Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آفتاب پرست نانو () که گاهی تحت عنوان آفتاب پرست نانا هم نامیده می شود، گونه ای از آفتاب پرست و بومی جنگل های کوهستانی و بارانی شمال ماداگاسکار است. این خزنده کوچک در سال ۲۰۲۱ توصیف شد و تحقیقات رسمی و جداگانه نشان می دهد که در واقع، می تواند کوچک ترین خزنده جهان باشد. آفتاب پرست نانو برخلاف اغلب آفتاب پرست ها توانایی تغییر رنگ ندارد. این خزنده ی کوچک در سال ۲۰۱۲ توسط فرانک گلا، خزنده شناس آلمانی کشف شد. مکان کشف این گونه، منطقه ی جنگل های بارانی سوراتا در شمال ماداگاسکار است. آفتاب پرست نانو، درخت پیما نیست و علاقه ای به زندگی بر روی درخت ها ندارد؛ زیرا آنطور که مشخص شده است تمایل دارد در کف جنگل ساکن شود و احتمال بسیار زیادی وجود دارد مبنی بر اینکه این گونه به دلیل جنگل زدایی در ماداگاسکار در معرض خطر انقراض قرار گرفته باشد. این خزنده کوچک، قهوه ای و در طول بدن دارای لکه های مشخص و بارز است. طول کل اندام نرهای بالغ ۲۲ میلی متر (۰٫۸۷ اینچ) است (با احتساب اندازهٔ دم). این در حالی است که ماده ها اندکی بزرگ تر و در حدود ۲۹ میلی متر (۱٫۱ اینچ) می باشند. همانند سایر گونه های بروکسیا که آفتاب پرست نانا نیز از همان
خانواده است، به طور کلی ماده ها بزرگ تر از نرها هستند. دلایل این تفاوت اندازه در حال حاضر و تا به امروز ناشناخته است، چرا که بسیاری از خزندگان، همانند مهره داران همزمان با رسیدن به بلوغ دچار افزایش رشد عمده نیز می شوند.
ساسی دی ماترا دو ناحیه (Sasso Caveoso و Sasso Barisano) از شهر ایتالیایی ماترا، باسیلیکاتا هستند که به خاطر خانه های غارنشین باستانی خود که از دوره پارینه سنگی محل سکونت بوده اند، شهرت دارند. «ساسی» توسط فودور به عنوان «یکی از منحصر به فردترین مناظر در اروپا» توصیف شده است. این اثر همراه با پارک کلیساهای روپسترین در سال ۱۹۹۳ توسط یونسکو به عنوان میراث جهانی ثبت شد. تاریخ. ساسی ها از یک سکونتگاه تروگلودیت های ماقبل تاریخ سرچشمه می گیرند و گمان می رود جزو اولین سکونتگاه های انسانی در ایتالیا باشند. شواهدی وجود دارد که نشان می دهد مردم در اوایل سال ۷۰۰۰ قبل از میلاد در اینجا زندگی می کردند. «ساسی» در منطقه فلات مورگیا بین آپولیا و باسیلیکاتا گسترش یافت. این دو ساسی به همراه «سیویتا» و «پیانو» شهر قدیمی ماترا را تشکیل می دهند.
گورستان پانتالیکا مجموعه ای از گورستان ها با مقبره های صخره ای در جنوب شرقی سیسیل، ایتالیا است. قدمت آن بین قرن های ۱۳ تا ۷ قبل از میلاد تخمین زده می شود و بیش از ۵۰۰۰ مقبره در آن وجود دارد، اگرچه آخرین تخمین نشان می دهد که رقمی کمتر از ۴۰۰۰ قبر است. آنها در اطراف جناحین دماغه بزرگ واقع در محل تلاقی رودخانه آناپو با شاخه آن، کالسینارا، در حدود شمال غربی سیراکوز قرار دارند. پانتالیکا همراه با شهر سیراکوز در سال ۲۰۰۵ در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفت. جغرافیا. پانتالیکا بر روی دماغه ای آهکی واقع شده که توسط دره ای عمیق احاطه شده است. تاریخ. در قرن سیزدهم قبل از میلاد، برخی از سکونتگاه های ساحلی سیسیل، احتمالاً به دلیل ورود سیسل ها به جزیره و شروع شرایط نابسامان بیشتر، متروکه شدند.
لووبوپیواکائین (rINN) یک داروی بی حس کننده موضعی متعلق به گروه آمینو آمیدها است. این ماده انانتیومر "S" داروی بوپیواکائین است. لووبوپیواکائین هیدروکلرید توسط شرکت اب وی با نام تجاری Chirocaine به بازار عرضه می شود.
معماری لمباردها در ایتالیا () هفت گروه از بناهای تاریخی است که منعکس کننده دستاوردهای قبیله ژرمنی لمباردها (که به آنها "لونگبارد" نیز گفته می شود) است که در قرن ششم در ایتالیا ساکن شدند و پادشاهی لومباردی را تأسیس کردند و در سال ۷۷۴ پس از میلاد این پادشاهی به پایان رسید. این گروه ها از سازه ها شامل صومعه ها، ساختمان های کلیسا، و قلعه ها را تشکیل می دهند و در ژوئن ۲۰۱۱ به میراث جهانی یونسکو تبدیل شدند. منطقه گاستالداگا. منطقه گاستالداگا و مجموعه اسقفی در چیویداله دل فریولی (استان اودینه) شامل: منطقه یادبود. منطقه تاریخی با مجموعه صومعه سن سالواتوره-سانتا جولیا در برشا شامل صومعه سانتا جولیا و همچنین کلیسای سن سالواتوره و منطقه باستان شناسی فروم رومی است. کستروم. کاستروم با برج توربا و کلیسای خارج از دیوار در کاستلسپریو (استان وارسه) شامل صومعه توربا، کلیسای سانتا ماریا فوریس پورتاس با نقاشی های دیواری و ویرانه های کلیسای انجیلی سن جیووانی است. کلیسای سن سالواتوره. کلیسای سن سالواتوره در اسپولتو (استان پروجا) یک باسیلیکای مسیحی اولیه متعلق به قرن چهارم تا پنجم بود که لونگوباردها در قرن هشتم بازسازی های گسترده ا
ی روی آن انجام دادند. کلیسا با سه شبستان ساخته شده است. کلیتونو تمپیتو. کلیسای کلیتونو تمپیتو در کامپلو سول کلیتونو (استان پروجا) یک کلیسای کوچک اختصاص داده شده به سان سالواتوره است که به شکل یک معبد قرنتی به سبک یونان باستان است.
روابط بین استونی و ایالات متحده آمریکا پس از استقلال دوباره استونی در سال ۱۹۹۱ ثابت و قوی بوده است و این دو کشور از متحدان و شرکای خود محسوب می شوند. استونی و آمریکا عضو سازمان همکاری و توسعه اقتصادی و ناتو هستند. ایالات متحده جمهوری استونی را به طور رسمی در ۲۸ ژوئیه ۱۹۲۲ به رسمیت شناخت. اولین نمایندگی دیپلماتیک استونی در ایالات متحده در همان سال افتتاح شد که کمیسر ایالات متحده در ریگا، ایوان یانگ، به عنوان نماینده آمریکا معرفی شد. سفارت آمریکا در تالین در ۳۰ ژوئن ۱۹۳۰ با هری ئی. کارلسون به عنوان کاردار افتتاح شد. پس از اشغال استونی توسط شوروی در اوت ۱۹۴۰، سفارت آمریکا در سپتامبر ۱۹۴۰ بسته شد. با این حال، دولت ایالات متحده هرگز مشروعیت حاکمیت شوروی در استونی (۱۹۴۰ تا ۱۹۹۱) را به رسمیت نشناخته و به رسمیت شناختن نمایندگی دیپلماتیک استونی در ایالات متحده به عنوان نماینده قانونی را ادامه داد. در ۲ سپتامبر ۱۹۹۱، رئیس جمهور ایالات متحده، جرج اچ. دابلیو. بوش احیای استقلال استونی را به رسمیت شناخت. ایالات متحده سفارت خود را در تالین در ۴ سپتامبر ۱۹۹۱ بازگشایی کرد. روابط مابین دو کشور از آن زمان به سرعت توسعه یافته اس
ت. جرج دابلیو. بوش در نوامبر ۲۰۰۶ به عنوان اولین رئیس جمهور آمریکا به استونی سفر کرد.
اموال سریر مقدس توسط پیمان لاتران در سال ۱۹۲۹ که با پادشاهی ایتالیا امضا شد تنظیم می شوند. اگرچه این اموال بخشی از خاک ایتالیا هستند، اما برخی از آنها از مصونیت هایی مشابه مصونیت های سفارتخانه های خارجی برخوردار هستند.
گالوزتاون (گالوزتاون)، یا ویلا د گالوز (Villa de Gálvez)، یک شهر متروکه است، که در محل تلاقی بایو مانچاک و رودخانه آمیت در پریش اسنشن، لوئیزیانا واقع شده است. گالوزتاون در سال ۱۷۷۸ با اسکان مستعمره نشینان جزایر قناری و آنگلو-آمریکایی های که از جنگ انقلاب آمریکا فرار کردند، تأسیس شد. به دلیل شرایط اسفناک و بیماری، شهرک در نهایت متروک شده و بسیاری از ساکنان در سال ۱۸۰۶ به شهر اسپانیا گریختند. برخی از ساکنان سابق در این منطقه باقی ماندند و در نیمه اول قرن نوزدهم، محله &lt;bdi&gt;گالوز، لوئیزیانا&lt;/bdi&gt; را تأسیس کردند. تاریخچه. در سال ۱۷۷۸ میلادی، لویالیست های ساکن کانوود در فلوریدای غربی بریتانیا پس از فرار از انقلابیون آمریکایی به کرانه جنوبی رودخانه آمیت نقل مکان کردند. در نوامبر همان سال، اولین کشتی حامل چندین اهل جزیره قناری، یا ایزلنوs، به لوئیزیانا برای کمک به دفاع از قلم رو در برابر تهاجم احتمالی بریتانیا رسید. فرماندار اسپانیا، برناردو د گالوز، در ۱۲ یا ۱۳ نوامبر همراه با تازه واردان ایزلنو در جست جوی مکان مناسب برای ایجاد یک شهرک، در امتداد رودخانه می سی سی پی سفر کردند. در ۲۲ نوامبر، گالوز به نقطه
ٔ رسید، که در آن رودخانه آمیت و بایو مانچاک به هم رسیدند و با شهرک نوپای انگلیسی-آمریکایی روبرو شدند، که ساکنان فرانسوی و آلمانی به آن ملحق شده بودند. گالوز به کسانی که در این شهرک زندگی می کردند پناهندگی داد، مشروط بر این که ایزلنوsها بتوانند در این مکان مستقر شوند و هم چنین یک قلعه و پادگان اسپانیایی در آن جا ساخته شود. ساکنان موافقت کردند و نام شهرک خود را به افتخار فرماندار گالوز "ویلا دی گالوز" یا "گالوزتاون" گذاشتند. جنگ انقلاب آمریکا. تقریباً از همان ابتدا، گالوزتاون درگیر تراژدی بود. بیماری های مانند آبله و جَرَب افراد زیاد این محله را گرفت. کمک های پزشکی به زودی توسط فرماندار گالوز ارسال شد، اما سایر بیماری ها و ناخوشی ها هم چنان این محله را تحت محاصره خود قرار دادند. با وجود این، شبه نظامیان گالوزتاون موفق شدند پاسگاه بریتانیایی آمیت را به همراه ۷ کشتی و ۱۲۵ سرباز و کشتی ران در اوت ۱۷۷۹ دستگیر کنند. در همان زمان، گالوز از رودخانه می سی سی پی بالا رفته و قلعه های بریتانیایی بروت (مانچاک)، باتون روژ و ناچز را دستگیر کرد. پس از تسخیر قلعه چارلوت در سال ۱۷۸۰، گالوزتاون اهمیت نظامی استراتیژیک خود را از د
ست داد. درست مانند سال قبل، آبله و سایر بیماری ها هم چنان گالوزتاون را ویران می کردند. در زمستان ۱۷۸۰، بیش از یک سوم ایزلنوsها که به این محله رسیده بودند، مردند. در ۲۴ اوت ۱۷۸۰، یک طوفان قدرت مند لوئیزیانا را درنوردید که بسیاری از این محله و محصولات آن را نابود کرد. بسیاری از مردم محله در فقر زندگی می کردند و غذا یا لباس کافی نداشتند. تا پایان جنگ انقلاب آمریکا بود، که این محله شاهد افزایش اندکی در جمعیت خود بود. انحطاط. در آغاز سال ۱۷۸۶ میلادی، بیش از نیمی از خانه های گالوزتاون متروکه شده و از بین رفته بودند. تعدادی از ساکنان از فرماندار میرو درخواست کردند، تا اجازه دهد این محله را ترک کنند. بسیاری مایل به رفتن به محله ایزلنو در سن برناردو بودند. در سال ۱۷۹۴ میلادی، طوفان های پیاپی خانه ها را زیر آب گرفته و ویران کرد و محصولات کشاورزی را از بین برد. این بلافاصله پس از طغیان رودخانه آمیت که تک تک خانواده های گالوزتاون را تحت تأثیر قرار داد، دنبال شد. در مواجهه با طغیان مکرر رودخانه آمیت همراه با ویرانی های ناشی از طوفان، ساکنان به بازسازی و جست جوی حیات ادامه دادند. با خرید لوئیزیانا، بسیاری از ایزلنوها تصمیم
گرفتند که این شهرک را رها کنند. بسیاری مایل بودند، در قلم رو اسپانیا بمانند؛ بنابراین عمدتاً به باتون روژ نقل مکان کردند و محله هسپانیش تاون را تأسیس کردند. آخرین ازدواجی که در گالوزتاون انجام شد در فوریه ۱۸۰۷ بود. ساکنان دیگر در مجاورت آن باقی ماندند و در نهایت محله گالوز را در زمینی بالاتر تأسیس کردند. حفاظت و مطالعه. در سال ۱۹۶۲ میلادی، یک نشان گر تاریخی ایالتی توسط وزارت تجارت و صنعت لوئیزیانا در محل گالوزتاون قرار داده شد. از سال ۱۹۸۰ میلادی، مناظر سابق گالوزتاون توسط گروه های مختلف تحت کار باستان شناسی قرار گرفته است. فعالیت های اخیر توانسته است مجموعهٔ از مصنوعات را از این محله کشف کند و هم چنین مکان ساختمان های خاص را مفروض قرار دهد. کلاس هایی از طریق دانشگاه ایالتی لوئیزیانا ارائه شده است، که به دانش آموزان اجازه می دهد این مکان را مطالعه کنند.
