Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
، کنترل دستگاه PCd'I توسط استالینیست ها به این معنی بود که تلاش برای رسیدن به سایر تبعیدی ها تقریباً غیرممکن بود و آنها دوباره به کارهای دایره ای کوچک هدایت شدند. جناح چپ ایتالیا برای بقیه دهه ۱۹۳۰ به رهبری اوتورینو پرون (با نام مستعار Vercesi نیز شناخته می شد) بود، اگرچه به شدت با کیش شخصیتی که در این سالها در کمینترن در اطراف جوزف استالین در حال رشد بود مخالف بود و مقاومت مشابهی داشت فشارها در سازمان خود. این جناح در فرانسه، بلژیک و ایالات متحده عضو بود، اما تعداد بسیاری از افراد در ایتالیا که به نظر می رسیدند مشخص نیست، زیرا همه فعالیت های کمونیستی در آنجا توسط دولت فاشیست به زیر زمین رانده شده است. فعالیت اصلی جناح در این سالها انتشار مطبوعات آن بود که متشکل از مقاله "Prometeo" و مجله "Bilan بود". این بخش با تأسیس به عنوان یک گروه، به دنبال هم اندیشان بین المللی نیز بود. آنها با دیدن مخالفت چپ بین المللی به رهبری لئون تروتسکی به عنوان اصلی در جنبش کمونیست غیر استالینیست، آنها خواستار تماس با آن شدند. اگرچه توافق در مورد اصول اساسی غیرممکن بود، این تماس ها قطع می شد. فاصله سیاسی بین جناح و دیگر جریانات کم
ونیستی در طول دهه ۱۹۳۰ عمیق تر خواهد شد، زیرا این جناح خود را مخالف با تاکتیک های مخالفت چپ برای گسترش حمایت خود اعلام کرد (به عنوان مثال، این جناح مخالفت خود را با ادغام با گروه های مرکزگرا، مخالفت با ورود به این کشور و به زودی). همیشه با تاکتیک جبهه متحد کمینترن مخالف بود، اکنون این جناح پس از ۱۹۳۳ کاملاً مخالف جبهه مردمی اعلام شد. مانند تروتسکیست ها، شکست حزب کمونیست آلمان در برابر فاشیسم را شکست تاریخی خود دانست و از تاریخ کنگره ۱۹۳۵ که در بروکسل برگزار شد، خود را بخشی از این حزب دانست. جناح چپ منزوی شد و تلاش کرد متحدان خود را در محیط گروه های چپ جنبش تروتسکیستی کشف کند. به طور معمول، این بحث ها به جایی نرسید، اما آنها توانستند از Ligue des کمونیست انترناسیونالیست (LCI) در بلژیک، گروهی که از تروتسکیسم جدا شده بودند، استخدام کنند. همچنین یک رابط آزاد با گروه های کمونیست شورایی در هلند و به ویژه با GIK حفظ شد. با این حال، وقتی کودتای فاشیستی در اسپانیا منجر به انقلاب و جنگ داخلی شد، این بحث ها به پس زمینه رانده شد. بلافاصله پس از شروع جنگ داخلی، اقلیتی در جناح چپ ظاهر شدند که اعضای آن به دنبال شرکت در حواد
ث اسپانیا بودند. این اقلیت، از جمله اعضای قدیمی این فراکسیون، حدود ۲۶ مبارز را تشکیل می داد که عمدتاً متعلق به فدراسیون فراکسیون پاریس بودند. آنها برای ثبت نام در شبه نظامیان کارگری به بارسلونا سفر کردند و پس از یک جلسه بی نتیجه در ماه سپتامبر با هیئت نمایندگان فراکسیون به خانه، آنها را اخراج کردند. مشکل فراکسیون این بود که پشتیبانی نظامی که توسط این اقلیت به نیروهای جمهوری خواه ارائه می شد، با پشتیبانی سیاسی همراه بود (به این دلیل که اقلیت آرزو داشت اعتصابات بین کارگران وفادار را به نام پیروزی نظامی علیه فاشیسم متوقف کند). طبق این کسر، حتی در مبارزه با فاشیسم هیچ حمایتی از یک دولت بورژوازی نمی توان کرد. مسئله اسپانیا LCI بلژیک را مجبور کرد مواضع خود را روشن کند و در نتیجه بحث در صفوف آن اختلاف ایجاد شد. در کنفرانس خود در فوریه ۱۹۳۷، اقلیتی از LCI به رهبری میچل از مواضع چپ ایتالیایی دفاع کردند و اخراج شدند. اگرچه تعداد آنها کمتر از ده بود، آنها یک بخش بلژیکی از چپ کمونیست تشکیل دادند. در این مرحله بود که چپ ایتالیایی از گروهی به نام Grupo de Trabajadores در مکزیک با موقعیتهای بسیار مشابه موقعیت خود مطلع شد. آ
