Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زه جمعیت و انتخاب تثبیت کننده (محدودکننده) شود. از آنجایی که تنوع ژنتیکی با اندازه جمعیت همبستگی مثبت دارد، جمعیت گسترش یافته در مقایسه با جمعیت اجدادی آن تنوع ژنتیکی بیشتری خواهد داشت. با کاهش انتخاب تثبیت کننده، تنوع فنوتیپی نیز می تواند افزایش یابد. علاوه بر این، رقابت درون گونه ای افزایش می یابد و گزینش واگرا را برای استفاده از طیف گسترده تری از منابع ترویج می کند. این انتشار بوم شناختی توانیی گونه زایی بوم شناختی و در نتیجه واگرایش سازشی را فراهم می کند. اشغال یک محیط جدید ممکن است در شرایط زیر صورت گیرد: سهره های داروین. سهره های داروین نمونه کتاب درسی پرکاربرد واگرایش سازشی هستند. امروزه سهره های داروین با تقریباً ۱۵ گونه نشان داده می شوند، بومی گالاپاگوس هستند که به داشتن رفتار تغذیه ای ویژه شناخته شده هستند (اگرچه یکی از گونه های آن، سهره نارگیل ("Pinaroloxias inornata")، در گالاپاگوس یافت نمی شود، بلکه در جزیره کوکوس در جنوب کاستاریکا یافت می شود. سهره های داروین در واقع به معنای واقعی سهره نیستند، بلکه اعضای خانواده فرخندگان هستند و از یک نیای جداگانه گرفته شده اند که شاید تنها ۳ میلیون سال پیش از
سرزمین اصلی آمریکای جنوبی به گالاپاگوس وارد شده است. به استثنای سهره نارگیل، هر گونه از سهره های داروین به طور کلی در گالاپاگوس پراکنده است و در هر جزیره، همان کنام را پر می کند. این کنام برای سهره های زمینی، رژیمی از دانه است و دارای نوک کلفت برای مصرف این مواد سخت است. سهره های زمینی بیشتر برای خوردن دانه هایی با اندازه خاص ویژگی یافتند: "سهره زمینی بزرگ (Geospiza magnirostris)،" بزرگ ترین گونه سهره داروین است و دارای کلفت ترین نوک برای شکستن سخت ترین دانه ها است، "سهره زمینی کوچک (Geospiza fuliginosa)" یک نوک کوچک برای خوردن دانه های کوچک تر و سهره زمینی میانی ("Geospiza fortis)" دارای نوکی با اندازه متوسط برای مصرف بهینه دانه های با اندازه متوسط (نسبت به "G. magnirostris" و "G. fuliginosa") است. برخی از همپوشانی ها وجود دارد: برای نمونه، قوی ترین سهره های زمینی میان جثه می توانند نوکی بزرگ تر از کوچک ترین سهره های زمینی بزرگ داشته باشند. به دلیل این همپوشانی، شناسایی گونه ها با چشم دشوار است، اگرچه آهنگ های آنها متفاوت است. این سه گونه اغلب به صورت هم جای وجود دارند، و در طول فصل بارانی در گالاپاگوس که غذ
ا فراوان است، تخصص کمی دارند و همان غذاهایی را می خورند که به راحتی در دسترس است. تا زمانی که پیتر و رزماری گرانت رفتار تغذیه آنها را در فصل خشک طولانی مطالعه کردند و متوجه شدند که وقتی غذا کمیاب است، سهره های زمینی از نوک تخصصی خود برای خوردن دانه هایی که بهترین هستند استفاده می کنند، به خوبی درک نمی شد که چرا نوک آن ها این اندازه سازگار و مناسب برای خوردن و در نتیجه اجتناب از گرسنگی است. دیگر سهره ها در گالاپاگوس به طور مشابه و به طور ویژه برای جایگاه خاص خود سازگار شده اند. سهره های زمینی ("Geospiza" sp.) نوک های بلندتری نسبت به سهره های زمینی دارند که به آنها اجازه می دهد از شهد و گرده کاکتوس انجیر تیغی در حالی که این گیاهان گل می دهند تغذیه کنند، اما در دیگر روزهای سال از دانه ها تغذیه کنند. سهره ها ("Certhidea" sp.) دارای نوک کوتاه و تیز برای خوردن حشرات هستند. "سهره دارکوبی (Camarhynchus pallidus)،" نوکی باریک دارد که از آن برای چیدن چوب در جستجوی حشرات استفاده می کند. همچنین از چوب های کوچک برای رسیدن به طعمه حشرات در داخل چوب استفاده می کند و آن را به یکی از معدود جانورانی تبدیل می کند که از ابزار اس
تفاده می کنند. سازوکاری که به وسیله آن سهره ها در ابتدا تنوع پیدا کردند، هنوز در حوزه پژوهش های فعال است. یک پیشنهاد این است که سهره ها توانستند یک رویداد گونه زایی غیرتطبیقی و گونه زایی ناهمجا در جزیره های جداگانه در این مجمع الجزایر داشته باشند، به طوری که وقتی در برخی جزیره ها دوباره همگرا شدند، توانستند انزوای تولیدمثلی را حفظ کنند. هنگامی که آنها در همجایی یافت شدند، تخصص ویژه مورد علاقه را نشان دادند تا گونه های مختلف کمتر به طور مستقیم برای منابع رقابت کنند. این دومین رویداد همجایی برای واگرایش سازشی بود.
