Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کارسینوم هپاتوسلولار یا کارسینوم سلول های کبدی (HCC) شایع ترین نوع سرطان کبد اولیه در بزرگسالان است و در حال حاضر شایع ترین علت مرگ، در افراد مبتلا به سیروز است. HCC سومین علت مرگ و میر ناشی از سرطان در سراسر جهان است. این بیماری در شرایط التهاب مزمن کبد رخ می دهد و بیشترین ارتباط را با عفونت هپاتیت ویروسی مزمن (هپاتیت ب یا سی) یا قرار گرفتن در معرض سمومی مانند الکل، آفلاتوکسین یا آلکالوئیدهای پیرولیزیدین دارد. برخی بیماری ها مانند هموکروماتوز و نقص آنتی تریپسین آلفا-۱ به طور قابل توجهی خطر ابتلا به HCC را افزایش می دهند. نشانگان سوخت و سازی و بیماری کبد چرب غیر الکلی نیز به طور فزاینده ای به عنوان عوامل خطر برای HCC شناخته می شوند. مانند هر سرطان دیگری، درمان و پیش آگهی HCC بسته به ویژگی های بافت شناسی تومور، میزان متاستاز و سلامت کلی بیمار، متفاوت است. اکثریت قریب به اتفاق ابتلا به این بیماری و کم ترین میزان بقا پس از درمان در آسیا و آفریقای سیاه و در کشورهایی که هپاتیت ب بومی و شایع است، رخ می دهد. بسیاری از ساکنین این مناطق، از بدو تولد، مبتلا به هپاتیت هستند. بروز HCC در ایالات متحده و سایر کشورهای در حا
ل توسعه به دلیل افزایش عفونت های ویروس هپاتیت سی در حال افزایش است. این بیماری، به دلایل نامشخصی در مردان بیش از چهار برابر زنان شایع است. نشانه ها. بیشتر موارد HCC در افرادی رخ می دهد که علائم و نشانه های بیماری مزمن کبدی را دارند. سرطان ممکن است با بدتر شدن علائم این بیماری ظاهر شود یا ممکن است در زمان تشخیص سرطان، بدون علامت باشد. HCC همچنین ممکن است با علائم غیراختصاصی مانند درد شکم، تهوع، استفراغ یا احساس خستگی ظاهر شود. برخی از علائمی که بیشتر با بیماری کبد مرتبط هستند عبارت اند از: زردی پوست (یرقان)، تورم شکم به دلیل آب آوردگی شکم، کبود شدن آسان ناشی از اختلالات لخته شدن خون، کاهش اشتها، کاهش وزن ناخواسته، درد شکم، تهوع، استفراغ، یا احساس خستگی. عوامل خطر. از آن جایی که HCC بیشتر در افراد مبتلا به سیروز کبدی رخ می دهد، عوامل خطر به طور کلی شامل عواملی هستند که باعث بیماری مزمن کبدی می شوند که ممکن است منجر به سیروز کبدی شوند. با این حال، برخی از عوامل خطر بسیار بیشتر از سایرین با HCC مرتبط هستند. به عنوان مثال، در حالی که تخمین زده می شود مصرف بیش از حد الکل باعث ۶۰ تا ۷۰ درصد از موارد سیروز می شود، اک
ثریت قریب به اتفاق HCC در سیروز منتسب به هپاتیت ویروسی رخ می دهد. (اگرچه ممکن است همپوشانی وجود داشته باشد). عوامل خطر شناخته شده عبارت اند از: تشخیص. روش های تشخیص هپاتوکارسینوم، با پیشرفت تصویربرداری پزشکی تکامل یافته است. ارزیابی بیماران بدون علامت و کسانی که علائم بیماری کبدی دارند شامل آزمایش خون و ارزیابی تصویربرداری است. اگرچه از گذشته برای اثبات تشخیص، نیاز به بیوپسی از تومور بود، یافته های تصویربرداری (به ویژه اِم آرآی) ممکن است به اندازهٔ کافی قطعی باشند تا نیازی به انجام تست های هیستوپاتولوژیک نباشد. درمان. درمان کارسینوم سلول، های کبدی بسته به مرحلهٔ بیماری، احتمال تحمل عمل جراحی و در دسترس بودن پیوند کبد متفاوت است و می تواند علاوه بر جراحی و پیوند کبد، شامل حذف با بسامد رادیویی، حذف تومور به کمک سرما (Cryoablation)، تزریق پوستی اتانول (Percutaneous ethanol injection)، شیمی درمانی، پرتودرمانی، پروتون درمانی، هایفوتراپی یا ترکیبی از روش های ذکر شده باشد. پیش آگهی. تنها ۱۰ تا ۲۰ درصد از کارسینوم های کبدی را می توان به طور کامل با جراحی برداشت. اگر سرطان را نتوان به طور کامل از بین برد، بیماری معمول
اً در عرض ۳ تا ۶ ماه کشنده است. این موضوع، تا حدی به دلیل تظاهر دیرهنگام تومورها است، اما همچنین فقدان تخصص و امکانات پزشکی در مناطق با شیوع HCC بالا نیز در این مورد دخیل است. با این حال، بقای بیمار می تواند متفاوت باشد و گاهی، افراد بسیار بیشتر از ۶ ماه زنده می مانند. همه گیرشناسی. HCC یکی از شایع ترین تومورها در سراسر جهان است. همه گیرشناسی HCC دو الگوی اصلی را نشان می دهد، یکی در آمریکای شمالی و اروپای غربی و دیگری در کشورهای غیرغربی، مانند کشورهای جنوب صحرای آفریقا، آسیای مرکزی، جنوب شرق آسیا و حوضه آمازون. معمولاً مردان بیشتر از زنان مبتلا می شوند و بیشتر در سنین ۳۰ تا ۵۰ سالگی دیده می شود. کارسینوم سلول های کبدی باعث ۶۶۲٬۰۰۰ مرگ در سراسر جهان در سال می شود که نیمی از آن ها در چین هستند.
جیمز همیلتون (James Hamilton) (متولد ۱۷۱۰ در شهرستان آکوماک (احتمالاً)، ویرجینیا – ۱۴ اوت درگذشتهٔ ۱۷۸۳، شهر نیویورک)، پسر وکیل شناخته شدهٔ آمریکایی اندرو همیلتون، یک وکیل برجسته و شخصیت دولتی در فیلادلفیا و پنسیلوانیای استعماری بود. او از ۱۷۴۸ تا ۱۷۵۴ و همچنین از ۱۷۵۹ تا ۱۷۶۳، به عنوان معاون فرماندار استان، خدمت کرد. زندگی. جیمز همیلتون در ۱۷۱۰ میلادی در فیلادلفیا بدنیا آمد. همیلتون قبل از اینکه در ۱۷۳۱ وکیل شود، در فیلادلفیا و انگلستان تحصیل کرده بود. زمانی که پدرش که یکی از پیشکسوتان دادگاه عالی پنسیلوانیا بود، در ۲۸ دسامبر ۱۷۳۳ استعفا داد، همیلتون در آن دفتر، منصوب شد. در می ۱۷۳۴، پدر جیمز، اندرو همیلتون، شهر لنکسترِ پنسیلوانیا را به مبلغ ۵ شیلینگ به او فروخت. بعداً در بیست و یکم همان ماه، همیلتون جوان، حق امتیازی را از خانواده پن برای واگذاری زمین در لنکستر، به دست آورد. جیمز همیلتون پس از فوت پدرش در ۴ اوت ۱۷۴۱، دارایی ۱۵۰ جریبی به نام بوش هیل در شمال شهر را از او به ارث برد. او به برادر همسرش، ویلیام آلن در اداره زمین هایی که پدرش برای استفاده در خانه ایالتی و فضای عمومی اطراف آن خریداری کرده بود، کمک
کرد. همیلتون از ۱۷۳۵ تا ۱۷۴۰ میلادی عضوی از مجلس استانی بود. همیلتون در ۱۷۴۵ برای عضویت در مجمع استانی انتخاب شد و پس از آن پنج بار دیگر هم انتخاب شد. او از اکتبر ۱۷۴۵ به مدت یک سال شهردار فیلادلفیا بود. همیلتون در زمان خدمت خود به عنوان شهردار، سوابقی از خدمتکاران و کارآموزان پیش از خود داشت که مورخان از آن برای سنجش ماهیت و نوع قرارداد در فیلادلفیا و به طور کلی پنسیلوانیا استفاده کرده اند؛ زیرا فیلادلفیا محل ورود خدمتکارانی بود که از اروپا به مستعمره می آمدند. همیلتون در ۱۷۴۶ به عضویت شورای استانی درآمد. او به وسیله پسران ویلیام پن به سمت فرمانداری نظامی منصوب شد و تا ۱۷۵۴ در این سمت باقی ماند. سپس دوباره از ۱۷۵۹ تا ۱۷۶۳ و همین طور در سال های ۱۷۷۱ و ۱۷۷۳ نیز خدمت کرد. در ۱۳ سپتامبر ۱۷۶۱، همیلتون و ویلیام آلن، قرعه شماره ۱ و سایر اموالی را که اندرو همیلتون و آلن به دست آوردند، به اسحاق نوریس دوم و سایر متولیان خرید ملک برای مجلس استانی فیلادلفیا منتقل کردند. انتقال این زمین محیط حیاط را تکمیل کرد: این ملک شامل مجلس استانی و فضاهای عمومی اطراف آن بود. زمانی که پایتخت فدرال در فیلادلفیا قرار داشت، همیلتون به م
دت طولانی در انگلستان اقامت داشت. او برای اقامت معاون رئیس جمهور، بوش هیل را به دولت اجاره داد. نایب فرماندار استان پنسیلوانیا. معاون فرماندار، ۲۳ نوامبر ۱۷۴۸ تا ۳ اکتبر ۱۷۵۴ و اکتبر ۱۷۵۹ تا نوامبر ۱۷۶۳ همیلتون وقتی مأموریت معاون فرمانداری استان را از پنس دریافت کرد، در سال ۱۷۴۸ از لندن بازدید کرد. او پس از بازگشت به فیلادلفیا، با ناآرامی هایی از سوی بومیان آمریکا، مواجه شد. سرزمین آنها در شمال بلو مانتین (غرب رودخانه ساسکوهنا) توسط مهاجران به صورت غیرقانونی مورد تجاوز قرار گرفت. همیلتون در ۱۷۴۹ به ریچارد پیترز و کنراد وایزر اجازه داد تا پس از خرید زمین ها، اقدام به حذف ساکنان آن کنند و حتی در صورت نیاز، از زور هم برای حذف آنها استفاده کنند. دیگر مشکلاتی که همیلتون با آن روبرو شد، عبارت است از: همیلتون به دلیل تیرگی روابطش با مجمع، در تلاش برای پیروی از دستورالعمل های ملاکان، استعفا داد. به دنبال فراخواندن ویلیام دنی، همیلتون برای دومین بار به سمت معاون فرماندار منصوب شد. جنگ فرانسه و سرخ پوستان رو به پایان بود. با این حال، پنسیلوانیا در آن زمان با جنگ پونتیاک روبرو بود. دلاور و شاونی به عمق مرزی پنسیلوانیا ح
مله کردند، اسیر گرفتند و شهرک نشینان را کشتند. شورشی به رهبری یک گروه پارتیزانی که به پسران پکستون معروف شدند، در مستعمره اتفاق افتاد. جان پن، نوه ویلیام پن، جایگزین همیلتون شد. رئیس شورای استانی ۱۷۷۱. زمانی که جان پن پس از فوت پدرش، فیلادلفیا را برای بازگشت به انگلستان ترک کرد، همیلتون نقش مدیر اجرایی را بر عهده گرفت. تا وقتیکه ریچارد پن جونیور (برادر جان) به سمت معاون فرماندار استان منصوب شد، شورا از تصویب هرگونه مصوبه مجمع منع شد، بنابراین این نقش تا اکتبر، کاملاً تشریفاتی و اداری بود. مرگ و میراث. همیلتون در تأسیس چندین مؤسسه در فیلادلفیا فعال بود. او به عنوان رئیس هیئت امنای کالج فیلادلفیا (دانشگاه پنسیلوانیا امروزی) و به عنوان رئیس انجمن فلسفی آمریکا، خدمت کرد. از آنجاییکه او پسری در قید حیات نداشت، در زمانی که پایتخت فدرال در فیلادلفیا قرار داشت، برادرزاده اش ویلیام همیلتون، املاک بوش هیل را به ارث برد. در زمان همه گیری تب زرد در ۱۷۹۳، ساختمان های بیرونی املاک بوش هیل، برای مدت چندین ماه به عنوان بیمارستان برای بیماران مبتلا به تب، استفاده می شد.
جیمز هنری لادسون (James Henry Ladson) (۱۷۵۳ تا ۱۸۱۲)، سیاستمدار آمریکایی، مزرعه دار ثروتمند اهل چارلز تاون و افسر انقلاب آمریکا بود. او از ۱۷۹۲ تا ۱۷۹۴ به عنوان معاون فرماندار کارولینای جنوبی خدمت کرد و از سال ۱۸۰۰ تا ۱۸۰۴ عضو مجلس سنای استان کارولینای جنوبی بود. اورزولا فن در لاین، رئیس کمیسیون اروپا، پدر جیمز اچ. لادسون، الیزابت لادسون و همچنین فرزندخوانداش سارا ریو لادسون است. فون در لاین با نام رز لادسون در اواخر دهه هفتاد در لندن زندگی می کرد. اوایل زندگی. جیمز لادسون در سال ۱۷۵۳ در چارلستون در خانواده ای سرشناس اهل کارولینای جنوبی، با اصالت انگلیسی متولد شد. او پسر ویلیام لادسون و آن گیبس بود. پدربزرگ او جان لادسون اهل نورث همپتونشایر در انگلستان، به عنوان یکی از اولین مهاجران انگلیسی در سال ۱۶۷۹ به باربادوس و سپس به کارولینا مهاجرت کرد. جاییکه او یک مزرعه بزرگ ساخت و از سال ۱۶۸۵ در مجلس عوام خدمت کرد. مادر او دختر سرهنگ جان گیبس (۱۶۹۶–۱۷۶۴) مقام برجسته استعماری و نوه رابرت گیبس، فرماندار استعماری بود. موزه هنر گیبز، به احترام خانواده مادری اش نام گذاری شده است. جیمز لادسون دومین نوه هنری وودوارد، اولین
مستعمره نشین بریتانیایی در کارولینا بود. پس از مرگ زودهنگام والدینش، او توسط عمویش جان گیبز (۱۷۳۳–۱۷۸۰) بزرگ شد که مالک مزرعه گروو بود که همان پارک امروزی همپتون و محله های اطراف آنرا در بر می گرفت. او در بهترین مدارس کارولینای جنوبی درس خواند. در ۱۷۷۳ برای ادامه تحصیل به انگلستان سفر کرد و سال بعد از آن به کارولینای جنوبی بازگشت. او صاحب یک مزرعه در پریش سنت اندرو و مزرعه ای به نام فاون هیل در کنار رودخانه سانتی و یک خانه و املاک دیگر در چارلستون بود. او در طول جنگ انقلابی آمریکا از ۱۷۷۵ تا ۱۷۸۰ به عنوان افسر خدمت کرد، ابتدا در کنار دوست دوران کودکی خود توماس پینکنی و سرانجام با سمت کاپیتانی، در هنگ قاره ای خدمت کرد. او در طول محاصره چارلستون در ۱۷۸۰ به عنوان دستیار ژنرال بنجامین لینکلن خدمت کرد. او بعداً به درجه سرگردی ارتقا یافت. توماس پینکنی خاطرات خود را از زندگی اولیه جیمز لادسون و به ویژه خدمت او در جنگ انقلابی در نامه ای در سال ۱۸۲۴ برای پسر لادسون، جیمز اچ لادسون، نوشت. حرفه سیاسی. او پس از درگیری های انقلاب آمریکا در کارولینای جنوبی، وارد سیاست شد. او از ۱۷۸۵ تا ۱۷۹۰ عضو مجمع عمومی کارولینای جنوبی
شد. وی در ۱۷۸۸ به عنوان نماینده سنت اندرو در کنوانسیون استانی، به تصویب قانون اساسی فدرال رأی داد. او از ۱۷۹۲ تا ۱۷۹۴ معاون فرماندار کارولینای جنوبی شد. او مجدداً در ۱۷۹۸ برای عضویت مجمع عمومی کارولینای جنوبی انتخاب شد و از ۱۸۰۰ تا ۱۸۰۴ سناتور سنای ایالت شد. او همچنین در دفاتر مختلف محلی خدمت کرد. برای نمونه در ۱۷۹۲ مأمور بازسازی پل روی رودخانه اشلی شد. در زمانی که قانون اساسی ایالات متحده در ۱۷۸۸ تصویب شد، دارایی او به میزان ۱۷۱۷ جریب زمین به ارزش ۱۰۳۸۴ دلار و ۱۴۲ برده گزارش شد. او در زمان مرگش، بر اساس موجودی اموال، ۱۰۴ برده داشت. زندگی شخصی. در ۱ اکتبر ۱۷۷۸، او با جودیت اسمیت (۱۷۶۲–۱۸۲۰) که یکی از اعضای ثروتمندترین خانواده های بانکدار و تاجر کارولینای جنوبی بود، ازدواج کرد. پدرش بنجامین اسمیت (۱۷۱۷–۱۷۷۰) یکی از برجسته ترین بانکداران تاجر کارولینای جنوبی، مزرعه دار، تاجر برده، سخنگوی دائمی مجلس سلطنتی و بزرگترین نوه فرماندار کارولینای جنوبی، لندگرور توماس اسمیت بود. همسرش نوه جوزف راگ، بزرگترین تاجر برده در آمریکای شمالی بریتانیایی بود. او پسرعموی اول بنجامین اسمیت، فرماندار کارولینای شمالی و بزرگترین پسرعم
وی الیزابت راگ مانیگو بود که با ثروتمندترین مرد مستعمرات بریتانیا در آمریکای شمالی، پیتر مانیگو، ازدواج کرده بود. خانه جیمز لادسون در چارلستون در حدود ۱۷۹۲ ساخته و در خیابان لادسون به افتخار او در ۱۸۹۵ نام گذاری شد. دخترش سارا ریو لادسون با کلکسیون دار هنری؛ رابرت گیلمور جونیور، ازدواج کرد. یکی از شیک ترین زنان آمریکایی در زمان خودبود و سوژه چندین نقاشی چهره و مجسمه، از جمله پرتره معروف توماس سالی، بود. موری مک اینیس، تاریخ نگار هنری، می نویسد؛ «او با دستار (سر بند) و رنگ های روشنی که می پوشید، به سلیقه کنیزانی که وی نزد آنها بزرگ شده بود، اشاره می کرد». جیمز لادسون، پدر جیمز اچ لادسون (۱۷۹۵–۱۸۶۸) مزرعه دار بزرگی بود که تا ۱۸۵۰ بیش از ۲۰۰ برده داشت و هر سال ۶۰۰ هزار پوند برنج، در مزارع لاگرنگ و فاون هیل برداشت می کرد، او نیز کنسول دانمارک در کارولینای جنوبی بود. پسر جیمز اچ لادسون، سرگرد ویلیام هنری لادسون بود. او با دختر ایزابل آن بارون که دختر بیولوژیکی دکتر الکساندر بارون و الیزابت لادسون، دختر جیمز لادسون بود ازدواج کرد. ایزابل آن بارون نزد عمه اش سارا ریو لادسون و همسرش بزرگ شده بود و به شکل غیررسمی، فرز
ند خوانده آنها بود. از نوادگان آنها می توان به اورسولا فان درلاین اشاره کرد که برای فرار از دست تروریست ها، یک سال با نام رز لادسون در لندن زندگی می کرد. پسرش جیمز اچ لادسون در ۱۸۴۵ نظرات خود را در مورد برده داری نوشت. منطقه لادسون در کارولینای جنوبی، به افتخار خانوادهٔ او، نام گذاری شده است.
سرهنگ جپتا آترتون (Colonel Jeptha Atherton) (زادهٔ ۱۷۳۳ – درگذشتهٔ ۱۷۸۷ میلادی)، مزرعه دار اهل کارولینای شمالی، مالک برده، سیاستمدار و رهبر جنگ انقلابی آمریکا در شهرستان نورث همپتون، کارولینای شمالی بود. او در طول جنگ انقلاب آمریکا از ۱۷۷۵ تا ۱۷۸۳ میلادی در ارتش آمریکا خدمت کرد. حرفه. جپتا آترتون قبل از ۱۷۳۵ میلادی و احتمالاً در برمودا متولد شد. او در ۱۷۶۲ میلادی در نورث همپتون کورت هاوس، شهرستان نورث همپتون، استان کارولینای شمالی، در نزدیکی مکانی که حالا چهارراه کورت هاوس در جکسن است، مسکن گزین شد. آترتون اجازه داد تا از زمین وی (که از بارنابی توماس، برادرزن/شوهر ویلیام جونز خریداری نموده بود) برای برگزاری جلسات محکمه استفاده شده و در عین حال او یک مزرعه بزرگ شامل گلهِ اسب و چندین اصطبل، یک آسیاب آردساز، یک مسافرخانه و فروشگاه ساخت. او به یک دهقان و سیاستمدار مشهور در همان منطقه مبدل شده و بعدتر در دوران جنگ انقلاب آمریکا، او نخستین سرگرد تیپ نورث همپتون شد. هنگام نخستین سرشماری ایالات متحده، آترتون به تعداد ۳۵ برده داشت. داشتن این رقم برده از سوی مردمان که در مناطق جنوبی بالا زندگی می کردند، یک رقم قابل ملا
حظه محسوب می گردید و در مناطق جنوبی کسانی که به تعداد ۲۰ یا بیشتر برده می داشتند، در صنف مزرعه داران بزرگ قرار می گرفتند. آخرین وصیت نامه وی در هنگام مرگ، به طور جدی بر نحوه توزیع بردگانش میان بازماندگان او تأکید می کند. پرورش دهنده اسب. آترتون یکی از نخستین ساکنین شهرستان نورث همپتون بود که به طور شدیدی به اسب های خوش نژاد علاقه مند شد. مسابقه اسب سواری یکی از ورزش های مشهور و پربیننده در استان کارولینای شمالی بود. بیشتر مزرعه داران ثروتمند، این ورزش را زیر سلطه خود داشتند، چون آن ها منابع کافی برای وارد کردن، نسل گیری و آموزش اسب های مسابقه ای و جفت گیری گران قیمت انگلیسی را داشتند. آترتون نیز به عنوان بخشی از نخبه های کارولینای شمالی، قادر بود ثروت خود را در جاده به نمایش بگذارد. او یک مزرعه بزرگ در نورث همپتون کورت هاوس تأسیس نموده بود و در آنجا به نسل گیری و مسابقه اسب ها می پرداخت، وی همچنین مالک اسب اخته شده انگلیسی بسیار مشهور در سطح کشور به نام ژانوس بود، اسبی که نوه اسب مشهور گودولفین عربی بود. او، ژانوس را در اواخر ۱۷۷۱ و آغاز ۱۷۷۲ میلادی از میلدرید ویلیس خریداری کرد. ژانوس اسبی سریع و کوچک بوده و
به عنوان پدر اسب های کوارتر آمریکایی [دارای سرعت بالا در فاصله کوتاه] شناخته می شود. ژانوس اسب خرمایی فام بود که در ۱۷۴۶ میلادی در انگلستان متولد شد و توسط موردکای بوث در ۱۷۵۲ میلادی به مستعمره ویرجینیا آورده شد و قبل از اینکه به کارولینای شمالی برده شود، به شخص دیگری به فروش رسیده بود. اندازه اسب ژانوس بیش از ۱۴ دست بود و در آن زمان از سایر اسب ها متفاوت به نظر می رسید؛ اسب کوچک و در عین حال دارای استخوان های بزرگ. پاهای عقبی عضلانی وی به او کمک می کرد تا بسیار سریع بدود. همان اشتیاق وافری را که آترتون به مسابقه اسب دوانی داشت، برخی همسایگان او نیز داشتند. او دو اسب خود، مُد کولت و بیگ فیلی (که توسط داماد وی پرورش یافته بود) را در مسابقات اسب سواری کوارتر [فاصله یک ربع] در مقابله دو اسب ویلی جیونز (دولت مرد) به نام های پاولی و تریکیم وارد مسابقه نمود، اما در مقابل هر دو شکست خورد. سپس او اسب های کایلوس و هارولت را نسل گیری نمود، اسب های که بعداً به مالکیت داماد وی جیمز بارنیس درآمد. آترتون در ۱۸ مارس ۱۷۷۳، یک آگهی در ویرجینیا گزت گذاشت و در آن به این که ژانوس در کارولینای شمالی است، اشاره کرد. اسبی به نام سی
لر که در ۱۷۷۴ میلادی به دنیا آمده بود، «بهترین کره» ژانوس پنداشته می شد. در ۲۰ مارس ۱۷۷۵، آترتون علاوه بر سایر آگهی های خود یک آگاهی دیگر در مجله ویرجینیا گذاشته و در آن به بیرون کردن ژانوس از گل میخ اشاره نمود. آترتون تا زمان مرگ ژانوس در ۱۷۸۰ میلادی، به عمر ۳۴ سالگی، مالکیت این اسب را در دست داشت، اما ژانوس بیشتر ویژگی های خود، از جمله عنوان آس پیک در مسابقات اسب دوانی کوارتر آمریکا، را به کره های خود واگذار کرده بود. تمامی اسب های آترتون در حد معیاری نبودند. در ۲۶ مارس ۱۷۸۲، فرماندار کالیفرنیا توماس بروک نامه ای به وی نوشته و طی آن توصیه نمود که اسبی که او فرستاده بود برای خدمت نظامی مناسب نیست و از وی درخواست کرد تا اسب دیگری بفرستد. رویدادنامه تلاش های وی در دوران جنگ انقلاب آمریکا. دوران خدمت استعماری آترتون زمانی شروع شد که او در ۶ دسامبر ۱۷۷۰ در نیو برن به عنوان سرگرد تیپ نورث همپتون برای فرماندار ویلیام تریون انتصاب یافت. پس از آن آترتون به یک میهن دوست مبدل شده و از ۱۷۷۵ تا ۱۷۸۳ میلادی در ملیشای کارولینای شمالی خدمت کرد. نام وی در برخی از اسناد خدمت در ملیشا به شکل جپتا آترتون یا ایترتون درج شده است
. حرفه سیاسی و مدنی. آترتون در ۱۷۳۹ میلادی به عنوان قاضی صلح در شهرستان برتی گماشته شد. با افزایش تعداد جمعیت، نورث همپتون از شهرستان خود جدا شد، اما سمت مدنی آترتون حفظ شد. خانه بورگس. آترتون در ۱۷۷۵ میلادی به عنوان نماینده منتخب شهرستان نورث همپتون در مجلس استان، استان کارولینای شمالی خدمت کرد. کنگره استانی. او برای نخستین بار در آوریل ۱۷۷۵ میلادی در کنگره استانی کارولینای شمالی انتخاب شد تا از شهرستان نورث همپتون در دومین کنگره استانی کارولینای شمالی در نیو برن، کارولینای شمالی نمایندگی کند. او به طور مجدد در اوت ۱۷۷۵ سومین کنگره استانی کارولینای شمالی در هیلزوو، چهارمین کنگره استانی کارولینای شمالی در هالیفاکس در آوریل ۱۷۷۶ و پنجمین کنگره استانی کارولینای شمالی در نوامبر ۱۷۷۶ که قانون اساسی ایالت کارولینای شمالی را ساخت، انتخاب شد. وی همچنین برای نمایندگی از شهرستان نورث همپتون در مجلس علیای کارولینای شمالی در جریان ۱۷۷۷ میلادی انتخاب گردید، اما به زودی پس از اینکه وی به سمت منشی شهرستان نورث همپتون گماشته شد، از سمت خود به عنوان عضو مجلس علیای کنار رفت. زندگی شخصی. آترتون در ۱۳ سپتامبر ۱۷۶۰ با سارا تاینز
ازدواج کرد. آترتون با مری الیزابیت «باتسی» تورپ که بیوه توماس جارت بود، در حوزه اسقفی سنت دوک در شهرستان ساوت همپتون، ویرجینیا ازدواج نمود. برخی از منابع می گویند که آنها تنها یک دختر داشتند. آخرین وصیت وی اما چیزی دیگر می گوید. خانواده. پس از اینکه آترتون از مستعمره ویرجینیا به کارولینای شمالی نقل مکان کرد، او با به ازدواج درآوردن دخترانش به خانواده های تأثیرگذار مانند خانواده های داوسون، بارن، آلستون و باینوم، توانست تأثیرگذاری بیشتر برای خود به دست آورد. این روشن نیست که ایا دختر وی پنلوپ (آترتون) برونسون با پدر خود به کارولینای شمالی آمد یا خیر. پسر وی آسابل برونسون جونیور در جریان نبرد اورلئان در ۱۸۱۵ میلادی کشته شده بود. دختر او الیزابت «دوروثی» آترتون (۱۷۶۴–۱۷۸۹ میلادی) که از ازدواج اش با باتسی بود، با جان داوسون جونیور ازدواج کرد، داوسون نماینده شهرستان نورث همپتون در مجلس علیای کارولینای شمالی (۱۷۸۰–۸۲ میلادی) و بعد از آن نماینده هالیفاکس (۱۷۸۷ – ۱۷۹۸ میلادی) بود. پدر داوسون، جان داوسون سنیور در ۱۷۳۲ میلادی از ویرجینیا به شهرستان برتی، کارولینای شمالی نقل مکان نموده بود و تنها پس از ۲ سال به عنوان ن
ماینده در مجلس عمومی انتخاب گردیده و بعدتر عضو شورای فرمانداران شد. وی که در مسائل محلی تأثیر شگرفی داشت، در اواخر دوره هشدار اسپانیایی که برای ۹ سال ادامه یافت (۱۷۳۹ – ۱۷۴۸ میلادی) به عنوان سرهنگ تیپ نورث همپتون گماشته شد. فرزند آنها، جیسی آترتون داوسون به یک مزرعه دار ثروتمند تبدیل شد. نوه آترتون به نام مری پاشینس داوسون با آرچی بالد اس. دوبینز، سرهنگ در ارتش کنفدراسیون، ازدواج کرد. یکی دیگر از دختران او، تمپارنس آترتون با جیمز بارنس ازدواج کرد. آنها ۲ فرزند داشتند. بازماندگان آنها شامل دیوید کولن بارنس (۱۸۷۵ – ۱۹۵۹ میلادی) می شود، کسی که به عنوان نماینده در مجلس نمایندگان کارولینای شمالی و مجلس سنای کارولینای شمالی انتخاب گردید. فرانسیس آترتون (۱۷۷۰ – ۱۸۳۰ میلادی)، با جیدیون آلستون (۱۷۶۵ – ۱۸۳۱ میلادی) ازدواج کرد. مری آترتون با تورنر باینوم ازدواج نمود. آنها یک پسر داشتند: جیسی آترتون باینوم (۲۳ می ۱۷۹۷ – ۲۳ سپتامبر ۱۸۶۸) عضو کنگره از ایالت کارولینای شمالی بود؛ در ۲۳ مه ۱۷۹۷ در شهرستان هالیفاکس، کارولینای شمالی به دنیا آمده بود؛ در سال های ۱۸۱۷ و ۱۸۱۸ در کالج پرینستون درس خواند؛ در رشته حقوق آموزش دید؛ وار
د حوزه قضائی شده و حرفه خود را در هالیفاکس، کارولینای شمالی آغاز کرد؛ در سال های ۱۸۲۲، ۱۸۲۳ و ۱۸۲۶ تا ۱۸۲۹، او عضو مجلس علیای کارولینای شمالی بود؛ وی به عنوان طرفدار سیاست جاکسونی در بیست و دومین و بیست و سومین کنگره و به عنوان یک دموکرات در دو کنگره بعدی (۴ مارس ۱۸۳۳ – ۳ مارس ۱۸۴۱) انتخاب گردید؛ پس از آن به اسکندریه، لوئیزیانا رفته و در آنجا به فعالیت های کشاورزی پرداخت؛ او در ۲۳ سپتامبر ۱۸۶۸ میلادی در اسکندریه، لوئیزیانا درگذشت. او در گورستان راپایدز در پاینویل، لوئیزیانا به خاک سپرده شد. تنها پسر وی، جیسی آترتون، براساس آنچه آترتون در وصیت نامه خود نوشته است، بدون هیچ دلیلی وفات کرد: D.S.P در لاتین به معنی بدون هیچ دلیلی فوت شد (dēcessit sine prōle) است. مرگ و میراث. آترتون در ۱۹ ژانویه ۱۷۸۷ در شهرستان نورث همپتون در کارولینای شمالی درگذشت. وصیت وی در ژوئن همان سال ارایه شد. در آخرین وصیت نامه وی، تعدادی از بردگان نیز ذکر شده بودند.
مقبره و گورستان تاریخی شیخ احمد یکی از کهن ترین گورستان های منطقه مرکزی ایران به شمار می رود در تاریخ فروردین ۱۳۹۹ شمسی به شماره ۳۲۶۷۶ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است. بابا شیخ احمد سهرفیروزانی مشهور به بُش احمد عابد و زاهد و از باباهای مدفون در سهرفیروزان است. مقبره بابا شیخ احمد. در بخش غربی سهرفیروزان و در دامنه کوه، قبرستان قدیمی با قدمتی هزار ساله قرار دارد که به دلیل وجود مقبره بابا شیخ احمد سهرفیروزانی به نام قبرستان بابا شیخ احمد نام دارد. در قسمت بالایی قبرستان باباشیخ احمد بقعه شیخ احمد با پلانی شبیه بقعه پیربکران با ابعاد تقریبی ۲ در ۱۳ مترمربع و با ارتفاع ۹۰/۷ متر با مصالح، سنگ، آجر و خشت در سده هفتم هجری قمری بنا شده است. خشت خام با دیوارهای قطور قرار دارد که با گذشت روزگار و عدم توجه به آن سقف آن فروریخته و در سالهای اخیر هلال کوچکی از ورودی آن تعمیر و نیمه تمام رها شده. دیوارهایی قطور (یک متری) به صورت طاق چشمه که دارای یک دهنه بزرگ در مرکز است و مجموعه آن با ورودی دگیری از طرف دیگر بنا آن را تشکیل می دهد و الگو گرفته از بنای پیربکران با تقریب کوچک تر است، آرامگاه بابا شیخ احمد نامیده
می شود. و در نقطه مرکزی بنا، مقبره او قرار دارد که روی قبر او با سنگ و خشت فرش شده است.
مدرسهٔ اسپوک (به انگلیسی: The Spook School) یک گروه موسیقی پاپ مستقل چهار نفره بریتانیایی از ادینبرو، اسکاتلند بود. این نام اشاره ای به مکتب گلاسگو است. اشعار گروه «جنسیت، تمایلات جنسی و مسائل کوئیر» را با مضامینی مانند «سیالیت و فقدان دوگانه گرایی جنسیت» بررسی می کنند. موسیقی آنها اغلب با گروه های مجموعهٔ سی۸۶ (C86) مقایسه می شود، گروه هایی چون: فروشندگان مغازه (Shop Assistants)، و همچنین خروس های وزوزو (The Buzzcocks); گروه همچنین از دیوید بویی به عنوان عامل تأثیرگذار نام می برد.
موج اول با نام قبلی «اپیدمی» مجموعه تلویزیونی ایرانی به کارگردانی سیدامیرسجاد حسینی و تهیه کنندگی سعید کمانی که به کرونا و حواشی مربوط به آن از روزهای اول شیوع کرونا پرداخته است و بازیگرانی چون مهدی فخیم زاده، فریبا متخصص و محسن قصابیان در آن ایفای نقش کردند. این اولین سریال تلویزیونی محصول سال ۱۴۰۰ کشور ایران است که به نحوه ورود کرونا به ایران و شیوع در سراسر کشور پرداخته است.این سریال آخرین بازی زنده یاد سیامک اطلسی است. خلاصه داستان. موضوع و داستان موج اول درباره نحوه ورود و شیوع کرونا در روزهای اول است که در قسمت اول دیدیم که همه چیز با ورود هواپیما و جابجایی مسافران شروع شد و سرفه های مسافر تاکسی و اتوبوس و … نشانگر از ورود کرونا به ایران بود و پس از آن آمار بالای بستری و بیماری تنفسی مشکوک حاکی از این بود که کرونا به ایران رسیده، روزهای پر التهاب و سخت و تلخ برای مردم و کادر درمان و تا الان نیز درگیری افراد به کرونا ادامه دارد.
مدرسه اسپوک نام مستعاری است که از دهه ۱۸۹۰ تا حدود ۱۹۱۰ میلادی به مکتب گلاسگو داده شد. مکتب اسپوک، مدرسه اسپوک یا مدرسه ترسناک همچنین ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
کشتی حمل سرباز یا کشتی حمل و نقل نیرو نوعی کشتی است که برای حمل سربازان در زمان صلح یا زمان جنگ استفاده می شود. از نظر عملیاتی، کشتی های نظامی استاندارد - که اغلب از ناوگان کشتیرانی تجاری تهیه می شوند - نمی توانند نیروها را مستقیماً در ساحل پیاده کنند و سربازان معمولاً در یک بندر دریایی یا روی کشتی های کوچک تر مانند دوبه بارگیری و تخلیه می شوند. کشتی ترابری هجومی، گونه ای از کشتی های اقیانوس پیما است که برای انتقال نیروهای تهاجمی به خشکی طراحی شده اند. کشتی های پیاده کننده ی سربازان نیز گونه ای دیگر از کشتی های جنگی هستند که نیروهای خود را مستقیماً به ساحل آورده و پیاده می کنند. پیشینه. کشتی های حمل و نقل سربازان از دوران باستان استفاده می شده اند. در روم باستان کشتی ناویس لوسوریا (navis lusoria)، کشتی کوچکی بود که توسط پاروزنان و بادبان ها حرکت می کرد و از آن برای حرکت و جابه جایی سربازان در راین و دانوب استفاده می شد. اکثر قدرت های بزرگ دریایی در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ به خطوط کشتیرانی داخلی خود یارانه هایی را برای ساخت کشتی های اقیانوس پیما با قابلیت تبدیل به رزم ناوهای کمکی در زمان جنگ اختصاص دادند.