Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ناتالیا ولاسچنکو (؛ زادهٔ ) روزنامه نگار، نمایشنامه نویس، ستون نویس، فیلم نامه نویس، ناشر، مجری تلویزیون، و تهیه کننده تلویزیونی اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
ایهور پودولچاک (؛ زادهٔ ) عکاس، کارگردان فیلم، نقاش، فیلم نامه نویس، و تهیه کننده فیلم اهل اوکراین است.
اولِنا ولودیمیریونا زلنسکا (با نام مستعار: کیاشکو؛ به ؛ زادهٔ )، یک فیلم نامه نویس اوکراینی است که از سال ۲۰۱۹ بانوی اول اوکراین به عنوان همسر رئیس جمهور ولودیمیر زلنسکی است. در دسامبر ۲۰۲۳، نام زلنسکا در فهرست ۱۰۰ شخص تأثیرگذار مجله تایم قرار گرفت.
رومان ویکیتوک (؛ – ) کارگردان نمایش، معلم تئاتر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی روسیه شده است.
آهتانل کریمسکی (؛ – ) دانشمند در زمینه تاریخ اهل امپراتوری روسیه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار شده است.
واسیل استوس (؛ – ) روزنامه نگار، شاعر، فعال حقوق بشر، مترجم، و نویسنده اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
پیست پیریتا-کوسه-کلوستریمتسا () یک پیست شهری غیرفعال در ناحیه پیریتا در منطقه کلوستریمتسا شهر تالین، استونی است. این پیست که ۶٫۷۶۱ کیلومتر طول دارد در سال ۱۹۳۳ افتتاح شده، از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۹ مسابقات موتورسیکلت رانی و از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۶ به عنوان جایزه بزرگ استونی با شرکت مردم محلی و فنلاندی برگزار میشده است. پس از جنگ جهانی دوم این پیست برای مسابقات قهرمانی شوروی مورد استفاده قرار گرفت.
مارینا لوئیکا (؛ زادهٔ ) نویسنده، و رمان نویس اوکراینی تبار اهل بریتانیا است. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. وی از دانش آموختگان دانشگاه یورک و دانشگاه کینگز لندن است.
ایوان دراچ (؛ – ) فیلم نامه نویس، شاعر، سیاستمدار، و منتقد ادبی اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه دولتی اتحاد شوروی و نشان پرچم سرخ کار شده است.
ماریا افروسینینا (؛ – ) مجری تلویزیون، روزنامه نگار، مجری، بازیگر، خواننده، مترجم، و تهیه کننده تلویزیونی اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
۹۶ فیلمی محصول سال ۲۰۱۸ و به کارگردانی سی. پریمکومار است. در این فیلم بازیگرانی همچون ویجی ستوپاتی، تریشا، دوادارشینی و وارشا بولامما ایفای نقش کرده اند. پیوند به بیرون. پدحخلطتججلبس۸۹
عبدسلام آمکناسی (انگلیسی: Abdessalam Ameknassi) کاراتهکا مراکشی است. او در مسابقات کاراته قهرمانی جهان ۲۰۱۸ که در مادرید، اسپانیا برگزار شد، یکی از مدال های برنز کومیته ۶۰ کیلوگرم مردان را به دست آورد. وی در بازی های مدیترانه ای ۲۰۱۸ که در تاراگونا، اسپانیا برگزار شد، در کومیته ۶۰ کیلوگرم مردان، مدال طلا را از آن خود کرد. او نماینده مراکش در بازی های آفریقایی ۲۰۱۹ بود که در رباط، مراکش برگزار شد و در کومیته ۶۰ کیلوگرم مردان به مدال نقره دست یافت. وی همچنین در مسابقات کومیته تیمی مردان برنده مدال نقره شد.
بیمارستان صیاد شیرازی گرگان واقع در استان گلستان، شهرستان گرگان بیمارستانی ۳۷۰ تخت خوابی است که در سال ۱۳۹۱ افتتاح شده است. تاریخچه. کلنگ ساخت این بیمارستان در سال ۱۳۸۳ در زمینی به مساحت ۵٫۲ هکتار زده شد و در نهایت در سال ۱۳۹۱ به بهره برداری رسید. بیمارستان در ابتدا شروع فعالیتش دارای ۲۶۱ تخت خواب بود که شامل بخش اداری، بخش زایمان، مراقبت های ویژه، بخش بستری و بخش جراحی می شد و اکنون به ۳۷۰ تخت خواب ارتقا یافته است.
لوکو میکولایوویچ رووتسکی (زاده ۲۰ فوریه [س.ق. ۸ فوریه] ۱۸۸۹ میلادی – درگذشته ۳۰ مارس ۱۹۷۷ میلادی) آهنگساز، مدرس و فعال اوکراینی بود. آرکادی فیلیپنکو و والنتین سیلوستروف از جمله شاگردان او در مؤسسه موسیقی لیسنکو بودند. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، قهرمان کار سوسیالیست، و نشان پرچم سرخ کار شده است.
