Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قانون استقلال هند ۱۹۴۷ یک مصوبهٔ قانونی در پارلمان بریتانیا است که هند بریتانیا را به دو قلمرو مستقل جدید هند و پاکستان تقسیم کرد. این قانون در ۱۸ ژوئیه ۱۹۴۷ موافقت سلطنتی را دریافت کرد و بنابراین هند و پاکستان که شامل پاکستان غربی ( پاکستان امروزی) و پاکستان شرقی (بنگلادش امروزی) می شوند، در ۱۴ اوت به وجود آمدند.
فلورانس وانیدا فایور ( ; زاده ۸ ژوئن ۱۹۸۳) بازیگر و مدل فرانسوی و تایلندی است. وی ابتدا کار خود را به عنوان یک مجری نوجوان تلویزیون در تایلند آغاز نمود و بعد هم به عنوان مدلینگ و بازیگری شاخص منصوب شد و اولین فیلم خود را با نقش آفرینی در فیلم "رنسانس سیام" در سال ۲۰۰۴ انجام داد. او بعد هم به ایالات متحده مهاجرت نمود و در چندین فیلم و سریال تلویزیونی نمایان شد. زندگی و شغل. فلورنس در بانکوک از پدر فرانسوی و مادر تایلندی متولد شد. او در اکس آن پروانس در فرانسه رشد کرد و درسن ۸ سالگی با خانواده اش به تایلند مهاجرت کرد. او درسن ۱۳سالگی به عنوان مجری تلویزیون برای "گفت و گوی نوجوانان" و "برای نوجوانان" شروع به کار کرد. یک سال بعد کار مدلینگ را شروع کرد. بعداز فارغ التحصیلی از دبیرستان در تایلند، برای نقش آفرینی در نقش مانیچان، شخصیت اصلی فیلم "رنسانس سیام" ، انتخابی سینمایی از رمان "تاو یوفوب" در سال ۲۰۰۴، منتخب شد. این فیلم در آن زمان «دومین تولید بزرگ تایلندی تا کنون» بود. فیور نامزد جایزه جایزه انجمن ملی فیلم تایلند برای بهترین بازیگر زن شد، اما پیروز نشد. فیور بعداً به نیویورک مهاجرت نمود، مکانی که در ابتدا رو
ی مدلینگ تمرکز کرده بود. او از آن زمان تا به حال در بسیاری از سریال تلویزیونی و فیلم نمایان شده است. جان اندرسون از "ورایتی" بازی او را در فیلم فیل شاه سپاس گذاری نمود و پیش بینی کرد که «یک حرفه امیدوارکننده، نه فقط به خاطر زیبایی تندیس او، بلکه به دلیل توانایی او در هدایت یک نقش و شخصیت مملو از تضادها و انحرافات اخلاقی». فیور در بسیاری از سریال تلویزیونی، از جمله چگونه آن را در آمریکا بسازیم و "پیروی"، میهمان بود، پس از اینکه نقش مهمی در وسعت، یک فیلم علمی تخیلی هیجان انگیز داشته باشد. قسمت اول سریال با نمایی از فیور که بدون وزن در یک سفینه فضایی معلق بود آغاز شد. شخصیت فایو، جولی مائو، «زنی باهوش و سرکش از خانواده ای ثروتمند که زندگی اصولی سختی را انتخاب می کند و درگیر فعالیت های خرابکارانه سیاسی می شود»، یکی از اعضای ثابت فصل ۱ و ۲، و به عنوان مهمان در فصل ۳ بود. در فصل پنجم سریال نمایندگان سپر (۲۰۱۷–۲۰۱۸)، فایو در نقش آفرینی «سینارا، جنگجوی کری که مردم را با دو توپ فلزی از می کشت» نقش تکراری داشت. فیلم ۲۰۱۸ "آینه آمریکایی"، فیور و سوزان ساراندون را در نقش آفرینی های اصلی به عنوان موزهای شخص اصلی بازی می ک
ند. منابع. Anderson, John (۱۱ مه ۲۰۰۶). "Review: 'The Elephant King'". "Variety". Retrieved 1 February 2015 Wickline, Dan (۱۲ ژانویه ۲۰۱۸). "Agents of SHIELD Season 5: the Transformation of Florence Faivre to Sinara". "Bleeding Cool". Retrieved 17 December 2018. Khaosod (۱۸ ژانویه ۲۰۰۹). "ฟลอเรนซ์อุทิศตัว เลือกฝันโกอินเตอร์". "TeeNee.com" (in Thai). Retrieved 18 December 2018. Anderson, John (۱۱ مه ۲۰۰۶). "Review: 'The Elephant King'". "Variety". Retrieved 1 February 2015. "AMERICAN MIRROR Wins Best Cinematography And Best Innovative Film at Pomegranate Film Festival". "Broadway World". 21 November 2018. Retrieved 17 December 2018. &lt;q&gt;Balder lays out the dream-like narratives of both the artist and his haunting muses -main parts assigned to Susan Sarandon and Florence Faivre&lt;/q&gt; Orzel, Chad (۱۸ دسامبر ۲۰۱۵). "How 'The Expanse' Gets General Relativity Right". "Forbes". Retrieved 18 December 2018. &lt;q&gt;The Expanse does include some very effective shots of weightlessness—the cold open of the prem
iere with Julie Mao (Florence Faivre) floating through an eerily empty ship is great&lt;/q&gt;
کی-سوئیس () شرکت تجهیزات ورزشی آمریکایی است، که در سال ۱۹۶۶ توسط ارنی برونر تأسیس شد و هم اکنون زیرمجموعه ای از شرکت اکس تپ می باشد.
میتره اسپورتس () شرکت تجهیزات ورزشی بریتانیایی است، که در سال ۱۸۱۷ تأسیس شد و هم اکنون زیرمجموعه ای از گروه پنتلند می باشد.
کورتیس هوکس بروگدن (Curtis Hooks Brogden) (زادهٔ ۶ نوامبر ۱۸۱۶ - درگذشتهٔ ۵ ژانویه ۱۹۰۱)، کشاورز، وکیل و سیاستمداری بود که به عنوان چهل و دومین فرماندار ایالت کارولینای شمالی آمریکا از ۱۸۷۴ الی ۱۸۷۷ در جریان دوران بازسازی خدمت کرد. او بعد از وفات فرماندار تود کالدویل و پس از ینکه به عنوان ستوان دوم فرماندار این ایالت با بلیت جمهوری خواهان در سال ۱۸۷۲ انتخاب شده بود به این مقام نائل آمد. بروگدن سابقه سیاسی طویل داشت که نخست در سال ۱۸۳۸ در سن ۲۲ وارد دفتر ایالتی گردید. با ایجاد دوستی نزدیک همراه سردبیر استاندارد کارولینای شمالی ویلیام وودز هولدن، او بدون وقفه در دفاتر ایالتی مختلفی که آخرین آن به عنوان نماینده کنگره بود، اساساً تا زمانیکه از سیاست در سال ۱۸۷۸ بازنشسته شد، ایفای وظیفه نمود. او در سال ۱۸۸۶ برای یک دوره دیگر در مجلس قانونگذاری ایالتی انتخاب شد. سال های آغازین زندگی و تحصیلات. او در ۶ نوامبر ۱۸۱۶ در خانه خانوادگی بروگدن ۱۰ مایلی جنوب غرب گلدزبورو کارولینای شمالی در یک خانواده کشاورز به دنیا آمد. خانواده بروگدن کوئیکرهای بریتانیایی تبار بودند که در جریان دوره استعمار به دابز کانتی آمدند. اگرچه او هم
انند بیشتر پسران کشاورز هم نسلش در کارولینای شمالی مدارس محلی را فراگرفت، فرصت های آموزش عالی وی محدود بودند، مگر بروگدن یک خودآموز بود که با مطالعات خودش می آموخت. خدمات نظامی. پدر او پیرس بروگدن کهنه سرباز جنگ سال ۱۸۱۲ بود و پدر بزرگش توماس بروگدن در ارتش قاره ای در جریان انقلاب آمریکا خدمت کرده بود. بروگدن رسم خانوادگی خدمت سربازی را ادامه داده و با شبه نظامیان ایالت کارولینای شمالی در سن ۱۸ سالگی ملحق شد. او در دومین دور جمع آوری نظامی به عنوان سروان انتخاب شد و بالاخره به درجه سرلشکر ارتقا کرد. در جریان جنگ داخلی او با انگیزه کنفدراسیونی خدمت کرد اگرچه به خاطر رتبه اش در دولت ایالتی کارولینای شمالی که او را به شهر رالی در جریان مناقشه محدود کرده بود او هیچ زمانی به مقام فرماندهی دست نیافت. حرفه سیاسی. بروگدن نخست به مجلس عوام کارولینای شمالی در سال ۱۸۳۸ به عنوان دموکرات جکسونی برگزیده شد که با سن ۲۲ جوانترین عضو این مجلس بود. او به لقب «سخنور روستایی از وین» شهرت یافت و در مجلس تا سال ۱۸۵۱ در سمت رئیس قدیمی کمیته مالی مجلس خدمت کرد. در سال ۱۸۳۸، او همچنین به عنوان دادگستر صلح شهرستان وین، منصب که برای ۲۰
سال متوالی نگهداشته بود، انتخاب شده بود. بروگدن در بخش حقوق تحصیل کرد و به وکالت در سال ۱۸۴۵ برگزیده شد، اما هیچ زمانی جدا این وظیفه را به عهده نگرفت. در سال ۱۸۵۲ بروگدن به سنای ایالت کارولینای شمالی، جاییکه تا ۱۸۵۷ خدمت کرد، انتخاب شد. در همان سال او به عنوان کنترل کننده ایالتی، مقامی که برای ده سال در اختیار داشت، توسط مجمع کل برگزیده شد. او در جریان بحران هایی جدایی، جنگ داخلی و آزادی به این سمت ادامه داد. در جریان این دهه ها، او با هولدن کسی که بعد از بادوام شدن جنگ منتقد دولت کنفدراسیون شد و همزمان رهبر جنبش صلح کارولینای شمالی بود که بالاخره در سال ۱۸۶۵ توسط رئیس جمهور اندرو جانسن برای یک مدت کوتاه به عنوان فرماندار کارولینای شمالی نخست منصوب و بعداً در سال ۱۸۶۸ منتخب گردید، پیمان سیاسی را تشکیل داد. پشتیبانی از حق رأی سیاه پوستان. بعد از جنگ داخلی، جمهوری خواهان افراطی در کنگره با روکرد معتدل بازسازی رئیس جمهور جانسن قانع نبودند. با درنظر داشتن اینکه ایالت های جنوبی قوانین سیاه پوستان را که آزادگان را محدود می کرد، تصویب کردند، آنها قوانین بازسازی نظامی را تصویب نمودند تا موقتاً جایگزین دولت های ایالت
ی شوند و تلاش کردند تا جوامع را برای آزادی کامل بردگان آفریقایی تبار آمریکا، تأسیس کار رایگان و دیگر حقوق شهروندی برای سیاه پوستان، بازسازی کنند. این قانون تصریح کرد که ایالت های کنفدراسیون اسبق مکلف به گنجانیدن حق رأی مردان سیاه پوست در قانون اساسی جدید شان اند. اگرچه کارولینای شمالی قبل از فسخ کردن حق آزادی سیاه پوستان به دلیل شورش بردگان نات ترنر، آنرا تمدید کرده بود، این اقدامات با مخالفت بیشتر سفیدپوستان در جنوب روبرو شد. قبل از جنگ در کارولینای شمالی، سیاه پوستان یک سوم نفوس این ایالت را تشکیل می دادند که اکثر آنها در نقاط ساحلی و نزدیک بعضی از شهرستان های پیمونت اقامت داشتند. ویلمینگتون بیشترین تعداد از سیاه پوستان آزاد را قبل از جنگ داشت. بروگدن از تمدیدی حقوق سیاه پوستان حمایت کرده بود. بروگدن بعد از جنگ بدنبال هولدن وارد حزب جمهوری خواهان شد. تغییر احزاب و حمایت او از حق رأی سیاه پوستان بسیاری از دوستان سابق کنفدراسیون او که با اجازه رأی دادن سیاه پوستان مخالفت کرده بودند و چون تازه کاران، آزادگان و اسکالواگ ها در آن زمان بالای حزب جمهوری خواهان مسلط بودند، شوکه شدند. در سال ۱۸۶۷، او به مدت کوتاهی س
نا را پس از انتخاب شدن به عنوان نماینده شهرستان وین در یک کنوانسیون قانون اساسی ایالتی ترک کرد. در سال ۱۸۶۸، او سنای ایالت به عنوان یک جمهوری خواه برگزیده شد و برای سه دور خدمت کرد. او همچنین عضو کالج انتخاباتی بود که از نامزد جمهوری خواه یولیسیز گرانت حمایت می کرد. در ۱۸۷۰، او به عنوان تحصیل دار درآمد داخلی ایالت متحده مقرر گردید. او از هولدن به عنوان فرماندار حمایت کرد و در هیئت مقننه ایالتی برخلاف استیضاح وی رأی داد. در سال ۱۸۷۲، او توسط تکت انتخاباتی جمهوری خواهان به عنوان ستوان فرماندار همراه با تود کالدول انتخاب گردید. زمانیکه فرماندار کالدول در سال ۱۸۷۴ در سمت خود وفات کرد، بروگدن جانشین وی در مقام فرماندار گردید. در این زمان، دموکرات های سفیدپوست کنترل هیئت مقننه ایالتی را مجدداً به دست آورده بودند که این بخشی از برنامه سرکوب حق رأی سیاه پوستان توسط پیراهن قرمزها بود. در جریان استانداریش، بروگدن تلاش قوی تری را برای همکاری با دموکرات ها که کنترل بیشتر بر قوه مقننه نسبت به پیشینیان جمهوری خواهان او داشتند را انجام داد و بر ساخت راه آهن و آموزش عالی تمرکز کرد. او برای باز کردن دوباره دانشگاه کارولینای ش
مالی در چپل هیل که به عنوان عضو هیئت امنا از سال ۱۸۶۹ الی ۱۸۷۲ گماشته شده بود، سخت کار کرد. بروگدن همچنین درخواست تأسیس یک کالج برای سیاه پوستان را کرد. هنگامی که می کوشید تا بدهی های دولت را کاهش دهد، او از ساخت یک بازداشتگاه ایالتی به عنوان خیر عمومی حمایت کرد. در زمان فرمانداری او، دولت فدرال ساخت فانوس دریایی ساحل کریتاک را برای روشنایی آخرین قسمت خط ساحلی در امتداد لبه های خارجی کارولینای شمالی که به عنوان قبرستان اقیانوس اطلس در سال ۱۹۷۵ شناخته می شد را تکمیل کردند. در سال ۱۸۷۶، فرماندار بروگدن از کارولینای شمالی در نمایشگاه صدمین سالگرد استقلال نمایندگی کرد.
پتر هاپکا (؛ – ) یکی از مهمترین آهنگسازان موسیقی فیلم کشور جمهوری چک بود. او به خاطر همکاری اش با میخائیل هوراچک، ترانه سرا، شهرت دارد.
معدن جایی ست که از آن مواد معدنی استخراج می شود. معدن همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
یوزف کرونر (; – ) یک هنرپیشه اهل کشور اسلواکی بود. برادر او لودویت کرونر، دختر زوزانا کرونرووا و همسر «ترزیا هوربانووا کرونروا» نیز بازیگر بودند. او در فیلم برنده اسکار فروشگاه در خیابان اصلی و بیش از ۵۰ فیلم اسلواکی دیگر و همچنین در چندین محصول چک، بلغارستان و مجارستان بازی کرد. او هرگز در رشته بازیگری تحصیل نکرد. کار او در گروه های تئاتر آماتور آغاز شد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "فروشگاه در خیابان اصلی"، "راه دیگر، و "مردی که دروغ می گوید" اشاره کرد.
میخائیل هوراچک (؛ زادهٔ ) کارآفرین، ترانه سرا، شاعر، نویسنده، روزنامه نگار و تهیه کننده موسیقی اهل کشور جمهوری چک است. از سال ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۰، او رئیس آکادمی موسیقی عامه پسند چک بود. او شرکت شرط بندی «فورتونا» را تأسیس کرد. او در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۸ به عنوان نامزد رئیس جمهوری چک شرکت کرد، اما در دور اول به مقام چهارم رسید و نتوانست به این مقام برسد.
ادموند ایچ بِنِت (Edmund Hatch Bennett) (۶ آوریل ۱۸۲۴–۲ ژانویه ۱۸۹۸)، وکیل، قاضی، اولین شهردار تاونتون در ایالت ماساچوست و رئیس دانشکده حقوق دانشگاه بوستون بود. تحصیلات و خانواده. بِنِت در شهر منچستر واقع در ایالت ورمانت متولد شد. پدرش میلو لِیمَن بِنِت و مادرش ابیگیل ایچ نام داشت. میلو بِنِت اهل شهر شارون ایالت کنتیکت بود و در سال ۱۸۱۱ از کالج ییل فارغ التحصیل شده بود. او در دانشکده حقوق لیچ فیلد تحصیل کرد و سپس برای زندگی به برلینگتون در ورمانت رفت و سرانجام در منچستر ساکن شد. وی به عنوان دادستان ایالتی و همچنین دادگاه امور حسبی خدمت کرد. بِنِت در سال ۱۸۳۸ به سمت قاضی دیوان عالی ایالت ورمانت انتخاب شد و پس از آن در ۱۸۵۹ به عضویت هیئت بازنگری قوانین ایالتی درآمد. کُنراد رنو در یادداشت های خود در ارتباط با قضات ناحیه نیوانگلند اینطور می نویسد که اصالت آبا و اجدادی خانواده بِنِت به نیو انگلند بازمی گردد. بِنِت در مراکز آموزشی منچستر و برلینگتون درس خواند و سپس برای ادامه تحصیل به دانشگاه ورمانت رفت و در آنجا عضو انجمن لامبدا یوتا شد. او در سال ۱۸۴۳ با مدرک کارشناسی علوم انسانی فارغ التحصیل شد. مدتی در یک مدرسه
خصوصی در ویرجینیا تدریس کرد ولی در نهایت از این شغل بیرون آمد تا به یک حرفه حقوقی مشغول شود. او کار خود را به عنوان کارمند در دفتر حقوقی پدرش شروع کرد و در ۱۸۴۷ درخواست عضویت او در کانون وکلای ورمانت مورد پذیرش قرار گرفت. در ژوئیه ۱۸۴۸، بِنِت بار دیگر به ماساچوست عزیمت کرد و در آنجا عضو کانون وکلای سافک شد. سپس به عنوان یکی از شرکاء در شرکت ناتانیل مورتُن، هنری ویلیامز، هنری جی. فولر و فرد اس. هال به تاونتون رفت. بِنِت در سال ۱۸۵۳ با سالی کِراکِر، دختر ساموئل لئونارد کراکر که نماینده کنگره بود، ازدواج کرد. یک سال بیشتر از همسرش عمر کرد و در سال ۱۹۱۱ درگذشت. آنها چهار فرزند داشتند؛ کارولین، ادموند نِویل، ساموئل و مری. دو فرزند اول شان در دوران نوزادی مردند ولی ساموئل بِنِت بعدها به ریاست دانشکده حقوق دانشگاه بوستون رسید. در سال ۱۸۷۲ دانشگاه ورمانت درجه دکترای حقوق را به بِنِت اعطا کرد. حرفه سیاسی، آکادمیک و قضایی. بِنِت سال های طولانی در تاونتون به صورت ثابت به حرفه وکالت و مشاوره حقوقی اشتغال داشت. در ماه مه ۱۸۵۸، در مقام قاضی دادگاه امور حسبی و ورشکستگی منطقهٔ بریستول منصوب شد و تا سال ۱۸۸۳ و اعلام استعفایش
این جایگاه را حفظ کرد. در سال ۱۸۶۴ تاونتون به طور رسمی به حوزه شهری پیوست و بِنِت به عنوان نخستین شهردار این شهر انتخاب شد و در تاریخ ۲ ژانویه ۱۸۶۵ رسماً کارش را آغاز کرد. بِنِت در سال های ۱۸۶۶ و ۱۸۶۷ نیز بار دیگر برای این سمت برگزیده شد. وی تا ۱۹ ژوئن ۱۸۶۷ و زمان کناره گیریش از این مسئولیت، عهده دار آن بود. در حوزه سیاست، او کارش را با حمایت از حزب ویگ شروع کرد و سپس یکی از پایه گذاران حزب جمهوری خواه شد. طی سال های ۱۸۷۰–۱۸۷۲ او در دانشکده حقوق دِین در دانشگاه هاروارد به تدریس اشتغال داشت. در پاییز ۱۸۷۲ به عنوان نخستین رئیس دانشکده حقوق دانشگاه بوستون انتخاب شد. اما به دلیل وضعیت نامساعد جسمانی، این پیشنهاد را رد کند. با این حال به تدریس حقوق در این دانشگاه ادامه داد و در ۱۸۷۵ ریاست دانشکده حقوق را عهده دار شد. او تا زمان مرگش، در سال ۱۸۹۸ در این مسند باقی ماند. بِنِت در بسیاری از حوزه های حقوق از جمله قراردادها، قانون اساسی و امور حسبی تدریس می کرد. وی در مقام یک متخصص حقوقی، قاضی و استاد دانشگاه کتاب هایی نیز در زمینه حقوق کشاورزی، حقوق تجاری، قانون اساسی و بیمه آتش سوزی به رشته تحریر درآورد و همچنین اقدا
م به جمع آوری و بررسی چندین مجلد از گزارش ها و پرونده های حقوقی انگلیس نمود که در رابطه با قاعده عدل و انصاف بودند. به علاوه وی به بازخوانی و ویرایش تعدادی از کتب درسی پرداخت که توسط مقامات پیشین نگاشته شده بود؛ بخشی از این کتاب ها عبارت بودند از تعارض قوانین اثر جوزف استوری (۱۸۵۷)، مؤسسه نوشته استوری (۱۸۶۲)، عناوین مالیاتی اثر بلک ول (۱۸۶۴) و کتاب اصول قانون عرفی از جان ایندرمور (۱۸۷۶). براساس راهنمای موضوعی جونز در نشریات ادواری حقوقی (۱۸۸۸) نام بِنِت به عنوان نویسنده پنجاه و نُه مقاله در نشریه های گوناگون حقوقی از قبیل «مرور قانون هاروارد»، «مرور فصلی قانون» و «ثبت قوانین آمریکا» فهرست شده است. همچنین او در بسیاری از مجلات حقوقی ویراستار بوده است. در سال ۱۸۹۱ فرماندار ویلیام راسل، بِنِت را به ریاست هیئت نمایندگی بسط وحدت قوانین در ایالات متحده آمریکا منصوب کرد. در سال ۱۸۹۶، وی از سوی فرماندار راجر وُلکات به عنوان رئیس کمیسیون بازنگری قوانین عمومی گماشته شد. ادموند بِنِت به تاریخ دوران کهن استعمار علاقه مند بود و از اعضای انجمن تاریخی استعمار کهن به شمار می رفت. در سال ۱۸۸۹ که دویست و پنجاهمین سالگرد تأسیس
انجمن بود، او نطق تاریخی آن را قرائت کرد. به منظور گرامی داشت و بزرگداشت بِنِت در تاونتون، یک مدرسه دولتی در این شهر به افتخار او نام گذاری شده است. وی در سال ۱۸۹۲ برای عضویت در آکادمی هنر و علوم آمریکا برگزیده شد. باورهای مذهبی. بِنِت در تمام طول عمرش پیرو کلیسای اسقفی بود. در مدت سکونتش در شهر تاونتون ایالت ماساچوست، به عنوان متصدی امور کلیسای اسقفی سنت توماس فعالیت داشت. همچنین در سال های ۱۸۷۴، ۱۸۷۷، ۱۸۸۰ و ۱۸۸۳ نمایندگی مجمع اسقفی کلیسا را عهده دار بود و همچنین از اعضای هیئت امنای این مجمع به شمار می رفت. او از متولیان دانشکده الهیات اسقفی در کمبریج ایالت ماساچوست بود و از ۱۸۹۵–۱۸۹۸ ریاست آن را بر عهده داشت. بِنِت در خصوص اعتقادات مذهبی خودش نیز سخنرانی کرده است. یکی از سخنرانی های او در زمینه دفاعیات مسیحی بود. اثر او در این حوزه، چهار کتاب اول انجیل عهد جدید از منظر یک وکیل نام داشت که پس از مرگش منتشر شد. او در این کتاب به طرح این موضوع می پردازد که کتب چهارگانه انجیل عهد جدید، منابع موثقی برای زندگی و آگاهی از آموزه های عیسی مسیح هستند. او ضمن صحه گذاشتن بر نحوه نگارش سنتی انجیل های چهارگانه - متی، لو
قا، یوحنا و مرقس، در بررسی روایت آنها از مسیح، اصول استدلال حقوقی را به کار گرفته است. بِنِت بر این باور بود که محتوا و دیدگاه های متمایزی که در این چهار انجیل پیرامون مسیح مطرح می شود به استقلال رویه هر یک از گردآورندگان این کتاب ها اشاره دارد. او هنگام بررسی جزئیات تفاوت ها و مغایرت های ظاهری که در آثار موازی ذکر شده بود، اصول قضایی و ادبیات مشترک همگام سازی را مدنظر داشت. او به شدت معتقد بود که کتاب های انجیل نه تنها اسناد ساختگی نیستند بلکه حتی می توان به عنوان منابع دست اول به آنها استناد کرد. در اواخر قرن بیستم کتاب بِنِت در پیش شماره نشریه دانشکده حقوق سیمون گرین لیف (۱۹۸۱–۸۲) تجدید چاپ شد. راس کلی فورد در کتابش با عنوان پرونده وکلای پیشگام برای رستاخیز (۱۹۹۶) به تحسین از اثر او پرداخت. در حال حاضر کتاب دفاعیات بِنِت در زمرهٔ مکتب فکری قضایی یا حقوقی دفاعیات مسیحیت دسته بندی می شود.
ادوارد بیتس (Edward Bates) (زادهٔ ۴ سپتامبر ۱۷۹۳ – درگذشتهٔ ۲۵ مارس ۱۸۶۹)، برده دار، وکیل و سیاستمدار آمریکایی بود. او نمایندگی میزوری را در مجلس نمایندگان ایالات متحده بر عهده داشت و به عنوان دادستان کل ایالات متحدهٔ آمریکا در زمان ریاست جمهوری آبراهام لینکلن خدمت نمود. وی به عنوان یکی از اعضای خاندان تأثیرگذار بیتس، نخستین فرد از ایالت غرب رود می سی سی پی بود که از سوی کابینهٔ ایالات متحده منصوب شد. بیتس در شهرستان گوچلند، ویرجینیا چشم به جهان گشود ولی در سال ۱۸۱۴ به سنت لوئیس، میزوری جاییکه آغازی بر فعالیت حقوقی او بود، نقل مکان کرد. او در سال ۱۸۲۰، نخستین دادستان کل از ایالت میزوری و در مدت سی سال بعد برندهٔ یک دوره انتخابات کنگره شد. او در هر دو مجلس نمایندگان میزوری و مجلس سنای میزوری، خدمت نموده و تبدیل به یکی از اعضای برجستهٔ حزب ویگ شد. وی همچنین نماینده-ی لوسی دیلینی در یک دادخواهی موفق برای آزادی بود. بیتس پس از انحلال حزب ویگ در اوایل دههٔ ۱۸۵۰، پیش از آنکه به عضویت حزب جمهوری خواه در بیاید، برای مدت کوتاهی به حزب آمریکا پیوست. او یکی از نامزدهای ریاست جمهوری از طرف مجمع ملی جمهوری خواه ۱۸۶۰ بود ا
ما در نهایت لینکلن نامزد انتخابات شد. بیتس در سال ۱۸۶۱ همزمان با آغاز جنگ داخلی آمریکا، دادستان کل شد. او برخی از سیاست های دولت در ابتدای جنگ را به خوبی پیش برد ولی در مورد آزادی بردگان با لینکلن مخالفت نموده و از تساوی کامل شهروندی و سیاسی سیاهان حمایت نکرد. وی پس از آنکه برای انتصاب در دیوان عالی ایالات متحده آمریکا نادیده گرفته شد، در سال ۱۸۶۴ از کابینه استعفا داد. بیتس پس از ترک دفتر کار، در برابر تصویب یک قانون اساسی ایالتی جدید در میزوری مخالفت کرد که کارساز نشد. اوایل زندگی. بیتس در شهرستان گوچلند، ویرجینیا به عنوان فرزند فلمینگ بیتس و همسرش کارولین ماتیلدا وودسون سابق (زادهٔ ۱۷۴۹ – درگذشتهٔ ۱۸۴۵) چشم به جهان گشود. پدرش یک گوچلندی اصیل بود و درمجتمع مزارع بلمونت، متعلق به خاندان بیتس، چشم به جهان گشود. او در اواخر جنگ انقلاب آمریکا، وارد ارتش محلی در نبرد یورک تاون شده و خدمت می کرد. ادوارد بیتس به مانند خواهر و برادران خود و سایر افراد در طبقهٔ زارعین، در خانه تحت تعلیم خصوصی قرار گرفت. هنگامی که بزرگتر شد، در دانشگاه نظامی شارلوت هال در مریلند حضور یافت. حرفه. ادوارد بیتس پیش از آنکه در سال ۱۸۱۴ به
همراه برادر بزرگترش جیمز که حرفهٔ وکالت را آغاز کرده بود به سنت لوئیس، میزوری برود، در جنگ ۱۸۱۲ خدمت کرد. برادر ارشد آنها فردریک بیتس در آن زمان در سنت لوئیس بود و در مقام دبیر قلمروی لوئیزیانا و نیز دبیر قلمروی میزوری خدمت می کرد. ادوارد بیتس به همراه روفوس ایستون در رشتهٔ حقوق تحصیل کرد و خانواده اش او را تأمین مالی می کردند. ایستون قاضی قلمروی لوئیزیانا، بزرگ ترین حوزهٔ قضایی ایالات متحدهٔ آمریکا از زمان تصاحب لوئیزیانا بود. بیتس پس از آنکه توسط دادگاه پذیرفته شد، همکار ایستون شد. آن دو در سال ۱۸۱۷ جیمز فری را سامان دادند که از سنت چارلز، میزوری فرار و به آلتون، ایلینوی نقل مکان کرده بود. شهر آلتون را ایستون بنیان نهاده و نام آن را پس از تولد نخستین پسرش انتخاب کرده بود. همکار خصوصی بیتس، جاشوا بارتون بود که نخستین دبیر ایالت میزوری شد. بارتون به دلیل شرکت در دوئل هایی که در جزیرهٔ بلادی (بر روی رود می سی سی پی) برگزار می شدند، مشهور شد. در سال ۱۸۱۶ بیتس در یک دوئل پس از بارتون قرار داشت که این دوئل در مقابل توماس همپستید، برادر ادوارد همپستید، نخستین نمایندهٔ کنگره ای قلمروی میزوری بود. این دوئل کشته ای ن
داشت. بارتون در سال ۱۸۲۳ در یک دوئل در همان جزیره کشته شد. نخستین گریز بیتس به عرصهٔ سیاست در سال ۱۸۲۰ با انتخاب شدن برای عضویت در مجمع قانون اساسی ایالتی زده شد و او مقدمه ای بر قانون اساسی ایالتی نوشت. او همچنین دادستان کل ایالت جدید شد. بیتس در سال ۱۸۲۲ منتخب مجلس نمایندگان میزوری و بعد برای یک دوره بین سال های ۱۸۲۷ تا ۱۸۲۹ منتخب مجلس نمایندگان ایالات متحدهٔ آمریکا شد. سپس از سال ۱۸۳۱ تا ۱۸۳۵ برای عضویت در مجلس سنای ایالات متحدهٔ آمریکا و در سال ۱۸۳۵ برای ورود به مجلس میزوری انتخاب شد. او برای عضویت در مجلس سنای ایالات متحدهٔ آمریکا کاندیدا شد اما در برابر توماس هارت بنتون، نمایندهٔ حزب دموکرات (ایالات متحدهٔ آمریکا) شکست خورد. بیتس در دههٔ ۱۸۴۰ از اعضای برجستهٔ حزب ویگ (آمریکا) به شمار می رفت که در آنجا فلسفهٔ سیاسی او بسیار نزدیک به هنری کلی بود. او برده داری بود که در طول این دوران به دادخواهی آزادی پولی بری، زنی که به بردگی گرفته شده بود، علاقه مند شد. پولی بری در سال ۱۸۴۳، پس از آنکه ماه ها به صورت غیرقانونی در ایالت آزاد ایلینوی نگهداری شد، آزادی خود را به دست آورد. بری پس از به دست آوردن آزادیش، از
بیتس درخواست حمایت کرد تا وکالت او را در مورد دادخواست جداگانه ای که برای آزادی دختر چهارده ساله اش، لوسی دیلینی، به دادگاه ارائه کرده بود، بر عهده گیرد. طبق قانون زایمان، از آنجاییکه مادر در زمان تولد دخترش، یک انسان آزاد محسوب می شد، دادگاه رأی به آزادی دختر وی نیز داد. در طی این دوران، اوریون کلمنز، برادر مارک تواین، تحت نظر بیتس در رشتهٔ حقوق تحصیل می کرد. در حالی که بیتس از نظر بسیاری از پژوهش گران مدرن «بی تفاوت نسبت به نهضت آزادی آفریقایی آمریکایی ها» محسوب می شود، اما او تمامی برده های خود را آزاد نمود و در سال ۱۸۵۱ هزینهٔ بازگشت آخرین بردهٔ آزاد شدهٔ خود به کشور لیبریا را نیز پرداخت کرد. در سال ۱۸۵۰، رئیس جمهور میلارد فیلمور از بیتس درخواست نمود که به عنوان وزیر جنگ ایالات متحدهٔ آمریکا خدمت کند اما وی نپذیرفت و به جای او چارلز ام کونراد منصوب شد. در مجمع ملی حزب ویگ در سال ۱۸۵۲، بیتس بر روی آگهی حزبی به عنوان نامزد تصدی معاون رئیس جمهور ایالات متحدهٔ آمریکا برای انتخابات، در نظر گرفته شد. او در نخستین رأی گیری پیشتاز بود ولی طی دومین رأی گیری اعلام شده، ویلیام ای گراهام انتخاب شد. بیتس پس از انحلال
حزب ویگ در دههٔ ۱۸۵۰ برای مدت کوتاهی به حزب آمریکایی پیوست ولی پس از آن به عضویت حزب جمهوری خواه (ایالات متحدهٔ آمریکا) درآمد. او یکی از چهار نامزد اصلی انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحدهٔ آمریکا (۱۸۶۰) در حزب جمهوری خواه بود. بیتس در ابتدا حمایت هوراس گریلی را جلب نمود ولی در نهایت این حمایت نصیب آبراهام لینکلن شد. لینکلن سال بعد پس از پیروزی در انتخابات، بیتس را عنوان دادستان کل ایالات متحدهٔ آمریکا منصوب کرده و وی بین سال های ۱۸۶۱ تا ۱۸۶۴ در همین سمت باقی ماند. بیتس نخستین فردی بود که از ایالتی در غرب رود می سی سی پی به عضویت کابینه منصوب شده بود. دادستان کل. عملکرد بیتس به عنوان دادستان کل با نظرات متفاوتی روبرو شد. از یک طرف، او در پیشبرد برخی از سیاست های ابتدایی لینکلن در طول جنگ مانند دستگیری و بازداشت خودسرانهٔ طرفداران جنوبی و شمالی های آشوبگر، نقش مؤثری داشت. از طرف دیگر، هنگامی که سیاست های لینکلن در پی اصلاحات اساسی تر پیش رفت، مخالفت بیتس بیشتر شد. او در مورد اعلامیهٔ آزادی بردگان و استخدام سیاهان در ارتش متحد با لینکلن مخالف بود. لینکلن در سال ۱۸۶۴، سالمون پی چیس را به سمت قاضی ارشد ایالات متحد
هٔ آمریکا منصوب کرد در حالی که بیتس خواستار این مقام بود. پس از آن، بیتس استعفا داد و جیمز اسپید، وکیل اهل کنتاکی که دیدگاه های جمهوری خواهی افراطی داشت، جایگزین وی در دادستانی کل شد. سال های بعدی. بیتس پس از استعفا از هیئت دولت به میزوری بازگشت. او در درگیری های محافظه کارانه بر سر امور مربوط به قانون اساسی میزوری در سال ۱۸۶۵ شرکت کرد. او با «سوگند آهنین» به شدت مخالفت نمود که به عنوان اثباتی بر وفاداری ساکنین، لازم بود. او همچنین مخالف سلب موقت حق رأی طرفداران شورشی بود. بیتس هفت مقاله در مخالفت با قانون اساسی نوشت اما بی فایده بود و قانون در نهایت تصویب شد. این قانون برای لغو برده داری در ایالت مورد توجه بود و سه هفته پیش از آنکه کنگرهٔ ایالات متحدهٔ آمریکا متمم سیزدهم قانون اساسی ایالات متحدهٔ آمریکا را برای منع برده داری در کشور پیشنهاد دهد، تصویب شد. بیتس از سیاست بازنشسته شد گرچه همچنان نظرات خود را در مورد رخدادهای سیاسی در روزنامه های محلی اعلام می نمود. او در سال ۱۸۶۹ در سنت لوئیس چشم از جهان فروبست و در آرامگاه بلفونتین به خاک سپرده شد. زندگی شخصی. بیتس با جولیا کولتر از اهالی کارولینای جنوبی ازدوا
ج کرد. آنها صاحب هفده فرزند شدند. جولیا به سنت لوئیس آمده بود تا برادرش دیوید کولتر و خواهرش کارولین جی کولتر را ملاقات کند. کارولین با همیلتون آر گمبل (وکیل و طرفدار اتحادیه) ازدواج کرد که در نهایت قاضی ارشد دادگاه عالی میزوری شد. بیتس اغلب به خاطر داشتن خانوادهٔ بزرگ خوشحال بود. چهار پسر او در طول جنگ داخلی نقش های مختلفی داشتند. پسر ارشدش بارتون بیتس هنگام جنگ در دادگاه عالی میزوری خدمت نمود. پسر دیگرش جان سی بیتس در نیروی زمینی ایالات متحدهٔ آمریکا خدمت نمود و بعدها فرماندهٔ ستاد مشترک ارتش ایالات متحدهٔ آمریکا شد. فلمینگ بیتس تحت فرماندهی ارتشبد استرلینگ پرایز با ایالات مؤتلفهٔ آمریکا جنگید و این موضوع منجر به تنش میان پدر و فرزند شد. به همین دلیل ادوارد بیتس در خاطراتش از روزهای جنگ به ندرت از فلمینگ نام برده است. پسر کوچک او، چارلز، در دوران جنگ، در آکادمی نظامی ایالات متحده شرکت می کرد.