Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به طور کلی به اساطیر و زمینه های تاریخی، چه ادعا شده و چه تأیید شده، وفادار مانده است، مورد ستایش قرار گرفته است.
چای کارا یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان ترابزون واقع شده است.
لوران تیرار () (زادهٔ – درگذشتهٔ ۵ سپتامبر ۲۰۲۴) کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل فرانسه بود. وی از سال ۱۹۹۹ میلادی تا پایان عمر مشغول فعالیت بوده است. او در دوران کودکی شیفته فیلم های آمریکایی بود، به ویژه آثار استیون اسپیلبرگ. بعدها در دانشگاه نیویورک در رشته فیلم سازی تحصیل کرد، به عنوان خواننده فیلمنامه برای استودیو وارنر برادرز کار کرد، سپس به روزنامه نگاری روی آورد و به مدت شش سال برای مجله سینمایی فرانسوی "استودیو" فعالیت داشت. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "کَـمِـلوت"، "بازگشت قهرمان"، "مهیای عشق"، ""، "نیکولا کوچولو" و "مولیر" اشاره کرد.
تاگلیت-برترایت اسرائیل () یک سازمان آموزشی غیرانتفاعی است که از سفرهای رایگان میراثی ده روزه به اسرائیل، اورشلیم و بلندی های جولان برای جوانان بزرگسال دارای نسب یهودی، ۱۸ تا ۳۲ ساله حمایت مالی می کند. "تاگلیت"کلمه عبری برای «کشف» است. در طول این سفرها، شرکت کنندگان، که بیشتر آنها برای اولین بار به اسرائیل می روند، تشویق می شوند معنای جدیدی در هویت یهودی شخصی خود و ارتباط آنها با تاریخ و فرهنگ یهود کشف کنند. از زمان آغاز سفرها در زمستان ۱۹۹۹، بیش از ۷۵۰٬۰۰۰ جوان از ۶۸ کشور در این برنامه شرکت کرده اند. حدود ۷۵٪ شرکت کنندگان از ایالات متحده و کانادا هستند. سالانه نزدیک به ۴۸۰۰۰ شرکت کننده در سفرها شرکت کرده اند. شرایط. افراد واجد شرایط کسانی هستند که حداقل یکی از والدین شان نسب یهودی شناخته شده داشته باشند یا از طریق یک جنبش به رسمیت شناخته شده یهودی به یهودیت گرویده باشند و از مذهب دیگری فعالانه پیروی نکنند. آنها همچنین باید بین ۱۸ تا ۳۲ سال سن داشته باشند، دوره دبیرستان را به پایان رسانده باشند، بعد از ۱۸ سالگی در یک سفر آموزشی یا برنامه تحصیلی برای همسالان به اسرائیل سفر نکرده باشند، و بعد از ۱۲ سالگی بیش از
۳–۴ ماه در اسرائیل زندگی نکرده باشند. سفرهای برترایت اسرائیل شامل هزینه بلیط هواپیما از شهرهای بزرگ، هتل ها، بیشتر وعده های غذایی، کلیه حمل و نقل ها در داخل اسرائیل و هزینه های مربوط به تور کشور در این سفر ده روزه است. ۲۵۰ دلار ودیعه الزامی است که پس از بازگشت از سفر بازپرداخت می شود. هزینه بلیط هواپیما یا حمل و نقل از خانه یک شرکت کننده به شهر مبدأ شامل نمی شود، اگرچه سفرها از چندین شهر انجام می شود. منابع مالی. بودجه سالانه برای برترایت اسرائیل تقریباً ۱۷۵ میلیون دلار است. برترایت اسرائیل مورد پشتیبانی نیکوکاران و اهدا کنندگان فردی کمک مالی از طریق بنیاد برترایت اسرائیل در ایالات متحده و اهدا کنندگان در سراسر جهان و همچنین دولت اسرائیل، سازمان های جامعه یهودی مانند فدراسیون های یهودی آمریکای شمالی از طریق کرن هایسود و آژانس یهود برای اسرائیل قرار دارد؛ ۶۷٪ از کل بودجه سالانه از اهداکنندگان جهانی (از جمله بنیاد برترایت اسرائیل)، ۲۷٪ از دولت اسرائیل، ۳٪ از آژانس یهودی برای اسرائیل و ۳٪ از فدراسیونهای یهودی تأمین می شود. طبق گفته این سازمان، برترایت اسرائیل بیش از ۶ میلیارد شکل به اقتصاد اسرائیل کمک کرده است.
