Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
محمد عتیقه چی (زاده ۸ مرداد ۱۳۲۸ در تهران) سرتیپ خلبان مک دانل داگلاس اف-۴ فانتوم ۲ بازنشسته نیروی هوایی ارتش ایران است. وی در خلال جنگ ایران و عراق از خلبانان ارتش بود. زندگی نامه. محمد عتیقه چی در سال ۱۳۲۸ در محله راه آهن شهر تهران زاده شد. وی پس از اتمام تحصیلات در دبیرستان حکیم نظامی در سال ۱۳۴۷ به نیروی هوایی پیوست. و جهت تکمیل آموزش در سال ۱۳۴۸ به همراه ۱۹ نفر دیگر به پاکستان اعزام شد و در سال ۱۳۵۰ با درجه ستوان دومی به ایران بازگشت. عتیقه چی برای پرواز با هواپیمای F 4 انتخاب و به پایگاه هوایی شیراز منتقل می شود. پس از طی دوران آموزش کابین عقب هواپیمای فانتوم اواخر سال ۱۳۵۳ به پایگاه یکم شکاری مهرآباد برای گذراندن دوره کابین جلو منتقل می شود. بعد از این تاریخ تا سال ۱۳۵۶ در گردان ۱۲ شکاری ماند. با شروع جنگ ایران و عراق وی ماموریت های موفقی با ۲۵۰۰ ساعت پرواز، سرنگونی ۳ فروند میگ ۲۱ عراقی و ۲ فروند میگ ۲۳ عراقی را در کارنامه خود دارد که برخی از آنان تأیید نشده است. پس از سانحه ای که در سال ۱۳۶۵ به وقوع می پیوندد و از ناحیه کمر دچار بشدت مصدوم و جانباز می شود به تهران انتقال پیدا می کند. وی در تاریخ آبان
سال ۱۳۶۷ با درجه سرتیپی بازنشسته شد. افتخارات. از افتخارات او میتوان به بمباران H2 (در نزدیکی H3 و محل انبار مهمات عراق ) و فرود هواپیمای اف-۴ فانتوم بدون سیستم هیدرولیک اشاره کرد.
کاراجالار یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده است.
کاراکویو یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده است.
کارایاتاک یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده است.
صالح لر یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده است.
سیغراجیک یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده است.
کیلیچ لی کاولاک لی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده است.
کیرک پینار یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده است.
سوغوک کویو یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده است.
کوروجا یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده است.
سوورمز یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده است.
تاباک لار یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده است.
تپه کوی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده است.
تزکوی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده است.
توکلوجاک یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده است.
یاریک کایا یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده است.
یاریمجا یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده است.
یاووز یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده است.
ینی کاپی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده است.
ینی کوی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده است.
یوکاری کورودره یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده است. یوکاری کورودره ۴۲۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۲۶۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
یورغیل یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده است.
یوسف آغا یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در امیرداغ واقع شده است.
تمایز T–V استفاده از ضمایر متفاوت بسته به موقعیت برای نشان دادن رسمیت یا صمیمیت در برخی زبان هاست. مثلاً در زبان فارسی حین صحبت با پدر یا مادر یا کلاً هر شخص بزرگ تر یا غریبه ای برای نشان دادن احترام از ضمیر دوم شخص جمع یعنی "شما" به جای دوم شخص مفرد یعنی "تو" استفاده می کنند، حتی وقتی که مخاطب فقط یک نفر است. نام این تمایز از ضمایر tu و vos در زبان لاتین گرفته شده است. این تمایز در زبان های مختلف به شکل های متفاوتی دیده می شود و انتخاب ضمیر به عواملی چون میزان احترام، آشنایی، ادب، سن، و حتی توهین به مخاطب بستگی دارد. زبان شناسی اجتماعی به مطالعهٔ این پدیده می پردازد. دو شکل رایج تمایز T–V این هایند: بسیاری از زبان ها مثلاً انگلیسی فاقد این تمایزند. زبان انگلیسی از لحاظ تاریخی ضمیر دوم شخص مفرد thou را داشته و ضمیر you فقط برای دوم شخص جمع به کار می رفته ولی امروزه thou عملاً منسوخ شده است. همچنین عوام بریتانیایی در گذشته حین صحبت با اعیان و اشراف از ضمیر سوم شخص به جای دوم شخص استفاده می کرده اند ولی این رویه نیز منسوخ شده است. امروزه در زبان انگلیسی برای نشان دادن احترام یا رسمیت بخشیدن به کلام به جای استفا
ده از نام کوچک از نام خانوادگی استفاده می کنند یا القابی چون sir یا ma'am را پیش از اسم می آورند.
