Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هارولد هنری ساندرز (۲۷ دسامبر ۱۹۳۰–۶ مارس ۲۰۱۶) به عنوان دستیار اطلاعات و تحقیق وزیر امور خارجه ایالات متحده بین سالهای ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۸ و دستیار امور خاور نزدیک وزیر امور خارجه ایالات متحده بین سالهای ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۱ فعالیت می کرد. ساندرز یکی از شرکت کنندگان اصلی در پیمان کمپ دیوید بود، او به مذاکره در مورد بحران گروگانگیری در ایران کمک کرد و مدل گفتگوی پایدار را برای حل اختلافات ایجاد کرد. ساندرز بعداً مؤسسه گفتگوی پایدار را تأسیس کرد، که از مدل گفتگوی پایدار برای پرداختن به مسائل نژادی و سایر موارد در ایالات متحده و خارج استفاده می کند. علاوه بر این ساندرز مدیر امور بین الملل بنیاد کترینگ بود و ریاست مشترک گروه ویژه کنفرانس دارتموث را بر عهده داشت. وی چندین اثر تألیف کرده است از جمله دیوارهای دیگر: روند صلح اعراب و اسرائیل از دیدگاه جهانی (۱۹۸۵)، روند صلح عمومی: گفتگوی پایدار برای تبدیل درگیری های نژادی و قومی (۱۹۹۹)، سیاست در مورد رابطه است: طرحی برای قرن شهروندان(۲۰۰۵) و گفتگوی پایدار در درگیری ها: تحول و تغییر (2011). زمینه. آموزش و خدمات. ساندرز در سال ۱۹۵۲ از دانشگاه پرینستون با درجه .A.B. و دانشگاه ییل در س
ال ۱۹۵۵ با درجه دکترا فارغ التحصیل شد، قبل از پیوستن به نیروی هوایی ایالات متحده برای تحقق الزامات خدمات اجباری که منجر به نقش رابط با آژانس اطلاعات مرکزی شد. ساندرز در سال ۱۹۶۱ به کارمندان شورای امنیت ملی پیوست و از طریق دولت جانسون به عنوان کارشناس خاورمیانه NSC در طی جنگ شش روزه ژوئن ۱۹۶۷ خدمت کرد [۷]. وی در سال ۲۰۱۶ بر اثر سرطان پروستات درگذشت. شغل دیپلماتیک. شاتل های کیسینجر. ساندرز در اکتبر ۱۹۷۳ به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از تیم کوچک دیپلمات های آمریکایی به رهبری کیسینجر، که ساندرز برای هشت سال آینده با آنها کار کرد، به شاتل های کیسینجر پیوست. در این دوره از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۵، تیم کیسینجر به مذاکره در مورد تعدادی از توافق نامه های مهم جداسازی بین مصر و اسرائیل کمک کرد. در سال ۱۹۷۴، ساندرز به عنوان معاون دستیار وزیر امور خارجه در خاور نزدیک و آفریقای شمالی منصوب شد. آرون دیوید میلر، تحلیلگر و مذاکره کننده بلند مدت خاورمیانه، در مقاله ای برای مجله فارین پالیسی، در رابطه با مذاکرات بر سر منازعه در خاورمیانه، ساندرز را بابکار بردن اصطلاح "روند صلح" "درخشان" توصیف کرد. کمپ دیوید. ساندرز به عنوان دستیار وزیر ا
مور خارجه در خاور نزدیک و آسیای جنوبی در زمان رئیس جمهور کارتر، نقش مهمی در پشت صحنه در مذاکرات ۱۹۷۸ در کمپ دیوید ایفا کرد، که در دو توافق نامه چارچوب (framework) شامل پیمان کمپ دیوید به اوج خود رسید و منجر به پیمان صلح مصر و اسرائیل در سال بعد شدکه ساندرز در تهیه آن کمک کرد. بحران گروگانگیری در ایران. در سال ۱۹۷۹، پس از انقلاب در ایران، ساندرز تلاش ها را برای تأمین آزادی کارکنان سفارت ایالات متحده که در جریان بحران گروگانگیری در ایران به سر می برند، هماهنگ کرد.
خزر عیسی اف (، ، زاده ۴ ژانویه ۱۹۶۳ در آغ اش، جمهوری آذربایجان) کشتی گیر اهل شوروی سابق و قهرمان جهان و اروپا در کشتی آزاد است. او اصالتاً آذری است.
بلوند () یک فیلم درام زندگی نامه ای آمریکایی به نویسندگی و کارگردانی اندرو دامینیک محصول ۲۰۲۲ است. این فیلم که از رمانی داستانی به همین نام اثر جویس کارول اوتس از سال ۲۰۰۰ اقتباس شده است، برداشتی تخیلی از زندگی مریلین مونرو با بازی آنا د آرماس است. آدرین برودی، بابی کاناوله و جولیان نیکلسون در نقش های مکمل ظاهر می شوند. اکثریت فیلم سیاه وسفید فیلمبرداری شده است و قسمت هایی از آن به صورت رنگی تنظیم شده اند. دده گاردنر، جرمی کلاینر، تریسی لاندون، برد پیت و اسکات رابرتسون به عنوان تهیه کنندگان این فیلم حضور دارند. تولید این فیلم، پس از یک دورهٔ طولانیِ توسعه که در سال ۲۰۱۰ آغاز شده بود، سرانجام در اوت ۲۰۱۹ در لس آنجلس آغاز شد و در ژوئیه ۲۰۲۱، پس از دنیاگیری کووید-۱۹، به پایان رسید. این فیلم به دلیل محتوای جنسی واضح آن درجهٔ «NC-17» را دریافت کرد و تنها فیلم سال ۲۰۲۲ با این درجه محسوب می شود و نخستین مورد از نوع خود خواهد بود که از طریق رسانه جاری منتشر می شود. "بلوند" در هفتاد و نهمین دوره جشنواره بین المللی فیلم ونیز نمایش داده شد و انتشار محدودی در ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۲ داشت، و در ۲۸ سپتامبر توسط نتفلیکس منتشر شد. ا
ین فیلم نقدهای دو قطبی شدیدی از سوی منتقدان و تماشاگران دریافت کرد. در حالی که اجرای د آرماس مورد تحسین منتقدان قرار گرفت، بسیاری تصویر رکیک دومینیک از زندگی مونرو را استثمارگرانه و غیراخلاقی معرفی کردند. د آرماس برای بازی خود نامزد دریافت جایزه اسکار، جایزه گلدن گلوب، جایزه بفتا و جایزه انجمن بازیگران برای بهترین بازیگر زن شد. این فیلم همچنین هشت نامزدی در چهل و سومین دوره جوایز تمشک طلایی دریافت کرد و برنده دو مورد از جمله بدترین فیلم و بدترین فیلمنامه شد. داستان. نورما جین مورتنسن جوان توسط مادر بیمار روانی خود گلادیس بزرگ می شود. در سال ۱۹۳۳، در طول هفتمین سالگرد تولدش، مادرش تصویر مردی را که او ادعا می کند پدر نورما جین باشد را در قاب به او می دهند. بعداً در همان شب، یک آتش سوزی در هالیوود هیلز رخ می دهد و گلادیس، دخترش را به آنجا می برد و ادعا می کند که همسرش در آنجا زندگی می کند، اما به دستور پلیس مجبور می شود به خانه برگردد. وقتی او در مورد پدرش می پرسد، گلادیسِ خشمگین سعی می کند نورما جین را در وان حمام غرق کند اما سپس او را رها می کند. نورما جین به خانهٔ همسایه اش، خانم فلین می گریزد، که قول می دهد
حال مادرش خوب می شود. چند روز بعد، گلادیس در بیمارستان روانی بستری می شود، زیرا برای سرپرستی کودک ناتوان اعلام شده است و نورما جین به یک یتیم خانه فرستاده می شود. در دهه ۱۹۴۰، نورما جین با نام هنری «مریلین مونرو» به یک دختر پین آپ تبدیل می شود که روی جلد مجلات و تقویم ظاهر می شود. او در تلاش برای ورود به صنعت بازیگری، توسط سرپرست اجرایی فاکس قرن بیستم، داریل اف. زانوک مورد تجاوز جنسی قرار می گیرد. در سال ۱۹۵۱، او برای نقش نِل در فیلم "زحمت در زدن به خودت نده"، آزمون بازیگری می دهد. این آزمون پس درخودشکستن و ترک او با اشک، ضعیف انجام می شود، اما او به اندازهٔ کافی مدیر انتخاب بازیگران را تحت تأثیر قرار می دهد تا نقش را به او بدهد. در حالی که حرفهٔ بازیگری او به طور پیوسته در حال افزایش است، او با چارلز «کاس» چاپلین جونیور و ادوارد جی. «اِدی» رابینسون جونیور آشنا می شود و با این دو رابطهٔ چندمهری را آغاز می کند. نورما جین در سال ۱۹۵۳ نقش مهمی را در فیلم "نیاگارا" ایفا می کند، اما پس از اینکه در انظار عمومی با کاس و اِدی دیده می شود، مأمورش به او می گوید که حضورش را با آن ها در انظار عمومی محدود کند، که باعث نار
احتی نورما جین می شود زیرا او احساس می کند شخصیت وی، مریلین فقط یک نقش است نه خود واقعی او. نورما جین فرزند کاس را باردار است که باعث خوشحالی او می شود، اما در نهایت از ترس از این که کودکش مشکلات روانیِ گلادیس را به ارث ببرد، تصمیم به سقط جنین می گیرد و کاس از تصمیم او حمایت می کند. او در هنگام جراحی نظرش عوض می شود اما دیگر دیر شده است. پس از سقط جنین، او رابطهٔ خود را با کاس و اِدی قطع می کند. او بعداً با جو دی ماجیو، یک ورزشکار بازنشسته آشنا می شود که با ابراز تمایل او برای ترک هالیوود و تبدیل به یک بازیگر جدی تر در شهر نیویورک، با او همدردی می کند. در حال فیلم برداری "آقایان موطلایی ها را ترجیح می دهند"، او نامه ای از مردی دریافت می کند که ادعا می کند پدرش باشد. پس از نخستین اکران این فیلم در سینمایی که خودش هم در آن حضور دارد، نورما جین احساس می کند که ارتباطش با شخصیت او روی پرده قطع شده است و می گوید که او واقعاً مریلین نیست. او به اتاق هتل خود برمی گردد، زیرا به او گفته شده است که فردی منتظر اوست. او که انتظار دیدن پدرش را دارد، در عوض جو را می بیند که از او خواستگاری می کند و او با اکراه می پذیرد. از
دواج نورما جین و جو رو به تیرگی می رود زیرا کاس و اِدی چند تصویر تبلیغاتیِ برهنه از او را به جو می دهند، که وی را چنان خشمگین می کند که او را می زند و از او می خواهد که فیلم "خارش هفت ساله" را انجام ندهد. با این حال، او همچنان فیلم برداری را پشت سر می گذارد و شیرین کاریِ معروف تبلیغاتی خود را با لباس سفید انجام می دهد. هنگامی که او به خانه می رسد، جو در حالت مستی فریاد می زند و با او خشونت فیزیکی می کند. نورما جین کمی بعد از او طلاق می گیرد. نورما جین در سال ۱۹۵۵ برای نمایشنامه ای در برادوی از "مَگدا"، اثر نمایشنامه نویس مشهور آرتور میلر، آزمون بازیگری انجام می دهد. در طول خواندن، اجرای او همه را غیر از آرتور تحت تأثیر قرار می دهد. او در نهایت وقتی نورما جین به او تحلیل شخصیت خود را ارائه می دهد، با او گرم می شود. نورما جین و آرتور ازدواج می کنند و به مین نقل مکان می کنند، جایی که او زندگیِ شادی را با او می گذراند و باردار می شود. با این حال، هنگامی که یک روز در ساحل با یک بشقاب غذا راه می رود، می افتد و نوزادش را سقط می کند. او به زودی پس از آن در حالتی مضطرب به بازیگری بازمی گردد. نورما جین در حین فیلم بردا
ری "بعضی ها داغشو دوست دارن"، غیرقابل کنترل تر و از نظر روانی آشفته می شود. او تحت تأثیر توجه مداوم مطبوعات قرار می گیرد، احساس می کند که در حال تبدیل به یک جوک است، سر صحنهٔ فیلمبرداری، به خصوص نسبت به کارگردان فیلم بیلی وایلدر خشمگین می شود، و به طور فزاینده ای از آرتور فاصله می گیرد. او برای مقابله با استرس خود شروع به مصرف قرص می کند. او در سال ۱۹۶۲ به مواد مخدر و الکل اعتیاد پیدا می کند. مأموران سرویس مخفی او را در حالت مستی می گیرند و به هتلی می برند تا با رئیس جمهور ملاقات کند. در طول این رویداد رئیس جمهور پیش از تجاوز به نورما جین، وی را مجبور به قضیب لیسی کرد و پس از این که او در تختش استفراغ می کند، او را بیرون می کند. نورما جین که تحت تأثیر شدید دارو و در حالت گیجی قرار دارد غرق در این پندار است که آیا «مریلین مونرو» بودن به این امر منجر شده است یا خیر و در حالی که به خانه اش در لس آنجلس بازگردانده می شود، توهم می کند که سقط جنین دیگری داشته است. او از طریق تماس تلفنی اِدی متوجه می شود که کاس مرده است و چیزی را برای او برجای گذاشته است که در ابتدا از دیدن آن امتناع می ورزد، اما اِدی آن را در بسته ا
ی از طریق پست به او می فرستد. یادگاری کاس به نظر می رسد که یک عروسک ببری باشد که او در زمانی که سه نفر با هم بودند، پیدا کرده بود، و همچنین حاوی نامه ای است که در آن او اعتراف می کند که نامه هایی را که نورما جین ظاهراً از پدرش دریافت می کرد، در واقع توسط او نوشته می شدند. نورما جین که پس از این آشکارسازی متلاشی شده است، در اثر مصرف بیش از حد باربیتورات در خانه خود در لس آنجلس، کالیفرنیا، روی تختش می میرد؛ او در حال مرگ رؤیایی از پدرش دارد که او را به زندگی پس از مرگ خوش آمد می گوید. تولید. توسعه و نویسندگی. اندرو دامینیک، کارگردان و فیلمنامه نویس این فیلم، از اوایل سال ۲۰۱۰ توسعهٔ پروژه را با اقتباسی از رمان "بلوند" (۲۰۰۰) اثر جویس کارول اوتس آغاز کرده بود. دامینیک در مورد شیفتگی خود با مریلین مونرو صحبت کرد و گفت: «چرا مریلین مونرو یک نماد زن بزرگ قرن بیستم است؟ برای مردان، او یک هدف میل جنسی است، زنی که به شدت نیاز به نجات دارد. برای زنان، او تمام بی عدالتی ها در مورد زنان را مجسم می کند؛ یک خواهر، یک سیندرلا که به زندگی در میان خاکستر سپرده شده است [...] من می خواهم داستان نورما جین را به عنوان یک شخصیت اص
لی مثل یک افسانه تعریف کنم. کودکی یتیم که در جنگل های هالیوود گم شد و توسط آن نماد بزرگ قرن بیستم تسخیر شد». دامینیک فیلم را نسبت به پروژه های پیشین خود «در دسترس تر» توصیف کرد و گفت که فیلمنامهٔ او حاوی «دیالوگ بسیار کمی» است، زیرا ترجیح می دهد فیلم را بیشتر شبیه به «بهمنی از تصاویر و رویدادها» بسازد. برای دامینیک، "بلوند" نخستین تلاش او برای ساخت فیلمی با حضور یک زن در مرکز داستان بود. او در طول نمایش یکی از فیلم های نامزد جایزه اسکارش، "قتل جسی جیمز به دست رابرت فورد بزدل" (۲۰۰۷) گفت: «این کار برای من متفاوت است [...] شخصیت اصلی زن است. فیلم های من تقریباً عاری از زنان هستند و اکنون دارم تصور می کنم که «یکی بودن» چه معنایی دارد». پیش تولید. در مهٔ ۲۰۱۰ اعلام شد که نائومی واتس در نقش مونرو در این فیلم بازی خواهد کرد، و تولید فیلم که در آن زمان حدود ۲۰ میلیون دلار هزینه داشت، قرار بود در ژانویه ۲۰۱۱ آغاز شود. با اینحال تصویربرداری اصلی فیلم آغاز نشد و دامینیک بعداً اظهار داشت که امیدوار است این پروژهٔ بعدی او باشد و تولید آن در سال ۲۰۱۳ آغاز شود. در این مدت دامینیک درام جنایی "کشتار با لطافت" (۲۰۱۲) را با با
زی برد پیت کارگردانی کرد که متعاقباً همچنین به این پروژه علاقه مند شد. در ژوئن ۲۰۱۲ اعلام شد که پلن بی انترتینمنت این فیلم را تولید خواهد کرد و پیت، دده گاردنر و جرمی کلاینر به عنوان تهیه کننده مشغول به کار خواهند شد، با اینحال، مشارکت واتس زیر سؤال رفت، زیرا بر اساس گزارشی «احتمال می رفت که سازندگان فیلم به سمت دیگری بروند». در آوریل ۲۰۱۴ اعلام شد که جسیکا چستین جایگزین واتس در نقش مونرو شده است. چستین در درام "درخت زندگی" از ترنس مالیک در کنار پیت که نقش مهمی در انتخاب بازیگران داشت، همبازی بود. این گزارش همچنین فاش کرد که دامینیک قصد داشت تصویربرداری اصلی را در اوت همان سال آغاز کند. دامینیک تأخیر در تولید را تا حدی به دلیل تأمین مالی دانست و گفت: «این تنها یک مسئله است که چقدر می توانم برای ساخت فیلم پول بگیرم. من واقعاً می خواهم این فیلم را بسازم و سال ها روی این پروژه کار کرده ام.» انتخاب بازیگران. در مارس ۲۰۱۹ اعلام شد که آنا د آرماس در حال مذاکرهٔ اولیه برای بازی در نقش اصلی برای جایگزینی با جسیکا چستین است. دامینیک متوجه بازی د آرماس در فیلم "تق تق" (۲۰۱۵) شد و در حالی که د آرماس یک مرحلهٔ انتخاب باز
یگر طولانی را پشت سر می گذاشت، دامینیک پس از نخستین تست بازیگری، نقش وی را تضمین کرد. د آرماس یک سال با یک مربی گویش برای آماده سازی کار کرد. د آرماس روند انتخاب بازیگران خود را اینگونه توضیح داد: «من فقط یک بار برای مریلین تست زدم و اندرو گفت «تو خودشی!»، اما من همچنین باید این تست را برای دیگران هم تکرار می کردم [...] تولیدکنندگان. سرمایه گذاران. همیشه افرادی هستند که باید متقاعدشان کنم. اما می دانستم که می توانم این کار را انجام دهم. ایفای نقش مریلین چیزی پیشگامانه است. یک کوبایی با بازی مریلین مونرو. بیش از حد این نقش را می خواستم. آن تصویر مشهور [مریلین مونرو] را دیده اید که در آن لحظه در حال لبخند زدن است؛ این تنها تکه ای از آن چیزی است که او در آن زمان واقعاً تجربه می کرد». د آرماس رابطه اش با دامینیک را همکاری ترین رابطهٔ حرفه ای اش دانست و گفت: «بله، ما روابط همکاری نزدیک و صمیمی داشتیم، برای مثال او ایده ای داشت و نمی توانست بخوابد، پس نیمه شب و به طور ناگهانی به صورت تلفنی با من تماس می گرفت و بعدش من هم به همان دلیل نمی توانستم بخوابم». در اوت ۲۰۱۹ اعلام شد که آدرین برودی، بابی کاناواله و جولیان ن
یکلسون به بازیگران پیوستند و پس از آن گرت دیلاهانت، اسکوت مک نری، لوسی دویتو، مایکل ماسینی، اسپنسر گرت، کریس لمون، ربه کا ویساکی، ند بلامی و دان باتلر در سپتامبر ۲۰۱۹ به بازیگران پیوستند. فیلم برداری. تصویربرداری اصلی در اوت ۲۰۱۹ در لس آنجلس آغاز شد. دامینیک در آوریل ۲۰۲۲ تأیید کرد به دنبال تعطیلی های ناشی از دنیاگیری کووید-۱۹ در طول ۲۰۲۰، فیلمبرداری در ژوئیه ۲۰۲۱ به پایان رسیده است و علاوه بر آن پس تولید فیلم نیز به پایان رسیده است. بیشتر بخش های "بلوند" سیاه وسفید هستند و برخی از قسمت های فیلم رنگی تنظیم شده اند. انتشار. "بلوند" نخستین نمایش جهانی خود را در هفتاد و نهمین دوره جشنواره بین المللی فیلم ونیز به صورت رقابتی داشت، و همچنین در چهل وهشتمین دوره جشنواره فیلم آمریکایی دوویل نمایش داده شد. این فیلم در ابتدا اعلام شد که در ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۲ در نتفلیکس منتشر می شود، اما پس از اکران محدودی در سینماهای منتخب ایالات متحده در ۱۶ سپتامبر، تاریخ انتشار آن از طریق رسانهٔ جاری به ۲۸ سپتامبر منتقل شد. بازخورد. پاسخ انتقادی. بلوند در میان منتقدان و تماشاگران به طور یکسان بحث برانگیز بود، و به عنوان یک فیلم پیچیده و
بسیار تفرقه انگیز توصیف شده است. تحسین منتقدان نسبت به بازی د آرماس معطوف شد، اما نویسندگی و ترسیم دومینیک از زندگی مونرو آن ها را دوقطبی کرد؛ برخی از منتقدان چرخش دومینیک در مورد فیلم های زندگینامه ایِ سنتی را باطراوت دانستند، در حالی که دیگران فیلم را استثمارگرانه، تبعیض گرانه، و غیرانسانی معرفی کردند. "بلوند" برای نخستین بار در هفتاد و نهمین دوره جشنواره بین المللی فیلم ونیز نمایش داده شد و با تشویق ایستاده ۱۴ دقیقه ای تماشاگران روبرو شد که طولانی ترین در این جشنواره است. کاترین بری از "امپایر" سبک بصری دومینیک و بازی د آرماس را ستود، اما بیان کرد که فیلم در ابهام زدایی از زندگی مونرو شکست خورده و نوشت: «پرتره ای که این فیلم از مونرو ترسیم می کند، دختربچه ای گمشده را به تصویر می کشد که مکرراً عاشقانش را «بابا» می خواند و به هر شکست جدید تقریباً با همان خروش لرزان انگیزه واکنش نشان می دهد». دیمون وایز از "ددلاین هالیوود" نوشت که این فیلم روشی «حیرت انگیز» برای بیان زندگی مونرو در قالبی تخیلی ارائه می کند و «به عنوان یک فیلم ترسناک به سبک سورئال و کابوس وار ارائه می شود [...] سبکی که در فیلم های دیوید لینچ
از جمله "جاده مالهالند" (۲۰۰۱) مشاهده می شود». پاسخ صنعت فیلم. جویس کارول اوتس، نویسندهٔ کتابی که این فیلم بر پایهٔ آن ساخته شده است، یک برش سردستی اولیه از فیلم را مشاهده کرد و علناً اظهار داشت: «من برش سردستی اقتباس اندرو دامینیک را دیدم و [آن را] تکان دهنده، درخشان، بسیار نگران کننده و گاهست به طور شگفت آوری تعبیری کاملاً «فمینیستی» یافتم [...] مطمئن نیستم که هیچ کارگردان مردی تا به حال به چنین چیزی دست یافته باشد». جیمی لی کرتیس، بازیگر نقش مقابل د آرماس در فیلم "چاقوکشی" که پدرش، بازیگر تونی کرتیس، در کنار مونرو در فیلم "بعضی ها داغشو دوست دارن" (۱۹۵۹) همبازی بود و در این فیلم به تصویر کشیده شده است، همچنین با دیدن یک نسخهٔ زودهنگام از فیلم تحت تأثیر بازی د آرماس قرار گرفت و گفت: «من افتادم روی زمین. اصلاً باورم نمی شد. آنا کاملاً رفته بود. او خودِ مریلین شده بود». واکنش به انتخاب بازیگران. انتخاب آنا د آرماس در نقش مریلین مونرو با واکنش هایی منفی روبرو شد و برخی از بینندگان احساس کردند صدای او کاملاً با مونرو مطابقت ندارد و او همچنان لهجهٔ کوبایی خود را حفظ کرده است. املاک رسمی مونرو از انتخاب د آرماس د
فاع کرد و اظهار داشت: «مریلین مونرو نماد منحصر به فرد هالیوود و فرهنگ پاپ است که از نسل ها و تاریخ فراتر می رود. هر بازیگری که در آن نقش قدم می گذارد می داند که کفش های بزرگی برای پوشیدن دارد. تنها بر اساس یک تریلر به نظر می رسد که آنا انتخاب خوبی برای این نقش بوده است زیرا او زرق و برق، انسانیت و آسیب پذیری مریلین را به تصویر می کشد». جنجال رتبه بندی «NC-17». این فیلم جنجال هایی را به دلیل رتبه بندیِ «NC-17» خود برانگیخت و این نگرانی را ایجاد کرد که فیلم مریلین مونرو را استثمارگرانه به تصویر کشیده باشد. دامینیک در مصاحبه با "اسکرین دیلی" دربارهٔ این رتبه بندی گفت: «این یک فیلم پرتوقع است. اگر مخاطبان دوستش ندارند، پس مشکل خودِ مخاطب لعنتی است. برای مناصب دولتی اجرا نمی شود». د آرماس در مصاحبه با راتن تومیتوز همچنین بیان کرد که این فیلم «به روشی که شرح داده می شود، قرار است مردم را پرتاب کند» و افزود: «این یک فیلم بیوگرافی سنتی نیست. حقیقی نیست. مرسوم نیست. حتی به ترتیب وقوع زمانی هم نیست. بیشتر تنها شبیه یه یک تجربه است». د آرماس با افشای دیدگاه دامینیک برای "بلوند"، به این نشریه گفت: «بلندپروازی های اندرو ا
ز همان ابتدا بسیار واضح بود—ارائه نسخه ای از زندگی مریلین مونرو از چشمان خودش. او می خواست که تمام دنیا احساس واقعی نه تنها "مریلین بودَن"، بلکه "نورما جین بودَن" را نیز تجربه کند. این جسورانه ترین، بی پرواترین و فمینیستی ترین برداشتی است که تا به حال از داستان مریلین دیده ام». او افزود: «فیلم ما خطی یا همایشی نیست؛ این فیلم یک تجربهٔ حسی و احساسی است. فیلم همراه با احساسات و تجربیات مریلین به پیش می رود. لحظاتی وجود دارند که ما در درون بدن و ذهن او هستیم و به مخاطب این فرصت داده می شود تا تجربه کند که چه حسی دارد که در یک زمان نورما و مریلین باشد.»
تیم ملی بسکتبال زنان بلغارستان (به )، نماینده بلغارستان در مسابقات بین المللی بسکتبال زنان است و توسط فدراسیون بسکتبال بلغارستان اداره می شود.
تیم ملی بسکتبال زنان بوسنی و هرزگوین، نماینده بوسنی و هرزگوین در مسابقات بین المللی بسکتبال زنان است.
جیمز هپبورن اولین دوک اورکنی و چهارمین ارل بوفول، یک نجیب زاده برجسته اسکاتلندی بود. او بخاطر دست داشتن در آدم ربایی و ازدواجش با ماری، ملکه اسکاتلند سومین و آخرین همسر خود شناخته شده است. او متهم به قتل همسر دوم ماری هنری استوارت، لرد دارنلی بود، اتهامی که او از ان تبرئه شد. ازدواج او با ماری بحث برانگیز بود و باعث اختلاف در کشور شد. هنگامی که او از از شورش روبه رشد به اسکاندیناوی فرار کرد، در نروژ دستگیر شد و بقیه عمر خود را در دانمارک زندانی بود.
هنریک هکتور شمیراتسکی (۲۴ اکتبرِ ۱۸۴۳–۲۳ اوتِ ۱۹۰۲) نقّاشِ لهستانی مستقر در رم بود که به خاطر هنر آکادمیک برجسته خود بیشتر از او یاد شد. وی به ویژه برای به تصویر کشیدن صحنه هایی از جهان یونان-روم باستان و عهد جدید که متعلق به بسیاری از گالری های ملی اروپا بود، شهرت داشت. بسیاری از نقاشی های وی صحنه هایی از دوران باستان را به تصویر می کشد، غالباً صحنه های شبانی یا ترکیبات آفتابی که زندگی مسیحیان اولیه را ارائه می دهند. وی همچنین صحنه های کتاب مقدس و تاریخی، مناظر و پرتره ها را نقاشی کرد. پرده های برجسته تئاتر اپرا Lviv (Lwów) و تئاتر Juliusz Słowacki در کراکوف از مشهورترین آثار وی است. زندگی. شمیراتسکی در هیپولیت سیامیراسکی، از یک شلختا لهستانی و افسر ارتش امپراتوری روسیه (ژنرال سال ۱۸۷۱) و میکالینا (زاده پروسیسکا) در بلگورود (اکنون پیچینی، استان خارکیف، اوکراین) نزدیک شهر خارکوف، جایی که هنگ پدرش در آن مستقر بود، متولد شد. این خانواده از سرزمین رادوم ریشه داشتند و نام خود را از روستای شمیراتسک گرفته اند. در اواخر قرن هفدهم در نزدیکی ناواریداک مستقر شدند. والدین وی با خانواده آدام میتسکیه ویچ دوست صمیمی بودند.
وی در مدرسه جیمنیزیوم خارکوف تحصیل کرد و در آنجا برای اولین بار نقاشی را زیر نظر معلم محلی، بسپرچی، شاگرد سابق کارل بریولوف آموخت. وی وارد مدرسه فیزیک - ریاضیات دانشگاه خارکوف شد و با علاقه فراوان در آنجا به تحصیل علوم طبیعی پرداخت، اما همچنان به نقاشی ادامه داد.
رقیه ابوبکر (متولد ۷ ژوئن ۱۹۱۷) یک سیاستمدار افغان بود و اولین زنی بود که به عنوان نماینده پارلمان در این کشور انتخاب شد. زندگی نامه. رقیه ابوبکر در سال ۱۹۱۷میلادی متولد شد، در اوت ۱۹۳۳میلادی با شوهر اول خود یوسف ازدواج کرد. وی دو سال بعد درگذشت، در دانشکده جامعه شناسی دانشگاه کابل تحصیل کرد و در سال ۱۹۴۰میلادی معلم شد. او بین سال های ۱۹۴۱میلادی و ۱۹۴۹میلادی مدیر مدرسه دخترانه زرغونا در کابل بود. در سال ۱۹۴۵میلادی با م. ابوبکر ازدواج کرد. حاصل ازدواج آن ها دو دختر و یک پسر بود و در سال ۱۹۷۰میلادی طلاق گرفتند و از یک دیگر جدا شدند. پس از خروج از مدرسه زرغونه، او را به عنوان مدیر کل جامعه رفاه زنان تا سال ۱۹۶۲میلادی به کشورش خدمت کرد، قبل از پیوستن به وزارت آموزش و پرورش در سال ۱۹۶۳میلادی به عنوان مدیریت کل جامعه رفاه زنان رسید، او همچنین به عنوان مدیر کل جمعیت حلال احمر در کشور کابل شد. در سال ۱۹۶۴میلادی، رقیه ابوبکر به عنوان مجمع قانون اساسی که قانون اساسی ۱۹۶۴میلادی کابل را تنظیم کرد ، انتخاب شد که حق رأی زنان را تصویب کرد. وی پس از گذشت زمان یکی از چهار زنی بود که در انتخابات ۱۹۶۵میلادی به نمایندگی پارلمان
انتخاب شد، اما با توجه به محبوبیتی که داشت در انتخابات سال ۱۹۶۴میلادی در کابل شرکت نکرد. ابوبکر دوباره به وزارت آموزش و پرورش کابل بازگشت و از سال ۱۹۷۲میلادی تا ۱۹۷۳میلادی به عنوان مدیر قسمت برنامه سوادآموزی آموزش و پرورش فعالیت کرد. همچنین به مدت پنج سال به عنوان مجری رادیو ملی افغانستان فعالیت کرد.
خدیجه احراری یک سیاستمدار افغان بود و به طور مشترک اولین زنی بود که به عنوان نماینده پارلمان در این کشور انتخاب شد. زندگی نامه. احراری به دنبال معرفی حق رأی زنان در قانون اساسی ۱۹۶۴میلادی، یکی از چهار زنی بود که در انتخابات ۱۹۶۵میلادی به نمایندگی از هرات به پارلمان این کشور راه یافت. با این حال، اما به دلایلی در انتخابات ۱۹۶۹میلادی کشور افغانستان شرکت نکرد.
کهکشان سوهو یا گلکسی سوهو () یک ساختمان مجتمع شهری در پکن، چین است. این بنا که بین سالهای ۲۰۰۹ و ۲۰۱۲ ساخته شده است، اولین ساختمان از دو بنایی در پکن است که توسط زاها حدید طراحی شده است. این ساختمان در جنوب غربی پل چائویانگمن در پکن واقع شده است. این مجموعه از یک طرح منحنی شکل متشکل از چهار ساختار پیوسته نامتقارن تشکیل شده است. این سازه مساحت ۳۳۰۰۰۰ مترمربع را پوشش می دهد. طراحی پارامتریک این ساختمان از حیاط های کلاسیک چین الهام گرفته است. این مجموعه شامل فروشگاه ها، دفاتر و امکانات تفریحی است. طراحی. ساختمان کهکشان سوهو شامل چهار سازه اصلی گنبدی شکل است که توسط پل ها و سکوهایی بهم متصل شده اند و محیطی سیال ایجاد می کنند که مجموعه ای از حیاط های عمومی و یک فضای مرکزی بزرگ را احاطه کرده است. این سازه از حیاط های کلاسیک چینی ایده گرفته است. نمای بیرونی ساختمان با آلومینیوم و سنگ پوشیده شده و در داخل آن از شیشه، موزاییک، فولاد ضدزنگ و گچ تقویت شده با الیاف شیشه استفاده شده است. این مجموعه شامل یک سیستم سقف سرد است که اثرات خرد اقلیم های ناشی از استراتژی های معماری پایدار را به حداقل می رساند. این سازه در کل ۱۸ ط
بقه دارد. سه سطح پایین کهکشان سوهو دارای امکانات عمومی فروشگاهی و سرگرمی است. طبقه های بالاتر، از طبقه چهارم تا پانزدهم، به فضاهای اداری اختصاص یافته است. سه طبقه آخر به رستوران و کافه ها اختصاص داده شده است و با چشم اندازهایی از شهر پکن همراه است. جوایز. در سال ۲۰۱۳، از طرف مؤسسه سلطنتی معماران بریتانیا نامزد دریافت جایزه لوبتکین شد. مرکز حفاظت از میراث فرهنگی پکن به این نامزدی انتقاد کرد و اظهار داشت این پروژه صدمه بزرگی به نگهداری از خیابان های قدیمی پکن، طرح اصلی شهری، خانه های سنتی حیاط دار، چشم اندازها و سبک و رنگبندی معماری بومی منحصر به فرد پکن زده است.
باغ فرانسوی ، باغ متقارن یا باغ کلاسیک، باغی با امکانات رفاهی و بیانگر کلاسیک گرایی در هنر باغ ها است. به عبارت دیگر این باغ ابهتی تماشایی و اوج هنر رسمی و ذوق منظره را به نمایش می گذارد. ظرافت، زیبایی و پوشش گیاهی آن مستقیماً از باغ های شمال ایتالیا الهام گرفته شده است. با این تفاوت که با مساحت بیشتری دارد و با حفظ اصول کلاسیک، مناظر بیشتری به درون باغ راه یافته است. این مناظر عبارتند از: ایجاد تراس، تقارن غالباً به صورت خطی، ایجاد مکانی بزرگ برای بازی های آبی، شامل تأسیسات سنگین (هیدرولیک کانال ها و حوض ها، نخلستان، غرفه ها) و استفاده از توپیاری هنر مجسمه سازی توسط هرس شاخ و برگ درختان یا بوته ها. انواع باغ کلاسیک در قرن هفدهم با ایجاد باغ های ورسای برای لوئی چهاردهم به اوج خود رسید که مرجعی برای دربارهای اروپا شد. کلاسیک گرایی در باغبانی علمی نیز بیان می شود، ژان-باتیست دو لا کانتین هنر هرس میوه و تکنیک های کشت روی لایه هایی را آغاز می کند که باغ های تولید را برای همیشه مشخص می کند. اما اصطلاح «باغ کلاسیک» فقط برای باغ های تفریحی حفظ شده است. قوانین ترکیب برای ایجاد قطعه هنری. طراحی بسترهای گل و استفاده از
سطوح آبی که در محفظه های سبز قرار می گیرند، اولین نمونه هایی از روح باغ کلاسیک است: