Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ای دارای چهاروم لبه در ویا فلامینیا در روم، در مقاومت شرکت می کرد. پس از آزادی روم در ۱۹۴۴ میلادی، او یکی از رهبران در احیای مجدد فدراسیون جوانان سوسیالیست ایتالیا به رهبری ماتیو ماتیوتی، لئو سولاری و ماریو زاگاری بود، آشنایی او با زوگاری و دوست وی جیورجیو روفولو بعداً یک رابطه طولانی مدت مبدل شد. طی همان سال ها، وی همچنین در راستای بنیان گذاری شعبه ایتالیای بین المللی چهاروم، همراه با جیورجیو روفولو، همکاری نمود. نخستین شغل وی در وزارت بازسازی بود، از نزدیک با وزیر میوکیو روینی و رئیس کابینه وی به نام فیدیریکو کافی کار نموده و هنگام اجرای طرح مارشال از ایتالیا در اروپا نمایندگی می کرد. او همراه با کافی تا زمانی ناپدید شدنش، بسیار دوستی عمیق داشت. او که دانشجوی مؤسسه فلسفه دانشکده ادبیات و فلسفه در دانشگاه ساپینزای روم بود، استادی همانند گویدو کالوجیرو و دوستان و همکلاسانِ درخشان و جوان همانند لوسیو کولیتی، ایمیلیو گالونی، تولیو گریجوری و چینارو ساسو داشت و تز خود را تحت راهنمایی کارلو انتونی در مورد عصر روشن گری آلمان نوشت. پس از انشعاب حزب سوسیالیست ایتالیا، او همراه با تمامی فدراسیون جوانان سوسیالیست به حز
ب سوسیالیست لیبرال ایتالیا (بعداً به PSDI تغییر نام داد) تحت رهبری جوزپه ساراگات، پیوست. او در کنفدراسیون کارگران اتحادیه های صنفی ایتالیا (CISL) شروع به کار نموده و با پیترو میرلی براندینی همکاری نمود. پس از مرگ ایوجینیو کولورنی در ۱۹۴۴ میلادی، او برای مدت طولانی با ارنیستو روسی به عنوان دوست باقی ماند و چیزی که آن ها را باهم نزدیک کرده بود، تعهد مشترک حرفه ای آن ها برای بازسازی اقتصادی ایتالیا و نظر مشترک شان در طرف داری از اروپا بود. چندی بعد وی یکی از مقامات جوان بود که به عنوان رئیس عمومی سازمان ذغال سنگ و فولاد اروپا در اواخر دهه ۱۹۵۰ میلادی، فرایند ادغام اروپا را آغاز نمود. او که از نظر ایدئولوژی به تعلیمات سوسیالیستی نزدیک بود، پس از انتصاب بتینو کراشی به عنوان رئیس PSI، به تدریج از این حزب فاصله گرفت، به حدی که وی بعداً از فهرست های سایر احزاب مانند حزب رادیکال در ۱۹۸۷ و فهرستی به رهبری ماسیمو سیویرو چیانینی در ۱۹۹۲ میلادی حمایت کرد. آرچیبوگی یکی از طرف داران برنامه سازی در دهه ۱۹۶۰ میلادی در ایتالیا بوده و از نزدیک با انتونیو جیولیتی و جیورجیو روفولو همکاری داشت. او پروفسور برنامه ریزی شهری بوده و د
ر دانشگاه کالابریا، دانشگاه فردریکو دوم (ناپل) و در مدرسه ملی اداره (ایتالیا) تدریس نموده است. او که مرکز مطالعات برنامه ریزی را در ۱۹۶۳ بنیان گذاری نموده و رئیس آن بود، از جمله طرف داران (و ترویج کنندگان) یک رشته تدریسی واحدِ جدید در حوزه برنامه ریزی شد. او در راستای توسعه تکنیک های برنامه ریزی در حوزه های شهری، اراضی و اقتصاد کار نموده و با سازمان های ملل متحد، کمیسیون اروپا و سازمان همکاری توسعه اقتصادی و برندگان جایزه نوبل اقتصاد یان تینبرگین، راگنار فریش، واسیلی لئونتیف و ریچارد استون همکاری داشت. همراه با ژاک دولور و استوارت هولاند، او پیشنهاد برنامه ریزی فراتر از برنامه ریزی کاپیتالیست را ارایه کرد. طی سال های پسین، او روی سه کتاب بزرگ در مورد روی کرد برنامه ای به شدت کار نموده که سال قبل توسط انتشارات پالگریو مک میلان به دست نشر سپرده شد. زندگی خصوصی. او در ۱۹۵۳ میلادی با شاعر موزی اپیفانی ازدواج نموده و صاحب چهار فرزند شدند، لوکا، دانیل، فراسیسکا و البرتینا. پس از این که آن ها از هم جدا شدند، وی از کارلا کوینگ صاحب فرزندی پنجمی به نام ماتیاس شد و بعداً ششمین فرزند وی، الیساندرو از خانم دومش به نام فو
