Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پر کنودسن (; – ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی آرهوس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال دانمارک بازی کرده است.
پل پترسن (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل دانمارک بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال دانمارک و دانمارک بازی کرده است.
ارلینگ سورنسن (; – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل دانمارک بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال تریستیانا، باشگاه فوتبال مودنا، باشگاه فوتبال استراسبورگ، و باشگاه فوتبال اودینزه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال دانمارک بازی کرده است.
اکسل پیلمارک (; – ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بولونیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال دانمارک و دانمارک بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
هولگر سیبک (; – ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال دانمارک بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
یورن لسلی سورنسن (; – ) بازیکن فوتبال اهل دانمارک بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آتالانتا، باشگاه فوتبال آ.ث. میلان، و باشگاه فوتبال ادنسه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال دانمارک بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
بُلو لاک (به ژاپنی:ブルーロック،هپبورن:Burū Rokku، به فارسی:قفل ابی) یک مجموعه مانگای ورزشی ژاپنی است که توسط مونه یوکی کانِشیرو نوشته شده و به وسیلهٔ یوسکه نومورا مصورسازی شده است. این سری از اوت ۲۰۱۸ تا سال ۲۰۲۱ در "هفته نامه شونن کودانشا" به صورت سریالی در حال انتشار است. اقتباس از مجموعه تلویزیونی انیمه توسط استودیوی ایت بیت در اکتبر ۲۰۲۲ به نمایش درآمد. بسیاری از افراد این اثر را با اثر صاحب نام دیگری در این ژانر، "فوتبالیست ها" مقایسه می کنند. بُلو لاک در سال ۲۰۲۱ چهل و پنجمین جایزه مانگای کودانشا را در رده شونن کسب کرد. داستان. داستان با حذف ژاپن از جام جهانی فوتبال ۲۰۱۸ آغاز می شود، که باعث می شود اتحادیه فوتبال ژاپن برنامه ای را برای بازبینی بازیکنان دبیرستانی شروع کند که تمرینات خود را برای آماده سازی برای جام ۲۰۲۲ آغاز می کنند. ایساگی یوییچی، مهاجم، دعوتنامه ای را برای این برنامه دریافت می کند، زیرا تیمش شانس رفتن به تیم ملی را از دست می دهد زیرا به هم تیمی کم مهارت و ضعیف خود پاس داد و او موقعیت گل عالی را خراب کرد. مربی آن ها اگِو جینپاچی خواهد بود، او قصد دارد با معرفی یک برنامه جدید رادیکال، ژاپن را
از بازنده بودن درآورد: ۳۰۰ مهاجم جوان را در یک مؤسسه شبیه زندان به نام " "بُلو لاک (یا قفل آبی)"" آن ها را تحت آموزش های سختگیرانه با هدف ساختن بزرگ ترین و بهترین مهاجم های جهان منزوی کرده است. رسانه. مانگا. "بُلو لاک" توسط مونه یوکی کانِشیرو نوشته شده و توسط یوسکه نومورا تصویرسازی شده است. این مجموعه در "هفته نامه شونن کودانشا" در ۱ اوت ۲۰۱۸ آغاز شد. کودانشا فصل های خود را در مجلات جداگانه تانکوبون جمع آوری کرده است. جلد اول در ۱۶ نوامبر ۲۰۱۸ منتشر شد. تا ۱۵ مارس ۲۰۲۴، بیست و هشت جلد منتشر شده است. انیمه. اقتباس انیمه ای در ۱۲ اوت ۲۰۲۱ معرفی شد. این مجموعه توسط استودیو ایت بیت تهیه و به کارگردانی تاتسوکی واتانابه ساخته شد و شونسکه ایشیکاوا به عنوان دستیار کارگردان، تاکو کیشیموتو ناظر فیلمنامه های این مجموعه است، ماسارو شیندو ارائه دهنده طرح های اصلی شخصیت و به عنوان کارگردان اصلی انیمیشن، هیشاشی توجیما به عنوان کارگردان اصلی اکشن و جون مورایاما آهنگسازی موسیقی را بر عهده داشت. اثر در سال ۲۰۲۲ پخش شد. بازخورد. این مجموعه توسط مانگاکا هاجیمه ایسایاما نویسنده اثر معروف و پر آوازه "حمله به تایتان" پیشنهاد شده اس
ت. بُلو لاک یکی از ۳ سری برتر مانگای ورزشی "کمیک های توصیه شده کارکنان کتابفروشی در سراسر جهان از سال ۲۰۲۰" توسط باشگاه هونیا بود. بلو لاک چهل و پنجمین جایزه مانگای کودانشا را در رده شونن در سال ۲۰۲۱ به دست آورد.
رودلف پی. مَتِه (زادهٔ ۱۹۵۳) که در ایران با نام رودی متی شناخته می شود، ایران شناس و استاد برجسته تاریخ در گروه تاریخ دانشگاه دلاور است و به ویژه دربارهٔ مسائل خاورمیانه و تاریخ معاصر ایران تخصص دارد. او مدرک دکترای خود را در سال ۱۹۹۱ از دانشگاه کالیفرنیا گرفت. متی یکی از اعضای انجمن مطالعه جوامع فارسی زبان است که دو مرتبه در سال های ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵ و ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱ میلادی به عنوان رئیس آن فعالیت کرده است. او نویسنده شمار بسیاری از کتاب ها دربارهٔ ایران صفوی و ایران قاجاری است. کتاب های مهم. انحطاط و سقوط ایران صفوی به طور سنتی نتیجه طبیعی رکود سیاسی و انحطاط اخلاقی که مشخصه ایران اواخر عهد صفوی بود تلقی می شود. رودی متی در این کتاب، منابع سنتی را بازبینی و منابع جدیدی معرفی می کند تا نگاهی تازه به ایران صفوی در سال های پیش از سقوط اصفهان در سال ۱۷۲۲ بیندازد که باعث نابودی این حکومت شد و آغاز دوره ای طولانی از آشفتگی سیاسی در ایران شد. دولت صفوی که ذاتاً به دلیل محیط فیزیکی کشور، ساختار قبیله ای و پایگاه اقتصادی کوچک آن آسیب پذیر بود، در طول قرن هفدهم به طرز مهلکی تضعیف شد. متی ایران صفوی را شبکه ای از اتحادهای مت
زلزل که دائم نیازمند توجه هستند و جامعه ای از توازن ناآرام نیروهای متضاد می داند. در اواخر قرن هفدهم، این تعادل شکننده از «انسجام» به «چندپارگی» تغییر کرد. شاهی که به طور فزاینده ای جدا و محصور در کاخ است، پیوند ضعیف پایتخت و استان های دور افتاده، بی توجهی رژیم به ارتش، سیاست های پولی کوته بینانه برای تشدید و نه اصلاح مشکلات، کشور را با حاکمی ناتوان از کنترل جناح گرایی و فساد و نظامی ناتوان از دفاع از مرزهای خود در برابر حملات خارجی توسط عثمانی ها و افغان ها مواجه کرده است که همه چیز برای یک بحران در سال ۱۷۲۲ آماده می کرد. تاریخ پولی یک کشور بینش های مهمی را در مورد توسعه اقتصادی آن و همچنین تاریخ سیاسی و اجتماعی آن ارائه می دهد. این کتاب اولین مطالعه مفصل تاریخ پولی ایران از ظهور دودمان صفوی در سال ۱۵۰۱ تا پایان حکومت قاجار در سال ۱۹۲۵ است که با همکاری ویلم فلور و پاتریک کلاسون نوشته شده است. نویسندگان با استفاده از مجموعه ای از منابع منتشرنشده قبلی به ده زبان، شرایط خاص پولی را در ایران مدرن ازجمله تاریخچه، استفاده از پول و گردش آن، تغییر شرایط ضرابخانه های کشور و نقش دولت در مدیریت پول را بررسی می کنند. نو
یسندگان در سرتاسر کتاب، زمینه بزرگ تر اقتصادی منطقه ای و جهانی را نیز در نظر می گیرند. این کتاب که با همکاری نیکی کدی نوشته شده، به بررسی جایگاه ایران در جهان، روابط و تعاملات فرهنگی با همسایگان نزدیکش و با امپراتوری ها و ابرقدرت ها از آغاز دوره صفویه در سال ۱۵۰۱ تا امروز می پردازد. موضوعات مورد بررسی شامل نفوذ ایران در خارج از کشور بر تشکیلات سیاسی، مذهب، ادبیات، هنر و دیپلماسی و همچنین جذب ایران از تأثیرات خارجی در این حوزه ها است. تمرکز ویژه بر فرهنگ سیاسی حاکم بر ایران در دوره های اولیه مدرن و معاصر آن است. نویسندگان رویکردهایی از تاریخ، علوم سیاسی، مردم شناسی، روابط بین الملل و مطالعات فرهنگی را ترکیب می کنند. برخی از مقالات به تعاملات ایران با اقوام مختلف عرب و ترک در منطقه از هند تا مصر می پردازند. برخی دیگر روابط آن با غرب در دوران قاجار و پهلوی، مسائل زنان، فرهنگ داخل ایران در دوران جمهوری اسلامی و حکومت دینی شیعی ایران را در مقایسه با سایر کشورهای مسلمان بررسی می کنند. درگیری های عثمانی و صفویه از سوی کشورهای اروپایی به نفع منافع آنها تلقی می شد و به همین دلیل تشنه اطلاعات به روز از وقایع در آن قسمت
جهان بوند. این کتاب که با همکاری آبراهام هارتول نوشته شده، شرح مفصل و زنده ای از جنگ بین دو دومان عثمانی و صفوی در اواخر قرن شانزدهم ارائه می کند، زمانی که سلطان عثمانی، مراد سوم، در صدد گسترش دامنه نفوذ خود به ضرر صفویان در زمان شاه محمد خدابنده بود. اسلام تنها دین بزرگ جهان است که در برابر مصرف الکل مقاومت می کند. در بسیاری از کشورهای اسلامی، الکل ممنوع است. در برخی دیگر نقش چندانی در زندگی اجتماعی ندارد. با این حال، مسلمانان در طول تاریخ، غالباً زیاد شراب می نوشیدند؛ چه سلطان ها و شاه ها در کاخ هایشان، چه مردم عادی در میخانه هایی که توسط یهودیان یا مسیحیان اداره می شد. این مطالعه خاطره انگیز به بسیاری از مظاهر تاریخی، ادبی و اجتماعی شراب خواری در اسلام می پردازد. رودی متی استدلال می کند که الکل از طریق دوگانه نبودن یا بودنش در سرزمین های اسلامی، ما را به قلب تاریخ اسلام می برد. او با کاوش در این تاریخ طولانی از دوران خلفای اموی و عباسی تا ترکیه اردوغان، و از اندلس تا پاکستان سنتی با تنوع و کثرت، کشف می کند که در آن ها مسلمانان می نوشیدند و بهانه های بی شماری برای این کار میاوردند. آنها جشن شراب می گرفتند
و از آن به عنوان استعاره شاعرانه استفاده می کردند یا شراب را هدیه ای از جانب خدا و کلید بازکردن قفل حقیقت ابدی می خواندند. متی با استناد به منابع فراوان، اسلام را نه به عنوان یک ایمان سختگیرانه و سازش ناپذیر، بلکه به عنوان مجموعه ای از باورها و اعمالی که دوسویه گرایی (ریا یا تقیه) در خود دارد معرفی می کند که به مسائل ابهام و تناقض راه می داده است. این کتاب دنبال به چالش کشیدن روایت سنتی در مورد دخالت روسیه در ایران است و نشان می دهد که حکایت دخالت تاریخی روسیه در ایران حاوی سوء تفاهمات زیادی است. نفوذ روسیه در ایران بین سال های ۱۸۰۰ تا اواسط قرن بیستم صرفاً داستانی از نفوذ و تسلط اجتناب ناپذیر نیست؛ بلکه فرآیندی پیچیده است. این کتاب با تکیه بر مطالب آرشیوی تازه، دریچه ای به قدرت و نفوذی که در ایران نه تنها توسط دولت روسیه و نمایندگان آن، بلکه توسط اتباع روس فعال در ایران در ظرفیت های مختلف، از جمله افراد، بانکداران، و کارآفرینان در ایران اعمال می شد، ارائه می دهد. کتاب روس ها در ایران نقش چندوجهی حقیقی را که روس ها در تاریخ ایران ایفا کرده اند آشکار می کند. این کتاب بر محرک هایی تمرکز می کند که به گفته رافائل
دو مانس، جهانگرد فرانسوی در ایران در قرن هفدهم، به ایرانیان آسیب می رساند، به آنها یک «لگد» می زد و روحیه خوبی برای آنها ایجاد می کرد. رودی متی با ردیابی مسیر تاریخی آن ها و نقشی که در جامعه اولیه ایران مدرن (از سال ۱۵۰۰ تا ۱۹۰۰) ایفا کردند، گامی بزرگ در گسترش بحث های معاصر دربارهٔ نقش مواد مخدر و محرک ها در شکل دادن به غرب مدرن نیز برمی دارد. کتاب با جزئیات فراوان، هم مسکرات شناخته شده از زمان های قدیم (شراب و مواد افیونی) و هم محرک هایی که بعداً معرفی شدند (مانند تنباکو، قهوه و چای) را از زوایای مختلف بررسی می کند. تولید، تجارت و مصرف را گرد هم می آورد تا نیروهای پشت پرده و محبوبیت این مواد مصرفی را آشکار کند و نشان می دهد که چگونه ایرانیان آنها را با نیازها و سلیقه های خود تطبیق داده و در زندگی روزمره خود ادغام کردند. متی علاوه بر این، از مواد روانگردان به عنوان دریچه ای برای مجموعه ای از مسائل گسترده تر در تاریخ ایران استفاده می کند. به ویژه در رابطه با تنش بین رهبری مذهبی و سکولار. وی نشان می دهد که علمای شیعه ایران در مواجهه با واقعیت، چشم خود را بر مصرف این مواد تا زمانی که در خانه بود و نظم اجتماعی ر
ا تهدید نمی کرد، می بستند و اشاره می کند که چگونه هنوز این «انعطاف پذیری» در پس ظاهر سازش ناپذیر نظام جمهوری اسلامی در ایران کنونی نیز وجود دارد. آثار. فهرست تمام آثار رودی متی به انگلیسی: زندگی شخصی. او باجناق پژوهشگر تاریخ معاصر محمد امینی است. جوایز. رودی متی تاکنون برای چهار کتابش برنده جوایز بسیاری شده است:
تاریخ ترکیه کمبریج () یک مجموعه کتاب چهار قسمتی درباره تاریخ امپراتوری عثمانی و جمهوری ترکیه است. بخش چهارم این کتاب به دلیل حذف نسل کشی ارمنی ها و حساب نکردن آن به عنوان یک نسل کشی و اشاره نکردن به نسل کشی یونانی ها و نسل کشی آشوری ها مورد انتقاد قرار گرفت.
قره قوچ ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
قله پوبِدا () کوهی در جمهوری یاقوتستان روسیه است. پوبدا در زبان روسی به معنای "پیروزی" است. این کوه یکی از مهم ترین پدیده های موجود در پارک ملی موما است. جغرافیا. قله پوبدا با ارتفاع ۳٬۰۰۳ متر بلندترین نقطه در رشته کوه چرسکی و کوه های سیبری شرقی و بلندترین کوه یاقوتستان به شمار می رود. تاریخچه صعود. سیمونه مورو و تامارا لانگر کوهنوردان ایتالیایی، در ۱۲ فوریه ۲۰۱۸ نخستین صعود زمستانی این قله را انجام دادند. به گفته آنها دمای کمپ اصلی در زمان صعود آنها حدود منفی ۴۰ درجه سلسیوس بود. حادثه پوبدا. در مرداد ۱۴۰۰ بود که کوهنوردان ایرانی من جمله سعید میرزایی راهی صعود قله پوبدا در قرقیزستان شدند. در بین این کوهنوردان افرادی چون مهری جعفری، رضا آدینه نیز بودند. این کوهنوردان پس از حرکت از کمپ چهار در ارتفاع ۶ هزار و ۱۰۰ متری، شرایط دشوارتر شد و کوهنوردان وضعیت ناپایداری داشتند و مدتی ارتباط خود را با بیس کمپ از دست دادند. در این زمان مهری جعفری که توان ادامه دادن نداشت، در مسیر بازگشت به داخل یخچال های طبیعی مسیر سقوط می کند این در حالی است که سایر نفرات تیم با اطلاع از سقوط وی به صعود خود ادامه می دهند. روایت ها و دل
ایل متفاوتی از این حادثه بیان شده است که از جمله مهم ترین آن ها می توان به نبود آمادگی جسمانی کافی و قطع ارتباط هم نوردان (به روایتی خاموش کردن عمدی بیسیم توسط سعید میرزایی سرپرست تیم) و روانه کردن وی به تنهایی به سمت بیس کمپ اشاره کرد. رضا آدینه دیگر کوهنورد ایرانی این برنامه هم در همین صعود و در ارتفاع ۷۲۰۰ متری سقوط کرد و درگذشت.
پیمان ایران-روسیه در پایان ماه ژوئیه ۱۷۱۷ میان روسیه تزاری و ایران صفوی امضاء شد. این پیمان میان سفیر روسیه، آرتمی وولینسکی و وزیر اعظم صفوی فتحعلی خان داغستانی تسهیل شد. تزار آن موقع روسیه، پتر یکم پیمان را در ژوئیه ۱۷۱۹ و شاه سلطان حسین در سال ۱۷۲۰ آن را تصویب کردند. این پیمان نخستین توافق دوجانبه در تاریخ روابط ایران و روسیه بود. با این وجود، هنگامی که این پیمان تصویب شد ایران در آشوب و ناآرامی بود پس شرایط آن «به طور گسترده ای نادیده گرفته شدند.» تاریخدان رودی متی اشاره می کند که: «ناآرامی های گسترده در ایران که پس از عقد پیمان رخ دادند، پیاده سازی آن را به کلی ناممکن کرد.» پنج سال پس از آن در سال ۱۷۲۲، زمانی که حکومت صفویان به پایانی ترین پایه فروپاشی رسیده بود، روسیه از مرگ بازرگانان روسی در تاراج شماخی به عنوان یک بهانه جنگ برای نخستین جنگ ایران و روسیه استفاده کرد. پیش زمینه. در ابتدای سده ۱۸ میلادی، قلمروی ایران صفوی که زمانی کامیاب و موفق بود رو به زوال رفت که منجر به شورش های مختلفی در بخش های مختلف کشور شد. شاه سلطان حسین که پادشاهی ضعیف بود، علی رغم تمایل شخصی او به انسانیت، انعطاف پذیری و آرامش
بیشتری نسبت به رئیس ملای خود داشت، اما با توصیه های مشاوران خود در مورد تصمیمات مهم دولتی گمراه شد. او به عنوان یک «پادشاه ثابت» حکم رانی می کرد و ترجیح می داد از پایتخت اصفهان زیاد دور نباشد. او که بیشتر اوقات خود را در حرم سرا می گذراند، به زودی بازیچه دست علمای دربار خود، به ویژه محمدباقر مجلسی شد. بسیاری از اهداف سیاسی پتر یکم، فرمانروای جاه طلب روسیه، به سوی ایران بود. یکی از این اهداف داشتن کنترل کامل بر روی صادرات ابریشم ایران بود. حاکمان روس پیش از پتر تلاش کرده بودند که ایران را راضی به صادر ابریشم به اروپا از طریق روسیه کنند. اگرچه که احکام رسمی توسط مقامات رسمی روسیه برای سود بردن از بازرگانان ارمنی تصویب شده بودند؛ اما بی تاثیر بودند. بازرگانان ارمنی همچنان ترجیح می دادند ابریشم را از طریق امپراتوری عثمانی به اروپا صادر کنند. در ۱۷۱۱، پتر یکم تلاش کرد برای بازرگانان ایران صفوی امتیازهای بیشتری تصویب کند، اما مانند تلاش های پیشین شکست خورد. شرایط. شرایط پیمان موارد زیر بودند:
هفته نامه شونن (به ژاپنی: 週刊少年マガジン) یک مجله مانگا شونن است که توسط کودانشا در ژاپن منتشر می شود. این مجله در ۱۷ مارس ۱۹۵۹ تأسیس شد و هر چهارشنبه منتشر می شود . اگرچه کل فروش در حال حاضر از رقیب خود هفته نامه شونن جامپ شوئیشا عقب است ، اما هنوز بسیاری از نویسنده های مانگای مشهور در حال کار در این مجله هستند. در واقع ، در دهه ۱۹۷۰ ، رسید کل فروش این مجله بیشتر از هفته نامه شونن جامپ بود.
بافر الماسی یا الماسی پیرو چهار ترانزیستور، دو-طبقه ای است، پوش-پول، انتقال خطی امیتر پیرو، یا معمولاً کمتر سورس پیرو، که در آن ترانزیستور ورودی تاشده ، یا سَروته با توجه به ترانزیستور خروجی قرار داده است. مانند هر بافر واحدی، بافر الماسی فاز و اندازه سیگنال ولتاژ ورودی را تغییر نمی دهد. هدف اصلی آن این است که رابط ولتاژ منبع امپدانس-بالا با امپدانس کم، بار جریان-بالا. برخلاف رایج تر امیتر پیروِ مرکب (که در اصطلاح مهندسی صوت «دوبرابرکننده» است)، که هر ترانزیستور ورودی ترانزیستور خروجی را با یک قطبیت یکسان راه اندازی می کند، هر ترانزیستور ورودی یک بافر الماسی، ترانزیستور خروجی با قطب مخالف را هدایت می کند. هنگامی که ترانزیستورها در اتصال حرارتی نزدیک کار می کنند، ترانزیستورهای ورودی جریان بیکاری جفت خروجی را تثبیت می کند و نیازی به گسترنده بایاس ندارد.
مفید کایاجان (زاده ۱۷ ژانویه ۱۹۵۶، یشیلکوی) بازیگر و کارگردان تئاتر اهل ترکیه است. زندگی. او در ۱۷ ژانویه ۱۹۵۹ در کاش، آنتالیا متولد شد. وی از مهندسی صنایع دانشگاه چوکوروا آدانا فارغ التحصیل شد. او یکی از بنیان گذاران تئاترهای شهری شهرداری آنتالیا (AŞT) است، جایی که برای اولین بار در سال ۱۹۸۳ بازی کرد و ۲۵ سال مدیر هنری عمومی بود. در این مدت او در ۳۲ نمایش مختلف شرکت کرد و ۲۵ نمایش را کارگردانی کرد. در همان زمان، وی به مدت ۱۰ سال به عنوان رئیس بخش خدمات فرهنگی در شهرداری کلان شهر آنتالیا خدمت کرد. یکی از جشنواره های متعددی که در دوران تصدی وی ایجاد شد، "ملی تئاتر دبیرستان" در سال ۱۹۹۳ با شرکت ۶ دبیرستان برای اولین بار آغاز شد. کایاجان، که همچنین به عنوان عضو هیئت داوران جشنواره فیلم نارنجی طلایی فعالیت می کرد، همچنین یکی از سازندگان جشنواره بازی های تماشایی لیکیا است. در محدوده بسیاری از پروژه های اجتماعی، او تئاتر را به روستاها و زندان ها برد و نمایش هایی را در مکان های قدیمی اجرا کرد. او همچنین یکی از هماهنگ کنندگان پروژه است. او همچنین در برخی سریال ها و فیلم های تلویزیونی بازی کرده است. او متأهل و دارای د
و فرزند است. در سال ۲۰۱۲، وی در شانزدهمین دوره جوایز تئاتر آفیفه برای بازی در نقش «عبدی» در نمایش نیگار خونین که با تئاتر آدم روی صحنه رفت و همچنین در آن ایفای نقش کرد، نامزد «جایزه بهترین بازیگر موزیکال یا کمدی» شد.
طالبان در زمان قدرت در افغانستان به دلیل زن ستیزی و خشونت علیه زنان در سطح بین المللی مشهور شد. انگیزه اعلام شده آن ها ایجاد «محیطی امن بود که در آن عفاف و کرامت زنان بار دیگر مقدس باشد»، اکنون که طالبان دوباره بیشتر افغانستان را تصرف کرده است، نگرانی های زیادی در مورد زنان وجود دارد. زنان در افغانستان مجبور بودند همیشه در ملاء عام برقع بپوشند، زیرا به گفتهٔ یکی از سخنگویان طالبان، «چهرهٔ یک زن منبع فساد برای مردان است.» در تفکیک سیستماتیک که گاهی از آن به عنوان آپارتاید جنسیتی یاد می شود، زنان اجازهٔ کار نداشتند، پس از هشت سالگی اجازهٔ تحصیل نداشتند و تا آن زمان فقط به مطالعهٔ قرآن مجاز بودند. زنانی که به دنبال تحصیل بودند مجبور به تحصیل در مدارس زیرزمینی شدند، وضعیت به طوری و معلمانشان در صورت گرفتار شدن با آن ها اعدام می شدند. آن ها مجاز نبودند توسط پزشکان مرد تحت درمان قرار گیرند مگر با همراهی یک سرپرست مرد یا «مَحرَم» که منجر به عدم درمان بیماری ها می شود. آن ها به دلیل نقض قوانین طالبان با شلاق و اعدام عمومی روبه رو شدند. طالبان اجازهٔ ازدواج و در مواردی تشویق به ازدواج دختران زیر ۱۶ سال را داد. عفو بین
الملل گزارش داد که ۸۰ درصد ازدواج های زنان افغان اجباری بوده است. در اواخر سپتامبر ۲۰۲۲، طالبان ممنوعیتی را برای حضور زنان در دانشگاه و کار در سازمان های غیردولتی وضع کرد. سیاست های جنسیتی. از هشت سالگی به بعد، دختران در افغانستان مجاز به تماس مستقیم با مردان غیر از «خویشاوند»، شوهر یا شوهرخواهرش نبودند (به محرم مراجعه کنید). سایر محدودیت ها برای زنان عبارت بودند از: تحرک. احکام طالبان در مورد رفتار عمومی محدودیت های شدیدی را برای آزادی حرکت زنان ایجاد کرد و مشکلاتی را برای کسانی ایجاد کرد که نمی توانند برقع بپردازند یا "محرم ندارند". این زنان با حبس خانگی مجازی روبه رو شدند. زنی که به دلیل قدم زدن تنها در خیابان ها توسط طالبان به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفت، اظهار داشت: "پدرم در جنگ کشته شد. نه شوهر دارم، نه برادر، نه پسر. اگر نتوانم به تنهایی بیرون بروم، چگونه زندگی کنم؟" یکی از کارگران میدانی سازمان غیردولتی Terre des hommes شاهد تأثیر بر تحرک زنان در بزرگ ترین پرورشگاه دولتی کابل، Taskia Maskan بود. پس از این که کارکنان زن از وظایف خود برکنار شدند، تقریباً ۴۰۰ دختر ساکن این مؤسسه به مدت یک سال در داخل خ
انه حبس شدند بدون این که به بیرون برای تفریح اجازه داده شوند. فرمان هایی که بر تحرک زنان تأثیر می گذارد عبارت اند از: زندگی زنان روستایی کمتر تحت تأثیر قرار گرفت زیرا آن ها عموماً در محیط های خویشاوندی امن زندگی می کردند و کار می کردند. سطح نسبی آزادی برای ادامهٔ کار یا کارشان ضروری بود. اگر این زنان به شهرهای نزدیک سفر می کردند، همان محدودیت های شهری برای آن ها اعمال می شد. وضعیت استخدام. طالبان با قوانین گذشته افغانستان که اجازه می داد زنان افغان در محل کار جنسی مختلط کار کنند، مخالف بودند. ادعا این بود که این نقض قوانین و احکام اسلام است. در ۳۰ سپتامبر ۱۹۹۶، طالبان فرمان داد که همه زنان باید از اشتغال منع شوند. تخمین زده می شود که ۲۵ درصد از کارمندان دولت زن بودند و وقتی تلفات در بخش های دیگر به وجود می آمد، هزاران زن تحت تأثیر قرار می گرفتند. ضرر دیگر برای کسانی بود که زنان شاغل به آن ها خدمت می کردند. تحصیلات ابتدایی همه کودکان، نه فقط دختران، در کابل تعطیل شد، جایی که تقریباً همه معلمان مدارس ابتدایی زن بودند. پس از تصرف شهر، طالبان در سال ۱۹۹۶، هزاران خانوادهٔ تحصیل کرده از کابل به پاکستان گریختند. ملا
عمر، رهبر و مؤسس طالبان، به کارکنان و معلمان زن اطمینان داد که همچنان دستمزد ۵ دلار آمریکا در ماه دریافت خواهند کرد، اگرچه این پیشنهاد کوتاه مدت است. یک نمایندهٔ طالبان تصریح کرد: "اقدام طالبان مبنی بر دادن حقوق ماهیانه به ۳۰٬۰۰۰ زن بدون شغل، که اکنون راحت در خانه نشسته اند، تازیانه در برابر کسانی است که با اشاره به حقوق زنان به طالبان افترا می زنند. این افراد با تبلیغات بی اساس سعی در تحریک زنان کابل علیه طالبان دارند. طالبان استفاده از خانواده بزرگ یا سیستم خیریه زکات را برای اطمینان از عدم نیاز زنان به کار ترویج کرد. با این حال، سال ها درگیری به این معنا بود که خانواده هسته ای اغلب برای تأمین مخارج خود تلاش می کردند چه برسد به کمک خویشاوندان دیگر. صلاحیت قانون گذاری اغلب بر عهدهٔ مردان بود، مانند کمک های غذایی که باید توسط یکی از اقوام مرد جمع آوری می شد. ملا غائوس، سرپرست وزارت امور خارجه این احتمال را که زن ممکن است هیچ گونه اقوام مرد زنده ای نداشته باشد رد کرد و گفت که از میزان توجه و نگرانی بین المللی برای چنین درصد کمی از مردم افغانستان شگفت زده شده است. متخصصان بهداشت زن از ممنوعیت اشتغال معاف بودند
، اما در شرایط بسیار محدودی فعالیت می کردند. سختی کار بدنی به دلیل جداسازی سیستم اتوبوس و آزار و اذیت گسترده باعث شد برخی از زنان با انتخاب خود شغل خود را ترک کنند. از بین کسانی که باقی ماندند، بسیاری از آن ها با ترس از رژیم طالبان زندگی می کردند و در طول هفتهٔ کاری اقامت در بیمارستان را برای به حداقل رساندن مواجهه با نیروهای طالبان انتخاب کردند. این زنان برای اطمینان از تداوم خدمات زنان، پیش از زایمان و مامایی، چه در سطح بسیار خطرناک، بسیار حیاتی بودند. در رژیم ربانی، حدود ۲۰۰ کارمند زن در بیمارستان ملالی کابل کار می کردند، اما به ندرت ۵۰ نفر زیر نظر طالبان باقی ماندند. سازمان های غیردولتی که در افغانستان پس از سقوط طالبان در سال ۲۰۰۱ فعالیت می کردند، کمبود متخصصان بهداشت زنان را مانع مهمی در کار آن ها می دانستند. استثناء دیگر ممنوعیت اشتغال باعث شد تعداد کمتری از کارگران بشردوست در خدمت باقی بمانند. کدهای تفکیک طالبان به این معنا بود که زنان برای دسترسی به زنان آسیب پذیر یا انجام تحقیقات ترویجی بسیار ارزشمند هستند. این استثنا توسط کل جنبش طالبان مجاز نبود، بنابراین موارد مشارکت زنان یا عدم وجود آن، در هر شر
ایط متفاوت بود. شهر هرات به ویژه تحت تأثیر تعدیل طالبان در رفتار با زنان قرار گرفت، زیرا این شهر قبل از سال ۱۹۹۵ یکی از مناطق جهان بینی و خارج از افغانستان بوده است. زنان قبلاً اجازه داشتند در محدوده محدودی از مشاغل کار کنند، اما این امر توسط مقامات طالبان متوقف شد. ملا رزاق، والی جدید هرات، دستور داد که زنان از ترس مناظر مزاحم از عبور از دفتر وی منع شوند. وضعیت آموزش و تحصیلات. طالبان ادعا کردند که وظیفه اسلامی خود را در زمینه آموزش به دختران و پسران به رسمیت می شناسند، اما حکمی مبنی بر ممنوعیت تحصیل دختران بالای ۸ سال به تصویب رسید. مولوی کالامادین تأکید کرد که این فقط یک تعلیق موقت است و زنان هنگامی که امکانات و امنیت خیابانی برای جلوگیری از تماس جنسیتی مناسب می شود، به مدرسه و کار بازمی گردند. طالبان آرزو داشتند که قبل از فراخواندن یک نهاد، علما برای تعیین محتوای برنامه درسی جدید به جای نسخه مجاهدین اسلامی اما غیرقابل قبول ، کنترل کامل افغانستان را در دست داشته باشند. ممنوعیت اشتغال زنان در سیستم آموزشی بسیار احساس شد. تنها در کابل، این حکم ۱۰۶٬۲۵۶ دختر، ۱۴۸٬۲۲۳ دانشجوی پسر و ۸۰۰۰ دانشجوی دختر دانشگاه را
تحت تأثیر قرار داد. همچنین ۷٬۷۹۳ معلم زن برکنار شدند. حرکتی که باعث تضعیف آموزش و پرورش شد و ۶۳ مدرسه را به دلیل کمبود ناگهانی مدرس تعطیل کرد. برخی از زنان مدارس مخفی را در خانه های خود برای کودکان محلی یا سایر زنان تحت پوشش کلاس های خیاطی مانند آموزشگاه خیاطی سوزن طلا اداره می کردند. دانش آموزان، والدین و مربیان از عواقب آگاه شدن طالبان از فعالیت های خود آگاه بودند، اما برای کسانی که احساس می کردند تحت حکومت سخت طالبان گرفتار شده اند، چنین اقداماتی به آن ها احساس عزم و امید می داد. مراقبت های بهداشتی. پیش از به قدرت رسیدن طالبان در افغانستان، پزشکان مرد اجازه داشتند زنان را در بیمارستان ها معالجه کنند، اما حکمی مبنی بر این که هیچ پزشک مردی نباید به بهانه مشورت به بدن زن دست بزند، به زودی معرفی شد. با وجود تعداد کمتر متخصص زنان در زمینه اشتغال، مسافتی که بسیاری از زنان برای جلب توجه باید طی کنند افزایش یافت در حالی که ارائه کلینیک های دوران بارداری کاهش یافته بود. در کابل، برخی از زنان کلینیک های غیررسمی را در خانه های خود برای خدمات رسانی به خانواده و همسایگان تأسیس کردند، با این حال، تأمین تجهیزات پزشکی برا
ی دستیابی به اثربخشی برای آنها بسیار دشوار بود. بسیاری از زنان به دلیل عدم درمان، رنج طولانی مدت یا با مرگ زودرس مواجه می شدند. برای خانواده هایی که امکانات، تمایل و حمایت محرم داشتند، می توان در پاکستان به دنبال مراقبت های پزشکی بود. در اکتبر ۱۹۹۶، دسترسی زنان به حمام سنتی و عمومی ممنوع شد، زیرا وجود این حمام ها غیر اسلامی اعلام شد. این حمام ها در کشورهایی که تعداد کمی از آن ها آب جاری داشتند، یک مرکز مهم بود و این میله باعث شد که سازمان ملل بتواند افزایش گال و عفونت های واژن را در بین زنانی که از روش های بهداشتی و دسترسی به مراقبت های بهداشتی محروم هستند، پیش بینی کند. نسرین گروس، نویسنده افغان-آمریکایی، در سال ۲۰۰۱ اظهار داشت که چهار سال است که بسیاری از زنان افغان قادر به دعا برای خدای خود هستند زیرا «اسلام زنان را از نماز خواندن بدون حمام بعد از عادت ماهانه منع می کند». در ژوئن ۱۹۹۸، طالبان زنان را از حضور در بیمارستان های عمومی در پایتخت منع کردند، درحالی که قبلاً آنها می توانستند در بخش بیمارستان های عمومی فقط برای زنان شرکت کنند. این تنها یک بیمارستان در کابل باقی گذاشت که آنها می توانستند در آنجا تحت