Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
توماس مارک بارت (Thomas Mark Barrett) (زادهٔ ۸ دسامبر ۱۹۵۳)، سیاستمدار اهل ایالات متحده است که از ۲۰۲۲ به اینسو به عنوان سفیر ایالات متحده در لوکزامبورگ خدمت می کند. پیش از آن، وی از ۲۰۰۴ تا ۲۰۲۱ میلادی به عنوان چهل و چهارمین شهردار میلواکی، ویسکانسین خدمت می کرد. او که عضو حزب دموکرات است، قبلاً به عنوان عضو مجلس ایالتی ویسکانسین (۱۹۸۴ – ۱۹۸۹ میلادی)، مجلس سنای ویسکانسین (۱۹۸۹ – ۱۹۹۳ میلادی) و مجلس نمایندگان ایالات متحده (۱۹۹۳ – ۲۰۰۳ میلادی) انتخاب شده بود. شهر میلواکی در ۶ آوریل ۲۰۰۴ تام بارت را به عنوان چهلمین شهردار خود انتخاب کرد. او در انتخابات های فرمانداری ۲۰۰۸، ۲۰۱۲، ۲۰۱۶ و ۲۰۲۰ مجدداً به عنوان فرماندار انتخاب گردید. وی یکی از شهرداران آن زمان با طولانی ترین دوران خدمت در یکی از ۵۰ شهر بزرگ ایالات متحده بود. اوایل زندگی، تحصیلات و اوایل حرفه. بارت بزرگترین پسر جرترود ویرجینیا (دارای اصالت آلمانی و انگلیسی) و توماس جی. بارت (دارای اصالت ایرلندی) است. پدر وی یکی از کهنه سربازان جنگ جهانی دوم بود که بخاطر ۳۰ مأموریت بر فراز آلمان به عنوان رهیاب، نشان صلیب پرواز ممتاز را در ۱۹۴۴ میلادی دریافت نمود. مادر
وی پس از اینکه شوهر قبلیش در جنگ کشته شده بود، با پدر وی در دانشگاه ویسکانسین-مدیسن آشنا شد. آنها باهم ازدواج نموده و به میلواکی نقل مکان نمودند، جاییکه بارت بدنیا آمد. وی در قسمت غربی شهر بزرگ شد. بارت از دبیرستان مارکویت یونیورسیتی فارغ التحصیل گردید؛ پس از آن وی مدرک بی ای خود را در ۱۹۷۶ میلادی از دانشگاه ویسکانسین-مدیسن و مدرک جی دی خود را در ۱۹۸۰ میلادی از مدرسه حقوق دانشگاه ویسکانسین کسب کرد. وی با کار کردن در خط مونتاژ هارلی-دیویدسن توانست هزینه کالج و مدرسه حقوق را بپردازد. پس از اتمام مدرسه حقوق، بارت از ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۲ میلادی به عنوان منشی حقوقی قاضی رابرت دابلیو. وارن در دادگاه ناحیه ای ایالات متحده برای ناحیه شرقی ویسکانسین خدمت کرد. بعدتر وی کار خصوصی در حوزه حقوق را آغاز نموده و به عنوان بازرسی بانکی برای شرکت بیمه سپرده فدرال خدمت کرد. مجلس ایالتی و سنا. بارت، زمانی که ۲۸ سال داشت، برای نخستین بار خود را در انتخابات مجلس ایالتی ویسکانسین در ۱۹۸۲ میلادی نامزد کرد، اما ناموفق بود. وی دوباره در ۱۹۸۴ میلادی وارد رقابت شده و این بار موفق گردید؛ وی پیش از اینکه در انتخابات ویژه دسامبر ۱۹۸۹ برنده شده و و
ارد مجلس سنای ویسکانسین شود، برای دو دوره در مجلس ایالتی ویسکانسین خدمت کرد. وی به خدمت در مجلس سنای ویسکانسین ادامه داد تا اینکه در ۱۹۹۳ میلادی به کرسی بالاتر راه یافت. مجلس نمایندگان ایالات متحده. در ۱۹۹۲ میلادی، پس از اینکه عضو کنگره ایالات متحده جیم مودی نیت خود مبنی بر شرکت در انتخابات مجلس سنای ایالات متحده را اعلام کرد، بارت برای جانشینی وی وارد انتخابات کنگره شده و برنده شد. بارت برای چهار دوره متوالی از حوزه انتخابیه پنجم ویسکانسین که در آن زمان شامل نیمه شمالی شهر میلواکی و برخی شهرداری های حومه شهر می شد، مجدداً انتخاب گردید. بارت در مدت زمانی که در کنگره حضور داشت در کمیته انرژی و تجارت، کمیته اصلاحات حکومت، کمیته خدمات مالی، کمیته امکانات مالی و کمیته اداری مجلس خدمت کرد. به عنوان عضو کنگره ایالات متحده، بارت برای تأمین کمک های لازم برای پروژه های پیشگیری از سیلاب در ناحیه خود، با همکارانش تلاش کرد. وی همچنین روی مدرنیته سازی قانون سرمایه گذاری مجدد در اجتماع کار نموده و به طور مکرر صدای خود را برای حمایت از شرکت هواپیمایی میلواکی، میدوست اکسپرس، بلند کرد. بارت از ۵ ژانویه ۱۹۹۳ تا ۱۰ اکتبر ۲۰۰۲،
۳۷ لایحه را به کنگره معرفی نموده و از ۱۳۴۵ لایحه دیگر پشتیبانی نمود. وی در کنوانسیون ملی دموکرات ها در ۲۰۰۰ میلادی به نمایندگی از ویسکانسین شرکت کرد. شهردار میلواکی. انتخابات. بارت در انتخابات شهرداری ۲۰۰۴ میلواکی شرکت نموده و با شکست دادن متصدی سرپرست-شهردار ماروین پرات که پس از استعفای جان نورکویست به شهرداری رسیده بود، به عنوان شهردار میلواکی انتخاب گردید. بارت مجدداً در انتخابات ۲۰۰۸ به عنوان شهردار انتخاب گردیده و ۷۹٪ رأی کسب کرد، بیشترین درصد رأی که یک نامزد شهرداری طی ۴۰ سال پسین دریافت نموده بود. در ۲۰۱۲ میلادی، وی با شکست دادن رقیب خود ادوارد مک دونالد و با کسب بیش از ۷۰٪ آراء مجدداً شهردار شد. در انتخابات ۲۰۱۶، وی بار دیگر رقیب محافظه کار و عضو شورای ناحیه هشتم، رابرت دونوان، را مغلوب نموده و با کسب ۷۰٪ آراء مجدداً انتخاب گردید. در انتخابات ۲۰۲۰، بارت بار دیگر با کسب بیش از ۶۲٪ آراء در مقابل لینا تیلور، برای دور پنجم به عنوان شهردار انتخاب شد. توسعه. در جریان دوره خدمت بارت به عنوان شهردار، این شهر شاهد ساخت و سازهای جدید به ارزش میلیاردها دلار در مرکز شهر بوده است. بارت از یارانه ها و مالیات بر سود
مالی استفاده بهینه نموده و از آنها به نفع ساخت و ساز کار گرفت. بارت به طور گسترده ای بر ساخت و ساز در مرکز شهر متمرکز بود و شهر در جریان شهرداری وی شاهد بزرگترین جهش در ساخت و ساز پس از دهه ۱۹۶۰ میلادی بود. مرکز شهر یک جهش بزرگ در عمران را تجربه نمود که از آن جمله ساخت چندین آسمان خراش مانند نورت وسترن میوچول تاور و کامنز (Northwestern Mutual Tower and Commons) بود. در ۲۰۱۸ میلادی، بارت برنامه ای برای ساخت ۱۰٬۰۰۰ واحد مسکونی ارزان-قیمت را در شهر اعلام کرد. این برنامه شامل افزایش استفاده از واحدهای مالیات بر سود مالی بود. بارت با تشویق نمودن کسب وکار برای تغییر مکان دادن به نزدیکی مناطق کم-درآمد شهر، تلاش نمود تا مناطق کمتر توسعه یافته شهر را مجدداً احیا نماید. مسائل اقتصادی. بارت خطابه وضعیت شهر را در ۲۵ فوریه ۲۰۰۹ ایراد نمود. وی در این خطابه خود از دستاوردهای گذشته شهر تقدیر نموده و برنامه خود برای افزایش شغل های سبز، توسعه اقتصادی و آموزش نیروی کار در سال آینده را شریک ساخت. بارت از شهروندان میلواکی خواست تا در جریان رکود اقتصادی بین المللی خوشبینانه عمل کنند؛ بارت گفت، «من کاملاً مطمئن هستم که میلواکی در
مقابل این رکود اقتصادی جاری دوام خواهد آورد». «ما سرمایه گذاری های هوشمندانه انجام خواهید داد، به ساختن شرکای قوی ادامه می دهیم، به نیروی کار خود آموزش فراهم نموده و کیفیت مدارس دولتی خود را بهبود می بخشیم. ما به عنوان یک شهر قوی تر و رقباتی تر ظهور خواهیم کرد». بارت زمانی که در ۱۸ مارس ۲۰۰۹ به واشینگتن دی.سی. سفر نمود، با معاون رئیس جمهور ایالات متحده جو بایدن دیدار نموده و در نزد کمیته فرعی منابع آبی و محیط زیست مجلس نمایندگان ایالات متحده شهادت داد. برید در کنفرانس اجرای قانون بازیابی و سرمایه گذاری مجدد کاخ سفید که توسط بایدن میزبانی شده بود، شرکت کرد. این کنفرانس به پرسش های مقام های ایالت ها، شهرستان ها و حکومت محلی پیرامون نحوه نظارت مؤثر از مصرف وجوه قانون بازیابی، پاسخ ارایه نمود. محیط زیست. شهردار بارت رؤیای خود برای یک میلواکی سبزتر را از طریق ایجاد تیم سبز میلواکی و تأسیس اداره پایداری میلواکی به اجراء درآورده است. اداره پایداری روش های پایدار زیست-محیطی را ترویج می نماید که هم نیازهای عاجل زیست محیطی، اقتصادی و اجتماعی را برآورده می سازد و هم رشد اقتصادی درازمدت میلواکی را بهبود می بخشد. وی همچنی
ن یکی از قهرمانان منطقه ای در امر محافظت از گریت لیکس است و قبلاً به عنوان یکی از رؤسای سازمان نوآوری شهرهای گریت لیکس سنت لارنس خدمت نموده بود، یک سازمان دو-ملتی متشکل از شهرداران و سایر مقامات محلی که به طور فعالانه برای حراست و بهبود گریت لیکس و رود سنت لارنس کار می کردند.
پسر جهان را می کشد (؛ همچنین بوی جهان را می کشد) یک فیلم دلهره آور-کمدی اکشن آمریکایی محصول سال ۲۰۲۳ به کارگردانی موریتز مور در اولین کارگردانی اش و فیلمنامه ای از آرند رمرز و تایلر برتون اسمیت و داستانی از مور و رمرز است. این فیلم توسط سم ریمی و روی لی تهیه شده است و بازیگرانی چون بیل اسکاشگورد، جسیکا راث، یایان روهیان، عیسی مصطفی و اندرو کوجی به ایفای نقش پرداخته اند. خلاصهٔ داستان آن دربارهٔ یک پسر ناشنوا (اسکاشگورد) است که پس از قتل خانواده اش، توسط یک مربی مرموز (روهیان) در جنگل آموزش می بیند. فیلمبرداری در آفریقای جنوبی انجام شد. "پسر جهان را می کشد" برای نخستین بار در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو ۲۰۲۳ به نمایش درآمد و توسط لاینزگیت و رودساید اترکشنز در ۲۶ آوریل ۲۰۲۴ در ایالات متحده اکران شد. فرضیه. هنگامی که خانواده او به قتل می رسد، یک پسر ناشنوا به نام بوی (Boy) به جنگل می گریزد و در آنجا توسط یک مربی مرموز آموزش می بیند. تولید. "پسر جهان را می کشد" یک فیلم اکشن به نویسندگی آرند رمرز و تایلر برتون اسمیت است. این فیلم توسط موریتز مور، فیلمساز آلمانی، در اولین کارگردانی بلندش کارگردانی شده است. مور ی
ک فیلم کوتاه به همین نام ساخت و بعداً کار مقدماتی داستان بلند را با رمرز انجام داد. این محصول توسط سم ریمی و روی لی ساخته شده است. این فیلم در ۷ اکتبر ۲۰۲۱ معرفی شد و بیل اسکاشگورد، سامارا ویوینگ و یایان روهیان به بازیگران پیوستند. در بیانیه ای، سایمون سوارت، مدیرعامل انتیبا پیکچرز گفت که این فیلم «موضوعات دنیای واقعی را با ظاهری تازه و اقتباس شده از از بهترین رمان های گرافیکی» ترکیب می کند. در ۲۸ اکتبر ۲۰۲۱، عیسی مصطفی به جمع بازیگران پیوست. در ژانویه ۲۰۲۲، اندرو کوجی به بازیگران اضافه شد، و جسیکا راث جایگزین سامارا ویوینگ شد که به دلیل درگیری های برنامه ریزی از پروژه انصراف داد. فیلمبرداری در کیپ تاون، آفریقای جنوبی، در ۱۴ فوریه ۲۰۲۲ آغاز شد در مارس ۲۰۲۲، فامکه یانسن، برت گلمن، شارلتو کوپلی، کوین کوپلند، دوقلوهای کامرون و نیکلاس کروتی، و میشل داکری به عنوان بازیگر تأیید شدند. انتشار. "پسر جهان را می کشد" برای نخستین بار در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو در ۹ سپتامبر ۲۰۲۳ به نمایش درآمد. این فیلم توسط لاینزگیت و رودساید اترکشنز در ۲۶ آوریل ۲۰۲۴ در ایالات متحده اکران شد. بازخورد. فروش در گیشه. در ایالات متحده
و کانادا، "پسر جهان را می کشد" همراه با فیلم های؛ "قهرمان ناخوانده" و "چلنجرز" اکران شد و پیش بینی شده بود در آخر هفته افتتاحیه خود ۲ تا ۳ میلیون دلار بفروشد. این فیلم در روز اول اکران ۸۱۹٫۰۰۰ دلار به دست آورد که شامل ۵۰۰٫۰۰۰ دلار از نمایش پیش نمایش بود. فیلم در ادامه به فروش ۱٫۶ میلیون دلاری رسید. نظر منتقدان. تماشاگران شرکت کننده در نظرسنجی سینماسکور به فیلم نمره متوسط «B–» را در مقیاس A+ تا F دادند، در حالی که افراد شرکت کننده در نظرسنجی پست ترک به آن نمره کلی ۷۱ درصد مثبت دادند و ۵۰ درصد گفتند که قطعاً آن را توصیه می کنند.
پادشاه تالسا یک مجموعه تلویزیونی درام و جنایی آمریکایی که توسط تیلور شریدان همراه با ترنس وینتر برای کمپانی پارامونت پلاس ساخته شده است. این سریال با بازی سیلوستر استالونه در نقش یک کاپوی مافیایی که به تازگی از زندان خارج شده و به تالسا فرستاده شده است، جایی که او تلاش می کند یک سازمان جنایتکار را راه اندازی کند. اولین قسمت این سریال در ۱۳ نوامبر ۲۰۲۲ به کارگردانی آلن کولتر منتشر شد. این سریال با استقبال مردم مواجه شد. داستان. دوایت «ژنرال» مانفردی (با بازی استالونه) یک سردسته مافیای نیویورک است که به تازگی حکم ۲۵ سال زندان را به پایان رسانده است. پس از آزادی، رئیسش او را به تالسا، اکلاهما می فرستد تا عملیات خلافکاری را در آنجا راه اندازی کند. او که کسی را در منطقه نمی شناسد، به دنبال افراد جدیدی برای کمک به ایجاد امپراتوری خود می گردد. تولید. تیلور شریدان این مجموعه را در طول همه گیری کووید-۱۹ ایجاد کرد، یک هفته طول کشید تا ایده اش را مطرح کند، قسمت آزمایشی را بنویسد و استالونه را برای پروژه استخدام کند. فیلمبرداری در مارس ۲۰۲۲ آغاز شد. این سریال در ۱۳ نوامبر ۲۰۲۲ در پارامونت پلاس منتشر شد. دو قسمت اول در تا
ریخ ۱۳ و ۲۰ نوامبر از شبکه پارامونت پخش شد. بازخوردها. در وب سایت جمع آوری بررسی نقد راتن تومیتوز، بر اساس ۳۹ بررسی، دارای امتیاز ۷۷ درصد تایدیه و میانگین امتیاز ۶٫۵ از ۱۰ را گزارش کرده است. در متاکریتیک، میانگین وزنی دارد. امتیاز ۶۵ از ۱۰۰ بر اساس ۲۳ منتقد، نشان دهنده «بررسی ها عموماً مطلوب» است.
جنگ مصر و لیبی که با نام جنگ چهار روزه نیز شناخته می شود، یک جنگ کوتاه مرزی میان مصر و لیبی بود که در میانه ۲۱ تا ۲۴ ژوئیه ۱۹۷۷ رخ داد. پیش زمینه. در دهه ۱۹۷۰، لیبی به رهبری معمر قذافی، یک سیاست خارجی مصمم را برای ترویج وحدت اعراب آغاز کرد. او با رهبران مصر و سوریه برای برداشتن گام هایی در جهت این هدف مشورت کرد. هنگامی که جمال عبدالناصر، رئیس جمهور مصر که یکی از حامیان اصلی ناسیونالیسم عربی بود در سپتامبر ۱۹۷۰ درگذشت، جانشین وی، محمد انور سادات، جای او را در بحث ها گرفت. مذاکرات با تشکیل اتحاد جماهیر عربی در سال ۱۹۷۲، متشکل از دولت های لیبی، مصر و سوریه به اوج موفقیت خود رسید. اگرچه اتحاد جماهیر عربی با اهداف گسترده ای از جمله تحکیم ارتش، قوانین و سیاست های خارجی هر کشور تأسیس شد، اما تنها مدل های نمادین وحدت، مانند برپایی یک پرچم ملی مشترک، اتخاذ شد. در ماه های بعد قذافی به شدت برای اتحاد فوری با مصر تلاش می کرد، درحالی که علاقه سادات به اتحاد پیوسته کاهش می یافت. سادات همچنین نسبت به قذافی بیزاری شخصی داشت و او را یک رهبر نالایق می دانست. یکی از اهداف اصلی سیاست خارجی قذافی که با بسیاری از رهبران جهان عرب م
شترک بود، از بین بردن اسرائیل بود. او امیدوار بود که ترکیبی از قدرت مالی لیبی، با حمایت اقتصادی سودآور مبتنی بر نفت و جمعیت زیاد و قدرت نظامی مصر، بتواند برای نابودی اسرائیل استفاده شود. در اکتبر ۱۹۷۳ مصر و سوریه بدون مشورت با لیبی، حمله ای هماهنگ به اسرائیل را آغاز کردند و بدین ترتیب جنگ یوم کیپور آغاز شد. اگرچه حمله متقابل اسرائیل، دستاوردهای ارضی مصر را در مراحل اولیه جنگ از بین برد، انور سادات با انجام مذاکرات با اسرائیل موافقت کرد و به دنبال آن موفق شد شبه جزیره سینا به مصر بازگرداند و در مقابل آن متعهد شد که مصر در تهاجمات آینده کشورهای عربی به اسرائیل شرکت نکند. قذافی از این آتش بس خشمگین شد و سادات را به بزدلی، تضعیف اتحاد جماهیر عربی و خیانت به آرمان عرب متهم کرد. سادات نیز در پاسخ اعلام کرد که دولت مصر در اوایل همان سال برای جلوگیری از غرق کردن یک کشتی مسافربری غیرنظامی در لیبی که حامل گردشگران یهودی در دریای مدیترانه بود، مداخله کرده است. پس از آن، روابط مصر و لیبی با اتهامات مکرر رهبران هر دو کشور علیه یکدیگر تیره شد. قذافی که از سیاست صلح سادات عصبانی شده بود، به دنبال افزایش نقش لیبی در امور خاو
رمیانه بود. او به دلیل درآمدهای نفتی بالا، شروع به خرید مقدار قابل توجهی تسلیحات از اتحاد جماهیر شوروی کرد. او همچنین از گروه هایی مانند اخوان المسلمین حمایت کرد، شورشیان مصری را مسلح نمود و برای ترور سادات برنامه ریزی کرد. در مقابل، رئیس جمهور مصر نیز با حمایت از براندازان حکومت مستقر در لیبی و حمایت از گروه های ضد لیبیایی در چاد پاسخ داد. در فوریه ۱۹۷۴ سادات به وزیر امور خارجه ایالات متحده هنری کیسینجر گفت که اسرائیل را تشویق کند تا در صورت وارد شدن به جنگ با لیبی از حمله به مصر خودداری کند. در اوایل سال ۱۹۷۶ قذافی نیروهای لیبیایی را در امتداد مرز مصر مستقر کرد و آنها شروع به درگیری با مرزبانان مصری کردند. سادات در تابستان تصمیم به اقدام نظامی علیه تحریکات لیبی گرفت و دو لشکر مکانیزه - مجموعاً ۲۵۰۰۰ تا ۳۵۰۰۰ سرباز - را به مرز منتقل کرد و ۸۰ هواپیمای جنگی را به غربی ترین فرودگاه مصر منتقل نمود. قذافی که از این پاسخ قاطع و ناگهانی سادات نگران شده بود، ۳۰۰۰ تا ۵۰۰۰ سرباز و ۱۵۰ تانک دیگر را به مرز اعزام کرد. در ۲۲ ژوئیه، قذافی به مصر دستور داد کنسولگری خود در بنغازی را ببندد. برای مدتی اوضاع متشنج بود زیرا به ن
ظر می رسید به زودی مصر به لیبی حمله خواهد کرد، اما پس از چندین هفته که بدون اقدام عمده از سوی مصری ها سپری شد، به نظر لیبیایی ها رسید که هیچ حمله ای صورت نخواهد گرفت. کنت پولاک، تحلیلگر اطلاعاتی آمریکا، به این نتیجه رسیده است که دلیل اینکه مصر در آن زمان به لیبی حمله نکرد، این بود که ارتش این کشور آماده نبود. نیروهای مصری هرگز تهاجم به لیبی را تمرین نکرده بودند و فاقد زیرساخت و تدارکات در صحرای غربی برای پشتیبانی از چنین عملیاتی بودند. با این وجود، ستاد کل مصر برنامه هایی برای حمله طراحی کرد. محمد عبدالغنی الگاماسی وزیر جنگ مصر نیز اعلام کرد که نیروی زمینی مصر برای درگیری در غرب آماده می شود، درحالی که رسانه های مصری اعلام کردند که قذافی قصد دارد با کمک کوبا، صحرای غربی را ضمیمه کند. قذافی فشار سیاسی خود را بر مصر افزایش داد، درحالی که مصری ها به انباشت تدارکات و تمرکز نیروها در امتداد مرز ادامه می دادند. در ماه مه ۱۹۷۷، شوروی به لیبی و دیگر کشورهای عربی اعلام کرد که شواهدی در دست دارد که نشان می دهد مصر در حال برنامه ریزی برای تهاجم است. لیبیایی ها هشدار را نادیده گرفتند و با وجود ادامه درگیری های مرزی با نی
روهای مصری، اکثر یگان های خود را در سطوح پایین آمادگی رها کردند. در اوایل تابستان، مصر مقدمات جنگ را تکمیل کرده بود. نیروی هوایی مصر جنگنده بمب افکن های سوخو-۷ و سوخو-۱۷ از اسکادران شماره ۵۵ و هواپیمای ضربتی میراژ ۵ اسکادران شماره ۶۹ را به پایگاه هوایی مرصع ماتروه و تأسیسات مجاور آن منتقل کرد. درگیری های مهمی در ۱۲ و ۱۶ ژوئیه رخ داد و در ۱۹ ژوئیه نیروهای لیبیایی در حین انجام یک حمله با مصری ها درگیر شدند. دولت مصر از کشته شدن ۹ سرباز این کشور خبر داد. قذافی گروهی از غیرنظامیان را سازماندهی کرد تا از لیبی به قاهره، پایتخت مصر راهپیمایی کنند و به سیاست سادات در قبال اسرائیل اعتراض کنند، به این امید که با این روش مورد استقبال مردم قرار گیرد. پس از اینکه گارد مرزی مصر تظاهرات را در مرز متوقف کرد، قذافی به نیروهای خود دستور داد تا به شهر السلوم مصر حمله کنند.
چاکرا تاج سر یا تاجی با نام اصلی "ساهاسرارا (") که نماد آن نیلوفر هزار گلبرگی است و در جرم مخ (بالای سر) قرار دارد. اگر کسی در چاکرا تاج سر تمرکز کند، بی شک به سامادی یعنی سرمستی جذبه خواهد رسید. اساس آگاهی. «ساهاسرارا» ورای مراکز دیگر جای گرفته و اساس آگاهی است. گلبرگ های این نیلوفر ممتاز مطابق با تلفظ بیست گانهٔ پنجاه حرف الفبای سانسکریت است و اگر بیست ضرب در پنجاه شود، رقم هزار به دست می آید. نیروی مثلث اراده، علم و عمل. در میانهٔ ساهاسرار(Sahasrar)، که ستارهٔ هزار شعاعی است، متساوی الاضلاع سه ضلعی گوروچاکرا با نیروی مثلث اراده، علم و عمل در اطرافش و پارام- کاران- بهوتا شاکتی (Param-karan-bhootashakti) به عنوان گورو در مرکزش قرار دارد.
زانوتا یک شرکت مبلمان ایتالیایی است که به ویژه برای قطعات نمادین طراحی ایتالیایی که در دهه های ۱۹۶۰، ۷۰ و ۸۰ میلادی تولید کرد، شناخته شده است. از جمله این مبلمان می توان به صندلی کیسهٔ لوبیا «ساکو» و اولین صندلی بادی «بلو» که به تولید-انبوه رسید. این شرکت در سال ۱۹۵۴ میلادی تأسیس شد و کارخانهٔ اصلی در نوا میلانزه است. در سال ۱۹۸۴ میلادی زانوتا بخش آزمایشی خود را به نام زابرو به ریاست الساندرو گوئریرو به همراه الساندرو مندینی و استفانو کاشیانی تأسیس کرد. از زمان مرگ مؤسس آن، آئورلیو زانوتا، در سال ۱۹۹۱ میلادی، توسط اعضای خانواده او اداره می شود. محصولات زانوتا در سال های ۱۹۶۷، ۱۹۷۹، ۱۹۸۷ و ۲۰۲۰ میلادی موفق به دریافت جایزهٔ پرگار طلا شدند. تاریخچه. این شرکت در سال ۱۹۵۴ میلادی توسط کارآفرین جوان آئورلیو زانوتا با کارخانهٔ تولیدی خود در نوا میلانزه تأسیس شد که تا به امروز باقی مانده است. در ابتدا زانوتا پولترونا نام داشت و در ساخت مبلمان سنتی و روکش شده تخصص داشت. با این حال، در اوایل دههٔ ۱۹۶۰ میلادی، این شرکت برای طراحی مدرن شهرت پیدا کرد و شروع به سفارش آثار آوانگارد توسط طراحانی مانند: آکیله و پیر جاکومو کاست
یلیونی، گائه اولنتی، اتوره سوتساس، الساندرو مندینی و پیرو گاتی، چزاره پائولینی و فرانکو تئودورو کرد. در سال ۱۹۶۵ میلادی، زانوتا یکی از اولین شرکت های مبلمان بود که از فوم پلی اورتان منبسط شده و ساختار بدون قاب در طراحی های خود استفاده کرد، به ویژه سری کاناپه ها و صندلی های دسته دار «دور انداختنی» که توسط ویلی لندلز طراحی شد. یکی از پایدارترین موفقیت های زانوتا صندلی کیسهٔ لوبیا «ساکو» ۱۹۶۸ میلادی، طراحی شده توسط پیرو گاتی، چزاره پائولینی و فرانکو تئودورو، بود. «ساکو» در سال ۲۰۲۰ میلادی جایزهٔ بیست و ششمین دورهٔ پرگار طلا را دریافت کرده است و در ۲۶ موزهٔ هنر مدرن در سراسر جهان به نمایش گذاشته شده است، از جمله موزهٔ هنر مدرن در نیویورک، موزهٔ ویکتوریا و آلبرت در لندن و موزهٔ هنرهای تزئینی در پاریس. در ابتدا قرار بود از برش های فوم پلی اورتان برای پر کردن استفاده شود اما در نهایت با دانه های پلی استایرن پر شد. از دههٔ ۱۹۷۰ میلادی، زانوتا با انتشار مجدد طرح های قبلی که در زمان خود برای تولید انبوه بیش از حد آوانگارد محسوب می شدند، به موفقیت بیشتری دست یافت. این ها شامل صندلی فولادی لوله ای شکل «لاریانا» طراحی شده
توسط جوزپه تراگنی در سال ۱۹۳۶ میلادی و چهارپایهٔ «مزادرو» طراحی شده توسط آکیله و پیر جاکومو کاستیلیونی در اواخر دههٔ ۱۹۵۰ میلادی بود. زانوتا، بخش آزمایشی زابرو را در سال ۱۹۸۳ میلادی به ریاست الساندرو مندینی و الساندرو گوئریرو تأسیس کرد. از جمله قطعاتی که زابرو تولید کرد، صندلی «دوریفورا» مندینی در سال ۱۹۸۴ میلادی و مجموعهٔ مبلمان «حیوانات اهلی» طراحی شده توسط آندره آ برانزی در سال ۱۹۸۶ میلادی بود. این شرکت زانوتا ادیتسیونی را با هماهنگی استفانو کاشیانی در سال ۱۹۸۹ میلادی راه اندازی کرد، «مجموعه ای ویژه که مرزهای بین هنر و طراحی را بررسی می کرد.» این قطعات در نسخه های محدود و ترکیبی از تولید صنعتی با تزئینات نقاشی شدهٔ دستی تولید شدند. در سال ۱۹۸۹ میلادی، آئورلیو زانوتا و چند تن از طراحان او از جمله آکیله کاستیلیونی، گائه اولنتی، آندره آ برانزی و اتوره سوتساس در کنفرانس بین المللی طراحی در آسپن شرکت کردند. موضوع کنفرانس در آن سال "مانیفست ایتالیایی" بود. زانوتا در سخنرانی خود در کنفرانس، ظهور انقلاب اواسط قرن بیستم در طراحی ایتالیایی و سالهای اولیه کسب و کار خود را شرح داد:«آن سال ها سرشار از نشاط بود، انفجار
ی از انرژی سازنده وجود داشت، میل عمیقی برای روبیدن گذشته و ایجاد دنیایی جدید، پدیدهٔ طراحی ایتالیایی ناشی از این تمایل گسترده برای تجدید همه چیز بود.»پس از مرگ آئورلیو زانوتا در سال ۱۹۹۱ میلادی، این شرکت در خانوادهٔ او باقی ماند. از سال ۲۰۰۲ میلادی توسط سه فرزند زانوتا، الئونورا، فرانچسکا و مارتینو اداره می شود. شرکت ایتالیایی مبلمان تکنو ۸۰٪ از سهام زانوتا را در سال ۲۰۱۷ میلادی خریداری کرد. با این حال، این دو شرکت ساختارهای تولید، طراحی و مدیریت جداگانه ای دارند.
پل یادبود مایک اوکالاگان پت تیلمن () یک پل قوسی در ایالات متحده است که بر روی رودخانه کلرادو بین ایالت های آریزونا و نوادا قرار دارد. این پل در منطقهٔ تفریحی ملی لیک مید در حدود ۳۰ مایلی (۴۸ کیلومتری) جنوب شرقی لاس وگاس واقع شده است و مسیر بین ایالتی ۱۱ و مسیر ۹۳ ایالات متحده را بر روی رودخانه کلرادو حمل می کند. این پروژه که در سال ۲۰۱۰ افتتاح شد، جزء کلیدی پروژه کنارگذر سد هوور بود که مسیر US 93 را از مسیر قبلی خود در امتداد بالای سد هوور تغییر داد و چندین پیچ مو و منحنی های کور را از مسیر حذف کرد. این نام مشترک به نام مایک اوکالاگان، فرماندار نوادا از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۹، و پت تیلمن، بازیکن فوتبال آمریکایی است که کار خود را با آریزونا کاردینالز ترک کرد تا در ارتش ایالات متحده ثبت نام کند و در سال ۲۰۰۴ در افغانستان توسط آتش دوستانه کشته شد. در اوایل دههٔ ۱۹۶۰، مقامات مسیر ۹۳ ایالات متحده بر فراز سد هوور را خطرناک و ناکافی برای حجم ترافیک پیش بینی شده تشخیص دادند. از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۱، مقامات آریزونا، نوادا و چندین آژانس دولتی فدرال برای تعیین بهترین مسیر برای عبور رودخانه جایگزین همکاری کردند. در مارس ۲۰۰۱، ادار
ه بزرگراه فدرال مسیری را انتخاب کرد که از رودخانه کلرادو تقریباً ۱۵۰۰ فوت (۴۶۰ متر) پایین دست سد هوور عبور می کند. ساخت مسیرهای پل در سال ۲۰۰۳ آغاز شد و ساخت خود پل در فوریه ۲۰۰۵ آغاز شد. پل در سال ۲۰۱۰ تکمیل شد و کل مسیر کنارگذر در ۱۹ اکتبر ۲۰۱۰ به روی تردد وسایل نقلیه باز شد. پروژه کنارگذر سد هوور در حدود بودجه تکمیل شد. با هزینه ۲۴۰ میلیون دلار؛ هزینه بخش پل ۱۱۴ میلیون دلار است.
پادشاهی ایتالیا (: "Regnum Italiae" یا "Regnum Italicum" ; : "Regno d'Italia" ، همچنین به نام امپراتوری ایتالیا (: "Italia Imperiale"، یکی از پادشاهی های تشکیل دهنده امپراتوری مقدس روم همراه پادشاهی های آلمان، بوهم و بورگوندی بود. در ابتدا بیشتر شمال و مرکز ایتالیا را در بر می گرفت اما بخش های شرقی خود را بعدها در درگیری با ونیز و ایالات پاپی از دست داد. پایتخت اصلی آن تا قرن یازدهم پاویا بود. پیشینه. در سال ۷۷۳، شارلمانی، پادشاه فرانک ها، از آلپ عبور کرد تا به پادشاهی لومباردها که تمام ایتالیا به جز دوک نشین رم، جمهوری ونیز و متصرفات بیزانس در جنوب را در بر می گرفت، حمله کند. در ژوئن ۷۷۴، پادشاهی لومباردی از هم فروپاشید و فرانک ها بر شمال ایتالیا مسلط شدند. اما مناطق جنوبی تحت کنترل لمباردها باقی ماندند، زیرا دوک نشین بنونتو به شاهزاده نشین نسبتاً مستقل بنونتو تغییر یافت. شارلمانی خود را پادشاه لومباردها نامید و در سال ۸۰۰ در رم تاجگذاری کرد. اعضای دودمان کارولنژی تا زمان برکناری شارل سوم، پادشاه فرانک خاوری در سال ۸۸۷ به حکمرانی بر ایتالیا ادامه دادند و پس از آن یک بار برای مدت کوتاهی در ۸۹۴–۸۹۶، دوباره تاج
و تخت را به دست آوردند. تا سال ۹۶۱، حکومت ایتالیا به طور مداوم توسط چندین خانواده اشرافی از داخل و خارج از پادشاهی مورد مناقشه قرار گرفت. در سال ۹۶۱، اتو یکم، پادشاه آلمان، که قبلاً با ملکه آدلاید ایتالیا ازدواج کرده بود، به این پادشاهی حمله کرد و در ۲۵ دسامبر در پاویا تاجگذاری کرد. او به سمت رم پیشروی کرد، جایی که خود را در ۷ فوریه ۹۶۲ به عنوان امپراتور تاج گذاری کرد. اتحاد پادشاهی های ایتالیا و آلمان با تاج های به اصطلاح پادشاه رومیان تثبیت شد. بورگوندی در سال ۱۰۳۲ به این اتحادیه اضافه شد و در قرن دوازدهم اصطلاح «امپراتوری مقدس روم» برای توصیف آن مورد استفاده قرار گرفت. از سال ۹۶۱ به بعد، امپراتور معمولاً پادشاه ایتالیا و آلمان نیز بود، اگرچه امپراتورها گاهی وارثان خود را برای حکومت در ایتالیا منصوب می کردند و گاه اسقف ها و اشراف ایتالیایی، پادشاهی را برای خود در مخالفت با آلمان انتخاب می کردند. غیبت پادشاه ایتالیا منجر به ناپدید شدن سریع یک دولت مرکزی در قرون وسطی شد، اما این ایده که ایتالیا یک پادشاهی در داخل امپراتوری است باقی ماند و امپراتورها اغلب در پی تحمیل اراده خود بر دولت شهرهای ایتالیایی در حال
تکامل بودند. جنگ های حاصله بین گوئلف ها و گیبلین ها، به ترتیب جناح های ضد امپریالیست و امپریالیست، ویژگی سیاست ایتالیا در قرن های ۱۲ تا ۱۴ بود. اتحادیه لومبارد مشهورترین نمونه این وضعیت بود. اگرچه یک جنبش جدایی طلب اعلام نشده بود، اما آشکارا ادعای قدرت امپراتور را به چالش کشید. قرن بین تحقیر کانوسا (۱۰۷۷) و معاهده ونیز در ۱۱۷۷ منجر به تشکیل دولت های شهری مستقل از امپراتور آلمان شد. مجموعه ای از جنگ ها در لمباردی از ۱۴۲۳ تا ۱۴۵۴ تعداد ایالات رقیب در ایتالیا را کاهش داد. چهل سال بعد در ایتالیا نسبتاً آرام بود، اما در سال ۱۴۹۴ شبه جزیره توسط فرانسه مورد حمله قرار گرفت. پس از اصلاحات امپراتوری ۱۴۹۵–۱۵۱۲، پادشاهی ایتالیا با سرزمین های محاصره نشده در جنوب آلپ مطابقت داشت. از نظر حقوقی، امپراتور به آنها به عنوان پادشاه و ارباب اسمی حکومت داشت، اما «حکومت» پادشاهی متشکل از نمایندگانی بود که امپراتور به نمایندگی از خودش و فرماندارانی که برای حکومت بر ایالت های ایتالیایی خود منصوب می کرد. حکمرانی هابسبورگ ها در چندین بخش ایتالیا به اشکال مختلف ادامه یافت، اما با لشکرکشی های انقلابیون فرانسوی در سال های ۱۷۹۲–۱۷۹۷، زمانی
که یک سری جمهوری های خواهر با حمایت محلی ناپلئون بناپارت تأسیس شد و سپس در جمهوری ایتالیا متحد شدند، پایان یافت. تحت ریاست جمهوری او در سال ۱۸۰۵ جمهوری در اتحاد شخصی با فرانسه به پادشاهی جدید ایتالیا تبدیل شد.