لویا بانچی بود. خانه وی در خارج از روم در دیوینو آمور، علاوه بر این که – از ۱۹۸۱ به بعد – میزبان مقر مرکز مطالعات برنامه ریزی بود، به یک کانون پر جنب و جوش فرهنگی، موسیقی و زندگی اجتماعی مبدل شده بود. برادران بزرگ تر پدرِ پدربزرگ وی به نام فرانسیسکو و الیساندرو آرچیبوگی، از جمله داوطلبان گردان دانشگاه ساپینزا بودند و در دفاع از جمهوری روم (۱۸۴۹ میلادی) وفات کردند. به عنوان پسر نوه آن ها، فرانکو با شرکت در مراسم گرامی داشت و همچنین به عنوان عضو انجمن ملی کهنه سربازان گاریبالدی، خاطرات آن ها را زنده نگهداشت. تحصیلات. ۱۹۴۴ – ۱۹۵۲ میلادی: دانشگاه ساپینزای روم. مدرک در تاریخ و فلسفه. ۱۹۴۷ – ۱۹۵۰ میلادی: ISE – BCI – [مؤسسه مطالعات اقتصادی. دپارتمان روم] ۱۹۶۳ – ۱۹۶۴ میلادی: مدرسه اقتصاد لندن (LSE). دیپلم یک ساله در «اداره اقتصادی و اجتماعی».
دعوای تاریخ نگاران یا مناقشه مورخان (به آلمانی Historikerstreit, Historikerdebatte, Historikerkontroverse) بزرگ ترین دعوای نظری در جمهوری فدرال آلمان در دوران پس از جنگ جهانی دوم در سال های ۱۹۸۶-۱۹۸۷در مورد یکتا بودن یا نبودن هولوکاست است. جرقه این بحث مقاله ای از ارنست نولته در ژوئن ۱۹۸۶ بود که در آن هولوکاست را واکنش ناسیونال سوسیالیست های آلمان به جنایات سازمان یافته و سیستم گولاگ در اتحاد جماهیر شوروی توصیف کرد. یورگن هابرماس این گفته ها و نیز اظهارات سه مورخ دیگر آلمان غربی را به عنوان «تجدیدنظرطلبی تاریخی» مورد انتقاد قرار داد که هدف آن تقویت روحیه ملی گرایی از طریق تضعیف حوادث هولناک گذشته است. بسیاری از مورخان، روزنامه نگاران و سایر نویسندگان در آلمان و دیگر کشورها به این موضوع واکنش نشان دادند و مطالبی منتشر کردند. این بحث حدود یک سال به طول انجامید اما در سال های بعد نیز به اشکال مختلف مطرح شد. پیش زمینه تاریخی. جنبش دانشجویی دهه ۱۹۶۰ خواستار مقابله با گذشته در رابطه با دوران نازی ها بود و تاریخ نگاری آلمانی از حدود سال ۱۹۶۵ تحقیقات جدی تری را در مورد وقایع دوران نازی ها آغاز اما تا سال ۱۹۸۶ تصویر ک
لی خود را از هولوکاست ارائه نکرده بود. از حدود سال ۱۹۷۳، اختلافات اساسی بین مورخان آلمان غربی در مورد روش شناسی تاریخی پدید آمد، که ریشه در مناقشه فیشر(در مورد نقش امپراتوری آلمان در بروز جنگ جهانی اول) در سالهای ۱۹۵۹ تا ۱۹۸۵ و سایر مباحث تاریخی داشت. مورخان قدیمی تر مانند آندریاس هیلگروبر و کلاوس هیلدبراند، به طور سنتی بر رهبران سیاسی، ایده های آنها و دامنه عمل آنها توجه داشتند در حالی که مورخان جوانتر مانند هانس مومسن ، ولفگانگ جی. مومسن و هانس اولریش ولر، که بعدها از هابرماس در مناقشه مورخان حمایت کردند، از رویکردی جامعه شناختی مبتنی بر ساختارهای اجتماعی و تضاد منافع حمایت می کردند. متون مورد بحث. ارنست نولته. ارنست نولته مورخ در سال ۱۹۸۰ سخنرانی ای با عنوان «"میان افسانه تاریخ و رویزیونیسم (تجدیدنظرطلبی)» را" در بنیاد کارل فردریش فون زیمنس ایراد کرد که روزنامه "فرانکفورتر آلگماینه آن را به طور" خلاصه در ژوئیه ۱۹۸۰ به چاپ رساند؛ برخی از اظهارات آن که در ترجمه انگلیسی سال ۱۹۸۵ در مجموعه ای از مقالات چاپ شده بود در سال ۱۹۸۶ در مناقشه مورخان مورد استناد قرار گرفت. نولته در آنجا تصویری سراسر منفی را که از «رای
