Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا چهارصد و پنجاه کیلومتر ادامه داشت و به منطقه ای می رسید که اکنون بیابان یا نیمه بیابان است. پاره ای از ماساژت ها در کوه ها، برخی در دشت ها و گروهی در باتلاق های تشکیل یافته از رودها و گروهی در جزایر واقع در میان باتلاق ها زندگی می کردند. این سرزمین بیش از همه به وسیله رود سیردریا سیراب می گردید که به شاخه های بی شمار تقسیم می گشت و به وسیله شاخه های دیگر خود وارد دریای دیگری در شمال می شد. در سده های چهارم و سوم پیش از میلاد، ماساژت ها سایر طوایف بیابان گرد آسیای مرکزی را مقهور خود کردند و دامنه قلمرو خود را تا کوه های «تیانشان» در حدود چین گسترش دادند. ماساژت ها نیز هم از نظر تن پوش و پوشش و جامه و شیوه و روال زندگی به قوم وخویش های اسکیث خود شباهت زیادی داشتند و هم مانند اسکیت ها به صورت سواره جنگ می کردند و به هر دو شِگرد نبرد پیاده و سواره به خوبی آشنایی داشتند و با تیر و کمان نیز می جنگیدند. داریوش نخست هخامنشی، این قوم را شکست داد و تا آنجا که طوایفی از آنها را جزو ارتش خود قرارداد که نام آنها در سنگنبشته های وابسته به داریوش بزرگ یاد شده است. یکی از این قبایل آپ سکا (Apa Saka) به معنی سگاهای مجاور آب
و دیگری تیگر خَئودا (Tigra khauda) به معنی دارندگان کلاه خود تیز نام داشتند. این مردمان سکایی که تجربیات نزدیکی با کرانه های رودهای بزرگ سیر دریا و آمودریا (قزاقستان امروز) برای مدت های زندگی بسیار داشتند، در نبردهای دریایی سپاهیان داریوش نیز نقش بسیاری ایفا کردند. سکاهای مهاجر به داخل فلات ایران و سکاهای سیستان. برخی از طوایف سکایی نیز به درون پهنه مرکزی ایران روی آوردند و در کنارهٔ برخی جایگاه ها در نزدیکی طوایف ماد و پارس همسایه شدند. از مهم ترین تیره های سکایی مهاجر به درون پهنه ایران، هومَ ورگ (Saka haumavarga) یا «سکاهای نوشنده هوم» بودند که در منابع یونانی ازیشان زیر نام Amyrgaeans یادشده است. این تیره سکایی که در آغاز «به صورت قبیله ای در ارتفاعات بالای جیحون سکنی داشتند» به علّت برخورداری از مهارت برجسته در کمانداری به خدمت ارتش داریوش یکم نیز درآمدند. در حدود سال های ۱۳۰ ق. م و در عهد اشکانیان، همین طایفه های سکایی در جنوب شرقی ایران نیز در منطقه ای به نام «زرنگ» و «زرنج» نیز جای گیر بوده اند و فرماندهی آن ناحیه را نیز در دست گرفتند. زرنگ به دلیل بودن سکاها به «سکستان» (سگستان، سجستان، سیستان امروز
ی) نیز نام داشت. برخی احتمال داده اند که خاندان سام و زال و رستم مذکور در شاهنامه فردوسی درواقع همان سکاهای سکنی گزیده در پهنه ایران هستند که در ساتراپ «زرنگا» نیز زندگی می کرده اند. شاهان سکایی هند. از اقوام مهاجر سک که در بخش جنوب ایران ساکن گردیده بوده اند و در تماس پیوسته با حکومت های مجاور و ساختار سیاسی آنان، در نهایت خود آنها هم دست به تشکیل حکومت نیز زدند. نام اولین شاه سکایی هند، موگه می باشد که در کتیبه ها نام او ذکر شده است. جانشینی او را نیز اقوام اشکانی سکایی ایرانی بر عهده داشته اند که در منطقه ای به مرکزیت قندهار حکومت می کردند. فرهنگ سکایی و آداب و رسوم سکاها. سکاهای بیابان گرد درعین حال زرگری نیز می کرده اند، به باور گروهی، یونانی ها از سکاها این هنر را آموخته اند. البته باید توجه داشت که سکاها آثار هنری خود را به شکل قطعات قابل حمل که مقتضی زندگی بیابان گردی بود آفرینش می کردند. قطعاتی که به کار آراستن اسب ها و چادرها و ارابه ها و اسلحه نبرد می آمد. ماده اولیه این زیورآلات بیشتر طلا بود گرچه از آثار یافت شده از کورگان های سکایی زیورآلاتی از جنس فلزات برنز، نقره و آهن هم پیدا شده است. سکاها ب
ه فرهنگ جادو و افسونگری وابسته بودند و از آداب و رسوم جادو و افسونگری در امورات روزانهٔ خود بهره می گرفتند. غالب اشیاء آذینی که زرگران این قوم می ساختند پیکره هایی به شکل حیوانات و به ویژه اسب و گاو بود که چنین پیداست ساختن این پیکره ها کاربرد آیینی نیز داشته و افراد این تبار از پیکره های خود الهام گرفته و در نبردها با به کارگیری سلاح هایی آراسته به پیکره حیوانات، از آنها یاری می جستند. آیین خاکسپاری مردگان. سکاها آیین خاصی برای دفن مردگان داشته اند. در مراسم تدفین متوفّی رسم بر این بود که معمولاً همراه شاه متوفّی او را همراه با اسب به صورت ایستاده و آماده به خدمت، به خاک می سپردند و طلسم های بسیاری، همچون سم اسپان در گور به کار می بردند. البته همه این تجملات مدتی پس از آنکه تشییع کنندگان محل را ترک می گفتند، مورد دستبرد دزدان قرار می گرفت و به خاطر زَرهای موجود در آنها به تاراج می رفت. به عنوان مثال در داستان سهراب شاهنامهٔ فردوسی، زمانی که رستم برای در خاک کردن فرزندش، دخمه ای مهیّا می کند، با آنکه تمایل دارد آن را با طلا و مشک بیاراید، با این استدلال که این تجملات پس از ترک محل، به تاراج می رود؛ تنها به آر
استن آن با سم اسب، اکتفا می نماید. ویژگی های دخمه ای که فردوسی برای دفن رستم نیز بیان می کند بدین ریخت است که در جلوی دخمه گوری برای خاک سپاری رخش (اسب رستم) حفر، و پیکر اسب را نیز ایستاده در گور دفن می کنند. این گونه خاک سپاری و در خاک کردن اسب فرد سکایی در کنار وی به صورت ایستاده و چشم به راه سوار خویش، ازجمله رسوم سکایی بوده است. فرهنگ سکایی و سکاها در شاهنامه. در شاهنامه داستان های در پیوند با خاندان زال و رستم سیستانی، بنیان های سکایی و پارتی دارد. رایزنی رستم با رخش (اسبش) و نقش تعیین کننده این اسب درنبرد با دیوان، دقیقاً یادآور جایگاه مهم اسب در میان اقوام سکایی است. در داستان های شاهنامه فردوسی پیروزی های رستم وابسته به زیرکی و قدرت اسبش است و مرگ او زمانی فرا می رسد که به وضعیت اسبش بی اعتنایی می کند. آنچه از درونمایه داستان های رستم سیستانی و خاندان زال در شاهنامهٔ فردوسی متبادر می شود، آن است که رستم در عین وفاداری و فرمانبری از حکومت های مرکزی ایران در طی سال های متمادی و در عین التزام به جانبداری از ایرانیان در برابر هجوم دشمنان، اما در ناحیهٔ متعلق به خودش؛ برای خود خودسری تام قائل بوده است و هم
واره پس از پایان هر جنگی، برخلاف دیگر پهلوانان و فرماندهان ایرانی، همچون گیو و گودرز و طوس، رستم سگزی به جایگاه سرزمین خودش بازگشت نموده و فرمانروایی قلمرو خودش را از سر می گرفته است. رستم سیستانی به صورت پهلوانی بود که در زمان نبردها به یاری ایرانیان می شتابید، وانگهی از سپاه اصلی ایرانیان جدا بوده است.
بوهموند هفتم انطاکیه (; م. ) شاهزاده افتخاری و اسمی انطاکیه و کنت طرابلس و فرزند بوهموند ششم و سیبلا ارمنستان بود. وی پس از مرگ پدرش در سال ۱۲۷۵ به جانشینی وی منصوب شد اما تا سال ۱۲۷۷ که به سن قانونی برای اداره حکومت رسید، در کیلیکیه نزد اقوام مادری اش ماند. پس از به قدرت رسیدن وی، اختلافی میان وی گی دوم امبریاکو، ارباب جبله و شوالیه های معبد درگرفت که پنج سال طول کشید. در سال ۱۲۸۲ بوهموند موفق به شکست آنها شد و پس از دستگیری گی و دو برادرش، دستور به قتل آنها از طریق زنده دفن کردن در شن را صادر کرد. وی همچنین اتحاد قدیمی میان خاندان خود با مغولان را رها کرد و بار دیگر پیمان صلحی با ممالیک منعقد ساخت. وی سرانجام در ۱۹ اکتبر ۱۲۸۷ درگذشت و خواهر لوچیا به قدرت رسید اما با محاصره طرابلس و سقوط آن شهر، کنت نشین طرابلس نیز پس از ادسا و انطاکیه سقوط کند.
