Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مونولیث پروداکشنز (به انگلیسی: Monolith Productions) یک شرکت سازنده و توسعه دهنده بازی های ویدیویی واقع در شهر کرکلند در ایالت واشینگتن ایالات متحده آمریکا است که در اوت ۲۰۰۴ توسط بخش سرگرمی کمپانی برادران وارنر خریداری گردید. تاریخچه. این کمپانی در تاریخ ۱۵ اکتبر سال ۱۹۹۴ میلادی با مشارکت و همکاری «برایان گوبل»، «برایان وایت»، «برایان باومن»، «گرت پرایس»، «جیس هال»، «پال رنو» و «توبی گلدول» تأسیس گردید. آقای «برایان گوبل» که پایه گذار این شرکت می باشد، در مورد انتخاب نام شرکت اینچنین می گوید: در زمانی که شرکت را تأسیس نمودیم، سیستم عامل داس همچنان برای بازی های ویدیویی مورد استفاده قرار می گرفت. به همین دلیل ما احتیاج به نامی داشتیم که از ۸ حرف یا کمتر تشکیل شده باشد. به همین خاطر شروع به تحقیقات در مورد تکنولوژی ها و دیدن فیلم های مختلف کردیم؛ و در نهایت «مونولیث» (به معنی سنگ بزرگ و یکپارچه) انتخاب گردید. دقیقاً ۸ حرف که دارای بار معنایی رازآلودی نیز بود این شرکت بیشتر بخاطر مجموعه بازی های بلاد، «هیچ کس برای همیشه زندگی نمی کند» و فیئر شناخته شده است. همچنین برای تهیه و توسعه انجین گرافیکی ساخت بازی با نا
م «لیث تک» که در اکثر محصولاتشان و برای اولین بار در سپتامبر ۱۹۹۸ در بازی «شوگو» از آن استفاده نمودند. آن ها همچنین برای ساخت بازی های دوبعدی خود از انجین «پکیج ۳۲ انیمیشن ویندوز» که توسط «برایان گوبل» ساخته شده بود، استفاده می کردند. بین سال های ۱۹۹۷ و ۱۹۹۹ میلادی این شرکت اقدام به انتشار بعضی بازی های ویدیویی نیز نمود. در سال ۲۰۰۴ میلادی نیز این کمپانی توسط بخش سرگرمی های برادران وانر خریداری گردیده و به عنوان یکی از شرکت های تابعه این کمپانی بزرگ به فعالیت خود ادامه داد. در سال ۲۰۱۴، آنها عنوان را عرضه نمودند که به شدت مورد ستایش قرار گرفت. در سال ۲۰۱۷ نیز دنباله ای برای آن با نام عرضه نمودند که بازهم با نظر مثبت منتقدان مواجه گردید.
یعقوب لو (به لاتین: Yaqublu، به زبان ارمنی: هاکوبی شن Հակոբի Շեն) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان اغوز واقع شده است. یعقوب لو ۶۰۳ نفر جمعیت دارد.
یعقوب لو (به لاتین: Yaqublu) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان گدابیگ واقع شده است. یعقوب لو ۲۳۸ نفر جمعیت دارد.
یعقوب لو ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
نشریه آملاعمو یا ملا عمو ارگان انجمن اسلامیه تبریز بود که در تبریز منتشر می شد و در مخالفت با مشروطه خواهان می نوشت و آنان را بابی یا لامذهب قلمداد می کرد. به طور مثال از مدیریت حاج مهدی کوزه کنانی در اداره غلات انتقاد می کرد که نزدیکان خود را در آن اداره به کار گمارده است. این نشریه همچنین به باقرخان، علی مسیو و سایر سران مشروطه خواهان خرده می گرفت.
کارولین کرین نویسنده آمریکایی است. زندگی نامه. کرین با حضور در دبیرستان آروهد در ویسکانسین در حومه شیکاگو و میلواکی بزرگ شد. او ادبیات انگلیسی را فرا گرفت و لیسانس خود را از دانشگاه مینسوتا در سال ۱۹۹۱ به دست آورد و در حال حاضر به همراه همسر و دو گربه در مینیاپولیس زندگی می کند. کرین قبلادو رمان منتشر نشده را نوشته بود. در سال ۲۰۰۸، مک کلر دو کتاب اول از سه گانه فانتزی شهری جدید او را، فروخت. اولین رمان او با نام "بازیهای ذهن" در ۲۳ مارس ۲۰۱۰ منتشر شد. با توجه به فروش کم، اعلام شد در آن تابستان دیگر کتاب سوم این مجموعه انتخاب نمی شود. عنوان سوم به انتشارات سامهاین فروخته شد، هر سه عنوان را در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۱ منتشر شد و برای ساخت سریال تلویزیونی انتخاب شد. او در مصاحبه ای با اس اف اف وورد اظهار داشت که دو سری کتاب جدید در دست دارد. جوایز و پذیرش. بازخوردها از آثار کرین مثبت بوده است، به طوری که رومانتیک تایمز به دو کتاب اول از سه گانه سرخورده چهار و نیم ستاره ارائه کرده است.
