Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گاهی در سراسر آمریکا راه یافت. وی همچنین با سومین و چهارمین دوره جوایز ورزشی امی در سال های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۴ به عنوان «شخصیت برجسته ورزشی / تحلیلگر استودیو» شناخته شد. در ماه مه ۲۰۰۶، وی برای کار در HBO پنجمین جایزه Emmy را دوباره در گروه «شخصیت برجسته ورزشی / استودیو آنالیز» اضافه کرد. کالینزورث به عنوان خبرنگار پوشش خبری المپیک تابستانی ۲۰۰۸ در NBC Sports خدمت کرده است. زندگی شخصی. کالینزورث در سال ۱۹۹۱ موفق به اخذ مدرک دکترای جوریس از کالج حقوق دانشگاه سینسیناتی شد. او به همراه همسرش، هالی (بانکمپر) کولینزورث، وکیل، و چهار فرزندشان در فورت توماس ، کنتاکی زندگی می کند. پسرش آستین کالینزورث بازیکن سابق فوتبال و کاپیتان تیم در دانشگاه نوتردام است. پسر دیگر، جک، نیز در نوتردام حضور یافت و قبل از پیوستن به پدرش در NBC، گزارشگر ویژگی های ESPN در "یکشنبه NFL شمارش معکوس" بود، جایی که او با مایک تیریکو و لیام مک هوگ به عنوان میزبان "شب فوتبال در آمریکا" جایگزین "شد". در ۱۲ مارس ۲۰۱۱، گزارش شد که کالینزورث در میان ۸۳ نفری است که از رستوران جف روبی در Waterfront در کاوینگتون ، کنتاکی نجات یافت، هنگامی که رستوران شناور از
لبه های خود جدا شد و شروع به رانش کردن در رودخانه اوهایو کرد، اما توسط پل برنت اسپنس که اوهایو را به کنتاکی متصل می کند. کالینزورث یک استیک نیز دارد که توسط همین رستوران به نام وی تهیه شده است.
مهارکننده بازجذب و آنتاگونیست سروتونین (SARI) دسته ای از داروها هستند که عمدتاً به عنوان ضد افسردگی و همچنین به عنوان ضداضطراب و خواب آور استفاده می شوند. این داروها به عنوان آنتاگونیست گیرنده های سروتونین مانند 5-HT2A و مهارکننده بازجذب سروتونین، نوراپی نفرین و/یا دوپامین عمل می کنند. علاوه بر این، بیشتر آنها آنتاگونیست گیرنده های آدرنرژیک α1 نیز هستند. اکثریت SARIهای تجاری کنونی به دسته فنیل پیپرازین ها تعلق دارند.
اثر تالبوت یک اثر پراش است که اولین بار در سال 1836 توسط هنری فاکس تالبوت مشاهده شد. هنگامی که موج صفحه ای با یک توری پراش برخورد می کند ، تصویر توری در فواصل منظم تکرار می شود. در برخورد نور با یک جسم پریودیک (عمدتاً در هندسه ی بلوری) ، هر پریود از جسم به صورت یک چشمه ی نقطه ای عمل کرده و تابش مجدد خواهد داشت. برهم نهی نور های عبوری بر اساس نظریه ی پراش توصیف شده، و در نتیجه ی آن تصاویر تکرار شونده ای در فواصل معین ایجاد می شوند و آن را اثر تالبوت می نامند. این فاصله منظم را طول تالبوت و تصاویر تکراری را تصاویر تالبوت یا خود تصویر (به انگلیسی: Self Image) می نامند. برای ایجاد این اثر از نور تکفام استفاده شده و در غیر اینصورت در اثر برهم نهی، طول موج های مختلف همپوشانی کرده و تشخیص طرح را مشکل می سازند. همچنین در کسرهای منظم کوچکتر از طول تالبوت ، تصاویر فرعی نیز مشاهده می شود. در فواصل میانی هر دو طرح تالبوت پی در پی، که فواصل نیم-تالبوت نامیده میشود مجدداً همان ساختار شدت منتها با یک جابجایی عرضی به اندازه نصف گام طرح تناوبی اولیه نمایان میشوند (بنابراین دو برابر بیشتر تصاویر دیده می شود). بعلاوه، در فواصل
میانی دو فاصله تالبوت و نیم-تالبوت پی در پی، که فاصله ربع-تالبوت نامیده میشود، دوره و اندازه تصاویر دوباره نصف می شود و به همین ترتیب یک الگوی تقسیم شونده از تصاویر فرعی با اندازه رو به کاهش که اغلب فرش تالبوت نامیده می شود ، ایجاد می شود. این پدیده را میتوان تولید هماهنگ دوم فضایی نام نهاد. این اثر می تواند مبنای اندازه گیری برای هرگونه تغییر شکل ایجاد شده در ساختار پریودیک در نظر گرفته شود. محاسبه طول تالبوت. لرد ریلی نشان داد که اثر تالبوت نتیجه طبیعی پراش فرنل است و طول تالبوت را با فرمول زیر می توان یافت: formula_1 که در آن a دوره توری پراش است و λ طول موج نور تابشی روی توری است. اگر طول موج λبا دوره ی توری a قابل مقایسه باشد ، این عبارت ممکن است منجر به خطای 100% در مقدار شود. در این حالت باید از عبارت دقیق محاسبه شده توسط لرد ریلی استفاده شود: formula_2
