Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شده است. تقریباً مطمئناً این یک سود خالص برای طرف ما است… به محض اینکه بتوانیم بفهمیم با چه کسی صحبت کنیم، صداهای دوستانه غیررسمی ایجاد خواهیم کرد و به محض اینکه مطمئن شدیم این افراد محکم روی زین هستند، باید تشخیص دهیم. سیا گزارش های بسیار خوبی در مورد این توطئه داشت، اما من شک دارم که آنها یا انگلیس اعتبار زیادی برای آن ادعا کنند. - رابرت کومر به رئیس جمهور جان اف کندی، ۸ فوریه 1963. در ۷ فوریه ۱۹۶۳، دبیر اجرایی وزارت امور خارجه، ویلیام بروبک نوشت که عراق به "یکی از مفیدترین نقاط برای کسب اطلاعات فنی در مورد تجهیزات نظامی و صنعتی شوروی و روشهای عملیات شوروی در مناطق غیر متعهد تبدیل شده است." مقامات ایالات متحده دستور داده شد که به ادعاهای دروغین قاسم مبنی بر حمایت ایالات متحده از شورشیان کرد به دلیل تمایل به حفظ حضور ایالات متحده در عراق، پاسخ ندهند. با دستیابی به "سرمایه اطلاعاتی" که در کف دست بود، مقامات ایالات متحده "اکراه زیادی در مورد تشدید قاسم" نشان دادند. حزب بعث عراق در یک کودتای خشونت آمیز در ۸ فوریه ۱۹۶۳ قاسم را سرنگون و اعدام کرد. مهدوی همراه با قاسم اعدام شد: "سپس اجساد آنها در یک فیلم وحشتناک
پنج دقیقه ای به نام "پایان جنایتکاران" که بلافاصله بعد از نماز و یک کارتون فلیکس گربه پخش شد، در تلویزیون دولتی به نمایش گذاشته شد. در حالی که شایعات مداوم مبنی بر سازماندهی کودتا توسط سیا وجود دارد، اسناد از طبقه بندی خارج شده و شهادت افسران سابق سیا نشان می دهد که هیچ دخالت مستقیم آمریکا در آن وجود نداشته است، اگرچه ایالات متحده از دو طرح کودتای خنثی شده بعثی مطلع شده بود. در ژوئیه و دسامبر۱۹۶۲ و اقدامات پس از کودتا نشان داد که «در بهترین حالت آن را چشم پوشی کرد و در بدترین حالت به خشونت های بعدی کمک کرد.» علیرغم شواهدی مبنی بر اینکه سیا از «حداقل سال ۱۹۶۱» از نزدیک برنامه ریزی کودتای حزب بعث را دنبال می کرده است، این مقام سیا با روزولت برای تحریک یک کودتای نظامی علیه قاسم همکاری می کرد. که بعداً رئیس عملیات سیا در عراق و سوریه شد، هرگونه دخالت در اقدامات حزب بعث را تکذیب کرده و در عوض اظهار داشت که تلاش های سیا علیه قاسم در آن زمان هنوز در مراحل برنامه ریزی بود: «هنوز بودم. درگیر تماس با افرادی که می توانند در کودتا علیه [او] نقش داشته باشند." در مقابل، براندون ولف هانیکات بیان می کند که "دانشمندان در تفسی
رهای خود از سیاست خارجی آمریکا نسبت به کودتای فوریه ۱۹۶۳ در عراق اختلاف نظر دارند"، اما به "شواهد قانع کننده ای از نقش آمریکا در کودتاً اشاره می کند. به معاون سابق عارف قاسم (که بعثی نبود) عنوان عمدتاً تشریفاتی رئیس جمهور داده شد، در حالی که ژنرال برجسته بعثی احمد حسن البکر به عنوان نخست وزیر معرفی شد. قدرتمندترین رهبر دولت جدید، دبیر حزب بعث عراق، علی صالح الساعدی، که شبه نظامیان گارد ملی را کنترل می کرد و قتل عام صدها اگر نگوییم هزاران مظنون به کمونیست و سایر ناراضیان را در روزهای پس از کودتا سازماندهی کرد. دولت کندی به چشم انداز تغییر عراق در جنگ سرد با خوش بینی محتاطانه نگاه کرد و در نهایت یک معامله تسلیحاتی ۵۵ میلیون دلاری برای عراق را تصویب کرد. باور عمومی بر این است که سیا لیست هایی از کمونیست ها و سایر چپ ها را در اختیار گارد ملی الساعدی قرار داد که سپس دستگیر یا کشته شدند. "ا"ین ادعا از مصاحبه الاهرام در ۲۷ سپتامبر۱۹۶۳ با ملک حسین پادشاه اردن سرچشمه گرفت که به دنبال رد گزارش ها مبنی بر اینکه او در لیست حقوق و دستمزد سیا قرار دارد اعلام کرد:شما به من می گویید که اطلاعات آمریکا پشت حوادث ۱۹۵۷ اردن بود.
اجازه دهید به شما بگویم که من به طور قطع می دانم که آنچه در ۸ فوریه در عراق رخ داد از حمایت اطلاعات آمریکا برخوردار بود. برخی از کسانی که اکنون در بغداد حکومت می کنند از این موضوع اطلاعی ندارند، اما من از حقیقت آگاهم. جلسات متعددی بین حزب بعث و اطلاعات آمریکا برگزار شد که مهمتر از آن در کویت بود. آیا می دانید که… در ۸ فوریه یک رادیو مخفی که به عراق ارسال شد، نام و نشانی کمونیست ها را برای افرادی که کودتا کردند را در اختیار آنها قرار می داد تا آنها را دستگیر و اعدام کنند؟... اما "من" متهم به عامل آمریکا و امپریالیسم هستم!در سرداب های کاخ النهایه، که دفتر [تحقیقات ویژه] [گارد ملی] از آن به عنوان مقر اصلی خود استفاده می کرد، انواع ابزارهای منفور شکنجه، از جمله سیم های برق با انبر، چوب های آهنی نوک تیز که زندانیان را روی آن می ساختند، پیدا شد. برای نشستن، و دستگاهی که هنوز اثری از انگشتان بریده شده داشت. تپه های کوچکی از لباس های خون آلود در اطراف پراکنده بود و حوض هایی روی زمین و لکه هایی روی دیوارها وجود داشت. هانا باتاتو، صحنه ای از شکنجه گاه بعثی را که پس از سرنگونی حزب در سال ۱۹۶۳ کشف شد، بازگو می کند.به گف
ته هانا باتاتو، با این حال، «بعثی ها در سال های ۱۹۵۸–۱۹۵۹، زمانی که کمونیست ها کاملاً آشکار شدند، و قبل از آن، در طول سال های جبهه وحدت ملی (۱۹۵۷–۱۹۵۸) فرصت کافی برای جمع آوری چنین جزئیاتی داشتند. در همه سطوح با آنها مراودات مکرر داشتم." علاوه بر این، "لیست های مورد بحث ثابت شد که تا حدی قدیمی هستند"، که می تواند به عنوان مدرکی در نظر گرفته شود که آنها بسیار قبل از سال ۱۹۶۳ جمع آوری شده اند. توضیحات باتاتو توسط گزارش های اداره اطلاعات و تحقیقات پشتیبانی می شود که می گوید «اعضای حزب [کمونیست] بر اساس فهرست هایی که اکنون توسط حزب مسلط بعث تهیه شده است، جمع آوری می شوند» و ICP «تقریباً همه را افشا کرده است». دارایی های آن» که بعثی ها «با دقت شناسایی و فهرست کرده بودند». از سوی دیگر، سیتینو خاطرنشان می کند که دو مقام سفارت ایالات متحده در بغدادویلیام لیکلند و جیمز ای. آکینز از پوشش خبری کنفرانس خلع سلاح و صلح ژوئیه ۱۹۶۲ مسکو در مطبوعات چپ عراق برای تهیه فهرستی از عراقی ها استفاده کردند. کمونیست ها و حامیان آنها… کسانی که ذکر شده تجار شامل، دانشجویان، اعضای جوامع حرفه ای، و روزنامه نگاران، اگر چه اساتید دانشگاه بز
رگترین گروه را تشکیل می دهند." لیک لند، یکی از شرکت کنندگان سابق SCI،" شخصا حفظ تماس بعد از کودتا با بازجو گارد ملی"، و ممکن است تحت تأثیر تعامل قبلی او با سرگرد حسن مصطفی النقیب، وابسته نظامی عراق در ایالات متحده که پس از «تأیید احکام اعدام مهدوی» قاسم علیه ملی گرایان دخیل در قیام ۱۹۵۹ موصل، به حزب بعث پناهنده شد، قرار گرفته باشد. علاوه بر این، "ولدون ماتیوز اتفاق افتاد تا با دقت ثابت شده است که رهبران گارد ملی که در نقض حقوق بشر شرکت در ایالات متحده به عنوان بخشی از برنامه پلیس اجرا شده توسط آموزش داده شده بود اداره همکاری های بین المللی و آژانس توسعه بین المللی." حمله به آزادی مردم توسط اعضای خونخوار گارد ملی، نقض مقدسات، بی اعتنایی آنها به قانون، صدماتی که به دولت و مردم وارد کرده اند، و در نهایت شورش مسلحانه آنها در ۱۳ نوامبر۱۹۶۳ به وضعیت غیرقابل تحملی منجر شد که مملو از خطرات جدی برای آینده این مردم است که بخشی جدایی ناپذیر از ملت عرب است. ما تمام توان خود را تحمل کرده ایم… ارتش به ندای مردم برای رهایی از این وحشت پاسخ داده است. رئیس جمهور عبدالسلام عارف، 1963.دولت بعث در نوامبر ۱۹۶۳ بر سر مسئله اتحاد ب
ا سوریه (جایی که شاخه رقیب حزب بعث در ماه مارس قدرت را به دست گرفته بود) و رفتار افراطی و غیرقابل کنترل گارد ملی الساعدی فروپاشید. رئیس جمهور عارف، با حمایت گسترده ارتش عراق، بعثی ها را از دولت پاکسازی کرد و به گارد ملی دستور داد که از قدرت خارج شوند. اگرچه البکر با عارف برای برکناری الساعدی توطئه کرده بود، اما در ۵ ژانویه ۱۹۶۴، عارف البکر را از سمت جدید خود به عنوان معاون رئیس جمهور برکنار کرد، زیرا از اینکه حزب بعث بتواند جای پای خود را در دولت خود حفظ کند… در طول مدت کوتاهی که حزب در قدرت بود، مقامات بریتانیایی و اسرائیلی و همچنین نمایندگان شرکت های نفتی غربی به طور کلی نسبت به بعث بدبین بودند، اما مقامات ایالات متحده از جمله سفیر رابرت سی استرانگ آنچه را ولف هانیکات توصیف می کند، داشتند. برداشت «عاشقانه» از توانایی بعثی ها برای مدرن کردن عراق، و گزارش های مربوط به ظلم و تعصب گارد ملی را به آنچه که لیکلند «گرایش معروف اعراب به اغراق» نامید، نسبت داد. با این حال، پس از کودتای نوامبر، شواهد فزاینده ای از جنایات بعث ظاهر شد و لیکلند "یک پس از مرگ ویرانگر رژیم بعثی" را نوشت که در آن نتیجه گرفت: "انزجار مردمی ع
لیه بعث به این دلیل خاص تا حد زیادی است. قابل توجیه است و بنابراین تأثیر کم و بیش دائمی بر تحولات سیاسی کشور به ویژه بر چشم انداز احیای بعثی خواهد داشت. به همین ترتیب، اسلاگلت ها بعثی ها را به عنوان «تصویر عمیقاً ناپسند» از طریق «اقدامات وحشیانه بی مورد» در مقیاسی بدون سابقه قبلی در عراق، از جمله «بعضی از وحشتناک ترین صحنه های خشونت که تاکنون در میانه پس از جنگ تجربه کرده اند» توصیف می کنند. شرق": "از آنجایی که تقریباً همه خانواده ها در بغداد تحت تأثیر قرار گرفتند و زن و مرد به طور یکسان مورد بدرفتاری قرار گرفتند فعالیت های بعثی ها درجه ای از نفرت شدید را نسبت به آنها برانگیخت که تا به امروز در بین بسیاری از عراقی های آن نسل ادامه یافته است." ۱۹۶۸. تحت ریاست جمهوری عارف و به ویژه برادرش عبدالرحمن عارف، ایالات متحده و عراق روابط نزدیک تری نسبت به هر زمان دیگری از انقلاب۱۹۵۸ ایجاد کردند. دولت لیندون بی. جانسون پیشنهاد عارف مبنی بر لغو بخشی از ملی کردن مالکیت امتیاز IPC توسط قاسم را در ژوئیه۱۹۶۵ به خوبی دریافت کرد (اگرچه استعفای شش عضو کابینه و مخالفت گسترده مردم عراق او را مجبور به کنار گذاشتن این طرح کرد. و هم
چنین دوران تصدی عبدالرحمن البزاز وکیل طرفدار غرب به عنوان نخست وزیر. بزاز اقدام به پیاده سازی یک توافقنامه صلح با شورشیان کرد در پی یک پیروزی کرد قاطع در نبرد کوه هندرین مه1966. رحمان عارف در نظر گرفته شد "یکی از معدود نیروهای معتدل (از این پس به عنوان" عارف "نامیده می شود) در عراق، با ایجاد دوستی با سفیر استرانگ قبل از تصدی ریاست جمهوری و انجام تعدادی حرکات دوستانه به ایالات متحده بین آوریل ۱۹۶۶ و ژانویه 1967. به درخواست عارف، رئیس جمهور جانسون با پنج ژنرال عراقی ملاقات کرد. نصیر هانی، سفیر عراق در ۲۵ ژانویه ۱۹۶۷ در کاخ سفید، بار دیگر بر «تمایل خود به ایجاد رابطه نزدیک تر بین دو دولت» تأکید کرد. به گفته مشاور امنیت ملی جانسون، والت ویتمن روستو، شورای امنیت ملی حتی در نظر داشت از عارف در یک سفر دولتی به ایالات متحده استقبال کند، اگرچه این پیشنهاد در نهایت به دلیل نگرانی در مورد ثبات دولت او رد شد. پیش از وقوع از جنگ شش روزه، وزیر امور خارجه عراق عدنان پاچهچی با تعدادی از مقامات ایالات متحده ملاقات به بحث در مورد افزایش بحران شرق میانه در تاریخ ۱ژوئن، از جمله سفیر آمریکا در سازمان ملل متحد آرتور گلدبرگ، تحت وز
یر امور خارجه در امور سیاسی یوجین وی. روستو، وزیر امور خارجه دین راسک، و شخص رئیس جمهور جانسون. جو سیاسی ناشی از شکست پرهزینه اعراب، عراق را بر آن داشت که روابط خود را با ایالات متحده در ۷ ژوئن قطع کند و در نهایت فروپاشی دولت نسبتاً میانه رو عارف را تضمین کرد. عارف، مانند برادرش، قبلاً سعی در ایجاد توازن بین عناصر رادیکال و میانه رو در عراق داشت، اما این اقدام موازنه با جنگ به هم خورد زیرا عارف برای آرام کردن ملی گرایان در حال رشد عراق، به ویژه با انتصاب مجدد طاهر یحیی به سمت نخست وزیری، حرکت کرد. یحیی قصد خود را برای ایجاد یک شرکت ملی نفت در اولین نخست وزیری خود در اواخر سال۱۹۶۳ اعلام کرده بود و زمینه را برای شرکت ملی نفت عراق (INOC) فراهم کرد. یحیی در دوره دوم نخست وزیری خود از ژوئیه۱۹۶۷ تا ژوئیه۱۹۶۸ برای احیای INOC حرکت کرد و به دنبال همکاری با فرانسه و اتحاد جماهیر شوروی برای توسعه ظرفیت فنی برای ملی کردن کامل IPC بود و متعهد شد که از نفت عراق به عنوان سلاح استفاده کند. در نبرد با اسرائیل».تا زمانی که اوضاع به خودی خود درست نشود، و تا زمانی که اطلاعات بهتری به دست نیاوریم در بغداد نمایندگی نداریم نمی توان
گفت که تأثیر کودتای دیشب چه خواهد بود. برداشت اولیه جامعه اطلاعاتی این است که گروه جدید ظاهراً بعثی ها دشوارتر از پیشینیان خود خواهند بود، اما در این مرحله هیچ کس نمی داند که آنها چقدر رادیکال خواهند بود. تا کنون، بیانیه های آنها بر اساس معیارهای عراق، خط نسبتاً معتدلی را در پیش گرفته است، و وعده اصلاحات اقتصادی، حکومت صادقانه، راه حل «عاقلانه» مشکل کردها و اتحاد اعراب در برابر تهدیدهای صهیونیستی و امپریالیستی را داده است. از سوی دیگر، اگر این افراد بعثی باشند، تمایل به نزدیک کردن عراق به فتح، سوریه و شوروی خواهد بود. جان دبلیو فاستر، مسئول شورای امنیت ملی به والت ویتمن روستو، ۱۷ ژوئیه 1968.در ماه مه ۱۹۶۸، سازمان سیا گزارشی با عنوان «انقلاب راکد» تهیه کرد که در آن اظهار داشت که رادیکال های ارتش عراق تهدیدی برای دولت عارف هستند و در حالی که «توازن نیروها به گونه ای است که هیچ گروهی احساس قدرت کافی برای برداشتن گام های قاطع نمی کند. بن بست متعاقب آن وضعیتی را ایجاد کرده بود که در آن بسیاری از مسائل مهم سیاسی و اقتصادی به سادگی نادیده گرفته می شوند. در ژوئن ۱۹۶۸، بلژیکی ها پیامی از وزارت امور خارجه ایالات متحده
به مقامات عراقی مخابره کردند که در آن پیشنهاد می کرد در صورتی که عراق با جبران خسارت وارده به سفارت و کنسولگری ایالات متحده در اعتراضات قبلی و رعایت سایر شرایط موافقت کند، روابط عادی خود را از سر بگیرند. از جمله پایان دادن به تحریم کالاها و خدمات ایالات متحده توسط عراق که پس از پیروزی اسرائیل در سال ۱۹۶۷ اعمال شد. اگرچه مقامات آمریکایی امیدوار بودند که از کودتا جلوگیری کنند، اما هیچ نشانه ای از واکنش عراق به این پیشروی وجود ندارد. در ۱۷ژوئیه، حزب بعث عراق به رهبری البکر به عنوان رئیس جمهور، عبدالرحمن الداود به عنوان وزیر دفاع، و عبدالرزاق النایف به عنوان نخست وزیر قدرت را بدون خونریزی به دست گرفت. و عارف با هواپیما به لندن رفت. با یادآوری فروپاشی دولت ائتلافی کوتاه مدت در سال ۱۹۶۳، البکر به سرعت دستور داد نایف و داوود (که هیچ کدام بعثی نبودند) از سمت خود برکنار شده و در ۳۰ ژوئیه تبعید شوند، و این امر کنترل حزب بعث را بر آن تثبیت کرد. عراق تا زمان حمله به رهبری آمریکا در مارس ۲۰۰۳. البکر سپس به عنوان نخست وزیر و فرمانده کل ارتش منصوب شد. در ۲اوت، وزیر خارجه عراق عبدالکریم شیخلی اعلام کرد که عراق به دنبال رواب
ط نزدیک "با اردوگاه سوسیالیست، به ویژه اتحاد جماهیر شوروی و جمهوری خلق چین" خواهد بود. در اواخر نوامبر، سفارت ایالات متحده در بیروت گزارش داد که عراق بسیاری از ناراضیان چپ و کمونیست را آزاد کرده است، اگرچه «هیچ نشانه ای وجود نداشت». هر نقش عمده ای در رژیم به آنها داده شده بود.» از آنجایی که دولت عارف اخیراً یک قرارداد بزرگ نفتی با شوروی امضا کرده بود، تلاش های سریع حزب بعث برای بهبود روابط با مسکو شوک کاملی برای سیاست گذاران ایالات متحده نبود، اما آنها «نگاهی اجمالی به یک اتحاد استراتژیک ارائه کردند که به زودی پدیدار خواهد شد." ۱۹۷۰. تخمین ها در مورد اندازه جمعیتی که برای تماشای اجساد آویزان در فاصله هفتاد متری در میدان آزادی که سطح تماس حسی بین بدن مثله شده و جرم را افزایش می دهد از ۱۵۰۰۰۰ تا ۵۰۰۰۰۰ متغیر است. دهقانان از روستاهای اطراف برای شنیدن سخنرانی ها به داخل می آمدند. این روند به همراه اجساد به مدت بیست و چهار ساعت ادامه یافت و طی آن رئیس جمهور، احمد حسن البکر و تعدادی دیگر از چهره های برجسته سخنرانی کردند و فضای کارناوال مانند را تنظیم کردند. — کنان ماکیه در توصیف اعدام های بغداد در سال 1969. ریچارد
نیکسون دولت با بحران اولیه سیاست خارجی که روبرو شد عراق ۹ یهودیان عراقی را به اتهام جاسوسی ساخته در پایان ژانویه سال ۱۹۶۹ اعدام کرد. دولت نیکسون در ابتدا به دنبال متقاعد آمریکا متحدان که روابط نزدیکی با عراق مانند فرانسه، اسپانیا و هند برای اعمال فشار بر دولت بودند. اما مقامات عراقی پاسخ قاطع داد که از امور داخلی [عراق] دخالت نکنید." ایالات متحده همچنین از یو تانت دبیر کل سازمان ملل خواست تا مداخله کند، اما او نتوانست بر تصمیم بغداد تأثیر بگذارد. وزیر امور خارجه نیکسون، ویلیام پی راجرز، این اعدام ها را محکوم کرد و آن را "منفور وجدان جهانیان" دانست، در حالی که چارلز یوست، سفیر ایالات متحده در سازمان ملل، موضوع را به شورای امنیت سازمان ملل رساند و اظهار داشت که اقدامات عراق "برای برانگیختن احساسات و تشدید فضای بسیار انفجاری سوء ظن و خصومت در خاورمیانه طراحی شده است." در اوایل سال ۱۹۶۸، بریتانیا قصد خود را برای خروج نیروهای خود از "شرق سوئز" از جمله منطقه خلیج فارس اعلام کرده بود، بنابراین مقامات ایالات متحده را نگران کرد و دولت جانسون را وادار کرد تا آنچه را که به عنوان "سیاست دو ستونه" شناخته می شود، تدوین کند
."، که در آن ایالات متحده از ایران و عربستان سعودی در تلاش های آنها برای حفظ ثبات خلیج فارس حمایت خواهد کرد. دولت نیکسون در نهایت این سیاست را با تمرکز بر ساختن ایران، که در آن زمان توسط دوست قدیمی نیکسون، محمدرضا پهلوی به عنوان قدرت منطقه ای مسلط بر آن حکومت می کرد، تجدیدنظر خواهد کرد. محمدرضا پهلوی به دولت بعث عراق که آن را «مشتی اراذل و اوباش و قاتل» می دانست، بی اعتماد بود. به دنبال اقدامات تحریک آمیز عراق در ژانویه ۱۹۶۹، محمدرضا پهلوی به دنبال مجازات عراق، و احتمالاً به دست آوردن حاکمیت جزئی ایران بر آبراه شط العرب که معاهده ۱۹۳۷ تقریباً کنترل کامل آن را به عراق داده بود یک سری اقدامات انجام داد. اقدامات قهری: در اوایل ماه مارس، او ترتیبی داد که متحدان کرد ایران به تأسیسات IPC در اطراف کرکوک و موصل حمله کنند و میلیون ها دلار خسارت به عراق وارد کرد. در آوریل، او به طور یکجانبه معاهده ۱۹۳۷ را لغو کرد. و در ژانویه۱۹۷۰ از کودتای نافرجام علیه دولت عراق حمایت کرد. محمدرضا پهلوی می دانست که بیشتر ارتش عراق در کردستان مستقر است در حالی که سه تیپ دیگر عراقی در اردن مستقر بودند بنابراین عراق در موقعیتی برای تلافی
نظامی نبود، اما او پیشنهاد کرد در ازای آن، تدارکات به کردها را قطع کند. برای امتیازات در شط، پیشنهادی که عراق رد کرد. ز اقدامات تهاجمی عراق را متقاعد کرد که به دنبال پایان دادن به جنگ کردها باشد. در اواخر دسامبر ۱۹۶۹، البکر معاون خود صدام حسین را برای مذاکره مستقیم با رهبر کرد مصطفی بارزانی و دستیار نزدیکش دکتر محمود عثمان فرستاد. محمدرضا پهلوی وقتی از این مذاکرات مطلع شد، خشمگین شد و از کودتا علیه دولت عراق حمایت کرد که قرار بود در شب ۲۰ و ۲۱ ژانویه۱۹۷۰ برگزار شود. با این حال، نیروهای امنیتی عراق "ضبط کاملی از اکثر ملاقات ها و مصاحبه های انجام شده" داشتند، طرح را خنثی کردند، سفیر ایران در عراق را اخراج کردند، و "حداقل ۳۳ توطئه گر" را تا ۲۳ ژانویه اعدام کردند. در ۲۴ ژانویه عراق حمایت خود را از خودمختاری کردستان اعلام کرد و در ۱۱مارس، صدام و بارزانی به توافقی (موسوم به "توافق مارس") "برای به رسمیت شناختن شخصیت دو ملیتی عراق دست یافتند." [و] اجازه ایجاد یک منطقه خودمختار کردستان را می دهد» که قرار بود تا مارس ۱۹۷۴ اجرا شود، اگرچه مقامات ایالات متحده تردید داشتند که این توافق الزام آور باشد. ادعاهایی مبنی بر دست
داشتن آمریکا در کودتای نافرجام سال ۱۹۷۰ وجود داشت که در آن ائتلافی از جناح های عراقی، از جمله مخالفان کرد حزب بعث مشارکت داشت. ادموند غریب ادعا کرد که سیا برای کمک به کردها برای سرنگونی دولت عراق در اوت۱۹۶۹ به توافقی دست یافت، اگرچه شواهد کمی برای تأیید این ادعا وجود دارد، و افسر سیا مسئول عملیات در عراق و سوریه در سال ۱۹۶۹ "هر گونه دخالت ایالات متحده را رد کرد. با کردها قبل از ۱۹۷۲" وزارت امور خارجه در ۱۵ اوت توسط تاجر عراقی لوفتی عبیدی از این طرح مطلع شد، اما به شدت از ارائه هرگونه کمکی خودداری کرد. سعد جبر تبعیدی عراقی در ۸ دسامبر با مقامات سفارت ایالات متحده در بیروت دربارهٔ برنامه ریزی کودتا گفتگو کرد. مقامات سفارت بار دیگر تأکید کردند که ایالات متحده نمی تواند خود را در این توطئه دخیل کند، اگرچه در ۱۰ دسامبر وزارت امور خارجه به سفارت اجازه داد تا به جابر بگوید «ما آماده بررسی از سرگیری سریع روابط دیپلماتیک خواهیم بود و مطمئناً آماده همکاری در چارچوب محدودیت های موجود خواهیم بود. قوانین موجود و سیاست کلی ما» اگر «دولت جدید ثابت کند [d] میانه رو و دوستانه است.» در اواخر اوت ۱۹۷۰، سیا از توطئه دیگری برای
سرنگونی حکومت بعثی که توسط مخالفان شیعه سازماندهی می شد، مطلع شد. ۱۹۷۲–۱۹۷۵. پس از توافق مارس، مقامات ایران و اسرائیل تلاش کردند تا دولت نیکسون را متقاعد کنند که این توافق بخشی از توطئه شوروی برای آزاد کردن ارتش عراق برای تجاوز به ایران و اسرائیل است، اما مقامات آمریکایی با اشاره به اینکه عراق این ادعاها را رد کردند. در ۲۳ مارس ۱۹۷۰ پاکسازی اعضای ICP را از سر گرفت و صدام در سفرش به مسکو در ۴ تا ۱۲ اوت با استقبال «سرد» مواجه شد و طی آن وی درخواست تعویق بدهی خارجی قابل توجه عراق را کرد. روابط عراق و شوروی به سرعت در اواخر ۱۹۷۱ در پاسخ به اتحاد رو به وخامت اتحاد جماهیر شوروی با رهبر مصر بهبود انور سادات، که ناصر در تاریخ ۲۸ سپتامبر ۱۹۷۰. موفق پس از مرگ دومی با این حال، حتی پس از عراق امضا یک قرارداد مخفیانه تسلیحاتی با شوروی در سپتامبر ۱۹۷۱، که در جریان سفر دسامبر آندری گرچکو وزیر دفاع شوروی به بغداد نهایی شد و «کل کمک های نظامی شوروی به عراق را به بیش از ۷۵۰میلیون دلار رساند»، وزارت امور خارجه همچنان بدبین بود. عراق هر گونه تهدیدی برای ایران به شمار می رود. در ۹ آوریل ۱۹۷۲، الکسی کوسیگین، نخست وزیر شوروی، «پیما
ن دوستی و همکاری ۱۵ ساله» را با البکر امضا کرد، اما مقامات ایالات متحده از این تحول «در ظاهر آشفته» نشدند، زیرا، طبق برای کارکنان شورای امنیت ملی، این «غافلگیرکننده یا ناگهانی» نبود، بلکه اوج روابط موجود بود. گفته می شود که نیکسون در ابتدا مشغول دنبال کردن سیاست تنش زدایی خود با اتحاد جماهیر شوروی و اجلاس سران مسکو در ماه مه۱۹۷۲ بود، اما بعداً در سفر ۳۰ تا ۳۱ مه خود به تهران به دنبال کاهش نگرانی های محمدرضا پهلوی در مورد عراق بود. نیکسون در دیدار ۳۱ ماه مه با محمدرضا پهلوی، متعهد شد که ایالات متحده «دوستان [خود] را ناامید نخواهد کرد» و قول داد که برای مقابله با توافق اتحاد جماهیر شوروی، تسلیحات پیشرفته (از جمله F-14 و F-15) به ایران ارائه دهد. برای فروش جت های Mig-23 عراق. به گفته مشاور امنیت ملی نیکسون و بعدها وزیر امور خارجه، هنری کیسینجر، و بسیاری از دانشمندان، نیکسون همچنین با انجام عملیات مخفیانه برای کمک به شورشیان کرد بارزانی در تهران موافقت کرد. (بارزانی پس از سوء قصد به قتل پسرش ادریس در دسامبر۱۹۷۰ که حزب بعث را مسئول آن می دانست، اتحاد خود با ایران و اسرائیل را از سر گرفته بود) با این حال، هیچ گزارش
رسمی مبنی بر وقوع این اتفاق وجود ندارد، با تنها سابقه ای که نیکسون این عملیات را تأیید کرد، یادداشت اول اوت کیسینجر به ۴۰ رئیس کمیته بود. بنابراین قابل قبول است که دو عامل دیگر در نهایت نیکسون را متقاعد کرد که علیرغم مخالفت گسترده با حمایت از کردها در وزارت امور خارجه و سیا، این عملیات را تأیید کند: ملی کردن کامل IPC توسط عراق در ۱ژوئن، پس از آن که عراق صادرات نفت از رمیلا شمالی را آغاز کرد. اتحاد جماهیر شوروی در آوریل؛ و خروج ۱۵۰۰۰ پرسنل نظامی شوروی در ۱۸ ژوئیه از مصر، که معاون کیسینجر، ژنرال الکساندر هیگ، جونیور، در ۲۸ ژوئیه پیش بینی کرد «احتمالاً منجر به تلاش های شدید شوروی در عراق خواهد شد.» از اکتبر۱۹۷۲ تا پایان ناگهانی مداخله کردها پس از مارس ۱۹۷۵، سیا «نزدیک به ۲۰ میلیون دلار کمک، از جمله ۱۲۵۰ تن تسلیحات غیرقابل انتساب، به کردها ارائه کرد.» هدف اصلی سیاستگذاران ایالات متحده افزایش توانایی کردها برای مذاکره در مورد توافقنامه خودمختاری منطقی با دولت عراق بود. برای توجیه این عملیات، مقامات آمریکایی به حمایت عراق از تروریسم بین المللی و تهدیدهای مکرر آن علیه کشورهای همسایه، از جمله ایران (جایی که عراق از
بلوچ ها و جدایی طلبان عرب علیه محمدرضا پهلوی حمایت می کرد) و کویت (عراق حمله غیرقانونی به مرز کویت را انجام داد) استناد کردند. پست و ادعای جزایر کویتی وربه و بوبیان را در ماه مه ۱۹۷۳ کرد)، با هیگ اظهار داشت: «شکی نیست که دیدن بعثی ها به نفع ما، متحدانمان و سایر دولت های دوست در منطقه است. رژیم در عراق تعادل خود را حفظ کرد و در صورت امکان سرنگون شد.» پس از استعفای نیکسون در آگوست ۱۹۷۴، رئیس جمهور جرالد فورد در مورد مداخله کردها بر اساس «نیاز به دانستن» اطلاعاتی دریافت کرد با ترک کیسینجر، رئیس سابق سیا و سفیر سیا در ایران، ریچارد هلمز، آرتور کالاهان (رئیس) از ایستگاه سیا در تهران) و معاون کالاهان برای اجرای واقعی سیاست ایالات متحده. برای جلوگیری از نشت، وزارت امور خارجه از این عملیات مطلع نشد. در واقع، وزارت امور خارجه آرتور لوری را برای ایجاد یک بخش منافع ایالات متحده در بغداد کمی قبل از تصمیم نیکسون برای حمایت از کردها اعزام کرده بود. بخش منافع رسماً در ۱ اکتبر۱۹۷۲ افتتاح شد. لوری بارها هشدار داد که جنگ قدرت بین میانه روها و افراطی ها در داخل حزب بعث عراق وجود دارد و موضع تهاجمی محمدرضا پهلوی نسبت به عراق، هم
راه با بعث. اعتقاد حزب مبنی بر اینکه ایالات متحده به دنبال سرنگونی آن است، به تندروها قدرت داد و در عین حال عراق را وادار کرد تا برای تأمین تسلیحات به سمت اتحاد جماهیر شوروی روی بیاورد. هلمز و سیا تحلیل لوری و پیشنهاد او مبنی بر تلاش ایالات متحده برای بهبود روابط با عراق را رد کردند و هلمز گفت: "[ما] صریحاً شک داریم که در عمل می توانیم بدون ایجاد دشمنان افراطی خود به میانه روها کمک کنیم." سیا از این هم فراتر رفت و گزارشی تهیه کرد که هشدار داد «"سطح خشونت سیاسی بسیار بالاست" این یک وضعیت خوشحال است و نه یک دولت خوشحال برای ایالات متحده به تلاش برای انجام کسب و کار با است." پس از یک کودتای نافرجام در تاریخ ۳۰ ژوئن۱۹۷۳، صدام کنترل بر عراق تثبیت و ساخته شده و تعدادی از حرکات مثبت نسبت به ایالات متحده و غرب، مانند امتناع از شرکت در تحریم نفت به رهبری عربستان سعودی پس از جنگ یوم کیپور، اما این اقدامات تا حد زیادی در واشینگتن نادیده گرفته شد. در ۱۱ مارس۱۹۷۴، دولت عراق ۱۵روز به بارزانی مهلت داد تا قانون جدید خودمختاری را بپذیرد، که «بسیار کمتر از آنچه رژیم در ۱۹۷۰ به کردها وعده داده بود، از جمله مطالبات طولانی مدت ما
نند سهم متناسب از درآمد نفت و… گنجاندن شهر نفت خیز و از نظر فرهنگی مهم کرکوک در منطقه خودمختار» و «به رژیم بر هر قانون کردی حق وتو داد». بارزانی اجازه داد تا ضرب الاجل به پایان برسد، و باعث آغاز جنگ دوم عراق و کرد در آوریل شد. اگرچه سیا «۹۰۰۰۰۰ پوند اسلحه و مهمات کوچک غیرقابل انتساب» را برای آماده شدن برای این حادثه انباشته کرده بود، کردها به دلیل کمبود سلاح های ضدهوایی و ضد تانک در موقعیت ضعیفی قرار داشتند. علاوه بر این، مستشاران شوروی در تغییر تاکتیک های عراق نقش داشتند که به طور قاطع مسیر جنگ را تغییر داد و به ارتش عراق این امکان را داد که در نهایت در جایی که در گذشته شکست خورده بود، به دستاوردهای ثابتی در برابر کردها دست یابد. برای جلوگیری از فروپاشی مقاومت کردها، کیسینجر معامله ای با اسرائیل برای ارائه ۲۸ میلیون دلار تسلیحات سنگین به کردها انجام داد، اما همه کمک ها بلافاصله پس از اینکه محمدرضا پهلوی و صدام یکدیگر را در یک کنفرانس مطبوعاتی در آغوش گرفتند، به طور ناگهانی پایان یافت. در الجزیره در ۶ مارس۱۹۷۵: صدام با امتیازی در مرز آبراه شط العرب در ازای پایان دادن به «همه نفوذ خرابکارانه از هر طرف» موافقت