Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گرفتن قدرت در مونیخ - شرکت داشت. او از نوامبر ۱۹۲۳ تا مارس ۱۹۲۴ در زندان اشتادلهایم، نویدک و لندسبرگ در بازداشت بوده مورد بازجویی قرار گرفت. "او در مارس ۱۹۲۴ از رایشسویر" اخراج شد و به دلیل ایفای نقش در کودتای ناموفق مونیخ به شش ماه حبس در زندان لندسبرگ محکوم شد و در آن جا به هیتلر و افراد دیگری که در کودتا نقش داشتند؛ پیوست. این رویداد مسیر زندگی سیاسی هونلاین را تغییر داد و او پس از آزادی از زندان به درجات بالایی در حزب نازی رسید. او در سال ۱۹۳۰ به طور رسمی به حزب نازی پیوست و در اشتوم آبتایلونگ (اس آ) خدمت کرد. ارنست روم در سال ۱۹۳۲ او را به عنوان "اس آ - اوبرگقوپن فیوقه" منصوب کرد و در سال ۱۹۲۷ هونلاین رئیس بخش مهندسی خودرو اس آ بود. هونلاین سپس به رهبری سپاه موتور سوسیالیست ملی (NSAK) منصوب شد که قرار بود به عنوان یک سپاه موتوری به اس آ خدمت کند. پس از آن، به پیشنهاد هونلاین این سپاه به نیروی موتور سوسیالیست ملی (NSKK) تغییر نام داد. تغییر نام در ۱ مه ۱۹۳۱ رسمی شد. این تشکیلات کوچکترین ارگان شبه نظامی حزب نازی بود و همچنین سیستم رتبه بندی ویژه خود را داشت. تحت رهبری هونلاین، اعضای NSKK به سرعت افزایش یاف
ت و پس از جذب اعضای تمامی باشگاه های خصوصی موتور آلمان، اعضای آن از ۳۰۰۰۰ نفر در آوریل ۱۹۳۳ به ۳۵۰۰۰۰ نفر در سپتامبر ۱۹۳۳ رسید. تا سال ۱۹۳۹، ۵۰۰۰۰۰ نفر به عضویت NSKK درآمدند. هدف اولیه سپاه آموزش اعضای خود در زمینه مهارت های رانندگی و انتقال مقامات و اعضای حزب نازی و اس آ بود. همه رانندگان اتومبیل های مسابقه ای ملزم به عضویت در NSKK بودند. هونلاین اغلب در مسابقات جایزه بزرگ آلمان جام ها را تقدیم می کرد و مطمئن می شد که پرچم و علایم نازی ها همه جا بخصوص روی سکوی قهرمانی حضور داشته باشد. از سال ۱۹۳۵ به بعد، NSKK برنامه های آموزشی خود را برای خدمه پانزروافه (خدمه تانک های ارتش آلمان) و رانندگان ارتش آلمان نیز به اجرا درآورد. بدین ترتیب هاینز گودیریان به دلیل رابطه ای که با هونلاین داشت؛ توانست از آموزش رانندگان تانک ها و کامیون های نسل جدید آلمان اطمینان حاصل کند؛ در نتیجه نزدیک به ۱۸۷۰۰۰ نفر از آن ها در سال های ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۹ توسط NSKK تحت آموزش قرار گرفتند. هونلاین از ۳۰ آوریل سال ۱۹۳۳ تا زمان مرگش در ۱۸ ژوئن ۱۹۴۲ در مونیخ، به عنوان کورپسفیوقه در NSKK خدمت کرد. علاوه بر این، در ۸ سپتامبر سال ۱۹۳۸ به عنوان "رایش
سلایتر" دست یافت که دومین رتبه سیاسی در حزب نازی بود. او پس از مرگ بالاترین نشان حزب، نشان آلمانی را در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۲ دریافت کرد.
ممتاز سورکار (زاده ۱۵ سپتامبر ۱۹۸۶) بازیگر هندی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم شکلات تلخ اشاره کرد.
