Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
انس کارآگاهی، حتی در میان شرایط خطرناک، بسیار باهوش است و سریع فکر می کند. همچنین نشان داده شده است که او از نظر ذهنی قوی است زیرا، علی رغم اینکه قربانی مکرر آدم ربایی و افراد دارای موهبت است، او این مسئله را بسیار خوب می داند و از نظر ظاهری نیز تحت تأثیر قرار نمی گیرد. احتمالاً یکی از بارزترین ویژگی های نائومی عشق عمیق او به برادر بزرگترش، که همیشه با اوست، خواهد بود. وقتی با برادرش است، می تواند کودکانه و تحریک پذیر باشد. به نظر می رسد احساسات او فراتر از عشق معمولی خواهرانه است و به دلیل شرایط زیر سؤال برانگیز و اظهارات گویا می تواند ماهیتی عاشقانه داشته باشد. با این حال، چه عاشقانه باشد و چه افلاطونی، نائومی همچنان در ارادت خود نسبت به برادرش ثابت قدم است و آنچه در توان دارد برای محافظت از وی در برابر آسیب ها انجام می دهد. نائومی علاوه بر برادرش، نسبت به سایر اعضای آژانس کارآگاه مسلح نیز مهربان و مراقب است. وقتی دیگران در فکر رها کردن آتسوشی ناکاجیما هنگام آدم ربایی بودند، او نگران بود و به راحتی او را می بخشد وقتی تقریباً کنترل قدرت خود را از دست داد. مافیای بندر. موهبت: راشومون (پاره کردن اشیا و…). ریون
وسکه آکوتاگاوا(به ژاپنی:芥川 龍之介) که نام او از ریونوسکه آکوتاگاوا نویسنده داستان های کوتاه دوره تایشو و موهبت او از یکی آثار معروف این نویسنده یعنی "راشومون" اقتباس شده است. آکوتاگاوا یک نگاه سیاه و سفید داروینیسم سوسیال به جهان دارد و ادعا می کند که افراد ضعیف باید بمیرند و جای خود را به افراد قویتر بدهند. او از درد و شکست نمی ترسد، فقط اگر کلمه ای را از یک «شخص خاص» بشنود. ذات بی رحمانه و شرور او را به یکی از خطرناکترین اعضای بندر مافیا تبدیل می کند، که هم متحد و هم دشمن از آن وحشت دارند. بیشتر تمکینی که از زیردستان «سوسمار سیاه» دریافت می کند، عمدتاً ناشی از ترس از کوتاهی روحیه و عدم تحمل عمومی بی کفایتی اوست. آکوتاگاوا با عنوان «سگ وحشی» بندر مافیا، تمایلی حاد برای ارتکاب جنایات خشن را به تصویر می کشد تا علاوه بر اهداف مافیا بلکه برنامه خود را نیز به پیش ببرد. بی رحمانه و صریح، آکوتاگاوا در مورد اهداف خود تمایز قائل نیست، زیرا هیچ کسی از کشته شدن کسی از غیرنظامیان بی گناه، کودکان و دشمنان به هیچ وجه ناراحت نیست. او که با بی رحمی به افراد ضعیف حمله می کند، از شکنجه های بی معنی بیزار است و ترجیح می دهد هر زما
ن که ممکن است کشتن را با یک حرکت انجام دهد. آکوتاگاوا به همان اندازه که خشن است، رویکردی کاملاً متشکل و جدا از هم دارد. نسبت به زیردستان و مافوق، به طور یکسان عمل می کند و از تعاملات اجتماعی هرچقدر ممکن باشد فاصله می گیرد. با این وجود خونسردی او شکننده است. در مواردی مانند هیگوچی در حین تعقیب و گریز برای آتسوشی ناکاجیما آکوتاگاوا سریعاً لگد می زند و او را مسخره می کند که با اقدام بی پروا به او خطر می بخشد. این خلق و خوی سریع، غالباً مانع او می شود و فعالیت های او را به هسته اصلی وجود خود دامن می زند. مرکز این خشم از گذشته او به عنوان یتیمی در زاغه های یوکوهاما ناشی می شود. از زمان کودکی، نگاه تلخ آکوتاگاوا هرگز تغییر نکرد. تنها چیزی که تغییر کرد دیدار با دازای در سن ۱۴ سالگی بود، که قبلاً مایل بود گروهی از بازرگانان غیرقانونی مسئول قتل همراهانش را بکشد. این ملاقات با دازای در یک تغییر اساسی در آکوتاگاوا - احترام به شخصی - به پایان می رسد. حتی پس از گذراندن دوره آموزش وحشتناک و وحشتناک دازای، آکوتاگاوا هرگز از فلسفه خود دور نمی شود و کاملاً مخالف پذیرش ارزش اطلاعات دازای صرفاً برای خلاص شدن از شر دشمنان مافیاس
