Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ادوارد هامالاینن (؛ زادهٔ ۲۱ ژانویه ۱۹۶۹) ورزشکار دهگانه و هفت گانه اهل فنلاند بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
نیکولتا گراسو (؛ زادهٔ ) پرتاب گر دیسک زن اهل رومانی بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال نقره و ۶ مدال برنز شده است.
خسوس تمیرو بنابنته (؛ زادهٔ ) داور فوتبال اهل اسپانیا است. او نخستین داور فوتبال اهل اسپانیا است که به عنوان یک همجنسگرا آشکارسازی کرد. او در دروان فعالیت حرفه ای خود مورد آزار و اذیت قرار گرفت، به طوری که گاهی نیاز به پلیس محافظ ایجاد شد. در همین راستا او بنیاد رخا دیرکتا را تأسیس کرد که با همجنسگراهراسی در ورزش مبارزه می کند.
جیمز فینلی (James Finley) (4 فوریه ۱۷۲۵–۶ ژانویه ۱۷۹۵)، از کاهنان آمریکایی پرسبیترینی و سیاستمداری بود که از ساکنین پیشتاز پنسیلوانیای غربی بود. او یا همسرش صاحب خانه ای بود که در آن توماس جفرسون اولین تلاش هایش برای پیش نویس اعلامیه استقلال ایالات متحده را صورت داد. اوان زندگی. جیمز فینلی در ۴ فوریه ۱۷۲۵ میلادی در شهرستان آرمای ایرلند بدنیا آمد. او پسر مایکل فینلی و آن دختر ساموئل اونیل بود. او در سن نه سالگی به آمریکا مهاجرت کرد و زیر نظر ساموئل بلیر در آکادمی فگز منور مطالعه نمود که در تاونشیپ لندندری، شهرستان چستر پنسیلوانیای امروزی قرار داشت. فینلی در ۱۷۵۲ میلادی با هانا اوانس (۱۷۱۵–۱ آوریل ۱۷۹۵) ازدواج کرد که دختر رابرت اوانس بود. این زوج هفت پسر و دو دختر داشتند. هشت تا از فرزندانشان تا بلوغ زندگی کردند. یکی از پسرانشان به نام جیمز (۱۷۶۹–۱۷۷۲) در سن سه سالگی فوت کرد. جیمز برادر اندرو فینلی و برادر و دانشجوی ساموئل فینلی است (پنجمین پرزیدنت کالج نیوجرسی از ۱۷۶۱ تا ۱۷۶۶ میلادی، کالجی که بعدها به نام دانشگاه پرینستون شناخته شد). جیمز از پرینستون فارغ التحصیل شد، گرچه که در حقیقت او در مؤسسه سلفش که در آن
زمان به کالج لاگ ویلیام تنانت شناخته می شد و در نشامینی، شهرستان باکس پنسیلوانیا شرکت جسته و فارغ التحصیل شده بود. بنجامین راش، یکی از امضاء کنندگان اعلامیهٔ استقلال، از خویشاوندان فینلیز بود و هنگام مرگ پدرش در سن شش سالگی به خانه ساموئل فینلی منتقل شد. جیمز احتمالاً از طریق برادر ساموئل با یکی دیگر از امضاء کنندگان اعلامیه استقلال، ریچارد استوکتون و همچنین الیور الزورت که بعدها سومین قاضی ارشد دادگاه ایالات متحده آمریکا شد و همچنین با ابنزر هازارد که بعدها «پستمستر جنرال» شد آشنا گشت. کهانت. فینلی تجربه احیاء کننده ای تحت تأثیر رابرت اسمیت داشت و با اونجلیست برجسته جورج ویتفیلد مسافرت کرد. فینلی در ۱۷۵۲ میلادی حکم خود را دریافت کرده و شبان (پیشوای روحانی) کلیسای ناتینگهام شرقی، نزدیک مرز مورد مناقشهٔ مریلند-پنسیلوانیا شد. او سه یا چهار بار قبل از ۱۷۸۲ میلادی، احتمالاً حدود ۱۷۶۵ میلادی به پنسیلوانیای غربی مسافرت کرد. فینلی در ۱۷۷۱ میلادی خدمات سبط (یکشنبه) در کوه های آلگنی تحت مأموریت سینود اهل فیلادلفیای پرسبیتاریانی را هدایت نمود. در ۱۷۷۲ میلادی او با پسرش ابنزر به شهرستان فایت پنسیلوانیا و مزرعه ای که فنی
لی نزدیک «دونلپ کریک» خریداری کرده بود مسافرت کرد. او در ۱۷۸۲ میلادی تماسی مبنی بر خدمت به عنوان شبان (پیشوای روحانی) در چندین جماعت کلیسایی و مناطق مسکونی را از جماعت متحد در انشعابات رودخانه یوقیوقنی دریافت کرده و پذیرفت. در اثر «همیشه پیشرو: تاریخچه جشن دویست سالهٔ مدرسه الهیات پیتسبرگ» که زندگی نامهٔ کوتاهی از فینلی است ذکر شده که: «فینلی یکی از هفت محترم بود» که همگی از پرینستون فارغ التحصیل شده و مسئولیت ترویج مسیحیت و پرسبیتریانیسم را در سراسر غرب بر عهده داشتند. چیزی که آن ها به روش خود انجام دادند چنان موفقیت آمیز بود که تمام ناحیه به زودی آن را «زایون غربی» نامید. فینلی در ۱۷۹۵ میلادی در سن هفتاد سالگی در گذشت. او میراثی را در آکادمی کانونزبرگ از خود باقی گذاشت که تبدیل به کالج جفرسن و سپس کالج واشینگتن و جفرسن شد. تاریخچه خانوادگی فینلی نشان می دهد که طی انقلاب آمریکا او به مجلسی وصل بوده که پیشنویس اعلامیه اعلامیهٔ استقلال ابتدا در آن تهیه شد. منابع وب او را به عنوان صاحب خانه ای معرفی می کنند که توماس جفرسون در آن چنان احساس ناراحتی می کرد که به خانه مرزی در لبه شهرک نقل مکان نمود. منابع دیگر بیا
ن می دارند که این خانه ای که جفرسون در آن اعلامیهٔ مورد نظر را نوشت توسط جیکوب گرف، یک آجرچین محلی تصاحب و اشغال شده است. فینلی درگیر مناقشات مرزی بین ویرجینیا و پنسیلوانیا در پیشبرد منافع پنسیلوانیا بود. او چندین سفر به شهرستان وستمورلند آن زمان داشت که احتمالاً ناحیه کنونی شهرستانهای گرین و واشینگتن بوده و در آنجا به جمع آوری امضای عریضه هایی مشغول شد که اکنون در NARAی واشینگتن قرار دارد. برخی گمانه زنی کرده اند که این سفرها نیز جزو مأموریت های جاسوسی بوده که توسط بنجامین فرانکلین و کمیته امنیت صورت پذیرفته است. در ۱۷۹۵ میلادی، فینلی برای «قانونگذاری ایالتی پنسیلوانیا» انتخاب شد. داستان زیر در مورد فینلی ثبت شده، هنگامی که پسر سوم و فرزند چهارمش ابنزر (۱۷۵۸–۱۸۴۹)، به سختی از دست سرخپوستان فرار کرد: «[ابنزر] با پدرش در ۱۷۷۲ میلادی به شهرستان فیت [PA] آمد و در سرزمین های تاونشیپ ردستون که توسط پدرش در ۱۷۷۱ میلادی خریده شده بود سکنا گزید. ابنزر جوانکی جسور و متهور بود و در میان افراد پیشتازی که حولش بودند به سرعت پیشرفت کرده و رفعت و قدرت یافت. ساموئل فینلی که همزمان آمد داما خویشاوندش نبود، مسئول مزرعه بوده و
توسط بردگان سیاهپوستش که از مریلند آورده شده بودند کمک می شد. ساموئل فینلی برای وظایف شبه نظامی مطرح شد، اما اجازه داده شد که ابنزر به عنوان جایگزینش بدانجا رود. درحالی که او در فورت والاس بود، یکی از سوارانی که حاوی اخباری مبنی بر نزدیک شدن سرخپوستان بود آمد. 'یانگ فینلی' یکی از اعضای هیئت دوازده نفره ای بود که حصار نظامی را ترک کرده و به زودی با تعداد زیادی از سرخپوستان قبل از مواجهه با کسانی که از جنگ با آنها عقب نشینی کرده بودند مواجه شدند و با آنها به نبرد پرداختند. تفنگ فینلی گیر کرد و هنگام توقف جهت تعمیرش از بقیه عقب افتاد. یکی از سرخپوستان با تفنگی که به سویش نشانه رفته بود می خواست به او شلیک کند، در این زمان یکی از سکنا گزینندگان به سرخپوست شلیک کرد. فینلی دوید و تعقیب نمود و طی مدت زمان کوتاهی خود را به آخرین فرد رساند و آن فرد هدف تبرزینی که به سوی فینلی پرتاب شده بود قرار گرفت و به پشت سرش خورد. با این که تحت فشار بود توسط شلیک همراهش محافظت می شد و با امنیت از پل عبور کرده و به دژ نظامی رسید. این رویداد یکی از رویدادهای جالب توجه از حس وقوع رویداد نامیمون در آینده یا تلپاتی یا هرچیز دیگری که م
ی خواهید آن را بنامید بود و باید ثبت شود: طی نبرد فینلی جوان و فرارهای سخت و باریکی که ذکر شد، پدرش رو. جیمز فینلی که سیصد مایل دورتر بود حس و الهام عجیب و غیرقابل تعریفی داشت مبنی بر این که پسرش در خطر بزرگی است اما نمی توانست در رابطه با طبیعت یا علت آن به فهم متمایزی برسد. او زانو زد و زمان درازی را به صمیمانه ترین عبادات خویش برای پسرش سپری نمود و به این حس رسید که خطر گذشته است. او آن زمان را در خاطر داشت و چند هفته بعد که نامه ای را از پسرش دریافت کرد که حاوی گزارشی از فرارهای سخت و باریک از مرگ در آن یافت، متوجه شد که زمان آن تطابق دقیقی با تجربه عجیبش داشته است. رو. فینلی مردی مطلقاً صادق بود، خواننده خود باید برای خودش علت این ارتباط بیسیم بین پدر و پسری که سیصد مایل از هم فاصله مکانی داشتند را واکاوی کند.» مرگ. جیمز فینلی در ۶ ژانویه ۱۷۹۵ میلادی در روستراور پنسیلوانیا فوت کرد و در حیاط کلیسای رهوبوت پرسبیتاریان دفن شده است.
یئو جین ها (؛ زادهٔ ) بازیگر سینما اهل کره جنوبی است. او بیشتر برای بازی در بهار، تابستان، پاییز، زمستان… و بهار به کارگردانی کیم کی-دوک شناخته می شود.
عثمان آباد، روستایی در دهستان کمبل سلیمان بخش مرکزی شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲٬۶۸۰ نفر (۶۶۱ خانوار) بوده است.
نوکبند، روستایی در دهستان کمبل سلیمان بخش مرکزی شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۶ نفر (۶ خانوار) بوده است.
وشنام نورمحمد، روستایی در دهستان کمبل سلیمان بخش مرکزی شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۱ نفر (۵ خانوار) بوده است.
گومازی عبدالکریم، روستایی در دهستان کمبل سلیمان بخش مرکزی شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۹ نفر (۱۳ خانوار) بوده است.
نمرآباد یا پرومی حاجی ابراهیم، روستایی در دهستان کمبل سلیمان بخش مرکزی شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۷ نفر (۱۲ خانوار) بوده است.
نیکلاس هافلر هافبک آلمانی است که هم اکنون در باشگاه فوتبال فرایبورگ، از باشگاه های حاضر در بوندس لیگا، با شماره پیراهن ۲۷ بازی می کند. دوران حرفه ای. هافلر در اوبرلینگن متولد شد و در سال ۲۰۰۵ با رده های پایه فرایبورگ قرارداد امضا کرد و سه سال را در تیم جوانان گذراند و بعد در ژوئیه ۲۰۱۱ با قراردادی قرضی به مدت دو سال به تیم ارتسبیرگ آئو، که در بوندس لیگا ۲ فعالیت داشت، پیوست. پس از آن به فرایبورگ بازگشت و سه سال را در تیم دوم این باشگاه گذراند و پس از پایان این دوره سه ساله، وارد تیم اول فرایبورگ شد.
فینال جام حذفی فوتبال ایتالیا ۲۰۲۱ هفتاد و چهارمین فصل از رقابت های کوپا ایتالیا بود. این مسابقه در ۱۹ مهٔ ۲۰۲۱ بین یوونتوس و آتالانتا برای اولین بار در ورزشگاه ماپی – چیتا دل تریکولوره برگزار شد. در نهایت باشگاه فوتبال یوونتوس با برتری در ضربات پنالتی برای چهاردهمین بار قهرمان کوپا ایتالیا شد.
هانس اولاو لاهلوم (نروژی: Hans Olav Lahlum) زاده ۱۲ سپتامبر ۱۹۷۳م، برابر با ۲۱ شهریور ۱۳۵۲ خ، یک نویسنده و مورخ نروژی است. شهرت وی بیشتر به دلیل نوشتن زندگینامه شخصیتهای برجسته سیاسی و رمانهای جنایی در بافتی سیاسی-تاریخی است. پیشینه. هانس اولاو لاهلوم، در سال ۲۰۰۲م، با مدرک کارشناسی ارشد، در رشته های تاریخ و فلسفه از دانشگاه اسلو، فارغ التحصیل شد. وی عضو حزب سوسیالیست چپ (نروژ) بوده و در مباحث اجتماعی نروژ، چهره ای شناخته شده است. هانس اولاو لاهلوم، در سال ۲۰۰۷م، با انتشار زندگینامه اسکار تورپ، شناخته شد. وی همچنین در سالهای بعدی با نوشتن یا مشارکت در نوشتن زندگینامه شخصیتهای برجسته سیاسی نروژی از جمله هوکن لی و ری اولف استین، به عنوان یک مورخ، موقعیت خود را تحکیم کرد. از جرج واشینگتن تا جرج دابلیو. بوش، نام اثری دیگر از هانس اولاو لاهلوم، است که از تسلط وی، به تاریخ سیاسی در خارج از مرزهای نروژ، نشان دارد.هانس اولاو لاهلوم، در سال ۲۰۱۰م، اولین رمان جنایی خود را به نام «آدم مگس ها» منتشر کرد. در این رمان ما با بازرس پلیسی به نام «ک ۲» و دستیار و مشاورش که دختری معلول است و باید از صندلی چرخدار استفاده کند، به
نام «:پاتریشیا» آشنا می شویم. بعد از موفقیت این رمان، لاهلوم، در سالهای بعدی چندین رمان دیگر در ژانر داستان های کارآگاهی و معمایی منتشر کرد. در همه این رمان ها، شخصیت بازرس «ک ۲» و دوست و مشاورش: پاتریشیا، نقش اصلی را دارند. اما در سال ۲۰۱۷م، لاهلوم، با انتشار رمان «پنج نشان» که یک داستان روانشناختی و تاریخی است، به حوادث جنگ جهانی دوم و پی آمدهای آن در روزگار فعلی می پردازد و کاملاً از سنت قبلی خود فاصله می گیرد. هانس اولاو لاهلوم، همچنین به عنوان بازیکن و مفسر شطرنج چهره ای شناخته شده است. وی از دهه ۱۹۹۰م، در صحنه ملی و بین المللی بازیهای شطرنج حضور داشته و در تربیت شطرنج بازان جوان نروژ، هم به عنوان داور و مربی و هم به عنوان خبرنگار و مفسر مشارکت داشته و از جمله مصاحبه وی با ماگنوس کارلسن نمونه ای از این مشارکت است.
باشگاه فوتبال تابی یک باشگاه فوتبال سوئدی در تابی است که در پاییز ۲۰۱۲ پس از ادغام دو باشگاه Täby IS و IFK Täby تأسیس شد. این تیم از فصل ۲۰۲۰ در لیگ ۱ ، نورا (سطح سوم فوتبال سوئد) بازی می کند. تاریخچه. باشگاه فوتبال تابی در پاییز ۲۰۱۲ پس از ادغام Täby IS و IFK Täby تأسیس شد. تیم مردان در سال ۲۰۱۹ قهرمان بخش ۲ نورا سویالند شد و برای اولین بار به دسته ۱ صعود کرد.
اندرو لویس (Andrew Lewis) (زادهٔ ۹ اکتبر ۱۷۲۰- درگذشتهٔ ۲۶ سپتامبر ۱۷۸۱)، پیشگام، نقشه بردار، افسر نظامی و سیاستمدار آمریکایی متولد ایرلند در مستعمره ویرجینیا و در طول جنگ انقلابی آمریکا بود. او سرهنگ شبه نظامیان در طول جنگ فرانسویان و سرخپوستان، همین طور، سرتیپ در جنگ انقلابی آمریکا بود، معروف ترین پیروزی او نبرد پوینت پلیزنت در جنگ دانمور در سال ۱۷۷۴ بود، همچنین او نیروهای لرد دانمور را از نورفک و جزیره گوین در ۱۷۷۶ به بیرون فرستاد. او به تأسیس لیبرتی هال (بعدها دانشگاه واشینگتن و لی) در سال ۱۷۷۶ کمک کرد. اوایل زندگی و خانواده. لویس در شهرستان دونگال، ایرلند، در خانوادهٔ سرهنگ جان لویس (فوت شده در ۱۷۶۲) و همسرش مارگارت لین به دنیا آمد. جان لویس، در سال ۱۷۳۲، پس از کشتن صاحب خانه خود طی یک درگیری، به همراه پسرانش اندرو و توماس، به ویرجینیا فرار کردند. آن ها جزو اولین شهرک نشینان، در بخش وسیع شهرستان آگوستای غربی بودند؛ جان لویس قبل از مهاجرت زمین بزرگی دریافت کرده بود. اندرو لویس، تحصیلات ابتدایی و مهارت های نقشه برداری آموخت. او حداقل پانزده سال را به کشاورزی و کار به عنوان نقشه بردار در جنوب غربی ویرجینیا
پرداخت. در ۱۷۵۱ او و پدرش بخش زیادی از منطقه گرین بریر در شهرستان آگوستا (که خیلی سال بعد به شهرستان گرین بریر در ویرجینیای غربی تبدیل شد) را کاوش کردند. جان لویس نام رودخانهٔ گرین بریر را پس از گیرکردن به قسمتی از یک گیاه خاردار درنظر گرفت. اندرو لویس همچنین به عنوان ستوان بخش و بعدها به عنوان کاپیتان در میان شبه نظامیان شهرستان آگوستا، خدمت کرد. در اوایل دهه ۱۷۴۰، اندرو لویس با الیزابت گیونز، دختر ساموئل و سارا (کتی) گیونز که قبل از آن ساکن شهرستان آنتریم ایرلند بودند، ازدواج کرد. آن ها خانه خود را به نام ریچفیلد، در محلی که بعدها به شهرستان روانوک در نزدیکی سالم تبدیل شد، بنا کردند. فرزندان آن ها شامل ساموئل (حدود ۱۷۴۸–۱۷۶۳)، جان (۱۷۵۰–۱۷۸۸)، توماس (۱۷۵۲–۱۸۰۰)، اندرو جونیور (۱۷۵۹–۱۸۴۴)، آنا (که با اندرو لمبرت ازدواج کرد (۱۷۶۸–۱۸۴۵))، ویلیام (۱۷۶۴–۱۸۱۲) و چارلز (حدود ۱۷۶۸–۱۷۸۱) بودند. نوه دختری آن ها آگاتا استروتر (۱۸۵۲–۱۷۷۹) با الیجا مک کلاناهان ازدواج کرد. جنگ فرانسویان و سرخپوستان. مرز ویرجینیا به میدان نبرد در جنگ میان فرانسوی ها و هندیان تبدیل شد، همان طور که بیشترمرزهای مستعمرات شمالی تر پنسیلوانیا (ک
ه مانند ویرجینیا ادعای سرزمین های غرب کوه های آپالاچی را داشتند) و مریلند (که مرزهای آن به آپالاچینز ختم می شد) نیز میدان نبرد شد. ویرجینیا نیروهای استانی را سازمان داد تا از شهرک نشینانی که در معرض حملات، توسط هندی ها از تجاوز به قلمرو خود ناراحت بودند، دفاع کنند؛ لویس، کاپیتان هنگ جورج واشینگتن در ویرجینیا شد. پس از شکست در نبرد گریت میدوز در ۱۷۵۴، واشینگتن مجبور شد تسلیم فرانسوی ها شود. لویس در آن زمان در فورت نسیستی (در پنسیلوانیای امروزی) بود و او نیز از سراسر آپالاچیان به سمت شرق عقب نشینی کرد. واشینگتن مجموعه ای از استحکامات مرزی را برای محافظت از شهرک نشینان، در شرق آپالاچیان پیشنهاد کرد. لویس در ابتدا، پایگاه فورت دینویدی را در رودخانه جکسون در شهرستان باث کنونی ساخت، اما در ۲۱ سپتامبر ۱۷۵۵ از مقام خود برکنار شد. مجمع ویرجینیا خیلی زود ارتقاء لویس به سرگردی را تصویب کرد و او را مأمور نظارت بر ناحیهٔ امتداد رودخانه گرین بریر کرد. در ۱۸ فوریه ۱۷۵۶، لویس اردوکشی بیگ سندی را از فورت فردریک با نیروهای ترکیبی از شبه نظامیان و چروکی ها به منظور حمله به شهرهای شاونی در امتداد رودخانه های بیگ سندی و اوهایو، ر
هبری کرد تا حملات شاونی را تلافی کنند. لویس چندین اردوکشی را علیه شهرک های هندیان و پایگاه های فرانسویان رهبری کرد. در سپتامبر ۱۷۵۸ در اردوکشی فوربس، لویس در جریان حمله سرگرد جیمز گرانت به فورت دوکسن، دستگیر شد. لویس به کبک برده شد و تا اواخر ۱۷۵۹، در آنجا زندانی بود. درمیان جنگ ها. بیانیه ۱۷۶۳، به طور رسمی، گسترش غربی ویرجینیا را در سراسر آپالاچیان ممنوع کرد. اما لویس سفرهای شکاری و اکتشافی خود را در منطقه-ای که بعدها ویرجینیای غربی نامیده شد، ادامه داد. وقتی آرامش نسبی برگشت، لویس وارد سیاست شد. سه سال بعد از ایجاد شهرستان بوتتورت از شهرستان آگوستا در ۱۷۶۹، رأی دهندگان شهرستان بوتتورت، لویس و جان بویر را به عنوان نمایندگان پاره وقت خود در مجلس بورجس انتخاب کردند و چندین بار دیگر قبل از ۱۷۸۰ آن ها را مجدد برگزیدند. هرچند که سفر طاقت فرسا به ویلیامزبورگ یا بعدها ریچموند و همچنین انقلاب آمریکا، مانع از حضور زیاد آن ها در سال های بعد شد. در ۱۷۷۴، دانمور، فرماندار ویرجینیا، نیروهایش را به سمت فورت پیت و کشور اوهایو هدایت کرد که به جنگ دانمور معروف شد. لویس که در آن زمان به درجهٔ سرهنگی ارتقا یافته بود، گروه دوم
نیروها را از مسیری جنوبی تر، هدایت کرد. کورنستاک، رئیس قبیله شاونی در حالی که لویس در گذرگاه رودخانه اوهایو در پوینت پلیزنت اردو زده بود، به نیروهای لویس حمله کرد. پیروزی لویس در نبرد پوینت پلیزنت در ۱۰ اکتبر ۱۷۷۴، شهرت نظامی او را تضمین کرد. لویس یکی از متولیان بنیان گذاری لیبرتی هال، آکادمی آگوستای سابق به همراه برادرش توماس لویس، ساموئل مک داول، سامپسون ماتیوس، جورج موفت، ویلیام پرستون و جیمز وادل شد. در سال ۱۷۷۶ آکادمی، با شور و هیجان انقلابی، نام خود را به لکسینگتون ویرجینیا تغییر داد. لیبرتی هال در ۱۷۸۲ توسط اجتماع مشترک المنافع جدید ویرجینیا، دوباره به کالج واشینگتن تغییر نام داد. پس از جنگ داخلی آمریکا، این دانشگاه به دانشگاه واشینگتن و لی تبدیل شد و اکنون نهمین مؤسسه قدیمی آموزش عالی این کشور است. انقلاب آمریکا. زمانی که انقلاب آمریکا آغاز شد، فرماندار دونمور، قانون گذاران ویرجینیا را معلق کرد. ویگ ها (پروتستان های اسکاتلندی که خیلی زود به شورشیان آمریکایی تبدیل شدند) قوه مقننه موقت ویرجینیا را تشکیل دادند که شامل اندرو لویس (از شهرستان بوتتورت) و برادرش توماس (از شهرستان آگوستا) به عنوان نماینده بود
. هنگامی که کنگره قاره ای، ارتش قاره ای را در ۱۷۷۵ تشکیل داد و جورج واشینگتن را فرماندهٔ آن ساخت، او درخواست کرد که لویس سرتیپ شود. در ابتدا کنگره قاره ای تصمیم گرفت تا تنها یک نفر از هر استان فرمانده باشد و چارلز لی که با تجربه تر بود به عنوان تنها فرمانده کل ویرجینیا منصوب شد. در مارس ۱۷۷۶، لویس سرتیپ شد و بر دفاع از ویرجینیا نظارت می کرد و مردانی را برای ارتش قاره ای تربیت می کرد. کمیته امنیتی ویرجینیا، از لویس درخواست کرد تا حملات فرماندار دانمور را در امتداد ساحل، از آخرین سنگر خود که یک مؤقعیت مستحکم در جزیره گوین در خلیج چساپیک بود، متوقف کند. در ۹ ژوئیه ۱۷۷۶، لویس نیروهای ویرجینیا را، در حالی که لرد دانمور از راه دریا فرار کرد و به سمت دریای کارائیب رفت و دیگر بازنگشت، رهبری نمود و جزیره را تصرف کرد؛ بنابراین، لویس از نورفولک و منطقه همپتون رودز محافظت کرد. در ۱۵ آوریل ۱۷۷۷، لویس به دلیل وضعیت بد سلامتی اش، از مأموریت استعفا داد. او همچنین با نارضایتی افراد خود و همچنین کل ارتش روبرو شد. ستوان توماس تاونز، حاضر در جزیره گوین، نوشت: «لویس پس از شکست دشمن (لرد دانمور) ثابت کرد، خائن است و باعث شد آن ها
فرار کنند». علاوه بر این، زمانی که در اوایل ۱۷۷۷ ترفیع درجات برای سرلشکر اعلام شد، لویس کنار گذاشته شد. جورج واشینگتن که به هر افسر توانایی نیاز داشت، ناامیدی خود را به لویس اعلام کرد و او در ۱۷ مارس ۱۷۷۷ در پاسخ گفت: «در آخرین بار، به جناب عالی عدم امکان باقی ماندن من، در این وضعیت نامطلوب، در ارتش را اعلام کردم. جانشین شدن من، به عنوان استیضاح ضمنی شخصیت من تلقی می شود؛ بنابراین من از دادگاه، پژوهش در مورد رفتار خودم را درخواست کردم. من باور دارم، اکنون زمان آن است که بتوانم این بخش را بدون هیچ گونه آسیبی به منافع عمومی، ترک کنم. در این صورت، منتظر جناب عالی خواهم ماند و شک ندارم که درخواستم قبول می شود و می توانم خود را از هر اتهامی که کینه توزی یا حسادت می تواند به من وارد کند، تبرئه کنم». سال های بعد و وفات. رأی دهندگان شهرستان بوتتورت به حمایت از لویس ادامه دادند و در ۱۷۸۰ به دنبال تشکیل اتحادیه مشترک المنافع، او را برای مجلس نمایندگان ویرجینیا انتخاب کردند، هرچند که خدمات او کوتاه بود، زیرا در اواخر همان سال، فرماندار توماس جفرسون، او را برای شورای اجرایی منصوب کرد. سال بعد، لویس زمانی که از جلسه شورا
به خانه برمی گشت، بیمار شد؛ در ۲۶ سپتامبر در شهرستان بدفورد در نزدیکی لینچبورگ بر اثر تب، درگذشت. بقایای او برای دفن در قطعه خانوادگی در خانه اش، بازگردانده شد. اما محل قبرش مشخص نشد. سرهنگ الیجا مک کلاناهان که با نوه لویس، آگاتا لویس مک کلاناهان ازدواج کرده بود و در جوانی در مراسم تشییع جنازه او شرکت کرد بود، بعدها قبر او را به منشی دادگاه شهرستان روانوک نشان داد. در ۱۸۸۷ بقایای جسد ژنرال لویس، مجدد در قبرستان هیل شرقی در سالم، ویرجینیا دفن شد.
اندرو الیور (Andrew Oliver) (زادهٔ ۲۸ مارس ۱۷۰۶ - درگذشتهٔ ۳ مارس ۱۷۷۴)، تاجر و مقام دولتی در استان خلیج ماساچوست بود. او که در خانواده ای بازرگان و ثروتمند و از نظر سیاسی قدرتمند به دنیا آمده بود، بیشتر به عنوان مقام رسمی ماساچوست و مسئول اجرای مفاد قانون تمبر شناخته می شود که به همین دلیل به صورت نمادین به دار آویخته شد. او هرگز آن وظایف را به طور واقعی انجام نداد و بعدها به عنوان معاون فرماندار استان منصوب شد. اوایل زندگی. اندرو الیور در ۲۸ مارس ۱۷۰۶ در بوستون، مرکز استان انگلیسی خلیج ماساچوست به دنیا آمد. پدرش دانیل الیور، یک تاجر ثروتمند و فعال سیاسی بود و مادرش الیزابت بلچر الیور، خواهر جاناتان بلچر، پسر یک تاجر ثروتمند دیگر و فرماندار استان در دهه ۱۷۳۰ بود. اندرو دو برادر داشت: دانیل الیور (۱۷۰۴–۱۷۲۷) و پیتر الیور (۱۷۱۳–۱۷۹۱). اندرو که به عنوان فردی «متین و پارسا» شناخته می شد، به کالج هاروارد فرستاده شد و در سال ۱۷۲۴ از آنجا فارغ التحصیل شد. الیور سپس وارد تجارت خانوادگی شد و با برادرش پیتر یک کسب و کار تجاری راه اندازی کرد که تمرکز آن بر شراب و منسوجات معطوف بود. این تجارت موفقیت آمیز بود و این دو بر
ادر در نهایت اسکله طولانی بوستون را تحت کنترل درآوردند. در ۲۰ مارس ۱۷۲۸، الیور با مری فیچ، دختر سرهنگ توماس فیچ ازدواج کرد. قبل از مرگ مری در سال ۱۷۳۲ این زوج صاحب سه فرزند بودند؛ تنها یکی از آنها، پسری به نام اندرو تا بزرگسالی زنده ماند. پس از مرگ مری، الیور به انگلستان سفر کرد و در سال ۱۷۳۴ به ماساچوست بازگشت. او در ۱۹ دسامبر ۱۷۳۴ با مری سنفورد اهل نیوپورت در رود آیلند، خواهر زن توماس هاچینسون ازدواج کرد. این زوج چهارده فرزند داشتند. سیاست و قانون تمبر. در سال ۱۷۳۷ الیور پا به عرصه سیاست گذاشت و به عنوان حسابرس شهر بوستون پیروز انتخابات شد. او اداره چندین دفتر محلی دیگر را بر عهده داشت و رهبر فراکسیون هاچینسون-الیور شد که امور سیاسی ماساچوست مستعمره ای را در دست داشت. او در سال ۱۷۴۲ به عضویت مجمع استانی انتخاب شد و در سال ۱۷۵۵ توسط سرپرست فرمانداری، اسپنسر فیپس به عنوان منشی استانی منصوب شد. در سال ۱۷۶۵، الیور مأموریت یافت تا قانون نامحبوب تمبر را در ماساچوست اجرا کند. او شخصاً مخالف این قانون بود، اما به مردم می گفت که طرفدار آن است و این امر موجب شد تا مستعمره نشینان علیه او قیام کنند. در ۱۴ اوت، در مظاهر
ات که توسط گروه نُه میهن پرست برگزار شد، مجسمه او به صورت نمادین از درخت آزادی بوستون به دار آویخته شد. این گروه زمینه ساز شکل گیری گروه پسران آزادی بود. آن شب خانه و دفاتر او توسط جمعیت خشمگین غارت شد. در ۱۷ اوت، مجبور شد تا به صورت علنی از مأموریت خود استعفا دهد. در ۱۷ دسامبر، پسران آزادی دوباره او را مجبور کردند که علناً سوگند یاد کند تا هرگز به عنوان ترویج دهنده قانون تمبر فعالیت نخواهد کرد. حرفه مؤخر. هنگامی که برادر همسرش توماس هاچینسون در سال ۱۷۷۱ فرماندار شد، او به عنوان معاون فرماندار مستعمره منصوب شد. نامه هایی که او و هاچینسون در اواخر دهه ۱۷۶۰ در جریان اعتراضات به قوانین تاونزند نوشته بودند، در سال ۱۷۷۳ منتشر شد و طوفانی از اعتراضات را علیه این دو مرد برانگیخت. سلامت الیور که پس از مرگ همسرش بیشتر به مخاطره افتاده بود، موجب شد تا صدماتی جدی به کسب و کارشان وارد شود. الیور در ۳ مارس ۱۷۷۴، پس از یک «سکته ناقص» درگذشت. پسران آزادی از مرگ او بسیار خوشحال شدند و مراسم تدفین او به اعتراض و خشونت کشیده شد. به خاطر جو سیاسی متشنج، دوستان و بستگانِ کمی در آن مراسم شرکت کردند. اکثر اعضای خانواده الیور در طو
ل انقلاب آمریکا وفادار باقی ماندند و در سایر نقاط امپراتوری بریتانیا سکونت کردند.
تیس کوپان حاج سلیمان، روستایی در دهستان وشنام دری بخش مرکزی شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۱۶ نفر (۷۴ خانوار) بوده است.
چارلز لی (Charles Lee) (۱ ژانویه ۱۷۵۸–۲۴ ژوئن ۱۸۱۵)، وکیل و سیاستمدار آمریکایی اهل ویرجینیا بود که از ۱۷۹۵ تا ۱۸۰۱ به عنوان دادستان کل ایالات متحده خدمت کرد، پس از خدمت به عنوان دادستان شهر اسکندریه و همچنین سه دوره به عنوان نمایندهٔ شهرستان فیرفکس، او وزیر امور خارجه موقت ایالات متحده از ۱۳ مه ۱۸۰۰ تا ۵ ژوئن ۱۸۰۰ بود. اوایل زندگی و خانواده. چارلز سومین فرزند از یازده فرزند هنری (۱۷۳۰–۱۷۸۷) و لوسی (گریمز) لی بود که در مزرعه پدرش به نام لیسیلوانیا در شهرستان پرنس ویلیام، ویرجینیا متولد شد. او عضو یکی از اولین خانواده های ویرجینیا بود، برادر بزرگ تر او ژنرال هنری لی معروف به «هری سبک اسب» بود. ریچارد بلاند لی، یکی دیگر از برادران او، وکیل بود که نماینده کنگره شد و دوازدهمین رئیس جمهور آمریکا، زکری تیلور، پسر عموی سوم او بود. ریچارد همچنین امور حقوقی اقوام دورتر را انجام می داد. از جمله اجرای وصیت نامه ریچارد هنری لی که یکی از پسران/وارثان او، لودول لی نیز در اسکندریه وکالت می کرد. لی آموزش خصوصی متناسب با جایگاه خود دریافت کرد، سپس در ۱۷۷۵ برای تحصیل در کالج نیوجرسی (که بعدها دانشگاه پرینستون شد) به پرینستون، ن
یوجرسی سفر کرد. لی قبل از بازگشت به ویرجینیا، نزد جرد اینگرسول در فیلادلفیا حقوق خواند. در ۱۷۸۹، چارلز با آن لی (۱ دسامبر ۱۷۷۰ – ۹ سپتامبر ۱۸۰۴) که دومین دختر عموی او و دختر ریچارد هنری لی (پسر عموی اولش یک بار حذف شد) بود، ازدواج کرد و تا سال ۱۸۰۰ در شماره ۲۲۰ خیابان واشینگتنِ اسکندریه، زندگی کردند. سپس تا زمان مرگ آن لی در شماره ۴۰۷ خیابان واشینگتن (جاییکه چارلز لی با برادرش ادموند و همسرش (خواهر آن، سارا) تا یک سال پس از ازدواج مجددش به زندگی، ادامه داد) زندگی کردند. این زوج شش فرزند داشتند: آن لوسیندا لی (۱۷۹۰–۱۸۴۵)، پسر شیرخوار (آرتور) لی (۱۷۹۱–۱۷۹۱)، ریچارد هنری لی (فوریه تا مارس ۱۷۹۳)، چارلز هنری لی (متولد اکتبر ۱۷۹۴)، ویلیام آرتور لی (سپتامبر ۱۷۹۶–۱۸۱۷) و آلفرد لی (۱۸۶۵–۱۷۹۹). در ژوئیه ۱۸۰۹، لی دوباره با مارگارت اسکات پیتون از شهرستان فاکیه (۱۷۸۳–۱۸۴۳) ازدواج کرد. لی کمی قبل از ازدواج، ملکی را در اسکندریه فروخته بود، سپس چندین قطعه را در وارنتون (مرکز شهرستان فاکیه) فروخت و یک خانهٔ آجری دو طبقه در خیابان پرنس در اسکندریه اجاره کرد. چارلز و مارگارت لی چهار فرزند داشتند: رابرت ادن لی (۱۸۱۰–۱۸۴۳)، الیزا