Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جیمز پیرسون بکورث (James Pierson Beckwourth) (نام هنگام تولد: بک ویث) (Beckwith) (۲۶ آوریل ۱۷۹۸ یا ۱۸۰۰–۲۹ اکتبر ۱۸۶۶ یا ۱۸۶۷)، مرد کوهستان، تاجر خز و کاوشگر آمریکایی بود. بکورث به دلیل مهارتش در مبارزه به «خونین بازو» معروف بود. او از نژاد مختلط داشت و در نظام برده داری در ویرجینیا به دنیا آمد. او توسط پدر (و صاحب) سفید پوستش آزاد شد و نزد یک آهنگر شاگردی کرد تا بتواند این وظیفه را حرفه ای بیاموزد. بکورث در جوانی به غرب آمریکا رفت و ابتدا با تاجران خز در سنت لوئیس ارتباط برقرار کرد. او به عنوان یک تله گذار خز، سال ها با «کرو نِیشن» زندگی کرد. وی در طول سال های تب طلای کالیفرنیا، گذرگاه بکورث از راه سیرا نوادا، میان رنوی نوادا امروزی و پورتولای کالیفرنیا را کشف کرد. او مسیر بکورث را که هزاران شهرک نشین از آن برای رسیدن به مرکز کالیفرنیا استفاده می کردند، بهبود بخشید. بکورث قصه زندگی خود را برای توماس دی. بونر که به عنوان «قاضی دوره گرد صلح» شناخته می شود، روایت کرد. بونر یک سخنران اعتدال گرا و روزنامه نگار بود که طبق آنچه در مقدمه عنوان کرده، وقتی بکورث تصمیم گرفت خاطراتش را دیکته کند، وی به طور تصادفی در در
هتل روستایی بکورث در کالیفرنیا حضور داشته است. این کتاب در سال ۱۸۵۶ در شهر نیویورک و لندن با عنوان زندگی و ماجراهای جیمز پی بکورث: کوهنورد، پیشاهنگ و پیشگام و رئیس کرو نِیشن سرخ پوستان منتشر شد. در سال ۱۸۶۰ ترجمه ای از این اثر در فرانسه به چاپ رسید. از همان ابتدا اعتبار زندگی نامه بکورث زیر سؤال رفت. یکی از ویراستاران اینگونه نقل می کند که «کسی در مورد او گفت که برخی از انسان ها را نمی توان باور کرد، اما جیم از آن دسته افرادی است که هیچگاه حرف هایش قابل باور کردن نیست». «من از نزدیک جیم را می شناختم. او بزرگ ترین دروغگویی است که من تا به حال دیده ام». در یک بررسی نیز به او لقب «تخیلی» داده شد: الینور ویلسون از روایت بکورث به عنوان منبع ارزشمند تاریخ اجتماعی، به ویژه برای زندگی اش در میان «کرو نیشن»، دفاع کرده است، اما همچنان معتقد است که همه جزئیات آن قابل اعتماد یا دقیق نیستند. در دهه ۱۹۶۰ جنبش حقوق مدنی از بکورث به عنوان یک پیشگام اولیه آفریقایی-آمریکایی تجلیل کرد. از آن زمان او به عنوان یک الگو در ادبیات کودک و کتاب های درسی معرفی شد.
ویلیام کامکوامبا (؛ زادهٔ ) مخترع، مهندس و نویسنده اهل مالاوی است. او در سال ۲۰۰۱ به علت تولید برق به کمک یک توربین بادی در روستایی دورافتاده، در مالاوی شهرت یافت. او این توربین را تنها با استفاده از درخت اکالیپتوس، قطعات دوچرخه و یافته هایش از زباله ها ساخته بود. او پس از آن، برای تأمین آب آشامیدنی روستا، یک پمپ آب خورشیدی ساخته و نیز دو توربین بادی دیگر. بلندترین این توربین ها ۱۲ متر ارتفاع دارد. زندگی. ویلیام کامکوامبا در خانواده ای نسبتاً فقیر متولد شد که زندگی شان به کشاورزی متکی بود. ویلیام همیشه از بازی کردن با دوستانش با استفاده از وسایل بازیافتی لذت می برد. با وجود علاقه فراوان او به آموختن، یک قحطی فلج کننده، وادارش کرد تا مدرسه را رها کند، زیرا پرداخت شهریه مدرسه، دیگر برای خانواده ممکن نبود. پس از آن، کامکوامبا سرسختانه تلاش کرد تا با بهره گیری از کتابخانه مدرسه، به تحصیل ادامه دهد. آنجا بود که فهمید چقدر به الکترونیک علاقه دارد. پیش از آن، او یکبار با تعمیر رادوهای روستا کسب و کار کوچکی راه انداخته بود اما این کار برای او درآمد چندانی نداشت. کامکوامبا، پس از خواندن کتابی با نام «استفاده از انرژی»
، تصمیم گرفت که یک توربین بادی موقت بسازد. او ابتدا با یک دینام ارزان مدلی کوچک را آزمایش کرد و نهایتاً یک توربین بادی ساخت که می توانست چند وسیله برقی در خانه شان را روشن کند. زمانی که مزرعه داران محلی و پس از آن روزنامه نگاران، از این سازه چرخان باخبر شدند، طولی نکشید که شهرت کامکوامبا در اخبار بین المللی سر به فلک کشید.
تیم جیل (؛ زادهٔ ) رمان نویس و نویسنده اهل بریتانیا است.
معاهده مربوط به صیادی ها، مرز و بازگرداندن بردگان، شناخته شده همچنین به عنوان معاهده لندن، معاهده انگلیسی-آمریکایی ۱۸۱۸، معاهده ۱۸۱۸ یا صرفاً معاهده ۱۸۱۸، یک معاهده بین المللی است که در سال ۱۸۱۸ بین ایالات متحده و بریتانیا امضا شد. این معاهده مسائل مرزی بین دو ملت را حل کرد. این معاهده اجازه اشغال و استقرار مشترک سرزمین اورگن را می داد، که در تاریخ بریتانیا و در تاریخ کانادا به عنوان ناحیه کلمبیای هادسونز بی کامپنی، و شامل بخش جنوبی ناحیه خواهرش نیو کلدونیا، شناخته می شود. دو کشور با یک خط مرزی دربرگیرنده مدار ۴۹ درجه شمالی موافقت کردند، تا حدی به این خاطر که نقشه برداری مرزهای مستقیم آسان تر از مرزهای از قبل موجود مبتنی بر حوضه های آبخیز بود. این معاهده آخرین باری بود که بریتانیا در جایی که اکنون ایالات متحده قاره ای نامیده می شود قلمروی گسترده ای از دست داد و اولین باری است که ایالات متحده از قلمرو آمریکای شمالی به یک قدرت خارجی به طور دائمی و قابل توجه زمین واگذار کرد، که دومینش معاهده Webster-Ashburton در سال ۱۸۴۲ است. بریتانیایی ها تمام سرزمین روپرت را در جنوب مدار ۴۹ شمالی و شرق تقسیم قاره ای، از جمله ک
لنی رد ریور در جنوب آن عرض جغرافیایی را واگذار کردند، در حالی که ایالات متحده شمالی ترین لبه قلمروی میسوری را در شمال مدار ۴۹ درجه شمالی واگذار کرد.
ترتل واکس (Turtle Wax) تولیدکننده آمریکایی محصولات ظاهر خودرو است. این شرکت توسط بنیامین هیرش در شیکاگو در سال ۱۹۴۱ تأسیس شد و در حال حاضر دفتر مرکزی آن در آدیسون، ایلینوی است و در سال ۲۰۱۶ از Willowbrook, Illinois نقل مکان کرده است. بزرگترین شرکت تولید محصولات ظاهری خودرو در جهان است و محصولات خود را در بیش از ۹۰ کشور جهان توزیع می کند. محصولات. خطوط تولید اولیه این شرکت شامل محصولات دیتیلینگ خودرو تمیزکننده و براق کننده و پولیش خودروها از جمله شیشه، سطوح رنگ شده، فلزات بدون پوشش، چرم، چرخ و لاستیک است. از سال ۲۰۱۷، ترتل واکس در درجه اول به بازار مصرف خرده فروشی خدمت می کند. این شرکت در سال ۲۰۱۳ بازوی محصولات حرفه ای خود را متمرکز بر خرده فروشان حرفه ای و مشتریان کارواش تجاری به شرکت Transchem واقع در کمبریج، انتاریو فروخت. :ترتل واکس محصولات پاک کننده خود را برای کاربردهای غیرخودرویی نیز به بازار عرضه کرده است.
ژان نیکولِت، ارباب بلبورن (Jean Nicolet (Nicollet), Sieur de Belleborne) (حدود ۱۵۹۸ – اکتبر ۱۶۴۲)، "کوریور دیس بوئیس" (coureur des bois) فرانسوی بود که برای کاوش دریاچه میشیگان، جزیره مکینا، گرین بی و به عنوان نخستین اروپایی که به ایالت فعلی ویسکانسین ایالات متحده قدم نهاد، شناخته می شود. اوایل زندگی. نیکولِت در شربورگ، فرانسه در اواخر دهه ۱۵۹۰ میلادی زاده شد، پدر وی "توماس نیکولِت" «پیام رسان عادی پادشاه میان پاریس و شربورگ» بود و مادرش "مارگریت دو لامر" نام داشت. آنها عضو کلیسای رومی کاتولیک بودند. او به عنوان دوست ساموئل دو شامپلن و اتین بروله شناخته می شود و در دوره ای که فرانسه برنامه داشت از طریق شرکت Compagnie des Marchands وارد تجارت خز شود، او به کانادا و شرکت در برنامه شامپلن جهت آموزش مردان جوان فرانسوی به عنوان کاوشگر و تاجر با زندگی در میان مردمان بومی آمریکا، علاقه مند شد. رسیدن به کبک. در ۱۶۱۸ میلادی نیکولِت به عنوان مأمور به کمک مهاجرت نمود تا به عنوان مترجم برای شرکت Compagnie des Marchands آموزش دریافت نماید، شرکتی انحصاری که در مالکیت طبقه اشراف فرانسه قرار داشت. به عنوان یک کارمند، ژان نیک
ولِت صادقانه از "رژیم باستان" حمایت می کرد. نیکولِت برای اینکه زبان اقوام اولیه را بیاموزد، به در جزیره آلومت فرستاده شد، زیستگاهی دوستانه که در مسیر مهم تجارت خز در امتداد رود اتاوا واقع شده بود. پس از بازگشت به کبک در ۱۶۲۰ میلادی، به او مأموریت داده شد تا در میان مردمان و در منطقه دریاچه نیپیسینگ (به معنی دریاچه ی دلگیر) زندگی نماید. در جریان نُه سال اقامت در آنجا، او یک فروشگاه داشت و به تجارت با مردمان بومی در آن منطقه می پرداخت. او با یکی از زنان "نیپیسینگ" رابطه داشت و آنها باهم یک دختر داشتند و نام وی را "افروزین-مادلین نیکولت" گذاشتند. زمانی که نیکولِت به کبک بازگشت، او دخترش "افروزین" را نیز با خود آورد تا در میان فرانسوی ها آموزش ببیند. در ۱۹ ژوئیه ۱۶۲۹، زمانی که کبک به دست برادران کیرک که از طرف انگلستان حمایت شدند افتاد، ژان نیکولِت با دختر خود به منطقه امن مردمان هوران فرار کرد. او از آنجا به مبارزه خود علیه انگلیس ها ادامه داد تا اینکه فرانسه دوباره قدرت را در دست گرفت. پس از اینکه فرانسه دوباره قدرت را در کانادا در دست گرفت، او با "مارگریت" که دختر یکی از ساکنان پیشتاز به نام "گیوم کویار" و همس
رش "ماری-گیلت هبرت" بود، در کبک ازدواج کرد و آنها باهم چندین فرزند دیگر داشتند. اکتشاف ویسکانسین. نیکولِت به عنوان نخستین اروپایی که دریاچه میشیگان را اکتشاف نمود، شناخته می شود. در ۱۶۳۴ میلادی، او نخستین مرد اروپایی بود که منطقه امروزی ایالت ویسکانسین را کشف کرد. ژان نیکولِت که در جستجوی گذرگاهی به سوی خاور بود، در رید بانکس، در نزدیکی شهر امروزی گرین بی، ویسکانسین فرود آمد. او و برخی کاوشگران دیگر فرانسوی از آشناهای بومی خود دریافته بودند که مردمی که در امتداد این سواحل زندگی می کنند، به نام مردم هو-چانک یاد می شوند و یک شخص فرانسوی آن را به اشتباه «مردم دریا» ترجمه کرده بود. در زبان هو-چانک، نام قبیله آنها به معنی «صدای بلند» است، چون آنها براین باور هستند که زبان آنها، زبان اصلی خانواده زبان های قبیله ای آنها است. با این حال، اوجیبوه یک نام نه چندان خوشایند برای آنها انتخاب کرده بود، وینباگو یا «مردمان آب های خوشبو» که به فرانسوی به معنی «پوانت ها یا پوان ها» ترجمه شده بود. این نامی که آنها بر این قوم گذاشته بودند به نحوی تحقیرآمیز بود، اما با این حال، آنها نمی دانستند که نیکولِت تصور می کرد که این مردم ب
اید از اقیانوس اطلس یا از نزدیک آن باشند و آنها می توانند، تماس مستقیم با چین برقرار نمایند. نیکولِت سفیر فرانسه در میان مردمان هو-چانک شد. او لباس های به رنگ روشن می پوشید و دو تپانچه با خود حمل می کرد تا اقتدار خود را به نمایش بگذارد. مردمان هو-چانک از اینکه او مراسم آنها را به نمایش می گذاشت، تقدیر می نمودند. با کمک برخی راهنمای های هو-چانک، نیکولِت به رود فاکس پایین شد تا ویسکانسین قایق را حمل کرد و به امداد رود تا زمانی که رود شروع به پهن شدن نمود، سفر کرد. او که کاملاً مطمئن شده بود در نزدیکی دریا رسیده است، سفر خود را توقف داده و به کبک بازگشت تا از اکتشاف گذرگاهی به «دریای جنوب» گزارش دهد، اما او نمی دانست که با توقف خود اکتشاف قسمت علیای رود می سی سی پی را از دست داده بود. مناقشه اخیر. در قرن های خیر، برخی گزارش سنتی رسیدن نیکولِت به گرین بی را زیر سؤال برده اند، آنها می گویند که نیکولِت به دنبال یافتن راهی به چین نبود، لباس چینی بر تن نمی کرد و با مردمان پوان در رید بانکس دیدار نکرده بود. رونالد استیبی پیشنهاد نمود که نیکولِت حتی به دریاچه میشیگان نرفت، بلکه پوان ها در واقع مردمان بودند و نیکولِت آن
ها را در خلیج کیویناو، میشیگان ملاقات نمود. "نانسی اوستریچ لوری" از ، همراه با "پاتریک جی. جونگ" از مدرسه مهندسی میلواکی (ویدئوهای PBS، «تجدید نظر در مورد سفر ژان نیکولِت به ویسکانسین») – نتیجه گیری نمود که نیکولِت در واقع مردمان پوان را در نزدیکی منومنی، میشیگان ملاقات نمود. هرچند مردمان منومنی و پوان ها دو قبیله متفاوت بودند، اما آنها باهم متحد بوده و به طور مشترک گذرگاهی که به گرین بی منتهی می شد را در کنترل داشتند. همچنین، مردمان منومنی ممکن است به عنوان ترجمان نیکولِت هنگام مذاکره با مردمان پوان عمل کرده باشند. لوری و جونگ پیشنهاد می کنند که، هدف اصلی مأموریت نیکولِت همانا تأمین صلح میان فرانسه جدید و مردمان پوان و تشکیل یک ائتلاف علیه مردمان ایروکوا بود. مرگ. هنگامی که ژان نیکولِت در امتداد رودخانه سن لوران سفر می کرد، قایق او در جریان یک طوفان واژگون و در رودخانه غرق شد.
ژوآئو دا گاما (João da Gama) (زادهٔ تقریباً ۱۵۴۰ – درگذشتهٔ بعد از ۱۵۹۱)، کاوشگر پرتغالی و مدیر مستعمرات در خاور دور در یک چهارم پایانی قرن شانزدهم بود. او پسرخواندهٔ واسکو دا گاما بود. ژوآئو دا گاما از ماکائو به شمال غربی حرکت کرده و ژاپن را از طرف شمال دور زد. او از اقیانوس آرام در شمالی ترین عرض های جغرافیایی که تا آن زمان توسط اروپایی ها گرفته شده بود، عبور کرد. او به دلیل شرایط سفر دریایی اش، ناچار به تبدیل شدن به کسی شد که دور اقلیمی کشتی رانی می کرد، (یکی از نخستین کسانی که این کار را به سمت شرق انجام داد). سرزمین های شمال شرقی ژاپن که ژوآئو دا گاما کشف کرد در قرون بعدی به هدف افسانه ها و خیالات تبدیل شد و هدف الهام بخشی برای اروپایی ها بود که آن را بی آبند. سال های ابتدایی و سفرهای دریایی به شرق. اطلاعات چندانی در مورد کودکی و جوانی او وجود ندارد، گرچه این باور وجود دارد که که وی در حدود سال ۱۵۴۰ چشم به جهان گشوده است. والدین او، گیومار دی ویلنا، کنتس ویدیگویرا و فرانسیسکو دا گاما، کنت دوم ویدیگویرا، پسر واسکو دا گاما که کاشف بود، کاشف مسیر دریایی به شرق بودند. او با خوانا د منزز ازدواج کرد و صاحب یک
پسر به نام واسکا دا گاما که بعدها در چول سروان بود. ژوآئو دا گاما میان سال های ۱۵۷۸ تا ۱۵۸۲ در ملاکای امپراتوری پرتغال به سمت سروان رسید. او نمایندهٔ پرتغالی را که خبر تاج گذاری فلیپه دوم از اسپانیا به عنوان شاه پرتغال را آورد با آغوش باز پذیرفت. او با این حال بعدها فقط پس از اشارهٔ نائب السلطنهٔ هند، نظم جدید را به رسمیت شناخت. او درگیری های سیاسی زیادی با فرمان حکومتی خود داشت که به دلیل بی نظمی های شخصی ادعا شده بود که او را وارد تقابل های سیاسی با بدنهٔ حاکمیت شهر کرده بود که منجر به یک فرایند قضایی شد. او متهم به آسیب به منافع ملاکای امپراتوری پرتغال بود و برای پاسخگویی در مورد فعالیت ها و ارائهٔ دفاعیهٔ خود به لیسبون فراخوانده شد. او با هدف نهایی کردن تجارت نانبان («سفر دریایی ژاپن») میان ماکائو (چین) و ناگاساکی (ژاپن)، یک مسیر تجاری در انحصار پرتغال، به شرق سفر کرد. گاما با دختر دی جوآئو د منسس باروچه، فرماندار کوچینازدواج کرد. او در سال ۱۵۸۸ همسر خود را در محل سکونتش در کوچینترک و به سوی ماکائو حرکت کرد. در این سفر برادرش، میگل دا گاما نیز او را همراهی کرد. در همان سال سفر سالیانه به دلیل مرگ ناگهانی
فرماندار ماکائو، جرونیمو د سوزا، هنوز انجام نشده بود. به دنبال توافق نامهٔ تجاری میان بارتولومئو لاندیر که اهل پرتغال و یهودی نیو کریستین بود و شهر ماکائو، جرونیمو د سوزا نیز آمادهٔ ارسال یک کشتی به فیلیپین شد. به موازی های این موضوع، فرمان ضد مسیحی در ژاپن صادر شد. ژوآئو دا گاما، به امید دریافت منفعت بیشتر و احتمالات جدید و برخلاف گمانه زنی ها، تصمیم گرفت سفری اکتشافی با هزینهٔ شخصی و پذیرش خطرات احتمالی به اسپانیای نو انجام دهد. دا گاما در ماکائو خیلی مورد توجه و تشویق بود. این موضوع را می توان از نامهٔ شورای شهر ماکائو نوشته شده در ۳۰ ژوئن ۱۵۸۸ به شاه که در آن دا گاما را ستایش می کند و سپس به فرماندار ماکائو و ژاپن نیز متوجه شد. آنها همچنین از شاه نیز درخواست کردند تا به وی ریاست مادام العمری اعطا کرد. کامارای ماکائو همچنین به موضوع سفر اخیر اسپانیایی (کاستیلیایی) به ماکائو و در میان موضوعات دیگر در مورد دلایلی که چرا باید ممنوع شود، اشاره می کند. گاما و شورای ماکائو در حال مشاجره بودند که سود حاصل از سفرها می تواند برای تقویت و حفظ کلیساها، یک میسرکاردیا و دو بیمارستان که یکی برای بیماران جذامی بود، استفا
ده شود. دا گوما مالکیت یک کشتی بزرگ باری به وزن شش صد تُن را به دست آورد که به جای رفتن از ماکائو به هند، به مکزیک رفته بود. جاییکه آنها می توانستند معاملات بسیار سودآورتری را انجام دهند که ساکنان ماکائو به آن غبطه می-خوردند. سال ها بعد، اعضای شورای شهر ماکائو دا گاما و سفرش را آشکارا محکوم کردند و مورد انتقاد قرار دادند. عبور از اقیانوس آرام. تصمیم دی ژوآئو دا گاما که یک ریسک پذیر بود، با علم به آنکه یک سرمایه گذاری غیرقانونی بوده گرفته شد چرا که بر همگان مسجل بود که تجارت میان مناطق جهانی پرتغال و تاج کاستیا (بعدها اسپانیا) بر اساس پیمان تردسییاس و پیمان ساراگوسا ممنوع شده بود. ممنوعیت با نامهٔ شاه فیلیپه دوم به نائب السلطنه اسپانیای نو و هند، همچنین نامهٔ مستقیم به بدنهٔ اداری ماکائو و فیلیپین در سال های ۱۵۸۹ و ۱۵۹۰، تقویت شد و این امر موجب اخراج اسپانیایی ها از ماکائو در سال ۱۵۹۲ شد. تصمیم غیر معمول و استثنایی برای انجام این سفر به دلیل آن بود که انتظارات ابتدایی باید با بردباری در نظر گرفته می شد. همان طور که برای برخی نمونه های اسپانیایی در ماکائو اتفاق افتاد. از سوی دیگر، به نظر می رسد که در موقعیت ناا
مید کننده ای اتخاذ شده است، زیرا دا گاما احتمالاً می دانست که اگر به گوا بازگردد، احتمالاً به دلیل ارتکاب تخلفات جدی دستگیر می شود. این واقعیت در نامهٔ شاه فیلیپه دوم (شاه فیلیپه اول پرتغال) که در ۶ فوریه ۱۵۸۹ به نائب السلطنه فرستاد، بازتاب داشت. شاه در آن نامه به نائب السلطنه دستور داد تا «آن نجیب زاده (ژوآئو دا گاما) که از چین آمده، باید با آهن به دست و پا دستگیر شده و به پادشاهی خارج از این آرماندا برده شود»؛ همان طور که قبلاً نیز توسط ولیعهد مقرر شده بود. گرچه ژوآئو دا گاما در سال ۱۵۸۸ از این واقعیت غافل به نظر می رسید، از آنجاییکه در ۲۰ نوامبر همان سال نامه ای از ماکائو به شاه فرستاده بود که در آن وی را از قصد خود برای سفر به اسپانیا از طریق مکزیک آگاه کرد و توجیهی که برای این کار ارائه داد آن بود که بتواند شخصاً بخشی از مأموریت خود به چین را به شاه عرضه کند و نشان دهد که این پیروزی چقدر راحت به نظر می رسد، (در واقع پرتغالی ها در ماکائو مخالف چنین پروژه ای بودند). دو روز قبل یعنی هجدهم نوامبر، دومینگو سگورادو در ماکائو نیز نامه ای به شاه نوشته بود، مبنی بر آن که یک کشتی اسپانیایی از اسپانیای جدید در ماکا
ئو خراب شده است و خدمهٔ آن به کشتی دا گاما منتقل شده اند و صاحب کشتی به مقصد ژاپن یک بار در ماکائو فرمان نائب السلطنهٔ هند را برای انتقال آن خدمه به مکزیک و حضورش در دفتر فرماندار ماکائو در غیاب گاما و حتی پیشنهاد ملاقات شخصی او در آن دفتر یا به عنوان جایزه-ای در قبال خدماتش تدارک دو سفر دریایی از چین به اسپانیای جدید را پذیرفته است. پس از آغاز سفر دریایی در ماکائو دا گاما به دلیل صدمهٔ ناشی از یک تایفون، ناگزیر به مجمع الجزایر آماکوسا در ساحل ژاپنی پناه جست. او بعد از تعمیرات لازم، در اکتبر ۱۵۸۹ به سفر خود ادامه داد. وی با از عبور از اقیانوس آرام در یک عرض جغرافیایی بسیار بالاتر (در حدود ۴۵ درجهٔ شمالی و حتی بیشتر) از عرضی که کشتی های مانیلا گالنون اسپانیایی به طور معمول طی (معمولا در حدود ۴۰ درجهٔ شمالی) و مابین مکزیک و مانیل حرکت می کردند، به مکزیک رسید. دا گاما به مکانی دست یافت که ایزو (یزو) نامیده شده است- کشف سرزمینی به نام «سرزمین گاما» در امتداد جزیرهٔ هوکایدو که ممکن است به یک یا چند جزیره از جزایر کوریل مربوط باشد. هنگامی که در مارس ۱۵۹۰ به آکاپولکو رسید، ممکن است هدایتگر کشتی در جهت شمال و در امتد
اد سواحل اصلی ژاپنی و جزایر کوریل تا نزدیکی جزایر آلیوتی عبور کرده و بعد تا ساحل آمریکایی به سمت پایین رفته باشد. نام او در تقویم های پرتغالی به سرزمینی نامعین نسبت داده شده است که او در شمال شرقی ژاپن رویت کرده بود. این فرضیه که ژوآئو دا گاما به آمریکای شمالی همان طور دست یافته است که خوان رودریگز کابریلو، بارتولوم فرر، فرانسیس دریک و فرانسیسکو گالی (در سال ۱۵۸۴) از ماکائو دریانوردی را آغاز کرده و احتمالاً جزایری را با امتداد پانصد لیگ به سمت شرق یا شمال شرقی بخش جنوب شرقی ژاپن (حدود ۲۹ درجه شمالی و حتی بیشتر)، رویت کرده بودند یا مثل سباستیانو رودریگز سورومینو که به آمریکای شمالی دست یافته بود و نیز این که با مسیری از سمت شرق در مناطق شمالی تر به خشکی رسیده است، شاهدی ندارد زیرا بسیاری از مدارک مسیر او در نزدیکی آمریکای شمالی و توقف های احتمالی دیگر او در آمریکای شمالی از بین رفته است و تنها مدارک موجود رسیدن او را به آکاپولکو در مارس ۱۵۹۰ تأیید می کنند. با این وجود بعدها چندین نقشه به سفرهای ژوآئو دا گاما و کشف بخش بزرگی از سواحل شمال غرب شناخته شده یا ناشناختهٔ آمریکای شمالی اشاره می-کنند. در دههٔ ۱۶۳۰ مدا
رکی به دست نقشه کش پرتغالی، جوآئو تکسیر آلبرنار هنگامی که در سویل بود، رسید و سرانجام این کاغذها طرحی از یک ساحل طولانی شمالی در اقیانوس آرام را دربرداشتند که ژوآئو دا گاما از آنها عبور کرده بود. سفر دا گاما کاملاً مغایر با قانون پادشاهی شبه جزیرهٔ ایبری بود که معاملات تجاری میان امپراتوری های اسپانیا و پرتغال را ممنوع می کرد. به همین دلیل وی دستگیر و کشتی و محمولهٔ باقی مانده اش توسط مامورهای محلی توقیف شدند. علی رغم آن که بعداً پرتغال و اسپانیا متحد شدند، کالاهای باقی ماندهٔ دا گاما، نقشه ها و گزارش های او از سفر دریایی اش همچنان در مصادره ماندند. ارزش کالاهای باقی ماندهٔ او یکصد و چهل هزار پزو تخمین زده شد. رفتن او به کازا دلا کانتراتاسیون در سویل به اجبار انجام شد. کسب و کار ژوآئو دیگر خوشایند اسپانیا نبود؛ درست همان طور که یک قرن پیش برای پدربزرگش رقم خورده بود. خدمه و بازرگانان پرتغالی که در سفر شرکت کرده بودند، بعد از توقفی در مکزیک، جاییکه به آن نقره می آوردند از طریق فیلیپین به ماکائو بازگشتند و دا گاما به سویل فرستاده شد تا توسط حضار کازا دلا کانتراتاسیون محاکمه شود. ژوآئو دا گاما نخستین مردی بود که
توانست جهان را در جهت شرق دور بزند. در عبور از اقیانوس آرام در جهت عکس یعنی از ماکائو به آکاپولکو، فرانسیسکو گالی و پدرو دی انمونو از او پیشی گرفته بودند. او پیش از آنکه بتواند، مسئلهٔ موردنظرش را حل شده ببیند، احتمالاً در اسپانیا یا پرتغال پس از سال ۱۵۹۱ یا ۱۵۹۲ چشم از جهان فروبست. جستجو به دنبال سرزمین «ژوآئو دا گاما» یا «گامالند». روس ها در قرن هجدهم پس از عبور از سیبری و دستیابی به تنگهٔ برینگ میان سیبری و آلاسکا، ابتکار عمل را در جستجو به دنبال لبه های شمالی اقیانوس آرام به دست گرفتند. یکی از اهداف هیئت اعزامی بزرگ روسیه به شمال که توسط کاوشگر دانمارکی، ویتوس برینگ رهبری می شد، حرکت از اوخوتسک در کامچاتکا و بازدید از آنجا برای مشاهدهٔ سرزمین ژوآئو دا گاما بود. قرار بر آن بود که این گروه از سرزمین ژوآئو دا گاما به سمت شرق ادامهٔ مسیر دهد تا به ساحل آمریکای شمالی برسد. گفته می شد که گامالند در جایی مابین کامچاتکا و قارهٔ آمریکا وجود دارد. طی صد و پنجاه سال بعدی نقشه های ضد و نقیض متفاوت، ترکیبی از جزایر واقعی و خیالی مابین هوکایدو و کامچاتکا را به تصویر کشیدند که جزایر کوریل را با کمپانی لند، جزیرهٔ استیت
(که پس از کاوش در سال ۱۶۴۳ توسط کاوشگر هلندی مارتین گریتز وای جزایر اصلی کوریل و ساخالین نامیده شد) ترا اسونیس و گامالند اشتباه می گرفتند. در حدود سال ۱۷۳۱ کالج نیروی دریایی روسیه از فرهنگستان علوم درخواست کرد که نقشه ای از اقیانوس آرام شمالی تهیه کند. جوزف نیکلاس دلیسل نقشه را به انضمام خاطرات کاری برادر بزرگترش گیوم ارائه داد. این نقشه سه جزیره ای را که در بالا به آنها اشاره کردیم و نیز «سرزمینی که دام خوان دا گاما رویت کرده بود» را نشان می داد که به سمت آمریکا کشیده شده اند. هنگامی که در مه ۱۷۴۱ مسیر سفر دوم ویتوس برینگ در پتروپاولوفسک، کامچاتکا تعیین شد، این نقشه یا نقشهٔ دیگری بر اساس آن، به وضوح در انتخاب مسیر مؤثر بود.
دن ژوآئو د کاسترو (Dom João de Castro) (۷ فوریه ۱۵۰۰ تا ۶ ژوئن ۱۵۴۸)، دانشمند و نویسنده نجیب زاده و درعین حال چهارمین نایب السلطنه هند پرتغالی بود. لوئیس دکاموئش، شاعر پرتغالی به او لقب کاسترو فورت Castro Forte («دژ» یا «قلعه مستحکم») داده بود. دی کاسترو دومین فرزند پسر آلوارو دی کاسترو، فرماندار لیسبون بود. پدر او لنور دی کوتینیو Leonor de Coutinho نام داشت. سال های اولیه زندگی. ژوآئو به عنوان پسر کوچک تر آلوارو دی کاسترو، برای خدمت به کلیسا انتخاب شد. او ریاضیات را زیر نظر پدرو نونز و لوئیز، دوک بخا (Duke of Beja) و پسر مانوئل اول پادشاه پرتغال که با او دوستی مادام العمر برقرار کرد، فرا گرفت. در سن هجده سالگی، او برای چندین سال به طنجه رفت و در آنجا توسط فرماندار آنجا دُوم دوارته مِنزس Dom Duarte de Menezes، لقب شوالیه گرفت. سفر دریایی به هند و سفر اکتشافاتی به مصر. در ۱۵۳۵، کاسترو به همراهی دُوم لوئیز به منظور اشغال کشور تونس که از پذیرش لقب شوالیه و هدایای امپراتور چارلز پنجم امتناع کرده بود، به این کشور لشکرکشی کرد. هنگام بازگشت به لیسبون، پادشاه در سال ۱۵۳۸ لوح تقدیر سائوپائولو د سالواترا São Paulo de S
alvaterra را به همراه نشان مسیح به او اعطا کرد. مدت کمی پس از این موضوع، دی کاسترو به همراه عمویش گارسیا دو نورونیا (Garcia de Noronha) هند را به مقصد جزیره گوا به منظور آزادسازی دیو (Diu) ترک کرد. در سال ۱۵۴۰ او در یک لشکرکشی به سوئز زیر نظر استوائو دو گاما Estêvão da Gama (پسر واسکودوگاما و سپس نایب السلطنه هند پرتغالی) خدمت کرد و پسرش آلوارو د کاسترو به پاس قدردانی از ژوآئو لقب شوالیه گرفت. پس از مرگ نورونا، داگاما جانشین او شد و د کاسترو در سفر دریای سرخ به داگاما پیوست. داگاما در ۳۱ دسامبر ۱۵۴۰ با ۱۲ گالن بزرگ (که یکی از برای دی کاسترو بود) و گاراژ و ۶۰ گالن لیسبون را به مقصد دریای سرخ ترک کرد. دی کاسترو یک دفتر خاطرات به همراه جزئیات کامل از سفر با نقشه ها، محاسبات، تصاویر و یادداشت ها از سواحل شبه جزیره عربستان و مناطقی که امروزه به نام های سومالی، اریتره، اتیوپی، سودان و مصر شناخته می شوند، با خود به همراه داشت. او به سوئز و سایر بندرهای پیرامون شبه جزیره سینا که همگی در Roteiro do Mar Roxo قرار داشتند، سفر کرد. برخلاف سایر نایب السلطنه ها، کاسترو به فرهنگ و مذهب هندی علاقه مند بود. او در همراهی با ان
سان گرای معروف آندره دی رزنده (André de Resende) کتابی دربارهٔ هنر هند نگارش کردند. ملک او در منطقه پهناوری واقع در سینترا، حاوی دو سنگ سیاه معروف کامبای (Cambay) است که توسط د کاسترو و پسرش بازسازی شده است. اواخر زندگی. در بازگشت به پرتغال در ۱۵۴۳، دی کاسترو به عنوان فرمانده یک واحد نظامی برای پاک سازی قسمتی از اقیانوس اطلس از دزدان دریایی انتخاب شد. در ۱۵۴۵، او به همراه شش کشتی به منظور جانشینی فرماندار مارتیم آلفونسو د سوزا (governor Martim Afonso de Sousa) به هند فرستاده شد. د کاسترو که توسط پسرانش (که یکی از آنها به نام فرنائو کشته شده) و ژوآئو ماسکارنهاس (João Mascarenhas) به هند فرستاده شده بود توانست محمود، پادشاه گجرات را سرنگون کند و ارتش عادل خان را شکست دهد. او همچنین بهاروچ (Bharuch) را تصرف کرد، مالاکا را تحت سلطه خود درآورد و در طول گذرگاه آنتونیو مونیز (António Moniz) به سمت سیلان سفر کرد. در ۱۵۴۷، او به عنوان نایب السلطنه ژوآئو سوم پادشاه پرتغال برگزیده شد. دلیل این انتخاب، پیروزی او در جریان اشغال دُوم دیو (Diu) بود. پس از پیروزی آرماندا در جریان آزادسازی دیو، او از پادشاه درخواست کرد که دور
ه ریاستش را از سه سال طولانی تر نکند و به او اجازه دهد به کوه های سینترا در پرتغال بازگردد. پس از پیروزی او بر محمود خان و عادل خان، د کاسترو دیو را با پولی که از شهروندان گوا دریافت کرده بود بازسازی کرد. او به اندازه کافی عمر نکرد تا بتواند به تمامی اهدافش دست پیدا کند. او در ۶ ژوئن ۱۵۴۸ در آغوش دوستش سنت فرانسیس خاویر وفات یافت. قسمتی از پیکر او قبل از دفن شدنش در گوا برداشته شد و به پرتغال منتقل شد تا در صومعه بنفیکا به خاک سپرده شود. مغناطیس زمینی در روتیرو از لیسبون تا گوا: تجربیات ژوآئو د کاسترو. یونانیان باستان کشف کرده بودند که یک سنگ فلزی تیره می تواند اجسام آهنی را جذب یا دفع کند. در طول سفر، دریانوردان نتوانستند موقعیت کشتی را بر اساس طول جغرافیایی در دریا پیدا کنند، زیرا برای تعیین آن نیاز به یک ساعت در کشتی بود که زمان دقیق را در میانه مرجع نشان دهد و محاسبه نجومی طول جغرافیایی خطاهای غیرقابل قبولی را به همراه داشت. د کاسترو در سفر به هند، مجموعه ای از آزمایش ها را انجام داد که در نتیجه آن موفق شد این پدیده را با استفاده از سوزن مغناطیسی روی کشتی شناسایی کند. او پدیده مغناطیسی را در ۲۲ دسامبر ۱۵۳