مصداق پارادوکس متابیسیس در "فن شعر" ارسطو آمده است که به گفته ی بسیاری از پژوهشگران، دو جمله ی ناسازگار در آن وجود دارد. در فصل ۱۳ کتاب، ارسطو بیان می کند که پایان یافتن تراژدی به بدبختی، امری «صحیح» است اما در فصل ۱۴، «بهترین» تراژدی را آنی می داند که به بدبختی ختم نمی شود. از قرن شانزدهم، پژوهشگران مطالعات کلاسیک درباره ی این تناقض به بن بست خورده اند و یا راه حل هایی را پیشنهاد کرده اند، که دو مورد از آن ها مربوط به قرن بیست و یکم است. راه حل گوتهولد لسینگ تاثیرگذارترین راه حل بوده است اما در این مورد اتفاق نظری وجود ندارد. در فصل ۱۳، ارسطو در ابتدا استدلال می کند که در تراژدی باید تغییر اقبالی از خوب به بد اتفاق بیفتد، و در پایان فصل اشاره می کند که «پایان دادن با بدبختی» «صحیح» است. در فصل ۱۴، او حادثه ی تلخ و بدشگون کشتن «اعضای خانواده» را پیش می کشد، که در آن قاتل ممکن است آگاهانه یا ندانسته افراد خانواده اش بکشد یا نکشد. با این حال، ارسطو در فصل۱۴ نتیجه گیری می کند که در «بهترین» نسخه، قاتل قربانی را به جا می آورد و او را نمی کشد. از آنجایی که این روایت به بدبختی ختم نمی شود، محققان اغلب به این نتیجه
می رسند که در ظاهر، فصل ۱۴ با ۱۳ تناقض دارد تاریخچه ی مفصلی از این مسئله را از رنسانس تا اواخر قرن بیستم نوشته است و آثار قرن بیست و یکم را از قلم انداخته است. با این حال، تاکدا شرح استاندارد و جامعی از راه حل های آندره داسیه، گوتهولد لسینگ، و استفان هالیول را ارائه نمی کند. نامی که تاکدا آن را برای این مسئله پیشنهاد کرد، «پارادوکس متابیسیس»، از متابیسیس، به معنای «تغییر» برآمده است که اصطلاحی است که "ارسطو" در فن شعر خود برای اشاره به تغییر سرنوشت از آن استفاده می کند. مسئله. در فصل ۱۳، ارسطو ترکیباتی از تغییرات در بخت، یا μετάβασις (متابیسیس) و شخصیت را که باعث ایجاد ترس و ترحم در مخاطب می شود، از هم تمییز می دهد، که مشخص می شود این ترکیب شامل تغییر اقبال از خوب به بد است. او ابتدا تمام سناریوهایی را که شامل یک انسان کاملاً خوب یا کاملاً بد باشد، حذف می کند. ارسطو انسان خوبی را که بختش از بد به خوب تغییر می کند، حذف می کند و سپس این کار را ادامه می دهد (۱) تغییر بخت انسان کاملاً خوب از خوب به بد (فن شعر- 1452b34-5)، (۲) تغییر بخت انسان کاملاً بد از بد به خوب (1452b37)، و (۳) تغییر بخت انسان کاملاً بد از خوب
به بد (1453a1). ارسطو در می یابد که هیچ یک از این سه مورد، باعث ایجاد ترس و ترحم نمی شوند و برعکس، قهرمان تراژیک باید از نظر اخلاقی مانند یک فرد معمولی باشد، نه کاملاً خوب و یا بد، بلکه میانگینی بین این دو (1453a7) و از تغییر بخت از خوب به بد رنج ببرد (1453a15). او بدبختی را در تراژدی، δυστυχία ( "dustuchia" «مصیبت، بدبختی») به عنوان «مصوبه شدن یا ایجاد بلایای وحشتناک» توصیف می کند (1453a21)، ارسطو سپس اشاره می کند که «بسیاری از» نمایشنامه های اوریپید به بدبختی ختم می شوند و خاطرنشان می کند که «همانطور که گفته شد»، قبلاً نشان داده است که این نوع پایان "ὀρθόν" ( "اورتون" «درست») است (1453a26). در فصل ۱۴، ارسطو در مورد «وحشتناک ترین یا به عبارتی رقت انگیزترین» عمل سخن می گوید: «مثلاً وقتی برادر برادر، یا پسر پدر، یا مادر پسر، یا پسر مادر را می کشد یا قصد کشتن او را دارد، یا کاری از این دست انجام می دهد. این همان چیزی است که ما باید به دنبال آن باشیم» (1453b20-21). ارسطو به چهار راه برای مقابله با حادثه اشاره می کند. پس از نام بردنشان، آن ها را رتبه بندی می کند: بدترینشان زمانی اتفاق میافتد که با دانش کامل قصد
انجام کار را داشت و انجامش نداد. به این شکل احساسات برانگیخته می شوند ولی تراژدی نیست زیرا مصیبتی اتفاق نیافتاده است. بر این اساس، معمولاً ماجرا به این شکل پیش نمی رود، به جز مواردی مانند همون و کرئون در آنتیگونه. مورد بعدی زمانی است که عمل انجام می شود. بهتر است این کار با ندانستن انجام شود و بعداً کشف شود. احساساتمان خشم آلود نخواهند شد و کشف حقیقت تکانمان خواهد داد. بهترین مثال در این مورد این است: در کرسفونتس، مروپه قصد دارد کسی را بکشد که پسرش است، ولی این کار را نمی کند و متوجه می شود؛ و در ایفیگنیا مورد خواهر و برادر وجود دارد؛ و در هله، پسر می فهمد که نزدیک بوده است مادر خودش را بکشد. قتلی که از طریق شناسایی فرد از آن جلوگیری شود، با ادعای فصل ۱۳ که می گوید «درست» این است که تراژدی «به بدبختی ختم شود» ناسازگار تلقی می شود. راه حل ها. پیرو وتوری. وتوری تلاشی برای حل این مسئله نکرد، اما اولین کسی بود که مطلبی در مورد آن در تفسیر لاتین خود بر فن "شعر" در سال ۱۵۶۰ منتشر کرد. همانطور که آندره داسیه بیش از یک قرن بعد نوشت: «ویکتوریوس [وتوری] خردمند تنها کسی بود که آن را فهمید؛ اما از آنجایی که تنها راه حل م
سئله یعنی دغدغه ی اصلی آن فصل را نمی دانست، تلاشی برای روشن کردن موضوع نکرد.» لودوویکو کاستلوترو. کاستلوترو در سال ۱۵۷۰، این مشکل را در ترجمه و تفسیر خود مطرح کرد از نظر کاستلوترو، ارسطو پایان دادن به بدبختی را در فصل ۱۳ به درستی تعیین کرده ولی به اشتباه این قانون را در فصل ۱۴ زیر پا گذاشته است و بهترین نوع تراژدی را آنی دانسته که به گفته ی کاستلوترو فاقد «شور» است. به کاستلوترو یک عمل ستودنی باید مشتمل بر شور باشد: منظور کاستلوترو از شور همان "pathos"، یعنی رنج بود، نه احساس - «و عملی ستودنی تر است که شور بیشتری را در بربگیرد». اگر چه از نگاه کاستلوترو کشتن فرد و سپس شناسایی او از لحاظ اخلاقی تفاوتی با قتلی که به علت شناخت فرد از آن جلوگیری می شود، تفاوتی ندارد، در مورد اول «شور کامل و دست یافتنی است (pieta e auenuta)»، در حالی که در دومی شور «کوتاه و ناکامل» است (sciema e). miacciata)" آندره داسیه. داسیه در سال ۱۶۹۲، در تفسیر همراه نسخه ی فرانسوی "فن شعر"، اولین تلاش شناخته شده را برای حل این تناقض انجام داد. همانطور که محققان معمولاً داسیه را تفسیر می کنند، نظریه ی او این بود که ارسطو نمایشنامه های اورپید
را که به بدبختی ختم می شد «صحیح» می خواند زیرا سنت ایجاب می کرد که این داستان های خاص به بدبختی ختم شوند. داسیه معتقد بود که ارسطو در فصل ۱۴ در مورد داستان هایی سخن می گوید که در آن ها احتمال تغییر هست، از این رو گزینه ی اجتناب از مرگ در آن ها وجود دارد. همانطور که داسیه او را تفسیر می کرد، منظور ارسطو این بود که اگر از کشتار درون خانواده نتوان اجتناب کرد، نمایشنامه نویس به سمت بهترین گزینه های بعدی حرکت می کند و غیره. داسیه همچنین ترتیب بندی ارسطو را یکی تغییر داد. ترتیب گذاری داسیه عبارت است از (۱) کشتن آگاهانه (سومین رتبه)، (۲) کشتن و سپس شناسایی (دومین رتبه)، (۳) کشتن با داشتن شناخت (بهترین) و (۴) شکست در امر قتل در حالی که فرد را می شناخته است (بدترین). گوتولد لسینگ. لسینگ در "دراماتورژی هامبورگ" به داسیر پاسخ داده است. او معتقد بود که ترجیح ارسطو برای پایان دادن با بدبختی به دلیل سنت ها نبوده است. از نظر لسینگ، منظور ارسطو این بود که فقط در مورد پایان تراژدی، بدبختی همیشه بهترین گزینه است. راه حل خود لسینگ برای این پارادوکس این است که ارسطو در فصل ۱۳ بهترین ساختار کلی برای طرح داستان و در فصل ۱۴ بهترین
برخورد با «پاتوس» یا در ترجمه ی انگلیسی لسینگ «صحنه ی رنج» را تعیین می کند. لسینگ فکر می کرد که تهدید به مرگ یک بدبختی محسوب می شود، اما با اضافه کردن مرگ پس از شناختن فرد، می توان بهترین نوع طرح داستانی را با بهترین برخورد با پاتوس ترکیب کرد. او نوشت که «تغییر بخت ممکن است در میانه ی نمایش اتفاق بیفتد و حتی به این ترتیب تا پایان قطعه ادامه یابد، ولی پایان آن را تشکیل ندهد». راه حل او حداقل از منظر تاریخی تاثیرگذارترین راه حل بوده است. در قرن ۱۹ و ۲۰، دانشمندان برجسته ای این ایده را تایید کرده اند، از جمله گوستاو تیکولر ، یوهانس والن ، دانیل دو مونتمولین (با اشتباه نشود)، جرالد الس (با اعتباربخشی به Vahlen)، و DW Lucas . اینگرام بایواتر با راه حل لسینگ در مورد این موضوع متقاعد نشد و در عوض، معتقد بود که ارسطو نظر خود را تغییر داده است. بایواتر فکر می کرد که در فصل ۱۴ ارسطو بیشتر به اجتناب از چیزهای تکان دهنده تمایل پیدا کرده بود و در نهایت به این نتیجه رسیده بود که عمل کشتن و به دنبال آن شناخت فرد تکان دهنده است. به گفته ی بایواتر، به همین دلیل است که راه چهارم، «جایی که یک کشف به موقع، ما را از شوک نابه جا ب
ه احساسات اخلاقی مان نجات می دهد...»، بهترین حالت است. بایواتر نوشت: «ارسطو در فصل ۱۳، تنها به اثر احساسی تراژدی به واضح ترین شیوه ی آن توجه دارد: او در ادامه به این نتیجه می رسد که در فرم بهتر و بدون کمک آن، می توان به همان نتیجه و اثر رسید. این به نوعی شناختی کند از این ضرورت است که با این تغییر دیدگاه می توان از شوک دافعه آور جلوگیری کرد. جان مولز نیز باور داشت که این تناقض به دلیل تغییر دیدگاه اتفاق افتاده است. مولز نوشته است: «وقتی ارسطو متوجه شد که با مقایسه ای دقیق تر می توان صحنه ی رنج آور را کنترل کرد، مجبور شد نظر خود را عوض کند، زیرا در این لحظه ی خاص، رویکرد دقیق تر او لزوماً نیاز به داشتن دیدگاهی سخت گیرانه تر داشت». استیون هالیول. هالیول معتقد است که ارسطو نظر خود را تغییر نداده است و دیدگاه لسینگ نیز رضایت بخش نیست. هالیول پیشنهاد می کند که نباید از این تناقض اجتناب کرد و در عوض باور دارد ارسطو بین این دو انتخاب سرگردان است، در فصل ۱۳ ،«دیدگاه تراژیک شاعران»، و در فصل ۱۴ ،دیدگاهی اخلاقی در برابر هر نوع بدبختی غیرقابل توضیح و ناعادلانه. هالیول همچنین استدلال می کند که برای ارسطو تغییر اقبال از خ
وب به بد، مهم تر از پایان دادن داستان به بدبختی است، و او بیشتر تلاش می کند تا انتخاب ارسطو را در فصل ۱۴ توضیح دهد. او مدعی است که از نظر ارسطو، بدبختی تنها در صورتی معنی تراژیک دارد که قابل اجتناب و درک باشد، و تشخیص قبل از کشتن، در میان آن چهار گزینه، به بهترین وجه مطابق با این معیارها است. تاکدا در تفسیر خود از هالیول معتقد بود که نکته اصلی این است که ارسطو بر فرآیند بر پایان دادن به بدبختی تأکید کرده بود. برخی دیگر دیدگاه هالیول را به عنوان ملاک تراژدی مربوط به اخلاق ارسطویی توصیف می کنند. شیلا مورناگان. مورناگان مقاله خود در این مورد را «مکیدن آب میوه بدون گاز گرفتن پوست» نامید که از جرالد الز در مورد تم مرگ جلوگیری شده، به عاریت گرفته است. مورناگان استدلال می کند که به جای حل این مسئله، باید توجه کرد که تناقض ارسطو، دوگانگی بسیاری از ناظران نسبت به خشونت در تراژدی نیز هست. او درمی یابد که ترجیح ارسطو بر اجتناب از مرگ پس از شناخت، منعکس کننده ی ماهیت تئاتر است، زیرا هر دو به ما اجازه می دهند با خیال راحت با مرگ مقابله کنیم. مورناگان همچنین بیان می کند که تئاتر از نظر اخلاقی مبهم است، زیرا اگرچه غیر واقعی
است، ممکن است خشونت را تشویق کند و از بیننده حساسیت زدایی کند. او موضوع فرار از مرگ را با فلسفه ی بی علاقه و دور از هنر و با "کاتارسیس" ارسطو مقایسه می کند، زیرا نظریه های کاتارسیس اغلب تراژدی را به عنوان درمانی هومیوپاتیک (همسان‏درمانی) در نظر می گیرند. السا بوچارد. بوچارد از طریق مطالعه ی دقیق بیان ارسطو از دو دیدگاه مخالف، پیشنهاد می کند که آن ها به مخاطبان متفاوتی ارجاع دارند. از نظر بوچارد، ترجیح بدبختی در فصل ۱۳ در حوزه ی انتقاد ادبی قرار دارد، در حالی که این دیدگاه که بهترین حالت این است که پس از شناخت از مرگ جلوگیری شود، برای به دست آوردن دل مخاطب نوشته شده است. بوچارد تصدیق می کند که هر دو گروه این افراد از تماشای درام در تئاتر آتن لذت می بردند، اما او معتقد است که تیپ روشنفکرتر در پایان داستان کمتر به دنبال «آسایش» بوده اند و حتی پایان ناخوشایند را ترجیح می داده اند. به عنوان مثال، او خاطرنشان می کند که «قوی ترین گزینه» ممکن است ارجاعی به مخالف مخاطب عاطفی «ضعیف» باشد که ارسطو در فصل ۱۳ در توصیف محبوبیت توطئه های دوگانه، که در آن خوب ها پاداش می گیرند و بدها مجازات می شوند، اشاره می کند. در مقابل،
زمینه ای که ارسطو (در ترجمه بوچارد) به استدلال های تغییر اقبال از خوب به بد می دهد، بیشتر منطقی است یعنی «زیباترین تراژدی از نظر هنری» است. مالکوم هیث. یکی دیگر از دیدگاه های قرن بیست و یکم این است که منظور ارسطو این نبوده است که مطلقاً، «پایان دادن به بدبختی درست است» و در عوض به این نوع پایان امتیاز می دهد زیرا از «طرح دوگانه ی» پست تراژدی های ملودراماتیک تر اجتناب می کند. این راه حل توسط مالکوم هیث کلاسیک نویس ارائه شده است (با مالکوم هیث بازیکن کریکت انگلیسی اشتباه نشود). در پایان فصل ۱۳ ، ارسطو اشاره می کند که اوریپید در میان تراژدی نویسان برجسته قرار دارد زیرا «بسیاری از تراژدی های او به بدبختی ختم می شوند». سپس ارسطو بیان می کند که «این، همانطور که قبلاً گفته شد، صحیح است» (1453a25-26). مالکوم هیث در می یابد که این ستایش از پایان دادن به بدبختی به معنای توجیه یک طرح منفرد بر روی یک طرح دوگانه است. همانطور که السا بوچارد می نویسد، «به گفته ی هیت، جملات فصل ۱۳ اساساً مقدماتی و بحثی هستند: «بیش از هر چیز، قصد دارند طرفداران طرح دوگانه را رد کنند». یعنی همان طرحی که در آن انسان خوب نجات می یابد و انسان بد
مجازات می شود یا می میرد. به عبارت دیگر، همانطور که هیث توضیح می دهد، پایان دادن به بدبختی به این معنی است که پایان تنها یک ویژگی دارد، به نفع یک نفر است. در نتیجه، به گفته ی هیث، تناقض بین فصل های ۱۳ و۱۴ برطرف می شود. بوچارت همچنین توضیح هیث از فصل ۱۴ را می آورد: «دلیلی که هیث به توضیح [این موضوع] می پردازد، بر پایه ی ایده ی خلوص فنی است: نمایشنامه هایی مانند ایفیگنیا در تائوریس فاقد اعمال خشونت آمیز (پاتوس) و در نتیجه این نوع هیجان هستند. که همان چیزی است که ارسطو در ابتدای فصل ۱۴ آن را محکوم می کند: «بنابراین اتکا به جلوه ی بصری در طرح خشونت اجتناب شده غیرممکن می شود: شاعر برای رسیدن به اثر تراژیک باید بر ساختار طرح تکیه کند.»
دانشگاه برایانت یک دانشگاه خصوصی در اسمیتفیلد، رود آیلند است. تا اوت 2004، این کالج به نام کالج برایانت شناخته می شد. برایانت دو کالج دارد، کالج هنر و علوم و کالج تجارت. این دانشگاه توسط کمیسیون آموزش عالی نیوانگلند اعتبار گرفته است.
باشگاه فوتبال یوونتوس که پرافتخارترین تیم فوتبال ایتالیا به شمار می آید در فصل ۲۳–۲۰۲۲ صد و بیست و پنجمین سال فعالیت خود را سپری می کند. یوونتوس در این فصل برای شانزدهمین بار متوالی در سری آ حضور دارد و در قالب مسابقات کوپا و لیگ قهرمانان اروپا نیز به رقابت به حریفان می پردازد. این فصل اولین فصلی است که جورجو کیه لینی و پائولو دیبالا به عنوان بازیکنان مطرح یوونتوس در باشگاه تورینی حضور ندارند. البته یوونتوس در پنجره نقل و انتقالاتی امسال بازیکنانی چون پل پوگبا را به خدمت گرفت. گروه فنی. منبع: مسابقات. سری آ. جزئیات بازی ها. مسابقات در ۲۴ ژوئن ۲۰۲۲ برنامه ریزی شد.
کارلوتتا فراری ؛ (۲۷ ژانویه ۱۸۳۷۲۲ نوامبر ۱۹۰۷) آهنگساز، ، شاعر، پیانیست و خواننده ایتالیایی بود که در زمینه اپرا مورد توجه قرار گرفت. او اولین اپرای خود با نام «اوگو» را در بیست سالگی نوشت، برای اولین اجرای عمومی آن بودجه ای جمع آوری کرد و خود اجراها را رهبری نمود که با کمبود تماشاگر مواجه شد. در آوریل ۱۸۷۵، فراری به توصیه آمبرواز توما، به عنوان استاد افتخاری آهنگسازی در آکادمی فیلارمونیک بولونیا منصوب شد. او علاوه بر ترانه ها و اپرا، زندگینامه و آثار شعر و نثر خود را در چهار جلد با عنوان «ورسی و نثر در بولونیا» از سال ۱۸۷۸ تا ۱۸۸۲ منتشر کرد. زندگی نامه. کارلوتا فراری در لودی ایتالیا به دنیا آمد و در کنسرواتوار میلان نزد جوزپینا استرپونی آواز و پیانو آموخت. فراری اولین اپرای "اوگو" را در بیست سالگی نوشت، اما مورد استقبال قرار نگرفت، سپس برای اولین تولید عمومی آن در لکو سرمایه جمع آوری کرد و اپراهای خودش اجرا کرد. در آوریل ۱۸۷۵، به توصیه آمبرواز توما، فراری به عنوان استاد افتخاری آهنگسازی در آکادمی فیلارمونیک بولونیا انتخاب شد. او علاوه بر ترانه ها و اپرا، یک زندگی نامه و آثار منظوم و منثور را در چهار جلد با
عنوان «منظوم و نثر» در بولونیا از ۱۸۷۸ تا ۱۸۸۲ منتشر کرد. او در بولونیا درگذشت.
کره برنال نوعی زیستگاه فضایی است که به عنوان یک محل زندگی طولانی مدت یا دائمی برای مسافران فضایی در نظر گرفته شده است. ساخت آن برای اولین بار در سال ۱۹۲۹ توسط جان دزموند برنال پیشنهاد شد. پیشنهاد اولیه برنال ایجاد یک پوسته کروی توخالی به قطر بود که جمعیتی حدود ۲۰۰۰۰ تا ۳۰۰۰۰ نفر را می توان در آن اسکان داد. کره برنال از هوا پر می شود.
آزادی از دست رفتهٔ لوک () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی هال روچ است که در سال ۱۹۱۷ منتشر شد.
بسیاری از نام های مکان در فلسطین، شکل های عربی شده از نام های مکان عبری و کنعانی باستانی بودند که در کتاب مقدس یا شکل های آرامی بعدی استفاده می شدند. بسیاری از این نام ها هزاران سال است که نقل شده اند، اگرچه تنها تعداد کمی از آن ها را درک کرده اند. تبادل فرهنگی که توسط امپراتوری های متوالی مختلف که بر منطقه حکومت کرده اند، در نام های مکان آن آشکار است. هر مکان خاصی را می توان با نام های مختلفی که در گذشته به کار می رفتند، با هر یک از این نام ها مربوط به یک دوره تاریخی شناخته شد. به عنوان مثال، شهر بیت شئان، امروزه در اسرائیل، در زمان اسرائیل باستان به نام "بیت شین"، در حکومت هلنیستی و حکومت روم به عنوان "سیتوپلولیس" و تحت حکومت اعراب و اسلامی به نام "بیسان شناخته می شد". اهمیت جای نام شناسی یا نامگذاری جغرافیایی، اولین بار توسط صندوق اکتشاف فلسطین (پی ای اف)، یک سازمان بریتانیایی که در اواخر سده نوزدهم برای اکتشافات و نقشه برداری جغرافیایی در منطقه راه اندازی و شناسایی شد. اندکی پس از آن، مقامات قیمومت بریتانیا شروع به جمع آوری اطلاعات توپونیومی از فلاحین محلی کردند، که ثابت شده بود دانش نام های مکان باستانی
را حفظ کرده اند و می تواند به شناسایی مکان های باستان شناسی کمک کنند. از زمان تأسیس دولت اسرائیل، بسیاری از نام های مکان از آن زمان به عبری تبدیل شده اند و با نام های کتاب مقدسی احیا شده شان از آنها یاد می شود. در برخی موارد، حتی به سایت هایی که فقط نام های عربی دارند و هیچ نام یا تداعی عبری باستانی از قبل وجود ندارد، نام های عبری جدیدی داده شده است. نام مکان ها در این منطقه به ویژه در زمینه درگیری اعراب و اسرائیل موضوع تحقیقات و بحث های زیادی بوده است. اهمیت آنها در پتانسیل آنها برای مشروعیت بخشیدن به ادعاهای تاریخی مطرح شده توسط طرف های درگیر است، که همگی ادعای اولویت در زمان شناسی دارند و از باستان شناسی، نقشه برداری و نام مکان ها به عنوان مدرک خود استفاده می کنند. تاریخ. جمعیت محلی فلسطین هزاران سال از زبان های سامی مانند عبری، آرامی فلسطینی یهودی، آرامی فلسطینی مسیحی، آرامی سامری و عربی استفاده می کردند. تقریباً همه نام های مکان در این منطقه ریشه سامی دارند و تنها چند نام مکان منشأ لاتین دارند و به ندرت ریشه یونانی یا ترکی دارند. ریشه های سامی قدیمی ترین نام ها همچنان توسط جمعیت بومی استفاده می شد، اگرچه
در دوران باستان کلاسیک، بسیاری از نام ها به دلیل نفوذ نخبگان حاکم محلی که به خوبی به زبان های یونانی و لاتین آشنا بودند، دستخوش تغییراتی شدند. یوسبیوس از قیصریه در اثر سده چهارم خود، "اونوماستیکون"، فهرستی از نام های مکان فلسطین را همراه با تفسیر جغرافیایی و تاریخی ارائه می کند، و متن او بعداً به لاتین ترجمه و توسط جروم ویرایش و تصحیح شد. پس از فتح شام توسط اعراب، بسیاری از نام های سامی پیشاکلاسیک احیا شدند، اگرچه اغلب املا و تلفظ آن متفاوت بود. البته برای مکان هایی که نام قدیم گم شده بود یا برای سکونتگاه های جدید در این دوره نام های عربی جدید ابداع می شد. اگرچه در سده های بعدی اغلب مسافران اروپایی از آن بازدید می کردند، که بسیاری از آنها گزارش های سفری را در توصیف توپوگرافی و جمعیت شناسی آن نوشتند، در اواخر حکومت امپراتوری عثمانی، هنوز سردرگمی زیادی در مورد نام مکان ها در فلسطین وجود داشت. آوانویسی موجود ترکی اسامی عربی و عربی شده شناسایی و مطالعه ریشه شناسی نام مکان ها را چالش برانگیزتر کرده بود. ادوارد رابینسون بیش از ۱۰۰ نام مکان انجیلی را در فلسطین شناسایی کرد و به این باور رسید که تجزیه و تحلیل زبانی ا
سامی مکان هایی که فلاحین عرب استفاده می کردند، آثاری از ریشه های باستانی آنها را آشکار می کرد. "نام ها و مکان های پی ای اف در عهد عتیق و جدید و آپوکریفا، با شناسه های مدرن آنها" (۱۸۹۵) بیش از ۱۱۵۰ نام مکان مربوط به عهد عتیق و ۱۶۲ نام مربوط به عهد جدید را فهرست می کند که بیشتر آنها در فلسطین قرار دارند. این بررسی ها توسط رابینسون در پی ای اف، و دیگر جغرافی دانان کتاب مقدس غربی در اواخر سده ۱۹ و اوایل سده ۲۰، در نهایت به شکل مرزهای تعیین شده برای قیمومیت بریتانیا در فلسطین، همان طور که توسط جامعه ملل پیشنهاد شد، کمک کرد. با تأسیس اسرائیل، در بخش هایی از فلسطین، بسیاری از نام های مکان ها از آن زمان به عبری تبدیل شده اند یا با نام های کتاب مقدس احیا شده شان از آنها یاد می شود. در برخی موارد، حتی به سایت هایی که فقط نام های عربی دارند و هیچ نام یا تداعی عبری باستانی از قبل وجود ندارد، نام های عبری جدیدی داده شده است. حفظ نام مکان ها «با استحکام شگفت انگیز» توسط یوهانان آهارونی در "سرزمین کتاب مقدس"(۱۹۷۹) ذکر شده است. او این تداوم را به پیشینه سامی مشترک شهروندان محلی فلسطین در طول اعصار و این واقعیت نسبت می دهد که
نام مکان ها تمایل به بازتاب ویژگی های کشاورزی موجود در مکان مورد نظر داشتند. به گفته یوزی لایبنر، این حفظ اسامی «تابعی از تداوم استقرار در خود هر محدوده یا حداقل در منطقه نزدیک آن است» و بیشتر مکان های مورد بحث، در دوران بیزانس و دورهٔ میانه اسلامی سکنه داشتند. ریشه های زبانی. منابع آب. ویژگی های کشاورزی در ریشه نام مکان ها در فلسطین مشترک است. به عنوان مثال، برخی از نام های مکان ریشه سامی را برای «چشمه» یا «آب انبار» ترکیب می کنند، مانند بئرشبع یا اِین گدی، (به ترتیب در عبری و عربی به معنی «چاه» و «بِر» و «بِر» است. گدی یا عین گدی («ان» و «عین» به ترتیب در عبری و عربی به معنی چشمه). امکانات. برخی از نام های مکان از نام های عبری یا آرامی برای ویژگی های محلی مشتق شده اند، مانند «قلعه» (). برخی از این نام ها بعداً با عربی ط"ایر" (پرنده) یا "بئر" (چاه) اشتباه گرفته شدند. خدایان. نام های دیگر مکان ها نام خدایان و الهه های سامی را از دوران باستان حفظ کرده اند. به عنوان مثال، نام الهه آنات در نام روستای «عناتا» که گمان می رود محل شهر باستانی آناتوت باشد، باقی مانده است. ترجمه های مستقیم. در برخی موارد، نام اصلی به
سادگی ترجمه شده است، مانند شهر باستانی دَن (، به معنی «قاضی») که به «تل القاضی» عربی تبدیل شد. با این حال، نام اصلی شهر در سرچشمه نزدیک رود اردن که نام «ضان» داشت، حفظ شد. روش های شناسایی. اکثریت قریب به اتفاق نام مکان ها بر اساس شباهت آنها با نام مکان های موجود عربی فلسطینی یا ارزیابی سایر اطلاعات جغرافیایی ارائه شده توسط متون کتاب مقدس انجام می شود. جیمز پریچارد در سال ۱۹۵۹ نوشت که از هزاران مکان باستانی در سراسر فلسطین که به نام از کتاب مقدس عبری و منابع تاریخی شناخته شده اند، تنها چهار مکان بر اساس کتیبه های یافت شده در حین کاوش های باستان شناسی در مکان های مربوط شناسایی شده اند. استفاده از نام مکان به عنوان نام شخصی. از زمان مهاجرت در سال ۱۹۴۸، فلسطینیان عرب سنت نامگذاری دختران خود به نام روستاهای عربی ویران شده را آغاز کردند.