Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رار گرفته بود، در این درگیری ها نخستین بار توسط نیروی هوایی ارتش سرخ در جبههٔ شرقی به کار گرفته شد. انهدام محاصره بریانسک. ارتش پنجاهم شوروی روز ۱۰ اکتبر شروع به عقب نشینی به سمت شمال شرقی کرد. پس از مدتی رزم مداوم، حدود ۱۰ درصد از نیروهای این ارتش در نهایت خود را به خطوط ارتش سرخ در بلف رساندند. ارتش سوم شوروی از جنوب شهر بریانسک خود را به شمال دمیترووسک-اورلووسوی رساند. این ارتش بین روزهای ۱۷ تا ۲۰ اکتبر مجدداً در این ناحیه در محاصره قرار داشت. در نهایت حدود ۱۳ هزار نفر از نیروهای ارتش سوم شوروی در پونیری به خطوط ارتش سرخ رسیدند. حدود ۱۰ هزار نفر از بقایای ارتش سیزدهم شوروی نیز به کمک حملات گروه عملیاتی "یرماکوف" از محاصره بیرون آمدند و در مواضع دفاعی در ۴۵ کیلومتری شمال غربی کورسک مستقر شدند. بدین شکل مجموعاً ۲۳ هزار تن از نیروی ارتش سرخ توانستند از محاصرهٔ ناحیهٔ بریانسک خارج شوند. قسمت شمالی تحت محاصره روز ۱۷ اکتبر و قسمت جنوبی روز بعد آن کاملاً منهدم شدند. با وجود گریز بخشی از آن ها، پاکسازی این مناطق توسط آلمانی ها در نهایت به اسارت ۵۰ هزار نفر دیگر از نیروهای ارتش سرخ انجامید. نتایج. پیروزی در نبرد وی
ازما–بریانسک یکی از بزرگ ترین دستاوردهای ورماخت در جنگ جهانی دوم بود؛ چنان که سپهبد آلفرد یودل، رئیس بخش عملیات های فرماندهی عالی ورماخت، بسته شدن حلقه محاصره ویازما در روز ۷ اکتبر را تعیین کننده ترین روز تمام جنگ در جبههٔ شرقی نامید. تصرف ویازما از اهمیت بالایی برخوردار بود. این شهر قطب پنج خط آهن اصلی با امتداد به هر سمت و محل اتصال ریلی اصلی شمال به جنوب شوروی به حساب می آمد. طی دو محاصرهٔ عمده در مناطق ویازما و بریانسک، دو جبههٔ غربی و ذخیرهٔ شوروی تقریباً منهدم شدند و جبههٔ بریانسک شوروی هم آسیب شدیدی دید. در جریان این محاصره ها، ۷ ارتش از مجموع ۱۵ ارتش، ۶۴ لشکر از مجموع ۹۵ لشکر، ۱۱ تیپ تانک از مجموع ۱۵ تیپ تانک و ۵۰ هنگ توپخانه از مجموع ۶۲ هنگ توپخانه سه جبههٔ شوروی در محور مسکو نابود شدند و ارتش سرخ قریب به یک میلیون نفر از قوا (شامل حدود ۷۰۰ هزار اسیر)، ۸۳۰ تانک و ۶ هزار توپ و خمپاره انداز خود را از دست داد. نتایج این محاصرهٔ دوگانه کاملاً منطبق با قصد عملیاتی هیتلر بود که انهدام توان باقیماندهٔ نیروهای شوروی را بر تصرف مسکو ارجحیت می داد. این مسئله سبب شد آلمانی ها به این باور برسند که تا این زمان به
تمامی اهداف خود رسیده اند و رسماً اعلام پیروزی کنند. رادیو آلمان سرمست از موفقیت های اولیه گروه ارتش مرکز، اقدام به مخابرهٔ اعلامیهٔ هیتلر کرد مبنی بر این که «دشمن شکست خورده است و دیگر هیچگاه برنخواهد خاست». کشورهای متحد آلمان پیام های تبریک مخابره نمودند. ژنرال فرانسیسکو فرانکو از اسپانیا در تلگرامی به هیتلر نوشت: «از طرف خودم و مردم اسپانیا، تبریکات پرشورم را در ارتباط با پیروزی واپسین و نهایی ورماختِ باشکوه آلمان بر دشمن تمدن، به حضور جنابعالی می فرستم.» در این شرایط با تصور دستیابی به «پیروزی تعیین کننده» در مسیر مسکو و با توجه به شرایط حساس سایر جبهه های جنگ، ورماخت تصمیم گرفت نیمی از یگان های ناوگان ۲ هوایی، از جمله تمامی سپاه ۲ هوایی را، برای پشتیبان هوایی گروه ارتش مرکز از جبههٔ مسکو به جبههٔ مدیترانه انتقال دهد تا با یگان های هوایی و دریایی بریتانیایی که مسیر حیاتی تدارکاتی آفریکاکور در شمال آفریقا را تهدید می کردند، مقابله کند. این انتقال سبب شد شوروی تصور کند کاهش «سه چهارمی» فعالیت "لوفت وافه" در نیمهٔ دوم ماه اکتبر در ناحیهٔ مسکو در اثر حملات هوایی آن به پایگاه های هوایی آلمان در ۱۱ تا ۱۸ اکتبر
است. بدین ترتیب از مجموع ۹ گروه جنگنده که در ابتدا از عملیات "تایفون" پشتیبانی می کردند، تنها ۵ گروه جنگنده برای مشارکت در تهاجم نهایی به مسکو باقی ماند و "لوفت وافه" پس از یک ماه تنها قادر به به کارگیری ۵۰ تا ۱۰۰ جنگنده در مقابل توان رو به افزایش نیروی هوایی شوروی بود. ضربهٔ سخت نخستین مرحلهٔ عملیات "تایفون" به مدافعان شوروی، شکافی بیش از ۵۰۰ کیلومتر در بین مواضع آن ها در مقابل مسکو باز کرده بود و تعداد بسیار اندکی از نیروهای آمادهٔ رزم شوروی بین خط دفاعی ویازما و مسکو باقی مانده بودند. ارتش های بیست ودوم، بیست ونهم و سی وسوم و گروه عملیاتی "یرماکوف" شوروی که گرفتار حلقهٔ محاصرهٔ آلمانی ها نشدند، توانستند مجموعاً با ۹۸ هزار نفر نیرو به مواضع دفاعی شرقی تر عقب نشینی کنند. بالغ بر ۲۵۰ هزار نفر از نیروهای شوروی توانستند از انهدام در این نبردها جان سالم به در ببرند. استالین قصد داشت کونیف را همانند دمیتری پاولوف، محاکمه کند اما ژوکوف او را منصرف کرد. شوروی هیچ ذخیرهٔ راهبردی برای پوشش این شکاف در اختیار نداشت، زیرا "استاوکا" همهٔ این نیروها را به محور جنوب غربی گسیل کرده بود. در پی این اوضاع، دولت شوروی که نگرا
نی بود این اماکن به دست آلمانی ها بیفتد، شروع به آماده سازی طرح هایی برای از بین بردن تأسیسات کلیدی مسکو و تخلیهٔ ارگان های دولتی از آن کرد. به هر حال، ادامه عملیات ورماخت نیازمند اتمام کار پاکسازی دو منطقهٔ تحت محاصره بود؛ مأموریتی که مستلزم به کارگیری دو سوم از نیروهای گروه ارتش مرکز (۴۸ لشکر از ۷۵ لشکر) و صرف یک تا دو هفته زمان بود. در این رابطه، وزیر اطلاع رسانی رایش یوزف گوبلس با تشکیک در اتمام جنگ در این نقطه، روز ۱۱ اکتبر می نویسد: «برای مردم ممکن نیست بین «تعیین» و «پایان» تمایز قائل شوند». او مثال جنگ سال ۱۸۷۱ آلمان و فرانسه را می آورد که با وجود تعیین شدن سرنوشت جنگ در نبرد سدان، درگیری نظامی همچنان ادامه یافت. از این رو، در طرف شوروی، عده ای همچون گئورگی ژوکوف حتی ادعا کردند عمداً بخشی از نیروها توسط شوروی قربانی شدند تا آلمانی ها را درگیر نگاه دارند و برای تقویت دفاع مسکو زمان بخرند. به عقیده دیوید استاهل: «با توجیه شدن وسیله توسط هدف، شوروی چند ارتش خود را در ویازما از دست داد تا پایتخت خود را حفظ کند». در همین حال گروه ارتش مرکز در وضعیت تدارکاتی مناسبی به سر نمی برد. از همین رو، دقیقاً زمانی که
دفاع شوروی در مقابل مسکو فروپاشیده بود، سرعت پیگیری عملیات ورماخت می بایست کمتر می شد. این مسئله نه تنها موجب اتلاف وقت آلمانی ها و وارد آمدن تلفات به آن ها شد، بلکه فرصت تنفسی برای شوروی فراهم آورد.
شبکه های عصبی مصنوعی دسته ای از مدل های مورد استفاده در یادگیری ماشین هستند و از شبکه های عصبی بیولوژیکی الهام گرفته اند. آنها جزء اصلی الگوریتم های یادگیری عمیق مدرن هستند. محاسبات در شبکه های عصبی مصنوعی معمولاً در لایه های متوالی نورون های مصنوعی سازماندهی می شوند. به تعداد نورون های یک لایه، عرض لایه می گویند. تحلیل نظری شبکه های عصبی مصنوعی گاهی اوقات این مورد محدود کننده را در نظر می گیرد که عرض لایه بزرگ یا بی نهایت می شود. این محدودیت، گزاره های تحلیلی ساده ای را در مورد پیش بینی های شبکه عصبی، آموزش پویا، تعمیم و زیان سطوح امکان می دهد. این محدودیت لایه گسترده نیز مورد توجه عملی است، زیرا شبکه های عصبی با عرض محدود اغلب با افزایش عرض لایه عملکرد بهتری دارند.
واگوت ها (به لاتین "Vagothae)" یک گروه ژرمن بودند، که توسط تاریخ نگار بیزانسی ژوردانس به عنوان گروهی از مردم ژرمن که در Scandza زندگی می کردند معرفی شده و آن ها را به همراه گیت های ویکبولاندت و گت های گوتلاند که هر دو در سوئد بوده اند معرفی می کند. آنها به طور مختلف با دو مکان نامگذاری شده توسط ژوردانس، (بزرگترین دریاچه) و (رودخانه واگی) مرتبط دانسته می شوند. کارل زئوس حدس می زند که واگوت شکل ناصحیح واگوس است و آنها را با واگار که بعداً در دووره فیل نروژ ظاهر شدند مرتبط دانسته است. کارل مولنهوف نیز این واژه را اشتباه می دانست. او واژه های "Augothi" یا "Avigothi" (به نورس "Eygutar") را پیشنهاد می کرد و آنها را ساکن اولاند می دانست. به گفته زبان شناس لیتوانیایی کازیمیراس بوگا واگوت نام آلمانی ها و آلمان را در زبان های لیتوانیایی و لتونیایی "(vokietis, vācietis" و "Vokia, Vācija)" و گوتلاند را در فنلاندی و استونیایی "(Vuojonmaa, Ojamaa "maa"" = به معنای سرزمین) دانسته است. کنستانتین کارولیس، زبان شناس لتونیایی، که به خاطر دانشنامه ریشه شناسی لتونی (۱۹۹۲) شهرت دارد، ریشه شناسی دیگری را که مشابه زبان های اسلاوی اس
ت ارائه می دهد. نام ژرمنی ها ممکن است تقریباً به معنای "همسایه هایی باشد که به زبانی نامفهوم صحبت می کنند" و از wekʷ، ریشه ای نیا هندواروپایی به معنای صحبت کردن یا صدا کردن گرفته شده است، که باعث می شود توضیحات بوگا کمتر جذاب باشد.
پیچوندن همه قوانین فیلمی محصول سال ۲۰۰۲ و به کارگردانی مورگان کلین و پیتر نایت است. در این فیلم بازیگرانی همچون بردلی کوپر، آلانا دلا گارزا و آیرن اند واین ایفای نقش کرده اند.
آمریکای شمالی با جمعیت تخمینی ۵۸۰ میلیون نفر و مساحت ۲۴٬۷۰۹٬۰۰۰ کیلومتر مربع (۹٬۵۴۰٬۰۰۰ مایل مربع)، سرزمینی است که در نیم کره غربی زمین قرار گرفته است. آمریکای شمالی در برخی تعریف ها نیمه شمالی قاره آمریکا به شمار می آید و در برخی تعریف های دیگر خود به عنوان یک قاره جداگانه درنظر گرفته می شود. به صورت قاره جداگانه، آمریکای شمالی سومین قاره بزرگ جهان است. در این نوشتار از آمریکای شمالی با عنوان قاره ای جداگانه یاد می شود. آمریکای شمالی از غرب به اقیانوس آرام محدود می شود. اقیانوس اطلس شمالی در شرق آن؛ دریای کارائیب در جنوب آن؛ و اقیانوس منجمد شمالی در شمال آن قرار دارد. نیمه شمالی آمریکای شمالی کم جمعیت است و عمدتاً توسط کانادا پوشیده شده است. بخش شمال شرقی آمریکایی شمالی توسط گرینلند و بخش شمال غربی آن توسط آلاسکا پوشیده شده است که بزرگ ترین ایالت ایالات متحده آمریکا است. بخش مرکزی و جنوبی این قاره توسط ایالات متحده، مکزیک و چندین ایالت کوچکتر در آمریکای مرکزی و دریای کارائیب اشغال شده است. مرز جنوب شرقی این قاره از سوی اکثر جغرافیدانان در حوضه آبخیز دارین در امتداد مرز کلمبیا و پاناما مشخص شده است که این، تم
ام پاناما را در آمریکای شمالی قرار می دهد. از طرف دیگر، یک دیدگاه کمتر رایج تر وجود دارد که آمریکای شمالی را در کانال دست ساز پاناما به پایان می رساند. جزایری که به طور کلی با آمریکای شمالی مرتبط هستند شامل گرینلند، بزرگ ترین جزیره جهان، و جزایر دریای کارائیب هستند. نزدیکترین نقطه آمریکای شمالی به آسیا تنگه برینگ در شمال غرب است. در شمال شرق آمریکا شمالی، جزیره گرینلند واقع شده که در ۴۷۰ کیلومتری ایسلند قرار دارد. کوتاه ترین فاصله بین قاره آمریکای شمالی و آفریقا ۱۵۹۸ کیلومتر است در حالی که یک مسافت آلی ۹۶۰۰ کیلومتری آمریکای شمالی را از سمت شرق از استرالیا جدا می کند. حوزه آبخیز اصلی در آمریکای شمالی توسط رودخانه های می سی سی پی، میزوری و اوهایو تشکیل شده است که طول آن ها تقریباً به اندازه رودخانه آمازون است. این حوضه ۳ میلیون و ۱۶۰ هزار کیلومتر مربع وسعت دارد. از دیدگاه پوشش گیاهی، در شمال آمریکای شمالی، گلسنگ ها، خزه ها و علف های کم پوشش قطبی در اکثریت هستند و در کانادا و غرب ایالات متحده وسعت جنگل های مخروطیان و سوزنی برگ به ویژه کاج و صنوبر قابل توجه است. عوارض طبیعی آمریکای شمالی شامل بخش شمالی کوردیلرا آ
مریکا است که از نظر زمین شناسی کوه های راکی جدید در غرب نمودی از آن هستند. کوه های آپالاشی که بسیار قدیمی ترند نیز در شرق جای گرفته اند. شمال آمریکای شمالی میزبان انبوهی از دریاچه های سرد است که در آخرین دوره یخبندان شکل گرفته اند، از جمله منطقه دریاچه های بزرگ. شکاف قاره ای اصلی آمریکای شمالی، شکاف بزرگ نام دارد که از شمال و جنوب از میان کوه های راکی می گذرد. حوضه های آبخیز عمده ای که به این منطقه می ریزند عبارتند از می سی سی پی/ میسوری و ریو گرانده که به خلیج مکزیک (بخشی از اقیانوس اطلس) می ریزد و سنت لارنس که به اقیانوس اطلس می ریزد. رودخانه های کلرادو، کلمبیا و یوکان از غرب به اقیانوس آرام می ریزند. آب و هوا تا حد زیادی توسط عرض جغرافیایی تعیین می شود، از سرمای قطب شمال در شمال تا گرمای استوایی در جنوب. در بخش های مرکزی و غربی استپ (معروف به «علفزار») و بیابان هایی در جنوب غربی ایالات متحده در آریزونا، کلرادو، کالیفرنیا، نوادا، نیومکزیکو، یوتا و تگزاس وجود دارد. ایالت های باخا کالیفرنیا، باخا کالیفرنیا سور، سونورا، چیهواهوا، کوآهویلا، نووو لئون و تاماولیپاس در مکزیک نیز بیابانی است. دیرین گیتاشناسی. بستر
زیرین هفتاد درصد از آمریکای شمالی پایاپوستهٔ (کراتون) لورنتیا است. این پوستهٔ کهن در بیشتر مناطق مرکزی و شرقی کانادا در اطراف خلیج هادسون و تا جنوب ایالت های میشیگان، ویسکانسین و مینه سوتا در ایالات متحده در بالای زمین نمایان است که به این قسمت های نمایان، جمعاً، اصطلاحاً، سپر کانادا می گویند. پوسته قاره ای آمریکای شمالی ۴ میلیارد سال پیش آغاز به شکل گیری کرد و حدود دو میلیارد سال پیش، ۶ ریزقاره با هم برخورد کردند و پایاپوسته کنونی را تشکیل دادند. این هسته توسط حرکات صفحات زمین بزرگ تر شده است، به ویژه بین ۱٫۸ تا ۱٫۶۵ میلیارد سال پیش. در بازه زمانی یادشده، یک قطعه که اکنون از آریزونا به میزوری امتداد دارد با بخش جنوبی و غربی پوسته پایا جوش خورد. حدود ۱٫۱ میلیارد سال پیش این پوسته پایا شروع به کافت کرد، و شکاف به وجودآمده از این روند (در حال حاضر سامانه شکاف قاره میانی) تا بین کانزاس و دریاچه سوپریور ادامه پیدا کرد تا این که سرانجام بازایستاد. این توقف شاید به دلیل «برخورد گرنویل» از سمت شرق روی داده باشد. به جز این تحولات، پایاپوستهٔ آمریکا شمالی نسبتاً پایدار باقی مانده است به طوری که برخی از سنگ های آن بین
۲٫۵ تا ۴ میلیارد سال عمر دارند. قدیمی ترین سنگ شناخته شده جهان، یعنی نمونه هایی از کمربند نووآگیتوک گرین استون در ساحل خلیج هادسون با عمر ۴٫۳۸ میلیارد سال در همین پوسته پایا یافت شده اند. طغیان دوره ای دریاهای داخلی، تازه ترین آن «راه دریایی داخلی غربی» در دوره کرتاسه، باعث ایجاد لایه ای از سنگ های رسوبی بر روی باقی مانده پایاپوسته شد. پایاپوسته لورنتیا مرکز ابرقاره پیشین زیستی (پروتروزوئیک) رودینیا در اکثر مدل ها است. لورنتیا همچنین بخشی از ابرقاره های بعدی یعنی لاوراسیا، پانگه آ و لوراسیا بود. تقریباً ۳ میلیون سال پیش، تنگه آتشفشانی پاناما بین قاره های آمریکای شمالی و جنوبی تشکیل شد و پلی را بر روی مسیر دریای آمریکای مرکزی ایجاد کرد و اجازه مهاجرت گیاهان و جانوران بین دو خشکی در منطقه بزرگ آمریکا را داد. ۲٫۵۸ میلیون سال پیش یخبندان کواترنری بخش اعظم قاره را با یخ پوشاند. مرکز این یخبندان در غرب خلیج هادسون بود و کف این خلیج پس از برداشته شدن وزن زیاد یخ، هنوز هم به آرامی در حال بازگشت به حالت قبلی است. یخچال های طبیعی از دامنه های کوه های راکی و رشته کوه های ساحلی اقیانوس آرام فرود آمدند. پس از آن، دریاچه ه
ای وسیعی مانند دریاچه میسولا، بونویل، لاهونتان، آگاسیز و آلگونکوین توسط آب های ذوب شده از یخچال ها تشکیل شدند. بقایای آن ها هنوز در حوضه بزرگ و در امتداد لبه سپر کانادا به شکل دریاچه نمک یوتا، دریاچه های بزرگ آمریکا و دریاچه های بزرگ غرب مرکزی کانادا قابل مشاهده است. آخرین عصر یخبندان از عصر یخ کنونی باعث پایین آمدن سطح دریا شد و پل خشکی برینگیا را بین آلاسکا و سیبری از آب بیرون آورد. این پل خاکی مهاجرت انسان از آسیا به قاره آمریکا را بین ۴۰۰۰۰ تا ۱۵۰۰۰ سال رقم زد. سطح و اقلیم. دشت های بزرگ آمریکا گستره وسیعی از مرغزار و استپ است که در شرق کوه های راکی در ایالات متحده آمریکا و کانادا قرار دارد. دشت های باریک در ساحل مکزیک و گرم دشت می سی سی پی به ترتیب مناطق متناظری برای بیابان پاتاگونیا و پامپاهای آمریکای جنوبی هستند؛ بنابراین رشته کوه آپالاش و رشته کوه های برزیل به عنوان وقفه های مشابهی در جامعه دشت ها در نظر گرفته می شوند. آمریکای شمالی تا ۱۰ درجه از عرض جغرافیایی هر دو استوا و قطب شمال گسترش می یابد. این منطقه همه مناطق آب و هوایی را در بر می گیرد، از جنگل های بارانی استوایی و ساوانا در مناطق پست آمریکای
مرکزی گرفته تا مناطق یخ دائمی در مرکز گرینلند. اقلیم نیمه قطبی و سرددشتی (توندرا) در شمال کانادا و شمال آلاسکا چیرگی دارد و در مناطق داخلی که توسط کوه های مرتفع از بادهای غربی باران بار جدا شده اند، شرایط بیابانی و نیمه خشک حاکم است. با این حال، بیشتر قاره دارای آب و هوای معتدل است که برای سکونت و کشاورزی بسیار مطلوب است. چمنزارها یا علفزارها گستره های عظیمی را در بین رشته کوه ها پوشش می دهند. پوشش گیاهی. در آمریکای شمالی پراکنش های مختلف حیات گیاهی وجود دارد. زندگی گیاهان در شمالگان شامل علف ها، خزه ها و بیدهای قطبی است. درختان مخروطی، از جمله کاج، کاج نوئل، کاج های شوکران و نَرّاد، بومی رشته کوه های کانادا و غرب ایالات متحده تا جنوب سان فرانسیسکو هستند. سکویا، سرو و کاج قندی هم رایج است. کاج های قندی به طور کلی به منطقه شمال غربی ایالات متحده محدود می شوند. منطقه مرکزی کشور دارای درختان سخت چوب است. ایالت های جنوبی کاج های زرد گسترده و درخت ماهون را پرورش می دهند. جنوب غرب دارای گیاهان بیابانی از جمله زنگوله ای و کاکتوس است. گیاهان بومی کشت شده آمریکای شمالی عبارتند از: تنباکو، ذرت، وانیل، ملون، کاکائو، کدو
قلیایی، گیاه نیل و لوبیا. زیست جانوری. آمریکای شمالی خانه بسیاری از گونه های پستاندار بومی است. چندین گونه آهو، از جمله گوزن، گوزن شمالی و گوزن دم سفید فراوان در سراسر مناطق مختلف، همراه با گاومیش کوهان دار در دشت های مرکزی و گاو مشک در سرددشت های شمال یافت می شوند. سه گونه خرس، چندین زیرگونه از گرگ و انواع گوشتخواران دیگر مانند راکون، گندراسو و گربه سانان از جمله گربه و سیاه گوش به طور گسترده پراکنش دارند. اعضای خانواده راسویان به تعداد زیاد در آمریکای شمالی سکونت دارند، از جمله گورکن، سمور، موش خرما، و دله. گونه های متعددی از سنجاب ها و سایر جوندگان، مانند موش های آبی، تقریباً در هر منطقه از این قاره یافت می شوند. آمریکای مرکزی تنبلها، مورچه خوارها و آرمادیلوها را با خود سازگار کرده است. حیوانات دیگر عبارتند از رخ کرکس کالیفرنیا که بیشتر در کالیفرنیا یافت می شود، طوطی و میمون جنگل های استوایی، مرغ مگس خوار، مار زنگی، تمساح آمریکایی، و کیمن در کناره های نهرها، و دسته ای از پشه ها در دشت های وسیع.
فینال جام اتحادیه فوتبال انگلستان ۲۰۲۲ (به )، رقابت پایانی جام اتحادیه فوتبال انگلستان در سال ۲۰۲۲ میلادی است که مابین دو تیم چلسی و لیورپول در ورزشگاه ومبلی لندن برگزار شد.که در نهایت لیورپول برای نهمین بار قهرمان جام اتحادیه فوتبال انگلستان شد. این مسابقه پس از تساوی ۰–۰ در وقت های معمول و اضافه، با برتری ۱۱ بر ۱۰ لیورپول در ضربات پنالتی به پایان رسید. مسیر تا فینال. چلسی. چلسی با شکست استون ویلا، ساوت همپتون، برنتفورد و تاتنهام به فینال راه پیدا کرد. لیورپول. لیورپول با شکست نوریچ سیتی، پرستون، لسترسیتی و آرسنال به فینال راه پیدا کرد. مسابقه. جزئیات. &lt;onlyinclude&gt;&lt;/onlyinclude&gt;
پل داینلو (زاده ۲۸ نوامبر ۱۹۶۲) بازیگر، کمدین و کارگردان آمریکایی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم غریبه ها با آبنبات اشاره کرد.
این نوشتار شامل یگان های نیروهای تقابل گر ورماخت و ارتش سرخ هنگام آغاز نبرد مسکو در روز ۲ اکتبر سال ۱۹۴۱ است. ورماخت. نیروی زمینی. از شمال به جنوب: ارتش سرخ. نیروی زمینی. از شمال به جنوب:
توافق جامع راهبردی ایران و روسیه توافقنامه ای است که در ۱۷ ژانویهٔ ۲۰۲۵ توسط مسعود پزشکیان، رئیس جمهور ایران و ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، بین ایران و روسیه امضا شد. امضای این قرارداد در زمانی انجام شد که دو کشور با تحریم های شدید غرب روبه رو هستند. قرار است این توافقنامه موجب تقویت روابط نظامی و اقتصادی دو کشور شود. پیشنهاد این توافقنامه در دی ۱۴۰۰ و در جریان سفر ابراهیم رئیسی (رئیس جمهور ایران) به روسیه برای ملاقات با ولادیمیر پوتین مطرح و تکمیل گردید. این توافق قرارداد برنامه های مشترک نظامی را در خود دارد. به گفته سفیر ایرانی برای روسیه کلیات برنامه ها در یک نقشه راه آماده کرده اند. ایران و روسیه و هند اعضای کریدور ترانزیت شمال جنوب و پیمان شانگهای هستند. قبل از رئیسی هاشمی رفسنجانی و روحانی این سند را امضا کرده بودند. تصویب. روسیه. در آوریل ۲۰۲۵ مجلس دومای روسیه با اکثریت قاطع این توافق را تصویب کرد. دو هفته بعد شورای فدراسیون روسیه، مجلس علیای پارلمان، با اکثریت آرا توافق نامه را تصویب کرد. ایران. لایحه این توافقنامه هنوز از سوی دولت به مجلس ارسال نشده است.
شیراوند، روستایی در دهستان گوران بخش مرکزی شهرستان هلیلان در استان ایلام ایران است. این روستا، مرکز دهستان گوران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱٬۳۹۱ نفر (۳۹۲ خانوار) بوده است.
طیف سنجی از دست دادن انرژی الکترون (EELS)، روشی است که یک ماده را در معرض پرتوهایی از الکترون در محدودهٔ باریکی از انرژی های جنبشی شناخته شده قرار می دهند. برخی از الکترون ها در اثر این پرتوها، تحت پراکندگی غیرکشسانی قرار می گیرند، به این معنی که انرژی خود را از دست می دهند و مسیرشان به طور تصادفی، مقدار کمی تغییر می کند و منحرف می شوند. مقدار این اتلاف انرژی را می توان از طریق یک روش طیف سنجی الکترونی اندازه گیری کرد و بر حسب آنچه باعث اتلاف انرژی شده است، نتایج را تفسیر کرد. این فعل و انفعالات غیرکشسانی می توانند شامل برانگیختگی فونون، انتقال بین و داخل باند، برانگیختگی پلاسمون، یونیزاسیون پوستهٔ داخلی و تابش چرنکوف باشند. نتایج ناشی از یونیزاسیون پوسته داخلی به ویژه برای تشخیص اجزای عنصری یک ماده مورد استفاده قرار می گیرد. برای مثال، ممکن است متوجه شویم که تعداد بیش از حد انتظاری از الکترون های ماده با انرژی ۲۸۵ الکترون ولت عبور می کند و این کمتر از زمانی است که وارد ماده شده اند. این تقریباً مقدار انرژی مورد نیاز برای حذف یک الکترون از لایهٔ داخلی یک اتم کربن می باشد که می تواند به عنوان مدرکی مبنی بر وجو
د مقدار قابل توجهی کربن در نمونه در نظر گرفته شود. با کمی دقت، و با نگاهی به طیف گسترده ای از تلفات انرژی، می توان انواع اتم ها و تعداد اتم های هر نوع را که به پرتو برخورد می کنند را تعیین کرد. همچنین زاویهٔ پراکندگی (یعنی مقداری که مسیر الکترون منحرف می شود) را نیز می توان اندازه گیری کرد و اطلاعاتی در مورد رابطه پراکندگی هر نوع تحریک ماده ای که باعث پراکندگی غیرکشسانی شده است را ارائه داد. تاریخچه. طیف سنجی از دست دادن انرژی الکترون اولین بار توسط جیمز هیلیر و RF Baker در اواسط دههٔ ۱۹۴۰ توسعه یافت اما در طول ۵۰ سال بعد به طور گسترده مورد استفاده قرار نگرفت، اما در دههٔ ۱۹۹۰ به دلیل پیشرفت در ساخت میکروسکوپ های دقیق و فناوری خلاء استفاده از این تکنیک هم در تحقیقات گسترده تر شد. با در دسترس قرار گرفتن ابزار دقیق مدرن در آزمایشگاه های سراسر جهان، پیشرفت های فنی و علمی از اواسط دههٔ ۱۹۹۰ سرعت گرفت و باعث کاربردی تر شدن این تکنیک شد. این روش می تواند از سیستم های تشکیل دهندهٔ کاوشگر اصلاح شده با انحراف مدرن برای دستیابی به وضوح فضایی تا ۰٫۱~ نانومتر استفاده کند. در حالی که با یک منبع الکترونی تک رنگ یا دکانولوش
ن دقیق، وضوح انرژی می تواند 0.1 eV یا بهتر شود. این روش امکان اندازه گیری دقیق خواص اتمی و الکترونیکی تک ستون های اتم ها و در موارد معدودی، اتم های منفرد را هم فراهم می کند. مقایسه EELS با EDX. از تکنیک EELS به عنوان مکمل روش طیف سنجی پرتوی ایکس پراکنده انرژی (که با نام های EDX, EDS, XEDS، و غیره شناخته می شود) استفاده می شود، که یکی دیگر از تکنیک های طیف سنجی رایجی است که در بسیاری از میکروسکوپ های الکترونی استفاده می شود. روش EDX در شناسایی ترکیب اتمی یک ماده عملکرد فوق العاده ای دارد و استفاده از آن بسیار آسان تر از EELS است و به عناصر سنگین و با اعداد اتمی بالا حساسیت بالایی نشان می دهد. از لحاظ تاریخی روش EELS، تکنیک دشوارتری نسبت به EDX بشمار می رود، همچنین این تکنیک قادر به اندازه گیری ترکیبات اتمی، پیوندهای شیمیایی، ویژگی های الکترونیکی باند ظرفیت و رسانایی، ویژگی های سطحی و توابع توزیع فاصله جفتی خاص عنصر است. تکنیک EELS در عناصر با اعداد اتمی نسبتاً پایین، جایی که لبه های تحریک تمایل دارند تیز، مشخص و با تلفات انرژی قابل دسترسی تجربی باشند، عملکرد بهتری دارد (سیگنال بسیار ضعیف فراتر از اتلاف انرژی و
حدود 3 keV می باشد). روش EELS شاید در آینده برای عناصری از کربن گرفته تا فلزات انتقالی سه بعدی (از اسکاندیم تا روی) توسعه یابد و عملکرد بهتری داشته باشد. برای عنصر کربن، یک طیف نگار با تجربه می تواند در یک نگاه تفاوت های بین الماس، گرافیت، کربن آمورف و کربن معدنی (مانند کربنی که در کربنات ها ظاهر می شود) را تشخیص دهد. طیف فلزات واسطه سه بعدی را هم می توان برای شناسایی حالت های اکسیداسیون اتم ها تجزیه و تحلیل کرد و نتایجی ارائه داد. برای مثال، Cu(I)، نسبت شدت به اصطلاح «خط سفید» متفاوتی نسبت به Cu (II) دارد. این توانایی مثل «اثرانگشت» برای اشکال مختلف یک عنصر استفاده می شود و این یک مزیت قوی تکنیک EELS نسبت به تکنیک EDX است. این تفاوت هم عمدتاً به دلیل اختلاف در وضوح انرژی بین دو تکنیک است (~1 eV یا بیشتر برای EELS، شاید چند ده eV برای EDX). انواع. EELS چندین نوع اصلی دارد که عمدتاً بر اساس هندسه و انرژی جنبشی الکترون های فرودی (که معمولاً بر حسب کیلوالکترون ولت اندازه گیری می شوند) طبقه بندی می شوند. احتمالاً رایج ترین مورد EELS که امروزه استفاده می شود، نوع انتقالی است که در آن از انرژی های جنبشی معمولاً ۱۰
۰ تا ۳۰۰ کیلوالکترون ولت استفاده می شود و الکترون های فرودی به طور کامل از مادهٔ نمونه عبور می کنند. این فرایند معمولاً در یک میکروسکوپ الکترونی عبوری (TEM) رخ می دهد، اگرچه امروزه برخی از سیستم های اختصاصی نیز طراحی شده اند که وضوح فوق العاده ای را از نظر انتقال انرژی و تکانه با امکان تفکیک مکانی امکان پذیر می کنند. از انواع دیگر EELS هم می توان به EELS انعکاسی (شامل طیف سنجی الکترون پرانرژی با اتلاف انرژی یا (RHEELS)) اشاره کرد، این تکنیک معمولاً در بازهٔ ۱۰ تا ۳۰ کیلوولت کار می کند و نوع دیگر هم EELS دور (که گاهی اوقات EELS میدان نزدیک نیز نامیده می شود) است که در آن پرتو الکترونی در واقع به نمونه برخورد نمی کند اما در عوض از طریق برهم کنش کولن با برد بلند با آن تعامل دارد. Aloof EELS هم نوع دیگری است که به خصوص به خواص سطح حساس است، اما محدود به تلفات انرژی بسیار کوچک هست مانند آن هایی که با پلاسمون های سطحی یا انتقال مستقیم بین باندی مرتبط هستند. روش EELS انتقالی، خود به دو دستهٔ EELS ظرفیت (که پلاسمون ها و انتقال های بین باندی را اندازه گیری و بررسی می کند) و EELS یونیزاسیون پوستهٔ داخلی (که تقریباً هما
ن اطلاعات طیف سنجی جذب پرتو ایکس را ارائه می کند، اما در حجم های بسیار کمتری از مواد) تقسیم می شود. خط تقسیم بین این دو روش، در حالی که تا حدودی نامشخص است، اما در حدود اتلاف انرژی ۵۰ اکترون ولت می باشد. پیشرفت های ابزاری در بخش اتلاف انرژی بسیار کم طیف EELS را باز کرده است و طیف سنجی ارتعاشی را در میکروسکوپ الکترونی عبوری (TEM) ممکن می کند. همچنین هر دو حالت ارتعاشی یعنی IR-active و non-IR-active در EELS وجود دارند. طیف EEL. طیف انرژی از دست داده شدهٔ الکترون (EEL) را می توان تقریباً به دو ناحیه مختلف تقسیم کرد: طیف با تلفات انرژی کم (اتلاف انرژی تا حدود 50eV) و طیف با تلفات انرژی زیاد. طیف با تلفات کم انرژی خود شامل پیک اتلاف انرژی صفر و پیک های پلاسمون است که اطلاعاتی در مورد ساختار نوار و خواص دی الکتریک مادهٔ نمونه در اختیار ما قرار می دهد و طیف با تلفات بالای انرژی هم حاوی اطلاعات مربوط به لبه های یونیزاسیون است که به دلیل یونیزاسیون پوسته داخلی در نمونه ایجاد می شود. این ویژگی ها برای گونه های مختلف موجود در نمونه هستند و به همین دلیل از آن ها می توان برای به دست آوردن اطلاعات دقیق در مورد شیمی نمونه ا