Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نار نقش سیمرغ ایرانی در کاشیهای قصر آباقاخان قرار می گیرد. این تعدیل نگاه ادامه پیدا می کند تا دوران قاجار. در هنر قاجار هنرمند قاجاری تمام نگاههای موجود به اژدها را ترسیم کرده. از نبرد اژدها با شیر که صحنه ای سرشار از مبارزه و خشونت است. تا اینکه نقش بدن و سر اژدها در اسلیمی های روی کاشیها ترکیب شده و فضایی سراسر آرام و زیبا بوجود آورده. هر دوی این نمونه ها را در کاخ گلستان میتوان دید. نبرد شیر و اژدها در دیوار شرقی کاخ که جنب شمس العماره است. و ترکیب اژدها با اسلیمی در دیواره ی طبقه دوم شمس العماره. جایگاه در اساطیر ایران. اژدها در اساطیر ایرانی مظهری از شر است. در متون دینی زرتشتی از مخلوقات اهریمن و آوردنده خشکسالی دانسته می شود. در ادبیات حماسی فارسی، ارتباط مستقیمی با خشکسالی ندارد، اما وجودش باعث آزار و وحشت آدمیان می شود و درنهایت هم به دست پهلوان یا پادشاهی فرهمند به هلاکت می رسد. در شاهنامه، کشندگان اژدها از میان پهلوانان، سام، رستم و اسفندیار هستند و از میان پادشاهان نیز اسکندر و بهرام گور حضور دارند. ماجرای اردشیر بابکان و هفتواد را نیز می توان گونه ای اژدهاکشی در میان پادشاهان دانست. در ایران باس
تان، استفاده از درفش های مزین به نقش اژدها به عنوان نمادی از قدرت معمول بود و این درفش ها در شاهنامه با اصطلاح اژدهاپیکر یاد شده اند. از جمله دارندگان درفش اژدهاپیکر رستم بود که به سبب نسب مادری اش که به ضحاک می رسید دارنده آن بود.
قدرت و بازار: دولت و اقتصاد کتابی ست از موری راتبارد که در آن به تحلیل اثرات منفی انواع مداخلات حکومت می پردازد و استدلال می کند که دولت نه ضروری است و نه مفید. این کتاب در اصل بخشی از کتاب "انسان، اقتصاد و حکومت" بود اما به دلیل اینکه ناشر احساس می کرد برای انتشار خیلی رادیکال است، سانسورش کرد و بعداً با عنوان فوق منتشر شد. در "سال ۲۰۰۴ با ویرایش چهارم انسان، اقتصاد و دولت، این دو کتاب" در جلدی با عنوان فرعی «نسخه محقق» از مؤسسه میزس دوباره به یکدیگر پیوستند. این کتاب توسط متین پدرام به فارسی ترجمه و از سوی انتشارات دنیای اقتصاد چاپ شده است.
ارتش ایران افشاری ریشه در خشونت های نسبتاً مبهم و خونین بین جناحی در خراسان در زمان فروپاشی دولت صفوی داشت. هسته این ارتش گروهی چند صد نفره از سربازان تحت فرماندهی یک جنگ سالار محلی به نام نادر قلی از طایفه افشار در شمال شرق ایران بودند. با این حال، در اوج قدرت نادر به عنوان شاهنشاه، او فرماندهی ارتش متشکل از ۳۷۵٬۰۰۰ جنگجو را بر عهده داشت که به گفته اکسورثی، قدرتمندترین نیروی نظامی زمان خود را به رهبری یکی از بااستعدادترین و موفق ترین رهبران نظامی تاریخ تشکیل می داد. پس از ترور نادرشاه به دست گروهی از افسرانش در سال ۱۷۴۷، ارتش قدرتمند نادر نیز همراه با دولت او فروپاشید و کشور در ده ها سال جنگ داخلی فرورفت. اگرچه مدعیان بسیاری از خاندان افشار ادعای تخت پادشاهی را می کردند و در تلاش بودند تا کنترل کل کشور را به دست آورند، اما ایران همچنان تا زمان لشکرکشی های آقامحمدخان قاجار در اواخر قرن هجدهم به عنوان یک موجودیت سیاسی آشفته باقی ماند.
مجلس ایالتی بادن-وورتمبرگ با نام آلمانی لندتاگ ، نهاد بالادستی قانون گزاری برای دولت ایالتی بادن-وورتمبرگ در کشور آلمان است. این مجلس در شهر اشتوتگارت تشکیل می شود و در حال حاضر متشکل از ۱۵۴ عضو از پنج حزب سیاسی است. اکثریت قبل از انتخابات ۲۰۲۱ ائتلافی از ائتلاف ۹۰/سبزها (Die Grünen) و اتحادیه دموکرات مسیحی بود که از کابینه رئیس الوزرای این ایالت وینفرید کرچمان (از حزب سبز) حمایت می کرد. ترکیب فعلی. پس از انتخابات ۱۴ مارس ۲۰۲۱، ترکیب مجلس ایالتی به شرح زیر است: انتخابات این ایالت با حفظ سیستم نمایندگی تناسبی انجام می شود. به این معنی که احزاب باید حداقل ۵ درصد از آرای کل را برای ورود به مجلس بدست آورده باشند. با این حال، استثناهایی وجود دارد که سیستم انتخابات بادن-وورتمبرگ را به یکی از پیچیده ترین سیستم های انتخاباتی در آلمان تبدیل می کند. تفاوت اصلی در سیستم انتخاباتی این ایالت در مقایسه با انتخابات فدرال بوندستاگ این است که لیست حزبی برای این انتخابات وجود ندارد و همه اعضای مجلس از نمایندگان محلی هستند. تناسب حزبی در مجلس به این شکل توسط احزاب حفظ می شود که نیمی از کرسی های باقی مانده را به نامزدهایی اعطا م
ی کنند که برنده حوزه انتخاباتی خاصی نشده باشند. این کرسی ها به ترتیب به کاندیداهایی اعطا می شوند که با رای بالاتری شکست خورده باشند. (به طور مثال کاندیدایی که با ۴۷٪ آرا شکست خورده، اولویت بیشتری نسبت به کاندیدایی دارد که با ۳۰٪ آرا شکست خورده است). رؤسای مجلس ایالتی. روسای مجلس ایالتی بادن-وورتمبرگ از زمان تشکیل جمهوری فدرال آلمان عبارتند از:
ایران در دوره دودمان افشاری دارای نیروی دریایی بود که در سال ۱۷۳۴ توسط نادرشاه احیا شد و تا چندپارگی شاهنشاهی افشاری به مدت بیش از یک دهه به فعالیت پرداخت. این نیرو در دریای خزر نیز فعالیت می کرد که توسط امپراتوری روسیه به عنوان تهدید شناخته می شد. ناوگان جنوبی که ستاد آن در بوشهر بود، در خلیج فارس و دریای عمان حضور داشت و با امپراتوری های دریایی شبه جزیره عربستان همچون سلطان نشین عمان و امامت عمان، دزدان دریایی کرانه های جنوب خلیج فارس و همچنین شورشیان محلی مقابله کرد. این نیرو گاه با نیروهای دریایی هلند و بریتانیا همکاری داشت.
تیپ عملیاتی مردم پایهٔ ۸۲ "صاحب الأمر یا به اختصار تیپ ۸۲ "صاحب الأمر از تیپ های پیاده نیروی زمینی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است، که ستاد فرماندهی و پادگان آن در شهر قزوین مستقر می باشد. پیشینه شکل گیری این یگان به سال ۱۳۶۵ در خلال جنگ ایران و عراق بازمی گردد. هم اکنون سرهنگ پاسدار علی محمودی فرماندهی تیپ ۸۲ صاحب الأمر را برعهده دارد.
مجلس ایالتی بایرن که در آلمانی با نام لندتاگ بایرن شناخته می شود، مجلس قانون گذاری ایالت بایرن در آلمان است. جلسه پارلمان در ساختمان ماکسیمیلیانیوم مونیخ برگزار می شود. انتخابات "مجلس ایالتی بایرن" هر پنج سال یکبار و باید در روز یکشنبه یا تعطیل رسمی برگزار شود. زمان انتخابات بین ۵۹ تا ۶۲ ماه بعد از انتخابات قبلش تعیین می شود، مگر اینکه مجلس ایالتی منحل شده باشد. آخرین انتخابات برای مجلس ایالتی بایرن در ۱۴ اکتبر ۲۰۱۸ برگزار شد. دولت فعلی ایالت بایرن که پس از انتخابات ۲۰۱۸ تشکیل شد، ائتلافی از اتحادیه سوسیال مسیحی (CSU) و رای دهندگان آزاد (FW) است. مارکوس زودر از مارس ۲۰۱۸، زمانی که جانشین هورست زیهوفر شد، و رئیس الوزرای بایرن است. ترکیب بندی. همانند "بوندستاگ" در سطح فدرال، "مجلس ایالتی" بایرن از طریق سیستم نمایندگی نسبی-ترکیبی انتخاب می شود. تعداد کرسی های مجلس ۱۸۰ کرسی است، اما تعداد آن در هر انتخابات ممکن است تغییر کند. از زمان انتخابات ۲۰۱۸، ایالت بایرن به ۹۱ حوزه انتخاباتی تقسیم شده است که هر کدام یک نماینده را با سیستم انتخاب نفر اول برنده در انتخابات به مجلس می فرستند. برای دستیابی به یک نتیجه متناسب، ۸
