Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وادگی را فروختند و با پول آن به ایتالیا مهاجرت کردند، یک مزرعه کوچک را در پیسکیا نزدیک لوکا و پیستویا خریداری نموده و خود آغاز به کشت آن کردند. سیسموندی آنجا، هم با دست و هم با مغز، به سختی کار کرد و تجربه هایش برایش مواد اولین کتابش، Tableau de l'agriculture toscane، را فراهم کرد که پس از برگشت به ژنو آن را در سال ۱۸۰۱ به چاپ رساند. سیسموندی در سنین جوانی کتاب سرمایه ملت ها (The Wealth of Nations) را مطالعه کرده و شدیداً وابسته به نظریات اسمیت شده بود. او ظاهراً اولین کتابش را دربارهٔ اقتصاد سیاسی، De la richesse commerciale ou principes de l'economie politique appliqué à la legislation du commerce، (در سال ۱۸۰۳ میلادی) به چاپ رساند تا دکترین اسمیت را توضیح داده و معروف سازد. اما متعاقباً سیسموندی مدت زمان زیادی را صرف پژوهش تاریخ کرد. او در حدود سال ۱۸۱۸ میلادی زمانی که مؤظف بود تا مدخلی را در مورد «اقتصاد سیاسی» برای دایرةالمعارف ادنبرگ بنویسند، دوباره توجه خود را به اقتصاد سیاسی معطوف ساخت. این کار درست به دنبال یک رکود جدی اقتصادی پس از وقوع اولین بحران بزرگ در سال ۱۸۱۵ اتفاق افتاد. دیدگاه اقتصادی. سیسمو
ندی به عنوان یک اقتصاددان، اعتراض بشردوستانه ای را بر علیه اورتودوکس آن زمان به نمایش گذاشت. او در کتاب سال ۱۸۰۳ میلادی، از آدام اسمیت پیروی کرد؛ اما در کار اصلی اقتصادی بعدی اش، Nouveaux principes d'économie politique، (در سال ۱۸۱۹ میلادی) بر این واقعیت که علم اقتصاد بیشتر ابزار افزایش سرمایه و کم تر استفاده از سرمایه برای ایجاد خوشحالی را مورد مطالعه قرار می دهد، پافشاری کرد. برای علم اقتصاد، مهم ترین مشارکت او احتمالاً کشف چرخه کسب و کار (economic cycles) است. سیسموندی برای ابطال سایر نظریه پردازان آن زمان (به ویژه جی بی سی و دیوید ریکاردو)، این ایده که تعادل اقتصادی که منجر به اشتغال زایی کامل می شود به صورت فوری و خود به خود به دست می آید، را به چالش کشید. او نوشت، «بی آیید از این نظریه خطرناک تعادل آگاه باشیم که قرار است به طور اوتومات ایجاد شود. این درست است که یک نوع مشخص تعادل در درازمدت دوباره ایجاد می شود اما پس از یک رنج وحشتناک». هرچند تفکر او در مانیفست کمونیست به عنوان «سوسیالیسم خرده بورژوایی» توصیف می شود، سیسموندی یک سوسیالیست نبود. با این وجود، او در اعتراض بر علیه لسه فر و خواستن از دولت «
تا پیشرفت ثروت را تنظیم کند»، یک پیشرو جالب توجه مدرسه اقتصادی تاریخی آلمان بود. تمرکز کار او برای ایده گرفتن موقعیت های خاص اقتصادی، تجزیه و تحلیل آن ها در زمینه موضعی تاریخ که کسی از آن داده ها یا بینش به دست بی آورد، محوری است. سیسموندی به دلیل مطالعه بحران های اقتصادی که ریشه در «پیامدهای اجتماعی نظام اقتصادی دارند تا در ساختار شان» معروف است. تفاسیر او در تعریف نیمه تقسیم بندی بورژوازی و پرولتاریا در جامعه او را پیش از مارکس قرار می دهد. سیسموندی این شکاف طبقاتی را که کلید فلسفه او نیز است، با بحران های اقتصادی مصادف می دانست و اصلاح افراطی اجتماعی را به عنوان راه حل نمی دانست بلکه در عوض نسخه های متوازنی را راه حل می دانست که از طریق محدود سازی تولید و محدود سازی آنچه که او «تجلیل غالب رقابت آزاد» می خواند، باعث کند شدن پیشرفت های تکنولوژیکی شود تا اقتصاد به آن برسد، در حالی که مهم تر از همه، به افراد اجازه می دهد تا ملکیت خصوصی و هر نوع عایداتی که از آن به دست می آید را حفظ کنند. تفکر او را می توان به صورت دقیق تر به عنوان یکی از بحران های دورانی طبقه بندی کرد تا تنها چرخه ها. به این ترتیب او از اولین
نظریه پردازان نظریه بحران سیستمی است. چارلز دونویر، کسی که مفهوم دوران بین دو مرحله را معرفی کرده و به این ترتیب یک شکل مدرن چرخه کسب و کار را بیان می کند، تیوری او را اقتباس نموده است. به همان اندازه که نقش او به عنوان یک اقتصاددان مهم بود، سیسموندی به عنوان یک مورخ نیز شناخته می شد. او معمولاً اندیشه اقتصادی و زمینه های تاریخی را برای توضیح غیر عقلانی بودن رویدادهای اقتصادی گذشته به کار می برد. سیسموندی همچنین با تفکرهایش در مورد تقاضای کل (aggregate demand) سهم بارزی در اقتصاد داشت. او با مشاهده نظام صنعتی سرمایه داری در انگلستان، متوجه شد که رقابت کنترل نشده باعث افزایش تولید انفرادی تولیدکنندگان می شود (به دلیل نداشتن آگاهی در مورد تولید سایر تولیدکنندگان) این امر بعداً منجر به کاهش قیمت ها توسط کارفرمایان مجبور شده و آن ها به نوبهٔ خود این کار را با کاهش دادن دست مزد کارگران جبران می کردند. این مسئله باعث تولید بیش از حد و مصرف اندک می شد؛ زمانی که اکثر قوه کاری انگلستان از دست مزد اندک رنج می بردند، نمی توانستند کالای را که تولید کرده بودند بخرند و بنابراین کالاها به مصرف نمی رسند. سیسموندی معتقد بود ک
ه با افزایش دادن دست مزد کارگران آن ها قدرت خریداری پیدا می کنند، می توانند تولیدات ملی را بخرند و در نتیجه تقاضا را افزایش دهند. توماس سویل در کتابش دربارهٔ اقتصاد کلاسیک (On Classical Economics)، یک فصل را به سیسموندی اختصاص داد و استدلال کرد که او یک پیشگامی بود که نادیده گرفته شد. تاریخ ایتالیا. در همین حال، او آغاز به جمع آوری اثر بزرگش Histoire des républiques italiennes du Moyen Âge کرده و به خانم دی ستایل معرفی شد. سیسموندی بخشی از گروه کوپت (Coppet group) او شد، او دعوت شده یا امر شده بود – به دلیل این که خانم دی ستایل از اهمیت بلند سیاسی برخوردار بود – تا یکی از مجموعه های را تشکیل دهد که کورین آینده با آن به ایتالیا سفر کرد، و در سال های ۱۸۰۴–۱۸۰۵ به خود کورین کمک کرد. سیسموندی این جا زیاد هم در آسایش نبود و به صورت خاص شلیگل که این جا یکی از شرکت کنندگان بود، را دوست نداشت. اما در جریان این سفر او با کنتس آلبانی، خانم قبلی چارلز ادوارد ملاقات نمود، کسی که در تمام عمر توانایی منحصر به فرد برای جلب محبت مردان نویسنده داشت. رابطه یک جانبه سیموندی با او نزدیک شده و طولانی بود و آن ها مدارس زیاد با ارز
ش و جالبی انجام دادند. در سال ۱۸۰۷ میلادی اولین جلد کتاب نام برده در مورد جمهوری ایتالیا منتشر شد که با وجودی که مقاله سیسموندی در اقتصاد سیاسی برایش اندکی اعتبار آفریده و پیشنهاد پروفسوری روسی دریافت کرد، در قدم اول او را یک مرد برجسته در میان نویسندگان اروپائی ساخت. تکمیل این کتاب که تا شانزده جلد ادامه یافت، او را برای یازده سال مصروف ساخت، البته تنها مصروف این کار نبود. او در اوایل در ژنو زندگی کرد جایی که برخی از لکچرهای جالبی را در مورد ادبیات اروپای جنوبی ارائه کرد که وقتاً فوقتاً ادامه یافته و اخیراً منتشر گردید. او یک سمت رسمی داشت: منشی اتاق تجارت که بعداً به اداره لیمان تبدیل شد. تاریخ فرانسه. سیسموندی از سال ۱۸۱۳ تا زمان احیای مجدد در پاریس ماند، از ناپلیون بوناپارت حمایت کرده و یک بار با او ملاقات کرد. زمانی که کتابش در مورد تاریخ ایتالیا تکمیل شد، در سال ۱۸۱۸ او کتاب تاریخ فرانسه Histoire des Français را آغاز کرد که در طی ۲۳ سال آن را در ۲۹ جلد منتشر کرد. بر اساس دایرةالمعارف بریتانیکا، «فعالیت خستگی ناپذیر او باعث شد تا او کتاب های زیاد دیگر را نیز جمع آوری کند اما این دو کتابی است که شهرت خود
