Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اراتتیس در طول میوسن میانی، حدود ۱۵ میلیون سال پیش، زمانی که یک پیشروی دریایی گسترده، معروف به سیل بادنیان، ارتباط با اقیانوس جهانی را بهبود بخشید و باعث تهویه آب های عمیق پاراتتیس شد، «متوقف» شد. دریاهای باز کوتاه مدت. پس از سیل بادنیان، در میوسن میانی، پاراتتیس با محیط های دریایی باز مشخص می شد. حوضه های لب شور و دریاچه ای به دریاهای تهویه شده تبدیل شدند. جانوران دریایی غنی حاوی کوسه ها (مانند مگالودون)، مرجان ها، پستانداران دریایی، روزن داران و نانوپلانکتون ها از منطقه مجاور مدیترانه، احتمالاً از طریق دالان فرا-تتیس، یک تنگه دریایی باستانی واقع در اسلوونی امروزی، در سراسر پاراتتیس گسترش یافتند. غول های نمکی. محیط های دریایی باز پاراتتیس عمر کوتاهی داشتند و در اواسط میوسن میانی، بالا آمدن تدریجی رشته کوه های اروپای مرکزی و افت یوستاتیک سطح دریا، پاراتتیس را از اقیانوس جهانی جدا کرد و باعث بحران شوری در پاراتتیس مرکزی شد. «بحران شوری بادنیان» بین ۱۳٫۸ تا ۱۳٫۴ میلیون سال پیش به طول انجامید. لایه های تبخیری ضخیم (نمک و گچ) در حوضه های کارپات بیرونی، ترانسیلوانی و پانونی تشکیل شدند. معادن نمک این نمک میوسن میان
ی را در ترانسیلوانیا استخراج می کنند: توردا، اوکنا مورش، اوکنا سیبیولوی و پراید؛ در کارپات شرقی و جنوبی: ویلیچکا، بوخنیا، کاچیکا و اسلانیک پراوهوا؛ و اوکنه ماری در کارپات جنوبی، اما تبخیری ها در مناطق غربی کارپات نیز وجود دارند: مارامورش، اسلواکی شرقی (معدن سولیوار نزدیک پرشوف) و تا حدودی در فرونشست پانونی در مجارستان مرکزی. دریاچه بزرگ. حدود ۱۲ میلیون سال پیش، کمی قبل از آغاز میوسن پسین، دریای باستانی به یک دریاچه بزرگ تبدیل شد که بیش از ۲٫۸ میلیون کیلومتر مربع، از آلپ شرقی تا قزاقستان کنونی را پوشش می داد و شوری آن عموماً بین ۱۲ تا ۱۴ درصد متغیر بود. در طول عمر پنج میلیون ساله خود، این دریاچه بزرگ زیستگاه بسیاری از گونه هایی بود که در هیچ جای دیگر یافت نمی شدند، از جمله نرم تنان و استراکودها و همچنین نسخه های مینیاتوری نهنگ ها، دلفین ها و فک ها. در سال ۲۰۲۳، رکوردهای جهانی گینس این دریاچه را بزرگ ترین دریاچه در تاریخ زمین نامید. در اواخر میوسن، رویدادی معروف به بحران خرسونی، که با نوسانات سریع عوامل محیطی و سطح دریا مشخص می شد، بیشتر جانوران ماهی منحصر به فرد این دریاچه بزرگ را از بین برد. پس از پاراتتیس. ه
نگامی که بخش هایی از مدیترانه در طول بحران شوری مسینین (حدود ۶ میلیون سال پیش) خشک شد، مراحلی وجود داشت که آب پاراتتیس به حوضه های عمیق مدیترانه جریان یافت. در طول دوره پلیوسن (۵٫۳۳ تا ۲٫۵۸ میلیون سال پیش)، پاراتتیس سابق به چند دریای داخلی تقسیم شد که گاهی اوقات کاملاً از یکدیگر جدا بودند. نمونه ای از آن دریای پانونی، یک دریای لب شور در حوضه پانونی بود. بسیاری از این دریاها قبل از شروع پلیستوسن ناپدید شدند. در حال حاضر، تنها دریای سیاه، دریای خزر و دریای آرال از آنچه زمانی یک دریای داخلی وسیع بود، باقی مانده اند.
آزر صلاح لی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال قره باغ اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال جمهوری آذربایجان و جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
اصغر ذوقیان (۱۶ آبان ۱۳۰۸ – ۲۴ اسفند ۱۳۸۳) کشتی گیر اهل ایران بود. او در رقابت های ۷۸ کیلوگرم فرنگی مردان در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۶۴ شرکت کرد و مشترکاً به مقام هفتم دست یافت.
