Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شگاهی با محدوده جوش تا ۱۰۰ تا ۱۴۰ درجه سانتیگراد ممکن است به جای روغن نفتی، اتر نفتی نامیده شود. استفاده از کسری با محدوده نقطه جوش بیشتر از ۲۰درجه سانتی گراد توصیه نمی شود، زیرا احتمال دارد بخش فرارتر در طول استفاده از آن در تبلور مجدد و غیره از بین برود، و در نتیجه باعث تفاوت در خواص انحلال پذیری ماده باقیمانده با نقطه جوش بالاتر می شود. بیشتر هیدروکربن های غیراشباع را می توان با دو یا سه بار تکان دادن با ۱۰ درصد حجم سولفوریک اسید غلیظ حذف کرد. سپس تکان دادن شدید به طور متوالی با محلول غلیظ پتاسیم پرمنگنات در سولفوریک اسید ۱۰٪ را ادامه داده تا زمانی که رنگ پرمنگنات بدون تغییر باقی بماند. سپس حلال با محلول سدیم کربنات و سپس با آب کاملاً شسته شده، روی کلسیم کلرید بی آب خشک شده و تقطیر می شود. در صورت نیاز کاملاً خشک، می توان آن را روی سیم سدیم یا کلسیم هیدرید قرار داد. استانداردها. Ligroin (به فارسی : لیگروئین) دارای شماره ثبت CAS 8032-32-4 است که برای بسیاری از محصولات دیگر، به ویژه آنهایی که نقطه جوش پایینی دارند، به نام های روح نفتی، پترولیم اتر، و بنزین نفتی نیز اعمال می شود. " نفتا " دارای شماره ثبت CAS
8030-30-6 است که بنزین نفتی و اتر نفتی را نیز پوشش می دهد: یعنی حلال های هیدروکربنی غیر آروماتیک با نقطه جوش پایین تر. DIN 51630 برای روح نفتی (که اسپزیال بنزین یا پترولتر نیز نامیده می شود) ارائه می شود که به عنوان "روح نقطه جوش ویژه (SBPS) توصیف می شود و معمولاً در کاربردهای آزمایشگاهی استفاده می شود و دارای فراریت بالا و محتوای آروماتیک پایین است. نقطه جوش اولیه آن بالای ۲۵درجه سانتیگراد و نقطه جوش نهایی آن تا ۸۰درجه سانتی گراد است. ایمنی. اترهای نفتی بسیار فرار هستند ، نقطه اشتعال بسیار پایینی دارند و خطر آتش سوزی قابل توجهی دارند. آتش حاصل از آنها باید با فوم، دی اکسید کربن، مواد شیمیایی خشک یا تتراکلرید کربن خاموش شود. مخلوط های نفتا که در دمای جوش پایین تر تقطیر می شوند، فراریت و به طور کلی درجه سمیت بالاتری نسبت به بخش هایی با جوش بالاتر دارند. قرار گرفتن در معرض پترولیم اتر معمولاً از طریق استنشاق یا از طریق تماس با پوست رخ می دهد. پترولیم اتر با نیمه عمر بیولوژیکی ۴۶–۴۸ ساعت توسط کبد متابولیزه می شود. قرار گرفتن در معرض بیش از حد استنشاقی عمدتاً باعث اثرات سیستم عصبی مرکزی (CNS) (سردرد، سرگیجه، حالت
تهوع، خستگی و عدم هماهنگی) می شود. به طور کلی، سمیت با پترولیم های اتر حاوی غلظت های بالاتر از ترکیبات آروماتیک بیشتر است. n- هگزان به عنوان عامل آسیب آکسونی در اعصاب محیطی شناخته شده است. تماس با پوست می تواند باعث درماتیت تماسی آلرژیک شود. مصرف خوراکی هیدروکربن ها اغلب با علائم تحریک غشای مخاطی، استفراغ و افسردگی سیستم عصبی مرکزی همراه است. سیانوز، تاکی کاردی و تاکی پنه ممکن است از طریق تنفس، همراه با ایجاد پنومونیت شیمیایی ظاهر شوند. سایر یافته های بالینی شامل آلبومینوری، هماچوری، اختلال آنزیم های کبدی و آریتمی های قلبی است. مصرف دوزهای کمتر از ۱۰ میلی لیتر به طور بالقوه کشنده گزارش شده است، در حالی که برخی از بیماران از مصرف ۶۰ میلی لیتر تقطیر نفتی جان سالم به در برده اند. سابقه سرفه یا خفگی همراه با استفراغ به شدت حاکی از تنفس و پنومونی هیدروکربنی است. ذات الریه هیدروکربنی یک بیماری نکروز هموراژیک حاد است که می تواند در عرض ۲۴ ساعت پس از مصرف ایجاد شود. برای رفع کامل پنومونی ممکن است چندین هفته نیاز باشد. تزریق داخل گردن باعث تب و آسیب بافتی موضعی می شود. عرقیات حاصل از نفت در انسان سرطان زا نیستند.
لیبرالیسم سکولار (به )، نوعی از لیبرالیسم است که در آن اصول و ارزش های سکولاریستی و گاهی اخلاقیات غیر مذهبی، به صورت خاص مورد تأکید واقع شده و جدایی دین از حکومت را حمایت می کند. علاوه بر آن، سکولار لیبرال ها معمولاً از لیبرال دموکراسی و جامعه باز به عنوان مدل های سازمان دهی جوامع با ثبات و صلح آمیز، دفاع می کنند. لیبرالیسم سکولار، از نگاه حکومت های تئوکراتیک و دموکراسی های غیرلیبرال، آن سوی دیگر طیف سیاسی اقتدارگرایی مذهبی قرار داشته و غالباً با مواضع طرفدار برابری اجتماعی و آزادی سیاسی همراه است. توضیحات. سکولار لیبرال ها که از لحاظ تعریف سکولاریست هستند، در مقایسه با تئوکراسی/ حکومت های دینی یا دولت هایی که نظام مذهبی دارند، به سوی دولت های سکولار متمایل اند. سکولار لیبرال ها جدایی کلیسا و دولت را از نظر قانونی و حقوقی دفاع می کنند. نگرش های سکولار لیبرال معمولاً از نظریه های دینی در مورد جامعه و استدلال های مذهبی بر گرفته شده است. متون مقدس مختلف را فاقد جایگاه، صلاحیت، اقتدار در بحث های اجتماعی، سیاسی و اخلاقی می دانند که خریداری ندارد. دفاع کردن از آموزه های دینی به حیث پدیده های تاریخی و فرهنگی، مخالفت
با تلقین یا تدریس مذاهب در مکاتب برای ترویج دین منحیث یک حقیقت، برای سکولار لیبرال ها معمول است. در میان آن هایی که به عنوان سکولار لیبرال شناخته می شوند، آتئیست های برجسته ای هم چون داوکینز، کریستوفر هیچنز، آیان حرصی علی، و سم هریس نیز وجود دارند. برچسپ «سکولار لیبرال» گاهی می تواند در مورد آنچه که به آن اشاره می کند، گیج کننده باشد. اصطلاح سکولار در حالی که، مخصوصاً در کاربرد آمریکایی آن، می تواند گاهی به حیث صفت برای آتئیست ها و افراد بی دین استفاده شود، در انگلیسی بریتانیایی بیشتر احتمال دارد به افرادی گفته شود که سکولاریست هستند یا به عبارت دیگر افرادی که معتقدند دین و دولت از هم جدا نگهداشته شوند. نویسنده آتئیست ریچارد داوکینز می تواند تحت هر دو تعریف قرار بگیرد، در حالی که مفسر مسلمان و لیبرال بریتانیایی، ماجد نواز و مسیحیان لیبرالی که طرفدار سکولاریسم هستند هم چون اد دیوی و باراک اوباما، تنها با تعریف دومی سازگاری دارند. در یک جامعه مدرن دموکراتیک، چندگانگی دکترین متناقض، یک هم زیستی مضطربی در چارچوب تمدن دارند. کاربرد معاصر. بهار عربی. لیبرالیسم سکولار گاهی با اعتراض های بهار عربی مرتبط است. یکی از
مفسرین آن را یک «فانتزی سکولار لیبرال» می نامد. دیگران به انگیزه های عقبه آن نگریسته و گفته اند که دولت های معاصر در نتیجه لیبرالیسم سکولار شکل گرفته اند. غالباً، مشارکت روحانیون مسلمان در دولت های جدید دموکراتیک، به نفع نظریه های سکولار لیبرال معترضان، نادیده گرفته می شود. از سال ۲۰۱۱ بدین سو، بیشتر ساکنین شرق میانه خواستار اظهار نظر بیشتر در امر پیشبرد دولت های شان شده اند. آن ها می خواهند دموکراسی به چهره ویژه اسلامی ظاهر شود نه از طریق جنبش های مصنوعی «سکولار». انتقاد. اسقف بزرگ واتیکان و مسکو، جنگ مشترکی را بعلیه لیبرالیسم سکولار به راه انداخته اند؛ ادعا دارند که این تفکر با قراردادن مردم در معرض آزمایش های طبی زیست شناختی که ناسازگار با نظریه های آن ها در مورد کرامت انسانی است، با مفاهیم مرسوم ارزش های خانوادگی و بشریت مسیحی تناقض دارد. کشیش ارشد کلیسای ارتودوکس روسیه نگرانی اش را در برابر گرایش بعضی از جوامع پروتستانت به سکولار سازی، لیبرال سازی و مدرن سازی ادیان و اخلاقیان عیسوی اظهار داشت؛ او مدعی شد که آن ها محصولات لیبرالیسم سکولار هستند. اولین ضمیمه قانون اساسی ایالات متحده، که آزادی بیان را پی شک
ش می کند، در یک مانیفیست سیاسی در سال ۲۰۰۴ توسط دیوید فرگوسون با عنوان کلیسا، دولت و جامعه مدنی مورد انتقاد قرار گرفت.
متناهی گرایی خداباوری (به )، که بنام «خداباوری متناهی گرا» یا «خداشناسی متناهی» نیز یاد می گردد، باورداشتن بر یک خدای محدود است. این نظریه از جانب بعضی فیلسوفان و الهی دان ها برای حل مسئله شر پیشنهاد شده است. اکثر متناهی گرایان، خیرخواهی مطلق خدا را می پذیرند اما قدرت مطلق را رد می کنند. تعریف. متناهی گرایی خداباوری نمی پذیرد که خدا قادر مطلق است. رای هارباگ داتیرر در کتاب خود استدلال برای یزدان شناسی متناهی استدلال برای متناهی گرایی خداباوری را چنین خلاصه نمود: این ایده که خدا نامتناهی است و باید باشد تقریباً یک باور جهانی است. تنها تعداد محدودی از متفکرین این ایده خدای متناهی را پذیرفته اند. تاریخچه. ویلیام جیمز به خدای متناهی باور داشت و از این باور برای حل مسئله شر استفاده کرد. جیمز نگارش الهی انجیل و ایده خدای بی نقص را رد کرد. او خدا را به عنوان «ترکیبی از تخیل و اثر (نهایی)» تعریف کرد و خدای متناهی را ترجیح داد که «به نحوی آگاه و پاسخ گو» است. خدای متناهی جیمز قادر مطلق، حاضر مطلق، دانای مطلق یا آفریدگار جهان نبود. الهی دان کلارنس بیکویت پیشنهاد نموده است که هوراس بوشنل یک متناهی گرا بود. به قول بیکویت
«یکی از نخستین تلاش ها در آمریکا برای نشان دادن این که خدامتناهی است توسط هوراس بوشنل در "خدا در مسیح" صورت گرفت. یکی دیگر از طرفداران متناهی گرایی خاباور پیتر بیرتوکی بود، کسی که پیشنهاد نمود «خدا خیرخواه مطلق است اما قادر مطلق نیست». بیشتر متناهی گراها باور دارند که خدا شخصی است، هرچند معدود کسانی هستند مانند هنری نلسون ویمان که می گویند خدا شخصی نیست. فیلسوف ایدگار اس. برایتمن در کتاب خود فلسفهٔ دین که در ۱۹۴۰ میلادی چاپ گردید از متناهی گرایی خداباوری دفاع نمود. برایتمن اظهار داشت که متناهی گرایی خداباوری با افلاطون شروع گردیده است، وی این نظریه را در طول تاریخ به مرقیون، مانی، آیین مانوی، پیر بل، جان استوارت میل، اچ.جی. ولز و دیگران پی گیری نموده است. برایتمن مفهوم خدای متناهی را انکشاف داد تا مسئله شر را حل نماید. او بر این نظر بود که خدا یک روح شخصی نامتناهی اما قدرت محدود است. روفوس براو جونیور یک پروفیسور تفکر مسیحی استدلال نموده است که برایتمن از سایر متناهی گراها متفاوت بود، چون وی بر این نظر بود که خدا از جوانب مختلف نامتناهی است. این نظر با نظریه های افلاطون و اچ. جی ولز در مخالفت قرار داشت. براو
تذکر داد که برایتمن خدا را به عنوان یک «خدای متناهی-نامتناهی» تعریف کرد. تعداد اندکی از آزاد اندیشان تاریخی و خردگراها از یک خدای متناهی بر خلاف خدای ادیان ابراهیمی طرف داری نمودند. اچ.جی. ولز از در کتاب خود خدا، سلطان نامرئی از یک خدای متناهی طرف داری کرد. برایتمن پیشنهاد نمود که ولز «نخستین نویسنده مدرن بود که یک کتاب مکمل را به مفهوم متناهی بودن خدا اختصاص داد». ولز خدای خود را از هر لحاظ از خدای انجیلی متمایز نمود. دوره اخیر. خاخام محافظه کار هارولد کوشنر در کتاب خود با عنوان: «"زمانی که اتفاقات بد بر آدم های خوب می افتد"»، که در ۱۹۸۱ میلادی چاپ گردید از متناهی گرایی خداباور دفاع کرد. فیلسوف فرانک بی. دیلی در سال ۲۰۰۰ بیان داشت که متناهی گرایی خداباور به ندرت در ادبیات فلسفی مدرن بحث می شود.
مارک یور (؛ – ) ریاضی دان فرانسوی بود که برای کارهایش روی فرایندهای تصادفی به ویژه ویژگی های نیمه مارتینگیل ها، حرکت براونی و دیگر فرایندهای لوی فرایندهای بسل و کاربردهای آنها در ریاضیات مالی شهرت داشت. او در تاریخ ۹ ژانویه ۲۰۱۴ در سن ۶۴ سالگی درگذشت.
غلامعلی حیدری سودجانی (زاده ۱۳۴۲ در سودجان) نظامی و سیاستمدار ایرانی است که از سال ۱۴۰۰ تا ۱۶ آبان ۱۴۰۳ به عنوان استاندار چهارمحال و بختیاری فعالیت می کرد. وی پس از کسب رأی اعتماد هیئت وزیران دولت سیزدهم در ۳۰ آبان ۱۴۰۰ به عنوان بیست و سومین استاندار استان چهارمحال و بختیاری منصوب شد. سوابق کاری. حیدری پیش از این معاونت امور استانهای سازمان پدافند غیر عامل کشور را بر عهده داشت. او فرماندهی سپاه استان های اصفهان و چهارمحال و بختیاری را نیز در کارنامه خود دارد.
پادشاهی کنگو ( یا "Wene wa Kongo;" ) پادشاهی ای واقع در آفریقای مرکزی در شمال آنگولای امروزی، بخش غربی جمهوری دموکراتیک کنگو، جمهوری کنگو و همچنین جنوبی ترین بخش گابن بود. در بیشترین حد خود از اقیانوس اطلس در غرب به رودخانه کوانگو در شرق و از رودخانه کنگو در شمال به رودخانه کوانزا در جنوب می رسید. پادشاهی شامل چندین استان تحت حکومت مستقیم "منیکونگو (به معنای ارباب یا حکمران پادشاهی کنگو)" بود. البته حوزه نفوذ آن به پادشاهی های همسایه از جمله نگویو، کاگونگو، لوآنگو، اندونگا نیز گسترش یافته بود. از سال ۱۳۹۰ تا ۱۸۵۷ میلادی به صورت ایالتی مستقل وجود داشت. و از ۱۸۵۷ تا ۱۹۱۴ نیز به عنوان دولت خراجگزار پادشاهی پرتغال عمل می کرد. در سال ۱۹۱۴ پرتغال پس از سرکوب یک شورش در کنگو عنوان داری آن حکومت را رها کرد. عنوان شاه کنگو بین سال های ۱۹۱۵ تا ۱۹۷۵ بازگردانی شد اما فقط در قالب مقام افتخاری و بدون قدرت واقعی. قلمروهای باقی مانده از پادشاهی به ترتیب با ادغام با آنگولا و تحت الحمایه کابیندا مستعمره شدند. فرقه امروزی بوندوی کنگو از احیای پادشاهی از طریق جدایی از آنگولا، جمهوری کنگو، جمهوری دموکراتیک کنگو و گابن حمایت می کن
جوی آدامز (Joey Adams) (اسم هنگام تولد: جوزف آبرامویتز؛ ۶ ژانویه ۱۹۱۱ – ۲ دسامبر ۱۹۹۹) یک کمدین، هنرپیشه نمایش های چندگانه، گرداننده رادیویی، اجرا کننده در کلوب شبانه و نویسنده بود، کسی که در سال ۱۹۷۷ میلادی در کلوب New York Friars معرفی شد و کتاب Borscht Belt را در سال ۱۹۷۳ میلادی نوشت. اوان زندگی. آدامز «در براونزویل، دهکده یهودی نشین در زمان تولد او، بزرگ شد». آدامز پس از فارغ التحصیلی از مدرسه محلی دولتی، متوسطه و عالی، به کالج شهری نیویورک رفت اما قبل از فراغت آنجا را ترک کرد. او یک خواهر و سه برادر داشت. پدرش ناتان آبرامویتز خیاط بود که بعداً به برانکس نقل مکان کرد. حرفه و زندگی متأهلی. او نامش را در سال ۱۹۳۰ میلادی به جوی آدامز تغییر داد و در سال ۱۹۵۲ میلادی با همسر دومش، سیندی آدامز، ازدواج کرد. جوی (کسی که «همسر اولش خواهر همسر والتر وینچل بود») برای چندین سال ستون "مختص خنده" را در نیویورک پست نوشت، همان روزنامه ایکه سیندی متولد ۱۹۳۰ در آن شهرت خود را به عنوان یک ستون نویس جامعه/ شایعات تثبیت کرد. آدامز برای بیشتر از ۷۰ سال حرفه اش را پیش برد و اجراهایی را در کلوب های شبانه و نمایشات هنری انجام داد.
او برای مدتی برنامه رادیویی خودش را میزبانی کرده و ۲۳ کتاب، از جمله «"از خنده تا ثروت، کتاب جوک جویی آدامز"»، «"کالری هایت را با خنده بریز دور"»، «"در جاده با عمو سام"»، و «"دائره المعارف شوخ طبعی"»،، نوشت. کتاب «"کتاب نقل وقول های ییل"»، او را اولین کسی معرفی کرد که می گوید: «با چنین دوستانی، کی به دشمن نیاز دارد؟». او همچنین در سال ۱۹۵۱ میلادی یک برنامه آزمایشی بازی فروخته نشده به نام «"جفت خود را بسنج"» را بر اساس برنامه رادیویی دهه ۱۹۵۰ با همان نام (که آن هم با میزبانی آدامز بود) میزبانی کرد. او طی سال ها، حضورهای تلویزیونی زیادی، از جمله در «"نمایش اد سولیوان"»، برنامه های تلویزیونی هاوارد استرن دهه ۱۹۹۰، و «"خط من چیه؟"» داشت و در فیلم های «"آواز در تاریکی"» (۱۹۵۶) میلادی، که در آن تولیدکننده اجرائی نیز بود، «"نگران نباش، براش یک عنوان انتخاب می کنیم"» (۱۹۹۶)، و «"طعمه خاموش"» (۱۹۹۷) حضور یافت. برای چندین سال او یک برنامه رادیویی را در WEVD در نیویورک میزبانی کرد. افتخارات. آدامز، که بعداً به عنوان رئیس AGVA معرفی شد، در سال ۱۹۶۳ میلادی، در تأمین مالی و سازماندهی یک برنامه متنوع تلویزیونی در ۵ آگست در
برمنگهام، آلاباما کمک کرد، تا برای راهپیمایی ۲۸ آگست در واشینگتن برای کار و آزادی، کمک های مالی جمع آوری کند. آدامز صحنه را با سخنرانان و اجرا کنندگان متعددی از جمله مارتین لوتر کینگ جونیور، ری چارلز، دیک گریگوری، نینا سایمون، جو لوئیس، جانی ماتیس، جیمز بالدوین و شیرلز به اشتراک گذاشت. آدامز برای کارهای مدنی اش، توسط رئسای جمهور و دولتمردان ایالات مورد تقدیر قرار گرفته و از دانشگاه شهر خود alma mater، دانشگاه کلمبیا، دانشگاه لانگ آیلند و دانشگاه نیویارک، دوکتورای افتخاری در کمیدی دریافت نمود. او در کلوب New York Friars فعالیت داشت و رئیس انجمن هنرمندان متنوع آمریکا AVGA بود. او توسط شهردار رابرت اف واگنر جونیور با تقلید از ذهنیت مدنی فیوریلو لاگاردیا، بخاطر تلاش هایش در مبارزه با بزهکاری نوجوانان از طرف صندوق جوانان AGVA، به عنوان کمیسار جوانان برای شهر نیویارک گماشته شد. فرماندار نلسون راکفلر نیز او را تشویق کرد تا برنامه اش را در سراسر ایالت پخش کند و نهایتاً به سمت غربی کالیفرنیا نقل مکان کرد. مرگ. آدامز در ۲ دسمبر ۱۹۹۹ در شفاخانه سنت وینسنت در منهاتن، به عمر ۸۸ سالگی به اثر ایست قلبی درگذشت. مرثیه های او
را همسرش و شهردار رودی جولیانی انجام دادند. مراسم در کلیسای یادبود ریورساید برگزار شد. همسرش جسد او را سوزاند.
جمهوری خواهی کلاسیک (به )، که به نام های جمهوری خواهی مدنی یا اومانیسم مدنی نیز شناخته می شود، نوعی از جمهوری خواهی است که در زمان رنسانس با الهام از اشکال و نوشته های حکومتی دوران باستان کلاسیک، خصوصاً نویسندگان کلاسیکی چون ارسطو، پولیبیوس و سیسرون توسعه یافت. جمهوری خواهی کلاسیک بر حول مفاهیمی مثل جامعه مدنی، «فضیلت مدنی» و «حکومت مختلط» ساخته شده است. توسعه. در خود دوره کلاسیک واژه جمهوری خواهی وجود نداشت، اما اصطلاح لاتینی res publica، که به صورت تحت اللفظی به «امر عمومی» یا «امور عمومی» ترجمه می شود، استفاده می شد. تعدادی از نظریه پردازان هم مانند ارسطو، پولیبیوس، و سیسرون بودند که در این دوره در مورد فلسفه سیاسی می نوشتند و ایده هایشان هسته اساسی جمهوری خواهی کلاسیک را شکل داد. ایدئولوژی جمهوری خواهی در جریان رنسانس ایتالیایی، خصوصاً در فلورانس شکوفا شد، به گونه ای که تعدادی از نویسندگان به دوره کلاسیک نظر انداخته و از نمونه های آن برای تدوین نظریه های درباره آرمان حکومتداری استفاده نمودند. نیکولو ماکیاولی (1469-1527 میلادی) در تأملات بعدی اش، از اولین کسانی بود که جمهوری خواهی کلاسیک را دوباره معرفی کر
د. استدلال می شود که ماکیاولی یک جمهوری خواه کلاسیک نبوده است چون او اکثراً روابط سیاسی قرون وسطی را توضیح می داد. در واقع، ابداع، افزودن یا دگرگونی جمهوری خواهی کلاسیک توسط ماکیاولی به احتمال زیاد نقطه عطف و طلوع جمهوری خواهی مدرن بود؛ نوع خاص جمهوری خواهی ماکیاولی توسط جمعی از پژوهشگران «جمهوری خواهی درنده» خوانده شده است. به هرحال، جمهوری خواهی کلاسیک در حقیقت به فلسفه ی اشاره می کند که اساساً در عصر مدرن اولیه توسعه یافته و توسط بیشتر دانش مندان گیج کننده خوانده شده است؛ بنابراین، برخی حالا از اصطلاح جمهوری خواهی مدرن اولیه برای پوشانیدن این شاخه از تفکر سیاسی استفاده می کنند. مطمئناً مباحثه مفهومی، تاریخی و فلسفی ادامه دارد. یکی از انواع جمهوری خواهی کلاسیک به نام «اومانیسم مدنی» شناخته می شود، اصطلاحی که اولین بار توسط هانس بارون، پژوهشپر آلمانی اواخر قرون وسطی و اوایل تاریخ مدرن ایتالیایی به کار رفت. اگرچه در موارد خاص و نزد پژوهشگران خاص تفکیک ظریفی بین این دو وجود دارد، اما هر دو در تمام کاربردها و اهداف می توانند به جای یکدیگر به کار بروند. اومانیسم مدنی گسترده نسبتاً وسیع تر دارد و بر نقش مرکزی فضی
لت مدنی در تحفظ کلاسیک آرمان رومی/ فلورانسی آزادی خواهی سیاسی متمرکز است. شارحان اصلی این مفهوم دوگانه عبارت اند از: هانا آرنت، جی جی ای پوکوک، کونتین سکینر و فیلیپ پیتیت. هرچند توماس پانگل (شاگرد لیو ستراوس) صحت بازسازی «اومانیسم مدنی» را مورد انتقاد قرار داده و آن را تحریف جمهوری خواهی کلاسیک در یک سو و دانش سیاسی ماکیاولی از سوی دیگر می خواند. پانگل می نویسد: «پوکوک و آرنت (دومی با خودآگاهی بیشتر) امپریالیسم، بی رحمی، سلسله مراتب متخاصم و عقل گرایی منجمد که واقعاً از ویژگی های ماکیاولی هستند را مخفی می کنند؛ و بر این عناصر یک حجاب نرم برابری طلبی و «اومانیسم مدنی را می کشند». به گفته بارون، برجسته ترین متخصص توسعه جمهوری خواهی کلاسیک برای چندین سال، این ایدئولوژی محصول جنگ دراز مدت فلورانس و میلان است. حاکمیت فلورانس در دست نخبه گان تجاری آن بوده و میلان نظام شاهی داشت که توسط اشراف زمین دار کنترل می شد. فلورانسی ها اظهار داشتند که نوع حکومت آن ها از این جهت برتر بود که بیشتر به جمهوری یونانی ها و رومی ها شباهت داشت. علاوه بر این، لیوناردو برونی (1370-1444 میلادی) بر اساس اظهارات تاسیتوس در مقدمه Histories
اظهار داشت که دولت جمهوری مردان بهتری می سازد، در حالی که نظام شاهی با فضیلت انسانی خصومت دارد (رجوع کنید به مطالعات تاسیت). به گفته بارون، آرمان فلورانسبه ایدئولوژی اومانیسم مدنی توسعه یافته است. بعد از توماس هوبس، در هسته جمهوری خواهی مفهوم قرارداد اجتماعی وجود دارد. اگرچه جمهوری خواهی مدرن، نظام شاهی (موروثی یا خودکامه) را به نفع حاکمیت توسط مردم رد می کند، جمهوری خواهی کلاسیک نظام شاهی را به عنوان یک نوع دولت در میان دیگران می داند. جمهوری خواهی کلاسیک به هدف مقابله با همه انواع استبداد، اعم از نظام سلطنتی، اشرافی یا دموکراتیک (استبداد اکثریت) پیشکش گردید. خود این تصورات که چه چیزی تشکیل دهنده ایده آل جمهوری تا جمهوری خواهی کلاسیک است، به دیدگاه شخصی افراد بستگی دارد. با این حال، ایده آل ترین جمهوری نوع نظام مختلط است که بر مبنای تعقیب مدنیت ایجاد گردد. دیدگاه جمهوری خواهی کلاسیک درباره آزادی و این که چه گونه از دیدگاهی که بعداً توسط لیبرالیسم توسعه یافت تفاوت دارد، از همه بیشتر بحث برانگیز است. پیش از این، بیشتر دانش مندان موضع آیزایا برلین را پذیرفتند که جمهوری خواهی بیشتر به سوی آزادی مثبت تمایل دارد
تا آزادی منفی که مشخصه لیبرالیسم است. در سال های اخیر این تیزس به چالش کشیده شده است و فیلیپ پیتیت استدلال می کند که اساس آزادی جمهوری خواهی را «عدم تسلط» شکل می دهد در حالی که آزادی لیبرال بر مبنای «عدم مداخله» بنا شده است. دیدگاه دیگر این است که لیبرالیسم آزادی را پیش اجتماعی می داند در حالی که جمهوری خواهی کلاسیک، آزادی واقعی را محصول اجتماع تلقی می کند. از آن جایی که آزادی یک بخش مهم تفکر جمهوری خواهی است، بیشتر متفکرین جمهوری خواه جذب نظریه لیبرالیسم کلاسیک شده اند. جمهوری خواهی کلاسیک در کلاسیک گرایی و در جریان روشن گری بسیار معروف شده و بعد از هوبس از طریق جان لاک، گیامباتیستا ویکو، مونتسکیو، روسو، تا زمان کانت، نقش مرکزی را در نظریه های فلسفه سیاسی بازی کرد. برخی از مورخین دیده اند که نظریه های جمهوری خواهی کلاسیک بر افکار اولیه سیاسی آمریکایی تأثیر گذاشته است.
"پیراهن و تنبان (گویش محلی: پیران تُنبان یا پیران تُمبان)" نوعی از لباس مردانه است که به صورت سنتی توسط مردان افغانستان و پاکستان پوشیده می شود. طراحی. سنتی. پیراهن/ پیران. پیراهن (بخش بالایی) شل و پهن است و آستین های آن شل و گشاد است. پیراهن های سنتی با توجه به مناطق مختلف افغانستان متفاوت هستند، برخی از آنها در زانو ختم می شوند و برخی دیگر در نیمه راه بین ساق پا و پاها (که در این صورت شکاف های کوچکی ایجاد می شود). پیراهن سنتی همچنین دکمه هایی بر روی هر دو شانه دارد، بی یقه است و به سست ایجاد شده. پیراهن سنتی همچنین گشاد است اما بخش کمر آن به بدن نزدیک است و پس از آن شل و کامل به سمت زانو می افتد. تنبان/ تونبان. "تنبان" ("شلوار") شل و معلق پوشیده می شود. برخی از نسخه های "تنبان" چین های زیادی در قسمت پایین پاها زیر زانو تا مچ پا و قسمت بالایی دارند. "تنبان" بنابراین از مواد زیادی استفاده می کند تا در اطراف کمر جمع شود و در اطراف پاها قرار گیرد. نسخه مدرن. "پیران تونبان" مدرن برخی از ویژگی های سنتی را حفظ کرده اما شبیه به برش مستقیم شلوار قمیض است. برخی از سبک ها نیز دکمه های بازی در جلو دارند. "پیران تونبان"
مدرن از شکاف های جانبی استفاده می کند. با این حال، بر خلاف برش مستقیم کامیز، دو طرف از پیراهن مانند یک قوس بریده می شوند. "تونبان" می تواند پهنای تقریباً یک متری دارد. کالای پتانی. یک نسخه از "پیران تنبان" شناخته شده به عنوان «"کالای کابلی"» یا «کالای پتانی» در سال های اخیر بسیار محبوب شده است. کالای پاتانی یقه و آستین های سردست دارند. کالای قندهاری. "پیراهن تونبان" محبوب دوزی شده برای مردان نوعی است که در قندهار پوشیده می شود. پیراهن در طراحی سنتی دوزی شده است و "تنبان" به صورت ساده است. اعتقاد بر این است که این سبک شیک ترین برای مد مدرن است. "پیراهن" مردان تحت الگوهای هندسی متنوع دوزی می شوند.
تیرگی لایه نازکی از خوردگی است که بر روی مس، برنج، آلومینیوم، منیزیم، نئودیمیم و سایر فلزات مشابه ایجاد می شود، در این فرایند خارجی ترین لایه فلز تحت یک واکنش شیمیایی قرار می گیرد. تیرگی همیشه تنها ناشی از اثرات اکسیژن موجود در هوا نیست. به عنوان مثال، نقره برای تیرگی سولفید هیدروژن نیاز دارد، اگرچه ممکن است به مرور زمان با اکسیژن هم کدر و دچار تیرگی شود. تیرگی اغلب به صورت یک لایه یا روکش مات، خاکستری یا سیاه روی فلز ظاهر می شود. تیرگی یک پدیده سطحی است که برخلاف زنگ زدگی خودمحدودشونده است. فقط چند لایه بالایی فلز واکنش می دهند و این لایه مهروموم شده کدر از لایه های زیرین در برابر واکنش محافظت می کند. تیرگی در واقع فلز زیرین را در استفاده در فضای باز حفظ می کند و این شکل تیرگی پتینه نام دارد. تشکیل پتینه در کاربردهایی مانند سقف مسی، مجسمه ها و یراق آلات مسی، برنزی و برنجی در فضای باز ضروری است. پتینه نامی است که برای تیرگی فلزات بر پایه مس گفته می شود، در حالی که تونینگ اصطلاحی برای نوعی از تیرگی است که روی سکه ها ایجاد می شود. علم شیمی. تیرگی محصول یک واکنش شیمیایی بین یک فلز و یک ترکیب غیرفلزی به ویژه اکسی
ژن و دی اکسید گوگرد است. معمولاً محصول اکسیداسیون، یک اکسید فلزی یا گاهی اوقات سولفید یک فلز است. اکسید فلز گاهی با آب واکنش می دهد و هیدروکسید و دی اکسید کربن برای ساخت کربنات می سازد. که یک تغییر شیمیایی است. روش های مختلفی هم برای جلوگیری از تیرگی فلزات وجود دارد. چه فلزهایی دچار خوردگی می شوند. طلای ۲۴ عیار (طلای خالص که با فلزات دیگر مخلوط نشده است) و پلاتین دچار تیرگی نمی شوند. اما تقریباً تمام فلزات دیگر از جمله طلای کمتر از ۲۴ عیار، نقره، مس، برنج، آلومینیوم و منیزیم دچار تیرگی و خراب می شوند. تیرگی جواهرات. درست است که جواهرات طلا و پلاتین تیره و کدر نمی شوند، اما گران تر نیز هستند. آبکاری طلا یا رودیوم روی نقره یکی از گزینه های جلوگیری از تیرگی است. همچنین مواد شیمیایی جلوگیری کننده از تیرگی فلز وجود دارند که می توان آن ها را برای مدتی در فلز به کار برد. درحالی که این گزینه ها مانع از تیرگی می شوند، اما به طور دائم از آن جلوگیری نمی کنند. در ادامه مفصل دربارهٔ پیش گیری و حذف تیرگی توضیح خواهیم داد. آبکاری و مواد شیمیایی فرسوده می شوند و درنهایت فلز زیرین درمعرض عوامل ایجاد تیرگی قرار می گیرند. کاربر
د اکسیدکننده ها. عوامل اکسیدکننده کاربردهای تجاری و صنعتی بی شمای دارند. تعدادی از این کاربردها در زیر ذکرشده است: پیش گیری و حذف. استفاده از یک لایه نازک پولیش می تواند تا حدی از ایجاد تیرگی روی این فلزات جلوگیری کند. تیرگی را می توان با استفاده از پشم، فولاد، کاغذ سنباده، جوش شیرین یا یک فویل با مالش یا صیقل دادن حذف کرد. اشیاء زیبا (مانند نقره) ممکن است تیرگی الکتروشیمیایی معکوسی (غیرمخرب) با قرارگرفتن بر روی یک تکه فویل آلومینیوم در یک قابلمه آب جوش و با مقدار کمی از نمک یا جوش شیرین داشته باشند. هنگامی که جواهرات از فلزاتی ساخته می شوند که می توانند تیره شوند، باید مراقب نحوه نگهداری آن ها باشید تا از تماس با ماده ای که می تواند باعث تیره شدن آن شود، جلوگیری کنید. قراردادن یک قطعه در معرض هوا به دلیل قرارگرفتن در معرض اکسیژن باعث تیرگی می شود، بنابراین این قطعات باید در یک جعبه یا کیسه نگهداری شوند. مطمئن شوید که گزینه ذخیره سازی شما برای این منظور طراحی شده است و از گوگرد در پارچه، چسب، کاغذ یا نخ استفاده نمی شود، زیرا ترکیبات گوگرد باعث ایجاد تیرگی می شوند. پارچه ضدلک برای ساخت کیسه ها و ردیف کردن جعبه