آرتور ویلیام اسمیت (زاده شده در ۲۷ مه ۱۹۸۲) یک مربی فوتبال آمریکایی است که سرمربی تیم شاهین آتلانتا در لیگ ملی فوتبال (NFL) است. او پیش از این به عنوان دستیار مربی برای تیم تنسی تایتان فعالیت کرده است. اخیراً به عنوان یک سازمان دهتده تهاجمی، قبل از اینکه به عنوان سرمربی شاهین ها در سال ۲۰۲۱ تبدیل شود، خدمت می کرد. اسمیت پسر بنیانگذار شرکت فدکس فردریک دبلیو اسمیت است. سالهای اولیه و حرفه بازیگری. اسمیت در ۲۷ می ۱۹۸۲ در شهر ممفیس تنسی به دنیا آمد. او به دبیرستان جورج تاون در شمال بتسدا مریلند رفت. وی در آنجا کاپیتان بود و در پست تهاجمی بازی می کرد. او مهارتی در تکل زدن و در پست تدافعی نیز داشت. او در دو و میدانی لاکراس و بسکتبال نیز شرکت می کرد. اسمیت در دوران دبیرستان در ایالت توسط واشینگتن پست به عنوان اولین تیم در خط حمله دو بار در همایش و اولین تیم در مدرسه فوتبال All Metro برگزیده شده بود. اسمیت در سال های ۲۰۰۱–۲۰۰۵ یک نگهبان برای کارولینای شمالی بود. وی در سال ۲۰۰۱ یک دانشجوی تازه وارد سال اولی لباس قرمز بود. اسمیت در ماه ژانویه ۲۰۰۳ عمل جراحی پا انجام داد و تمام مابقی فصل ۲۰۰۳ را از دست داد. اسمیت اقداما
ت کمی را در سال ۲۰۰۴–۲۰۰۵ انجام داد. پس از فارغ التحصیلی در سال ۲۰۰۶ اسمیت یک دستیار فارغ التحصیل در کارولینای شمالی شد. شغل مربیگری. واشینگتن رد اسکینز. اسمیت در سال۲۰۰۷ مربی کنترل کیفیت دفاعی واشینگتن رد اسکینز شد. وی تا سال ۲۰۰۸ در این سمت باقی ماند. اوله میس. اسمیت در سال ۲۰۱۰ به عنوان کارآموز دفاعی و دستیار اداری اول میس استخدام شد. اسمیت در سال ۲۰۱۱ زیر نظر سرمربی جدید مونچاک به عنوان مربی کنترل کیفیت دفاعی تایتان منصوب شد. بعدها در فصل ۲۰۱۲ اسمیت به عنوان مربی کیفیت تهاجمی برگزیده شد. او در فصل۲۰۱۳ به دستیار مربی تاکتیک تهاجمی tight ends ارتقا رتبه گرفت. مونچاک بعد از فصل۲۰۱۳ اخراج شد و سرمربی جدید کن ویسن هانت اسمیت را در سمت قبلی خود او را نگه داشت. اواسط فصل۲۰۱۵ ویسن هانت اخراج شد و مربی تاکتیکtight ends مایک مولارکی جایگزین او شد. مولارکی تا فصل۲۰۱۶ در سمت خود حفظ شد و اسمیت به عنوان مربی جدید تاکتیک tight ends منصوب شد. وقتی که مولارکی بعد از فصل ۲۰۱۷ استخراج شد سرمربی جدید مایک ورابل تا سال ۲۰۱۸ اسمیت را در سمت خود نگه داشت. در ۲۱ ژانویه ۲۰۱۹ اسمیت به عنوان سازمان دهنده تهاجمی ترفیع گرفت و جایگری
ن مت لافلور شد که دو هفته قبل به عنوان سرمربی گرین بی پکرز راهی آن تیم شده بود. اسمیت در اولین سال خود به عنوان سازمان دهنده تهاجمی و تیم تیتان تحت نظارت او با کمک افراد سابقه داری همچون دریک هنری رایان تانهیل و جونو اسمیت به بالاترین امتیاز تیم تایتان در ۱۶سال گذشته رسید. آرتور اسمیت به دلیل بازی در تایتان در پیروزی ۲۸بر۱۲ تایتان در مقابل بالتیمور ریونز در رده بندی AFC بالا جدول قرار گرفت و مورد ستایش قرار گرفت. شاهین های آتلانتا. در تاریخ ۱۵ ژانویه ۲۰۲۱ اسمیت به سمت سرمربی تیم شاهین های آتلانتا منصوب گشت. زندگی شخصی. اسمیت و همسرش آلیسون با ۳ فرزندشان تانر سوفی و ویلیام در نشویل تنسی اقامت دارند. پدر اسمیت فردریک ویلیام اسمیت بنیانگذار و مدیر عامل FedEx است. او ۹ خواهر و برادر دارد از جمله خواهران وی وینلند اسمیت رایس و مولی اسمیت هستند.
