Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کارائیب. فاشیسم نیز یکی از ویژگیهای نادر سیاست در این منطقه بوده است، نه تنها به همان دلایلی که در آمریکای مرکزی وجود دارد، بلکه همچنین به دلیل ادامه استعمار پس از دوره اصلی فاشیسم در بیشتر مناطق است. با این وجود جنبش های فالانژیست در کوبا فعال بوده اند، به ویژه تحت سلطه آنتونیو آواندانو و آلفونسو سرانو ویلااریو از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۰. یک حزب نازی کوبا نیز فعال بود اما این گروه، که تلاش کرد نام خود را به " حزب ستون پنجم " تغییر دهد، در سال ۱۹۴۱ ممنوع شد. همانند کوبا، گروه های فالانژیست نیز به ویژه در طول جنگ جهانی دوم، هنگامی که شاخه ای قوی از ۸۰۰۰ مورد بررسی FBI قرار گرفت، در پورتوریکو فعال بوده اند. پشتیبانی از انواع مختلف فاشیسم نیز به طور خلاصه در دهه ۱۹۳۰ در جامائیکا انگلیس وارد شد. گرچه مارکوس گاروی در آن دهه در لندن مستقر بود، اما همچنان یک شخصیت مهم سیاسی در این جزیره بود که اغلب محل زندگی وی بوده است. در اوایل دهه ۱۹۳۰ گاروی تحسین شدید خود را نسبت به بنیتو موسولینی ابراز داشت و اظهار داشت که «ما اولین فاشیست ها بودیم» و عضویت انضباط و نظم پیروان موسولینی را با نظریه شخصی خود مقایسه می کند. گاروی پس از
حمله ایتالیا به حبشه در سال ۱۹۳۵ نظر خود را تغییر داد و به زودی موسولینی را به عنوان «یک ستمگر، یک قلدر، و یک فرد غیر مسئول» محکوم کرد. آمریکای مرکزی. تسلط سیاست های راست گرا در آمریکای مرکزی توسط پوپولیسم و ارتش باعث شده است که فضای کمی برای توسعه جنبش های مناسب فاشیستی وجود داشته باشد. رهبر آمریکای مرکزی که نزدیک به یک فاشیست مهم داخلی بود، آرنولفو آریاس از پاناما بود که در طی دهه ۱۹۴۰، به شدت مورد تحسین فاشیسم ایتالیا قرار گرفت و پس از صعود به ریاست جمهوری در ۱۹۴۰ طرفدار آن بود. به عنوان یک جنبش جزئی، حزب نازی در میان مهاجران آلمانی در السالوادور، جایی که دولت فعالیت های شدید را آغاز کرد، و گواتمالا، که حزب نازی و جوانان هیتلر را در ماه مه 1939. آنها همچنین در نیکاراگوئه سازماندهی کردند، گرچه فالانگیسم از اهمیت بیشتری برخوردار بود، به ویژه در آمرسکای مرکزی در ماناگوئه که این مارک فاشیسم در دهه ۱۹۳۰ شکوفا شد. کاستاریکا. در دولتهای لئون کورتس کاسترو و رافائل آنگل کالدرون گاردیا به وجود شخصیتهای دلسوز نازیسم در پستهای بالای سیاسی اشاره شده است. به ویژه کورتس (که مدتی را در آلمان نازی گذراند) از زمان کاندیداتو
ری ریاست جمهوری به عنوان هوادار مشهور بود. در دهه ۱۹۳۰، جنبشی دلسوز به نازیسم در میان جامعه بزرگ آلمانی منشأ گرفت. طرفداران نازیسم در کلوپ آلمان دیدار می کردند. در سال ۲۰۰۵ یک بنای یادبود نازی در کارتاگو پیدا شد که مربوط به دهه ۱۹۳۰ است، در منطقه ای کوهستانی با دسترسی دشوار و روی یک سفره آبدار ساخته شده است. از زمان اعلام جنگ به رایش سوم توسط کاستاریکا در دوره ریاست جمهوری کالدرون گاردیا، بسیاری از شهروندان و ساکنان آلمانی و ایتالیایی تبار زندانی شدند و املاک آنها ملی شد، حتی اگر اکثریت قریب به اتفاق هیچ ارتباطی با نازیسم یا فاشیسم نداشتند. ریشه های اعتقادی نژادپرستی و ادعاهای برتری نژادی اروپا در کاستاریکا منشأ قبلی دارد، به عنوان مثال در میان نوشته های نژادپرستانه دانشمند کاستاریکا، کلودومیرو پیکادو توایت. مکزیک. در سال ۱۹۲۲، حزب فاشیست مکزیک توسط گوستاوو سانز دسیسیلیا تأسیس شد. فاشیستهای ایتالیا با نگرانی از این مهم دیدن کردند، سفیر ایتالیا در سال ۱۹۲۳ اظهار داشت که «این حزب چیزی غیر از تقلید بد ما نبود». اتحادیه ملی سلطنت طلب در سال ۱۹۳۷ توسط خوزه آنتونیو اورکیزا تأسیس شد. این گروه برخی از اولترا ناسیونال
یسم پالینژنتیک را در هسته فاشیسم به نمایش گذاشت زیرا در پی تجدید حیات جامعه به دور از آنارشیسم، کمونیسم، سوسیالیسم، لیبرالیسم، فراماسونری، سکولاریسم و آمریکاییسم بود که به نظر آنها بر مکزیک مسلط است. با فاشیسم اروپایی تفاوت داشت اما ماهیت آن بسیار کاتولیک رومی بود. اگرچه حمایت از صنفی اتحادیه ملی سلطنت طلب مسلماً بیش از حد بود ضدانقلابی در نظر گرفته شود واقعاً فاشیستی است. یک گروه مشابه، پیراهن های طلا، که در سال ۱۹۳۳ توسط نیکولاس رودریگز کاراسکو تأسیس شد، برخی از مشخصات بارز فاشیسم را نیز به همراه داشت. یک "Falange Española Tradicionalista" نیز در مکزیک توسط بازرگانان اسپانیایی مستقر در آنجا شکل گرفت که مخالف حمایت مداوم طرف های جمهوریخواه در جنگ داخلی اسپانیا توسط لازارو کاردناس بودند. با این حال این گروه در خارج از این جمعیت مهاجر نه به دنبال نفوذ بودند و نه نفوذ داشتند. یک "حزب ناسیونال سوسیالبست روسیه" نیز فعال بود که بیشتر ۱۵٬۰۰۰ عضو آن از نژاد آلمانی بودند. جبهه ملی گرای مکزیک که یک گروه مدرن تر است، در سال ۲۰۰۶ توسط خوان کارلوس لوپز لی در سان لوئیس پوتوسی تأسیس شد. این ایدئولوژی Reconquista را به شدت
ترویج کرده است. ایالات متحده. روشنفکران آمریکایی توجه قابل توجهی به موسولینی داشتند، اما تعداد کمی از آنها طرفدار وی شدند. وی در جامعه آمریکایی ایتالیا از حمایت مردمی برخوردار بود. در طی دهه ۱۹۳۰ ویرجیل افینگر رهبری لژیون سیاه شبه نظامی، شاخه ای خشن از Ku Klux Klan را که به دنبال انقلابی برای استقرار فاشیسم در ایالات متحده بود، انجام داد. اگرچه لشکر سیاه مسئولیت تعدادی از حملات را بر عهده داشت، اما بسیار یک گروه مبارز پیرامونی بود. از اهمیت بیشتری لژیون نقره ای آمریکا که در سال ۱۹۳۳ توسط ویلیام دادلی پلی تأسیس شد و بوند آمریکایی آلمانی، که در همان سال از میان گروه های قدیمی تر، از جمله دوستان آلمان جدید و جامعه آزاد توتونیا ظهور کرد. هر دوی این گروه ها به الهام از نازیسم نگاه می کردند. در حالی که این گروه ها از حمایت هایی برخوردار بودند، اما عمدتاً محیطی بودند. یک رهبر برجسته تر، پدر چارلز کاولین، در آن زمان نگرانی برخی از چپ ها را برانگیخت. کاولین، که علناً فاشیسم را تأیید می کرد، به دلیل موقعیت کشیش خود قادر به درگیر شدن در سیاست های فعال نبود. ناشران سوارد کالینز، صداپیشگی رابرت هنری هنری بست، مخترع جو مک
