Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شرکت نپال دورسانچر ، (به نپالی: नेपाल दूरसञ्चार कम्पनी लिमिटेड)، معروف به مخابرات نپال (به نپالی: नेपाल टेलिकम) ارائه دهنده خدمات مخابراتی دولتی در نپال با ۹۱٫۴۹٪ سهام دولتی است. این شرکت تا سال ۲۰۰۳ میلادی، زمانی که اولین اپراتور بخش خصوصی (United Telecom Limited UTL) شروع به ارائه خدمات اساسی تلفن کرد، در انحصار این شرکت بود. دفتر مرکزی مخابرات نپال در Bhadrakali Plaza، در کاتماندو پایتخت نپال واقع شده است. شرکت مخابرات نپال دارای صرافی و دفاتر دیگر در ۱۸۴ مکان در داخل کشور نپال است. این شرکت تنها ارائه دهنده خدمات خط ثابت، ISDN و خدمات اجاره ای در نپال است. پس از ورود اِن سِل (که قبلاً Mero Mobile نامیده می شد) به صنعت ارتباطات از راه دور نپال در سال ۲۰۰۵میلادی، باعث شد شرکت دورسانچر (یا همان مخابرات نپال) تنها ارائه دهنده خدمات مخابراتی در کشور نپال نباشد و حال یک رقیب جدید داشت. این شرکت با بیش از ۵۴۰۰ کارمند یکی از بزرگترین شرکت های نپال است. در ماه ژانویه ۲۰۱۱میلادی، در مجموع ۲۶۲مرکز ارتباط تلفنی در مناطق مختلف کشور نپال با ۶۰۳۲۹۱ عدد خط PSTN، بیش از ۵ میلیون خط تلفن همراه و بیش از یک میلیون خط تلفن CD
MA ارائه شد. بر اساس آمارهای جدید به دست آمده، حدود ۲۰ میلیون کاربر مخابرات نپال وجود دارد که شامل همه دسته های کاربران تلفن ثابت، تلفن همراه GSM , CDMA و سرویس اینترنت است. مخابرات نپال راه اندازی اینترنت 4G LTE که یکی از خدمات مدرن اینترنت تلفن همراه است را در تاریخ ۱ ژانویه ۲۰۱۷میلادی برای استفاده عموم مردم این کشور راه اندازی کرد. این شرکت اولین اپراتور در کشور نپال بود که توانست اینترنت ۴جی LTE در نپال بر تکنولوژی باند فرکانس خنثی ۱۸۰۰ مگاهرتز به عنوان استاندارد برای ۴جی در Nepal.Till تاریخ ۴جی تنها در دسترس است شرکت کاتماندو و پخارا در ژوئیه ۲۰۱۹میلادی مخابرات نپال برای اولین بار سرویس VoLTE را با موفقیت در نپال آزمایش کرد. طبق گزارش MIS که توسط اداره مخابرات نپال منتشر شده است در آوریل ۲۰۱۹میلادی، مخابرات نپال بزرگترین مشترکین اینترنتی که به وسیله سیم تلفن یا همان کابل را در اختیار دارد، که معادل ۲۱۱٫۵۱۳ معادل ۸۴٪ کل مشترکین اینترنت در کل کشور نپال است. به همین ترتیب، مخابرات نپال به عنوان تنها تأمین کننده ارائه خدمات وایمکس(WiMAX)، تا پایان آوریل ۲۰۱۹ میلادی حدود ۸۷۹۷۷ مشترک جذب سرویس وایمکس در این کش
ور شدند. در ۲ اُکتبر ۲۰۱۹ میلادی، مخابرات نپال خدمات ۴جی خود را به ۶۰ شهر از ۳۷ منطقه گسترش داد که توسط نخست وزیر وقت کشور نپال به نام شارما اولی افتتاح شد. = تاریخچه = در زمان تأسیس به عنوان مخابرات شناخته می شد، نام آن در سال ۱۹۶۹میلادی به هیئت توسعه مخابرات تغییر یافت. پس از تصویب قانون شرکت ارتباطات درسال ۱۹۷۱میلادی، به طور رسمی به عنوان یک شرکت کاملاً دولتی به نام شرکت مخابرات نپال در سال ۱۹۷۵میلادی تأسیس شد. پس از آن شرکت ارتباطات از راه دور نپال به یک شرکت سهامی عام تبدیل شد. = اطلاعات شبکه = خدمات. = منابع = = پیوند به بیرون =
