Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سختی سنجی شُر (به انگلیسی: Shore,Scleroscope)، یکی از رایج ترین روش های سختی سنجی پلیمرها است؛ که سختی مواد را با اندازه گیری نفوذ موضعی ایجاد شده به کمک الماس یا فولاد سخت، مشخص می کند. در آزمایش سختی به روش شُر، سختی براساس مقدار بازگشت چکشی است که یک الماسی نوک تیز در انتهای آن قرار گرفته و از ارتفاع معین استاندارد شده ای (حدود 250mm) به طور عمود بر سطح قطعه مورد آزمایش رها می شود. بدین جهت به سختی الاستیکی یا سختی ارتجاعی (برگشتی) یا سختی دینامیکی هم معروف است. ارتفاع برگشت، از روی صفحه مدرجی که به ۱۰۰ قسمت درجه بندی شده خوانده می شود. یکی از مزایای دستگاه شُر قابلیت حمل و نقل آن است که می تواند به راحتی برای تعیین سختی قطعات بزرگ مانند غلتک ها، چرخ دنده ها و از این قبیل در محل کار استفاده شود. برای اندازه گیری سختی مواد پلیمری و الاستومر ها می توان از دستگاه سختی سنج دورومتر استفاده کرد. روش سختی سنجی شر دارای دو نوع می باشد. در Shore A از یک سوزن به شکل مخروط ناقص استفاده می شود و در Shore D سوزن به شکل یک مخروط با نوک کروی شکل می باشد. در هر دو مورد نیرو توسط وزنه و یک فنر اعمال می شود، و عمق فرورفتگی
به عنوان معیاری برای سنجش سختی می باشد. در این روش سختی به کمک فرمول زیر محاسبه می شود. formula_1 روش های مختلف سختی سنجی شر. نخستین نمونه این سختی سنج در ۱۹۰۷ توسط آلبرت. اف. شر ارائه گردید. اگر چه امروزه دیگر این دستگاه تولید نمی شود اما هنوز برای آزمون غلتک های نورد یا قطعات بزرگ فورج شده از این روش استفاده می گردد. اساس این روش برافتادن یک پرتابه با نوک الماسه از ارتفاع معین و اندازه گیری ارتفاع برگشت آن، استوار است. دو نوع از این سختی سنج ها تولید می شدند. در نوع C پرتابه از ارتفاع ۱۰ اینچ معادل ۲۵۴ میلیمتر در داخل یک لوله شیشه ای مدرج به سمت نمونه آزمون پرتاب می گردد. از اعداد روی لوله مدرج جهت خواندن عدد سختی در این مقیاس که با HSc نشان داده می شود، استفاده می گردد. ارتفاع برگشت با قضاوت چشم از روی خطوط مدرج لوله تخمین زده می شود. لوله شیشه ای دارای درجه بندی ۱۴۰ تایی است که در این معیار سختی ۱۰۰ معادل سختی فولاد ابزار کوئنچ شده در آب (بدون تمپر کردن) در نظر گرفته می شود. برای کسب یک نتیجه مطمئن باید چند آزمایش متوالی با جابه جا کردن محل دستگاه آزمایش روی سطح نمونه، انجام گردد. استاندارد ASTM E448 برای
انجام آن موجود است. دستگاه استاندارد آزمایش شر مجهز به یک درپوش لاستیکی است. فشار دادن درپوش باعث می شود پرتابه به سمت بالا، که در آنجا توسط یک قلاب نگه داشته می شود، کشیده شود. فشار مجدد روی درپوش، قلاب را آزاد کرده و پرتابه آزادانه رها می شود. این آزمون مشخصا برای فلزات بسیار سخت مناسب است و از آنجایی که قابل حمل است می تواند برای آزمایش قطعات بزرگ در محل استفاده شود. در مدل D از پرتابه ای سنگین تر استفاده شده است. در این دو مدل اگر کالیبراسیون به نوعی باشد که بیشترین عدد نشاندهنده سختی غلتک نورد سرد باشد در اینصورت به آن ها HFRSc و HFRSd اطلاق می شود که کوتاه شده کلمات عبارت Forged roll Scleroscope hardness number می باشد. شاید محبوب ترین و رایج ترین روش اندازه گیری سختی مواد روش Shore Durometer است که خود به دو نوع مختلف تقسیم می شود. Shore A که در آن یک سوزن به شکل مخروط ناقص و Shore D که در آن یک سوزن به شکل مخروط با نوک کروی شکل است. این آزمون طبق استانداردهای ASTM D2240 یا ISO 868 قابل انجام است. در هر دو مورد نیرو توسط وزنه و یک فنر اعمال می شود و عمق فرو رفتگی به عنوان میزانی برای سنجش سختی است. یک
ی از مزیت های روش Shore قابل حمل بودن تجهیزات این آزمون به دلیل کوچک بودن دستگاه آن است. آزمون Shore A برای تعیین سختی لاستیک های نرم و پلاستیک های خیلی نرم مانند PVC نرم شده به کار می رود. در این روش سوزن مخروطی ناقص، زاویه ۳۵ درجه و قطر صفحه صاف ۰/۷۹ میلی متر دارد و طبق معادلهٔ زیر محاسبه می شود که در آن F، نیروی وارده بر حسب میلی نیوتن و Ha مقدار سختی است. formula_2 آزمون Shore D برای لاستیک های سخت و ترموپلاستیک هایی مانند PTFE کاربرد دارد. زاویه قرارگیری سوزن در این روش، ۳۰ درجه و با شعاع کروی ۰/۱ میلی متر است که طبق معادلهٔ زیر محاسبه می شود. formula_3
۹کا۷۲۰ اسکندر یک سیستم موشکی بالستیک برد کوتاه متحرک است که توسط فدراسیون روسیه تولید و مستقر شده است. "اسکندر" خانواده ای از سامانه های موشکی عملیاتی-تاکتیکی روسی است، که شامل موشک های "اسکندر"، "اسکندر-ام"، "اسکندر-کی" و "اسکندر-ئی" می باشد. این موشک توسط شرکت تحقیقاتی و تولیدی "دفتر طراحی مهندسی مکانیک (KBM) " روسیه در شهر کولومنا واقع در منطقه مسکو توسعه داده شده است. اسکندر دارای چندین کلاهک متعارف مختلف است، از جمله کلاهک مهمات خوشه ای، کلاهک انفجاری هوا-سوخت با انفجار تقویت شده، کلاهک منفجره گلوله افشان (fragmentation warhead)، یک کلاهک نفوذ کننده به زمین برای سنگرشکنی و یک دستگاه پالس الکترومغناطیسی برای مأموریت های ضد رادار. این موشک همچنین می تواند کلاهک های هسته ای را حمل کند. در سپتامبر ۲۰۱۷، "والری ام. کشین" طراح عمومی شرکت KBM گفت که حداقل هفت نوع موشک (و "شاید بیشتر") برای اسکندر وجود دارد، از جمله یک موشک کروز. هدف اصلی سامانه های موشکی اسکندر انهدام سامانه های پدافند هوایی و دفاع موشکی دشمن و همچنین مهم ترین اجسام تحت پوشش آنها در برد حداکثر ۵۰۰ کیلومتر است. جالب توجه است که ارمنستان موشک های
اسکندر خود را در طول جنگ دوم قره باغ با آذربایجان در سال ۲۰۲۰ شلیک کرد. اما نخست وزیر ارمنستان مدعی شد که این موشک ها پس از رسیدن به اهداف خود منفجر نشده اند. این امر یا مربوط به موشک های معیوب بود یا اینکه روسیه عمداً موشک هایی که توانایی رزمی نداشتند را به ارمنستان تحویل داده بود. نقش و کارایی موشک اسکندر. بر اساس تحلیل گران غربی، موشک اسکندر، در کنار سامانه های پدافند هوایی مانند اس-۴۰۰ و سامانه های ضدکشتی ساحلی کلاس-باستیون، نقشی اساسی در مفهوم نیروهای مسلح روسیه بازی می کند، که از آن با عنوان «منطقه بدون دسترسی» یا «"Anti-Access/Area Denial"» یاد می شود. ماهیت این مفهوم این است که نیروهای ناتو نمی توانند بدون خطر آسیب غیرقابل قبول در محدوده سیستم های «منطقه بدون دسترسی» باقی بمانند یا حرکت کنند. بر اساس گزارش نشنال اینترست، اسکندر خطرناک ترین سلاح نیروهای مسلح روسیه است، زیرا دارای مانع بسیار کم برای استفاده غیرهسته ای است و برد بلند موشک ها و توانایی آنها برای غلبه بر پدافند موشکی می تواند در صورت حمله اسکندر به فرودگاه ها، مراکز لجستیکی و سایر تأسیسات مشابه، منجر به وارد کردن خسارات زیادی به آنها شود.
کارشناسان استفاده گسترده از سامانه موشکی تاکتیکی اسکندر را از نظر مقیاس آسیب با خسارات ناشی از بمباران هواپیماهای ناتو مقایسه می کنند. موشک های مجموعه های اسکندر-ام و اسکندر-کی، اگرچه از یک پرتابگر خودکششی یکسان پرتاب می شوند، اما اساساً متفاوت هستند. اسکندر-ام از یک موشک شبه بالستیک با ارتفاع بالا (ارتفاع پرواز ۵۰ کیلومتر)، فوق مانورپذیر (اضافه بار ۲۰ تا ۳۰ g) با فناوری های رادارگریز، یک ماژول جنگ الکترونیک با قابلیت تنظیم مجدد و اهداف فریب برای دور زدن و فریب سامانه های دفاع موشکی و نابود کردن اشیاء محافظت شده توسط آنها در برد تا ۵۰۰ کیلومتر استفاده می کند. طراحی و مشخصات. موشک بالستیک کوتاه برد اسکندر اولین بار در سال ۱۹۹۶ پرتاب شد. در زمان معرفی، این موشک پیشرفته ترین موشک در نوع خود به حساب می آمد. سامانه موشکی اسکندر ام در سال ۲۰۰۶ به طور رسمی توسط ارتش روسیه پذیرفته شد. سامانه موشکی متحرک جاده ای اسکندر مجهز به دو موشک بالستیک کوتاه برد است که قدرت شلیک واحدهای موشکی را به میزان قابل توجهی افزایش می دهد. هر موشک را می توان به طور مستقل هدف گیری کرد. این موشک ها قادر به زدن اهداف نیز متحرک هستند، چراکه
می توان مختصات هدف موشک را زمانی که در حال پرواز است نیز تغییر داد. اسکندر برای غلبه بر سیستم های دفاع هوایی طراحی شده است. این موشک با سرعت مافوق صوت حرکت می کند. در مرحله پایانی پرواز بیش از حد مانور می دهد و اهداف فریب دهنده ای (decoy) را آزاد می کند. در برخی موارد می توان از این موشک بالستیک به عنوان جایگزینی برای بمباران دقیق استفاده کرد. موشک ها را می توان ۱۶ دقیقه پس از جابجایی یا ۴ دقیقه پس از آمادگی کامل شلیک کرد. موشک دوم را در کمتر از ۱ دقیقه پس از موشک اول می توان شلیک کرد. موشک های معادل. M20 نسخه چینی اسکندر است. سامانه M20 همچنین ۲ موشک با قابلیت های تقریباً مشابه حمل می کند و بر پایه شاسی های تحرک بالا ۸ در ۸ است. با این حال از موشک های بالستیک کانتینری استفاده می کند و به طور کلی یک سیستم همه کاره تر است. همچنین می تواند موشک های ضد کشتی و غلاف را با راکت های توپخانه حمل کند. M20 به برخی کشورها صادر شده است. خیبرشکن یک موشک میان برد از نسل سوم موشک هاسپاه پاسداران انقلاب اسلامیاست که توسط حسن طهرانی مقدم به عنوان موشک رقیب اسکندر روسی شناخته می شود. Hyunmoo 2 یک نسخه کره جنوبی از Iskander-E
است. این خودروی پرتابگر نیز بر اساس یک شاسی با قابلیت تحرک بالا ۸ در ۸ ساخته شده است، اما یک موشک را حمل می کند. درست مانند اسکندر-ای، موشک اولیه حدود ۳۰۰ کیلومتر برد داشت و می توانست حدود ۵۰۰ کیلوگرم محموله را حمل کند. اگرچه کره جنوبی به زودی نسخه های بهبود یافته این موشک را با برد ۵۰۰ و حتی ۸۰۰ کیلومتر معرفی کرد. KN-23 یک سامانه موشکی بالستیک متعلق به کره شمالی است. این موشک با کمک روسیه و احتمالاً چین ساخته شد و اولین بار در سال ۲۰۱۸ به صورت عمومی رونمایی و در سال ۲۰۱۹ آزمایش گردید. برد ۶۰۰ تا ۷۰۰ کیلومتر را نشان داد و می تواند کلاهک هسته ای حمل کند.
یکی از این خودروهای مفهومی سمند ساحلی بود که تنها یک نمونه از آن در موزه ایران خودرو وجود دارد تعدادی از خودروهای مفهومی ایران خودرو در زیر آمده است پردیس. پردیس از جمله سه مدل جدید تولیدی است که با موتور XU7 JP4 با قدرت ۱۱۰ اسب بخار قدرت (موتور استفاده شده در سیتروئن زانتیا ۱۸۰۰ و پژو پارس ELX) قرار بود در سال ۱۳۸۶ به بازار عرضه شود، این خودرو از نظر ظاهری با سمند بسیار تفاوت داشت. چراغ های جلو و عقب با استفاده از طرح لنز نوری و قرار دادن چراغ راهنما در آینه های بغل، همچنین رینگ و لاستیک اسپورت، زیبایی خاصی را به آن داده بود. پردیس قرار بود خودروی لوکس و گران قیمتی باشد و حتی در نمایشگاه ها هم از پردیس استقبال شد اما هرگز به تولید نرسید. در نهایت طراحی پردیس به پروژه P2 انتقال یافت و منجر به تولید سورن گشت. زوبین. زوبین هم از نظر ظاهری شبیه پردیس است اما از نظر موتور زوبین دارای موتور XU9 J4Z با قدرت ۱۴۸ اسب بخار قدرت بود. همچنین این خودرو که مخصوص جوانان طراحی شده بود، قرار بود با فنربندی و کمک های بادی (هیدروپنوماتیک) سیتروئن زانتیا که قابلیت تنظیم ارتفاع را داشت به تولید برسد. اما با مخالفت شرکت پژو جهت ا
ستفاده از موتور XU9 و مخالفت شرکت سیتروئن جهت استفاده از سیستم هیدروپنوماتیک زانتیا، تولید زوبین منحل شد. ساحلی. اولین کانسپت یک خودروی ایرانی تاکنون ساحل بوده است. معمولاً خودروهای کانسپت ساخته می شوند تا بعدها با تکمیل شان الهام بخش مدل های واقعی باشند. پیکا. اما به غیر از سمند بسیاری از خودروها بودند که طراحی شدند ولی هیچگاه وارد بازار نشدند مانند پیکا. این خودرو قرار بود پس از سمند دومین خودرو با نشان ملی باشد. ایران خودرویی ها قصد داشتند این محصول را در بازه قیمتی چهار تا پنج میلیون تومان در اوایل دهه ۸۰ شمسی وارد بازار کند و تیراژی که برای این خودرو در نظر گرفته شده بود بالای ۲۰۰ هزار دستگاه بود. قرار بود این خودرو، خودروی قشرها کم درآمد ایرانی باشد. پلت فرم این خودرو قرار بود مدلی از فیات باشد اما فیات از دادن این پلت فرم سر باز زد. بعدها ایران خودرویی ها تصمیم گرفتند از پلت فرم پژو ۱۰۶ استفاده کنند؛ که پژو هم این پلت فرم را نداد و خودروی پیکا تولید نشد. سورن کوپه. سورن ابتدا قرار بود یک کوپه باشد. طراحی بدنه این خودرو تا حدودی شبیه به محصولات مزدا است. برای این خودرو موتور دو هزار سی سی در نظر گرفته ش
ده بود. ایران خودرو قرار بود این محصول را برای مشتریان جوانترش عرضه کند. با اینکه از این محصول نیز در نمایشگاه های خودرویی داخلی استقبال زیادی شد، اما این مدل نیز هیچ گاه به تولید نرسید و تنها در حد ساخت چند مدل نمونه در مرکز تحقیقات ایران خودرو ماند. بعدها از نام این محصول برای مدل جدید سمند استفاده شد. نیوپیکان. این خودرو یکی از جنجالی ترین محصولات طراحی شده در مرکز تحقیقات ایران خودرو است. ایران خودرویی ها به کمک مشاوران ایتالیایی این محصول را طراحی کرده اند. در آن زمان حمیدرضا کاتوزیان نماینده منتقد پروژه ال-۹۰ مدیر این پروژه بود. با مطرح شدن پروژه تندر-۹۰ طرح تولید این خودرو کنار گذاشته شد. پلت فرم استفاده شده در این خودرو نیز پژو ۲۰۶ بود. بعدها این پروژه به پژو ۲۰۶ صندوقدار و در نهایت خودروی رانا ختم شد. سمند استیشن و وانت. سمند استیشن خودرویی بود که در ایران خودرو تولید شد و حتی تا مرز صنعتی سازی نیز پیش رفت اما شکست پروژه پژو ۴۰۵ استیشن مدیران ایران خودرو را از تولید این خودرو منصرف کرد. سمند وانت نیز محصولی بود که در مرکز تحقیقات ایران خودرو طراحی شد، اما پس از تولید وانت آریسان، این پروژه در ایران خ
ودرو کنار رفت. البته ایران خودرو در پی جایگزین کردن سمند وانت به جای وانت پیکان بود.
یک مرد تا حدی مهربان () یک فیلم کمدی درام نروژی به کارگردانی هانس پتر مولاند است که در سال ۲۰۱۰ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به استلان اسکاشگورد، بیورن فلوبرگ، یانیکی کروسه و اکسل هنی اشاره کرد.
قاتل ساده لوح () یک فیلم درام سوئدی به کارگردانی هانس آلفردسون است که در سال ۱۹۸۲ منتشر شد.
یورگن پرشون (؛ زادهٔ ) فیلم بردار اهل سوئد است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "الویرا مادیگان"، "بازی سفید"، "یک داستان عاشقانه سوئدی"، "قاتل ساده لوح"ِ، "بهترین نیات"، "اوکه و دنیای او"، "پی و بی"، "دوران گرگ" و "ناراست چون آب" اشاره نمود.
جانبداری () یک فیلم زندگی نامه ای به کارگردانی ایشتوان سابو است که در سال ۲۰۰۱ منتشر شد. داستان فیلم در دوران تفتیش و تجسس برای نازی زدایی در آلمان تحت اشغال متفقین پس از پایان جنگ جهانی دوم اتفاق می افتد و بر پایهٔ بازجویی های یک بازپرس ارتش آمریکا به نام «سرگرد استیو آرنولد» (با بازی هاروی کایتل) از یک موسیقی دان و رهبر ارکستر آلمانی به نام ویلهلم فورت ونگلر (با بازی استلان اسکاشگورد) است که متهم به همکاری با نیروهای آلمان نازی بود. ویلهلم فورت ونگلر علی رغم تلاش سرگرد آرنولد بعدها تبرئه شد. برخی از هنرمندان موسیقی آن دوران شهادت دادند که ویلهلم حاضر نشده بود در مقابل هیتلر سلام نظامی نازی بدهد. یک فیلم مستند به جامانده از آن دوران نیز نشان می دهد که وی در پایان یک کنسرت و بلافاصله پس از دست دادن با یوزف گوبلس که وزیر پروپاگاندای رایش بود، دستانش را با این تفکر که با یک نازی تماس داشته، به طور پنهانی با یک دستمال پاک می کند. پایه تاریخی. با وجود اینکه بسیاری از هنرمندان برجسته آلمانی معاصر کشور را ترک کردند، فورت ونگلر پس از به قدرت رسیدن آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۳ آلمان را ترک نکرد. او در کنسرت های متعددی که
با حضور مقامات نازی برگزار می شد، به اجرا پرداخت. حتی ضبط آداجیو سمفونی هفتم بروکنر پس از اعلام خبر مرگ هیتلر پخش شد. در سال ۱۹۴۵، پس از اجرای کنسرتی در وین، نهایتاً به سوئیس رفت. این واقعیت ها همراه با شرایط جلسات پاک سازی نازی ها باعث تأخیر قابل توجه در پرونده فورت ونگلر شد. فورت ونگلر به طور مشخص به حمایت از نازیسم متهم شد، به دلیل ماندن در آلمان، اجرای برنامه در مراسم حزب نازی و همچنین بیان اظهارات ضدیهودی علیه ویکتور د ساباتا، رهبر ارکستر نیمه یهودی. اما در نهایت از تمامی این اتهامات تبرئه شد. در واکنش به انتقادهای منتقدان سینما و تماشاگران آمریکایی درباره نمایش افسر آمریکایی پاک سازی نازی ها، سرگرد استیو آرنولد (با بازی هاروی کایتل) به عنوان «کارتونی، قلدر و بی فرهنگ»، نویسنده فیلمنامه، رونالد هاروود، در مصاحبه با ژورنال یهودیان گفت که به دنبال بررسی آرشیوهای مربوط به صورت جلسات پاک سازی نازی ها و مصاحبه با مسئولانی که این روندها را نظارت می کردند، رفته است. هاروود اظهار داشت: «آن ها از نظر اخلاقی بسیار خشن بودند. آن ها مردم را مورد زورگویی قرار می دادند و رفتارهای شدیدی داشتند. اما آن ها تازه اردوگاه ه
ا را دیده بودند و هیچ کس در دنیا چنین چیزی را قبلاً ندیده بود.»
قاچاق جنسی در ایران معضلی اجتماعی است که هر از گاهی با دستگیری یکی از سرشبکه های باندهای قاچاق دختران و زنان ایرانی به کشورهای هم جوار، به ویژه امارات متحده عربی به منظور بهره کشی جنسی از آن ها، مورد توجه قرار می گیرد. چگونگی. ایران کشوری مبدأ، عبوری و مقصد برای مردان، زنان و کودکانی است که به منظور قاچاق جنسی و کار اجباری درگیر پدیده قاچاق انسان می شوند. سن برخی افراد قاچاق شده حتی از ۱۳ تا ۱۷ سال نیز گزارش شده است. قربانیان عموماً مجبور به برخی کارهای اجباری نظیر انجام خدمات خانگی نیز می شوند. طبق گزارش ها، از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۵ میلادی، این روند افزایش چشم گیری داشته است. در طول دوره گزارش، شبکه های قاچاق ایرانی دختران ایرانی را در فاحشه خانه های اقلیم کردستان عراق مورد بهره کشی قرار داده اند. باندهای خلاف کار سازمان یافته، کودکان ایرانی و مهاجر را ربوده یا خریداری کرده و مجبور می کنند به عنوان گدایان و فروشندگان خیابانی در شهرها از جمله تهران کار کنند. این کودکان که گاهی تنها سه سال دارند، توسط قاچاقچیان مورد سوءاستفاده جنسی قرار گرفته و گاهی قاچاقچیان با معتاد کردنشان به مواد مخدر، آنان را مجبور می کنند تن
به چنین کارهایی بدهند. برپایه گفته ها، ۱۵۰ دلار، قیمت متوسط خریدوفروش کودکان خیابانی در ایران است. ده ها دختر از ایران به پاکستان آورده می شوند تا هر روز به عنوان برده جنسی فروخته شوند. بیش تر زنانی که قربانی قاچاق جنسی در ایران می شوند، در ۲۴ ساعت نخست خروج خود مورد تجاوز قرار می گیرند. همچنین در روزنامه های تهران گفته شده که شخصیت های ارشد دولت در خرید، فروش و سوءاستفاده از زنان و کودکان جوان نقش داشته اند. دختران فراری بی خانمان، به سبب آسیب پذیری بیش تر، هدف های آسان تری برای قاچاق چیان هستند. طبق برآوردها، نزدیک به 123000 زن و دختر در تهران تن فروشی می کنند. در حالی که بیشتر این زنان در خیابان ها مشغول هستند؛ اما ۲۵۰ فاحشه خانه نیز در تهران وجود دارد. اقدامات. ایران در سال های اخیر پیشرفت هایی در زمینه مبارزه با قاچاق و قاچاق انسان در سطوح ملی، منطقه ای و بین المللی داشته است. UNODC و جمهوری اسلامی ایران در ژوئن 2020 به توافق اولیه برای راه اندازی اقدام جهانی علیه قاچاق انسان و قاچاق مهاجر (GLO.ACT- آسیا و خاورمیانه) دست یافتند.این پروژه همچنین از طریق تقویت مکانیسم های شناسایی، ارجاع و حفاظت به قربانیان
قاچاق انسان و مهاجران آسیب پذیر کمک مستقیم می کند. در سال 2004 نیز، مجلس ایران قانون منع قاچاق انسان و سایر قوانین را برای مجازات قاچاقچیان مهاجر و مهاجران غیرقانونی تصویب کرد.و همینطور سازمان بهزیستی کشور از طریق مراکز اورژانس اجتماعی سیار و ثابت به قربانیان و افراد در معرض خطر قاچاق کمک می کند و سرپناه های موقت برای دختران جوان فراری فراهم میکند.
پلیمرهای ستاره ای ساده ترین دسته از پلیمرهای منشعب هستند که دارای ساختار عمومی با تعدادی زنجیرهٔ خطی (حداقل سه) متصل به هستهٔ مرکزی می باشند. هسته یا مرکز پلیمر، می تواند اتم، مولکول یا ماکرومولکول باشدو زنجیره ها یا بازوها متشکل از زنجیره های الی با طول های متغیر هستند. پلیمرهای ستاره ای که در آن ها طول و ساختار بازوها یکسان باشد، همگن و آن هایی که دارای بازوها با طول و ساختار متغیر هستند، ناهمگن محسوب می شوند. ویژگی های پیوندی و شکل منحصر به فرد پلیمرهای ستاره ای چون ساختار فشرده، تراکم بالای بازوها، روش های همگذاشت کارآمد و خصوصیات رئولوژیکی موجب شده آن ها ابزاری قابل اطمینان در دارورسانی، و همچنین در زیست پزشکی، ترموپلاستیک، و نانو الکترونیک، در میان سایر کاربردها باشند. تاریخچه. پلیمرهای ستاره ای اولین بار توسط جان شفگن و پاول فلوری در سال ۱۹۴۸ گزارش شدند. آن ها طی تحقیقات در زمینهٔ پلیمرهای چند زنجیره ای، پلی آمیدهای ستاره ای را ایجاد کردند. مقالهٔ اصلی بعدی در ارتباط با پلیمرهای ستاره ای در ۱۹۶۲ توسط موریس مورتون و همکارانش منتشر شد. تحقیقات آن ها مطالعه ای بود که برای اولین بار یک روش برای ساخت پلیمره
ای ستاره ای تعریف شده ارائه کرد؛ این روش از طریق پلیمریزاسیون آنیونی پویا امکان پذیر است. مطالعات زیادی در ارتباط با ویژگی ها، ترکیبات و کاربردهای پلیمرهای ستاره انجام گرفته و به عنوان زمینه ای پژوهشی همچنان فعال است. نامگذاری. هنوز میان پیشنهادهای سازمان های تنطیم کننده در ارتباط با نامگذاری، تفاوت های زیادی وجود دارد (IUPAC، CAS , MDL). با بیان IUPAC، پلیمرهای ستاره ای توسط یک پیشوند گروه ستاره ای، به طور مشخص تر "f"-"star"، زمانی که f تعداد بازوها را نشان می دهد، تعریف می شوند. به طور مثال "star"-(polyA; polyB; polyC) برای پلیمرهای ستاره ای متنوع (هتروآرم) با سه گونه بازو، اما تعداد و توزیع نامشخص، می باشد. زمانی که تعداد و توزیع بازوها مشخص باشد این به طور مثال می تواند یک 6-"star"-(polyA("f"3); polyB("f"۳)) تشکیل دهد که ۶ بازو در کل وجود دارد که سه تا شامل پلیمر polyAاست. ستاره هایی که تنها یک گونه (جرم مولی و شیمیایی یکسان) بازو وجود دارند ستاره های منظم (هوموآرم) نامیدهٔ شوند. ستاره هایی با بیش از یک گونه بازو، به عنوان ستاره های نا همگن (هتروآرم) شکل می یابند. ویژگی ها. ساختار. پلیمرهای ستاره ای شامل
یک هسته چند عاملی می باشند که از آن حداقل سه زنجیرهٔ پلیمری (بازو) منشعب می شود. این بازوها می توانند از نظر شیمیایی تعریف شده (هومواستار) یا متنوع (هتروآرم استار) باشند. علاوه بر این، بازوهای منفرد ممکن است با چندین پلیمر ترکیب شوند و پلیمرهای بلوک ستاره ای یا کوپلیمرهای ستاره ای تشکیل دهند. این ویژگی منحصربه فرد پلیمرهای ستاره ای نیز همچون طول و تعداد بازوهایشان، به ساختار شیمیایی آن ها مربوط می شود. خواص دینامیکی و رئولوژیکی. بتعدادی از شگفت انگیزترین ویژگی هایی که پلیمرهای ستاره ای واجد آن هستند؛ خصوصیات رئولوژیکی و دینامیکی آن ها در مقایسه با نظایر خطی مشابه از منظر جرم مولکولی و ترکیبات منومر می باشد. آن ها عموماً دارای شعاع هیدرودینامیکی و شعاع دوران و گرانروی درونی کمتری نسبت به نظایر خطی از جرم مولکولی مشابه هستند. گرانروی درونی با افزایش عاملیت و جزم مولکولی شاخه ها افزایش می یابد و رسیدن به اشباع حداکثر عاملیت باعث می شود گرانروی تنها به جرم مولکولی بازوها وابسته باشد. ستارهای هتروآرم دارای گرانروی و شعاع هیدرودینامیکی بیشتری نسبت به ستاره ها با بازوی تک نوعی هستند. علت این رخداد افزایش برخوردهای د
فع کننده که نتیجهٔ تعداد بیشتری اتصالات چند نوعی میان بازوهای مختلف هستند، می باشد. علاوه بر این پلیمرهای ستاره ای دمای ذوب، دمای تبلور و درجهٔ تبلور کمتری به نسبت نظایر حطی خود، بروز می دهند خود سامانی. ویژگی منحصر به فرد خود سامانی پلیمرهای ستاره ای آن ها به زمینه های آینده دار جهت تحقیق برای به کاری در مواردی چون دارورسانی مواردی چون دارورسانی و فرآیندهای چندفازی چون جداسازی موارد ارگانیگ/غیرارگانیک، تبدیل می کند. پلیمرهای ستاره های عموماً دارای غلظت بحرانی میسل بالاتر، لذا تعداد تجمات کمتر نسبت به نظایر خطی خود، از منظر تشابه جرم مولکولی زنجیره های خطی، می باشند. اضافه کردن گروه های عاملی به بازوه های پلیمر ستاره ای همچون انتخاب حلال مورد استفاده می تواند ویژگی های تجمعی آن ها را متأثر سازد. افزایش تعداد گروه های عاملی مادامی که جرم مولکولی یثابت است، تعداد تجمع را کاهش می دهد. مشاهده شده است که پلیمرها با هتروآرم می توانند ابر مولکولی خاص جذابی چون ستاره ای، روبان های مقطع و میسلار با ترکیب هسته-پوسته-تاج، بسته به انحلال پذیری بازوی آنها در محلول، تجمیع می شوند که می تواند تحت تأثیر تغییرات دما، pH، حلال
و غیره باشد. . این ویژگی های خود سامانی برای انحلال پذیری کل پلیمرهای ستاره ای و سایر حل شونده های داخل محلول پیامدهایی به همراه دارد. برای پلیمرهای هتروآرم، افزایش جرم مولکولی زنجیره های محلول، انحلال پذیری را افزایش می دهد. ۱دیده شده است که پلیمرهای خاص ستاره- بلوک هتروآرم، امولسیون های حلال آلی آبی را پایدار می کنند؛ در حالیکه سایرین توانایی افزایش انحلال پذیری نمک های عیر آلی در حلال های ارگانیک را بروز داده اند. ترکیبات. پلیمرهای ستاره ای می توانند از طرق مختلف ترکیب شوند. رایج ترین آن ها اول بازو، که در آن زنجیره های پویا به عنوان شروع کننده عمل می کنند، و اول هسته، که در آن هسته آغاز گر است، می باشند. سایر مسیرهای ترکیب شامل این موارد هستند: فرآیندهای سل-ژل کنترل شده، پلیمریزاسیون انتقال گروه، کاتالیز فلزهای انتقالی، پلیمریزاسیون آنیونی پویا، پلیمریزاسیون کاتیونی زنده، پلیمریزاسیون حلقه باز، پلیمریزاسیون متاتز بازشونده حلقه (ROMP) و پلیمریزاسیون رادیکال کنترل شده. بازو اول. در روش بازوی اول (همچنین به عنوان روش «بازو بستن» یا رویکرد همگرا)، از پلیمرهای پویای تک عاملی با خصوصیات شناخته شده، به عنوان پی
ش ماده در واکنش استفاده می شوند. بخش فعال در انتهای زنجیره آنها می تواند به طور مستقیم با یک هسته پلیمری چند عاملی مناسب واکنش پذیر (که به عنوان عامل اتصال دهنده نیز شناخته می شود) واکنش داده و یک پلیمر ستاره ای شکل تولید کند. در این روش، پلیمر ستاره ای تولید شده شامل گروه های زنجیره همگن هستند. روش ترکیب اول بازو را می توان کارآمدترین ترکیب پلیمرهای ستارهٔ قلمداد کرد؛ چرا که هر مرحله به طور مستقیم قابل کنترل و ارزیابی می باشد؛ بازوه ها و هسته و بازوها می توانند ایزوله و پیش از واکنش استوکیومتری، مشخص شوند و میزان عاملیت پلیمر ستاره ای نهایی نیز به طور دقیق و مستقیم قابل اندازه گیری است. یک رویکرد در ترکیب اول بازو، انجام آن از طریق پلیمریزاسیون آنیونی است. در این روش از بازوهای آنیونی استفاده می شود و توسط یک هسته شامل گروه های خنثی کننده ب، واکنش آن ها برانگیحته می شود. گروه های خنثی کننده هسته اغلب کلروسیلانها، گروه های ترک کننده کلر یا غیرفعال کننده آلکنها هستند. مشتقات کلروسیلان به عنوان هسته های واکنشی ویژه عمل می کنند و می توانند از منظر کمی (یا بسیار نزدیک به کمی) با پلیمرهای پویا کربانیون واکنش دهند.
این واکنش شامل کاربانین هایی است که با گروه های Si-Cl نعویض الکتروفیل انجام می دهند (همان طور که در شکل زیر نشان داده شده است). در موارد این چنین، بازوهای نهایی همه همگن هستند و می توانند به طور کامل تشخیص داده شوند. هسته نیز قابل تشخیص است؛ لذا با توجه به این دو در نهایت پلیمر ستاره ای مشخصی به دست می آید. از آن جا که هم هسته و هم بازوها نسبتاً واکنش پذیر هستند، لازم است همه Si-Cl تحت تعویض الکتروفیل قرار گیرند؛ بنابراین پلیمرهای ستاره ای شکل دارای یک شاخص پراکندگی پلیمر نسبتاً باریک هستند. اول هسته. در روش اول هسته (همچنین «باز کردن» یا واگرا)، یک هستهٔ چند عاملی به عنوان آغاز گر به طور همزمان برای چندین بازو استفاده می شود. این رویکرد پیچیده تر از روش اول بازو می باشد؛ چرا که یافتن هستهٔ مناسب و پایدار سخت و تشخیص پلیمر ستاره ای ترکیب شده چالش برانگیز است. این روش اولین بار در سال ۱۹۸۸ حین عامل دار سازی DVB توسط نفتالینید برای ساخت هستهٔ چند عاملی، شکل گرفت. می توان هسته را با اکسید اتیلن واکنش داد تا یک پلیمر ستاره ای شکل ایجاد شود. همان طور که در اکثر رویکردهای اول هسته معمول است، این روش در موارد گرانر
وی و ژلاسیون بالا به مشکل برمی خورد. در این مورد پلیمر ستاره ای توسط تکنیک های کروماتوگرافی اندازه ای و پراکندگی نور تشخیص داده شد. کاربردها. گرچه مطالعات زیادی در ارتباط با پلیمرهای ستاره ای انجام گرفته است؛ اما کاربردهایی تجاری آن ها همچنان محدود هستند. البته این موارد با گسترش پژوهش ها در حال رشد می باشند. تعدادی از کاربردهای تجاری پلیمرهای ستاره ای به شرح ذیل می باشد: