Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فرناندا بیه لی (؛ – ) نویسنده، بازیگر و فیلم نامه نویس اهل مکزیک بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "پگاه نو" اشاره نمود.
رائول آرایسا (؛ زادهٔ ) بازیگر و مجری تلویزیون اهل مکزیک است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "پگاه نو" اشاره نمود.
کیچی روستایی در دهستان کرارج بخش مرکزی شهرستان اصفهان استان اصفهان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۹۶۰ نفر (۲۴۹خانوار) بوده است.
آی او اینتراکتیو یک شرکت توسعه دهنده بازی های ویدئویی که در کپنهاگ دانمارک مستقر است؛ که بیشتر به دلیل ایجاد و توسعه بازی های "" و "هیتمن" شناخته می شود. جدیدترین محصول این شرکت بازی ویدئویی "هیتمن ۳" است.این شرکت به تازگی (سال 2023) درحال ساخت بازی جدیدی درباره ی جیمزباند است
آتش زدن کنیسه های ریگا در سال ۱۹۴۱ و در نخستین روزهای اشغال شهر ریگا، پایتخت و بزرگترین شهر لتونی، در جریان جنگ جهانی دوم توسط آلمان نازی رخ داد. بسیاری از یهودیان محبوس در کنیسه ها در طی آتش سوزی ها جان خود را از دست دادند و در همان حین اقدامات ضدیهودی بسیار دیگری آغاز شدند که در نهایت کشته شدن اکثریت یهودیان لتونیایی را به دنبال داشتند. پیش زمینه. ارتش آلمان در اوایل صبح روز یکشنبه، ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ از مرز لتونی گذر کرد. در تمام طول جبهه، نیروهای مسلح شوروی شکست سنگینی را متحمل شدند. در تاریخ ۲۹ ژوئن ۱۹۴۱، ارتش سرخ که در آن هنگام ریگا را در اشغال داشت به دلیل بمباران هوایی آلمان اقدام به عقب نشینی نامنظم از شهر کرد. برای کاهش سرعت پیشروی آلمان، شوروی های در حال عقب نشینی تمام پل های رودخانه دائوگاوا را منفجر کردند. مرتفع ترین گلدسته کلیسای شهر، سنت پیتر، توسط بمب های آلمان به آتش کشیده شد. برخی از هواداران شوروی در شهر اقدام به ریختن آب بر روی کلیسای در حال سوختن و نان دادن به نیروهای در حال عقب نشینی کردند، اما این کمک ها در برابر شکست نظامی در حال وقوع ناچیز بودند. در یکم ژوئیه ۱۹۴۱، ارتش آلمان وارد ریگا شد.
در آن هنگام حدود ۴۰٬۰۰۰ یهودی در این شهر زندگی می کردند. اکثریت جمعیت غیر یهودی ریگا از ورود نیروهای آلمانی استقبال کردند. آغاز بدرفتاری با یهودیان. اندکی پس از ورود نیروهای آلمانی به شهر در ۱ ژوئیه ۱۹۴۱، مقامات اشغالی نازی ملی گرایان لتونی را تحریک به انجام پوگروم های مرگبار علیه یهودیان کردند. طی سه ماه، بیش از ۶۰۰۰ تن در ریگا و مناطق مجاور کشته شدند. به ویژه افراد متخصص مانند وکیلان، پزشکان و مهندسان مورد هدف نازی ها قرار گرفتند. فریدا میکلسون گزارش می دهد که آنها توسط همکاران لتونیایی خود در میان دیگر یهودیان دستگیر شده شناسایی شده و بلافاصله مورد اصابت گلوله قرار گرفتند. گروه بزرگی از زندانیان با کامیون از زندان مرکزی به جنگل بیکرنیکی منتقل و در آنجا تیرباران شدند. در ۲ ژوئیه، به تحریک آلمانی ها، جوانان مسلح لتونیایی با بازوبندهای قرمز و سفید به شهر رفتند و یهودیان را از خانه های خود بیرون کشیده و دستگیر کردند. این لتونیایی ها به تعدادی از یهودیان حمله کرده، برخی برخی از آن ها را با کتک کشتند، و برخی دیگر را تیرباران کردند. صبح همان روز، تمام تلفن های خانه های یهودیان قطع شدند. پرکونکراستس ("Pērkonkrusts
": صلیب تندر یا صلیب شکسته) نام حزبی فاشیستی در لتونی بود که در دهه ۱۹۳۰ فعالیت داشت. اعضای پرکونکراستس، شامل ویکتورس آراس و هربرتس کوکورس، در نابودی یهودیان لتونی با نازی ها همکاری کردند. در ژوئیه ۱۹۴۱، پس از اشغال آلمان، پرکونکراستس خانه بانکدار یهودی، شمولیان، را در ریگا در شماره ۱۹ خیابان والدمارا در ریگا تصرف کرد تا از آن به عنوان مقر خود استفاده کنند. روزنامه ای در ریگا با نام "Tēvija" (سرزمین پدری) به طور مرتب تبلیغات ضدیهودی را، همانند سرمقاله ای در ۱۱ ژوئیه ۱۹۴۱، با عنوان «یهودیان - منبع نابودی ما» ، منتشر می کرد. یهودیان دستگیر شده به مقرهای پلیس و زندان مرکزی شهر، معروف به «زنترالکا» ، منتقل شدند. افراد سالخورده و بیمار را برهنه آوردند. زنان جوان را برهنه کرده و درون آب انبارهایی قرار دادند که در آنجا مورد تجاوز قرار می گرفتند. یهودیانی که لباس های سنتی بر تن می داشتند، به ویژه آنهایی که ریش داشتند، مورد تحقیر قرار می گرفته و پیش از کوتاه کردنش، از ریش بر روی زمین کشیده می شدند. دیگران را با تهدید اسلحه ناچار کردند تا تالیت و تفیلین پوشیده، سپس به رقص و خواندن ترانه های شوروی بپردازند. مردم، از جمل
ه غیر یهودیان، اغلب توسط دشمنان خود به «فعالیت های یهودی-کمونیستی» متهم می شدند. در روزهای پس از ۲ ژوئیه، یهودیان زندانی در مقرهای پلیس روزها برای انجام کار اجباری به بیرون آورده شده، سپس در طول شب درون مقرها زندانی می شدند. بیشتر این کارها صرفاً اعمالی بود که برای خوار کردن و ترساندن یهودیان انجام می شدند، اگرچه کمینه در یک مورد گروه کوچکی از زنان یهودی از یلگاوا برای شش هفته کار در مزرعه مورد استفاده قرار گرفتند. به گفته کافمن، در تمام این مدت لتونیایی ها صحنه گران بودند؛ از جمله، آنها یهودیان را ناچار به خواندن آهنگ های نازی و ترانه «انترناسیونال» می کردند. تنها آن یهودیانی از سوی اراذل و اوباش لتونیایی مورد آزار قرار نگرفتند که در «انجمن مبارزان آزادی خواه یهودی لتونیایی» عضویت داشتند، اگرچه این مصونیت نیز دوامی نداشت. ازرگایلیس اگرچه اختلاف نظری با کافمن در توصیف فعالیت های لتونیایی ها ندارد، اما مواردی را که کافمن توصیف می کند، مواردی آشنا از بدرفتاری های اولیه نازی ها با یهودیان در دیگر مکان ها می داند. وی همچنین استنباط می کند که عدم قتل عمدی توسط لتونیایی ها نشان می دهد که برنامه های این کشتارها در ا
صل توسط آلمانی ها ترتیب داده شده بودند. نابودی کنیسه ها و گورستان ها. در چهارم ژوئیه ۱۹۴۱، یهودیان به صف کشیده شده و به زور به کنیسه ها برده شدند و سپس آن کنیسه ها به آتش کشیده شدند. کنیسه سرودخوانی بزرگ شهر، در خیابان گوگول، در آن روز در حالی که ۲۰ یهودی در زیرزمین آن محبوس شده بودند، سوزانده شد. به گفته برنارد پرِس، تاریخ دان، برخی از قربانیان یهودیان لیتوانیایی بودند که به آنجا پناه برده بودند. گرترود اشنایدر قربانیان را بیشتر زنان و کودکان می داند. فریدا میکلسون، یهودی لتونیایی که هنگام سوختن کنیسه ها در نزدیکی یلگاوا کار اجباری می کرد، گزارش داد که در بازگشت به ریگا، یکی از دوستانش (که از شخص دیگری شنیده بود) به او گفت که سالن ها و حیاط پشتی کنیسه سرودخوانی پر از پناهندگان لتونیایی بود. پرکونکراستس و «دیگر اوباش لتونیایی» ساختمان را محاصره کردند، افراد را درون آن محبوس کردند و آن را به آتش کشیدند. سوزاندن این کنیسه توسط آلمانی ها فیلمبرداری شد و بعدها بخشی از خبرنامه ورماخت شد، با این روایت که: «کنیسه ریگا، که از دستان نابودگر کمیسرهای GPU شوروی نجات یافته بود، ساعتی بعد شعله ور شد.» به گفته برنارد پرس،
هربرتس کوکورس، یک افسر نیروی هوایی لتونی و گروهی از اوباش، پس از بیرون کشیدن یهودیان از خانه های مجاور و حبس کردن آن ها در درون ساختمان، کنیسه را در خیابان استابو سوزاندند: تنها کنیسه پیتاو در مرکز شهر از آن روی در جریان آتش سوزی ها جان سالم به در برد که در مجاورت ساختمان های آپارتمانی و یک کلیسا قرار داشت. اما فضای داخلی آن مانند دیگر عبادتگاه های یهودیان نابود شد. اوباش همچنین به گورستان های یهودیان حمله کردند. کافمن همچنین به توصیف برخی از نمونه های حبس کردن یهودیان در کنیسه ها توسط لتونیایی ها و سپس به آتش کشاندن آن ها می پردازد، از جمله: از جمله یهودیانی که در کشتارهای کنیسه ها کشته شدند می توان به حذان مینتز و کل خانواده اش، خاخام کیلوف، و سارا راشین (یا راشینا)، ویولونیست نامدار بین المللی ۲۱ ساله اشاره کرد. (منبع دیگری می گوید سارا راشین در ۳۰ نوامبر ۱۹۴۱ در رومبولا کشته شد) تا ۱۶ ژوئیه ۱۹۴۱، یهودیان دیگر اجازه ورود به خیابان های ریگا را نداشتند. پلیس های مسلح لتونی با بازوبند قرمز-سفید-قرمز یهودیان درون خیابان ها را دستگیر می کردند. دستگیرشدگان به بخش پلیس در نزدیکی ایستگاه راه آهن و زندان های دیگر م
نتقل می شدند.
مجتمع معادن سنگ لاشتر روستایی در دهستان کرارج بخش مرکزی شهرستان اصفهان استان اصفهان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا کمتر از ۳ خانوار بوده است.
مرکزآموزش کشاورزی کبوترآباد روستایی در دهستان کرارج بخش مرکزی شهرستان اصفهان استان اصفهان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۵۳ نفر (۱۵خانوار) بوده است.
آوایشی دایسابورو ; – ) سامورایی در دوره ادو اهل ژاپن بود. او به عنوان سومین پسر اُوایشی یُوشیئو و همسرش اُوایشی ریکو در خانه پدری مادرش ولایت تاجیما قلمروی تویوئوکا متولد شد. در این زمان پدرش، یوشیئو، در منطقه یاماشینا در کیوتو بود، اما از احیای خاندان آسانو ناامید شده و در شرف ادامه برنامه کشتار کیرا یوشیناکا بود. در این زمان، ریکو باردار بود و در قلمروی تویوئوکا زایمان کرد و این نوزاد دایسابورو بود که متولد شد. قبل از تولد او مادرش ریکو برای جلوگیری از مجازاتی که احتمالاً دامنگیر خانواده یوشینو نیز می شد از پدرش طلاق رسمی گرفته بود. در پی مرگ پدر و برادر بزرگترش در اثر حادثه آکو، پدرش به یک قهرمان تبدیل شده بود. خاندان اصلی آسانو که پایگاه آن در ولایت آکی قلمروی هیروشیما در شهر هیروشیما امروزی قرار داشت، خواستار آمدن دایسابورو به این شهر شد در این زمان برادر دیگر دایسابورو نیز زودهنگام درگذشته بود و او تنها پسر بازمانده از پدرش بود. در سپتامبر ۱۷۱۳ وقتی که او ۱۲ سال داشت به هیروشیما نقل مکان کرد و هم اندازه املاک پدرش ۱۵۰۰ ککو به وی دارایی اهدا شد. در آن زمان قضاوت شده بود که عمل رونین های آکو شورشی علیه شو
گون سالاری نبوده، بنابراین پس از خدمت به خانواده اصلی آسانو، دایسابورو مجاز شد که از نام خانوادگی اویشی استفاده کند که در آن زمان نادر بود زیرا پدرش محکومی بود که به دستور شوگون سپوکو انجام داده بود.
تِـرِسا (؛ ) یک تله نوولا مکزیکی و از تولیدات تله ویسا است که در سال ۱۹۸۹ منتشر شد.
میمی بچلانی (؛ زادهٔ ۱۹۳۶ میلادی) فیلم نامه نویس، شاعر، رمان نویس و بازیگر و مجری رادیویی اهل مکزیک است. بچلانی آثار بسیاری نوشته است و بیش از ۲۰۰ اثر برای رادیو و تلویزیون خلق کرده است. او بیشتر به عنوان نویسنده ی تله نوولای «ترسا» در سال ۱۹۵۹ شناخته می شود. این اثر در سال ۱۹۶۱ به فیلمی با بازی ماریکروز اولیویه تبدیل شد و چهار بار به صورت تله نوولا بازسازی شد که سه مورد از آن ها با همین عنوان بودند.
گوئیدو مناشی (؛ – ) نمایشنامه نویس و نویسنده لیبرتو اهل پادشاهی ایتالیا بود. از کارهای او می توان به نوشتن لیبرتوی اپرای "غیرت روستایی" اشاره کرد.
جووانی تارجونی-توتستی (؛ – ) نمایشنامه نویس و نویسنده لیبرتو اهل پادشاهی ایتالیا بود. از کارهای او می توان به نوشتن لیبرتوی اپرای "غیرت روستایی" اشاره کرد. زندگی نامه. جووانی، پسر شاعر و نویسنده اوتاویانو تارجونی-توتستی، دوست شخصی پیترو ماسکانی آهنگساز بود، شهرت او بیشتر به خاطر دوستی و همکاری با پیترو ماسکانی است. بیشتر شعرهای او با همکاری گوئیدو مناشی نوشته شده است. او از سال ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۵ شهردار لیورنو بود. تارجونی-توتستی در لیورنو به دنیا آمد و در همان جا درگذشت.
سریال (به انگلیسی: Serial)یک پادکست روزنامه نگاری تحقیقی است که توسط سارا کونیگ اجرامی شود. این برنامه به طور مشترک توسط کونیک و جولی اسنایدر تولید شده است و از ژوئیه ۲۰۲۰ متعلق به نیویورک تایمز است.
دانگ فنگ یوئدا کیا () یک شرکت تولید خودرو است که دفتر مرکزی آن در یانچنگ چین قرار دارد. این شرکت یک سرمایه گذاری مشترک بین شرکت های دانگ فنگ موتور، گروه یوئدا و کیا موتورز است. تاریخچه. دانگ فنگ یوئدا کیا در سال ۲۰۰۲ تأسیس شد. در اوت ۲۰۰۳ اعلام شد که این شرکت چیزی در حدود ۶۰۰ میلیون دلار آمریکا در خط تولید جدید جیانگ سو با ظرفیت تولید ۴۰۰٬۰۰۰ دستگاه خودرو در سال سرمایه گذاری خواهد کرد. در نوامبر ۲۰۱۱ دانگ فنگ یوئدا کیا اعلام کرد که قصد دارد سومین خط تولید خود را در یانچنگ تأسیس کند. ساخت این خط تولید از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ طول کشید. ظرفیت تولید سالانهٔ این خط تولید ۳۰۰٫۰۰۰ دستگاه است. در دسامبر ۲۰۲۱، دانگ فنگ سهام خود در این سرمایه گذاری مشترک را در ازای دریافت ۲۹۷ میلیون یوان چین به جیانگ سو یوئدا واگذار کرد. خطوط تولید. شرکت دانگ فنگ یوئدا کیا در خط تولید واقع در یانچنگ، جیانگ سو، چین خودروهایی با برند کیا را تولید و به بازار کشور چین عرضه می کند. این خط تولید همچنین از سال ۲۰۲۱ تولید انبوه کراس اوور برقی هی پی ۱ را در خود جای داد.
میرزا محمدحسین سبزواری معروف به حکیم ریاضی از حکمای اربعه تهران و پایه گذاران حوزهٔ فلسفی و عرفانی تهران بود (به همراه آقاعلی زنوزی و محمدرضا قمشه ای، و میرزا ابوالحسن جلوه). او از شاگردان خاص ملا هادی سبزواری و پیرو حوزهٔ فلسفی صدرایی بود. از سبزوار به تهران رفت و در مدرسه عبدالله خان در بازار بزازها به تدریس علوم عقلی و نقلی پرداخت. در ریاضی تخصص داشت و چون بیشتر ریاضی تدریس می کرد به حکیم ریاضی مشهور شد. اثرهایی از او در همین زمینه چون "حواشی بر شرح چغمینی" و "مفتاح الحساب" باقی مانده است. با طب نیز آشنا بود. صدرالافاضل دانش شیرازی، حاج فاضل رازی تهرانی، ملامحمد هیدجی زنجانی (مشهور به حکیم هیدجی)، و شیخ عبدالحسین رشتی از جمله مشهورترین شاگردان حکیم ریاضی بودند. صاحب "طرائق الحقائق" دربارهٔ کلاس های درس او گفته است «آن اوقات "من الصباح الی المساء" دسته دسته طلاب هر فنی از طب و ریاضی و حکمت طبیعی و الهی می آمدند و مستفیض می شدند».
مجلس فدرال ( "Federalnoye Sobraniye" ، [fʲɪdʲɪralʲnəjə sɐbranʲɪjə] ) قوه مقننه ملی در فدراسیون روسیه بر اساس قانون اساسی فدراسیون روسیه (1993) است. این مجلس جایگزین شورای عالی روسیه شده است و شامل دومای دولتی (مجلس سفلی) و شورای فدراسیون (مجلس اعلا) است. هر دو مجلس در مسکو مستقر هستند. رئیس شورای فدراسیون پس از رئیس جمهور و نخست وزیر سومین مقام مهم است. در صورت عدم توانایی رئیس جمهور و نخست وزیر ، رئیس مجلس عالی مجلس روسیه به عنوان رئیس جمهور روسیه منصوب می شود.
تاتماداو نام رسمی نیروهای مسلح میانمار (برمه) است که توسط وزارت دفاع اداره می شود و متشکل از ارتش، نیروی دریایی و نیروی هوایی است. خدمات کمکی شامل نیروی پلیس میانمار، واحدهای شبه نظامی خلق نیز زیر نظر این ارگان اداره می شود. طبق قانون اساسی میانمار، تاتماداو مستقیماً به شورای دفاع ملی و امنیت (NDSC) به رهبری رئیس جمهور میانمار گزارش می دهد.NDSC شامل یازده عضو شورای امنیت ملی است که مسئول امور امنیتی و دفاعی در میانمار است. NDSC به عنوان بالاترین مقام در دولت میانمار خدمت می کند. در حال حاضر، همه پرسنل خدمتی از نظر نظری داوطلب هستند، اما اگر رئیس جمهور برای دفاع میانمار لازم باشد می تواند مفاد این قانون را ضروری بداند، یعنی قانون خدمت اجباری وظیفه را مجاز کند. از زمانی که این کشور استقلال خود را از انگلستان در سال ۱۹۴۸ به دست آورد، تاتماداو با شورشیان قومی و ارتش های نارکو درگیر نبردی تلخ است. اخیراً، تاتماداو به طور گسترده توسط سازمان های مورد حمایت غرب به جرایم حقوق بشری مانند پاکسازی قومی، شکنجه، حمله جنسی و کشتار غیرنظامیان متهم شده است. با این وجود در نظر سنجی که سال ۲۰۱۴ در این کشور برگزار شده ۸۴٪ از مرد
م میانمار ارتش را ارگانی مطلوب تر از رسانه ها و دولت این کشور شناختند. جستارها. آنگ سان سو چی وین میینت کودتای ۲۰۲۱ میانمار
پیرایش دگرسان () که بدان پیرایش جایگزین، پیرایش متناوب و اتصال جایگزین هم گفته شده است، به پیرایش علی البدل و جایگزین آران ای طی فرایند بیان ژن می گویند که به یک ژن واحد، این توانایی را می دهد که چندین پروتئین را کُدگذاری کند. در این فرایند، اگزون های خاصی از یک ژن ممکن است از نسخهٔ نهایی آران ای پیام رسان ساخته شده از آن ژن، حذف یا به آن اضافه شود. در نتیجه، پروتئین های ترجمه شده از آران ای پیام رسانِ پیرایش شده، تفاوت هایی در توالی آمینو اسیدی و همچنین عملکرد فیزیولوژیک خود خواهند داشت. پیرایش دگرسان به ژنوم انسان این توانایی را می دهد که پروتئین های بسیار بیشتری از آنچه ۲۰٬۰۰۰ ژن قادرند آن ها را بسازند، تولید کنند. پیرایش دگرسان، یک پدیدهٔ طبیعی در یوکاریوت هاست و تأثیر فراوانی بر تنوع زیستی پروتئین هایی دارد که قابلیت کُدگذاری از ژنوم را دارند. در انسان در حدود ۹۵٪ از ژن های چند-اگزونی دچار پیرایش دگرسان می شوند. روش های گوناگونی برای پیرایش دگرسان وجود دارد که رایج ترین آن پرش/دررفتگی اگزون است. در این حالت، یک بخش خاص از اگزون، تحت شرایط ویژه در ساختمان آران ای پیام رسان یک بافت خاص باقی مانده و از آران
ای پیام رسان بافت های دیگر حذف می شود. تنظیم فرایند تولید آران ای پیام رسان پیرایش شده توسط یک سامانهٔ پروتئین های ترانس صورت می پذیرد که به جایگاه های سیس در «نسخهٔ ژنتیکی اولیه» (primary transcript) متصل می شوند. این پروتئین ها، شامل «فعال کننده های اتصال/پیرایش» هستند که استفاده از جایگاه های خاصی را افزایش می دهند، و «بازدارنده های اتصال/پیرایش» که استفاده از جایگاه های خاصی را کاهش می دهند. سازوکارهای پیرایش به شدت متغیر است و پیوسته، نمونه های جدیدی از آنها با استفاده از روش های ظرفیت بالا (high-throughput techniques) در حال کشف است. پژوهش گران امیدوارند توضیح روشنی از سامانه های تنظیمی این فرایند پیرایشی ارائه کنند تا شاید بتوان محصولات حاصل از پیرایش دگرسان را از یک ژن به خصوص و تحت شرایط خاص، با استفاده از یک «کد پیرایشی/اتصالی» پیش بینی کرد. ناهمدیسی و تغییرات غیرطبیعی پیرایش دگرسان، سبب ساز بروز برخی از بیماری هاست و بخش بزرگی از اختلالات ژنتیکی انسان، نتیجهٔ گونه های متغیر پیرایشی است. به نظر می رسد که این گونه ها، همچنین در بروز سرطان نقش دارند و ژن های عامل پیرایشی در انواع مختلف سرطان دچار جهش
می شوند. پدیدهٔ پیرایش دگرسان نخستین بار در سال ۱۹۷۷ میلادی مشاهده و مورد توجه واقع شد. در سال ۱۹۸۱ میلادی، نخستین نمونه از پیرایش دگرسانِ رونویسی ژنتیکی در یک ژن درون زاد توصیف شد و پژوهش گران کشف کردند که ژن کدکنندهٔ هورمون کلسی تونین غده تیروئید در سلول های پستانداران دچار پیرایش دگرسان می شود. در اوائل دههٔ ۱۹۸۰ میلادی، نمونه های دیگری از این پدیده در رونویسی ژن های ایمنوگلوبولینِ پستانداران کشف شد.
گرگور فون رتسوری (؛ ؛ – ) فیلم نامه نویس، روزنامه نگار، شرح حال نویس و نویسنده درام های رادیویی اتریشی الاصل اهل رومانی بود. وی از تبار یکی از خانواده های اشرافی استان راگوسا در پادشاهی ایتالیا بود که در میانهٔ قرن هجدهم میلادی به وین مهاجرت کردند. گرگور به زبان های آلمانی، رومانیایی، ایتالیایی، لهستانی، اوکراینی، ییدیش، فرانسوی و انگلیسی تسلط کامل داشت و شهروندی و تابعیت کشورهای اتریش-مجارستان، رومانی و اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی را دارا بود. شهر زادگاه او چرنیوتسی در سال ۱۹۱۴ جزئی از خاک پادشاهی اتریش-مجارستان بود و بعدها در سال ۱۹۱۹ میلادی، جزئی از خاک پادشاهی رومانی شد. از اوایل دهه ۱۹۶۰، رزوری بین رم و پاریس زندگی می کرد و گاهی نیز به ایالات متحده سفر می کرد، و سرانجام پس از ازدواجش در سال ۱۹۶۷ در توسکانی ساکن شد. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به او، "زنده باد ماریا!" اشاره کرد.
تهدید رئیس جمهور ایالات متحده امریکا یک جنایت و بزه حفاظت شده توسط دولت فدرال است. این جرم عبارتست از گفتن و نوشتنِ هرگونه تهدیدی برای "کشتن، آدم ربایی یا تحمیل صدمات بدنی به رئیس جمهور ایالات متحده" است. این قانون همچنین شامل نامزدهای ریاست جمهوری و روسای جمهور سابق، و نیز نائب رئیس جمهور و نائب رئیس جمهور منتخب نیز می شود. سرویس مخفی ایالات متحده آمریکا به احتمالات نقض این قانون رسیدگی می کند و کسانی را که سابقه تهدید رئیس جمهور را دارند تحت نظر می گیرد. تهدید به رئیس جمهور جرم سیاسی تلقی می شود. مهاجران مرتکب این جنایت می توانند از کشور اخراج شوند. نمونه ها. کاریکارتوریستی که تصویر بوش را کشیده بود که پلیسی تفنگش را به سمت او گرفته است، توسط «سرویس مخفی ایالات متحده آمریکا» مورد بازپرسی قرار گرفت. همچنین کودکی که تصویر بوش را گذاشته بود و وسط سر آن پونز قرمزی زده بود و علامت شست رو به پایین کنارش گذاشته بود. در سال 2010 شخصی بخاطر نوشتن شعر "اسنایپر" درباره ترور اوباما، دادگاهی شد و با وجود اینکه در دادگاه عذرخواهی کرد و گفت تحت تاثیر گروه های نژادپرست قرار گرفته که به او در ترک اعتیادش کمک کرده بودند، به
33 ماه زندان محکوم شد. منابع. ویکی پدیای انگلیسی
رنگ های سیاسی رنگ هایی هستند که به طور رسمی یا غیررسمی برای نشان دادن یک ایدئولوژی، جنبش یا حزب سیاسی به کار می روند. محل تلاقی نمادگرایی رنگ و نمادگرایی سیاسی است. احزاب در کشورهای مختلف با ایدئولوژی های مشابه گاهی از رنگ های مشابه استفاده می کنند. به عنوان نمونه رنگ قرمز نماد ایدئولوژی های چپ در بسیاری از کشورها است (منجر به اصطلاحاتی مانند ارتش سرخ و ترساندن سرخ)، در حالی که رنگ آبی که اغلب برای محافظه کاری استفاده می شود، رنگ زرد بیشترین رابطه را با لیبرالیسم و آزادی خواهی راست، و سیاست سبز به دلیل رنگ سیاسی ایدئولوژی نامگذاری شده است. انجمن های سیاسی از یک رنگ خاص در کشورهای مختلف متفاوت است و استثناهایی نیز در روند عمومی وجود دارد. به عنوان مثال، رنگ قرمز در طول تاریخ با سلطنت یا کلیسا در ارتباط بوده است، اما به مرور زمان با سیاست چپ ارتباط برقرار کرده است، در حالی که ایالات متحده با سایر کشورها تفاوت دارد زیرا محافظه کاری با قرمز و لیبرالیسم با آبی همراه است. سیاستمدارانی که در محافل عمومی ظاهر می شوند، اغلب با پوشیدن گل رز، گل یا کراوات به رنگ حزب سیاسی خود را معرفی می کنند. سیاه. رنگ سیاه در درجه اول
با آنارشیسم در ارتباط است. آنارشیست ها از سیاه به دلیل رد دولت و سلسله مراتب استفاده می کنند. رنگ سیاه را می توان فقدان رنگ، آنارشیسم را فقدان دولت دانست. این در مقابل پرچم های ملی استفاده می شود تا در عوض آنارشیسم جهانی را نشان دهد. سیاه و سفید است به میزان کمتر مورد استفاده برای نشان فاشیسم به کار می رود رنگ های سیاه و قرمز حداقل از اواخر دهه ۱۸۰۰ هنگامی که توسط آنارشیست. های ایتالیایی در شورش بولونیا در کوکاد استفاده می شد، و در سال ۱۸۷۷ هنگامی که آنارشیست ها با حمل پرچم های قرمز و سیاه به شهر لتینو ایتالیا برای تبلیغ اولین بار وارد شهر ایتالیا شدند، توسط آنارشیست ها استفاده می شد. بین المللی در طول جنگ داخلی اسپانیا کنفدراسیون ملی کار از یک نوار مورب سیاه و قرمز استفاده کرد که رنگ سیاه آنارشیسم و قرمز نمایانگر جنبش کارگری و جنبش کارگری بود. این پرچم به سرعت توسط دیگر آنارشیست ها به تصویب رسید، و رنگ دوم برای تمیز فلسفه های خاص آنارشیست به کار رفته است: صلح طلبی آنارکو با سفید، آنارشیسم سبز با سبز، آنارکو سندیکالیسم و آنارکو کمونیسم با قرمز، متقابل با نارنجی و آنارکو سرمایه داری با زرد، در حالی که رنگ سیا
ه به طور معمول آنارشیسم را بدون صفت و ویژگی نشان می دهد. در دوران طلایی دزدی دریایی، پرچم های سیاه دزدان دریایی مانند ریش سیاه و کالیکو جک به نمادهای محبوب دزدی دریایی تبدیل شدند. پرچم های نشان دهنده مرگ و بدون ربع برای کسانی که تسلیم نمی شوند. پرچم سیاه راجر جلف، که توسط کالیکو جک استفاده می شد، به نمادی محبوب و شناخته شده از دزدان دریایی، به ویژه دزدان دریایی قاره آمریکا تبدیل شد. جمجمه و استخوان ها نیز به یک سمبل خطرناک برای نمایش سمومی مانند سیانور، سیکلون ب و سایر مواد سمی تبدیل شدند. پرچم سیاه دزدی دریایی بعداً بر نمادهای آنارشیسم، مانند نمادهای سرزمین آزاد و شورش کرونشتات تأثیر می گذارد. ظهور دزدی دریایی اینترنتی منجر به پذیرش گسترده نمادهای دوران طلایی دزدی دریایی شد و به نمادهای سایت های دزدان دریایی مانند خلیج دزدان دریایی تبدیل شدند. تبدیل شدن رنگ سیاه به نمایندگی از احزاب دزدان دریایی. آبی. رنگ آبی معمولاً با احزاب راست میانه یا محافظه کار در ارتباط است، که از استفاده آن توسط Tories (سلف حزب محافظه کار) در انگلستان ناشی می شود. قهوه ای. قهوه ای به دلیل اس آ (SA) که به اعضای آن پیراهن قهوه ای گفته
