Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا دوران اخیر مسافرت با قطار یا خودرو از ناحیه غربی و شرقی رشته کوه آند به هیچ قسمت از ناحیه کوهستانی ممکن نبود. مسافرت از یک منطقه به منطقه دیگر این کشور همواره به طور کلی دشوار بود. شرق پرو عمدتاً شامل جنگل های مرطوب گرمسیری از جنگل بارانی آمازون، که بزرگترین در نوع خود است، تشکیل می شود. در جنوب شرق در امتداد مرزش با بولیوی، دریاچه تیتیکاکا؛ مرتفعترین دریاچه قابل کشتیرانی جهان قرار دارد. جلگه آلتیپلانو یک خور خشک شده است که در دامنه های کوه های آند در جنوب شرقی پرو واقع است. در امتداد مرز آن با شیلی، کویر آتاکاما، خشکترین مکان روی سیاره زمین است. اقیانوس آرام، در مقابل پرو، زیستگاه مقدار فراوان و متنوعی از آبزیان می باشد. صحرای سچورا در ساحل شمال غربی پرو در امتداد نوار ساحلی اقیانوس آرام واقع شده است. رودخانه های اصلی پرو شامل اوکایالی، رود مارانیون، رود آمازون، (که از جریان مشترک رودهای مارانیون و اوکایالی به وجود آمده)، پوتومایو، پاستازا، رود ناپو، جوروا، و پوروس می باشد. آمار. حوزه: مساحت زمینی ۱٬۳۷۹٬۹۹۹ کیلومتر مربع و مساحت ۵۰۰۰ کیلومتر مربع محیط زیست - توافق نامه های بین المللی. "طرف عضو:" پیمان قطب ج
نوب، پروتکل قطب جنوب- محیط زیست، تنوع زیستی، تغییر آب و هوا، بیابان زایی، گونه های در معرض خطر، ضایعات خطرناک، ممنوعیت آزمایش هسته ای، محافظت از لایه ازن، تالاب، شکار نهنگ شهرها. مراکز اصلی شهری به این شرحند:
مسابقات قهرمانی بسکتبال آسیا ۱۹۸۵ سیزدهمین دورهٔ قهرمانی آسیا برای مردان می باشد که از ۲۸ دسامبر تا ۶ ژانویه در کوالا لامپور، مالزی برگزار گردید.
کاستاریکا در آمریکای مرکزی واقع شده است و در نزدیکی نقطه ۱۰ درجه شمالی استوا و ۸۴ درجه غربی نصف النهار مبدأ قرار دارد. دارای ۲۱۲ کیلومتر خط ساحلی دریای کارائیب و ۱۰۱۶ کیلومتر در اقیانوس آرام شمالی است. مساحت کاستاریکا ۵۱۱۰۰ کیلومتر مربع است. این کشور از شمال با نیکاراگوئه و از جنوب شرقی با پاناما همسایه است. در شرق این کشور دریای کارائیب و در غرب آن اقیانوس آرام قرار دارد. کاستاریکا در میان جلگه ای باریک در ساحل اقیانوس آرام و جلگه ای پهن تر در امتداد ساحل دریای کارائیب، فلات مرکزی و رشته کوه ها قرار دارد. رود مهم کشور ریوگرانده است. میزان بارندگی در امتداد ساحل کارائیب سنگین است، ولی ساحل اقیانوس آرام خشک تر است. درجهٔ دما در زمین های پست گرم، و در ارتفاعات پایین تر است. شهرهای مهم کاستاریکا عبارتند از: لیمون ۱۰۵٬۰۰۰، الاهوئلا ۴۶٬۵۵۴، کارتاگو ۱۵۶٬۶۰۰ و لیبریا ۳۵٬۰۰۰ نفر. بلندترین نقطه این کشور قله سرو چیریپو با ۳۸۱۹ متر ارتفاع است. این قله پنجمین قله بلند آمریکا مرکزی به شمار می آید. مرتفع ترین آتشفشان در کاستاریکا ایرازو (۳۴۳۱ متر) نام دارد و بزرگ ترین دریاچه کشور دریاچه آرنال است. کستاریکا ۱۴ آتشفشان دارد
که شش تای آن ها دست کم طی ۷۵ سال اخیر فعال بوده اند. این کشور هم چنین طی یک قرن گذشته دست کم ۱۰ زمین لرزه شدیدتر از ۵٫۷ ریشتری به خود دیده است. بزرگ ترین جزیره این کشور جزیره کالرو است و جزیره کوکوس نیز به خاطر دوری اش از سواحل کشور از جزایر جالب توجه کاستاریکا است. کاستاریکا از بیشترین تراکم گونه های زیستی در جهان برخوردار است. تقسیمات کشوری. شامل هفت استان به شرح زیر: نیکاراگوئه معتقد است کاستاریکا در سال ۱۸۲۴ استان گواناکاسته این کشور را که اکنون حدود ۲۰ درصد خاک کاستاریکا را شامل می شود و یک مرکز گردشگری شناخته شده به شمار می رود، به اشغال خود درآورد. دانیل اورتگا رئیس جمهور نیکاراگوئه در شهریورماه ۱۳۹۲ به کاستاریکا هشدار داد قصد دارد برای بازگرداندن این استان، به دیوان عدالت بین المللی شکایت کند.
