Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ماچنگ (به لاتین: Macheng) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در هوانگانگ واقع شده است. ماچنگ ۳٬۶۰۰ کیلومتر مربع مساحت و ۸۴۹٬۰۹۲ نفر جمعیت دارد.
لینگهای (به لاتین: Linghai) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در جینجو واقع شده است. لینگهای ۲٬۵۸۵٫۵ کیلومتر مربع مساحت و ۵۳۲٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بخش فنگنان (به لاتین: Fengnan District) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در تانگشان واقع شده است.
بخش جیاوجیانگ (به لاتین: Jiaojiang District) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در تایجو واقع شده است.
میلائو سیتی (به لاتین: Miluo City) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در یویونگ واقع شده است. میلائو سیتی ۱٬۴۸۴٫۰ کیلومتر مربع مساحت و ۶۸۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهر آکابیرا، هوکایدو خواهرخواندهٔ میلائو سیتی هست.
بخش تونگوان (به لاتین: Tongguan District) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در تانگلینگ واقع شده است.
لانگژونگ (به لاتین: Langzhong) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در نانچونگ واقع شده است. لانگژونگ ۱٬۸۷۷ کیلومتر مربع مساحت و ۸۸۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
بخش ووجین (به لاتین: Wujin District) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در چانگژو واقع شده است. بخش ووجین ۱٬۰۶۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۴۵۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
بخش هوانگشیانگ (به لاتین: Huangshigang District) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در هوانگشی واقع شده است.
شیجینگ (به لاتین: Shijing) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در Louxing District واقع شده است. شیجینگ ۶۵ کیلومتر مربع مساحت و ۳۷٬۹۰۰ نفر جمعیت دارد.
شنگژو (به لاتین: Shengzhou) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در شاوشینگ واقع شده است. شنگژو ۱٬۷۸۹٫۰۷ کیلومتر مربع مساحت و ۶۷۵٬۲۲۶ نفر جمعیت دارد.
بخش هانگوی (به لاتین: Hongwei District) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در لیاویانگ واقع شده است.
دونگانگ (به لاتین: Donggang) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در داندونگ واقع شده است. دونگانگ ۲٬۳۹۸٫۰ کیلومتر مربع مساحت و ۶۰۹٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
بخش یوهو (به لاتین: Yuhu District) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در شیانگتان واقع شده است. بخش یوهو ۴۵۱٫۳۹ کیلومتر مربع مساحت و ۶۶۷٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
مرد خاکستری (که قبلاً با نام ویستریا: داستان وحشتناک آلبرت فیش شناخته می شد) یک فیلم زندگینامه ای و دلهره آور آمریکایی محصول سال ۲۰۰۷ که بر اساس زندگی واقعی واقعی قاتل زنجیره ای، متجاوز و آدمخوار آمریکایی آلبرت فیش ساخته شده است. این فیلم برای اولین بار در جشنواره بین المللی فیلم مونترآل در ۳۱ اوت ۲۰۰۷ به نمایش درآمد و قرار بود در سال ۲۰۰۷ در سینما اکران شود. این فیلم توسط اسکات فلین کارگردانی شده است و پاتریک بوشو بازیگر بلژیکی در نقش آلبرت فیش بازی می کند. داستان. در سرتاسر فیلم روایتی به سبک فیلم نوآر توسط کارآگاه ویلیام کینگ (با بازی جک کانلی) از اداره افراد گمشده است. کینگ به مدت شش سال به دنبال گریس می گردد، تا اینکه سرانجام فیش را ردیابی و دستگیر می کند. فیش علیرغم شواهدی مبنی بر جنون خود مجرم شناخته شد و بلافاصله به مرگ بر روی صندلی الکتریکی محکوم شد.
