Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
. بلکه علایق او گستره فعالیت های چپ را نیز شامل می شود، ازجمله محیط زیست، نظام طبقاتی، اصلاحات اجتماعی، اصلاحات مذهبی، مبارزه با کمونیسم، نوآوری در موسیقی کلاسیک و غیره را در بر می گیرد و در بسیاری از سازمان هایی که کارشان در طیف موسیقی و فرهنگ گسترده می باشد فعالیت می کند. او اخیراً علیه لغو اصل ۳۷۰ و تخریب مجسمه های لنین، بهیمراو رامجی آمبدکار، گاندی و پریار راماسامی سخنرانی کرده است. کریشنا بخشی از تیم فعالانی است که جشنواره های اورور و ابتکار سوان بوهاوا را در چنای سازماندهی کرده اند. او همچنین در کنفرانس ها و موسسات آکادمیک مختلف از جمله دانشگاه هاروارد، مؤسسه ریاضی چنای، موسسه فناوری هند و مؤسسه مدیریت هند برنامه سخنرانی دارد. از جمله جوایز او می توان به جایزه معتبر رامون مگسیسی (۲۰۱۶) به منظور قدردانی از «تعهد نیرومند او به عنوان هنرمند و مدافع قدرت هنر برای التیام شکاف های اجتماعی عمیق هند»، جایزه ایندیرا گاندی برای یکپارچگی ملی (۲۰۱۷) برای خدماتش در ترویج و حفظ یکپارچگی ملی در کشور و جایزه یادبود وی آراویندکشان (۱۳۹۶) برای پیوند موسیقی کارناتیک با انسان. آهنگ «ونپورا» فیلم کولی (۲۰۱۹) به کارگردانی را
جو موروگان اولین پخش موزیک متن کریشنا است. سانتوش نارایانان مدیر موسیقی آن بود.
کلیسای سانتا ماریا آسونتا () کلیسای اصلی در شهر آکویلیا، استان اودینه و منطقه فریولی ونتزیا جولیا، ایتالیا است. پیشینه کلیسای اصلی به سده چهارم بر می گردد. کلیسای کنونی در سده یازدهم ساخته شد و دوباره در سده سیزدهم بازسازی شد. معماری. نمای خارجی، به سبک رومی-گوتیک، توسط یک رواق به "کلیسای مشرکان" و بقایای تعمیدگاه سده پنجم متصل می شود. فضای داخلی دارای یک شبستان و دو راهرو با سنگفرش موزاییکی قابل توجه از سده چهارم است. سقف چوبی مربوط به سال ۱۵۲۶ است، در حالی که تزئینات نقاشی دیواری متعلق به سنین مختلف است.
مارتین گروتشل (Martin Grötschel) (متولد ۱۰ سپتامبر ۱۹۴۸) ریاضیدانی اهل آلمان است. وی به دلیل تحقیقات خود در زمینه بهینه سازی ترکیبیاتی، ترکیبات چندوجهی و تحقیقات عملیاتی مشهور شده است. گروتشل از ۱۹۹۱ تا ۲۰۱۲ نایب رئیس مؤسسه زوس برلین (ZIB) بود و از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۵ به عنوان رئیس زوس خدمت کرد. وی از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۰ رئیس آکادمی علوم و علوم انسانی برلین-براندنبورگ (BBAW) بود. زندگی نامه. گروتشل در شولم آلمان متولد شد و در سال ۱۹۷۳ از دانشگاه بوخوم در رشته ریاضیات، زیرشاخه اقتصاد دیپلم گرفت. او در سال ۱۹۷۷ دکترای خود را در دانشگاه بن زیر نظر برنهارد کورته به پایان رساند و در سال ۱۹۸۱ مدرک خود را در بن در تحقیق در عملیات به دست آورد. یک سال بعد او به عنوان استاد تمام ریاضیات کاربردی در دانشگاه آگسبورگ منصوب شد. گروتشل از سال ۱۹۹۱ تا زمان بازنشستگی خود در پایان سپتامبر ۲۰۱۵، در کنار مسئولیت های خود در ZIB، استاد تمام فناوری معلومات در دانشگاه تکنیکی برلین بود. مارتین گروتشل از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۶ عضو کمیته اجرایی انجمن ریاضی آلمان (Deutsche Mathematiker- Vereinigung (DMV)) و از سال ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۴ رئیس آن بود. وی از سال
۱۹۹۹ تا ۲۰۱۴ عضو کمیته اجرایی اتحادیه بین المللی ریاضی (IMU) و از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۴ دبیرکل IMU بود. گروتشل از سال ۲۰۱۱ عضو هیئت اجرایی بنیاد انیشتین برلین بود و از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۵ در سمت رئیس آن فعالیت داشت. او یکی از بنیانگذاران و رئیس دیرین مرکز تحقیقات دی اف جی متئون «ریاضیات برای فناوری های کلیدی» بود. در سال ۱۹۷۶، مارتین گروتشل با همسرش آیریس گروتشل ازدواج کرد که حاصل این ازدواج سه دختر است. آثار. مارتین گروتشل یکی از مشهورترین متخصصین بین المللی در زمینه بهینه سازی ترکیبیاتی است. زمینه های اصلی تحقیقات ریاضی مارتین گروتشل نظریه گراف، بهینه سازی خطی و مختلط اعداد صحیح و تحقیق در عملیات است. گروتشل پیش از این در تز دکترای خود به پیشرفت قابل توجهی در توسعه روش های حل مسئله فروشنده دوره گرد دست یافت، به ویژه، او کمک قابل توجهی به درک روش صفحه برش کرد. مقالات گروتشل به همراه ال. لوواس و اِی. شریور در مورد روش بیضوی و کاربرد آن در بهینه سازی ترکیبیاتی و محدب به رسمیت شناخته شدند. در سال های اخیر مارتین گروتشل (علاوه بر پرداختن به مسائل ریاضی «کلاسیک») عمدتاً با مدل سازی ریاضی و حل مسائل دنیای واقعی در اقتصاد
و صنعت سروکار داشته است. حوزه های کاربردی مورد فعالیت او شامل بهینه سازی برنامه ریزی و کنترل تولید، حمل و نقل عمومی و سیستم های انرجی، لوژیستیک و مخابرات است. گروتشل از اوایل دهه ۱۹۹۰، به شدت در زمینه های معلومات و ارتباطات الکترونیکی، سیستم های کتابخانه ای، دسترسی آزاد و علوم باز کار کرده است و به همین دلیل در نهادها و ابتکارات ملی و بین المللی متعددی شرکت کرده است. ترویج علوم انسانی دیجیتل یکی از اهداف اصلی گروتشل در ریاست BBAW است. پاداش ها و افتخارات. گروتشل یکی از برندگان پاداش فولکرسون انجمن ریاضی آمریکا در سال ۱۹۸۲ برای مقاله اشتراکی با لازلو لوواس و الکساندر شریور بر روی کاربردهای روش بیضوی در بهینه سازی ترکیبیاتی بود. در سال ۲۰۰۶، همان سه نفر برنده پاداش نظریه جان فون نویمان از مؤسسه تحقیق در عملیات و علوم مدیریت شدند. انجمن ریاضیات صنعتی و کاربردی و انجمن بهینه سازی ریاضی در سال ۱۹۹۱ پاداش جورج بی. دانتسیگ و مؤسسه Deutsche Forschungsgemeinschaft پاداش گوتفرید ویلهلم لایبنیتس را در سال ۱۹۹۵ به گروتشل اعطا کردند. وی در سال ۲۰۰۴ مدال طلای EURO که بالاترین نشان در تحقیق در عملیات در اروپا است را از آن
خود کرد. او به عنوان سخنران دعوت شده در کنگره بین المللی ریاضیدانان در سال ۲۰۰۶ بود. گروتشل در سال ۲۰۰۶ از دانشگاه کارلسروهه، در سال ۲۰۰۷ از آکادمی علوم و فناوری ویتنام (VAST)، در سال ۲۰۰۸ از Otto-von-Guericke-Universität Magdeburg و در سال ۲۰۱۱ از دانشگاه آگزبورگ دکترای افتخاری دریافت کرد. از سال ۲۰۱۱ او استاد ممتاز وابسته دانشگاه تکنیکی مونیخ بوده است. گروتشل در هفت آکادمی علمی ملی و بین المللی عضویت داشت: در سال ۱۹۹۵ او عضو آکادمی علوم و علوم انسانی برلین-براندنبورگ بود. وی در سال ۱۹۹۹ به دلیل «مشارکت در بهینه سازی ترکیبیاتی و کاربردهای آن» عضو خارجی آکادمی ملی مهندسی ایالات متحده (NAE) شد. از سال ۲۰۰۳ او عضو Deutsche Akademie der Technikwissenschaften (acatech) بوده است. از سال ۲۰۰۵ عضو آکادمی ملی علوم آلمان لئوپولدینا بوده است. از سال ۲۰۱۵ عضو آکادمی علوم چین (CAS) به عنوان عضو خارجی بوده است. از سال ۲۰۱۶ عضو آکادمی جهانی علوم(TWAS) برای پیشرفت علم در کشورهای در حال توسعه به عنوان همکار بوده است. وی در سال ۲۰۱۷ به عضویت آکادمی اروپا درآمد. در سال ۲۰۱۳، یادنامه ای به افتخار او منتشر شد.
کاخ نورمن ها یا کاخ سلطنتی پالرمو کاخی در پالرمو، ایتالیا است. این کاخ مقر پادشاهان سیسیل خاندان هووتویل بود و پس از آن به عنوان مقر اصلی قدرت برای فرمانروایان پسین سیسیل خدمت می کرد. از سال ۱۹۴۶ این محل مقر مجمع منطقه ای سیسیل بوده است. این ساختمان کهن ترین اقامتگاه سلطنتی در اروپا است و اقامتگاه خصوصی حاکمان پادشاهی سیسیل و مقر امپراتوری فردریش دوم و کنراد چهارم بود. تاریخ. این کاخ در بالاترین نقطه مرکز باستانی شهر، درست بالای نخستن سکونتگاه های مردمان پونی قرار دارد که بقایای آن هنوز در زیرزمین یافت می شود. باور بر این است که نخستین ساختمان، "قصر" در سده نهم توسط امیر پالرمو ساخته شده است. بخش هایی از این بنای اولیه همچنان در پایه ها و زیرزمین ها که طاق های معمولی عربی وجود دارد، قابل مشاهده است. پس از اینکه نورمن ها سیسیل را در سال ۱۰۷۲ فتح کردند (تنها ۶ سال پس از تسخیر انگلستان) و پالرمو را به عنوان پایتخت شهرستان جدید سیسیل بنیان گذاری کردند، این کاخ به عنوان اقامتگاه اصلی پادشاهان انتخاب شد. پادشاهان نورمن کاخ پیشین اعراب را به یک مجموعه چند منظوره با اهداف اداری و مسکونی تبدیل کردند. تمام ساختمان ها ا
ز طریق طاق ها به یکدیگر مرتبط بودند و توسط باغ هایی محصور شده بودند که توسط بهترین باغبانان خاورمیانه طراحی شده بودند. در سال ۱۱۳۲ راجر دوم، کلیسای پالاتینای شناخته شده را به مجموعه افزود.
تاریخچه ثبت ملی اماکن تاریخی در سال ۱۹۶۶ زمانی آغاز شد که حکومت ایالات متحده قانون حفاظت از تاریخ ملی (NHPA) را تصویب کرده و ثبت ملی اماکن تاریخی (NRHP) را ایجاد کرد. از بدو تأسیس، خدمات پارک ملی ایالات متحده (NPS) به عنوان آژانس اصلی ثبت نام تبدیل شد. ثبت از طریق دو سازمان دهی مجدد به رشد خود ادامه داد، یکی در دهه ۱۹۷۰ میلادی و دیگری در دهه ۱۹۸۰ و در سال 1978 NRHP به طور کامل از خدمات پارک ملی خارج شد، دوباره در سال ۱۹۸۱ به NPS منتقل شد. سال های آغازین. در آوریل ۱۹۶۶، شش ماه قبل از ایجاد ثبت ملی اماکن تاریخی، برنامه های تحقیقاتی تاریخ خدمات پارک ملی به عنوان بخشی از یک طرح کلی به نام «عملیات ۶۶» در دفتر رابرت ام اوتلی، مورخ ارشد NPS، در واشینگتن دی سی متمرکز گردید. در ۱۵ اکتبر ۱۹۶۶، قانون حفاظت تاریخی، ثبت ملی اماکن تاریخی و دفاتر حفاظت تاریخی دولتی مربوطه را ایجاد کرد. در ابتدا ثبت ملی شامل آن دسته از نشانه های تاریخی ملی بود که قبل از ایجاد ثبت اختصاص داده شده بودند. همچنین سایر مکان های تاریخی در سیستم پارک ملی. تصویب این قانون که در سال ۱۹۸۰ میلادی اصلاح شد، نشان دهنده اولین باری است که ایالات متحده یک س
یاست حفاظتی تاریخی گسترده داشت. در حالی که ثبت ملی، حفاظت خاصی از املاک فهرست شده ارائه نمی کند، آژانس های فدرال را ملزم می کند که تأثیر فعالیت ها را بر ساختمان ها و املاک فهرست شده یا واجد شرایط برای فهرست در NRHP ارزیابی کنند. قانون سال ۱۹۶۶ آن سازمان ها را ملزم می کرد تا با همکاری SHPO و یک آژانس مستقل فدرال، شورای مشورتی حفاظت تاریخی (ACHP) برای مقابله با اثرات نامطلوب فعالیت های فدرال بر حفاظت از تاریخی کار کنند. یکی دیگر از ادارات داخلی، خدمات پارک ملی، تجربه قبلی نظارت بر بررسی ساختمان های تاریخی آمریکا (۱۹۳۳) و بررسی نواحی تاریخی مجاز در سال ۱۹۳۵ را داشت. به همین دلیل، به دلیل این واقعیت که خدمات پارک قبلاً املاک تاریخی متعددی را در پارک های ملی مدیریت می کرد، NPS انتخاب منطقی برای رهبری برنامه جدید حفاظت تاریخی بود. برای دربرگیری ثبت ملی جدید اماکن تاریخی، خدمات پارک ملی، تحت مدیریت جورج ب هارتزوگ جونیور، یک بخش اداری به نام دفتر باستان شناسی و حفاظت تاریخی (OAHP) را ایجاد کرد. این بخش بر چندین برنامه منابع فرهنگی موجود، شامل بررسی نواحی تاریخی، بخش تاریخ Utley و بررسی ساختمان های تاریخی آمریکا و همچ
نین NRHP جدید و صندوق حفاظت تاریخی نظارت داشت. هارتزوگ OAHP را با ایجاد برنامه ثبت ملی که توسط قانون ۱۹۶۶ الزامی شده بود، متهم کرد. ارنست کانالی اولین مدیر دفتر بود و او بود که مشاهده کرد که حفاظت از تاریخ آمریکا باید انجام شود، «با مشاوره و کمک آگاهانه سازمان های حرفهٔ و رشته های علمی که مستقیماً با این فعالیت مرتبط هستند، مثل تاریخ، معماری و باستان شناسی». در OAHP بخش های جدیدی برای رسیدگی به ثبت ملی ایجاد شد. اولین محافظت کننده رسمی ثبت، ویلیام جی مورتاگ، مورخ معماری بود. در اولین سال های ثبت، در اواخر دهه ۱۹۶۰ و اوایل دهه ۱۹۷۰ میلادی، سازمان ضعیف بود و SHPO کوچک و کم کار و بودجه اندک داشت. در واقع، پول اندک بود، اما هنوز هم بودجه برای صندوق حفاظت تاریخی تأمین می شد تا کمک های بلاعوض را به صاحبان املاک فهرست شده، ابتدا در خانه موزیم ها و ساختمان های سازمانی، اما بعداً در ساختارهای تجاری نیز ارائه کند. در این دوره زمانی، SHPO حتی اگر می خواست، زمان کمی برای کار بر روی برنامه ریزی جدی داشت. تقاضاهای نجات املاک تاریخی و ساختن سازمان ها از پایه، بیشتر منابع اولیه اداره دولتی را مصرف می کرد. در نتیجه، نه ادارات
حفاظت از تاریخ ایالتی و نه OAHP واقعاً برنامه ریزی را جدی نگرفتند. در سال ۱۹۶۹ کانالی به چارلز لی، یک افسر حفاظت تاریخی ایالتی از کارولینای جنوبی گفت: «یک یا دو پاراگراف در مورد هر یک از این عناوین بنویس و نام آن را «طرح اولیه حفاظت تاریخی کارولینای جنوبی» بگذار. اگر کمی هم منطقی بود، من تأیید می کنم و شما می توانید برای پروژه های خشت و مصاله خود اقدام کنید». سازمان دهی مجدد. در سال ۱۹۷۳ میلادی، برنامه های تاریخ NPS وابسته به سیستم پارک های ملی ایالات متحده و ثبت ملی به طور رسمی به دو «اداره کمکی» طبقه بندی شدند که عبارت بودند از: اداره کمکی باستان شناسی و حفاظت تاریخی (ADAHP) و اداره کمکی حفاظت تاریخی پارک (ADPHP). اداره کمکی باستان شناسی و حفاظت تاریخی با آن دسته از منابع فرهنگی که خارج از سیستم پارک های ملی قرار داشتند، سروکار داشت. ADAHP شامل کمک های مالی، ثبت ملی، سروی های تاریخی، معماری و بخش های خدمات میان سازمانی خدمات پارک می شد. از سوی دیگر، ADPHP عمدتاً با منابع مرتبط داخلی با NPS سروکار داشت. ADPHP شامل بخش تاریخ، باستان شناسی و معماری تاریخی می شد. برنامه تشویقی. تا سال ۱۹۷۶ میلادی مشوق های مالی
اتی تقریباً برای ساختمان های ثبت ملی وجود نداشت. قبل از سال ۱۹۷۶، قانون مالیات فدرال، ساخت و ساز جدید را به جای استفاده مجدد از سازه های موجود، گاهی اوقات تاریخی را ترجیح می داد. پس از سال ۱۹۷۶، کود مالیاتی برای ارائه مشوق های مالیاتی تغییر یافت که حفظ اموال تاریخی مولد درآمدزا را ترویج می کرد. مسئولیت حصول اطمینان از این که فقط بازسازی های که شخصیت تاریخی یک ساختمان را حفظ می کنند واجد شرایط مشوق های مالیاتی فدرال هستند بر عهده خدمات پارک ملی است. دارایی ها و مکان های فهرست شده در ثبت و همچنین آن های که به عنوان ملکیت های سهیم در یک منطقه تاریخی محلی در نظر گرفته می شوند «تأیید شده توسط سرویس پارک» باشند، واجد شرایط دریافت مزایای مالیاتی فدرال شدند. صاحبان املاک فهرست شده در فهرست ملی اماکن تاریخی می توانند واجد شرایط دریافت ۲۰ درصد اعتبار مالیاتی سرمایه گذاری برای «بازسازی تأیید شده سازه های تاریخی تأیید شده درآمدزا» باشند. بازسازی می تواند به صورت تجارتی، صنعتی یا رهایشی برای اجاره باشد. برنامه مشوق های مالیاتی توسط برنامه مشوق های مالیاتی حفاظت از تاریخ فدرال اداره می شود که به طور مشترک توسط خدمات پارک م
لی، SHPO، خدمات درآمد داخلی مدیریت می گردند. گذشته از ۲۰ درصد اعتبار مالیاتی، برنامه مشوق مالیاتی ۱۰ درصد اعتبار مالیاتی برای بازسازی به صاحبان ساختمان های غیر تاریخی و غیررهایشی ساخته شده قبل از سال ۱۹۳۶ ارائه می کند. مشوق مالیاتی ۲۰ درصد دارای بندهای بسیار خاصی است که نشان می دهد چه زمانی می توان آن را تطبیق کرد. این اعتبار می تواند برای «هر پروژهٔ که وزیر داخله یک بازسازی تأیید شده از یک بنای تاریخی تأیید شده را تعیین کند» استفاده شود. NHPA هیچ تمایزی بین املاک فهرست شده در فهرست ملی اماکن تاریخی و آن های که به عنوان نشانه های تاریخی ملی در رابطه با شرایط مشوق های مالیاتی یا کمک های مالی تعیین شده اند، قائل نشده است. این از سوی نویسندگان قانون سال ۱۹۶۶ میلادی عمدی بود، تجربه گذشته نشان داده بود که مقوله های مهم باعث می شوند که پایین ترین مقوله قابل مصرف شود. اساساً، این امر باعث شد که نشانه ها به چیزی بیش از «نوار افتخار» ثبت ملی اماکن تاریخی کاهش یابند.
درخت اعدام یا درخت فرد اعدام شونده به هر درختی گفته می شود که برای اجرای اعدام به ویژه در ایالات متحده استفاده می شود. این اصطلاح همچنین به صورت محاورهٔ در تمام کشورهای انگلیسی زبان برای اشاره به هر چوبه دار استفاده می شود. درختان اعدام برحسب ایالات. درخت اعدام نیو آلمادین: درخت بلوط واقع در ناحیه معدن نیو آلمادین در سان جوزه، کالیفرنیا. درخت فرد اعدام شونده: واقع شده در قبرستان بوت هیل در شهر داج، کانزاس
قطع و وصل کردن جریان برق عمل خاموش کردن یک قطعه از تجهیزات الکتریکی، معمولاً یک کامپیوتر، و سپس روشن کردن مجدد آن است. دلایل قطع و وصل کردن جریان برق شامل موارد ذیل می شود. اینکه یک دستگاه الکترونیکی مجموعه پارامترهای پیکربندی خود را مجدداً تنظیم کند یا از وضعیتی بی پاسخ به عملکرد حیاتی مأموریت خود، مانند یک موقعیت تصادف یا معلق شدن، بازیابی شود. قطع و وصل کردن جریان برق همچنین می تواند برای تنظیم مجدد فعالیت شبکه در داخل مودم استفاده شود. همچنین می تواند یکی از اولین گام ها برای عیب یابی یک مشکل باشد. بررسی اجمالی. قطع و وصل کردن جریان برق می تواند به صورت دستی، معمولاً با استفاده از یک سوئیچ که برای قطع و وصل کردن روی دستگاه قرار دارد، انجام شود؛ به صورت خودکار، از طریق برخی از دستگاه ها، سیستم ها، یا مدیریت شبکه نظارت و کنترل صورت گیرد؛ یا با استفاده از کنترل از راه دور از طریق یک کانال ارتباطی انجام شود. قطع و وصل کردن از راه دور معمولاً می تواند به وسیله یک واحد توزیع برق، از طریق TCP/IPدر محیط مرکز داده انجام شود. این کار را می توان از طریق ارتباطات برق اتوماسیون خانگی یا پروتکل های IP در خانه نیز انجام
داد. اکثر ارائه دهندگان خدمات اینترنتی یک دستورالعمل را در وب سایت خود منتشر می کنند که به مشتریان خود روش صحیح قطع و وصل کردن جریان برق دستگاه های خود را نشان می دهد. قطع و وصل کردن جریان برق یک روش تشخیص استاندارد است که معمولاً زمانی که رایانه فریز می شود،اول از همه انجام می شود. با این حال، انجام شدن مکرر قطع و وصل کردن جریان برق کامپیوتر می تواند باعث تنش حرارتی شود. بازنشانی تأثیر یکسانی روی نرم افزار دارد اما ممکن است برای سخت افزارمشکل کمتری ایجاد کند زیرا برق قطع نمی شود. کاربردهای تاریخی. در تمام ماموریت های آپولو به ماه، رادار فرود باید قبل از اقدام به فرود، سطح را به دست می آورد. اما در آپولو ۱۴، رادار فرود قادر به قفل شدن نبود. مرکز کنترل مأموریت به فضانوردان گفت که نیرو را قطع و سپس وصل کنند. آنها این کار را کردند و رادار به موقع قفل شد و فرود کامل شد. در طول مأموریت روزتا به دنباله دار 67P/Churyumov–Gerasimenko، فرودگر فیلا پس از رسیدن به دنباله دار، تله متری مورد انتظار را هنگام روشن شدن از خود نشان نداد. این مشکل تحت عنوان «به نحوی وجود یک نقص در الکترونیک» تشخیص داده شد، مهندسان جریان برق ر
ا قطع و سپس وصل کردند و فرودگر به درستی روشن شد. در طی پرتاب ماهواره چند میلیارد دلاری AEHF -6 در تاریخ ۲۶ مارس ۲۰۲۰ توسط موشک Atlas V از ایستگاه نیروی هوایی کیپ کاناورال، به دلیل عدم پاسخگویی سیستم هیدرولیک همان طور که انتظار می رفت، در T-46 ثانیه متوقف شد. تیم پرتاب آن را خاموش و سپس روشن کردند و پرتاب به طور عادی ادامه یافت.
ساختار کنش اجتماعی کتابی است که توسط جامعه شناس آمریکایی تالکوت پارسونز (۱۳ دسامبر ۱۹۰۲–۸ مه ۱۹۷۹) در سال ۱۹۳۷ نوشته و منتشر شده است. او در سال های ۱۹۲۷–۱۹۷۳ استاد رشته جامعه شناسی در دانشگاه هاروارد ایالات متحده آمریکا بود. در سال ۱۹۹۸، انجمن بین المللی جامعه شناسی این اثر پارسونز را به عنوان نهمین کتاب مهم جامعه شناختی سده بیستم فهرست کرد. در این معرفی، کتاب ساختار کنش اجتماعی پارسونز پس از کتاب نظریه کنش ارتباطی اثر یورگن هابرماس (زاده ۱۸ ژوئن ۱۹۲۹) جامعه شناس آلمانی ولی پیش از کتاب نمود خود در زندگی روزمره اثر اروینگ گافمن (۱۱ ژوئن ۱۹۲۲–۱۹ نوامبر ۱۹۸۲) جامعه شناس کانادایی - آمریکایی قرار گرفت. این در حالی بود که در جهان علم در حال پیشرفت فزاینده، «ساختار کنش اجتماعی» در سال ۱۹۳۷ ولی «نظریه کنش ارتباطی» در ۱۹۸۱ و «نمود خود در زندگی روزمره» در ۱۹۵۶ نوشته شده بود. در ادامه جدول آرا و نام ۱۰ کتاب برتر ذکر می شود. کتاب شناسی. از دیگر آثار پارسونز می توان به موارد ذیل اشاره نمود: &lt;br&gt; &lt;br&gt; &lt;br&gt;
کارل مائوس (۱۷ مه ۱۸۹۸ – ۹ فوریه ۱۹۵۹) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که در جریان جنگ جهانی دوم یگان های مختلفی را فرماندهی کرد. او یکی از تنها ۲۷ نظامی آلمانی بود که نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین با برگ های بلوط، شمشیرها و الماس ها را دریافت کردند. زندگی. کارل مائوس روز ۱۷ سال ۱۸۹۸ در پلون زاده شد. تنها شانزده سال داشت که به عنوان نامزد افسری میدان رزم را در جنگ جهانی اول تجربه و به عنوان نخستین و جوان ترین فرد در یگان خود نشان درجه ۲ صلیب آهنین را دریافت کرد. سال آینده با درجه ستوان دوم به سلک افسران درآمد. تا پایان جنگ نشان درجه ۱ صلیب آهنین نیز به او اعطا شد. سال های پس از جنگ زندگی دشواری به عنوان روزنامه فروش داشت. تا این که شروع به تحصیل در رشته دندان پزشکی کرد و سال ۱۹۲۹ فارغ التحصیل شد. با این وجود سال ۱۹۳۴ مجدداً به نیروهای مسلح پیوست. در پی آغاز جنگ جهانی دوم ماوس با درجه سرگرد در قالب لشکر چهارم زرهی در کارزارهای لهستان و جبهه غربی حضور یافت. ماوس با درجه سرهنگ دوم در جریان تهاجم به شوروی، عملکرد متمایزی در لشکر خود به عنوان بخشی از گروه ارتش مرکز، داشت. بدین جهت روز ۲۶ نوامبر سال ۱۹۴۱ ن
شان عالی صلیب شوالیه صلیب آهنین به او اعطا گردید و به درجه سرهنگ ترفیع گرفت. ماه ژانویه سال ۱۹۴۲، در پی زخمی شدن سرتیپ دیتریش فون زاوکن، ماوس به شکل موقتی لشکر را فرماندهی کرد. این لشکر همان سال بخشی از تهاجم به سمت قفقاز و ماه ژوئیه سال ۱۹۴۳ ارنبر شمالی تهاجم در ناحیه کورسک بود. در ادامه درگیر نبردهای دفاعی سنگین در اطراف گومل شد. ماوس با همان درجه سرهنگ روز ۲۴ نوامبر سال ۱۹۴۳ برگ های بلوط نشان صلیب شوالیه را دریافت کرد. ماوس روز ۳۱ ژانویه سال ۱۹۴۴ به فرماندهی لشکر هفتم زرهی منصوب شد و سپس روز ۱ آوریل به درجه سرتیپ ترفیع گرفت. این لشکر از پیش متحمل تلفات سنگین در نبردهای غرب کی یف شده بود. در ادامه بهار سال ۱۹۴۴ نیز در حال مبارزه در حال عقب نشینی در شمال اوکراین بود و سپس به نواحی شمال در منطقه بالتیک تحت امر ارتش سوم زرهی فرستاده شد. آن جا تا ماه نوامبر سال ۱۹۴۴ در لیتوانی، کورلند و ممل به رزم پرداخت. در این مدت ماوس روز ۱ اکتبر به درجه سرلشکر ترفیع گرفت و روز ۲۳ اکتبر سال ۱۹۴۴ شمشیرهای صلیب شوالیه به او اعطا شد. لشکر ماوس بین ماه های ژانویه تا مارس سال ۱۹۴۵ به شدت درگیری تهاجم ارتش سرخ در نواحی بین رودهای
ویستولا و اودر بود. خود ماوس روز ۲۲ مارس در ناحیه پومرانی به شدت مجروح و یکی از پاهایش در عمل جراحی قطع شد. او را به پروس شرقی بردند و روز ۱۵ آوریل سال ۱۹۴۵ مفتخر به دریافتت الماس های صلیب شوالیه شد. ماوس پس از جنگ به پیشه دندانپزشکی بازگشت. سپهید کارل ماوس در نهایت روز ۹ فوریه سال ۱۹۵۹ در هامبورگ درگذشت.
نازیسم در آمریکا از دهه ۱۹۳۰ تا امروز وجود دارد. عضویت اولین گروه های منعکس کننده هم فکری برخی آلمانی-آمریکایی ها و آمریکایی های لاتین آلمانی نسبت به آلمان نازی بود که روح ناسیونال سوسیالیستی در اروپا را پذیرفته و آن را در قاره آمریکا ایجاد کرد. در طول دوره میان دو جنگ و شروع جنگ جهانی دوم، احزاب نازی آمریکایی به فعالیت های مانند حمایت از تبلیغات نازی ها، هجوم به روزنامه ها، انتشار مطالب هم فکر با نازی ها و نفوذ در سایر سازمان های غیرسیاسی پرداختند. واکنش به این احزاب متفاوت بود، از حمایت گسترده تا مقاومت آشکار، از جمله تشکیل اولین سازمان های مقاومت یهودی ضد نازی در ایالات متحده، مانند اتحادیه غیر فرقهٔ ضد نازی برای دفاع از حقوق بشر. ایالات متحده. دوره میان دو جنگ. آدولف هیتلر در ۳۰ ژانویه ۱۹۳۳ صدراعظم آلمان شد. آمریکایی های آلمانی تبار سال ها تلاش کردند تا جنبش های طرف دار نازی را در ایالات متحده ایجاد کنند، آن ها اغلب صلیب شکسته و یونیفورم می پوشیدند. این گروه ها ارتباط چندانی با آلمان نازی نداشتند و از سوی جامعه بزرگ تر آلمانی-آمریکایی حمایت نمی شدند. در می ۱۹۳۳، هاینز اسپانکنوبل از رودولف هس، معاون پیشوای
آلمان، اجازه تشکیل شاخه رسمی حزب نازی در آمریکا را دریافت کرد. این شاخه به عنوان دوستان آلمان جدید در ایالات متحده شناخته می شد. حزب نازی از آن به عنوان حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان ایالات متحده یاد می کرد، اگرچه این حزب در شیکاگو حضور پُر رنگی داشت، اما دفتر مرکزی آن در شهر نیویورک باقی ماند و از کنسول آلمان در آن شهر حمایت دریافت می کرد. سازمان اسپانکنوبل به صورت آشکارا طرف دار نازی ها بود. اعضای آن به روزنامه آلمانی نیویورکر استاتز-زیتونگ هجوم برده و از این روزنامه خواستند مقالاتی در جهت هم فکری با نازی ها را منتشر کند. رهبری اسپانکنوبل کوتاه مدت بود، زیرا او در اکتبر ۱۹۳۳ به دنبال افشای عدم ثبت نام او به عنوان یک عامل خارجی، اخراج شد. برخی از شرکت های آمریکایی روابط تجاری داشتند که حتی پس از اعلان جنگ نیز ادامه داشت. جنگ جهانی دوم. دوستان آلمان جدید در دهه ۱۹۳۰ منحل شد. فدراسیون آلمانی آمریکایی (German American Bund) به رهبری فریتز کوهن در سال ۱۹۳۵ تشکیل شد و تا زمان ورود رسمی آمریکا به جنگ جهانی دوم در سال ۱۹۴۱ ادامه یافت. هدف این فدراسیون آمریکا و آلمان ناسیونال سوسیالیست متحد بود. این فدراسیون
کمونیسم را هدف اصلی خود اعلام کرد و نگرش های ضد یهود را ابراز داشت. با الهام از جوانان هیتلر، این فدراسیون بخش جوانان خود را ایجاد نمود که در آن اعضا «درس های زبان آلمانی فرا می گرفتند، دستورالعمل های را در مورد نحوه ادای احترام به سواستیکا دریافت می کردند و آهنگ "Horst Wessel Lied" و سایر آهنگ های نازی را آموختند». این فدراسیون به توجیه و ستایش هیتلر و جنبش های او در اروپا در طول جنگ جهانی دوم ادامه داد. پس از حمله آلمان به لهستان در سال ۱۹۳۹، رهبران فدراسیون بیانیهٔ منتشر کرده و از آمریکا خواستند در درگیری های بعدی بی طرف بماند و با تلاش های جنگی آلمان ابراز هم فکری کردند. فدراسیون استدلال می کرد که این حمایت از تلاش های جنگی آلمان، بی وفایی نسبت به ایالات متحده نیست، زیرا آمریکایی های آلمانی تبار مصمم بودند که «به مبارزه برای آمریکای غیر یهودی عاری از همه عناصر مارکسیست یهودی آتئیست ادامه دهند». پس از اختلافات فراوان داخلی و رهبری، کمیته اجرایی فدراسیون با انحلال حزب در روز پس از بمباران پرل هاربر موافقت کرد. در ۱۱ دسامبر ۱۹۴۱، ایالات متحده به طور رسمی به نیروهای محور اعلام جنگ کرد و مقر فدراسیون توسط مأم
وران وزارت خزانه داری مورد حمله قرار گرفت. مأموران تمام سوابق را ضبط کرده و ۷۶ نفر از رهبران فدراسیون را دستگیر کردند. پس از جنگ جهانی دوم. دفتر تحقیقات ویژه تخمین نمود که حدود ده هزار مرتکبین جنایات جنگی نازی پس از پایان جنگ جهانی دوم از شرق اروپا وارد ایالات متحده شدند. برخی از آن ها در عملیات گیره کاغذ، پروژهٔ برای آوردن دانشمندان و مهندسان آلمانی به ایالات متحده آورده شدند. اکثر همکاران نازی از طریق قوانین ۱۹۴۸ و ۱۹۵۰ برای افراد آواره و قانون امداد به پناهندگان در سال ۱۹۵۳ وارد ایالات متحده شدند. حامیان این اقدامات فقط آگاهی اندکی از احتمال ورود جنایت کاران جنگی نازی به ایالات متحده از طریق آن ها نشان دادند. بیشتر نگرانی هواداران، ممانعت از ورود کمونیست های شناخته شده بود. این تغییر تمرکز احتمالاً به دلیل فشارهای جنگ سرد در سال های پس از جنگ جهانی دوم بود، زمانی که ایالات متحده بیش از نازیسم بر مقابله با کمونیسم شوروی تمرکز داشت. در طول دهه ۱۹۵۰، چندین تحقیق در مورد جنایت کاران جنگی مظنون نازی توسط خدمات مهاجرت و تابعیت انجام شد، اما بر اثر این تحقیقات هیچ محاکمه رسمی صورت نگرفت. هولوکاست و امکان زندگی هم
دستان نازی ها در این کشور در دهه ۱۹۶۰ با محاکمه آدولف آیشمن، اتهامات جنایت کاران جنگی در جریان محاکمات جنایات جنگی شوروی و مجموعهٔ از مقالات منتشر شده توسط چارلز آر آلن با جزئیات حضور جنایت کاران جنگی نازی که در ایالات متحده زندگی می کنند وارد بحث ملی شد. دولت فدرال شروع به تمرکز بر کشف جنایت کاران جنگی نازی در کشور کرد. آگاهی عمومی در مورد هولوکاست و جنایت کاران جنگی نازی باقی مانده در دهه ۱۹۷۰ افزایش یافت. بسیاری از موارد خبرساز شدند. پرونده هرمین براونشتاینر رایان که اولین جنایت کار جنگی نازی بود که از ایالات متحده مسترد شد. بازتاب گستردهٔ در رسانه ها یافت. این پرونده باعث شد تا خدمات مهاجرت و تابعیت بیشتر هم دستان نازی ها را پیدا کند. در اواخر دهه ۱۹۷۰، INS به هزاران پرونده رسیدگی کرد و دولت ایالات متحده دفتر تحقیقات ویژه را تشکیل داد که وقف یافتن جنایت کاران جنگی نازی در ایالات متحده شده بود. نئو نازیسم به عنوان یک ایدئولوژی در این دوران ظهور کرد و به دنبال احیا و اجرای ایدئولوژی نازی بود. نئونازی ها به دنبال استفاده از ایدئولوژی خود برای ترویج نفرت و برتری سفیدپوستان، حمله به اقلیت های نژادی، قومی و ای