Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
امین عدلی (به فرانسوی: Amine Adli) بازیکن فرانسوی-مراکشی است که برای باشگاه بایرلورکوزن و تیم ملی مراکش بازی می کند.
نروژ در ۲۰۲۲ گاه شماری از مهم ترین رویدادها در سال ۲۰۲۲ در کشور نروژ است. رویدادها. رویدادهای کنونی - دنیاگیری کووید-۱۹ در نروژ
ارمنستان در ۲۰۲۲ گاه شماری از مهم ترین رویدادها در سال ۲۰۲۲ در کشور ارمنستان است. رویدادها. رویدادهای کنونی - دنیاگیری کووید-۱۹ در ارمنستان
ایتالیا در ۲۰۲۲ گاه شماری از مهم ترین رویدادها در سال ۲۰۲۲ در کشور ایتالیا است. حاکمان. رئیس: سرجیو ماتارلا نخست وزیر: ماریو دراگی رویدادها. رویدادهای کنونی - دنیاگیری کووید-۱۹ در ایتالیا در حال انجام - اعتراضات به سیاست های COVID-19 در ایتالیا
آلمان در ۲۰۲۲ گاه شماری از مهم ترین رویدادها در سال ۲۰۲۲ در کشور آلمان است.
فرانسه در ۲۰۲۲ گاه شماری از مهم ترین رویدادها در سال ۲۰۲۲ در کشور فرانسه است. رویدادها. رویدادهای کنونی - دنیاگیری کووید-۱۹ در فرانسه
اسپانیا در ۲۰۲۲ گاه شماری از مهم ترین رویدادها در سال ۲۰۲۲ در کشور اسپانیا است. رویدادها. رویدادهای کنونی - دنیاگیری کووید-۱۹ در اسپانیا
ترکیه در ۲۰۲۲ گاه شماری از مهم ترین رویدادها در سال ۲۰۲۲ در کشور ترکیه است. رویدادها. رویدادهای کنونی - دنیاگیری کووید-۱۹ در ترکیه
آنا رایس کوک (Anna Rice Cooke) (زادهٔ ۵ سپتامبر ۱۸۵۳ – درگذشت ۸ اوت ۱۹۳۴)، یکی از حامیان هنر و بنیان گذار موزه هنری هونولولو بود. زندگی نامه. آنا شارلوت رایس در ۵ سپتامبر ۱۸۵۳ در یک خانواده برجسته مبلغ مذهبی مسیحی در اوآهو، هاوایی متولد شد. پدر وی معلم ویلیام هریسون رایس (۱۸۱۳–۱۸۶۳ میلادی) و مادر وی ماری سوپیا هاید بود. آنا در جزیره کائوآئی بزرگ شد. او از ۱۸۶۷–۱۸۶۸ میلادی به مدرسه پوناهو (بعداً کالج اواهو نامیده شد) و از ۱۸۷۱ – ۱۸۷۲ میلادی به کالج میلس رفت. در ۱۸۷۴ میلادی، او با چارلز مونتاگو کوک که یک تاجر موفق بود، ازدواج کرده و این دو درنهایت در هونولولو ساکن شدند. یکی از پسران وی چارلز مونتاگو کوک جونیور (۱۸۷۴ – ۱۹۴۸ میلادی) نام داشت و یک جانورشناس آمریکایی بود. سایر فرزندان وی شامل: کلارنس اچ. کوک، جرج پی. کوک، ریچارد ای. کوک، الیس تی. کوک و تئودور ای. کوک. در ۱۸۸۲ میلادی، خانواده کوک یک خانه در جاده برتانیا، در مقابل توماس اسکویر پارک، اعمار نمودند. مناظر دایموند هد و مدرسه پوناهو از پنجره های طبقه-دوم خانه آن ها به خوبی دیده می شد. با پیشرفت حرفه کوک، آن ها شروع به گردآوری کلکسیون شخصی هنری خود نمودند.
