Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حصیلی، آموزش را ترک نمود. پس از گماشته شدن در دانشگاه ابرلین و ایندیانا، وی تدریس را در دانشگاه سیراکیوس در ۱۸۹۵ میلادی آغاز کرد. در بهار ۱۸۹۹، دانشگاه سیراکیوس او را به خاطر این که یک رادیکال است، اخراج کرد. کامنز در نهایت با پیوستن به دانشگاه ویسکانسین در ۱۹۰۴ میلادی دوباره وارد دنیای آکادمیک شد. کارهای اولیه کامنز نشان دهنده اشتیاق وی مبنی بر متحدکردن نظریات مسیحی با علوم اجتماعی در حال ظهور مانند جامعه شناسی و اقتصاد بود. وی هم واره با مجله کینگدم همکاری داشت، مؤسس یک مؤسسه آمریکایی برای جامعه شناسی مسیحی بود و در ۱۸۹۴ میلادی کتابی را تحت عنوان ریفورم اجتماعی و کلیسا نوشت. وی یکی از مدافعین قانون اعتدال بوده و در حزب ممنوعیت (Prohibition party) در سطح ملی فعال بود. در زمانی که او در ویسکانسین به سر می برد، اندیشه وی کم تر اخلاقیات گرا و بیشتر تجربه گرا شده بود و نقطه نظرهای دینی وی در مطالعات وی از اخلاقیات و جامعه شناسی، دور شد. حرفه. مشهورترین کار کامنز، تحلیلی از اقدام جمعی توسط دولت و سایر نهادها است که از دید وی جهت درک اقتصاد حتمی می باشد. کامنز باور داشت که قوانینِ به دقت طراحی شده می تواند تغییر ا
جتماعی به بار بی آورد؛ این نظریه باعث شد تا وی به عنوان یک سوسیالیستِ رادیکال و یک فزون گرا شناخته شود. برخلاف آنچه در برخی نشریه ها آمده است، کامنز در واقع بر این عقیده بود که آمریکایی های آفریقایی تبار می توانند رأی دهند. زمانی که وی برای نمایندگی تناسبی دادخواهی می کرد، او پیشنهاد تأسیس یک «حزب سیاه پوست» را ارایه کرد. او حتی پیشنهاد تطبیق تعدیل سیزدهم به قانونی اساسی را نمود که طی آن باید آمریکایی های اهل جنوب مجبور شوند تا به آمریکایی-آفریقایی ها اجازه رأی دادن بدهند. او به سنت قوی آمریکایی در اقتصاد نهادگرایی از طریق شخصیت های چون اقتصاددان و نظریه پرداز اجتماعی، تورستن وبلن، ادامه داد. تعریف وی از معامله، یکی از مهم ترین کار وی در اقتصاد نهادگرایی است. نظریه نهادی، به موفقیت قابل ملاحظه وی در حقیقت یابی و ترتیب قانون در رابطه به مسائل وسیع اجتماعی برای ایالات ویسکانسین، بسیار مرتبط بود. وی قانون و برنامه مزد کارگران ویسکانسین را ترتیب نمود که در نوع خود در ایالات متحده بی پیشینه بود. کامنز در ۱۹۳۴ میلادی، اقتصاد نهادگرایی را منتشر نموده و نظریه خود را این گونه بیان کرد که نهادها متشکل از اقدامات جمعی ا
ست که همراه با تضاد منافع، اقتصاد را تعریف می کند. وی معتقد بود که اقتصاد نهادگرایی، کنترل جمعی بر معامله های انفرادی را به نظریه موجود اقتصاد افزود. کامنز، اقتصاددان اسکاتلندی به نام هنری دونینگ مکلیود را «بنیان گذار» اقتصاد نهادگرایی می دانست. کامنز در نظرسنجی پیتسبرگ که یک تحقیق جامعه شناختی در ۱۹۰۷ میلادی از یک شهر ایالات متحده بود، همکاری داشت. شاگرد دوره فوق لیسانس وی به نام جان ای. فیج، کتاب کارگران صنعت فولاد را نوشت که تصویری کامل از یک صنعت کلیدی در آمریکای اوایل قرن بیستم ارائه می کرد. این یکی از شش کتاب کلیدی بود که در نتیجه نظر سنجی پدید آمد. ادوین ای. ویت که بعداً معروف به «پدر امنیت اجتماعی» شد نیز دوره دکترای تخصصی خود را در دانشگاه ویسکانسین-مدیسن تحت نظر کامنز به اتمام رسانید. وی یکی از طرف داران پیشتاز نمایندگی تناسبی در ایالات متحده بود، کتابی در این زمینه در ۱۹۰۷ میلادی نوشت و به عنوان معاون لیگ نمایندگی تناسبی خدمت کرد. کامنز دو کار بزرگ را در مورد تاریخ اتحادیه های کارگران در ایالات متحده انجام داد. در آغاز ۱۹۱۰ میلادی، وی ویراستاری مستندی در مورد تاریخ جامعه صنعتی آمریکا را آغاز نمود،
یک کار بزرگ که بیشتر اسناد اصلی جنبش کارگر آمریکا را دست نخورده گذاشت. تقریباً بلافاصله پس از پایان کار اولی، کامنز شروع به ویراستاری تاریخ کار در ایالات متحده نمود، یک کار روایتی که بر اساس ۱۰ جلد تاریخ مستند ترتیب گردید. مرگ و میراث. کامنز در ۱۱ می ۱۹۴۵ درگذشت. امروزه، دستاورد کامنز در مورد تاریخ کار با دستاورد وی پیرامون نظریه اقتصاد نهادگرایی، برابر پنداشته می شود. وی همچنین کار ارزش مندی در مورد تاریخ عقاید اقتصادی انجام داد، به ویژه در ارتباط به اقدام جمعی. دانشگاه ویسکانسین در مدیسن با نام گذاری اتاق ها و کلب ها به افتخار کامنز، وی را مورد تقدیر قرار داد. کامنز، استاد بسیاری از اقتصاددانان برجسته بوده و همچنین وی برای ایجاد «ایدهٔ ویسکانسین» که در آن استادان دانشگاه به عنوان مشاورین حکومت خدمت می کنند، مورد تحسین قرار می گیرد. خانه پیشین وی که به نام خانه جان آر. و نیل کامنز معروف است، در دفتر ثبت ملی امکان تاریخی فهرست شده است.
اویغورستان (به اویغوری: ئۇیغۇریستان، تلفظ Uiguràstan)، به معنی "سرزمین اویغورها " یک نام مورد استفاده توسط ملی گرایان اویغور برای اشاره به منطقه ی ترکستان شرقی در چین است و یک نام پیشنهادی برای کشور مستقل ایغورها است. همچنین به سادگی بعنوان جایگزینی برای نام های ترکستان شرقی و سین کیانگ (نام چینی و رسمی منطقه) که به معنای "سلطنت جدید" است، استفاده می شود. فی الواقع اویغورستان نامی بود که جغرافی دانان مسلمان به این منطقه داده بودند.
جوزف کوین مک نامارا (Joseph Kevin McNamara) (زادهٔ ۵ سپتامبر ۱۹۳۴ – درگذشتهٔ ۶ اوت ۲۰۱۷)، یک سیاست مدار کارگر اهل بریتانیا بود که برای حدود ۴۰ سال به عنوان عضو پارلمان بریتانیا خدمت کرد. اوایل زندگی. او تعلیمات خود را نزد اخوان مسیحی ایرلندی در کالج سنت مری در کرازبی به پایان رساند. مک نامارا مدرک لیسانس حقوق خود را از دانشگاه هال به دست آورد. وی از ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۴ میلادی به عنوان رئیس شعبه تاریخ در مدرسه دستور زبان سنت مری (حالا معروف به کالج سنت مری) در هال کار کرده و بعداً از ۱۹۶۴–۱۹۶۶ میلادی به عنوان استاد حقوق در دانشکده تجارت دانشگاه هال خدمت نمود. حرفه پارلمانی. پس از این که مک نامارا از حوزه انتخابیه بریدلینگتون خود را در انتخابات ۱۹۶۴ نام زد نموده و ناموفق بود، وی در انتخابات میان دوره ای ۱۹۶۶ که متعاقب مرگ عضو پارلمان برحال از حزب کارگر، هنری سولومونز برگزار گردید، از حوزه انتخابیه کینگستون آپون هال به عنوان نماینده پارلمان به مجلس عوام بریتانیا انتخاب گردید. به طور گسترده تصور براین است که حزب کارگر در این حوزه انتخابیه دارای یک کرسی حاشیه ای با اکثریت قابل ملاحظه آرا بوده و این امر نخست وزیر هارولد و
یلسون را بازنشسته نمود تا برای به دست آوردن اکثریت کرسی در پارلمان، دستور برگزاری انتخابات ۱۹۶۶ را بدهد. مک نامارا کرسی خود را در انتخابات سراسری ۱۹۶۶ و انتخابات های بعدی حفظ نمود تا این که در انتخابات سراسری فوریه ۱۹۷۴ این حوزه انتخابیه لغو گردیده و وی خود را از حوزه انتخابیه کینگستون آپون هال مرکزی نام زد کرد. پس از این که این حوزه انتخابیه نیز در انتخابات ۱۹۸۳ لغو گردید، مک نامارا از حوزه انتخابیه جدیدالتاسیس کینگستون آپون هال شمالی مجدداً انتخاب گردید. مک نامارا طی سال های اخیر خود در پارلمان در رابطه به مسائلی زیادی مبارزه نموده و در مقابل قانون جانشینی که طبق آن یک رومان کاتولیک ویا همسر یک رومان کاتولیک نمی تواند پادشاه انگلستان شود، اعتراض کرد. وی در انتخابات سراسری ۲۰۰۵ شرکت نکرده و حزب کارگر حوزه انتخابیه محلی، دیانا جانسون را به جای وی به عنوان نام زد حزب معرفی کردند. در جریان مبارزات انتخاباتی، انتخابات سراسری ۲۰۰۵، مک نامارا در مورد برخی سیاست های مرتبط با سایت های سیاحتی غیرقانونی رئیس حزب محافظه کار، مایکل هوارد ادعا نمود که این سیاست ها «بوی اتاق های گاز» را دارد. مادربزرگ هاوارد در اردوگاه آش
ویتس به قتل رسیده بود. ایرلند شمالی. مک نامارا در کل دوره حرفه پارلمانی خود به عنوان یک حامی ملی گرایی ایرلند شناخته می شد که طرف دار ایرلند متحد بود. پس از ورود به پارلمان، او به زودی به گزارش های در مورد تبعیض بر علیه اقلیت کاتولیک در ایرلند شمالی علاقه مند شده و از پیکار برای دموکراسی در اولستر حمایت نمود. وی به عنوان رئیس گروه پارلمانی حزب کارگر، از جمله وزیر خارجه سایه ایرلند شمالی در دولت سایه نیل کینوک از ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۴ خدمت نمود، گمارشی که به طور گسترده از جانب اتحادگراها مورد انتقاد قرار گرفت. پس از این که تونی بلیر رهبر حزب کارگر شد، او به جای مک نامارا، مو مولام را به عنوان سخن گوی ایرلند شمالی گماشت. در ۱۹۹۷ میلادی، وی حکومت جدیداً انتخاب شده کارگر را بازنشسته نمود تا ۵٬۰۰۰ پوند (برابر با اعانه ای که از جانب دولت ایرلند شده بود) برای ساختن یک لوح یادبود از قربانیان قحطی بزرگ ایرلند در شهر لیورپول، کمک نماید. مک نامارا همچنین از جمهوری خواهی در پادشاهی متحد حمایت نموده و به گروه پارلمانی جمهوری خواه شامل تمامی احزاب ملحق شد. زندگی شخصی و اواخر زندگی. مک نامارا یک رومان کاتولیک و شوالیه نشان پاپی سنت
گریگوری کبیر بود. وی با نورا مک نامارا ازدواج کرده بود و پدر چهار پسر و یک دختر بود. در ۲۰۰۶ میلادی، مک نامارا برای قدردانی از خدماتی طولانی که در عرصه سیاست انجام داده بود، یک دکترای افتخاری حقوق از دانشگاه هال به دست آورد. وی دکترای تخصصی (PhD) خود را در ۲۰۰۷ میلادی از دانشگاه لیورپول کسب نموده و رساله خود را در مورد اصول مک براید در مؤسسه مطالعات ایرلند تکمیل کرد، جای که وی سخنرانی علمی جان کنیدی ۲۰۰۸ خود در مطالعات ایرلندی را تحت عنوان شاید همه این چیزها دور شود – بررسی بر واکنش بریتانیا به جنبش حقوق مدنی در ایرلند شمالی، ارایه نمود. بیماری و مرگ. در ۲۰۱۷ میلادی، هنگامی که مک نامارا در تعطیلات در اسپانیا به سر می برد، بیماری سرطان پانکراس وی تشخیص شد. در ۶ اوت، گزارش گردید که وی به عمر ۸۲ سالگی درگذشته است.
ارل رابرت بابی (زاده ۸ ژانویه ۱۹۳۸) جامعه شناس آمریکایی است که سمت کمپبل پروفسور بازنشسته را در علوم رفتاری در دانشگاه چپمن دارد. او بیشتر بخاطر کتاب «"عمل تحقیقات اجتماعی"» شناخته شده است که اولین بار در سال ۱۹۷۵ منتشر شد و در حال حاضر ۱۵ بار به زبان انگلیسی و به چندین زبان غیرانگلیسی چاپ شده است. زندگی نامه. ارل ببی در ۱۷ مه ۱۹۶۵ در سانفرانسیسکو با شیلا تریمبل ازدواج کرد که در سال ۲۰۰۷ منجر به طلاق شد. ثمره آن پسری بنام آرون رابرت بابی) زاده ۱۸ ژوئیه ۱۹۶۹) هست. او در ۱۶ مارس ۲۰۰۸ اورنج، کالیفرنیا با سوزان رابرتز کلم ازدواج کرده است. تحصیلات. ارل بابی در دیترویت، میشیگان زاده و در ورمونت و نیوهمپشایر بزرگ شد. در سال ۱۹۵۶، در ۱۸ سالگی، برای تحصیل در کالج هاروارد به هاروارد یارد مهاجرت کرد تا در سپاه آموزش افسران ذخیره نیروی دریایی بورسیه جایی که در سال ۱۹۶۰ با مدرک لیسانس هنر در روابط اجتماعی فارغ التحصیل شد. او در سال های ۱۹۶۰–۱۹۶۳ به عنوان افسر پرداخت در سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده در کشورهای اوکیناوا، تایوان، ژاپن و فیلیپین خدمت کرد. در سال ۱۹۶۶ از سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده با درجه ستوان یک
م انفصال گرفت. ببی در سال ۱۹۶۶ از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی مدرک کارشناسی ارشد هنر و در سال ۱۹۶۹ از همان دانشگاه مدرک دکتری گرفت. نویسندگی. هدف این پروژه معرفی «راه حل هایی» است برای حل «مسایلی» که وجود ندارند. به عنوان مثال می توان به قوانین شناسه رأی دهندگان، ممنوعیت ازدواج همجنس گرایان، تهاجم ایالات متحده به عراق در سال ۲۰۰۳، ممنوعیت ماری جوانا، محاکمه جادوگران سالم و بسیاری موارد دیگر اشاره کرد. هدف این طرح ایجاد آگاهی و مشارکت است تا آسیب هایی را کاهش دهد که این نوع سیاست های نادرست اجتماعی به مردم و جامعه وارد می کند.
لوئیس پیر هیپولایت ریکارد (Louis Pierre Hippolyte Ricard) (17 مارس ۱۸۳۹ – ۲ مارس ۱۹۲۱)، یک وکیل دادگستری و سیاست مدار لیبرال ثروت مند اهل فرانسه بود. او در ۱۸۹۲ و دوباره در ۱۸۹۵–۹۶ به عنوان وزیر دادگستری خدمت کرد. مشهورترین کار وی، هدایت قانون حوادث محیط کار در ۱۸۹۸ میلادی بود. سال های اولیه (۱۸۳۹ – ۱۸۸۵ میلادی). لوئیس پیر هیپولایت ریکارد در ۱۷ مارس ۱۸۳۹ در شهر کان، کالوادوس به دنیا آمد. پدر وی پاول اربان ریکارد، یک تولیدکننده جوراب بافی بود و مادرش ماری-کالورین روسیگنول نام داشت. وی در یک خانواده مرفه و کاتولیکِ محافظه کار پرورش یافت. او در رشته حقوق در شهر پاریس آموزش دید و در ۱۸۶۱ میلادی به دادگاه روآن پیوست. وی در دادگاه استیناف روآن به یک فرد مشهور مبدل شد. ریکارد در ۱۸۶۴ میلادی با انیتی گراتینی لیسویور که یک پروستان بود ازدواج کرد، وی دختر یک تولیدکننده نخ و خواهرزاده یک تولیدکننده بزرگ محصولات شیمی بود. آن ها یک پسر داشتند. خانم وی با خود جهیزیه فراوان آورد و همچنین او را به چیزی که در آن زمان به نام نظریات سیاسی و اجتماعی پیشرفته یاد می شد، معرفی کرد. او به یک جمهوری خواه ضد-کشیشی مبدل شده و به تدریج
به سوی پروتستانیسم بسیار بنیادگرا حرکت کرد. پس از درگذشت خانم اولی وی، او مجدداً با بیرتی ریناود ازدواج کرد. در ۱۸۷۶ میلادی، او به یک خانه گران قیمت و زیبای شهری در روآن نقل مکان نمود. در ۱۳ نوامبر ۱۸۸۱، ریکارد از طرف چپ گراها به شورای شهر معرفی گردیده و سه روز بعد به عنوان شهردار گماشته شد. وی در ۱۸۸۲ میلادی به عنوان رئیس شورای دپارتمان در کانتون چهارم شهر روآن انتخاب گردید. در آوریل ۱۸۸۲، وی نخستین شهردار روآن بود که از طریق اعضای شورا انتخاب شد. او یک جمهوری خواه میانه رو بود که بعداً به سوی بنیادگرایی کشیده شد. در خلال مدتی که وی اداره شهرداری را بر عهده داشت، بهبودهای شگرفی در خدمات اجتماعی و بهداشتی شهر رو نما شد. مدرسه ای برای دختران بنیان گذاری شد و تئاتر هنرها که بر اساس آتش سوزی تخریب شده بود، بازسازی گردید. سیاست در سطح ملی (۱۸۸۶ – ۱۹۰۲ میلادی). در انتخابات سراسری ۴ اکتبر ۱۸۸۵، ریکارد از طرف حزب جمهوری خواه به عنوان عضو پارلمان فرانسه از حوزه انتخابیه سن-انفیریور انتخاب گردید. پس از این که وی در ۸ ژانویه ۱۸۸۶ وارد پارلمان شد، از کرسی شهرداری خود کنار رفت. موریس لیبون پس از وی در ۱۸۸۶ به عنوان شهردا
ر روآن انتخاب شد. ریکارد با گروه پارلمانی حزب جمهوری خواه و ترقی خواه چپ نشست. ریکارد در انتخابات سراسری ۱۸۸۹ شرکت نکرد، اما پس از این که نمایندهٔ بخشداری نخست روآن درگذشت، او در انتخابات میان دوره ای ۱ دسامبر ۱۸۸۹ شرکت کرد و در دور اول، برنده شد. وی در انتخابات های بعدی ۲۰ اوت ۱۸۹۳ و ۸ می ۱۸۹۸ از همان حوزه انتخابیه دوباره در دور اول انتخابات، به عنوان نماینده مجلس انتخاب شد. ریکارد در مجلس نمایندگان با گروه پارلمانی حزب جمهوری خواه و ترقی خواه چپ نشست. هنگام تشکیل کابینه امیل لوبه در ۲۹ فوریه ۱۸۹۲، ریکارد به عنوان وزیر دادگستری و امور دینی گماشته شده و تا ۶ دسامبر ۱۸۹۲ در این سمت باقی ماند. وی بار دیگر در کابیه لئون بورژوآ، از ۱ نوامبر ۱۸۹۵ تا ۲۹ آوریل ۱۸۹۶ به عنوان وزیر دادگستری کار کرد. معروف ترین کار وی، گزارش گری قانون حوادث محیط کار در ۱۸۹۸ میلادی بود. در ۱۹۰۰ میلادی، او یکی از اعضای شورای عالی کار شده و ریاست کمیته استخدام زنان و کودکان در صنایع را بر عهده داشت. او به طور غیرمنتظره، در انتخابات پارلمانی ۲۷ آوریل ۱۹۰۲ برنده نشد. اواخر زندگی (۱۹۰۲–۱۹۲۱ میلادی). پس از شکست در انتخابات، ریکارد از سیاست باز
نشسته شده و به حرفه وکالت خود برگشت. او در ۱۹۰۳ میلادی، نشان افتخاری افسر لژیون دونور را از طرف جنرال آندره به دست آورد. در جریان جنگ جهانی اول (۱۹۱۴–۱۹۱۸ میلادی)، ریکارد در ۱۹۱۶ میلادی ریاست کمیته تنظیم امور شرکت های ساختمانی نظامی را بر عهده داشت. وی در ۲ مارس ۱۹۲۱ به عمر ۸۱ سالگی در روآن، سن-ماریتیم درگذشت.
نوئل پارفیت (Noël Parfait) (متولد ۲۸ نوامبر ۱۸۱۳ – درگذشتهٔ ۱۹ نوامبر ۱۸۹۶)، یک نویسنده، فعال سیاسی و یک عضو جمهوری خواه پارلمان، اهل فرانسه بود. زندگی نامه. پارفیت در خانه ای در شهر شارتر، شهرستان اور-ا-لوآر به دنیا آمد، وی فرزند ماری کترین گائوتیر و چارلز اتین پارفیت بود، پدر وی تولیدکننده و بازرگان جوراب های سابق بلند زنانه در او چات کوی فیوم (Au Chat qui fume)، ۲۰ رو دی لا پای (rue de la Pie)، شارتر بود. لوئیز اتزل، مادر نویسنده و سیاست مدار ژول اتزل، هنگام ولادت وی قابله بود. پس از اتمام آموزش در کالج شارتر، او به طور فعالانه در انقلاب ۱۸۳۰ فرانسه (Trois Glorieuses) شرکت کرد. او مخالف سلطنت ژوئیه فرانسه بود و سه بار برای دفاع از جزوه های خود بر علیه رژیم تحت عنوان خطابه ها (Les Phillipiques) (1832-1834 میلادی) در دادگاه حاضر شد. در می ۱۸۳۳ میلادی، وی L'aurore d'un beau jour: épisodes des 5 et 6 juin 1832 را منتشر نمود، فراخوانی برای شورش که دو سال حبس و ۵۰۰ فرانک فرانسه جریمه برای وی در پی داشت. وی در ۱۸۳۶ میلادی در روزنامه لا پریسی (La Presse) روزنامه نگار شد. او در ۲۲ اوت همان سال با الیزابت شارلوتی دا
لویاو در شارتر ازدواج کرد. آن ها سه فرزند داشتند: جولس آلفرید (۱۸۳۸ میلادی)، پاول لئون (۱۸۴۱ میلادی) و ماری لئونی (۱۸۵۰ میلادی). او طی پنج سالی که در لا پریسی کار می کرد، در همکاری با تئوپایل گاوتیر یک سریال درام نوشت و همچنین با روزنامه های لی سیکل و لی نشنل همکاری داشت. در ۱۸۴۴ میلادی، انوره دو بالزاک کتاب دست نوشته خود به نام دهقانان (Les Paysans) را برای چاپ در لی پریسی به نزد پارفیت آورد، چون وی مسئول خواندن دست نوشته ها قبل از چاپ بود. پارفیت نسبت به این رمان بسیار مشتاق شد و اجازه چاپ آن را از مسئول ادبی به نام الکساندر دوجاریر گرفت. در ۱۸۴۸ میلادی، وی عالی رتبه حکومت موقت در شارتر شد، از ۱۸۴۹ تا ۱۸۵۱ میلادی به عنوان نماینده مجلس فرانسه از حوزه انتخابیه اور-ا-لوآر انتخاب شده و در گروه پارلمانی جمهوری خواه موسوم به کوهستان (La Montagne) می نشست. او پس از کودتای ۲ دسامبر ۱۸۵۱ تبعید گردید. الکساندر دوما او را در خانه خود، در ۷۳ لوریوارد دی واترلو در بروکسل پذیرفت و پارفیت به عنوان منشی وی کار کرد. در آنجا، او متن های دوماس و کتاب های که دوما به عاریت گرفته بود را کاپی کرد. او مکاتبه قابل توجهی با ویکتور ه
وگو داشت، سپس به گرنزی تبعید شده و در آنجا اثبات های کتاب های شعر خود را تصحیح کرد. او در جریان عفو عمومی ۱۸۵۹ به فرانسه عودت نموده و برای چندین روزنامه، به طور برجسته لی سیکل، به نوشتن آغاز کرد. وی به عنوان مصحح برای ناشر مایکل لیوای کار کرد و هم زمان با گوستاو فلوبر در رابطه به موضوع رمان وی، تربیت احساسی (L'Education sentimentale)، مکاتبه می نمود و اشتباهاتی که در سبک نوشتاری وجود داشت را به وی بیان می کرد. او در ۱۸۷۱ میلادی در انتخابات پارلمانی فرانسه از حوزه انتخابیه اور-ا-لوار به مبارزه پرداخته و برنده انتخابات شد، او سپس پنج مرتبه به عنوان نماینده انتخاب گردیده و تا ۱۸۹۳ میلادی به عنوان نمایندهٔ این حوزه باقی ماند. او بخشی از گروه پارلمانی جمهوری خواه چپ گرا بود. وی یکی از امضاء کنندگان در مانیفست ۳۶۳ عضو پارلمان بود که در ۱۶ می ۱۸۷۷، اعتماد به حکومت دی بروی را رد کردند. او برای چندین سال از بیماری کم خونی مغزی رنج می برد و در ۱۹ نوامبر ۱۸۹۶ در پاریس درگذشت، همسر و دخترش قبل از او درگذشته بودند. پس از اتمام مراسم خاک سپاری در کلیسای کاتولیک سنت-کلوتیلد، او در گورستان پر-لاشز (منطقه ۵۵ام) در پاریس به خا
ک سپرده شد. میراث. خیابان نوئل پارفیت به افتخار وی در شارتر نام گذاری شده است.
پادریگ الیور مک کرنی (Pádraig Oliver McKearney) (متولد ۱۸ دسامبر ۱۹۵۴ – ۸ می ۱۹۸۷)، شبه نظامی ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند (IRA) بود. او در جریان تنش های این کشور در ۸ می ۱۹۸۷ در لاگ هال، شهر آماگ با کمین نیروهای بریتانیا مواجه شد و در سن ۳۲ سالگی کشته شد. پس زمینه. پادریگ مک کرنی در روستای موی، شهرستان تایرون در خانواده ای به شدت جمهوری خواه ایرلند بزرگ شد. پدربزرگ و مادربزرگ او در جریان جنگ استقلال خواهی ایرلند در کنار ارتش جمهوری خواه ایرلند جنگیده بودند. پدربزرگ مادری اش در شهر جنوبی روسکامون و پدربزرگ پدری اش در شهر شرقی تایرون علیه ارتش بریتانیا مبارزه کرده بودند. مک کرنی در مدارس محلی کاتولیک در کالج لند و موی تحصیل نمود و سپس وارد آکادمی نست پاتریک در شهر دانگانون شد. فعالیت در ارتش جمهوری خواه ایرلند. او به ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند پیوست و نخستین بار در سال ۱۹۷۲ به اتهام انفجار پسته خانه شهر موی دستگیر شد. مک کرنی ۶ هفته را در توقیف سپری کرد و سپس به دلیل ناکافی بودن شواهد و مدارک آزاد گردید. او در دسامبر ۱۹۷۳ دوباره دستگیر شد و متعاقباً به دلیل داشتن سلاح به ۷ سال زندان محکوم گردید. او نخست در ز
ندان لانگ کیش و سپس در زندان مگلیلیگان محبوس بود. در این مدت، یک برادر جوان او نیز به نام شین که عضو شبه نظامی ارتش جمهوری خواه ایرلند بود در ۱۳ می ۱۹۷۴ بود، کشته شد. مک کرنی در سال ۱۹۷۷ از زندان رها گردید، اما پس از آن که از سوی ارتش بریتانیا با سلاح استن (sten gun) همراه با جرارد اوکالاگان یک عضوی دیگری ارتش جمهوری خواه ایرلند دستگیر گردید، در ماه اوت سال ۱۹۸۰ به ۱۴ سال زندان محکوم شد. در همان سال، تامی مک کرنی، برادر بزرگ تری او به خاطر قتل یک سرباز خارج خدمت هنگ دفاعی اولستر که در سال ۱۹۷۷ به عنوان پوسته رسان کار می کرد، به حبس ابد محکوم شده بود، در جریان اعتصاب غذایی پس از نخوردن غذا به مدت ۵۳ روز جان باخت. برادر دیگری او به نام کیوین و یک برادرش نیز به نام جک مک کرنی از سوی شبه نظامیان وفادارماندگان (Loyalist) در حملات انتقام جویانه به خانواده آن ها، به قتل رسید. مک کرنی در ۲۵ سپتامبر ۱۹۸۳ همراه با ۳۷ زندانی دیگر از زندان ماز فرار کرد. در آغاز سال ۱۹۸۴ او دوباره به فعالیت ارتش جمهوری خواه ایرلند در شهر اصلی اش، تایرون شرقی با تیپ تایرون شرقی ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند پیوست. او از آغاز «مرحله سوم» مبا
رزه مسلحانه، دفاع استراتژیک حمایت کرد که در آن پلیس/محافظان سلطنتی اولستر، هنگ دفاعی اولستر و ارتش بریتانیا پس از حملات مکرر به پایگاه های آنان، از هرگونه حمایتی در مناطق انتخاب شده محروم گردند. پاتریک کیلی در ۱۹۸۵ فرمانده تیپ تایرون شرقی ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند تعیین شد و تحت رهبری او بود که این استراتژی در دست گرفته شد. پایگاه های دوردست پلیس/محافظان سلطنتی اولستر (RUC) مورد حمله قرار گرفت و نابود شد و قراردادی های ساختمانی که می کوشیدند آن ها را دوباره ترمیم نمایند نیز مورد هدف قرار گرفتند و برخی آنان کشته شدند؛ همان گونه که در حمله بر حوزه پلیس بالیگاولی در دسامبر ۱۹۸۶ اتفاق افتاد که در آن ۲ افسر پلیس کشته شدند. مرگ. مک کرنی در جریان حمله ارتش جمهوری خواه ایرلند بر حوزه پلیس لاگ هال همراه با ۷ عضو دیگری ارتش جمهوری خواه ایرلند هدف گلوله قرار گرفت و جان باخت. جسد او در شهر موی به خاک سپرده شد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42386187&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-09-07T11:17:14Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Jeeputer&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;افزودن ردهٔ «حمله ها به ساختمان ها و سازه ها در ایتالیا» به کمک توفاویکی رده&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42608811&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; حمله گران ساسو () یا عملیات اوک (بلوط)، در سپتامبر ۱۹۴۳ عملیات چتربازان آلمانی و کماندوهای وافن اس اس برای فرار از زندان دیکتاتور مخلوع فاشیست بنیتو موسولینی از بازداشت در توده کوه گران ساسو دیتالیا انجام شد. عملیات هوابردی شخصاً به دستور آدولف هیتلر، توسط ژنرال کورت اشتودنت تأیید و توسط سرگرد هارالد مورس طراحی و اجرا شد.
چشمه کوهرنگ، سرچشمه اصلی کارون است. این چشمه، مهم ترین و پرآب ترین منبع آبی ایران است که در دامنه زردکوه در استان چهارمحال و بختیاری و رشته کوهای بختیاری قرار دارد. آب این چشمه به سد کوهرنگ می ریزد و توسط تونل اول کوهرنگ و تونل دوم کوهرنگ به زاینده رود منتقل می شود و سرریز سد باعث تشکیل رود کوهرنگ شده و به سد کارون ۴ می ریزد. پیست اسکی کوهرنگ، دشت لاله های واژگون کوهرنگ، چشمه دیمه، تونل کوهرنگ، ابشار شیخ علیخان، غار یخی چما، روستای پلکانی سرآقا سید، رود کوهرنگ، رود بازفت و جنگل های بازفت از اماکن گردشگری اطراف این چشمه هستند. انتقال آب به شهرکرد. فاز اجرایی طرح انتقال آب از چشمه کوهرنگ به شهرکرد، فارسان، باباحیدر، سورشجان و روستاهای مسیرخط انتقال از سال ۱۳۷۹ تا ۱۳۹۱ انجام شد. ظرفیت این خط ۵۶۰ لیتر در ثانیه است. خط لوله انتقال آب ازچشمه کوهرنگ به شهرکرد به طول معادل ۹۶ کیلومتر است. دو مخزن بتنی ۵۰۰ مترمکعبی در گردنه حیدرآباد کوهرنگ و گردنه خولک شهرکرد و یک مخزن ۲۰هزار لیتری در پارک تهلیجان شهرکرد و یک مخزن ۵هزار لیتری در شهرک منظریه دارد. مسیر دسترسی. برای رسیدن به این چشمه باید ابتدا فاصله ۳۰ کیلومتری شهرکرد
تا فارسان پیموده شود و سپس با طی مسیر ۵۰ کیلومتری به شهر چلگرد رسید و سپس ۳۰ کیلومتر از چلگرد حرکت کنید و به پشت کوه تونل اول کوهرنگ بروید. مرگ چشمه. به دلیل همزمانی کاهش شدید میزان بارش ها، خشکسالی های متعدد، بارش اندک برف و عدم وجود ذخایر برفی، بیش از نیمی از آب چشمه کوهرنگ خشک شده است. به گونه ای که هرچند دبی این چشمه در شرایط طبیعی ۱۲۰۰ لیتر بر ثانیه بود، اما ۶۰۰ لیتر بر ثانیه کسری آبدهی دارد. این در حالی است که چشمه کوهرنگ با خط انتقال به طول ۹۶ کیلومتر، آب آشامیدنی حدود۳۰۰ هزار نفر را در شهرستان های شهرکرد وفارسان و کوهرنگ تأمین می کند. در همین زمینه، «ساز چپ» که در مراسم عزاداری بومیان منطقه نواخته می شد، در سال ۱۴۰۰ خورشیدی جهت مرگ چشمه کوهرنگ، نواخته شد. اعتراضات بحران آب ۱۴۰۱ شهرکرد. با بارش کم سابقه باران در شهرستان کوهرنگ در نیمه دوم مرداد۱۴۰۱ و وقع سیلاب در این شهرستان، آب چشمه کوهرنگ گل آلود شد و کدورت آن به قدری بود که از مدار تأمین آب شرب خارج شد. قطعی آب در شهرکرد به مدت ۱۲–۱۳ روز ادامه یافت و توزیع آب با تانکرهای آبرسانی سیار و آب بسته بندی انجام شد. این واقعه باعث بحران بی سابقه ای در استان
چهارمحال و بختیاری شد که به اعتراضات بحران آب ۱۴۰۱ شهرکرد معروف شد. کارشنایان علت این گل آلودگی را ویژگیهای زمین ساختی این چشمه می دانند و معتقدند که گرمای هوا، یخچال های رشته کوه زاگرس که تغذیه این چشمه را برعهده دارند را نازک کرده بود و وقوع بارش شدید مردادماه۱۴۰۱ باعث آب شدن این یخچال ها و نفوذ آب گل آلود به این چشمه از بالادست شده است. اما مردم منطقه دلیل گل آلودی چشمه کوهرنگ را عملیات های حفاری غیرقانونی شرکت آب منطقه ای اصفهان برای انحراف آب چشمه کوهرنگ به اصفهان می دانند.
شیاموس تورلوق مک الواین (Séamus Turlough McElwaine) (همچنین به صورت» سیاموس مک الوین «هم می توان نوشت) (زاده ۱ آوریل ۱۹۶۰ – درگذشتهٔ ۲۶ آوریل ۱۹۸۶)، یک داوطلب در تیپ فرمانای جنوبی ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند (IRA) در جریان درگیری های ایرلند بود که توسط ارتش بریتانیا تیرباران و کشته شد. اوایل زندگی. مک الواین بزرگ ترین فرزند از هشت فرزند خانواده بوده و در شهرک کنوکاکولیون متولد و بزرگ شد، این شهرک در مجاورت آبادی و شهر کنوکاتالون، در نزدیکی روستای اسکاتستاون در شمال شهرستان مانهن در جمهوری ایرلند واقع شده است. مک الواین با پیوستن به نا فیانا ایریان در ۱۴ سالگی، نخستین قدم خود به سوی دخیل شدن در جمهوری خواهی با نیروی فیزیکی را برداشت. در۱۶ سالگی، مک الواین فرصتی برای تحصیل در ایالات متحده را رد نموده و به ارتش جمهوری خواه ایرلند ملحق شد و گفت، «هیچ کسی هرگز نمی تواند من را متهم به فرار کند». فعالیت های شبه نظامی. مک الواین یک عضو فعال ارتش جمهوری خواه ایرلند بود و در عمر ۱۹ سالگی افسر فرمانده ارتش جمهوری خواه ایرلند در شهرستان فرمانا شد. در ۵ فوریه ۱۹۸۰، مک الواین یک سرجوخه هنگ دفاعی اولستر (UDR) به نام اوبری
ابرکرومبی را زمانی که وی خارج از وظیفه در شهرک دروماکابراناگهیر در نزدیکی روستای فلورنزیکورت در حال راندن یک تراکتور بود، به قتل رساند. اواخر همان سال در ۲۳ سپتامبر، مک الواین یک رزرو کانستیبل نیروهای انتظامی سلطنتی اولستر (RUC) به نام ارنیست جانستون را هنگام فراغت از شغل در بیرون خانه اش در نزدیکی روستای راسلی، به قتل رساند. وی حداقل برای دخیل بودن در ۱۰ قتل دیگر نیز مظنون بود. در ۱۴ مارس ۱۹۸۱، یک واحد ارتش بریتانیا خانه ای روستایی را در نزدیکی راسلی محاصره نمود که در آن مک الواین و سه عضو دیگر ارتش جمهوری خواه ایرلند قرار داشتند. علی رغم این که اعضای ارتش جمهوی خواه دارای چهار تفنگ، از جمله یک سلاح آرمالایت بودند، اما خود را تسلیم نموده و سپس دستگیر شدند. با این وجود که مک الواین در زندان گاول کروملین رود در انتظار محاکمه خود بود، اما به طور مستقل از حوزه انتخابیه کاوان-موناقان در انتخابات سراسری فوریه ۱۹۸۲ ایرلند به مبارزه پرداخته و ۳٬۹۷۴ رأی (۶٫۸۴ درصد آرا) دریافت کرد. مک الواین در می ۱۹۸۲ به جرم قتل اعضای نیروهای انتظامی سلطنتی اولستر و هنگ دفاعی اولستر مجرم شناخته شد، قاضی محکمه او را یک «قاتل خطرناک» ع