یادگیری فعال «روشی از یادگیری است که در آن دانش آموزان به طور فعال یا تجربی در فرایند یادگیری مشارکت دارند و همچنین سطوح مختلفی از یادگیری فعال، بستگی به مشارکت دانش آموز دارد». بیان می کنند که «دانش آموزان زمانی [در یادگیری فعال] شرکت می کنند که علاوه بر گوش دادن غیرفعال، کاری را انجام دهند». در گزارشی از انجمن مطالعه آموزش عالی (ASHE)، نویسندگان روش های مختلفی را برای ترویج یادگیری فعال مورد بحث قرار می دهند. آنها به ادبیاتی اشاره می کنند که نشان می دهد دانش آموزان برای یادگیری باید بیشتر از گوش دادن، عملی را انجام دهند. آنها باید بخوانند، بنویسند، بحث کنند و در حل مسائل مشارکت داشته باشند. این فرایند به سه حوزه یادگیری به نام دانش، مهارت و نگرش (KSA) مربوط می شود. این طبقه بندی رفتارهای یادگیری را می توان به عنوان «اهداف فرایند یادگیری» در نظر گرفت. به طور خاص، دانش آموزان باید در کارهای تفکر مرتبه بالاتری مانند تجزیه و تحلیل، ترکیب و ارزشیابی شرکت کنند.
چک سینه زرد یکی از پرندگان آوازخوان بزرگ آمریکای شمالی، تنها عضو خانواده "چک سینه زرد" است. یکبار عضو خانواده چرخ ریسک نمایان بود اما در سال 2017 انجمن پرنده شناسی آمریکا، آن را به خانواده ای جداگانه جابجا کرد اما جایگیری این خانواده هنوز حل نشده است. ن
دویکو خینچاگوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زسکا روستوف-نا-دونو، باشگاه فوتبال روتور ولگوگراد، و باشگاه فوتبال کراسنودار-۲۰۰۰ اشاره کرد.
آندری چوخلی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلاروس است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال مینسک، باشگاه فوتبال نمان گرودنو، باشگاه فوتبال اورال یکاترینبورگ، باشگاه فوتبال آرارات ایروان، باشگاه فوتبال تیومن، باشگاه فوتبال کاونو ژالگیریس، باشگاه فوتبال داریدا رایون مینسک، باشگاه فوتبال ویتبسک، و باشگاه فوتبال دینامو مینسک اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال بلاروس و بلاروس بازی کرده است.
آندری پیشنیک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلاروس است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ویتبسک اشاره کرد.
آنتون پوتسیلا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلاروس است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آلتای اسپور، باشگاه فوتبال ولگا نیژنی نووگورود، باشگاه فوتبال هامبورگ، باشگاه فوتبال غازی عینتاب اسپور، باشگاه فوتبال آنکاراگوچو، باشگاه فوتبال تورپدو مسکو، باشگاه فوتبال فرایبورگ، و باشگاه فوتبال دینامو مینسک اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال بلاروس و بلاروس بازی کرده است.
اگور فیلیپنکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلاروس است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو، باشگاه فوتبال مکابی تل آویو، باشگاه فوتبال باته بوریسف، باشگاه فوتبال شاختیور سالیهورسک، و باشگاه فوتبال مالاگا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال Belarus national under-17 football team, Belarus national under-19 football team، زیر ۲۱ سال بلاروس، و بلاروس بازی کرده است.
وادیسلاو موروزوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلاروس است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال داینامو برست اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال بلاروس بازی کرده است.
میکولا پاولوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کریلیا سووتوف سامارا، باشگاه فوتبال دنیپرو، باشگاه فوتبال چورنومورتس اودسا، باشگاه فوتبال داینامو برست، و باشگاه فوتبال دینامو مینسک اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال شوروی بازی کرده است.
اولکساندر سواتوک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هایدوک اسپلیت و باشگاه فوتبال دنیپرو اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال Ukraine national under-18 football team, Ukraine national under-19 football team، و زیر ۲۱ سال اوکراین بازی کرده است.
میودراگ دژودوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل مونته نگرو است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ایرتیش پاولودار و باشگاه فوتبال اسپارتاک نعلچیک اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مونته نگرو بازی کرده است.
ویتالی برزوفسکی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال شریف تیراسپول، باشگاه فوتبال ونتسپیلس، باشگاه فوتبال چورنومورتس اودسا، و باشگاه فوتبال داینامو برست اشاره کرد.
در رایانش، یک لایه انتزاعی یا یک سطح انتزاعی راهی برای پنهان کردن جزئیات کاری یک زیرسیستم است که امکان تفکیک دغدغه ها را برای تسهیل هم کنش پذیری و نرم افزار چندسکویی فراهم می کند. نمونه هایی برای مدل های نرم افزاری که از لایه های انتزاعی استفاده می کنند عبارتند از مدل اتصال متقابل سامانه های باز برای پروتکل ارتباطات، اوپن جی ال و کتابخانه های گرافیکی. در علوم رایانه، یک لایه انتزاعی، کلیت بخشی از یک مدل مفهومی یا الگوریتم است، بدون نیاز به پیاده سازی خاص. این تعمیم ها ناشی از شباهت های بسیار هستند که این شباهت ها به بهترین وجه توسط مدل هایی که شباهت های موجود در پیاده سازی های مختلف را بیان می کنند، محصور می شوند. ساده سازی که توسط یک لایه انتزاعی خوب ارائه شده امکان استفاده مجدد و آسان را با اضافه کردن یک مفهوم یا الگوی طراحی مفید فراهم می کند تا موقعیت هایی که باید به دقت اعمال شوند، به سرعت شناسایی شوند. یک لایه در صورتی که به لایه دیگری بستگی جفتگری (دانش رایانه) داشته باشد، آن لایه بالای آن در نظر گرفته می شود. هر لایه می تواند بدون لایه های بالای آن وجود داشته باشد وبه لایه های زیر برای عملکرد مناسب نیا
ز دارد. لایه های انتزاعی مکرراً می توانند در سلسله مراتبی از سطوح انتزاعی تشکیل شوند. مدل مک اواس شامل هفت لایه انتزاعی است. هر لایه از این مدل بخش متفاوتی از نیازهای ارتباطات دیجیتال را در بر می گیرد و آدرس دهی می کند و در نتیجه پیچیدگی راه حل های مهندسی مرتبط را کاهش می دهد. جمله معروف دیوید ویلر این است که «همه مشکلات در علوم کامپیوتر را می توان از راه غیر مستقیم حل کرد». و این جمله معمولاً به عمد اشتباه نقل می شود و «انتزاع» جایگزین «غیر مستقیم» می شود. همچنین گاهی اوقات این جمله به اشتباه به باتلر لامپسون نسبت داده می شود. نتیجه گیری کولین هنی این است: «... به غیر از مشکل لایه های غیرمستقیم و زیاد.» معماری کامپیوتر. در معماری کامپیوتر، یک سیستم کامپیوتری معمولاً متشکل از چندین سطح انتزاعی مانند: منطق قابل برنامه ریزی اغلب بخشی از سخت افزار در نظر گرفته می شود، در حالی که گاهی اوقات تعاریف منطقی به عنوان بخشی از نرم افزار یا سیستم عامل دستگاه دیده می شود. سیستم عامل ممکن است فقط شامل نرم افزارهای سطح پایین باشد، در صورتی که می تواند شامل همه نرم افزارها، از جمله سیستم عامل و برنامه های کاربردی نیز باشد. ل
ایه های نرم افزار را می توان به لایه های انتزاعی سخت افزار، درایورهای فیزیکی و منطقی دستگاه، مخازن مانند فایل های سیستم، هسته های سیستم عامل، میان افزار، برنامه ها و موارد دیگر تقسیم کرد. تفاوت ها می تواند ناشی از زبان های برنامه نویسی سطح پایین باشد مانند وی اچ دی ال، کد ماشین، زبان اسمبلی به زبان کامپایل شونده، مفسر و زبان اسکریپت نویسی. ورودی و خروجی. در سیستم عامل یونیکس، بیشتر عملیات ورودی و خروجی به عنوان جریان بایت ها یی در نظر گرفته می شوند که از یک دستگاه خوانده می شوند یا روی یک دستگاه نوشته می شوند. این مدل جریان بایت برای I/O فایل، سوکت I/O و ترمینال I/O برای ایجاد استقلال در دستگاه استفاده می شود. برای خواندن و نوشتن در سطح برنامه یک دستگاه، برنامه یک تابع را برای باز کردن دستگاه فراخوانی می کند که این دستگاه ممکن است یک دستگاه واقعی مانند یک ترمینال یا یک دستگاه مجازی مانند یک پورت شبکه یا یک فایل در یک سیستم فایل باشد. ویژگی های فیزیکی دستگاه توسط سیستم عامل مشخص می شود که یک رابط انتزاعی را که به برنامه نویس اجازه می دهد تا بایت ها را از دستگاه بخواند و در دستگاه بنویسد ارائه می دهد. سپس سیستم
عامل تبدیل نهایی مورد نیاز برای خواندن و نوشتن جریان بایت ها در دستگاه را انجام می دهد. گرافیک. اکثر کتابخانه های گرافیکی مانند OpenGL یک مدل دستگاه گرافیکی انتزاعی را به عنوان رابط ارائه می دهند. کتابخانه مسئول ترجمه دستورات ارائه شده توسط برنامه نویس به دستورات قابل فهم برای دستگاه است که برای ترسیم عناصر و اشیاء گرافیکی به آن نیاز دارد. دستورات قابل فهم برای دستگاهی مانند یک پلاتر با دستورات دستگاه برای مانیتور لامپ پرتوی کاتدی متفاوت است، اما کتابخانه گرافیکی جزئیات وابسته به دستگاه و پیاده سازی را با ارائه یک رابط انتزاعی که مجموعه ای از موارد اولیه را ارائه می دهد و برای ترسیم اشیاء گرافیکی مفید هستند، پنهان می کند.
ابوالحسین بَجکَم ماکانی () که به بجکم یا بچکم معروف بود، فرماندهٔ نظامی ترک و از مقامات خلافت عباسی بود. بجکم سابقاً جزء "غلمانان" خاندان زیاری بود و پس از به قتل رساندن مرداویج زیاری در ۹۳۵ میلادی (۳۲۳ هجری)، به درگاه خلیفه پناه برد. در زمان تصدی پنج ساله خود در دربار خلافت در بغداد، به او عنوان "امیرالامرا" داده شد و توانست تسلط خود بر خلفا، راضی و المتقی، تحکیم نماید و به قدرت مطلق قلمرو ایشان تبدیل شود. بجکم در طول دوران حکومتش توسط مخالفان مختلفی از جمله "امیرالامرا" محمد بن رائق، حاکم بصره ابوعبدالله البریدی و خاندان آل بویه به چالش کشیده شد، اما او تا زمان مرگش موفق گردید کنترل مرزهایش را حفظ کند. او در سال ۹۴۱، مدت کوتاهی پس از به خلافت رسیدن متقی، توسط گروهی از کردها در جریان یک سفر شکار، به قتل رسید. بجکم هم به خاطر حکومت مستحکم و هم به خاطر حمایت از روشنفکران بغداد که به او احترام می گذاشتند و در مواردی با او دوست می شدند، شهرت داشت. مرگ او منجر به خلأ در قدرت مرکزی خلافت شد و در نتیجه، یک دورهٔ کوتاه بی ثباتی و نزاع در بغداد رخ داد. نام. نام «بَجْکَم» از ریشهٔ زبان های ایرانی است که وارد ترکی شده
و به صورت «بچکم» (Bäčkäm)، به معنای دم اسب یا غژگاو است. در عین حال، معانی دیگری چون تیرکمان، نشان و پرچم برای آن ذکر شده است. بجکم پسوند "نسب" خود را برای مدتی، ابتدا از روی نام ماکان کاکی (ماکانی) و سپس از نام ابن رائق (رائقی) برگزید. زندگی. خدمت به عنوان غلمان. جزئیات زندگی نخستین بجکم مشخص نیست. او ترک بود و کار خود را به عنوان یکی از "غلمانان" (غلامان نظامی معمولاً ترک تبار) نزد بوعلی عارض آغاز کرد؛ بوعلی عارض وزیر جنگِ سردار دیلمی، ماکان بن کاکی، در طبرستان و دیلمان بود و پس از مدتی تمامی "غلمانان" خود، از جمله بجکم را، به ماکان هدیه کرد. ماکان به تربیت و تعلیم بجکم جوان پرداخت؛ آنچنان که بجکم با برگزیدن نام او به عنوان "نسب" خود، قدردانیش نسبت به ماکان را نشان داد. پس از شکست ماکان از مرداویج (مؤسس سلسله زیاریان) مناطق دیلم، جبال و طبرستان تحت سیطرهٔ زیاریان درآمد و بسیاری از غلمان های ماکان به خدمت مرداویج درآمدند. مرداویج با غلمانان خود بدرفتاری می کرد، و در نتیجه غلمانان ترک او را در ژانویه ۹۳۵ (۳۲۳ هجری قمری) در اصفهان به قتل رساندند؛ عملی که احتمالاً بجکم در آن شریک بوده است. به نظر می رسد بجکم و
دیگر سران ترک لشکر مرداویج، در توطئهٔ قتل او، با خلیفه الراضی بالله همکاری کرده اند. به هرترتیب، پس از مرگ مرداویج، اکثر غلمان ها از خدمت آل زیار سر باز زدند. بجکم و افسر همکارش، توزون، رهبری گروه بزرگی از غلمان ها را بر عهده گرفتند و پس از ارائه خدمات خود به حسن بن هارون، والی جدید جبل، به دربار خلافت عباسیان در بغداد رفتند. در ابتدا، دربار خلیفه خدمت آن ها را بر خود نپذیرفت زیرا که "محافظان حُجَریه"، که گارد حفاظتی خلیفه بودند، به امتیازها و برتری غلمانان حسودی می کردند و از نزدیک شدن آنان به خلیفه واهمه داشتند؛ اما در نهایت ترکان موفق شدند به خدمت محمد بن رائق، فرماندار بصره و واسط در جنوب عراق عرب، درآیند. بجکم که از آن پس به نام "بجکم رائقی" شناخته می شد، نیروی نظامی بزرگی را تحت فرمان خود ایجاد کرد که از پیروانش و همچنین ترکان و دیلمی های دیگری که از جبال فراخوانده شده بودند، تشکیل می شد. در اوایل نوامبر ۹۳۶ میلادی برابر با ۳۲۴ قمری، خلیفه الراضی ( م) به ابن رائق عنوان تازه ایجاد شدهٔ "امیرالامرا" بخشید، و اینچنین عملاً کنترل مطلق بر قلمرو خلافت به او اعطا گردید. این امر واکنش فرمانداران استان های مختلف
و نیز گروه های ذی نفع قدرتمند در بغداد، مانند محافظان خلیفه، را برانگیخت. در مقابل آن ها، ابن رائق بجکم و لشکریان ترک او را به کار گرفت. او با کمک ترکان موفق شد "واحدهای محافظان حجریه" و ساجی را شکست دهد و پس از آن، در فوریه ۹۳۷ میلادی (۳۲۵ قمری)، بجکم را به عنوان "صاحب الشرطه" (رئیس شهربانی) و فرماندار استان های شرقی منصوب کرد. جنگ با استاندار جاه طلب اهواز، ابوعبدالله البریدی که هدفش جانشینی ابن رائق بود، بسیار دشوارتر و طولانی تر از دیگر رقیبان بود. خاندان بریدیان یا آل بریدی، اصالتاً بصره ای بودند و قبل از این که موفق به اعمال نفوذ در خوزستان شوند، در نقش های مختلف به عنوان مقامات درباری به عباسیان خدمت کرده بودند. خود ابن رائق با لشکریانش شکست خورد و مجبور شد بصره را به بریدی بسپارد، اما بجکم با به دست آوردن دو پیروزی بزرگ، علی رغم تلفات زیاد، بر اوضاع مسلط شد و کمک کرد تا ابن رائق بر خوزستان فائق آید. البریدی که تحت فشار قرار گرفته بود، برای کمک خواستن از همسایه قدرتمندش، حاکم آل بویه در فارس، علی بن بویه، متوسل شد. احمد بن بویه، برادر علی، به سرعت خوزستان را تصرف کرد و ابن رائق پذیرفت که قول دهد که در
صورت بازپس گیری خوزستان توسط بجکم، این استان را به عنوان یک قلمرو مستقل به رسمیت بشناسد. در ۳۲۶ ق (۹۳۸ م)، بجکم در ارجان از احمد بویی که به دستور برادرش علی، به یاری ابوعبدالله بریدی برخاسته بود، شکست خورد و به اهواز گریخت و پس از سقوط عسکر مکرم به دست سپاه بوییان، به واسط عقب نشینی کرد. اما تدریجاً بین احمد بویی و ابوعبدالله بریدی اختلاف افتاد و بجکم با استفاده از موقعیت، در تسخیر شوش و جندی شاپور توفیق یافت. بجکم با نادیده گرفتن دستور ابن رائق برای بازگشت از خوزستان، در واسط ماند و شروع به توطئه برای خلع قدرت ابن رائق کرد. برای این منظور، بجکم شروع به جستجو برای یافتن متحد خود کرد: به بریدیان جایگاه والی واسط را پیشنهاد داد و از طریق وزیر سابق، ابن مقله، که می خواست از ابن رائق به خاطر کنار گذاشتنش و مصادره اموالش انتقام بگیرد، مخفیانه توانست حمایت خلیفه الراضی را از شورشش کسب کند. در سپتامبر ۹۳۸ (ذیقعدهٔ ۳۲۶)، بجکم نام ابن رائق را از پرچم ها و سپرهای ارتش خود زدود و پسوند «رائقی» را از نام خود حذف کرد و سپاهیانش را از واسط به بغداد برد. ابن رائق با ویران کردن سدهای بزرگ رود نهروان و ایجاد سیل در دشت، تلاش
کرد تا مانع از پیشروی بجکم شود، اما ارتش بجکم بدون روبرو شدن با هیچ مقاومتی، در ۱۲ یا ۱۳ ذیقعده، وارد پایتخت عباسیان شدند و الراضی بلافاصله عنوان امیرالامرای ابن رائق را به او سپرد. امیرالامرا. علی رغم تنزل مقام الراضی به یک نقش تشریفاتی، رابطهٔ بین خلیفه و بجکم قوی بود؛ طوری که الراضی بجکم را به دلیل نظم و انضباط خشنش ستود و از وی به عنوان «حامی» یاد کرد. الراضی از احترام بجکم به مقام خلیفه قدردانی کرده و قول حمایت از امیرالامرا را داد. در اکتبر و نوامبر ۹۳۸ (محرم ۳۲۷)، بجکم و خلیفه علیه امیر بانفوذ حمدانیان در موصل، حسن بن عبدالله، لشکر آراستند؛ حسن حمدانی از آشفتگی در عراق استفاده کرده بود و خراج خود را به پایتخت نپرداخت. اگرچه ارتش بجکم موصل را تصرف کرد، حسن قبل از او به دورترین نقاط قلمروش گریخت، جایی که نیروهای بجکم او را بیهوده تعقیب می کردند. در این بین، مردم محلی از حضور سپاهیان خلیفه رنجیده خاطر شدند و جنگ چریکی علیه آن ها به راه انداختند. در همین حال، ابن رائق از غیبت بجکم برای به دست گرفتن کنترل مجدد بغداد استفاده کرد و در رأس یک نیروی قرمطی به آن شهر لشکرکشی کرد. این تحولات بجکم را وادار به مذاک
ره با رقبای خود کرد: حمدانیان در ازای پرداخت مالیات معوقه به جایگاه پیشین خود بازگردانده شدند و ابن رائق به گرفتن حُکم فرمانداری بر استان های طریق الفرات، دیار مضر، قنسرین و العواصم‎، که آل اخشید از مصر مدعی آن بودند، رضایت داد. به این ترتیب بجکم و خلیفه توانستند در فوریه ۹۳۹ به بغداد بازگردند. بجکم، پس از تثبیت کنترل خود بر بغداد، به فکر رویارویی با تهدید ناشی از قدرت گرفتن آل بویه افتاد. به همین منظور، در سال ۹۴۰ میلادی (۳۲۸ ق)، روابط خود را با آل برید در بصره تقویت کرد و با تحویل واسط، همان طور که قبلاً توافق شده بود، ابوعبدالله البریدی را به عنوان وزیر دربار عباسی منصوب کرد (البته او در واسط ماند و به دربار بغداد نیامد). سرانجام هم بجکم با یکی از دختران البریدی ازدواج کرد تا پیوند مستحکم شود. هیچ یک از طرفین واقعاً به طرف مقابل اعتماد نکرد - گفته می شود که بجکم پدرشوهرش را یک دسیسه گر متعصب دانسته و درباره اش گفته که: «عمامه او نه سر یک مرد را، بلکه سر یک شیطان را پوشانده است» - اما این پیمان باعث شد تا صلحی شکننده وجود داشته باشد که با استفاده از آن، بجکم بر عراق غلبه یابد. موفقیت بجکم در برابر آل بویه م
تفاوت بود: واسط از حمله بویه نجات یافت و بریدی ها لشکرکشی موفقی را در شوش رهبری کردند، اما لشکرکشیشان به جبال توسط سومین برادر آل بویه، حسن، سرکوب شد. با این حال، اتحاد بجکم با بریدی ها به سرعت از هم پاشید، زیرا البریدی همچنان جاه طلبی خود را برای نشستن جای او، حفظ کرد و بجکم از این موضوع آگاه بود. در اواخر اوت ۹۴۰، بجکم البریدی را از وزیری برکنار کرد و به واسط حمله کرد که بریدیان بدون مقاومت شکست خوردند. در این میان، بغداد در آشوب بود؛ زیرا خشونت مذهبی به امری عادی تبدیل شده بود و اعضای متعصب مکتب حنبلی عقاید خود را بر عموم مردم تحمیل می کردند. در دسامبر ۹۴۰، الراضی درگذشت. بجکم در واسط ماند، اما منشی خود (ابوعبدالله کوفی) را برای تشکیل شورایی از اشراف و بزرگان عباسی به بغداد فرستاد که المتقی ()، برادر الراضی، را به عنوان خلیفه برگزیدند. انتخاب المتقی، در واقع به خواست بجکم صورت گرفته بود. بجکم همچنین برده ای به نام تاکینک را برای تهیه اقلام مختلف از جمله دُرِّ یتیم (مرواریدی ارزشمند) به قصر خلیفه متوفی، در "دارالسلطنه" فرستاد. او همچنین سه کنیز را از کاخ الرضی برای خود برداشت که آواز خواندن آن ها را در دیدا
رهای قبلی خود با خلیفه پسندیده بود. از اولین اقدامات المتقی در مقام خلیفه، تأیید بجکم به عنوان "امیرالامرا بود". علی رغم حمایت ظاهری المتقی از بجکم، او همچنان با مخالفت فرمانداران نیمه خودگردان استان های پیرامونش، از جمله بریدیان، مواجه بود. درگذشت. بجکم در اوایل بهار ۹۴۱ (۳۲۹ ق)، لشکرکشی دیگری را علیه البریدی آغاز کرد. فرمانده او، توزون، ابتدا توسط بریدیان شکست خورد، پس از آن بجکم خود واسط را ترک کرد تا به میدان کارزار برود. اما در راه پیوستن به ارتش توزون، به او اطلاع دادند که فرمانده اش به پیروزی بزرگی بر بریدیان دست یافت و تصمیم گرفت به واسط بازگردد. در ۲۱ آوریل ۹۴۱، به همراه خدم و حشم خود در حال رفتن به شکار بود، که با گروهی از راهزنان کُرد مواجه شدند. در یک درگیری کوتاه، یکی از کردها با نیزهٔ خود از پشت به بجکم ضربه زد و او به قتل رسید. میراث. مرگ غیرمنتظرهٔ بجکم در بغداد خلاء قدرت ایجاد کرد و اختلافات بین دیلمی ها و تُرک ها باعث شد که نیروها به بریدیان شکست خورده بپیوندند. البریدی با کمک این لشکر توانست به واسط و بغداد حمله کرده و این شهرها را به تصرف خود درآورد، اما در پی غصب قدرت با هرج و مرج روبرو ش
د و وقتی کنترل از دستش خارج شد، بگریخت. یکی از رهبران دیلمی به نام کورانکیج، توانست از بی نظمی و خلأ استفاده کرده و عملاً بر شهر بغداد تسلط یابد، اما او حکومت ظالمانه ای را بر اهالی شهر تحمیل کرد و المتقی در این شرایط بغرنج از امیرالامرای سابق، ابن رائق، درخواست کمک کرد. ابن رائق دوباره به سرعت به بغداد بازگشت و ادارهٔ شهر را به دست گرفت، اما نتوانست آشفتگی سیاسی را متوقف کند. بار دیگر، البریدی شهر را تصرف کرد و ابن رائق به همراه خلیفه به موصل گریخت و از آنجا حاکمان حمدانی تلاش موفقیت آمیزی را برای بازگرداندن آن ها آغاز کردند. امیر حسن حمدانی، پس از آن که دستور به قتل ابن رائق داد، عنوان امیرالامرا را تصاحب نموده و لقب ناصرالدوله را از خلیفه دریافت کرد. در سال ۹۴۳، توزون، یکی از افسران بجکم، بر پایه قدرت نظامی توانست حمدانیان را مجبور به عقب نشینی به موصل کند. سال بعد، توزون خلیفه المتقی را اسیر و کور کرد و خود را امیرالامرا معرفی نمود"." سپس برادر خلیفه، المستکفی (ح. ۹۴۴–۹۴۶)، به عنوان جانشین وی منصوب شد. رقابت ها برای تصرف درگاه خلیفه تا سال ۹۴۵ ادامه داشت و در این زمان، آل بویه به رهبری احمد بن بویه بغداد
را گرفتند و احمد با لقب معزالدوله منصب امیرالامرا گرفته و خلافت را دست نشاندهٔ خود کرد. این هنگام، کنترل بلامنازع آل بویه بر بغداد و عراق آغاز شد و تا زمان سلجوقیان در دهه ۱۰۵۰ میلادی ادامه یافت. شخصیت. با این که بجکم در ابتدا برده بود، ولی توانایی صحبت به زبان عربی را داشت. (اگر چه او به گزارش منابع، از ترس اشتباه صحبت کردن، حتی المقدور عربی حرف نمی زد) او از احترام روشنفکران و مشاهیر زمانه همچون صولی و سنان بن ثابت، برخوردار بود. در نوشته های آن ها به صورت اجمالی، از شخصیت بجکم نوشتارهایی مانده است. به نظر محقق ماریوس کانارد، بجکم «طمع قدرت و پول داشت؛ او برای رسیدن به اهداف خود از توسل به تقلب و نیرنگ، فساد و شکنجه دریغ نمی کرد. او گاهی ظالم بود، گرچه شجاعتش افسانه ای بود، و شخصیتش بیشتر از ابن رائق سرراست بود». بجکم همچنین برای رفاه رعایای خود کوشا بود و به ویژه اهالی واسط یاد او را گرامی می داشتند. روزبه زرین کوب نیز در دائرةالمعارف بزرگ اسلامی نوشته است: «بجکم بسیار مال دوست، بود، چنان که پس از مرگ الراضی و پیش از برگزیدن المتقی به خلافت، وی فرش و مقداری از اشیاء گرانبهای دیگر را از کاخ خلافت ربود. المت
قی نیز پس از مرگ بجکم، کاخ و اموال او را تصاحب کرد. بجکم نه تنها اموال بسیاری را در کاخ خود پنهان کرده بود، بلکه بخشی از گنجینهٔ خویش را نیز در بیابان مدفون ساخته بود. به قولی، پس از مرگش، گنج های مدفون او، گم شد. بجکم، جویای قدرت و شهرت بود. وی در روزگار الراضی، به ضرب سکه های زر و سیم دست زد که بر یک روی آن، تصویر بجکم را در لباس نظامی و بر روی دیگر، او را در حال تفکر نشان می داد. در عین حال، بجکم عنوان «مولی امیرالمؤمنین» را برای خود به کار می برد.» زرین کوب در ادامه به روایاتی از زیرکی و هشیاری بجکم اشاره کرده و برای نمونه از یک پیروزی نظامی او تنها با ۲۹۰ تن در برابر سپاهی ۱۰ هزار نفری نقل کرده است.
دستت را به من بده یا همسری اجاره کن (عنوان کاری بین المللی)(به ; ) یک فیلم کمدی رمانتیک فرانسوی محصول سال ۲۰۰۶ به کارگردانی اریک لارتیگاو بر اساس ایده ای از آلن شابا است. در این فیلم شارلوت گنسبور، آلن شابا و برنادت لفو به ایفای نقش پرداخته اند. این سومین همکاری گنسبور و شابا بعد از خوشبختی تا ابد (۲۰۰۴) و"The Science of Sleep" (2006) است. این فیلم توسط یک فیلم هندی به زبان تلوگو با نام "Manmadhudu 2" باز سازی شده است که در اوت ۲۰۱۹ منتشر شد. باکس آفیس. این فیلم که در ۱ نوامبر ۲۰۰۶ در فرانسه اکران شد، مستقیماً به رتبه ۱ باکس آفیس رسید و بیش از یک میلیون بلیط فروخت. این فیلم شش هفته متوالی را در ۱۰ فیلم برتر باکس آفیس سپری کرد. تا ۱۹ دسامبر، این فیلم به مرز ۳ میلیون بلیط فروخته شده رسید. این فیلم در نهایت بیش از ۳٫۵ میلیون بلیط فروخت و دومین فیلم موفق سال ۲۰۰۷ در باکس آفیس فرانسه شد.
هار (همچنین Hávi ؛ در اساطیر نورس قدیم به معنی بالا) و هر ( در اسکاندیناوی قدیم : به معنی یک چشم آمده است) که این نام ها از جمله نام های اودین است. در کتاب نثر ادا Hár ("بالا") به عنوان یکی از چهره های سه گانه افسانه ای (در کنار Jafnhárr "برابر بالا" و Þriði "سوم") نشان می دهد که به سوالات پرسیده شده توسط گانگلری پاسخ می دهد. نام. نام "Hár" در زبان نورس باستان / ایسلندی به معنای "بالا" یا "یگانه بالا" است. که سر منشأ آن از شکل پیشین نورس "*hauhaʀ می باشد". در شعر "ادیک Hávamál" (آواز های Hávi)، اودین نام Hávi "را" به عنوان گونه ای از نام "Hár برگزیده است" . بر اساس فهرست موجود در "Völuspá" ("پیشگویی از Völva ")، "Hár" همچنین نام یک کوتوله دورف به شمار میرود. منشا نام "Hárr" نامشخص است. تعدادی از محققان، از جمله Jan de Vries ، EOG Turville-Petre و Vladimir Orel نظریه خویش را ارائه داشته و این نام را به عنوان "یک چشم" ترجمه کنند. این کلمه ممکن است استخراجی از زبان نیا-نورس باشد که فرم بازسازی باز سازی شده آن "Haiha-hariʀ" میشود، به معنی ( 'قهرمان یک چشم')، که ترکیبی از کلمه "haihaz" از زبان نیار ژرمنی (پروتو-ژر