Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رگانی استونی تحصیل می کرد و مدرک (کارشناسی ارشد مدیریت کسب و کار را در رشته اقتصاد در ۲۰۱۰ دریافت کرد. وی متأهل و دارای سه فرزند است. علاوه بر زبان استونیایی، وی به زبان های انگلیسی، روسی و فرانسوی مسلط است. فعالیت حرفه ای. کالاس در ۱۹۹۹ به عضویت کانون وکلا در استونی درآمد و در ۲۰۰۲ به عنوان وکیل دادگستری به فعالیت پرداخت. وی در شرکت حقوقی Luiga Mody Hääl Borenius و Tark &amp; Co شریک شد و به عنوان مربی اجرایی در مدرسه بازرگانی استونی کار کرد. وی همچنین عضو اتحاد ضد انحصاری اروپا است. در سال ۲۰۱۱، وی به عنوان عضوی از کانون وکلای استونی در وضعیت غیرفعال قرار گرفت. در نوامبر ۲۰۱۸، کالاس خاطرات خود را درمورد (نماینده اروپا: چهار سال در پارلمان اروپا) منتشر کرد، که در آن زندگی و کار خود را از ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸ در بروکسل شرح داده است. زندگی حرفه ای. عضو پارلمان استونی (۲۰۱۱–۲۰۱۴). در ۲۰۱۰، کالاس به حزب اصلاحات استونی پیوست. او با کسب ۷۱۵۷ رأی در ۲۰۱۱ در انتخابات حوزه انتخابیه شهرستان هاریو و شهرستان رپلا کاندیدای مجلس استونی (ریگیکوگو) شد. وی عضو پارلمان دوازدهم استونی بود و از ۲۰۱۱تا ۲۰۱۴ریاست کمیته امور اقتصادی پارلم
ان را بر عهده داشت. در انتخابات ۲۰۱۴، کالاس نامزد پارلمان اروپا شد و ۲۱۴۹۸ رأی کسب کرد. کالاس در پارلمان اروپا در کمیته صنعت، تحقیقات و انرژی به کار پرداخت و در کمیته بازار داخلی و حمایت از مصرف کننده نیز نقش داشت. وی نایب رئیس هیئت نمایندگان در کمیته همکاری پارلمانی اتحادیه اروپا و اوکراین و همچنین عضو هیئت نمایندگان در مجمع پارلمانی یورونست و هیئت نمایندگی رابطه با ایالات متحده بود. کالاس علاوه بر وظایفی که در کمیته خود برعهده داشت، عضو گروه بین المللی پارلمان اروپا در دستورکار دیجیتال نایب رئیس گروه بین المللی جوانان بود. کالاس در دوره حضور خود در پارلمان، روی استراتژی بازار دیجیتال، سیاست های انرژی و مصرف کننده و روابط با اوکراین کار کرد. به طور ویژه او از حقوق بنگاه های کوچک و متوسط (SME) حمایت کرده و در ادامه از مرزهای تجارت در دنیای دیجیتال که مانع ظهور شرکت های نوآور شود دفاع می کرد. او طرفدار نوآوری است و به طور مکرر از اینکه مقررات نمی توانند و نباید مانع انقلاب فناوری شوند تأکید دارد. کالاس به عنوان گزارشگر در تهیه شش گزارش به اتحادیه اروپا فعالیت داشت: نظر در مورد به اصطلاح مقررات حریم خصوصی الکتر
ونیکی، قواعد به کارگیری رباتیکدر قانون مدنی و در مورد گزارش سالانه سیاست رقابت اتحادیه اروپا، و ارائه پیشنهاد جدید برای مصرف کنندگان انرژی، و همچنین قانون مربوط به تخلفات و تحریم های سفارشی و گزارشی ابتکاری که دربارهٔ بازار واحد دیجیتال نوشت. در مدت حضور خود در پارلمان، وی همچنین به عنوان رهبر جوان اروپا (EYL40) معرفی شد. او هم اکنون رئیس سیاست خارجی اتحادیه اروپا است.
جنگ کویت و نجد پس از جنگ یکم جهانی آغاز شد. جنگ به این دلیل رخ داد که ابن سعود می خواست کویت را به کشور خود پیوست کند. درگیری شدید میان کویت و نجد مرگ صدها کویتی را در پی داشت. این جنگ به درگیری های پراکنده مرزی در سالهای ۱۹۱۹–۱۹۲۰ انجامید. به دنبال جنگ کویت و نجد، ابن سعود از ۱۹۲۳ تا ۱۹۳۷ برای کویت به مدت ۱۴ سال محاصرهٔ بازرگانی ایجاد کرد. هدف از حملات اقتصادی و نظامی سعودی به کویت پیوست کردن هرچه بیشتر خاک کویت به کشور خود بود. در کنفرانس عقیر در سال ۱۹۲۲، مرزهای کویت و سلطان نشین نجد تعیین شد. پس از کنفرانس عقیر، کویت همچنان مورد محاصره اقتصادی عربستان و یورشهای پی در پی سعودی قرار گرفت.
دختر وزیر فیلمی محصول سال ۱۹۵۰ و به کارگردانی نیتین کاکار است. در این فیلم بازیگرانی همچون ماروتور راماچاندران، ام.ان. نامبیار، اس.ای. ناتاراجان و مادوری دوی ایفای نقش کرده اند.
دی استئارویل فسفاتیدیل کولین (DSPC) یک فسفاتیدیل کولین است که نوعی فسفولیپید محسوب می شود. می توان از آن برای تهیه لیپوزوم ها استفاده کرد.
کیریل چایکوفسکی (؛ ؛ ) موسیقی دان و آهنگساز اهل مقدونیه شمالی است. او یکی از معتبرترین هنرمندان موسیقی الکترونیک در اروپای شرقی به شمار می رود و از پیشگامانی است که صداهای قومی بالکان را وارد تولید موسیقی الکترونیک مدرن کرده اند. کیریل همچنین آهنگ ساز برجسته ای در حوزه موسیقی فیلم و تئاتر است.[1] از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "گرد و غبار"، "سایه ها" و "انگار آن جا نیستم" اشاره نمود.
شو جو-یا (انگلیسی: Hsu Ju-ya) یک تکواندوکار تایوانی است. وی در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۱۹۸۹ در سئول، در دسته میان وزن و در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۱۹۹۳ در نیویورک، برنده مدال برنز شد. وی در مسابقات تکواندو قهرمانی آسیا در سال ۱۹۹۴ مدال نقره را از آن خود کرد.
نیتان نیوجنت () تدوین گر اهل جمهوری ایرلند است. وی بیشتر بابت همکاری با لنی آبراهامسون شناخته می شود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "اتاق"، "فرانک" و "انگار آن جا نیستم" اشاره نمود.
نقطهٔ عطف تأخیری که تأخیر رشد نیز نامیده می شود برای توصیف شرایطی استفاده می شود که در آن کودک در سن مورد انتظار به یکی از این نقاط نرسد. با این حال، در بیشتر موارد، طیف گسترده ای از سنین را می توان طبیعی دانست و دلیلی برای نگرانی پزشکی نیست. نقاط عطف بیشتر با استفاده از صدک اندازه گیری می شوند و برای بسیاری از نقاط عطف مقدار بین صدک ۵ تا ۹۵ نیازی به مداخله ندارد، اگرچه می توان مقادیر لبه های آن دامنه را با سایر شرایط پزشکی مرتبط دانست. درمان آن ناممکن است. پیشنهاد شده که اندازه گیری نوسان وضعیت می تواند نخستین نشانه باشد.
نشان (badge) یا آرم سینه وسیله یا لوازم جانبی است، که اغلب حاوی نمادهای یک سازمان می باشد. این نمادها که برای نشان دادن برخی از خدمات، یک دستاورد خاص، نمادی از اقتدار یا وابستگی به یک گروه یا مجموعه و حتی در برخی از موارد عقیده و آرمان تهیه می شود. در برخی از موارد این نشان ها صرفاً بیان کننده یک عقیده یا نوشتار و .. بوده و ارتباط خاص سازمانی با موضوعات و گروه های معین ندارند. برخی از این نشان ها که مربوط به سازمانهای رسمی هستند مانند پلیس یا آتش نشانی و … پس از استخدام رسمی یا قراردادی (بر اساس ساختار سازمان مربوطه) پس از ادای سوگند ارائه می شود. این مدالها را می توان از فلز، پلاستیک، چرم، منسوجات، لاستیک و غیره تهیه کرد و معمولاً به لباس، کیف، کفش، وسایل نقلیه، تجهیزات الکتریکی خانگی و غیره متصل می شوند. همچنین می توان این نشان ها به صورت بافته شده یا گلدوزی بر روی پارچه تهیه کرد و می توان با چسب زدن، اتو کشیدن، دوختن آنها را متصل کرد. منابع. Wikipedia contributors, "Badge," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Badge&amp;oldid=997661885 (accessed January 27, 2021).
جایزه گزینش منتقدان تلویزیون بهترین مجموعه پویانمایی یکی از جوایزی است که سالانه توسط جوایز تلویزیونی منتخب منتقدان (بی تی جی ای) ارائه می شود. این جایزه از سال ۲۰۱۲ اهدا می شود. برندگان توسط گروهی از منتقدان تلویزیونی که بخشی از انجمن منتقدان پخش فیلم هستند انتخاب می شوند.
