Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آنا اندرسون (۱۶ دسامبر ۱۸۹۶–۱۲ فوریه ۱۹۸۴) یک شیاد بود که ادعا می کرد دوشس بزرگ آناستازیا روسیه است. آناستازیا، کوچک ترین دختر آخرین تزار و تزارینا روسیه، نیکلاس دوم و الکساندرا، همراه با والدین و خواهر و برادرش در ۱۷ ژوئیه ۱۹۱۸ توسط انقلابیون کمونیست در یکاترینبورگ روسیه به قتل رسید، اما محل جسد او تا سال ۲۰۰۷ مشخص نبود. در سال ۱۹۲۰، اندرسون پس از اقدام به خودکشی در برلین در یک بیمارستان روانی بستری شد. در ابتدا، او با نام "Fräulein Unbekannt" (به آلمانی برای دوشیزه ناشناخته) انتخاب شد زیرا از افشای هویت خود خودداری می کرد. بعداً از نام چایکوفسکی و سپس اندرسون استفاده کرد. در مارس ۱۹۲۲، ادعاهایی مبنی بر اینکه اندرسون یک دوشس بزرگ روسی است برای اولین بار مورد توجه همگان قرار گرفت. بیشتر اعضای خانواده دوشس بزرگ آناستازیا و کسانی که او را می شناختند، از جمله آموزگار دربار، پیر گیلیارد، گفتند که اندرسون یک شیاد بود، اما دیگران باورشان شده بود که او آناستازیا است. در سال ۱۹۲۷، یک تحقیق خصوصی که توسط برادر تزارینا، ارنست لوئیس، دوک بزرگ هسن، انجام شد، اندرسون را به عنوان فرانزیسکا شانزکووسکا، کارگر کارخانه لهستانی
با سابقه بیماری روانی شناسایی کرد. پس از یک دعوای قضایی طولانی مدت، دادگاه های آلمان رای دادند که اندرسون نتوانسته است ثابت کند آناستازیا است، اما از طریق پوشش رسانه ای، ادعای او شهرت پیدا کرد. پناهندگی دالدورف (۱۹۲۰–۱۹۲۲). در ۲۷ فوریه ۱۹۲۰، زن جوانی در برلین با پریدن از پل بندلربلاک به داخل کانال لندوهر اقدام به خودکشی کرد. او توسط یک پلیس نجات یافت و در در خیابان لوتزوپلاتز بستری شد. از آنجایی که او فاقد مدارک شناسایی بود و از معرفی خود امتناع کرد، به عنوان "Fräulein Unbekannt" («خانم ناشناس») در یک بیمارستان روانی در دالدورف (اکنون ویتناو، در راینیکندورف) بستری شد، و برای دو سال بعد در آنجا ماند. این بیمار ناشناس زخم هایی روی سر و بدن خود داشت و آلمانی را با لهجه ای که توسط کادر پزشکی به عنوان «روسی» توصیف شده بود صحبت می کرد. آلمان و سوئیس (۱۹۲۲–۱۹۲۷). در ماه مه ۱۹۲۲، پوترت، شوابه و تولستوی معتقد بودند که این زن آناستازیا است، اگرچه بوخهودن گفت که هیچ شباهتی وجود ندارد. با این وجود، این زن از آسایشگاه خارج شد و اتاقی در خانه بارون آرتور فون کلایست، یک مهاجر روسی که قبل از سقوط تزار رئیس پلیس لهستان روسیه
بود، در برلین به او داده شد. پلیس برلین که پرونده را اداره می کرد، بازرس کارآگاه فرانتس گرونبرگ، فکر می کرد که کلایست "ممکن است انگیزه های پنهانی داشته باشد، همان طور که در محافل مهاجران به آن اشاره شده بود: اگر شرایط قدیمی در روسیه احیا شود، او امیدوار بود که از نظر ظاهری پیشرفت بزرگی داشته باشد. دژ سیون (۱۹۲۷). در سال ۱۹۲۷، تحت فشار خانواده اش، والدمار تصمیم گرفت که هیچ گونه حمایت مالی بیشتری از چایکوفسکی ارائه نکند و سرمایه های دانمارک قطع شد. دوک جورج لوختنبرگ، یکی از بستگان دور تزار، به او خانه ای در قلعه سیون داد. برادر تزارینا، ارنست لوئیس، دوک اعظم هسن، یک کارآگاه خصوصی به نام مارتین ناپف را استخدام کرد تا این ادعاها را که شایکوفسکی آناستازیا است را بررسی کند. ایالات متحده (۱۹۲۸–۱۹۳۱). در سال ۱۹۲۸، ادعای چایکوفسکی در ایالات متحده مورد توجه و توجه قرار گرفت که گلب بوتکین مقالاتی را در حمایت از هدف او منتشر کرد. تبلیغات بوتکین توجه یکی از عموزاده های دور آناستازیا، زنیا لیدز، شاهزاده خانم سابق روسیه را که با یک صنعتگر ثروتمند آمریکایی ازدواج کرده بود، جلب کرد. بوتکین و لیدز ترتیبی دادند که چایکوفسکی با
هزینه لیدز با کشتی "برنگاریا" به ایالات متحده سفر کند. در سفر از سیون به ایالات، چایکوفسکی در پاریس توقف کرد و در آنجا با آندری ولادیمیرویچ بزرگ روسیه، پسر عموی تزار، که معتقد بود او آناستازیا است، دیدار کرد. چایکوفسکی به مدت شش ماه در املاک خانواده لیدز در خلیج اویستر، نیویورک زندگی کرد. آلمان (۱۹۳۱–۱۹۶۸). بازگشت اندرسون به آلمان باعث جلب توجه مطبوعات شد و اعضای بیشتری از اشراف آلمانی را به سمت او کشاند. او دوباره به عنوان میهمان خیرخواهان خود به صورت دوره گرد زندگی کرد. در سال ۱۹۳۲، روزنامه بریتانیایی "نیوز آو د ورلد" داستانی جنجالی منتشر کرد که او را به عنوان یک هنرپیشه رومانیایی متهم کرد که مرتکب کلاهبرداری شده است. وکیل او، فالوز، به دلیل افترا از این روزنامه شکایت کرد، اما این پرونده طولانی تا آغاز جنگ جهانی دوم ادامه یافت، در آن زمان پرونده منتفی شد زیرا اندرسون در آلمان زندگی می کرد و ساکنان آلمان نمی توانستند در کشورهای دشمن شکایت کنند. از سال ۱۹۳۸، وکلای مدافع اندرسون در آلمان، توزیع دارایی تزار در روابط شناخته شده او را به چالش کشیدند و آنها نیز به نوبه خود هویت او را به چالش کشیدند. دعوا به طور م
تناوب بدون حل و فصل برای چندین دهه ادامه یافت. لرد مونت باتن برخی از لوایح حقوقی روابط آلمانی خود را علیه اندرسون ارائه کرد. این دادرسی طولانی مدت به طولانی ترین شکایت در تاریخ آلمان تبدیل شد. سالهای پایانی (۱۹۶۸–۱۹۸۴). بوتکین در شهر دانشگاهی شارلوتسویل، ویرجینیا زندگی می کرد و یکی از دوستان محلی او، استاد تاریخ و نسب شناس جان ایکات «جک» ماناهان، هزینه سفر اندرسون به ایالات متحده را پرداخت کرد. او با ویزای بازدید شش ماهه وارد کشور شد و اندکی قبل از انقضای آن، اندرسون در ۲۳ دسامبر ۱۹۶۸ در یک مراسم مدنی با مناهان که ۲۰ سال از او کوچکتر بود ازدواج کرد. جک مناهان از این ازدواج راحت لذت برد، و خود را به عنوان «دوک بزرگ در انتظار» یا «داماد تزار» توصیف کرد. این زوج در اتاق خواب های جداگانه در خانه ای در دانشگاه سیرکل در شارلوتزویل زندگی می کردند و همچنین صاحب مزرعه ای در نزدیکی اسکاتسویل بودند. او در دسامبر ۱۹۶۹ درگذشت. در فوریه سال بعد، ۱۹۷۰، پرونده های قضایی سرانجام به پایان رسید و هیچ یک از طرفین نتوانستند هویت اندرسون را مشخص کنند. شواهد دی ان ای. در سال ۱۹۹۱، اجساد تزار نیکلاس دوم، تزارینا الکساندرا و سه تن از
دخترانشان از یک گور دسته جمعی در نزدیکی یکاترینبورگ نبش قبر شدند. آنها بر اساس هر دو تجزیه و تحلیل اسکلتی و آزمایش DNA شناسایی شدند. به عنوان مثال، دی ان ای میتوکندریایی برای مطابقت با روابط مادری مورد استفاده قرار گرفت، و دی ان ای میتوکندریایی از استخوان های ماده با شاهزاده فیلیپ، دوک ادینبورگ، که مادربزرگ مادری او، شاهزاده ویکتوریا هسن و توسط راین، خواهر الکساندرا بود، مطابقت داشت. اجساد تزارویچ الکسی و دختر باقی مانده در سال ۲۰۰۷ کشف شد. آزمایش های مکرر و مستقل DNA تأیید کرد که بقایای جسد هفت عضو خانواده رومانوف هستند و ثابت کرد که هیچ یک از چهار دختر تزار از تیراندازی خانواده رومانوف جان سالم به در نبرده اند. ارزیابی. اگرچه کمونیست ها کل خانواده امپراتوری رومانوف، از جمله دوشس بزرگ آناستازیا ۱۷ ساله را در ژوئیه ۱۹۱۸ به قتل رساندند، اما سال ها پس از آن اطلاعات نادرست کمونیستی شایعاتی را در مورد زنده ماندن اعضای خانواده تزار ایجاد کرد. شایعات متناقض در مورد سرنوشت خانواده به شیادان اجازه داد که ادعاهای جعلی داشته باشند که از کلاهبرداران رومانوف زنده مانده اند. در رسانه. رویس رایتون، نمایشنامه نویس، در سال
