Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
میان آنان با ساخت یک پای مصنوعی به عنوان مردی که معلول بود، محبوب کرد. در فوریه ۱۸۵۲، کندی و بلوت از منطقهٔ زمستانی خود در خلیج باتی سفرشان را به وسیلهٔ سگ های سورتمه کش به سمت جنوب و خلیج برنتفورد آغاز کردند. که در این مسیر، تنگهٔ بلوت که تنگه ای بین بوتیا فلیکس و جزیرهٔ سامرست است را کشف کردند. سپس سفر خود را به سمت غرب ادامه داده و از جزیرهٔ پرنس ولز تا خلیج اومنی را طی کردند و از راه پیل ساند و کیپ واکر به خلیج باتی برگشتند. آنها مسیری در حدود ۱۸۰۰ کیلومتر (۱۱۰۰ مایل) را پیمودند. روایت بلوت از این سفر پس از مرگش به چاپ رسید. در اوایل سال ۱۸۵۲، بلوت به درجهٔ ستوان ارتقا یافت و در همان سال با هیئت اعزامی که هدف آنان یافتن فرانکلین تحت رهبری سروان ادوارد آگوستوس اینگلفیلد بود، همراه شد. به مانند قبل، هوش، از خودگذشتگی و شجاعت وی تحسین همگان را برانگیخت. در حالی که با دو همرزم خود به سفری مخاطره آمیز برای ارتباط با ادوارد بلچر رفته بود، به صورت ناگهانی در روزنه ای میان توده های شکسته یخ در کانال ولینگتون، ناپدید شد. یادبودی از او در نزدیکی جزیره بیچی ساخته شد و درآمد ماهیانه ای توسط امپراتور ناپلوئن سوم به خا
نوادهٔ وی تعلق گرفت. میراث. سوگواری گسترده ای برای درگذشت کاشف جوان انجام شد و پس از مرگ او مبلغ دو هزار پوند توسط کمیتهٔ انجمن سلطنتی جغرافیا که ریاست آن به عهدهٔ رودریک مورچیسون بود، جمع آوری شد که مبلغ پانصد پوند از آن برای یک یادبود هرمی شکل گرانیتی، طراحی شده توسط فیلیپ هاردویک بکار گرفته شد شد. از این یادبود در سال ۱۸۵۵، در کنار رودخانه تیمز، روبروی بیمارستان گرینویچ پرده برداری شد. باقی این مبلغ برای حمایت مالی پنج خواهر وی اختصاص یافت. خیابان بلوت اس ای ۱۰ در نزدیکی خیابان گرینویچ به افتخار او نام گذاری شده است. در سال ۱۹۳۵، حفره ای بر روی سطح ماه، در لبهٔ دریای باروری (نوعی دریای دیده شده روی ماه) نیز به احترام وی، بلوت نام گذاری شد.
سوپ تاکو نوعی سوپ است که از موادی مشابه موادی که در داخل تاکو استفاده می شود تشکیل شده است: گوشت چرخ کرده، گوجه فرنگی، فلفل سبز خرد شده، پیاز، ذرت، لوبیا و یک بسته چاشنی تاکو. انواع های گیاهی لوبیا را با سایر مواد ترکیب می کنند، به جز گوشت چرخ کرده. پس از پخته شدن، سوپ ممکن است با پنیر، خامه ترش، پیاز خام، آووکادو یا چیپس تورتیلا پر شود
چاق کچل سیبیلو اولین فیلم مستند محسن نجفی مهری به عنوان کارگردان است که در سال ۲۰۱۴ ساخته شده است. این فیلم در اولین حضور جشنواره ای خود در دوازدهمین دوره جشنواره فیلم کوتاه نهال موفق به دریافت تندیس بهترین فیلم از نگاه تماشاگران شد. پس از آن در سالهای ۱۳۹۴ و ۱۳۹۵ موفق به حضور در بیش از ۲۰ جشنواره داخلی و خارجی و کسب ۸ جایزه شد. در سال ۱۳۹۵ نسخه ۲۶ دقیقه ای (سانسور شده) از این فیلم از شبکه مستند و جام جم پخش شد و سپس روی وبسایت فیلیمو قرار گرفت. خلاصهٔ فیلم. چاق کچل سیبیلو داستان زندگی آرش شهبازی پسر جوان و با روحیه ای است که اوقات فراغت خود را به بیمارستان رفته و با کودکان مبتلا به سرطان بازی کرده و به آنها و خانواده شان روحیه می دهد.
سوپ آبجو ( , Alsatian) سوپی است که معمولاً بر پایه روو است و با آبجو درست می شود. در اروپای قرون وسطی، آن را به عنوان سوپ صبحانه سرو می کردند، که گاهی روی نان می ریختند. تغییرات در دستور غذا از نشاسته بودن سیب زمینی به عنوان غلیظ کننده استفاده می کند. نسخه سوربی شیرین است و خامه و کشمش به آن اضافه شده است.
در ایالات متحده آمریکا، جنبش میهن پرستان، اصطلاحی است که برای توصیف مجموعه ای از جنبش های سیاسی ناسیونالیست و پوپولیست راست غیرمتحد، به ویژه شبه نظامیان مسلح راست افراطی، شهروندان مستقل و معترضان مالیاتی استفاده می شود. ایدئولوژیی که توسط گروه های جنبش میهن پرستی ترویج می شود، اغلب بر تئوری های توطئه ضددولتی تمرکز دارند؛ اتحادیه آنان این باور رایج را توصیف می کند که «دولت (بر مردم) نفوذ کرده و برانداز شده است» و دیگر مشروعیت ندارد. این جنبش اولین بار در سال ۱۹۹۴ در واکنش به آنچه که اعضایش «سرکوب خشونت آمیز دولت» گروه های مخالف، همراه با افزایش کنترل اسلحه و دولت کلینتون می نامیدند، پدیدار شد. تاریخچه. مورخان، شکل گیری جنبش میهن پرستان و ریشه های آن را در بحران مزرعه داری آمریکا در دهه ۱۹۸۰ می دانند. از آن جایی که سیاست های مختلف برای کار کشاورزان به بدهکار کردن آنان مبتنی بود، گروه هایی که در حاشیه سیاست آمریکا قرار داشتند، جوامع روستایی را با طیفی از ادبیات تئوری توطئه که برگرفته از سنت های موجود یهودی ستیزی، بومی گرایی و پیلیومحافظه کاری بود، درگیر و وارد جبش کردند. لیندن لاروش، لابی لیبرتی و سازمان قدرت بر
ای کشور در کمپین های این جنبش شرکت داشتند. دیدگاه ها. گروه های مختلف همسو با جنبش میهن پرستان اغلب به عنوان نژادپرست، بیگانه هراس، افراط گرا، یهودی ستیز، ضداسلام، ضد مهاجر و خشونت طلب توسط گروه هایی مانند SPLC, ADL و FBI شناخته می شوند.
خوان باتیستا دی آنزا (Juan Bautista de Anza) (متولد ۶ یا ۷ ژوئیه ۱۷۳۶ - درگذشتهٔ ۱۹ دسامبر ۱۷۸۸)، افسر ارتش، عضو نیروی اعزامی و سیاستمدار اهل اسپانیای جدید بود که در کالیفرنیا و نیومکزیکو فعالیت می کرد. او بیشتر به عنوان یکی از بنیان گذاران کالیفرنیای اسپانیایی و بعدها به عنوان فرماندار نیومکزیکو شناخته می شود. اوایل زندگی. خوان باتیستا دی آنزا بزرا نیتو در سال ۱۷۳۶ (نزدیک آریزپه) در فرونتراسِ نیو ناوارا در اسپانیای جدید (امروزه سونورا، مکزیک)، به احتمال زیاد در کوکیارچی، سونورا یا در پرزیدیو فرونتراس به دنیا آمد. خانواده خوان از فرماندهان نظامی نووا اسپانیا بودند. پدر و پدربزرگ مادری او، کاپیتان آنتونیو بزرا نیتو، هر دو به اسپانیا خدمت کرده بودند و خانواده هایشان در سرحد نوئا ناوارا زندگی می کردند. او پسر خوان باتیستا دی آنزا اول بود. بر اساس عرف تصور می شود که او ممکن در کالج سن ایلدفونسو در مکزیکوسیتی تحصیل کرده و بعداً به آکادمی نظامی رفته باشد. وی در سال ۱۷۵۲ در پرزیدیو فرونتراس به خدمت نظامی رفت. خوان سریعاً پیشرفت کرد و در سال ۱۷۶۰ کاپیتان شد. وی در سال ۱۷۶۱ با آنا ماریا پرز سرانو (متولد ژانویه۴۵/۱۷۴۴
تاریخ فوت نامعلوم)، دختر صاحب معدن اهل اسپانیایی، فرانسیسکو پرز سرانو، ازدواج کرد. آنها فرزندانی نداشتند. وظایف عمده نظامی آنها شامل حملات علیه بومیان متخاصم آمریکایی، نظیر آپاچی ها بود. در این مدت او بخش زیادی از آریزونای فعلی را کاوش کرد. سفرهای اکتشافی در کالیفرنیا. در ۱۷۶۹–۱۷۷۰، اسپانیایی ها استعمار آلتا کالیفرنیا را در سفر پورتولا آغاز کردند. سفر پورتولا دو جنبه داشت؛ یک جنبه آن سفر دریایی طولانی در برابر بادهای غالب و جریان کالیفرنیا بود و جنبه دیگر آن شامل یک مسیر زمینی دشوار از باخای کالیفرنیا بود. مستعمرات در سن دیگو و مونتری در کنار یک پایگاه نظامی و مذهبی در هر مکان، ایجاد شدند. در این سفر، به ویژه در سانفرانسیسکوی کنونی، مسیر زمینی مستقیم تر و استعمار بیشتر مورد نظر بود. اگرچه در این سفر چنین اهدافی مشاهده شدند، اما استعمار بیشتر مقدور نبود. در زمان سفر خوان باتیستا دی آنزا، سه پایگاه دیگر از جمله پایگاه سن آنتونیو د پادوآ در دره سالیناس مستقر شده بود. در سال ۱۷۷۲، آنزا به نایب السلطنه اسپانیای جدید پیشنهاد سفر به آلتا کالیفرنیا را داد. پادشاه اسپانیا این پیشنهاد را پذیرفت و لذا آنزا در ۸ ژانویه ۱
۷۷۴ با ۳ کشیش، ۲۰ عسکر، ۱۱ خدمتکار، ۳۵ قاطر، ۶۵ گاو و ۱۴۰ اسب، از توباک پرزیدیو در جنوب توسان امروزی به سمت آریزونا حرکت کرد. آنزا در مورد یک بومی آمریکایی کالیفرنیایی به نام سباستین تارابال که از پایگاه سن گابریل به سونورا گریخته بود قصه هایی شنید و نهایتاً او را به عنوان رهنما با خود بُرد. مسیر این سفر یک مسیر جنوبی در امتداد ریو آلتار (سونورا وای سینالوآ، اسپانیای جدید) بود که به موازی های سرحد امروزی مکزیک/کالیفرنیا پیش می رفت و از رودخانه کلرادو در محل تلاقی آن با رودخانه گیلا عبور می کرد. این مسیر در نواحی قلمرو قبیله یوما واقع شده بود که آنزا توانست با آنها روابط خوبی برقرار کند. در ۲۲ مارس ۱۷۷۴ آنزا به پایگاه سن گابریل آرکانجل در نزدیکی سواحل کالیفرنیا و در ۱۹ آوریل به مونتری در کالیفرنیا، پایتخت آلتا کالیفرنیا رسید. در اواخر ماه می ۱۷۷۴ وی به توباک بازگشت. نایب السلطنه و پادشاه این سفر را از نزدیک زیر نظر داشتند. آنزا در ۲ اکتبر ۱۷۷۴، به درجه سرهنگ دوم ارتقا یافت و به فرماندهی گروهی از استعمارگران در آلتا کالیفرنیا منصوب شد. استعمار روسیه در قاره آمریکا از سمت شمال در حال پیشروی بود و اسپانیایی ها ما
یل بودند حضور خود در آلتا کالیفرنیا را به عنوان حائلی در برابر این استعتمار تقویت کنند. آنها احتمالاً قصد داشتند بندری درست کنند تا به کشتی های اسپانیا پناه بدهند. این سفر در ۲۳ اکتبر ۱۷۷۵ آغاز شد و نهایتاً در ژانویه ۱۷۷۶ به پایگاه سن گابریل آرکانجل رسید. استعمارگران از آب و هوای سرد زمستانی در مسیر بسیار رنج برده بودند. آنزا همراه با استعمارگران به سفر به سمت مونتری ادامه داد. آنزا پس از انجام مأموریتی که از سوی نایب السلطنه دستور گرفته بود، با پدر پدرو فونت و یک گروه متشکل از دوازده نفر دیگر به سمت شمال رفت و به سوی خور سانفرانسیسکو که در سال ۱۷۷۰ توسط پدرو فاجس ایجاد شده بود، مسیری را دنبال کرد. آنزا در خاطرات ۲۵ مارس نوشته است «به آرویو سن جوزف کوپرتینو (که اکنون استیونز کریک نام دارد) رسیدیم که فقط برای مسافران در نظر گرفته شده است. پس از طی هشت لیگ در هفت ساعت و نیم، ما در اینجا به مدت یک شب توقف کردیم. در آنجا و در سمت راست خود، خور را دیدیم که از بندر سانفرانسیسکو می گذشت». نهایتاً آنزا در ۲۸ مارس ۱۷۷۶ مکان های پایگاه سانفرانسیسکو و سان فرانسیسکو د آسیس را در سانفرانسیسکوی امروزی در کالیفرنیا پیدا کرد
. او پایگاهی ایجاد نکرد؛ بلکه این تأسیسات بعدها توسط خوزه خواکین موراگا برپا شدند. هنگام بازگشت به مونتری، او مکان های اصلی پایگاه های سانتا کلارا د آسیس و شهر سن خوزه دو گوادالوپ (سن خوزه امروزی، کالیفرنیا) را پیدا کرد، اما مانند هیچ یک از این پایگاه ها را ایجاد نکرد. امروزه این مسیر به عنوان مسیر ملی تاریخی خوان باتیستا دی آنزا نام گذاری شده است. علی رغم موفقیت های دی آنزا، برنامه اسپانیایی ها برای ایجاد یک مسیر زمینی دائمی از سونورا به آلتا کالیفرنیا در سال ۱۷۸۱ بی نتیجه ماند، علت این ناکامی بسته شدن مسیر در گذرگاه یوما از رودخانه کلرادو به خاطر شورش قبیله یوماس بود. این مسیر تا اواخر دهه ۱۸۲۰ باز نشد و در طول این سال ها، تنها راه دسترسی به آلتا کالیفرنیا از طریق دریا بود. فرماندار نیومکزیکو. پس از بازگشت از این سفر موفقیت آمیز در سال ۱۷۷۷، آنزا به همراه رئیس قبیله بومی آمریکای کوچان (یوما) در ناحیه پایین رودخانه کلرادو که درخواست ایجاد یک پایگاه داشت، به مکزیکوسیتی سفر کرد. در ۲۴ اوت ۱۷۷۷، نایب السلطنه اسپانیای جدیدی آنزا را به عنوان فرماندار ایالت نوو مکزیک، ایالت امروزی نیومکزیکو در ایالات متحده، منصوب
کرد. فرماندار آنزا یک لشکرکشی تنبیهی را علیه گروه کومانچی از بومیان آمریکایی رهبری کرد که در طول سال ۱۷۷۹ مکرراً به تائوس حمله کرده بودند. با متحدان بومی آمریکایی یوتی و آپاچی خود و حدود ۸۰۰ عسکر اسپانیایی، آنزا به دلیل دره سان لوئیس به شمال رفت و وارد دره بزرگ شد؛ جاییکه اکنون در کلرادو، مانیتو اسپرینگز نامیده می شود. او با دور زدن «ال کاپیتان» (پایکس پیک امروزی)، نیروهای خرد کومانچی ها را در نزدیکی کلرادو اسپرینگز امروزی غافل گیر کرد. او با تعقیب آنها در جنوب فونتن کریک، از رودخانه آرکانزاس در نزدیکی پوبلو امروزی در کلرادو عبور کرد. او توانست در گرین هورن کریک، نیروهای اصلی کومانچ را که از یک حمله در نوو مکزیک بازمی گشتند، پیدا کند و نهایتاً به طور قاطعانه کامیاب شد. در این درگیری، رئیس کوئرنو ورد که گرین هورن کریک به نام او شناخته می شود و بسیاری دیگر از فرماندهان کومانچ کشته شدند. آنزا و گروهش در اواخر سال ۱۷۷۹ در غرب «ال کامینو رئال دی تیرا آدنترو» راهی از سانتافه به سونورا پیدا کردند. لشکر کشی های مختلف نظامی محلی او علیه قبایلی که از سرزمین خود دفاع می کردند اغلب موفقیت آمیز بودند. اما قبیله بومی آمریک
ای کوئچان (یوما) که قبلاً با آنها صلح برقرار کرده بود، شورش کردند و آنزا در نظر فرمانده نظامی سرحد شمالی محبوبیت خود را از دست داد. در سال ۱۷۸۳ آنزا لشکر کشی علیه کومانچی ها را در دشت های شرقی فرماندهی کرد. این قبیله نهایتاً در سال ۱۷۸۴ درخواست صلح کرد. سرانجام آخرین فرماندهان کومانچی نیز به این درخواست ملحق شدند و یک معاهده رسمی در ۲۸ فوریه ۱۷۸۶ در پکوس پوئبلو منعقد شد. این امر، راه را برای تاجران و توسعه تجارت کومانچرو هموار کرد. خوان باتیستا دی آنزا تا سال ۱۷۸۷ و تا زمانی که به سونورا بازگشت، در سمت فرماندار نووو مکزیک (نیومکزیکو) خدمت کرد. او در سال ۱۷۸۸ به فرماندهی پرزیدیو توسان منصوب شد، اما قبل از اینکه کار را شروع کند، درگذشت. در زمان مرگ وی ۵۲ سال و با همسرش زندگی می کرد. خوان باتیستا دی آنزا در آریزپه در ایالت سونورا واقع در مکزیک کنونی درگذشت و در کلیسای نوسترا سنیورا د لا آسونسیون د آریزپه به خاک سپرده شد. در سال ۱۹۶۳، با شرکت هیئت هایی از دانشگاه کالیفرنیا، برکلی و سانفرانسیسکو، او را از قبر بیرون کشیدند و در یک مقبره جدید مَرمَری در همان کلیسا به خاک سپردند. میراث. میراث اصلی آنزا بدین شرح است:
مسیر ملی تاریخی خوان باتیستا دی آنزا در کالیفرنیا و آریزونا است که توسط خدمات پارک ملی ایالات متحده اداره می شود، مسیر پیاده روی و دریوری در مسیر سفر آنزا برای کاوش در لاس کالیفرنیا، در دره سان فرناندو، مسیری که از ناحیه حفاظت شده فضای باز دره بالایی لاس ویرجنز عبور می کند و در دره سان گابریل، مسیری که در تپه های پوئنته در شمال ویتیرِ کالیفرنیا قرار دارد. پارک ایالتی بیابانی آنزا-بورگو که بیشتر در شرق شهرستان سن دیگو در کالیفرنیا قرار دارد، به نام آنزا نیز نام گذاری شده است. این پارک شامل یکی از مسیرهای طولانی و دشوار آنزا است که از دره امپراتوری به سمت غرب و مسیرهای کوهستانی ساحلی در شمال شرقی سن دیگو حرکت می کند. باشگاه کانتری دی آنزا و زمین گلف قهرمانی ۱۸ سوراخه آن در دهکده بورگو اسپرینگز در کالیفرنیا واقع شده که به طور کامل توسط پارک احاطه شده است. ساختمانی به نام خانه خوان دی آنزا در سن خوان باتیستا در کالیفرنیا وجود دارد که یک مکان تاریخی ملی است. این در حالی است که این بنا در سال ۱۸۳۰ ساخته شده و اطلاعاتی از سازنده آن در دست نیست. «پارک عمومی خوان باتیستا دی آنزا» در کالاباساسِ کالیفرنیا و «پارک دی آنز
ا» در انتاریو قرار دارد. مجسمه ۲۰ فوتی (۶٫۱ متری) آنزا، ساخته شده در سال ۱۹۳۹ در ریورسایدِ کالیفرنیا در گوشه خیابان ماگنولیا و خیابان ۱۴ واقع شده است. مجسمه دیگری در پارک دریاچه مرسدسِ سانفرانسیسکو قرار دارد. نام های «دِ دی انزا» و «دِ انزا» برای خیابان ها، مدارس و ساختمان های دیگر نیز به افتخار او انتخاب شده اند: بلوارهای دی آنزا در سن متئو و کوپرتینو، دی آنزا پارک در سانیویل، کالج دی آنزا در کوپرتینو، مدرسه دی آنزا در ریچموند، خوان دی آنزا کی-۵ در ناحیه ویزبرن، مدرسه راهنمایی/ابتدایی در هاثورن، مدرسه دی آنزا در انتاریو، مدرسه دی آنزا در ونتورا، مدرسه ابتدایی دی آنزا در ال سنترو و مدرسه دی آنزا در بالدوین پارک، هتل معروف دی آنزا در سن خوزه و هتل تاریخی دی آنزا در کالکسیکو همگی واقع در کالیفرنیا. استفاده از نام آنزا به تنهایی به افتخار او عبارت از: خیابان آنزا ویستا در محله آنزا ویستا سانفرانسیسکو، خیابان آنزا در ناحیه ریچموند آن شهر و دریاچه آنزا در پارک منطقه ای تیلدن در بالای برکلی در تپه های برکلی. استفاده از آنزا فقط به افتخار او عبارت از: خیابان آنزا ویستا در محله آنزا ویستا سانفرانسیسکو، خیابان آنزا در
ناحیه ریچموند آن شهر و دریاچه آنزا در پارک منطقه ای تیلدن در بالای برکلی در تپه های برکلی. شهر آنزا در کالیفرنیا، شهر کوچکی با ۷۰۰۰ نفر جمعیت در مسیر ایالتی ۳۷۱ در کوه های جنوب پالم اسپرینگز است. همچنین میدان خوان باتیستا به افتخار او در منطقه پارکمسید در سانفرانسیسکو نام گذاری شده است.
گروه کهکشان، گروه کهکشانی یا گروه کهکشان ها () یا (GrG) به مجموعه ای از کهکشان ها گفته می شود که شامل حدود ۵۰ عضو یا کمتر از دیدگاه پیوند گرانشی است که هر کدام دست کم به اندازهٔ کهکشان راه شیری درخشنده است؛ (حدود ۱۰۱۰ برابر درخشندگی خورشید). مجموعه ای از کهکشان های بزرگ تر از گروه هایی که خوشه بندی مرتبه اول هستند، خوشه های کهکشانی نامیده می شوند. گروه ها و خوشه های کهکشانی را می توان به ابرخوشه های کهکشانی خوشه بندی کرد. کهکشان راه شیری بخشی از گروهی از کهکشان ها به نام گروه محلی است. ویژگی ها. گروه های کهکشان کوچک ترین مجموعه های کهکشان ها هستند. آنها معمولاً حاوی نه بیش از ۵۰ کهکشان در قطر ۱ تا ۲ مگاپارسک (Mpc) هستند. جرم آنها تقریباً ۱۰۱۳ جرم خورشیدی است. سرعت معمولاً رایج برای هر کهکشان در حدود ۱۵۰ کیلومتر بر ثانیه است. با این حال، این تعریف فقط باید به عنوان یک راهنما مورد استفاده قرار گیرد، زیرا سیستم های کهکشانی بزرگتر و پرجرم تر گاهی اوقات به عنوان گروه های کهکشانی طبقه بندی می شوند. گروه ها رایج ترین ساختار کهکشان ها در جهان هستند که دست کم ۵۰ درصد کهکشان های محلی جهان را تشکیل می دهند. گروه ها دارا
ی محدودهٔ جرمی بین کهکشان های بیضوی بسیار بزرگ و خوشه های کهکشانی هستند. در جهان کهکشان های محلی، حدود نیمی از گروه ها انتشار پرتو ایکس را از رسانه میان خوشه کهکشانی درون خوشهٔ خود انتشار می دهند. به نظر می رسد کهکشان هایی که پرتوهای ایکس ساطع می کنند، دارای کهکشان های اولیه هستند. انتشار پرتو ایکس از مناطقی در داخل ۱۰ تا ۵۰ درصد شعاع ویروسی گروه ها، معمولاً ۵۰ تا ۵۰۰ kpc می آید.
ادوارد کارل ماکس ریتر فون زامباور (۱۱ مه ۱۸۶۶ در نزدیکی کراکوف - ۱۰ اکتبر ۱۹۴۷ در گراتس) افسر نظامی، نویسنده و خاورشناس اتریشی بود. او زبان های فارسی، عربی و ترکی را آموخته بود و در باب تاریخ، نسب نامه ها و سکه شناسی خاورمیانه پژوهش های فراوانی داشت.
مهرداد معین فر (زادهٔ ۷ آبان ۱۳۶۶ – درگذشتهٔ ۲۶ آبان ۱۳۹۸) یکی از کشته شدگان اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران بود. زندگی نامه. مهرداد معین فر در ۷ آبان سال ۱۳۶۶ در همدان متولد شد. او تنها پسر خانواده بود و به همراه پدر، مادر و تنها خواهرش در شهریار زندگی می کرد. مهرداد معین فر فارغ التحصیل رشتهٔ کارشناسی شیمی، کارمند داروخانه ای در محلهٔ عبدآبادِ فردوسیهٔ شهریار و مشاور پوست بود. او همچنین ورزشکار و مربی پرورش اندام بود. مهرداد معین فر مدیر یک کانال تلگرامی با عنوان «به نام انسانیت» بود که در آن مطالب اعتراضی علیه وضعیت جامعه و حاکمیت جمهوری اسلامی منتشر می کرد. کشته شدن. مهرداد معین فر، در ۲۶ آبان ۱۳۹۸، دومین روز از اعتراضات مردمی به افزایش قیمت بنزین، به معترضان پیوست و در خیابان ولیعصر شهریار، هدف گلولهٔ مأموران امنیتی قرار گرفت. گلوله به قلب وی اصابت کرد و باعث پاره شدن رگ های قلبش شد. به گفتهٔ مادر مهرداد، سمت راست سر او نیز بر اثر ضربهٔ باتون شکسته و سمت راست صورتش کبود بود. پیکر او در فردوسیهٔ شهریار به خاک سپرده شد. روی سنگ قبر وی نوشته اند: «دریغا تهی از تو خاک ایران زمین. نه می بخشیم و نه فراموش می کنیم». پ
یوند به بیرون. گفتگو با مادر و خواهر مهرداد معین فر
توستادو یک شهر در استان سانتافه کشور آرژانتین است. این شهر در ۳۳۰ کیلومتری شهر سانتافه و ۴۸۰ کیلومتری از روزاریو قرار دارد. در ۸ اوت ۱۹۰۸ وضعیت کمون دریافت کرد و در ۳۱ دسامبر ۱۹۷۰ به عنوان شهر اعلام شد. شهر توستادو از طریق مسیرهای استانی و ملی و راه آهن ژنرال مانوئل بلگرانو به بقیه استان های آرژانتین متصل است.
خوان فرانسیسکو د لا بودگا ی کوادرا (Juan Francisco de la Bodega y Quadra) (زادهٔ ۲۲ مه ۱۷۴۳ – درگذشتهٔ ۲۶ مارس ۱۷۹۴)، افسر نیروی دریایی متعلق به کریولوی اسپانیا بود که در عملیات های قارهٔ آمریکا حضور داشت. خوان فرانسیسکو د لا بودگا ی کوادرا در ۱۹ سالگی در شهر کادیز به آکادمی نیروی دریایی اسپانیا پیوست. و چهار سال بعد، در سال ۱۷۶۷ به عنوان افسر، با درجهٔ پرچم دار ناوچه (آلفرز د فراگاتا) منصوب شد. در سال ۱۷۷۳ به درجهٔ پرچم دار ناو (آلفرز د ناویو) و در سال ۱۷۷۴ به درجه ستوان ناو (تنینته د ناویو) ترفیع کرد. پرو. در سال ۱۷۸۰، به بودگا فرمان داده شد تا به سوی نائب الملک پرو رفته تا برای صنعت معدن نقرهٔ مکزیک، نقرهٔ سریع که (جیوه) بود، را به دست آورد. ذخیرهٔ جیوه به شدت کاهش یافته بود زیرا که کشتی هایی که آن را به طور معمول حمل می کردند به دلیل جنگ با بریتانیا منحرف شده و به سمت مقاصد دیگری حرکت می کردند. کشتی سانتیاگو برای تعمیر کج شده بود و بسیاری از قطعه های پوسیدهٔ آن جایگزین شد. بودگا در اواخر مارس ۱۷۸۳ از کالائو با محموله ای از تجهیزات نظامی و تعدادی مسافر در دریا حرکت کرد. سفر دریایی به شمال به آرامی انجام شد
و بودگا در ۲۰ ژوئن ۱۷۸۳ کشتی سانتیاگو را در سن بلاس متوقف کرد و لنگر انداخت. اسپانیا. کمی بعد از آنکه بودگا در سن بلاس بازگشت، به او دستور حرکت به هاوانا، کوبا داده شد. در سال ۱۷۸۴ در آنجا، از او خواسته شد و به وی اجازه داده شد که به اسپانیا سفر کند که او در سال ۱۷۸۵ این کار را انجام داد. او چهار سال دلسردکننده و ناامیدکننده ای را در اسپانیا گذراند. هر چند، در آنجا دو اتفاق مثبت نیز رخ داد. نخست، پادشاه ارتقای بودگا به درجهٔ کاپیتان د ناویو (کاپیتان کشتی) را در ۱۵ نوامبر ۱۷۸۶ تأیید کرد که بالاترین درجهٔ افسران پرچم دار نیروی دریایی بود. دوم، او توسط پادشاه اسپانیا به عنوان شوالیه تمام عیار محفل سانتیاگو لقب گرفت که معتبرترین جایگاه میان چهار محفل جوانمردی در اسپانیا است. کسب حکم ورود به محفل سانتیاگو بسیار دشوار بود. بودگا این روند را در سال ۱۷۷۵ آغاز کرده بود. او سرانجام در ۸ آوریل ۱۷۸۸ توسط پادشاه لقب شوالیه گرفت. فرمانده در سن بلاس. بودگا در پایان اقامتش در اسپانیا، به عنوان فرماندهٔ ادارهٔ نیروی دریایی سن بلاس انتخاب شد. بودگا و نائب السلطنه در بازگشت خود را در میان عواقب ناشی از بحران نوتکا یافتند. آنها
دو مشکل مبرم داشتند که باید سریعاً به آن می پرداختند. نخست، آنها باید برای خروج و آزادسازی کشتی ها، افسران و ملوانان انگلیسی که توسط مارتینز در سال ۱۷۸۹ زندانی شده بودند، برنامه ریزی می کردند. دوم آنکه آن ها باید به فرمان سلطنتی ۱۴ آوریل ۱۷۸۹ پاسخ می دادند که مستلزم حفظ و نگهداری از تشکیلات اسپانیایی در نوتکا ساند بود. در ابتدا نه رویاگیگدو و نه بودگا نمی دانستند که مارتینز، نوتکا ساند را ترک کرده است. سه کشتی به نام های: کانسپسیون، سن کارلوس و پرینسزا رئال در اوایل آوریل ۱۷۹۰ از سن بلاس حرکت کرده و به نوتکا ساند رسیده بودند. فرانسیسکو دی الیزا به عنوان فرمانده منصوب شد. کوئیپر، فیدالگو و دیگر افسران عضو هیئت اعزامی بودند. فرماندهی نوتکا ساند. کوادرا شاهد عینی عواقب بحران نوتکا در نوتکا ساند بود. در سال ۱۷۸۹، هنگامی که فرماندهی در سان بلاس پایه گذاری شد، او هیئت جدیدی از کاشفان را اعزام کرد. او در سال ۱۷۹۱، به عنوان کمیسر اسپانیایی برای مذاکره و اجرای قراردادهای نوتکا در نوتکا ساند منصوب شد. جزیرهٔ کوادرا و ونکوور. در اوت ۱۷۹۲، بودگا ورود کاپیتان انگلیسی جرج ونکوور را خوش آمد گفت. دو فرمانده به سرعت روابط دو
ستانه ای مانند اکتشافات مشترک و در میان گذاشتن تجهیزات، ایجاد کردند. از آنجاییکه ونکوور سرزمینی را که نوتکا بر آن قرار گرفته بود جزیره ای فوق العاده تعیین کرد، او پیشنهاد داد که آن را جزیرهٔ کوادرا و ونکوور نام گذاری کنند. «جزیرهٔ کوادرا و ونکوور» این جزیره در آمار کاشفان این گونه نام گرفت ولی بعداً نام آن به جزیرهٔ ونکوور خلاصه شد. وفات. بودگا ی کوادرا پس از چندین سال تحمل درد و رنج ناشی از سردردهای مزمن، در آوریل ۱۷۹۳ درخواست مرخصی از مسئولیت هایش را داد تا به بازیابی سلامت خود بپردازد. مرخصی به وی اعطا شد و او سن بلاس را به مقصد گوادالاخارا و مکزیکو سیتی ترک کرد. او در گوادالاخارا دچار فلوکسو د سانگر (از دست دادن خون یا خونریزی) شدید شد. او در مکزیکوسیتی دچار تشنج شد و در ۲۶ مارس ۱۷۹۴ در سن ۵۰ سالگی در همان جا درگذشت. دکتر جان نیش، متخصص داخلی، حدس می زد که مرگ بودگا ی کوادرا بر اثر تومور مغزی یا شدیدترین نوع فشارخون بالا بوده است. با توجه به فقدان جزئیات و عدم دقت امروزه در تشخیص و توصیف، نائب السلطنه رویاگیگدو رسماً اعلام کرد که مرگ بودگا به طور حتم به «دلایل طبیعی» بوده است. پیکر او در صومعه سن فرناندو،
تحت فرمان سانفرانسیسکو در مکزیکو سیتی به خاک سپرده شد.
ادوین لئوپولد هدمان (زادهٔ ۷ سپتامبر سال ۱۸۶۳ در اولو - درگذشت: ۳۱ ژانویه ۱۹۱۵ در وانایا) پرورش دهندهٔ فنلاندی تبار، استاد فلسفه و بنیان گذار دانشکدهٔ مرکزی پرتتولا بود. والدین هدمان تاجر، مدیر بانک و مشاور تجاری هدمان یوهان سانفرید (۱۸۳۱–۱۹۰۲) و آنا هِلِنا بلومنتهال (۱۸۳۱–۱۹۱۲) بودند. و در سال ۱۸۸۳، از لیسیوم اولو و در سال ۱۸۸۶ با مدرک کارشناسی و کارشناسی ارشد در رشتهٔ فلسفه از دانشگاه هلسینکی فارغ التحصیل شد. در سالِ ۱۸۸۹، هدمان با اما ماتیلدا هدمان (فلیشر) (۱۸۶۳–۱۹۳۵)، زادهٔ بومی تبار اسلو، ازدواج کرد. . در سال ۱۸۹۰ و پیش از ۱۸۸۵–۱۸۹۰، هِدمان پس از بازدید کردن از آموزشِ معلولان در خارج از کشور شهرِ هلسینکی مؤسسهٔ معلولان را بنیان نهاد. در سال ۱۸۹۱، بخشی از پرتولا [دهکدهٔ روستایی] به محلهٔ وانایا تغییر مکان یافت. هدمان تا زمان مرگش با سمتِ مدیر در این مؤسسه خدمت کرد. ادوین و اما طرفداران بهداشت نژادی بودند. در سال ۱۹۱۲، بهشان اجازه داده بودند تا زنان ساکن دهکدهٔ پرتولا را به شیوهٔ غیرقانونی در بیمارستانِ شهر هامینلینا نازا کنند. پس از مرگ ادوین، نازایی زمانی پایان یافت که هیئت پزشکان برحسبِ قانون فعلی (مورد
) پزشکِ دهکدهٔ پرتولا خاطر نشان کردند و بیان داشتند: «نازایی» می تواند عملی خلافِ قانون و مجازات پذیر در نظر گرفته شود. هدمان، پس از مرگ همسرش در سال های ۱۹۱۵–۱۹۲۷، گردانندهٔ کارخانهٔ پرتولا بود و پسرشان، ریدار هدمان (۱۸۹۶–۱۹۶۱)، استادی بود که از سال ۱۹۲۷ تا ۱۹۴۴ با سمتِ مدیرِ بخش پرتولا خدمت می کرد.
لورا بینگهام (Laura Bingham) همچنین شناخته شده با نام لورا استفورد (Laura Stafford) (متولد ۱۹۹۳)، کاوشگر و ماجراجوی انگلیسی که بیشتر اورا به عنوان نخستین فردی که در جهان توانست بر روی رودخانهٔ اسکیبو در گویان (آمریکای جنوبی) فرود بیاید می شناسند. در سال ۲۰۱۷، تصویر وی بر روی جلد مجلهٔ بریتیش ایرویز "های لایف" به همراه رانلف فاینز، اد استفورد (همسرش) و تیموتی پیکه، تحت عنوان «ماجراجو» به چاپ رسید. زندگی نامه. لورا بینگهام در منطقه ای روستایی واقع در انگلیس متولد و بزرگ شد. او کوچکترین فرزند در میان چهار خواهر بود. وی در دوران کودکی و نوجوانی سفرهای خانوادگی بسیاری به جنوب آفریقا داشت و با فرهنگ های گوناگون آنها آشنا شده است. همچنین او برای مدت کوتاهی به مدرسهٔ در جنوب آفریقا رفت که موجب تقویت عشق و علاقهٔ وی به سفر و اکتشاف در نقاط مختلف دنیا گردید. او در دبیرستان وست گیت و سپس کالج پیتر سیموندز در شهر زادگاهش وینچستر، تحصیل کرد. بینگهام فهرستی از کارهایی که دوست دارد در زندگی انجام دهد، تهیه کرد. او در هجده سالگی به منظور سفر به دور دنیا خانه را ترک کرد و وتنها هدف زندگی اش را به ثمر رساندن خواسته های فهرست ا
ش قرار داد. در سال ۲۰۱۴، بینگهام به مکزیک سفر کرد و در آنجا با مدرک تفل خود به تدریس زبان انگلیسی پرداخت. او همچنین با دولت مکزیک بر سر حفاظت از گونهٔ جانوری جگوار درگیر شد. در این چهار ماه، بینگهام توانست زبان اسپانیایی را تا سطح متوسط فرا گیرد. پس از آنکه پول کافی برای بازگشت به انگلستان را فراهم کرد، در مه ۲۰۱۴، از سفر هوایی به خانه منصرف شد و تصمیم گرفت به مدت دوماه به عنوان خدمهٔ (دو مرد و یک گربه به نام کوبا) کشتی ۳۸ فوتی تریماران در اقیانوس اطلس دریانوردی کند. در ژانویهٔ ۲۰۱۶، بینگهام با دوچرخه از ساحل غربی تا شرقی آمریکای جنوبی را طی کرد. رانولف فاینس اظهار داشت که «لورا شخص بسیار شجاعی است، این کار خطرناک است». او که تجهیزات اندکی می توانست با خود حمل کند، هفت هزار کیلومتر را در ۱۶۴ روز از مانتا در ساحل اقیانوس آرام در اکوادور و درون کشور پرو، بولیوی و پاراگوئه طی کرد تا در یکم ژوئیه ۲۰۱۶ به ساحل اقیانوس اطلس در شهر بوینس آیرس آرژانتین رسید. بینگهام بدون پول و با تکیه بر مهربانی و سخاوت مردم در سراسر آمریکای جنوبی سفر کرد و همزمان برای خیریه ای انگلیسی که در آمریکای جنوبی فعالیت می کرد. تبلیغ و مردم