Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پیچیده ای ایجاد کرد که سالانه۱۶۰۰۰ تا ۱۸۰۰۰مجاهد افغان را تا اوایل سال۱۹۸۶ آموزش می داد. توسط مجاهدینی که قبلاً آموزش ISI را دریافت کرده بودند. اگرچه سیا از نظر تئوری این اختیار را داشت که مستقل از ISI عمل کند و در پاسخ به نگرانی های کنگره در مورد تقلب، اقداماتی را برای "ممیزی" مدیریت منابع آمریکایی توسط ISI انجام داد، ISI مجرای اصلی حمایت ایالات متحده از مجاهدین و بخش عمده باقی ماند. کمک های دوران ریگان که توسط محافظه کاران حمایت می شد به فرماندهان الهام گرفته از اخوان المسلمین مورد علاقه آی اس آی، به ویژه گلبدین حکمتیار، رسید. در داخل دولت ایالات متحده بحث هایی در مورد ارتباط بین حمایت سیا از شورشیان افغان که به طور فعال سربازان شوروی را می کشتند و قانون قانونی منع کارمندان دولت ایالات متحده از دست داشتن در ترور وجود داشت. کیسی با لفاظی پرسید: "هر بار که یک شورشی مجاهد یک تفنگدار شوروی را می کشد، آیا ما درگیر ترور هستیم؟" بر روی کاغذ، فقدان فرماندهی و کنترل سیا بر مجاهدین، آن را از اتهامات ترور مصون نگه داشت. اما در عمل ابهاماتی وجود داشت. در میان بسیاری از نمونه های دیگر، رئیس مرکز اسلام آباد سازمان سیا ا
ز ماه مه۱۹۸۱ تا اواسط سال۱۹۸۴، هاوارد هارت، که قبلاً برای یک پاکستانی به نام فضل در نیروهای شوروی کشته یا دستگیر؛ گوست آوراکوتوس، که به عنوان رئیس گروه ویژه سیا در عملیات افغانستان خدمت می کرد، برنامه پاکستان را ستایش کرد که انگیزه هایی را برای فرماندهان مجاهدین بر اساس حجم سگک کمربندهای دستگیر شده شوروی فراهم می کرد. آی اس آی با استفاده از بودجه سیا، تلاش های مکرر ناموفق ترور محمد نجیب الله را که در آن زمان مسئول پلیس مخفی افغانستان (و بعداً رئیس جمهور افغانستان) بود، سازماندهی کرد. و راکت های دوربرد (اصالتاً چینی یا مصری) که توسط سیا تهیه شده بود، طی بمباران کابل از سال۱۹۸۵ به بعد، غیرنظامیان بی شماری را کشته و معلول کردند. در نهایت، سیا راهی نداشت که با قطعیت بداند هر سلاحی که تهیه کرده بود چگونه در میدان نبرد مورد استفاده قرار می گیرد، اما به طور کلی از ارائه سلاح خودداری می کرد اگر تصمیم می گرفت که هدف اصلی این سلاح بیشتر از ترور نبودن است، تروریسم یا سایر رفتارهای غیرقانونی. این استاندارد «به احتمال زیاد استفاده» هیچ ارتباطی با سلاح های به اصطلاح «کاربرد دوگانه» که می توانستند مقاصد نظامی مشروعی داشته ب
اشند، نداشت و تحت نظارت NSDD–166 به پاکستان فرستاده می شد مانند هزاران تن مواد منفجره C-4. چاشنی های زمان بندی شده و ده ها تفنگ تک تیرانداز اما سیا در امتیازی به مشاوران حقوقی داخلی خود از ارائه فناوری دید در شب یا اطلاعات ماهواره ای در آپارتمان های افسران ارتش شوروی به همراه تفنگ های تک تیرانداز خودداری کرد. چندین سال بعد، ایالات متحده توسط فعالیت های آی اس آی در منطقه مورد مناقشه مجبور شد تا به مقامات هندی در کشمیر هشدار دهد که اقدامات حفاظتی در برابر تفنگ های دوربرد انجام دهند. فعالیت های فرامرزی. در اوایل سال۱۹۸۵، سیا و آی اس آی هزاران قرآن ترجمه شده را از سراسر مرزهای شمالی افغانستان به جمهوری های شوروی آسیای مرکزی ارسال کردند. در تلافی بمب گذاری های تحت حمایتKGB که صدها نفر را در پاکستان کشته بودند، آی اس آی همچنین تیم های مجاهدین را برای انجام حملات خشونت آمیز در داخل خاک شوروی سازمان داد، که سیا حداقل از آن آگاه بود. بسیاری از حملات دیگر توسط فرماندهان شمال افغانستان که عمدتاً مستقل از آی اس آی و سیا عمل می کردند، از جمله توسط احمد شاه مسعود، راه اندازی شد. تحلیلگران سیا و وزارت امور خارجه از این حملا
ت وحشت کردند (با این باور که آنها می توانند باعث ایجاد یک بحران بین المللی شبیه به حادثه U-2 1960 شوند) و ویلیام پیکنی جانشین هارت پیام وزارت امور خارجه را به اختر ابلاغ کرد مبنی بر اینکه آی اس آی نباید افغان ها را تشویق کنند. از مرز شوروی عبور کنید (البته با این اخطار که، به قول خود پیکنی،"افغان ها از فرصت های به وجود آمده استفاده می کنند و تقریباً آنچه را که می خواستند انجام می دهند"). با این حال، یوسف گفت که کیسی چنین اقدامات خرابکارانه ای را تأیید کرده است. به گفته یوسف، کیسی برای اولین بار این ایده را در اواخر سال ۱۹۸۴ با استقبال دوجانبه اختر مطرح کرد و اظهار داشت که: شما باید کتاب ها را بردارید. و در صورت امکان می توانید به فکر ارسال اسلحه و مهمات باشید. برخی از همکاران کیسی این حکایت را زیرسوال بردند، اما بعداً توسط گیتس (دستیار اجرایی کیسی در آن زمان) تأییدشد. از آنجایی که پرزیدنت ریگان هرگز یک یافته ریاست جمهوری را برای مجوز دادن به این گسترش مخاطره آمیز مأموریت سیا در افغانستان، که مستلزم اطلاع برخی از اعضای کنگره ایالات متحده بود، امضا نکرد، کول خاطرنشان می کند: «اگر کیسی کلماتی را که یوسف به او نس
بت داده بود بیان می کرد، تقریباً به طور قطع می گفت: نقض قوانین آمریکا هیچ کس جز پرزیدنت ریگان قدرت تحریک حملات درداخل اتحاد جماهیر شوروی را نداشت. بعنوان یادداشت جانبی، سازمان سیا دراواخر سال۱۹۸۴ بدون همدستی پاکستان به طور محدود به مسعود کمک مالی کرد، اما افسران سیا از تعامل مستقیم با او منع شدند. افسران اطلاعاتی بریتانیا و فرانسه اما تحت محدودیت های قانونی مشابه همتایان سیا خود عمل نکردند و شخصاً با مسعود صحبت کردند. نقش بریتانیا به ویژه توسط پاکستانی ها مورد انزجار قرار گرفت و برخی از افسران سیا دریافتند که فرانسوی ها «خطاکننده» هستند، اما سیا در این سال ها برای اطلاعات در مورد مسعود به MI6 تکیه کرد. در آوریل ۱۹۸۷، سه تیم جداگانه از شورشیان افغان توسط آی اس آی هدایت شدند تا حملات خشونت آمیز هماهنگی را به اهداف متعدد درسراسر مرز شوروی انجام دهند و درصورت حمله به یک کارخانه ازبکستان تا عمق بیش از ۱۰مایلی خاک شوروی گسترش پیدا کنند. در پاسخ، شوروی تهدیدی پنهانی مبنی بر حمله به پاکستان برای توقف حملات فرامرزی صادر کرد:هیچ حمله دیگری گزارش نشد. کیسی پس از ابتلا به تومور مغزی در دسامبر ۱۹۸۶ مجبور به استعفا از سمت
خود در DCI شده بود، وضعیتی که چندین ماه بعد کشنده بود، اما کول حملات آوریل ۱۹۸۷ را به عنوان «آخرین هور کیسی» توصیف کرد. افغانستان ۱۹۸۶: موشک های استینگر. در اواخر سپتامبر ۱۹۸۶، تقریباً دو ماه پس از اینکه بیردن جایگزین پیکنی به عنوان رئیس مرکز اسلام آباد شد، سیا شروع به تحویل موشک های سطح به هوای پیشرفته اف آی ام-۹۲ استینگر ساخت ایالات متحده به مجاهدین کرد. استینگرها از فناوری فروسرخ برای نابود کردن هواپیماهای شوروی از فاصله تقریباً ۱۲۵۰۰ فوتی استفاده کردند که به طور جدی استفاده مؤثر از هلیکوپترهای تهاجمی کم پرواز توسط نیروهای ویژه اسپتسناز شوروی را مختل کرد. شوروی در نهایت تصمیم گرفت که تخلیه مجروحان خود با هلیکوپتر دیگر امن نیست. افسران سیا می دانستند که استینگرها می توانند به راحتی توسط تروریست ها برای سرنگونی هواپیماهای غیرنظامی مورد استفاده قرار گیرند و در کنار گذاشتن آخرین بقایای قابل انکار با وارد کردن تسلیحات با منشأ ایالات متحده به افغانستان، تردید داشتند، اما مخالفت های آن ها توسط تندروهای دولت ریگان، از جمله توسط دولت ریگان، رد شد. مورتون آی. آبراموویتز، مقام ارشد وزارت امور خارجه. چین و پاکستان که
به دلیل در نظر گرفتن خطرات امنیتی ناشی از چشم انداز تلافی جویانه برای آن کشورها از قبل با آنها مشورت شده بود، پس از بررسی دقیق این تحویل را تأیید کردند. احتمال منحرف شدن استینگرها برای مقاصدی که سیاستگذاران ایالات متحده در نظر نگرفته بودند، انگیزه بیشتری برای سیا فراهم کرد تا تعداد مأموران یکجانبه خود را در لیست حقوق و دستمزد افغانستان (شامل مسعود و عبدالحق تا زمانی که بیردن یارانه مستقیم به حق را پس از دومی پایان دهد) افزایش دهد. از نقش آی اس آی در درگیری انتقاد کرد، که در کنار بودجه بی سابقه ۱٫۱ میلیارد دلاری تخصیص یافته کنگره که مجبور بود برای عملیات افغانستان در سال های مالی۱۹۸۶ (۴۷۰ میلیون دلار) و مالی ۱۹۸۷ (۶۳۰ میلیون دلار) با آن کار کند، هزینه ای نسبتاً جزئی بود.. بیردن متعاقباً تأمین استینگرها را به عنوان نقطه عطفی در جنگ شوروی-افغانستان تأیید کرد. در مجموع، سیا حدود ۲۳۰۰ استینگر را به افغانستان فرستاد و بازار سیاه قابل توجهی را برای تسلیحات در سراسر خاورمیانه، آسیای مرکزی و حتی بخش هایی از آفریقا ایجاد کرد که تا دهه۱۹۹۰ ادامه یافت. شاید ۱۰۰استینگر توسط ایران خریداری شد. سیا بعداً برنامه ای را برای با
زیابی استینگرها از طریق بازپرداخت نقدی اجرا کرد. علیرغم شهرت مسعود به عنوان یکی از مؤثرترین فرماندهان مجاهدین، آی اس آی پاکستان مطمئن شد که مسعود فقط ۸استینگر دریافت کرده است کسری از ۱٪کل و هیچ یک قبل از سال۱۹۹۱ دریافت نکرده است. افغانستان ۱۹۸۸: خروج شوروی آغاز شد. ناامیدی فزاینده ای وجود دارد، مرزی با خصومت، در میان افغان ها در سراسر طیف ایدئولوژیک و از طیف وسیعی از زمینه ها، نسبت به دولت پاکستان و نسبت به ایالات متحده وسعت این احساسات بی سابقه و تشدید کننده به نظر می رسد اکثر ناظران ادعا می کنند که تلاش [حکمتیار و آی اس آی] از حمایت حزب سیاسی رادیکال پاکستان جماعت اسلامی و اعراب رادیکال برخوردار است درحالی که این اتهامات ممکن است اغراق آمیز باشد، تصوری که آنها بوجود می آورند عمیق و گسترده است - ادموند مک ویلیامز، فرستاده ویژه به مقاومت افغانستان، اکتبر ۱۹۸۸، به نقل از استیو کول. میخائیل گورباچف در سال ۱۹۸۵ به عنوان رهبر اصلاح طلب اتحاد جماهیر شوروی ظاهر شد و مصمم بود که کشورش را هر چه سریعتر از افغانستان خارج کند و آشکارا در اظهارات سال۱۹۸۶ که به طور گسترده گزارش شده بود، جنگ را "زخم خونریزی" نامید. تا نوام
بر ۱۹۸۶، تصمیم برای خروج نیروهای شوروی گرفته شد، اگرچه جدول زمانی دقیق همچنان در معرض بازنگری قرار داشت. نجیب الله "در ماه دسامبر از این عمل انجام" شده مطلع شد. تقریباً در همان زمان، سیا به اشتباه پیش بینی کرد که اتحاد جماهیر شوروی در مسیر افغانستان باقی خواهد ماند و احتمالاً اطلاعات را برای حمایت از دیدگاه های جنگ طلبانه مقامات دولت ریگان تحریف می کند. حتی یک سال بعد گیتس قاطعانه بود که عقب نشینی قریب الوقوع یک حیله شوروی بود، اگرچه مقامات دیگر، مانند جورج شولتز، وزیر امور خارجه (پس از صحبت با وزیر امور خارجه شوروی، ادوارد شواردنادزه)، تا آن زمان پذیرفتند که شوروی صادق است. ایالات متحده درخواست های شوروی را برای همکاری با یکدیگر برای جلوگیری از جنگ داخلی یا ظهور آنچه که ولادیمیر کریوچکوف، رئیسKGB به گیتس گفت که یک "دولت اسلامی بنیادگراً در افغانستان خواهد بود، رد کرد. مذاکره کنندگان ایالات متحده در ابتدا تمایل خود را برای تعلیق حمایت سیا از مجاهدین در ازای عقب نشینی شوروی نشان دادند، اما رئیس جمهور ریگان شخصاً مداخله کرد تا زمانی که شوروی به رژیم نجیب الله کمک می کرد، قطع کمک ها را غیرقابل قبول اعلام کرد. با
این وجود، خروج شوروی از افغانستان در ماه مه۱۹۸۸ بر اساس مفاد توافقنامه ژنو آغاز شد و در فوریه ۱۹۸۹ تکمیل شد. این وقایع باعث ایجاد شور و شوق زیادی در دولت ایالات متحده شد که با کشته شدن رئیس جمهور ضیا، اختر، و آرنولد لوئیس رافل سفیر ایالات متحده در پاکستان در سقوط هواپیمای اوت۱۹۸۸ و باهشدار فرستاده ویژه در مقاومت افغانستان، ادموند، اندکی کاهش یافت. مک ویلیامز که آی اس آی با حکمتیار تبانی می کرد تا با کشتن یا ارعاب مخالفان حکمتیار، یک رژیم اسلام گرا را در افغانستان روی کار بیاورد و از این طریق ادعاهای آمریکا مبنی بر حمایت از «خود تعیینی» افغانستان را به سخره بگیرد. جانشین رافل، رابرت بی. اوکلی و بیردن، با تلاش برای تضعیف اعتبار مک ویلیامز از طریق تحقیقات داخلی که هیچ اطلاعات تحقیرآمیز شخصی را فاش نکرد، به مخالفت مک ویلیامز پاسخ دادند. در همین حال، رئیس جمهور ضیا میراث عظیمی از خود بر جای گذاشت که شامل افزایش تقریباً ده برابری تعداد مدارس در پاکستان (بخش بزرگی از آنها در امتداد مرز افغانستان و پاکستان ساخته شده است) و تبدیل ISI به یک دولت قدرتمند در داخل یک کشور. دولت، که کشور سابقاً با کمبود نقدینگی پاکستان نم
ی توانست بدون کمک مالی سیا، عربستان سعودی و سایر کشورهای عربی خلیج فارس به آن بپردازد. بسیاری ازاین مدارس، نسل جدیدی از طلاب دینی افغان یا «"طالبان"» را از قندهار به تفسیری شدید و تحت تأثیر دیوبندی از اسلام معرفی کردند که قبلاً نقش مهمی درتاریخ یا فرهنگ افغانستان بازی نکرده بود. افغانستان ۱۹۸۹. تحلیل هوش. تخمین ویژه اطلاعات ملی (NIE)، «افغانستان: جنگ در چشم انداز»، تخمین زد که دولت نجیب الله «ضعیف، نامحبوب، و جناح بندی شده است، اما احتمالا در دوازده ماه آینده در قدرت باقی خواهد ماند.» افغانستان ۱۹۹۲: قطع کمک ها، آغاز جنگ داخلی. دولت نجیب الله با حمایت صدها میلیون کمک شوروی هر ماه، قدرت ماندگاری بیشتری از آنچه که برخی از تحلیلگران سیا پیش بینی کرده بودند نشان داد و با موفقیت از تلاش فاجعه بار مجاهدین در سال ۱۹۸۹ برای تصرف جلال آباد (که عمدتاً توسط جانشین اختر به عنوان مدیر آی اس آی حمید برنامه ریزی شده بود، جلوگیری کرد. گل، بیردن، و گری شرون رئیس ایستگاه کابل تعیین شده توسط سیا)، یک حمله هماهنگ زمستانی ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۰ به کابل و خوست (که علت شکست آن ناتوانی یا عدم تمایل مسعود برای بستن گذرگاه سالنگ بود که منجر به
قطع شدن آن شد. کمک هزینه مسعود سیا)، و کودتای مارس ۱۹۹۰ که توسط شهنواز تنایی، جدا شده از خلق، با همکاری حکمتیار (و بنا بر گزارش ها توسط بن لادن تأمین مالی شده است) سازماندهی شد. با وجود این شکست ها، مجاهدین با تصرف خوست در اوایل سال ۱۹۹۱ به پیروزی بزرگی دست یافتند. با پایان اشغال شوروی، اختلافات سیاسی بین وزارت امور خارجه از جمله دفتر اطلاعات و تحقیقات (INR) و جانشین مک ویلیامز در سطح سفیر به عنوان فرستاده ویژه در افغانستان، پیتر تامسن و سیا در مورد آینده درگیری در افغانستان تبدیل شد. واضح تر، همان طور که با رضایت آشکار سیا در حمله راکتی دسته جمعی به کابل توسط اسد درانی رئیس آی اس آی و حکمتیار برای اکتبر۱۹۹۰ برنامه ریزی شده بود (که تنها پس از مداخله در آخرین لحظه توسط اوکلی و تامسن لغو شد) و اظهارات معاون وزیر نشان داد. رابرت ام. کیمیت از دولت برای امور سیاسی به این مضمون که ایالات متحده هیچ چیز قابل اعتراضی در شرکت نجوب الله در انتخابات افغانستان به عنوان بخشی از یک راه حل مسالمت آمیز نمی بیند. صرفنظر از این، این بحث داخلی به زودی با فروپاشی دیوار برلین در نوامبر۱۹۸۹ و پایان جنگ سرد، مورد بحث قرار گرفت. اندک
ی پس از روی کار آمدن در سال ۱۹۸۹، رئیس جمهور جورج هربرت دبلیو بوش، حکم ریاست جمهوری را امضا کرد که بر اساس آن اختیارات قانونی سیا برای انجام عملیات های مخفی در افغانستان تمدید شد، اما این کشور در اولویت های دولت نوپا در رتبه پایینی قرار گرفت. بیردن مکالمه ای را در مورد افغانستان به یاد آورد که در آن رئیس جمهور بوش پرسید: "آیا این موضوع هنوز ادامه دارد؟" کنگره در حال از دست دادن علاقه خود به افغانستان نیز بود و با کاهش بیشتر در سال مالی۱۹۹۱، بودجه افغانستان سیا را به ۲۸۰میلیون دلار برای سال مالی۱۹۹۰ کاهش داد. در اواخر سال ۱۹۹۰، ایالات متحده اکثر کمک های خود به پاکستان را به دلیل پیشرفت مستمر پاکستان به سمت تولید سلاح هسته ای، همان طور که قانوناً توسط اصلاحیه قانون کمک های خارجی مورد نیاز است، به حالت تعلیق درآورد. سرانجام، پس از تلاش تندروهای شوروی برای برکناری گورباچف در کودتای نافرجام اوت ۱۹۹۱، که منجر به یک سری بحران شد که با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی به اوج خود رسید، جیمز بیکر، وزیر امور خارجه پرزیدنت بوش، با همتای شوروی خود، بوریس پانکین، برای هر دو به توافق رسید. طرفین از ارسال سلاح برای مجاهدین یا نجیب
الله دست بردارند. این قرارداد که توسط دولت جدید روسیه مورد احترام قرار گرفت در ۱ ژانویه۱۹۹۲ لازم الاجرا شد و در آن زمان اتحاد جماهیر شوروی دیگر وجود نداشت؛ بنابراین، در حالی که سیا نقش مستقیمی در سقوط کابل (و متعاقب آن سقوط افغانستان به جنگ داخلی بین جناح های مجاهدین رقیب) در اواخر همان سال بازی نکرد، قطع کمک های خارجی آشکارا برای نجیب الله بسیار ویران کننده تر از مجاهدین بود (به ویژه زمانی که با هم ترکیب شوند). با فرار تقریباً همزمان عبدالرشید دوستم، متحد سابق نجیب الله به دومی). پس از فرار دوستم، مسعود و شبه نظامیان متحدش فرودگاه بین المللی کابل را تصرف کردند و در خارج از کابل از شمال جمع شدند، در حالی که حکمتیار و سایر فرماندهان مجاهدین از چاراسیاب به سمت جنوب به کابل نزدیک تر شدند. نجیب الله در یک سخنرانی تلویزیونی اعلام کرد که قصد دارد به عنوان بخشی از انتقال صلح آمیز سازمان ملل متحد (سازمان ملل) استعفا دهد. دو جناح درون حزب کمونیست افغانستان در مورد این که آیا تسلیم حکمتیار شوند یا به مسعود اختلاف نظر داشتند. مسعود ابتدا از ورود به پایتخت امتناع کرد تا زمانی که یک توافق سیاسی در مورد آینده افغانستان بی
ن گروه های مجاهدی که سپس در پیشاور مذاکره می کردند، حاصل شود. پس از تبادل تنش از طریق رادیو که در آن حکمتیار درخواست های مسعود را برای سازش و آشتی رد کرد، نیروهای متحد مسعود وارد کابل شدند و از حمله برنامه ریزی شده حکمتیار به شهر جلوگیری کردند. یک دولت موقت با برهان الدین ربانی (یک عالم دینی که در دوران تحصیل در دانشگاه کابل به مسعود و حکمتیار تدریس می کرد) به عنوان رئیس جمهور تأسیس شد و مسعود زمام وزارت دفاع را بر عهده گرفت. علیرغم پیشنهاد نقش نخست وزیری، حکمتیار (که به شدت توسط آی اس آی حمایت می شود) کابل را با راکت بمباران کرد و تلفات گسترده ای را در تلاشی ضعیف برای تحمیل حکومت شخصی خود بر افغانستان به بار آورد. جنگ در پایتخت و اطراف آن افغانستان را وارد یک جنگ داخلی چند وجهی کرد که برای چندین سال ادامه خواهد داشت و همه طرف ها مرتکب جنایات اساسی می شوند. در نهایت طالبان که توسط یک عضو ناشناخته، نرم الحساب و منزوی عضو سابق جناح مجاهدین محمد یونس خالص به نام محمد عمر کنترل می شد، از مرکز پشتون ها قندهار بیرون آمدند و تا سپتامبر۱۹۹۵ کنترل تمام جنوب افغانستان و هرات را در دست گرفتند و قبل از رانندگی کردن. مسعو
د و دولت موقت افغانستان از کابل در سپتامبر ۱۹۹۶: طالبان زنان و دختران افغان را از مدرسه و زندگی عمومی منع کردند. حمایت گسترده پاکستان و عربستان در این پیروزی های طالبان نقش اساسی داشت. مسعود به زادگاهش دره پنجشیر عقب نشینی کرد و جبهه متحد (همچنین به عنوان «ائتلاف شمال» شناخته می شود) را تشکیل داد که توسط هند، ایران و روسیه به عنوان سنگری در برابر گسترش بیشتر بنیادگرایی سنی ستیزه جوی طالبان به آسیای مرکزی حمایت می شد. افغانستان ۱۹۹۶. ایالات متحده در ابتدا به دنبال همکاری با طالبان به عنوان یک جناح سیاسی قانونی افغانستان بود. در اوت ۱۹۹۶، آی اس آی بین ۳۰۰۰۰ تا ۶۰۰۰۰ دلار در ماه به گروه ستیزه جوی کشمیری حرکات الانصار (HUA) کمک می کرد. این گروه از بن لادن نیز به دنبال پول بودند. بن لادن در اوایل سال پس از اخراج از سودان توسط رئیس جمهور عمر البشیر تحت فشارهای شدید ایالات متحده به افغانستان بازگشته بود و ابتدا در جلال آباد مستقر شد، جایی که سپس توسط مجاهدین سابق که بن لادن از دهه ۱۹۸۰ آنها را می شناخت "نه" توسط طالبان کنترل می شد.. جلال آباد در ماه اوت، اندکی قبل از اینکه طالبان مسعود را از کابل بیرون کنند، به دست
طالبان افتاد، و بن لادن متعاقباً به قندهار نقل مکان کرد، جایی که (با وجود ابهامات طالبان مبنی بر اینکه بن لادن صرفاً «"میهمان رژیم قبلی"» است) به نظر می رسد که رابطه نزدیکی با ملا عمر برقرار کرده اند که بارها از بن لادن به عنوان یک قهرمان برای مسلمانان تمجید کرده است (از جمله در دیدار خصوصی سپتامبر ۱۹۹۸ با رئیس اطلاعات سعودی ترکی بن فیصل آل سعود، که به روابط افغانستان و عربستان سعودی آسیب زد). طالبان به بن لادن و پیروانش اجازه دسترسی به مجتمع مزرعه ترناک و آپارتمان های قدیمی ساخته شده توسط ایالات متحده در نزدیکی فرودگاه بین المللی قندهار را دادند. ایالات متحده به طور فزاینده ای نگران روابط پاکستان و طالبان شد. پاکستان به طرق مختلف از طالبان حمایت می کرد و مقامات پاکستانی خود را در کنترل این گروه می دانستند، اما تاریخ نشان داده است که طالبان به جای اینکه به عنوان نیابتی برای نیروهای خارجی عمل کند، به دنبال منافع خود بود. حمایت پاکستان از طالبان منجر به تنش با ایالات متحده شد، زیرا طالبان به یک تهدید شدیدتر و مستقیم برای ایالات متحده، شهروندان و مقامات خارجی آن تبدیل شد. افغانستان ۱۹۹۸. در ۷ اوت ۱۹۹۸ کامیون های
بمب گذاری شده در سفارتخانه های ایالات متحده در دو شهر مختلف پایتخت آفریقای شرقی منفجر شدند: دارالسلام، تانزانیا، و نایروبی، کنیا. این انفجارها باعث کشته شدن ۲۲۴نفر، زخمی شدن بیش از ۴۵۰۰ نفر و خسارت مالی قابل توجهی شد. اگرچه دوازده آمریکایی در این حملات کشته شدند، اما اکثریت قریب به اتفاق قربانیان غیرنظامیان کنیایی بودند. گروهی از القاعده به عنوان مسئول این حملات مصمم شدند. تصویر القاعده در قلمرو رسانه های غربی در واکنش به بمب گذاری های سال۱۹۹۸ نسبتاً بدنام شد. بن لادن متعاقباً در فهرست تحت تعقیب ترین افراد فراری اداره تحقیقات فدرال (اف بی آی) قرار گرفت. قبل از بمب گذاری ها، القاعده برای عموم غربی ها نسبتاً ناشناخته بود. با این حال، سیا قبل از این حملات به خوبی از القاعده آگاه بود. هسته القاعده در شرق آفریقا حتی قبل از این حملات تحت نظارت سیا قرار داشت. سفارت نایروبی تدابیر امنیتی را افزایش داده و در مورد آسیب پذیری های خود هشدارهایی صادر کرده است. علاوه بر این، نمایندگانی از ایالات متحده برای ارزیابی های امنیتی در موارد متعدد، قبل از بمب گذاری ها به سفارت نایروبی فرستاده شدند. بمب گذاری های سفارت آسیب پذیری
بالقوه ایالات متحده را در برابر تهدید جهانی فزاینده ناشی از تروریسم نشان داد. بلافاصله پس از بمباران ها، بیل کلینتون، رئیس جمهور ایالات متحده، در پاسخ به شواهد واضح مبنی بر مسئولیت بن لادن در برنامه ریزی و اجرا، دستور حمله موشکی به اهدافی در سودان و افغانستان را صادر کرد.» علاوه بر این، هفت عضو مظنون القاعده دستگیر شدند. در ۴ نوامبر ۱۹۹۸، ایالات متحده به «اسامه بن لادن و محمد عاطف، فرمانده نظامی القاعده، به دلیل ۲۲۴ فقره قتل برای بمب گذاری های سفارت متهم شد». افغانستان ۱۹۹۹. در یک سند از طبقه بندی خارج شده سیا، به بن لادن و تلاش های سازمان ملل برای اخراج او به کشوری که می تواند به دلیل جنایاتش محاکمه شود، اشاره شده است: «در گفتگوهای خود تأکید کرده ایم که UBL(اسامه بن لادن) آمریکایی ها را به قتل رسانده است. و به برنامه ریزی حملات علیه آمریکایی ها و دیگران ادامه می دهد و ما نمی توانیم این تهدید را نادیده بگیریم.[سیا]همچنین تأکید کرد که جامعه بین المللی در این نگرانی مشترک است.»در این سند، سیا همچنین به طالبان تأکید کرده است که بن لادن تنها مشکل تروریستی آنها نیست و باید فوراً تمام فعالیت های تروریستی را متوقف ک
ند. طالبان قاطعانه مدعی شدند که فعالیت های بن لادن را محدود می کنند. در ماه فوریه، یادداشت های اطلاع رسانی، ماده ای که توسط رئیس جمهور امضا شد و بر اقدامات مخفیانه در افغانستان نظارت داشت، «به سیا اجازه داد تا با اتحاد شمال افغانستان علیه بن لادن همکاری کند..»در ماه اکتبر، طالبان راه حل هایی از جمله محاکمه بن لادن توسط هیئتی از علمای اسلامی یا نظارت بر بن لادن توسط OIC(سازمان همکاری اسلامی) یا سازمان ملل را پیشنهاد کردند. اما ایالات متحده از متعهد شدن به تصمیمات هیئت امتناع کرد. افغانستان ۲۰۰۱. سیا به طور فزاینده ای گزارش هایی را دربارهٔ خطری که بن لادن برای ایالات متحده ایجاد می کرد آغاز کرد. گزارش اطلاعاتی ارشد اجرایی به تاریخ ۶ فوریه ۲۰۰۱ بیان کرد که تهدید تروریسم سنی در حال افزایش است. در این گزارش همچنین آمده است که افزایش فعالیت های القاعده «تا حدی ناشی از تغییرات اعمالی بن لادن است. برای جلوگیری از دخالت دادن خود و میزبانان طالبان، بن لادن در دو سال گذشته به سلول هایی در شبکه خود اجازه داده است حملات را مستقل تر از رهبری مرکزی برنامه ریزی کند و سعی کرده است از دستور کار خود خارج از گروه حمایت کند.» قبل
از حملات تروریستی ۱۱ سپتامبر۲۰۰۱، اطلاعات ایالات متحده مشخص کرده بود که افغانستان محل تمرین شبکه تروریستی بن لادن بوده است. این هشدارها برای جلوگیری از وقوع حملات کافی نبود و در نتیجه ایالات متحده به افغانستان اعلان جنگ کرد. در سال۲۰۰۱، واحدهای بخش فعالیت های ویژه سیا اولین نیروهای آمریکایی بودند که وارد افغانستان شدند. تلاش های آنها اتحاد شمال افغانستان را برای ورود بعدی ستاد فرماندهی عملیات ویژه ایالات متحده آمریکا سازماندهی کرد. طرح حمله به افغانستان توسط سیا تهیه شده بود. این اولین بار در تاریخ بود که چنین عملیات نظامی گسترده ای توسط سیا برنامه ریزی می شد. SAD، نیروهای ویژه ارتش ایالات متحده و ائتلاف شمالی برای سرنگونی طالبان در افغانستان با حداقل تلفات جانی آمریکایی ها ترکیب شدند. آنها این کار را بدون نیاز به نیروهای زمینی متعارف ارتش آمریکا انجام دادند. "واشینگتن پست" در سرمقاله ای توسط جان لمن در سال۲۰۰۶ بیان کرد:آنچه که کمپین افغانستان را به نقطه عطفی در تاریخ ارتش ایالات متحده تبدیل کرده است این است که توسط نیروهای عملیات ویژه از تمامی سرویس ها، همراه با قدرت تاکتیکی نیروی دریایی و هوایی، تحت تعقیب
قرار گرفت.. هیچ نیروی بزرگ ارتش یا نیروی دریایی به کار گرفته نشد.بروس بارکات در نقدی در سال۲۰۰۸ در "نیویورک تایمز" "سربازان اسب"، کتابی از داگ استانتون در مورد تهاجم به افغانستان نوشت:شجاعت نشان داده شده توسط سربازان افغان و آمریکایی، که برای رهایی افغانستان از یک رژیم وحشتناک ظالمانه مبارزه می کنند، حتی الهام بخش ترین خواننده را نیز خواهد کرد. پیروزی خیره کننده سربازان اسب - ۳۵۰ سرباز نیروی ویژه، ۱۰۰ افسر سیا و ۱۵۰۰۰ جنگجوی ائتلاف شمالی که ارتش ۵۰۰۰۰ نفری طالبان را شکست می دهند سزاوار جایگاهی مقدس در تاریخ نظامی آمریکاست. ولایت خوست. از پایگاهی در استان خوست به نام پایگاه عملیاتی پیشرو چپمن، سیا از یک شبه نظامی به نام نیروهای حفاظتی خوست (KPF) پشتیبانی می کند. KPF از بخش ۲۵ نیروهای نظامی افغانستان پدید آمد، اصطلاحی که به نیروهای نامنظم اشاره می کند که در سال۲۰۰۱ و ۲۰۰۲ تحت کنترل وزارت دفاع افغانستان قرار گرفتند. KPF به قتل های غیرقانونی متعددی متهم شده است، مانند تیراندازی به شش مرد در ولسوالی زورمت، پکتیا در سال2018. سازمان گزارش شد که ۴۰۰۰ عضو در سال۲۰۱۵، و ۳٬۰۰۰–۱۰٬۰۰۰ در 2018. در اوت ۲۰۲۱، 6000 KPF در جر
یان حمله ۲۰۲۱ طالبان تسلیم شدند. افغانستان ۲۰۰۳. در ژوئن ۲۰۰۳، سیا گزارشی با عنوان «۱۱ سپتامبر: توطئه و توطئه گران» منتشر کرد. این سند به تجزیه و تحلیل حمله ۱۱ سپتامبر می پردازد و همچنین شامل اطلاعات سیا در مورد القاعده و حمله، شامل صفحات بیوگرافی دقیق در مورد هر یک از هواپیماربایان است. بر اساس این گزارش، سازمان سیا دریافت که مهاجمان به افغانستان رفت و آمد داشته اند و بیشتر مهاجمان برای وفاداری خود به بن لادن به افغانستان سفر کرده اند. افغانستان ۲۰۰۶. تحلیل هوش. پورتر گاس صحبت با کمیته اطلاعات سنا در اوایل سال ۲۰۰۵ گفت که افغانستان پس از دهه ها بی ثباتی و جنگ داخلی در مسیر بهبودی قرار دارد. انتخاب حامد کرزی به ریاست جمهوری یک نقطه عطف بزرگ بود.انتخابات مجلس ملی جدید و شوراهای ولسوالی محلی که به طور آزمایشی برای بهار برنامه ریزی شده است روند انتخاب نمایندگان را تکمیل خواهد کرد. رئیس جمهور کرزی هنوز با یک شورش سطح پایین روبرو است که هدف آن بی ثبات کردن کشور، افزایش هزینه های بازسازی و در نهایت مجبور کردن نیروهای ائتلاف به خروج است. در سال۲۰۰۷، سازمان ملل گزارشی تحت عنوان «بررسی تریاک افغانستان» منتشر کرد. در ا