Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پنج شب با فردی ۳ (به انگلیسی: Five Nights at Freddy's 3) یک بازی ویدئویی ترس و بقا است که توسط اسکات کاتن ساخته و منتشر شده است. این بازی، سومین قسمت از مجموعه پنج شب با فردی است و به صورت زمانی سی سال پس از وقایع بازی اول اتفاق می افتد، در جذابیتی با مضمون ترسناک بر اساس رستوران های زنجیره ای که در دو بازی اول حضور داشتند. بازیکن نقش یک نگهبان امنیتی را بر عهده می گیرد که باید از خود در برابر یک انیماترونیک ضعیف به نام اسپرینگ تِرَپ که در رستوران پرسه می زند دفاع کند. کاتن برای اولین بار در ژانویه ۲۰۱۵ تیزر سومین قسمت پنج شب با فردی را در وب سایت خود منتشر کرد. این بازی در ۱۱ اسفند ۱۳۹۳ در استیم، در ۱۵ اسفند ۱۳۹۳ برای دستگاه های اندروید و در ۲۱ اسفند ۱۳۹۳ برای دستگاه های آی اواس منتشر شد. نسخه های نینتندو سوئیچ ، پلی استیشن ۴ و اکس باکس وان در ۸ آذر ۱۳۹۸ منتشر شدند. این بازی با نقدهای متفاوتی از سوی منتقدان روبرو شد، آنها مکانیک بازی را تحسین کردند، اما بازی به دلیل جامپ اسکرهای ضعیف و نداشتن جذابیت بازی های قبلی مورد انتقاد قرار گرفت. چهارمین بازی از این سری، پنج شب با فردی ۴، در ۱ مرداد ۱۳۹۴ منتشر شد، در ح
الی که دنباله زمانی، شبیه ساز پیتزافروشی فردی فزبر، در ۱۳ آذر ۱۳۹۶ منتشر شد. گیم پلی. گیم پلی بازی کمی نسبت به بازی های قبلی این سری انحراف دارد. مطابق با دو قسمت اول، بازیکنان وظیفه دارند در شیفت های شب به عنوان نگهبان زنده بمانند و هر شب از ساعت ۱۲ شب تا ۶ صبح (چند دقیقه زمان در دنیای واقعی) طول می کشد. اما برخلاف دو بازی قبلی، تنها یک انیماترونیک قادر به حمله به بازیکن و پایان دادن به بازی است. چندین انیماترونیک از بازی های قبلی به عنوان «فانتوم» بازمی گردند که نمی توانند مستقیماً به بازیکن آسیب برسانند، اما می توانند مانع تلاش های او برای زنده ماندن در شب شوند. بازی در یک جاذبه با مضمون ترسناک به نام "ترس های فزبر" اتفاق می افتد که در آن یک انیماترونیک به نام "اسپرینگ ترپ" در آن پرسه می زند. بازیکن باید دو سیستم دوربین امنیتی جداگانه، یکی برای اتاق ها و راهروها در سرتاسر مرکز، و دیگری برای کانال های تهویه را کنترل کند تا حرکات اسپرینگ ترپ را ردیابی کند. آنها می توانند دریچه های هوا را در نقاط خاصی ببندند تا جلوی حرکت اسپرینگ ترپ به سمت دفتر را بگیرند، اما در یا دریچه هوا که مستقیماً به دفتر منتهی می شود ب
رای همیشه باز می ماند. علاوه بر مشاهده سیستم های دوربین، بازیکن باید وضعیت سه سیستم عامل را تماشا کند و هر زمان که آنها خراب شدند آنها را راه اندازی مجدد کند. این سیستم ها و دوربین ها، مجموعه ای از دستگاه های صوتی را که می توان برای فریب دادن اسپرینگ ترپ از موقعیت بازیکن و تهویه تأسیسات استفاده کرد، کنترل می کنند. دوربین و سیستم های صوتی پس از استفاده طولانی مدت یا مکرر دچار اختلال می شوند. سیستم تهویه به طور تصادفی یا زمانی که یک انیماترونیک "فانتوم" بازیکن را می ترساند از کار می افتد. برخی از این انیماترونیک ها همچنین می توانند باعث خرابی صدا و دوربین شوند. به عنوان مثال "فانتوم منگل" می تواند بر صدا و همچنین تهویه تاثیر بگذارد. عدم اجرای دومی می تواند باعث شود که بازیکن به طور لحظه ای بینایی خود را از دست بدهد و همچنین توهم داشته باشد و چندین انیماترونیک را در ساختمان ببیند. اگر اسپرینگ ترپ وارد دفتر شود، بازیکن را جامپ اسکر می کند و بازی تمام می شود. این بازی شامل پنج شب است که سختی آن افزایش می یابد و با تکمیل هر پنج شب، یک شب چالش برانگیزتر به نام «کابوس» باز می شود. گذراندن بازی معمولاً در شب پنجم یک س
تاره می دهد. چندین مینی گیم به سبک آتاری نیز در بازی اصلی قابل بازی هستند. تکمیل همه آنها قفل "پایان خوب" بازی را باز می کند و امکان دسترسی به محتوای جایزه و همچنین ستاره دوم را فراهم می کند. اگر بازیکن شب "کابوس" را کامل کند، منوی تقلب و ستاره سوم را باز می کند. منوی تقلب طیف وسیعی از گزینه ها را ارائه می دهد، از جمله حالتی برای تهاجمی تر کردن انیماترونیک و افزایش سختی بازی. تقلب های دیگر شامل رادار برای ردیابی اسپرینگ ترپ و توانایی کاهش طول شب است. تکمیل شب "کابوس" تنها با فعال کردن تقلب تهاجمی، ستاره چهارم را اعطا می کند. داستان. بازیکن نقش یک کارمند تازه استخدام شده در ترس های فزبر را برعهده می گیرد، جاذبه ای با مضمون ترسناک که از پیتزافروشی فردی فزبر، رستوران خانوادگی که سی سال قبل تعطیل شد، الهام گرفته شده است. در طول هفته قبل از افتتاح رسمی جاذبه، کارمند باید هر شب از ساعت ۱۲ شب تا ۶ صبح، با استفاده از شبکه ای از دوربین های نظارتی که در اتاق ها و دریچه های تهویه قرار می گیرد، از یک دفتر امنیتی نظارت کند. آنها باید وضعیت سه سیستم عامل دوربین، صدا و تهویه را کنترل کنند و هر زمان که شروع به خرابی کردند، آ
نها را مجددا راه اندازی کنند. مشکلات دوربین باعث می شود که تغذیه دوربین در اثر استاتیک تاریک شود و در صورت عدم تهویه، دید کارمند شروع به خاموش شدن می کند. کارمند همچنین ممکن است انیماترونیک های «فانتوم» توهم آمیز را ببیند که شبیه انیماترونیک های فرنچایز رستوران هستند که می توانند باعث اختلال در عملکرد سیستم شوند، اما نمی توانند مستقیماً به بازیکن آسیب برساند. در شب دوم، کارکنان ترس های فزبر، یک انیماترونیک قدیمی تر، خراب و خرگوش مانند به نام اسپرینگ ترپ را کشف می کنند. کارمند باید پس از آن از ورود آن به دفتر و کشتن او جلوگیری کند. کارکنان همچنین یک سری نوار کاست آموزشی را پیدا کردند که توسط مرد پشت تلفن از بازی اول ضبط شده بود. نوار شب دوم به کارکنان آموزش می دهد که چگونه از لباس های فنری استفاده کنند که می تواند هم به عنوان یک انیماترونیک و هم به عنوان لباس برای انسان عمل کند. نوار شب سوم درباره یک "اتاق امن" بحث می کند، یک اتاق اضطراری اضافی که "در طرح های نقشه دیجیتال برنامه ریزی شده در انیماترونیک یا سیستم امنیتی گنجانده نشده است. این اتاق برای مشتریان پنهان و برای انیماترونیک ها نامرعی است و برای دوربین
ها، همیشه غیرفعال است. با این حال، ضبط در شب های بعد از استفاده از لباس جلوگیری می کند. ضبط شب چهارم بیان می کند که لباس ها دیگر برای کارمندان، مناسب در نظر گرفته نمی شوند. برای جایگزینی لباس های معیوب، ضبط بیان می کند که لباس های موقت ارائه می شود، اگرچه باید از سؤال در مورد مناسب بودن آنها اجتناب شود. ضبطی که در شب پنجم پخش می شود به کارمندان یادآوری می کند که اتاق امن فقط برای کارمندان است و مشتریان هرگز نباید به آنجا برده شوند. همچنین، پس از کشف اینکه یکی از لباس های ویژه "به طرز محسوسی جابجا شده است"، به کارکنان یادآوری می کند که پوشیدن لباس ‎ها ناامن تلقی می شوند. مینی گیم های سبک آتاری که بین شب ها قابل بازی هستند، بینشی از اتفاقات رستوران ارائه می کنند. مینی گیم های چهار شب اول، انیماترونیک های دو بازی قبلی را به دنبال یک انیماترونیک بنفش تیره به تصویر می کشند، قبل از اینکه به شدت توسط یک شخص بنفش، قاتل زنجیره ای که قبلا در مینی گیم های پنج شب با فردی ۲ دیده شده بود، جدا شوند. در مینی گیم شب پنجم ارواح قربانیان این شخص، او را در اتاق امن گیر می اندازند؛ و او با پنهان شدن در داخل لباس خرگوش زرد به دنبا
ل محافظت می گردد. با این حال، مکانیزم قفل فنری لباس از کار می افتد، مرد را در این فرآیند له می کند، و روح ها محو می شوند، و ظاهراً آن قاتل به این شکل می میرد. به طور ضمنی گفته می شود که لباس اکنون توسط روح آن شخص تسخیر شده است که به اسپرینگ ترپ تبدیل شده. برخلاف بازی های قبلی، پنج شب با فردی ۳ دارای دو پایان است، بسته به اینکه بازیکن تمام مینی گیم های مخفی را در بازی اصلی پیدا کرده باشد یا خیر. برخی از آنها فقط در شب های خاص در دسترس هستند، در حالی که برخی دیگر در هر شب قابل دسترسی هستند. «پایان بد» با تکمیل بازی بدون تکمیل تمام مینی گیم های پنهان به دست می آید و صفحه ای را نشان می دهد که سر چهار نفر از پنج انیماترونیک بازی اول را با چشم های روشن به همراه یک سر که در تاریکی پوشیده شده است را نشان می دهد. فقط چشم های درخشانش قابل مشاهده هستند که گمان می رود سر فردی طلایی باشد. تکمیل تمام مینی گیم های پنهان قبل از اتمام بازی، «پایان خوب» را به دست می آورد، که همان صفحه ای است که قبلاً توضیح داده شد، اما چشمان انیماترونیک روشن نیست و یک سر مبهم گم شده است. حدس زده می شود که این صفحه نمایش نشان می دهد که اروح کود
کان کشته شده توسط آن مرد بنفش، آرام گرفته اند. در ششمین شب «کابوس»، یک ضبط آرشیو شده بیان می کند که تمام اتاق های امن مکان های پیتزافروشی فردی فزبر برای همیشه پلمپ می شوند و به کارمندان دستور می دهند که «به خانواده، دوستان یا نمایندگان بیمه نام برده نشوند». وقتی شب تمام شد، بریده ای از روزنامه نشان می دهد که ترس های فزبر اندکی پس از وقایع بازی در آتش سوزی از بین رفته است و هر اقلام قابل نجاتی از این جاذبه قرار است به حراج گذاشته شود. با این حال، با روشن کردن تصویر، اسپرینگ ترپ را در پس زمینه نشان می دهد که حاکی از بقای آن است. توسعه. در ژانویه ۲۰۱۵، یک تصویر جدید در وب سایت اسکات کاتن آپلود شد، که سومین ورودی در این سری را نشان می داد. مدت کوتاهی بعد، تصویر دوم منتشر شد که ظاهراً انیماترونیک های بازطراحی شده از بازی دوم را به تصویر می کشید. قبل از انتشار یک تریلر در ۶ بهمن ۱۳۹۳، تیزرهای مختلفی منتشر شد. بازی در همان روز در استیم ارسال شد و بعدا پذیرفته شد. نسخه دموی این بازی برای یوتیوبرهای منتخب در ۱۰ اسفند ۱۳۹۳ منتشر شد و بازی کامل ساعاتی بعد در ۱۱ اسفند ۱۳۹۴ منتشر شد. در ۱۵ اسفند ۱۳۹۴، یک نسخه موبایل برای
دستگاه های اندروید و برای آی اواس در ۲۱ اسفند ۱۳۹۴ منتشر شد. نسخه های نینتندو سوئیچ، پلی استیشن ۴ و اکس باکس وان در ۸ آذر ۱۳۹۸ منتشر شدند. پذیرایی. پنج شب با فردی ۳ با توجه به جمع آوری بررسی متاکریتیک، نقدهای "مختلط یا متوسط" دریافت کرد و به نسخه ویندوز امتیاز ۶۸ از ۱۰۰ را اختصاص داد. عمری پتیت از پی سی گیمر امتیاز ۷۷ از ۱۰۰ را به پنج شب با فردی ۳ داد و سیستم دوربین و اسپرینگ ترپ را ستایش کرد، اما در مورد اینکه چگونه جامپ اسکرهای دیگر انیماترونیک ها "در شب سوم کمی کهنه به نظر می رسیدند" انتقاد کرد. در یک بررسی انتقادی تر، نیک روون از دستراکتید به بازی امتیاز ۶.۵ از ۱۰ را داد و اظهار داشت که اگرچه بازی را "از لحاظ فنی ماهرترین و از نظر مکانیکی راضی کننده ترین قسمت تا به حال" می داند، اما از اسپرینگ ترپ و فزبر فرایتس به دلیل کمبود جذابیت بازیگران اصلی و مکان های آن انتقاد کرد.
داگلاس مارتین «دوگی» لمپکین (متولد ۲۳ مارس ۱۹۷۶) یک موتور تریال سوار حرفه ای سابق و همین طور موتور اندروسوار انگلیسی است. او از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۶ در مسابقات جهانی موتور تریال فدراسیون موتورسواری جهانی شرکت کرده است. لمپکین به دلیل کسب هفت مقام قهرمانی جهان در موتور تریال در فضای باز شناخته شده است. او پس از تونی بو با ۳۰ مسابقه (۱۵ در فضای باز و ۱۵ مسابقه داخلی) دومین موتورسوار تریال موفق در تاریخ است. در سال ۲۰۱۲، لمپکین به دلیل موفقیت هایش در موتورسواری به عنوان افسانه FIM انتخاب شد. حرفه. لمپکین در سیلسدن، یورکشایر غربی در خانواده ای به دنیا آمد که به ورزش موتور تریال مشغول بودند. پدرش، مارتین لمپکین، اولین قهرمان مسابقات جهانی موتور تریال FIM در سال ۱۹۷۵ بود، و عمویش، آرتور لمپکین، نیز یک قهرمان ثابت در پیست بریتانیا در دهه ۱۹۶۰ بود. او پنج بار پیاپی قهرمانی جهان داخل سالن (۱۹۹۷–۲۰۰۱) و هفت قهرمانی متوالی جهان در فضای باز (۱۹۹۷–۲۰۰۳) را کسب کرده است. او همچنین چهار قهرمانی در مسابقات تیم ملی جهانی (Trial des Nations) در سال های ۱۹۹۷، ۱۹۹۹، ۲۰۰۲ و ۲۰۰۳، شش قهرمانی بزرگسالان بریتانیا، دو قهرمانی بزرگسالان اس
پانیا و دوازده بار قهرمان مسابقات معروف و قدیمی اسکاتیش سیکس دیز را کسب کرده است. لمپکین اکنون در جزیره من زندگی می کند. در سال ۲۰۰۱، او به دلیل خدمات ورزشی خود به عنوان MBE (عالی ترین درجه امپراتوری بریتانیا) منصوب شد.
جورجیو باسانی (زاده ۴ مارس ۱۹۱۶ – درگذشته ۱۳ آوریل ۲۰۰۰) رمان نویس، شاعر، مقاله نویس، ویراستار و روشنفکر ایتالیایی بود. زندگی نامه. باسانی در بولونیا در یک خانواده یهودی مرفه در فرارا متولد شد، جایی که دوران کودکی خود را با مادرش دورا، پدرش انریکو (پزشک)، برادرش پائولو و خواهرش جنی گذراند. در سال ۱۹۳۴ تحصیلات خود را در دبیرستان کلاسیک لودوویکو آریوستو در فرارا به پایان رساند. بایگانی تاریخی دبیرستان شامل اسناد و عکس های زیادی در مورد زندگی جوانی او است که در دهلیزی که به او اختصاص داده شده بود، به نمایش گذاشته شده اند. موسیقی اولین علاقه بزرگ او بود و او به عنوان یک پیانیست به حرفه خود فکر می کرد؛ با این حال، ادبیات خیلی زود به کانون علایق هنری او تبدیل شد. در سال ۱۹۳۵ در دانشکده ادبیات دانشگاه بولونیا ثبت نام کرد. او با قطار (درجه ۳) از فرارا به دانشگاه می رفت و زیر نظر مورخ هنر، روبرتو لونگی، تحصیل کرد. ایده آل او از «روشنفکر آزاد»، مورخ و فیلسوف لیبرال، بندیتو کروچه، بود. با وجود قوانین نژادی یهودستیزی که در سال ۱۹۳۸ وضع شد، او توانست در سال ۱۹۳۹ فارغ التحصیل شود و پایان نامه ای درباره نیکولو توماسئو، نویس
نده، روزنامه نگار، رادیکال و فرهنگ نویس قرن نوزدهم، بنویسد. با این حال، به عنوان یک یهودی در سال ۱۹۳۹، فرصت های شغلی محدودی داشت، با این حال او در مدرسه یهودیان فرارا در ویا ویگناتاگلیاتا معلم شد. در سال ۱۹۴۰، اولین کتاب او، اونا چیتا دی دیپیااورا ("شهری از دشت")، با نام مستعار «جیمز مارچی» منتشر شد تا از قوانین نژادی فرار کند. او نام برادر دورا، جاکومو مینربی، و نام خانوادگی مادربزرگ مادری اش، اما مارچی، را برای خود انتخاب کرد. در این دوره، به همراه دوستانی که در حلقه روشنفکران فرارا پیدا کرده بود، به یک فعال سیاسی مخفی تبدیل شد. فعالیت او در مقاومت ضد فاشیستی منجر به دستگیری او در ماه مه ۱۹۴۳ شد. او در ۲۶ ژوئیه، یک روز پس از برکناری بنیتو موسولینی از قدرت، آزاد شد. کمی بیش از یک هفته بعد، او با والریا سینیگالیا، که در حین بازی تنیس با او آشنا شده بود، ازدواج کرد. آنها برای مدت کوتاهی به فلورانس نقل مکان کردند و با نام های مستعار زندگی کردند، سپس در پایان سال، به رم رفتند، جایی که او بقیه عمر خود را در آنجا گذراند. اولین جلد اشعار او، داستان فقر و بدبختی، در سال ۱۹۴۴ منتشر شد؛ جلد دوم،د لوچه سانته (تو نور هس
تی که پیش روی من قرار داری)، در سال ۱۹۴۷ منتشر شد. او از زمان تأسیس مجله ادبی "بوتگه اوسکویر" در سال ۱۹۴۸ تا زمان توقف انتشار آن در سال ۱۹۶۰، ویراستاری آن را برای پرنسس مارگریت کائتانی بر عهده داشت. در سال ۱۹۵۳، «پیاده روی قبل از شام» و در سال ۱۹۵۴، «آخرین سال های کللیا تروتی» منتشر شد. در همان سال، او سردبیر مجله ی پاراگون شد، مجله ای که توسط لونگی و همسرش، آنا بانتی، تأسیس شده بود. نوشته های باسانی در سال ۱۹۵۶ با انتشار کتاب داستان کوتاه برنده ی جایزه ی استرگا، «پنج داستان از فرارا» شد. (این پنج داستان عبارتند از لیدا مانتوانی، «پیاده روی قبل از شام»، «سنگ قبری در خیابان ماتزینی»، «آخرین سال های کللیا تروتی» و «شبی در سال ۱۹۴۳»). باسانی به عنوان مدیر ویراستاری فلترینی، مسئول انتشار "یوزپلنگ" (رمان) پس از مرگ جوزپه تومازی دی لامپه دوزا در سال ۱۹۵۸ بود که توسط الیو ویتورینی در آرنولدو موندادوری ادیتوره و ایناودی رد شده بود. این رمان به یکی از موفقیت های بزرگ ادبیات ایتالیا پس از جنگ تبدیل شد. ویرایش مشتاقانه متن توسط باسانی، طبق دستورالعمل های النا کروچه (دختر بندتو)، که نسخه خطی را به او پیشنهاد داده بود، بع
داً بحث برانگیز شد. با این حال، نسخه های اخیر منتشر شده اند، نسخه خطی را با دقت بیشتری دنبال می کنند. از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۸۰، جورجیو باسانی رئیس سازمان ایتالیا نوسترا بود. باسانی در سال ۲۰۰۰ درگذشت و در گورستان یهودیان فرارا، همان مکانی که قبرهای خانواده فینزی-کونتینی را در آن قرار داده بود، به خاک سپرده شد. از او همسر سابقش والریا و دو فرزندشان، پائولا (متولد ۱ سپتامبر ۱۹۴۵) و انریکو (متولد ۲۹ ژوئن ۱۹۴۹) به یادگار ماندند. او از مدت کوتاهی پس از آشنایی شان در سال ۱۹۷۷، با همراهش پورتیا پربیس زندگی می کرد. شهر فرارا تصمیم گرفت با نامگذاری کتابخانه عمومی و پارک شهری در بخش شمالی شهر، یاد او را گرامی بدارد. باسانی جوایز چارلز ویلون، استرگا، کامپیلو، ویارجو و نلی زاکس را دریافت کرد. او در چندین فیلمنامه همکاری داشت.
رضوان در اسلام فرشته ای است که از دروازه های بهشت محافظت می کند. نام او در قرآن و تفاسیر اولیه وجود ندارد، به جای آن ابن هشام او را "اسماعیل" نامیده است، یعنی در روایات بعدی و روایات معراج آمده است. رضوان همچنین نقش مهمی به عنوان نگهبان بهشت در قصص الانبیاء ایفا می کند، در اینجا او باید از ورود ابلیس به نزد آدم جلوگیری کند، اما فریب ماری را خورد که ابلیس را در دهانش پنهان کرد و او را از کنار برد. نام او احتمالاً برگرفته از اصطلاح قرآنی «رضوان"»" است اما در کاربرد قرآنی به فرشته گفته نمی شود.
دانشگاه فنی کوماسی که قبلاً با نام پلی تکنیک کوماسی شناخته می شد، یک مؤسسه عالی دولتی در منطقه اشانتی غنا است. معاون دانشگاه فنی کوماسی نانا اوسی ووسو آچیاو است. ایجاد محیطی مساعد برای آموزش، پژوهش، مهارت ها و آموزش کارآفرینی در فناوری، علوم اجتماعی کاربردی و هنرهای کاربردی برای توسعه صنعتی و اجتماعی از اهداف این دانشگاه است.
لیتل کانادا () یک جاذبه توریستی واقع در تنور (تورنتو)، نزدیک میدان یانگ–داندس در تورنتو، انتاریو)، کانادا است. لیتل کانادا شامل کپی هایی در مقیاس HO از سازه های طبیعی و مصنوعی است که در سراسر کانادا واقع شده اند، از جمله گلدن هرس شو، آبشار نیاگارا فالز، انتاریو، اتاوا، شهر کبک (شهر)، و تورنتو.
مسیر ساحلی () بیش از ۳۶۰۰ کیلومتر (۲۲۳۶ مایل) از شهرک پرنس، در غرب سو سنت ماری، تا مرز استان کبک، مسیر ساحلی دریاچه های بزرگ مسیری علامت دار از جاده های متصل به هم و مسیرهای خارج از جاده است که به بیش از ۱۵۰ جامعه در امتداد سواحل دریاچه های بزرگ و رودخانه سن لوران کانادا را پیوند می دهد.
جایزه بزرگ آذربایجان ۲۰۲۲ (که به طور رسمی با نام فرمول ۱ جایزه بزرگ آذربایجان ۲۰۲۲ شناخته می شود) یک مسابقه اتومبیل رانی فرمول یک است که در تاریخ ۱۲ ژوئن ۲۰۲۲ در پیست شهری باکو در باکو، آذربایجان برگزار می شود. این مسابقه ششمین دوره جایزه بزرگ آذربایجان و هشتمین دور از مسابقات فرمول یک فصل ۲۰۲۲ است. زمینه. جدول رده بندی قهرمانی قبل از مسابقه. ماکس فرستاپن پس از دور هفتم در موناکو، با ۱۲۵ امتیاز، ۹ امتیاز بیشتر از شارل لکلرک در رده دوم و ۱۵ امتیاز بیشتر از سرجیو پرز در رتبه سوم، صدرنشین جدول قهرمانی رانندگان است. در جدول قهرمانی سازندگان، ردبول ریسینگ با ۲۳۵ امتیاز صدرنشین است. فراری با ۱۹۹ امتیاز و مرسدس با ۱۳۴ امتیاز در رده دوم و سوم قرار دارند. شرکت کنندگان. رانندگان و تیم ها همان لیست ورود به فصل هستند و هیچ راننده دیگری برای مسابقه حضور ندارد. انتخاب تایر. تأمین کننده تایر پیرلی ترکیبات سی۳، سی۴ و سی۵ (به ترتیب سخت، متوسط و نرم) را برای استفاده تیم ها در مسابقه اختصاص داده است. تمرین. قرار است سه جلسه تمرینی برای این جایزه بزرگ برگزار شود که هر جلسه یک ساعت طول می کشد. اولین و دومین جلسه تمرین روز جمعه ۱۰
ژوئن در ساعت ۱۵:۰۰ و ۱۸:۰۰ به وقت محلی () و سومین جلسه تمرین شنبه ۱۱ ژوئن ساعت ۱۵:۰۰ به وقت محلی برگزار می شود. تعیین خط. تعیین خط ساعت ۱۸:۰۰ به وقت محلی در تاریخ ۱۱ ژوئن برگزار شد. مسابقه. این مسابقه ساعت ۱۵:۰۰ به وقت محلی، در تاریخ ۱۲ ژوئن برگزار می شود. رده بندی مسابقه. یادداشت ها رده بندی قهرمانی پس از مسابقه. جدول رده بندی قهرمانی رانندگان جدول رده بندی قهرمانی سازندگان
ماریا ترزیا فون پارادیس ماریا ترِزیا فون پارادیس زاده ی 15 مِی 1759 و درگذشته ی 1 فوریه ی 1824، موسیقیدان و تصنیف گر موسیقی اهل اتریش بوده است. او در سال های ابتدایی عمرش، بینایی خود را از دست داد. گفته می شود موتسارت، پیانو کنسرتوی شماره 18 خود را برای فون پارادیس نوشته است. اوایل زندگی. پدر ماریا، جوزف آنتون فون پارادیس نام داشت که وزیر بازرگانی و مشاور دربار ملکه ماریا ترزا بود و اسم فرزندش را نیز به افتخار ملکه، ماریا نهاد. شواهدی در دست است که نشان می دهد ماریا بین دو تا پنج سالگی، قوه ی بینایی خود را از دست داد. او در کودکی و جوانی، آموزش های گسترده ای در زمینه ی موسیقی زیر نظر اساتید مطرحی چون: آنتونیو سالیری، لئوپُلد کوژلُخ، وینچنزو رجینی و جوزف فولگر، دیده بود. به رغم از دست دادن بینایی، پارادیس حافظه ای قوی و قوه ی شنوایی دقیقی داشت به طوری که شش کنسرتو را تنها از طریق گوش دادن به آن ها یاد گرفته بود. او همچنین چندین رپرتوار مذهبی و انفرادی را به همین طریق یاد گرفت. در 1773، از پارادیس دعوت شد تا اجرای یک کنسرتو برای ساز ارگان را که توسط آنتونیو سالیری تصنیف شده بود، بر عهده بگیرد. متاسفانه امروزه ت
نها بخش اول این کنسرتو به دست ما رسیده و بخش دوم آن ناپدید شده است. در سال 1775، پارادیس به عنوان آوازخوان و نوازنده ی پیانو در تالارهای وین و کنسرت های مختلف به اجرا پرداخت. در خلال سال های 1776 تا 1777، پارادیس تحت درمان فرانتس مسمر، پزشک مشهور آلمانی قرار گرفت و درمان های او تا حدی نابینایی کامل پارادیس را بهبود بخشید. در ادامه اما به دلیل ترس از بدگویی مردم درباره ی رابطه ی او با پزشک و همچنین به دلیل ترس از دست دادن مستمری ای که برای نابینا بودنش دریافت می کرد، به درمان خاتمه داد. با این جدایی، او برای همیشه نابینا باقی ماند. سفر به سراسر اروپا. پارادیس خود را محدود به وین نکرد و در سال 1783، با همراهی مادرش مهیای برگزاری چند اجرا در پاریس و لندن شد. در آگوست همان سال و یا به نقل از نانِرل در سپتامبر آن سال (نانِرل، خواهر بزرگتر موستارت و نوازنده ی پیانو) پارادیس و همراهانش به دیدار موستارت در شهر سالزبورگ رفتند. پس از آن پارادیس در سوییس و چند شهر آلمان از جمله فرانکفورت، به اجرا پرداخت و نهایتاً تور خود را در مارس 1784 میلادی در پاریس به پایان رساند. پارادیس در مجموع 14 مرتبه در شهر پاریس به روی صحنه ر
فت و مورد تحسین بسیاری از منتقدین و علاقه مندان نیز قرار گرفت. گفتنی است به سال 1785، پارادیس در کار تاسیس نخستین مدرسه ی مخصوصِ افراد نابینا، به کمک "" (بنیادگذار اصلی این مدرسه) شتافت. ماریا ترزیا فون پارادیس، همچنین در سال 1784 یکی از پیانو کنسرتوهای "جوزف هایدن" (HXVIII: 4) را در پاریس اجرا کرد، اثری که در سال 1770 تصنیف شده بود و نسخه ی اصل و خطی آن هم اکنون گم شده است. او همچنین در سال 1784، برای اجرای یک پیانو کنسرتو (احتمالاً قطعه ی K. 456) از موتسارت روی صحنه رفت، باور عمومی بر آن است که آن قطعه را موتسارت برای پارادیس نوشته است، گرچه صحت این موضوع همچنان بحث برانگیز است. روث هالیوِل (نویسنده ی بریتانیایی کتاب خانواده ی موستارت) در این رابطه چنین گفته است: "به طور دقیق نمی توانیم بگوییم کدام کنسرتوی موتسارت برای پارادیس نوشته شده است. لئوپُلد موستارت (پدر ولفگانگ آمادئوس موستارت) در نامه ای که برای دخترش نانِرل نوشته، کنسرتوی مورد نظر را شکوه مندانه توصیف کرده است و در آن نامه بیان می کند که آمادئوس این کنسرتو را برای فون پارادیس تصنیف نموده است. با توجه به تاریخ نگارش نامه، کنسرتوی مورد نظر مربوط به
آثار بعد از قطعه‎ ی K.453 می باشد. اما این که کنسرتوی نوشته شده برای پارادیس دقیقاً کدام قطعه می باشد، همچنان مورد بحث است". پارادیس اواخر سال 1784 به شهر وست مینیستر واقع در لندن سفر کرد و چند ماهی را صرف اجرای قطعات گوناگون در کارلتون هاوس (عمارت شاهزاده ی ولز) و میدان هانوفر نمود. او همچنین موفق شد به همراهی شاهزاده ی ولز که ویلون سل می نواخت، فوگ هایی از هَندل، موسیقی دان برجسته ی آلمانی و همچنین قطعاتی از جورج سوم، پادشاه وقت بریتانیا را اجرا کند. گرچه اجراهای او در انگلستان بر خلاف اجراهای پاریس اش، مورد استقبال واقع نشد. پس از آن، پارادیس به اجرا در سراسر اروپای غربی ادامه داد و پس از اجراهایی در هامبورگ، (در مدت اقامت خود در هامبورگ، پارادیس با کارل فیلیپ امانوئل باخ [فرزند یوهان سباستین باخ] دیدار داشت) برلین و پراگ، سرانجام در سال 1786 بار دیگر به وین بازگشت. او همچنین در نظر داشت در ایالات گوناگون ایتالیا و روسیه اجرا داشته باشد که هیچگاه موفق به برگزاری آن ها نشد. پارادیس به منظور تولید اپرای خود به نام "رینالدو و آلچینا"، در سال 1797 به پراگ بازگشت. تصنیفات و اواخر زندگی. در سال 1789، پارادیس بی
شتر مشغول به ساختن قطعات موسیقی شد و از اجرا فاصله گرفت. او در خلال سال های 1789 تا 1797 پنج اپرا و سه کانتات نوشت. پارادیس در نهایت پس از عدم موفقیت اپرای رینالدو و آلچینا در سال 1797، تمرکز خود را بر روی تدریس گذاشت. در سال 1808 مدرسه ی موسیقی خود را در وین بنیاد نهاد و خود تا پایان عمرش در سال 1824، به دختران نوجوان آواز، پیانو و تئوری موسیقی درس می داد. اغلب آثار پارادیس در سبک اپرا نوشته شده و تاثیر کارهای سالیری بر آثار او مشهود است. همچنین بسیاری از تصنیفات اپرایی او در سبک سینگزپیِل نوشته شده است. (یکی از سبک های موسیقیایی مرسوم قرن هجده و نوزده در آلمان) از سوی دیگر آثار پیانویی او نشان می دهد، پارادیس به شدت در ساخت این نوع قطعات تحت تاثیر معلم پیانوی خود لئوپلد کوژلُخ بوده است. "سیسیلیِن". مشهورترین قطعه ی منسوب به پارادیس، سیسیلیِن در E-flat Major نام دارد که برای اجرا توسط پیانو و ویلون نوشته شده است. پارادیس این قطعه را با الهام از ویلون سونات شماره ی 1 اثر کارل ماریا فون وِبِر تصنیف نموده است. فهرست آثار ماریا ترزیا فون پارادیس. آثار اجرا شده روی صحنه: "کانتات ها" آثار بی کلام ارجاعات فرهنگی به
آثار او. اجراها. مستندات ویدئویی، فیلمنامه، طرح های موسیقی و تاریخچه اجرا، موجود در مقالات کلودیا استیونز، مجموعه های ویژه، کتابخانه ارل گِرِگ سوئِم، کالج ویلیام و مری. http://scdb.swem.wm.edu/?p=collections/controlcard&amp;id=8096 یک نمایش انفرادی با همراهی موسیقی در دو پرده، متن و موسیقی از کلودیا استیونز، درباره ی رابطه ی ماریا ترزیا فون پارادیس با مسمر. آثار سینمایی. در این فیلم به پارادیس در صحنه ای اشاره می شود که طی آن آنتونیو سالیری به امپراتور جوزف دوم گزارش می دهد که پارادیس ادعا کرده در طول یک درس مورد آزار موتسارت قرار گرفته است. این ادعا، در داستان فیلم، در نهایت به عنوان یک نیرنگ توسط سالیری، برای جلوگیری از انتصاب موتسارت به عنوان معلم خواهرزاده جوان امپراتور، به تصویر کشیده می شود.
زوزانا کانوتس (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کشور اسلواکی است. وی از سال ۲۰۰۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
صینم اونسال (زادهٔ ۲۱ ژوئن ۱۹۹۳) بازیگر اهل ترکیه است. وی از سال ۲۰۱۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است از مهم ترین کارهایی که او در آن ایفای نقش کرده است می توان به "عشق سیاه و سفید"، دکتر معجزه گر و "شهر دور" اشاره کرد.
هلنا کرایچیووا (؛ زادهٔ ) بازیگر و خواننده اهل کشور اسلواکی است. وی از سال ۲۰۰۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. کرایچیووا به عنوان بهترین بازیگر زن در چهاردهمین جوایز «اُتُ» انتخاب شد.
لونوخود ۲ ( ("Moonwalker ۲")، که همچنین به نام Аппарат ۸ЕЛ № ۲۰۴ ("دستگاه 8EL شماره ۲۰۴")) شناخته می شود، دومین ماه نورد بدون سرنشین بود که توسط اتحاد جماهیر شوروی به عنوان بخشی از پروژه لونوخود بود که بر ماه فرود آمدند. ماه نورد و زیرسیستم های لونوخود ۲. ارتفاع این ماه نورد ۱۳۵ سانتی متر (۴ فوت و ۵ اینچ) و وزن آن ۸۴۰ کیلوگرم (۱۸۵۰ پوند) بود. حدود ۱۷۰ سانتی متر (۵ فوت و ۷ اینچ) طول و ۱۶۰ سانتی متر (۵ فوت و ۳ اینچ) عرض و دارای هشت چرخ با سیستم تعلیق مستقل، موتور الکتریکی و ترمز بود. نتایج. "لونوخود ۲" حدود ۴ ماه کار کرد و برآورد اولیه این بود که سطح ماه را پوشش خواهد داد، از جمله مناطق مرتفع تپه ای و رودخانه ها، و ۸۶ تصویر پانوراما و بیش از ۸۰۰۰۰ تصویر تلویزیونی ارسال کرد. وضعیت فعلی. "لونوخود ۲" همچنان توسط آزمایش فاصله سنجی لیزری قمری شناسایی می شود و موقعیت آن به دقت زیر متر مشخص است. در ۱۷ مارس ۲۰۱۰، فیل استوک از دانشگاه غربی انتاریو اعلام کرد که "لونوخود ۲" را در تصاویر مدارگرد شناسایی ماه ناسا ( LRO) پیدا کرده است، اما تصاویر بعدی نشان داد که شناسایی اولیه نادرست می باشد. نقطه شناسایی شده، علامتی در مسیر
های ماه نورد نزدیک انتهای مسیر بود، که هنگام چرخش لونوخود۲ ایجاد شده بود، و تیم LRO LROC مکان صحیح ماه نورد را در مارس ۲۰۱۲ شناسایی کرد. تصاویر عالی لونوخود ۲ از LROC توسط مارک رابینسون در سایت SESE ASU منتشر شد.