بلیز یک کشور کوچک آمریکای مرکزی است که در ۱۷ ° ۱۵ 'شمال خط استوا و ۸۸ ° ۴۵' غرب نصف النهار مبدأ در شبه جزیره یوکاتان واقع شده است. جنگلی استوایی بیشتر بلیز را پوشانده است. در جنوب بلیز کوه های مایا جای دارد. شمال عمدتاً باتلاقی و کم ارتفاع است. رودهای مهم این کشور، هندو، بلیز، و نیو هستند. آب و هوای نیمه استوایی این کشور را بادهای تجارتی معتدل می کند. بارندگی سنگین است، ولی فصل خنک از فوریه تا مه است. بلیز دارای آب و هوایی گرمسیری، گرم و مرطوب است، همچنین بلیز دارای اقلیمی صاف و مسطح، دشت های باتلاقی در امتداد ساحل و کوه های پست در جنوب است. بلندترین نقطه بلیز، قله دویلز دیلایت نام دارد که با ۱۱۶۰ متر ارتفاع در جنوب بلیز واقع شده است، قله ویکتوریا نیز با ۱۱۲۲ متر ارتفاع، دیگر قله مرتفع بلیز به شمار می رود. از مهم ترین شهرهای بلیز می توان به بلیزسیتی ۶۳ هزار نفر، سان ایگناسیو ۲۲ هزار نفر، اورنج واک ۱۶ هزار نفر و دانگریگا ۱۱ هزار نفر اشاره کرد. مسائل زیست محیطی. موارد محیط زستی تخریب محیط زیست در بلیز شامل جنگل زدایی، آلودگی آب از فاضلاب، پساب صنعتی، رواناب کشاورزی و دفع زباله جامد است. بلیز عضو پیمان نامه های
کنوانسیون بازل، کنوانسیون تنوع زیستی، کنوانسیون رامسر، سایتس، کنوانسیون پیشگیری از آلودگی دریایی با دفع زباله ها و موارد دیگر، کنوانسیون بین المللی تنظیم نهنگ، پیمان مونترال، مارپل ۷۸/۷۳، متحد کنوانسیون ملل در مورد قانون دریا، کنوانسیون سازمان ملل برای مبارزه با بیابان زایی و چارچوب پیمان نامه سازمان ملل در تغییر اقلیم است. تقسیمات کشوری. بلیز به ۶ استان بخش می گردد که نام، مساحت و جمعیت آن ها در زیر آمده است: جمع مساحت و جمعیت ۲۲٬۹۶۴ – ۳۱۲٬۹۷۱
مسابقات قهرمانی بسکتبال آسیا ۱۹۸۷ چهاردهمین دورهٔ قهرمانی آسیا برای مردان می باشد که از ۱۴ تا ۲۷ نوامبر در بانگکوک، تایلند برگزار گردید.
باربادوس یک کشور جزیره ای در اقیانوس اطلس شمالی است. همسایگان آن عبارتند از: مارتینیک و سنت لوسیا در شمال غربی، سنت وینسنت و گرنادین ها در غرب، ترینیداد و توباگو و ونزوئلا در سمت جنوب غربی و گویان در جنوب شرق. باربادوس در حدود ۱۷۵ کیلومتری شرق سنت وینسنت واقع شده است. درازای جزیره باربادوس ۳۴ کیلومتر، پهنای آن ۲۳ کیلومتر و مساحت آن ۴۳۱ کیلومتر مربع است. پایتخت باربادوس شهر بریج تاون با ۱۴۰ هزار نفر جمعیت می باشد، مساحت این جزیرهٔ کوچک ۴۳۰ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۲۷۰ هزار نفر است. دمای هوای باربادوس همیشه گرم است و با آغاز فصول مرطوب، بین ماه ژوئن تا نوامبر، کمی تغییر می کند. میانگین دمای جزیره ۲۶ درجه سانتی گراد است و بارش به ویژه در داخله جزیره فراوان است. به خاطر گرمای هوا، این جزیره محل کشت نیشکر است. در کرانه های جنوبی و غربی جزیره شناگاه های بسیاری با شن و ماسه ریز و دلپذیر وجود دارد. داخله جزیره اما پوشیده از تپه زار است. کرانه های باربادوس با صخره های مرجانی احاطه شده اند. توفان در منطقه آنتیل بسیار رخ می دهد اما باربادوس به خاطر موقعیت شرقی خود اغلب از آسیب این توفان ها در امان می ماند. رودخانه های کم