ش سوم» شکل گرفته تشریح می کند؛ با ارجاع به مقصر دانستن آلمان در جنگ جهانی دوم ، ایدئولوژی ارتجاعی نازی ها ( خون و خاک، نژادپرستی ) و اعمال خشونت آمیز منحصربه فرد آنها علیه یهودیان، اسلاوها، بیماران روانی و کولی ها، به ویژه اتاق های گاز اردوگاه های مرگ . و توضیح می دهد چرا به دلیل شکل گیری این تصویر منفی، "در گذشته تنها صدای قربانیان شنیده شده است" و روی دیگر تاریخ پنهان مانده و باعث شده تاریخ تنها از نگاه برندگان تبیین گردد. او این را خطری برای تاریخ نگاری می داند. نولته سپس در مورد سه کتاب به عنوان «رویکردهای تجدیدنظر طلبانه» که در آن زمان رایج بود، سخنرانی کرد: از جمله کتاب «هیتلر و ژنرال هایش» با عنوان آلمانی "Hitler und seine Feldherren" (1975) اثر دیوید ایروینگ که بعداً چندین بار به دلیل انکار آشکار هولوکاست محکوم شد. او البته این نظر ایروینگ را رد می کرد که آدولف هیتلر درباره «راه حل نهایی» چیزی نمی دانسته و این که اگر برنامه های استراتژیک او بهتر اجرا می شد، می توانست در جنگ پیروز شود. در عین حال برخی از اظهارات ایروینگ را دوباره مطرح کرد: این که هیتلر "دلایل خوبی" داشت "برای متقاعد شدن به این که مخالف
انش برای نابودی آلمان، خیلی پیشتر از زمانی که اولین اخبار در مورد حوادث آشویتس به جهان برسد، مصمم هستند." زیرا رئیس آژانس یهود، وایزمن در آغاز سپتامبر ۱۹۳۹ گفته بود "یهودیان سراسر جهان در این جنگ در کنار انگلیس خواهند جنگید." و بنابراین توجیه پذیر بود که "هیتلر با یهودیان آلمان به صورت اسیران جنگی رفتار کند." بعد در آوریل ۱۹۸۶، نولته در پاورقی پس از عبارت «اسیران جنگی» اضافه کرد: "یا به طور دقیق تر، به عنوان زندانیان مدنی؛ مطابق الگویی که در انگلستان از سپتامبر ۱۹۳۹ در مورد آلمانی ها و یا بین سالهای ۱۹۴۱-۱۹۴۵ در آمریکا در مورد اسارت شهروندان آمریکایی ژاپنی الاصل به کار گرفته شد". همچنین به گفته او حمله هوایی به هامبورگ در سال ۱۹۴۳ نیز "اراده متفقین برای از بین بردن جمعیت غیرنظامی آلمان" را اثبات می کند؛ حمله ای که انگیزه آن نمی تواند ناشی از آگاهی آنها از هولوکاست باشد. در ۶ ژوئن ۱۹۸۶ نولته مقاله ای در روزنامه "فرانکفورتر آلگماینه" با عنوان "گذشته ای که از بین نمی رود" ("Vergangenheit, die nicht vergehen will") منتشر کرد که در واقع سخنرانی نوشته شده ای بود که ایراد نشده بود. او بیش از همه به خاطر آوردن "دهشتن
اکی کشتار کارخانه ای چند میلیون نفری" را دلیل فراموش نشدن گذشته نازی ها می داند. او سؤال می کند آیا فقط چنین برداشت محدودی از تاریخ داشتن، حاوی یک هسته واقعی نیست: "گناه آلمان ها" که شبیه تبلیغات نازی ها در مورد "گناه یهودیان" است. به اعتقاد او توجه صرف به هولوکاست ما را از دیگر حقایق دوران نازی ها مانند اتانازی و رفتار با اسیران جنگی روس دور می کند؛ حتی از پرسش های رایج کنونی مانند مسئله سقط جنین و مثلا اینکه آیا اشغال افغانستان توسط شوروی، نسل کشی است. سپس می پرسد چه چیزی باعث شد ناسیونال سوسیالیست های متاخر به فکر هولوکاست بیافتند در حالی که پیشتر نسل کشی ارامنه را در سال ۱۹۱۵ مشاهده و آن را نابودی «به سبک آسیایی» ارزیابی کرده بودند. جواب او این است که هیتلر پس از شکست استالینگراد در سال ۱۹۴۳، وقتی به «قفس موش» ارجاع می دهد جواب این سؤال را داده است، جایی که افسران آلمانی اسیر شده در مسکو را در آنجا با شکنجه به اعتراف و همکاری وامی داشتند. نولته عبارت «قفس موش» را مطابق رمان "۱۹۸۴ جورج اورول روش شکنجه ی" چکیست های چینی (و نه روس) می داند و تفسیر لوبیانکا (Lubjanka)، مرکز شکنجه پلیس مخفی شوروی را اشتباه می
داند. بدین ترتیب او مدعی است تمام روش های جنایتکارانه ناسیونال سوسیالیست ها به غیر از کشتن با گاز، قبلاً در دهه ۱۹۲۰ به کار رفته اند. بنابراین این سؤال را جایز و اجتناب ناپذیر می داند: "آیا ناسیونال سوسیالیست ها، آیا هیتلر فقط به این دلیل که خود و هم نوع هایشان را قربانیان بالقوه یا واقعی یک عمل «آسیایی» می دانستند، یک عمل «آسیایی» انجام دادند؟ آیا مجمع الجزایر گولاگ اصیل تر از آشویتس نبود؟ آیا «قتل طبقاتی» توسط بلشویک ها مقدمه ای منطقی و واقعی برای «قتل نژادی» توسط ناسیونال سوسیالیست ها نبود؟ آیا مخفی ترین اقدامات هیتلر را نمی توان با این واقعیت توضیح داد که او «قفس موش» را فراموش نکرده بود؟ آیا ممکن است آشویتس ریشه در گذشته ای داشته که نمی خواسته از بین برود؟" نولته می نویسد نمی توان قتل ها را با مقایسه آن ها با قتل های دیگر توجیه کرد، اما نمی توان قتل های دسته جمعی «دیگری» را نادیده گرفت، زیرا «رابطه علت و معلولی» میان آنها برقرار است. میخاییل اشتورمر. در ۲۵ ام آوریل ۱۹۸۶، مورخ مایکل استورمر ، مشاور سیاسی صدراعظم هلموت کهل در آن زمان، مقاله "تاریخ در یک سرزمین بی تاریخ (Geschichte in geschichtslosem Land)
را" در FAZ (روزنامه "فرانکفورتر آلگماینه") منتشر کرد. او از یک سو به از دست دادن حافظه اشاره کرد، از سوی دیگر به علاقه به تاریخی که "بازگشت به سنت فرهنگی"، "وعده عادی بودن" و جستجو برای جهت گیری آینده است: "جهت را از دست دادن و جست و جوی هویت، خواهر و برادر اند." به عقیده او سیاست نباید این واقعیت را نادیده بگیرد "که در یک سرزمین بی تاریخ، آینده را کسی می برد که خاطرات را پر می کند، مفاهیم را شکل می دهد و گذشته را تفسیر می کند." او می نویسد عدم قطعیت هویت ملی حتی قبل از سال ۱۹۴۵ تاریخ آلمان را تعیین می کرده است اما اکنون دیگر نه دوران نازی ها بلکه دوران پس از جنگ باید مرکز تاریخ آلمان باشد. دستاورد تاریخی کنراد آدناور و پیوندهای غربی جمهوری فدرال، با تفسیرهای نادرست تاریخی به زیر سؤال رفته است و این وضعیت می تواند این سؤال نگران کننده را در بین همسایگان ما ایجاد کند که "این همه به کجا می رود". از آنجایی که جمهوری فدرال، به عنوان «مرکز خط دفاعی اروپا»، یک «مسئولیت جهانی سیاسی و اقتصادی» بر عهده دارد، جستجوی تاریخ گمشده، برای تداوم جمهوری آلمان و سیاست خارجی آن ضروری است. آندریاس هیلگروبر. در بهار سال ۱۹۸۶، مور
خ آندریاس هیلگروبر "کتاب سقوط دوگانه:" "شکست امپراتوری آلمان و پایان یهودیت اروپا (Zweierlei Untergang: Die Zerschlagung des Deutschen Reiches und das Ende des europäischen Judentums)" را منتشر کرد"." کتاب حاوی دو مقاله بلند است. در اولین مقاله طولانی تر، او پیشرفت ارتش سرخ در جبهه شرقی و فرار و اخراج ساکنان آلمانی را که در شرق مرز اودر-نیسه زندگی می کردند، توصیف می کند. در انجام این کار، او به تفصیل این سؤال را مورد بحث قرار داد که مورخ امروزی باید چه دیدگاهی در این مورد داشته باشد و سپس دیدگاه سربازان ورماخت و آلمانی های فراری را که خودش به آنها تعلق داشت، می پذیرد. او همچنین مطالبی را مطرح می کند تا «روز آزادی» نامیدن پایان جنگ (۸ می ۱۹۴۵) توسط ریشارد فون وایتسکر رییس جمهور آلمان را که در سخنرانی سال ۱۹۸۵ بیان شده بود کم ارزش جلوه دهد. "انتقاد یورگن هابرماس". در ۱۱ ژوئیه ۱۹۸۶، هفته نامه "دی تسایت" مقاله ای از یورگن هابرماس را با عنوان "نوعی حل و فصل دعاوی" منتشر و در صفحه اول، آن را با عنوان "چالش (Kampfansage)" معرفی کرد. در آن هابرماس مقالاتی از میخاییل اشتورمر، آندریاس هیلگروبر، کلاوس هیلدبراند و بالاتر
از همه ارنست نولته را مورد انتقاد قرار داد. او بالای مقاله خود نقل قولی از نولته را آورد مبنی بر این که هیتلر یک اقدام آسیایی -هولوکاست- در واکنش به جنایات شناخته شده استالینیستی مرتکب شده است؛ و متذکر شد که نولته تحقیقاتی پیرامون این ارتباط انجام نداده است. نتایج. هنوز در آلمان درباره نتیجه این مناقشه و نحوه ارزیابی آن اتفاق نظر وجود ندارد. در ۱۹۹۳ مارتین گرایفن هاگن، دانشمند علوم سیاسی، تردید داشت که «این گونه نبردهای فکری بتوانند برای شکل گیری یک آگاهی تاریخی، کاری عمیقاً ریشه دار انجام دهند». اگر هم مناقشه مورخان تأثیری بر افکار عمومی داشته باشد، مواضع افراطی راست را تقویت کرده است. هانس اولریش ولر در سال ۲۰۰۸ اظهار داشت که رقبای نولته، اشتورمر، هیلگروبر در نهایت پیروز شده اند، واین را مثبت ارزیابی کرد: نگرش خودانتقادی، که مدافع فرهنگ سیاسی به سختی تثبیت شده جمهوری فدرال است، از طریق این گونه مجادلات تاریخ نگاران گسترش یافته است و به طور کلی، سیستم اجتماعی-سیاسی جمهوری فدرال را در برابر چالش های آینده تقویت می کند. در سال ۲۰۱۱، اگون فلیگ، مورخ دوران باستان، ادعاهایی مبنی بر اینکه هابرماس نقل قول ها را جع
ل کرده، مواضع را دراماتیک جلوه داده و بدون اطلاع از الزامات نظری آن ها را از متن خارج کرده است، مطرح کرد. هاینریش آگوست وینکلر و میکا بروملیک به مشارکت فلیگ واکنش نشان دادند و آن را به عنوان یک بحث رد کردند. در سال ۲۰۱۱، ماتیاس برودکُرب پس از ۲۵ سال از شروع «دعوای تاریخ نگاران»، به سراغ بازیگران و سخنگویان اصلی این مناقشه رفت و مجموعه ای از مقالات و مصاحبه ها را پیرامون دعوای تاریخ نگاران منتشر کرد. این کتاب در اردیبهشت ۱۳۹۵ با ترجمه مهدی تدینی از سوی انتشارات کویر به چاپ رسید.
گری مک گئوگ (متولد ۱۹۵۸، نزدیک دنگانون، شهر تایرون) جمهوری خواه نامدار ایرلندی است که از داوطلبان ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند، فعال پیشین حزب شین فین و سردبیر مجله منحل شده "هیبرنین" (The Hibernian) بود. مک گئوگ در سال ۲۰۰۱ از حزب شین فین جدا شد و اکنون یک فعال کاتولیک/ملی گرای مستقل ایرلندی است. مک گئوگ پس از این که در سال ۲۰۱۱ به دلیل تلاش برای قتل متهم شناخته شد، دو سال بعد در ۲۹ ژانویه ۲۰۱۳ طبق شرایط پیمان جمعه نیک از زندان آزاد شد. اوایل زندگی. مک گئوگ در سال ۱۹۷۵ هنگامی که ۱۶ سال عمر داشت به تیپ ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند در تایرون شرقی پیوست. به گفته تیم پت کوگان، در سال ۱۹۷۷ مستنطق های پلیس سلطنتی اولستر در پادگان کوکس تاون، شهر تایرون او را مورد ضرب و شتم قرار داند. او و پس از دیدار کوتاه از لندن در سال ۱۹۷۸ از انگلستان اخراج شد. مک گئوگ قبل از اخراج از این کشور، به این اتهام که او عضوی از ارتش جمهوری خواه ایرلند است، دستگیر و مورد تحقیق و باز جویی قرار گرفت. پس از فعالیت در ایرلند و اروپا، او (همراه با گری هانرتی، یکی دیگری از اعضای ارتش جمهوری خواه ایرلند) در اوت ۱۹۸۸ هنگام عبور از مرز هلند – آل
مان با دو میل اسلحه AK47 در موتورش دستگیر گردید. او به دلیل حمله بر ارتش بریتانیا در راین متهم شد و چهار سال را در زندان ویژه آلمان سپری کرد. محاکمه او در آلمان با استردادش به ایالات متحده آمریکا متوقف شد؛ جای که او در سال ۱۹۸۳ به اتهام تلاش برای خرید موشک زمین به هوا متهم شده بود. مک گئوگ سپس ۳ سال را در زندان های آمریکا سپری کرد تا این که در سال ۱۹۹۶ آزاد شد و به جمهوری ایرلند تبعید گردید. فعالیت پسا شین فین. مک گئوگ به دلیل مخالفت اش با آنچه که او به مثابه «لیبرالیزم» در حزب شین فین معاصر می فهمد و درک می کرد، معروف است. شما هرگز رهبری را در میان شین فین نخواهید یافت که سقط جنین، «ازدواج» همجنس گرا یا هر چیزی مشابه آن را محکوم کند. من به عنوان یک ملی گرا ایرلندی و کاتولیک رومی، هرگز نمی خواهم روزی را ببینم که در هر شهر بازاری کلینیک های سقط جنین وجود داشته باشد. اما با نگاهی بر ماحول خود در می یابیم که هیچ گروه سیاسی علاقه ای برای ایستادن در برابر آن ندارد. او در مارس ۲۰۰۴ جستین بارت را در یک سفر سخنرانی به شهرهای ایرلند، در حمایت از تلاش ناموفق بارت برای راه یابی به پارلمان اروپا همراهی کرد. مک گیوک در می
۲۰۰۶ به عنوان سردبیر و چارلز بایرن، جوان ۲۸ ساله اهل دراهیدا، مجله ای ماهانه را تحت نام هیبرنیان تأسیس کردند که در زمینه «ایمان، خانواده و کشور» اختصاص داشت. این مجله مقالاتی را منتشر می کرد که دیدگاه دنیس فاهی پدر و همچنین انجمن سنت پیوس ایکس را ترویج و تبلیغ می نمود. مک گئوگ در سال ۲۰۰۷ اعلام نمود که در انتخابات مجلس ایرلند شمالی علیه شین فین در حوزه انتخاباتی فرمانا و تایرون جنوبی خودش را نام زد خواهد کرد. او در ماه ژانویه ۲۰۰۷ خودش را به عنوان فرد پیشتاز علیه رأی شین فین مطرح کرد تا خدمات پلیس ایرلند شمالی (PSNI)، حکم کلیدی و اساسی توافق نامه سنت اندریو را حمایت نماید. او در این انتخابات ۱٫۸ در صد آراء را به دست آورد. چاپ مجله هیبرنیان نیز در سال ۲۰۰۸ متوقف شد. در همان زمان، مک گئوگ با انجمن باستانی هیبرنیان متحد شد و کنترل شعبه این سازمان را در شهر تایرون را به دست گرفت. اما او سرانجام در سال ۲۰۱۹ از انجمن باستانی هیبرنیان اخراج شد. دستگیری و محکومیت. هنگامی که مک گئوگ در ۸ مارس ۲۰۰۷ در حال بیرون شدن از مرکز شمارش آراء آماگ بود، از سوی خدمات پلیس ایرلند شمالی دستگیر شد. این دستگیری با تیراندازی سامی برش
در سال ۱۹۸۱ مرتبط بود. برش که عضوی خارج خدمت هنگ دفاعی اولستر بود و به عنوان پسته رسان کار می نمود، حین تحویل پست در نزدیک شهر اگان کلای مورد شلیک گلوله قرار گرفت. برش اما مسلح بود و واسکت ضد مرمی به تن داشت جان سالم به دربرد. او به این حمله واکنش نشان داد و به سوی مهاجم شلیک کرد که در نتیجه شخص مهاجم از محل فرار نمود. مک گئوگ و وینسنت مک انیسپی به دلیل تلاش برای قتل، توطئه برای قتل و داشتن سلاح گرم به مقصد به خطر انداختن زندگی دیگران متهم شد. هر دو متهم در ۴ آوریل ۲۰۰۷ برای پاسخ گویی در دادگاه دنگانون توقیف شدند. در ۲۹ مارس برای مک گئوگ سند کفالت/ضمانت داده شد. وکلای مدافع او سندی را نزد دادگاه ارائه کردند و ادعا نمودند که او سند عفو سلطنتی است که برای یکی دیگری از اعضای متهم ارتش جمهوری خواه ایرلند داده شده بود؛ پس چرا با مک گئوگ این گونه رفتار نمی کنند. اداره ایرلند شمالی گفت که این «حق ویژه بخشش» (Prerogative of Mercy) است که در برخی پرونده های کوچک طبق «طرح رهایی زودهنگام» اجراء شده بود تا ناهنجاری های فنی را برطرف سازد. مک گئوگ در ماه فوریه ۲۰۱۱ به اتهام اقدام برای قتل، داشتن سلاح گرم و عضویت ارتش جمهو
ری خواه ایرلند محکوم شد. او در آوریل ۲۰۱۱ به ۲۰ سال زندان محکوم گردید، هرچند، طبق شرایط توافق نامه جمعه نیک تنها دو سال را در زندان سپری کرد و در نتیجه در ۲۹ ژانویه۲۰۱۳ از زندان رها شد. مک آنسپی اما از تمام اتهامات وارده برائت حاصل کرد. نظرات در مورد قوه قضائیه. در ۸ اوت ۲۰۱۶ گزارش شد که مک گئوگ می گوید، کاتولیک های که در سیستم حقوقی ایرلند به عنوان قاضی و دادستان خدمت کنند «خائنین» هستند و پس از این که انگلیسی ها از این کشور اخراج شدند با آن ها به عنوان «یاوران» رفتار خواهد شد. گری مک آلندن، رئیس شورای وکلای مدافع ایرلند شمالی گفت که «قوه قضاییه مستقل، بی طرف و طی مراحل قضایی مستقل و بی طرف، نقش اساسی و مهمی را در حفظ حاکمیت قانون و حفاظت از حقوق تمامی شهروندان در یک جامعه آزاد و دموکراتیک بازی می کند. قضات و دادستانان بی طرف و متعهد، از قانون حمایت می نمایند و عدالت را برای قربانیان و جامعه تأمین می کنند؛ لذا برای شان اجازه داده شود تا بدون هراس و تهدید کار خود را انجام دهند. هر نوع تلاش برای ارعاب و ترساندن اعضای قوه قضاییه یا اعضای فرایند حقوقی دخیل در تعقیب قضایی، مورد تأسف همه افراد جامعه هست که به گونه
درست می اندیشند». تحصیلات. گری مک گئوگ یک معلم مسلکی است که سند لیسانس اش را در رشته تاریخ از کالج ترینیتی دوبلین به دست آورده است و تحصیلات تکمیلی خود را در رشته آموزش در کالج دانشگاهی دوبلین به پایان رسانید. کتاب های منتشر شده. گری مک گئوگ نویسنده دو کتاب است؛ کمین و سایر داستان ها (۱۹۹۶) و یک رومان به نام «مدافعان» (۱۹۹۸). گری مک گئوگ همچنین مقالات متعددی را در گاه نامه ها/هفته نامه و ماه نامه های تاریخ محلی به نشر رسانیده است.
قرقاول کاکل دار یک گونه از gamebird است که وابسته نزدیک به سیاه خروس است که در دورهٔ میوسن زندگی می کرد. آنها از فاصله دور به قرقاول ها و نزدیک ترین همبستگی با سیاه خروس و بوقلمون را دارد. قرقاول کاکل دار تنها گونه از سردهٔ تک نماد "Pucrasia" و تبار قرقاول کاکلی تباران (Pucrasiini) است. هر دو کلمه "koklass" و "pucrasia" از نظر انوماتوپتیکی از فراخوان قلمروخواهی پرنده گرفته شده اند. قرقاول های کاکل دار گونه های سازگار به جنگل هستند که به سه گروه گونه ای مجزا تقسیم می شوند. آنها یکی از معدود پرندگان شکارشونده هستند که مرتباً در سراشیبی پرواز می کنند و می توانند چندین مایل پرواز پایدار داشته باشند. آنها یکجانشین هستند و تمایل کمی به چندشوهری اجتماعی دارند. هر دو والدین جوجه ها را پرورش می دهند. قرقاول های کاکل دار عمدتاً در طول سال گیاهخوار هستند و از دانه کاج، جوانه های کاج، شاخه های بامبو و دانه ها استفاده می کنند. آنها در ماه های گرم تر که مصادف با آشیانه سازی و پرورش جوجه است، بسیار حشره خوار هستند. در طول این مرحله از چرخه زندگی، آنها تقریباً به طور انحصاری روی مورچه ها تغذیه می کنند، اما به طور مستند از شا
تون، گرده و میوه نیز استفاده می کنند. زیرگونه ها. قرقاول کاکل دار یک گونه چندریختی است که تاکنون نُه زیرگونه شناخته شده است.
آلوارو سانز کاتالان (به انگلیسی: Álvaro Sanz Catalán؛ زادهٔ ۱۴ فوریه ۲۰۰۱) یک فوتبالیست حرفه ای اسپانیایی است که در پست هافبک برای باشگاه راسینگ فرول بازی می کند. حرفه باشگاهی. بارسلونا. سانز که در کاسپه، ساراگوسا، آراگون به دنیا آمد، قبل از پیوستن به مجموعه جوانان رئال ساراگوسا، کار خود را با باشگاه ورزشی کاسپه آغاز کرد. در سال ۲۰۱۵ در سن ۱۴ سالگی به آکادمی باشگاه بارسلونا، یعنی لا ماسیا ملحق شد. در ۲۶ ژوئن ۲۰۲۰، سانز پس از کسب تجربه های فراوان و در پایان شکل گیری و پختگی، قراردادی جدید و سه ساله ای با بارسا امضا کرد و به باشگاه ذخیره، یعنی بارسلونا بی، در سگوندا دیویسیون بی پیوست. او اولین بازی خود را برای بزرگسالان در ۱۸ اکتبر انجام داد و به عنوان یک تعویض دیرهنگام در برد خانگی ۱–۰ مقابل خیمناستیک تاراگونا، وارد زمین شد. میراندس. در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۳، سانز در قراردادی دو سال و نیمه به میراندس، باشگاه سگوندا دیویسیون پیوست. او اولین گُلِ حرفه ای خود را در ۱۴ اکتبر به ثمر رساند و گل اول را در تساوی ۱–۱ خانگی مقابل باشگاه ورزشی تنریف به ثمر رساند. راسینگ فرول. در ۳ ژوئیه ۲۰۲۴، سانز با قراردادی یک ساله، به باشگاه
دیگر دستهٔ دوم؛ راسینگ فرول نقل مکان کرد.
کیم بوم-سو (؛ زادهٔ ۲۶ ژانویه ۱۹۷۹)، خواننده اهل کره جنوبی است که به طور گسترده یکی از بهترین وکالیست های کره جنوبی به حساب می آید. کیم در سال ۱۹۹۹ با آلبوم "یک قول" فعالیت خود را آغاز کرد.
جین چارلز لئونارد دی سیسموندی (Jean Charles Léonard de Sismondi) (که به نام جین چارلز لئونارد سیمونده دی نیز مشهور است) (۹ می ۱۷۷۳ – ۲۵ ژوئن ۱۸۴۲)، که نام اصلی اش سیمونده است، یک تاریخ نگار و اقتصاددان سیاسی سوئدی است که بیشتر به دلیل کارهایش دربارهٔ تاریخ فرانسه، ایتالیا و ایده های اقتصادی اش شناخته می شود. کتاب Nouveaux principes d'économie politique, ou de la richesse dans ses rapports avec la population او (در سال ۱۸۱۹ میلادی) اولین نقد لیبرال اقتصاد لسه فر را نشان می دهد. او یکی از مدافعان پیشگام بیمه عدم اشتغال، مزایای مریضی، مالیه تصاعدی، تنظیم ساعات کاری و طرح بازنشستگی بود. او همچنین اولین کسی بود که اصطلاح "پرولتاریا" (proletariat) را برای اشاره به طبقه کارگر ایجاد شده تحت کاپیتالیزم ابداع کرد و بحث او در مورد mieux value مفهوم ارزش اضافی را پیش بینی می کند. به گفته گریت ستدمن جونز، «بیشتر چیزهایی را که سیسموندی نوشته است بخشی از مجموعه معیارهای نقد سوسیالیستی صنعت مدرن است» و او را به تفسیر انتقادی در مانیفست کمونیست رساند. زندگی ابتدائی. خانواده پدری او به نظر می رسد حد اقل از زمانی که آن ها در اب
طال فرمان نانت از داوفین به سویس مهاجرت کردند، نام سیمونده را بر خود گذاشتند. پس از این که سیسموندی نویسنده شد، با مشاهده هویت خانواده اش با خانواده های سیسموندی پیسان که زمانی شکوفا شده بود، متوجه شد که برخی از اعضای آن خانواده به فرانسه مهاجرت کرده اند. او این رابطه را بدون اثبات بیشتر مفروض قرار داد و خود را سیسموندی نامید. این در حالی است که سیمونده ها شهروندان طبقه بلندتر ژنو بودند سمت و دارایی داشتند، اگرچه پدرش نیز کشیش روستا بود. برادر خانمش جاکوب ورنس، کشیش برجسته و دوست وولتایر و روسو بود. تاریخ نگار آینده به خوبی تحصیل یافته بود، اما خانواده اش از او می خواستند تا خود را به تجارت وقف کند نه ادبیات، بنابراین او در لیون محاسب بانک شد. پس از آن انقلاب اتفاق افتاد و با متأثر ساختن ژنو، خانواده سیمونده به انگلستان مهاجر شده و به مدت ۱۸ ماه آنجا ماندند (۱۷۹۳–۱۷۹۴ میلادی). گفته می شود به دلیل این که از اقلیم خوش شان نیامد دوباره به ژنو برگشتند، اما هنوز هم امور حکومت را ناخوشایند یافتند. حتی داستانی وجود دارد که رئیس خانواده آن قدر حالت ناخوش داشت که خودش در شهر به فروش شیر می پرداخت. قسمت اعظم دارایی خان