Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۱-هگزن یا ۱-اکتن در طول پلیمریزاسیون اتیلن، یا اضافه نامنظم به صورت اندک اندک (نقص های «استریو» یا «ریجیو») در طول پلیمریزاسیون ایزوتاکتیک پروپیلن هستند. توانایی پلیمر برای متبلور شدن به درجات بالا با افزایش محتوای عیوب، کاهش می یابد. درجات کم بلورینگی (۰ تا ۲۰ درصد) با خواص کشسان بودن جامدات مایع مانند مرتبط است. درجات بلورینگی متوسط (۲۰ تا ۵۰ درصد) با ترموپلاستیک های انعطاف پذیر و درجات بلورینگی بیش از ۵۰ درصد با پلاستیک های سخت و گاهی شکننده مرتبط است. سطوح پلی اولفین به طور مؤثر با جوشکاری حلال به یکدیگر متصل نمی شوند زیرا مقاومت شیمیایی بسیار خوبی دارند و حلال های رایج بر آنها تأثیر نمی گذارند. آنها می توانند پس از انجام عملیات سطحی به صورت چسبنده به یکدیگر بچسبند (ذاتاً انرژی سطحی بسیار کمی دارند و به خوبی مرطوب نمی شوند (فرایند پوشاندن و پر کردن با رزین)) و توسط برخی سوپرچسب ها (سیانواکریلات ها) و آکریلات واکنش پذیر (شیشه) چسبانده می شوند. آنها از بی اثر هستند اما در دماهای پایین تر و بالاتر استحکام کمتری از خود نشان می دهند. در نتیجه، جوشکاری حرارتی تکنیک رایجی برای اتصال سطوح پلی اولفین است. عملاً ت
مام پلی اولفین هایی که دارای هر گونه اهمیت عملی یا تجاری هستند، پلی-آلفا-اولفین (یا پلی-α-اولفین یا پلی آلفا اولفین، که گاهی اوقات به اختصار PAO نامیده می شود)، پلیمری است که از پلیمریزاسیون یک "آلفا-"الفین ساخته می شود. "آلفا" اولفین (یا α-اولفین) آلکنی است که در آن پیوند دوگانه کربن-کربن از اتم آلفا کربن شروع می شود، یعنی پیوند دوگانه بین کربن های #۱ و #۲ در مولکول است. آلفا اولفین ها مانند ۱-هگزن ممکن است به عنوان کومونومرها برای تولید یک پلیمر شاخه دار آلکیل استفاده شوند (ساختار شیمیایی زیر را ببینید)، اگرچه ۱-دکن (آلکن) بیشتر برای ذخایر پایه روان کننده استفاده می شود. بسیاری از پلی آلفا اولفین ها دارای گروه های انشعاب آلکیل انعطاف پذیر بر روی هر کربن دیگر از زنجیره ستون فقرات پلیمری خود هستند. این گروه های آلکیل، که می توانند خود را به شکل های متعددی درآورند، برای مولکول های پلیمری کنار یکدیگر قرار گرفتن به روشی منظم را بسیار دشوار می سازند. این امر موجب کاهش سطح تماس بین مولکول ها و کاهش برهم کنش های بین مولکولی در میان مولکول ها می شود. بنابراین، بسیاری از پلی آلفا اولفین ها به راحتی متبلور یا جامد نمی
شوند و حتی در دماهای پایین تر می توانند مایعات روغنی و چسبناک باقی بمانند. "پلی آلفا" اولفین های با وزن مولکولی کم به عنوان روان کننده مصنوعی مانند روغن های موتور مصنوعی برای وسایل نقلیه مفید هستند و می توانند در محدوده دمایی وسیعی مورد استفاده قرار گیرند. حتی پلی اتیلن هایی که با مقدار کمی آلفا اولفین کوپلیمر شده اند (مانند ۱-هگزن، ۱-اکتن یا بیشتر) انعطاف پذیرتر از پلی اتیلن با چگالی بالا و زنجیره ساده مستقیم هستند که انشعاب ندارد. گروه های شاخه متیل روی یک پلیمر پلی پروپیلن به اندازه کافی طولانی نیستند و به همین دلیل پلی پروپیلن تجاری معمولی را نسبت به پلی اتیلن انعطاف پذیرتر می کند. کاربردها. با تمرکز بر پلی اتیلن، کاربردهای اصلی HDPE عبارتند از فیلم (بسته بندی کالاها)، قالب گیری بادی (مثلاً ظروف مایع، بطری های سفید کننده)، قالب گیری تزریقی (مانند اسباب بازی ها، درپوش های پیچ)، پوشش اکستروژن (مانند پوشش روی شیر، جعبه ها)، لوله کشی برای توزیع آب و گاز، عایق برای کابل های تلفن، عایق سیم و کابل. از LDPE عمدتاً (۷۰٪) برای ساخت فیلم استفاده می شود. کاربردهای عمده پلی پروپیلن در قالب گیری تزریقی، ساخت الیاف و ف
یلم است. در مقایسه با پلی اتیلن، پلی پروپیلن سخت تر است اما بیشتر مستعد شکستن است. چگالی کمتری دارد اما مقاومت شیمیایی بیشتری نشان می دهد.
جی آر تی پاسکال (جیم راسل تایسون) یک پیاده سازی از زبان برنامه نویسی پاسکال است. که این زبان برنامه نویسی در اوایل دهه ۱۹۸۰ میلادی بر روی سیستم عاملCP/M در دسترس قرار گرفت. تاریخچه. در انتهای دهه ۱۹۷۰، محبوب ترین پیاده سازی پاسکال برای میکروکامپیوترها، پاسکال UCSD بود ولی اکثر مردم معتقد بودند که قیمت این زبان بیش از حد بالاست. و پایه و اساس اولیه زبان UCSD Pascal، بر اساس کامپایلر p-machine که ساختهٔ مؤسسهٔ مبتکر پاسکال یعنی ETH Zurich بود ساخته شده بود. JRT یک مفسر پاسکال است که توسط جیم راسل تایسون ساخته شده که کد را به این صورت کامپایل می کرد که انرا به شبه کد خود تبدیل می کرد و از کد USDC pascal جدا می کرد. در اوایل دهه ۱۹۸۰، سازمان های مختلف کامپایلرهای مختلفی را برای پاسکال UCSD در میکروکامپیوترها توسعه دادند. توسعه دهندگان UCSD اعلام کردند که در حال کار بر روی یک کامپایلر بومی هستند که اساساً UCSD را از یک مفسر به یک سیستم کامپایل شده و بومی در یک مرحله تبدیل می کند. زبان برنامه نویسی JRTبا توجه به ارزانتر بودن توانست در چندین ماه توجه زیادی را به خود جلب کند و جایگزینی بسیار ارزانتر برای پاسکال UCSD
بود. این محبوبیت و توجه ها کمتر از یک سال دوام داشت، زیرا شرکت بورلند شروع به فروش توربو پاسکال کرد. با این وجود، اهمیت بالایی داشت به این دلیل که توانسته بود یک سابقهٔ قیمتی ارزان (کمتر از ۱۰۰ دلار) را برای یک پیاده سازی پاسکال ایجاد کند. تبلیغات JRT به استفاده کنندگان وعدهٔ "یک پاسکال کامل CP/M را با قیمت تنها با ۲۹٫۹۵ دلار!" به مردم می داد و در همین حال این مسئله را بیان می کرد که "این همان سیستمی است که ما با قیمت ۲۹۵ دلار می فروختیم". پس از دریافت سفارش های بسیار - جری پورنل در از مجلهٔ "BYTE" گزارش داد که سارا اسمیت پس از گذشت هشت ماه از سفارش نرم افزارهنوز انرا دریافت نکرده است شرکت JRT Systems در ۱۸ نوامبر سال ۱۹۸۳ میلادی اعلام ورشکستگی کرد (بر اساس قانون فصل ۱۱ ورشکستگی در ایالات متحدهٔ آمریکا) این محصول در نهایت تا نسخه شمارهٔ ۴ با قیمت ۶۹٫۹۵ دلار ادامه یافت و در ان زمان همراه با یک Modula-2 با قیمت ۹۹٫۹۵ دلار به فروش می رسید این شرایط مناسب و موفقیت امیز به نظر می رسد ولی مشکل این بود که در همان زمان Turbo Pascal با تقریباً همین قیمت به فروش می رسید. Turbo Pascal یک کامپایلر واقعی با یک IDE و همچنی
ن یک مدل تجاری بود که به آن اجازه می داد تقاضای مشتری را برآورده کند. گفته می شود که JRT بعد ها با نام «نوادا پاسکال» توسط الیس کامپیوتینگ فروخته شد. پذیرش. پورنل در مه سال ۱۹۸۳ گزارش داد که JRT Pascal 2.0 "به طور عمدی یک گویش غیرقابل حمل است"، و از نحوهٔ رسیدگی به خطاهای آن انتقاد کرد و به مبتدیان این زبان توصیه کرد که از آن زبان دوری کنند "ویراستاران BYTE" در آوریل سال ۱۹۸۳ و ژانویه سال ۱۹۸۴ گزارش دادند که شکایات زیادی از خوانندگان در مورد سرعت کم JRT Pascal در رساندن بسته ها به مقصد دریافت کرده اند. پورنل در ژانویه سال ۱۹۸۴ نسخه۳٫۰ این زبان را معمولی و با قیمت ۲۹٫۹۵ دلار نامید. او شرایط را اینطور توصیف کرد که در مقایسه با بسیاری از کالاهای موجود در بازار یک معامله است، و ارزش آن تا حد زیادی به آنچه قصد انجام آن را دارید بستگی دارد. او گزارش داد که نسخهٔ ۳٫۰ این زبان بیشتر مشکلاتی که در نسخه های پیش وجود داشتند و کاربران را ازار می دادند بر طرف شده ولی هنوز مشکلاتی باقی هستند، و گفت که "این مبلغ برای یک کامپایلر ارزان است و شما یکسری ابزارهای مفید را هم همراه با آن دریافت می کنید." با این حال، پورنل دربارهٔ
