Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پوشاک اسلامی لباس اسلامی، لباسی است که مطابق با آموزه های اسلام تفسیر می شود. مسلمانان انواع مختلفی از لباس ها را می پوشند که نه تنها از ملاحظات مذهبی بلکه از عوامل عملی، فرهنگی، اجتماعی و سیاسی نیز متأثر است. در دوران مدرن، برخی از مسلمانان لباس هایی را بر اساس سنت های غربی پذیرفته اند، در حالی که برخی دیگر از لباس های سنتی مسلمانان استفاده می کنند، که در طول قرن ها به طور معمول شامل لباس های بلند و سیال بوده است. لباس های گشاد علاوه بر مزایای عملی آن در آب و هوای خاورمیانه، عموماً مطابق با آموزه های اسلامی تلقی می شود، که مقرر می دارد نواحی بدن که طبیعت جنسی دارند باید از دید عموم پنهان شوند. لباس سنتی مردان مسلمان حداقل سر و ناحیه بین کمر و زانوها را پوشانده است، در حالی که لباس سنتی زنان موها و بدن را از مچ پا تا گردن پنهان می کند. برخی از زنان مسلمان نیز صورت خود را می پوشانند. پوشش اسلامی تحت تأثیر دو منبع، قرآن و حدیث است. قرآن اصول راهنمایی را ارائه می دهد که تصور می شود از طرف خدا آمده است، در حالی که مجموعه حدیث یک الگوی انسانی را از طریق سنت های پیامبر اسلام محمد توصیف می کند. شاخه صنعت مد تحت تأثی
ر اصول اسلامی به عنوان مد اسلامی شناخته می شود.
واتارو تاناکا (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال وگالتا سندای اشاره کرد.
هایاتو ترایاما (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال وگالتا سندای و باشگاه فوتبال آزول کلارو نومازو اشاره کرد.
فومییا سوزوکی (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال وگالتا سندای اشاره کرد.
آکوس یا اوکوس () یک پیمان امنیتی سه جانبه بین استرالیا، ایالات متحده آمریکا و بریتانیا است. ایالات متحده و بریتانیا، به استرالیا برای توسعه و استقرار زیردریایی های هسته ای کمک خواهند کرد و بر حضور نظامی غرب در منطقه اقیانوس آرام می افزایند. هر چند اعلامیه مشترک توسط اسکات موریسون، نخست وزیر استرالیا، بوریس جانسون، نخست وزیر بریتانیا و جو بایدن، رئیس جمهور آمریکا از هیچ کشور دیگری نامی نبرد، منابع ناشناس کاخ سفید اعلام کرده اند که برای مقابله با نفوذ جمهوری خلق چین (PRC) در منطقه هند-آرام طراحی شده است، مشخصه ای که تحلیلگران با آن موافق هستند. این توافقنامه جانشین پیمان آنزوس بین استرالیا، نیوزلند و ایالات متحده است. نیوزلند به دلیل ممنوعیت استفاده از انرژی هسته ای «به حاشیه رفت»، اما هیچ اظهارنظر رسمی در این مورد صورت نگرفته است. این توافقنامه حوزه های کلیدی مانند هوش مصنوعی، جنگ سایبری، سیستم های زیر آب و قابلیت حملات دوربرد را پوشش می دهد. همچنین شامل یک جزء هسته ای، احتمالاً محدود به ایالات متحده و بریتانیا، در زیرساخت های دفاعی هسته ای است. واکنش در استرالیا. رهبر مخالفان فدرال، آنتونی آلبانز از حزب کارگر
، گفت که حزب او تا زمانی که الزامی برای داشتن صنعت هسته ای داخلی غیرنظامی وجود نداشته باشد، از زیردریایی های هسته ای حمایت می کند. واکنش بین المللی. انتظار می رود دولت استرالیا در تاریخ ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۱ به نمایندگان دیپلماتیک کشورهای منطقه اطلاع دهد، در حالی که دیدار با مکرون رئیس جمهور فرانسه نیز تا شانزدهم به تعویق افتاد. ژان ایو لودریان، وزیر خارجه فرانسه، این وضعیت را یک «بحران جدی» در روابط توصیف کرد و گفت: «این واقعیت که برای اولین بار در تاریخ روابط آمریکا و فرانسه سفیر خود را برای مشاوره فرا می خوانیم، یک اقدام جدی سیاسی است که عمق بحران موجود میان کشورهای ما را نشان می دهد.»
