Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
حسن صباح فرمان داد. بومسلم در دستگیری حسن صباح اقداماتی انجام داد اما به نتیجه نرسید و حسن از ری گریخت. به همین دلیل وی نتوانست در دستگیری حسن موفق باشد. این احتمال داده شده است که بومسلم تا سال ۴۸۳ قمری و تا پیش از ورود حسن صباح به قلعه الموت، در تعقیب و دستگیری وی، کوشا بوده است. در سال ۴۸۵ قمری، هنگامی که برکیارق به سلطنت رسید، بومسلم اولین کسی بود که در ری تاج به سر نهاد. وی همچنان بر فعالیت های ضد اسماعیلی خویش ادامه داد و همین امر سبب گردید اسماعیلیان در سال ۴۸۸ قمری توسط یکی از فدائیان اسماعیلی به نام خداداد رازی، ترور گردد. اقبال آشتیانی تاریخ مرگ بومسلم را ۴۹۴ ق گزارش می کند، که به عقیده کیانوش صدیق، این تاریخ صحیح به نظر نمی رسد. در زبدة النصرة نیز از حیات بومسلم تا دوره وزارت سعدالملک آبی (۴۸۸ تا ۵۰۰ ق) یاد شده است.
معماری ترکیه یا معماری ترکیه در دوره جمهوری به معماری گفته می شود که از زمان تأسیس جمهوری در سال ۱۹۲۳ در قلمرو ترکیه امروزی انجام شده است. در سال های اول جمهوری، معماری ترکیه تحت تأثیر معماری سلجوقی و عثمانی بود، به ویژه در جریان "اولین جنبش معماری ملی" که از آن به عنوان "جنبش" معماری "نئوکلاسیک ترکیه" نیز نامیده می شود. با این حال، از دهه ۱۹۳۰، سبک های معماری با معماری سنتی متفاوت شدند، همچنین در نتیجه دعوت شدن تعداد بیشتری از معماران خارجی برای کار در این کشور، عمدتاً از آلمان و اتریش این کار سرعت بیشتری گرفت. جنگ جهانی دوم دوره ای از انزوا بود که طی آن "جنبش ملی معماری دوم" ظهور کرد. جنبش مشابه معماری فاشیستی بود که معماری ملی گرایانه بود. با شروع از دهه ۱۹۵۰، دوره انزوا کمرنگ شد و باعث شد که معماران ترک بتوانند سبک های جدیدی را آزمایش کنند و به طور فزاینده ای از همتایان خود در بقیه جهان الهام بگیرند. با این حال، آن ها تا حد زیادی به دلیل کمبود زیرساخت های فناوری یا منابع مالی ناکافی تا دهه ۱۹۸۰ محدود بودند. پس از آن، آزادسازی اقتصاد و تغییر به سمت رشد صادراتی زمینه را برای بخش خصوصی فراهم آورد تا به نفوذ
اصلی معماری در ترکیه تبدیل شود. دهه ۱۹۲۰ تا اوایل دهه ۱۹۳۰: اولین جنبش ملی معماری. "اولین جنبش معماری ملی" (به ترکی: "Birinci Ulusal Mimarlık Akımı") یک جنبش معماری بود که توسط معماران ترک ودات تک (۱۹۴۳–۱۸۷۳) و معمار کمال الدین (۱۸۷۰–۱۹۲۷) رهبری می شد. پیروان این جنبش می خواستند معماری جدید و ملی ایجاد کنند که بر اساس نقوش معماری سلجوقی و عثمانی بنا شده بود. این جنبش همچنین با برچسب معماری "نئوکلاسیک ترکی" یا "رنسانس معماری ملی" در حال فعالیت بود. دیگر پیروان برجسته این جنبش آریف هیکمت کویون اوغلو (۱۸۸۸–۱۹۸۲) و جولیو مونگری (۱۸۷۳–۱۹۵۳) بودند. بناهای برجسته این دوران اداره پست استانبول (۱۹۰۵–۱۹۰۹)، آپارتمان های طیار (۱۹۱۹–۱۹۲۲)، چهار استانبول وکاف هان (۱۹۱۱–۱۹۲۶)، موزه هنر و مجسمه سازی دولتی (۱۹۲۷–۱۹۳۰))، موزه مردم نگاری آنکارا (۱۹۲۵– ۱۹۲۸)، مسجد بیبک، و مسجد کامر هاتون را می توان نام برد. دهه ۱۹۸۰ تاکنون. در ژانویه ۱۹۸۰، دولت نخست وزیر سلیمان دمیرل شروع به اجرای یک برنامه اصلاحی گسترده کرد که توسط وزیر وقت آن تورگوت اوزال برای تغییر جهت اقتصاد ترکیه به سمت رشد هدایت صادرات طراحی شده بود. این اصلاحات تأثیر مثب
تی در صنعت ساختمان و معماری داشت. روش های جدیدی مانند سیستم های پیش ساخته و دیوار پرده در دهه ۱۹۸۰ به معماران و پیمانکاران ترک معرفی شد. علاوه بر این، تولید فولاد، آلومینیوم، پلاستیک و شیشه افزایش یافته که به معماران اجازه می دهد خود را از اشکال سفت و سخت آزاد کنند. حکومت در بخش معماری تا دهه ۱۹۸۰ مشارکت کننده اصلی بود. با این حال، آزادسازی اقتصاد زمینه را برای نفوذ بخش خصوصی فراهم کرد. از معماران برجسته این دوره می توان به بهروز چینیچی، مریح کارااسلان، سوینچ هادی، شاندر هادی، ارسن گورسل، ممتد چوبوک، دوغان تکلی، سامی سیسا، امره آرولات، مورات تابانلیلوغلو، ملکان تابانلیلوغلو، هوسرو تایلا، دوتیل هاسول، آتیلان هاسول، آتیلان ساسول، مورات سوگنیش و کایا آریک اوغلو اشاره کرد.