اپروبماید (INN) دارویی است که به عنوان ضد افسردگی در روسیه (با نام تجاری Бефол/Befol) استفاده می شد. این ماده یک بازدارنده غیر رقابتی برگشت پذیر مونوآمین اکسیداز A است که در مورد آمین زدایی سروتونین عملکرد انتخابی از خود نشان می دهد. تفاوت اپروبماید و مکلوبماید فقط در اتصال دهنده ای است که قطعه مورفولین را به کلروبنزامید متصل می کند. موکلوبماید دارای دو اتم کربن است در حالی که اپروبماید سه اتم کربن دارد. ثبت تجاری ای ن دار در ۳۰ دسامبر ۲۰۰۳ لغو شد.
ستاره بازی فیلمی به کارگردانی هاتف علیمردانی و تهیه کنندگی علی سرتیپی محصول سال ۱۳۹۸ است. این فیلم در کشور کانادا فیلمبرداری شده است، همچنین در سی و نهمین دوره جشنواره فیلم فجر حضور داشت.
سه روز و سه قتل فیلمی تجربی به کارگردانی مسعود امینی تیرانی و تهیه کنندگی جعفر صانعی مقدم محصول سال ۱۳۹۹ است. این فیلم در سی و نهمین دوره جشنواره فیلم فجر حضور داشته است.
شاهزاده سوفی سوئدی (نام کامل:Sofia Vilhelmina Katarina Maria Lovisa Charlotta Anna، متولد ۲۱ مه سال ۱۸۰۱ - در گذشت در ۶ ژوئیه ۱۸۶۵) ،وی هنگامی که بالئوپولد ازدواج کرد به عنوان همسر دوک بزرگ که حاکم بادم بود معروفیت یافت. زندگی نامه. سوفی در استکهلم شهری واقع در سوئد در ۲۱ مه سال ۱۸۰۱ متولد شد. او دختر پادشاه گوستاو چهارم آدولف سوئد و همسر وی فردریکا از بادن بود. پس از به دنیا آمدن او، سوفی تحت نظارت فرمانروایان سلطنتی هدویگ اولریکا د لا گاردی و شارلوت استایرنلد تربیت شد. سوفی هشت ساله بود که پدرش با کودتای ۱۸۰۹ از قدرت برکنار شد و به همراه خانواده اش سوئد را ترک کرد. در آن هنگام که پدرش عزل شد و سوئد را ترک کرد، سوفی با مادرش در حصر خانگی به سر می بردند. در این میان او در خاطرات معروف هدویگ الیزابت شارلوت از هولشتاین-گوتورپ به عنوان یک دختر لجباز که نسبت به برادرش گوستاو خویشتن داری کمتری داشت و بسیار مغرور بود، توصیف شده بود. حکایت رقابت بین خواهر و برادر هاست. هنگامی که به فردریکا و فرزندانش اجازهٔ پیوستن به پادشاه خلع شده داده شد، یک نجیب زادهٔ سویدی به نام آکسل فون فرسن برای نظم دادن به این موضوع به میان
آمد. برادر بزرگتر سوفی هنگامی که او قصد رفتن کرده بود، به سمت در دوید تا در را برای فرسن باز کند. ملکه سابق فردریکا نقل کرده بود: " سوفی هرگز همچین کاری را انجام نمی داد زیرا او بیش از حد به خود فکر می کرد. "سوفی در سال ۱۸۱۵ نامزد کرد و در ۲۵ ژوئیه در سال ۱۸۱۹ در کارلسروهه به عقد عموی ناتنی خود، شاهزاده لئوپولد از بادن، پسر مورگن درآمد. ازدواج با لئوپولد توسط عموی وی دوک بزرگ کارل اول بادن ترتیب داده شده بود تا بلکه با این ازدواج روزی بتواند احتمال سلطنت و جانشینی لئوپولد به جای سوفی را افزایش دهد. لئوپولد، اگرچه حق وی برای سلطنت به رسمیت شناخته شد، اما در اصل مسئله ازدواج مورگاناتیک بود. در زمان لوئی اول، دوک بزرگ بادن، به دلیل اینکه لویی تمایلی به سلطنت و جانشینی نداشت و نمی خواست وارث تاج و تخت در دربار باشد، آنها زندگی متوسطی به دور از دربار داشتند. همسرش در سال ۱۸۳۰ بر تخت پادشاهی نشست و سوفی بانوی دوک بزرگ بادن محسوب شد. سوفی را خردمند و وظیفه شناس اما سختگیر توصیف می کنند. او تا دیروقت بیدار می ماند و صبح ها از خواب دیر برمی خاست، و پس از آن او ساعت ها وقت خود را به نوشتن نامه به خویشاوندان و اقوام خود
در سرتاسر اروپا مشغول می کرد. او به سیاست، هنر و علم علاقه مند بود و از طریق مکاتبات و نامه نگاری خود را از مسایل سیاسی روز مطلع می کرد. او با دادگاه وین روابط محکمی داشت و پسرانش نیز برای تکمیل تحصیلاتشان فرستاده شدند. سوفی به دلیل برکناری پدرش، احساس تلخ کامی می کرد و این احساس زمانی بدتر شد که برادرش به عنوان شاهزاده سوئدی از مقام خود محروم شد؛ و شایعه شده بود که در طی آشوب ناشی از ظهور کاسپار هاوزر در سال ۱۸۳۳، سوفی دستور ترور هووزر راصادر کرده است؛ و این اخبار سبب خراب شدن رابطهٔ سوفی با همسرش شد و گفته شده که سوفی رابطهٔ دیگری نیز داشته بود. در طول انقلاب سال ۱۸۴۸، او به اجبار به همراه خانواده اش از کارلسروهه به ستراسبورگ فرار کند. پس از اینکه شورش توسط نیروهای پروس مقهور شد، در سال ۱۸۴۹ بازگشتند. او در سال ۱۸۵۲ بیوه شد. سوفی، پسرش فردریک را به یک ازدواج سلطنتی به جای ازدواج با معشوقه اش بارونس استفانی فون جنسائو ترغیب کرد. خاندان سلطنتی سوئد بر این امید بودند که با خاندان سلطنتی برکنار شده صلح کنند و اسکار اول سوئدی و ژوزفین لوچتنبرگ تلاش کردند تا یک ملاقات ترتیب دهند اما موفقیتی در آن حاصل نشد. در سا
ل ۱۸۶۳، سوفی با شاهزاده اسکار دوم سوئد و همسر همسرش سوفی از ناسائو ملاقات کرد. این جلسه موفقیت آمیز بود: سوفی از او در مورد اینگه چطور استکهلم از زمان کودکی اش تا کنون آنقدر دچار تغییر و تحول شده است، سؤال پرسید. هنگامی که آن زوج آنجا را ترک کردند، سوفی به دلیل اینکه پسر آن زوج همنام با پسر خود گوستاف بود، یک مدال با نوشته حرف "G" هدیه داد و تاج ولیعهدسوئد را نیز به دلیل اینگه همنام برادرش بود اهدا کرد. سوفی در سال ۱۸۶۴ , با یک نویسندهٔ سوئدی بی نام مصاحبه کرد، و آن مصاحبه در زندگی نامهٔ وی به عنوان زنان مشهور سوئدی توسط ویلهلمینا استولبرگ (که احتمالاً نویسنده نامبرده بسیار بحث برانگیز بوده است)انتشار یافت.کاخ او در یک پارک کوچک قرار گرقته بود و ظاهر آن به یک اقامتگاه خصوصی زیبا شباهت داشت تا یک کاخ سلطنتی. اطراف ساختمان با درختان زیبا، چمنزارها و کوچه ها احاطه شده است. هیچ چیزی مشخص نبود و هیچ عظمتی به چشم نمی خورد. زمانی که برای اولین بار در اتاقی وارد شدم، در آن اتاق تعداد زیادی گل و نقاشی وجود داشت. به نظر می رسید که همه چیز آنجا نمایانگر خانه ایست که یک روح در آن جای دارد و در خلوت خاطراتش زندگی می کند.
علاوه بر این آنها به من گفتند که بانوی بزرگ دوک به ندرت حضور می یابد. او با قدم های سبک و با چهره ای بخشنده و مهربان وارد اتاق شد و مرا در آغوش گرفت.[. . .]او سریعاً بحث را به سوئد و خاطراتش از آن سوق داد. او به ویژه کاخ هاگا و کاخ سلطنتی استکهلم را بخاطر می آورد، اگر دوباره آن را ببیند، توانایی پیدا کردن مسیر خود به هر قسمتی از کاخ را خواهد داشت. من پرسیدم، آیا او نباید به خانه کودکی خود سر بزند؟ در سوئد شایعاتی مبنی بر غلاقهٔ او به این کار پخش شده بود و او در این باره به پادشاه اسکار که او را به استقبال مهربانانه اطمینان داده بود، نامه نوشته بود. دوک بزرگ این شاعات بی سر و ته و "کاملاً بی اساس"را نادیده گرفت. علی رغم اینکه او بیشتر اوقات آرزوی دیدن سوئد را داشت ولی قصد و هدف جدی برای ملاقات آن نداشت. به خصوص در بهار او نسبت به خانه کودکی خودهمیشه اشتیاق مالیخولیایی عجیبی احساس می کرد. اما برای سفر کردن به آنجا دیگر برای او خیلی دیر است. این را زمانی گفت که چشمان بزرگ و آبی اش پر از اشک شده بودند. در هر صورت، یک لبخند واقعی برای این چهره نه چندان زیبا ولی بسیار جالب مشخص نبود. به عنوان آخرین ادبیات آخرین ادب
یات سوئدی که او خواند اما همه ترجمع شده بودند زیرا او گفت، "من دیگر نمی توانم زبان سوئدی را به خوبی بخاطر بیاورم تا شخصاً صحبت کنم یا بخوانم. با این حال می توانم درک کنم که صحبت شده است و دعاهای من به زبان سوئدی است! " خانواده. در ۲۵ ژوئیه ۱۸۱۹ در کارلسروهه، سوفی با عموی ناتنی خود لئوپولد اول بادن در ۲۵ ژوئیه ۱۸۱۹ در کارلسروهه، ازدواج کرد. آنها پدربزرگ و مادربزرگ پدری همسر ملکه سوئد، ویکتوریا از بادن شدند. این اسامی، نام های فرزندان سوفیا و لئوپولد اول هستند:
تاریخچه شهر برنساید، منطقه ای از دولت محلی در ناحیه شهر آدلاید، سه قرن عمر دارد. قبل از استقرار اروپایی ها، ساکنان برنساید در کاورنا که در طول زمستان در اطراف نهرهای رود تورنس و در تابستان در تپه های آدلاید ساکن بودند. زود پس از استعمار انگلیس در استرالیای جنوبی در سال ۱۸۳۶، شهرک نشینان شروع به دست آوردن املاک در کوهپایه های واقع در شرق شهر آدلاید کردند. روستای مگیل در سال ۱۸۳۸ تقسیم شد. مرد اسکاتلندی به نام پیتر اندرسون، که به همراه خانواده اش اولین مهاجران رسمی در منطقه ای بودند که اکنون به نام حومه برنساید شناخته می شود در سال ۱۸۳۹، منطقه را به دلیل موقعیت ملک خود در نزدیکی دومین نهر نامگذاری شده (در اسکاتلندی، «سوختگی» به معنای نهر یا رودخانه است) روستای برنساید اندکی بعد تأسیس شد و شورای منطقه برنساید در سال ۱۸۵۶ تحت فشار روزنامه قرار گرفت و خود را از شورای بزرگتر منطقه تورنس شرقی جدا کرد. ستون اصلی اقتصاد اولیه برنساید باغداری، استخراج معادن و باغات زیتون بود. گلن اسموند از ذخایر معدنی قابل توجهی افتخار می کرد و باغ های انگور در مگیل و استونیفل تأسیس شده بوند. اتاق های شورای فعلی در سال ۱۹۲۶ در توسور سا
خته شد. شورا در سال ۱۹۳۵ به شهرداری تبدیل شد. با رشد و توسعه قوی در سراسر منطقه، برنساید به عنوان یک شهر در سال ۱۹۳۵ اعلام شد. دهه ۱۹۶۰ یک کتابخانه عمومی و یک مرکز شنا به برن ساید آورد. هر دو بین سال های ۱۹۹۷ و ۲۰۰۱ بیشتر توسعه و ارتقا یافتند. روستاهای اولیه. دهکده کنزینگتون تنها ۲۹ ماه پس از تأسیس استرالیای جنوبی در ماه می ۱۸۳۹ تأسیس شد. این روستا در درجه اول کشاورزی بود و با روستای نزدیک نوروود ارتباط نزدیکی داشت. این دو روستا در سال ۱۸۵۳ یکی از اولین شهرداری های آدلاید را با عنوان شهر نوروود و کنزینگتون تشکیل دادند و به شهر نوروود پینهام سنت پترز امروزی تبدیل شدند. بخشهایی از کنزینگتون که اکنون عضوی از برنساید هستند، در حومه باغهای کنزینگتون و پارک کنزینگتون هستند. دهکده مکگیل (بعداً مگیل) برای اولین بار به عنوان املاک ماگگیل، متعلق به دو مرد اسکاتلندی - رابرت کوک و ویلیام فرگوسن - که در مسیر اچ ام اس بوفالو در مسیر مستعمره جدید تأسیس ملاقات کردند. این نام به نام متولی خانم کوک، دیوید ام مک گیل نامگذاری شد. فرگوسن، متهم به کشاورزی در املاک و مستغلات، خانه ملک را در سال ۱۸۳۸ ساخت. به زودی پس از شروع کشاورزی
