Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وکراسی را فراهم می کند. به عنوان مثال، سنگاپور دارای یک سیستم سیاسی است که به نفع شایسته سالاری است. مسیر رسیدن به دولت در سنگاپور به گونه ای است که فقط افرادی که مهارت های بالاتر از حد متوسط دارند با آزمون های سخت گیرانه ورودی دانشگاه، فرآیندهای استخدام و غیره شناسایی می شوند و سپس به دقت آموزش می بینند تا بتوانند بهترین راه حل هایی را که به نفع مردم است ابداع کنند. کل جامعه به قول پدر بنیانگذار این کشور، لی کوان یو، سنگاپور جامعه ای مبتنی بر تلاش و شایستگی است، نه ثروت یا امتیاز بسته به تولد. این سیستم عمدتاً به دلیل اعتقاد شهروندان به این موضوع است که رهبران سیاسی تمایل دارند تا درک بهتری از برنامه های بلندمدت کشور نسبت به خودشان داشته باشند؛ بنابراین، از آنجایی که آنها نتایج مثبت سیاست را می بینند، به جای شکایت از ابعاد شایسته سالارانه، تمایل به همراهی با سیستم دارند. به عنوان مثال، اکثر شهروندان از دولت خود در سنگاپور تمجید می کنند و بیان می کنند که توانست سنگاپور را از یک کشور جهان سوم به یک اقتصاد توسعه یافته تبدیل کند و با موفقیت وفاداری شهروندان خود را نسبت به کشور تقویت کرد و مفهوم منحصر به فردی از
شهروندی سنگاپور را به وجود آورد. با وجود سطح بالایی از تنوع قومی. به منظور توسعه بیشتر سیستم تکنوکراتیک سنگاپور، برخی از متفکران مانند پاراگ خانا برای این کشور پیشنهاد کرده اند که مدلی از تکنوکراسی مستقیم را انطباق دهد، از طریق نظرسنجی های آنلاین، همه پرسی و غیره از شهروندان خواسته شود تا در موضوعات اساسی مشارکت کنند. برای کمیته ای از کارشناسان برای تجزیه و تحلیل این داده ها برای تعیین بهترین مسیر اقدام. انتقادات. نوکراسی ها، مانند تکنوکراسی ها، به خاطر ناکامی های شایسته سالارانه، مانند حمایت از طبقه حاکم اشرافی غیر برابری خواه مورد انتقاد قرار گرفته اند. برخی دیگر از آرمان های دموکراتیک تر به عنوان مدل های معرفتی بهتری از قانون و سیاست حمایت کرده اند. انتقادات نوکراسی اشکال مختلفی دارد که دو مورد از آنها بر کارآمدی نوکراسی ها و قابلیت سیاسی آنها متمرکز است. انتقاد از نوکراسی در همه اشکال آن - از جمله تکنوکراسی، شایسته سالاری، و اپیستوکراسی (محور کتاب پر استناد جیسون برنان) - از حمایت از دموکراسی مستقیم تا تغییرات پیشنهادی در توجه ما به نمایندگی در دموکراسی. هلن لندمور، نظریه پرداز سیاسی، در حالی که استدلال م
ی کند که نمایندگان به طور مؤثر قوانینی را وضع کنند که برای سیاست مهم است، مفاهیمی از نمایندگی را مورد انتقاد قرار می دهد که به ویژه هدفشان حذف مردم از فرایند تصمیم گیری و در نتیجه بی ثبات کردن قدرت سیاسی آنهاست. نوکراسی، به ویژه آن طور که در کتاب «"علیه دموکراسی"» جیسون برنان تصور می شود، به طور خاص هدفش جدا کردن مردم از تصمیم گیری بر اساس دانش فوق العاده مقاماتی است که احتمالاً تصمیم های برتر را نسبت به مردم عادی می گیرند. نوکراسی به عنوان ضد دموکراتیک. معرفت شناسی جیسون برنان، به طور خاص، با دموکراسی و با معیارهای معینی برای دموکراسی هایی که نظریه پردازان پیشنهاد کرده اند، در تضاد است. "پلی ارشی" رابرت دال قوانین خاصی را برای دموکراسی ها تعیین می کند که بر بسیاری از مردم حکومت می کنند و حقوقی را که باید به شهروندان اعطا شود. تقاضای او مبنی بر عدم توجه تبعیض آمیز دولت به ترجیحات اعضای اصلی دولت، با طرح های معرفتی «حق رای محدود» و «رای گیری چندگانه» برنان خلاصه می شود. در فصل هشتم کتاب خود، برنان سیستمی از قدرت رأی گیری درجه بندی شده را مطرح می کند که به افراد بر اساس سطوح تحصیلی ثابت به دست آمده، رأی بیشتری
می دهد، با تعداد آرای اضافی اعطا شده به یک شهروند فرضی در هر سطح، از شانزده سالگی تا تکمیل شدن. دبیرستان، لیسانس، فوق لیسانس و غیره. دال نوشت، با این حال، هر دموکراسی که بر گروه بزرگی از مردم حکومت می کند، باید «منابع اطلاعاتی جایگزین» را بپذیرد و تأیید کند. اعطای اختیارات کامل شهروندی بر اساس سیستمی مانند تحصیلات رسمی، راه های دیگری را که مردم می توانند از اطلاعات استفاده کنند، در نظر نمی گیرد، استدلالی است که معمولاً مورد استناد قرار می گیرد، و همچنان از توجه به افراد بی سواد در یک گروه اجتناب می کند. ناکارآمدی کارشناسان. نوکراسی همچنین به دلیل ادعای کارآمدی خود مورد انتقاد قرار می گیرد. برنان می نویسد که یکی از دلایل متعددی که نمی توان به مردم عادی برای تصمیم گیری برای دولت اعتماد کرد این است که استدلال عموماً انگیزه دارد و بنابراین، مردم بر اساس ارتباط خود با کسانی که این اقدامات را پیشنهاد می کنند و حمایت می کنند تصمیم می گیرند از چه سیاست هایی حمایت کنند. بر اساس آنچه مؤثرتر است. او افراد واقعی را با آتشفشان فوق العاده معقولی که در سراسر کتاب از آن یاد می کند، مقایسه می کند. این ولکان نشان دهنده پادشاه
فیلسوف افلاطون و به معنای واقعی تر، نخبگان دانشگاهی است که مایکل یانگ در مقاله خود به نام "«ظهور شایسته سالاری"» به طنز پرداخت. نظریه پردازان سیاسی مدرن لزوماً دیدگاه مغرضانه در سیاست را تقبیح نمی کنند، اگرچه این سوگیری ها آن طور که معمولاً در نظر گرفته می شوند، نوشته نشده اند. پروفسور لندمور از وجود تنوع شناختی استفاده می کند تا استدلال کند که هر گروهی از مردم که تنوع زیادی را در رویکردهای خود به حل مسئله (شناخت) نشان می دهند، نسبت به گروه هایی که چنین نیستند، احتمال موفقیت بیشتری دارند. او با استفاده از مثالی از یک کارگروه نیوهیون متشکل از شهروندان خصوصی با مشاغل مختلف، سیاستمداران و پلیس که نیاز به کاهش جرم و جنایت بر روی یک پل بدون روشنایی داشتند، و همه آنها از جنبه های مختلف تجربیات خود برای کشف استفاده کردند، نظر خود را بیشتر نشان می دهد. راه حل نصب لامپ های خورشیدی روی پل بود. این راه حل مؤثر ثابت شده است، به طوری که از زمان نصب لامپ تا نوامبر ۲۰۱۰، حتی مورد سرقت هم گزارش نشده است. استدلال او عمدتاً در رد اصول نوکراتیک نهفته است، زیرا آنها از افزایش مهارت حل مسئله یک استخر متنوع استفاده نمی کنند، در حا
لی که نظام سیاسی به عنوان مناظره بین نخبگان به تنهایی، و نه مناظره بین کل دولت است. از نظر برخی نظریه پردازان، نوکراسی مبتنی بر خیالی است که ساختارهای فعلی قدرت نخبگان را حفظ می کند، در حالی که ناکارآمدی خود را حفظ می کند. کالب کرین در نوشتن برای "نیویورکر" اشاره می کند که نمی توان گفت که آتشفشان هایی که برنان آنها را ستایش می کند واقعاً وجود دارند. کرین به مطالعه ای اشاره می کند که در کتاب برنان آمده است که نشان می دهد حتی کسانی که ثابت کرده اند مهارت های فوق العاده ای در ریاضیات دارند، اگر استفاده از آن ها باور سیاسی از قبل خود را تهدید کند، از آن مهارت ها استفاده نمی کنند. در حالی که برنان از این مطالعه برای نشان دادن اینکه قبیله گرایی سیاسی در همه مردم ریشه عمیقی دارد، استفاده کرد، کرین از این مطالعه استفاده کرد تا ماهیت یک نهاد معرفتی را زیر سؤال ببرد که می تواند با توجه بیشتر به دانش و حقیقت نسبت به شهروندان عادی سیاست گذاری کند. به نظر بسیاری، تنها راه تصحیح آن، گسترش دایره مشورت است (همان طور که در بالا مورد بحث قرار گرفت) زیرا تصمیمات سیاستی که با نظرات و تأیید بیشتر مردم گرفته می شوند، طولانی تر هست
ند و حتی موافقت کارشناسان را نیز به همراه دارند. دیوید استلوند، نظریه پرداز سیاسی، با مشاجره پیرامون استدلال آن تصمیم های سیاسی، آنچه را یکی از استدلال های اصلی علیه معرفت شناسی می دانست، مطرح کرد. - تعصب در انتخاب رای دهندگان ترس او از این بود که روش انتخاب رای دهندگان و تعداد آرای رای دهندگان ممکن است به گونه ای مغرضانه باشد که مردم قادر به شناسایی آن نبوده و بنابراین نمی توانند آن را اصلاح کنند. حتی جنبه های شناخته شده شیوه های انتخاب رأی دهندگان باعث نگرانی بسیاری از نظریه پردازان می شود، زیرا هم برنان و هم کایرن خاطرنشان می کنند که اکثریت زنان سیاه پوست فقیر از قانون حق رای حذف می شوند و در معرض خطر این هستند که نیازهایشان حتی کمتر از آنچه که در حال حاضر هستند ارائه شود. رد بی عدالتی جمعیتی نوکراسی. طرفداران دموکراسی تلاش می کنند نشان دهند که نوکراسی ذاتاً از دو بعد ناعادلانه است و ناعادلانه بودن و نتایج بد آن را بیان می کنند. اولی بیان می کند که از آنجایی که افراد با سطوح درآمدی و سوابق تحصیلی متفاوت دسترسی نابرابر به اطلاعات دارند، بدنه قانونگذاری معرفتی به طور طبیعی از شهروندانی با وضعیت اقتصادی بالات
ر تشکیل می شود و بنابراین نمی تواند به طور یکسان جمعیت های مختلف جامعه را نمایندگی کند. بحث اخیر در مورد نتایج سیاست است. از آنجایی که یک نمایندگی بیش از حد جمعیتی و نمایندگی کم در بدنه نوکرات وجود خواهد داشت، این سیستم نتایج ناعادلانه ای را به همراه خواهد داشت که به نفع گروه دارای مزیت جمعیتی است. برنان از نوکراسی در برابر این دو انتقاد دفاع می کند و منطقی برای نظام ارائه می دهد. برنان به عنوان رد استدلال ناعادلانه ارائه شده توسط دموکرات ها استدلال می کند که رای دهندگان در دموکراسی های مدرن از نظر جمعیتی نیز نامتناسب هستند. بر اساس مطالعات تجربی، نشان داده شده است که رای دهندگانی که از پس زمینه های ممتاز، مانند مردان سفیدپوست، میانسال و با درآمد بالاتر آمده اند، تمایل به رأی دادن با نرخ بالاتری نسبت به سایر گروه های جمعیتی دارند. اگرچه به طور رسمی هر گروهی با فرض "یک رای" حق رای یکسانی دارند، رویه های عملی نشان می دهد که افراد ممتاز تأثیر بیشتری بر نتایج انتخابات دارند. در نتیجه نمایندگان با جمعیت شناسی جامعه همخوانی نخواهند داشت که دموکراسی در عمل برای آن ناعادلانه به نظر می رسد. با حق نوع نوکراسی، اثر ناعا
دلانه در واقع می تواند به حداقل برسد. برای مثال، قرعه کشی حق رای، که در آن یک منتخب قانون گذار به طور تصادفی از طریق قرعه کشی انتخاب می شود، و سپس انگیزه لازم برای رسیدگی به مسائل سیاسی را به دست می آورد، به لطف تصادفی بودن آن، یک روش نمایندگی منصفانه را نشان می دهد. برای رد این استدلال، برنان بیان کرد که رأی دهندگان خودخواهانه رأی نمی دهند. به عبارت دیگر، گروه برتر تلاشی برای تضعیف منافع گروه اقلیت ندارد. بنابراین، نگرانی از این که نهادهای نوکراتیک که از نظر جمعیتی بیشتر به سمت گروه مزیت گرایش دارند، به نفع گروه برتر تصمیم گیری کنند، با ناموجه هستند. به گفته برنان، نوکراسی می تواند به گونه ای خدمت کند که رفاه کل جامعه را بهبود بخشد؛ و نه افراد خاص.
یک پایان شاد دیگر () یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۶ با بازی جانگ نا-را، جونگ کیونگ هو، یو این-نا، کوان یول، یو دا-این و سو این-یونگ است. این مجموعه از ۲۰ ژانویه تا ۱۰ مارس ۲۰۱۶، روزهای چهارشنبه و پنجشنبه ساعت ۲۲:۰۰ (کی اس تی) از ام بی سی پخش شد.
وایکینگ () مجموعه ای از دوازد موشک ژرفاسنج بود که توسط گلن ال. مارتین کمپانی و تحت مدیریت آزمایشگاه تحقیقات نیروی دریایی ایالات متحده (NRL) طراحی و ساخته شدند. این راکت به عنوان جانشینی برای راکت آلمانی وی-۲ طراحی شده بود، پیشرفته ترین راکت بزرگ سوخت جامد توسعه یافته در ایالات متحده در دههٔ ۱۹۴۰ بود که بین سال های ۱۹۴۹ و ۱۹۵۵ داده های ارزشمند علمی را به زمین بازگرداند. وایکینگ ۴ که در سال ۱۹۵۰ پرتاب شد، نخستین راکت ژرفاسنجی بود که از عرشهٔ یک کشتی پرتاب می شد. راکت وایکینگ پس از دوازده پرتاب در مرحلهٔ اول راکت ونگارد تلفیق شد. ونگارد دومین ماهوارهٔ آمریکا را در سال ۱۹۵۸ به مدار زمین منتقل کرد.
ویرانگر در خدمتگزاری شما حاضر است (; ) یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۲۱ با بازی پارک بو یونگ و سو این گوک است. این مجموعه از ۱۰ مه تا ۲۹ ژوئن ۲۰۲۱، از تی وی ان برای ۱۶ قسمت پخش شد. پخش بین المللی. حقوق پخش این مجموعه به ۱۵۰ کشور فروخته شده است. "ویرانگر در خدمتگزاری شما حاضر است" در پلتفرم های استریم مختلفی از جمله ویکی، ویو، یو-نکست در ژاپن، آی چی یی در تایوان و نَو تی وی در هنگ کنگ در دسترس است. همچنین از ۲۳ اکتبر ۲۰۲۱، از ام نت ژاپن پخش شد.
علی آباد ۱، روستایی از توابع بخش مرکزی، شهرستان بم در استان کرمان است. جمعیت. این روستا در دهستان دهبکری قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۱۵ نفر (۷ خانوار) بوده است.
موشک بالیستیک کوتاه برد آر-۲ () که بر پایهٔ طرح آر-۱ توسعه یافت، نسخه ای بهبود یافته از راکت آلمانی وی-۲ بود که توسط اتحاد جماهیر شوروی تولید شد.
رژه چینگای یک حرکت دسته جمعی خیابانی است که به طور معمول در بزرگداشت زادروز خدایان چینی یا برخی مواقع در تجمع مراسم الهه رحمت به عنوان بخشی از فستیوال سال نو چینی در مالزی و سنگاپور برگزار می شود. پیدایش خود کلمه چینگای، از جوامع چینی جنوب شرقی آسیا می باشد، که ترکیب آوانگاشتی معادل دو لغت، یکی لغت "" ("zhēnyì") در نوع چینگای پنانگ به معنی «هنر حقیقی» و دیگری، لغت "" ("zhuāngyì") در نوع چینگای سنگاپور به معنی «نمایش خردنگار زینت آرایی شده» است. PAYM (انجمن مردمی نهضت جوانان) مشارکت فعالی در چینگای سنگاپور داشته است. امروزه، رژه توسط همه جوامع دو کشور مالزی و سنگاپور جشن گرفته می شود. آغازگاه. حرکت دسته جمعی چینگای در بزرگداشت زادروز خدایان چینی یا حرکت دسته جمعی الهه رحمت برگزار می گردید. اینکار برای حفظ تداوم عبادت و بهره مندی از برکات معبود بود. در زمان قدیمی ترین حرکت دسته جمعی در بیش از ۱۰۰ سال قبل، قدیمی ترین روزنامه های انگلیسی اکو در مالزی، برای این رویداد ویژه، نام راهپیمایی چینگای را جهت گزارش در روزنامه انتخاب کردند. چینگای از چین نشأت گرفته است، و چینی های پنانگ برای اولین بار در هنگام راهپیمایی ال
هی، چینگای را اجرا کردند. این یک هنر خیابانی است که اجرا کننده یک پرچم بسیار بزرگ را، که بین ۲۵ تا ۳۲ فوت (۷٫۶ تا ۹٫۸ متر) ارتفاع و حدود ۶۰ پوند (۲۷ کیلوگرم) وزن دارد، با تعادل حمل می کند. امروزه در مالزی و سنگاپور، چینگای نه تنها توسط چینی ها اجرا می شود، بلکه به صورت موفقیت آمیزی مالایی ها و هندی ها را به سمت خود جذب نموده است. این مراسم به یک اجرای چند نژادی بی نظیری تبدیل شده است. محبوبیت چینگای در پنانگ، آن را به یکی از نمادهای فرهنگی شکوهمند و هم چنین جاذبه گردشگری با اهمیتی تبدیل کرده است. چینگای در مالزی. رژه چینگای در سال ۲۰۱۲، میراث فرهنگی ملی اعلام گردیده است. پنانگ. ردپای اولیه رژه چینگای پنانگ به رقابت وسایل تزئین شده در حال حرکت که در سال ۱۹۰۵ برگزار می شد، بر می گردد. چینگای در سنگاپور. در سال ۱۹۷۲، به خاطر خطرات مختلف ناشی از آتش از قبیل جراحات، مرگ و آسیب به اموال، دولت سنگاپور لایحه ای را تصویب کرد که طبق آن آتش بازی در سنگاپور ممنوع است.
شیوند، روستایی از توابع بخش مرکزی شهرستان بم در استان کرمان، ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان حومه قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۵، جمعیت آن ۲۴ نفر (۸ خانوار) بوده است.
در تلویزیون، یک شبح یک کپی از تصویر ارسال شده است، در موقعیت آفست، که بر روی تصویر اصلی برهم نموده است. اغلب زمانی ایجاد می شود که سیگنال تلویزیون از دو مسیر مختلف به آنتن گیرنده با کمی تفاوت در زمان بندی می رسد. شبح سازی آنالوگ. دلایل رایج شبح ها (به معنای خاص تر) عبارتند از: پیش پژواک. اگر شبح در سمت چپ تصویر اصلی دیده شود، احتمالاً مشکل از پیش پژواک است، که در ساختمان هایی با خط انتقال تلویزیونی بسیار طولانی مشاهده می شود که در آن نشتی RF به سیگنال تلویزیون اجازه داده شده که توسط یک مسیر دوم وارد تیونر شود. به عنوان مثال، وصل کردن یک آنتن اضافی به تلویزیونی که قبلاً اتصال آنتن تلویزیونی مشترک (یا تلویزیون کابلی) دارد، می تواند باعث این وضعیت شود. شبح سازی دیجیتال. شبح سازی مختص انتقال آنالوگ نیست. ممکن است در تلویزیون دیجیتال زمانی ظاهر شود که ویدیوی درهم آمیخته به اشتباه برای نمایش در دستگاه های خروجی اسکن پیشرونده به طور نادرست از هم جدا شده باشد. سازوکارهایی که باعث ایجاد شبح سازی در تلویزیون آنالوگ می شوند ممکن است سیگنال را بیش از استفاده برای تلویزیون دیجیتال خراب کنند. 8VSB، COFDM، و دیگر طرح های مد
ولاسیون به دنبال اصلاح این هستند.
سس توت فرنگی یک سس آشپزی و کولی است که با استفاده از توت فرنگی به عنوان ماده اصلی تهیه می شود. معمولاً به عنوان سس دسر استفاده می شود، اگرچه می توان از آن در غذاهای شور نیز استفاده کرد. نسخه های ساده را می توان با استفاده از توت فرنگی و شکر مخلوط، خیس شده یا له شده به همراه مقداری نشاسته ذرت به عنوان غلیظ کننده تهیه کرد. این مخلوط ساده را می توان برای تلفیق طعم های مواد تشکیل داد و در صورت استفاده نشاسته ذرت غلیظ شد. گاهی از آب لیمو نیز به عنوان یک ماده تشکیل دهنده استفاده می شود در تهیه آن می توان از توت فرنگی تازه یا منجمد استفاده کرد. در تهیه آن می توان از توت فرنگی تازه یا منجمد استفاده کرد. شربت توت فرنگی نوعی سس توت فرنگی است. این یک محصول غذایی تولید انبوه است که در ظروف و بطری های پلاستیکی بسته بندی می شود و در اختیار مصرف کنندگان، مشاغل و تولیدکنندگان مواد غذایی قرار می گیرد. این شربت در تولید نوشابه های توت فرنگی استفاده می شود. استفاده ها. سس توت فرنگی به عنوان سس دسر روی غذاهایی مانند کیک پنیر، بستنی، ساندی و کیک استفاده می شود.
هانس هربرت بورگر (; – ) که با نام های «هانوش بورگر»، «هانس بورگر»، و «یان بورگر»، و همچنین با نام های مستعار «هانس هربرت» و «پتر هرادتس»، شناخته میشود، کارگردان تئاتر، سینما و تلویزیون، نمایشنامه نویس و نویسنده کتاب و فیلمنامه بود. او اصالت چکی و یهودی داشت. از فیلم هایی که او کارگردانی کرده میتوان به مستند بحران اشاره نمود.
جشنواره ملی توت فرنگی در بلویل، میشیگان، که در سال ۱۹۷۷ تأسیس شد، به عنوان راهی برای کشاورزان محلی برای جشن گرفتن محصولات توت فرنگی خود آغاز شد. این جشنواره که طی سه روز برگزار می شود و در سومین آخر هفته ژوئن برگزار می شود، رویدادهای بسیاری را برای افراد در هر سنی ارائه می کند. با همکاری کلیساها و مدارس منطقه، برخی از رویدادها عبارتند از: این جشنواره هر ساله بیش از ۲۰۰۰۰۰ نفر را از جنوب شرقی میشیگان و دورتر جذب می کند. این جشنواره در سال ۲۰۲۰–۲۰۲۱ ناشی از دنیاگیری کویید-۱۹ تعطیل شد و در سال ۲۰۲۲ از سر گرفته خواهد شد.
نان آبجو به هر نانی گفته می شود که شامل آبجو در مخلوط خمیر باشد. بسته به نوع آبجو مورد استفاده، ممکن است باعث خمیر شدن در فرایند پخت شود یا خیر؛ بنابراین، نان های آبجو از نان های سنگین، بدون خمیرمایه گرفته تا نان های سبک و رول های حاوی مخمر نانوایی متغیر است. طعم نان آبجو گاهی با طعم های دیگر مانند پنیر یا سبزی بیشتر می شود. شرح. نان آبجو می تواند یک نان سریع ساده یا یک نان مخمری با طعم آبجو باشد. آبجو و نان فرایند تولید مشترکی دارند: از مخمر برای تبدیل قندها به دی اکسید کربن و الکل استفاده می شود. در مورد نان، درصد زیادی از الکل در طول فرایند پخت تبخیر می شود. نان آبجو را می توان به سادگی با آرد، آبجو و شکر درست کرد. برخی از آبجوهای بطری شده - به ویژه آبجوهای دست ساز - ممکن است عمداً رسوب مخمری در ته بطری غیرفعال و زنده داشته باشند. با این حال، بسیاری از آبجوهای بازار انبوه مخمر زنده را فیلتر می کنند. بدون خمیر مایه کافی از ماءالشعیر، یک قرص نان آبجو نسبتاً متراکم و سنگین خواهد بود، مگر اینکه یک عامل خمیر کننده اضافی (به عنوان مثال، جوش شیرین، بکینگ پودر، مخمر و شکر نانوایی، استارتر خمیر ترش، یا مخمر وحشی که
از محیط کشت شده است) اضافه شود. . ممکن است از آرد خود جوشان استفاده شود زیرا مخلوطی از آرد و مایه خمیر است. نان آبجو تهیه شده بدون ماده خمیرمایه بسیار محکم است، اما وقتی برای مدت طولانی پخته می شود، رطوبت خود را از دست نمی دهد. پخت طولانی تر باعث ایجاد پوسته ضخیم تر می شود. مخلوط های نان آبجو از پیش بسته بندی شده، با مواد خشک و عوامل خمیرکننده که قبلاً گنجانده شده اند، برای خرید در دسترس هستند. سبک های مختلف نان آبجو را می توان با استفاده از آبجوهای مختلف تهیه کرد. به عنوان مثال، یک آبجو غلیظ یا تیره نان تیره تر با طعم واضح تر می دهد. استفاده از ماءالشعیر ادویه دار یا اضافه شده به آن، نانی با طعم مشابه، اما شدت کمتری نسبت به آبجو درست می کند. ممکن است از هر تعداد طعم دهنده اضافی برای افزایش طعم نان آبجو استفاده شود. آنها شامل چدار و شوید، گوجه فرنگی و سبزی خشک شده، سیر و فتا و غیره هستند که به ترکیب مواد خشک اضافه می شوند. یکی از مواردی که در انتخاب طعم ها باید مورد توجه قرار گیرد این است که اگر نان آبجو بلافاصله خورده نشود، پس از ذخیره سازی طعم آن بهتر می شود.
ییندرژیخ هونزل (؛ ۱۴ مه ۱۸۹۴ – ) نظریه پرداز تئاتر، کارگردان سینما و تئاتر و معلم اهل کشور چکسلواکی بود. او نمایندهٔ برجسته تئاتر مدرن چک بود.
لادیسلاو هلگه (; – ) کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل کشور جمهوری چک بود. او بین سال های ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۷، ۷ فیلم را کارگردانی کرد. او همچنین برای ۵ فیلم فیلمنامه نوشت. وی از اواسط دهه ۱۹۹۰، ریاست بخش کارگردانی فیلم در مدرسه فیلم و تلویزیون آکادمی هنرهای نمایشی در پراگ را بر عهده داشت.
یان کاچر (؛ – ۲۴ مهٔ ۲۰۲۴) بازیگر و کارگردان فیلم اهل کشور جمهوری چک بود. او از سال ۱۹۶۰ در بیش از شصت فیلم ظاهر شده بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته است، می توان به "دره زنبورها"، "ساختمان پزشکان در باغ رز" و "پیوندهای خانوادگی" اشاره کرد.
دیتالینی (ایتالیایی: «انگشت های کوچک»، همچنین به عنوان tubettini نیز شناخته می شود) نوعی پاستا است که به شکل لوله های کوچک است. آن را به عنوان «اندازه انگشتانه» و به عنوان «ماکارونی بسیار کوتاه» توصیف کرده اند. در برخی مناطق به آن «ماکارونی سالاد» نیز می گویند. در طول عصر صنعتی در آپولیا، ایتالیا، توسعه فزاینده دیتالی و سایر پاستاهای با برش کوچک رخ داد. در دوران معاصر، این یک پاستا تولید انبوه است. در چندین غذا استفاده می شود و معمولاً در سراسر سیسیل استفاده می شود. استفاده در غذاها. دیتالینی ممکن است در چندین غذای ماکارونی مانند پاستا ای فاجیولی (ماکارونی و لوبیا) استفاده شود. در غذاهای سنتی سیسیلی «در سراسر سیسیل» استفاده می شود. برخی از غذاهای سیسیلی با دیتالینی شامل پاستا با پنیر ریکوتا و "پاستا چی vruocculi 'rriminati" است که یک غذای ماکارونی و کلم بروکلی است . توصیف شده است که اغلب در سوپ استفاده می شود، و به عنوان یک پاستا ایدئال برای استفاده در سوپ ها به دلیل اندازه کوچک آنها که می توانند به خوبی روی قاشق قرار بگیرند، توصیف شده است. همچنین می توان از آن در سالاد پاستا استفاده کرد.
اِستِر کرومباخووا (؛ – ) فیلمنامه نویس، طراح صحنه و لباس، طراح صحنه، نویسنده و کارگردان اهل کشور جمهوری چک بود. او به خاطر مشارکت هایش در سینمای موج نوی چک در دهه ۱۹۶۰، از جمله همکاری با کارگردان هایی چون ویه را خیتیلووا و یان نیمتس شناخته شده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "بابونه ها" اشاره کرد.
استانیسلاو لاتال (; – ) عروسک گردان، پویانما و کارگردان فیلم اهل کشور چکسلواکی بود.
احمد الاسطه (؛ زادهٔ ۷ اکتبر ۱۹۶۸) کشتی گیر اهل سوریه بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
خالد الفرج (؛ زادهٔ ۱۹ ژانویه ۱۹۷۰) کشتی گیر اهل سوریه بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۹ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
رادوز چینچرا (; – ) فیلم نامه نویس و کارگردان فیلم اهل کشور جمهوری چک بود.
شرکت نیک کاتسو (به ژاپنی: 日活株式会社) با نام کامل Nikkatsu Kabushiki-Gaisha یک شرکت سرگرمی ژاپنی است؛ که به خاطر تولیدات سینمایی و تلویزیونی اش شناخته می شود. این قدیمی ترین استودیوی اصلی فیلم ژاپن است که در سال ۱۹۱۲ و در دوران فیلم صامت تأسیس شد. نام نیک کاتسو از کلمات به ژاپنی Nippon Katsudo Shashin به معنای واقعی کلمه «فیلم های سینمایی ژاپن» است؛ ترکیب شده است. سهامداران عمده شرک نیک کاتسو به ترتیب تعداد سهام عبارتند از: تاریخ. تأسیس. در ۱۰ سپتامبر ۱۹۱۲، زمانی که چندین شرکت تولید و زنجیره های تئاتر یعنی «یوشیزاوا شوتن»، «یوکوتا شوکای»، «فوکوهودو» و «ام. پاته» با نام «فیلم های سینمایی ژاپن» تجمیع شدند، تأسیس شد. شرکت به سهم خود از موفقیت برخوردار بود. این شرکت کارگردانان برجسته ای مانند شوزو ماکینو و پسرش ماساهیرو ماکینو را به کار گرفت. در طول جنگ جهانی دوم، دولت به ده شرکت فیلم سازی که تا سال ۱۹۴۱ تشکیل شده بودند؛ دستور داد تا به دو شرکت تبدیل شوند. ماسایچی ناگاتا، بنیانگذار «دایئی فیلم» و کارمند سابق نیک کاتسو، پیشنهاد متقابلی برای تشکیل سه شرکت داد و این پیشنهاد مورد تأیید قرار گرفت. نیک کاتسو که قرار بود، ب
ا دو شرکت ضعیف «شینکو سینما» و «دایتو» ادغام شود، به صورت شفاهی ناراضی بودند. این کمیته برای تعیین ارزش هر شرکت، تشکیل شد؛ که با کم ارزش کردن هدفمند نیک کاتسو، منجر به تبدیل شدن شینکو به عنوان رئیس اصلی تولید شد، تلافی کرد. نیک کاتسو اصلاح شده به رونق خود ادامه داد؛ اما تمام تولیدات فیلم را متوقف کرد. صنعت فیلم پس از جنگ به سرعت گسترش یافت و در سال ۱۹۵۱، کیوساکو هوری، رئیس نیک کاتسو، ساخت یک استودیوی تولید جدید را آغاز کرد. هوری که فارغ التحصیل «دانشگاه کیزای توکیو» بود، در سال ۱۹۵۱ پس از ترک شغل اولیه خود به عنوان مدیر هتل سانو (که اکنون به عنوان برج سانوپارک، بازسازی شده است) به این شرکت پیوسته بود. عصر طلایی. در دوران هوری، نیک کاتسو «عصر طلایی» خود را سپری کرده است. این شرکت در سال ۱۹۵۴ دوباره شروع به ساخت فیلم کرد. نیک کاتسو وعده ارتقای جایگاه کارگردانی کامل در طی یک یا دو سال را داد. سیجون سوزوکی از سال ۱۹۵۶ به بعد ده ها فیلم برای نیک کاتسو ساخت و سبک بصری مبتکرانه ای را توسعه داد؛ اما پس از اکران چهل امین فیلم خود با نام تجاری «به کشتن (۱۹۶۷)»، به طور بحث انگیزی اخراج شد؛ که هوری آن را «غیرقابل درک» می
دانست. این شرکت چند فیلم سامورایی و درام تاریخی ساخت اما در سال ۱۹۶۰تصمیم گرفت منابع خود را به تولید درام های جوانان شهری، کمدی، اکشن و فیلم های گانگستری اختصاص دهد. به خاطر فیلم های «اکشن بدون مرز» که برای بازار جوانان طراحی شده بودند، شهرت داشتند، که کارگردانان آن سیجون سوزوکی، توشیو ماسودا و تاکاشی اومورا بودند. این استودیو همچنین ستارگانی چون یوجیرو ایشیهارا، آکیرا کوبایاشی، جو شیشیدو، تتسویا واتاری، روریکو آسائوکا، چیکو ماتسوبارا و بعدها میکو کاجی و تاتسویا فوجی را به خدمت گرفت. فیلم های برجسته ای مانند «خوک ها» و «کشتی های جنگی (۱۹۶۱)»، «زن حشره (۱۹۶۳)» و «پورنوگرافی ها (۱۹۶۶)» برای آنها ساخته شد. ژانر دایکای جو (ژانر هیولایی). به طور عجیبی در اوج محبوبیت ژانر دایکای جو (هیولا غول پیکر) ژاپن در دهه ۱۹۶۰، نیک کاتسو تنها یک فیلم هیولا از نوع گودزیلا تولید کرد، دایکی جو گاپا (جانور غول پیکر گپا) در سال ۱۹۶۷، که با عنوان «گپا: هیولای تریفیبی و سیاره ماقبل تاریخ» در سطح بین المللی منتشر شد. فیلمی که عموماً به عنوان بازسازی فیلم بریتانیایی «گورگو» در سال ۱۹۶۱ در نظر گرفته می شود. فیلم های صورتی. در سال ۱۹۷۱،
محبوبیت روزافزون تلویزیون صدمات زیادی بر صنعت فیلم وارد کرد و نیک کاتسو برای اینکه سودآور باقی بماند، به تولید «پورنو رومی» (برگرفته از کلمه فرانسوی "رومان" به معنای "رمان" و کلمه انگلیسی "پورنو") روی آورد و فیلم های «ایگای صورتی» یا فیلم صورتی که بر جنسیت، خشونت، بی دی اس ام و عاشقانه تمرکز دارند؛ تولید شد. اونیروکو دان مشهورترین نویسنده رمان های محبوب بی دی اس ام در ژاپن و خالق رُمان برجسته گل و مار بود، داستان های اونیروکو دان در ساخت و تولید تعداد بسیاری ازفیلم ها مورد اقتباس قرار گرفت؛ و تقریباً تمام داستان های اونیروکو دان فیلمبرداری شده اند. محبوبیت کارهای اونیروکو دان و فیلم های نیک کاتسو در ژاپن به حدی رسید؛ که طرفداران رمان های اونیروکو دان به صورت یک فرقه مطرح شدند. هوری به دلیل تغییر تمرکز استعفاء داد و بسیاری از ستاره ها و کارگردانان شرکت را ترک کردند. چند نفر از جمله کارگردانان فیلم یاسوهارو هاسبه، کیچی اوزاوا، شوگورو نیشیمورا و کوریوشی کورهارا ماندند. همچنین شاهد ظهور کارگردانان جدیدی مانند تاتسومی کوماشیرو، ماسارو کونوما و چوسی سونه بود. بین سال های ۱۹۷۴ و ۱۹۸۶، نیک کاتسو تعدادی از بازیگران ب