واگرایش فرگشتی ، افزایش تنوع آرایه ها است که ناشی از افزایش نرخ گونه زایی است، که ممکن است با افزایش نابرابری ریخت شناسی همراه باشد یا نباشد. واگرایش ممکن است یک تبارشاخه یا تعداد زیادی را تحت تأثیر قرار دهند و سریع یا تدریجی باشند. در جایی که آنها سریع هستند و توسط سازگاری یک دودمان با محیطشان هدایت می شوند، آنها را سازگاری واگرا می نامند. نمونه ها. شاید آشناترین نمونه از واگرایش فرگشتی مربوط به پستانداران جفت دار بلافاصله پس از انقراض دایناسورهای غیر پرنده در پایان کرتاسه، حدود ۶۶ میلیون سال پیش باشد. در آن زمان، پستانداران جفت دار عمدتاً جانورانی کوچک و حشره خوار بودند که از نظر اندازه و شکل شبیه به حشرات امروزی بودند. در ائوسن (۵۸ تا ۳۷ میلیون سال پیش)، آنها به شکل های گوناگونی مانند خفاش، نهنگ و اسب تکامل یافته بودند. دیگر واگرایش آشنا عبارتند از: انفجار کامبرین، انفجار آوالون، رویداد بزرگ تنوع زیستی اردویسین، تابش مزوزوئیک-سنوزوئیک، تابش گیاهان خشکی پس از اشغال آنها در زمین، واگرایی کرتاسه گل داران، و تنوع واگرایش حشرات، از زمان دوونین، ۴۰۰ میلیون سال پیش، تقریباً بدون وقفه ادامه یافته است.
کوئل مالیک (زاده ) بازیگر هندی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم آرونداتی و من عاشقی کرده ام اشاره کرد.
میرناصر تیلاوی یکی از درباریان صفویه، رئیس ایل چگنی و جد خوانین ایل طولابی می باشد. او فرزند ارشد میرجنت و از نوادگان میرمحمدی بیست و سومین اتابک لر کوچک است. پس از مرگ میرقیصرخانه نیدل و میرجنت در جنگ با شاه عباس صفوی، برای جلوگیری از تنش مجدد میان بازماندگان آل خورشید و والیان فیلی، شاه صفوی نوادگان میرجنت را به بین النهرین تبعید می کند. اما پس از ده سال به دلیل لیاقت میرناصر و نسبت فامیلی میرناصر با همسر شاه عباس (همسر شاه عباس صفوی عمه پدربزرگ میرناصر بوده است) او را به اصفهان فرا می خواند. ایرج کاظمی نویسنده برجسته در کتاب «میرنوروز» می نویسد:طایفه طولابی از اعقاب میرناصر فرزند میرجنت بوده و آنچه نوشته شده از بین النهرین به این منطقه آمده و تقریباً در ششصد سال قبل زمانی که اصفهان مرکزیت داشته با سلاطین وقت ارتباط و تقرب داشته است. ریاست ایل چگنی. شاه عباس صفوی میرناصر را به ریاست چگنی منصوب و روانه لرستان می کند. علی محمد ساکی از نویسندگان و مورخان مشهور لرستان در صفحه ۱۹۳ کتاب «جغرافیای تاریخی و تاریخ لرستان» می نویسد:طایفه طولابی از نسل میرناصر پسر میرجنت بوده اند و از حدود بین النهرین به این سرزمین کو
چ کرده اند و دربار صفویه، میرناصر را با سمت ریاست، روانه چگنی ساخته است. اینان در سماق سکونت اختیار کرده اند. محمدرضا والی زاده معجزی در کتاب «تاریخ ایلات و طوایف لرستان» در این مورد می نویسد:میرناصر پسر میرجنت نیای خوانین طولابی است و چون میرناصر مردی لایق بود مورد توجه و عنایت خاص شاه عباس صفوی واقع شده و او را به سمت ریاست طوایف چگنی به لرستان فرستاده و او در محل معروف به سماق سکونت گزیده. بهمن آزادی چگنی نیز در کتاب «تاریخ معاصر چگنی» به میرناصر اشاره می کند و می نویسد:خوانین طولابی را از نسل میرناصر پسر میرجنت می دانند. آنها از نزدیکان اتابکان لر بوده اند. لقب تیلاوی. در زبان ترکی اوغوز «تیل آو» به معنی بزرگ، بهادر و حاکم است. شاه عباس یکم صفوی به دلیل لیاقت و رشادت میرناصر به او این لقب را داد. نام امروزی طولابی شکل تغییر یافته «تیلاوی» و ترجمه اشتباه یک لغت ترکی به فارسی است که البته در برخی مناطق هنوز با نام تیلاوی شناخته می شود. نوادگان میرناصر. خانواده های زیر از نوادگان میرناصر اول می باشند که لقب تیلاو بمعنای امیر و بهادر را از دربار صفوی دریافت نمود و به عنوان خوانین ایل طولابی محسوب می شوند:
داستان همسرم فیلمی محصول سال ۲۰۲۱ و به کارگردانی ایلدیکو انیدی است. در این فیلم بازیگرانی همچون لئا سیدو، جیجس نابر، لویی گارل، سرجو روبینی، رومن بورنژه، یاسمینه ترینکا، لونا ودلر، یوزف هادر، اولریش ماتس و اودو سامل ایفای نقش کرده اند.
فرانسه فیلمی محصول سال ۲۰۲۱ و به کارگردانی برونو دومون است. در این فیلم بازیگرانی همچون لئا سیدو، بلانش گاردن، بنژامین بیوله، یولیانه کولر، امانوئله آریولی، گاتان آمیل، جواد زمار و مارک بتنلی ایفای نقش کرده اند.
زنان در قرقیزستان به طور سنتی نقش هایی را به خود اختصاص می دادند، اگرچه تنها نخبگان مذهبی زنان را مانند سایر جوامع مسلمان از جامعه دور می کردند. ساکنان روستایی به شیوه سنتی قبایل سیبری در ربودن عروس (ربودن زنان و دختران برای ازدواج اجباری) ادامه می دهند. عروس ربایی که به "آل کاچو" (بردن و فرار کردن) معروف است، دختران ۱۲ ساله برای ازدواج اجباری ربوده می شوند و توسط گروه هایی از مردان یا حتی اقوام که با خشونت یا فریب دختر را می گیرند و می برند. به خانواده رباینده که زن جوان را مجبور و وادار به قبول ازدواج غیرقانونی می کنند. در بیشتر موارد، زن جوان بلافاصله به نام ازدواج مورد تجاوز قرار می گیرد. اگرچه این عمل در قرقیزستان غیرقانونی است، اما آدم ربایان به ندرت تحت پیگرد قانونی قرار می گیرند. این بی میلی به اجرای این قانون تا حدی ناشی از سیستم حقوقی فاسد در کشور قرقیزستان است که بسیاری از روستاها "عملاً" توسط شوراهای بزرگان و دادگاه های "اقاسقل" و به دور از چشم سیستم حقوقی دولتی اداره می شوند. پیشینه فرهنگی. قرقیزستان کشوری در آسیای مرکزی با سنت های قوی عشایری است. بیشتر قرقیزستان در سال ۱۸۷۶ به روسیه ضمیمه شد، ام
ا قرقیزها در سال ۱۹۱۶ یک مارکسیسم بزرگ تحت تأثیر درگیری خشونت آمیز با امپراتوری تزاری به راه انداختند. قرقیزستان در سال ۱۹۳۶ به جمهوری شوروی تبدیل شد و در سال ۱۹۹۱ با فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی به یک کشور مستقل تبدیل شد. جمعیت فعلی کشور را اکثریت قرقیزها (۹/۷۰ درصد) تشکیل می دهند و پس از آن ازبک ها با ۱۴/۳ درصد و روس ها با ۷/۷ درصد قرار دارند. اقلیت های دیگری مانند دونگان، اویغور، تاجیک، ترک، قزاق، تاتار، اوکراینی، کره ای و آلمانی نیز وجود دارند. اکثر جمعیت (۷۵٪) مسلمان هستند، اما اقلیت قابل توجهی از ارتدوکس روسی نیز (۲۰٪) وجود دارد. این کشور عمدتاً روستایی است: تنها ۳۵٫۷٪ از جمعیت در مناطق شهری زندگی می کنند. نرخ باروری کل ۲٫۶۶ کودک متولد شده به ازا هر زن است (تخمین ۲۰۱۵)، علیرغم این واقعیت که میزان شیوع مدرن ضدبارداری بسیار کم است، ۳۶٫۳٪ (تخمین ۲۰۱۲). نرخ باسوادی زنان بسیار بالا و ۹۹٫۴ درصد است (تخمین زده شده در سال ۲۰۱۵). عصر جدید. در دوران معاصر، به ویژه در سال های اول استقلال، زنان در قرقیزستان نقش برجسته تری نسبت به سایر نقاط آسیای مرکزی داشتند. در نتیجه انتخابات پارلمانی ۱۶ دسامبر ۲۰۰۷، ۲۳ زن به نمایند
گی از سه حزب سیاسی در پارلمان منصب دارند. از سال ۲۰۰۷، زنان چندین پست دولتی در سطوح عالی را بر عهده داشتند، از جمله وزیر دارایی، وزیر آموزش و پرورش و علوم، وزیر کار و توسعه اجتماعی، رئیس دادگاه قانون اساسی، رئیس کمیته دولتی امور مهاجرت و اشتغال، و رئیس CEC زن بودند. از سال ۲۰۰۷، هیچ زنی پست های فرماندار یا رئیس دولت محلی را اشغال نکرده است. در اوت ۲۰۰۷، رئیس جمهور کورمان بیک باقی یف برنامه عملی برای دستیابی به تعادل جنسیتی برای سال های ۲۰۰۷–۲۰۱۰ را امضا کرد. بین سال های ۱۳۸۶ تا ۱۳۸۹، نمایندگان زن مجلس، ۱۴۸ لایحه از ۵۵۴ لایحه ای را که در صحن بررسی شد، ارائه کردند که موضوعاتی از حمایت از شیردهی در لایحه بهداشت تا تصویب قانون تضمین حقوق و فرصت های برابر برای زنان و مردان را در بر می گرفت. در مارس ۲۰۱۰، رزا اوتونبایوا، سیاستمدار اپوزیسیون، پس از انقلابی که علیه دولت باقی یف رخ داد، به عنوان رئیس جمهور موقت به قدرت رسید و اولین رئیس جمهور زن قرقیزستان شد. خشونت علیه زنان. با وجود قوانینی که علیه زنان وجود دارد، بسیاری از جنایات علیه زنان به دلیل فشارهای روانی، سنت های فرهنگی و بی تفاوتی مقامات انتظامی گزارش نمی شو
د. آزار جنسی، از جمله تجاوز جنسی، غیرقانونی است، اما اجرای قانون بسیار ضعیف است. تجاوز به عنف کمتر گزارش شده است و دادستان ها به ندرت موارد تجاوز را به دادگاه می آورند.
نقش زنان در مجارستان در طول ۲۰۰ سال گذشته به طور قابل توجهی تغییر کرده است. از لحاظ تاریخی، در قلمرو امروزی کشور مجارستان، گفتمان هایی دربارهٔ نقش ها، حقوق و دسترسی سیاسی زنان، همراه با جنبش های فمینیستی، در چارچوب نقش های جنسیتی بسیار سنتی که تحت تأثیر کاتولیک رومی، لوترییسم و کالوینیسم قرار داشتند، توسعه یافته اند. اخیراً، دکترین کمونیستی در مورد جایگاه زنان در جامعه نیز تأثیرگذار بود. دوران پساکمونیستی در مجارستان تعداد زیادی سازمان برای رفع نیازهای زنان این کشور و بسیج رای دهندگان زن ایجاد کرده است و چندین دانشگاه اکنون برنامه های مطالعات جنسیتی دارند. در سده بیست و یکم، ورود به اتحادیه اروپا منجر به تمایل به فرهنگ غربی شده است. پیش از جنگ جهانی اول. در سال ۱۷۹۰، مردی به نام پیتر بارانی از گردهمایی ملی نجیب زادگان مجارستان درخواست کرد تا به نجیب زادگان زن حق نظارت بر روند گردهمایی اعطا شود. او استدلال کرد که این زنان برای تربیت پسران فعال سیاسی و میهن پرست آمادگی بهتری دارند، اما مجمع درخواست او را نپذیرفت. اولین سازمان زنانی که در مجارستان تشکیل شد، "انجمن خیریه زنان پستر" بود که در سال ۱۸۱۷ تأسیس شد. در
پایان قرن نوزدهم صدها سازمان مشابه در سراسر پادشاهی وجود داشت، اگرچه در بیشتر موارد، آنها دخالت کمی در سیاست داشتند. هنگامی که زنان در اواسط قرن نوزدهم به آموزش متوسطه دسترسی پیدا کردند، حضور گسترده گروه های فعال زنان به دانش آموزان کمک کرد تا برنامه درسی آکادمیک تری داشته باشند، نه برنامه ای که بر همسر و مادر بودن متمرکز باشد. در سال ۱۸۹۵، زنان برای اولین بار مجاز به تحصیل در رشته های فلسفه، پزشکی و داروسازی در سطح دانشگاه شدند. علاوه بر حمایت از گروه های زنان، این پیشرفت ها تا حدی ناشی از تلاش مجارستان برای ارتقای جایگاه خود به عنوان یک قدرت در امپراتوری اتریش-مجارستان و معرفی خود به عنوان منطقه ای به طور فزاینده مدرن شده بود. در سال ۱۹۰۴، روزیکا بدی شویمر (روزیکا شویمر)، صلح طلب و مدافع حقوق زنان، انجمن فمینیست ها را تأسیس کرد. این گروه برای حق رای زنان تلاش کرد و در سه نوبت به رای گیری پارلمان کمک کرد، اگرچه هر تلاش ناموفق بود. اتحادیه مردان برای حق رأی زنان در سال ۱۹۱۰ تأسیس شد و در سال ۱۹۱۳ هفتمین کنگره اتحادیه بین المللی حق رأی زنان در بوداپست تشکیل شد. انجمن فمینیست ها با شورای شهر بوداپست همکاری نزد
یک داشت تا یک دفتر کمک زنان و مراکز مراقبت روزانه ایجاد کند. آنها همچنین مجله ای در مورد مسائل زنان منتشر کردند که به افزایش آگاهی عمومی در مورد نگرانی های زنان کمک کرد. سایر گروه های فعال در اوایل قرن بیستم شامل اعضای زن سوسیال دموکرات و فدراسیون ملی زنان کارگر روحانی بودند که به دنبال بهبود حقوق زنان بودند. میانهٔ جنگ ها. پس از جنگ جهانی اول، مجارستان مستقل شروع به تعریف خود در یک «چارچوب ملی» کرد و جنبش زنان به طور مؤثر در این چارچوب جدید قرار گرفت. به دنبال تصاحب کوتاه کمونیست قدرت توسط بلا کان در سال ۱۹۱۹، گروه های فمینیستی و سایر سازمان هایی که انقلابی تلقی می شدند، کوچکتر، مخفیانه و کمتر نفوذ کردند. با قرار گرفتن در شرایط مشابه، برخی از فمینیست ها، کمونیست ها و دیگر رادیکال ها روابط کاری را ایجاد کردند. زنان مجارستانی حق رای نسبی و حق خدمت در پارلمان را به دست آوردند، در حالی که ظهور یک سیستم حکومتی حزبی به زنان راهی جدید و پذیرفته شده اجتماعی برای به رسمیت شناختن و مشارکت داد. زنان به ویژه در حزب وحدت ملی و اردوگاه زنان مسیحی فعال بودند. با گسترش فرصت های سیاسی، زنان مجارستانی به طور همزمان در نقشی کا
ملاً سنتی به عنوان مادر و مراقب فرزندان کشور مورد توجه و حمایت قرار گرفتند. از سال ۱۹۴۱، گروه های زنان بیشتر به دلیل رویدادهای سیاسی منتهی به جنگ جهانی دوم شروع به واگرایی کردند. حق رای و سیاست. زنان در سال ۱۹۱۸ به حق رای محدودی دست یافتند (برای اولین بار در سال ۱۹۲۲ رای دادند). و حق رای کامل در سال ۱۹۴۵ به انان داده شد، اما مانند سایر دولت های کمونیستی، حقوق مدنی مردان و زنان نمادین بود، زیرا این سیستم یک سیستم استبدادی بود. در دوران کمونیستی، زنان عضو پارلمان بودند (آنها در سال ۱۹۴۹ ۱۸ درصد و در سال ۱۹۸۰ ۳۰ درصد از اعضا را تشکیل می دادند)، اما این صرفاً برای نمای ظاهری بود، زیرا آنها در عمل قدرت کمی داشتند و بازیگران اصلی تصمیم می گرفتند و سیاست ها را تعیین کنند. مجارستان اولین انتخابات آزاد خود را پس از سقوط کمونیسم برگزار کرد و در سال ۱۹۹۰ تنها درصد از اعضای منتخب زن بودند. تا سال ۲۰۱۸، زنان ۱۲٫۶ درصد از مجلس را تشکیل می دادند.
در کوبا، زنان در زمینه های اقتصادی، سیاسی، فرهنگی و اجتماعی و همچنین در خانواده از حقوق قانونی برابر با مردان برخوردارند. طبق ماده ۴۴ قانون اساسی کوبا، «دولت فرصت ها و امکاناتی مشابه مردان برای زنان را تضمین می کند تا به مشارکت کامل زنان در توسعه کشور دست یابد.» در سال ۲۰۱۵، زنان ۴۸٫۹ درصد از کرسی های پارلمانی مجلس ملی کوبا را در اختیار داشتند و در رتبه ششم از ۱۶۲ کشور در زمینه مسائل مربوط به مشارکت زنان در زندگی سیاسی قرار داشتند. بسیاری از زنان در کوبا از پیشینه های نژادی مختلف از جمله آفریقایی-کوبایی هستند. زنان در کوبا، که پیشتر یک گروه به حاشیه رانده شده بودند، توانستند سطوح تحصیلی بالاتر و پیشرفت های برابر را در حرفه خود کسب کنند. قانون خانواده در سال ۱۹۷۵ به گونه ای طراحی شد که به زنان کوبایی اجازه می داد وظایف خانه را به طور عادلانه با همسران خود تقسیم کنند. فرصت های شغلی در شهرها فراهم شد و در نتیجه بسیاری از زنان کوبایی روستاها را ترک کردند تا در شهرها کار و زندگی کنند. با این حال، به دلیل افزایش تعداد زنان کوبایی در حال تحصیل و کار، نرخ تولد در کشور کاهش یافته است. گرچه فرایند تبعیض زدایی در کوبا ا
جرا شده است، هنوز برخی مسائل در رابطه با مسکن عادلانه در کوبا وجود دارد. سلامت باروری. پیش از انقلاب ۱۹۵۹، سقط جنین در کوبا غیرقانونی و وسایل پیشگیری از بارداری غیرقابل دسترس بود. قوانین بهداشت باروری بر اساس قانون مجازات ۱۸۷۰ در اسپانیا شکل گرفت و سقط جنین را بسیار محدود کرد. در سال ۱۹۳۶، برخی از قوانین محدودکننده بازنویسی شد و در قانون جزایی جدید به نام قانون دفاع اجتماعی گنجانده شد. پس از ایجاد فدراسیون زنان کوبا (FMC) در سال ۱۹۶۰، تلاش هایی برای افزایش حقوق باروری زنان در کوبا انجام شد. در سال ۱۹۶۵، سقط جنین غیرقانونی شد و در سال ۱۹۷۹، سقط جنین رایگان و به راحتی در دسترس بود. بانک اطلاعات سیاست جمعیت سازمان ملل متحد بیان می کند که بین سال های ۱۹۶۸ و ۱۹۷۴، میزان سقط جنین قانونی از ۱۶٫۵ به ۶۹٫۵ سقط قانونی در هر ۱۰۰۰ زن در سن باروری رسید. در حال حاضر، برآورد حدود ۴۷ و ۶۲ سقط جنین قانونی به ازای هر ۱۰۰۰ زن در سن باروری است. دلیل اینکه چنین تمرکزی روی سقط جنین در بحث حقوق باروری در کوبا وجود دارد این است که از آن برای تنظیم خانواده استفاده می شود. با این حال، سایر داروهای ضدبارداری به صورت رایگان از طریق سیستم
مراقبت های بهداشتی کوبا در دسترس هستند و مورد استفاده قرار می گیرند. با توجه به آمار جمع آوری شده از یونیسف و بخش جمعیت سازمان ملل، تخمین زده می شود که شیوع انواع روش های پیشگیری از بارداری (روش هایی که به عنوان روش های نوین پیشگیری از بارداری از جمله عقیم سازی زنان و مردان، قرص های هورمونی خوراکی، دستگاه داخل رحمی (IUD)، کاندوم مردانه، مواد تزریقی، دستگاه های کاشتنی، روش های مسدودکننده واژن، کاندوم زنانه و پیشگیری اضطراری از بارداری تعریف می شوند) ۷۳٫۷ درصد در میان زنان ۱۵ تا ۴۹ ساله در کوبا بود. اوج این مقدار در سال ۲۰۱۰ که ۷۷٫۸ درصد بود و کمترین مقدار آن در سال ۱۹۸۰ که ۶۰ درصد بود، اعلام می شود. تحصیلات. کوبا از نظر تاریخی یک جامعه عمدتاً کشاورزی و با اقتصاد مبتنی بر گردشگری در مناطق شهری، در درجه اول هاوانا، بود. بدین ترتیب بسیاری از زنان مجبور به کار به عنوان خدمتکار یا روسپی در این مناطق شدند، زیرا از آنجا که آن ها از فرصت های تحصیلی محروم بودند، گزینه های زیادی برای کار نداشتند. پیش از انقلاب، حدود ۷۰ درصد از زنان در نیروی کار، خدمتکار خانه بودند و در ساعت های طولانی با حقوق کم و مزایای کم یا بدون مزا
یا کار می کردند. در آن دوران تنها حدود ۱۹۴٬۰۰۰ زن در نیروی کار، حدود ۷۰۰٬۰۰۰ نفر بیکار و ۳۰۰٬۰۰۰ نفر کم کار بودند. پس از انقلاب، FMC برای ایجاد حقوق برابر آموزشی برای زنان مبارزه کرد. این سازمان با دیگر کشورهای آمریکای لاتین ملاقات کرد تا ایده هایی را برای بهبود آموزش زنان به اشتراک بگذارد. FMC با ایجاد مدارس ویژه زنانی که خدمتکار خانه و فاحشه بودند و همچنین مدارسی برای زنانی که در فقر زندگی می کردند، شروع به کار کرد. این مدارس برای کمک به زنان طراحی شدند تا طیف وسیع تری از مهارت ها را توسعه دهند و در نهایت به آن ها کمک کنند تا توانایی کسب آموزش عالی را به دست آورند. این مدارس همچنین برای کمک به کاهش نرخ بی سوادی کشور اقدام کردند. زمانی که فیدل کاسترو به قدرت رسید حدود یک چهارم جمعیت کوبا بی سواد بودند که بیش از نیمی از آن ها زن بودند. تا سال ۱۹۶۱ تقریباً کل کشور باسواد شد که این کار عمدتاً به لطف داوطلبانی (که حدود ۵۶ درصد آن ها زنان جوان بودند) انجام شد که برای آموزش سواد به مناطق روستایی می رفتند. تا سال ۲۰۱۱، زنان در کوبا بیش از ۸۰ درصد از دانشجویان دانشگاه و حدود ۶۸ درصد از فارغ التحصیلان دانشگاه را شکل
می دادند. در مقایسه، زنان حدود ۵۷ درصد از دانشجویان کارشناسی در ایالات متحده را در سال ۲۰۰۸ تشکیل می دادند. زنان در کوبا نیز حدود ۸۱ درصد از دانشجویان پزشکی را تشکیل می دهند، اما در رشته های ریاضی و علوم کمتر حضور دارند و تنها ۴۶ درصد از دانشجویان علوم طبیعی و ریاضی، ۳۷ درصد از دانشجویان رشته های فنی و ۳۰ درصد از دانشجویان مهندسی را تشکیل می دهند. زنان در نیروی کار. در سراسر جهان، مردم نگران زنانه شدن فقر هستند. بر اساس مطالعه ای که توسط برنامه جهانی غذا (WFP) انجام شده است، از هر ده نفر فقیر، هفت نفر زن یا دختر هستند. در کوبا، ما شاهد چیزی منحصر به فرد در این زمینه هستیم. در حالی که متوسط دستمزد کوبایی ها حدود ۴۹۴٫۴ پزو معمولی در ماه (۱۸٫۶۶ دلار) در پایان سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۵ بود، افزایش تعداد زنان در نیروی کار فنی در کوبا مشاهده شده است. بر اساس درگاه داده های جنسیتی بانک جهانی، زنان ۴۲ درصد از نرخ مشارکت نیروی کار در کوبا را تشکیل می دهند. تحقیقات انجام شده توسط انجمن آمریکایی زنان دانشگاهی (AAUW) نشان داد که در سال ۲۰۱۱، زنان حدود ۷۰ درصد از نیروی کار فنی، ۶۹ درصد کارکنان مراقبت های بهداشتی و ۸۰ درصد از کارکن
ان آموزشی را تشکیل می دادند، اما تنها حدود ۳۰ درصد از مهندسین بودند. این نشان می دهد که نرخ ها در بخش علمی و فنی کاهش یافته است. پیش از انقلاب هیچ زنی در نیروی کار وجود نداشت، چه رسد به اینکه برای استخدام دستمزد دریافت کند. بر اساس مقاله "سوسیالیسم و فمینیسم: زنان و انقلاب کوبا، بخش ۱،" تنها ۱۴٫۲ درصد از جمعیت زنان در مشاغل حقوقی بودند. در آن دوران انتظار می رفت بیشتر زنان خانه دار باشند و به همسر و خانواده خود رسیدگی کنند. البته درصد کمی از آن ها به دنبال کار بودند. بر اساس مقاله "سوسیالیسم و فمینیسم: زنان و انقلاب کوبا، بخش ۱"، در سال ۱۹۵۸ فقط ۱۹٫۳ درصد از زنان به دنبال کار بودند. از آن زمان، در مقایسه با آمار، اکنون شاهد افزایش تعداد زنان در نیروی کار هستیم. اما هنوز تفاوت میان مردان و زنان شاغل در محل کار و میزان حقوق دریافتی آن ها قابل مشاهده است؛ بنابراین می توان گفت تغییراتی جزئی ایجاد شده است، اما هنوز پیشرفت ها و تغییرات بسیار بیشتری برای زنان کوبا و دریافت حقوقی که شایسته آن هستند، وجود دارد.
ویوی لون (؛ ۲۰ مه ۱۸۷۲–۲۷ دسامبر ۱۹۶۶)، با نام اولیویا ماتیلدا لون در هنگام تولد، معمار فنلاندی بود. او نخستین زنی بود که انجمن معماران فنلاندی عنوان افتخاری «پروفسور» را به او اهدا کرد. آغاز زندگی و تحصیلات. اولیویا ماتیلدا لون در روستای انکینیمی، در نزدیکی تامپره در ۲۰ مه ۱۸۷۲ زاده شد. پدرش ویلهلم لون، آبجوساز محلی بود و مادرش ماتیلدا سیرن نام داشت. پس از فارغ التحصیلی از مدرسهٔ صنعتی تامپره به هلسینکی نقل مکان کرد. از سال ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۶ در دانشگاه پلی تکنیک هلسینکی در رشتهٔ معماری تحصیل کرد. در همین دوره در چندین مسابقهٔ معماری برنده جایزهٔ نخست شد. او در طول زندگی خود با هانا پروینن دوستی نزدیک برقرار کرد که بارها همکاری حرفه ای منجر شد. دوران حرفه ای. پس از فارغ التحصیلیش از دانشگاه، لون دفتر معماری خود را تأسیس کرد و او را به اولین معمارفعال و مستقل زن در کشور فنلاند تبدیل کرد.&gt; در سال ۱۹۰۴، او اولین جایزه معماری را در مسابقه ای از مدرسه تجاری تامپره برد. از سال ۱۹۰۹ تا ۱۹۱۳، ویوی لون و آرماس لیندگرن، تئاتر استونی را به سبک آر نوو و همچنین دانشجویان جدید در هلسینکی را طراحی کردند و ساختند. در سال ۱۹۱۳،
او به ییواسکولا نقل مکان کرد، در آن جا او طرّاحی چندین پروژهٔ معماری، از جمله یک مدرسه، یک کارخانه و چندین ساختمان دیگر رابر عهده گرفت. در دههٔ ۱۹۱۰، او عمارتی در ییواسکالا، شهری که آثار بسیاری از آلوار آلتو، معمار شهیر فنلاندی در آنجاست، طراحی کرد. این پروژه در سال ۱۹۱۵ به پایان رسید. در دههٔ ۱۹۲۰، او با هانا پروینن در بسیاری از پروژه های معماری در منطقهٔ ییواسکالا، مانند طرّاحی چند مهدکودک، ایستگاه مراقبت های بهداشتی، یک کلیسا و یک کتابخانه همکاری کرد. در همان زمان او دفتر مرکزی انجمن مسیحی زنان جوان (YWCA) را در هلسینکی طراحی کرد و ساخت. در سال ۱۹۴۵، رصدخانهٔ ژئوفیزیک سدانکالا، که او طرّاحی کرده بود، نیز تکمیل شد. در سال ۱۹۵۶، او اولین زنی بود که انجمن معماران فنلاندی عنوان افتخاری «پروفسور» را به او داد. در سال ۲۰۱۰، مجسمه ساز سنیا وکتموف مجسمه ای از لون را در مرکز پارکی خصوصی رو به عمارت قدیمی خود لون پرده برداری کرد، که طرح کلی آن بر روی پایه آن ظاهر می شود (اشاره ای مبهم به استفاده لون از همان طرح کلی در خانه ای که او طراحی کرده بود). زندگی شخصی و درگذشت. لون هرگز ازدواج نکرد و فرزندی نداشت. با این حا
ل، او تا قبل از مرگ مادرش در سال ۱۹۲۴ فقط به مدّت کوتاهی تنها زندگی می کرد. برای مدت طولانی، مادرش مسئول امور مالسش بود. ماتیلدا و ویوی لون با هم در تامپره، ییواسکالا و هلسینکی زندگی می کردند. رابطه آنها گرم بود و مادر دخترش را در کارش تشویق می کرد. خدمتکار آنها، هیلدا میلیماکی نیز با لون زندگی می کرد. لون سخنرانی در جمع را دوست نداشت و به همین علّت گاهی اوقات او را خجالتی و گوشه گیر توصیف می کردند. به گفتهٔ بستگانش، لون متواضع، دوستانه، با درایت، اجتماعی و مهمان نواز بود. او دایره وسیعی از دوستان و آشنایان داشت. او به عنوان یک معمار مستقل، مصمم، پشتکار و به توانایی های خود مطمئن بود. او عاشق معماری بود و گاهی غرق در کارش می شد به طوری که غذا خوردن را نیز فراموش می کرد. لونچنان خود را وقف کارش می کرد که اوقتی برای شرگرمی نداشت؛ با این حال، گاهی باغبانی می کرد و شفر می رفت. و اشیا هنری و نقاشی هم جمع آوری می کرد. تنها سرگرمی لون که با شغلش رقابت می کرد، سفر بود. بسیاری از سفرهای اولیه کوتاه بود و به یکی دو شهر می رفت، اما بعدها تا سه ماه سفر کرد با این حال، اغلب جنبه کاری در سفرها وجود داشت، زیرا او با جنبه ها
ی معماری از منظر کاری نیز آشنا شد. لون همراه آرماس لیندگرن، سفرهای مربوط به کار قابل توجهی داشت. پس از سال ۱۹۲۱، لون حداقل ۱۴ سفر به اروپا با هانا پروینن انجام داد. لون در طول سفرهای خود با اوستمن-بوتینگر در آلمان و با دوست خانوادگی و دیپلمات پونتوس آرت در مسکو زندگی می کرد. ویوی لون در ۲۷ دسامبر ۱۹۶۶ در هلسینکی درگذشت.