Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نخستین بار در ایران با تکنولوژی برق بر صفحات ۷۸ دور ضبط می شد، از دیگر موارد مهم آن دوره ضبط می باشد. همکاری او با خاندان نی داوود، بخصوص مرتضی خان نی داوود، آهنگساز قطعه مشهور "مرغ سحر" که از خانواده ای کلیمی بود، از دیدگاه متفاوت محمد فلاحی نسبت به نگرش غالب بر جامعه آن دوره ایران که نگاه مثبتی نسبت به سایر ادیان نداشتند، و حتی همکاری با آنان را حرام و ممنوع می دانستند، حکایت دارد. آموزش جزییات و تکنیک های خاص آوازی به خوانندگان برجسته ای چون اقبال السلطان (اقبال آذر) و قمرالملوک وزیری، در کنار تربیت خوانندگان نسل جوان که در کلاس ها و اجراهای خصوصی برخی هنرمندان آن دوره با جناب دماوندی ملاقات می کردند، از دیگر فعالیت هایست که او هم زمان با کار در ادارات دولتی انجام می داد. ناپدید شدن برادر کوچکتر جناب دماوندی، قتل و تبعید دوستان و سیاستمداران نزدیک به وی از جمله جعفر قلی خان بختیاری (سردار اسعد سوم)، ارباب کیخسرو، میرزاده عشقی، فیروز میرزا نصرت الدوله سوم و …، پناه آوردن سربازان آلمانی در زمان جنگ جهانی دوم به خانه وی در دماوند، اشغال کشور توسط قوای متفقین و دستگیری این هنرمند از سوی نیروهای انگلیسی در تهر
ان، از جمله وقایع مهم زندگی او در دوره پهلوی اول به شمار می آیند. دوره سالمندی محمد فلاحی. به گفته افرادی که او را دیده اند (با استناد به مصاحبه هایی که در خلال تولید مستند جناب دماوندی انجام شد)، جناب انسانی بخشنده بود. او کارهای خیر زیادی در شهرهای گوناگون کشور و بخصوص در زادگاهش انجام داده است که اهداء یک باغ به وسعت ۲۵۰۰ متر مربع، برای ساخت نخستین مدرسه شهر دماوند در سال ۱۳۳۱ خورشیدی از جمله آن ها می باشد. از زمان تاسیس این مدرسه تا حوالی سال ۱۳۶۰ خورشیدی، دانش آموزان بسیاری در آن تحصیل کردند و بسیارشان، امروز از جمله مهندسان، پزشکان، اساتید و دیگر اقشار موفق می باشند. با گذشت بیش از سه دهه عدم فعالیت مدرسه جناب دماوندی و با وجود تلاش های فراوان خانواده ایشان، اکنون نوادگان جناب تصمیم به راه اندازی دوباره آن گرفته اند. باشد که در آینده ای نه چندان دور، دوباره چراغ تعلیم و تربیت در این باغ، سوزان شود. جناب دماوندی اهل فعالیت بود و بعد از بازنشستگی در سال ۱۳۳۲ خورشیدی، علاوه بر مسئولیت های گوناگونی که در شهر دماوند برعهده داشت، تا حوالی نود سالگی به ارگان های محلی یا دولتی مشاوره می داد. از جمله فعالیت های
دیگری که این هنرمند، از سال های ۱۳۲۰ تا ۱۳۵۰ خورشیدی برای زادگاهش انجام داد، می توان به تخریب خزینه قدیمی و ساخت نخستین حمام دماوند، عضویت در شورای عمران و آبادی روستا، ساخت جاده اصلی شهر، عضویت در انجمن مرکزی نظارت بر انتخابات، ریاست هیئت امناء و شورای ده، نظارت بر هزینه ژاندارمری و کلیه مراکز دولتی شهرستان، ساماندهی وضعیت ساخت و ساز ابنیه از طریق عضویت افتخاری در شورای پنج نفره شهرداری، ساخت غسالخانه، نمایندگی اداره اوقاف در منطقه، عضویت دائمی در کمیسیون حل اختلافات مالی اداره دارایی، ریاست بر شورای حل اختلاف و رسیدگی به دعاوی محلی، ساخت تکیه و حسینیه احمدآباد، مشاوره به سازمان برنامه و بودجه کشور و تاسیس نخستین بهداری شهر، اشاره کرد. آخرین آواز محمد فلاحی (جناب دماوندی). سرانجام در سال ۱۳۵۰ خورشیدی، جواد بدیع زاده و شاهرخ نادری مصاحبه ای مفصل با محمد فلاحی، که تنها خواننده باقیمانده از نسل آوازخوانان دوره ناصرالدین شاه قاجار بود، انجام دادند. گفتگو در قالب برنامه رادیویی صبح جمعه با شما که مجری و تهیه کننده اش، منوچهر نوذری بود، پخش شد. او در سن صد سالگی با شادابی و شوخ طبعی هر چه تمام به پرسش ها پاسخ داد
و در پایان گفتگو بنابر خواست مصاحبه کنندگان، آخرین آوازش را که تصنیف مشهور جانم جانم (سروده علی اکبرخان شیدا) بود، برای شنوندگان خواند و خاطره ای جالب از ملاقاتش با سراینده اثر در زمان مظفرالدین شاه قاجار را بازگو کرد. در واپسین روزهای زندگی این هنرمند، خسرو سینایی، کارگردان مشهور سینما و تلویزیون، مستندی کوتاه از او ساخت. فیلمی حدوداً بیست دقیقه ای که همچون زندگینامه پرفراز و نشیب این خواننده کم نظیر حتی با گذشت نیم قرن از درگذشت وی، هرگز منتشر نگردیده است. محمد فلاحی، مشهور به جناب دماوندی در بیست و سوم خردادماه سال ۱۳۵۲ خورشیدی و در سن ۱۰۱ سالگی، برای همیشه چشم از این جهان فروبست. نخستین بزرگداشت جناب دماوندی. با وجود برگزاری تعدادی مراسم در قالب یادبود برای زنده نگاه داشتن یاد این هنرمند در سال های ۱۳۸۱ و ۱۳۸۲ خورشیدی که توسط گروهی از موسیقیدانان و اهالی فرهنگ در تهران و دماوند برگزار شده بود، سرانجام در زمستان ۱۴۰۴ خورشیدی، نخستین بزرگداشت جناب دماوندی برگزار شد. در این یاد بود که توسط خانواده جناب دماوندی و با همکاری آکادمی موسیقی آوای مهربانی، در سالن اصلی فرهنگسرای ارسباران تهران برگزار گردید، جمعی از
هنرمندان حوزه موسیقی و سینما حضور داشتند. چهره هایی چون مجید درخشانی، معصومه مهرعلی، مهدی فلاح، مظفر شفیعی، حمید باستانی پاریزی (یادگار استاد محمد ابراهیم باستانی پاریزی)، رزیتا غفاری و تعداد کثیری از مردم علاقمند به تاریخ و موسیقی ایران زمین در این رویداد گرد هم آمدند. در این مراسم، از کتاب زندگینامه، مجموعه آثار جناب دماوندی و خلاصه ای از فیلم مستند جناب دماوندی به نویسندگی و کارگردانی کیان فلاحی، نتیجه جناب دماوندی رونمایی شد. تاثیر جناب دماوندی بر خوانندگان ایرانی. محمد فلاحی از جمله هنرمندانیست که در ابعاد مختلف بر موسیقی سنتی ایران تاثیر گذاشت. به گفته خود او، تغییر فرم آوازخواندن ابوالحسن خان اقبال آذر از سبک تعزیه خوانی به چهارچوب دستگاهی مرهون کوشش جناب دماوندیست. همچنین اساتید آواز و خوانندگان بنامی از جمله رامبد صدیف، محمدرضا شجریان، احمد ابراهیمی، محمود کریمی، مهدی فلاح، معصومه مهرعلی، علی جهاندار، مظفر شفیعی، حمیدرضا نوربخش، وحید تاج، محبوبه گلزاری، حبیب حسینی و ... در خصوص نقش شیوه خوانش این هنرمند بر مسیر هنری خود گفته اند. فهرست آوازهای جناب دماوندی. تمام آثار صوتی برجای مانده از محمد فلاحی،
مشهور به جناب دماوندی در قالب ۳۲ اثر دسته بندی می شوند. آوازهایی که بر روی صفحات سنگی یا همان صفحات ۷۸ دور گرامافون در ادوار مختلف، در سال های ۱۲۹۱، ۱۳۰۷ و ۱۳۳۲ خورشیدی ضبط شده است.&lt;br&gt; آثار ضبط شده در سال ۱۲۹۱ خورشیدی، سری اول آوازهای جناب است که توسط شرکت گرامافون رکورد در تهران ضبط گردید. آوازهای این هنرمند که در سال ۱۳۰۷ خورشیدی توسط شرکت عزرا میرحکاک در تهران رکورد شد نیز، در قالب سری دوم آثار دسته بندی می شوند. تک اثری هم که در قالب اجرایی خصوصی و همراه با جمعی از هنرمندان مطرح آن زمان، در سال ۱۳۳۲ خورشیدی ضبط شده، آخرین آواز برجای مانده از ایشان می باشد. سری نخست آثار جناب دماوندی، ضبط ۱۲۹۱. در سال ۱۲۹۱ خورشیدی، همزمان با تثبیت دولت مشروطه و خنثی شدن طرح بازگشت نیروهای محمد علی شاه، رونق نسبی آهسته آهسته به کسب و کار بازگشت و کمپانی های خارجی وارد بازار کشور شدند. گرامافون رکورد یکی از شرکت هایی بود که پیشتر در سال ۱۲۸۴، نخستین نوبت ضبط صفحات تهران را با ۲۱۶ اثر به پایان رسانده بود. این کمپانی قصد داشت تا از طریق استودیو تجارتخانه موسیو هامبارتسوم هایراپیان ضبط سری دوم خوانندگان ایرانی را آغاز کن
د. بنابراین از نوازندگان و خوانندگان برجسته کشور برای ضبط آثارشان بر روی صفحات سنگی ۷۸ دور دعوت به عمل آورد. جناب دماوندی یکی از همین خوانندگان بود. چون ضبط در آن دوره به شیوه مکانیکی و با استفاده از یک قیف بزرگ مخروطی شکل انجام می شد، نوسان در کیفیت آثار کاملاً مشهود است و دقیقاً به همین دلیل خوانندگان دعوت شده باید با صدایی در اکتاوهای بالا یا اصطلاحاً زیر (با فرکانس بالا) اجرا می کردند. بنابراین اکثر افراد از بین بانوان یا آقایانی انتخاب می شدند که صدایشان امکان اجرای اکتاوهای بالا را داشت. تمام آوازهای جناب دماوندی نیز در این مجموعه به همین شکل ضبط شده است. سرانجام نوزده آواز از این جناب توسط شرکت گرامافون ضبط شد و برای تکثیر به کارخانه ای در شهر ریگای روسیه ارسال گردید. میرزا حسینقلی خان فراهانی، میرزا حسین خان اسماعیل زاده، میرزا اسداله خان اتابکی و علی اکبر شهنازی نوازندگانی هستند که جناب دماوندی را در سری اول ضبط آثار او همراهی کرده اند. لیست آوازهای ضبط شده جناب دماوندی در سال ۱۲۹۱ خورشیدی:&lt;br&gt; سری دوم آثار جناب دماوندی، ضبط ۱۳۰۷. در اواخر سال ۱۳۰۷ خورشیدی، تجارتخانه عَزرا میرحَکاک، تاجر کلیمی
مقیم عراق، نمایندگی شرکت "His Masters Voice" خود واقع در شهرهای بغداد، بصره و تهران را واگذار کرد تا زمینه ضبط و انتشار سری سوم خوانندگان ایرانی از طریق نمایندگی دیگرش فراهم آید. بدین ترتیب صدابرداران شرکت "Polyphon" برای ضبط آثار هنرمندانی چون قمرالملوک وزیری، جناب دماوندی، علی اصغر کردستانی، مسیو هایک، طیوری، سنجرانی، نیره اعظم رومی و چند خواننده مطرح دیگر آن زمان، از جمله برخی اعضای مدرسه عالی موسیقی، به ایران سفر کردند تا با استفاده از تکنولوژی جدید برق، کار ضبط آغاز شود. با گذشت شانزده سال از رکورد سری نخست آثار جناب، او که در آن هنگام حدود پنجاه و شش سال داشت، برای اجرای آواز به استودیوی تجارتخانه میرحکاک واقع در خیابان چراغ برق رفت تا حدود ۱۰ قطعه منحصربفرد را با همراهی تار مرتضی خان نی داوود و ویالون موسی خان نی داوود اجرا کند. آوازی که از جناب در این دوره شنیده می شود، گواه صدای شش دانگ (توانایی خواندن در اکتاو های بَم علاوه بر اکتاو های زیر) این خواننده می باشد. لیست آوازهای ضبط شده جناب دماوندی در سال ۱۳۰۷ خورشیدی:&lt;br&gt; اجرای خصوصی جناب دماوندی در سن ۸۱ سالگی، ضبط ۱۳۳۲. آخرین یادگار از آواز جن
اب دماوندی که بر صفحات گرامافون ضبط شد، در سال ۱۳۳۲ خورشیدی و در یک میهمانی خصوصی با حضور جمعی از موسیقیدانان وقت، مانند سید حسین طاهرزاده، ابوالحسن صبا، حسین قوامی، سلیمان امیر قاسمی، نورعلی خان برومند، غلامرضامرشد ورزنده و دیگر هنرمندان برجسته آن دوره بر روی یک صفحه آلومینیومی ماندگار گردید. این نوع صفحات که در اوایل دوره پهلوی دوم به ایران وارد شدند، دارای ظرفیت و زمان ضبط صدای بیشتری نسبت به نمونه های قبل از خود بودند. دقیقاً به همین دلیل، این صفحه که فقط یک نسخه از آن وجود دارد، طولانی ترین اثر برجای مانده از آوازهای جناب دماوندی به حساب می آید. صدای تشویق حاضران در مراسم که هنگام اوج گیری صدای خواننده شنیده می شود، از نکات جالب این اثر است. آن روز جناب دماوندی شعر مشهوری از مولانا را انتخاب کرد تا در سن هشتاد و یک سالگی، با همراهی سنتور رضا خان ورزنده و سه تار نورعلی خان برومند، اثری زیبا در دستگاه بیات ترک خلق شود. شایان ذکرست که در آن میهمانی، حسین طاهرزاده آواز خواند و صدایش بر سمت دیگری از صفحه ضبط شد تا بتوان نتیجه گرفت که این اثر، شاهدی زنده بر دوستی ریشه دار آن دو هنرمند برجسته آواز سنتی ایران اس
ت. اجرای خصوصی جناب دماوندی در سن ۸۱ سالگی
وُوْک ( به معنای بیدار) () صفتی است نشأت گرفته از گویش انگلیسی سیاه پوستان آمریکایی به معنای هشیاری نسبت به مسائل مربوط به عدالت اجتماعی و عدالت نژادی. این لفظ برگرفته از اصطلاح انگلیسی سیاه پوستان آمریکایی "stay woke" به معنای "بیدار بمان" است که جنبه دستوری آن اشاره به آگاهی مستمر دربارهٔ این موضوعات دارد. از دهه ۲۰۱۰ به بعد، لفظ "ووک" بیشتر به عنوان یک اصطلاح عامیانه کلی در ارتباط با سیاست های چپ، جنبش های از نظر اجتماعی لیبرال، فمینیسم، کنشگری دگرباشان جنسی و مباحث فرهنگی (با اصطلاحات "فرهنگ" ووک و "سیاست ووک" نیز استفاده می شود) استفاده می شد. این لفظ سوژهٔ میمهای اینترنتی، استفاده کنایه آمیز و انتقاد از برخی از مفسران بوده است. کاربرد گسترده آن از سال ۲۰۱۴، نتیجه جنبش «جان سیاهان مهم است» می باشد. دیدگاه اسلاوی ژیژک. اسلاوی ژیژک در گفتگوی خود با پادکست رابینسون ارهارت به سخت گیریِ سهل انگاران در دنیای معاصر اشاره می کند و از جمله به چنین تناقضی در جریان ووک می پردازد. در اوایل این گفتگو رابینسون ارهارت به ژیژک می گوید: گمان می کنم زمانی که می گویید «امروزه بیش از هر دوره ای به روانکاوی نیاز داریم» مقصود
تان از روانکاوی بیش از آنکه شیوه ای برای درمان مشکلات فردی باشد، شیوه ای برای نقد فرهنگی و اجتماعی است. آیا درست فکر می کنم؟ ژیژک در پاسخ می گوید: بله، هرچند من روانکاوی را به شیوه ای برای درمان اجتماع تنزل نمی دهم؛ زیرا آنچه برای فروید واضح بود و آنچه ما امروزه باید پیوسته در ذهن داشته باشیم این است که تصورات دربارهٔ کهن الگوهای روان شناسی اشتباه است. به عنوان نمونه فرض کنید شما مشکلاتی از حیث ناتوانی جنسی دارید، آنگاه روانکاوی وارد عمل می شود و شما را قادر می سازد که بر این مشکل فائق آیید؛ مثلاً اگر ممنوعیت هایی در ناخودآگاه شما وجود دارد روانکاوی این ممنوعیت ها را بر ملا می کند یا کمک می کند از سلطه های سرکوب گرانه نظیر سلطه پدرانه رها شوید تا نتیجه نهایی این باشد که بتوانید به کامیابی دست یابید. این تصور عمومی از فروید است، اما فروید این نیست. فروید را امروزه، خصوصاً فمینیست ها، متهم به سوگیریِ پدرسالارانه می کنند. درحالی که فروید متناقض نمایی که در دوران امروزی با آن مواجهیم را آشکار می سازد. اینجاست که روانکاوی، نه دقیقاً به تعبیر فرویدی بلکه به معنی تطوریافته اش، می تواند به ما کمک کند. متناقض نمای امر
وزی این است که امروزه درحالی که ما در جوامع روادار زندگی می کنیم و با اقسام گوناگونی از آسان گیری مواجهیم، اما این رواداری به جای این که به ما زندگی های آزاد و لذت بخش بدهد باعث تولید نسخه ای منحصر به فرد از سرکوب و مقررات سازی شده است. ژیژک در توضیح این نکته می گوید: آنچه حقیقتاً توجه من را جلب می کند این است که در زمینه رواداری و این شیفتگی وافر نسبت به فائق آمدن بر محدودیت ها که در قالب هایی نظیر جریان وُوک (woke) و می تو (me too) خودنمایی می کند اصل ایده بر مبنای رواداری است؛ مثلاً این که تمامی گرایش های فرعیِ جنسی باید مجاز شود و دشمن بزرگ عبارت است از سرکوبِ پدرانه یا پدرسالارانه. ولی چه چیزی به عنوان نتیجه نهاییِ این سهل انگاری عایدمان می شود؟ وجاهت سیاسی (political correctness) عایدمان می شود که من با اهدافش علیه نژادپرستی یا تبعیض جنسی مخالف نیستم، اما با شکل آن مخالفم. از لحاظ شکلی، این جریانات علیه سرکوب است اما نحوه عملکرد آن از حیث اجتماعی، شیوه ای است به شدت مستبدانه و تفرقه افکنانه و سرکوب گرانه. آنچه برای من جالب است این است که این جریان به صورت بالفعل (de facto) مجموعه ای از محدودیت ها تحمیل
می کند: نباید از این واژه استفاده کنید، نباید این کار یا آن رفتار را انجام دهید. منطق این جریان بسیار سخت گیرانه است. همان طور که می دانیم افرادی هستند که آن ها را می شناسیم و نامشان را نمی برم و این افراد مسیر شغلیِ حرفه ای شان از بین رفته است به خاطر گفتن یا نوشتن چیزی که شاید با سلیقه آن جریان همخوانی نداشته یا اشتباه بوده اما آنقدر هم حرف وحشتناکی نبوده است. این منطق برای من جالب است که چگونه سهل انگاری به نقطه متضاد خودش تبدیل می شود.
کِنِت مک آلپین ( , ,؛ ۸۱۰–۱۳ فوریه ۸۵۸) که در اکثر منابع مرجع جدید به نام کِنِت اول (Kenneth I) شناخته می شود، پادشاه پیکت ها بود و طبق اسطوره ملی، اولین پادشاه اسکاتلند است. از او بعداً و پس از مرگ با نام مستعار «فاتح» (An Ferbasach) یاد می شد. او سرسلسله پادشاهانی شد که گاهی به نام «فرزندان کِنِت» (Clann Chináeda) از آن ها یاد می شود و از سده نهم تا اوایل سده یازدهم میلادی بر اسکاتلند حکم راندند.
پیت لاتزو (اول اوت ۱۹۰۲ – ۷ ژوئیه ۱۹۶۸) ملقب به کلانسی جوان یک بوکسور سنگین وزن آمریکایی و دارنده عنوان سنگین وزن جهان بود که از سال ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۷ در مسابقات جهانی، در دسته سنگین وزن مبارزه میکرد. لاتزو در ۲۰ مه ۱۹۲۶ در مقابل ۱۲۰۰۰ نفر تماشاگر در اسکرانتون، پنسیلوانیا، میکی والکر (Mickey Walker) مدعی قهرمانی سنگین وزن جهان را در راند دهم شکست داد. او در ۲۹ ژوئن سال ۱۹۲۶ در نیوآرک، نیوجرسی بوکسور یهودی ویلی هارمون (Willie Harmon) را در راند پنجم ناک اوت کرد. این نخستین باخت هارمون با ناک اوت بود. لاتزو در ۹ ژوئیه سال ۱۹۲۶ به عنوان یکی از آخرین دفاع های خود از عنوان سنگین وزن، در مقابل ۲۲۰۰۰ نفر تماشاگر جورجی لوین (Georgie Levine) را در راند چهارم با ناک اوت شکست داد و عنوان قهرمان سنگین وزن جهان را به خود اختصاص داد. در ۳ جوت ۱۹۲۷ عنوان قهرمانی سنگین وزن را به جو داندی (Joe Dundee) واگذار کرد. در ۳۰ سپتامبر ۱۹۲۷ از بوکسور سیاه پوست تایگر فلاورز (Tiger Flowers) باخت.در ۱۷ اکتبر ۱۹۲۸ با جیمز جی برادک مدعی قهرمانی سنگین وزن به رقابت پرداخت. زندگی بعد از بوکس. لاتزو پس از بازنشستگی در حومه شهر آتلانتیک سیتی، در مار
گات، نیویورک اقامت گزید.او در دوران بازنشستگی خود تا زمان مرگش به شغل مشغول بود. وی چهره ای برجسته در نیوجرسی بود. او با کاترین مک هیل که دارای یک دختر بود، ازدواج کرد. وی در ژوئیه سال ۱۹۶۸ در بیمارستان سیتی آتلانتیک پس از عمل جراحی مثانه و کیسه صفرا درگذشت. او هنگام مرگ تنها شصت و شش سال داشت. مراسم تشییع جنازه وی در ۱۱ ژوئیه در اسکرانتون، کلیسای مقدس (تسبیح) پنسیلوانیا انجام شد و در گورستان کلیسای جامع این شهر دفن شد.
هربرت اف. «هرب» لوبالین طراح گرافیک اهل آمریکا است. از او با نام نابغه حروف نگاری زمانه خودش یاد می شود. او مجلات معروفی چون آوانگارد، اروس و فکت همکاری داشته است. با رایج شدن چاپ نوری حروف یا اصطلاحاً فتوتایپ، لوبالین از افراد تأثیرگذاری بود که توانست قوانین کهنه صفحه آرایی و تایپ فیس را بشکند. از تایپ فیس های معروف او می توان به آوانگارد اشاره کرد. سبک شناسی. هرب لوبالین دارای دستاوردهای زیادی شامل لوگو، پوستر، طراحی بسته بندی و تبلیغات است اما شاخه ای که او را شناخته شده کرد، تایپوگرافی های اوست. از او با نام نابغه و پدر تایپوگرافی عصر مدرن یاد می شود. در سبک مدرسه نیویورک در سال ۱۹۵۰ روند تایپوگرافی های فیگوراتیو و تلفیق عکس و حروف در حال گسترده شدن بود اما این لوبالین بود که به این سبک وحدت بخشید و آن را به سبکی واحد تبدیل کرد. از نگاه لوبالین حروف شباهتی به یک تصویر بصری داشتند نه صرفاً شکلهایی برای خوانش. از این رو برای جلو بردن اهداف خودش بسیاری از قواعد طراحی حروف را کنار نهاد. لوبالین حروف را نه ابزاری به شدت هنری و نه ابزاری به شدت صنعتی شده صرفاً برای خوانش می دید و حروف را وسیله ای برای تشکیل یک
مفهوم بصری و معنی انتزاعی در ذهن می پنداشت. روند کار او تا جایی پیش رفت که سبک کاری او به سبک تایپوگرام تبدیل شد. در این سبک مفهوم و فرم بصری در وحدتی غیرقابل جدا شدن تبدیل می شدند گویی که کلمه از وجه های مختلف معانی رو القا می کردند. با رایج شدن فتوتایپ در آمریکا لوبالین خصوصیات بسیار انعطاف پذیر آن را درک کرد چراکه در قبل از آن دشواری های زیادی برای اصلاح حروف سخت فلزی داشت اما با وجود فتوتایپ حروف راحت تر اصلاح و تغییر می کردند. برای مثال او در صفحه آرایی برخی از متنها را به هم فشرده می کرد یا تناسب ثابتی که در تایپ فیسهای فلزی وجود داشت را به راحتی تغییر می داد. او در پاسخ به انتقادی که از او به دلیل ناخوانایی حروفش به دلیل فشردگی شده بود اینگونه جواب داد: «گاه باید به سبب تأثیر کار با خوانایی آن کنار آمد.»
«دوباره تنها (طبیعتاً)» ترانه ای از گیلبرت اوسالیوان خواننده/ترانه سرای اهل ایرلند است. این قطعه که اولین بار در سال ۱۹۷۲ منتشر شد، آهنگ امضای سالیوان به شمار می آید. «دوباره تنها» که در زمان انتشارش در ایالات متحده برای ۶ هفتهٔ متوالی شمارهٔ ۱ بیلبورد هات ۱۰۰ بود، یکی از ۲۰ ترانهٔ پرفروش دههٔ ۷۰ میلادی آمریکاست. این قطعه در پانزدهمین مراسم جایزه گرمی (۱۹۷۳) نامزد دریافت ۲ جایزهٔ «بهترین ضبط سال» و «بهترین ترانهٔ سال» بود. محتوا و ساختار. «دوباره تنها» یک بالاد درون نگر است و از زبان مردی روایت می شود که پس از آن که عروسش او را در محراب کلیسا رها کرده، دارد به خودکشی فکر می کند. در ادامهٔ ترانه راوی تعریف می کند که در زمان مرگ پدر و مادرش چقدر اندوهگین بوده و هر بار چقدر احساس تنهایی می کرده است. او در میانهٔ شرح مصیبت هایش می گوید کاملاً در مورد خدا و شفقتش به شک افتاده و می پرسد اگر او واقعاً وجود دارد، چرا من را رها کرده است؟ «دوباره تنها» ساختاری ساده و تنظیمی خلوت با سازهای بادی، زهی و گیتار آکوستیک دارد. به نظر می رسد سالیوان بیش از آن که بخواهد یک شاهکار موسیقایی خلق کند، پی آن بوده داستان تلخ و ناگوار
ش را خیلی صریح و راحت تعریف کند. بازخوانی ها. این ترانه تا به امروز حداقل ۱۰۰ بار توسط خوانندگان دیگر از جمله آنیتا برایانت، سارا وان، جانی متیس، شرلی بسی و نیل دایمند اجرا شده است. التون جان با همراهی پت شاپ بویز نسخه ای از «دوباره تنها» را اجرا کرده اند و دایانا کرال با مایکل بوبله.
یوزف لامکا (؛ ۱۲ نوامبر ۱۹۳۱–۶ ژوئیه ۲۰۰۹) اَنیماتور، کارگردان، فیلم نامه نویس و هنرمند اهل جمهوری چک بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "کاتیا و اشکوبانک" و "پت و مت" اشاره نمود.
سالیوس ورنلیس (به لیتوانیایی: Saulius Skvernelis؛ زاده ۲۳ ژوئیه ۱۹۷۰) یک سیاستمدار اهل لیتوانی است که از سال ۲۰۱۶ نخست وزیر لیتوانی بوده است. او همچنین عضو سیماس است. پیش از این او به عنوان کمیسر پلیس خدمت می کرد و از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۶ وزیر کشور لیتوانی بود.
جایزه هزاره "بیلبورد" در سال ۲۰۱۱ برای شناخت خوانندگان موسیقی و مشارکت هایشان در صنعت موسیقی تأسیس شد. دریافت کننده این جوایز نیز در این مراسم اجرا می کند. علاوه بر این، جایزه هزاره "بیلبورد" هر ساله اهدا نمی شود.
پاول مارک (؛ ۱۷ مارس ۱۹۴۹) نویسنده و تاریخ نگار اهل جمهوری چک است که در حوزهٔ تاریخ فرهنگی و تاریخ مدرن تخصص دارد. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "پت و مت" اشاره نمود.
ادگار دوتکا (؛ ۲۱ مه ۱۹۴۱) یک نویسنده، کارگردان، فیلم نامه نویس و استاد دانشگاه اهل جمهوری چک است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "پت و مت" اشاره نمود.
آنتونیو گاندوزیو (؛ – ) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "ما هفت خواهر بودیم" اشاره کرد.
طلیعه کامران (زادهٔ ۱۳۰۹ – درگذشتهٔ ۲۴ اسفند ۱۳۹۵) نوازندهٔ سنتور، نقاش و شاعر اهل ایران و از پیشگامان هنر نوگرای ایران بود. زندگی نامه. طلیعه کامران در سال ۱۳۰۹ در تهران متولد و در خانواده ای اهل هنر متولد شد. پدر او ویلن می نواخت و از شاگردان حسین خان اسماعیل زاده بود و مادرش نیز، هم با موسیقی آشنا بود و هم به نقاشی مشغول بود. در کودکی، حبیب سماعی که از دوستان پدر طلیعه کامران بود، آموزش سنتور نوازی او را به عهده گرفت. حبیب سماعی از حدود سال ۱۳۲۱، هر دو هفته به آموزش وی می پرداخت. او از سال ۱۳۲۶ نزد دیگر شاگر حبیب سماعی، مرتضی عبدالرسولی به تکمیل آموزه های خود پرداخت. طلیعه کامران همچنین، فراگیری ضربی های قدیمی و تجربهٔ همنوازی را نزد حسین تهرانی آموخت. حسین تهرانی او را به روح الله خالقی معرفی نمود و پس از آن، بخشی از کنسرت های انجمن موسیقی ملی به همنوازی سنتور طلیعه کامران و تمبک حسین تهرانی اختصاص یافت. روح الله خالقی در سفری به روسیه، بخشی از اجرای ضبط شدهٔ او در دستگاه همایون را به عنوان نمونهٔ هنر بانوان موسیقی دان ایران، به آن کشور عرضه نمود. در اواخر دهه ۱۳۲۰ طلیعه کامران با توصیهٔ روح الله خالقی، ب
ه آموختن نت موسیقی نزد وی و پس از آن نزد ابوالحسن صبا پرداخت. او در حدود سال های ۱۳۳۴ و ۱۳۳۵، بخشی از آموخته های خود از حبیب سماعی شامل: دستگاه شور، آواز ابوعطا، آواز بیات اصفهان و دستگاه چهارگاه را نت نویسی کرد که بعدها در قالب کتاب "بخش هایی از ردیف حبیب سماعی به روایت طلیعه کامران" منتشر شد. همچنین کتاب نُه پیش درآمد و رِنگ از درویش خان و موسی معروفی برای سنتور، کوشش مشترک کامران و شهاب منا، حاوی نُه اثر از درویش خان و موسی معروفی است که در اوایل دهه ی سی توسط طلیعه کامران برای سنتور بازنویسی و منتشر شد. او همچنین در نقاشی نیز فعالیت نمود و با تشویق مادرش به دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران راه یافت و لیسانس نقاشی گرفت. او به منظور تکمیل آموخته های خود در زمینهٔ نقاشی به پاریس و رم سفر کرد. آثار نقاشی او در ابتدا تحت تأثیر کمال الملک بود اما به سبب آشنائی با شکوه ریاضی، به مرور به آثار مدرن گرایش پیدا کرد و به عنوان یکی از زنان پیشگام در هنر نوگرای ایران شناخته شد.کارمران به عنوان هنرمندی جدی و حرفه ای با نمایش آثاری در سومین بی ینال تهران (۱۳۴۱) حضور یافت اما با وجود فعالیت مستمر و پی گیر در عرصه هنرها
ی تجسمی نخستین نمایشگاه انفرادی خود را در سال ۱۳۴۷ در دانشکدهٔ هنرهای زیبای دانشگاه تهران برگزار نمود. وی ۱۱ نمایشگاه انفرادی برگزار کرد و در ۴۲ نمایشگاه گروهی در ایران و خارج از ایران شرکت نمود. طلیعهٔ کامران در زمینهٔ شعر نیز به فعالیت پرداخت. بخشی از اشعار او در کتابی با عنوان "بی نهایت، نهایت" در سال ۱۳۸۳ و نیز در کتابی دیگر با عنوان از "هیچ به هیچ" در سال ۱۳۹۳ منتشر شد. آثار موسیقی. از جمله آثار هنری طلیعهٔ کامران در حیطهٔ موسیقی، به موارد زیر می توان اشاره کرد: نمایشگاه ها. گزیده ای از نمایشگاه های نقاشی طلیعه کامران که در زمان حیاتش برگزار شده اند: همچنین پس از درگذشت هنرمند، نمایشگاه های متعددی به یاد و برای احترام به او به عنوان یکی از زنان تاثیر گذار در هنر نقاشی نوگرای ایران برگزار شد، از آن جمله نمایشگاه هایی در: گالری افرند (۱۳۹۶)، گالری طراحان آزاد (۱۳۹۶ و ۱۳۹۹)، گالری لیام (۱۴۰۰ و ۱۴۰۲)، آرتیبیشن (۱۴۰۱). درگذشت. طلیعهٔ کامران به دلیل ابتلا به سرطان، مدتی در بیمارستان بستری بود. او در ۲۴ اسفند سال ۱۳۹۵ در تهران درگذشت. مراسم تشییع پیکر طلیعهٔ کامران در ۲۵ اسفند ۱۳۹۵ از مقابل موزهٔ هنرهای معاصر ت
هران برگزار شد و پیکر او در بهشت زهرا به خاک سپرده شد.
سنتز پال–کنور که غالبا با عنوان سنتز پال–نور از آن یاد می شود، واکنشی در شیمی آلی است که با استفاده از ۴،۱-دی کتون ها به عنوان ماده اولیه و شرایط مورد استفاده، منجر به تولید فوران، پیرول یا تیوفن می شود. این روش در ابتدا به طور مستقل و توسط دو شیمی دانان آلمانی به نام های کارل پال و لودویگ کنور در سال ۱۸۸۴ و به عنوان روشی برای تهیه مشتقات فوران گزارش شد ولی بعدا این روش برای تهیه مشتق های پیرول و تیوفن نیز توسعه پیدا کرد. اگرچه این رو سنتزی به طور گسترده و برای سال های زیادی مورد استفاده بوده است، اما نحوه انجام و سازوکار واکنش تا دهه ۱۹۹۰ میلادی ناشناخته باقی مانده بود. برای انجام واکنش سنتز فوران نیاز به یک کاتالیزور اسیدی برای پیش برد مناسب واکنش تشکیل حلقه فوران، ضروری است: در سنتز پیرول، از یک آمین نوع اول به عنوان منبع تامین نیتروژن مورد نیاز برای حلقه پیرول، استفاده می شود: برای سنتز تیوفن از ترکیبی مانند فسفر پنتاسولفید برای تامین گوگرد مورد نیاز استفاده می شود: سازوکار واکنش. سنتز فوران. سنتز فوران با کمک کاتالیزور اسیدی موجب پروتون دار شدن یکی از گروه های کربونیل موجود در ترکیب دی کتون پیش ماده می ش
ود و سپس این کربونیل فعال شده توسط گروه کربونیل دیگر که به صورت انولات حضور دارد، مورد حمله قرار می گیرد. با انجام یک واکنش آب گیری توسط محصول به دست آمده از مرحله قبل، حلقه آروماتیک فوران حاصل می شود. سنتز پیرول. یک سازوکار پیشنهاد شده برای سنتز پیرول با کمک روش پال-کنور به این صورت است که ابتدا کربونیل پروتون دار شده توسط آمین مورد حمله قرار می گیرد تا یک همی آمینال تشکیل شود. در مرحله بعد، آمین تولید شده به گروه کربونیل دیگر حمله می کند تا یک مشتقات ۲،۵-دی هیدروکسی تتراهیدروپیرول تشکیل شود. همانند مورد فوران، در اینجا نیز ترکیب حاصل با از دست دادن یک مولکول آب طی یک واکنش آب گیری، محصول نهایی پیرول را تولید می کند. سنتز تیوفن. سنتز تیوفن از طریق سنتز پال–کنور، شباهت بسیار زیادی به روش تولید فوران از طریق همین روش دارد. ابتدا دی کتون پیش ماده با کمک عامل گوگرددار کننده به یک تیوکتون تبدیل می شود. در مرحله بعد گروه کربونیل موجود در مولکول پروتون دار می شود و سپس توسط تیوانول موجود، مورد حمله واقع می شود. در نهایت ترکیب تولید شده از مرحله قبل، با انجام یک واکنش آب گیری، موجب تولید محصول نهایی تیوفن می شود. وا