Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۰۰ زندانی یهودی در میان زندانیان غیر یهودی زندگی می کردند. پس از فراخوان صبحگاهی، گروه ها جدا شدند و یهودیان به اردوگاه ۵ هدایت شدند، در حالی که زندانیان غیر یهودی در اردوگاه ۵ به اردوگاه ۴ منتقل شدند. حصار سیم خاردار به گونه ای جابجا شد که منطقه اعدام را در داخل محاصره قرار دهد. زندانیان مجبور شدند لباس های خود را درآورند و به گروه های صد نفری به سه خندق در میدان پشت اردوگاه رانده شدند. در ابتدای یک رمپ که به خندق ها منتهی می شد، یهودیان به گروه های ده نفری تقسیم شده و به سمت خندق ها هدایت شدند. جوخه های اعدام متشکل از ۱۰ تا ۱۲ نفر از گردان های پلیس و لشکر پنجم زرهی اس اس ویکینگ منتظر بودند و هر چند ساعت یکبار تعویض می شدند. زندانیان مجبور شدند در خندق ها دراز بکشند و از پشت گردن به آنها شلیک می شد. حدود ۶۰۰ زندانی، نیمی مرد و نیمی زن، در اردوگاه لوبلین برای پاکسازی پس از کشتار در مایدانک انتخاب شدند. بقیه، حدود ۵۰۰۰ یا ۶۰۰۰ نفر، همراه با ۲۵۰۰ زندانی یهودی جنگی در لیپووا ۷، به سمت مایدانک راهپیمایی شدند. با وجود اینکه به شدت محافظت می شدند، زندانیان یهودی جنگی به نگهبانان خود حمله کرده و سعی در فرار داشتند و
گزارش شده که فریاد می زدند "Niech żyje wolność!" (زنده باد آزادی!) تقریباً همه قبل از اینکه بتوانند فرار کنند، کشته شدند. اولین زندانیان از اردوگاه های دیگر حدود ساعت ۷:۳۰ به مایدانک رسیدند و در طول صبح به رسیدن ادامه دادند. در میان یهودیان مایدانک، برخی سعی کردند با خودکشی یا پنهان شدن در باراک ها از سرنوشت خود فرار کنند. روز بعد، بیست و سه یهودی کشف شدند و در کوره سوزی مایدانک اعدام شدند. بلندگوهایی که روز قبل نصب شده بودند، به محض شروع تیراندازی روشن شدند، اما صدای تیراندازی همچنان شنیده می شد. لهستانی های محلی از پشت بام های ساختمان های نزدیک اردوگاه تماشا می کردند، در حالی که یاکوب اشپورنبرگ از یک هواپیمای فیزلر استورچ نظاره گر بود. مشخص نیست که چه کسی عملیات را در حین انجام هدایت می کرد؛ ممکن است اسپورنبرگ یا هرمان هوفله بوده باشد. کشتار بدون وقفه تا حدود ساعت ۱۷:۰۰ ادامه داشت و تا آن زمان همه ۱۸۴۰۰ زندانی کشته شده بودند. تراونیکی. قبل از عملیات، ساکنان لهستانی که در مجاورت اردوگاه زندگی می کردند مجبور به جابجایی شدند و کسانی که کمی دورتر زندگی می کردند مجبور به ماندن در خانه های خود شدند. زندانیان یهو
دی که در سکونتگاه خارج از اردوگاه اصلی زندگی می کردند به اردوگاه بازگردانده شدند. در ساعت ۵:۰۰ صبح روز ۳ نوامبر، زندانیان برای فراخوان جمع شدند، گردآوری شدند و به اردوگاه آموزشی هیوی (مردان تراونیکی) هدایت شدند، جایی که بلندگوها در کنار خندق ها موسیقی پخش می کردند. قربانیان مجبور شدند لباس های خود را درآورده و در پشته ها قرار دهند، سپس به صورت دمر روی کسانی که قبلاً تیر خورده بودند دراز بکشند و جلاد با شلیک به پشت گردن آنها را می کشت. مردان قبل از زنان و کودکان تیر می خوردند. تیراندازی زمانی که زندانیان از دوروخوچا با قطار در ساعت ۷:۰۰ رسیدند، به خوبی در حال انجام بود. پس از پر شدن خندق ها، برخی یهودیان در یک گودال شنی در اردوگاه کار اعدام شدند. اعدام ۶۰۰۰ یهودی به طور مداوم تا ساعت ۱۵:۰۰ (یا ۱۷:۰۰) ادامه داشت و تنها تعداد کمی توانستند پنهان شوند و زنده بمانند. پونیاتووا. بسیاری از سربازان اس اس و پلیس که در مایدانک بودند پس از پایان کشتار به اردوگاه پونیاتووا، حدود ۵۰ کیلومتر فاصله، ادامه دادند. واحدهای شرکت کننده در کشتار در پونیاتووا شامل گردان پلیس ذخیره ۱۰۱، گردان ژاندارمری موتوری ۱، گردان پلیس ۴۱ و گردا