را مدیون آن ها است. کتاب اول کیفیت او را به بهترین شکل ارائه می کند و توسط نوشته ها و تحقیق های بعدی تأثیرات اندکی دیده است. اما کتاب دومی به عنوان یک طرح دقیق و محتاط در مقیاس بزرگ، جایگزین شده است. سنت بیوف با کنایه خیرخواهانه به نویسنده «رولین تاریخ فرانسه» لقب داده است و ستایش و سرزنش که در این مقایسه وجود دارد، هر دو به خوبی شایسته است». اواخر عمر. در آوریل ۱۸۱۹ سیسموندی با یک زن ولزی، جیسی آلن ازدواج کرد (۱۷۷۷–۱۸۵۳)، کسی که خواهرش، کاترین آلن، خانم سر جیمز ماکنتوش و خواهر دیگرش، الیزابت آلن، خانم جوزیا ویجوود دوم و مادرش ایما ویجوود بود. این ازدواج ظاهراً یک ازدواج سرشار از خوشی بود. در سال ۱۸۲۶ میلادی او به عنوان عضو خارجی آکادمی علوم پادشاهی سوئدی انتخاب شد. بعد از سپری کردن آخرین سال عمرش در ژنو در حالیکه ویرایش های جدید نوشته هایش را آماده می کرد، مطالعه فرانسه را به پایان رسانیده و به عنوان عضو اسامبله ژنو بود، در مورد آزادی صحبت می کرد، او در سال ۱۸۴۲ میلادی به دلیل سرطان معده درگذشت. سایر آثار. در پهلوی کارهای که در بالا ذکر شد، سیسموندی آثار زیاد دیگری را نیز خلق کرده و برای چندین سال هیچ گاه کم
تر از هشت ساعت در روز کار نکرد. مهم ترین آن عبارت از: Littérature du midi de l'Europe [ادبیات اروپای جنوبی] (سال ۱۸۱۳)، یک ناول تاریخی به عنوان Julia Severa ou l'an 492 (1822)، Histoire de la renaissance de la liberté en Italie (1832)، Histoire de la chute de l'Empire romain (1835)، Précis de l'histoire des Français، خلاصه کتاب خودش (سال ۱۸۳۹ میلادی) و چندین اثر دیگر که بیشتر جزوه های سیاسی بودند. مجلات سیسموندی و مدارس او با چانینگ، با کانتس آلبانی و سایرین اساساً توسط Mlle Mongolfier (پاریس، ۱۸۴۳ میلادی) و ام دی سنت رنه تایلندر (پاریس، ۱۸۶۳ میلادی) به چاپ رسیدند. اثر دومی به عنوان متن اصلی دو لوندی تحسین برانگیز سنت-بیوف (سپتامبر ۱۸۶۳) است که جلد ششم آن در Nouveaux Lundis بازچاپ یافت. موقعیت تاریخی و موضع سیاسی. او مورخی بود که ایده های اقتصادی اش از مراحل مختلفی عبور نموده و پذیرش اصول تجارت آزاد در De la richesse commerciale به نفع یک موضع انتقادی نسبت به تجارت آزاد و صنعتی شدن کنار گذاشته شد. Nouveaux principes d'économie politique بر تجمع ثروت هم به عنوان یک هدف فی نفسه و هم برای تأثیرات مخرب آن بر فقر
ا، حملور شد. او تناقضات سرمایه داری را انگشت نشان ساخت. وی بر شرایط سخت که بر کارگران تحمیل می شود از نقطه نظر یک جمهوری خواه لیبرال انتقاد کرد. او همچنین از مخالفان پرشور برده داری بود. آدولف بلانکی در مورد او گفت: «هیچ نویسنده ای هم دردی قابل ملاحظه تر و مؤثرتر نسبت به طبقه کارگر نشان نداده است». جین باپتیست سی، سیسموندی را به عنوان «نویسنده روشن گر، مبتکر، فصیح و فداکار» یاد کرد. نقدهای او توسط مالتوس، دیوید ریکاردو و جی اس میل، کسانی که نوشته های او را «مطلوب و غالباً فصیح» یاد می کردند، مورد توجه قرار گرفت. زمانی که توماس کارلیل جوانی در ادنبرگ بود، مقاله سیسموندی در مورد «اقتصاد سیاسی» را برای دایرةالمعارف ادنبرگ دیوید بریوستر ترجمه کرد. سیسموندی متعاقباً بر دیدگاه های کارلیل در مورد «علم ملالت انگیز» اثر گذاشت. تاریخ های ایتالیای سیسموندی توسط لارد بایرون، پرسی بایش شیلی و ستندال مطالعه شده و مورد احترام قرار گرفت. سیسموندی بر متفکرین سوسیالیست زیادی از جمله کارل مارکس، روزا لوکزمبورگ و رابرت اوون اثر گذاشت. مارکس فکر می کرد که سیسموندی نقد «علم بورژوازی اقتصاد» را مجسم کرده است. مارکس در یادداشت هایش،