یان فرنکل (؛ – ) بازیگر، آهنگساز، خواننده، و نوازنده پیانو اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی، جایزه دولتی اتحاد شوروی، و هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه شده است.
میکولا کولسا (؛ ۶ دسامبر ۱۹۰۳ – ) موسیقی دان اهل اتریش-مجارستان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین و جایزه هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی شده است.
مایکولا دمیترویچ لئونتویچ (۱۳ دسامبر [س.ق. ۱ دسامبر] ۱۸۷۷ میلادی – درگذشته ۲۳ ژانویه ۱۹۲۱ میلادی) آهنگساز، رهبر ارکستر، اتنوموزیکولوژیست و مدرس اوکراینی بود. موسیقی او از مایکولا لیسنکو و مدرسه موسیقی ملی اوکراینی الهام گرفته شده است. لئونتویچ در موسیقی کُرال آکاپلا، از آهنگ های اصلی گرفته تا موسیقی کلیسایی و تنظیم های دقیق موسیقی فولک تخصص داشت. لئونتویچ در استان پودولیای امپراتوری روسیه (اکنون در اوکراین) به دنیا آمد و بزرگ شد. او به عنوان کشیش در حوزه علمیه کامیانتس-پودیلسکی تحصیل کرد و بعداً تحصیلات موسیقی خود را در دیوان سنت پترزبورگ کاپلا و دروس خصوصی را نزد بولسلاو یاورسکی ادامه داد. با استقلال ایالت اوکراین در انقلاب ۱۹۱۷ میلادی، لئونتویچ به کی یف نقل مکان کرد و در کنسرواتوار کی یف و مؤسسه موسیقی و نمایش مایکولا لیسنکو کار کرد. او برای آهنگسازی ترانه "شچدریک" در سال ۱۹۰۴ میلادی (که در سال ۱۹۱۶ میلادی برای اولین بار پخش شد) شناخته شده است، که در جهان انگلیسی زبان به عنوان "سرود زنگ ها" یا "ناقوس"، و یا "زنگ های کریسمس" شناخته می شود. او به عنوان یک شهید در کلیسای ارتدکس شرقی اوکراینی شناخته می شود، جای
ی که او همچنین به خاطر اثر عبادتش به یاد می آید، اولین دعایی که به زبان عامیانه، به ویژه در زبان اوکراینی مدرن سروده شده است. او در سال ۱۹۲۱ میلادی توسط یک مأمور شوروی ترور شد. در طول زندگی اش، آهنگ ها و تنظیم های لئونتویچ در میان گروه های حرفه ای و آماتور در سراسر منطقه اوکراین در امپراتوری روسیه محبوب شد. اجرای آثار او در اروپای غربی و آمریکای شمالی باعث شد در فرانسه به او لقب «باخ اوکراینی» داده شود. به غیر از آهنگ "شچدریک" بسیار محبوب او، موسیقی لئونتویچ عمدتاً در اوکراین و جوامع اوکراینی دور از وطن اجرا می شود. زندگینامه. سنین جوانی و تحصیل. مایکولا لئونتویچ در ۱۳ دسامبر متولد شد [س.ق. ۱ دسامبر] ۱۸۷۷ میلادی در جامعه موناستیروک، در نزدیکی روستای سلوینتسی، در استان پودولیا اوکراین (در آن زمان بخشی از امپراتوری روسیه بود). پدر، پدربزرگ و جد او کشیشان روستا بودند. پدرش، دیمیترو فئوفانوویچ لئونتویچ، علاوه بر رهبری گروه کُر مدرسه، در آواز خواندن و نواختن ویولنسل، کنترباس، هارمونیوم، ویولن و گیتار مهارت داشت. لئونتویچ اولین درس های موسیقی خود را از او آموخت. مادرش، ماریا یوسیپیونا لئونتویچ، نیز خواننده بود. سای
ر اعضای خانواده لئونتویچ نیز در محیط موسیقی بزرگ شدند. برادر کوچکترش یک خواننده حرفه ای شد، خواهرش ماریا در اودسا درباره آواز تحصیل می کرد، خواهرش اولنا نیز در کنسرواتوار کی یف، آموزش فورته پیانو می دید و خواهرش ویکتوریا نیز می توانست چندین آلت موسیقی را بنوازد. در تابستان ۱۸۷۹ میلادی، دیمیترو لئونتویچ به محله جدیدی در روستای شرشنی در حومه ناحیه بار، اوکراین منتقل شد، جایی که دوران کودکی خود را در آنجا سپری کرد. سپس، در سال ۱۸۸۷ میلادی، لئونتویچ در ورزشگاه نمیریو پذیرفته شد. به دلیل مشکلات مالی یک سال بعد، پدرش او را به مدرسه مبتدیان روحانی شارهورود منتقل کرد که شاگردانش از حمایت مالی کامل برخوردار می شدند. در مدرسه، لئونتویچ به آواز تسلط یافت و توانست آزادانه قطعات دشوار متون کُرال مذهبی را بخواند. حوزه علوم الهیات. در سال ۱۸۹۲ میلادی، لئونتویچ تحصیلات خود را در حوزه علمیه کامیانتس-پودیلسکی، که پدر و پدربزرگش در آن تحصیل کرده بودند، آغاز کرد. برادر کوچکتر او الکساندر نیز ثبت نام شد و دو سال پس از مایکولا فارغ التحصیل شد. در طول تحصیل در آنجا، لئونتویچ به پیشرفت مهارت های خود در ویولن ادامه داد و نواختن انواع
سازهای دیگر را آموخت. او همچنین در گروه کُر حوزه علمیه شرکت کرد و زمانی که یک ارکستر در سال سوم تحصیلش تشکیل شد، لئونتویچ به آن پیوست و تا فارغ التحصیلی ویولن می نواخت. لئونتویچ تئوری موسیقی خواند و از دوران دانشجویی در حوزه علمیه شروع به نوشتن تنظیم های کُر کرد. هنگامی که مدیر گروه کُر حوزه علمیه درگذشت، مدیریت مدرسه از لئونتویچ درخواست کرد که این سمت را به دست گیرد. لئونتویچ به عنوان رهبر گروه کُر، موسیقی سکولار را به رپرتوار موسیقی سنتی کلیسا اضافه کرد. این شامل آهنگ های فولکلور اوکراین می شد که توسط مایکولا لیسنکو، پورفیری دموتسکی و خودش تنظیم شده بود. لئونتویچ در سال ۱۸۹۹ میلادی از حوزه علمیه کامیانتس-پودیلسکی فارغ التحصیل شد و با تبدیل شدن به یک معلم موسیقی به جای کشیش، سنت خانواده را شکست. اوایل حرفه موسیقی و خانواده. در آن زمان، حرفه موسیقی در اوکراین به معنای داشتن درآمد ناپایدار بود که باعث شد لئونتویچ در هر کجا که می توانست به دنبال شغل باشد. لئونتویچ در طی چند سال بعدی در کی یف، یکاترینوسلاو و پودولیا گوبرنیاس کار کرد تا بتواند به منظور شغلی سودآور به استخدام درآید. اولین موقعیت شغلی او پس از فار
غ التحصیلی در یک مدرسه متوسطه در روستای چوکی یف (استان وینیتسیای کنونی) به عنوان معلم آواز و ریاضیات بود. در این مدت، لئونتویچ به رونویسی و تنظیم آهنگ های محلی ادامه داد. او "اولین مجموعه تلفیق آهنگ ها از پودلیا"ی خود را به پایان رساند و کار بر روی مجموعه دوم خود را آغاز کرد. او همچنین به بچه های مدرسه انگیزه داد تا در گروه کر بخوانند و در ارکستر بنوازند. او بعداً به عنوان استاد در کنسرواتوار کی یف، کتابی در این باره نوشت، با عنوان: "" "(چگونه یک ارکستر را در یک مدرسه روستایی سازماندهی کردم)". پس از چندین درگیری با مدیریت مدرسه، لئونتویچ شغل جدیدی به عنوان معلم موسیقی کلیسایی و خوشنویسی در کالج الهیات در تیوریف پیدا کرد. لئونتویچ علاوه بر همکاری با گروه کُر کالج، یک ارکستر آماتوری را سازماندهی کرد که اغلب در رویدادهای کالج اجرا می کردند. لئونتویچ همان گونه که پیش تر با گروه های کُر تجربه کرده بود، تنظیم آهنگ های عامیانه را در میان آثار مذهبی معمول که در مدارس الهیات خوانده می شد گنجاند. این ها شامل تنظیم های مایکولا لیسنکو، تنظیم های کُرال آهنگ های محلی او و آثاری کاملاً بدیع بود. یکی از این آثار بر اساس شعری
از تاراس شوچنکو به نام: "" "(آه ستاره عصر من)" بود. در این دوره، لئونتویچ با دختری از نژاد وولینیایی ها به نام کلودیا فروپونتیونا ژووتویچ آشنا شد که در ۲۲ مارس ۱۹۰۲ میلادی با او ازدواج کرد. اولین دختر این زوج جوان، هالینا، در سال ۱۹۰۳ میلادی به دنیا آمد. آن ها بعداً صاحب دختر دومی به نام یوهنیا شدند. مشکلات مالی باعث شد لئونتویچ پیشنهاد نقل مکان به شهر وینیتسیا را بپذیرد تا در کالج آموزگاران-کلیسا تدریس کند. او مجدداً یک گروه کر و بعداً یک گروه کنسرت ترتیب داد که با آن ها هر دو نوع موسیقی سکولار و معنوی را اجرا می کرد. در سال ۱۹۰۳ میلادی، او "دومین" "مجموعه تلفیق آهنگ ها از پودلیا" را منتشر کرد که آن را به مایکولا لیسنکو تقدیم کرد. در سالهای ۱۹۰۳ و ۱۹۰۴ میلادی، لئونتویچ در طول تعطیلات خود از کالج آموزگاران-کلیسا، به سن پترزبورگ سفر کرد. در آنجا، او در سخنرانی هایی که در دیوان سنت پترزبورگ کاپلا برگزار می شد، شرکت کرد که با آهنگسازانی چون: ماکسیم برزوفسکی، دیمیترو بورتنیانسکی و میخائیل گلینکا در ارتباط بود. او تئوری موسیقی، هارمونی و پلی فونی را نزد سمن بارموتین و اجرای گروه کُر را نزد الکسی پوزیرفسکی، که هر
دو در آن زمان به خوبی شناخته شده بودند، آموخت. در ۲۲ آوریل ۱۹۰۴ میلادی، او اعتبار خود را به عنوان یک رهبر کُرِ گروه کُر کلیسا به دست آورد. مجدداً، اختلافات با مدیریت کالج باعث شد که لئونتویچ به دنبال شغل جدید باشد. در بهار ۱۹۰۴ میلادی، پودولیا را ترک کرد و به استان دونباس در شرق اوکراین نقل مکان کرد و در آنجا معلم موسیقی آوازی و دستگاهی در مدرسه ای برای کودکانِ کارگران راه آهن شد. در طول انقلاب روسیه در سال ۱۹۰۵ میلادی، لئونتویچ گروه کُری از کارگران را سازماندهی کرد که در جلسات اجرا می کردند. این آثار شامل تنظیم آهنگ های محلی اوکراینی، یهودی، ارمنی، روسی و لهستانی بود. فعالیت لئونتویچ، توجه مقامات محلی را به خود جلب کرد و در بهار ۱۹۰۸ میلادی، او مجبور شد به استان زادگاهش پودولیا و شهر تولچین بازگردد. دوره تولچین. نقل مکان لئونتویچ به تولچین آغاز دوره بلوغ آهنگسازی و دستاوردهای هنری عمده در زندگی آهنگساز بود. در تولچین، لئونتویچ به دختران کشیشان روستا، موسیقی آوازی و دستگاهی را در کالج زنان اپارکی تولچین تدریس کرد. او در آنجا با آهنگساز کریلو استتسنکو که شاگرد مایکولا لیسنکو بود و همچنین در موسیقی کُرال تخصص د
اشت، ملاقات کرد. استتسنکو در آن زمان در یک روستای مجاور زندگی می کرد که در آنجا به عنوان کشیش کار می کرد و آشنایی آن ها به یک دوستی پایدار تبدیل شد که بر موسیقی لئونتویچ تأثیر گذاشت. استتسنکو اولین منتقد موسیقی لئونتویچ بود و گفت: «لئونتویچ یک کارشناس موسیقی مشهور از پودولیا است. او آهنگ های فولکلور بسیاری را ضبط کرده است… این آهنگ ها برای گروه کُر ترکیبی هماهنگ شده اند. این هارمونی ها باعث شده است که نویسنده یک متخصص عالی در زمینه آواز کُرال و مطالعات نظری باشد». لئونتویچ همچنین در طول اجراهای گروه کُر خود به موسیقی های مشهورتر مانند آثار آهنگسازان روسی چون: میخائیل گلینکا، الکسی ورستوفسکی و پیوتر چایکوفسکی، علاوه بر آهنگسازان اوکراینی، مایکولا لیسنکو، کریلو استتسنکو، و پترو نیشینسکی، روی آورد. از سال ۱۹۰۹ میلادی، او تحت نظر بولسلاو یاورسکی، نظریه پرداز موسیقی، که طی دوازده سال آتی به طور دوره ای از او در مسکو و کی یف بازدید می کرد، به مطالعه پرداخت. لئونتویچ همچنین با به عهده گرفتن مسئولیت یک سازمان محلی به نام پروسویتا به معنی «روشنگری» با موسیقی تئاتر در تولچین و زندگی اجتماعی آن درگیر شد. این دوره در زند
گی حرفه ای او یکی از پربارترین دوره ها بود، زیرا او تنظیم های کُرال متعددی را ایجاد کرد. برخی از آن ها عبارتند از: "شچدریک" معروف او و همچنین ' "(خروس ها می خوانند)"، ' "(مادری یک دختر داشت)"، ' "(نوازنده کوچک دودکا)"، ' "(اوه، ستاره طلوع کرده است)"، در میان دیگر آثار. در سال ۱۹۱۴ میلادی، استتسنکو او را متقاعد کرد که موسیقی خود را توسط گروه کُر دانشجویی دانشگاه کی یف به رهبری الکساندر کوشتز اجرا کند. در ۲۶ دسامبر ۱۹۱۶ میلادی، اجرای تنظیم او از "شچدریک" موفقیت بزرگی را برای لئونتویچ از سوی عموم در کی یف به ارمغان آورد و علاقه روشنفکران را برانگیخت. حرفه در کی یف. در طول انقلاب اکتبر و تأسیس جمهوری خلق اوکراین در سال ۱۹۱۸ میلادی، لئونتویچ بدون خانواده خود به کی یف پایتخت اوکراین نقل مکان کرد، جایی که هم به عنوان رهبر ارکستر و هم آهنگساز فعال بود. چندین قطعه او در بین گروه های حرفه ای و آماتور محبوبیت پیدا کرد و آن ها را به رپرتوارهای خود اضافه کردند. در آغاز سال ۱۹۱۹ میلادی، بقیه اعضای خانواده او نیز به کی یف نقل مکان کردند. در این دوره، لئونتویچ همچنین شروع به تدریس رهبری کُر در کنار هریهواری وریوکا در کنسروات
وار کی یف کرد، و همچنین در مؤسسه موسیقی و نمایش مایکولا لیسنکو تدریس کرد. لئونتویچ یکی از سازمان دهندگان اولین ارکستر دولتی اوکراین بود. او در تأسیس کاپلا جمهوری اوکراینی که کمیسیونر آن بود، شرکت داشت. بازگشت به تولچین و ترور. در جریان فتح کی یف در ۳۱ اوت ۱۹۱۹ میلادی، ارتش دنیکین روشنفکران اوکراینی را مورد آزار و اذیت قرار داد. لئونتویچ با فرار از آزار و شکنجه به همراه خانواده خود به تولچین بازگشت. در آنجا، او اولین مدرسه موسیقی شهر را راه اندازی کرد، زیرا دانشکده ای که در آن کار می کرد توسط بلشویک ها تعطیل شد. او همچنین شروع به کار بر روی اولین اثر سمفونیک مهم خود، اُپرای "«نا روسالچین ولیکدن»" "(در عید پاک پری دریایی)" کرد. در شب ۲۲ تا ۲۳ ژانویه ۱۹۲۱ میلادی، مایکولا لئونتویچ توسط مأمور چکیست (امنیت دولتی شوروی) آفاناسی گریشچنکو به قتل رسید. لئونتویچ در خانه پدر و مادرش اقامت داشت که برای جشن میلاد ارتدکس شرقی (۲۵ دسامبر در تقویم جولیان، که در تقویم گریگوری (میلادی)، که توسط اتحاد جماهیر شوروی تنها در سال ۱۹۱۸ میلادی تصویب شد، در ژانویه می افتد.) از آن ها دیدن می کرد. چکیست مخفی نیز خواسته بود که شب را در خا
نه با مایکولا در یک اتاق مشترک بماند. در سپیده دم او پس از سرقت از خانواده مایکولا به آهنگساز شلیک کرد (که چند ساعت بعد در اثر خونریزی درگذشت). چندین واقعیت به یک انگیزه سیاسی در پشت این ترور اشاره می کند. حضور لئونتویچ در جنبش استقلال، مانند راه اندازی کاپلا جمهوری اوکراینی، با هدف ارتقای اوکراین به عنوان یک کشور مستقل، دشمنان زیادی را برای او به ارمغان آورد. دختر بزرگترش هالینا بعداً به یاد آورد که پدرش اندکی پیش از مرگش گفته بود که مدارکی برای ترک کشور به مقصد رومانی دارد و این اسناد را در میان نت های موسیقی خود در طول یک کنسرت به همراه داشت. با این حال، پس از بازگشت از چای پس از کنسرت، لئونتویچ متوجه می شود که شخصی کاغذهای او را بررسی کرده است. برنامه های او برای ترک کشور، همراه با این واقعیت که توسط یک مأمور شوروی کشته شد، همچنین دلایل سیاسی مرگ او را نشان می دهند. شخصیت. مایکولا لئونتویچ به شدت از خودش انتقاد می کرد. به گفته اولین زندگینامه نگار معاصر او، اولس چاپکی یفسکی، لئونتویچ گاهی اوقات روی یک تنظیم گروه کُر کار می کرد بدون اینکه اجازه دهد کسی آن را تا چهار سال ببیند. پس از انتشار دومین تألیف تران
