Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لزامات اثبات را دارد و مجازات آن اعدام (دار زدن) است. در ایران، در بیشتر موارد، محکومیت ها یا بر اساس اعتراف یا «علم قاضی» صادر می شود، نه بر اساس شهادت شاهدان. در بسیاری از موارد، قربانی تجاوز جنسی با قبول غرامت (جرحه) به عنوان معادل مهریه، پرونده را با کنار گذاشتن اتهامات یا عفو متجاوز حل و فصل می کند. این مشابه دیّه است، اما معادل مهریه یک زن است. همچنین زن می تواند برای جراحات وارد شده دیّه دریافت کند. معمولاً، متجاوز همچنان با مجازات های تعزیری مواجه می شود، مانند ۱۰۰ ضربه شلاق و حبس برای اعمال نادرست، و اغلب با مجازات های بیشتری برای دیگر جرایم ارتکابی همزمان با تجاوز جنسی، مانند آدم ربایی، حمله، و اختلال در نظم عمومی، مواجه می شود. کیوان امام وردی، متهم پرونده های متعدد آزار جنسی، با تودیع وثیقه ۲۰ میلیارد تومانی از زندان آزاد شد. شیما قوشه، وکیل شکات اعلام کرد که درخواست ممنوع الخروجی آقای امام وردی از سوی دادگاه رد شده است. کیوان امام وردی، معروف به کیوان امام، فارغ التحصیل رشته باستان شناسی از دانشگاه تهران، در تابستان ۱۳۹۹ به اتهام آزار جنسی زنان و دختران بازداشت و با اتهام افسادفی الارض مواجه شد.
در سال ۱۴۰۲، وی از این اتهام تبرئه شد، اما پرونده مربوط به اتهام تجاوز به عنف برای رسیدگی به دادگاه کیفری یک استان تهران ارجاع گردید. پس از نزدیک به دو سال بازداشت، دادگاه وثیقه ای با مبلغ مذکور تعیین کرد. کیوان امام وردی، متهم به آزار جنسی تعدادی از زنان، پس از افشاگری های گسترده در فضای مجازی در سال ۱۳۹۹ بازداشت شد. این پرونده به دلیل حجم گسترده شکایات و بازتاب وسیع در رسانه ها به عنوان یکی از پرونده های جنجالی مرتبط با جرایم جنسی مطرح شده است. بررسی اتهامات تجاوز به عنف وی همچنان ادامه دارد. او پیشتر در مرحله بدوی دادگاه رسیدگی به اتهامات خود، از بابت اغفال و تجاوز به دانشجویان دختر پردیس هنرهای زیبا دانشگاه تهران به اعدام محکوم شد که این حکم در مراحل بعدی دادرسی، نقض شد. لواط. لواط با مجازات اعدام مواجه است. قاضی می تواند نوع اعدام را تعیین کند، اما در عمل، همیشه اعدام به دار است. الزامات اثبات مشابه زنا است و چنین احکام بسیار نادر است. اگر یکی از شرکت کنندگان رضایت مند زیر ۱۸ سال باشد، مجازات برای فرد نابالغ ۱۰۰ ضربه شلاق است. اگر مرتکب توبه کند، معمولاً مجازات کاهش یافته به ۹۹ ضربه شلاق دریافت می کند. ت
مام افرادی که به لواط محکوم می شوند، علاوه بر این یک سال به حبس می روند و ممکن است به تشخیص قاضی مدت زمان بیشتری نیز به حبس محکوم شوند. تعداد کمی از افراد به جرم لواط به اعدام محکوم می شوند، اما قبل از سال ۲۰۱۲، هر دو شریک ممکن بود به اعدام محکوم شوند. به منظور جلوگیری از همجنس گرایی مردانه در جمهوری اسلامی ایران، دولت عمل های جراحی تغییر جنسیت را تشویق و یارانه می دهد. پس از عمل، فردی که اکنون جنس ماده شناخته می شود، می تواند در ازدواج های موقت شیعه (صیغه / نکاح المتحلة) شرکت کند و به این ترتیب از ارتکاب جرم همجنس گرایی و زنا اجتناب کند. نوشیدن مشروبات الکلی. نوشیدن الکل (یک لیوان) با ۸۰ ضربه شلاق مجازات می شود، اما تخلفات مکرر ممکن است به مجازات اعدام منجر شود، هرچند که به ندرت اعمال می شود. در سال ۲۰۱۲، دو مرد به دلیل تخلف سوم در خراسان به اعدام محکوم شدند. این حکم توسط دیوان عالی تأیید شد، اما ممکن است در صورت توبه محکوم شدگان به شلاق کاهش یابد. در ۹ تیر ۲۰۲۰، مردی در مشهد به خاطر مصرف الکل اعدام شد. سیستم قضایی بعداً اجرای حکم را تأیید کرد و دفاع کرد که او پیش از این هم مرتکب تخلفات نوشیدنی شده بود. ارتد
