Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی دیگر از کتاب های وی "لباس محلی اوکراین" شامل تحقیقات علمی او در زمینه قوم شناسی است. او چهار سال روی آن کار کرد: از ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۴. کتابی کاملاً مصور که به عنوان یکی از بهترین کتاب های سال ۲۰۰۱ شناخته شد. کتاب کودک او "پنگوئن طلایی" در سال ۲۰۰۴ در بریتانیا منتشر شد و در کاونت گاردن لندن ارائه شد. شخصیت های کتاب توسط بازیگران تئاتر کاونت گاردن اجرا شد. کوالچوک برنده تعداد زیادی جوایز دیگر در اوکراین، روسیه و مولداوی شده است. نقاشی های او در نمایشگاه های بین المللی در لویو، کیف، کوکتبل، مسکو و ولگوگراد به نمایش درآمده است. در سال ۱۹۹۹ تلویزیون دولتی لویو فیلم "تئاتر شاعرانه ویکتوریا کوالچوک را" به کارگردانی اوگنیج بوندارنکو تولید کرد. کار خلاقانه. شعار خلاقانه ویکتوریا کوالچوک این است: «هنرمند منادی است، نه باغبان غرور خود.» آثار او تا حد زیادی تحت تأثیر نمادگرایی، آینده نگری و هنر عامیانه قرار گرفته است. این هنرمند با زندگی در لویو، شهری که فرهنگ های مختلف در آن تلاقی می کنند، سعی می کند بهترین سنت های مردم لهستانی، عبری و روسی را که صدها سال است در گالیسیا با هم زندگی می کنند جذب کند. کوالچوک همچنین به زندگی
کوهستانی کارپات، سنت ها، آداب و رسوم و اعتقادات آنها علاقه مند بود. تصاویر او سرشار از عشق و مدارا بوده است. آثار هنرمند ویکتوریا کوالچوک را می توان به چند دوره تقسیم کرد: مرگ. او در آوریل ۲۰۲۱ بر اثر عوارض ناشی از کووید ۱۹ در طول دنیاگیری کووید-۱۹ در اوکراین در لویو درگذشت.
ویتا کین ( ; متولد ۲۵ نوامبر ۱۹۶۹) طراح مد اوکراینی است. او بنیانگذار برند "Vita Kin" است. ویتا کین به لطف مجموعه ای از گلدوزی های کتانی اصلی به نام ویشیوانکا توسط ویتا کین در سال ۲۰۱۳ به شهرت رسید. با گذشت زمان، ویتا کین از فرهنگ های دیگر جهان برای خلق تصاویر جدید الهام گرفت. از آنجایی که او زیور آلات را دوست دارد، ایده ساخت ژاکت های اصیل را به ذهنش خطور کرد. در سال ۲۰۱۴، ویتا کین مجموعه ای از لباس های گلدوزی شده را ایجاد کرد. در هفته مد پاریس در سال ۲۰۱۵، ویتا کین در ووگ و بازار هارپر به دلیل ارائه گلدوزی ها به عنوان یک سبک مدرن بوهمیایی که نمادهای مد مانند آنا دلو روسو، میروسلاوا دوما و لئاندرا مدینا را به خود جلب کرد، معرفی شد. زندگی نامه. کین در کیف، اوکراین به دنیا آمد. او از سال ۲۰۱۰ در زمینه عکاسی تبلیغاتی و مد کار کرده است. حرفه. در سال ۲۰۰۸، کین برند لباس خود "Vita Kin" را برای پادشاهی راه اندازی کرد که در زمینه لباس تخصص داشت. در سال ۲۰۱۳، او "برند Vyshyvanka توسط Vita Kin" را ایجاد کرد، که بر اساس لباس هایی با الهام از لباس ملی اوکراین، vyshyvanka ساخته شده است. اولین مجموعه ها با شعار "Chic Natio
nale" منتشر شد. در طول هفته مد پاریس ۲۰۱۵، کارهای او در مجله "ووگ" و در هارپرز بازار به نمایش درآمد. با گذشت زمان، ویتا کین به ویژگی های فرهنگی سایر فرهنگ های جهان علاقه مند شد و از آنها برای خلق تصاویر جدید الهام گرفت. از آنجایی که ویتا زیور آلات را دوست دارد، ایده ساخت ژاکت های اصیل را به ذهنش خطور کرد. همچنین در سال ۲۰۱۵، "وال استریت ژورنال"، پیراهن های گلدوزی شده از Vita Kin را به عنوان محبوب ترین لباس های تابستانی ۲۰۱۵ معرفی کرد. در سپتامبر، کین در جوایز بهترین مد به عنوان "بهترین تازه وارد سال ۲۰۱۵" معرفی شد. در نوامبر ۲۰۱۵، کین در جوایز Elle Style به عنوان «بهترین طراح لباس زنانه در اوکراین» انتخاب شد. در فوریه ۲۰۱۸، کین در فهرست ۲۰ مبتکر برتر اوکراین بر اساس "مجله Focus" قرار گرفت. ویتا کین در بهار ۲۰۱۸ مجموعه ای مشترک با برند "Eres" ارائه کرد. در دسامبر ۲۰۱۹، کین با آماندا بروکس برای ایجاد مجموعه ای از ملحفه های رومیزی همکاری کرد. ویتا کین برای ایجاد این مجموعه ها از سفر، معماری و ترکیبی از فرهنگ ها الهام گرفته است. پس از تهاجم روسیه به اوکراین در فوریه ۲۰۲۲، مجله مد فرانسوی L'Officiel به نقل از کین