دبیرستان نمونه دولتی سیف الدوله (پیشتر: مدرسه عالی سیف الدوله، دبیرستان نمونه سیفیه) در حدود سال ۱۲۸۸(هجری خورشیدی)، اوایل دوره مشروطیت، توسط سیف الدوله در حوالی پارک سیفیهٔ ملایر، در پایین تپهٔ مناجات (محل مقبرهٔ سیف الدوله) احداث شد. پیشینه. سیف الدوله کلیهٔ معلمین و افراد اولیهٔ مدرسه را از تهران استخدام نمود. علاوه بر این، وی معلمی فرانسوی برای تدریس زبان فرانسوی استخدام کرد و ریاست مدرسه را به میرزا علیرضاخان(=خان باباخان؟) محول کرد. محسن عمادملایری در نشریهٔ یغما در سال ۱۳۲۸ درخصوص پیشینهٔ مدرسه می نویسد: بعد از استقرار رژیم مشروطیت نخستین کسی که در صفحه غرب اقدام بتأسیس مدرسه جدید بمقتضای عصر نمود مرحوم حاج سیف الدوله بود که همین پارک مجلل را محل مدرسه قرار داد و تمام لوازم و اثاثه مدرسه را فراهم آورد، و مرحوم خان باباخان طهرانی را که آنموقع در تهران مدرسه ملی شخصی داشت استخدام نمود و با خانواده بملایر آورد و مدرسه را مفتوح ساخت(۱۳۲۸ه.ق). خان باباخان مدیریِ مدرسه و تعلیم کلام‏اللّه را با علم تجوید عهده‏ دار بود، و برای هر کلاس یک معلم مخصوص استخدام کرد. معلم و مدیر و خدمهٔ مدرسه هر روز غذای ظهر را مهما
ن مرحوم حاجی سیف الدوله بودند، دانش آموزان هم غذای ظهر را همراه می آوردند و هر روز بعد از صرف غذا صفوف نماز جماعت به پیشنمازی یکی از شاگردان برپا میشد. برنامهٔ ‏کلاس‏ها این بود: مجموع دانش آموزانی که از شهر بمدرسه می آمدند در حدود دویست نفر بودند و اتباع و فرزندان مرحوم سیف الدوله هم در این کلاس‏ها تحصیل میکردند. تا موقع طلوع سالارالدوله وضع مدرسه خیلی مرتب بود و شاگردان هر سال بتشخیص مدیر و معلم کلاس مربوطه ارتقاء می‏یافتند آنها که در مدرسه‏ سیفیه تحصیل کرده‏ اند فعالا در زمره اشخاص فاضلی هستند که هرکدام بنوبه خود موفق شده‏اند خدماتی به کشور بنمایند. ظهور سالار الدوله و توقف اردوی چریکی او در حدود ده هزار نفر بمدت ۱۵ روز در ملایر، و تحمیل عمده این عده بشاهزاده باعث انحلال مدرسه و تفرقه معلمین گردید. پارک بآن عظمت ببهانه توقف سالار الدوله دستخوش حریق و خرابی شد، معذلک مرحوم سیف الدوله با روح خستگی ناپذیری بعد از اعاده امنیت اقدام بمرمت کرد و همان اساس اولیه را با وضع بهتری تجدید نمود و وصیت کرد که ثلث اموال او در نگاهبانی مدرسه و ایجاد مریضخانه و پذیرائی غُربا در محلی بنام خانقاه (آن مرحوم از مشایخ سلسله صفا
و از مریدان خاص مرحوم حاج میرزا حسن صفی علیشاه بود) صرف شود. بعد از فوت آن مرحوم مدرسه را بدبستانی اختصاص دادند که الان [سال ۱۳۲۸] هم دائر است ولی متأسفانه ظاهرا بیش از چهار کلاس ندارد و امید است با فرهنگ دوستی اعقاب آن مرحوم مخصوصا آقای محمود عضدی [ملقب به امیرمؤید] با درآمد هنگفت املاک ثلث این دبستان بدبیرستانی آبرومند تبدیل گردد. وقف. سیف الدوله در وقف نامه خود ذکر می کند که هزینه های این مدرسه باید از محل موقوفات پرداخته شود. به طوری که در دورانی حتی لباس دانش آموزان هم از محل موقوفات تأمین می شده و همه این ها نشان دهنده این است که مرحوم سیف الدوله به امر آموزش حساسیت خاصی داشته است. این مدرسه همچنان فعال است و مدرسه ای نمونه دولتی است که هر ساله تعداد زیادی از دانش آموزان آن در رشته های پزشکی و غیرپزشکی وارد دانشگاه می شوند. ساختمان کنونی مدرسه آخرین بار در سال ۱۳۶۴ بازسازی شده است.
