Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گ هشتم ویرجینیا خدمت کرد؛ او زخمی شده و در نبرد جرمن تاون در ۱۷۷۷ میلادی به اسارت درآمد. او در کشتی زندانیان بریتانیایی در بندر نیویورک تا زمان تبادلش در ۱۷۸۰ میلادی نگهداری شد. او به سرهنگ دومی ارتقاء پیدا کرد و احتمالاً در محاصره یورک تاون در ۱۷۸۱ میلادی حضور داشته است. بعد از جنگ علیه اغیان در شورش ویسکی ۱۷۸۴ میلادی فرستاده شد. با برقراری صلح، دارک در معاهده ۱۷۸۸ میلادی خدمت کرد و در پی آن در قانونگذاری ویرجینیا انتخاب شده و در آن خدمت نمود. دارک به عنوان سرهنگ دوم در شبه نظامیان کنتاکی، جناح چپ را در فاجعه نبرد واباش در ۱۷۹۱ میلادی طی جنگ سرخپوستان شمالغربی فرماندهی نمود. پسر او کاپیتان جوزف دارک در نتیجه جراحاتی که در صحنه نبرد بر او وارد شد مرد. ژنرال جوسیا هارمار در ۱۷۹۰ میلادی با ارتشی که آموزش و تجهیزات ضعیفی داشت برای حمله بر اتحادیه شمالغربی سرخپوستان در رودخانه ماومی شمالی فرستاده شد. هارمار کاملاً شکست خورد. رئیس جمهور جورج واشینگتن ارتش را تجدید نیرو کرده و ژنرال آرتور سنت کلیر را برای فرماندهی منصوب نمود. سنت کلیر از دژ واشینگتن اوهایو به سمت شمال رفت و دژ همیلتون و دژ جفرسون را ساخت. سنت کلیر
در اکتبر ۱۷۹۱ میلادی دژ جفرسون را رها کرده و در نقطه ای که بعدها به دژ بازیابی معروف شد در ۳ نوابمر ۱۷۹۱ میلادی اردو زد. ارتش ۱۴۰۰ نفری او در ۴ نوامبر با دیدن هیئت بزرگی از سرخپوستان در هنگامه طلوع غافلگیر شد. طی چند ساعت، سنت کلیر مجبور شد تا تحت پوششی که توسط دارک ارائه می شد تجدید قوا کند. نهصد مرد، زن و کودک طی گزارش ها کشته شدند. زندگی شخصی. دارک با سارا، بیوه ویلیام دلایی، یکی از جنگجویان سرخپوست ازدواج کرد. این دو چهار فرزند داشتند: جان، جوزف، ساموئل و مری. سه پسر او همگی هنگامی که مردان جوانی بودند فوت نمودند. دارک در توماس ورتینگتون پسر ۱۴ ساله یتیمی را از یکی از خانواده های دوست گرفت و برای او تحصیلات ارائه نمود. وورتینگتون ششمین فرماندار اوهایو شد. ویلیام دارک از طریق دخترِ پسرش جان و از طریق دو ازدواج دخترش ماری نسل هایی را پیدا نمود. میراث. شهرستان دارک، اوهایو و دارکسویل، ویرجینیای غربی به نام او نامگذاری شده اند.
کولبین بیرگیر فینسون(به انگلیسی:Kolbeinn birgir Finnsson، زاده: ۲۵ اوت ۱۹۹۹) یک بازیکن فوتبال اهل ایسلند است که برای باشگاه آلمانی بروسیا دورتموند۲ به عنوان هافبک بازی می کند. او محصول آکادمی فیلکیر است و برای تیم ملی فوتبال ایسلند بازی می کند.
ارل ساندویچ () یک عنوان نجیب زادگی برای اشراف انگلستان است. این عنوان برای اولین بار در سال ۱۶۶۰ میلادی توسط چارلز دوم انگلستان به سر ادوارد مونتاگو اهدا شده است.
ارل ساندرلند () یک عنوان نجیب زادگی برای اشراف انگلستان است. این عنوان برای اولین بار در سال ۱۶۲۷ میلادی توسط چارلز یکم به امانوئل اسکروپ اهدا شده است.
انگلستان مال من است فیلمی محصول سال ۲۰۱۷ و به کارگردانی مارک گیل است. در این فیلم بازیگرانی همچون جک لودن، جسیکا براون فیندلی، جانی مار، جودی کومر و سیمون کیربی ایفای نقش کرده اند.
کالیبر فیلمی محصول سال ۲۰۱۸ و به کارگردانی مت پالمر است. در این فیلم بازیگرانی همچون جک لودن، مارتین مک کان، تونی کارن و کل مک آنینچ ایفای نقش کرده اند.
ماهیچه کوچک راست پسِ سر (رکتوس کاپیتیس مینور خلفی rectus capitis posterior minor یا رکتوس کاپیتیس پُستیکوس مینور rectus capitis posticus minor) توسط یک زردپی نوک تیز باریک از توبرکل روی قوس خلفی مهره اطلس برمی خیزد و در حین بالا رفتن، ضمن پهن تر شدن، وارد قسمت داخلی (مدیال) خط پایینی پس گردنی (نوکال) استخوان پس سری و سطح بین آن و سوراخ بزرگ پس سری (سوراخ مگنوم) می شود و همچنین مقداری پیوستگی نیز با سخت شامه (دورا ماتر) نخاعی پیدا می کند. ماهیچه بزرگتر راست پسین سر و ماهیچه مایل بالایی سر را سینرژیست ها می نامند. پل های بافت همبند در مفصل اطلسی پس سری (آتلانتو-اکسیپیتال) بین ماهیچه کوچک تر راست پسین سر و سخت شامه نخاعی پشتی مشاهده شده است. اتصالات بافت همبند مشابهی برای ماهیچه بزرگتر راست پسین سر (رکتوس خلفی ماژور سر) نیز گزارش شده است. به نظر می رسد چیدمان عمودی این رشته ها حرکت سخت شامه ای را به سمت نخاع محدود می کند. همچنین مشخص شده است که رباط پس گردنی (نوکائه) با سخت شامه ستون فقرات گردنی خلفی و قسمت جانبی استخوان پس سری پیوسته است. ساختارهای آناتومیک عصب دهی شده توسط اعصاب گردنی C1-C3 امکان ایجاد سردرد ر
ا دارند. این بخش دربرگیرنده مجتمع های مفصلی سه بخش فوقانی گردن، سخت شامه و نخاع نیز هست. پیوندهای سخت شامه ای-ماهیچه ای، سخت شامه ای-رباطی در قسمت فوقانی ستون فقرات گردنی و نواحی پس سری ممکن است پاسخ های آناتومیک و فیزیولوژیکی به علت سردرد گردن زاد (سرویکوژنیک) ارائه دهد. این پیشنهاد می تواند کارایی مداخله را در درمان سردرد سرویکوژنیک توضیح دهد.
والتر ترانتر (; – ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال وستهام یونایتد و باشگاه فوتبال چتم اشاره کرد. او در دوره ای کاپیتان اول باشگاه وستهام بود.
تری وستلی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال و مربی اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لوتون تاون اشاره کرد. دوران مربیگری. وستلی قبلا در راشدن و دایموندز، ایپسویچ تاون، چارلتون، لوتون تاون و دربی کانتی کار کرده است. در این باشگاه ها او مسئول پرورش بازیکنان جوان بود که شامل متیو آپسن، کیرون دایر، ریچارد رایت، تیتوس برامبل و کوین لیزبی می شد. در دربی، او بر رشد ستارگان جوانی مانند تام هادلستون، لی هولمز، گیلز بارنز، لوین نیاتانگا و مایلز ادیسون نظارت داشت. وستلی در ژوئیه ۱۹۹۵ پس از جدایی دیوید پلیت، سکان هدایت لوتون تاون را به دست گرفت. او فصل فوتبال ۱۹۹۴–۱۹۹۵ را با این تیم در جایگاه شانزدهم در به پایان رساند. فصل بعد شروع خوبی نداشت و وستلی پس از شکست ۴ بر صفر مقابل پورتسموث اخراج شد. وستلی در ژانویه ۲۰۰۶ پس از جدایی فیل براون به عنوان سرمربی موقت دربی کانتی انتخاب شد. او اولین بازی خود را با نتیجه ۱ بر صفر در خانه به شفیلد یونایتد باخت و علیرغم اینکه در چهار بازی دیگر موفق به کسب پیروزی نشد، تا پایان فصل سرمربی ماند. اولین پیروزی او ، برد خانگی ۱ بر صفر مقابل پلیموث بود. ع
لیرغم رسیدن به هدف خود برای حفظ باشگاه در چمپیونشیپ تا پایان فصل، به او پیشنهاد کار مربی دائمی داده نشد و بیلی دیویس جایگزین او شد. او در سال ۲۰۰۶ به عنوان مدیر آکادمی جوانان به بیرمنگام پیوست. در اولین فصل حضورش، تیم زیر ۱۸ سال را تا یک چهارم نهایی جام حذفی جوانان رهبری کرد و دو سال بعد آنها به نیمه نهایی همان مسابقات رسیدند. وستلی پس از تکمیل و ارائه گزارشی به هیئت مدیره باشگاه، که حاوی توصیه های لازم برای "سوق دادن آکادمی به سطح بالاتر" بود، با توافق دوجانبه در فوریه ۲۰۱۱ باشگاه را ترک کرد. در ژوئیه ۲۰۱۴ وستلی مدیر آکادمی وستهام و جایگزین تونی کار شد.
انتخابات پارلمانی در اسلوونی برای برگزیدن اعضای پارلمان این کشور در ۲۴ آوریل ۲۰۲۲ برگزار گردید. حزب حاکم دموکرات اسلوونی، به رهبری نخست وزیر یانز یانشا، در برابر رقیب خود رابرت گولوب از حزب جنبش آزادی شکست را پذیرفت. حزب اسلوونی جدید سوم شد و پس از آن سوسیال دموکرات و حزب چپ قرار گرفتند که هر دو کنار رفتند. فهرست ماریان سارک و حزب آلنکا براتوشک به زیر۴٪ سقوط کردند و هیچ کرسی به دست نیاوردند. مشارکت در انتخابات ۷۰٪ بود که نسبت به دو انتخابات قبلی افزایش قابل توجهی را نشان می دهد (۵۲/۶۳٪ در سال ۲۰۱۸ و ۵۱/۷۱ ٪ در سال ۲۰۱۴). نظام انتخاباتی. ۹۰ عضو شورای ملی به دو روش انتخاب می شوند. ۸۸ کرسی از طریق لیست باز نمایندگی تناسبی در هشت حوزه انتخابیه که در هر حوزه ۱۱ کرسی انتخاب می شوند و کرسی ها با استفاده از سهمینه به احزاب در سطح حوزه انتخابیه اختصاص می یابد. نمایندگان منتخب با رتبه بندی همه نامزدهای یک حزب در یک حوزه انتخابیه بر اساس درصد آرایی که در ناحیه خود کسب کرده اند، مشخص می شوند. کرسی هایی که تخصیص نیافته باقی می مانند با استفاده از روش دهونت که با آستانه انتخاباتی۴ ٪ به احزاب در سطح ملی اختصاص می یابد. اگرچ
ه کشور به ۸۸ حوزه انتخاباتی تقسیم شده است، اما نمایندگان از هر ۸۸ حوزه انتخاب نمی شوند. در برخی نواحی بیش از یک معاون انتخاب می شوند، که در نتیجه برخی از نواحی معاون منتخب ندارند (به عنوان مثال، ۲۱ حوزه از ۸۸ حوزه انتخاباتی در انتخابات ۲۰۱۴ معاون منتخب نداشتند). احزاب باید حداقل ۳۵٪ از لیست های خود را از هر جنسیت داشته باشند، مگر در مواردی که برای این لیست ها فقط سه نامزد و حداقل یک نامزد از هر جنسیت وجود داشته باشد. دو معاون دیگر توسط اقلیت ایتالیایی و مجارستانی انتخاب می شوند. رأی دهندگان همه نامزدها را در برگه رأی با استفاده از اعداد رتبه بندی می کنند (۱ بالاترین اولویت است). زمانی که یک رای دهنده به آنها رتبه اول را بدهد، به یک نامزد بیشترین امتیاز (برابر تعداد نامزدهای روی برگه رای) تعلق می گیرد. نامزدی که بیشترین امتیاز را کسب کند برنده است.
جان هانسون (John Hanson) (زادهٔ ۱۴ آوریل [۳ آوریل، سبک قدیم] ۱۷۲۱ – درگذشتهٔ ۱۵ نوامبر ۱۷۸۳)، از بنیانگذاران ایالات متحده، تاجر و مقامی دولتی از مریلند در دوران انقلاب آمریکا بود. در سال ۱۷۷۹، هانسون پس از انجام خدمات مختلف برای نهضت میهن پرستان در مریلند، به عنوان نماینده در کنگرهٔ قاره ای انتخاب شد. پس از تأیید و پیوستن مریلند به دیگر ایالت ها، هانسون در سال ۱۷۸۱، نخستین قانون اساسی منعقد میان سیزده ایالت تشکیل دهندهٔ آمریکا را امضاء کرد. در نوامبر ۱۷۸۱، پس از تصویب اصول کنفدراسیون، هانسون به عنوان اولین رئیس کنگرهٔ کنفدراسیون (گاهی از آن به رئیس جمهور ایالات متحده در نشست کنگره نیز یاد می گردد)، انتخاب شد. به همین دلیل، برخی از زندگی نامه نویسان دربارهٔ هانسون استدلال کرده اند که او در واقع اولین دارندهٔ منصب ریاست جمهوری ایالات متحده بوده است. اوایل زندگی. هانسون در ۱۴ آوریل ۱۷۲۱ در پورت توباکو پاریش در شهرستان چارلز، ایالت مریلند چشم به جهان گشود. منابع منتشر شده پیش از مطالعات تبارشناسی در سال ۱۹۴۰، گاهی تاریخ تولد او را ۱۳ آوریل یا سال تولدش را ۱۷۱۵ ذکر کرده اند. هانسون در مزرعه ای به نام «درخت زار توت
» و در خانواده ای ثروتمند و سرشناس متولد شد. والدینش ساموئل (زادهٔ حدود ۱۶۸۵- درگذشتهٔ ۱۷۴۰) و الیزابت (استوری) هانسون (زادهٔ حدود ۱۶۸۸- درگذشتهٔ ۱۷۶۴) بودند. ساموئل هانسون مزرعه دار و مالک بیش از ۱۰۰۰ هکتار (۴٫۰ کیلومتر مربع) زمین بود و در پُست های سیاسی مختلفی از جمله دو دوره حضور در مجلس شورای ایالتی مریلند خدمت کرد. پدربزرگ هانسون که او هم جان نام داشت، در حدود سال ۱۶۶۱ به عنوان خدمتکار ملزم به خدمت به شهرستان چارلز، ایالت مریلند آمد. در سال ۱۸۷۶، نویسنده ای به نام جورج هانسون، نام هانسون را وارد شجره نامهٔ خانوادهٔ سوئدی-آمریکایی خود کرد که از نوادگان چهار برادر سوئدی بود که در سال ۱۶۴۲ به سوئد جدید مهاجرت کرده بودند. این روایت بارها در طول قرن بعدی بازگو شد، اما مطالعات پژوهشی در اواخر قرن بیستم نشان داد که هانسون با این خانوادهٔ سوئدی-آمریکایی مرتبط نبوده است. اطلاعات کمی دربارهٔ سنین جوانی هانسون در دسترس است. او احتمالاً طبق شرایط مرسوم در میان ثروتمندان آن زمان، به طور خصوصی آموزش دیده بود. او راه پدرش را به عنوان مزرعه دار، برده دار و کارمند دولت در پیش گرفت. او غالباً جان هانسون جونیور نامیده می ش
د تا از مرد مسن تری با همین نام تشخیص داده شود. حرفهٔ سیاسی. حرفه هانسون در دولت از زمان انتصاب او به عنوان بخشدار شهرستان چارلز در سال ۱۷۵۰ آغاز شد. در سال ۱۷۵۷، او نمایندهٔ شهرستان چارلز در مجلس عوام شورای ایالتی مریلند شد، جاییکه او به مدت دوازده سال در بسیاری از کمیته های مهم حضور داشت. مریلند مستعمره ای انحصاری بود و هانسون با حزب «ملی» یا «مردمی» همسو شد که مخالف هرگونه گسترش قدرت فرمانداران مستعمره به ازای آسیب به مجلس عوام منتخب مردمی بود. او یکی از مخالفان اصلی لایحهٔ تمبر ۱۷۶۵ بود و ریاست کمیته ای را برعهده داشت که دستورالعمل های نمایندگان مریلند برای جلسهٔ لایحهٔ تمبر را تدوین کرد. در اعتراض به لایحهٔ تاونزند، هانسون در سال ۱۷۶۹، یکی از امضاءکنندگان قطعنامهٔ عدم واردات بود که واردات کالاهای انگلیسی را تا زمان لغو این لایحه تحریم کرد. هانسون در سال ۱۷۶۹، ظاهراً برای پیگیری اهداف تجاری اش، خط مشی خود را تغییر داد. او از مجلس شورای ایالتی استعفا داد، زمینش را در شهرستان چارلز فروخت و به شهرستان فردریک در مریلند غربی نقل مکان کرد. او در آنجا پُست های مختلفی از جمله ارزیاب و نقشه بردار، بخشدار و خزانه د
ار بخش را برعهده داشت. در سال ۱۷۷۴، با بحرانی شدن روابط میان بریتانیای کبیر و مستعمرات، هانسون به یکی از میهن پرستان برجسته در شهرستان فردریک تبدیل شد. او ریاست یک انجمن شهری را برعهده داشت که در آن قطعنامه ای در مخالفت با لایحهٔ بندر بوستون تصویب کرد. در سال ۱۷۷۵، او نماینده در کنگرهٔ مریلند بود، نهادی غیرقانونی که پس از تعطیلی مجلس استعماری تشکیل شد. هانسون به همراه دیگر نمایندگان، در ۲۶ ژوئیه ۱۷۷۵، انجمن آزادگان را امضاء نمود که در آن برای مصالحه با بریتانیای کبیر اظهار امیدواری کرده و در عین حال خواستار مقاومت نظامی در برابر اجرای قوانین سرکوب گرایانه بود. با آغاز جنگ، هانسون ریاست کمیتهٔ نظارت در شهرستان فردریک را برعهده گرفت که این کمیته بخشی از سازمان میهن پرستان بود که کنترل حکومت محلی را برعهده داشت. هانسون که مسئول سربازگیری و تسلیح سربازان بود، ثابت کرد که سازمان دهندهٔ ماهری است و شهرستان فردریک اولین نیروهای جنوبی برای پیوستن به ارتش جورج واشینگتن را اعزام کرد. از آنجاییکه منابع مالی اندک بود، هانسون اغلب با پول خود به سربازان و دیگران حقوق می داد. در ژوئن ۱۷۷۶، هانسون ریاست جلسهٔ شهرستان فردریک
را برعهده داشت که از رهبران ایالتی در آناپولیس خواست تا به نمایندگان مریلند در کنگرهٔ قاره ای فرمان دهند تا استقلال خود را از بریتانیای کبیر اعلام کنند. در حالی که کنگره روی اعلامیهٔ استقلال کار می کرد، هانسون در شهرستان فردریک به «ساخت چخماق، ذخیرهٔ باروت، نگهبانی از زندانیان، جمع آوری پول و نیرو، تعامل با محافظه کاران و انجام هزاران کار دیگری مشغول بود که مرتبط با ریاست کمیتهٔ نظارت بود». هانسون در سال ۱۷۷۷، به عضویت اولین دوره از پنج دورهٔ سالانهٔ مجلس تازه سامان یافتهٔ نمایندگان مریلند درآمد. در دسامبر ۱۷۷۹، مجلس نمایندگان، هانسون را به عنوان نماینده به دومین کنگرهٔ قاره ای معرفی و او در ژوئن ۱۷۸۰ در فیلادلفیا شروع به خدمت کرد. «هانسون با این شهرت که سرمایه گذار اصلی انقلاب در مریلند غربی بود، به فیلادلفیا آمد و طولی نکشید که عضو چندین کمیتهٔ مرتبط با سرمایه گذاری شد». زمانی که هانسون به عضویت کنگره درآمد، مریلند مانع از تصویب نخستین قانون اساسی آمریکا شد. این ایالت که هیچ ادعایی دربارهٔ اراضی غربی نداشت تا زمانی که دیگر ایالت ها از ادعای خود در این باره دست نکشیدند، از تصویب قانون اساسی خودداری کرد. سران
جام زمانی که دیگر ایالت ها این کار را انجام دادند، مجلس مریلند در ژانویه ۱۷۸۱ تصمیم به تصویب قانون اساسی گرفت. زمانی که کنگره این خبر را گرفت، هانسون به همراه دانیل کارول به نمایندگی از مریلند در اول مارس ۱۷۸۱، نخستین قانون اساسی آمریکا را امضاء کردند. با تأیید مریلند، این قانون اساسی به طور رسمی اجرایی شد. سال ها بعد، برخی از زندگی نامه نویسان دربارهٔ هانسون ادعا کردند که او در مدیریت این مصالحه و در نتیجه تضمین تصویب قانون اساسی، نقشی محوری داشته است، اما بنا به اظهار مورخ رالف لورینگ، هیچ مدرک مستندی از نظرات یا اقدامات هانسون در حل این اختلاف وجود ندارد. در سال ۱۷۸۲، هانسون از سوی کنگرهٔ قاره ای، روزی را به طور رسمی «روز شکرگزاری» اعلام کرد. سال های آخر زندگی. هانسون پس از دوره ای یک ساله از ریاست در کنگره کناره گیری کرد. او زمانی که به دیدن برادرزاده اش، توماس هاوکینز هانسون در ملک آکسون هیل در شهرستان پرنس جورج، ایالت مریلند رفته بود، بر اثر بیماری در ۱۵ نوامبر ۱۷۸۳ درگذشت. او در همان جا به خاک سپرده شد. هانسون در زمان مرگش حداقل ۲۲۳ جریب زمین و ۱۱ برده داشت. زندگی شخصی. در حدود سال ۱۷۴۴، هانسون با جین
کانتی (زادهٔ ۱۷۲۸- درگذشتهٔ ۱۸۱۲)، دختر الکساندر کانتی (زادهٔ ۱۶۹۲- درگذشتهٔ ۱۷۴۰) ازدواج کرد. آنها صاحب هشت فرزند شدند، از جمله:
جان ماری جونیور (.John Mare, Jr) (زادهٔ نیویورک، ۱۷۳۹- درگذشتهٔ ادنتون، کارولینای شمالی میان ژوئن ۱۸۰۲ و آوریل ۱۸۰۳)، نقاش، تاجر و شخصیت عمومی آمریکایی بود. زندگی. جان ماری، در شهر نیویورک متولد شد، پسر جان ماری از دوونشایر و ماری بس ماری، که احتمال می رود اصالتی هلندی داشته باشد. خواهرش ماری، همسر نقاش، ویلیام ویلیامز بود که ممکن است به جان ماری آموزش داده باشد، هرچند که هیچ چیزی از آموزش او به عنوان یک هنرمند یا تحصیلاتش معلوم نیست. پدر او در گزارش ها مختلف به عنوان یک دریانورد و کارگر توصیف شده است و به احتمال بی سواد بوده است. سوابق جان ماری در آلبانی، نیویورک پس از ۱۷۵۹ ثبت شده است؛ در آن سال او با همسرش آن موریس به شهر نقل مکان کرد و پسرش در ۱۷۶۰ در آنجا غسل تعمید داده شد. به نظر می رسد همسر و پسر او زود ماریده اند زیرا در وصیت نامهٔ جان ماری پدر در تاریخ ۱۷۶۱، هیچ نامی از آن ها وجود ندارد. گمان می رود در همان سال ماری به شهر نیویورک بازگشته باشد، زیرا در وصیت نامه هیچ اشاره ای به اقامت در آلبانی هم نشده است. اولین اشاره مستقیم به حرفهٔ ماری در ۱۷۶۵ صورت گرفته است؛ در اول اکتبر همان سال با دریافت آزادی
شهر (افتخاری است که توسط شهرداری به یکی از اعضای ارزشمند جامعه، یا به یک فرد مشهور یا شخصیتی که از آن بازدید می کند، اعطا می شود) به نام و عنوان «جان ماری جونیور، طراح» در شهر نیویورک پذیرفته شد. شواهد نشان می دهد که او در حدود ۱۷۶۷ و دوباره در ۱۷۶۸ در بوستون بوده است، اما در ۱۷۷۲ به آلبانی بازگشته و به دنبال کار گشته است و ملک خود را در ۱۷۷۱ در خیابان مولبری برای پرداخت هزینهٔ سفر رهن داده است. در دو سال بعدی، گاهی به شهر نیویورک بازگشته و دو پرترهٔ آخر شناخته شدهٔ خود را در آنجا کشیده است. باورها بر این است که ماری در ۱۷۷۸ به کارولینای شمالی نقل مکان کرده و آخرین حضور او، سال قبل از آن در نیویورک ثبت شده است. دلیل این حرکت مشخص نیست؛ هرچند، در حالی که ماری تقریباً تنها نقاش شهر نیویورک در بسیاری از کارهای اولیهٔ خود بود و فقط در حال رقابت بر روی سفارش گرفتن با لارنس کیلبرن بود، ورود جان دوراند و آبراهام دلانوی به صحنه، ممکن است تا حدودی بر تصمیم او تأثیر گذاشته باشد. در ادنتون او تاجر شد و به احتمال نقاشی را به یک باره، برای همیشه رها کرد. هنوز هیچ سابقه ای از هیچ اثر هنری ماری، در کارولینای شمالی یافت نشده
است. در ۱۷۸۰ او در شرکت ماری اند کولی، شریک شد و یک شانزدهم منفعت خود را به قایق دو دکلی بادبانی آستریچ اختصاص داد. او برای حدود پانزده سال موفق بود، تجارت با هند غربی را آغاز کرد و در شهرستان های اطراف، دارایی به دست آورد. همچنین، او به داشتن برده نیز معروف است. با این حال، او در سال های آخر زندگی اش دچار مشکلات مالی شد و به نظر می رسد که دچار یک بیماری ناتوان کننده شده بود که ممکن است مانع از سر و سامان دادن به امورش شده باشد. ماری از زمانی که به کارولینای شمالی نقل مکان کرد، از حامیان آرمان انقلابی بود و برای نیروهای ایالتی در طول جنگ تجهیزاتی را تأمین می-کرد. هنگامی که آلبمارل ساوند توسط بریتانیا مورد تهاجم قرار گرفت، او هزار پوند برای تلاش نیروها برای نبرد با بریتانیایی ها، کمک کرد. در ۱۷۸۰ کشتی فرآمارییکن که او مالک بخشی از آن بود، توسط بریتانیایی ها مصادره و ضرر مالی قابل توجهی به او وارد شد، در میان مسافران آن کشتی که به لندن منتقل شد، توماس وینز، نمایندهٔ آیندهٔ کنگره نیز حضور داشت. ماری در ۱۷۸۴ زمانی که در کارولینای شمالی بود برای بار دوم، ازدواج کرد. همسر دوم او یک بیوه به نام ماریون بوید ولز بود.
اطلاعات کمی در مورد ماریون وجود دارد، جز اینکه او و خواهرش لیدیا قطعنامه های ادنتون تی پارتی (اعتراضی سیاسی به قانون تحریم چای) را امضاء کرده بودند. او مدت ها قبل از ماری فوت کرد و دو دختر جوان به نام های ماری و الیزابت آن، برای او باقی گذاشت. جان ماری یکی از اعضای کلیسای سنت پل بود و امکان دارد در حیاط همان کلیسا به خاک سپرده شده باشد. تاریخ دقیق مرگ او مشخص نیست، زیرا هیچ گونه آگهی فوت، نه در مطبوعات و نه در اسناد فراماسونی آن دوران، پیدا نشده است. هنگام مرگش، تقریباً چیزی برای فرزندانش که توسط خانواده خالهٔ خود لیدیا پذیرفته شدند، باقی نگذاشت. خواهرزادهٔ ماری، پسر ماری، نقاش، ویلیام جوزف ویلیامز بود. زندگی عمومی. ماری در ۱۷۸۶ به عنوان اولین رئیس پُست ادنتون خدمت کرد. او همچنین در بسیاری از مشاغل عمومی دیگر در شهرستان چوان خدمت کرد؛ از ۱۷۸۶ تا ۱۷۸۸ مسئول پزشکی قانونی شهرستان بود و همچنین در ۱۷۸۶ خزانه دار شهر ادنتون شد. او برای اولین بار در مارس ۱۷۸۵ برای خدمت در هیئت منصفه بزرگ فراخوانده شد. در ۱۷۸۹ او رئیس پلیس شهر شد و برای چند سال در هر دو سمت خدمت کرد. او در ۱۷۸۷ قاضی صلح شد و تا سال ۱۷۹۹ این سمت را ب
رعهده داشت. اغلب او به عنوان مأمور رسیدگی حساب های قانونی در این مدت خدمت کرد. فرماندار ساموئل جانستون در ۱۷۸۷، ماری را در شورای استانی کارولینای شمالی منصوب کرد. او سه دوره در شورا خدمت کرد و بازهم در ۱۷۸۹ نامزد شد. از آنجایی که جانستون نتوانست انتصاب مجدد خود را به عنوان فرماندار به دست بیاورد، ماری هم در این زمان، دوباره انتصاب پیدا نکرد. در همان سال ماری به عنوان نمایندهٔ ادنتون در مجمعی که در کارولینای شمالی، قانون اساسی ایالات متحده را تصویب کرد، انتخاب شد و به تصویب رأی داد. ماری یک ماسون بود و معروف است که در جلسات ماسونی در آلبانی در ۱۷۷۲ شرکت می کرد. او بعدها عضویت خود را به لژ شمارهٔ ۲ سنت-جان (در حال حاضر لژ شمارهٔ ۱ سنت جان، A.Y.M) در شهر نیویورک منتقل کرد، قبل از اینکه در ۱۷۷۸ مجدد آن را این بار به لژ اونانمیتی در ادنتون، منتقل کند. او در ۱۷۷۹ استاد این لژ شد و به مدت بیست سال منبع اصلی آن باقی ماند. باورها بر این است که ماری در تهیهٔ پیش نویس نظام نامهٔ لژ بزرگ کارولینای شمالی، کمک کرده است. او در مجمع تاربرو که آن را در ۱۷۸۷ احیا کرد، ریاست کرد و هماریاه با استفان کاباروس به نمایندگی از ادنتون
انتخاب شدند. همچنین او یکی از اعضای برجستهٔ کلیسای انگلیکن در شهرستان چوان بود. آثار. اطلاعات زیادی از آموزش جان ماری وجود ندارد، هرچند در پرتره های او برخی از ویژگی های آثار توماس مک ایلورث، نقاش نیویورک استعماری یافت می شود. اولین پرتره های باقی مانده از او که کمتر از یک دوجین تصویر شناخته شده است، پرتره ای ماریبوط به هنری لیوینگستون به تاریخ ۱۷۶۰؛ تابلویی از برادر هنری، رابرت که از نظر ظاهری مشابه است، بدون امضاء و بدون تاریخ که گمان می رود کار او باشد. باورها بر این است که هر دو اثر، کپی از آثار جان ولاستون هستند، همان طور که پرتره ماری از هنری لوید از بوستون، به تاریخ ۱۷۶۷، این چنین است. در ۱۷۶۶، شورای مشترک نیویورک، پرتره ای از جورج سوم را سفارش داد. پرتره ای از جان کتلتاس (در مجموعه انجمن تاریخی نیویورک) در ۱۷۶۷ که مگس روی دکمهٔ سرآستین او نشسته است که گویی جدا از سطح نقاشی قرار دارد. در ۱۷۶۸، دوباره در بوستون، جان ماری، جان توری را نقاشی کرد. گمان ها بر این است که او برادر توری ویلیام را نیز نقاشی کرده باشد و پرتره ای از جرارد بیکمن به تاریخ ۱۷۶۹ و یک پرترهٔ بدون تاریخ از یکی از اعضای ناشناس خانوادهٔ
وردن ویلکوکز، توسط این هنرمند نقاشی شده باشد. در ۱۷۷۲، در طول اقامت موقت بازگشت خود، در آلبانی، ماری، جان جانسون را نقاشی کرد، پرتره ای که اماریوزه در تالار جانسون در جانستاون (یک شهر در شهرستان ایالت فولتون آمارییکا) آویزان شده است. پرتره پاستلی ماری در موزه شلبرن نیز شناخته شده است. آن پرتره، جان سی کوونهوون را نمایش می دهد و تاریخ ۱۷۷۴ به روی آن ثبت شده است. همچنین پرتره ای از دکتر بنجامین یانگز پرایم به تاریخ همان سال است در حال حاضر در مجموعهٔ انجمن تاریخی نیویورک است؛ این دو، آخرین پرتره های تاریخی منسوب به جان ماری هستند و به نظر می رسد که او نقاشی کردن را در این نقطه، متوقف کرده است. شناخته شده ترین اثر اماریوز جان ماری، پرترهٔ تاجر، جرمیا پلات است که در حال حاضر در مجموعه موزه هنر متروپولیتن نگهداری می شود؛ این اثر به صورت نازک رنگ شده است و هنرمند به جای استفاده از لعاب، رنگ دانه های ماریطوب را روی سطح نقاشی ترکیب کرده است تا بافت ایجاد کند، این پرتره به طول سه چهارم و شناخته شده با دست هنرمند و همچنین با توجه به اهمیتی که به صندلی ای که پلات به آن تکیه می دهد، داده شده است و پس زمینهٔ پارچه ای گل
دار که به نظر می رسد؛ نقاش با قالب ناآشنا بوده و به این طریق جبران کرده است، یگانه است. این پرتره نشان از آگاهی جان ماری از سبک جان سینگلتون کوپلی دارد و به عنوان موفق ترین قطعهٔ شناخته شدهٔ جان ماری، در نظر گرفته می شود؛ در غیر این صورت، او را یک نقاش معمولی می دانند و سبک او را نیز «سخت و غیرماهرانه» توصیف کرده اند.
دولورس کاکوانگو (; – ) اهل اکوادور بود. او به ماما دولو معروف و پیشگام در مبارزه برای حقوق بومیان و کشاورزان در اکوادور بود. او در عرصه سیاسی برجسته بود و یکی از اولین فعالان فمینیسم بین دهه ۳۰ و ۶۰ اکوادور بود. در سال ۱۹۴۴ او «فدراسیون سرخ پوستان اکوادور» (Ecuatoriana de Indios (FEI)) را با کمک حزب کمونیست اکوادور تأسیس کرد. زندگی نامه. دولورس کاکوانگو در سال ۱۸۸۱ در سان پابلو اورکو در یک ملک فئودالی در نزدیکی کایامبه اکوادور به دنیا آمد. پدر و مادر او از بومیان بودند که به آنها «پیادگان» (peones concierto) می گفتند، کسانی که بدون دریافت دستمزد در املاک کار می کردند. او با پدر و مادرش بزرگ شد، به دلیل کمبود امکانات، به تحصیل دسترسی نداشت. هنگامی که پانزده ساله بود در خانه ارباب به عنوان خدمتکار خانه کار می کرد و از نابرابری بین شرایط زندگی بین ارباب و پیادگان تحت تأثیر قرار گرفت. دولورس هرگز خواندن و نوشتن را یاد نگرفت و این یکی از اولین دلایلی بود که او را تشویق کرد تا آموزش بومیان را بهبود بخشد. او اسپانیایی را در کیتو یادگرفت، جایی که در سن جوانی به عنوان خدمتکار خانه کار می کرد. فعالیت ها. در سال ۱۹۳۰، ک
اکوانگو یکی از رهبران اعتصاب تاریخی کارگران در مزارع در کایامبه بود. این اعتصاب نقطه عطفی برای بومیان و دهقانان در احقاق حقوقشان بود و بعدها موضوع یکی از رمان های خورخه ایکازا نویسنده اکوادوری (۱۹۳۴) شد. در طول انقلاب مه ۱۹۴۴ در اکوادور، کاکوانگو شخصاً رهبری حمله به یک پایگاه نظامی دولتی را بر عهده داشت. او به همراه دوست و فعال مبارزاتی ترانسیتو آماگوانیا، فدراسیون بومیان اکوادور (FEI) را تأسیس کرد. این فدراسیون از سازمان های اولیه بود که مطالبه و مبارزه برای حقوق و جایگاه بومیان را به عهده گرفت. درحالی که کاکوانگو هرگز آموزش رسمی دریافت نکرد، اما به همراهی دیگران به تأسیس اولین مدارس دو زبانه سرخ پوستان اقدام کرد. او با آگاهی از شرایط وحشتناکی که فرزندان مردم بومی در مدارس متحمل می شدند، در نهایت مدارس دو زبانه ای را تأسیس کرد که در آنها به دو زبان اسپانیایی و زبان بومی کچوا، تدریس می شد. او این مدارس را در سال ۱۹۴۵ در منطقه کایامبه تأسیس کرد. کاکوانگو پیشنهاد کرد که این مدارس به دانش آموزان خواندن به هر دو زبان را آموزش دهند. مدارس او به مدت ۱۸ سال کار کردند، اما حکومت نظامی در سال ۱۹۶۳ آنها را تعطیل کرد و
آنها را کانونهای کمونیستی خواند. کاکوانگو یک کمونیست برجسته بود و بخاطر فعالیت هایش مدتی را در زندان گذراند. مرگ و میراث. دولورس کاکوانگو، یا ماما دولو، نامی که دیگران او را با آن می شناختند، در سال ۱۹۷۱ درگذشت. پسرش، کاتوکومبا کاکوانگو، لوئیس (متولد ۱۹۲۴) از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۶۳ در مدرسه بومیان یاناهوایکو تدریس کرد، تا زمانی که حکومت نظامی مدارس را تعطیل کرد. در سال ۱۹۸۸، وزارت آموزش و پرورش ضرورت بهبود آموزش مردم بومی اکوادور را تشخیص داد. مدیریت ملی آموزش بین فرهنگی دو زبانه نیز ایجاد شد. در یک تحقیقات پزشکی گونه ای از زنبور به نام او و به آن زبان بومی کاکوانگوی، cacuangoi نامگذاری شده است. در ۲۶ اکتبر ۲۰۲۰، گوگل سالروز تولد ۱۳۹ سالگی دولورس را با گوگل دودل جشن گرفت.