ت. فقط با شنیدن صدای ضرب و شتم دازای، یادگیری نظر عالی دازای در مورد ساکونوسوکه اودا در سطح عمیقی به آکوتاگاوا آسیب می رساند، احساس توهین می کند که تصور می شود او نسبت به کسی که حاضر به کشتن در مافیا نیست، پایین تر است. فرار دازای اوضاع را را خراب تر می کند و احساس حقارت دائمی و ماندگار را در ذهن آکوتاگاوا باقی می گذارد، مهم نیست که چه کاری در مافیا انجام داد. اگرچه او هنوز در تلاش برای تأیید دازای است، اما وضعیت فعلی دازای را رسوایی برای شهرت خونین که در تاریخ مافیای بندر حک کرده است، می داند. تمایل آکوتاگاوا برای تأیید دازای ناگزیر به کینه شدیدی نسبت به شاگرد جدید دازای، آتسوشی منجر می شود. آکوتاگاوا در اولین ملاقات با آتسوشی هنگامی که ضعیف است، می ترسد و در برابر خشونت لرزه بر اندامش می افتد، آتسوشی را کنار می گذارد و این چیزی نیست جز یک فرد ضعیف دیگر که قرار است به خاطر افراد قدرتمندتر از او بمیرد. گرچه موهبت آتسوشی لحظه ای او را هجوم می آورد، با این وجود آکوتاگاوا چیز خاصی در آتسوشی نمی بیند. نظر او در مورد آتسوشی هنگامی بدتر می شود که دازای به او می بالد، و همزمان به ارزش آکوتاگاوا به عنوان شاگرد سابق د
ازای توهین می کند. در بیشتر اوقات، آکوتاگاوا نمی تواند ارزشی را که دیگران برای آتسوشی قائل هستند، درک کند و بالعکس. آتسوشی یک تناقض برای آکوتاگاوا است - ضعیف، اما با وجود این که توسط دیگران بسیار ارزشمند است، نسبت به آنچه در واقع برای مکانی در جهان و اجازه زندگی است، قویتر است. این امر عمیقاً با درک خود آکوتاگاوا در تعارض است. دیگران او را قدرتمند می دانند، اما آکوتاگاوا قدرت او را در نتیجه تربیت و فلسفه خودش تصدیق نمی کند. این امر منجر به تکرار ریاکاری محکومیت آتسوشی به دلیل تلاش برای جلب رضایت همه می شود در حالی که خود آکوتاگاوا تقریباً کاملاً برای تأیید دازای عمل می کند. این رقابت بیشتر اوقات به خورد این دو می خورد، با این حال، سرانجام آکوتاگاوا به درک درستی از آتسوشی می رسد. کینه او هنوز تازه و تمایلی بی پایان برای کشتن آتسوشی به خاطر خودش است، حداقل با نوعی احترام نسبت به آتسوشی مخلوط می شود. این مسئله به ویژه هنگامی نشان می دهد که آتسوشی برای کنار آمدن با مرگ رئیس یتیم خانه تلاش می کند. اگرچه زمان مناسبی برای تعطیلات آتسوشی است، اما آکوتاگاوا از این کار خودداری می کند و می گوید او را تنها می گذارد تا با
درد از دست دادن رئیس یتیم خانه خود کنار بیاید. او همچنین درک ماهرانه ای از ببر زیر نور ماه به دست می آورد، و در هنگام جنگ با هم علیه فیتز جرالد و ایوان به هر دو کمک می کند. با تمام عصبانیت، تلخی و کینه اش نسبت به بشریت و خود جهان، آکوتاگاوا روابط خود را دارد. او رابطه دوستانه ای با خواهر کوچکترش گین دارد و تا جایی پیش می رود که کمک کند و لطف او را بدون هیچ کم وکاستی انجام دهد. به علاوه، بعد از اینکه هیگوچی و سوسمار سیاه او را از یک گروه رقیب نجات دادند، آکوتاگاوا از هیگوچی برای این مشکل عذرخواهی کرد. اگرچه این لحظات کوتاه از طرف آرام و جدی آکوتاگاوا است، اما با این وجود وزن دارد. مشخص است که آکوتاگاوا شخصیتی کمیاب دارد. نام: ناکاهارا چویا. موهبت: برای فساد غم و اندوه (توانایی کنترل جاذبه). چویا ناکاهارا (به ژاپنی:中原中也) نام او از شاعری ژاپنی با همین نام و موهبت او یکی از اشعار این شاعر است. از لحاظ ظاهری، چویا مردی بدخلقی و نسبتاً مغرور و بی روح است. جنگ او را خوشحال می کند، دوست دارد که همیشه توانایی رزمی خود را به نمایش بگذارد و از شهرت خود به عنوان قوی ترین رزمی کار مافیای بندر بسیار افتخار می کند. اظهارات
تمسخرآمیز با غرور او جفت می شود، زیرا او بالاتر از تمسخر مخالفان خود در میانه جنگ نیست. او که شایسته یک مدیر اجرایی است، هیچ گونه مشکلی برای از بین بردن دشمنان مافیای بندر به هیچ وجه لازم، از جمله قتل و …، ندارد، اما در تاکتیک های او تقریباً به اندازه اعضایی مانند ریونوسوکه آکوتاگاوا و اعضای سوسمار سیاه نیست. چون خیلی سر گرم به نظر می رسد، استدلال در مورد چویا غیرممکن نیست. در حقیقت، وقتی کسی روی اعصابش راه نمی رود، او نسبتاً منطقی است. در حالی که مهارت و حضور وی تهدیدی ذاتی را نشان می دهد، اما او به اندازه کافی قابل اعتماد است که موری بتواند وظیفه مقابله با آژانس کارآگاه مسلح را در طول درگیری سه جانبه با انجمن به وی محول کند. درست است که او در تلافی و مقابله با آکیکو یوسانو و کنجی میازاوا دریغ نکرد (در واقع، او از جنگیدن علیه افرادی که خوبه می جنگند، بسیار لذت می برد)، اما به محض اینکه یوکیچی فوکوزاوا برای کسب اطلاعات بیشتر به او خطاب می کند، چویا خود را از جنگ بازمی دارد. در اینجا نیز، ماهیت او به عنوان یک مافیایی واقعی می درخشد، و ابراز پشیمانی از خطری که مافیا عمداً نائومی تانیزاکی و هیراکو را در آن قرار
داد، با استفاده از آن ها به عنوان طعمه. در حقیقت، او نسبت به این موضوع خوشحال است، زیرا می داند که آژانس را به شدت عصبانی می کند. چویا همان طور که بی رحم است، به ندرت زندگی مردم را مسلم می داند و اهمیت سازش و عقلانیت را می داند. او در صورت لزوم از روش های بی جهت وحشیانه پرهیز می کند و حس کافی برای دانستن زمان کافی را دارد. موارد قابل توجه شامل درگیری او با آرتور ریمبود، مرد مسئول تلاش برای قتل او مدت ها قبل از پیوستن به مافیای بندر در پانزده سالگی است. چویا کاملاً قصد کشتن او را داشت، اما آخرین سخنان او را بدون سوء نیت و تمسخر شنید. در حقیقت، آخرین سخنان ریمبود در مورد او تأثیر عمیقی در دیدگاه خود چویا نسبت به زندگی و خودش داشت. او کلاه ریمبود را به عنوان هدیه ورود به مافیای بندر دریافت می کند و در نتیجه از کلاه به خوبی مراقبت می کند. پس از اینکه «اوسامو دازای» دشمنی را کشت، اما بارها و بارها به روی جسد شلیک کرد و به او خندید، چویا خواست که متوقف شود، زیرا در اقدامات دازای معنی ندارد. کینه چویا از آنگو ساکاگوچی مانع از این نمی شود که واقعیتی را که به او مدیون است، تصدیق کند و از این رو از خصومت با آنگو (و به
تعبیری، میزوکی تسوجیمورا زیردستش) خودداری می کند تا زمانی که بتواند بدهی خود را پس دهد. درست همان طور که چویا مسئولیت دفاع از رفاه "گوسفند" را در مقابل دشمنان خود به عهده گرفت، این امر در مورد وفاداری و ارادت او به مافیای بندر پس از پیوستن صادق است؛ بنابراین هرچه منطقی باشد، مهم ترین اولویت او شکوفایی و رفاه مافیای بندر است، بنابراین هیچ چیز مانع انجام مسئولیت های خود به عنوان مدیر اجرایی حتی به قیمت جان دیگران نمی شود. چویا در وفاداری های خود تندخو است و خیانت را غیرقابل تحمل می داند و رفتار بسیار خوبی با زیردستان خود دارد. در گذشته، چویا با هویت و جایگاه خود در بین مردم بسیار مبارزه می کرد. ارتباط وی با آراهاباکی به این دلیل پایان یافت که وی چگونگی واقعاً انسان بودن را زیر سؤال برد، و این امر به دلیل عدم دانستن حقیقت موجود در مرحله اول، بدتر شد. در حالی که قدرت او در موهبت او نهفته است، اما آگاهی از تأثیرات یک خدا بر او این احساس را ایجاد می کند که گویی در یک مبارزه احساس نگرانی و ترس نمی کند، زیرا می داند که به احتمال زیاد بدون حتی یک خراش پیروز خواهد شد. وی دلیل این امر را غیرانسانی بودن - در ذهن او - و
در نتیجه ناتوانی در درک عمق چنین احساساتی دانست. او برای اینکه احساس خویشتنداری کند، لگد زدن را بیشتر به مشت انداختن ترجیح داد، حتی هرگز دستکشش را در نیاورد. او فهمید اگر به نبردی می آید که باید دستکش را از آن جدا کند، به این دلیل است که دیگر نمی تواند از عجله نبرد لذت ببرد و واقعاً به دفاع از خود احتیاج داشت - به عبارت دیگر احساس دلبستگی به زندگی ای که زندگی می کرد، حتی اگر احساس می کرد که یک روح بی جان در پوست و استخوان است، نه یک انسان. این امر در حال حاضر صادق است، زیرا چویا تنها هنگام استفاده از فساد در لحظات ناخوشایند دستکش های خود را در هنگام برداشته شدن دیده است. بعد از اینکه ریمبود اعتقادات خود را در مورد انسانیت بیان کرد، چویا کمی تغییر کرد، و زندگی خود را کمی جدی تر گرفت. خیانت به گوسفند، در کنار دخالت مستقیم مافیای بندر در کشف حقیقت، تأثیر زیادی بر او گذاشت، اما در نهایت منجر به وفاداری او به آن ها شد. انگیزه برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد خود تا حد زیادی به ترفیع رتبه او کمک کرد، بسیار سریعتر از آنچه پیش بینی شده بود. چویا هنگامی که پانزده ساله بود با دازای دیدار کرد ولی با توجه به سخنان رد و بدل
شده مشخص بود که این دو از قبل دربارهٔ یکدیگر تحقیق کرده بودند، دازای باعث شد که چویا از گروه قبلی خود یعنی گوسفند بیرون انداخته شود و اعضای آن گروه نسبت به چویا بی اعتماد شوند و چویا در نهایت به مافیای بندر پیوست. دازای و چویا در کنار یکدیگر بسیار قدرتمند بودند در صورتی که با همکاری این دو نفر که به دو سیاه معروف بودند، مافیای بندر توانست بسیار گسترده تر و قدرتمند تر شود. دازای و چویا با وجود اختلافاتشان لحظات بسیار خاطره انگیز و خوبی در کنار یکدیگر داشتند اما با مرگ اودا ساکونوسکه دازای مافیا را ترک کرد. چویا با وجود این که هیچ گاه نمی توانست قدرت اصلی خود یعنی فساد را کنترل کند، اما با اعتماد بسیاری که به دازای داشت از قدرتش استفاده می کرد و دازای با موهبتش که خنثی کردن بود قدرت چویا را قبل از آسیب زدن به خود چویا غیرفعال می کرد او چویا را کوی می نامید. نام: اوگای موری (رئیس مافیای بندر). موهبت: حیات جنسی. اوگای موری (به ژاپنی:森 鴎外) از نام پزشک، مترجم، نویسنده، شاعر، و ژنرال ارتش وقت ژاپن موری اوگای الهام گرفته شده است. در حالی که در ابتدا خود را به عنوان یک مرد میانسال معمولی، دست و پا چلفتی و نگران نشان
می داد، بعداً بیشتر در مورد شخصیت واقعی خود نشان می دهد، حتی وقتی دیگران افراد محبوس در اتاق آن فرار می کنند، آرامش خود را حفظ می کنند، همراه با آتسوشی و جونیچیرو تانیزاکی، و هنگامی که دومی دستگیر شد هنوز خونسردی خود را حفظ کرد. بعداً موری فاش کرد که نه تنها از نظر استراتژی و برنامه ریزی مهارت دارد، بلکه فردی بی رحم است و نیز قادر به ایجاد ترس بر دشمنان است. با این حال، ظلم او به خاطر ظلم دیدن در گذشته نیست. موری همیشه سود و زیان تصمیمات خود را وزن می کند و راه حل های بهینه را برای کل مافیای بندر انتخاب می کند. در نتیجه، این تصمیمات راهی خون آلود را ترک می کند و افراد بی شماری را آسیب دیده یا کشته می شوند، آکیکو یوسانو و اوسامو دازای قربانیان اصلی او بودند. موری هرگز احساسات، مظهر تفکر منطقی و استراتژی را به حساب نمی آورد. گفته می شود، هوش او به او امکان می دهد بسیاری از افراد را با توسل به نیازها و خواسته های آن ها دستکاری و سوء استفاده کند. دستکاری و سوء استفاده عاطفی، موری را به قیمت بسیاری از جانان در انگیزه های خود قرار داده است و تا زمانی که کسی متوجه شده است از آنها استفاده شده است، اغلب برای بازگشت به
عقب او خیلی دیر است. از نظر موری، یک «دل» فقط مانع جنگ می شود، اعتقادی که منجر به اقدامات غیرقابل جبران او در استفاده از موهبت یوسانو و شکست ذهنی او در طول جنگ بزرگ می شود. در حالی که یک فرد عمدتاً منطقی است که می داند چگونه از کلمات به نفع خود استفاده کند، موری بالاتر از تهدید و ارعاب معمولی برای یک مافیایی واقعی سرد و باتجربه نیست. سن و جنسیت برای موری مهم نیست، اما وقتی صحبت از برنامه های بزرگتر او می شود، او سابقه دستکاری در کودکان را دارد، زیرا بی تجربگی آن ها کنترل آنها را بسیار آسان می کند. استفاده از رفتار و ادب موری بیشتر ناشی از حفظ احساس کنترل و قدرت در هر شرایطی است. در بیشتر موارد، رفتار مانند یک فرد عادی باعث توجه کمتر اطرافیان می شود، مانند زمانی که در جمع است و نیاز به جلوگیری از سوء ظن دارد. در غیر این صورت، فاصله مشخصی بین او و دیگران ایجاد می کند، گویی هیچ چیز آن ها هرگز او را گیج نمی کند. یوکیچی فوکوزاوا، متحد سابق او، از اعماق تاریکی موری آگاه است و او و دازای اغلب کسانی هستند که به بسیاری از بهانه های موری مستقیماً می بینند. هنگامی که این نما از بین می رود، شدت و تمایل موری برای انجام ه
ر کاری، حتی کشتن، آشکار و ناراحت کننده می شود. شدت او به حدی است که وقتی موری با او روبرو می شود، لوسی مود مونتگومری از ترس فلج می شود. او به زیردستان خود احترام می گذارد، مهارت ها و مشارکت آن ها را در سازمان ارزیابی می کند و قدرت آنها را تأیید می کند. به همین ترتیب، حتی در صورت مواجهه با درجه ای از عدم تمکین، موری مایل است برخی اشتباهات را نادیده بگیرد، تا زمانی که نتیجه آن به نفع بندر مافیا باشد. این باعث می شود که چرا او هرگز رفتار عجولانه "ریونوسکه آکوتاگاوا" را مجازات نمی کند. حتی در آن زمان، به گفته موری، «تلاش مهم است، نتایج در درجه دوم قرار می گیرند»، در برابر شکست قبلی آکوتاگاوا در تصرف آتسوشی ناکاجیما. این مسئله با آزادی عمل موری نسبت به فعال ترین و قدرتمندترین اعضای سازمان همسو است و به آنها اجازه می دهد تا حدی آزادی و استقلال از نظارت دقیق وی را داشته باشند. به طور کلی، او معمولاً فقط به طور منظم با دو مدیر فعال خود، کویو اوزاکی و چویا ناکاهارا صحبت می کند، که اولین نفر از آنها اغلب اولین کسانی است که به انتقاد از خارج از مرکز موری در قالب ضرب و شتم خشک است. او و کویو بیشتر اوقات با هم گفتگو می کن
ند و مشارکت آنها منجر به این می شود که موری پس از نقص کیوکا موافقت کند که از او بی بهره باشد در نتیجه کنترل موفق بندر مافیا در یوکوهاما، موری از احترام، ترس یا مخلوطی از هر دو توسط بسیاری از زیردستان بسیار مورد توجه قرار می گیرد. موری موقعیت رهبر یک سازمان را هم به عنوان حاکم بر آن ها و هم برده بودن آن ها می داند. این باور موری را به سمت استراتژی های شدید و بیرحمانه اش سوق می دهد. علاوه بر این، او بیش از اینکه از دشمن مشترک به نفع خود استفاده کند، خوشحال است، همان طور که مخفیگاه نائومی تانیزاکی و کیراکو هارونو را به امید استفاده از آژانس برای مراقبت از آن ها و کاهش حجم کار خود از مافیای بندر، برای انجمن آشکار کرد. او هنگام نشت محل یتیمان به آندره ژید، یتیمان را ذبح کرده و اوداساکو را به مأموریت خودکشی خود می رساند، از همین روش استفاده می کند. در هر دو مورد، موری این کار را انجام می دهد بنابراین کلمه مستقیم او هرگز به هدف مورد نظر خود نمی رسد و قدرت اعمال خود را به زور به جای آنها تحمیل می کند. این دستکاری و استفاده از دانش، هسته اصلی تصمیم گیری و تاکتیک های موری است و او را خطرناک می کند. تلفات و ناکامی ها بد
ترین دشمنان موری هستند، مانند تعداد زیادی از زیردستان و همکاری های راکتی که در حین حادثه Q درگذشتند، یا کوی در آژانس کارآگاه مسلح نگهداری شد. به همین ترتیب، او از «انگلی» مانند قاچاقچیان و امثال آنها بیزار است، افرادی که معتقد است آنها یوکوهاما را برای منافع خود خشک می مکند و تعادل ظریف آن را برهم می زنند. با توجه به احترام موری به سوسکی ناتسومه، موری موافقت کرد که تعادل خود را در یوکوهاما حفظ کند و موری این مسئله را جدی می گیرد؛ زیرا موری بی رحمانه و سخت در اشتباه است. نام: ایچیو هیگوچی. ایچیو هیگوچی (به ژاپنی:樋口 一葉) از نام ایچییو هیگوچی رمان نویس ژاپنی گرفته شده است. هیگوچی به عنوان یک مافیایی، بی رحم و ترسناک خود را ثابت می کند و از کشتن اهداف خود ابایی ندارد. در مواجهه با دشمن، او جو دوری از خود را دارد، که اغلب کاملاً بی معنی است و نسبت به آن ها ابراز همدردی می کند. با سرعت عمل، او به ندرت بی احترامی را تحمل می کند و از کسانی که مافیای بندر را دست کم می گیرند بیزار است. با این حال، شخصیت هیگوچی، همان طور که رئیس او و او خود اذعان می کنند، در مافیای بندر مناسب نیست. در زیر دل سنگش، دریایی از عواطف است و ب
ه راحتی ناراحت می شود، مردد است و سریع خودش را زیر سؤال می برد. او حتی با وجود سختی های اجتناب ناپذیر پیشگویی شده، چندین بار فکر کرد که آنجا را ترک کند. در نتیجه، زیردستان او به ندرت احترام خود را نشان می دهند، بسیاری از ترس خشم "آکوتاگاوا" دستورهای او را دنبال می کنند. روحیه تکانشی باعث می شود که او به سمت اقدامات شدید گرایش پیدا کند، در نتیجه خلاف دستورهای عمل کند. بزرگ ترین نقطه ضعف او وفاداری وسواسی شدید و شدید به ریونوسوکه آکوتاگاوا است که تقریباً بدون شرط از او اطاعت می کند. او اغلب نگران سلامتی ضعیف او است و اصرار دارد که جای آکوتاگاوا را پر کند. متأسفانه، وفاداری او با رفتار توهین آمیز و سختگیرانه آکوتاگاوا مواجه می شود، که اغلب برای او «غیرضروری» خوانده می شود. با این وجود، هیگوچی به او وفادار مانده است. غریزه او برای گفتن هر آنچه که او می داند به آکوتاگاوا در نهایت یک مالفه اصلی برای جذب آکوتاگاوا به «موبی دیک» انجمن است. با این حال، هیگوچی نقاط ضعف خود را برای داشتن یک عزم جدی ایجاد می کند، و او حاضر نمی شود که متحدان، به ویژه آکوتاگاوا، در معرض خطر قرار بگیرند. خوشبختانه طبیعت مصمم و صادقانه او با
عث احترام سوسمار سیاه می شود. او قابل اعتماد و به شکل باورنکردنی شجاع است، حتی اگر قضاوت او به راحتی تحت فشار محو شود. هیگوچی حتی اگر از موقعیت خود در مافیا سؤال کند، با درک نقش حیاتی آن در امنیت یوکوهاما، بارها و مسئولیت های خود را تا امروز تحمل می کند. او همچنین اشاره می کند که بی رحمانه نسبت به مخالفان خود ظلم نکند، کاملاً حرفه ای با آکوتاگاوا و مافیای بندر رفتار می کند. خونسردی او اغلب می تواند متزلزل شود. گاهی او خونسرد و مرعوب است، بار دیگر به راحتی نا آرام و تحت فشار قرار می گیرد. در نهایت، به نظر می رسد که او در عملیات پنهانی بیش از خط مقدم سرآمد است، زیرا تمایل به وحشت او را در جنگ کاملاً باز می کند. موهبت: شیطان طلایی. کویو اوزاکی (به ژاپنی:尾崎紅葉) از نام نویسنده ژاپنی گرفته شده است. کوی خود را با فضل و وقار نگه می دارد اما هیچ کوششی را برای پنهان کردن طبیعت تاریک خود تلف نمی کند. کوی به مزایای «نور» اعتقادی ندارد و معتقد است «گل هایی که در تاریکی شکوفه می زنند فقط در تاریکی آرامش دارند». کویو با سخنرانی پر زرق و برق خود مردم را به گل تشبیه می کند. برخی در تاریکی به دنیا آمدند، برخی نیز باید پژمرده شو
ند. به گفته خودش، «آن ها گل ها هرگز فرصتی برای ریزش ندارند… اگر فقط جوانه بمانند»، نشان می دهد او معتقد است که هیچ کس همیشه پاک نخواهد ماند و این خلوص در مقایسه با حال آن ها هدر می رود. در نتیجه، کویو هم فکر می کند چیزی غیر از ناامیدی پس از آشکار شدن، هم متنفر است و هم از «نور» می ترسد. کویو در اطراف دوستان خود خونسردی خود را حفظ می کند اما رویکرد بسیار آرام تری دارد و از اوقات فراغت در کنار همسالان خود مانند رئیس مافیا و مدیر اجرایی خود لذت می برد. با این حال، او نسبت به دیگران مانند آس کمترین ظرافت در بی اعتمادی خود را ندارد و بسیار منفعل و پرخاشگرانه ظاهر می شود. بعد از کاهش خصومت، کویو برخی از شوخ طبعی های خود را نسبت به آتسوشی ناکاجیما نشان می دهد، اما فقط یک بار تا کنون، شوخی کرده است که چگونه "اوسامو دازای" از او اطلاعات گرفته و همکاری کرده است. با تمام لطف او، طرز فکر شدید کویو او را مستعد لبه زدن با کلمات بی رحمانه و حملات خشونت آمیز می کند - هیچ چیز عادی برای یک مافیایی واقعی. کویو بو بی رحمانه و به ندرت در نبردی عقب می ماند، فقط به خاطر کیوکا ایزومی این کار را می کند و وقتی هدفش به نظر نمی رسد از ح
مله بالاتر نیست. کویو کیوکا را راهنمایی کرد، در نتیجه علت ترس شدید کیوکا از تغییر هنگام ورود به آژانس کارآگاه مسلح بود. برای مدتی، کویو یک ذهنیت ناخوشایند و ناامیدکننده را در کیوکا به کار گرفت تا اطمینان حاصل کند که هرگز مافیا را ترک نخواهد کرد. او تا جایی پیش می رود که دروغ بگوید به کیوکا که مسئول مستقیم قتل والدین خود است، باعث مسمومیت ذهن کیوکا می شود. کویو ادعا کرد که این فقط برای رفاه کیوکا است، ناامیدی های خود را از زندگی در کیوکا پیش بینی می کند. از نظر دازای لازم است تا کویو سرانجام از وسواس درمورد فرار کیوکا دست بکشد و اجازه دهد دختر رشد کند و خودش فکر کند. با این وجود، دلبستگی کویو به کیوکا او را وادار می کند تا یک لشکر ویژه برای حمل و نقل مسلحانه قدرت های غیرمعمول - که از وقایع واقعی گذشته کیوکا به دست این دختر می رسد را رهگیری کند - و بعداً اشاره می کند که در عملیات آدم خواری هرگز به کیوکا آسیب نرسد. این طرز فکر دقیق تا حدودی به سایر کارآگاهان تسری پیدا می کند، با این حال، کویو فقط اظهار می کند که از فکر صدمه زدن به دوستان کیئکا بدش می آید. به دور از ترس، حتی کویو نیز از احتمال رنج بردن از طریق رو
ش های شکنجه بدنام دازای وحشت می کند. موهبت: لیموناد (بمب های لیمویی و مصونیت دربرابر این بمب ها) /. موتوجیرو کاجی (به ژاپنی:梶井基次郎) از نویسنده ای ژاپنی با همین نام الهام گرفته شده است. موتوجیرو به اندازه بمب های لیمویی اش شخصیتی پر سر و صدا دارد. مردی عجیب و غریب، به راحتی تحریک پذیر و وسواس شدیدی نسبت به علم و شکل لیمو. او عادت دارد در یک نوع عجیب و غریب از «کد» با محوریت جهان صحبت کند، و از رئیس مافیای بندر به عنوان «دریاسالار جهان» یاد می کند. موتوجیرو به ندرت تحریک هر کلمه ای خود را متوقف می کند، و وقتی این کار را نمی کند، دشمنان خود را مسخره می کند یا طبع شعری و علمی اش را قو تر می کند. موتوتجیرو علی رغم همه عجایب خود، علاقه مند به علوم فاضل و ماهر است. موتوجیرو به خود به عنوان یک دانشمند فیزیک افتخار می کند، و با آزمایش های متعدد علم را در هر جنبه از زندگی خود به کار می برد. او هر مرحله از زندگی را زیر پایه علم می برد و تردید می کند و به ویژه با مفاهیم زندگی و مرگ، از جمله روابط آن ها با قدرت های بالاتر، مانند خدا، شیفته او می شود. از نظر موتوجیرو، پدیده های جذاب بی شماری وجود دارد که هنگام مرگ فرد اتفاق
می افتد، از این رو او فکر می کند بسیار کمی از زندگی مردم فراتر از اینکه برای آزمایش های خود سوژه باشد، فکر می کند. به همین ترتیب، او همواره سؤال می کند که مرگ دقیقاً چیست و چرا اینقدر اجتناب ناپذیر است، زیرا «این چیزی است که نه علم و نه خدا قادر به غلبه بر آن نیستند». موتوجیرو گرچه پر حرف و مغرور است، خودش را به عنوان یک مافیایی واقعی ثابت می کند. او به عنوان یک تروریست بدنام، از معدود مافیایی هایی است که به طور عمومی شناخته شده است، واقعیتی که او به خود می بالد. او آزمایش ها و قتل های خود را پیشرفت ارزشمندی در مطالعات بی پایان خود می داند و هیچ پشیمانی از جنایاتی که مرتکب می شود نشان نمی دهد. در یک نبرد، او بی رحم و سادیست است و به مخالفان خود به دلیل ضعف و هوش فرومایه در مقایسه با قدرت خود نگاه می کند. علاوه بر این، موتوجیرو در حملات و کمین های غافلگیرانه متخصص است، و توانایی خارق العاده ای را در قرار دادن بمب در مکان های استراتژیک یا تقلب در محیط به نفع خود نشان می دهد. مطمئناً، موتوجیرو وقتی در حال شکست است، وقت کنترل خود را از دست می دهد، رنجانده نمی شود، زیرا از نظر جسمی قدرتمند نیست. این به ویژه در بر
ابر آکیکو یوسانو پس از «سرپیچی» از مرگ حتمی آشکار می شود. با این حال، او می تواند از این امر به نفع خود استفاده کند، مانند زمانی که وانمود می کند از مارگارت میچل و ناتانیل هاثورن می ترسد که محافظت خود را پایین بیاورند. موتوجیرو در هسته شخص خود، جهان را خسته کننده می داند و ناامیدی خود را به بمب های لیمویی که ایجاد می کند، منتقل می کند و لیمو را به دلیل «هندسه نهایی» خود، نابود کننده دنیای خسته کننده صدا می کند. او اشاره می کند که مافیا را فرار از خستگی می بیند، زیرا به او فرصت بی پایان برای انجام آزمایش های خود می دهد. موهبت: کاملیای واژگون (جابجایی اشیا). ریورو هیروتسو (به ژاپنی:広津 柳浪) رئیس سوسمار سیاه که زیر مجموعه مافیای بندر است که نام او هم از رمان نویسی ژاپنی با همین نام اقتباس شده است. هیروتسو که یک مافیایی کهنه کار است، رفتاری با وقار و آرام را حفظ می کند، و اغلب با درجه ای از احترام و رسمیت حتی نسبت به مخالفان و اهداف خود صحبت می کند. با این حال، وحشیگری هیروتسو، متأثر از خونسردی او، علی رغم سن و سالش از بین نرفته است. هیروتسو که به درجات بالاتر مافیای بندر رسیده، فردی بی رحم و خطرناک است و برای پیشب