تاریخ لیتوانی به چندین هزار سال پیش برمی گردد اما نخستین نام ثبت شدهٔ آن در تاریخ مربوط به سال ۱۰۰۹ میلادی است. لیتوانیایی ها گروهی از بالت ها بودند که بعدها سرزمین های مجاور را تسخیر کرده و در قرن سیزدهم، دوک نشین بزرگ لیتوانی (و همچنین پادشاهی لیتوانی که مدت زیادی دوام نیاورد) را تشکیل دادند. دوک نشین بزرگ یک سرزمین جنگی موفق و بادوام بود. این سرزمین برای مدت بسیار طولانی مستقل ماند و یکی از آخرین مکان هایی در اروپا بود که به مسیحیت روی آورد (در قرن چهاردهم میلادی). این دوک نشین به دلیل قدرت زیادی که داشت، از طریق پیروزی بر گروه های زیادی از اسلاوهای شرقی که در روتنیا ساکن بودند، تبدیل به یکی از بزرگ ترین سرزمین های اروپا در قرن پانزدهم شد. دوک نشین بزرگ و لهستان در سال ۱۳۸۵ میلادی با اتحاد کروو تشکیل یک سلسلهٔ متحد دادند. بعدها، در سال ۱۵۶۹ پیمان لوبلین منجر به شکل گیری مشترک المنافع لهستان–لیتوانی شد که تا سال ۱۷۹۵، هنگامی که سومین تجزیهٔ لهستان باعث پاک شدن لهستان و لیتوانی از نقشهٔ سیاسی شد، دوام یافت. پس از این انحلال، لیتوانیایی ها تا قرن بیستم تحت فرمانروایی امپراتوری روسیه زندگی کردند؛ هرچند که در ا
ین مدت شورش های فراوانی، به خصوص در سالهای ۱۸۳۰–۱۸۳۱ و ۱۸۶۳ به وقوع پیوست. در ۱۶ فوریهٔ ۱۹۱۸ لیتوانی به عنوان یک کشور دموکراتیک بازتأسیس شد. لیتوانی توانست تا آغاز جنگ جهانی دوم مستقل باقی بماند، و سپس در آن هنگام توسط اتحاد جماهیر شوروی، تحت شروط پیمان مولوتوف-ریبنتروپ به تصرف درآمد. پس از یک دوره اشغال کوتاه مدت توسط آلمان نازی، بعد از جنگ تحمیلی نازی ها علیه شوروی، لیتوانی مجدداً به مدت ۵۰ سال به اتحاد جماهیر شوروی پیوست. در سال های ۱۹۹۰–۱۹۹۱ لیتوانی حاکمیت خود را به سبب مصوبه بازتأسیس شدن کشور لیتوانی، مجدداً به دست آورد. لیتوانی در سال ۲۰۰۴ به عنوان بخشی از برنامهٔ توسعهٔ اتحادیهٔ اروپا (۲۰۰۴)، به عضویت در ناتو و اتحادیهٔ اروپا درآمد. جنگ جهانی دوم. اشغال توسط آلمان. در پی آغاز عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی در ماه ژوئن سال ۱۹۴۱، لیتوانی نخستین کشور در منطقه بالتیک بود که ارتش سرخ از آن بیرون رانده شد. در تلاش برای احیای استقلال خود، پیش از آن که نیروهای ورماخت فرا برسند دولت موقت لیتوانی کاملاً بر شهر کاوناس، پایتخت پیشین این کشور، مسلط شده و در تلاش بود تمامی نهادهای گذشته خود را بازیابد. این د
ولت در نظر داشت سرهنگ کازیس شکیرپا، مؤسس جبهه فعالان لیتوانی، را که در آلمان به سر می برد، در جایگاه رهبری خود قرار دهد. با این حال آلمانی ها اجازه بازگشت او به لیتوانی را ندادند. بدین شکل، دولت موقت یوئوزاس آمبرازویچیوس را به عنوان نخست وزیر موقت برگزید. در ابتدا رابطه دولت موقت با فرمانداری نظامی آلمان مناسب بود اما آلمانی ها تا جایی که می توانستند امکان تبدیل شدن حاکمیت آمبرازویچیوس به یک دولت کامل، از جمله با جلوگیری از دسترسی آن به پایگاه رادیو، را نمی دادند. آلمانی ها به سرعت حاکمیت خود را بر لیتوانی برقرار کردند و نام «بخش عمومی لیتوانی» به عنوان یکی از چهار منطقه رایشس کومیساریات اوستلانت، بر آن نهادند. اداره این ناحیه بر عهده آدریان فون رنتلن نهاده شد. رابطه او هم با دولت موقت لیتوانی مناسب بود اما تلاش فعالانه برای تضعیف آن ادامه داشت. در این حال تشدد درون دولت موقت در رابطه با نحوه و میزان همکاری با آلمانی ها وجود داشت. به هر صورت با تسلط کامل نظامی آلمان بر لیتوانی، این دولت قادر به مقاومت در برابر اداره آن ها نبود. بدین ترتیب تنها پس از شش هفته از تشکیل آن دولت موقت لیتوانی منحل شد.
اکثریت اخلاقی یک سازمان سیاسی برجسته آمریکایی بود که با جناح راست مسیحی و حزب جمهوری خواه در ارتباط بود. در سال ۱۹۷۹ توسط کاهن بپتیست جری فالول سینیور و همکارانش تأسیس شد و در اواخر دهه ۱۹۸۰ منحل شد. این سازمان نقشی اساسی در بسیج مسیحیان محافظه کار به عنوان یک نیروی سیاسی و به ویژه در پیروزی های ریاست جمهوری جمهوری خواه در سراسر دهه ۱۹۸۰ داشت. اهداف و ترکیب سازمانی. اکثریت اخلاقی تلاش کرد تا آمریکایی های محافظه کار را برای فعالیت سیاسی در موضوعاتی که فکر می کرد مهم است، بسیج کند. از روشهای مختلفی برای جلب حمایت استفاده شد. این تاکتیک ها شامل کارزارهای پست مستقیم، خطوط تلفنی، تجمعات و پخش تلویزیونی مذهبی بود. گرچه اکثریت اخلاقی فقط یک دهه فعالیت کرد، اما به سرعت به یک نیروی سیاسی مشهود تبدیل شد و در اهداف بسیج خود به نسبت مؤثر بود. طبق گفته های رابرت لیبمن و رابرت ووتنوو، توضیحات رایج در مورد این موفقیت عبارتند از: برخی از مواردی که اکثریت اخلاقی برای آنها تبلیغ می کرد شامل موارد زیر بود: دستور کار اجتماعی. اکثریت اخلاقی به طور موفقیت آمیزی با ارائه یکجای مسائل گوناگونی که قبلاً جداگانه تحت پرچم «ارزش های سنتی
خانواده» برای اکثر مسیحیان محافظه کار جذابیت داشت کارزاری برای ایجاد یک پلت فرم اجتماعی یکپارچه انجام داد. اکثریت اخلاقی موضوعاتی مانند سقط جنین، طلاق، فمینیسم، حقوق همجنسگرایان مرد و زن و اصلاحیه حقوق برابر را به عنوان حمله به مفهوم و ارزشهای سنتی خانواده های آمریکایی به تصویر کشید و از نوعی احساس زوال اخلاقی جامعه که مورد توجه بسیاری از مسیحیان انجیلیقرار داشت استفاده کرد. آنها همچنین برای گنجاندن نیایش در مدارس و مشوق های مالیاتی برای زوج های متأهل به عنوان محافظت از ساختار سنتی خانواده مبارزه کردند. تحت این برنامه طرفدار خانواده، آنها پایگاه بزرگی از طرفداران را با گفتگوی مسئله محور بسیج کردند که در شبکه واعظان و نامه های پستی خود آن را گسترش دادند.
بخت زندگی ام () یک فیلم کمدی فرانسوی به کارگردانی نیکلا کوش است که در سال ۲۰۱۱ منتشر شد.
موحدین انقلابی یک گروه سیاسی مسلمان طرفدار افکار علی شریعتی بود که در دهه ۱۳۶۰ در قزوین تشکیل شد. موحدین انقلابی از گروه های اپوزیسیون جمهوری اسلامی محسوب می شد. این گروه نشریه ای تحت عنوان "خروش موحدین" را در طی سال های دهه شصت خورشیدی منتشر می کرد که ارگان این سازمان به شمار می آمد و شدیداً علیه نظام جمهوری اسلامی موضع می گرفت. گروه موحدین انقلابی خط مشی چریکی را قبول نداشت و از سوی دیگر مخالف لیبرالیسم و گروه های لیبرال بود و در عین حال با خط مشی گروه های مسلح و حاکمیت هم در تضاد بود. دستگیری اعضا. در سال های ۱۳۶۴ و ۱۳۶۵ عناصر اصلی این گروه همچون محرم محمدی، درویش، تقی رحمانی، رضا علیجانی، فاطمه گوارایی، محترم رحمانی و … توسط وزارت اطلاعات دستگیر شدند. پس از این دستگیری فعالیت کادرهای اصلی آن رو به افول رفت و تا سال ۱۳۶۸ ادامه یافت. اکثر کادرهای این گروه بعداً فعالیت خود را با شورای فعالان ملی-مذهبی ایران ادامه دادند. با این وجود محرم محمدی و درویش در سال ۱۳۶۷ آزاد شده و با مهاجرت به فرانسه شاخه خارجی گروه موحدین را تشکیل دادند.
فاطمه گوارایی (متولد ؟ در قزوین - ) فعال سیاسی، زندانی سیاسی و روزنامه نگار ملی-مذهبی ایرانی است. فعالیت های سیاسی. فاطمه گوارایی در قزوین به دنیا آمد. او فعالیت های خود را از گروه موحدین انقلابی آغاز کرده و در سال ۱۳۶۵ به همین دلیل دستگیر شد. وی پس از آزادی از زندان و با تشکیل شورای فعالان ملی-مذهبی به فعالیت های سیاسی اش در این شورا ادامه داد. فعالیت های رسانه ای. گوارایی بعد از آزادی به فعالیت های روزنامه نگاری پرداخت و در روزنامه های نشریات توقیف شدهٔ امیدزنجان، پیام هاجر و گوارایی در سال ۲۰۰۲ به همراه مهرانگیز کار و روشنک داریوش برنده جایزه سازمان دیده بان حقوق بشر، به نام جایزه هلمن همت شد. حبس و زندان و احضار. گوارایی بارها در دوران های مختلف فعالیت خود دستگیر شده است. که برخی از آن ها عبارتند از:
پلیس () که در کشورهای انگلیسی زبان با نامِ شیفت شب () اکران شد، یک فیلم درام جنایی فرانسوی به کارگردانی آن فونتن است که در سال ۲۰۲۰ منتشر شد. این فیلم نخستین بار در ۲۳ فوریهٔ ۲۰۲۰ در هفتادمین جشنواره بین المللی فیلم برلین به نمایش درآمد. چکیده داستان. ویرژینی، آریستید و اریک سه افسر پلیس از منطقه بیستم پاریس هستند. در زندگی حرفه ای آنها با واقعیت های دشوار، خشونت خانگی، مادران نوزادان روبرو می شوند و زندگی شخصی آنها نیز پیچیده است. ویرژینی که متأهل و مادر یک کودک کوچک است از همکارش آریستید باردار است و تصمیم به سقط جنین گرفته است. اریک در آستانه طلاق با اعتیادش به الکل و سیگار کشیدن مبارزه می کند و همسرش به او مدام توهین می کند و بر او خرده می گیرد که به او فرزندی نداده است. آریستید نگرانی ها و اضطراب هایش را زیر ظاهر دروغین شادی پنهان می کند اما هر شب در آستانه در خانه لخت می شود و تا شصت می شمارد. یک روز به اریک می گوید: «این کار را می کنم که مجبور نشم این تن لش را ببرم توی خونه». یک شب به ویرژینی، آریستید و اریک مأموریت غیرمعمولی داده می شود و آن بردن یک پناهجوی تاجیک که یک کلمه هم فرانسه یا انگلیسی بلد نی
ست به فرودگاه است که درخواست پناهندگیش رد شده است. در پناهگاهی که قرار است او را از آنجا سوار ماشین کنند زنی به ویرژینی زنگ می زند و به او می گوید که این پناهجو اگر دوباره به تاجیکستان فرستاده شود جانش به خطر می افتد و درخواستی که بررسی آن در دادگاه حقوق بشر اروپا در جریان است می تواند دستور اخراج او را لغو کند اما ویرژینی می گوید که از این موضوع خبر ندارد و در هر حال این موضوع به او ربطی ندارد. در ماشین، ویرژینی در برابر وسوسه باز کردن پرونده پناهجو که در آن به ویژه به شکنجه های مکرر او اشاره شده، مقاومت نمی کند و خود را متقاعد می کند که این پناهنده در صورت اخراج در خطر مرگ قرار دارد. او دستبندهای تاجیک را باز می کند و سعی می کند او را فریب دهد تا از یکی از توقف های بسیاری که در چراغ قرمز برای فرار است، بهره ببرد. دو همکارش به سرعت از این حقه او آگاه می شوند. آریستید که پشت فرمان است، با تند رفتن منظم و رد کردن چراغ قرمزها برای خنثی کردن ترفند ویرژینی، می کوشد قبل از آنکه پناهجو فرصت فرار و بازگشتن به اردوگاه پناهندگان را داشته باشد، از این اقدام جلوگیری کند. اریک در برابراین اقدام خود مدت زیادی مقاومت می کن
د تا آنکه سرانجام می پذیرد است که جنگل خلوتی در نزدیکی بزرگراه توقف کنند، و به زندانی خود فرصت بهتری دهند تا بگریزد. اما او می ترسد که پلیس برابش تله ای گذاشته باشد. پس از جایش تکان نمی خورد. آنها حتی او را به زور از خودرو بیرون می کشند، اما زندانی شان از ترس اینکه در صورت فرار اعدام شود، وحشت زده می شود. آنها سرانجام با رفتن به فرودگاه شارل دوگل به مأموریت خود ادامه می دهند. در آنجا پناهجو را به افسران پلیس مسئول اخراج تحویل می دهند، اما تاجیک با خشونت مقاومت و مبارزه می کند، و باید به زور به درون هواپیما برده شود. این مقاومت سه پلیس را به شدت ناراحت می کند و ویرژینی تصمیم می گیرد و بلافاصله در پی آن با آریستید به درون هواپیما برود و به خلبان بگوید که زندانی پرواز را به خطر می اندازد. آنها در مورد پیاده کردن او مذاکره می کنند که خلبان در نهایت آن را می پذیرد. زندانی پیاده می شود و به این ترتیب تعلیق حکم اندکی به او داده می شود. گروه در فضایی پُرتنش به اداره پلیس برمی گردد. ویرژینی و آریستید در انجام کار درست احساس همدستی می کنند، اما اریک مجبور شده است به پلیس مرزی دروغ بگوید تا بر اقدام همکارانش سرپوش بگذار
