سازمان ملل انتخاب شد و حیا راشید آل خلیفه را به عنوان رئیس مجمع منصوب کرد و او را به اولین زن خاورمیانه و سومین زن در تاریخ تبدیل کرد که این سمت را بر عهده گرفت. شیخه حیا یک وکیل برجسته بحرینی و مدافع حقوق زنان است که در زمان تغییر برای سازمان جهانی این سمت را بر عهده خواهد گرفت. کوفی عنان، دبیرکل سازمان ملل متحد دربارهٔ او گفت: «دیروز با او ملاقات کردم و او را
بسیار تأثیرگذار دیدم. همه کشورهای عضو مصمم به همکاری با او و حمایت از او هستند و من فکر می کنم که او جنبش جدیدی به کار در اینجا خواهد داد.» تعدادی از فعالان حقوق زنان به تنهایی در بحرین به شخصیت های سیاسی تبدیل شده اند یا حتی به رسمیت شناخته شده اند، مانند غاده جمشیر که در ماه می توسط مجله فوربس به عنوان یکی از " ده زن قدرتمند و موثر جهان عرب " معرفی شد. ۲۰۰۶. غاده جمشیر، برجسته ترین فعال حقوق زنان در بحرین اصلاحات دولت را «مصنوعی و حاشیه ای» خوانده است. انتخابات ۲۰۰۶. هجده نامزد زن در انتخابات عمومی بحرین در سال ۲۰۰۶ شرکت کردند. اکثر کاندیداهای زن برای احزاب چپ یا به عنوان مستقل نامزد شدند، بدون اینکه هیچ حزب اسلام گرا توسط یک زن نمایندگی شود، اگرچه حزب سلفی الاصاله تنها گروهی بود که علناً با نامزدی زنان در انتخابات پارلمانی مخالفت کرد. از میان نامزدها تنها یک نامزد، لطیفه الگاود، برنده شد. در مورد او به طور پیش فرض قبل از رای گیری پس از اینکه دو رقیب او در حوزه انتخابیه او از رقابت کنار رفتند. قانون. هیچ قانون واحدی در بحرین وجود ندارد که مواردی مانند طلاق و حضانت فرزند را تحت پوشش قرار دهد، به طوری که قضا
ت شرعی در چنین مواردی اختیاراتی محدود دارند. در نوامبر ۲۰۰۵، شورای عالی زنان بحرین در اتحاد با دیگر فعالان حقوق زنان، کمپینی را برای تغییر قانون در این خصوص آغاز کرد. این کمپین به سازماندهی تظاهرات، نصب پوسترها در سراسر بحرین و انجام یک سری مصاحبه های رسانه ای دست زد. با این حال، تغییر قانون با رهبری حزب اسلامگرای شیعه، الوفاق با مقاومت مواجه شد که منجر به یک رویارویی سیاسی بزرگ با فعالان حقوق زنان شد. حزب الوفاق می گفت نه نخست وزیر منتخب مجلس نمایندگان و نه دولت اختیار تغییر این قانون را ندارند زیرا این اصول حقوقی می تواند سخنان خدا را اشتباه تفسیر نماید و حق تغییر این قانون تنها وظیفه رهبران دینی می باشد.
اوخاتی (به لاتین: Ukhati) یک منطقهٔ مسکونی در گرجستان است که در شهرداری کازبگی واقع شده است. اوخاتی ۰ نفر جمعیت دارد و ۲٬۲۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
زاکاگوری (به لاتین: Zakagori) یک روستا در گرجستان است که در شهرداری کازبگی واقع شده است. زاکاگوری ۰ نفر جمعیت دارد و ۲٬۲۴۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
زمو اوکروکانا (به لاتین: Zemo Okrokana) یک منطقهٔ مسکونی در گرجستان است که در متسختا-متیانتی واقع شده است. زمو اوکروکانا ۰ نفر جمعیت دارد و ۲٬۰۸۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مارگوریت دوراند (به فرانسوی: Marguerite Durand) (زاده ۲۴ ژانویه ۱۸۶۴ – درگذشته ۱۶ مارس ۱۹۳۶) هنرپیشه صحنه، روزنامه نگار، و از حق رأی های برجسته فرانسوی (سافرجت) بود. او روزنامه خود را تأسیس کرد و در انتخابات شرکت کرد. او همچنین به داشتن یک شیر خانگی معروف است. به دلیل کمک های او به جنبش حق رأی زنان در فرانسه، کتاب مقدس مارگریت دوراند به افتخار او نامگذاری شد. او در طول زندگی و فعالیت خود مجموعه عظیمی از مقالات را گردآوری کرد که در سال ۱۹۳۱ به دولت داد. سال بعد، کتابخانه مارگوریت دوراند در پاریس افتتاح شد و هنوز به عنوان یک کتابخانه عمومی تخصصی که توسط سیستم کتابخانه شهرداری پاریس اداره می شود، فعالیت می کند. روزنامه دیوراند که منحصراً توسط زنان اداره می شود، از حقوق زنان از جمله پذیرش در کانون وکلا و مدرسه هنرهای زیبا دفاع می کرد. همچنین سرمقاله های آن خواستار اجازه نام بردن زنان به لژیون افتخار و شرکت در مناظرات پارلمانی شدند. این شامل تلاش دیورند برای سازماندهی نامزدهای زن برای انتخابات مجلس، بعداً در سال ۱۹۱۰ بود. در نمایشگاه جهانی ۱۹۰۰ در پاریس، او کنگره حقوق زنان را سازمان داد. دوراند علاوه بر ایجاد یک ا
قامتگاه تابستانی برای روزنامه نگاران زن در پیرفوندز در منطقه پیکاردی، به فعالیت برای زنان کارگر روی آورد و به سازماندهی چندین اتحادیه کارگری کمک کرد.
زنان در ایتالیا به نقش زنان در کشور ایتالیا می پردازد. وضعیت حقوقی و اجتماعی زنان ایتالیایی در طول دهه های گذشته دستخوش دگرگونی ها و تغییرات سریع شده است. این تغییرات شامل قوانین خانواده، تصویب اقدامات ضد تبعیض، و اصلاحات در قانون جزایی به ویژه در مورد جنایات خشونت علیه زنان است. تاریخ. "برای دوره روم، زنان در روم باستان را ببینید." زنان در ایتالیای پیشامدرن. در طول قرون وسطی، زنان ایتالیایی دارای قدرت و منابع اجتماعی بسیار کمی تلقی می شدند، اگرچه برخی از زنان موقعیت های حاکمیتی را از پدران خود به ارث برده بودند (مانند ماتیلد کانوسا). زنان تحصیل کرده تنها در صومعه های مذهبی مانند کلر آسیسی و کاترین سیه نا می توانستند فرصت های رهبری را پیدا کنند. در قرن هجدهم، روشنگری برای اولین بار به زنان ایتالیایی (مانند لورا باسی، کریستینا روکاتی، آنا موراندی مانزولینی، و ماریا گاتانا آگنسی) امکان شرکت در زمینه های مختلف علوم و ریاضیات را داد. سوپرانوهای ایتالیایی و "پرایم دان" همچنان در سراسر اروپا مشهور بودند، مانند ویتوریا تسی، کاترینا گابریلی، لوکرزیا آگیاری و فاستینا بوردونی. از دیگر زنان برجسته این دوره می توان به نق
اش معروف ایتالیایی روزالبا کریرا و ماریا مارگریتا گریمانی به عنوان آهنگساز اشاره کرد. زنان ریسورجیمنتو. عصر ناپلئون و ریسورجیمنتو ایتالیایی برای اولین بار به زنان ایتالیایی فرصتی برای مشارکت سیاسی ارائه دادند. در سال ۱۷۹۹ در ناپل، شاعر ایتالیایی Eleonora Fonseca Pimentel به عنوان یکی از قهرمانان جمهوری پارتنوپه اعدام شد. در اوایل سده نوزدهم، برخی از تأثیرگذارترین سالن هایی که میهن دوستان، انقلابیون و روشنفکران ایتالیایی در آن گردهمایی می کردند مانند بیانکا میلسی موژون، کلارا مافی، کریستینا تریولزیو دی بلژیوجوسو و آنتونیتا دی پیس توسط زنان اداره می شدند. برخی از زنان حتی خود را در میدان نبرد متمایز کردند، مانند آنیتا گاریبالدی (همسر جوزپه گاریبالدی)، روزالیا مونتماسون (تنها زنی که به اکسپدیشن هزاران پیوست)، جوزپینا وادالا، که همراه با خواهرش پائولینا رهبری یک ضد جنگ را بر عهده داشت. شورش بوربن ها در مسینا در سال ۱۸۴۸ و جوزپا بولونیارا کالکاگنو، که به عنوان یک سرباز در آزادی سیسیل توسط گاریبالدی جنگید. جمهوری ایتالیا (۱۹۴۵–تا اکنون). پس از جنگ جهانی دوم، به زنان حق رای در انتخابات ملی و انتخاب شدن در مناصب دولت
ی داده شد. قانون اساسی جدید ایتالیا در سال ۱۹۴۸ تأیید کرد که زنان از حقوق برابر برخوردار هستند. با این حال، تا دهه ۱۹۷۰ بود که زنان در ایتالیا با معرفی قوانین تنظیم کننده طلاق (۱۹۷۰)، سقط جنین (۱۹۷۸)، و تصویب قانون جدید خانواده در سال ۱۹۷۵ به دستاوردهای بزرگی دست یافتند. از زنان مشهور آن دوره می توان به سیاستمدارانی چون نیلده یوتی، تینا آنسلمی و اما بونینو اشاره کرد. بازیگران آنا مگنانی، سوفیا لورن و جینا لولوبریجیدا. سوپرانو رناتا تبالدی ; رقصنده باله کارلا فراچی ; طراح صحنه و لباس میلنا کانونرو ; زنان ورزشکار سارا سیمونی، دبورا کامپاگنی، والنتینا وزالی و فدریکا پلگرینی؛ نویسندگان ناتالیا گینزبورگ، السا مورانته، آلدا مرینی و اوریانا فالاچی. معمار گائه اولنتی ; ریتا لوی مونتالچینی، دانشمند و برنده جایزه نوبل ۱۹۸۶. اخترفیزیکدان مارگریتا هک ; فضانورد سامانتا کریستوفورتی؛ النا کاتانئو، متخصص داروسازی؛ و فابیولا جیانوتی، مدیر کل سرن زمان حال. امروزه زنان از حقوق قانونی مشابه مردان در ایتالیا برخوردارند و عمدتاً فرصت های شغلی، کسب و کار و تحصیلات مشابهی دارند. سقط جنین. نرخ مرگ و میر مادران در ایتالیا ۴ مرگ در هر
۱۰۰۰۰۰ تولد زنده (تا سال ۲۰۱۰) است که یکی از پایین ترین ها در جهان است. میزان ابتلا به بیماری ایدز تنها ۰٫۳٪ از بزرگسالان ۱۵ تا ۴۹ ساله را براساس برآوردهای سال ۲۰۰۹ شامل می شود. ازدواج و خانواده. طلاق در ایتالیا در سال ۱۹۷۰ قانونی شد. اخذ طلاق در ایتالیا هنوز یک فرایند طولانی و پیچیده است و قبل از اعطای آن مستلزم یک دوره جدایی قانونی است، اگرچه دوره جدایی در سال ۲۰۱۵ کاهش یافته است. زنای محصنه در سال ۱۹۶۹، پس از آنکه دادگاه قانون اساسی ایتالیا این قانون را خلاف قانون اساسی رد کرد، جرم زدایی شدند، زیرا این قانون علیه زنان تبعیض آمیز بود. در سال ۱۹۷۵، قانون شماره ۱۵۱/۱۹۷۵ برابری جنسیتی در ازدواج را پیش بینی کرد و سلطه قانونی شوهر را لغو کرد. آموزش. زنان در ایتالیا معمولاً نتایج بسیار مطلوبی دارند و عمدتاً در تحصیلات متوسطه و عالی بهتر هستند. از زمان معجزه اقتصادی ایتالیا، نرخ باسوادی زنان و همچنین ثبت نام در دانشگاه ها به طور چشمگیری در ایتالیا افزایش یافته است. نرخ باسوادی زنان فقط اندکی کمتر از مردان است در سال ۲۰۱۱، نرخ باسوادی ۹۸٫۷٪ برای زنان و ۹۹٫۲٪ برای مردان بود. شصت درصد از فارغ التحصیلان دانشگاه های ای
تالیا زن هستند و زنان در تمام موضوعات دانشگاهی، از جمله ریاضیات، فناوری اطلاعات و سایر حوزه های فناوری که معمولاً توسط مردان اشغال می شود، نمایندگی عالی دارند. کار. استانداردها در محل کار عموماً از کیفیت بالایی برخوردار بوده و حرفه ای هستند، اما به خوبی آموزش نیستند. احتمال شاغل شدن یک زن عمدتاً به مدرک تحصیلی او مربوط می شود و ۸۰ درصد زنان فارغ التحصیل از دانشگاه به دنبال کار می روند. زنان در ایتالیا با تعدادی چالش روبرو هستند. اگرچه نقش های جنسیتی مانند گذشته سختگیرانه نیست، اما سوء استفاده جنسی و خانگی هنوز در ایتالیا بسیار رایج است. زنان به طور متوسط ۳٫۷ ساعت بیشتر از مردان کارهای خانه را انجام می دهند. مردان اکثریت پارلمان را تشکیل می دهند، اما بیش از یک سوم کرسی ها در اختیار زنان است. حدود ۳۶ درصد، نرخی بالاتر از کشورهایی مانند هلند و آلمان و همچنین میانگین نرخ اتحادیه اروپا که ایتالیا را به هشتمین کشور تبدیل می کند. علاوه بر این، زنان در ایتالیا به اندازه کافی در نیروی کار حضور ندارند، زیرا ایتالیا یکی از پایین ترین نرخ های اشتغال زنان در کشورهای اتحادیه اروپا را دارد. نرخ اشتغال زنان (برای سنین ۱۵ تا
۶۴ سال) ۴۷٫۸ درصد (در سال ۲۰۱۵)، در مقایسه با ۶۶٫۵ درصد برای مردان است. هنوز هم انتظار می رود که بسیاری از زنان در خانه بمانند و از خانه و فرزندان مراقبت کنند، برخلاف دریافت حقوق و نان آور خانه، و تعداد کمی از پست های مدیریتی در اختیار زنان است. علاوه بر این، استانداردها و انتظارات نابرابر برای معدود زنانی که واقعاً آن را به یک محیط حرفه ای تبدیل می کنند، وجود دارد. طبق قانون نمی توان زنان را به دلیل بارداری اخراج کرد، زیرا در ۲۶ مارس ۲۰۰۱ فرمان تقنینی شماره ۱۵۱ برای حمایت از زنان باردار در محل کار منتشر شد. یک رویه بدنام در ایتالیا در گذشته «استعفای سفید» ("dimise in bianco") بود، که به موجب آن از کارمندان زن به عنوان شرط استخدام یا ارتقای شغلی خواسته می شد که اوراق استعفای بدون تاریخ را امضا کنند، که توسط کارفرمایی که تاریخ را روی آنها اضافه کرده بود، نگهداری می کرد. زمانی که زن باردار بود تا در آن تاریخ «استعفا» دهد. با این حال، این عمل، که غیرقانونی است، به طور خاص بر زنان تأثیر نمی گذارد، زیرا قبلاً برای کارفرمایان مرد و زن انجام می شد. قانونگذاران ایتالیایی برای حمایت بیشتر از زنان تلاش می کنند تا کلیشه
های جنسیتی را بشکنند و به نیروی کار بپیوندند، اما تغییر کامل فرهنگی کند است. با این وجود، نسبت زنان در نیروی کار در سال های اخیر افزایش یافته است: طبق گزارش بانک جهانی، در سال ۱۹۹۰ زنان ۳۶٫۳ درصد از نیروی کار را تشکیل می دادند، در حالی که تا سال ۲۰۱۶ آنها ۴۲٫۱ درصد را تشکیل می دادند. فرهنگ و جامعه. امروزه استقبال فزاینده ای از برابری جنسیتی وجود دارد و زنانی که شغل پیدا کنند و به دانشگاه بروند آزادی عمل بیشتری دارند. با این حال، در برخی از بخش های جامعه، زنان هنوز به عنوان زنان خانه دار و مادر تصور می شوند که در حقیقت بیکاری زنان بالاتر از میانگین اتحادیه اروپا نیز منعکس می شود. باورها در مورد رفتار اجتماعی مناسب زنان به طور سنتی تأثیر بسیار شدیدی بر نهادهای دولتی داشته است، و مدت هاست که بر این باور بوده اند که «عزت» زن مهم تر از رفاه اوست. تا دهه ۱۹۷۰، از قربانیان تجاوز اغلب انتظار می رفتند و مجبور می شدند با متجاوز خود ازدواج کنند. در سال ۱۹۶۵، فرانکا ویولا، یک دختر ۱۷ ساله اهل سیسیل، با امتناع از ازدواج با مردی که او را ربوده و به او تجاوز کرده بود، هیجانی ایجاد کرد. او با امتناع از این «ازدواج احیا کنند
ه» با مجرم، برخلاف هنجارهای اجتماعی سنتی آن زمان که چنین راه حلی را دیکته می کرد، عمل کرد. تا سال ۱۹۸۱، خود قانون جزا با تبرئه متجاوز که با قربانی خود ازدواج کرده بود، از این عمل حمایت می کرد. حادثه فرانکا ویولا به فیلمی به نام "زیباترین همسر" تبدیل شد. در ۲۰ مارس ۲۰۰۰، زمانی که دادگاه عالی تجدیدنظر (از طریق حکم) در تمام سواحل عمومی و استخرهای شنا در سرتاسر ایتالیا (مگر در مواردی که قوانین آئین نامه ای منطقه، استان یا شهرداری طور دیگری مشخص شده باشد) برهنه بودن زنان به طور رسمی (در زمینه غیرجنسی) قانونی شد. قانون شماره ۳۵۵۷ مشخص کرد که قرار گرفتن در معرض دید سینه زن برهنه، پس از چندین دهه، یک «رفتار پذیرفته شده عمومی» تلقی می شود، و بنابراین، «به لباس اجتماعی وارد می شود». در زمان های اخیر رسانه ها، به ویژه برنامه های تلویزیونی، به ترویج کلیشه های جنسیتی متهم شده اند. در سال ۲۰۱۷، یکی از برنامه های گفتگوی تلویزیونی دولتی پس از اتهاماتی مبنی بر ترویج دیدگاه های تبعیض آمیز نسبت به زنان لغو شد. خشونت علیه زنان. در سال ۲۰۲۰، آمار نشان داد که از هر ۱۰ قتل زنان، ۸ نفر توسط شریک فعلی یا قبلی به قتل رسیده اند. یک سوم
زنان در معرض خشونت قرار گرفتند. از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۲، ۲۲۰۰ زن کشته شدند و ۷۵ درصد آنها توسط شریک سابق یا فعلی به قتل رسیدند. این نشان دهنده حدود یک قتل در هر دو روز بود. یک گزارش سازمان ملل در سال ۲۰۱۲ اشاره کرد که ۹۰ درصد از زنانی که در ایتالیا مورد تجاوز جنسی قرار گرفته اند یا مورد آزار قرار گرفته اند، این جنایت را به پلیس گزارش نکرده اند.
مسابقه آواز یوروویژن ۲۰۲۲ شصت و ششمین دوره مسابقه آواز یوروویژن است. قرار است پس از پیروزی این کشور در مسابقه ۲۰۲۱ با آهنگ «زیتی ا بونی» از مانسکین در تورین ایتالیا برگزار شود. این مسابقه که توسط اتحادیه پخش برنامه های اروپایی (EBU) و پخش کننده رادیو تلویزیون ایتالیا (RAI) برگزار می شود، در پالا آلپیتور برگزار می شود و شامل دو نیمه نهایی در ۱۰ و ۱۲ می و یک فینال در ۱۴ می ۲۰۲۲ خواهد بود. این سه برنامه زنده توسط مجری تلویزیون ایتالیایی الساندرو کاتلان، خواننده لورا پاوسینی و خواننده بریتانیایی لبنانی میکا برگزار خواهد شد. این سومین باری خواهد بود که ایتالیا میزبان این مسابقه است (که قبلاً میزبانی نسخه ۱۹۶۵ در ناپل و نسخه ۱۹۹۱ در رم بوده است) و همچنین اولین رویداد EBU است که در این کشور از زمان آخرین دوره مسابقات (۱۹۹۹) Jeux sans Frontières در این کشور برگزار می شود. چهل کشور در این مسابقه شرکت خواهند کرد که ارمنستان و مونته نگرو پس از غیبت خود در دوره قبلی بازمی گردند. روسیه در ابتدا قصد داشت شرکت کند، اما به دلیل تهاجم این کشور به اوکراین کنار گذاشته شد. گروه اوکراینی کالوش در این رقابتها به مقام نخست دست یافت
لوکوپلاست ها (Leucoplast) دسته ای از پلاستیدها و اندامک هایی هستند که در سلول های گیاهی یافت می شوند. آن ها برخلاف سایر پلاستیدها مانند کلروپلاست ها فاقد رنگدانه هستند. لوکوپلست ها بدون رنگدانه های فتوسنتزی هستند و در بافت های غیر فتوسنتزی گیاهان مانند ریشه، پیاز و دانه قرار دارند. آن ها ممکن است برای ذخیرهٔ انبوه نشاسته، لیپید یا پروتئین تخصصی باشند و سپس به ترتیب به عنوان آمیلوپلاست، الایوپلاست یا پروتئینوپلاست (همچنین آلئوروپلاست) شناخته می شوند. با این حال، در بسیاری از انواع سلول ها، لوکوپلاست ها عملکرد ذخیره سازی عمده ای ندارند و برای ارائهٔ طیف گسترده ای از عملکردهای بیوسنتزی ضروری، از جمله سنتز اسیدهای چرب مانند اسید پالمیتیک، بسیاری از اسیدهای آمینه و ترکیبات تتراپیرول عمل می کنند. به طور کلی، لکوپلاست ها بسیار کوچک تر از کلروپلاست ها هستند و دارای مورفولوژی متغیری هستند که این ویژگی، اغلب با عنوان آمیبوئید توصیف می شود. شبکه های گسترده ای از استرومول ها که لکوپلاست ها را به هم متصل می کنند در سلول های اپیدرمی ریشه ها، هیپوکتایل ها و گلبرگ ها و در سلول های کالوس و کشت سوسپانسیون سلول های تنباکو مشاهد
ه شده اند. در برخی از انواع سلول ها، در مراحل معینی از رشد، لوکوپلاست ها در اطراف هسته سلول با استرومول هایی که به سمت محیط سلول گسترش می یابند، دیده می شوند. اتیوپلاست ها که کلروپلاست های پیش دانه ای و نابالغ هستند، اما می توانند کلروپلاست هایی باشند که از نور محروم شده اند، فاقد رنگدانهٔ فعال هستند و می توان آن ها را نوعی لوکوپلاست در نظر گرفت. پس از چند دقیقه قرار گرفتن در معرض نور، اتیوپلاست ها شروع به تبدیل شدن به کلروپلاست های فعال می کنند و دیگر لوکوپلاست نیستند. آمیلوپلاست ها اندازهٔ بزرگی دارند و نشاسته را ذخیره می کنند. پروتئینوپلاست ها، پروتئین ها را ذخیره می کنند و در دانه ها (مانند حبوبات) یافت می شوند. الایوپلاست ها، چربی و روغن را ذخیره می کنند و در دانه ها یافت می شوند که به آن ها اولئوزوم نیز می گویند.
شکنجه سفید کتابی دو جلدی به نویسندگی نرگس محمدی است که در سال ۱۳۹۸ (۲۰۲۰) توسط نشر باران در سوئد منتشر شد و روایت هایی دست اول از وضعیت سلول انفرادی و شکنجه سفید در زندان های نظام جمهوری اسلامی ایران ارائه می دهد. نرگس محمدی که سال ها دور از دو فرزندش در زندان های ایران حبس بود و اخیراً دوباره بازداشت شده است، این کتاب را به مادرانی تقدیم کرده که در تنهایی و سکوت و انزوا نام فرزندان خردسال شان را بر دیوارهای سرد و سخت سلول حک می کنند. جلد اول. جلد یک این کتاب با مقدمه ای از شیرین عبادی برنده جایزه صلح نوبل همراه است و داخل زندان تألیف شده است و حاوی شهادت های فعالان حقوق زنان از جمله نرگس محمدی، آتنا دائمی، نازنین زاغری، هنگامه شهیدی، ریحانه طباطبایی و شکوفه یداللهی است. شهادت ها اغلب، در فضای رسانه ای بازتاب نداشته اند، یا بعضاً متعلق به زندانیانی هستند که به طور کلی از نگاه افکار عمومی به دور بوده اند. جلد دوم. جلد دوم کتاب، در ادامه جلد نخست، گفت وگو با پانزده فعال سیاسی و اجتماعی است که سال ها چنین شکنجه هایی را در زندان های ایران تحمل کرده اند. در میان این افراد می توان به ساسان آقایی، شهناز اکملی، مسعود
باستانی، عبدالفتاح سلطانی، محمدعلی عمویی، غنچه قوامی، سعید مدنی و عبدالله مؤمنی اشاره کرد. مستند. فیلم مستندی بر اساس این کتاب و به تهیه کنندگی نرگس محمدی در برنامه آپارات تلویزیون فارسی بی بی سی پخش شده است. این فیلم مانند کتاب، آزار و شکنجه زندانیان سیاسی و عقیدتی از طریق حبس طولانی مدت در سلول انفرادی را روایت می کند. وحید زارع زاده و گلاره کاکاوند سازندگان این فیلم به دلیل هجوم مأموران امنیتی به خانه های شان در ایران و ضبط وسایل شخصی شان و سپس بازجویی شدن در یکی از ساختمان های وزارت اطلاعات مجبور شده اند ایران را ترک کنند.
فمینیسم در عربستان سعودی به دوران باستان پادشاهی نبطیان در منطقه و پیش از روم برمی گردد که در آن زنان به عنوان اشخاص حقوقی مستقل بودند. جنبش های فمینیستی قرن بیست و یکم در عربستان سعودی شامل جنبش زنان برای آزادی (به عربی: قیادة المرأة فی السعودیة) و کمپین ضد قیمومیت مرد (به عربی: نظام الولایة علی المرأة) است. مادوی الرشید در سال ۲۰۱۹ استدلال کرد که جنبش فمینیستی سعودی «سازمان یافته ترین و واضح ترین جامعه مدنی» در عربستان سعودی است. زنان در حکومت نبطی ها. در سال ۲۰۰۷، هاتون الفاسی، دانشیار تاریخ زنان در دانشگاه ملک سعود، تحقیق خود را در مورد وضعیت زنان در پادشاهی عربی پیش از اسلام علی الخصوص دروان نبطی ها به عنوان کتاب "زنان در عربستان پیش از اسلام: نبطی (به انگلیسی: Women in Pre-Islamic Arabia: Nabataea)" منتشر کرد. . برخی از شواهدی که او استفاده کرد شامل سکه ها و کتیبه هایی بر روی مقبره ها و بناهای تاریخی بود که به زبان یونانی باستان و سامی نوشته شده بود. او دریافت که زنان اشخاص حقوقی مستقلی داشتند و می توانستند قراردادهایی را به نام خود امضا کنند، برخلاف زنان در عربستان سعودی مدرن که پیش از سال ۲۰۱۱ نیاز به
قیومیت یک مرد داشتند. بنابر شواهدی که هاتون به آنها دست یافته بود، قوانین یونان و روم باستان حقوق کمتری نسبت به نبطیه برای زنان قائل بودند. حق رانندگی زنان. تا ژوئن ۲۰۱۸، عربستان سعودی تنها کشوری در جهان بود که رانندگی زنان در آن ممنوع بود. کمپین زنان برای حرکت ( "قیادة العمارة فی السعودیه"، کمپینی بود که توسط زنان سعودی با ادعای حق اجازه دادن به زنان برای رانندگی وسایل نقلیه موتوری در جاده های عمومی تأسیس شد. این کمپین در سال ۱۹۹۰ شروع به کار کرد، و طی آن ده ها زن در ریاض که رانندگی کردند، دستگیر شدند. در سال ۲۰۱۱، بهار عربی انگیزه برخی از زنان از جمله الحویدر و منال الشریف را برای سازماندهی یک کمپین رانندگی فشرده تر ایجاد کرد و حدود هفتاد مورد رانندگی زنان از ۱۷ ژوئن تا اواخر ژوئن ثبت شد. در اواخر سپتامبر، شیما جستانیا به دلیل رانندگی در جده به ده ضربه شلاق محکوم شد، اما این حکم بعداً لغو شد. دو سال بعد، کمپین دیگری برای سرپیچی از این ممنوعیت به راه افتاد. اکتبر ۲۰۱۳ به عنوان تاریخ شروع رانندگی زنان. سه روز قبل، سخنگوی وزارت کشور در یک «تجدید صریح و نادر ممنوعیت» هشدار داد که «رانندگی زنان در عربستان ممنوع
است و قوانینی علیه متخلفان و کسانی که حمایت کنند اعمال خواهد شد». کارمندان وزارت کشور به رهبران کمپین به صورت جداگانه هشدار دادند که رانندگی زنان در ۲۶ اکتبر در روزی که فراخوان داده شده بود، ممنوع است و در پلیس پایتخت عربستان ایست بازرسی هایی برای بررسی رانندگان زن ایجاد شد. در ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۷، ملک سلمان دستوری صادر کرد که به زنان اجازه رانندگی در عربستان سعودی می دهد، با دستورالعمل های جدیدی که تا ژوئن ۲۰۱۸ ایجاد و اجرا می شود. به زنان دستور داده شد که با رسانه ها تماس نگیرند و در ماه مه ۲۰۱۸، چندین نفر از جمله لجین الحثلول، امان النفجان، عایشه المنا، عزیزه الیوسف و مدهة الاجروش بازداشت شدند. این ممنوعیت به طور رسمی در ۲۴ ژوئن ۲۰۱۸ لغو شد، در حالی که بسیاری از فعالان حقوق زنان در مرحله اول سرکوب عربستان سعودی علیه فمینیست ها در سال های ۲۰۱۸–۲۰۱۹ بازداشت بودند. اهمیت جنبش فمینیستی سعودی. مادوی الرشید در سال ۲۰۱۹ استدلال کرد که جنبش فمینیستی سعودی «سازمان یافته ترین و واضح ترین جامعه مدنی» در عربستان سعودی است. او استدلال کرد که جنبش فمینیستی عربستان از حمایت جنبش های فمینیستی جهانی برخوردار شد و مفاهیم حقوق
بشر را فراتر از برابری بین زن و مرد رایج کرد. او اظهار داشت که زبان حقوق بشر الهام گرفته از فمینیست سعودی «فراتر از کنترل» مقامات سعودی گسترش یافته و به «کابوس رژیم» تبدیل شده است. او استدلال کرد که ترس از این گسترش کنترل نشده مفاهیم حقوق بشر دلیل سرکوب فمینیست ها در سال های ۲۰۱۸–۲۰۱۹ عربستان بود.
کوجر، روستایی در دهستان کوهک بخش مهرگان شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۰۸ نفر (۵۰ خانوار) بوده است.
رشته کوه پاروپامیسوس () (به زبان محلی معروف به سلسله سفید کوه) رشته کوهی در شمال غربی افغانستان است که در حدود ۳۰۰ مایل (۴۸۰ کیلومتر) بین امتداد غربی هندوکش در شرق امتداد دارد (در نزدیکی چغچران که فیروزکوه نیز نامیده می شود) و از کرانه شمالی رودخانه هریرود از طریق هرات به سمت شرق رشته کوه های البرز در ایران در غرب می آید. همه این کوه ها بخشی از کمربند آلپاید هستند. معادن ذخایر نقره و سرب در پاروپامیسوس یافت می شود. رود مرغاب از آنجا سرچشمه می گیرد.
لارس اولای ملینگ (به انگلیسی: Lars Olai Meling)، زاده ۸ مه ۱۸۷۶، در هوگسوند؛ و درگذشته به تاریخ ۱۲ مه ۱۹۵۱ میلادی، در سن ۷۵ سالگی، مالک یک شرکت کشتیرانی و یک سیاستمدار نروژی بود.لارس اولای ملینگ، از اعضای حزب ونستره بود و در چند دوره به عضویت شورای شهرداری هوگسوند، درآمد. وی در سال ۱۹۱۷ میلادی در مقام شهردار هوگسوند، مشغول خدمت شد. وی بین سالهای ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۶ میلادی؛ و بین سالهای ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۵ میلادی، وزیر بازرگانی نروژ، در دوره نخست وزیری یوهان لودویگ مووینکل، بود. همچنین وی، بین سالهای ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۷ میلادی؛ و بین سالهای ۱۹۳۷ تا ۱۹۴۵ میلادی، عضو مجلس ملی نروژ بود.
قلعه کنت میراسول، همچنین به عنوان قلعه ویکس شناخته می شود، قلعه ای است که در سال ۱۸۴۵ در شهر ایزابل سگوندا در ویکس، شهری در جزیره پورتوریکو ساخته شده است. در سال ۱۹۹۱، این قلعه توسط مؤسسه فرهنگ پورتوریکو بازسازی شد. این سازه موزه هنر و تاریخ ویک و آرشیو تاریخی شهر ویکس را در خود جای داده است که مجموعه گسترده ای از اسناد مربوط به تاریخ این شهر است. این قلعه در سال ۱۹۷۷ در فهرست ملی اماکن تاریخی ثبت گردید.
بنیتا فون فالکنهاین (۱۴ اوت ۱۹۰۰ در برلین به عنوان بنیتا اورسولا ویلهلمین کاتی فلوری فون زولیکوفر-آلتنکلینگن ; † ۱۸ فوریه ۱۹۳۵ در برلین-پلوتزنزی) یک نجیب زاده آلمانی بود که در دوره جمهوری وایمار و آلمان نازی برای سرویس اطلاعاتی لهستان جاسوسی می کرد. او در سال ۱۹۳۴ افشا شد و در سال ۱۹۳۵ اعدام شد. پدر و مادر بنیتا ستوان والتر فون زولیکوفر-آلتنکلینگن و همسرش فلورا، نی. مارتینی والدین او در سال ۱۸۹۷ در برلین ازدواج کردند و به استولپ در پومرانیا نقل مکان کردند برای زایمان، مادرش فلورا به خانه والدینش در خیابان ۲۷ گروس فرانکفورتر (امروزه کارل مارکس-آلی 69a) در برلین بازگشت و در آنجا بنیتا را به دنیا آورد. در سال ۱۹۰۹ والدین او در برلین طلاق گرفتند. از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۳ بنیتا با ستوان الف. اکهارت مولر ازدواج کرد. بلافاصله پس از طلاق، او با دی. ریچارد فون فالکنهاین ازدواج کرد. . این ازدواج نیز در سال ۱۹۳۰ به طلاق انجامید. آخرین ازدواج او در سال ۱۹۳۲ در برلین-شارلوتنبورگ با مهندس ارشد ساخت هواپیما جوزف فون برگ بود. بنیتا فون فالکنهاین به دلیل خیانت به اسرار نظامی به جاسوس لهستانی ریتمایستر d. R. یرژی سوسنوفسکی در دوره