Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فرمان نهایی سنا که با عنوان فرمان سنا در باب دفاع از جمهوری (Senatus consultum de re publica defendenda) نیز شناخته می شود، اصطلاحی است که برای توصیف یک فرمان سنا که به عنوان آخرین راه حل در موارد اضطراری صادر می شد، به کار می رود و مشخصهٔ سال های پایانی جمهوری روم بود. این اصطلاح اشاره دارد به یک رأی یا حکم سنا که از زمان برادران گراکوس، جناح آریستوکراتِ جمهوری با توسل به این نوع فرامین قوانین روم را اصلاح و ویرایش می کرد، و با گفتن جملهٔ «کنسول ها کارها[ی لازم] را انجام دهند تا هیچگونه تهدیدی متوجه جمهوری نشود» وضعیت اضطراری اعلام می کرد. تاریخچه. ایجاد. در واکنش به از کار افتادنِ منصب دیکتاتور (روم)، سناتورهای محافظه کار نیاز داشتند که قدرت اضطراری دیگری (به جز دیکتاتوری) ایجاد کنند که از قدرت مردمیِ وتوی تریبونها بالاتر باشد زیرا پوپولارها تحت هدایت تیبریوس گراکوس قدرت و اتوریتهٔ سنا را به چالش کشانده بودند و برنامه اصلاحات ارضی را به منصه اجرا گذاشته بودند. از آن رو که گراکوس یک تریبون مردم بود، سنا نیاز به قدرتی اضطراری داشت تا جلوی او و اصلاحات چپ گرایانه اش را بگیرد، چرا که گراکوس می توانست در اجرای ا
صلاحات و برنامه های خود مستقیماً به توده ها متوسل شود و از مصونیت تریبونی هم برخوردار بود. موارد. در ۱۲۱ میلادی علیه گایوس گراکوس (برادر جوانتر گایوس) مورد استفاده قرار گرفت. برای بار دوم علیه ساتورنینوس صادر شد و در زمان رژه رفتن لپیدوس در روم در سال ۷۷ ق. م، توطئهٔ کاتیلینا در ۶۳ ق. م، گذر از روبیکن توسط ژولیوس سزار در ۴۹ ق. م، و در نهایت برای نامشروع کردن محاصرهٔ پروجا در سال ۴۰ ق. م نیز از این فرمان نهایی سنا استفاده شد. امّا با فرارسیدن پرینکیپاته (امپراتوری روم)، سنا دیگر نه انگیزه و نه توانایی لازم برای صدور چنین فرامینی را نداشت. پیامدهای قانونی سناتوس کنسولتوم. انتقاد اصلی ایی که متوجه توسل به این فرمان بود، همانا سادگی آن بود: این فرمان هیچگونه حد و مرزی برای اقتدار کنسول ها نمی شناخت و همین سبب می شد که کنسول ها بتوانند شهروندان را از ضمانت ها و مصونیت های حقوقی شان محروم کنند. در حالت عادی، تنها مجمع چنتوراتا بود که می توانست یک شهروند را در داخلهٔ شهر روم محکوم کند. لوکیوس کورنلیوس سولا برای تبعید گایوس ماریوس و دور کردن حامیانش از او، از این فرمان سود جُست؛ و همین طور نیز سیسرون برای درهم شکستن
توطئهٔ کاتیلینا: مورد اخیر، اولین موردی بود که قدرت کنسول ها را به قدرت یک دیکتاتور پیوند می زد و برای آنان اقتدار لازم جهت اجرای فوری احکام قضائی را فراهم می کرد. در حقیقت، در سال ۶۳ ق. م که این توطئه رخ داد، سیسرون (کنسولِ آن سال) به لطف اقتداری که این سناتوس کنسولتوم به وی اعطا کرده بود، توانست پنج تن از مردانی که مظنون به شرکت در توطئه کاتیلینا بودند را با رویه های دادرسی فرا-قضائی اعدام کند؛ از میان این مردان پوبلیوس کورنلیوس لنتولوس سورا نیز حضور داشت که در سال ۷۱ ق. م به کنسولی رسیده بود. سیسرون در برابر سنا استدلال کرد که با توجه اهمیت فوق العادهٔ این بحران، یک «سناتوس کنسولتوم» می تواند به وی قدرت کافی برای برخورد با این بحران را بدهد. در مقابل، ژولیوس سزار جوان و بعضی دیگر طی نطقی استدلال کردند که سناتوس کنسولتوم نمی تواند قوانین بنیادی دولت جمهوری را دور بزند، و اساساً فلسفه وجودی آن این است کنسول ها همه ابزارهای ممکن برای حل بحران را بکار ببرند، آن هم در چهارچوب نظام حقوقی و نه فراتر از آن. انتقادات. البته این فرمان سنا (سناتوس کنسولتوم) بالاتر از هر چیز خود را در تعارض با حق تظلم خواهی به مردم قر
ار می داد، حقی که بر مبنای قانون اساسی جمهوری روم به هر یک از شهروندان رومی اعطا شده بود. در تلاش برای ترویج حقِ تظلم خواهی به مردم، قانونی موسوم به «قانون کلودیا در باب اعدام یک شهروند رومی» سیسرون را در سال ۵۸ ق. م به جرم اعدام های خودسرانه ای که تحت لوای همین فرمان نهایی سنا (Senatus consultum) در سال ۶۳ ق. م انجام داده بود، به تبعید محکوم کرد.
