Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
برجستگی استخوان تیبیا یک برجستگی در بخش پروگزیمال و قدامی استخوان درشت نی است که درست در زیر جایی که سطوح قدامی کوندیل خارجی تیبیا و کوندیل داخلی تیبیا به پایان می رسد جای دارد. ساختار. برجستگی استخوان درشت نی را به رباط کشککی اتصال و پیوست می دهد. رباط کشککی نیز به استخوان کشکک متصل است. در این ناحیه زردپی چهارسر به شکل زردپی دیستال ماهیچه چهارسر ران وجود دارد. ماهیچه چهار سر ران از ماهیچه راست رانی، ماهیچه پهن بیرونی، ماهیچه پهن درونی و ماهیچه پهن میانی تشکیل شده است. این عضلات چهار سر ران توسط عصب رانی عصب دهی می شوند. بنابراین برجستگی تیبیا بخش انتهایی این ساختار بزرگ را تشکیل می دهد که به عنوان یک اهرم برای گسترش مفصل زانو عمل می کند و از آسیب دیدن زانو در هنگام برخورد پا با زمین جلوگیری می کند. دو رباط، کشکک و برجستگی تیبیا، همگی ساختارهایی سطحی و قابل لمس هستند. بیماری ها. حساسیت در برجستگی تیبیا می تواند از بیماری ازگود اشلاتر که بورسیت عمیق زیرکشککی است ناشی شود. بزرگ شدن بیش از حد برجستگی استخوانی تیبیا می تواند نتیجه تحریک مداوم ازگود اشلاتر در یک نوجوان با صفحات رشد باز باشد یا همان چیزی باشد که ا
ز ازگود اشلاتر در بزرگسالان باقی مانده است.
اچ ام سی () شرکت مهندسی هلندی است، که در سال ۱۹۴۸ تأسیس شد.
هیما استور () شرکت خرده فروشی هلندی است، که در سال ۱۹۲۶ تأسیس شد.
هانکه مولر () شرکت پوشاک هلندی است، که در سال ۱۸۸۶ تأسیس شد.
اینترکشن () شرکت خوشه ای هلندی است، که در سال ۱۹۹۸ تأسیس شد.
در پشت حفره تهیگاهی (ایلیاک) یک برجستگی موجود است که دارای یک سطح ناهموار است و به دو بخش جلویی (قدامی) و پشتی (خلفی) تقسیم شده است. بخش پشتی معروف به برجستگی ایلیاک یا تهیگاهی است. این برجستگی برای اتصال رباط خاجی-خاصره ای پشتی و ریشه ماهیچه های راست کننده ستون مهره ها و ماهیچه چندپاره است و سطحی خشن دارد.
حفره تهیگاهی یا حفره ایلیاک یک فرورفتگی بزرگ، صاف و فرورفته در سطح درونی استخوان تهیگاهی (ایلئوم) (بخشی از ۳ استخوان واقع در مفصل ران) است. ساختار. حفره تهیگاهی در بالا توسط ستیغ تهیگاهی و در زیر به خط قوسی راست روده محدود می شود. این حفره از جلو و پشت با مرزهای قدامی و خلفی استخوان تهیگاهی هم مرز است. حفره تهیگاهی با ماهیچه تهیگاهی در ارتباط است. عصب سدادی از پیرامون حفره تهیگاهی گذر می کند. این حفره در بخش درونی خود توسط یک کانال مواد مغذی سوراخ می شود. در زیر آن یک مرز صاف و گرد وجود دارد که خط قوسی راست روده نام دارد و از قدام، پایین و درون آن می گذرد. هنگامی که از صفت "چپ" یا "راست" برلی حفره تهیگاهی استفاده می شود (به عنوان مثال "حفره تهیگاهی راست") معمولاً به معنی جای گرفتن در یکی از مناطق اینگوینال در ۹ ناحیه شکم است.
مارتقُپی () روستایی در شهرداری گاردابانی کشور گرجستان است. این روستا در سمت چپ رشته "ایالنو" و در تنگه رودخانه های آلیخِوی و "تِوالی" جای دارد و ۷۷۰ متر بالاتر از سطح آب های آزاد است. این روستا تا گاردابانی ۵۵ کیلومتر فاصله دارد. بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۴، این روستا دارای ۷۳۹۷ نفر جمعیت بوده است. این روستا دارای آثاری متعلق به عصر برنز است. مارتقوپی در زمان شاه عباس اول، محل جنگی بود که میان گرجی های استقلال طلب متحد و ارتش امپراتوری صفویان روی داد و منجر به شکست صفویان شد. پس از آن به دلایلی اتحاد گرجی ها از بین رفت و این بار در مقابل سپاه جدید و تازه نفس صفوی شکست خوردند و بازماندگان آن ها به مجازات نابود کردن ارتش امپراتوری صفویان به ایران تبعید شدند.
مهدی حسینی نیا (زادهٔ ۲۸ شهریور ۱۳۶۰) بازیگر ایرانی است. او بازیگری را نخستین بار از سال ۱۳۸۹ با فیلم "اینجا بدون من" آغاز کرد. در میان سایر نقش هایش، او نقش های مکملی در "شنای پروانه" (۱۳۹۸) و "یاغی" (۱۴۰۱) ساختهٔ محمد کارت، "متری شیش و نیم" (۱۳۹۷) و "برادران لیلا" (۱۴۰۱) ساختهٔ سعید روستایی، و "هفتاد سی" (۱۴۰۲) ساختهٔ بهرام افشاری داشته است.
بشتاشنی () روستایی در نزدیکی شهر تسالکا در منطقه کومو کارتلی در جنوب کشور گرجستان است. تقریباً همه جمعیت از یونانی ها هستند.
خط سرینی زیرین یا خط گلوتئال تحتانی یکی از خط های ناحیه سرینی است که با کمترین تمایز از سه خط دیگر سرینی، از جلو در شکاف مرز قدامی شروع می شود، و در حالی که به عقب و پایین خم می شود به میانه شیار سیاتیک بزرگ ختم می شود
سی آی بی سی () شرکت خدمات مالی کانادایی است، که در سال ۱۹۸۸ تأسیس شد.
آلکس. براون اند سانز () شرکت سرمایه گذاری آمریکایی است، که در سال ۱۸۰۰ تأسیس شد.
نوبرگر برمن () شرکت سرمایه گذاری آمریکایی است، که در سال ۱۹۳۹ تأسیس شد.
توما براوو () شرکت سرمایه گذاری آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۸ تأسیس شد.
فلسفه و ادبیات شامل برخوردهای ادبی با فیلسوفان و مضامین فلسفی (ادبیات فلسفی) و برخورد فلسفی با مباحث مطرح شده توسط ادبیات (فلسفه ادبیات) است. ادبیات فلسفی. به طور دقیق، فلسفهٔ ادبیات شاخه ای از زیبایی شناسی است، در واقع شاخه ای است از فلسفه که با این سؤال سر و کار دارد که هنر چیست"؟ به طور سنتی بخش عمدهٔ از فلسفهٔ زیبایی شناسی بر هنرهای پلاستیکی یا موسیقی متمرکز بوده است این توجه و تمرکز اما به قیمت بی توجهی به هنرهای کلامی صورت گرفته است. درواقع بخش عمدهٔ از بحث های سنتی فلسفه زیبایی شناسی به دنبال ایجاد معیارهایی از کیفیت هنری هستند که نسبت به موضوع بی تفاوت باشند. از آنجایی که همهٔ آثار ادبی، تقریباً و طبعاً، حاوی محتوای تصوری هستند، نظریه های زیبایی شناسی که متکی به صفات کاملاً صوری هستند، گرایش به چشم پوشی از ادبیات دارند. در واقع وجود روایت مسبب طرح مسائل فلسفی می شود. در روایت، خالق می تواند تجسیم کننده باشد و اذهان خوانندگان را به سمت تصور شخصیت های خیالی، و حتی موجودات یا فناوری های فانتزی سوق دهد. توانایی ذهن انسان در تصور، و حتی تجربهٔ همدلی با این شخصیت های خیالی، خود نمایانگر ماهیت ذهن انسان است.
برخی از حکایات را می توان نوعی آزمایش فکری در فلسفه اخلاق دانست: این حکایات شخصیت های خیالی، انگیزه های آنها، اعمال و عواقب اعمالشان را توصیف می کنند. از این منظر است که برخی از فلاسفه اشکال مختلف روایی را برای آموزش فلسفه خود برگزیده اند ("پایین را ببینید"). ادبیات و زبان. به عنوان مثال افلاطون معتقد بود که فرهنگ ادبی تأثیر چشمگیری بر دیدگاه اخلاقی استفاده کنندگانش دارد. افلاطون در "جمهور"، خصومت شدیدی با محتوای فرهنگی دوره خود نشان می دهد و سانسور شدیدی بر ادبیات عامه پسند در آرمان شهر خود ارائه و اعمال می کند. با این حال اخیراً، فیلسوفان دارای نگرش های متفاوت رویکردهای متنوع و کمتر خصمانه ای نسبت به ادبیات داشته اند. از اواخر قرن هجدهم میلادی، با ظهور تجربه گرایان انگلیسی و ایمانوئل کانت، فلسفه غرب با یک سؤال اساسی در حیطه یمعرفت شناسی مواجه شده است: مسئله رابطه بین ایده ها در ذهن انسان باجهان خارج از ذهن، اگر در واقع چنین جهانی وجود داشته باشد. در سالهای اخیر، این مباحث معرفتی در عوض به مباحثی گسترده و دنباله دار دربارهٔ لغات و معانی تبدیل شده اند: آیا در واقع زبان می تواند سد بین ذهنها باشد؟ این مجموعه
مسائل مربوط به معنای زبان و " نوشتارها " گاهی با عنوان "چرخش زبانی مطرح شده اند". به همین ترتیب در فلسفهٔ غرب اواخر قرن بیستم تکنیک ها و ابزارهای توسعه یافته برای نقد ادبی و نظریه ادبی از شهرت بیشتری برخوردار شدند. فیلسوفان دارای نگرش های متفاوت بیش از اسلاف خود به ادبیات توجه داشتند. برخی به دنبال بررسی این سؤال بودند که آیا در واقع و از اساس برای یک نویسنده که قصد داشته باشد با خواننده ارتباط برقرار کند ارتباط با استفاده از کلمات امکان پذیر است یا خیر. عده ای دیگر نیز تلاش کردند از آثار ادبی به عنوان نمونه هایی از فرهنگ معاصر استفاده کنند و سعی داشتند نگرش هایی ناخودآگاه را در این آثار احساس می کردند با هدف انتقاد اجتماعی پدیدار سازند. حقیقت حکایت. آثار ادبی همچنین موضوعاتی راجع به حقیقت و فلسفه زبان مطرح می کنند. حداقل از نگاه تحصیل کردگان معمولاً مشهور است که "شرلوک هولمز در لندن زندگی می کرده است". (نگاه کنید به «حقیقت در داستان» دیوید لوئیس، فصلنامه فلسفی آمریکا، جلد ۱۵). شماره ۱، ژانویه ۱۹۷۸) همچنین پنداشته می شود که "ساموئل پیپس در لندن زندگی می کرده است". گرچه شرلوک هلمز هرگز در هیچ کجا زندگی نکرده ا
ست. او یک شخصیت داستانی خیالی است. برعکس، ساموئل پپیس یک شخص واقعی قلمداد می شود. علاقه معاصران به هولمز و پپیس شباهت های زیادی با هم دارند. تنها دلیلی که همه نام هردوی آنها را می دانند به دلیل علاقه مفرط به خواندن اعمال و سخنان ادعاشده در مورد آنها است. به نظر می رسد که این دو گزاره به دو مرتبه مختلف از حقیقت تعلق دارند. همچنین مشکلات بیشتری در مورد ارزش درستی اظهارات مربوط به جهان های خیالی و شخصیتهای آن ها در داستان ها به وجود می آیند که گرچه می توان به طور تلویحی و غیرصریح متوجه آنها بود اما منابع در دسترس ما به هیچ وجه در موردشان به صراحت چیزی بیان نکرده اند، مانند "شرلوک هلمز فقط یک سر داشت" یا "شرلوک هلمز هرگز به ماه سفر نکرده است". اشعار فلسفی. تعدادی از شاعران شعرهایی با مضامین فلسفی سروده اند و برخی از فلاسفه مهم فلسفه خود را به صورت بیت بیان کرده اند. کیهان شناسی هسیود و "De Rerum Natura" لوکرتیوس اشعار مهم فلسفی هستند. از ژانر شعر حماسی برای آموزش فلسفه نیز استفاده شد. ویاسا حماسه هند "باستان Mahabharata را" روایت کرد تا فلسفه هند و فلسفه هندو را آموزش دهد. همچنین هومر برخی آموزه های فلسفی را در "
ادیسه" خود ارائه داده است. بسیاری از فلاسفه شرقی اندیشه خود را به شکلی شاعرانه بیان کرده اند. برخی از مهم ترین ها عبارتند از: شاعران برجسته فلسفی غربی عبارتند از: داستان فلسفی. برخی از فلاسفه خویش را ملزم کرده اند که فلسفه را به صورت داستان، از جمله رمان و داستان های کوتاه بنویسند (به مقاله جداگانه ادبیات داستانی فلسفی مراجعه کنید) این گونه در اوایل ادبیات فلسفی نمود دارد، جایی که فیلسوفانی مانند افلاطون دیالوگ هایی می نوشتند که در آن ها شخصیت های خیالی یا خیالی شده، دربارهٔ موضوعات فلسفی بحث می کردند. سقراط غالباً به عنوان یک قهرمان در دیالوگ های افلاطون ظاهر می شود و این گفتگوها یکی از منابع اصلی دانسته ها در مورد تعالیم سقراط است، اگرچه به دلیل این شیوه و اختصارات آن، گاهی تشخیص مواضع واقعی سقراط از افلاطون دشوار است. نویسندگان زیادی از مسیحیان نخستین، از جمله آگوستین، بوئتیوس و پیر آبلار دیالوگ هایی را به نگارش درآورده اند. چندین فیلسوف اولیه مدرن نیز مانند جرج بارکلی و دیوید هیوم، گهگاه در این سبک می نوشتند. فلاسفه دیگر برای انتقال آموزه های خود به روایت متوسل شده اند. ابن طفیل، فیلسوف کلاسیک اسلامی قرن
دوازدهم، نوعی روایت "داستانی عربی با عنوان حی بن یقظان را" به عنوان پاسخی به "تهافت الفلاسفه" غزالی نوشت، و سپس ابن نفیس متکلم اسلامی و فیلسوف قرن ۱۳ نیز روایت داستانی "الرسالة الکاملیة فی السیرة النبویة را" به عنوان پاسخی به حی بن یقظان به نگارش درآورد. فریدریش نیچه، فیلسوف آلمانی، غالباً ایده ها و نظریات خود را با شیوه های ادبی بیان می کرد، از جمله مهم ترین آنها "چنین گفت زرتشت" است که روایتی است دوباره از آموزه های زرتشت. مارکی دو ساد و آین رند رمان هایی نوشته اند که در آن ها شخصیت ها به عنوان سخنگو موضع گیری های فلسفی عمل می کنند و در چارچوب پلات داستان مطابق با آن مواضع عمل می کردند. جرج سانتایانا همچنین فیلسوفی بود که رمان و شعر می نوشت. رابطه شخصیت های سانتایانا و اعتقادات او پیچیده تر است. اگزیستانسیالیستها از جمله شماری از مهم ترین آن ها از قبیل نویسندگان فرانسوی از داستان برای انتقال دیدگاه های فلسفی خود استفاده می کردند. رمان "تهوع" و نمایشنامه "بدون خروج" از ژان پل سارتر و "بیگانه ی" آلبر کامو شامل این مواردند. تمام آثار داستانی موریس بلانشو شامل "گامی نه به فراسو"، ""جنون روز" " و ""نوشتار فاجعه"
، در بین سایرین،" مجموعه ای برجسته و چشمگیر از ارتباطات و تعاملات مابین فلسفه و ادبیات را به نمایش می گذارند. همچنین کارت پستال ": از سقراط به فروید و فراتر از آن" اثر ژاک دریدا. تعدادی از فلاسفه تأثیر مهمی در ادبیات داشته اند. آرتور شوپنهاور، عمدتاً به سبب نتایج سیستم زیبایی شناسانه اش، شاید تأثیرگذارترین فیلسوف متاخر در تاریخ ادبیات باشد. رمان های سپسین توماس هاردی غالباً به مضامین شوپنهاوری اشاره می کنند، به ویژه کتاب "جود گمنام". شوپنهاور همچنین تأثیر مهمی در جوزف کنراد داشت. شوپنهاور تأثیری کمتری خاص اما با پراکندگی بیشتر در جنبش نمادگرایی در ادبیات اروپا داشت. لیونل جانسون "در مقاله خود با عنوان "فرهنگ فاون" " به زیبایی شناسی شوپنهاور اشاره می کند. تمامی آثار ژاک دریدا تأثیراتی عمیق در به اصطلاح فلسفهٔ قاره ای و درک نقش ادبیات در مدرنیته داشته اند. سایر آثار داستانی که دارای محتوای فلسفی در نظر گرفته می شوند عبارتند از: نوشتن فلسفی به عنوان ادبیات. آثاری تعدادی از فیلسوفان جدای از محتوای فلسفی به دلیل ارزش های ادبی اشان خوانده می شوند. فلسفه در "مراقبه" های مارکوس اورلیوس امپراتور روم، نوعی رواقی گرایی
غیر اصیل است، اما "مراقبه" ها هنوز بخاطر ارزش ادبی و بینشی که برای شناخت عملکرد ذهن امپراتور به خوانندگان ارائه می دهند، خوانده می شوند. فلسفه آرتور شوپنهاور به دلیل کیفیت و خوانایی نثر آن، مانند برخی از آثار تجربه گرایان انگلیسی، از جمله لاک و هیوم، مورد توجه قرار گرفته است. سبک سورن کی یرکگارد اغلب به عنوان هنری شاعرانه و همچنین فلسفی مورد توجه قرار گرفته است، به ویژه در "ترس و لرز" یا این/ یا آن. آثار فردریش نیچه مانند " "چنین گفت زرتشت"" اغلب شبیه اشعار منثور هستند و به جای استدلالات حاوی تصاویر و کنایاتند. فلسفه در ادبیات. فلاسفه در ادبیات. "سقراط در نمایشنامه ابرها" اثر آریستوفان در ظاهری کاملاً خیالی، به عنوان شخصیتی کمیک و مورد تمسخر ظاهر می شود. در این نمایشنامه، سقراط به نظر می رسد درحالیکه از از یک سبد آویزان است در جایی خطابه هایی همچون مورد زیر بیان می کند: فیلسوف نخستین تائوئیست چوانگتسی ایده های خود را در وهله اول از طریق حکایت ها و افسانه های کوتاه ادبی مانند «رؤیای پروانه» بیان می کرد. ظهور دیگر فیلسوفان بزرگ آن زمان به عنوان شخصیت های این داستان، به چوانگتسی اجازه می دهد تا آزادانه و غیرجدی
در نظریات آن ها به کندوکاو بپردازد و آن ها را با نظریات خودش مقایسه کند. او این این شیوه را با کسانی چون لائوتسه، لی زی، هوی شی، و بسیاری دیگر پی گرفته است. برجسته ترین کار او حضور کنفوسیوس و شاگردان برجسته وی است که گاهی برای تضعیف درک های رایج از فلسفه کنفوسیوس یا تقویت درک خود ژوانگزی از چگونگی زندگی مطابق با دائو استفاده می شود. خورخه لوئیس بورخس شاید برجسته ترین نویسندهٔ داستانهای فلسفی قرن بیستم باشد. او داستان کوتاهی با عنوان در جستجوی ابن رشد نوشت که در آن ابن رشد فیلسوف قهرمان اصلی داستان "است". بسیاری از نقطه نظراتی که در هسته های داستانی او مطرح می شوند تعابیری برگرفته از تفکرات فیلسوفانی چون جورج برکلی، آرتور شوپنهاور و برتراند راسل هستند. او همچنین نظرات مختلفی را به چهره هایی از جمله جورج دالگارنو نسبت می دهد. تمرکز اصلی هستهٔ داستان در "رمان "نام گل سرخ" " اثر امبرتو اکو، بر کشف یک کتاب مرموز است که به نظر می رسد حاوی یک نسخه خطی گم شده از ارسطو است. رمان بعدی اکو، "آونگ فوکو ،" پیشگام نگارش آثار دلهره آور یا داستان های پلیسی ای شد که کنایات مشهور و نام متفکران تاریخی را به میان می آوردند. از ج
مله نمونه های اخیر می توان به " رمز "داوینچی"" نوشته دن براون و "قانون چهار" اثر ایان کالدول و داستین تامسن اشاره کرد. همچنین، فیلیپ کی. دیک، که اغلب او را با بورخس مقایسه می کنند، تعداد قابل توجهی از مباحث فلسفی را در رمان های خود مطرح می کند، از مباحث مرتبط با خودتنهاانگاری گرفته تا بسیاری از سوالات مربوط به ادراک و واقعیت. فلاسفه داستانی. خورخه لوئیس بورخس بسیاری از مضامین فلسفی و تعدادی از فیلسوفان داستانی را در داستان کوتاه خود مطرح و معرفی می کند. جنبشی فلسفی-تخیلی بخشی از پیش فرض داستان او با عنوان تلون، اوکبر، اربیس ترتیوس است و راوی ناشناس داستان "کتابخانه بابل" او را نیز می توان فیلسوفی خیالی نامید. یک متکلم خیالی موضوع داستان "سه نسخه از یهودا اوست". فلاسفه داستانی گاهی در سراسر آثار رابرت ا. هاین لاین و ری بردبری حضور می یابند. "غریبه ای در سرزمین غربت اثر" هاین لاین شامل متنهایی طولانی است که می توان آنها را جانشین دیالوگهای فلسفی تخیلی جهان باستان دانست که در درون هستهٔ داستانی قرار دارند.
در محاسبات بی درنگ، وراثت اولویت شیوه ای است برای از بین بردن وارونگی نامحدود اولویت. با استفاده از این شیوه ی برنامه نویسی، الگوریتم زمانبندی پروسه باعث افزایش اولویت یک پروسه (مثلا P) تا سطح حداکثر اولویت هر گونه پروسه ی دیگری می شود که منتظر منبعی است که P روی آن یک قفل منبع دارد (اگر بالاتر از اولویت اولیه P باشد).&lt;br&gt; ایده ی اساسی پروتکل وراثت اولویت این است که زمانیکه یک کار، یک یا بیش از یک کار با اولویت بالاتر را مسدود می کند، اولویت اولیه ی خود را نادیده می گیرد و ناحیه ی بحرانی خود را در یک سطح اولویت بالاتر اجرا می کند. پروسه، بعد از اجرای ناحیه بحرانی خویش و آزاد کردن قفل های خود، به سطح اولویت اولیه ی خود باز می گردد. مثال. سه کار زیر را در نظر بگیرید:&lt;br&gt; فرض کنید که هم H و هم L نیازمند یک منابع مشترک هستند. اگر L این منبع مشترک را به دست آورد، (وارد یک ناحیه ی بحرانی شود) و بعداً H آن را درخواست کند، آنگاه H تا زمانی که L منبع را آزاد کند (از ناحیه بحرانی خویش خارج شود)، مسدود می شود. بدون وراثت اولویت، پروسه M می تواند پروسه L را در زمان ناحیه بحرانی متوقف کند و تکمیل شدن آن را به
تاخیر بیندازد. در واقع یک پروسه با اولویت پایین به نام M به صورت غیر مستقیم یک پروسه با اولویت بالاتر به نام H را دور می زند. این وضعیت نوعی خطای وارونگی اولویت است.&lt;br&gt; با استفاده از وراثت اولویت، زمانی که پروسه H روی منبع مشترک مسدود شده است، پروسه L ناحیه بحرانی خویش را با اولویتی بالا برابر با H اجرا می کند. در نتیجه M قادر نخواهد بود تا اجرای پروسه ای L را متوقف کند و مسدود خواهد شد. این بدان معنی است که، کار M با اولویت بالاتر باید منتظر بماند تا، ناحیه ی بحرانی کار L با اولویت پایین تر اجرا شود، زیرا L دارای اولویت موروثی H است. زمانیکه L از ناحیه بحرانی خویش خارج می شود، مجددا اولویت اولیه (پایین) خود را به دست می آورد و پروسه H را بیدار می کند (که توسط پروسه L مسدود شده است). پروسه H که دارای اولویت بالا است، پروسه ای L را متوقف می کند و تا کامل شدن اجرا می شود. این کار باعث می شود تا پروسه ی M و L به طور متوالی از سر گرفته شوند و بدون وارونگی اولویت، تا زمان کامل شدن اجرا شوند.
پساکمیابی یک وضعیت اقتصادی نظری است که در آن بیشتر کالاها با حداقل نیروی انسانی مورد نیاز می توانند به وفور تولید بشوند، به طوری که بسیار ارزان یا حتی آزاد در دسترس همه قرار گیرند. پساکمیابی به معنای این نیست که کمیابی "در تمام" کالاها و خدمات برطرف شده است، بلکه منظور این است که همه مردم می توانند به راحتی نیازهای اصلی بقای خود را همراه با نسبت قابل توجهی از خواسته هایشان برای کالاها و خدمات را برآورده کنند. نویسندگان در این زمینه معمولاً تأکید می کنند که برخی از کالاها در جامعه پساکمیابی کمیاب خواهند ماند. در مقاله «جهان پس از کمیابی ۲۰۵۰–۲۰۷۵» نویسندگان ادعا می کنند که کمیابی عصر کنونی، ناشی از سهل انگاری قرن ۱۹ و ۲۰ (در مورد آینده) است. دوره بین ۱۹۷۵ و ۲۰۰۵ با فراوانی نسبی منابع (نفت، آب، انرژی، غذا، اعتبار، و غیره) مشخص شد که باعث تقویت صنعتی شدن و توسعه در اقتصادهای غربی شد. افزایش تقاضای منابع همراه با افزایش جمعیت منجر به فرسودگی منابع می شود. تا حدی، ایده های توسعه یافته در مورد پساکمیابی ناشی از تجزیه و تحلیل هایی است که نشان می دهد سرمایه داری از کمیابی استفاده می کند و به آن دامن می زند. یکی از اص
لی ترین ردپاهای دوره های کمیابی، افزایش و نوسان قیمت ها است. برای مقابله با این وضعیت، پیشرفت در فناوری وارد عمل می شود و باعث استفاده کارآمد از منابع تا حدی می شود که هزینه ها به طور قابل توجهی کاهش می یابد (تقریباً همه چیز رایگان خواهد بود). در نتیجه، نویسندگان ادعا می کنند که دوره بین ۲۰۵۰ و ۲۰۷۵ یک عصر پس از کمیابی خواهد بود که در آن دیگر کمیابی وجود نخواهد داشت. انواع. فناوری گمانه زن. امروزه، آینده پژوهانی که دربارهٔ پساکمیابی صحبت می کنند، به اقتصادی بر پایه پیشرفت در فناوری های تولید خودکار اشاره می کنند. پیشرفت هایی مثل دستگاه خودجایگزین، روی کاغذ می توانند تمام کالاها را به صورت فراوان، بدون نیروی انسانی و صرفاً با فراهم کردن مواد اولیه و انرژی کافی تولید کرد. فناوری های گمانه زنی شده در حوزه نانو مثل همگذاری مولکولی یا کارخانه های نانو، که هم اکنون وجود خارجی ندارند، احتمال به وجود آمدن دستگاه هایی که می توانند به صورت خودکار هر ماده ای را با دادن مواد اولیه و دستورالعمل های صحیح تولید کنند را زیاد کرده است که در صورت به وجود آمدن چنین دستگاه هایی می توان به یک جهان پساکمیابی رسید. در آینده نزدیک ت
ر، افزایش حجم خودکار سازی کار فیزیکی توسط ربات ها به عنوان یکی از عوامل رسیدن به یک جهان پساکمیابی بررسی شده است. پیش بینی شده است که افزایش شکل های مختلف دستگاه های نمونه سازی سریع و رپ رپ نیز به کمک تولید فراوان مورد نیاز یک جامعه پساکمیابی بیاید. مبلغان ماشین های خودجایگزین مثل آدریان بایر مخترع پروژه رپ رپ، ادعا می کنند که زمانی که یک ماشین کاملاً خودجایگزین ساخته شود، به دلیل این که هر کس می تواند آن را تکثیر کند و بفروشد، رقابت های بازار قیمت این ماشین را به مواد اولیه اش خواهد رساند، و همین اتفاق برای کالاهایی که این ماشین می تواند تولید کند خواهد افتاد. حتی با وجود دستگاه های تمام خودکار تولید، محدودیت مواد اولیه و انرژی، به علاوه آسیب های زیست محیطی تولید می توانند باعث محدود شدن کالاهای تولید شده شوند. مبلغان پساکمیابی معمولاً برای حل این موضوع به استفاده از انرژی تجدیدپذیر و بازیافت گسترده تر اشاره می کنند تا به وسیله آن ها آسیب های زیست محیطی و نیاز به مواد اولیه کاهش یابد. به طور خاص معمولاً انرژی خورشیدی ذکر می شود، زیرا قیمت پانل های خورشیدی در حال کاهش است.(و توسط فناوری های تولید خودکار می تو
اند به شدت کمتر شود) و مبلغان اشاره می کنند که کل انرژی رسیده از خورشید به زمین، هزاران برابر نیاز امروز ما به انرژی است. همچنین بعضاً مبلغان ادعا می کنند که می توان از مواد اولیه و انرژی موجود در فضا نیز استفاده کرد و منابع موجود در زمین را به صورت قابل توجهی گسترش داد. برای مثال، معدن کاوی سیارک ها به عنوان راهکاری برای حل کمیابی فلزات مفیدی مانند نیکل مورد بحث واقع شده است. اگرچه معدن کاوی سیارک ها هم اکنون وجود ندارد و ماموریت های ابتدایی آن ممکن است به نیروی انسانی نیاز داشته باشد، اما مبلغان امیدوارند که بشریت بتواند معدن کاوی خودکار را به کمک ماشین های خودجایگزین انجام دهد. مارکسیسم. کارل مارکس، در بخشی از گروندریسه تحت عنوان «در باب ماشین ها»، بحث می کند که گذار به جامعهٔ پساسرمایه داری که به صورت پیشرفته با خودکارسازی ترکیب شده است، می تواند کاهش چشم گیری در نیروی کار مورد نیاز برای تولید کالاهای مورد نیاز داشته باشد؛ سرانجام می توان به نقطه ای رسید که همهٔ مردم برای دنبال کردن علم، هنر و فعالیت های خلاقانه اوقات فراغت زیادی داشته باشند. بعدها برخی از مفسرین این وضعیت را «پساکمیابی» نام گذاری کردند.
مارکس ادعا می کند که سرمایه داری —سیستم رشد اقتصادی مبتنی بر انباشت سرمایه— به بهره برداری از کار مازاد وابسته است؛ اما جامعهٔ پساسرمایه داری به موارد زیر می پردازد:توسعهٔ رایگان فردیت ها، هم چنین ترجیح بر کاهش حداکثری کار عمومی لازم برای جامعه به جای عدم کاهش زمان کار ضروری که منجر به قرار گرفتن در وضعیت کار مازاد می شود؛ این زمان به کار هنری، علمی و … اختصاص پیدا می کند. توسعهٔ افراد برای همهٔ آن ها در زمان آزادشده (صرفه جویی شده) رخ می دهد.
قهرمانی وزنه برداری جهان ۱۹۸۰ پنجاه و چهارمین دوره از رقابت های قهرمانی جهان می باشد که از ۲۰ تا ۳۰ ژوئیه ۱۹۸۰ در مسکو، اتحاد جماهیر شوروی برگزار گردید. در این دوره ۱۷۳ ورزشکار مرد از ۴۰ کشور رقابت کردند. این مسابقات بخشی از رقابت های وزنه برداری در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ نیز بود اما همچنان به عنوان قهرمانی وزنه برداری جهان محسوب شد. تنها مدال های مجموع برای المپیک محسوب شد در حالی که مدال های یک ضرب و دو ضرب برای رقابت های قهرمانی جهان شمرده شد. جدول مدال ها. رده بندی بر اساس مدال های بزرگ (نتیجهٔ مجموع) رده بندی بر اساس تمام مدال ها: بزرگ (نتیجهٔ مجموع) و کوچک (یک ضرب و دو ضرب)
تولید پیوسته، یکی از روش های تولید انبوه است که برای ساخت، تولید یا پردازش مواد، بدون هیچ قطعی و توقفی، به کار می رود. تولید پیوسته، یک فرایند پیوسته یا یک پردازش جریان پیوسته نامیده می شود. چرا که مواد، چه حجم ها خشک و چه سیالاتی که پردازش می شوند، به طور پیوسته در حرکت، در حال انجام واکنش های شیمیایی، یا در معرض عملیات های مکانیکی یا حرارتی هستند. این نوع پردازش و تولید قطعه، در مقابل روش تولید دسته ای قرار می گیرد. پیوسته، معمولاً به معنی کارکرد در ۲۴ ساعت شبانه روز و ۷ روز هفته با توقف های اندک به منظور تعمیر و نگه داری، در حد سالانه یا نیم سالانه است. بعضی از کارخانه های شیمیایی می توانند به مدت یک یا دو سال بدون توقف کار کنند. کوره های انفجاری می توانند ۴ تا ۱۰ سال بدون توقف کار کنند. فرایندهای مرسوم پیوسته. چند فرایند و محصول مرسوم که به روش پیوسته انجام یا تولید می شوند در زیر آورده شده اند: کارگران در کارخانه های تولید پیوسته معمولاً در شیفت های چرخشی کار می کنند. فرایندها به دلایل عملی و همچنین اقتصادی به طور پیوسته انجام می شوند. اکثر این صنایع سرمایه در گردش زیادی دارند و بنابراین مدیران بسیار نگر
ان از دست دادن زمان های کاری این نوع کارخانه ها هستند. خاموش کردن و راه اندازی مجدد بسیاری از فرآیندهای پیوسته، باعث تولید محصولات خارج از کیفیتی می شود که باید مجدداً پردازش یا دور ریخته شوند. بسیاری از مخازن، شناورها و لوله ها به علت واکنش های شیمیایی ناخواسته، ته نشینی مواد معلق یا تبلور و سخت شدن مواد، نمی توانند خالی از مواد قرار گیرند. همچنین دما و فشارهای حاصل از خاموش کردن و راه اندازی مجدد در چرخه فرآیندهای انجام شده در تجهیزاتی چون کوره های خطی، دیگ های بخار، کوره های انفجاری، شناورهای فشاری و… می تواند باعث خستگی فلزات یا مشکلات دیگر حاصل از دما و فشار چرخه ای شود. در عملیات های پیچیده تر، فرآیندهای توقف کارکرد و راه اندازی های متوالی وجود دارند که باید به ترتیب انجام شوند تا به پرسونل و تجهیزات آسیبی وارد نشود. به طور کلی، یک خاموش کردن و راه اندازی مجدد می تواند چند ساعت به طول بینجامد. فرآیندهای پیوسته از کنترل فرایند برای خودکارسازی و کنترل متغیرهای عملیاتی مانند دبی ها، سطح مواد در مخازن، فشارها، دماها و سرعت ماشین ها استفاده می کنند. فرایندهای نیمه پیوسته. بسیاری از فرایندها مانند خط های سرهم
سازی و ساخت و تولید سبک که می توانند به راحتی متوقف و مجدداً راه اندازی شوند، امروز در دسته نیمه پیوسته قرار می گیرند. این ها می توانند در صورت نیاز به مدت یک یا دو شیفت کار کنند. تاریخچه. قدیمی ترین فرآیندهای جریان پیوسته، تولید آهن خام در کوره انفجاری است. کوره انفجاری به طور متناوب با سنگ معدن، سوخت و دیگر افزودنی ها شارژ می شود و برای تولید آهن خام مذاب و سرباره استفاده می شود. اما واکنش شیمیایی کاهش آهن و سیلیکون و در ادامه افزودن اکسیژن به سیلیکون پیوسته است. فرآیندهای نیمه پیوسته، مانند تولید ماشینی سیگار، زمانی که ظهور کردند، پیوسته نامیده می شدند. بسیاری از فرآیندهای حقیقتا پیوسته امروزی، در اصل عملیات های شاخه ای (Batch operations) بودند. کارخانه Cromford mill ساخته ۱۷۷۱، طراحی شده توسط Richard Arkwright، اولین کارخانه ای بود که از فرایند تولید پیوسته از مواد خام برای تولید محصولات در طی چند مرحله استفاده کرد. نوع خاصی از دستگاه کاغذسازی که در سال ۱۷۹۹ اختراع شد، از اولین فرآیندهای پیوسته در عصر انقلاب صنعتی بود. این دستگاه تار پیوسته ای از کاغذ که شکل دهی شده و تحت فشار قرار گرفته و خشک شده بود را