Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بخش کومونو (به لاتین: Komono District) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری کنگو است که در بخش لکومو واقع شده است.
بخش کونلونگ (به لاتین: Kunlong District) یک منطقهٔ مسکونی در میانمار است که در ایالت شان واقع شده است. بخش کونلونگ ۴۸۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بخش کونو (به لاتین: Kono District) یک منطقهٔ مسکونی در سیرالئون است که در استان شرقی، سیرالئون واقع شده است. بخش کونو ۵٬۶۴۱ کیلومتر مربع مساحت و ۵۰۵٬۷۶۷ نفر جمعیت دارد.
بخش گرانده-رییر-دو-نورد (به لاتین: Grande-Rivière-du-Nord Arrondissement) یک منطقهٔ مسکونی در هائیتی است که در شهرستان شمالی واقع شده است. بخش گرانده-رییر-دو-نورد ۲۰۴٫۵۳ کیلومتر مربع مساحت و ۶۴٬۶۱۳ نفر جمعیت دارد.
بخش گربهاری یک منطقهٔ مسکونی در سومالی است که در جدو واقع شده است. بخش گربهاری ۳۸۶٬۳۲۴ نفر جمعیت دارد.
بخش لاگاوا یک منطقهٔ مسکونی در سودان است که در کردفان جنوبی واقع شده است.
بخش لکسهوبس (به لاتین: Lascahobas Arrondissement) یک منطقهٔ مسکونی در هائیتی است که در شهرستان مرکزی واقع شده است. بخش لکسهوبس ۶۲۳٫۱۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱۶۸٬۶۸۵ نفر جمعیت دارد.
بخش لک رو یک منطقهٔ مسکونی در چاد است که در بخش میانی شاری واقع شده است.
بخش لوواچا (به لاتین: Levoča District) یک منطقهٔ مسکونی در اسلواکی است که در منطقه پرشوف واقع شده است. بخش لوواچا ۳۵۷ کیلومتر مربع مساحت و ۳۱٬۸۸۰ نفر جمعیت دارد.
بخش لویتسه (به لاتین: Levice District) یک منطقهٔ مسکونی در اسلواکی است که در منطقه نیترا واقع شده است. بخش لویتسه ۱٬۵۵۱ کیلومتر مربع مساحت و ۱۲۰٬۰۲۱ نفر جمعیت دارد.
بخش لیرنگا (به لاتین: Liranga District) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری کنگو است که در لیکوالا واقع شده است.
بدنیکا (به لاتین: Bedenica) یک منطقهٔ مسکونی در کرواسی است که در شهرستان زاگرب واقع شده است. بدنیکا ۱٬۴۳۲ نفر جمعیت دارد.
برتینک (به لاتین: Beretinec) یک منطقهٔ مسکونی در کرواسی است که در شهرستان واراژدین واقع شده است. برتینک ۱۲٫۴ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۱۷۶ نفر جمعیت دارد.
برک (به لاتین: Berek) یک منطقهٔ مسکونی در کرواسی است که در شهرستان بیلوار-بیلوگورا واقع شده است. برک ۱۱۲٫۲۳ کیلومتر مربع مساحت دارد.
براکاس بی (به لاتین: Mukim Berakas 'B') یک منطقهٔ مسکونی در برونئی است که در استان برونئی-موآرا واقع شده است. براکاس بی ۴۰٬۷۱۰ نفر جمعیت دارد.
برکلوجانی (به لاتین: Brckovljani) یک منطقهٔ مسکونی در کرواسی است که در شهرستان زاگرب واقع شده است. برکلوجانی ۶٬۸۳۷ نفر جمعیت دارد.
بریخ سوبرگون یک منطقهٔ مسکونی در اریتره است که در منطقه مرکزی (اریتره) واقع شده است.
بفوتاکا (به لاتین: Befotaka) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در آتسیمو-آتسینانانا واقع شده است.
سیچ (به اوکراینی: січ) (به انگلیسی: Sich)، یا سِچ (به انگلیسی: Sech) مرکز اداری و نظامی کازاک های زاپوروژی بود. کلمهٔ سیچ از فعل اوکراینی (сікти) مشتق شده است، به معنی: «قطع کردن» (به معنای پاکسازی جنگل برای اردوگاه یا ساختن استحکامات با درختانی که بریده شده اند). زاپوروژیان سیچ پایتخت مستحکم کازاک های زاپوروژی بود که در سده های ۱۶ تا ۱۸ میلادی در منطقهٔ اوکراین امروزی در رودخانهٔ دنیپر قرار داشت. سیچ رادا بالاترین ارگان حکومتی در سپاه زاپروژیان یا ارتش کازاک های زاپوروژی بود. سیچ دانوبی محل سکونت و استحکامات کازاک های زاپوروژی بود که بعداً در دلتای دانوب ساکن شدند.
بلتو (به لاتین: Blato) یک منطقهٔ مسکونی در کرواسی است که در شهرستان دوبروونیک نرتوا واقع شده است. بلتو ۸۹٫۲۸ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۵۹۳ نفر جمعیت دارد.
بلم گئوگ (به لاتین: Balam Gewog) یک منطقهٔ مسکونی در بوتان (کشور) است که در Mongar District واقع شده است.
بلنی تسیریبینا (به لاتین: Belon'i Tsiribihina) یک منطقهٔ مسکونی در ماداگاسکار است که در منابه واقع شده است. بلنی تسیریبینا ۸٬۰۳۸ کیلومتر مربع مساحت و ۱۲۷٬۵۰۲ نفر جمعیت دارد.
بلیکا (به لاتین: Belica) یک منطقهٔ مسکونی در کرواسی است که در شهرستان مجیموریه واقع شده است. بلیکا ۲۷٫۷۵ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۱۷۶ نفر جمعیت دارد.
بندیه (به لاتین: Bendje) یک منطقهٔ مسکونی در گابن است که در استان اوگوئه-ماریتایم واقع شده است. بندیه ۱۴۰٬۷۴۷ نفر جمعیت دارد.
نظام جمهوری اسلامی رکورددار قتل روزنامه نگاران در نیم قرن اخیر است و نیز از اعدام برای کیفر برخی از روزنامه نگاران استفاده می کند و حقوق شمار چشمگیری از روزنامه نگاران و خبرنگاران توسط این حکومت نقض و از سوی برخی از رسانه های خبری و سازمان های پشتیبان حقوق بشر، گزارش شده است. نگاهی کلی به روش های سرکوب. حکومت جمهوری اسلامی، روزنامه نگاران و نویسندگان را با روش های گوناگونی همچون: سانسور متن، توقیف رسانه و کتاب، قطع درآمد، تبعید اجباری، بازداشت و زندانی کردن و کشتن (چه با ترور در بیرون زندان و چه با اعدام در زندان) سرکوب کرده و صدایشان در جامعه حذف می کند. ربودن. بر پایه برخی از منابع، ربودن کنشگران سیاسی و روزنامه نگاران یکی از روش های حکومت جمهوری اسلامی است. وزارت اطلاعات و نهادهای اطلاعاتی دیگر (سازمان اطلاعات سپاه…) حکومت جمهوری اسلامی، چند دهه است که عملیات ربودن و کشتار مخالفان را حتی در کشورهای خارجی انجام داده است. کسانی همچون: روح الله زم (ربوده شده توسط سازمان اطلاعات سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در اکتبر ۲۰۱۹ در عراق و سپس اعدام در ایران) و آرش شعاع شرق (ربوده شده در ۵ فوریه ۲۰۱۸ به دست مأموران امنی
تی جمهوری اسلامی در جلو خانه اش در ترکیه)... جزو روزنامه نگارانی هستند که ربوده شدند؛ ولی برنامه ربودن مسیح علی نژاد و علی جوانمردی در خارج ایران، ناموفق بود. شکنجه. در موارد بسیاری، خبرنگاران خارجی (یا ایرانی-خارجی) ای که سانسور را نپذیرفته اند، به اعمال منافی اخلاق، متهم گشته و به زندان، تهدید شدند. حبس در سلول انفرادی ای به نام قبر. زندانیان (عقیدتی و سیاسی) توسط حکومت جمهوری اسلامی در سلول های انفرادی ای به نام قبر (سلول قبری) حبس می شوند که فریبا پژوه، یکی از روزنامه نگارانی است که در زیرزمین زندان اوین، در چنین سلول انفرادی کوچکی مدت ها محبوس بود. پروژه دیوانه سازی روزنامه نگاران زندانی. نهادهای امنیتی حکومت جمهوری اسلامی، افزون بر احضار، بازجویی، ارعاب، شکنجه، اعتراف اجباری، تجاوز جنسی و رفتارهای خشن و نیز حبس و زندان…، برای تخریب روحیه و شکنجه بیشتر زندانیان سیاسی (و عقیدتی)، با فشار به پزشکان زندان ها از روش دیوانه سازی (روانی سازی) استفاده می کنند که هنگامه شهیدی یکی از روزنامه نگارانی است که این شیوه بر ضدش به کار گرفته شد. آمار زندانیان، کشته شدگان و شکنجه شدگان. بیشترین آمار اعدام روزنامه نگاران
در جمهوری اسلامی. بر پایه برخی از منابع رسمی، در ۵۰ سال اخیر، بیشترین شمار حکم اعدام را حکومت جمهوری اسلامی بر ضد روزنامه نگاران صادر و اجرا کرده است. آمار روزنامه نگاران زندانی و کشته شده از ۱۳۵۸ تا ۱۳۸۸. بر پایه دستیابی سازمان گزارشگران بدون مرز به ۱ میلیون و ۷۰۰ هزار سند از داده های دستگاه قضائی ایران-که آن ها را در اختیار شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد قرار داده-به آمارهایی از زندانیان و اعدام شدگان عقیدتی و سیاسی از سال ۱۳۵۸ تا ۱۳۸۸ خورشیدی دست یافته است، از جمله، بازداشت یا اعدام ۸۶۰ روزنامه نگار و شهروندخبرنگار. که ۲۱۸ نفرشان زن بوده اند (۱۳۸۸–۱۳۵۹). آمار روزنامه نگاران زندانی در سال ۱۳۸۸. کمیته حفاظت از روزنامه نگاران در گزارش سالانه خود اعلام کرد که بیش از ۹۰ روزنامه نگار در سال ۲۰۰۹ میلادی توسط حکومت جمهوری اسلامی بازداشت شده اند. البته بر پایه گزارش سازمان گزارشگران بدون مرز، فقط در ۱۵۰ روز از سال ۱۳۸۸ خورشیدی، ۱۰۰ (صد) روزنامه نگار بازداشت شدند. آمار روزنامه نگاران زندانی در سال ۱۳۹۶. به گزارش سازمان گزارشگران بدون مرز از آغاز سال ۲۰۱۷ میلادی، بیش از ۹۴ تن از وب نگاران در ایران بازداشت شده اند و ر
وزنامه نگاران همچنان قربانی جنگ قدرت جناح های گوناگون حکومت جمهوری اسلامی هستند. آمار روزنامه نگاران و خبرنگاران زندانی در خیزش ۱۴۰۱. در خیزش ۱۴۰۱ ایران دست کم ۶۰٫۰۰۰ تن، از جمله، ۷۳ خبرنگار و روزنامه نگار بازداشت شدند. دومین روزنامه نگار پیر جهان. «دومین روزنامه نگار پیر جهان» به نام کیوان صمیمی (سردبیر نشریه «ایران فردا») در حکومت جمهوری اسلامی، زندانی است. مواد مخدر در زندان ها. بنا به گزارش برخی از روزنامه نگاران زندانی، مواد مخدر در زندان های نظام جمهوری اسلامی ایران آسان تر از مواد غذایی یافت می شود. تهدید و آزار روزنامه نگاران برون مرز و خانواده هایشان. مسئولان خبرگزاری جهانی بی بی سی از سازمان ملل متحد خواسته است که در راستای دفاع از حقوق خبرنگارانش و خانواده هایشان در برابر آزارها و تهدیدهای حکومت جمهوری اسلامی اقدام کند. فعالیت ها. پیشینه مبارزات صنفی روزنامه نگاران. با اینکه پیشینه ایجاد نخستین تشکل صنفی روزنامه نگاری در ایران کم و بیش به یک قرن پیش می رسد، سندیکای نویسندگان و خبرنگاران ایران در ۲۴ آبان ۱۳۴۱، نخستین مجمع عمومی خود را برگزار کرد که تا سال ۱۳۵۸ فعال بود؛ ولی زیر فشار حکومت جمهوری اسل
امی، غیرفعال شد؛ با این حال در بهمن ۱۳۷۱ با نام انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران آغاز به کار کرد؛ هر چند در سال ۱۳۸۷ منحل شد و حتی بعدها نیز نامه بیش از ۷۷۲ روزنامه نگار به رئیس جمهور وقت برای بازگشایی انجمن صنفی روزنامه نگاران ایران بی پاسخ ماند. سرکوبگران. نهادهای سرکوبگر. همبستگی سه قوه برای سرکوب. بر پایه برخی از منابع، سه قوه (قضاییه، مجریه و قانون گذاری) حکومت جمهوری اسلامی بر ضد روزنامه نگاران و رسانه ها همدست هستند. طرح مجلس شورای اسلامی برای تهدید و محدودیت. در طرح ۴۱ تن از نمایندگان مجلس شورای اسلامی برای کیفر خبرنگاران متخلف، جریمه ای بین ۱۸۰ تا ۳۶۰ میلیون ریال و نیز حکم انفصال دائم از خدمات دولتی و عمومی، نوشته شده است که سازمان گزارشگران بدون مرز با یادآوری اینکه سال هاست روزنامه نگاران ایرانی در خارج از کشور و نیز خانواده هایشان در داخل ایران، تحت آزار، بازداشت و حبس های سنگین هستند، این طرح را تهدید روزنامه نگاران و بخش های فارسی زبان رسانه های جهانی و در راستای ایجاد سانسور بیشتر در عرصه اطلاع رسانی دانست. مراکز امنیتی و سپاهی. سازمان اطلاعات سپاه با به کارگیری شیوه جدید سرکوب (ایجاد رعب و وحشت
برای جلوگیری از فعالیت انتقادی در شبکه های اجتماعی)، روزنامه نگاران را با احضار، بازجویی و توقیف وسایل ارتباطی…، آنان را تحت فشار قرار داده تا از هر گونه نقدی به حکومت جمهوری اسلامی پرهیز کنند. روزنامه نگاران و خبرنگاران مخالف با جمهوری اسلامی. فهرست نام های برخی از روزنامه نگاران و خبرنگاران مخالف با حکومت جمهوری اسلامی (به ترتیب حروف الفبا):
سر هامفری گیلبرت (Sir Humphrey Gilbert) (زادهٔ حدود سال ۱۵۳۹ – درگذشتهٔ ۹ سپتامبر ۱۵۸۳)، ماجراجو، کاوشگر، عضو پارلمان و سربازی انگلیسی بود که در دوران سلطنت ملکه الیزابت اول خدمت کرد و از پیشگامان امپراتوری استعماری انگلیس در آمریکای شمالی و مزارع ایرلند بود. او هم نیا سر والتر رالی و خویشاوند سر ریچارد گرنویل بود. زندگی نامه. اوایل زندگی. گیلبرت پنجمین پسر اوتو گیلبرت از قصر کامپتون، عمارت گرینوی در نزدیکی دهکدهٔ گالمتون واقع در شهرستان دوون، از همسرش کاترین چمپرنوون بود. برادرانش سر جان گیلبرت و آدریان گیلبرت و برادران ناتنی اش، کارو رالی و سر والتر رالی نیز در دوران سلطنت ملکه الیزابت اول و پادشاه جیمز ششم و اول، افرادی مهم و سرشناس بودند. کاترین چمپرنوون خواهرزادهٔ کت اشلی، معلم سرخانهٔ الیزابت اول بود که خویشاوندان جوان خود را به دربار معرفی کرد. دایی گیلبرت، سر آرتور چمپرنوون، او را درگیر مزارع ایرلند میان سال های ۱۵۶۶ و ۱۵۷۲ کرد. مربی گیلبرت سر هنری سیدنی بود. گیلبرت در کالج ایتن و دانشگاه آکسفورد تحصیل کرد و در آنجا زبان های فرانسوی، اسپانیایی و علوم نظامی و ناوبری را فراگرفت. او حدود سال های ۱۵۶۰–۱۵۶
۱ در ساختمان دادگستری در لندن اقامت داشت. شعارهای لاتین گیلبرت، Quid Non (چرا که نه؟) و Mutare vel Timere Sperno (من تغییر یا ترس را مذمت می کنم) حاکی از نگرش فکری او هستند. گیلبرت در محاصرهٔ نیوهون در آور-دو-گریس (لو آور)، نرماندی، جاییکه در ژوئن ۱۵۶۳ مجروح شد، حضور داشت. تا ژوئیهٔ ۱۵۶۶، گیلبرت تحت فرماندهی سر هنری سیدنی (در آن زمان، نمایندهٔ پادشاه در ایرلند بود) علیه شین اونیل در ایرلند خدمت می کرد، اما در اواخر آن سال به همراه گزارش هایی برای ملکه به انگلستان فرستاده شد. (به مزارع ایرلند و فتح ایرلند توسط تودور مراجعه کنید). در آن زمان او از این فرصت استفاده نموده و مقالهٔ گفتاری از یک اکتشاف برای گذرگاهی جدید به کاتایا (کشور چین) (که به صورت بازنگری شده در سال ۱۵۷۶ منتشر شد) را به ملکه ارائه کرد که به موضوع کاوش گذرگاه شمال غربی از آمریکا تا چین می پرداخت. گیلبرت این گونه توصیف شده است که «قد و قامتی رعنا و شخصیتی تندخو داشت.» برخی از هم عصرانش گمان می کردند که او تمایلات جنسی منحرفی دارد. حرفهٔ نظامی در ایرلند. پس از ترور شین اونیل در سال ۱۵۶۷، گیلبرت فرماندار اولستر و عضو پارلمان ایرلند شد. تقریباً در
این زمان، او از ویلیام سیسیل، مباشر ملکه الیزابت، تقاضا کرد تا با استناد به «به خاطر بهبود چشمانم» به انگلستان فراخوانده شود، هرچند، کارها و اهدافش در ایرلند، به ویژه در استان جنوبی مونستر همچنان ناتمام مانده بود. در آوریل ۱۵۶۹، او پیشنهاد برقراری شورا در این استان و ایدهٔ سکونتگاهی بزرگ در اطراف بالتیمور (در قسمت جنوب غربی شهرستان کورک کنونی) را داد که توسط شورای دوبلین تأیید شد. در همان زمان، او با سیدنی و سر توماس اسمیت، وزیر امور خارجه، درگیر برنامه ریزی برای تشکیلات اقتصادی اولستر، شهرکی بزرگ در شرق استان شمالی اولستر، به کمک نجیب زادگان دوونشایر شد. یک ماه پس از بازگشت گیلبرت به انگلستان، فیتزموریس شهر کیلمالک را با ۱۲۰ سرباز پس گرفت، سربازان درون پادگان را شکست داد و شهر را به مدت سه روز غارت و آنجا را به «امان گرگ ها» رها کرد. سه سال بعد فیتزموریس تسلیم شد. عضو پارلمان و ماجراجو. در سال ۱۵۷۰، گیلبرت به انگلستان بازگشت و در آنجا با آن آگر، دختر جان آگر (معروف به اوچر) از اوتردن ازدواج کرد. آنها صاحب شش پسر و یک دختر شدند. در سال ۱۵۷۱، او به عنوان نمایندهٔ پارلمان پلیموث، دوون و در سال ۱۵۷۲، به عنوان نم
ایندهٔ پارلمان کوئین بورو به عضویت پارلمان انگلستان درآمد. نیوفاندلند و وفات. با رسیدن به بندر سنت جان، گیلبرت توسط ناوگان ماهی گیری تحت سازمان ناو سرفرماندهی (کشتی انگلیسی) به دلیل دزدی دریایی که در سال ۱۵۸۲ توسط یکی از فرماندهان گیلبرت علیه کشتی پرتغالی صورت گرفته بود، محاصره شد. گیلبرت پس از غلبه بر این شرایط، در مراسمی رسمی، سند واگذاری اراضی خالصهٔ خود را نشان داد و مالکیت نیوفاندلند (شامل ۲۰۰ فرسخ اراضی به سمت شمال و جنوب) را برای پادشاهی انگلستان در ۵ اوت ۱۵۸۳ در اختیار گرفت. در عرض چند هفته، ناوگان او به دلیل کمبود تجهیزات و مایحتاج، بدون هیچ تلاشی برای تشکیل مستعمره، عازم شد. در طی سفر بازگشت، گیلبرت اصرار داشت که سوار بر کشتی مورد علاقه و قدیمی خود، اچ ام اس اسکوئرل شود. در ۹ سپتامبر، کشتی اچ ام اس اسکوئرل تاغرق شدن پیش رفت اما نجات یافت. علی رغم اصرار دیگران که می خواستند، گیلبرت به کشتی بزرگتری برود، او از جای خود تکان نخورد و او را دیدند که در عقب کشتی خود نشسته و کتاب می خواند. زمانی که کشتی گلدن هایند آنقدر نزدیک شد که در محدودهٔ شنوایی قرار گرفت، خدمه صدای گیلبرت را شنیدند که بارها فریاد زد: «
ما در دریا به بهشت نزدیک ترهستیم تا در خشکی!» و در همان حال، دست های خود را به سمت آسمان بلند کرده بود تا منظورش را نشان دهد. در نیمه شب، چراغ های کشتی خاموش شد و دیده بان کشتی گلدن هایند فریاد زد: «ژنرال غرق شد». تمام کشتی اچ ام اس اسکوئرل غرق و توسط دریا بلعیده شد. بر حسب اتفاق، خویشاوند دور گیلبرت، ریچارد گرنویل نیز در سواحل جزایر آزور از دنیا رفت. میراث. گیلبرت بخشی از نسل برجستهٔ مردان دوونشایر بود که نقش های ماجراجو، نویسنده، سرباز و دریانورد را با هم ترکیب کردند. آلفرد لزلی روس دربارهٔ او نوشته است: یک نمونهٔ روان شناختی جالب، با علائم شخصیتی پریشان حال که اغلب با مردان برجسته همراه است و به هیچ وجه شامل دیدگاه ویکتوریایی فروید از دریانورد سادهٔ دورهٔ ملکه الیزابت نمی شود. او فردی پرشور و عجول بود، طبیعتی متمایل به خشونت و بی رحمی داشت – همان طور که در سرکوب وحشیانهٔ شورشیان در ایرلند نشان داد - اما همچنین روشن فکر و بلندپرواز بود و ذهنی جستجوگر و خلاق با جاذبهٔ شخصی داشت. دیگران هم مجذوب و هم از او بیزار بودند و از او پیروی می کردند، اما در عین حال به او بدگمان نیز بودند. گیلبرت برای ابتکار، خلاقیتش و
شاید حتی موفقیت هایش فردی برجسته و سرشناس بود و نقش و تأثیری مهم در مستعمره سازی اولستر و مونستر، ایرلند داشت که به اجبار توسط انگلیسی ها مستعمره شدند و در نهایت در ماجراجویی در آمریکا خوش درخشید. رسالت تصاحب فاندلند جدید توسط او در نهایت در سال ۱۶۱۰ محقق شد. مهم تر از همه، صدور اجازه نامهٔ سلطنتی به رالی در ۱۵۸۴ بود که تا حدی مبتنی بر اجازه نامهٔ پیشین گیلبرت بود؛ با این حمایت، او سفر اکتشافی روانوک را انجام داد که اولین تلاش مستمر پادشاهی انگلستان برای ایجاد مستعمرات در آمریکای شمالی بود.
پانیکولیت سپتال به انگلیسی: "Septal panniculitis" نوعی بیماری است که در آن چربی زیر جلدی بر روی لایه بافت چربی که بین درم و نیام زیرین قرار دارد، تأثیر می گذارد. این بیماری به دو شکل دیده می شود: اریتم گرهی حاد و اریتم گرهی مزمن.
استوکلی کلوون گولبورن معروف به اسکی ماسک (Ski Mask The Slump God) خواننده رپ اهل ایالات متحده آمریکا است. او حرفه خوانندگی را به همراه اکس اکس اکس تنتاسیون در ساوند کلاود در سال 2014 آغاز کرد. از مشهور ترین آهنگ های این دو میتوان به دو عنوان Take A Step Back و Rip Roach اشاره کرد. اولین میکس تیپ اسکی با نام Beware the Book of Eli که در سال 2018 منتشر شد جایگاه 50 را در بیلبورد ۲۰۰ به دست اورد. همچنین اولین آلبوم استودیویی او Stokeley(2018) جایگاه 6 را در بیلبورد ۲۰۰ آمریکا به دست اورد. اوایل زندگی. استوکلی گولبورن در فلوریدا به دنیا آمد. او اصالتاً جامائیکایی است. گولبورن با گوش دادن به باستا رایمز، میسی الیوت، وو-تنگ کلن، لیل وین و دیگر هنرمندان بزرگ شد. همچنین در کودکی پدر و مادرش در اطراف خانه آهنگ های جاماییکایی پخش میکردند. پدر گولبورن که خودش نیز یک خواننده با نام "Sin City" شناخته میشود در کودکی او را مجبور میکرده که بر روی متن موسیقی هایش کمکش کند. او در 2013 به دلیل "حمل وید به ارزش 10 دلار" به مرکز پرورشی فرستاده شد که در آنجا با اکس اکس اکس تنتاسیون ملاقات کرد.
آیزاک دیویس (Isaac Davis) (حدود ۱۷۵۸ – ۱۸۱۰ میلادی)، از مشاوران بریتانیایی کامهامهای اول بود. او دیویس را به خدمت گرفت تا برای تصرف سایر قلمروهای هاوایی به او کمک کند که در نهایت منتج به شکل گیری پادشاهی جزایر هاوایی شد. دیویس که تنها بازمانده از قتل عام خدمه کشتی "فیر امریکن" (Fair American) بود، در سال ۱۷۹۰ وارد هاوایی شد. او و فردی به نام جان یانگ از دوستان و مشاوران کامهامهای بودند. دیویس دانش نظامی غرب را به هاوایی وارد کرد و نقش به سزایی در اولین مواجه های هاوایی با نفوذ اروپاییان داشت. او باقی عمر خود را در هاوایی گذارند و به آیکاکه (ʻAikake) معروف شد. زندگی. آیزاک دیویس در حدود سال ۱۷۵۸ در میلفورد هیون در ولز متولد شد. او جاشویی بود که در شونر آمریکایی فیر امریکن کار می کرد. این کشتی چند دکله توسط توماس هامفری متکالف هدایت می شد و یک کشتی بزرگتر به نام النورا را همراهی می کرد. کار آنها تجارت خز توسط دریا، دریای از شمال غربی اقیانوس آرام تا چین بود. در سال ۱۷۹۰ که کشتی النورا توسط ناخدا سالمون متکالف هدایت می شد، یکی از قایق های کوچک توسط فرمانده ای به نام کائوپوایکی در هونوآئولای مائوئی دزدیده شد. با
این حال متکالف از مردم بومی دعوت کرد تا با او به کار تجارت بپردازند، اما هدف اصلی او استفاده از آنها برای آتش کردن توپ ها در قایق های پارویی کوچک به سمت تاجران غیرمسلح بود. در پی این حملات بیش از ۱۰۰ بومی هاوایی در آلووالو کشته شدند. متکالف یک بار هم با کامه ایاموکو، یکی از فرماندهان ارشد جزیره هاوایی و یکی از دوقولوهای مقدس پیو بدرفتاری کرده بود و آنها را شلاق زدند. کامه ایاموکو که تحقیر شده بود، قسم خورد که دفعه بعد انتقامش را بگیرد؛ او به کشتی فیر امریکن در کائوپولهو، که در آن زمان تحت فرماندهی توماس، پسر ۱۸ ساله متکالف بود، حمله کرد. در این حمله توماس و تمام خدمه فیر امریکن کشته شدند؛ به غیر از آیزاک دیویس که با طناب به قایق بسته شده بود و نزدیک بود بمیرد. گفته می شود به خاطر نبرد شجاعانه دیویس، به او امان دادند و او را زنده گذاشتند. در روایتی دیگر در یک روزنامه هاوایی زبان در اوایل قرن بیستم نقل شده است، گفته می شود، کامهامها خدمه فیر امریکن را نکشته است. سایمون متکالف در مارس سال ۱۷۹۰ سرملوان خود، جان یانگ را در خشکی به حال خود رها کرد و با قایق از جزایر هاوایی دور شد؛ در آن زمان هنوز نمی دانست که پسرش
کشته شده است. فیر امریکن به تصرف کامهامها درآمد. زباله گردی آمریکایی به نام آیزاک ریدلر دیویس را تیمار کرد و او توانست سلامتی خود را بازیابد. دیویس مثل دوستش یانگ، به کامهامها در ارتباطشان با خارجی ها و جنگ هایی که در آن پیروز شدند، کمک کردند. دیویس در آنجا با نام آیکه که شناخته می شد که برگردان اسم او به زبان هاوایی بود؛ از /ˈaɪzək/ به /ˈaɪzɑkɛ/ و به /ˈaɪkəkɛ/ تغییر کرده بود. دیویس به مقام فرماهندهی ارشد رسید و با یکی از اقوام کامهامهای اول ازدواج کرد. بعد از آن او به فرماندهی جزیره اوآهو منصوب شد و صاحب ملک و دارایی هایی در بخش های مائویی، مولوکایی و جزیره هاوایی شد. خانواده. دیویس در ابتدا با یک فرمانده زن به نام ناکایی نالیما آلو آلو، ازدواج کرد و در سال ۱۷۹۷ دختری به نام سارا (یا سالی، یا کیل) کانی آئولونو دیویس به دنیا آورد. دیویس اسمش را از روی اسم خواهرش سارا در ولز انتخاب کرده بود. کیل دیویس در هونوکوآلای مائویی زندگی کرد، شش فرزند به دنیا آورد و در سال ۱۸۶۷ درگذشت. بعد از مرگ ناکایی به علت ابتلا به طاعون اوکوئو، دیویس با یکی از اقوام دیگر کامهامها در هونولولو، به نام کالوکونا ازدواج کرد و بعدها خانو
اده آنها تبدیل به یکی از خانواده های سرشناس جزیره شدند. آنها دو فرزند داشتند؛ جرج هیو دویس، پسر دیویس در ۱۰ ژانویه ۱۸۰۰ به دنیا آمد و دخترش الیزابت بتی پیک دیویس هم در ۱۲ فوریه ۱۸۰۳ متولد شد. پسرش با کاهاناپیلو پاپا کالاپونا ازدواج کرد و فرزندان و نوه های زیادی را تربیت کردند؛ در میان آنها آیزاک یانگ دیویس که دومین همسر شاهزاده روث کیاله کولانی بود و نوه دیویس به نام لوسی کائوپاولو پیبادی که ندیمه دربار ملکه اما ی هاوایی و ملازم چندین و چندساله او بود. دختر دیویس به نام بتی با جرج پرینس کائوموالی (هومه هومه) ازدواج کرد که پسر کائوموالی، پادشاه کائوآئی بود. پس از مرگ دیویس، دوستش جان یانگ از فرزندانش مراقبت می کرد. در سال ۱۸۷۰ دو نفر از آنها با او زندگی می کردند و پس از کشته شدن دیویس در ۱۸۱۰ هم یانگ سرپرستی آنها را بر عهده داشت. در وصیت نامه یانگ که در سال ۱۸۳۴ نوشته شده، او زمین های خود را به صورت مساوی میان فرزندان خود و فرزندان دیویس تقسیم کرده بود. مرگ. زمانی که کائوموآلی پذیرفت تا کائوآیی را به کامهامها واگذار کند و یک حاکم دست نشانده باشد، فرمانداران خشمگین شدند. زمانی که پادشاه کائوایان در اوآهو به سر
می برد، نقشه ای برای قتل طراحی کرد. کالایکوآهولو با رایزنی سایر فرماندهان، به آنها کمک کرد تا کامهامها را از قتل کائوموالی منصرف کنند. با این حال سایر فرماندهان به شکل پنهانی در حال نقشه کشیدن برای مسموم کردن حاکم کوآیی بودند. آیزاک دیویس که از این نقشه باخبر شده بود، در این مورد به کائوموالی هشدار داد. کائوموالی که دیگر از رفتن به جشنی که به افتخار او تدارک دیده بودند، منصرف شد، به شکلی پنهانی از طریق دریا به سمت کائوآیی حرکت کرد. سمی که احتمالاً قرار بود در غذای کائوموالی ریخته شود، به ایزاک دیویس خورانده می شود. دیویس به شکلی ناگهانی در آوریل ۱۸۱۰ از دنیا می رود. پیکر او در هونولولو، در «آرامگاه غیر بومیان» دفن شده است. آیزاک دیویس یکی از مشاوران و دوستان نزدیک کامهامها بود. مرگ او ضربه روحی بدی به کامهامها وارد کرد و همین موضوع باعث شد تا روابط پیش از این آرام او با پادشاه کائوآیی بسیار تیره و تار شود. جان دیویس، برادرزاده دیویس در سال ۱۸۱۰ به هاوایی رفت تا بتواند عمویش را پیدا کند. جان در همان جا ساکن شد و با یک زن اشراف زاده اهل هاوایی به نام کائووی کانوا آکاکا واله نو هاله آکالا کوآوه ککینی اوکولاو (دخ
تر فرمانده کائوکاموآ و همسرش ناهولانویی) ازدواج کرد. آنها فرزندی به نام چارلز کاکاپوآایناهولو دیویس داشتند که با هانا کولولویا دیویس (ندیمه کوپاکا ۱۸۲۶ – ۱۹۳۶) ازدواج کرد و فرزندی به نام تامر کئوپوآلانی دیویس را در سال ۱۸۵۶ به دنیا آوردند. جان و «کوآوی» همچنین دختری به نام الیزا دیویس (۱۸۲۱–۱۹۱۲) داشتند که با ویلیام جانسون (۱۸۶۳ - ؟) ازدواج کرد و دو دختر به نام های هانا (۱۹۳۸–۱۸۵۵) و مری به دنیا آوردند. الیزا بعدها با ویلیام روی (۱۹۰۵ - ؟) ازدواج کرد. هانا جانسون با پسر یک مبلغ مذهبی به نام جان دیویس پاریس (۱۸۰۹ – ۱۸۹۲) و مری هم با ویلیام هربرت شیپمن (۱۸۵۴–۱۹۴۳) تاجر اهل هیلو، ازدواج کرد.
اوژنی، با نام رسمی یوجنیا، شارلوتا یوجنیا آگوستا آمالیا آلبرتینا (متولد ۲۴ آوریل ۱۸۳۰م در قلعه استکهلم، درگذشت ۲۳ آوریل ۱۸۸۹ در استکهلم) شاهزاده خانم سوئد و نروژ دختر پادشاه اسکار اول و ملکه جوزفینا بود. او علاوه بر شاهزادگی همچنین به عنوان آهنگساز، خواننده مذهبی، شاعر، مجسمه ساز در سوئد و نروژ شناخته می شد. همچنین در طول زندگی خود به امور خیریه مشغول بود. زندگی اشرافی. پرنسس اوژنی در ۲۴ آوریل ۱۸۳۰ به دنیا آمد. و در ۲۳ آوریل ۱۸۸۹ در استکهلم درگذشت. او تنها دختر پادشاه اسکار اول و ملکه ژوزفین بود. آموزش موسیقی او شامل آهنگسازی و اجرا ترانه بود. کاخ دربار اغلب از نوازندگان و خوانندگان دعوت می شد تا در مجالس و کنسرت هایی که در کاخ سلطنتی برگزار می شد اجرا کنند. پرنسس اوژنی قطعاتی را برای این محیط می ساخت، به ویژه آثار و آهنگ های پیانو. در سال ۱۸۵۹م به عنوان عضو آکادمی سلطنتی موسیقی سوئد انتخاب شد. وضعیت نامناسب سلامتی او در سال ۱۸۶۱ خانه ای تابستانی را در فریدم جنوب ویسبی ساخت و تابستان های خود را در آنجا سپری کرد، و بیشتر وقت خود را تا زمان مرگش به کارهای خیریه و جلسات مذهبی اختصاص داد. اما او همچنین علایق هنری
خود را از طریق حلقه اجتماعی بزرگ خود که شامل مهمانانی مانند نویسنده کارل دیوید آو ویرسن و معمار Per Ulrik Stenhammar به همراه پسرش ویلهلم می شد، ادامه داد. پیشه هنری و موسقی. پرنسس اوژنی تنها دختری بود که از اسکار اول و همسرش جوزفین به دنیا آمد. تحصیل در هنر برای اعضای خانواده سلطنتی در طول دهه ۱۸۰۰ یک ضرورت بود. هر دو والدین اوژنی تحصیلات کامل موسیقی را دریافت کرده بودند و علاقه زیادی به موسیقی، به ویژه اپرا داشتند. آنها با خوشحالی منتظر تماشای اجراها در استکهلموسپران (اپرای سلطنتی) بودند و در کنسرت ها شرکت کردند. اسکار نه تنها با آهنگسازان سوئدی مانند فرانتس بروالد و آدولف فردریک لیندبلاد، بلکه با فلیکس مندلسون و رابرت شومان نیز ارتباط داشت. علایق موسیقایی والدین به فرزندانشان منتقل شد. اوژنی و چهار برادرش طراحی، مجسمه سازی، ادبیات و موسیقی را توسط چندین تن از بهترین موسیقی دانان و هنرمندان آموختند. آنها درس آواز را از ایساک برگ و پیانو را از لیندبلاد گرفتند. آوازهای مذهبی و ترانه خوانی ها. آثار پرنسس اوژنی عمدتاً در دربار اجرا می شد. ترانه ها و دوئت های تک نوازی در مجالس موسیقی جایگاه ویژه ای داشت، در حال