Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کیفیت محیط زیست ()، مجموعه ای از خصوصیات و ویژگی های عام یا محلی مربوط به محیط زیست است. این خصوصیات بر انسان و گونه های دیگر تأثیر می گذارد. این تأثیرگذاری بستگی دارد به نیاز گونه ها یا هر نوع نیاز و هدف انسانی. کیفیت محیط زیست، شامل پاک و خالص بودن محیط زیست طبیعی از مجموعه ای از آلودگی های مربوط به کیفیت آب، هوا و نویز (صداهای جانبی) و اثرات بالقوه ای که این ویژگی ها ممکن است بر سلامت جسمی و روانی انسان تأثیر داشته باشند. ایالات متحده. در ایالات متحده، این اصطلاح با مجموعه ایی از استانداردها و مقررات فدرال و ایالتی که توسط آژانس های نظارتی کنترل می شوند، اعمال می گردد. همه ایالت های ایالات متحده نوعی دپارتمان یا کمیسیون دارند که مسئولیت فعالیت های مختلفی مانند نظارت بر کیفیت، پاسخگویی به شکایات شهروندان و اجرای مقررات زیست محیطی را بر عهده دارد. آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده (ایی پی آ)، مسئول اجرای اکثر قوانین مهم زیست محیطی فدرال مانند لایجه هوای پاک و لایحه آب سالم می باشد. سایر نمایندگی های فدرال با نقش های چشمگیر نظارتی عبارتند از: شورای کیفیت محیط زیست، وزارت کشور و سپاه مهندسین ارتش. انگلستان
. در انگلستان، محیط زیست، مسئولیت اصلی وزارت محیط زیست، غذا و امور روستایی (دی ای اف آر آ) می باشد که در سال ۲۰۰۱ نهادهای مختلف با هم ادغام شده و این بخش را با اختیارات گسترده تری بوجود آوردند تا فعالیت های روستا را با محیط زیست طبیعی پیوند دهند. برخی از مسئولیت ها به دولت اسکاتلند واگذار شده که توسط آژانس حفاظت از محیط زیست اسکاتلند (اس پی ای آ) و مجلس ملی ولز اجرا می شود، در حالی که برای ارائه ابتکارات زیست محیطی اغلب از شرکایی مانند راه های آبی بریتانیا، آژانس محیط زیست، کمیسیون جنگل ها و انگلیس طبیعی استفاده می کند. اداره غذا و امور روستا وظیفه نظارت بر فعالیت های موجود در محیط زیست و برنامه تغییر اقلیم انگلستان را نیز به عهده دارد. برخی مسئولیت ها به دولت اسکاتلند و مجلس شورای ملی ولز واگذار شده است که توسط آژانس حفاظت از محیط زیست اسکاتلند اداره می شود، این در حالی است که برای ارائه ابتکارات زیست محیطی اغلب از شرکا استفاده میشود، از جمله آبراه های انگلستان، آژانس محیط زیست، کمیسیون جنگل داری و همچنین انگلستان طبیعی. وزارت محیط زیست، غذا و امور روستایی (د ف ر آ) نیز فرصتی برای نظارت بر آثار فعالیت های در
ونی محیط زیست ایجاد شده و برنامه تغییر آب و هوا در انگلستان دارد.
مرد هاروارد (به انگلیسی: "Harvard Man") یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر؛ جنایی، کمدی-درام و دلهره آور محصول سال ۲۰۰۱ به نویسندگی و کارگردانی جیمز توباک با بازی آدریان گرنیر، سارا میشل گلر، جوی لورن آدامز، ربکا گی هارت، ری آلن، و اریک استولتس است. داستان. داستان مربوط به دانشجو دانشگاه هاروارد آلن جنسن، که پوینت گارد تیم بسکتبال هاروارد است. وقتی خانه پدر و مادرش توسط گردباد خراب می شود، آلن ناامید ۱۰۰۰۰۰ دلار برای جایگزینی خانه آنها است. دوست دختر او سیندی بندولینو، که پدرش رئیس اداره جرائم سازمان یافته است به او نزدیک می شود. سیندی آلن را متقاعد می کند که یک بازی را برای پول خود بپردازد. او به آلن می گوید که پدرش پشت این معامله است، اما در واقع او برای تأمین بودجه نزد همکار پدرش، تدی کارتر و دستیار کارتر، کلی مورگان می رود. آنچه او نمی داند این است که کارتر و مورگان از عوامل مخفی FBI هستند.