یک سری از «ویژگی های غیر استاندارد» آن هشدار داد و براساس تجربه اسمیت و نامه های بسیار زیادی که افرادی که JTR Pascal را سفارش داده بودن و چیزی دریافت نکرده بودند ارسال کردند، می توان گفت که باید امادگی منتظر ماندن برای رسیدن سفارش خود را داشته باشید. به خاطر وجود JRT، شرکت بورلند در ابتدا در متقاعد کردن مشتریان مبنی بر ارسال توربو پاسکال مشکل داشت. بروس اف. وبستر در آگوست سال 1985 JRT پاسکال را در مجله به عنوان یک «فیاسکو» توصیف کرد. جف دانتمان در "مجله PC" در سال ۱۹۸۴ اظهار داشت که JRT Pascal "یک کامپایلر وحشتناک بود. علاوه بر آسیب بزرگی که این کامپایلر به تعریف زبان پاسکال می زد، این یک مزرعه باگ بود که کامپیوتر CP/M-80 من را چندین بار در شب دچار مشکل می کرد. جای تعجب نیست که شرکت JRT Systems اواخر سال گذشته ورشکست شد.»
تاریخ ایرانیان در هندوستان اشاره به دودمان ها و حکومت های تشکیل شده با تبار ایرانی در هند دارد. همچنین به بررسی روابط تاریخی این دو سرزمین می پردازد. شمال غربی. شاهنشاهی هخامنشی. تسخیر و حکومت بر سرزمین های شمال غربی شبه قاره هند به دست هخامنشی ها از سده ششم تا چهارم پیش از میلاد به طول انجامید. این فتوحات دو مرحله تقسیم می شوند. حمله نخست در حدود ۵۳۵ پ.م. به دست کوروش بزرگ انجام شد. او مناطق غربی رود سند را به کشورش افزود. پس از مرگ او داریوش بزرگ در حدود سال ۵۱۸ پ.م. از هیمالیا وارد هند شد و دوره دوم فتوحات را تا رود جهلم در پنجاب انجام داد. اهمیت استیلای ایران در این زمان بر هند به اندازه ای در تاریخ دوران باستان هند مهم بوده که هندی ها زمان موعظه بودا و این لشکرکشی را دو مبدأ برای تعیین تاریخ خود دانسته اند. در سال ۵۱۲ پ.م.، داریوش پس از برقرار کردن امنیت در ممالک تابعه، چند ولایت نیز به ایران ضمیمه کرد، یکی از آن ها پنجاب و دیگری سند است که هر دو در هند واقع هستند. نام هند البته در سنگ نوشته بیستون در شمار ایالت های تابعه نیست و این که در کتیبهٔ پرسپولیس هست نشان می دهد که این ولایات جنوب شرقی بعد از جنگ
های مربوط به دفع شورش ها می بایست به قلمرو داریوش اضافه شده باشد. مناطق تصرف شده بعدها با نام ساتراپ نشین هندوش نام گذاری شدند. این منطقه گنجینه هایی بزرگ را به خزانهٔ ایرانیان سرازیر کرد؛ حدود ۳۶۰ تالنت خاک طلا در هر سال داریوش به اسکیلاکس دریانوردی کاریایی اهل کاریاندا مأموریت داد که در رود سند تا دهانه اش به اکتشاف بپردازد و سپس به سوی غرب به دریای سرخ برود. اسکیلاکس و همراهانش سفر خود را از کاسپاتوروس (احتمالا پیشاور امروزی)، شاید جایی در نزدیکی اتک جدید (۳۳ درجهٔ شمالی و ۷۲ درجهٔ شرقی) آغاز کردند. سفر اکتشافی او به طور غیرعادی دو سال و نیم به طول انجامید. مکس کری و اریک وارمینگتون حدس می زنند که علت دیرکرد او بادهای موسمی مخالف بوده اند. سکاها. پادشاهی سکایی ها در هند یک دولت ایرانی بود که برای مدتی بر شمال هند فرمان راند. پادشاهی سکاها در هند - که احتمالاً به شکل کنفدراسیونی از چند پادشاهی کوچک تر بوده - به اشکال مختلف خود از سال صد و پنجاه پیش از میلاد تا آغاز قرن پنجم میلادی ادامه داشت. شاهنشاهی اشکانی. پادشاهی سورن یا اشکانیان هند یک پادشاهی باستانی ایرانی بود که در اوج شکوه خود بر شرقی ترین بخش های
جهان ایرانی مانند افغانستان و سیستان و همین طور بخش هایی از شمال هند فرمان راند. این پادشاهی در سال ۱۹ پس از میلاد توسط شهربان سیستان، گندفر، یکی از شاهزادگان دودمان سورن، با اعلام استقلال از شاهنشاهی اشکانی بنیان گذاشته شد. گندفر پس از اعلام استقلال به سرزمین های پادشاهی هندوسکایی و دولت یونانی هند حمله برد و پادشاهی خود را به یک شاهنشاهی تبدیل کرد. با این حال با مرگ گندفر و مهم تر از آن، حملات کوشان ها به قلمروی سورن ها، این دولت بار دیگر به شکل یک پادشاهی درآمد. شاهزادگان سورن تا سال ۲۴۰ میلادی استقلال خود را در سیستان حفظ کردند، با این حال با ظهور شاهنشاهی ساسانی، تحت فرمان آنان درآمدند. شاهنشاهی کوشان. شاهنشاهی کوشانی " یک امپراتوری باستانی به مرکزیت سرزمین بلخ (باختر) در افغانستان امروزی بود که توسط یوئه چی ها در سده نخست میلادی بنیان گذاشته شد. این شاهنشاهی در اوج گستره خود در زمان کانیشکا افغانستان امروزی، بلوچستان، شمال هند و بخش هایی از آسیای میانه مانند سغد و خوارزم را زیر فرمان خود داشت. کوشان ها یکی از پنج تیره یوئه چی بودند که در جریان مهاجرت از آسیای میانه به سمت سرزمین های ایرانی شرقی در افغا
نستان امروزی، بلوچستان و به ویژه بلخ ساکن شدند. "یوئه چی" شکل چینی نام این اقوام است و نام اصلی آن ها به دست ما نرسیده است. با این حال امروزه تاریخ نگاران معتقدند که یوئه چی به شکل اتحادیه ای از اقوام ایرانی تبار یوئه چی از منطقه باختر (بلخ) و تخاری بودند. کوشان ها با امپراتوری روم، شاهنشاهی ساسانی، پادشاهی آکسوم و دودمان هان امپراتوری چین روابط دیپلماتیک داشتند. با وجود اینکه هنر، فلسفه و دانش بلخی در دوران کوشان ها دوران طلایی ای را پشت سر گذاشت، از آثار کوشانی به جز سنگ نبشته های سلطنتی چیزی به دست ما نرسیده است و بیشتر تاریخ این امپراتوری را باید در منابع خارجی جست. شاهنشاهی کوشانی با حملات امپراتوری گوپتا، هپتالیان، شاهنشاهی ساسانی و کیداریان از بین رفت. شاهنشاهی ساسانی. شاهنشاهی ساسانی که نام رسمی اش ایرانشهر بود، دوره پایانی ایران باستان بود که از سال ۲۲۴ تا ۶۵۱ میلادی به مدت ۴۲۷ سال بر ایران فرمان راند؛ شاهنشاهان این دولت از دودمان ساسانیان بودند. این شاهنشاهی یکپارچه را اردشیر بابکان با شکست اردوان پنجم، واپسین شاهنشاه اشکانی، پایه گذاری کرد. شاهنشاهان ساسانی که ریشه شان از پارس بود. شاهنشاهی کوشان د
ر اوایل و میانه های سده سوم میلادی تحت فشار نیروهای ساسانی از هم فرو پاشید. بخش های غربی آن شامل بلخ (مرکز امپراتوری)، سغد، گنداره و قسمت هایی از هند تحت فرمان ساسانیان درآمد. ساسانیان این مناطق را به پادشاهی نیمه مستقلی به نام کوشانشهر بدل کردند و گروهی از شاهزادگان ساسانی موسوم به کوشانشاهان بر آن فرمان راندند. کوشانشهر یکی از استان های شاهنشاهی ساسانی بود که در منطقه بین دره کابل و دره پیشاور واقع گردیده بود. منطقه بلخ یا در دوران متاخرتر، تخارستان، مرکز این استان و شرق ایرانشهر بود که بر سغد و گنداره نیز نظارت داشت و با فتح این ناحیه ساسانیان به این امکان دست پیدا کردند تا بر راه های تجاری آسیای میانه نظارت کنند. همچنین به دلیل اهمیت ادامه تجارت با هند، حاکمان این منطقه ضرب سکه به شکل سکه های کوشانی ادامه دادند. کوشانشهر با حمله کیداریان سقوط کرد. کیداریان طبق منابع غربی به گروهی از اقوام ایرانی تبار گفته می شود و طبق منابع چینی، کیداریان بازماندگان قوم کوشانیان یا جزئی از کوشانیان بوده اند. به هر حال در مورد این قوم هنوز نمی توان به طور مشخص سخن گفت. پیروز، پادشاه ساسانی (هجدهمین شاهنشاه ساسانی از ۴۵۹ تا
۴۸۴ میلادی)، توانست به طور کامل کیدارها را مغلوب کند و آنان را تا قندهار کنونی پس براند. اما قوم دیگری موسوم به هپتالیان به نواحی تخارستان هجوم آورده و پیروز یکم را شکست دادند و سرانجام او در جنگ با آنان جان خود را از دست داد. با این حال ساسانیان در نیمه های سده ششم میلادی با موفقیت هپتالیان را شکست داده و بار دیگر ایران شرقی تحت حاکمیت شاهنشاهی ساسانی درآمد اما شاهنشاهی ایران در میانه های سده هفتم میلادی توسط مسلمانان فتح شد و به فرمانروایی ساسانیان در این منطقه پایان داد. امپراتوری غزنوی. دودمان غَزنَوی، دودمانی پارسی گوی و مسلمان در بخش های شرقی ایران بزرگ به ویژه فرارود و خراسان بزرگ بود. شهرت این سلسله، بیشتر به خاطر فتوحاتی است که در هندوستان انجام داده است. از آنجا که غزنویان نخستین پایه های شهریاری را در شهر غزنین آغاز نمودند به غزنویان نامدار شدند. بنیانگذار این دودمان سلطان محمود غزنوی بود. پدران او از خانات ترکمن بودند که به خراسان کوچ کرده بودند. نام آورترین شهریاران این دودمان سلطان محمود و پسرش سلطان مسعود بودند. با شکست غزنویان از سلجوقیان در نبرد دندانقان و پس از سلطان مسعود این دودمان رو به
ناتوانی گذارد و چندی بستر حوزه فرمانروای اش به بخش هایی از هندوستان و افغانستان کنونی محدود شد. حکومت غزنویان هند از نظر هنردوستی و توجه به شاعران پارسی سرا و گسترش زبان پارسی از اهمیت بالایی برخوردار است. امپراتوری غزنوی در اوج بسیار خود رشد کرد و بخش های زیادی از ایران، ترکمنستان و ازبکستان امروزی، تمام افغانستان، پاکستان و بخش های وسیعی از شمال غربی هند را پوشش داد. به طور کلی حکمرانان غزنوی به گسترش اسلام در شبه قاره هند معروف هستند. غزنویان علاوه بر ثروتی که از طریق حمله به شهرهای هند و خراج گرفتن از راجه های هندی به دست می آوردند، از موقعیت خود به عنوان واسطه در مسیرهای تجاری بین چین و دریای مدیترانه نیز بهره می بردند. آنها برای مدت طولانی و اقتدار خود را حفظ کردند، با این حال، قادر به مقاومت در برابر امپراتوری سلجوقی نبودند و بیشتر سرزمین های خود را در فلات ایران از دست دادند و یک قرن بعد از غوریان شکست خورده و سرزمین های هندی باقی مانده خود را را ازدست دادند. شاهنشاهی افشاری. نادرشاه افشار، شاه ایران، به علت عدم تحویل افغان هایی که در برانداختن سلسله صفوی نقش داشتند، به امپراتوری گورکانی هند لشگرکشی ک
رد و در نهایت فاتحانه وارد دهلی شد. سپاهیان او به آسانی ارتش گورکانی که به لحاظ نفرات، از برتری چشم گیری برخوردار بود را در نبرد کرنال شکست داد که منجر به تسلیم نهایی محمدشاه گورکانی گردید. پیروزی نادر شاه در برابر امپراتوری رو به زوال اما ثروتمند گورکانی هند، باعث شد تا او بتواند تا با غنایم این جنگ، هزینه جنگ های فرسایشی با همسایه غربی ایران، یعنی امپراتوری عثمانی را تأمین کرده و این جنگ ها را از سر گیرد، هرچند سرانجام نتیجه قطعی ای در مرزهای غربی امپراتوری خود به دست نیاورد. از غنائم به دست آمده، می توان به خراج ۲۰ میلیون روپیه ای (برابر با تقریباً نیم میلیارد دلار آمریکا در سال ۲۰۱۹) اشاره کرد. محمدشاه شخصاً کلید خزانه سلطنتی خود را به نادر داد و تخت سلطنتی مشهور خود، تخت طاووس را نیز از دست داد. تخت طاووس به نمادی از سلطنت نادر و قدرت او تبدیل شد. در میان جواهراتی که نادر در دهلی غارت کرد، دو الماس مشهور کوه نور و دریای نور نیز دیده می شدند. این دو الماس امروزه به ترتیب بخشی از جواهرات سلطنتی بریتانیا و ایران هستند. سربازان ایرانی در ماه مه همان سال دهلی را ترک کردند. نادرشاه تمام سرزمین های شرق رود سند
را به محمدشاه بازگردند. حمله نادر به هند پیامدهای بلند مدتی نیز داشت و بر روی آینده سیاست های جهانی نیز تأثیر شایانی گذاشت. این جنگ ها باعث تضعیف شدید امپراتوری گورکانی هند شد و در نهایت راه را برای ورود بریتانیا به هند و استعمار این کشور هموار کرد، اتفاقی که بریتانیا را برای حدود یک سده به قدرت مطلق جهان تبدیل نمود. شمال هند. سلسله غوریان. غوریان دودمانی تاجیک و مسلمان در قرون وسطی از سرزمین های شرقی ایران بودند که تسلطشان را از غور آغاز کردند و در میانه سده دوازدهم میلادی تا سال های آغازین سده سیزدهم میلادی به یک قدرت عمده تبدیل شدند. غور مرکز نظامی امپراتوری آنها بوده که زمانی قلمروشان از گرگان در غرب تا شمال هند در شرق گسترش می یافت، هرچند که تحت تأثیر خوارزمشاهیان قرار داشتند. فروپاشی و نابودی غوریان در هنگام حمله مغول به ایران بوده است. اوضاع اقتصادی غوریان به دلیل وجود معادن فلز و تخصص و مهارت آن ها در استخراج و ساخت اسلحه و نیز زمین های کشاورزی غنی و غنیمت هایی که از هند وارد می شد و همچنین صادرات اسلحه رونق داشت. شهاب الدین محمد به دو دلیل علاقمند فتوحات در هندوستان بود: برخلاف سلطان محمود که به غارت
معابد و کشتن کفار اکتفا می کرد شهاب الدین محمد با تعیین والی ایالات خود را حفظ می کرد و اگر شورشی می شد با برکنار کردن والی شهرهای خود را محفوظ می داشت. این امر موجب بقای حکومت وی حتی پس از مرگ او نیز شد چنانچه قطب الدین ایبک از امرای او توانست هند را پس از مرگ شهاب الدین حفظ کند. امپراتوری سور. امپراتوری سور یک حکومت افغان حاکم بر شمال هندوستان بود که توسط شیرشاه سوری بنیانگذاری شد. جنوب و مرکز. سلطان نشین دهلی. سلطنت دهلی مجموعه ای از حکومت های مسلمان در هند بودند که از ۱۲۰۶ تا ۱۵۲۶ م بر دهلی و مناطقی از شمال هند حکم راندند و متشکل از چندین خاندان ترک و افغان بودند. در ۱۵۲۶ م سلطنت دهلی با گسترش امپراتوری گورکانی هند از میان رفت. این پادشاهی مسلمان از سده سیزدهم میلادی در شمال هند توسط جنگ سالاران ترک و افغان اهل آسیای میانه پدیدار شد و در فضایی که به طور فزاینده ای رنگ ایرانی می یافت تا غلبه بابر بر آن در ۱۵۲۶ میلادی، ادامه یافت. حاکمان دهلی منعکس کننده سنت های حکومت داری ایرانی بودند. خاندان هایی که به «سلاطین دهلی» عبارتند از این خاندان ها که پنج سلسله نخست معروف ترند: سلطان نشین بهمنی. سلطان نشین بهمنی
از خاندان های مسلمان حاکم بر دکن و نواحی مجاور آن در جنوب هند بود که یکی از سلسله های مهم پادشاهی هند در سده های میانه و نخستین سلسله های مستقل مسلمان در جنوب هند به شمار می آید. مؤسس این سلسله شخصی به نام حسن بود که با عنوان علاءالدین گانگو بهمنی بر تخت سلطنت نشست. خاندان بهمنی ها از نوادگان «علاءالدین حسن بهمنی» سیستانی به شمار می رفتند و نسب خود را به بهمن پسر اسفندیار از سلسله کیانیان ایران می رساندند. خاندان بهمنی با علاقه فراوانی که به فرهنگ فارسی و عرفای ایرانی داشتند بسیار کوشیدند که به حضور شاه نعمت اله ولی و خواجه شمس الدین حافظ شیرازی در دربار خود مفتخر گردند، اما توفیق نیافتند. این سلسله جشن ها و اعیاد ایرانی از جمله نوروز را با شکوه فراوان برگزار می کردند. زبان دربار آنها، زبان فارسی بود، در آموزشهای اولیه به شاهزادگان، بوستان سعدی آموخته می شد. برخی شاهان بهمنی خود به این زبان شعر می سرودند و از شاعران فارسی زبان و شیعی نشان، استقبال گرمی به عمل می آوردند، مانند آذری اسفراینی که بهمن نامه را سرود، آن ها مروج زبان فارسی در منطقه بودند. پس از انقراض، بهمنیان این سلسله بین پنج سلسله مسلمان دیگر تق
سیم شد که از میان آنان سه سلسله نظام شاهیان، عادلشاهیان و قطب شاهیان شیعه بوده و برید شاهیان و عمادشاهیان سنی بودند. دوران معاصر. پارسیان هند گروهی از زرتشتیان ایرانی تبار هستند که اغلب آنان در شبه قاره هند زندگی می کنند. نیاکان آن ها در سدهٔ دوم هجری پس از سلطه اعراب مسلمان بر ایران از ایران به هند کوچ کرده اند و از این رو می توان آنان را نخستین جامعهٔ مهاجر ایرانی به شمار آورد. نخست در گجرات هندوستان مستقر شدند. امروزه جمعیت پارسی ها حدود یکصد هزار نفر برآورد می شود که نزدیک به ۸۰ درصد آن ها در ایالت ماهاراشترای هند و در شهر بمبئی (مومبای) و حومه ساکن هستند و مابقی در سایر نقاط شبه قاره هند یا بریتانیا، آمریکا، استرالیا و کانادا پراکنده اند. با وجود آنکه پارسیان در بمبئی اقلیت کوچکی هستند، حضورشان مشهود است و از نظر اقتصادی اقلیت مهمی به شمار می روند. آنان از انسجام خاصی برخوردارند و با گذشت ۱۲۰۰ سال بسیاری از سنن ایرانی را حفظ کرده اند. حکومت های تأثیر گرفته از ایران. امپراتوری مائوریا. شاهنشاهی مائوریا سلسله ای مقتدر در هند باستان که بین سال های ۳۲۱ تا ۱۸۵ پیش از میلاد فرمانروایی می کردند. سلسله مائوریا ی
ا موریای هند بعد از سقوط شاهنشاهی هخامنشی به دست اسکندر مقدونی در هند روی کار آمد. آن ها پس از سلسله ماگادها به قدرت رسیدند و در اوج قدرت بر تمامی شبه قارهٔ هند و بخش هایی از افغانستان و پاکستان کنونی سلطه داشتند. بزرگترین شاه این سلسله آشوکا، نوه چاندراگوپتا نام داشت. وی سراسر هند و افغانستان را به تصرف خود درآورد و در ترویج کیش بودا تلاش فراوان کرد او بزرگترین فرمانروای تاریخ هند است. امپراتوری مائوریا از شاهنشاهی هخامنشی بسیار تأثیر پذیرفته بود. اسمیت شواهد نفوذ فرهنگی و هنری ایرانی در سازمان های امپراتوری مائوریا چنین ذکر می کند: امپراتوری گوپتا. امپراتوری گوپتا یک سلسلهٔ هندی بود که در سده چهارم میلادی در بیهار تشکیل شد و در سده پنجم میلادی به دست هپتالیان از بین رفت. آن ها دارای دو پایتخت بودند یکی در شمال هند به نام پاتالی پوترا و دومی در هند مرکزی به نام اجین. همانگونه که پادشاهان خانواده موریا در سده چهارم پیش از میلاد مسیح در شمال هندوستان حکومتی را تأسیس نمودند که از چندین حیث از حکومت هخامنشی الهام گرفته بود، پادشاهان خانواده گوپتا نیز در کشورداری و در برخی از سنت ها شاهان ساسانی را سرمشق خویش قرا
ر دادند. به طور مثال آن ها لقب شاهنشاه را در تقلید از شهریاران ساسانی برای خود اختصاص دادند. مانند ساسانیان که به منظور ایجاد یکپارچگی در ملت خویش در ترویج و سرپرستی یک دین زرتشتی کوشیدند و دستور دادند اوراق پراکنده اوستا جمع آوری و مرتب شود، پادشاهان گوپتا نیز از دین هندو سرپرستی به عمل آوردند و مقرر داشتند کتاب ودا جمع آوری و مرتب و منظم گردد. امپراتوری گورکانیان هند. امپراتوری گورکانیان هند یک امپراتوری پارسی مآب و ترک تبار با سنت ترکی-مغولی و مسلمان با فرهنگی ایرانی در شبه قارهٔ هند بود. این دولت که برای بیش از سه سده بر مناطق وسیعی در جنوب آسیا فرمان راند، در سال ۱۵۲۶ میلادی توسط بابر بنیان گذاشته شد. بابر، یکی از شاهزادگان تیموری، با پشتیبانی ایران و عثمانی در جهت تضعیف سلطان دهلی، ابراهیم لودی، به جنوب آسیا لشکر کشید و در نبرد نخست پانی پت دولت دهلی را به سختی شکست داد و بر شمال هند مسلط شد. با این حال، ظهور گورکانیان به عنوان یک قدرت منطقه ای، حدوداً در سال ۱۶۰۰ میلادی و در دوران اکبر، نوهٔ بابر، روی داد. امپراتوری وسیع اکبر تا پایان حکومت اورنگ زیب، آخرین پادشاه بزرگ گورکانی پابرجا ماند در زمان گورکا
نیان هند فرهنگ هندوایرانی و زبان فارسی در این کشور گسترش پیدا کرد. اگر چه پیش از به قدرت رسیدن این خاندان در هند، دین اسلام توسط عارفان فارسی زبان در شبه قاره هند نفوذ کرده بود، اما تأثیر ظهور این خاندان در هندوستان، گسترش و رونق زبان فارسی را به حدی رساند که ادبیات فارسی نه تنها مایه حیات روحی مردم عام شد بلکه این زبان، زبان رسمی درباریان نیز گردید. این رویکرد باعث مهاجرت بسیاری از هنرمندان، نویسندگان و شاعران از ایران به هند شد. شاهی بنگاله. سلطان نشین بنگال یک امپراتوری در سده های چهاردهم، پانزدهم و شانزدهم میلادی در دلتای گنگ در بنگال بود. این کشور دارای چند دولت خراجگزار از جمله اودیسا در جنوب غرب، آراکان در جنوب شرق، و تریپورا در شرق بود. بنگاله در اوایل سده شانزدهم به اوج گستردگی جغرافیایی خود رسید و بر سرزمینی از کامروپ و کاماتا در شمال شرق تا جون پور و بیهار در غرب حکم رانی می کرد. این کشور به عنوان یک کشور با اقتصاد قوی و یکی از قدرتمندترین کشورهای آسیایی مشهور بود. انحطاط بنگاله با کندی توسط امپراتوری سور آغاز شد و پس از آن با فتح این سرزمین به دست امپراتوری گورکانی، بنگاله به چند پادشاهی کوچک تجزی
ه شد. شاهی بنگاله یک سلطنت سنی مذهب با ریشه های هندی، سیستانی، حبشی و بنگالی بود. این امپراتوری، یکی از سلسله هایی بود که در آن زبان فارسی به عنوان زبان رسمی، دیپلماتیک و تجاری مورد استفاده قرار می گرفت.
هارپال برار (۵ اکتبر ۱۹۳۹ – ۲۵ ژانویهٔ ۲۰۲۵) یک سیاستمدار کمونیست، نویسنده و تاجر اهل هند مقیم انگلستان بود. او بنیان گذار و رئیس پیشین حزب کمونیست بریتانیای کبیر (مارکسیست-لنینیست) بود، سمتی که در ۲۰۱۸ میلادی از آن کنار رفت. برار که متولد منطقهٔ موکتسار در پنجاب، راج بریتانیا بود، از سال ۱۹۶۲ بدین سو در بریتانیا کار و زندگی می کرد؛ نخست به عنوان دانش آموز و سپس به عنوان استاد در کالج تحصیلات عالی هرو (که بعداً مدغم گردیده و به دانشگاه ویست مینستر تغییر نام داده شد) و بعداً در صنعت نساجی. برار مالک چندین ساختمان در منطقهٔ غرب لندن بوده و از آن ها برای فعالیت حزب کمونیست بریتانیای کبیر (مارکسیست-لنینیست) استفاده می نمود. وی همچنین به طور شراکت مالک یک دکان اینترنتی به نام «میدیلین تریهیرین و هارپال برار» بود که شال می فروخت. برار همچنین دبیر روزنامهٔ سیاسی جناح چپ به نام لالکار بود، روزنامه ای که قبلاً ژورنال انجمن کارگران هندی بود. برار چندین کتاب پیرامون موضوعاتی مانند کمونیسم، جمهوری خواهی هندی، امپریالیسم، صهیونیسم ستیزی، امپریالیسم ستیزی و اعتصاب عمومی بریتانیا نوشته است. فعالیت های سیاسی. برار به انجمن ا