Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ساخت «پادشاهی خداوند» در جهان تعبیر می شد. توسعه. ریشه های مسیحیت لیبرال به قرن شانزدهم میلادی بر می گردد، زمانی که میسیحیانی مثل اراسموس و دئیست ها تلاش کردند تا آنچه را که معتقد بودند عناصر خرافاتی از مسیحیت هستند را حذف کنند و «تنها تعالیم اساسی (عشق منطقی خدا و بشریت) را باقی گذارند». الهی شناس اصلاح شده، فریدریش شلایرماخر (۱۷۶۸–۱۸۳۴ میلادی) اکثراً پدر پروتستانتیسم لیبرال شناخته می شود. شلایرماخر در پاسخ به توهم زدایی رومانتیسیسم و عقل گرایی روشنگری، استدلال کرد که خدا تنها از طریق احساس می تواند تجربه شود نه خرد. در خداشناسی شلایرماخر، دین احساس وابستگی مطلق به خداوند است. انسان از گناه خود و نیاز به رستگاری آگاه است، که تنها توسط عیسی مسیح می تواند انجام شود. برای شلایرماخر، ایمان در میان یک جامعه ایمانی تجربه می شود، نه در انزوا. این یعنی خداشناسی همیشه یک محتوای مشخص دینی را بازتاب می دهد که شلایرماخر را در معرض اتهام نسبی گرایی قرار داده است. آلبرشت ریچل (۱۸۲۲–۱۸۸۹ میلادی) با تأکید شلایرماخر بر احساس مخالف بود. او فکر می کرد که عقیده دینی باید مبتنی بر تاریخ باشد، خصوصاً واقعات تاریخی متون عهد جدید.
ریچل معتقد بود که اگر متون عهد جدید به عنوان کتاب تاریخ و بدون درنظر داشتن واقعیات معجزه آسا مطالعه شود، مأموریت الهی عیسی را تأیید می کند. او دکترین هایی چون تولد عیسی از باکره و تثلیث را رد کرد. زندگی مسیحی برای ریچل به فعالیت و توسعه اخلاقی اختصاص داشت، بنابراین او دکترین ها را قضاوت های ارزشی می دانست نه تصریح حقایق. ریچل که از فلسفه ایمانوئل کانت متأثر شده بود، «دین را به عنوان پیروزی روح (یا عامل اخلاقی) بر منشأ و محیط انسان ها» می نگریست. ایده های ریچل توسط دیگران پذیرفته شد و ریچلیانیسم تا جنگ جهانی اول یک مکتب مهم عقیدتی در پروتستانتیسم آلمانی باقی ماند. پیروان برجسته ریچل شامل این مواردند: «ویلهلم هرمان» ، «ژولیوس کافتان» و آدولف فون هارناک. کاتولیسیسم لیبرال. اشکال کاتولیک الهیات لیبرالیسم از قرن نوزدهم به بعد در انگلستان، فرانسه و ایتالیا وجود داشته است. در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، یک جنبش عقیدتی لیبرال در کلیسای کاتولیک ایجاد شد که از آن به «مدرن گرایی کاتولیک» یاد می شد. مدرن گرایی کاتولیک مانند پروتستانتیسم لیبرال، تلاشی بود تا آئین کاتولیک را با روشن گری سازگار سازد. الهی شناسان مد
رنیست، انتقاد رادیکال انجیل را تأیید کردند و خواستار زیرسوال بردن دکترین های سنتی مسیحیت، مخصوصاً مسیح شناسی، بودند. این ها نیز روی جوانب اخلاقی مسیحیت تأکید داشتند نه جوانب الهیات آن. نویسندگان مهم مدرنیست عبارت اند از: آلفرد لوازی و «جورج تایرل». مدرنیسم توسط رهبری کلیسای کاتولیک، به عنوان بدعت مورد تقبیح قرار گرفت. تقبیح مدرنیسم و آمریکانیسم از سوی پاپ، توسعه سنت کاتولیک لیبرال را در ایالات متحده کند ساخت. با این حال، بعد از شورای دوم واتیکان، الهیات لیبرال یک حیات مجدد را تجربه کرده است. از الهی شناسان لیبرال کاتولیک می توان به «دیوید تریسی» و «فرانسس شوسلر فیورنزا» اشاره کرد.
جَریره، اصطلاحی اسلامی است به شکل ترکیب «ولاء ضمان جریره» به کار رفته است. این واژه در اصطلاح فقهی به معنای ارتباط بین دو نفر از طریق پیوند عقد است. در منابع اهل سنت، این واژه به صورت «ولاء موالات» به همین معنا به کار رفته است. بر اساس فقه اسلامی هر گاه دو فرد این عقد را بخوانند، پرداخت دیه و ارث بردن یکی از متعاقدین از دیگری لزوم شرعی پیدا می کند. اشتقاق ادبی. از نظر اشتقاق ادبی، این واژه از ریشه «ج رر» در زبان عربی منشق شده است و به معنای کشیدن و گستردن چیزی است. واژه جریره به معنای جنایت و گناه نیز به کار رفته است که به جهت انشقاق از همین ماده است. بر این اساس گناه چیزی است که شخص به سوی خود می کشد. ریشه تاریخی. یکی از سنت های رایج در نظام اخلاقی در قبایل عرب پیش از اسلام، پیمان تناصر بوده است که اسبابی چون تحالف (هم قسم شدن) داشته است. بر اساس این پیمان، رابطه توارث بین دو فرد کاملا بیگانه، برقرار ساخته می شد. پس از ظهور اسلام در منطقه عربستان و با تاکید آموزه های اسلامی بر لزوم رعایت عهد و پیمان ها؛ این سنت در قالب یک عقد و با اصلاحاتی تایید شد. پس از گسترش سرزمین های اسلامی و پدید آمدن روابط میان عرب ها
با اقوام مختلف در منطقه، هم پیمانی در فرهنگ اسلامی و منطقه ای ابعاد جدید به خود گرفت و زمینه هایی برای ایجاد تفاهم و پیوند میان قبایل و اقوام مختلف عرب شد. در عصر پیامبر اسلام و صحابه، از این موارد روایات بسیاری گزارش شده است؛ اما در دوره تابعان اختلاف های بسیاری در این خصوص گزارش شده است. در قرآن. بنابر گزارش هایی عقد یمین در آیه «والذین عقدت ایمانکم فاتوهم نصیبهم» در سوره نساء، اشاره به عقد جریره دارد. در فقه. در خصوص حوزه ولایت این عقد، بحث و اختلاف هایی در منابع دیده می شود. در این خصوص و در دوره تابعان، ابارهیم نخعی و عامر شعبی به عنوان نماینده دو گرایش مسعودی و علوی، بر سر این موضوع دچار اختلافی شدند و بنابر نظر ابراهیم نخعی، «اگر کافری به دست مسلمانی اسلام بیاورد و عقد ولاء بین آن دو منعقد شود، در صورتی که آن نومسلمان مرتکب جنایت شد، فرد هدایت کننده او موظف است دیه جنایت را پرداخت کند و در مقابل از او ارث ببرد. همچنین مادام که دیه را پرداخت نکرده، می تواند ولاء را به دیگری واگذار کند و در صورت پرداخت دیه، حق واگذاری به غیر را ندارد.» در دیدگاه مقابل، عامر معتقد بود چنین ولایی شرعی نیست و ولا منحصر به
عتق است. سفیان ثوری باور داشت که صرف اسلام آوردن کافر به دست مسلمان و بدون عقد بخصوصی، این رابطه ولاء را ایجاد می کند و در صورت نبودن وارث، ارث ثابت می شود. همچنین اعتقادی از عالمان سنی مذهب دیگری چون ابن مبارک و اسحاق بن راهویه نیز گزارش شده است. با این وجود سرخسی معتقد است که این ولاء جریره تنها منتسب به روافض است. در مکتب فقهی امامیه علاوه بر روایاتی که ذیل آیه چهارم سوره نساء گزارش شده است، به صراحت از عقد ولاء ضمان جریره نیز یاد شده است و به آن تاکید شده است. در فقه امامیه، مشروعیت عقد ضمان جریره و ثبوت ارث از طریق آن حکمی اجماعی است و اخبار پرشماری بر آن دلالت دارد. امروزه نیز برخی از فقهای شیعه، در خصوص احکام مربوط به بیمه، از این ماده فقهی استفاده می کنند.
در مهندسی عمران خط انتقال زیرزمینی یا زیرزمینی سازی () به تعویض خط انتقال هوایی و پایه های برق یا مخابرات با کابل های زیرزمینی گفته می شود. این شیوه نماینگر فناوری های بالای کشورهای توسعه یافته است که از آتش سوزی و قطع برق خطوط انتقال نیرو در شرایط بروز آذرش ها و یا بادها یا یخبندان های شدید جلوگیری می کند. فایدهٔ دیگر آن باعث افزایش جنبه زیباشناختی منظره با حذف تیرهای برق و سیم های متصل در هوا می شود. اتصال زیرزمینی باعث افزایش هزینه های اولیه تأسیسات برقی سیستم توزیع می شود اما به مرور زمان و در طول کل عمر کابل ها، هزینه های عملیاتی سیستم را کاهش می دهد.
پشت پنجه نام روستایی متروکه و گردشگری از توابع بخش بررود شهرستان کوهسرخ در استان خراسان رضوی است. بر اساس سرشماری سال ۱۳۹۵ جمعیت آن خالی از سکنه بوده است. این روستای متروکه محل کشته شدن ملامحمد مغربی می باشد. جاذبه های گردشگری. از جاذبه های گردشگری این روستا می توان از کوه های سرخ، مزارهای پشت پنجه پسر و پدر نام برد:
این فهرست به برندگان و نامزدهای جایزه امی ساعات پربیننده برای بازیگر مرد مهمان برجسته در مجموعه تلویزیونی کمدی اشاره می کند. تا پیش از سال ۱۹۸۸، این رده بر مبنای جنسیت طبقه بندی نشده بود و به همین خاطر با عنوان اجرا کننده مهمان برجسته در مجموعه تلویزیونی کمدی شناخته می شد. این جایزه همانند سایر جایزه های «مهمان»، در مراسم جایزه امی ساعات پربیننده ارائه نمی شود و به جای آن در مراسم جایزه امی هنرهای خلاق ارائه می شود. در سال ۲۰۲۵، آخرین برندهٔ این جایزه **استرلینگ کی. براون** برای حضور در سریال "Abbott Elementary" بود. برندگان و نامزدها. دهه ۱۹۸۰. اجرا کننده مهمان برجسته در مجموعه تلویزیونی کمدی بازیگر مرد مهمان برجسته در مجموعه تلویزیونی کمدی
ژان کارلوس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است. وی به عنوان مهاجم برای باشگاه فوتبال راکو چنتستوخووا در لیگ برتر فوتبال لهستان بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال برزیل بازی کرده است.
حمام ده کنه مربوط به دوران های تاریخی پس از اسلام است و در شهرستان لامرد، بخش چاه ورز، ده کهنه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۳۰۱۸ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
ادبیات حکمت گونه ای از ادبیات رایج در خاور نزدیک باستان بوده است. نوشتارهای حکمت از جمله پرشمارترین آثار ادبی در خاور نزدیک باستان هستند. در هزاره سوم پیش از دوران مشترک و اوایل هزاره دوم پیش از دوران مشترک، تعداد آثار ادبیات حکمت در مصر بیش از همه آثار دیگر است. این آثار در مورد معنا و مفهوم زندگی هستند. در بابِل تعداد چنین آثاری کمتر است. در بین النهرین، دو دوره برای این ادبیات در نظر گرفته می شود: دوره بابلی باستان و دوره کاسی ها. «ضرب المثل ها و تعلیمات»، خالص ترین گونه این ادبیات است و در جایگاه حکمت کاربردی شناخته می شود. این گروه شامل گفته های گوناگونی با تمرکز بر زندگی روزمره هستند و به رویدادهای تاریخی، سیاسی و دینی توجه کمی نشان می دهند. زیرگروه «ضرب المثل ها» نقش مهمی در مدرسه های کتابت داشتند. زیرگروه «تعلیمات» برخلاف ضرب المثل ها که سوم شخص روایت شده اند، مخاطبان جوان خود را دوم شخص مورد خطاب قرار می دهند. این ژانر شامل سخنان حکیمان، خردمندان و افسانه بافی هایی آموزنده در مورد الوهیت و فضیلت ارائه می کند. اگرچه این گونه از تکنیک های داستان سرایی شفاهی سنتی استفاده می کند، اما به صورت مکتوب نیز من
تشر شده است. از مصادیق این نوع ادبیات می توان به کتبی مانند قرآن و انجیل، مزامیر اشاره کرد. ژانر ادبی کتاب آیینه ای از شاهزادگان که در ادبیات رنسانس اسلامی و غربی سابقه ای طولانی دارد، هم خانواده سکولار ادبیات حکمت است. در دوران باستان اروپا، اشعار تعلیمی هزیود، به ویژه شعر کارها و روزها به عنوان منبع دانشی مشابه ادبیات حکمت مصر باستان، بابلی ها و اسرائیل تلقی می شد. سرایش های پیش از اسلام مملو از اشعار حکیمانه بسیاری است، از جمله اشعار زهیر بن أبی سُلمی (۵۲۰–۶۰۹). نمونه های ادبیات حکمت. بیشتر اندیشمندان، امروزه موافقند که داستان یوسف یک گونه از ادبیات حکمت می باشد که توسط یک نویسنده ساخته و پرداخته شده است و در قرن پنجم پیش از میلاد به شکل کنونی خود درآمده. تاریخ ویرایش آن ممکن است شامل اولین «نسخه روبن» باشد که از پادشاهی شمالی اسرائیل سرچشمه گرفته بود و قصد داشت تسلط «خاندان یوسف» را بر سایر قبایل توجیه کند، که بعداً «گسترش یهودا» را دنبال کرد. (فصل ها ۳۸ و ۴۹) ارتقای یهودا به عنوان جانشین برحق یعقوب، و در نهایت تزیینات مختلف به طوری کرده که این رمان به عنوان پل بین سفر پیدایش و داستان موسی و خروج بنی اسرا
ئیل از مصر عمل کند.
ثابت بن کعب بن جابر عتکی که به اختصار ثابت قطنی شناخته می شود، از شاعران و جنگجویان عرب است که در قرن دوم هجری قمری زیست می کرد. از وی دیوانی به جای نمانده است ولی اشعارش در برخی منابع جمع آوری شده است و به چاپ رسیده است. اشعار او بیشتر در زمینه ای تاریخی و مذهب شناسی کاربرد دارد. زندگانی. ثابت بن کعب بن جابر عتکی که به اختصار ثابت قطنی شناخته می شود، از شاعران و جنگجویان عرب است که در قرن دوم هجری قمری زیست می کرد. وی از قبیله بنی عتیک و از شاخه ازد بود. احتمالا در بصره متولد شده است. سال ولادت محل اختلاف است و میان سال های ۲۰ تا ۵۰ ه.ق برای سال ولادت او گزارش شده است. لقب قطنه را بلاذری به او نسبت می دهد و طبری در خصوص آن معتقد است که وی در یکی از جنگ ها چشمش دچار آسیب شد و پنبه ای را بر چشمش قرار می داد و به همین جهت به این لقب شهره شد. طبری گزارش می کند که با وجود اینکه تاریخ این نام گذری مشخص نیست، ولی در سال ۱۰۶ ه.ق این لقب بسیار مشهور بوده است. ثابت از شاعران دست دومی بود که بیشتر به سلحشوری و جهاد شناخته می شد. محل جنگاوری های او را مرزهای شرقی اسلام دانسته اند. او بیشتر زندگانی خود را در نواحی شرقی ا
سلام گذراند و در همانجا بود که با خارجیان و مرجئان آشنا شد و به آیین مرجئان گروید. منابع این احتمال را داده اند که خوی مسالمت آمیز مرجئان سبب شد تا ثابت بتواند با هم امیران خراسان سازش داشته باشد. وی در این خصوص اشعاری نیز دارد و در ۱۵ بیت، آیین های مرجئه نخستین را شرح داده است و پس از آن به نفی خوارج پرداخته است. دایرة المعارف بزرگ اسلامی یک سالشمار از زندگانی وی منتشر کرده است که بر اساس آن وی به سال ۶۴ ه.ق شعری را در مدح قوم تیمیم سرود که توانستند سپاهیان ترک را که به قصد تصرف قصر اسفاد حمله کرده بودند شکست دهند. در سال ۷۸ توانست با ۳ بیت شعری که به ضمیمه یک نامه از ولی وقت خراسان، امیة بن عبدالله به نزد یزید فرستاد، او را عزل نماید. ثابت هیچ گاه نتوانست مقام مهمی را به دست بیاورد و با این وجود در زمان یزید بن مهلب متصدی برخی از کارهای شد. وی به سال ۱۰۷ ه.ق در جایی به نام اسد بن عبدالله خطبه ای قرائت کرد و به لکنت افتاد و از همین روی مورد هجو حاجب الفیل قرار گرفت. این گزارش به خوبی نشان می دهد که او در این خصوص تجربه ای نداشته است. اشعار. اشعار و روایات مرتبط با ثابت قطنه را نخستین بار ابوذر مرهبی گردآوری
کرد. به گزارش یاقوت حموی، احمد بن ابراهیم بن حمدون در سده سوم هجری قمری، دیوان ثابت را جمع کرد اما این کتاب از دست رفت. به همین سبب ماجد احمد سامرایی در ۱۹۷۰ میلادی، آنچه از اشعار ثابت یافته بود را گردآوری کرد و به نام "شعر ثابت قطنه العتکی" در بغداد منتشر کرد. اشعار ثابت بیشتر در زمینه تاریخی است و در زمینه مذهب شناسی مفید است.
جامعه شناسی مهاجرت شامل تجزیه و تحلیل مهاجرت از نظر جامعه شناسی، به ویژه با درنظر داشتن نژاد، قومیت، ساختار اجتماعی و خط مشی سیاسی می باشد. مفاهیم مهم شامل همگون سازی فرهنگی، «فرهنگ پذیری» ، محرومیت اجتماعی، چندگانگی فرهنگی، پسا استعمارگرایی، فراملیتی و «همبستگی اجتماعی» می باشد. تاریخچه. قبل از قرن بیستم میلادی. بومی گرایی در بیشتر جوامع، تاریخی طولانی دارد. قرن بیستم میلادی. مهاجرت جهانی در قرن بیستم بالاخص در نیمه اول این قرن افزایش یافت. مهاجرین اروپایی به دلیل جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم به میزان وسیعی (مثلاً) به ایالات متحده آمدند. به ویژه در خاتمهٔ جنگ جهانی اول (۱۹۱۸ میلادی) بعضی آمریکایی ها مهاجرین اروپایی را برای فرهنگ آمریکایی خطرناک خواندند. کنگره ایالات متحده در سال ۱۹۲۴ میلادی، قانون مهاجرت ۱۹۲۴ را تصویب نموده و در آن سهمیه سخت گیرانه ای را برای مهاجرینی که به ایالات متحده وارد می شدند وضع نمود. برچسب های بدنامی چون «اشغال کنندگان شغل» و «مجرمین» که به مهاجرین زده می شد در دهه ۶۰ تا ۹۰ قرن بیستم میلادی فروکش کرد و در عوض امریکایی ها مهاجرین را به عنوان بانی خیر اقتصاد، فرهنگ و سیستم سیاسی آمری
کا می دیدند. هرچند برچسب های منفی که به مهاجرین در نیمه اول قرن بیستم میلادی زده می شد، بر اعمال آن ها در جامعه و درک خودی آن ها تأثیر گذاشت (در جامعه شناسی بنام نظریه برچسب زنی یاد می شود)، اما امروزه مهاجرین توانسته اند به آسانی خود را با جامعه همگون ساخته و شبکه های اجتماعی قوی بسازند که در راستای به دست آوردن سرمایه اجتماعی «معلومات، دانش در مورد مردم یا چیزها و ارتباطات که به افراد کمک می کند تا در شبکه های اجتماعی وارد شوند، قدرت بدست آورده یا تأثیر بگذارند» به آن ها کمک نماید. قرن بیست و یکم. جامعه شناسان در قرن بیستم و یکم مهاجرت را به دقت مورد مطالعه قرار داده اند. اکثریت مهاجرینی که در اوایل قرن بیست و یکم وارد ایالات متحده شدند شامل مهاجرین اروپایی بودند، اما در مقایسه قرن بیست و یکم شاهد ورود مهاجرین، اکثراً از آسیا، خاورمیانه و آمریکای لاتین به ایالات متحده بود. جامعه شناسان در خلال سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۱ میلادی به هزینه ها و مزایای جمعیت متنوع و جدید مهاجرین بر نهادها، فرهنگ، وظایف اقتصادی و امنیت ملی توجه ویژه نمودند. جامعه شناسان پس از حمله به مرکز تجارت جهانی و پنتاگون در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ میلادی
، نمادگرایی فزایندهٔ سخن های ضد مهاجرت بر مهاجرین اهل خاورمیانه که از جانب آمریکایی ها بیان می شد را به دقت مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند. نظریه پردازان «کارکردگرایی ساختاری» نیز اثرات مهاجرت گسترده، ناشی از جنگ ها، بی ثباتی اقتصادی و تروریسم را بر نهادهای اجتماعی ملت های میزبان، بر قوانین بین المللی و بر «نرخ های همگون سازی» را مورد مطالعه قرار دادند. افزون بر آن، جامعه شناسان با به کارگیری نظریه تضاد اجتماعی، به ویژه تضادهای بازار کار که ادعا می شود ناشی از افزایش رقابت در بازار به علت بالارفتن رقابت میان مهاجرین و کارگران بومی برای یافتن کار و تحرک اجتماعی است، را تجزیه و تحلیل نمودند. چون میزان مهاجرت جهانی همواره در حال افزایش است، این حوزه جامعه شناسی علاقه خاصی دارد تا مهاجرت در قرن بیست و یکم را نظارت نماید، چون پدیده مهاجرت با نظریات بنیادینی چون کنش متقابل نمادین، تضاد اجتماعی و کارکردگرایی ساختاری مرتبط است. تغییر نسلی. در مطالعات مهاجرت، دانشمندان علوم اجتماعی تعاریف متفاوتی برای نسل های مختلف مهاجرین ارائه می نمایند. اصطلاح «نسل» در جامعه شناسی به عنوان «معیاری برای فاصله از کشور قدیمی» به کار بر
ده می شود. به این معنی که جامعه شناسان افرادی را که در بزرگ سالی از یک جامعه دیگر به ایالات متحده نقل مکان می نمایند (در مورد مهاجرین که به ایالات متحده مهاجرت می کنند) به عنوان مهاجرین «نسل اول»، اطفال آن ها که در ایالات متحده متولد می شوند به عنوان مهاجرین «نسل دوم» و به ترتیب اطفال آن ها به عنوان مهاجرین «نسل سوم» یاد می نمایند. در جریان اواسط قرن بیستم در ایالات متحده، نسل های اول، دوم و سوم مهاجرین ویژگی های مجزایی از خود نشان دادند. مهاجرین نسل دوم با داشتن والدین مهاجر که شاهد رویدادهای تاریخی در اواسط قرن بیستم بودند، یک هویت اجتماعی مجزا هم در خود و هم در فرهنگ مشهور آمریکایی تشکیل دادند. در اواخر دهه ۳۰ قرن بیستم میلادی، مورخ آمریکایی «مارکوس لی هانسن» «تفاوت های مشخصی میان رویه های مهاجرین نسل دوم و فرزندان نسل سوم آن ها نسبت به هویت قومی» مشاهده نمود. در حالی که نسل دوم مشتاق همگون شدن بودند، اما نسل سوم از نظر عاطفی اشتیاق به «قومیت» داشتند که جامعه شناس «دالتون کانلی» آن را به عنوان «وابستگی یا ویژگی قومی یک فرد» تعریف می کند. با این وجود، امروزه مهاجرین قرن بیست و یکم، به ویژه در میان مهاجرینی
که به ایالات متحده نقل مکان می نمایند، نسبت به پیشینیان قرن بیستمیشان، خود را با جامعه همگون تر می کنند، به ویژه در تغییر برای استفاده از زبان انگلیسی به عنوان زبان اصلی برای ارتباطات. هرچند نسل های معاصر مهاجرین دارای پس زمینه ها و فرهنگ های قومی مشترکی هستند، اما تفاوت هایی در میزان تحرک اجتماعی، دست آوردهای اقتصادی، تحصیلات و روابط خانوادگی میان اعضای این نسل ها وجود دارد. سه نگرش جامعه شناختی. تعامل گرایی نمادین. «تعامل گرایی نمادین» یک «نظریه سطح خرد است که در آن معانی، گرایش ها و فرضیات مشترک، انگیزه های ابتدایی که پشت کنش های افراد قرار دارند را شکل می دهد». این نظریه، برخلاف «جامعه شناسی کلان» ، متمرکز بر این است که تعاملات رو در رو چه گونه دنیای اجتماعی را می سازند. نظریه کنش متقابل نمادین بدین منظور به کار گرفته شده است تا دانسته شود که برداشت های مهاجرین چگونه شکل می گیرد یا ساخته می شود. مهاجرت به ایالات متحده از ۱۹۶۵ میلادی بدین سو در حال افزایش بوده است. نظرسنجی های عمومی نشان داده اند که «درصد آمریکایی هایی که می خواستند مهاجرت کاهش یابد، قبل از ۱۹۶۵ بسیار پایین بود، اما این درصد از ۱۹۶۵ تا اوا
خر دهه ۱۹۷۰ شروع به بالا رفتن کرد و پس از آن تاریخ نیز به طور شگرفی افزایش یافت». یکی از دلایل مبنی بر این که چرا مردم بومی نسبت به افزایش مهاجرت واکنش منفی نشان می دهند، اغلب تصاویر منفی از مهاجرینی است که توسط رسانه ها پخش می شوند. افزون بر آن، قانون مند سازی مهاجرت مانند «لایحهٔ مسئولیت شخصی و توافق بر فرصت های شغلی ۱۹۹۶» ، باعث افزایش احساسات ضد مهاجرتی، سخنرانی های بومی گرایانه و جنبش های اجتماعی در ایالات متحده شده است. همچنین ثابت شده که تهدیدات گروهی، نقش مهمی در توضیح برخورد امریکایی ها نسبت به مهاجرین داشته است. ترس از تغییر دادن بخش هایی از فرهنگ موجود مانند زبان مادری توسط خارجی ها، منتج به افزایش احساسات و چند قطبی شدن بیشتر مردمان بومی می گردد. همه این مثال ها روی هم رفته، اهمیت «وضعیت اصلی» مهاجرین در شکل دهی نوع دیدگاهی که دیگران از آن ها دارند و همچنین درکی که آن ها از خودشان دارند را نشان می دهند؛ مثلاً، انگ نژادی که مهاجرین مکزیکی در ایالات متحده با آن موجه اند «وضعیت پایین و درک خودی امریکایی های مکزیکی الاصل را افزایش داده است». زمانی که امریکایی های مکزیکی الاصل این درک در مورد نژاد شان
را درونی می سازند، شروع به عمل مطابق با آن نموده و به طور غیر مستقیم این درک را تحکیم می بخشند.
رویارویی اندونزی و مالزی یا رویارویی برونئو (که به نام اندونزیایی/مالایی Konfrontasi نیز شناخته می شود) یک درگیری نظامی از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۶ میان اندونزی و فدراسیون مالزی بر سر پیدایش مالزی بود. این رویارویی پس از برکناری رئیس جمهور اندونزی احمد سوکارنو در اکتبر ۱۹۶۵ به طور صلح آمیزی به پایان رسید و کشور مالزی تشکیل شد. تشکیل مالزی در سپتامبر ۱۹۶۳ با ادغام فدراسیون مالایا (امروزه مالزی شبه جزیره ای)، سنگاپور و مستعمره های تاج شمال برونئو و ساراواک (که با هم به نام بورنئوی بریتانیا شناخته می شدند و امروزه مالزی شرقی نام دارند) انجام شد. پیش زمینه های اصلی درگیری شامل سیاست درگیری اندونزی علیه گینه نو هلند از مارس تا اوت ۱۹۶۲ و شورش برونئی در دسامبر ۱۹۶۲ بود. مالزی از حمایت نظامی مستقیم بریتانیا، استرالیا و نیوزلند برخوردار بود. اندونزی نیز از حمایت غیرمستقیم اتحاد جماهیر شوروی و چین برخوردار بود، بنابراین این درگیری به یکی از قسمت های جنگ سرد در آسیا تبدیل شد. این رویارویی یک جنگ اعلام نشده بود که بیشتر عملیات های آن در منطقه مرزی میان اندونزی و مالزی شرقی در جزیره بورنئو (که در اندونزی به نام کالیمانتان شناخته
می شود) رخ داد. مشخصه این درگیری، نبردهای زمینی محدود و منزوی بود که با تاکتیک های کم سطح سیاست رفتن تا لبه پرتگاه تنظیم می شد. عملیات های نبردها معمولاً توسط گروهان ها و دسته ها در دوسوی مرز انجام می شد. عملیات نفوذ اندونزی به بورنئو به دنبال سوء استفاده از تنوع قومیتی و مذهبی در صباح و ساراواک در مقایسه با مالایا و سنگاپور، با هدف از بین بردن کشور پیشنهادی مالزی، بود. زمین جنگلی بورنئو و کمبود جاده در مرز مالزی و اندونزی، نیروهای اندونزی و کشورهای همسود را مجبور به گشت زنی طولانی مدت می کرد. هر دو طرف بر عملیات پیاده نظام سبک و حمل و نقل هوایی متکی بودند، اگرچه نیروهای همسود از مزیت استقرار هلیکوپتر و تدارکات مجدد به پایگاه های عملیاتی پیشرو برخوردار بودند. رودخانه ها نیز به عنوان روش انتقال و نفوذ استفاده می شدند. اگرچه عملیات جنگی عمدتاً توسط نیروهای زمینی انجام می شد، نیروهای هوابرد نیز نقش پشتیبانی حیاتی داشتند و نیروهای دریایی امنیت دو جناح دریا را تضمین می کردند. بریتانیایی ها بیشتر تلاش های دفاعی را انجام دادند، اگرچه نیروهای مالزی به طور پیوسته کمک های خود را افزایش دادند و کمک های دوره ای نیروهای
استرالیا و نیوزیلند در مجموع ذخیره راهبردی خاور دور مستقر در غرب مالزی و سنگاپور نیز وجود داشت. حملات اولیه اندونزی به شرق مالزی به شدت به داوطلبان محلی آموزش دیده توسط ارتش اندونزی متکی بود. نیروهای نفوذی با گذشت زمان با گنجاندن بخش مهمتری از نیروهای اندونزی سازماندهی بیشتری پیدا کردند. بریتانیا در سال ۱۹۶۴ برای جلوگیری و مختل کردن حملات رو به رشد اندونزی با راه اندازی عملیات مخفیانه خود در کالیمانتان اندونزی تحت نام رمز عملیات کلارت پاسخ داد. اندونزی همزمان با نام گذاری «سال زندگی خطرناک» توسط سوکارنو و شورش های نژادی ۱۹۶۴ سنگاپور، عملیات گسترده ای را در ۱۷ اوت ۱۹۶۴ به غرب مالزی آغاز کرد، که به موفقیت نرسید. تجمع نیروهای اندونزی در مرز کالیمانتان در دسامبر ۱۹۶۴ باعث شد که در سال های ۱۹۶۵ و ۱۹۶۶ بریتانیا نیروهای قابل توجهی از فرماندهی استراتژیک ارتش مستقر در بریتانیا و استرالیا و نیوزیلند نیز رولمان نیروهای رزمی از مالزی غربی تا بورنئو را مستقر کند. شدت درگیری ها در پی کودتای اکتبر ۱۹۶۵ علیه سوکارنو و قدرت گیری ژنرال سوهارتو فروکش کرد. مذاکرات صلح جدی میان اندونزی و مالزی در مه ۱۹۶۶ آغاز شد و توافقنامه صلح ن
هایی در ۱۱ اوت ۱۹۶۶ که شناسایی رسمی مالزی توسط اندونزی را به همراه داشت، امضا شد.
جمهوری پارلمانی فدرال (به انگلیسی: Federal Parliamentary Republic) یک نظام سیاسی است که سه ویژگی کلیدی را با هم ترکیب می کند: ساختار جمهوری، توزیع قدرت به شیوه فدرال، و یک نظام پارلمانی برای مدیریت قوه مجریه. در این مدل، رئیس کشور یک پادشاه موروثی نیست و به صورت دوره ای انتخاب می شود. قدرت میان یک دولت مرکزی و واحدهای سیاسی منطقه ای (مانند ایالت ها یا استان ها) تقسیم شده است و قوه مجریه به رهبری نخست وزیر، مشروعیت خود را از پارلمان کسب کرده و در برابر آن پاسخگو است. این نظام حکومتی اغلب به عنوان راهکاری برای مدیریت کشورهای پهناور یا جوامع دارای تنوع قومی، فرهنگی یا زبانی به کار گرفته می شود، زیرا به واحدهای منطقه ای اجازه می دهد تا در امور داخلی خود از استقلال نسبی برخوردار باشند و همزمان، از طریق نظام پارلمانی، از تمرکز قدرت در دست یک فرد جلوگیری می کند. اصول و ویژگی ها. برای درک بهتر این نظام، می توان آن را به سه جزء اصلی تفکیک کرد: ساختار فدرال. در یک نظام فدرال، حاکمیت بر اساس قانون اساسی میان دو سطح از حکومت (مرکزی و منطقه ای) تقسیم می شود. هر سطح از حکومت در حوزه اختیارات خود مستقل عمل می کند. این تقسیم
قدرت با هدف جلوگیری از تمرکزگرایی و دادن خودمختاری به جوامع محلی برای قانون گذاری در مسائل مربوط به خودشان طراحی شده است. این توزیع قدرت می تواند به بروز اختلافاتی میان دولت مرکزی و ایالت ها بر سر حدود اختیارات و منابع منجر شود که حل آن ها معمولاً بر عهده یک نهاد قضایی عالی (مانند دیوان عالی یا دادگاه قانون اساسی) است. نظام پارلمانی. در نظام پارلمانی، قوه مجریه و قوه مقننه به یکدیگر وابسته اند. شهروندان نمایندگان پارلمان را انتخاب می کنند و دولتی که بتواند رأی اعتماد اکثریت پارلمان را کسب کند، تشکیل می شود. نخست وزیر و کابینه او معمولاً از میان نمایندگان پارلمان انتخاب می شوند و تا زمانی که از حمایت اکثریت برخوردار باشند، در قدرت باقی می مانند. این وابستگی متقابل، که والتر بجت آن را "همجوشی قدرت" می نامد، پاسخگویی دولت به نمایندگان مردم را افزایش می دهد اما در عین حال، در نظام های چندحزبی ممکن است به تشکیل دولت های ائتلافی شکننده و بی ثباتی سیاسی منجر شود. شکل جمهوری. ویژگی «جمهوری» به معنای آن است که جایگاه ریاست کشور موروثی نیست و بر اصل حاکمیت مردم استوار است. رئیس کشور که معمولاً «رئیس جمهور» نامیده می ش
ود، برای یک دوره معین و از طریق انتخابات (مستقیم مردمی یا غیرمستقیم توسط پارلمان) برگزیده می شود. این اصل در تضاد با نظام پادشاهی مشروطه قرار دارد که در آن رئیس کشور یک پادشاه است. در اکثر جمهوری های پارلمانی، نقش رئیس جمهور عمدتاً تشریفاتی و نمادین است و وظایفی مانند نمایندگی کشور در سطح بین المللی، تنفیذ قوانین و انتصاب رسمی نخست وزیر را بر عهده دارد، در حالی که قدرت اجرایی اصلی در اختیار نخست وزیر و کابینه اوست. مزایا و معایب. مانند هر نظام سیاسی دیگر، این مدل نیز دارای نقاط قوت و ضعف بالقوه ای است که بسته به شرایط هر کشور، ممکن است متفاوت باشد. مزایا. جلوگیری از تمرکز قدرت: توزیع قدرت میان سطوح مختلف حکومت و وابستگی قوه مجریه به مقننه، ریسک اقتدارگرایی را کاهش می دهد. نمایندگی از تنوع: ساختار فدرال به گروه های قومی، زبانی و فرهنگی مختلف اجازه می دهد هویت و خودمختاری خود را حفظ کنند. افزایش مشارکت: وجود انتخابات در سطوح منطقه ای و ملی، فرصت های بیشتری برای مشارکت سیاسی شهروندان فراهم می کند. انعطاف پذیری در سیاست گذاری: واحدهای فدرال می توانند به عنوان «آزمایشگاه های دموکراسی» عمل کرده و سیاست های مختلف را