اسیدهای چرب امگا -۶ (که به آن اسیدهای چرب ω-۶ یا اسیدهای چرب n-6 نیز گفته می شود) خانواده ای از اسیدهای چرب غیراشباع هستند که دارای یک پیوند دوگانه کربن-کربن انتهایی در موقعیت n-6 هستند که این موقعیت، ششمین پیوند از سمت متیل انتهایی در نظر گرفته می شود. فهرست اسیدهای چرب امگا ۶. با افزایش تعداد کربن های موجود در زنجیره، نقطه ذوب اسیدهای چرب افزایش می یابد. منابع غذایی. روغن های گیاهی منبع اصلی اسید لینولئیک امگا ۶ هستند. در سراسر جهان، سالانه بیش از ۱۰۰ میلیون تن روغن گیاهی از نخل ها، سویا، دانه های کلزا و دانه های آفتابگردان استخراج می شود و بیش از ۳۲ میلیون تن اسید لینولئیک امگا ۶ و چهار میلیون تن امگا ۳ تولید می شود. منابع تغذیه ای اسیدهای چرب امگا ۶ عبارت اند از:
پوناووئوری (سوئدی: Rödbergen) یک محله در مرکز هلسینکی، پایتخت فنلاند است. نام پوناووئوری به صخره های قرمز رنگی گفته می شود که بین ۲ خیابان سِپَنکاتو و پوناووئورِنکاتو واقع شده اند. این صخره ها تا اواخر سده ۱۹ قابل مشاهده بودند. در هلسینکی قدیم، پوناووئوری به طور سنتی یک محله کارگرنشین بود، امروزه به عنوان یک منطقه بوهمی معروف در میان هنرمندان، دانشجویان و روشنفکرها شناخته می شود. پوناووئوری یکی از پرجمعیت ترین مناطق فنلاند است. پس از رشد هلسینکی در قرن هجدهم، پوناووئوری به منطقه ای در کنار پایتخت تبدیل شد. از جنگ جهانی دوم به بعد، این منطقه روند نوسازی را طی کرد. امروز پوناووئوری محلی معروف دارای فروشگاه ها و بارهای کوچک شیک، کلوپ های شبانه و رستوران ها است. در مجموع پوناووئوری از ۱۳ خیابان تشکیل شده و مساحت کل آن حدود ۴۲ هکتار است. موزه هنر سینبریکف و کلیسای میکائیل آگریکولا در این محله واقع شده است.
کی دوستم خواهند داشت (به انگلیسی: "When Will I Be Loved") یک فیلم سینمایی درام شهوانی آمریکایی محصول سال ۲۰۰۴ به نویسندگی و کارگردانی جیمز توباک با بازی نو کمبل و مایکل مِـیلر است. این فیلم بر اساس یک فیلمنامه ۳۵ صفحه ای و در طول فیلمبرداریِ ۱۲ روزه خود به صورت بداهه گویی ساخته شد. داستان. زن جوانی که احساس می کند ارزشی برای دوست پسرش ندارد، تصمیم می گیرد با اشخاص دیگری ارتباط برقرار کند…
در هندسه، مکعب اسناب یک جسم ارشمیدسی با ۳۸ وجه است و شامل ۶ مربع، ۳۲ مثلث متساوی الاضلاع می باشد. این مکعب دارای ۶۰ یال و ۲۴ رأس است. این یک چند وجهی دستیار است. یعنی دو شکل مشخص دارد که تصویری آینه ای از یکدیگر هستند. اتحاد هر دو شکل یک مرکب از دو مکعب ماسوره است، و بدنه محدب هر دو مجموعه رأس یک مکعب کوچک است.
ازدواج همجنس در ایالت کامپچه مکزیک از ۲۰ مه ۲۰۱۶ قانونی شد. در آوریل ۲۰۱۶، فرماندار الخاندرو مورنو کاردناس لایحه ازدواج همجنس را به کنگره ارائه کرد که در تاریخ ۱۰ ماه مه تصویب شد. در سال ۲۰۱۳، کامپچه اتحادیه های مدنی را که به زوجین چندین حق و مزایای ازدواج را اعطا می کند، قانونی کرد. اتحاد مدنی. در ۱۱ آوریل ۲۰۱۳، حزب انقلاب دموکراتیک (PRD) لایحه ای را برای قانونی کردن اتحادیه های مدنی (به ) در این ایالت به کنگره ارسال کرد. این لایحه به اتفاق آرا توسط کنگره کامپچه در ۲۰ دسامبر ۲۰۱۳ به تصویب رسید و در حالی که این قانون شامل زوج های همجنس و جنس مخالف است، اما به طور خاص پیش بینی می کند که «این مشارکت مدنی بین افرادی که در زندگی زناشویی و زندگی مشترک زندگی می کنند، نخواهد بود.» این تمایز اضافی به این دلیل بود که اتحادهای مدنی در ثبت احوال ثبت (مانند ازدواج ها) ثبت نشوند. بلکه در اداره ثبت احوال املاک و تجارت ("Registro Público de la Propiedad y de Comercio") ثبت شوند. احکام قضایی و چالش های دادگاه. در ۳۱ مارس ۲۰۱۴، یک زوج لزبین، ماریا خوزه استرادا موونز و فریده زولئما کابرا کان، درخواست مجوز ازدواج در سانفرانسیسک
و دو کامپچه کردند، اما براساس این تصمیم که زوج های همجنس فقط می توانند وارد اتحاد مدنی شوند، اجازه ازدواج قانونی به آن ها داده نشد. در ژوئیه ۲۰۱۴، دادگاه عالی مکزیک اعلام کرد که قوانین ازدواج در این ایالت خلاف قانون اساسی است و به کنگره دستور داد قانون مدنی را اصلاح کند تا ازدواج های همجنس مجاز باشد. بعداً اعلام شد که این زوج می توانند پس از صدور قرار "آمپارو" توسط یک قاضی منطقه، ازدواج کنند، اما باز هم باید قانون اصلاح شود. حزب اقدام ملی محافظه کار (PAN) اظهار داشت که این حکم را رعایت می کند. این زوج در تاریخ ۳۰ اوت ۲۰۱۴ ازدواج کردند. در سپتامبر ۲۰۱۴، حزب انقلاب دموکراتیک اعلام کرد که ۸ زوج، ۵ نفر از سانفرانسیسکو دو کامپچه و ۳ نفر از سیوداد دل کارمن، درخواست حکم کرده اند و آنالیز تغییر اساسنامه ازدواج در حال انجام است. در ۱۱ اوت ۲۰۱۵، دادگاه عالی در تصمیمی ۹ به ۱ حکم غیرقانونی بودن ممنوعیت فرزندخواندگی زوج های همجنس در ایالت کامپچه را صادر کرد. دادگاه ماده ۱۹ قانون اتحاد مدنی را که فرزندخواندگی توسط زوج های در اتحاد مدنی را غیرقانونی اعلام کرده بود، را لغو کرد. حقوق کودکان به عنوان دلیل اصلی تصمیم دادگاه ذکر
شد. این حکم یک قانون اساسی را ایجاد کرد، به این معنی که تمام ممنوعیت های «ممنوعیت فرزندخواندگی توسط زوج های همجنس» در مکزیک خلاف قانون اساسی و تبعیض آمیز است. رئیس دیوان عالی کشور، لوئیس ماریا آگیلار مورالس، با اکثریت آرا رأی داد و موارد زیر را در این حکم نوشت: من ایرادی نمی بینم که کودکی در جامعه همزیستی که دقیقاً این هدف را دارد، به فرزندی پذیرفته شود. آیا ما ترجیح می دهیم بچه ها را در خیابان ها، که طبق آمار از ۱۰۰۰۰۰ نفر عبور می کنند، داشته باشیم؟ ما البته و شاید با همان شدت یا بیشتر در جهت منافع کودک حرکت می کنیم. در ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۶، دیوان عالی کشور حکم پرونده فرزندخواندگی را نهایی کرد و یک حکم قضایی در سراسر کشور صادر کرد که همه قضات دادگاه بدوی را ملزم می کند به نفع زوج های همجنس خواهان فرزندخواندگی و حقوق والدین تصمیم بگیرند. ممنوعیت فرزندخواندگی زوج های همجنس در ایالت کامپچه در ۲۶ سپتامبر برداشته شد. ازدواج. در ۴ آوریل ۲۰۱۶، فرماندار الخاندرو مورنو کاردناس لایحه ازدواج همجنس را به کنگره ارائه کرد. اندکی بعد، دو حزب بزرگ ایالت، حزب انقلابی نهادی (PRI) و حزب اقدام ملی (PAN)، حمایت خود را از این لایحه ا
علام کردند. در تاریخ ۴ مه، رئیس کنگره اعلام کرد که این لایحه در ماه مه ۲۰۱۶ به رای گذاشته خواهد شد. در ۱۰ ماه مه، کنگره با رای ۳۴ به ۱ به تصویب لایحه ازدواج همجنس پرداخت. این قانون در روزنامه رسمی دولت در ۱۶ مه منتشر شد و از ۲۰ مه به اجرا درآمد. ماده ۱۵۷ قانون مدنی ایالت کامپچه اکنون به شرح زیر است: در ژوئن ۲۰۱۶، آدریانا دژسوس آویلیز آویلز به دلیل تصمیم خود در مخالفت با رأی دادن به این قانون، از حزب خود، جنبش بازآفرینی ملی (MORENA) اخراج شد. در ۱۴ ژوئن ۲۰۱۶، مخالفان ازدواج همجنس با استدلال این که «این قانون به طور ناعادلانه ای به کامپچانوس تحمیل شده است» با صدور حکمی، ادعای همجنس گراهراسی را رد کردند. در ۷ ژوئیه ۲۰۱۶، یک قاضی فدرال رأی موافق به تعلیق این قانون داد. کنگره اعلام کرد که دستور قاضی فقط از ازدواج شاکیان با یک شریک همجنس جلوگیری می کند. طبق گفته رئیس کنگره، رامون مندز لانز، زوج های همجنس می توانند به به ازدواج در این ایالت ادامه دهند. آمار. جدول زیر تعداد ازدواج های همجنس را که از زمان قانونی شدن در سال ۲۰۱۶ در کامپچه انجام شده است، را همان طور که توسط مؤسسه ملی آمار و جغرافیا گزارش شده است را نشان
می دهد. افکار عمومی. نظرسنجی سال ۲۰۱۷ که توسط "دفتر ارتباطات استراتژیک" انجام شد نشان داد که ۴۲٪ از ساکنان کامپچه از ازدواج همجنس حمایت می کنند، که یکی از پایین ترین آمارها در مکزیک بود. ۵۵٪ هم مخالف بودند. طبق نظرسنجی سال ۲۰۱۸ مؤسسه ملی آمار و جغرافیا، ۵۶٪ از مردم کامپچه با ازدواج همجنس مخالف بودند. این سومین ایالت در میان ایالت های مکزیک پس از چیاپاس (۵۹٪) و تاباسکو (۵۶٫۵٪) با بالاترین سطح مخالفت بود.
واکسن RNA یا واکسن mRNA، گونه ای واکسن است که از نسخه یک ماده شیمیایی طبیعی به نام آران ای پیام رسان (mRNA) برای ایجاد پاسخ ایمنی استفاده می کند. این واکسن مولکول های سنتزشدهٔ آران ای (یعنی RNAهای مصنوعی) را به سلول های ایمنی ترافرست می کند، هنگامی که واکسن RNA درون سلول های ایمنی جای گیرد به عنوان mRNA عمل کرده و باعث می شود تا سلول، پروتئین بیرونی که به طور معمول توسط پاتوژن (مانند ویروس) یا سلول سرطانی ساخته می شود را بسازد. این مولکول های پروتئینی یک واکنش ایمنی سازگار را تحریک می کنند که به بدن می آموزد چگونه پاتوژن یا سلول های سرطانی مربوط را شناسایی کرده و ازمیان ببرد. تحویل mRNA با هم-فرمولاسیون مولکولی به نانوذرات لیپیدی حاصل می شود که از رشته های RNA حفاظت کرده و به جذبشان توسط سلول کمک می کند. از مزایای واکسن های RNA نسبت به واکسن های پروتئینی سنتی، می توان به طراحی آسان تر، سرعت تولید بیشتر، هزینه اندک تولید، و القای ایمنی هومورال و همچنین سلولی اشاره کرد. از نقاط ضعف واکسن های mRNA مانند واکسن فایزر، این است که پیش از توزیع نیازمند نگهداری در دمای بسیارپایین می باشند. در میان روش های درمانی RNA،
واکسن های mRNA، به عنوان واکسن هایی برای کووید ۱۹، به میزان چشمگیری مورد استقبال قرار گرفته اند. تا دسامبر ۲۰۲۰، دو واکسن mRNA جدید معرفی شدند که دوره هشت هفته ای مورد نیاز برای تکمیل آزمایش های انسانی پسا-پایانی را گذرانده، و منتظر مجوز استفاده اورژانسی (EUA) بودند: واکسن کووید-۱۹ مدرنا (mRNA-1273) و واکسن کووید-۱۹ فایزر-بیوان تک (BNT162b2) در ۲ دسامبر ۲۰۲۰، آژانس تنظیم تولیدات سلامتی و پزشکی بریتانیا (MHRA)، تبدیل به نخستین تنظیم کننده کالاهای پزشکی شد که یک واکسن mRNA را تأیید کرده و بدین صورت به استفاده گسترده از واکسن کووید-۱۹ فایزر-بیوان تک (با نام تجاری Comirnaty) مجوز داد. در ۱۱ دسامبر ۲۰۲۰، سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA)، یک مجوز اورژانسی (EUA) برای واکسن کووید-۱۹ فایزر-بیوان تک صادر کرده و مرکز کنترل و پیشگیری بیماری (CDC)، در ۱۲ دسامبر ۲۰۲۰ به کارگیری آن را برای سنین ۱۶ به بالا توصیه نمود. این مرکز در ۱۹ دسامبر ۲۰۲۰، به کارگیری واکسن کووید-۱۹ مدرنا را پس از کسب EUA از FDA در افراد بالغ توصیه نمود. به کارگیری RNA برای تولید واکسن، موجب به جریان افتادن اطلاعات نادرستی در مورد آن درون شبکه های اجتماع
ی شده که به غلط ادعا می کنند که به کارگیری آران ای موجب تغییر در دی ان ای افراد شده، یا بر روی پیشینه های ایمنی نامعلوم آن در گذشته تأکید می کنند، در حالی که مجموع شواهد ناشی از آزمایش های مربوط به ده ها هزار نفر را نادیده می انگارند. تاریخچه. پژوهشگران مؤسسهٔ سالک دانشگاه کالیفرنیا سن دیگو با یک شرکت زیست فناوری مستقر در آمریکا (Vical Incorporated) در سال ۱۹۸۹ اثری منتشر کردند که نشان می دهد mRNA با به کارگیری یک نانوذره لیپیدی برای تحویل دارو می تواند، mRNA را به سلول های یوکاریوتی گوناگون انتقال دهد. در سال ۱۹۹۰ دانشگاه ویسکانسین نتایج مثبتی را در زمینه تزریق mRNA برهنه (محافظت نشده) به عضله موش گزارش داد؛ این پژوهش ها نخستین شاهد حاکی بر این بود که mRNA در رونویسی آزمایشگاهی (IVT) قادر است اطلاعات ژنتیکی را برای تولید پروتئین در بافت سلول زنده فراهم کند. به کارگیری واکسن های RNA به آغاز دهه ۱۹۹۰ برمی گردد. نمایش آزمایشگاهی mRNA در حیوانات نخستین بار در سال ۱۹۹۰ گزارش شد و مدتی کوتاهی پس از آن به عنوان واکسیناسیون استفاده شد. در سال ۱۹۹۳ مارتینون نشان داد که RNA کپسول شده با لیپوزوم می تواند سلول های T را
در بدن تحریک کند و در سال ۱۹۹۴ زوو و برگلوند نخستین شواهد مبنی بر به کارگیری RNA به عنوان واکسن برای برانگیختن پاسخ ایمنی هومورال و سلولی دربرابر پاتوژن را منتشر کردند. زیست شیمیدان مجارستانی کاتالین کاریکو تلاش کرد تا برخی از موانع فنی اصلی در ورود mRNA به سلول ها را در دهه ۱۹۹۰ حل کند. کاریکو با ایمونولوژیست آمریکایی درو ویسمن مشارکت داشت و تا سال ۲۰۰۵ آن ها مقاله مشترکی منتشر کردند که یکی از موانع اصلی فنی را با به کارگیری نوکلئوزیدهای اصلاح شده برای به دست آوردن mRNA در درون سلول ها بدون تحریک دستگاه دفاعی بدن، را برطرف می کند. زیست شناس سلول های بنیادی هاروارد، درک روسی (سپس در استنفورد) مقاله کاریکو و وایسمن را خواند و فهمید که کار آن ها «پیشگامانه» بوده و در سال ۲۰۱۰ مدرنا بایوتک به همراه رابرت لانگر mRNA متمرکز را تأسیس نمود و همچنین مجوز تولید واکسنی همچون مدرنا، بایو ان تک و مجوز کارها کاریکو و ویسمن را داد. در سال ۲۰۰۰، اینگمار هورر زیست شناس آلمانی مقاله ای در مورد کارایی واکسن های دارای RNA منتشر نمود که وی آن را به عنوان بخشی از درجه دکترا پژوهش کرد. وی پس از پایان دوره دکترا همراه با سرپرست دکت
رای خود گونتر یونگ، استیو پاسکولو، فلوریان فون در مولبه و هانس-گئورگ رامنسی CureVac را تأسیس کرد. این شرکت های زیست فناوری mRNA تا سال ۲۰۲۰ نتایج ضعیفی در آزمایش داروهای mRNA برای بیماری های قلبی عروقی، متابولیکی و کلیوی، اهداف انتخاب شده برای سرطان؛ و بیماری های نادری مانند سندرم کریگلر-نجار داشتند. بسیاری از آنان دریافتند عوارض جانبی الحاق mRNA بسیار جدی است. واکسن های mRNA برای استفادهٔ انسانی مانند بیماری های هاری، زیکا، سیتومگالوویروس و آنفلوانزا توسعه یافته و آزمایش شده اند، اگرچه این واکسن های mRNA مجوز ندارند اما بسیاری از شرکت های بزرگ دارویی این فناوری را رها کرده در حالی که دوباره برخی از فناوری های زیستی روی محدوده کم سود واکسن ها متمرکز شدند تا جایی که با کاهش دوزها در سطوح پایین تر عوارض جانبی نیز کاهش می یابد. تا پیش از شیوع بیماری کووید ۱۹، هیچ داروی یا واکسنی دارای mRNA مجوز استفاده در انسان را نداشت. در دسامبر سال ۲۰۲۰، هر دو مدرنا و پی فایزر_ بایوان تک مجوز استفاده اضطراری خود را برای واکسن های کووید ۱۹ دارای mRNA دریافت کردند که توسط عملیات Warp Speed (مستقیماً در مورد مدرنا و غیرمستقیم بر
ای پی فایزر_ بایوان تک) تأمین شده بود. در ۲ دسامبر سال ۲۰۲۰، هفت روز پس از واپسین آزمایش های هشت هفته ای، آژانس تنظیم مقررات محصولات پزشکی و مراقبت از سلامت انگلیس (MHRA)، نخستین تنظیم کننده داروهای جهانی در تاریخ است که واکسن mRNA را تأیید کرده و «مجوز اضطراری» را به کووید ۱۹ پی فایزر_ بایو ان تک BNT162b2 برای استفاده گسترده اعطا می کند. جون راین، مدیر عامل MHRA گفت: «هیچ اهمالی در تصویب آن صورت نگرفته است»، و «مزایای آن بیشتر از هر گونه خطر است». در ۱۱ دسامبر ۲۰۲۰، FDA مجوز استفاده اضطراری را برای واکسن پی فایزر_ بایو ان تک کووید ۱۹ داد. سازوکار. هدف واکسن این است که دستگاه ایمنی انطباقی را تحریک کرده تا پادتن هایی را ایجاد کند که دقیقاً این پاتوژن خاص را هدف قرار می دهد. نشانگرهای پاتوژن که هدف پادتن ها هستند، آنتی ژنها نامیده می شوند. واکسن های mRNA به شیوه ای بسیار متفاوت از یک واکسن سنتی عمل می کنند. واکسن های سنتی، یک پاسخ آنتی بادی را با تزریق آنتی ژن های یک ویروس ضعیف (ویروس ضعیف یا بی ضرر) یا یک وکتور ویروسی رمزگذار آنتی ژن نوترکیب (ویروس حامل آنتی ژن ها مهندسی شده) به عضلات وارد کرده؛ این مواد دارا
ی آنتی ژن، بیرون از بدن ترکیب شده و رشد می کنند. در مقابل، واکسن های mRNA یک قطعه کوتاه مدت ایجاد شده که توالی RNA یک ویروس را به فرد واکسینه معرفی می کنند. این قطعات mRNA توسط سلول های دندریتیک - یک گونه سلول دستگاه ایمنی بدن - توسط فاگوسیتوز مصرف می شود. سلول های دندریتیک از اندامک های درونی خود (ریبوزوم ها) استفاده می کنند تا mRNA را بخوانند و رمزگردانی کند تا پیش از اینکه mRNA از میان برود آنتی ژن های ویروسی را تولید کند. هنگامی که آنتی ژن های ویروسی توسط سلول میزبان تولید می شوند، روند طبیعی دستگاه ایمنی اختصاصی دنبال می شود. آنتی ژن ها توسط پروتئازوم ها تجزیه شده و سپس مولکول های کلاس I و کلاس II MHC به آنتی ژن متصل می شوند و آن را به غشای سلولی منتقل می کنند تا سلول دندریتیک را «فعال» کنند. سلول های دندریتیک پس از فعال شدن، به غدد لنفاوی مهاجرت کرده؛ همان محلی که آنتی ژن به سلول های T و سلول های B ارائه می شود و منجر به تولید پادتن هایی که به طور خاص برای آنتی ژن، هدف قرار می گیرند شده و در نهایت منجر به ایمنی می شوند. مزایای به کارگیری mRNA برای تولید آنتی ژن از سلول های میزبان این است که تولید mRNA ب
رای سازندگان واکسن بسیار آسان تر از پروتئین های آنتی ژنی یا ویروس ضعیف شده است. مزیت دیگر سرعت طراحی و تولید است؛ مدرنا واکسن mRNA-1273 خود را تنها در مدت ۲ روز برای کویید۱۹ طراحی کرد؛ از آنجا که آنتی ژن ها در درون سلول تولید می شوند شایان ذکر است یکی دیگر از مزایای واکسن های RNA تحریک ایمنی هومورال و نیز ایمنی سلولی است. واکسن های mRNA بر برنامه ریزی دوباره DNA درون سلول اثری ندارد؛ قطعهٔ mRNA مصنوعی، یک کپی از قسمت خاص RNA ویروس است که دستورالعمل ساخت آنتی ژن ویروس را به همراه دارد. (سنبله پروتئینی، در مورد واکسن های اصلی mRNA ویروس کرونا) است که به DNA مربوط نیست. این تصور نادرست هنگامی که واکسن های mRNA کووید ۱۹ به شهرت عمومی رسیدند، منتشر شد که یک تئوری توطئه بی بها بیش نیست. mRNA پس از تولید پروتئین بیرونی باید در سلول ها تخریب شود. با این حال، از آنجا که فرمولاسیون خاص (شامل ترکیب دقیق پوشش دارویی نانوذرات لیپیدی) توسط تولیدکنندگان کاندیدا واکسن های mRNA محرمانه نگه داشته می شود، هنوز جزئیات و زمان آن توسط اشخاص ثالث تحقیق نشده است. انتقال. روش انتقال واکسن را می توان به طور کلی به دو دسته طبقه بندی کر
د: انتقال RNA به سلول ها در درون بدن موجود زنده (in vivo) یا بیرون از بدن (ex vivo) موجود زنده انجام می شود. بیرون از بدن. سلول های دندریتیک گونه ای سلول ایمنی هستند که آنتی ژن هایی را در سطح خود دارند که برای آغاز پاسخ ایمنی با سلول های T به فعل و انفعالاتی می پردازد. سلول های دندریتیک را می توان از بیماران گردآوری و با mRNA مورد نظر ترکیب کرد. سپس، می توان آن ها را دوباره برای بیماران تجویز کرد تا پاسخ ایمنی ایجاد کند. درون بدن. از زمان کشف و معرفی mRNA، رونویسی در شرایط (in vitro) که پس از تجویز مستقیم منجر به بیان درون بدن می شود، رویکردهای in vivo جذابیت بیشتری پیدا می کند. آن ها مزایایی نسبت به روشهای ex vivo دارند، به ویژه با جلوگیری از هزینه برداشت و سازگاری با سلول های دندریتیک بیماران به واسطهٔ تقلید از عفونت منظم، هنوز هم موانعی برای غلبه بر این اسلوب وجود دارد تا واکسیناسیون RNA یک روش قوی باشد. سازوکارهای تکاملی که از نفوذ مواد هسته ای ناشناخته جلوگیری کرده و باعث تخریب توسط RNases می شوند، برای آغاز ترجمه باید دورزده شوند. علاوه بر این، RNA برای حرکت در درون سلول از راه انتشار بیش از حد سنگین اس
ت و باعث می شود توسط سلول میزبان کشف و از میان برود. تزریق mRNA برهنه. تزریق برهنه به این معنی است که محتویات واکسن به راحتی در یک بافر نگهداری می شود. این حالت جذب، از اوایل سال ۲۰۰۰ شناخته شده است. نخستین پژوهش های بالینی گستردهٔ جهانی (توبینگن، آلمان) از تزریق mRNA برهنه، درون پوست برای واکسیناسیون استفاده کرده است. به کارگیری RNA به عنوان ابزاری برای واکسن در دهه ۱۹۹۰ به صورت mRNA خود تقویت کننده کشف شد. دو دسته اصلی واکسن های mRNA غیرتقویت کننده (حامل های ویروسی مرسوم) و mRNA خودتقویت کننده مولکولی (حامل های غیر ویروسی) هستند. وقتی mRNA به صورت غیرویروسی منتقل می شود، وارد سیتوپلاسم سلول شده و می تواند پروتئین آنتی ژنیک را تقویت و بیان کند. همچنین مشخص شده است که راه های مختلف تزریق، مانند: وارد شدن به پوست، خون یا عضلات منجر به تغییر سطوح مختلف جذب mRNA می شود بنابراین انتخاب مسیر اجرایی جنبه اساسی پذیرش است. یک پژوهش، در مقایسه مسیرهای مختلف نشان داد که تزریق غدد لنفاوی منجر به بیشترین پاسخ سلول T می شود. سازوکارها و در نتیجه ارزیابی mRNA خودتقویت کننده ممکن است متفاوت باشد، زیرا mRNA خود تقویت کننده ب
ا داشتن یک مولکول بسیار بزرگتر، از نظر اندازه تفاوت اساسی دارد. وکتور پلی پلکس. پلیمرهای کاتیونی را می توان با mRNA مخلوط کرد تا پوشش های محافظتی به نام پلی پلکس ایجاد شود. وکترهای پلی پلکس از mRNA نوترکیب دربرابر ریبونوکلئازها محافظت کرده و به نفوذ آن در سلول کمک می کنند. پروتامین یک پپتید کاتیونی طبیعی است که برای کپسول کردن mRNA برای واکسیناسیون استفاده شده است. (منبع غیر اولیه مورد نیاز است) وکتور (حامل) نانوذرات لیپید. در سال ۲۰۱۸ نخستین بار FDA به کارگیری نانوذرات لیپید را به عنوان دستگاه تحویل دارو تأیید کرد. زمانی که آژانس نخستین داروی siRNA , Onpattro را تصدیق نمود؛ کپسوله سازی مولکول mRNA در نانوذرات لیپیدی یک موفقیت اساسی برای تولید واکسن های زنده mRNA محسوب می شد که شماری از موانع فنی اصلی را در رساندن مولکول mRNA به سلول میزبان حل می کرد. اصولاً، لیپید یک لایه محافظ در برابر تخریب ایجاد می کند تا خروجی ترجمهٔ قوی تری را فراهم کند. علاوه بر این، سفارشی سازی لایه بیرونی لیپید اجازه می دهد تا از راه فعل و انفعالات لیگاند، انواع سلول های موردنظر را هدف قرار دهیم. با این حال، بسیاری از پژوهش ها همچنین
دشواری پژوهش این گونه انتقال را برجسته کرده و نشان می دهد که ازنظر میزان مصرف سلول میان نانوذرات و in vitro موارد ناسازگاری وجود دارد. نانوذرات می توانند به بدن تزریق شده و از چندین راه همچون وریدی یا از راه دستگاه لنفاوی منتقل شوند. وکتور ویروسی. علاوه بر روش های غیر ویروسی تحویلی، ویروس های RNA برای دستیابی به پاسخ های ایمنی مشابه طراحی شده اند. ویروس های RNA معمولی که به عنوان وکتور استفاده می شوند شامل ویروس های خونی، ویروس ها لنتی، آلفا ویروس ها و ویروس های ربدو که هر یک از نظر ساختار و عملکرد متفاوت هستند. پژوهش های بالینی بر روی دامنه گسترده ای از بیماری ها در گونه های حیوانی همانند موش، مرغ و پستانداران از وکتورهای ویروسی استفاده کرده است. عوارض جانبی و خطرات. میزان بروز واکنش های نامطلوب بدنی پس از به کارگیری این گونه واکسن ها، مشابه دیگر واکسن ها است. افراد مبتلا به خودایمنی، ممکن است نسبت به واکسن های RNA واکنش سوء از خود بروز دهند. رشته های mRNA موجود در واکسن ممکن است یک واکنش ایمنی ناخواسته ایجاد کند که برای به حداقل رساندن این معضل، توالی های mRNA در واکسن های mRNA به منظور تقلید از تولید سلول
های میزبان طراحی شده است. در آزمایش های واکسن جدید RNA کووید ۱۹ اثرات واکنش زا قوی اما گذرا گزارش شده است. بیشتر افراد عوارض جانبی شدیدی را تجربه نمی کنند عوارض جانبی تنها شامل تب و خستگی است. عوارض جانبی شدید به عنوان آنچه که فعالیت روزمره را محدود می کند تعریف می شود. کلیات. پیش از سال ۲۰۲۰، هیچ بستر فناوری mRNA (دارو یا واکسن) برای استفاده در انسان مجاز نبوده است، بنابراین خطر اثرات ناشناخته وجود دارد. شیوع ویروس کرونا در ۲۰۲۰ به تولید سریعتر واکسن های mRNA نیاز داشت و آن ها را برای سازمان های بهداشت ملی جذاب کرد که منجر به بحث در مورد مجوزهای اولیه واکسن های mRNA (از جمله مجوز استفاده اضطراری یا مجوز دسترسی گسترده) پس پایان دورهٔ هشت هفته ای آزمایش های انسانی شد. ذخیره سازی. از آنجا که mRNA شکننده است، واکسن باید در دمای بسیار پایین نگه داشته شود تا از تخریب آن جلوگیری کند بنابراین ایمنی مؤثر کمی به گیرنده می دهد. واکسن BNT162b2 mRNAباید میان −۸۰ تا −۶۰ درجه سانتیگراد (−۱۱۲ تا −۷۶ درجه فارنهایت) نگهداری شود. مدرنا می گوید واکسن mRNA-1273 آن ها می تواند میان ۲۵ تا ۱۵ درجه سانتیگراد (۱۳ تا ۵ درجه فارنهایت)
ذخیره شود که قابل مقایسه با فریزر خانگی است، و میان ۲ تا ۸ درجه سانتیگراد تا ۳۰ روز پایدار می ماند (۳۶ و ۴۶ درجه فارنهایت) در نوامبر ۲۰۲۰، به گزارش نیچر، «گرچه این احتمال وجود دارد که تفاوت در فرمولاسیون LNP یا ساختارهای ثانویه mRNA بتواند باعت اختلاف مقاومت حرارتی [بین مدرنا و بایو ان تک] بشود، اما بسیاری از کارشناسان گمان می کنند که هر دو واکسن در نهایت دارای الزامات ذخیره سازی مشابه در مخزن های حیاتی، تحت شرایط مختلف دمایی هستند». مزایا. واکسن های سنتی. واکسن RNA مزایای خاصی نسبت به واکسن های پروتئینی سنتی ارائه می دهد. از آنجا که واکسن های RNA از یک پاتوژن فعال (یا حتی یک پاتوژن غیرفعال شده) ساخته نشده اند، غیر عفونی هستند. در مقابل، واکسن های سنتی، نیاز به تولید پاتوژن ها دارند که اگر در حجم بالا انجام شود، می تواند خطرات شیوع ویروس را در تأسیسات تولیدی افزایش دهد. واکسن های RNA را می توان سریعتر، ارزان تر و با استاندارد بیشتر (با نرخ خطای کمتر در تولید) تولید کرد، که می تواند حساسیت در برابر شیوع جدی را کاهش دهد. واکسن DNA. واکسیناسیون RNA علاوه بر مزایای مشترک با واکسن هایی نظری DNA نسبت به واکسن های