چنین گفت: ""دوستان عزیز، شرکا، پیروان از سراسر جهان… ما شجاعانه برای آزادی خود و برای آزادی در کل جهان می جنگیم." "." "." "بسیاری از ما می پرسند که چگونه می توانند کمک کنند." "از شما می خواهم: توجه و انرژی خود را در رسانه های اجتماعی به ما بدهید." "اوکراینی ها برای همه شما می جنگند." "همه کسانی که مد، مسافرت، غذا، حیوانات را پست می کنند لطفاً با ما همراه باشید." "به ما الهام بخشید تا حسن نیت پیروز شود!»" ویتا کین شما و ۴۰ میلیون اوکراینی. ویتا کین برای افراد مشهور بسیاری چون مانند ملکه هلند ماکسیما داچ، بانوی اول اوکراین مارینا پوروشنکوا، اولنا زلنسکا دمی مور، دیتا فون تیز، فلورانس ولش، زنیا سوبچاکوا، جمالا و افراد بسیار دیگری لباس طراحی و تولید کرده است. زندگی شخصی. در سال ۱۹۹۹، کین با رومن کیندراچوک، یکی از مالکان تولید رادیواکتیو فیلم ازدواج کرد.
کاترین دسنیتسکی () (۲۷ آوریل ۱۸۸۶، لوتسک – ۳ ژانویه ۱۹۶۰، پاریس) نجیب زاده روسی، شرکت کننده در جنگ روسیه و ژاپن و دارنده صلیب سنت جورج (۱۹۰۴) بود. او همسر شاهزاده سیامی چاکرابانگسه بووانات (۱۹۰۶–۱۹۱۹) بود. داستان عشق آنها در آثار ادبی و باله ای توسط شرکت باله کرملین در جشنواره بین المللی رقص و موسیقی بانکوک (۲۰۰۳) شرح داده شده است. در سال ۱۹۱۹، او به شانگهای رفت، جایی که جمعیت زیادی از مردم روسیه در آنجا بودند. او سپس با هری کلینتون استون آمریکایی ازدواج کرد. پس از آن، آنها به پاریس نقل مکان کردند، جایی که کاترین دسنیتسکی بقیه عمر خود را در آنجا گذراند. دوران کودکی. دسنیتسکی در کاترینا ایوانوف دسنیتسکایا به دنیا آمد. پدرش ایوان استپانوویچ دسنیتسکی بود. او در سال ۱۸۳۸ در خانواده ای فقیر روستایی متولد شد و تحصیلات اولیه خود را در حوزه علمیه دریافت کرد. بعداً وارد دانشگاه مسکو شد و در سال ۱۸۶۶ از دانشکده حقوق فارغ التحصیل شد. در طول تحصیل، علیرغم مشکلات مالی، با کارولینا کارلوونا (کلمنتیونا)، خواهرزاده گکلین (?–?۱۸۸۲) یک زن فرانسوی که در سنت اصلاح طلب بزرگ شده بود، ازدواج کرد. آنها شش فرزند داشتند: مادرش ماریا م
یخائیلوونا دسنیتسکایا (نام خانوادگی خژنیاکوا) (۱۸۵۱/۰۶/۲۰ - زمستان ۱۹۰۳، کیف) بود. در سال ۱۸۶۸، او با مدال نقره از مؤسسه دوشیزگان نجیب پولتاوا (که اکنون دانشگاه فنی ملی پولتاوا به نام یوری کوندراتیوک نامگذاری شده است) فارغ التحصیل شده بود. زندگی. دنیتسکی سپس پرستار شد و در جنگ ۱۹۰۴–۱۹۰۵ روسیه و ژاپن خدمت کرد و مدال دریافت کرد. در سال ۱۹۰۴، دسنیتسکی با شاهزاده سیامی بیشنولوک (دومین پسر پادشاه راما پنجم)، که در سن پترزبورگ تحصیلات نظامی دریافت کرد، ملاقات کرد، و فارغ التحصیل سپاه پیج (۱۹۰۲) بود. در سال ۱۹۰۶ آنها در کلیسای یونانی تثلیث مقدس استانبول ازدواج کردند. او در ۲۸ مارس ۱۹۰۸ یک پسر چولا چاکرابون داشت و آنها در کاخ پاکروسکاوان بانکوک زندگی می کردند. کاترین در مورد احساساتش نسبت به شوهرش به برادرش نوشت. خانواده سلطنتی سیامی در ابتدا با سردی این ازدواج را پذیرفتند و شاهزاده از تعداد وارثان تاج و تخت کنار گذاشته شد. در سال ۱۹۱۹، شاهزاده و دنیتسکی طلاق گرفتند، اما او از تسویه حساب مالی امتناع کرد، و به شانگهای رفت، جایی که برادرش در آنجا ساکن شده بود و جمعیت زیادی از مردم روسیه در آنجا بودند. او در آنجا درگیر