ایکوما سکیکاوا (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کاشیما آنتلرز اشاره کرد.
کوتارو آریما (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کاشیما آنتلرز و باشگاه فوتبال توچیگی اشاره کرد.
شوگو ساساکی (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کاشیما آنتلرز و باشگاه فوتبال ایواته گرولا موریوکا اشاره کرد.
ریو ایشیی (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اوراوا رد دیاموندز و باشگاه فوتبال رینوفا یاماگوچی اشاره کرد.
نوبوکی ایکتاکا (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اوراوا رد دیاموندز، باشگاه فوتبال کاتالر تویاما و باشگاه فوتبال فوکوشیما یونایتد اشاره کرد.
کشتار خان یونس در ۳ نوامبر ۱۹۵۶ در شهر فلسطینی خان یونس و اردوگاه پناهندگان با همین نام در نزدیکی آن در نوار غزه در جریان بحران سوئز رخ داد. مرحله اول قتل عام با پخش اعلامیه هایی از هواپیماها آغاز شد که به مردم نسبت به مقاومت در برابر نیروهای اسرائیلی هشدار می داد.سپس قتل عام در سوم نوامبر زمانی آغاز شد که ساکنان با بلندگوهای خودروهای نظامی از خواب بیدار شدند و از همه مردان و مردان جوان 16 تا 50 ساله خواستند خانه های خود را ترک کنند. نیروهای اسرائیلی سپس آنها را به دیوارها و میادین عمومی بردند و سپس با مسلسل بر روی آنها آتش گشودند که در روز اول صدها کشته به جا گذاشت.مرحله دوم که نه روز پس از کشتار اولیه رخ داد، شامل کشتار وحشیانه صدها فلسطینی بود. در 12 نوامبر 1956، یک واحد ارتش اسرائیل قتل عام دیگری را انجام داد که جان حدود 275 غیرنظامی را در همان اردوگاه گرفت. به گفته بنی موریس در جریان عملیات نیروهای دفاعی اسرائیل برای بازگشایی تنگه های تیران در محاصره مصر، سربازان اسرائیلی دویست فلسطینی را در خان یونس و رفح تیرباران کردند. به گزارش کتاب "مثلث سرنوشت" اثر نوام چامسکی به نقل از دونالد نف، ۲۷۵ فلسطینی در جست
جوی وحشیانه خانه به خانه برای فداییان کشته شدند (در حالی که گفته می شود ۱۱۱ نفر دیگر در رفح کشته شده اند). مقامات اسرائیلی می گویند که سربازان ارتش اسرائیل با شبه نظامیان محلی مواجه شدند و نبرد درگرفت. سرهنگ ارتش اسرائیل، میر پائیل به آسوشیتدپرس گفت: «هرگز چنین درجه ای از کشتن وجود نداشت. کسی کشته نشد. من آنجا بودم. من از هیچ کشتاری خبر ندارم.» گزارش سازمان ملل متحد. در ۱۵ دسامبر ۱۹۵۶ گزارش ویژه مدیر آژانس امداد و کاریابی سازمان ملل متحد برای پناهندگان فلسطینی در خاور نزدیک که دوره ۱ نوامبر ۱۹۵۶ تا اواسط دسامبر ۱۹۵۶ را پوشش می داد، به مجمع عمومی سازمان ملل ارائه شد. این گزارش هر دو سوی «حادثه خان یونس» را بیان می کند. یادداشت های مدیر یک واقعه مشابه، یعنی کشتار رفح بلافاصله پس از اشغال آن شهر را نیز تصدیق می کند.منابع فلسطینی گزارش دادند که حداقل 500 فلسطینی در خان یونس در سوم نوامبر کشته شدند، در حالی که بر اساس گزارش آژانس امدادرسانی و کاریابی برای آوارگان فلسطینی در خاور نزدیک، که فهرستی معتبر از افرادی را که در ۳ نوامبر کشته شده اند گردآوری کرده است،تعداد کشته شدگان را ۲۷۵ نفر اعلام کرده است. اردوگاه پناه
ندگان. گزارش های ضدونقیضی از درگیری میان دو گروه از مردم در مجاورت اردوگاه خان یونس که پناهندگان آواره فلسطینی را در خود جای داده بود، نیز گزارش شد. عبدالله الحورانی مسئول سازمان آزادی بخش فلسطین در زمان کشتار در اردوگاه بود. او بیان کرد که مردان از خانه هایشان بیرون برده شده و توسط نیروهای دفاعی اسرائیل تیرباران شدند. خود حورانی به یاد دارد که بدون آسیب از اعدام خودسرانه جان سالم به در برده و فرار کرده است. بعد از حادثه. مقررات منع رفت و آمد بر شهروندان غزه مانع از آن شد که اجساد هم روستاییان خود را تحویل بگیرند و آنها را در طول شب در منطقه پراکنده کردند. قربانیان زخمی تیراندازی توسط کمیته بین المللی صلیب سرخ برای مداوا به شهر غزه منتقل شدند. اسرائیل در برابر فشارهای بین المللی، در مارس ۱۹۵۷ از غزه و سینا خارج شد. مدت کوتاهی بعد، یک گور دسته جمعی در مجاورت خان یونس کشف شد که حاوی اجساد با طناب بسته شده چهل مرد فلسطینی بود که از ناحیه پشت سر مورد اصابت گلوله قرار گرفته بودند. منابع فلسطینی تعداد کشتگان را ۴۱۵ نفر به اضافه ۵۷ نفر دیگر که مجهول الهویه بوده یا ناپدید شده اند، ذکر کرده اند. به گفته عبدالعزیز رنتی
سی - رهبر حماس در سال های بعد - که در زمان حادثه یک کودک ۸ ساله و شاهد اعدام عمویش بود، ۵۲۵ تن از اهالی غزه توسط ارتش اسرائیل «با قساوت» کشته شدند. سرباز اسرائیلی مارک گفن در بحران سوئز در غزه خدمت می کرد. در سال ۱۹۸۲، گفن که روزنامه نگار شده بود، مشاهدات خود از قدم زدن در شهر بلافاصله پس از کشتار را منتشر کرد. او در روایت خود از خان یونس پس از اشغال می گوید: «در چند کوچه ما اجساد غرق در خونی را دیدیم که روی زمین پخش شده بودند، سرهایشان متلاشی شده بود. هیچ کس مراقب انتقال آنها نبود. وحشتناک بود گوشه ای ایستادم و بالا آوردم. نمی توانستم به منظره یک کشتارگاه انسانی عادت کنم.» منابع فرهنگی. در سال ۲۰۰۹ جو ساکو روزنامه نگار طنز آمریکایی، گزارشی در ۴۱۸ صفحه از کشتار در خان یونس و رفح با عنوان "پاورقی ها در غزه" منتشر کرد. این رمان گرافیکی به شدت بر گزارش های شاهدان عینی که مستقیماً بازیابی شده، تکیه می کند. الکساندر کاکبورن با مرور این کار برای "نیویورک تایمز" نوشت: «او به تنهایی به عنوان یک خبرنگار-کاریکاتوریست ایستاده است؛ زیرا توانایی او در بیان یک داستان از طریق هنرش با گزارش تحقیقی با بالاترین کیفیت ترکیب شده
است». او همچنین اظهار داشت: «این دشوار است که تصور کنید هر نوع روزنامه نگاری دیگری چگونه می تواند این رویدادها را بسیار جذاب کند.» ساکو اعتراف می کند که از یک طرف جانبداری می کند و می نویسد: «من به عینیت آنگونه که در روزنامه نگاری آمریکایی انجام می شود اعتقادی ندارم. من ضد اسرائیلی نیستم… فقط خیلی معتقدم که از نقطه نظر فلسطینی عبور کنم.» خوزه آلانیز، استادیار ادبیات تطبیقی در دانشگاه واشینگتن، گفت که ساکو از روش های ظریف برای تحت تأثیر قراردادن خواننده استفاده می کند تا طرف فلسطینی بیشتر قربانی و اسرائیلی ها بیشتر تهدیدآمیز به نظر برسند. در سال ۲۰۱۰ بخشی از شبکه خبری پرس تی وی مراسم پنجاه و چهارمین سالگرد یادبود حادثه را در محل یکی از کشتارهای دسته جمعی به تصویر کشید. داستان پاورقی ها در غزه. در سال ۱۹۵۶ جمال عبدالناصر رئیس جمهور مصر تصمیم گرفت کانال سوئز را - به عنوان یک آبراه مهم که اجازه جریان تجارت از و به دریای مدیترانه با اقیانوس هند از طریق دریای سرخ را می داد- ملی کند. بریتانیا، فرانسه و اسرائیل در ملاقاتی سری در سور فرانسه در ۲۴ اکتبر توافق کردند که حمله ای سه جانبه علیه مصر انجام دهند. این حمله با
حمله اسرائیل به مواضع مصر در شبه جزیره سینا در ۲۹ اکتبر آغاز شد. یک روز پس از آن، انگلیس و فرانسه برای اسرائیل و مصر یک اولتیماتوم ارائه کردند که قرار بود دستاویزی برای عملیات بعدی هر دو قدرت به منظور مداخله و حفاظت از کانال سوئز باشد. ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی در ۳۰ اکتبر خواستار پایان دادن به خصومت ها و عقب نشینی نیروهای اسرائیل به خط آتش بس شدند. یک روز بعد نیروهای دریایی فرانسه رفح را بمباران کردند؛ در حالی که نیروی هوایی ارتش عراق بمباران فرودگاه های مصر را انجام داد. اسرائیل ادعا کرد که تا اول نوامبر رفح را فتح کرده و خود شروع به گلوله باران نوار غزه کرد. با توجه به اعمال حق وتو در شورای امنیت سازمان ملل متحد توسط فرانسه و انگلیس، این دو قدرت بزرگ مجبور به دریافت قطعنامه ای در این زمینه قبل از مجمع عمومی شدند که به نحو مقتضی در ۲ نوامبر - همان روزی که مصر کنترل شبه جزیره سینا و حمله به غزه تحت اشغال مصر از طریق شهر رفح را از دست داد - آتش بس را تصویب کرد. در ساعات اولیه آن روز ارتش اسرائیل فاش کرد که از هویت فدائیان اطلاع دارد و آنها را به خاطر حمله به اسرائیل مجازات می کند و مردم غیرنظامی جملگی
مسئول چنین حملاتی خواهند بود. در نتیجه حدود ۱۵۰۰ فدایی به همراه خویشاوندان خود در جستجوی پناهگاه از نوار به کرانه باختری، حبرون و جاهای دیگر یا با قایقرانی به مصر فرار کردند. پس از کشتن یا دستگیری همه شبه نظامیان مخالف در دو مرکز جمعیتی اخیر، نیروهای دو سر نوار در ۳ نوامبر در خان یونس ملاقات کردند. در مقابل تسلیم سریع نیروهای مصری در غزه، پادگان خان یونس به فرماندهی ژنرال یوسف العرودی مقاومت سختی کرد. اسرائیل با بمباران و گلوله باران توپخانه به شهر پاسخ داد که منجر به تلفات سنگین غیرنظامیان شد و نیروهای همراه با ستون زرهی شهر را در ۳ نوامبر تصرف کردند. مردان مشکوک به حمل سلاح فوراً در خانه یا محل کار خود اعدام شدند؛ حال آن که همه مردان ۱۵ تا ۶۰ ساله با اجبار احضار شدند. سپس دو کشتار از غیرنظامیان صورت گرفت. اولین مورد زمانی رخ داد که شهروندان پس از اجبار به صف کشیدن در برابر دیوار کاروانسرای قدیمی عثمانی در میدان مرکزی شهر، با مسلسل تیرباران شدند. بر اساس خاطرات شفاهی جمع آوری شده توسط جو ساکو، ساکنان محلی ادعا می کنند که تعداد فلسطینی های کشته شده در این عملیات بالغ بر ۱۰۰ نفر بوده است. کشتار دیگر در اردوگا
ه پناهندگان خان یونس رخ داد. هدف اسرائیل از بین بردن فدائیان غزه بود؛ اگرچه این کشتارها عمدتاً در حق غیرنظامیان صورت گرفت. به گفته ژان پییر فیلیو، فرایند شناسایی «فدائیان» دقیق نبود. داشتن یک عکس از ناصر روی دیوار برای مظنون شدن یا دستگیر شدن - به دلیل تشابه نام فرد با شخصی در لیست مظنونین شین بت - کافی بود. گهگاه کودکان محلی در مناطقی که مشکوک به کمین تک تیراندازان بوده یا ممکن بود بمبگذاری شده باشند، به عنوان سپر انسانی مورد استفاده قرار می گرفتند. به گفته سلمان ابوسیطا ، « آنها مردان را در مقابل دیواری در میدان اصلی شهر ردیف کردند. هنگامی که آنها جمع شدند،دستش را بالا آورد و به سرعت مثل چاقویی پایین آورد. انفجار مسلسل خاموش و روشن، چپ و راست سکوت را در هم شکست. مسلسل ها به طور هماهنگ به صدا در آمدند و مردان اسیر روی زمین افتادند.» بر اساس روایتی دیگر از یک فدایی فراری به نام صالح شبلق، نیروهای اسرائیلی صبح روز ۳ نوامبر در شهر قدم زده و مردان را مجبور به ترک خانه های خود می کردند یا در جایی که آنها را می یافتند به سویشان شلیک می کردند. در سال ۲۰۰۳ شبلق به ساکو گفت که همه پیرمردها، زنان و کودکان از منازلشان
بیرون برده شدند. سربازان اسرائیلی پس از خروج، بقیه مردان جوان را با شلیک گلوله به رگبار بستند. ظاهراً ساکنان مرد بزرگسال خیابان جلال در مرکز خان یونس به صف کشیده شده و از مواضع ثابت با مسلسل های سبک برن به سویشان شلیک شده است. تیراندازی به طرز عجیبی صورت گرفته بود؛ تا جایی که بوی تعفن کوردیت فضا را فرا گرفته بود.
کی اوشیرو (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اوراوا رد دیاموندز، باشگاه فوتبال گاینار توتوری و باشگاه ورزشی یوکوهاما اشاره کرد.
تاکومی ناکامورا (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال توکیو اشاره کرد.
شوتو آبه (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال توکیو اشاره کرد.
تایسی مییاشیرو (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کاوازاکی فرونتال، باشگاه فوتبال رینوفا یاماگوچی و باشگاه فوتبال توکوشیما ورتیس اشاره کرد.
کوکی هارادا (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کاوازاکی فرونتال و باشگاه فوتبال گاینار توتوری اشاره کرد.
یوشی یامایا (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال یوکوهاما مارینوس، باشگاه فوتبال میتو هولیهوک و باشگاه فوتبال کاگوشیما یونایتد اشاره کرد.
ناوکی تسوباکی (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال یوکوهاما مارینوس، باشگاه فوتبال گراونز کیتاکیوشو و باشگاه فوتبال ملبورن سیتی اشاره کرد.
نوآ کنشین براون (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال یوکوهاما مارینوس، باشگاه فوتبال کاماتامار سان اوکی و باشگاه فوتبال میتو هولیهوک اشاره کرد.
عبدالرحمن ویسی (زاده ۱۴ ژوئن ۱۹۹۸) یک بازیکن فوتبال اهل سوریه است در پست مدافع که برای تیم ملی فوتبال سوریه بازی می کند. او سابقه حضور در اکادمی باشگاه هایی همچون پاناتینایکوس و برنتفورد را دارد.
ماساهیتو اونودا (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ایماباری، باشگاه فوتبال شونان بلمار و باشگاه فوتبال مونتدیو یاماگاتا اشاره کرد.
هایاتو فوکوشیما (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال شونان بلمار و باشگاه فوتبال فوکوشیما یونایتد اشاره کرد.
یاماتو واکاتسوکی (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال شونان بلمار و باشگاه فوتبال سیون اشاره کرد.
کو ساوادا (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال شونان بلمار اشاره کرد.
ایتسوکی انوموتو (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ماتسوموتو یاماگا و باشگاه فوتبال تسپاکوستاسو گونما اشاره کرد.
ریوهی یاماموتو (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ماتسوموتو یاماگا، باشگاه فوتبال مونتدیو یاماگاتا و باشگاه فوتبال ناگانو پارسیرو اشاره کرد.
یویا اونو (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ماتسوموتو یاماگا اشاره کرد.
هاروکی ماتسودا (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ماتسوموتو یاماگا و باشگاه فوتبال گیفو اشاره کرد.
کنتا نیشی زاوا (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال شیمیزو اس-پالس اشاره کرد.
مالی یک کشور محصور در خشکی در غرب آفریقا است که در جنوب غربی الجزایر واقع شده است. مالی از سمت جنوب غربی تا صحرای بزرگ آفریقا و سپس تا یک منطقه گرم دشتی غرب آفریقا ادامه می یابد. مساحت مالی ۱٬۲۴۰٬۱۹۲ کیلومتر مربع است. مناطق بیابانی و نیمه بیابانی حدود ۶۵ درصد از کل مساحت مالی را پوشش می دهد. رود نیجر در این کشور یک دلتای داخلی بزرگ و حاصلخیز ایجاد می کند. این رود با گذر از مالی سرانجام به خلیج گینه می ریزد. سرزمین مالی در جنوب عمدتاً گرم دشت (ساوانا) و در شمال مسطح و تپه ماهوری یا فلات مرتفع (۲۰۰ تا ۵۰۰ متر) است. تپه های ناهمواری در شمال شرقی وجود دارد که ارتفاع آنها تا ۱۰۰۰ متر می رسد. رود نیجر (با ۱۶۹۳ کیلومتر در مالی) و رود سنگال دو رودخانه بزرگ مالی هستند. رود نیجر به طور کلی به عنوان منبع حیات در مالی، منبع غذا، آب آشامیدنی، آبیاری و شاهراه ترابری کشور توصیف می شود. پست ترین نقطه این کشور بر روی رودخانه سنگال (۲۳ متر) و بلندترین نقطه آن هومبوری تُندو (۱۱۵۵ متر) است. اگرچه مالی یکی از بزرگترین کشورهای آفریقا است، اما جمعیت نسبتاً کمی دارد که عمدتاً در امتداد رودخانه نیجر ساکن اند. به استثنای برخی رودهای ف
صلی در شمال شرق، شبکه زهکشی مالی به طور کامل از رودخانه های سنگال و نیجر و شاخه های آنها تشکیل شده است. آب و هوا. مالی در منطقه بین گرمسیری قرار دارد و دارای آب و هوای گرم و خشک است و خورشید در بیشتر طول سال در نزدیکی اوج خود قرار دارد. به طور کلی، دو فصل متمایز وجود دارد، خشک و مرطوب. فصل خشک که از نوامبر تا ژوئن ادامه دارد، با رطوبت کم و درجه حرارت بالا مشخص می شود و تحت تأثیر بادهای خزنده و هارماتان قرار می گیرد. این بادها از نوامبر تا ژانویه از شمال شرق می وزد و باعث هوای نسبتاً سردی می شود و میانگین دمای هوا را در ۲۵ درجه سانتی گراد قرار می دهد. از مارس تا ژوئن، هارماتان، یک باد خشک و گرم که از شرق از صحرای بزرگ می وزد، خاک را با گردبادهای پر گرد و غبار خود می برد و با دمای روزانه حدود ۴۰ تا ۴۵ درجه سانتی گراد همراه است. در فصل بارندگی، از ژوئن تا اکتبر، باد موسمی از جنوب غربی می وزد. قبل از ابرهای سیاه بزرگ، طوفان های شدید باران اغلب شامل بادهای شدید و رعد و برق است. در ماه اوت، زمانی که بیشتر بارندگی ها اتفاق می افتد، درجه حرارت تا حدودی پایین تر است. منابع طبیعی. مالی دارای بوکسیت، مس، الماس، طلا، گرا
نیت، گچ، سنگ آهن، کائولن، سنگ آهک، لیتیوم، منگنز، فسفات، نمک، نقره، اورانیوم و روی است. همه ذخایر مورد بهره برداری قرار نمی گیرند و برخی ممکن است از نظر تجاری مقرون به صرفه نباشند. مالی همچنین دارای نیروی آبی فراوان است. کاربری زمین. شصت و پنج درصد از مساحت مالی بیابانی یا نیمه بیابانی است. طبق برآوردهای انجام شده در سال ۲۰۱۱، تنها ۵٫۶۳ درصد از مساحت مالی را می توان به عنوان زمین های زراعی طبقه بندی کرد و ۰٫۱ درصد نیز به کاشت محصولات دائمی اختصاص دارد. برآورد شده است که مالی در سال ۲۰۰۳ دارای ۲۳۵۸ کیلومتر مربع زمین آبیاری شده بوده است. مالی بر اساس برآوردهای سال ۲۰۱۱ دارای ۱۰۰ کیلومتر مکعب منابع آب تجدیدپذیر است. مسائل زیست محیطی. مالی با چالش های متعدد زیست محیطی از جمله بیابان زایی، جنگل زدایی، فرسایش خاک، خشکسالی و منابع ناکافی آب آشامیدنی روبه رو است. جنگل زدایی یک مشکل جدی و رو به رشد است. به گفته وزارت محیط زیست، جمعیت مالی سالانه ۶ میلیون تن چوب برای چوب و سوخت مصرف می کند. برای برآوردن این تقاضا، سالانه ۴۰۰۰۰۰ هکتار از پوشش درختان از بین می رود که عملاً تضعیف جنگل های گرم دشتی کشور را حتمی می سازد.
توگو اومدا (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال شیمیزو اس-پالس و باشگاه فوتبال فاگیانو اوکایاما اشاره کرد.
ریو کاواموتو (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال شیمیزو اس-پالس و باشگاه فوتبال فاگیانو اوکایاما اشاره کرد.
شوتو واتانابه (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ناگویا گرامپوس و باشگاه فوتبال میتو هولیهوک اشاره کرد.
توطئه کاتیلینا کودتایی بود که در سال ۶۳ قبل از میلاد در جمهوری روم به وقوع پیوست و عامل و بانی آن یکی از سرداران به نام لوکیوس سرگیوس کاتیلینا بود؛ این تلاشِ براندازی در دوران کنسولی مارکوس تولیوس سیسرو و گایوس آنتونیوس هیبریدا به وقوع پیوست. با رهبری های سیسرو، این توطئه خنثی شده و عاملانش مجازات شدند. توطئه. طبق آنچه سالوستیوس گفته، کاتیلینا در یکم ژوئن سال ۶۴ ق. م در دوران کنسولی لوکیوس یولیوس سزار و گایوس فیگولوس هواداران خود را مخفیانه به براندازی جمهوری دعوت کرد، برای آنان در باب شرایط ناآمادهٔ دولت و جوایزی که در صورت موفقیت کودتا در انتظارشان خواهد بود سخن راند؛ او افراد درماندهٔ جامعه را به دور خود جمع کرد که البته افرادی چند از طبقه سناتوری هم در توطئه شرکت داشتند از جمله پوبلیوس لنتولوس سورا، لوکیوس کاسیوس لونگینوس، پوبلیوس آئوترونیوس، گایوس کتگوس، سرویوس سولا و پسرش، لوکیوس وارگونتیئوس، کوئینتوس آنیوس، مارکوس پورکیوس لایکا، لوکیوس بستیا، کوئینتوس کوریوس؛ افزون بر این ها افرادی هم از طبقه سواران در توطئه مشارکت داشتند از جمله مارکوس نوبیلیور، لوکیوس استاتیلیوس، و پوبلیوس گابینیوس کاپیتوس؛ نیز عده ک
ثیری از اشرافِ مستعمرات و نواحی خودمختارِ روم نیز حاضر بودند. کاتیلینا وفادارانِ خود را در مناطق گوناگون مستقر کرد: گایوس مانلیوس را در فیزوله و بخش همسایهٔ اتروریا، سپتیمیوسِ کامرینویی را در پیچه نوم، و گایوس یولیوس را در پولیا مستقر ساخت. براندازان قصد داشتند برای در دست گرفتن کنترل شهر رم، کنسول سیسرو را ترور کنند و برای همین گایوس کورنلیوس و لوکیسوس وارگونتیئوس بر آن بودند تا او را در صبحگاه ۷ نوامبر ۶۳ ق. م در منزلش مقتول سازند اما سناتور کوئینتوس کوریوس ـ که بعداً اطلاعات توطئه را مخفیانه در اختیار سیسرو گذاشت ـ بواسطهٔ معشوقه خود فولویا سیسرو را از خطری که در کمینش بود آگاهانید. سیسرو نیز صبح آن روز با مستقر ساختن چند نگهبان در ورودی خانه اش، از خطر جان سالم به در بُرد. در روز بعد (۸ نوامبر) سیسرو نشست سنا را در معبد یوپیتر برگزار کرد و آنرا با افراد مسلح تحت حفاظت قرار داد. از روی شگفتی او، کاتیلینا نیز در نشست حاضر بود. پس سیسرو که خود سخنوری چیره دست بود، با نطق خود وی را کوباند و در بخشی از نطق جملات معروف زیر را بر زبان راند: بر طبق گفتهٔ پلوتارک سناتورهایی که در کنار کاتیلینا نشسته بودند در طول ن
طق سیسرو کم کم از او فاصله می گرفتند. کاتیلینا به بهانهٔ سوءرفتار کنسول سیسرو با او، در پوشش «تبعید خودخواسته» به مارسی، از رم گریخت با این حال به اردوگاه گایوس مانلیوس در اتروریا رفت تا نقشه براندازی را پیش ببَرد. او گایوس کورنلیوس کتگوس و پوبلیوس کورنلیوس لنتولوس سورا را در رم باقی گذاشت تا نقشه کودتا را در پایتخت به اجرا گذارند. در حالی که کاتیلینا مشغول تدارک دیدنِ یک ارتش بود، براندازان و کودتاگران مشاهده کردند که یک هیئت رسمی از قوم آلوبروگ ها ـ واقع در گالیا ـ در روم حضور دارد و خواستار خلاصی از ظلم وجور فرماندار رومی شان هستند. برای همین لنتولوس سورا به یک بازرگان رومی که در گالیا به تجارت مشغول بود گفت که به آن قوم گالیایی وعده آزادی از یوغ آن فرماندار و براندازی جمهوری را بدهد. او همچنین پوبلیوس گابینیوس کاپیتو ـ یکی از کودتاگران برجسته ـ را مأمور کرد تا با هیئت آلوبروگ ها ملاقات کند، اینچنین بود که آلوبروگ ها از توطئهٔ کاتیلینا با خبر شدند. هیئت آلوبروگ ها به سرعت از این فرصت بهره جُسته و ماجرای کودتای در شرف وقوع را به اطلاع سیسرو رساند؛ سیسرو نیز به آنان گفت که سعی کنند مدارک و شواهد متقنی برای ت
وطئه به دست بیاورند. از قضا پنج تن از براندازان برجسته ـ کتگوس، لنتولوس سورا، لوکیوس استاتیلیوس، مارکوس کپاریوس و تیتوس وُلتوریکوس ـ نامه ای امضاء شده به هیئت اعزامی آلوبروگ ها در رم دادند تا آنرا به قوم خود نشان داده و به آنان بفهمانند که توطئه ای در رم در شرف وقوع است و به زودی از شر جمهوری روم و فرماندار ظالم آن خلاص خواهند شد. با این حال جمهوری خواهان دامی گسترانده بودند: این نامه ها هنگام ارسال به گالیا در پل میلویوواقع در پایتخت کشف و ضبط شدند. پس سیسرو که اکنون شواهد معتبری دال بر توطئه در دسترس خود داشت، نامه ها را روز بعد در نشست سنا قرائت نمود و اندکی بعد توانست یک فرمان نهایی سنا که به دو کنسول ـ از جمله خودش ـ اختیار مطلق برای مجازات متهمان را می داد کسب کند. به لطف همین اختیارات فوق العاده سیسرو توانست پنج تن از براندازان مزبور را بدون برگزاری محاکمه قانونی به اعدام محکوم سازد. سیسرو از بیم آنکه دیگر توطئه چینان، سورا و چهار تن دیگر را آزاد کنند بلافاصله هر پنج تن را یک به یک به شیوه خفه کردن اعدام کرد؛ آن هم بی آنکه به حق آنان مبنی بر تظلم خواهی به مردم توجهی کرده باشد؛ گذشته از این متهمان حق دا
شتند به جای مجازات اعدام، تبعید را انتخاب کنند اما کنسول سیسرو آنان را خودسرانه اعدام کرد. او حتّی شخصاً سورا را تا زندان تولیانوم اسکورت کرده بود. سپس خبر مرگ آنان را با جمله ملایم vixerunt یا vixere به معنای «زندگی کردند» به توده های تهییج شده اعلام کرد. ژولیوس سزارِ جوان در یکی از نشست های سنا، سیسرو را به سبب چنین اعدامی ـ که با حقوق و قوانین رومی در تضاد بود ـ مورد نکوهش قرار داد و چند سال بعد هم به ابتکار یک تریبون مردم به نام پوبلیوس کلودیوس پولکر سیسرو به جرم اعدام غیرقانونی پنج شهروند رومی به تبعید محکوم شد؛ هرچند سیسرو چنین از خود دفاع می کرد که سنا آن کودتاچیان و براندازان را «دشمن جمهوری» خوانده بود و بنابراین قتل آنان در واقع اعدام دشمنان بود نه اعدام شهروندان رومی. خود کاتیلینا نیز در ژانویه ۶۲ ق. م در ضمن نبردی با نیروهای جمهوری در حوالی پیستویا کشته شد و سیسرو به خاطر تلاشش در حفظ جمهوری از خطر براندازی به لقب پدر میهن مفتخر شد. دیگر مشارکت کنندگان. فردی به نام نوویوس نیگر که به عنوان بازرس ویژه پرونده توطئه منصوب شده بود به ژولیوس سزار نیز اتهام شرکت در کودتا زد؛ همچنین گفته می شد که مارکوس ل