ی در این کشور وجود دارند. بزرگ ترین رودهای آن «رودخانه کانستیتیوشن» در بریج تاون و رود «لانگ پاند» در خلیجی به همین نام است. ارتفاع جزیره با شیب تدریجی کم نمی شود بلکه ارتفاع آن به صورت پادگانه (سطوح ایوان مانند طبیعی) و پله پله به سمت شمال غرب کاهش می یابد. چهار تپه معروف این جزیره همگی بر روی یک تیغه مرتفع در شمال شرق جزیره قرار گرفته و هلالی را پیرامون خلیج لانگ پاند شکل می دهند. این تپه ها عبارتند از: آب و هوا. باربادوس در منطقه استوایی قرار دارد. آب و هوای دریایی دلپذیر آن تحت تأثیر بادهای بسامان شمال شرقی است که دمای استوایی را تعدیل می کند. بادهای بسامان خنک در طول فصل خشک دسامبر تا ژوئن از سوی شمال خاوری می وزد. دمای کلی سالانه بین ۲۴ تا ۲۸ درجه سانتی گراد متغیر است. دمایی کمی پایین تر در ارتفاعات بالاتر حاکم است. میزان رطوبت بین ۷۱ تا ۷۶ درصد در طول سال است. بارندگی عمدتاً بین ژوئیه و دسامبر رخ می دهد و به طور قابل توجهی با ارتفاع متفاوت است. میزان بارندگی ممکن است به طور میانگین ۱۸۷۵ میلی متر (۷۳٫۸ اینچ) در سال در ناحیه مرکزی مرتفع در مقایسه با ۱۲۷۵ میلی متر (۵۰٫۲ اینچ) در منطقه ساحلی باشد. اختلافات
ارضی. ادعاهای سرزمینی فراساحلی گویان و باربادوس با یکدیگر همپوشانی دارند و همچنین با ونزوئلا مورد مناقشه قرار می گیرند، که خود مدعی مالکیت آب هایی است که گویان و باربادوس هم بر سر آن ها دچار اختلافند. در سال ۲۰۰۸ باربادوس به دنبال به مناقصه گذاشتن میدان های نفتی در بازار آزاد برای اکتشاف بود اما با چالشی از سوی دولت ونزوئلا در کاراکاس مواجه شد. در سال ۲۰۰۶ یک گروه محلی باربادوس که ادعا می کرد نمایندگی از نوادگان مردمان بومی کارائیب است، ادعای خود را بر جزیره کالپپر، یک برون زد کوچک صخره ای در ساحل شرقی باربادوس اعلام کرد.
کشور گواتمالا در شمالی ترین بخش آمریکای مرکزی و در همسایگی مکزیک در شمال و غرب، بلیز در شمال شرق، هندوراس در مشرق و السالوادور در جنوب شرق قرار دارد. در سمت جنوب غرب، گواتمالا بین مرزهایش با هندوراس و بلیز، کرانه هایی در کنار دریای کارائیب دارد. در سمت شمال شرق نیز گواتمالا، بین السالوادور و مکزیک هم مرز با اقیانوس آرام شمالی است. مساحت کشور گواتمالا ۱۰۸٬۸۸۹ کیلومتر مربع است و مساحتی تقریباً کمی بیش از استان اصفهان (۱۰۴۶۵۰ کم) دارد. جمعیت این کشور در سال ۲۰۲۴ میلادی، ۱۸٬۳۵۸٬۴۳۰ برآورد شد. گواتمالا دارای آب و هوای گرمسیری است اما ارتفاعات آن نسبت به نواحی ساحلی و مناطق پست خنک تر است. میزان بارندگی تا حد زیادی به میزان فاصله از ساحل و این که در کدام سمت رشته کوه های اصلی قرار دارید، بستگی دارد. یک سوم شمالی گواتمالا را دشت مسطح سنگ آهکی پوشانده که پتن نامیده می شود. پتن زمانی به طور کامل با جنگل های استوایی پوشیده شده بود اما در بخش های جنوبی آن جنگل زدایی ادامه دارد. امروزه تنها در یک سوم شمالی پتن جنگل اصلی حفظ شده است. زمین های پست سواحل اقیانوس آرام و اطلس در گواتمالا با وجود رشته کوهی از هم جداست. این کشو
ر پنجاه مایل خط ساحلی در دریای کارائیب و دویست مایل خط ساحلی بر کرانه اقیانوس آرام و ۳۰ کوه آتشفشانی دارد که هشت کوه آن آتشفشان فعال است. در سال ۱۹۷۶ زمین لرزه پایتخت و دیگر شهرها و روستاها را ویران کرد و ۲۳۰۰۰ نفر کشته شدند. رودهای مهم این کشور اوسوماسینتا، موتاگوا و بلندترین نقطه آن تافومولکو با ۴۲۲۰ متر ارتفاع است. آب و هوای گواتمالا جلگه ای ساحلی و استوایی است ولی در مناطق کوهستانی معتدل تر است. کاخ ملی در گواتمالاسیتی، ویرانه های مایاها در تایکال یوآکساکتوم پیدراس، نگراس، زاکیولئو، و ویرانه های اسپانیایی ها در آنتی گوا از دیدنی های این کشور است. جغرافیای فیزیکی. زمین های گواتمالا با چهار ویژگی توپوگرافی عمده مشخص می شود. گواتمالای جنوبی تحت سلطه رشته ای از ۲۷ آتشفشان است که حدود ۳۰۰ کیلومتر بین مکزیک و السالوادور امتداد دارند. بین آتشفشان ها و اقیانوس آرام یک دشت حاصلخیز با پهنای ۴۰ تا ۵۰ کیلومتر قرار دارد. منطقه پتن، منطقه ای بزرگ، کم ارتفاع و مستطیل شکل، به سمت شمال پیش می آید تا بخشی از شبه جزیره یوکاتان را اشغال کند. یوکاتان یک سکوی آهکی بزرگ است که بین گواتمالا، مکزیک و بلیز مشترک می باشد. رشته کوه
ها و دره های مرتفعی بین چشم انداز آتشفشانی و پتن قرار گرفته اند. این قوس ها به آرامی از مکزیک به سمت شرق برای مسافتی ۳۴۰ کیلومتری، تا شمال هندوراس امتداد می یابند. لبه جنوبی ارتفاعات غربی این کشور توسط سیرا مادره مشخص شده است که از مرز مکزیک به سمت جنوب و شرق امتداد دارد و در ارتفاعات پایین تر به سمت السالوادور ادامه می یابد. این رشته کوه مخروط های آتشفشانی شیب داری دارد، از جمله آتشفشان تاخومولکو با ۴۲۲۰ متر بلندا که بلندترین نقطه در گواتمالا و آمریکای مرکزی است. تمام ۳۷ آتشفشان گواتمالا (که سه تای آنها یعنی فوئگو، پاکایا و سانتا ماریا فعال اند) در این رشته کوه قرار دارند و در ارتفاعات تعداد آن ها بیشتر است. زنجیره شمالی کوه ها از نزدیک مرز مکزیک با رشته کوه کوچوماتان شروع می شود، سپس از طریق رشته های چوآکوس و چاما به سمت شرق، تا رشته کوه های سانتا کروز و میناس، در نزدیکی دریای کارائیب امتداد می یابد. کوه های شمالی و جنوبی توسط دره موتاگوآ از هم جدا می شوند، جایی که رودخانه موتاگوآ و شاخه های آن از ارتفاعات به دریای کارائیب می ریزند و در انتهای پایینی آن قابل کشتی رانی هستند. پایین دست رود موتاگوآ مرز گوتاتم
الا با هندوراس را تشکیل می دهد. بیشتر شهرهای بزرگ کشور در ارتفاعات واقع شده اند. شهرهای بزرگ کشور عبارتند از: گواتمالاسیتی (پایتخت) با ارتفاع ۱۵۰۰ متر (در بلندی های مرکزی)، آنتیگوا گواتمالا با ارتفاع ۱۵۳۰ متر (در بلندی های مرکزی)، کویتزالتنانگو در ارتفاع ۲۳۵۰ متی (در ارتفاعات غربی) و پوئرتو باریوس در سواحل کارائیب هستند. بزرگ ترین دریاچه کشور یعنی لاگو د ایزابال (به مساحت ۵۸۹٫۶ کیلومتر مربع)، نزدیک به ساحل دریای کارائیب جای گرفته است. آتشفشان تاخومولکو با ارتفاع ۴۲۲۰ متر، بلندترین نقطه آمریکای مرکزی، در شهرستان سان مارکوس در غرب کشور واقع شده است. آخرین زمین لرزه بزرگ گواتمالا در ۴ فوریه ۱۹۷۶ رخ داد که بیش از ۲۳ هزار کشته در ارتفاعات مرکزی برجای گذاشت. تقسیمات کشوری. کشور گواتمالا به ۲۲ استان به نام های زیر بخش شده است:
بو آرنه ویبینیوس (؛ زادهٔ ۲۹ مارس ۱۹۴۳) یک تهیه کننده فیلم، فیلم نامه نویس، و کارگردان فیلم اهل سوئد است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "دلهره آور - فیلمی بی رحمانه" و "نقطه فروپاشی" اشاره نمود. فیلم "دلهره آور - فیلمی بی رحمانه" الهام بخش کوئنتین تارانتینو در ساخت فیلم های "" بود و تارانتینو از آن با عنوان «خشن ترین فیلم انتقامی که تاکنون ساخته شده است» یاد کرده است.
السالوادور با اقیانوس آرام از جنوب و جنوب غربی و با گواتمالا از شمال و شمال غربی و با هندوراس با شمال-شمال شرقی مرز دارد. در جنوب شرقی، خلیج فونسکا آن را از نیکاراگوئه جدا می کند. السالوادور کوچکترین کشور آمریکای مرکزی است و تنها کشور بدون خط ساحلی در دریای کارائیب است. السالوادور کوچک ترین جمهوری آمریکای مرکزی است که از شمال و مشرق به هندوراس، از جنوب به اقیانوس آرام، و از مغرب به گواتمالا محدود است. این کشور کوهستانی است، رشته های کوهستانی در امتداد مرز با هندوراس و زنجیره های آتشفشانی و بلندتر در جنوب قرار دارد. آب و هوای آن در ساحل، استوایی مرطوب و بسیار گرم است، در حالی که مناطق درونی معتدل است. السالوادور بیش از ۳۰۰ رودخانه دارد که مهم ترین آن رود لمپا است که از گواتمالا سرچشمه می گیرد و تنها رودخانه قابل کشتیرانی در السالوادور است. لمپا و شاخه های آن حدود نیمی از کشور را آبیاری می کند. بلندترین کوه آتشفشان سانتا آنا به ارتفاع ۲۳۸۱ متر و بلندترین نقطهٔ کشور، کوه سرو ال پیتال به ارتفاع ۲۷۳۰ متر است. شهرهای مهم آن سان سالوادور، سانتا آنا، سویاپانگو و سان میگوئل و بندرهای آن ژاکوآران و لالیبرتاد هستند. الس
الوادور در تاریخ خود شاهد زمین لرزه های ویرانگر و فوران های آتشفشانی بوده است. سان سالوادور در سال ۱۷۵۶ و پس از آن در سال ۱۸۵۴ توسط زمین لرزه نابود شد و لرزه های ۱۹۱۹، ۱۹۸۲ و ۱۹۸۶ نیز آسیب زیادی به این شهر زد. این کشور بیش از بیست آتشفشان دارد که دوتای آن ها یعنی سان میگوئل و ایزالکو در سال های اخیر فعال بوده اند. در السالوادور چندین دریاچه نیز وجود دارد که در دهانه آتشفشان ها تشکیل شده اند که مهم ترین آن ها دریاچه یوپانگو و دریاچه کوآتپاکه هستند. دریاچه گویخا بزرگ ترین دریاچه طبیعی السالوادور است. با سدسازی بر روی رود لمپا چندین دریاچه مصنوعی نیز پدید آمده که بزرگ ترین آن ها «امبالسه سرون گرانده» نام دارد. مسائل زیست محیطی. جنگل زدایی؛ فرسایش خاک؛ آلودگی آب؛ آلودگی خاک ها از دفع زباله های سمی. ال سالوادور عضو کنوانسیون تنوع زیستی، کنوانسیون چارچوب سازمان ملل متحد در مورد تغییرات آب و هوا، پروتکل کیوتو به کنوانسیون چارچوب سازمان ملل متحد در مورد تغییرات آب و هوایی، کنوانسیون سازمان ملل برای مبارزه با بیابان زایی، CITES، کنوانسیون بازل، پیمان ممنوعیت تست جزئی، پروتکل مونترال کنوانسیون رامسر. السالوادور کنوانسی
ون سازمان ملل دربارهٔ حقوق دریا را امضا کرده است، اما تصویب نکرده است. تقسیمات کشوری. السالوادور به ۱۴ استان ("departamentos") تقسیم شده که هر استان نیز خود به بخش هایی ("municipios") تقسیم گشته است.
سکسپلورر یا جستجوگر سکس () یک فیلم کمدی سکسی بریتانیایی است که در سال ۱۹۷۵ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به مارک جونز اشاره کرد. داستان. یک کاوشگر اهل سیاره زهره که به شکل یک زن انسان درآمده، برای بررسی رفتارها و رسوم زمینی ها به زمین سفر می کند. او در یک سونای واقع در محله سوهوی لندن فرود می آید و از طریق کتاب فروشی های آنجا درمی یابد که انسان ها به دو جنس زن و مرد تقسیم می شوند. او برای تحقیق بیشتر به سینمای مخصوص بزرگسالان، فروشگاه های جنسی و آتلیه عکاسی سر می زند. در این مسیر با مرد جوانی آشنا می شود و عاشقش می گردد. تجربه عشق و رابطه جنسی با او چنان برایش لذت بخش است که تصمیم می گیرد به سیاره اش بازنگردد.
هندوراس کشوری در آمریکای مرکزی است. هندوراس با دریای کارائیب و اقیانوس آرام شمالی هم مرز است. گواتمالا از غرب، نیکاراگوئه در جنوب شرقی و السالوادور در جنوب غربی قرار دارد. هندوراس دومین جمهوری بزرگ آمریکای مرکزی با مساحت است. اقیانوس اطلس از شمال، گواتمالا از مغرب، السالوادور و نیکاراگوآ به همراه خلیج فونسکا از جنوب و نیکاراگوآ از مشرق این کشور را احاطه کرده اند. بیش از سه چهارم هُندوراس کوهستانی است، و جلگه های ساحلی کوچکی نیز وجود دارد. رودهای مهم آن پاتوکا، اولوئا و بلندترین نقطه آن قله لاس میناس، به بلندی ۲۸۴۹ متر است. میزان بارندگی در زمین های پست استوایی بالاست (۱۵۰۰ تا ۲۰۰۰ میلی متر) و آب وهوا در مناطق کوهستانی آن معتدل تر و خشک تر است. مختصات جغرافیایی هندوراس ۱۵ درجه شمالی و ۸۶ درجه و ۳۰ دقیقه شرقی و مساحت آن ۱۱۲٫۰۹۰ کیلومتر مربع است. هندوراس ۸۲۰ کیلومتر خط ساحلی دارد. شهرهای مهم آن سان پدرو سولا و لاسیبا است. تقسیمات کشوری. هندوراس ۱۸ استان (departments) دارد. پایتخت کشور یعنی تگوسیگالپا در بخش مرکزی استان فرانسیسکو مورازان قرار گرفته است. منابع طبیعی. منابع طبیعی شامل: چوب، طلا، نقره، مس، سرب، روی،
سنگ آهن، آنتیموان، زغال سنگ، ماهی و نیروگاه های آبی از رودخانه های کوهستان است.
جمهوری هائیتی شامل سه هشتم جزیره هیسپانیولا، غرب جمهوری دومینیکن است. هائیتی در شرق جزیره همجوار کوبا، بین دریای کارائیب و اقیانوس اطلس شمالی قرار دارد. مختصات جغرافیایی هائیتی در طول جغرافیایی ۱۹° ۰۰' شمالی; عرض جغرافیایی ۷۲° ۲۵' غربی واقع شده اند. هائیتی از کشورهای آمریکای مرکزی است که از شمال به اقیانوس اطلس، از مشرق به جمهوری دومینیکن، از جنوب به دریای کارائیب و از مغرب به گذرگاه ویندوارد محدود می شود. هائیتی بخش غربی جزیره هیسپانیولا است. رشته کوه هایی از شرق تا غرب کشور امتداد دارد و در میان آن ها دره ها و جلگه های پرجمعیت قرار دارد. مهم ترین رود هائیتی آرتیبونیت و بلندترین نقطه کشور قله سل با ارتفاع ۲۶۸۰ متر است. آب و هوای استوایی هائیتی به واسطه ارتفاع و دریا معتدل است. شهرهای مهم هائیتی لس کایس، کاپ هایتین، گونایوس و سنت رافائل هستند. سنت مارک، له کایه و کاپ هایتین از بندرهای مهم گوناو، تورتو، گراند کائی میت، واش و آروبا از جزیره های مهم هستند. عوارض جغرافیایی مهم این کشور شامل دماغه فوکس (در شمال غربی)، خلیج سنت مارک (در مغرب) و دریاچه آزوتی (در مرز با جمهوری دومینیکن) هستند.
پاناما کشوری است که در آمریکای مرکزی واقع شده است، هم مرز با دریای کارائیب و اقیانوس آرام، بین کلمبیا و کاستاریکا است. پاناما در باریکه پاناما و پایین باریکه واقع شده است. یکی از آخرین تحولات بزرگ کره زمین، سه میلیون و چهارصد هزار سال پیش رخ داد. این تحول پیدایش خشکی باریکی بود که سرزمین پاناما نام گرفت. پیدایش پاناما، پل ارتباطی آمریکایی شمالی و جنوبی، امکان مهاجرت گونه های مختلف جانوری را فراهم کرد. این سرزمین خود اکنون غنی از گونه های کمیاب جانوری است. کشور پاناما از شمال به دریای کارائیب، از مشرق به کلمبیا، از جنوب به خلیج پاناما و اقیانوس آرام و از مغرب به کاستاریکا محدود می شود. پاناما باریکه ای است کوهستانی با جنگل های انبوه که آمریکای مرکزی را به آمریکای جنوبی پیوند می دهد. رودهای مهم آن توئیرا (با چوکوناکه)، بایانو، سانتاماریا و بلندترین نقطه آن قله آتشفشان بارو با ۳۴۷۵ متر ارتفاع است. اقلیم پاناما در ارتفاعات، معتدل، مرطوب و نسبتاً پرباران و در جلگه های ساحلی، مرطوب و بارانی است. پاناما با تغییر دمای کم فصلی، آب و هوایی استوایی دارد. رشته کوه های نسبتاً مرتفعی که از خاور به باختر این سرزمین کشیده شد
ه اند که آن را به دو منطقهٔ شمالی و جنوبی تقسیم می کنند. چند رودخانه که همگی از ارتفاعات مرکزی سرچشمه می گیرند، این سرزمین را آبیاری می کنند که عمده ترین این رودها عبارتند از بایامو، توئیرا و چپو. شهر پاناما با ۴۶۳۰۹۳ نفر جمعیت پایتخت کشور پاناما است و شهرهای پاناما و جمعیت آن ها طبق آمار سال ۱۹۹۶ عبارتند از: سان میگلیتو با ۳۰۷۲۳۰، نفر و پنونوم با ۶۷۹۰۱ نفر. خلیج های این کشور عبارتند از پاناما، لورابا، موسکیتوس، داروین، و سان میگوئل. با عرض کنونی کانال پاناما، تنها نفتکش های پاناماگذر، با ظرفیت جابه جایی ۵۰ هزار تن نفت توان حرکت در آن را دارند، اما طرح هایی برای تعریض این کانال در سال ۲۰۱۴ وجود دارد که در آن صورت نفتکش های افرا مکس با ظرفیت جابه جایی ۸۰ هزار تن نیز می توانند از آن عبور کنند. جزایر اصلی پاناما، ری، کویبا، سباکو، جی کارون، پاریدا، و کولون هستند. موقعیت استراتژیک در انتهای شرقی آمریکای مرکزی؛ کانال پاناما را کنترل می کند که اقیانوس اطلس را از طریق دریای کارائیب با اقیانوس آرام پیوند می دهد. آب وهوا. پاناما آب وهوایی استوایی دارد. درجه حرارت و رطوبت نسبی به طور یکنواخت بالاست و اختلاف فصلی کمی وج
ود دارد. دامنه تغییر دمای روزانه نیز کم است. در یک روز معمولی در فصل خشک در پایتخت، حداقل دمای صبح زود ممکن است ۲۴ درجه سانتی گراد و بعد از ظهر حداکثر ۲۹ درجه سانتی گراد باشد. دمای هوا به ندرت به بالاتر از ۳۲ درجه سانتی گراد می رسد. دمای هوا در سمت اقیانوس آرام تا حدودی پایین تر از سمت دریای کارائیب است. پس از غروب در بیشتر مناطق کشور نسیمی می وزد که شدت آن به سمت شب بیشتر می شود. مناطق کوهستانی کشور به طور چشمگیری خنک تر است و در رشته کوه تالامانکا، در غرب پاناما، یخبندان هم رخ می دهد. مناطق آب وهوایی پاناما بیشتر بر اساس میزان بارندگی و نه بر اساس درجه حرارت تعیین می شوند. بارندگی در این کشور، از کمتر از ۱۳۰۰ میلی متر در سال در برخی مناطق تا بیش از ۳۰۰۰ میلی متر در سال در برخی دیگر، متغیر است. تقریباً تمام بارش ها در فصل باران رخ می دهد که معمولاً از ماه مه تا نوامبر است اما طول آن از هفت تا نه ماه متغیر است؛ البته استثناهایی به دلیل باران های موسمی وجود دارد. بارش باران به طور کلی در کارائیب سنگین تر از طرف اقیانوس آرام است. میانگین سالانه بارش در پاناماسیتی نصف میزان بارش در شهر کلون است. اگرچه رعد و برق
در فصل باران رایج است، اما این کشور خارج از کمربند طوفان قرار دارد. بندرها. پاناما دارای بندرهای فراوان طبیعی در سواحل کارئیب می باشد. توافق نامه های بین المللی. "طرف عضو:" تنوع زیستی، تغییرات آب و هوا، تغییرات آب و هوا-پروتکل کیوتو، بیابان زایی، گونه های در معرض خطر، اصلاح محیط زیست، ضایعات خطرناک، قانون دریا، دامپینگ دریایی، حفاظت از لایه ازن، آلودگی کشتی، الوار گرمسیری ۸۳، الوار گرمسیری ۹۴، تالاب، شکار نهنگ تقسیمات کشوری. پاناما به ۹ استان (provincias) و پنج قلمرو (comarcas) تقسیم شده است. در پنج قلمروی خودگردان، مدیریت در دست چهار گروه قومی سرخ پوستی کونا، نگوبه بوگله، امبرا، و وونان است: استان های پاناما (مراکز استان در پرانتز): قلمروهای خودگردان که استان به شمار می آیند: قلمروهای خودگردان که استان به شمار نمی آیند:
گسل اصلی جوان زاگرس یا گسل اصلی عهد حاضر زاگرس یکی از گسل های مهم زاگرس است که از گسل آناتولی شمالی در ترکیه آغاز شده و با راستای شمال غربی- جنوب شرقی ادامه می یابد. این گسل در عرض جغرافیایی ۳۷ درجه و ۳۰ دقیقه وارد مرز جغرافیایی ایران و عراق شده و با طول تقریبی ۸۰۰ کیلومتر در خاک ایران ادامه می یابد. گسل اصلی جوان زاگرس یک زون باریک و مجموعه ای از چندین قطعه گسل امتدادلغز راست گرد است که عمدتاً موازی اما کاملاً متمایز از گسل اصلی معکوس زاگرس بوده و آن را در چندین محل قطع می کند. این گسل از نواحی مریوان در غرب ایران و نواحی مرزی ایران و عراق به سوی جنوب شرق امتداد یافته است. گسل اصلی عهد حاضر زاگرس به همراه گسل اصلی معکوس زاگرس، مرز شمال شرقی کمربند چین خورده و رانده زاگرس را تشکیل می دهند و این کمربند را از پهنه سنندج – سیرجان و ایران مرکزی جدا می کنند. گسل های فرعی. قطعات اصلی پهنه گسلی جوان زاگرس در ۳۳ تا ۳۵ درجه عرض شمالی از جنوب شرق به سمت شمال غرب به ترتیب عبارتند از: "گسل دورود"، گ"سل نهاوند"، "گسل گارون (قارون)"، "گسل صحنه"، "گسل مروارید" و "گسل پیرانشهر". گسل دورود. گسل دورود دارای طول تقریبی ۱۰۰ کیلو
متر و روند عمومی شمالی است که از جنوب دورود تا حوالی بروجرد امتداد دارد. آخرین حرکت نسبت داده شده به این گسل، مربوط به زمین لرزه مخرب سیلاخور در سال ۱۹۰۹ است. گسل نهاوند. گسل نهاوند در ادامه گسل دورود است که از ۵۵ کیلومتری غرب بروجرد تا شمال غربی نهاوند در راستای شمال ۳۲۰ درجه، امتداد دارد. گسل نهاوند از چند قطعه مجزا تشکیل شده که هر کدام نام های جداگانه دارند. گسل گارون. گسل گارون به موازات گسل نهاوند و در فاصله تقریبی ۱۰ کیلومتری جنوب غربی آن قرار دارد. این گسل در حاشیه جنوب غربی دشت نهاوند قرار دارد و رسوبات آبرفتی کواترنر را از سنگ های دگرگونی گارون جدا می کند. حرکت های جوان این گسل، همانند گسل نهاوند، با تغییر شکل رسوبات کواترنر و به ویژه زمین لرزه ۱۹۵۸ نهاوند به اثبات رسیده است. گسل صحنه. گسل صحنه با طول نزدیک به ۱۰۰ کیلومتر، دو گسل گارون و مروارید را به یکدیگر متصل می سازد. برخی زمین شناسان، این گسل را به سه قطعه جنوب شرقی، مرکزی و شمال غربی تقسیم کرده اند. گسل مروارید. گسل مروارید بخشی از گسل اصلی عهد حاضر زاگرس است که در منطقه کامیاران قابل دیدن است. در نزدیکی کامیاران، این گسل یک توده بازیک بزرگ را
محدود کرده است که در امتداد گسل آلتراسیون هیدروترمال گسترش زیادی دارد. خش لغزهای سطح گسل، گویای حرکت های بسیار جوان آن است. گسل پیرانشهر. گسل پیرانشهر دارای روند شمال غربی – جنوب شرقی است که مرمرهای ژوراسیک – کرتاسه رادر جنوب غربی از آبرفت های کواترنر در شمال غربی جدا می کند. برخی زمین شناسان این گسل را قطعه شمال غربی گسل اصلی عهد حاضر زاگرس دانسته اند. زمین لرزه های متعددی از سال ۱۹۶۴ تا کنون بر روی این گسل ثبت شده است. لرزه خیزی. گسل اصلی جوان زاگرس، فعال و لرزه زا است و رومرکز چند زمین لرزه در امتداد این گسل در کردستان ایران و عراق به ثبت رسیده است. حرکات کواترنری این گسل از نوع امتداد لغز راست گرد است که با تغییر شکل رسوبات کواترنر همراه است. گسل اصلی عهد حاضر زاگرس از نظر زمین ریخت شناسی و ساختاری در گستره زاگرس کاملاً مشخص بوده و سازوکار کانونی زمین لرزه ها و پتانسیل لرزه خیزی آن کاملاً متمایز از کمربند چین خورده و رانده زاگرس است. زمین لرزه های بزرگ زاگرس عمدتاً بر روی قطعات گوناگون گسل اصلی عهد حاضر روی داده اند. زمین لرزه های ۲۳ ژانویه ۱۹۰۹ سیلاخور با بزرگی ۷٫۴، بزرگ ترین زمین لرزه ثبت شده در زاگرس ب
ا ۴۵ کیلومتر گسیختگی سطحی است که بر اثر جنبش گسل دورود رخ داده است. مهم ترین زمین لرزه های روی داده در گسل جوان زاگرس عبارتند از: به باور مانوئل بربریان، زمین لرزه های زیر نیز در ارتباط با فعالیت این گسل هستند: