Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شدند. رابسون همچنین تاکتیک تیم را حفظ کرد و برای هیچ بازیکن آرژانتینی، حتی مارادونا، کسی را مارک (نشان) نکرد: از طرف دیگر، آرژانتین موقعیت تاکتیکی خود را به ۳-۵-۲ تغییر داد، که عمدتاً دلیل آن کارت زرد دوم اسکار گاری بود که در مسابقه مقابل اروگوئه دریافت کرده بود. خولیو اولارتیکوئچیا جایگزین او شد. اگرچه بیلاردو قبلاً از این حربه استفاده کرده بود، اما از زمان اردوی تمرینی اروپا در سال ۱۹۸۴، چنین کاری نکرده بودند. تغییر دوم در استفاده از این طرح جایگزینی پدرو پاسکولیِ مهاجم با هکتور انریکهِ هافبک بود. در این طرح، سه مدافع موقعیت مرکزی دارند و در کنار آن ها دو هافبک با عملکرد دفاعی بیشتری قرار دارند. این سیستم به بیلاردو اجازه می داد تا استحکام دفاعی خاصی را حفظ کند، در حالی که به یک بازی ساز مانند مارادونا آزادی بیشتری می داد. در دفاع خوزه لوئیس براون به عنوان مدافع جلو زن و اسکار روجری و خوزه کوسیفو در دو بال کناری دفاع حضور داشتند"." خط هافبک متشکل از سرخیو باتیستا در مرکز زمین، ریکاردو گیوستی و انریکه در سمت راست و خولیو اولارتیکوئچیا و خورخه بوروچاگا در سمت چپ بود. گیوستی و اولارتیکوئچیا عملکرد دفاعی بیشتر
ی داشتند، در حالی که انریکه و بوروهاگا از خصلت هجومی بیشتری برخوردار بودند و به عنوان پشتیبان حمله عمل می کردند. خورخه والدانو به عنوان یک هدف در محوطهٔ جریمه و دیگو مارادونا کمی عقب تر از او بازی می کردند. نیمه اول بازی. این بازی توسط انگلیس از میانه زمین و با پاس از بردسلی به لینکر آغاز شد. در دقایق ابتدایی هیچ اتفاق خاصی رخ نداد، تا این که در دقیقه ۹ مارادونا به سمت دروازهٔ حریف حرکت کرد و توسط فنویک متوقف شد و اولین کارت زرد بازی نصیب فنویک شد. مارادونا ضربه ایستگاهی را شوت کرد و پس از برخورد توپ به دیوار دفاعی، شیلتون آن را به کرنر فرستاد. در دقیقه ۱۲ اولین حملهٔ انگلیس آغاز شد که پومپیدو در تلاش برای سانتر یک پاس بلند به هاجس، لیز خورد و به بردسلی فرصت گلزنی داد، اما او توپ را به بیرون فرستاد. باقی نیمه اول چیز خاصی، مگر یک ضربهٔ آزاد دیگر مارادونا، در برنداشت. نیمهٔ دوم. دست خدا. دقایق ابتدایی نیمه دوم با مالکیت بیشتر آرژانتین آغاز شد و در دقیقه ۶ نتیجه گرفت؛ اولارتیکوئچیا از سمت چپ شوت کرد و به مارادونا پاس داد، وی با دریبل هادل و رید، توپ را به والدانو رساند که با فنویک رو در رو بود. والدانو نتوانست
پاس را کنترل کند و هاج سعی کرد یک پاس رو به عقب به شیلتون بدهد، ولی او متوجه نشد که مارادونا به داخل محوطهٔ جریمه دویده. مارادونا با پیش بینی حرکت دروازه بان، پیش از این که او بتواند توپ را دور کند، با دست چپ توپ را سمت دروازه زد. با این حال، چندین سال طول کشید تا مارادونا علناً تصدیق کند که این گل را با دست زده است، در حالی که در مصاحبهٔ بعد از بازی گل زدن با دستش را انکار کرد و در جمله ای معروف گفت: گل قرن. تنها ۴ دقیق پس از گل نخست، در دقیقهٔ ۵۵ بود که کوچیفیو با خنثی کردن حملهٔ انگلیس، توپ را ربود و به انریکه پاس داد. انریکه هم پس از جا گذاشتن بیردزلی، آن را به مارادونا سپرد. کاپیتان آرژانتین با چرخیدن، هم مهاجم و هم رید، که راهش را سد می کردند، پشت سر گذاشت. او سپس به سرعت سمت قوس محوطهٔ جریمهٔ انگلیس دوید و در راه از دست بوچر فرار کرد. او قبل از این که سرانجام وارد محوطهٔ جریمه شود، فنویک را هم دریبل کرد. با نزدیک شدن او، شیلتون از دروازه خارج شد تا فضا را تنگ کند و مارادونا آن را با رفتن به سمت راست دریبل کرد و گل را در حالی که بوچر تلاش می کرد توپ را از او بگیرد، به گل نشاند و بازی ۲ بر ۰ شد. این گل د
ر نظرسنجی انجام شده توسط فیفا که بیش از ۳۴۰ هزار رای در آن شرکت کردند، به عنوان بهترین گل جام های جهانی انتخاب شد و به عنوان «گل قرن» شناخته می شود. گزارش این گل توسط روزنامه نگار اروگوئه ای، ویکتور هوگو مورالس، در رادیو آرژانتین به صدایی خاطره انگیز بدل شده است: اصطلاح «بادبادک کیهانی» در اشاره به انتقاداتی بود که روزنامه های حامی منوتی علیه مارادونا و دیگر بازیکنان پشتیبان بیلاردو استفاده می کردند و از حرف منوتی، که مارادونا و مورالس را بادبادک های پشت سر بیلاردو خطاب کرده بود، ناشی می شد. در اینجا گزارشکر از این اصطلاح برای ستایش مارادونا استفاده کرد: تلاش های انگلیس. پس از گل دوم انگلیس مالکیت بیشتری در اختیار داشت و در دقیقهٔ ۶۰ باتیستا اولین و تنها کارت زرد آرژانتین را دریافت کرد. چهار دقیقه بعد رابسون برای هجومی تر شدن تیمش، اولین تغییر را ایجاد کرد: رید، از خط هافبک، زمین را ترک کرد و کریس وادل، شماره ۱۱ که یک مهاجم بود، وارد میدان شد. اگرچه آرژانتین با شدت دقایق قبل حمله نکرد، اما دفاع انگلیس همچنان با مارادونا مشکل داشت و فنویک این بار با آرنج به او ضربه زد و مجبور شد برای دقایقی از زمین خارج شود. د
ر دقیقه ۶۸ نیمه دوم و در یکی از خطرناک ترین موقعیت های انگلیس، هادل یک ضربه آزاد زد که پومپیدو به کرنر فرستاد. در این تلاش دروازه بان از ناحیه دست آسیب دید و چند دقیقه صرف حضور پزشکان کمک شود. در دقیقه ۷۴ رابسون تغییر دوم و نهایی خود را هم انجام داد و بارنز، با شماره ۱۹، را جایگزین استیون کرد تا با بازیکن سریع تری بتواند مارک گیوستی را مارک کند. از طرف دیگر، بیلاردو تعویض دفاعی تری انجام داد. او کارلوس تاپیا، با شماره ۲۰، را جایگزین بوروچاگا کرد تا مالکیت توپ در میانهٔ زمین را افزایش دهد: فشار تاکتیکی و تغییرات ایجاد شده توسط رابسون در دقیقهٔ ۸۱ نتیجه داد، زمانی که بارنز از انریکه و گیوستی عبور کرد و یک سانتر به محوطهٔ جریمه ارسال کرد که لینکر با ضربه سر آن را به گل تبدیل کرد. پس از گل انگلیس، مارادونا دوباره در بازی ظاهر شد و تاپیا را برای آخرین موقعیت آرژانتین، صاحب توپ کرد ولی شوت به تیر دروازه برخورد کرد. انگلیس به فشار خود ادامه می داد و سه دقیقه مانده به پایان، بارنز بار دیگر انریکه را جا گذاشت و پاسی را ارسال کرد که توسط اولارتیکوئچیا دفع شد تا لینکر نتواند مسابقه را مساوی کند. با وجود نفوذ بارنز از جن
اح راست، بیلاردو از تعویض و آوردن یک دفاع راست به زمین بازی خودداری کرد: پس از ۴۵ دقیقه و ۵۷ ثانیه بازی در نیمه دوم، داور مسابقه را به پایان رساند و آرژانتین با برتری ۲–۱ به نیمه نهایی راه یافت. پیامدها. پس از بازی، سه بازیکن از هر تیم برای کنترل دوپینگ فرا خوانده شدند. کسانی که انتخاب شدند، در انگلیس، استیونز، بوچر و سانسوم بودند؛ و در آرژانتین انریکه، براون و مارادونا. آرژانتین به نیمه نهایی راه یافت و در ۲۵ ژوئن در ورزشگاه آزتکا مقابل بلژیکی که اسپانیا را در ضربات پنالتی شکست داده بود، روبرو شد و با دو گل مارادونا ۲–۰ پیروز شد. این تیم چهار روز بعد فینال را مقابل آلمان غربی بازی کرد و پس از پیروزی ۳–۲، با گل های براون، والدانو و بوروچاگا، قهرمان شد.در نظرسنجی انجام شده در سال ۲۰۰۲، گل دوم بهترین گل تاریخ جام جهانی انتخاب شد. در مورد گل اول، تیم ملی انگلیس احساس کرد که فریب خورده اند: اگرچه انگلیس در مرحله یک چهارم نهایی حذف شد، اما لینکر به خاطر زدن شش گل در جام، بهترین گلزن مسابقات شد و جایزه کفش طلا را دریافت کرد. مارادونا دومین گلزن بود و به عنوان بهترین بازیکن تورنمنت انتخاب شد و توپ طلا به او اهدا شد.
علی رغم جنجال برانگیز بودن گل نخست مارادونا، نبوغ و درخشش وی در به ثمر رساندن گل دومش مورد تقدیر قرار گرفت. مخاطبان بریتانیایی کانال چهارم، در یک نظرسنجی تلویزیونی در سال ۲۰۰۲، این گل را ششمین رخداد ورزشی بزرگ در ارتباط با کشورشان دانستند.بیرون ورزشگاه آزتکای مکزیک هم مجسمه ای در یادبود این گل نصب شده است. مارادونا در اشاره به ارتباط این بازی با جنگ فالکلند، در خودزندگی نامه اش نوشت: «گویا ما یک کشور را شکست دادیم؛ نه فقط یک تیم فوتبال… اگرچه ما قبل از بازی گفته بودیم که فوتبال هیچ ارتباطی با جنگ جزایر فالکلند ندارد. اما می دانستیم که آن ها پسران آرژانتینی زیادی را در آنجا کشته اند، آن بچه ها را مثل پرندگان کوچک کشتند؛ و این یک انتقام بود.» روبرتو پرفومو، بازیکن اسبق تیم ملی آرژانتین، هم در این رابطه می گوید: «در سال ۱۹۸۶، پیروزی در آن بازی برابر انگلیس برایمان کافی بود. فتح جام جهانی برای ما امری فرعی بود. شکست واقعی انگلیس هدف واقعی ما بود.» هم آوردی فوتبالی بین دو کشور ادامه یافت و آن ها در قالب مسابقات جام جهانی دو بار دیگر هم مقابل یکدیگر قرار گرفتند. اولین مسابقه در مرحلهٔ حذفی جام جهانی ۱۹۹۸ بود که در
آن آرژانتین پس از تساوی ۲ بر ۲ در وقت اصلی، در ضربات پنالتی برنده شد و به مرحله یک چهارم نهایی رفت. دومین بار در مرحلهٔ گروهی جام جهانی ۲۰۰۲ دو تیم رو در رو شدند که انگلیس با گل پنالتی دیوید بکام ۱–۰ پیروز شد. در ۱۷ اوت ۲۰۱۵ مارادونا به دیدار علی بن ناصر، داور تونسی آن بازی، رفت و ضمن امضا و تقدیم یکی از لباس هایش به او، وی را «دوست ابدی» خودش نامید.
نام کامل وی محمد بن احمد بن عبدالله بن قضاعه بن صفوان بن مهران، ملقب به صفوانی و جمّال است. به دلیل انتساب او به خاندان اسدی برخی از تاریخ نویسان اسلامی از او به عنوان اسدی یاد کرده اند. تاریخ تولد و رحلت او نامشخص است اما از آنجا که از شاگردان و معاصران شیخ کلینی و علی بن ابراهیم قمی بود می توان حدس زد که در اواخر سده سوم هجری متولد شده و اواسط سده چهارم دنیا را ترک کرده است. زندگی. نسب ابوعبدالله با سه واسطه به صفوان بن مهران، صحابی جعفر صادق و موسی کاظم می رسد. در مورد او گفته می شود که سواد خواندن و نوشتن نداشته است و تمامی کتاب و آثار خود را از حفظ و در سینه داشته و به شاگردان خود دیکته می کرده است. اساتید او عبارتند از: شیخ کلینی، علی بن ابراهیم قمی (نویسنده تفسیر قمی)، قاسم بن العلا، حسین بن روح، ابوهاشم عمر بن عبدالله مقری، مروان محمد سجادی، محمد بن جعفر بن بطه قمی. او شاگردان زیادی تربیت کرد از جمله: ابوالعباس احمد علی بن نوح سیرافی، شیخ مفید، هارون تلعکبری، حسین بن محمد بن سعید خزاغی، احمد بن محمد بن عیاش جوهری، حسن بن القاسم محمدی علوی، ابوغالب زراری. یکی از وقایع جالب توجه زندگی او مباهلهاش با قاض
ی موصل در مورد امامت بوده است. این دو نزد پادشاه موصل که آن زمان امیر ناصرالدین ابن حمدان بوده است با یکدیگر مباحثه می کنند و چون پس از بحث فراوان نتوانستند یکدیگر را متقاعد کنند تصمیم به مباهله گرفتند. گفته می شود آن قاضی یک روز بعد از مباهله دچار بیماری شدیدی می شود و می میرد. کتاب شناسی. آثار او عبارتند از:
او اوغلو (به لاتین: Evoğlu) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان آق دام واقع شده است.
حسن قایدی (به لاتین: Həsənqaydı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان جبراییل واقع شده است.
حسن قایه (به لاتین: Həsənqaya) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان بردع واقع شده است. حسن قایه ۱۳۲۴ نفر جمعیت دارد.
وزیر سورخای اوغلو عروجف () از قهرمانان ملی جمهوری آذربایجان و کشته شدگان جنگ قره باغ است. سنین جوانی و تحصیل. وزیر عروجف در ۲۶ دسامبر ۱۹۵۶ در روستای خوروزلو در شهرستان ترتر زاده شد. وی تحصیلات متوسطه خود را در دبیرستان روستای خوروزلو فراگرفت و در سال ۱۹۷۴ در "مدرسه فنی صنعتی باکو" پذیرفته شد. وی در سال ۱۹۷۵ به خدمت سربازی اعزام شد و در سال ۱۹۷۷ از ارتش خارج شد و تحصیلات متوسطه خود را که به پایان نرسانده بود ادامه داد. در سال ۱۹۸۴ عروجف به شهر "بلکووو" در استان آرخانگلسک روسیه نقل مکان کرد. جنگ قره باغ و شرکت در نبردها. در سال ۱۹۹۲، او با آگاهی از کشتار خواجه لی، به جمهوری آذربایجان بازگشت و در ۴ می به گردان دفاع شخصی شهرستان ترتر پیوست. اگرچه عروجف به عنوان یک سرباز خصوصی شروع به جنگ کرد، اما در مدت زمان بسیار کوتاهی، به دلیل مهارت های فرماندهی خود، به سمت معاون فرمانده گردان ارتقا یافت. او کمی بعد به سوی جبهه های مارتاکرت و ماراقا حرکت کرد. در اوت ۱۹۹۲، عروجف در مأموریت شناسایی در مخزن سد سارسانگ بود. وی با ۳۰ پیشاهنگ مسلّح به مسلسل PK بود. گروه سردار حمیدف از جلو حمله کردند و گروه پیشاهنگی عروجف از پشت حمله
کردند. "گردان آرابو" در آن روز متحمل خسارات زیادی شد. در یکم سپتامبر ۱۹۹۲ در نبرد برای روستای چیلدیران در حالی که قصد شلیک تانک دشمن را داشت، به سختی مجروح شد. در ۲۲ مارس ۱۹۹۳ در نبردهای سخت برای ارتقاعات "گلوبوس" در حومه مارتاکرت کشته شد. افتخارات. عروجف در خیابان شهدای شهر باکو به خاک سپرده شد. بر اساس فرمان شماره ۴۹۵ رئیس جمهور جمهوری آذربایجان در تاریخ ۲۷ مارس ۱۹۹۳ پس از مرگ وی به عنوان "قهرمان ملی جمهوری آذربایجان" شناخته شد.
«پشت این چشم های عسلی» تک آهنگی از هنرمند اهل ایالات متحده آمریکا کلی کلارکسون برای دومین آلبوم استودیویی خود، "فرار" (۲۰۰۴) است. این ترانه در ۱۲ آوریل ۲۰۰۵ توسط آرسی ای رکوردز منتشر شد. این تک آهنگ در جدول فروش ۴۰ آهنگ برتر بزرگسالان ایالات متحده آمریکا در رتبه اول و در چارت های، استرالیا، اسکاتلند، اتریش، بریتانیا، نیوزلند، جزو ده ترانه اول قرار گرفت.
«هربار» ترانه ای از خواننده اهل ایالات متحده آمریکا آریانا گرانده از چهارمین آلبوم استودیویی او، "شیرین کننده" (۲۰۱۸) است. تهیه ترانه برعهده ایلیا سلمان زاده و مکس مارتین بوده است.
حسن قایه ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
لِوان کِنیا،(زاده ۱۸ اکتبر ۱۹۹۰) یک بازیکن فوتبال گرجی است که هم اکنون برای تیم سابورتالو تفلیس بازی می کند. باشگاه ها. او در ژانویه ۲۰۰۸ از لوکوموتیو تفلیس به شالکه ۰۴ رفت و این امضای قراردادی بود با تیمی که تا ژوئن ۲۰۱۲ در آن به بازی پرداخت. او اولین بازی خود برای شالکه۰۴ را در برابر باشگاه فوتبال آپوئل در یکی از مسابقات لیگ اروپا در ۲ اکتبر ۲۰۰۸ به عنوان جایگزین جرالد آساموا انجام داد. وی سابقاً در ۱۴ سالگی دو هفته در بارسلونا تمرین کرد. کنیا اولین بازی خود برای شالکه۰۴ در بوندس لیگا را در ۱۱ آوریل در مقابل کارلسروهه ۲۰۰۹ تجربه کرد.
کی وی-۱ () (مخفف Климент Ворошилов - کلیمنت ووراشیلوف) یک تانک سنگین ساخت شوروی بود که اواخر دهه ۱۹۳۰ طراحی و به صورت گسترده در جنگ جهانی دوم به کار گرفته شد. این تانک در ابتدا صرفاً کی وی نامیده می شد اما پس از ظهور کی وی-۲، به کی وی-۱ تغییر عنوان داد. این تانک به سبب تاب آوری بالا در اوایل جنگ شوروی و آلمان مخصوصاً در سال اول با داشتن زره ضخیم شناخته می شود. این تانک در عمل در مقابل آتش توپ های ۳۷ میلی متری ضد تانک و توپ های ۷۵ میلی متری تانک های آلمانی کاملاً ایمن بود و تنها توپ های ضدهوایی فلاک ۸۸ بر آن اثر می کرد. پیش از آغاز تهاجم آلمانی ها تنها ۵۰۰ دستگاه از مجموع قریب به ۲۲ هزار ارتش سرخ تانک های کی وی-۱ بودند. با ادامه جنگ مشخص گشت منفعت اندکی در ادامه تولید این تانک های گران وجود دارد و تمرکز بر تانک متوسط تی-۳۴ که از همه جوانب عملکرد بهتری داشت، قرار گرفت. بعدها از تانک کی وی-۱ به عنوان پایه طراحی و تولید سری تانک های آی اس و توپ های خودکششی استفاده گشت. طراحی و توسعه. پس جنگ جهانی اول ایده تولید یک تانک سنگین جهت کمک به عملیات های شکستن خط دفاعی دشمن مطرح شد. ارتش سرخ نیز مجذوب این ایده گشت اما تا
اوایل دهه ۱۹۳۰ قادر به دستیابی به آن نبود. با اجرای برنامه های صنعتی سازی تولید انبوه تانک های سنگین برای شوروی میسر شد. طراحی تانک های سنگین دارای چند برجک مانند تانک تی-۳۵ به شکست کامل انجامید؛ چرا که اطمینان اندکی نسبت به امکان تولید و به کارگیری عملی آن ها در میدان نبرد وجود داشت. تجربه شوروی در جنگ داخلی اسپانیا نشان گر این مسئله بود که چنین تانک هایی می بایست در مقابل توپ های ضد تانک با کالیبر ۳۷ میلی متری یا بیشتر مقاوم باشند. بدین ترتیب تأکید در طراحی تانک های سنگین از توان آتش بالاتر به زره سنگین تر تغییر یافت. ماه نوامبر سال ۱۹۳۷ اداره اصلی نیروهای زرهی و مکانیزه ("گابتو") خواهان طراحی یک تانک با زره ضد گلوله با قابلیت تاب آوری در مقابل آتش توپ های ضد تانک ۳۷ تا ۴۵ میلی متری در فاصله نزدیک و توپ های ضد تانک ۷۵ میلی متری در فاصله ۱۲۰۰ متری شد. این تانک می بایست از یک موتور دیزل استفاده می کرد. اقدامات اولیه در کارخانه تراکتورسازی خارکوف صورت گرفت اما کمبود منابع، از دست رفتن مهندسان در اثر پاکسازی بزرگ و با توجه به اهمیت موضوع، دو دفتر طراحی در لنینگراد به صورت رقابتی مسئول توسعه پیش نمونه شدند. این
دو دفتر یکی دفتر طراحی باریکوف در کارخانه بلشویک و دیگری دفتر ویژه طراحی شماره ۲ به رهبری ژوزف کوتین در کارخانه کیروفسکی بودند. درخواست اولیه خواهان ساختاری مشابه تی-۳۵ با پنج برجک بود. مهندسان به سرعت "گابتو" را راضی به حذف برجک های "دکوری" برای مسلسل نمودند تا تعداد برجک ها به سه عدد کاهش یابد. برجک اصلی مخصوص یک توپ ۷۶ میلی متری و دو برجک کوچک تر دیگر برای توپ های ۴۵ میلی متری ضد تانک بودند. گروه باریکوف طراحی خود را "تی-۱۰۰" یا ""سوتکا" نامید. گروه کوتین با پیروی از رسم وقت لنینگراد در نام گذاری همه چیز به نام سرگی میرونویچ کیروف، رئیس مقتول حزب کمونیست این شهر، طراحی خود را "اس ام کا"" عنوان نهاد. از آن جایی که محدودیت وقت شش ماهه تعیین شده امکان توسعه یک سیستم تعلیق جدید را نمی داد، "اس ام کا" در ابتدا دارای همان نوع قدیمی سیستم تعلیق تی-۳۵ بود. بعداً بالا بودن وزن این سیستم تعلیق باعث شد گروه طراحی سیستم تعلیق جدید میله پیچشی را بر روی یک نمونه تغییر یافته تانک متوسط تی-۲۸ آزمایش و سپس آن را بر روی "اس ام کا" اجرا کند. ضرورت حاصل از وزن بالا سبب گشت در هر دو پیش نمونه یک شنی پهن ریخته گری شده جهت کاهش
فشار بر سطح و بهبود عملکرد خارج از جاده استفاده شود. روز ۴ مه سال ۱۹۳۸ مدل های چوبی طراحی ها در یک جلسه ویژه در مسکو به شورای دفاع کشور ارائه گردید. در این جلسه کوتین خواهان تلفیق سه برجک شد. او تعداد زیاد برجک ها را موجب افزایش وزن و در نتیجه کاهش تحرک پذیری آن دانست. در پی این درخواست ژوزف استالین با نزدیک شدن به یکی از مدل های چوبی یکی از برجک های آن را شکست و گفت:"چرا باید یک تانک را شبیه فروشگاه کرد؟!" در این دیدار استفاده از زره ۶۰ میلی متری با وجود مشکلات عمده در بُعد تولید، مورد تأیید قرار گرفت. بدین ترتیب هر دو دفتر اقدام به طراحی مجدد پروژه های خود نمودند. گروه طراحی کوتین به این نتیجه رسیده بود که حذف همان یک برجک ثانویه و استفاده از تنها یک برجک با توپ ۷۶ میلی متری رویکردی عملی تر است. استفاده از دو برجک طراحان را به شکل غیرقابل اجتنابی وادار می ساخت برجک اصلی را بر روی یک پایه زرهی و سنگین قرار دهند. این مسئله موجب افزایش قابل توجه وزن تانک می گردید که به جای آن می شد در نسخه تک برجکی ضخامت زره را بیشتر کرد. مدل پیش بینی شده دارای یک برجک، با اقتباس از نام کلیمنت ووراشیلوف، یکی از یاران نزدیک اس
تالین و کمیسار خلق در امور دفاع، "کی وی" نام گرفت. ماه اوت سال ۱۹۳۸ در دیدار کمیته مرکزی حزب کمونیست شوروی در ارتباط با تولیدات آینده تانک، طراحی های اصلاح شده "اس ام کا" و تی-۱۰۰ به استالین ارائه گردید. کوتین همچنین طراحی "کی وی" را نیز به نمایش گذاشت. استالین تولید پیش نمونه هر سه مدل را تأیید نمود. با توجه به احساس قریب الوقوع بودن جنگ در اروپا، خواهان اتمام کار تا ماه اوت سال ۱۹۳۹ بود. دو پیش نمونه از تی-۱۰۰ تولید گردید که وزن آن ها ۵۸ تن و دارای ۷ خدمه بودند. دو برجک این مدل شامل یک توپ کوتاه ۷۶٫۲ میلی متری ال-۱۱ در برجک بالایی و یک توپ ۴۵ میلی متری در برجک پایینی می شد. پیش نمونه "اس ام کا" دارای پیکربندی مشابهی نسبت به تی-۱۰۰ و همان چینش تسلیحاتی بود. هر دو پیش نمونه از موتور بنزینی GAM-34-8T با توان ۸۵۰ اسب بخار استفاده می نمودند. "کی وی" بسیاری از ویژگی های خود از جمله بدنه، سامانه انتقال قدرت و چشمی ها را از "اس ام کا" به ارث برده بود. با این وجود این مدل بسیار کوچک تر از "اس ام کا" و تی-۱۰۰ بود. این پیش نمونه همانند تانک متوسط تی-۳۴، نیروی خود را از موتور دیزل تراشوتین وی-۲ می گرفت. "کی وی" ۸ تن سب
ک تر از "اس ام کا" بود و زره ضخیم تری داشت. آزمایش هر سه پیش نمونه تحت نظارت یک کمیسیون ویژه حکومتی به ریاست مارشال ووراشیلوف از ماه سپتامبر سال ۱۹۳۹ در کوبینکا آغاز شد. از تعدادی از مهندسان دو کارخانه لنینگراد با آموزش های ویژه ای در زمینه مهارت لازم جهت راندن این خودروها و کاربرد تسلیحات آن ها، در این باره استفاده شد. این آزمایش ها تی-۱۰۰ را با وزنی ۳ تن بیشتر از محدودیت ۵۵ تنی، کند و دشوار در راندن تشخیص داد. در هر دوی تی-۱۰۰ و "اس ام کا" فرمانده در هماهنگ ساختن برجک با یکدیگر دارای مشکل بود. "کی وی" به سرعت به عنوان بهترین طراحی شناخته شد. با آغاز جنگ زمستان بین شوروی و فنلاند، ارتش سرخ هر سه نمونه را در خطوط مقدم مورد آزمایش قرار داد. بدین منظور گروهان ویژه ای در تیپ ۲۰ تانک به فرماندهی سرگرد پتیا ووراشیلوف، فرزندخوانده کلیمنت ووراشیلوف ایجاد گردید و پیش نمونه ها به آن تعلق گرفت. این تانک ها که بخشی از خدمه آن ها کارگران کارخانه بودند، در تهاجم به استحکامات فنلاندی در اطراف سوما به کار گرفته شدند و مقداری موفقیت اولیه در برابر دشمنانی با تسلیحات ضعیف به دست آوردند. با گذشتن "اس ام کا" از روی یک مین بزرگ
یکی از شنی های آن منهدم و کف تانک خم شد. تلاش "کی وی" و تی-۱۰۰ با همراهی دیگر تانک ها جهت حفاظت از "اس ام کا" تا هنگام بازیابی آن به نتیجه ای نرسید تا تانک آسیب دیده تا پس از پایان جنگ در همان موضع باقی بماند. حتی در همان زمان هم تانک مذکور به صورت قطعه قطعه جابه جا شد. تجربه رزمی در فنلاند آزمایش های صورت گرفته پیشین را تأیید نمود. "کی وی" در این رزمگاه از نظر مکانیکی اتکاپذیر و زره آن در مقابل تسلیحات آتش مستقیم دشمن آسیب ناپذیر جلوه نمود تا روز ۱۹ دسامبر سال ۱۹۳۹ توسط کمیته دفاع کشور به عنوان تانک سنگین جدید به خدمت در ارتش سرخ پذیرفته شود. نتیجتاً کار بر روی کار "اس ام کا" و تی-۱۰۰ متوقف گشت. ویژگی ها. اجزا. ترکیب تحرک، زره و توان آتش بالا، هنگام ظهور "کی وی-۱" را به یکی از قدرتمندترین تانک های جهان بدل ساخت. زره پیشین بدنه و برجک آن به ترتیب ۷۵ و ۹۰ میلی متر بود که آن را در مقابل بسیاری از توپ های ضد تانک آن زمان مگر در فاصله بسیار نزدیک، آسیب ناپذیر می کرد. با وجود وزن ۴۳٫۶ تنی، مجموعه ای از عوامل سبب می شد "کی وی-۱" تانکی نسبتاً سریع با قابلیت رسیدن به سرعت ۳۵ کیلومتر بر ساعت در جاده و ۱۳ کیلومتر بر سا
عت در خارج از جاده، باشد. این مسئله با به کارگیری سیستم تعلیق بهبود یافته "اس ام کا" با ۱۲ چرخ مستقل بر فنرهای پیچشی و استفاده از شنی پهن که فشار بر زمین را کاهش می داد، حاصل گشت. در این تانک یک موتور گازوئیلی V-2K با توان ۵۰۰ اسب بخار به کاربرده شده بود. این موتور با موتور V-2 استفاده شده در تانک تی-۳۴ یکسان بود. پسوند K به جهت کاربرد این موتور در تانک "کی وی-۱" به عنوان آن افزوده می شد. برد "کی وی-۱" در جاده به ۱۶۰ کیلومتر و خارج از جاده به ۱۰۰ می رسید. سوخت تانک در سه محفظه درون اتاقک دو محفظه در طرف راست و یک محفظه در طرف چپ ذخیره می شد. به هر حال، با توجه به وزن بالا و نبود نیروی کمکی، چرخاندن تانک کار بسیار دشواری بود. "کی وی-۱" از یک کلاچ خشک چند لایه با یک جعبه دنده کشویی مشبک استفاده می نمود. این سامانه انتقال قدرت مشکل سازترین بخش تانک بود و بیشترین خرابی مکانیکی در آن اتفاق می افتاد. تغییر دنده در "کی وی-۱" مستلزم متوقف کردن تانک بود که امکان رسیدن آن به سرعت بالا را می گرفت. فیتلرهای ناکافی نیز عملکرد موتور تانک را کاهش می دادند. در ابتدا قصد استفاده از توپ ۷۶٫۲ میلی متری F-32 وجود اما با تأخیر در
تأمین این توپ، از توپ ۷٫۶۲ میلی متری کوتاه L-11 استفاده شد. تسلیحات ثانویه شامل سه مسلسل DT، یکی هم محور با توپ، دیگری درون یخش جلویی بدنه و سومی در پشت برجک می شد. ابزار الکتریکی چرخش برجک دارای سه سرعت بود. سریع ترین حالت ۳۶۰ درجه را در ۷۰ ثانیه و آهسته ترین (برای تنظیم دقیق) در ۱۲۰ ثانیه می چرخاند. خدمه. "کی وی-۱" دارای ۵ خدمه شامل فرماندهبارگذار، توپچی و کمک رانندهمکانیک در برجک و راننده و بیسیم چیتیربارچی در بدنه بود. فضای داخل تانک فاصله زیادی با حالت ایده آل داشت و موجب کاهش عملکرد خدمه می شد. راننده در مرکز بدنه اندکی متمایل به راست می نشست. هنگام رانندگی خارج از میدان نبرد امکان باز شدن دریچه کوچکی وجود داشت تا او دید مستقیم به بیرون پیدا کند. هنگام نبرد راننده از یک شکاف کوچک در چشمی با محدودیت چرخش استفاده می نمود. کیفیت پایین شیشه محافظت شده این چشمی مشاهده از طریق آن را دشوار می کرد. فرمانده تانک از یک پریسکوپ PTK استفاده می کرد. به علاوه، یک پریسکوپ نیز در یک طرف و یک شکاف دید نیز بر روی حفره تپانچه طرف راست، بود. بدین ترتیب، هنگام بسته بودن دریچه ها راننده و فرمانده دید بسیار محدودی به بیرون د
اشتند که این امر موجب دشواری در به انجام رساندن مؤثر وظایف آن ها می گشت. بیسیم چی در طرف چپ راننده می نشست و یک مسلسل ۷٫۶۲ میلی متری DT درون بدنه را به کار می گرفت. درحالیکه در گروهان های تانک های سبک و متوسط تجهیزات رادیویی تنها به فرماندهان گروهان و دسته ها تعلق داشت، بیشتر تانک های "کی وی" از ابتدای جنگ به این تجهیزات مجهز شده بودند. این دستگاه ها معمولاً نمونه قدیمی ۷۱-تی کا-۳ بودند. هنگامی که تانک رها می شد این وظیفه بیسیم چی بود که مسلسل درون بدنه آن را برای دفاع بردارد. اغلب تنها فرمانده تانک یک سلاح کمری به همراه داشت و مابقی خدمه نارنجک دستی یا دیگر مسلسل های تانک را حمل می کردند. توانمندی فرمانده در هدایت راننده، بیسیم چی و توپچی با قرار گرفتن وظیفه بارگزاری توپ بر دوش او، به شدت با اختلال مواجه می شد. علاوه بر بارگزاری توپ، فرمانده در صورت لزوم می بایست مسلسل هم محور را نیز بارگزاری می نمود. شکل جایگذاری مهمات درون تانک کار او را بسیار پیچیده کرده بود. تنها ده گلوله توپ که پنج تای آن به هر طرف دیواره های پشتی برجک نصب می شد، به راحتی در دسترس بود؛ بقیه گلوله ها باید از کف تانک برداشته می شدند. گلول
ه های کف پیچیده در پوششی پلاستیکی درون ۴۴ جعبه دوتایی قرار می گرفتند تا مجموع گلوله های درون تانک به ۹۸ گلوله برسد. بدین ترتیب، هنگام نبرد کف تانک به سرعت به صورت شلوغی پر از جعبه های باز شده، پوشش های پلاستیکی و پوکه گلوله ها می شد. با قرار گرفتن کمک راننده/مکانیک در پشت سر فرمانده/بارگذار، این وضعیت هنگام استفاده از توپ مشکل سازتر می گشت. این فرد در عالت عادی در صندلی آویزان از برجک، دقیقاً پشت توپ می نشست اما هنگام استفاده از توپ این فضا اشغال می شد. از همین رو خدمه برخی تانک ها ترجیح می دادند با چهار نفر به عمل بپردازند. به هر صورت، از سال ۱۹۴۲ به جهت کمبود خدمه، تانک های "کی وی-۱" اندکی پنج خدمه داشتند. برخی تانک ها حتی با حذف کردن بیسیم چی، با سه تن خدمه به عمل می پرداختند. تمام این ها موجب تحرک و هماهنگی عملیاتی ضعیف در میدان نبرد می شد. عملکردهای اصلی کمک راننده آزاد کردن راننده پس از خستگی آن در اثر کار با سیستم طاقت فرسای کلاچ-ترمز چرخش تانک و انجام امور معمول نگهداشت تانک در هنگام توقف بود. هنگام حرکت کمک راننده معمولاً مسئول مسلسل ضدهوایی ده ته سقف که به حلقه دریچه متصل بود، می گشت. فرمانده اغلب ج
هت داشتن دید بهتر، جای کمک راننده را در این مسئولیت می گرفت. فرمانده همچنین در جریان رزم، مسلسل پشت برجک را جهت دور کردن پیاده نظام دشمن از تانک، به کارمی گرفت. توپچی در قسمت جلو سمت چپ برجک در کنار فرمانده می نشست. او دو ابزار دید برای استفاده از توپ در اختیار داشت. یکی از آن ها پریسکوپ PT-4-7 و دیگری ابزار دید مستقیم تلسکوپی TMFD متصل به ابزار بالا و پایین کردن توپ، بود. هنگام شلیک توپ معمولاً از ابزار دید تلسکوپی استفاده می شد چرا که قابلیت انتقال نور بهتری داشت. از ابزار دید پریسکوپی برای مشاهده و هدف یابی عمومی استفاده می گردید زیرا امکان چرخش و میدان دید وسیع تری داشت. توپچی با دست راست خود توپ را با یک چرخ دنده دار بالا و پایین می کرد و می توانست برجک را با دست چپ به صورت دستی یا با ابزار الکتریکی بچرخاند. کی وی-۱ تنها دو دریچه خروج برای پنج یا شش خدمه خود داشت. همین دریچه ها در اثر اصابت آتش دشمن و تغییر شکل بدنه یا برجک گاهی گیر می کردند؛ از همین رو برخی از خدمه تانک های کی وی-۱ پیش از نبرد دریچه ها قفل نمی کردند بلکه به جای آن دریچه را از درون تانک در حالت نیمه باز با تسمه می بستند. در این حالت هنگا