۱۹۷۸ دربارهٔ آنا اندرسون، "من آن کسی هستم که هستم". مانند نمایشنامه های قبلی، اندرسون را به عنوان «شخصی با ارزش ذاتی که قربانی حرص و طمع و ترس دیگران شده» به تصویر می کشد و تلاشی برای تعیین هویت واقعی خود نداشته است. باله سر کنت مک میلان، "آناستازیا"، که برای اولین بار در سال ۱۹۶۷ اجرا شد، از "من، آناستازیا، یک زندگینامه" به عنوان الهام بخش استفاده کرد و "یک فانتزی دراماتیک دربارهٔ آنا اندرسون است، زنی که خود را آناستازیا می داند. . . . او چه در حافظه و چه در تخیل، قسمت هایی از گذشته آناستازیا را تجربه می کند . . . این سازه نوعی کابوس چرخان آزاد است که توسط شخصیت مرکزی قهرمان با بازی لین سیمور در کنار هم نگه داشته شده است. یک منتقد معاصر فکر می کرد که سیمور «پرتره پرتنش و عذاب آور آنا اندرسون ناامید» کاملاً خارق العاده و واقعاً تأثیرگذار است. آنا اندرسون همچنین در باله یوری واموس در سال ۱۹۹۲ برای تئاتر بازل، "زیبای خفته" به عنوان یک ابزار روایت استفاده شد." - آخرین دختر تزار"، بر اساس "زیبای خفته" پیوتر ایلیچ چایکوفسکی نیز اثر دیگری از زندگی اوست.
مارجوری استونمن داگلاس (۷ آوریل ۱۸۹۰). – ۱۴ مه ۱۹۹۸) روزنامه نگار، نویسنده، مدافع حق رای زنان، و حافظ محیط زیست آمریکایی بود که به خاطر دفاع سرسختانه اش از اورگلیدز در برابر تلاش ها برای تخلیه آن و بازپس گیری زمینش شهرت داشت. او که به عنوان یک زن جوان برای کار "در میامی هرالد" به میامی نقل مکان کرد، به یک نویسنده مستقل تبدیل شد و بیش از صد داستان کوتاه را تولید کرد که در مجلات مشهور منتشر شد. تأثیرگذارترین اثر او کتاب "The Everglades: River of Grass" (۱۹۴۷) بود که مفهوم رایج اورگلیدز را به عنوان رودخانه ای ارزشمند به جای باتلاقی بی ارزش بازتعریف کرد. تأثیر آن با کتاب تأثیرگذار «"بهار خاموش"» راشل کارسون (۱۹۶۲) مقایسه شده است. کتاب ها، داستان ها و حرفه روزنامه نگاری او موجب نفوذ او در میامی شد و او را توانا ساخت تا اهداف خود را پیش ببرد. اوایل زندگی. مارجوری استونمن در ۷ آوریل ۱۸۹۰ در مینیاپولیس، مینه سوتا زاده شد. او تنها فرزند ویولونیست کنسرت فلورانس لیلیان ترفتن (۱۸۵۹–۱۹۱۲) و فرانک برایانت استونمن (۱۸۵۷–۱۹۴۱) بود. یکی از اولین خاطرات او این بود که پدرش "آهنگ هیوااتا" را برای او آواز می خواند، که در آن او با
شنیدن اینکه درخت باید جان خود را بدهد تا چوب قایق رانی به هیوااتا بدهد، گریه کرد. او یک خواننده اولیه و مشتاق بود. اولین کتاب او "ماجراهای آلیس در سرزمین عجایب" بود که تا بزرگسالی آن را حفظ کرد. او در چهار سالگی از فلوریدا دیدن کرد و بارزترین خاطره او از این سفر، چیدن پرتقال از درختی در هتل تامپا بی بود. از آنجا او و والدینش سفری دریایی از تامپا به هاوانا را آغاز کردند. تحصیل و ازدواج. مارجوری در سال ۱۹۰۸ با وجود تردیدهای شدید در مورد وضعیت روانی مادرش، دانشگاه را ترک کرد. خاله و مادربزرگش نگرانی های او را با هم در میان گذاشتند، اما متوجه شدند که برای شروع زندگی اش باید آنجا را ترک کند. او یک دانشجوی مستقیم در کالج ولزلی بود، که در سال ۱۹۱۲ با مدرک کارشناسی زبان انگلیسی دانش آموخته شد. او موفقیت خاصی در کلاس سخنرانی پیدا کرد و با شش نفر از همکلاسی هایش به اولین باشگاه حق رأی پیوست. او به عنوان سخنور کلاس انتخاب شد، اما نتوانست این وظیفه را انجام دهد، زیرا قبلاً در فعالیت های دیگری شرکت داشت. مادرش در طول سال آخر، هنگام بازدید از خانه، توده ای روی سینه اش به او نشان داد. مارجوری ترتیب عمل جراحی را برای برداشت
ن آن انجام داد. پس از جشن دانش آموختگی، خاله اش به او اطلاع داد که مادرش فوت کرده است. خانواده ترتیب تشییع جنازه را به مارجوری واگذار کردند. حرفه. داگلاس زمانی که جمعیت شهر کمتر از ۵۰۰۰ نفر بود وارد فلوریدا جنوبی شد. پدرش، فرانک استونمن، اولین ناشر این مقاله بود که بعداً به "میامی هرالد" تبدیل شد. استونمن با شور و اشتیاق با فرماندار فلوریدا، ناپلئون بناپارت برووارد، و تلاش های او برای تخلیه اورگلیدز مخالفت کرد. او برروارد را چنان خشمگین کرد که وقتی استونمن در انتخابات برای قاضی مدار پیروز شد، بروارد از تأیید انتخابات خودداری کرد، بنابراین استونمن تا آخر عمر بدون انجام وظایف یک قاضی به عنوان «قاضی» شناخته شد. فعالیت. حق رای زنان مورد علاقه اولیه داگلاس بود، و اگرچه او در کار اولیه خود در "میامی هرالد" از بحث و جدل دوری می کرد، در سومین روز خود به عنوان مقاله نویس جامعه، حق رای را انتخاب کرد و شروع به تمرکز بر نوشتن دربارهٔ زنان در پست های رهبری کرد. . در سال ۱۹۱۷، او به همراه مری بیرد برایان، همسر ویلیام جنینگز برایان و دو زن دیگر به تالاهاسی سفر کرد تا در حمایت از حق رای زنان صحبت کند. داگلاس از استقبالی که ا
ین گروه از مجلس قانونگذاری فلوریدا داشت، تحت تأثیر قرار نگرفت. او بعداً در مورد تجربه خود نوشت: «هر چهار نفر با یک کمیته مشترک با بهترین کلاه خود صحبت کردیم. صحبت کردن با آنها مانند صحبت کردن با تصاویر حکاکی شده بود. آنها اصلاً به ما توجه نکردند.» داگلاس پس از بازگشت از اروپا در سال ۱۹۲۰ توانست برای اولین بار رای دهد. زندگی شخصی. اگرچه داگلاس در یک خانواده اسقفی بزرگ شد، اما در طول زندگی خود را آگنوستیک توصیف کرد و هر گونه مراسم مذهبی را در یادبود خود ممنوع کرد. داگلاس زمانی که مادرش در حال مرگ بود، آگنوستیک خود را به دعاهای بی پاسخ او گره زد. با این حال، او انگیزه حمایت خود از حق رای زنان را مدیون پدربزرگ و مادربزرگ کواکری خود می دانست که فداکاری شان برای الغای برده داری را تحسین می کرد و با افتخار ادعا می کرد که لوی کافین، سازمان دهنده راه آهن زیرزمینی، عموی بزرگ اوست. او نوشت که همسرش دوست هریت بیچر استو بود و داستان فرار الیزا در "کلبه عمو تام" از بردگی را به استو ارائه کرده بود زیرا عمه بزرگ داگلاس پس از فرار از الیزا و نوزادش مراقبت می کرد. فرانک استونمن در یک مستعمره کویکرها بزرگ شد، و داگلاس معتقد بود
که در طول زندگی خود، حتی پس از گرویدن به آیین اسقفی، نکاتی را در مورد تربیت خود حفظ کرده است. نویسنده جک دیویس و همسایه اش هلن مویر پیشنهاد می کنند که این تأثیر کواکر در پس استفاده داگلاس از «دوستان» در نام گذاری سازمان ها به نام دوستان اورگلیدز و دوستان کتابخانه های عمومی میامی-دد بوده است. جوایز، مرگ و میراث. داگلاس در روزهای اولیه نوشتن برای "The Miami Herald" شروع به کسب افتخار کرد. در دهه ۱۹۸۰، جوایزش معتبرتر شدند و واکنش های او نسبت به آنها متفاوت بود. دپارتمان منابع طبیعی فلوریدا (در حال حاضر اداره حفاظت از محیط زیست فلوریدا) در سال ۱۹۸۰ دفتر مرکزی خود را در تالاهاسی به نام او نامگذاری کرد که به نظر او افتخاری مشکوک بود. او به یکی از دوستانش گفت که ترجیح می دهد اورگلیدز را بازسازی شده ببیند تا نامش بر روی یک ساختمان باشد. او در طول سخنرانی مودبانه خود، رونالد ریگان و جیمز وات، وزیر کشور وقت، را به دلیل رویکرد ضعیف آنها در حفاظت از محیط زیست مورد انتقاد قرار داد. در سال ۱۹۸۶ انجمن حفاظت از پارک های ملی جایزه مارجوری استونمن داگلاس را تأسیس کرد که «به افرادی که اغلب باید برای دفاع از سیستم پارک ملی تلاش
زیادی کنند» اهدا می شود. علیرغم نابینایی و کاهش شنوایی، داگلاس به فعالیت خود ادامه داد و با دیدار ملکه الیزابت دوم، که داگلاس یک نسخه امضا شده از "The Everglades: River of Grass" را در سال ۱۹۹۱ به او داد. داگلاس به جای هدایا و جشن ها درخواست کرد که در روز تولد او درخت هایی کاشته شود که در نتیجه بیش از ۱۰۰۰۰۰ درخت در سراسر ایالت کاشته شد.
شیرزن فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۱ و به کارگردانی آمیت وی. ماسورکار است. در این فیلم بازیگرانی همچون ویدیا بالان، شارات ساکسنا، ویجای راز و ایلا آرون ایفای نقش کرده اند.
بریتنی لی لاور (؛ زادهٔ ۲ اوت ۱۹۸۵) بازیگر آمریکایی است. او با بازی در مجموعه کمدی "مرد در جستجوی زن" (۲۰۱۵–۲۰۱۷) و بازی در نقش هلی آر. در مجموعهٔ مهیج "جداسازی" (۲۰۲۲–اکنون) شناخته شد. او برای "جداسازی" برندهٔ جایزه امی ساعات پربیننده برای بهترین بازیگر نقش اول زن در مجموعه تلویزیونی درام شد. اوایل زندگی. لاور در بلومینگتون، ایلینوی، از استیون لاور و میکی لاور، هنرمند نقاشی بدن متولد شد. لاور در سال ۲۰۰۸ لیسانس علوم ارتباطات را از دانشگاه نورث وسترن دریافت کرد. حرفه. لاور در نقش کارشناس فن آوری، تانیا سیتکوفسکی در مجموعه ۲۰۱۱، "فراموش نشدنی" حضور داشت. در سال ۲۰۱۵، وی شهرت اصلی خود را با بازی در سریال کمدی اف ایکس ایکس، "مرد در جستجوی زن"، با به تصویر کشیدن لیز گرینبرگ، خواهر شخصیت اصلی داستان، به دست آورد. لاور در سریال هولو "Casual" در فصل ۲، در نقش سارا فین، برای یک نقش دوره ای بازی کرد. او همچنین در تبلیغات تجاری Verizon ظاهر شده است.
سیر تکامل و تاریخ زنان اروپایی با تکامل و تاریخ خود اروپا منطبق است. حدود ۵۱٫۲ درصد از جمعیت اتحادیه اروپا در سال ۲۰۱۰ را زنان تشکیل می دهند که در ژانویه ۲۰۱۱، جمعیت اتحادیه اروپا ۵۰۲٬۱۲۲٬۷۵۰ نفر بود. تاریخ. پس از به دست آوردن حق رای در سیاست آلمان در سال ۱۹۱۹، زنان آلمانی شروع به ایفای نقش های فعال در پست هایی کردند که معمولاً فقط توسط مردان آلمانی انجام می شد. پس از پایان جنگ جهانی دوم، آنها را به عنوان "Trümmerfrauen" یا "زنان آوار " نامیدند، زیرا آنها از "مجروحان، دفن مردگان، اموال نجات یافته" مراقبت می کردند و آنها در وظیفه سخت بازسازی جنگ- شرکت می کردند. نقش های سنتی. زنان آلبانیایی در یک جامعه محافظه کار و مردسالار زندگی می کنند. در چنین جامعه سنتی، زنان آلبانی در جوامعی که به «تسلط مردانه» اعتقاد دارند، نقش های فرعی دارند. علیرغم ورود دموکراسی و پذیرش اقتصاد بازار آزاد در آلبانی، پس از دوره تحت رهبری حزب کمونیست کار است. بر اساس قانون ۵۰۰ ساله Leke Dukagjini، یک آیین رفتار سنتی، نقش اصلی زنان آلبانیایی مراقبت از کودکان و مراقبت از خانه است. با توجه به ماهیت مردسالارانه فرهنگ و جامعه سنتی ارمنستان، از
زنان در ارمنستان اغلب انتظار می رود که با فضیلت و فرمانبردار باشند، از باکرگی خود تا زمان ازدواج محافظت کنند و در درجه اول وظایف خانگی را بر عهده بگیرند. هنجارهای اجتماعی سنتی در آذربایجان و توسعه اقتصادی عقب مانده در مناطق روستایی این کشور همچنان نقش زنان را در اقتصاد محدود می کند و گزارش هایی وجود دارد که زنان در اعمال حقوق قانونی خود به دلیل تبعیض جنسیتی با مشکل مواجه هستند. تاریخچه، خصوصیات، تکامل و شجره نامه زنان امروزی در جمهوری چک را می توان از قرن ها قبل از تأسیس کشوری که اکنون به نام جمهوری چک شناخته می شود، ردیابی کرد. آنها از مهاجران اسلاو اجدادی سرچشمه گرفته اند که اقتصادی داشتند که اساساً مبتنی بر کشاورزی بود. در برخی از بخش های ایتالیا، زنان هنوز به عنوان زنان خانه دار و مادری کلیشه ای تصور می شوند که در حقیقت بیکاری زنان بالاتر از میانگین اتحادیه اروپا نیز منعکس می شود. شرح اولیه زنان مونته نگرو از ستونی "در نیویورک تایمز" در ۵ نوامبر ۱۸۸۰ آمده است. سنت سوئیسی نیز زنان را تحت اقتدار پدران و شوهرانشان قرار می دهد. ترویج برابری جنسیتی. از نظر قانونی، زنان در آندورا از حقوق مساوی بر اساس قوانین پا
دشاهی آندورا برخوردارند. آندورا در دادن حقوق قانونی به زنان کند بود: حق رای زنان تنها در سال ۱۹۷۰ به دست آمد. با این حال، در سال های اخیر، زنان پیشرفت چشمگیری داشته اند. از نظر سیاسی، زنان آندورا در انتخابات پارلمانی کشورشان در سال ۲۰۱۱ ۱۵ کرسی به دست آوردند. به همین دلیل، آندورا اولین کشور در اروپا و دومین کشوری در سطح بین المللی بود که «اکثریت قانونگذاران زن» را انتخاب کرد. تضمین فرصت های برابر در محل کار برای زنان ممکن است ۱۶۰ تریلیون دلار ارزش داشته باشد. زنان در محل کار. زنان بلژیکی نسل به نسل می توانند به اصطلاح «شکاف جنسیتی شغلی» را از بین ببرند. در نسل های جوان به دلیل افزایش در دسترس بودن «شغل پاره وقت در خدمات» برای زنان است. در سال ۱۹۹۹، متوسط درآمد یک زن بلژیکی ۹۱ درصد حقوق یک مرد بلژیکی بود. زنان بلژیکی وقتی مشاغل پاره وقت را انجام نمی دهند، بسته به توافق بین شرکای زن و مرد، همچنان «بیشتر کارهای خانگی را انجام می دهند». زنان در هلند هنوز در مورد چگونگی بهبود عدم تعادل ها و بی عدالتی هایی که به عنوان زنان با آن مواجه هستند، بحث آزاد دارند. به ویژه مشارکت کم زنان در مشاغل تمام وقت یک موضوع سیاسی اس
ت. در سال ۲۰۱۲، ۷۶٫۹ درصد از زنان شاغل به صورت پاره وقت کار می کردند که بسیار بالاتر از میانگین اتحادیه اروپا که ۳۲٫۱ درصد است. بر اساس یک نظرسنجی از کارمندان حمل و نقل اروپایی، گزارش ۲۰۱۹ دربارهٔ خشونت علیه زنان در محل کار شواهدی از سطوح بالای خشونت علیه زنان در محل کار در سراسر اروپا را آشکار می کند. ۲۵ درصد از زنانی که در نظرسنجی شرکت کردند احساس کردند که خشونت علیه زنان یک اتفاق رایج در صنعت حمل و نقل است و ۲۶ درصد می گویند که آزار و اذیت در صنعت حمل و نقل «بخشی از کار» محسوب می شود. در سطح اروپا، ۶۷ درصد از زنان در حال حاضر شاغل هستند، در مقایسه با ۷۹ درصد مردان، که ۱۲ درصد شکاف جنسیتی را نشان می دهد. تنها ۲۲ درصد از نیروی کار حمل و نقل را زنان تشکیل می دهند که اکثریت آنها در مشاغل اداری و کمتر از ۵ درصد به عنوان خلبان، ملوان، یا راننده راه آهن یا قطار کار می کنند. به عنوان مثال، در اندلس، زنان حدود ۱۷ درصد از نیروی کار حمل و نقل زمینی را تشکیل می دهند. آموزش. در زمینه آموزش، زنان در ایتالیا نتایج بسیار مطلوبی دارند و عمدتاً در تحصیلات متوسطه و عالی برتری دارند. از زمان معجزه اقتصادی ایتالیا، نرخ باسوادی
زنان و اشتراک دانشگاه به طور چشمگیری در ایتالیا افزایش یافته است. زنان در ایتالیا ۹۸ درصد باسواد هستند، تحصیلات پایه دارند و اغلب به دانشگاه می روند. ۶۰ درصد از فارغ التحصیلان دانشگاه های ایتالیا زن هستند و زنان در تمام موضوعات دانشگاهی، از جمله ریاضیات، فناوری اطلاعات و سایر حوزه های فناوری که معمولاً توسط مردان اشغال می شود، به طور عالی حضور دارند. کسب و کار. زنان به طور کلی در تامین مالی ریسک پذیر کمتر حضور دارند. زنان هنگام راه اندازی یک کسب وکار برای جمع آوری سرمایه مشکل تری دارند. در سال ۲۰۲۱، کارآفرینان زن تنها ۱ درصد از تأمین مالی سرمایه گذاری خطرپذیر را دریافت کردند. به عنوان مقایسه، کارآفرینان زن در ایالات متحده ۲٪ از کل صندوق های سرمایه گذاری خطرپذیر را در سال ۲۰۲۱ دریافت کردند که کمترین سهم از سال ۲۰۱۶ است. طبق مطالعات فرانسوی، ۱۰ درصد از زنان کارآفرین به دنبال کمک مالی از بانک ها هستند که حدود یک سوم کمتر از کارآفرینان مرد است. تلاش های ملی مانند اینترپرایس ایرلند، مرکز توسعه فناوری صنعتی در اسپانیا، و گروه بی پی آی در مراحل اولیه به شرکت های تحت مالکیت زنان کمک مالی می کنند، اما هیچ تضمینی وجود
ندارد که این سرمایه ها با توسعه شرکت ادامه پیدا کنند. اروپا همچنان از نظر نسبت سرمایه گذاری خطرپذیر و سایر سرمایه گذاری های خصوصی که به سمت زنان هدایت می شود، از سایر مناطق بین المللی عقب تر است. کارآفرینان زن در اروپا نادر هستند. نرخ فعالیت کارآفرینی در میان زنان اروپایی پایین است، ۵٫۷٪، در مقایسه با میانگین جهانی 11%. علیرغم اینکه زنان بیش از نیمی از جمعیت را تشکیل می دهند کمتر از یک سوم کل کارآفرینان را تشکیل می دهند. کسب وکارهایی که توسط زنان تأسیس شده اند، دو برابر درآمد هر یورو سرمایه گذاری شده، حتی در حالی که کمتر از نیمی از سرمایه گذاری خطرپذیر همتایان مرد خود را به دست می آورند، تولید می کنند. تنوع در راس کسب و کارها عملکرد مالی را نیز افزایش می دهد. کسب وکارهایی با مشارکت بالای زنان در هیئت مدیره شان ۲۸ درصد از رقبای خود بهتر عمل می کنند، در حالی که شرکت هایی با تیم های اجرایی متفاوت از جنسیت ۲۵ درصد عملکرد بهتری دارند. در سال ۲۰۲۱، اروپا رکورد خروج موفقیت آمیز - عرضه اولیه عمومی سهام، خرید یا خرید - از شرکت های زنانه را داشت. آزار جنسی و خشونت مبتنی بر جنسیت. از جمله مشکلاتی که در حال حاضر با زنان
آندورا روبرو هستند، وجود خشونت علیه آنها، نبود ادارات دولتی که به مسائل مربوط به زنان رسیدگی می کنند، و عدم وجود سرپناه برای زنان آسیب دیده که توسط دولت آندورا مدیریت می شود، می باشد. ارمنستان با مشکل سقط جنین بر اساس جنسیت مواجه است. اکثر حدود ۴۵ درصد از جمعیت اوکراین (۴۵ میلیون) که از خشونت – فیزیکی، جنسی یا روانی – رنج می برند، زنان هستند.
آمبارساریا فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۶ و به کارگردانی دیراج راتان است. در این فیلم بازیگرانی همچون دیلجیت دوسانجه، ناونیت کائور دیلون، مونیکا گیل، لارن گوتلیب، گول پاناگ، گورپریت گوگی، کارامجیت آنمول و بینو دیلون ایفای نقش کرده اند.
اتحاد انتخاباتی سرخ (به نروژی: Rød Valgallianse)، با حروف اختصاری: (RV) یک جبهه متحد انتخاباتی در نروژ بود. این جبهه در سال ۱۹۷۳ میلادی، تشکیل و در سال ۲۰۰۷م، با ادغام در حزب سرخ، منحل شد. اتحاد انتخاباتی سرخ، سیاست خود را بر اساس تمایل تبدیل نروژ به یک جامعه سوسیالیستی تنظیم می کرد. در ضمن، بخش بزرگی از اعضای این اتحاد انتخاباتی، خود را کمونیست، می نامیدند. پیشینه. در واقع، اتحاد انتخاباتی سرخ، یک ائتلاف بین حزب کمونیست کارگران و سوسیالیستهای غیر وابسته بود؛ و از سال ۱۹۹۱م، تبدیل به یک سازمان مستقل شد. در انتخابات مجلس ملی نروژ، در سال ۱۹۸۹م، اتحاد انتخاباتی سرخ، در فهرست نامزدی استانها، با شعارهایی مبنی بر حفظ محیط زیست و همبستگی، شرکت داشت. در دوره سالهای ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷م، اتحاد انتخاباتی سرخ، با یک نماینده از اسلو، با نام ارلینگ فولکورد، در مجلس ملی نروژ، حضور داشت.در انتخابات شوراهای شهری و استانی، در سال ۲۰۰۳م، اتحاد انتخاباتی سرخ، تنها ۱٫۵ درصد از آرای کل را به دست آورد و با این حساب ۰٫۵ کاهش پیدا کرده بود. به رغم چهره ای مستقل و نتایج خوب در نظرسنجی ها، در انتخابات پارلمانی سال ۲۰۰۵م، بار دیگر اتحاد انتخ
