Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ان جی سی ۳۹۸۱ () یک کهکشان مارپیچی بدون میله است که در فاصلهٔ ۶۲ میلیون سال نوری از منظومه شمسی در صورت فلکی پیاله قرار دارد.این کهکشان در ۷ فوریه ۱۷۸۵ توسط ویلیام هرشل کشف شد. "ان جی سی ۳۹۸۱" عضوی از گروه ان جی سی ۴۰۳۸.است که بخشی از ابرخوشه سنبله است.
آدولف واگنر (؛ – ) سیاستمدار و افسر ارتش اهل رایش آلمان بود. وی دانش آموختهٔ رشته «علوم و ریاضیات» در دانشگاه استراسبورگ و مهندسی معدن در دانشگاه فنی آخن بود. مدت کوتاهی پس از به قدرت رسیدن هیتلر در آلمان، واگنر در ۹ مارس ۱۹۳۳ با حکمِ هیتلر به عنوان فرماندار ایالتی (Staatskommissar) برای وزارت امور داخلی استان باواریا (بایرن) انتخاب شد. او در این مقام، تمام دستگاه های امنیتی را تحت کنترل داشت. آدولف واگنر از ایجاد تأسیسات ویژه «حبس حفاظتی» حمایت کرد که باعث شد تا هاینریش هیملر، سرپرست وقت پلیس مونیخ، نخستین اردوگاه کار اجباری نازی ها را در داخائو راه اندازی کند. در ۲۳ مارس، واگنر به رتبه اس آ-گروپنفورر و در ۹ نوامبر ۱۹۳۷ به مقام اس آ-اوبرگروپنفورر ترفیع یافت. واگنر نقش مهمی در پاکسازی رهبران اس آ معروف به شب دشنه های بلند در ۳۰ ژوئن ۱۹۳۴ ایفا کرد. وقتی هیتلر به مونیخ رسید، متوجه شد که واگنر پیش تر رهبران اس آ در مونیخ را دستگیر کرده است. او همچنین گشت هایی را در ایستگاه راه آهن مونیخ قرار داده بود تا رهبران تحت تعقیب اس آ را هنگام ورود به شهر بازرسی کنند. کمی بعد در همان روز، زمانی که رئیس زندان اشتادلهایم از
تحویل شش تن از رهبران اس آ به جوخه های اعدام اس اس خودداری کرد (زیرا فهرست اسامی دریافتی اش بدون امضا بود) واگنر این سند را به عنوان وزیر داخلی استان باواریا امضا کرد و آن شش نفر به اس اس تحویل داده شده و اندکی بعد اعدام شدند. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان آلمان شده است.
نشان خون () با نام رسمی نشان یادبود ۹ نوامبر ۱۹۲۳ (کودتای مونیخ) () یکی از معتبرترین نشان های حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان بود که آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۴ میلادی، آن را به مناسبت یادبود تلاش حزب نازی جهت کودتا در ۹ نوامبر ۱۹۲۳ بنیان نهاد. جنس این مدال از نقره است و بر روی آن تصویر عقابی حک شده که تاج گل بلوطی را در چنگ گرفته است. داخل تاج گل نیز عبارت «۹ نوامبر» و در سمت راست آن عبارت «مونیخ ۱۹۳۳-۱۹۲۳» دیده می شود. در پشت مدال، ورودی فلدهرنهاله (جایی که کودتا شکست خورد) و بالای آن، سواستیکا با پس زمینهٔ نور آفتاب حکاکی شده است. بر حاشیه بالایی مدال نوشته است: «و سرانجام، شما پیروز شدید.» (به ).
نشان زرین حزب () نشانی بود که آدولف هیتلر مجوز اعطای آن را، طی فرمانی در اکتبر ۱۹۳۳ صادر کرد. این مدال، جایزهٔ ویژه ای بود که به همه اعضای حزب نازی که از ۹ نوامبر ۱۹۳۳، شماره های عضویت ۱ تا ۱۰۰۰۰۰ را ثبت کرده و عضویت پیوسته داشتند، اعطا می شد. شماره عضویت حزبی فرد دریافت کننده، در پشت مدال درج شده بود. تنها ۲۰۴۸۷ مرد و ۱۷۹۵ زن با این شرایط، این مدال را دریافت کردند. پوشیدن عمومی همه نشان های حزب نازی، از جمله نشان زرین حزب، در سال ۱۹۴۵ ممنوع شد.