استانیسلاو ناماشکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مولداوی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال شریف تیراسپول، باشگاه فوتبال وولگار آستراخان، باشگاه فوتبال کشله، باشگاه فوتبال کوبان کراسنودار، باشگاه فوتبال اسپارتاک نعلچیک، و باشگاه فوتبال آزال باکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال Moldova national under-19 football team، زیر ۲۱ سال مولداوی، و مولداوی بازی کرده است.
برنارد بریشا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلبانی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسکندربو کورچه، باشگاه فوتبال آنژی مخاچ قلعه، و باشگاه فوتبال احمد گروزنی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کوزوو بازی کرده است.
فرید قلی اف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال توران تووز، باشگاه فوتبال روان باکو، باشگاه فوتبال باکو، باشگاه فوتبال کپز، باشگاه فوتبال قره باغ، باشگاه فوتبال نفتچی باکو، باشگاه فوتبال سیمرغ زاقاتالا، و باشگاه فوتبال سومقاییت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
ناظم علی اف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال خزر لنکران، باشگاه فوتبال باکو، باشگاه فوتبال قره باغ، باشگاه فوتبال نفتچی باکو، و باشگاه فوتبال سومقاییت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
عاقل نبی اف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال توران تووز، باشگاه فوتبال روان باکو، باشگاه فوتبال باکو، باشگاه فوتبال نفتچی باکو، و باشگاه فوتبال آزال باکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
سمیر موسایف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال توران تووز، باشگاه فوتبال باکو، باشگاه فوتبال قره باغ، باشگاه فوتبال سیمرغ زاقاتالا، و باشگاه فوتبال آزال باکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
موسی قربان اف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کپز، باشگاه فوتبال قره باغ، و باشگاه فوتبال نفتچی باکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
کیریل پانچنکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زسکا مسکو، باشگاه فوتبال دینامو استاوروپول، و باشگاه فوتبال موردوویا سارانسک اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال Russia-2 national football team و روسیه بازی کرده است.
نیکلای راسکازوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال Russia national under-16 football team, Russia national under-17 football team, Russia national under-18 football team, Russia national under-19 football team، و زیر ۲۱ سال روسیه بازی کرده است.
خاقانی محمدوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال خزر لنکران، باشگاه فوتبال ماشین سازی تبریز، باشگاه فوتبال نفتچی باکو، باشگاه فوتبال کشله، و باشگاه فوتبال آزال باکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
دیوار سبز بزرگ، () به طور رسمی با نام برنامه سه پناهگاه جنگلی شمالی، که آن را با نام برنامه سه کمربند شمالی نیز می شناسند، مجموعه ای از نوارهای جنگلی بادشکن (سرپناه) کاشته شده توسط انسان در چین است که برای جلوگیری از گسترش بیابان زایی، بیابان گبی و تأمین چوب برای مردم بومی طراحی شده است. این برنامه در سال ۱۹۷۸ شروع و برنامه ریزی شد و تقریباً در سال ۲۰۵۰ تکمیل و تخمین زده می شود مساحت آن خواهد بود. دیوار سبز قرار است در هر سه منطقه، شمال چین، شمال شرقی چین و شمال غربی چین این برنامه اجرا شود. این برنامه دارای پیش زمینه های تاریخی است که قدمت آن به قبل از دوره امروزی بازمی گردد. با این حال، در دوره های پیشامدرن، پروژه های جنگل کاری تحت حمایت دولت در امتداد مناطق مرزی تاریخی چین بیشتر برای استحکامات نظامی صورت گرفت. جلوه های بیابان گبی. چین علفزار دارد که هر سال توسط بیابان گبی از بین می رود. هر سال، طوفان شن بیش از را از بین می برد و شدت طوفان ها هر سال افزایش می یابد. این طوفان ها همچنین اثرات جدی ای بر کشاورزی سایر کشورهای مجاور مانند ژاپن، کره شمالی و کره جنوبی دارند. پروژه دیوار سبز در سال ۱۹۷۸ آغاز شد، در
نتیجه کاهش بیابان زایی، برنامه پیشنهادی افزایش پوشش جنگلی شمال چین از ۵ به ۱۵ درصد، تغییر یافت. روش شناسی و پیشرفت. فاز چهارم این پروژه که در سال ۲۰۰۳ آغاز شد، دارای دو بخش است: استفاده از بذرپاشی هوایی برای پوشش بخش های وسیعی از زمین هایی که خاک آن کمتر خشک است و ارائه مشوق های نقدی به کشاورزان برای کاشت درخت و درختچه در مناطقی که خشک تر هستند یک سیستم نظارتی ۱٫۲ میلیارد دلاری (شامل پایگاه های اطلاعاتی نقشه برداری و نظارت) نیز قرار است اجرا شود. «دیوار» دارای یک کمربند با پوشش گیاهی مقاوم در برابر شن خواهد بود که در الگوهای شطرنجی برای تثبیت تپه ماسه ای طراحی شده است. یک سکوی شنی در کنار پوشش گیاهی قرار خواهد گرفت تا ماسه را نگه دارد و پوسته خاک را با ثبات کند. درختان همچنین باید به عنوان بادشکن در برابر طوفان های شن عمل کنند. تلاش های فردی. همان طور که دولت چین تلاش هایی برای مبارزه با طوفان های شن از طریق جنگل کاری انجام داده است. نمونه های مختلفی از افراد هم وجود دارند که به صورت داوطلبانه این وظیفه را بر عهده می گیرند تا با محیطی که شن و ماسه به وجود می آورد مبارزه کنند. یین یوژن و لی یونگ شنگ هر دو چهره
های غالبی هستند که با محیط هایی که در آن زندگی می کردند مبارزه کرده اند. تلاش های آن ها دهه ها طول کشید تا به آن دست یابند و اکوسیستم ها را به واحه هایی سرزنده و سرسبز در جایی تبدیل کرده اند که در غیر این صورت یک زمین بی حاصل بودند. یین یوژن به تنهایی اقدام به کاشت درختان برای بازسازی محیط بی حاصل در مناطق نیمه خشک غربی چین کرد. تلاش های جنگل کاری یین توسط افرادی مانند شی جین پینگ، دبیرکل حزب کمونیست چین، که در کنگره ملی خلق ۲۰۲۰، اقدامات افرادی مانند یین را به عنوان یک دستاورد قابل توجه و بهبود کلی اکولوژی در چین توصیف کرد، به رسمیت شناخته شده است. سنجش موفقیت. از سال ۲۰۰۹، جنگل های کاشته شده چین بیش از ۵۰۰۰۰۰ کیلومتر مربع (با افزایش پوشش درختی از ۱۲٪ به ۱۸٪) - بزرگترین کشت کلان جنگل مصنوعی در جهان است. در سال ۲۰۰۸، طوفان های زمستانی ۱۰ درصد از ذخایر جنگلی جدید را از بین برد و باعث شد که بانک جهانی به چین توصیه کند که بیشتر روی کیفیت به جای کمیت در گونه های ذخایر خود تمرکز کند. مشکلات و انتقاد. اگر درختان موفق به ریشه زدن شوند، می توانند مقادیر زیادی از آب های زیرزمینی را جذب کنند، که برای مناطق خشک مانند ش
مال چین بسیار مشکل ساز خواهد بود. تحقیقات در مناطق جنگلی شده فلات لس نشان داده است که پوشش گیاهی مورد استفاده رطوبت را از سطوح عمیق تر خاک تا حدی در مقایسه با زمین های کشاورزی کاهش می دهد. فرسایش زمین و کشاورزی بیش از حد، کاشت را در بسیاری از مناطق پروژه متوقف کرده است. افزایش سطوح آلودگی چین نیز خاک را ضعیف کرده و باعث شده در بسیاری از مناطق غیرقابل استفاده باشد. علاوه بر این، کاشت قطعه های درختان سریع رشد، تنوع زیستی مناطق جنگلی را کاهش می دهد و مناطقی را ایجاد می کند که برای گیاهان و حیواناتی که معمولاً در جنگل ها یافت می شوند مناسب نیستند. جان مک کینون، رئیس برنامه تنوع زیستی اتحادیه اروپا و چین می گوید: «چین بیش از مجموع سایر نقاط جهان درخت می کارد». اما مشکل اینجاست که آنها مزارع تک کشت هستند. آنها مکان هایی نیستند که پرندگان بخواهند در آن زندگی کنند." فقدان تنوع همچنین درختان را مستعد ابتلا به بیماری ها می کند، همان طور که در سال ۲۰۰۰، زمانی که یک میلیارد درخت صنوبر در نینگ شیا به دلیل یک بیماری از بین رفت، ۲۰ سال تلاش کاشت را به عقب انداخت. لیو توئو، رئیس دفتر کنترل بیابان زایی در اداره جنگل داری دولت
ی، بر این عقیده است که شکاف های زیادی در تلاش های کشور برای بازپس گیری زمین هایی که به بیابان تبدیل شده اند، وجود دارد. در سال ۲۰۱۱، حدود ۱٫۷۳ میلیون کیلومتر مربع زمین در چین وجود داشت که به بیابان تبدیل شده بود که از این تعداد ۵۳۰۰۰۰ کیلومتر مربع قابل بازیابی بود. اما با نرخ فعلی بازیابی ۱۷۱۷ کیلومتر مربع در سال، ۳۰۰ سال طول می کشد تا زمینی که به بیابان تبدیل شده است، بازیابی شود. نگرانی این است که زمین شکننده نمی تواند چنین رشد عظیم و اجباری را پشتیبانی کند. روابط با تغییرات آب و هوایی. دانشمندان جنگل های چین استدلال کردند که مزارع درختان تک کشتی در جذب دی اکسید کربن گازهای گلخانه ای مؤثرتر از جنگل های با رشد آهسته هستند، بنابراین اگرچه تنوع ممکن است کمتر باشد، درختان ظاهراً به جبران انتشار کربن در چین کمک می کنند.