بازی غاز بی نام () یک بازی ویدئویی معمایی و مخفی کاری است که توسط شرکت مستقل هاوس هاوس توسعه یافته و به وسیلهٔ پنیک در سال ۲۰۱۹ عرضه شد. در این بازی بازیکن(ها) هدایت یک غاز را با هدف آزار دادن ساکنان یک روستای انگلیسی در دست دارند و با استفاده از قابلیت های غاز به دستکاری اشیاء و وسایل درون بازی می پردازند تا شخصیت های غیرقابل بازی را مجبور به انجام کارهایی کنند تا وظایف مشخص شده در بازی به انجام برسند. این بازی در ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۹ برای مایکروسافت ویندوز، مک اواس و نینتندو سوئیچ، و ۱۷ دسامبر ۲۰۱۹ برای کنسول های پلی استیشن ۴ و ایکس باکس وان عرضه شده است. این بازی نقدهای مثبتی دریافت کرده، جوایز دی.آی.سی.ای. این بازی را به عنوان بازی سال ۲۰۱۹ انتخاب کرد و وبگاه متاکریتیک امتیاز ۸۱ از ۱۰۰ به "بازی غاز بی نام" داده است. گیم پلی. موقعیت مکانی که بازی در آن رخ می دهد، دهکده ای انگلیسی است. بازیکنان در این بازی هدایت یک غاز را بر عهده دارند. این غاز می تواند غات غات کند، بدود، سرش را خم کند و اشیا را با منقارش بقاپد تا برای اهالی دهکده دردسر درست کند. این دهکده به چندین بخش تقسیم شده است. هر بخش دارای فهرستی از کارها
یی است که باید انجام شوند. این فهرست شامل اهدافی مثل سرقت اشیای خاص یا فریب دادن انسان ها برای انجام کارهای مشخص است. زمانی که به اندازهٔ کافی از این اهداف کاسته شد، یک هدف دیگر افزوده می شود که در صورت تحقق آن، غاز اجازه می یابد تا به بخش بعدی برود. پس از تکمیل چهار بخش، غاز وارد مدلی مینیاتوری از دهکده می شود. در اینجا، غاز زنگ طلایی را می دزدد و سپس باید از همان راهی که آمده است، برگردد. با بازگشت به بخش های قبلی، اهالی دهکده تلاش می کنند تا جلوی غاز را بگیرند. در نهایت، غاز زنگ طلایی را داخل گودالی پُر از زنگ هایی که قبلاً دزدیده است، می اندازد. در این بازی چندین مأموریت مخفی نیز گنجانده شده است. دستیابی به این اهداف پنهان نیازمند پیمودن چندین منطقه یا تکمیل یک منطقه در یک محدودیت زمانی است. در صورت تکمیل تمامی اهداف اختیاری، به بازیکن یک تاج داده می شود تا غاز آن را به سر کند. در صورت فعال سازی گزینهٔ اشتراکی چندنفرهٔ محلی که در به روزرسانی های بعدی اضافه شد، این امکان به بازیکن دوم داده می شود تا یک غاز چینی را هدایت کند. در این صورت، هر دو غاز برای رسیدن به اهداف با هم همکاری می کنند.
سعید باقرپسند (زادهٔ ۶ فروردین ۱۳۷۰) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال نساجی مازندران بازی می کند. دوران باشگاهی. وی سابقه بازی در تیم های شهرداری لنگرود، ماشین سازی، هف سمنان، شهرداری تبریز، داماش گیلان، سرخپوشان پاکدشت، آلومینیوم اراک، سومقاییت، ذوب آهن، ملوان و شمس آذر قزوین را نیز دارد.
ناپلئون بناپارت نخستین امپراتور تاریخ فرانسه در جریان تاج گذاری خود در دوم دسامبر سال ۱۸۰۴ میلادی تاجی بر سر گذاشت که امروزه با نام تاج ناپلئون معروف است. ناپلئون خود اما این تاج را تاج شارلمانی نامید. با این که تاج شارلمانی و بسیاری دیگر از جواهرات سلطنتی فرانسه در جریان انقلاب این کشور از میان رفته بودند اما ناپلئون با هدف دادن مشروعیت به خود به عنوان جانشین شارلمانی پادشاه بزرگ فرانک ها، پادشاه ایتالیا و امپراتور مقدس روم چنین نام گذاری را انجام داد. ناپلئون همزمان از تاج برگ زرینی نیز استفاده کرد تا خود را در هیبت امپراتور روم نشان دهد. وی پس از گذاشتن تاج بر سر خود آن را به سر همسرش ژوزفین بوهارنه نزدیک کرد و او را امپراتریس نامید اما از گذاشتن تاج بر سر ژوزفین خودداری کرد. پس از سقوط حکومت ناپلئون هیچکدام از پادشاهان بعدی فرانسه از جمله برادرزاده او ناپلئون سوم حاضر به استفاده از تاج وی نشدند. تاج ناپلئون امروزه در موزه لوور پاریس قرار دارد و گفته می شود تمام سنگ های قیمتی آن خارج شده و با شیشه های رنگی جایگزین شده است.
هولوکاست در صربستان بخشی از هولوکاست در سراسر اروپا علیه یهودیان در طول جنگ جهانی دوم بود، که در قلمرو فرماندار نظامی در صربستان رخ داد؛ اداره نظامی رایش سوم که پس از حمله به یوگسلاوی در آوریل ۱۹۴۱ تأسیس شد. این جنایات در وهله نخست توسط مقامات اشغالگر آلمان انجام شد که با کمک نیروهای همدست چندین دولت دست نشانده که توسط آلمانی ها در سرزمین های اشغالی بر پا شده بودند، سیاست های نژادی نازی را اجرا می کردند. بلافاصله پس از اشغال، مقامات اشغالگر قوانین نژادی ای را وضع کردند، و به یهودیان و کولی ها برچسب دون انسان زدند. آن ها همچنین دو دولت دست نشانده مدنی در صربستان گماشتند تا مطابق با راهنمایی و نظارت آلمانی ها، کارهای اداری را انجام دهند. یهودیان هدف اصلی این کارزار بودند اما کولی ها نیز برای پاکسازی هدف قرار گرفتند. عامل هولوکاست ورماخت آلمان نازی مستقر در صربستان تحت اشغال آلمان بود. آن ها این عملیات را با کمک دولت دست نشانده میلان ندیچ و سازمان فاشیستی جنبش ملی یوگسلاوی (Zbor) به رهبری دیمیترییه لیوتیچ انجام دادند، اما محرک اصلی پاکسازی ارتش منظم آلمان بود. کشتارها بیشتر در اردوگاه های کار اجباری و وانت های گ
از انجام شدند. در مه ۱۹۴۲، صربستان اشغالی به یکی از نخستین سرزمین های "عاری از یهود" اعلام شده، تبدیل شد. نازی ها حدود ۱۸۰۰۰ یهودی صرب را به سکل سیستماتیک در سرزمین های اشغالی به قتل رساندند. عاملان اصلی هولوکاست در صربستان که به جرایم جنگی محکوم شدند، مقامات رسمی آلمان نازی، هارالد ترنر، اوگوست مایزنر و یوهان فورتنر بودند. میلان ندیچ زندانی شد، اما اندکی بعد خودکشی کرد، و لیوتیچ در یک تصادف رانندگی کشته شد. تا سال ۲۰۱۹، ۱۳۹ صرب به عنوان درستکار در میان ملل شناخته شده اند. پیشینه. وزیر امور خارجه یوگسلاوی آنتون کوروشچ، که کشیشی کاتولیک و رهبر محافظه کاران اسلوونیایی بود، در سپتامبر ۱۹۳۸ اظهار داشت که «مسئله یهود در یوگسلاوی وجود نداشته است … از پناهندگان یهودی فراری از آلمان نازی در اینجا استقبال نمی شود.» در دسامبر ۱۹۳۸ خاخام ایزاک آلکالای، تنها عضو یهودی دولت از کار برکنار شد. در ۲۵ مارس ۱۹۴۱، شاهزاده پل یوگسلاوی، با متحد ساختن پادشاهی یوگسلاوی با نیروهای محور، پیمان سه جانبه را امضا کرد. این پیمان، به ویژه در صربستان و مونته نگرو، محبوبیت بسیار کمی داشت و تظاهراتی بر ضد آن آغاز شد. در ۲۷ مارس، افسران نظامی
صرب شاهزاده پل را سرنگون کردند. دولت جدید پشتیبانی خود از محور را پس گرفت، اما از پیمان سه جانبه بیرون نیامد. با این وجود، نیروهای محور به رهبری آلمان نازی در آوریل ۱۹۴۱ به یوگسلاوی حمله کردند. نیروهای محور صربستان را تقسیم کردند و مجارستان، بلغارستان، ایتالیا و دولت مستقل کرواسی مناطق زیادی را اشغال و ضمیمه خاک خود کردند. در صربستان مرکزی اشغالگران آلمانی قلمرو فرماندار نظامی در صربستان (به آلمانی:"Gebiet des Militärbefehlshabers in Serbien") را تأسیس کردند، که تنها منطقه یوگسلاوی تقسیم شده بود که تحت اداره نظامی مستقیم آلمان داشت، و اداره امور روزانه آن تحت کنترل رئیس اداره نظامی آلمان بود. فرماندار نظامی آلمان در صربستان یک دولت دست نشانده مدنی را تعیین کرد تا مطابق جهت و نظارت آلمان وظایف اداری را انجام دهد. پلیس و ارتش دولت دست نشانده زیر نظر فرماندهان آلمانی قرار گرفتند. در ژوئیه ۱۹۴۱، شورشی بزرگ در صربستان علیه اشغالگران آلمانی آغاز شد، که شامل تأسیس جمهوری اوژیتسه، نخستین قلمرو آزاد شده در جنگ جهانی دوم در اروپا بود. با دستور شخصی هیتلر برای درهم شکستن مقاومت، ارتش آلمان شروع به اعدام ده ها هزار غیرن
ظامی صرب کرد که در میان آنها هزاران یهودی نیز وجود داشت. اشغالگران آلمانی در اوت ۱۹۴۱ برای کمک به سرکوب شورش، دولت دست نشانده میلان ندیچ را به وجود آوردند، که خود مسئول بسیاری از فعالیت های مربوط به هولوکاست، از جمله ثبت و دستگیری یهودیان و کنترل مشترک بر اردوگاه کار اجباری بانییتسا در بلگراد، بود. هولوکاست. قوانین ضدیهودی. در ۱۳ آوریل ۱۹۴۱، پیش از تسلیم رسمی ارتش سلطنتی یوگسلاوی، ویلهلم فوخس - رئیس آینزاتس گروپن مستقر در بلگراد - دستور ثبت اطلاعات یهودیان این شهر را صادر کرد. در دستور وی آمده بود که همه کسانی که نام نویسی نکرده اند تیرباران می شوند. اندکی بعد، فرمانده میدانی سرهنگ فون کیزنبرگ فرمانی صادر کرد که بر پایه آن آزادی حرکت یهودیان محدود می شد. در ۲۹ آوریل ۱۹۴۱، رئیس اداره نظامی آلمان در صربستان، هارالد ترنر دستور ثبت اطلاعات همه یهودیان و کولی ها را در سراسر صربستان تحت اشغال آلمان صادر کرد. این دستور استفاده از بازوبندهای زرد را اجباری می کرد، کار اجباری و منع رفت وآمد را شامل می شد، و همچنین دسترسی به غذا و سایر مواد و استفاده از وسایل حمل و نقل عمومی را ممنوع می کرد. در ۳۰ مه، فرماندار نظامی آلم
ان در صربستان، هلموت فورستر، قوانین اصلی نژادی را صادر کرد - «مقررات مربوط به یهودیان و کولی ها» (آلمانی:"Verordnung Betreffend Die Juden Und Zigeuner")، که مشخص می کردند چه کسی یهودی و کولی محسوب می شد. این قانون یهودیان و کولی ها را از صحنه عمومی و اقتصادی حذف می کرد، اموال آنها توقیف می شد، آنها ناچار به نام نویسی در فهرست های خاص ("Judenregister" و "Zigeunerlisten") و سپس کار اجباری شدند. علاوه بر این، این قوانین پوشیدن نوار زرد برای یهودیان و کولی ها را الزام می کرد و آن ها را از کار در موسسات همگانی یا شغل های مانند وکالت، پزشکی، دندانپزشکی، دامپزشکی و داروسازی و همچنین بازدید از سینما، تئاتر، مکان های سرگرمی، حمام های عمومی، زمین های ورزشی و بازارها منع می کرد. آغاز اذیت و آزار. در همان اوایل اشغال، اعضای آینزاتس گروپ یوگسلاوی نازی آغاز به دزدی و غارت مشاغل یهودی کردند. بعدها این مشاغل طبق مقررات ضدیهودی آلمان مصادره شدند و اغلب به کنترل فولکس دویچه محلی سپرده می شدند. سایر املاک و مستغلات و املاک شخصی یهودیان به علاوه املاک مذهبی نیز مصادره شد. نوع ویژه ای از سرقت به شکل «کمک مالی» به مبلغ ۱۲ میلیون د
ینار بود، که یهودیان بلگراد ناچار به پرداخت آن شدند، به جبران «خسارات وارد شده به آلمانی های جریان جنگ آوریل، که یهودیان باعث آن شده بودند». علاوه بر این، آلمانی ها یهودیان بلگراد را ناچار به پرداخت ۱٬۴۰۰٬۰۰۰ دینار به «صندوق سرکوب اقدامات یهودی-کمونیستی» کردند. آلمانی ها و فولکس دویچه در خیابان ها با یهودیان بدرفتاری می کردند و آن ها را مورد ضرب و شتم قرار می دادند، در حالی که در بلگراد، فولکس دویچه و هواداران لیوتیچ یهودیان پیر را گرفته و با آنها وحشیانه رفتار می کردند. آلمانی ها با کمک فولکس دویچه و هواداران لیوتیچ کنیسه های یهودیان را تخریب و به آن ها هتک حرمت کردند. آلمانی ها تمام مردان یهودی میان ۱۴ تا ۶۰ سال و همه زنان یهودی میان ۱۶ تا ۴۰ سال را برای انجام کار اجباری ۱۷ تا ۱۸ ساعت در روز، بدون استراحت، به خدمت گرفتند. آنها ناچار به انجام سخت ترین کارها بودند؛ از جمله پاکسازی آوار و اجساد باقی مانده از بمباران گسترده بلگراد توسط نیروهای آلمانی با دست برهنه. کسانی که توانایی کار نمی داشتند توسط نگهبانان آلمانی تیرباران می شدند. کشتار مردان یهودی. نابودی یهودیان صرب توسط آلمانی های نازی در دو مرحله مشخص ان
جام شد. نخستین مورد، که میان ژوئیه و نوامبر ۱۹۴۱ رخ داد، شامل قتل مردان یهودی می شد که در جریان اعدام های تلافی جویانه توسط نیروهای آلمانی در واکنش به افزایش شورش های ضد نازی در صربستان تیرباران شدند. در اکتبر ۱۹۴۱، ژنرال آلمانی، فرانتس بوهمه، دستور اعدام ۱۰۰ غیرنظامی را برای هر سرباز کشته شده آلمانی و ۵۰ نفر را برای هر زخمی آلمانی صادر کرد. در دستور بوهمه آمده بود که گروگان ها باید از «همه کمونیست ها، افرادی که مظنون به کمونیست بودن هستند، همه یهودیان و تعداد مشخصی از ساکنان ملی گرا و دموکراسی خواه» باشند. در کل حدود ۳۰٬۰۰۰ غیرنظامی صربستانی توسط نازی ها در ۲ ماه نخست این سیاست اعدام شدند. در میان آنها ۵۰۰۰ مرد یهودی یا تقریباً همه مردان یهودی بالای ۱۴ سال در صربستان و بانات بودند. تا اواخر تابستان ۱۹۴۱، گشتاپو و فولکس دویچه محلی همه یهودیان در بانات را به صف کرده و به اردوگاه های کار اجباری توپوفسکه شوپه و سایمیشته منتقل کرده بودند. آلمانی ها نخستین دستگیری های گروگان ها را در آوریل ۱۹۴۱ در بلگراد انجام دادند. از اوت تا نوامبر ۱۹۴۱ آلمانی ها مردان بزرگسال یهودی را از دیگر مناطق صربستان گرد آوردند و آن ها را
در توپوفسکه شوپه توقیف کردند. این افراد به عنوان گروگان های یهودی گروهی را تشکیل می دادند تا در هنگام نیاز به عنوان بخشی از سیاست تلافی جویانه آلمان در مورد اعدام غیرنظامیان صربستان مورد شلیک قرار بگیرند. پس از آن، آلمانی ها چندین بار یهودیان را به مکان های کشتاری در یایینتسی، یابوکا (نزدیک پانچِوو) و غیره بردند و اعدام کردند. ۵۰۰ یهودی بانات در دلیبلاتسکا پشچارا در جنوب بانات اعدام شدند ، و در همان حال برخی از یهودیان در جریان اعدام های جمعی آلمان در جاهای دیگر مانند کشتارهای کراگویواتس و کرال یوو کشته شدند. از این روی، تا نوامبر سال ۱۹۴۱ «تقریباً هیچ مرد یهودی زنده ای وجود نداشت که می توانست به عنوان گروگان مورد استفاده قرار گیرد.» کشتار زنان و کودکان. مرحله دوم نسل کشی، میان دسامبر ۱۹۴۱ و مه ۱۹۴۲، شامل زندانی کردن زنان و کودکان در سایمیشته و کشتن آن ها با گاز درون یک وانت گاز سیار به نام «سوئرواگن» (Sauerwagen) بود. این اردوگاه کار اجباری آلمانی، که در محوطه قدیمی نمایشگاه ها استارو سایمیشته در نزدیکی زمون، آن سوی رود ساوا از طرف بلگراد و درون قلمرو دولت مستقل کرواسی، قرار داشت برای پردازش و از میان بردن
یهودیان، صرب ها، کولی ها و دیگر اسیران تأسیس شده بود. در ۸ دسامبر ۱۹۴۱، به کلیه یهودیان اهل بلگراد دستور داده شد تا به دفاتر پلیس یهودی گشتاپو (Judenreferat) در خیابان جورج واشینگتن مراجعه کنند. پس از تحویل کلیدهای خانه هایشان، آلمانی ها آن ها را از طریق پلی روی رود ساوا به محل تازه تأسیس اردوگاه سایمیشته بردند. ۷۰۰۰ زن و کودک یهودی در یک زمستان سخت، در زمین نمایشگاه سابق بمباران شده توقیف شده و صدها تن از ایشان درگذشتند. نخستنی قربانیان وانت گاز آلمان کارکنان و بیماران دو بیمارستان یهودی در بلگراد بودند. در طی بیش از دو روز در مارس ۱۹۴۲، آلمانی ها بیش از ۸۰۰ نفر را که اکثراً بیمار بودند، در وانت گاز در گروه هایی میان ۸۰ تا ۱۰۰ نفر بارگیری کردند. آن ها سپس هنگام حرکت وانت به محل های کشتار در یایینتسی، در اثر مسمومیت با مونوکسیدکربن کشته شدند. پس از تخلیه بیمارستان های یهودیان، پاکسازی زنان و کودکان یهودی در سایمیشته آغاز شد. کریستوفر براونینگ، تاریخ دان، توضیح می دهد: میان ۱۹ مارس و ۱۰ مه، رانندگان، گوتز و مایر، با همراهی فرمانده اردوگاه هربرت آندورفر، حدود ۶۵ تا ۷۰ سفر میان سملین و یایینتسی انجام دادند و ۶۳۰
۰ زندانی یهودی را به قتل رساندند. از تقریباً ۷۰۰۰ یهودی که در سملین (سایمیشته) زندانی شده بودند، کمتر از ۵۰ زن زنده ماندند. قربانیان این اردوگاه شامل ۱۰٬۶۰۰ صرب و کولی بدون شماره نیز می شدند. ژاندارم های میلان ندیچ، دیمیترییه لیوتیچ و چتنیک ها در سپتامبر ۱۹۴۴ حدود ۴۵۵ یهودی باقیمانده را در صربستان اسیر کردند و آن ها به اردوگاه بانییتسا تحویل داده شده و بلافاصله کشته شدند. تعداد قربانیان. از ۱۶٬۰۰۰ تن جمعیت یهودی در صربستان تحت اشغال آلمان، نازی ها حدود ۱۴٬۵۰۰ تن را به قتل رساندند. با استناد به یاسا رومانو، توماسویچ خاطرنشان می کند که آلمانی ها از صربستان مرکزی ۱۱٬۰۰۰ یهودی را به علاوه ۳٬۸۰۰ یهودی دیگر از منطقه بانات که تحت کنترل اقلیت آلمانی بود، کشتند. به گفته یلنا سوبوتیچ، از ۳۳٬۵۰۰ یهودی ساکن صربستان پیش از اشغال، حدود ۲۷٬۰۰۰ تن در هولوکاست کشته شدند. در صربستان تحت اشغال آلمان حدود ۱۲٬۰۰۰ تن از ۱۷٬۰۰۰ یهودی اندک زمانی پس از آغاز جنگ کشته شدند؛ از جمله تقریباً همگی ۱۱٬۰۰۰ یهودی اهل بلگراد. بنا بر کارشناسان یوگسلاوی و گزارش های کمیسیون های دولت یوگسلاوی پس از جنگ، به نظر می رسد تقریباً تمام یهودیان صربستان،
از جمله بانات، کشته شده باشند. آن یهودیانی که به پارتیزان ها پیوستند، زنده ماندند و همچنین اعضای یهودی ارتش سلطنتی یوگسلاوی که در جریان حمله آلمان اسیر شده بودند و به عنوان اسیر جنگی در آلمان به ثبت رسیدند. این بدان معناست که تعداد یهودیان کشته شده حدود ۱۶٬۰۰۰ تن بوده است، اگرچه رومانو در آخرین تخمین های خود این تعداد را به ۱۵٬۰۰۰ کشته کاهش داده است. کمک ها توسط غیرنظامیان صرب. میریام اشتاینر-آویتزر، پژوهشگر یهودیان یوگسلاوی و عضو کمیته درستکاران غیریهودی ید وشم می گیود: «صرب ها بسیاری از یهودیان را نجات دادند. بر خلاف تصویر کنونی آن ها در جهان، صرب ها مردمانی دوستانه و وفادار هستند که همسایگان خود را رها نمی کنند.» تا سال ۲۰۱۹، ید وشم ۱۳۹ صرب را به عنوان درستکار در میان ملل به رسمیت می شناسد. تعداد درستکاران لزوماً نشان دهنده تعداد واقعی نجاتگران در هر کشور نیست، بلکه مواردی را که در اختیار ید وشم قرار گرفته اند منعکس می کند. یاشا آلمولی، رئیس پیشین انجمن یهودیان در بلگراد، نوشته است که تعداد یهودیان نجات یافته به این دلیل زیاد نبود که نیروهای اشغالگر ظالمانه ترین رژیم را در اروپا، علاوه بر اتحاد جماهیر شور
وی، برقرار کردند که شامل قوانین تلافی جویانه و اعدام های خودسرانه بود. رافائل لمکین می گوید که صرب ها توسط دستورهایی که مجازات اعدام برای پناه دادن یا پنهان کردن یهودیان یا پذیرش و خرید اشیا با ارزش از آنها تعیین کرده بودند، از کمک به یهودیان منع شده بودند. بازگرداندن دارایی های دزدیده شده. صربستان نخستین کشوری در اروپا بود که قانونی برای استرداد اموال قربانیان بی ورثه یهودی در هولوکاست تصویب کرد. بر پایه این قانون، صربستان علاوه بر این بازپرداخت، از سال ۲۰۱۷ به بعد، ۹۵۰٬۰۰۰ یورو از بودجه خود به اتحادیه شهرداری های یهودی پرداخت خواهد کرد. سازمان جبران خسارت یهودیان جهانی (WJRO) تصویب این قانون را ستود و رئیس این سازمان سایر کشورها را به پیروی از الگوی صربستان دعوت کرد. سفارت اسرائیل در صربستان با انتشار گزارشی ضمن استقبال از تصویب این قانون، تأکید کرد که صربستان باید نمونه ای برای سایر کشورهای اروپا باشد. در بیانیه سفارت اسرائیل آمد که: «قانون جدید اقدامی نجیبانه از سوی یک کشور بزرگ است که روح تازه ای در جامعه کوچک یهودیان موجود کنونی خواهد دمید.» در تاریخ نگاری صربستان. در طول دهه ۱۹۹۰، نقشی که ندیچ و لیوتیچ
در نابودی یهودیان صربستان بازی کردند، توسط چندین تاریخ دان صربستانی کمرنگ به تصویر کشیده شد. در سال ۱۹۹۳، آکادمی علوم و هنرهای صربستان ندیچ را در میان "برجسته ترین ۱۰۰ صرب" تاریخ قرار داد. پس از فروپاشی یوگسلاوی، مشاوران محلی در سمدرفو کارزاری پدیدآوردند تا بزرگترین میدان شهر را به نام لیوتیچ نام گذاری کنند. مشاوران از پیشینه جنگی لیوتیچ دفاع کردند و این ابتکار عمل را با بیان اینکه در جنگ جهانی دوم «[همدستی] … چیزی بود که بقای بیولوژیکی مردم صربستان بدان نیاز داشت» توجیه کردند. بعدها، مجله صربستانی "Pogledi" مجموعه مقالاتی را در تلاش برای تبرئه لیوتیچ منتشر کرد. در ۱۹۹۶، رئیس جمهور آینده یوگسلاوی، وویسلاو کوشتونیتسا در بیانیه ای عمومی از لیوتیچ تعریف کرد و او را ستود. کوشتونیتساو حزب دموکراتیک صربستان او به دنبال سرنگونی اسلوبودان میلوشویچ و دولت سوسیالیست وی در اکتبر ۲۰۰۰، برای احیای شخصیت هایی مانند لیوتیچ و ندیچ فعالیت جدی کردند.
قانون دریانوردی تجارتی سال ۱۹۲۰ یک قانون فدرال ایالات متحده است که به ارتقا و نگهداری دریانوردان تجاری آمریکا می پردازد. از جمله اهداف آن، تنظیم تجارت دریایی در آبهای آمریکا و میان بندرهای آمریکا است. بخش ۲۷ این لایحه به عنوان لایحه جونز شناخته می شود و مربوط به کابوتاژ (تجارت در ساحل) است و الزام می کند که کلیه کالاهای حمل شده روی آب میان بندرهای ایالات متحده با کشتی های پرچم آمریکا ساخته شده در ایالات متحده متعلق به شهروندان آمریکایی حمل شود، و خدمه آن شهروندان و مقیمان دائمی ایالات متحده باشند. این لایحه بدست سناتور وسلی جونز ارائه شد. این قانون همچنین برخی حقوق ملوانان را تعریف کرده است. جلوه ها. لایحه جونز از حمل بار بین سرزمین اصلی ایالات متحده و مناطق دور افتاده ای مانند پورتوریکو، هاوایی، آلاسکا و گوام بدست کشتی های با پرچم خارجی جلوگیری می کند. کشتی های خارجی ورودی حامل کالاها نمی توانند در هیچ یک از این چهار مکان متوقف شوند، کالاها را پیاده کنند، کالاهای با مقصد سرزمین اصلی آمریکا را بارگیری کنند و به حرکت به سوی بندرهای سرزمین اصلی ایالات متحده ادامه دهند، اگرچه کشتی ها می توانند بدون بارگیری هرگون
ه بار جدید که مقصدش مکان دیگری در آمریکا باشد بار را پیاده کرده و به سرزمین اصلی ایالات متحده ادامه حرکت بدهند.
فولکس دویچه در فهرست واژگان آلمان نازی به مردمانی گفته می شد که زبان و فرهنگشان ریشه آلمانی داشت اما شهروند آلمان نبودند. این اصطلاح با "völkisch" دارای ریشه مشترک "Volk" به معنای «مردم خودی» است. آلمانی تبارهای دور از وطن در طی فرایندی که رادیکال شدن تدریجیشان را در پی داشت به «فولکس دویچه» تبدیل شدند. این فرایند به رژیم نازی هسته اصلی برای تشکیل فلکس گماین شافت در راستای مرزهای آلمان را فراهم آورد. فولکس دویچه ها خود نیز به دسته های «نژادی» بر پایه های فرهنگی، اجتماعی، و تاریخی تعیین شده توسط آلمان نازی تقسیم می شدند.