، این دو روستا کمبود بودجه داشتند و بنابراین مگیل اولین دهکده کوهپایه ای بود که تقسیم شد. دهکده گلن اسموند توسط دو مهاجر کورنیشی با کشف نقره و سرب در دامنه های کوه اوسموند ارتباط داشت. با کشف آنها از مواد معدنی، این مستعمره درآمد ارزشمندی از صادرات فراهم کرد، در زمانی که اقتصاد اولیه استرالیای جنوبی هنوز ایجاد نشده بود و با ورشکستگی روبرو نبود. جورج گاولر، فرماندار استرالیای جنوبی، از کشف اولیه بازدید کرد و اولین معدن، معدن گاولر، به افتخار وی نامگذاری شد. ویل گاولر در دهه ۱۸۴۰ به خارج از کشور صادر می کرد و پس از خرید چندین معدن توسط یک تاجر آلمانی، مهاجران اولیه کورنیش و سپس مهاجران آلمان را استخدام می کرد. دهکده اولیه یک شخصیت کورنیشی قوی و بعداً یک شخصیت آلمانی به خود گرفت. با شروع هجوم طلا در سال ۱۸۵۱ در مستعمره همسایه ویکتوریا ، استخراج معدن کاهش یافت. خانواده اندرسون اولین کسانی بود که با ورود به سال ۱۸۳۹ زمینی را که قرار بود به روستای برنساید تبدیل شود، مستقر شدند. پیتر اندرسون نام این ملک را به دلیل موقعیت مکانی آن در کنار دومین نهر ("سوختگی" به معنای نهر در اسکاتلندی است) نامگذاری کرد. آنها گواهی نام
ه های شخصیت خوب از اسکاتلند، تجربه کشاورزی ارزشمند و ۳۰۰۰ پوند ( پوند در سال ۲۰۱۸) را با خود آورده اند. با این وجود، الگوهای کشاورزی در اسکاتلند با آنتی پادها بسیار متفاوت بود و خانواده موفق به سازگاری نشد. اندرسون ها در سال ۱۸۴۷ به دره مورفیت رفتند و زمین های خود را فروختند و خانه خود را رها کردند. ویلیام رندل، خریدار زمین اندرسون، به زودی در سال ۱۸۴۹ تصمیم به ساخت روستایی در ملک جدید خود گرفت. او نقشه بردار و ناتان هایلز را برای ساختن دهکده جدید استخدام کرد. هایلز هم متعجب شد و هم ناامید وقتی متوجه شد که قبلاً آنجا محل سکونت بوده و الان ترک شده - مخصوصاً از زمان رشد و انطباق شاخ و برگ های اروپایی با منطقه -. اولین دهکده هایی که در منطقه تأسیس شدند، دهکده های گلن اوسموند، مگیل و کنزینگتون برای مدتی هنگام اعلام دهکده جدید برنساید وجود داشته اند. دهکده جدید از موقعیت خوبی برای رشد برخوردار بود. به دو معبر اصلی برنساید (گلینبرن فعلی) و جاده گرین هیل محدود شده بود و از مزیت نزدیکی از دومین نهر برخوردار بود. این روستا به زودی ساکنان را به خود جلب کرد. برخی از آنها مردمان ثروتمند آدلاید بودند و در دامنه کوه املاک
می ساختند و برخی دیگر بیشتر به کار زمین مشغول بودند. این روستا در تبلیغات توسط هایلز در سال ۱۸۵۰ با عنوان "برنساید زیباً همراه با مزایای "آب روان دائمی، منظره گسترده و متنوع، خاک غنی باغبانی و سنگ ساختمانی خوب" توصیف شد که یک مسیر مستقیم، تازهٔ باز و بدون نقص به آدلاید ارائه می دهد " تأسیس شوراهای منطقه. روستاهایی که قرار بود به شورای منطقه برنساید تبدیل شوند، در اصل در شورای منطقه تورنس شرقی بودند که تحت پوشش خود داشت. تورنس شرقی از شمال با رودخانه تورنس، از شرق با تپه های آدلاید، از جنوب با جاده کوه بارکر و از غرب با پارکلندهای آدلاید همسایه بود. شورای منطقه ای تورنس شرقی در تاریخ ۲۶ می ۱۸۵۳ توسط فرماندار هنری یانگ طبق مقررات "قانون شوراهای منطقه ۱۸۵۲ اعلام شد". فرماندار پنج مشاور ابتدایی را طبق قانون تعیین کرد: دکتر دیوید وارک، جیمز کابلدلیک، چارلز بونی، دانیل فرگوسن و جورج مولر. بونی علاوه بر مشاور بودن، مستعمره مستعمرات سرزمین های تاج هم بود. مشاوران برای اولین بار در هتل جهانی وان در مگیل در ۱۲ ژوئن ۱۸۵۳ ملاقات کردند. برنامه های اولیه برای بررسی و ارزیابی منطقه شورا و جمع آوری هزینه های مجوز و مالیات طب
ق قانون شوراها در نظر گرفته شد. تی بی پنفولد از مگیل، یک کاپیتان سابق، قرار بود به عنوان اولین بخشدار و جمع کننده در ۱ژانویه ۱۸۵۴. در ۴ژانویه ۱۸۵۴ رأی گیری بود که در آن نرخ دهندگان تصمیم می گیرند که چه مبلغی را به شورا بپردازند (یک شیلینگ تا یک پوند). تصمیم گرفته شده بود که موسسات خیریه، مدارس و کلیساها از نرخ بهره معاف شوند. در سال ۱۸۵۵ جمعیت منطقه ۳۷۰۵ نفر بود که هزار نفر بیشتر از شهر مجاور کنزینگتون و نوروود بود. تورنس بزرگ شرقی استوار مانند کنزینگتون و نوروود ثابت نشد. پرداخت کنندگان از اینکه پولشان کجا می رفت ناامید شده بودند. مشاوران دولت بودجه ای برای فعالیت مؤثر نداشتند و منافع منطقه به طور گسترده ای تغییر کرد. این منطقه در ۱۴ اوت ۱۸۵۶ به سه قسمت تقسیم شد. شورای منطقه پینهام از شمال غربی تورنس شرقی جدا شد و شورای ناحیه برنساید با جدایی در قسمت جنوب غربی تورنس شرقی ساخته شد. شورای شرقی تورنس در سال ۱۸۵۸ با جدایی شورای منطقه کارگران تقسیم شد. دهه ۱۸۶۰ تا ۱۹۰۰. شورای جدید منطقه برنساید اولین جلسه خود را در مسافرخانه گرینگیت، توسمور در ۱۹ اوت ۱۸۵۶ برگزار کرد. با توجه به زمانی که برای انتخاب مشاوران جدید ا
نتخاب شد، این شورا دوباره در تاریخ ۲۹ دسامبر برگزار شد. دکتر کریستوفر پنفولد، رئیس، با بقیه نمایندگان در آنجا ملاقات کرد: دانیل فرگوسن از گلنونگا، الکساندر فرگوسن از مونریت، جان تاونسند از مگیل و جیمز گریل از بل وو. در این زمان بود که کنت تاون تصمیم گرفت که به بخشی از برنساید تبدیل نشود و در عوض درخواست ورود به شرکت های بزرگ کنزینگتون و نوروود را داد. قرار بود این شورا تا دسامبر ۱۸۶۹، زمانی که اولین اتاق های شورا ساخته شود، در مسافرخانه یا خانه فرگوسن تشکیل جلسه دهند. با این حال، این کشور همچنان قادر به فعالیت و انجام تعهدات خود طبق "قانون دولت محلی ۱۸۵۲ بود". این موارد شامل مدیریت جاده های جزئی، مدیریت مجوزهای کشتارگاه و خانه های عمومی و جلوگیری از گسترش خار مضر اسکاچ بود. شورا همچنین موظف شد، با اقدامی متفاوت در سال ۱۸۵۱، آموزش را تشویق کند. بعد از تشکیل شورا فعالیت های زیادی در جاده ها و پل ها اتفاق افتاد - ساکنان اولیه از هجوم توسعه و ساخت و سازهایی که اتفاق افتاده بود متعجب بودند. در همان زمان، شورا تقریباً تحت تأثیر میزان کار درخواستی قرار داشت و مجبور شد هنگام ساختن پل در منطقه خود، از مأموران پرداخت ن
رخ کمک مالی بخواهد. بیشتر تاریخ برنساید توسط موسساتی مشاهده و ثبت شده است که بخشی مهم از زندگی ساکنان آن باقی مانده است: مدرسه و کلیسا. اولین مدرسه ای که در این منطقه افتتاح شد در سال ۱۸۴۶ در مگیل بود، قبل از یک سیستم آموزشی مناسب در سراسر کشور. مدرسه ابتدایی مگیل در نوامبر ۱۸۵۵ بزرگ شد، زمانی که ۳۸ پسر و ۲۹ دختر ثبت نام کردند. آنها فقط توسط یک استاد به خواندن، نوشتن، حساب، دستور زبان، جغرافیا، تاریخ، طراحی و آواز آموزش داده شدند. تا سال ۱۸۶۵ دو معلم وجود داشت. مدرسه ابتدایی گلن آسموند در اکتبر ۱۸۵۸ تأسیس شد، پیش از مؤسسه گلن اسموند، مرکزی برای بحث و یادگیری جامعه. دبستان برنساید در سال ۱۸۷۲ ساخته شد و کار خود را از یک مؤسسه خصوصی اختصاص داد. این مدارس ابتدایی، در غیاب کتابخانه های مناسب و موسسات مشابه مجموعه بزرگی از کتاب ها و نوشته ها را از اهالی شهر دریافت کردند. ساکنان همچنین از مدارس برای بحث های مکرر و داغ دربارهٔ آینده ایالت و منطقه استفاده می کردند و این بحث ها اغلب افراد زیادی را به خود جلب می کرد. با این حال، حتی با این روحیه فکری، جمعیت بزرگسال هنوز در زمینه آموزش نسبتاً محروم بودند. انگیزه برای یا
