Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جوزف لوئیس برونو (Joseph Louis Bruno) (زادهٔ ۸ آوریل ۱۹۲۹ – درگذشتهٔ ۶ اکتبر ۲۰۲۰)، بازرگان آمریکایی و سیاستمدار جمهوری خواه اهل بالاایالت نیویورک بود. برونو از سال ۱۹۷۷ تا ۲۰۰۸ در سنای ایالت نیویورک خدمت کرد و از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۸ رهبر اکثریت سنا بود. برونو در سال ۲۰۰۹ به اتهام فساد در حکومت فدرال محکوم شد، اما محکومیت او در دادگاه استیناف لغو شد و محاکمه مجدد بعدی به تبرئه او انجامید. اوایل زندگی. برونو در گلینز فالز نیویورک به دنیا آمد و در یک آپارتمان شش اتاقه بدون سیستم گرمایشی بزرگ شد. برونو از آکادمی سنت مری فارغ التحصیل شد و مدرک BAش را در مدیریت بازرگانی از کالج اسکیدمور بدست آورد. او در جنگ کره به عنوان گروهبان پیاده نظام خدمت کرد. برونو رئیس منطقه جیسیز ایالت نیویورک بود. در سال ۱۹۶۴، او توسط ساکنین این منطقه به عنوان یکی از پنج «مرد جوان برجسته ایالت» معرفی شد. او «با بنیان گذاری و بعداَ با فروش شرکت عرضه سیستم های تلفنی به بخش های خصوصی و ادارات دولتی تحت نام (Coradian Corporation)، ملیونر شد». حرفه سیاسی. در سال ۱۹۶۶، برونو عضو ستاد انتخاباتی فرماندار نلسون راکفلر بود و از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۴ به عنو
ان دستیار ویژه رئیس مجلس پری بی دوریا خدمت کرد. او از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۶۹ رئیس انجمن جمهوریخواهان جوان ایالت نیویورک بود. او همچنین از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۷ به عنوان رئیس کمیته جمهوری خواه شهرستان رنسلر خدمت کرد. سنای ایالت نیویورک. برونو از سال ۱۹۷۷ تا ۲۰۰۸ عضو مجلس سنای ایالت نیویورک بود و در دوره های ۱۸۲ام، ۱۸۳ام، ۱۸۴ام، ۱۸۵ام، ۱۸۶ام، ۱۸۷ام، ۱۸۸ام، ۱۸۹ام، ۱۹۰ام، ۱۹۱ام، ۱۹۲ام، ۱۹۳ام، ۱۹۴ام، ۱۹۵ام، ۱۹۶ام و ۱۹۷ام عضو قوه مقننه ایالت نیویورک بود. او در ۲۵ نوامبر ۱۹۹۴ پس از برکناری رئیس آن زمان رالف جی مارینو به عنوان رئیس موقت مجلس سنای ایالت نیویورک انتخاب شد. برونو به همراه فرماندار جورج پاتاکی و رئیس مجلس شلدون سیلور در تصویب قانون مجازات اعدام در ایالت نیویورک در سال ۱۹۹۵ نقش اساسی داشتند. دادگاه استیناف نیویورک (بالاترین دادگاه ایالتی نیویورک) بعداً این قانون را مغایر با قانون اساسی تشخیص داد زیرا به اعضای هیئت منصفه در بن بست انتخاب بین زندگی بدون آزادی مشروط و اعدام، چاره ای جز اجرا آزادی مشروط پس از ۲۵ سال نداشت. دادگاه استیناف بیم آن داشت که هیئت منصفه ای که با این انتخاب مواجه می شوند، به طور ناعادلانه ای به
سوی حکم اعدام متمایل شوند. در ۱۰ سال پس از تصویب این قانون، نرخ جرم و جنایت در نیویورک بدون اجرای حکم اعدام به شدت کاهش یافت و این وضعیت حمایت عمومی از مجازات اعدام را تضعیف کرد. سیلور اجازه داد که این قانون بدون بحث زیاد از بین برود. جنجال نظارت پلیس. در ۲۳ ژوئیه ۲۰۰۷، اندرو کومو، دادستان کل ایالت نیویورک اداره فرماندار الیویت اسپیتزر را به منظور توظیف نمودن پلیس ایالتی برای ردیابی پیشینه های سفر برونو به ویژه استفاده او از هلیکوپتر دولتی، توصیه کرد. به دستور مقامات بلند رتبه اداره اسپیتزر، پلیس ایالت نیویورک پرونده هایی را به هدف وارد کردن آسیب سیاسی به برونو ایجاد کرد. کارمندان فرمانداری اظهار داشتند که آن ها به درخواست اتحادیه آلبانی تایمز دربارهٔ اجرات کاری شان نظر به قانون آزادی اطلاعات (FOIA or FOIL) در اواخر ژوئن پاسخ می دهند. یک گزارش مفصل منتشر شده توسط دفتر دادستان کل که در آن تذکر شده دستیاران اسپیتزر قبل ازینکه هرگونه درخواست مطابق قانوان آزادی اطلاعات صورت بگیرد به ایجاد پوشش منفی رسانهای دربارهٔ سفرهای برونو پرداخته اند. این بررسی دربرگیرنده هر دو موضوع مانند مسلهای سفر برونو و هم ادعای رهبر س
