Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گر تشکیل شد تا به بررسی علل شکست طرح توسعه امور داخلی بپردازد. به گفته این کمیسیون بسیاری از پیمان کارانی که اجرای این پروژه ها را عهده دار بودند فساد مالی داشتند. به علاوه، دولت در شمار زیادی از زمینه ها فریب خورده و قربانی «سوءاستفاده و تقلب» شده بود. در گزارش این کمیسیون به طور خلاصه اینطور آمده بود که دولت در مورد هزینه اجرای پروژه ها، مدت زمان اتمام آنها و توانایی خود در پرداخت بدهی ها برآورد بسیار نادرستی داشته است. عمق فاجعه زمانی بیشتر رونما گردید که معلوم شد برای بسیاری از کانال ها اصلاً مسیری پیش بینی نشده بوده است از این رو بعدها مشخص شد که اساساً اجرای آنها امکان پذیر نیست. اصلاحات حقوقی. در سال ۱۸۴۱ و متعاقب درخواست مجلس قانون گذاری ایالت، بیگر با کمک و همراهی جورج اچ. دان که وزیر خزانه داری ایالت بود، اقدام به بازنویسی کلیه قوانین ایالتی نمود. با توجه به پیشینه حقوقی که او داشت، از شایستگی لازم برای این کار برخوردار بود. مجموعهٔ جدید قوانین تدوین شده توسط او در سال ۱۸۴۲ به سرعت و با اکثریت آراء به تصویب مجلس قانون گذاری رسید. سال های واپسین زندگی. پس از اتمام دوره تصدی منصب فرمانداری، بیگر به فو
رت وین نقل مکان کرد و به همراه جوزف کی. ادگرتون دوباره به امور مشغول شد. حزب ویگ در تلاش بود تا بار دیگر در سال ۱۸۴۶ او را برای رقابت انتخابات فرمانداری نامزد کند ولی بیگر بدون هیچ توضیحی پیشنهاد آنها را رد کرد. ساموئل بیگر ناگهان بیمار شد و در ۹ سپتامبر ۱۸۴۶ در سن ۴۳ سالگی در منزل شخصیش واقع در فورت وین از دنیا رفت و در پارک مک کالوچ همین شهر به خاک سپرده شد. به پیشنهاد میچل هارپر، نماینده مجلس و با رأی مجمع شورای ایالتی؛ نام پل ۲۷ ایالات متحده (خیابان لافایت) که بر روی رودخانه سنت ماری در مرکز شهر فورت وین قرار داشت به «پل یادبود فرماندار ساموئل بیگر» تغییر کرد. به گفته گیل تورنبرو، مورخ، بیگر از جمله آن فرماندارانی بود که عمدتاً به سبب شرایط مالی ایالت، کمترین تأثیر را بر وقایع دوران خود داشت.
بل اورن یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول باشی واقع شده است.
برنادت اش (زادهٔ ۱۹۳۴) نقاش بریتانیایی است. زندگی نامه. برنادت آش تا سال ۱۹۷۳ به عنوان یک رادیوگرافی حرفه ای تمام وقت کار می کرد تا اینکه تصمیم گرفت هنرمند شود و در یک دوره آموزشی یک ساله در مدرسه هنر بیام شاو ثبت نام کرد. پس از ترک بیام شاو، آش تا سال ۱۹۷۷ در کالج هنر و صنایع دستی کمبرول تحصیل کرد. Ash در محدوده پارک ملی ایکسمور زندگی می کند و حومه بریتانیا موضوع اصلی نقاشی های او است. در سال ۱۹۸۲ او یک نمایشگاه انفرادی در گالری هنر وودلندز داشت و همچنین آثاری را با کلوپ هنر انگلیسی جدید، آکادمی سلطنتی غرب انگلستان و آکادمی آکادمی سلطنتی هنر به نمایش گذاشته است. از آثار او می توان بیلز در زیر تپه دانکری نقاشی شده در سال ۱۹۸۰ میلادی را نام برد. این اثر رنگ روغن روی بوم می باشد، دارای ابعاد ۳۰ در ۳۰ سانتیمتر، وزن ۵ کیلوگرم بوده و پایین آن را با Ash امضا کرده است.
باشگاه فوتبال ماریتیمو بی که به عنوان ماریتیمو بی شناخته می شود، یک تیم فوتبال حرفه ای پرتغالی است که به عنوان تیم دوم یا ذخیره ماریتیمو عمل می کند. آن ها در سطح سوم لیگ فوتبال حرفه ای در پرتغال رقابت می کنند. به عنوان یک تیم ذخیره، این هرگز تیم نمی تواند در سطحی از لیگ که تیم اصلی رقابت می کند حضور داشته باشد، در سایر رقابت های جام داخلی مانند جام حذفی فوتبال پرتغال و لیگ کاپ پرتغال نیز نمی توانند شرکت کنند. تاریخچه. پیش از پایان فصل ۲۰۱۱–۲۰۱۲، هفت باشگاه لیگ برتری پرتغال، تمایل خود را برای ایجاد یک تیم بی برای پر کردن شش جای خالی موجود در فصل آتی سگوندا لیگا اعلام کردند. شش باشگاه از این باشگاه ها برای داشتن تیم بی، به عنوان واجد شرایط اعلام شدند. در نهایت بنفیکا، براگا، ماریتیمو، پورتو، اسپورتینگ لیسبون و ویتوریا گیمارش، تیم بی خود را تأسیس کردند. LPFP اعلام کرد که تیم های B برای رقابت در لیگا پرتغال ۲ ۲۰۱۲–۲۰۱۳ باید مبلغ ۵۰۰۰۰ یورو بپردازند. علاوه بر این، LPFP همچنین تیم ها را ملزم می کند که قوانین جدیدی را در مورد انتخاب بازیکن، مانند داشتن حداقل ده بازیکن در آکادمی باشگاه و با شرط سنی ۱۵ تا ۲۱ سال، با ح
داکثر سه بازیکن بالای ۲۳ سال، پیروی کنند. LPFP همچنین تصمیم گرفت که تیم های B به دلیل امکان بازی در برابر تیم اصلی باشگاه، واجد شرایط رقابت در رقابت های جام حذفی و همچنین صعود به لیگ برتر نیستند. در اواخر ماه مه ۲۰۱۲، رسماً اعلام شد که تیم های B از شش باشگاه لیگ برتر فوتبال پرتغال، در فصل ۲۰۱۳–۲۰۱۳ سگوندا لیگا به رقابت خواهند پرداخت. این تصمیم منجر به افزایش تعداد تیم ها از ۱۶ به ۲۲ و تعداد بازی ها از ۳۰ به ۴۲ شد.
در زیست شناسی دریا، رد نهنگ ، بخشی از آب آرام روی سطح اقیانوس است که در اثر عبور یک نهنگ ایجاد می شود. رد نهنگ ها ممکن است با واژه ای که برای آنها در زبان اینوپیاک نام گذاری شده است، با qala نامیده شود.
ویل یام آرمسترانگ (William Armstrong) (زادهٔ ۲۳ دسامبر ۱۷۸۲ – درگذشتهٔ ۱۰ می ۱۸۶۵)، برده دار، وکیل، کارمند دولت، سیاستمدار و بازرگان اهل ایالات متحده بود. وی از ۱۸۱۸ – ۱۸۲۰ میلادی به عنوان نماینده شهرستان همپشایر در مجلس نمایندگان ویرجینیا و از ۱۸۲۵ تا ۱۸۳۳ میلادی به عنوان نماینده حوزه انتخابیه ۱۶ام ویرجینیا در مجلس نمایندگان ایالات متحده خدمت کرد. آرمسترانگ در ۱۷۸۲ میلادی در لیسبورن، شهرستان انتریم، پادشاهی ایرلند (واقع در ایرلند شمالی امروزی) متولد شد و در ۱۷۹۲ میلادی به ایالات متحده مهاجرت نمود. او با اتمام آموزش حقوقی خود تحت نظر چارلز ماگیل، وکیل مدافع شد و در شهرستان همپشایر، ویرجینیا (ویرجینیای غربی امروزی) ساکن گردید. آرمسترانگ در سمت های مختلف اداری خدمت کرد، از جمله رئیس پُست خانه پادی تاون (کیسر امروزی)؛ محصل مالیات ایالات متحده که توسط رئیس جمهور جیمز مدیسون منتصب شده بود؛ رئیس بانک والی آف ویرجینیا؛ عضو هیئت فواید عمومی ویرجینیا از ۱۸۲۲ تا ۱۸۲۳ میلادی؛ قاضی صلح شهرستان همپشایر از ۱۸۲۰ تا ۱۸۵۲ میلادی؛ و کلانتر شهرستان همپشایر در ۱۸۴۳ میلادی. در انتخابات های ۱۸۲۰ و ۱۸۲۴ ریاست جمهوری ایالات متحده، آ
رمسترانگ از ویرجینیا به عنوان عضو مجمع گزینندگان انتخاب گردیده بود. وی برای دو دوره به عنوان عضو مجلس نمایندگان ویرجینیا و برای چهار دوره، دو دوره آن به عنوان دموکرات-جمهوری خواه شاخه آدامز و دو دوره به عنوان جمهوری خواه ملی، به عنوان عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده انتخاب شد. هنگام حضور در کنگره، وی در تصویب لایحهٔ مرتبط با تأمین وجوه مالی مناسب برای ساخت کانال چساپیک و اوهایو در ۱۸۲۸ میلادی همکاری کرد. پس از پایان خدمت در کنگره، آرمسترانگ وارد حوزه تجاری هتل داری شده و هتل خود به نام آرمسترانگ هاوز را در رامنی مدیریت کرد. در ۱۸۶۲ میلادی، وی به کیسر نقل مکان نموده و در ۱۸۶۵ میلادی در آنجا درگذشت. اوایل زندگی و تحصیلات. آرمسترانگ در ۲۳ فوریه ۱۷۸۲ در لیسبورن، شهرستان انتریم در شاهی ایرلند (واقع در ایرلند شمالی امروزی) متولد شد. خانواده آرمسترانگ از نظر مذهبی به مسیحیت-مشایخی باور داشته و دارای نسب اسکاتلندی-ایرلندی بود. وی یکی از نواده های مستقیم جیمز آرمسترانگ بود، کسی که در قیام میثاق گران اسکاتلندی در نبرد پیتلند هیلز شرکت نموده بود. جیمز آرمسترانگ در ۱۶۶۶ میلادی دارایی خود را به عنوان جریمه واگذار نموده و
از آناندیل، دامفریشر، اسکاتلند به شهرستان داون فرار کرد. در ۱۷۹۲ میلادی، آرمسترانگ همراه با والدین و خانواده خود به ایالات متحده مهاجرت نموده و در شهرستان رامنی، ویرجینیا (ویرجینیا غربی کنونی) ساکن شد. پس از ساکن شدن در رامنی، آرمسترانگ به عنوان دفتردار یک بازرگان کار نموده و بعداً به عنوان دستیار در دفتر منشی دادگاه شهرستان همپشایر خدمت کرد. آرمسترانگ در وینچستر تحت نظر چارلز ماگیل در رشته حقوق آموزش دید، وکیل مدافع شد و به طور دائمی در شهرستان همپشایر ساکن گردید. حرفه خدمت عمومی. آرمسترانگ از ۱۵ اکتبر ۱۸۱۴ تا ۲۰ آوریل ۱۸۱۸ به عنوان دومین رئیس پُست خانه پادی تاون (منطقه امروزی کیسر، ویرجینیای غربی) خدمت کرد. رئیس جمهوری جیمز مدیسون در ۱۸۱۳ میلادی وی را به عنوان محصل مالیات ناحیه ششم ویرجینیا گماشت؛ وی همچنین در سال های ۱۸۱۸ و ۱۸۱۹ میلادی در این سمت خدمت کرد. در ژانویه ۱۸۱۸، آرمسترانگ به اتفاق آرا به عنوان رئیس شعبه تخفیف و سپرده بانک والی آف ویرجینیا در رامنی انتخاب گردید. در ۱۸۲۲ و ۱۸۲۳ میلادی، او به عنوان عضو هیئت فواید عمومی ویرجینیا خدمت کرد. آرمسترانگ از ۱۸۲۰ تا ۱۸۵۲ میلادی به عنوان قاضی صلح شهرستان همپ
شایر و در ۱۸۴۳ میلادی به عنوان کلانتر شهرستان همپشایر خدمت نمود. حرفه سیاسی. آرمسترانگ برای بار نخست در ۱۸۱۱ میلادی به عنوان یک دموکرات-جمهوری خواه از حوزه انتخابیه شهرستان همپشایر خود را در انتخابات مجلس نمایندگان ویرجینیا نامزد کرد، هرچند او این انتخابات را به فدرالیست ها الکساندر کینگ و فرانسیس وایت باخت. در ۱۸۱۲ میلادی، وی بار دیگر از همین حوزه انتخابیه در انتخابات مجلس نمایندگان شرکت کرد، اما بازهم در مقابل کینگ و وایت متحمل شکست شد. در اوت ۱۸۱۶، آرمسترانگ و جان جک به عنوان نماینده شهرستان همپشایر در کنوانسیون اصلاح قانون اساسی ویرجینیا در استنتون شرکت کردند. آرمسترانگ نهایتاً در ۱۸۱۸ میلادی، در کنار وایت، به عنوان نماینده این شهرستان در مجلس نمایندگان ویرجینیا انتخاب گردیده و از ۷ دسامبر ۱۸۱۸ تا ۱۳ مارس ۱۸۱۹ خدمت کرد. وی در انتخابات ۱۸۱۹ برای بار دوم در کنار وایت به عنوان نماینده انتخاب گردیده و از ۶ دسامبر ۱۸۱۹ تا ۲۵ فوریه ۱۸۲۰ خدمت کرد. ادوارد مک کارتی و وایت در انتخابات ۱۸۲۰ مجلس نمایندگان جانشین وی شدند. در ۱۸۱۶ میلادی، زمانی که اعضای مجمع گزینندگان ویرجینیا در هتل پدر وی در رامنی گردهم آمدند، آرمست
رانگ به سیاست ملی علاقه مند شد. وی در انتخابات های ۱۸۲۰ و ۱۸۲۴ ریاست جمهوری ایالات متحده به عنوان یکی از اعضای مجمع گزینندگان از ویرجینیا انتخاب گردید. آرمسترانگ به عنوان نامزد جمهوری خواه-دموکرات شاخه آدامز از حوزه انتخابیه کنگره ای ۱۶ام ویرجینیا خود را در مقابل فدرالیست ادوارد کولستون در انتخابات ۱۸۲۵ مجلس نمایندگان ایالات متحده نامزد کرد و برنده شد. حوزه انتخابیه کنگره ای ۱۶ام ویرجینیا متشکل از شهرستان های برکلی، همپشایر، هاردی، جفرسون و مورگان در منطقه امروزی پانهندل شرقی ویرجینیا بود. آرمسترانگ از ۴ مارس ۱۸۲۵ تا ۳ مارس ۱۸۲۷ از ناحیه ۱۶ام ویرجینیا در نوزدهمین دوره کنگره ایالات متحده نمایندگی کرد. او برای بار دوم به عنوان یک نامزد دموکرات-جمهوری خواه به بیستمین دوره کنگره ایالات متحده راه یافته و از ۴ مارس ۱۸۲۷ تا ۳ مارس ۱۸۲۹ خدمت نمود. آرمسترانگ به چند عضو دیگر کنگره مایکل سی اسپریگ از مریلند و اندرو استوارت و چاونسی فوروارد از پنسیلوانیا ملحق شده و در تصویب لایحهٔ مرتبط با تأمین وجوه مالی مناسب برای ساخت کانال چساپیک و اوهایو در ۱۸۲۸ میلادی همکاری کرد. آرمسترانگ برای بار سوم به عنوان یک جمهوری خواه ملی د
ر ۲۱امین دوره کنگره ایالات متحده انتخاب گردیده و از ۴ مارس ۱۸۲۹ تا ۳ مارس ۱۸۳۱ خدمت نمود؛ او برای بار چهارم نیز به عنوان نماینده جمهوری خواه ملی به ۲۲امین دور کنگره ایالات متحده راه یافته و از ۴ مارس ۱۸۳۱ تا ۳ مارس ۱۸۳۳ خدمت کرد. در ۱۸۳۹ میلادی، آرمسترانگ رئیس حزب ویگ شهرستان همپشایر بود. اواخر زندگی و مرگ. پس از پایان خدمت به عنوان نماینده کنگره، آرمسترانگ وارد کسب وکار هتل داری شد. با رسیدن باج راه نورت ویسترن (که امروزه به نام مسیر ۵۰ ایالات متحده شناخته می شود) به رامنی در ۱۸۳۰ میلادی، تقاضای به مسافرخانه و هتل در این شهر افزایش یافت. پنج سال پس از ساخت باج راه، دو مجوز از حداقل شش مجوز هتل به آرمسترانگ و جان کرک، همسر آرمسترانگ به نام جین و جان بیک روایت صادر گردید. هتل آرمسترانگ معروف به آرمسترانگ هاوز در حدود ۱۸۰۰ میلادی در لات ۸۶ در جاده های ایست مِین و هورت گرافون ساخته شده بود. آرمسترانگ هتل خود را در ۱۸۴۸ میلادی به توماس. ای. کیلر به فروش رساند و پس از آن به کیلر هاوز یا کیلر هتل تغییر نام داده شد. آرمسترانگ تا ۱۸۶۲ میلادی در رامنی ماند. آرمسترانگ مالک ۱۶ آکر (۶٫۵ هکتار) زمین در رامنی که لات های ۸۱
و ۹۱ در نزدیکی چهارراه آنتیگو پلیس و سیوکس لین شامل آن می شد و از این میان وی ۰٫۵ آکر (۰٫۲۰ هکتار) زمین خود را برای یک گورستان آفریقایی-آمریکایی اختصاص داد. وی در جریان جنگ داخلی آمریکا به نیو کریک استیشن (که قبلاً به نام پادی تاون یاد شده و امروزه به نام کیسر شناخته می شود) نقل مکان نموده و در عمارت پسرش ادوارد مک کارتی آرمسترانگ ساکن شد. پسرش ادوارد به ارتش ایالات مؤتلفه ملحق شده و آرمسترانگ با عروس و نوه های خود در این عمارت ماند. وی در ۱۰ مه ۱۸۶۵ در نیو کریک استیشن درگذشت. کشیش جیمز اچ. لیپس مراسم خاکسپاری وی را در رامنی به جا آورده و وی در گروستان اندیان ماوند در رامنی به خاک سپرده شد. زندگی شخصی. آرمسترانگ بار نخست با الیزابت آن مک کارتی (۱ ژوئن ۱۷۸۶ – ۴ ژوئیه ۱۸۴۳)، دختر ادوارد مک کارتی و الیزابت میلر اهل کیسر، ازدواج کرد. آنها چهار فرزند داشتند: آرمسترانگ و مک کارتی برای ۴۲ سال باهم بودند. پس از مرگ الیزابت، وی با دختر عموی خود جین باکستر آرمسترانگ (زادهٔ ۷ ژوئن ۱۷۹۹ – درگذشتهٔ ۳۰ اوت ۱۸۷۴) ازدواج کرد.
رد پینه پا اصطلاحی است که برای اشاره به رد پای بیشتر جانوران (به ویژه بزرگ زیاگان) به کار می رود. "پاگ" در زبان هندی به معنای پا است (سانسکریت पद् "پد"؛ یونانی πούς "poús"). هر گونه جانوری دارای یک رد پینه ویژه است و به همین دلیل برای شناسایی استفاده می شود.
تالار برلیان یکی از تالارهای کاخ گلستان است که در سمت شرقی تالار عاج قرار دارد و در زمان سلطنت ناصرالدین شاه ساخته شده است. پیش از احداث این تالار در مکان کنونی "کاخ یا تالار بلور" وجود داشته که در زمان فتحعلی شاه ساخته شده بوده و دارای آینه کاریهای فراوان، حوض بلور هشت ضلعی و چلچراغ هایی که امپراتور روسیه الکساندر اول برای فتحعلی شاه فرستاده بوده است اما به علت کهنگی و فرسودگی بنا، تخریب و تالاری جدید بر روی پایه های تالار قدیمی ساخته و به تالار برلیان نام گذاری می کنند. تالار برلیان یک بار در دوران مظفرالدین شاه در سال ۱۳۱۸ هجری قمری مورد تعمیر و تغییر قرار گرفت. تابلویی رنگی و روغنی به اثر ابوالحسن ثالث از این تالار قبل از تعمیرات عهد مظفرالدین شاه در تالار سلام به تاریخ ۱۳۰۵ وجود دارد.
رد آثار ، ردپا یا مجموعه ای از ردپاها و نشانه ها است که ممکن است پیش رفتن کسی یا چیزی را با آن دنبال کند. رد آثار ممکن است شامل رد پا، بو یا شاخ و برگ شکسته باشد. رد آثار برای کشف یا بررسی انواع جانوران در یک منطقه یا برای ردیابی جانوران سودمند است.
هویت یا خلق و خو فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۵ و به کارگردانی پوری جاگاناد است. در این فیلم بازیگرانی همچون ان.تی راما رائو جونیور، کجال آگاروال، پراکاش راج، مدهوریما، کوتا سرینیواسا راو، ساپتاگیری، سونیا آگراوال و نورا فتحی ایفای نقش کرده اند.
جان کارا یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول باشی واقع شده است.
چاتال آغاچ یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول باشی واقع شده است.
چاتال تپه یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول باشی واقع شده است.
چلیک یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول باشی واقع شده است.
ویلیام جی. بروس (William J. Bross) (۴ نوامبر ۱۸۱۳–۲۷ ژانویهٔ ۱۸۹۰)، سیاستمدار و ناشر آمریکایی اهل منطقهٔ «سه ایالتی» پنسیلوانیا-نیویورک-نیوجرسی بود. او همچنین به عنوان شانزدهمین معاون فرماندار در ایالت ایلینوی انتخاب شده بود. او پیش از ورود در کالج ویلیامز، با پدرش مشغول تجارت الوار بود. او مدت ده سال در مدارس تدریس کرد و بعد به شهر شیکاگوی ایالت غربی ایلنوی رفت. او قبل از تأسیس روزنامهٔ موفق دموکراتیک پرس مصروف فروش کتاب و فعالیت های انتشاراتی بود. به دنبال تشکیل حزب جمهوری خواه در سال ۱۸۵۴، بروس یکی از هواداران سرسخت نامزدهای سیاسی آن شد. حمایت او از آبراهام لینکن سبب شد تا برای احراز کرسی معاون فرماندار پیشنهاد شود. او در سال ۱۸۶۵ اسکایلر کولفکس، معاون رئیس جمهور آیندهٔ ایالات متحدهٔ آمریکا را در سفری به ایالت غربی کالیفرنیا همراهی و بعدها کتابی در رابطه با این سفر منتشر کرد. زندگی نامه. ویلیام بروس در ۴ نوامبر سال ۱۸۱۳ در ساسکس، شهرستان شمال غربی نیوجرسی به دنیا آمد. او بزرگ ترین فرزند از یازده فرزند دیکن موزس بروس و جین (وینفیلد) بروس بود. او به دلیل این که چند دقیقه پیشتر از برادر دوقلویش استفان دکاتور
بروس به دنیا آمده بود، بزرگ ترین فرزند خانواده بود. وقتی آنها نُه ساله بودند، خانوادهٔ شان به منظور ساخت کانال «دلاور و هادسون» به میلفورد پنسیلوانیا نقل مکان کرد. پسران به همراه پدر جهت تهیهٔ الوار برای کانال در نزدیکی شوهلا (منطقهٔ مسکونی در شهرستان پایک، پنسیلوانیا) کار می کردند. بروس در سال ۱۸۳۲ در آکادمی میلفورد ثبت نام کرد و سپس به کالج ویلیامز رفت و با برادر دوقلویش هم اتاقی شد. ویلیام بروس یکی از بنیان گذاران و پیشگامان انجمن برادری اجتماعی «Delta Upsilon» در کالج ویلیامز بود. او مدت کوتاهی پس از فارغ التحصیلی در سال ۱۸۴۳، مدیر «آکادمی ریجبری» در (دهکدهٔ) ریجبری نیویورک شد. بروس در سال ۱۸۴۳ در مدرسهٔ «چستر» پنسیلوانیا به تدریس آغاز کرد و مدت پنج سال در آنجا مصروف به کار بود. بروس در سال ۱۸۴۶ سفرهایش را به سمت ایالت های غربی آغاز کرد تا جای بهتری برای اقامت پیدا کند. او در ۱۲ مه سال ۱۸۴۸ به شهر نو ظهور شیکاگو در ایالت ایلینوی رسید و آنجا را برای اقامت انتخاب کرد. بروس به زودی با «S. C. Griggs ", " Newman ", " Co. publishing house» وارد شراکت شد و کتاب فروشی «Griggs, Bross &amp; Co» را تأسیس کرد. این شر
اکت پس از ۱۸ ماه از هم پاشید. او به همکاری ریو. جی. ای رایت، در پاییز سال ۱۸۴۹ روزنامهٔ مذهبی «Prairie Herald» را منتشر کرد. او نخستین بار در سال ۱۸۵۲ زمانی که با جان ال. اسکریپس، رئیس پُست شیکاگو برای تأسیس نشریهٔ دموکراتیک پرس «Democratic Press» وارد همکاری شد، به موفقیت رسید. این نشریه از دیدگاه های دموکراتیک جانبداری می کرد؛ دیدگاه هایی که با رویکرد حزب (دموکرات) دربارهٔ برده داری متفاوت و با «توافق میسوری» استیفان. ای داگلاس در تضاد بود. در سال ۱۸۵۴، وقتی حزب دموکرات تأسیس گردید، بروس یکی از سخنگویان آن شد. او نخستین همایش پشتیبانی از نامزدی جان. سی فریمونت برای ریاست جمهوری غرب آمریکا را برپا کرد و در شب اعلام نامزدی وی، در پارک «دیربورن» سخنرانی کرد. بروس به جنوب ایالت ایلینوی و به خصوص مناطق طرفدار برده داری رفت تا به حمایت از فریمونت کمپین کند. او در مجلس پیشین ایالتی در واندالیای ایلینوی با آبراهام لینکن که هوادار فریمونت بود، آشنا شد و هر دو اکثراً در یک همایش صحبت می کردند. بروس در سال ۱۸۵۵ به عضویت شورای شهر شیکاگو انتخاب شد و مدت دو سال در این سمت خدمت کرد. نشریهٔ دموکراتیک پرس پس از بحران اقتصا
دی سال ۱۸۵۷ با مشکلات مالی دست وپنجه نرم می کرد. نشریه در ۱ ژوئیه سال ۱۸۵۸ با نشریهٔ تریبیون ادغام و به روزنامهٔ پرس-تریبون «The Press and Tribune» تبدیل شد. بروس از نامزدی آبراهام لینکن برای پُست ریاست جمهوری حمایت کرد. در سال ۱۸۶۳ به دنبال آغاز جنگ داخلی در آمریکا، بروس در ایجاد هنگ ۲۹ پیاده نظام متشکل از سربازان رنگین پوست ایالات متحدهٔ آمریکا همکاری کرد. فرماندهی این هنگ را سرهنگ جان. ای بروس، یکی از برادران ویلیام بروز به عهده داشت که در ۳۰ ژوئیهٔ سال ۱۸۶۴ حین محاصرهٔ پترزبورگ کشته شد. پشتیبانی بروس از نامزدی آبراهام لینکن سبب شد تا او به نمایندگی از حزب جمهوری خواه در تکت انتخاباتی ریچارد. جی اوگلزبی برای احراز کرسی معاونت فرمانداری ایالت ایلینوی نامزد شود. او در سال ۱۸۶۵ همراه با شویلر کولفکس، سخنگوی مجلس نمایندگان ایالات متحدهٔ آمریکا هم سفر شد تا اوضاع در ایالت غربی کالیفرنیا را بررسی کند. وی دو سال بعد همراه با دخترش به اروپا رفت. زندگی خصوصی. بروس در سال ۱۸۳۹، مدتی پس فارغ التحصیلی از کالج و به دست آوردن نخستین وظیفه، با ماری جین جانسن، دختر جان. تی جانسن ازدواج کرد. ثمرهٔ ازدواج آنان چهار پسر و چه
ار دختر بود، اما تنها یکی از دختران آن ها (جسی) زنده ماند. جسی بروس با هنری دمارست لوید که به روزنامه نگار افشاگر معروف بود، ازدواج کرد. ویلیام بروس لوید، نوهٔ (بروس و ماری) یکی از بنیان گذران حزب کمونیست کارگری آمریکا بود. بروس در سال ۱۸۷۹، «بنیاد بروس» را در دانشگاه لیک فارست «Lake Forest University» به یاد پسرش ناتانیل تأسیس کرد. او مبلغ ۴۰ هزار دلار را به منظور سرمایه گذاری ده ساله برای خرید کتاب «در مورد ارتباطات، روابط، رفتار متقابل هرگونه دانش عملی، تاریخ نژادی و حقایقی پیرامون هر بخشی از دانش به همراه کتب مسیحیت یا کتاب هایی که در این مورد نوشته شده بود» به این بنیاد اهدا کرد. متولیان دانشگاه ۶ هزار دلار را به عنوان جایزه برای نویسنده ای که بتواند کتابی با در نظر داشتن شرایط مطرح شده بنویسد، درنظر گرفتند. جیمز اور از کالج کلیسای متحد آزاد «United Free Church» با نگارش کتابی زیر نام «مشکلات عهد عتیق» با رجوع به نقدهای اخیر پیرامون این موضوع، برندهٔ این جایزه شد. این سرمایه همچنین دانشگاه را قادر ساخت تا حقوق استادان، هریک: فرانسیس لندی پاتون، مارکوس دادز، جان آرتور تامسون، فردریک. جی بلیس و جوزیا رویس
را بپردازد. بروس به تاریخ ۲۷ ژانویهٔ سال ۱۸۹۰ در شیکاگو درگذشت و در گورستان «روزهیل» به خاک سپرده شد.
حاجی لار یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گل باشی واقع شده است.
حمزه لار یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول باشی واقع شده است.
خرمن لی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول باشی واقع شده است.
حیدرلی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول باشی واقع شده است.
منطقه یا ناحیه فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۴ و به کارگردانی آر.تی. نیاسان است. در این فیلم بازیگرانی همچون موهن لال، ویجای، کجال آگاروال، نیویتا توماس، پورنیما باگیاراج و تامبی رامایاش ایفای نقش کرده اند.
جهانی شدن محیط زیست به اقدامات و مقررات هماهنگ بین المللی، غالباً در قالب معاهدات بین المللی در مورد حفاظت محیط زیست اشاره دارد. برای دیدن نمونه ای از جهانی شدن محیط زیست می توان از مجموعه ای از معاهدات بین المللی مربوط به موافقتنامه چوب استوایی طی سال های ۱۹۸۳، ۱۹۹۴، ۲۰۰۶، تأسیس سازمان بین المللی چوب استوایی یا ترویج مدیریت پایدار جنگل های استوایی نام برد. جهانی سازی محیط زیست معمولاً توسط سازمان های مردم نهاد و دولت های مربوط به کشورهای توسعه یافته حمایت می شود، اما با مخالفت کشورهای در حال توسعه که طرح های حامی محیط زیست را مانع توسعه اقتصادی خود می دانند، مواجه شده است. تعاریف و ویژگی ها. کارل اس. زیمرر، جهانی شدن محیط زیست را به عنوان نقش رو به رشد سازمان دهی موسسات مدیریت در سطح جهانی، سیستم های دانش و نظارت، و استراتژی های هماهنگ با هدف منابع، انرژی و مسائل حفاظتی تعریف کرد. استیون یرلی، از این مفهوم به عنوان «جهانی شدن نگرانی های زیست محیطی» یاد کرده است. گرینگر همچنین به مطالعه ای توسط کلارک اشاره نمود که به گفته وی، راه کار اولیه این مفهوم بود و سه جنبه از جهانی شدن محیط زیست را برجسته نمود: «جریان
های جهانی انرژی، مواد و ارگانیسم ها، فرمول بندی و پذیرش جهانی ایده ها در مورد محیط زیست جهانی و حکمرانی زیست محیطی، از طریق یک شبکه در حال رشد.» تاریخچه. گرینگر جهانی شدن محیط زیست را در چارچوب توافقنامه های بین المللی در مورد ابتکارات حامیان محیط زیست مورد بحث قرار داده است. به گفته وی، مقدمه جهانی سازی زیست محیطی مدرن را می توان در جنگل داری علمی دوران استعمار با تحقیق در مورد چگونگی ایجاد و احیای جنگل ها مشاهده نمود. از ابتکارات مدرنی که به جهانی شدن محیط زیست کمک می کند، می توان از کنفرانس ۱۹۷۲ سازمان ملل متحد در مورد محیط زیست انسانی نام برد که با حمایت بانک جهانی در دهه ۱۹۸۰ که پروژه های توسعه برای حفاظت از مردم بومی و حفظ تنوع زیستی به آن نیاز داشت، نشات گرفته است. همچنین نمونه های دیگر چنین ابتکاری شامل معاهداتی است مانند موافقتنامه بین المللی چوب استوایی در سالهای ۱۹۸۳، ۱۹۹۴، ۲۰۰۶. بنابراین، بر خلاف سایر طرح ها و پروژه های قوی جهانی شدن اقتصادی، سیاسی و فرهنگی در قرن ۱۹، جهانی شدن محیط زیست، پدیده ای جدیدتر است که به طور جدی در نیمه پایانی قرن بیستم آغاز گردید. به طور مشابه، استیون یرلی بیان می کند ک
ه در همان زمان بود که جنبش محیط زیست در مقیاس بین المللی و ابعاد جهانی موضوعات شروع به سازمان دهی کرد. برای مثال، اولین روز زمین در سال ۱۹۷۰ جشن گرفته شد. طرفداران و مخالفان. به گفته گرینگر، جهانی شدن محیط زیست در قالب ابتکارات بین المللی حامی محیط زیست، معمولاً توسط سازمان های غیردولتی مختلف و کشورهای توسعه یافته حمایت می شود. اما کشورهای در حال توسعه (گروه ۷۷) با آن مخالفت می کنند و ابتکارات حمایت از محیط زیست را مانع توسعه اقتصادی خود می دانند. سازمان تجارت جهانی نیز مورد انتقاد قرار گرفته است، زیرا روی جهانی شدن اقتصاد یا آزادسازی تجارت به دلیل نگرانی های مربوط به حفاظت از محیط زیست، متمرکز شده است. استیون یرلی می گوید که این سازمان نباید ضد محیط زیست توصیف گردد. روشن است که تصمیمات آن تأثیر عمده ای بر محیط زیست در سراسر جهان دارد. این تصمیم ها عمدتاً مبتنی بر عوامل اقتصادی هستند. امری که در آن به نگرانی های زیست محیطی اهمیت ثانویه داده می شود.
ویلیام بولن (William Bullen) (زادهٔ ۲۴ فوریه ۱۸۰۵ – درگذشتهٔ ۲۷ اکتبر ۱۸۴۶)، بازرگان آمریکایی و پیشگام ویسکانسین بود. او یکی از اولین مهاجران آمریکایی در منطقه که اکنون به نام کنوشا، ویسکانسین یاد می گردد، بود و از منطقه ویسکانسین، شهرستان راسین در مجلس قانون گذاری نمایندگی کرد. زندگی نامه. ویلیام بولن در سال ۱۸۰۵، در کلینتون، شهرستان اونیدا، نیویورک به دنیا آمد و در همین منطقه بزرگ شد. در دسامبر ۱۸۳۴، او در نشست که در خانه برادرش، جان بولن جونیور در هانیبال نیویورک برای بحث دربارهٔ چشم انداز مهاجرت به سرزمین های جدید غرب برگزار شده بود، شرکت کرد. جلسه بعدی در مورد همین موضوع در فوریه ۱۸۳۵ برگزار شد، در این نشست خانواده بولن و دیگران به تشکیل «شرکت مهاجرت غرب» برای تأمین مالی پروژه سفر به غرب و خریداری زمین های جدید، به توافق دست یافتند. آنها سهام شرکت را به قیمت ۱۰ دلار به ازای هر سهم فروختند و در نهایت هر سهم به ۴۰۰۰ دلار رسید - سهام به یک جنس محبوب در منطقه به این دلیل تبدیل شد که افراد کمتر ثروتمندی سهام را خریدند تا سهمی از بازده ثروت زمین جدید را به دست آورند. در نهایت این روش یک سرمایه گذاری ضعیف شناخت
ه شد چرا که درآمد حاصله از آن تنها در صورت به سرمایه گذاران بازگردانده می شود که زمین مورد ادعا بعداً به فروش برسد، امری که شهرک نشینان قصد انجام آن را نداشتند. در نهایت اسکان در کنوشا باوجود سرمایه گذاری صدها سرمایه گذار تنها به سود خانواده بولن و دوستان نزدیک آنها تمام شد. این شرکت در سال ۱۸۳۷ پس از ایجاد شهرک و پایان اسکان منحل گردید. در مارس ۱۸۳۵، هیئت به غرب برای کاوش زمین برای اسکان احتمالی در ساحل غربی دریاچه میشیگان فرستاده شد. هیئت در اول قصد داشت که خریداری زمین در دهانه رود روت – در محل فعلی شهر راسین، ویسکانسین صورت بگیرد، اما نتواست که با ساکنان فعلی منطقه به رهبری گیلبرت کنپ کنار بیاید. این شرکت تصمیم به اعزام هیئت دیگری تحت نظارت مستقیم برادر بولن، جان بولن، جونیور، در ژوئن ۱۸۳۵ گرفت – ویلیام بولن نیز برادر خود را در این مأموریت همراهی می کرد. بولن ها درست در ناحیه جنوب رودخانه روت در دهانه نهر پایک مستقر شدند و شروع به ادعای مالکیت زمین کردند. در همان تابستان، دو ماجراجو، ساموئل رزیک (رسیگی) و جان نوبل، به این شهرک آمدند، آنها قصد ادعای مالکیت زمین را داشتند. با پی بردن به اینکه جزیره واشینگتن