جشن تصویر سال () بزرگ ترین گردهمایی تصویری در ایران است و به تعبیری بزرگ ترین جشنواره هنری بخش خصوصی در ایران است. این جشنواره توسط مجله تصویر هرساله در اسفندماه در کلیه فضاهای نمایشگاهی خانه هنرمندان در چهار رشته عکاسی، گرافیک، کاریکاتور و فیلم برگزار می شود. سیف اله صمدیان، بنیان گذار و دبیر جشن تصویر سال و جشنواره فیلم تصویر از سال ۱۳۸۳ است. بخش های جشنواره. این جشنواره در بخش های زیر به صورت ثابت برگزار می شود: جشنواره فیلم تصویر، هم زمان با نمایشگاه تصویر سال، در سالن های بتهوون و ناصری خانه هنرمندان ایران برگزار می شود. کلیهٔ فیلم های غیرتجاری شامل فیلم های مستند، کوتاه داستانی، تجربی، انیمیشن، ویدئو آرت و فیلم های مربوط به زندگی و آثار هنرمندان و نیز پشت صحنه کار آن ها که از خلاقیت هنری برخوردار باشند، در این جشنواره عرضه می شوند. در این بخش آثار برگزیده عکاسان در رشته های خبری، مستند اجتماعی، ورزشی، هنر و هنرمندان و نگاهی دیگر (خلاقه) به همراه بخش ویژه هر سال ارائه می شود. دو بخش گرافیک و کاریکاتور هرسال با موضوع آزاد و با شرکت هنرمندان شاخص و شناخته شدهٔ در این زمینه برگزار می شود. در این بخش آثار جو
انان زیر ۲۵ سال نیز با نظر هیئت داوری معرفی شده ازسوی انجمن های مربوط و گروه های آزاد کاریکاتور انتخاب و به نمایشگاه راه می یابند. همواره یکی از ویژگی های برجسته گردهم آیی بزرگ تصویر سال غیررقابتی بودن آن بوده است. با این حال در در ادامه رویکرد ویژه به جوانان، جایزه جوانان زیر ۲۵ سال به یاد و نام محسن رسول اف - هنرمند جوانی که سال ۸۷ در سانحه سقوط هواپیما درگذشت - در رشته های عکاسی، گرافیک، کاریکاتور و فیلم، از طریق آرای هیئت داوری خاص هر رشته اهدا می شود. این جایزه به منظور شناسایی و تشویق استعدادهای جوان کشور، در رشته های مختلف هنرهای تصویری درنظر گرفته شده است. عدم برگزاری در سال ۱۴۰۱. در پی اعتراضات سراسری ۱۴۰۱، جشن تصویر سال در سال ۱۴۰۱ هیچ فراخوانی برای دریافت آثار منتشر نکرد و پس از ۱۸ سال برگزاری منظم، برگزار نشد.
گات و تاریخچه شکل گیری سازمان جهانی تجارت. پیدایش سازمان جهانی تجارت به پس از جنگ جهانی دوم که صندوق بین الملی پول و بانک جهانی شکل گرفتند، بر می گردد. درسال ۱۹۴۴ ضرورت تشکیل نهاد سومی برای التزام بخشیدن به روابط جهانی و مناسبات اقتصادی احساس می شد و پیشنهاد تشکیل سازمان جهانی تجارت توسط دولت وقت آمریکا درسال ۱۹۴۵ داده شد، اما در آن مقطع به جایی نرسید. در همان زمان شورای اقتصادی اجتماعی سازمان ملل، طرح تأسیس سازمان کار را کلیدزد و پیش نویسی با تأیید دوازده کشور موسم به منشور تجارت جهانی تدوین شد که این متن مبسوطی است و گات بخشی ازآن است. هنوز مذاکرات برای تدوین این پیش نویس ادامه داشت که درسال ۱۹۴۸ موافقت نامه عمومی تعرفه و تجارت یا به اختصار گات توسط ۲۳ کشور، در شهر ژنو تهیه شد. تمرکز این موافقت نامه بر تبادلات تجاری تکیه داشت و به جهت اینکه گات نتیجه بسیار مثبتی در برقراری مناسبات بین کشورها داشت توافق کنندگان این سند که ترکیبی ازکشورهای توسعه یافته و در حال توسعه بودند تمایل داشتند تا زمانی که منشور کلیاتش به تصویب برسد، موافقت نامه عمومی تعرفه و تجارت به اجرای موقت دربیاید، که بدین ترتیب گات درسال ۱۹۴۸ به
تصویب درآمد. منشور هاوانا که گات بخشی از آن بود در اجلاس کوبا باتوافق ۵۳ کشور از جمله ایران به تصویب رسید. پس ازاینکه این کشورها پذیرفتند باید مراجع داخلی این کشورها نیز منشور هاوانا را تصویب می کردند. اما از این ۵۳ کشور پذیرنده تنها دو کشور توانستند منشور هاوانا را به تصویب پارلمان خود برسانند و این مسئله به خاطر این بود که در آن زمان کشورها آمادگی برای قبول پیشنهادهای آن منشور را نداشتند. درنتیجه اعمال سند گات با پروتکل اجرای موقت به مدت ۵۰ سال به درازا انجامید. در این سالها ۸ دور مذاکرات تجاری انجام گرفت و در هر دور از مذاکرات گستره عملیاتی بیشتری در دسترس قرار گرفت و فراگیرتر شد و کشورهای بیشتری به گات پیوستند. دراین ۸ دوره تعرفه های صنعتی از ۴۰ درصد به ۴ درصد کاهش یافت. گات ابتدا فقط برتعرفه ها متمرکز بود اما به مرور مبانی غیرتعرفه ای را هم شامل می شد، ضوابط مربوط به دامپینگ و یارانه ها کم کم بر مقررات گات افزوده شد تا اینکه هشتمین دوره مذاکرات گات که در اروگوئه انجام شد پس از پایان این دوره تحولات شگرفی دیده شد. دور اروگوئه مقارن است با سقوط بلوک شرق و فروپاشی شوروی که شاهد آزادسازی های تجاری بودیم و د
ر دوراروگوئه عرصه های جدیدی همچون تجارت خدمات و مالکیت فکری بر قلمرو گات افزوده شد. پس ازاین دور که به بیش از هفت سال به طول انجامید ایده سازمان جهانی تجارت پیشنهاد داده شدکه بالاخره پس از ۵۰ سال سازمان جهانی تجارت(WTO) شکل گرفت. اهداف سازمان تجارت جهانی. ۱- مدیریت و نظارت بر اجرای موافقت نامه های امضا شده بین اعضاء (مدیریت و نظارت بر اجرای ۲۸ موافقت نامه) ۷- بهره برداری مؤثر از منابع جهانی و گسترش تولید تجارت بین المللی مشروط بر حفظ محیط زیست ۹. گسترش تولید و تجارت خدمات علا وه بر گسترش تولید و تجارت کالاها ۱۰- دستیابی به توسعه پایدار با بهره برداری بهینه از منابع ارکان و اصول سازمان جهانی تجارت. سازمان تجارت جهانی برای دستیابی به موافقتنامه های مورد تأیید اعضا و نیز نظارت بر حسن انجام آن ها از وجود ارکان مختلف تصمیم گیری، نظارتی، اجرایی و حقوقی بهره می برد. این ارکان عبارت اند از: کنفرانس وزیران، شورای عمومی، رکن حل اختلاف، رکن بررسی خط مشی تجاری و شوراها، وجود این ارکان تضمینی قدرتمند برای اجرای توافق نامه ها به شمار می رود. علاوه بر این ارکان، دسته ای از ساز و کارهای منظم پیش بینی شده که به صورت دوره ای س
یاست خارجی کشورها را مورد ارزیابی قرار می دهد و گزارشی تهیه می شود که در اختیار اعضا قرار می گیرد. البته در این سازمان یکسری موافقت نامه ها همچون توافق نامه خریدهای دولتی وتوافق نامه تجارت هواپیمای غیرنظامی وجوددارد که برای همه اعضا الزام آورنیست وموافقت نامه های اختیاری محسوب می شود. «اصول سازمان تجارت جهانی ». این سازمان اصول خاصی برای ورود دارد که کشورهای عضو می بایست به این اصول پایبند باشند و درصورت پایبند نبودن، مجازات هایی علیه این کشورها اعمال می شود. مهم ترین این اصول عبارت اند از: ۱. اصل عدم تبعیض؛ که خود شامل دو بخش است: الف) اصل دولت کاملة الوداد؛ طبق این اصل، اگر کشوری امتیاز بازرگانی یا تعرفه ای را در مورد یکی از کشورهای عضو اعمال نماید، این امتیاز یا تعرفه می بایست در مورد تمام شرکای تجاری عضو سازمان تجارت جهانی تعمیم یابد. البته این اصل یک استثنا نیز دارد که به همگرایی های اقتصادی، مانند اتحادیه های گمرکی بین چند کشور مربوط می شود. در این استثنا، سازمان تجارت جهانی، سایر پیمان های تجاری مانند اتحادیّه اروپا یا نفتا را نیز به رسمیّت می شناسد. ب) اصل رفتار ملی؛ که تبعیض در روابط تجاری را بین اتب
اع داخلی و سایر کشورهای عضو سازمان تجارت جهانی، منع می کند؛ به معنای دیگر، کشورها بایستی با کالاهای وارداتی و تولیدات داخلی مثل امکان استفاده از ظرفیت های تبلیغاتی رفتاری یکسان داشته باشند. ۵. اصل رفتار ویژه و متفاوت؛ برای کمک به روابط محصولات تولیدی در کشورهای در حال توسعه و کشورهای با کمترین درجه توسعه یافتگی، برقراری نظام تعرفه های ترجیحی، با هدف اعطای امتیازات تجاری به بعضی از فراورده های این کشورها مجاز است. عضویت در سازمان تجارت جهانی. عضویت در سازمان تجارت جهانی مستلزم پذیرفتن اصول و معاهدات متعددی است که مورد قبول کشورهای عضوقرار گرفته است. این مراحل شامل تقاضای عضویت، پذیرش درخواست الحاق (به عنوان عضو ناظر)، تدوین گزارش سیاست های تجاری کشور، تشکیل گروه کاری الحاق و در نهایت مذاکرات دوجانبه و چندجانبه ای به منظور تعیین شرایط عضویت و حصول توافق برای الحاق می باشد. هم اکنون سازمان تجارت جهانی ۳۵۰ عضو دارد نزدیک به تمامی ۳۲۰ کشوری که اجلاس اروگوئه شرکت کردند، امروزدر این سازمان عضو دائم شده اند. سازمان تجارت جهانی برای کشورهای عضو مجموعه ای از تهدیدها، فرصت ها، آسیب ها و منافع را به همراه دارد. همچنین ای
ن سازمان همانند سایر نهادها و سازمان های دیگر موجد اصولی برای اعضا می باشد که کشورهایی که خواهان عضویت در این سازمان هستند بایستی این اصول را پذیرفته و سرلوحه خود قرار دهند. سیرکامل درخواست عضویت ایران در گات و سازمان تجارت جهانی. مفاد گات در فصل چهارم منشور هاوانا با عنوان سیاست تجاری گنجانده شد و هشت فصل دیگر منشور عناوینی چون اهدا، اشتغال و فعالیت اقتصادی، توسعه اقتصادی و بازسازی، رویه های تجاری محدود کننده، موافقتنامه های کالایی بین الدولی، سازمان تجارت بین المللی، حل و فصل اختلافات و مفاد عمومی را در بر می گرفت. علاوه بر ۱۲ کشور بنیان گذار گات، ایران، عراق، افغانستان، اندونزی، فیلیپین، اردن، مصر، لیبریا، اتریش، دانمارک، یونان، ایتالیا، ایرلند، پرتقال، سوئیس، سوئد، مکزیک، ونزوئلا، اروگوئه، کلمبیا، بولیوی، اکوادور، پرو، پاناما، نیکاراگوئه، گواتمالا، کاستاریکا، السالوادور، دومینیکن و هائیتی نیز منشور هاوانا را به امضا رساندند. در اوت۱۹۴۷، ایران در پاسخ به نامه رئیس جلسات طرفهای متعاهد گات جهت پیوستن به آن اظهار داشت که متأسفانه الحاق به موافقتنامه عمومی تعرفه و تجارت در حال حاضر مقدور نیست اما پس از آنکه من
شور هاوانا در مجلس ایران به تصویب رسید ایران براساس مفاد آن عمل خواهدکرد. اما از ۵۳ کشوری که منشور هاوانا را امضا کردند تنها دو کشور استرالیا و لیبریا توانستند آنرا ازتصویب پارلمان های خود بگذرانند. حتی آمریکا نیز که خود از مبتکران منشور تجارت جهانی بود نتوانست آن را از تصویب کنگره بگذراند و رئیس جمهور وقت آمریکا (هاری ترومن) لایحه آن را از کنگره پس گرفت. بدین ترتیب منشور هاوانا راه به جایی نبرد و طرح تشکیل سازمان بین المللی تجارت که مهمترین پیشنهاد آن بود در پندارها ماند و تا نیم قرن بعد صورت واقعیت نیافت. اما گات که فصل چهارم منشور هاوانا را تشکیل می داد و موقتاً به اجرا درآمده بود به عنوان تنها یادگار این کوشش ها به موجودیت خود ادامه داد. گات از آغاز سال۱۹۴۸ توسط ۹ طرف متعاهد آن به اجرا درآمد. براساس ماده ۱۱ گات، دبیرکل سازمان ملل بایستی تا مارس ۱۹۴۸ نخستین جلسه طرفهای متعاهد را تشکیل ملی داد. این جلسه در فوریه۱۹۴۸در حاشیه مذاکرات منشور هاوانا در پایتخت کوبا برگزار شد که در آن ۹ طرف متعاهد گات مشارکت و دیگر امضاکنندگان گات به عنوان ناظر حضور داشتند که در آن آیین نامه جلسات طرف های متعاهد مورد بحث قرار گرفت
. این آیین نامه در دومین جلسه طرف های متعاهد در تاریخ ۱۶ اوت ۱۹۴۸ به تصویب رسید که براساس آن کشورهای امضا کننده منشور هاوانا که هنوز طرف متعاهد نشده اند می توانند به عنوان ناظر در جلسات طرف های متعاهد گات حضور یابند و بدون حق رأی در مباحثات مشارکت کنند. بدین ترتیب کشور ایران که منشور هاوانا را امضا کرده بود اما جزو امضا کنندگان موافقتنامه عمومی تعرفه و تجارت (گات) نبود مطابق این تعریف از آن زمان عضو ناظر گات محسوب می شد. علاوه بر عضویت ناظر در جلسات طرف های متعاهد که معمولاً سالانه و به مدت چند هفته برگزارمی شد ایران در سال ۱۹۷۴ خواستار عضویت ناظر در شورای نمایندگان گات گردید که درنشست ژوئیه همان سال مورد بررسی قرار گرفت و متعاقباً پذیرفته شد. شورای نمایندگان گات که در ۴ ژوئن ۱۹۶۰ تأسیس گردید عمده فعالیت های گات را در فواصل جلسات طرف های متعاهد دنبال می نمود و بر حسب نیاز و بطور معمول ۱۰ بار در سال برای رسیدگی به امور جاری و مسائل اضطراری بین اجلاسیه های عمومی تشکیل جلسه می داد. این شورا فعالیت کمیته ها و تشکیلات وابسته و گروه های کاری را تحت نظر داشت و بتدریج پس از سال ۱۹۶۸ اختیارات بیشتری راعهده دار گردید.
مطالعه سوابق حضور ایران در ادوار مختلف مذاکرات تجاری نشان می دهد ایران علی رغم دعوت های مکرر جهت شرکت در مذاکرات تجاری گات، هیچگاه پروتکل اجرای موقت گات را امضا نکرد و به تبع آن در هیچ یک از ادوار هشت گانه مذاکرات تعرفه ای نیز مشارکت نکرد. با این حال، ایران در مذاکرات برقراری ترتیبات ترجیحی میان کشورهای در حال توسعه که برکه براساس تصمیم ۲۶ نوامبر۱۹۷۱ طرفهای متعهد در گات صورت می گرفت مشارکت داشت اگرچه هیچگاه به عضویت این پروتکل در نیامد. متعاقب حضور ایران در نشست وزیران توکیو در سال ۱۹۷۳ که در آن شمار طرفهای متعاهد گات به ۱۰۲ کشور رسیده بود و مقارن با افزایش شدید درآمدهای ارزی کشور ناشی از شوک نفتی سالهای ۵۴–۱۳۵۳، کمیته اقتصادی هیئت دولت وزارت بازرگانی را مأمور تشکیل کمیسیونی برای بررسی چگونگی پیوستن ایران به گات کرد. اما این بررسی، نتیجه ای بدنبال نداشت. بار دیگر مقارن با مذاکرات دور اروگوئه (۱۹۸۶–۹۳)، از ابتدای سال ۱۳۷۰ (آوریل۱۹۹۱ م) تحقیق و بررسی در زمینه موافقت نامه عمومی تعرفه و تجارت (گات) و بررسی پیامدهای احتمالی عضویت ایران در آن در دستور کار وزارت بازرگانی قرار گرفت. پس از انجام بررسی های اولیه درخصوص
شناخت موافقت نامه عمومی تعرفه و تجارت (گات) و تبعات احتمالی عضویت جمهوری اسلامی ایران در آن، گزارش حاصل از این بررسی هاتوسط وزیر بازرگانی وقت در خردادماه ۱۳۷۲ (ژوئن ۱۳۷۲) به هیئت محترم دولت ارائه گردید و هیئت دولت موضوع دنبال کردن عضویت ایران در گات را به پس از اتمام مذاکرات دور اروگوئه موکول نمود. در اواخر مذاکرات دور اروگوئه، براساس تصمیم شورای نمایندگان گات در ۲۱ ژوئیه ۱۹۹۳ (تیر ۱۳۷۲) در خصوص وضعیت ناظر دولت ها در این شورا برای اعضای ناظر مهلتی پنج ساله جهت تسلیم درخواست الحاق به گات تعیین گردید. چند هفته پس از پایان مذاکرات دور اروگوئه در سپتامبر ۱۹۹۳ (آذر ماه ۱۳۷۲)، هیئت دولت درتاریخ ۲۷ دی ماه ۱۳۷۲ با تشکیل کمیته بررسی تبعات عضویت ایران در گات موافقت نمود. این کمیته در معاونت بازرگانی خارجی وزارت بازرگانی با حضور نمایندگان ۲۱ وزارتخانه و دستگاه دولتی تشکیل شد و با برگزاری ۱۸ جلسه کارشناسی طی مدت یکسال و نیم و جمع بندی نظرات مکتوب دستگاه های عضو، حاصل مطالعات وبررسی ها، جمع بندی و توصیه های خود را در قالب یک گزارش مفصل ۵ جلدی ارائه نمود. در این بین بر اساس تصمیم وزیران گات در مراکش در ۱۵ آوریل ۱۹۹۴ (۲۶ ف
روردین۱۳۷۳) مبنی بر تأسیس سازمان جهانی تجارت، از آغاز سال ۱۹۹۵ (۱۱ دی۱۳۷۳)گات جای خودرا به سازمان جهانی تجارت سپرده بود. اگرچه ایران با وجود برخورداری از عضویت ناظر در جلسات طرفهای متعاهد و شورای نمایندگان گات تا پایان عمر گات خواستار عضویت کامل در این نهاد بین المللی نشد ولی با تأسیس سازمان جهانی تجارت نسبت به تمدید عضویت ناظر خود از گات به این سازمان اقدام کرد ومتعاقب بررسی های فوق الذکر در ژوئیه ۱۹۹۵ (تیرماه۱۳۷۴) درخواست عضویت ناظر خود را تسلیم دبیرخانه سازمان جهانی تجارت کرد. در این درخواست که نخستین درخواست عضویت ناظر از سازمان جهانی تجارت محسوب می شود، ایران با اشاره به برخورداری خود از عضویت ناظر در گات ومطابق با پیوست دوم آیین نامه شورای عمومی و به همراه ارائه یادداشتی از سیاست های اقتصادی و تجاری خود، خواستار عضویت ناظر در سازمان جهانی تجارت شد و به علاوه سازمان را مطلع ساخت که درخواست الحاق خود را تحت بررسی دارد. اما درخواست عضویت ناظر ایران هیچگاه موردبررسی شورای عمومی قرار نگرفت. در گزارش ها واصله از دستگاه های عضو کمیته بررسی تبعات عضویت، اکثر سازمانها اثرات عضویت ایران در سازمان جهانی تجارت را ب
درجات مختلف مثبت وسودمند ارزیابی کرده و معتقدبودند که تبعات مثبت متعدد قضیه ایجاب می کند که درخواست عضویت هرچه زودتر تسلیم دبیرخانه این سازمان گرددچند سازمان عضو کمیته نیز ضمن اینکه نفع میان مدت و بلند مدت عضویت را در گزارش ها رسمی خود مورد تأکید قرار دادند، معتقد بودند تمهید مقدمات لازم وفراهم کردن شرایط مناسب جهت بهره برداری و استفاده مطلوب از عضویت به یک مهلت۵ ساله نیاز دارد و باید از این فرصت برای تطبیق شرایط و تدوین سیاستهای متناسب استفاده شود. نهایتاجمع بندی کمیته بررسی عضویت ایران درسازمان جهانی تجارت این بود که با توجه به حجم مطالعات انجام گرفته و شناخت کافی که برای اعضای کمیته در مورد گات و سازمان جهانی تجارت حاصل گردیده، تسلیم درخواست عضویت به سود اقتصادکشور می باشد. پس از ارائه گزارش کار کمیته بررسی عضویت به هیئت محترم دولت، مقرر شد جنبه های مثبت و منفی موضوع در یک بررسی مجدد با شرکت وزرا یا نمایندگان کلیه وزارتخانه ها و دستگاه های دولتی ذی ربط جمع بندی شود. این کمیسیون با برگزاری شش جلسه کارشناسی در وزارت امورخارجه و تدوین گزارش نهایی با مشارکت و همکاری دستگاه های شرکت کننده، پیشنهاد کمیته بررسی ع
ضویت را مورد تأکید قرارداد. پس از جمع بندی مطالعات و نظریات کمیته بررسی عضویت ایران در گات و ارائه آن به هیئت دولت و نهایتاً تأیید توصیه های این کمیته از سوی کمیسیون ویژه هیئت دولت، موضوع به استحضار مقام معظم رهبری رسید. معظم له با انجام مذاکرات الحاق موافقت فرمودند و تاکیدکردند که ویژگی های اقتصادی و فرهنگی نظام جمهوری اسلامی ایران در مذاکرات الحاق به گات رعایت گردد و گزارش ها منظم و دقیقی از پیشرفت مذاکرات خدمت ایشان تقدیم شود. نهایتاً پس از انعکاس نظر مقام معظم رهبری به وزارت بازرگانی مبنی بر شروع مذاکرات الحاق به سازمان جهانی تجارت، هیئت وزیران در جلسه مورخ ۱۶ اردیبهشت ۱۳۷۶ با ابلاغ درخواست رسمی الحاق جمهوری اسلامی ایران به سازمان مذکور موافقت نمود و وزارت بازرگانی را مکلف کرد تا نسبت به شروع این مذاکرات اقدام نماید. همچنین به پیشنهاد وزیر بازرگانی وقت و تصویب هیئت محترم وزیران، معاون طرح و برنامه وزارت بازرگانی، دکتر محمد نهاوندیان، به منظور انجام مذاکرات برای عضویت جمهوری اسلامی ایران در سازمان جهانی تجارت طبق حکمی در تاریخ دوم تیر ماه ۱۳۷۶ از طریق رئیس جمهور وقت به سمت نماینده تام الاختیار تجاری دولت م
نصوب شدند. این حکم متعاقباً در تاریخ ۱۹ خرداد ۱۳۷۷ از طریق رئیس جمهور بعدی تمدید گردیدو تا ۲۹ بهمن ۱۳۸۰ که وزیر بازرگانی به سمت نماینده تام الاختیار تجاری منصوب گردید به قوت خود باقی ماند. پس از موافقت هیئت وزیران با ارائه درخواست الحاق جمهوری اسلامی ایران به سازمان جهانی تجارت و یک سال پس از تسلیم درخواست عضویت ناظر، سفیر و نماینده دائم ایران نزدسازمان ملل متحد در ژنو طی نامه ای رسمی درخواست الحاق ایران را در تاریخ ۲۸ تیر ۱۳۷۵ تسلیم مدیرکل سازمان جهانی تجارت نمود. متعاقباً به لحاظ مخالفت آمریکا با طرح درخواست الحاق کشورمان در شورای عمومی سازمان جهانی تجارت، مدیرکل این سازمان طی نامه ای در تاریخ چهارم مرداد ۱۳۷۵پیشبرد درخواست عضویت کشورمان در سازمان جهانی تجارت و حصول به اجماع میان اعضای سازمان را به انجام رایزنی های بیشتر موکول نمود. به این ترتیب تشکیل گروه کاری که زمینه سازمذاکره رسمی ایران با سازمان جهانی تجارت است، برخلاف رویه عمومی این سازمان، متوقف ماند. مدت کوتاهی پس از آن، در اکتبرسال ۱۹۹۶(مهر ۱۳۷۵) و در آستانه برگزاری نخستین نشست وزیران سازمان جهانی تجارت در سنگاپور، ایران خواستار برخورداری از وضعیت
ناظردر نشست وزیران سنگاپور شد. این درخواست مورد بررسی نشست شورای عمومی در نوامبر ۱۹۹۶(آبان ۱۳۷۵) قرار گرفت. در این نشست رئیس جلسه شورای عمومی پس از طرح درخواست ابراز داشت که بر مبنای مشورت هایی که انجام داده است متأسفانه باید به اطلاع شورا برساند که در خصوص پذیرش این درخواست اجماع وجود ندارد. سپس نماینده جاماییکا گفت :روشن است که ریاست شورا درخصوص این درخواست مشورت های زیر رسمی را به انجام رسانده است با این وجود، جاماییکا این امر را مهم می شمارد که سازمان اصولی را جهت انجام امور با بیشترین شفافیت وضع کند به نحوی که اعضا زمانیکه تصمیمی رسمی اتخاذ می کنند دقیقاً بدانند که تصمیم بر چه اساسی گرفته می شود. وی افزود: از آنجا که مشکلی در خصوص اجماع در مورد این درخواست نمی بیند، معتقد است کار سازمان باید به نحوی انجام پذیرد که تمامی هیئت های نمایندگی مورد مشورت قرار گیرند و بدین ترتیب در موقعیتی باشند که بدانند تصمیمات بر چه اساسی اتخاذ می گردد. وی خاطر نشان ساخت که صرفاً می خواهد ثبت شود که بایستی معیارهایی عینی برای تصمیمات اعضا وجود داشته باشد و این معیارها باید به طور رسمی مورد بحث قرار گیرند تا در سوابق درج گردن
د. وی افزود این امر در خصوص درخواست های الحاق مهم است و نمی توان معیارهای متفاوتی در مورد درخواست های الحاق و درخواست های عضویت ناظر برای کشورهای مختلف داشت. وی تأکید کرد اعضا باید این معیارها را به روشنی برشمارند تا این قبیل درخواست ها براساس معیارهای شفافی مورد بررسی قرار گیرند تا در آیندهٔ کشور درخواست کننده ای هیچگاه خود را در موقعیت عدم مزیت احساس نکند. پس از آن، رئیس جلسه شورای عمومی پیشنهاد کرد که در ماه های آینده توجه درخور به موضوعی که از سوی جاماییکا طرح گردیده است صورت گیرد و شورای عمومی نیز به همین نحو توافق کرد. با این حال درخواست الحاق ایران تا نزدیک به ۵ سال بعد در دستور کار جلسات شورای عمومی قرار نگرفت. در این فاصله به منظور جلب حمایت کشورهای عضو سازمان جهانی تجارت پیرامون آغاز مذاکرات الحاق کشورمان به این سازمان، سفیر ایران در ژنو و برخی دیگر از سفرای جمهوری اسلامی ایران با نمایندگان و مقامات کشورهای مختلف ملاقات هایی به عمل آوردند که طی آن این کشورها حمایت خود را از مذاکره برای عضویت ایران در سازمان فوق الذکر ابراز داشتند. همچنین وزیر محترم بازرگانی و نیز نماینده تام الاختیار تجاری جمهوری اس
لامی ایران ملاقات های متعددی با مقامات مختلف داشتند که در اکثر قریب به اتفاق این ملاقاتها، مقامات کشورهای مختلف ضمن تأکید براصل جهان شمول بودن سازمان جهانی تجارت، از عضویت کشورمان در این سازمان استقبال نموده و اکثراً نسبت به رفتارزیر اصولی آمریکا در این رابطه ابراز مخالفت یاتاسف نمودند. از سوی دیگر به منظور رفع بن بست سیاسی موجود و یافتن راه حلی برای خنثی کردن مخالفت آمریکا با طرح درخواست ایران در شورای عمومی سازمان جهانی تجارت، وزرای بازرگانی و امور خارجه و معاونین ذی ربط این دو وزارتخانه طی جلسات مشترکی با بررسی وتصویب یک برنامه عمل، در کنار زمینه سازی عمومی با همه کشورها، برخی از کشورها را بعنوان کشورهای واسطه انتخاب و رایزنی هایی را با ایتالیا، فرانسه، آلمان، انگلستان و کانادا توصیه نمودند. دراین ارتباط مذاکراتی با مقامات این کشورها بعمل آمد و تماماً حمایت خود را از آغاز مذاکرات عضویت کشورمان در این سازمان ابراز داشتند. سرانجام بدنبال ملاقات نماینده تام الاختیار تجاری جمهوری اسلامی ایران با سفیر مصر درسازمان جهانی تجارت در حاشیه اجلاس دهم آنکتاد در بانکوک و با پیگیری های بعدی نماینده دائم ایران در ژنو درخ
صوص نحوه اقدام برای آغاز مذاکرات الحاق کشورمان، اقداماتی توسط گروه زیر رسمی کشورهای در حال توسعه در سازمان مذکور به ریاست سفیر مصر جهت طرح درخواست عضویت کشورمان در شورای عمومی سازمان جهانی تجارت آغاز شد. در نشست شورای عمومی ۷–۸ دسامبر۲۰۰۰ سفیر مصر، فایزه ابوالنجا، که به نمایندگی از سوی گروه غیررسمی کشورهای در حال توسعه سخن می گفت پس از انتقاد از روند کلی الحاق و بیان مشکلات و دشواری هایی که عموم کشورهای در حال الحلاق به آن مواجهند، با اشاره به آنکه رویه تثبیت یافته سازمان مبنی بر اینکه مدیرکل باید درخواست های مکتوب دولتها جهت الحاق به سازمان جهانی تجارت را تأیید و آنها را به شورای عمومی جهت بررسی در اولین نشست آتی ارسال دارد در خصوص درخواستی که از سوی ایران در ۱۹ ژوئیه۱۹۹۶ تسلیم و در ۱۹۹۸ تجدید گردیده، رعایت نشده است و در طول ۵ سال گذشته با وجود تلاش های مکرر کشور متقاضی، شورای عمومی از حق بررسی این درخواست و اقدام در مورد آن محروم گردیده است، آنرا تبعیض علیه کشورهای در حال توسعه متقاضی پیوستن به این نظام ومغایر با اصول و اهدا نظام تجارت چند جانبه بویژه قاعده مندی، شفافیت و جهان شمولی آن خواند وبه نمایندگی از