Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایج است. هیچ دریاچه بزرگی در جزایر سلیمان وجود ندارد. چندین دریاچه کوچک از جمله دریاچه ته نگانو در این جزایر وجود دارد. رودخانه های کوتاه، باریک و سخت گذر جزایر سلیمان فقط با قایق رانی قابل تردد هستند. آبشار ماتانیکو در جنوب غربی پایتخت هونیارا در گوادال کانال واقع شده است. دو سوی این آبشار به داخل غاری پر از چکیده سنگ می ریزند. جزایر. جزایر اصلی این گروه بزرگ و ناهموار هستند و در کوه پوپوماناسو در گوادال کانال به ارتفاع ۲۳۳۰ متر می رسند. این جزایر در دو زنجیره موازی که جهت شمال غربی-جنوب شرقی دارند جای گرفته اند: زنجیره جنوبی شامل ولا لاولا، جزایر جورجیا جدید، ساوو و گوادالکانال است. زنجیره شمالی نیز شامل مالائیتا، شواسول و سانتا ایزابل است. زنجیره ها در سان کریستوبال (جزیره ماکیرا) به هم می رسند. جزایر سانتا کروز گروهی از جزایر کوچک هستند که در ۵۵۵ کیلومتری شرق گوادالکانال واقع شده اند. بزرگترین جزیره این گروه نندو است (که به آن جزیره ندنی یا جزیره سانتا کروز نیز می گویند). از نظر زمین شناسی، جزایر سلیمان بخشی از قوس آتشفشانی است که از ایرلند نو در پاپوآ گینه نو تا وانواتو امتداد دارد. بخش عمده کشور جزایر س
لیمان متشکل از جزیره های آتشفشانی کوهستانی مجمع الجزایر سلیمان است که شامل جزیره شواسول، جزایر شورتلند، جزایر جورجیای نو، جزیره سانتا ایزابل، جزایر راسل، جزایر نگگلا، تولاگی، مالائیتا، ماراماسیک، اولاوا، اواراها (سانتا آنا)، ماکیرا (سان کریستوبال)، و جزیره اصلی گوادال کانال می شوند. جزایر سلیمان همچنین شامل آب سنگ های کم ارتفاعی مانند سیکایانا، جزیره رنل بلونا، جزایر سانتا کروز و مناطق دورافتاده کوچک، تیکوپیا، آنوتا و فاتوتاکا است. آتشفشان هایی با درجات مختلف فعالیت در برخی از جزایر بزرگتر قرار دارند، در حالی که بسیاری از جزایر کوچکتر به صورت آبسنگ های حلقوی هستند که پوشیده از شن و درختان نخل است. بررسی اولیه تنوع زیستی دریایی در جزایر سلیمان که در سال ۲۰۰۴ انجام شد، ۴۷۴ گونه مرجان دریایی را در سلیمان یافت به اضافه ۹ گونه که می توانند برای علم جدید باشند. این دومین تنوع مرجانی در جهان است که پس از جزایر راجه آمپات در شرق اندونزی در رتبه دوم قرار دارد. آب و هوا. جزایر سلیمان دارای آب و هوای موسمی گرمسیری با دمای بسیار کمی است. نوامبر تا مارس گرم ترین دوره است، در حالی که از آوریل تا اکتبر خنک تر و خشک تر است.
به طور معمول، دمای روز بین ۲۵ درجه سانتی گراد تا ۳۲ درجه سانتی گراد و دمای شب از ۳ تا ۵ درجه سانتی گراد متغیر است. بادهای موسمی شمال غربی، که هوای گرمتر و مرطوب تری را به همراه دارد، از نوامبر تا مارس ادامه دارد. طوفان ها اغلب از دریای مرجان و منطقه سلیمان شروع می شوند، اما اغلب از خود جزایر دور می شوند. میانگین بارندگی سالانه ۳۰۵ سانتی متر است. میانگین رطوبت نزدیک به ۸۰ درصد است. در جزایری که دارای ارتفاعات اندرونی هستند، بارندگی در دامنه های در معرض باد بیشتر و در دامنه های محافظت شده کمتر است. به طور خاص، در جزیره گوادال کانال، آتشفشان هایی مانند کوه پوپوماناسو با ارتفاع ۲۳۳۵ متر وجود دارد که در طول فصل سردتر از دامنه های شمالی در برابر بادهای بسامان محافظت می کند؛ بنابراین، در هونیارا، در سمت شمالی، کمتر از ۱۵۰ میلی متر (۶ اینچ) باران از ماه مه تا اکتبر می بارد. در اینجا، میزان بارندگی از ۲۲۰۰ میلی متر (۸۷ اینچ) در سال بیشتر نیست که حداکثر آن در ماه مارس است که معمولاً مرطوب ترین ماه در تمام جزایر است. یکی دیگر از جزیره های کوهستانی کولومبانگارا است که در آن کوه وو با ارتفاع ۱۷۶۸ متر (۵۸۰۱ فوت) قرار دارد:
در اینجا نیز تفاوتی در دوره بادهای بسامان (تجاری) وجود دارد، بین سمت شمالی که بیشتر پناه گرفته است و سمت جنوبی که بیشتر در معرض خطر است. بادهایی که قادر به ایجاد ابرهای بارانی هستند.
سازگاری های ضدشکار و سازگاری های ضدشکارگر ، سازوکارهایی هستند که از طریق فرگشت ایجاد شده اند و به جانوران طعمه در مبارزه مداوم با شکارگران کمک می کنند. در سرتاسر قلمرو جانوران، سازگاری هایی برای هر مرحله از این مبارزه، یعنی پرهیز از شناسایی شدن، جلوگیری از مورد حمله قرار گرفتن، تشخیص شکارگر و پرهیز از گرفتار شدن و مبارزه برای خورده نشدن، فرگشت یافته است. نخستین خط دفاعی عبارت است از پرهیز از این که جانوران شکارگر آنها را شناسایی کند. این کار از طریق سازوکارهایی مانند همرنگی (استتار)، تقلید، انتخاب ناهمگونی، زندگی در زیر زمین، یا شب زی بودن صورت می پذیرد. از سوی دیگر، جانوران طعمه ممکن است شکارگر را از شکار منصرف کنند، مثلاً با وانمود کردن به داشتنِ دفاعی قوی در رنگ هشدار، تقلید از جانورانی که دارای چنین دفاعی هستند، گیج کردن مهاجم، علامت دادن به شکارگر که تعقیب طعمه ارزشی ندارد، انحراف حواس با استفاده از ساختارهای دفاعی مانند خارها یا زندگی گروهی. اعضای گروه ها با وجود افزایش آشکار بودن یک گروه، از طریق بهبود هوشیاری، سردرگمی شکارگر و افزایش احتمال حمله شکارگر به افراد دیگر، خود را کمتر در معرض خطر شکار قرار
می دهند. برخی از طعمه ها، توانایی ترساندن شکارگر را، چه به روش شیمیایی و چه به روش دفاع گروهی، یا با دفع مواد آزاردهنده دارند. برخی از جانوران نیز توانایی رهایی سریع با فرار یا مانور فوق العاده را دارند. در نهایت، برخی گونه ها زمانی که گیر می افتند، می توانند حتی با خودبُریِ بخش های خاصی از بدنشان فرار کنند؛ مثلاً خرچنگ ها می توانند پنجه شان را قطع کنند و مارمولک ها می توانند دم خود را بیندازند تا حواس شکارگران را آن قدر پرت کند که به طعمه اجازه فرار بدهد. تاریخچه. ارسطو (حدود ۳۵۰ سال پیش از میلاد) مشاهدات خود را از رفتار ضدشکار سرپایان از جمله استفاده از جوهر برای پرت کردن حواس، استتار و علامت دادن را در کتاب "تاریخ حیوانات" ثبت کرده است. در سال ۱۹۴۰، هیو بی. کات یک مطالعه جامع دربارهٔ استتار، تقلید و رنگ هشدار به نام "رنگ آمیزی سازگاری در جانوران" نوشت. در سدهٔ بیست ویکم، سازگاری با زندگی در شهر به طور قابل توجهی واکنش های ضدشکار جانورانی مانند موش و کبوتر را کاهش داده است. تغییرهای مشابهی در جانوران اسیر و اهلی دیده می شود. فرگشت هم زمان و چندجانبه شکار و شکارگر. سازگاری ضدشکار، سازوکاری است که از طریق فرگ
شت ایجاد شده است تا به جانداران شکارشونده در مبارزه مداوم با شکارگران کمک کند. هر نوع رفتار ضدشکار در گونه شکار یا شکارگر، در طول زمان اصلاح و تکمیل می شود. نوع و جمعیت شکار می تواند بر نوع و جمعیت گونه شکارگر نیز تأثیر بگذارد. شکارگران می توانند به تراکم طعمه پاسخ دهند که در این صورت، تنظیم کننده جمعیت آنها هستند. آنها نسبت به طعمه دارای دو نوع پاسخ عددی و کارکردی هستند. تغییرات فرگشتی با گذشت زمان و در درازمدت چه در جاندار طعمه و چه در شکارگر صورت می پذیرد و حتی می تواند بر ریخت شناسی، برازش و فیزیولوژی هر دو تأثیر بگذارد. سازگاری های تدریجی و حذف افراد ضعیف از جمعیت، سبب تقویت افرادی از گونه شکار می شود که هم دارای ریخت شناسی سازگار با فرگشت ضدشکار هستند و هم از مسابقه فرگشت شکارگر بازنمی مانند. با ادامه نسل افراد برجای مانده، به تدریج افراد دارای ژن های سازگار با فرگشت ضدشکار، ژن های سازگار با شرایط بوم شناسی رفتاری شکارگر و زیستگاه به نسل های بعدی منتقل می شوند. بررسی اجمالی. دستیابی شکارگر به منبع غذایی (شکار) چهار مرحله دارد: شناسایی، حمله، گرفتن و مصرف. در فرایند سازگاری ضدشکار، برای این که شانس بقای
طعمه به حداکثر برسند، ممکن است هر یک از این چهار مرحله، برای رویارویی با شکارگر تکامل یافته باشد؛ یعنی «پرهیز از شناسایی شدن»، «پرهیز از مورد حمله قرار گرفتن»، «تشخیص شکارگر و پرهیز از گرفتار شدن» و «مبارزه برای خورده نشدن» است. نخستین خط دفاعی شامل فرار از تشخیص از طریق سازوکارهایی مانند استتار، نقاب سازی، انتخاب ناهمگون سازی، زندگی زیرزمینی و شب گردی است. از سوی دیگر، یک جانور طعمه ممکن است با ترساندن مهاجم، با تبلیغ وجود دفاع های قوی، با تقلید از جانور مجهز به چنین دفاعی، با ترساندن مهاجم، شکارگران را از تعقیب منصرف کند یا ممکن است با پرت کردن حواس آن ها به طور پیشدستانه از حمله اجتناب شود. همچنین با ساختن ساختارهای دفاعی مانند زندگی گروهی خطر شکار شدن کاهش پیدا می کند. برخی از گونه های شکارشونده می توانند با استفاده از مواد شیمیایی، دفاع مشترک، دفع مواد سمی و غیره با شکارگران مقابله کنند. در نهایت، برخی از گونه ها می توانند در صورت گرفتار شدن، قسمت های خاصی از بدن را برای فرار قربانی کنند؛ مثلاً خرچنگ ها می توانند چنگال های خود را از دست بدهند و مارمولک ها می توانند دم خود را بریزند، که اغلب حواس شکارگران
را به اندازه کافی برای فرار طعمه پرت می کند. پرهیز از شناسایی. برای اینکه شکارگر بتواند یک وعده غذایی بالقوه را پیدا کند، ابتدا باید یک جاندار زنده را به عنوان طعمه شناسایی کند. با این حال، طعمه ممکن است ویژگی های سازگاری زیادی داشته باشد که چنین کاری را دشوار کند. پرهیز از دیده شدن. جانوران ممکن است با زندگی دور از دید شکارگران، خواه در غارها، گودال ها یا با شب گردی، از تبدیل شدن خود به یک طعمه جلوگیری کنند. شب گردی یک رفتار جانوری است که با فعالیت در طول شب و خوابیدن در روز شناخته می شود. شب گردی نوعی رفتار پرهیز از شناسایی شدن به نام دیدگریزی است که توسط برخی از جانوران برای جلوگیری از شکار شدن برگزیده می شود. خطر شکار مدت هاست که در شکل دادن به تصمیم های رفتاری حیاتی شناخته شده است. به عنوان مثال، خطر شکار شدن در تعیین زمان آشکار شدن پس از غروب در خفاش های پژواک گیر از اهمیت بالایی برخوردار است. اگرچه فعالیت زودهنگام برای پیدا کردن غذا در زمان های روشن تر امکان جستجوی آسان تر غذا را فراهم می کند، اما این کار همچنین سبب به خطر افتادن بیشتر برای باز خفاشی ها و شاهین خفاشی ها می شود. این کار سبب زمان آشکار
شدن هنگام عصر می شود که سازش بین خواسته های متضاد است. سازگاری شبانه دیگری را می توان در خرموش کانگورویی ها دید. آنها در زیستگاه های نسبتاً باز به جستجوی غذا می پردازند و فعالیت خود را متناسب با نور ماه تنظیم می کنند؛ در زمانی که ماه کامل است، آنها به سمت مناطقی با پوشش نسبتاً متراکم گیاهی می روند تا روشنایی اضافی را جبران کنند. استتار. استتار سازوکاری است که در آن موجود زنده با استفاده از مواد، رنگ، نور یا ترکیبی از آنها سعی می کند خود را پنهان کند تا شکارگر احتمالی او را نبیند یا شناسایی نکند. این پدیده در هم جانوران خشکی و هم دریایی رایج است. استتار را می توان به روش های مختلف انجام داد؛ مثلاً همانندی با محیط پیرامون، رنگ آمیزی گیج کننده، از بین بردن سایه با ضدسایه یا جبران روشنایی، خودآرایی، رفتار پنهانی یا الگوهای تغییرپذیر پوست و رنگ. جانورانی مانند مارمولک شاخدار دم تخت در آمریکای شمالی فرگشت یافته اند تا سایه خود را از بین ببرند و با زمین ترکیب شوند. بدن این مارمولک ها پهن است و طرفین آنها به سمت لبه نازک است. این شکل بدنی، همراه با پولک های سفید که در امتداد کناره های آنها قرار دارد، به مارمولک ها اج
ازه می دهد تا به طور مؤثر سایه های خود را پنهان کنند. افزون بر این، این مارمولک ها با فشردن بدن خود به زمین، سایه های باقی مانده را نیز پنهان می کنند. نقاب سازی. جانوران می توانند با نقاب سازی و تغییر ظاهر خود به شکل اجسام غیرقابل خوردن از معرض دید پنهان شوند. برای مثال، شب زی ها، پرندگانی از آمریکای جنوبی، معمولاً وقتی روی درختی می نشینند، به طرز متقاعدکننده ای شبیه کنده شکسته یک شاخه هستند، در حالی که یک پروانه، از جنس بلوط برگی ها، دقیقاً شبیه یک برگ خشکیده است. انتخاب ناهمگون سازی. راه دیگر برای قرار نگرفتن در معرض دید عموم این است که جانور، متفاوت از دیگر اعضای گونه خود به نظر برسد. شکارگرانی مانند چرخ ریسک، به طور انتخابی انواعی از حشرات فراوان را شکار می کنند و انواع کمتر فراوان موجود را نادیده می گیرند و به این ترتیب، یک تصویر جستجوی طعمه مخصوص به خود را دارند. این یک سازوکار برای انتخاب وابسته به فراوانی منفی به نام گزینش کمیابی ایجاد می کند. گزینش کمیابی بقای تک تک جانورانی را توصیف می کند که (از طریق جهش) با گونه های خود متفاوت هستند، به این دلیل که یک شکارگر نمی تواند به درستی آنها را شناسایی کند،
احتمال نادیده گرفتن توسط شکارگران آنها بیشتر می شود. در گزینش کمیابی، شکل های رایج یک گونه بیشتر از شکل های کمیاب تر طعمه می شوند و به شکل های نادر در جمعیت، یک موقعیت مناسب تر برای انتخاب طبیعی می دهند. پرهیز از مورد حمله قرار گرفتن. بسیاری از گونه ها از استراتژی های رفتاری برای جلوگیری از شکارگران استفاده می کنند. هراسان سازی شکارگر. بسیاری از جانوران با دفاع ضعیف، از جمله شب پره ها، پروانه، آخوندکان، چوبکان و سرپایان مانند اختاپوس، از الگوهای تهدید کردن یا رفتار ترسناک، مانند نمایش ناگهانی چشم دروغین استفاده می کنند تا شکارگر را بترسانند یا حواس او را یک لحظه پرت کنند و فرصتی برای فرار پیدا کنند. برخلاف رنگ هشدار که یک پیام صادقانه است، رفتار ترسناک اساساً بلوف است و سم یا دیگر مکانیسم های دفاعی در کار نیست. علامت های بازدارنده تعقیب. سیگنال های بازدارنده تعقیب، سیگنال های رفتاری هستند که موجود شکارشونده از آنها استفاده می کند تا شکارگر را از تعقیب منصرف کند. به عنوان مثال، جهیدن آهو. تصور می شود که جست و خیز کردن آهو با پاهای سفت و کمر کمانی شده، به شکارگران نشان می دهد که آهو آمادگی جسمانی بالایی دارد و
می تواند از چنگ شکارگر بگریزد. در نتیجه، شکارگر ممکن است تصمیم به انتخاب طعمه دیگری بگیرد که آمادگی جسمانی کمتری دارد و احتمال فرار کردنش کمتر است. گوزن دم سفید و دیگر پستانداران طعمه با علامت های آشکار (اغلب سیاه و سفید) دم در هنگام هشدار حالت پرچم دارند و به شکارگر اطلاع می دهند که شناسایی شده است. نداهای هشداردهنده پرندگانی مانند جیجاق اوراسیایی، به طور مشابه نظریه علامت دهی است که هم برای شکارگر و هم برای شکار مفید است: شکارگر آگاه می شود که شناسایی شده است و ممکن است با صرفنظر کردن از تعقیب، در وقت و انرژی خود نیز صرفه جویی کند، در حالی که طعمه از حمله محافظت می شود. مرده نمایی. یکی دیگر از سیگنال های بازدارنده تعقیب، مرده نمایی است. مرده نمایی، نوعی بلوف است که در آن جانور از بدن مرده خود تقلید می کند تا شکارگرانی را که به دنبال طعمه زنده هستند، فریب دهد. شکارگر هم گاهی از همین تکنیک استفاده می کند تا طعمه به او نزدیک شود. ضربان قلب حنایی های گوزن دم سفید در پاسخ به نزدیک شدن شکارگران، کاهش می یابد. این پاسخ که به آن «هشدار برادی کاردی» می گویند، سبب می شود تا ضربان قلب حنایی از ۱۵۵ به ۳۸ ضربه در دقیقه
کاهش یابد. این افت ضربان قلب می تواند تا دو دقیقه طول بکشد و سبب شود که بچه حنایی ضربان تنفس ضعیف و کاهش حرکت را تجربه کند که به آن بی حرکتی تونیک می گویند. بی حرکتی تونیک یک واکنش انعکاسی است که سبب می شود بچه حنایی وارد وضعیت پایین بدنی شود تا موقعیت یک جسد را شبیه سازی می کند. با کشف حنایی، شکارگر علاقه خود را به طعمه «مرده» از دست می دهد. دیگر علائم برادی کاردی زنگ خطر مانند ترشح بزاق، ادرار و مدفوع نیز می تواند سبب از دست رفتن علاقه شکارگر شود. حواس پرتی. نرم تنان دریایی مانند خرگوش دریایی، سپیداج، ماهی مرکب و هشت پا با پرت کردن حواس مهاجمانشان، آخرین فرصت برای فرار را به خود می دهند. برای انجام این کار، آنها مخلوطی از مواد شیمیایی را به بیرون پرتاب می کنند که ممکن است مانند غذا باشند یا شکارگران را گیج کند. در گروه های جوهر سرپایان در پاسخ به یک شکارگر، آنها جوهر را از غده جوهری و اوپالین را از غده اوپالین آزاد می کنند که ابرمانند است و بر حواس تغذیه شکارگر تأثیر می گذارد و سبب می شود تا به ابر حمله کند. در نمایش انحرافی، توجه شکارگران از یک جسم معمولاً لانه یا بچه، که توسط جانور محافظت می شود، منحرف م
ی شود، بسیاری از پرندگان لانه ساز در هنگام نزدیک شدن یک شکارگر مانند روباه، به اصطلاح «نمایش حواس پرتی» را انجام می دهند. پرنده لنگان از لانه دور می شود و یک بالش را طوری دراز می کند که انگار شکسته است. شکارگر که گرفتن طعمه را آسان حس می کند، از لانه حاوی جوجه ها دور می شود. سرانجام پرنده والد تظاهر خود را رها می کند و درست به موقع به هوا می پرد تا از آرواره های روباه فرار کند. احتمالاً جان بچه های خود را نجات داده است، اما خود را معرض خطر قرار داده است. تقلید و هشدار. تقلید در جانوران به وضعیتی گفته می شود که یک جاندار (تقلیدگر) ویژگی های سیگنال جانداران دیگر (مدل) را شبیه سازی می کند تا جاندار سوم را گیج کند. این کار سبب می شود که تقلیدگر غذا به دست آورد، از خطر ایمن شود یا در جفت گیری موفق شود. دو نوع کلاسیک تقلید دفاعی وجود دارد: تقلید بیتسی و تقلید مولری. هر دو شامل رنگ هشدار رنگ آمیزی جانور یا سیگنال های هشداردهنده است تا از حمله شکارگر جلوگیری شود. در تقلید بیتسی، یک گونه طعمه بی ضرر و خوش طعم از ظاهر گونه دیگری که برای شکارگران زیان بار است تقلید می کند، بنابراین خطر حمله را کاهش می دهد. این شکل از تق
لید در بسیاری از حشره ها دیده می شود. باور پشت تقلید بیتسی این است که شکارگرانی که سعی در خوردن گونه های ناخوشایند دارند، یادمی گیرند که رنگ ها و نشانه های آن را با طعم ناخوشایند مرتبط کنند. این کار سبب می شود تا شکارگران یاد بگیرند که از نمایش رنگ ها و نشانه های مشابه از گونه ها پرهیز کنند، از جمله تقلیدهای بیتسی، که در واقع انگلی بر روی مواد شیمیایی یا دیگر دفاع های مدل های بی سود هستند. برخی از گونه های اختاپوس می توانند با تغییر رنگ پوست، الگوی پوست و حرکات بدن، مجموعه ای از جانوران دیگر را تقلید کنند. هنگامی که یک دوشیزه ماهی به اختاپوس حمله می کند، اختاپوس از یک ماردریایی نواردار تقلید می کند. مدل انتخاب شده با شکارگر و زیستگاه اختاپوس متفاوت است. بیشتر این اختاپوس ها از تقلید بیتسی استفاده می کنند و جانداری را که برای شکارگران دافعه است به عنوان مدل انتخاب می کنند. در تقلید مولری، دو یا چند شکل اجتناب برانگیز (فراری دهنده) علامت های هشدار یکسانی دارند، در شهیار و پروانه شهریار. پرندگان از خوردن هر دو گونه اجتناب می کنند زیرا الگوی بال آنها به درستی نشان دهنده طعم ناخوشایند آنهاست. ساختارهای دفاعی. ابزا
ر بسیاری از جانوران در برابر شکارگران با زره های سخت (مانند اکثر نرم تنان و لاک پشت سانان)، پوست چرمی یا پوسته دار (مانند خزندگان) یا اسکلت بیرونی کیتینی سخت (مانند بندپایان) است. خار ساختاری تیز و سوزن مانند است که برای ایجاد درد در شکارگران استفاده می شود. نمونه ای از آن در طبیعت در جراح ماهی سوهال یافت می شود. این ماهی ها در جلوی هر یک از باله های دم خود، یک خار تیز شبیه به چاقوی جراحی دارند که می تواند زخم های عمیقی ایجاد کند. ناحیه اطراف خار اغلب به رنگ روشن است تا قابلیت دفاع آنها آشکار باشد و شکارگران از آنها اجتناب کنند. خارهای دفاعی ممکن است جداشونده یا سمی باشند. تشی خارهای دراز، سفت، در نوک شکسته و در برخی گونه ها خاردار هستند تا به شکارگران احتمالی بچسبند. در مقابل، خارهای کوتاه جوجه تیغی که موهای تغییریافته هستند، کاملاً منعطفند و در بدن خاردار پنهان می شوند؛ بنابراین به راحتی جدا نمی شوند و می توانند به مهاجم آزار برسانند. بسیاری از گونه های شاپرک های فنجانی بدر امتداد سطح پشتی خود برآمدگی های متعدد و خارهای گزنده دارند. گونه هایی که این خارهای گزنده را دارند، نسبت به لاروهایی که آن را ندارند، ک
متر شکار می شوند. برای نمونه، زنبور کاغذی در صورت داشتن حق انتخاب، لاروهای بدون خار را انتخاب می کند. تشخیص شکارگر و پرهیز از گرفتار شدن. بسیاری از جانوران حواس بینایی، بویایی و شنوایی بسیار رشدیافته ای دارند تا بتوانند خطر را تشخیص دهند و فرار کنند. طعمه می تواند با زیر نظر داشتنِ پیوسته محیط اطراف خود، مخصوصاً در فضای باز، این شانس را به دست آورد که پیش از رسیدن یک شکارگر به «فاصله بحرانی» برای حمله، آن را ببیند و گرفتار نشود. فرار. واکنش طبیعی یک جانور شکارشونده به یک شکارگر مهاجم این است که با هر روشی که می تواند ― اعم از پرواز، سُر خوردن، شیرجه، شنا، دویدن، پریدن، لانه زیرزمینی یا غلت زدن ― فرار کند. مسیرهای فرار اغلب نامنظم هستند تا پیش بینی مسیر حرکت طعمه برای شکارگر دشوار شود. به عنوان مثال، پرندگانی مانند پاشلک، باقرقره های پرپا و کاکایی سرسیاه کوچک از دست شکارگران پرسرعتی مانند شاهین بحری با پرواز زیگزاگی فرار می کنند. اثر رقیق سازی. اثر رقیق سازی یعنی جانوران در یک گروه زندگی کنند تا خطر حمله به خودشان «رقیق» شود چون هر فرد تنها یکی از خیل اعضای گروه است. به نظر جرج ویلیامز و ویلیام دی همیلتون، زند
گی گروهی برای فرد مزیت هایی دارد و به همین دلیل فرگشت یافته است. این مزیت ها با بزرگ تر شدن گروه، آشکارتر می شود. یکی از نمونه های رایج آن دسته ماهی و توده ماهی است. آزمایش ها شواهد مستقیمی برای کاهش نرخ حمله انفرادی که در زندگی گروهی دیده می شود، فراهم می کنند، مانند اسب کامارگ در جنوب فرانسه. خرمگس اغلب به این اسب ها حمله می کند و خون می مکد و ناقل بیماری است. هنگامی که مگس ها بسیار زیاد هستند، اسب ها در گروه های بزرگ جمع می شوند و افراد در واقع کمتر مورد حمله قرار می گیرند. آب پیمایان حشراتی هستند که در سطح آب شیرین زندگی می کنند و از پایین مورد حمله ماهیان شکارگر قرار می گیرند. آزمایش هایی که اندازه گروه رایدرهای آبی را تغییر می داد، نشان داد که با افزایش اندازه گروه، میزان حمله به ازای هر «گام بر آب» کاهش می یابد. گله خودخواه. نظریه گله خودخواه را ویلیام دی همیلتون ارائه داد تا توضیح دهد چرا جانوران به دنبال موقعیت مرکزی در یک گروه هستند. ایده اصلی این نظریه کاهش دامنه خطر برای فرد است. حوزه خطر، ناحیه ای در گروه است که در آن فرد بیشتر در معرض حمله یک شکارگر است. مرکز گروه کمترین دامنهٔ خطر را دارد، بناب
راین پیش بینی می شود که جانوران به طور مداوم برای به دست آوردن این موقعیت بهتر تلاش کنند. آلتا د وس و جاستین اورین (۲۰۱۰)، با آزمایش اثر گله خودخواهانه همیلتون، شکار فک خزپوش قهوه ای توسط کوسه سفید بزرگ را مورد مطالعه قرار دادند. پژوهشگران با استفاده از ماکت این جانور طعمه، فاصله بین طعمه ها را برای ایجاد حوزه های مختلف خطر تغییر دادند. فُک هایی که دامنهٔ خطر بیشتری داشتند، بیشتر در خطر حمله کوسه بودند. سیری شکارگر. یک راهبرد رادیکال برای اجتناب از شکارگران، پدیدار شدن بسیار نادر و در فواصل نامنظم است. اگر پدیدار شدن، به مرور و منظم رخ دهد، ممکن است اکثریت بزرگی از آنها شکار شوند. اما وقتی پدیدار شدن آنها به یکباره و نامنظم است، شکارگران با چرخه زندگی یک یا چندساله توانایی تولیدمثل سریع برای بهره برداری از این ازدیاد جمعیت شکار را ندارند. شکارگران ممکن است با جمعیت در حال ظهور جشن بگیرند، اما توانایی مصرف آنها محدود است م تنها می توانند کسری از موج کوتاه شکار را بخورند. زنجره های دوره ای که در فواصل ۱۳ یا ۱۷ ساله پدیدار می شوند، اغلب به عنوان نمونه ای از این سیرشدن شکارگر استفاده می شوند. البته توضیحات جایگزی
نی نیز دربارهٔ چرخه زندگی نامعمول آنها ارائه شده است. ندای هشدار. جانورانی که به صورت گروهی زندگی می کنند، اغلب صدای زنگ هشدار را ایجاد می کنند که حمله را هشدار می دهد. برای نمونه، میمون وروت، بسته به ماهیت حمله، صداهای مختلفی تولید می کند: برای عقاب، سرفه، برای پلنگ یا گربه سانان دیگر، پارس بلند، برای پایتون یا مارهای دیگر، یک «چهچهه» یا علامت هشدار. میمون هایی که این صداها را می شنوند، واکنش تدافعی نشان می دهند، اما در هر بار متفاوت است: برای صدای عقاب، به بالا نگاه می کنند و به جای سرپوشیده می روند. برای صدای پلنگ، آنها به سمت درختان می دوند. برای ندای مار روی دوپا می ایستند و به دنبال مار می گردند و با دیدن مار گاهی او را از بین می برند. نداهای مشابهی در گونه های دیگر میمون ها هم یافت می شود، در حالی که پرندگان نیز نداهای متفاوتی دارند که پاسخ های متفاوتی را برمی انگیزد. خودبری. برخی از جانوران می توانند با خودبری (قطع عضو خود)، یکی از زائده های خود را در آخرین تلاش برای فرار از چنگ شکارگر از خود جدا کنند و با منحرف کردن حواس شکارگر مجال فرار بیابند. بخش ازدست رفتهٔ بدن ممکن است دوباره بازسازی شود. برخی ا
ز حلزون های دریایی «پرزهای نیش زن» را دور می اندازند. بندپایانی مانند خرچنگ می توانند یک پنجه را قربانی کنند که می تواند در چندین پوست اندازی متوالی دوباره رشد کند. در میان مهره داران، بسیاری از گکو ها و دیگر مارمولک ها نیز، هنگام حمله دم خود را می اندازند. دم کوچک تر به آرامی دوباره رشد می کند. هوشیاری بهبودیافته. در اثر هوشیاری بهبودیافته، گروه ها می توانند شکارگران را زودتر از افراد انفرادی شناسایی کنند. اگر طعمه در آغاز حمله هشدار داده شود، شانس بیشتری برای فرار دارند؛ مثلاً دستهٔ کبوتر جنگلی توسط شهبازها شکار می شوند. شهبازها در حمله به دسته های بزرگ تر کبوترهای چوبی نسبت به هنگام حمله به گله های کوچک تر موفق نیستند. این موضوع به این دلیل است که هرچه اندازه گله بزرگ تر باشد، احتمال اینکه یک پرنده زودتر متوجه پرنده شکارگر شود و پرواز کند، بیشتر است. هنگامی که یک کبوتر در حالت هشدار پرواز می کند، بقیه کبوترها دنبال می شوند. شترمرغ های وحشی در پارک ملی ساوو شرقی در کنیا به تنهایی یا در گروه های حداکثر چهار پرنده تغذیه می کنند. آنها در معرض شکار شیرها هستند. با افزایش اندازه گروه شترمرغ، تعداد دفعه ای که در
آن هر فردی سر خود را بالا می برد تا به دنبال جانور شکارگر باشد، کاهش می یابد. از آنجایی که شترمرغ ها می توانند در مسافت های طولانی با سرعتی فراتر از شیرها بدوند، شیرها تلاش می کنند هنگامی به آن حمله کنند که سر شترمرغ پایین است. با گروه بندی، شترمرغ ها در تعیین مدت زمان پایین ماندن سر شترمرغ ها، شیرها را با مشکل بیشتری مواجه می کنند؛ بنابراین، اگرچه هوشیاری فردی کاهش می یابد، اما هوشیاری کلی گروه افزایش می یابد. گیج کردن شکارگر. افرادی که در گروه های بزرگ زندگی می کنند ممکن است از حمله ایمن تر باشند، زیرا ممکن است شکارگر به دلیل اندازه گروه بزرگ گیج شود. با حرکت گروه، شکارگر برای هدف قرار دادن یک جانور شکاری منفرد مشکل بیشتری دارد. گورخر توسط جانورشناس مارتین استیونز و همکارانش به عنوان نمونه ای از این موضوع پیشنهاد شده است. یک گورخر هنگامی که ثابت است، به دلیل اندازه بزرگ خود برجسته می شود. برای کاهش خطر حمله، گورخرها اغلب به صورت گله ای سفر می کنند. الگوهای راه راه در همه گورخرهای گله، ممکن است شکارگر را گیج کند و تمرکز شکارگر روی یک گورخر منفرد را دشوارتر کند. افزون بر این، هنگام حرکت سریع، نوارهای گورخر یک
اثر گیج کننده و سوسوزننده استتاری در چشم شکارگر ایجاد می کنند. دفاع و مبارزه برای خورده نشدن. ساختارهای دفاعی مانند خارها ممکن است هم برای دفع حمله (همان طور که در بالا ذکر شد) و هم در صورت لزوم برای مقابله با شکارگر استفاده شود. دفاع شیمیایی اوباشگری، استفراغ دفاعی،و خودکشی به دلیل نوع دوستی از انواع آن هستند. دفاع شیمیایی. بسیاری از جانوران طعمه، برای دفاع در برابر دانه خواری از دانه های گیاهان، از مواد شیمیایی سمی برای دفاع از خود استفاده می کنند. اینها ممکن است در ساختارهای سطحی مانند خارها یا غدد متمرکز شده باشند و مهاجم پیش از اینکه جانور طعمه را گاز بگیرد یا ببلعد، طعم مواد شیمیایی را بچشد: بسیاری از سموم تلخ مزه هستند. آخرین دفاع این است که گوشت جانور سمی باشد، مانند بادکنک ماهیان، شه پروانه ایان و جنگل بانان. بسیاری از حشرات سموم را از گیاهان غذایی خود به دست می آورند. کرم ابریشم "پروانه پادشاه" سمی کاردنولید از علف های شیری (استبرق (زیرتیره)) را جمع می کنند. برخی از جانوران شکار توانایی بیرون ریختن مواد زیان آور برای جلوگیری از شکارگران هستند. سوسک بمب افکن در نوک شکم خود غدد خاصی دارد که به آن اجا