ن را Paul Kirchhoff رهبری می کرد و جنبش تروتسکیست مکزیک را ترک کرده بود. کرچف قبلاً عضو حزب کمونیست در آلمان و سپس تروتسکیست در ایالات متحده بوده است، اما به نظر می رسد که گروه کوچک او با شروع جنگ در سال ۱۹۳۹ ناپدید شده اند. در اوایل سال ۱۹۳۸، بخشهای ایتالیایی و بلژیکی دفتر بین المللی بخشهای چپ را تشکیل دادند که مروری را با نام "Octobre منتشر کرد". در این دوره، چپ ایتالیایی همچنین تعدادی از مواضع را که فکر می کرد منسوخ شده اند، بررسی کرد. آنها ایده تعیین سرنوشت ملی را رد کردند و شروع به توسعه دیدگاه های خود در مورد اقتصاد جنگ و انحطاط سرمایه داری کردند. بیشتر این کار توسط Vercesi انجام شد، اما میچل از گروه بلژیکی نیز یکی از چهره های اصلی کار بود. شاید چشمگیرترین، آنها همچنین درک خود را از انقلاب روسیه و دولتی که از آن به وجود آمده است، مرور کردند. سرانجام، آنها به این بحث پرداختند که دولت روسیه در اواخر دهه ۱۹۳۰ سرمایه داری است و قرار نیست از آن دفاع شود. به طور خلاصه، آنها معتقد بودند که نیاز به یک انقلاب جدید است. ۱۹۳۹–۱۹۴۵. بسیاری از جریانات کوچک در چپ احزاب کمونیست توده ای در آغاز جنگ جهانی دوم فروپاشیدند
و کمونیست های چپ نیز در ابتدا ساکت بودند. علی رغم اینکه جنگ را به وضوح بیش از برخی دیگر از جناح ها پیش بینی کرده بود، اما هنگامی که این جنگ آغاز شد، غرق شد. بسیاری توسط نازیسم آلمان یا فاشیسم ایتالیایی مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. شبه نظامیان برجسته چپ کمونیست مانند میچل، که یهودی بود، قرار بود در اردوگاه کار اجباری بوخنوالد بمیرند. در همین حال، گروه های کمونیستی شورای نهایی در آلمان در بحبوحه نابودی ناپدید شده بودند و گروه کمونیست بین المللی (GIK) در هلند رو به وخامت بود. سابق میانه گروه به رهبری هنک Sneevliet (به سوسیالیست انقلابی حزب کارگران، RSAP) خود را به تبدیل جبهه مارکس-لنین-لوکزامبورگ. در آوریل ۱۹۴۲، رهبری آن توسط گشتاپو دستگیر و کشته شد. فعالان باقیمانده سپس به دو اردوگاه تقسیم شدند زیرا برخی به تروتسکیسم متشکل از کمیته مارکسیستهای انقلابی (CRM) روی آوردند درحالی که اکثریت کمونیست باند-اسپارتاکوس را تشکیل دادند. گروه دوم به کمونیسم شورایی روی آوردند و اکثر اعضای GIK به آنها پیوستند. در سال ۱۹۴۱، بخش ایتالیایی در فرانسه سازماندهی مجدد شد و همراه با هسته جدید فرانسه از حزب کمونیست با ایده هایی که ای
ن جناح از سال ۱۹۳۶ تبلیغ کرده بود، یعنی ناپدید شدن اجتماعی پرولتاریا و جنگهای محلی و غیره، در تضاد قرار گرفت. دفاع از این ایده ها توسط ورسی در بروکسل ادامه یافت. به تدریج، جناح های چپ مواضع ناشی از کمونیسم چپ آلمان را اتخاذ کردند. آنها این تصور را که دولت روسیه به نوعی پرولتری باقی مانده است کنار گذاشتند و همچنین برداشت ورسی از جنگهای محلی را به نفع ایده های امپریالیسم با الهام از روزا لوکزامبورگ کنار گذاشتند. مشارکت ورسیسی در کمیته صلیب سرخ نیز به شدت مورد مناقشه قرار گرفت. اعتصاب در FIAT در اکتبر ۱۹۴۲ تأثیر زیادی در بخش ایتالیا داشت، که با سقوط رژیم موسولینی در ژوئیه ۱۹۴۳ عمیق تر شد. بخش ایتالیا اکنون وضعیت پیش از انقلاب در ایتالیا را آغاز کرد و آماده مشارکت در انقلاب آینده شد. در سال ۱۹۴۳، حزب کمونیست انترناسیونالیست توسط Onorato Damen و Luciano Stefanini، و دیگران ایجاد شد. در سال ۱۹۴۵ این حزب ۵۰۰۰ عضو در سراسر ایتالیا داشت و برخی از طرفداران آنها در فرانسه، بلژیک و ایالات متحده بود. این "مانیفست چپ کمونیست را به پرولتاریای اروپا منتشر کرد" که در آن کارگران را به جنگ طبقاتی قبل از جنگ ملی فرا می خواند. در
فرانسه، احیا شده توسط مارکو در مارسی، بخش ایتالیایی اکنون با بخش فرانسوی جدید که به طور رسمی در دسامبر ۱۹۴۴ در پاریس تأسیس شد، نزدیک بودند. با این حال، در ماه مه ۱۹۴۵، بخش ایتالیایی، که بسیاری از اعضای آن قبلاً به ایتالیا بازگشته بودند، به انحلال خود رای داد تا مبارزان آن بتوانند خود را به عنوان افراد در حزب کمونیست انترناسیونالیست ادغام کنند. کنفرانسی که در آن این تصمیم اتخاذ شد نیز از به رسمیت شناختن بخش فرانسوی امتناع ورزید و مارکو را از گروه آنها اخراج کرد. این منجر به انشعاب در بخش فرانسوی و تشکیل Gauche Communiste de France توسط کسر فرانسوی به رهبری مارکو شد. تاریخچه این حزب متعلق به دوران پس از جنگ است. در همین حال، اعضای سابق فراکسیون فرانسه که با Vercesi و حزب کمونیست انترناسیونالیست همدرد بودند، فراکسیون جدیدی در فرانسه تشکیل دادند که مجله "L'Etincelle را" منتشر کرد و در پایان سال ۱۹۴۵ توسط اقلیت قدیمی این بخش که به "اتحادیه کمونیست" در دهه ۱۹۳۰ پیوسته بود، پیوست. یکی دیگر از تحولات در طول سالهای جنگ در این مرحله قابل ذکر است. گروه کوچکی از شبه نظامیان آلمانی و اتریشی در این سالها به مواضع کمونیست
چپ نزدیک شدند. این ستیزه جویان جوان که به عنوان سازمان کمونیست انقلابی شناخته می شوند، در آغاز جنگ جهانی دوم از نازیسم تبعید شده در فرانسه بودند و از اعضای جنبش تروتسکیست بودند، اما آنها با تشکیل انترناسیونال چهارم در سال ۱۹۳۸ مخالفت کرده بودند به این دلیل که زودرس آنها از اعتبار کامل نمایندگان رد شدند و فقط در روز بعد در کنفرانس مؤسس جوانان بین المللی پذیرفته شدند. آنها سپس به کمیسیون ارتباط بین المللی هوگو اوهلر برای بین الملل چهارم (کمونیست) پیوستند و در سال ۱۹۳۹ "دارال مارکسیست را" در آنتورپ منتشر می کردند. با شروع جنگ، آنها نام کمونیست های انقلابی آلمان (RKD) را به خود گرفتند و در توافق با کتاب مضمون "روسی" آنته سیلیگا، روسیه را به عنوان سرمایه داری دولتی تعریف کردند. در این مرحله، آنها موضعی انقلابی شکست گرا در قبال جنگ اتخاذ کردند و تروتسکیسم را به دلیل دفاع انتقادی از روسیه (که توسط تروتسکیست ها به عنوان یک دولت کارگر منحط دیده می شد) محکوم کردند. پس از سقوط فرانسه، آنها دوباره با شبه نظامیان در محیط تروتسکیستی در جنوب فرانسه ارتباط برقرار کردند و برخی از آنها را در انقلابیون کمونیست در سال ۱۹۴۲ استخد