۹ کرسی دیگر در لیست های احزاب باز در ۷ رگیرونتگ بتسیرک یا ناحیه اداری ایالت قرار دارند که قانون اساسی آنها را به عنوان حوزه انتخابیه تعریف کرده است. هر حوزه انتخابیه تعداد ثابتی از کرسی ها را انتخاب می کند. ۸۹ کرسی به گونه ای اختصاص داده شده است که با احتساب کرسی های ۹۱ حوزه، هر حزب به نسبت سهم خود از آرا در حوزه های انتخابیه نماینده دارد. در روز انتخابات، مردم به طور جداگانه به یک نامزد در حوزه های انتخاباتی خود (به نام "رای اول") و به یک نامزد در حوزه انتخابیه خود (به نام "رای دوم") رای می دهند. از انتخابات ۲۰۱۸، کرسی های حوزه انتخابیه به شرح زیر است:
ارتش ایران صفوی ارتش ایران صفوی از ۱۵۰۱ تا ۱۷۳۶ میلادی بود. ایران در این دوره یکی از امپراتوری های باروتی به شمار می رفت. پایه گذاری ارتش صفوی. پایه گذاری ارتش صفوی توسط شاه اسماعیل انجام شد، زمانی که تصمیم گرفت از مخفیگاه خود در لاهیجان خارج شود و در مسیر خود به سوی آذربایجان، مریدانی جذب نمود. تا تابستان، شاه اسماعیل ۷۰۰۰ پیرو جمع کرده بود که اکثراً تُرک های آناتولی (قزلباشان) بودند و آنها را در ارزنجان گرد هم آورده بود، در حالی که مابقی ایرانی هایی بودند که عمدتاً از اهالی شمال ایران بودند (مانند تالشی ها). شاه اسماعیل در همان سال با شروانشاه جنگید، که گفته می شود تعداد لشگریان او بین ۷۰۰۰ تا ۴۰۰۰۰ نفر بود. حامیان اصلی صفویان، ایلات ترکمان بودند که قزلباش، خوانده می شدند. مهم ترین قبایل قزلباش عبارت بودند از ایل افشار، ایل قاجار، ایل شاملو، ایل تکلو، ایل ذوالقدر، ایل روملو و ایل استاجلو، که همگی از آناتولی و سوریه به ایران آمده بودند. در واقع، مهاجرت قبایل تُرک از آناتولی و سوریه به ایران، که مربوط به قرن چهاردهم است، در به قدرت رسیدن صفویه و ماندگاری آنها به عنوان یک سلسله سیاسی کمک زیادی کرد. در تاریخ بع
دی ایران، قبایل تُرک نقش اصلی را ایفا کردند. سلسله صفویه با کمک ارتش متشکل از قبایل تُرک قزلباش (افشار، قاجار، شاملو، تکلو، ذوالقدر، روملو و استاجلو) به سلطنت رسید و قدرت را حفظ کرد. نادرشاه افشار از شاخه خراسان از طایفه قرخلو قبیله افشار برخاست و پس از درهم شکستن افغانها، دودمان افشاریان را تأسیس کرد و در نیمه دوم قرن هجدهم میلادی، حکومت ایران به دست مجموعه دیگری از روسای قزلباش، یعنی ایل قاجار افتاد. در ایران طی سالهای ۱۵۰۱ تا ۱۷۲۲ قدرت نظامی معمولاً منشأ ایلی داشت و قدرت سیاسی نیز از آن پیروی می کرد و قدرت نظامی و سیاسی در ایران عموماً در دست قبایل تُرک بود. ارتش صفوی در ابتدا چندین ویژگی قبیله ای داشت: بالاترین رده فرماندهان نظامی. امیرالامرا. دفتر فرماندهی کل (سپهسالار یا امیرالامرا) یکی از بالاترین مقام ها بود. در اوایل شاهنشاهی صفوی، صاحبان این منصب معمولاً قزلباش های ترکمان بودند. با این حال، از اوایل قرن هفدهم به بعد، این پست تقریباً تحت تسلط غیرقزلباش ها، به ویژه غلام های گرجستانی شد. ویژگی دیگری که تقریباً برای این دفتر مشخص شد این بود که از قرن هفدهم به بعد با فرمانداری آذربایجان ترکیب شد. تا سال
۱۵۳۳، پست فرماندهی کل با سمت «وکیل» ادغام شد. شاه طهماسب با احساس نفوذ قابل توجهی که از سوی این افراد که به این ترتیب هر دو سمت را داشتند، در سال ۱۵۳۳ تصمیم گرفت از اهمیت فرماندهی کل بکاهد و دستور داد که هیچ کس نمی تواند دوباره به سمت وکیل منصوب شود. در اواخر دهه ۱۵۳۰، فرمانده کل دیگر مهم ترین فرمانده نظامی امپراتوری در میان روسای قزلباش نبود، زیرا شاه طهماسب سمت بیگلربیگ را ایجاد کرد که فرمانده کل بود و به عنوان رئیس در ولایت خود عمل می کرد. این والیان مهم بر امیران محلی اختیار تام داشتند. به عبارت دیگر، دیگر یک منصب امیرالامرا وجود نداشت، بلکه بیش از ده نفر دارای این سمت بودند. این امر قدرت امرای قزلباش را به میزان قابل توجهی کاهش داد و قدرت مرکزی را تقویت کرد. تا اوایل قرن هفدهم، سپهسالار یا امیرالامرا از نظر رتبه با قورچی باشی برابری می کرد، اما از اوایل قرن هفدهم به بعد از نظر سلسله مراتب تابع قولرآغاسی و قورچی باشی بود. با این حال، به دلیل اهمیت آن و این که صاحب آن غالباً والی نیز بود، نایب و وزیر نیز داشت. حتی فرماندهان کل هم بودند که همزمان مناصب بیشتری داشتند. به گفته میرزا نقی نصیری، از مقامات عالی
رتبه دربار، امیرالامرا یا سپهسالار فرماندهی عالی ارتش را در زمان جنگ بر عهده داشت. قورچی باشی. قورچی باشی فرمانده محافظان سلطنتی (قورچیان) پادشاه صفوی بود. این قدیمی ترین درجه دولتی امپراتوری صفویه و یکی از مقامات «بسیار مهم» دولت مرکزی بود. جایگاه و وظیفه قورچی باشی در میان قورچی ها، مانند روسای قزلباش در طایفه یا ایل بود. بنا به گزارش، هیچ یک از قورچی باشی ها دارای درجه «خان» نبودند، هرچند برخی از آنها دارای عنوان «بیگ» بودند. . در دوره های ضعف اقتدار مرکزی، این پست بلافاصله توسط افرادی از قبایل برجسته تُرک (قزلباش)، یعنی ایل شاملو یا ایل تکلو، تصاحب شد. قورچی باشی نیز مانند سایر ادارات مهم دارای معاونت بود. قوللرآغاسی. قوللرآغاسی (یا قوللرآقاسی) فرمانده سپاه غلامان خاصه شریفه (ارامنه، گرجی ها و چرکس ها) بود. اندکی پس از ایجاد آن، یکی از مهم ترین مقامات امپراتوری شده بود. این واقعیت در انتخاب قلّارآغاسی های متعدد نمود پیدا می کند. به عنوان مثال، مشهورترین سردار شاه عباس، الله وردی خان، قوللرآغاسی دوم بود. اولین قوللرآغاسی دوره صفی خسرو میرزا از سلسله باگریونی بود که بعداً ولی (نایب السلطنه) کارتلی شد و رستم
خان نام گرفت. جانشین او یک گرجی اهل ایمرتی، سیاوش بیگ بود. اگرچه برخی از قولارآغاسی های متأخر منشأ غیر غلام داشتند، اما غلام ها بر این کارکرد غالب بودند که بسیاری از آنها منشأ گرجی داشتند. در اواخر عصر صفوی، قوللرآغاسی و امیرالامرا پس از قورچی باشی مهم ترین مقامات نظامی امپراتوری بودند. قوللرآغاسی یکی از شش رکن دولت (رکن الدوله) و امیر شورا بود. او بر مین باشی ها، یوزباشی ها، و طبیعتاً همه غلام ها فرماندهی عالی داشت. او همچنین در مواردی که زیردستانش در آن دخالت داشته اند، حکم می داد. با این حال، پرونده هایی که مربوط به قوانین دینی بود به قضات شرعی سپرده می شد، در حالی که پرونده های مربوط به امور مالی به وزیر اعظم ارجاع می گردید. غلام های جوان پس از بلوغ، تحت فرمان قولرآغاسی قرار می گرفتند و متعاقباً در واحدهای ۱۰۰ و ۱۰ نفره سازماندهی می شدند. توپچی باشی. توپچی باشی فرمانده سپاه توپخانه امپراتوری بود. او که درست مانند سایر واحدهای ارتش سازماندهی شده بود، از کارکنان اداری و همچنین افسران درجه پایین تشکیل می شد. توپچی باشی مسئول توپخانه بود و بر همه مین باشی ها، یوزباشی ها، توپچی ها و جرچی های اداره توپخانه فرم
اندهی عالی داشت. توپچی باشی نیز تمامی این افسران فوق الذکر را به درجات پایین تر منصوب می کرد و باید حقوق آنها را نیز تأیید می کرد. طبق گزارشات، در سال ۱۶۶۰ حقوق وی ۲۰۰۰ تومان در سال بود و به طور رسمی با فرمانده سپاه تفنگدار (توفنگچی آغاسی) برابری می کرد. از نظر اداری نیز مستوفی سپاه غلام، سرپرستی توپخانه توپچی باشی را بر عهده داشت. هنگامی که در سال ۱۶۵۵ توپچی باشی حسینقلی خان درگذشت، شاه عباس دوم شخص جدیدی را تعیین نکرد. جبهدارباشی ("رئیس زرادخانه سلطنتی") به طور موقت تا ۱۶۶۰–۱۶۶۱ این سمت را بر عهده گرفت. فلور اشاره می کند که این پست ممکن است پس از آن، برای چند سال خالی بوده باشد. مقام توپچی باشی ظاهراً از سپهسالار، قوللرآغاسی و قورچی باشی پایین تر و حقوق او نیز پایین تر بود. به گفته انگلبرت کامپفر، توپچی باشی به عنوان دریاسالار نیز خدمت می کرد، اگرچه اساساً تا سال ۱۷۳۴ ناوگان مؤثری در ایران صفوی وجود نداشت. تفنگچی آغاسی. تفنگچی آغاسی (همچنین با املای توفنگچی آقاسی و نام دیگر توفنگچی باشی) فرمانده سپاه تفنگداران امپراتوری صفوی بود. توفنگچی آغاسی فرمانده افسران متعددی مانند مین باشی ها، یوزباشی ها، دهباشی ها و
همچنین یک کارمند اداری (یعنی وزیر، مستوفی) که به کار جمع آوری می پرداختند، بود. او به غیر از توفنگچی ها، فرماندهی عالی جارچی باشی ها، ریکاها و تبرداران سپاه تفنگدار را نیز بر عهده داشت. او یکی از شش رکن الدوله («ستون دولت») بود. اگرچه توفنگچی آغاسی بر روی کاغذ به عنوان یک مقام عالی رتبه در نظر گرفته می شد، اما در سلسله مراتب نظامی، یکی از پایین ترین مقامات نظامی بود؛ مثلاً توفنگچی آغاسی علیرغم اینکه رکن الدوله بود، عضو شورای داخلی سلطنتی نبود. با این وجود، این پست عموماً در اختیار فرزندان خانواده های اصیل بود. واحدها. در زمان صفویان، ایران یکی از سه امپراتوری های باروت بود، (امپراتوری عثمانی، امپراتوری گورکانی، و صفویه) سه قدرت بزرگ اسلامی که از اوایل قرن شانزدهم تا اواسط قرن هجدهم بر شمال آفریقا، غرب آسیا، آسیای مرکزی و آسیای جنوبی تسلط داشتند. با این حال، امپراتوری صفوی به مراتب کمترین جمعیت را در بین این سه جکومت داشت (با حدود ۸ تا ۱۰ میلیون نفر در سال ۱۶۰۰) و بنابراین کوچک ترین ارتش را داشت. علاوه بر این، به اندازه عثمانی ها علیه قدرت های اروپایی معاصر از باروت استفاده نکرده بود. تا سال ۱۶۰۰، اسلحه های گ
رم استفاده می شد، اما نقش کمرنگی داشتند، حتی توپ های محاصره ساده نیز کاربرد نادری داشتند. شاه عباس اولین فرمانروایی بود که سپاه قابل توجهی از تفنگداران و سپاه جداگانه ای از توپخانه را تأسیس کرد که نسبتاً مؤثر بود، اما همیشه از تعداد زیادی سواره نظام مسلح به نیزه، شمشیر و کمان تشکیل شده بودند. سپاه تفنگداران به طور قابل توجهی گسترش پیدا نکرد، در حالی که سپاه توپخانه پس از سلطنت شاه عباس از بین رفت. تا اواسط قرن هجدهم، اکثر نیروهای صفوی هنوز از سلاح های سنتی استفاده می کردند. تا زمان نادرشاه افشار، اکثریت نیروهای ایران برای اولین بار به سلاح گرم مجهز شدند. قزلباش. «تُرک های قزلباش» به عنوان «مردان شمشیر» با توان نظامی شاه اسماعیل را به قدرت رسانده بودند. بزرگ ترین قبایل قزلباش عبارت بودند از: ایل افشار، ایل قاجار، ایل شاملو، ایل تکلو، ایل ذوالقدر، روملو و اوستاجلو که همه تُرک بودند. قزلباش ها عامل اصلی پایه گذاری سلسله صفویه و فتح ایران بودند. برخلاف سپاه غلامان، قزلباش ها متکی به پرداخت از خزانه سلطنتی نبودند، بلکه به آنها زمین اعطا می شد. در مقابل، آنها به شاه صفوی نیرو و آذوقه می دادند. در زمان حکومت اسماعیل
، قزلباش ها تقریباً او را فردی خدایی می دیدند که در نظر ایشان نماینده امام غایب یعنی مهدی بود. گروهی برگرفته از قزلباش ها، معروف به «اهل اختصاص»، گروه کوچکی از امرا بودند که در زمان پناهندگی اسماعیل به گیلان، جنبش صفویه را زنده نگه داشتند. این امرا شامل یک لَلِ ه ("مربی"، "سرپرست")، و بسیاری دیگر بودند. اسماعیل بعدها با اتخاذ سیاستی از انتصاب قزلباشان به سمت وکیل (نائب) قدرتمند خودداری کرد و در عوض نزدیکان ایرانی خود را به مناصب عالی منصوب نمود که اولین آنها زرگر گیلانی بود. این به این دلیل بود که اسماعیل اعتماد خود را به قزلباش ها که قدرت زیادی داشتند و دیگر چندان قابل اعتماد نبودند، از دست داده بود. شاه عباس، سپاه غلامان خاصه شریفه را بسیار قوی تر کرد تا قدرت و نفوذ قزلباشان را متعادل کند. همچنین افسران غیرقزلباش را به عنوان والی ولایاتی که قزلباش ها اداره می کردند، منصوب نمود. تضعیف قزلباشان و شکل گیری سپاه غلامان خاصه شریفه، راه حل مؤثری برای معضل شاه عباس بود، اما در درازمدت، منشأ ضعف دولت صفوی شد، زیرا این غلامان توانایی و ویژگی های رزمی قزلباشان را نداشتند. قورچی. محافظ سلطنتی شاه به قورچی معروف بود. ق
ورچی ها از نظر تئوریک از قبایل قزلباش استخدام و با پولی که از خزانه سلطنتی تر یکمگرفته می شد تأمین حقوق می شدند. اگرچه قورچی ها عمدتاً از میان قزلباش ها استخدام می شد، اما یک سپاه مستقل و متمایز از واحدهای ارتش قزلباش بود. در اوایل دوره صفویه، قورچی ها همگی از یک قبیله بودند، اما بعدها تغییر کرد. رئیس قورچی ها به قورچی باشی معروف بود. تعداد قورچی ها در زمان اسماعیل اول به ۳۰۰۰ نفر و در زمان طهماسب اول به ۵۰۰۰ نفر رسید. در زمان عباس اول، قورچی ها بسیار مهم تر شده بودند و تعداد آنها به ۱۰۰۰۰–۱۵۰۰۰ نفر می رسید. شاه عباس به چند تن از قورچیان، فرمانداری ولایات بزرگ را داد تا از قدرت فرماندهان قزلباش که اداره ولایات بزرگ را بر عهده داشتند کاسته شود. در اواخر سلطنت او، قورچی باشی قدرتمندترین فرد دفتر امپراتوری بود. حاکمان محلی نیز قورچی هایی در اختیار داشتند، هرچند تعداد آنها محدود بود. سپاه غلامان. واحد غلام (به معنای برده نظامی) واحدی بود که متشکل از مسیحیان سابق قفقاز، که عمدتاً گرجی، چرکس و ارمنی بودند. به گفته بابایف، واحد غلام توسط عباس اول پس از ترور شخصیت قدرتمند قزلباش مرشدقلی خان در سال ۱۵۸۸ ایجاد شد. از آ
نجایی که بعید است که واحد غلام در دوران حکومت پر دردسر او ایجاد شده باشد، به احتمال زیاد در زمان طهماسب اول، که معروف است چندین بار به قفقاز حمله کرده، ایجاد شده است. در اجرا و شکل گیری آن تا حد زیادی شبیه به نظام ینی چری امپراتوری عثمانی بود. بر خلاف بردگان عثمانی، بردگان صفوی مجاز به ارث بردن «مناصب پدرشان» بودند، که بیانگر ویژگی صفویه و تکیه بر خانواده های برده بود. همان طور که در دایرةالمعارف ایرانیکا از سال ۱۶۰۰ به بعد ذکر شده است، الله وردی خان دولتمرد صفوی به همراه سر رابرت شرلی سازماندهی مجدد ارتش را انجام دادند که از جمله به معنای افزایش چشمگیر تعداد غلام ها از ۴۰۰۰ به ۲۵۰۰۰ بود. تنها پس از اصلاحات شاه عباس اول، ارتش صفوی از یک نیروی سواره نظام قبیله ای با چند سلاح گرم به یک ارتش عمدتاً مبتنی بر تفنگدار زمینی تبدیل شد و مشابه همتای عثمانی گردید. در زمان وزیری سارو تقی (۱۶۳۳–۱۶۴۵) در زمان شاه عباس بود که غلامها به اوج قدرت رسیدند و تمام مناصب مهم دولت صفوی را اشغال کردند. توپچی. واحد توپچی (به معنی مردان توپخانه) در زمان اسماعیل اول ایجاد شد و بعدها توسط عباس اول اصلاح گردید. فرمانده سپاه توپچی توپچی
باشی بود. اگرچه توپچیان برای صفویه بسیار قابل استفاده بودند، اما اطلاعات زیادی در مورد آن در دست نیست و بیشتر در منابع اروپایی ذکر شده است. تفنگچی. واحد تفنگچی در زمان اسماعیل اول ایجاد شد و بعدها توسط عباس اول اصلاح گردید. فرمانده سپاه تفنگدار توفنگچی آغاسی بود. توفنگچی ها از مناطق مختلف استخدام شده بودند و با نام محلی که از آنجا آمده بودند هماهنگ می شدند؛ مثلاً اگر یک واحد توفنگچی اصفهانی بود به «تفنگچیان اصفهان» معروف می شد. رئیس هر گروه توفنگچی به مین باشی (یعنی "رئیس هزار") معروف بود. تعداد این واحد ۱۲۰۰۰ نفر بود و عمدتاً دهقانان فارس، عرب ها و ترکمانان را شامل می شد. عناوین افتخاری. در نظام صفوی سه عنوان افتخار وجود داشت که بالاترین آنها «خان»، دومی «سلطان» و سومی «بیگ» بود. اگرچه در اوایل دوره صفویه افراد زیادی لقب «خان» را نداشتند، اما بعدها کاربرد این عنوان افزایش یافت.
پلیس سایبورگ ۲ یک فیلم اکشن آمریکایی ویدئویی محصول سال ۱۹۹۴ به کارگردانی سام فرستنبرگ با بازی دیوید بردلی، مورگان هانتر، جیل پیرس و ویکتور ملنی است. این دنباله ای بر فیلم پلیس سایبورگ (۱۹۹۳) محسوب می شود و پلیس سایبورگ ۳ در سال ۱۹۹۵ منتشر شد.
تیپ عملیاتی مردم پایهٔ ۷۱ "روح الله یا به اختصار تیپ ۷۱ "روح الله از تیپ های پیاده نیروی زمینی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است، که ستاد فرماندهی و پادگان آن در شهر اراک، استان مرکزی مستقر می باشد. پیشینه شکل گیری تیپ ۷۱ روح الله به سال ۱۳۶۶ در خلال جنگ ایران و عراق و پس از عملیات والفجر ۱۰ بازمی گردد، که به عنوان یک یگان مستقل از لشکر ۱۷ علی بن ابی طالب تفکیک شد، نخستین فرمانده آن احمد سلیم آبادی بود و نیروهای آن از شهرهای اراک، ساوه، خمین، محلات، دلیجان، تفرش، آشتیان و شازند تأمین می شد. هم اکنون سرهنگ پاسدار مصطفی صفری فرماندهی تیپ ۷۱ روح الله را برعهده دارد.
مجلس نمایندگان برلین با نام آلمانی Abgeordnetenhaus von Berlin () پارلمان ایالتی "(لندتاگ)" ایالت برلین در کشور آلمان است. برلین مطابق قانون اساسی، دولت شهر محسوب می شود. در سال ۱۹۹۳ مجلس برلین از ساختمان راتهاوس شونبرگ به ساختمان فعلی خود در خیابان نیدرکیرش در محله میته نقل مکان کرد. ساختمان فعلی مجلس نمایندگان برلین تا سال ۱۹۳۴ مقر مجلس ایالتی پروس بود. رئیس فعلی مجلس کورنلیا سیبلد (از حزب دموکرات مسیحی) است. تاریخ. مجلس نمایندگان برلین بعد از تدوین قانون اساسی جدید برلین غربی در سال ۱۹۵۱ تأسیس شد. این مجلس جایگزین قوه مقننه سابق برلین به نام "Stadtverordnetenversammlung" (مجمع نمایندگان شهر) شد که بعد از اصلاحات پروس در سال ۱۸۰۸ تأسیس شده بود و بعد از انتخابات ایالتی برلین در برلین تحت اشغال متفقین در سال ۱۹۴۶ مجدداً تأسیس شد. بین سال های ۱۹۵۱ و ۱۹۹۰، مجلس برلین، مجلسی با خودمختاری محدود بود، زیرا شورای نظارت کشورهای پیروز در جنگ می خواست که همه قوانین و انتخابات آن، مانند شهرداران و سناتورها (که در آن زمان هنوز انتخاب می شدند ولی توسط شهردار منصوب نشده بودند) تابع رد یا تأیید نیروهای متفقین باشند. پس از ا
تحاد دوباره آلمان، مجلس نمایندگان برلین، نهاد قانون گذاری برلین متحد باقی ماند. انتخابات. مجلس نمایندگان برلین هر پنج سال یکبار با رای گیری عمومی، آزاد، محرمانه و مستقیم بر اساس اصل نمایندگی تناسبی انتخاب می شود. این مجلس حداقل از ۱۳۰ نماینده تشکیل شده است که ۷۸ نماینده مستقیماً در حوزه های انتخاباتی مناطق برلین و ۵۲ نفر به طور غیرمستقیم از لیست های ایالتی یا منطقه ای انتخاب می شوند. اگر یک حزب تعداد کرسی های بیشتری از سهم خود برنده شود، تعداد نمایندگان پارلمان نیز افزایش پیدا می کند. توزیع فعلی کرسی ها در انتخابات ۲۰۱۶ (در مقایسه با انتخابات ۲۰۱۱) به شرح زیر است: حزب دزدان دریایی ۱۵ کرسی را که برای اولین بار در انتخابات ۲۰۱۱ به دست آورده بود به دلیل ناکامی در عبور از آستانه ۵ درصدی لازم برای واجد شرایط بودن برای نمایندگی در انتخابات ۲۰۱۶ از دست داد در حالی که حزب آلترناتیو برای آلمان برای اولین بار وارد مجلس برلین شد و حزب دموکرات آزاد نیز عملکرد خود را بهبود بخشید و دوباره وارد مجلس شد. کارکرد. بررسی و تصویب قانون برای دولت برلین از جمله تصویب بودجه، مهمترین وظیفه مجلس نمایندگان برلین است. علاوه بر این، مجل
س نمایندگان شهردار برلین را انتخاب می کند و بر عملکرد سنای برلین که دولت برلین است نظارت دارد.
پس از کشته شدن نادرشاه در سال ۱۷۴۷ میلادی توسط تعدادی از سردارانش، برادرزاده او علی قلی (که احتمالاً در طرح ترور دست داشت) تاج و تخت را در دست گرفت و و خود را عادل شاه نامید. او دستور اعدام همه پسران و نوه های نادر به استثنای نوه ۱۳ ساله او به نام شاهرخ را داد. در همین هنگام خزانه دار پیشین نادر به نام احمدشاه ابدالی با بنیانگذاری امپراتوری درانی ادعای استقلال نمود. در طی این فرایند سرزمین های شرقی از دست رفتند و چند دهه بعد افغانستان را شکل دادند. عثمانی ها نیز سرزمین های از دست رفته خود را در آناتولی شرقی و میان رودان را دوباره به چنگ آوردند. سرزمین های شمالی، منسجم ترین مناطق ایران، سرنوشت متفاوتی داشتند. ایراکلی دوم و تیموراز دوم، که در سال ۱۷۴۴ توسط خود نادر به دلیل خدماتشان به ترتیب شاه کاختی و کارتلی شده بودند، از بی ثباتی استفاده کردند و عملاً مستقل شدند. پس از مرگ تیموراز دوم، ایراکلی دوم کنترل کارتلی را در دست گرفت و با سرزمین خودش پادشاهی کارتیل-کاخت را بنیانگذاری کرد که نخستین فرمانروای گرجستان در سه سده اخیر بود که بر شرق گرجستان حکم می راند. با توجه به چرخش دیوانه وار حوادث در سرزمین اصلی ایران،
او توانست در طول دوره زندیه عملاً مستقل بماند. ایران در دوره قاجار توانست دوباره حاکمیت خود را بر مناطق گرجستان به دست آورد و آن را تا سده ۱۹ که به دست امپراتوری روسیه اشغال شد، حفظ کند. در همین حال آزادخان افغان (که از اعضای ارتش نادرشاه بود و در لشکرکشی هند شرکت کرد) موفق شد تا سرزمینی میان رود ارس و دریاچه ارومیه را تا سال ۱۷۵۰ تحت کنترل خود درآورد. او سپس اصفهان و شیراز را تصرف کرد اما در سال ۱۷۵۸ از کریم خان زند شکست خورد و همه سرزمین هایش را از دست داد. طوایف بختیاری و زند به سرزمین مادری خود بازگشتند و با فرماندهان جنگی همسایه بر سر کنترل غرب ایران گفتگو کردند. در همین حال آب شوران و مناطق پیرامون آن تحت کنترل خانات باکو بود در حالی که خانات آوار بر داغستان امروز حکم می راند. این سرزمین ها در کنار شرق گرجستان به ایران اضافه شدند اما سرانجام در سده ۱۹ از طریق دو جنگ با روسیه به این کشور پیوستند. شیوخ عرب نیز در ساحل ایران از این عدم کنترل دولت مرکزی برای استقلال خود استفاده کردند. برجسته ترین مدعیان میر مهنا در بندر ریگ، شیخ ناصر اول در بندر بوشهر، عبدالشیخ بنو معین در قشم و هرمز و عرب های هوله که از ک
نگان تا لنگه حکومت می کردند، بودند. عمان و خانات ازبک بخارا و خیوه نیز ادعای استقلال کردند. دودمان افشار به حکومت خود در بخش هایی از خراسان به مرکزیت مشهد ادامه دادند. هنگامی که امپراتوری زند به سرعت گسترش یافت، کریم خان برای نشان دادن احترامش به نادرشاه به نوادگانش اجازه داد تا در خراسان حکومت خود را ادامه دهند. این حکومت سرانجام پس از دستیابی قاجاریان به تاج وتخت از میان رفت.