ویلیامز و نویسنده عزرا پوند از دیگر فاشیست های فعال در ایالات متحده بودند. در سال ۱۹۶۶، سناتور جمهوری خواه توماس کوچل در مورد جنبش محافظه کار گفت: "یک فرقه سیاسی متعصب نئو فاشیست در حزب جمهوری خواه، که توسط ترکیبی عجیب از نفرت خورنده و ترس بیمار کننده هدایت می شود، که بی پروا تصمیم دارند یا حزب ما را کنترل کنند، یا آن را نابود کنند. " از دیدگاه جیسون استنلی، فیلسوف، برتری سفیدپوستان در ایالات متحده نمونه ای از سیاست سلسله مراتبی فاشیستی است، به این معنا که «یک سلسله مراتب همیشگی را می طلبد و به آن اشاره دارد» که در آن سفید پوستان بر غیر سفیدپوستان تسلط دارند و آنها را کنترل می کنند. تعداد فزاینده ای از دانشمندان استدلال می کنند که سبک سیاسی دونالد ترامپ شبیه رهبران فاشیست است، که از مبارزات انتخاباتی وی در سال ۲۰۱۶ آغاز می شود، همچنان که در دادگاه برای افراط گرایان راست افراطی ظاهر شد، ادامه می یابد، و اوج آن در حمله ژانویه ۲۰۲۱ به پایتخت ایالات متحده بود. همان طور که این وقایع رخ داد، برخی از مفسران که در ابتدا در برابر استفاده از این برچسب در برابر ترامپ مقاومت کرده بودند، از آن حمایت کردند، از جمله محقق حق
وقی استیون جی کالابرسی و مفسر محافظه کار مایکل گرسون. پس از حمله به پایتخت، مورخ فاشیسم رابرت او پاکستون تا آنجا پیش رفت که اظهار داشت ترامپ علی رغم مخالفت قبلی اش با استفاده از این اصطلاح، فاشیست است. دیگر مورخان فاشیسم مانند راجر گریفین، استنلی پین و ریچارد جی ایوانس همچنان اختلاف نظر دارند که فاشیسم اصطلاحی مناسب برای توصیف سیاست های ترامپ است. جنگ جهانی دوم. در طول جنگ جهانی دوم، ابتدا کانادا و سپس ایالات متحده با نیروهای محور درگیر شدند، و به عنوان بخشی از تلاش های جنگی، آنها جنبش های فاشیستی را در مرزهای خود سرکوب کردند، جنبش هایی که قبلاً با درک گسترده مردم از ستون ها پنجم تضعیف شده بودند.. این سرکوب شامل دستگیری رهبران فاشیست، انحلال سازمانهای فاشیستی، سانسور تبلیغات فاشیستی و تبلیغات گسترده دولت علیه فاشیسم بود. در ایالات متحده این در دادگاه بزرگ فتنه در سال ۱۹۴۴ به وقوع پیوست که در آن جورج سیلوستر ویرک، لارنس دنیس، الیزابت دیلینگ، ویلیام دادلی پلی، جو مک ویلیامز، رابرت ادوارد ادموندسون، جرالد وینرود، ویلیام گریفین و به طور غیابی، اولریش فلایشهاور همه بودند. برای کمک به هدف نازی ها محاکمه شود.
پلی لیست بیمارستان (؛) یک مجموعه تلویزیونی کره جنوبی به نویسندگی لی وو جونگ و کارگردانی شین وون هو است. در این سریال بازیگرانی همچون جو جونگ سوک، یو یئون سئوک، جونگ کیونگ هو، کیم دا-میونگ و جئون می دو ایفای نقش پرداختند. اولین فصل این سریال از ۱۲ مارس تا ۲۸ مه سال ۲۰۲۰ هر پنجشنبه از تی وی ان پخش شد. پس از پخش تلویزیونی از شبکه نتفلیکس این سریال در کره جنوبی، آسیا-اقیانوسیه، آمریکای لاتین و کشورهای انگلیسی زبان منتشر شد. این سریال پربیننده ترین سریال کره جنوبی در نتفلیکس در سال ۲۰۲۰ اعلام شد. فصل دوم این سریال قرار است در ماه مه ۲۰۲۱ پخش شود. فصل اول و دوم این مجموعه از شنبه ۲۷ خرداد ۱۴۰۲ از شبکه دو صدا و سیما جمهوری اسلامی ایران پخش شد. خلاصه داستان. "لیست پخش بیمارستان" داستان پزشکان و پرستاران شاغل در مرکز پزشکی یولجه را روایت می کند. این مجموعه بر روی پنج پزشک متمرکز است که از زمان ورود به دانشکده پزشکی در سال ۱۹۹۹ با یکدیگر دوست بوده اند. تولید. تصویربرداری اولین فصل این سریال در اوایل اکتبر ۲۰۱۹ آغاز شد. فیلمبرداری فصل اول در اواخر آوریل سال ۲۰۲۰ به پایان رسید. در ابتدا قرار بود از اوایل دسامبر سال ۲۰۲۰
شروع شود، فیلمبرداری فصل دوم به دلیل همه گیری کووید-۱۹ به اواخر ژانویه ۲۰۲۱ موکول شد.
در این نوشتار، به شیوه ها و ابزارهای سرکوبگری و نقض حقوق بشر توسط نظام جمهوری اسلامی ایران پرداخته شده است. پیشینه. در نظام جمهوری اسلامی ایران، نقض حقوق بشر با روش های گوناگون، از اعدام و شکنجه (جنسی و غیر جنسی) گرفته تا سنگسار و بریدن انگشت و دست و پا و پرتاب کردن و گردن زدن… پیشینه دارد. مافیای زباله گردی و سوءاستفاده از کودکان. در سال های گذشته با شدت گرفتن پدیده زباله گردی در ایران و به کار گرفته شدن کودکان در آن، مقامات مسئول جمهوری اسلامی بر وجود مافیا در این موضوع صحه گذاشته اما دربارهٔ جزئیات آن تاکنون توضیحی نداده و برای برخورد با آن اقدامی نکرده اند. طیبه سیاوشی روز چهارشنبه ۱۰ مرداد ۱۳۹۷ در گفت وگو با خبرگزاری کار ایران، ایلنا، از سیاست های شهرداری تهران در مواجهه با آسیب های اجتماعی از جمله تکدی گری و زباله گردی کودکان به شدت انتقاد کرد. وی در واکنش به اظهارات اخیر شهردار تهران که وعده داده تا یک سال آینده چهره پایتخت را از متکدیان پاک خواهد کرد، هشدار داد که «این گونه اقدامات قهری جواب نمی دهد»، بلکه باید «مرزها را کنترل» کرد و مانع حرکت «سازمان یافته» مهاجرین به سمت تهران شد. به گفته این نمایند
ه شورای شهر تهران، «جریان های سازمان یافته ای در فرایند انتقال مهاجرین» از مرز به پایتخت وجود دارد، به طوری که «بیش از بیست کودکِ ۹ تا ۱۰ ساله را داخل یک خودرو جمع کرده و به تهران می آورند» و بعد این کودکان «زیر دستِ پیمانکاران شهرداری زباله گردی کرده یا در کارگاه های تفکیک زباله کار می کنند». خانم سیاوشی از این رو شهرداری تهران را خود عامل یکی از آسیب های اجتماعی دانست و اظهار داشت: «این کودکان زیردست پیمانکاران شهرداری کار می کنند. من تصور می کردم شاید با تغییر مدیریت شهری این رویکرد عوض شود، اما از آنجا که سیستم پسماند تغییری نکرده و این کودکان کارگر ارزان محسوب می شوند، این فرایند کماکان ادامه دارد». وی در ادامه با اشاره به بلایایی که کودکان زباله گرد در تهران به آن دچار می آیند گفت: «شرایط کودکان زباله گرد بسیار حاد گزارش می شود. این کودکان مریض شده، ایدز می گیرند و در همان محل های تفکیک زباله دفن شان می کنند. روستاییان اطراف گود محمودآباد مدام از شرایط منطقه شکایت می کنند و می گویند که حداقل انتقال ایدز از گودال ها را کنترل کنید تا به ما سرایت نکند». پیش از این نیز رئیس کمیته اجتماعی شورای شهر تهران از
به کارگیری کودکان کار در شهرداری تهران انتقاد کرده بود. الهام فخاری گفته است: «برخی پیمانکاران شهرداری کودکان زباله گرد را به کار می گیرند و از آنها به عنوان نیروی کار ارزان سوء استفاده می کنند. این کودکان در کارگاه های تفکیک زباله می خوابند و همه می دانیم که آنها در معرض چه آسیب هایی قرار دارند… تعدادی از این کودکان به بیماری هایی همچون هپاتیت، ایدز، حصبه و کزاز مبتلا شده اند». اوایل تیرماه هم فاطمه دانشور عضو دیگر شورای شهر تهران نسبت به رواج کار کودکان در پایتخت هشدار داد. اظهارات خانم دانشور اما با گزارش های دیگری نیز همراه بود از جمله فروش کودکان یا ناپدید شدن آنها در محله های پرخطر مانند هرندی. وی اظهارداشت: «در بسیاری از موارد کودکان ناپدید می شوند و اعضای بدن آنها قاچاق می شود. بعد از مدت ها نیز جسد برخی از آنها در بیابان ها بدون کلیه و چشم پیدا شده است». شلیک عامدانه و سیستماتیک به چشم معترضان. نظام جمهوری اسلامی در خیزش ۱۴۰۱ ایران صدها نفر را در خیابان های ایران به طور سیستماتیک و عامدانه، با گلوله های ساچمه ای و پینت بال زخمی کرد و بیشتر معترضان مجروح از ناحیه چشم بلاتکلیف با درد و نبود دارو و درما
ن شکنجه می شوند. گزارش ها. غزل رنجکش، حسین نوری نیکو، ضحا موسوی، محمد فرضی، نیلوفر آقایی، متین حسنی هدف گلوله مأموران حکومتی قرار گرفتند. یکی از آن ها که در ایران است به ایران اینترنشنال می گوید: «تا مدت ها به ما دارو نمی رسید. داروهای ما را به داروخانه نمی رساندند تا با درد ما را شکنجه کنند. ما که هر روز با فشار و چشم و درد مواجه هستیم.» امیر شاه ولایتی، حسین جعفری، علی زارعی، متین حسنی و حسین حسین پور از معترضانی بودند که با شلیک عامدانه مأموران حکومت نابینا و مدت ها در بازداشت بودند. آن ها در زندان با جلوگیری از دادن داروهایشان شکنجه شدند. اعدام. اعدام به گونه حلق آویز کردن، یکی از شیوه های رایج حکومت جمهوری اسلامی برای سرکوب و کشتار مخالفانش است. اعدام گروهی. در حکومت جمهوری اسلامی، اعدام های گروهی، از جمله بر ضد زندانیان عقیدتی و سیاسی انجام می شود. قتل عام. یکی از شیوه های نقض حقوق بشر در ایران، قتل عام زندانیان عقیدتی و سیاسی در سال ۱۳۶۷ به دستور سید روح الله خمینی بود. کشتن به دست زندانیان خطرناک. حکومت جمهوری اسلامی برای فریب، برای از زندانیان عقیدتی و سیاسی (مانند علیرضا شیرمحمدعلی) را به دست زندانی
ان خطرناک بِزهکار از میان می برد. سوزاندن. در برخی از منابع، گزارش هایی دربارهٔ سوزاندن شدن برخی از افراد نوشته شده است. تیرباران. تیرباران کردن زندانیان، از جمله در اوائل انقلاب، یکی از شیوه های کشتار زندانیان سیاسی بوده است. گردن زدن. زدن (بریدن) گردن، یکی از شیوه های کیفردهی در حکومت است. ترور. یکی از مهم ترین ترورهای حکومت جمهوری اسلامی، جریانی به نام قتل های زنجیره ای ایران است که به دست نیروهای وزارت اطلاعات انجام شد. ماشین ترور جمهوری اسلامی، هم در داخل و هم خارج از ایران، قربانیان قابل توجهی داشته است. شیوه های ترور در قتل های زنجیره ای. در برخی منابع رسمی، شماری از روش های ترور و کشتار دگراندیشان عقیدتی و سیاسی این گونه برشمرده شده است: مبتلا کردن به میکروب یا ویروس. یکی از روش های حکومت آزار یا کشتار زندانیان، مبتلا کردن آن ها به میکروب یا ویروس کشنده است. به کارگیری کرونا به عنوان ابزار شکنجه. مقامات قوه قضاییه حکومت جمهوری اسلامی، بیماری کرونا را به عنوان ابزاری برای شکنجه بر ضد زندانیان سیاسی به کار گرفته اند. به کارگیری کرونا به عنوان ابزار مرگ. کانون نویسندگان ایران در بیانیه ای، ابتلای برخی از
زندانیان (عقیدتی و سیاسی) مانند بکتاش آبتین به ویروس کرونا (و درگذشت بر اثر آن) را نتیجهٔ عملکرد مسئولان زندان ها و نیز حکومت جمهوری اسلامی اعلام کرد. همچنین، گروهی از زندانیان سیاسی، مرگ بکتاش آبتین را مصداقی از «قتل سیستماتیک زندانیان سیاسی» در ایران اعلام کردند. جمعه دهم مرداد ۱۳۹۹ سازمان عفو بین الملل تصویر چهار نامه از مقامات سازمان زندان های ایران خطاب به وزارت بهداشت را منتشر کرد که در آنها نسبت به «کمبود شدید تجهیزات حفاظتی شخصی، مواد ضدعفونی کننده و تجهیزات و لوازم پزشکی کلیدی» هشدار داده اند. دیانا الطحاوی، معاون بخش خاورمیانه و شمال آفریقای عفو بین الملل درباره اسناد افشا شده گفت: «این نامه های رسمی مستنداتی رسوا کننده از قصور فاجعه بار دولت ایران در زمینه محافظت از زندانیان را به دست میدهند. درخواست های مکرر برای تامین اقلام ضروری از جمله مواد ضدعفونی کننده، تجهیزات حفاظتی شخصی و لوازم پزشکی نادیده گرفته شده اند. این وضعیت به ویژه خطرناک است چون همان طور که در نامه ها نیز اذعان شده، گروه های به شدت آسیب پذیر در زندان های ایران محبوس هستند.» تیراندازی (مستقیم به مردم معترض). یکی از شیوه های سرکوب
و نقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی، تیراندازی حتی مستقیم به (سر و قلب و پای) معترضان است. ناپدید کردن. شمار قابل توجهی توسط حکومت جمهوری اسلامی ربوده و ناپدید شده اند و هیچ اطلاعی از زنده بودنشان در دست نیست؛ از جمله، فرود فولادوند و علی اصغر کاظمی (شایان کاویانی). ربودن. ربودن پیکر. ربودن پیکرها، یکی از این موارد نقض حقوق بشر توسط نظام جمهوری اسلامی به شمار می آید که ادامه دارد و برای کنترل و سرکوب خیزش ۱۴۰۱ ایران انجام شد. درخواست پول برای تحویل جنازه. در این حکومت پس از کشتن، از دادن جنازه کشته شده به خانواده خودداری می کنند و تحویل جنازه را مشروط به دریافت «پول تیر» یا «پول طناب» می کنند. سنگسار. سنگسار، یکی از دردناک ترین شیوه های پایمال کردن حقوق بشر توسط جمهوری اسلامی است. در جمهوری اسلامی، ۱۵۰ (صد و پنجاه) حکم سنگسار، اجرا شده است. بریدن انگشت و دست و پا. بریدن انگشتان دست و نیز دست و پا-که جزو احکام کیفری دین اسلام است-یکی از دیگر از موارد نقض حقوق بشر در حکومت جمهوری اسلامی است. شکنجه. تجاوز و آزار جنسی. آزار و حتی تجاوز جنسی، یکی از شکنجه های روان-تنی در حکومت جمهوری اسلامی است. شکنجه روانی. برخی از ز
ندانیان، چند یا چندین ماه در سلول انفرادی، حبس می شوند. راه رفتن روی جنازه زندانیان. همچنین برخی از پاسدارها روی جنازه زندانیان اعدام شده، راه می رفتند؛ در حالی که زندانیان دیگر، نظاره گر بودند. ازدواج با همسر زندانیان. برخی از بازجوها و شکنجه گران حکومت جمهوری اسلامی، با تهدید و در همان زندان، همسر زندانیان سیاسی را از آنان جدا می کردند و بعدها به عقد خود درمی آوردند. مجبور کردن زندانی به کمک به اعدام دوستان زندانی. برخی از زندانیان را به کمک به اعدام دوستان زندانی شان می کردند. بردن به اتاق گاز. برخی از بازجویان، زندانیان را در «اتاق گاز» شکنجه می کردند. همچنین یکی از زندانیان، به دلیل مسخره کردن شعری از خمینی، سه بار به «اتاق گاز» برده شده و پنج ماه در سلول انفرادی، حبس شده بود. حبس در تاریک خانه. زندانیان سیاسی را همراه با شکنجه به تاریک خانه (سلولی بدون نور و توالت و تنها با یک لباس زیر) حبس می کردند. شکنجه با گرسنگی. برخی از زندانیان سیاسی… با گرسنگی در سلول انفرادی شکنجه می شدند. تونل مرگ. پاسداران زندان، زندانیان، از جمله، سیاسی را در «تونل مرگ» با چوب و کابل و ابزارهای دیگر، کتک می زدند. لخت کردن گرو
هی در هوای سرد و شکنجه کردن. یکی از روش های شکنجه زندانیان، از جمله، زندانیان سیاسی، برهنه کردن آنان به گونه گروهی و در هوای سرد و سپس زدن آنان با چوب و چماق و کابل و کمربند است. افزایش حبس به دلیل خودداری از جاسوسی بر ضد زندانیان دیگر. به گواهی برخی از زندانیان، در زندان های حکومت جمهوری اسلامی، زندانیانی که به همکاری و جاسوسی بر ضد زندانیان دیگر نمی پرداختند، چند سال به حبسشان افزوده می شد. شکنجه به دلیل خودداری از مصاحبه اجباری. بر پایه برخی از منابع، زندانیانی که از مصاحبه اجباری خودداری می کردند، مورد ضرب و شتم قرار می گرفتند. شلاق و تحقیر. برخی از حوزویان بازجو مانند هادی غفاری، روی پشت دختران ۱۵–۱۴ ساله می نشست و آن ها را مجبور می کرد که راهش ببرند و صدای حیوان درآوردند. او در زندان اوین، لباده اش را در شلوارش می کرد و زندانیان را شلاق می زد. روش های دیگر شکنجه. برخی از شیوه های دیگر شکنجه کردن در جمهوری اسلامی عبارتند از: محرومیت از حق داشتن وکیل، دیدار و تلفن. برخی از زندانیان سیاسی، مانند منوچهر بختیاری... از حقِ داشتن وکیل، دیدار و تلفن، محروم شده اند. تهدید کردن. در حکومت جمهوری اسلامی، زندانیان،
از سوی مسئولان حکومت یا زندان، از جمله، زندانیان عقیدتی و سیاسی، به شیوه های گوناگونی، تهدید می شوند؛ از جمله، با طناب دار، تهدید جنسی خود یا یکی از اعضای خانواده و مواردی دیگر. اتهام زدن. برخی از عوامل وابسته به حکومت جمهوری اسلامی، ترور و سلاخی شدن فریدون فرخزاد را به سازمان درفش کاویانی نسبت داده اند که البته این اتهام به دلیل دست داشتن خود حکومت جمهوری اسلامی در ترور وی، رد شده است. فریب دادن. از سوی حکومت جمهوری اسلامی با برخی از شخصیت های سرشناس مخالفان حکومت (از جمله، فریدون فرخزاد)-که در بیرون از ایران اقامت داشتند-تماس برقرار شده و ادعا می شود که وضعیت در جمهوری اسلامی برای بازگشت مخالفان، به شرط ادامه ندادن فعالیت سیاسی، تغییر کرده و آنان می توانند بدون نگرانی به ایران بازگردند؛ در حالی که بعدها روشن شد که هدف اصلی از چنین تماس ها و گفت وگوهایی کشتن آن هاست. تحریف علت کشتار. مسئولان حکومت جمهوری اسلامی دلیل کشته شدن معترضان را خودکشی، بیماری زمینه ای، گاز گرفتن سگ و حتی شلیک معترضان به یکدیگر اعلام می کنند. عدم پیگیری و پاسخگویی. پیگیری نکردن و پاسخ نبودن به درخواست برخی از زندانیان و خانواده هایشان
یکی از موارد دیگر نقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی است. تخریب شخصیت. تخریب چهره و ریختن آبروی مخالفان و زندانیان، یکی از شیوه های مربوط است. شرکت در مراسم دینی به عنوان کیفر. در آذر ۱۳۹۹، یک شاعر ایرانی به نام ابوالحسن کمالی، با شکایت سازمان اطلاعات سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و با حکم دادگاه انقلاب یاسوج، به هفت ماه زندان در خانه با پابند الکترونیکی و شرکت در مراسم های مذهبی (با تأیید روحانی مسجد) محکوم شد. اتهامات وی، «توهین به مقدسات و نشر اکاذیب» بوده است. فشار برای تغییر عقیده. حکمت صفری؛ یک سرباز یارسانی که در فروردین ۱۳۹۳، که به دلیل فشار بر وی برای تغییر دین (از یارسان به اسلام) و نیز در اعتراض به توهین فرماندهان یکی از پادگان های سپاه پاسداران انقلاب اسلامی استان کردستان به مقدسات دینش خودکشی کرد. یکی از دانشگاهیان پیرو دین یارسان را به دلیل نپذیرفتن اسلام، از دانشگاه اخراج کردند. مداخله و جنگ افروزی. نیروی قدس سپاه پاسداران انقلاب اسلامی تحت امر ولی فقیه، با دخالت در امور کشوهای دیگر و به راه انداختن جنگ های نیابتی، باعث نقض حقوق بشر در آن کشورها شده است؛ از جمله، سوریه (پشتیبانی از رئیس جمهور سوریه)،
عراق، افغانستان و لبنان و یمن. نقض آزادی اینترنتی. یکی از روش های پایان دادن به اعتراضات به ویژه سراسری (از جمله در اعتراضات سال های ۱۳۸۸، اعتراضات دی ۱۳۹۶ ایران و اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران)، قطع نمودن اینترنت به گونه موقت و نیز فیلتر یا مسدود کردن شمار قابل توجهی از تارنماهاست. بر پایه برخی از منابع، خاموشی های اینترنتی توسط حکومت جمهوری اسلامی و در برابر اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران تا اعتراضات تابستان ۱۴۰۰ ایران بارها رخ داده است. لایه های سرکوبگری. بر اساس برخی از منابع، سرکوب و نقض حقوق بشر در حکومت جمهوری اسلامی، چند بخش و لایه دارد: ابزارهای سرکوب و نقض حقوق بشر. برخی از ابزارها و جنگ افزارهای به کارگرفته برای نقض حقوق بشر در حکومت جمهوری اسلامی: و مواردی دیگر.
دائرةالمعارف زیدلر (به آلمانی: Grosses vollständiges Universal-Lexicon Aller Wissenschafften und Künste) بزرگترین دائرةالمعارف آلمانی است که در قرن ۱۸ نوشته شده است. نویسنده. نویسنده این دایره االمعارف یوهان هاینریش زیدلر آلمانی (زاده ۱۷۰۶ میلادی- درگذشته ۱۷۵۱ میلادی) است. زمان نگارش. زیدلر تالیفات دیگری نیز داشت ولی مهمترین تالیفش همین دانشنامه است که آن را در سال ۱۷۳۱م نوشت و اتمام آن در ۱۷۵۴م بود. دائرةالمعارف وی گسترده ترین دانشنامه قرن ۱۸ آلمان است. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Grosses_vollständiges_Universal-Lexicon
پارک موزهٔ چاه دریک موزه ای است که تولد صنعت نفت آمریکا در ۱۸۵۹ میلادی توسط «سرهنگ» ادوین دریک در امتداد سواحل اویل کریک در شهر چری تری، شهرستان ونانگو، پنسیلوانیا در ایالات متحده را تداعی می کند. این موزه آثار مرتبط را جمع آوری و نگهداری می کند. چاه دریک بازسازی شده اولین استفادهٔ عملی از تکنیک های حفاری نمک برای استخراج نفت از طریق یک چاه نفت را نشان می دهد. این موزه که یک مکان تاریخی است، در شهر چری تری، در ۳ مایلی (۴٫۸ کیلومتری) تیتوسویل در جادهٔ چاه دریک، واقع شده بین بزرگراه های شمارهٔ ۸ و ۲۷ پنسیلوانیا قرار گرفته است. این موزه توسط اتحادیه موزه های آمریکا به رسمیت شناخته شده است. مدیریت. پارک موزه چاه دریک توسط کمیسیون موزه و تاریخ پنسیلوانیا (PHMC) و شرکت همکاران چاه دریک اداره می شود. این مکان قبلا یک پارک ایالتی پنسیلوانیا بود، اما بعدا به PHMC انتقال یافت.