ن پلیس ۶۷ بودند. قبل از کشتار، ۱۴۸۰۰ یهودی در اردوگاه بودند که بیشتر آنها از گتوی ورشو آمده بودند. در ۳ نوامبر، یهودیان پس از فراخوان به باراک های خود بازگردانده شدند. اردوگاه مهر و موم شد و خطوط تلفن قطع شدند تا زندانیان ندانند چه سرنوشتی در انتظار آنهاست. برخی فکر می کردند که قرار است انتخابی صورت گیرد و سعی کردند خود را سالم تر نشان دهند. آن شب، اردوگاه توسط ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ سرباز آلمانی و اوکراینی محاصره شد که تا صبح سه حلقه امنیتی متحدالمرکز در اطراف اردوگاه تشکیل دادند. صبح روز بعد (۴ نوامبر)، در ساعت ۴:۳۰، زندانیان برای فراخوان بیدار شدند. بیشتر آنها در سالن ۳ نگه داشته شدند، به جز ۲۰۰ زندانی که به اصرار فرمانده گوتلیب هرینگ به طور موقت برای پاکسازی پس از کشتار معاف شدند. آنها در آشپزخانه اردوگاه قفل شدند. پلیس ها باراک ها و کارخانه را برای یافتن هر کسی که پنهان شده بود جستجو کردند و سپس در دو طرف خیابان اصلی در اردوگاه نگهبانی دادند. زندانیان مجبور شدند برهنه شوند، تمام اشیای قیمتی خود را تحویل دهند و در گروه های ۵۰ نفری، از مردان شروع کنند، در طول خیابان اصلی راه بروند. در حالی که موسیقی بلند پخش می شد،
زندانیان به سمت دو خندق در ورودی اردوگاه رانده شدند، که ۹۵ متر طول، ۲ متر عرض و ۱.۵ متر عمق داشتند. یک سرباز در ابتدای خندق با شلاق ایستاده بود تا یهودیان را تشویق کند فوراً روی اجساد کسانی که قبلاً تیر خورده بودند دراز بکشند. دو تیرانداز در هر یک از دو طرف طولانی خندق ایستاده بودند و به نوبت به قربانیان شلیک می کردند، هر کدام مجهز به یک بطری شنپس و یک دستیار برای بارگذاری مجدد سلاح هایشان. به گفته یک شاهد، بسیاری از قربانیان کشته نشدند و در حالی که اجساد بیشتری روی آنها انباشته می شد، زخمی در خندق دراز کشیده بودند و به اس اس نفرین می کردند. حدود ساعت ۱۴:۰۰، اعدام ها برای استراحت ناهار متوقف شد و جلادان مست تعویض شدند. خندق ها خیلی کم عمق بودند و اجساد خونین از لبه ها بیرون می ریختند. برخی از زندانیان در پونیاتووا یک گروه مقاومت تشکیل داده و چند سلاح به دست آورده بودند. در ساعت ۱۸:۰۰، گروهی متشکل از حدود ۱۰۰ یهودی برخی از باراک های پر از لباس را به آتش کشیدند و سپس در باراک دیگری سنگر گرفتند. آلمانی ها این باراک را به آتش کشیدند و همه اعضای مقاومت را کشتند. آتش نشانان لهستانی برای خاموش کردن آتش ها آورده شدند
و مشاهده کردند که آلمانی ها یهودیان زخمی را به شعله ها می اندازند. اعدام ها حدود ساعت ۱۷:۰۰ به پایان رسید. پس از آن، سربازان آلمانی خندق ها را بررسی کرده و بازماندگان را اعدام کردند. اجساد با آهک پاشیده و با شاخه های صنوبر پوشانده شدند. سه زن زنده ماندند، آن شب از گور دسته جمعی بیرون آمدند و با کمک «ژگوتا» (شورای لهستان برای کمک به یهودیان) از جنگ جان سالم به در بردند. در مجموع، ۱۴۵۰۰ نفر در عرض چند ساعت کشته شدند. پوشش. حذف تمام آثار کشتار اولویت رهبری نازی ها بود به دلیل پیروزی های نظامی شوروی در جبهه شرقی. پس از شکست آلمان در استالینگراد، نیروهای شوروی تا پایان سال ۱۹۴۳ بیشتر اوکراین، روسیه و بلاروس شرقی را بازپس گرفتند. در مایدانک، پاکسازی دو ماه طول کشید و تحت نظارت اریش موهسفلدت، که قبلاً جلاد در آشویتس بود، انجام شد. ۶۰۰ مرد و زن از اردوگاه فرودگاه مجبور به مرتب سازی لباس های یهودیان کشته شده در مایدانک شدند. سپس، زنان به آشویتس تبعید و در اتاق های گاز کشته شدند. مردان مجبور به سوزاندن اجساد شدند و یا کشته شدند یا به زوندرکوماندو ۱۰۰۵ پیوستند. شاهدان به یاد می آورند که برای ماه ها بوی گوشت سوخته در اط
راف منطقه پخش بود. خندق ها با خاک پر و هموار شدند. یهودیان در اردوگاه کار اجباری میلجوو در ۵ نوامبر به تراونیکی فرستاده شدند تا کشتار را پاکسازی کنند. شش زن مجبور به کار در آشپزخانه شدند در حالی که مردان دستور داشتند دندان های طلایی و اشیای قیمتی پنهان شده را از اجساد استخراج کنند. پس از هشت روز، مردان اعدام شدند، به جز یحزکل هرینگ که خود را به شکل زن درآورد و با آنها پنهان شد. زنان در اردوگاه باقی ماندند و تا ماه مه ۱۹۴۴ وسایل یهودیان کشته شده را مرتب می کردند، زمانی که به مایدانک و سپس به آشویتس و دیگر اردوگاه های کار اجباری تبعید شدند. حدود ۵۰ یهودی از تیراندازی ها در پونیاتووا پنهان شدند و ۱۵۰ نفر پس از تیراندازی زنده ماندند تا اجساد را پاکسازی و سوزانده کنند. با امتناع از انجام این کار، آنها در ۶ نوامبر تیراندازی شدند. بنابراین، اوکراینی ها دستور به انجام این کار گرفتند، اما آنها بسیار بی میل بودند و به شدت نوشیدنی مصرف کردند. بسیاری فرار کردند و پس از یک هفته، اوکراینی های باقی مانده از انجام کار بیشتر امتناع کردند. اجساد توسط تیم های اسب از خندق ها کشیده شده و بر روی شبکه هایی با چوب و بنزین سوزانده شد
ند. شش یا هشت یهودی یک شب فرار کردند، اما بسیاری از آنها بعداً دستگیر و اعدام شدند. در طول این فرآیند، اجساد در حال تجزیه بوی بسیار بدی داشتند و گزارش شده که باعث تهوع مردان سخت گیر اس اس شدند. پس از آن، زندانیان یهودی توسط مردان گردان پلیس ۱۰۱ در پولاوی اعدام شدند.
لوئیجی بونلی (؛ ۱۸ ژوئیه ۱۸۹۲ – ۱۳ فوریه ۱۹۵۴) نویسنده و فیلم نامه نویس اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "پالیو" و "روسینی" اشاره نمود.
ساندرو روفینی (؛ – ) بازیگر و صداپیشه اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "خاطرات دخترمدرسه ای"، "قهرمانان یکشنبه"، "نغمه های جاویدان" و "اورینت اکسپرس" اشاره کرد.
سالواتوره کانتالوپو (؛ – ) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "گومورا" و "لئوپاردی" اشاره کرد.
رینو سالویاتی (؛ ۱۲ ژوئن ۱۹۲۲–۲ ژانویهٔ ۲۰۱۶) خواننده و بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "مهاجران" اشاره کرد.
ریکی ممفیس (؛ زادهٔ ۲۹ اوت ۱۹۶۸) با نامِ اصلیِ ریکاردو فورتوناتی () بازیگر اهل ایتالیا است. او نام هنری خود «ممفیس» را به افتخار خواننده آمریکایی الویس پریسلی انتخاب کرد. از فیلم ها یا سریال های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "برداشت نخست خوب"، "حوزه استحفاظی"، "اولترا" و "کاپوت موندی" اشاره کرد.
واندا وارنین () یک فیلم صامت ایتالیایی به کارگردانی ریکاردو تولنتینو است که در سال ۱۹۱۷ منتشر شد. این فیلم بر پایهٔ داستانی از الکساندر پوشکین ساخته شده و از بازیگران آن می توان به دومنیکو سرا اشاره کرد.
ریکاردو تولنتینو () بازیگر و کارگردان فیلم اهل ایتالیا در دوران فیلم های صامت بود. از فیلم های او می توان به "واندا وارنین" اشاره کرد.
رناتو چالنته (؛ – ) بازیگر اهل پادشاهی ایتالیا بود. خواهر کوچکترش، فائوستا چالنته (۱۸۹۸-۱۹۹۴)، رمان نویس، روزنامه نگار و فعال سیاسی بود. از فیلم های او می توان به "آخرین رقص"، "فقط تو را دوست دارم" و "شهبانوی ناوارا" اشاره کرد.
سالواتوره آلگرا (؛ – ) آهنگساز و موسیقی دان اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "فقط تو را دوست دارم" اشاره نمود.
رناتو چِـکِـتو (؛ – ۲۳ ژانویهٔ ۲۰۲۲) بازیگر، صداپیشه و مدیر دوبلاژ اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشت، می توان به "محافظ شخصی"، "پیرنو دوباره می تازد"، "داستان پیرا" و "یک پارچه جواهر" اشاره کرد.
پیو و آمدئو نام هنری یک زوج کمدین ایتالیایی به نام های اصلی پیو دانتینی (؛ زادهٔ ) و آمادئو گریکو (؛ زادهٔ ) است. از فیلم هایی که این دو کمدین در آن ها نقش داشته اند، می توان به "دوستانی چون ما" اشاره نمود.
سارا برایوویچ (؛ زادهٔ ) موسیقی دان، نویسنده، مدل و بازیگر صربستانی الاصل اهل فرانسه است. او را یکی از جریان سازهای مُد اروپا می دانند و هم اکنون ساکن لندن است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "دوستانی چون ما" اشاره نمود.
اُسکار بلاندو (؛ ۷ فوریه ۱۹۲۴ – ۲۰ آوریل ۱۹۹۴) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "ایستگاه آخر" اشاره کرد.
ریک و جان () یک زوج کمدین ایتالیایی با نام های اصلیِ ریکاردو مینیجو (؛ ۳۱ دسامبر ۱۹۳۵) و جان فابیو بوسکو (؛ ۳۰ ژوئیه ۱۹۳۶ - ۲۰۱۰ میلادی) بودند که مابین سال های ۱۹۶۲ تا ۱۹۸۷ میلادی در تئاتر، سینما و تلویزیون فعالیت داشتند. آنها در آغاز با نام هنری جری و فابیو در کاباره های شمال ایتالیا و همچنین سالن نمایش اسب مجنون در پاریس فعالیت می کردند. شهرت این زوج کمدی از دههٔ ۱۹۶۰ میلادی و به واسطهٔ فعالیت شان در چندین برنامهٔ تلویزیونی در شبکهٔ رای فزونی گرفت. جان فابیو بوسکو در سال ۲۰۱۰ و در سن ۷۳ سالگی به دلیل پارگی آنوریسم آئورت شکمی درگذشت.
عنوان یک ماهنامه سینن مانگا ژاپنی است که توسط انتشارات شوئیشا به چاپ می رسد. در اصل این مجله یک چاپ ویژه از هفته نامه "ویکلی یانگ جامپ" بود که اولین نسخه آن در سال ۱۹۹۵ منتشر شد. در ۱۹ اکتبر ۱۹۹۹، این چاپ ویژه تبدیل به یک نشریه جدید ماهنامه به نام "اولترا جامپ" گردید. عناوین مانگا در این مجله در قالب جلدهای تانکوبون با برچسب "یانگ جامپ کامیک اولترا" عرضه می شوند.
آنجلو ریتسولی (؛ ؛ – ) بازرگان، سرمایه دار، تهیه کننده فیلم و پدیدآور اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در تهیه آن ها نقش داشته است، می توان به "رزهای قرمز"، "مادام دو باری"، "زندگی شیرین"، ""، "دن کامیلو و عالی جناب پپونه"، "بر رنگین کمان می رقصیم" و "هشت ونیم" اشاره نمود.
پی یرو کارنابوچی (؛ ۶ سپتامبر ۱۸۹۳ – ۱۳ فوریهٔ ۱۹۵۸) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به ""، "شاهزاده سیندرلا" و "شام دلقک" اشاره کرد.
انیو کولتورتی (؛ زادهٔ ) بازیگر، صداپیشه و کارگردان نمایش اهل ایتالیا است. &gt; از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "هانیبال" اشاره کرد.
ماریا چبوتاری (؛ ۱۰ فوریه ۱۹۱۰ – ۹ ژوئن ۱۹۴۹) با نام خانوادگیِ اصلی چوبوتارو، خوانندهٔ سوپرانوی اپرا و بازیگر نام آور رومانیایی-اتریشی و یکی از بزرگترین ستارگان اپرا در آلمان در دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ میلادی بود. وی بین سال های ۱۹۳۱ تا ۱۹۴۹ میلادی فعالیت می کرد. بنیامینو جییی صدای او را یکی از بهترین صداهای زنانه ای که تاکنون شنیده بود، می دانست. ماریا کالاس را با وی مقایسه کرده اند و آنجلا گورگیو وی را یکی از هنرمندان محبوب و موردِ تحسینِ خود قلمداد می نمود. مراسم تشییع جنازهٔ وی در تاریخ شهر وین، یکی از باشکوه ترین جلوه های عشق و احترامی بود که یک هنرمند فقید ممکن است به خود ببیند و صدها هزار نفر در آن شرکت کردند. در زمینهٔ خوانندگی اپرا، وی تمرکز خود را بیشتر بر روی چهار موسیقی دان و آهنگساز - ولفگانگ آمادئوس موتسارت، ریشارد اشتراوس، جوزپه وردی و جاکومو پوچینی - گذاشته بود. او صدایی «چندمنظوره» داشت؛ به نحوی که به عنوان مثال، در یک فصل هنری در اجراهای اپرای عروسی فیگارو در دو نقش «کُنتس آلماویوا» و «سوزانا» و در اپرای لا تراویاتا در دو نقش «ویولتا» و «سالومه» خوانندگی و بازی می کرد. از فیلم هایی که وی در آن ن
قش داشته است، می توان به "جوزپه وردی"، "ترانه مادر"، "عاشقم باش، آلفردو!" و "اودسا در میان شعله ها" اشاره کرد.