حبیب فتاحی قره لر (زادهٔ ۱۷ آذر ۱۳۲۷) کشتی گیر اهل ایران است. او در رقابت های ۵۲ کیلوگرم کشتی آزاد مردان در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۷۶ شرکت کرد.
ریتیک روشن بازیگر هندی است که به خاطر بازی در فیلم های هندی زبان شناخته شده است. در کودکی، او در سه فیلم به کارگردانی پدربزرگ مادری اش، جی. اوم پراکاش، در نقشی نامشخص ظاهر شد که اولین آن ها در "آشا" (۱۹۸۰) بود. در سال ۱۹۸۶، روشن نقش پسر خوانده شخصیت راجینیکانت را در درام جنایی پراکاش "باگوآن دادا" بازی کرد. روشن متعاقباً در چهار فیلم از جمله "خودخواه" (۱۹۸۷) و "کاران آرجون" (۱۹۹۵) به عنوان دستیار کارگردان کار کرد که همگی توسط پدرش، راکیش روشن کارگردانی شد. اولین نقش اصلی روشن در سینما در کنار آمیشا پاتل در فیلم "بگو… عاشقم هستی" (۲۰۰۰)، یک درام عاشقانه بسیار موفق به کارگردانی پدرش بود، که برای آن دو جایزه فیلم فیر، یعنی بهترین بازیگر مرد و بهترین بازیگر مرد در اولین حضور را به دست آورد. در سال ۲۰۰۱، روشن در ملودرام پرسود کاران جوهر به نام "گاهی شادی گاهی غم" نقش مکمل را ایفا کرد. این موفقیت اولیه با نقش هایی در مجموعه ای از فیلم های ناموفق از نظر منتقدان و از لحاظ تجاری، از جمله "دارم عاشقت میشم" (۲۰۰۲) و "من دیوانه عشق هستم" (۲۰۰۳) همراه شد که باعث شد منتقدان این گونه تصور کنند که کار روشن به پایان رسیده است
. با این حال، آینده شغلی او در سال ۲۰۰۳ زمانی که در فیلم علمی تخیلی پدرش "یکی پیدا شد" نقش یک نوجوان ناتوان ذهنی را بازی کرد، بهبود یافت. این فیلم به عنوان پردرآمدترین فیلم بالیوود در آن سال ظاهر شد و روشن جایزه منتقدین و بهترین بازیگر مرد را به دست آورد. اکران بعدی او، درام جنگی "هدف" (۲۰۰۴)، علیرغم دریافت نقدهای مثبت، در باکس آفیس ضعیف عمل کرد. در سال ۲۰۰۶، روشن در دو فیلم پرفروش سال بازی کرد. او ابرقهرمان به نام روهیت را در "کریش"، دنباله "یکی پیدا شد"، به تصویر کشید و برای بازی در نقش یک دزد در فیلم ماجراجویی "موج ۲" برنده جایزه بهترین بازیگر مرد در فیلم فیر شد. دو سال بعد، او چهارمین جایزه بهترین بازیگر مرد را در فیلم فیر برای بازی در نقش امپراتور گورکانی اکبر در رمان عاشقانه دوره آشوتوش گواریکر، "جودها اکبر" (۲۰۰۸) به دست آورد. روشن در سال ۲۰۱۰ در دو فیلم تجاری ناموفق بازی کرد "بادبادک ها" و "درخواست" اما برای به تصویر کشیدن یک شعبده باز چهاراندام در فیلم دوم مورد تحسین قرار گرفت. در سال ۲۰۱۱، او به عنوان یک داور استعداد در برنامه تلویزیونی رقص، فقط برقص حضور یافت. روشن همچنین یکی از سه نقش اصلی را در ک
نار فرهان اختر و آبهای دئول در فیلم کمدی-درام "زندگی روز به روزه" (۲۰۱۱) به کارگردانی زویا اختر بازی کرد و پس از آن در "مسیر آتش" (۲۰۱۲)، بازسازی فیلمی در سال ۱۹۹۰ به همین نام، نقش مردی را بازی کرد که به دنبال انتقام بود. در سال ۲۰۱۳، روشن در قسمت سوم کریش و سال بعد از آن در فیلم "بنگ بنگ!،" بازسازی فیلم هالیوود "شوالیه و روز" در سال ۲۰۱۰ بازی کرد. "مسیر آتش"، "کریش ۳" و "بنگ بنگ!" در میان موفق ترین فیلم های تجاری او قرار می گیرد. روشن در فیلم بیوگرافی "سوپر ۳۰" (۲۰۱۹)، که در آن ریاضیدان آناند کومار را به تصویر می کشد، و فیلم اکشن هیجان انگیز "جنگ" (۲۰۱۹) که پردرآمدترین فیلم او محسوب می شود، بازی کرد. در سال ۲۰۲۰، روشن به عنوان یک شخصیت قابل بازی در گارنا فری فایر با نام شخصیت خود قرار گرفت. یادداشت. روشن در این فیلم نقش دوگانه ای را ایفا کرد.