نا دربارهٔ استفاده اسپیتزر از پلیس ایالتی برای جاسوسی از او می باشد. درخواست های اتحادیه تایمز به دنبال مدارک چگونگی استفاده از هواپیمای دولتی توسط هفت مقام دولتی مشمول اسپیتزر، برونو و دستیار فرماندار دیوید پاترسن بود اما دفتر اسپیتزر تنها برنامه سفر برونو را منتشر کرد. اداره اسپیتزر و پلیس ایالتی جزیات بیشتر دربارهٔ برونو نسبت به سایر مقامات به اتحادیه تایمز ارائه کردند. هیچ مقام دیگری مانند برونو مورد بررسی موشکافانه قرار نه گرفت. در برخی موارد، قسمت های این گزارش توسط پلیس ایالتی مدت ها پس از سفرها و بر اساس خاطرات اسکورت های پلیس درگیر این سفرها، جمع آوری شده اند. در این گزارش ادعا شده که درخواست اتحادیه تایمز پس از انتشار داستان دربارهٔ سفرهای برونو مطرح شد و با ادعاهای دولت اسپیتزر که تنها اجرات ای که نمودند پاسخ به درخواست FOIL بود، «همخوانی نداشت». کومو نتیجه گرفت: «این ایمیل ها نشان می دهد که افرادی در دفتر فرمانداری صرفاً سوابق را بر اساس درخواست FOIL تهیه نکرده اند، بلکه در عوض در برنامه ریزی و تولید پوشش رسانه ای در مورد سفر سناتور برونو با هواپیمای دولتی قبل از هرگونه درخواست FOIL مشغول بوده اند
». این گزارش برونو را از هرگونه تخلف قانونی در استفاده از ناوگان هوایی ایالتی مبری کرد. در این گزارش از دفتر اسپیتزر به دلیل استفاده از منابع پلیس ایالتی برای جمع آوری اطلاعات در مورد سفر برونو و انتشار این اطلاعات در رسانه ها انتقاد شده است. در ۲۳ ژوئیه ۲۰۰۷، اسپیتزر اظهار داشت که اداره وی موضوع استفاده برونو از هواپیمای دولتی را «به طور مکمل نادرست» مدیریت کرده است و افزود که او شخصاً از برونو عذرخواهی کرده است. در ۲۹ مارس ۲۰۰۸، اخبار بوفالو گزارش داد که «فرماندار سابق الیوت ال اسپیتزر» در مورد نقش خود در تروپرگیت (جنجال نظارت سیاسی) به دادستان ها دروغ گفته است، اما اضافه کرد که «دادستان منطقه آلبانی گفت که او هیچ گونه اتهام جنایی را علیه فرماندار رسوا شده اسبق، دنبال نخواهد کرد.»
مسعود آکوستا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ترکیه است. وی از سال ۱۹۹۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "کوه"، "بابل، و "تشکیلات" اشاره کرد.
دیوانهٔ بازیگری () یک فیلم کمدی صامت کوتاه آمریکایی به کارگردانی ارل رادنی است که در سال ۱۹۲۷ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به اولیور هاردی، متی کمپ و میلدرید جون اشاره کرد.
کانال اوراسیا () آبراهه ای پیشنهاد شده به طول ۷۰۰ کیلومتر که دریای خزر را به دریای سیاه متصل می کند. این مسیر شامل زنجیره ای از دریاچه ها و مخازن و کانال کم عمق کوما-مانیچ می شود. اگر این کانال تکمیل شود، چندین کشور محصور در خشکی در آسیا را نیز از طریق تنگه بسفر به دریاهای آزاد متصل می کند. این کانال در نظر گرفته شده است تا مسیر کوتاه تری را برای کشتیرانی نسبت به کانال فعلی ولگا–دن فراهم کند و البته شامل سدهای سلولی کمتری خواهد بود. بلندترین نقطه این مسیر از سطح دریای آزوف تنها ۲۷ متر و از سطح دریای خزر ۵۴ متر بالاتر است. در این مسیر ساخت سه تا چهار سد سلولی کم ارتفاع در شیب غربی و سه سدسلولی با ارتفاع متوسط یا سد کم ارتفاع در شیب شرقی را پیشنهاد می کند.
کوین امبلر (Kevin Ambler) (زاده ۱۰ مارس ۱۹۶۱)، وکیلی آمریکایی می باشد که در تامپا، فلوریدا مستقر است. او در حال حاضر شریک ارشد گروه حقوقی آمبلر است که بر آسیب های شخصی، قصور پزشکی، قانون تجارت، دعاوی ساختمانی، داوری تجاری و میانجی گری و امور دولتی تمرکز دارد. امبلر قبلاً به عنوان یکی از اعضای جمهوری خواه مجلس نمایندگان فلوریدا از ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۰، به نمایندگی از ناحیه ۴۷ مجلس، واقع در بخش شمال غربی شهرستان هیلزبورو، خدمت می کرد. ناحیه ۴۷ مجلس از جوامع کارولوود، چول، ستروسپارک، فارست هیلز، کیستون، لوتز، نورث دل و اودسا تشکیل شده است. امبلر در زمان حضور خود در مجلس فلوریدا، به عنوان رئیس کمیته های متعددی، از جمله کمیته مشورتی مشترک قانونگذاری سان ست، کمیته تخصیص مراقبت-های بهداشتی و کمیته سیاست امنیت عمومی و امنیت داخلی خدمت می کرد. امبلر همچنین توسط همکارانش به عنوان رئیس هیئت قانونگذاری شهرستان هیلزبورو انتخاب شد. زندگی شخصی. کوین امبلر در لس آنجلس، کالیفرنیا به دنیا آمد و در پالم اسپرینگز، کالیفرنیا همراه با مادرش که یک افسر پلیس بود، بزرگ شد. امبلر و خانواده اش در ۱۹۸۶، زمانی که او از یک پایگاه نیروی هوایی در ج
نوب کالیفرنیا به پایگاه نیروی هوایی مک دیل منتقل شد، به فلوریدا نقل مکان کردند. در دهه ۱۹۸۰، امبلر در برنامه تلویزیونی کارد شارکز حضور پیدا کرد و در یک مسابقه برنده شد. او با میندی هانوپل ازدواج کرد و دو فرزند به نام های جیسون امبلر و جمی امبلر دارد. تحصیلات. کوین امبلر با بورسیهٔ آر او تی سی نیروی هوایی، در دانشگاه کرنل ثبت نام کرد. امبلر در دوران لیسانس به انجمن برادری فی آلفا امگا پیوست و سرانجام به عنوان رئیس آن، خدمت کرد. امبلر در ۱۹۸۳ مدرک لیسانس اقتصاد خود را از کرنل دریافت کرد. پس از فارغ التحصیلی، او به عنوان ستوان دوم در نیروی هوایی ایالات متحده مأمور شد. امبلر در ۱۹۸۶، دکترای حقوق خود را از دانشکده حقوق دانشگاه جنوب غربی در لس آنجلس، کالیفرنیا دریافت کرد. امبلر در پنج سال گذشته در دانشکده حقوق دانشگاه استتسون، به عنوان استادیار رشته حقوق، تدریس کرده است. خدمات نظامی. مدت کوتاهی پس از فارغ التحصیلی از دانشکده حقوق، کوین امبلر به عنوان قاضی نظامی نیروی هوایی و در اداره کارکنان قضات نظامی، پایگاه نیروی هوایی مک دیل منصوب شد. امبلر نزدیک به پنج سال در پایگاه نیروی هوایی مک دیل مستقر بود و در چندین موقع
یت شغلی، خدمت کرد. در طول این مدت، او توسط لوی دادستان کل ایالات متحده به عنوان دستیار ویژهٔ دادستان ایالات متحده منصوب شد و مسئول تعقیب پرونده های جنایی علیه غیرنظامیان در دادگاه فدرال بود که در مک دیل ای اف بی ایجاد شده بود. بعدها، مسئولیت های آمبلر به دفاع از ایالات متحده در دادگاه فدرال در موارد قصور پزشکی و آسیب های شخصی ناشی از قانون ادعاهای تخلفات فدرال، گسترش یافت. امبلر در ۱۹۹۱ به نیروهای ذخیره نیروی هوایی منتقل شد. حرفه. کوین امبلر حرفه خود را در دفتر خصوصی، به عنوان وکیل دعاوی در ۱۹۹۱ آغاز کرد. امبلر به عنوان یک عضو از وکلای ایالتی فلوریدا، جورجیا و واشینگتن دی سی خدمت می کند و عضو کانون وکلای آمریکا، کانون وکلای شهرستان هیلزبورو و انجمن وکلای دادگاه آمریکا است. او به صورت امتحانی در ستره دادگاه عالی ایالات متحده، دادگاه تجدیدنظر ناحیه یازدهم و دادگاه منطقه ای ایالات متحده، برای دادگاه ناحیه میانی فلوریدا، پذیرفته شده است. در ۱۹۹۷، آمبلر برنامه «از یک وکیل بپرسید» کانون وکلای شهرستان هیلزبورو (اچ سی بی ای) را، راه انداخت. در این برنامه که ماهی یک بار پخش می شود، وکلایی حاضر می شوند که به سوالات حقو