می شد، با نازیسم همراه بوده است. آنها از پیراهن مشکی بنیتو موسولینی الگو گرفته شده و رنگ آن به این دلیل انتخاب شده است که بسیاری از لباس های قهوه ای که برای سربازان استعماری در مستعمرات آفریقای آلمان در نظر گرفته شده بود، پس از پایان جنگ جهانی اول با ارزان قیمت در دسترس بود. در اروپا و جاهای دیگر گاهی از رنگ قهوه ای برای اشاره به فاشیست ها به طور کلی استفاده می شود. سبز. سبز هم برای احزاب و جنبش های سیاسی دوستدار محیط زیست و هم برای اسلامی است (نگاه کنید به رنگ سبز در اسلام). ارغوانی. سرخابی رنگی است که تمایل به جای زرد برای احزاب و سازمانهای لیبرال و مرکزگرا در اروپا دارد. این نباید با استفاده سوسیالیستی یا سوسیال دموکراتیک از رنگ صورتی اشتباه گرفته شود. نارنجی. نارنجی رنگ سنتی ایدئولوژی سیاسی دموکراتیک مسیحی و اکثر احزاب سیاسی دموکراتیک مسیحی است که مبتنی بر تعالیم اجتماعی کاتولیک و / یا الهیات نئو-کالوینیست است. احزاب سیاسی دموکراتیک مسیحی پس از جنگ جهانی دوم در اروپا و قاره آمریکا مورد توجه قرار گرفتند. رنگ صورتی. صورتی گاهی توسط احزاب سوسیال دموکرات مانند فرانسه و پرتغال استفاده می شود. رنگ سنتی تر سوسیا
ل دموکراسی قرمز است (زیرا سوسیال دموکراسی از جنبش سوسیالیست دموکراتیک ناشی می شود)، اما برخی از کشورها احزاب بزرگ سوسیال دموکراتیک را در کنار احزاب بزرگ سوسیالیست یا کمونیست دارند، بنابراین استفاده از رنگ قرمز برای همه آنها گیج کننده است. در چنین مواردی، سوسیال دموکراتها معمولاً کسانی هستند که قرمز را به نفع رنگ دیگری کنار می گذارند. صورتی معمولاً به این دلیل انتخاب می شود که به عنوان نسخه نرمتر و کمتر پرخاشگرانه رنگ قرمز دیده می شود، به همان روشی که سوسیال دموکراسی از مرکزگرایی و سرمایه داری بیشتر از سوسیالیسم است. این اصطلاح واژه محاوره ای " pinko " نیز است. رنگ بنفش. اگرچه بنفش پیوندهای قدیمی تری با سلطنت دارد، اما برجسته ترین رنگی است که به طور سنتی با هیچ ایدئولوژی مهم معاصر ارتباط ندارد. به این ترتیب، بعضی اوقات برای نشان دادن ترکیبی از ایدئولوژی های مختلف، یا جنبش های اعتراضی جدید که منتقد همه احزاب قبلی هستند، مورد استفاده قرار می گیرد. قرمز یا سرخ. رنگ قرمز به طور سنتی با سوسیالیسم و کمونیسم در ارتباط است. قدیمی ترین نماد سوسیالیسم (و با گسترش کمونیسم) پرچم سرخ است که به انقلاب فرانسه در قرن هجدهم و
انقلاب های ۱۸۴۸ برمی گردد. قبل از این ظرافت، به دلیل نمادگرایی و تداعی خون مسیح، رنگ قرمز به طور کلی با سلطنت یا کلیسا در ارتباط بود. رنگ قرمز برای نشان دادن خون کارگرانی انتخاب شد که در مبارزه علیه سرمایه داری جان خود را از دست دادند. همه اتحادها و سازمان های بزرگ سوسیالیستی و کمونیستی - از جمله انترناسیونال اول، دوم، سوم و چهارم - قرمز را به عنوان رنگ رسمی خود استفاده می کردند. ارتباط بین رنگ قرمز و کمونیسم خصوصاً شدید است. کمونیست ها بسیار بیشتر و بیشتر از قرمز از رنگهای سنتی خود استفاده می کنند. سفید. وایت امروزه عمدتاً با صلح طلبی (مانند پرچم تسلیم) و در سیاست های پادشاهی انگلستان به سیاستمداران مستقل مانند مارتین بل مرتبط است. رنگ زرد. زرد رنگی است که بیشترین ارتباط را با لیبرالیسم و آزادیخواهی راست دارد.
ریحانه نامی زنانه با ریشه عربی به معنی خوش بو است. معنی. ریحانه نامی زنانه با ریشه عربی است که از نام گل ریحان که به معنی خوشبو و عطرآگین است گرفته شده است.