ذکی دریابی (زادهٔ: ۱۳۶۶ جاغوری، ولایت غزنی) روزنامه نگار اهل افغانستان است که در حال حاضر در تبعید به سر می برد. وی مدیر مسئول روزنامه اطلاعات روز است. وی به دلیل نشر گزارش هایی در خصوص فساد اداری در افغانستان شناخته شده است. وی توانست در سال ۲۰۲۰ جایزه مبارزه با فساد را از طرف سازمان شفافیت بین الملل کسب کند. زندگی نامه. ذکی دریابی متولد ۱۳۶۶ از ولسوالی جاغوری از ولایت غزنی افغانستان است. وی در سال ۱۳۸۹ از دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه کابل در مقطع لیسانس فارغ التحصیل شده است. وی پس از پایان تحصیلات برای مدت کوتاهی در مرکز اطلاعات و رسانه های حکومت افغانستان کار کرده و پس از آن روزنامه اطلاعات را تأسیس کرد. وی به دلیل افشاگری هایی که به خاطر نشر گزارش های فساد در نهادهای دولتی انجام داده است به دادستانی کل افغانستان احضار و برای ساعاتی نیز بازداشت شده است. پس از سقوط کابل وی مدتی در افغانستان ماند اما در نهایت در ۳ اکتبر ۲۰۲۱ (میلادی) افغانستان را به مقصد ایالات متحده آمریکا ترک کرد و به همراه خانواده اش در حومه واشینگتن، دی.سی. ساکن شد. وی در تابستان ۲۰۲۲ (میلادی) انتشار روزنامه اطلاعات روز و در کنار آن
روزنامه انگلیسی kabulNow را از سر گرفت. روزنامه اطلاعات روز. روزنامه اطلاعات روز که به عنوان پرخواننده ترین روزنامه های افغانستان و مستقل و منتقد دولت است در سال ۱۳۹۱ توسط ذکی دریابی تأسیس شد. بیشتر روزنامه نگاران و کارمندان روزنامه اطلاعات روز از دانشجویان و دانشگاهیان افغانستان هستند. این روزنامه در ۸ صفحه و با تیتراژ ۳ هزار نسخه در کابل چاپ می شود و علاوه بر پایتخت، در برخی ولایت های همجوار نیز توزیع می شود. اطلاعات روز در کنار نشر روزنامه چاپی به زبان فارسی، از مدتی به این سو کارش را به شکل آنلاین و به زبان انگلیسی و پشتو نیز آغاز کرده است. بازداشت. ذکی دریابی در سال ۱۳۹۲ به خاطر نشر یک مطلب در مورد اسحاق الکو، دادستان کل پیشین افغانستان، به این نهاد احضار و برای ساعاتی نیز زندانی شد. جایزه مبارزه با فساد سازمان شفافیت بین الملل. ذکی دریابی توانست در سال ۲۰۲۰ از طرف سازمان شفافیت بین الملل جایزه سال مبارزه با فساد را کسب کند. سازمان شفافیت بین الملل در خصوص اعطای این جایزه به ذکی دریابی اعلان کرد که: «با وجود چالش ها، تهدیدها و محدودیت های متعدد، به خاطر تلاش های خستگی ناپذیر ذکی دریابی و روزنامه اطلاعات
روز در افشای رسوایی های بزرگ فساد در افغانستان، این جایزه را به آن ها تقدیم می کند. روزنامه اطلاعات روز نقش عمده در چالش کشاندن دولت افغانستان در زمینه مبارزه با فساد داشته است».
وینگپ (به انگلیسی: Windgap) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در پیتسبرگ واقع شده است. وینگپ ۱٬۳۶۹ نفر جمعیت دارد.
وینگپ (به انگلیسی: Wind Gap) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان نورث همپتون، پنسیلوانیا واقع شده است. وینگپ ۳٫۵۴ کیلومتر مربع مساحت و ۲٬۷۲۰ نفر جمعیت دارد و ۲۳۰٫۱۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آشور (;سومری: AN. ŠAR2KI, خط میخی آشوری: "Aš-šurKI", "شهر خدا آشور"; "Āšūr"; خط میخی فارسی باستان "Aθur", : "Āšūr"; : "", ، ، همچنین به عنوان «عاشور» و «قلات شرقاط» نیز شناخته می شود، پایتخت دوره آشوری کهن (۲۰۲۵–۱۷۵۰ پ. م)، امپراتوری آشور میانه (۱۳۶۵–۱۰۶۵ پ. م) بود، و برای مدتی کوتاه نیز پایتخت امپراتوری آشوری نو (۹۱۱–۶۰۸ پ. م) بود. بقایای شهر در ساحل غربی رود دجله، در شمال محل تلاقی رود دجله با شاخه آن، زاب کوچک، به طور دقیق تر در منطقه الشرقاط از استان صلاح الدین کشور عراق کنونی قرار دارد. سابقه ساخت شهر حدود ۴۰۰۰ سال و سابقه سکونت در آن از ۲۶۰۰ سال پ. م می باشد. تا اواسط قرن ۱۴ میلادی، هنگامی که نیروهای تیمور جمعیت آن را قتل عام کردند، بوده است. این شهر یک سایت از میراث جهانی سازمان یونسکو است، که در سال ۲۰۰۳. م پس از جنگی که تحت هدایت ایالات متحده آمریکا - و به دنبال حمله ۲۰۰۳ به عراق به راه افتاد و همچنین یک سد انتقالی که باعث آبگرفتگی برخی از مناطق می شود به لیست مکانهای در معرض خطر آن سازمان اضافه شد. شهر آشور در ۶۵ کیلومتری در جنوب سایت باستانی کالح و ۱۰۰ کیلومتری جنوب نینوا قرار دارد. پیشینه اکتشافات
. کاوش در سایت آشور در سال ۱۸۹۸ توسط باستانشناسان آلمانی آغاز شد. حفاریها در سال ۱۹۰۰ توسط فردریش دلیتس آغاز شد و در سال ۱۹۰۳–۱۹۱۳ توسط تیمی از Deutsche Orient-Gesellschaft ابتدا به رهبری رابرت کولدوی و بعداً والتر آندره ادامه یافت. در این حفاری ها بیش از ۱۶۰۰۰ لوح سفالی با متن میخی کشف شد. بسیاری از اشیاء یافته شده به موزه پرگامون در برلین راه یافتند. آخرین اکتشاف در شهر آشور توسط B. Hrouda برای دانشگاه لودویگ ماکسیلیان مونیخ و وزارت فرهنگ باواریا و در سال ۱۹۹۰ انجام شد. در همان دوره، در ۱۹۸۸ و ۱۹۸۹، سایت توسط R. Dittmann به نمایندگی از Deutsche Forschungsgemeinschaft کار می کرد. ریشه نام. آشور "()" نام شهر و همچنین سرزمینی است که توسط این شهر اداره می شد و آشور خدای متولی آن است که بومیان نام خود را از آن گرفته اند. سرزمین آشور امروزه شمال عراق، شمال شرق سوریه و جنوب شرق ترکیه را در بر می گیرد. امروزه آشوریان در سراسر خاورمیانه، به ویژه در عراق، ایران، سوریه، ترکیه و دیاسپورا (جوامع دور از وطن) در جهان غرب یافت می شوند. Assur همچنین منشأ نام های سوریه (Syria) و اصطلاحات مسیحیان سریانی است، اینها در اصل مشتق
ات هند و اروپایی آشور بوده اند و برای قرن های متمادی فقط در آشور اعمال می شده و آشوریان (نگاه کنید به ریشه شناسی سوریه) قبل از اینکه توسط امپراتوری سلوکی در قرن ۳ قبل از میلاد به شام و ساکنان آن اعمال شود. اوایل عصر برنز. باستان شناسی نشان می دهد که مکان این شهر در اواسط هزاره سوم پیش از میلاد توسط انسان مسکونی شده است. این دوره سومری قبل از ظهور آشور در قرن ۲۵ تا ۲۱ پیش از میلاد بود. قدیمی ترین بقایای شهر در پایه های معبد ایشتار و همچنین در کاخ قدیمی کشف شد. در دوره بعدی، پادشاهان اکدی این شهر را اداره می کردند. در طی سلسله سوم اور، این شهر توسط والیان آشوری تابع سومریها اداره می شد. دوره آشوری کهن (قدیم) و آشور میانه. در زمان سلسله سوم اور، در اواخر قرن بیست و یکم پیش از میلاد مطابق با گاهشماری میانه و اواسط قرن بیستم پیش از میلاد، در پی حملات فزاینده توسط گوتیان و آموری ها، پادشاهان بومی آشوری تبار آکدی زبان اکنون آزاد بودند در حالی که سومر زیر یوغ آموری ها قرار گرفت. پادشاه آشور اوشپیا که در حدود قرن بیست و یکم پیش از میلاد سلطنت کرد، به دلیل اختصاص اولین معبد به خدای آشور در شهر خود شناخته می شود، گرچه ن
ام این پادشاه از کتیبه یکی از شاهان بعدی آشور به نام شلمنسر یکم در قرن سیزدهم پ. م به دست آمده است. قدمت مکان این معبد به زمان اسکان اولیه، زمانی است که مردم آشور، ملت خود را تحت حمایت خدای شهر یعنی آشور تأسیس کردند، برمیگردد. اندکی پس از حدود دوهزار سال پیش از میلاد، پوزور-آشور یکم سلسله جدیدی را بنیان نهاد، او و جانشینانش مانند ایلو-شوما، اریشوم یکم و سارگون یکم کتیبه هایی در مورد ساختمان معابد آشور، ادد و ایشتار در شهر به جای گذاشتند. سعادت و استقلال، اولین استحکامات قابل توجه در این دوره را ایجاد کرد. هرچه منطقه از صلح و ثبات نسبی برخوردار بود، تجارت بین میانرودان و آناتولی افزایش می یافت و شهر آشور از موقعیت استراتژیک آن بسیار بهره مند می شد. بازرگانان کالاهای خود را از طریق کاروان به آناتولی می فرستادند و در وهله اول در مستعمرات آشور در آناتولی تجارت می کردند، عمده کالاها در Karum Kanesh (Kültepe) بود. با به حکومت رسیدن شمشی-ادد یکم (۱۸۱۸–۱۷۸۱ پیش از میلاد) در آشور، او قدرت و نفوذ شهر را در آن سوی دره رود دجله گسترش داد و آنچه را اولین امپراتوری آشور می دانند، ایجاد کرد. در این زمان، کاخ سلطنتی بزرگی سا
خته شد و معبد آشور با زیگورات گسترش و بزرگ شد. با این حال، این دوران هنگامی که حمورابی، پادشاه اموری بابل، پس از مرگ ایشمن-داگان یکم شهر را تسخیر کرد و این شهر را به امپراتوری کوتاه مدت خود اضافه نمود، پایان یافت. در حالی که سه پادشاه بعدی آشوری به عنوان پادشاهان تحت سلطه بودند. چندی نگذشته بود که پادشاه بومی آداسی حدود ۱۷۵۶ سال پیش از میلاد، بابلیان را از شهر و سرزمین آشور به طور کلی اخراج کرد، اگر چه از جانشینان وی اطلاعات کمی در دست است. شواهد مربوط به فعالیت های بیشتر ساختمانی از چند قرن بعد، در زمان پادشاهی یک پادشاه بومی به نام پوزور-آشور سوم، هنگامی که شهر دوباره مورد استفاده قرار گرفت و مناطق جنوبی در دفاع از شهر اصلی قرار گرفت، شناخته شده است. معابد خدای ماه سین (نانا-سین) و خدای خورشید شمش از قرن پانزدهم پیش از میلاد ساخته شده و وقف شده اند. در اواخر قرن پانزدهم پیش از میلاد این شهر متعاقباً تحت سلطه پادشاه میتانی، شوشتاتار قرار گرفت و درهای طلا و نقره معبد را به عنوان غنایم به پایتخت خود، واشیوکامی برد. آشور-اوبالیت یکم از جد خود آداسی تقلید کرد و امپراتوری میتانی را در سال ۱۳۶۵ پیش از میلاد سرنگون
کرد. آشوریان با در اختیار گرفتن بخش شرقی امپراتوری میتانی، و بعداً نیز با الحاق باقیمانده قلمروی میتانی، هیتی، بابل، آموری و هوریان از این پیروزی سود بردند. قلمرو قرن های بعدی شاهد بازسازی معابد و کاخ های قدیمی آشور بود و این شهر بار دیگر از سال ۱۳۶۵ پیش از میلاد تا ۱۰۷۶ پیش از میلاد به یک امپراتوری بزرگ تبدیل شد. توکولتی نینورتای یکم (۱۲۴۴–۱۲۰۸ پیش از میلاد) همچنین معبد جدیدی را برای الهه ایشتار ساخت. معبد آنو - ادد بعداً در زمان تیگلات-پیلسر یکم (۱۱۱۵–۱۰۷۵ پیش از میلاد) تأسیس شد. محوطه دیواری شهر در دوره آشور میانه مقداری ۲ هکتار را تشکیل می داد. امپراتوری آشوری نو. در امپراتوری آشوری نو (۹۱۲–۶۰۵ پیش از میلاد)، پایتخت به سایر شهرهای آشور منتقل شد. آشور-ناصیر-پال دوم (۸۸۴–۸۵۹ پیش از میلاد) پس از یک سری تهاجمات موفق، پایتخت را از شهر آشور به کالح (نیمرود) منتقل کرد و بزرگ ترین آثار هنری را در شکل مجسمه های عظیم لاماسو و تصاویر برجسته دربار سلطنتی و همچنین نبردها به وجود آورد. با سلطنت سارگون دوم (۷۲۲–۷۰۵ پیش از میلاد)، یک پایتخت جدید شروع به ظهور کرد. دور شاروکین (قلعه سارگون) در مقیاسی تنظیم شد تا از مقیاس
آشور-ناصیر-پال دوم پیشی بگیرد. با این حال، او در جنگ کشته شد و پسر و جانشین او سناخریب (۷۰۵–۶۸۲ پیش از میلاد) شهر را رها کرده و تصمیم گرفت که نینوا را گسترش دهد و به عنوان پایتخت سلطنتی انتخاب کند. با این حال، شهر آشور به دلیل داشتن معبد خدای ملی آشور، همچنان به عنوان مرکز مذهبی امپراتوری باقی ماند و همچنان به عنوان نهاد مقدس امپراتوری مورد احترام قرار گرفت. در زمان سناخریب (۷۰۵–۶۸۲ پیش از میلاد)، خانه سال جدید، «آکیتو»، ساخته شد و جشن ها در شهر گرفته شد. بسیاری از پادشاهان نیز در زیر کاخ قدیمی به خاک سپرده شدند در حالی که برخی از ملکه ها در سایر پایتخت ها مانند همسر سارگون، آتالیا به خاک سپرده شدند. این شهر در طی نبرد نینوا، که درگیری بزرگی بین ارتش امپراتوری آشوری نو و مادها وجود داشت، تا حد زیادی ویران شد. شاهنشاهی هخامنشی. پس از سرنگونی مادها توسط پارسیان به عنوان نیروی مسلط در ایران باستان، از سال ۵۴۹ پ. م تا ۳۳۰ پ. م آشور توسط ایران (شاهنشاهی هخامنشی) به عنوان آتورا اداره می شد. آشوریان ماد و آتورا (آشور) به ترتیب مسئول کارهای طلا و لعاب کاخ و تهیه چوب سرو لبنان بودند. شهر و منطقه آشور بار دیگر به درجه
ای از قدرت نظامی و اقتصادی رسیده بود. آشوریان سرزمین اصلی به همراه آشوریان ساکن در ماد، یک شورش در سال ۵۲۰ پیش از میلاد برپا نمودند که در نهایت ناکام ماند. به نظر می رسد آشور به طرز چشمگیری بهبود یافته و در این دوره شکوفا شده است. این مرکز به یک مرکز عمده کشاورزی و اداری شاهنشاهی هخامنشی تبدیل شد و سربازان آن تکیه گاه اصلی ارتش ایران بودند. شاهنشاهی اشکانی. این شهر در دوره شاهنشاهی اشکانی به ویژه بین سال های ۱۵۰ پیش از میلاد تا ۲۷۰ پس از میلاد، احیا شد و به مرکز اداری پارتیان آشورستان تبدیل شد. آشور شناسان سیمو پارپولا و پاتریشیا کرون معتقدند که احتمالاً آشور در این دوره استقلال کامل داشته است. سایر مناطق آشوری مانند بت گرمائی، بت نوهادرا و آدیابنه نیز به این دلیل شکوفا شدند که اشکانیان فقط کنترل سست یا متناوب بر آشور اعمال می کردند. ساختمان های جدید اداری در شمال شهر قدیمی و یک کاخ در جنوب ساخته شده است. معبد قدیمی که به خدای ملی آشوریان، آشور اختصاص داده شده بود، و همچنین معابد سایر خدایان آشوری بازسازی شد. کتیبه های آشوری آرامی شرقی از بقایای آشور، نگرشی در شهر دوره اشکانیان ایجاد کرده است که آشور دارای خط
آرامی سریانی خود است، که از نظر دستور زبان و نحو همان است که در ادسا و جاهای دیگر در ایالت اوسروئن یافت شده است. سامی شناس آلمانی کلاوس بیر (۱۹۲۹–۲۰۱۴) بیش از ۶۰۰ کتیبه از شهرها و مناطق مختلف میانرودان از جمله آشور، دورا اروپوس، هاترا، گادالا، تکریت و طور عبدین منتشر کرد. با توجه به اینکه مسیحیت در طول دوره اشکانیان در میان آشوریان گسترش یافته بود، فرهنگ و آیین اصیل آشوری برای مدتی ادامه یافت، همان طور که توسط کتیبه هایی که شامل التزام به خدایان آشور، نرگل، سین، ایشتار و شمش است و همچنین ذکر نام هایی از شهروندان با نام های مرکب که به خدایان آشوری اشاره دارد، مانند ssAsur-ḥēl (عشق من قدرت من است) ،)Asur-emar (آشور حکم کرد/امر کرد)، ssAsur-ntan (آشور [پسری داد]) و ssAsur-šma (آشور شنیده است؛ رجوع کنید به اسرحدون). مورخ رومی فستوس در حدود سال ۳۷۰ میلادی نوشت که در سال ۱۱۶ میلادی تراژان از فتوحات خود در شرق فرات استان های جدید رومی بین النهرین (استان روم) و آشور (روم) نام برده است. وجود ایالت رومی اخیر توسط CS Lightfoot و F. Miller مورد تردید است. در هر صورت، فقط دو سال پس از ایجاد ایالت های ذکر شده، جانشین تراژ
ان هادریان، فتوحات شرقی تراژان را به اشکانیان بازگرداند و ترجیح داد با آنان در صلح و دوستی زندگی کند. رومیان بعداً در زمان حکمرانی لوسیوس وروس و سپس سپتیمیوس سوروس، برای تأسیس استان های رومی بین النهرین (استان روم) و اوسروئن، به میانرودان حمله کردند. در سال ۲۵۷ میلادی پادشاه ایرانی شاپور یکم ساسانی (۲۴۱–۲۷۲ میلادی) پس از بازپس گیری اوسروئن، آدیابن، بت نوهادرا، بت گرمائی و هاترا، شهر را تصرف و رومیان را اخراج و این شهرها را در شاهنشاهی ساسانی ادغام کرد. این شهر اگر چه توسط شاپور یکم ساسانی ویران شد، اما تا قرن ۱۲ و ۱۳ میلادی همچنان مسکونی بود و این شهر پی درپی به دودمان آل زنگی و ایلخانان تعلق داشت. سپس رها شد و تا حدی به عنوان قبرستان استفاده شد.
ویندگپ (به لاتین: Windgap) یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری ایرلند است که در شهرستان کیلکنی واقع شده است.
بارکلی (به انگلیسی: Barclay) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در بالتیمور واقع شده است. بارکلی ۲٬۶۹۷ نفر جمعیت دارد.
دریای مازندران یا دریای کاسپین، با داشتن طول ۱۲۰۰ کیلومتر، عرض تقریبی ۳۲۰ کیلومتر و مساحت ۴۳۸ هزار کیلومتر مربعی بزرگ ترین دریاچه بسته دنیا به حساب می آید که خود به تنهایی ۴۰ درصد از مجموع مساحت دریاچه های دنیا را شامل می شود و از مجموع مساحت خلیج فارس و دریای عمان نیز بزرگ تر است. این دریاچه به دلیل عواملی چون راه نداشتن به دریای آزاد، وجود منابع هیدروکربن و کارخانه های صنعتی در سواحل مجاور آن در معرض خطرات زیست محیطی فراوان قرار دارد و امکان تصفیه آب آن به صورت طبیعی نیز وجود ندارد. این دریا به لحاظ تاریخی دارای دو کارکرد اصلی بوده است. به عنوان کارکرد اول، این دریا گذرگاهی برای ارتباط سرزمین های مجاور بوده تا بتوانند از طریق آب های این دریا روند حمل و نقل خود را بهبود بخشند. در کارکرد دوم این دریاچه به عنوان منابع عظیم مواد غذایی همچون ماهی و انرژی نفت و گاز مورد استفاده قرار گرفته است. آب ورودی دریای مازندران توسط ۱۳۰ رود تأمین می شود که بزرگ ترین آنها رود ولگا بوده و ۸۰ درصد این سهم را شامل می شود. با اینکه آب های ورودی به این دریا آب شیرین هستند اما خاصیت اصلی آب این دریا شور است و این امر می تواند به د
لیل تبخیر زیاد آن باشد. گونه های جانوری دریای مازندران. دریای مازندران، زیستگاه بیش از ۸۵۰ گونه جانور و بیش از ۵۰۰ گونه گیاهی است. برخی از این گونه های جانوری منحصر به فرد و باستانی است که یادآور دوران مزوزوئیک، یعنی حدود ۳۰۰ میلیون سال قبل که این دریاچه بخشی از اقیانوس تتیس بوده، هستند. به عنوان مثال جانور بزرگ جثه ای به نام فیل ماهی که وزن آن گاهی تا ۱۳۰۰ کیلوگرم هم می رسد، ماهی های کمیاب و گران قیمت مانند ماهی های غضروفی خاویاری یا تاس ماهی، سوزن ماهی، هفت گونه ماهی خاویاری که از خانواده تاسماهیان هستند، فیل ماهی، دراکول، تاسماهی ایرانی (قره برون)، تاسماهی روسی (چالباش)، سوروگا (ازون برون) و ماهی شیب کورا؛ شش مورد اخیر تخم یا خاویار مرغوبی هم دارند از گونه ماهیانی هستند که در بخش جنوبی دریای مازندران زندگی می کنند. یکی دیگر از جانوران مشهور دریای مازندران که از اهمیت بسیاری برخوردار است، فک کاسپین نام دارد. فک کاسپین تنها گونه پستاندار دریای مازندران محسوب می شود که تابستان را در آب های نیمه گرم جنوبی و زمستان را در شمال دریای مازندران که سرد و یخبندان است، می گذراند. این گونه جانوری به خصوص، در سال های اخ
یر توجه زیادی را به خود معطوف کرده است؛ زیرا از ابتدای قرن بیستم تاکنون حدود ۹۰ درصد از جمعیت این گونه کم شده و این موجود در حال انقراض است. یکی از دلایل این کاهش چشمگیر جمعیت، جایگاه فک کاسپین در اقتصاد مردم محلی در دوران اتحاد جماهیر شوروی بوده است. منابع آلودگی دریای مازندران. دریاچه مازندران با داشتن بیش از ۱۰۰۰ چاه نفت و ۱۰۰ سکوی نفتی روزانه ۳۵۰ هزار بشکه نفت تولید می کند و حفاری نفتی، اکتشاف منابع جدید و سر ریز نفت از چاه ها از عمده عوامل آلودگی نفتی دریای مازندران به شمار می آیند. مواد نفتی به وسیله کشتی های فرسوده ای حمل و نقل می شوند که تانکرهای کوچکی دارند و این امر منجر می شود به اینکه مواد نفتی هنگام حمل ونقل در این کشتی ها به داخل دریا ریخته و باعث آلودگی آن بشوند. در سال های پس از فروپاشی شوروی میزان بهره برداری کشورهای حاشیه دریای مازندران به گونه ای بوده است که جانوران آبزی و پرندگان مهاجر این دریاچه را در معرض انقراض قرار داده و شتاب جمهوری های تازه استقلال یافته شوروی در استخراج مواد معدنی گازی و نفتی علاوه بر شدید کردن خطر اتمام این منابع، محیط زیست دریای مازندران را آلوده کرده است. بر اساس
گزارش های منتشر شده دریای مازندران به لحاظ آلودگی در شرایط بحرانی است و سالانه ۱۲۲ هزار تن مواد آلاینده نفتی سرطان زا به دلیل این استخراجات وارد آب می شود. تأسیس کارخانه های صنعتی و کشاورزی در حاشیه دریا و رودهای منتهی به آن جهت دفع پسماندهای شیمیایی از جمله عوامل دیگر آلودگی دریای مازندران است. به طور مثال روسیه ۴۵ درصد از کارخانه های صنعتی و ۵۰ درصد از کارخانه های فرآوری محصولات کشاورزی خود را در حاشیه رود ولگا قرار داده است. جمهوری آذربایجان نیز با دارا بودن بدترین تأسیسات به لحاظ آلودگی محیط زیستی در سطح جهان، خاک مناطق اطراف خود را به خصوص در شبه جزیره آبشرون به شدت آلوده به نفت کرده است. ارمنستان و گرجستان نیز پساب های شهری و صنعتی خود را توسط رود کورا به دریای مازندران می ریزند. طبق تحقیقات انجام شده تخمین زده می شود که تولید سوخت در این دریا باعث انتشار حدود ۱۵ تا ۲۰ میلیون تن دی اکسید کربن شده و سالانه ۱۲۲ هزار و ۳۵۰ تن آلودگی نفتی ،۳۰۴ تن کادمیوم و ۳۴ تن سرب وارد دریای مازندران می شود. همسایگان شمالی از جمله جمهوری آذربایجان بیشترین آلودگی نفتی را باعث می شوند و چون این دریا به سمت ایران شیب دارد ا
ین آلودگی ها به سمت ایران می آیند. نشت نفت به طور کلی باعث جلوگیری از عمل فتوسنتز منابع گیاهی در دریا و پسرفت و انقراض انواع آبزیان می شود. استخراج نفت و گاز هم منجر به افزایش آلودگی خاک، هوا و دریا و همچنین انتشار گازهای گلخانه ای مانند متان و دی اکسید کربن و به تبع آن باعث افزایش انتشار گازهای جهانی می شود. لکه های نفتی بزرگ در سطح دریا و هزاران هکتار خاک آلوده به نشت نفتی سرریز شده از چاه های نفتی، قسمتی از آلودگی دریای مازندران هستند. سه رودخانه بزرگ کورا، ترک و ولگا سالانه حدود ۷۵ هزار تن زباله در دریای مازندران می ریزند که حدود ۸۰ درصد آن از رودخانه ولگا که در روسیه است و رودخانه های جمهوری آذربایجان وارد دریای مازندران می شود. در طول مسیر رود ولگا، انواع مختلفی از آلودگی ها و زباله ها وارد این رودخانه می شود که نهایتاً این آلودگی ها به آب های دریای مازندران ریخته و باعث برهم خوردن اکوسیستم و آلوده شدن آن می شوند. از طرفی دیگر، فاضلاب های خانگی، صنعتی، کشاورزی و بیمارستانی و شیرابه های حاصل از انباشت زباله بیشتر از همه از سمت ایران، ترکمنستان و قزاقستان است که بعد از روسیه و آذربایجان بیشترین سهم را در
آلوده کردن این دریا دارند؛ بنابراین روسیه با آلوده کردن مازندران از طریق رودخانه ولگا مقام اول، آذربایجان از جهت آلودگی های نفتی مقام دوم و ایران به خاطر آلودگی های ناشی از پساب های کشاورزی، صنعتی و خانگی مقام سوم را در آلوده کردن دریای مازندران برعهده دارند. سهم ترکمنستان در آلوده کردن دریای مازندران به دلیل دسترسی نداشتن به رودخانه ای که آبدهی بالایی داشته باشد بسیار کم است و قزاقستان نیز فقط از طریق چاه های نفتی می تواند باعث آلوده شدن دریای مازندران شود. یکی دیگر از چالش های مهم محیط زیستی دریای مازندران تغییرات اقلیمی است که حتی مهم تر از آلاینده های شیمیایی به حساب می آید. تغییرات اقلیمی در ده سال گذشته ریزش های جوی را کاهش داده است و میزان تبخیر از سطح دریا و رودهای منتهی به این دریا را با افزایش مواجه کرده است؛ به طوری که کاهش یک فوتی سطح آب این دریا را به تابستان های گرم سال های اخیر نسبت داده اند. در اثر این تبخیر آب دریا شورتر شده که این امر برای جانورانی که در این دریا سکنا گزیده اند خطرات زیادی به همراه دارد و ممکن است در طولانی مدت حتی باعث انقراض آنها شود. کنوانسیون تهران. کشورهای حاشیه دریای م
ازندران سعی کرده اند با برگزاری کنفرانس ها و تنظیم کنوانسیون هایی با تهدیدات محیط زیستی ذکر شده مقابله کنند، اما تنش های سیاسی و اختلافاتی چون مشخص نبودن مرزهای آبی، همکاری های لازم را با محدودیت مواجه کرده است. کنواسیون تهران که در سال ۲۰۰۳ بین کشورهای این منطقه به امضاء رسید تنها معاهده الزام آور موجود برای مقابله با تهدیدات محیطی زیستی مازندران است و پیش از آن هیچ کنوانسیون تعهدآور دیگری وجود نداشته است. با این وجود، علی رغم اجبار کشورها به تعهد به این کنوانسیون، تاکنون اقدام خاصی برای حفظ محیط زیست مازندران از جانب کشورها صورت نگرفته است.
اشبرتون (به انگلیسی: Ashburton) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در بالتیمور واقع شده است. اشبرتون ۲٬۴۴۶ نفر جمعیت دارد.
بویزوین (به انگلیسی: Boissevain) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان تیزول، ویرجینیا واقع شده است. بویزوین ۷۴۷٫۹۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ناگاساوا کانه یه (; – ) اهالی کسب وکار اهل ژاپن بود. اولین تبعه ژاپنی است که به طور دائم در ایالات متحده زندگی کرد. ناگاساوا در ۲ فوریه ۱۸۵۲ در کاگوشیما، ژاپن، یکی از اعضای خاندان شیمازو و پسر یک سامورایی متولد شد. وی در ۱۲ یا ۱۳ سالگی، یکی از پانزده دانشجوی ساتسوما بود. آنان به طور قاچاق از ژاپن خارج شد و برای یادگیری آداب و رسوم، فناوری و سیستم های غربی به انگلستان فرستاده شدند. در این زمان، از طرف ارباب ساتسوما به او نام جدیدی اعطا شد تا خانواده اش را از عواقب قانونی احتمالی محافظت کند زیرا بیشتر سفرهای خارجی در زمان. ناگاساوا، برای تحصیل در دانشگاه خیلی جوان بود، برای زندگی در کنار خانواده توماس بلیک گلاور و تحصیل در مدرسه به ابردین، به اسکاتلند اعزام شد.