دژ هوهنسالزبورگ مرزنمایی در شهر سالزبورگ است. این دژ بر روی کوهی بر فراز شهر به نام کوه دژ قرار دارد که از شمال غرب تا مونچسبرگ ادامه دارد. دامنه های شرق تپه دژ نونبرگ نامیده می شود که صومعه زنان Benedictine نونبرگ درست در زیر تأسیسات بیرونی شرقی دژ - سنگرهای نونبرگ قرار دارد. دژ هوهنسالزبورگ با مساحتی بیش از ۷۰۰۰ متر مربع (شامل سنگرهای بیش از ۱۴۰۰۰ متر مربع)، یکی از بزرگترین مجموعه های دژ در اروپا است که قدمت آن به قرن یازدهم بازمی گردد. این دژ به عنوان یکی از بزرگترین دژهای کاملاً حفاظت شده در اروپای مرکزی، سالانه بیش از یک میلیون گردشگر دارد که آن را به پربازدیدترین مناظر اتریش در خارج از وین تبدیل می کند، اگرچه در پایتخت فدرال تنها کاخ و باغ وحش شونبرون و باغ وحش از آن پیشی می گیرند. موزه تاریخ هنر (وین) (آمار بازدیدکنندگان ۲۰۱۷). تاریخچه. در سال ۱۰۷۷ گبهارد (۱۰۱۰–۱۰۸۸) اقدام به ساخت یک برج مسکونی کرد - که امروزه هنوز هم مرکز "هوهر" استاک را نشان می دهد - یک کلیسای کوچک و یک ساختمان مسکونی کوچک همراه با حلقه دیوار مرتبط. با این حال، از آنجایی که گبهارد در جریان مناقشه سرمایه گذاری تبعید شد، این ساخت و ساز
تنها در زمان اسقف اعظم برتولد فون موسبورگ که توسط امپراتور منصوب شد و در زمان اسقف اعظم کنراد فون آبنبرگ (۱۱۰۶–۱۱۴۷) کامل شد. از قرن ۱۲ تا قرن ۱۴، وسعت فعلی دژ تا حد زیادی با ساخت حلقه استحکامات بیرونی کامل و مشخص گردید. در سال ۱۴۶۲، در زمان Burkhard II von Weißpriach (1461-1466)، دیوار حلقه توسط چهار برج (برج ناقوس، برج ترومپت، برج گیاهی و آهنگر یا برج زندانی) تقویت شد، ورودی شرقی بر روی نونبرگ توسط دیوار با ضخامت یک متری محافظت می شد. -دیوار ضخیم و ضلع جنوبی دژ توسط دیواری به سنگر متصل شده است. در زمان جانشین ویسپریاخ، برنهارد فون روهر (۱۴۶۶–۱۴۸۱)، دیوار حلقه ای قدیمی از سال ۱۴۷۹ ساخته شد و به اصطلاح گذرگاه مار ایجاد شد که به عنوان روش دفاعی در شرق به سمت صومعه Nonntal و نونبرگ عمل می کرد. جان سوم ضربه سنج (1481-1489) "Hohen Stock" را به یک ساختمان مسکونی چهار طبقه گسترش داد. علاوه بر این، اولین زرادخانه و انبار غله نیز وجود داشت. نشان بکن شلاگر را می توان هنوز بر روی آن پیدا کرد - قدیمی ترین نشانی که هنوز در دژ هوهنسالزبورگ وجود دارد. لئونارد فون کوچاخ (۱۴۹۵–۱۵۱۹) بین سال های ۱۴۹۵ و ۱۵۱۹ به گسترش دژ ادامه