تونکو سید هارون پوترا ابن المرحوم سید حسن جمال اللیل (به جاوی: توانکو سید هارون ڤوترا ابن المرحوم سید حسن جمال اللیل) (زاده ۲۵ نوامبر ۱۹۲۰ – درگذشته ۱۶ آوریل ۲۰۰۰) سومین یانگ دی پرتوان آگونگ مالایا و بعد مالزی از ۲۱ سپتامبر ۱۹۶۰ تا ۲۰ سپتامبر ۱۹۶۵ و ششمین راجه پرلیس از ۴ دسامبر ۱۹۴۵ تا ۱۶ آوریل ۲۰۰۰ بود. در آغاز کار. وی فرزند سید حسن بن سید محمود جمال اللیل (۱۸۹۷ – ۱۸ اکتبر ۱۹۳۵)، وارث سلطنت پرلیس از همسرش، وان ته بنت ون اندوت (۱۸۹۸ – ۲۷ دسامبر ۱۹۵۲) بود. وی در آراو متولد شد و در مدرسه آراو مالایی و بعداً در مدرسه آزاد پنانگ بین سالهای ۱۹۳۷ و ۱۹۳۹ تحصیل کرد. در سن ۱۸ سالگی، وی به خدمات اداری پرلیس پیوست و در شاخه قضایی مشغول خدمت شد. او در سال ۱۹۴۰، به کوالالامپور منتقل شد تا به عنوان دادستان دوم در دادگاه کیفری خدمت کند. اختلاف جانشینی پرلیس. چهارمین راجا در پرلیس، سید علوی ابن سید صافی جمال الله (متولد ۱۸۸۱؛ سلطنت ۱۹۰۵–۱۹۴۳) بدون فرزند بود. با این حال، او چندین برادر ناتنی داشت که برای تصدی مقام وارث با هم رقابت می کردند. جانشینی تاج و تخت پرلیس اتوماتیک نبود و یک وارث باید توسط شورای ایالتی نیز مورد تأیید
می بود. پدربزرگ پدری سید پوترا، سید محمود (درگذشت ۱۹۱۹)، بزرگترین پسر سید صافی ابن المرحوم سید علوی جمال الله (حاکم سوم) بود. وی همچنین برادر ناتنی راجا سید علوی بود. وی تا سال ۱۹۱۲ به عنوان راجا مودا کار می کرد و در سال ۱۹۱۷ در الور ستار، کداح محکوم و زندانی شد. دو سال بعد، او در الور ستار درگذشت. در ۶ دسامبر ۱۹۳۴، پسر سید محمود، سید حسن، توسط شورای دولتی به عنوان وارث انتخاب شد. با این حال، سید حسن در ۱۸ اکتبر ۱۹۳۵ درگذشت. در ۳۰ آوریل ۱۹۳۸، شورای دولتی سید پوترا (پسر سید حسن) را به عنوان "وارث" برگزید. این انتخاب با مخالفت سید حمزه، برادر ناتنی کوچکتر راجا سید علوی و نایب رئیس شورای دولتی و با استدلالات اسلامی همراه شد. با این وجود حاکمان استعماری انگلیس از سید پوترا حمایت کردند. اشغال ژاپنی ها. با شروع جنگ جهانی دوم، راجا سید علوی به کوالا کنگسر پراک عقب نشینی کرد. وی در ۲۸ دسامبر ۱۹۴۱ به پرلیس بازگشت اما بسیار بیمار بود و امور دولتی توسط سید حمزه انجام می شد. سید پوترا در آن زمان در دادگستری در کوالالامپور خدمت می کرد و توسط سلطان موسی غیاث الدین ریاات شاه سلانگور به وی توصیه شده بود که در آنجا بماند. راج
ا سید علوی در اول فوریه ۱۹۴۳ در آراو درگذشت و یک روز بعد، قبل از تشییع جنازه، با موافقت فرماندار نظامی ژاپن کدا و پرلیس، سید حمزه پنجمین سلطان پرلیس اعلام شد. سید پوترا و خانواده اش تا ۱۵ مه ۱۹۴۲ هنگامی که به پرلیس بازگشت در کلانگ ماندند. او در خانه ای در نزدیکی ایستگاه راه آهن آراو زندگی می کرد و ماهیانه ۹۰ دلار کمک هزینه از راجا سید علوی دریافت می کرد اما این امر با مرگ او متوقف شد. در ۲۹ مارس ۱۹۴۵ او به کلانتان، محل تولد همسر خود مهاجرت کرد و مشغول به فروش کیک شد. بازگشت انگلیسی ها. اداره نظامی انگلیس (BMA) تحت فرماندهی لرد لوئیس مونت باتن از به رسمیت شناختن سید حمزه به عنوان راجا امتناع ورزید. در ۱۸ سپتامبر ۱۹۴۵، سید حمزه استعفا داد. وی به تایلند تبعید شد و در ۲۰ فوریه ۱۹۵۸ در آراو درگذشت. در ۴ دسامبر ۱۹۴۵ انگلیسی ها سید پوترا را به عنوان ششمین راجا از پرلیس اعلام داشتند. وی به پرلیس بازگشت و ۱۲ مارس ۱۹۴۹ آغاز به کار نمود. اتحادیه مالایا. راجا سید پوترا به معاهده اتحادیه مالایا اعتراض کرد به این دلیل که با معاهده ۱۹۳۰ انگلیس-پرلیس که قدرت حکمرانی را به شورای راجا می دهد، مغایرت داشت. با این حال اعتراض وی
رد شد. متعاقباً مانند دیگر حاکمان مالایی، راجا سید پوترا پیمان اتحادیه مالایا را لغو کرد. انتخاب به عنوان معاون پادشاه. سید پوترا توسط فرمانروایان مالایی به عنوان معاون یانگ دی پرتوان آگونگ برگزیده شد و از ۱۴ آوریل ۱۹۶۰ تا زمان مرگ سلطان حسام الدین عالم شاه در ۱ سپتامبر ۱۹۶۰ در این سمت خدمت کرد. انتخاب به عنوان پادشاه. راجا سید پوترا به عنوان سومین یانگ دی پرتوان آگونگ از مالایای مستقل انتخاب شد و از ۲۱ سپتامبر ۱۹۶۰ مشغول به کار گشت. وی در ۴ ژانویه ۱۹۶۱ در ایستانا نگارا اقامت گزید. در ۱۶ سپتامبر ۱۹۶۳ با اعلام فدراسیون مالزی متشکل از مالایا، بورنئو بریتانیا، ساراواک و سنگاپور، وی یانگ دی پرتوان آگونگ مالزی شد. وی دوره مسئولیت خود را در ۲۰ سپتامبر ۱۹۶۵ به پایان رساند. پسرش تونکو سید سراج الدین نیز به عنوان یانگ دی پرتوان آگونگ انتخاب شد و پس از مرگ صلاح الدین (سلطان سلانگور)، از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶ خدمت کرد. دوران پادشاهی. در سپتامبر ۱۹۶۳، مالزی تشکیل شد و تونکو سید پوترا به عنوان آخرین پادشاه مالایا، اولین پادشاه مالزی و تنها پادشاه مالایی که سنگاپور در تاریخ معاصر داشته است، شناخته شد. دوران ریاست سید پوترا به ع
نوان یانگ دی پرتوان آگونگ با تقابل اندونزیایی بین مالزی تازه تأسیس و همسایه بزرگتر آن، اندونزی شناخته می شد. وی پیشنهاد داد تا در پایان دوره مسئولیت خود به عنوان یانگ دی پرتوان آگونگ باقی بماند تا تنش ها برطرف شود، اما این پیشنهاد توسط نخست وزیر وقت تونکو عبدالرحمن رد شد. وی به عنوان یانگ دی پرتوان آگونگ، به معالجه صحیح خود و اعضای خاندان های سلطنتی توجه داشت. این، محصول بیماری مرموز و مرگ سلطان حسام الدین عالم شاه، سلف وی بود. استادیوم نگارا، ساختمان پارلمان، موزه ملی نگارا، فرودگاه بین المللی سوبانگ، مسجد نگارا و اسکله های تنگه کلانگ، در دوران وی بنا شدند که نشان از اهتمام وی بر آبادانی و گسترش مالزی داشت. اما اوضاع همیشه به کام سلطان نبود. سید پوترا از اینکه جدا شدن سنگاپور از مالزی باید در ۹ اوت ۱۹۶۵، فقط سه هفته قبل از جشن استقلال، و حدود یک ماه قبل از ترک دفتر انجام شود بسیار برآشفته بود. پس از پادشاهی، مرگ و تشییع جنازه. سید پوترا به تون ماهاتیر محمد در طی دوران نخست وزیری اش مشاوره می داد. وی در ۱۶ آوریل ۲۰۰۰ در انستیتوی ملی قلب کوالالامپور در اثر حمله قلبی درگذشت. در آن زمان او عنوان طولانی ترین دوره
پادشاهی در جهان را از ۱۹۸۹ و با مرگ فرانتس یوزف دوم لیختن اشتاین در اختیار داشت. وی در آرامگاه سلطنتی در آراو، پرلیس به خاک سپرده شد. زندگی خانوادگی. تونکو سید پوترا دو بار ازدواج کرد: جوایز و تقدیرها. نامگذاری ها به نام او. چندین مکان به نام وی نامگذاری شده اند، از جمله:
چندکانونی یا چندمرکزی زبانی با چند گونهٔ معیار و اغلب رایج در چند کشور مختلف است. برای نمونه می توان انگلیسی، فرانسوی، اسپانیایی و فارسی را نام برد. در برابر این مفهوم زبان تک کانونی وجود دارد که فقط یک گونه معیارشده رسمی دارد برای نمونه ژاپنی و روسی. در برخی موارد، گونه های معیار یک زبان چندکانونی به زبان خودمختار تبدیل می شوند که این روند در میان مالزیایی و اندونزیایی و همچنین هندی و اردو یا گونه های صربی کرواتی رخ داده است. نمونه ها. انگلیسی. انگلیسی یک زبان چندکانونی با تفاوت هایی در تلفظ واژگان املا و… میان کشورها و مناطق انگلیسی زبان یعنی بریتانیا، آمریکای شمالی، کارائیب، ایرلند، آفریقا، سنگاپور، هند و اقیانوسیه است. انگلیسی زبانان تحصیل کرده با استفاده از گونهٔ انگلیسی معیار سرزمین خود، قادر به ارتباط مؤثر با یکدیگر هستند، اما گونه های غیرمعیار دارای تفاوت های گویشی بسیاری هستند که این وضعیت با کاهش فهم متقابل همراه است. انگلیسی بریتانیایی و آمریکایی دو گونه پرکاربرد انگلیسی در سامانه های آموزشی مناطقی هستند که انگلیسی به عنوان زبان دوم آموزش داده می شود. انگلیسی بریتانیایی بیشتر در سایر مناطق اروپا و
مستعمرات سابق انگلیس، هند غربی، آفریقا و آسیا غالب است و در مقابل، انگلیسی آمریکایی در آمریکای لاتین، لیبریا و آسیای شرقی تسلط یافته است. از نظر آماری، گویش آمریکایی، گویش بیش از ۶۶٪ از انگلیسی زبانان بومی است و پس از آن انگلیسی بریتانیایی با ۱۸٪ و سایر گونه ها مانند انگلیسی استرالیایی و انگلیسی کانادایی هر کدام حداکثر ۷٪ قرار دارند. به دلیل جهانی شدن و گسترش انگلیسی در دهه های اخیر، انگلیسی با استفاده روزمره و مطالعه در سراسر کشور از زبان در مدارس که در بیشتر مناطق جهان رشد می کند، به طور فزاینده ای غیرمتمرکز و چندکانونی می شود. با این حال، در زمینه جهانی، تعداد انگلیسی زبانان بومی (مفهومی که به طور فزاینده ای مورد چالش قرار می گیرد) بسیار کمتر از تعداد انگلیسی زبان غیربومی با تسلط مناسب است. در سال ۲۰۱۸، تخمین زده شد که به ازای هر گویشور بومی زبان انگلیسی، شش گویشور غیر بومی با تسلط مناسب وجود دارد که انگلیسی را به عنوان متداول ترین شکل زبان میانجی مطرح می کند. انگلیسی فیلیپینی (که عمدتاً به عنوان زبان دوم صحبت می شود) در درجه اول تحت تأثیر انگلیسی آمریکایی است. ظهور صنعت مرکز تماس در فیلیپین برخی از فیلیپی
نی ها را ترغیب کرده است تا لهجه های خود را «صیقل دهند» یا خنثی کنند تا شباهت بیشتری به لهجه های کشورهای مشتری خود داشته باشند. کشورهایی مانند استرالیا، نیوزیلند و کانادا دارای گونه های انگلیسی کاملاً تثبیت شده خود هستند که در آن کشورها معیار است اما به ندرت در خارج از کشور به زبان آموزان زبان دومی آموزش داده می شود. انگلیسی که پیش از اعمال اتحادیه در سال ۱۷۰۷ در سراسر پادشاهی های مستقل انگلستان و اسکاتلند مورد استفاده قرار گرفت چندکانونی بود ولی هم اکنون انگلیسی انگلیسی و انگلیسی اسکاتلندی زیرمجموعه انگلیسی بریتانیایی است. فرانسوی. در دوره کنونی گونه های متعددی از زبان فرانسوی در سراسر جهان رایج است که از آن ها می توان فرانسوی معیار (یا فرانسوی پاریسی)، فرانسوی کانادایی (شامل فرانسوی کبکی و فرانسوی آکادیایی)، فرانسوی آمریکایی (مثلاً فرانسوی لوئیزیانایی)، فرانسوی هائیتی و فرانسوی آفریقایی را نام برد. تا اوایل قرن بیستم، زبان فرانسوی در مناطق مختلف فرانسه در تلفظ و واژگان بسیار متغیر بود و در هر جا لهجه ها و گویش های اوییل با درجات متفاوت فهم متقابل وجود داشت. با این حال، سیاست های دولت باعث شد تا گویش پاریسی ر
وش آموزش در مدارس باشد و سایر گویش ها، مانند نورمان، که از زبان های اسکاندیناوی تأثیر پذیرفته بود، نادیده گرفته شوند. هنوز اختلاف نظرهایی در مورد این واقعیت وجود دارد؛ مثلاً دولت آن ها را به عنوان زبان های فرانسه به رسمیت می شناسد، اما هیچ حمایت پولی از آن ها نمی کند و همچنین شورای قانون اساسی منشور اروپایی زبان های محلی یا اقلیت را تصویب نکرده است. فرانسوی آمریکای شمالی نتیجه استعمارگری فرانسه در بر جدید در قرن های هفده و هجده میلادی است و در بسیاری از موارد، حاوی واژگان و اصطلاحات گویشی است که به دلیل تاریخی در فرانسوی معیار پاریسی یافت نمی شوند زیرا که بیشتر مهاجران اصلی کبک، آکادیا، لوئیزیانا و نیو انگلند از شمال و شمال غربی فرانسه آمده اند که در آنجا در آن زمان گویش های گفتاری مانند نورمان، پوتوی و آنژوین رایج بود و گویش پاریسی کمتر صحبت می شد. همچنین انزوا از تحولات فرانسه، به ویژه دوری از معیارسازی های فرهنگستان فرانسه، گویش های آمریکای شمالی را کاملاً متمایز می کند. فرانسوی آکادیایی، که در نیوبرانزویک کانادا تکلم می شود، حاوی واژگان بسیاری است که بسیار قدیمی تر از واژگان فرانسوی نوین هستند و ریشه بیشت
ر آن ها به قرن هفدهم بازمی گردد. کبکی، بزرگترین گویش، تلفظ متمایزی دارد که به هیچ وجه در فرانسوی اروپا یافت نمی شود و تفاوت های زیادی در تلفظ مصوت ها و نحو دارد. فرانسوی لوئیزیانایی دارای برخی تمایزاتی است که در کانادا یافت نمی شوند و این به این دلیل است که واژگان بیشتری از گویش های محلی بومی آمریکا و آفریقا به آن وارد شده و در آن تلفظ حرف r وجود دارد که به طور کامل در فرانسه ناپدید شده است. در قرن بیستم تلفظ های همخوان ها در این گویش با تماس بیشتر با زبان انگلیسی نسبت به سایر گویش های فرانسوی، با صدای سخت تر تغییر یافته است. فرانسوی لوئیزیانایی به همان اندازه برای چندین نسل یک زبان شفاهی بوده است و اخیراً نحو و ویژگی های آن با اصطلاحات کشور فرانسه مطابقت دارد. فرانسوی های معیار کوچکتری همچون بلژیکی و سوئیسی از زبان های ژرمنی در دستور زبان و واژگان تأثیر به سزایی پذیرفته اند. برای مثال در بلژیک تأثیرات ژرمنی در فرانسوی گفتاری در والونی قابل مشاهده است؛ مثلاً برای "پلک" در فرانسوی معیار "cligner" و در والون و فرانسوی محلی بلژیک "blinquer" را داریم که با "blink" انگلیسی و "blinken" آلمانی و هلندی هم ریشه است. د
ر بلژیک و سوئیس همچنین تفاوت هایی در سامانه اعداد در مقایسه با پاریسی معیار یا فرانسوی کانادایی، به ویژه در استفاده از "septante" (هفتاد)، "octante/huitante" (هشتاد) و "nonante" (نود) وجود دارد. در سایر گونه های معیار فرانسوی برای این اعداد به ترتیب از "soixante-dix" (شصت-ده)، "quatre-vingts" (چهار-بیست) و "quatre-vingt-dix" (چهار-بیست-و-ده) استفاده می شود. گونه های فرانسوی رایج در اقیانوسیه نیز از زبان های محلی تأثیر پذیرفته اند. فرانسوی کالدونیای جدید تحت تأثیر زبان های کاناک در واژگان و ساختار دستوری قرار گرفته است. فرانسوی آفریقایی نیز گونه ای دیگر از فرانسوی است. اسپانیایی. اسپانیایی دارای گونه های معیار ملی و منطقه ای بسیاری است، که همه دارای فهم متقابل نسبت به همند (خارج از تفاوت های واژگانی کوچک) و از قواعد نوشتاری مشترکی استفاده می کنند. در اسپانیا، اسپانیایی معیار بر پایه گویش سخنوران تحصیل کرده مادرید بنا شده است. همه گونه های رایج در شبه جزیره ایبری در اسپانیایی شبه جزیره ای جای می گیرند. اسپانیایی قناری (رایج در جزایر قناری)، در کنار اسپانیایی رایج در آمریکا (شامل اسپانیایی ایالات متحده، اسپانیای
ی آمریکای مرکزی، اسپانیایی مکزیکی، اسپانیایی آندی، و اسپانیایی کارائیبی) از دیگر گونه های زبان اسپانیایی هستند. اکنون ایالات متحده بعد از مکزیک از نظر تعداد گویشوران (زبان اول و دوم) دومین کشور بزرگ اسپانیایی زبان جهان است. در یک گزارش آمده است که در ایالات متحده ۴۱ میلیون نفر به اسپانیایی به عنوان زبان اول و ۱۱٫۶ میلیون نفر دیگر به عنوان زبان دوم سخن می گویند و این باعث می شود که آمریکا از کلمبیا (۴۸ میلیون) و اسپانیا (۴۶ میلیون) بالاتر و پس از مکزیک (۱۲۱ میلیون) در رده دوم باشد. اسپانیایی آمریکای لاتین از طریق موسیقی، فرهنگ و تلویزیون که در جامعه اسپانیایی زبان های آمریکا تولید می شود، بر زبان های مختلف کره زمین تأثیر فزاینده ای می گذارد. در آرژانتین و اروگوئه اسپانیایی معیار بر پایه گویش های محلی بوئنوس آیرس و مونته ویدئو است. این گویش به اسپانیایی ریوپلاتایی معروف است و با سایر گونه های اسپانیایی معیار متفاوت است. در کلمبیا، گویش رولو (نام گویش بوگوتا) برای تلفظ های واضحش بسیار معروف است. عربی. عربی پیشااسلامی را می توان یک زبان چندکانونی دانست. امروزه در کشورهای عرب زبان سطوح مختلفی از چندکانونی زبانی قا
بل تشخیص است و عربی نوین زبانی چندکانونی با شاخه های گوناگون وابسته به مکان و نوع جامعه است. گونه های محلی عربی شامل: همچنین بسیاری از گویشوران از عربی نوین معیار در آموزش و مراجع رسمی استفاده می کنند و بنابراین در جوامع عربی دوزبان گونگی نیز غالب است. چینی. تا میانه قرن بیستم بیشتر گویشوران چینی فقط به گونه ی محلی خود سخن می گفتند. این گونه ها به طور گسترده ای از گونه نوشتاری چینی ادبی جدا شده بودند. مقامات دودمان های مینگ و چینگ اداره امپراتوری را با استفاده از یک زبان مشترک بر پایه گویش های شمال، به نام "گوانهوا" (官話، به معنای «گفتار مقامات»)، انجام دادند که امروزه به "ماندارین" معروف است. دانستن این زبان برای یک پیشه رسمی بسیار ضروری بود، اما هرگز به طور رسمی تعریف نشد. در اوایل قرن بیستم، چینی ادبی که بر پایه گویش های شمالی بود، جایگزین چینی محلی نوشتاری شد. در دهه ۱۹۳۰ زبان معیار ملی "گویو" (國語، به معنای «زبان ملی») به کار گرفته شد که تلفظ های آن بر پایه گویش پکن و واژگانش از همه گویش های شمالی ماندارین بودند. پس از بنیان گذاری جمهوری خلق چین در سال ۱۹۴۹، گویش معیار آن "پوتونگهوا" (普通话/普通話، به معنای «گف
تار مشترک») اعلام شده بود که تعریف آن با "گویو" در جمهوری چین (تایوان امروزی) یکسان بود. این زبان همچنین یکی از زبان های رسمی سنگاپور، تحت عنوان "هایو" (华语/華語، به معنای «زبان چینی»)، است. اگرچه این سه زبان معیار به هم نزدیک مانده اند اما تا حدودی از هم دور شده اند. بیشتر چینی ها در تایوان و سنگاپور از سواحل جنوب شرقی چین می آیند، جایی که گویش های محلی فاقد همخوان های ابتدایی /tʂ tʂʰ ʂ/ هستند که در گویش های شمالی وجود دارند و بنابراین بیشتر گویشوران، آن ها را از همخوان های مشابه /ts tsʰ s/ تشخیص نمی دهند. همچنین در تایوان و سنگاپور همخوان های برگشته تلفظ نمی شوند. به علاوه اینکه در واژگان این گویش ها نیز تفاوت هایی وجود دارد؛ به طوری که ماندارین تایوانی وام واژگان بیشتری از مین، هاکا و ژاپنی دریافت کرده درحالی که ریشه بیشتر وام واژگان ماندارین سنگاپوری از انگلیسی، مالایی و گونه های جنوبی چینی است. آلمانی. زبان آلمانی بیشتر به عنوان یک زبان چندکانونی نامتوازن در نظر گرفته می شود؛ زبان معیار آلمان، بیشتر به دلیل تعداد بیشتر گویشوران و عدم آگاهی مردم از وجود گونه های معیار اتریشی و معیار سوئیسی، در بیشتر موارد غا
لب است. اگرچه تلفظ های یکسانی بر اساس کتاب راهنمای تئودور سیبس وجود دارد که امروزه از آن در تئاتر و به میزان کمتری در اخبار رادیو و تلویزیون در سراسر کشورهای آلمانی زبان استفاده می شود، اما این برای گونه های معیار رایج در اتریش، تیرول جنوبی و سوئیس، که در تلفظ، واژگان و حتی گاهی دستور زبان با آلمان متفاوت هستند، صدق نمی کند. در سوئیس حرف ß از الفبا حذف شده و "ss" جایگزین آن شده است. حتی گاهی اوقات این امر در پخش اخبار در باواریا (یک ایالت آلمان با هویت فرهنگی جداگانه قوی) نیز یافت می شود. گونه های آلمانی معیار رایج در این مناطق در سنت های فرهنگی خاص (به عنوان مثال در واژگان آشپزی، که به طور قابل توجهی در مناطق آلمانی زبان اروپا متفاوت است) و اصطلاحات مختلفی که در قانون و حکومت استفاده می شود تا حدی تحت تأثیر گویش های منطقه خود قرار گرفته اند. مثلاً فهرستی از اصطلاحات اتریشی برای برخی از مواد غذایی حتی در قانون اتحادیه اروپا نیز گنجانده شده است، اگرچه کاملاً ناقص است. هندوستانی. زبان های هندی یک زنجیره گویشی بزرگ هستند که از نظر فرهنگی به صورت یک واحد تعریف می شوند. هندوستانی میانه (معروف به "هندی" یا "هندوی")
بر پایه گویش دهلی بود و از آن دو گونه معیار امروزی، هندی و اردو، ایجاد شده اند. به علاوه زبان های ادبی معیار تاریخی همچون برج و اودهی و همچنین زبان های معیار امروزی همچون مایتهیلی و دوگری جزو گویش های هندی در نظر گرفته می شوند. گونه های دیگر همچون راجستانی بیشتر به عنوان زبان مجزا شناخته می شوند ولی گویش معیار ندارند. هندی کارائیبی و هندی فیجی نیز بسیار با زبان هندی سانسکریت شدهٔ رایج در هند تفاوت دارند. مالایی. با یک دیدگاه زبان شناسانه مالزیایی و اندونزیایی دو گونه معیار یک زبان (مالایی) هستند. هر دو گفتار مبنای گویشی یکسانی دارند و منابع زبانی هنوز هم گونه معیار آن ها را به عنوان شکل های مختلف یک زبان واحد در نظر می گیرند. با این حال، در اصطلاح عامیانه، به دلیل افزایش واگرایی بین این دو و به دلایل سیاسی، این دو گونه غالباً به عنوان زبان های متمایز تصور می شوند. در هر صورت میزان درک متقابل علی رغم تفاوت های مختلف در واژگان و دستور زبان بسیار بالاست. زبان مالایی خود دارای بسیاری گویش محلی و کریول است، در حالی که «اندونزیایی» که به عنوان یک زبان میانجی در اندونزی عمل می کند، تأثیرات بین المللی و محلی زیادی پ
ذیرفته است. فارسی. زبان فارسی دارای سه گونه معیار با وضعیت رسمی در ایران، افغانستان (رسماً به نام دری) و تاجیکستان (رسماً به نام تاجیکی) است. این گونه های معیار به ترتیب بر پایه لهجه های تهرانی، کابلی و بخاری بنا شده اند. الفبای فارسی در ایران و افغانستان کاربرد دارد و در گذشته در تاجیکستان نیز رایج بوده است. الفبای لاتین در دهه های ۱۹۲۰ میلادی در جمهوری شوروی سوسیالیستی تاجیکستان جای الفبای فارسی را گرفت و سپس در اواخر دهه ۱۹۳۰ نیز سیریلیک جای آن را گرفت. از سال ۱۹۳۹، چاپ نوشته ها به الفبای فارسی در این کشور ممنوع شد. تاکنون تلاش هایی برای بازگشت الفبای فارسی انجام شده که بی نتیجه مانده است. پرتغالی. میان گونه پرتغالی برزیل و اروپا تفاوت هایی وجود دارد. هر دو گونه در واج شناسی و دستور زبان سامانه های ضمیری خود دچار تحولات قابل توجه و واگرایانه ای شده اند. در نتیجه برقراری ارتباط بین دو گونه زبان بدون برخورد قبلی ممکن است گاهی دشوار باشد، اگرچه گویشوران پرتغالی اروپا، پرتغالی برزیل را به نسبت بهتر درک می کنند که این به دلیل قرار گرفتن در معرض موسیقی و سریال های برزیلی است. ترتیب کلمات در جمله می تواند به طور
چشمگیری بین پرتغالی اروپا و برزیل متفاوت باشد. پرتغالی برزیلی و اروپایی در حال حاضر دارای دو روش معیار نوشتار متفاوت و البته مشابه هستند. این روش ها، علی رغم تفاوت های کوچک نحوی، از لحاظ دستوری نزدیک به یکدیگر باقی مانده اند و فقط برخی واژگان نوپدید دارای املاهای متفاوت هستند. پرتغالی آفریقا و پرتغالی آسیا بر پایه گویش معیار اروپایی هستند، اما تحولات آوایی و دستوری خاص خود را تجربه کرده اند، که این گاه یادآور گونه گفتاری برزیلی است. شماری کریول پرتغالی در کشورهای آفریقایی، برای نمونه در گینه بیسائو و در جزایر سائوتومه، پدید آمده اند. صربی کرواتی. صربی کرواتی یک زبان چندکانونی با چهار گونهٔ معیار بوسنیایی، کرواتی، مونته نگروئی و صربی است که به ترتیب در بوسنی و هرزگوین، کرواسی، مونته نگرو و صربستان ترویج می شوند. این گونه ها اندکی تفاوت دارند، اما مانعی برای فهم متقابل ندارند. در عوض، همان طور که هر چهار گونه معیار بر پایه گویش اشتوکاوی بنا شده اند، تفاوت های عمده در فهم نه در گونه های معیار، بلکه در گویش های محلی مشخص می شود. طبق گزارش ها، تفاوت واژگانی و دستوری بین این گونه ها، حتی اگر با زبان های اسلاوی نزدی
ک (مانند چکی، اسلواکی، بلغاری و مقدونی معیار) مقایسه شود، محدود است. مونته نگروئی تا حد زیادی بر اساس صربی است، در حالی که بوسنیایی ترکیبی بین کرواتی و صربی است. کرواتی و صربی معیار نیز ۹۵٪ فهم متقابل را دارا هستند.
اشیای مرکب (به انگلیسی: composite objects) اشیای کلّی (whole) هستند که با اجزایشان به وقوع می پیوندند. اگر هستی شناسی بخواهد اجسام ترکیبی را مجاز بداند، باید مشخص کند که مجموعه اشیاء به عنوان اجزای تشکیل دهنده یک کل در نظر گرفته می شوند. جزءشناسی، مطالعه روابط بین اجزاء و کلشان، جزئیاتی را مشخصی می کند که چگونگی ارتباط اجزاء با یکدیگر برای تشکیل یک کل را توضیح می دهند. جزءشناسی اشیای مادی. اختلافات هستی شناختی درمورد این نیست که چه چیزی وجود دارد، بلکه مرکز منازعه این است که کدامین اشیای از مجموعه خاصی از مواد تشکیل شده اند. اشیای خاصی که توسط یک هستی شناسی معین ارائه می شوند را می توان به عنوان نمونه هایی از یک یا چند نوع شی مجزا طبقه بندی کرد. هرچه گونهٔ اشیای پذیرفته شده بیشتر باشد، مصادیق احتمالی آنها توسط مجموعه ای معینی از مواد نیز بیشتر خواهد بود. این امر باعث ایجاد اختلافات در اندازه هستی شناسی های مختلف می شود می شود که از جمله موضوعات مورد مناقشه بین فلاسفه است. هستی شناسی هایی که اینجا مورد نظر ما هستند اشیای مرکب را جزو گونه های اشیای مورد نظر خود معرفی می کنند. اشیای مرکب اشیایی هستند که از مجموع
ه ای از یک یا چند جزء تشکیل شده باشند. چنین اشیایی معمولاً در هستی شناسی هایی که شهودا ساخته شده اند گنجانده می شوند زیرا اشیای رایجی که با آنها سر و کار داریم بدون شک از اجزاء تشکیل شده اند. به عنوان مثال، هستی شناسی هایی که وجود میزها، خرگوش ها یا تخته سنگ ها را تأیید می کنند، لاجرم متعهد به وجود برخی از اشیای مرکب است. مخشص کردن این «برخی» اشیای مرکب نقطه ای مورد مناقشه بین نظریات مختلف است. ابهام زدایی می طلبد که این نظریه ها روشی برای تشخیص اینکه چه اشیایی مرکب اند و چه اشیایی نیستند ارائه دهند. برخی ممکن است میزها و احتمالاً صندلی ها را اشائ مرکب حساب کنند، اما ترکیب یک میز و صندلی های اطرافش چطور؟ چه خصوصیاتی از مجموعه اجزاء تعیین کننده این است که آنها یک کل را تشکیل می دهند؟ جزءشناسی پوچ گرا. جزءشناسی پوچ گرا یک دیدگاه به شدت تقلیل گرایانه (eliminative) است. جزءشناسی پوچ گرا منکر آن است اشیا می توانند نقش جزء در توصیفات نظری جزءشناسی را ایفا کنند. اگر هیچ نوع رابطهٔ جزء بودنی وجود نداشته باشد، هیچ شی مرکبی نیز وجود نخواهد داشت. در ابتدا می توان با این دیدگاه با توجه به نتیجه گیری های غیرشهودی اش مقابل