لوچیا، کنتس طرابلس () شاهزاده افتخاری و اسمی انطاکیه و آخرین کنتس طرابلس و فرزند بوهموند ششم و سیبلا ارمنستان و همسر نارجو دو توسی بود. وی پس از مرگ برادرش در سال ۱۲۸۷ به جانشینی وی منصوب شد اما پس از دو سال طرابلس توسط ممالیک به رهبری منصور قلاوون در مارس ۱۲۸۹ محاصره شد. با وجود درخواست های کمک لوچیا از اروپا، وی هیچ کمکی دریافت نکرد تا پس از کمتر یک ماه محاصره، طرابلس سقوط کند تا کنت نشین طرابلس نیز همچون شاهزاده نشین انطاکیه و کنت نشین ادسا از میان برود و زمینه برای سقوط آخرین پایگاه صلیبیون در اراضی مقدس، عکا، فراهم شود. وی پس از سقوط طرابلس به همراه نارجو به اروپا و ناپل بازگشت.
نارجو دو توسی () ارباب لاترزا، فرمانده پادشاهی آلبانی و ادمیرال پادشاهی سیسیل، ضابط شاهزاده نشین آخا بود. نارجو فرزند فیلیپ دو توسی و پورشا دو روآ بود. وی در حدود سال ۱۲۷۵ تا ۱۲۷۸ با لوچیا، آخرین کنتس طرابلس ازدواج کرد و توانست عنوان کنت طرابلس (به واسطه یوره) دریافت کند. نارجو و لوچیا تنها صاحب یک فرزند به نام فیلیپ شدند که پس از مرگ نارجو، جانشین وی به عنوان ارباب لاترزا شد.
مارگارت انطاکیه-لوزینیان (; ح. ۱۲۴۴ – ) که با نام مارگارت طرابلس نیز شناخته می شود، دختر هنری انطاکیه و ایزابلا قبرسی و یکی از اشراف اوترمر که در ارباب نشین صور حکم می راند. وی یکی از اعضای خاندان انطاکیه-لوزینیان، با ژان مونتفورت، ارباب صور ازدواج کرد و پس از مرگ وی در سال ۱۲۸۴ کنترل این ارباب نشین در دست گرفت. وی با منصور قلاوون معاهده صلحی امضا کرد و تا سال ۱۲۹۱ به حکومت هود در صور ادامه داد. پس از سقوط صور به دست ممالیک، وی به قبرس، کانون خاندان لوزینیان رفت.
ژان مونتفورت، ارباب صور (; م. )، ارباب تورون از سال ۱۲۵۷ تا ۱۲۶۶ و ارباب صور از سال ۱۲۷۰ تا ۱۲۸۳ بود. وی پسر فیلیپ مونتفورت و ماریا انطاکیه-ارمنستان بود. زمانی که وی به سن قانونی رسید، ارباب نشین تورون را از پدرش دریافت کرد اما ممالیک آن را در ۱۲۶۶ تصرف کردند. در ۲۲ سپتامبر ۱۲۶۸ با ماگارت، دختر هنری انطاکیه و ایزابلا قبرسی و خواهر هیو سوم، پادشاه قبرس ازدواج کرد. پس از تقل پدرش در سال ۱۲۷۰ توسط حشاشین، ژان جانشین وی در صور شد تا زمان مرگش عهده دار این مقام ماند.
نبرد طرابلس درگیری بین آفریکاکور به فرماندهی اروین رومل از آلمان و اتوره باستیکو از ایتالیا، که شهر را در اختیار داشت، و ارتش هشتم بریتانیا، یک نیروی مشترک المنافع به فرماندهی سر برنارد مونتگومری بود. پس از یک محاصره کوتاه، آلمانی ها از طرابلس عقب نشینی کردند و متفقین با هیاهوی بزرگ جهانی وارد شهر شدند. پیش درآمد. پس از شکست آلمان در نبرد دوم العلامین در نوامبر ۱۹۴۲، فرمانده آلمانی اروین رومل بسیاری از واحدهای ایتالیایی کندتر خود را کنار گذاشت و ۳۰۰۰۰ تا ۷۵۰۰۰ مرد را به اسارت گرفت و به تونس رفت. در ۸۰ روز بعد، او ۱۴۰۰ مایل در سراسر لیبی عقب نشینی کرد و ۱۳۰ تانک و ۱۰۰۰ تفنگ توپخانه را از دست داد. همزمان با نبرد دوم العلمین، عملیات مشعل تقریباً ۸۳۳۰۰ سرباز آمریکایی و ۲۳۰۰۰ سرباز انگلیسی را در سه گروه ضربت در حمله به شمال آفریقا، در مراکش و الجزایر در ۸ نوامبر ۱۹۴۲ مستقر کرد. رومل باید به بندرهای تدارکاتی خود در تونس می رسید قبل از اینکه هر دو ارتش بتوانند راه او را قطع کنند. نبرد. رومل خط دفاعی را در بوئرات حفر کرد که در ۱۵ ژانویه ۱۹۴۳ فروریخت. در یک سری از اقدامات ناامید کننده گارد عقب، رومل در حالی که بدنه اص
لی خود را به سمت غرب می راند، از جناحین خود دفاع کرد. مصراته در ۱۸، حمص در ۲۰، العزیز در ۲۱، کستلورد در ۲۲ ژانویه سقوط کردند. مونتگومری به خبرنگاران پیش بینی کرد که طرابلس در ۲۲ ژانویه سقوط خواهد کرد. رومل برای تشکیل یک خط دفاعی در طرابلس متوقف نشد و آن شب شهر را رها کرد. 1st Gordons، 51st Highlanders، سوار بر ۴۰ خودروی هنگ تانک سلطنتی، صبح روز بعد بدون مخالفت وارد طرابلس شدند. عواقب. مونتگومری در ۲۳ ژانویه ۱۹۴۳ دستور رژه پیروزی بزرگ در طرابلس را صادر کرد. در ۳ فوریه ۱۹۴۳، نخست وزیر وینستون چرچیل در طرابلس سخنرانی کرد. پس اجازه دهید به شما سربازان و هوانوردان اطمینان دهم که هموطنان شما به کار مشترک شما با تحسین و قدردانی می نگرند و بعد از جنگ وقتی از مردی پرسیده می شود چه کار کرده است برای او کافی است که بگوید من لشکر کشید و با ارتش صحرا جنگید.' و هنگامی که تاریخ نوشته شود و تمام حقایق معلوم شود، شاهکارهای ما می درخشد و می درخشد و سرچشمه آواز و داستان خواهد بود، پس از آنکه ما که در اینجا جمع شده ایم از دنیا برویم.» رومل با موفقیت به تونس عقب نشینی کرد و در آنجا با تانک های تایگر و پیاده نظام بیشتر تقویت شد. ا
ما کار از کار گذشته بود. ارتش های اول و هشتم در گروه ارتش هجدهم ادغام شدند. آنها به همراه آمریکایی ها خط ماره را شکستند. در ماه مه ۱۹۴۳، حدود ۵۰۰۰۰ سرباز متحدین تسلیم شدند و به نبرد شمال آفریقا پایان دادند.
مِی یک شخصیت داستانی خیالی در مجموعهٔ پویانمایی نیکلودئون است که توسط مایکل دانته دی مارتینو و برایان کونیتزکو خلق شده است. صداپیشگی این شخصیت را کریکت لی انجام داده است. می دوست دوران کودکی آزولا و تای لی است که با مهارت های رزمی و چاقو های خود در ابتدا به آزولا کمک می کند اما پس از اختلاف هایی که بین او و آزولا اتفاق می افتد و همچنین علاقه ای که به زوکو داشت آنها را به دشمن همدیگر تبدیل کرد و سپس می به زوکو و گروه آواتار برای شکست نقشه های آزولا ملحق شد.
مدرسهٔ مادرِ خان یک سازهٔ معماری و مدرسهٔ کهن در بخارا است که در ۱۵۶۶/۱۵۶۷ ساخته شده است. این ساختمان همراه با مدرسه عبدالله خان بخشی از مدرسه قاش است. این دو مدرسه در راستای یک خیابان باریک، و در برابر هم جای دارند. این سازه به نام مادر نیرومند عبدالله خان دوم ساخته و نام گذاری شده است. ساخت وساز در زمان فرمانروایی او، در سال ۱۵۶۶/۱۵۶۷ (۹۷۴ هجری قمری) انجام شد. این سازه در پلان چهارگوش با پهنا و درازای ۴۵ در ۶۷ متر و در دو طبقه می باشد. مدرسه را می توان یک سازه معمولی و ضعیف توصیف کرد. سازه به جز در ورودی، از هر سو آذینی ندارد، ولی نمای آن آذین های درخشانی دارد. هر دو مدرسه که بخشی از این مجموعه هستند، عقل گرایی اقتصادی را نشان می دهند که معماری بخارا در سده شانزدهم به دست آورد. مصالح روکش گران بها کاهش داده شد و بکارگیری آنها فقط در درآیگاه اصلی و در حیاط ساختمان ها دیده می شود. پیش طاق بزرگی در جلوی مدرسه کارگزاری شد. بالای سردر اصلی، سنگنوشته ای هست که سال ساخت را به هجری قمری نشان می دهد. در طرفین درگاه، دو طبقه، و در هر طبقه سه اتاق در هر طرف نما (روی هم رفته ۱۲) هست. درآیگاه آنها یک ردیف طاقدار دو طبقه
را درست می کند که با کاشی آذین شده است. کاشی ها آذینی به سبک هندسی را درست می کند. هر اتاق در ویژه خود را دارد، روی همه درها یک پنجره گچی هست. در گوشه های نما گلدستهٔ رنگ آمیزی شده جای دارد که روکش آن از آجر لعابدار است. صحن اندرونی مدرسه چهارگوش است. پیرامون آن حجره هایی با ایوان دیده می شود. جلوی صحن، میانسرای درسخانه و مسجد است. در سمت روبروی در ورودی، گنبدها از بالای اتاق های گوشه ای دیده می شوند. در سال ۱۹۹۷–۱۹۹۸، ساختمان مدرسه بهسازی شد.
گرخماز عیوض اف (; – ) فرد نظامی اهل جمهوری آذربایجان بود. او در نبرد برای آزادسازی ناحیه جوجوق مرجانلی کشته شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان ملی جمهوری آذربایجان (نشان) شده است.
برای همیشه، لولو فیلمی محصول سال ۱۹۸۷ و به کارگردانی آموس کولیک است. در این فیلم بازیگرانی همچون هانا شیگولا، دبی هری، الک بالدوین، پال گلیسون، آنی گلدن، جاناتان فریمن و وین نایت ایفای نقش کرده اند.
شرقیه ولی یوا (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان انقلاب اکتبر، نشان پرچم سرخ کار، نشان لنین، و قهرمان کار سوسیالیست شده است.
آقابالا آقاسعیداغلو (۱۸۶۰–۱۹۲۸) موسیقی دان مقامی اهل امپراتوری روسیه بود. او به زبان فارسی آشنا بود.
پرداخت نقد و حمل () سیاستی بود که توسط رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا فرانکلین دلانو روزولت در جلسه مشترک کنگره ایالات متحده آمریکا در ۲۱ سپتامبر ۱۹۳۹ پس از شیوع جنگ جهانی دوم اعلام شد. این قانون جایگزین لوایح بی طرفی دهه ۱۹۳۰، که به موجب آن متخاصمان در جنگ می توانستند فقط کالاهای غیرنظامی را از ایالات متحده بخرند تا زمانی که دریافت کنندگان فوراً به صورت نقدی پرداخت می کردند و تمام خطرات حمل و نقل با کشتی های خود را به عهده می گرفتند. بازنگری بعدی، قانون بی طرفی ۱۹۳۹، فروش تسلیحات نظامی به متخاصمان بر اساس همان پول نقد و حمل مجاز را می داد.
زرادخانه دموکراسی () عبارت اصلی بود که توسط رئیس جمهور ایالات متحده، فرانکلین دلانو روزولت. -۱۹۴۵) در یک برنامه رادیویی در مورد تهدید امنیت ملی، در ۲۹ دسامبر ۱۹۴۰ ارائه شد - تقریباً یک سال قبل از ورود ایالات متحده به جنگ جهانی دوم (۱۹۴۵–۱۹۳۹). روزولت قول داد که با فروش تجهیزات نظامی به بریتانیا در مبارزه با آلمان نازی کمک کند در حالی که ایالات متحده از جنگ واقعی دور بماند. رئیس جمهور این هدف را یک سال قبل از حمله به پرل هاربر (۷ دسامبر ۱۹۴۱) اعلام کرد، در زمانی که آلمان بیشتر اروپا را اشغال کرده بود و بریتانیا را تهدید می کرد.
برای همیشه، لولو فیلمی محصول سال ۲۰۰۰ و به کارگردانی جان کایه است. در این فیلم بازیگرانی همچون ملانی گریفیث، پنه لوپه آن میلر، پاتریک سوویزی، جوزف گوردون لویت، ریچارد شیف، آنی کورلی، لی گارلیگتون و مایکل جی. پولارد ایفای نقش کرده اند.
امپراتوری بریتانیا در جنگ جهانی دوم () هنگامی که بریتانیا در سپتامبر ۱۹۳۹ در آغاز جنگ جهانی دوم به آلمان نازی اعلام جنگ کرد، بریتانیا به درجات مختلف مستعمره های تاج و تخت، تحت الحمایه و راج بریتانیا را تحت کنترل داشت. همچنین پیوندهای سیاسی منحصر به فردی را با چهار کشور از پنج قلمرو امپراتوری بریتانیا — استرالیا، کانادا، اتحادیه آفریقای جنوبی و نیوزلند به عنوان اعضای «اتحادیه کشورهای مشترک المنافع» در آن زمان را حفظ می کرد. در سال ۱۹۳۹ امپراتوری بریتانیا و کشورهای مشترک المنافع با هم یک قدرت جهانی را تشکیل می دادند که کنترل مستقیم یا بالفعل سیاسی و اقتصادی ۲۵ درصد از جمعیت جهان و ۳۰ درصد از توده زمین را داشته است.
پروفیل ریل شکل مقطع ریل راه آهن، عمود بر طول آن است. ریل های اولیه از چوب، چدن یا فرفورژه ساخته می شدند. همه ریل های مدرن از فولاد نورد گرم با سطح مقطع (پروفایل) تقریبی به تیر I شکل، اما نامتقارن در مورد یک محور افقی هستند (البته ریل شیاردار را در زیر ببینید). سر برای مقاومت در برابر سایش و سواری خوب پروفیل شده است و کف ریل مطابق با سیستم ثابت پروفیل شده است. برخلاف دیگر مصارف دیگر آهن و فولاد، ریل های راه آهن تحت تنش های بسیار بالایی قرار دارند و از فولاد بسیار مرغوب ساخته می شوند. بهبود کیفیت مواد، از جمله تغییر از آهن به فولاد، چندین دهه طول کشید. نقص های جزئی در فولاد که ممکن است در کاربردهای دیگر مشکلی ایجاد نکند ولی می تواند منجر به شکستگی ریل و خروج خطرناک از ریل در هنگام استفاده در خطوط راه آهن شود. در نهایت، هر چه ریل ها سنگین تر باشند، قطارهایی که این ریل ها می توانند تحمل کنند، سنگین تر و سریع تر خواهند بود. ریل ها بخش قابل توجهی از هزینه یک خط راه آهن را نشان می دهند. تنها تعداد کمی از اندازه های ریل توسط کارخانه های فولادسازی در یک زمان ساخته می شوند، بنابراین برای یک خط راه آهن باید نزدیک ترین ا
ندازه مناسب را انتخاب شود. ریل فرسوده و سنگین از یک خط اصلی اغلب برای استفاده مجدد در خط فرعی، سایدینگ یا ایستگاه پخش ریلی بازیابی و کاهش می یابد. وزن و اندازه ریل. وزن ریل در هر طول یک عامل مهم در تعیین استحکام ریل و در نتیجه بار محوری و سرعت است. وزن بر حسب پوند در یارد ( واحدهای امپراتوری در کانادا، بریتانیا و ایالات متحده استفاده می شود) یا کیلوگرم بر متر (واحدهای متریک در استرالیا و سرزمین اصلی اروپا استفاده می شود ) اندازه گیری می شود. به عنوان یک کیلوگرم تقریبا 2.2 پوند است و یک متر تقریباً 1.1 یارد است، رقم پوند در هر یارد تقریباً دو برابر عدد کیلوگرم در متر است. (به طور خاص 1 کیلوگرم بر متر برابر 2.0159 پوند بر یارد است ) معمولاً در اصطلاحات ریلی "پوند" معنایی برای عبارت "پوند در یارد است" و از این رو ریل 132 پوندی به معنای ریل 132 پوند در هر یارد است. اروپا. ریل ها در تعداد انبوه و اندازه های مختلف تولید میشود. بعضی از اندازه های رایج ریل های اروپایی عبارتند از : در کشورهای اتحاد جماهیر شوروی سابق ریل 65 کیلوگرم بر متری (131 پوند بر یارد) و ریل 75 کیلوگرم بر متری (151 پوند بر یارد) (از نظر حرارتی سخ
ت نشده) رایج است. از نظر حرارتی سخت شده ریل 75 کیلوگرم بر متر (151 پوند بر یارد) همچنین در راه آهن های سنگین مانند خط اصلی بایکال-آمور استفاده قرار می شوند، اما ثابت کرده اند که عملکرد ضعیفی دارند و عمدتاً به نفع ریل ریل 65 کیلوگرم بر متری (131 پوند بر یارد) کنار گذاشته شدند. آمریکای شمالی. انجمن مهندسین عمران آمریکا (یا ASCE) پروفیل های ریلی را در سال 1893 برای از مشخص کرد. ارتفاع ریل برابر با عرض پا به ازای هر وزنه ریل T- شکل ASCE است. و برای پروفیل ها نسبت ثابتی از وزن در سر، تار و پا را به ترتیب 42%، 21% و 37% مشخص کردند. ASCE پروفایل 90 پوند بر یارد (44.6 کیلوگرم بر متر)را کافی دانست اما وزن های سنگین تر رضایت بخش تر بودند. در سال 1909، انجمن راه آهن آمریکا (یا ARA) پروفیل های استاندارد را برای از مشخص کرد . انجمن مهندسی راه آهن آمریکا (یا AREA) پروفیل های استاندارد را برای ، و در سال 1919، و در سال 1920 و در سال 1924 مشخص کرد. هدف افزایش نسبت ارتفاع ریل به عرض پا و تقویت وب بود. معایب پای باریکتر با استفاده از صفحات ریل بند برطرف شد. توصیه های AREA وزن نسبی سر ریل را به 36 درصد کاهش داد، در حالی که پروف
یل های جایگزین وزن ریل را به 33 درصد در ریل های سنگین تر کاهش دادند. همچنین بر بهبود شعاع فیله برای کاهش تمرکز تنش در محل اتصال وب با سر متمرکز شد. AREA پروفایل 90 پوند بر یارد (44.6 کیلوگرم بر متر) ARA را پشنهاد کرد. ریل های قدیمی ASCE با وزن سبک تر همچنان مورد استفاده قرار می گیرند و تقاضای محدود برای ریل سبک را برای چند دهه برآورده می کنند. AREA در سال 1997 به انجمن مهندسی راه آهن و تعمیر و نگهداری راه آهن آمریکا ادغام شد. در اواسط قرن بیستم، بیشتر تولیدات ریلی "متوسط سنگین" ( ) و "سنگین" ( )بود. سایزهای زیر ریل معمولاً برای بارهای سبک تر، مسیرهای کم مصرف یا راه آهن سبک است . با استفاده از ریل برای خطوط انشعاب باری با سرعت کمتر یا حمل و نقل سریع است (به عنوان مثال، بیشتر مسیر سیستم مترو شهر نیویورک است). مسیر خط اصلی معمولا با ریل یا سنگین تر ساخته میشود. برخی از اندازه های رایج ریل در آمریکای شمالی عبارتند از: ریل جرثقیل آمریکای شمالی. بعضی از اندازه های رایج ریل ها در آمریکای شمالی عبارتند از: استرالیا. بعضی از اندازه های رایج ریل های استرالیایی عبارتند از: تاریخ. ریل های اولیه چوبی در واگن های اسبی مورد
استفاده قرار می گرفتند، ، اما از دهه 1760 از ریل های آهنی استفاده می شد که شامل نوارهای نازکی از چدن بود که روی ریل های چوبی ثابت می شد. این ریل ها برای حمل بارهای سنگین بسیار شکننده بودند، اما چون هزینه ساخت اولیه کمتر بود، بعضی وقت ها از این روش برای ساخت سریع یک خط ریلی ارزان استفاده می شد. گاهی اوقات ریل های تسمه ای از پایه چوبی جدا می شدند و به کف واگن های بالا می رفتند و چیزی را ایجاد می کردند که از آن به عنوان "سر مار" یاد می شود. با این حال، هزینه های طولانی مدت مربوط به تعمیر و نگهداری مانع از باقی ماندن این نوع ریل ها شد. این ریل ها توسط ریل های چدنی که فلنج شده بودند (یعنی به شکل L) و چرخ های واگن صاف جایگزین شدند . یکی از طرفداران اولیه این طراحی، بنجامین اوترام بود . شریک او ویلیام جسوپ در سال 1789 استفاده از "ریل های لبه " را ترجیح داد که در آن چرخ ها فلنج بودند و به مرور زمان متوجه شد که این ترکیب بهتر عمل می کند. قدیمی ترین این نوع ریل ها در استفاده عمومی به اصطلاح ریل های چدنی شکم ماهی نام داشتند. ریل های ساخته شده از چدن شکننده بودند و به راحتی می شکستند. آنها را فقط می توان در طول های کوتا
ه ساخت که به زودی ناهموار می شوند. ثبت اختراع جان بیرکینشاو در سال 1820، با بهبود تکنیک های نورد، آهن فرفورژه را برای ریل های طولانی تر معرفی کرد، جایگزین چدن شد و به رشد انفجاری راه آهن در دوره 40-1825 کمک زیادی کرد. سطح مقطع به طور گسترده ای از یک خط به خط دیگر متفاوت بود، اما همانطور که در نمودار نشان داده شده است از سه نوع اصلی بود. مقطع موازی که در سالهای بعد ایجاد شد به عنوان Bullhead نامیده شد. در همین حال، در ماه مه 1831، اولین ریل T شکل فلنج دار (که T-section نیز نامیده می شود) از بریتانیا وارد آمریکا شد و توسط Camden و Amboy Railroad در خط راه آهن پنسیلوانیا نصب شد. این نوع ریل ها توسط چارلز ویگنولز در بریتانیا نیز استفاده شده است. اولین ریل های فولادی در سال 1857 توسط رابرت فارستر موشت ساخته شد که در ایستگاه دربی در انگلستان نصب کرد. فولاد فلزی بسیار قوی تری است که به طور پیوسته جایگزین آهن برای استفاده در خط راه آهن می شود و اجازه می دهد تا ریل های طولانی تر نورد شود. انجمن مهندسی راه آهن آمریکا (AREA) و انجمن آمریکایی مواد آزمایش (ASTM) محتوای کربن، منگنز، سیلیکون و فسفر را برای ریل های فولادی مش
خص کردند. استحکام کششی با محتوای کربن افزایش می یابد، در حالی که شکل پذیری کاهش می یابد. AREA و ASTM مقدار 0.55 تا 0.77 درصد کربن در ریل های ، 0.67 تا 0.80 درصد در و 0.69 تا 0.82 درصد برای ریل های سنگین تر مشخص کردند. منگنز استحکام و مقاومت در برابر سایش را افزایش می دهد. AREA و ASTM مقدار 0.6 تا 0.9 درصد منگنز را در ریل های 70 تا 90 پوند و 0.7 تا 1 درصد در ریل های سنگین تر مشخص کردند. سیلیکون ترجیحاً توسط اکسیژن اکسید می شود و برای کاهش تشکیل اکسیدهای فلزی در فرآیندهای نورد ریلی و ریخته گری به آن اضافه می شود. AREA و ASTM مقدار 0.1 تا 0.23 درصد سیلیکون را مشخص کردند. فسفر و گوگرد ناخالصی هایی هستند که باعث شکننده شدن ریل با کاهش مقاومت در برابر ضربه می شوند. AREA و ASTM حداکثر غلظت فسفر را 0.04 درصد تعیین کردند. استفاده از جوش به جای اتصالات در حدود دهه 1940 آغاز شد و در دهه 1960 گسترده شد. انواع. ریل بند. اولین ریل ها ب از چوب بودند. برای مقاومت در برابر سایش، یک بند آهنی نازک در بالای ریل چوبی گذاشته می شد. این باعث صرفه جویی در پول می شد زیرا چوب ارزان تر از فلز بود. این سیستم دارای این نقص بود که هر چند
وقت یکبار عبور چرخ ها در قطار باعث می شد که بند از چوب جدا شود. این مشکل اولین بار توسط ریچارد ترویتیک در سال 1802 گزارش شد. استفاده از ریل های تسمه ای در ایالات متحده (به عنوان مثال در راه آهن آلبانی و شنکتادی در سال 1837) منجر به تهدید مسافران توسط "سرهای مار" در هنگام خم شدن تسمه ها و نفوذ به واگن ها شد. ریل صفحه ای. ریل صفحه ای نوع اولیه ریل بود و دارای مقطع L بود که در آن فلنج یک چرخ بدون فلنج را روی مسیر نگه می داشت. ریل فلنج دار در دهه 1950 احیای جزئی به خود دید، به عنوان میله های راهنما "، متروی" پاریس (مترو لاستیکی یا "" فرانسوی) و اخیراً به عنوان اتوبوس هدایت شده استفاده شده است اتوبوس ها بر روی چرخ های معمولی جاده با چرخ های راهنما نصب شده در کناره حرکت می کنند تا در برابر فلنج ها حرکت کنند. اتوبوس ها به طور معمول هنگام خارج شدن از ایستگاه اتوبوس هدایت می شوند، مشابه واگن های قرن هجدهم که می توان آن ها را قبل از پیوستن به مسیر برای مسافت طولانی تر در اطراف چاله ها مانور داد. ریل پل. ریل پلی ، ریلی با مشخصات U معکوس است. شکل ساده آن برای ساخت آسان است و قبل از اینکه پروفیل های پیچیده تر ارزان شوند ت
ا به صورت تولید انبوه ساخته شوند، به طور گسترده مورد استفاده قرار می گرفت. این ریل که توسط آیزام کینگدام برونل طراحی شده است به ویژه در راه آهن بزرگ غربی در جاده بالک مورد استفاده شد . ریل بارلو. ریل بارلو توسط ویلیام هنری بارلو در سال 1849 اختراع شد. به گونه ای طراحی شده بود که مستقیماً روی بالاست قرار گیرد ، اما فقدان تراورس (ریل بند) نگه داشتن آن را در اندازه ریل دشوار می کرد. ریل کف تخت. ریل ته صاف ریلی پر استفاده در سراسر جهان است. ریل T فلنج دار. ریل T شکل فلنج دار (که T-section نیز نامیده می شود) نام ریلی ته صاف است که در آمریکای شمالی استفاده می شود. ریل های چوبی داری نوار آهنی تا سال 1831 در تمام خطوط راه آهن آمریکا استفاده می شد. سرهنگ رابرت ال استیونز ، رئیس راه آهن کامدن و آمبوی ، تصور کرد که یک ریل تمام آهنی برای ساخت راه آهن مناسب تر است. هیچ کارخانه فولادی در آمریکا وجود نداشت که بتواند نوردهای طولانی را انجام دهد، بنابراین او با کشتی به انگلستان رفت که تنها جایی بود که ریل T شکل فلنجی (که T-section نیز نامیده می شود) می توانست نورد شود. خط راه آهن ها در بریتانیا از ریل های نورد شده از مقاطع دی