دگیری ادامه داشت تا زمانی که جنگ بوئر بیشتر بر فعالیت بدنی و شایستگی در جامعه تأکید کرد. تا حدودی عجیب، این پیشرفت فعالیت آموخته شده در مرکز سنتی برنساید در نزدیکی توسور، جایی که اتاق های کنونی شورای، مرکز جامعه و کتابخانه در آن واقع شده است، تکرار نشد. در سال ۱۸۷۱، برنساید رشد چشمگیری داشت. حالا ترکیبی از روستاها بود که از جمعیت متوسط به میزان ۱۵۵۷ نفر پشتیبانی می کرد. برای مقایسه، کنزینگتون-نوروود، اگرچه مساحت کوچکتری داشت، اما به ۵۱۳۲ نفر رسیده بود. گلن آسموند، که پس از گسترش استخراج معادن تحت تأثیر رشد چشمگیر خود قرار داشت، بزرگترین مرکز تک جمعیت با ۳۴۳ نفر ساکن بود. شورای ناحیه همچنین در دسامبر ۱۸۶۹ اولین اتاقهای شورایی خود را ساخت و سرانجام توافق جلسه غیرمترقبه را منعقد کرد. دو روستا، پارک بئولا (شمال کنزینگتون) و ایستوود بین سالهای ۱۸۷۰ و ۱۸۸۰ رونق رشد و توسعه جمعیت را تجربه کردند، هم مسکن مهاجران جدید را فراهم کردند و هم سرمایه گذاری برای مؤسسه ثروتمند آدلاید. بیمارستان پارکساید (اکنون گلن ساید)، یک پناهگاه بهداشت روان در سال ۱۸۶۶ برای جایگزینی یک ساختمان شلوغ در پارکلندز ساخته شد. این بنا در محوطه ای
با نمای زیبا ساخته شد و یک بنای معماری اولیه برنساید است. در سال ۱۸۸۱ توماس کوپر شروع به تهیه اولین آبجو با نام تجاری استرالیای جنوبی، «کوپرس»، در لیبروک کرد. در طی این دوران، استونیفل نیز شاهد توسعه اقتصادی بود. معدن بزرگ آن در سال ۱۸۶۷ دست به دست شد و شرکت زیتون استونیفل در سال ۱۸۷۳ تأسیس شد. اواخر قرن نوزدهم زمان قابل توجهی از پیشرفت در برنساید بود. این تحول، در دهه گذشته، دهه ۱۸۹۰، ناگهان پایان یافت، زمانی که رکود اقتصاد استرالیا را پس از دهه ها گسترش بی پروا، متضرر کرد و به شدت به برنساید ضربه زد. اوایل قرن بیستم. با شروع قرن بیستم، برنساید شهرنشین می شد. جادوها هنوز در سراسر منطقه پراکنده بودند اما روستاها به طور مداوم در حال رشد بودند. باغ توراک، دالویچ و سایر روستاهای نزدیک شهر مورد حمله روزنامه ها قرار گرفتند و به شهرک ها باز شدند و اکنون به عنوان حومه شهر تبلیغ می شوند، و از زمان های قبلی حرکت می کنند. تا سال ۱۹۲۰، شورای منطقه ۱۷۰۰۰ نفر جمعیت داشت و در ۴۰۰۰ خانه زندگی می کردند. ده درصد بودجه ۶۰٬۰۰۰ پوندی مربوط به پرداخت های شرکت های تجاری بود، در حالی که مابقی هزینه های پرداخت کنندگان نرخ بودجه بود
. دولت استرالیای جنوبی قوانین بیشتری را در رابطه با دولت محلی، به ویژه "قانون برنامه ریزی شهری ۱۹۲۰" و "قانون ساختمان ۱۹۲۳ وضع کرده است". اینها مسئولیت بیشتری را به شوراها اختصاص می دادند، اما در زمانی که به ان نیاز داشته باشند. آدلاید به تدریج در حال گسترش بود. مشاوران برنساید به دولت ایالتی توصیه کردند که استراحتگاه های تفریحی را به دست آورد و آنها را مدیریت کند. یک کیوسک در آبشار گولی و پارک حفاظت موریالتا با این توصیه ایجاد شد. روزنامه های آدلاید در پاسخ به طرح های پیچیده سبز و کاشت درخت برنساید مورد توجه قرار گرفتند. این شورا درختان کهنسال را حفظ و تقریباً سالانه ۵۰۰ درخت کاشت. یک مشاور برنساید، هس ملبورن، در این دوره مورد ستایش قرار گرفت. او به دلیل کمبود بودجه در دوران رکود بزرگ ، پول خود را صرف خرید ذخایر و زمین برای ساکنان کرد. وی ریاست بودجه های کم اما معقول و نظارت بر کاشت درختان و شاخ و برگ ها را برای زیباسازی شهر را بر عهده داشت. گوردون آلن، یکی از ساکنان محلی، که جانشین ملبورن به عنوان مشاور شد، ملبورن را اینگونه توصیف کرد: «هیچ شورایی هرگز مرد بهتری نداشته است.» ملبورن همچنین بر ساخت زمین گلف م