Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کار امور اجرایی کمسیون های ماده ۱۰۰ از همین جا آغاز می شود. در هر یک از این کمسیون ها به فعالیت ها و ماموریت های مختلفی پرداخته می شود. ساختار اداری «امور اجرایی کمسیون های ماده ۱۰۰» نیز به یان شرح است؛ این نهاد اجرایی از «معاونت فنی» و «معاونت اجرایی» تشکیل شده است. وظایف آن نیز به شرح زیر است. حریم. مستند به گزارش هایی در اواخر دهه نود خورشیدی (۱۳۹۸) حریم شهر تهران بالغ بر یک هزار و ۳۲۷ کیلومتر مربع بوده است. حریم شهر تهران ۱۱ منطقه شهرداری و ۲۸ ناحیه را درگیر مسائل جانبی خود کرده است. تعرض به حریم شهری و همچنین برای جلوگیری از زمین خواری و دلائل دیگر از نیمه دهه هشتاد «اداره کل حریم» سال ۱۳۸۴ در معاونت امور مناطق شهرداری تهران تأسیس شد. در همین سال به نیز شهرداری تهران مستند به قوانین و اسناد بالا دستی اعم از «قانون تعیین محدوده شهر» و «قانون منع فروش اراضی فاقد کاربری مسکونی برای امر مسکن» و نظایر این اقدام به تعریف حریم و محدوده شهر تهران کرد. در تبیین ضرورت و اهداف تأسیس این نهاد جدید عنوان شده است که هدف از تشکیل اداره کل حریم، ساماندهی حریم شهر تهران، در دستور کار قرار دادن موضوع حفظ اراضی، قانونمند
کردن ساخت و سازها و طرح های عمرانی و ایجاد توسعه فضای سبز با توجه به وسعت و گستردگی حریم شهر عنوان شده است. همچنین اداره کل حریم متولی اصلی نظارت بر حریم شهر معرفی شده است که با برنامه ریزی ها هماهنگی ها و سیاست گذاری های لازم ماموریت هایش در حفاظت و مراقبت از حریم شهر را دنبال کند. همچنین مبارزه با ساخت و ساز غیرمجاز و زمین خواری و برخورد با احداث های غیرقانونی مأموریت اصلی این اداره کل است. برخی از مهمترین فعالیت ها و وظایف این اداره کل به شرح زیر است. مدیریت بافت و بناهای تاریخی. تهران از آغاز دوره پایتختی در ایران عهده قاجار تا کنون تحولات متعددی را از سر گذرانده است. بر اساس آخرین گزارش ها در پاییز سال ۱۴۰۰ بالغ بر ۱۵۶۰ بنای دارای ارزش و اهمیت تاریخی در تهران شناسایی و اطلاعات آن در سامانه سامانه مدیریت اطلاعات بافت و بناهای تاریخی ثبت شده است. مجموعهٔ مدیریت بافت و بناهای تاریخی تهران، همان طور که از عنوان این تشکیلات بر می آید به ضرورت شناسایی، حفاظت و صیانت از بافت و بناهای تاریخی تهران ایجاد شده است. مستند به گزارش پرتال سازمانی این نهاد، تا سال ۱۴۰۱ بالغ بر ۳۰۰۰ مکان، ۱۶۲۸ ابنیه دارای اهمیت و ارزش ت
اریخی در تهران شناسایی و موجود است که از این تعداد بالغ بر ۳۴۲ ابنیه در فهرست آثار ملی به ثبت رسیده است. ناظر بر همین اهمیت و شمار قابل توجه آثار و ابنه تاریخی و دارای اهمیت مدیریت شهری تهران بر اساس مصوبه شورای اسلامی شهر تهران در سال ۱۳۸۸ مکلف به تدابیری برای شناسایی، حفاظت، صیانت و مدیریت بافت و بناهای تاریخی تهران شد که پس از انجام توافق هایی با اداره کل میراث فرهنگی و گردشگری استان تهران در نهایت این نهاد در مجموعه شهرداری تهران تأسیس شد. مدیریت بافت و بناهای تاریخی تهران برای تحقق مأموریت حفظ و صیانت از بناها و محدوده های تاریخی شهر تهران، همچنین احیاء ارزش های نهفته آن ها مجموعه طرح ها و پروژه های مطالعاتی و اجرایی را در دستور کار قرار داده است. استفاده از ظرفیت تشکل های مردم نهاد، هم افزایی با نهادهای دولتی متولی میراث فرهنگی اعم از اداره کل میراث فرهنگی استان تهران، صندوق احیا و بهره برداری از اماکن تاریخی و فرهنگی و… در شمار اقدام هایی است که این نهاد مدیریت شهری برای حفظ و صیانت از بافت و بناهای تاریخی تهران دنبال می کند. برخی از وظایف این نهاد به شرح زیر است. تشکیلات اداری و دیوانی مدیریت بافت و ب
ناهای تاریخی تهران در خانه مهربان قرار دارد. این خانه که به عنوان اثر ملی در سال ۱۳۸۴ ثبت شده است. از بناهای دوره پهلوی است. این خانه در محله عودلاجان خیابان امیرکبیر و در کوچه جاویدی واقع شده است. همچنین این تشکیلات برای مدیریت موثرتر بر داده ها و اطلاعات بافت ها و بناهای تاریخی اقدام به تأسیس سامانه ایی به این منظور کرده است. این سامانه مدیریت اطلاعات در دسترس بناهای تاریخی و ارزشمند، اطلاعات میراثی منابع گوناگون، بررسی اطلاعات جمع آوری شده را انجام می دهد همچنین امکان تعیین رکوردهای اطلاعاتی، مکان یابی ابنیه بر روی نقشه شهر تهران را نیز فراهم کرده است. همسان سازی اطلاعات مکانی، توصیفی و مستندات گزارش ها و هم چنین انجام مطالعات مربوط به هر بنا اقدام هایی است که از طریق این سامانه میسر می شود. تدوین ضوابط، نظارت و صدور پروانه. اداره کل تدوین ضوابط، نظارت و صدور پروانه، مسئولیت صدور پروانه ساخت و ماموریت های مرتبط از جمله گواهی پایان کار ساختمان را بر عهده دارد. این اداره کل از دو معاونت «تدوین و نظارت بر اجرای ضوابط» و «صدور پروانه و پاسخگویی به استعلامات» تشکیل شده است و برای تحقق ماموریت هایش اداره های «تد
وین ضوابط و لوایح»، «نظارت بر اجرای ضوابط و مقررات»، «پاسخگویی به استعلامات» و «هوشمندسازی» زیر مجموعه آن هستند. براساس گزارش هایی از تیرماه ۱۳۹۹ گواهی پایان کار به صورت آن لاین و غیرحضوری صادر می شود. از جمله مهمترین وظایف این اداره کل می توان به موارد زیر اشاره کرد. شرکت و سازمان. شرکت نوسازی عباس آباد و سازمان نوسازی شهر تهران و همچنین دبیرخانه کمسیون ماده پنج از دیگر نهادهای زیر مجموعه معاونت معماری و شهرسازی شهرداری تهران است. شرکت نوسازی عباس آباد. سابقه تأسیس و بنیان گذاری شرکت نوسازی عباس آباد به اوائل دهه پنجاه خورشیدی بازمی گردد؛ بر اساس گزارش های موجود خردادماه سال ۱۳۵۰ مجلس شورای ملی و مجلس سنا «قانون اجرای برنامه نوسازی اراضی عباس آباد» را در سیزده ماده و سه تبصره تصویب کردند. این شرکت در فاصله سال های دی ماه ۱۳۵۴ تا ۱۳۵۷ با عنوان شرکت نوسازی شهستان پهلوی فعالیت کرد. بر اساس ماده ۳ اساسنامه شرکت، کلیه سهام شرکت نوسازی متعلق به شهرداری تهران است. این شرکت بر اساس اصول بازرگانی و برمبنای قانون تجارت اداره می شود و یکی از مؤسسات وابسته به شهرداری تهران به شمار می آید. همچنان که از عنوان شرکت بر می آ
ید و مستند به مفاد ماده ۵ اساسنامه، عمده مأموریت این شرکت اجرای برنامه نوسازی در محدودهٔ اراضی عباس آباد تهران است. شرکت توسط یک هیئت مدیره سه نفره و یک مدیر عامل اداره می شود و ریاست مجمع عمومی آن با شهردار تهران است. از جمله وظایف این شرکت به شرح زیر است. مراکز گردشگری متعددی در اراضی عباس آباد ایجاد شده است که از آن جمله می توان به این موارد اشاره کرد. سازمان نوسازی شهر تهران. پیشینه تأسیس سازمان نوسازی شهر تهران به دهه چهل خورشیدی بازمی گردد. گزارش هایی از تأسیس سازمان نوسازی در سال ۱۳۴۶ خبر می دهد و نوسازی بافت های فرسوده و قدیمی در منطقه کنونی دوازده شهرداری تهران از جمله نخستین ماموریت های این سازمان عنوان شده است؛ به طور مشخص مأموریت نوسازی بافت فرسوده محله عودلاجان از نخستین ماموریت های این سازمان در سال های قبل انقلاب بوده است. سال ۱۳۴۷، این سازمان شکل و ساختار حقوقی و اداری در تشکیلات مدیریت شهری می گیرد. وقوع زلزله بم در دهه هشتاد خورشیدی از جمله مهم ترین رویدادهایی اعلام شده است که مسئله نوسازی و مقاوم سازی بافت شهری بیش از پیش مورد توجه مدیریت وقت شهرداری تهران قرار گرفت و متأثر از این رویداد ما
موریت های سازمان نوسازی در مقاوم سازی و نوسازی بافت های فرسوده و ناایمن در دستور کار قرار گرفت. رویکرد عمده سازمان نوسازی شهر تهران، پرهیز از تصدی گری و تمرکز بر تسهیل گری و جلب مشارکت شهروندان و سرمایه گذاران بخش خصوصی برای نوسازی و مقاوم سازی، بافت های فرسوده شهر تهران است. سازمان نوسازی شهر تهران، با رویکردی کل نگر، توسعه محله ای را در پهنه های سکونتی و بازآفرینی شهری را در عرصه های ناکارآمد، مدنظر قرار دارد. در سطح مدیریتی، با اقدامات پشتیبان، هماهنگی های میان بخشی و مَشیِ مشارکتی و همکارانه با عموم دخیلان، ارتقاء کیفیت زندگی شهروندان، از طریق به سازی، نوسازی و مقاوم سازی مسکن، تأمین خدمات، افزایش کیفیت عرصه های عمومی و بهبود وضعیت اجتماعی و اقتصادی ساکنان محلات هدف، برنامه ریزی و اجرای آن ها را پی گیری می کند. این سازمان مجری برخی از پروژه های کلان ساخت و ساز از سال های دهه چهل تا نیمه دهه هشتاد بوده است از آن جمله می توان به ایجاد بوستان ملت (پارک شاهنشاهی سابق)، بوستان بعثت (پارک فرح آباد) اشاره کرد. همچنین در سال های بعد انقلاب این سازمان در ساخت میدان ها میوه و تره بار، ایستگاه های آتش نشانی را بر عه
ده داشت. از احداث اتوبان نواب و نوسازی فضاهای مسکونی اطراف آن به عنوان یکی از پروژه های نوسازی این سازمان یاد می شود. سازمان نوسازی شهر تهران، دربرگیرنده «شورا»، «هیئت مدیره»، معاونت های «هماهنگی و امور مناطق»، «برنامه ریزی و سرمایه انسانی»، «توسعه محله ایی»، «فنی و مهندسی» و «مالی و اداری» و «توسعه مسکن» است. همچنین «ستاد بازآفرینی پایدار شهری» و اداره های،«ایمنی، بهداشت و محیط زیست(HSE)»، «حقوقی» و «روابط عمومی» از دیگر بخش های زیر مجموعه مدیریت این سازمان هستند. برخی از وظایف این سازمان به شرح زیر است. دبیرخانه کمسیون ماده ۵. ناگزیر پیش از توضیح دربارهٔ دبیرخانه کمیسیون ماده پنج ضرورت دارد به اختصار به معرفی، کمیسیون ماده پنج بپردازیم. ماده پنج، یکی از مفاد و بندهای «قانون تأسیس شورای عالی شهرسازی و معماری ایران» است؛ سال ۱۳۵۱ قانون تأسیس شورای عالی شهرسازی و معماری ایران تصویب شد. موضوع ماده پنج قانون تأسیس شورای یاد شده؛ تصمیم گیری دربارهٔ «طرح تفصیلی» است. بر اساس قانون تغییر نام وزارت آبادانی و مسکن به وزارت مسکن و شهرسازی، مصوب ۶/۴/۱۳۵۴ با اصلاحات؛ «طرح تفصیلی عبارت از طرحی است که براساس معیارها و ضوا
بط کلی طرح جامع شهر نحوه استفاده از زمینهای شهری در سطح محلات مختلف شهر و موقعیت و مساحت دقیق زمین برای هر یک از آنها و وضع دقیق و تفصیلی شبکه عبور و مرور میزان تراکم جمعیت و تراکم ساختمانی در واحدهای شهری و اولویت های مربوط به مناطق بهسازی و نوسازی و توسعه حل مشکلات شهری و موقعیت کلیه عوامل مختلف شهری در آن تعیین می شود و نقشه ها و مشخصات مربوط به مالکیت براساس مدارک ثبتی تهیه و تنظیم می گردد.» همچنین متن ماده پنج از «قانون تأسیس شورای عالی شهرسازی و معماری ایران» به شرح زیر است. ماده ۵ - بررسی و تصویب طرح های تفصیلی شهری و تغییرات آنها در هر استان یا فرمانداری کل به وسیله کمیسیونی به ریاست استاندار یا فرماندارکل و به عضویت رئیس انجمن شهرستان و شهردار و نمایندگان وزارت فرهنگ و هنر و آبادانی و مسکن و نماینده مهندس مشاور تهیهکننده طرح انجام می شود. آن قسمت از نقشه های تفصیلی که به تصویب انجمن شهر برسد برای شهرداری لازمالاجرا خواهد بود. تغییرات نقشه های تفصیلی اگر در اساس طرح جامع شهری مؤثر باشد باید به تأیید شورای عالی شهرسازی برسد. قانون گذار برای نظارت بر اجرای صحیح قوانین و مقررات، فوق الذکر مرجع بررسی و تص
ویب طرح های تفصیلی شهرها و هم چنین تغییرات آنها را در هر استان به کمیسیونی با ترکیب تعیین شده در قانون، واگذار کرد. چون واگذار اختیار قانونی و هم چنین ترکیب اعضاء در ماده ۵ قانون یادشده قید شده بود فلذا کمیسیون، بنام کمیسیون ماده ۵ نام گذاری شد. ماده پنج قانون تأسیس شورای عالی شهرسازی و معماری ایران در سال های ۱۳۶۵ و ۱۳۸۸ اصلاح شد و تغییراتی در ترکیب اعضاء کمسیون رقم خورد. مستند به قانون اصلاح تبصره ماده ۵ قانون تأسیس شورای عالی شهرسازی و معماری ایران مصوب ۱۳۶۵/۹/۲۵ مسئولیت بررسی و تصویب طرح های تفضیلی شهری و تغییرات آنها در شهر تهران به عهده کمیسیونی مرکب از نمایندگان وزراء مسکن و شهرسازی، کشور، نیرو (در حد معاونت مربوط)، سرپرست سازمان حفاظت محیط زیست و شهردار تهران یا نماینده تام الاختیار او و رئیس شورای شهر تهران عنوان شد. همچنین محل دبیرخانه کمیسیون در شهرداری و دبیر آن شهردار تهران یا نماینده تام الاختیار او خواهد بود. کمیسیون ماده پنج از آغاز فعالیت در سال ۱۳۴۸ با هدف تصویب طرح های تفضیلی شهری متشکل از چندین اعضاء و گاهی نهاد آغاز به کار و فراز و فرودهای بسیاری را طی کرد که در زیر به تشریح آن پرداخته شد
ه است. کمیسیون یاد شده از سال ۱۳۴۸ تا سال ۱۳۵۶ تحت عنوان شورای هماهنگی از ترکیب همکاری شهرداری تهران، معاون شهرسازی و برنامه ریزی، مدیرکل شهرسازی و روسای صدور پروانه مناطق در جهت ماموریت هایی چون تفکیک اراضی، صدور مصوبات لازم، تشریح مطالب برای مسئولان شهرسازی مناطق، رفع مشکلات متقاضیان پروانه ساختمانی، تفکیک و تصویب نقشه های تفکیکی زمین های بیش از ده هزار مترمربع و نقشه های ساختمانی بیش از شش طبقه تشکیل شد. پس از آن شورای نظارت بر گسترش شهر تهران به عنوان دومین مرجع تصویب طرح های شهرسازی و معماری شهر تهران متشکل از شهرداری تهران، وزیر آب و برق وزیر آبادانی و مسکن با هدف تعیین خط مشی ها، ایجاد هماهنگی و نظارت بر توسعه شهر تهران، جلوگیری از رشد نامحدود پایتخت، تعیین سیاست های صدور پروانه ساختمانی و اداری و سیاستگذاری نحوه تأمین آب و برق و سایر خدمات عمومی و… هرگونه تغییر و اصلاح در طرح تفصیلی باید به تصویب این شورا می رسید. در نهایت با اصلاحیه سال ۱۳۶۵ به ماده پنج قانون شورای عالی شهرسازی ومعماری، عملاً اختیارات شورای نظارت بر گسترش شهر تهران به کمیسیون ماده ۵ شهر تهران واگذار شد. پس از آن بود که تصویب طرح های
تفصیلی شهر تهران بر عهده کمیسیون ماده ۵ قرار گرفت. اصلاحیه های وارده بر این قانون در سال ۱۳۸۸ تغیرات دیگری را در پی داشت. دبیرخانه کمیسیون ماده پنج شهرداری تهران از دو معاونت معاونت بررسی طرح های تفضیلی و معاون فنی و اجرایی تشکیل شده است. همچنین برخی از ماموریت های آن به شرح زیر است. ارزیابی طرح های توسعه و عمران. نهاد پایش و ارزیابی طرح های توسعه و عمران شهر تهران؛ همان طور که از نامش بر می آید نهادی نظارتی و ارزیابی است به طور عمده مأموریت آن هدایت و راهبری طرح های جامع، تفصیلی، موضعی و موضوعی شهر تهران است. همچنین این نهاد موظف است از تحقق پذیری طرح های توسعه و عمران اطمینان حاصل کند. وجهی دیگر از فعالیت های این نهاد، پایش و مستندسازی تحولات کالبدی، فضایی و عملکردی شهر تهران مستند به طرح های مصوب است. از فراهم آوردن امکان دسترسی آزاد شهروندان به اطلاعات شهری و شهرسازی از دیگر ماموریت های این نهاد عنوان شده است. از نخستین دوره ایده تأسیس این نهاد در سال ۱۳۷۶ تاکنون، فعالیت های نهاد پایش و ارزیابی طرح های توسعه و عمران شهر تهران را می توان به چند دوره تقسیم کرد؛ به اجمال می توان گفت، سابقه تأسیس این نهاد به
سال ۱۳۸۲ بازمی گردد؛ بنا به ضرورت و نیاز به تهیه هم زمان طرح جامع و تفصیلی بر اساس موافقت نامه میان وزارت مسکن و شهرسازی و شهرداری تهران، در نهایت مهرماه ۱۳۸۲ ذیل مرکز مطالعات و برنامه ریزی شهر تهران تأسیس شد. تا سال ۱۳۸۵ اساساً هیچ اقدامی در جهت تثبیت جایگاه قانونی و هویت بخشی آن صورت نگرفت؛ نیمه دهه هشتاد مستند به مصوبه شورای عالی شهرسازی در سال ۱۳۸۶، مدیریت شهری و مکلف به ایجاد رسمی و قانونی «نهاد دائمی مطالعات و تهیه طرح های توسعه شهری تهران» شد؛ اما عملاً نهاد یاد شده تا اوائل دهه نود خورشیدی به دلیل چالش ها و مغایرت های حقوقی و اداری در مدیریت توسعه شهر تهران و عدم پیشرفت مطلوب طرح های جامع کارکرد مؤثر و قرین به صرفه ایی نداشت و در نهایت مستند به مصوبه شورای عالی شهرسازی و معماری ایران در تاریخ ۹۳/۰۸/۱۹ طرح تأسیس نهاد مستقل «مطالعات و پایش طرح های توسعه شهری تهران» را تصویب کرد تا این نهاد با آسیب شناسی تجربیات قبلی و بازآرایی تشکیلات، ضوابط و نظامات مالی به طور مستقل فعالیتش را زیر نظر نهاد مدیریت شهری دنبال کند. بر اساس توصیه نهاد عالی شهرسازی و نیز تکلیف برنامه پنج ساله سوم شهرداری تهران، موافقتنامه
شش ماده ای همکاری و مشارکت وزارت راه و شهرسازی، شهرداری تهران و شورای اسلامی شهر تهران در تاریخ ۹۸/۰۳/۲۵ با موضوع ایجاد نهاد پایش و ارزیابی طرح های توسعه و عمران شهر تهران به امضای سه طرف رسید. نخستین مدیر این نهاد سال ۱۳۹۹ با حکم پیروز حناچی شهردار وقت تهران، در آذر ماه ۱۳۹۹ منصوب شد. نهاد پایش و ارزیابی طرح های توسعه و عمران شهر تهران، شامل شورای عالی، رئیس و شورای تخصصی هستند. اعضای شورای عالی نهاد متشکل از وزیر راه و شهرسازی به عنوان رئیس شورا، رئیس شورای اسلامی شهر و شهردار تهران انتخاب می شوند که وظیفه مدیریت راهبردی نهاد را به عهده دارند. همچنین شورای تخصصی نهاد نیز متشکل از معاون شهرسازی و معماری وزارت راه و شهرسازی، معاون شهرسازی و معماری شهرداری تهران، رئیس کمیسیون شهرسازی و معماری شورای شهر تهران، رئیس نهاد هستند. نیز پنج نفر از صاحبنظران و متخصصان در امور شهری با پیشنهاد اعضای حقوقی شورای تخصصی و تصویب شورای عالی نهاد به عضویت شورای تخصصی در می آیند. این نهاد از سه معاونت «راهبری طرح ها»، «پایش و ارزیابی» و «تحقیق و توسعه» و نیز کارگروه های نه گانه به شرح زیر تشکیل شده است. همچنین از جمله اهداف ای
ن نهاد به موارد زیر می توان اشاره کرد.
زایلو اُلیگوساکاریدها (Xylooligosaccharides)، پلیمرهای قند زایلوز هستند. آن ها از زایلان موجود در فیبرهای گیاهی تولید می شوند. ساختار ۵کربنهٔ آن ها (اتم های کربن در هر مونومر) اساساً با سایر پری بیوتیک ها که بر پایهٔ قندهای ۶کربنه هستند متفاوت است. زایلو الیگوساکاریدها از دههٔ ۱۹۸۰ به صورت تجاری در دسترس بوده و در ابتدا توسط شرکت Suntory در ژاپن تولید شده است. این ترکیبات اخیراً به طور گسترده به صورت تجاری در دسترس قرار گرفته اند، زیرا با پیشرفت فناوری ها هزینه های تولید این ترکیبات، کاهش یافته است. برخی از آنزیم های مخمر می توانند به طور انحصاری زایلان را تنها به xylooligosaccharides-DP-3 تا ۷ تبدیل کنند. زایلو الیگوساکاریدها به عنوان یک پری بیوتیک عمل می کنند، این مواد، به طور انتخابی باکتری های مفیدی مانند بیفیدوباکتری ها و لاکتوباسیل ها را در دستگاه گوارش تغذیه می کنند. تعداد زیادی کارآزمایی بالینی با زایلو الیگوساکاریدها انجام شده است که مزایای سلامتی مختلفی از جمله بهبود قند و چربی خون، بهبود سلامت گوارشی و رفع یبوست و تغییرات مفید در نشانگرهای ایمنی را نشان می دهد. این فواید، معمولاً با مصرف ۱ تا ۴ گرم
از این ترکیبات در روز مشاهده شده است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;35080891&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2022-12-31T05:25:53Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;InternetArchiveBot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;نجات ۰ منبع و علامت زدن ۱ به عنوان مرده.) #IABot (v2.0.9.2&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;36237301&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; سِر آرتور لیزنبی لیبرتی ؛ (زاده میلادی – درگذشته میلادی) یک تاجر مستقر در لندن و بنیانگذار لیبرتی و شرکت بود. اوایل زندگی. آرتور لیبرتی در ۱۳ اوت ۱۸۴۳ میلادی در چشام، باکینگهام شر، انگلستان، پسر یک پارچه فروش به دنیا آمد. او در شانزده سالگی با عمویی که توری می فروخت و بعدها عموی دیگری که شراب می فروخت شروع به کار کرد. در سال ۱۸۵۹ میلادی او شاگرد یک پارچه فروشی شد، اما در عوض در فارمر و راجرز که در مدهای زنانه تخصص داشتند، مشغول به کار شد. او به سرعت به سِمَت مدیریت انبار رسید. لیبرتی و شرکت. پس از اینکه فارمر و راجرز از شریک کردن او در تجارت خود امتناع کردند، لیبرتی در سال ۱۸۷۵ میل
ادی مغازه خود را به نام لیبرتی و شرکت در خیابان ریجنت، لندن افتتاح کرد. او در آنجا زیورآلات، پارچه ها و اشیاء هنری مختلف از خاور دور می فروخت. لیبرتی و شرکت در ابتدا ترکیبی التقاطی از سبک های محبوب را ارائه کرد، اما در ادامه سبکی کاملاً متفاوت را توسعه داد که ارتباط نزدیکی با جنبش زیبایی شناسی دهه ۱۸۹۰ میلادی، آر نُوو («هنر نو») داشت. این شرکت با این سبک جدید مترادف شد تا جایی که در ایتالیا، آر نُوو به نام "سبک لیبرتی" پس از فروشگاه لندن شناخته شد. پارچه های چاپ شده و رنگ شده این شرکت، به ویژه ابریشم و ساتن، به دلیل رنگ های ظریف و «هنرمندانه» خود قابل توجه بودند و به عنوان مواد لباس بسیار مورد توجه بودند، به ویژه در طول دهه های ۱۸۹۰ تا ۱۹۲۰ میلادی. آرتور لیبرتی ابتدا با مارتا کوتم در سال ۱۸۶۵ میلادی ازدواج کرد، که در سال ۱۸۶۹ میلادی به دلیل زنا از او طلاق گرفت و ازدواج دوم او با اما لوئیز بلکمور در سال ۱۸۷۵ میلادی بود. آن ها فرزندی نداشتند. او در سال ۱۹۱۳ میلادی شوالیه شد. مرگ و میراث. لیبرتی در ۱۱ مه ۱۹۱۷ میلادی درگذشت. لیبرتی پیش از مرگ، ثروت اندکی را به عنوان سهامدار عمده لیبرتی و شرکت، جمع آوری کرده بود (
این شرکت در سال ۱۸۹۰ میلادی به یک شرکت با مسئولیت محدود عمومی تبدیل شده بود). او یک خانهٔ مسکونی، چندین کلبه و یک زمین کشاورزی بزرگ در نزدیکی زادگاهش در باکینگهام شر را از خود به جای گذاشت. سنگ قبر او توسط آرچیبالد ناکس، یکی از طراحان قدیمی لیبرتی و شرکت طراحی شده است.
گرگوری اوون پاول بدل کار، هماهنگ کننده بدلکاری، بازیگر و کارگردان واحد دوم بریتانیایی است که برای کارش در جوخه برادران نامزد دریافت جایزه امی شده است. او همچنین برای کارهایش در فیلم های هندی شناخته شده است.
جشنواره بین المللی فیلم هوف یک جشنواره فیلم آلمانی است که هر ساله در ماه اکتبر در شهر هوف، بایرن برگزار می شود. جدا از تولیدات خارجی متعدد، تمرکز اصلی این فستیوال به طور سنتی بر روی فیلم های آلمانی است. در طول شش روز جشنواره، حدود ۱۳۰ فیلم (۹۰ فیلم بلند و مستند و ۴۰ فیلم کوتاه) در ۸ سالن نمایش و ۲ مرکز سینمایی به نمایش در می آید. تمامی فیلم های ارائه شده در این جشنواره باید برای اولین بار به نمایش درآیند. سالانه از میان بیش از ۲۵۰۰ فیلم ارسالی، ۹۰ فیلم بلند و ۴۰ فیلم کوتاه برای حضور در این جشنواره انتخاب می شوند.این جشنواره از مهم ترین رویدادهای فرهنگی کشور آلمان بوده و با هدف شناخت سینماگران جوان و تازه نفس که مدل جدیدی از سینما را ارایه می دهند، از سال ۱۹۶۷ تاکنون برگزار شده است. بسیاری از فیلم سازان بزرگ تاریخ سینما نظیر پیتر جکسون، جیم جارموش، ویم وندرس، ورنر هرتزوگ و… اولین فیلم های خود را در دوره های قبل این جشنواره به نمایش گذاشته اند. جوایز. این جایزه فرصتی برای فیلمسازان جوان است. این جایزه به ارزش ده هزار یورو، با حمایت باواریا فیلم، (شرکت پخش باواریا) و تامین می شود و به بهترین فیلم آلمانی که توسط
هیئت انتخاب به عنوان «بهترین فیلم» برگزیده شود تعلق می گیرد. این جایزه توسط تامین می شود و توسط به یادبود هاینز بادویتز (موسس این جشنواره) اهدا می شود. این جایزه جایگزین جایزه هاینز بادویتز در سال های ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷ اهدا می شد. این جایزه برای بهترین کارگردان فیلم اولی تعلق می گیرد. جایزه یک شمش طلای یک کیلوگرمی با ارزش فعلی حدود ۳۵۰۰۰ یورو است. علاوه بر این، برنده جایزه به مدت یک سال از مشاوره هنری بهره می برد. هر کارگردانی که اولین فیلم بلندش در جشنواره نمایش داده می شود، به طور خودکار در مسابقه شرکت می کند. از سال ۱۹۹۴، جایزه بهترین فیلم یک تهیه کننده جوان به این جشنواره اضافه شد. هیئت داوران، تمام فیلم های بلند آلمانی ارسال شده را با توجه به کیفیت کلی و همچنین جذابیت مخاطب ارزیابی می کنند و این جایزه 65000 یورویی که بالاترین جایزه است را به یک تهیه کننده جوان اهدا می کند. تنها هدف این جایزه افزایش توان تهیه کنندگان جوان سینماست. این جایزه توسط شهر کوچک رهاو تامین می شود و یادبودی است برای ، مخترعی که در این شهر به دنیا آمد و بزرگ شد و اختراعاتش نقش غیرقابل انکاری در سیستم های ضبط و پخش سینما داشت. از سال ۲۰۱۳
، این جایزه پنج هزار یورویی به صدای فیلم ها تعلق می گیرد. این جایزه ۷۵۰۰ یورویی به بهترین فیلم مستند تعلق می گیرد این جایزه ۲۵۰۰ یورویی به بهترین طراحی صحنه و لباس تعلق دارد.
مووی فون یک سرویس فهرست و اطلاعات تصاویر متحرک مستقر در آمریکا است. تماشاگران سینما می توانند زمان های نمایش محلی، اطلاعات سینما، نقد فیلم، بلیت های پیش رو و همچنین محتوای تلویزیونی و ابزار جستجوی جامعی را که به کاربران امکان می دهد تا سالن ها، کانال ها و سرویس های پخش فیلم و نمایش های تلویزیونی را بیابند، دریافت کنند. این سرویس متعلق به "بورن این کلیولند ال ال سی"، شرکت هلدینگ "کلیولند اونیل سوم" است. اونیل خالق و تهیه کننده برنامه سرگرمی روزانه ساخته شده در هالیوود است.
جان گراهام-کامینگ یک مهندس نرم افزار و نویسنده بریتانیایی است که بیشتر به دلیل شروع یک دادخواست موفقیت آمیز به دولت بریتانیا و درخواست عذرخواهی به دلیل آزار و اذیت شدن توسط آلن تورینگ شناخته می شود. ، او به عنوان مدیر ارشد فناوری (CTO) در کلودفلر خدمت می کرد. او قبلاً در الکتریک کلود مشغول به فعالیت بود. تحصیلات. گراهام-کامینگ در دانشگاه آکسفورد تحصیل کرد و در سال ۱۹۹۲ مدرک پی اچ دی در علوم کامپیوتر را برای تحقیق در مورد فرآیندهای ارتباطی متوالی (CSPs) تحت نظارت استاد راهنمای خود (جف دبلیو سندرز) دریافت کرد. او در مقطع کارشناسی ارشد دانشجوی لیدی مارگارت هال، آکسفورد بود. حرفه. گراهام-کامینگ نویسنده اصلی پاپ فایل، برنامه ای متن باز و بین پلتفرمی برای فیلتر کردن ایمیل های هرزنامه است. او نویسنده "کتاب اطلس گیک"، یک کتاب سفر، و "کتاب GNU Make"، یک راهنمای فنی برای نرم افزار ساخت گنو است. در اکتبر ۲۰۱۰، او سازمانی را راه اندازی کرد که هدف آن ساخت موتور تحلیلی چارلز ببیج است، که به نام پلان ۲۸ شناخته می شود. او همچنین کمپینی برای نرم افزار منبع باز در علم راه اندازی کرده است. در سال ۲۰۱۴، او سایت MovieCode خود را
در تامبلر راه اندازی کرد که هدف آن اتصال اسکرین شات های فیلم به بخش های خاصی از سورس کد است.
باباکوهی، روستایی از توابع بخش فارغان شهرستان حاجی آباد در استان هرمزگان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان آشکارا قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، سکنه آن کمتر از سه خانوار بوده است.
دهستان بارانگرد، یکی از دهستان های بخش قلعه تل شهرستان باغ ملک در استان خوزستان ایران است. مرکز این دهستان، روستای بارانگرد است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان بارانگرد برابر با ۳٬۴۹۳ نفر است.
خاندان والوآ-بورگونی ( , ) یا خاندان جوان بورگونی، یک خانواده اصیل زاده فرانسوی بود که از خاندان سلطنتی والوآ سرچشمه می گرفت. این خاندان از خاندان کاپتی بورگونی، از نوادگان روبر دوم، پادشاه فرانسه، متمایز است، اگرچه هر دو خاندان از دودمان کاپت سرچشمه می گیرند. آنها از سال ۱۳۶۳ تا ۱۴۸۲ بر دوک نشین بورگونی و بعداً بر سرزمین های وسیعی از جمله آرتوآ، فلاندر، لوکزامبورگ، هاینو، ناحیه پفالتس بورگونی (فرانش-کونته) و سرزمین های دیگر از طریق ازدواج حکومت کردند، و آنچه را که امروزه به آن دولت بورگونی می گویند، تشکیل دادند. اصطلاح «والوآهای دوک بورگونی» برای اشاره به سلسله ای به کار می رود که پس از اعطای این دوک نشین توسط ژان دوم، پادشاه فرانسه به کوچکترین پسرش فیلیپ جسور در سال ۱۳۶۳ آغاز شد. در طول جنگ صدساله، دوک ها با عموزاده های سلطنتی خود رقابت کرده و تعداد زیادی از تیول های فرانسوی و امپراتوری را تحت حکومت خود متحد کردند. با این حال، زمانی که آخرین دوک، شارل جسور، جرقه جنگ های بورگونی را برانگیخت و در نبرد نانسی در سال ۱۴۷۷ کشته شد، برنامه های آنها برای ایجاد یک پادشاهی خودمختار در نهایت شکست خورد. آخرین فرمانروای
این سلسله دختر شارل جسور، ماری بود. زمین های او در خارج از فرانسه به پسر بزرگش فیلیپ زیبا رسید تا به هلند هابسبورگ تبدیل شود، در حالی که خود دوک نشین بورگونی به پادشاهی فرانسه بازگشت. ماری در سال ۱۴۸۲ درگذشت و به این ترتیب خاندان والوآ-بورگونی پایان یافت. تاریخ. پادشاهی بورگونی سابق فرانک به دو بخش فرانک خاوری و فرانک باختری بر اساس پیمان وردون در سال ۸۴۳ تقسیم شده بود. در حالی که بخش شرقی به پادشاهی بورگونی-آرل که شامل کنت نشین آزاد بورگونی تکامل یافت و در سال ۱۰۳۲ به امپراتوری مقدس روم ملحق شد، دوک نشین غربی بورگونی که در سال ۹۱۸ توسط ریچارد قاضی تأسیس شد، در سال ۱۰۰۲ به عنوان یک شاه نشین سلطنتی فرانسه خاندان کاپت در زمان پادشاه روبر دوم تبدیل شد. برای برآورده کردن خواسته های اشراف بورگونی برای خودمختاری، پادشاه روبرت پسر دوم خود آنری را در حدود سال ۱۰۱۶ به عنوان دوک بورگونی منصوب کرد. عنوانی که پس از اینکه آنری جانشین پدرش به عنوان پادشاه فرانسه شد، در سال ۱۰۳۱ به برادر کوچکترش روبر یکم و نوادگانش رسید. وقتی دوک فیلیپ یکم در سال ۱۳۶۱ و قبل از اینکه بتواند با مارگارت دامپیره وارث کنت لوئی دوم فلاندر ازدواج