قی تماس گیرندگان تلفنی پاسخ می دهند. در مارس ۲۰۰۲، آمبلر جایزه «قلب داشته باش» را از کانون وکلای شهرستان هیلزبورو برای خدمات برجسته حرفه ای، دریافت کرد. امبلر قبلاً به عنوان رئیس کمیته امور نظامی وکلای فلوریدا (۲۰۰۲–۲۰۰۳) و رئیس کمیته ارتباط نظامی کانون وکلای شهرستان هیلزبورو (۲۰۰۲–۲۰۰۳) خدمت کرده است. او در سه سال از پنج سال گذشته، ریاست بخش حقوق سرگرمی و مالکیت فکری کانون وکلای شهرستان هیلزبورو را بر عهده داشته است. امبلر و شرکتش دارای رتبه ای وی، از فهرست راهنمای ملی حقوقی مارتین دال-هابل، هستند. حرفه سیاسی. کوین آمبلر در گذشته به مدت هفت سال در هیئت مدیره ناحیه مالیاتی ویژه نورثدیل خدمت می کرد و در شش سال آن، ریاست آنجا را بر عهده داشته است. امبلر همچنین در هیئت بررسی منشور شهرستان هیلزبورو که شامل ۱۴ عضو بود، خدمت و تغییراتی را در منشور شهرستان، به منظور ایجاد دولت بهتر توصیه می کرد. در ۲۰۰۲، امبلر برای کرسی ناحیه ۴۷ مجلس نمایندگان فلوریدا نامزد شد. او پس از آن در ۲۰۰۴، ۲۰۰۶ و ۲۰۰۸ بازهم در انتخابات پیروز شد. اگر چه امبلر به خاطر نشان دادن هوش و کوشش، در اولین دوره حضورش توسط قانونگذاران دیگر اعتبار یافت
، اما یک خط مستقل از خود نشان داد که برخی از محافظه کاران را به اشتباه انداخت. یکی از آن ها جانی بیرد (از شهر پلانت) بود که امبلر او را در مورد اصلاحات قصور پزشکی، به چالش کشید. امبلر با آلن بنسه (از شهر پاناما) که برای انتخاب مجدد امبلر بودجه جمع آوری می کرد، رابطه بهتری داشت. بنسه گفت: «او یک وکیل و سخنران بسیار خوب است. فکر می کنم او به نمایندگی از رأی دهندگانش در تامپا، فعالیت خوبی انجام داده است». دستاوردهای قانون گذاری. در ۲۹ آوریل ۲۰۰۳، کوین امبلر لایحه ۱۴۷۵ قانون سربازان یونیفرم پوش فلوریدا (اف یو اس پی ای) درمجلس نمایندگان را قبول کرد. اف یو اس پی ای، محافظت از ارتشی هایی که برای دفاع از ایالات متحده مستقر هستند را تأمین می کند. اف یو اس پی ای به چندین نگرانی که، قانونگذار احساس کرد برای محافظت از پرسنل نظامی فلوریدا ضروری است، پاسخ داد. اف یو اس پی ای همچنین حمایت های بیشتری را برای مواردی که توسط قانون فدرال ارائه می شد، تقویت کرد و حمایت ها را گسترش داد تا حوزه هایی را که تحت پوشش قانون فدرال نیستند، تحت حمایت قرار بگیرند.
یوگنداشتیل (به معنی: «سبک جوان»)، یک جنبش هنری بود، به ویژه در هنرهای تزئینی، که در درجه اول در آلمان و سایر نقاط اروپا به میزان کمتری از حدود ۱۸۹۵ تا حدود ۱۹۱۰ نفوذ داشت. همتای آلمانی آر نُوو (هنر نو) بود. اعضای جنبش در برابر تاریخ گرایی و نئو-کلاسیکیسم فرهنگستان های رسمی هنر و معماری واکنش نشان می دادند. نام خود را از مجله هنری "یوگند (جوان)" که توسط هنرمند آلمانی گئورگ هیرت تأسیس شد، گرفته است. به ویژه در هنرهای گرافیک و دکوراسیون داخلی فعال بود. مراکز عمدهٔ فعالیت آن مونیخ و وایمار و مستملکات هنرمندان دارمشتات بود که در سال ۱۹۰۱ میلادی در دارمشتات تأسیس شد. از چهره های مهم جنبش می توان به گرافیست سوئیسی، هرمان اُبریست، اتو اکمان، و هنری وان ده ولده، معمار و دکوراتور بلژیکی اشاره کرد. در سال های اولیه، این سبک تحت تأثیر سبک مدرن (سبک هنر نو بریتانیا) قرار گرفت. همچنین تحت تأثیر چاپ های ژاپنی قرار گرفت. بعدها، تحت تأثیر جدایی طلبان، به سمت انتزاع و اشکال هندسی بیشتر گرایش یافت. تاریخچه. خاستگاه این جنبش در مونیخ و با تأسیس انجمنی از هنرمندان تجسمی در سال ۱۸۹۲ میلادی بود که از سبک های رسمی تر تاریخی و آکادمی
ک فرهنگستان جدا شد. گئورگ هیرت نام "جدایی مونیخ" را برای انجمن انتخاب کرد. بعدها، جدایی وین، که در سال ۱۸۹۷ میلادی تأسیس شد و جدایی برلین نام خود را از گروه مونیخ گرفت. مجله این گروه، "یوگند"، که در سال ۱۸۹۶ میلادی آغاز شد، همراه با نشریات مونیخی دیگر، "زیمپلیتسیسیموس" و "پان" در برلین، به قابل مشاهده ترین ویترین سبک جدید تبدیل شدند. چهره های برجسته این جنبش، از جمله پیتر بهرنز، برنهارد پانکوک، و ریچارد ریمرشمید، و همچنین اکثریت اعضای بنیانگذار جدایی مونیخ، همگی برای "یوگند" تصاویری ارائه کردند. در ابتدا، این سبک عمدتاً در تصویرسازی و هنرهای گرافیکی استفاده می شد. یوگنداشتیل تزئینات گل و منحنی های سینوسی را با خطوط هندسی بیشتر ترکیب کرد و به زودی برای جلد رمان ها، تبلیغات و پوسترهای نمایشگاهی مورد استفاده قرار گرفت. طراحان اغلب سبک های اصلی از حروف چاپی را ایجاد می کردند که هماهنگ با تصویر کار می کردند، مانند طرح حروف آرنولد بوکلین که در سال ۱۹۰۴ ایجاد شد. اتو اکمان یکی از برجسته ترین هنرمندان آلمانی بود که هم با "یوگند" و هم با "پان" ارتباط داشت. حیوان مورد علاقه او قو بود و تأثیر او به قدری زیاد بود که قو ب
ه عنوان نماد کل جنبش تبدیل شد. یکی دیگر از طراحان برجسته در این سبک، ریچارد ریمرشمید بود که مبلمان، سفال و سایر اشیاء تزئینی را به سبک هندسی و هوشیارانه ای ساخت که به سمت آرت دکو اشاره داشت. هنرمند سوئیسی هرمان اُبریست که در مونیخ زندگی می کرد، طرح هایی با منحنی های دوتایی سینوسی، با الگوبرداری از گیاهان و گل ها، که نقش برجسته ای از سبک اولیه بودند، ساخت. یوزف ماریا البریش و مستملکات هنرمندان دارمشتات. مستملکات هنرمندان دارمشتات مجموعه ای قابل توجه از ساختمان های یوگنداشتیل است که در سال ۱۸۹۹ میلادی توسط ارنست لودویگ، دوک بزرگ هسن و نوه ملکه ویکتوریا برای ترویج تجارت و هنر ایجاد شد. او گروهی از طراحان را برای ایجاد جامعه جدید خود گرد هم آورد، از جمله پیتر بهرنز، هانس کریستینسن و یوزف ماریا البریش. معماری کلونی نشان دهنده یک گسست کامل از سبک گل های قبلی بود و در طراحی آن بسیار جسورتر بود. پیتر بهرنز و چند تن از معماران دیگر خانه های خود را در آنجا ساختند و تمام جزئیات، از دستگیره های درگرفته تا ظروف را طراحی کردند. چشمگیرترین ساختمان مستملکات، مزون ارنست-لودویگ است که از دوک بزرگ نامگذاری شده است که شامل کارگا
ه های هنرمندان بود. طراحی آن توسط یوزف ماریا البریش، با ورودی به شکل دایره ای سه چهارم، توسط دو مجسمه، "نیرو" و "زیبایی"، توسط لودویگ هابیش (۱۹۰۱) طراحی شد. هانری وان ده ولده و وایمار. شهر وایمار عمدتاً به لطف معمار و طراح بلژیکی هانری وان ده ولده، یکی دیگر از مراکز مهم یوگنداشتیل بود. وان ده ولده نقش مهمی در اولین آر نُوو در بلژیک ایفا کرد، او خانه خود را ساخت و آن را به سبک آر نُوو تزئین کرد، با نفوذ قوی جنبش هنر و صنایع دستی بریتانیا، او در آلمان به خاطر کارهایش در بلژیک و پاریس شناخته شده بود و در سال ۱۸۹۷ میلادی در درسدن با نمایش در نمایشگاه هنرهای تزئینی درسدن، کار جدیدی را آغاز کرد. آثار او در آلمان از طریق مجلات هنرهای تزئینی شناخته شد و چندین سفارش برای دکوراسیون داخلی در برلین، برای ویلا در کمنیتس، موزه فولک وانگ در هاگن، و خانه نیچه در وایمار برای الیزابت فورستر-نیچه، خواهر فیلسوف فردریش نیچه دریافت کرد. او در سال ۱۸۹۹ میلادی در وایمار اقامت گزید و طیف گسترده ای از آثار تزئینی، از جمله ظروف نقره و سرامیک، همگی را در اشکال بسیار بدیع تولید کرد. ظروف نقره او به ویژه غیرمعمول بود: هر قطعه شکل خاص خود
را داشت، با خطوط منحنی براق، اما با هم یک مجموعه هماهنگ را تشکیل می دادند. در سال ۱۹۰۲ میلادی، او آپارتمان کُنت هری کسلر، حامی برجسته نقاشان امپرسیونیست را دکور کرد. در سال ۱۹۰۵ میلادی، با حمایت دوک بزرگ وایمار، مدرسه دوکال بزرگ هنر و صنایع دستی را در وایمار ایجاد کرد. او ویترینی از هنرهای کاربردی را برای نمایشگاه هنرهای کاربردی درسدن در سال ۱۹۰۶ میلادی ایجاد کرد که با نقاشی های لودویگ فون هوفمان تزئین شده بود و به عنوان اتاق اصلی یک موزه جدید دکوراسیون در وایمار در نظر گرفته شده بود. او ویژگی های ظروف نقره، ظروف و مبلمان خود را به معماری منتقل کرد. وان ده ولده خطوط گیاهی پیچ دار دکوراسیون آر نُوو را کنار گذاشت و آن ها را با منحنی های بسیار ساده تر و شیک تر جایگزین کرد که بخشی از ساختار ساختمان ها و آثار تزئینی او بود. در سال ۱۹۰۷ میلادی، وان ده ولده مدیر مدرسه جدید هنرهای تزئینی در وایمار شد. بازسازی او از آر نُوو به سبکی کاربردی تر و ساده تر به شیوه ای بسیار متفاوت در دستگیره های در، صندلی ها و نماهای ساختمان هایش ظاهر شد. زینت در ساختار ادغام شد. اهمیت وایمار به عنوان یک فرهنگ در سال ۱۹۰۶ میلادی شکسته شد،
زمانی که حامی اصلی آن، کُنت هری کسلر، رودن را مأمور ساخت مجسمه ای برهنه برای آرشیدوک کرد. آرشیدوک رسوا شد و کسلر مجبور به استعفا شد. مکتب طراحی وایمار اهمیت خود را تا سال ۱۹۱۹ میلادی از دست داد، زمانی که به عنوان باوهاوس تحت رهبری والتر گروپیوس بازگشت و نقش عمده ای در ظهور معماری مدرن داشت. پیتر بهرنز و ورک بوند آلمان. معمار و طراح پیتر بهرنز (۱۹۴۰–۱۸۶۸ میلادی) یکی از چهره های کلیدی در سال های پایانی یوگنداشتیل و در گذار به معماری مدرن بود. بهرنز که در هامبورگ متولد شد و در آنجا نقاشی خواند، در سال ۱۸۹۰ میلادی به مونیخ نقل مکان کرد و به عنوان نقاش، تصویرگر و صحاف کار کرد. در سال ۱۸۹۰ میلادی، او یکی از بنیانگذاران جدایی مونیخ بود. در سال ۱۸۹۹ میلادی، از او برای شرکت در مستملکاتٔ هنرمندان دارمشتات دعوت شد، جایی که خانه خود و تمام محتویات آن، از جمله مبلمان، حوله و ظروف را طراحی کرد. پس از سال ۱۹۰۰ میلادی او درگیر طراحی صنعتی و اصلاح معماری به اشکال کاربردی تر شد. در سال ۱۹۰۲ میلادی، او در نمایشگاه بین المللی تورین، یکی از اولین نمایشگاه های بزرگ آر نُوو در سراسر اروپا، شرکت کرد. در سال ۱۹۰۷ میلادی، بهرنز و گروه
ی از دیگر هنرمندان برجسته یوگنداشتیل، از جمله (هرمان موتزیوس، تئودور فیشر، یوزف هوفمان، یوزف ماریا البریش، برونو پال، ریشارد ریمراشمید و فریتز شوماخر، دویچر ورک بوند را ایجاد کردند. الگوبرداری از جنبش هنر و صنایع دستی در انگلستان، هدف بهبود و نوسازی طراحی محصولات صنعتی و اشیاء روزمره بود. او اولین پروژهٔ بزرگ کارخانه توربین آاگ در برلین (۱۹۰۹–۱۹۰۸ میلادی) بود. دستیاران و شاگردان بهرنز در این زمان شامل میس فن در روهه، سی.ای. ژانِره (لو کوربوزیه آینده) و والتر گروپیوس، رئیس آینده باوهاوس، کار بهرنز و ورک بوند عملاً گذار از یوگنداشتیل به مدرنیسم در آلمان و پایان یوگنداشتیل را آغاز کرد. معماری و دکوراسیون. در برلین، آگوست اندل هم سردبیر مجله "پان" بود و هم یکی از چهره های اصلی در دکوراسیون یوگنداشتیل، طراحی هتل ها و تئاترها، مانند فضای داخلی تئاتر بونتس در برلین (۱۹۰۱ میلادی) که در طول جنگ جهانی دوم ویران شد. او تمام جزئیات داخلی را تا ناخن طراحی کرد. با هر اتاق در رنگی متفاوت و با موضوعی متفاوت. او همچنین هاک اشه هوفه، مجموعه ای از ساختمان ها در مرکز برلین را طراحی کرد که به خاطر جزئیات تخیلی دکوراسیون، به شکل ه