اد / تغیر مذهب از اسلام. ارتداد (تغیر مذهب از اسلام) در قانون جزایی ایران مدون نشده است، اما با توجه به نقش اصلی شریعت در سیستم حقوقی، همچنان تحت پیگرد قضائی قرار می گیرد. حدود دویست نفر از پیروان دین بهائی، که دینی بومی است اما به عنوان نوعی ارتداد ممنوع شده، اعدام شده اند، در حالی که بسیاری از آنها در حال حاضر در زندان هستند. طیف گسترده ای از مجازات های شدید و جزئی به طور روتین بر جامعه بهاییان اعمال می شود، از جمله ممنوعیت ورود جوانان بهایی به دانشگاه. مجازات اعدام ممکن است برای مردان صادر شود، هرچند آخرین مورد چنین اعدام در سال ۱۹۹۰ بوده است. موردی نظیر یوسف ندرخانی، کشیش مسیحی ایرانی که در ۲۱–۲۲ سپتامبر ۲۰۱۰ در استان گیلان به اعدام به جرم ارتداد محکوم شد، اما حکم اجرا نشده است. برای زنان، حداکثر مجازات حبس ابد است. توهین به محمد یا به اسلام. اهانت (سبّ النبی) به پیامبر محمد، دخترش یا خانواده اش در ایران جرم محسوب می شود و شخصی که به اهانت متهم شود به طور پیش فرض به ارتداد نیز محکوم می شود. اهانت به مرگ یا حبس مجازات می شود. این موضوع با فتوای آیت الله خمینی علیه احمد سلمان رشدی صادر کرد و رهبر بعدی جمهور
ی اسلامی، سید علی خامنه ای نیز در سال ۱۳۸۳، حکم خمینی را غیرقابل تغییر خواند. حمله و آسیب به احمد سلمان رشدی توسط یک باورمند اسلام گرا انجام شد. روش های اعدام در ایران. دار زدن. دار زدن رایج ترین روش اعدام در ایران در قرن بیست و یکم است که یا در زندان انجام می شود. یا در میدان های عمومی شهر. در مقایسه با کشورهای دیگر که از دار زدن استفاده می کنند (مانند ژاپن یا مالزی) و دارهای پیچیده ای برای افتادن محکوم و شکست گردن طراحی شده است، دارهای ایران بسیار ساده و ارزان هستند. آن ها تنها از یک قاب و یک چهارپایه تشکیل شده اند، و برخی از چهارپایه ها می توانند تا هفت نفر را هم زمان نگه دارند و دارای چرخ هستند. اعدام های عمومی معمولاً با استفاده از جرثقیلهای متحرک انجام می شود. گاهی، قربانی از جرثقیل آویزان می شود، اما بیشتر اوقات، جرثقیل به عنوان دار استفاده می شود و فرد از روی چهارپایه کشیده می شود. قربانی معمولاً با چشم بند بسته می شود. طناب های دار ایرانی ضخیم هستند و دارای ۷–۱۰ حلقه گره دار هستند و معمولاً از طناب پلاستیکی آبی ساخته شده اند و افت کمی دارند. مرگ به دلیل خفگی و واکنش کاروتید (جایی که عروق خون به سر قط
ع می شود) رخ می دهد و ۱۰–۲۰ دقیقه طول می کشد، که باعث درد و رنج قابل مشاهده برای محکوم می شود. از جمله اعدام های معروف در ایران می توان به اعدام اصغر قاتل و محمد بیجه، «خون آشام صحرا» که ۳۷ کودک را مورد تجاوز و قتل قرار داد، در سال ۲۰۰۵ اشاره کرد. در بامداد ۲۷ ژوئیه ۲۰۰۷، ۲۹ مرد در زندان اوین به جرم های مختلفی از جمله قتل و قاچاق مواد مخدر اعدام شدند. در سال ۲۰۱۰، شهلا جاهد در تهران به خاطر قتل همسر فوتبالیست ایرانی، ناصر محمدخانی، در سال ۲۰۰۲ اعدام شد. در سال ۲۰۰۴، دختری نوجوان به نام عاطفه سهاله، که ۱۶ ساله بود، به اعدام محکوم شد و دو هفته بعد در یک میدان عمومی به اتهام زنا و «جرائم علیه عفت» به دار آویخته شد. در سال ۲۰۰۹، اعدام عمومی دو مرد در سیرجان به خاطر سرقت مسلحانه با مداخله بستگان قطع شد که با هجوم به دار و پایین کشیدن مردان در حالی که هنوز زنده بودند، به پایان رسید؛ آن ها بعداً دوباره دستگیر شده و تا مرگ به دار آویخته شدند. ویدئویی از این حادثه در اینترنت منتشر شد. تیرباران. در سال های پس از انقلاب اسلامی ۱۹۷۹، هزاران نفر به اتهامات سیاسی از جمله قاچاق مواد مخدر و جرم های علیه جمهوری اسلامی توسط دا
دگاه های انقلاب تازه تأسیس به اعدام با تیراندازی محکوم شدند. از جمله افرادی که اعدام شدند، بسیاری از وزرای سابق شاه، مانند نخست وزیر پیشین امیرعباس هویدا و رئیس ساواک، ژنرال نعمت الله نصیری، بودند. تا سال ۱۹۸۰، یک سال پس از سقوط شاه، جمهوری اسلامی جدید بیش از ۷۰۰ نفر را با تیراندازی اعدام کرد. بسیاری از اعضای رژیم پیشین به دلیل محاکمات مغرضانه مظنون به اعدام ناعادلانه هستند. کمپین علیه قاچاق مواد مخدر منجر به اعدام بسیاری به خاطر مالکیت مواد مخدر شد، از جمله معتادان، که اغلب بر اساس شواهد اندک بود. برخی از این افراد همچنین به عنوان مخالفان رژیم شناخته شدند. رژیم جمهوری اسلامی مخالف این است که ایل ها و قوم ها خان و رهبر داشته باشند و تا الان رهبرهای زیادی مانند خسرو خان قشقایی، محمد خان ضرغامی، در سال ۱۹۸۲، پاکسازی کمونیستها در ایران که در اوایل انقلاب اسلامی با رژیم اسلامی همکار بودند (مانند حزب توده) منجر به اعدام رهبران و برخی اعضای این حزب به اتهام جاسوسی برای اتحاد جماهیر شوروی شد. اعدام های سیاسی به مقیاس کمتری ادامه یافت. با تصویب قانون مجازات اسلامی ایران در سال ۱۹۸۲، جرائم عادی دوباره توسط دادگاه های
معمولی، غیرانقلابی با حکم اعدام به دار آویخته شد. مخالفان سیاسی همچنان با تیرباران اعدام شدند، اما به مقیاس کمتری. در سال ۱۹۸۸، دولت جمهوری اسلامی به طور مخفیانه ۲٬۰۰۰ تا ۴٬۰۰۰ زندانی سیاسی را اعدام کرد که بسیاری از آنها اعضای سابق یا هواداران گروه مجاهدین، کمونیست های سابق و دیگر مخالفان بودند. اعدام شدگان همه روابط خود را با سازمان های مخالف سابق خود کنار گذاشته بودند و بسیاری از آنها در آستانه پایان محکومیت های زندان خود بودند که به طور ناگهانی و مخفیانه اعدام شدند. اتهام ها «محاربه» یا ارتداد بود که به نظر منتقدان نمونه ای بارز از استفاده از اتهامات مذهبی به دلایل سیاسی بود. بیشتر آنها به دار آویخته شدند، اما چند نفر نیز با تیرباران اعدام شدند. از سال ۱۹۸۸، اعدام های سیاسی کمتر رایج شده اند، هرچند که کشتارهای غیرقانونی از مخالفان برجسته رژیم تا سال ۱۹۹۸ ادامه داشت، مانند قتل های زنجیره ای. از اواخر دهه ۱۹۸۰، تقریباً تمام اعدام ها، چه سیاسی و چه جنایی، به وسیلهٔ دار آویختن انجام شده است. منتقدان دادگاه های انقلاب به فرایند محاکمه انتقاد کرده و بیان کردند که محاکمات فاقد وکیل دفاع بوده، بسیار کوتاه (اغلب به
مدت چند ساعت یا حتی چند دقیقه) و غیرقابل تجدیدنظر بوده اند. آنها همچنین به کمبود مدارک و اتکاء به شایعات قوی در محکومیت ها اشاره کردند، و بیان کردند که مخالفان سیاسی به طور ناعادلانه ای تحت تعقیب قرار گرفته و محکوم شدند. منتقدان همچنین به قاضی ها به دلیل تعصب، بی عدالتی، سخت گیری زیاد و استفاده مفرط از حکم اعدام انتقاد کردند و بیان کردند که اعدام به افرادی که مستحق آن نیستند، اعمال می شود. همچنین انتقادات دیگری در مورد اعترافات به دست آمده از طریق شکنجه وجود دارد. هنگامی که از یکی از قضات پرسیده شد که اگر فردی ناعادلانه اعدام شود، چه خواهد شد، او گفت که یک فرد بی گناه «پاداشی از سوی خداوند در بهشت دریافت خواهد کرد» ; بنابراین، توجه کمی به این که آیا متهم واقعاً گناهکار است یا نه، صورت می گرفت. یکی از مشهورترین قضات «آویزنده» در ایران، آیت الله صادق خلخالی بود که به عنوان نخستین رئیس دادگاه انقلاب شناخته می شود. او به قاچاقچیان مواد مخدر و اعضای سابق دولت شاه هر دو حکم اعدام صادر می کرد. او به طور شخصی ۸۰۰ تا ۲۰۰۰ نفر را به اعدام محکوم کرد. در سال ۱۹۸۰، جهانگیر رزمی جایزه پولیتزر را برای عکس معروفش «جوخه اعدا
م در ایران» دریافت کرد. این عکس نشان دهنده اعدام هفت کُرد و دو پلیس شاه در فرودگاه سنندج، چند دقیقه پس از محکومیت آنها به اتهام «تروریسم و جرایم علیه خدا» توسط آیت الله صادق خلخالی، در جریان شورش گروه های مسلح کُرد بود. محاکمه آنها ۳۰ دقیقه طول کشید. سنگسار. افرادی که به سنگسار محکوم می شوند در یک گودال سنگسار قرار می گیرند. زنان تا گردن و مردان تا کمر دفن می شوند و دیگران به سمت آن ها سنگ پرتاب می کنند تا زمانی که یا از گودال فرار کنند، ضعیف ویا ناتوان شوند، یا کشته شوند. به دلیل اینکه مردان (برخلاف زنان) تنها تا کمر دفن می شوند، گاهی موفق به فرار از گودال می شوند که مجازات خاتمه می یابد. در برخی موارد، حداقل دو گزارش روزنامه ای وجود دارد که در آن ها زنان توانسته اند در حالی که در حال سنگسار بودند خود را از گودال بیرون بکشند، اما با این حال پس از آن که به زور به گودال برگردانده شدند، کشته شده اند. قانون ایران فرمان می دهد که سنگهای استفاده شده باید به اندازه ای کوچک باشند که به طور آنی کشنده نباشند. طبق گفته شاپرک خورسندی، در اعدام های سنگسار در ایران، اکثر قربانیان ظرف دو ساعت از پرتاب نخستین سنگ می میرند.م
قامات ایرانی، مانند محمدجواد لاریجانی، (رئیس شورای حقوق بشر ایران) به دفاع از این روش پرداخته اند و استدلال کرده اند که ممکن است به عنوان مجازاتی کمتر شدید از سایر روش های اعدام به نظر برسد، زیرا ممکن است شانس بقا وجود داشته باشد. با این حال، این دیدگاه به شدت توسط سازمان های حقوق بشری بین المللی مورد انتقاد قرار گرفته است. در سال ۲۰۰۸، «قوه قضائیه ایران تأیید کرد که در تاریخ ۵ ژوئیه، مردی در استان قزوین به جرم زنا سنگسار شد»، و طبق گزارش کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران، «بین سال های ۲۰۰۶ و ۲۰۰۸ شش نفر به جرم زنا سنگسار شدند و ۱۳ نفر دیگر در انتظار حکم خود از زندان های ایران هستند». تا ۱۹ نوامبر ۲۰۱۹، فدراسیون بین المللی حقوق بشر بیانیه ای صادر کرد که در آن آمده بود «سنگسار به دلیل زنا» هنوز «در قانون ایران پیش بینی شده است»؛ اینکه «چندین نفر هنوز در انتظار اجرای حکم اعدام با سنگسار هستند» و اینکه «در سال ۲۰۱۸، دو زن به جرم سنگسار محکوم شدند». پرتاب از بلندی. جمهوری اسلامی ایران به استفاده از پرتاب از بلندی یک نوع اعدام برای مجازات همجنس گرایی متهم است. در سال ۲۰۰۸، سازمان عفو بین الملل گزارش داد که طیب کر
یمی و یزدان به اتهام آدم ربایی، تجاوز و دزدی محکوم و در ماه مه ۲۰۰۷ توسط قاضی در شیراز،استان فارس، جنوب ایران به اعدام محکوم شدند. قاضی دستور داده بود که آنها به شیوه ای که توصیف شده بود، از صخره یا از ارتفاعی بلند به پایین پرتاب شوند. چهار مرد دیگر به خاطر نقش خود در همان جرائم به ۱۰۰ ضربه شلاق محکوم شدند. مرگ های فرا قضایی. اعدام نباید بدون حکم دادگاه و طی شدن روند کامل قضایی از جمله عمل به تشریفات آیین دادرسی کیفری و رعایت حقوق متهم انجام شود. اعدام «خودسرانه» یا «فرا قضایی» در مواردی به کار می رود که حکومت بدون حکم قضایی یا بدون رعایت آیین دادرسی و تشریفات دادگاه و با خودداری از رعایت حقوق متهم از جمله حق دفاع مؤثر، حکم اعدام صادر یا اجرا کند. تفاوت اعدام خودسرانه با قتل عمد در این است که در اولی حکومت به ضرب تسلط و اختیاراتی که دارد علناً از فرد سلب حیات می کند در حالی که در دومی فرد یا افراد به طور پنهانی و مخفیانه دست به این کار می زنند. آمار اعدام ها و کشتارها در جمهوری اسلامی. از سال ۱۳۵۷ تا ۱۳۹۹ خورشیدی بیش از ۴۴۶۰۰ (چهل و چهار هزار و ششصد) انسان در نظام جمهوری اسلامی ایران، با شیوه های همچون: حلق آ
ویز شدن، ترور شدن، کشته شدن در اعتراضات خیابانی و شکنجه در زندان، کشته شده اند: آمار دگراندیشان ترور شده. برخی از منابع رسمی، آمار کشته شدگان دگراندیشان عقیدتی و سیاسی در پروژه قتل های زنجیره ای ایران را از ۳۰۰ (سیصد) تا بیش از ۱۰۰۰ (هزار) تن دانسته اند که ۱۸۰ تن از آن ها فقط از سال ۱۳۶۹ تا ۱۳۷۷ ترور و کشته شده اند. آمار کشتار بهائیان. تنها از تاریخ ۱۳۵۷ خورشیدی (۱۹۷۸ م) تا مرداد ۱۳۸۴ (۲۰۰۵)، بیش از ۲۲۰ (دویست و بیست) بهائی توسط نظام جمهوری اسلامی ایران کشته شده اند. آمار سنگسار. بر پایه گزارش روزنامه فرانسوی فیگارو، در تاریخ جمهوری اسلامی، ۱۵۰ (صد و پنجاه) حکم سنگسار، اجرا شده است. آمار کشتار دگرباشان جنسی. آمار دقیقی از شمار اعدام شدگان انسان های همجنس گرا در دورهٔ نظام جمهوری اسلامی ایران، در دست نیست؛ ولی کنشگران حقوق بشر باورمندند که بیش از ۴٫۰۰۰ (چهار هزار) مرد و زن همجنس گرا، در این دوره، در ایران، اعدام شده اند. آمار کشتگان، ناپدیدشدگان و زخمیان جنگی. آمار کشتگان و ناپدیدشدگان در جنگ ۸ سالهٔ ایران و عراق (از شهریور ۱۳۵۹ تا ۱۳۶۷ و بر پایهٔ آمار جمهوری اسلامی): ۱۹۰۰۰۰ (صد و نود هزار) کشته و ۶۷۲۰۰۰ (ششصد
و هفتاد و دو هزار) زخمی. آمار کشته شدگان در زندان. شمار قابل توجهی از زندانیان در زندان های حکومت جمهوری اسلامی ایران، زیر شکنجه، کشته شده اند. نام های برخی از آنان عبارت است از: کاووس سیدامامی (۱۳۹۶)، وحید حیدری (۱۳۹۶)، سینا قنبری (۱۳۹۶)، سارو قهرمانی (۱۳۹۶)، زهرا بنی یعقوب (۱۳۸۶)، ابراهیم لطف اللهی (۱۳۸۶) و زهرا کاظمی (۱۳۸۲)...
موزه خط و کتابت کرمانشاه یکی از موزه های شهر کرمانشاه است که به اداره کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی استان کرمانشاه تعلق دارد و در تکیهٔ بیگلربیگی در محلهٔ فیض آباد این شهر قرار گرفته است و از خیابان مدرس و کوچهٔ صارم الدوله قابل دسترسی است. این موزه در سال ۱۳۸۳ خورشیدی تأسیس شده است. ساختمان موزه. موزهٔ خط و کتابت کرمانشاه در عمارت تکیهٔ بیگلربیگی این شهر قرار دارد. ساخت این تکیه در سال ۱۳۰۹ قمری (۱۸۹۱ میلادی) توسط عبدالله خان فراش باشی ملقب به «بیگلربیگی» آغاز شد و در سال ۱۳۱۵ قمری (۱۸۹۷ میلادی) به اتمام رسید. ساختمان موزه از شاخص ترین بناهای باقی مانده از دوران حکومت قاجاریان در کرمانشاه محسوب می شود. این بنا در سال ۱۳۸۱ مرمت و در سال ۱۳۸۳ به عنوان مکانی برای موزهٔ خط و کتابت کرمانشاه در نظر گرفته شد. همچنین در سال ۱۳۸۷ پارینه سنگی زاگرس نیز در بخشی از همین عمارت راه اندازی شد. اشیای موزه. در این موزه اسناد، مدارک و مستندات تاریخی و نسخ خطی در معرض دید بازدیدکنندگان قرار گرفته است. نزدیک به ۳۰۰ سند و نیز نسخهٔ خطی قدیمی در موزهٔ خط و کتابت کرمانشاه نگهداری می شود. با توجه به قدمت اسناد و زبان متکلف
و کهنهٔ استفاده شده در آن ها، مسئولان موزه برخی از این نسخ را به فارسی رسمی امروزی ترجمه کرده و در کنار اسناد قرار داده اند.
ویلیام مک تاگارت (زاده ۲۵ اکتبر ۱۸۳۵ – درگذشته ۲ آوریل ۱۹۱۰) منظره نگار اسکاتلندی و نقاش صحنه های دریایی بود که تحت تأثیر مکتب امپرسیونیسم قرار داشت. مک تاگارت شیفتهٔ طبیعت و چشم اندازهای زیبای اسکاتلند بود و در آثارش به خوبی رابطهٔ انسان با طبیعت را نشان می دهد. زندگی و شغل. ویلیام پسر یک کشاورز بود که در دهکده کوچک آروس، در نزدیکی کمپبل تاون، در کینتایر، غری شبه جزیره اسکاتلند به دنیا آمد. وی در ۱۶ سالگی به ادینبورگ رفت و در کالج هنر ادینبورگ به نام آکادمی معتمدین نزد رابرت اسکات لودر تحصیل کرد. وی در زمان دانشجویی چندین جایزه کسب کرد و کارهای خود را در آکادمی سلطنتی اسکاتلند به نمایش گذاشت و در سال ۱۸۷۰ به عضویت کامل آکادمی درآمد. کارهای اولیه او عمدتاً نقاشی های فیگور کودکان بود، اما بعداً به هنرهای دریایی و به ویژه منظره دریا روی آورد. نقاشی وی الهام گرفته از عشق کودکی او به دریا و ساحل غربی ناهموار و متلاشی اقیانوس اطلس از بدو تولدش بود. مک تاگارت مجذوب طبیعت و رابطه انسان با آن شد و تلاش کرد جنبه هایی مانند تأثیر گذرا نور بر آب را به تصویر بکشد. او با استفاده از روش امپرسیونیسم و استفاده از رنگ و قلم م
وی جسورانه اش، ویژگی هایی مشابه نقاشی های جان کانستبل و ویلیام ترنر که هر دو هنرمند مورد تحسین او بودند، پدیدآورد. مک تاگارت در استفاده از رنگ روغن و آبرنگ مهارت داشت و علاوه بر مناظر دریایی کین تایر، میدلودین و لوتیان شرقی را نیز نقاشی می کرد. بسیاری از کارهای بعدی او تپه های مورفوت را نشان می دهد که از خانه او در نزدیکی لسوید دیده می شود، جایی که او در سال ۱۸۸۹ به آنجا نقل مکان کرد. وی به عنوان یکی از مفسران بزرگ منظر اسکاتلند شناخته می شود و اغلب او را «امپرسیونیست اسکاتلندی» می نامند. مقاله وی در اختیار انجمن تاریخ محلی بونیریگ و لاسواد است. آثار. از جمله آثار شناخته شده مک تاگارت عبارتند از:
صبح در جنگل کاج (روسی: Утро в сосновом лесу) نقاشی هنرمندان روسی ایوان شیشکین و کنستانتین ساویتسکی است. خرس ها توسط ساویتسکی نقاشی شده اند، اما پاول ترتیاکوف، مجموعه دار هنر، امضای او را حذف کرد و اظهار داشت که «از ایده تا اجرا، همه چیز شیوه نقاشی و روش خلاقانه خاص شیشکین را نشان می دهد»، بنابراین این نقاشی فقط به شیشکین نسبت داده می شود. صبح در جنگل کاج بسیار محبوب شد و تولید آن روی آیتم های مختلف از جمله شکلات های «خرس کلومسی» توسط کراسنی اکتیابر (نام تجاری یک شیرینی سازی) انجام شد. بر اساس یک نظرسنجی، این نقاشی دومین اثر محبوب در روسیه پس از "بوگاتیرز" اثر ویکتور واسنتسوف است. نقاشی های مشابه شیشکین جنگل در بهار (۱۸۸۴) و جنگل سسترورتسک (۱۸۹۶) است. اعتقاد بر این است که شیشکین درختان کاج را در نزدیکی جزیره گورودوملیا نقاشی کرده است.
ناحیه ۱۳ یکی از ۲۳ ناحیهٔ بوداپست پایتخت مجارستان و مشتمل بر دو زیرناحیه اصلی اوی لیپوت واروش و آندیال فولد است. این ناحیه ۱۳٫۴۳ کیلومتر مربع مساحت دارد و طبق آمار اول ژانویهٔ سال ۲۰۱۹، جمعیت آن ۱۲۱٬۶۵۷ نفر است.
رافائل آنخل کالدرون گواردیا (; زاده – درگذشته ) سیاست مدار اهل کاستاریکا بود. وی از ۸ مه ۱۹۴۰ تا ۸ مه ۱۹۴۴ رئیس جمهور این کشور بود. رافائل آنخل کالدرون گواردیا در ۹ ژوئن ۱۹۷۰، در سن ۷۰ سالگی درگذشت.
چارلز استوررز (۲۴ ژانویه ۱۸۲۲–۱ سپتامبر 1884) و آگوستوس استورس (۴ ژوئن ۱۸۱۷–۳ مارس 1892) شرکای تجاری و برادران آمریکایی بودند که در تأسیس مدرسه کشاورزی استورس (هم اکنون دانشگاه کانتیکت) در سال ۱۸۸۱ نقش اساسی داشتند.
خانواده آرام () یک فیلم سینمایی ترسناک و کمدی سیاه کره ای محصول سال ۱۹۹۸ به کارگردانی کیم جی-وون است. از جمله بازیگران اصلی فیلم می توان به چوی مین شیک و سونگ کانگ هو اشاره کرد. این فیلم به زبان ژاپنی با عنوان "خوشبختی کاتاکوری ها" توسط تاکاشی میکه، در تامیل هندی با عنوان «یامیروکاکا بایامی»، در کانادا با نام «نامو بووتاتما» و به زبان تلوگو به عنوان «بعدی نووو» بازسازی شد. داستان. خانواده ای تصمیم می گیرد یک مسافرخانه در پیست اسکی در منطقه ای دورافتاده راه اندازی کند. اولین مهمان آنها دست به خودکشی زده و آنها برای جلوگیری از جلوه بد در میان مهمانانشان جسد را دفن می کنند. اما جسد آشکار شده و…
فیلیپ کلفل (۹ دسامبر ۱۸۸۷ – ۱۰ اکتبر ۱۹۶۴) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که فرماندهی یگان های مختلفی را در جنگ جهانی دوم بر عهده داشت. سال های اولیه. روز ۲۵ ماه نوامبر سال ۱۹۰۵ به نیروی زمینی پادشاهی پروس پیوست و در هنگ ۱ سواره نظام پومرانی قرار گرفت. با آغاز جنگ جهانی اول با همین این هنگ در قالب لشکر یکم سواره نظام در جبهه شرقی حضور یافت. پس از تجربه نبردهای متعدد در مناطق مختلف، ماه سپتامبر سال ۱۹۱۴ به مقام آجودان هنگ خود منصوب شد. ماه آوریل سال ۱۹۱۶ به عنوان آجودان به هنگ ۴۱ سواره نظام منتقل و در ماه اکتبر همان سال در مقام فرماندهی یکی از گروهان های آن قرار گرفت. از ماه آوریل سال ۱۹۱۷ از او در وظایف ستادی یگان های مختلف از جمله سپاه ۴۱ ذخیره استفاده گردید. ترفیع درجه رایشسور. پس از پایان جنگ به عنوان داوطلب به فرای کور پیوست. سپس وارد رایشسور شد و خدمت خود را در ستاد کل فرماندهی عالی مرزبانی شمال و آجودان لشکر یکم پیاده نظام ادامه داد.
دغدغه ایران: راه هایی به سوی آزادی، امنیت و توسعه پایدار کتابی از محمد فاضلی است که به مسائل مختلفِ توسعهٔ ایران از دید سیاست پژوهی می پردازد. این کتاب در واقع مجموعه ای از مطالبِ تلگرامی فاضلی است که در کانالی با همین نام منتشر می شود. نقدها. جلسه نقد و بررسی این کتاب در ۳ تیر ۱۳۹۸ با حضور عباس کاظمی، مسعود عالمی نیسی، مجتبی لشکربلوکی و امیر ناظمی در پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات برگزار شد. محمدرضا اسلامی نیز نقدی بر این کتاب نوشت. خبرگزاری تسنیم هم به انتقاد از مطالب کانال تلگرامیِ فاضلی پرداخت.
مطالعات سیاست یا سیاست پژوهی زیرمجموعه ای از علوم سیاسی شامل تجزیه و تحلیل روند سیاستگذاری (روند سیاستگذاری) و محتوای سیاستگذاری (تحلیل سیاست) است. تجزیه و تحلیل سیاست شامل تحقیقات اساسی (مانند سیاست بهداشت یا آموزش)، ارزیابی برنامه و مطالعات تأثیر، و طراحی سیاست است. این «شامل مطالعه منظم ماهیت، علل و تأثیرات سیاستهای عمومی جایگزین، با تأکید ویژه بر تعیین سیاستهایی است که اهداف معین را تحقق می بخشند.» این رشته در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ در ایالات متحده ظهور کرد. مطالعات سیاست همچنین منازعات و حل تعارضاتی را که ناشی از سیاستگذاری در جامعه مدنی، بخش خصوصی یا غالباً بخش عمومی (به عنوان مثال دولت) است، بررسی می کند. در حالی که مطالعات سیاست گذاری غالباً روی بخش دولتی متمرکز است، برای سازمانهای دیگر قابل استفاده است (به عنوان مثال، بخش غیرانتفاعی). برخی از کارشناسان مطالعات سیاست با مدارک سیاست عمومی از مدارس سیاستگذاری عمومی فارغ التحصیل می شوند. از طرف دیگر، کارشناسان می توانند رشته هایی در زمینه تحلیل سیاست، ارزیابی برنامه، جامعه شناسی، روانشناسی، فلسفه، اقتصاد، مردم شناسی، جغرافیا، حقوق، علوم سیاسی، مددکاری اجتماعی،
برنامه ریزی محیطی و مدیریت عمومی داشته باشند.
مزدا سی ایکس-۴ () یک خودرو کامپکت کراس اوور است که در آوریل ۲۰۱۶ در نمایشگاه خودرو پکن معرفی شد. این خودرو به طور انحصاری توسط سرمایه گذاری مشترک مشترک بین فاو مزدا در چین تولید و فروخته می شود. سی ایکس-۴ در رده بالاتر از مزدا سی ایکس-۳ قرار گرفته، مشخصات خودرو در حالی که از نظر اندازه مشابه سی ایکس-۵ می باشد، بیشتر شبیه به یک استیشن واگن است. سی ایکس-۴ با دو موتور SKYACTIV چهارسیلندر خطی ۲٫۰ لیتری (PE-VPS) و ۲٫۵ لیتری (PY-VPS) ارائه می شود. در ژانویه ۲۰۱۸، شرکت چینی زوتی اوتو از کراس اوور خود با نام Traum MA501 رونمایی کرد که شباهت زیادی به سی ایکس-۴ دارد.
گردباد نوک بال یا تاوهٔ نوک بال یک حلقهٔ گِرد است همانند گردباد است که پشت بال هواپیماها در هنگام نزدیک شدن به زمین ایجاد می شود. این حلقه زمانی ایجاد می شود که نیروی برآر فراهم شده باشد. ممکن است این حلقه پیچشی بوسیلهٔ بالچهٔ دم هواپیما نیز تولید شود. در صورتی که یک نیروی برآر سه بعدی فراهم شود، از پیامدهای اصلی و بنیادین آن می توان به بروز یک نیروی پسار برانگیخته یا پایین رانش باشد. روش های گوناگونی در طراحی و هندسهٔ بال هواپیما وجود دارد که از برانگیزش نیروی پسار جلوگیری شود. بارگیری بال نیز بر ایجاد تاوه تأثیرگذار است. تاوهٔ نوک بال در هوای مرطوب بهتر ایجاد می شود و در صورتی که تاوه نوک بال در هوای بدون گرد و غبار ایجاد شود، اگر هوا در بخش مرکزی تاوه سرد شود، تاوه با چشم غیرمسلح دیده خواهد شد. پروسهٔ ایجاد تاوه نوک بال. در پرواز هواپیما به سمت جلو، پس از برخورد هوای روبروی بال به لبهٔ حمله، جریان هوای زیر بال و روی بال با هم متفاوت خواهند شد؛ بنابراین هنگامی که یک بال، نیروی برآر تولید می کند، هوای روی بال، فشار کمتری نسبت به هوای زیر بال پیدا خواهد کرد. درنتیجه در هنگام خروج هوا از لبهٔ فرار، جریان هوای
زیر بال و روی بال به دور یکدیگر پیجیده و یک شرایط موزون همانند گردباد ایجاد می کنند. این جریان که تاوه نام دارد، دارای یک هستهٔ کم فشار است.
نامه قالبی نوعی نامه است که توسط یک ساخته می شود؛ نه آنکه به صورت اختصاصی برای یک گیرنده خاص نوشته شده باشد. معمول ترین نوع نامه قالبی شامل یک یا بیشتر ناحیهٔ است که توسط یک یا بیشتر «محل نگهداری برای متن جایگزینی» تفکیک و مجزا می شوند. اگر چه نامه های قالبی معمولاً برای مخاطبان گسترده ای در نظر گرفته شده اند، بیشتر نامه های قالبی شامل عناصر یا ویژگی های سبک نگارشی است که برای نمایش به گیرنده خاص به صورت اختصاصی تنظیم شده اند. مثلاً ممکن است توسط امضا شده باشد یا از ویژگی هایی مثل استفاده کند، که به صورت خودکار نام های گیرندگان منحصر به فرد را درج می کند و وارد می کند. موارد استفاده. معمولاً از نامه های قالبی به عنوان نامه جواب استفاده می شود، یعنی افرادی که مکاتبات زیادی دارند، مثل چهره ها (سلبریتی ها) و سیاستمداران از آن ها استفاده می کنند. اگر از یک نامه قالبی موقعی که یک پیام اختصاصی تر که برای آن موقعیت مناسب تر است، استفاده شود، این موضوع ممکن است باعث بحث و مشاجره شود، مثلاً موقعی که داریم به فردی پیام تسلیت ارسال می کنیم، این موضوع صادق است. از انواع دیگری از نامه قالبی برای ایجاد نامه های نامزد و کان
دید به عنوان بخشی از یک فرایند کاربردی استفاده می شود، مثلاً در نامه های قبول یا ردی که شرکت های نشر، یا نهادهای حکومتی، دانشکده ها، دانشگاه ها، یا کارفرمایان آینده نگر ارسال می کنند، از «نامه قالبی» استفاده شده است.
پایین رانش به جابجایی هوایی گفته می شود که به وسیلهٔ ماهی واره، بال یا پروانه اصلی بالگرد به سمت پایین جریان می یابد؛ اگر این هوای جابجا شده به میزان کافی باشد، نیروی برآر نیز برای هواگرد فراهم خواهد شد. «پایین رانش» از گردش یک ماهی واره بر پایهٔ قانون سوم نیوتون به وجود می آید و نیروی کافی برای غلبه بر وزن هواگرد را فراهم می نماید. برای نمونه در یک بالگرد، این پایین رانش موجب می شود تا بالگرد بر وزن خود چیره شده و بتواند در هوا شناور بماند.
سانتوس لئون هررا (; زاده – درگذشته ) سیاست مدار اهل کاستاریکا بود. وی از ۲۰ آوریل ۱۹۴۸ تا ۸ مه ۱۹۴۸ رئیس جمهور موقت این کشور بود. سانتوس لئون هررا در ۸ مه ۱۹۵۰، در سن ۷۵ سالگی درگذشت.