Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ائوز سور لمیگنون، در روستایی در بخش دئوکس سورس در غرب فرانسه، به دنیا آمد. پدرش، فرانسیس کایه، به عنوان نانوا کار می کرد. اما چهار ماه قبل از تولد رنه، او به سرقتی کوچک متهم شد و به ۱۲ سال کار سخت در یک تبعیدگاه در راشفورت محکوم شد. او در ۴۶ سالگی در سال ۱۸۰۸ در آنجا مُرد. مادر رنه، الیزابت نی لپین، ۳ سال بعد، در سال ۱۸۱۱ در ۳۸ سالگی، فوت کرد. بعد از مرگ مادرش، او و خواهر ۱۸ ساله اش سلست، توسط مادربزرگ مادری شان، نگه داشته شدند. اولین سفرها به آفریقا. کایه در ۱۶ سالگی با ۶۰ فرانکی که از مادربزرگش به ارث برده بود، خانه را ترک کرد. او به سمت بندر راشفورد رفت. ۵۰ کیلومتری (۳۱ مایلی) موزسورلمیگنن در رودخانه چارنته. آنجا، او به عنوان خدمه کشتی لویر ثبت نام کرد. یک کشتی ذخیره نیروی دریایی فرانسه که قرار بود ناوچه مدوس و دو کشتی دیگر را در سفر بازپس گیری مستعمره فرانسوی سنت لوئیس از بریتانیا بر اساس شرایط ۱۸۱۴ و ۱۸۱۵ عهدنامه پاریس، همراهی کند. این چهار کشتی در ژوئن ۱۸۱۶ لنگرگاه خود را در نزدیکی ایل دایکس در دهانه رودخانه چارنت ترک کردند. مدوس جلوتر از لویر رفت و در ساحل آرگین در سواحل موریتانی امروزی غرق شد. تعدادی
از بازمانده ها توسط کشتی های دیگر نجات یافتند. این کشتی غرق شده عمومیت زیادی دریافت کرد و موضوع یک نقاشی رنگ روغن معروف به نام «قایق مدوسا» اثر تئودور ژریکو شد. وقتی سه کشتی باقی مانده فرانسوی به سنت لوئیس رسیدند، متوجه شدند که فرماندار بریتانیایی، آماده تحویل مستعمره، نیست؛ بنابراین کشتی ها به سمت جنوب ادامه دادند و در جزیره گوره در نزدیکی داکار، لنگر انداختند. کایه چند ماه قبل از برگشتن به سنت لوئیس مدتی را در داکار که در آن زمان، فقط یک روستا بود، گذراند. در آنجا او متوجه شد که یک هیئت اعزامی انگلیسی به رهبری سرگرد ویلیام گری در حال آماده شدن برای ترک گامبیا برای کاوش در داخل قاره است. کایه مایل بود خدمات خود را ارائه دهد و با دو همراه در امتداد ساحل به راه افتاد. او قصد داشت ۳۰۰ کیلومتر (۱۹۰ مایل) را با پای پیاده طی کند، اما گرمای بسیار شدید و کمبود آب را طاقت فرسا دید. او نقشه خود را در داکار رها کرد و در عوض یک عبور رایگان از طریق اقیانوس اطلس از یک تاجر به گوادلوپ به دست آورد. کایه برای شش ماه در گوادلوپ استخدام شد. زمانی که در آنجا بود، گزارش مانگو پارک را از اکتشاف خود در نیجر میانی در مالی امروزی خو
اند. گزارشی از نخستین سفر او در سال ۱۷۹۹ به زبان فرانسه، چاپ شده بود. پارک سفر اکتشافی دوم خود را در ۱۸۰۵ آغاز کرده بود اما هنگام گذر از تندبادها در نیجر نزدیک بوسا، همان نیجریه امروزی، غرق شد. گزارشی از سفر دوم به انگلیسی در سال ۱۸۱۵ منتشر شده بود. کایه به بوردو در فرانسه بازگشت و سپس به سنگال سفر کرد و در پایان سال ۱۸۱۸ به آنجا رسید. او سفری به داخل کشور به استان قبل از استعمار بوندو انجام داد تا تدارکات را برای یک اعزام بریتانیایی حمل کند، اما از تب بیمار شد و مجبور شد به فرانسه بازگردد. در سال ۱۸۲۴ او برای سومین بار با آرزوی بازدید از مناطق داخلی آفریقا به سنگال بازگشت. انجمن جغرافیا مستقر در پاریس به اولین اروپایی که تیمبوکتو را ببیند و زنده از آن بازگردد، جایزه ۹۰۰۰ فرانکی ارائه می کرد و معتقد بود این شهر غنی و شگفت انگیز است. او هشت ماه را با مورهای براکنا ساکن شمال رودخانه سنگال گذراند و زبان عربی را آموخت، قوانین و آداب اسلام را به عنوان یک مسلمان آموخت. او پروژه خود را برای رسیدن به تیمبوکتو قبلاً پیش فرماندار سنگال مطرح کرد، اما هیچ تشویقی دریافت نکرد. به سیرالئون رفت، جاییکه مقامات بریتانیا او را
سرپرست یک مزرعه نیل کردند. با پس انداز ۸۰ پوندی به کاروان ماندینگو که به داخل کشور می رفت، پیوست. او لباسی مانند مسلمانان به تن داشت و اعلام کرد که یک عرب مصری است که توسط فرانسوی ها به سنگال برده شده است و می خواهد کشور خود را بازپس گیرد. سفر به تیمبوکتو. از کاکوندی نزدیک بوکه در ریونونز در ۱۹ آوریل ۱۸۲۷ آغاز کرد. کایه، در امتداد تپه های فوتا دژالون به سمت شرق، سفر کرد. از رودخانه های اصلی سنگال، گذر کرد و از بالای نیجر در کروسا عبور نمود. مرگ و میراث. کایه بر اثر بیماری سل در ۱۷ مه ۱۸۳۸ در لگریپری سنت سیمفورین در دپارتمان چارنیت مارتیم، جاییکه صاحب عمارت لابادابر بود، درگذشت. کایه به خاطر رویکردش به اکتشاف، مشهور است. در دوره ای که سفرهای اکتشافی بزرگ با پشتیبانی سربازان و استفاده از باربران سیاه پوست متداول بود، کایه سال ها به یادگیری زبان عربی، مطالعه آداب و رسوم و دین اسلام پرداخت و قبل از اینکه با یک همراه و بعداً به تنهایی به سفر برود، مانند بومیان زندگی کرد. نظر او در مورد تیمبوکتو خیلی متفاوت از نظر لائینگ بود که آن را شهری شگفت آور توصیف کرده بود. کایه آن را شهری کوچک اظهار کرد که بی اهمیت و فقیر اس
ت و هیچ نشانی از شهرت افسانه ای که پیش از آن گفته شده بود، نیست.
طوطی های بال سرخ یک سرده از طوطی ها در خانوادهٔ طوطیان سبز است. چندین عضو پیشین، از جمله طوطی شاهی استرالیایی، اکنون در سردهٔ "طوطی های شاهی" جای می گیرند. گونه ها. دارای دو گونه و پنج زیرگونه است.
طوطی گواوا یک گونه از طوطی ها در خانواده طوطیان سبز، متعلق به سردهٔ تک نماد Bolbopsittacus و نزدیک به طوطی عشق ("Agapornis") و طوطی های آویزان ("Loriculus") است. این گونه بومی فیلیپین است و در محلی به نام "bubutok" شناخته می شود. نام رایج آن از شهرت آن برای خوردن گواوا گرفته شده است.
رابرت کنیکوت (Robert Kennicott) (زادهٔ ۱۳ نوامبر ۱۸۳۵ – درگذشتهٔ ۱۳ می ۱۸۶۶ میلادی)، طبیعت گرا و خزنده شناس اهل ایالات متحده بود. بیماری مزمن در دوران طفولیت، کنیکوت را از رفتن به مدرسه بازداشت. در عوض، کنیکوت اغلب وقت خود را در طبیعت گذراند و به گردآوری نباتات و جانوران پرداخت. پدرش در خانه او را آموزش داده و طبیعت شناس جارد پوتر کرتلند را متقاعد نمود تا او را به عنوان دستیار موقت بپذیرد. پس از مدت کوتاهی، کنیکوت به مؤسسه اسمیتسونین، از طریق معاون اسپنکر فولرتن بیرد، نمونه فراهم می کرد. کنیکوت در عصری برای مطالعه و محافظت از جانوران بومی مرغزار دادخواهی می کرد که دهقانان سعی بر نابود کردن آنها داشتند. او با دانشگاه نورث وسترن همکاری نمود تا در ۱۸۵۷ میلادی یک موزه تاریخ طبیعی پایه گذاری نماید، پس از آن آکادمی علوم شیکاگو را بنیان گذاری کرد. هنگام حضور در شیکاگو، او به عنوان مشاور چندین طبیعت شناس جوان از جمله ویلیام هیلی دال، خدمت کرد. او به باشگاه مگاتریوم (Megatherium Club) ملحق شده و نمونه های را در خلیج هادسون مطالعه نمود. سفر اکتشافی تلگراف اتحاد غربی (Western Union Telegraph Expedition) کنیکوت را به عنو
ان دانشمند در سفر کوتاه مدت خود در میانه دهه ۱۸۶۰ میلادی انتخاب نمودند. کنیکوت در جریان این سفر اکتشافی درگذشت و با گذاشتن نام او بر یخچالی در آلاسکا، یخچال کنیکوت، از وی تجلیل صورت گرفت. خانه وی، «دَ گرو» در گلنویو، ایلینوی امروزه از سوی سازمان پارک های ملی به عنوان مکان ملی تاریخی شناخته شده است. زندگی نامه. رابرت کنیکوت در ۱۳ نوامبر ۱۸۳۵ در نواورلئان، لوئیزیانا به دنیا آمد. پدر وی جان آلبرت به گیاه شناسی علاقه مند بود و در ناحیه نرثفیلد، شهرستان کوک، ایلینوی یک قطعه زمین بزرگ داشت که بعداً معروف به «دَ گرو» شد. رابرت یک کودک دردمند بود و با سپری کردن وقت بیشتر در طبیعت، تلاش می کرد تا صحت خود را بهبود بخشد. او به طور منظم به مدرسه نمی رفت، اما پدر وی تدابیرهای لازم را برای اینکه او در خانه آموزش ببیند، فراهم نمود. تحت مربی گری پدر خود، کنیکوت یادگرفت تا با حوصله مندی طبیعت را مشاهده نموده و به گردآوری نمونه ها آغاز نماید. جارید پوتر کرتلاند، دوست پدر کنیکوت و یکی از طبیعت شناس های پیشتاز غرب در اواخر ۱۸۵۲ میلادی توافق نمود تا رابرت را به عنوان دستیار موقت خود بپذیرد. کنیکوت زمستان را همراه با کرتلاند در را
کپورت شرقی (حالا، لیک وود) در اوهایو سپری کرد. کرتلاند، کنیکوت را تشویق کرد تا با سایر طبیعت شناس ها ارتباط برقرار نماید و کنیکوت به زودی توجه معاون مؤسسه اسمیتسونین، اسپنسر فولرتن بیرد را به خود جلب کرد. برای سیزده سال بعدی، کنیکوت به طور مداوم در مورد یافته های خود با بیرد مکاتبه می کرد. چون ایلینوی هنوز هم توسط طبیعت شناس ها به طور گسترده مستند نگردیده بود، کنیکوت از سوی بیرد تشویق شد تا نمونه ها را به وی بفرستد. در ۱۸۵۵ میلادی، خط آهن مرکزی ایلینوی به انجمن کشاورزی ایالت ایلینوی مأموریت داد تا یک آمارگیری از منابع طبیعی ایالت انجام دهند. پدر کنیکوت رئیس این انجمن بود و رابرت را برای این مأموریت توصیه کرد. پس از پایان سفر کوتاه، کنیکوت فهرستی از جانوران شهرستان کوک را منتشر نمود. نخستین گونه های جدید که توسط کنیکوت شناسایی شده بود، مار شمالی ایلینوی بود که وی آنرا به بیرد فرستاد. بیرد پیشنهاد کرد تا کنیکوت این گونه را به افتخار کرتلاند، ریجینا کرتلاندی نام گذاری نماید (امروزه کلونوفیس کرتلاندی). کنیکوت یک مقاله سه-قسمتی را از ۱۸۵۶ تا ۱۸۵۸ میلادی تحت عنوان «چهارپایان ایلینوی که برای کشاورزان مضر و مفید هستن
د» منتشر نمود. در این مقاله، کنیکوت شدیداً از کشاورزان التماس نمود تا قبل از اینکه جانوران وحشی را نابود نمایند، عادت های آنها را مطالعه کنند. هیئت امنای دانشگاه نورث وسترن در اوایل ۱۸۵۷ میلادی به نزد کنیکوت آمده و از وی درخواست نمودند تا به آنها در راستای ساختن یک موزه تاریخ طبیعی همکاری نماید. در اواخر همان سال، کنیکوت آکادمی علوم شیکاگو را به طور مشترک بنیان گذاری کرد. برای دو زمستان بعدی، کنیکوت در مؤسسه اسمیتسونین در واشینگتن دی.سی. کار کرده و به بیرد در راستای تنظیم کلکسیون های دوزیستان و خزندگان وی همکاری نمود. در آنجا او با ویلیام استیمپسن آشنا شده و بخشی از باشگاه مگاتریوم شد. در آوریل ۱۸۵۹، او یک سفر اکتشافی را آغاز کرد تا از جنگل برفی جنب شمالگ در شمال غربی کانادا در جاییکه حالا رود مکنزی و رودخانه یوکان قرار دارد و در تندرا و فراتر از آن، نمونه های مرتبط با تاریخ طبیعی گردآوری نماید. کنیکوت با تاجران خز شرکت هادسونز بی که در آن منطقه فعالیت داشتند، آشنا شده و آنها را تشویق نمود تا نمونه های مرتبط با تاریخ طبیعی و صنایع دستی اقوام اولیه کانادا را گردآوری و به اسمیتسونین بفرستند. او در اواخر ۱۸۶۲ به
واشینگتن بازگشت. کنیکوت در اول تصمیم گرفت به ارتش اتحادیه در جنگ داخلی آمریکا ملحق شود، اما بعداً تصمیم خود را تغییر داده و کسی دیگری را به نمایندگی از خود فرستاد. رابرت و برادر کوچک وی همراه با ادوارد درینکر کوپه و برخی دیگر از طبیعت شناسان برجسته در جریان جنگ داخلی در کاخ اسمیتسونین زندگی می کردند. او در ۱۸۶۳ میلادی به ایلینوی بازگشت تا از پدر بیمارش که مراقبت نماید، پدر وی در اواخر همان سال درگذشت. هنگام کار تحت نظر معاون اسپنسر فولرتن بیرد در مؤسسه اسمیتسونین، رابرت کنیکوت نخستین مشخصات گونه های زیادی از مار تاکسا که توسط سفرهای اکتشافی به غرب ایالات متحده آورده شده بودند را نوشت. در ۱۸۶۴ میلادی، سفر اکتشافی تلگراف اتحاد غربی به منظور یافتن یک مسیر ممکن برای خط تلگراف میان آمریکای شمالی و روسیه از طریق دریای برینگ، برگزار گردید. کنیکوت به عنوان دانشمند این سفر اکتشافی انتخاب گردیده و گروهی از طبیعت شناسانی که برای همکاری به وی فرستاده شده بودند، شامل دبلیو. اچ. دال بود. این سفر اکتشافی در آوریل ۱۸۶۵ به سن فرانسیسکو رسید، اما اختلاف نظر میان رهبران آن، این معنی را می رساند که دستاورد کمتری از این سفر به د
ست آمده بود. گروه به سوی شمال به ونکوور حرکت نمود، اما کنیکوت در آنجا برای مدتی بیمار شد. پس از بهبود سلامت کنیکوت، گروه در اوت ۱۸۶۵ دوباره حرکت به سوی شمال به آلاسکا را آغاز کردند. کنیکوت هنگام سفر به بالای رودخانه یوکان در ماه مه ۱۸۶۶ درگذشت. طی یک تغییر جالب، این دانشمند به موضوع مطالعه مبدل شد. دانشمندان مؤسسه اسمیتسونین در مورد علت مرگ وی از ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۶ میلادی تحقیق نمودند. نتایج این مطالعه پیشنهاد می نماید که مرگ وی ناشی از ایست قلبی بود. کنیکوت ظاهراً از سندروم کیوتی رنج می برد و برای بهبود وضعیت سلامت خود، بدون تجویز پزشک از داروی استریکنین استفاده می کرد، ادویهٔ که وضعیت وی را تشدید کرد. براساس گزارش واشینگتن پُست «ترکیبی از استرس، خستگی فیزیکی و «داروی» زهری برای قلب ضعیف این دانشمند جوان، قابل تحمل نمود». با اجازه خانواده مدرن وی، کالبد وی به کلکسیون بدن انسان مؤسسه اسمیتسونین اهدا گردید. میراث. جسد کنیکوت که در یک جعبه فلزی جاسازی شده بود، پس از تقریباً گشت زدن دور دنیا طی یک سال، به جای اینکه از طریق راه های توسعه نیافته کانادا فرستاده شود، از طریق کشتی به روسیه و ژاپن فرستاده شده و در نهایت به
خانواده او در ایلینوی تحویل داده شد. در همین زمان، وزیر خارجه ایالات متحده ویلیام اچ. سیوارد آلاسکا را طی معاهده ای که در ۳۰ مارس ۱۸۶۷ به امضاء رسید، از روسیه خریداری نمود. برای گرامی داشت از تلاش های وی در حوزه دانش، یخچال کنیکوت، دره کنیکوت، ام وی کنیکوت و رود کنیکوت به افتخار وی نام گذاری شدند. شهر کنَکات که برای داشتن معادن غنی مس معروف است، برای نزدیکی به یخچال کنیکوت به این نام نامگذاری شد. با این حال، املای نام آن اندکی تغییر داده شد. مکان های طبیعی که پس از وی نام گذاری شده اند، هنوز هم املای اصلی کنیکوت را حفظ نموده اند، در حالیکه معادن و تجارت های مرتبط نام گذاری شده، املای دومی نام وی را به کار برده اند. افزون بر موارد فوق، دو پرنده نیز پس از کنیکوت نام گذاری شده اند: جغد جارزن غربی (میگاسکوپس کنیکوتی) و سسک قطبی آلاسکا (فایلوسکوپوس بوریالیس کنیکوتی). برخی از آثار وی در دانشگاه نورث وسترن و برخی دیگر در خانه خانوادگی وی، دَ گرو که یک مکان تاریخی در گلنویو، ایلینوی است، نگهداری می شود. قبر وی نیز در یک قطعه زمین خانوادگی در گلنویو قرار دارد. آثار وی همچنین در یک میکروفیلم در کتابخانه عمومی گلنویو و
در اتاق شجره نامه و تاریخ ملحی در دسترس است. چهره ۳-بُعدی وی، با اسکن کردن جمجمه و با استفاده از رایانه برای ساختن ساختار چهره وی، توسط مؤسسه اسمیتسونین بازسازی شده است. پس از آن، کپی ۳ بُعدی از جمجمه وی ساخته شده و یک مجسمه ساز با استفاده از خاک راس چهره وی را بازسازی نمود. نویسنده تاریخ طبیعی دونالد کلروس پیاتی (دونالد سی. پیاتی) یک نقاشی کامل از کنیکوت را در خودزیست نامه پیاتی تحت عنوان «مسیر یک طبیعت شناس» شامل نموده است. پیاتی در ایامی کودکی خود، مدتی را در خانه کنیکوت سپری کرده بود.
این مقاله، فهرستی از تمام بازی های اروپایی اورتون است. اولین حضور این باشگاه در رقابت های اروپایی به فصل ۶۴–۱۹۶۳ از جام باشگاه های اروپا برمی گردد و آخرین حضور انها در اروپا مسابقات لیگ اروپا ۱۸–۲۰۱۷ بود. تنها قهرمانی آنها در اروپا در فینال ۱۹۸۵ جام در جام اروپا حاصل شد. مجموع آمار. منبع: uefa.com
سباستین کابوت (Sebastian Cabot) (ایتالیایی و ونیزی: سباستینو کابوتو) (Sebastiano Caboto) (اسپانیایی: سباستین کابوتو، گابوتو یا کابوت) (Sebastián Caboto، Gaboto یا Cabot) (زادهٔ حدود ۱۴۷۴ تا حدود دسامبر ۱۵۵۷ میلادی)، کاوشگر ونیزی بود که احتمالاً در جمهوری ونیز متولد و شهروند آنجا بود. او فرزند کاوشگر ونیزی، جان کابوت (جیوانی کابوتو) و همسر ونیزی اش، ماتئا بود. پس از مرگ پدرش، کابوت سفرهای اکتشافی خود را به نمایندگی از انگلستان، به دنبال گذرگاه شمال غربی از طریق آمریکای شمالی آغاز کرد. او سپس عازم اسپانیا شد، به آمریکای جنوبی سفر کرد، جاییکه ریو دلا پلاتا را کاوش و دو قلعه جدید بنا کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. حکایت ها در مورد مکان و تاریخ تولد سباستین کابوت متفاوت است. مورخ، جیمز ویلیامسون، شواهد مربوط به تاریخ های مختلف در دهه ۱۴۸۰ را بررسی کرد و به این نتیجه رسید که سباستین دیرتر از ۱۴۸۴ به دنیا نیامده است، پسر جان کابوت، از ماتئا کابوتو که اهل ونیز بود، شهروند ونیز بود که ریشه ای جنوایی یا گائتایی داشت. در اواخر عمر سباستین، برادر بزرگترش لودوویکو و برادر کوچکترش سانتو با نام پدرشان مجوز سلطنتی سفرهای پدرشان
را در سراسر اقیانوس اطلس از پادشاه هنری هفتم در مارس ۱۴۹۶ دریافت کردند. برخی از مورخان، از جمله رادنی اسکلتون، معتقدند که آن ها هنوز به سن قانونی نرسیده بودند، زیرا در مجوز دریافتی پدرشان در سال ۱۴۹۸، نامی از آن ها برده نشده است. جان کابوت با کشتی کوچک متیو از بریستول حرکت کرد و در ۲۴ ژوئن ۱۴۹۷ به ساحل «نیو فوندلند» رسید. نظر مورخان در مورد محل پهلو گرفتن کابوت متفاوت است، اما دو مکان احتمالی که اغلب گفته می شود، نیوفاندلند و نوا اسکوشیا هستند. اوایل دوران حرفه ای با انگلیس و اسپانیا. در سال ۱۵۰۴، سباستین کابوت با استفاده از دو کشتی: جیزز آف بریستول و گابریل آف بریستول، سفری را از بریستول به دنیای جدید رهبری کرد. کشتی ها به ترتیب توسط ریچارد ساوری و فیلیپ کتینر فرماندهی شدند، رابرت تورن و هیو الیوت آن ها را مجهز کردند. آن ها مقدار معینی ماهی شور با خود آورده بودند که نشان می دهد این سفر حداقل تا حدودی تجاری بوده است و ممکن است، سفرهای دیگر شامل ماهی گیری نیز باشد. در سال ۱۵۰۸–۱۵۰۹ کابوت یکی از اولین سفرهای اکتشافی را برای یافتن یک گذرگاه شمال غربی از طریق آمریکای شمالی رهبری کرد. در سال ۱۵۱۲، کابوت توسط هنری
هشتم به عنوان نقشه کش استخدام شد تا نقشه ای از گاسکونی و گین را برای پادشاه فراهم کند. در همان سال او گروه اکتشافی مارکس دورست، به اسپانیا را همراهی کرد. جاییکه فردیناند پنجم او را کاپیتان کرد. کابوت باورداشت که اسپانیا بیشتر به اکتشافات بزرگ علاقه دارد، اما امیدهای او برای جلب حمایت فردیناند با مرگ پادشاه از دست رفت. در آشفتگی های پس از آن، هیچ برنامه ای برای سفرهای جدید انجام نشد و کابوت به انگلستان بازگشت. محقق و مترجم/کارمند دولتی ریچارد ادن که در اواخر عمر خود با کابوت آشنا شده بود، معروف به کاوشگر «حکومت» یک سفر دریایی در حدود سال ۱۵۱۶ تحت پرچم انگلیس انجام داده است. این اتفاق، توسط تعدادی از نویسندگان انگلیسی، به ویژه در آغاز قرن نوزدهم، پذیرفته و توضیح داده شده است. رادنی اسکلتون، نویسندهٔ واردکننده نام کابوت در دیکشنری زندگی نامه کانادایی، متن ادن را به سفری شناخته شده در سال ۱۵۱۷ مرتبط دانست که در واقع بی نتیجه و ناقص ماند، اما مشخص نیست که این مسئله شامل کابوت می شود یا خیر. در حالی که مورخ، آلوین رودوک داستان ادن را در مورد مخالفت کابوت با نقشه های توماس اسپرت، ارباب آینده کشتی پادشاه مری رز، به
سفر کاوشی ۱۵۰۸–۱۵۰۹، منتقل کرد. تلاش کابوت در سال ۱۵۲۱ برای گردهم آوردن و رهبری یک سفر اکتشافی انگلیسی به آمریکای شمالی به خوبی ثابت شده است. او از حمایت هنری هشتم و کاردینال ولسی برخوردار بود و پیشنهادهایی برای حمایت مالی و تأمین کشتی از سوی تاجران بریستول و لندن داشت. اما شرکت دریپرز، بی اعتمادی خود را به سباستین ابراز کرد و منابع مالی را محدود نمود. پاسخ سایر شرکت ها، نامعین است. پس پروژه رها شد و کابوت به اسپانیا بازگشت. ازدواج ها و خانواده. کابوت با جوآنا ازدواج کرد (بعدها در اسناد اسپانیایی به نام جانا ثبت شد) آن ها قبل از سال ۱۵۱۲، سالی که او شروع به خدمت گذاری به اسپانیا کرد، صاحب فرزند شدند. در همان سال او به لندن بازگشته بود تا همسر و خانواده اش را به سویل بیاورد، ۱۴ سپتامبر ۱۵۱۴، همسرش مرد. در میان فرزندان او دختری به نام الیزابت بود. مرگ دختری که نامش مشخص نیست در سال ۱۵۳۳، نیز ثبت شده است. کابوت دوباره در سال ۱۵۲۳ با کاتالینا دمدرانو، بیوه فاتح بزرگ، پدرو باربا، در اسپانیا ازدواج کرد. معلوم نیست که حاصل این ازدواج، فرزندی بوده است یا خیر. با توجه به اینکه در وصیت نامه اسپانیایی کاتالینا (۱۵۴۷) و
سباستین (۱۵۴۸)، از خواهرزاده های کاتالینا به عنوان وارثان آن ها نام برده شده است، بعید به نظر می رسد که در زمان مرگ کاتالینا، این زوج فرزندانی از ازدواج خود داشته باشند. کاتالینا در دوم سپتامبر ۱۵۴۷ درگذشت. سال های اخیر زندگی. در سال ۱۵۵۳، کابوت در مورد سفری به چین و پیوستن مجدد به خدمت چارلز پنجم با ژان شیفو، سفیر پادشاه در انگلستان گفتگو کرد. در این میان، کابوت مذاکرات خود را با ونیز دوباره آغاز کرده بود، اما با آن جمهوری به توافق نرسید. پس از این، او مشاور «سرمایه گذاران انگلیسی برای کشف گذرگاه شمال غربی» شد. او به عنوان رئیس در سال ۱۵۵۳ عضو شرکت ماسکووی شد و به همراه جان دی برای آماده شدن به سفری با رهبری سر هیو ویلوبی و ریچارد چنسلر کمک کرد. او رئیس هیئت دولت مادام العمر «شرکت ماجراجویان بازرگان» شد و سفر ۱۵۵۷ استیون بورو را فراهم کرد. در فوریه ۱۵۵۷ او از سمت رئیس هیئت مدیره شرکت مسکوی بازنشسته شد. نام وی به عنوان مستمری بگیر سه ماهه، ثبت شد که اولین مستمری او پرداخت شد. شخصی مستمری او را در ژوئن و سپتامبر ۱۵۵۷ برداشت کرد و در ماه دسامبر کسی مستمری او را دریافت نکرد و این نشان می دهد که او تا آن زمان مُر
ده بود. اشتهار. از اواخر قرن شانزدهم تا اواسط قرن نوزدهم، مورخان بر این باور بودند که در اواخر دهه ۱۴۹۰، سباستین کابوت، به جای پدرش جان، گروه های اعزامی معروف بریستول را رهبری می کرد که منجر به کشف اروپایی ها، یا کشف مجدد پس از وایکینگ ها، از آمریکای شمالی شد. به نظر می رسد که این خطا به گزارش های سباستین در دوران کهولت او نسبت داده شده است. ای.سی.اچ. اسمیت، یک رمان دربارهٔ زندگی او نوشت، سباستین ناوبر (وایدن فلد و نیکلسون، ۱۹۸۵).
مدرسه عالی بازرگانی نروژ (ب ی)، (نروژی: Handelshøyskolen BI)، یک دانشگاه خصوصی در زمینه تدریس و تحقیق دررشته اقتصاد و مدیریت است. دفتر مرکزی این دانشگاه، از سال ۲۰۰۵م، در اسلو، پایتخت نروژ قرار دارد. این مؤسسه همچنین دارای امکانات آموزشی در استاوانگر، برگن، تروندهایم؛ و کریستیان ساند است. پیشینه. مدرسه عالی بازرگانی نروژ (ب ی)، خدمات آموزشی و تحقیقاتی، در زمینه اقتصاد، بازاریابی، بازرگانی، بانکداری، بیمه، مدیریت و معاملات ملکی را از طریق شبکه گسترده ای از مؤسسات محلی در سراسر نروژ، ارائه می دهد. تحصیلات این مدرسه عالی، شامل مقاطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا می شوند.مدرسه عالی بازرگانی نروژ (ب ی)، در سال ۱۹۴۳ میلادی، به عنوان یک مؤسسه کاربردی، در علوم اقتصادی تأسیس شد. در سال ۱۹۹۲م، این مؤسسه، مدرسه بازرگانی اسلو (۱۹۶۷–۱۹۸۹م)؛ و مدرسه مدیریت نروژ (تأسیس ۱۹۱۸م)، در هم ادغام شدند. در سال ۲۰۰۰م، مدرسه بازرگانی نروژ (تأسیس ۱۹۶۷م) نیز به این مجموعه آموزشی پیوست. تشکیلات مرکزی این مجموعه در سندویکا، بروم، مستقر شد. در سال ۱۹۹۸ میلادی، مدرسه عالی بازرگانی نروژ (ب ی)، مجوز صدور مدرک دکترا را نیز دریافت کرد. در سال
۲۰۱۴م، در مجموع حدود ۲۰ هزار دانشجو تمام وقت و نیمه وقت، مشغول تحصیل درمدرسه عالی بازرگانی نروژ (ب ی)، بودند.
سرهنگ دوم سر مارتین الکساندر لیندسی، بارونت اول (Sir Martin Alexander Lindsay, 1st Baronet)، (زادهٔ ۲۲ اوت ۱۹۰۵ – درگذشتهٔ ۵ مه ۱۹۸۱)، افسر نیروی زمینی بریتانیا، کاوشگر قطب، سیاستمدار و مؤلف بود. او ابتدا، در دههٔ ۱۹۳۰ به عنوان یک کاوشگر قطب در گرینلند در سطح ملی مورد توجه قرار گرفت. خدمت در خط مقدم جنگ جهانی دوم که طی آن یک گردان را فرماندهی و مدال شجاعت را دریافت کرد، به شهرت او افزود. ناگهان پس از جنگ، او پا به عرصهٔ سیاست گذاشت و نزدیک به دو دهه به عنوان عضو پارلمان خدمت کرد. در سال ۱۹۶۲ عنوان بارونت امپراتوری بریتانیا را دریافت نمود و جایگاه بارونت دوهیل در شهرستان کینراست برای وی تعریف شد. اوایل زندگی. لیندزی در یک خانوادهٔ قدیمی و اصیل اسکاتلندی چشم به جهان گشود، بیست و دومین جد مستقیم او سر ویلیام لیندزی بود که در سال ۱۳۹۸ عنوان لرد لیندزی از کرافورد را داشت. پدر مارتین نیز، افسر ارتش هندی بریتانیا بود که در دورهٔ تفنگ گورکایی متعلق به پادشاه دوم ادوارد هفتم، به درجهٔ سرهنگ دوم رسید. لیندزی در کالج ولینگتون، برکشایر و کالج نظامی سلطنتی سندهرست تحصیل کرده است. افسر ارتش. لیندزی در سال ۱۹۲۵ از کالج نظام
ی سلطنتی سندهرست فارغ التحصیل شد و به درجه ی، ستوان دوم فوزیلیرزهای سلطنتی اسکاتلندی نائل آمد. دو سال بعد، به نیجریه فرستاده و به گردان چهارم، هنگ نیجریه اعزام شد. که در این دوره، برندهٔ مسابقات بزرگ ملی اسب-دوانی نیجریه شد. او پس از دورهٔ سیزده ماهه با اردوی قطب شمال، به همراه گردان دوم فوزیلیرزهای سلطنتی اسکاتلندی به شانگهای فرستاده شد. دورهٔ غیرنظامی. لیندزی در سال ۱۹۳۶ نیروی زمینی را ترک کرد. او در سال ۱۹۳۲ با یکی از اقوام دور خود، جویس لیندزی ازدواج کرده و یک خانوادهٔ جوان را تشکیل داده بودند. او در ژوئن ۱۹۳۶ به لینکلن شر نقل مکان کرد که در آنجا به عنوان نمایندهٔ حزب محافظه کار بریگ پذیرفته شده بود. حوزهٔ انتخاباتی با اکثریت ۲۰۳ نفر، توسط حزب کارگر اداره می شد. لیندزی شروع، به شرکت در مناسبات اجتماعی حوزهٔ انتخاباتی نمود تا شانس خود را در انتخابات امتحان کند. او از سال ۱۹۳۸ در لینکلن شر معاون ستوان بود. جنگ جهانی دوم. لیندزی در آوریل سال ۱۹۳۹ به تایمز نوشت که از دستورالعمل خدمت اجباری حمایت کند و بر اساس شناخت خود از مردم بریگ، اظهار داشت «تعیین یک مرد عملگرای بریتانیایی برای متوقف کردن هیتلر آنقدر گسترد
ه است که نمی توانم بپذیرم، مخالفت مهمی با آن وجود داشته باشد». عضویت در پارلمان. فعالیت سیاسی لیندزی در طول جنگ متوقف شد، او از نمایندگی بریگ استعفا داد ولی در عوض در ژوئن ۱۹۴۵ درست پس از پایان جنگ در اروپا، وی به عنوان نمایندهٔ حزب محافظه کار در سولی هال، یک حوزهٔ انتخاباتی تازه تأسیس که انتظار می-رفت کاملاً محافظه کار باشد، پذیرفته شد. رقیب او در حزب کارگر، روی جنکینز، وزیر کابینهٔ آینده بود اما لیندزی با ۵۰۴۹ رأی، گوی رقابت را از او ربود. روزنامه نگاری. خارج از پارلمان، او همواره از مهارت روزنامه نگاری خود برای نوشتن متن کتابی دربارهٔ مجلس عوام بریتانیا استفاده می کرد که در سری «بریتانیا در قالب تصویر» در سال ۱۹۴۷ منتشر شد. یک سال بعد با شروع مذاکرات پارلمانی در مورد مجلس اعیان بریتانیا که در نتیجهٔ لایحهٔ پارلمانی ۱۹۴۸ حزب کارگر آغاز شده بود، لیندزی نوشت: ((ای اعیان آیا باید اصلاحات انجام دهیم؟)) که در آن راجع به اختیاراتی که ممکن است گرفته شوند، بحث کرده بود. او از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۵۲ رئیس هیئت مدیرهٔ حزب محافظه کار و اتحادیه های منطقهٔ وست میدلندز بود. لیندزی طی انتخابات عمومی بریتانیا در سال ۱۹۵۰ در ولینگ
تون، شروپ شر سخنرانی و پیش بینی کرد که، آنئورین بیوان به زودی پس از کلمنت اتلی نخست وزیر خواهد شد. او در پارلمان خصوصی ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۱ تلاش کرد تا حزب کارگر را به چالش بکشد. در نوامبر ۱۹۵۰ وی در رأی گیری برای صورت حساب اعضای خصوصی برنده شد و لایحهٔ آزادی اطلاعات را پیشنهاد داد تا به مطبوعات حق قانونی برای گزارش روند جراید بدهد. وی همچنین از لایحه ای که نمایندهٔ حزب کارگر، آیرین وایت برای اصلاح قوانین طلاق پیشنهاد داد، حمایت کرد و این لایحه به قانون تبدیل شد. در اوایل ۱۹۵۱ او از بلژیک خواست تا ارتشبد فون فالکنهاوزن، فرماندار سابق ارتش آلمان را برای جرایم جنگی محاکمه نکند. لیندزی مطرح کرد که بلژیک کمترین اشغالگری را از هر کشور دیگری داشته است. افتخارات. در فهرست انتخابات سال نوی ۱۹۶۲، لیندزی عنوان بارونت را کسب کرد. اعلام بازنشستگی. لیندزی در مارس ۱۹۶۳ اعلام نمود که در انتخابات آینده سیاست را به منظور زندگی آسوده تر رها خواهد کرد. اواخر زندگی. در سال ۱۹۶۴، طبق وصیت نامهٔ بشر دوستانهٔ فلورانس برلوویتز شاو آمریکایی (بیوهٔ جورج هاملین و همسر برنارد پولاک)، او ۲۵۰ هزار دلار و یک آپارتمان لوکس در منهتن را برای لیندزی ب
ه ارث گذاشت. لیندزی او را در مناسب های اجتماعی در نیویورک همراهی کرده بود. وصیت نامه توسط سه فرزند خواندهٔ شاو مورد مناقشه قرار گرفت اما در نهایت تأیید شد. در همان سال یک پسرعموی دیگر او که ساکن ولز شمالی بود برای او ۲۰ هزار پوند به ارث گذاشت. لیندزی ثروت خود به صورت افراطی صرف مسابقات اسب دوانی کرد و به پرورش اسب مشغول شد. سر مارتین در سال ۱۹۳۲ با جویس لیندزی (زادهٔ ۱۹۰۴ – درگذشتهٔ ۱۹۹۸) فرزند هان. رابرت همیلتون لیندزی (پسر کوچک بیست و ششمین کنت کرافورد) و مری جنت کلارک (دختر سر ویلیام کلارک، بارونت اول) ازدواج کرد. علی رغم داشتن نام خانوادگی یکسان، نسبت آن ها نزدیک نبود بلکه یک جد مشترک، الکساندر لیندزی از گلنسک داشتند. خانم لیندزی در سال ۱۹۶۷ به دلیل بی وفایی همسرش طلاق گرفت. کمی بعد در همان سال او ساندی اکسپرس را به دلیل مقاله ای که بعد از گرفتن دو ثروتش که می پرسید که آیا سر مارتین «به دنبال یک بیوهٔ ثروتمند» بوده است را به شورای مطبوعات گزارش داد. ویراستاری به نام جان جونور از این داستان حمایت کرد ولی شورای مطبوعات شکایت را تأیید نمود و برای روزنامه نگاری ابراز تأسف کرد. این زوج سه فرزند شامل رونالد وار