Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گذشته چراغ راه آینده است کتابی دربارهٔ تاریخ معاصر ایران است. این کتاب در اواسط دههٔ پنجاه خورشیدی توسط چند نویسندهٔ ناشناس نوشته و به صورت زیرزمینی به چاپ رسید. نویسندگان این کتاب خود را با نام مستعار «جامی» معرفی کرده بودند. چاپ کتاب به صورت تدریجی صورت گرفت و سپس کامل شد. این کتاب پس از انقلاب بهمن ۱۳۵۷ چندین بار و هر بار در ده ها هزار نسخه چاپ و منتشر شده است. نویسندگان. چاپ زیرزمینی کتاب گذشته چراغ راه آینده است در زمان پهلوی نام نویسندهٔ مشخصی را بر روی خود نداشت و به جای آن از نام مستعار «جامی» استفاده شده بود. به همین دلیل به مدتی طولانی همگان بر این گمان بودند که این کتاب توسط سازمانی سیاسی و به صورت گروهی نوشته شده است. با این وجود بعدها مشخص شد که غلامعلی دهقان، محمدعلی فرزانه و محمدحسین مبین نویسندگان این اثر بوده اند. غلامعلی دهقان (۱۳۰۵ در تبریز - ۱۵ اردیبهشت ۱۳۹۵ در تهران) پزشک و تاریخ نگار آذربایجانی و عضو فرقهٔ دموکرات آذربایجان بود. دو نویسندهٔ دیگر نیز محمدعلی فرزانه (۱۳۰۲ در تبریز - ۱۳۸۴ در گوتنبرگ) پژوهشگر فلولکلور، زبان و ادبیات ترکی آذربایجان، و سید محمدحسین مبین (۱۳۰۶ در تبریز - ۱۳۹۴ د
ر تبریز) پزشک جذام شناس و تاریخ نگار، هر دو از فعالان سیاسی چپ آذربایجان بودند. گفته می شود که این کتاب نویسندهٔ چهارمی هم دارد که هنوز ناشناخته باقی مانده است. موضوع. کتاب گذشته چراغ راه آینده است در ۱۲ فصل تدوین شده است. فصل های کتاب به شرح زیر است:
گلوک () (شرکت گلوک با مسئولیت محدود Glock Ges.m.b.H) شرکت صنایع جنگ افزاری است، که در سال ۱۹۶۳ توسط گاستون گلاک و همسرش در ایالت کرنتن اتریش تأسیس شد. این شرکت درآمد خود را عموماً مخفی نگهمیدارد، ولی در گذشته طی دعاوی های حقوقی مالک شرکت با همسر سابقش، آمار نسبتاً واضحی منتشر شده است. فروش این شرکت در سال ۲۰۲۰ مبلغ ۷۸۰ میلیون یورو بوده است. اسلحه های گلوک سلاح های کمری هستند که توسط پلیس و سازمان های نظامی چند کشور مورد استفاده قرار می گیرند. محبوبیت تپانچه های گلوک را می توان به عوامل مختلفی نسبت داد. آنها نسبتاً سبک هستند و به طور گسترده ای به عنوان قابل اعتماد شناخته شده و تحت شرایط سخت عمل می کنند و می توانند طیف گسترده ای از انواع گلوله های متفاوت را شلیک کنند. روش استفاده آسان از این تپانچه اطمینان کاربران را دوچندان می کند. این تپانچه با تعداد نسبتاً کمی از قطعات ساخته شده (تقریباً یک دوم تعداد قطعات معمولی اسلحه های مشابه، که هر کدام قابل تعویض هستند و نیازی به تنظیم دستی نیز ندارند). بدنه پلیمری، این اسلحه ها را سبک تر از اسلحه های مشابه با قاب فولادی می کند و این ویژگی، برای کاربران جذاب محسوب می شو
د، ولی همین امر ممکن است یافتن و شناسایی آنرا در کنترل های بدنی بوسیله برخی دستگاه های فلزیاب مشکل کند. کاربران عمده. انواع تپانچه های گلوک، اسلحه های استاندارد در ارتش نروژ، نیروهای مسلح اتریش، پلیس لندن، پلیس فدرال اتریش، واحدهای ویژه مختلف پلیس فدرال آلمان و حدود دو سوم نیروهای پلیس ایالات متحده آمریکا هستند. علاوه بر این، از تپانچه های گلوک برای تجهیز نیروهای امنیتی جدید عراق استفاده می شود. شعبه های تولیدی و خدمات شرکت در جهان. Glock America N.V (اروگوئه) Glock, Inc (ایالات متحده آمریکا) Glock (H.K.) Ltd (هنگ کنگ) Glock Middle East FZE (امارات متحده عربی) Glock do Brasil S.A (برزیل)
اَفَربَن (پارسی میانه: "Afarban") یکی از نجیب زادگان ساسانی در پایان سده سوم میلادی در زمان حکومت نرسه بود. زندگی. افربن در سال ۲۹۷/۲۹۹ میلادی در زمان انعقاد عهدنامه نصیبین به گفته پطرس پاتریسی در کنار برزشاپور نماینده ایران در برابر سیکوریوس پروبوس رومی بود. بر اساس این گزارش وی فرماندار پرایتوری بود که از نظر تاریخ نگاری به عنوان ترجمه اصطلاح فارسی هزاربد درک می شود. پطرس همچنین می گوید که او در پیشگاه نرسه عزیز بوده است.
