Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تشدید میزان این تصاحب که بر بدن و سکسوالیتهٔ زنان اعمال می شود، در رابطه با اشکال معاصر خشونت علیه زنان محوریت دارد. به همین دلیل صورت بندی مایز برای فهم (باز) تولید خشونت علیه زنان در نظام سرمایه داری امپریالیستی نیز مفهوم دارایی وابسته است. ماریا میس در کتاب "بازمرتبط سازی جهان جداشده" که در سال ۱۹۹۳ به همراه واندانا شیوا نگاشته است، نظام اقتصادی سرمایه داری پدرسالارانه را با سرکوب زنان در هر دو نیم کرهٔ شمالی و جنوبی مرتبط ساخته است. به باور او و شیوا زنان به دلیل آگاهی از ارتباط میان خشونت پدرسالارانه علیه زنان و دیگر گروه های اجتماعی با تخریب طبیعت در برابر آن واکنش نشان داده اند. میس همچنین توسعهٔ صنعت سکس را نیز به عنوان جلوه ای معاصر از خشونت علیه زنان با توسعه و اعطای وام های بانکی مرتبط می کند و به این مسئله اشاره می کند که اولین بار این بانک جهانی، صندوق بین المللی پول و آژانس توسعهٔ بین المللی آمریکا بودند که برای صنعت سکس برنامه ریزی کرده و آن را مورد حمایت قرار دادند. ماریا میس به مسئلهٔ خانگی شدن کار می پردازد و خود را ملهم از نظریات رزا لوکزامبورگ در رابطه با انباشت سرمایه می داند. او می گوید
اگرچه لوزامبورگ مستقیماً به مسئلهٔ زنان اشاره نکرده و تنها مسائلی را در مورد دهقانان و مستعمرات بیان کرده است، اما نظریات او در رابطه با «اشکال غیرسرمایه داری» در انباشت سرمایه سبب شد تا میس و همکارانش متوجه اهمیت کار خانگی زنان در نظام سرمایه داری شوند و بتوانند تقسیم جنسی کار را با تقسیم بین المللی کار پیوند بزنند. اشکال غیرسرمایه داری مطابق با این دیدگاه به اشکالی از تولید گفته می شود که مولد نیست و به مانند طبیعت و همچون موهبتی طبیعی در اختیار بشریت قرار گرفته است. چنین تولیدی به صورت ۲۴ ساعت در روز در دسترس است و هیچ حقوق کاری و قرارداد مزدی نیز امنیت آن را تأمین نمی کند و به همین دلیل برای سرمایه بی دردسرترین و ارزان ترین شکل بازتولید نیروی کار به شمار می آید. ماریا میس این درک از کار خانگی را در رابطه با زنان بافنده و لبه دوز در هند مورد پژوهش قرار داد. ماریا میس همچنین ضمن حفظ جهت گیری مارکسیستی علیه سرمایه داری، انتقاداتی را متوجه رویکرد مارکس در رابطه با کار و مشخصاً کار خانگی زنان می کند. مارکس به باور ماریا میس تفاوت اصلی میان کار زن خانه دار با کار کارگر را در این می دیده که کار مرد کارگر کالا به
بازار عرضه می کند و کار مولد است، در حالی که کار زن خانه دار یا مادر تنها به صورت زایاندن یا بازتولید صورت می گیرد. میس می گوید که مارکس کار زایش زن را تنها در ضرورت آن برای تولید نیروی کار مردان به صورت روز به روز و نسل به نسل درک کرده است. اما متوجه این مسئله نشده است که سرمایه داران تنها به کارگران مرد ستم نمی کنند و کار و توان شان را مصرف نمی کنند، بلکه همچنین زنان خانه دار را نیز که برای کارشان مزدی دریافت نمی کنند استثمار می کنند و نیرو و توان آن ها را به نفع خودشان به کار می گیرند. مارکس همچنین متوجه این مسئله نشده بود که بخش مهمی از سودی که سرمایه دار به دست می آورد بر اساس همین کار بی مزد زنان به دست می آید. درواقع به باور میس کار زنان در خانه برای سرمایه داری همانند کار طبیعت است و وسیله ای رایگان به شمار می آید. انتقاد از ماریا میس. مریم جزایری فعال جنبش کمونیستی و زنان در کتاب "مارکسیسم و فمینیسم" که به ویراستاری شهرزاد مجاب نگارش یافته است، ضمن تأکید بر نقدی که میس به برداشت های اکونومیستی و پراگماتیستی برخی از مارکسیست ها از ستم بر زن، انتقاداتی را متوجه تئوری کمون ها (اجتماع مشترک The Commons)
می کند و آن را گرایشی رفرمیستی برای رسیدن به کمونیسم می داند. به باور جزایری انتفادات تئوریک صحیح ماریا میس به بیراهه رفته است، چرا که اجتماعات اشتراکی و رسیدن به کمونیسم در چهارچوب نظم سرمایه داری مبتنی بر مالکیت خصوصی امکان پذیر نیست، و این از آن روست که مالکیت خصوصی با دولت سرمایه داری عجیبن است و نفی آن بدون سرنگونی قدرت دولتی از طریق انقلاب امکان ندارد. جزایری می گوید میس و فمینیست هایی مانند او -همچون سیلویا فدریچی- دو اشتباه تئوریک انجام می دهند: اول اینکه از دست آوردهای دو انقلاب شکست خوردهٔ سوسیالیستی در شوروی و چین ارزیابی مارکسیستی به دست نیاورده اند؛ و دوم اینکه برای درک امپریالیسم به تئورِ های غیرمارکسیستی همچون آرای هارت و نگری متوسل شده اند که به جای مفهوم «امپریالیسم» از «امپایر» (امپراطوری) استفاده می کنند و مدعی هستند که در نظام سرمایه داری متأخر به دلیل رواج کامپیوتر و اینترنت «کار غیرمادی» بر «کار مادی» تفوق یافته و جامعه می تواند بدون گذر از انقلاب و به طور خودبه خودی به سوی کمونیسم برود.
شبه جزیره شاندونگ ()یک شبه جزیره در شاندونگ در شرق چین، بین دریای بوهای در شمال و دریای زرد در جنوب است. این نام به شرق و جیاوژو (شاندونگ) اشاره دارد.
مسئله شاندونگ () در مورد ماده ۱۵۶ پیمان ورسای در سال ۱۹۱۹، که در مورد اعطای شبه جزیره شاندونگ اختلاف وجود داشت. در سال ۱۹۲۲ به نفع چین حل شد. در طول جنگ جهانی اول (۱۹۱۴–۱۸)، چین از متفقین جنگ جهانی اول حمایت کرد به شرطی که قلمروی اجاره ای خلیج کیاوتشو در شبه جزیره شاندونگ، که قبلاً متعلق به امپراتوری آلمان بود و سپس توسط ژاپن در محاصره چینگ دائو در سال ۱۹۱۴ اشغال شده بود، به چین بازگردانده شود. با این حال، در سال ۱۹۱۵، چین با اکراه با سیزده مورد از بیست و یک تقاضای ژاپن موافقت کرد که، از جمله ، کنترل ژاپن را بر دارایی های آلمان سابق تأیید کرد. انگلیس و فرانسه به ژاپن قول دادند که می تواند این دارایی ها را حفظ کند. در اواخر سال ۱۹۱۸، چین بار دیگر انتقال را تأیید کرد و پرداخت از ژاپن را پذیرفت. ماده ۱۵۶ معاهده ورسای به جای بازگرداندن، قلمروی اجاره ای خلیج کیاوتشو به دولت چین، حقوق، عناوین و امتیازاتی که به موجب پیمان چین و آلمان در سال ۱۸۹۸ به دست آمده بود را امپراتوری ژاپن منتقل کرد.
اس ای بی سی () شرکت دولتی رسانه ای در آفریقای جنوبی است، که در سال ۱۹۳۶ تأسیس شد.
آرمسکور () شرکت دولتی صنایع جنگ افزاری در آفریقای جنوبی است، که در سال ۱۹۶۸ تأسیس شد.
پاکد (به انگلیسی: Pacode) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش کنیاکماری واقع شده است. پاکد ۲۴٬۰۵۰ نفر جمعیت دارد.
پاچوری (به انگلیسی: Pachore) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش راجگر واقع شده است. پاچوری ۳۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
پاچورا (به انگلیسی: Pachora) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش جلگاون واقع شده است. پاچورا ۵۹٬۶۰۹ نفر جمعیت دارد و ۲۶۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
پالامپور (به انگلیسی: Palampur) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش کانگرا واقع شده است. پالامپور ۱۴٫۹۶ کیلومتر مربع مساحت و ۴۰٬۳۸۵ نفر جمعیت دارد و ۱٬۴۷۲–۲٬۳۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
پی. ان. پاتی (به انگلیسی: P. N. Patti) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش سیلم (هند) واقع شده است. پی.ان. پاتی ۲۵٬۱۳۳ نفر جمعیت دارد.
رایدلی بایکس () شرکت دوچرخه سازی بلژیکی است، که در سال ۱۹۹۷ تأسیس شد.
کی ترید بنک () شرکت خدمات مالی و بانکداری بلژیکی است، که در سال ۱۹۹۸ تأسیس شد.
جانکیری () شرکت اتوبوس سازی بلژیکی است، که در سال ۱۸۸۱ تأسیس شد.
وی دی ال باس () شرکت اتوبوس سازی هلندی است، که در سال ۱۹۹۰ توسط شرکت وی دی ال تأسیس شد.
گروه وی دی ال () شرکت خودروسازی هلندی است، که در سال ۱۹۵۳ تأسیس شد.
ال اچ وی پانک () شرکت خدمات مالی و بانکداری استونیایی است، که در سال ۱۹۹۹ تأسیس شد.
ادکش () یک پلت فرم تبلیغاتی است که در سال ۲۰۰۷ در تالین ، استونی تأسیس شد. تاریخچه. ادکش در سال 2007 توسط امین سککاچ (خالق) ، کریستف آوینیون و توماس پادوانی تأسیس شد. پادوانی که اصالتاً فرانسوی است برای تأسیس شرکت جدید به استونی آمد. این شرکت بدون بودجه مستقیم شروع به کار کرد و اولین قراردادهای فروش از طریق فروش مستقیم به دست آمد. شبکه تبلیغاتی ادکش به عنوان یک شرکت جداگانه به نام Adcash OÜ در سال 2011 منحل شد. این شرکت تابعه گروه وب اینفلوئنس AS است. در سال 2012، گردش مالی شرکت 11.7 میلیون یورو بود و پس از آن در سال 2013 رشد کرد و درآمد آن تقریباً 25 میلیون یورو بود.
محمد-گبدولخای کوربانگالیف (؛ – ) در اوایل قرن بیستم رهبر مذهبی و سیاستمدار باشقیر بود. در سال ۱۹۲۴، به ژاپن نقل مکان کرد، یک جامعه مسلمان (مهالی به نام اسلامیه) در توکیو تأسیس کرد و رهبر مذهبی آن شد. در سال ۱۹۲۷، یک مدرسه برای مسلمانان ژاپن افتتاح کرد. در سال ۱۹۲۸، یک کنگره ای برای مسلمانان ژاپن تشکیل داد. آثار چاپی را منتشر کرد که کتاب هایی به زبان عربی چاپ می کرد. در سراسر ژاپن به تبلیغ اسلام پرداخت و چندین کتاب در مورد مردم ترک و تاریخ آنها منتشر کرد. در ۱۹۳۲–۱۹۳۶، یک جامعه مسلمان در مانچوکوئو، یک مدرسه در شنیانگ، نشریه ای به نام "Япон Мөхбире" (Yapon Möxbire "Japan's Herald" را منتشر کرد. او برای نخستین بار قرآن را در خاور دور به چاپ رساند. وی با بازرگانان کره ای و منچوری ارتباط برقرار کرد و روابط نزدیک شخصی با رهبران نظامی ژاپن برقرار کرد: اوگاساوارا ناگانوری، نانگو جودیرو، تویاما میتسورو (رهبر گنیوشا). وی همچنین بودجه هایی را از الیگارشی های مالی ژاپن برای حمایت از فعالیتهای مذهبی و عمومی او دریافت کرد. در ۱۲ مه ۱۹۳۸، وی مسجد «اسلامیه» در توکیو را افتتاح کرد و اولین مفتی ژاپن شد. جامعه مهاجران مسلمان ژا
پن درگیر سیاست های بین المللی بود و گسترش ژاپن در جنوب شرقی آسیا را ترویج می داد، و این را وسیله ای برای آزادی قومیت خود می دانست. با این حال، فعالیت های محمد کوربانگالیف مانع از سیاست منسجم ژاپن در قبال جوامع مسلمان در داخل و خارج از کشور شد، و مقامات این کشور ترتیب «عزیمت داوطلبانه» وی به دالیان، منچوری را دادند. محمد کوربانگالیف از مواضع برابر اسلام در ژاپن در کنار سایر مذاهب حمایت می کرد. در سال ۱۹۳۹، نخست وزیر ژاپن هیرانوما کی ایچیرو اعلام کرد که اسلام در ژاپن با بودیسم و مسیحیت از حقوق برابر برخوردار است. دستگیری، زندان، زندگی بعدی. در سال ۱۹۴۵، هنگامی که جنگ جهانی دوم پایان یافت، محمد کوربانگالیف توسط کمیساریای خلق در امور داخلی (پلیس مخفی اتحاد جماهیر شوروی) دستگیر شد و به اتهام «خیانت عمومی» به ۱۰ سال حبس محکوم شد. حکم خود را در زندان مرکزی ولادیمیر تا سال ۱۹۵۵ تحمل کرد. وی پس از آزادی به منطقه زادگاه خود بازگشت. وی در جامعه ای روستایی در نزدیکی چلیابینسک اقامت گزید و در آنجا به عنوان ملا تا زمان مرگ در ۱۹۷۲ خدمت کرد.
فروریختن ساختمان آپارتمانی سِرفْساید () حدود ساعت ۱:۳۰ بامداد به وقت محلی روز ۲۴ ژوئن ۲۰۲۱ رخ داد و بخشی از برج های چمپلین جنوبی، یک ساختمان آپارتمانی ۱۲ طبقه، در ناحیه سرفساید در حومه میامی، ایالت فلوریدا ایالات متحده آمریکا فروریخت. بر اثر این حادثه دست کم ۹۸ تن کشته شدند. چهار نفر از زیر آوار نجات یافتند، اما یک نفر پس از رسیدن به بیمارستان بر اثر جراحات جان خود را از دست داد. یازده نفر دیگر مجروح شدند. تقریباً سی و پنج نفر در همان روز از بخش فروریخته ساختمان که ۱۰ روز بعد تخریب شد، نجات یافتند. عامل اصلی مورد بررسی، تخریب طولانی مدت تکیه گاه سازه ای بتن مسلح در گاراژ پارکینگ سطح-زیرزمین زیر واحدهای مسکونی، به دلیل نفوذ آب و خوردگی میل گِرد است. مشکلات درسال ۲۰۱۸ گزارش شده بود و در آوریل ۲۰۲۱ به عنوان «بسیار بدتر» ذکر شد. یک برنامه ۱۵ میلیون دلاری برای کارهای اصلاحی قبل از فروپاشی تصویب شده بود، اگرچه هیچ کار ساختاری اصلی انجام نشده بود. سایر عوامل احتمالی عبارتند از فرونشست زمین، میل گِرد ناکافی، و فساد در حین ساخت و ساز. فروریختن سِرفساید با فروریختن تئاتر نیکرباکر به عنوان سومین مرگبارترین شکست مهندسی س
ازه در تاریخ ایالات متحده، پس از فروریختن پیاده روی هایت ریجنسی و فروریختن پمبرتون میل مرتبط است. تاریخچه. ساختمان مسکونی، برج های چمپلین جنوبی، در خیابان ۸۷۷۷ کالینز (جاده ایالت فلوریدا A1A) واقع شده است. در سال ۱۹۸۱ توسط گروهی از توسعه دهندگان، انجمن برج های چمپلین جنوبی، به رهبری توسعه دهنده املاک کانادایی ناتان ریبر ساخته شد. برج های چمپلین جنوبی بخشی از مجموعه ای است از سه ساختمان، یکی در همان زمان ساخته شده و برج های چمپلین جنوبی نامیده می شود، و دیگری در سال ۱۹۹۴ بین ساختمان های شمال و جنوب ساخته شده است و برج های چمپلین شرقی نامیده می شود. هر سه سازه L شکل با ۱۲ طبقه هستند، اما از سال ۲۰۲۱، ساختمان جنوبی با ۱۳۶ واحد بیشترین واحدها را در خود جای داده است از نظر اندازه از ۱۲۰۰ تا ۴۵۰۰ فوت مربع (۱۱۰ تا ۴۲۰ متر مربع) و از یک تا چهار اتاق خواب است. این ساختمان ها درست در شمال پارک ساحل شمالی سمت اقیانوس واقع شده است، که در محله ساحل شمالی ساحل میامی واقع شده است.
مسلمانان چین در جنگ دوم چین و ژاپن () توسط ژنرال های چینی و ژاپنی مورد محاکمه قرار گرفتند، آنها تمایل داشتند یا با حمایت از رده های بالاتر سایر جناح های چینی یا بدون آن با ژاپنی ها مبارزه کنند. ژاپن تلاش کرد تا در طول جنگ دوم چین و ژاپن به اقلیت های قومی کمک کند تا آنها به طرف خود بکشاند، اما در مورد مسلمانان چین تنها در مانچوکوئو و منجیانگ موفق شد.
مرورکردن نوعی راهبرد برای «جهت دهی» است. تصور می شود که اگر از این راهبرد استفاده شود، می توان چیز را برای اندامگان مورد مرور شناسایی کرد. اما براوزینگ (یا چریدن) در مورد انسان، یک استعاره است که از دنیای حیوانات گرفته شده است. انسان ها ممکن است مثلاً قفسه های باز در کتابخانه را مرور کند، مغازه گردی کنند، یا پایگاه داده یا اینترنت را مرور کنند. در علوم کتاب داری و اطلاع رسانی، مرورکردن هم از لحاظ نظری خالص و هم از لحاظ علوم عملی موضوع مهمی است، زیرا در زمینه طراحی واسط هایی که از فعالیت های مرورکردن برای کاربر پشتیبانی می کنند، کمک کننده است. تعریف. در سال ۲۰۱۱ این تعریف را برای مرورکردن ارائه داد: "مرورکردن یک معاینه یا بازرسی سریع دربارهٔ ارتباط تعدادی شیء است، و در نتیجه مرورکردن ممکن است (یا نیست) که به به معاینه دقیق تری (از تعدادی) از این اشیای انتخابی یا اکتسابی برسیم. مرورکردن نوعی راهبرد جهت دهی است که توسط «نظریه ها»، «انتظارات»، و «ذهنیت ها» ما شکل می گیرد».
کینتسویسی (به لاتین: Kintsvisi) یک منطقهٔ مسکونی در گرجستان است که در شهرداری کارلی واقع شده است. کینتسویسی ۲۰۵ نفر جمعیت دارد و ۷۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آلی (به لاتین: Ali) یک روستا در گرجستان است که در شهرداری خاشوری واقع شده است. آلی ۱٬۰۶۸ نفر جمعیت دارد و ۷۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
چوپی شاکر فتاح (؛ متولد ۱۰ ژوئن ۱۹۸۳) خواننده، ترانه سرا و طراح لباس کرد است. وی متولد کرکوک عراق می باشد و با آثاری همچون Geriyan و Hoy dil شناخته میشود. حرفه. خانواده وی در سال ۱۹۸۸ به هلند مهاجرت کردند. چوپی اولین آلبوم خود را با عنوان "Çît Naw Binêm" در سال ۲۰۰۳ در بیست سالگی منتشر کرد. وی پس از مهاجرت به هلند، در سال ۱۹۹۰ به مدرسه گروه کر در هلند پیوست و همچنین در سال ۱۹۹۶ در یک مدرسه موسیقی تحصیل کرد و در آنجا تحت نظارت معلمان خود به خوانندگی پرداخت. در سال ۱۹۹۹، وی در آکادمی موسیقی کردی در آلمان شرکت کرد و زیر نظر معلم موسیقی کردی "ویرا احمد تحصیل کرد". چوپی برای اولین بار در سال ۲۰۰۰ در لاهه، هلند روی صحنه رفت. چوپی در مجموع ۵ آلبوم موسیقی کردی و ۳ تک آهنگ انگلیسی "Draw the Line" , "My Homeland" و "Think of Me" را منتشر کرده است. در سال ۲۰۰۸ چپی سفیر فرهنگی شرکت مخابرات آسیاسل شد. این یکی از مهمترین شرکت های مخابراتی عراق است که بیش از ۹ میلیون مشترک در سراسر عراق را پشتیبانی می کند. نتیجه این کار این بود که هزاران بیلبورد چوپی (Asia Cell) در اطراف عراق قرار گرفت. چوپی در سالنهای کشورهایی همچون آلمان،
سوئد، انگلستان، هلند، نروژ، اتریش، یونان، ایالات متحده، کانادا، استرالیا، اوکراین و امارات متحده عربی آواز خوانده. در مناطق کردنشین ترکیه، ایران، عراق، سوریه، ارمنستان و آذربایجان، وی یکی از مشهورترین خواننده ها است (به گفته روزنامه ترکی Habertürk). هزاران سی دی وی در سراسر جهان فروخته شده است. به گفته روزنامه هلندی NRC Next واقعیت منحصر به فرد چوپی این است که او را در مناطق مختلف کردستان می شناسند زیرا او به کردی سورانی (بومی) و کردی کرمانجی آواز می خواند. به گفته روزنامه هلندی Algemeen Dagblad، چوپی یکی از اولین خوانندگانی بود که پس از سقوط دیکتاتوری صدام در شهر کرکوک عراق به اجرای برنامه پرداخت. چوپی اظهار داشت که این کار را به دلیل علاقه اش به زادگاهش و طرفداران زیادش انجام داده است. بسیاری از کنسرت ها و رویدادهای موسیقی چوپی فتاح با حضور سیاستمداران مهم عراقی و کرد مانند رئیس جمهور عراق، جلال طالبانی و رئیس منطقه کردستان، مسعود بارزانی برگزار شده است. چوپی در سال ۲۰۰۹ از حزب جامعه دموکراتیک DTP (حزب فعلی BDP صلح و دموکراسی) با ارسال نامه ای رسمی به رهبر خود احمد ترک حمایت کرد و در آن توضیح داد که تمام ت
لاش خود را برای حمایت از حل مسالمت آمیز مسئله کُرد در ترکیه انجام خواهد داد. «من به عنوان یک هنرمند کرد می خواهم حمایت خود را از حل مسئله کرد در شمال کردستان (جنوب شرقی ترکیه) نشان دهم.» چوپی گفت که برای حمایت از صلح مایل است در دیاربکر (آمید)، Cizir، بتمن و سایر شهرها کنسرت رایگان برگزار کند. چوپی یکی از خوانندگان کُردی بود که برای جمع آوری پول برای قربانیان کرد زلزله وان که در اکتبر ۲۰۱۱ (زلزله وان ۲۰۱۱) در جنوب شرقی ترکیه رخ داد، در کردستان عراق کنسرت برگزار کرد. وی در ۲۱ مارس ۲۰۱۳ برای حمایت از صلح و آزادی کردها در ترکیه، نمایشی را در شهر کردی ترکیه در دیاربکر (آمدن) در حضور ۲ میلیون نفر برگزار کرد. در اکتبر ۲۰۱۳، چوپی به عنوان پرچم دار کُرد در اجلاس جهانی یک جوان در ژوهانسبورگ، آفریقای جنوبی انتخاب شد. برای اولین بار پرچم کردستان در کنار پرچم های ۱۹۰ کشور دیگر شرکت کننده در این اجلاس به اهتزاز درآمد. تبلیغات. موسیقی و تبلیغات فیلم های چوپی در کانال های مختلف تلویزیونی در خاورمیانه همچون لبست زیر پخش می شود:
گرم ترین ایالت فیلمی محصول سال ۲۰۰۶ و به کارگردانی ایثن هاک است. در این فیلم بازیگرانی همچون مارک وبر، کاتالینا ساندینو مورنو، میشل ویلیامز، لورا لینی، ایثن هاک، الکساندرا داداریو، شرمی لی، گلن پاول و سونیا براگا ایفای نقش کرده اند.
زبان شه () یک زبان در خطر انقراض از شاخه زبان های همونگ-مین است که توسط مردم شه تکلم می شود. بیشتر مردم شه که حدود ۷۰۹٬۰۰۰ نفر هستند امروزه به زبان چینی هاکا تکلم می کنند.
قورچی ها محافظان سلطنتی شاهان دودمان صفویان بودند. رئیس قورچی ها با عنوان قورچی باشی شناخته می شد. از آنجا که شاه اسماعیل خود یک ترکمان قبیله ای نبود، نیروی قبیله ای مستقل و وفاداری در اختیار نداشت. او تنها یک گارد محافظ شخصی متشکل از دویست تن از وفادارترین صوفیان قزلباش داشت که با شمشیر، خنجر و تبر مسلح بودند. اما برای تثبیت قدرت خود، نیازمند نیروی منظم و بزرگ تری بود که بتواند همواره بر آن تکیه کند. از این رو، او نوعی گارد محافظ ویژه تشکیل داد که از خزانهٔ سلطنتی حقوق می گرفت، همیشه آمادهٔ خدمت به شاه بود و مستقیماً از خود او فرمان می برد. این نیروی نخبه عمدتاً از میان سوارکاران برگزیدهٔ قزلباش، از تمامی طوایف، و بر پایهٔ مهارت های برجستهٔ نظامی شان گزینش می شدند. آنان به نام قورچی ها شناخته می شدند — واژه ای مغولی به معنای «تیردان دار» — و فرماندهٔ قزلباش آنان، قورچی باشی نام داشت. تعداد قورچی ها در زمان اسماعیل به حدود ۳٬۰۰۰ نفر می رسید و این واحد، آغازگر شکل گیری یک ارتش دائمی (ایستاده) در ایران بود؛ ارتشی که شکل کامل و نهادینهٔ خود را بعدها در دوران شاه عباس به دست آورد. تاریخ. "قورچی ها" عموماً از میان
قبایل اصلی قزلباش استخدام می شدند و حقوق آن ها از خزانه داری سلطنتی تأمین و به آن ها پرداخت می شد. آن ها با هزینه ها و زمین های اهداشده توسط شاه زندگی می کردند. در اوایل دوره صفویه، قورچی ها همه از یک قبیله بودند، اما پس از آن تغییر کرد. شمار آن ها در هنگام حضور شاه اسماعیل یکم در جنگ چالدران به ۳۰۰۰ تن می رسید، اما پس از نبرد به ۱۷۰۰ تن رسید و پس از آن که شاه اسماعیل ۷۰۰ تن مورد آن ها را از بین برد به ۱۰۰۰ تن کاهش یافت. شمار آن ها در هنگام سلطنت شاه تهماسب یکم (۱۵۲۴ تا ۱۵۷۶ میلادی) به ۵۰۰۰ نفر رسید. در دوران شاه عباس یکم اهمیت قورچی ها فزونی یافت و شمار آنان به ۱۰۰۰۰ تا ۱۵۰۰۰ تن رسید. شاه عباس کنترل چندین فرمانداری در استان های بزرگ را به قورچی ها سپرد که باعث کاهش قدرت فرماندهان قزلباش شد، زیرا پیش از آن آن ها برای اداره استان های بزرگ استفاده می شدند. در اواخر سلطنت شاه عباس، قورچی باشی قدرتمندترین زیردست شاه بود. شماری قورچی نیز وجود داشتند که به اداره برخی از استان ها و شهرها گماشته می شدند و در راس آن ها افسرانی قرار داشتند که از آن ها با نام قورچی باشی نیز یاد می شد. این قورچی ها با نام شهر یا استانی
که در آن خدمت می کردند شناسایی می شدند. به عنوان مثال، یک قورچی مستقر در شهر دربند با عنوان یک قورچی دربند شناخته می شد. برخی فرمانروایان و حکام محلی نیز عنوان قرچی را در اختیار داشتند، اگرچه شمار آن ها اندک بود. برخی قورچی ها نیز اختیارات اسلحه و تسلیحات جنگی را دارا بودند و با پسوندهای ابزار جنگی شناخته می شدند، مانند قورچی ترکش، قورچی زره، قورچی کفش و…
داویت تارونی ساناساریان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۲ مه ۲۰۱۸ تا تاریخ ؟ در دولت اول نیکول پاشینیان سمت ریاست خدمات نظارت دولتی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. وی پیشتر عضو حزب میراث بود. زندگی نامه. در ۲۳ ژوئیهٔ ۱۹۸۴ در ایروان به دنیا آمد و از فارغ التحصیل شد.
انتشارات اشگیت (به انگلیسی:Ashgate_Publishing) ناشر آکادمیک کتاب و مجله در فارنهام انگلیس است. تأسیس و عرصه فعالیت. اشگیت ناشر کتاب ها و مجلات علمی و دانشگاهی است که مقر آن در فارنهام (Farnham) در کشور انگلستان است. این ناشر در سال ۱۹۶۷ تأسیس شد و دارای تخصص در حوزه های علوم اجتماعی، هنر و علوم انسانی است. دفاتر و نمایندگی ها. این ناشر دفاتری در برلینگتون، ورمونت Hمریکا و دفتری نیز در لندن دارد. همچنین انتشاراتGower publishing و Lund publishing که یک ناشر کتاب های هنری است که ۶۰ سال قدمت دارد از دیگر زیرمجموعه های انتشارات اشگیت می باشد. دربارهٔ اسلام و ایران. مجموعه هایی از اشگیت در زمینه مطالعات خاورمیانه، اسلام، حقوق و سیاست منتشر می شود. یکی از عرصه های فعالیتی اشگیت تحقیقات پیرامون اسلام و ایران است. از جمله منشورات این انتشارات مجموعه ۴۸ جلدی دربارهٔ اسلام است که برخی از مجلداتش به فارسی نیز ترجمه شده است. از جمله کتاب «حدیث اسلامی: خاستگاه و سیر تطور» اثر هارالد موتسکی. سپلای نماینده انتشارات اشگیت از کارگزاران هندی است که سالیان متمادی است در ایران فعالیت دارد. همچنین بخشی از کتاب های کشور هند توسط ای
ن کارگزار جهت فروش عرضه می شود. از دیگر کتب چاپی این انتشارات کتاب «زنان، قدرت و سیاست در ایران قرن ۲۱» (۱۳۹۰-آمریکا) است که مقاله ای تحت عنوان زنان و محیط زیست از معصومه ابتکار نیز در آن منتشر شده است.
تمدن تالش-مغان یا تمدن مغان یک تمدن باستان شناسی مربوط به اواخر عصر برنز و اوایل عصر آهن است (اواخر سده ۲ - آغاز هزاره نخست پیش از میلاد) که در دشت مغان و کوه های تالش در شمال غربی ایران و جنوب شرقی جمهوری آذربایجان جای داشته است. ویژگی ها. ویژگی های تمدن تالش-مغان عبارتند از:
زنی در طبقه پنجم فیلمی محصول سال ۲۰۱۱ و به کارگردانی پاوئو پاولیکوفسکی است. در این فیلم بازیگرانی همچون ایثن هاک، کریستین اسکات توماس، یوانا کولیگ، سمیر گسمی، آنه بنویت و گرگوری گادبوا ایفای نقش کرده اند.
دیوید راجرز () تدوین گر فیلم، کارگردان و تهیه کننده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه امی شده است.
دین هالند () کارگردان تلویزیونی، تهیه کننده تلویزیونی، و تدوین گر اهل ایالات متحده آمریکا است.
کلیر اسکانلون (؛ زادهٔ ۱۹۷۱) ویراستار و کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا است. او برای فعالیتش در "اداره" و "کارآموز" نامزد چهار جوایز امی ساعات پربیننده و برنده یکی از آن ها شده است.
آرون شور (؛ زادهٔ ) نویسنده، کارگردان و تهیه کننده اهل ایالات متحده آمریکا است.او برای مجموعه های کمدی ای همچون "اداره" و "خوش شانسی لوئی" شناخته شده است.
تالش یا تالشستان (به تالشی: تولشستون یا تولشستان (الفبای لاتین: Tolışıston, Tolışıstan)) یک اصطلاح تاریخی است که امروزه دلالت بر ناحیه تالش دارد. نام تالشستان همچنین با توجه به مدل رایج شکل گیری نام سرزمین ها و کشورها با پسوند "-ستان"، گاهی برای جلوگیری از هم آوایی با نام قوم تالش استفاده می شود. این سرزمین به دو بخش تقسیم می شود: "تالشستان شمالی" که امروزه در کشور جمهوری آذربایجان جای دارد و "تالشستان جنوبی" که امروزه در کشور ایران قرار دارد. تالشستان پیش از جنگ های ایران و روسیه و انعقاد پیمان گلستان و پیمان ترکمانچای به طور کامل در خاک ایران جای داشت. این سرزمین از شمال به دشت مغان در کشور جمهوری آذربایجان می رسد و از جنوب در یک نوار باریک در امتداد ساحل جنوبی دریای کاسپین تا شهرک کپورچال واقع در نزدیکی بندر انزلی در ایران امتداد می یابد. شهرستان های آستارا، لنکران، لریک، ماسال لی، یاردیملی، جلیل آباد، بیله سوار و نفت چاله در جمهوری آذربایجان و شهرستان های آستارا، تالش، رضوانشهر، ماسال، بخش هایی از شهرستان های فومن، صومعه سرا، شفت، رودبار، نمین و اردبیل امروزی تالشستان را تشکیل می دهند. در برخی منابع از جم
هوری خودگردان تالش-مغان که در سال ۱۹۹۳ میلادی اعلام استقلال کرد با نام تالشستان یاد می شود. اصطلاح "تالشستان" در طول تاریخ توسط شماری از نویسندگان قرون وسطی در رابطه با منطقه ای در گیلان به کار برده می شد. محمدصالح اصفهانی نقشه بردار ایرانی اصطلاح تالشستان را در سال ۱۶۰۹ در رابطه با بخشی از سرزمین گیلان به کار برد. در نوشته های عبدالفتاح فومنی در کتاب "تاریخ گیلان" محل زندگی و سکونت تالشان را بخش هایی از "بیه پس" می داند.
سبد گردان، مدیر سبد یا مدیر پرتفوی (په انگلیسی گفته می شود portfolio manager یا مختصراً PM) یک کارشناس حرفه ای ی بورس است که مسئول انجام فعالیت های سرمایه گذاری و تصمیم گیری در مورد سرمایهء موسسات یا اشخاص است. سبدگردانی در ایران. تعداد سبدگردانان دارای مجوز رسمی از سازمان به 124 شرکت تا اردیبهشت 1404 رسیده است.
لی آیزنبرگ (؛ زادهٔ ) فیلم نامه نویس، و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "معلم بد"، "سال یکم"، و "پسران خوب" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه انجمن نویسندگان آمریکا شده است.
جین استوپنیتسکی (؛ زادهٔ ) نویسنده و تهیه کننده اهل اوکراین است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "سال یکم" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه انجمن نویسندگان آمریکا شده است.
جاستین اسپیتزر () فیلم نامه نویس و تهیه کننده تلویزیونی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
چارلی گرندی (؛ زادهٔ ) تهیه کننده تلویزیونی، و فیلم نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا است.
فریدون ناصِحی (زادهٔ ۱۳۳۶) موسیقی دان، مدرس و نوازندهٔ پیانو اهل ایران است. زندگی نامه. فریدون ناصحی در سال ۱۳۳۶ متولد شد. پدرش حسین ناصحی، از موسیقی دانان سرشناس ایرانی بود و به همین سبب او نیز به موسیقی گرایش پیدا کرد. فریدون ناصحی از شانزده سالگی همکاری خود را به عنوان نوازندهٔ پیانو با تلویزیون ملی ایران آغاز کرد. او دو سال بعد، در سال ۱۳۵۴ موفق به دریافت بورسیهٔ تحصیلی شد و برای ادامهٔ تحصیل به آلمان سفر کرد. وی پس از پایان تحصیلات موسیقیِ خود در رشتهٔ سولیستی پیانو، از آکادمی موسیقی برلین و اجرای چندین رسیتال پیانو در آلمان و اتریش، به ایران بازگشت. ناصحی پس از بازگشت به ایران فعالیت های هنری خود را با تدریس پیانو و همکاری با هنرمندانی همچون فریدون ناصری، ایرج صهبایی و نادر مشایخی، ادامه داد. او کنسرت های متعددی را با ارکسترهای ایرانی و خارجی به اجرا گذاشته است. فعالیت های هنری. از جمله فعالیت های هنری فریدون ناصحی می توان به موارد زیر اشاره کرد: همکاری با رادیو تلویزیون ملی ایران، همکاری با ارکستر سمفونیک تهران، سولیست مهمانِ ارکستر کومیتاس ارمنستان به رهبری امیل خاچاطوریان، برگزاری متعدد رسیتال های پی
انو
وارن لیبرشتاین (؛ زادهٔ ) فیلم نامه نویس، تهیه کننده اهل ایالات متحده آمریکا است.او برای فعالیتش در "اداره" شناخته شده است.او برادر کوچک تر پل لیبرشتاین و برادر زن گرگ دنیلز است.