بخش شیبئی (به لاتین: Shibei District) یک منطقهٔ مسکونی در چین است که در چینگ دائو واقع شده است. بخش شیبئی ۶۳٫۱۸ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۱۱۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۳۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کابرنه سوویگنون () یکی از شناخته شده ترین گونه های انگور شراب قرمز در جهان است. تقریباً در هر کشور تولیدکننده شراب در میان طیف متنوعی از آب و هوا از استرالیا و بریتیش کلمبیا، کانادا تا دره بقاع لبنان رشد می کند. این رقم از طریق شهرت خود در شراب های بوردو که اغلب با مرلو و کابرنه فرانک ترکیب می شود در سطح بین المللی شناخته شد. از فرانسه و اسپانیا، این نوع انگور در سراسر اروپا و به دنیای جدید گسترش یافت و در مکان هایی مانند کوه های سانتا کروز کالیفرنیا، پاسو روبلز، دره ناپا، خلیج هاوک نیوزلند، منطقه استلنبوش آفریقای جنوبی، رودخانه مارگارت استرالیا، پرورش داده شد. مناطق مک لارن واله و کوناوارا و دره مایپو شیلی و کولچاگوا. در بیشتر قرن بیستم، این انگور به طور گسترده کاشته شده بود تا زمانی که مرلو در دهه ۱۹۹۰ از آن پیشی گرفت. با این حال، تا سال ۲۰۱۵، کابرنه سوویگنون بار دیگر با به پرمصرف ترین انگور شرابی تبدیل شد. علیرغم برجستگی آن در صنعت، این انگور یک رقم نسبتاً جدید است که محصول یک تلاقی تصادفی بین Cabernet Franc و Sauvignon blanc در طول قرن هفدهم در جنوب غربی فرانسه است. محبوبیت آن اغلب به سهولت کشت آن نسبت دا
ده می شود - انگورها دارای پوست ضخیم هستند و انگورها مقاوم و به طور طبیعی کم محصول هستند، دیر جوانه می زنند تا از یخبندان در امان بمانند و در برابر خطرات انگور مانند پوسیدگی و حشرات مقاوم باشند.
آشپزی مدیترانه ای، غذا و روش های آماده سازی است که توسط مردم حوزه مدیترانه استفاده می شود. ایده غذاهای مدیترانه ای از کتاب الیزابت دیوید، نویسنده آشپزی، "کتابی از غذاهای مدیترانه ای" (۱۹۵۰) سرچشمه می گیرد و توسط سایر نویسندگانی که به زبان انگلیسی کار می کردند تقویت شد. بسیاری از نویسندگان سه عنصر اصلی این آشپزی را زیتون، گندم و انگور تعریف می کنند که روغن زیتون، نان و ماکارونی و شراب تولید می کند. سایر نویسندگان انکار می کنند که غذاهای بسیار متنوع حوزه مدیترانه اصلاً یک سبک آشپزی را تشکیل می دهند. یک تعریف رایج از منطقه جغرافیایی تحت پوشش، که توسط دیوید ارائه شده است، از پخش درخت زیتون پیروی می کند. این منطقه طیف گسترده ای از فرهنگ ها با غذاهای متمایز را در بر می گیرد، به ویژه مغربی، مصری، شامی، عثمانی (ترکی)، یونانی، ایتالیایی، فرانسوی(پروانسالی) و اسپانیایی، اگرچه برخی از نویسندگان آشپزی های دیگری نیز شامل می کنند. غذاهای پرتغالی، به ویژه، تا حدودی در طبع مدیترانه ای است. ارتباطات تاریخی منطقه و همچنین تأثیر دریای مدیترانه بر اقلیم و اقتصاد منطقه به این معنی است که این غذاها غذاهایی فراتر از سه گانه اصلی رو
غن، نان و شراب، مانند گوشت بره یا گوسفند کبابی، خورش های گوشتی مشترک دارند. با سبزیجات و گوجه فرنگی (به عنوان مثال، آنراخوس اسپانیایی)، خورش سبزیجات (راتاتویی پرووانسی، پیستوی اسپانیایی، سیامبوتا ایتالیایی)، و قلیه ماهی پخته شده نمکی، بوتارگا، که در سراسر منطقه یافت می شود. در بسیاری از کشورهای اطراف دریای مدیترانه نوشیدنی تقطیری مبتنی بر بادیان نوشیده می شود. پخت و پز این منطقه را نباید با رژیم غذایی مدیترانه ای اشتباه گرفت، زیرا به دلیل فواید ظاهری رژیم غذایی سرشار از روغن زیتون، گندم و سایر غلات، میوه ها، سبزیجات و مقدار معینی از غذاهای دریایی، اما گوشت و لبنیات کم، محبوبیت زیادی پیدا کرده است. غذاهای مدیترانه ای شامل روش هایی است که با این مواد و سایر مواد، از جمله گوشت، در آشپزخانه برخورد می شود، چه سلامت بخش باشند و چه نباشند.
سانچوویزه ( , ، , ) یک رقم انگور قرمز ایتالیایی است که نام خود را از کلمه لاتین "sanguis Jovis"، به معنی "خون مشتری " گرفته است. این انگور بیشتر در مناطق مرکزی ایتالیا از رومانیا تا لاتزیو کاشته می شود و گسترده ترین انگور در توسکانی است.
آگونیست هورمون آزادکننده گنادوتروپین (آگونیست GnRH) نوعی داروی تجویزی است که بر گنادوتروپین ها و هورمون های جنسی تأثیر می گذارد. این داروها برای موارد مختلفی از جمله در پزشکی باروری و کاهش سطح هورمون های جنسی در درمان سرطان های حساس به هورمون مانند سرطان پروستات، سرطان سینه، برخی از اختلالات زنانه مانند پریودهای سنگین و آندومتریوز، سطوح بالای تستوسترون، بلوغ زودرس در کودکان، به عنوان بخشی از هورمون درمانی افراد ترنس، و به تعویق انداختن بلوغ در جوانان ترنس استفاده می شوند. آگونیست های GnRH به صورت تزریق در چربی، به عنوان ایمپلنت در چربی و به عنوان افشانه بینی تجویز می شوند. عوارض جانبی آگونیست های GnRH مربوط به کمبود هورمون جنسی است و شامل علائم سطوح پایین تستوسترون و سطوح پایین استروژن مانند گرگرفتگی، اختلال عملکرد جنسی، آتروفی واژن، آتروفی آلت نری، پوکی استخوان، ناباروری، و کاهش ویژگی های فیزیکی خاص جنسی است. این داروها آگونیست های گیرنده GnRH هستند و با افزایش یا کاهش ترشح گنادوتروپین ها و تولید هورمون های جنسی توسط غدد جنسی کار می کنند. هنگامی که برای سرکوب ترشح گنادوتروپین استفاده می شود، آگونیست های GnRH
می توانند سطح هورمون های جنسی را تا ۹۵٪ در هر دو جنس کاهش دهند. GnRH در سال ۱۹۷۱ کشف شد و آنالوگ های GnRH برای استفاده پزشکی در دهه ۱۹۸۰ معرفی شدند. اسامی غیر اختصاصی این داروها معمولاً به "-relin ختم" می شود. شناخته شده ترین و پرمصرف ترین آنالوگ های GnRH لوپرورلین (با نام تجاری Lupron) و تریپتورلین (با نام تجاری Decapeptyl) هستند. آنالوگ های GnRH به عنوان داروهای ژنریک در دسترس هستند. با این وجود، این داروها همچنان بسیار گران هستند. شیمی. آگونیست های GnRH به طور مصنوعی از دکاپپتید GnRH طبیعی با تغییرات خاص، معمولاً جانشینی های دوگانه یا یگانه و معمولاً در موقعیت ۶ (جایگزینی آمینو اسید)، ۹ (آلکیلاسیون) و ۱۰ (حذف) تولید می شوند. این جانشینی ها از تخریب سریع جلوگیری می کنند. آگونیست ها با دو جانشینی عبارتند از: لوپرورلین، بوسرلین، هیسترلین، گوسرلین و دسلورلین. عوامل نافارلین و تریپتورلین آگونیست هایی با جانشینی های منفرد در موقعیت ۶ هستند. مصارف دامپزشکی. از آنالوگ های GnRH در دامپزشکی نیز استفاده می شود. موارد استفاده عبارتند از:
ایستگاه آیاسه (به لاتین: Ayase Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو از خط چیودا در توکیو است که در آداچی-کو واقع شده است.
ایستگاه نیشی-فوناباشی (به لاتین: Nishi-Funabashi Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو از خط توزای در ژاپن است که در فوناباشی، چیبا واقع شده است.
ایستگاه ناکا-مگورو (به لاتین: Naka-Meguro Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو از خط توکیو تویوکو در توکیو است که در مگورو-کو واقع شده است.
ایستگاه یویوگی-اوهارا (به لاتین: Yoyogi-Uehara Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو از خط چیودا در توکیو است که در شیبویا-کو واقع شده است.
ایستگاه ناکانو ، یک ایستگاه راه آهن در خط اصلی چوئو در ناکانو-کو، توکیو در ژاپن است که به طور مشترک توسط شرکت راه آهن شرق ژاپن (JR East) و شرکت متروی توکیو اداره می شود.
ایستگاه هیگاشی رینکان (به لاتین: Higashi-Rinkan Station) یک ایستگاه قطار در ژاپن است که در ساگامیهارا، کاناگاوا واقع شده است.
ایستگاه اوشیاژ (به لاتین: Oshiage Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو در توکیو است که در سومیدا-کو واقع شده است.
ایستگاه کوتاکه-موکایهارا (به لاتین: Kotake-mukaihara Station) یک ایستگاه در توکیو است که در نریما-کو واقع شده است.
ایستگاه واکوشی (به لاتین: Wakōshi Station) یک ایستگاه مترو در ژاپن است که در واکو، سایتاما واقع شده است.
ایستگاه شیروکندایی (به لاتین: Shirokanedai Station) یک ایستگاه مترو در ژاپن است که در شیروکانه دای واقع شده است.
ایستگاه آکابانه-ایوابوچی (به لاتین: Akabane-iwabuchi Station) یک ایستگاه مترو در ژاپن است که در کیتا-کو واقع شده است.
ایستگاه کیسی فوناباشی (به لاتین: Keisei Funabashi Station) یک ایستگاه قطار در ژاپن است که در فوناباشی، چیبا واقع شده است.
ایستگاه کوئنجی (به لاتین: Kōenji Station) یک ایستگاه قطار در ژاپن است که در کوئنجی واقع شده است.
ایستگاه شیموسا-کوزاکی (به لاتین: Shimōsa-Kōzaki Station) یک ایستگاه قطار در ژاپن است که در کوزاکی واقع شده است.
ایستگاه کارویزاوا (به لاتین: Karuizawa Station) یک ایستگاه قطار در ژاپن است که در کاروایزاوا، ناگانو واقع شده است.
ایستگاه کونان-چاو (به لاتین: Kōnan-Chūō Station) یک ایستگاه قطار در ژاپن است که در یوکوهاما واقع شده است.
ایستگاه نیزاکی (به لاتین: Niizaki Station) یک ایستگاه قطار در ژاپن است که در نیگاتا واقع شده است.
ایستگاه ناکا اوراوا (به لاتین: Naka-Urawa Station) یک ایستگاه قطار در ژاپن است که در مینامی-کو، سایتاما واقع شده است.
ایستگاه تویوسو (به لاتین: Toyosu Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو در ژاپن است که در کوتو-کو، توکیو واقع شده است.
ایستگاه گینزا (به لاتین: Ginza Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو در ژاپن است که در گینزا واقع شده است.
ایستگاه آیداباشی (به لاتین: Iidabashi Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو در ژاپن است که در ایداباشی واقع شده است.
ایستگاه نیهومباشی (به لاتین: Nihombashi Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو در ژاپن است که در نیهون باشی واقع شده است.
ایستگاه کاسومیگاسکی (به لاتین: Kasumigaseki Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو در ژاپن است که در کاسومیگاسکی واقع شده است.
ایستگاه شینجوکو سانچومه (به لاتین: Shinjuku-sanchōme Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو در ژاپن است که در شینجوکو-کو، توکیو واقع شده است.
ایستگاه کودانشیتا (به لاتین: Kudanshita Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو در ژاپن است که در چیودا-کو، توکیو واقع شده است.
ایستگاه تامیکه-سانو (به لاتین: Tameike-sannō Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو در ژاپن است که در ناگاتاچو واقع شده است.
ایستگاه کوکای-جیدو-می (به لاتین: Kokkai-gijidō-mae Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو در ژاپن است که در ناگاتاچو واقع شده است.
ایستگاه میتسوکوشمای (به لاتین: Mitsukoshimae Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو در ژاپن است که در چوئو-کو، توکیو واقع شده است.
ایستگاه کایابچو (به لاتین: Kayabachō Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو در ژاپن است که در چوئو-کو، توکیو واقع شده است.
ایستگاه شیباکوئن (به لاتین: Shibakoen Station) یک ایستگاه در ژاپن است که در پارک شیبا واقع شده است.
ایستگاه روپونگی (به لاتین: Roppongi Station) یک ایستگاه قطار در ژاپن است که در روپونگی واقع شده است.
ایستگاه ایچیگایا (به لاتین: Ichigaya Station) یک ایستگاه قطار و ایستگاه مترو در ژاپن است که در چیودا-کو، توکیو واقع شده است.
ایستگاه اوناریمون (به لاتین: Onarimon Station) یک ایستگاه قطار در ژاپن است که در نیشی-شینباشی واقع شده است.
مانتی کالینز (؛ – ) بازیگر و فیلم نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "بز دردسرساز"، "مهمان نوازی ما"، "به خنده ات ادامه بده"، "مردان"، "۴۵ دقیقه از هالیوود" و "باک بانی دوباره می راند" اشاره نمود. وی در نگارش برخی شوخی های آخرین فیلم لورل و هاردی به نام "آتول کا" نیز مشارکت داشت.
رابی نیلسون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال برنتفورد، باشگاه فوتبال داندی یونایتد، باشگاه فوتبال هارت آف میدلوتیان، باشگاه فوتبال لستر سیتی، و باشگاه فوتبال فالکیرک اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اسکاتلند و اسکاتلند بازی کرده است.
جان هوی آدامز (John Huy Addams) (زادهٔ ۱۲ اوت ۱۸۲۲ – درگذشتهٔ ۱۷ اوت ۱۸۸۱)، سیاستمدار و بازرگان اهل ایالت ایلینوی ایالات متحده بود. آدامز در ۱۸۲۲ میلادی در پنسیلوانیا زاده شد و در آنجا با سارا ویبر (۱۸۱۷ – ۱۸۶۳ میلادی) ازدواج کرد. این زوج در ۱۸۴۴ میلادی به سدارویل، ایلینوی نقل مکان نموده و کارخانه آسیاب سدار کریک را خریداری نمودند. آدامز به سرعت به یک بازرگان موفق مبدل شده و به عنوان مدیر دو شرکت راه آهن و رئیس یک بانک کار کرد. او خانه ای معروف به سبک معماری فدرال در ۱۸۵۴ میلادی ساخت که تا امروزه پابرجا است. او و همسرش سارا (ویبر) آدامز نه فرزند داشتند، از جمله الیس هالدمن و فعال مدنی جین آدامز. آدامز در سیاست های ایالتی دخیل شده و در نهایت برای هشت دوره، از ۱۸۵۴ تا ۱۸۷۰ میلادی، به عنوان سناتور ایالتی ایلینوی خدمت کرد. همسر وی سارا در ۱۸۶۳ میلادی وفات کرد و آدامز برای بار دوم در ۱۸۶۸ میلادی با آنا هالدمن که نیز بیوه بود، ازدواج کرد. وی روی دخترش جین و اینکه چرا وی تا آن حد روی علل اجتماعی تمرکز نمود، تأثیر کلیدی داشت. آدامز هنگامی که با خانواده در تعطیلات بود، در ۱۸۸۱ میلادی در گرین بی، ویسکانسین درگذشت. اوای
ل زندگی. جان هوی آدامز در ۱۲ ژوئیه ۱۸۲۲ در سینکینگ اسپرنگ، پنسیلوانیا به دنیا آمد. وی زمانی که هنوز در کریدرسوایل، پنسیلوانیا زندگی می کرد، با سارا ویبر که پنج سال از وی بزرگتر بود، ازدواج نمود. هر دو خانواده، آدامز و ویبر، از تبار خانواده های اصیل پنسیلوانیا بودند؛ اجداد آدامز در قرن هفدهم میلادی از سوی ویلیام پن، زمین اعطایی دریافت نموده بودند. آدامزِ ۲۲ ساله و تازه عروس وی در ۱۸۴۴ میلادی به سدارویل، ایلینوی واقع در شهرستان استفنسون در نزدیکی مرز ایالت های ایلینوی-ویسکانسین، رسیدند. آدامز در ۱۸۴۴ میلادی کارخانه آسیاب سدار کریک را خریداری نموده و به سرعت به عنوان یک کارخانه دار موفق معروف شد. زمانی که این زوج در اول به شهرستان استفنسون ساکن شدند، در یک خانه دو-اتاقه با یک بالاخانه زندگی می کردند. در ۱۸۵۴ میلادی، آدامز خانه خود را توسعه بخشید و آنرا به یکی از خانه های به مراتب بزرگتر و به سبک معماری فدرال مبدل کرد. این زوج هرچند ۹ فرزند داشتند، اما تنها چهار فرزند آنها تا دوران جوانی زنده ماند؛ هشتمین فرزند آنها، برنده جایزه صلح نوبل جین آدامز بود که در ۶ سپتامبر ۱۸۶۰ در سدارویل در خانه آدامز به دنیا آمده بود
. سارا آدامز، در حالی که نهمین فرزند خود را حمل می کرد، در ژانویه ۱۸۶۳ برای کمک به زایمان همسر یک واگن ساز رفت. در جریان این زایمان، سارا به زمین افتاد و پس از آن به خانه منتقل شد. در نتیجه، نوزاد خود سارا پیش از وقت و مُرده به دنیا آمد. سارا یک هفته پس از زایمان درگذشت؛ جین در زمان مرگ مادرش تنها ۲ سال و ۴ ماه سن داشت. جین آدامز پس از ۱۸۶۳ میلادی، بیشتر توسط خواهران بزرگترش مراقبت می شد. حرفه کسب وکار. کسب وکار آسیاب آدامز به یکی از بزرگترین کارخانه ها در سطح شمال ایلینوی مبدل شده و متشکل از یک کارخانه چوب بری، یک کارخانه کتان و یک کارخانه آرد (آسیاب) بود که همه در ملک آدامز در امتداد سدار کریک واقع شده بودند. این کارخانه های آسیاب همچنین نمایانگر حرفه موفق آدامز در عرصه کسب وکار بود. وی از ۱۸۶۴ تا ۱۸۸۱ میلادی رئیس دومین بانک ملی در فری پورت، ایلینوی بود. آدامز همچنین در سمت های مدیریتی شرکت های راه آهن جلینا و شیکاگو یونیون و راه آهن ایلینوی سنترال کار کرده و در ۱۸۶۷ میلادی شرکت بیمه میوچول فایر را تأسیس کرد. آدامز به خاطر موفقیت های بی شماری که در کسب وکار خود داشت، در سطح محلی بسیار معروف شده و از وی به ع
نوان موفقترین کارفرمای شهرستان استفنسون یادآوری می شد. حرفه سیاسی و جنگ داخلی. آدامز برای مدت شانزده سال در مجلس سنای ایلینوی خدمت نموده و در اینجا بود که وی به عنوان یک فرد صادق معروف شد؛ آنگونه که یکی از مورخین گفته است، «وی به عنوان فردی مشهور شد که نه تنها هرگز رشوه ای نگرفته است، بلکه هرگز رشوه ای به وی پیشنهاد نشده است». او در بنیان گذاری حزب جمهوری خواه شرکت نمود و از دوستان آبراهام لینکلن بود. در جریان جنگ داخلی آمریکا، آدامز در راستای برپایی و تجهیز هنگی همکاری نمود که بعدها به «گارد آدامز» معروف شد. تأثیرگذاری بر جین آدامز. جین آدامز اظهار داشت که پدر وی، جان، از تاثیرگذاران اصلی در زندگی وی بود. در زیست نامه ۱۹۱۰ خود، او راه های گوناگونی را بیان می کند که تلاش می کرد تا از پدرش تقلید کند و همچنین او را به عنوان تأثیرگذاری اصلی خود قرار دهد. وی اظهار داشت که پدرش، دلیل ورود وی به حوزه مدنی و علاقه وی در «دغدغه های اخلاقی زندگی» بود. این دخالت عمیق آدامز در حوزه مدنی بود که اینچنین یک تأثیر بنیادین بر دخترش جین گذاشت. جان آدامز در هیئت مدیره مدارس سدارویل به طور فعالانه خدمت می کرد و همچنین یکی از اع
ضای هیئت امنای مدرسه خصوصی راک فورد یانگ لیدیز بود، مدرسه ای که بعداً به کالج راک فورد تغییر نموده و جین مدرک لیسانس خود را در آنجا به اتمام رساند. علاوه بر نقشی که در تأسیس حزب جمهوری خواه در ایالت داشت، او یکی از افراد کلیدی درآوردن دومین گفتگوی لینکلن-داگلاس به فری پورت بود. اواخر زندگی و مرگ. آدامز چهار سال پس از مرگ همسرش سارا آدامز، در ۱۸۶۷ میلادی با آنا اچ. هالدمن ازدواج کرد. هالدمن نیز بیوه بود و دو فرزند خود را به خانواده آدامز آورد. یکی از پسران وی به نام جورج نیز تأثیر شگرفی بر جین آدامز داشت. آدامز در اوایل اوت ۱۸۸۱ تصمیم گرفت تا خانواده خود را برای تعطیلات به منطقه شمال غربی میشیگان برده و همزمان فرصت های بالقوه سرمایه گذاری روی معادن آهن و مس یا سنگ معدنی آنجا را بررسی نماید؛ آنها در ۴ اوت عازم تعطیلات شدند. یک هفته بعد آدامز هنگام بالا رفتن از یک معدن سنگ معدنی بیمار شد و خانواده تصمیم گرفت تا به وسیله ریل دوباره به خانه بازگردند. پیش از اینکه آدامز بیش از حد بیمار شده و دیگر توان ادامه سفر را نداشته باشند، خانواده به گرین بی، ویسکانسین رسید و در هتلی اتاق گرفتند. جان اچ. آدامز به طور غیرمترقبه
بر اثر آپاندیسیت حاد در ۱۷ اوت ۱۸۸۱ به عمر ۵۹ سالگی در همان هتل در گرین بی جان باخت. مرگ وی تأثیر تکان دهنده ای بر دخترش جین گذاشت و او مدت هشت سال پس از مرگ پدر را در وضعیت افسردگی گذراند.
جان بری (؛ ۶ سپتامبر ۱۹۱۷ – ) کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس، بازیگر و تهیه کننده فیلم اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "غرامت مضاعف"، "نزدیک نیمه شب"، "تنش"، "آتول کا"، "مایا"، "کلودین"، "دزدها" و "عمو هیاتیانت" اشاره کرد.
نینتندو ئی شاپ (؛ ) یک سرویس توزیع دیجیتال مبتنی بر شبکهٔ نینتندو برای وی یو و نینتندو ۳دی اس، و برای نینتندو سوئیچ به واسطهٔ پشتیبانی توسط یک زیرساخت آنلاین اختصاصی است. این فروشگاه که در ژوئن ۲۰۱۱ بر روی نینتندو ۳دی ای راه اندازی شد، با انتشار یک به روزرسانی سیستم، که قابلیت استفاده از فروشگاه را به منوی خانهٔ نینتندو ۳دی اس اضافه می کرد، فعال شد.
جان جودسون ایمز (John Judson Ames) (زادهٔ ۱۸ مه ۱۸۲۱ – درگذشتهٔ ۲۸ ژوئیه ۱۸۶۱) (تخلص: «بوستون»)، از پیشگامان کالیفرنیا و ویراستار و مالک نخستین روزنامه ای بود که در شهر سن دیگو، کالیفرنیا، ایالات متحده منتشر می شد. اوایل زندگی. ایمز شهروند ایالت مِین بود و خانواده وی در اصل از مارشفیلد، ماساچوست بودند. خانه خانوادگی وی در کلی، مِین موقعیت داشت اما او در ۱۸ مه ۱۸۲۱ در اسلسبورو، مِین به دنیا آمده بود. پدر وی جان جلکی ایمز، کشتی ساز و تاجر ساحلی بود و مادرش آبیگیل دوج نام داشت. به نظر می رسد که جودسون در سن جوانی خانه را ترک کرد تا راه خود را بیابد. خود وی در مورد این رویداد چنین می گوید: «همان روزی که ما شانزده سالگی را تکمیل کردیم، پدر هوشمندم ما را با این کلمات جدایی گونه به جهان معرفی کرد: جود، تو حالا به اندازه کافی بزرگ شده ای تا از خودت مراقبت کنی و من فکر می کنم که روحیه اهل شمال بودن در حد کافی در تو وجود دارد تا موفقیت ات را تضمین کند. اگر تو خوب آغاز کنی، من هر کمکی که لازم داری را برایت فراهم می کنم، اگر خوب آغاز نکنی، باید دوباره تلاش کنی. زرنگ باش – صرفه جویی کن – از شراب و زنان پرهیز کن – و من ده
درصد از هزینه ابتدائی تو را تضمین می کنم». در مورد اوایل زندگی ایمز اطلاعات اندکی در دسترس است، اما ظاهراً او پیش از اینکه ۲۵ ساله شود، در چندین مدرسه آموزش دیده، به چندین سفر دریایی رفته و شرایط سخت زیادی مواجه شده است. او یک برادر کوچکتر نیز به نام هادسون ان. ایمز، نیز داشت. حرفه. وی در حدود سال ۱۸۴۷ میلادی توسط هنری او ریلی، سازنده نخستین خط تلگراف، استخدام شد و در ساخت و ساز نخستین خط مستقیم از جنوب ممفیس تا نیواورلئان کمک کرد. مدت کوتاهی پس از رسیدن به لوئیزیانا، وی توجه خود را به کسب وکار روزنامه معطوف نمود، روزنامهٔ به نام "دایم کچر" در بتن روژ، مرکز جدید ایالت تأسیس نموده و انرژی خود را به پشتیبانی از نامزدی ژنرال زکری تیلور در پیکار انتخاباتی ریاست جمهوری ۱۸۴۸ وقف کرد. هیجان ناشی از کشف طلا در ۱۸۴۸ میلادی در کالیفرنیا در نهایت به لوئیزیانا رسید. بلافاصله تب طلا همچنین شامل حال ایمز شد، او دفتر خود را بسته نموده و از طریق باریکه پاناما به کالیفرنیا رفت. او بدون اینکه هیچ پولی داشته باشد در ۲۸ اکتبر ۱۸۴۹ به سان فرانسیسکو رسید. او یک گاری دستی به عاریت گرفته و شروع به حمل کردن اسباب و چمدان های بزرگ کرد
و نخستین پولی را که از این شغل به دست آورد برای همیشه به عنوان یادگار با خود نگهداشت. او توانست پس از مدت کوتاهی به عنوان نویسنده روزنامه مشغول کار شود و برای مدتی در روزنامه پلیسر تایمز و ترانسکریپت به عنوان سردبیر کار می کرد. وی همچنین تحت نام مستعار مورد علاقه اش «بوستون» برای چندین روزنامه می نوشت. در ۱۸۵۰ میلادی، او به هونولولو سفر کرد و تقریباً بلافاصله پس از بازگشت بود که او نیاز به تأسیس روزنامهٔ در مرکز شهر سن دیگو را احساس کرد. وی از سن دیگو دیدار نموده و یک بروشور در دسامبر ۱۸۵۰ منتشر کرد. علایق مشابهی در لس آنجلس نیز برای تأسیس روزنامه وجود داشت. نخستین نسخه روزنامه لا استرلا دی لس آنجلس (La Estrella de Los Angeles) در ۱۷ مه ۱۸۵۱ ظاهر شده و از اینرو به نخستین روزنامه در جنوب غرب مبدل شد؛ روزنامه سن دیگو هرالد (San Diego Herald) درست دوازده روز بعدتر از آن در ۲۹ مه به نشر رسید. ایمز در اوایل از چندین سیاست مداری حمایت می کرد که در نهایت به فکر جدایی این ایالت و ساخت نخستین راه آهن بین قاره ای، با قرار داشتن سن دیگو در مرز آن، بودند. سناتور ویلیام ام. گوین و فرماندار جان. ولر، دو تن از این سیاستمدا
ران بودند. هیچ شکی وجود ندارد که ایمز برای مدتی به طرفداری از گوین کار می کرد و امید موفقیت وی را داشت، اما در ۱۸۵۴ میلادی، ایمز با وی مخالف شده و اعلام کرد که گوین شخصاً نسبت به وی حسن نیت نداشته است. ایمز که بروشور خود را منتشر کرده و به طور بسیار عالی هم در سان فرانسیسکو و هم در سن دیگو تبلیغات نموده بود، حالا آماده بود تا دفتر خود را تأسیس کند. در اوایل، روزنامه وی دارای چهار صفحه کوچک با چهار ستون در هر صفحه بود. این روزنامه هر پنجشنبه به چاپ می رسید و هزینه آن ۱۰ دلار سالانه «با پنجاه درصد پیش پرداخت» بود. در ژانویه ۱۸۵۲، روز چاپ روزنامه به طور دائمی به شنبه تغییر داده شد. برخی اخبار محلی، توصیه های داخلی و خارجی که توسط کشتی های بخار آورده می شد و یک سرمقاله سریع نوشته شده در این روزنامه به نشر می رسید. او به جدیت مراقبت این تبلیغات بود و به طور مداوم به خاطر منافع خود به شمال سفر می کرد. روزنامه دوبار گسترش یافت، بار اول در بهار ۱۸۵۳ و بار دوم در ۱۳ مه ۱۸۵۴. پس از گسترش اولی، هزینه عضویت به ۵ دلار در سال کاهش یافت، «همیشه به طور پیش پرداخت» یا «۳ دلار در شش ماه». گسترش ۱۸۵۴ صفحات این روزنامه را به هفت
ستون در یک صفحه تغییر داد و ایمز ادعا نمود که هرالد بیشترین جریان را نسبت به هر روزنامه دیگری در کالیفرنیا دارد. سیاست سرمقاله که در اول توسط ایمز اعلام گردید این بود که، این روزنامه «مستقل» خواهد بود «اما نه بی طرف» و این سیاست برای مدتی پیروی می گردید. ایمز در پیکار انتخاباتی ۱۸۵۱ به طور فعالانه شرکت نکرد، اما دو سال بعد او به طور قاطع از دموکرات ها و به خصوص جان بیگلر برای سمت فرمانداری پشتیبانی کرد. وی در ۱۸۵۶ میلادی به حزب امریکن یا «هیچ چیز دان» رفت، اما بعدتر دوباره به حزب دموکرات پیوست. او همیشه تا حدی از سیاست مستقل ماند و بالاخص رئیس جمهور فرانکلین پیرس را نمی پسندید و با وی مخالف بود، احتمالاً به دلیل اینکه وی تملک رود سن دیگو برای بهبود آنرا وتو کرده بود. مشکلات انتشار روزنامه در یک منطقه مرزی بسیار دور همانند سن دیگو به زودی هویدا شد. کمبود اخبار محلی و ناتوانی در دریافت نظرات مخالف دلیل اصلی شکایات مکرر سرمقاله ها بود. در یکی از مقاطع، ایمز برای چندین هفته فهرستی از تمامی پُست خانه ها و مسئولان پُست خانه های کالیفرنیا را منتشر کرد و همچنین بار دیگر بخشنامهٔ از اداره عمومی زمین را منتشر نمود. بی