ه هایش از پودولیا، نظرش تغییر کرد و از آن رضایت کامل نداشت و در نتیجه تمام ۳۰۰ نسخه را خرید و نابود کرد. چاپکی یفسکی همچنین لئونتویچ را دارای شخصیتی خجالتی توصیف می کند و می گوید: «او از شهرت پرهیز می کرد، از توجه و تبلیغات می ترسید». از سوی دیگر، چاپکی یفسکی مدعی شد که حسادت لئونتویچ، ترس از رقابت و ترس از عدم پذیرش از سوی جامعه موسیقی مستقر، باعث شد که موسیقی لئونتویچ کمتر شناخته شده باشد. زینوی یاروپود از دانشگاه آموزشی دولتی کامیانتس-پودیلسکی می نویسد که «همه معاصران [لئونتویچ] او را فردی آرام و ملایم می نامیدند. او یک رهبر فعال جنبش ملی-انقلابی نبود، که در سال های ۱۹۲۱–۱۹۱۷ میلادی تعداد انگشت شماری از مبارزان برجسته برای جمهوری اوکراین را ظاهر کند.» این امر نشان می دهد که آهنگساز از نظر سیاسی ساکت بود، اما بی تفاوت نبود. دوست لئونتویچ، اُ. بوژانسکی، به یاد می آورد که آهنگساز «همیشه پر از شوخ طبعی بود؛ طوری صحبت می کرد که همه از خنده اشکشان روان می شد، اما او در عین حال جدی و آرام بود.» استتسنکو همچنین لئونتویچ را «داستان گوی شوخ» توصیف می کرد و دانش آموزانش در مدرسه مربی کلیسای تولچین به دلیل داستان سرای
ی او «عاشق او» بودند. دیدگاه های دینی. مایکولا لئونتویچ در محیطی بسیار مذهبی بزرگ شد. او یکی از اعضای کلیسای ارتدکس شرقی بود که از نسل کشیش های روستایی بود. او همچنین فارغ التحصیل حوزه علمیه پودولیا در کامیانتس-پودیلسکی بود، که عمدتاً روحانیون مسیحی ارتدکس را تربیت می کرد. لئونتویچ به عنوان فردی با تحصیلات الهیات حرفه ای، با جنبش تأسیس و به رسمیت شناختن کلیسای ارتدکس خودگردان شرقی اوکراینی همگام بود، که در سال ۱۹۱۸ میلادی مجدداً تأسیس شد. تولیدات آهنگساز در این دوره به دنبال نمونه های آثار کریلو استتسنکو (دوست نزدیک لئونتویچ، همچنین کشیش و آهنگساز ارتدکس) و همچنین الکساندر کوشتز، در موسیقی مقدس جدید غنا یافت. آثار لئونتویچ این دوره زمانی عبارتند از: ' "(دربارهٔ رستاخیز مسیح)"، ' "(نام خداوند را ستایش کنید)" و "" "(آه نور خموش)" درمیان دیگر آثار. یک نقطه عطف در توسعه موسیقی معنوی اوکراینی، آهنگسازی عبادت او بود که برای اولین بار در کلیسای جامع نظامی سنت نیکلاس در کی یف، پچرسک در ۲۲ مه ۱۹۱۹ میلادی اجرا شد. بزرگداشت. در ۱ فوریه ۱۹۲۱، نه روز پس از مرگ لئونتویچ، تعداد زیادی از هنرمندان، استادان و دانشجویان مؤسسه م
وسیقی و نمایش مایکولا لیسنکو در کی یف برای بزرگداشت او گرد هم آمدند، همان طور که طبق سنت مسیحی انتظار می رود. آن ها کمیته ای را برای خاطره مایکولا لئونتویچ تأسیس کردند که بعداً به انجمن موسیقی تمام اوکراینی مایکولا لئونتویچ تبدیل شد و موسیقی اوکراین را تا سال ۱۹۲۸ میلادی ترویج کرد. پاولو تیچینا، نویسنده و سیاستمدار اوکراینیِ جمهوری سوسیالیستی شوروی اوکراین، از تحسین کنندگان لئونتویچ بود و درباره مرگ این آهنگساز نثری نگاشت. شاعرانی چون ماکسیم رویلسکی و مایکولا باژان نیز شعرهایی را به او تقدیم کردند. نام لئونتویچ توسط گروه های موسیقی مانند لئونتویچ باندوریست کاپلا و موسسات آموزشی مانند کالج هنر و فرهنگ وینیتسیا حمل می شود. خیابان هایی در کی یف و شهرهای دیگر به نام او نامگذاری شده است. موزه یادبودی در شهر تولچین به او اختصاص داده شده است، و موزه دیگری در سال ۱۹۷۷ میلادی در روستای مارکیوکا، جایی که او به خاک سپرده شد، تأسیس شد. در سال ۲۰۰۲ میلادی، به مناسبت صد و بیست و پنجمین سالگرد تولد آهنگساز، شهر کامیانتس-پودیلسکی یک کنفرانس علمی تمام-اوکراینی با عنوان «مایکولا لئونتویچ و آموزش و علوم مدرن» با میهمانانی از وز
ارت علوم و آموزش اوکراین، اتحادیه آهنگسازان و بسیاری از مقامات محلی برگزار کرد. در طی این رویداد، مراسم پرده برداری از لوح یادبود آهنگساز برگزار گردید که در کنار ساختمان قدیمی که قبلاً توسط حوزه علمیه پودولیا استفاده می شد، نصب شده بود. موسیقی. مایکولا لئونتویچ در موسیقی کُرال آ کاپلا تخصص داشت. او را امروزه بیشتر با آثار موسیقایی که از خود به جای گذاشته به یاد می آورند که شامل بیش از ۱۵۰ آهنگ کُرال است. این آثار شامل طیفی از تنظیم های هنری آهنگ های فولک، آثار مذهبی (از جمله عبادت او)، کانتات ها، و آهنگ های کرال که با کلام شاعران مختلف اوکراینی تنظیم شده است را شامل می شود. دو اثر معروف او مینیاتورهای کُرال "شچدریک" و "دوداریک" هستند. لئونتویچ همچنین شروع به کار بر روی یک اُپرا " – «در عید پاک پری دریایی»)" بر اساس اسطوره های اوکراینی و آثار بوریس هرینچنکو کرد. در پایان سال ۱۹۲۰ میلادی، او اولین پرده از سه-پرده اُپرا را به پایان رساند. با این حال، لئونتویچ قبل از اینکه بتواند اُپرا را کامل کند به قتل رسید. تلاش برای تکمیل و ویرایش اُپرا توسط آهنگساز اوکراینی میخائیلو وریکی یفسکی انجام شد. آهنگساز میروسلاو اسک
وریک و شاعر دیودور بوبیر از مواد موسیقایی اُپرای ناتمام برای ساختن یک اُپرت تک-پرده استفاده کردند؛ این اثر در سال ۱۹۷۷ میلادی در تئاتر دولتی اُپرا و باله کی یف، صد سال پس از تولد لئونتویچ به نمایش درآمد. اولین نمایش در آمریکای شمالی در ۱۱ آوریل ۲۰۰۳ میلادی در تورنتو برگزار شد. یکی از بزرگترین تأثیرات در موسیقی مایکولا لئونتویچ، مایکولا لیسنکو است، که به عنوان «پدر موسیقی کلاسیک اوکراین» در نظر گرفته می شود. لئونتویچ از زمانی که در حوزه علمیه کامیانتس-پودیلسکی دانشجو بود، موسیقی لیسنکو را تحسین می کرد، به گونه ای که گروه کُر حوزه را مجبور به اجرای موسیقی این آهنگساز می کرد. از آن زمان، او موسیقی لیسنکو را در هر کجا که کار می کرد در کنسرت ها اجرا می کرد. شچدریک/سرود زنگ ها. شچدریک اثر مایکولا لئونتویچ شناخته شده ترین اثر اوست. در نسخه انگلیسی آن به عنوان سرود کریسمس، آهنگ مورد علاقه تعطیلات با عنوان "سرود زنگ ها" شناخته می شود. این آهنگ به خاطر موتیف چهار-نت اوستیناتو معروف است و از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون بیش از ۱۵۰ مرتبه تنظیم مجدد شده است. در متن اصلی اوکراینی شچدریک از همیولا استفاده شده است، تغییر تأکیدات د
ر هر میزان بین ۶/۸ و ۳/۴، که در نسخه های انگلیسی گم شده است. محبوب ترین اقتباس انگلیسی در سال ۱۹۳۶ میلادی توسط پیتر جی. ویلهوسکی ساخته شد که تحت تأثیر فرهنگ والدین اروپای شرقی و داستان سنتی مسیحی سرودهایی بود که در هنگام تولد عیسی به صدا درمی آمدند، اگرچه اقتباس های انگلیسی دیگری از این آهنگ نیز در ۱۹۴۷ میلادی توسط ام. ال. هولمن، ۱۹۵۷، و ۱۹۷۲ میلادی ساخته شد. این آهنگ بارها در موسیقی متن فیلم و تلویزیون استفاده شده است. به عنوان مثال، در فیلم های پُربازدید باکس آفیس چون: "بابانوئل" و "تنها در خانه،" ویل وینتون برنده جایزه "یک جشن کریسمس کلی میشن" و به عنوان پارودی به نام "سرود میوها" در "او. سی." قسمت «کریسموکاهی که تقریباً نبود». نسخه مدرن سرود زنگ ها در مجموعه تلویزیونی اداره پخش شد. همچنین توسط بسیاری از گروه ها، صرف نظر از سبک آوازی یا گونه، تنظیم و اجرا شده است؛ اعم از گروه های کلاسیک (گروه کُر پسران وین)، تا گروه های موسیقی سنتی (زن سلتیک)، تا خوانندگان و گروه های پاپ (جسیکا سیمپسون) و (دستینیز چایلد). سبک موسیقی. لئونتویچ یک سبک اصیل داشت. بسیاری از آثار او «استفاده ماهرانه از کنترپوان تقلیدی و هارمونی
امپرسیونیستی» دارند. او میل شدیدی داشت که موسیقی اش حواس، به ویژه بینایی را برانگیزد؛ در جایی می گوید: «من علاقه مندم که از کدام رنگ ها برای تُن های بالا و کدام برای تُن های پایین استفاده کرده اید. من خودم اغلب به این فکر می کنم که صدا و رنگ را ترکیب کنم.» آهنگ های کُر او دارای هارمونی غنی، چند صدایی آوازی و تقلید است. تنظیم های کُرال قبلی او از آهنگ های عامیانه عمدتاً تنظیم های استروفیک ملودی بودند. همان طور که آهنگساز تجربه بیشتری به دست آورد، ساختار آهنگ های کُرال و تنظیم آهنگ های محلی او بیشتر با متن در هم آمیخته شدند. لئونتویچ بسیاری از آهنگ های فولکلور اوکراینی را تنظیم کرد و بر اساس ملودی ها و اشعار آن ها آهنگ های کُرال مستقل خلق کرد. او از سنت های بداهه پردازی کوبزارهای اوکراینی پیروی می کرد که هر استروف جدید را متفاوت تفسیر می کردند. او همچنین از زمزمه کردن و تغییر در طنین صدای خوانندگان به عنوان تکنیک هایی برای رسیدن به یک اثر عاطفی یا نفسانی مورد نظر استفاده می کرد. موضوع اصلی آثار لئونتویچ موسیقی کُرال دربارهٔ زندگی روزمره است. موسیقی او اغلب منعکس کننده اعمال و رویدادهای واقعی است. نمونه ای از ا
ین امر، شچدریوکای (شب کریسمس) او "" "(آه آنجا پشت کوه)" است که در آن یک خواننده تنور ابتدا آهنگ را با تک خوانی شروع می کند و بقیه صداهای گروه کُر به تدریج وارد می شوند و وقتی گروه های جدیدی از خوانندگان به آن ها می پیوندند، کارول را بازتاب می دهند. سپس، جابجایی قطعات بین گروه های مختلف گروه کُر آغاز می شود و فضای پرهیاهوی شب سال نو را بازسازی می کنند. استقبال و محبوبیت. لئونتویچ در بیشتر دوران کاری خود، موسیقی خود را برای خود نگه داشت و آن را تنها در کنسرت های خود اجرا کرد. این به دلیل شخصیت بسیار خودانتقادگر و خجالتی آهنگساز بود. اولین منتقد لئونتویچ، دوست و همکار کشیش و آهنگساز او، کریلو استتسنکو بود که او را «متخصص بزرگ آواز کُرال و مطالعات نظری» توصیف کرد. او همچنین لئونتویچ را متقاعد کرد که موسیقی خود را منتشر کند و آن را توسط دانشگاه کی یف اجرا کند. اولین موفقیت «شچدریک» باعث محبوبیت لئونتویچ در بین متخصصان و طرفداران موسیقی کُر در کی یف شد. بولسلاو یاورسکی، مربی لئونتویچ که در کنسرواتوار کی یف به همکار او تبدیل شد، نیز همچنین آثار تازه نگارش شده او را مثبت ارزیابی کرد. در طول کنسرت دیگری، "لهندا"ی لئون
تویچ، که بر روی شعری از مایکولا ورونی تنظیم شده بود، محبوبیت زیادی به دست آورد. لیسنکو پس از بررسی "دومین" "مجموعه تلفیق آهنگ ها از پودلیا"ی لئونتویچ نوشت: «لئونتویچ موهبتی اصیل و برجسته دارد. در تنظیم های او پاساژهای جداگانه ای یافتم، حرکت اصوات، که بعداً در یک شبکه درهم تنیده موسیقایی بدیع، توسعه می یابند.» افزایش محبوبیت موسیقی لئونتویچ توسط سیمون پتلیورا، رئیس جمهوری خلق اوکراین، صورت گرفت؛ که دو گروه کُر را ایجاد کرد و حمایت مالی کرد تا آگاهی و فرهنگ اوکراین را ارتقاء دهند. یک گروه کُر به سرپرستی کریلو استتسنکو در سراسر اوکراین تور برگزار کرد، در حالی که کاپلا جمهوری اوکراینی به رهبری الکساندر کوشتز تور اروپا و قاره آمریکا را برگزار کرد. اجراهای کاپلا جمهوری اوکراینی باعث شد لئونتویچ در سراسر جهان غرب شناخته شود. در فرانسه، لئونتویچ نام مستعار «باخ اوکراینی» را به دست آورد. در ۵ اکتبر ۱۹۲۱ میلادی، کاپلای شچدریک را در تالار کارنگی در شهر نیویورک اجرا کرد. در سال ۱۹۳۶ میلادی، پیتر جی. ویلهوسکی (با اصالت اوکراینی) که برای رادیو ان بی سی کار می کرد، اشعار خود را برای این آهنگ نوشت که به عنوان "سرود زنگ ها" ش