Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سرلشکر ویلیام برتل (William Brattle) (زادهٔ ۱۸ آوریل ۱۷۰۶ – درگذشتهٔ ۲۵ اکتبر ۱۷۷۶)، سیاستمدار، وکیل دادگستری، روحانی، پزشک و افسر نظامی اهل آمریکا بود که از ۱۷۳۶ تا ۱۷۳۸ میلادی به عنوان دادستان کل ماساچوست خدمت کرد. برتل به خاطر نقشی که در جریان جنگ انقلاب آمریکا داشت شناخته می شود، چون وی در اوایل از آرمان میهن دوستی حمایت می کرد، اما بعدتر وفاداری خود را به نفع وفادارماندگان داد و این امر در نهایت موجب افول وی را فراهم کرد. برتل که فرزند یک روحانی سرشناس ماساچوست بود، در سال ۱۷۲۲ میلادی از کالج هاروارد فارغ التحصیل شده و به زودی املاک پدر و هم عموی خود را به ارث برد، چیزی که وی را به یکی از ثروتمندترین مردان ماساچوست مبدل کرد. برتل پیش از اینکه قسمت اعظمی از حرفه خود را به عنوان سیاستمدار و افسر نظامی در شبه نظامیان استعماری بگذارند، در جریان دو جنگ میان فرانسه و هندی ها خدمت نموده و تا ۱۷۶۰ میلادی به درجه نظامی سرتیپ ترفیع نماید تا حدی به طور سرسری به کار در حوزه پزشکی و حقوق نیز می پرداخت. با شدت گرفتن تنش ها میان بریتانیا و مستعمرات آمریکایی، برتل در ابتدا از میهن دوستان طرفداری می کرد، اما پس از اختلاف
ات در رابطه با حقوق قاضی ها به باشگاه وفاداران پیوست. در ۱۷۷۴ میلادی، برتل در مورد وضعیت یک انبار باروت که در خارج از شهر بوستون بود، نامهٔ به فرماندار توماس گیج نوشت؛ افزایش تنش ها گیج را وادار نمود تا دستور تغییر دادن موقعیت باروت را بدهد، اما این امر موجب خشم ساکنان محلی شده و برتل را مجبور کردند تا از نیروهای بریتانیایی تقاضای محافظت نماید. در جریان همه گیری جنگ انقلاب آمریکا، برتل در بوستونِ تحت-کنترل-بریتانیا باقی ماند، از جمله در جریان مدتی که بوستون توسط نیروهای میهن دوست در ۱۷۷۶ میلادی محاصره گردید. او هنگام تخلیه شهر در ۱۷۷۶ میلادی، در کنار ارتش بریتانیا از این شهر خارج شده و در هالیفاکس، نوا اسکوشیا ساکن شد و هفت ماه بعد به عمر ۷۰ سالگی در آنجا درگذشت. خیابان برتل در کمبریج و شهرک برتلبورو در ورمونت، به افتخار وی نام گذاری شده اند. اوان زندگی. ویلیام برتل در ۱۸ آوریل ۱۷۰۶ در کمبریج، ماساچوست متولد شد. پدر وی کشیش ویلیام برتل، روحانی بود که از ۱۶۹۶ تا ۱۷۱۷ میلادی به عنوان سرپرست حوزه اسقفی اول کمبریج خدمت کرد؛ او همچنین فارغ التحصیل هاروارد، عضو انجمن سلطنتی و برده دار بود. مادر برتل الیزابت هیمن بر
تل نام داشت که در ۲۸ ژوئیه ۱۷۱۵ درگذشته بود. او یک برادر بزرگتر به نام توماس داشت که در سن جوانی وفات نموده بود. پدر وی در ۱۷۱۷ میلادی وفات نمود و ویلیام که هنوز جوان بود سال بعدی وارد کالج هاروارد شد. در جریان مدتی که ویلیام در این کالج بود، او به عنوان یکی از شاگردان ممتاز در کلاس خود پنداشته می شد، کلاسی که ریچارد سالتونستال (از خانواد سالتونستال) و سیاستمدار آینده رود آیلند، ویلیام الری سینیور نیز در آن حضور داشتند؛ او به خاطر نقض قواعد هاروارد، جریمه نیز شده بود. او در ۱۷۲۲ میلادی با کسب مدرک لیسانس علوم مقدماتی (بی ای) از کالج هاروارد فارغ التحصیل شد. در ۱۷۲۷ میلادی، برتل زمانی که ۲۱ سال سن داشت، تمامی املاک پدر و عموی خود را به عنوان تنها وارث آنها به ارث برد، چیزی که وی را به یکی از ثروتمندترین مردان ماساچوست مبدل کرد. برتل در این مقطع از زندگی خود «یک ملک بزرگ و به خوبی-سرمایه گذاری شده را به ارث برده بود و منابع بسیار وافری داشت تا هر طعمی را که از نظر طبیعی یا آموزشی به آن علاقه مند می شد، به راحتی کشت نماید». در همان سال، او همچنین دستور داد تا عمارتی به عنوان محل بودوباش وی ساخته شود. حرفه. برتل
پس از اینکه از هاروارد فارغ التحصیل شد، برای مدت کوتاهی روحانی شده و به دادن موعظه آغاز کرد. با این حال در ۱۷۲۵ میلادی، او تصمیم گرفته بود تا دیگر به کار خود به عنوان کشیش ادامه ندهد و در این زمان به علم پزشکی روی آورد و در خلال مدتی که در کمبریج بود، هم دانشجویان و هم ساکنان را معالجه می کرد. او همچنین به طور خصوصی به حرفه وکالت می پرداخت و با «تعهد ویژهٔ که به آلما ماترای خود داشت»، عضو هیئت ناظرین هاروارد بود. برتل برای ۲۱ بار، آغاز از ۱۷۲۹ میلادی، به عنوان مرد منتخب در هیئت مردان منتخب کمبریج خدمت کرد. در ۱۷۳۶ میلادی، وی به عنوان نماینده در مجلس نمایندگان ماساچوست بی انتخاب گردید؛ در همان سال، وی همچنین به خدمت در سمت دادستان کل ماساچوست آغاز نموده و تا ۱۷۳۸ میلادی در این سمت باقی ماند و در نهایت ادموند تراوبریج جایگزین وی شد. ارتباطات خانوادگی وی، برتل را در میان نخبه های ماساچوست قرار داد و او به زودی در رویدادهای سیاسی، دینی و نظامی بزرگ آن دوره دخیل شد. در جریان دهه ۱۷۴۰ میلادی، او یکی از مخالفان نخستین بیداری بزرگ بود، احیای مسیحیت که به سرعت در بریتانیای کبیر و مستعمرات آمریکای شمالی آن پخش شد. برتل
مخالفت خود با مبشر جورج وایتفیلد را که یکی از طرفداران احیای مجدد بود و هاروارد را به بی دینی متهم می کرد، در ملأ عام اعلام کرد. در ۱۷۲۹ میلادی، برتل با ملحق شدن به گروهان باستانی و باافتخار توپخانه ماساچوست (AHAC)، حرفه نظامی خود در شبه نظامیان استعماری را آغاز کرد. پنج سال بعد در ۱۷۳۳ میلادی، او هنگامی که به عنوان افسر در تیپ اول ملیشا در شهرستان مدلسکس خدمت می کرد، برتل یک رهنمود نظامی تحت عنوان قواعد و دستورهای متفرقه برای طراحی یک تیپ را نوشت که «بیشتر افسران انگلیسی و آمریکایی آن را در کوله پشتی نظامی خود حمل می کردند». در ۱۷۴۵ میلادی، زمانی که ترس از حمله فرانسه ناشی از جنگ شاه جورج افزایش یافت، فرماندار سلطنتی ماساچوست بی، ویلیام شرلی، کسی که برتل از حامیان سرسخت وی بود، برتل را به عنوان فرمانده نیروهای کمکی مستقر در کاسل ویلیام گماشت. برتل همچنین در جریان جنگ فرانسه و هندی ها (۱۷۵۴ – ۱۷۶۳ میلادی) و جنگ هفت ساله تئاتر آمریکای شمالی، در تشکیل شبه نظامیان استعماری خدمت کرد؛ تا ۱۷۶۰ میلادی، او به درجه نظامی سرلشکر ترفیع نموده بود. انقلاب آمریکا و مرگ. در دهه ۱۷۶۰ میلادی، برتل که حالا در شورای فرماندار م
اساچوست خدمت می کرد، به عنوان یکی از رهبران استعماری مخالف سیاست های شاهی بریتانیا که از سوی فرماندار سر فرانسیس برنارد و معاون فرماندار توماس هاتچینسون ترویج می شدند، ظهور کرد. هرچند برتل نسبت به جنبش پسران آزادی هم دردی داشت، اما در ۱۷۷۳ میلادی به خاطر اختلاف روی حقوق قاضی ها از میهن دوستان جدا شد؛ برتل بر این عقیده بود که حقوق قضات باید ثابت باشد تا آنها بتوانند به طور مستقل از فرماندار استعماری و مجلس استانی عمل نمایند، وی مقالاتی زیادی به دفاع از این استدلال خود نیز منتشر کرد. براساس یادداشت تاریخ گار ویلیام پناک، از آن نقطه به بعد، «برتل را می توان از زمرهِ تعداد روزافزون نخبه های سیاسی کهنسال شمرد که هرچند در اوایل با سیاست بریتانیا مخالف بودند، اما بعدها از این هراس داشتند که رشد سیاست های مردمی نظم جامعه را تهدید خواهد کرد». برای تغییر دادن وفاداری خود به سوی وفاداران، هاچینسون وی را به درجه نظامی سرلشکر ترفیع داد. به عنوان مسئول شبه نظامیان استعماری، برتل «به طور غالب در نمایش های روزافزون مقامات سلطنتی ظاهر شده» و تعهدنامهٔ را برای دفاع از هاچینسون در کنار «سایر افراد هم طبقه وی»، امضاء نمود. در ۱۷
۷۴ میلادی، برتل نامهٔ به تاریخ ۲۷ اوت به فرماندار توماس گیج نوشت و وی را مطلع نمود که کل مقدار باروت که در مالکیت حکومت است، همان مقدار باروت است که در انبار خانه باروت کهنه، انباری در نزدیک بوستون باقی مانده است، چون به هر اندازه باروت که در سایر شهرک های نزدیک ماساچوست بود، از انبارها برداشته شده اند. این نامه گیج را متقاعد نمود تا به خاطر حفاظت از باروت توسط بریتانیا، آن را از انبار سابقه بیرون بکشد، اما این کار باعث جرقه زدن به چیزی شد که بعدها معروف به هشدار باروت گردید. در ۳۱ اوت، گیج بخشدار شهرستان میدلسکس به نام دیوید فیپس را به سوی برتل اعزام نموده و به وی دستور داد تا انبار باروت را خارج سازد؛ برتل کلیدهای انبار را به فیپس تسلیم نمود. همزمان، گیج نامهٔ که برتل به وی نوشته بود را گم کرد و این نامه توسط میهن دوستان یافته شده و تبلیغات شد. شایعاتی پخش شد که در جریان بیرون کردن باروت، خشونت صورت گرفته بود؛ گروهی از مردمان خشمگین اطراف عمارت وی را محاصره نموده و برتل را مجبور نمودند تا با خانواده خود به بوستون به نزد بریتانیایی ها برود. با این حال، پس از آشکار شدن اینکه هیچ خشونتی صورت نگرفته بود، تنش ها
در نهایت فروکش کرد. در ۲ سپتامبر، روزنامه های بوستون نامهٔ از برتل را منتشر کردند که برتل در آن تأکید نموده بود هیچ هشداری به گریج در رابطه با بیرون کردن باروت نداده بود؛ طبق گفته برتل، گیج از وی خواسته بود تا از محتویات انبار یک موجودی انجام دهد و او از دستور گیج پیروی کرده بود. برتل در بوستون باقی ماند و در جریان جنگ انقلاب آمریکا، حتی در هنگام محاصره بوستون، در منطقه تحت کنترل بریتانیا به نام کاسل آیلند زندگی می کرد و در نهایت یکجا با ارتش بریتانیا در مارس ۱۷۷۶ هنگام تخلیه شهر، بوستون را ترک کرد. او در ۲۵ اکتبر ۱۷۷۶ به عمر ۷۰ سالگی در هالیفاکس، نوا اسکوشیا درگذشت. زندگی خصوصی، خانواده و میراث. برتل در طول حیات خود به نام نیک «دلشاد، مرد عاشق خوشحالی» معروف شده بود، اما دشمنان وی او را «سرلشکر شکم» می خواندند. دولت مرد آمریکایی جان آدامز از برتل به عنوان فردی که «از طریق غرور خود و باید بگویم، از طریق تظاهر غیر محتاطانه و غیر متواضعانه این غرور خود در مقابل اقدامات حکومت بریتانیا، به شهرت بسیاری رسیده است»، یادآوری نمود. برتل مالک زمین بسیاری در ماساچوست بود و همچنین در مناطق کمبریج، بوستون، اوکهام، هالیفا
کس و ورمونت جنوب شرقی زمین داشت. پس از اینکه وی در هالیفاکس وفات نمود، در گورستان «زمین خاکسپاری قدیمی» به خاک سپرده شد. برتل در ۱۷۲۷ میلادی با کاترین سالونستال، دختر فرماندار کنتیکت گردون سالتونستال، ازدواج کرد. پس از اینکه همسرش در ۱۷۵۲ میلادی درگذشت، برتل بار دیگر با مارتا فیچ، بیوه سیاستمدار اهل بوستون به نام جیمز آلن، در ۱۷۵۵ میلادی ازدواج کرد. برتل نُه فرزند داشت، اما از این میان تنها دو تن آنها تا جوانی زنده ماندند، توماس و کاترین. در جریان جنگ انقلاب آمریکا، علی رغم اینکه توماس برتل قبلاً زمانی که در انگلستان بود خود را یک وفادارمانده می خواند، او توانست میهن دوستان را قانع سازد که از آرمان آنها حمایت می کند و در نتیجه عمارت خانوادگی خود را نگهدارد. خیابان برتل و چهارراه برتل در کمبریج، ماساچوست و همچنین شهر برتلبورو، ورمونت (در اصل برتلبوروغ بود) به افتخار او نام گذاری شده اند. شهرک ورمونت به این دلیل پس از برتل نام گذاری شده بود که وی یکی از مالکان اصلی شهرک برتلبوروغ بود. هرچند، براساس گزارش تاریخ نگاران آستین جیکوبز کولیج و جان براینارد مانسفیلد، هیچ مدرکی از اینکه او گاهی از این شهرک دیدار کرده ا
ست، وجود ندارد.
رنگ ارغوانی یک فیلم درام موزیکال آمریکایی به کارگردانی بلیتز بازاوول و محصول ۲۰۲۳ است. این فیلم توسط مارکوس گاردلی از موزیکال صحنه ای به همین نام در سال ۲۰۰۵ برای نمایش اقتباس شده است که به نوبه خود بر اساس رمان "رنگ ارغوانی" از آلیس واکر است. همچنین این دومین اقتباس سینمایی از این رمان، پس از اقتباس سینمایی استیون اسپیلبرگ در سال ۱۹۸۵ است. اسپیلبرگ و کوئینسی جونز به همراه تهیه کنندگان موزیکال صحنه ای اسکات سندرز و اپرا وینفری که در سال ۱۹۸۵ در نقش سوفیا نیز بازی کرد، برای تولید این نسخه بازگشتند. "رنگ ارغوانی" در ۲۰ نوامبر ۲۰۲۳ در لندن به نمایش درآمد و در ۲۵ دسامبر ۲۰۲۳ توسط برادران وارنر پیکچرز در ایالات متحده اکران شد. این فیلم نقدهای مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد و همچنین چندین افتخار از جمله نامزدی گلدن گلوب برای بارینو و بروکس و پنج نامزدی در بیست و نهمین دوره جوایز انتخاب منتقدان شامل بهترین فیلم به دست آورد. داستان. داستان فیلم در مورد مبارزات مادام العمر یک زن آفریقایی آمریکایی است که در اوایل دهه ۱۹۰۰ در جنوب زندگی می کرد. تولید. در ۲ نوامبر ۲۰۱۸، اعلام شد که یک اقتباس سینمایی از این موزیکال در بر
ادران وارنر پیکچرز در حال ساخت است. پیکچرز و آمبلین اینترتینمنت، همان شرکت هایی که در سال ۱۹۸۵ اقتباس سینمایی از این رمان را ساختند، با استیون اسپیلبرگ، کوئینسی جونز، اسکات سندرز و اپرا وینفری همگی برای تهیه کنندگی قرارداد امضا کردند. در ۲۴ آگوست ۲۰۲۰، اعلام شد که مارکوس گاردلی فیلمنامه را خواهد نوشت. وینفری پس از اینکه او و تهیه کنندگان کارش را در "فیلم دفن کوجو" دیدند، انتخاب بازاوول به عنوان کارگردان را ستود و گفت که «همه از دیدگاه منحصر به فرد بلیتز به عنوان کارگردان شگفت زده شده اند و مشتاقانه منتظرند ببینند او چگونه تکامل بعدی این داستان دوست داشتنی را به ارمغان می آورد.» همچنین اعلام شد آلیس واکر، ربکا واکر، کریستی ماکوسکو کریگر، کارلا گاردینی و مارا جاکوبز تهیه کنندگان اجرایی این فیلم خواهند بود. در آگوست ۲۰۲۱، کوری هاکینز برای نقش اصلی انتخاب شد. در همان ماه، هر برای اولین بازیگری بلندش انتخاب شد. در فوریه ۲۰۲۲، تراجی پی. هنسون، فانتازیا بارینو، دانیل بروکس، کولمن دومینگو و هلی بیلی به بازیگران پیوستند و بارینو و بروکس دوباره نقش های خود را از تولیدات موزیکال صحنه بازی کردند. در مارس ۲۰۲۲، لوئیس گوست
، جونیور، دیوید آلن گرایر، تاملا جی. مان، فیلیسیا مپسی، دیون کول، استفن هیل و سی یرا به بازیگران پیوستند. در آوریل ۲۰۲۲، آنجانو الیس و الیزابت مارول به بازیگران پیوستند. فیلمبرداری در مارس ۲۰۲۲ آغاز شد و تولید در سایت تفریحی ایالتی ساحل دریفت وود از ۱۶ مارس تا ۲۵ مارس انجام شد. انتشار. این فیلم اولین نمایش جهانی خود را در ۲۰ نوامبر ۲۰۲۳ در لندن داشت و در ۲۵ دسامبر ۲۰۲۳ در سینما اکران شد. نخست قرار بود "رنگ ارغوانی" در ۲۰ دسامبر ۲۰۲۳ منتشر شود، اما بعداً تاریخ انتشار با "آکوامن و پادشاهی گم شده" تغییر کرد.
د اسمایل یک گروه موسیقی راک انگلیسی متشکل از اعضای ریدیوهد، تام یورک (آواز، گیتار، بیس، کلیدها) و جانی گرینوود (گیتار، بیس، کلیدها) به همراه تام اسکینر (درامر) است. منتقدان آن ها را به ریدیوهد تشبیه و به تأثیر بیشتر جاز، کراوت راک و پراگرسیو راک در آثارشان اشاره کرده اند. د اسمایل کار خود را در طول قرنطینه دنیاگیری کووید-۱۹ آغاز کرد و نخستین کار غافل گیرکنندهٔ خود را در اجرایی که در مهٔ ۲۰۲۱ به وسیلهٔ گلاستونبری پخش شد به نمایش درآورد. در اوایل سال ۲۰۲۲، آن ها شش تک آهنگ منتشر کردند و برای نخستین بار سه نمایش در لندن که به صورت زنده نیز پخش می شد، برای تماشاگران اجرا کردند. در مهٔ همان سال، د اسمایل نخستین آلبوم خود با نام "نوری برای جلب توجه" را منتشر کرد که مورد تحسین قرار گرفت. این آلبوم به دست نایجل گادرک، تهیه کنندهٔ دیرینهٔ ریدیوهد تهیه شده است. د اسمایل در سال های ۲۰۲۲ و ۲۰۲۳ در اروپا و آمریکای شمالی تور کنسرت برگزار کرد و دو ئی پی زنده منتشر کرد. دومین آلبوم آن ها، "دیوار چشم ها"، در ژانویهٔ ۲۰۲۴ منتشر شد و پس از آن یک تور اروپایی برگزار شد. سومین آلبوم آن ها، " Cutouts" که در جلسات "دیوار چشم ها" ضبط
شد، در اکتبر ۲۰۲۴ منتشر شد. تاریخچه. جانی گرینوود گفت که شکل گیری گروه ناشی از تمایل او به کار با تام یورک در طول قرنطینه COVID-19 بوده است. او گفت: زمان زیادی نداشتیم، اما می خواستیم چند آهنگ را با هم تمام کنیم. این یک شروع بسیار بود، اما به نظر می رسد یک راه خوشحال کننده برای ساخت موسیقی است." تام اسکینر، (درامر گروه جاز Sons of Kemet) عضو دیگر گروه است. نام گروه از عنوان شعری از تد هیوز گرفته شده است. یورک گفت: "این لبخند مانند "آهه" نیست، بیشتر به لبخند مردی است که هر روز به شما دروغ می گوید. اسمایل اولین حضور خود را در اجرای غافلگیرکننده برای ویدیوی کنسرت "Live at Worthy Farm" که توسط جشنواره گلستونبری تهیه شده و در ۲۲ مه ۲۰۲۱ پخش شد، انجام داد. اجرا در اوایل همان هفته به صورت مخفیانه ضبط شد و در روز پخش اعلام شد. گروه مجموعاً به اجرای هشت آهنگ را پرداخت در ژوئیه ۲۰۲۱، گادرک اعلام کرد که Smile آلبومی را ضبط کرده است. او آن را به عنوان «کنار هم قرار دادن عناصر جالب، اما منطقی» توصیف کرد. در سپتامبر، گرین وود گفت که گروه هنوز در حال تصمیم گیری بودند که چه چیزی را در آلبوم بگنجانند و اینکه «[ساخت آلبوم] تق
ریباً تمام شده است». مجله "DIY" این آلبوم را یکی از موردانتظارترین آلبوم سال نامگذاری کرد و گمان داد که این آلبوم به «موسیقی عصبانی و ستیزه جو» آثار اولیه ریدی باز خواهد گشت. یورک در ماه اکتبر در رویداد Letters Live در رویال آلبرت هال لندن، آهنگ، "Free in the Knowledge را اجرا کرد. در ۲۹ و ۳۰ ژانویه، گروه برای اولین بار در سه نمایش در Magazine، لندن که به صورت زنده پخش می شد، برای تماشاگران اجرا کرد. به گزارش جیمز بالمونت از "ان ام ئی"، به اجرای گروه درSmile's London، نمره چهار از پنج داد و آن را «دقیق و گیرا» توصیف کرد. نمره "مجلهگاردین" نیز مانند "ان ام ئی"، نمره چهار از پنج داد و همچنین نوشت که «اسمایل زمانی که از ریدیوهد دورتر می شوند از نظر موسیقی متقاعدکننده تر هستند»، در حالی که الکسیس پتریدیس، منتقد اصلی مجله به آن سه امتیاز داد و گفت که «به جای اینکه جذاب باشد، جذاب است. خیره کننده، به طور متناوب طلسم کننده، مملو از ایده های جذابی که همیشه با هم ادغام نمی شوند." تک آهنگ ها. اولین تک آهنگ The Smile با نام «تو دیگر هرگز در تلویزیون کار نخواهی کرد» در ۱۰ ژانویه ۲۰۲۲ بر روی پلتفرم های استریم منتشر شد. پس
از آن در ۲۷ ژانویه فیلم The Smoke توسط کارگردان مارک جنکین ساخته شد. در ماه مارس، The Smile یک پرس سینگل محدود هفت اینچی از هر دو آهنگ را اعلام کرد. تک آهنگ برای خرید در دسترس نبود. در عوض، طرفداران می توانند بلیط های بخت آزمایی رایگان را در فروشگاه های ضبط منتخب جمع آوری کنند تا شانس برنده شدن یک نسخه را داشته باشند. اسمایل، سومین تک آهنگ خود را با نام " Skrting on the Surface " در ۱۷ مارس منتشر کرد. یورک قبلاً این آهنگ را در سال ۲۰۰۹ در اجرای پیانو انفرادی که در حالی که در تور همراه با گروه خود اتمز فور پیس داشت، که با تنظیمی متفاوت در سال ۲۰۱۲ با Radiohead اجرا کرده بود. موزیک ویدئو "Skrting on the Surface" به کارگردانی جنکین در یک فیلم سیاه و سفید ۱۶ میلی متری در معدن قلع بلااستفاده روزوال در کورنوال انگلستان فیلمبرداری شد. چهارمین تک آهنگ، "Pana-vision" در ۳ آوریل با یک ویدیوی متحرک که شامل آثار هنری هنرمند استنلی دانوود است منتشر شد. گرتا بریتون، نویسنده مجله "ان ام ئی"، این آهنگ را «فراموش نشدنی» و «شبح آلود» توصیف کرد. سبک. مجله "Consequence" دربارهٔ اجرای اسمایل در گلستونبری، نوشت: «اسمایل عناصر پست
پانک، پروتو پانک و راک ریاضی را در بطن ترانه های خود گنجانده است.» "پیچفورک" آن را به «حساسیت های راک قدیمی»ریدیوهد با «جهش جزئی به درام های اسکینر» و «تهاجمی ناآشنا از گرین وود در خط بیس» تشبیه کرد. الکسیس پتریدیس، منتقد "گاردین" اسمایل را «همان نسخه اسکلتی تر و گره دارتر از ریدیوهد» توصیف کرد. "Kitty Empire" به عناصر افروبیت در آهنگ "Just Eyes and Mouth" و تأثیر موسیقی الکترونیک و موسیقی سیستمی دهه ۱۹۶۰ درآهنگ های "Open the Floodgates" و "The Same" اشاره کرد. جیسون گرین،منتقد "پیچفورک"، در نقد و بررسی آهنگ «You Will Never Work in Television Again»، آن را به عنوان «شماره راک با استخوان بندی» توصیف کرد که یادآور آلبوم "«خمش ها» ردیوهد در سال ۱۹۹۵ است."
گرنادا کشوری جزیره ای است که بین دریای کارائیب و اقیانوس اطلس در شمال ترینیداد و توباگو واقع شده است. موقعیت آن است. در این جزیره که به طور کامل کشور گرنادا را تشکیل می دهد هیچ پهنه آبی داخلی بزرگی وجود ندارد. خط ساحلی آن ۱۲۱ کیلومتر است. خاستگاه این جزیره آتشفشانی و اراضی آن کوهستانی است. گرانادا جنوبی ترین جزایر بادگیر است. این کشور سه جزیره ای شامل جزیره گرنادا، جزیره کاریاکو (بزرگترین جزیره در زنجیره گرنادین)، و همسایه آن، پتی مارتینیک است. گرانادا شامل ۳۱۰ کیلومتر مربع زمین ناهموار و کوهستانی، با جنگل های بارانی گرمسیری سرسبز و دشتی کوچک است. کوه های مرکزی آن حدود ۲۰۰۰ فوت از سطح دریا ارتفاع دارند. گیاهان ادویه ای در هر کیلومتر مربع بیشتر از هر جای دیگری در جهان در اینجا کشت می شود. منابع طبیعی گرنادا شامل الوار، میوه های استوایی و بنادر آب های عمیق است. گرنادا و مناطق دورافتاده عمدتاً خالی از سکنه آن، جنوبی ترین جزایر بادگیر هستند. زنجیره جزایر گرنادین از حدود ۶۰۰ جزیره تشکیل شده است. آن دسته که در جنوب کانال مارتینیک قرار دارند متعلق به کشور گرنادا هستند، و آن دسته که در شمال کانال قرار دارند بخشی از ک
شور سنت وینسنت و گرنادین ها هستند. گرنادا و قلمروهای آن در حدود ۱۶۰ کیلومتری شمال ونزوئلا، تقریباً در ۱۲ درجه عرض شمالی و ۶۱ درجه طول جغرافیایی غربی قرار دارند. خشکی های این کشور منطقه کوچکی به وسعت ۴۳۳ کیلومتر مربع را اشغال می کنند. گرنادا که به دلیل تولید جوز هندی و پوست جوز هندی به جزیره ادویه معروف است، با وسعت ۳۱۰ کیلومتر مربع یا تقریباً به اندازه شهر دیترویت، بزرگترین جزیره این کشور است. این جزیره بیضی شکل است و در جنوب توسط یک خط ساحلی ناهموار احاطه شده است. بیشینه پهنای آن سی و چهار کیلومتر و بیشینه درازای آن نوزده کیلومتر است. سینت جورجس، پایتخت و مهم ترین بندر کشور، در نزدیکی مردابی در ساحل جنوب غربی واقع شده است. از تمام جزایر متعلق به گرنادا، تنها دو مورد از این جزایر حائز اهمیت هستند: کاریاکو، با چند هزار نفر جمعیت، و همسایه آن پتی مارتینیک، تقریباً در ۴۰ کیلومتری شمال شرقی گرنادا و با ۷۰۰ نفر جمعیت. ناهمواری ها. بخشی از زنجیره آتشفشانی در کمان آنتیل کوچک، ارتفاع گرنادا و قلمروهای آن معمولاً از ۳۰۰ متر تا بیش از ۶۰۰ متر از سطح دریا متفاوت است. گرنادا نسبت به مستملکات دورافتاده اش ناهموارتر و دارا
ی پوشش گیاهی متراکم تر است. زمین های گرنادا از یک دشت باریک و ساحلی در یک محور شمالی-جنوبی متشکل از برآمدگی ها و دره های باریک به سمت داخل ارتفاع می گیرد. کوه سنت کاترین با ۸۴۰ متر ارتفاع بلندترین قله است. اگرچه بسیاری از سنگ ها و خاک های این جزیره منشأ آتشفشانی دارند، مخروط های آتشفشانی در گرنادا از دیرباز خاموش بوده اند. تنها آتشفشان فعال شناخته شده در این منطقه «کیک اِم ژنی» است که در شمال، بین گرنادا و کاریاکو قرار دارد. برخی از ویژگی های شبکه جویبارها در گرنادا از گذشته آتشفشانی آن باقی مانده است. چند دریاچه در دهانه های آتشفشانی وجود دارد که بزرگترین آنها گراند اتانگ است. بالادست رودخانه ها تندآبی هستند و باعث سیل و رانش زمین می شوند، اما جویبارهای مناطق پست حرکتی آرام دارند و پر پیچ و خم هستند. آب و هوا. آب و هوای گرنادا گرمسیری است که توسط بادهای بسامان شمال شرقی معتدل می شود. فراوانی آب در درجه اول ناشی از آب و هوای گرمسیری و مرطوب است. بارندگی سالانه که عمدتاً توسط بادهای بسامان (تجاری) گرم و پر از رطوبت شمال شرقی ایجاد می شود، از بیش از در دامنه کوه های بادگیر تا کمتر از در مناطق پست متغیر است. بیش
ترین بارش ماهانه در سراسر گرنادا از ژوئن تا نوامبر ثبت می شود، ماه هایی که احتمال وقوع طوفان های استوایی و بیشتر است. بارش باران از دسامبر تا مه کمتر است، زمانی که سامانه کم فشار استوایی به سمت جنوب حرکت می کند. به طور مشابه، بیشترین رطوبت، معمولاً نزدیک به ۸۰ درصد، در ماه های بارانی و مقادیر از ۶۸ تا ۷۸ درصد در دوره خشک تر ثبت می شود. میانگین دمای در طول سال ثابت است به جز کمی خنک تر در ارتفاعات. با این وجود، تغییرات دمای روزانه در یک دوره ۲۴ ساعته قابل ملاحظه است: بین در طول روز و بین در شب.
سادکور زیرشاخه ای است که گهگاه توسط روزنامه نگاران موسیقی برای توصیف نمونه هایی از آلترناتیو راک که با اشعار تیره و تار، ملودی های ضعیف تر و کندتر یا به طور متناوب، آهنگ هایی با ملودی های فریبنده و شادی بخش که به طور همزمان با ته نقش های غنایی یا تصاویر افسرده کننده، توصیف می شود. این یک تعریف کلی است که جنبش یا گروه خاصی را در بر نمی گیرد. بر اساس تعریف وب سایت آل میوزیک؛ این زیرشاخه به عنوان موسیقی ای برای «افراد افسرده» طبقه بندی شده است. سادکور گاهی مترادف با اصطلاح اسلوکور در نظر گرفته می شود، نقطه اشتراک هر دو در این است که اغلب به عنوان یک ژانر توسط گروه هایی که توصیف کننده آن هستند، رد می شود. "هفته نامه لس آنجلس ،" شارلین مارشال (با نام مستعار کت پاور) را «ملکه سادکور» نامید. در سال ۲۰۰۶، "The News Record" از این اصطلاح برای اشاره به گروه استفاده کرد و صدای آنها را اینگونه توصیف کرد: «شبیه به اسکاتلند بومی: تاریک، سرد، بارانی و افسرده» و همچنین «تهاجمی و تاریک». این اصطلاح هنوز در فرهنگ پاپ رایج است. موسیقی لانا دل ری «سادکورهالیوود» توصیف شده است.
رشید محمدف (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و بوکسور اهل روسیه است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
چمپس یک گروه راک آمریکایی است که بیشتر به خاطر ترانه بی کلام " تکیلا " معروف است. این گروه نام خود را از آواز اسب قهرمان جین اتری، گرفته است " تکیلا " تنها در عرض سه هفته به رتبه ۱ رسید. همچنین چمپس به اولین گروهی تبدیل شد که با یک آهنگ که اولین اثر آنان بود به رتبه اول رسید. این آهنگ در پاییز ۱۹۵۷ در استودیو گلد استار ضبط شد و در سال ۱۹۵۹ جایزه گرمی را برای بهترین اجرای R&amp;amp;B دریافت کرد. بیش از یک میلیون نسخه فروخت و یک دیسک طلایی توسط RIAA کسب کرد. تاریخ. موفقیت با آهنگ " تکیلا ". " تکیلا " توسط ساکسیفونیست دنی فلورس نوشته شد، اگرچه او به عنوان چاک ریو شناخته می شد زیرا در آن زمان با یک شرکت ضبط دیگر (RPM Records) قرارداد داشت. فلورس که در سپتامبر ۲۰۰۶ درگذشت، به عنوان "پدرخوانده راک لاتین " شناخته می شد. "ساکس کثیف" فلورس و "تکیلاً کم صدای او از ویژگی های این آهنگ هستند. نسخه های بازخوانی زیادی از این آهنگ وجود دارد، از جمله یک نسخه جاز توسط گیتاریست وس مونتگومری در سال ۱۹۶۶ساخته شد.. همچنین توسط رپرهایی چون ALT و XL Singleton بازخوانی شده است. چمپس همچنین با آهنگ هایی چون" Limbo Rock " و "El Rancho
Rock" به موفقیت هایی دست یافتند. در سال ۱۹۸۵، "تکیلاً به طور برجسته در فیلم "ماجراجویی بزرگ پی وی ظاهر شد". چمپس همچنین دنباله ای برای "تکیلاً با عنوان "Too Much Tequila" ضبط کرد. اتحاد مجدد گروه ۲۰۲۰. در سال ۲۰۲۰، برگس، رهبر گروه، Champs را برای آلبوم جدیدی به نام "Tequila Party" که برای انتشار در ماه نوامبر برنامه ریزی شده بود، احیا کرد. LP شامل ۱۲ آهنگ تازه ضبط شده از جمله اجرای «پارتی» از موفقیت امضا شده آنها به علاوه هفت آهنگ جدید است.
روسلان محمدف (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل روسیه است. وی از سال ۲۰۱۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
والنتین کونونن (؛ زادهٔ ۷ مارس ۱۹۶۹) دونده پیاده روی سرعت اهل فنلاند بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده است.
لودمیلا فورمانووا (؛ ) دونده دو نیمه استقامت زن اهل جمهوری چک بود.
دوران حرفه ای. در ماه مه ۲۰۱۶، سندهاوزن اعلام کرد که با هولر برای فصل جدید به توافق رسیده است و قراردادی دوساله با امکان تمدید برای سال سوم امضا کرده است. در دسامبر ۲۰۱۷، اعلام شد که هولر برای نیم فصل دوم ۲۰۱۸-۲۰۱۷، در حالی که نیم فصل از قراردادش با سندهاوزن باقی مانده بود، به باشگاه فوتبال فرایبورگ خواهد پیوست.
برندن کریستین (؛ زادهٔ ) دونده سرعت اهل آنتیگوآ و باربودا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
تیری ژورژو (؛ زادهٔ ) ورزشکار جهت یابی اهل فرانسه بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲۵ مدال طلا، ۱۱ مدال نقره، ۶ مدال برنز شده است.
گرو استریت گیمز یک توسعه دهنده بازی های ویدئویی واقع در گینزویل، فلوریدا می باشد که در سال ۲۰۰۷ تأسیس شده است. گروو استریت گیمز برای راک استار گیمز بازی هایی از جمله را برای پلتفرم آی او اس و اندروید، منتقل کرده است.
لویی یاکوبوس فن زیل (؛ زادهٔ ) دونده دو با مانع اهل آفریقای جنوبی است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۶ مدال طلا، ۳ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
درک ردموند (؛ زادهٔ ) دونده سرعت اهل بریتانیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
آسبیورن رود (؛ ۶ اکتبر ۱۹۱۹ – ۲۶ مارس ۱۹۸۹) اسکی باز پرش اهل نروژ بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
یانه هولمن (؛ زادهٔ ) دونده ماراتن اهل فنلاند بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.