ای مارپیچ و پیچشی طراحی شده است. پوستر و هنرهای گرافیکی. برجسته ترین گرافیست اتو اکمان بود که تصاویر متعددی را برای جنبش مجله "یوگند" به سبک سینوسی و گل دار که شبیه به سبک فرانسوی بود تهیه کرد. او همچنین سبکی بر اساس خوشنویسی ژاپنی ایجاد کرد. یوزف ساتلر گرافیست دیگری بود که از طریق مجله هنری دیگری به نام "پان" به این سبک کمک کرد. ساتلر یک طرح حروف طراحی کرد که اغلب در یوگنداشتیل استفاده می شد. یکی دیگر از گرافیست های مهم آلمانی یوزف رودولف ویتزل (۱۹۲۵–۱۸۶۷ میلادی) بود که بسیاری از جلدهای اولیه برای "یوگند" با اشکال منحنی و گل دار که به شکل گیری سبک کمک می کرد، تولید کرد. مجله "زیمپلیتسیسیموس" که در مونیخ منتشر می شود، به خاطر گرافیک یوگنداشتیل و همچنین برای نویسندگان مدرنی که ارائه می کرد، از جمله توماس مان و راینر ماریا ریلکه، مورد توجه قرار گرفت. تصویرگران مهم این مجله عبارتند از توماس تئودور هاینه. مبلمان. ایده آل طراحان یوگنداشتیل این بود که یک خانه را به یک اثر هنری کامل تبدیل کنند، با همه چیز در داخل، از مبلمان گرفته تا فرش و ظروف، ظروف نقره و هنر، با هماهنگی کامل. با در نظر گرفتن این ایده آل، آن ها کار
گاه های خود را برای تولید مبلمان تأسیس کردند. آگوست اندل، تئودور فیشر، برونو پال، و به ویژه ریشارد ریمراشمید از چهره های مهم مبلمان یوگنداشتیل بودند. محصولات فلزی. کارخانه محصولات فلزی اشتراوب و شوایتزر (وی ام اف) تا سال ۱۹۰۰ میلادی بزرگترین تولیدکننده فلزات خانگی در جهان بود که عمدتاً به سبک یوگنداشتیل در استودیوی هنری وی ام اف تحت مدیریت آلبرت مایر طراحی شده بود. وی ام اف در سال ۱۹۰۵ میلادی اوریوت، شرکت دیگری که به خاطر ظروف مفرغی یوگنداشتیل معروف است، را خریداری کرد.
منلی کالدول باتلر (Manley Caldwell Butler) (۲ ژوئن ۱۹۲۵–۲۹ ژوئیه ۲۰۱۴)، وکیل و سیاستمدار آمریکایی بود که به طور وسیع به دلیل اتحاد، محبوب بودن بین دو حزب و شجاعتش مورد تحسین واقع شده است. او که بومی رونوک بود، در ابتدا به عنوان عضوی از حزب جمهوری خواه در مجمع عمومی ویرجینیا (۱۹۶۲–۱۹۷۲) و بعداً در مجلس نمایندگان ایالات متحده (۱۹۷۲–۱۹۸۳)، در شهر خانگی خود و جامعه وسیعتر خدمت نمود. اوان زندگی و خانواده. باتلر که در رونوک ویرجینیا بدنیا آمده بود، فرزند ویلیام ویلسون ساموئل باتلر و سارا پوج کالدول سابق بود. باتلر در مدارس عمومی شرکت کرد. او پیشاهنگ عقاب بود که در ۱۹۴۲ میلادی از دبیرستان جفرسن سنیور فارغ التحصیل گشت. سپس مطالعات پسا فارغ التحصیلی را در ریچموند شروع کرد و سپس به «نیروهای آموزشی افسران ذخیره» (ROTC) پیوست. باتلر پس از آموزش در دانشگاه کلمبیا، برای مأموریت همراه با یک دسته در نیروهای دریایی ایالات متحده فرستاده شده و برای فرماندهی قایق نجاتی در رود ایلند گماشته شد. باتلر طی انفصالش در ۱۹۴۶ میلادی، مدارج کارشناسیش را در دانشگاه ریچموند در ۱۹۴۸ میلادی تکمیل نمود. او به شارلوتزویل رفت تا در مدرسه حقوق دا
نشگاه ویرجینیا شرکت کند و با درجه LLB در ۱۹۵۰ میلادی فارغ التحصیل گشت. او عضوی از انجمن فی بتا کاپا، نشان گیسوپوش و جامعه راون بود. او با ژوئن پارکر نولد از ریچموند ازدواج کرد و زندگی مشترک ۶۴ ساله شان ۴ پسر را به بار آورد: مانلی، هنری، جیمی و مارشال. باتلر عضو دائم العمر کلیسای اسقفی سنت جان در رونوک بود و در نمازخانه آن خدمت نمود. او از نسل قاضی ارشد جان مارشال بود و در هیئت بنیاد جان مارشال خدمت نمود. پدر پدربزرگ او جیمز ای. واکر نیز وکیل ویرجینیا، سیاستمدار و ژنرال مؤتلفه طی جنگ داخلی آمریکا بود. حرفه. باتلر در ۱۹۵۰ میلادی در کانون وکلای ویرجینیا پذیرفته شد و فعالیت حقوقی خصوصی خود را در رونوک شروع نمود. اولین کمپین سیاسی باتلر برای شورای شهر رونوک در ۱۹۵۸ میلادی بود که در آن باخت. با اینحال در ۱۹۶۱ میلادی، باتلر اولین جمهوری خواهی بود که از رونوک در خانه نمایندگان ویرجینیا از ۱۹۰۱ میلادی نمایندگی می کرد. در نا آرامی های گسترده در رابطه با بسته شدن مدارس عمومی ویرجینیا که ناشی از سوگند سناتور ایالات متحده، هری اف. بیرد در جهت مقاومت توده ای در مقابل تصمیمات دادگاه عالی ایالات متحده در پرونده «براون در برا
بر هیئت آموزش» بود، باتلر کهنه سرباز سازمان بیرد، جولیان اچ. رادرفورد جونیور را که از ۱۹۴۸ میلادی خدمت کرده بود شکست داد. باتلر در خانه نمایندگان (سمت پاره وقت) از ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۱ میلادی از رونوک نمایندگی کرد. او با فساد مبارزه کرد، همچون فساد مربوط به فرستاده عالی رتبه برای بزرگراه محلی که دچار تعارض منافع بود و سامانه دو-حزبی را همزمان با فروپاشی سازمان بیرد مجدداً آحیاء کرد. باتلر درگیر مناقشات جدیدی شد که ناشی از توافقات بودند و همچنین درگیر تصمیمات دادگاه عالی در پرونده دیویس در مقابل مان و قوانین حقوق مدنی فدرال شد. سپس او درخواست کمک برای احیای سامانه دو حزبی ویرجینیا کرد که «بزرگترین شوک زندگیم بود». باتلر به عنوان رئیس انجمن حزبی مشترک از ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۶ میلادی خدمت نمود و از ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۱ میلادی رهبر اقلیت را برعهده داشت. باتلر هنگامی که از رونوک در خانه نمایندگان نمایندگی می کرد، در کنار کوسن گرگوری دموکرات تا ۱۹۶۳ میلادی و سپس در کنار ویلیام ام. اندرسون خدمت کرد. در انتخابات ۱۹۷۱، ری ال. گارلند و جان سی. تاولر جانشین اندرسون و باتلر شدند. در ۱۹۷۰ میلادی، شریک قانونی او لینوود هولتون به عنوان فرماندار ویر
جینیا انتخاب شد. هولتون سپس توانایی باتلر را برای ایجاد اتحاد و همچنین تواناییش در تمرکز بر روی مسائل خاص را خاطر نشان ساخت. هنگامی که نماینده ایالات متحده، ریچارد اچ. پاف، همکار جمهوری خواه او استعفا داد، باتلر نامزدی جمهوری خواه برای پر کردن خلأ ناشی از آن در حوزه انتخابیه ششم در رونوک را برنده شد. او در دو انتخابات در روز انتخابات شرکت کرد، یکی انتخابات مخصوص برای ایجاد تعادل دوره دهم پاف و دیگری انتخابات عادی برای دوره دوسالانهٔ کامل که در هردو هم پیروز شد. او در ابتدا از رئیس جمهور ریچارد نیکسون حمایت کرد و پیروزی خویش را ناشی از زمین لرزه نیکسون در انتخابات ۱۹۷۲ میلادی می دانست. با این حال، هنگامیکه نوارهای واترگیت حقه های کثیف و مغالطات مطرح شده در کاخ سفید را هویدا ساخت، باتلر به شش جمهوری خواه و سه دموکرات محافظه کار جنوبی پیوست که خودشان را رابطه با زیر سؤال بردن رفتار نیکسون، «اتحاد نامقدس» می شناختند. نماینده تازه کار توجهات ملی را در ۲۵ ژوئیه ۱۹۷۴ میلادی جلب کرد، هنگامی که حمایتش را از استیضاح اعلان نمود. او خطاب به جمهوری خواهانی که مدت ها علیه عدم صداقت و رفتار مجرمانه حکومتی کمپین زده بودند گف