Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د. تمرکز دریافت عمومی فیلم بر پیام های توانمندسازی زنان بوده است، اما آنچه این داستان را رادیکال می کند، دعوت از زنان برای بازاندیشی در فمینیسم است؛ فمینیسمی که مبارزات مردان را نادیده نگیرد.» نیکلاس بالایسیس در نشریه "روان شناسی امروز" استدلال می کند که فیلم "باربی" تصویری «نسبتاً ظریف» از نرینگی ارائه می دهد که در دو مورد با مسائل و نگرانی های رایج در روان شناسی بالینی و درمان هم خوانی دارد: در مورد اول، که به «ارزش گذاری بیش از حد نگاه و توجه زنان به عزت نفس مردان و حتی حس وجودی هویت» مربوط می شود، کن به دلیل دریافت نکردن «حس جذابیت، ارزش و خودباوری» از نگاه و توجه باربی، به ابراز مردسالارانه و سلطه جویی مردانه بر «مردان دیگر، زنان یا اشیا» روی می آورد. در مورد دوم، که به «رابطه با شرم یا تنهایی وجودی و تبدیل آن به رابطه جنسی به عنوان آرام بخش» مربوط است، هنگامی که باربی در پرده سوم فیلم برای تسلی به کن نزدیک می شود، او این رفتار را به عنوان پیشنهادی جنسی تفسیر کرده و تلاش می کند او را ببوسد. بالایسیس این رفتار را به «تبدیل سریع شرم به خشم و رنجش» تشبیه می کند و می نویسد: «در اینجا می بینیم که تنهایی و اضط
راب وجودی به یک درخواست جنسی تبدیل می شود؛ گویی رابطه جنسی می تواند این احساسات منفی را حل کند.» مگان گاربر از نشریه "آتلانتیک" معتقد است که کن و سفر خودشناسی اش «شبیه به دوران نوجوانی» است. او می نویسد: «کن مانند هر نوجوانی در تلاش است تا هویت خود را کشف کند و امکانات جهان را امتحان می کند. اما نابالغی او مهار نشده است و این مشکل اصلی است. رویکرد نوجوانی او به جهان، به جای محدود ماندن، بر دیگران تحمیل می شود.» گاربر نتیجه می گیرد که کن تجسم «ایده اصلی» فیلم است که «مردسالاری شکلی عمیق از نابالغی» است. الیانا داکترمن از نشریه "تایم" نیز اشاره می کند که رادیکال شدن کن شبیه به جنبش حقوق مردان است، به ویژه در «احساسات تحقیرشدگی»، شکنندگی مردانه و دعوت به مردسالاری. امکان ساخت دنباله. در ۲۵ ژوئیه ۲۰۲۳، پس از اکران فیلم "باربی"، گرتا گرویگ، کارگردان، اعلام کرد که هیچ برنامه ای برای ساخت دنباله ندارد. در ۴ اوت ۲۰۲۳، گزارش شد که گرویگ، نوآ بامباک (نویسنده همکار) و بازیگران اصلی، مارگو رابی و رایان گاسلینگ، تنها برای یک فیلم قرارداد بسته بودند. با این حال، در ۱۳ دسامبر ۲۰۲۴، "هالیوود ریپورتر" گزارش داد که دنباله ای ب
رای فیلم "باربی" در مراحل اولیه توسعه توسط کمپانی های وارنر برادرز و ماتل قرار دارد و گرویگ و بامباک برای بازگشت به پروژه انتخاب شده اند. نمایندگان وارنر برادرز، گرویگ و بامباک این ادعا را تکذیب کردند.
میرزا اسماعیل خان عون الدوله از خوانین و ملاکین ایرانی بود، که در دوره نخست به عنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
مری اگنس چیس (۱۸۶۹–۱۹۶۳) یک گیاه شناس آمریکایی بود که در آگروستولوژی، مطالعه علف ها تخصص داشت. با وجود نداشتن تحصیلات رسمی در دوران دبستان، چیس توانست به عنوان گیاه شناس در وزارت کشاورزی ایالات متحده رتبه های بالاتری رابه دست آورد و به عنوان تصویرگر زیر نظر آلبرت اسپیر هیچکاک شروع کرد و در نهایت به یک گیاه شناس ارشد تبدیل شد و بر آگرستولوژی سیستماتیک USDA نظارت داشت و چندین کتاب منتشر کرد که بعداً برخی از کتاب های به اسپانیایی و پرتغالی ترجمه شد. علاوه بر این، چیس برای کار خود به عنوان یک متخصص کشاورزی با جوایز متعدد، از جمله گواهی شایستگی صادر شده توسط انجمن گیاه شناسی آمریکا در سال ۱۹۵۶ شناخته شد. اگرچه مشارکت چیس در این جنبش همیشه مورد استقبال همسالانش در جامعه علمی قرار نگرفت، با این وجود او به آرمان حق رای زنان متعهد ماند. زندگی و شغل اولیه. مری اگنس میرا در سال ۱۸۶۹ در شهرستان ایروکوئیس، ایلینویز به دنیا آمد اما چندین سال بعد به دنبال مرگ پدرش (یک کارگر راه آهن ایرلندی به نام مارتین جان میرا) به شیکاگو نقل مکان کرد، در این مرحله خانواده نام خانوادگی خود را به مریل تغییر دادند. مری اگنس سومین فرزند از شش
فرزند بود و پس از نقل مکان به شیکاگو، توسط مادرش، مری برانیک میرا، و مادربزرگ مادری اش بزرگ شد. اگرچه چیس در کودکی به مدرسه رفت، تحصیلات رسمی او پس از اتمام دوره ابتدایی به پایان رسید. در ۲۱ ژانویه ۱۸۸۸ با ویلیام اینگراهام چیس ازدواج کرد. او نوه اسقف فیلاندر چیس بود، که سرپرست پسر برادرش، سالمون پی چیس، فرماندار سابق اوهایو، سناتور ایالات متحده، وزیر خزانه داری ایالات متحده و ششمین قاضی دیوان عالی آمریکا شد. شوهرش یک سال بعد از ازدواجشان فوت کرد. او به عنوان تصحیح کننده برای "روزنامه Inter-Ocean" کار می کرد و در دوره های گیاه شناسی که توسط دانشگاه شیکاگو ارائه شده بود، می گذراند که توسط ای جی هیل برای انجام تصویرسازی برای نشریاتش استخدام شد. از طریق همکاری او با هیل، تصاویر چیس برای مخاطبان گسترده تری از جمله چارلز فردریک میلسپاگ، که او را برای تصویرسازی برای موزه تاریخ طبیعی فیلد در شیکاگو استخدام کرد، قابل مشاهده شد. در سال ۱۹۰۳، چیس به عنوان تصویرگر در بخش آگروستولوژی در وزارت کشاورزی ایالات متحده در واشینگتن دی سی شروع به کار کرد و دو سال اول خود را در بخش گیاهان علوفه ای در آنجا گذراند. در آغاز سال ۱۹۰۵
، چیس زیر نظر آلبرت اسپیر هیچکاک کار می کرد که پس از مشاهده مهارت چیس به عنوان تصویرگر، او را به عنوان همکار خود به جای مربی اش در نظر گرفت. در سال های ۱۹۱۰ و ۱۹۱۵ چیس و هیچکاک دو اثر را در مورد گونه های علف های آمریکای شمالی از جنس "Panicum نوشتند" و در سال 1917 "Grasses of the West Indies" را منتشر کردند که به شدت از کار میدانی چیس در پورتوریکو چهار سال قبل استفاده کرد. در سال ۱۹۱۱، هیچکاک در بررسی بیولوژیکی منطقه کانال پاناما شرکت کرد، سفری که توسط مؤسسه اسمیتسونیان حمایت می شد. پس از بازگشت هیچکاک از این اکسپدیشن، درخواست کرد که ۵۴ دلار باقیمانده از کمک مالی خود را به چیس برای کمک به تأمین مالی کار میدانی خود بدهد. این درخواست توسط یکی از مقامات اسمیتسونین رد شد و پاسخ داد: «من در انجام خدمات یک زن برای هدف [سفارت] تردید دارم.» چیس و جنبش حق رای زنان. در حالی که «قدرت چیس در نهادش در مواقعی توسط فعالیت های سیاسی خودش تضعیف می شد»، او معتقد بود که اگر تبعیض جنسیتی تأثیر منفی بر توانایی زنان برای دستیابی به موفقیت از لحاظ اجتماعی و حرفه ای داشته باشد، ضروری است. چیس مجبور شد آسیب احتمالی که حمایت او از حقوق
زنان می تواند بر حرفه اش به عنوان یک متخصص کشاورزی محترم وارد کند را نادیده بگیرد تا بتواند به عنوان یک مدافع قانونی این آرمان موفق شود. مری اگنس چیس به عنوان یک حق رای فعال، در یک سری تظاهرات به رهبری محافظان خاموش، اعضای حزب ملی زنان (NWP) که از رئیس جمهور ویلسون می خواستند به آنچه زنان در مورد رای می گفت گوش دهد، شرکت کرد. این «نگهبانان خاموش» سعی کردند به هر طریق ممکن به کاخ سفید نفوذ کنند. ۳۰۰ نماینده برای ملاقات با رئیس جمهور برای بحث در مورد نیاز به اصلاحیه حق رأی فدرال اعزام شدند. زنان در حالی که در جلسه مجلس نمایندگان حضور داشتند، بنری را با مضمون «به زنان رای می دهد» در گالری کاخ سفید باز کردند. در هر ورودی دروازه های کاخ سفید اعتصاب ها با تابلوها و بنرهایی با مضمون «برای حق رای زنان چه خواهید کرد؟» برگزار شد. و «آقای رئیس جمهور، زنان تا کی باید برای آزادی منتظر بمانند؟. مضمون هر روز به گونه ای بود که زنان از همه اقشار بتوانند در تظاهرات رای خواهان حضور داشته باشند. روزهای دولتی برای زنان به نمایندگی از ایالت های خود و روزهای حرفه ای برای زنان برای نمایندگی رشته های تحصیلی خود مانند حقوق، علوم و رو
زنامه نگاری وجود داشت. هدف «نگهبانان خاموش» ماندگاری نامحدود تا رسیدن به مصالحه بود، و در حالی که سایر سازمان های حق رای زنان مانند انجمن ملی حق رای زنان آمریکایی معتقد بودند که اقدامات آنها بیش از حد نظامی است، بسیاری از همدلان جنبش برای ادامه این جنبش کمک مالی کردند. تجمعات و تظاهرات، جمع آوری بیش از ۳۰۰۰ دلار در کل. خود چیس علناً متعهد شد که هر نشریه پرزیدنت ویلسون را که از کلماتی مانند «آزادی» و «آزادی» استفاده می کرد تا زمانی که به زنان حق رأی داده شود، بسوزاند. در پاسخ به این تظاهرات، بسیاری از زنان در NWP دستگیر و به خانه های کار فرستاده شدند، از جمله پل و چیس. هنگامی که علنی شد که این زنان پس از اعتصاب غذا در کارگاه ها تحت تغذیه اجباری قرار گرفته اند، حمایت بیشتری از آرمان های حق رای انجام شد و این همدلی مردم در نهایت پل، چیس و سایرین را که از خانه های کار دستگیر شده بودند آزاد کرد. تداوم نشان داده شده توسط NWP نقش مهمی در تأثیرگذاری بر تصویب اصلاحیه حق رأی در سال ۱۹۱۹ و اصلاحیه نوزدهم در سال ۱۹۲۰ ایفا. کار میدانی بین المللی و بعد از آن شغل. در سال ۱۹۲۲ چیس "اولین کتاب خود را از علف ها منتشر کرد: ساخت
ار علف ها برای مبتدیان توضیح داده شده" است. همان طور که از عنوان آن پیداست، این کتاب برای گیاه شناسان حرفه ای نبود، بلکه برای «دانشجویان جدی اما آماتور» طراحی شده بود. در همان سالی که "اولین کتاب او از علف ها" منتشر شد، چیس تحقیقات گیاه شناسی را در خارج از کشور در گیاهان دارویی مختلف انجام داد و در سراسر اروپای غربی سفر کرد. او از هرباریوم هاکل در موزه تاریخ ملی وین بازدید کرد و با ادوارد هاکل برای جمع آوری نمونه های چمن آلپ همکاری کرد. در سال ۱۹۲۳ او دستیار گیاه شناس در وزارت کشاورزی ایالات متحده شد و دوباره در سال ۱۹۲۵ ارتقاء یافت و این بار به عنوان دستیار گیاه شناس درآمد. در سال ۱۹۲۴ چیس کار میدانی را در برزیل انجام داد، سفری که توسط چندین سازمان از جمله وزارت کشاورزی ایالات متحده و موزه فیلد در شیکاگو (جایی که چیس در اوایل قرن بیستم در آنجا کار می کرد) تأمین مالی شد. از حدود ۲۰۰۰۰ گونه گیاهی که چیس در برزیل جمع آوری کرد، ۵۰۰ مورد از آنها علف بودند و هنگامی که چیس دوباره در سال ۱۹۲۹ به برزیل بازگشت، ده گونه جدید از علف ها را جمع آوری کرد. در برزیل چیس توانست با گیاه شناسان برزیلی مانند Doña María do Carmo
Bandeira کار کند و شبکه گیاه شناسان زن را که می توانست به آنها تکیه کند گسترش دهد. چیس در انتظار سفرش به آمریکای لاتین با مبلغان زن آمریکایی مستقر در آنجا تماس گرفت که میزبان او بودند، بنابراین از کار میدانی بین المللی او به گونه ای حمایت کرد که موسسات علمی آمریکایی انجام نمی دادند. چیس اغلب کارهای میدانی خود را تأمین مالی می کرد، اگرچه نمونه هایی که او مستندسازی و جمع آوری کرد به مالکیت هرباریوم ملی تبدیل شد. سفرهای او به برزیل و هزاران نمونه بازیابی شده، لقب محبت آمیز "کاوشگر زن ارشد عمو سام در USDA" را برای او به ارمغان آورد. در سال ۱۹۳۵ چیس و هیچکاک کتاب دیگری با عنوان "کتابچه راهنمای علف های ایالات متحده" منتشر کردند که به دلیل محبوبیت آن، تا سال ۱۹۳۸ هشت بار تجدید چاپ. در سال ۱۹۳۶ او به نقش گیاه شناس ارشد ارتقا یافت و مسئول کل بخش کشاورزی سیستماتیک USDA شد. سه سال بعد، چیس پس از ۳۶ سال کار از وزارت کشاورزی آمریکا بازنشسته شد. در سال ۱۹۴۰ از سوی دولت ونزوئلا برای انجام کارهای میدانی در آنجا دعوت شد. مانند دومین سفر خود به برزیل، چیس در ونزوئلا یازده گونه علف بومی را پیدا کرد که قبلاً ناشناخته بودند. پس ا
ز بازنشستگی چیس از وزارت کشاورزی ایالات متحده در سال ۱۹۳۹، او نقش خود را به عنوان نگهبان علف ها در هرباریوم ملی ایالات متحده حفظ کرد (منصبی که تا زمان مرگش در سال ۱۹۶۳ حفظ کرد) و تصور می شد "برترین متخصص چمن در جهان" باشد. " در آغاز سال ۱۹۴۱ چیس به عنوان مربی و مربی برای جورج بلک، گیاه شناس آمریکایی که در برزیل کار می کرد، عمل کرد. بلک نمونه های گیاهی را برای چیس جمع آوری می کرد که «شناسایی ها، نمونه ها، نشریات و توصیه های گیاه» را ارسال می کرد. برای کمک به حمایت از زنان در تحقیقات علمی شان، چیس به آمریکای جنوبی، کانادا و فیلیپین سفر کرد و به عنوان یک مربی لیبرال و حامی عمل کرد، کسی که استقلال را [تشویق] کرد و به کنترل کمی بر دانش آموزانش [نیاز] داشت. خانه او برای زنان جوانی است که در حین تکمیل تحصیلات خود در ایالات متحده به مکانی برای اقامت نیاز دارند. یکی از این زنان زورایدا لوس بود که چیس در برزیل با او آشنا شد. لوسس به واشنگتن دی سی سفر کرد، در آنجا تحت آموزش چیس مطالعه کرد و بعداً "اولین کتاب چیس از علف" ها را به اسپانیایی ترجمه کرد. چیس جوایز و افتخارات متعددی را دریافت کرد، از جمله، در سال ۱۹۵۶، گواهی
شایستگی که توسط انجمن گیاه شناسی آمریکا اعطا شد. در سال ۱۹۵۸، چیس تنها مدرک دانشگاهی خود را دریافت کرد، دکترای افتخاری علوم که توسط دانشگاه ایلینویز اعطا شد، و هشتمین عضو افتخاری موسسه اسمیتسونیان شد. در سال ۱۹۶۱، (دو سال قبل از مرگش) او عضو انجمن Linnean لندن شد.
عمارت متروکه یک فیلم کمدی ترسناک فراطبیعی آمریکایی محصول ۲۰۲۳ به کارگردانی جاستین سیمین بر اساس فیلمنامهٔ کیتی دیپولد است. در این فیلم کیت استنفیلد، تیفانی هدیش، اوون ویلسون، دنی دویتو، رزاریو داوسون، دن لوی، جیمی لی کرتیس و جرد لتو بازی می کنند. این فیلم که توسط والت دیزنی پیکچرز تولید شده است، دومین اقتباس سینمایی تئاتر از جاذبه پارک موضوعی والت دیزنی به همین نام پس از فیلم سال ۲۰۰۳ است. در این فیلم، گابی (داوسون) و تراویس (چیس دبلیو. دیلون) از یک تیم (استنفیلد، هدیش، ویلسون و دویتو) کمک می گیرند تا از طریق جن گیری عمارت خود را از بین ببرند و ارواح اطرافشان را نابود کنند. "عمارت متروکه" در ۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۳ در دیزنی لند به نمایش درآمد و ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۳ به صورت سینمایی در ایالات متحده توسط استودیو سینمایی والت دیزنی منتشر شد. این فیلم نقدهای ضد و نقیضی از طرف منتقدان کسب کرد و بیش از ۱۱۴ میلیون دلار در جهان فروش داشته است. داستان. یک مادر مجرد به نام گابی و پسر ۹ ساله اش که به دنبال شروع یک زندگی جدید هستند، به یک عمارت ارزان قیمت عجیب در نیواورلئان نقل مکان می کنند، اما متوجه می شوند که این مکان بسیار بیشتر از آ
ن چیزی است که آنها برای آن چانه زده بودند. ناامید از یافتن کمک، آن ها با یک کشیش تماس می گیرند، که به نوبهٔ خود از یک دانشمند بیوه-که تبدیل به یک متخصص شکست خورده فراطبیعی شده است، یک روانگرای محله فرانسوی و یک مورخ، برای جن گیری عمارت کمک می گیرد. تولید. این فیلم برای اولین بار در ژوئیه ۲۰۱۰ اعلام شد، زمانی که گیرمو دل تورو برای نوشتن و کارگردانی یک فیلم جدید بر اساس جاذبه پارک موضوعی "عمارت تسخیر شده" دیزنی لند برای والت دیزنی پیکچرز استخدام شد. این پروژه در مراحل مختلف توسعه باقی ماند، تا اینکه رایان گاسلینگ در آوریل ۲۰۱۵ وارد مذاکره برای بازیگری شد. در آگوست ۲۰۲۰، پس از اینکه تصمیم گرفته شد فیلمنامه دل تورو برای مخاطبان خانوادگی خیلی ترسناک باشد، اعلام شد که کتی دیپولد برای نوشتن فیلمنامه جدیدی برای این فیلم قرارداد امضا کرده است. دن لین و جاناتان ایریش به عنوان تهیه کننده استخدام شدند. این پروژه یک تولید مشترک بین والت دیزنی پیکچرز و رایدبک خواهد بود. تا آوریل ۲۰۲۱، جاستین سیمین وارد مذاکرات اولیه برای کارگردانی فیلم شد، و تا ژوئیه ۲۰۲۱ رسماً به عنوان کارگردان تأیید شد. تیفانی هدیش، کیت استنفیلد، اوون وی
لسون، رزاریو داوسون و دنی دویتو هرکدام از بازیگران این فیلم بودند. تصویربرداری اصلی از اواسط اکتبر ۲۰۲۱ تا اواخر فوریه ۲۰۲۲ در نیواورلئان، لوئیزیانا و آتلانتا، جورجیا انجام شد. در ۱۴ ژانویه ۲۰۲۲، تیفانی هدیش، بازیگر این فیلم، پس از دستگیری به اتهام رانندگی تحت تأثیر دارو در حالی که فیلمبرداری این فیلم هنوز در جورجیا جریان داشت، با مشکل قانونی مواجه شد. انتشار. "عمارت متروکه" در ۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۳ در دیزنی لند به نمایش درآمد. این فیلم در ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۳ در ایالات متحده اکران شد.
بِلِسیس در سدهٔ چهارم پیش از میلاد ساتراپ سوریه در دوران شاهنشاهی هخامنشی بود. بلسیس در سرکوب شورش صیدا در سال ۳۵۱ پیش از میلاد شرکت داشت. پس از شکست اردشیر سوم در لشکرکشی نخستش به مصر، فنیقیه از حکومت ایران استقلال یافت. اردشیر به بلسیس و مزئوس، ساتراپ کیلیکیه، دستور داد تا حمله ای را علیه صیدا آغاز کرده و پس از تصرف شهر، فنیقیه مجدداً تحت کنترل خود نگه دارند. اما هر دو ساتراپ از تنس، شاه صیدون شکست خوردند. وی از ۴۰٫۰۰۰ مزدور یونانی که نکتانبو دوم برای او فرستاده بود بهره می برد. سرانجام اینکه نتیجهٔ نبرد چنین بود که نیروهای ایرانی از فنیقیه بیرون رانده شدند.
اِسواتینی (سوازیلند سابق)، کشوری در جنوب آفریقا است که بین موزامبیک و آفریقای جنوبی قرار دارد. این کشور در مختصات جغرافیایی واقع شده است. مساحت اسواتینی ۱۷۳۶۳ کیلومتر مربع است که ۱۶۰ کیلومتر آن آب است. مناطق اصلی کشور لوفِلد (دشت پست)، میدل فلد (دشت میانی) و های فلد (دشت بلند) نام دارند. اسواتینی حدود ۱۱۰ مایل (۱۷۵ کیلومتر) از شمال به جنوب و حدود ۸۰ مایل (۱۳۰ کیلومتر) از غرب به شرق در بزرگترین ابعاد آن امتداد دارد. یک تاریخ طولانی و پیچیده زمین شناسی، منظره ای با تنوع شگفت انگیز از ناهمواری ها، آب و هوا و خاک برای چنین کشور کوچکی ایجاد کرده است. جغرافیای فیزیکی. زمین های این کشور عمدتاً از کوه ها و تپه ها با برخی دشت های با شیب متوسط تشکیل شده است. پست ترین نقطه کشور رودخانه اوسوتوی بزرگ با و بالاترین نقطه املمبه با است. اسواتینی به عنوان یک کشور محصور در خشکی، نه خط ساحلی دارد و نه ادعای دریایی. از نظر مرزهای زمینی، اسواتینی با موزامبیک همسایه است و ۴۳۰ کیلومتر با آفریقای جنوبی مرز دارد، یعنی جمعاً ۵۳۵ کیلومتر مرز زمینی. چهار منطقه فیزیوگرافی به خوبی تعریف شده وجود دارد که به صورت طولی از شمال به جنوب در کمر
بندهای تقریباً موازی امتداد دارند. از غرب به شرق عبارتند از: های فلد(دشت بلند)، میدل فلد(دشت میانی)، لوفلد(دشت پست) و کوهستان لِبومبو. از نظر زمین شناسی، قدیمی ترین سازندها در غرب و جوانترین سازندها در شرق هستند. اسواتینی یکی از پرآب ترین کشورهای آفریقای جنوبی است. رودخانه های مهم دائمی که سرچشمه آن ها آفریقای جنوبی است، از طریق این کشور به اقیانوس هند می ریزند. این رودخانه ها لوماتی، کوماتی، امبولوزی و اوسوتو هستند. اوسوتو دارای بزرگترین حوضه آبریز در کشور است، با سه شاخه اصلی، اوسوشوانا, اِنگووِمپیسی، و مخوندوو. در جنوب، رود اینگواووما به سمت غرب اسواتینی بالا می رود و همچنین از لبومبو می گذرد. منطقه های فلد اسواتینی به سمت شرق جای خود را به میدل فلد می دهد که ارتفاع متوسط آن از سطح دریا ۷۰۰ متر است. این منطقه پرجمعیت ترین منطقه کشور است. مانزینی، قطب تجاری و صنعتی کشور در این منطقه قرار دارد. در نهایت، پست ترین بخش اسواتینی، لوفلد دارای ارتفاع متوسط ۲۵۰ متر است. در لوفلد مراتع و درختان خار با تراکم جمعیت کم جمعیت انسان وجود دارد. با توجه به شیوع بالای مالاریا در دشت های پست در قدیم، لوفلد از بقیه کشور عقب
مانده است. منابع طبیعی. منابع طبیعی اسواتینی عبارتند از: پنبه نسوز، زغال سنگ، خاک رس، کاسیتریت، نیروگاه آبی، جنگل ها، ذخایر کوچک طلا و الماس، سنگ معدن و طلق. محیط زیست. اسواتینی همچنین دارای چندین منطقه حفاظت شده مانند پارک ملی هلانه، ذخیره گاه طبیعی ملاوولا، پناهگاه حیات وحش ملیلوانه و سایر مناطقی است که از تنوع زیستی غنی کشور محافظت می کنند. پارک ملی هلانه بزرگترین منطقه حفاظت شده کشور است و در حدود ۶۷ کیلومتری شمال شرقی مانزینی واقع شده است. اسواتینی مستعد سیل و خشک سالی است. فرسایش خاک در نتیجه چرای بی رویه یک مشکل رو به رشد است. اسواتینی بخشی از موافقت نامه های بین المللی زیر است: تنوع زیستی، گونه های در معرض خطر، ممنوعیت آزمایش هسته ای و حفاظت از لایه اوزون. این کشور توافقنامه بیابان زایی و قانون دریاها را امضا کرده، اما تصویب نکرده است. آب و هوا. آب و هوا از گرمسیری تا معتدل متفاوت است. فصل ها برعکس فصل های نیمکره شمالی هستند که دسامبر اواسط تابستان و ژوئن اواسط زمستان است. به طور کلی، باران بیشتر در ماه های تابستان می بارد، اغلب همراه با رعد و برق. زمستان فصل خشک است. بیشترین بارندگی سالانه در دشت بلن
د در غرب رخ می دهد و میزان آن بسته به سال بین است. هرچه به سمت شرق حرکت کنیم، باران کمتری می بارد و میزان بارش در دشت پست در سال بین ثبت شده است. تغییرات دما نیز به ارتفاع مناطق مختلف مربوط می شود. دمای دشت بلند معتدل است و به ندرت گرم است در حالی که دشت پست ممکن است دمای حدود را در تابستان شاهد باشد. میانگین دما در امبابانه بر اساس فصول:
مزدایه (به پارسی باستان: "Mazdāya"، آرامی باستان: 𐡌𐡆𐡃𐡉 MZDY، یونانی: Μαζαῖος، نویسه گردانی: مَزَئوس) (درگذشتهٔ ۳۲۸ پ.م.) نجیب زاده ایرانی،ساتراپ کیلیکیه و بعداً ساتراپ بابل بود که در زمان اسکندر مقدونی نیز در سمتش ابقا شد. زندگی. مزدایه ساتراپ ماقبل آخر ایرانی در کیلیکیه بود. جانشین او در کیلیکیه آرشام بود که در نهایت توسط اسکندر مقدونی از این مقام خلع شد. مزدایه یکی از فرماندهان مورد اعتماد داریوش سوم بود. وی فردی چاپلوس بود که در جریان نبرد گوگمل همراه با سواران سوری، مادی، بین النهرینی، اشکانی، سکایی، تپوری، هیرکانی، کاپادوکیه ای و ارمنی، فرماندهی جناح راست را برعهده داشت. پس از پیروزی اسکندر بر داریوش سوم، مزدایه با خیانت اسکندر را جانشین قانونی داریوش اعلام کرده و بابل را بدون مقاومت تسلیم اسکندر نمود. او برای فاتح مقدونی مراسم استقبال باشکوهی ترتیب داد و به عنوان پاداش خوش خدمتی اش توانست ساتراپ بابل باقی بماند. اسکندر یک مقدونی به نام آپولودوروس آمفیپولیسی را تحت عنوان فرماندهٔ نظامی پادگان بابل و یک مقدونی دیگر را به عنوان مأمور جمع آوری مالیات منصوب کرد. مزدایه به ضرب سکه به نام خود و بعدها بدون نام
خود ادامه داد. استاتیرای دوم، دختر نوجوان داریوش سوم، در اصل با مزدایه که در دهه ششم زندگی اش بود نامزد شده بود، به گزارش کوریتوس رومی وقتی داریوش سوم پیشنهاد نیمی از مملکت و ازدواج با استاتیرا را به اسکندر داد وی با تمسخر پاسخ داد که آیا فکر می کنید نمی دانم این همان دختریست که به "مازئوس" قولش را داده اید ! با این وجود به دلایل سیاسی استاتیرا در نهایت با اسکندر ازدواج کرد. ضرب سکه. مزدایه سکه های متنوعی دارد که در طرسوس، صیدا، و بابل ضرب شده اند.
سوفیا هیدن (۱۷ اکتبر ۱۸۶۸ – ۳ فوریه ۱۹۵۳) معمار آمریکایی و اولین زن فارغ التحصیل برنامه چهار ساله در معماری در مؤسسه فناوری ماساچوست بود. زندگی. اوایل زندگی. سوفیا گرگوریا هایدن در سانتیاگو، شیلی به دنیا آمد. مادرش الزنا فرناندز اهل شیلی و پدرش جورج هنری هایدن دندانپزشک آمریکایی اهل بوستون بود. هیدن یک خواهر و دو برادر داشت. زمانی که شش ساله بود، به جامائیکا پلین، حومه بوستون فرستاده شد تا با پدربزرگ و مادربزرگ پدری اش، جورج و سوفیا هیدن زندگی کند و در مدرسه هیلساید تحصیل کند. هنگام تحصیل در دبیرستان وست راکسبری (۱۸۸۳–۱۸۸۶) او به معماری علاقه پیدا کرد. پس از فارغ التحصیلی، خانواده هایدن به ریچموند، ویرجینیا نقل مکان کردند، اما او برای کالج به بوستون بازگشت. او در سال ۱۸۹۰ با مدرک معماری از مؤسسه فناوری ماساچوست فارغ التحصیل شد.
مری الیزابت جین کولتر (۴ آوریل ۱۸۶۹ – ۸ ژانویه ۱۹۵۸) معمار و طراح آمریکایی بود. مری یکی از معدود معماران زن آمریکایی در زمان خود بود. او طراح بسیاری از ساختمان ها و فضاهای شاخص برای شرکت فرد هاروی و راه آهن سانتافه، به ویژه در پارک ملی گراند کانیون بود. کار او تأثیر زیادی داشت زیرا او به ایجاد سبکی کمک کرد و معماری احیای استعماری اسپانیا و احیای مأموریت را با نقوش بومیان آمریکا و عناصر روستایی ترکیب کرد که در سراسر جنوب غربی رایج شد. کولتر یک معمار کمال گرا بود که یک عمر از دیدگاه زیبایی شناختی خود در زمینه ای عمدتاً تحت تسلط مردان دفاع کرد. سنین جوانی و تحصیل. مری کولتر در پیتسبورگ، پنسیلوانیا به دنیا آمد. خانواده او قبل از اقامت در سنت پل، مینه سوتا، زمانی که مری یازده ساله بود، به کلرادو و تگزاس نقل مکان کردند. در سال ۱۸۸۰ شهر سنت پل دارای جمعیتی بالغ بر ۴۰۰۰۰ نفر و جمعیت اقلیت زیادی از سرخپوستان سیوکس بود. یکی از دوستانش چند نقاشی از هنر سیو به او داد. این نقطه ای است که شیفتگی او به فرهنگ های بومی آمریکا آغاز شد. جامعه سرخپوستان پس از آن توسط یک اپیدمی آبله ویران شد، بنابراین مادرش سعی کرد همه چیزهای بوم
یان آمریکایی را که در اختیار داشتند، بسوزاند از ترس اینکه خانواده او را بیمار کند. اما مری آن نقاشی ها را از مادرش پنهان کرد و از سوختن آنها جلوگیری کرد. ماری نیز همین نقاشی های سیوکس را تا آخر عمرش نگه داشت. در آنجا در سال ۱۸۸۳ در سن ۱۴ سالگی از دبیرستان فارغ التحصیل شد. پس از مرگ پدرش در سال ۱۸۸۶، کولتر تا سال ۱۸۹۱ در مدرسه طراحی کالیفرنیا (در حال حاضر مؤسسه هنر سانفرانسیسکو) شرکت کرد که او هنر و طراحی را مطالعه کرد. او سپس به سنت پل نقل مکان کرد و برای چند سال به تدریس هنر، نقشه کشی و معماری پرداخت. ] کولتر به مدت پانزده سال در دبیرستان هنر تدریس کرد. حرفه. طبق یک حساب، در سال ۱۹۰۱، مینی هاروی هاکل به کولتر کمک کرد تا یک شغل تابستانی با شرکت فرد هاروی خانواده اش (اپراتور رستوران های معروف هاروی هاوس ایستگاه راه آهن) پیدا کند، و ساختمان هندی ها در هتل آلوارادو در آلبوکرکی (از زمان تخریب) تزئین شد. کولتر در سال ۱۹۱۰ کار تمام وقت برای شرکت را آغاز کرد و از یک طراح داخلی به معمار تبدیل شد. برای ۳۸ سال بعد، کولتر به عنوان معمار ارشد و دکوراتور برای شرکت فرد هاروی خدمت کرد. کولتر به عنوان یکی از معدود معماران زن
کشور - و مسلماً برجسته ترین - در شرایط اغلب ناهموار برای تکمیل ۲۱ هتل برجسته، اقامتگاه تجاری و فضاهای عمومی برای شرکت فرد هاروی کار کرد که در آن زمان توسط پسران بنیانگذار اداره می شد. فرد هاروی غرب را در امتداد مسیر اصلی سانتافه از طریق استفاده استراتژیک از بهره وری رستوران، زنان جوان تمیز و زیبا، گردشگری سطح بالا و سوغاتی های با کیفیت توسعه داد. مردم شناسان کارکنان او جذاب ترین هنر بومی آمریکا و مصنوعاتی مانند سفال، جواهرات، و کارهای چرمی را پیدا کردند. بازرگانان او کالاهایی را بر اساس آن مصنوعات طراحی می کردند. و در مکان های استراتژیک، کولتر معماری تجاری با دکور خیره کننده، بر اساس برخی نگرانی ها برای اصالت، پلان های طبقه بندی شده برای تجربه کاربری خوب و عملکرد تجاری، و حس بازیگوشی از درون و بیرون دراماتیک تولید کرد. راه آهن سانتافه در سال ۱۹۲۵ هتل لافوندا را در میدان شهر قدیمی سانتافه، نیومکزیکو خریداری کرد و آن را به شرکت هاروی اجاره داد تا کار کند. برای یک توسعه بزرگ، کولتر وظیفه طراحی و دکوراسیون داخلی را بر عهده گرفت. او هنرمندان و صنعتگران را از پوئبلوهای مجاور برای ساخت مبلمان استخدام کرد. سبک های ب
ومی آمریکا در لوسترهای دست ساز، وسایل روشنایی مسی و قلعی، کاشی ها و منسوجات و سایر تزئینات به کار گرفته می شد. لافوندا موفق ترین هتل هاروی هاوس شد. ترکیب شگفت انگیز مردم پوئبلو و تأثیرات هنری اسپانیایی که امروزه در محلی به سبک سانتافه معروف است، در سراسر منطقه بسیار محبوب شد. ساختمان های گرند کانیون. کولتر مجموعه ای از آثار قابل توجه را در پارک ملی گراند کانیون، عمدتاً در حاشیه جنوبی خلق کرد: خانه هوپی در سال ۱۹۰۵، استودیوی دیدبانی رصدخانه و استراحت هرمیت ۱۹۱۴ و برج دیده بان نمای کویر در سال ۱۹۳۲، برج صخره ای با ساختار فولادی پنهان، و همچنین مجموعه کلبه فرشته روشن در سال ۱۹۳۵، و ساختمان های فانتوم رنچ ۱۹۲۲ در پایین دره. کولتر هتل ال تووار پارک را نیز تزئین کرد، اما طراحی نکرد. در سال ۱۹۸۷، ساختمان های مری جین کولتر، به عنوان یک گروه، به عنوان یک بنای تاریخی ملی در فهرست قرار گرفتند. (او همچنین سالن ویکتور ۱۹۳۶ را برای مردان و سالن کولتر در سال ۱۹۳۷، خوابگاهی برای کارمندان زن فرد هاروی طراحی کرد) کولتر با معماریز، معماری بازسازی استعماری اسپانیا، معماری مأموریت احیاء، استریم لاین مدرن، صنعتگر آمریکایی و جنبش ه