جوانب مختلف تجزیه و تحلیل او را برگزید. مارکس به صورت خاص مشتاق این جمله سیسموندی بود که «پرولتاریای رومی تقریباً به صورت ویژه به هزینه جامعه زنده بود. تقریباً می توان گفت که جامعه مدرن، با سهمی که از پاداش کارگرانش کسر می کند، به قیمت پرولتاریا زندگی می کند». هنریک گراسمن استلال می کند که سیسموندی، مخصوصاً با شناسایی تضاد بین ارزش استفاده و ارزش مبادله به عنوان اساسات سرمایه داری، یک متودولوژیست چشم گیر و سلف نظری مارکس است. در سال ۱۸۹۷ میلادی، ولادیمیر لنین با مقاله ای بر کار سیسموندی خط بطلان کشید. لنین گفت: مشارکت کننده در روسکوی بوگاتسو (Russkoye Bogatstvo) در همان ابتدا بیان می کند که هیچ نویسنده ای برابر سیسموندی «به این اندازه به اشتباه ستایش نشده است»، کسی که به ادعای او «به طور ناعادلانه» اکنون به عنوان یک مرتجع و بعداً به عنوان یک آرمان شهر معرفی شده است. کاملاً متضاد این موضوع صادق است. دقیقاً این ارزیابی از سیسمونی کاملاً درست می باشد. در سال ۱۹۱۳ میلادی، روزا لوکزمبورگ در The Accumulation of Capital نقدی بر سیسموندی نوشت.
دره آکسو یک ژرف دره در رود آکسو در قزاقستان است. این تنگه ۱۵ کیلومتر طول دارد و ژرفای آن ۵۰۰ متر است. این دره در جنوب قزاقستان در استان ترکستان و در شمال غربی رشته کوه تین شان واقع شده است. دره آکسو یکی از بزرگ ترین دره ها در آسیای مرکزی در کنار دره شارین است. ذخیره گاه طبیعی آکسو-ژاباگلی، با وجود نسبتا کوچک بودن ناحیه اش، یکی از قدیمی ترین دخیره گاه های طبیعی در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی پیشین است که همچنین به عنوان یک میراث جهانی یونسکو نیز ثبت شده است.
باسیل کینگزلی مارتین (Basil Kingsley Martin) (زادهٔ ۲۸ ژوئیه ۱۸۹۷ – درگذشتهٔ ۱۶ فوریهٔ ۱۹۶۹)، معروف به کینگزلی مارتین (Kingsley Martin)، یک روزنامه نگار اهل بریتانیا بود که از ۱۹۳۰ تا ۱۹۶۰ میلادی به عنوان ویراستار در مجله چپ گرای سیاسی به نام "نیو استیتسمن" کار می کرد. اوایل زندگی. او فرزند (دیوید) باسیل مارتین (۱۸۵۸–۱۹۴۰ میلادی)، مسئول کلیسای کنگره گرایان و الیس چارلوتی توربیروایل، دختر توماس چارلز توربیوایل اهل ایزلینگتون، بود و در ۲۸ ژوئیه ۱۸۹۷ در جاده انگیستری، شهر هرفورد متولد شد؛ ایرین بارکلی خواهر بزرگ تر وی بود. پدر وی از ۱۸۹۳ به بعد مسئول نمازخانه کلیسای آیین بروک بود؛ این کلیسا که در جاده آیین، هرفورد قرار دارد، حالا به نام کلیسای متحد ریفورم شده یاد می گردد. باسیل مارتین پایبند به اصول سوسیالیستی و صلح جویی بوده و یک فرد مشهور پنداشته نمی شد. مارتین در مدرسه روزانه برای پسران، مدرسه کاتیدرال هرفورد درس می خواند اما خوشحال نبود. خانواده وی بعداً در ۱۹۱۳ میلادی به فینچلی، لندن نقل مکان نمودند. باسیل مارتین در کلیسای یونیتاری فینچلی مشغول کار شد، اما صلح جویی وی تا حدی باعث منزوی شدن وی گردید. مارتین
مستقیماً به لندن نرفت. او نخست به دلیل وضعیت پزشکی که داشت، از طریق کشتی به آفریقای جنوبی فرستاده شد. او برای مدتی با دایی خود به نام فرانک توربروایل در مزرعه ای در نزدیکی گراهامس تاون که حالا معروف به مکهاندا است، در کیپ شرقی ماند و در ژانویه ۱۹۱۴ دوباره به نزد خانواده خود آمد. مخالف با خدمت سربازی. مارتین به مدرسه میل هیل که رئیس آن جان مکلوری نام داشت، رفت. او وارد دوره آمادگی دانشگاه شد: در «دوره آمادگی کلاسیک»، او به مطالعه رشته سنتی زبان لاتین و یونانی پرداخت. هنگام آغاز جنگ جهانی اول، ۱۷ سال داشت و در وضعیت پزشکی خوب نبود. وی به سپاه آموزش افسران (OTC) مدرسه ملحق نشد؛ اما دوست نزدیک وی، توماس اپلیبی که یک سال از وی بزرگ تر بود و در این دوره آموزشی شرکت کرده بود، به خدمت اجباری سربازی سوق داده شده و در ۱۹۱۶ میلادی تنها چند روز پس از رسیدن در فرانسه، کشته شد. با تجربه گرفتن از مخالفت پدرش با جنگ دوم بریتانیا و بوئر که او را در خطر حملات خشونت آمیز قرار داده بود، مارتین رویهٔ عدم مقاومت را در پیش گرفته و خود را مخالف با خدمت سربازی اعلام کرد. در ۱۸ سالگی، او ملزم گردید تا نزد محکمه مخالفان با خدمت سربازی
حضور یابد. مارتین نامه ای از رئیس سپاه آموزش افسران (OTC) مدرسه را به عنوان مدرک پیشکش نموده و پدر وی نیز در محکمه صحبت کرد. او از خدمت در ارتش معاف گردید. با این همه، پسران دیگر در مدرسه، بودن مارتین در مدرسه را برای وی غیرقابل تحمل ساختند. او تصمیم گرفت تا به واحد آمبولانس دوستان بپیوندد. او برای دریافت آموزش های اولیه به جوردانز، باکینگهام شر فرستاده شد. پس از آن وی یک دوره اضافی را در بیمارستان ستار اند گارتر در ریچموند سپری کرد. از ژانویهٔ ۱۹۱۷ وی به عنوان کمک بهیار در بیمارستان افکولم در بیرمنگام کار کرد و بار دیگر به نزد محکمه مراجعه نموده و به طور مشروط از خدمت اجباری سربازی معاف گردید. در ماه ژوئن، او همراه با واحد آمبولانس در شمال فرانسه کار می کرد. دوره پسا جنگ. در ۱۹۱۹ میلادی، مارتین در مدرسه تابستانی سوسیالیست شرکت کرد، جای که وی به سوسیالیسم صنفی که جی.دی.اچ. کول و همسر وی مارگاریت تشریح می کرد، علاقه مند شد. در خزان همان سال، وی وارد کالج مجدلیه در دانشگاه کمبریج شد. وی در دو بخش امتحان نهایی تاریخ در دانشگاه، مدرک دو رشته ای به دست آورد، از این رو کالج یک بورسیه خداحافظی که شامل دیدار یک ساله
از دانشگاه پرینستون می شد را به وی اعطاء کرد. او به اتحادیه کنترل دموکراتیک پیوست: او یک جلسه برای احیای این اتحادیه در ۱۹۲۱ برگزار کرد و نورمن آنجل در آن سخنرانی می کرد، اما توسط دانشجویان مختل گردید. براساس گفته سی.اچ. رولف، مارتین در این دوره به شدت تحت تأثیر گلدزورثی لوز دیکنسون قرار داشت. او در فوریه ۱۹۲۲ در یک کنفرانس سوسیالیست در دونسفورت شرکت کرد. سایر افراد حاضر در این کنفرانس شامل افراد ذیل بود: برتراند راسل، بئاترس وب سلطه جو، سدنی وب، باربارا دریک، هگ دالتون، اریک بلیر (قبل از این که جرج اورول شود)، هارولد لسکی، باربارا ووتون و الین پوور. او از دالتون که در انتخابات میان دوره ای مارس ۱۹۲۲ کمبریج از حزب کارگر خود را نام زد نموده بود، حمایت کرد. در ۱۹۲۴ میلادی، شغلی برای مارتین به عنوان استاد در مدرسه اقتصاد لندن تحت نظر لاسکی، پیشنهاد گردید. او برای سه سال در آنجا ماند و بعداً در منچیستر گاردین به عنوان سرمقاله نویس کار کرد. او مدرسه اقتصاد لندن را قسماً به خاطر اختلاف نظری که با ویلیام بوریج، رئیس این مدرسه پیدا کرد، ترک نمود. ویراستار در نیو استیتسمن. مارتین در آغاز سال ۱۹۳۱ میلادی، ویراستار روزن
امه نیو استیتسمن شد. او تا هنگام بازنشستگی در ۱۹۶۰ میلادی، در روزنامه استیتسمن باقی ماند. تیراژ و تأثیر. طول سی سالی که مارتین در روزنامه استیتسمن به عنوان ویراستار کار می کرد، تیراژ این روزنامه از ۱۴٬۰۰۰ به ۸۰٬۰۰۰ رسید. پس از ادغام دَ نیشن و آتینئوم در ۱۹۳۱ میلادی به این روزنامه، نام آن به نیو استیتسمن و نیشن تغییر داده شد. این ادغام، برای انتصاب مارتین حیاتی بود: وی بر آرنولد راونتری که بزرگ ترین پشتیبان این روزنامه چپِ میانه جدید بود تأثیر فراوان گذاشته و راونتری تأکید داشت تا مارتین به عنوان رئیس این روزنامه گماشته شود. در ۱۹۳۴ میلادی، او روزنامه ویک-ایند ریویو را از طریق دفترهای جریالد بیری از مالک آن ساموئل کورتالد خریداری نموده و حدود چهار هزار خواننده دیگر به دست آورد. این مجله به یک مجله بسیار تأثیرگذار بر سیاست های چپی و بیشتر چپ گرایانه حزب کارگر مبدل شد. خط سیاسی. مارتین پس از آنشلوس ۱۹۳۸ نوشت: «امروز اگر آقای چمبرلین پیش قدم می شد و برای ما می گفت که سیاست وی در واقع نه تنها یک سیاست تجرید بلکه سیاست کوچک سازی انگلستان است که طبق آن از امپراطوری باید دست برداشته شود، چون توان دفاع از آن وجود ندار
د و این که بخش دفاعی ارتش باید رها گردد، چون جنگ باعث می شود تا تمدن بشری به طور کامل از بین برود، ما از طرف خود از ته دل او را حمایت می کردیم». مارتین بعداً این موضع خود را رها کرد. مارتین و استیتسمن برای پیروی از یک واکنش غیرعادی نسبت به رژیم استالین در اتحاد شوروی مورد انتقاد قرار گرفتند. دوست مارتین، جان مینارد کینز، شکایت کرد که در رابطه به استالینِ روسیه، مارتین «شاید یک اندازه بیشتر پُر از حسن نیت بود. در صورتی که شکی ایجاد شود، این شک در صورت امکان بلعیده می شود». مارتین یک گزارش خصمانه در مورد لئون تروتسکی تحت عنوان «تروتسکی در مکسیکو» برای روزنامه نیو استیتسمن نوشت و همچنین به این روزنامه اجازه نداد تا کتاب ضد-استالینی تروتسکی، به انقلاب خیانت شد، را بررسی نماید. پس از پیمان هیتلر و استالین، او از اتحاد جماهیر شوروی دلسرد شده و این پیمان را مورد نقد قرار داد؛ در پاسخ، روزنامه حزب کمونیست، دیلی ورکر یک سرمقاله نوشته و طی آن به مارتین حمله کرد. او از سیاست تقاضای تسلیمی بی قید و شرط از آلمان نازی، حمایت می کرد. پس از شرکت در کنگره جهانی اندیش مندان برای صلح در ۱۹۴۸ میلادی در وروتسواف، لهستان که از طرف
شوروی حمایت مالی شده بود، مارتین یک گزارش خصمانه نسبت به این کنگره تحت عنوان «کفتارها و دیگر خزنده گان» نوشت. مناقشه با اورول. سردبیری مارتین با نویسنده جورج اورول، منتج به چیزی شد که دی.جی. تایلر آن را «عداوت تیتانیک» خواند. اورول که پس از مبارزه در جنگ داخلی اسپانیا به انگلستان برگشته بود، با مارتین به تماس شده و به او گزارشی از جنگ را پیشکش کرد؛ اما مارتین مقالهٔ نخست اورول، «چشم دید در اسپانیا» را به این دلیل رد کرد که، این مقاله ممکن است جمهوری-خواهان اسپانیایی را تضعیف نماید. برای جبران این کار، مارتین سپس به اورول این فرصت را پیشنهاد کرد تا کتاب رزمگاه اسپانیا از فرانس بورکنائو را نقد ادبی نماید. با این وجود، مارتین و ویراستار ادبی ریموند مورتایمر نقد ادبی این کتاب را نیز رد کردند، چون از نظر آن ها «این نقد بسیار آشتی ناپذیر بوده و تلویحاً این معنی را می رساند که تمامی گزارش گران اسپانیای ما اشتباه می کنند»؛ این که این نقد بیش از ان یک نقد ادبی باشد، بیان مجدد نظریات خود اورول است. مورتایمر چندی بعد به اورول نامه ای نوشته و از وی برای رد مقاله اش در مورد اسپانیا عذرخواهی کرد، او بیان داشت که نظریات در
مورد «عقاید پذیرفته شده استالینی در این جا هیچ بهای ندارد». اورول به نوشتن به نیو استیتسمن ادامه داد، اما هنگام روزنامه نگاری خود «اظهارهای جریحه دار کننده» در مورد این مجله نوشت که این مجله «تحت تأثیر مستقیم کمونیست قرار دارد» و این که خوانندگان آن «ستایش گران استالین» هستند. فهرست مسافران همراه اورول که در ۱۹۴۹ میلادی به شعبه پژوهش اطلاعات، یکی از شاخه های سازمان اطلاعات انگلستان سپرده شد، شامل نام مارتین بود. زندگی شخصی و دیدگاه ها. مارتین در ۱۹۲۶ میلادی با اولگا والترز، دختر دکتر فریدریک روفیناچت والترز، یک طبیب و افسر بهداشتی که رئیس آسایشگاهی در تونگهام بود، ازدواج کرد؛ آن ها در ۱۹۴۰ میلادی از هم طلاق گرفتند. مارتین با فعال مدنی، دوروتی وودمن وارد یک رابطه عاشقانه شد. آن ها تا آخر عمر مارتین باهم ماندند، اما هرگز ازدواج نکردند. آن ها در گروه های فشار، مانند اتحادیه کنترل دموکراتیک و پیکار برای خلع سلاح هسته ای باهم کار کردند.
مارتین میهان (Martin Meehan) (۱۹۴۵ – ۳ نوامبر ۲۰۰۷)، سیاست مدار حزب شین فین و داوطلب سابق ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند (IRA) بود. او نخستین فردی بود که به دلیل عضویت در ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند محکوم شد و در جریان تنش های این کشور، ۱۸ سال را در زندان سپری کرد. پس زمینه و فعالیت اولیه در IRA. میهان در سال ۱۹۴۵ در منطقه آردوین بلفاست، ایرلند شمالی به دنیا آمد. پدرش در دهه ۱۹۴۰ به دلیل فعالیت در ارتش جمهوری خواه ایرلند زندانی شد، ولی یکی از پدربزرگ هایش در نبرد سم (Battle of the Somme) در جنگ جهانی اول در ارتش بریتانیا کشته شد. میهان به عمر ۱۵ سالگی مدرسه را ترک کرد و در لنگرگاه شهر بلفاست آغاز به کار نمود و در ۱۹۶۶ به عضویت ارتش جمهوری خواه ایرلند درآمد. او توسط بیلی مک میلین سوگند یاد کرد و پیوستنش را در این سازمان به عنوان «یک مناسبت بزرگ، مانند پیوستن به مقام کشیش» توصیف کرد. او پس از اینکه یکی از اعضای پلیس سلطنتی اولستر را در جریان راه پیمایی حقوق مدنی در دری مورد حمله قرار داد، برای نخستین بار دستگیر شد. مک میلین در جریان شورش های اوت ۱۹۶۹ در شهر بلفاست، یکی از معدود اعضای ارتش جمهوری خواه ایرلند بود
که کوشید از مناطق کاتولیک نشین در برابر حملات وفادارماندگان اولستر (Ulster loyalists) دفاع کند. او در نتیجه شکست سازمان در راستای حفاظت لازم از مناطق کاتولیک نشین استعفاء داد. میهان در ۲۲ اوت ۱۹۶۹ به خاطر رفتارهای آشوب گرایانه اش دستگیر شد و قبل از زندانی شدن شدیداً مورد ضرب و شتم قرار گرفت. این ضرب و شتم به حدی شدید بود که بر او آخرین مناسک (last rites) را برگزار نمودند؛ در نخستین مراسم از چهار مراسم اش آخرین مناسک را انجام دادند. او پس از سپری کردن دو ماه در زندان آزاد شد. پس از آزادی، بیلی مک کی او را بازنشسته کرد تا دوباره به ارتش جمهوری خواه ایرلند بپیوندد. میهان پس از کناره گیری از ارتش رسمی جمهوری خواه ایرلند در ژانویه ۱۹۷۰ به ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند پیوست. او در اواسط ۱۹۷۰ یکی از رهبران ارشد ارتش جمهوری خواه ایرلند در منطقه آردوین شد. پس از برگزاری تظاهرات از سوی «سفارش نارنجی» (Orange Order) شورش در ۲۷ ژوئن ۱۹۷۰ در سراسر بلفاست شعله ور شد و درگیری مسلحانه در منطقه آردوین آغاز گردید. میهان گفت: میهان به خاطر قتل سربازان اسکاتلندی در سال ۱۹۷۱ تحت تحقیق قرار گرفت ولی هرگز متهم نشد. در ۶ هفته پس از
آغاز عملیات دیمتریوس (Operation Demetrius) در اوت ۱۹۷۱، ۶ سرباز هنگ گرین هواردز از سوی ارتش جمهوری خواه ایرلند در شمال بلفاست کشته شدند. پس از این واقعه، میهان یکی از افراد مهم تحت تعقیب اعضای ارتش جمهوری خواه ایرلند در این منطقه بود. هنگامی که او بازداشت شد، از سوی سربازان شدیداً مورد ضرب و شتم قرار گرفت و پشتش ۴۷ کوک زده شد. میهان طبق قانون اختیارات ویژه بدون اتهام در زندان جاده کرملین زندانی گردید. در ۲ دسامبر ۱۹۷۱ او و دو زندانی دیگر ارتش جمهوری خواه ایرلند از جمله جو بی اوهاگان از زندان فرار کردند. آن ها خود را با روغن مسکه چرب کرده بودند تا گرم شوند. قبل از بالاشدن به دیوارهای زندان با استفاده از تناب های ساخته شده از تارپتوها و لحاف ها، مدت شش و نیم ساعت خود را در داخل منهول (چاهک) پنهان کردند. میهان از راه مرز به دانداک در جمهوری ایرلند فرار کرد و در ۲۷ ژانویه سال ۱۹۷۲ پس از درگیری مسلحانه میان ارتش جمهوری خواه ایرلند و سربازان گارد سلطنتی اسکاتلندی دراگون (Royal Scots Dragoon Guards) سرانجام همراه با هفت عضوی دیگری ارتش جمهوری خواه ایرلند از سوی پلیس (گاردا) دستگیر شد. میهان در آن زمان خطاب به گزارشگ
ران گفت «ما آن ها را زمین گیر کردیم. می توانستید صدای آن ها را از فرسنگ ها دور بشنوید». علی رغم شلیک ۴۵۰۰ گلوله، تنها تلفات این جنگ خوک یک دهقان بود؛ خوکی که برنده جایزه شده بود. اعضای ارتش جمهوری خواه ایرلند به دلیل حمل سلاح ضد تانک، یک میل کارابین و هفت میل تفنگ دستگیر شدند ولی در دادگاه که در ماه بعد برگزار شده بود، به خاطر نبود شواهد و مدارک برائت حاصل کردند. میهان به ایرلند شمالی برگشت؛ منطقه ای که در ۹ اوت ۱۹۷۲ در آن دستگیر شده بود. او به دلیل فرار از توقیف قانونی متهم شناخته شد و در محاکمه اش به صورت با موفقیت استدلال کرد که طبق قانون اختیارات ویژه، یک سرباز بریتانیا صلاحیت دستگیری را ندارد و به همین دلیل او حق قانونی دارد تا فرار کند. به خاطر بازداشت غیرقانونی به مدت ۲۳ روز، ۸۰۰پوند به عنوان غرامت برایش پرداخت شد. پس از آن دولت نیز مجبور شد قانون اختیارات ویژه را تعدیل کند تا بتواند بازداشت سایر افراد را طبق قانون مشروع سازد. هنگامی که او به عنوان نخستین عضو ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند بازداشت شد، به ۲۳ سال زندان محکوم به مجازات گردید. او در زندان لانگ کیش زندانی شد و در ۴ اکتبر ۱۹۷۴ از زندان آزاد شد
. پس از آن که او از زندان رها شد بی درنگ بدون هیچ محاکمه ای دوباره به زندان افتاد و در ۵ دسامبر ۱۹۷۵ او آخرین زندانی بود که پس از لغو حبس آزاد گردید. حرفه سیاست مداری. میهان پس از این که از زندان آزاد شد به یکی از اعضای برجسته و مهمی حزب شین فین مبدل شد و در سمت اجرائیوی ملی یا شورای عالی (Ard Chomhairle) حزب ایفای وظیفه کرد. او همچنین رئیس سازمان «آزادی» بود؛ سازمانی که برای آزادی زندانیان شبه نظامی مبارزه می کرد. او در ۱۹۹۶ یکی از نامزدان ناموفق در انتخابات مجمع ایرلند شمالی در انتریم شرقی بود. میهان در انتخابات سال ۱۹۹۸ برای راه یابی به مجلس ایرلند شمالی در انتریم جنوبی خودش را نامزد کرد و ۳۲۲۶ رأی به دست آورد. علاوه براین، او برای رسیدن به عضویت مجلس عوام بریتانیا در انتخابات سال ۲۰۰۰ و انتخابات عمومی ۲۰۰۱ انگلستان از حوزه انتخاباتی انتریم جنوبی شرکت کرد که هر دوبار شکست خورد. مرگ. میهان در ۳ نوامبر ۲۰۰۷ پس از حمله قلبی در خانه اش درگذشت. جری کیلی، عضو حزب شین فین اظهار داشت که او «شوکه و غمگین شده است» و میهان «تمام زندگی اش را وقف خدمت برای هم آرمان هایش در جمهوری خواهی و هم برای مردم کرد». او در قبرستا
ن میل تاون در ۶ نوامبر ۲۰۰۷ به خاک سپرده شد؛ جری آدامز، مارتین مک گینس و شین کیلی تابوت او را حمل کردند.