ام کردند. این گروه در سال ۱۹۴۳ به "Fraternisation Proletarienne" و سپس در ۱۹۴۴ به انقلابی ها معروف شدند. CR و RKD خودمختار و مخفی بودند، اما با سیاست مشترک همکاری نزدیک داشتند. جنگ هرچه روند خود را طی می کرد، آنها در جهت شورایی تکامل یافتند و در عین حال بیشتر و بیشتر با کارهای لوکزامبورگ همذات پنداری می کردند. آنها همچنین با فراکسیون چپ کمونیست فرانسه کار کردند و به نظر می رسد در پایان جنگ از هم پاشیده اند. بدون درنگ با دستگیری کارل فیشر، مبارز برجسته، که به اردوگاه کار اجباری بوخن والد اعزام شد، جایی که می خواست در نوشتن "اعلامیه کمونیستهای انترناسیونالیست بوخنوالد" هنگام آزادسازی اردوگاه شرکت کند، این تجزیه سرعت گرفت. ۱۹۴۵–۱۹۵۲. مراحل پایانی جنگ جهانی دوم همان طور که برای هر گرایش سیاسی دیگری نیز صادق بود، در تاریخ کمونیسم چپ یک حوضه آبریز بود. مانند تروتسکیست ها، کمونیست های چپ انتظار داشتند که جنگ حداقل با آغاز یک موج انقلابی مبارزه مانند آنچه که پایان جنگ جهانی اول را رقم زده بود، به پایان برسد. از این رو اعتصابات در ایتالیا از سال ۱۹۴۲ به بعد مورد توجه شدید آنها بود. بسیاری از کمونیست ها را که قبلاً در
تبعید، زندان یا به دلیل سرکوب غیرفعال بودند، رها کردند و به فعالیت سیاسی فعال در ایتالیا بازگشتند. این نتیجه این شد که سازمان های جدیدی که با کمونیسم چپ شناخته می شوند به وجود آمده و سازمانهای قدیمی خود را منحل کردند. اگر برای چپ ایتالیایی پایان جنگ شروع جدیدی را رقم زد، آن را برای چپ آلمانی-هلندی نیز انجام داد. اگرچه در آلمان چنین بود که سنت چپ کمونیست کاملاً خاموش شد، و فقط در قالب چند گروه پراکنده که دیدگاه های شورایی داشتند زنده ماند، اما با مقایسه فرانسه، با آغاز تلاش آگاهانه برای ایجاد ترکیبی از دو رشته کمونیسم چپ به شکل "Gauche Communiste de France"، که بر پایه مشارکتهای قبل از جنگ بنا شد. ۱۹۵۲–۱۹۶۸. سال ۱۹۵۲ پایان نفوذ توده ای از جانب کمونیسم چپ ایتالیا را نشان داد زیرا تنها نماینده باقی مانده آن، حزب کمونیست انترناسیونالیست، در دو بخش تقسیم شد: گروه تحت رهبری بوردیگا نام حزب کمونیست بین المللی را گرفت، در حالی که گروه اطراف دامن نام حزب کمونیست انترناسیونالیست. Gauche Communiste de France (GCF) در همان سال منحل شد. کمونیست های چپ از این نقطه به بعد تقریباً در دوره افول مداوم قرار گرفتند، اگرچه با وقا
یع ۱۹۶۸ تا حدودی جوان شدند. از سال ۱۹۶۸. قیامهای می ۱۹۶۸ منجر به افزایش مجدد علاقه به اندیشه های کمونیست چپ در فرانسه شد، جایی که گروه های مختلفی تشکیل می شدند و به طور منظم مجلات را منتشر می کردند تا اواخر دهه ۱۹۸۰ که علاقه کمرنگ شد. گرایشی به نام کمونیزاسیون در اوایل دهه ۱۹۷۰ توسط کمونیست های چپ فرانسوی ابداع شد و جریان های مختلف کمونیسم چپ را تلفیق کرد. امروز در محافل آزادی خواه مارکسیست و چپ کمونیست همچنان تأثیرگذار است. در خارج از فرانسه، گروه های کوچک کمونیستی چپ مختلف، عمدتاً در کشورهای پیشرو سرمایه داری ظهور کردند. در اواخر دهه ۱۹۷۰ و اوایل دهه ۱۹۸۰ باتاگلیا کمونیستا یک سری کنفرانس های چپ کمونیست را برای درگیر کردن این عناصر جدید که جریان کمونیست بین المللی نیز در آن شرکت داشت، آغاز کرد. در نتیجه این موارد، در سال ۱۹۸۳ دفتر بین المللی حزب انقلابی (بعداً به عنوان گرایش کمونیست انترناسیونالیست تغییر نام یافت) توسط باتاگلیا کمونیستا و سازمان کارگران کمونیست انگلیس تأسیس شد. طرفداران برجسته کمونیسم چپ پس از سال ۱۹۶۸، پل متیک و ماکسیمیلین روبل را شامل می شوند. گروه های برجسته کمونیست چپ امروزه شامل حزب کمو
نیست بین الملل، جریان کمونیست بین الملل و گرایش کمونیست انترناسیونالیست هستند. علاوه بر گروه های کمونیست چپ در تبار مستقیم سنتهای ایتالیا و هلند، از سال ۱۹۶۸ تعدادی از گروه ها با مواضع مشابه شکوفا شده اند.
چری تیگو ۷ یک کراس اوور کامپکت است که در سری محصولات تیگو توسط چری تولید می شود. در ایران این خودرو توسط مدیران خودرو از سال۱۴۰۱ تولید و عرضه می شود. نسل اول (۲۰۱۶ تا ۲۰۲۱). نسل اول چری تیگو۷ در ابتدا در نمایشگاه اتومبیل پکن ۲۰۱۲ به صورت کانسپت رونمایی شد، نسخه تولیدی آن در طی نمایشگاه اتومبیل پکن ۲۰۱۶ چین نشان داده شد. این خودرو دارای یک موتور ۱٫۵ لیتری خطی-چهار سیلندر توربو بنزینی و یک موتور ۲٫۰ لیتری خطی-چهار سیلندر بنزینی است. نسل اول تیگو ۸ در سال ۱۳۹۶ هجری شمسی، در تیپ اکسلنت، توسط مدیران خودرو عرضه شد. یک سال بعد مدیران خودرو، با اعمال تغییراتی از جمله بهبود سیستم صوتی، تغییر تریم تودوزی داشبورد و صندلی ها، اضافه کردن ترمز پارک برقی و اتوهلد، تیپ جدید تیگو ۷ به نام ie را روانه بازار کرد. فیس لیفت ۲۰۱۸. فیس لیفت این خودرو در سال ۲۰۱۸ با نام تیگو ۷ فلای رونمایی شد. این خودرو در سپتامبر ۲۰۱۸ با قیمت هایی از ۸۵۹۰۰ یوان تا ۱۱۳٬۹۰۰ وارد بازار شد. مدل فیس لیفت همچنان از پیشرانه مشابه مدل پیش از فیس لیفت استفاده می کند، توربوی ۱٫۵ لیتری با قدرت ۱۴۷ اسب بخار و ۲۱۰ نیوتن متر. جعبه دنده های این خودرو یک جعبه دنده
۶ سرعته دو کلاچه یا یک جعبه دنده ۶ سرعته دستی است. قوروس یانگ. این خودرو در سال ۲۰۱۷ رونمایی شد. این خودرو تفاوت خاصی با مدل های قبلی ندارد. نسل دوم (۲۰۲۰ تا کنون). نسل دوم چری تیگو۷ به عنوان یک مدل مفهومی در نمایشگاه اتومبیل گوانگژو ۲۰۱۹ معرفی شد، موتورهای نسل دوم چری تیگو۷ شامل یک موتور ۱٫۵ لیتری خطی-چهار سیلندر توربو بنزینی با قدرت ۱۴۷ اسب بخار و ۱٫۵ لیتری چهار سیلندر توربو خطی با ۱۵۶_۱۵۷ اسب بخار و یک موتور ۱٫۶ لیتری خطی-چهار سیلندر بنزینی با ۱۹۷ اسب بخار است.
کابینه دراگی () شصت و هفتمین کابینه جمهوری ایتالیا و اولین کابینه ای است که به رهبری ماریو دراگی تشکیل شد. این کابینه که ائتلافی از احزاب است به عنوان یک دولت وحدت ملی توصیف شده است. این دولت متشکل از سیاستمداران و کنشگران سیاسی مستقل و تکنوکرات ها است که مورد حمایت جنبش پنج ستاره(M5S) می باشند که از جانب لیگ راست میانه پشتیبانی می شوند (لگا نورد) راست میانه فوزا ایتالیا، حزب چپ میانه حزب دموکراتیک ایتالیا(PD)، مرکز گرایان زنده باد ایتالیا (۴)، همراه با گروه پارلمانی چپگرای آزاد و برابر (LeU)
مزرعه پنجعلی کریمی یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان فسارود واقع شده است.
چاه واگذاری شماره ۵ یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان ریزآب واقع شده است. چاه واگذاری شماره ۵ ۸۶ نفر جمعیت دارد.
مزرعه پنج چاه یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان ایزدخواست غربی واقع شده است. مزرعه پنج چاه ۲۱۰ نفر جمعیت دارد.
مشاع ۱ شیخ علی ارمغان یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در بخش اسماعیلی واقع شده است.
چاه بادمشک یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان میغان واقع شده است.
چاه محمدی و دکتر کارگر یا چاه رحمت آباد روستایی در دهستان دهشیر بخش مرکزی شهرستان تفت استان یزد ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا کمتر از ۳ خانوار بوده است.
چاه بیست نفره یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان نهارجان واقع شده است.
موتور محمد کریمی چاه حسن یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان جازموریان واقع شده است. موتور محمد کریمی چاه حسن ۴۴ نفر جمعیت دارد.
نهضت آباد خاوری، روستایی در دهستان نهضت آباد بخش هلیل دشت شهرستان رودبار جنوب در استان کرمان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۹۶۵ نفر (۲۲۱ خانوار) بوده است.
موتور امیرآباد یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان گوهرکوه واقع شده است. موتور امیرآباد ۸۱ نفر جمعیت دارد.
موتور ۱۷ شهریور یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان ارزوئیه واقع شده است. موتور ۱۷ شهریور ۸۷ نفر جمعیت دارد.
موتور جمعه نادری یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان جلگه چاه هاشم واقع شده است. موتور جمعه نادری ۵۱ نفر جمعیت دارد.
موتور سهرابی حور یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در بخش مرکزی شهرستان فاریاب واقع شده است. موتور سهرابی حور ۲۳۵ نفر جمعیت دارد.
بی وای دی سانگ مکس یک خودروی ون ام پی وی چند منظوره ساخت شرکت بی وای دی است که از سال ۲۰۱۷ تولید و عرضه می شود. تاریخچه. پیشرانه. برای این خودرو در زمان عرضه فقط یک موتور ارائه شد. یک موتور ۱٫۵ لیتری بنزینی توربو شارژ با توانایی تولید و گشتاور با گیربکس ۶ سرعته دستی یا جعبه دنده ۶ سرعته DCT. فیس لیفت ۲۰۲۱. سانگ مکس برای عرضه در سال ۲۰۲۱ در اوت سال ۲۰۲۰ فیس لیفتی را تجربه کرد. این فیس لیفت شامل تغییرات جزئی برای سپر جلو و طراحی انتهای عقب بود. مدل به روز شده توسط یک موتور ۱٫۵ لیتری توربو خطی ۴ سیلندر تولید می شود که حداکثر توان تولیدی آن ۱۶۰ اسب بخار و ۲۴۵ نیوتن متر است. جعبه دنده یک گیربکس ۶ سرعته DCT است. مدل هیبریدی. این خودرو در نمایشگاه اتومبیل شانگهای در سال ۲۰۱۹ معرفی شد. نام این مدل بی وای دی سانگ مکس دی ام است. این مدل از لحاظ ظاهری تقریباً شبیه به مدل معمولی است، این خودرو به موتور ۱۶۳ اسب بخاری مجهز شده است حداکثر سرعت این خودرو ۱۵۰ کیلومتر است.
عشق و گلوله ها () فیلمی کوتاه به کارگردانی راسکو آرباکل محصول سال ۱۹۱۴ کشور ایالات متحده آمریکا است.
جیمی برسلین (; – ) روزنامه نگار، ستون نویس، رمان نویس، فیلم نامه نویس، نمایشنامه نویس و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی تا زمان درگذشتش ستون نویس یکشنبه روزنامه نیویورک دیلی نیوز بود. دوران جوانی. برسلین در ۱۷ اکتبر ۱۹۲۸ در یک خانواده کاتولیک ایرلندی در جامائیکا، کوئینز، نیویورک به دنیا آمد. پدرش جیمز ارل برسلین، یک الکلی و نوازنده پیانو بود که یک روز برای خرید رول بیرون رفت و دیگر برنگشت. برسلین و خواهرش دیرد، در دوران رکود بزرگ اقتصادی توسط مادرشان، فرانسیس (کرتین)، معلم دبیرستان و بازرس دپارتمان رفاه شهر نیویورک پرورش یافتند. برسلین از سال ۱۹۴۸تا ۱۹۵۰ در دانشگاه لانگ آیلند تحصیل کرد. وی بدون اینکه فارغ التحصیل شود از دانشگاه کناره گیری کرد. فعالیت و حرفه. جیمی رمان های زیادی نوشت و ستون های او به طور منظم در اغلب روزنامه های مختلف شهر نیویورک منتشر می شد. وی تا زمان بازنشستگی اش به عنوان یک ستون نویس منظم در روزنامه نیوزدی لانگ آیلند کار می کرد"" و تا ۲ نوامبر ۲۰۰۴ در این روزنامه خدمت کرد، هرچند همچنان مقالات خود را گاه به گاه برای چاپ در این روزنامه ارسال می کرد. وی به دلیل ستون های روزنامه اش که د
یدگاه دلسوزانه ای از مردم طبقه کارگر شهر نیویورک ارائه می داد (در نیویورک کاملاً شناخته شده بود) و به خاطر تفاسیرش در ۱۹۸۶ و ستون هایی که به طور مداوم از شهروندان عادی حمایت می کرد، موفق به دریافت جایزه پولیتزر شد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "تابستان سام" اشاره کرد. زندگی شخصی. برسلین دو بار ازدواج کرد. اولین ازدواج وی با رزماری دتولیکو بود که وی در ۱۹۸۱ درگذشت. آنها شش فرزند داشتند: پسران کوین، جیمز، پاتریک و کریستوفر و دختران رزماری و کلی. دخترش رزماری در ۱۴ ژوئن ۲۰۰۴، براثر بیماری نادر خونی درگذشت و دخترش کلی، ۴۴ساله، در ۲۱ آوریل ۲۰۰۹، در پی یک ایست قلبی در یک رستوران در شهر نیویورک درگذشت. برسلین از سال ۱۹۸۲تا زمان مرگش در ۲۰۱۷ با عضو سابق شورای شهر نیویورک، رونی الدریج ازدواج کرده بود. برسلین کمی قبل از مرگ، برسلین برای مستندی در مورد خودش با پیت همیل مصاحبه کرد. مرگ. برسلین در ۱۹ مارس ۲۰۱۷بر اثر سینه پهلو در منزل خود در منهتن در سن ۸۸ سالگی درگذشت.
گائو (در هلندی: "gouw "؛ فریسی غربی: "gea") اصطلاحی ژرمنی برای مناطق درون یک کشور است که اغلب اشاره به استانی کنونی یا پیشین دارد. این اصطلاح در سده های میانی مورد استفاده قرار داشت، و اغلب می توان آن را برابر با «شایر» در انگلستان دانست. کاربرد اداری این اصطلاح به عنوان یک زیربخش قلمرویی در دوره آلمان نازی میان سال های ۱۹۳۳–۱۹۴۵ احیا شد. امروزه نیز این عنوان درون نام های منطقه ای مانند راینگو (Rheingau) یا آلگو (Allgäu) دیده می شود.
نشان شاهنشاهی دودمان قاجار نشان رسمی ایران از اواسط دوره قاجار تا آغاز دوره پهلوی بود. این نشان در زمان پادشاهی محمدشاه قاجار به وجود آمد و به سرعت نقش آن بر روی سکه ها، اسکناس ها و مدال های آن دوره تا آغاز دوره پهلوی رواج یافت. در اوایل دوره پهلوی این نشان با نشان شاهنشاهی ایران جایگزین شد. مشخصات. قسمت اصلی این نشان شامل شیر و خورشید است که در وسط نشان قرار گرفته و یک حلقه شامل یک شاخه بلوط و یک شاخه زیتون که به وسیله روبانی به هم متصل شده اند دور تا دور آن را گرفته و انتهای آن ها به تاج کیانی در بالای شیر و خورشید ختم می شود. تاج کیانی در اینجا نماد ویژه پادشاهان دودمان قاجار محسوب می شود.
رایشس گائو دانتسیگ-پروس باختری زیربخشی اداری متعلق به آلمان نازی بود که در ۸ اکتبر ۱۹۳۹ از قلمروهای ضمیمه شده به خاک آلمان مربوط به ایالت آزاد دانتسیگ، استان پومرانی (کریدور لهستان) و گائو پروس خاوری ایجاد شد. پیش از ۲ نوامبر ۱۹۳۹، این رایخس گائو با عنوان «رایشس گائو پروس باختری» نامیده می شد. اگرچه این نام شبیه نام استان پروس باختری در استان های پروس پیش از ۱۹۲۰ بود، اما این دو سرزمین یکی نبودند. برخلاف استان پروس پیشین، رایخس گائو شامل منطقه برومبرگ (بیدگوشچ) در جنوب بود ولی شامل منطقه دویچ-کرونه (واوچ) در غرب نمی شد. مرکز این استان، دانتسیگ (گدانسک) بود و جمعیت آن بدون محاسبه جمعیت آن شهر (در سال ۱۹۳۹) یک میلیون و ۴۸۷ هزار و ۴۵۲ نفر بود. مساحت استان ۲۶٫۰۵۶ کیلومتر مربع بود که ۲۱٬۲۳۷ کیلومتر مربع آن ضمیمه شده از خاک دانتسیگ و پومرانی بود. در طول عمر کوتاه این رایخس گائو، لهستانی ها و یهودیان در آن منطقه توسط آلمان نازی پاکسازی شدند.
اشلی بلیزر بایدن (؛ زادهٔ ۸ ژوئن ۱۹۸۱) یک مددکار اجتماعی، فعال، خیرخواه و طراح مد آمریکایی است. وی دختر رئیس جمهور پیشین ایالات متحده آمریکا، جو بایدن و بانوی اول ایالات متحده آمریکا، جیل بایدن است. او از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۹ به عنوان مدیر اجرایی مرکز عدالت دلاور خدمت می کرد. وی پیش از فعالیت اداری در این مرکز، در اداره خدمات دلاور برای کودکان، جوانان و خانواده های آنها کار می کرد. بایدن شرکت مد لایولی هود را تأسیس کرد، که با خرده فروش آنلاین گیلت گروپ برای جمع آوری پول برای برنامه های جامعه با هدف از بین بردن نابرابری درآمد در ایالات متحده همکاری می کند و آن را در سال ۲۰۱۷ در هفته مد نیویورک برگزار کرد. سنین جوانی. بایدن در ۸ ژوئن ۱۹۸۱ در ویلمینگتون، دلاور متولد شد. پدر او، جو بایدن، رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا است و پیش از این به عنوان معاون رئیس جمهور خدمت می کرد. مادر او مربی جیل بایدن است. وی خواهر ناتنی هانتر بایدن، بو بایدن فقید و نائومی بایدن فقید، فرزندان پدرش از ازدواج اول وی با نیلیا هانتر است. بایدن نوهٔ بزرگ ادوارد فرانسیس بلویت است. وی از نژاد انگلیسی، فرانسوی و ایرلندی از طرف پدر و از نژاد انگلی
سی، اسکاتلندی و سیسیلی از طرف مادر است. بایدن در آیین کاتولیک بزرگ شد و در سنت جوزف در Brandywine در گرینویل، دلاور غسل تعمید یافت. در دوران کودکی، پدرش به عنوان سناتور ایالات متحده از دلاور و مادرش به عنوان مربی کار می کردند.
سربازان چترباز در کنار دیوار ندبه عکسی نمادین است که در ۷ ژوئن ۱۹۶۷ توسط دیوید روبینگر گرفته شد. این عکس که از زاویه بسته ای گرفته شده، سه سرباز چترباز اسرائیلی را نشان می دهد که در شهر قدیم اورشلیم و در کنار دیوار ندبه حضور دارند. این نگاره متعلق به زمانی است که نیروهای اسرائیلی در طول جنگ شش روزه به دیوار غربی رسیدند. از چپ به راست، سربازان اسرائیلی که از آن ها عکس گرفته شده صهیون کاراسنتی، ییتزاک یفات وهایم اوشری نام دارند. این سربازان از نیروهای ذخیره گردان ۶۶، تیپ ۵۵ چتربازان بودند. قبل از گرفتن عکس، عکاس و خبرنگار عکاسی اسرائیلی روبینگر در العریش در شبه جزیره سینا بود که شایعه ای دربارهٔ اتفاق بزرگی که در اورشلیم روی داده، شنید. او سوار هلی کوپتری شد که سربازان زخمی را به بئرشبع می رساند و حتی مقصد را نمی دانست. وقتی پیاده شد یک ماشین توراهی او را مفتی به سوی اورشلیم برد. او وارد شهر قدیمی شد و پس از دیدار سریع با خانواده اش، راهی دیوار ندبه شد. فضای بین دیوار و ساختمان های روبروی آن بسیار باریک بود، بنابراین او دراز کشید تا یک عکس از خود دیوار بگیرد، وقتی چتربازان به آنجا رسیدند، او چندین عکس از آن ها
گرفت. بیست دقیقه بعد، خاخام بزرگ اسرائیل، شلومو گورن با یک شوفار و یک طومار تورات به آنجا رسید، پس از آن گورن بر روی شانه های سربازان بالا رفت. این یک صحنه احساسی بود و روبینگر با وجود این که ترجیح می داد از این لحظه تصویربرداری کند، به خواست همسرش از سربازان چترباز عکس گرفت. به عنوان بخشی از توافق عکاس با ارتش اسرائیل، این تصویر به مالکیت مشترک با ارتش رسید و هر تصویر به قیمت ۲ لیر فروخته شد. سپس به طور گسترده بدون کپی رایت تصویر را بازنشر کردند. اگرچه روبینگر از سرقت کار خود ناراحت بود، اما پخش گسترده عکس باعث شهرت آن شد. این تصویر چنان مؤلفه عاطفی قوی ایجاد کرد که به نمادی از اسرائیل تبدیل شد. میشائیل کمایه، قاضی دادگاه عالی اسرائیل، در سال ۲۰۰۱ اعلام کرد که این عکس «به مالکیت کل ملت تبدیل شده است».
شانزلیزه هفتمین آلبوم رسمی فرزاد فرزین، خواننده و ترانه سرای ایرانی است که در ۲۲ اسفند ۱۳۹۶ توسط مؤسسه مؤسسه آوای دوران منتشر شد. این آلبوم شامل ۱۳ قطعه است. این آلبوم به ترانه سرایی آرش عدل پرور، پدرام شهرابی، آرمن، علی ایلیا، روزبه بمانی، مهدی ابراهیمی نژاد، فرزاد فرزین، سمیه هدایت نژاد، حامد رجبی و مسعود محمدی و آهنگسازی فرزاد فرزین، آرش عدل پرور ، آرمن، علیرضا افشار و مهدی ابراهیمی نژاد تهیه شده است. "شانزلیزه" در سال ۱۳۹۶ به انتخاب مردمی تندیس مرغ طلایی بهترین آلبوم پاپ سال را در جشنواره سالانه موسیقی ما دریافت کرد.
منازعات یمن و عثمانی مجموعه ای از درگیری ها بین امپراتوری عثمانی و قبایل زیدی در یمن بود که از سال ۱۵۳۸ آغاز شد و با امضای در ۹ اکتبر ۱۹۱۱ پایان یافت. لشکرکشی به یمن در سال ۱۸۷۲. در سال ۱۸۷۲ اشراف محلی یمن که از بی کفایتی امام زیدی عصبانی شده بودن، از عثمانی درخواست کردند تا وارد صنعا شده و آن را ضمیمه امپراتوری خود کند، و به عثمانی ها اجازه دادند سرانجام یمن را فتح و ولایت یمن را تأسیس کنند. نتیجه و پیامد. در اوت ۱۹۰۶، یک هیئت عثمانی با ابراز تمایل برای آغاز مجدد مذاکرات نزد امام زیدیان رفت و گزارش شده که امام زیدیان خواستار پایان دادن به خونریزی شده بود. پنج سال مذاکرات به طول انجامید و با امضای معاهده دان در ۹ اکتبر ۱۹۱۱، که منجر به تبدیل شدن یمن به یک کشور تحت حاکمیت امپراتوری عثمانی شد، پایان یافت. این رویه به مدت هفت سال ادامه داشت، تا اینکه امام یمن از سقوط عثمانی در جنگ جهانی اول استفاده کرد و پادشاهی متوکلی یمن را در ۳۰ اکتبر ۱۹۱۸ ایجاد کرد.