Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بر اساس کتاب مقدس بواز (عبری :בֹּעַז) و جاشین (عبری: יָכִין) دو ستون مسی، برنجی بودند که در ورودی معبد سلیمان در زمان معبد اول در اورشلیم وجود داشتند. این ستونها نمادهای مهمی در فراماسونری و به طور کلی ساختمانهای مذهبی هستند. به احتمال زیاد این ستونها از پایین به بالا بودند و وزن ساختمان بر روی آنها نبود. شرح. در کتاب مقدس. ضخامت ستون ها تقریباً ۱٫۸ متر و ارتفاع آن ۲۷ فوت (۸٫۲ متر) بود. سرستون ها یا سرستون های برنجی با ارتفاع هشت فوت (۴/۲ متر) در بالای ستون ها دارای تزئینات برنجی از نیلوفر بودند. اندازه گیری اولیه تورات بر حسب ذراع بود که نشان می دهد ستون ها ۱۸ ذراع ارتفاع و ۱۲ ذراع دور تا دور و توخالی و ضخامت چهار انگشت داشتند. (). شبکه های شطرنجی کاسه هر سوله را می پوشاندند که با ردیف هایی متشکل از ۲۰۰ انار تزئین شده بود، برای هر انار با هفت زنجیر اکلیل شده بود، و روی آن را نیلوفرها می پوشاندند ( , ). ستون ها از تخریب معبد اول جان سالم به در نبردند. ارمیا گزارش می دهد: «کلدانیان ستون های برنزی خانه خداوند را شکستند». دوم پادشاهان نیز گزارش مشابهی دارد. برای سهولت در حمل و نقل، ستون ها را تکه تکه می بردند. ز
مانی که معبد دوم ساخته شد، ستون ها برگردانده نشدند، و هیچ سابقه ای مبنی بر ساخت ستون های جدید برای جایگزینی آنها وجود ندارد. یوسفیوس. بر اساس کتاب "باستانی یهودیان" یوسفوس، محقق رومی-یهودی قرن اول، بوآز (به عبری בֹּעַז "boʿaz" "در او قدرت است") در سمت چپ در ایوان معبد سلیمان ایستاده بود، در حالی که یاچین (عبری י׸כִִִיָ׸ָע "yakin" "او برپا خواهد کرد") در سمت راست ایستاد و این دو توسط یک صنعتگر اسرائیلی به نام هیرام ساخته شد. مراجع بعدی. کلیسای رومی سانتا ماریا ماگیوره در توسکانیای ایتالیا، دارای یک ورودی فرورفته است که توسط یک جفت ستون سنگی مستقل در کنار آن قرار دارد که برای یادآوری بوآز و جاشین طراحی شده است. ستون های مشابهی که برای نشان دادن بوآز و جاشین در نظر گرفته شده اند در کلیسای جامع وورزبورگ (آلمان) و کلیسای دالبی (سوئد) نیز وجود دارند. ستون هایی که نشان دهنده بواز و جاشین هستند را می توان در اکثر لژهای ماسونی یافت و نماد استفاده از آنها در مراسم ماسونی است. این ستون ها بخشی از استفاده نمادین از معبد سلیمان است. جکین، یک شهر ثبت شده در ایالت جورجیا ایالات متحده، نام خود را از ستون گرفته است. برخی از ا
نواع کارت تاروت کاهن اعظم بوآز و جاشین را به تصویر می کشند.
آسبیورن برین (نروژی: Asbjørn Bryhn) زاده ۲۴ اوت ۱۹۰۶، در درامن؛ و در گذشته ۲۱ ژانویه ۱۹۹۰، در سن ۸۳ سالگی در اسلو، یک کارشناس ارشد حقوق و یک افسر عالی رتبه پلیس نروژ بود.وی در طول سالهای جنگ جهانی دوم، از اعضای فعال نهضت مقاوت ضد نازیسم بود؛ و بعد از جنگ، رهبری اولین کمیته تحقیق جنایات جنگ جهانی دوم در نروژ را بر عهده گرفت. در سال ۱۹۴۷، ریاست و تجدید سازماندهی سرویس امنیتی پلیس نروژ به وی سپرده شد و تا سال ۱۹۶۶، در این مقام باقی ماند. اما در اواخر این دوره، به دنبال اتهام اعمال نظارت غیرقانونی، بر فعالیت سیاستمداران جناح چپ مجبور به کناره گیری از مقام خود شد. پیشینه. پدر و مادر آسبیورن برین، هر دو معلم بودند و خود او نیز بعدها در سال ۱۹۳۸، با یک خانم معلم ازدواج کرد. آسبیورن برین، در سال ۱۹۳۰، با مدرکی برابر با کارشناسی حقوق از دانشگاه اسلو فارغ التحصیل شد. سپس تا سال ۱۹۳۲، به عنوان دستیار وکیل در اسولور، مشغول کار بود. در سال ۱۹۳۳، نخست به استخدام پلیس اسلو درآمد و بعد در مقام وکیل پلیس تا سال ۱۹۴۰، خدمت کرد. به دنبال اشغال نروژ در طی جنگ جهانی دوم، وی ابتدا به فعالیت مخفی روی آورد، اما بعد از ۲ سال، به سوئد
گریخت و تا سال ۱۹۴۳، با دیگر نمایندگان دولت نروژ در تبعید همکاری کرد. سپس از سال ۱۹۴۳، تا پایان جنگ در سال ۱۹۴۵، رئیس دفتر حقوقی دولت تبعیدی نروژ در لندن بود و مقدمات دادگاه رسیدگی به جنایات جنگی را فراهم کرد.پس از پایان جنگ و آزادی نروژ از اشغال قوای آلمان، رهبری اولین کمیته رسیدگی به جنایات جنگی در نروژ به وی محول شد. در سال ۱۹۴۷، به وی مأموریت داده شد که در مقام رئیس، سرویس امنیتی پلیس نروژ را تجدید سازماندهی کند. آسبیورن برین، تا سال ۱۹۶۶، ریاست این سازمان را بر عهده داشت. اما در دوره ریاست وی، نقش سرویس مخفی در زندگی سیاسی نروژ به تدریج به چالش کشیده شد. در پی دستگیری افرادی که به جاسوسی به نفع اتحاد جماهیر شوروی متهم شده بودند، وی در معرض اتهام اعمال نظارت غیرقانونی بر فعالیت سیاستمداران جناح چپ نروژ، قرار گرفت. یکی از دستگیرشدگان از جمله منشی سازمان اطلاعات نیروهای نظامی نروژ بود که بعداً در دادگاه، بی گناهی وی به اثبات رسید و دستگیری وی به یک رسوایی سیاسی تبدیل شد. با وجود اعاده حیثیت از متهم، آسبیورن برین، به دنبال فشار نخست وزیر وقت نروژ، مجبور به استعفاء از مقام ریاست در سرویس امنیتی پلیس نروژ شد
و از سال ۱۹۶۷، تا آغاز بازنشستگی در سال ۱۹۷۶، در مقام رئیس پلیس در برگن مشغول کار بود.
تشریفات ماسونی عبارت است از کلمات و اعمالی که در حین کار درجات در لژ ماسونی گفته یا انجام می شود. نمادگرایی ماسونی چیزی است که برای نشان دادن اصولی که فراماسونری از آن حمایت می کند استفاده می شود. مناسک ماسونی در بسیاری از زمینه ها در ادبیات ظاهر شده است، از جمله در «مردی که پادشاه می شود» اثر رودیارد کیپلینگ و "جنگ و صلح" اثر لئو تولستوی. هدف. فراماسونری در آیین خود به عنوان یک «نظام زیبا و عمیق اخلاقی، پوشیده در تمثیل ها و نشان داده شده توسط نمادها» توصیف می شود. نمادهای فراماسونری در سرتاسر لژ ماسونی یافت می شود و شامل بسیاری از ابزارهای کار سنگ تراش های قرون وسطایی یا رنسانس است. کل سیستم از طریق تشریفات ماسونی، که شامل سخنرانی ها و نمایشنامه های تمثیلی است، به فراماسونهای جدید منتقل می شود. در همه شاخه های فراماسونری، سیستم سه درجه فراماسونری مشترک است که تمثیل آن بر ساختمان معبد سلیمان و داستان معمار اصلی هیرام ابیف متمرکز است. درجات بیشتر تمثیل های زیربنایی متفاوتی دارند که اغلب به انتقال داستان هیرام مرتبط است. شرکت در اینها اختیاری است و معمولاً مستلزم پیوستن به یک نهاد ماسونی جداگانه است. نوع و در د
سترس بودن "مدارج عالی" نیز به صلاحیت ماسونی لژ کرافت بستگی دارد که اولین بار ماسون را فراماسون کرد. عدم استانداردسازی. فراماسون ها کار مدرک خود را، اغلب از حافظه، با پیروی از یک متن از پیش تعیین شده و قالب تشریفاتی انجام می دهند. آداب و رسوم مختلف ماسونی برای فراماسونری دستی وجود دارد. هر حوزه ماسونی در استانداردسازی (یا استاندارد نکردن) مراسم خود آزاد است. با این حال، شباهت هایی بین حوزه های قضایی وجود دارد. به عنوان مثال، تمام تشریفات ماسونی برای سه درجه اول از نمادهای معماری ابزارهای سنگتراش "عملی" قرون وسطی استفاده می کنند. فراماسون ها به عنوان ماسون های "گمانه زنی" (به معنای ساختمانی فلسفی و نه واقعی) از این نمادگرایی برای آموزش درس های اخلاقی و اخلاقی مانند چهار فضیلت اصلی صلابت، احتیاط، اعتدال، و عدالت و اصول «عشق برادرانه، امداد» استفاده می کنند. یا اخلاق)، و حقیقت» (که معمولاً در آیین های زبان انگلیسی یافت می شود)، یا «آزادی، برابری، برادری» (معمولاً در آیین های فرانسوی یافت می شود). نمادها در آیین. در اکثر حوزه ها، یک انجیل، قرآن، تنخ، وداها یا سایر متون مقدس مناسب (که در برخی از آیین ها به عنوان جل
د قانون مقدس شناخته می شود) همیشه در حالی که لژ باز است نمایش داده می شود (در برخی از لژهای فرانسوی، از قوانین اساسی ماسونی استفاده می شود. بجای). در لژهایی با عضویت ادیان مختلط، یافتن بیش از یک متن مقدس معمول است. به یک نامزد مطابق با اعتقادات وی، متن دینی برای تعهد خود انتخاب می شود. لژ بزرگ متحد انگلستان (UGLE) به شباهت هایی با رویه حقوقی در انگلستان و به منبعی مشترک با سایر فرآیندهای سوگند یاد می کند. مطابق با مضمون هندسی و معماری فراماسونری، حق تعالی در آیین فراماسونری با عناوین "معمار بزرگ جهان"، "هندسه دان بزرگ" یا موارد مشابه یاد می شود تا روشن شود که مرجع عمومی است و به یک تصور دین خاص از خدا مرتبط نیست. برخی از لژها از تابلوهای ردیابی استفاده می کنند: تصاویر نقاشی شده یا چاپ شده که نمادهای نمادین مختلف فراماسونری را به تصویر می کشند. آنها می توانند به عنوان کمک آموزشی در طول سخنرانی هایی که هر یک از سه درجه را دنبال می کنند، زمانی که یک عضو با تجربه مفاهیم مختلف فراماسونری را برای اعضای جدید توضیح می دهد، استفاده شود. معبد سلیمان نماد مرکزی فراماسونری است که بر این باور است که سه استاد بزرگ اول پادش
اه سلیمان، پادشاه هیرام اول صور و هیرام ابیف - صنعتگر/معماری که معبد را ساخته است. مراسم آغاز فراماسونری شامل اجرای مجدد صحنه ای است که در کوه معبد در حال ساخت بود؛ بنابراین، هر لژ ماسونی به طور نمادین برای مدت درجه معبد است و دارای اشیاء آیینی است که معمار معبد را نشان می دهد. اینها ممکن است داخل سالن تعبیه شده باشند یا قابل حمل باشند. در میان برجسته ترین آنها، کپی هایی از ستون های بواز و جاشین وجود دارد که هر مبتدی باید از آن عبور کند. از لحاظ تاریخی، فراماسون ها از نشانه های مختلف (اشاره های دست)، دستگیره ها یا «ژتون ها» (دست دادن) و رمز عبور برای شناسایی بازدیدکنندگان ماسونی قانونی از غیرماسون ها استفاده می کردند که ممکن بود بخواهند در جلسات شرکت کنند. این علائم، دستگیره ها و رمزهای عبور چندین بار در معرض دید قرار گرفته اند. امروزه فراماسون ها از کارت های حقوق و سایر اشکال شناسایی کتبی استفاده می کنند. همپوشانی با نمادگرایی در جنبش قدیس روزهای آخر. عبادت در معابد کلیسای عیسی مسیح قدیسان آخرالزمان دارای اشتراک نمادها، نشانه ها، واژگان و لباس با فراماسونری است، از جمله لباس، پیش بند، دست دادن، برافراشتن باز
وها و غیره. با این حال، معانی هر یک برای فراماسون ها و مقدسین آخرالزمان متفاوت است. در سال ۱۸۷۷ در معبد سنت جورج، بریگام یانگ عبادت معبد LDS را به داستان هیرام ابیف و معبد سلیمان مرتبط کرد، اگرچه او معتقد بود که این مراسم به طور کامل انجام نشده است. محرمانه بودن تشریفات ماسونی. فراماسون ها اغلب می گویند که آنها «یک جامعه مخفی نیستند، بلکه جامعه ای با اسرار هستند». اسرار فراماسونری حالت های مختلف تشخیص است - گرفتن (دست دادن)، رمز عبور و علائم (اشارات دست) که نشان می دهد فرد فراماسون است. در حالی که اینها و بقیه مراسم ماسونی چندین بار در طول سالها افشا شده است، فراماسونها همچنان به گونه ای رفتار می کنند که گویی مخفی هستند، و قول می دهند که آنها را بیشتر از روی سنت و نه نیاز به رازداری واقعی، با بیگانگان بحث نکنند. این باعث شده است که در بین غیر "فراماسونرها" پنهان کاری گسترده تری ایجاد شود. ضد ماسون ها به وجود «سوگندهای خونین» اشاره می کنند که به موجب آن آغازگر سوگند یاد می کند که بخش های کلیدی مراسم ماسونی را مخفی نگه دارد. این تصور از رازداری منجر به ایجاد بسیاری از تئوری های توطئه ماسونی شده است. ماجرای مورگ
ان و عواقب آن. گفته می شود ناپدید شدن مرموز ویلیام مورگان در سال ۱۸۲۶ به دلیل تهدید وی به انتشار کتابی با جزئیات تشریفات مخفی فراماسونری بود. تلاش برای سوزاندن انتشارات صورت گرفت و مورگان جداگانه به اتهام سرقت جزئی دستگیر شد. او دستگیر شد و به قلعه نیاگارا منتقل شد و پس از آن ناپدید شد. سوء ظن پشت این امر منجر به ایجاد حزب ضد ماسونی شد که از محبوبیت کوتاهی برخوردار شد اما پس از معرفی یک فراماسون سابق به عنوان نامزد ریاست جمهوری خود در سال ۱۸۳۲ به سرعت از بین رفت.
متیروزین () یک داروی ضد فشار خون است. این دارو آنزیم تیروزین هیدروکسیلاز و بنابراین سنتز کاتکول آمین را مهار می کند که در نتیجه باعث کاهش سطح کاتکول آمین هایی همچون دوپامین، آدرنالین و نورآدرنالین در بدن می شود. این دارو به عنوان یک داروی ژنریک در دسترس است. کاربرد بالینی. نشان داده شده است که متیروزین سنتز کاتکول آمین ها را سرکوب می کند و علائم مرتبط با کاتکول آمین اضافی، از جمله فشار خون بالا، سردرد، تاکی کاردی، یبوست و لرزش را کاهش می دهد. متیروزین در درجه نخست برای کاهش این علائم در بیماران مبتلا به فئوکروموسیتوم استفاده می شود. برای درمان فشار خون ضروری منع مصرف دارد. متیروزین به عنوان یک درمان مؤثر برای نشانگان دی جرج هم به کار می رود. متیروزین در پژوهش های علمی برای بررسی اثرات کاهش کاتکول آمین بر رفتار استفاده می شود. شواهدی وجود دارد که نشان می دهد کاهش کاتکول آمین باعث افزایش خواب آلودگی می شود که بارزتر از محرومیت از خواب است و این خستگی پس از قطع دارو باقی می ماند. خلق منفی نیز یک عارضه جانبی گزارش شده کاهش کاتکول آمین است، اگرچه این امر به طور مداوم کمتر از خواب آلودگی گزارش شده است.
۱۳ ارباب شوگون یا ۱۳ مردِ کاماکورا-دونو (鎌倉殿の13人, Kamakura-dono no Jūsan-nin) یک مجموعه تلویزیونی درام تاریخی ژاپنی یا جیدایگکی با بازی شون اوگوری در نقش هوجو یوشیتوکی است. این سریال شصت و یکمین مجموعه تلویزیونی تایگا ان اچ کی است. این مجموعه از اواخر دوره هی آن تا اوایل دوره کاماکورا را به تصویر می کشد. شوگون سالاری کاماکورا توسط میناموتو نو یوریتومو تأسیس شد، اما پسرش میناموتو نو یوری ایه، که پس از مرگ میناموتو نو یوریتومو به شوگون تبدیل شد، هنوز نوجوان بود و سیاست دیکتاتوری را اعمال می کرد که باعث نارضایتی ملازمان شوگون می شد. به منظور سرکوب این دیکتاتوری، سیستم شورای ۱۳ نفره با مرکزیت خاندان هوجو ایجاد شد. یکی از ۱۳ عضو سیستم شورا، هوجو یوشیتوکی، شخصیت اصلی درام تایگا «۱۳ مرد کاماکورا-دونو» است. پس از مرگ یوریتومو، سیستم شورای ۱۳ نفره که در ابتدای تشکیل از تسلط یوریتومو بر کشور حمایت کردند، درگیر اختلافات شدید داخلی شدند. در میان آنها، کسی که تا پایان زنده ماند و در نهایت قدرت را به دست گرفت، جوانترین آنها، هوجو یوشیتوکی بود. داستان نشان می دهد که چگونه یوشیتوکی، دومین نایب السلطنه که همه چیز را از یوریتو
مو آموخت و دنیای سامورایی ها را تأسیس کرد، چگونه به اوج جهان سامورایی رسید. زمانی که سومین شوگون میناموتو نو سانه تومو درگذشت و مشروعیت حاکمیت خاندان میناموتو به پایان رسید، خاندان هوجو به بالاترین سطح شوگون سالاری کاماکورا رسید. در پایتخت، امپراتور گوتوبا ارتشی را برای انقیاد یوشیتوکی تشکیل داد و می خواست قدرت دربار امپراتوری را مانند دوران های قبل بازگرداند. سرانجام امپراتور و نیروهای شوگون سالاری کاماکورا در جنگ جوکیو در مقابل هم قرار گرفتند که به شکست امپراتور منجر شد. خلاصه. قسمت یکم. در سال ۱۱۷۵ در پایان دوره هی آن، خاندان تایرا (خاندان هیکه) در پایتخت در اوج شکوفایی بودند و حتی در ایزو، خاندان ایتو، خاندان قدرتمندی از خاندان تایرا، قدرت را در دست داشتند. در طی یک ضیافت برای جشن بازگشت هوجو توکیماسا، رئیس خاندان هوجو، یک خاندان کوچک حاکم در ایزو، از کیوتو پس از انجام وظیفه خود به عنوان اوبانیاکو، پسر دوم توکیماسا، هوجو یوشیتوکی، از برادر بزرگترش هوجو مونه توکی می شنود که میناموتو نو یوریتومو که در تبعید است در عمارت هوجو پنهان شده است. میناموتو نو یوریتومو، یکی از نوادگان شاخه اصلی خاندان میناموتو، پس ا
ز شکست پدرش، میناموتو نو یوشیتومو، از خاندان به رهبری تایرا نو کیوموری (شورش هیجی)، به ایزو تبعید شد، اما زمانی که نگهبان و سرپرست او، ایتو سوکه چیکا، در کیوتو بود. میناموتو نو یوریتومو با دخترش یائه هیمه رابطه نامشروع برقرار کرده و یائه هیمه پسری از این رابطه به نام سنتسوروگوزن به دنیا می آورد. وقتی پدر یائه هیمه، ایتو سوکه چیکا پس از یک مأموریت سه ساله، از کیوتو برمی گردد، از این موضوع عصبانی شده و به دنبال پیدا کردن یوریتومو است که از عمارت او گریخته است. موریتومو با کمک پسر دوم ایتو سوکه چیکا، به نام ایتو سوکه کیو و هوجو مونه توکی، به عمارت هوجو گریخته و در آنجا پنهان می شود. قسمت دوم. یوشیتوکی که هیچ علاقه ای به جنگ و سیاست نداشت، تحت تأثیر هوجو مونه توکی که نمی توانست ظلم خاندان تایرا را تحمل کند، تصمیم به تشکیل ارتش برای حمایت از میناموتو نو یوریتومو (سوکه دونو) گرفت همچنین خواهرش ماساکو که در نگاه اول عاشق یوریتومو شده بود، به جنگ در برابر خاندان تایرا (خاندان هیکه) کشیده شد. ایتو سوکه چیکا به ملازم خود «زن-جی» (قاتل حرفه ای) دستور می دهد که پسر یوریتومو و یائه، سنتسوروگوزن (سنتسورومارو) را بکشد. «زن-
جی» سنتسوروگوزن را در رودخانه غرق می کند سپس سامورایی های ایتو سوکه چیکا یوریتومو را در عمارت هوجو محاصره می کنند، اما او با میانجیگری اوبا کاگه چیکا، یک خاندان قدرتمند از ساگامی، با خاندان هوجو صلح می کند. در نتیجه این واقعه، تصمیم گرفته شد که خاندان هوجو از یوریتومو مراقبت کنند، اما یوشیتوکی نمی تواند نیت واقعی یوریتومو را درک کند و به یوریتومو که پس از رابطه با یائه هیمه (دختر سوکه چیکا) به عشق ماساکو متمایل شده بود، بی اعتماد بود. با این حال، هنگامی که او از یوریتومو در مورد نیت واقعی خود می شنود، «با پشتوانه خاندان هوجو ارتشی را تشکیل می دهم، خاندان تایرا را سرنگون می کنم و این جهان را به حالت ایدئال خود بازمی گردانم»، تحت تأثیر او قرار می گیرد. قسمت سوم. در پایتخت کیوتو، یک حادثه بزرگ رخ می دهد که در آن تایرا نو کیوموری، رهبر خاندان هیکه، امپراتور گوشیراکاوا (تغییر سیاسی سال سوم جیشو) را زندانی می کند و پسر او شاهزاده موچی هیتو از حق سلطنت محروم می شود. در همین حال، در خاندان هوجو، ماساکو همسر قانونی یوریتومو به همراه دختر بزرگ آنها، اوهیمه، زندگی آرامی را می گذرانند. در همین زمان، یوشیتوکی به دلیل شخصی
ت صادقانه اش مورد اعتماد یوریتومو قرار گرفت و به یکی از معدود افرادی تبدیل شد که یوریتومو می توانست با او احساسات واقعی خود را مطرح کند. تقریباً در همان زمان، زمانی که سومین پسر امپراتور، شاهزاده موچی هیتو به همراه میناموتو نو یوریماسا ارتشی را برای سرنگونی خاندان هیکه (شورش شاهزاده موچی هیتو) تشکیل داد، عموی یوریتومو، میناموتو نو یوکی ایه، فرمان شاهزاده موچی هیتو را ارائه کرد. با این حال، این شورش به سرعت سرکوب شد و قدرت خاندان هیکه در ایزو نیز تقویت شد. قسمت چهارم. یوریتومو از گزارش میوشی یاسونوبو در کیوتو فهمید که در خطر است و پس از متقاعد شدن توسط مونتوکی، یوشیتوکی و ماساکو، تصمیم گرفت برای سرنگونی خاندان هیکه ارتش تشکیل دهد. پس از آن، یوریتومو متحدان خود را در مبارزات یوشیتوکی جمع کرد و به همراه پدرزنش توکیماسا، میئورا یوشیزومی، دویی سانه هیرا ، ساساکی هیده یوشی و سایر خاندان های قدرتمند منطقه، ارتشی را تشکیل داد. او یاماکی کانه تاکا و نگهبانش نوبوئن را شکست داد. قسمت پنجم. تسوسومی، قلمرو توموچیکا ناکاهارا را تصرف کرد و اعلام کرد که بخش شرقی ژاپن را در اختیار دارد و آن را اداره خواهد کرد. با این حال، در
نبرد بعدی، به دلیل بالا آمدن آب رود ساکاوا، نتوانستند با ارتش میئورا که به آنها تکیه کرده بودند، بپیوندند اما ارتش ایتو و ارتش بزرگی متشکل از خاندان های قدرتمند ساگامی وابسته به خاندان تایرا (هیکه) متحد شدند. از جمله اوبا کاگه چیکا، یامائوچی تسونه توشی و کاجیوارا کاگه توکی که در نبرد ایشی باشی یاما توانستند یوریتومو را شکست دهند. در حالی که برادر بزرگتر یوشیتوکی؛ هوجو مونه توکی در هنگامی که در آخرین بار قبل از مرگ با برادرش یوشیتوکی گفتگو می کرد، به یوشیتوکی از آرزوی واقعی خود می گوید: «دنیایی از سامورایی های باندو (منظور از باندو منطقه کانتو امروزی است) را ایجاد می کنیم و خاندان هوجو در رأس آن خواهد ایستاد.» اما هم هوجو مونه توکی و هم کودو شیگه میتسو توسط زن-جی که به فرمان ایتو سوکه چیکا عمل می کرد کشته شدند. یوشیتوکی از مرگ مونه توکی با خبر می شود و توکیماسا او را به هوجو می سپارد و تصمیم می گیرد وصیت برادرش را ادامه دهد. قسمت ششم. در سال ۱۱۸۰، یوریتومو که توسط آسمان محافظت می شد همراه با کاجیوارا کاگه توکی، از شبه جزیره مانازورو از طریق دریا به ولایت آوا (چیبا) گریخت و به آنزای کاگه ماسو پناه برد. او قصد خ
ود را برای قیام دوباره در برابر سامورایی های باندو که به او پیوسته بودند اعلام کرد و آداچی موریناگا را به برای متحد کردن چیبا تسونه تانه، یک خاندان قدرتمند از ولایت شیموسا فرستاد. به دستور یوریتومو، یوشیتوکی و وادا یوشیموری به سمت ولایت کازوسا (استان چیبا امروزی) رفتند و کازوسا هیروتسونه را متقاعد کردند تا با یوریتومو متحد شود. کازوسا هیروتسونه از اینکه یوریتومو بخت بلندی در فرار داشته و همچنین سرسختی یوشیتوکی در متقاعد کردن خودش خوشش آمد و ارتش بزرگی را برای پیوستن به یوریتومو رهبری کرد. قسمت هفتم. ارتش یوریتومو با اضافه شدن هیروتسونه شتاب بیشتری به دست آورد و همچنین متحدانی از جمله هاتاکه یاما شیگه تادا که به موساشی پیوسته بود و عضوی از خاندان تایرا بود به دست آورد. تقریباً در همان زمان، یوشیتوکی و پدرش توکیماسا موفق شدند خاندان کای گنجی و تاکدا نوبویوشی را متقاعد کنند و به خاندان هوجو نیز نقش پیوند دادن سامورایی های باندو و یوریتومو سپرده شد. پس از آن، یوریتومو با ارتش بزرگی متشکل از ۳۰٬۰۰۰ مرد وارد کاماکورا شد، به ماساکو و دیگرانی که به معبد ایزوسان پناه برده بودند، پیوست و شروع به ساختن کاخ اوکورا گوشو ک
رد که به پایگاه حکومت او تبدیل می شد. در همین حین، عمارت ایتو مورد حمله نیروهای وادا و هاتاکه یاما شیگه تادا قرار می گیرد و همسر یائه هیمه که از یائه محافظت می کرد، توسط زن-جی ملازم پدر یائه کشته می شود. قسمت هشتم. یوشیتوکی از پدر یائه می خواهد که تسلیم شود و یائه، زنی که قبلاً دوستش داشت را نجات می دهد. با این حال، در این زمان، ارتش بزرگی از خاندان تایرا، به سرپرستی نوه کیوموری، تایرا نو کوره موری، در حال نزدیک شدن به کاماکورا بودند. یوریتومو به همراه هموطنش نوبویوشی به ولایت سوروگا رفت تا به آنها حمله کند، نبرد فوجیگاوا انجام شد. یوریتومو که این را یک فرصت دید، به سامورایی های باندو دستور داد تا ارتش خاندان تایرا را تعقیب کنند. وقتی برادر کوچکترش میناموتو نو یوشی تسونه (کورو/کورو-دونو) از هیراایزومی، ایواته به نزد او شتافت، یوریتومو گریه کرد و از ملاقات با او خوشحال شد. قسمت نهم. یوریتومو در این نبرد یک پیروزی قاطع به دست آورد و اوبا کاگه چیکا را که اسیر شده بود گردن زد، یوشیماسا ساتاکه یوشیماسا را که به خاندان تایرا (نبرد قلعه کانسا) متصل بود، تحت سلطه خود درآورد و پایگاه قدرت سامورایی های باندو (امروزه من
طقه کانتو) را تثبیت کرد. تقریباً در این زمان، یوشیتوکی توسط یوریتومو به خاطر دستاوردهای گذشته مورد تقدیر قرار گرفت و «قلمرو اما» را دریافت کرد، نام «اما کوشیرو» را به خود گرفت. علاوه بر این، یوریتومو که وارد کاخ اوکورا باکوفو شد، خود را کاماکورا-دونو (ارباب کاماکورا) نامید و سامورایی های باندو که در کنار یوریتومو بودند نیز گوکه نین نامیده شدند. قسمت دهم. کیوموری بر اثر بیماری در کیوتو درگذشت و پسرش تایرا نو مونه موری جانشین او شد. وقتی یوریتومو این خبر را شنید، بار دیگر در مقابل برادران کوچکترش که در جریان شورش هیجی از هم جدا شده بودند، اعلام کرد که خاندان تایرا را شکست خواهد داد. با این حال، یکی از برادران کوچکتر، که به هوش میناموتو نو یوشی تسونه حسادت می کرد، اغوا شد تا با عمویش میناموتو نو یوکی ایه از کاماکورا به اُواری برود، جایی که او توسط موریتسونا هیراماتسونا در رود سوماتا (نبرد رود سوماتا) کشته شد. قسمت یازدهم. از سوی دیگر، وقتی ماساکو دومین فرزندش را باردار می شود، یوریتومو که خواهان یک پسر قانونی است، پدر و پسر، سوکه چیکا و ایتو سوکه کیو را عفو می کند. او به فال برادر کوچکترش، آنو زنجو، معتقد است که
کینه سنتسوروگوزن که به دستور پدربزرگش کشته شده، مانع از تولد یک پسر مشروع خواهد شد. او به کاگه توکی که از کاگه چیکا جدا شده بود و رئیس دفتر سامورایی ها شده بود دستور داد تا ایتو و پسرش را ترور کند. پس از آن، ماساکو با خیال راحت پسر بزرگش، «مانجو» (میناموتو نو یوری ایه) را به دنیا می آورد. قسمت دوازدهم. تصمیم گرفته می شود که هیکه یوشیکازو به عنوان دایه خدمت کند، اما نامادری ماساکو، ریکو، که به پیشرفت ماساکو حسادت می کند، به ماساکو می گوید که یوریتومو در دوران بارداری با شو اش (همسر غیراصلی، صیغه)، کامه نو مائه، رابطه داشته است و پیشنهاد می کند که ماساکو کامه را به عنوان همسر دوم یوریتومو بپذیرد. ماساکو این پیشنهاد را می پذیرد اما برادر بزرگتر ریکو، ماکی مونه چیکا، تصمیم می گیرد که کامه نو مائه را آزار دهد و خانه او را ویران می کند، همکاری یوشی تسونه وضعیت را جدی تر کرد و یوریتومو خشمگین دستور می دهد تا یوشی تسونه تعلیق شود و ماکی مونه چیکا با کوتاه کردن موهایش در (حادثه کامه نو مائه) تحقیر می شود. وقتی توکیماسا از این موضوع اطلاع یافت، از عدم پشیمانی یوریتومو و مجازاتی که در برابر برادرزنش، مونه چیکا گرفته بو
د، عصبانی شد و با همسرش «ریکو» به ایزو بازگشت. قسمت سیزدهم. در همان زمان، خاندان شینانو گنجی، کیسو یوشیناکا، در حال گسترش قدرت خود در منطقه هوکوریکو بود. یوشیتوکی که نگران این موضوع بود، با میناموتو نو نوری یوری و دیگران به دستور یوریتومو به سمت شینانو رفت و پسر کیسو یوشیناکا، میناموتو نو یوشیتاکا را به عنوان گروگان به کاماکورا فرستاد. پس از آن، در حالی که یوشیتوکی با پشتکار امور سیاسی را اداره می کند، در نهایت با یائه، که از کودکی عاشق او بوده، پیوند زناشویی می بندد. قسمت چهاردهم. پس از اینکه کیسو یوشیناکا به پیروزی بزرگی بر ارتش هیکه در منطقه هوکوریکو و در نبرد گذرگاه کوریکارا دست یافت، تایرا نو مونه موری با نوهٔ خود امپراتور آنتوکو و سه گنجینه مقدس ژاپن از پایتخت گریخت. در نتیجه، یوشیناکا توانست قبل از میناموتو نو یوریتومو به کیوتو خود را برساند، اما به دلیل اینکه اهل روستا بود و به آداب درباری آشنا نبود، با امپراتور گوشیراکاوا درگیری پیدا کرد و زمانی که گوشیراکاوا به یوریتومو حق حکومت توساندو را داد، آن دو از یکدیگر جدا شده اند. قسمت پانزدهم. یوریتومو که این را یک فرصت دید، به ملازمان خود دستور داد تا یوش
یناکا را دستگیر کنند، اما با مخالفت روبرو شد و شکاف بین یوریتومو و جنگجویان منطقه کانتو به تدریج آشکار شد. در کیوتو، یوشیناکا تایرا نو تومویاسو را در محاصره هوجوجیدونو شکست داد و گوشیراکاوا را زندانی کرد، در حالی که در کاماکورا سامورایی های باندو با محوریت چیبا تسونه تانه پسر ارشد یوریتومو، مانجو، را گروگان گرفته تا یوریتومو را مجبور به ترک کاخ کنند. قسمت شانزدهم. هوجو یوشیتوکی، که از قبل این طرح شورش را احساس کرده بود، از هیروتسونه کازوسا برای تحت کنترل درآوردن اوضاع درخواست همکاری کرد. با این حال، یوریتومو با اوئه هیروموتو، یک کارمند دولتی که از کیوتو آمده بود، توطئه کرد تا هیروتسونه را که بی گناه بود رهبر شورش معرفی کند، او را به عنوان نمونه در مقابل نگهبانانش کشت و با وحشت بر کاماکورا حکومت کرد. در همان زمان، «کونگو» (هوجو یاسوتوکی) فرزند یوشیتوکی و یائه متولد شد. پس از آن، میناموتو نو یوشیتسونه، که به عنوان یک نیروی پیشرو برای شکست یوشیناکا حرکت کرده بود، با ارتش اصلی به رهبری برادر بزرگترش، میناموتو نو نوری یوری همکاری کرد و از دستکاری ماهرانه اطلاعات برای شکست ارتش یوشیناکا استفاده کرد (نبرد اوجیگاوا).
پس از اینکه یوشیناکا اجازه داد همسرش «توموئه گوزن» فرار کند، او همراه با «ایمای کانه یرا» در ولایت اومی کشته شد. قسمت هفدهم. یوشیتسونه با حرکت به سمت غرب پیشروی کرد و با همکاری گوشیراکاوا و حمله غافلگیرانه از تپه هاچیبوسه یاما‏، در نبرد علیه ارتش هیکه (نبرد ایچینوتانی) پیروز شد. در همین حال، یوریتومو به یوشیتوکی دستور می دهد که میناموتو نو یوشیتاکا را که نامزد «اوهیمه» شده بود بکشد تا نگرانی های آینده را از بین ببرد. یوشیتوکی و ماساکو سعی می کنند به خاطر شاهزاده خانمی که او را می پرستند به فرار یوشیتاکا کمک کنند و اوننو یوکیئوجی را در حبس جایگزین او می کند تا نبود او در حبس برای مدتی پنهان بماند و با کمک خانواده و ملازمان به او کمک کنند تا فرار کند، اما در نهایت شکست می خورند. وقتی اوهیمه از مرگ یوشیتاکا با خبر می شود، با دیگران قطع رابطه می کند و ماساکو عصبانی می شود. یوشیتوکی سخنان ماساکو را جدی گرفت و به یوریتومو دستور داد تونای میتسوزومی را که یوشیتاکا را کشته بود اعدام کند. علاوه بر این، ایچیجو تادایوری، پسر بزرگ تاکدا نوبویوشی، که نقشه ای برای کشتن یوشیتاکا و کشتن یوریتومو داشت، به اتهام شورش کشته شد.