«سال گربه» ترانه ای از اَل استیوارت خواننده/ترانه سرای اهل اسکاتلند است. این یکی از قطعه های آلبوم "سال گربه" بود که در سال ۱۹۷۶ در قالب تک آهنگی از آن آلبوم منتشر شد. «سال گربه» آهنگ امضای استیوارت به شمار می آید. «سال گربه» داستان مردی را روایت می کند که به مراکش سفر می کند. زمانی که برای پیاده روی به بازار شهر می رود با زنی عجیب و اغواگر آشنا می شود که از او می خواهد با هم باشند. فردای آن روز مرد خیلی دیر از خواب بلند می شود و درمی یابد که از اتوبوسش جا مانده، بنابراین تصمیم می گیرد برای یک «سال گربه» ای با عشق جدیدش بماند. استیورات ابتدا هیچ ایده ای برای انتشار ترانهٔ «سال گربه» در قالب تک آهنگ نداشت. نسخهٔ آماده شده برای آلبوم بیش از ۶ دقیقه زمان داشت و چون او هیچ موفقیتی برایش متصور نبود آن را در انتهای آلبوم قرار داده بود. با این حال با نظر شرکت ضبط، ترانه در قالب تک آهنگ هم منتشر شد و در ۸ چارت موسیقی جزو ۱۵ اثر پُرفروش روز شد. این قطعه که در ایالات متحده تا ردهٔ هشتم بیلبورد هات ۱۰۰ صعود کرد، با تهیه کنندگی آلن پارسونز در ابی رود استودیوز لندن ضبط شده است. ساخت و محتوا. استیوارت شعر اولیهٔ ترانه را د
ر سال ۱۹۷۴، با نام «Foot Of The Stage» و با الهام از یکی از اجراهای تونی هانکوک که در سال ۱۹۶۶ در بورنموث دیده بود نوشت. هانکوک آن شب روی سِن از سرنوشتش شکایت کرد به تماشاگران گفت که می خواهد بمیرد، استیوارت حرف های او را جدی گرفت اما بقیهٔ تماشاگران چون فکر می کردند این بخشی از نمایش است به او خندیدند. هانکوک دو سال بعد خودکشی کرد و شرکت طرف قرارداد استیوارت هم موسیقی را پسندید اما به دلایلی مثل این که «در آمریکا کسی هانکوک را به یاد نمی آورد» شعر را رد کرد. پس از آن استیوارت تلاش کرد روی همان موسیقی شعر دیگری بنویسد. شعر جدید «Horse of the Year» نام داشت و در آن به شاهدخت آن اشاره شده بود که سوار بر «اسب سال» می رود. شعر به همان صورت باقی ماند تا این که در یکی از روزهای سال ۱۹۷۵ ماریون (دوست دختر استیوارت) یک کتاب آسترولوژی ویتنامی را در صفحهٔ «Year of the Cat» روی میز آشپزخانه باز گذاشت. کلمه ها از عنوان شعر قبلی بهتر بودند و گذشته از آن کلمهٔ «of» را هم داشتند. استیوارت روی آهنگ های «of» دار باب دیلن مثل «Masters of War» و «Chimes of Freedom» وسواس داشت و معتقد بود که این حرف اضافه باعث می شود آنها «شگفت
انگیز» به نظر برسند. او که صبح همان روز فیلم "کازابلانکا" با بازی همفری بوگارت را از تلویزیون دیده بود، فکر کرد که آهنگ باید در مورد چیزی عجیب و غریب باشد که در سال گربه اتفاق می افتد: «در یک صبح از یک فیلم بوگارت، در کشوری که زمان را به عقب برمی گردانند/ تو مثل پیتر لوره در حال فکر کردن به یک جنایت، میان جمعیت قدم می زنی…» ریف پیانویی که در «سال گربه» شنیده می شود چیزی است که پیتر وود (پیانیست) برای گرم کردن پیش از اجرا، در تور مشترک شان با لیندا رانستد در ایالت های جنوبی ایالات متحدهٔ آمریکا می نواخت. زمانی که استیوارت به وود پیشنهاد داد روی آن شعری بگذارد و ترانه ای بسازند، وود مخالفت کرد چون ترجیح می داد که آهنگ به همان صورت سازی باقی بماند؛ بنابراین استیوارت برای جلب نظر او ریف پیانو را دست نخورده در مقدمهٔ «سال گربه» آورد و روی بقیهٔ آهنگ شعر گذاشت. در میانهٔ قطعه یک بخش بلند اینسترومنتال وجود دارد که ناگهانی اما ماهرانه به موتیف های مختلف بین ارکستر، لید گیتار و ساکسوفون تبدیل می شود. اضافه کردن بخش سازهای زهی ایدهٔ آلن پارسونز بود و هم او بود که در آخرین لحظه پیشنهاد داد تک نوازی ساکسوفون به ترانه اضا
فه شود. سولوی گیتار آکوستیک و الکتریک را تیم رنویک نواخته و فیل کنزی تک نوازی ساکسوفون را اجرا کرده است. در سال ۲۰۲۱ و پس از بازنشر آلبوم "سال گربه" در چهل و پنجمین سالگردش استیوارت در مصاحبه ای گفت: «نمی دانم که ماریون اگر ترانه را شنیده آن را به کتاب آسترولوژی اش ربط داده یا نه. زمانی که ترانه منتشر شد ما از هم جدا شده بودیم. او با یک فرانسوی ازدواج کرد و به بوردو رفت. به نظر می رسد او تجربهٔ «سال گربه» را داشته است.] نظر منتقدان. استیون توماس ارلواین از آل میوزیک «سال گربه» را فراموش نشدنی توصیف کرده و استیوارت میسن از همان وب سایت، ترانه را یک تجربهٔ شنیداری واقعاً شگفت انگیز و از برجسته ترین آثاری دانسته که آلن پارسونز تهیه کننده اش بوده است. به باور مایکل هیتلی از ریکورد کالکتر اگر شعر «سال گربه» در مورد یک کمدین ناشناخته در ایالات متحده باقی مانده بود، موفقیتش در آن کشور دور از ذهن به نظر می رسید. او ترانه را «رادیو پسند» توصیف کرده است. قطعه های تک آهنگ. نسخهٔ ۷ اینچی بریتانیا (آرسی اِی رکوردز - RCA 2771) نسخهٔ ۷ اینچی ایالات متحده (ژانوس رکوردز - J-266)
مظفر شریف (انگلیسی: Muzafer Sherif) (۲۹ جولای ۱۹۰۶ ـ ۱۶ اکتبر ۱۹۸۸) (۶ مرداد ۱۲۸۵ تا ۲۴ مهر ۱۳۶۷) یک روانشناس ترکیه ای-آمریکایی بود. وی به همراه همسرش، کارولین شریف (Carolyn Sherif) مطالعات تجربی گسترده ای روی گروه های نوجوانان انجام داد که منجر به ارائه نظریه قضاوت اجتماعی (Social judgment theory) شد. پیشینه. مظفر شریف، در تاریخ ۲۹ ژوئیه ۱۹۰۶ در اوده میش، در ترکیه امروزی در خانواده ای مرفه به دنیا آمد. مظفر در میان ۵ فرزند دختر و پسر خانواده دومین پسر بزرگ بود.مظفر شریف، در کالج بین المللی آمریکایی ها در ازمیر تحصیل کرد و در سال ۱۹۲۶ از این کالج، فارغ التحصیل شد. وی به تحصیلات خود در دانشگاه استانبول ادامه داد و در سال ۱۹۲۸ موفق به اخذ مدرک کارشناسی از این دانشگاه شد. سپس مظفر شریف، عازم ایالات متحده آمریکا شد و بعد از طی دوره ای، نخست از دانشگاه هاروارد در سال ۱۹۳۲ مدرک کارشناسی ارشد در رشته روانشناسی دریافت کرد و سپس به ادامه تحصیل در دانشگاه کلمبیا پرداخت و درسال ۱۹۳۵ مدرک دکترا به دست آورد. بعد از اتمام تحصیلات، وی به ترکیه بازگشت و ضمن تدریس در دانشگاه آنکارا آثار مهمی از روانشناسی را به زبان ترکی ترجمه
کرد. مظفر شریف، یکی از فعالان سیاسی ضد نازیسم بود و در همین ارتباط در ترکیه به زندان افتاد اما با مداخله مقامات ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۴۴ از زندان آنکارا آزاد شد. بعد از آزادی، مظفر شریف، برای همیشه ترکیه را ترک گفته و در ایالات متحده آمریکا اقامت گزید. مظفر شریف، تا سال ۱۹۷۲ میلادی در دانشگاه های مختلفی از جمله دانشگاه پرینستون، دانشگاه ییل، دانشگاه اکلاهما، دانشگاه تگزاس در آستین، دانشگاه واشینگتن و دانشگاه پنسیلوانیا مشغول تدریس روانشناسی و جامعه شناسی بود. وی در سال ۱۹۷۲ با کسب عنوان استاد دائم، از دانشگاه پنسیلوانیا، بازنشسته شد. شریف، در سال ۱۹۴۵ با همسرش (کارولین وود)، که یک روانشناس آمریکایی بود، ازدواج کرده بود. ثمره این ازدواج ۳ فرزند دختر بود. همکاری تخصصی این زوج روانشناس، در مطالعه رفتار گروهی، منجر به طرح نظریه قضاوت اجتماعی شد. مظفر شریف، در تاریخ ۱۶ اکتبر ۱۹۸۸ در سن ۸۲ سالگی در بیمارستان فربنکس در ایالت آلاسکا به دنبال یک حمله قلبی، این جهان را بدرود گفت. مشارکت های مهم مظفر شریف در روان شناسی و جامعه شناسی. شریف در پژوهش خود درباره ی اثر خودجنبشی نشان داد که هنجارهای ادراکی در گروه ها
به طور طبیعی شکل می گیرند. در یک اتاق تاریک، افراد نور ثابتی را به اشتباه در حال حرکت می بینند. وقتی چند نفر با هم این پدیده را مشاهده می کنند، به تدریج به یک برآورد مشترک از میزان حرکت نور می رسند. حتی زمانی که یک هفته بعد به صورت انفرادی آزمایش شدند، همچنان از همان برآورد گروهی پیروی می کردند. این پژوهش نشان داد که تأثیر اجتماعی می تواند درونی شود و بر درک فرد از واقعیت اثر بگذارد. در سال ۱۹۶۱، شریف و همسرش نظریه ی تعارض واقعی را مطرح کردند که توضیح می دهد چگونه رقابت بر سر منابع باعث شکل گیری تعصب و درگیری بین گروه ها می شود. این نظریه بر آزمایش غار راهزنان (۱۹۵۴) استوار بود که در آن ۲۲ پسر ۱۱ ساله ی سفیدپوست و پروتستان در یک اردوگاه دورافتاده به دو گروه تقسیم شدند. در مرحله ی اول، گروه ها بدون اطلاع از یکدیگر، پیوندهای اجتماعی درونی ایجاد کردند. سپس در مرحله ی دوم، رقابت بین آنها شکل گرفت که به تعصب، درگیری و رفتارهای خصمانه منجر شد. در مرحله ی پایانی، محققان دریافتند که تنها اهداف مشترک (Superordinate Goals) می تواند تنش را کاهش دهد؛ صرف تماس یا ارتباط میان گروه ها تأثیری نداشت و حتی موجب تشدید خصومت شد.
این پژوهش یکی از مهم ترین مطالعات درباره ی تعارض گروهی و راه های کاهش آن در روان شناسی اجتماعی محسوب می شود. نظریه قضاوت اجتماعی بررسی می کند که چگونه ارزیابی و ادراک افراد از ایده ها با نگرش های کنونی آن ها سازگار است. شریف بیان کرد که هنگام مواجهه با ایده های جدید، افراد آن ها را با باورهای موجود خود مقایسه کرده و سپس می پذیرند، رد می کنند یا نسبت به آن ها بی تفاوت می مانند. بر این اساس، او سه حوزه قضاوت را تعریف کرد: شریف تأکید کرد که میزان اهمیت یک موضوع برای فرد، بر نحوه قضاوت او تأثیر می گذارد. افرادی که نسبت به یک موضوع حساسیت کمتری دارند، معمولاً دارای حوزه وسیع تری از بی تعهدی هستند، درحالی که افراد با درگیری ذهنی بالا، ایده های مخالف را شدیدتر رد می کنند و احتمال تغییر نگرش آن ها کمتر است. شریف همچنین نشان داد که در فرآیند قضاوت، افراد دچار دو خطای شناختی می شوند: نظریه قضاوت اجتماعی شریف کمک شایانی به درک فرایند تغییر نگرش، تأثیر تبلیغات و روش های اقناع در ارتباطات اجتماعی کرده است. در سال ۱۹۷۷، مظفر شریف مقاله ای منتشر کرد که در آن مشکلات روان شناسی اجتماعی و راه حل های پیشنهادی را بررسی کرد. شری
ف معتقد بود که روان شناسی باید مانند علوم فیزیکی، سؤالات اساسی و چالش برانگیز بپرسد و از مشاهده ی مستقیم پدیده های اجتماعی در دنیای واقعی استفاده کند، نه اینکه از دور آنها را بررسی کند. دوران حرفه ای (۱۹۳۷–۱۹۶۶)(۱۳۱۶ تا ۱۳۴۵). ۱۹۳۷–۱۹۴۴: فعالیت در دانشگاه آنکارا. شریف در این دوره یک آزمایشگاه کوچک در دانشگاه آنکارا تأسیس کرد که بر مطالعه قضاوت اجتماعی متمرکز بود. او همراه با دانشجویانش بسیاری از آثار روان شناسی را به زبان ترکی ترجمه کرد. از جمله این ترجمه ها می توان به "آزمون استنفورد-بینه ۱۹۳۷"، فصل هایی از کتاب "تاریخ روان شناسی تجربی" ("History of Experimental Psychology") نوشتهٔ ای. جی. بورینگ و همچنین "مکاتب معاصر روان شناسی" ("Contemporary Schools of Psychology") اثر رابرت اس. وودورث اشاره کرد. ۱۹۴۵–۱۹۴۷: بازگشت به ایالات متحده و فعالیت در دانشگاه پرینستون. شریف در ژانویه ۱۹۴۵ به ایالات متحده بازگشت و به عنوان عضو پژوهشی وزارت امور خارجه آمریکا به دانشگاه پرینستون پیوست. در اینجا، او با هدلی کانتریل همکاری کرد و حاصل این همکاری، کتاب "روان شناسی درگیری های خود (Ego-Involvements)" بود که در سال ۱۹۴۷ منتش
ر شد. ۱۹۴۷–۱۹۴۹: فعالیت در دانشگاه ییل. شریف بین سال های ۱۹۴۷ تا ۱۹۴۹ به عنوان پژوهشگر وابسته به بنیاد راکفلر در دانشگاه ییل فعالیت کرد. همکاری او با کارل هوولند در این دوره آغاز شد که منجر به انتشار مقالات مهمی درباره "اثرات لنگری نگرش ها" شد. این همکاری در نهایت منجر به نگارش کتاب "قضاوت اجتماعی: اثرات همگون سازی و تضاد در ارتباطات و تغییر نگرش" ("Social Judgement: Assimilation and Contrast Effects in Communication and Attitude Change") شد که در سال ۱۹۶۱ منتشر گردید. ۱۹۴۹–۱۹۶۶: دوران اوکلاهما و اوج فعالیت های علمی. در سال ۱۹۴۹، شریف به دانشگاه اکلاهما نقل مکان کرد و به عنوان مدرس، استاد پژوهشی و مدیر مؤسسه "روابط گروهی" مشغول به کار شد که خود در سال ۱۹۵۲ (۱۳۳۱) آن را تأسیس کرده بود. این دوره، اوج فعالیت علمی او بود که به انتشار ۱۲ کتاب و ۴۳ مقاله پژوهشی در زمینه هایی مانند نگرش ها، ویژگی های گروه های طبیعی و گروه های آزمایشی، اثرات لنگری مقیاس های روان فیزیکی، قضاوت و عملکرد خود منجر شد. او در اوکلاهما سمینارهای متعددی برگزار کرد و پنج کتاب را بر اساس مقالات ارائه شده در این سمینارها تألیف کرد. برخی از شناخ
ته شده ترین آثار او عبارتند از: در کنار این آثار، برجسته ترین اثر شریف در دوران ۱۶ ساله اقامتش در اوکلاهما، کتاب "درگیری و همکاری بین گروهی: آزمایش غار دزدان" بود که با همکاری او. جی. هاروی، ب. جی. وایت، و. آر. هود و کارولین شریف نوشته شد. این پژوهش ابتدا در سال ۱۹۵۴ (۱۳۳۳) به صورت یک گزارش فنی منتشر شد، اما نسخه ای از آن بدون اخذ حقوق مؤلف توسط انتشارات دانشگاه اوکلاهما در ۱۹۶۱ (۱۳۴۰) بازنشر شد. در سال ۱۹۸۸ (۱۳۶۷)، دانشگاه وسلین این اثر را به صورت رسمی منتشر کرد. ۱۹۶۶: انتقال به دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا. در سال ۱۹۶۶، شریف به همراه همسرش به دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا نقل مکان کرد. در این دانشگاه، کارولین به عنوان عضو هیئت علمی گروه روان شناسی و شریف به عنوان استاد جامعه شناسی مشغول به کار شد. در این دوره، آن ها چندین مقاله علمی مشترک منتشر کردند و پنج کتاب دیگر را تألیف و ویرایش کردند که شامل: این دوران آخرین مرحله از فعالیت حرفه ای مظفر شریف پیش از بازنشستگی و درگذشت او بود.
دوموس دی یاناس (؛ به معنای «خانه پری ها» یا به عبارت دیگر «خانه جادوگران») گونه ای از آرامگاه های حجره ای است که در جزیره ساردینیا یافت می شود. این آرامگاه ها از چندین اتاق تشکیل شده اند که توسط مردم سان سیریاکو از طریق فرهنگ های اوزیری و فرهنگ های پسین استخراج شده اند و در چیدمان شبیه خانه هستند. این آرامگاه ها عمدتاً میان سال های ۳۴۰۰ تا ۲۷۰۰۰ پیش از میلاد ساخته شده اند و پیشینه آن ها به اواخر دوران نوسنگی، مس سنگی و ابتدای عصر برنز می رسد. یکی از گورستان ها، آنگلو رویویو، در نزدیکی آلگرو، درون خود ۳۸ مقبره دارد. سایر سایتهای بزرگ عبارتند از مونته سو در نزدیکی ویلاپروچیو، و "سانت آندریا پریو" در بونوروا. بسیاری دیگر از گورستان های دوموس دی یاناس را می توان در سراسر جزیره ساردینیا یافت، به استثنای گالورا (جایی که متوفیان معمولاً در خرسنگ دفن می شدند).
ایوان یوریویچ ژدانوف (Ivan Zhdanov) (به روسی: Иван Юрьевич Жданов؛ متولد ۱۷ اوت ۱۹۸۸) یک سیاست مدار و حقوق دان روسی است. او رئیس بنیاد مبارزه با فساد (FBK) بود و عضو شورای مرکزی حزب سیاسی روسیه آینده است. زندگی نامه. ایوان ژدانوف در ۱۷ اوت ۱۹۸۸ در مسکو در یک خانواده نظامی متولد شد. در سال ۲۰۰۵ میلادی وارد دانشگاه دولتی حقوق مسکو شده و در سال ۲۰۱۰ از آن جا فارغ التحصیل شد و هم چنین تا سال ۲۰۱۳ دانش جوی کارشناسی ارشد در آن جا بود. پس از فعالیت در خدمات فدرال ضد انحصار و دستگاه دومای دولتی در سال های ۲۰۱۱–۲۰۱۳، او به فعالیت حقوقی خود مشغول شد و ریاست شاخه منطقهٔ حزب سیاسی اتحاد خلق در منطقه خودمختار ننتس را بر عهده داشت. در سال ۲۰۱۴ میلادی در بنیاد مبارزه با فساد اداری به عنوان حقوق دان شروع به کار کرد و بعداً به عنوان رئیس بخش حقوقی FBK منصوب شد. او در روستوف-آن-دون کار می کرد. در طول مبارزات انتخاباتی در نووسیبیرسک در سال ۲۰۱۵ میلادی، یک پرونده جنایی علیه ایوان ژدانوف تحت ماده ۱۴۲ کد جزایی فدراتیف روسیه «جعل اسناد انتخاباتی، اسناد رفراندوم» باز شد. در سال ۲۰۱۶، او به عنوان کاندیدای مستقل نامزد شورای نمایندگان
شهرک روستایی Barvikhinskoye ثبت نام کرد. در طول مبارزات انتخاباتی، یک پرونده جنایی علیه ایوان ژدانوف به اتهام فرار از خدمت سربازی (بند ۱ ماده ۳۲۸ کد جزایی روسیه) باز شد و در آپارتمان وی تفتیش صورت گرفت. متعاقباً، انتخابات توسط کمیسیون مرکزی انتخابات فدراتیف روسیه (CEC) لغو شد. نمایندگان FBK لغو انتخابات را با شکایاتی که در مورد رای گیری زودهنگام مطرح کرده اند مرتبط می دانند، اما رئیس کمیسیون مرکزی انتخابات گفت که انتخابات به دلایل کاملاً متفاوت لغو شده است. ژدانوف گفت که لغو نتایج انتخابات تأییدی بر حقانیت نامزدهای بنیاد مبارزه با فساد است. کمپین ریاست جمهوری ناوالنی. در سال ۲۰۱۷–۲۰۱۸، او در مبارزات انتخاباتی برای پذیرش در انتخابات ریاست جمهوری الکسی ناوالنی شرکت کرد. او چندین بار در طول مبارزات انتخاباتی از رئیس ستاد ناوالنی، لئونید ولکوف، در دادگاه دفاع کرد، که به اتهام «تخلف مکرر از دستور سازمان دهی یک روی داد عمومی» به مسئولین اداری معرفی شده بود. او ریاست جلسهٔ را بر عهده داشت تا ناوالنی را به عنوان نامزد معرفی کند. از ۱۹ می ۲۰۱۸، تا ۲۸ مارس ۲۰۱۹ او منشی شورای مرکزی حزب «روسیه آینده» بود. در ۲۴ می ۲۰۱۸،
وی به ظن نقض قوانین سازمان دهی یا برگزاری تجمع «او تزار ما نیست» (He's Not our Tsar) در ۵ می در مسکو برای ۱۰ روز بازداشت اداری روبرو شد. با این حال، در ۵ می ژدانوف در یک تجمع مجاز در روستوف-آن-دون حضور داشت و حتی یک تویت هم در مورد این تجمع ننوشت. متعاقباً، دادگاه Tverskoy مسکو ژدانوف را ۲۰ هزار روبل جریمه کرد. در ۲۵ اکتبر، ایوان ژدانوف دوباره در مسکو بازداشت شد. در ۲۷ اکتبر، دادگاه سیمونوفسکی مسکو ژدانوف را به دلیل شرکت در پخش آنلاین اقدامات علیه افزایش سن بازنشستگی در ۹ سپتامبر، ۲۵۰ هزار روبل جریمه کرد. از دسامبر ۲۰۱۸ وی به عنوان رئیس بنیاد مبارزه با فساد منصوب گردید. ویاچسلاو گیمادی عنوان رئیس جدید اداره حقوقی منصوب شد. انتخابات دوما سال ۲۰۱۹ شهر مسکو. او در انتخابات ۲۰۱۹ در حوزه انتخاباتی شماره ۸ (میدان هوایی، ووکوفسکی، کوپتوو، سوکول) کاندیدای مستقل برای نمایندگان شهر دومای مسکو بود. ستاد انتخاباتی نامزد توسط بوریس زولوتارفسکی، هماهنگ کننده ستاد ناوالنی چلیابینسک اداره می شد. این تیم موفق به جمع آوری حدود ۵۷۰۰ امضا (به اندازه کافی برای ارائه به کمیسیون انتخابات ولسوالی) شدند که در ۶ ژوئیه ارسال گردیدند. ط