Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و در سال ۲۰۱۴ نیز به تالار مشاهیر بین المللی کشتی راه یافت. فعالیت حرفه ای. دیتریخ در مسابقه جهانی ۱۹۵۷ با غلامرضا تختی در وزن فوق سنگین (۸۷+ کیلو) مبارزه کرد و ۱-صفر به پیروزی رسید در حالیکه وزن تختی ۹۲ کیلو بود و دیتریش ۱۱۵ کیلو. در رقابت های جهانی ۱۹۶۱ یوکوهاما با پیروزی بر الکساندر مدوید، مدال طلای فوق سنگین را به دست آورد. دیتریخ نخستین بار در سال ۱۹۵۵ قهرمان آلمان شد و در همان سال به مقام ششم کشتی فرنگی جهان رسید و آخرین بار هم در سن ۴۱ سالگی (۱۹۷۴) به مقام قهرمانی کشتی فرنگی کشورش دست یافت. او ۱۶ بار قهرمان کشتی آزاد آلمان شد و رکوردی بی نظیر از خود برجای نهاد. اکثر حریفان دیتریخ نسبت به او خیلی سنگین تر بودند، دیتریخ سابقه اجرای فنون پرتابی نظیر سوبلس را روی آنها داشت که یکی از معروفترین آنها اجرای سوبلس (سالتو) روی کریس تیلور آمریکایی در بازی های المپیک ۱۹۷۲ مونیخ است. سرانجام در سال ۱۹۹۲ در سن ۵۹ سالگی بر اثر عارضه قلبی درگذشت.
هورت افرتز (؛ زادهٔ ۴ اوت ۱۹۳۸) قایقران روئینگ اهل آلمان است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
یورگن اشرت (؛ زادهٔ ۲۴ اوت ۱۹۴۱) قایقران کانو اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده است.
کارل-هاینریش فون گرودک (؛ ۱۹ ژوئیه ۱۹۳۶ – ۱۳ دسامبر ۲۰۱۱) قایقران روئینگ اهل آلمان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون برگ بوی نقره ای شده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۷ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده است.
کارل-هاینتس هوپ (; – ) قایقران روئینگ اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا شده است.
برنهارد کنوبه (؛ ۲ مارس ۱۹۳۸ – ) قایقران روئینگ اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
توماس کولر (؛ زادهٔ ) لژسوار اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۵ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده است.
پیتر کونکه (; – ) تیرانداز اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
دیتر کراوزه (؛ زادهٔ ۱۸ ژانویه ۱۹۳۶) قایقران کانو اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
هانس لنک (؛ زادهٔ ) قایقران روئینگ اهل آلمان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون برگ بوی نقره ای شده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا شده است.
پیتر نویزه (؛ زادهٔ ۱۹ نوامبر ۱۹۴۱) قایقران روئینگ اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده است.
میشائیل اوبست (؛ زادهٔ ) قایقران روئینگ اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا شده است.
یورگن اولکه (؛ زادهٔ ۲۵ نوامبر ۱۹۴۰) قایقران روئینگ اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده است.
ویلی پدج (؛ زادهٔ ) قایقران روئینگ اهل آلمان است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا شده است.
گونتار پرلبرگ (؛ ۱۷ مارس ۱۹۳۵ – ۱ اوت ۲۰۱۹) قایقران کانو اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است. گونتر پرلبرگ در ۱۷ مارس ۱۹۳۵ در براندنبورگ آلمان به دنیا آمد. او با رزماری اشتاینبرچر ازدواج کرد و در نهایت در سال ۲۰۱۹ در گاربسن، نیدرزاکسن، آلمان درگذشت. منابع. گونتار پرلبرگزندگی نامه
بدنام یک فیلم جنایی آمریکایی به نویسندگی و کارگردانی جوشوا کالدول است. این فیلم محصول سال ۲۰۲۰ می باشد. بلا تورن، جیک مانلی، امبر رایلی و مایکل سیرو از بازیگران این فیلم هستند. این فیلم در ۱۲ ژوئن ۲۰۲۰ توسط ورتیکال انترتینمنت منتشر شد. خلاصه داستان. داستان این فیلم دربارهٔ زن بی پروایی است که با دوست جدید خود در شبکه های اجتماعی دنبال کنندهٔ زیادی جذب می کنند زمانی که دزدی هایشان پست می کنند.
هلموت رکناگل (؛ زادهٔ ) اسکی باز پرش اهل آلمان بود.
اوسی ریخرت (؛ ۲۵ دسامبر ۱۹۲۵ – ۱۶ ژوئیه ۲۰۰۶) اسکی باز آلپاین اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
کلاوس ریکمان (؛ زادهٔ ) قایقران روئینگ اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده است.
مانفرد رولفس (؛ ۶ مارس ۱۹۳۵ – ) قایقران روئینگ اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا شده است.
میشل شویر (; – ) قایقران کایاک اهل آلمان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون برگ بوی نقره ای شده است.
هایدی اشمیت (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۳ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
والتر شرودر (؛ زادهٔ ) قایقران روئینگ اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا شده است.
فتح الله جلالی (۱۲۸۵ تفرش - اردیبهشت ۱۳۶۹) از دولتمردان دوره پهلوی و استاد دانشگاه بود. پدرش میرزا شمس الدین خان فطن الملک دولتمرد دوران قاجار و پهلوی و پدربزرگش میرزا علی خان مستوفی آشتیانی بود. تحصیلات ابتدائی در مدرسه آلمانی و دوره متوسطه را در مدرسه آمریکایی تهران تا کلاس دهم گذراند و در سال ۱۳۰۳ برای ادامه تحصیل به آلمان رفت. پس از اخذ دیپلم متوسطه به مدت هشت سال در دانشگاه های ماربورگ، هامبورگ، مونیخ و برلین در رشته های اقتصاد و حقوق درس خواند. در سال ۱۳۱۳ با پایان نامه ای در زمینه حقوق اساسی، دکترای خود را در رشته حقوق گرفت. سپس مدتی برای ادامه مطالعاتش در دانشگاه برلین ماند و در سال ۱۳۱۵ به ایران بازگشت. جلالی پس از بازگشت به ایران و انجام دادن خدمت وظیفه به استخدام وزارت امور خارجه درآمد و کار خود را در اداره عهود و عقود و جامعه ملل آغاز کرد. سپس به وزارت کشور رفت و رئیس اداره سیاسی و پس از آن، معاون اداره کل امور شهرداری ها شد. فرمانداری خرمشهر و آبادان، مستشاری حقوقی و مدیرکلی در وزارت دارایی، مدیرکلی در وزارت خواربار، خزانه داری کل در وزارت دارایی و مدیرکلی در وزارت کار مشاغل بعدی جلالی بودند تا ا
ینکه با تدوین نخستین برنامه توسعه هفت ساله ایران و تشکیل سازمان برنامه، در هفتم اردیبهشت ۱۳۲۹ به رأی مجلس شورای ملی به عضویت هیئت نظارت بر این سازمان انتخاب شد. این انتخاب در هشتم آذر ۱۳۳۳ تمدید شد. فتح الله جلالی در دولت منوچهر اقبال وزیر کشور شد. پس از آن رئیس هیئت مدیره سازمان اتحادیه شهرداری های ایران شد و در دانشگاه ملی (شهید بهشتی کنونی) و دانشکده بانکداری و علوم مالی و اقتصادی، دروس حکومت و تاریخ عقاید اقتصادی را تدریس می کرد. جلالی دارای نشان صلیب درجه یک از دولت فدرال آلمان غربی، صلیب طلا درجه یک (شوالیه) از رئیس جمهور ایتالیا و نشان علمی از وزارت فرهنگ بود. او مقالاتی در "مجله حقوقی" وزارت دادگستری نوشت و دو کتاب دربارهٔ تاریخ زندگی فردریک کبیر امپراتور آلمان و تاریخ روابط ایران و شوروی ترجمه کرد. یک کتاب هم دربارهٔ عقاید اقتصادی نوشت که به چاپ نرسید.
فریتس تیدمان (؛ ۳ مارس ۱۹۱۸ – ۸ ژانویه ۲۰۰۰) سوارکار پرش اهل آلمان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون برگ بوی نقره ای شده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۴ مدال برنز شده است.
گئورگ توما (؛ زادهٔ ۲۰ اوت ۱۹۳۷) اسکی باز نوردیک ترکیبی اهل آلمان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون شخصیت ورزشی سال آلمان و برگ بوی نقره ای شده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده است.
یواخیم ورنر (; – ) قایقران روئینگ اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
کلاوس زرتا (؛ زادهٔ ۲۵ نوامبر ۱۹۴۶) قایقران روئینگ اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
یوهان یوزف فاکس (؛ ج ۱۶۶۰–۱۳ فوریه ۱۷۴۱) آهنگساز اتریشی، نظریه پرداز موسیقی و آموزگار اواخر دوره باروک بود. او خصوصاً برای نوشتن رساله "گام به گام تا اوج" (Gradus ad Parnassum) که رساله ای بر کنترپوان است شناخته می شود. این کتاب تأثیر زیادی بر پالسترینا و چندصدایی در موسیقی رنسانس گذاشت. تقریباً تمام دوره های آموزشی مدرن در کنترپوان رنسانس که در برنامه های درسی رشته موسیقی است، تا حدی مدیون کار فاکس است. زندگی. فاکس در یک خانواده دهقان در لانگگ بای گراتس اشتایرمارک، اتریش متولد شد. در مورد اوان زندگی او اطلاعات نسبتاً کمی وجود دارد. در سال ۱۶۸۰ او در دانشگاه ژسویت پذیرش به دست آورد و استعداد آهنگ سازی او در آنجا آشکار شد. از سال ۱۶۸۵ تا ۱۶۸۸ او به عنوان ارگ زن در سنت موریتز در اینگولشتات مشغول به نواختن بود. در این دوره او مجبور به انجام سفرهایی به ایتالیا شد که تأثیر بسیار زیادی از آهنگسازانی چون کورلی و بولونزی بر آثار او گذاشت. در دهه ۱۶۹۰ وی در وین ساکن بود و با نوشتن آهنگ هایی مورد توجه امپراتور لئوپولد اول قرار گرفت. این امر باعث کمک امپراتور به او شد. در سال ۱۶۹۸، لئوپولد او را به عنوان آهنگساز دربار ا
ستخدام کرد. فاکس بار دیگر به ایتالیا سفر کرد و در سال ۱۷۰۰ شروع به تحصیل در رم کرد. شاید در این دوره بود که که وی به فکر نوشتن کتابی در مورد پالسترینا و موسیقی برای نوآموزان افتاد. فاکس تا زمان مرگ لئوپولد اول به او خدمت کرد و سپس در خدمت دو امپراتور دیگر هابسبورگ پس از آن یعنی یوزف اول، و کارل ششم درآمد. هر دوی این امپراتورها به استخدام فاکس تداوم بخشیدند. فاکس در طول این دوره به عنوان آهنگساز مشهور بود و شهرت وی تنها در اواخر قرن ۱۸ میلادی و پس از افول سبک باروک، رو به کاهش گذاشت. اگرچه موسیقی وی تا همین اواخر هرگز شنوندگان چندانی را به خود جلب نکرده بود اما تسلط وی بر کنترپوان و نظراتش که در رساله "گام به گام تا اوج (" "Gradus ad Parnassum")(۱۷۲۵) نوشته شده بود بر آهنگسازان بی شماری تأثیر گذاشت. هایدن تا حد زیادی با خواندن همین رساله، کنترپوان را آموخت و آن را به بتهوون جوان نیز توصیه کرد. موتسارت یک نسخه از این رساله داشت که خودش بر آن حاشیه نوشته بود. گام به گام تا اوج. "گام به گام تا اوج" یا "صعود به پارناسوس" (Gradus ad Parnassum) اثری نظری و آموزشی است که توسط فاکس به زبان لاتین در سال ۱۷۲۵ نوشته شده
و توسط لورنز کریستوف میزلر در سال ۱۷۴۲ به آلمانی ترجمه شده است. فاکس آن را تقدیم به امپراتور چارلز ششم کرد. این رساله به دو بخش اصلی تقسیم می شود. در بخش اول، فاکس خلاصه ای نظری را در مورد تحلیل فواصل (Musica Speculativa) به عنوان تناسبی بین اعداد ارائه می دهد. لحن این بخش به شیوه آموزشی ساده است و به موسیقی از زاویه ای صرفاً ریاضی وار نگاه می کند که مانند آثار نظریه پردازان دوره رنسانس و یونانیان باستان است. فاکس توضیح می دهد که فواصل در نسبت های دقیق ریاضی منجر به نیم پردههای بزرگتر و یکم افزوده می شود. آثار مرسن، سیسرون و ارسطو از جمله مراجع بفاکس در این بخش است. بخش دوم، با نام تمرین موسیقی (Musica Pratica) است که در آن فاکس در مورد کنترپوان، فوگ، کنترپوان دوبرابر، یک مقاله مختصر در مورد سلیقه موسیقی و ایده های خود در مورد آهنگسازی موسیقی کلیسایی صحبت می کند. این قسمت به صورت گفتگو، بین یک استاد به نام آلویسیوس و یک دانش آموز به نام جوزف است. در ابتدا، فاکس هدف خود را اینطور بیان می کند: «برای اختراع روشی ساده که یک دانش آموز بتواند قدم به قدم به درجه های تسلط بر آهنگسازی برسد….» او همچنین اظهار می دارد ک
ه نظریه بدون عمل بی فایده است؛ بنابراین، کتاب او تمرین را بر تئوری ارجح می داند. چاپ لاتین "گام به گام تا اوج" در سال ۱۷۲۵ تنها کتاب تئوری باقیمانده از کتابخانه شخصی آثار باخ است.
بازآرایی فاورسکی، یک واکنش آلی است که نام آن برگرفته از یک شیمی دان روسی به نام الکسی یوگرافویچ فاورسکی است. این بازآرایی موجب تبدیل ترکیبات آلفا-هالوکتون به مشتقات کربوکسیلیک اسیدی می شود. چنانچه کتون پیش ماده، حلقوی باشد، ترکیب پیش ماده در فرایند بازآرایی دچار انقباض حلقه شده و در نهایت محصولی با حلقه ای با یک عضو کم تر ایجاد می شود. این بازآرایی برای شروع نیاز به یک باز دارد و معمولاً برای تولید یک محصول اسید کربوکسیلیک از سدیم هیدروکسید و برای تهیه محصولاتی مانند استر یا آمید، به ترتیب از یک آلکوکسید یا یک آمین استفاده می شود. ترکیبات آلفا و آلفا'-دی هالوکتون چنان چه تحت شرایط بازآرایی فاورسکی قرار داده شوند، منجر به تشکیل ترکیبات کربونیلی آلفاوبتا غیراشباع می شوند. سازوکار واکنش. باور بر این است که سازوکار واکنش از مسیر تشکیل یک انولات در سمت دور از هالوژن (سمت مقابل) به پیش می رود. در مرحله بعد انولات تشکیل شده با تشکیل یک حلقه موجب ایجاد یک ساختار حدواسط سیکلوپروپانون شده و سپس حلقه سیکلوپروپانون تولید شده در این مرحله، توسط یون هیدروکسید موجود در محیط که به عنوان یک هسته دوست عمل می کند، مورد حمله قرا
ر گرفته و حلقه سیکلوپروپانی باز می شود. در صورت استفاده از سدیم هیدروکسید به عنوان باز، محصول نهایی یک اسید کربوکسیلیک است.
عدالت شاعرانه () یک آرایه ادبی است که در آن در نهایت به فضیلت پاداش داده می شود و شرارت مجازات می شود. در ادبیات مدرن، عدالت شاعرانه اغلب همراه با پیچیدن سرنوشت گواژه وار مرتبط با کرده خود شخصیت است.
حس بی نقص ()، که پیش از اکران، حرف آخر () نام داشت، یک فیلم انگلیسی-ایرلندی در ژانر علمی–تخیلی عاشقانه به کارگردانی دیوید مکنزی است که در سال ۲۰۱۱ منتشر شد. اوا گرین و یوان مک گرگور ستارگان فیلم هستند. "حس بی نقص" نخستین بار در جشنواره فیلم ساندنس به روی پرده رفت و با نظرات متوسط منتقدان مواجه شد.
پرس آوا (به لاتین: Porsava یا Porsova) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان یاردیملی واقع شده است. پرس آوا ۸۵۱ نفر جمعیت دارد.
کودک در ماشین است () یا به عبارت دیگر، "کودک حمل می شود"، پیام کوچکی است به اندازهٔ که بر روی شیشه عقب خودرو نصب می گردد تا هشداری باشد به سایر رانندگان مبنی بر رعایت احتیاط های لازم و مرسوم. ادعاهایی وجود دارد که بیان می دارد مرگ یک نوزاد زمینه ساز شکل گیری علامت "کودک در ماشین است" گردیده هر چند هیچگاه چنین موضوعی به اثبات نرسیده است. این نشان در سال ۱۹۸۵ به مقبولیت بسیار زیادی دست یافت. با همهٔ این احوال، در سال ۱۹۸۶ میلادی استفاده از آن به همان سرعت محبوبیت و شهرت، کاهش یافت. در همان زمان و در ایالات متحده این نشان جای خودش را به پیام های طنز و تقلیدی محبوب دیگر مثل "عزیزم من حوصله ام سر رفته!" و مشابه آن واگذار کرد. به دنبال درخواست و جنبش مردمی در سال ۲۰۰۵ میلادی، شرکت حمل ونقل برای لندن که شرکتی خدماتی در زمینهٔ شبکهٔ حمل ونقل عمومی با مجموع وسایل ترابری عمومی از جمله قطار سبک داکلندز، تی اف ال ریل، متروی زمینی لندن و متروی لندن است، اقدام به صدور نشان واره ای با همین مضمون "کودک حمل می شود" برای زنان بارداری نمود که با متروی لندن اقدام به سفرهای درون شهری می نمودند. هدف از این تمهیدات کمک به مسافران د
یگر بود تا بتوانند سریعتر اقدام به شناسایی مادران باردار بنمایند و در صورت تمایل، صندلی خود را به آنها واگذار نمایند. https://fa.m.wikipedia.org/wiki/%D9%BE%D8%B1%D9%88%D9%86%D8%AF%D9%87:Baby_button_on_board_(33808147374).jpg
پرس آوا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
مروری بر بیوگرافی جناب دماوندی. محمد فلاحی مشهور به جناب دماوندی از خوانندگان برجسته و موسیقیدانان صاحب سبک تاریخ موسیقی ایران در دوران قاجار و پهلوی است. هنرمندی که شخصیتی چند بعدی داشت و از تبار شیخ محمد حسین دماوندی متخلص به نورس، شاعر و خوشنویس برجسته دوران صفویه بود. مردی که با بسیاری از هنرمندان بزرگ تاریخ ایران از جمله میرزا حسینقلی خان فراهانی، میرزا حسین خان اسماعیل زاده، مرتضی خان نی داوود همکاری کرد، با ادیبان و شاعران بزرگ هم نسل خویش، از جمله ابوالقاسم عارف قزوینی و علی اکبر شیدا دوست بود و با سیاستمداران و نظامیان نامداری چون سردار اسعد بختیاری، تیمسار امیر احمدی، محمدعلی فروغی، حسن مستوفی الممالک نشست و برخاست داشت. همان هنرمندی که حتی پادشاهان مختلف از ناصرالدین شاه قاجار گرفته تا رضاشاه پهلوی شیفته صدای منحصربفردش بودند. ردیفدانی که شاعران و نویسندگان بسیاری همچون شیخ الرئیس افسر و مصطفی مصباح زاده در اشعار خود به صوت داوودی اش اشاره کردند و در ادوار مختلف، روزنامه ها از کارهای خیر او تقدیر کردند. در روزگاری که صفحات آوازی او در هر خانه ای که دستگاه گرامافون بود، پیدا می شد و مردم مسلمان در م
اه رمضان و مراسم مذهبی در قهوه خانه ها و مراکزی که گرامافون داشتند، فقط به صفحه اذان و مناجات او گوش می سپردند، هیچ گاه درآمد حاصل از آوازهایش را برای خود برنداشت. با پول بدست آمده از کنسرت هایش در دوره قاجار و پهلوی اول، مدرسه ساخت، بهداری بنا کرد و برای تامین امنیت کشور به قشون دولتی کمک کرد. دست بینوایان را گرفت، به هنرمندان و پیشکسوتانی که در بستر بیماری بودند، یاری رساند و با کمک دوستانش، برای درمان بیماران تجهیزات پزشکی خریداری کرد. او در آن زمان که برخی از ایرانیان، موسیقی را حرام می دانستند، با هنرمندانی از سایر ادیان همکاری کرد و در سکوت، شاگردانی را آموزش داد. مردی که با وجود تمکن مالی کافی و شهرت بسیار، از جوانی تا سالمندی در ادارات و تشکیلات مختلف شاغل بود و با تمام وجود حتی در سال های بازنشستگی برای عمران و آبادی ایران کوشید. جناب دماوندی چنین مردی بود. متاسفانه با وجود آنکه مِتُد آوازی او، سال ها توسط اساتید نامدار ایرانی در کلاس های خصوصی یا دانشگاه ها به دانشجویان تدریس می شد، اما به دلیل عدم تمایل وی و خانواده، و همچنین نبود آرشیوی متمرکز و قابل استناد در سیستم دولتی، حداقل تا سال ۱۴۰۴ خورشید
ی که بیش از نیم قرن از پرواز او می گذشت، اطلاعات دقیقی در مورد آثار و زندگینامه این هنرمند وجود نداشت. زندگی صد و یک ساله این هنرمند، به واسطه آشنایی اش با چهره ای برجسته تاریخ ایران، نه فقط از منظر هنری و موسیقایی، بلکه به خاطر روشن شدن بسیاری از ناگفته های تاریخی و فرهنگی حائز اهمیت است. جناب دماوندی شاهدی بر حکومت شش دوره پادشاهان مختلف از ناصرالدین شاه قاجار تا محمدرضا شاه پهلوی بود و روزگاران سخت قحطی، جنگ های جهانی، مبارزات مشروطه و ... را از نزدیک تجربه کرد. او از روشنفکران زمان خود بود، از پیشگامان اجرای کنسرت های خیریه در ایران و نخستین ایرانی که در اروپا کنسرت اجرا کرد. از نخستین خوانندگان ایرانی که صدای آوازشان بر صفحات گرامافون ثبت شد و ردیفدانی که بواسطه وسعت و تکنیک بالا از سوی دولت قاجار برای ضبط نخستین اذان تاریخ کشور اقدام کرد. او جزء اولین خوانندگانی بود به اجرای کنسرت - نمایش در ایران پرداخت و همچنین از اولین کسانی بود که برای اجرای آواز زنده در سال نخست تاسیس رادیو در کشور به آنجا دعوت شد. انسانی که فقط هنرمند نبود و در بزنگاه های تاریخی، از جمله انقلاب مشروطه، دوشادوش سپاه بختیاری برای آز
ادی جنگید. دوران کودکی محمد دماوندی. در سال ۱۲۵۱ خورشیدی، پسری در روستای احمدآباد، از توابع شهر تاریخی دماوند، به دنیا آمد که نام وی را محمد گذاشتند. خانواده او یکی از قدیمی ترین خاندان های شهر به شمار می آمدند و ریشه عبارت دماوندی که بر پسوند نامشان بود، حداقل به دوره اشکانیان باز می گشت. او که دومین پسر آشیخ محمد علی دماوندی مشهور به میرزای معلم بود، پدری داشت اهل علم و فرهنگ که در دوره سلطنت فتحعلی شاه قاجار به دارالخلافه راه یافته بود. محمد چهار برادر و خواهر به نام های محمد حسین، محمد جعفر، معصومه و فاطمه داشت. پدرشان از خوشنویسان زبردست آن زمان بود و در دوره سلطنت محمدشاه قاجار چنان ترقی کرد که سال ها بعد در کتاب تاریخ منتظم ناصری، از او به عنوان یکی از آموزگاران رسمی حکومت یاد شد. میرزای معلم از مشاوران صدراعظم مشهور ایران در دوره ناصری، یعنی میرزا تقی خان امیرکبیر بود و در جنگی که منجر به فتح هرات شد، علاوه بر مشاوره به شاهزاده مراد میرزا حسام السلطنه، وظیفه تنظیم اسناد حکومتی و نامه نگاری های فرماندهی لشکر با پایتخت را بر عهده داشت. او سال ها لشکر نویس سپاه ایران و سپس دبیر وزیر نظام کشور بود و در سا
ل های بازنشستگی، علاوه بر مشاوره و هم اندیشی با افراد بلند پایه حکومتی نظیر صدر اعظم وقت، میرزا حسین خان سپهسالار (مشیرالدوله)، به پیشه اولیه بازگشت تا دانشجویان مدرسه صدر تهران و همچنین شاهزادگان جوان قاجاری از جمله میرزا موید الدوله و جهانگیر مراد میرزا را آموزش دهد. محمد دماوندی در دوران کودکی نزد پدرش (میرزای معلم) آموزش دید و سپس همراه با محمد حسین، برادر بزرگتر خود به مدرسه عالی صدر، واقع در ضلع غربی جلوخان مسجد شاه در محله بازار تهران رفت. همان محلی که پدرش سال ها در آنجا تدریس می کرد. در همین مدرسه با نخستین استاد موسیقی خود آشنا شد و مدتی نزد سید جعفر لاهیجی (استاد مشترک وی با ابوالقاسم عارف قزوینی) درس آواز گرفت. محل تمرینات آواز محمد، خندق های پیرامون پایتخت (یکی از خطرناک ترین مناطق تهران در آن دوره) بود و دشواری های بسیاری را تحمل کرد تا صدای ناپخته اما مستعدش روز به روز پرورش یابد. سرانجام محمد دماوندی به پیشنهاد استاد لاهیجی و پس از فارغ التحصیلی از مدرسه صدر، به اصفهان رفت تا زیر نظر سید عبدالرحیم اصفهانی که از اساتید مهم آن دوره بود، مراحل یادگیری آواز دستگاهی را تکمیل نماید. شیخ محمد دماوندی
در دوره جوانی. شیخ محمد در دوران جوانی برای آن که از نظر مالی مستقل باشد، جهت فعالیت در ادارات و وزارتخانه های دولتی درخواست استخدام داد و سرانجام جذب وزارت قورخانه شد. ورود او به کارخانه مهمات سازی دولت قاجار زمینه آشنایی اش با حاج علی قلی خان بختیاری (سردار اسعد دوم) را فراهم نمود. رفت و آمد این جوان به عمارت سردار اسعد بختیاری که از مراکز اجتماع روشنفکران در دوره ناصری به شمار می آمد، موجب تغییرات اساسی در نگرش وی نسبت به جامعه آن دوره کشور شد. همچنین دوستی اش با عبدالحسین خان شیخ الملک متخلص به اورنگ (سیاستمدار و پایه گذار انجمن ادبی ایران) از همین زمان تحکیم یافت. صدای خوش محمد در کنار اجراهای متعدد وی در شهرهای مختلف کشور، بستر گسترش محبوبیتش در میان مردم ایران را فراهم آورد تا جایی که این هنرمند در سال ۱۲۷۴ خورشیدی، موفق به دریافت لقب جناب (معادل سِر در انگلستان) از سوی ناصرالدین شاه قاجار شد. از آن پس، او به عنوان "شیخ محمد جناب دماوندی" یا به اختصار، جناب دماوندی معروف شد و بدین ترتیب، مدام برای اجرای آواز در مراسم ملی یا مذهبی به شهرهای دور یا نزدیک کشور سفر می کرد. جالب است بدانید که این خواننده ج
وان در اردیبهشت ۱۲۷۵ خورشیدی، یکی از شاهدین ترور سلطان صاحبقران بود. او پس از ترور ناصرالدین شاه قاجار و هم زمان با فراگیری هرج و مرج در پایتخت، برای مدتی به زادگاهش بازگشت. در همین سفر بود که با دختر عمویش، صغری خانم (دختر شیخ محمد باقر دماوندی، از فقها و بزرگان شهر) پیوند زناشویی بست، پیوندی که هفتاد و هفت سال پایدار بود. اوج شهرت جناب دماوندی در دوره میانسالی. در واپسین روزهای سلطنت محمد علی شاه قاجار، هنگامی که سپاه مجاهدین به رهبری ستارخان و باقرخان، درست پشت دروازه های پایتخت در منطقه ای به نام بادامک، به قشون مشروطه خواه، با فرماندهی سردار اسعد بختیاری پیوست، جناب دماوندی در کنار سردار بهادر، فرمانده لشکر چهارم سواره نظام، برای آزادی مملکت شجاعانه جنگید. دیری نگذشت که با الحاق برخی از نیروهای بریگاد قزاق، تهران فتح شد و شاه مخلوع به همراه پانصد تن از حامیانش به سفارت روس گریخت. آشنایی رضاخان با صدای جناب دماوندی در همین دوره و حین مبارزات مشروطه اتفاق افتاد. شناختی که سال ها بعد، در زمان حکومت رضاشاه، منجر به حضور جناب در برخی از مراسم و جشن های پهلوی اول شد. یادآور می شوم که آواز ابوعطای جناب دماوندی
بسیار محبوب رضاشاه بوده است. تسلط بر ریاضیات در کنار دماوندی الاصل بودن که موجب اشراف بر جغرافیای محلی مناطق شرق و شمال پایتخت می شد، افزون بر تجربه سال ها حضور جناب در قورخانه و مهم تر از همه مشارکت در انقلاب، باعث شد تا در سال ۱۲۸۹، جناب از سوی دولت نوپای مشروطه به عنوان نماینده رسمی به شمال کشور، که در آن زمان، میرزا محمدخان لاریجانی، معروف به امیر مُکَرَّم بر گرگان، مازندران و بخش های وسیعی از آن حکومت داشت، اعزام گردد. طولی نکشید که تصمیم سردار اسعد برای مسافرت مجدد به اروپا که به دلیل معالجه چشم انجام می شد و دعوت از جناب جهت همراهی وی در این سفر، پایان ماموریت شمال را رقم زند. اما کردار محمد چنان بر امیر مُکَرَّم تاثیر گذاشت که او فرصت را غنیمت شمرد و فرزندش، سِیفُ المُلک را به سرپرستی جناب دماوندی، جهت ادامه تحصیلاتش در فرنگ، راهی پاریس و سپس ژنو کرد. در سال ۱۲۹۱ خورشیدی، هنگامی که این خواننده تازه به کشور بازگشته بود، با دعوت شرکت [رکورد]، نوزده اثر از او بر روی صفحات ۷۸ دور گرامافون ضبط شد. مجموعه ای که به جرات می توان آن را در زمره یکی از تاثیرگذارترین آثار ضبط شده تاریخ موسیقی سنتی ایران دسته بندی
کرد. در ضبط این دوره، حضور نوازندگان برجسته ای چون میرزا حسینقلی خان فراهانی، میرزا اسدالله خان اتابکی و میرزا حسین خان اسماعیل زاده، در کنار آواز بی بدیل جناب دماوندی حدوداً چهل ساله که پختگی صدایش حتی از پشت خط و خش صفحات هم نمایانست، موجب رقم خوردن برگ زرینی بر خاطر فرهنگ دوستان این سرزمین شد. نکته مهم این دوره ضبط، همکاری علی اکبر خان شهنازی، فرزند چهارده ساله میرزا حسینقلی خان فراهانی با جناب دماوندی بود که جهت معرفی این نوجوان به عرصه رسمی موسیقی سنتی صورت می گرفت. آثار در استودیو تجارتخانه مسیو هامبارتسوم هایراپیان ضبط شدند و نتیجه همکاری این دو هنرمند در قالب صفحات سنگی افشاری و بیات ترک بر دفتر تاریخ موسیقی دستگاهی ایران ماندگار گردید. جناب دماوندی یکی از پیشگامان برگزاری کنسرت های خیریه در ایران بود. کنسرت های او پس از انقلاب مشروطه، اجرای نمایشنامه رستاخیر شهریاران ایران اثر شاعر روشنفکر، میرزاده عشقی، در شهرهای اصفهان، کرمان، تبریز و همچنین کنسرت هایش در تهران که با هدف کمک به ساخت مدارس و بهداری ها یا کمک به بینوایان برگزار می شد. به گفته جناب دماوندی، یکی از کنسرت های ایشان در باغ ناصری، محلی ک
ه او تنیس بازی می کرده است، در حدود سال ۱۳۰۴ خورشیدی و با همت سرهنگ محمدخان درگاهی برگزار گردید. همان کنسرتی که درآمد حاصل از آن صرف خرید تجهیزات پزشکی برای مردم شد. درآمد بدست آمده از کنسرت دیگری که با دعوت ارباب کیخسرو و کیانیان از جناب انجام شد، برای ساخت نخستین مدرسه دخترانه زرتشتیان در تهران مورد استفاده قرار گرفت. پس از درگذشت علی قلی خان بختیاری مشهور به فاتح تهران (سردار اسعد دوم)، جناب دماوندی سال ها در تشکیلات فرزند آن سردار بزرگ، یعنی جعفرقلی خان بختیاری (سردار اسعد سوم) فعالیت کرد و حتی در زمان حکومت سردار بر کرمان، او را سه سال همراهی نمود. جناب دماوندی طی سه دهه حضور در تشکیلات خاندان بختیاری در کنار میرزا اسدالله خان اتابکی مسئولیت رسیدگی به امور مالی و حقوقی مجموعه بزرگی که توسط سرداران بختیاری اداره می شد را عهده دار بود. شایان یادآوریست که ایشان در کنار امور اداری به اجرای آواز در برخی مراسم خاص هم اقدام می کرد. او در دوره رضاشاه پهلوی و همزمان با تصویب قانون اجباری شدن شناسنامه برای ایرانیان و حذف القاب قدیمی قاجاری از پسوند اسامی، نام خانوادگی فلاحی، به معنای رستگاری را برای نام فامیلی خود
برگزید و از آن پس در نامه نگاری های رسمی و مکاتبات دولتی، محمد فلاحی خطاب شد. این در حالی بود که دوستان و آشنایان نزدیک، بنابر عادت قدیمی همواره او را جناب یا جناب دماوندی خطاب می کردند. بنابراین باید درنظر داشت که برای اشاره به نام این هنرمند، هر دو اسم، یعنی "جناب دماوندی" و "محمد فلاحی" درست می باشند. شایان ذکرست که معنای عبارت "جناب" به هیچ عنوان مشابه با آنچه در فرهنگ عامیانه مصطلح در جامعه (که به منظور ابراز احترام به اشخاص، پیش از نام هر فرد افزوده می شود) نبوده و این عبارت در حکم لقب می باشد. ضبط سری دوم آثار این هنرمند، در سال ۱۳۰۷ خورشیدی و با دعوت تجارتخانه عزرا میرحکاک که در آن زمان نمایندگی انحصاری شرکت پلیفون رکورد در ایران و عراق را در اختیار داشت، انجام پذیرفت. در آن دوره او برخی آثار پرفروش قدیمی خود، نظیر صفحه اذان و مناجات را بازخوانی کرد. شایان یادآوریست که پیشتر و در سال ۱۲۹۱ خورشیدی، جناب دماوندی نخستین اذان و مناجات تاریخ ایران را ضبط کرده بود که این صفحه گرامافون، اولین اذان و مناجات ضبط شده رسمی در تاریخ جهان هم به شمار می آید. همکاری او با خاندان نی داوود و ضبط آثار باکیفیتی که برای