Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زنجیره سرد یک زنجیره تأمین است که دما در آن کاملاً کنترل می شود. یک زنجیره سرد قطع نشده سلسله ای از فعالیت های بدون وقفه تولیدی، ذخیره سازی و توزیع در داخل یخچال، همراه با سایر تجهیزات و تدارکات مربوطه است، که کیفیت کالا را از طریق دامنه دمای پایین مطلوب حفظ می کند. از زنجیره سرد برای حفظ، افزایش و اطمینان از ماندگاری محصولات مانند محصولات کشاورزی تازه، غذاهای دریایی، مواد غذایی منجمد، فیلم عکاسی، مواد شیمیایی و محصولات دارویی استفاده می شود. به چنین محصولاتی، در حین حمل و نقل و هنگامی که در انبار گذرا هستند، گاهی اوقات "محموله خنک" گفته می شود. کالاهای زنجیره سرد برخلاف سایر کالاها، فاسدشدنی هستند و همیشه در مسیر استفاده نهایی یا مقصد قرار دارند، و از این رو حتی اگر به طور موقت در سردخانه ها نگهداری شوند به آنها «محموله» گفته می شود. ارزش بازار جهانی «بسته بندی زنجیره سرد» در سال ۲۰۱۹ برابر ۱۵٫۵ میلیارد دلار ارزیابی شده است و انتظار می رود تا سال ۲۰۲۷ به ۶۳٫۱ میلیارد دلار برسد. همچنین ارزش بازار جهانی «تجهیزات زنجیره سرد» در سال ۲۰۱۹، ۸٫۳۸ میلیارد دلار برآورد شده است و انتظار می رود تا سال ۲۰۲۷ به ۳۳٫۸۹ میلی
ارد دلار برسد. کاربردها. زنجیره سرد در صنایع غذایی و دارویی و همچنین در برخی از محموله های شیمیایی رایج است. یک محدوده دمایی متداول برای یک زنجیره سرد در صنایع دارویی ۲ تا ۸ درجه سلسیوس (۳۶ تا ۴۶ درجه فارنهایت) است، اما دمای دقیق (و زمان ماندگاری در آن دما) به محصول واقعی حمل شده بستگی دارد. واکسن ها. از زنجیره سرد در تأمین واکسن به کلینیک های دوردست، در آب و هوای گرم و دارای شبکه های حمل و نقل ضعیف استفاده می شود. به هم خوردن زنجیره سرد به دلیل جنگ ممکن است عواقبی شبیه شیوع آبله در فیلیپین در طول جنگ اسپانیا و آمریکا ایجاد کند، که در طی آن واکسن های توزیع شده به دلیل عدم کنترل دما در حمل و نقل، بی اثر شده بودند. برای واکسن های مختلف به صورت خاص، زنجیره های سرد مختلفی وجود دارد. واکسن هایی وجود دارند که به دماهای بسیار پایین یا انجماد عمیق نیاز دارند و دمای زنجیره سرد باید منفی ۷۰ درجه سلسیوس باشد. واکسن ابولا و واکسن برخی حیوانات مانند واکسن مرغ ها به این محدوده دمایی نیاز دارند. در سال ۲۰۲۰ در طی دنیاگیری بیماری COVID-19، واکسن هایی که تولید می شوند ممکن است به دمای فوق العاده سرد نگهداری و حمل و نقل تا منف
ی ۷۰ درجه سلسیوس نیاز داشته باشند، و این امر نیاز به زیرساخت های «زنجیره سردتر» دارد. این امر برای توزیع واکسن شرکت Pfizer مشکلاتی ایجاد می کند. تخمین زده می شود که فقط ۲۵ تا ۳۰ کشور در جهان دارای زیر ساخت «زنجیره فوق العاده سرد» مورد نیاز هستند.
اوتو-هاینریش درِکسلر ( – ) کمیسار عمومی لتونی برای رژیم اشغالی آلمان نازی (رایخس کومیساریات اوستلاند) در طول جنگ جهانی دوم بود. در این مقام، وی در راه اندازی گتو ریگا و در نابودی یهودیان لتونی نقش فعال داشت. وی پس از اسیر شدن توسط نیروهای بریتانیا در ۵ مه ۱۹۴۵ اقدام به خودکشی کرد. نقش در هولوکاست. در طول مدت حضور درکسلر در لتونی، تعداد زیادی از کشتارها، به ویژه کشتار یهودیان، توسط آلمانی ها همراه با کمک قابل توجهی از همدستان لتونیایی آن ها انجام شدند. علاوه بر این، یهودیان لتونی به گتوها گسیل داده شده بودند، که به بردگی گرفتن و کشتن آنها کمک می کرد. در اوایل ژوئیه سال ۱۹۴۱، درکسلر توسط زیردست خود از کشتارهای یهودیان در ونتسپیلس آگاه شد. در اکتبر ۱۹۴۱، هاینریش هیملر طرحی را ارائه داد (بعدها رها شد)، تا در نزدیکی ریگا اردوگاه مرگی ایجاد شود مشابه با آنچه بعدها برای عملیات راینهارد، که طرح پنهان نازی ها برای کشتار بیشتر یهودیان لهستانی و کولیان در لهستان اشغالی بود، ایجاد شد. قرار بود یهودیان آلمان، اتریش و چکسلواکی (در اصطلاح «یهودیان رایش») به این اردوگاه تبعید شده و سپس به قتل برسند. در اواخر ماه اکتبر، هیملر
این طرح را به لوهس و درکسلر اطلاع داد. همچنین در اکتبر ۱۹۴۱، درکسلر گزارش دیگری از زیردست خود دریافت کرد، که این گزارش به کشتارهای مداوم یهودیان در لیپایا می پرداخت. در پاییز ۱۹۴۱ درکسلر از نزدیک درگیر راه اندازی گتو ریگا به عنوان منطقه ای برای حبس یهودیان شد. به گفته ازرگایلیس، تاریخ دان، این امکان وجود دارد که درکسلر در بزرگترین کشتار، در رومبولا، در ۳۰ نوامبر ۱۹۴۱ حضور داشته بود. بیشتر قربانیان رومبولا از گتو ریگا بودند.
آلبرت زاوئر (۱۷ اوت ۱۸۹۸ – ۳ مه ۱۹۴۵) از فرماندهان آلمانی اردوگاه کار اجباری ماوتهاوزن یود. زندگی نامه. زاوئر که به عنوان نجار آموزش دیده بود، در سال ۱۹۳۱ به عضویت حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان و اس اس درآمد. پس از یک دوره بیکاری، وی به عنوان یک کارمند تمام وقت اس اس مشغول به کار شد. به عنوان دستیار تئودور آیکه در سازمان بازرسی اردوگاه های کار اجباری، ماه آوریل ۱۹۳۵ به یگان نگهبانی اس اس ("Wachtruppe") در اردوگاه کار اجباری اورانینبورگ منتقل شد. از ۱ آوریل ۱۹۳۶، فرمانده قرارگاه کار اجباری بت سولزا بود. میان ۱ اوت ۱۹۳۷ و اواسط سال ۱۹۳۸، زاوئر در زاخسنهاوزن دومین "شوتزهافت لاگرفورر" بود و از این رو عضوی از "اس اس-توتنکوف ورباند" به شمار می رفت. در دوره میان ۱ اوت ۱۹۳۸ و ۱ آوریل ۱۹۳۹، رسماً به عنوان فرمانده معدن سنگ وینرگرابن، که در آن از زندانیان اردوگاه ماوتهاوزن بهره گرفته می شد، گماشته شد. به دلیل سهل انگاری و ملایمت بیش از حد با زندانیان اردوگاه، زاوئر ماه آوریل ۱۹۳۹ از خدمت اردوگاه برکنار شد. در ۹ فوریه ۱۹۳۹، اس اس-"اشتورمبانفورر" فرانتس تسیرایس به عنوان فرمانده قرارگاه جای او را گرفت. از سپتامبر ۱۹
۴۲ تا آوریل ۱۹۴۳، زاوئر دوباره به عنوان فرمانده در زاخسنهاوزن مشغول به کار شد. در ۱۹۴۳، سوئر در برچیده شدن گتو ریگا نقش داشت. بعدها به طور موقت فرمانده اردوگاه کار اجباری کایزروالد بود که در ژوئیه ۱۹۴۴ تخلیه شد. این عملیات در سپتامبر ۱۹۴۴ به پایان رسید. وی بر اثر زخم های دریافتی در فالکنزی در ۳ مه ۱۹۴۵ درگذشت.
رودلف یواخیم سک (۱۵ ژوئیه ۱۹۰۸ – ) افسر اس اس-"اوبرشارفورر" آلمانی در جریان جنگ جهانی دوم بود که در طی آن مرتکب تعداد زیادی جنایت علیه بشریت شد، و بعدها در دادگاهی در آلمان غربی به حبس ابد محکوم شد. سک فرمانده اردوگاه کار اجباری یونگفرنهوف، نزدیک ریگا، لتونی بود، و دفتر وی در مقر گشتاپو در ریگا قرار داشت.
کلیسای جامع جدید (به ایتالیایی Duomo Nuovo) بزرگترین کلیسای کاتولیک رومی در برشیا، ایتالیا است. تاریخچه. در سال ۱۶۰۴ ساخت وساز این کلیسا در محلی که کلیسای باستانی-مسیحی قرن پنجم و ششم "سن پیترو دو دام" واقع شده بود آغاز شد. کمیسیون اصلی به آندرا پالادیو داده شده بود، اما متعاقباً به معمار جیووانی باتیستا لانتانا اعطا شد. وی با کمک پیترو ماریا باگنادور پروژه را پیش بردند، اما حدود سال ۱۶۳۰ به دلیل طاعون قطع شد. کار بر روی ساخت و ساز به آرامی اما به صورت پراکنده آغاز شد، اما انگیزه نهایی برای تکمیل در قرن نوزدهم ایجاد شد. این نما توسط جیووانی باتیستا و آنتونیو مارچتی طراحی شده است، در حالی که گنبد آن که در سال ۱۸۲۵ تکمیل شد، توسط لوئیجی کاگنولا طراحی شد. گنبد این کلیسا با ۸۰ متر ارتفاع یکی از مرتفع ترین ایتالیا است. گنبد فعلی پس از تخریب در طول جنگ جهانی دوم بازسازی شد. در این نما مجسمه هایی از "مریم مقدس" و مقدسین پیتر، پل، جیمز و جان وجود دارد. از جمله کارهای هنری داخلی آن می توان به صحنه هایی از زندگی ویرجین توسط جیرلامو رومانینو ("ازدواج"، "دیدار" و "تولد") و "ایثار ایزاک" توسط مورتو دا برشیا اشاره کرد. فضا
ی داخلی ساختمان آن شامل بنای یادبودی از پاپ برسیان پل ششم است که در حفره چپ پیدا شده است. مجسمه (۱۹۷۵) کاری از رافائل اسکورزلی است. برج کلیسای باروک بر فراز کلیسای کوچک و روستایی رومانسک کلیسای جامع قدیمی برشیا (Duomo Vecchio) قرار دارد.
جابه جایی جمعیت ۱۹۲۳ میان یونان و ترکیه (به یونانی:Ἡ Ἀνταλλαγή، به ) ناشی از «کنوانسیون مربوط به جابه جایی جمعیت یونان و ترکیه» بود که در ۳۰ ژانویه ۱۹۲۳ در لوزان سوئیس توسط دولت های یونان و ترکیه امضا شد و در جریان آن ۱٬۲۲۱٬۴۸۹ ارتدکس یونانی از آسیای کوچک، تراکیه شرقی، کوه های پونتیک و قفقاز به یونان و ۳۵۵٬۰۰۰ تا ۴۰۰٬۰۰۰ مسلمان از یونان به ترکیه جابه جا شدند. بیشتر این آوارگان به اجبار از وطن خویش رانده و به کشور مقابل پناهنده شدند. درخواست اولیه برای تبادل جمعیت از الفتریوس ونیزلوس، نخست وزیر یونان صورت گرفت و در واقع او این طرح را پیش از جنگ جهانی اول ارائه کرده بود. ونیزلوس در نامه ای که در ۱۶ اکتبر ۱۹۲۲ به جامعه ملل تسلیم کرد، «مبادله اجباری جمعیت یونان و ترکیه» را پیشنهاد کرد و از فریتیوف نانسن خواست که هماهنگی های لازم را انجام دهد. دولت جدید ترکیه نیز جابه جایی های جمعیتی را راهی رسمی و دائمی برای زدودن بومیان ارتدکس یونانی کشور پس از نسل کشی آن ها (۱۹۱۴–۱۹۲۲) می دانست و برای اسکان مهاجران جدید مسلمان از یونان که از شمار کمتری برخوردار بودند (۴۰۰٬۰۰۰) روستاهای ارتدکس نشینی که خالی از سکنه شده بودند را
در نظر گرفته بود. در همین حال یونان نیز املاک مسلمانان اخراجی را به آوارگان یونانی از ترکیه می داد. این تبادل جمعیت اجباری، یا اخراج متقابل توافقی، نه بر اساس زبان و قومیت، بلکه بر اساس هویت دینی بود و تقریباً شامل همه شهروندان بومی مسیحی ارتدکس ترکیه، از جمله حتی ترک زبانان ارتدکس مذهب می شد و در طرف دیگر نیز مسلمانان بومی یونان، حتی مسلمانان یونانی زبان، مانند ترک های کرتی، به ترکیه گسیل شدند. تاریخ نگاران این جابه جایی را نوعی قانونی سازی پاکسازی قومی توصیف کرده اند.
جک وایتور (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل ایالات متحده آمریکا است.
پام جوچوم (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل ایالات متحده آمریکا است.
ادوارد اشتراوخ ( – ) یکی از کارمندان نازی اس اس، فرمانده آینزاتس کماندو ۲، و فرمانده دو سازمان نازی پلیس امنیت یا سیپو و سرویس امنیتی یا اس دی، نخست در بلاروس و بعدها در بلژیک بود. در اکتبر ۱۹۴۴، وی به شاخه نظامی اس اس، وافن اس اس منتقل شد. اشتراوخ در دادگاه آینزاتس گروپن به جرم جنایت علیه بشریت محاکمه و به اعدام محکوم شد. وی که به بلژیک تحویل داده شد، بعدها دوباره دادگاهی و به اعدام محکوم شد. با مرگ اشتراوخ در زندان در سال ۱۹۵۵، حکم هیچ گاه اجرا نشد. جنایات علیه بشریت. همچون بسیاری دیگر از کارمندان اس دی، در آغاز حمله آلمان به اتحاد جماهیر شوروی، اشتراوخ فرماندهی واحدی از آینزاتس گروپن را به عهده گرفت. وی فرماندهی آینزاتس کماندو ۲، بخشی از آینزاتس گروپ A را بر دوش داشت، که از ۴ نوامبر ۱۹۴۱ تحت فرماندهی فرانتس اشتالکر بود. در ۳۰ نوامبر ۱۹۴۱، وی با ۲۰ نفر تحت فرماندهی خود در قتل ۱۰٬۶۰۰ یهودی ریگا در جنگل رومبولا در نزدیکی شهر شرکت داشت. به عنوان پاداش برای این «خدمت» وی به فرماندهی در سیپو و اس دی ارتقا یافت و به بلاروس منتقل شد. در ژوئیه ۱۹۴۳، کمیساریای عمومی نازی برای روسیه سفید دربارهٔ برگزاری کنفرانسی گزار
ش داد که در آن «رئیس فوق العاده توانای اس دی، اس اس-"اوبراشتورمبانفورر" دکتر ادوارد اشتراوخ» حضور داشت؛ کسی که باعث «پاکسازی ۵۵٬۰۰۰ یهودی تنها در ۱۰ هفته گذشته» فعالیت داشته است. اشتراوخ با موانعی در درون اس اس روبرو بود. اس اس-"اوبرگروپنفورر" اریش فون دم باخ-زلوسکی، که خود از عاملان هولوکاست بود، اشتراوخ را «بدترین انسانی که در زندگی ام دیده ام» توصیف کرد. در ۳۱ مه ۱۹۴۴ وی به عنوان فرمانده سیپو و اس دی در بلژیک گماشته شد و در اکتبر ۱۹۴۴ به وافن اس اس منتقل شد. علیرغم تلاش برای تمارض به بیماری روانی، اشتراوخ به دلیل داشتن نقشی اساسی در کشتار رومبولا و تعدادی دیگر از کشتارهای گسترده در اروپای شرقی توسط دادگاه نظامی نورنبرگ در دادگاه آینزاتس گروپن محکوم شد. در ۹ آوریل ۱۹۴۸، رئیس دادگاه مایکل موسمانو حکم دادگاه را در مورد اشتراوخ اعلام کرد: بر خلاف هم دادگاهی هایش، اوتو اولندرف و پاول بلوبل، حکم اشتراوخ هیچ گاه اجرا نشد. او به مقام های بلژیک تحویل داده شد تا در آنجا نیز به جرم های مشابه محکوم شود. اما وی در ۱۵ سپتامبر ۱۹۵۵ در بیمارستانی در اوکل درگذشت.
فهرست نسل کشی ها بر پایه آمار تلفات شامل برآوردهای مرگ های مستقیم یا غیرمستقیم ناشی از نسل کشی است. این فهرست شامل دیگر کشتارهای جمعی که ممکن می باشد توسط برخی از پژوهشگران نسل کشی نامیده شوند، نیست همانند قتل عام ها، جنایت های علیه بشریت، پاکسازی های سیاسی، طبقه کشی یا جنایات جنگی به عنوان مثال جنگ سی ساله (۷٫۵ میلیون مرگ)، جنایات جنگی ژاپن (۳ تا ۱۴ میلیون مرگ)، وحشت سرخ در شوروی (۱۰۰٫۰۰۰ تا ۱٫۳ میلیون مرگ)، جنایت ها در دولت آزاد کنگو (۱ تا ۱۵ میلیون مرگ)، پاکسازی بزرگ در شوروی (۰٫۶ تا ۱٫۷۵ میلیون مرگ) یا یک گام بزرگ به جلو و قحطی پس از آن در چین (۱۵ تا ۵۵ میلیون مرگ). قحطی ایجاد شده توسط انگلیس در ایران (۳ تا ۹ میلیون). تعریف. کنوانسیون نسل کشی سازمان ملل متحد، نسل کشی را چنین تعریف می کند: «اعمالی که با هدف تخریب کامل یا جزئی یک گروه ملی، قومی، نژادی یا مذهبی انجام شده باشد» فهرست نسل کشی ها. به ترتیب از بیشترین به کمترین برآورد ذکر شده اند:
نظریه از خودبیگانگی مارکس () ازخودبیگانگی را حالتی توصیف می کند که افراد به دلیل زندگی در جامعه ای متشکل از طبقات اجتماعی مختلف و همچنین قرارگیری در طبقه ای با عنوان کارگر، از طبیعت انسانی خود احساس دوری یا همان احساس بیگانگی می کنند. اساس نظری ازخودبیگانگی را ذیل بحث تولید در نظام سرمایه داری، می توان چنین تشریح کرد که کارگر توان تعیین زندگی و سرنوشت خود را از دست می دهد. حتی حق اختیار و تصمیم گیری برای همیشه از (ناخودآگاه) او سلب می شود، به نحوی که این حالت بر تعیین شخصیت برآمده از اعمالش، طریقهٔ ارتباط او با افراد پیرامونش و همچنین سهیم دانستن خود در خدمات و محصولات حاصل از دست رنجش اثر می گذارد. اگرچه کارگر یک انسان خودمختار و خودآگاه است، اما این کارگر به عنوان یک نهاد اقتصادی به سمت اهداف و فعالیت هایی هدایت می شود. این روند سوق دهی کارگران توسط بورژوازی که صاحبان ابزار تولید هستند، بر آنان تحمیل می شود تا در کارزار رقابت میان کارخانجات و صنایع، حداکثر ارزش افزودهٔ ناشی از کار کارگران را بدست آورند. کارل مارکس نظریهٔ ازخودبیگانگی را در دست نوشته های اقتصادی و فلسفی ۱۸۴۴ (دست نوشته های پاریس) در سال ۱۹۳۲
مطرح کرد. از نظر فلسفی، نظریه ازخودبیگانگی متکی به اصل "جوهر مسیحیت" (۱۸۴۱) توسط "لودویگ فویرباخ" است، که می گوید ایده خدای ماوراءالطبیعه ویژگی های طبیعی انسان را از خود دور و بیگانه کرده است. علاوه بر این، "ماکس اشتیرنر" تحلیل فویرباخ را در (1845)The Ego and its Own چنین گسترش داد که حتی ایدهٔ «انسانیت» مفهومی بیگانه برای افراد است که باید آن را به تمامی در مفهوم فلسفی اش نظر گرفت. مارکس و فردریش انگلس به این گزاره های فلسفی در "ایدئولوژی آلمانی" (۱۸۴۵) پاسخ دادند. انواع ازخود بیگانگی. در جامعهٔ سرمایه داری، بیگانگی کارگر از انسانیت خود به این دلیل اتفاق می افتد که کارگر فقط از طریق یک سیستم خصوصی تولید صنعتی که هر کارگر ابزاری در آن تلقی می شود؛ مانند یک ابزار، نه یک فرد! مارکس در یادداشت هایی دربارهٔ جیمز میل از خود بیگانگی را چنین توضیح می دهدبیایید تصور کنیم که ما تولید محصولات را به عنوان یک «انسان» تاکنون پیش برده ایم. هر کدام از ما به دو طریق خود و دیگری را در این روند تولید درنظر می گیریم: (I) من در تولید محصولم فردیت خود را، فردیتم با شخصیت مخصوص خودش را، عینیت می بخشم. نه تنها از زندگی در طول انجا
م این عمل لذت می برم، بلکه از این عینیت یافتن، قابل درک شدن و از این رو از قدرتی بی شک و تردید که در خود خواهم شناخت، لذت می برم. (II)من در رضایت فردی دیگر یا استفادهٔ او از محصولم به صورت مستقیم لذت خواهم برد. چرا که هم با مرتفع ساختن نیاز یک فرد ذات انسانی را عینیت بخشیده ام و از این امر آگاهم و هم آنکه به واقع نیازی را از یک فرد مرتفع ساخته ام … محصولات ما آیینه هایی بسیارند که ما در آنها ذات انسانی را مشاهده می کنیم.در دست نوشته های اقتصاد و فلسفهٔ ۱۸۴۴، مارکس چهار نوع ازخودبیگانگی را تعریف می کند که برای کارگران شاغل در نظام سرمایه داری رخ می دهد. این چهار نوع عبارتند از: بیگانگی از ماحصل دسترنجشان (محصول)، از عمل تولید محصول (کار)، از ذات انسانیشان و بیگانگی از سایر کارگران. طراحی محصول و نحوه تولید آن نه توسط کسانی که تولیدکننده آن هستند (کارگران) و نه توسط مصرف کنندگان کالا (خریداران)، بلکه توسط طبقه سرمایه دار تعیین می شود که علاوه بر به کارگیری کارگر به عنوان نیروی اجرایی، از کار فکری مهندس و طراح صنعتی که محصول را خلق می کنند، نیز استفاده می کند تا سلیقه مشتری را برای خرید کالا و خدمات با قیمتی که
سود حداکثر دارد، شکل دهد. گذشته از اینکه کارگران هیچ کنترلی بر پروتکل طراحی و تولید ندارند، ازخودبیگانگی به طور کلی روند انجام کار را توصیف می کند. درواقع از خود بیگانگی در روندی اتفاق می افتد که برای تولید یک ارزش مصرفی، یک مقدار از منابع قابل استفاده به کالایی تبدیل می شود که می تواند ارزش مبادله ای پیدا کند. در همین چهارچوب است که سرمایه دار کنترل کارگران اجرایی و فکری و منافع آنها را به دست می گیرد. این کنترل یابی از طریق اعمال سیستمی اتفاق می افتد که در آن گفته می شود کارگران برای تولید محصولات و انجام خدماتی به کارگرفته می شوند و اساساً معنی می یابند که منافع مصرف کنندگان را تأمین کنند. علاوه بر این سیستم تولید سرمایه داری کارگر را تنها در مفهوم مطلق و ذاتی «کار» مجسم می کند. کاری که کارگر کمترین دستمزد را می گیرد و بیشترین بازدهی و نرخ بازگشت سرمایه را تأمین می کند. این ترشیح دقیق استثمار است. بعلاوه، با چنین سیستم اصلاح شده تولید صنعتی، سود (ارزش مبادله ای) حاصل از فروش کالاها و خدمات (محصولات) که قابل پرداخت به کارگران است در عوض، به طبقات سرمایه دار پرداخت می شود: سرمایه داری، آن چیزی است که معنای ک
الا و خدمات را به دست دارد و سرمایه دار رانتی آن کسی است که مالک این معناست! در شیوهٔ تولید طبق نظام سرمایه داری، ساختار تولیدات (محصولات و خدمات) با زنجیرهٔ بی نهایتی از اعمال مجزا و تکرارشونده همراه است که به کارگر رضایتی روانی برای «انجام یک کار خوب» می دهد. در مفهوم «کالایی شدن» قدرت کارگر تا اندازهٔ دست مزدی که می گیرد، پایین می آید: دل سردی روانی ناشی از نتایج نامرتبط بودن کار مفید او و دست مزد پرداخت شده. کارگر با مفهوم تولید به دو صورت بیگانه است: اجبار دست مزد و تحمیل محتوای تولید. کارگر مجبور به انجام کار ناخواسته است چرا که زنده ماندن و زندگی کردن وی به آن وابسته است. نیروی کار «داوطلبانه ولی تحمیلی» نیست. کارگر قادر نیست از این اجبار سرباز بزند مگر که به قیمت زندگی خود و خانواده اش تمام شود. طبقه بندی "مالکیت خصوصی" به گونه ای است که بسیاری از اموال و دارایی های شخصی در دست افراد متمول و همین طور دولت مردان است. حال آن که تنها سهم نیروی کار، پرداختن مالیات است. در دنیای سرمایه داری، منظور ما از زنده ماندن بر اساس مبادلهٔ همه چیز با پول است در حالی که ما هیچ انتخاب دیگری به جز فروختن نیروی کار خود
و تعظیم دائمی در برابر خواسته های سرمایه دار، نداریم. کارگر احساس نمی کند که قانع است بلکه احساس غم گینی می کند. او به آسودگی از نیروی جسمانی و ذهنی خود استفاده نمی کند، بلکه «بدن خود را می می راند و ذهن خود را تخریب می کند.» او تنها خود حقیقی اش را بیرون از کار احساس می کند. «نیروی کار، خارج از کارگر است. عضوی از اعضای حیاتی او برای زندگی نیست.» در حین کار، کارگر، بدبخت، غم گین و خالی از هرگونه انرژی است. «کار بدن او را می می راند و ذهنش را تخریب می کند.» محتوای تولید، جهت و شیوهٔ آن توسط سرمایه دار تحمیل شده است. کارگر تحت کنترل است و به او امر و نهی می شود چرا که اگر او صاحب تولیدات نیست پس حق نظردهی از او گرفته می شود. «نیروی کار خارج از کارگر است و عضوی از اعضای حیاتی او نیست.» این بدان معنی است که کارگر نمی تواند آزادانه و به اختیار خود چیزی بسازد انگار که خود صاحب کار خود است چرا که شیوه و جهت کار به شخص دیگری مربوط است و تعلق دارد. ماهیت انسانی. ماهیت گونهٔ انسانی یا "" برای هر کدام از کارگران گسسته و مجزا از فعالیت کاریشان نیست و این نشات گرفته از آن است که در ذات انسان این ناگسسته بودن از اعمالش وجو
د دارد. از نظر مفهومی، در اصطلاح جوهرهٔ گونهٔ انسانی واژهٔ «گونه» بیانگر باطن ذات ذهنی انسان است. این باطن ذهن از تعدد علایق و پویایی روانی انسان شکل گرفته است که به موجب آن هر فرد راغب و مشتاق هر فعالیتی است که به نجات متقابل انسانها و سلامت روان آنها منجر می شود. این رفتار به معنای برقراری را ارتباطی احساسی با مردم و جامعه است. ارزش روحی و روانی یک انسان در این است که بتواند غایت اقدامات خود را به عنوان ایده هایی هدفمند تصور کند، که متفاوت است از اقدام های لازم برای تحقق یک ایده خاص که پیشاپیش مطرح شده باشد. یعنی انسانها می توانند با استفاده از ایده ای از خود به عنوان «سوژه» و ایده ای از چیزی که تولید می کنند، یعنی هدف، اهداف خود را عینیت بخشند. برخلاف این حیوانات عمل می کنند که نه خود را به عنوان سوژه عینیت می بخشند و نه ماحصل اعمالشان را به عنوان هدف می شناسند چرا که حیوانات مستقیماً درگیر اعمال خود شمولی هستند که نه آینده نگری را در نظر می گیرد و نه "ذهن" را. در حالی که از خود بیگانگی یک انسان به صورت غیر مستقیم منفک از رفتارهای شرطی شدهٔ تاریخی نیست، جوهرهٔ طبیعی انسان در صورتی رنگ واقعیت می گیرد که هر
فرد، با تمام شرایط تاریخی تحمیل شده بر وی، آزاد باشد تا ارادهٔ خود را تابعی از تقاضا و میل درونی خود قرار دهد؛ نه آنکه اراده اش تحت خواست دیگران به اجبار به سمت دیگری به کار گرفته شود. در نظام اجتماعی-اقتصادی کمونیسم، نسبت تولیدات نوع آن ها را اداره می کند و هر کارگر را با توجه به توانایی هایش به کارمی گیرد و سودی که به کارگر می رساند مطابق با نیازهای وی است. از این رو، هر کارگر می تواند نیروی کار خود را مستقیماً به کار مولد مناسب با توانایی های ذاتی خود تبدیل کند؛ به جای آن که به اجبار در چارچوب کوچکِ کم درآمدی به اسم «شغل» که ایجاد شده تا بیش ترین سود را از هر نیروی کار که زیر سلطهٔ نسخهٔ سرمایه داری تولید است، استخراج کند، قرار گیرد. در جامعهٔ "جمعی مدیریت شونده"ی به دور از سانتی مانتالیسم کمونیست، مبادلهٔ ارزش بین نیروی کار یک کارگر- به عنوان ابزار- و سود نشات گرفته از تولیداتی که از قبل تعریف نخواهند شد و به جیب اندک افراد بورژوای سرمایه داری ریخته نخواهد شد، نخواهد بود بلکه مستقیماً وارد چرخهٔ نیاز هر یک از طرفین تولیدکننده و خریدار خواهد شد. اگر چه محصولات و تولیدات با توجه به درجهٔ توانایی کارگر متفاو
ت خواهندبود، هدف نظام کمونیست در تولیدات صنعتی، با توجه به اجماع خواسته های جامعه مشخص خواهدشد نه خواسته های طبقهٔ مرفه و سرمایه دار جامعه که به هزینهٔ بخش بزرگ تر جامعه زندگی می کنند. تحت مالکیت جمعی () تولیدات، ارتباط هر کارگر با گونهٔ تولید منحصربه فرد خواهدبود و شخصیتی که به منافع جهانی جامعهٔ کمونیست واکنش می دهد را فرض می کند. تقسیم مستقیم ثمرهٔ نیروی کار هر کارگر برای برآورده کردن منافع طبقهٔ کارگر و همین طور نیازهای شخصی و منحصربه فرد هر کارگر، حالتی غیربیگانه از شرایط نیروی کار تشکیل می دهد که کامل ترین فعالیت و تعریف ذات انسانی آن ها را به آن ها اعاده می دهد.
رودولف کیپنهان (; – ) مؤلف (پدیدآور) علمی، اخترفیزیکدان، و استاد دانشگاه اهل آلمان بود. وی همچنین برندهٔ جایزه هایی همچون مدال ادینگتون و مدال کارل شوارتزیلد شده است. زندگی نامه. "رودولف کیپنهان" در پرنینک، چکسلواکی متولد شد. وی در ابتدا ریاضیات و فیزیک را در دانشگاه فریدریش-آلکساندر ارلانگن-نورنبرگ پیش از ادامه در اخترشناسی تحصیل کرد. از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۹۱، "کیپنهان" مدیر انستیتوی اخترفیزیک ماکس پلانک در گارچینگ، مونیخ، آلمان بود. از سال ۱۹۹۱، "کیپنهان" به عنوان نویسندهٔ فعال منتشر شده ها در گوتینگن، که در تلاش رواج تحقیقات علمی در زمینه های اخترشناسی بود، همان ردیف نوشته که استیون هاوکینگ، برای آن برندهٔ جایزه Bruno H. Bürgel شد. کتاب های وی موضوعات متنوعی مانند اخترشناسی، رمزنگاری و فیزیک اتمی را پوشش می دهد. در سال ۲۰۰۵، "رودولف کیپنهان" توسط انجمن نجوم سلطنتی به دلیل تحقیقات علمی خود در مورد محاسبه ساختار ستاره و تکامل ستاره ای، مدال ادینگتون را دریافت کرد. نموداری که چگونگی تکامل فضای داخلی یک ستاره از توالی اصلی عصر صفر تا مراحل بعدی تکامل آن را نشان می دهد به عنوان نمودارهای کیپنهان شناخته می شوند.
رابوتنیتسا (به روسی:Работница، ترجمه به فارسی:زنان کارگر) عنوان مجله ای کمونیستی است که در روسیهٔ پیش از انقلاب و اتحاد جماهیر شوروی برای زنان طبقات فرودست، تهیه و توزیع می شد. این مجله از قدیمی ترین مجلات روسی برای زنان و خانواده است که برای اولین بار در "۲۳ فوریه ۱۹۱۴" همزمان با روز زن به چاپ رسید. هدف اصلی این مجله دفاع از حقوق زنان طبقات کارگر بود. دربارهٔ رابوتنیتسا. همگام با مجلات ایسکرا و پراودا که ارگان های تئوریک لنین و سایر اعضای حزب سوسیال دموکرات کارگری روسیه و بعدها بلشویکها بودند و عمدتاً هم ساختاری مردانه داشتند، لنین با همکاری همسر خود نادژدا کروپسکایا و عده ای دیگر این بار برای زنان نشریه ای پدیدآوردند که سعی در ساخت نوع جدیدی از تفکر و زیست زنانه برپایه اندیشه های مارکسیستی و لنینیستی داشت. پنج شمارهٔ ابتدایی این مجله بدون دخالت لنین منتشر شد اما بعدها لنین و سایر زنان و مردان همفکر او در گسترش و رشد این مجله دخالت کردند. این مجله پس از گذشت ۷ شماره متوقف شد اما چاپ آن دوباره از سال ۱۹۱۷ از سر گرفته شد.این نشریه برای زنان طبقات پایین و کارگر منتشر می شد و علاوه بر سرگرمی، مطالب تئوریک با اهد
افی چون همسویی زنان با انترناسیونال پرولتری، تبلیغ کمونیسم، همبستگی بین المللی برای مبارزه با امپریالیسم، رهایی زنان، برپایی عدالت و صلح جهانی، آموزش حقوق زنان از جمله حقوق کار آنها، طراحی و مُد و راهکارهای عملی نیز در آن پرداخته می شد.بعدها پس از انقلاب اکتبر، توسط دولت جماهیر شوروی این مجله به صورت رسمی و دولتی درآمد و پایگاهی برای بلشویک ها شد تا خواست ها و تفکرات ایدئولوژیک خود را بر زنان جامعهٔ شوروی غالب کنند. همچنین این مجله در زمان جنگ جهانی دوم بخشی از مبارزه دولت شوروی با فاشیسم بود و تیراژ این مجله نیز در زمان جنگ دوم چندین برابر شد. این مجله علاوه بر زبان روسی، به زبان های انگلیسی، فرانسوی و آلمانی هم منتشر می شد و در بین زنان کمونیست جهان از شهرت خاصی برخوردار بود. جوایز. مجله رابوتنیتسا به پاس فعالیت های خود توانست چندین جایزهٔ دولتی از جمله نشان لنین و نشان پرچم سرخ کار را از دولت اتحاد جماهیر شوروی دریافت کند.
ولفگانگ کوگلر اس اس-"اونتراشتورمفورر" (ستوان دوم) و از جمله فرماندهان آینزاتس کماندو ۲، از زیرمجموعه های آینزاتس گروپ A بود. پس از جنگ جهانی دوم، وی در دادگاهی در آلمان غربی محاکمه و به جرم جنایات جنگی گناهکار شناخته شد. گزارش شده است که حکم وی ۸ ماه زندان و جریمه نقدی بود. جدی ترین اتهام وی مشارکت در کشتار حدود ۲۷۰۰ یهودی، اغلب زن و کودک، در لیپایا، لتونی، در نقش سازمان دهنده و فرمانده عملیات بود. کوگلر ادعا کرد که هنگام وقوع این کشتارها در مرخصی در آلمان بوده است.
پلیس کمکی لتونی نیرویی شبه نظامی بود که توسط مقام های آلمان نازی، که پیشتر این کشور را در ژوئن ۱۹۴۱ اشغال کرده بودند، متشکل از داوطلبان لتونیایی ایجاد شد. این نیروبخشی از "شوتزمان شافت" (شوما) بود، که نیروهای پلیس بومی سازمان یافته توسط آلمانی ها در سرزمین های اشغالی بودند و تابع پلیس نظم آلمان. برخی از واحدهای پلیس کمکی لتونی در هولوکاست در لتونی نقش داشتند. یکی از واحدهای آن، موسوم به آراس کماندو، به دلیل کشتن ۲۶۰۰۰ غیرنظامی در طول جنگ، اغلب از میان یهودیان، کمونیست ها و کولی ها شناخته شده بود. علاوه بر ایجاد واحدهای پلیس ثابت (واحدهای گشتی در شهرها و شهرک ها)، ۳۰ گردان متحرک پلیس نیز تشکیل شدند. این گروه های متحرک وظیفه داشتند از اشیا یا مکان های استراتژیک نگهبانی کنند، در عملیات ضد پارتیزانی شرکت کنند و در جبهه شرقی به نبرد بپردازند.