Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رچه های از کوزه سفالی زیتون و صفحات آهنی از زره نوع بریگادین قرن شانزدهم که به طور معمول در سفرهای اکتشافی از آن استفاده می شد، یافت نمودند.
کارل، سمفونی کودکی من () یک فیلم درام دانمارکی به کارگردانی اریک کلاسن است که در سال ۱۹۹۴ منتشر شد. این فیلم، نمایندهٔ دانمارک برای رقابت در جایزه اسکار بهترین فیلم بین المللی در شصت و هفتمین دوره جوایز اسکار بود که البته به فهرست نهایی منتخبان راه نیافت. فیلم روایت کنندهٔ بخشی از دوران کودکی آهنگساز دانمارکی کارل نیلسن است.
فریتس هلموت (؛ – ) بازیگر اهل دانمارک بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "نورهای سوسوزننده"، "پر" و "کارل، سمفونی کودکی من" اشاره کرد.
لایف سیلوستر پیترسن (؛ زادهٔ ) خواننده، بازیگر، نقاش و مجسمه ساز اهل دانمارک است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "موادفروش ۲"، "دلقک"، "کارل، سمفونی کودکی من" و "من و چارلی" اشاره کرد.
خوان رودریگز کابرییو (Juan Rodríguez Cabrillo) (۱۳ مارس ۱۴۹۹–۳ ژانویه ۱۵۴۳)، کاوشگر دریایی بود که بیشتر برای تحقیقات در ساحل غربی آمریکای شمالی که از طرف امپراتوری اسپانیا انجام شد، شناخته شده بود. او اولین اروپایی بود که کالیفرنیای امروزی را کشف کرد و در ۳–۱۵۴۲ در امتداد ساحل کالیفرنیا، حرکت کرد. ملیت. ملیت کابرییو – پرتغالی یا اسپانیایی – برای قرن ها است که مورد مباحثه است. وقایع نگار اسپانیایی، آنتونیو د هررا توردسیلاس، او را پرتغالی توصیف کرده است. هررا در «تاریخ عمومی وقایع کاستیلیان در جزایر و سرزمین اصلی اقیانوس» که ۶۰ سال پس از مرگ کابرییو نوشته شده است، از کابرییو به عنوان خوان رودریگز کابرییو یاد می کند. چندین مکان در پرتغال را به عنوان زادگاه او، بیان می کند. با این حال، منابع توضیحات هررا، معلوم نیستند. سفرهای دریایی. کابرییو در جوانی عازم هاوانا شد و به نیروهای هرنان کورتس در مکزیک (که در آن زمان اسپانیای جدید نامیده می شد) پیوست. پس از آن، موفقیت او در استخراج طلا در گواتمالا، او را به یکی از ثروتمندترین فاتحان مکزیک تبدیل کرد. بعداً در طی یک وقفه در اسپانیا با بئاتریز سانچز د اورتگا در سویل ازد
واج کرد. او با کابرییو به گواتمالا بازگشت و دو پسر برای او به دنیا آورد. کابرییو از سیستم برده داری سود می برد. برای مثال در هندوراس خانواده ها را از هم گسیخت، مردان را به معادن طلا و به جنگل فرستاد تا مواد مورد نیاز کشتی سازی را جمع آوری کنند. زنان و دختران را احتمالاً به عنوان برده به سربازان و ملوانان خود سپرد. او فرانسیسکو د اوروزکو را همراهی کرد تا مردم بومی میکستک را در جاییکه در نهایت به شهر اوزاکا در مکزیک تبدیل شد، تحت سلطه خود درآورد. اطلاعات کمی در مورد آنچه کابرییو در آنجا انجام داد، وجود دارد. در سال ۱۵۳۹، فرانسیسکو دو اولوآ که توسط کورتس مأمور شده بود، دریای کورتس (خلیج کالیفرنیا) را کاوش و نام گذاری کرد و تقریباً، شمال تا مدار سی درجه رسید. سپس کابرییو از سوی نایب السلطنه جدید اسپانیای جدید، آنتونیو د مندوزا، مأمور شد تا یک گروه اعزامی را در سواحل اقیانوس آرام در جستجوی فرصت های تجاری، برای یافتن راهی به چین (زیرا وسعت کامل شمال اقیانوس آرام ناشناخته بود) رهبری کند. برای یافتن تنگه افسانه ای آنیان (یا گذرگاه شمال غربی) که اقیانوس آرام را به خلیج هادسون متصل می کند. کابرییو به دلیل جسارتی که داش
ت، کشتی دریاسالار و دو یا سه کشتی دیگر را ساخت و ان مالک شد و از هر تجارت یا هر گنجی سود می برد. در سال ۱۵۴۰، ناوگان از اکاجوتلا، السالوادور حرکت کرد و در روز کریسمس به نویداد، مکزیک رسید. پدرو دی آلوارادو در حالی که در مکزیک بود، به کمک شهر نوچیستلان که توسط بومیان متخاصم محاصره شده بود، رفت و وقتی اسب اش بر روی او افتاد و سینه اش را له کرد، کشته شد. پس از مرگ آلوارادو، نایب السلطنه، ناوگان آلوارادو را در اختیار گرفت. بخشی از ناوگان را به جزایر فیلیپین تحت فرماندهی روی لوپز د ویلالوبوس و دو کشتی را نیز به سمت شمال به فرماندهی کابرییو فرستاد. در ۲۷ ژوئن ۱۵۴۲، کابرییو با سه کشتی از نویداد حرکت کرد، کشتی مربعی ۲۰۰ تنی و دریادار سان سالوادور، کشتی کوچکتر لا ویکتوریا (حدود ۱۰۰ تن) و کشتی دکل لاتینی و ۲۶ پارویی «فراگاتا» یا «برگانتین» سن میگوئل را شامل می شدند. در ۱ اوت، کابرییو در منظره جزیره سدروس لنگر انداخت. قبل از پایان ماه، آنها از نقطه باجا («کابو دل انگانو» که توسط د اولوا در سال ۱۵۳۹ نامگذاری شده بود) عبور کرده و وارد «آب های ناشناخته، جاییکه هیچ کشتی اسپانیایی قبلاً در آنجا نبوده است» شدند. در ۲۸ سپتامبر
، او در خلیج فعلی سن دیگو توقف کرد و آن را «سان میگل» نامید. کمی بیش از یک هفته، او به جزیره سانتا کاتالینا (۷ اکتبر) رسید که آن را به نام کشتی دریادار خود، «سان سالوادور» نامید. با فرستادن یک قایق به جزیره «جمعیت زیادی از سرخ پوستان مسلح ظاهر شدند» که آنها بعداً باهم «دوستی» کردند. جزیره سان کلمنته به افتخار سومین کشتی ناوگان، «ویکتوریا» نام گذاری شد. صبح روز بعد، ۸ اکتبر، کابرییو به خلیج سان پدرو رسید که آن را «بایا د لوس فوموس» (به انگلیسی: خلیج دودی) نام گذاشت. روز بعد آنها یک شب در خلیج سانتا مونیکا لنگر انداختند. با بالا رفتن از ساحل، کابرییو جزیره آناکاپا را دید که سرخ پوستان متوجه شده که خالی از سکنه است. ناوگان هفته بعد را در جزیره ها سپری کرند و عمدتاً در لنگرگاه کویلر، خلیجی در ساحل شمال شرقی جزیره سن میگل لنگر انداخته بودند. در ۱۸ اکتبر گروه اعزامی نقطه کانسپشن را دید که آن را «کابو د گالرا» نامیدند. گروه اعزامی کابرییو نام چندین روستای چوماش را در سواحل کالیفرنیا و جزایر مجاور در اکتبر ۱۵۴۲ ثبت کردند که در آن زمان در دو استان متخاصم زکسو (که توسط یک «پیر زن» اداره می شد. اکنون شهرستان سانتا باربا
را، کالیفرنیا) و زوچو (اکنون شهرستان ونتورا، کالیفرنیا) قرار داشتند. در ۱۳ نوامبر آنها «کابو د پینوس» را دیدند و نام گذاری کردند (احتمالاً پوینت پینوس یا پوینت ریس)، اما ورودی خلیج سانفرانسیسکو را از دست دادند، خطایی که دریانوردان برای بیش از دو قرن آینده، تکرار کردند. به احتمال زیاد به دلیل ورودی آن که اغلب توسط مه پوشانده شده بود. در این سفر ممکن است به شمال رودخانه روسیه یا حتی کلمبیا رسیده باشند، قبل از اینکه طوفان های پاییزی آنها را مجبور به بازگشت کند. به دلیل مبهم بودن توصیف او، مشخص نیست که در سفر، کدام رودخانه شمالی را دیده است. کابرییو با بازگشت به ساحل، وارد خلیج مونتری شد و نام آن را «باهیا د لوس پینوس» گذاشت. در ۲۳ نوامبر ۱۵۴۲، ناوگان کوچک برای گذراندن زمستان و تعمیرات به «سان سالوادور» (جزیره سانتا کاتالینا) برگشتند. در آنجا، حوالی شب کریسمس، کابرییو از قایق خود خارج شد و در حالی که سعی می کرد تعدادی از افرادش را از حملهٔ جنگجویان تونگوا نجات دهد، به یک صخره دندانه دار برخورد کرد و ساق پایش خرد شد. جراحت او عفونت کرد و دچار قانقاریا شد و در ۳ ژانویه ۱۵۴۳ درگذشت و به خاک سپرده شد. بعدها یک سنگ قب
ر احتمالی در جزیره سن میگل پیدا شد. فرمانده دوم او، بقیه اعضای گروه را به ناویداد بازگرداند و در ۱۴ آوریل ۱۵۴۳ به آنجا رسیدند. گزارش رسمی یک دفتر اسناد رسمی از سفر کابرییو گم شد. تمام آنچه باقی مانده است خلاصه ای از آن است که توسط محقق دیگری به نام آندرس دو اوردانتا ساخته شده است که به سیاهه ها و نمودارهای کشتی نیز دسترسی داشت. هیچ گزارش چاپی از سفر کابرییو قبل از گزارش مورخ آنتونیو دو هررا در اوایل قرن هفدهم ظاهر نشد. نام گذاری ها و بزرگ داشت ها. اکتشافات او در آن زمان خیلی مورد توجه قرار نگرفت، بنابراین هیچ یک از نام گذاری های او برای همیشه انتخاب نشد. با این وجود، امروزه از کابرییو به عنوان اولین اروپایی که به سواحل کالیفرنیا سفر کرده است، یاد می شود و بسیاری از پارک ها، مدارس، ساختمان ها و خیابان های کالیفرنیا نام او را یدک می کشند. به ویژه، خدمات پارک ملی، بنای یادبود ملی کابرییو، مشرف به خلیج و اقیانوس از نقطه لوما در سن دیگو، به یاد اولین پهلوگرفتن او در کالیفرنیا و ارائه مناظری از سن دیگو و اقیانوس آرام است. موزه ای در پارک بر روی کابرییو و سفرهای اکتشافی او تمرکز دارد. هر سپتامبر، محوطه فستیوال کابری
یو، میزبان جشنواره کابرییو است، یک جشن سالانه سه روزه برای کشف او از خلیج سن دیگو، از جمله اجرای دوباره پهلوگرفتن او در نقطه بالاست. یکی دیگر از بناهای یادبود کابرییو در جزیره سن میگوئل قرار دارد. در استان کالیفرنیا، ۲۸ سپتامبر رسماً «روز کابرییو» است. در شمال کالیفرنیا، فانوس دریایی کابرییو، پس از او به نام او نام گذاری شده است. سن پدرو، بخشی از شهر لس آنجلس، دارای ساحل کابرییو و آکواریوم دریایی کابرییو است. مدارسی که به نام او نام گذاری شده اند عبارت از کالج کابرییو در آپتوس، کالیفرنیا، دبیرستان های لومپوک و لانگ بیچ و چندین مدرسه راهنمایی و ابتدایی. در سال ۱۹۹۲، خدمات پُستی ایالات متحده یک تمبر ۲۹سنتی به افتخار کابرییو منتشر کرد.
فین هنریکسن (؛ – ) کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس و تدوین گر اهل دانمارک بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "دختران هم رزم"، "دختران هم رزم ۲"، "مهمانی اداره" و "دندان پزشک کنار تخت" اشاره نمود.
توربن ینسن (؛ ۲۹ سپتامبر ۱۹۴۴–۱ نوامبر ۲۰۱۸) بازیگر اهل دانمارک بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "مهمانی اداره" و "واپسین سرود میفونه" اشاره نمود. وی در سال ۱۹۸۷ برندهٔ جایزه روبرت «بهترین بازیگر مرد نقش اول» شد.
کتابخانه استاوانگر (نروژی: Stavanger bibliotek) یک کتابخانه عمومی در شهر استاوانگر، در مرکز استان روگالاند و در کشور نروژ است. این کتابخانه، در سال ۱۸۸۵ میلادی، تأسیس شده؛ و یکی از بزرگترین کتابخانه های کشور نروژ؛ و از اولین کتابخانه هایی است که امانت الکترونیک، از راه دور را به کار گرفته است. پیشینه. کتابخانه استاوانگر در سال ۱۸۸۵ میلادی، بنیانگذاری شده است. اولین محل این کتابخانه، در ساختمان مدرسه دریانوردی، در شهر استاوانگر، قرار داشت. در سال ۱۹۰۱م، کتابخانه به محل دیگری در یک مجتمع ساختمانی در داخل شهر استاوانگر، منتقل شد. این مجتمع ساختمانی در سال ۱۸۴۵م، بنا شده بود؛ و تا قبل از انتقال کتابخانه، دربرگیرنده بیمارستان، آسایشگاه روانی، مؤسسه کار اجباری، گداخانه، رختشوی خانه؛ و اقامتگاه سرایدار بود. علاوه بر این یک سردخانه اجساد؛ و یک بازداشتگاه مربوط به تعداد زیادی روسپی نیز، در همین مجتمع قرار داشت. با ورود کتابخانه، همه فعالیت های نامبرده به مکان های دیگری منتقل شدند. این مجتمع که در نزدیکی یک کلیسا قرار داشت، فضای کافی، هم برای سالن مطالعه و هم بایگانی اسناد داشت. همزمان با انتقال کتابخانه استاوانگر به ا
ین مجتمع، یک نویسنده حرفه ای به نام ینس تودت، به منظور کتابداری و مدیریت کتابخانه استخدام شد. وی تا سال ۱۹۳۵م، در مقام خود باقی ماند؛ و در آخرین سال زندگی خود، بعد از ۵۰ سال خدمت، از کار خود کناره گرفت.پس از جنگ، کتابخانه استاوانگر، همچنان در همین محل قدیمی، باقی مانده بود. محلی که روز به روز، برای فعالیت های لازمه یک کتابخانه مدرن، تناسب کمتری پیدا می کرد. در نهایت هر دو بخش موسیقی و کودکان، به خارج از محوطه کتابخانه اصلی، منتقل شدند. در طول دهه ۱۹۵۰م، یک مبارزهٔ دائمی برای تصاحب مکان های جدید، در جریان بود، اما به موفقیت نرسید. نخست، در ۶ آوریل ۱۹۶۰م، شهرداری استاوانگر، تخصیص یک ساختمان مدرن، در مرکز شهر را به کتابخانه، تصویب کرد. در سال ۱۹۶۳م، بعد از اتمام امور آماده سازی، کتابخانه استاوانگر به ساختمان جدید، منتقل شد. در ارتباط با ادغام چند شهرداری کوچک در شهرداری استاوانگر، کتابخانه های دو شهرک کوچک نیز، تبدیل به شعبه های فرعی کتابخانه استاوانگر شدند. اما ساختمان جدید به اندازه ساختمان قدیمی، عمر طولانی نداشت. از همان سال های دهه ۱۹۷۰م، باز بحث بر سر ساختمان جدید، بالا گرفت. در سال ۱۹۸۷م، خانه فرهنگ استاو
انگر، به عنوان محل کتابخانه، تعیین شد؛ و در حال حاضر بخش اصلی کتابخانه استاوانگر، در همین ساختمان مستقر است.
لئوپولد سوم، مارگراف اتریش (؛ ۱۰۷۳ – ۱۵ نوامبر ۱۱۳۶) قدیس مسیحی بود.او یکی از اعضای خاندان بابنبرگ بود. او در ۶ ژانویه ۱۴۸۵ به عنوان قدیس شناخته شد و قدیس حامی اتریش، اتریش سفلی، اتریش علیا و وین شد. روز جشن او ۱۵ نوامبر است. زندگی نامه. لئوپولد در قلعه بابنبرگ از مارگرو لئوپولد دوم و آیدا از فورمباخ راتلنبرگ متولد شد. بابنبرگ ها از باواریا به اتریش آمده بودند، جایی که خانواده آن ها در قرن دهم به شهرت رسیدند. او در اسقف نشین پاسائو تحت تأثیر اسقف اصلاح طلب آنجا بزرگ شد. در سال ۱۰۹۶لئوپولد در سن ۲۳ سالگی جانشین پدرش به عنوان مارگرو اتریش شد. او دو بار ازدواج کرد. همسر اول او که در سال ۱۱۰۵ درگذشت، ممکن است یکی از خانواده فون پرگ بوده باشد. سال بعد او با اگنس، خواهر بیوه امپراتور هنری پنجم که از او علیه پدرش هنری چهارم حمایت کرده بود، ازدواج کرد. این ارتباط با سالیان ها اهمیت خاندان بابنبرگ را افزایش داد لئوپولد خود را "پرنس" نامید که بازتابی از احساس استقلال ارضی او بود. او نامزد انتخابات قیصر امپراتوری مقدس روم در سال ۱۱۲۵ در نظر گرفته شد، اما این افتخار را رد کرد. او عمدتاً به خاطر تأسیس چندین صومعه به یادگا
ر مانده است. طبق افسانه ها، مریم باکره بر او ظاهر شد و او را به جایی رساند که در آنجا چادر همسرش اگنس را که سال ها قبل آن را گم کرده بود، پیدا کرد. او صومعه کلوسترنویبورگ را در آنجا تأسیس کرد. او متعاقباً این شهر را گسترش داد تا محل سکونت او شود. او در صومعه کلوسترنویبورگ که خود بنیان نهاده به خاک سپرده شده است. جمجمه او در یک یادگاری گلدوزی شده نگهداری می شود. در سال ۱۶۶۳، در دوران فرمانروایی امپراتور لئوپولد اول، به عنوان قدیس حامی اتریش اعلام شد.
ائتلاف قرمز-سبز () در سیاست، که اتحاد قرمز-سبز نیز خوانده می شود ائتلاف احزاب «قرمز» (اغلب سوسیال دمکرات یا سوسیالیسم دمکراتیک) با احزاب «سبز» (اغلب سبز و/یا گاهی زراعت گرایی) است. این اتحاد بیشتر بر اساس دیدگاه های سیاسی مشترک چپ است، به ویژه بی اعتمادی مشترک به نهادهای شراکتی یا سرمایه داری. در حالی که احزاب سوسیال دمکرات «قرمز» تمایل دارند بر تأثیرات سرمایه داری بر طبقه کارگر تمرکز کنند، احزاب محیط زیست «سبز» تمایل دارند که بر تأثیرات عوامل زیست محیطی سرمایه داری تمرکز کنند. دولت های ائتلافی قرمز-سبز. از دههٔ ۱۹۹۰ در اروپا چند دولت قرمز-سبز وجود داشته است
کاسپار هرمان هاسمن (؛ ۱۶۵۳ – ۱۷۱۸) فرد نظامی اهل نروژ بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دنبرو شده است.
هانس هدمن (; – ) فرد نظامی اهل دانمارک بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دنبرو شده است.
جشنواره فیلم های ایرانی استرالیا (IFFA) یکی از جشنواره های فیلم است که در استرالیا با محوریت فیلم های ایرانی برگزار می شود. IFFA در سال ۲۰۱۱ تأسیس شد و اکنون در دهمین سال فعالیت خود قرار دارد. بسیاری از ایرانیان آن را یکی از رویدادهای مهم فرهنگی ایرانیان در استرالیا می دانند. IFFA تنها جشنواره سراسری در استرالیا است که به فیلم های ایرانی اختصاص دارد. میزبان این جشنواره، مرکوری سی. ایکس است. فیلم "ابد و یک روز" سعید روستایی در جشنواره ۲۰۱۶ برنده جایزه شبکه ارتقای سینمای آسیا شد.
پدرام پورامیری (زادهٔ ۱۳۷۳) کارگردان و فیلم نامه نویس ایرانی است. او برای فیلم های "جان دار"، "نسبت خونی" و "شنای پروانه" تا کنون سه بار نامزد سیمرغ بلورین (به صورت مشترک) شده است. او همچنین برای فیلم "نسبت خونی" برندهٔ بهترین فیلمنامه و نامزد بهترین کارگردانی در جشنواره بین المللی فیلم کوتاه تهران شد. پورامیری بیشتر آثارش را با همکاری حسین امیری دوماری تولید کرده است. آنها که اولین فیلم بلند خود را در سن ۲۳سالگی ساخته اند، از سوی برخی رسانه ها «جوان ترین فیلم سازان سینمای ایران» لقب گرفته اند. زندگی. پدرام پورامیری در سال ۱۳۷۳ در استان کرمان (شهرستان بافت) متولد شد. در هنرستان رشتهٔ سینما را دنبال کرد. بعد به تهران آمد و به تحصیل در دانشگاه سوره مشغول شد. پورامیری و امیری دوماری همچنین از دانشجویان بخشِ «دارالفنون» در جشنوارهٔ جهانی فیلم فجر بودند. آنها پیش از ساختن اولین فیلم بلند خود، سابقهٔ ساخت سه فیلم کوتاه را داشتند و زمانی که تحصیل در دانشگاه سوره را آغاز کردند، قرار گذاشتند که پایان نامه شان یک فیلم سینمایی باشد. این طرح تحقق پیدا کرد. آنها پس از ساخت فیلم کوتاه "نسبت خونی" که با موفقیت هایی همراه شد
ه بود، فیلم "جان دار" را ساختند که نامزد سیمرغ بلورین بهترین فیلم اول شد. "جان دار" یک سال بعد از نگارش فیلمنامه اش مقابل دوربین رفت. مدتی بعد، محمد کارت که به عنوان بازیگر در "نسبت خونی" حضور داشت از آنها دعوت به همکاری کرد که منجر به نوشتن فیلمنامهٔ "شنای پروانه" شد. این فیلم نامزد دوازده سیمرغ بلورین از جمله جایزهٔ بهترین فیلمنامه در جشنوارهٔ فیلم فجر شد. پورامیری در نگارش فیلمنامهٔ مجموعه های تلویزیونیِ "افرا" و "یاغی" نیز همکاری داشته است.
یاسپر لانگبرگ (؛ – ) بازیگر اهل دانمارک بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "نامزد" و "مهمانی اداره" اشاره کرد.
لیسبت دیل (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل دانمارک است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "انسان و مرغ" و "مهمانی اداره" اشاره کرد.
ترانه نخستین عشق (؛ آراجین سیرو یرگ) یک فیلم سینمایی ملودرام به زبان ارمنی محصول سال ۱۹۵۸ آرمن فیلم به کارگردانی یوری ارزنکیان و لائرت واغارشیان، نویسندگی و می باشد.
دیک کایسو (؛ زادهٔ ) بازیگر و صداپیشه اهل دانمارک است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "ارث"، "السن خلافکار رفته است"، "مده آ"، "مهمانی اداره"، "قلمرو"، "واحد سیار" و "کاتینکا" اشاره کرد.
پربن کاس (؛ – ) بازیگر اهل دانمارک بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "جسد کجاست مولر؟"، "زمستان آخر"، "مرغزار سرخ" و "مهمانی اداره" اشاره کرد.
یورگن رویگ (؛ – ) بازیگر اهل دانمارک بود. وی بین سال های ۱۹۵۴ تا ۱۹۷۸ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "مهمانی اداره" و "حالا نوبت می رسه به دامار" اشاره نمود.
پل تومسن (؛ – ) بازیگر اهل دانمارک بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "مهمانی اداره"، "اولسن خلافکار روی خط راه آهن"، "السن خلافکار رفته است" و "اولسن خلافکار قرمز می بیند" اشاره کرد.
سونا هوهانسی هوهانیسیان (؛ ) یک رهبر ارکستر اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۲۸ مارس ۱۹۶۳ در ایروان به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان فارغ التحصیل شد. لیلیا هوهانیسیان مادر وی می باشد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون چهره هنری شایسته جمهوری ارمنستان، مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان شده است.
بیورن پوگارد-مولر (؛ – ) بازیگر اهل دانمارک بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "دختر و چاله آب"، "ملوانان کنار تخت"، "قصر"، "تفنگدارها"، مهمانی اداره و "نخستین دایره" اشاره کرد.
شوشان آلبرتی سارداریان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار، لغت شناس، کارشناس علوم پرورشی و قانون گذار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۷ تا تاریخ ۲۰۱۸ سمت نمایندگی دوره ششم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۵ فوریهٔ ۱۹۶۸ در آشتاراک به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل شد.
معتمدآباد، روستایی در دهستان سلخ بخش حرا شهرستان قشم در استان هرمزگان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۰۴ نفر (۲۳ خانوار) بوده است.
بوآی امپراتور یک گونه مار غیرسمی بزرگ و سنگین از مارهای سردهٔ بوآ است. این گونه، در مکزیک، آمریکای مرکزی و آمریکای جنوبی در غرب کوه های آند (عمدتاً کلمبیا) یافت می شود. این مار همچنین با نام های بوآی معمولی، بوآی شمالی، بوآی کلمبیایی و بوآی معمولی شمالی نیز نامیده می شود و به طور مکرر و به اشتباه، با عنوان بوآی دُم قرمز یا بوآی دُم قرمز کلمبیایی، به ویژه در تجارت حیوانات خانگی از آن نام برده می شود. زیستگاه بوآهای امپراتور، گستره وسیعی دارد و هم در آمریکای مرکزی و هم در بخش های شمالی آمریکای جنوبی زندگی می کنند. در نتیجه، ظاهر این مار، بسته به محل زندگی آن، بسیار متفاوت است. به عنوان یکی از گونه های کوچک تر بوآ، آن ها به طور میانگین بین ۱٫۳ متر (۴٫۲ فوت) تا ۲٫۵ متر (۸٫۲ فوت) طول دارند، اما مشخص شده است که به طول ۳٫۷ متر (۱۲ فوت) نیز می رسند. وزن آن ها معمولاً حدود ۶ کیلوگرم (۱۳ پوند) است. ماده ها به طور قابل توجهی بزرگ تر از نرها هستند. طول عمر آن ها در طبیعت، حدود ۲۰ تا ۳۰ سال است اما در اسارت می توانند تا بیش از ۴۰ سال نیز عمر کنند. اگرچه بوآی امپراتور، الگوهای پوستی تقریباً یکسانی با بوآی کانستریکتور دارد،
این گونه اغلب دم تیره تری دارد، معمولاً قهوه ای تیره یا قرمز بسیار تیره است. با این حال، با فراهم نمودن شرایط مناسب برای پرورش، می توان آن ها را به طرح ها و رنگ های مختلفی پرورش داد. قابل ذکر است که این گونه یکی از دو گونه مارهایی است که دارای سیستم کروموزوم جنسی XY تأیید شده است. یک جمعیت از این مار در Cayos Cochinos (جزایر Hog) در سواحل شمالی هندوراس یافت می شود که به طور طبیعی دارای آلبینیسم هستند، به این معنی که ملانین در پوست آن ها کاهش یافته است، بنابراین آن ها رنگ روشن تری دارند اما دُم تیره تری را که مشخصهٔ اکثر اعضای این گونه است، حفظ می کنند. رنگ دُم ممکن است از صورتی تا نارنجی متفاوت باشد. مقیاس بندی. بوآی امپراتور، دارای ۵۵–۷۹ فلس پشتی، ۲۲۵–۲۵۳ فلس شکمی، ۴۷–۶۹ فلس زیردمی، ۱۸–۲۲ فلس فوق لَبی و ۱–۲ فلس مقعدی است. شناسایی. بوآی امپراتور، معمولاً با سایر گونه های بوآ، مانند بوآی کانستریکتور اشتباه گرفته می شود. پراکندگی جغرافیایی. بوآی امپراتور را می توان در برخی از مناطق مکزیک، آمریکای مرکزی و شمال غربی کلمبیا و همچنین چندین جزیره در امتداد سواحل این مناطق یافت. بوآی امپراتور می تواند با شرایط محیطی
مختلف، از جنگل های بارانی استوایی گرفته تا بیابان های خشک، سازگار شود. با این حال، به دلیل رطوبت، دما، توانایی مخفی شدن از شکارچیان احتمالی و وجود طعمهٔ فراوان، زندگی در جنگل های بارانی را ترجیح می دهد. خلق وخو. بوآی امپراتور معمولاً به تنهایی زندگی می کند و با هیچ مار دیگری ارتباط برقرار نمی کند مگر این که بخواهد جفت گیری کند. این جانوران پگاه رو هستند. به عنوان مارهای نیمه درختی، بوآهای امپراتور جوان ممکن است از درختان و درختچه ها بالا بروند. با این وجود، آن ها با افزایش سن و سنگین تر شدن، عمدتاً زمینی می شوند. این جانور هنگامی که تهدیدی را حس کند، حمله می کند. گاز گرفتن آن ها می تواند دردناک باشد، به ویژه در مورد مارهای بزرگ، اما به ندرت برای انسان خطرناک است. نمونه های ساکن در آمریکای مرکزی، تحریک پذیرتر هستند و وقتی که حضور مزاحمی را احساس کنند با صدای بلند خش خش کرده و مکرراً ضربه می زنند اما نمونه های آمریکای جنوبی با سهولت بیشتری رام می شوند. شکار و رژیم غذایی. بوآی امپراتور، مانند بسیاری از گونه های بوآ، رژیم غذایی متنوعی دارد که عمدتاً از جوندگان، پرندگان، مارمولک ها و قورباغه ها تشکیل شده است. اند
ازهٔ طعمه ها با افزایش سن، افزایش می یابد. بوآی امپراتور، مانند سایر گونه های بوآ، شکارچیان کمین کنندهٔ شبانه هستند. آن ها از انقباض و پیچیدن بدن خود، به عنوان وسیلهٔ اولیه برای کشتن شکار خود استفاده می کنند. اسارت. بوآی امپراتور، یکی از رایج ترین مارهایی است که در اسارت نگهداری می شود. این موضوع، عمدتاً به دلیل خلق و خوی آرام، پتانسیل رشد و اندازهٔ چشمگیر و تنوع رنگ و الگوی بدن آن ها است. بوآهای امپراتور، در وضعیت اسارت، عموماً با جوندگانی که از قبل کشته شده اند تغذیه می شوند؛ زیرا این روش، انسانی تر است و همچنین از آسیب های احتمالی از سوی طعمه به مار جلوگیری می شود. این گونه مار از دهه ۱۹۸۰ یک گونهٔ رایج در تجارت جهانی حیوانات خانگی بوده است، به طوری که بین سال های ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۰، ۱۱۵٬۱۳۱ مورد از آن ها صادر شده است. نمونه های صیدشدهٔ وحشی، اغلب حاوی انگل های داخلی و خارجی هستند. شایع ترین انگل در آن ها "Ophionyssus natricis" یا «کنهٔ خزنده» است. پرورش دهندگان، معمولاً این مار را با هدف تولید یک رنگ یا «مورف» خاص، تکثیر می کنند. چندین شکل رنگ و طرح در تجارت حیوانات خانگی از بوآهای امپراتور از جمله آلبینو، رنگا
رنگ و الگوی جنگلی، ایجاد شده است.
بیرگیت فیدرسپیل (؛ – ) بازیگر اهل دانمارک بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "ضیافت بابت"، "گرسنگی"، "اردت"، "آدم و حوا"، "مهمانی اداره" و "تفنگدارها" اشاره کرد.
کارینه هامتلی بوغوسیان (؛ زاده ) فیزیکدان و سیاستمدار اهل ارمنستان و عضو حزب ارمنستان شکوفا که از تاریخ ۲۰۱۲ تا تاریخ ۲۰۱۷ نماینده دوره های پنجم تا هفتم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۲۷ مهٔ ۱۹۷۳ در مخچیان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علوم پرورشی خاچاطور آبوویان ارمنستان (۱۹۹۵) فارغ التحصیل شد.
تومی کنتر (؛ زادهٔ ) بازیگر، صداپیشه و خواننده اهل دانمارک است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "مهمانی اداره" و "یک مرد خوشبخت" اشاره کرد.
جسی ریندوم (؛ – ) بازیگر اهل دانمارک بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "مهمانی اداره" اشاره نمود.
نقدشوندگی (به انگلیسی: &lt;bdi&gt;"Market liquidity"&lt;/bdi&gt;)، اصطلاحی در علم اقتصاد و سرمایه گذاری که به آن بخش از نقدینگی (به انگلیسی: Broad money) که قابلیت دارد به سرعت به وجه نقد یا پول تبدیل شود اطلاق می شود. در واقع نقدشوندگی همانطور که از عنوانش پیداست قابلیت و میزان آمادگی هر دارایی ای برای تبدیل شدن به وجه نقد یا ارز رایج هر کشور است. دارایی ای که از نقدشوندگی بالایی برخوردار است به آسانی آن را می توان در بازار فعال، معامله کرد و بر اساس قیمت های رایج، آن را به پول نقد تبدیل کرد. نقدشوندگی رابطهٔ سرعت فروش با قیمت است. تعریف. نقدشوندگی (Market Liquidity) در یک تعریف کوتاه یعنی میزان سرعت تبدیل شدن یک دارایی به پول نقد بدون کاهش ارزش در اثر تبدیل. این دارایی می تواند هر چیزی باشد زمین، طلا، حساب بانکی، سهام یا حتی یک تابلو فرش. با این حال به طور طبیعی زمین و ملک نیز حساب های بلند مدت بانکی به دلیل سرعت پایین تر نقدشوندگی یا از دست دادن ارزش اولیه در ازاء سرعت در نقدشوندگی، معمولا در بیشتر کشورهای جهان، نقدشونده (به انگلیسی: Narrow money) به شمار نمی آیند. میزان نقدشوندگی هرچقدر بالاتر باشد، نگران
ی برای تبدیل کردن آن دارایی به پول نقد کمتر می شود. با این حال ممکن است در تعریف نقدشوندگی میان بانک های مختلف دنیا همچنان اختلاف هایی باشد. ارتباط نقدینگی با نقدشوندگی. نقدینگی (به انگلیسی: &lt;bdi&gt;"Broad money"&lt;/bdi&gt;) معیاری برای اندازه گیری مقدار پول یا عرضه پول در یک اقتصاد ملی است که شامل دو شکل نقدشونده به معنای تبدیل سریع به پول و غیرنقدشونده به معنای تبدیل زمانبر و دشوار به پول است. در واقع نسبت نقدینگی به نقدشوندگی عام و خاص من وجه است. به این معنا که هر گونه نقدشوندگی ای نقدینگی است ولی هر نقدینگی ای نقدشونده در معنای اصطلاحی آن که تبدیل سریع مورد نظر است نیست. با این حساب برای نمونه در کشوری مانند ایران طلا به دلیل تبدیل سریعش به ریال نقدشونده است ولی زمین و ملک مخصوصا در مکان های کمتر مطلوب از نظر سرمایه گذاری اگرچه نوعی نقدینگی به شمار می آید ولی نقدشونده نیست. یا خودرو به دلیل از دست دادن ارزش اولیه اش به خاطر استهلاک نمی تواند نقدشونده به شمار آید هرچند شامل نقدینگی می شود. ابزارهای مالی نقدشوندگی. در یک بازار کارا امکان نقدشوندگی همه انواع دارایی در کوتاه ترین زمان ممکن وجود دارد. مهم
ترین ابزارهایی که نقدشوندگی از آن طریق صورت می گیرد به قرار زیر است:
اوتو برادنبورگ (؛ – ) بازیگر، خواننده و موسیقی دان اهل دانمارک بود. وی بین سال های ۱۹۵۳ تا ۲۰۰۰ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "مهمانی اداره"، "من و چارلی" و "قلمرو" اشاره کرد.
میسکو ماکوارت (؛ – ) بازیگر اهل دانمارک بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "مسافرخانه شناور"، "مهمانی اداره" و "همان گونه که از بهشت فرستاده شد" اشاره نمود.