نخستین مجموعه آنا «اسباب خانه نشیمن» بود که به زیبایی خانه آن ها در جاده برتانیا می افزود. او به طور مکرر به مغازه مبل ساز یئون کوک فونگ ان سر می زد، کسی که سیرامیک و منسوجات وی را اغلب برادرش از چین می فرستاد. فونگ ان در نهایت به یکی از واردکنندگان پیشتاز اقلام هنری در هونولولو مبدل شد. آنا حامی هنرمندان محلی بود، به ویژه چارلز. دابلیو. بارلیت. او نمایشگاه های هنری در خانه اش برگزار می کرد و هنرمندان را با دوستان ثروت مند خود معرفی می نمود. آکادمی هنرهای هونولولو. کلکسیون هنرهای کوک از خانه خود و خانه های فرزندان آن ها، به مراتب بیشتر گسترش یافت. در ۱۹۲۰ میلادی، او و دخترش الیس (خانم فیلیپ اسپادلنگ)، عروسش داگمار (خانم ریچارد کوک) و کاترین ای.بی. کاکس (خانم آیزاک کاکس) که استاد هنر و درام بود، شروع به فهرست سازی و پژوهش روی کلکسیون خود نمودند، به این هدف که آن ها را در یک موزه برای کودکان هاوایی به نمایش بگذارند. این زنان با آموزش اندکی که داشتند، در ۱۹۲۲ میلادی یک امتیازنامه از قلمرو هاوایی برای این موزه به دست آورده و به فهرست سازی هرکدام از گنجینه های هنری کلکسیون ادامه دادند. در ۱۹۲۴ میلادی، کوک یک نقاش
، فرانک مونتاگ مور را به عنوان نخستین رئیس موزه هنری هونولولو استخدام نمود. او از همان آغاز موزه ای را می خواست که بازتاب دهندهٔ شناسه های منحصر به فرد چند-فرهنگی هاوایی باشد. خانواده کوک خانه خود در جاده برتانیا را همراه با ۲۵٬۰۰۰ دلار و کارهای هنری که چندین هزار دلار ارزش داشت، به این موزه اهدا نمود. خانه خانوادگی آن ها به طور اساسی تغییر داده شد تا برای موزه جدید آماده شود. معمار اهل نیویورک، برترام گودهیو، ساختمان این موزه را به سبک منحصر به فرد ساختمان های هاوایی طراحی نموده که در عقب آن کوه ها قرار داشت و ظاهر ساده با رنگ سفیدِ استخوانی و بام سفالی آن با درختان شکوفا، گل ها و بته ها به کمال رسیده بود. گودهیو قبل از این که پروژه به پایه کمال برسد، درگذشت. کسی که مسئولیت اتمام پروژه را بر عهده گرفت هاردی فیلیپ بود. در جریان سال های متمادی، از این سبک منحصر به فرد در بیشتر ساختمان ها در سراسر ایالت تقلید گردید. موزه هنری هونولولو در ۸ آوریل ۱۹۲۷ افتتاح شد. کوکی به تاریخ ۸ اوت ۱۹۳۴ به آرامی در خانه خود درگذشت.
سالپی () یک رمان است به زبان ارمنی که توسط رمان نویس شهیر ارمنی، رافی نگاشته شده است. این اثر نخستین رمان وی می باشد در بین سال های ۱۸۷۴–۱۸۵۵ میلادی خلق شده است اما تا سال ۱۹۱۱ منتشر نشد.
مصطفی شنتوپ (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل کشور ترکیه و نماینده مجلس از حوزه انتخابیه استانبول در دوره های ۲۴، ۲۵ و ۲۶ و از حوزه انتخابیه تکیرداغ در دوره ۲۷ مجلس قانونگذاری است. وی رئیس مجلس ملی کبیر ترکیه نیز بوده است. اوایل زندگی و حرفه. شنتوپ در تاریخ ۶ آگوست ۱۹۶۸ در تکیرداغ متولد شد و بعدها از دانشکده حقوق دانشگاه استانبول فارغ التحصیل شد و سپس موفق به اخذ مدرک کارشناسی ارشد و دکترای خود در رشته حقوق عمومی از دانشگاه مرمره شد. شنتوپ در سال ۱۹۹۳ به عنوان دستیار تحقیقات در دانشکده حقوق دانشگاه مرمره آغاز به فعالیت کرد و بعداز آن به مدرک دکتری دست پیدا کرد. شنتوپ در سال ۲۰۰۲ به عنوان دانشیار و بعد از آن در سال ۲۰۱۱ به جایگاه استادی دست یافت. او چندین فعالیت مدیریتی را در دانشگاه مرمره انجام داد. شنتوپ از دوران دانشگاه به عنوان نویسنده و سردبیر در مجله های گوناگون مشغول فعالیت در این زمینه ها بود و پس از آن عضو هیئت تحریریه مجلات دانشگاهی و سردبیر مجلات ارجاعی می شود. شنتوپ همچنین به عنوان رئیس مرکز پژوهش های اقتصادی و اجتماعی شعبه استانبول تحت عنون (یی اس ای ام) خدمت می کند.
بریتانیا در ۲۰۲۲ گاه شماری از مهم ترین رویدادها در سال ۲۰۲۲ در کشور بریتانیا است. رویدادها. ژانویه. ۱ ژانویه - گرمترین روز ثبت شده سال نو با دمای ۱۶٫۲ درجه سانتیگراد (۶۱٫۲ درجه فارنهایت) در سنت جیمز پارک، مرکز لندن گزارش شد.
دوستت دارم… آقای هنرمند! فیلمی محصول سال ۲۰۱۱ و به کارگردانی اس. ماناسوی است. در این فیلم بازیگرانی همچون توشار کاپور، آمریتا رایو، رام کاپور، مادهو، پریم چوپرا، جای کالرا، کیران کومار، سنیگدا آکلکار، پراشانت رانیال، یاتین کاریکار، کونال کومار، سورج بارجاتیا و پراتنا بهری ایفای نقش کرده اند.
ایالات متحده آمریکا در ۲۰۲۰ گاه شماری از مهم ترین رویدادها در سال ۲۰۲۲ در این کشور است. رویدادهای سال ۲۰۲۰ در ایالات متحده تا حد زیادی با دنیاگیری کووید-۱۹ و تأثیر آن بر این کشور تعریف شد، علاوه بر رویدادهای مختلف تاریخی دیگر مانند اعتراضات جورج فلوید و ناآرامی های داخلی مرتبط، رکود اقتصادی ناشی از آن. از بیماری همه گیر و انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۲۰.
ایالات متحده آمریکا در ۲۰۲۰ گاه شماری از مهم ترین رویدادها در سال ۲۰۲۲ در این کشور است.
لاله کشاورز (زادهٔ ۱۳۵۸ در زاهدان) کوهنورد، مربی سنگ نوردی و کوه پیمایی و دندانپزشک ایرانی است. او به همراه فرخنده صادق نخستین زنان ایرانی و نخستین زنان مسلمان جهان هستند که در نهم خرداد ماه ۱۳۸۴ موفق به فتح قله اورست شدند. او همچنین در سال ۱۳۸۲ قله نیرخا رشته کوه هیمالیا را فتح کرده است.
تاکرای فیلمی محصول سال ۲۰۱۹ و به کارگردانی آبیجیت پانسه است. در این فیلم بازیگرانی همچون نوازالدین صدیقی و آمریتا رایو ایفای نقش کرده اند.
آنه والیانت برنت تندی (Anne Valliant Burnett Tandy) (زادهٔ ۱۵ اکتبر ۱۹۰۰ – درگذشت اول ژانویه ۱۹۸۰)، اهل فورت ورث، ایالت تگزاس، وارث، دامدار، پرورش دهندهٔ اسب، مجموعه دار آثار هنری و نوع دوست آمریکایی بود. اوایل زندگی. آنه برنت در ۱۵ اکتبر ۱۹۰۰ در شهر فورت ورث، ایالت تگزاس چشم به جهان گشود و در آنجا بزرگ شد. پدرش، توماس لوید برنت، صاحب مزرعهٔ Triangle Ranch و شرکت Tom L. Burnett Cattle و مادرش الیو (لیک) برنت بودند. والدینش در سال ۱۹۱۸، زمانی که او هجده ساله بود، طلاق گرفتند. پدربزرگ پدری او، ساموئل برک برنت، پس از جنگ داخلی، مزرعهٔ ۶۶۶۶ را در حوالی منطقهٔ گاتری، تگزاس دایر کرد. مادربزرگ ناتنی او، مری کوتس برنت، فردی نوع دوست بود که دارایی اش را در اختیار دانشگاه تگزاس کریستین در فورت ورث قرار داد. آن که به دوشیزه آن معروف بود، در کرانهٔ شرقی تحصیل کرد. او تابستان ها را در مزرعهٔ پدرش می گذراند و در آنجا دامداری را فراگرفت. حرفه. در سال 1922، آن در 21 سالگی، مزرعهٔ 6666 را از پدربزرگش به میراث برد. پدربزرگش پیش از وفات، همسرش مری کوتس برنت را از ارث محروم کرده و مزرعه را برای آن برنت گذاشته بود. پدربزرگش 6 میل
یون دلار پول نقد نیز برایش برجای نهاد، اما پس از اعتراض مری کوتس برنت به وصیت نامه، دادگاه به هر کدام 3 میلیون دلار پول نقد داد، بااین حال آن برنت همچنین مالک مزرعه و سهام نفتی باقی ماند. آن پس از مرگ پدرش در سال 1938، دارایی های او ازجمله مزرعهٔ Triangle Ranch و بیشتر سهام نفتی را به ارث برد و در نتیجه ثروتش به طور قابل توجهی افزایش یافت. ارزش دارایی های پدرش بیش از 3 میلیون دلار بود. آن برنت به پرورش دهندهٔ سرشناس اسب های نژاد کوارتر تبدیل شد. او در سال 1949، اسب معروف Grey Badger را خرید و از اسب های مشهوری نظیر Streakin Six, Dash For Cash و Special Effort در مزرعهٔ 6666 نگهداری می کرد. آن برنت عضو هیئت مدیرهٔ اولین بانک ملی فورت ورث و عضو نمایشگاه احشام منطقهٔ جنوب غربی و همچنین عضو هیئت امنای دانشگاه تگزاس کریستین بود. او اولین زنی بود که به عضویت اتاق بازرگانی فورت ورث و اتاق بازرگانی تگزاس غربی درآمد. بشردوستی. برنت یکی از بنیان گذاران انجمن اسب نژاد کوارتر بود و در آنجا سمت افتخاری نایب رئیس را داشت. او همچنین موزه و مرکز میراث اسب نژاد کوارتر را بنیان نهاد. برنت عضو هیئت امنای موزهٔ آمون کارتر در فور
ت ورث، موزهٔ هنر مدرن در نیویورک، تالار مشاهیر کابوی ها در اوکلاهاما سیتی و انجمن میراث دامداری در لوبوک، تگزاس بود. او به عنوان نایب رئیس انجمن دامداران تگزاس و منطقهٔ جنوب غربی نیز فعالیت نمود. برنت مجموعه دار آثار هنری بود و آثار هنرمندانی نظیر پیکاسو، گوگن، ماتیس، کلی، مودیلیانی، نولده، مانزو، میرو و لگر را گردآوری کرد. پس از مرگ چهارمین شوهرش در سال 1978، او بنیاد منصوب به آن برنت تندی و چارلز دی. تندی را بنا نهاد. این بنیاد به سازمان های غیرانتفاعی در منطقهٔ فورت ورث کمک های مالی می کرد. آن برنت در سال ۱۹۷۵، جایزهٔ Golden Deeds را از انجمن Exchange Club فورت ورث دریافت کرد. زندگی شخصی. آن برنت برای اولین بار در سال ۱۹۲۲ با گای واگنر، وارث مزرعهٔ واگنر، پیوند زناشویی بست و در سال ۱۹۲۸ طلاق گرفت. آن ها در مزرعهٔ واگنر زندگی می کردند و زمانی که به فورت ورث می رفتند، در خانهٔ مادر برنت، الیو، واقع در خیابان کرست لاین ۴۹۱۰ اقامت می گزیدند. واگنر شوهری وفادار نبود؛ یک روز برنت، سوار بر ماشین، تمام دروازه های مزرعه را شکست و سپس ماشین را در ایستگاه قطار رها کرد. در سال ۱۹۳۲، او با جیمز گودوین هال ازدواج کرد. آ
ن ها در کلیسای پروتستان واقع در خیابان پنجم شهر نیویورک عهد زناشویی بستند. دختر آن ها، آن برنت، زادهٔ نوامبر ۱۹۳۸ بود. آن ها ساکن خانه ای در شهر وستورهیلز بودند که جان اف. استوب آن را طراحی کرده بود. این ملک در اوایل دههٔ ۱۹۵۰ بازسازی شد؛ ویلیام هاینز و ملانی کاهان یک استخر، غرفه سرگرمی مدرن و اتاق بازی را طراحی و به ملک اضافه کردند. مجلهٔ خانه و باغ در شمارهٔ اوت ۱۹۵۶، مقاله ای دربارهٔ این ملک منتشر کرد. پس از طلاق، آن برنت در سال ۱۹۴۲ با رابرت فریری ویندفور ازدواج کرد که رابرت در سال ۱۹۶۴ درگذشت. مادرش، الیو لیک برنت، در سال ۱۹۶۶ چشم از جهان فروبست. در سال ۱۹۴۴، او حلقهٔ الماس وارگاس را به مبلغ ۴۲۰۰۰۰ دلار از هری وینستون خرید. این حلقهٔ تراش زمرد و ۴۸ قیراطی به حدی سنگین بود که وقتی آن را در انگشتش می کرد، نمی توانست دستش را بلند کند. در سال ۱۹۵۸، وینستون دوباره این حلقه را خرید. در سال ۱۹۴۹، آن ها از فرانک لوید رایت خواستند تا خانه ای جدید به نام «کرونفیلد» را در محلی در وستورهیلز طراحی کند. این خانهٔ مدرن یک طبقه با ساختاری دایره شکل و سازه های گنبدی با سقفی طلایی در اتاق نشیمن بود. عدم تمایل رایت به تعبی
هٔ تهویهٔ مطبوع، یکی از دلایلی بود که این طرح ها هیچ وقت اجرا نشدند. در سال ۱۹۶۹، آن برنت با چارلز تندی، مؤسس شرکت تندی ازدواج کرد. در اوایل دههٔ شصت، برنت از معمار چینی - آمریکایی، آی.ام. پی، خواست تا خانه ای جدید در محل وستورهیلز در فورت ورث، جاییکه پروژهٔ کرونفیلد رها شده بود، طراحی کند. ساختمان بتنی و مرمری ۱۹۰۰۰ فوت مربعی و چشم گیر آی.ام. پی - که طراحی آن دو سال و ساختش سه سال طول کشید - در سال ۱۹۶۹ تکمیل شد. این خانه استاندارد جدیدی را در طراحی مسکونی در منطقهٔ دالاس، فورت ورث شکل داد و به جاذبه ای توریستی تبدیل شد. برای آن که سنگ دانه های کوارتز و فلدسپات صورتی در معرض دید قرار بگیرند، دیوارهای بتنی خانه را چکش کاری کرده بودند. بامی تک شیب با نورگیری اُریب که بر فراز ساختمان پذیرایی با کف مرمر قرار گرفته بود، به خانه هویتی خاص می داد. مجلهٔ خانه و باغ در شمارهٔ نوامبر ۱۹۷۰، مقاله ای دربارهٔ این ملک منتشر کرد. این اولین خانه ای بود که آی.ام. پی طراحی کرده بود. آن برنت در سال ۱۹۷۸ بیوه شد. وفات و میراث. آن برنت در اول ژانویه ۱۹۸۰ بر اثر سرطان در خانهٔ خود در فورت ورث دارفانی را وداع گفت. او در قبرستان Gr
eenwood Memorial Park در فورت ورث به خاک سپرده شد. دخترش وارث دارایی های او بود. برنت پیش از مرگش، در حال مذاکره با معمار مشهور مکزیکی، لوئیس باراگان، برای طراحی خانه ای به سبک رنچ بود. او پس از مرگش، در سال ۱۹۹۰ به انجمن اسب های نژاد کوارتر و در سال ۲۰۰۲ به موزه و تالار مشاهیر ملی دختر گاوچران راه یافت. در سال ۱۹۹۴ نیز افتخار راهیابی به تالار Great Westerners در موزهٔ ملی کابوی و میراث وسترن نصیب آن برنت شده بود.
آرتور وینینگ دیویس (Arthur Vining Davis) (زادهٔ ۳۰ می ۱۸۶۷ – درگذشت ۱۷ نوامبر ۱۹۶۲)، صنعت کار و انسان دوست اهل ایالات متحده و برای سال های متعددی رئیس هیئت مدیره، رئیس اجرائی و بزرگ ترین سهمدار شرکت تولید آلومینیوم آلکوا بود. اوایل زندگی. آرتور وینینگ دیویس در شارن، ماساچوست زاده شد و فرزند پیریلی بی. دیویس، یک کشیش کلیسای جماعتی و ماری فرانسیس بود. پس از فراغت از مدرسه ابتدائی در هاید پارک، ماساچوست و مدرسه لاتین روگزبوری در بوستون، دیویس وارد کالج آمهرست شده و در ۱۸۸۸ میلادی از کالج فارغ التحصیل گردید. بنابر رابطه دوستانه پدر وی با یکی از اعضای کلیسای محلی، آلفرد ئی. هانت بنیان گذار شرکت تنزیل پیتسبرگ که آلومینیوم تولید می کرد، دیویس شغلی در این شرکت به دست آورد. هرچند، به ویژگی های مطلوب آلومینیوم به عنوان یک فلز صنعتی از دهه ها بدان سو پی برده شده بود، اما تولید آن گران قیمت بود؛ شرکت هانت امیدوار بود که با سرمایه گذاری روی تجربیات چارلز مارتین هال، بتواند این فلز را با هزینه پایین تولید کند. کار پژوهشی مستلزم استخدام یک خدمتکار بود – پوشیدن لباس محافظتی و دوازده ساعت کار در روز – چون فرایند تولید یک فرای
ند بادوام بود. دیویس و هال در جریان مرحله تجربی به همکاران نزدیک مبدل شدند و در روز شکرگزاری ۱۸۸۸ میلادی، آن ها نخستین آلومینیوم تجاری را ریختند. آلکوا. دیویس به زودی در ۱۸۹۲ میلادی مدیر کل و رئیس اجرائی این شرکت شد. او پس از این که نام این شرکت در ۱۹۰۷ میلادی به شرکت آلومینیوم آمریکا (آلکوا) تغییر داده شد، به عنوان مدیر کل به کار خود ادامه داد؛ او در ۱۹۱۰ میلادی رئیس اجرائی و در ۱۹۲۸ میلادی رئیس هیئت مدیره شرکت شد، سمتی که او تا ۱۹۵۸ در آن خدمت نمود. هرچند آلومینیوم در این زمان به طور گسترده شناخته شده بود، اما به هیچ وجه به یک واژه خانوار مبدل نشده بود. مسئولیت اصلی دیویس تولید و فروش محصولات با کیفیت آلومینیومی بود: خط تولیدی ظروف آشپزی فرسایش-ناپذیر (Wear-Ever) آلکوا توسط دانشجویان کالج که هر بهار استخدام می شدند به فروش می رسید؛ زمانی که تولیدکنندگان سیم-مسی تولید آن را به عنوان هادی برق رد کردند، آلکوا سیم های آلومینیومی هادی برق تولید کرد؛ و نعل اسب، دوچرخه، پوشش برای بوتل ها، کانتین ها و کشتی های ساخته شده از آلومینیوم و انجن هواپیمای برادران رایت، شواهدی بودند، مبنی بر استفاده متنوع از این فلز بود. ا
ما رویدادهای برجسته در این سال ها همچنین شامل مواجهه با دولت روی مسائل ضد انحصارگرایی بود. در ۱۹۱۲ میلادی، وزارت دادگستری ایالات متحده شرکت آلکوا را در رابطه با سه مورد نقض قوانین ضد انحصار مجرم شمرد؛ در خلال چند هفته، این شرکت یک فرمان رضایت را امضاء کرد. در ۱۹۲۲ میلادی، شرکت تحت تحقیق کمیسیون فدرال تجارت قرار گرفت، اما پرونده در ۱۹۳۰ میلادی مختومه اعلام شد. در ۱۹۳۷ میلادی، وزارت دادگستری یک پرونده ضد انحصار وسیع را بر علیه آلکوا باز کرد. این پرونده به خاطر مدتی که دوام داشت و عملکرد خارق العاده دیویس در جایگاه شهود، برای همگان مشهود است. دیویس ستاره شهود بود، برای شش هفته شهادت داد و شهادت تحریری رسمی وی بیش از ۲٬۰۰۰ ورق را دربر می گرفت. هنگام مختومه اعلام کردن دادخواست وزارت دادگستری، قاضی دادگاه دیویس را تحسین نموده و او همچنین توسط همکاران خود در آلکوا برای این که شخصاً پرونده شرکت را برنده شده بود، مورد تمجید قرار گرفت. دیویس با دریافت گواهی نامه شایستگی ریاست جمهوری برای فراهم نمودن مقدار کافی آلومینیوم به دولت در جریان جنگ جهانی دوم، آلکوا را به یک غول صنعتی مبدل کرد. او خود نیز به عنوان بزرگ ترین سها
مدار این شرکت، ثروت هنگفتی اندوخت و این امر باعث شد تا او همواره با واشینگتن در مقابله های شخصی قرار داشته باشد. هنگام بازنشسته شدن وی از آلکوا در ۱۹۵۷ میلادی، او به عنوان سومین فرد ثروت مند دنیا محسوب می گردید. چون دیویس از حریم خصوصی خود بسیار حراست می کرد، به جز از موفقیت های شخصی وی، رسانه ها به سایر ابعاد زندگی تجاری و خصوصی وی دسترسی و اطلاعات نداشتند. او معمولاً با مصاحبه ها میانه خوب نداشت. او به یک گزارش گر گفت، «من تمام زندگی ام مجبور بودم بسیار زحمت بکشم». «من مجبور بودم برای کسب یک درآمد خوب، شانزده ساعت در روز کار کنم. آیا تو شانزده ساعت در روز کار می کنی؟» مجله تایمز از دیویس به عنوان یک «غول بازرگانی بسیار تندخو… که با خودکامگی و کوبیدن مشت بر میز بر [آلکوا] حکم می راند» نام برد، نظری که در آن زمان به طور گسترده در رسانه ها، نامرسوم نبود. سرمایه گذاری ها و انسان دوستی. دیویس در ۲۳ اکتبر ۱۸۹۴ با فلورینس ایزابیل هولمس اهل ایندیانا در شهرستان الگینی، پنسیلوانیا ازدواج کرد. او در ۳ می ۱۹۰۹ در پیتسبرگ، پنسیلوانیا درگذشت. در مارس ۱۹۱۲ او با الیزابت هاوکنس ویمان ازدواج نمود، اما او نیز در ۱۹۳۳ میلادی
درگذشت. دیویس هیچ فرزندی نداشت. قبل از بازنشسته شدن از آلکوا، او با سرمایه گذاری اساساً در باهاما و فلوریدا، حرفه ثانوی خود را آغاز کرد. سرمایه گذاری های وی مشتمل بود بر خریداری سهام گسترده املاک و مستغلات در منطقه میامی (که به اندازه هشت بر یک حصه شهرستان دید تخمین زده می شود؛ همچنین به ارویدا کورپ/Arvida Corpمراجعه کنید) و جزیره کاج ها (ایسلا د لا خوبنتود) در کوبا (گفته می شود قبل از این که حکومت فیدل کاسترو به قدرت برسد و دارایی های او را استملاک/ملی سازی نماید، او مالک ربع کل این جزیره بود) و همچنین مالکیت یا کنترل حدود سی شرکت، از فارم های لبنیات گرفته تا هتل های تفریحی، در فلوریدا. در ۱۹۵۹ میلادی، دیویس «نصف جزیره سدی لانگبوت، یک قسمت اعظم جزیره سدی لیدو و تمام جزیره های سدی برد، اوتر و کوون» که تمامی آن ها در ساحل غربی فلوریدا قرار داشتند را خریداری نمود. خریداری سریع و اندازه این سرمایه گذاری ها منتج به شهرت قابل توجه او و در عین حال مجادله های بیشتری با دولت شد، این بار با کمیسیون بورس و اوراق بهادار آمریکا. دیویس در میامی درگذشت و ثروتی به ارزش ۴۰۰ میلیون دلار به جا گذاشت. تنها یک قسمت کوچک این ثروت
به افراد تعلق گرفت. بیشتر آن به یک تراست (سازمان خیریه) که وی در ۱۹۵۲ میلادی تأسیس کرده بود و شهرک آروایدا (برگرفته شده از آرتور وینینگ دیویس)، شهرکی که او به مدل شهر کبک شمالی در ۱۹۲۷ میلادی برای خانواده های کارگر ساخته بود، تعلق گرفت. بنیادهای آرتور وینینگ دیویس به مؤسسات آموزشی، مذهبی، فرهنگی و علمی حمایت مالی فراهم نموده و از اهداکنندگان منظم در شبکه پی بی اس هستند.
شش فیلمی محصول سال ۲۰۰۵ و به کارگردانی هاری است. در این فیلم بازیگرانی همچون سوریا، تریشا، وادیولو، اشیش ویدیارتی، تامبی رامایاش، کالاباوان مانی و چامس ایفای نقش کرده اند.
چستر دیل (Chester Dale) (زادهٔ ۳ می ۱۸۸۳ – درگذشت ۱۶ دسامبر ۱۹۶۲)، بانکدار آمریکایی و حامی هنر بود. دیل با کار کردن در بورس نیویورک ثروت هنگفتی اندوخت و توانست نقاشی های فرانسوی قرن نوزدهم و بیستم را گردآوری کند. هرچند او تصمیم داشت تا یک موزه شخصی بسازد، اما او بخشی از کلکسیون خود را در ۱۹۴۱ میلادی به نگارخانه ملی هنر در واشینگتن DC اهدا کرد. بقیه کلکسیون او نیز پس از مرگش به گالری ملی به ارث گذاشته شد. حرفه. دیل در ۱۸۸۳ میلادی متولد شده و حرفه مالی خود را در پانزده سالگی، به عنوان پادو در بورس نیویورک، آغاز کرد. با گذشت زمان، او دارایی های را به دست آورد که شامل اوراق قرضه از شرکت های خدمات شهری، خط آهن و شهرداری در ایالات متحده و کانادا می شد. زمانی که نگارخانه ملی هنر باز می شد، دیل ۲۲ تصویر آمریکایی به این نگارخانه به عاریت داد و در عرض چند ماه دو اتاق از نقاشی های امپرسیونیسم فرانسوی، ایجاد شد. بنابر درخواست نقاش جرج بلوز، دیل در ۱۹۲۲ میلادی پذیرفت تا برای یک نقاشی رنگ روغنی روی پارچه مخصوص آماده شود، این نقاشی دیل را نشان می داد که یک چوگان گلف بازی در دست داشت. هم دیل و هم بلوز در ایام جوانی خود ورزشک
اران نیمه-حرفه ای بودند. در ۱۹۶۲ میلادی، امانت های درازمدت هنرمندان برجسته که از اواسط قرن نوزدهم تا اواسط قرن بیستم در پاریس روی آن ها کار کرده بودند، با وصیت نامه دیل به نگارخانه داده شد. کارهای که دیل به نگارخانه به ارث گذاشت شامل کارهای از هنرمندان ژان-بتیست-کامی کورو، کلود مونه، پل سزان، سالوادور دالی، آمادئو مودیلیانی، آنری ماتیس و پابلو پیکاسو بود. زندگی شخصی. او در سن ۲۷ سالگی با ماود موری ازدواج کرد، نقاش و منتقد هنری که او را با ایده گردآوری هنر مدرن آشنا ساخت. میراث. پس از مرگ دیل، نگارخانه ملی ۸۸ نقاشی را از محل اقامت شخصی وی که آپارتمانی در هتل پلازا در نیویورک بود، دریافت کرد. این نقاشی ها به ۱۵۲ آثار هنری دیگر که او قبلاً به نگارخانه ملی به عاریت داده بود، اضافه شد. ۶ نگارخانه جدید در طبقه اصلی ساخته شد تا این آثار هنری جدید در آن ها گنجانده شود. این ارثیه شامل ۲۴۰ نقاشی، ۷ تندیس، ۲۲ آثار گرافیک، بیش از ۱۲۰۰ کاتالوگ فروشات و بیش از ۱۵۰۰ کتاب بود. افزون بر آن، سه فلوشیپ با یک هدیه ۵۰۰٬۰۰۰ دلار نیز به عنوان بخشی از ارثیه، ارایه گردید.
این یک دوره رؤیایی بود فیلمی محصول سال ۲۰۰۵ و به کارگردانی بالو ماهندرا است. در این فیلم بازیگرانی همچون دنوش، پریامانی و کاروناس ایفای نقش کرده اند.
طلوع و غروب خورشید تورا-سان یک فیلم کمدی به کارگردانی یوجی یامادا است که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به کیوشی آتسومی و کیواکو تایچی اشاره کرد. "طلوع و غروب خورشید توراسان" هفدهمین فیلم از مجموعه محبوب اوتوکو وا تسورای یو یا "تورا-سان" است. خلاصه. تورا سان در طول سفر خود با «ایکنوشی»، پیرمرد مستی که به نظر او فقیر و بی خانمان است، ملاقات می کند. تورا سان پیرمرد را به خانه عمویش تورایا می برد. پیرمرد هنگامی که از خواب بیدار می شود، ایکنوشی شروع به دستور دادن به خانواده توراسان می کند و به شیوه ای اقتدارگرایانه رفتار می کند. تورا سان دوباره در جاده با «بوتان»، گیشا ملاقات می کند که پس انداز زندگی خود را به خاطر یک مشتری کلاه بردار که پول از او قرض گرفته از دست داده است. او و همسایه خانواده اش مصمم هستند که به او کمک کنند. بعداً مشخص شد که «ایکنوشی» یک نقاش هنرمند مشهور است و نقاشی ای که در طی چند دقیقه برای تورا سان کشیده است به قیمت ۷۰۰۰۰ ین خریدار دارد. ارزیابی انتقادی. طلوع و غروب تورا سان سومین برنده برتر باکس آفیس ژاپن در سال ۱۹۷۶ بود.مجله فیلم آکادمیک ژاپنی کینما جونپو] آن را دومین فیلم بر
تر ژاپنی سال معرفی کرد. برای بازی در فیلم کیواکو تایچی بهترین بازیگر نقش مکمل زن در هر دو عنوان مراسم جایزه فیلم هوچی و جوایز کینما جونپو شد. استوارت گالبریث چهارم «طلوع و غروب خورشید تورا-سان» را به عنوان یکی از بهترین های مجموعه «اوتوکو و تسورای یو» قضاوت می کند که از اجرای ستاره های مهمان کیواکو تایچی و جوکیچی اونو جدا می شود. سایت آلمانی زبان molodezhnaja به طلوع و غروب تورا سان سه و نیم ستاره از پنج ستاره می دهد.
کلارنس الکساندر آوانت (Clarence Alexander Avant) (متولد ۲۵ فوریه ۱۹۳۱)، مسئول استودیوی ضبط موسیقی، کارآفرین و فیلمساز آمریکایی است، که او را به «پدرخواندهٔ سیاه» نیز می شناسند. مجلهٔ "بیل بورد" به مناسبت تولد ۷۵ سالگی آوانت، در شمارهٔ فوریه ۲۰۰۶ خود از او تجلیل کرد. زندگی نامه. اوایل زندگی حرفه ای. کلارنس الکساندر آوانت در گرینزبورو در کارولینای شمالی چشم به جهان گشود. او بزرگ ترین فرزند در میان هشت خواهر و برادر بود. کلارنس تا کلاس نهم، در مدرسه ای تک کلاسه در گرینزبورو درس خواند. او سال های اول و دوم متوسطه را در دبیرستان دودلی در گرینزبورو سپری کرد و سپس در سال ۱۹۴۷، در ایام نوجوانی به نیوجرسی رفت. آوانت در نیوجرسی ابتدا انباردار مکیز بود و بعد در یک بانک اطلاعات حقوقی مشغول به فعالیت شد. او در دههٔ ۱۹۵۰ مدیر تدی پیز لانژ در نیوآرک، نیوجرسی بود که مالکیت آن در اختیار تدی پاول تبلیغات چی بود. ژوزف جی. «جو» گلیسر (زادهٔ ۱۷ دسامبر ۱۸۹۶- درگذشته ۶ ژوئن ۱۹۶۹) مدیر موسیقی لوئیس آرمسترانگ از سال ۱۹۳۵ تا زمان مرگش در سال ۱۹۶۹ و مالک اصلی "سانست گاردنز" در سمت جنوبی شیکاگو، مربی آوانت بود. در ۲۶ نوامبر ۱۹۴۳، گلیسر
شرکت رزرو یک پارچه (consolidated booking) و شرکت "اسوشیتد بوکینگ" را پایه گذاری کرد. آوانت بعدها مدیریت برنامه های لیتل ویلی جان، خوانندهٔ R&amp;B، سارا وان، کیم وستون، لوئیز بونفا، وینتون کلی، فردی هابارد، کورتیس فولر، پت توماس، تام ویلسون، پیشگام راک اند رول که آوانت در سازمان ویلسون با او همکار بود، کرید تیلور، تولیدکنندهٔ جاز، جیمی اسمیت، موسیقی دان جاز، لالو شیفرین، پیانیست و آهنگ ساز آرژانتینی را برعهده گرفت. در ۷ نوامبر ۱۹۶۲، آوانت شرکت آوانت گارد را در نیویورک بنیان نهاد. در همان ماه، اسمیت مشتری شرکت آسوشیتد بوکینگ شد و در شروع فعالیت، دفاتری در خیابان هفتم ۸۵۰ داشت. شیفرین و اسمیت برای ساخت The Cat باهم همکاری کردند که ورو ریکوردز آن را در ۲۷ آوریل ۱۹۶۴ منتشر کرد. در سپتامبر ۱۹۶۴، آوانت دفتری در ساحل غربی افتتاح کرد تا پروژه های روزافزون موسیقی متن تصاویر متحرک را که به مشتریانش پیشنهاد می شد، آماده کند. آوانت در مدت حضورش در نیویورک به عنوان مشاور، عضو هیئت مدیره و مدیر اجرایی انجمن گویندگان رادیو (NARA) که بعدها به انجمن ملی گویندگان رادیو و تلویزیون (NATRA) تغییر نام داد و نیز به عنوان مشاور در P