شام رؤیایی () یک فیلم کوتاه خیال پردازی فرانسوی است به کارگردانی ژرژ ملی یس که در سال ۱۹۰۰ ساخته شد. در این فیلم سیاه و سفید صامت یک مرد با دو زن در حال خوردن شام هستند که در این هنگام اتفاقات عجیبی برای آنها پیش می آید.
فاوست و مارگاریت () یک فیلم کوتاه آمریکایی به کارگردانی ادوین اس پورتر است که در سال ۱۹۰۰ ساخته شد. این فیلم سیاه و سفید از از فاوست گوته اقتباس شده است.
رومئو و ژولیت () یک فیلم کوتاه درام فرانسوی به کارگردانی کلمنت موریس است که در سال ۱۹۰۰ منتشر شد. این فیلم سیاه و سفید صامت بر پایه نمایشنامه رومئو و ژولیت ویلیام شکسپیر ساخته شده است.
تشکر مخاطبان یا تشکر مخاطبین () یک فیلم صامت کوتاه فرانسوی به کارگردانی ژرژ ملی یس است که در سال ۱۹۰۰ ساخته شد. در این فیلم سیاه و سفید هفت زن از ملیت های مختلف به زبان خود می گویند سپاسگزارم. این فیلم، یک فیلم گمشده است.
دو مرد نابینا () یک فیلم کوتاه فرانسوی به کارگردانی ژرژ ملی یس است که در سال ۱۹۰۰ ساخته شد.
نیل دراکمن (؛ زادهٔ ) مدیر نوآوری، نویسنده و برنامه نویس اهل اسرائیل است.معروف ترین آثار وی آخرین بازمانده از ما، "" و "آخرین بازمانده از ما قسمت ۲" هستند. وی فارغ التحصیل دانشگاه کارنگی ملون در رشته علوم کامپیوتر است
جیمز هوپ (؛ – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
ستون آهن دهلی یک ساختار فلزی به ارتفاع ۷/۲ متر و قطر ۴۰/۶۴ سانتی متر که توسط چاندراگوپتا دوم (۳۷۵-۴۱۵ میلادی) ساخته شد، بیش از ۱۸۰۰ سال پابرجا بوده و در حال حاضر در قطب منار مهرالی (محله ای در جنوب دهلی) قرار دارد. این ستون بخاطر استفاده و ساخت ترکیبات مقاوم در برابر زنگ زدگی مشهور است. این ستون بیش از شش تن (۶۰۰۰ کیلوگرم) وزن دارد و گمان می رود که در جای دیگری ساخته شده باشد ، و در اوایل سلطان نشین دهلی به مکان فعلی خود منتقل شده باشد . =توصیف فیزیکی= ستون از قسمت بالا تا پایه ۷/۲۱ متر است ، ۱/۱۲ متر آن زیر سطح زمین است و تخمین زده می شود بیش از شش تن وزن داشته باشد. ۹۸ درصد این ستون از آهن تشکیل شده و به دلیل مقاومت زیاد در برابر خوردگی و یک تکه بودن و نبود مفصل روی آن، مورد توجه باستان شناسان و دانشمندان قرار گرفته است و نشان دهنده مهارت بالایی است که آهنگران هند باستان در استخراج و فرآوری آهن استفاده می کردند. مقاومت در برابر خوردگی از یک لایه مساوی هیدرات فسفات هیدروژن آهن کریستالی (III) حاصل می شود و روی آهن با محتوای فسفر بالا پوشش داده می شود که باعث می شود از آب و هوای مرطوب دهلی محافظت شود. =منابع=
عوارض ناخواسته دارویی (ADR) آسیب دیدگی ناشی از مصرف داروی شیمیایی است. ADR ممکن است به دنبال مصرف یک دوز یا تجویز طولانی مدت یک دارو یا در نتیجه ترکیب دو یا چند دارو رخ دهد. معنی این اصطلاح با اصطلاح "اثر جانبی" متفاوت است، زیرا اثرات جانبی می توانند هم مفید و هم مضر باشند. مطالعه ADRها موضوع مورد مطالعه در حوزه "مراقبت های دارویی است". یک رویداد ناخواسته دارویی (ADE) به هرگونه آسیب دیدگی در زمان مصرف دارو گفته می شود، خواه علت آن آسیب باشد یا خیر. ADR نوع خاصی از ADE است که در آن رابطه علت و معلولی را می توان نشان داد. ADRها تنها یک نوع از آسیب های مرتبط با دارو هستند، زیرا آسیب می تواند ناشی از عدم مصرف داروهای مشخص نیز باشد. طبقه بندی. ADR ها ممکن است براساس علت و شدت طبقه بندی شوند. علت. انواع A و B در دهه 1970 ارائه شدند، و انواع دیگر هنگامی ارائه شدند که دو مورد اول برای طبقه بندی ADR کافی نبودند. .نوعc:اثرات مزمن .نوعD:اثرات تاخیری .نوعE:اثرات پایان درمان .نوع F:اثرات شکست درمان جدی بودن. طبق تعریف سازمان غذا و داروی آمریکا یک رویداد ناخواسته جدی شامل موارد زیر است: شدت یک نقطه در مقیاس دلخواه از رویدا
د ناخواسته مورد بحث است. اصطلاحات "شدید" و "جدی"، اگر برای رویدادهای ناخواسته به کار روند، از نظر فنی بسیار متفاوت هستند. آنها به راحتی با هم اشتباه می شوند، اما نباید به جای هم استفاده شوند و این امر نیاز به دقت در استفاده دارد. سردرد در صورت ایجاد درد زیاد، شدید است. مقیاس هایی مانند "مقیاس آنالوگ بصری" وجود دارد که به پزشکان کمک می کند تا شدت را ارزیابی کنند. از طرف دیگر، سردرد معمولاً جدی نیست (اما ممکن است در صورت خونریزی زیر عنکبوتیه، خونریزی زیر دورال، حتی میگرن ممکن است موقتاً اینگونه باشد)، مگر اینکه با معیارهای جدی ذکر شده در بالا نیز مطابقت داشته باشد. محل. عوارض جانبی ممکن است موضعی باشد، یعنی محدود به یک مکان خاص، یا سیستمیک باشد، جایی که دارو باعث اثرات سوء در کل دستگاه گردش خون شده است . به عنوان مثال، برخی از داروهای ضد فشار خون چشم باعث ایجاد اثرات سیستمیک می شوند، اگرچه به صورت قطره های چشمی به صورت محلی تجویز می شوند، زیرا بخشی از آن به دستگاه گردش خون فرار می کند. مکانیسم ها. از آنجا که تحقیقات بیوشیمی مصرف دارو را بهتر توضیح می دهد، ADR های کمتری نوع B بوده و بیشتر نوع A هستند مکانیسم های
معمول عبارتند از: گزارش. وزارت بهداشت ایران دستورالعملی به منظور ثبت عوارض و خطاهای دارویی در تاریخ 1385/11/21 به شماره 20008 منتشر نموده است. در حال حاضر ارسال گزارش عوارض ناخواسته دارویی و اشتباهات مرتبط با مصرف فراورده های سلامت از طرق زیر امکان پذیر است: 1- سامانه برخط گزارش دهی عوارض ناخواسته داروها و فراورده های سلامت از طریق صفحه اصلی سایت سازمان غذا و دارو و یا لینک مستقیم 2- تکمیل فرم زرد
سرخان اجاق وردی اف (به ) (زاده ۱۶ ژوئیه ۱۹۶۷، گران بوی، آذربایجان شوروی - درگذشت ۵ می ۱۹۹۲، روستای تالش، شهرستان گران بوی، جمهوری آذربایجان) قهرمان ملی جمهوری آذربایجان و از جنگجویان کشته شده در جنگ قره باغ بود. سنین جوانی و تحصیل. سرخان اجاق وردی اف در ۱۶ ژوئیه ۱۹۶۷ در روستای صفی کرد در شهرستان گران بوی آذربایجان شوروی زاده شد. وی از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۸۵ به دبیرستان در روستای تاتارلی رفت. وی در سال ۱۹۸۵ در ارتش شوروی خدمت کرد و در سال ۱۹۸۷ خدمت سربازی خود را به پایان رساند. در همان سال، وی در دانشکده مهندسی مکانیک گنجه که در سال ۱۹۸۹ فارغ التحصیل شد، پذیرفته شد و در کارخانه مهندسی مکانیک گنجه شروع به کار کرد. جنگ قره باغ. هنگامی که درگیری ارامنه و آذری ها فزونی یافت، اجاق وردی اف داوطلبانه به خط مقدم رفت و به صفوف ارتش آذربایجان پیوست. وی در چندین نبرد در اطراف شهرستان خواجه لی حضور داشت. وی در میان نبردهای روز ۵ می ۱۹۹۲ درگذشت. افتخارات و نشان ها. سرخان اجاق وردی اف با فرمان ریاست جمهوری شماره ۸۳۳ به تاریخ ۷ ژوئن ۱۹۹۲ پس از مرگ عنوان "قهرمان ملی جمهوری آذربایجان" را دریافت کرد. یادبود. مدرسه متوسطه ای که وی در
آن تحصیل کرد به نام وی نامگذاری شده است.
احمد قریشی، استاد و ریاست پیشین دانشگاه شهید بهشتی (دانشگاه ملی سابق) که از شهریور سال ۱۳۵۶ تا مهر ۱۳۵۷ این سمت را برعهده داشت. قریشی همچنین، در هفتم آذر سال ۱۳۵۵ به ریاست هیئت اجرایی حزب رستاخیز انتخاب شد. پرویز راجی آخرین سفیر شاهنشاهی ایران در بریتانیا در کتاب خود در خدمت تخت طاووس با ذکر ملاقات با قریشی در لندن می گوید: «به ذهنم رسید که آیا او نمی تواند به عنوان یک سفیر خوب [به جای اردشیر زاهدی] در واشینگتن مصدر کار شود؟ ولی بعداً به خودم گفتم: با توجه به عدم اعتماد شاه به افراد متفکر، اصولاً اندیشیدن به چنین مسائلی بیهوده است». راجی به نقل از قریشی در ملاقات ۶ آذر ۱۳۵۷ با او در سفارتخانه ایران در لندن نوشته، او گفت: «اینکه امیدی به حمایت مردم از رژیم ــ برای حفظ قدرتش ــ داشته باشیم، واقعاً بی معناست. اگر شاه نتواند به زور متوسل شود، هیچ چاره ای جز رفتن ندارد، و دراین میان هم «گریز راه» دیگری برایش اصلاً متصور نیست …».
عبدالعلی جهانشاهی (زاده ۱۳۰۳ تهران- درگذشت ۱۳۶۷ آمریکا) سیاستمدار و اقتصاددان ایرانی بود. زندگی. او فرزند محمدشفیع جهانشاهی رئیس دیوان عالی کشور (۱۳۲۵ – ۱۳۳۱) و برادر غلامحسین جهانشاهی است. عبدالعلی، تحصیل را از سال ۱۳۱۰ در دبستان اقدسیه آغاز کرد؛ در ۱۳۱۴ در دبستان انتصاریه دوره دوم دبستان را ادامه داد. وی در سال ۱۳۱۶ به دبیرستان صنعتی رفت و پس از یک سال وارد دبیرستان دارالفنون شد. عبدالعلی جهانشاهی در سال ۱۳۲۱ موفق به اخذ دیپلم شد. سپس به ترکیه رفت و شش ماه در دبیرستان گالاتاسرای استامبول تحصیل و بعد به ایران بازگشت و در سال ۱۳۲۳ به دانشکده حقوق دانشگاه تهران راه یافت و لیسانس خود را از دانشکده حقوق و علوم سیاسی دریافت کرد. در دوران دانشجویی در سال ۱۳۲۵ به حزب ایران پیوست و در همین روزها ازنو به ترکیه بازگشت و به مدت شش ماه در دانشکده اقتصاد استامبول مشغول به تحصیل شد و در همان سال در وزارت دادگستری استخدام گردید. عبدالعلی جهانشاهی در سال ۱۳۲۷ جهت ادامه تحصیل به فرانسه رفت و پس از ۴ سال اقامت در آن کشور، با اخذ دکترای حقوق و اقتصاد از دانشکده پاریس، به ایران بازگشت. مسئولیت ها. جهانشاهی در اسفند ۱۳۴۲ شمسی به
وزارت اطلاعات و جهانگردی و به مدت یک سال ریاست دانشگاه ملی ایران (شهید بهشتی کنونی) را بر عهده داشت. جهانشاهی مدت کوتاهی نیز به عنوان وزیر آموزش و پرورش در کابینه منصور مشغول به کار بود. وی در سال های ۱۳۴۶–۱۳۴۵ به ریاست دانشگاه تهران منصوب گردید. او مدتی در زمینه بانک داری و مدتی نیز در زمینه امور مالی کار کرد. در اوایل سال های دهه چهل به عنوان معاون رئیس بانک مرکزی برگزیده شد و مدتی سرپرستی کمیسیون مالیات ایران را بر عهده داشت و سپس رئیس بانک مرکزی شد. جهانشاهی همچنین به سرپرستی اجرایی بانک عمران و توسعه بین المللی ایران و اروپا منصوب شد. او در سال ۱۳۵۶ با عنوان سفیر تام الاختیار امور اقتصادی ایران در جوامع اروپایی انتخاب شد. جهانشاهی در دانشکده حقوق دانشگاه تهران سمت استادی داشت و تالیفاتی نیز دارد. تاریخچه سی ساله بانک ملی ایران از نوشته های اوست.
دکتر علی اکبر بینا (۱۲۸۵ تبریز - ۱۳۵۵) استاد دانشگاه، معاون فنی و حرفه ای وزارت فرهنگ، رئیس دانشگاه ملی (شهید بهشتی کنونی)، سناتور و نماینده مجلس شورای ملی بود. پدرش مدیرالسلطنه تبریزى بود. در دوره سلطنت رضاشاه جزو جوانانى شد که برای تحصیل به اروپا اعزام شدند. در فرانسه دکترای تاریخ گرفت و پس از بازگشت به ایران به تدریس در دانشگاه تهران مشغول شد. مدتى هم معاون و سپس رئیس دانشکده‏ ادبیات بود. پس از ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ دو دوره نماینده تبریز در مجلس شورای ملی شد (دوره های هجدهم و نوزدهم). سپس به معاونت فنی و حرفه ای وزارت فرهنگ و ریاست دانشگاه ملی رسید. در آخرین دوره مجلس سنا (دوره هفتم) سناتور انتصابی آذربایجان شرقی بود و در همین دوره درگذشت.
عباس صفویان (۱۳۰۸، شیراز - ۷ تیر ۱۳۹۷، پاریس) پزشک برجسته و استاد دانشگاه های پزشکی فرانسه و ایران، عضو هیئت علمی و دانشگاه ملی ایران بود و ریاست این دانشگاه را نیز از سال ۱۳۵۳ تا سال ۱۳۵۶ برعهده داشت. عباس صفویان در سال ۱۳۰۸ خورشیدی در شیراز به دنیا آمد و پس از گذراندن دوره تحصیلات متوسطه، در ۱۷ سالگی برای ادامه تحصیل در شهر دانشگاهی «مون پلیه» در فرانسه مستقر شد. وی در سال ۱۳۴۵، با درجه عالی پزشکی فارغ التحصیل شد و به فاصله کوتاهی با کسب صلاحیت تدریس، به درجه پروفسوری بیمارستان های فرانسه رسید. صفویان پس از تدریس در دانشگاه های فرانسه به ایران رفت و پس از ریاست دانشکده پزشکی دانشگاه تهران در سال ۱۳۵۳، به ریاست دانشگاه ملی ایران برگزیده شد. صفویان در سال های پایانی حکومت پهلوی و پس از تشخیص بیماری سرطان خون شاه توسط ژان برنارد به عنوان پزشک معالج شاه ایران به دربار دعوت و مشغول به کار شد و از معدود افرادی بود که از بیماری شاه آگاه بود. وی پس از انقلاب به فرانسه بازگشت و به تدریس در دانشگاه های فرانسه ادامه داد. مطب صفویان در پاریس تا اواخر عمرش دایر بود و بسیاری از ایرانیانی که از سال ها پیش بیمار وی بودند ب
ه او مراجعه می کردند.
فرزندان مورتا یک بازی ویدئویی در سبک ماجراجویی و نقش آفرینی اکشن با مبارزات هک اند اسلش و المان های روگ لایک است که توسط استودیو ددمیج ساخته و به وسیلهٔ ۱۱ بیت استودیو در ۳ سپتامبر ۲۰۱۹ برای مایکروسافت ویندوز و مک اواس منتشر شد. نسخه کنسول های پلی استیشن ۴ و اکس باکس وان این بازی در ۱۵ اکتبرو برای نینتندو سوئیچ در تاریخ ۲۰ نوامبر ۲۰۱۹ عرضه شد. داستان بازی فرزندان مورتا در سرزمینی خیالی به نام رئا رخ می دهد که نیروهای اهریمنی فساد به سرزمین هجوم می آورد ک سبب تسخیر موجودات و تبدیل آنها به موجوات شیطانی می شود. بازیکن باید قهرمانان داستان یعنی خانواده برگسون ها که شامل جان، لیندا، مارک، کوین، جویی و لوسی برای مقابله با این نیروی اهریمنی آماده کرده و برای مبارزه به مناطقی سفر می کنند تا این نیروی اهیرمنی از کجا منشأ می گیرد تا آن را نابود کنند. استودیو دد میج بعد ساخت بازی شمشیر تاریکی در سال ۲۰۱۴ و پایان مراحل ساخت بازی حماسه پادشاهان تصمیم گرفتند یک بازی جدید بر اساس استانداردهای جهانی درست کنند. در سال ۲۰۱۴ با معرفی عنوان بازی فرزندان مورتا از طریق کمپینی کیک استارتر برای جمع آوری بودجه قرار گرفت و در سال ۲۰۱