لشکر ۵۱ هایلند () لشکر پیاده نظام زیرمجموعه نیروی زمینی بریتانیا بود، که در سال ۱۹۰۸ تأسیس شد و در سال ۱۹۶۸ منحل گردید. لشکر ۵۱ هایلند در طول جنگ جهانی اول از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ در جبهه غربی در فرانسه جنگید. این لشکر در سال ۱۹۰۸، پس از ایجاد نیروی زمینی، به عنوان لشکر هایلند و بعداً از سال ۱۹۱۵ به لشکر ۵۱ (هایلند) ارتقا یافت. نشان این لشکر یک «اچ دی» تلطیف شده در داخل یک دایره قرمز بود. تردیدهای اولیه در مورد عملکرد این لشکر، لقب «هارپر دادز» را برای آن به ارمغان آورد که برگرفته از نام فرمانده آن، سرلشکر جورج هارپر بود، اگرچه آنها در ادامه شهرت ترسناکی نزد متفقین و آلمانی ها به دست آوردند. این لشکر به لشکر ۵۱ پیاده نظام (هایلند) تغییر نام داد و در طول جنگ جهانی دوم به عنوان بخشی از ارتش سرزمینی پس از انحلال نیروی سرزمینی در سال ۱۹۲۰ جنگید. در ژوئن ۱۹۴۰، لشکر ۵۱ پیاده نظام (هایلند) به ارتش دهم فرانسه ملحق شد و پس از عقب نشینی رزمی از رود سم، بخش عمده ای از لشکر مجبور به تسلیم شد و در سنت والری-آن-کاو در ساحل مانش محاصره شد. در شمال آفریقا، لشکر بازسازی شده هایلند با اشاره به نشان «HD» که تابلوهای جاده ای را در ا
متداد محور پیشروی آنها تزئین می کرد، «تزئین کنندگان بزرگراه» لقب گرفت. تا دسامبر ۱۹۴۷، این تشکیلات با لشکر ۵۲ پیاده نظام (لاولند) ادغام شد و لشکر ۵۱/۵۲ اسکاتلندی را تشکیل داد، اما تا مارس ۱۹۵۰، لشکر ۵۱ و لشکر ۵۲ به عنوان تشکیلات جداگانه ای بازسازی شدند. لشکر ۵۱ (هایلند) سرانجام در سال ۱۹۶۸ منحل شد.
فلدهرنهاله () یا تالار فیلدمارشال یک ایوان بزرگ یادبود در شهر مونیخ آلمان است. این ایوان که با الهام از یک سازهٔ مشابه در شهر فلورانس طراحی گردید، در سال ۱۸۴۱ به دستور لودویگ یکم بایرن ساخته شد. این تالار در سال ۱۹۲۳ مکان وقوع نبردی کوتاه بود که شکست کودتای مونیخ توسط آدولف هیتلر منجر شد. در دوران حکومت رژیم نازی، این بنا، یادبودی جهت بزرگداشت مرگ ۱۶ عضو حزب نازی بود.
ویلهلم فون رومان (؛ – ) مجسمه ساز و نشان ساز برجستهٔ اهل آلمان و ساکن مونیخ بود. وی دانش آموختهٔ آکادمی هنرهای زیبا، مونیخ و بعدها از شاگردان میشائیل واگمولر بود. از وی آثار فراوانی در شهرهای کمنیتس، هایلبرن، مونیخ، نورنبرگ، اشتوتگارت، باد اوراخ و ورت به جا مانده است.
میشائیل واگمولر (؛ ۱۸۳۹ – ۱۸۸۱) مجسمه ساز اهل آلمان بود که تعدادی تندیس های سفارشی را در لندن ساخت که اینک در آکادمی سلطنتی هنر به نمایش درآمده اند. وی دانش آموختهٔ «هنرستان صنعتی مونیخ» و آکادمی هنرهای زیبا در مونیخ بود. وی پس از پایان قراردادها و فعالیت های هنری در لندن، به مونیخ بازگشت و استاد آکادمی هنرهای زیبا شد.
زیریوس ایبرله (؛ – ) مجسمه ساز، نقاش و استاد هنر اهل آلمان بود. وی دانش آموختهٔ آکادمی هنرهای زیبا در مونیخ و فرزند یک نجار بود. پس از فارغ التحصیلی، لودویگ دوم به او سفارش ساخت چندین تندیس را داد.
فرانتس ساور گابلسبرگر (؛ – ) ماشین نویس اهل آلمان و مخترع تندنویسی بود که به نام تندنویسی گابلسبرگر هم شناخته می شود.
مختار مجید (زادهٔ ۱۹۶۲ – درگذشته ۲۰۲۲) خواننده اهل افغانستان بود. او به همراه فرهاد دریا، اسد بدیع، جاوید راهی، وحید صابری در دههٔ ۱۹۸۰ میلادی، گروه باران را در کابل تشکیل داد که به شهرت و موفقیت بی سابقه در افغانستان دست یافت. مختار مجید در فوریه سال ۲۰۲۲ میلادی، پس از مدتی مبارزه با سرطان در ویرجینیای آمریکا درگذشت.
اسد بدیع (زادهٔ ۱۹۶۱ مزار شریف) خوانندهٔ اهل افغانستان است. او یکی از خوانندگان دهه ۱۹۸۰ میلادی است، که کارش را با گروه باران شروع کرد و به محبوبیت رسید. بدیع همچنین یک پزشک است و دکترای پزشکی اش را در سوئیس گرفته است. وی در حال حاضر در شهر ژنو کشور سوئیس ساکن است.
محمد گل جامجو (۱۳۲۶ – ۲۸ بهمن ۱۴۰۰) عکاس و مجموعه دار ایرانی بود. او در حوزهٔ عکاسی سینما فعال بود و با هنرمندان برجستهٔ ایرانی همکاری داشت. زندگی. محمد گل جامجو متولد ۱۳۲۶ در تهران بود. او از عکاسان پیشکسوت است که سابقه طولانی در عکاسی و به ویژه عکاسی سیاه و سفید دارد. او کارش را در عکاسی «فرشته» واقع در خیابان شوش آغاز کرد و از باتجربه ترین افراد در این حوزه به شمار می رفت. او علاوه بر عکاسی، آرشیوی از اسناد تصویری ایران را نیز گردآوری کرده است. مجموعه آرشیوی او در سال های اخیر در اختیار آژانس عکس ایران ایمیجز قرار گرفته و توسط این آژانس منتشر می شود. در سال ۱۳۹۶ بخشی از مجموعه او از عروسی غلامرضا تختی، در نگارخانه راه ابریشم تهران به نمایش گذاشته شد. البته شهرت او بیشتر به دلیل کلکسیون تک چهره های او از مشاهیر معاصر است که از آن جمله می توان به افرادی نظیر محمد قریب، محمد معین، مهدی اخوان ثالث، مجید محسنی، محمدحسین شهریار و … اشاره کرد. در سال ۱۳۹۶ نمایشگاهی از ۷ تک چهره شاعران دهه ۱۳۴۰ (خورشیدی) ایران از این مجموعه در کافه مانیا به نمایش درآمد. محمد گل جامجو همچنین تجربه عکاسی فیلم هم داشته است. نخستین با
ر ساموئل خاچیکیان کارگردان معروف ایرانی عکس هایش را می بیند و از او دعوت می کند تا در پروژه های او عکاسی کند. او بعدها نیز در فیلم های سینمایی «پستچی» داریوش مهرجویی و «نفرین» ناصر تقوایی عکاسی کرده است. مجموعه های تلویزیونی گل پامچال و هزاردستان نیز از دیگر تجربه های عکاسی وی در سریال های تلویزیونی است. گل جامجو گنجینه ای از عکس هایی دربارهٔ جنگ ایران و عراق و مشهد در سال های پیش از انقلاب ۱۳۵۷ دارد. فیلم مستندی با عنوان "جام عکاسی" از زندگی او ساخته شده است. درگذشت. محمد گل جامجو چندماهی از عارضه آمبولی ریه رنج می برد که سرانجام در روز پنجشنبه ۲۸ بهمن ۱۴۰۰ براثر بیماری در بیمارستانی در تهران درگذشت. پیکر وی روز یکشنبه ۱ اسفند ۱۴۰۰ از مقابل خانه هنرمندان ایران تشییع و در قطعه نام آوران بهشت زهرا به خاک سپرده شد .
جاوید راهی خوانندهٔ اهل افغانستان است. او به همراه فرهاد دریا، اسد بدیع، مختار مجید و وحید صابری در دههٔ هشتاد میلادی، گروه باران را در شهر کابل تشکیل داد که به شهرت و موفقیت بی سابقه در افغانستان دست یافت.
وحید صابری خوانندهٔ اهل افغانستان است. او برای دو آهنگ «دو موجود ز هستی گرامی تر است» و «یک روز بلند آفتابی» معروف است. او به همراه فرهاد دریا، اسد بدیع، مختار مجید و جاوید راهی در دههٔ ۱۹۸۰ میلادی، گروه باران را در کابل تشکیل داد که به شهرت و موفقیت بی سابقه در افغانستان دست یافت.
الاوالدین عبدالله اف (۱۹۶۵–۲۰۲۲) از بازیگران مشهور تئاتر و سینمای کشور تاجیکستان بود. مردم تاجیکستان او را بیشتر با برنامهٔ تلویزیونی «شوخی های الاویدین» می شناختند که وی کارگردان و بازیگر نقش های اصلی صحنه های طنزآمیز آن برنامه بود. او از سال ۲۰۱۹ ریاست فرهنگ ولایت ختلان تاجیکستان را بر عهده داشت. این بازیگر در روز ۱۷ فوریه ۲۰۲۲ و در سن ۵۷ سالگی براثر بالا بودن فشار خون درگذشت.
آیه نَفْر آیه ۱۲۲ سوره توبه است که عده ای از مؤمنان را از جهاد منع کرده و به علم آموزی و تبلیغ دین دعوت می کند. برخی از مفسران و فقیهان این آیه را از دلایل حجیت خبر واحد و حجیت فتوای مجتهد و واجب بودن تحصیل برای اجتهاد و جواز تقلید دانسته اند. متن و ترجمه. وَمَا کانَ الْمُؤْمِنُونَ لِینفِرُوا کافَّةً ۚ فَلَوْلَا نَفَرَ مِن کلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَائِفَةٌ لِّیتَفَقَّهُوا فِی الدِّینِ وَلِینذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَیهِمْ لَعَلَّهُمْ یحْذَرُونَ ﴿۱۲۲﴾ و شایسته نیست مؤمنان همگی (به سوی میدان جهاد) کوچ کنند، چرا از هر گروهی از آنان، طایفه ای کوچ نمی کند (تا طایفه ای در مدینه بماند)، که در دین (و معارف و احکام اسلام) آگاهی یابند و به هنگام بازگشت به سوی قوم خود، آنها را بیم دهند؟! شاید (از مخالفت فرمان پروردگار) بترسند، و خودداری کنند. شأن نزول. در شأن نزول این آیه آمده است هنگامی که پیامبر اسلام به سوی میدان جهاد حرکت می کرد، همه مسلمانان به استثنای منافقان و معذوران به همراه او به میدان جهاد حرکت می کردند، پس از آنکه آیاتی در مذمت منافقان نازل شد و متخلفان غزوه تبوک را مورد سرزنش قرار داد، مؤمنان با
جدیت بیشتری در میدان های جهاد حاضر می شدند، حتی در جنگ هایی که خود پیامبر شرکت نمی کرد همه مؤمنان به جهاد می رفتند و پیامبر را تنها می گذاشتند، این آیه نازل شد و اعلام کرد که در غیر ضرورت، شایسته نیست همه مسلمانان به سوی میدان جنگ بروند بلکه گروهی در مدینه بمانند، و معارف و احکام اسلام را از پیامبر بیاموزند، و به دوستان مجاهدشان پس از بازگشت تعلیم دهند. تفسیر. علامه طباطبایی معتقد است از آیه نفر به دست می آید که منظور از تفقه در دین، فهمیدن همه معارف دینی (اصول و فروع) است نه فقط احکام عملی (فقه اصطلاحی). او استدلال می کند که از عبارت «ولینذروا قومهم: و قوم خود را انذار کنند» به دست می آید که انذار با بیان فقه اصطلاحی، صورت نمی گیرد، بلکه احتیاج به بیان اصول عقاید و دیگر معارف دارد. همچنین به گفته علامه طباطبایی از این آیه به دست می آید که وظیفه کوچ کردن برای جهاد، از طلبه علوم دینی برداشته شده است. برخی نیز از این آیه برداشت کرده اند که اسلام به علم آموزی اهمیت می دهد زیرا آیه عده ای را از جهاد منع می کند تا به فراگیری دانش بپردازند. استدلال برای جواز تقلید. برخی از مفسران و فقیهان، دربارهٔ جایز بودن تقلید ب
ه این آیه استناد کرده اند. به نظر آنان آیه نفر، که بر ضرورت سفر برای تفقّه در امر دین دلالت دارد، از دلایل قرآنی تقلید غیرعالمان از فقیهان و عالمان است. آنان معتقدند که فراگیری تعلیمات اسلام و رساندن آن به دیگران در مسائل فروع دین و لزوم پیروی از آنها، همان تقلید است. استدلال به اثبات خبر واحد. برخی نیز با استناد به آیه ۱۲۲ سوره توبه قبول خبر واحد را اثبات می کنند. برخی هم با این آیه قبول قول مسئله گویان دینی را اثبات می کنند.
SU-152 () یک هویتزر سنگین خودکششی شوروی است که در طول جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار گرفت. ابتدا بر روی شاسی یک تانک سنگین KV-1S یک توپ ۱۵۲ میلی متری نصب شده بود. در تولیدات بعدی از شاسی تانک IS استفاده شد و مجدداً ISU-152 نامگذاری شد. به دلیل نقش خود به عنوان یک ضد تانک سنگین، که قادر به کوبیدن سنگین ترین وسایل نقلیه زرهی آلمان - تانک های تیگر و پنتسر و تانک شکن های الفانت - بود، به "Zveroboy" ("سلاخ جانور") لقب گرفت. توسعه. ضد حمله استالینگراد، عملیات اورانوس، نیاز فوری ارتش سرخ به اسلحه های سنگین متحرک را آشکار کرد. اهداف اولیه برای این اسلحه ها، استحکامات آلمان در داخل و اطراف استالینگراد بود. در آن زمان یگان های زمینی خط مقدم شوروی قدرت آتش کافی برای مقابله با لانه های توپ و مسلسل و دیگر استحکامات را نداشتند. پشتیبانی نزدیک از مهندسان توپخانه و رزمی عامل مهمی در موفقیت عملیات اورانوس بود. با این حال، به استثنای موارد نادر، تمام تفنگ ها و هویتزرهای شوروی در این زمان به جای خودکششی یدک کش می شدند. این عدم تحرک به دلیل نبود جاده، وجود پوشش عمیق برف و کمبود تراکتورهای توپخانه به شدت تشدید شد. اسلحه های یدک
کشی نیز در حین حرکت در برابر حمله بسیار آسیب پذیر بودند، به ویژه از آنجایی که اغلب توسط اسب ها یا خدمه خود حمل می شدند. هویتزرهای سنگین ۱۵۲ میلی متری در مانور دشوار بودند. به دلیل وزن زیاد، آنها قادر به عبور از رودخانه ها بر روی هر چیزی جز پل های تانک نبودند و مستعد غرق شدن و نیاز به رها شدن توسط خدمه خود داشتند. این وضعیت مقامات دولتی را راضی نمی کرد. در نوامبر ۱۹۴۲، کمیته دفاع دولتی دستور ساخت یک تفنگ خودکششی سنگین با هویتزر ML-20 152.4 میلی متری را صادر کرد. اگرچه احتمال حضور SU-100Y در جبهه وجود داشت، ارتش سرخ به یک SPG نیاز داشت که بتواند به صورت انبوه تولید شود تا SU-100Y عمده تانک های سنگین آلمانی را با تفنگ ۱۳۰ میلی متری خود حمل نکند. ارتش سرخ در دوران پیش از جنگ دارای وسایل نقلیه ضد استحکامات اختصاصی مانند تانک سنگین KV-2 مجهز به هویتزر ۱۵۲٫۴ میلی متری M-10 بود. تولید انبوه KV-2 در اکتبر ۱۹۴۱ متوقف شد، زمانی که کارخانه کیروف باید از لنینگراد به چلیابینسک تخلیه می شد. برخی از آنها به سال ۱۹۴۲ رسیدند اما تعداد واقعی آنها ناشناخته باقی مانده است. هنگامی که در حملات شوروی ضرورت یک وسیله نقلیه جدید جدید آ
شکار شد، یک خودروی ضد استحکامات جدید با همین هدف طراحی شد، اما با تحرک بالاتر، زره سنگین تر، کاهش هزینه تولید و قدرتمندتر و دقیق تر به نام ML-20 152 میلی متری. نصب ML-20 در برجک به دلیل طول و لگد آن غیرممکن بود و در نهایت تصمیم گرفته شد که وسیله نقلیه جدید باید دارای یک تفنگ غیر چرخشی باشد که در روبنای ثابتی به سبک کازمیت نصب شده باشد. قبل از صدور دستور کمیته دفاع دولتی چندین پروژه دیگر خودروهای ضد استحکامات وجود داشت که همه آنها متوقف شدند. بعدها در طول جنگ این پروژه ها دوباره شروع شد. در دسامبر ۱۹۴۲، سه طرح مختلف از خودروهای «قاتل جان پناه» توسط گروه های مهندسی مختلف از کارخانه های بزرگ توپخانه و تانک شوروی معرفی شد. همه این طرح ها از اسلحه ML-20 به عنوان سلاح اولیه با شاسی تانک سنگین KV-1S استفاده می کردند. پس از مدتی بحث، پروژه Josef Kotin برای تولید انبوه بیشتر انتخاب شد. این طرح شاسی ML-20 و KV-1S را با حداقل هزینه با موفقیت ترکیب کرد. کل پروژه "KV-14" نامگذاری شد و مونتاژ اولین نمونه اولیه (به نام "سوژه ۲۳۶") در ۳۱ دسامبر ۱۹۴۲ آغاز شد. بعد از ۲۵ روز تکمیل شد. آزمایش های ماشینی "شی ۲۳۶" در ۲۵ ژانویه ۱۹۴
۳ آغاز شد. پس از تعدادی از آزمایش های ماشینی موفق، آزمایش های دقیق تر آغاز شد. "سوژه ۲۳۶" دوباره موفق شد. در ۱۴ فوریه ۱۹۴۳ کمیته دفاع دولتی آن را برای خدمت در ارتش سرخ پذیرفت و بلافاصله آن را به تولید انبوه در "Chelyabinskiy Kirovskiy Zavod" (کارخانه Chelyabinsk Kirov, ChKZ) راه اندازی کرد. نام سری اسلحه های خودکششی از KV-14 به SU-152 تغییر یافت. اسلحه ML-20 برای نصب در SU-152 کمی اصلاح شد - برخی از دسته ها برای بهبود راحتی توپچی جابجا شدند. این نوع دارای نام ML-20S بود. سرعت پوزه و بالستیک خارجی مشابه اسلحه اصلی ML-20 بود. اگرچه SU-152 بدون در نظر گرفتن نقش ضد تانک طراحی شد، اما به دلیل پرتابه های بسیار سنگین HE ML-20S ثابت کرد که قابلیت های ضد زره خوبی دارد. دکترین استاندارد برای تفنگ های هدفمند AT در آن دوره به طور جهانی بر پرتابه های جامد کوچک و متراکم که به سرعت های بالا رانده می شدند تکیه داشت و برای ضربه زدن به زره بهینه شده بود. از آنجایی که SU-152، مانند همه اسلحه های خودکششی سری SU با هدف کشتار تانک طراحی نشده بود، هیچ پرتابه AP برای خدمه صادر نشد و هیچ آزمایش اولیه ای علیه زره انجام نشد. با این حال
، آزمایش هایی که در اوایل سال ۱۹۴۳ بر روی تانک های تایگر تسخیر شده انجام شد، نشان داد که SU-152 می توانست آن ها را در هر محدوده ای با درجه نسبتاً قابل تکیه نابود کند (در سال ۱۹۴۳، این تنها وسیله نقلیه در سرویس روسیه بود که قادر به انجام این کار بود) به سادگی با دمیدن. برجک از طریق اثر انفجار محض از خودرو خارج شد. این کشف تصادفی باعث تولید عظیم SU-152 و تشکیل واحدهای توپخانه خودکششی شد که سپس به عنوان گردان های ضد تانک سنگین ersatz عمل کردند. پس از راه اندازیذولید انبوهS U-152، طراحی برای بهبود قابلیت اطمینان کمی اصلاح شد. در ابتدا SU-152 فاقد مسلسل بود که به عنوان یک ضعف شدید در جنگ شهری و سایر نبردهای نزدیک شناخته شد. برای حل این مشکل نصب اسلحه ضدهوایی دوشکا ۱۲٫۷میلی متری در تابستان ۱۹۴۳ توسعه یافت. برخی از SU-152ها پس از تعمیر آن را دریافت کردند. SU-152 آخرین عضو خانواده تانک های KV در تولید انبوه بود و در دسامبر ۱۹۴۳ با ISU-152 در خطوط تولید ChKZ جایگزین شد. تعداد دقیق SU-152های تولید شده حتی در منابع روسی نیز متفاوت است و رایج ترین ارقام آن ۶۷۰ یا ۷۰۴ است. SU-152هایی که از جنگ جهانی دوم جان سالم به در برد
ند تا اواخر سال ۱۹۵۸ از ارتش شوروی خارج شدند. ساخت و طراحی. SU-152 از همان طراحی محفظه ای کاملاً محصور مانند سایر اسلحه های خودکششی شوروی پیروی کرد. بدنه کاملاً زرهی به دو بخش تقسیم می شد: یک محفظه جنگی برای خدمه، اسلحه و مهمات در جلوی بدنه و موتور و گیربکس جداگانه در عقب. بدنه از صفحات زره نورد با ضخامت های مختلف میلی متر- ۷۵، ۶۰، ۳۰ و ۲۰ جوش داده شده است. بدنه جلو و صفحات زرهی روبنا برای محافظت بهتر از خودرو شیب دار بودند. زره جانبی عمودی بود. بدنه جلوی پایین و صفحات زره عقب استوانه ای بودند و در روش تولید کاملاً پیچیده بودند. توپ ML-20S کمی در سمت راست مرکز با تراورس محدود در برد ۱۲ درجه نصب شده بود. سه نفر از خدمه در سمت چپ اسلحه بودند: راننده در جلو، سپس توپچی و درآخر بار کننده. فرمانده خودرو و اپراتور مکانیزم بریچ در سمت راست قرار داشتند. سیستم تعلیق شامل دوازده میله پیچشی برای شش چرخ جاده (هر کدام ۶۰۰ میلی متر قطر) در هر طرف. چرخ دنده های درایو در پشت قرار داشتند. هر زنجیر از ۹۰ قلاب مهر شده تشکیل شده بود که عرض هر پیوند ۶۰۸ میلی متر بود فاصله معمولی بین دو لینک متصل ۱۶۰ میلی متر بود. سه مخزن سوخت داخل
ی وجود داشت، دو تا در قسمت خدمه و یکی در محفظه موتور، با ظرفیت کل ۶۰۰–۶۱۵ لیتر. این مخزن ها معمولاً با چهار مخزن سوخت خارجی غیر متصل تقویت می شدند که می توانست ۳۶۰ لیتر سوخت اضافی را در خود جای دهد. منبع تغذیه الکتریکی ۲۴ ولتی از یک ژنراتور ۱ کیلوواتی GT-4563A با واحد تنظیم کننده رله ولتاژ RRA-24 و چهار باتری انباشته کننده 6STE-۱۲۸ با ظرفیت کل ۲۵۶ آمپر ساعت تأمین می شد. این تجهیزات الکتریکی برای بسیاری از AFVهای شوروی معاصر رایج بود. باتری های ژنراتور و آکومولاتور تمام تجهیزات الکتریکی دیگر را تغذیه می کردند - موتور استارت برقی ST-700، یک دستگاه رادیویی، یک دستگاه مخابره داخل ساختمان بدنه، چراغ های خارجی و داخلی، و روشنایی میزان های دید اسلحه. برای مشاهده از داخل، همه دریچه های سقف دارای پریسکوپ بودند و دو دوربین دید تفنگی وجود داشت: تلسکوپی ST-10 (СТ-۱۰) و یک دید پانوراما. برای ارتباط خدمه یک دستگاه مخابره داخلی TPU-4-BisF تعبیه شده بود و برای ارتباط بین خودروها یک رادیو منفرد وجود داشت. سری اول SU-152 به 9R، سپس 10R و در نهایت مجموعه رادیویی 10RK-۲۶ مجهز شد. این رادیوها در آغاز جنگ بهتر از تجهیزات شوروی بود
ند، اما در مقایسه با تجهیزات آلمانی پایین تر بودند. خدمه مجهز به دو مسلسل په په شه و ۲۵ نارنجک F1 برای دفاع شخصی کوتاه برد بودند. تاریخچه رزم. اگرچه SU-152 برای این نقش طراحی نشده بود، اما ثابت کرد که SU-152 یک قاتل تانک سنگین ارزان، گسترده و مؤثر است، پس از SU-100 به عنوان یک وسیله نقلیه ضد تانک، و همچنین در نقش اصلی خود در برابر پیاده نظام و استحکامات بسیار موفق است. نقشی مشابه SU-100Y ایفا می کند. در نبرد، برای دو هدف متمایز مورد استفاده قرار گرفت: پشتیبانی آتش و توپخانه دوربرد در هنگام حملات با سرکوب پیاده نظام و از بین بردن جان پناه ها و سلاح های AT، و به عنوان ضد تانک های سنگین ersatz (معمولاً در کمین). SU-152 در تعداد زیادی در سال ۱۹۴۳ تولید شد، با اولین SU-152 برای هنگ های جدید اسلحه های مکانیزه سنگین که در می ۱۹۴۳ تولید شدند. اولین هنگ تنها با دوازده اسلحه به کورسک رسید و در طول نبرد به قدرت کامل خود یعنی بیست و یک اسلحه رسید. از معایب این وسیله نقلیه می توان به سرعت کم آتش به دلیل وجود مهمات سنگین، انبار کم مهمات (فقط ۲۰ گلوله) و محفظه خدمه تنگ و غیر ارگونومیک اشاره کرد. حفاظت زرهی آن فقط کافی بود.
زره جلویی ۶۵ میلی متری شیب دار ۳۰ درجه همچنان آن را در مقابل اسلحه های ۸۸ میلی متری KwK 36/43 Tiger و Ferdinand/Elefant در برد دور و اسلحه ۷٫۵ سانتی متری KwK 40 با سرعت بالا Panzer IV و StuG III/IV آسیب پذیر می کرد. در محدوده های متوسط و کوتاه (و از هر محدوده ای از پهلوها یا عقب). اسلحه ۱۵۲ میلی متری، در حالی که حداکثر برد بسیار بالاتر از ۸۸ میلی متر دارد، همچنان یک هویتزر سنگین در سطح سپاه بود و برد دقیق بسیار کوتاه تری نسبت به ۸۸ میلی متری داشت. یا اسلحه ۷٫۵ سانتی متری در حالی که هنوز در برابر آتش پاسخ در همان فاصله آسیب پذیر است. این امر آن را برای استفاده در کمین های انبوه بسیار مؤثر کرد، جایی که می توان مزایای تانک های سنگین آلمانی را باطل کرد و از پتانسیل کشتار یک تیر SU-152 به بهترین شکل ممکن استفاده کرد. از آنجایی که SU-152 به عنوان یک قطعه توپخانه خودکششی به جای یک ضد تانک واقعی در نظر گرفته شده بود، SU-152 به طور کلی با گلوله های استاندارد HE به جای پرتابه های زره پوش تولید می شد. گلوله ۱۵۲ میلی متری HE انفجاری عظیم ایجاد کرد که برای اثربخشی خود به سرعت متکی نبود و آن ها را در برابر هر تانک آلمانی،
از جمله تایگر و الفانت (اگرچه با تا حدودی کاهش سطح اطمینان کشتار نسبت به پرتابه های نافذ) مؤثر ساخت. این تانک به دلیل توانایی اش در کندن کامل برجک از تانک ببر (در هر محدوده ای) به تنهایی با اثر انفجار محض مشهور بود، و تعداد زیادی AFV آلمانی در طی نبرد کورسک در اثر آتش سوزی SU-152 تخریب یا آسیب دیده بودند. با این حال، در انهدام دائمی ناوشکن تانک سنگین فردیناند، که طراحی ساده تر و حجیم تر آن در برابر انفجار غیر نافذ HE مقاوم تر بود، کمتر قابل اعتماد بود. در حالی که روس ها در طی یک عملیات حداقل هفت فردیناند آلمانی را در کمین SU-152 در کورسک از کار انداختند، مهندسان آلمانی پس از عمل توانستند تعمیر، بازیابی و تقریباً همه را به نبرد روز بعد بازگردانند. این امر به اتکای تفنگ به انفجار به جای نفوذ نسبت داده شده است که باعث کشته شدن خدمه و تخریب فضای داخلی خودرو از طریق ضربه مغزی و پوسته شدن بدون آسیب رساندن به انبار مهمات یا شاسی شده است. در پاسخ، دکترین شوروی با دستور دادن به خدمه SU-152 تغییر کرد تا به تیراندازی بر روی خودروهای ناتوان ادامه دهند تا برجک منقطع شود. بعد از کورسک، گلوله AP هسته جامد 152BR-۵۴۰ میلی متر
در تعداد کمی تولید شد و در تلاش برای معرفی یک پرتابه نافذ به گردان های ناوشکن تانک سنگین ارسال شد، اما سرعت پایین ذاتی این تفنگ باعث شد که دور AP دقیق تر نباشد و فقط نسبتاً مؤثرتر باشد. گلوله استاندارد HE (که می تواند علیه پیاده نظام نیز استفاده شود). پس از عملکرد SU-152 در کورسک، SU-152 نقش بسیار مهمی در از بین بردن استحکامات آلمان در طول عملیات تهاجمی باگراتیون ایفا کرد، این هدف اصلی طراحی خودرو بود.. از نیمه دوم سال ۱۹۴۳ تا پایان جنگ جهانی دوم، SU-152 در تمام جبهه های شوروی، از فنلاند تا کریمه، مورد استفاده قرار گرفت. به دلیل تلفات جنگی و توقف تولید انبوه در دسامبر ۱۹۴۳، تعداد SU-152 در ارتش شوروی کاهش یافت. در نهایت SU- 152 با ISU-152 قابل اطمینان تر و زره پوش تر جایگزین شد، که از همان تسلیحات و مهمات در همان نقش دو منظوره استفاده می کرد. با وجود این، SU-152 در طول جنگ جهانی دوم در خدمت باقی ماند و هر SU-152 هنوز در خدمت فعال در ارتش شوروی در سال ۱۹۵۸ خارج شد. سازمان. SU-152 توسط هنگ های مستقل توپخانه خودکششی سنگین (OTSAP، ОТСАП، به روسی، از "Otdel'niy Tyazheliy Samokhodno-Artilleriyskiy Polk"، Отдельный
Тяжелый Самоходно-Артиллерийский Полк) استفاده شد. در ابتدا هر OTSAP دارای 12 SU-۱۵۲ بود که به سه باتری از چهار خودرو تقسیم می شد. یک تانک KV-1S به عنوان خودروی فرمانده خدمت می کرد. پس از نوامبر ۱۹۴۳، سازمان OTSAP به ۲۱ وسیله نقلیه در هر هنگ تغییر کرد.
عراق از سال۱۹۶۲ تا ۱۹۹۱، زمانی که ذخایر سلاح های شیمیایی خود را منهدم کرد و برنامه های سلاح های بیولوژیکی و هسته ای خود را طبق الزام شورای امنیت سازمان ملل متوقف کرد، به طور فعال تحقیق کرد و بعداً از سلاح های کشتار جمعی (WMD) استفاده کرد. پنجمین رئیس جمهور عراق، صدام حسین، در سطح بین المللی به دلیل استفاده از سلاح های شیمیایی در طول مبارزات انتخاباتی دهه۱۹۸۰ علیه غیرنظامیان ایرانی و کرد در طول جنگ ایران و عراق و پس از آن محکوم شد. در دهه۱۹۸۰، صدام برنامه سلاح های بیولوژیکی گسترده و برنامه سلاح های هسته ای را دنبال کرد، اگرچه بمب هسته ای ساخته نشد. پس از جنگ خلیج فارس (۱۹۹۰–۱۹۹۱)، سازمان ملل متحد (به همراه دولت عراق) مقادیر زیادی از سلاح های شیمیایی عراق و تجهیزات و مواد مربوطه را شناسایی و منهدم کردند. عراق برنامه های شیمیایی، بیولوژیکی و هسته ای خود را متوقف کرد. در اوایل دهه ۲۰۰۰، دولت جورج دبلیو بوش و دولت تونی بلر تأکید کردند که برنامه های سلاح هایی صدام حسین در حال ساخت سلاح های هستند و ذخایر بزرگی از سلاح های کشتار جمعی در عراق پنهان شده است. بازرسی های سازمان ملل برای حل و فصل مسائل حل نشده خلع سلاح بی
ن نوامبر۲۰۰۲ و مارس۲۰۰۳، تحت قطعنامه ۱۴۴۱ شورای امنیت سازمان ملل، که از حسین خواسته بود «همکاری فوری، بدون قید و شرط و فعال» را با بازرسی های سازمان ملل و آژانس بین المللی انرژی اتمی، به زودی آغاز کند. قبل از اینکه کشورش مورد حمله قرار گیرد. ایالات متحده تأکید کرد که عدم همکاری مکرر صدام حسین نقض قطعنامه۱۴۴۱ است، اما نتوانست شورای امنیت سازمان ملل متحد را متقاعد کند که مجوز استفاده از زور را به دلیل کمبود شواهد به تصویب برساند. با وجود این، بوش تأکید کرد که اقدامات مسالمت آمیز نمی تواند عراق را از سلاح هایی که ادعا می کرد در اختیار دارد خلع سلاح کند و در عوض جنگ دوم خلیج فارس را آغاز کرد. یک سال بعد، سنای ایالات متحده به طور رسمی گزارش سنا از اطلاعات پیش از جنگ در مورد عراق را منتشر کرد که در آن به این نتیجه رسیدند که بسیاری از اظهارات قبل از جنگ دولت بوش در مورد سلاح های کشتار جمعی عراق گمراه کننده بود. بازرسی های تحت رهبری ایالات متحده بعداً نشان داد که عراق قبلاً تولید و انباشت سلاح های کشتار جمعی فعال را متوقف کرده است. جنگ توسط بسیاری از جمله جان مک کین، نامزد جمهوریخواه ریاست جمهوری سال۲۰۰۸، یک «اشتباه»