طاهره جوهرچی (زادهٔ ۱۳۳۷) نخستین گردشگر ایرانی در قطب جنوب و دومین زن ایرانی مسافر به آنجا (پس از آیرین شیوایی) است. سفر او از از ۱۵ تا ۲۴ بهمن ماه سال ۱۳۸۷ به طول انجامید. زندگی نامه. طاهره جوهرچی زادهٔ سال ۱۳۳۷ خورشیدی در تهران است. او در رشته جامعه شناسی دانشگاه تهران پذیرفته شد. سپس تحصیلات کارشناسی ارشد خویش را در رشته حسابداری ادامه داد. شرح سفر. سفر او از ایران از ۱۱ بهمن به مقصد فرانکفورت و از آنجا به بوئنوس آیرس، پایتخت آرژانتین، آغاز شد. او سپس از آنجا به سمت شهر اوسوایا، جنوبی ترین شهر کره زمین، پرواز کرد. سفر او از ۱۵ بهمن با حرکت کشتی از اوسوایا به سمت قطب جنوب آغاز شد و این سفر ۹ روز طول کشید. در پایان او ۲۶ بهمن به ایران بازگشت.
فوتبال یکی از ورزش های بازی های آسیایی ۱۹۹۸ می باشد که از ۳۰ نوامبر تا ۱۹ دسامبر ۱۹۹۸ در شهر بانکوک، تایلند برگزار شد. تیم های ملی شرکت کننده در این مسابقات باید از بازیکنان زیر ۲۳ سال استفاده کنند.
پروتئین های ریخت زایی استخوان (BMPها)، گروهی از فاکتورهای رشد هستند که به سیتوکینها و متابولوژن ها نیز معروفند. کشف این پروتئین ها از طریق تواناییشان در القاء تشکیل استخوان و غضروف بوده است. اکنون BMPها را به عنوان گروهی از پیام رسان های محوری ریخت زایی در نظر می گیرند که معماری بافت را در کل بدن هماهنگ می کند. عملکرد مهم پیام های BMP در فیزیولوژی، با نقش های چندگانه پیام رسانی از تنظیم خارج شدهٔ BMP در فرایندهای آسیب شناختی، برجسته می گردد. بیماری های سرطانی، اغلب درگیر بدتنظیمی دستگاه پیام رسانی BMP می باشند. به عنوان مثال، عدم حضور پیام رسانی BMP، در پیش روی سرطان روده بزرگ، عامل مهمی به شمار می رود، و برعکس، واکنش بیش از حد پیام رسانی BMP پس از ازوفاژیت ناشی از رفلاکس، منجر به مری بارت شده و ازین رو در تکوین آدنوکارسینوم در بخش پروگزیمال لوله گوارشی دخیل است. BMPهای نوترکیب انسانی (rhBMPها)، در کاربردهای ارتوپدی چون جوش دادن مهره ها، جوش نخوردگی و جراحی دهانی به کار می رود. rhBMP-2 و rhBMP-7 برای برخی کاربردها، از سوی اداره غذا و داروی آمریکا (FDA) تأیید شده است. rhBMP-2، بیش از هر BMP دیگر، موجب رشد بیش
از حد استخوان ها شده و در کاربردهای بدون مجوز (off-label) به طور گسترده مورد استفاده قرار می گیرد. انواع. در آغاز، ۷ پروتئین از این نوع کشف شده بود. شش تای آنها (از BMP2 تا BMP7) متعلق به خانوادهٔ فاکتور رشد تغییردهنده بتا و پروتئین BMP1 نوعی متالوپروتئیناز است. از آن هنگام، ۱۳ پروتئین دیگر هم کشف شده که همگی متعلق به خانوادهٔ فاکتور رشد تغییردهنده بتا هستند و تعداد این پروتئین ها را به ۲۰ رساند. در جدول زیر فقط به ۱۳ نوع از آن اشاره شده که به طریق مشابه زیر نامگذاری شده اند. بقیه انواع این پروتئین، نام های دیگری تحت عنوان اصلی «فاکتور تمایز رشد» دارند.
وینی (به لاتین: Vinni) یک منطقهٔ مسکونی در استونی است که در دهستان وینی واقع شده است. وینی ۹۵۵ نفر جمعیت دارد.
ویراتسی (به لاتین: Viiratsi) یک منطقهٔ مسکونی در استونی است که در دهستان ویلیاندی واقع شده است. ویراتسی ۱٬۳۳۲ نفر جمعیت دارد.
دهستان تارتو (به لاتین: Tartu Parish) یک دهستان در استونی است که در شهرستان تارتو واقع شده است. این دهستان در سال ۲۰۱۹ میلادی ۱۰۸۱۰ نفر جمعیت داشته است.
واسولا (به لاتین: Vasula) یک منطقهٔ مسکونی در استونی است که در دهستان تارتو واقع شده است. واسولا ۲۷۳ نفر جمعیت دارد.