اباتی سرخ، در تعداد آرایی که کسب کرده بود، سقوط کرد؛ و با کسب تنها ۱٫۲ درصد آرای کل، نتوانست نماینده ای به مجلس ملی نروژ، بفرستد.در سال ۲۰۰۷ میلادی، اتحاد انتخاباتی سرخ؛ و حزب کمونیست کارگران در هم ادغام شده؛ و حزب جدید سرخ را تشکیل دادند. رهبر این حزب جدید، تورستین دال، یعنی همان رهبر سابق اتحاد انتخاباتی سرخ، بود. با این حال درسال ۲۰۰۷م، با توجه به فرصتهای زمانی تعیین شده، برای ثبت و تأیید اسامی احزاب و لیست نامزدها، حزب سرخ تحت عنوان اتحاد انتخاباتی سرخ، در انتخابات شرکت کرد.در انتخابات شوراهای استانی درسال ۲۰۰۷م، اتحاد انتخاباتی سرخ، با کسب ۲٫۱ درصد آرای کل، بهترین نتایج تاریخ خود را به دست آورد. به علاوه در انتخابات مستقیم شهردار در شهرداری ریسور، اتحاد انتخاباتی سرخ، با کسب ۴۴٫۵ درصد آرای کل، پیروز گشت و برای اولین بار یک شهردار از اتحاد انتخاباتی سرخ، متصدی این مقام شد.
شینا، ملکه جنگل، یک قهرمان خیالی آمریکایی در کتاب های مصور دختر جنگلی است که توسط فیکشن هاوس در دوران طلایی کتاب های کمیک منتشر شد. با اولین نمایش در سال ۱۹۳۸ و پیش از معرفی شخصیت واندر وومن (دسامبر ۱۹۴۱)، شینا اولین شخصیت زن کتاب های مصور با عنوان خود و الهام بخش بسیاری از شخصیت های کمیک مشابه بود. این شخصیت توانست از ریما، دختر جنگل که در رمان عمارت های سبز ویلیام هنری هادسون در سال ۱۹۰۴ معرفی شد از لحاظ ادبی پیشی بگیرد. شینا یتیمی است که در جنگل بزرگ شده و یاد می گیرد که چگونه در آنجا زنده بماند و رشد کند، او توانایی برقراری ارتباط با حیوانات وحشی را دارد و در مبارزه با چاقو، نیزه، کمان و سلاح های موقت مهارت دارد. ماجراجویی های او بیشتر شامل برخورد با تاجران برده، شکارچیان سفیدپوست، آفریقایی های بومی و حیوانات وحشی است. تاریخچه. فیکشن هاوس. شینا در ژانویه ۱۹۳۸ در مجله بریتانیایی "Wags" شماره ۴۶ جاشوا بی پاور معرفی شد. خالقان این شخصیت ویل آیزنر و اس ام «جری» ایگر بودند. بنابر گفته یکی از منابع، ایگر از طریق استودیوی کوچک خود با نام یونیورسال فونیکس فیچرز (UFP) به مورت مسکین دستور داد تا نمونه اولیه از شینا
را نقاشی کند. UFP یکی از معدود استودیوهایی بود که به درخواست ناشران و سندیکاها داستان مصور تولید و در "Wags" توزیع می کرد. برای کمک به پنهان کردن این واقعیت که استودیوی آنها فقط از خودشان تشکیل شده بود، این دو نفر کمیک خود را با نام مستعار «دبلیو مورگان توماس» امضا کردند. آیزنر اظهار داشت که نام این شخصیت با الهام از رمان نوشته اچ. رایدر هگرد انتخاب شد. شینا برای اولین بار در شماره ۱ جامبو کامیکس از فیکشن هاوس و سپس در هر شماره (سپتامبر ۱۹۳۸ - آوریل ۱۹۵۳)، و همچنین در ۱۸ شماره اسپین آف (بهار ۱۹۴۲ - زمستان ۱۹۵۲) ظاهر شد و اولین داستان مصوری به شمار می آید که در آن یک شخصیت زن نقش قهرمان اصلی را ایفا می کند. فیکشن هاوس که در اصل یک ناشر مجله پالپ بود، داستان های منثور این شخصیت را در کتاب های "داستان های شینا، ملکه جنگل" (بهار ۱۹۵۲) و "داستان های جنگل" جلد (بهار ۱۹۵۴) منتشر کرد. دوران معاصر. بلکثورن در دهه ۱۹۸۰ داستان های اصلی شینا را در مجموعه سه شماره ای "Jungle Comics" (مه تا اکتبر ۱۹۸۸) منتشر کرد. ریبوت شینا که عمدتاً توسط استیون ئی. دسوزا نوشته شده بود و در آمریکای جنوبی به جای آفریقا جریان داشت، با همکار