Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۰۸ درجه غربی موقعیت داشت. با بریدن یخ های که در مسیر آنها واقع می شد، کشتی ها در ۲۶ سپتامبر به لنگرگاه رسیدند. آنها برای ۱۰ ماه بعدی با سردی شدید دست و پنجه نرم می کردند. سه ماه در آنجا تاریکی کامل حاکم بود و در سال نو، درجه حرارت به −۵۴ °F (−۴۸ °C) رسید. مردان با تمرین های روزمره مشغول نگه داشته می شدند و افسران نمایش ها را به نمایش گذاشته و یک روزنامه ترتیب دادند. نخستین مورد اسکوربوت در ژانویه گزارش شده و تا مارس فهرست بیماران به چهارده مرد رسید که نصف آنها اسکوربوت خفیف داشتند. پاری بذرهای خردل و تره تیزک را با خود آورده بود و آنها را در عرشه کشتی غرس کرد. برگ های این سبزی ها ظاهراً مفید بودند. در اوایل ماه مارس نخستین آب ذوب شده ظاهر شده و تا حدی باعث هیجان شد، اما ضخامت یخ تا آخر ماه هنوز هم به ۶ فوت (۲ متر) می رسید. پاری در ماه ژوئن گروهی از مردان که یک گاری چوبی را می کشیدند به کرانه شمالی جزیره رهبری کرد، کرانه ای که او آنرا خلیج هکلا و گریپر نام نهاد. قبل از اینکه کشتی ها بتوانند لنگرگاه را ترک و وارد آب شود، اول ماه اوت شده بود. قبل از بازگشت به انگلستان، آنها تا نقطه ۱۱۳°۴۶' غربی به سمت غرب پیش رف
ته بودند. آنها در اکتبر ۱۸۲۰، در حالیکه تنها یک مرد را از دست داده بودند، به انگلستان بازگشتند. سفر دریایی پاری که طی آن پاری سه ربع-راه تا مجمع الجزایر قطبی کانادا را از طریق کانال پاری طی کرده بود، احتمالاً تنها و پردستاوردترین سفر دریایی در راستای تقلا برای یافتن گذرگاه شمال غربی بود. لوک در سمت دیگر قرار داشت؛ سال ۱۸۱۹ به طور غیرمعمولی عاری از یخ بود و هیچ کشتی دیگر نتوانسته بود از مکانی که پاری در غرب رفته بود فراتر برود، تا اینکه سفر اکتشافی ادوارد بلیچر در ۱۸۵۰ میلادی این کار را انجام داد. داستان این سفر اکتشافی تحت عنوان یادداشت سفری دریایی برای کشف گذرگاه شمال غربی در ۱۸۲۱ میلادی ظاهر شد و ناشر جان موری، ۱٬۰۰۰ گینی برای آن پرداخت کرد. پس از بازگشت به انگلستان، ناوبان یکم پاری به درجه ناخدا دوم ترفیع داده شد. او در فوریه ۱۸۲۱ به عنوان همکار انجمن سلطنتی انتخاب شد. ۱۸۲۱ میلادی: سمت غرب حوضه فوکس. در آوریل ۱۸۲۱، او با فرماندهی کشتی اچ ام اس فری و در همراهی با کشتی اچ ام اس هکلا تحت فرماندهی جرج فرانسیس لیون، بار دیگر عازم شمالگان شد. سایر افرادی که او را در این سفر همراهی می کردند، شامل دانشمند و کشیش ج
رج فیشر، متصدی امور مالی و خاطرات نویس ویلیام هوپر، ناوبان یکم هنری پارکینز هوپنر و افسران دون پایه فرانسس کروزیر و جیمز کلارک راس بودند. تجارب به دست آمده از سفر دریایی قبلی در امر بهبود اوضاع مفید بود. چون قبلاً کشتی گریپر همتراز با کشتی هکلا نبود، این بار هر دو کشتی تقریباً هم تراز بوده و تمامی قطعات و تجهیزات آنها کاملاً با یکدیگر قابل تعویض بود. این بار آنها عایق چوب پنبه ای، دوشاخه چوب پنبه ای برای پنجره های کشتی و بخاری های پیشرفته که از زغال سنگ به عنوان انرژی استفاده می کردند و برای مقابله با سرما و چگالش در پایین ترین قسمت عرشه کشتی قرار داده شده بودند، داشتند. برای مردان لباس بهتری داده شده بود و آب لیمو، بجای بطری های شیشه ای، در بشکه ها ذخیره شده بود. این بار، هدف سفر اکتشافی یافتن گذرگاهی در نزدیکی انتهای شمال غربی خلیج هادسون بود. پس از اینکه او به آهستگی راه خود را از تنگه هادسون باز کرد، مستقیماً به سمت غرب به تنگه منجمدشده حرکت نمود، تنگه ای که کریستوفر میدلتون آنرا در ۱۷۴۲ میلادی گذار ناپذیر خوانده بود. او در روزی که پوشیده از مه بود از تنگه منجمدشده عبور نموده و خود را در خلیج ریپلس (حالا
ناوجات) یافت، اما پس از بررسی دوباره دریافت که این خلیج محصور به خشکه است. پس از آن او شتاب زده به سمت شمال شرق حرکت نمود، از کرانه شبه جزیره ملویل نقشه برداری کرده و زمستان را در یک کنج جزیره وینتر سپری کرد. او از مردمان اینویت آموخت که حرکت به سمت شمال کرانه در واقع حرکت به سوی غرب است. لیون در ماه های مارس و مه، دو سفر اکتشافی را توسط سورتمه به مناطق درونی هدایت کرد. آنها که در ماه ژوئیه از یخ آزاد شده بودند، به سمت شمال حرکت نموده و تنگه فری و هکلا را پر از یخ یافتند. آنها منتظر ماندند تا یخ آب شود، اما این کار نشد. ناوبان یکم رید در ماه سپتامبر، ۱۰۰ مایل (۱۶۰ کیلومتر) در امتداد تنگه به سمت غرب سفر نموده و به خلیج بوتیا که پر از یخ بود رسید، انتهای شمالی مکانی که پاری در ۱۸۱۹ میلادی به آنجا رسیده بود. زمانی که یخ جدید شروع به شکل گیری کرد، آنها فاصله کوتاهی به سمت جنوب شرق رفته و زمستان را در ایگلولیک سپری کردند. تا ۸ اوت، کشتی هنوز هم از یخ نجات نیافته بود. چون اواخر فصل بود و نشانه های از بیماری اسکوربوت نیز دیده می شد، پاری به خانه بازگشته و در اواسط اکتبر ۱۸۲۳ به شتلند رسید. در جریان غیابت وی، او در ن
وامبر ۱۸۲۱ به درجه بالاتر ترفیع داده شده بود و مدتی کوتاهی پس از بازگشت، به عنوان سرپرست آب نگار نیروی دریایی گماشته شد. سفرنامه او تحت عنوان سفرنامه سفر دومی و غیره در ۱۸۲۴ میلادی ظاهر شد. ۱۸۲۴ میلادی: از دست رفتن کشتی فری در خلیجک پرنس ریجینت. او در مه ۱۸۲۴ با کشتی هکلا در همراهی با هنری پارکینز هوپنر در کشتی فری لندن را ترک کرد. هوراشیو توماس آستین، جیمز کلارک راس، فرانسس کروزیر و ویلیام هوپر او را همراهی می نمودند. این بار، هدف خلیجک پرنس ریجینت در انتهای غربی جزیره بافین بود، جاییکه در ۱۸۱۹ میلادی یخ راه وی را مسدود کرده بود. از نظر حجم یخ، سال ۱۸۲۴ یک سال بد بود و آنها نتوانستند تا ۱۰ سپتامبر به دریاراه لانکاستر برسند. او وارد دریاراه پرنس ریجینت شد، اما پس از ۶۰ مایل (۹۷ کیلومتر) پیشروی در یخ، او مجبور شد زمستان را در جاییکه آنرا قلعه بوین نامید و در کرانه شرقی واقع شده بود، سپری نماید. در اواخر ژوئیه ۱۸۲۵، آنها خود را از یخ نجات داده و ۶۰ مایل (۹۷ کیلومتر دیگر) به سمت جنوب پیشروی کردند، اما در این هنگام آنها با باد شدید و یخ روبرو شده و کشتی فری توسط باد به سمت غربی کرانه کشانده شده و در اثر فشار ناشی
از باد تخریب گردید. پس از ۴۸ ساعت کار روی پمپ ها، آنها به طور عمدی تلاش نمودند تا کشتی را برای تعمیر به ساحل بکشانند. انبارهای کشتی هنوز خالی نشده بود، اما تا ۲۵ اوت روشن شده بود که تیرِ ته کشتی شکسته است و یخ های که به سرعت در حال شکل گیری بود آنها را مجبور نمود تا از تلاش بیشتر دست بکشند. بیشتر انبارها در ساحل رها شد، خدمه های آن بر کشتی هکلا سوار شده و در اکتبر ۱۸۲۵ به انگلستان بازگشتند. پاری تصور کرد که می توانست آب های باز در جنوب ناحیه ای که کشتی شکسته بود، را ببیند. او گزارش این سفر دریایی را در ۱۸۲۶ میلادی منتشر کرد.
پیوتر کریلوویچ بزوخوف () شخصیت اصلی رمان جنگ و صلح اثر لئو تولستوی است . او پسر نامشروع و مورد علاقه کنت کریل ولادیمیرویچ بزوخوف یکی از ثروتمندترین افراد امپراتوری روسیه است . پیر بهترین دوست آندری بالکونسکی است .
پسر بد () فیلمی محصول سال ۲۰۰۱ کره جنوبی به کارگردانی کیم کی دوک دربارهٔ مردی است که زنی را به دام فحشا می اندازد و سپس از او محافظت می کند. بازیگران فیلم چو جائه هیون، چوی دئوک-مون و نام گونگ مین هستند
اویگن اتو اروین نتو ؛ (۳۰ ژوئن ۱۸۴۶ در هاله – ۱۳ مه ۱۹۱۹ در گیسن) یک ریاضیدان آلمانی بود که با ادغام نتایج پژوهش ها درباره گروه جایگشت و گروه ها در نظریه اعداد، گام های بزرگی در نظریه گروه برداشت. او همچنین درباره خم های فضاپرکن به پژوهش پرداخت. زندگینامه. نتو در هاله متولد شد و در هاله و برلین به مدرسه رفت و از سال ۱۸۶۶ به تحصیل ریاضیات در دانشگاه برلین نزد کرونکر، وایرشتراس و کومر پرداخت. او در سال ۱۸۷۰ فارغ التحصیل شد و دکترای خود را تحت راهنمایی وایرشتراس دریافت کرد. او قبل از اینکه در سال ۱۸۷۹ دانشیار دانشگاه استراسبورگ شود، در یک مدرسه در برلین به تدریس می پرداخت. او در سال ۱۸۸۲ دانشیار در برلین و در سال ۱۸۸۸ استاد دانشگاه گیسن و در سال ۱۹۱۳ بازنشسته شد. در میان دیگر موضوعات، نتو بر روی نظریه گروه کار می کرد. او به اثبات جدیدی از قضایای سایلو رسید. نتو همچنین به خاطر نخستین کتاب های درسی ترکیبیات و نظریه گروه شناخته شده است.
ایستگاه راه آهن هاپسالو () در شهر هاپسالو، استونی قرار دارد. این ایستگاه در سال ۱۹۰۴ به صورت محدود تاسیس شد و سپس ساختمان فعلی آن از سال ۱۹۰۵ تا ۱۹۰۷ ساخته شد.
پلاتزشن (آلمان غربی آلمانی بالا)، کیکز (در آلمانی اتریشی) یا بیسکویت (آلمان عالی سوئیس) به شکل کلی به عنوان محصولات پخته کوچک متعلق به شیرینی ها نامیده می شوند. آنها شیرینی محبوب کریسمس هستند. در آلمان نیز شیرینی و مانند آن را پلاتزشن می نامند. شکل های معمول عبارتند از: "تالرهای" گرد، "برش های" مستطیلی، "حلقه ها"، "الماس ها"، ماکارون ها، "کپه ها"، "کروسانت ها" یا "شکل هایی" که با کمک کاتر بیسکویت درست می شوند. نام. کلمه "پلاتزشن" پس از شکل مسطح "مکان یا پلاتز" که از "پلاتز" فرانسوی قدیم ارائه شده است، به معنی، "کیک مسطح" است. کلمه "Keks" از کلمه انگلیسی "cakes" گرفته شده است. در آلمانی سوئیسی، این شیرینی به نام "های Güetzi" , "Guetzli" , "Chrömli" و موارد مشابه، در جنوب آلمان نیز "Platzerl" , "Bredla" , "Loible/Loibla" یا Guatl/ Gutsle "/Guatsle"، در سوئیس گاهی وقت ها "Brötle" نیز نامیده می شود. اصطلاح "کوکی ها" در ایالات متحده آمریکا رایج است. در بریتانیای به آنها "بیسکویت" (وام واژه انگلیسی از فرانسوی) می گویند، حتی اگر از نظر ترکیب و مواد تشکیل دهنده، با بیسکویت آلمانی مطابقت نداشته باشند. تولید. در کریسمس
، پلاتزشن ها به طور سنتی پخته می شوند، به خصوص در خانواده ها. کلوچه های خام را روی سینی فر که می توان از قبل با کاغذ پخت پوشانده پخش می شود. زمان پخت کوتاه است. وقتی سطح آن خیلی کم قهوه ای شد، می توان گفت که پلاتزشن ها آماده شده اند. تولید انواع پلاتزشن ها در مواد مورد استفاده و مهمتر از همه در شکل دادن به خمیر متفاوت است: پلاتزشن اغلب بر اساس ماده اصلی طعم دهنده، مانند کوکی های بادیان، ستاره دارچینی یا ماکارون نارگیل نامگذاری می شوند. تاریخچه. پخت شیرینی به موازات مصرف قهوه، چای و کاکائو در آلمان از قرن ۱۸ توسعه یافت. این خوراکی ها بین خانم های طبقه بالای جامعه، محبوب بود. شیرینی های کوچک نیز در مهمانی قهوه سرو می شد. علاوه بر کیک اسفنجی، کیک های شکل دار (اسپرینگ رول) نیز رواج داشت. تمام محصولات شیرینی پزی، از جمله کوکی ها، تا قرن نوزدهم ساخته شدند. در قرن نوزدهم خوردن این شیرینی ها یک کار لوکس بود زیرا شکر و مواد دیگر مانند بادام یا کاکائو بسیار گران بود. زمانی که امکان تهیه قند ارزان از چغندر قند محلی وجود داشت، این وضعیت تغییر کرد. پس از آن، کوکی ها را می توان در خانه های ساده برای مناسبت های خاص نیز پخت.
ویلیام هیلتون هاول (William Hilton Hovell) (۲۶ آوریل ۱۷۸۶ – ۹ نوامبر ۱۸۷۵)، کاوشگر انگلیسی استرالیا بود. او با همیلتون هیوم یک سفر زمینی در ۱۸۲۴ از سیدنی به بندر فیلیپ (نزدیک ملبورن امروزی) انجام داد و بعداً منطقه اطراف بندر غربی را کاوش کرد. اوایل زندگی. هاول در یارموث، نورفولک، انگلستان به دنیا آمد. پدرش ناخدا و مالک بخشی از یک کشتی تجارتی به دریای مدیترانه بود که طی یک سفر دریایی در ۱۷۹۴ توسط فرانسوی ها دستگیر و به بندری منتقل شد، در آنجا به مدت دو سال اسیر جنگی شد. ویلیام زمانی که تنها ۱۰ سال داشت برای امرار معاش به دریا رفت، او پس از گذراندن زندگی سراسر سخت، در ۲۰ سالگی با زنوبیا مقیم پرو آشنا شد و دو سال بعد کاپیتان دریایی تجاری جونو شد که به ریوژانیرو و دیگر جاها می رفت. او تصمیم گرفت به استرالیا برود و در ۹ اکتبر ۱۸۱۳ به همراه همسرش استر نئو آرندل (دختر جراح توماس آرندل) و دو فرزند، یک پسر و یک دختر، با کشتی ارل اسپنسر به سیدنی نیو ساوت ولز رسید. هاول با ایجاد ارتباط با سیمئون لرد، رئیس کشتی شد و چندین سفر تجاری در امتداد ساحل شرقی سواحل استرالیا و به نیوزیلند انجام داد. در ژوئن ۱۸۱۶، زمانی که فرمانده
ی "برادران" را برعهده داشت در کنت گروپ، تنگه باس غرق شد و به همراه خدمه هشت نفره اش به مدت ۱۰ هفته با گندم های محموله شان که خیس و شسته شده بود، زنده ماندند، قبل از اینکه توسط اسپرینگ نجات پیدا کنند. در سال ۱۸۱۹ زمینی نزدیک سیدنی مستقر شد و در جهت جنوب کاوش کرد. او در سال ۱۸۲۳ به دره بوراگورنگ رسید. کاوشگر. در سال ۱۸۲۴، فرماندار سر توماس بریزبن از هاول خواست تا با همیلتون هیوم به اکتشاف در جنوب نیو ساوت ولز و ویکتوریا بپیوندد تا اطلاعات بیشتری در مورد هر رودخانه ای که ممکن است در جهت خلیج اسپنسر به سمت جنوب حرکت کند به دست آورد. هاول تجربه کمی در گیاهان داشت، اما تجربه زیادی به عنوان یک دریانورد داشت. سفر اکتشافی رسمی برنامه ریزی شده، انجام نشد و هیوم و هاول تصمیم گرفتند، سفر را با هزینه شخصی خود انجام دهند. مقداری زین، لباس، پتو و اسلحه از فروشگاه های دولتی تهیه کردند. کاوشگران در ۳ اکتبر ۱۸۲۴ با شش مرد آنجا را ترک کردند. آنها در ۱۳ اکتبر به ایستگاه هیوم رسیدند و در ۱۷ اکتبر سفر اکتشافی را با پنج گاو نر، سه اسب و دو گاری آغاز کردند. در ۲۲ اکتبر آنها متوجه شدند که تنها راه برای عبور از رودخانه مارومبدجی که در
آن زمان سیل زده بود، تبدیل یکی از گاری ها به یک نوع قایق با گذراندن یک نوع پارچه برزنت، از زیر آن بود. مردان، اسب ها و گاو نر شنا کردند و همه چیز با موفقیت انجام شد. یکی دو روز بعد در منطقه تپهٔ شکسته، پر از مسیرهای آبی، آنها در یافتن جاده ای برای گاری های بارگیری شده، با مشکل زیادی مواجه شدند و در ۲۷ اکتبر تصمیم گرفتند، آنها را رها کنند. تا ۱۶ نوامبر مسیر آنها در یک منطقه کوهستانی دشوار بود. در آن روز آنها به رودخانه بزرگی رسیدند که هاول آن را رودخانه هیوم نامید «او اولین کسی بود که آن را دید». قسمت بالای رودخانه موری بود که چند سال بعد توسط چارلز استورت نام گذاری شد. عبور از اینجا غیرممکن بود، اما پس از چند روز جای بهتری پیدا شد و با ساخت اسکلت نامتعادل یک قایق، موفق به عبور از آن شدند. در ۳ دسامبر آنها به رودخانه گلبرن رسیدند که توانستند بدون قایق از آن عبور کنند. چهار روز بعد به منطقه صعب العبوری رسید. گروه سه روز تلاش کرد تا از محدوده گریت دیوایدینگ در کوه دیس آپوینتمنت عبور کند، اما ناکام ماند. هیوم جهت خود را به سمت غرب تغییر داد و سپس در ۱۲ دسامبر به سرزمین پایین در شهرک برادفورد رسید و در آنجا اردو
زدند. هیوم به سمت رشته کوه های کم ارتفاع به سمت جنوب حرکت کرد و روز بعد گذرگاهی در آن جهت پیدا کرد. او گروه را در سراسر محدوده تقسیم در گذرگاه هیوم، واندونگ رهبری کرد و در ۱۶ دسامبر ۱۸۲۴ به بندر خلیج فیلیپ در برد راک، پوینت لیلیاس در مجاورت جیلونگ رسید. هاول ادعا کرد که طول جغرافیایی را در همان روز اندازه گیری کرده است، اما در واقع آن را از روی نقشه ای که خودشان در طول سفر طراحی کرده بودند، خواند. هاول در سال ۱۸۶۷ اعتراف کرد که هیچ اندازه گیری طول جغرافیایی انجام نداده و هیوم را به خاطر آن مقصر می داند. قبل از این اعتراف، دکتر ویلیام بلاند که اولین سفرنامه را در سال ۱۸۳۱ نوشت، این افسانه را ابداع کرد که هاول برای محافظت از او یک درجه در طول جغرافیایی خطا کرده است. هیئت در ۱۸ دسامبر به سمت نیو ساوت ولز برگشت. هیوم ترجیح داد برای دوری از منطقه کوهستانی و صرفه جویی در زمان، بیشتر به سمت غرب سفر کند. این تصمیم درستی بود. در ۱۶ ژانویه ۱۸۲۵، درست زمانی که آرد آنها تمام شد، به گاری-هایی که پشت سرشان رها کرده بودند، رسیدند و دو روز بعد به محل امن ایستگاه هیوم در گانینگ رسیدند. در ۲۵ مارس ۱۸۲۵ فرماندار بریزبن در یک اع
زام، به کشفیات هاول و هیوم اشاره کرد و گفت که قصد دارد کشتی را به بندر غربی بفرستد تا آن را کاوش کند. با این حال، هیچ کاری انجام نشد تا اینکه جانشین وی، فرماندار دارلینگ، در اواخر سال ۱۸۲۶، یک گروه اکتشافی تحت فرماندهی کاپیتان رایت، به بندر غربی فرستاد. هاول به این گروه اکتشافی پیوست و وقتی رسیدند، دید که این منطقه ای نیست که در اولین سفرش به آن رسیده بود. هاول زمین های اطراف بندر غربی و شمال آن را کاوش کرد و گزارش داد که در نزدیکی ساحل، به سمت شرق در کیپ پترسون، «مقدار زیادی زغال سنگ، بسیار خوب» را کشف کرد. این اولین کشف زغال سنگ در ویکتوریا بود. هاول پنج ماه در این سفر دور بود و پس از آن دیگر کاوش نکرد. او در طول ۱۰ سال آینده تلاش های مختلفی کرد تا علاوه بر کمک هزینه هایی برای سفر ۱۲۰۰ جریبی (۵ کیلومتر مربع) با هیوم و سفر ۱۲۸۰ جریبی (۵ کیلومتر مربعی) به بندر غربی، اعتبار خاصی از دولت دریافت کند، «با توجه به محدودیت ها و تحمیل هایی که ارزش آن را کاهش می دهد، به طوری که آن را به پاداش بسیار ناکافی تبدیل می کند». به نظر می رسد که او هیچ موفقیتی نداشته است، اما در اداره دامداری خود در گولبرن، جاییکه تا پایان عم
ر در آنجا زندگی کرد، موفق بود و آن را رونق داد. او در ۹ نوامبر ۱۸۷۵ درگذشت و در ۱۸۷۷ بیوه او مبلغ قابل توجه ۶۰۰۰ پوندی را به عنوان یادبودی از او به دانشگاه سیدنی داد که برای تأسیس سالن سخنرانی ویلیام هیلتون هاول برای زمین شناسی و جغرافیای فیزیکی استفاده شود. اواخر زندگی. در سال ۱۸۵۴ احساس بدی میان هیوم و هاول به وجود آمد که منجر به نوشتن اسناد عمومی با ادعاهای متناقض در مورد انجام سفر خود شد. در دسامبر ۱۸۵۳، هاول در یک شام عمومی در جیلونگ برای جشن گرفتن بیست و نهمین سالگرد کشف منطقه، پذیرایی شد. گزارش ها به هیوم رسید مبنی بر اینکه هاول برای کشف جیلونگ اعتبار گرفته است. کامل ترین گزارش موجود از سخنرانی هاول، استدلال هیوم را توجیه نمی کند. هاول در ۹ نوامبر ۱۸۷۵ در سیدنی درگذشت و در گولبرن به خاک سپرده شد و پسری از او باقی ماند. افتخارات. جاده ویلیام هاول درایو که نواحی بلکنن را به کانبرای شمالی در کانبرا استرالیا متصل می کند به نام او نام گذاری شده است. در سال ۱۹۷۶ هیوم و هاول با تمبر پُستی که پرتره های آنها توسط پُست استرالیا منتشر شده بود، مورد تقدیر قرار گرفتند. دریاچه ویلیام هاول در رودخانه کینگ، به نام او
نام گذاری شده است. ویلیام هاول درایو، میان خیابان متیو فلیندرز و راه جان ادگکامب، در اندیوور هیلز، ویکتوریا، به نام او نام گذاری شده است. نهر هاولز در نزدیکی جیلونگ، به نام او نام گذاری شد و این نهر از حومه لارا می گذرد و دهانه آن در تالاب لایمبورنرز است و از شمال به خلیج کوریو می ریزد.
براتوورست به انواع مختلفی از سوسیس های گوشتی گفته می شود که برای برشته کردن در نظر گرفته شده اند یا از پیش، برشته شده اند. مفهوم واژه. واژه "براتوورست" کلمه ای مرکب از واژه های آلمانی قدیمی براتو و ورست دارد. این کلمه اشاره ای به "کباب" است و در واقع به معنای سوسیس گوشت است (). منشأ دوگانه این کلمه مشخص نیست. در اصطلاح عامیانه "براتوورست،" به غلتک های سوسیس شکل و دراز و بلند خمیر و توده های بدون گوشت نیز نسبت داده می شود که از نظر ظاهر و خاصیت پخت و پز آن، شبیه سوسیس معمولی است. بر اساس دیدگاه دیگر (برخی منطقه ها)، اصطلاح "براتوورست،" به معنای سوسیس خام دودی است که از گوشت خام و درشت تهیه می شود که سرد یا در آب گرم پخته و آماده مصرف می شود. تولید. سوسیس ها به صورت خام و آب پز عرضه می شوند که نوع پخته آن بیشتر رایج است. سوسیس های پخته نشده دودی رایج ترین انواع هستند. برای تولید، گوشت در چرخ گوشت چرخ می شود یا در صورت لزوم همراه با سایر مواد (ادویه، پیاز، سبزی) و وسایلی از این قبیل برش می زنند سپس آن را در روده خوک یا گوسفند پر می کنند یا به شکل دیگری شکل می دهند (مانند وول برتورست) بدون پوشش در آب داغ قرار می
دهند به این شکل که سوسیس ها را در آب داغ، آبگوشت یا بخار آب داغ می کنند. برای تهیه و مصرف افراد، آنها معمولاً روی گریل یا در تابه سرخ می کنند. به عنوان یک جایگزین خوراک، جایگزین های بدون گوشت به عنوان براتوورست نیز شناخته می شود که بر اساس پروتئین های گیاهی و حیوانی دیگر با افزودن موادی مانند آب، چربی یا روغن، غلیظ کننده ها، رنگ ها و سایر افزودنی های خوراکیی به منظور تقلید از براتوورست ساخته می شوند. دسته بندی. نامگذاری های عمومی. در آلمان از دستور العمل های استاندارد که در تولید انواع سوسیس استفاده می شود در "براتوورست نیز استفاده می گردد". نمونه ها عبارتند از: نام های حفاظت شده. رست براتوورست نورنبرگ یک سوسیس گوشت خوک پخته شده است. ادویه های معمولی نمک سفره و مرزنجوش هستند. جرم دارای ساختار ظریف ۳ میلی متر است شن به قطر ۱۵ میلی مت بریده شده استر پر شده است. وزن قطعه نورنبرگ رست براتوورست بین ۲۰ تا ۲۵ گرم است و طول ۷ تا ۹ سانتی متر. یک نفر معمولاً "Drei im Weggla" (سه تکه در یک نان) یا دوازده (یک دوجین) یا شش (نیم دوجین) سوسیس کبابی با کلم از یک بشقاب اسپند می خورد. نام «Original Nuremberg رست براتوورست» یا
نورنبرگ براتوورست به عنوان یک نشانه جغرافیایی مبدأ توسط کمیسیون اتحادیه اروپا محافظت می شود. فقط براتوورست هایی که در شهر نورنبرگ تولید می شوند و طبق دستور العمل مشخص شده مجاز به داشتن این نام هستند. حمایت قانونی فرمولی را پوشش می دهد که در ۱۸ مارس ۱۹۹۸ منتشر شد. با قطعنامه کمیته حقوق، اقتصاد و کار شهر نورنبرگ. در نورنبرگ، براتوورست توسط چهار شرکت صنعتی بزرگ به نام های Schlütter/Ponnath , Kupfer, Forster/Wolf, HoWe Wurstwaren (Hoeneß -Weiß) و قصابان متعدد ساخته می شود. پروژه ای از کمیسیون اتحادیه اروپا از سال ۲۰۱۰ در حال اجرا است که در آن بازاریابی و فروش «نورن برگ براتوورست» تحت مفهوم "میراث جهانی باواریا" ترویج می شود. سوسیس کبابی نورنبرگ به عنوان یک خوراکی لذیذ خاص در نورنبرگ در مغازه های براتوورست تهیه می شود. این رستوران های خاص (مثلا B. "Zum Gulden Stern" از ۱۴۱۹، "براتوورست-Röslein"، "براتوورست-Glöcklein") اغلب رستوران های سنتی هستند که به قرن ها قبل برمی گردد. از نوامبر ۲۰۲۱، "موزه نورنبرگ براتوورست" نیز در بازار دستفروشی نورنبرگ وجود دارد که سفری را در حدود ۷۰۰ سال تاریخ فرهنگی نورنبرگ رست براتوورست
با آغاز قرون وسطایی، حماسه ها و افسانه ها و همچنین صنعت گری قصابان نورنبرگ ارائه می کند. در حدود صد متر مربع است که برای این بخش در نظر گرفته شده است. سنت گالن براتورست. براتوورست "گوساله" سنت گالن یک سوسیس آب پز است که از گوشت خوک، بیکن تهیه می شود. گوشت گوساله در قسمت گوشت سوسیس. اگر گوشت گوساله کمتر باشد به آنها سنت گالن براتورست می گویند. شیر به سنت گالن براتورست رنگ سفید مشخص می دهد. ادویه نمک، فلفل سفید و گرز اجباری است، ادویه جات دیگر مانند پیاز، لیمو، جوز هندی، هل، گشنیز و زنجبیل مجاز است. سوسیس خام را پس از قرار دادن در پوست ساخته شده از روده خوک در آب داغ با دمای ۷۰ درجه به مدت ده تا بیست دقیقه جوشانده و سپس به سرعت در یک حمام یخ خنک می کنند. از سال ۲۰۰۸، St. Gallen براتوورست به عنوان gg در دسترس بوده است A یا "نشانگر تحت حمایت جغرافیایی" (IGP) برای کانتون های شرقی سوئیس سنت گالن، تورگائو، آپنزل اوسررودن و اینرهودن. "OLMA براتوورست" و براتوورست "جشنواره کودکان سنت گالن" فقط در اندازه و وزن متفاوت هستند. هم تولیدکنندگان و هم طرفداران سنت گالن براتوورست به شدت از سوسیس بدون خردل حمایت می کنند. کسانی ک
ه به آن پایبند نیستند، به فرهنگ خوراکیی سوئیس شرقی تمایل دارند. سوسیس های سوئیس شرقی به این ترتیب یک خوراکی لذیذ هستند. دقیقاً به این دلیل که مردم شرق سوئیس به شدت برای رسم خود مبارزه می کنند و مخالفان و طنزپردازان را ترغیب می کند تا دیدگاه خود را ارائه دهند. سوسیس تورینگن. رست براتوورست تورینگن (همچنین فهرست تورینگن) یک رست براتوورست متوسط است که در ایالت آزاد تورینگن از گوشت خوک بدون چربی درشت، گونه خوک بدون پوست، احتمالاً با گوشت گوساله یا گوشت گاو، خام یا آب پز و با طعم دهنده تهیه می شود. ادویه های معمولی نمک، فلفل و بسته به منطقه زیره، مرزنجوش و/یا سیر هستند. در اصل، حداقل ۵۱ درصد مواد خام مورد استفاده از تورینگن می آید، به طوری که می توان آنها را به این نام نامید. این شرط تا تاریخ انتشار در مجله رسمی اتحادیه اروپا در ۲۲ تمدید شد درخواست آلمان منتشر شده در اکتبر ۲۰۱۱ در سال ۲۰۱۲ لغو شد. دلیل این بود که کیفیت یا شهرت رست براتوورست تورینگن به منشأ مواد خام بستگی ندارد، بلکه بر اساس هنر و تجربه تجارت قصاب تورینگن و دستور العمل های سنتی است. رست براتوورست تورینگن دارای یک سنت چند صد ساله است. قدیمی ترین ذکر
مستند شناخته شده از یک براتوورست در منطقه را می توان در بایگانی دولتی رودولشتات تورینگن در نسخه ای از "گزارش استاد" برای صومعه آرنشتات در سال ۱۴۰۴ یافت. در آنجا به معنای واقعی کلمه می گوید: "1 gr vor gute czu brotwurstin" (۱ گروش برای پوشش های براتوورست). قدیمی ترین دستور پخت شناخته شده در آرشیو ایالت وایمار است. این از "مقررات تجارت قصابی در وایمار، ینا و بوتشتادت" از ۲ ژوئیه ۱۶۱۳ است. . "کتاب آشپزی Thüringisch-Erfurtische" متعلق به سال ۱۷۹۷ حاوی دستور العمل دیگری است که در آن به یک نوع دودی نیز اشاره شده است. براتوورست در اتریش. انواع سوسیس در سراسر اتریش شناخته شده است. «دستورالعمل های تقویم کشاورزی و خانه داری اتریشی» از سال ۱۷۶۹ به این موارد اشاره می کند: "سوسیس های وستفالیایی Knackwurst و براتوورست،" سوسیس های خونی Kasellische، سوسیس های "مغزی و جگر همبرگر و هانوور، Frankfurt Pressmagen". در بیشتر موارد، سوسیس و کالباس در طی کشتار برای مصرف مستقیم به عنوان بخشی از رقص سوته درست می شد. بر این اساس، همیشه تفاوت های منطقه ای در دستور خوراک وجود داشت. در Codex Alimentarius Austriacus به عنوان "سوسیس آب پز"
در فصل B14 ذکر شده است. در دانش سنتی، براتوورست در فهرست خوراکهای سنتی کل اتریش ذکر شده است. در اتریش علیا اول Advent، یکشنبه "براتوورست" نیز نامیده می شود، زیرا در این روز مرسوم است که برای ناهار سوسیس سرخ شده با کلم ترش بخورند. آمار و متفرقه. تصویر آلمان در خارج از کشور، به ویژه در ایالات متحده آمریکا، با آبجو، سوسیس و کلم ترش مشخص می شود. پنج سوسیس محبوب سالامی هستند (۵٫۵ کیلوگرم/سرانه/سال)، سوسیس گوشت، سوسیس (۴٫۳ کیلوگرم/هر نفر/سال)، ژامبون آب پز (۲٫۷ کیلوگرم/سرانه/سال) و سوسیس و کالباس (۲٫۷ کیلوگرم/سرانه/سال). در حالی که حجم خرید در سال ۲۰۱۲ به طور کلی ۲٫۷ درصد افزایش یافته است، کاهش یافت، منهای براتوورست و Würstchen با ۴ درصد کاهش یافت. حدود ۹۰ درصد آلمانی ها سوسیس را کباب می کنند. خریدهای خصوصی ۸٫۳٪ از براتوورست را تشکیل می دهند. سهم براتوورست در کل مصرف سوسیس و گوشت سرانه (۳۱ کیلوگرم) ۲٫۷ کیلوگرم است. در سال ۲۰۱۱ تولید سوسیس و کالباس در آلمان ۱٫۴۹ میلیون تن بود. بزرگترین گروه محصول سوسیس و کالباس آب پز با ۸۷۸۵۱۳ است جلوتر از سوسیس خام با ۴۵۰۱۵۰ تی سوسیس پخته با ۱۶۹۹۸۴ عدد دنبال می شود و در نهایت براتو
ورست با ۱۲۲۰۰۰تی نورنبرگ براتوورست-Glöcklein اولین بار در سال ۱۳۱۳ در اساسنامه ای که توسط شورای شهر امپراتوری نورنبرگ صادر شد ذکر شد و بنابراین قدیمی ترین آشپزخانه براتوورست در نورنبرگ بود. اساسنامه یک بازرس گوشت را منصوب کرد که از نام رسمی "Würstlein" استفاده می کرد. با توجه به قانون "خلوص" نورنبرگ، تولید سوسیس هنوز هم تحت شدیدترین مقررات امروزی است. وزن، ضخامت و طول نیز به طور مداوم بررسی می شود، همان طور که نه تنها توسط یک اندازه سوسیس تزئینی سنگ قبر "آشپز سنت لورنتس" که در سال ۱۵۵۴ در قبرستان روچوس درگذشت، بلکه توسط چنگال اندازه گیری طول فعلی که رئیس انجمن حفاظت از براتوورست به عنوان یک نماد رسمی استفاده می کند. Wurstkuchl در Regensburg قدیمی ترین کباب سوسیس در جهان است و تاریخچه آن به نیمه اول قرن دوازدهم بازمی گردد. با توجه به اهمیت نسبت داده شده رست براتوورست تورینگن برای سبک زندگی تورینگن و همچنین با هدف ترویج گردشگری، ۱. موزه براتورست آلمان در هولزاوزن در نزدیکی آرنشتات افتتاح شد. علاوه بر این، در سال ۲۰۰۶، شهر سوهل برای اولین بار تاج "پادشاهی براتوورست تورینگن" را بر عهده گرفت.