Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
روتورهای ترمز که با مدل سنا مشترک هستند، دارای قطر بیشتر از هستند. استفاده از کالیپرهای ترمز تیتانیومی در روتورهای ترمز سنا، باعث کاهش وزن این سامانه به میزان شده است. یک تیغهٔ فیبر کربنی نیز در تمام طول کابین سرنشینان کشیده شده است که علاوه بر فراهم کردن جایی برای قرار دادن آرنج، تعدادی از کنترل ها نیز بر روی آن قرار داشته و فضای نشستن راننده را از سرنشین کناری جدا می کند. برای محافظت از سرنشینان در برابر واژگونی، یک سامانهٔ محافظ واژگونی به طور استاندارد بر روی این خودرو نصب می شود. سیستم صوتی گزینشی الوا دارای بلندگوهای مقاوم در برابر نفوذ آب است که آن ها را در برابر شرایط جوی نامناسب محافظت می کند. صفحهٔ نمایش لمسی نصب شده به صورت جدا از داشبود ادوات کنترل بسیاری از قابلیت ها خودرو را در اختیار راننده قرار می دهد. اگرچه الوا فاقد هرگونه شیشهٔ جلو یا جانبی است، اما برای خودروهایی که با هدف عرضه در بازار ایالات متحده ساخته می شوند شیشهٔ جلو افزوده خواهد شد. سامانهٔ مدیریت فعال هوای مک لارن (AAMS) جریان هوا را از دماغهٔ خودرو و با استفاده از یک جداکننده با زاویه ای ۱۳۰ درجه ای از بالای سر سرنشینان عبور می ده
د. این سامانه در سرعت های بالاتر از ، که جریان هوا و صدای تولید شده زیاد است، برای ایجاد یک فضای راحت برای سرنشینان فعال می شود. این سامانه را می توان در زمان رانندگی در پیست غیرفعال کرد تا هوای جریان یافته از میان دماغه به سمت موتور خودرو هدایت شود. مک لارن الوا از یک بالهٔ عقب فعال نیز بهره مند است که به عنوان یک ترمز هوایی نیز عمل می کند. کفهٔ زیرین خودرو که به صورت کاملاً تخت طراحی شده نیز به بهبود خصوصیات آیرودینامیکی آن کمک می کند. پوشش جلوی خودرو بخش بزرگی از بستهٔ آیرودینامیکی آن را تشکیل می دهد. علاوه بر این که این پوشش بخش مهمی از سامانهٔ AAMS است، دارای دو ورودی هوا در جلوی هر در نیز هست که جریان هوا را به اینترکولرهای دوقلوی نصب شده در جلوی هر یک از چرخ های عقب خودرو هدایت می کند. موتور ۴٫۰ لیتری وی۸ تویین-توربو که دارای توان خروجی و گشتاور تولیدی است، قوی ترین نوع از موتور وی۸ مک لارن بوده و با مدل های سنا و اسپیدتیل مشترک است. این موتور به یک میل لنگ مسطح، قطعات رفت و برگشتی کم حجم و سامانهٔ روغنکاری خشک مجهز است. سیستم اگزوز از تیتانیوم و اینکونل ساخته شده است و خروجی های آن از نوع چهارتایی بود
ه و با استفاده از فناوری چاپ سه بعدی ساخته شده اند. الوا همچنین برای بهبود فرمان پذیری، از سیستم تعلیق تمام وقت و سیستم فرمان الکتروهیدرولیک برخوردار است. این خودرو توسط بخش عملیات ویژهٔ مک لارن (MSO) و با خصوصیات مورد نظر مشتری ساخته خواهد شد. عملکرد. الوا می تواند در کمتر از سه ثانیه سرعت خود را از ۰ به رسانده و شتاب را نیز در ۶٫۷ ثانیه طی کند. تولید. در ابتدا بنا بود که تنها ۳۹۹ دستگاه از این خودرو تولید شده و آغاز فرایند تحویل خودروها به مشتریان نیز برای اواخر سال ۲۰۲۰ برنامه ریزی شده بود. مایکل فلویت، مدیر عامل مک لارن در ۳ آوریل ۲۰۲۰ اعلام کرد که تعداد خودروهای تولیدی به ۲۴۹ دستگاه کاهش خواهد یافت. فلویت از بازخوردهای مشتریان که خواستار یک محصول انحصاری تر بوده اند، به عنوان یکی از دلایل مؤثر بر اتخاذ این تصمیم یاد کرد.
آگوستو ساموئل بوید (; زاده – درگذشته ) سیاستمدار و پزشک اهل پاناما بود. وی از ۱۸ دسامبر ۱۹۳۹ تا ۱ اکتبر ۱۹۴۰ رئیس جمهور پاناما بود. آگوستو ساموئل بوید در ۱۷ ژوئن ۱۹۵۷، در سن ۷۷ سالگی درگذشت.
راید () یک بازی ویدئویی کورسی موتورسیکلت است که توسط مایل استون اس آرال توسعه یافته و منتشر شده است. این بازی برای مایکروسافت ویندوز، پلی استیشن ۳، پلی استیشن ۴، ایکس باکس وان و ایکس باکس ۳۶۰ در ۲۷ مارس ۲۰۱۵ در اروپا و در ۶ اکتبر ۲۰۱۵ در آمریکایی شمالی منتشر شد.
دل لر (به لاتین: Dəllər) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان شمکور واقع شده است. دل لر ۴۲۸۴ نفر جمعیت دارد.
معنی فیلمی محصول سال ۱۹۸۲ و به کارگردانی ماهش بات است. در این فیلم بازیگرانی همچون شبانه اعظمی، کولبوشان کارباندا، اسمیتا پاتیل، راج کیران، روهینی هاتانگادی، گلشن گروور و دالیپ تاهیل ایفای نقش کرده اند.
ماده ۱۵ فیلمی محصول سال ۲۰۱۹ و به کارگردانی آنوبهاو سینها است. در این فیلم بازیگرانی همچون آیوشمان کورانا، نثار، مانوج پاوا، کوماند میشرا، ایشا تالوار، سایانی گوپتا، محمد زیشان ایوب و سوشی پاندا ایفای نقش کرده اند.
جنیفر نامی زنانه با ریشه کورنیش است که از نام گوئینویر همسر شاه آرتور گرفته شده است و به معنی سفید است.
برادر فیلمی محصول سال ۱۹۹۷ و به کارگردانی دیپاک شیوداسانی است. در این فیلم بازیگرانی همچون سونیل شتی، پوجا باترا، سونالی بندره، کونال خمو، اوم پوری، قادرخان، شاکتی کاپور، اشیش ویدیارتی، لالیتا پاوار، راجندرا گوپتا و مشتاق خان ایفای نقش کرده اند.
چارلی ولنتاین (به انگلیسی: "Charlie Valentine") همچنین با عنوان: خاطرات هیتمن: چارلی ولنتاین نیز شناخته می شود. یک فیلم سینمایی آمریکایی به کارگردانی جسی وی. جانسون در ژانر درام جنایی محصول سال ۲۰۰۹ با بازی ریموند جی. بری در نقش اصلی است. در این فیلم مایکل وترلی، جیمز روسو و تام برنگر نیز از دیگر بازیگران اصلی این فیلم هستند. لوکیشن. این فیلم درلاس وگاس، نوادا و لس آنجلس، کالیفرنیا فیلمبرداری شده است. داستان. چارلی ولنتاین (ریموند جی. بری)، رئیس جرم و جنایتکار بدنام، تلاش می کند که آخرین دزد را قبل از اینکه به سمت «بازنشستگی» بکشاند، بکشد…
اقتصاد چین از دههٔ ۱۹۸۰ تاکنون پرشتاب ترین اقتصاد جهان بوده به طوری که سالانه ۱۰٪ رشد کرده است. نرخ تولید ناخالص داخلی این کشور در سال ۲۰۰۵ به ۲٬۲۸۶ تریلیون دلار و در ۲۰۱۷ به ۱۲٬۲۵۰ تریلیون دلار رسید. چین پس از پایان دوران مائوئیستی در ۱۹۷۸ از یک اقتصاد کاملاً دولتی سوسیالیستی مبتنی بر برنامه ریزی به سوی اقتصاد مختلط حرکت کرد. این دگردیسی نیازمند شمار زیادی اصلاحات در نظام های مالی، محاسباتی، نهادی، حکمرانی و قضایی و همچنین انعطاف دولت برای واکنش به نتایج غیرمنتظره ای بود که احتمالاً به واسطهٔ این تغییرات حاصل می شدند. این اصلاحات باعث شد جامعهٔ چین شاهد روند بسیار شدید صنعتی سازی و شهرنشینی باشد؛ فرآیندی که بر تمام وجوه اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی این کشور تأثیر گذاشت. اندازهٔ بزرگ چین به معنای تنوع درآمدی بالا در این کشور است به این شکل که در یک زمان شاهد فقر مطلق و رفاه نسبی در آن بوده ایم. در بسیاری از مناطق روستایی، مردم هنوز حاصل کشت خود را مصرف می کنند در حالی که در شهرهای بزرگی چون شانگهای و پکن اقتصاد مبتنی بر خدمات شکل گرفته است. با تشکیل جمهوری خلق چین پس از سال ۱۹۴۹، اقتصاد این کشور شاهد روندهای پرف
راز و نشیب و شگفتی ساز بوده است. چین شاهد انقلاب، سوسیالیسم، مائوئیسم و در نهایت اصلاحات تدریجی اقتصادی و رشد پرشتاب بوده که شاخصهٔ اصلی دوران پسامائوئیستی است. قحطی حاصل از سیاست «گامی بزرگ به جلو» و آشوب های پس از انقلاب فرهنگی تأثیرات منفی بر اقتصاد چین گذاشتند. اما از زمانی که چین در ۱۹۷۸ دست به اصلاحات اقتصادی زد، توانست پیشرفت های زیادی در وضع زندگی مردم به وجود آورد و ثبات اجتماعی را افزایش دهد. چین در این دوران از یک کشور سوسیالیست منزوی به ستون فقرات اقتصاد جهان تبدیل شد. نرخ های رشد بالایی که در دوران اصلاحات اقتصادی تجربه شد به خاطر به کارگیری هدفمند و انبوه منابع و تغییر کنترل این منابع از مالکیت عمومی به خصوصی حاصل گردید به طوری که نتیجهٔ مستقیم آن، افزایش بهره وری در مدیریت همان منابع بود. مزایای حاصل از بسیج انبوه منابع هم اکنون رو به اتمام است و چین باید روی بهره وری در سایر بخش ها تمرکز کند تا بتواند اقتصاد خود را بیش از پیش به جلو ببرد. دورنمای کلی. نظام اقتصادی چین پیش از دههٔ ۱۹۹۰ میلادی با مالکیت دولتیِ صنایع اصلی و کنترل مرکزی بر نظام برنامه ریزی و نظام مالی، این امکان را به دولت داده بو
د که هر چه مازاد درآمد به دست می آورد در جهت سرمایه گذاری هزینه کند. تحلیلگران تخمین زده اند در سال ۱۹۷۹ سهم سرمایه گذاری از درآمد ناخالص ملی چین معادل ۲۵٪ بوده است. کشورهای اندکی تا آن زمان توانسته بودند به چنین نرخی دست یابند. با این حال از آنجا که درآمد ناخالص ملی چین نسبت به جمعیت و اندازهٔ این کشور رقم کمی را شامل می شد، این مقدار نیز منبع قابل توجهی به شمار نمی رفت. برای مثال در سال ۱۹۷۸ تنها ۱۶٪ از درآمد ناخالص ملی ایالات متحده برای سرمایه گذاری خالص اختصاص یافت اما این رقم معادل ۳۴۵٫۶ میلیارد دلار بود در حالی که ۲۵٪ از درآمد ناخالص ملی چین که به سرمایه گذاری در این کشور اختصاص یافته بود معادل ۱۱۱ میلیارد دلار بود و باید برای جمعیتی که ۴٫۵ برابر جمعیت آمریکا بود اختصاص می یافت. منابع محدود برای سرمایه گذاری باعث شدند چین نتواند با سرعت زیاد تولید کرده و به واردات تجهیزات پیشرفته بپردازد. توسعهٔ فناوری ها به تدریج انجام می شدند و تجهیزات از رده خارج شده تا جای ممکن مورد استفاده قرار می گرفتند. در نتیجه چندین سطح از فناوری به طور همزمان در چین به کار گرفته می شد. در بسیاری از صنایع، کارخانجاتی وجود داشتن
د که با مدرن ترین کارخانه های غربی قابل قیاس بودند و اغلب آن ها بر پایهٔ تجهیزات وارداتی طراحی شده بودند. ماشین آلاتی که توسط شرکت های چینی ساخته می شدند، معمولاً چند پله عقب تر از استانداردهای غربی قرار داشتند. سهم بخش کشاورزی از سرمایه گذاری دولتی کمتر از سهم صنعت بود. علی رغم آنکه تراکتور، کامیون، تلمبه های برقی و خرمن کوب های مکانیکی هر روزه بیش از پیش در دسترس قرار می گرفتند، اما همچنان بسیاری از فعالیت های کشاورزی توسط انسان و حیوان انجام می گرفت. هر چند اقتصاد را دولت مرکزی هدایت می کرد و منابع را به مناطق مختلفی که به آنها نیاز داشتند بازتوزیع می نمود، اما بخش زیادی از فعالیت های اقتصادی بسیار نامتمرکز بودند و جریان حرکت کالا و خدمات از مناطق مختلف به یکدیگر بسیار محدود بود و همین امر منجر به این شده بود که مناطق محروم چشم به دستان دولت مرکزی بدوزند. برای مثال تقریباً ۷۵٪ از غلهٔ تولیدی در چین توسط خانواده های کشاورزی که آنها را کاشته بودند مصرف می شد و تنها ۲۵٪ به مناطقی می رفت که به آن نیاز داشتند. یکی از مهم ترین منابع رشد اقتصاد، تشخیص مزیت نسبی هر منطقه با استفاده از گسترش ظرفیت های ترابری بود. ب
