Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کشته و ۵۰۰٬۰۰۰ نفر بی خانمان برجای گذاشت. نیروگاه برق هسته ای متسامور که در فاصله ۱۰۰ کیلومتری مرکز زلزله قرار داشت، خاموش شد و از نظر مقامات و آژانس بین المللی انرژی هسته ای خسارتی نداشت. با این حال، به دلیل وحشتی که پس از آن و اعتراضات حزب سبز ارمنستان به وجود آمد، رسماً تصمیم گرفته شد که هر دو واحد متسامور خاموش شود، تنها نیروگاه هسته ای ارمنستان حدود ۳۶ درصد از برق مورد نیاز کشور را در آن زمان تأمین می کرد. واحد ۱ این نیروگاه در فوریه ۱۹۸۹ و واحد ۲ در مارس ۱۹۸۹ به دنبال آن تعطیل شد. استقلال ارمنستان از اتحاد جماهیر شوروی در ۲۱ سپتامبر ۱۹۹۱، هنگامی که جنگ بر سر نارگونو-قره باغ در اوج خود بود، اتفاق افتاد. تأمین انرژی ارمنستان در دوران اتحاد جماهیر شوروی به عنوان بخشی مجتمع از شبکه برق ترانس قفقاز طراحی شده بود. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، و به دلیل کمبود تأمین انرژی داخلی، ارمنستان با وضعیت بحرانی روبرو شد. " ترکیه و آذربایجان مرزهای خود را با ارمنستان بستند و تحریم سوخت را بر این کشور تحمیل کردند. آذربایجان خط لوله ای که از ترکمنستان جریان داشت و در واقع حدود ۹۰٪ از گاز طبیعی ارمنستان را تامین می کر
د را قطع کرد. در طی این درگیری، که تا ماه مه ۱۹۹۴ ادامه داشت، آذربایجان جاده ها، خطوط ریلی و منابع انرژی را مسدود کرد، که منجر به کمبود شدید انرژی در ارمنستان شد. تلاش شد خطوط انتقال گاز از گرجستان به ارمنستان هدایت شود. با این وجود، درگیری های داخلی گرجستان در چندین نوبت به شکست پروژه منجر شد. از اواخر ژانویه تا اواسط مارس ۱۹۹۳، خرابکاران آذربایجانی خط لوله گازی را که در حال عبور از مارنئولی که منطقه ای از گرجستان با آذربایجان بود را هفت بار منفجر کردند. از آنجا که نیروگاه های حرارتی و هسته ای قادر به فعالیت نبودند، ارمنستان مجبور شد تقریباً به منابع برق آبی خود متکی باشد، و این کار را با هزینه های کلان زیست محیطی از طریق یکی از بزرگترین منابع طبیعی این کشور، دریاچه سوان انجام دهد همچنین بحث تأمین معیشت روزانه مردم علاوه بر انرژی، به دلیل کمبود نان در کل کشور وجود داشت. مردم مجبور بودند خیلی طولانی در صف منتظر بمانند، زیرا نان وجود نداشت و گاهی اوقات صف ها می توانستند چند روز ادامه داشته باشند. بسیاری از ملزومات اساسی مانند شکر و تخم مرغ نیز کمبود داشتند. ساکنان ایروان تا زمستان ۱۹۹۴–۹۵ فقط به مدت ۱–۲ ساعت د
ر روز به برق دسترسی داشتند. هر منطقه زمان مشخصی را برای دسترسی به برق در نظر گرفته بود. دوره بازیابی. بحران انرژی هنگامی پایان یافت که نیروگاه هسته ای متسامور واحد ۲ مجدداً در اکتبر ۱۹۹۵ شروع به فعالیت کرد و این تنها راکتور در جهان بود که پس از بسته شدن دوباره راه اندازی شد. با شروع مجدد نیروگاه برق، برق موجود در دسترس مردم به ۱۰–۱۲ ساعت در روز افزایش یافت. منبع برق پس از آن ۷ روز در هفته به ۲۴ ساعت شبانه روز افزایش یافت. بمباران خطوط لوله توسط آذربایجانی هایی که از گرجستان می آمدند نیز متوقف شد زیرا همان اثر قبلی را نداشت، زیرا ارمنستان دیگر به سیستم خط لوله متکی نبود. وانگهی، نیروگاه های دیگر مانند نیروگاه حرارتی هرازدان، آبشار وروتان و آبشار سوان-هرازدان ظرفیت بارگیری روزانه را فراهم کردند، در حالیکه نیروگاه هسته ای متسامور ظرفیت بار پایه را تأمین کرد. نیروگاه های حرارتی برای تأمین برق در زمستان که اوج تقاضای برق بود، کار می کردند، زیرا در ارمنستان زمستان کاملاً سردی بود. اگرچه این زمان ها گذشته است، ارمنستان هنوز هم به منابع وارداتی مانند گاز و نفت مانند دورانی که کل سیستم تولید برق در دهه ۱۹۹۰ فروپاشیده
بود، متکی است. تمام گاز و نفت وارداتی از طریق گرجستان از روسیه تأمین می شود. فقط مقدار کمی گاز از ایران تأمین می شود.
ستاد تبلیغات جنگ سازمانی بود، که در ابتدا در دفتر خبرگذاری ایرنا که در آن دوران خبرگزاری پارس نام داشت تأسیس شد این سازمان زیر نظر مستقیم شورای عالی دفاع ملی تأسیس شد.نام این ستاد در ابتدا، ستاد تبلیغات شورای عالی دفاع نام داشت. ولی بعد از آن در تاریخ ۲۶ اردیبهشت سال ۱۳۶۰ با انتشار اطلاعیه ای نام خود را به ستاد تبلیغات جنگ تغییر داد. متن اطلاعیه ستاد تیلیغات جنگ وابسته به دفتر فرماندهی کل قوا به این شرح است: با توجه به منع قانونی ادامه کار ستاد تبلیغات شورای عالی دفاع تحت نام سابق خود واهمیت ولزوم ادامه هماهنگی تبلیغات وخبر رسانی مربوط به جنگ در جلسه ۲۵اردیبهشت سال ۱۳۶۰ شورای عالی دفاع مسئله طرح ومقدر گردید که ستاد تبلیغات شورای عالی دفاع از این پس تحت عنوان ستاد تبلیغات جنگ با همان وظایف ومسئولیت سابق در ارتباط با دفتر فرماندهی کل نیروهای مسلح جمهوری اسلامی ایران کار خود را ادامه دهد. ستاد تبلیغات جنگ از همه وسائل ارتباط جمعی، نهادها وسازمانهای کشوری ولشکری می خواهد که در این شرایط با آگاهی مردم قهرمان ومسلمان ایران از واقعیات جنگ که جنبه حیاتی دارد وهماهنگی اطلاعات وتبلیغات مربوط به جنگ نقش اساسی را در دستی
ابی به پیروزی نهایی می تواند داشته باشد، نهایت همکاری را با این ستاد انجام دهند. بدیهی است همه اطلاعات واخبار ومسائل مربوط به جنگ باید منحصراًاز طریق این ستاد هماهنگ گردد. اعظای شورای عالی دفاع رئیس جمهور، نخست وزیر، فرماندهان ارتش و سپاه، وزرای خارجه، اطلاعات و نمایندگان ویژه از سوی سید روح الله خمینی، سید علی خامنه ای و مصطفی چمران بودند. ستاد تبلیغات جنگ که به ریاست کمال خرازی اداره می شد، برای انجام فعالیت های خبری و سیاست گذاری خبری تبلیغات و فرهنگی جنگ تأسیس شد. این ستاد به تنظیم و انتشار مجموعه تصاویر، عکس ها، اسناد و خاطرات رزمندگان در جبهه ها نمود. این ستاد تا پایان جنگ فعال بود و پس از آن منحل گردید.
طرح عملیاتی بارباروسا به مجموعه برنامه ریزی ها و طرح ریزی هایی نظامی اشاره دارد که توسط فرماندهی های عالی نیروی زمینی و نیروهای مسلح آلمان جهت آماده سازی برای اجرای عملیات بارباروسا، طرح حمله این کشور به شوروی، انجام گرفت. این مطالعات و طرح ریزی های عملیاتی از بهار سال ۱۹۴۰ آغاز شد و در نهایت با صدور فرمان شماره ۲۱ پیشوا در ۱۸ دسامبر سال ۱۹۴۰، صورت راهبردی آن به پایان رسید. این طرح که به صورت چند مرحله ای تنظیم شده بود، به صورت کلی نیروهای آلمانی را به سه گروه ارتش در شمال، مرکز و جنوب جبهه تقسیم نموده بود که بیشترین تمرکز آن بر بخش مرکزی بود. این سه گروه ارتش می بایست در سه محور واگرا به سمت شهرهای کلیدی لنینگراد، مسکو و کی یف پیشروی می کردند و پس از تحقق این اهداف خود را جهت در امان نگاه داشتن بدنه اصلی خاک آلمان از گزند بمب افکن های دشمن، به خط ولگا-آرخانگلسک می رساندند. با این وجود، هدف اصلی نیروهای آلمانی همان طور که آدولف هیتلر، پیشوای این کشور، نیز بر آن تأکید داشت، انهدام نیروهای ارتش سرخ از طریق اجرای تاکتیک "بلیتس کریگ" در غرب رودهای دوینای غربی و دنیپر پیش از عقب نشینی آن ها به عمق اراضی شوروی، تعی
ین گردیده بود. پیش زمینه. پس از اشغال مناطق بیسارابیا و بوکوفینای شمالی توسط شوروی و با احساس خطر از امکان دست اندازی ارتش سرخ به میدان های نفتی رومانی در پلویشت، آلمانی ها اقدام به تنظیم طرح های عملیاتی در زمینه مقابله با حمله احتمالی شوروی کردند. نخستین طرح گونه ای از دفاع مهاجمانه بود که با دفع حمله اولیه دشمن، در اولین قرصت اقدام به ضد حمله می کرد. روز ۲۶ ماه ژوئن سال ۱۹۴۰، دستور انتقال قرارگاه ارتش هجدهم و پانزده لشکر پیاده نظام از مناطق غربی جهت تقویت مرزهای شرقی تا پایان ماه ژوئیه، صادر شد. در حین تمرکز بر نبرد بریتانیا و عملیات شیر دریایی، ارتشبد فرانتس هالدر، رئیس ستاد کل نیروی زمینی روز ۳ ژوئیه از سرهنگ هانس فن گرایفنبرگ، رئیس ستاد عملیات های فرماندهی عالی نیروی زمینی خواست «ملزومات یک دخالت نظامی که روسیه را وادار به به رسمیت شناختن جایگاه مسلط آلمان در اروپا می کند» را بررسی نماید. هالدر روز ۴ ژوئیه، سپهبد گئورگ فن کوشلر، فرمانده ارتش هجدهم و سرتیپ اریش مارکس، رئیس ستاد این ارتش را موظف به آماده سازی طرح دفاعی دیگری توسط این ارتش برای محافظت از اراضی شرقی کرد. هالدر در نوشته های خود موارد زیر را ه
سته اقدامات لازم در این آماده سازی برمی شمارد: این طرح تحت عنوان «دستورالعمل استقرار ارتش هجدهم» با تغییرات بنیادین نسبت به طرح قبلی، رویکردی کاملاً تهاجمی داشت و بر پایه فرض امکان شناسایی آماده سازی شوروی، تهاجم پیش دستانه پیش از آغاز عملیات های دشمن علیه آلمان را برنامه ریزی کرده بود. حتی در همین مرحله، طرح آلمان دیگر یک عکس العمل تهاجمی به جنگی که از پیش شروع شده بود، نبود بلکه عملیاتی به حساب می آمد که خود جنگ را آغاز می کرد. از همین رو، با وجود این که در ابتدا تنها اهداف محدودی را دنبال می کرد و حاصل هیچ دستوری از طرف هیتلر نبود، این طرح را می توان نخستین طرح تهاجم آلمان به شوروی به حساب آورد. بدین منظور "گروه گودریان" متشکل از دو سپاه موتوریزه شامل چهار لشکر زرهی و دو لشکر پیاده نظام موتوریزه تحت امر ارتش هجدهم قرار گرفت. در این حال، در واکنش به انتقاد سرهنگ فریتس بایرلاین، رئیس ستاد "گروه گودریان" در ارتباط با خط مشی ناسازگار این دستورالعمل در بعد اهداف نظامی، مارکس تبیین روشن اهداف پیش از تحقق شرایط را غیرممکن دانست. آغاز آماده سازی. پس از حصول پیروزی مقتدرانه بر فرانسه در ماه مه سال ۱۹۴۰، آدولف هیتلر
، پیشوای آلمان در جلسه ۲۱ ژوئیه سال ۱۹۴۰ در صدارت عظمای رایش، به تشریح مواضع خود دربارهٔ جنگ با شوروی به فرماندهان سه نیروی ورماخت از جمله والتر فن براوخیچ، فرمانده نیروی زمینی پرداخت. هیتلر در این ملاقات اعلام کرد آماده است در صورت لزوم تصمیم دربارهٔ برنامه تهاجم به بریتانیا را تا بهار سال بعد به تعویق بیندازد تا جنگ علیه شوروی از پاییز همین سال آغاز شود. وی مقدار نیروهای لازم جهت این عملیات را هشتاد تا صد لشکر برآورد نمود. ضمن ارائه گزارشی توسط فن براوخیچ از اقدامات فرماندهی عالی نیروی زمینی در این رابطه، در این جلسه به هیتلر اعلام شد نیروی زمینی قادر خواهد بود در عرض تنها ۴ تا ۶ هفته بدین منظور سازمان دهی شود. سپهبد آلفرد یودل، رئیس ستاد عملیات های فرماندهی عالی ورماخت، ضمن تشکیک در امکان انتقال نیروی زمینی از غرب و استقرار آن در شرق جهت چنین عملیات گسترده ای در عرض تنها چند ماه، قول بررسی مسئله را به پیشوا داد. یودل چند روز بعد نتایج تحلیل انجام شده توسط ستاد عملیات ها را در اقامتگاه برگهوف به هیتلر ارائه کرد. بر اساس این تحلیل مسائل ترابری به تنهایی حمله به شوروی در پائیز آن سال را غیرممکن ساخته بود. مطا
بق همین احوال نگرانی هایی نیز از توانایی لوفت وافه در حمایت همزمان از عملیات در جبهه شرقی و نبرد هوایی علیه بریتانیا وجود داشت. فیلدمارشال ویلهلم کایتل، رئیس فرماندهی عالی ورماخت نیز ضمن مطرح ساختن مشکلات ترابری نیرو با جاده ها و ریل های موجود در نواحی تازه تصرف شده در لهستان، به دشوارهای عملیات زمستانی در روسیه اشاره نمود. در نهایت در پی این اختلاف نظر و ضعف و تأخیر تدارکاتی، هیتلر مجاب شد عملیات را به تعویق بیندازد و به فرماندهی عالی ورماخت دستور در اولویت قرار گرفتن گسترش ظرفیت ریلی در مناطق شرقی را بدهد. برآورد عملیاتی. با ارائه گزارش جلسه صدارت عظمی در روز بعد توسط فن براوخیچ به هالدر، برنامه ریزی اولیه با تحقیق چهار روزه ستاد سرهنگ دوم ابرهارد کینتسل در سازمان اطلاعات نظامی ارتش های خارجی شرق در ارتباط با توان ارتش سرخ در دستور کار قرار گرفت. اواخر ماه آوریل سال ۱۹۴۱ کینتسل توان زمان صلح ارتش سرخ را ۱۷۰ لشکر برآورد نمود. گزارش نهایی او ارتش سرخ را دارای کمبود افسر و لشکرهای آن را دچار کمبود تجهیزات مخصوصاً توپخانه توصیف کرد. طبق فرمان هالدر همچنین دور جدیدی از مطالعات راهبردی توسط دپارتمان جغرافیای نظام
ی آغاز شد. «نخستین پیش نویس از یک مطالعه جغرافیایی-نظامی روسیه» روز ۱۰ اوت تکمیل گردید. مطالعات این دپارتمان استدلال معمول سلطه بر مسکو، لنینگراد و اوکراین را تأیید کرد. این مطالعه اوکراین را به جهت ثروت صنعتی و کشاورزی آن، ارزشمندترین قسمت شوروی خواند اما میدان های نفتی شوروی را بسیار دورتر از آن دانست که در حوزه سلطه آلمان قرار بگیرد. با این حال گزارش این دپارتمان نتیجه گرفت حتی اگر امکان اداره مستقیم چنین مناطق دور دستی وجود داشته باشد، تسلط بر آن ها تضمین کننده پایان مقاومت شوروی نخواهد بود چرا که مناطق آسیایی شوروی نیز از توسعه قابل توجهی برخوردار هستند. بر این اساس این مناطق دیگر نواحی دور افتاده ای با جمعیت پراکنده بومیان چادرنشین یا با سکونت گاه های منزوی، نیستند. این گزارش تصویری از توسعه مدرن در این قسمت ها ارائه می کرد که با جمعیتی چهل میلیون نفری دارای منابع توسعه یافته صنعتی و کشاورزی و در بخش های غربی شبکه در حال رشدی از خطوط آهن و ارتباطات هستند. دپارتمان جغرافیای نظامی در نهایت نتیجه می گیرد دشمنان اصلی هر گونه تهاجم به شوروی مساحت گسترده و آب وهوای آن است که اولی بیشترین اهمیت را دارد. باور ب
ر این بود که مهم ترین مانع در بخش مرکزی جبهه مرداب های پریپیات است که قابل تردد توسط آرایش های بزرگ نظامی نمی باشد. سایر موانع طبیعی همچون رودهای دنیپر و دوینا و انشعابات آن که از شمال به جنوب در جریان بودند، محل عمده تقابل با دشمن پیش بینی می شد. ارزیابی عمومی ساختار خاک و پوشش گیاهی ناحیه عملیاتی نیز ارائه گشت. از همان ابتدا شبکه های مناسبی از خطوط آهن و جاده قابل انتظار نبود. پیاده نظام به شکل اختصاصی می بایست روش هایی جهت پیشروی ابداع می کرد. بهترین راه از نظر جغرافیایی و ترابری، به طرف مسکو، که تنها مسیر موفقیت نیروهای زرهی فرض می شد، از طریق «شکاف اسمولنسک» در طول پل خشکی مینسک-اورشا-اسمولنسک معرفی گردید. بر این اساس، محدودیت های جغرافیایی آغاز عملیات و همچنین ساختار نیروهای مهاجم خواهان تجهیز آرایش ها به یگان های مهندسی و ساخت وساز بود. همچنین لزوم به کارگیری نیروهای متحرک جهت سلطه هر چه سریع تر بر پل ها، گذرگاه رودها و جاده ها، بدون توجه به پوشش جناحین یا پیاده نظام در حال تعقیب، کاملاً روشن بود. در نهایت شرایط ترابری، جغرافیایی و آب وهوایی از همان ابتدا باعث ایجاد محدودیت در طول زمانی اجرای عملیات و
لزوم اجرای آن با بیشترین سرعت شده بود. آلمان بین سال های ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۹ به صورت مخفیانه اقدام به عکس برداری هوایی از اراضی شوروی می کرد. با تمرکز بر جبهه غربی این اقدامات برای تحریک نکردن شوروی برای مدتی متوقف شده بود. در نهایت روز ۲۱ سپتامبر سال ۱۹۴۰ فرمانده کل "لوفت وافه" شناسایی هوایی سازمان یافته از اراضی شوروی تا عمق ۳۰۰ کیلومتری را مجاز کرد. پس از سازماندهی یگان ها، گروه شناسایی "روول" مسئول این عمل شد. هواگردهای آلمانی در ارتفاع ۹ تا ۱۲ متری، ابتدا از نواحی مرزی عکس برداری می کردند اما بعداً با عدم مواجهه با جنگنده های شوروی، وارد عمق خاک آن شدند. این عمق ماه فوریه سال ۱۹۴۱ به خط مورمانسک-مسکو-روستوف-نا-دونو، با تأکید بر ناحیه کی یف-مینسک، محدود گشت. هواگردهای آلمانی در مجموع بیش از ۵۰۰ سورتی شناسایی، از جمله ۱۵۲ مورد در سال ۱۹۴۱، بر فراز اراضی شوروی انجام دادند. "لوفت وافه" علاوه بر شناسایی هوایی، اقدام به پیاده سازی عناصر اطلاعاتی درون خاک شوروی نیز می کرد. سرگرد رودولف لوتفِد-هاردِگ، یکی از افسران "لوفت وافه" نیز مأمور گردآوردی اطلاعات و برآورد توان نیروی هوایی شوروی شد. او در نهایت مجموع توان هوایی ش
وروی را ۱۴ هزار هواگرد که بجز تعداد اندکی مدل های نوین، عمدتاً از مدل های قدیمی هستند، گزارش نمود. رهبران "لوفت وافه" به کمک پروازهای غیرنظامی هواپیمایی "لوفت هانزا" بر فراز شوروی، اطلاعات بسیار خوبی از مواضع طرف مقابل به دست آورده بودند. اوایل ماه سپتامبر سال ۱۹۴۰، در دیداری که بین هالدر و سپهبد ارنست-آگوست کوسترینگ، فرستاده نظامی آلمان در شوروی انجام گرفت، کوسترینگ از ارتقا وضعیت ارتش سرخ سخن گفت اما اضافه کرد با توجه به ضربه ای که پاکسازی بزرگ به آن وارد آورده است، چهار سال زمان خواهد برد تا به سطح پیشین خود برسد. سخنان او به شکل متمایزی برخلاف اطلاعات جمع آوری شده توسط کینتسل در سازمان ارتش های خارجی شرق، جنبه ای انتقادی داشت. کوسترینگ به عنوان متخصص نظامی پیشرو در زمینه شوروی که با تسلط کامل به زبان روسی از سال ۱۹۳۵ در پایتخت این کشور به سر می برد، در زمینه فشاری که شرایط جغرافیایی شوروی بر ورماخت تحمیل خواهد کرد، هشدار داد. ماه بعد، او در گزارش اطلاعاتی که برای سازمان ارتش های خارجی شرق آماده شده بود، با اشاره به کیفیات دفاعی ارتش سرخ که حریفی جدی و قدرتمند به نظر می رسد، مجدداً بر در نظر گرفتن جانب احت
یاط تأکید کرد. با این حال در این گزارش به این نکته نیز اشاره شده بود که ارتش سرخ از اجرای رزم متحرک در مقیاس بزرگ ناتوان است. کوسترینگ با پیش کشیدن مجدد مشکلات تحرک در اراضی شرقی، خواستار توجه به فقدان راه ها و سختی شرایط آب هوایی شد. او این مسائل را در کنار زمان و فضا، بزرگ ترین متحدان شوروی خواند. طبیعت بسته جامعه اتحاد جماهیر شوروی مانع فوق العاده ای در مسیر برنامه ریزی آلمانی ها ایجاد کرده بود. مقدار بازدید گردشگران غربی از شوروی عملاً صفر بود و این مسئله امکان کاوش ظرفیت های دفاعی و صنعتی در اراضی داخلی کشور وسیع چون شوروی را برای آلمانی ها نفی می کرد. از این رو حتی دسترسی به ساده ترین نقشه ها از شوروی نیز با دشواری صورت می گرفت. بدین شکل مطالعات دپارتمان جغرافیای نظامی بر اساس آخرین اطلاعات در دسترس شامل گزارش ها، نقشه ها و سایر اقلام قدیمی تر صورت گرفت؛ چرا که امکان دستیابی به اطلاعات دقیق از شرایط راه ها و سایر تأسیسات ترابری، فراتر از این موارد، وجود نداشت. در هر حال، سرزمین های به تازگی اشغال شده توسط شوروی در اروپای شرقی، تعداد زیادی افراد محلی در خود داشت که در هم دلی با آلمان یا در دشمنی با شوروی
اطلاعات تاکتیکی دقیقی از نواحی مرزی در اختیار سرویس های اطلاعاتی آلمانی قرار دادند. برنامه ریزان آلمانی از اثر پاکسازی استالین در شرایط، توانایی ها و روحیه نظامیان شوروی آگاهی داشتند و سرویس های اطلاعاتی آلمانی ساختار فرماندهی و پشتیبانی شوروی را حجیم و دست و پاگیر، واکنش آن به حوادث را کند و غیر آماده برای انطباق با تغییرات سریع شرایط تاکتیکی برآورد می کردند. طرح ریزی و مطالعات عملیاتی. طرح مارکس (فرماندهی عالی نیروی زمینی). با توجه به این که آماده سازی جهت تهاجم به بریتانیا همچنان مسئله اصلی نیروی زمینی بود و هالدر و فن گرایفنبرگ، رئیس بخش عملیات های این نیرو نمی توانستند به شکل کامل بر بنیان یک عملیات عمده دیگر تمرکز کنند، با محول شدن مسئولیت طرح ریزی نیروی زمینی جهت تهاجم به شوروی به مارکس، دو هفته پس از آغاز آماده سازی های دفاعی توسط ارتش هجدهم، اهداف این طرح ریزی به شرایط تهاجمی تغییر یافت. این که چه اطلاعاتی در این زمان بدین منظور در اختیار مارکس قرار گرفته است به شکل دقیقی روشن نیست اما او احتمالاً به برآورد ستاد ارتش های شرق در ارتباط با مواضع دشمن و پیش نویس مطالعه دپارتمان جغرافیای نظامی ستاد کل ن
یروی زمینی، دسترسی داشته است. مارکس ظاهراً قصد داشت به جناح جنوبی نیروهای تهاجم تأکید برابری نسبت به نیروهای بخش مرکزی داشته باشد. با این حال روز ۲۹ ژوئیه، با پرواز او به مقر هالدر در فونتن بلو در پنجاه کیلومتری جنوب شرقی پاریس، رئیس ستاد کل نیروی زمینی موجب تغییر تمرکز طرح مارکس از اوکراین به مسکو شد. هالدر روز ۱ اوت به مارکس اذعان داشت اگر نیروهای مربوط به اوکراین از رومانی شروع به حرکت نمایند، از پایگاه های ناامنی به عملیات خواهند پرداخت. او همچنین این مسئله را نیز اضافه کرد که تصرف منطقه بالتیک می بایست عملیات ثانویه ای باشد که با حرکت به سمت مسکو تلاقی نمی کند. هالدر سپس از مارکس خواست کار تنظیم طرح را با شمول جزئیاتی همچون آموزش، سازمان و تدارکات، آغاز نماید. بدین شکل مارکس موظف به «آماده سازی مبانی نظری یک عملیات در شرق موکداً توسط خود و بدون اتکا به هیچ بخش دیگری از ستاد کل نیروی زمینی» شد. مارکس طرح ۲۶ صفحه ای خود را تحت عنوان «پیش نویس عملیاتی شرق» در ۵ اوت تکمیل کرد. طرح مارکس یک «بررسی جامع» بود که به شکل کاملی آرای هالدر در ارتباط با جنگ با شوروی را بازتاب می کرد. این طرح پایه برنامه ریزی های ستا
دی با جزئیات بیشتر را شکل داد. پیش نویس عملیاتی شرق. با توجه به ابعاد حوزه عملیاتی، منفک شدن آن به دو قسمت و فرض پخش شدن نیروهای شوروی به شکل مساوی در آن، مارکس پیروزی از طریق یک محور بر شوروی را نامحتمل می دانست. از این رو، او به صورت کلی، نیروهای مهاجم را به دو بدنه اصلی در شمال و جنوب منطقه مردابی تقریباً غیرقابل عبور پریپیات با هدف نهایی مسکو تقسیم کرد. با توجه به فواصل تا اهداف برگزیده شده، موانع طبیعی، مواضع هماهنگ دفاعی دشمن و همچنین به جهت نیاز فوری به بازسازی یگان ها و گسترش کلی نظام تدارکاتی، طرح مارکس به صورت کلی شامل سه مرحله: می شد. با فرض پیروزی در جنگ در مرحله سوم، در قالب مرحله چهارم، ماه آخر نیز صرف مرتب سازی جبهه و برقراری استحکامات دفاعی زمستانی در طول رود ولگا می گردید. طبق نظر مارکس پیروزی کل عملیات به موفقیت نیروهای زرهی بستگی داشت. بر این اساس، اگر پیشروی لشکرهای زرهی با سرعتی به موفقیت می رسید که آرایش های عمده دشمن به محاصره می افتادند و از ایجاد یک خط دفاعی منسجم توسط آن جلوگیری می شد، ممکن بود خروجی عملیات در همان مرحله اولیه مشخص گردید. اتصال مستقیم مرحله دوم و سوم به گستردگی خطوط
آهن و شرایط ادوات موتوری نیروی زمینی و طول مرحله سوم به میزان مقاومت یگان های باقی مانده شوروی بستگی داشت. طبق این طرح، عملیات مجموعاً ۹ تا ۱۷ هفته به طول می انجامید. مأموریت اصلی نیروی زمینی در طرح مارکس، انهدام نیروهای ارتش سرخ با یک یورش قدرتمندانه از ناحیه شمالی منطقه مردابی پریپیات و سپس حرکت به سمت مسکو، پایتخت اقتصادی و سیاسی شوروی بود. اوکراین و منطقه دونتس به عنوان منابع غذایی و صنعتی و مسکو و لنینگراد به عنوان مراکز تسلیحاتی می بایست تصرف می شدند. به عقیده او تصرف مسکو و انهدام ارتش سرخ باعث فروپاشیدن شوروی می گردد. بدین منظور نیروهای شمالی بین برست و گومبینن متمرکز می شدند و در ابتدا تا خط روگاچف-ویتبسک پیش می رفتند. او برای عملی شدن این طرح استفاده از ۱۴۷ لشکر از جمله ۲۴ لشکر زرهی و ۱۲ لشکر موتوریزه را پیشنهاد کرده بود. ۶۸ لشکر از مجموع این نیروها به همراه بیشتر قوای زرهی (۱۵ لشکر زرهی و ۲ لشکر موتوریزه) به قسمت شمالی عملیات تعلق می گرفت. در حالیکه ۳۵ لشکر شامل پنج لشکر زرهی و شش لشکر موتوریزه در جنوب و ۴۴ لشکر شامل چهار لشکر زرهی و چهار لشکر موتوریزه در جایگاه ذخیره قرار داشتند. بدون امکان پیشبین
ی نیروهای مورد نیاز در عملیات های ورماخت در شمال آفریفا و بالکان، تنها نیروهایی که از تمامی توان رزمی آلمان جهت به کارگیری در جنگ با شوروی توسط مارکس کاسته شده بود یگان های آلمانی مستقر در نروژ، دانمارک و نواحی غربی بود. او نبردهای تعیین کننده ای در هفته های آغازین در طول خط مرزی پیش بینی می نمود که بار اصلی آن بر دوش نیروهای زرهی آلمان بود. مهم ترین شرط موفقیت به عقیده مارکس غافلگیری و سرعت حرکت تهاجمی بود. بدین جهت نیروهای متحرک در تمامی ارتش ها می بایست، با پشتیبانی "لوفت وافه"، در نخستین برخورد خط نیروهای شوروی را در غرب رود دنیپر و مواضع جنگلی می شکستند و گذرگاه های رود را به دست می آوردند. انتظار می رفت نبردهای اصلی در طول شش بزرگراه اصلی به وقوع بپیوندد که می بایست با اقدام سریع تصرف می شدند. به جهت تعداد اندک جاده های مناسب آرایش های زرهی و موتوریزه می بایست به شدت فشرده عمل می کردند که باعث لایه بندی قابل توجه آن ها در عمق می شد. پیاده نظام، با تعقیب نزدیک نیروهای جلودار، موظف بود نیروهای دشمن را محاصره و منهدم نماید. مقداری از یگان های پیاده نظام نیز می بایست به نیروهای متحرک متصل می باشند و دستاورد
های آن ها را گسترش دهند. مارکس خوهان انجام آماده سازی های ویژه در ارتباط با سازمان دهی، تجهیزات، آموزش و رهبری، برای پیشروی پیاده نظام بود. با توجه به افزایش مداوم عرض ناحیه عملیاتی، ورود مقادیر زیادی از نیروهای ذخیره نیروی زمینی لازم تلقی می گردید که خود این مسئله موجب ضرورت ایجاد فرماندهی ارتش های جدید و احتمالاً یک گروه ارتش جدید، در قسمت شمالی می گشت. این طرح بیش از آن که بر برتری عددی اندک مهاجمان تأکید بورزد، بر مزیت آموزشی، تجربی و کیفیت تسلیحاتی آن ها تکیه داشت. او معتقد بود هنگامی که خط دفاعی مرزی دشمن شکسته شود و نیروهای آلمانی وارد مناطق داخلی آن شوند، نظام فرماندهی و کنترل شوروی به سادگی فرو خواهد پاشید و امکان شکست نیروهای باقی مانده آن فراهم خواهد آمد. بر اساس این طرح، با وجود برخورداری اراضی جنوبی از شرایط بهتر جغرافیایی برای نبرد، مناطق شمال مرداب های پریپیات با ارائه شبکه راه های بهتر تحرک پذیری بیشتری فراهم می آورد. او از گروه ارتش قدرتمندتر شمالی خواسته بود با استفاده از بهترین شبکه راه ها که از طریق «گذرگاه اورشا» بین رودهای دوینا و دنیپر، مینسک را به اسمولنسک متصل می کند، مستقیم ترین مسیر
را در جهت پایتخت شوروی در پیش بگیرد. طبق این طرح، یک نیروی ثانویه با جدا شدن از گروه اصلی، از راه پسکوف بر لنینگراد مسلط می گشت و بنادر و پایگاه های دریایی بالتیک را تصرف می کرد؛ چرا که حرکت از بدو آغاز عملیات به سمت این شهر موجب طولانی تر شدن فاصله ای که باید پوشش داده می شد و برخورد با جنگل های متراکم شمال غربی مسکو می گشت. هنگام پیشروی، نیروهای هوابرد می بایست با فرود در شرق جنگل های مسیر در قسمت شمالی، از راه های خروجی آن محافظت می کردند و آن ها را باز نگاه می داشتند. پس از حصول سلطه بر مسکو و شمال روسیه، عناصری از نیروی تهاجمی اصلی می بایست به سمت جنوب چرخش می کردند و در اتصال با گروه ارتش جنوبی، اوکراین را تصرف می نمودند. طبق نظر مارکس اگر امکان تهاجم بخش اصلی نیروها از رومانی و نیروی ثانویه آن از شمال شرقی مجارستان و جنوب غربی لهستان، با گذر از رود دنیپر به سمت مسکو فراهم بود، این قسمت از عملیات می توانست به بخش اصلی تهاجم بدل شود اما شرایط سیاسی بالکان و وضعیت جاده ها و ریل های مجارستان و رومانی اجازه استقرار به موقع نیروها پیش از آغاز عملیات را نمی داد و صرف تهاجم از جنوب شرقی لهستان به طرف کی یف، ب
ا توجه به کمبود فضا و فاصله بسیار زیاد تا مسکو، جلوی تحرک پذیری نیروها را می گرفت و این امکان را از بین می برد. یک ارتش می بایست در اراضی رایش آماده نگاه داشته می شد تا پس از آغاز جنگ از راه مجارستان به رومانی منتقل می شد. این ارتش از رومانی محافظت می نمود و استقرار بیشتر نیرو در آن را پوشش می داد. پس از آن نیروهای رومانیایی بسیج و در کرانه رود پروت مستقر می گشتند. انتظار می رفت این ارتش دو هفته پس از آغاز جنگ، با بیشتر نیروهای خود از رود پروت بگذرد. طبق پیش بینی مارکس در این زمان نیروهای عمل کننده از گالیسیا از پیش به ژیتومیر رسیده اند. بدین ترتیب مأموریت نیروهای قسمت جنوبی جلوگیری از پیشروی نیروهای شوروی به درون اراضی رومانی و محافظت از میدان های نفتی آن از طریق یورش با نیروهای کافی به سمت کی یف به عنوان هدف اصلی و رود دنیپر میانی و انهدام نیروهای دشمن در غرب اوکراین و تسلط بر کرانه شرقی دنیپر در نظر گرفته شده بود. در تهاجم قسمت جنوبی توجه عمده بر جناح چپ بود. عملیات های آتی با هماهنگی نزدیک با گروه ارتش شمالی انجام می گرفت که می توانست بین پیشروی به سمت خارکوف در شرق یا حرکت در جانب شمال شرقی متفاوت باشد.
در این میان تهاجم ثانویه از خاک رومانی می توانست در رود دنیپر میانی به نیروهای اصلی متصل شود. مارکس همچنین مشارکت نیروهای رومانیایی در تصرف بسارابی، اودسا و کریمه را ممکن می دانست. جهت هماهنگی تدارکاتی و ایجاد پایگاه های لازم در پشت سر دو گروه ارتش، ستاد ویژه ای می بایست شکل می گرفت. پیشبینی می شد شوروی به شکل گسترده ای اقدام به انهدام ذخایر تدارکاتی، خطوط آهن و پل ها کند که با دیدن تمهیداتی ممکن بود تا حدودی با این مسئله مقابله شود. در اوکراین، لیتوانی و لاتویا، عناصر آلمانی می توانستند با سلطه بر پل ها و تأسیسات ریلی، از نابودی آن ها جلوگیری نمایند. پس از محدوده لهستان، تمامی خطوط آهن می بایستی از عرض ریلی روسی به عرض معمول تغییر می افتند. برای اداره مناطق تصرف شده نیز یک دستگاه حاکمیتی نظامی بر پا می شد. ارکان این حاکمیت نظامی در کشورهای حوزه بالتیک، بلاروس و اوکراین، می بایست در جهت انتقال قدرت خود به دولت های خودمختار غیر کمونیستی محلی تلاش می کردند. بر اساس این طرح، انهدام نیروهای دشمن در مناطق غربی این اجازه را به نیروهای آلمانی می داد که با سرعت به عمق اراضی شوروی پیشروی نمایند تا آلمان را از گزند بمب