Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رتلیف بون (Ratliff Boon) (۱۸ ژانویه ۱۷۸۱–۲۰ نوامبر ۱۸۴۴)، از ۱۲ سپتامبر تا ۵ دسامبر سال ۱۸۲۲ دومین فرماندار ایالت ایندیانا بود که پس از استعفای فرماندار جاناتان جنینگز در پی انتخاب او به کنگره به قدرت رسید. بون که یک سیاست مدار سرشناس در ایالت بود در تشکیل حزب دموکرات ایالتی نقش تأثیرگذار داشت و در جریان شش دوره نمایندگی ایالت ایندیانا در مجلس نمایندگان ایالات متحده از سیاست های رئیس جمهور اندرو جکسون حمایت کرد. اوایل زندگی. پس زمینه و تحصیلات. رتلیف بون پسر جیسی و کسیا بون در ۱۸ ژانویه ۱۷۸۱ در شهرستان فرانکلین ایالت کارولینای شمالی متولد شد. بون در جوانی همراه با والدینش به شهرستان وارن در ایالت کنتاکی رفت، در آنجا در یک دبستان دولتی پذیرفته شد و بعداً در دنویل ایالت کنتاکی به عنوان اسلحه ساز به شاگردی پذیرفته شد. در سال ۱۸۰۱ با دلایلا اندرسون ازدواج کرد و این زوج جمعاً هفت فرزند داشتند. در سال ۱۸۰۹ به ناحیهٔ بون که امروزه شهرک بون شهرستان واریک در ایالت ایندیانا است، نقل مکان کرد. بونویل مرکز شهرستان بعدها به افتخار وی نام گذاری شد. بون در آغاز جنگ سال ۱۸۱۲ با شبه نظامیان قلمروی ایندیانا همراه شد و سرانجام
به درجهٔ سرهنگی ارتقا یافت. سمت دولتی. قانون گذار. شهرستان واریک در سال ۱۸۱۳ تشکیل شد و بون از طرف فرماندار توماس پوزی، در سمت خزانه داری شهرستان منصوب شد. در سال ۱۸۱۶ به نخستین مجلس قانون گذاری ایالتی انتخاب شد و دو دورهٔ یک ساله در این مجلس خدمت کرد. در دوره های خدمتش، نخستین دستاورد وی ترویج موفقیت آمیز قانون گذاری برای تقسیم شهرستان واریک به سه شهرستان جداگانه بود. در ماه دسامبر سال ۱۸۱۸ به مجلس سنای ایالتی انتخاب شد اما پس از پیروزی در انتخابات به عنوان نائب دوم فرماندار، در دسامبر سال ۱۸۱۹ استعفا داد. کریستوفر هریسون پس از یک رسوایی بدون تعیین جانشین از سمت نائب فرمانداری استعفا داده بود. دو شخص دیگر به مدت کوتاهی برای این سمت با بون به رقابت پرداختند اما بون در انتخابات عمومی با اخذ ۷٬۳۹۷ رأی در برابر ۳٬۸۸۲ رأی نزدیک ترین رقبای خود، آن ها را شکست داد. قانون گذاران در سال ۱۸۲۰ قانونی را به منظور کاهش جمعیت گرگ به تصویب رسانیدند. گرگ ها در خط سرحدی سبب ایجاد ویرانی می شدند. آن ها یک جایزهٔ مرغوب برای پُست گرگ پیشنهاد دادند، بون از قانون جدید نهایت سود برد و با کشتن گرگ ها بیش از هفتصد دلار به دست آورد. م
وفقیت بون موجب لغو سریع قانونی شد که به زودی به کاهندهٔ منابع محدود ایالت تبدیل شده بود. فرماندار. بون در سال ۱۸۲۲ در یک تکت با ویلیام هندریکس مجدداً به عنوان نائب فرماندار انتخاب شد. پس از این که فرماندار جاناتان جنینگز به منظور کسب کرسی در کنگره استعفا داد، بون جانشین وی شد و در ۱۲ سپتامبر سال ۱۸۲۲ دومین فرماندار ایالت شد و تا زمان تحلیف هندریکس در ۵ دسامبر سال ۱۸۲۲ در این سمت خدمت کرد. یگانه پیامد اقدامات بون در مدت کوتاه فرمانداریش سرشماری منطقهٔ خریداری شده توسط معاهدهٔ ست مری بود و پیشنهادهایی را برای ایجاد شهرستان ها در منطقه ارائه نمود. پیشنهادش توسط مجمع عمومی تصویب شد که سبب سازماندهی حکومت های شهرستانی و ایجاد سه کرسی در مجمع برای نمایندگی از اشخاص سرشماری، شد. بون به دفتر نائب فرمانداری برگشت و تا ۳۰ ژانویه سال ۱۸۲۴ زمانی که پس از برنده شدن در انتخابات مجلس نمایندگان ایالات متحده استعفا داد، در این سمت باقی ماند. عضو کنگره. بون به عنوان طرفدار جکسون در کنگره انتخاب شد و از ۴ مارس ۱۸۲۵ تا ۳ مارس ۱۸۲۷ خدمت کرد. بون در سال ۱۸۲۶ در تلاشش برای انتخاب مجدد ناکام شد و توسط توماس اچ. بلک شکست خورد، توماس
اچ. بلک بر اساس یک برنامه انتخاباتی بهبود داخلی که حزب بون مخالف آن بود، کاندیدا شده بود. بون در جریان مدتی خارج از قدرت بود، در تأسیس حزب دموکرات در ایالت ایندیانا نقش اساسی داشت. تا آن زمان احزاب سیاسی رسمی در ایالت وجود نداشت و تمامی سیاست مداران کما بیش به حزب دموکرات - جمهوری خواه وابسته بودند. بون در سال ۱۸۲۸ دوباره نامزد این سمت شد و برنده شد. وی مجدداً از ۴ مارس سال ۱۸۲۹ تا ۳ مارس سال ۱۸۳۹ در کنگره خدمت کرد. همزمان با عضویت در کنگره، از سال ۱۸۳۵ الی سال ۱۸۳۹ رئیس کمیته زمین های دولتی بود. در سال ۱۸۳۹ تلاش ناموفقی را برای انتخاب مجدد انجام داد اما توسط الیور اچ. اسمیت شکست خورد. بون در سالی که در انتخابات شکست خورد، به لوئیزیانا در ایالت میسوری رفت. در میسوری به سرعت به شهرت رسید و به حریف سرسخت توماس اچ. بینتون و جناح طرفدار برده داری دولت ایالتی تبدیل شد. در سال ۱۸۴۴ به امید شکست کاندیدا طرفدار برده داری، دوباره کاندیدا عضویت کنگره شد اما مریض شد و از رقابت صرف نظر کرد. مریضی بون ادامه یافت و اندکی پس از آگاهی از پیروزی حزبش در انتخابات، فوت نمود. وی در ۲۰ نوامبر سال ۱۸۴۴ در میسوری درگذشت. بون در قبر
ستان ریورویو لوئیزیانا به خاک سپرده شد و بیلی هارت بون، پسرش بعداً بنای یادبود بر بالای قبر او ساخت.
سد پایه دار سدی است که توسط تعدادی تکیه گاه یا پایه حمایت می شود. دیوارهٔ این سدها ممکن است مستقیم یا منحنی باشد. اکثر سدهای پایه دار از بتن مسلح ساخته شده اند و سنگین اند، سیستم آن ها نیز این گونه است که پایه ها وزنِ سد را به داخل زمین فشار می دهند.
ریزپُرز (به انگلیسی: جمع: microvilli، مفرد: microvillus) برآمدگی های غشای سلولی میکروسکوپی هستند که سطح را برای انتشار افزایش می دهند و هرگونه افزایش حجم را به حداقل می رسانند، و در کارکردهای متنوعی از جمله جذب، ترشح، چسبندگی سلولی و انتقال مکانیکی نقش دارند.
ریوبن پاتریک بویس (Reuben Patrick Boise) (۹ ژوئن ۱۸۱۹ – ۱۰ آوریل ۱۹۰۷)، وکیل، قاضی و سیاستمدار در قلمروی اورگن و سال های اولیه تشکیل ایالت اورگن بود. روبن که شهروند اصیل ماساچوست بود، در سال ۱۸۵۰ به اورگان مهاجرت نمود و دو مرتبه در مجموع ۱۶ سال با سه دوره ریاست دادگاه، در دادگاه عالی اورگن خدمت کرد. در اوایل حرفهٔ حقوقیش به عنوان وکیل دادگستری ناحیه ای کار می کرد. بویس در سال ۱۸۵۷ عضو کنوانسیون قانون اساسی ایالت اورگن بود، در مجلس قانون گذاری قلمرو خدمت کرد و در تدوین قانون قلمرو اورگن کمک کرد. به عنوان قاضی دادگاه حوزوی نیز خدمت کرد و متولی چندین کالج بود. بویس که در کالج ویلیامز آموزش دیده بود، دو مرتبه با زنان اهل ماساچوست ازدواج نمود و مجموعاً پنج فرزند داشت. اوایل زندگی. روبن بویس در ۹ ژوئن سال ۱۸۱۹ در شهر بلندفورد ایالت ماساچوست در خانوادهٔ روبن بویس و سالی پوتنام بویس متولد شد. وارد کالج ولیامز در ویلیامزتاون ایالت ماساچوست شد و در سال ۱۸۴۳ با اخذ مدرک لیسانس در رشتهٔ هنر، با افتخار فارغ شد. بمحض فراغت به میزوری رفت و قبل از برگشت به ماساچوست مدت دو سال در آن جا در مدرسه تدریس کرد. بویس پس از برگشت برا
ی مدت سه سال تحت نظر عمویش در رشته حقوق آموزش دید و در سال ۱۸۴۷ در کانون وکلا پذیرفته شد. مدت چند سال در شیکوپی فالز ایالت ماساچوست وکالت نمود. اورگن. بویس در سال ۱۸۵۰ تصمیم گرفت به قلمرو اورگن نقل مکان نماید. برای این که به آن جا برسد، ذریعه کشتی به پاناما سفر نمود و از باریکهٔ پاناما به اقیانوس آرام عبور نمود. بویس در اواخر همان سال با کشتی دیگری به شهر آستوریای اورگن در دهانهٔ رودخانهٔ کلمبیا رسید. در بهار سال ۱۸۵۱ به سمت بالای رود به پورتلند نقل مکان نمود و دفتر وکالت باز کرد. در پورتلند در نخستین هیئت مدیرهٔ مدرسه خدمت کرد. بویس در سال ۱۸۵۱ در حین اقامت در سان فرانسیسکو ایالت کالیفرنیا با الن فرانسیس لیون اهل بوستون ازدواج نمود. بویس با الن فرانسیس لیون در ماساچوست نامزد شده بود و با وی و خانواده اش برای حضور در مراسم عروسی در اطراف دماغهٔ هون کشتیرانی نمودند. قبل از مرگ الن در سال ۱۸۶۵، روبن و الن سه پسر به نام های روبن پی. بویس پسر، ویتنی ال. و فیشر ای، داشتند. بویس هم چنان در سال ۱۸۵۱ از طرف اورویل سی. پرت قاضی دادگاه عالی اورگن، دادستان ناحیه ای منصوب شد. در سال ۱۸۵۲ یک اندازه زمین را در شهرستان پولک
اورگن خرید و نام آن محله را به نام همسرش الندل تغییر نام داد. خانوادهٔ بویس در سال ۱۸۵۷ به سالم اورگن نقل مکان نمود. بویس در سال ۱۸۶۷ با خانم امیلی ای. پرت اهل وبستر ایالت ماساچوست، ازدواج نمود. این زوج دو دختر به نام های الن اس و مری ای. بویس، داشتند. حرفهٔ سیاسی. در سال ۱۸۵۲ توسط مجلس قانون گذاری قلمرو اورگن، دادستان نواحی ۱ و ۲ تعیین شد که این نواحی بیشتر ساحات درهٔ ویلامت را در بر می گرفت. بویس سال بعد مجدداً انتخاب شد و در این سمت خدمت کرد. در سال ۱۸۵۳ به عنوان سیاستمدار حزب دموکرات در مجلس سفلی مجلس نمایندگان، نمایندهٔ شهرستان های پولک و تیلاموک در مجلس قانون گذاری قلمرو بود. سال بعد بویس همراه با جیمز کی. کیلی و دانیل آر. بیگیلو به منظور کمک به تدوین قوانین اورگن انتخاب شد. در سال ۱۸۵۷ نماینده دموکرات ها از شهرستان پولک در کنوانسیون قانون اساسی اورگن بود. بویس همزمان با خدمت در کنوانسیون قانون اساسی در کمیتهٔ قانون گذاری خدمت می کرد. بویس در سال ۱۸۵۷ از طرف جیمز بیوکنن رئیس جمهور ایالات متحده، جانشین سیروس اولنی در دادگاه عالی قلمرو منصوب شد و در سال ۱۸۵۸ به خدمت شروع نمود. سپس در ۱۸۵۹ پس از ایالت شدن
اورگن در ۱۴ فوریه سال ۱۸۵۹، در دادگاه عالی اورگن انتخاب شد. قاضی بویس تا سال ۱۸۷۰ خدمت کرد و در سال ۱۸۶۴ مجدداً برنده انتخابات شد. پس از برنده شده در انتخابات مجدد در سال ۱۸۷۰، در پی به چالش کشیده شدن نتایج انتخابات استعفا داد. بویس در سال ۱۸۷۴ به عضویت کمیسیون نظارت بر ساخت و ساز ساختمان پایتخت ایالت اورگن انتخاب شد. در سال ۱۸۷۶ در نتیجهٔ برنده شدن در انتخابات به دادگاه عالی اورگن برگشت. مجمع قانون گذاری اورگن دو سال بعد دادگاه را به دادگاه عالی و دادگاه حوزوی اورگن تقسیم نمود و تعداد قضات دادگاه عالی را به سه نفر کاهش داد. با تشکیل دادگاه جدید تمامی قاضی های قبلی کرسی خود را از دست دادند و سه پُست با تعیینات فرماندار تکمیل شد. بویس در سال ۱۸۷۸ از طرف فرماندار دبلیو. دبلیو تایار در دادگاه جدید منصوب شد و دورهٔ خدمتش در سال ۱۸۸۰ پایان یافت. بویس در جریان مدت حضور در دادگاه، از سال ۱۸۶۴ تا ۱۸۶۶، از سال ۱۸۷۰ تا ۱۸۷۲ و از سال ۱۸۷۶ تا ۱۸۷۸ سه دوره من حیث رئیس دادگاه خدمت نمود. پس از ترک عالی ترین دادگاه ایالتی، در سال ۱۸۸۰ به عنوان قاضی دادگاه حوزوی ایالتی ناحیهٔ سوم قضائی شهرستان های یمهیل، تیلاموک، ماریون، لین
و پولک را تحت پوشش قرار می داد، انتخاب شد. تا سال ۱۸۹۲ در این دادگاه خدمت نمود و سپس وارد وکالت خصوصی شد. بویس پس از شش سال وکالت خصوصی در سیلم، در سال ۱۸۹۸ به دادگاه حوزوی برگشت. در ژوئیه سال ۱۹۰۴ از دادگاه بازنشسته شد. اواخر زندگی و میراث. بویس در اواخر سال های زندگیش در هیئت متولیان در دانشگاه ویلامت در سیلم و دانشگاه پاسفیک واقع فورست گرو خدمت کرد. دانشگاه پاسفیک مدرک افتخاری دکتری حقوق برایش اعطا کرد. برعلاوه بویس یکی از متولیان مدرسهٔ مقدماتی آکادمی لا کریول واقع دالاس و عضو هیئت امنای کالج کشاورزی اورگن (دانشگاه ایالتی اورگن فعلی) بود. پنج دوره رئیس انجمن همکاری و تعاون کشاورزان بود و کارخانهٔ پارچه ها پشمی الندل متعلق به وی بود. بویس که یک سخنران عمومی بود، در انجمن تاریخی اورگن، انجمن پیشگامان اورگن و کانون وکلای ایالتی اورگن و به همین گونه در مراسم افتتاح بنای یادبود مبلغ جیسون لی سخنرانی کرد. روبن پاتریک بویس در ۱۰ آوریل سال ۱۹۰۷ در سن ۸۷ سالگی در شهر سیلم در گذشت و در قبرستان سیلم پایونیر به خاک سپرده شد. جورج هنری ویلیامز دادستان کل سابق ایالات متحده موعظهٔ مراسم جنازه را در حضور تعداد زیادی سیا
ستمداران و مقامات ایراد کرد. دادگاه ایالتی به افتخار قاضی سابق، در همان روز موقتاً تعطیل شد. بویس در حین مرگ به مساحت بیشتر از ۲٬۶۰۰ (۱۱ کیلومتر مربع) جریب زمین زراعتی در میان سه مزرعه در شهرستان های ماریون و پولک، داشت. جادهٔ روبن بویس در شهرستان پولک به افتخار وی نام گذاری شده است، همچنان ساختمان روبن پاتریک بویس در شهر سالم در فهرست ملی اماکن تاریخی ثبت شده است.
الیفا آوَرانی احشایی ویژه (SVA) یک لیف آورانی که در ارتباط با دستگاه گوارش ایجاد می شود. آنها حامل حواس خاص بویایی و چشایی هستند. اعصاب مغزی حاوی الیاف SVA عبارتند از: عصب بویایی (I)، عصب چهره ای (VII)، عصب زبانی حلقی (IX) و عصب واگ (X). عصب صورت، مزه را از ۲/۳ قدامی زبان می گیرد؛ زبانی حلقی از ۱/۳ خلفی و عصب واگ از بَرچاکنای (اپی گلوت).
دانشگاه ماناس بر اساس توافق نامه بین دولت های جمهوری ترکیه و جمهوری قرقیزستان در مورد تأسیس دانشگاه ماناس ترکی قرقیزستانی در بیشکک پایتخت قرقیزستان تأسیس شد. دانشگاه ماناس برای تأمین مسکن دانشجویان دو ساختمان جدید خوابگاهی ساخته که در مجموع ۱۴۵۶ دانشجو را در خود جای داده است. این دانشگاه در رتبه بندی دانشگاهٔ در سال ۲۰۲۰ در بین کشورهای نوظهور اروپا و منطقه آسیای مرکزی در رتبه ۱۹۰ قرار گرفت
سسک های زمینی یک سرده از پرندگان گنجشک سان از خانواده سسکان ملخی است. این سرده توسط پرنده شناس انگلیسی نایجل جی کولار در سال ۲۰۰۶ با سسک زمینی کوردیلرا ("Robsonius rabori") به عنوان گونه نماد معرفی شد. این نام به افتخار پرنده شناس بریتانیایی کریگ آر رابسون برگزیده شد.
رود ترینت (به انگلیسی: Trent River) یک رود در کانادا است که در انتاریو واقع شده است.
یورک () شهر و دومین پایتخت مستعمره کانادای علیا بود. این شهر پیشین تر از شهر قدیمی تورنتو (۱۸۳۴–۱۹۹۸) است. در سال ۱۷۹۳ توسط فرماندار جان گریوز سیمکو به عنوان یک مکان «موقت» برای پایتخت کانادای علیا تأسیس شد، در حالی که او برنامه هایی برای ساخت پایتخت در نزدیکی لندن، انتاریو داشت. سیمکو مکان را به نام یورک گرفته شده از شاهزاده فردریک، دوک یورک و آلبانی، دومین پسر جرج سوم، تغییر نام داد. سیمکو از برنامه خود برای ساختن پایتخت در لندن منصرف شد و یورک در ۱ فوریه ۱۷۹۶ پایتخت دائمی کانادای علیا شد.
اکس کاربازپین که با نام تجاری Trileptal و دیگر نام ها فروخته می شود، دارویی است که برای درمان صرع استفاده می شود. اکس کاربازپین هم برای تشنج کانونی و هم برای تشنج منتشر استفاده می شود. این دارو هم به تنهایی و هم به عنوان درمان تکمیلی در افراد مبتلا به اختلال دوقطبی که هیچ موفقیتی در درمان های دیگر نداشته اند، استفاده شده است. طریقه مصرف آن به شکل خوراکی است. عوارض جانبی شایع عبارتند از تهوع، استفراغ، سرگیجه، خواب آلودگی، دوبینی و مشکل در راه رفتن. عوارض جانبی جدی ممکن است شامل آنافیلاکسی، مشکلات کبدی، پانکراتیت، افکار خودکشی و ضربان غیرطبیعی قلب باشد. اگر چه استفاده در دوران بارداری ممکن است به کودک آسیب برساند، اما خطر کمتری نسبت به تشنج دارد. مصرف در دوران شیردهی توصیه نمی شود. در افرادی که به کاربامازپین آلرژی دارند، ۲۵ درصد خطر مشکل در مصرف اکس کاربازپین وجود دارد. نحوه عملکرد آن کاملاً مشخص نیست. اکس کاربازپین در سال ۱۹۶۹ ثبت اختراع شد و در سال ۱۹۹۰ مورد استفاده پزشکی قرار گرفت. این دارو به عنوان یک داروی ژنریک در دسترس است. در سال ۲۰۱۹، این دارو با بیش از ۳ میلیون نسخه دارو، ۱۶۲ام داروی رایج تجویز شده د
ر ایالات متحده بود.
ایستگاه یونیون () یک ایستگاه قطار اصلی و مرکز حمل و نقل بین وجهی در تورنتو، انتاریو، کانادا است. در خیابان فرانت (تورنتو) غربی، در سمت جنوبی بلوک محدود به بی استریت و خیابان یورک در مرکز شهر تورنتو واقع شده است.
رزین پلیزنت بویی (Rezin Pleasant Bowie) (۸ سپتامبر ۱۷۹۳–۱۷ ژانویه ۱۸۴۱)، مزرعه دار، مخترع و سرباز مزدور بود. او سه دوره در مجلس نمایندگان لوئیزیانا خدمت کرد. رزین بویی با برادرش جیمز «جیم» بویی قاچاق برده می کردند و بعنوان دلال زمین کار می کردند. این دو برادر نخستین کارخانهٔ قند با ماشین بخار را در لوئیزیانا تأسیس نمودند. بویی به واسطه ساخت چاقوی بویی اعتبار کسب نمود که پس از استفاده در نبرد سندبار سال ۱۸۲۷ توسط جیمز، مشهور شد. پس از این که جیمز به تکزاس مکزیک رفت، رزین او را در سفر اکتشافی معدن گمشده ی سان سبا همراهی نمود. آن ها معدن را نیافتند اما از ماجرای آن ها در دفع کمین سرخ پوستان همه مردم با خبر شد. بویی در سال های اخیر عمر از ضعف بینایی رنج می برد. او همراه با خانم و دخترانش در مزرعه ای در لوئیزیانا زندگی نمود. اوایل سال های زندگی. رزین بویی در ۸ سپتامبر سال ۱۷۹۳ در نزدیکی گالاتین تنسی فعلی در شهرستان سومنر قلمروی جنوب غربی متولد شد. بویی یکی از ده فرزندی بود که در خانوادهٔ رزین بویی و اپ-کتسبای جانز متولد شد. بویی یکی از دوقلوهای بود با برادرش رزا متولد شد. پدر بویی در نبرد در جنگ انقلاب آمریکا زخمی
شده بود و در سال ۱۷۸۲ با خانم جوانی که در قسمت اعادهٔ سلامتیش از وی پرستاری نموده بود، ازدواج کرد. احتمالاً الف با توماس اپ کتسبای جونز (۱۷۹۰–۱۸۵۸) فرماندهٔ نیروی دریایی در نبرد دریاچهٔ بورگن سال ۱۸۱۴ در لوئیزیانا، ارتباط داشت. نام خانوادگی بویی ˈبوی/بو-ییˈ تلفظ می شود (هرچند که بعضی از مراجع کتابی به یک تلفظ جایگزین غلط باوی/بوه-یی اشاره دارد). خانوادهٔ بوییز مکرراً از جای به جای دیگری می رفت، نخست در جورجیا ساکن شدند و در آنجا شش فرزند داشتند و سپس به قلمروی جنوب غربی (اگر قبل از سال ۱۷۹۰ به آنجا رسیده باشند، این منطقه در آن زمان بخشی از ایالت کارولینای شمالی بود) در ایالت بعدی تنسی نقل مکان نمود. سال بعد از تولد بویی خانوادهٔ وی به شهرستان لوگان در ایالت تازه تأسیس کنتاکی نقل مکان نمود. پدر بویی تا سال ۱۷۹۶ مالک ۸ برده، ۷ رأس اسب، ۱۱ رأس گاو و ۱ رأس اسب نریان یا اسب اصلاح نژاد بود. این خانواده در سال بعدی ۲۰۰ جریب (۸۰ هکتار) زمین را در امتداد رودخانهٔ سرخ تصاحب نمود. رزین بویی در سال ۱۸۰۰ ملک خود را به فروش رسانید و خانواده وی دو سال را در محلی که چندین سال بعد به ایالت میسوری تبدیل شد، سپری نمودند. در ای
ن برههٔ زمانی این منطقه بخشی از لوئیزیانای بالا یا بخشی از منطقهٔ بود که مقامات استعماری اسپانیایی آن را ناحیهٔ ایلینوی می نامیدند. خانوادهٔ بویی در سال ۱۸۰۲ به لوئیزیانای پائین نقل مکان نمود و در بوشلی بایو واقع پریش رپیدز ساکن شدند. این خانواده بار دیگر در سال ۱۸۰۹ یکبار دیگر نقل مکان نمود و قبل از دریافت خانه دائمی در آپلوسس واقع پریس سنت لندری در سال ۱۸۱۲، در بایو تیچ در قلمروی اورلئان که جدیداً به آمریکا پیوسته بود، ساکن شد. قلمروی اورلئان در همان سال به ایالت لوئیزیانای ایالات متحده تبدیل شد. رزین در این وقت ۱۹ ساله بود. خانه های تمامی آن ها در مرز بود و حتی در کودکی از بویی توقع می رفت که در پاک سازی زمین و زرع محصولات همکاری نماید. بویی و خواهر و برادرش در خانه آموزش داده شدند و خواندن و نوشتن را به زبان انگلیسی فرا گرفتند. رزین همراه نزد برادر بزرگش جیمز صحبت کردن، خواندن و نوشتن اسپانیایی و فرانسوی را به صورت روان آموخت. به کودکان نیز شیوه زندگی در مرز و به همین گونه طریقهٔ ماهی گیری و ادارهٔ مزرعه و کشت زرع آموزش داده شد. بویی در سال ۱۸۱۴ به آئین کاتولیک رومی گروید و در ۱۵ سپتامبر سال ۱۸۱۴ در کلیسا
ی کاتولیک سنت لندری واقع آپلوسس با مارگارت نیول ازدواج کرد. در همان سال در پاسخ به تقاضای اندرو جکسون برای جمع شدن داوطلبان به هدف جنگ با بریتانیا، بویی و جیمز در گروه شبه نظامیان لوئیزیانا نام نویسی کردند. جنگ سال ۱۸۱۲ در اوایل سال ۱۸۱۵ پایان یافت و برادران بویی به خاطر شرکت در جنگ بسیار دیر به نیو اورلئان رسیدند. بویی بعداً به گردان آویلوس پیوست و در سال ۱۸۲۵ کاپیتان پیاده نظام سواره گماشته شد و سپس سرهنگ شد. دلال زمین. پدر بویی قبل از مرگش در سال ۱۸۱۸ یا ۱۸۱۹ به بویی و برادرش جیمز به هریک ۱۰ برده، اسب ها و گاوها داد. این دو برادر به هدف توسعه چندین املاک و مستغلات بزرگ در پریش لافورش، در هفت سال آینده با هم یکجا کار کردند. جمعیت لوئیزیانا به سرعت در حال افزایش بود و این دو برادر می خواستند با استفاده از احتکار زمین از افزایش قیمت زمین سود ببرند اما سرمایه کافی برای خریداری قطعات بزرگ زمین نداشتند. آن ها برای جمع آوری پول در سال ۱۸۱۸ با جین لافایت دزد دریایی وارد همکاری شدند. قبلاً ایالات متحده واردات برده را غیرقانونی اعلام کرد بود و به منظور تشویق شهروندان برای گزارش دهی از فعالیت های غیرقانونی، اکثریت ای
الت های جنوبی تصمیم گرفتند، نیمی از درآمدی را که برده های وارداتی در حراج به دست می آوردند، به کسانی بدهند که در مورد بازرگانان برده اطلاع می دهند. آن ها سه مرتبه به محوطهٔ لافایت در جزیره گالوستون سفر نمودند و در آنجا برده های قاچاقی را به قیمت هر پوند ۱ دلار خریداری کردند. آن ها سپس اسیران را به لوئیزیانا آوردند و در آنجا به کارمند گمرگ تسلیم کردند. کارمند گمرک سپس برده ها را در حراج گذاشت و بویی در حراج برده ها را به صورت قانونی خریداری می نمود.
سن لورنس مارکت () یک بازار عمومی بزرگ در تورنتو، انتاریو، کانادا است. در امتداد خیابان فرانت (تورنتو) شرقی و خیابان جارویس در محله سن لارنس (تورنتو) در مرکز شهر تورنتو واقع شده است.
دورهٔ رادیکال در طراحی ایتالیایی، دورهٔ رادیکال در اواخر دههٔ ۱۹۶۰ میلادی با تغییر سبک در میان آوانگاردها اتفاق افتاد. احتمالاً قابل توجه ترین نتیجه این دورهٔ آوانگارد اینستالیشنی به نام «سوپرآرکیتکتورا» است که در پیستویا در سال ۱۹۶۶ میلادی ساخته شد. نمایشگاه مهم دیگری که به طراحی رادیکال در ایتالیا اختصاص داشت در سال ۱۹۷۲ میلادی در موزهٔ هنر مدرن («ایتالیا: چشم انداز داخلی نوین») برگزار شد. جنبش طراحی رادیکال شامل بسیاری از هنرمندان، طراحان و معماران از فلورانس، تورین، ناپل، میلان و غیره بود: یکی دیگر از استودیوهای مهم در میلان قرار داشت و «استودیودادا» نام داشت. اعضای استودیودادا عبارتند از: آدا آلبرتی، داریو فراری، مائوریزیو ماجی، پاتریزیو کورنو، مارکو پیوا و پائولو فرانچسکو پیوا. دیگر متخصصان آن دوره عبارتند از: داوید پالترر، تومو آرا، باتیستا لوراسکی، بپی ماجیوری، آلبرتو بنلی، پینو کالتسانا و غیره. طراحی رادیکال بر استودیو آلکیمیا و گروه ممفیس تأثیر گذاشت. علاوه بر این، جنبشی به نام «پست مدرنیسم» یا «نئومدرنیسم» توسط الساندرو مندینی، مدیر نشریاتی مانند "«کازابلا»"، "«مودو»" و "«دوموس»" از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸
۵ میلادی رهبری شد. (فضای داخلی پس از فُرم سودمند) در تری یناله دی میلانو در سال ۱۹۸۰ میلادی برگزار شد.
سلیمان احمدوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال قره باغ اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال جمهوری آذربایجان, تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال جمهوری آذربایجان، و زیر ۲۱ سال جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
رفعت احمدوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
مراد موسایف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال قبله اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
والتون آلفونسو وبسون (؛ زادهٔ ) یک دیپلمات اهل آنتیگوآ و باربودا است و از سال ۲۰۱۴ به عنوان نماینده دائم این کشور در سازمان ملل متحد در نیویورک بود. در سال ۲۰۱۷ او رئیس هیئت اجرایی صندوق کودکان ملل متحد در سطح بین المللی شد. والتون دارای مدرک لیسانس علوم و کارشناسی ارشد در مدیریت سازمان های غیرانتفاعی از نیو اسکول در شهر نیویورک می باشد. وی همچنین دارای مدرک تحقیقات اجتماعی، کارشناسی علوم و دکترای مدیریت از دانشگاه کیس وسترن رزرو است. والتون از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۱۴ برای مؤسسه پرکینز برای نابینایان در ماساچوست، ایالات متحده کار کرد و از سال ۲۰۱۱ مدیر پرکینز شد.
اصلان کریموف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بالتیکا کالینینگراد، باشگاه فوتبال کپز، باشگاه فوتبال شمکر، باشگاه فوتبال نفتچی باکو، باشگاه فوتبال باکو، باشگاه فوتبال قره باغ، و باشگاه فوتبال سومقاییت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
روان رناتو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آستریا وین اشاره کرد.
مقصد عیسی اف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال نفتچی باکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال جمهوری آذربایجان, تیم ملی فوتبال زیر ۱۹ سال جمهوری آذربایجان، زیر ۲۱ سال جمهوری آذربایجان، و تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
دانیل اختیاموف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آزال باکو، باشگاه فوتبال کپز، باشگاه فوتبال سیمرغ زاقاتالا، باشگاه فوتبال مینسک، باشگاه فوتبال تورپدو مسکو، و باشگاه فوتبال کشله اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
یاکوبا بامبا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زوریخ، باشگاه فوتبال خزر لنکران، باشگاه فوتبال دیاربکرسپور، و باشگاه فوتبال کاروان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ساحل عاج بازی کرده است.
دنی گایسوموف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال احمد گروزنی، باشگاه فوتبال زسکا مسکو، باشگاه فوتبال سوکول ساراتوف، باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو، باشگاه فرهنگی ورزشی دبی، و باشگاه فوتبال آتیراو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
الکساندر کورشکوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سوکول ساراتوف، باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو، و باشگاه فوتبال زسکا خاباروفسک اشاره کرد.
واحد تالگایف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال احمد گروزنی و باشگاه فوتبال غیرت اشاره کرد.
ویگاباترین با نام تجاری سابریل دارویی است که برای درمان صرع استفاده می شود. این دارو به عنوان یک داروی ژنریک در سال ۲۰۱۹ در دسترس قرار گرفت. ویگاباترین با مهار تجزیه γ-آمینو بوتیریک اسید (GABA) عمل می کند. این ماده با نام γ-وینیل-گابا نیز شناخته می شود و یک آنالوگ ساختاری گابا است، اما به گیرنده های گابا متصل نمی شود.
سوئیست دی ایکس۹ () یک خودروی شاسی بلند اندازه متوسط است که توسط سوئیست تولید و عرضه خواهد شد. بررسی. تصاویر وزارت صنعت و فناوری اطلاعات چین از سوئیست دی ایکس۹ در ژوئن ۲۰۲۰ منتشر شد. بالاتر از سوئیست دی ایکس۷، این خودرو شاسی بلند پرچمدار سوئیست خواهد بود. این خودرو نخستین خودروی سوئیست خواهد بود که از لوگوی جدید این شرکت بهره می برد. مشخصات. قلب تپندهٔ این خودرو یک موتور ۱٫۸ لیتری مجهز به توربوشارژر است که قدرتی معادل ۲۴۵ اسب بخار را برای این خودرو به ارمغان می آورد.
توافقنامه وضعیت نیروهای ایالات متحده و عراق (نام رسمی:موافقتنامه بین ایالات متحده آمریکا و جمهوری عراق در مورد خروج نیروهای ایالات متحده از عراق و سازماندهی فعالیت های آنها در طول حضور موقت آنها در عراق) موافقت نامه وضعیت نیروها(SOFA) بود بین عراق و ایالات متحده، که توسط رئیس جمهور جورج دبلیو بوش در سال۲۰۰۸ امضا شد. و مقرر شد که نیروهای رزمی ایالات متحده تا ۳۰ ژوئن۲۰۰۹ از شهرهای عراق خارج خواهند شد و تمامی نیروهای رزمی ایالات متحده تا ۳۱ دسامبر۲۰۱۱ به طور کامل از عراق خارج خواهند شد. این پیمان مستلزم اتهامات جنایی برای نگهداری زندانیان بیش از ۲۴ساعت و صدور حکم برای بازرسی منازل و ساختمان هایی بود که مرتبط با جنگ نبودند. پیمانکاران آمریکایی که برای نیروهای آمریکایی کار می کنند مشمول قوانین کیفری عراق می شدند، درحالی که پیمانکارانی که برای وزارت خارجه و سایر آژانس های ایالات متحده کار می کردند مصونیت خود را حفظ می کردند. اگر نیروهای آمریکایی در خارج از خدمت و خارج از پایگاه مرتکب «جرایم عمده از پیش برنامه ریزی شده» می شدند که هنوز تصمیم گیری نشده بود، در صورتی که ایالات متحده تأیید می کرد که این نیروها خارج از