ترمز زمان فیلمی محصول سال ۱۹۵۷ و به کارگردانی جرالد توماس است. در این فیلم بازیگرانی همچون رابرت بیتی، لی پترسون، بتی مک داول، وینسنت وینتر و شان کانری ایفای نقش کرده اند.
کینجیوو (به لاتین: Kıncıvo) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لریک واقع شده است. کینجیوو ۲۰۲ نفر جمعیت دارد. ویژگی ها. این روستا به عنوان یک ناحیه لجستیکی جزئی برای عملیات حفاری نفت در اوج گسترش صنعت نفت جمهوری آذربایجان کمی پیش از جنگ جهانی دوم و در میان آن فعالیت داشت. در دوران پس از جنگ جهانی دوم این روستا در تغییر صنعت نفت به اکتشافات دریایی نیز نقش داشت. ریشه واژه. "کینج" در زبان تالشی به معنی "کنج"، "کناره" و "گوشه" و "جَوو" به معنی "محل ورزش باد" است و معنای کامل آن "محل وزش باد خزری یا دریای کاسپین" است.
جنگ بویب، جنگی مرزی میان اعراب و ساسانیان در سال ۱۴ هجری قمری بود که در آن اعراب به پیروزی رسیدند. نام ها. این نبرد در کنار رود بویب صورت گرفته است و ازهمین رو به نبرد بویب مشهور شده است. این رود از شاخه های رود فرات است و از نزدیکی کوفه کنونی می گذرد. نبرد مهران، نبرد نخیله و نبرد یوم الاعشار از دیگر نام های این نبرد هستند. تاریخ و شرح. درباره تاریخ وقوع این جنگ، اختلافاتی وجود دارد، برخی تاریخ نگاران مانند طبری و مسکویه این نبرد را در دوران پادشاهی بوران ذکر کرده اند اما برخی دیگر این نبرد را در ۱۳ نوامبر ۶۳۴ میلادی گزارش کرده اند. این درحالی است که مورخانی همچون بلاذری و یعقوبی، این نبرد را در سال ۱۴ قمری براورد کرده اند. در میان منابع، سیف بن عمر تمیمی، ابن اسحاق، ابومخنف و مداینی از این نبرد گزارش هایی را آورده اند؛ اما محققان روایات سیف بن عمر را به جهت مبالغه آمیز بودن، دقیق و قابل اعتماد نمی دانند. بنابر روایت ابومخنف، پس از شکست مسلمانان در نبرد پل(با وجود برخی دعوت ها به جنگ)، عمر بن خطاب اقدامی در این خصوص نکرد و پس از آن نیز وقتی دعوت به جهاد کرد، مردم از دعوتش سرباز زدند. چندی بعد و آنگاه که جریر
بن عبدالله بجلی قصد جنگ با شامیان را داشت، خلیفه وی و طائفه همراهش را با وعده پاداش ربع پنج یک غنایم ، به جنگ در عراق تشویق کرد و در نتیجه این گروه به همراه عده ای از اهل رده، روانه جنگ شدند. بر اساس گزارش بلاذری، فرماندهی شاهنشاهی ساسانی نیز با ۱۲ هزار سپاه روانه نبرد با اعراب شد. فرمانده این نبرد، مهران پسر مهربنداد همدانی بود. سپاهیان ایرانی از مدائن راهی حیره شدند و در ساحل فرات اردو زدند. سپاه اعراب نیز در جبهه مقابل رود قرار داشتند. در این میان گروهی از قبایل مسیحی عرب نیز به مسلمانان پیوستند. در اینکه فرمانده سپاه مسلمان جریر بن عبدالله بوده است یا مثنی بن حارثه، اختلافاتی گزارش شده است. به دلیل اینکه در نبرد جسر اعراب برای رویارویی با ایرانیان از پل گذر کردند و در آخر با شکست روبه رو شدند عمر دستور داده بود تا مسلمانان پیش از پیروزی، اجازه گذشت از رود و پل را نداشته باشند. به همین جهت مسلمانان در ساحل شرقی و محل نخیله اردو زدند. مهران فرمانده ایرانیان سرانجام از رود گذشت و جنگ درگرفت. مسلمانان توانستند با پیوستن قبایل عرب مسیحی به سپاهشان، بر ایرانیان پیروز گردند. منابع این جنگ را «یوم الاعشار» نامید
ند چرا که هر مسلمان در جنگ توانست ۱۰ ایرانی را به قتل برساند. مثنی گروهی را به تعقیب فراریان ایرانی گمارد. پیامدها. پس از این جنگ، اعراب بر منطقه سواد تا ساحل غربی دجله مسلط شدند و چندین روستای اطراف ساباط را غارت کردند.
عملیات ببر فیلمی محصول سال ۱۹۵۷ و به کارگردانی ترنس یانگ است. در این فیلم بازیگرانی همچون ون جانسون، مارتین کارول، هربرت لام، گوستاوو روخو، خوزه نیتو، هلن هی، آنتونی داوسون و شان کانری ایفای نقش کرده اند.
نیساب یدی (به لاتین: Nısovyədi یا Nosovyədi) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان لریک واقع شده است. نیساب یدی ۵۶ نفر جمعیت دارد.
آن گیئون () یک نقاش در دوره پادشاهی چوسان اهل کره (کشور) بود. به عنوان یکی از سه نام بزرگ در عرصه هنر سلسله چوسان، دوران حرفه ای آن گیون گستره ای از عصر پادشاه سجونگ کبیر ( ۱۳۹۷ - ۱۴۵۰ میلادی) تا دوران حکومت پادشاه سجو را در برمی گیرد. او به خاطر نقاشی های منظره ای و همچنین تصاویر صورت و ترسیم های جوهری از چهار گیاه شناخته می شود. سبک نقاشی وی به قدری شگفت انگیز بود که آن سراسر هنرمندان اواسط عهد چوسان را نیز تحت تأثیر قرار داد. اما تقریباً هیچ کدام از نقاشی هایش تا به امروز باقی نمانده است و تنها «سفری رؤیایی به سرزمین شکوفه هلو» به عنوان هنر دست وی مورد تأیید می باشد. حتی هیچ اطلاعی در مورد تاریخ تولد یا وفاتش نیز در دست نیست. همه آن چیزی که در مورد وی در دسترس می باشد این است که او از شهر جیگوک بوده و نام مستعارش هیون دونگ جا می باشد. دوران حرفه ای وی به عنوان یک نقاش در اداره هنر دولت برای ترسیم وقایع ملی آغاز شد. اگرچه یک کارمند مشغول در این اداره تنها می توانست تا ششمین رده سلسله مراتب دولتی ترفیع یابد، اما پادشاه سجونگ او را تا چهارمین رده ارتقا داد و ثابت کرد که این پادشاه تا چه اندازه به استعداد آن گ
یون اهمیت می دهد. اما در اصل شاهزاده آنپیونگ بود که به عنوان سومین پسر پادشاه سجونگ بود که به او بال برای پرواز داد. دوستی با شاهزاده آنپیونگ. نقاشان در دودمان چوسان افرادی عادی بودند که از نائل آمدن به طبقات اجتماعی یانگبان یا نخبه محروم می ماندند. اما اشراف زادگان زیادی وجود داشتند که از نقاشی به عنوان یک سرگرمی لذت می بردند و متعاقباً با نقاشان طرح دوستی می ریختند. شاهزاده آنپیونگ خطاطی بود که مهارتش حتی در دربار سلسله چینی دودمان مینگ نیز مورد تحسین همگان بود. او همچنین مجموعه دار هنری بود که از سنین کودکی اقدام به جمع آوری آثار خطاطی و نقاشی کرد اما وی تنها نقاشان چینی را مورد توجه قرار می داد. آن گیون تنها نقاش کره بود که شاهزاده آثارش را گرامی می داشت. حمایت همه جانبه شاهزاده آنپیونگ به او این امکان را داد تا نقاشی های برجسته چینی را مورد مطالعه قرار دهد و سبک های نقاشی آنان را به منظور ایجاد سبک خاص خود ترکیب کند. سبک نقاشی منحصر به فردش در تنها اثر باقی مانده وی به خوبی تجلی یافته است. این اثر بر پایه خوابی است که شاهزاده دیده بود. شبی در سال ۱۴۴۷ شاهزاده آنپیونگ خواب دید که در حال قدم زدن در باغی مم
لو از شکوفه های هلو می باشد. او روز بعد آن گیون را فراخواند تا در مورد رویایش با وی سخن بگوید و همچنین به او مأموریت داد تا یک نقاشی بر پایه این رؤیا بکشد. یک نقاش چینی در قرن چهارم میلادی باغ شکوفه هلوی زیبایی را به عنوان نماد جهانی صلح آمیز و بدون نگرانی توصیف کرده است. از آن زمان بود که باغ هلو به عنوان بیانگر و معرف بهشت در روی زمین شناخته می شود. به محض درخواست شاهزاده آنپیونگ، آن گیون مبادرت به نقاشی کرد و در تنها سه روز قطعه ای به طول ۳۸٫۷ سانتی متر و به عرض ۱۰۶٫۵ سانتی متر را تکمیل نمود. این قطعه نقاشی که بر روی ابریشم کشیده شده بود، چشم اندازی زیبا را به همراه ده ها درخت هلو و آرایش شگفت انگیز صخره ها که جویبار و آبشاری را تشکیل داده است، به تصویر می کشد. برخلاف طومارهای مرسوم نقاشی، حکایت این نقاشی از پائین سمت چپ تا بالا سمت راست به پیش می رود. در سمت چپ جهان واقعی وجود دارد که در تضاد با دیار واقع گرایانه ای است که در سمت راست قرار دارد. این اثر که توسط سونگ هیون عالم اوایل سلسله چوسان به عنوان یک نقاشی شگفت انگیز و راز آلود مورد تحسین قرار گرفته است، در سال ۱۴۵۳ زمانیکه شاهزاده سویانگ دومین پسر پ
ادشاه سجونگ کودتایی را برای رسیدن به قدرت انجام داد، مفقود شد. آن گیون از این اقدام غاصبانه جان سالم به در برد ولی اثر ارزشمندش در هیچ جایی یافت نشد. اما «سفر رؤیایی به سرزمین شکوفه هلو» در سال ۱۸۹۳ به طرز مرموزی در شهر کاگوشیما در ژاپن کشف و به عنوان یک گنجینه ملی ژاپن قلمداد شد.
معماری امارات متحده عربی در دهه های اخیر دستخوش تحولات چشمگیری شده است، این کشور از فعالیت به عنوان مجموعه ای از دهکده های ماهیگیری به یک مرکز تجاری جهانی معروف به نوآوری و پویایی تبدیل گشته است. بین سال های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، معماری در امارات متحده عربی کاملاً سنتی باقی مانده بود، کوچه های باریک و خانه های بادگیری هنوز هم مورد استفاده قرار می گیرند، که بازتاب دهنده میراث قوی بادیه نشینی آنها می باشد. معماری آنها تحت تأثیر عناصر فرهنگ اسلامی، عربی و ایرانی است. در اوایل دهه ۱۹۷۰، راشد بن سعید آل مکتوم، حاکم وقت دبی، معمار انگلیسی "جان آر هریس" را برای ایجاد معماری مدرن که امروزه شهرهای بزرگ امارات برای آن شناخته شده اند، استخدام کرد. معرفی دیوارهای پرده شیشه ای در معرض دید، نمایانگر آغاز حرکتی است که تقریباً در طراحی نمای تجاری هر ساختمان بلندی در خلیج فارس بسیار مورد استفاده قرار می گیرد. در مناطق کمتر تجاری، معماری اماراتی همچنان به شدت بازتاب دهنده سبک زندگی سنتی مردم بومی است. برخلاف تصاویر دیده شده از دبی و ابوظبی، مصالح ساختمانی بسیار ساده هستند. تأثیرات سنتی. معماری سنتی در امارات متحده عربی به شدت تحت تأثیر
چشم انداز کویری، فرهنگ، سبک زندگی و مصالح ساختمانی موجود قرار گرفت است. بادیه نشینان، قبیله ای کوچ نشین عربی که به طور سنتی در صحرا زندگی می کنند، به دلیل استفاده از پناهگاه های درخت خرما که در ماه های تابستان به نام "arish" شناخته می شد، "شهرت زیادی داشتند". شکل های خانه های "آریشی" اغلب با تیرهای حرا ساخته می شدند که از آفریقای شرقی وارد می شدند. در ماه های سردتر، از پناهگاه های ساخته شده از پوست حیوانات استفاده می شود. چادر بدویین سازه ای مفید و سازگار بود که اغلب زنان قبیله از پشم گوسفند، مو شتر یا مو بز می ساختند. چنین سازه هایی "بیت الشعر"، به معنی «خانه مو» نامیده می شد. مواد دیگری مانند مخلوطی از صدف های دریایی و سنگ آهک به عنوان منابع ساختمانی در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ استفاده می شد. معماری باستان. سیستم آبیاری معروف به "قنات" در عصر آهن (۱۳۰۰–۳۰۰ سال قبل از میلاد) که در مناطق خشک کوهستانی ایران پدیدار شد. با بهره گیری از منابع آب زیرزمینی، یک منبع آب نسبتاً ثابت را در تمام طول سال فراهم می کند و منجر به تغییر در الگوی استقرار می شود زیرا گروه ها مسیر منبع آب را دنبال می کنند. تا اواسط قرن ۲۰ پ
یش از توجه غربی ها به این منطقه، بیشتر ساختمان ها به پنج دسته تقسیم می شدند: ساختمان های مذهبی، مسکونی، بازارها، عمومی و دفاعی. ساختمان هایی که تا آن زمان ساخته شده اند در سبک های سنتی باقی مانده اند. برخلاف سایر سبک های معماری اسلامی و ایرانی، در معماری سنتی امارات متحده عربی تزئینات کمی وجود دارد. فقط تعداد کمی از مساجد تزئیناتی را ارائه می دهند که نشان دهنده کمبود منابع موجود و اعتماد عمومی به ساختارهای ساده اما مؤثر است. کلان شهرها. دبی. ساخت و ساز اولیه پس از گسترش دبی به عنوان یک شهر جهانی توجه کمی به معماری سنتی اسلامی داشت و نگرانی های مربوط به محیط زیست مورد توجه قرار نگرفت. در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ برج های شیشه ای در شهر دبی برجسته شدند که همگی برای خنک شدن به برق زیادی احتیاج داشتند. اخیراً، سازندگان و معماران هم از میراث عربی و هم از نگرانی های زیست محیطی آگاه شده اند، و این امر منجر به توسعه هماهنگ تر تحت نظارت حاکمان دبی در ۲۰ سال گذشته شده است. از مواد مقاوم در برابر حرارت کارآمد، همراه با طرح های سنتی عربی، به طور فزاینده ای در ساخت و ساز استفاده می شود که می توان در ساختمان هایی از
جمله برج خلیفه و برج العرب این آثار را دید که دبی توجه جهانیان را به آنها جلب کرده است. ابوظبی. در سال ۱۹۶۷، معماری ابوظبی تحت هدایت زاید بن سلطان آل نهیان توسط کاتسوهیکو تاکاهاشی معمار ژاپنی برنامه ریزی شد. در مناطق با تراکم بالای جمعیت، در میان آسمان خراش های مشهور شهر، مقدار زیادی ساختمان متوسط و بلند وجود دارد. برج های اتحاد، مقر بانک ملی ابوظبی، برج مرجع سرمایه گذاری ابوظبی، مقر الدار و کاخ امارات به شدت تحت تأثیر میراث عربی آن قرار دارند. ابوظبی خانه آسمان خراش های فوق العاده بزرگ است. توسعه ساختمان های بلند در طرح ابوظبی ۲۰۳۰ تشویق شده است. گسترش منطقه تجاری مرکزی ابوظبی با چندین سازه آسمان خراش در حال ساخت در این شهر همچنان به رشد خود ادامه می دهد. برخی از بلندترین ساختمان های ابوظبی شامل برج محمد بن راشد با ۳۲۸ متر، The Landmark با ۳۲۴ متر و برج آسمان با ۳۱۰ متر هستند. برخلاف آسمان خراش های بسیار مدرن شهر، مسجد شیخ زاید همچنان به عنوان یکی از با ارزش ترین مکان های جامعه معاصر امارات برجسته است. طراحی و ساخت آن با هدف «متحد کردن جهان» با به کارگیری صنعتگران و مصالح چندین کشور از جمله آلمان، ایتالیا، ت
رکیه، ایران، مراکش، پاکستان، امارات، یونان، نیوزلند و چین در نوامبر ۱۹۹۶ آغاز شد. این مسجد از موادی مانند سنگ مرمر، سنگ، طلا، سرامیک و کریستال ساخته شده است که همگی برای کیفیت های ماندگار انتخاب شده اند.
بهادرشاه گجراتی (د ۹۳۴ ق/ ۱۵۳۶ م)، سلطان گجرات و دومین پسر سلطان مظفر دوم بوده است. با توجه به سال مرگ وی و همچنین سن وی در هنگام مرگ که ۳۱ سال گزارش شده است، او باید به سال ۹۱۲ق / ۱۵۰۶م متولد شده باشد. سرگذشت. تاریخ ولادت وی دقیقاً مشخص نیست، اما احتمالاً وی به سال ۹۱۲ قمری/۱۵۰۶ میلادی متولد شده است. وی به سال ۱۵۲۵ م به دنگرپور، پیتور، موات و دهلی سفر کرده است. وی در دوران جنگ ابراهیم لودی (حاکم از ۹۲۳ تا ۹۳۲ قمری) با بابر (حاکم از ۹۳۲ تا ۹۳۷ قمری) در آنجا بود. وی پس از آشفتگی های سیاسی ناشی از قتل سکندرشاه در سال ۹۳۲ قمری، و پس از حکومت کوتاه مدت برادرش محمدشاه دوم، در سرزمین گجرات به سلطنت نشست. در دوران حکومت وی بر گجرات، درگیریهای میان سلاطین محلی بالا گرفت و همین امر سبب شد تا در ۹۳۵ قمری علاء الدین عمادالملک، حکمران برار از بهادرشاه برای مقابله در برابر برهان نظام شاه کمک طلب کند. این دعوت سبب شد تا بهادرشاه به دکن لشکرکشی نماید. عمادالملک از پیشروی بهادرشاه هراسان بود اما به سبب اتحاد سلاطین محلی با برهان نظام شاه، بهادرشاه به گجرات بازگشت. در سال ۹۳۷ قمری، بهادرشاه با اتکا به اقتدار و اعتبارش، از ضعف
سلطان محمود خلجی (حکمران مالوه) استفاده کرده و به بهانه حمایت از مدعیان حکومت گجرات به آن منطقه لشکر کشی کرد و چندین قلعه و ولایت مالوه را به تصرف خویش درآورد. در این دوره، با رسیدن پرتغالی ها به دیو، بهادرشاه به این منطقه در حرکت شد اما پرتغالی ها بدون درگیری از منطقه خارج شدند. بهادرشاه به پیشروی های خویش ادامه داد و در سال ۹۳۸ قمری، چندین شهر را از راجپوت ها گرفت و در سال ۹۴۰ قمری چیتور را محاصره کرد. در همین سال محمدزمان میرزاتیموری از زندان همایون گریخت و به بهادرشاه پناهنده شد؛ همایون درخواست بازپس گرفتن محمدزمان را مطرح کرد اما بهادرشاه اعتنایی ننمود. همین امر سبب شد تا همایون به دو پیشتیبان بهادرشاه (یعنی تاتارخان و لودی) حمله نماید و آنها را در هم شکند. پس از آن رو به گجرات در حرکت شد. همایون به جهت آنکه بهادرشاه در حال محاصره چیتور بود، علاقه ای به دخالت در این نبرد نداشت و به همین جهت در سارنگپور توقف کرد تا نتیجه این نبرد مشخص شود. سرانجام چیتور فتح شد. در سال ۹۴۲ قمری بهادرشاه و همایون در قلعه مندسور در مقابل هم قرار گرفتند. بهادرشاه شبانه با پنج تن از امرای خویش گریخت و به سوی مندو و سپس چانپان
یر رفت. همایون نیز در پی وی روانه شد. در نهایت وی برای تصرف کشتی پرتغالی ها اقدام کرد که در همان نبرد کشته شد.
فوندوشی ، لباس زیر سنتی ژاپنی برای مردان بزرگسال است که از یک پارچهٔ دراز پنبه ای ساخته می شود. قبل از جنگ جهانی دوم، فوندوشی شکل اصلی لباس زیر برای مردان بالغ ژاپنی بود. با این وجود پس از جنگ با معرفی لباس های زیر جدید به بازار ژاپن، مانند شورت (اسلیپ) و شلوارک بوکس، به سرعت از کار افتاد. امروزه، فوندوشی عمدتاً نه به عنوان لباس زیر بلکه به عنوان لباس جشنواره (ماتسوری) در هاداکا ماتسوری یا گاهی به عنوان لباس شنا استفاده می شود.
ای کوته آستینان عنوان کتابی از علی اکبر سعیدی سیرجانی ادیب، پژوهشگر، نویسنده و از منتقدان جمهوری اسلامی پس از انقلاب است که نقدی بر تحولات سیاسی ایران دارد. موضوع کتاب. سیرجانی در این کتاب کوشیده است که امامزاده تراشی را در ایران مورد نقد قرار دهد و به همین منظور کتاب در ابتدا از یک قصه واقعی در روستایی که در آن زندگی می کرده است شروع می شود و در نزدیکی آن روستا امامزاده ای وجود داشته است که مردم در مراسمات مختلف به طواف آن می رفته اند و در یکی از این مراسمات اتفاقی می افتد که قصه حول این جریان ادامه پیدا می کند. بخشی از کتاب. «و این کلیم کاشانی است که با اشاره به بلندی و چین داری آستین ممدوح می گوید: یک چین بود ولایت خاقان ز آستینش آن جامه ای که بر قد ملکت مقرر است و این هم غنی کشمیری که: چون آستین همیشه جبینم ز چین پر است یعنی دلم ز دست تو ای نازنین پر است و آستین دراز را دو خاصیت است: یکی آن که جای کافی برای تزیین و طراز دارد تا بدین وسیله مستکبران تجمل فروش عرض وجود کنند و با زردوزیهای سرآستین به همان عمل جلفی متوسل شوند که تا همین چندسال پیش با سرآستینهای آهارزده و دکمه های طلاییش نودولتان روزگار ما عظمت
قدر خود را به چشم خلایق می کشیدند، شاهدش قول فردوسی که: به پیکر یکی کفش زرین به پای ز خوشا و زرآستین قبای و تعبیر مؤلف مرزبان نامه که «آستین مفاخر کتاب از آن مطرز است» ،۸و اشارت مؤلف رسالة الطیور که «از رعونت نفس طراز آستین کرده»، و این بیت دیگر که: آنها که چرخ بوسه دهد آستانشان از نام و نعت او علم آستین کنند و دیگر خاصیت آن که از آستین بلند و جادار بعنوان چنته و کیسه و کیف دستی استفاده می کرده اند؛ و شواهدش فراوان، و از آن جمله «مصطفی این کتاب را گرفت و گفت تو را که به آستین من نه، تو این کتاب به آستین او نهادی» (تمهیدات عین القضاة، ص ۳۵۳)و «دشنه از آستین بیرون کرد بر شکم بهرام زد» (بلعمی) هم این کارد در آستین برهنه همی دار تاخواندت یکتنه (فردوسی) باد گویی مشک سوده دارد اندر آستین (فرخی) بارد در خوشاب از آستین سحاب (منوچهری) هیچ سالی نیست کز دینار سیصد چارصد از پی عرض حشم کمتر کنی در آستین (منوچهری) «مفاتیح دولت در آستین عقل و جان ریختم…»
معماری پاکستان با معماری شبه قاره هند گسترده تر آمیخته است. با آغاز تمدن دره سند در حدود اواسط هزاره ۳ قبل از میلاد، برای اولین بار در منطقه ای که پاکستان امروز را در بر می گیرد، یک فرهنگ پیشرفته شهری با امکانات ساختاری بزرگ توسعه یافته است که برخی از آنها تا امروز پابرجا مانده اند. به دنبال آن سبک معماری بودایی منطقه گنداره که عناصری را از معماری یونان باستان وام گرفت به وجود آمد که بقایای موجود آن در پایتخت گاندارا، تاکسیلا قابل مشاهده است. معماری هند و اسلامی در دوره قرون وسطایی ظهور کرد که عناصر هندی و اسلامی را با هم ترکیب می کرد. امپراتوری مغول بین قرن ۱۶ و ۱۸ حکومت می کرد و این کشور شاهد ظهور معماری گورکانی بود که بیشترین رواج را در لاهور داشت. در دوره استعمار انگلیس، سبک های اروپایی مانند باروک، گوتیک و نئوکلاسیک رایج شد. انگلیسی ها مانند مغول ها برای نشان دادن قدرت خود ساختمان های بسیاری ساختند. سبک هند و ساراسنی، تلفیقی از عناصر انگلیسی و هندو اسلامی نیز توسعه یافت. پس از استقلال، سبک های معماری مدرن مانند سبک بین المللی رایج شد. تمدن دره سند. باستان شناسان شهرهای باستانی متعددی را کشف کردند، از جمل
ه آنها موهن جو دارو، هاراپا و کوت دیجی، که دارای ساختاری یکنواخت و مناسب با جاده های گسترده و همچنین امکانات پساب زدایی و زهکشی است. اکثر ساخت و سازهای آجری کشف شده ساختمان های عمومی مانند حمام خانه ها و کارگاه ها هستند. چوب و لوم به عنوان مصالح ساختمانی عمل می کردند. معابد در مقیاس بزرگ، مانند معابد دیگری که در سایر شهرهای باستانی یافت شده اند، گم شده اند. با فروپاشی تمدن دره سند، معماری آن نیز آسیب قابل توجهی دید. معماری هندو، بودایی و جین. دوره باستان و کلاسیک. با ظهور آیین بودا ، بناهای برجسته معماری دوباره توسعه یافتند که تا به امروز ادامه داشته اند. علاوه بر این، نفوذ پارسیان و یونانی ها منجر به توسعه سبک یونانی - بودایی شد که از قرن ۱ میلادی شروع شد. اوج این دوران با اوج گرفتن سبک گاندارا حاصل شد. بقایای مهم ساخت و سازهای بودایی، استوپاها و بناهای دیگر با مجسمه های یونانی و عناصر سبک به وضوح در ستون های پشتیبانی قابل تشخیص است که علاوه بر ویرانه های دوره های دیگر، در پایتخت گاندارا تاکسیلا در انتهای شمال پنجاب یافت می شود. یک نمونه به خصوص زیبا از معماری بودایی ویرانه های صومعه بودایی تخت بهی در استان
شمال غربی است. پادشاهی میانه. معابد Amb و معابد Sharada Peeth و معبد نگرپارکر جین نمونه های دیگری هستند. راجپوت. قلعه های دراور و عمرکوت توسط قبایل راجپوت در دوران قرون وسطی ساخته شده نمونه هایی از معماری راجپوت اولیه است. معماری هند و اسلامی. ورود اسلام به پاکستان امروز - ابتدا در سند - در طول قرن ۸ م به معنای پایان ناگهانی معماری بودایی بود. با این حال، یک انتقال آرام به معماری اسلامی که عمدتاً بدون تصویر است، رخ داد. نحوه ساخت مساجد اولیه با تزئینات آنها را به شدت به سبک عربی هدایت می کرد. اولین نمونه مسجد از روزهای نخستین معماری اسلام در جنوب آسیا، مسجد محرابلوسه بان بوره از سال ۷۲۷، اولین عبادتگاه مسلمانان در جنوب آسیا است. در زمان سلطان دهلی، سبک ایرانی-سانترالازیاتیک بر تأثیرات اعراب چیره شد. مهمترین مشخصه این سبک ایوان است که از سه طرف دیواره خورده و یک سر آن کاملاً باز است. از ویژگی های دیگر معماری ایرانی می توان به نمازخانه های گسترده، گنبدهای گرد با موزاییک و نمونه های هندسی و استفاده از کاشی های نقاشی شده اشاره کرد. مهمترین بنای کاملاً کشف شده به سبک ایرانی مقبره شاه رکن علم (ساخته شده از ۱۳۲۰ تا
۱۳۲۴) در مولتان است. گورستان مکلی در تاتا، که شامل مقبره های حاکمان، اشراف زادگان و مقدسین صوفیه است، بین قرن های ۱۴ و ۱۸ ساخته شده است. در این گورستان طیف گسترده ای از معماری، از جمله تأثیرات هندو اسلامی، ایرانی، هندو و راجپوت و گجراتی را به نمایش می گذارد. مقبره های گورستان چوکندی در نزدیکی کراچی از لحاظ سبک مشابه هستند. از دیگر نمونه های آن می توان به دژ روهتاس که توسط شیرشاه سوری در قرن شانزدهم ساخته شده است، و مقبره های Talpur Mirs اشاره کرد. معماری گورکانی (قرن پانزدهم تا هجدهم میلادی). معماری گورکانی در دوره قرون وسطایی در زمان امپراتوری گورکانی در قرن ۱۵ تا ۱۷ پدیدار شد. ساختمان های این سبک دارای یک الگوی ساختاری و منسجم هستند، از جمله گنبدهای بزرگ مخروطی، مناره های باریک در گوشه ها، تالارهای عظیم، دروازه های طاقدار بزرگ و تزئینات ظریف، که معمولاً توسط باغ های چهار طرف که طرحی در معماری ایرانی به شکل چهارگوش برای باغ هاست احاطه شده اند. ساختمان ها معمولاً از ماسه سنگ قرمز و سنگ مرمر سفید ساخته می شوند و از کارهای تزئینی مانند "پرچین کاری" و توری های "شباک" استفاده می کنند. معماری استعمار انگلیس. در دو
ران راج بریتانیا، سبک های معماری اروپایی مانند باروک، گوتیک و نئوکلاسیک بیشتر غالب شد. تالار فریر، کلیسای جامع سنت پاتریک و برج ساعت Mereweather در کراچی و تالار نئوکلاسیک مونتگومری در لاهور چند نمونه از این موارد هستند. در این دوره سبک جدیدی از معماری موسوم به سبک احیای هندو-ساراسنیک، که از ترکیبی از مولفه های اروپایی و هندو اسلامی بود ایجاد شد. از جمله آثار برجسته این دوره می توان به کاخ موهاتا، ساختمان متروپولیتن کراچی، دانشگاه کالج اسلامیا در پیشاور و در لاهور به موزه لاهور و دانشگاه پنجاب و همچنین دانشگاه پزشکی کینگ ادوارد اشاره کرد. پسااستقلال. پس از استقلال، معماری پاکستان ترکیبی از سبک های تاریخی اسلامی و مدرن است. ساختمانهایی با اهمیت فوق العاده مانند مینار پاکستان در لاهور یا مقبره ای که با سنگ مرمر سفید موسوم به مزار قائد برای بنیانگذار دولت تأسیس شده است از این نمونه هستند. میراث جهانی. در حال حاضر شش مکان در پاکستان در فهرست میراث جهانی یونسکو وجود دارد: