Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حال جنگ بود. این امر بورگوندی را به متحدان نظری حامیان ایزابلا تبدیل کرد، اما در عمل، بدون هماهنگی اقدامات آنها با اتحاد ایزابلا، به جنگ خود علیه فرانسه ادامه داد. پادشاهی انگلستان نیز با پیاده شدن پادشاه ادوارد چهارم در کاله در ژوئن ۱۴۷۵ برای مدت کوتاهی با فرانسه در جنگ بود، اما با یک واکنش سریع دیپلماتیک، لوئی با ادوارد صلح و معاهده پیکوینی را در اوت امضا کرد. ادوارد چهارم در ازای دریافت غرامت اقتصادی قابل توجه، آتش بس ۹ ساله را پذیرفت و به انگلستان بازگشت. پادشاهی ناوار یک جنگ داخلی متناوب را تجربه می کرد و پادشاهی مسلمان گرانادا علی رغم تلاش های پرتغالی ها برای کشاندن آن به جنگ، بی طرف ماند. رقابت بین کاستیا و پرتغال در اقیانوس اطلس. در طول قرن پانزدهم، بازرگانان، کاشفان و ماهیگیران پرتغال و کاستیل بیشتر به اقیانوس اطلس نفوذ کرده بودند. مالکیت جزایر قناری محل اختلاف بین دو تاج بود. بعداً، کنترل تجارت با سرزمین های گینه و المینا، غنی از طلا و بردگان، به مناقشه ای از اهمیت بیشتری تبدیل شد. در طول نیمه اول قرن، کاستیل فتح چند جزایر قناری (لانزاروته، فوئرتونتورا، هیرو، و لاگومرا) را با پیمان های فئودالی، ابتد
ا با شوالیه های نورمن و بعداً با اشراف کاستیلی به راه انداخت. پرتغال با قدرت کاستیا در جزایر مخالفت کرد و به اکتشاف گینه ادامه داد و مزایای تجاری قابل توجهی به دست آورد. در آغاز سال ۱۴۵۲، پاپ نیکلاس پنجم و جانشین او، کالیکستوس سوم، سیاست قبلی بی طرفی سریر مقدس را اصلاح و یک سری فرمان پاپی به نفع پرتغال صادر کردند. آنها به پرتغال کنترل تجاری و اختیارات مذهبی فراوانی بر سرتاسر گینه و در مناطق «بیشتر از آن» دادند. سریر مقدس در مورد جزایر قناری که فتح آنها نسبتاً معلق مانده بود داوری نکرد. پادشاه پرتغال سیاست تجاری آزادتری را اتخاذ کرد که به افراد خارجی اجازه داد در سواحل آفریقا در ازای دریافت مالیات تجارت کنند. در اوت ۱۴۷۵، پس از شروع جنگ، ایزابلا ادعا کرد که بخش هایی از آفریقا و گینه به حق متعلق به کاستیا است و بازرگانان کاستیلی را تحریک کرد تا به سمت آنها حرکت کنند. که آغازگر یک جنگ دریایی در اقیانوس اطلس بود. معاهده. معاهده ای که به جنگ پایان داد در شهر آلکاچواس پرتغال (امروز در ویانا دو آلنتخو) در ۴ سپتامبر ۱۴۷۹ امضا شد. این قرارداد توسط پادشاه پرتغال در ۸ سپتامبر ۱۴۷۹ و توسط پادشاهان کاستیا و آراگون در تولد
و در ۶ مارس ۱۴۸۰ تصویب شد. همچنین به عنوان معاهده آلکاچواس-تولدو شناخته می شود. در آن، آفونسو پنجم از ادعاهای خود برای تاج و تخت کاستیا چشم پوشی کرد و در مقابل ایزابلا و فردیناند نیز از هرگونه ادعایی برای تاج و تخت پرتغال چشم پوشی کردند. دو تاج مناطق نفوذ خود را در اقیانوس اطلس تقسیم کردند: پرتغال کنترل بیشتر مناطق را به دست آورد، به استثنای جزایر قناری (جزایر گران کاناریا، لا پالما و تنریف هنوز فتح نشده بودند). جوآنا لا بلترانجا تمام القاب کاستیلی خود را کنار گذاشت و به او این اختیار داده شد که با وارث ایزابلا و فردیناند، شاهزاده خوآن، ازدواج کند یا در صومعه ساکن شود. جوآنا دومی را انتخاب کرد، اگرچه تا زمان مرگش در سیاست فعال بود. ایزابلا، شاهزاده آستوریاس (۱۴۷۰–۱۴۹۸)، دختر ایزابلا و فردیناند، با آفونسو، شاهزاده پرتغال، وارث تاج و تخت پرتغال ازدواج کرد. والدین عروس جهیزیه زیادی پرداخت کردند که در عمل نشان دهنده غرامت جنگی بود که پرتغال دریافت می کرد.
آنا ساترلند بیسل (Anna Sutherland Bissell) (زادهٔ ۱۸۴۶ ـ درگذشت ۱۹۳۴)، اولین CEO زن در ایالات متحده و عضو هیئت مدیرهٔ شرکت بیسل بود که به خاطر جارو های برقی و جاروی فرش آن معروف است. اوایل زندگی. در ۲ دسامبر ۱۸۴۶، بیسل در ریور جان، نوا اسکوشیا چشم به جهان گشود. پدر بیسل، ویلیام ساترلند (زادهٔ ۱۸۱۱- درگذشت ۱۹۰۷)، ناخدا بود. مادر بیسل، النور (نی پوتنام) ساترلند (زادهٔ ۱۸۱۷- درگذشت ۱۸۵۳) بود. در سنین کودکی، خانوادهٔ او به دی پر، ویسکانسین نقل مکان کردند و در آنجا ساکن شدند. حرفه. بیسل تا ۱۶ سالگی معلم مدرسه بود. پس از ازدواج بیسل با ملویل آر. بیسل در ۱۹ سالگی، آن ها در کسب وکار ظروف سفالی و چینی جات شریک شدند. وبسایت Bissell Sweeper نقل می کند که خانم بیسل در مورد خاک اره ای که در فرش های آن ها جمع شده بود و به سختی زدوده می شد، به شوهرش گلایه کرد. در نتیجه او با اصلاح و بهسازی های بسیار توانست اختراعی جدید به نام جاروی فرش را به ثبت برساند. وقتی شوهر بیسل در سال ۱۸۷۶، جارو فرش بیسل را اختراع کرد، بیسل به فروشنده ای تبدیل شد که برای فروش این جارو از شهری به شهر دیگر رفت وآمد می کرد. بیسل فروشندهٔ چیره دستی بود.
اجرائیات. بیسل پس از مرگ شوهرش در سال ۱۸۸۹ و درحالی که پنج فرزند داشت، مسئولیت این کسب وکار را برعهده گرفت و مدیر اجرایی شرکت بیسل شد. بیسل دستورالعمل های جدیدی در مورد علائم تجاری و حق ثبت اختراع بنیان نهاد و جارو فرش بیسل را به بازار بین المللی عرضه کرد. تا سال ۱۸۹۹، او بزرگ ترین سازمان در نوع خود در جهان را ایجاد کرد. در سال ۱۹۱۹، بیسل همچنین به ریاست شرکت بیسل رسید. او در مقام رئیس شرکت و رئیس هیئت مدیره، سیاست های مترقی نیروی کار ازجمله برنامه های پرداخت حقوق کارکنان و حقوق بازنشستگی کارگران را مدت ها قبل از این که این رویه ها در صنعت فراگیر شود، مطرح کرد. در مورد بیسل می گویند: «او به روشی که سایر زنان زمان خود فرانسوی می خواندند، در بازرگانی تحصیل کرد». او با پیچیدگی های فزایندهٔ صنعت گرایی همگام بود و از تمام جنبه های تولید در شرکت بیسل آگاه بود. بشردوستی. بیسل یکی از اعضای اصلی باشگاه ادبی بانوان، عضو دائمی باشگاه شهر زنان و عضو فعال زونتا بود. او در هیئت مدیرهٔ The Clark Memorial Home فعالیت کرد و سال ها تنها بانوی عضو انجمن ملی لوازم فلزی خانگی مردان بود. بیسل بشردوستی سخاوت مند بود. او نخستین زن م
عتمد کلیسای اسقفی پروتستان بود و در خانهٔ بیسل که برنامه ای تفریحی و آموزشی برای گرند رپیدز، جوانان میشیگان و زنان مهاجر بود، فعالانه مشارکت داشت. او همچنین در هیئت مدیرهٔ آنچه که قرار بود بعدها خانهٔ کودکان بلاجت شود، فعالیت کرد. زندگی شخصی. بیسل همسر ملویل روبن بیسل بود. آن ها پنج فرزند به نام های آنا دوتل بیسل (زادهٔ ۱۸۶۸)، لیلی می بیسل (زادهٔ ۱۸۷۱)، ملویل روبن بیسل (زادهٔ ۱۸۸۲)، هاروی بیسل (زاده ی۱۸۸۵) و ایروینگ جوی بیسل (زادهٔ ۱۸۸۸) داشتند. در سال ۱۸۸۹، شوهر بیسل بر اثر ابتلا به ذات الریه درگذشت. بیسل در ۸ نوامبر ۱۹۳۴، در گرندرپیدز، میشیگان چشم از جهان فروبست. بیسل در قبرستان اوک هیل در گرند راپیدز، میشیگان آرمیده است. میراث. در ژوئیه ۲۰۱۶، از مجسمهٔ هفت فوتی (۱/۲ متری) بیسل رونمایی شد. این مجسمه خارج از گالری بزرگ دِواس پلِیس در گرند رپیدز، میشیگان قرار دارد. مجسمهٔ برنزی «آنا بیسل (زادهٔ ۱۸۴۶ ـ درگذشت ۱۹۳۴)» را آن هیرش طراحی کرده است. خانوادهٔ پیتر سکیا منابع مالی ساخت آن مجسمه را تأمین کرده است. اکنون دیگر اثری از خانهٔ بیسل که به نام خانهٔ بیسل در گرند رپیدز، میشیگان معروف است، وجود ندارد. بااین حال،
امروزه محل آن از سوی ایستگاه وابسته به تلویزیون NBC WOOD-TV تصرف شده است.
تاریخ مشارکت های تجاری در قرون وسطی ، عنوان رساله دکترای ماکس وبر (۲۱ آوریل ۱۸۶۴–۱۴ ژوئن ۱۹۲۰) اقتصاددان و جامعه شناس آلمانی در سال ۱۸۸۹ در دانشگاه نوشته شده است. نسخه اصلی به زبان آلمانی بود که به "تاریخ مشارکت های تجاری در قرون وسطی" ترجمه شده است. وبر در این رساله، اصول حقوقی مختلف را بر اساس سود، ریسک و هزینه یک شرکت بررسی کرد که توسط چندین شرکت در قرون وسطی انجام شد. بعدها این رساله با اضافه شدن مطالبی با عنوان «در تاریخ شرکت های تجاری در قرون وسطی، بر اساس منابع جنوب اروپا» منتشر شد.
آنتونی جوزف درکسل بیدل سنیور (.Anthony Joseph Drexel Biddle Sr) (زادهٔ ۱۸۷۴- درگذشت ۱۹۴۸)، میلیونری بود که ثروتش او را به سمت تئاتر، نوشتجاتی که خود منتشر می کرد، ورزش و پرداختن به مسیحیت به صورت تمام وقت سوق داد. کتاب «"پدر فیلادلفیایی من"» و نمایشنامه و فیلم «"شادترین میلیونر"» از آن او است. او مردانی را برای مبارزه تن به تن در جنگ جهانی اول و دوم تعلیم داد، عضوی از جامعه جغرافیای آمریکا بود و جنبشی را به نام «Athletic Christianity» بنا کرد که در نهایت ۳۰۰ هزار عضو از سراسر جهان جذب نمود. مقاله ای منتشر شده در مجله "&lt;bdi&gt;اسپورتس ایلاستریتد&lt;/bdi&gt;" درسال ۱۹۵۵ او را «بزرگترین آماتورِ بوکس» و نیز «عامل اصلی در بنیان گذاری مجدد بوکس به عنوان ورزش قانونی و در زمان خودش، قابل توجه» نامید. اوان زندگی. او در ۱ اکتبر ۱۸۷۴ در فیلادلفیا، پنسیلوانیا از ادوارد بیدل دوم و امیلی درکسل متولد شد. او نوه بانکداری به نام انتونی جوزف درکسل و نوه-نوهٔ بانکداری به نام نیکولاس بیدل بود. بیدل فارغ التحصیل دانشگاه هایدلبرگ بوده است. حرفه. بیدل افسر سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده آمریکا، متخصص جنگ رو در رو و نویسنده ک
تاب یا انجام بده یا بمیر: کتاب راهنمای مبارزه فردی بود. این کتاب به نحوه مبارزه از جمله چگونگی استفاده از چاقو، به کارگیری مهارت جنگیدن با دست خالی، می پردازد. و به نیروی دریایی ایالات متحده در جنگ های جهانی اول و دوم و مأموران ویژه اداره تحقیقات فدرال (FBI) آموزش می دهد. او را می توان در مستند کوتاه Soldiers of the Sea محصول شرکت RKO دید که در حال آموزش است. او نه تنها متخصص جنگ بلکه پیشکسوت تعلیم نیروی دریایی ایالات متحده در جنگ با سرنیزه و جنگ تن به تن به شمار می رود. وی سبک خود را بر پایه شمشیر بازی نهاد، هر چند این روش به دلیل غیر واقعی بودن در نبردهای نظامی غیر واقعی می نمود، بعضاً مورد انتقاد قرار می گرفت. او در سال ۱۹۱۷در سن ۴۱ سالگی به نیروی دریایی پیوست و مافوقان خود را ترغیب کرد تا بوکس را در آموزش به تازه سربازان نیروی دریایی بگنجاند. او در سال ۱۹۱۹، به درجه سرگردی و در سال ۱۹۳۴ به درجه سرهنگ دومی نایل شد. بیدل در لندزداون، پنسیلوانیا درست خارج از فیلادلفیا، یک مرکز آموزش نظامی افتتاح کرد و ۴ هزار نفر را آموزش داد. آموزش او شامل ساعت های طولانی تمرین ورزش سوئدی و ژیمناستیک و مهارت هایی از قبیل است
فاده از قمه، شمشیر نظامی، خنجر، سرنیزه در جنگ و نیز کار با نارنجک دستی، بوکس، کشتی، ساوات و جوجیتسو بود. او به مدت دو سال در گارد ملی خدمت کرد. بیدل که بوکسور ورزیده ای بود با جک جانسون مبارزه کرد و بوکس را به جین تونی آموزش داد. او حتی میزبان مهانی چای با طعم بوکس در منزلش بود، جاییکه بوکسورهای دیگر در چند راند به مصاف او می رفتند و در نهایت به صرف شام به این خانواده ملحق می شدند. مسابقه ای در فوریه ۱۹۰۹ با فیلادلفیا جک اوبراین با حضور سران اجتماع از جمله زنان درلباس شب شیک و مد روز برگزار شد. او در چهارم ژوئیه ۱۹۱۹، داور نبرد میان جک دمپسی و جس ویلارد شد. بیدل، در پنجم فوریه ۱۹۲۰، در کسوت ریاست هیئت نظارت بر بوکس غیر نظامیان و نیروی دریایی نیویورک، به عضویت اتحادیه بین المللی بوکس درآمد. بیدل در طی جنگ جهانی دوم، به سمت خود با درجه سرهنگی به نیروی دریایی بازگشت و به آموزش نبرد تن به تن به تازه سربازان پرداخت. آثار. بیدل در نشریات هم دستی برآتش داشت. او وقتش را صرف گزارشگری ورزشی برای Public Ledger کرد و به شوخی خود را «فقیرترین و پولدارترین گزارشگر در فیلادلفیا» نامید. او نیز Philadelphia Sunday Graphic را
برای مدت کوتاهی احیا کرد قبل از این که این دفتر مطبوعاتی مجبور به بستن شود و نشریه کوتاه هفتگی به نام The People را تأسیس کرد. او پس از ساماندهی انتشارات درکسل بیدل، به مدت دو سال سرپرست آن بود. زندگی شخصی. بیدل درسال ۱۸۹۵ با کوردلیا راندل بردلی ازدواج کرد. حاصل این ازدواج: او در ۲۷ می ۱۹۴۸ بر اثر خونریزی مغزی و مسمومیت ناشی از اورمیک در گذشت و در قبرستان وودلندزدر فیلادلفیا به خاک سپرده شد. میراث. دخترش، کوردلیا درکسل بیدل، با کایل کرایتون (پدر رابرت کرایتون) در نگارش رمانی با مضمون خانواده اش در سال ۱۹۵۵ همکاری کرد. در سال ۱۹۵۶ این رمان به نمایش نامه ای با بازیگری والتر پیجون تبدیل شد. در سال ۱۹۶۷، فیلم موزیکالی که بر مبنای داستان خوش بخت ترین میلیونر ساخته شد، آخرین فیلم موزیکال بود که والت دیزنی شخصاً به دست گرفت. بیدل در این فیلم از سوی فرد مک موری به ایفای نقش پرداخت.
موزه هنر اسنایت موزه هنرهای زیبا در پردیس دانشگاه نوتردام، در نزدیکی ساوت بند، ایندیانا است. این موزه داری مجموعه ای با حدود ۳۰۰۰۰ اثر هنری که می توان گفت تمامی فرهنگ ها، دوره ها و رسانه ها را دارا است و آن را به عنوان منبعی غنی برای مخاطبان در محوطه دانشگاه است. این موزه با استفاده از برنامه ها، سخنرانی ها، کارگاه ها و نمایشگاه ها، از تدریس و پژوهش حمایت می کند و فرصت های فرهنگی ارزشمندی را برای دانشجویان و بازدیدکنندگان فراهم می کند. دانشجویان هم نقش مهمی به عنوان راهنمای گالری و همچنین اعضای مشاور دانشجویی در برنامه نویسی ایفا می کنند.
آترتون بلایت (Atherton Blight) (زادهٔ ۱۰ نوامبر ۱۸۳۴ – درگذشت ۴ نوامبر ۱۹۰۹)، وکیل، بازرگان، مؤلف، روزنامه نگار و نوع دوست اهل فیلادلفیا بود که در اواسط قرن نوزدهم سفرهای بسیاری به اروپا و خاورمیانه داشت. بلایت همچنین یکی از اعضای مؤسس باشگاه هنری فیلادلفیا، یکی از سهام داران عمده در کازینوی نیوپورت و از اعضای باشگاه میلیونرهای عصر طلایی بود. اوایل زندگی و حرفه. بلایت در فیلادلفیا چشم به جهان گشود. پدرش جورج جیمز بلایت (زادهٔ ۱۷۷۲ ـ درگذشت ۱۸۳۶) و مادرش ماریا گیلینگهام (زادهٔ ۱۷۹۸ ـ درگذشت ۱۸۶۵) بودند. او از نسل طولانی بازرگانان و وکلای فیلادلفیا بود. واضح است که او به افتخار یک وکیل اهل فیلادلفیا و یکی از خویشاوندانش، همفری آترتون (زادهٔ ۱۷۸۸ ـ درگذشت ۱۸۴۵)، نام گذاری شده است. بلایت در خانواده ای با ثروت و امتیازات سرشار متولد شد. پدرش اندکی قبل از تولدش درگذشت و بلایت به عنوان یکی از پنج فرزند بازمانده، سهم عادلانه ای از اموال پدری به میراث برد که مجموعاً حدود ۱۲۳۰۰۰ دلار آمریکای بود. این مبلغ تا سال ۲۰۲۱، معادل ۴٬۰۰۰٬۰۰۰ دلار آمریکای رسید. بلایت در فیلادلفیا به مدرسه رفت و به هنر و موسیقی علاقه مند بود. او
یکی از مشتاقان همیشگی شکسپیر در خانهٔ ویلیام هنری فرنس بود که پسرش هوراس هاوارد فرنس دوست صمیمی و پژوهشگر دانشگاه هاروارد بود. آن ها در هاروارد هم اتاقی بودند. در طول این مدت، بلایت مجموعه ای از مقاله هایی دربارهٔ موسیقی در نیویورک منتشر کرد. او در سال ۱۸۵۴ از دانشگاه هاروارد فارغ التحصیل شد. بلایت در جوانی، وقتی بیست وچند سال بیشتر نداشت، سفرهای بسیاری به خارج از کشور داشت. در ۲۰ سالگی، او با همراهی هوراس، یک تور فرهنگی دو ساله در اروپا را آغاز کرد. آن ها ابتدا در اکتبر ۱۸۵۴ به لندن و سپس به پاریس رفتند. بلایت متعاقباً با جیمز ساویج جونیور، یکی از دانش آموختگان دورهٔ دانشگاه هاروارد، ملاقات کرد. او خود را در فرهنگ آلمان و اتریش غوطه ور کرد. بلایت با الهام از دورانی که در آیگن، سالزبورگ گذراند، در سال ۱۸۵۵، مزرعهٔ اردنهایم را در شهرستان مونتگومری، پنسیلوانیا خرید، اما برای امضای سند برنگشت و آن را به شخص ثالثی واگذار کرد. خواهرش اندکی بعد درگذشت. او بازهم تصمیم گرفت به فیلادلفیا بازنگردد و سفر خود را به اسپانیا، خاور نزدیک و مصر ادامه دهد. بلایت پس از سفر به ترکیه و کریمه، به یونان و کورفو رفت که در آن زمان
تحت الحمایهٔ بریتانیا بود. او خاطرات سفرهای بسیار خود به اروپا، خاورمیانه و کریمه که میان سال های ۱۸۵۵ و ۱۸۵۶ انجام شد، ثبت کرد. بلایت هنگام اقامت در بیت المقدس، با واردر کرسون، عضو سابق کلیسای کواکر و همچنین یکی از اهالی سابق فیلادلفیا، ملاقات کرد. در سال ۱۸۴۴، او پس از انتصاب به عنوان اولین کنسول ایالات متحده در بیت المقدس به یهودیت گروید و صهیونیستی متعصب شد. مشخص نیست که بلایت چه زمانی به ایالات متحده بازگشت، اما در سال ۱۸۵۸ مدرک کارشناسی هنر را از هاروارد دریافت کرد. گرچه بلایت مالک مزرعه بود، رغبتی به فعالیت در حوزهٔ کشاورزی نداشت و در عوض، شیفتهٔ پیچیدگی های دنیای حقوق بود. او در سال ۱۸۵۹ در کانون وکلای پنسیلوانیا پذیرفته شد. در اکتبر ۱۸۶۲، مزرعهٔ اردنهایم به آریستید ولچ فروخته شد و سپس این مزرعه برای پرورش اسب های مسابقه اهمیت بسیاری یافت. او طی جنگ داخلی آمریکا به عنوان یکی از مدیران کمیسیون بهداشتی ایالات متحده فعالیت کرد؛ این کمیسیون، آژانس امداد خصوصی بود که در ۱۸ ژوئن ۱۸۶۱ از طریق قانون فدرال با دسترسی بلایت به ژنرال جورج بی. مک کلن برای حمایت از سربازان بیمار و مجروح ایجاد شد. شناخت بلایت از کمی
سیون بهداشت بریتانیا و حضور وی در این کمیسیون که در طول جنگ کریمه (۱۸۵۳ تا ۱۸۵۶) شکل گرفته بود، الهام بخش تشکیل همتای آمریکایی این آژانس شد. او همچنین در سال ۱۸۶۳ در کمیته ای برای ارتقای استخدام اقلیت ها فعالیت کرد. پس از جنگ داخلی آمریکا، بلایت با دفتر فریدمن همکاری کرد. اهداف بشردوستانهٔ وی در فیلادلفیا، حول نیازهای کهنه سربازان جنگ و الزامات بهداشتی یک شهر با رشدی سریع بود. بلایت در برخی بهسازی های زیرساختی که به نفع همهٔ ساکنان شهر بود، نقش اساسی ایفا کرد. او عضو انجمن فوارهٔ فیلادلفیا بود. بلایت همچنین به عنوان خزانه دار در راستای آرمان های خیرخواهانهٔ مختلف فعالیت کرد. هنگامی که بلایت در اواسط دههٔ ۱۸۷۰ ازدواج کرد و خانواده تشکیل داد، به مجموعه ای از خانواده های ثروتمند پیوست که تابستان ها به نیوپورت، رود آیلند می رفتند. با توجه به این که نسیم تازهٔ دریا برای کسانی که توانایی مالی داشتند جذاب بود، این رویه به سیاحتی سالانه تبدیل شد. سرانجام او در این مکان، سکنا گزید. میراث. مقاله های آترتون بلایت (۱۸۴۹ تا ۱۸۵۸) در انجمن تاریخی پنسیلوانیا نگهداری می شود. این مقاله ها شامل مجموعه ای از مکاتبه ها، ازجمله خ
اطرات سفر و دفتری بیانگر هزینه های سفر است. او در دفتر خاطرات شخصی خود، میدان های نبرد و کهنه سربازان جنگ کریمه را توصیف می کند که در فوریه ۱۸۵۶ به پایان رسیده بود. مکاتبه های او با چارلز الیوت نورتون از طریق کتابخانهٔ هاتون انجام شده است. گالری پرترهٔ ملی در واشینگتن دی.سی. میزبان مجسمه ای مرمری از بلایت است که در سال ۱۸۷۸ ریچارد سالتونستال گریناف (زادهٔ ۱۸۱۹ ـ درگذشت ۱۹۰۴) آن را ساخته است. احتمالاً معروف ترین اثر گریناف، مجسمه ای از بنجامین فرانکلین است که در مقابل تالار قدیمی شهر (بوستون) چشم ها را خیره می کرد. بلایت در سفر به اروپا به دختر گریناف علاقه مند شد و در نهایت آن ها ازدواج کردند. گریناف بخش عمدهٔ دوران بزرگسالی خود را در رم سپری کرد. بلایت مجموعه داری مشتاق هنر و کتاب بود. او همچنین حامی بسیاری از رویدادهای هنری بود و منابع مالی آن ها را تأمین می کرد. در سال ۱۸۹۰، بلایت تابلوی «اورستس تحت تعقیب الاهگان انتقام» اثر ویلیام آدولف بوگرو را اهدا کرد و از خود به میراث گذاشت. از سال ۲۰۲۱، بخشی از مجموعهٔ موزهٔ هنر کرایسلر است. او علاوه بر ثبت و ضبط دفتر خاطرات شخصی، مقاله های متعددی ازجمله «دورهٔ انتقا
دی، بازتابی» را در سال ۱۹۰۱ به رشتهٔ تحریر درآورد. شوهر دوم نوهٔ او راجر ماری وینسنت فیلیپ لوک د ویلمورین، پسر نامشروع آلفونسو سیزدهم بود. شخصی. مادرش در سال ۱۸۶۵ دیده از جهان فروبست. بلایت در سال ۱۸۷۲ در ۳۸ سالگی، با آنا لورینگ «نینا» گریناف (زادهٔ ۱۸۴۷ـ درگذشت ۱۸۹۷)، دختر مجسمه ساز معروف ریچارد سالتونستال گریناف، ازدواج کرد که ۱۳ سال از او کوچک تر بود. آن ها سه دختر داشتند. برخی از فرزندان آن ها در اروپا به دنیا آمدند. دخترش اِولین به دلیل لحنش هنگام صحبت کردن اغلب با بریتانیایی ها اشتباه گرفته می شد که البته به خاطر سال های زیادی بود که او در اروپا و زیر نظر پرستاران کودک بریتانیایی گذرانده بود. در سال ۱۸۷۶، بلایت کلبه ای در نیوپورت به نام «شَدی نوک» از شارلوت دی. هاردی خرید و در سال ۱۸۸۰ به طور دائم در خانه ای در منطقهٔ تاریخی خیابان بلوو در نیوپورت سکنا گزید. در همان سال، کازینوی نیوپورت به روی اولین مشتریان خود گشوده شد و بعدها در دوران طلایی، به مرکز زندگی اجتماعی تبدیل شد. در تابستان سال ۱۸۹۳، او و خواهرانش به عنوان محبوب ترین مجموعه داران جوان در نیوپورت معرفی شدند. در اول سپتامبر ۱۸۹۷، دخترش ادیت بل
ایت با ویلیام پین تامپسون، از خانواده ای ثروتمند اهل وستبری، لانگ آیلند ازدواج کرد. یک ماه بعد، در ۱۲ اکتبر ۱۸۹۷، همسرش کمی پس از دیدار با پرستار با تپانچه خودکشی کرد. او در ۱۵ سال آخر عمرش به سل ریوی مبتلا شده بود. بلایت هرگز دوباره ازدواج نکرد و زمان بیشتری را در اروپا سپری کرد. او تابستان ها را در نیوپورت می گذراند و در جمع بزرگان آنجا شرکت می کرد. دختر او، آلیس آترتون بلایت، پس از یک دورهٔ نامزدی سه ساله، در سال ۱۹۰۵ با سر جرارد آگوستوس لوتر، بارونت اول (زادهٔ ۱۸۵۸ ـ درگذشتهٔ ۱۹۱۶) ازدواج کرد. لوتر در آن زمان سفیر بریتانیا در امپراطوری عثمانی بود. تصاویر دختر او بخشی از گالری پرترهٔ ملی لندن را تشکیل می دهد. جان سینگر سارجنت در سال ۱۹۰۵، تصویر آلیس را با قلم سیاه کشیده است. در سال ۱۹۰۶، دخترش، اِولین بلایت که در روزنامه ها به او لقب «زیبای رز وحشی» دادند، با ماهلون آلنسون سندز، برادر کوچک تر اتل سندز، همسایهٔ تابستانی سابق نیوپورت، پسر مالون ساندز فقید ازدواج کرد. مالون ساندز دبیر سابق جنبش تجارت آزاد آمریکا بود که در سال ۱۸۸۸ در سانحهٔ تصادف در لندن کشته شد. اقامتگاه سابق ساندز در نیوپورت، لندز اند، چندی
ن دست چرخیده بود و ازجمله مالکان آن، رابرت لیوینگستون بیکمن و در اختیار ادیت وارتون در زمان ازدواج وی بودند. تا سال ۱۹۰۷، بلایت خانهٔ شمارهٔ ۹۵–۸۹ خیابان وبستر، نیوپورت، در نزدیکی خیابان بلوو را خریده بود. این ملک به محل سکونت خودش، شَدی نوک، نزدیک بود و به عنوان اقامتگاه فرانک دبلیو اندروز شناخته می شود، که قبلاً متعلق به آگوستوس وایتینگ (زادهٔ ۱۷۹۶ ـ درگذشتهٔ ۱۸۷۳)، بازرگان اهل نیویورک و نیواورلئان بود. بلایت یکی از معروف ترین میلیونرهای انجمن آمریکایی عصر طلایی بود که در ۸ نوامبر ۱۹۰۹ بر اثر نارسایی قلبی چشم از جهان بست. سال های پایانی عمر او با فعالیت های اجتماعی گسترده و تمایل به اصلاحات سیاسی مصادف بود که آغاز دورهٔ مترقی بود. او در قبرستان جزیره، نیوپورت، رود آیلند آرمیده است. آگهی درگذشت او در نیویورک تایمز منتشر شد. برخی اقلام دارایی او در سال ۱۹۱۱ به حراج گذاشته شد.
فیلیپ کریستیسون (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که در جنگ های جهانی با حضور داشت. پس از خدمت به عنوان یک افسر جزء در جبهه غرب در جنگ جهانی اول، او بعداً در طول جنگ جهانی دوم خود را متمایز کرد، جایی که فرماندهی سپاه پانزدهم هند، بخشی از ارتش چهاردهم سر ویلیام اسلیم، را در طول لشکرکشی به برمه بر عهده داشت. سپس او پس از جنگ نیز دوران حرفه ای موفقی داشت و تا سن ۱۰۰ سالگی زندگی کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده است.
جان لیون چاپل (؛ زادهٔ ) فیلد مارشال ارتش بریتانیا است. او افسر ارتش بریتانیا بود که از سال ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۲ به عنوان رئیس ستاد کل، فرمانده حرفه ای ارتش بریتانیا، خدمت کرد. او در اوایل دوران نظامی خود در جریان وضعیت اضطراری مالایایی و بار دیگر در جریان رویارویی اندونزی و مالزی حضور داشت و بعدها در دوران حرفه ای خود در طول جنگ خلیج فارس به دولت بریتانیا مشاوره داد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده است.
نویل بولز چمبرلین (؛ ۱۰ ژانویه ۱۸۲۰ – ۱۸ فوریه ۱۹۰۲) فیلد مارشال ارتش بریتانیا در هندِ تحتِ سلطه بریتانیا بود. او در ارتش بنگال خدمت کرد و در جنگ اول انگلیس و افغانستان، لشکرکشی گوالیور، جنگ دوم انگلیس و سیک، شورش هند، لشکرکشی امبلا و جنگ دوم انگلیس و افغانستان حضور داشت. او بعدها فرمانده کل ارتش مدرس شد و به درجه فیلد مارشالی ارتقا یافت. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
مایکل پاور کارور (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. لرد کارور افسر ارشد ارتش بریتانیا بود. او به عنوان رئیس ستاد کل، رئیس حرفه ای ارتش بریتانیا، سپس به عنوان رئیس ستاد دفاع، رئیس حرفه ای نیروهای مسلح بریتانیا خدمت کرد. او در طول جنگ جهانی دوم خدمت کرد و مدیریت نیروهای بریتانیایی مستقر در واکنش به قیام مائو مائو در کنیا را سازماندهی کرد و بعداً در دوران حرفه ای خود، در مورد واکنش به مراحل اولیه ناآرامی ها در ایرلند شمالی به دولت بریتانیا مشاوره داد. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده است.
چارلز جیمز بریگز (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (فرمانده) شده است.
اریک لوئیس بولز (؛ ۸ ژوئن ۱۹۰۴ – ۱۴ ژوئن ۱۹۸۵) نظامی اهل بریتانیا بود. یک افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که در طول جنگ جهانی دوم، به خاطر خدمت به عنوان فرمانده لشکر ششم هوابرد در سال های پایانی جنگ، شهرت بیشتری داشت. او که در سال ۱۹۰۴ در ساری، پسر لوئیس بولز، متولد شد، در کالج لنسینگ و کالج نظامی سلطنتی سندهرست تحصیل کرد. بولز در سال ۱۹۲۴ به ارتش بریتانیا پیوست و در دوره های بین دو جنگ در تعدادی از مناطق امپراتوری بریتانیا، از جمله هنگ کنگ و شانگهای و همچنین مالت، خدمت کرد. او به عنوان مربی کادت در کالج نظامی سلطنتی سندهرست خدمت کرد و در دوره های کالج ستاد، کمبرلی با ارتقاء به درجه کاپیتانی شرکت کرد. هنگامی که جنگ جهانی دوم در سپتامبر ۱۹۳۹ آغاز شد، بولز چندین سمت افسر ستاد را پشت سر گذاشت و در چندین مؤسسه و تشکیلات ارتش خدمت کرد، قبل از اینکه به سرهنگی ارتقا یابد و مسئولیت تمام آموزش های نیروهای تحت فرماندهی گروه بیست و یکم ارتش را بر عهده بگیرد و به برنامه ریزی عملیات اورلرد، حمله متفقین به نرماندی، کمک کند. بولس سپس دوباره ارتقا یافت و فرماندهی تیپ ۱۸۵ پیاده نظام را در جریان پیشروی متفقین در اروپای غربی بر عهد
ه گرفت، پیش از آنکه فرماندهی لشکر ششم هوابرد را در اواخر سال ۱۹۴۴ از سرلشکر ریچارد گیل تحویل بگیرد. او این لشکر را در نبرد بولج و همچنین عملیات وارسیتی، عملیات هوابرد برای عبور از رودخانه راین، رهبری کرد و سپس لشکر را تا پایان درگیری به شمال آلمان هدایت کرد. چتربازان کانادایی در روزهای پایانی جنگ، شهر ویسمار را تصرف کردند تا مانع از حمله ارتش شوروی به دانمارک شوند. بولس افسری بود که در ویسمار رو در رو با شوروی ها ملاقات کرد و بر خلاف توافقات کنفرانس یالتا، بر حفظ شهر تصرف شده توسط متفقین اصرار ورزید. او باعث توقف موقت شوروی شد. در این میان، لوبک و هامبورگ می توانستند تسلیم نیروهای متفقین شوند و سرانجام دانمارک توسط متفقین تحت فرماندهی فیلد مارشال سر برنارد مونتگومری آزاد شد. پس از پایان جنگ، بولز در فرماندهی لشکر در وظایف حفظ صلح در خاورمیانه باقی ماند و سپس در سال ۱۹۴۸ با درجه سرلشکر بازنشسته شد. وی برندهٔ جوایزی همچون ستاره نقره ای شده است.
رابرت بیدولف (; – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او یک افسر ارشد ارتش بریتانیا بود. او در سال ۱۸۹۳ به عنوان سرگروهبان کل نیروها خدمت کرد و سپس تا سال ۱۹۰۰ فرماندار جبل الطارق بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
هری بارون (؛ ۱۱ اوت ۱۸۴۷ – ) سیاست مدار و نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او یک افسر ارتش بریتانیا بود که از سال ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۳ به عنوان فرماندار تاسمانی و از سال ۱۹۱۳ تا ۱۹۱۷ به عنوان فرماندار استرالیای غربی خدمت کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان سلطنتی ویکتوریایی شده است.
آرتور آرنولد بارت (; – ) فیلد مارشال ارتش بریتانیا و افسر ارتش هند بریتانیا بود. او در محاصره اردوگاه شرپور در دسامبر ۱۸۷۹ و در نبرد قندهار در سپتامبر ۱۸۸۰ در طول جنگ دوم انگلیس و افغانستان حضور داشت و در سال ۱۸۹۱ در لشکرکشی هونزا-نگر خدمت کرد. در طول جنگ جهانی اول، او افسر کل فرمانده لشکر پونا بود که با موفقیت بصره در بین النهرین را در نوامبر ۱۹۱۴ و سپس القرنه در بین النهرین را در دسامبر ۱۹۱۴ تصرف کرد. او بقیه جنگ را در فرماندهی ارتش شمال گذراند و در این نقش در عملیات علیه محسودان در بهار ۱۹۱۷ شرکت کرد. او دوباره به عنوان افسر ارشد بریتانیایی در طول جنگ سوم انگلیس و افغانستان در سال ۱۹۱۹ به میدان جنگ رفت و سپس در ماه مه ۱۹۲۰ بازنشسته شد.
مایکل جورج هنری بارکر (؛ ۱۵ اکتبر ۱۸۸۴ – ۲۱ مه ۱۹۶۰) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که در هر دو جنگ جهانی جنگید، به ویژه به عنوان فرمانده سپاه اول در نبرد فرانسه در ماه مه ۱۹۴۰. وی برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور شده است.