Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وگیز بود. حتی دو کشیش که در این سفر موجود بود، نیز سابقه علمی داشتند. یکی از مردانی که برای رفتن به این سفر اکتشافی درخواست کرده بود، مرد شانزده ساله اهل جزیره کرس به اسم ناپلئون بناپارت بود. بناپارت که در آن زمان ستوان دوم در آکادمی نظامی پاریس بود، موفق شد در فهرست ابتدایی قرارگیرد، اما در نهایت برای این سفر اکتشافی انتخاب نگردید و در فرانسه جا گذاشته شد. در آن آیام، بناپارت علاقه داشت تا به جای ارتش در نیروی دریایی خدمت نماید، چون او در ریاضی و توپ خانه تخصص داشت و این دو مهارت در کشتی های جنگی بسیار با ارزش بودند. دانشمندانی که در این سفر اکتشافی حضور داشتند، از روش های کاری دانشمندان کوک تقلید نموده و محاسبات طول جغرافیایی را بر اساس زمان سنج های دقیق و فاصله میان مهتاب و خورشید و همزمان مثلث بندی زاویه یاب یا فاصله که از کشتی گرفته می شد انجام می دادند، همان روشی که کوک برای تهیه نقشه جزیره های اقیانوس آرام بکار برد. در رابطه با جغرافیا، لاپیروس دقت و ایمنی روش های که توسط کوک به اثبات رسیده بود را به طور قاطعی به نمایش گذاشت. در این سفر وی، حل مسئله طول جغرافیایی مشهود بود و نقشه برداری نیز دقت علمی به
دست آورد. پوشیده بودن منطقه شمال غربی ساحل آمریکا توسط مه های دوامدار مانع او گردیده (همان گونه که مانع کوک شده بود) و او نتوانست نقشه های کاملتری تهیه نماید، هرچند او توانست برخی خلاها را پُر کند. شیلی و هاوایی. لاپیروس و ۲۲۰ تن از افراد وی در ۱ اوت ۱۷۸۵ بِرست را ترک نمودند، از اطراف دماغه هورت دور زده و حکومت استعماری اسپانیا در اداره کل شیلی را بررسی نمودند. او در ۹ آوریل ۱۷۸۶ به جزیره ایستر رسید، پس از آن به سمت جزایر ساندویچ که حالا معروف به جزایر هاوایی است حرکت نموده و هنگام رسیدن در آنجا، به نخستین اروپایی مبدل شد که به جزیره مائوئی قدم نهاده است. آلاسکا. لاپیروس حرکت به سمت آلاسکا را آغاز نموده و در اواخر ژوئن ۱۷۸۶ در نزدیکی کوه سنت الیاس لنگر انداخته و به اکتشاف اطراف پرداخت. یک کشتی ته پهن و دو کشتی نجات بزرگ که ۱۲ نفر سرنشین داشتند، در ۱۳ ژوئیه ۱۷۸۶ در اثر جریان های بسیار تند خلیجی که لاپیروس آنرا Port des Français نامید و حالا حالا به نام خلیج لیتویا یاد می گردد، مفقود شدند. مردان لاپیروس با قبیله تلینگیت ملاقات نمودند. (این دیدار به طور خلاصه در قسمت ۱۳ سریال کیهان: یک سفر شخصی، از کارل سیگن به
نمایش درآورده شده است). پس از آن، او به سمت جنوب حرکت کرده و به اکتشاف ساحل شمال غربی پرداخت، از جمله جزایر بیرونی منطقهٔ که حالا معروف به بریتیش کلمبیا است. کالیفرنیا. لاپیروس از ۱۰ تا ۳۰ اوت به سمت جنوب در حرکت بود تا اینکه به ولایت اسپانیایی لاس کالیفرنیاس که کالیفرنیای امروزی است، رسید. گزارش می شود که او شاهد تنها آتش فشان تاریخی در کوه شاستا در ۷ سپتامبر ۱۷۸۶ بود، اما حالا این گزارش اعتبار علمی چندانی ندارد. او به حد کافی در پریسیدو آف سان فرانسیسکو توقف کرد تا یک نقشه کلی از منطقه خلیج، «نقشه بندر سانفرانسیسکو، واقع در ساحل شمالی کالیفرنیا» («Plan du port de St. François, situé sur la côte de la Californie septentrionale»)، تهیه نماید، نقشهٔ که با نام نقشه ۳۳ در Atlas du voyage de La Pérouse ال. اوبرت در ۱۷۹۷ میلادی مجدداً تهیه گردید. او در ۱۴ سپتامبر ۱۷۸۶ به خلیج مونته ری در پریسیدو مونته ری رسید. او زیستگاه ها، رانچوها و ماموریت های مذهبی اسپانیایی را بررسی کرد. لاپیروس گزارش داد، «منطقه اکلماچز بیش از ۲۰ لیگ به سمت [جنوب-] شرق مونته ری ادامه دارد». او یادداشت های مهمی در مورد نحوه برخورد مبلغان مذه
بی با مردمان بومی کالیفرنیا و زیستگاه های هندی در ماموریت های مذهبی فرانسیسکان فراهم نمود. لاپیروس همچنین از شرایط موجود در یک مزرعه ای که از برده ها کار می کشید، خشنود شد. در آن زمان، فرانسه و اسپانیا دارای روابط دوستانه بودند. پس از دریک در ۱۵۷۹ میلادی، لاپیروس نخستین بازدیدکننده غیراسپانیایی بود که از کالیفرنیا دیدن می کرد و همچنین نخستین فردی بود که پس از بنیان گذاری ماموریت های مذهبی و قلعه های نظامی (presidios) اسپانیایی در آنجا، به کالیفرنیا آمده بود.
ساختمان بانک ملی مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان تبریز، بخش مرکزی، خیابان جمهوری اسلامی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۰۹۰۹ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
ساختمان دفتر ثبت اسناد مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان تبریز، بخش مرکزی، میدان ساعت -ابتدای خیابان ارتش جنوبی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۶۴۴ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مدرسه انوشیروان مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان تبریز، بخش مرکزی، خ امام خمینی - تقاطع چهارراه شریعتی و باغ گلستان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۶۴۳۹ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
جوائو آلوارس فاگوندس (João Álvares Fagundes) (متولد ۱۴۶۰ در پادشاهی پرتغال-درگذشت ۱۵۲۲ در پادشاهی پرتغال)، کاوشگر و صاحب کشتی ویانا دو کاستلو در شمال پرتغال بود. او در سال های ۱۵۲۰–۱۵۲۱ چندین مأموریت به نیوفاندلند و نوا اسکوشیا را سازماندهی کرد. فاگوندز به همراه جانشین خود پرو دی بارسلوس و با همراهی استعمارگران (بیش از آزورها و بعضی از سرزمین اصلی پرتغال)، جزایر سنت پل در نزدیکی کیپ برتون، سیبل آیلند، پینگوئین آیلند (اکنون به فانک آیلند معروف است)، برجیو و سن پیر و میکلون را کشف کرد. جزیره های بعدی را به افتخار سنت اورسولا، ایلون تاوزند ویرجینز نام گذاری نمود. پادشاه پرتغال، مانوئل اول، در تاریخ ۱۳ مارس ۱۵۲۱ حق انحصاری و مالکیت اکتشافات جزایر را به فاگوندز اعطا کرد. ساموئل دو شامپلین در سال ۱۶۰۷ بقایای یک صلیب بزرگ را در لنگرگاه امروزی ادوکیت بندر، نوا اسکوشیا در حوضه میناس شناسایی کرد («یک صلیب قدیمی که با خزه پوشیده شده بود و کاملاً زنگ زده بود»). برخی از تاریخ دانان این صلیب را به فاگوندز منسوب می کنند که به نظر می رسد هشت دهه قبل از این مکان دیدن کرده بود. مستعمره ماهی گیری کیپ برتون. ۴۵ یا ۵۰ سال قبل یعن
ی در سال ۱۵۷۰ کاپیتان فرانسیسکو دسوزا (ناظر یا فرماندار پادشاه) از فرماندهی جزیره مادیرا و بومی همان گزارش داده بود، بعضی نجیب زادگان از وین با توجه به اطلاعاتی که از مکان جدید ماهی روغنی داشتند، مصمم بودند در بخشی از این سرزمین ساکن شوند. از پادشاه مانوئل، مجوز مأموریتی تحت فرمان جوائو آلوارس فاگوندز گرفتند، زیرا او خانواده ها و زوج های زیادی از آزورها را مخصوصاً از جزیره ترسیرا راهنمایی کرده بود که همگی حین سفر جمع شده بودند. با ناوهای جنگی وکشتی های بادبانی به آمریکای شمالی رسیدند، «از آن جاییکه ساحل نیوفاندلند را بسیار سرد می دانستند از شرق به سمت غرب رفتند» تا اینکه به «یک ساحل جدید رسیدند و از شمال شرقی تا جنوب غربی صف آرایی کردند، همان جا ساکن شدند و تعدادی از کشتی های خود را از دست دادند». دسوزا گفت اطلاعات بیشتری از «استعمارگرانی که آنجا سکونت داشتند به دست نیامد زیرا ارتباطی با کلانشهر نداشتند». بعدها ماهی گیران باسکی که به آن ناحیه رفته بودند خبر سرنوشت استعمارگران را باخود آوردند. باسکی ها اطلاعات مستعمرات، ساکنین و نسل بعد بازگو کردند. «گفتند از آن ها درخواست کردند مقامات پرتغال را از وضعیت شان د
ر سرزمین آگاه کنند و برایشان کشیش بفرستند زیرا غیریهودیان (احتمالاً مردم میکماق) «صلح طلب و مطیع هستند و افراد مشهوری هستند که آنجا قایق رانی می کنند. طبق گفته سوزا این منطقه در کیپ بریتو قرار داشت. (کیپ برتون به پرتغالی قدیمی است. که در سال ۱۵۷۰ به دلیل جستجوهای جیکیوز کارتیه و دیگران این اسم را داشت)، براساس گفته تاریخ نویسان «در ورودی ساحل شمالی در منطقه مسکونی یک خلیج زیبا چیزهای باارزشی مانند گردو، بلوط، انگور و میوه های فراوانِ دیگری یافت می شد. سرزمین خوبی به نظر می رسید. در میان این گروه ها زوج هایی از آزورها وجود داشتند که در آنجا سکونت می کردند». فرماندار مادیرا معرفی این مستعمره را با یک دعا به پایان رساند: «باشد که پروردگار ما از لطفش راه گرفتن کمک را بر آنها هموار سازد، نیت من این است که از این مسیر ساحلی عبور کنم تا به جزیر سائو فرانسیسکو برسم و این مسیر را با یک سفر قابل دسترسی کنم». احتمال دارد این مستعمره تا ۱۵۷۰ یا تا پایان قرن پا بر جا مانده باشد.
آرامگاه انگجی مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان تبریز، بخش مرکزی، خ فلسطین - قبرستان قدیمی محله گجیل واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۸۵۳ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
زبان های توو یا تا–! کوی (Taa–!Ui،Ui–Taa, Kwi)، یک خانواده زبانی متشکل از دو گروه زبانی هستند که در بوتسوانا و آفریقای جنوبی صحبت می شوند. رابطه بین این دو خوشه مورد تردید نیست اما نزدیک نیست. نام توو از کلمه ای برای «شخص» مشترک در هر دو شاخه خانواده گرفته شده است. طبقه بندی. زبان های Tuu به طور واضح با هیچ خانواده زبان دیگری مرتبط نیستند، با این حال شباهت های زیادی با زبان های خانواده Kxʼa دارند. به طور کلی تصور می شود که این به دلیل هزاران سال تماس و تأثیر متقابل است (یعنی یک سپراچبوند)، اما برخی از محققان معتقدند که این دو خانواده ممکن است در نهایت ثابت شود که به هم مرتبط هستند. زمانی تصور می شد که زبان های توو شاخه ای از خانواده زبان های خویسانی را تشکیل می دهند که اکنون منسوخ شده اند و در آن سناریو به آنها خویسان جنوبی می گویند. زبان ها. شاخه! کوی (! آی) آفریقای جنوبی رو به مرگ است و تنها یک زبان باقی مانده است، آفتابی، و آن زبان با کمتر از ۵ گویشور مسن.زبان های کوی زمانی در سراسر آفریقای جنوبی رایج بودند. مشهورترین آنها، ǀXam، منبع شعار ملی مدرن آن ملت، ایکه ای: بدǁke بود. شاخه Taa در بوتسوانا قوی تر اس
ت، اگرچه یک زبان باقی مانده نیز دارد،Xóõ، با ۲۵۰۰ سخنران. از آنجایی که بسیاری از زبان های توو با سابقه کمی منقرض شده اند، سردرگمی قابل توجهی در مورد اینکه کدام یک از نام های متعدد آنها بیانگر زبان ها یا حتی گویش های جداگانه است، وجود دارد. برای برخی از احتمالات به فهرست زبان های خویسان مراجعه کنید. احتمالاً زبان های Tuu دیگری نیز وجود داشت. وستفال یک نوع تاآ را مطالعه کرد که به صورت های مختلف امانی، نامنی، نگأمانی، آماسا ارائه شده است. ظاهراً اکنون منقرض شده است. بلیک گونه ای دیگر را که اکنون منقرض شده است، با نام "اس۵" در شهر خاکهثبت کرد. در ادبیات به کاکیا معروف است. یکی دیگر در منطقه دماغه (با برچسب 'اس۴آ') به نام زایتیا، ختیا، کتیا، کتیاشناخته می شود. والپنس، ǀکوسی، و ǀایکوسی ظاهراً به همان گونه زاتیااشاره می کنند. وستفال (۱۹۷۱) هر دو آنها را به عنوان لهجه های نعمانی فهرست می کند، اگرچه کوهلر تنها ختیا را فهرست می کند و آن را به عنوان !کوی طبقه بندی می کند. زبان های توو، همراه با همسایه اش ǂʼامکوئه، به این دلیل که تنها زبان هایی در جهان هستند که دارای کلیک های دو زبانه به عنوان صداهای گفتاری متمایز هستند
(به غیر از اصطلاحات آیینی منقرض شده دامین در شمال استرالیا، که هرگز زبان مادری کسی نبود، شناخته شده اند). تاا، ǂʼامکوئه و گوویهمسایه (از خانواده خوه) یک اسپراچباند (ناحیه زبان) با برخی از پیچیده ترین موجودی های هم صدا و هم حروف صدادار در جهان را تشکیل می دهند. تمامی زبان های این سه خانواده لحن دارند.
آرامگاه پیر خاموش مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان تبریز، بخش مرکزی، خیابان فارابی - پل قاری - نبش خیابان ثقه الاسلام - خیابان عارف واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۵۱۹۱ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
یخچال قائم مقام مربوط به دوره قاجاریان است و در شهرستان تبریز، بخش مرکزی، خ ششگلان -کوچه سرندی - جنب دبستان دخترانه ام البنین واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۸۴۳ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
یخچال لله بیگ مربوط به دوره قاجاریان است و در شهرستان تبریز، بخش مرکزی، خ امام خمینی - روبروی خ تربیت -کوچه شهید یوشاری- جنب هنرستان دخترانه میر عماد واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۸۵۰ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
مارکو لازتیچ (به زبان سیریلیک صربی: Марко Лазетић؛ زادهٔ ۲۲ ژانویه ۲۰۰۴) یک بازیکن فوتبال اهل صربستان است که به صورت قرضی برای باشگاه تی اس سی بازی می کند.
توماس مایکل شِلبی نام شخصیت اصلی مجموعهٔ تلویزیونی درام تاریخی "پیکی بلایندرز" با بازی کیلین مورفی است. مورفی برای بازی در این نقش برندهٔ جایزهٔ فیلم و تلویزیون ایرلندی و جایزهٔ تلویزیون ملی شد. این شخصیت مورد تحسین بسیاری از منتقدان قرار گرفته است. استیون نایت، کارگردان سریال، کیلین مورفی را برای نقش تامی شلبی انتخاب کرده است. این شخصیت سرباز سابق جنگ جهانی اول و از خانواده ای انگلیسی رومانیایی در شهر بیرمنگام بریتانیا است.
پل حاجی عظیم مربوط به دوره پهلوی است و در شهرستان تبریز، بخش مرکزی، انتهای خ راسته کوچه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۶۵۱۶ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
نبرد در دریاچه چانگ جین ۲ که همچنین به عنوان پل واتر گیت شناخته می شود، یک فیلم جنگی حماسی چینی محصول ۲۰۲۲ و دنباله "نبرد در دریاچه چانگین" (۲۰۲۱) است. کارگردانی آن بر عهده چن کایگه، تسویی هارک و دانته لام بوده و وو جینگ، جکسون یی و دوان یی هونگ در آن ایفای نقش کرده اند. این فیلم یادبود صدمین سالگرد حزب کمونیست چین است و بر اساس نبردهای تاریخی در گذرگاه فونچیلین در طول نبرد مخزن چوسین در جنگ کره است. این فیلم در ۱ فوریه ۲۰۲۲ (سال نو چینی) اکران شد و با ۶۲۶ میلیون دلار فروش در سراسر جهان به نهمین فیلم پرفروش سال ۲۰۲۲ تبدیل شد. داستان. پس از نبرد در "سینگ هون-نی" و "هاگارو-ری"، گروه هفتم ارتش داوطلب خلق چین به پل واتر گیت در گذرگاه فونچیلین می رسد، که از یک نقطه استراتژیک در لشکر ۱ دریایی آمریکا محافظت می کند. مسیر عقب نشینی و گروهان هفتم با نیروهای آمریکایی وارد عملیات تک تیراندازی می شود. بازیگران. پاسخ انتقادی. این فیلم در سایت های چینی دوبان و مائویان به ترتیب امتیاز ۷٫۲ از ۱۰ و ۹٫۶ از ۱۰ را در مقایسه با نسخهٔ پیشین خود (۷٫۴ و ۹٫۵) دریافت کرده است. سی ان ان اشاره کرد که فیلم اصلی "دریاچه چانگجین" که دنباله
آن بر پایهٔ آن ساخته شده است به سفارش بخش تبلیغات حزب کمونیست چین ساخته شده است در حالی که بیزینس اینسایدر گفت که این فیلم بخشی از یک ژانر سرگرمی سینمای چین است که چین و کمونیست چینی و حزب و ارتش آزادی بخش خلق را ستایش می کند. اسکات مندلسون از "فوربس" این فیلم را «فقط یک فیلم اکشن» خواند و گفت که این فیلم میهن پرستانه است اما «نه کاملاً ملی گرایانه یا وحشتناک جنگویستی».
سرهنگ جان نیکلاس بلاشفورد-اسنل (John Nicholas Blashford-Snell)، دارندهٔ برترین نشان امپراتوری بریتانیا (زادهٔ ۲۲ اکتبر ۱۹۳۶) افسر سابق نیروی زمینی بریتانیا، کاشف و نویسنده است. او علمیات رالی و انجمن اکتشاف علمی را تأسیس کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. جان نیکلاس بلاشفورد-اسنل در ۲۲ اکتبر ۱۹۳۶ در هرفورد، انگلستان چشم به جهان گشود. پدرش یکی از اعضای هیئت قانون-گذاری شهر، کشیش لیلند بود. جان بلاشفورد اسنل (زادهٔ ۱۹۰۳ – درگذشتهٔ ۱۹۷۸)، دارندهٔ پنجمین درجهٔ نشان امپراتوری بریتانیا، مستمری بگیر کلیسای جامع هرفورد و عضو سابق روحانیون ارتش سلطنتی و مادرش گوندولین ایوز سادلر بود. بلاشفورد-اسنل در هرفوردشر و جرزی پرورش یافت. از سال ۱۹۵۰ در کالج ویکتوریا در جرزی به تحصیل پرداخت. او به نیروی زمینی بریتانیا پیوست و پس از آن در ۲ اوت ۱۹۵۷ به عضویت سپاه مهندسین سلطنتی درآمد، به عنوان افسر دانشجو در مدرسه نظامی سلطنتی سندهرست ادامه تحصیل کرد. خدمت نظامی. بلاشفورد-اسنل دو سال نخست مأموریت خود را به عنوان ستوان دوم خدمت کرد. سپس در ۲ اوت ۱۹۵۹، به درجهٔ ستوان یکم و چهار سال بعد یعنی در ۲ اوت ۱۹۶۳ به درجهٔ سروان ارتقا یافت. پس از آ
ن در ۳۱ دسامبر ۱۹۶۸، به درجهٔ سرگرد و در ۱۰ ژوئن ۱۹۷۶ به درجهٔ سرهنگ دوم رسید. او پس از ۳۷ سال خدمت در ۳۰ دسامبر ۱۹۹۱ از نیروی زمینی بریتانیا بازنشسته شد. او در سال ۱۹۷۶ با مستندی به نام این زندگی شماست توسط ایمون اندروز غافلگیر شد، زیرا که موضوع اصلی این سریال بلاشفورد-اسنل بود. سفرهای اکتشافی. بلاشفورد-اسنل در سال ۱۹۶۹ انجمن اکتشاف علمی جغرافیایی را تأسیس کرد. اولین سفر او در سال ۱۹۶۸ به نیل آبی بود که طی آن به طور تصادفی «قایقرانی آب سفید» را ابداع کرد. عبور از گسست دارین در میان سال های ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۲ و نخستین سفر شمال تا جنوب با وسایل نقلیه از آلاسکا تا دماغهٔ هورن و جهت یابی کامل رود کنگو (۱۹۷۴ تا ۱۹۷۵) از جمله اقدامات او بودند. او در سال ۱۹۷۴ برندهٔ جام سگریو و مدال لیوینگستون از انجمن جغرافیایی سلطنتی اسکاتلند برای قدردانی از رهبری اش در سفرها شد. بلاشفورد-اسنل در سال ۱۹۷۸ عملیات دریک را پایه گذاری کرد که بعدها به عملیات رالی معروف شد. عملیات رالی یک ابتکار آموزشی برای افراد جوان بود که او تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۹۱، سمت ارتشبد اداره کنندهٔ آن را بر عهده داشت. بلاشفورد-اسنل در سال ۱۹۹۳ برندهٔ مدال طل
ای پترون از انجمن سلطنتی جغرافیا شد. او در سال ۲۰۰۶ برای طراحی کلاهی مناسب، مورد نیاز کاشفان جغرافیایی، با کلاهسازان لندن، جیمز لاک و شرکا همکاری کرد. از سال ۲۰۰۱ تاکنون وی رئیس افتخاری زیست مرکز جانورشناسی فورتئان را بر عهده دارد. او همچنین عضو باشگاه گوست نیز هست. در سال ۲۰۱۰، او همکار افتخاری دانشگاه جان مورز لیورپول شد. نوشته های منتشر شدهٔ او شامل یک خود زندگی نامه به نام گم شده ای پشت مرزها است که در سال ۱۹۹۴ منتشر شده است. بلاشفورد-اسنل از سال ۱۹۷۴ عضو باشگاه کاشفان جغرافیایی است. او در سال ۱۹۹۲ به پاس مشارکت پررنگ برای اهداف و رفاه کارکنان سازمان، برندهٔ مدال سوینی شد. زندگی شخصی. بلاشفورد-اسنل در سال ۱۹۶۰ با جودیت شرمن ازدواج کرد. آنها در شرایطی با هم آشنا شدند که بلاشفورد-اسنل هنوز در سندهورست بود و شرمن در واحد آموزش افسری بانوان شرکت می کرد. آنها صاحب دو دختر به نام ویکتوریا و اما هستند.
وینیفرد شرلی هیوز (؛ – ) نویسنده، و تصویرگر ادبیات کودک و نوجوان اهل انگلستان بود که بین سال های ۱۹۶۰ تا ۲۰۲۲ مشغول فعالیت بود. زندگی نامه. وینیفرد شرلی هیوز در کربی غربی زاده شد. او دختر تی جی هیوز، صاحب یک فروشگاه زنجیره ای بود. شرلی در مدرسهٔ عالی هنر لیورپول در رشتهٔ نقاشی و طراحی لباس و در مدرسهٔ هنر راسکین آکسفورد در رشتهٔ هنر تحصیل کرد. شرلی هیوز با یک معمار به نام جان ولیامی ازدواج کرد و صاحب سه فرزند شدند. دخترش کلارا ولیامی در تهیهٔ مجموعه کتاب های دیکسی او دی با او همکاری کرده است. شرلی هیوز با الهام از نقاشانی مانند آرتور راکهام و ادموند دولاک نخستین آثار نقاشی خود را برای کتاب "خواهر کوچولوی آتیش پارهٔ من" نوشتهٔ دوروتی ادواردز ارائه کرد. پس از آن نخستین کتاب خود "روز لوسی و تام" را در سال ۱۹۶۰ به نویسندگی و تصویر گری خود منتشر کرد. شرلی هیوز در طول عمر کاری خود هیوز بیش از ۲۰۰ کتاب کودک را تصویر گری کرد که تا سال ۲۰۲۲ بیش از ده میلیون نسخه از آنها تاکنون به فروش رفته اند. مجموعه داستان هیوز به نام "آلفی" نخستین بار در سال ۱۹۷۷ منتشر شد که داستان پرطرفداری درباره پسری همراه با خواهر کوچک ترش آنی
رز است. اما سرشناس ترین نوشته و تصویرگری او کتاب داگر است. داستان کتاب درباره پسری است که اسباب بازی خود را گم می کند. شرلی هیوز پس از بیماری کوتاهی در خانه اش درگذشت.
ووروس () ساکنان منطقه ووروما تاریخی و شهرستان وورو کنونی در جنوب شرقی استونی هستند که جمعیت آنها در حدود ۷۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده می شوند.
خواهرزاده های همسر سرهنگ (به آلمانی: Die Nichten der Frau Oberst) فیلمی در ژانر کمدی، رومانتیک، اروتیک به کارگردانی و فیلم نامه نویسی اروین س. دیتریش، بر اساس رمانی منسوب به گی دو موپاسان، محصول سال ۱۹۸۰ مشترک کشورهای سوئیس، ایتالیا و آلمان می باشد. از بازیگرانی که در این فیلم به ایفای نقش پرداخته اند، می توان از کارین گامبیه، بریژیت لائه کتی استوارت و پاسکل وایتل نام برد. این فیلم که در پخش جهانی به نام "رازهای یک پیش خدمت فرانسوی (به انگلیسی: Secrets of a French Maid)" شناخته می شود"؛" دنباله ای بر فیلمی موفق به همین نام، ساختِ اروین س. دیتریش که در سال ۱۹۶۸ تولید شده، می باشد. این فیلم در ۱۸ ژانویه ۱۹۸۰ در سینماهای آلمان و سوئیس به نمایش درآمد. خلاصه داستان. «ژان» زنی خوش پوش و باوقار، که بیوه «سرهنگ دگراندویل» است؛ در عمارتی در حومه شهر نُرماندی با خواهرزاده های جوان و یتیم خود، یعنی «جولی» و «فلورانس» که در سن ازدواج و به دنبال فرد مناسبی برای تشکیل خانواده هستند؛ زندگی می کند. همراه آنها دختری به نام «نانا» خدمتکار منزل، «باپتیست» باغبان، «اریک» اصطبل بان، «گاستون» پیشخدمت آشپزخانه و نامزدش «مینه» که آش
پز عمارت است؛ به خدمت مشغول هستند. در مجاورت مزرعه و خانه نیز، «جرارد» نقاش، «سیمون کانار» ورزشکار اما تنها و منزوی در جنگل، «جان» خریدار محصولات مزرعه روزگار می گذرانند. ژان، جولی و فلورانس در جستجوی ساحل آرامش، برای رساندن کشتی زندگی شان در دریای متلاطم عشق و شهوت هستند و سرانجام با موفقیت به مقصود خود می رسند. جستارهای وابسته. خواهرزاده های همسر سرهنگ (۱۹۶۸) خواهرزاده های همسر سرهنگ۲: تخت من قلعه من است (۱۹۶۹) پیوند به بیرون. رازهای یک پیش خدمت فرانسوی در تی ام دی بی
جان لیدیارد (John Ledyard) (زادهٔ نوامبر ۱۷۵۱ – درگذشتهٔ ۱۰ ژانویه ۱۷۸۹)، کاوشگر و ماجراجوی اهل ایالات متحده بود. اوایل زندگی. لیدیارد در نوامبر ۱۷۵۱ در گروتون، کنتیکت متولد شد. او نخستین فرزند آبیگیل یونگز لیدیارد و کاپیتان جان لیدیارد جونیور، فرزند اسکاویر جان لیدیارد سینیور بود. یک یا دو روز پس به دنیا آمدن فرزند خود، کاپیتان جان لیدیارد کشتی پدرش را به دریا انداخت و به مقصد هند غربی حرکت کرد. لیدیارد سه سال بعد به پدربزرگ خود در هارتفورد، کنتیکت پیوسته و وارد مدرسه شد. پدر بزرگ وی درست قبل از اینکه لیدیارد ۲۰ ساله شود وفات کرد. (اسکوایر لیدیارد در ماه سپتامبر ۱۷۷۱ درگذشت؛ هنگام درگذشت اسکوایر، نوه وی جان سوم تقریباً سه ماه کمتر از ۲۱ سال داشت). لیدیارد در ۲۲ آوریل ۱۷۷۲ وارد کالج دارتموث (که تنها ۳ سال از عمر آن می گذشت) شده و برای مدت کوتاهی آنجا ماند. او بدون کسب اجازه، برای دو ماه از اوت تا سپتامبر همان سال کالج را ترک کرده و به یک سفر اکتشافی کمپینگ را رهبری کرد و در ماه می ۱۷۷۳ کالج را برای همیشه ترک نمود. به طور فراموش نشدنی، او کانوی دستکند خود را ساخت و برای یک هفته در رودخانه کنتیکت تا مزرعه پدربز
رگش آن را پارو زد. امروزه، باشگاه کانوی لیدیارد که بخشی از باشگاه تفریحی دارتموث است، به طور همه ساله یک سفر کانوی را دریای کنتیکت راه اندازی می کند. در اوقات بلاتکلیفی، او تصمیم گرفت تا سفر کند؛ او به پسر عموی خود نوشت، «من هفت سال خود را به سرگردانی تخصیص دادم». او به عنوان یک کارمند معمولی کشتی به یک سفر تجارتی یک ساله به جبل الطارق، ساحل بربر و کارائیب رفت. در سفر دریایی بعدی خود، او کشتی را وارد پورتسموث، انگلستان نمود و به زودی گرفتار شده و به عنوان تفنگدار دریایی به زور وارد نیروی دریایی بریتانیا شد. سومین سفر دریایی کاپیتان کوک. در ژوئن ۱۷۷۶، لیدیارد به عنوان یک تفنگدار دریایی به سومین و آخرین سفر دریایی کاپیتان جیمز کوک ملحق شد. این سفر دریایی تا اکتبر ۱۷۸۰ میلادی ادامه یافت. در جریان چهار سال، این دو کشتی در جزایر ساندویچ، دماغه امید نیک، جزایر پرینس ادوارد در آفریقای جنوبی، جزایر کرگولن، تاسمانی، نیوزیلند، جزایر کوک، تونگا، تاهیتی و سپس در هاوایی (که برای نخستین بار در این سفر دریایی مستند گردید) توقف نمودند. این سفر دریایی بسوی سواحل آمریکای شمالی ادامه یافته و احتمالاً لیدیارد را به نخستین شهروند
ایالات متحده مبدل نمود که سواحل غربی آن را در امتداد جزایر آلیوتی و آلاسکا در دریای برینگ لمس می نماید و سفر دریایی دوباره به سمت هاوایی بازگشت و کوک در آنجا به قتل رسید. او تلاش نمود تا از کیالاکیکوا بی به موکواویویو و بلندترین نقطه آن ماونا لوا بالا رود، اما مجبور شد برگردد. هنگام بازگشت از سفر دریایی کشتی ها در کامپاتکا، ماکائو، باتاویا (حالا جاکارتا) و در اطراف دماغه امید نیک توقف نموده و در نهایت به انگلستان بازگشت. لیدیارد که هنوز تفنگدار نیروی دریایی بریتانیا بود، برای جنگ با انقلاب آمریکا به کانادا فرستاده شد. او در عوض مأموریت خود را ترک و به دارتموث بازگشت و به نوشتن ژورنال آخرین سفر دریایی کاپیتان کوک آغاز کرد. این اثر در ۱۷۸۳ میلادی، پنج سال پس از سفر او به هاوایی، به نشر رسید و نخستین اثر در ایالات متحده بود که حق تکثیر آن محافظت شده بود. (در واقع این اثر توسط یک لایحه ویژه قانون حق تکثیر در ایالت کنتیکت محافظت شده بود؛ قانون حق تکثیر فدرال در ۱۷۹۰ میلادی معرفی شد). این اثر امروزه به عنوان یکی از کتابهای نادر تفسیر می گردد، چون نخستین کتاب مسافرتی بود که برای اولین بار در ایالات متحده به چاپ رسی
د و هاوایی را توصیف می کرد. تجارت خز. چون لیدیارد پی برده بود که خز سمور دریایی مناطق شمال غرب آمریکا در ماکائو از قیمت بسیار بالایی برخوردار است، او در اوایل دهه ۱۷۸۰ میلادی برای ایجاد شرکت های تجارت خز لابی گری کرد. پیشنهاد لیدیارد این بود تا خز با ابریشم و پورسلین چینی مبادله گردیده و بعداً در ایالات متحده به فروش برسد. هرچند شراکت تجاری او با سرمایه گذار اهل فیلادلفیا، رابرت موریس موفقیت آمیز نبود، اما او با این حال راه را برای تجارت با چین هموار ساخت. لیدیارد در ژوئن ۱۷۸۴ ایالات متحده را به هدف یافتن بانکدارهای سرمایه گذاری در اروپا، ترک کرد. او در پاریس با جان پل جونز به شراکت آغاز کرد، اما این شراکت جدید نیز به ثمر نرسید. سفر زمینی در اطراف جهان. لیدیارد هنگامی که در پاریس بود، با تشویق توماس جفرسون سفیر وقت ایالات متحده و حمایت مالی موتیه دو لافایت، گیاه شناس جوسیف بانکس و داماد جان آدامز، ویلیام اسمیت به فکر یک سفر اکتشافی گسترده شد. جفرسون پیشنهاد نمود که لیدیارد از راه زمین و با گذشتن از روسیه، عبور از تنگه برینگ و حرکت به سوی جنوب آلاسکا و سپس گذشتن ویرجینیا که در غرب آمریکا است، به اکتشاف قاره آم
ریکا بپردازد. لیدیارد در دسامبر ۱۷۸۶ لندن را ترک نموده و بیشتر خاک روسیه را طی کرد. او در ژوئن ۱۷۸۷ سن پترزبورگ را ترک و از مسکو، یکاترینبورگ، امسک، تومسک، ایرکوتسک، کیرنسک گذشت و پس از ۱۱ هفته به یاکوتسک رسید. در این جا او برای استراحت زمستانی توقف کرد، اما دوباره به ایرکوتسک بازگشت نمود تا به یک سفر اکتشافی بزرگتر که توسط جوسیف بیلینگز (از سفر دریایی کوک) رهبری می شد، بپیوندد. با این حال، لیدیارد در فوریه ۱۷۸۸ به فرمان امپراتور روسیه، کاترین کبیر دستگیر گردیده و از همان راه که رفته بود دوباره به مسکو بازگردانده شد و پس از آن به لهستان تبعید گردید. سفر اکتشافی به آفریقا. لیدیارد که دوباره به لندن بازگشته بود با انجمن آفریقا که در آن زمان به دنبال استخدام کاشفین برای آفریقا بود، آشنا شد. لیدیارد یک سفر اکتشافی را از دریای سرخ به آتلانتیک پیشنهاد کرد. او در اوت ۱۷۸۸ به اسکندریه رسید، اما روند آغاز سفر به آهستگی پیش می رفت. در اواخر نوامبر ۱۷۸۸، لیدیارد بر حسب اتفاق خود را با جوهر گوگرد (سولفوریک اسید) مسموم کرد و در ۱۰ ژانویه ۱۷۸۹ در قاهره درگذشت. جان لیدیارد در تپه های شینی اطراف دریای نیل در یک مقبره متواضع
به خاک سپرده شد، اما موقعیت آن تا امروزه نامعلوم است. میراث. علاوه بر باشگاه کانوی لیدیارد، دو نوجوان دورتموث به نام های پیتر بوهلر و پیتر بریویت در بهار ۲۰۰۲ میلادی سفر لیدیارد را دوباره تکرار کردند. آنها با پیمودن یک راه پُستی قدیمی معروف به نورستیجن در امتداد ساحل، ۲٬۰۰۰ مایل از استوکهلم تا سن پترزبورگ را از طریق سوئد، فنلاند و روسیه طی نمودند.
کوشک قائم مقام مربوط به دوره قاجاریان است و در شهرستان تبریز، بخش مرکزی، چایکنار، پارک قائم مقام واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۹۴۵ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
نیروگاه های فو یک نیروگاه سیکل ترکیبی ۹۸۰ مگاواتی است که در منطقه لوژو، شهر تائویوان، تایوان واقع شده است. این ایستگاه در ۵ کیلومتری (م مایل) در شمال شرقی فرودگاه بین المللی تائویوان واقع شده است. این نیروگاه با گاز طبیعی کار می کند و از دو توربین کا۲۴–۲ تشکیل شده است.