کارهای خیریه شد و بعداً با هری کلینتون استون آمریکایی ازدواج کرد. آنها بعداً به پاریس و سپس پورتلند، اورگان نقل مکان کردند. دسنیتسکی در پاریس به خاک سپرده شد. او تنها یک نوه اش را ناریسا چاکرابون (متولد ۱۹۵۶)، دختر پسرش چولا و همسر انگلیسی اش الیزابت هانتر دید. در سال ۱۹۹۵، ناریسا چاکرابون با همکاری آیلین هانتر (خاله مادری اش)، کتاب "کاتیا و شاهزاده سیام" را منتشر کرد. ناریسا روابط خوبی با پسرعموهایش از خانواده دسنیتسکی در پاریس و سن پترزبورگ داشت. پسر او، نوه کاترین، هوگو چاکرابون لوی، موسیقیدان و آهنگساز سرشناس در تایلند و خارج از کشور، با تاساناولای اونگارتیتیچای بازیگر تایلندی ازدواج کرده است. شاهزاده چولا چاکرابانگسه در دوران کودکی خود در پادشاهی سیام ماند و سپس در انگلستان تحصیل کرد، کشوری که تا پایان عمر در آن زندگی کرد. در آنجا با الیزابت هانتر، یک زن انگلیسی ازدواج کرد و این زوج ناریسا چاکرابانگس را به دنیا آوردند. دومی با عمه مادری اش، آیلین هانتر، کتاب زندگینامه کاتیا و شاهزاده سیام (کاتیا و شاهزاده سیام) را نوشت. خود ناریسا چاکرابانگسه دارای پسر موسیقیدان جولاچاک جاکراپونگ است که با نام هنری هوگو
شناخته می شود.
آناستازیا یاروسلاوونا ( ; ; 1023 - 1074/1094) ملکه مجارستان از طریق ازدواج با آندراش یکم بود. کوچکترین دختر دوک بزرگ کیف یاروسلاو خردمند و همسر دومش اینگیگردا بود که در حدود ۱۰۴۶ در زمان پادشاه اندرو اول مجارستان زاده شد. ازدواج آناستازیا یاروسلاوونا با اندی احتمالاً در حدود سال ۱۰۴۶ اتفاق افتاد، زمانی که او تاج و تخت مجارستان را با کمک روسیه به دست گرفت. منابع قرن یازدهم همسر آندراس را به نام نمی خوانند، این برای اولین بار در مورخ لهستانی قرن پانزدهم یان دلوگوس ظاهر می شود. ازدواج آناستازیا یاروسلاوونا با آندراس اول یکی از اقدامات سیاست زناشویی اروپایی یاروسلاو بود. آناستازیا یاروسلاوونا یک دختر به نام آدلاید و دو پسر به نام شالامون و دانیل داشت. در سال ۱۰۶۱ با فرار از دست شاه بلا اول، آناستازیا به همراه پسرش سلیمان و همسرش جودیت که خواهر امپراتور آلمان هنری چهارم بود، مدتی به آلمان نقل مکان کردند. شالامون بعداً پادشاه مجارستان شد. آناستازیا از حامیان تأسیس صومعه های ارتدکس در مجارستان بود؛ بنابراین، تعجب آور نیست که برخی از مورخان معتقدند که او در تأسیس چنین صومعه ای در تپه چرنچا (جورجین) در ترانس کارپاتیا
مشارکت داشته است. در آن زمان قبلاً سکونتگاهی از راهبان صومعه کیف-پچرسک وجود داشت که ظاهراً پس از ملکه به اینجا آمده بودند. بعدها در سالهای ۱۲۴۰–۱۲۴۱ در جریان حمله مغول، این شهرک ویران شد. زندگی. آناستازیا دختر شاهزاده بزرگ یاروسلاو اول حکیم کیف و اینگیگرد سوئد و خواهر بزرگتر ملکه فرانسوی آنه کیف بود. در حدود سال ۱۰۳۸ آناستازیا با دوک اندرو مجارستان ازدواج کرد، که پس از شرکت پدرش وازول در یک سوء قصد ناموفق با هدف ترور استفان اول پادشاه مجارستان، در کیف ساکن شده بود. در سال ۱۰۴۶، شوهرش به مجارستان بازگشت و پس از شکست دادن پادشاه پیتر اورسئولو، بر تخت پادشاهی نشست. آناستازیا به دنبال شوهرش به پادشاهی رفت. احتمالاً این او بود که شوهرش را متقاعد کرد که یک لاورا در تیهانی برای گوشه نشینانی که از روس کیف به مجارستان آمده بودند راه اندازی کند. این زوج سلطنتی تا سال ۱۰۵۳ پسری نداشتند، زمانی که ملکه آناستازیا شالامون را به دنیا آورد. با این حال، تولد شالامون و بعداً تاجگذاری باعث درگیری شدید بین پادشاه اندرو اول و برادر کوچکترش دوک بلا شد که در ردیف بعدی تاج و تخت بود. هنگامی که دوک بلا در سال ۱۰۶۰ به شورش آشکار علیه پ
ادشاه اندرو برخاست، پادشاه همسر و فرزندان خود را به دربار آدالبرت، مارگرو اتریش فرستاد. پادشاه اندرو شکست خورد و اندکی پس از آن درگذشت و برادرش در ۶ دسامبر ۱۰۶۰ تاجگذاری کرد. آناستازیا از هنری چهارم پادشاه آلمان که خواهرش جودیت در سال ۱۰۵۸ با شالامون نامزد کرده بود، کمک گرفت. زمانی که نیروهای آلمانی برای کمک به شالامون وارد مجارستان شدند، پادشاه بلا اول مرده بود (در ۱۱ سپتامبر ۱۰۶۳) و پسرانش، گزا، لادیسلائوس و لامپرت به لهستان گریختند. شالامون جوان در ۲۷ سپتامبر ۱۰۶۳ تاجگذاری کرد. به مناسبت تاجگذاری پسرش، آناستازیا شمشیر آتیلا هون را به دوک اتو از بایرن، که رهبر نیروهای آلمانی بود، تقدیم کرد. بین سالهای ۱۰۶۰ و ۱۰۷۳، پادشاه شالامون با همکاری پسرعموهایش، دوک گزا، لادیسلائوس و لامپرت، که به مجارستان بازگشته و حکومت او را پذیرفته بودند، بر پادشاهی خود حکومت کرد. اما در سال ۱۰۷۴ علیه او شورش کردند و در ۱۴ مارس ۱۰۷۴ او را شکست دادند. پادشاه شالامون به مرزهای غربی مجارستان گریخت و در آنجا توانست حکومت خود را فقط بر مناطق موسون و پوزسونی حفظ کند. آناستازیا به دنبال شالامون رفته بود، اما آنها شروع به مشاجره با یکدیگر
کردند؛ بنابراین او به ادمونت ابی نقل مکان کرد و تا زمان مرگش به عنوان راهبه زندگی کرد. او در ابی به خاک سپرده شد. ازدواج و فرزندان. "ج ۱۰۳۹:" اندرو اول پادشاه مجارستان (حدود ۱۰۱۵ - قبل از ۶ دسامبر ۱۰۶۰)
آنا کیف یا آنا یاروسلاونا (حدود ۱۰۳۰–۱۰۷۵) شاهدخت روس کیف بود که در سال ۱۰۵۱ پس از ازدواج با پادشاه هانری اول، ملکه فرانسه شد. او در دوران کودکی پسرشان فیلیپ یکم از زمان مرگ هنری در سال ۱۰۶۰ تا ازدواج جنجالی او با کنت رالف چهارم والوا، به عنوان نایب السلطنه بر پادشاهی حکومت کرد. آن، صومعه سنت وینسنت را در سانلیس تأسیس کرد. دوران کودکی. آنا دختر یاروسلاو خردمند ، شاهزاده بزرگ کیف و شاهزاده نووگورود، و همسر دومش اینگگرد اولوفسدوتر از سوئد بود. تاریخ دقیق تولد او مشخص نیست. فیلیپ دلورم ۱۰۲۷ را پیشنهاد کرده است، در حالی که اندرو گرگوروویچ ۱۰۳۲ را پیشنهاد کرده است. او به طور قطع کوچکترین دختر بود. اطلاعات کمی در مورد دوران کودکی و تحصیلات آنا وجود دارد. فرض بر این است که او حداقل سواد کافی برای نوشتن نام خود را داشت، زیرا امضای او به خط سیریلیک در سندی از سال ۱۰۶۱ وجود دارد. دلورمه اشاره کرده است که یاروسلاو تعدادی مدارس را در پادشاهی خود تأسیس کرد و نشان می دهد که تحصیلات در خانواده او بسیار ارزشمند بوده است، و او را به پیشنهاد سطح قابل توجهی از آموزش برای آنه سوق داد. گرگوروویچ پیشنهاد کرده است که آنا برای آماده
شدن برای ازدواج با هانری اول پادشاه فرانسه، زبان فرانسه را یادگرفته است. نامزدی. مذاکرات برای ازدواج آنا با پادشاه هنری ۱۸ ساله در اواخر دهه ۱۰۴۰، پس از مرگ همسر اول هنری، ماتیلدا فریسی، و تنها فرزندشان انجام شد. به دلیل نیاز مبرم به یک وارث، و مخالفت فزاینده کلیسا با ازدواج های فامیلی، برای هنری ضروری شد که به دنبال یک عروس غیرمرتبط باشد. روس کیف برای فرانسوی ها ناشناخته نبود. یاروسلاو در تلاش برای جلوگیری از نفوذ امپراتوری بیزانس، چند تن از فرزندان خود را با حاکمان غربی مزدوج کرده بود. ملکه شدن. آن در ۱۹ مه ۱۰۵۱ در جشن عید پنجاهه با هنری ازدواج کرد. هنری تقریباً بیست سال از آن بزرگتر بود. عروسی او در ۱۹ مه ۱۰۵۱ به دنبال نصب لیتبرت به عنوان اسقف کامبرای انجام شد و آنا بلافاصله پس از مراسم ازدواج تاجگذاری کرد و او را به اولین ملکه فرانسوی تبدیل کرد که تاجگذاری خود را در کلیسای جامع ریمز جشن گرفت. تأثیرات. پس از مرگ هنری در ۴ اوت ۱۰۶۰، فیلیپ به سلطنت رسید. کنت بالدوین پنجم از فلاندر، شوهر خواهر هنری، آدلا، به عنوان سرپرست فیلیپ منصوب شد. ممکن است هنوز نقش فعالی در دولت در آن مقطع داشته باشد. یک عمل از سال ۱۰۶
۰ نشان می دهد که نام او پس از فیلیپ است، و نام او در چهار تا از منشورهای بالدوین آمده است. او همچنین معلم فیلیپ را که در دادگاه با عنوان یونانی شناخته می شد، استخدام کرد. مرگ. تاریخ دقیق مرگ آنا مشخص نیست. دلورم معتقد است که او در ۵ سپتامبر - روز بزرگداشت در سنلیس - در سال ۱۰۷۵ (سال آخرین سند امضا شده او) درگذشت، در حالی که دیگران ۱۰۸۰ را پیشنهاد کرده اند یک "Terminus Ante Quem" توسط یک سند ۱۰۸۹ از فیلیپ اول ارائه شده است که نشان می دهد آنه در آن زمان مرده بود. در سال ۱۶۸۲، کلود فرانسوا منستریر باستانی یسوعی اعلام کرد که مقبره آن را در صومعه سیسترسین ویلیر کشف کرده است. این کشف متعاقباً مورد مناقشه قرار گرفت، زیرا ویلیرز تا قرن سیزدهم ساخته نشده بود اگرچه ممکن است بقایای آن در مقطعی پس از مرگ او به آنجا منتقل شده باشد. هر بنای تاریخی که در آنجا بود در انقلاب فرانسه ویران شد.
آدریائن (آرجان) بلاک (Adriaen (Arjan) Block) (زاده در حدود ۱۵۶۷ میلادی – دفن شده در ۲۷ آوریل ۱۶۲۷)، تاجر هلندی غیروابسته، صاحب کشتی تجاری مسلح و ناخدای کشتی که بیشتر به دلیل کاوش در مناطق ساحلی و دره رودخانه میان نیوجرسی و ماساچوست امروزی در طی چهار سفر دریایی از سال ۱۶۱۱ تا ۱۶۱۴، پس از سفر اکتشافی سال ۱۶۰۹ توسط هنری هادسن، شناخته شده است. او احتمالاً به دلیل نام گذاری بلاک آیلند، رود آیلند و ایجاد نخستین داد و ستد با بومیان آمریکایی و نقشهٔ ۱۶۱۴ آخرین سفر خود که در آن بسیاری از ویژگی های منطقه میانه آتلانتیک برای اولین بار در آن ظاهر می شود و بر روی همان نقشه برای نخستین مرتبه واژهٔ هلند نو به این منطقه اطلاق شد، مورد توجه قرار گرفت. او به عنوان نخستین اروپایی که وارد لانگ آیلند سوند و رود کنتیکت شده و همچنین نخستین کسی که متوجه شد منهتن و لانگ آیلند، جزیره هستند، مورد ستایش قرار گرفته است. اوایل زندگی. بلاک با وجود آنکه بیشتر عمر خود را بر روی دریا سپری کرده ولی شهر آمستردام را خانهٔ خود می نامید. او در همین شهر در ۲۶ اکتبر ۱۶۰۳ با نیلژه هندریکس ون گلدر ازدواج کرد و آنها میان سال های ۱۶۰۷ تا ۱۶۱۵ صاحب پنج ف
رزند شدند. آنها در سال ۱۶۰۶ به خانه ای به نام دی توئی بونتکرایژن («دو زاغ کلاهدار») در خیابان اود وال شهر آمستردام نقل مکان کرده و تا پایان عمر در آنجا سکونت داشتند. بلاک در دههٔ ۱۵۹۰ میلادی همچنان به تجارت دریایی، انتقال چوب از اروپای شمالی به اسپانیای جنگل زدایی شد، مشغول بود. به طور مثال از او به عنوان تاجر و انتقال دهندهٔ چوب و الوار نروژی به شهر بیلبائوی اسپانیا در سال ۱۵۹۶ یاد شده است. از آنجا او به سمت ریبادئو رفت تا برای شهر کادیز خرید کند. او در آوریل ۱۶۰۱ عضوی از کاروان کشتی هایی بود که آمستردام را به مقصد هند شرقی هلند و در آن زمان احتمالاً تا نزدیکی جزایر ملوک، ترک کردند و در سال ۱۶۰۳ به خانه بازگشتند. در بهار سال ۱۶۰۴، بلاک پس از تحویل کالا در لیگوریا، برای خرید برنج، کتان، آجیل و … به سمت قبرس حرکت کرد به این امید که آنها را در ونیز بفروشد. این تجارت شکست خورد و او به خانهٔ خود در آمستردام رفت. او در مسیر بازگشت با عبور از لیسبون به یک کشتی مستقر در لوبک که از سفری به برزیل بازمی گشت، برخورد کرد. بلاک اجازهٔ کتبی از مقامات هلند داشت تا کشتی های دشمن را توقیف کند و با استفاده از کشتی تجاری مسلح،
کشتی و بار آن را به آمستردام ببرد. گرچه کشتی و مقادیری از بار آن به صاحبانش بازگردانده شد ولی بلاک توانست پول زیادی به دست آورد که احتمالاً به کمک همان توانست خانه ای در اود وال خریداری کند. سفرهای اکتشافی جهانی جدید بلاک. سفرهای دریایی اولیه (۱۶۱۱–۱۶۱۲). در پی ارتباط هادسن با بومیان آمریکایی در درهٔ هادسن در سال ۱۶۰۹، بازرگانان هلندی در آمستردام آن منطقه را به عنوان منبع مناسب تجارت پوست سگ آبی آمریکای شمالی که در آن زمان بازار پرسودی در اروپا داشت، برای اکتشافات بیشتر در نظر گرفتند. کورنلیس رایسر در سال ۱۶۱۱ موفق به بازگشت به سنت پیتر شد و بلاک و همراهش کاپیتان هندریک کریستیانسن یک سال بعد یعنی در سال ۱۶۱۲ بازگشتند. آنها خز و دو پسر یک ساچم بومی در فورتون و یک کشتی دیگر که توسط بازرگانان لوتری تجهیز شده بود را به همراه خود آوردند. سفر دریایی به هلند نو حدود ۱۰ هفته و بعضی اوقات بیشتر، زمان می برد. چشم انداز موفقیت آمیز تجارت خز، مجلس هلند، هیئت حاکمه جمهوری هلند، را بر آن داشت تا در ۲۷ مارس ۱۶۱۴ بیانیه ای صادر کند و در آن تصریح کرد که کاشفان کشورهای جدید، بنادر و گذرگاه ها حق ثبت انحصاری برای چهار سفر دریای
ی ای که در سه سال به مناطق کشف شده انجام شده و متقاضی ظرف مدت ۱۴ روز پس از بازگشت گزارش مفصلی را ارائه کرده باشد را به دست آوردند. سفر اکتشافی سال ۱۶۱۴. بلاک در سال ۱۶۱۳چهارمین سفر دریایی خود را با کشتی تایگر به منطقه ای پایینتر از هادسن به همراه چندین کشتی دیگر که به طور خاص برای تجارت مجهز بودند، انجام داد. تایگر زمانی که در جنوب منهتن لنگر انداخته بود به طور اتفاقی دچار حریق شد. بلاک و مردانش در طول فصل زمستان، با کمک مردمان اهل لناپه، کشتی ای ۴۴٫۵ فوتی (۱۳٫۶ متر) و با وزن ۱۶ تُن به نام آنراست (به معنی خستگی ناپذیر) ساختند. بلاک در این کشتی تازه ساخته شده، رودخانه ایست را کشف کرد و به عنوان نخستین اروپایی شناخته شده قلم داد شد که در هلگات (که اکنون دروازه جهنم نامیده می شود) حرکت کرد و وارد لانگ آیلند ساند شد. او با سفر در طول ساند، وارد رودخانهٔ هوساتونیک (که بلاک آن را رودخانهٔ تپه های قرمز نامید) و رود کنتیکت که او حداقل تا محل فعلی هارتفورد، مرکز فعلی ایالت کنتیکت و حدود ۶۰ مایل بالاتر از رودخانه، شد. با ترک لانگ آیلند ساند، او نقشهٔ جزایر بلاک را کشید این جزایر به واسطهٔ خودش و خلیج ناراگانست نام گذار
ی شده است. بلاک نام «رود آیلاند» را احتمالاً به دلیل رنگ خاک آنجا که قرمز بود، انتخاب کرده است. بلاک در دماغهٔ کاد با یکی از کشتی های دیگری که با آنها در این سفر اکتشافی همراه بودند، قرار ملاقات گذاشت و پیش از بازگشت به اروپا کشتی آنراست را ترک کرد. زندگی در مستعمره. اکتشافات بلاک در نهایت منجر به مستعمره شدن کنتیکت شد. زندگی برای شان سخت شد؛ زیرا که به سبب یخ زدن رودخانهٔ کنتیکت در زمستان مجبور به ماندن در آن مستعمره شدند. بلاک در جهت بالادست حرکت کرد و پایگاه هلندی را در آنجا بنا نهاد که بعدها تبدیل به هارتفورد شد. بلاک به واسطهٔ نام گذاری فیشرآیلند به نام یکی از همسفرانش در کشتی، مورد تحسین قرار گرفت. با وجود اینکه این جزیره از نظر جغرافیایی به کنتیکت نزدیکتر از نیویورک است، ولی جزو شهرستان سافک لانگ آیلند محسوب می شود. شرکت هلند نو. بلاک پس از بازگشت نقشه ای از سفر دریایی خود را به همراه اطلاعاتی که در آن زمان داشت، تهیه کرد. نقشهٔ بلاک نخستین مرجعی بود که نام «هلند جدید» را به منطقه ای میان مستعمره ویرجینیا و فرانسه نو در کانادا اطلاق کرد. همچنین در این نقشه برای نخستین بار لانگ آیلند به صورت یک جزیره به
نمایش درآمد. در ۱۱ اکتبر ۱۶۱۴، بلاک، کریستینسن و گروهی متشکل از دوازده بازرگان دیگر درخواستی را برای دریافت امتیازات تجاری انحصاری برای این منطقه به مجلس هلند ارائه کردند. به شرکت جدید آنها با نام شرکت هلند جدید امتیازات انحصاری برای مدت سه سال اعطا شد تا میان مدار ۴۰ درجه شمالی و مدار ۴۵ درجه شمالی تجارت کنند. بلاک پس از بازگشت به آمستردام در ژوئیهٔ ۱۶۱۴، دیگر به دنیای جدید بازنگشت. در سال ۱۶۱۵، بلاک فرماندهٔ ارشد سه مرد جنگی و یازده کشتی شکار نهنگ شد که توسط شرکت نوردش به اسپیتس برگن فرستاده شدند. او تا زمان مرگش در سال ۱۶۲۷ به دریانوردی ادامه داد. بلاک در اود کرک، آمستردام در آرامگاهی کنار همسرش دفن شده است. میراث. کنتیکت پس از یک بازسازی چندین میلیون دلاری بر رودخانهٔ کنتیکت در هارتفورد از روی نام بلاک به «آدریائن لندینگ» نام گذاری شد. آدریائن بلاک، یک مدرسه راهنمایی در فلاشینگ، کوئینز به نام خود دارد. همچنین وی جزیره ای در ساحل جنوبی رود آیلند به نام جزیرهٔ بلاک دارد.
سرگرد الکساندر گوردون لاینگ (Alexander Gordon Laing) (زادهٔ ۲۷ دسامبر ۱۷۹۴ – درگذشت ۲۶ سپتامبر ۱۸۲۶) کاوشگر اسکاتلندی و نخستین اروپایی بود که در اوت ۱۸۲۶ از مسیر شمال به جنوب، به تیمبوکتو رسید. او حدود پنج هفته پس از اینکه تیمبوکتو را ترک کرد، کشته شد. اوایل زندگی. لاینگ در اواخر ۱۷۹۴ میلادی در ادینبرا زاده شد. او آموزش خود را نزد پدرش، ویلیام لاینگ که استاد خصوصی مطالعات کلاسیک بود و در دانشگاه ادینبرو فرا گرفت. در ۱۸۱۱ میلادی، او به عنوان منشی دایی خود سرهنگ گبریل گوردون به باربادوس رفت. خدمت نظامی. با توصیه ژنرال سِر جورج بکویث، فرماندار باربادوس، او توانست در ۱۸۱۳ میلادی یک درجه نظامی ستوان سوم در پیاده نظام سبک داوطلبان یورک به دست آورد. او در ۱۸۱۵ میلادی، بدون خریداری درجه نظامی، به ستوان اول ترفیع داده شده و پس از اینکه هنگ پیشین او در ۱۸۱۷ میلادی منحل گردید، او به هنگ دوم هند غربی منتقل شد. در ۱۸۲۲ میلادی، او به عنوان سروان به فوج سلطنتی مستعمرات آفریقایی انتقال داده شد. در همان سال، در حالی که هنگ او در سیرالئون بود، از طرف فرماندار سِر چارلز مک کارتی به کشور ماندینکا فرستاده شد تا دو هدف را دنبال نم
اید، باز کردن راه تجارتی و تلاش برای لغو تجارت برده در آن منطقه. در اواخر همان سال، لاینگ از فالابا، پایتخت کشور سولیمانا دیدار نموده و سرچشمه رود راکیل را مشخص نمود. او تلاش ورزید تا سرچشمه رودخانه نیجر را نیز دریابد، اما توسط مردمان بومی متوقف گردید. با این حال، او توانست با تخمینی نزدیک، سرچشمه رودخانه را مشخص نماید. در ۱۸۲۴ میلادی، درجه نظامی محلی سرگرد تنها در آفریقا، به او اعطاء شد. او در جنگ آشانتی از ۱۸۲۴–۱۸۲۳ میلادی سهم فعال داشت و همراه با فرستادگانی که خبر مرگ سِر چارلز مک کارتی در جریان جنگ را با خود می آوردند، به خانه فرستاده شد. هنگامی که لاینگ در انگلستان حضور داشت، داستان سفرهای خود را در ۱۸۲۴ میلادی نوشت و در ۱۸۲۵ میلادی تحت عنوان سفرها در کشورهای تیمانی، کورانکو و سولیما در آفریقای غربی، به چاپ رسید. سفر به تیمبوکتو. لاینگ باور داشت که سرچشمه رودخانه نیجر را دریافته است و پیشنهاد نمود تا در امتداد این رودخانه تا دلتای آن سفر نماید. ژوزف بنکس که رئیس انجمن آفریقا بود، به امید اینکه این سفر اکتشافی ممکن است موقعیت تیمبوکتو را برملا نماید، از این پروژه حمایت کرد. هنری، ارل سوم باتورست که در آن
زمان وزیر مستعمرات بود، به ناخدا لاینگ دستور داد که سفر خود را از طریق طرابلس و تیمبوکتو ادامه دهد تا در رابطه با آبنگاری دریاچال نیجر اطلاعات بیشتری به دست آید. لاینگ در فوریه ۱۸۲۵ انگلستان را ترک نموده و در ۱۴ ژوئیه با ایما وارینگتون، دختر قنسول انگلیس، در طرابلس ازدواج کرد. دو روز بعد، او با جاگذاشتن تازه عروس خود طرابلس را ترک نموده و در همراهی با یک شیخ که بعداً به برنامه ریزی قتل لاینگ متهم شد، به سفر در صحرای بزرگ آفریقا آغاز کرد. لاینگ با طی کردن یک مسیر غیر مستقیم در اکتبر ۱۸۲۵ به غدامس رسیده و در دسامبر همان سال به منطقه عین صلاح در قلمرو توات رسید، جاییکه او با استقبال گرم گروه مشخصی از مردمان طوارق روبرو شد. در ۱۰ ژانویه ۱۸۲۶، او قلمرو توات را ترک نموده و پس از عبور از صحرای تنزروفت به تیمبوکتو رسید. نامه های که در می و ژوئیه نوشته شده اند، بیانگر ابتلای او به بیماری تب و غارت کاروان او توسط گروه دیگری از مردم طوارق بود. لاینگ می گوید که در جریان جنگ، ۲۴ نقطه از بدن او مجروح شده بود. او با یکی دیگر از نجات یافته ها توانست خود را به سیدی المختار برساند، اما هیچ پولی با خود نداشت و دست راست اش را نی
ز از دست داده بود. او به کاروان دیگری پیوست و به تیمبوکتو رسید، با انجام این سفر او به نخستین اروپایی مبدل شد که از شمال به جنوب صحرای بزرگ آفریقا عبور نمود. او با نامه ای که در ۲۱ سپتامبر از تیمبوکتو فرستاد، رسیدن خود در آن شهر در ۱۸ اوت همان سال را اعلام نموده و در رابطه با امنیت خود، به دلیل خصومت رئیس قبیله فولا به نام بیلو که در آن زمان حاکم شهر بود، ابراز نگرانی نمود. او اضافه نمود که قصد دارد تا سه روز دیگر تیمبوکتو را ترک نماید. هیچ خبر دیگری از این کاوشگر دریافت نشد. بنابر اطلاعاتی که بعدها دریافت گردید، مشخص شد که او در همان روزی که برنامه ریزی کرده بود، تیمبوکتو را ترک کرد. او ممکن است در حوالی شب ۲۶ سپتامبر ۱۸۲۶ توسط مهاجمین طوارق خفه شده باشد – با کش کردن دو انتهای تنابی که در گردن لاینگ گره زده شده بود. پیامدها. یادداشت های لاینگ هرگز یافت نشد و پدرزن وی، هانمر وارینگتون، حکومت فرانسه (که همچنین خواستار رسیدن به تیمبوکتو بود) را به مداخله و حصول سفرنامه لاینگ متهم کرد؛ با این حال، هیچگاه مدرکی دال بر آن وجود نداشته است. رنه کایلی دو سال بعد از لاینگ به تیمبوکتو رسید و با زنده برگشتن از آنجا، ۱۰٬
۰۰۰ فرانک جایزه ای که از سوی انجمن جغرافیا برای این شاهکار پیشکش گردیده بود را به دست آورد. مدال طلای انجمن جغرافیا در ۱۸۳۰ میلادی به این دو نفر اعطاء گردید. حکومت فرانسه در ۱۹۰۳ میلادی، لوحه ای که نام لاینگ و تاریخ بازدید او در آن درج شده بود را در خانه ای که لاینگ در جریان اقامت ۳۸ روزه خود در تیمبوکتو در آن زندگی می کرد، نصب نمود. این خانه که در شهرستان دجینگاریبر، در شهر کهنه واقع شده است، تحت فرمان مورخ ۱۸ دسامبر ۱۹۹۲ به عنوان آثار ملی اعلام شد.