ا اینکه بخش های ترابری و ارتباطات در حال رشد و پیشرفت بودند اما هنوز نمی توانستند پاسخگوی حجمی باشند که یک اقتصاد مدرن روبه رشد نیاز دارد. دلیل این مشکل، کمبود منابع برای سرمایه گذاری و عدم وجود فناوری های پیشرفته برای پشتیبانی از چنین رشدی بود. تعامل محدود میان مناطق مختلف جغرافیایی باعث شد مناطق اقتصادی بسیار متنوع با اتکا به سطوح نامتوازن فناوری شکل بگیرد که تقریباً هیچ کدام از نظر فعالیت های اقتصادی، ساختار سازمانی و سطح رفاه شبیه به هم نبودند. در آن زمان همزمان در هر شهری می شد گسترهٔ بسیار نامتقارنی از نهادهای اقتصادی را یافت؛ این واحدها ممکن بود در حد یک واحد کوچک صنایع دستی باشند که به زحمت برای اعضایشان کسب معاش می کردند تا واحدهای مدرنی که توسط دولت اداره می شدند و کارگرانشان دستمزدهای ثابت به همراه بیمهٔ درمانی رایگان، پاداش و دیگر مزایا دریافت می کردند. بخش کشاورزی متنوع بود. خانوارها محصولاتی را که در کشت آنها تخصص یافته بودند مصرف کرده و بخش کمی از آنها را در بازارهای محلی می فروختند. روستاهای حومه ای مرفه نیز در تولید سبزیجات، گوشت قرمز، ماکیان و تخم مرغ تخصص داشتند و آنها را در بازارهای آزادی
که اطراف شهرها بودند به فروش می رساندند. در علف زارهای مغولستان داخلی هم گروه های گله دار به پرورش دام پرداخته و روستاهای فقیر غله را با سختی زیاد در مناطق خشک و کوهستانی استان های شاآنشی و گانسو می کاشتند. اقتصاد چین با وجود محدودیت ها و مزاحمت ها هیچ گاه ایستا و راکد نبود. تولید بین سال های ۱۸۰۰ تا ۱۹۴۹ تا حد قابل توجهی رشد داشت و پس از آن با سرعت بیشتری افزایش پیدا کرد. اما تولید پیش از دههٔ ۱۹۶۰ تا حد زیادی وابسته به رشد جمعیت بود در نتیجه ظرفیت تولیدی توان تولید مازاد بر مصرف کالاهای اساسی بویژه در بخش کشاورزی را نداشت. برای مثال تولید غلات در سال ۱۹۷۹ حدود دو برابر آن چیزی بود که در ۱۹۵۲ برداشت می شد اما در این دوره جمعیت هم دو برابر شده بود. از این رو حتی در سال های پرمحصول هم مازاد مصرف کمی باقی می ماند. گذشته از این، منابع کمی برای سرمایه گذاری در کالاهای سرمایه ای نظیر ماشین آلات، کارخانجات، معادن، راه آهن و دیگر اقلام مولد اختصاص می یافت. کمبود سرمایه گذاری باعث شد بهره وری هر کارگر پایین باقی بماند و به همین دلیل اقتصاد چین توانایی تولید مازاد بر مصرف نداشت. سیاست های اقتصادی، ۱۹۴۹ تا ۱۹۸۹. رهبران
حزب کمونیست چین پس از آنکه در سال ۱۹۴۹ میلادی حکومت را در دست گرفتند، هدف اساسی و طولانی مدت خود را تغییر چین به کشوری با اقتصاد مدرن، نیرومند و سوسیالیست اعلام کردند. این اهداف در زبان اقتصادی به معنای صنعتی سازی، افزایش استانداردهای زندگی، کاهش تفاوت های درآمدی و تولید تجهیزات نظامی مدرن بود. رهبری چین با گذشت سالیان سعی کرد به این اهداف وفادار بماند اما سیاست های اقتصادی که برای رسیدن به این اهداف اتخاذ شدند در مواقع خاص و در واکنش به تغییرات بزرگ اقتصادی، سیاست داخله، سیاست بین الملل و پیشرفت های اقتصادی به شدت تغییر پیدا کردند. در این هنگام باورهای رهبران حزب موجب بروز نقاط تمایز روشنی میان ایشان شد به این شکل که برخی از آنها بر این عقیده بودند که اهداف سوسیالیستی نظیر برابرسازی درآمدها و رشد آگاهی های سیاسی مردم باید نسبت به پیشرفت مادی در اولویت باشد و برخی دیگر معتقد بودند صنعتی سازی و نوسازی کلی اقتصاد پیش نیازهای دستیابی به یک نظم سوسیالیستی موفق هستند. در میان رهبرانی که فکر می کردند سیاست باید در اولویت قرار گیرد، افرادی چون مائو تسه تونگ، لین بیائو و اعضای گروه چهار وجود داشتند. رهبرانی که بیشتر
بر اصلاحات اقتصادی عملی تأکید داشتند لیو شائوچی، جئو ئن لای و دنگ شیائوپینگ بودند. تغییر رویکردها در سیاست گذاری های چین بیشتر وابسته به همین دو نگاه بوده است و تسلط همین نگاه ها بر حکومت باعث جابجایی افراد در ساختار سیاسی این کشور شده است. اما یکی از شاخصه های مهم در سیاست های اقتصادی و مدل اقتصادی زیربنایی آن در چین این بوده که علی رغم دوران های سیاست گذاری مختلف در چین، هر چند تغییرات مهمی نسبت به دورهٔ قبل مشاهده می شد، اما ساختار اقتصادی موجود تا حد زیادی باقی می ماند. در نتیجه شکل مدل اقتصادی و سیاست هایی که معرف آن بودند در هر دوره از تاریخ چین بازتابی از تأکیدات سیاست های جاری و بنیان های ساختاری است که در دوره های پیشین ایجاد شده بودند. دوره بازسازی پس از جنگ، ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۲. اقتصاد چین در سال ۱۹۴۹ پس از چندین دهه جنگ، ناتوان شده بود. معادن و کارخانجات زیادی آسیب دیده یا نابود شده بودند. نیروهای شوروی با پایان جنگ ژاپن در ۱۹۴۵ حدود نیمی از ماشین آلات موجود در مناطق صنعتی مهم چین در شمال شرقی این کشور را برداشته و با خود به جماهیر متحد شوروی بردند. سامانه های ترابری، ارتباطات و برق چین نابود شده یا به
دلیل عدم رسیدگی از رده خارج شده بودند. کشاورزی از هم گسیخته شده بود و تولید خوراک حدود ۳۰ درصد نسبت به دوران اوج خود در دوران پیش از جنگ کاهش یافته بود. به علاوه، بیماری های اقتصادی این کشور با یکی از بدخیم ترین تورم های اقتصادی در تاریخ جهان حادتر شدند. هدف اصلی دولت در میان سال های ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۲ بازگردانی اقتصاد به وضعیت عادی بود. در این دوران دولت کوشید ارتباطات ترابری و مخابراتی را ترمیم کرده و جریان فعالیت های اقتصادی را به حالت عادی برگرداند. نظام بانکداری چین ملی شد و تحت نظارت بانک خلق چین در آمد. دولت برای کنترل تورم تا سال ۱۹۵۱ به یکسان سازی نظام پولی، سخت گیری در حوزهٔ اعتبارات، محدود ساختن بودجهٔ دولت در تمام سطوح و قرار دادن همهٔ آنها تحت نظارت دولت مرکزی و تضمین ارزش پول ملی رو آورد. برای بازرگانی مشوق ایجاد شد و با تشکیل شرکت های بازرگانی دولتی (اداره های بازرگانی) تا حدی زیر نظر دولت قرار گرفت. این ادارات در خریداری کالا از تولیدکنندگان و فروش آن ها به مصرف کنندگان یا نهادهای دیگر با تجار خصوصی رقابت می کردند. مالکیت در حوزهٔ صنعت به آرامی تغییر و تحول یافت. هنگامی که دولت ناسیونالیست میان سال
های ۱۹۲۷ تا ۱۹۴۹ روی کار بود، حدود یک سوم از نهادهای اقتصادی چین تحت مالکیت دولت قرار داشت. بخش ترابری مدرن هم تا حدی زیادی به همین شکل بود. حزب کمونیست چین به محض در اختیار گرفتن دولت این واحدها را به شرکت های دولتی تبدیل کرد. بقیهٔ نهادهای خصوصی نیز به تدریج تحت کنترل دولت درآمدند اما در سال ۱۹۵۲ همچنان ۱۷٪ از واحدهای اقتصادی خارج از نظام دولتی بودند. در بخش کشاورزی تغییر عظیمی در نظام مالکیت اراضی به وجود آمد. حدود ۴۵٪ از زمین های قابل کشت تحت برنامهٔ سراسری اصلاحات ارضی از صاحبان و کشاورزان ثروتمند گرفته شده و به حدود ۶۰ تا ۷۰ درصد از خانوارهای کشاورز که پیش از این هیچ سند یا زمینی به نامشان ثبت نشده بود، اعطا گردید. در هر منطقه ای که اصلاحات ارضی در آن پایان می یافت، کشاورزان تشویق می شدند با تشکیل «گروه های کمک دوجانبه» با مشارکت شش یا هفت خانوار در برخی از فازهای تولید همکاری کنند. در سال ۱۹۵۲، ۳۸٪ از خانوارهای کشاورز در این گروه ها عضو بودند. در ۱۹۵۲ قیمت ها ثبات یافتند، بازرگانی به حالت عادی برگشت و صنعت و کشاورزی به دوران اوج پیش از جنگ بازگشتند. گفته می شود در دوران بازسازی اقتصادی، چین توانست به ا
هداف خود دست یابد. برنامه پنج ساله اول، ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۷. مائو تسه تونگ و جئو ئن لای با موفقیت نسبی در بازگردانی اوضاع پساجنگ به حال عادی، خود را برای آغاز دوران صنعتی سازی و سوسیالیستی سازی کشور آماده می کردند. دولت بدین منظور مدل برنامه ریزی اقتصادی شوروی که مبتنی بر مالکیت دولتی در بخش مدرن، واحدهای اشتراکی بزرگ در بخش کشاورزی و برنامه ریزی اقتصادی متمرکز بود را اقتباس کرد. در این مدل همانند آنچه در برنامه ریزی های شوروی ملاحظه می شد، هدف، دستیابی به نرخ رشد اقتصادی بالا با تمرکز اولویت دار بر توسعهٔ صنعتی به هزینهٔ بخش کشاورزی و تمرکز خاص بر صنایع سنگین و فناوری های مبتنی بر سرمایه های زیاد بود. برنامه ریزان شوروی در این راه به همتایان چینی خود کمک کردند. مهندسان، کاردانان فنی و دانشمندان زیادی از شوروی در توسعه و نصب تأسیسات صنعتی سنگین به چینی ها کمک کردند. کارخانجات و تجهیزات زیادی نیز از جماهیر متحد شوروی خریداری و به چین منتقل شد. در این دوره نظارت دولتی بر صنعت افزایش یافت به این شکل که دولت به صاحبان کارخانه های مدرن و خصوصی فشارهای مالی وارد آورده یا مشوق می داد تا کارخانه های خود را به دولت فروخته یا
با تشکیل شرکت های دولتی-خصوصی تحت کنترل دولت درآیند. تا سال ۱۹۵۶ حدوداً ۶۷٫۵٪ از همهٔ کسب وکارهای صنعتی مدرن در اختیار دولت قرار گرفت و ۳۲٫۵٪ به صورت اشتراکی با بخش خصوصی اداره می شد. تا این سال دیگر هیچ نهاد اقتصادی کاملاً خصوصی باقی نماند. در همین دوره اکثر تولیدکنندگان صنایع دستی به شکل تعاونی درآمدند طوریکه ۹۱٫۷٪ از کارگران صنایع دستی چین در سال ۱۹۵۶ در قالب تعاونی ها کار می کردند. کشاورزی هم دستخوش تغییرات ساختاری گسترده شد. مقامات چین به منظور بسیج منابع، بهبود کیفیت کشت و افزایش دسترسی دولت به محصولات، اقدام به تشویق کشاورزان به تشکیل و عضویت در واحدهای بزرگ و اجتماعی کردند. روستائیانی که در گروه های بسیار کوچک دوجانبه بودند، باید ابتدا می کوشیدند تعاونی های کشاورزی سطح پایین تشکیل دهند. خانواده ها در این سطح بر پایهٔ اندازهٔ زمینی که در اختیار گذاشته بودند، درآمدهایی دریافت می کردند. این تعاونی ها باید بعدها به تعاونی های پیشرفته و اشتراکی ارتقا پیدا می کردند. در تعاونی های پیشرفته تولیدکنندگان (محصولات کشاورزی) سهم درآمدی فقط به میزان کاری بستگی داشت که افراد انجام می دادند. همچنین هر خانواده اجازه
داشت قطعه زمینی داشته باشد تا در آن به کشت سبزیجات، میوه و نگه داری دام برای مصرف شخصی بپردازد. فرآیند جمع گرایی به آرامی آغاز شد اما در سال های ۱۹۵۵ و ۱۹۵۶ سرعت گرفت. در سال ۱۹۵۷ حدود ۹۳٫۵٪ از خانوارهای کشاورز به تعاونی های پیشرفتهٔ تولیدکنندگان پیوسته بودند. از لحاظ رشد اقتصادی می توان برنامهٔ پنج سالهٔ نخست را بسیار موفق ارزیابی کرد بویژه در مناطقی که راهبردهای توسعهٔ سبک شوروی پیاده شده بود. در صنایع سنگین، یک شالودهٔ مستحکم ایجاد شده بود. صنایع کلیدی شامل آهن و فولادسازی، معدن کاری ذغال سنگ، تولید سیمان، تولید برق و ساخت ماشین آلات به شدت گسترش پیدا کردند و از نظر فناوری، پیشرفته شدند. هزاران کارخانهٔ صنعتی و معدنی ساخته شدند و از میان آنها ۱۵۶ عدد در حجم عظیم بودند. تولید صنعتی میان سال های ۱۹۵۲ و ۱۹۵۷ با سرعت میانگین سالانه ۱۹٪ افزایش می یافت و درآمد ملی سالانه ۹ درصد بالا می رفت. علی رغم کمبود سرمایه گذاری دولتی در بخش کشاورزی، تولید محصولات کشاورزی رشد قابل ملاحظه ای یافت به طوری که سالانه به طور میانگین ۴ درصد رشد پیدا می کرد. این رشد بیش از هر چیز به دلیل دستاوردهایی بود که از طریق بهره وری در ساخت
اردهی مجدد و تعاونی سازی در فرآیند جمع گرایی به دست آمده بود. با اینحال وقتی برنامهٔ پنج ساله داشت به انتها می رسید، رهبران چین به طور روزافزون نگران عملکرد کند بخش کشاورزی و ناتوانی شرکت های بازرگانی دولتی در افزایش تأمین بالای غلات از واحدهای روستایی برای مصرف شهری شدند. یک گام بزرگ به جلو. پیش از اتمام برنامهٔ پنج سالهٔ نخست، افزایش عدم توازن میان رشد بخش صنعتی و بخش کشاورزی در کنار نارضایتی از ناکارآمدی و عدم انعطاف در فرآیند تصمیم گیری، رهبران کشور - بویژه مائو تسه تونگ - را به این نتیجه رساند که الگوی توسعهٔ شوروی که بر تمرکزگرایی شدید و صنایع تکیه داشت، برای چین مناسب نیست. دولت در سال ۱۹۵۷ تصمیم گرفت بخش زیادی از اختیارات در حوزهٔ تصمیم گیری های اقتصادی را به استان ها، شهرستان ها و دولت های محلی واگذار کند. در سال ۱۹۵۸ برنامهٔ پنج سالهٔ دوم (۶۲-۱۹۵۸) که قرار بود سیاست های برنامهٔ نخست را ادامه دهد، متوقف شد. رهبری کشور در این نقطه رویکردی را اتخاذ کرد که مبتنی بر تلاش های قهرمانانهٔ خودجوش همهٔ چینی ها برای «یک گام بزرگ» به سمت تولید زیاد در تمام بخش های اقتصادی در یک زمان کوتاه بود. ساختاربندی مجدد ک
شاورزی، دورخیزی بود که برای جهش به سطح بالاتری از تولید در نظر گرفته شده بود. مشکل اساسی عدم وجود سرمایهٔ کافی برای سرمایه گذاری در صنعت و کشاورزی در زمان واحد بود. رهبری چین برای غلبه بر این مشکل تصمیم گرفت سرمایهٔ لازم در بخش کشاورزی را با ساخت سامانه های آبیاری گسترده و کنترل آب با بکارگیری تیم های بزرگی از کشاورزانی که به خوبی آماده نبودند، تأمین کند. مازاد نیروی کار روستایی هم قرار بود برای پشتیبانی از بخش صنعت اقدام به تشکیل هزاران پروژهٔ کوچک، با فناوری سطح پایین در واحدهای کشاورزی کند. این افراد باید ماشین های لازم برای توسعهٔ کشاورزی را می ساختند و قطعات لازم برای صنایع شهری را تولید می کردند. قرار بود بسیج مازاد نیروی کار روستایی و اصلاح کشاورزی منجر به «یک گام بزرگ» به سمت آخرین مرحلهٔ جمع گرایی کشاورزی یعنی تشکیل کمون های خلق شود. کمون های خلق با پیوستن ۲۰ یا ۳۰ تعاونی تولیدی پیشرفته که به طور میانگین دارای ۲۰ هزار تا ۳۰ هزار عضو بودند تشکیل شدند. شمار اعضای این تعاونی ها از ۶ هزار تا ۴۰ هزار نفر متفاوت بود. هدف از تشکیل این کمون ها در هنگام پیدایش این بود که وظایف پایین ترین ردهٔ ادارات محلی تا ب
الاترین سطح دولتی در حوزهٔ کشاورزی را در قالب یک دستگاه در اختیار بگیرند. کمون ها از سه سطح سازمانی برخوردار بودند: مدیریت مرکزی کمون؛ تیپ تولیدکننده (که تقریباً مساوی با تعاونی های تولیدکننده پیشرفته یا یک روستای سنتی بود)، و تیم تولید که معمولاً شامل ۳۰ خانواده می شد. در قالب طرح یک گام بزرگ رو به جلو، قرار بود کمون ها تمام حقوق مالکیت ابزارهای تولیدِ واحدهای زیرمجموعهٔ خود را به دست بگیرند و تصمیم گیری ها و برنامه ریزی های مربوط به کشاورزی را در اختیار داشته باشند. در حالت ایده آل قرار بود کمون ها با انتقال خانواده های کشاورز به خوابگاه ها و تغذیه آن ها در سالن های جمعی و انتقال گاه به گاه این تیم ها از کاری به کار دیگر، بهره وری را افزایش دهند. اما عملاً در بسیاری از جاها این اتفاق نیفتاد. میان ماه های آوریل تا سپتامبر ۱۹۵۸، ۹۵٪ از جمعیت کشاورز چین در قالب کمون ها سازماندهی شدند. به زودی مشخص شد در بسیاری از موارد این کمون ها برای انجام امور مدیریتی و اداری که به آنها محول شده بود بسیار کند عمل می کنند. در سال های ۱۹۵۹ و ۱۹۶۰ بسیاری از تصمیم گیری های حوزه تولید به سطوح تیپ ها و تیم ها ارجاع داده شد و به ت
دریج اکثر وظایف دولتی به ادارات شهرستانی و شهرکی برگشت. با این وجود سیستم کمونی تا اوایل دههٔ ۱۹۶۰ به عنوان پایه ای ترین ساختار مربوط به بخش کشاورزی باقی ماند. در برنامهٔ گامی بزرگ رو به جلو از بخش صنعتی انتظار رفته بود نیروی کار هرزرفته را کشف و استفاده کرده و ظرفیت تولیدی را فراتر از آنچه پیشتر دست یافتنی می نمود به جلو ببرد. قرار بود تعصب سیاسی هم به عنوان انگیزه پای کار آید و سیاست، فرمانده عرصه شود. از این رو شاخه های کارآفرین حزب، مدیریت بسیاری از کارخانجات را به عهده گرفتند. همچنین در این دوره تصمیمات خودجوش واحدهای تولیدی با انگیزه های سیاسی بر برنامه ریزی متمرکز ترجیح داده شد. نتیجهٔ برنامهٔ گامی بزرگ رو به جلو یک بحران عمیق اقتصادی بود. هر چند در ۱۹۵۸ در بخش صنعت جهش ۵۵ درصدی اتفاق افتاد و بخش کشاورزی موفقیت ویژه ای به دست آورد اما در سال های ۱۹۵۹، ۱۹۶۰ و ۱۹۶۱ وضعیت بد آب وهوایی، طرح های نامناسب کنترل آب و اشتباه در تخصیص منابع بواسطهٔ میل شدید جنبش کمونیست به تمرکزگرایی، باعث کاهش فاجعه بار برداشت محصولات کشاورزی شد. در ۱۹۵۹ و ۱۹۶۰ ارزش ناخالص برداشت محصولات کشاورزی به ترتیب ۱۴ و ۱۳ درصد کاهش یافت
و در ۱۹۶۱ دو درصد دیگر هم کم شد تا به پایین ترین حد سال های گذشته یعنی ۱۹۵۲ برسد. قحطی گسترده ای بویژه در مناطق روستایی رخ داد. آمارهای سرشماری ۱۹۸۲ نشان داد که نرخ مرگ و میر از ۱٫۲ درصد در ۱۹۵۸ به ۱٫۵ درصد در ۱۹۵۹ و ۲٫۵ درصد در ۱۹۶۰ رسیده بوده و در ۱۹۶۱ دوباره به ۱٫۴ درصد کاهش یافته. در میان سال های ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۱ بیش از ۱۴ میلیون نفر بر اثر گرسنگی جان باختند و زاد و ولد در این سال ها ۲۳ میلیون نفر کمتر از حد عادی بوده است. دولت برای جلوگیری از تشدید فاجعه، همهٔ سفارش های مربوط به ابزارهای فنی را لغو و به جای آن با استفاده از ذخایر ارزی اقدام به واردات ۵ میلیون تن غله در سال ۱۹۶۰ کرد. در طول همین سال، معادن و کارخانجات به گسترش فعالیت های خود ادامه دادند که بخشی از آن با بهره کشی بیش از حد از کارکنان و دستگاه ها به دست آمد اما بخش اعظم آمار به دلیل بهره برداری از کارخانجاتی بود که در طول برنامه پنج سالهٔ اول ساخته شده بودند. با این وجود، فشار بیش از حد بر کارگران و دستگاه ها در کنار تأثیرات بحران کشاورزی و ناهماهنگی اقتصادی و همچنین پایان تدریجی کمک های شوروی در طول دههٔ ۶۰ میلادی باعث شد خروجی صنعت در ۱۹۶۱ به
میزان ۳۸ درصد سقوط کرده و در ۱۹۶۲ با سقوط ۱۶ درصدی مواجه شود. بازتنظیم و بهبود اقتصادی: «کشاورزی در اولویت» ۶۵-۱۹۶۱. دولت چین که در اوایل دههٔ ۱۹۶۰ با فروپاشی اقتصادی مواجه شد، اهداف کوتاه مدت اقتصاد را مورد تجدید نظر اساسی قرار داد و سیاست های اقتصادی جدیدی را جایگزین طرح یک گام بزرگ رو به جلو کرد. بالاترین اولویت برای دولت، بازیابی تولیدات کشاورزی و گسترش آن تا به حدی بود که پاسخگوی رشد جمعیت کشور باشد. قرار شد برنامه ریزی و هماهنگی اقتصادی - البته با روشی غیرمتمرکزتر از دوران پیش از برنامهٔ یک گام بزرگ رو به جلو - احیا شود تا نظم مستقر، و بهره وری در تخصیص منابع به اقتصاد محقق گردد. همچنین مقرر شد نرخ سرمایه گذاری کاهش یافته و اولویت های آن نیز برعکس شود به این شکل که کشاورزی در اولویت باشد، صنایع سبک در رتبهٔ دوم و صنایع سنگین در جایگاه سوم قرار گیرد. دولت تصمیم گرفت به منظور فاصله گیری بیشتر از تأکید زیادی که بر توسعهٔ صنایع سنگین در طرح یک گام بزرگ رو به جلو وجود داشت، منابع ملت را به توسعهٔ فناورانه در حوزهٔ کشاورزی اختصاص دهد. تغییرات سازمانی در حوزهٔ کشاورزی بیشتر شامل تمرکززدایی از عرصهٔ تصمیم سازی