د، اما متأسف است از اینکه بدین ترتیب لکه ای بر سابقه شغلی اش که تا آنروز پاک بوده، بیافتد. اریک به خانه برنمی گردد و تنهایی می رود تا اقیانوس رو ببیند. ویرژینی برای سقط جنین به قرار ملاقات می رود، اما در نهایت تصمیم می گیرد بچه را نگه دارد و دست در دست آریستید که منتظرش بوده، کلینیک را ترک می کند.
حرف زدن مرد مرده () یک فیلم کمدی-درام بلژیکی به کارگردانی پاتریک ریدره مون است که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد. این فیلم نخستین بار در جشنواره بین المللی فیلم فرانکوفون نمور به نمایش درآمد و در همان سال نامرد دریافت ۸ جایزه ماگریت شد و جایزه بهترین طراحی صحنه را برای آلینا سانتوس به دست آورد. این فیلم همچنین برای دریافت جایزه سزار برای بهترین فیلم خارجی در سی ونهمین دوره جوایز سزار نیز نامزد شده است.
بارون ها () یک فیلم کمدی بلژیکی است که در سال ۲۰۰۹ منتشر شد. این فیلم نخستین بار در جشنواره بین المللی فیلم فرانکوفون نامور به نمایش درآمد و نامزد دریافت ۶ جایزه ماگریت شد و جایزه بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را برای یان دکلیر به دست آورد.
آمل شهبی (؛ ؛ زادهٔ ) بازیگر، نویسنده و کارگردان مراکشی تبار اهل فرانسه است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "بارون ها" اشاره نمود.
دیواره وز (قرن ۴ طبرستان)، معروف به مسته مرد شاعر و ادیب نامدار مازندرانی و طبری زبان سدهٔ ۴ قمری است. وی با علی پیروجه در بغداد می زیستند و در دربار عضدالدوله دیلمی شعر می سرود. قابوس بن وشمگیر لقب مسته مرد را بر او نهاد.
نبیل بن یادیر (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس و بازیگر مراکشی تبار اهل بلژیک است. وی از سال ۲۰۰۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته است، می توان به "بارون ها" و "تبر" اشاره کرد.
لوران برندونبرگر (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس و مؤلف اهل بلژیک است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "بارون ها" اشاره نمود.
لیا فیزر (؛ زادهٔ ) کارگردان نمایش، کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس و بازیگر اهل سوئیس است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "در میان موج ها" اشاره نمود.
کاپریس () یک فیلم کمدی رمانتیک به کارگردانی امانوئل موره است که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد. داستان که در پاریس می گذرد، ماجراهای یک معلم جوان را دنبال می کند که عاشق یک بازیگر مشهور تئاتر است، اما خودش مورد دلباختگی یک بازیگر پرشور و بلندپرواز قرار گرفته است. این فیلم برنده جایزه بهترین فیلم در جشنواره فیلم کبور در سال ۲۰۱۵ شد.
خانواده اجاره ای () یک فیلم کمدی فرانسوی-بلژیکی به کارگردانی ژان-پیر آمریس است که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد.
طعم شگفتی ها () یک فیلم عاشقانه فرانسوی به کارگردانی اریک بنار است که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد. از بازیگران آن می توان ویرژینی افیرا، هیام عباس و لوران باتو را نام برد.
ماریون ورنو (؛ زادهٔ ۲۹ ژوئن ۱۹۶۶) کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل فرانسه است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "مؤسسه زیبایی ونوس" و "خام" اشاره کرد.
ژواکیم لافوس (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل بلژیک است. وی در سال ۲۰۰۴ بابت کارگردانی فیلم بلند "جنون شخصی" برندهٔ جایزهٔ فدراسیون بین المللی منتقدان فیلم در جشنواره بین المللی فیلم براتیسلاوا شد. از فیلم هایی که وی ساخته است می توان از "مالکیت خصوصی"، درس های خصوصی و "فرزندان ما" نام برد.
مهدی پرتوی آملی نویسنده و پژوهشگر و شاعر ایرانی است. وی در سال ۱۲۹۶ در آمل به دنیا آمده و در ٢۴ خرداد سال ۱۳۶۸ وفات یافت. وی تحصیلات ابتدایی را در دبستان نصرت آمل و تحصیلات عالیه را در دانشسرای عالی تهران که بعدها به دانشگاه خوارزمی تغییر یافت، در رشته تاریخ و جغرافیا به پایان رساند و در شهریور ۱۳۱۶ در دبیرستان پهلوی ساری به تدریس مشغول شد و سپس به ریاست دبیرستان منصوب گردید. پرتوی بعدها ریاست فرهنگ شهرهای بابل و بندر انزلی و مسئولیت چند بخش وزارت فرهنگ و هنر را بر عهده داشت. پرتوی در آخرین دهه فعالیت خود به مدت ده سال به عنوان رایزنی فرهنگی و معاونت سرپرست مدارس ایران در عراق منصوب شد. ریشه های تاریخی امثال و حکم مهم ترین اثر اوست و همچنین در مجله هنر و مردم نیز می نوشت.
جووانی میراباسی (؛ زادهٔ ) نوازنده پیانو، آهنگساز و موسیقی دان اهل ایتالیا است. در سال ۱۹۹۶، او نخستین آلبوم خود را با پیر-استفان میشل در کنترباس و فلاویو بولترو در ترومپت ضبط کرد و موفق به کسب جایزه بزرگ و جایزه بهترین تک نواز در مسابقه بین المللی جاز اوینیون شد که ریاست آن را دانیل هومر بر عهده داشت. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "کاپریس" اشاره نمود.
سینیور بروسکینو یک اپرا فارسا در یک پرده بوده که توسط جواکینو روسینی ساخته شده است. اپرانامه (لیبرتو) این اثر توسط "جوزپه ماریا فوپا" نگاشته شده است. این اپرا برای نخستین بار در سال ۱۸۱۳ در سالن تئاتر سان مویزه در ونیز به روی صحنه رفت. روسینی بین سالهای ۱۸۱۰ تا ۱۸۱۳ چهار اپرای کمدی نوشت که اولین آن " حوالهٔ ازدواج " و آخرین آن " سینیور بروسکینو " بود. اپراهای کوچک در ایتالیا طرفداران زیادی داشت و اپرای سینیور بروسکینو نیز که در یک پرده نوشته شده است، در اواخر قرن هجدهم و اوایل قرن نوزدهم، از محبوبیت بسیار بالایی برخوردار بود. از ویژگی های اپراهای روسینی می توان به وجود ۵ تا ۸ خواننده روی صحنه، یک زوج عاشق دارای نقش عمده، یک یا چند نقش جانبی و همچنین داشتن بخش های کمدی، اشاره کرد. بکار بردن تکه کلام های خنده آور نیز در اپراهای روسینی جایگاه ویژه ای دارد که در این اپرا عبارت «آه! (هوا) چقدر داغه» به صورت طنز به دفعات تکرار می شود. در این گونه اپراها، اجرای بخش کمدی تا حد زیادی به استعداد بازیگری خوانندگان مرتبط می شود تا جایی که برای محول کردن نقش ها به افراد، توانایی های بازیگری و مهارت های خوانندگی همطراز هم
قرار می گیرند. نکتهٔ قابل توجه در اپرای سینیور بروسکینو، استفاده از ایده های نو و افزودن تکنیک های اجرایی جدید در موسیقی آن است که تا آن زمان مرسوم نبود. روسینی برای اولین بار در اورتور این اپرا ضرب جداگانه ای لحاظ کرده؛ بدین صورت که ویولون دوهای ارکستر در حین نواختن موسیقی در قسمتی از اورتور آرشه های خود را روی جای نت که جلویشان قرار دارد می کوبند که باعث شور و هیجان و انرژی بالایی بین تماشاچیان می شود. این در حالیست که در نخستین شب اجرا، این حرکت نامتعارف و برای حضار در سالن، بسیار نامرسوم و حیرت آور بود. روسینی در این اورتور از تم سمفونی خود - سمفونی در ر - " آل کُن وِن تللو " استفاده مجدد کرده است. همچنین تم دوئت عاشقانه بین سوفیا و فلورویله از اپرای " دمتریو و پولیبیو " بر گرفته شده است. خلاصه. مکان: قصر گادنزیو در فرانسه زمان: قرن هجدهم میلادی سوفیا و فلورویله عاشق هم هستند اما سرپرست سوفیا، گاودنزیو مخالف این ازدواج است چرا که پدر فلورویله و گاودنزیو دشمنان دیرینه هستند. پس از مدتی پدر فلورویله فوت می کند و یک مانع از ازدواج این دو دلداده کم می شود. اما طی این مدت، گاودنزیو به دوستش سینیور بروسکینو قول
داده که سوفیا را به عقد پسر او درآورد. روز عقد فرا می رسد؛ سوفیا حتی یک بار هم پسر بروسکینو را ندیده و از این ازدواج اجباری افسرده و غمگین است. فلورویله عاشق که از همهٔ ماجراها با خبر است تصمیم می گیرد به هر ترتیب شده این ازدواج را بهم بزند. بروسکینو پسر در راه رسیدن به خانهٔ سوفیا بازداشت می شود چرا که قرض زیادی به بار آورده و نمی تواند آن را پس دهد. فلورویله که همه چیز را زیر نظر دارد، از این فرصت استفاده می کند و خودش را داماد معرفی می کند و وارد عروسی می شود. سوفیا خوشحال می شود اما گاودنزیو چیزی متوجه نمی شود چون تا به حال بروسکینو پسر را ندیده و گمان می کند فلورویله همان داماد است. ماجرا زمانی لو می رود که بروسکینو پدر به محل جشن می رسد. خوشبختانه، به خاطر رسوایی که بروسکینو پسر به بار آورده، همچنین نقشهٔ درست و موفق فلورویله برای متقاعد کردن افراد داخل و خارج قصر، بروسکینو پدر مجبور می شود عنوان پسری را برای فلورویله بپذیرد. در آخر، فلورویله در یک Trio (هم آوایی سه نفره) از پدرش طلب بخشش می کند در حالیکه گاودنزیو، بروسکینو پدر را فاقد مسئولیت و احساس پدرانه خطاب می کند.
موریل ماژلان (؛ زادهٔ ۱۹۶۷ میلادی) کارگردان نمایش، فیلم نامه نویس، نمایشنامه نویس و نویسنده اهل فرانسه است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "خانواده اجاره ای" اشاره نمود.
میشل سِـدو (؛ ؛ زادهٔ ) تهیه کننده فیلم اهل فرانسه است. وی در ضمن، رئیس باشگاه فوتبال لیل است. در سال ۱۹۹۷، او عضو هیئت داوران بیستمین جشنواره بین المللی فیلم مسکو بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "دون ژوان"، "سیرانو دو برژراک"، "نزدیک بهشت"، "آفتاب سوخته"، "آرایشگر سیبری"، "رقص واقعیت" و "طعم شگفتی ها" اشاره نمود.
پاتریس لودو () تهیه کننده فیلم اهل فرانسه است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "طعم شگفتی ها"، "معجون زمان ۳"، ""، "عنصر پنجم"، "لئون حرفه ای"، "۱، ۲، ۳، خورشید"، "آتلانتیس"، "دختری به نام نیکیتا" و "آبی بیکران" اشاره نمود.
یان دوده (؛ زادهٔ ) تدوین گر، فیلم نامه نویس، بازیگر و کارگردان فیلم اهل فرانسه است. وی با کارگردان های مشهوری چون فرانسوا تروفو، موریس پیالا و نیکول گارسیا همکاری داشت. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "زیر آفتاب شیطان"، "بالاخره یکشنبه"، "طعم شگفتی ها"، "دو دختر انگلیسی و مرد اروپایی"، "سرگذشت آدل ه."، "فیلم دلپذیر"، "سرزمین موعود"، "منطقه آزاد"، "حسادت"، "دختری زیبا مثل من"، "پول خرد"، "پلیس" و "اتاقی در شهر" اشاره کرد.
تیگران ساهاکیان (؛ زادهٔ ) کشتی گیر مرد اهل ارمنستان است که در جام جهانی کشتی ۲۰۱۰ و ۲۰۱۱ و مسابقات قهرمانی کشتی اروپا ۲۰۰۸ در ترکیب تیم ملی کشتی ارمنستان به رقابت پرداخت.
کولا یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان مانیسا واقع شده است. کولا ۶۶۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آرگووان یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان ملطیه واقع شده است. آرگووان ۱٬۱۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
عبدالقادر اروزبکوف (؛ – ) سیاستمدار قرقیز اهل شوروی بود. او نخستین رئیس کمیته اجرایی مرکزی جمهوری سوسیالیستی قرقیزستان (۱۹۲۷–۱۹۳۷) بود. او در دهکده اوهنا (ОХНА Айылы) که بخشی از شهرستان قدم جای بود زاده شد. وی در جریان پاکسازی بزرگ اعدام شد.