داد و بنابراین نشانه ای از قدرت خود را در مواقع خطر فزاینده جنگ نشان داد. او طبقه فوقانی را در طبقات دوم و سوم گسترش داد و آن را با خانه طبقاتی که در محل نمازخانه قبلی ساخته شده بود گسترش داد. در دوره سلطنت او، این دژ به یک مقر حکومتی شیک در اواخر گوتیک تبدیل شد، همان طور که اتاق های شاهزاده باشکوه هنوز هم نشان می دهد. برای بهبود تأمین آب در صورت محاصره دژ، اسقف اعظم یک آب انبار بزرگ جدید درون دژ ساخت و برخی از برج های موجود را برافراشت. Reißzug، قدیمی ترین فونیکولور بازمانده جهان، کوچلتورم و نانوایی و همچنین چندین دروازه (Rosspforte, Schleuderpforte) و ساختمان در Höllenpforte زیر نظر لئونهارد فون کوچاخ (یا توسط اسلاف او) ساخته شد. برجسته ترین اثر ارگ در Krautturm, Salzburger Stier است که با یک استوانه کار می کند و شبیه یک جعبه موسیقی بزرگ است. امروزه این کارخانه قدیمی ترین کارخانه تولید شاخ اندام در جهان است. بودجه برای ساخت سریع ساختمانی عمدتاً از معادن نمک در دورنبرگ در نزدیکی هالین و همچنین از معدن در تاورن تأمین می شد. در سال ۱۵۵۵، زمانی که استخراج طلا در اوج خود بود، تولید سالانه کمی کمتر از ۸۳۱ کیلوگر
م بود. معدنچیان باتجربه، که اغلب از شمال آلمان آورده شده بودند، در جنگ های دهقانی بعدی، هسته قوی مقاومت را در برابر قدرت اسقف اعظم تشکیل دادند. در زمان ماتیوس لانگ فون ولنبورگ (۱۵۱۹–۱۵۴۰) این قیام های دهقانی به اوج خود رسید. از پنجم جولای تا ۳۱ اگوست ۱۵۲۵، کشاورزان و معدنچیان شاهزاده اسقف اعظم را در دژ خود محاصره کردند. این اختلاف بزرگترین چالش برای دژ هوهنسالزبورگ در تاریخ ۹۰۰ ساله آن است. اما دژ تسخیرناپذیر باقی ماند. برای ولف دیتریش فون رایتناو (۱۵۸۷–۱۶۱۲)، گسترش استحکامات اهمیت چندانی نداشت؛ او به عنوان یک سازنده، خود را در درجه اول وقف پروژه های ساختمانی متنوع خود در شهر کرد. با این وجود، دژ به سرنوشت او تبدیل شد. او تا پایان عمر در اینجا توسط جانشینش مارکوس سیتیکوس فون هوهنمس (۱۶۱۲–۱۶۱۹) اسیر بود. در طول جنگ سی ساله، پاریس فون لودرون (۱۶۱۹–۱۶۵۳) شهر سالزبورگ را در دو طرف سالزاخ با استحکامات جدید و وسیع مستحکم کرد. دژ هوهنسالزبورگ در جنوب شهر سپس به یک دژ مدرن گسترش یافت. اینگونه بود که سنگرهای قدرتمند هاسنگرابن، از جمله اسلحه خانه و سنگرهای توسعه یافته نونبرگ، در دوران سلطنت او به وجود آمدند. او همچنین
اولین طاق مانع (طاق لودرون) و سایر ساختمان های جانبی قدرتمند مانند خروجی «کتزه»، از جمله دو دروازه و دیوار حائل روی شکاف را داشت که برای محافظت در برابر توپخانه که قوی تر شده بود، ساخته یا به طور قابل توجهی گسترش یافت. او همچنین تمام دیوارهای دفاعی را که دژ را به شهر سالزبورگ و مونچسبرگ متصل می کرد، تقویت شد. در زمان ماکس گاندولف فون کوئنبورگ (۱۶۶۸–۱۶۸۷)، سنگر آتش به ارتفاع ۳۰ متر و ضخامت چند متر (که سنگر کوئنبورگ نیز نامیده می شود) در ضلع شمالی در سال ۱۶۸۱ به عنوان جوانترین سازه دفاعی بزرگ دژ ساخته شد. بر اساس فهرستی از سال ۱۷۹۰، این اسلحه حاوی بیش از ۱۰۰ قطعه زره کامل برای سواران، بیش از ۱۱۰۰ زره پوش، نیزه و ریش کلاه ایمنی بود. همچنین ۴۱۵ خمپاره، ۴۶۰ توپ آهنی و ۱۳۰ توپ برنزی وجود داشت. با این حال، بسیاری از آنها احتمالاً در آن زمان از نظر نظامی منسوخ و بدون استفاده شده بودند. در طول جنگ های ناپلئون، شهر هیچ مقاومتی در برابر فرانسوی های مهاجم نداشت و دژ بدون جنگ به فرانسوی ها واگذار شد؛ بنابراین، این دژ به دستور فرانسوی ها با خاک یکسان نمی شد و برخلاف دژای که در Grazer Schloßberg وجود داشت، حفظ شد. به دلیل ع
دم توجه بعدی و آتش سوزی در سال ۱۸۴۹، مرمت گسترده ای در سال ۱۸۵۱ انجام شد که در درجه اول به فضای داخلی مربوط می شد. در سال های بعد، این دژ در نهایت به عنوان انبار و پادگان مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۸۶۱ هوهنسالزبورگ توسط فرانتس ژوزف اول به عنوان دژ رها شد، اما همچنان به عنوان پادگان مورد استفاده قرار می گرفت. در سال ۱۸۹۲، به دلایل گردشگری، خط آهن دژ به Hasengrabenbastei ساخته شد که در ابتدا با نیروی آب کار می کرد که سبب شد خانه سابق مایکل هایدن ویران شود. در سالهای ۱۹۵۱ تا ۱۹۸۱ یک حفاظت ایستای پیچیده از کل سیستم انجام شد. این دژ که قبلاً متعلق به شاهزاده اسقف اعظم بود، از سال ۲۰۱۶ به ایالت سالزبورگ تعلق داشت. دژ هوهنسالزبورگ به عنوان نماد شهر سالزبورگ، در درجه اول برای گردشگری استفاده می شود. تاریخچه ساختمان. پیش از تاریخ و باستان. شهر سالزبورگ در بریدگی در ارتفاعات شمالی به سمت رشته کوه های آلپ، رو به روی رودخانه سالزاچ واقع شده است که یک دره باریک و قابل کنترل (از نظر نظامی) را تشکیل می دهد و در نتیجه بهترین شرایط توپوگرافی را برای استقرار دارد. در واقع، تعدادی سکونتگاه سلتیک در بالای تپه در کوه های اطر
اف سالزبورگ، پایگاه های کوچک و بزرگ حتی در کوه های شهر، مانند Rainberg, Hellbrunnerberg, Kapuzinerberg و Festungsberg وجود دارد. این مکان ها ممکن است در زمان تأسیس شهر رومی متروکه شده و ساکنان آن مجبور به نقل مکان شوند. اوپیدا احتمالاً دیگر ضروری و مطلوب نبود. روم سالزبورگ در اواسط قرن اول به وجود آمد. قرن بعد از میلاد قبل از میلاد، پلینی بزرگ، Juvavum را به عنوان یکی از سه پایه نوریک توصیف می کند که در دوران امپراتور کلودیوس به مقام یک شهر ارتقا یافته است. این شهر احتمالاً تا حد زیادی در زمان نرون توسعه یافته بود. یافته هایی از این دوره نیز در دژ هوهنسالزبورگ به دست آمده است، فعلاً می توان پناهگاهی بدون استحکام را در اینجا تصور کرد. با افزایش تهاجمات ژرمن ها در منطقه سالزبورگ، استحکامات بزرگتری در این منطقه ایجاد شود. افق های آتش متعددی را می توان همزمان در شهر شناسایی کرد، اما نه در بالا، اما نه یافته ها و نه بقایای کمیاب دیوار برای دقیق بودن کافی نیستند. بازسازی ها در اواخر دوران باستان، بخش بزرگی از جمعیت باقی مانده به عقب نشینی های امن نقل مکان کردند، به ویژه به تپه دژ، زیرساخت های قدیمی رومی در دره رها
شد. در زمان والنتینیان، یک بورگوس کوچک از Legio II Italica در تپه دژ، که در چندین تراس در وسط یک سکونتگاه بزرگتر قرار داشت، مشکوک است. اثرهایی از استقرار باواریا. در حوالی سال ۴۷۰، سالزبورگ یک شهر مسیحی متاخر رومی با سه کلیسا بود. پس از خروج رومی ها، محل دفن و مقبره ای در پای کوه سند استقرار دایمی در نونبرگ و Festungsberg است. منابع تاریخی اوایل قرون وسطی حاکی از آن است که در ۷ و ۸ ه در قرن نوزدهم دوک های باواریا نیز در سالزبورگ اقامت داشتند. تئودبرت سوم. (تئودو سوم، *حدود ۶۸۵، † بعد از ۷۱۶) حتی پس از اینکه کشور توسط پدرش تئودبرگ دوم برای مدت کوتاهی به چهار قسمت تقسیم شد، در سالزبورگ یا در فستونگسبرگ قرار داشت. یک «دژ بالا» - castrum superior - واقع در نونبرگ برای اولین بار در سال ۶۹۶ مستند شده است. با این حال، این پیشرو دژ هوهنسالزبورگ نیست، اما تپه دژ را در امکانات فضای باز گنجانده است. Martinskirche که متعلق به دژ است نیز در نونبرگ قرار داشت. قدیس حامی آنها به قدیس ملی پادشاهی فرانک اشاره می کند که پادشاهان مرووینگ خانواده باواریایی آگیلوفینگر را نصب کرده بودند. آگیلوفینگرها که با خانواده سلطنتی لومبارد ار
تباط داشتند، برای یک سیاست منطقه ای مستقل در بایرن تلاش کردند. آنها خود را در برابر نفوذ رو به رشد کارولینژیان بستند، کلیسای ملی خود را با پیوندهای قوی با اقامتگاه های دوک خود تأسیس کردند و مذاکرات خود را با دشمنان امپراتوری انجام دادند، به همین دلیل است که تاسیلو سوم. در سال ۷۸۸ توسط شارلمانی تسلیم شد. دوک نشین او منسوخ و تقسیم شد. با سقوط دوک های آگیلوفینگن، احتمالاً استقرار تپه دژ نیز پایان یافته است. فقط تراس پایینی نونبرگ با صومعه زنان مسکونی باقی مانده است. در فلات قله تا قرن یازدهم حداقل آثار ملموس یافت شد. شهر سالزبورگ زیر نظر آرن که توسط شارلمانی اسقف اعظم شد، توسعه یافت تا به کلان شهر آلپ شرقی و بعداً کلان شهر منطقه آلمانی زبان تبدیل شود. از دیدگاه جهانی، سالزبورگ در ابتدا به عنوان بخشی از بایرن اهمیت چندانی نداشت. این در بحث سرمایه گذاری تغییر کرد (قرن ۱۲)، که در آن امپراتور و پاپ برای برتری جنگیدند. هر دو سعی کردند رهبران محلی را از طریق اعانه ها و امتیازات به خود جلب کنند، که آنها را قادر ساخت تا قدرت سیاسی و اقتصادی خود را افزایش دهند. دژ رومی. بزرگترین ذینفع از این سیاست اسقف اعظم گبهارد بود که
به سرعت از اعتراف گیرنده امپراتوری به صدراعظم امپراتوری و در سال ۱۰۶۰ و به مقام اسقف اعظم سالزبورگ رسید. با این حال، به جای اینکه خود را تابع نیکوکار امپراتوری یا پاپ کند، به دنبال ایجاد اسقف سوفرگانی خود بود که سرانجام با امتیاز متقابل در گورک تأسیس کرد (۱۰۷۲). این موقعیت قانونی منحصربه فرد، که نفوذ پاپ و امپراتور را در انتخاب اسقف ها از بین برد (سه اسقف دیگر از این قبیل در زمان ابرهارد دوم دنبال می شد)، موقعیت اسقف اعظم سالزبورگ را بسیار تقویت کرد. گبهارد توسط هر دو طرف مورد محبت قرار گرفت. او در کنار پاپ قرار گرفت، زیرا قرار بود امپراتور از حق تعیین مناصب کلیسایی محروم شود. برای سالزبورگ، این درگیری به معنای عدم اطمینان سیاسی بود. اموال کلیسا غارت شد و اشراف امتیازات زیادی دریافت کردند. در سال ۱۰۷۶ مهمترین پایگاه در سالزبورگ در جنوب آلپ در فریاش مورد حمله مارگراف استایری قرار گرفت. در پاسخ، به گفته شرح حال او، حدود سال ۱۰۷۷ گبهارد چندین استحکامات ساخته شده است. به این ترتیب بود که مانع گذرگاه Lueg که مهمترین نقطه عبور از آلپ شرقی به ایتالیا و همچنین سه دژ ایالتی Friesach, Hohenwerfen و Hohensalzburg را کن