ماورو (به انگلیسی: Mavoor) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش کوژیکود واقع شده است. ماورو ۲۹٬۷۸۱ نفر جمعیت دارد.
ماولیک کارا (به انگلیسی: Mavelikkara) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش الاپوژا واقع شده است. ماولیک کارا ۱۲٫۶۵ کیلومتر مربع مساحت و ۲۶٬۴۲۱ نفر جمعیت دارد.
موگانج (به انگلیسی: Mauganj) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش ریوا واقع شده است. موگانج ۲۶٬۴۲۰ نفر جمعیت دارد و ۳۱۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
متانور (به انگلیسی: Mattanur) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش کنور واقع شده است. متانور ۵۴٫۱۵ کیلومتر مربع مساحت و ۴۷٬۰۷۸ نفر جمعیت دارد و ۷۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ماتهابنگا (به انگلیسی: Mathabhanga) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در Mathabhanga subdivision واقع شده است. ماتهابنگا ۳٫۷۱ کیلومتر مربع مساحت و ۲۳٬۸۹۰ نفر جمعیت دارد و ۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ماساوری (به انگلیسی: Masaurhi) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش پاتنا واقع شده است. ماساوری ۲۴۱٬۲۱۶ نفر جمعیت دارد و ۶۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مارکاپور (به انگلیسی: Markapur) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در Markapur mandal واقع شده است. مارکاپور ۲۸٫۷۷ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۰۲٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۴۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
موریگائون (به انگلیسی: Morigaon) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش موریگائون واقع شده است. موریگائون ۲۹٬۱۶۴ نفر جمعیت دارد.
ماریانی (به انگلیسی: Mariani) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش جورهات واقع شده است. ماریانی ۲۰٬۸۰۱ نفر جمعیت دارد و ۱۵۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مارگریتا (به انگلیسی: Margherita) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش تینسوکیا واقع شده است. مارگریتا ۲۶٬۹۱۴ نفر جمعیت دارد و ۱۶۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مانسا (به انگلیسی: Mansa) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش مانسه واقع شده است. مانسا ۸۲٬۹۵۶ نفر جمعیت دارد و ۲۱۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
منمد (به انگلیسی: Manmad) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش ناشیک (هند) واقع شده است. منمد ۸۰٬۰۵۸ نفر جمعیت دارد و ۵۸۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مانکاچار (به انگلیسی: Mankachar) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش دهبری واقع شده است. مانکاچار ۲۶٬۱۶۲ نفر جمعیت دارد و ۲۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مجالگاون (به انگلیسی: Majalgaon) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در Majalgaon taluka واقع شده است. مجالگاون ۳۵٫۰۸ کیلومتر مربع مساحت و ۴۹٬۴۵۳ نفر جمعیت دارد.
مانیهاری (به انگلیسی: Manihari) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش کتیهار واقع شده است. مانیهاری ۲۶٬۶۲۹ نفر جمعیت دارد و ۳۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مانگرول (به انگلیسی: Mangrol) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش باران واقع شده است. مانگرول ۲۱٬۸۳۶ نفر جمعیت دارد و ۲۴۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مانگلاور (به انگلیسی: Manglaur) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش حاریدوار واقع شده است. مانگلاور ۵۲٬۹۷۱ نفر جمعیت دارد و ۲۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مانگالوئده (به انگلیسی: Mangalwedha) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش سولاپور واقع شده است. مانگالوئده ۲۱٬۸۲۴ نفر جمعیت دارد.
منگلدایی (به انگلیسی: Mangaldoi) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش دارنگ واقع شده است. منگلدایی ۱۰ کیلومتر مربع مساحت و ۲۵٬۹۸۹ نفر جمعیت دارد و ۳۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
میدناپور (به انگلیسی: Midnapore) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در Medinipur Sadar subdivision واقع شده است. میدناپور ۱۸٫۶۵ کیلومتر مربع مساحت و ۱۶۹٬۱۲۷ نفر جمعیت دارد.
مداک (به انگلیسی: Medak) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش میدک واقع شده است. مداک ۹٬۶۹۹ کیلومتر مربع مساحت و ۴۴٬۲۵۵ نفر جمعیت دارد و ۴۴۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مایانگ ایمفال (به انگلیسی: Mayang Imphal) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش ایمفال وست واقع شده است. مایانگ ایمفال ۲۴٬۲۳۹ نفر جمعیت دارد.
ماراهورا (به انگلیسی: Marhaura) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش ساران (هند) واقع شده است. ماراهورا ۲۹٬۹۳۲ نفر جمعیت دارد و ۵۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مورتیزاپور (به انگلیسی: Murtajapur) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش آکولا واقع شده است. مورتیزاپور ۳۸٬۵۵۱ نفر جمعیت دارد و ۳۰۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مورلیگانج (به انگلیسی: Murliganj) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش مادپورا واقع شده است. مورلیگانج ۲۸٬۶۹۱ نفر جمعیت دارد و ۵۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
منی کی ریتی (، ) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش تهری گرهوال واقع شده است. مونی کی رتی ۱٫۸۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰٬۶۲۰ نفر جمعیت دارد و ۴۵۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مونگلی (به انگلیسی: Mungeli) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش مونگلی واقع شده است. مونگلی ۲۷٬۳۸۷ نفر جمعیت دارد و ۲۸۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
موندارگی (به انگلیسی: Mundargi) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش گداگ واقع شده است. موندارگی ۲۴٬۹۱۹ نفر جمعیت دارد و ۵۲۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
موندی (به انگلیسی: Mundi) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش خندوا واقع شده است. موندی ۲۵ کیلومتر مربع مساحت و ۳۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
مولتایی (به انگلیسی: Multai) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش بتول واقع شده است. مولتایی ۱۶۱٬۸۱۹ نفر جمعیت دارد و ۷۴۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مول (به انگلیسی: Mul) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش چاندراپور واقع شده است. مول ۲۲٬۳۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۹۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
موخد (به انگلیسی: Mukhed) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش ناندد واقع شده است. موخد ۲۷٬۶۵۰ نفر جمعیت دارد.
مودول (به انگلیسی: Mudhol) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش باگلکوت واقع شده است. مودول ۱۲٫۴۲ کیلومتر مربع مساحت و ۵۲٬۱۹۹ نفر جمعیت دارد و ۵۴۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مودبیهال (به انگلیسی: Muddebihal) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش بیجاپور واقع شده است. مودبیهال ۳۴٬۲۱۷ نفر جمعیت دارد و ۵۶۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مودابیدری (به انگلیسی: Moodabidri) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در دکشینا کنادا واقع شده است. مودابیدری ۳۹٫۶۲ کیلومتر مربع مساحت و ۲۹٬۴۳۱ نفر جمعیت دارد و ۱۴۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مودالگی (به انگلیسی: Mudalgi) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش بلاگاوی واقع شده است. مودالگی ۱۳٫۸۵ کیلومتر مربع مساحت و ۴۱٬۲۷۹ نفر جمعیت دارد.
موتیپور (به انگلیسی: Motipur) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش مظفرپور واقع شده است. موتیپور ۲۸٬۵۷۲ نفر جمعیت دارد و ۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مرشی (به انگلیسی: Morshi) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش امراواتی واقع شده است. مرشی ۲۵٫۲ کیلومتر مربع مساحت و ۸۹٬۳۳۳ نفر جمعیت دارد.
موریندا (به انگلیسی: Morinda) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش روپنگر واقع شده است. موریندا ۹ کیلومتر مربع مساحت و ۲۱٬۷۸۸ نفر جمعیت دارد و ۲۶۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مونوهارپور (به انگلیسی: Monoharpur) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در Chanditala II community development block واقع شده است. مونوهارپور ۲۰٬۸۲۵ نفر جمعیت دارد.
موکوچونگ (به انگلیسی: Mokokchung) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش موکوکچانگ واقع شده است. موکوچونگ ۳۵٬۹۱۳ نفر جمعیت دارد و ۱٬۳۲۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
موکاما (به انگلیسی: Mokama) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش پاتنا واقع شده است. موکاما ۲۰۲٬۴۱۱ نفر جمعیت دارد و ۴۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
میریالاگودا (به انگلیسی: Miryalaguda) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در Miryalaguda واقع شده است. میریالاگودا ۲۸٫۳۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱۰۹٬۸۹۱ نفر جمعیت دارد.
میهیجام (به انگلیسی: Mihijam) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش جامتارا واقع شده است. میهیجام ۴۰٬۴۶۳ نفر جمعیت دارد.
مووگاون (به انگلیسی: Mhowgaon) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش ایندور واقع شده است. مووگاون ۱۳ کیلومتر مربع مساحت و ۳۰٬۰۱۲ نفر جمعیت دارد و ۵۷۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
محصود (به انگلیسی: Mhaswad) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش ستارا واقع شده است. محصود ۳۹٬۴۹۵ نفر جمعیت دارد.
مرتا سیتی (به انگلیسی: Merta City) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش ناگور واقع شده است. مرتا سیتی ۴۰٬۲۲۱ نفر جمعیت دارد و ۳۱۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
میماری (به انگلیسی: Memari) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در Bardhaman Sadar South subdivision واقع شده است. میماری ۱۴٫۶۸ کیلومتر مربع مساحت و ۴۱٬۴۵۱ نفر جمعیت دارد و ۲۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مواتوتوپوزا (به انگلیسی: Muvattupuzha) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش ارناکولام واقع شده است. مواتوتوپوزا ۱۳٫۱۸ کیلومتر مربع مساحت و ۳۰٬۳۹۷ نفر جمعیت دارد و ۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
موسوری (به انگلیسی: Mussoorie) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش درادون واقع شده است. موسوری ۳۰٬۱۱۸ نفر جمعیت دارد و ۲٬۰۰۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
موسابانی (به انگلیسی: Musabani) یک منطقهٔ مسکونی در هند است که در بخش سینگبهوم شرقی واقع شده است. موسابانی ۳۱٬۰۳۵ نفر جمعیت دارد و ۱۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
روابط ژاپن و پاکستان، اشاره به روابط دو جانبه بین ژاپن و پاکستان دارد. ژاپن جز اولین کشورهایی بود که حاکمیت پاکستان را به رسمیت شناخت، سه روز پس از استقلال این کشور در ۱۴ اوت ۱۹۴۷ این کار را انجام داد. روابط دیپلماتیک این دو کشور پس از پایان اشغال ژاپن توسط متفقین به طور رسمی در آوریل ۱۹۵۲ برقرار شد. پاکستان نقش عمده ای در کمک به رفع اشغال و همچنین بازسازی اقتصاد ژاپن از طریق صادرات گسترده و چشم پوشی از غرامت جنگی که ژاپن به این کشور بدهکار بود، ایفا کرد. روابط دو کشور از طریق جنگ سرد به دلیل اتحاد پاکستان با بلوک غربی تحت رهبری آمریکا، که ژاپن بخشی از آن بود، تقویت شد. روابط ژاپن و پاکستان به طور کلی پایدار مانده است، به استثنای دوره زمانی که هند و پاکستان به دلیل آزمایش سلاح های هسته ای خود در سال ۱۹۹۸ تحت تحریم های ژاپن قرار گرفتند. پس از آن پاکستان بیش از ۲۶۰ میلیارد ین کمک و کمک از ژاپن و همچنین ۳ میلیارد ین سرمایه گذاری کرد. از سال ۲۰۱۵، حدود ۲۰۰۰ تبعه ژاپنی در پاکستان اقامت دارند در حالی که حدود ۱۲۷۰۸ تبعه پاکستانی در ژاپن اقامت دارند. حدود ۲۰٬۰۰۰ گردشگر ژاپنی بین سالهای ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ از پاکستان بازدید ک
رده و همچنان با تمرکز در سایتهای بودایی پاکستان ابراز علاقه می کنند. نمایندگان پاکستان در اول از طریق سفارت خود در توکیو و ژاپن از طریق سفارت خود در اسلام آباد نمایندگی دارند. از سال ۲۰۱۵، تجارت دو جانبه بین ژاپن و پاکستان ۱٫۹ میلیارد دلار بود. پس از جنگ جهانی دوم. سلطنت تازه تأسیس پاکستان از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۱ نقش مهمی در تلاش برای برداشتن اشغال ژاپن توسط متفقین و بازگرداندن حاکمیت ژاپن داشت. جان فوستر دالس وزیر خارجه ایالات متحده، پاکستان را «برج قدرت» در معاهده سانفرانسیسکو توصیف کرد، پیمانی صلح که در ۸ سپتامبر ۱۹۵۱ بین ژاپن و متفقین در سانفرانسیسکو امضا شد. برخلاف بسیاری از کشورهای آسیایی، پاکستان برای کمک به کشور دوم در ساخت اقتصاد خود از جبران جنگ ژاپن چشم پوشی کرد. پاکستان همچنین در میان اولین کشورهایی بود که پیمان صلح ژاپن را تصویب کرد. پاکستان با صادرات عمده پنبه و جوت به ژاپن نقش اصلی را در احیای اقتصادی ژاپن پس از جنگ داشت زیرا منسوجات در واقع تنها صنعتی بود که در اشغال متفقین ادامه داشت. فرماندهی عالی نیروهای متفقین اولین مأموریت تجاری خود را به ریاست آر ایتون در ماه مه ۱۹۴۸ به پاکستان فرستاد. دو ما
ه بعد، ژاپن یک قرارداد تجاری با پاکستان امضا کرد، که همچنین اولین توافق نامه تجاری بود که ژاپن با هر کشوری پس از جنگ امضا کرد. بیشتر صادرات پاکستان با پرداخت معوق بود زیرا ژاپن از نظر ارزی کمبود داشت. در عوض پنبه و جوت، پاکستان ماشین آلات نساجی را از ژاپن وارد کرد؛ بنابراین، یک رابطه تجاری سودمند متقابل بین آنها به وجود آمد. بعلاوه، یک آژانس رابط تجاری ژاپن در سال ۱۹۴۸ در کراچی تأسیس شد، که پس از جنگ نیز به عنوان منبع دیپلماتیک ژاپن خدمت می کرد. پاکستان در سپتامبر ۱۹۴۸ اولین مأموریت تجاری خود را به سرپرستی میرزا ابوالاسفاحی به ژاپن فرستاد تا صنعت منسوجات ژاپن را به سود پاکستان بررسی کند. یکی دیگر از مأموریت های تجاری فرماندهی عالی نیروهای متفقین به ریاست ای بی بلاتچلی در فوریه ۱۹۴۹ از پاکستان دیدار کرد و دو مأموریت تجاری دیگر به ترتیب به رهبری بی. دابلیو آدامز و ای بی اسنل از پاکستان دیدار کردند تا برای صنعت ژاپن پنبه و جوت را مذاکره کنند. این بازدیدها زمینه را برای بسیاری از هیئت های تجاری دیگر به پاکستان برای تقویت تجارت و ارتقا سایر فعالیت های اقتصادی بین دو کشور فراهم کرد. دیپلماسی متقابل. قبل از برقراری
روابط منظم دیپلماتیک بین پاکستان و ژاپن، دفاتر رابط تجاری در کراچی و توکیو که از سال ۱۹۴۸ فعالیت می کردند، تنها منابع تجارت و روابط دیپلماتیک بودند. هر دو کشور در ۱۸ آوریل ۱۹۵۲، درست ده روز پس از تصویب پیمان صلح ژاپن، مأموریت های دیپلماتیک منظمی را ایجاد کردند؛ بنابراین، پاکستان از سال ۱۹۴۸ تماس های دیپلماتیک و تجاری خود را با ژاپن برقرار کرد؛ مدتها قبل از آنکه حاکمیت ژاپن توسط نیروهای متفقین احیا شود. به منظور رفع کمبود شدید غذا در ژاپن که پس از جنگ ایجاد شد، پاکستان در سال ۱۹۵۲ و ۱۹۵۳ با حمل تابلوی راهنما «برنج اهدا شده به امپراتور ژاپن توسط دولت پاکستان» ۶۰٬۰۰۰ تن برنج را از طریق کشتی های «نیشیمن» به ژاپن حمل کرد. در دهه ۱۹۵۰ احساس ملی بین دو طرف چنین بود.
مارسلا دل ریو (مکزیکو سیتی، ۳۰ می ۱۹۳۲) شاعر، دراماتورژ و راوی اهل مکریک است. زندگینامه. او در یک خانواده ادیب زاده شد؛ "مارسلا دل ریو" از سنین پایین علاقه بسیار به شعر از خود نشان داد و اولین جایزه خود را در همان سن پایین در ۱۴ سالگی بدست آورد. او حرفه خود را به عنوان روزنامه نگار مجله "زن" که مادرش "ماریا آئورلیا ریس" مدیر مسئول آن بود، از ۱۷ سالگی آغاز کرد. او در این مجله به عنوان مصاحبه گر و منتقد تئاتر و اپرا مشغول شد. او همین کار را در نشریات "قاره" (از ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۸) و "تازه ها" (در ۱۹۷۷) ادامه داد. او سپس در دانشکده فلسفه و ادبیات دانشگاه مستقل ملی مکزیک مشغول به تحصیل زبان اسپانیایی و ادبیات شد . سپس در "دانشکده ملی هنرهای زیبا" مشغول به پژوهش در هنر تئاتر شد و همچنین به مطالعه "هنر دراماتیک" در "آکادمی سینماتوگرافی مکزیک" پرداخت. سپس در مدرسه هنرهای دراماتیک استاد ژاپنی "سکی سانو" به تحصیل بازیگری پرداخت. به مدت دوسال مشغول اجرای صحنه ای شد. سپس عازم ایروین در ایالات متحده شد و در آنجا درجه دکترای فلسفه را از دانشگاه کالیفرنیا دریافت کرد. او در سال ۱۹۶۵ به عنوان همکار به مدت یک سال وارد مرکز نویسندگا
ن مکزیک شد. در سال ۲۰۱۰ داستان او با عنوان سرداب آینه در مجموعه آثاری از نویسندگان مختلف و برجسته ای باز انتشار یافت.
پطرس پاتریسی (، ؛ ۵۰۰–۵۶۵) یکی از مقامات ارشد و دیپلمات امپراتوری بیزانس و تاریخ نگار رومی بود. او در ۲۶ سال بی همتا مقام دبیر ارشد را در نزد امپراتور بر عهده داشت و در این جایگاه یکی از نزدیک ترین مقامات به امپراتور ژوستینین یکم (ح. ۵۲۷–۵۶۵) بود که نقش مهمی را در سیاست های مذهبی روم و روابطش با شاهنشاهی ساسانی بازی کرد. او رهبر مذاکرات پیمان نامه صلحی در سال ۵۶۲ بود که جنگ ۲۰ ساله لازستان را به پایان رسانید. نوشته های تاریخی وی تنها به صورت پاره پاره باقی مانده اند، اما منابع بی نظیری از اوایل دوره بیزانس و مسائل دیپلماتیک میان بیزانس و ساسانیان را ارائه می دهند.
اردشیر (پارسی میانه: "Ardašīr") یکی از دبیران شاهنشاهی ساسانی در سده ششم میلادی در زمان حکومت خسرو انوشیروان بود. اردشیر یک موبد ارشد نیز بود و به گفته "شاهنامه" او به خسرو در زمان جنگ با ترکان مشاوره می داده است. او یکی از کسانی بود که هفت جلسه پرسش و پاسخ را برای بزرگمهر جوان ترتیب دادند.
فربد (پارسی میانه: "Xwarrahbūd") یکی از دبیران شاهنشاهی ساسانی در سده چهارم میلادی در زمان حکومت شاپور دوم بود. فربد به گفته منابع ارمنی در جنگ های شاپور با روم اسیر شد. او در دوران حضورش در روم، یونانی آموخت و کتابی دربارهٔ دستاوردهای شاپور دوم و ژولیان نوشت. فربد همچنین کتابی را از یکی از یاران اسیرش به نام راستسخوان (Rāstsakhwan) از پارسی به یونانی ترجمه کرد. آگاثیاس در سده ششم میلادی در کارهایش از این کتاب استفاده کرد.
یزدگرد (پارسی میانه: "Yazdegerd") یکی از دبیران شاهنشاهی ساسانی در سده ششم میلادی در زمان حکومت خسرو انوشیروان بود. به گفته "شاهنامه" یزدگرد به خسرو در زمان جنگ با ترکان مشاوره می داده است. او یکی از کسانی بود که هفت جلسه پرسش و پاسخ را برای بزرگمهر جوان ترتیب دادند.
کلود ریویر ()؛ (زاده ۲۴ دسامبر ۱۹۳۲)انسان شناس فرانسوی و استاد انسان شناسی اجتماعی در دانشگاه سوربن (پاریس پنجم)است. او به خاطر آثارش در زمینه انسان شناسی اجتماعی مشهور است.
نرسه (پارسی میانه: "Narseh") یکی از دبیران شاهنشاهی ساسانی در سده چهارم میلادی در زمان حکومت شاپور دوم بود. از او در کتیبه شاپور سکانشاه در تخت جمشید یاد شده است. با توجه به متن کتیبه او احتمالاً از طبقه آزادان بوده است.
عصب شناسی رفتاری (به انگلیسی Neuroethology)، رویکرد تکاملی و مقایسه ای برای مطالعه رفتار حیوانات و تنظیم مکانیکی اساسی آن توسط سیستم عصبی است. این یک دانش میان رشته ای است که از ترکیب علوم اعصاب (مطالعه سیستم عصبی) و رفتارشناسی جانوری ethology (مطالعه رفتار حیوانات در شرایط طبیعی) بوجود می آید. یک موضوع اصلی عصب شناسی رفتاری، که آن را از سایر شاخه های علوم اعصاب متمایز می کند این است که به جای بررسی رفتارهای مخصوص یک بیماری خاص یا آزمایشات تجربی، تمرکز آن بر رفتارهایی است که مورد توجه انتخاب طبیعی واقع شده اند (به عنوان مثال، یافتن همسران، پذیرش مغناطیسی به منظور جهت یابی و یافتن راه دقیق بدون نقشه و ابزار، بررسی شیوه حرکت جانوران در هنگام جابجا شدن، استتار و تقلید ظاهر و رفتاربرای فریب شکارچیان یا طعمه). متخصصان عصب شناسی رفتاری امیدوارند که بتواند اصول کلی سیستم عصبی را از مطالعه رفتارهای غلو شده یا تخصصی شدهٔ حیوانات کشف کنند. آنها تلاش می کنند بفهمند که چگونه سیستم عصبی محرکهای مربوط به بیولوژیک را به رفتار طبیعی تبدیل می کند. به عنوان مثال، بسیاری از خفاش ها قادر به مکان یابی هستند که برای شکار طعمه و جه
ت یابی دقیق بکار می رود. سیستم شنوایی خفاش ها اغلب به عنوان نمونه ای از چگونگی تبدیل ویژگی های آکوستیک صداها به یک نقشه حسی از ویژگی های صوتی مربوط به رفتار استفاده می شود. اصول کلی و نظریه ها. عصب شناسی رفتاری، یک رویکرد چند رشته ای برای مطالعه رفتار حیوانات است که از رشته های مختلفی بهره می برد. رویکرد آن مبتنی بر این نظریه است که سیستم عصبی حیوانات به علت تطبیق یک گونه با یک شرایط خاص محیطی برای رفع مشکلات حسی و کنشی تکامل یافته و سیستم عصبی شان در زمینه مشکلاتی که برای حل آن تکامل یافته اند، بهتر درک می شوند. مطابق با اصل کروگ، عصب شناسان رفتاری، اغلب حیواناتی را مطالعه می کنند که «متخصص» رفتاری هستند که محقق می خواهد مطالعه کند. به عنوان مثال زنبورهای عسل و رفتار اجتماعی، مکان یابی خفاش، محلی سازی صدای جغد (محلی سازی صدا به عنوان توانایی یک حیوان در شناسایی منشأ صدا در فاصله و جهت تعریف می شود) و غیره. یورگ-پیتر اورت، پیشگام عصب شناسی رفتاری، در متن مقدماتی سال ۱۹۸۰ این رشته، مباحث مهمی را برای علم عصب شناسی رفتاری تجزیه و تحلیل می کند، که ممکن است گستره تحقیقات عصب شناسی رفتاری را دربرگیرد. تکنیک های تط
بیقی و مقایسه ای، با بهره گیری از اطلاعات مربوط به سیستمهای عصبی، آناتومی، تاریخچه زندگی، رفتارها و روشهای محیطی (تطبیق یک گونه با یک شرایط محیطی خاص) موجودات، اغلب برای حل سوالات عصب – رفتارشناسی ضروری هستند. در حالی که انواع مختلفی از آزمایشات نوروبیولوژی باعث ایجاد سوالات رفتاری می شود، بسیاری از متخصصان عصب شناسی رفتاری، اغلب برنامه های تحقیقاتی خود را با مشاهده و مطالعه رفتار یک گونه در محیط طبیعی آن آغاز می کنند. تکنیک شناسایی سیستم ها که در مهندسی رایج است، تکنیک دیگری برای مطالعه سیستم های عصبی است. هدف این است که سیستم را با یک محرک غیرطبیعی که دارای ویژگی های خاصی است فعال کنید. از پاسخ سیستم به محرک می توان برای تجزیه و تحلیل عملکرد سیستم استفاده کرد. این روش برای سیستم های خطی مفید است، اما سیستم عصبی به طور معمول غیرخطی است و متخصصان مغز و اعصاب معتقدند که این روش محدودیت دارد. آزمایشات در سیستم شنوایی با تأیید این مفهوم، نشان می دهد که با استفاده از دانش بدست آمده از بررسی واکنشهای ناشی از زنگ های خالص (یکی از محرکهای غیرطبیعی مورد علاقه متخصصان نوروفیزیولوژی و اعصاب شنوایی) نمی توان پاسخهای عصب
ی به اصوات پیچیده مانند تماسهای اجتماعی به دلیل غیر خطی بودن سیستم، پیش بینی کرد. عصب شناسی رفتاری مدرن تا حد زیادی تحت تأثیر تکنیک های تحقیقاتی استفاده شده است. رویکردهای عصبی ذاتاً متنوع هستند، همان طور که توسط طیف گسترده ای از سوالات مطرح شده، تکنیک های اندازه گیری اعمال شده، همبستگی های بررسی شده و سیستم های مدل اعمال شده دیده می شود. تکنیک های مورد استفاده از سال ۱۹۸۴ شامل استفاده از رنگهای داخل سلولی است که اجازه نقشه برداری از سلولهای عصبی قابل شناسایی را می دهد و استفاده از برشهای مغزی که امکان نظارت بهتر بر مغز مهره داران را از طریق الکترودهای داخل سلول فراهم می کند Hoyle 1984 علوم اعصاب محاسباتی ، ژنتیک مولکولی، عصب شناسی غدد درون ریز و اپی ژنتیک در حال حاضر رشته هایی هستند که ممکن است عصب شناسی رفتاری در آنها قدم بگذارد. به دلیل کاربردهای عملی آن در رباتیک، علم فعلی مدل سازی عصبی ممکن است در قلمرو عصب شناسی رفتاری گسترش یابد. در همه اینها، عصب شناسان رفتاری باید از میزان سادگی مناسب برای هدایت مؤثر تحقیقات به سمت اهداف عصب شناسی رفتاری استفاده کنند. منتقدان عصب شناسی رفتاری ممکن است آن را شاخه ای ا
ز علوم اعصاب در رابطه با «چیزهای بی اهمیت حیوانات» بدانند. گرچه مباحث عصب شناسی رفتاری معمولاً سیستم های مدل نوروبیولوژی سنتی نیستند مانند Drosophila , C. elegans یا Danio rerio)، اما تکنیک های عصب شناسی رفتاری با تأکید بر روش های مقایسه ای، بسیاری از مفاهیم اصلی در علوم اعصاب مانند مهار جانبی (پدیده ای است که در آن پاسخ یک نورون به یک محرک توسط تحریک یک نورون همسایه مهار می شود)، تشخیص تصادف در زمینه نوروبیولوژی (طی آن یک نورون یا یک مدار عصبی می تواند اطلاعات را با تشخیص وقوع سیگنال های ورودی زمانی نزدیک اما فضایی توزیع شده رمزگذاری کند) و نقشه برداری حسی را برای علوم اعصاب به طور کلی کشف کرده اند. عصب شناسی رفتاری علاوه بر مشارکت مشارکت های مفهومی و فکری، به طور غیر مستقیم در پیشرفت سلامت انسان نیز نقش دارد. با درک سیستم های عصبی ساده تر، بسیاری از پزشکان از مفاهیم کشف شده توسط عصب شناسی رفتاری و سایر شاخه های علوم اعصاب برای توسعه درمان بیماری های مخرب انسان استفاده کرده اند. تاریخچه. عصب شناسی رفتاری تا حدودی مدیون شناخت اخلاق شناسی به عنوان علمی متمایز در حیوان شناسی است. اگرچه ارسطو (۳۸۴–۳۴۲ پیش از میل