Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جنگ فوتبال () جنگ مختصری بود که در سال ۱۹۶۹ میان السالوادور و هندوراس رخ داد. تنش های موجود میان دو کشور با شورشی در مسابقات انتخابی جام جهانی ۱۹۷۰ همزمان شد. جنگ در ۱۴ ژوئیه ۱۹۶۹ با حمله ارتش السالوادور به هندوراس آغاز شد. سازمان کشورهای آمریکایی مذاکرات آتش بس را در شب ۱۸ ژوئیه آغاز کرد و در ۲۰ ژوئیه آتش بس برقرار شد. نیروهای السالوادوری در اوایل اوت عقب نشینی کردند. زمینه. با وجود نامگذاری این جنگ، دلایلی عمیق تر از فوتبال برای آن وجود دارد. ریشه های آن در اصلاحات ارضی در هندوراس و مشکلات مهاجرتی و جمعیتی در السالوادور بود. مساحت هندوراس بیش از پنج برابر السالوادور است، ولی در سال ۱۹۶۹ جمعیت السالوادور حدود ۴۰٪ بیشتر از هندوراس بود. از آغاز سدهٔ بیستم شمار زیادی از مردم السالوادور به هندوراس مهاجرت کردند و در سال ۱۹۶۹ بیش از ۳۰۰ هزار السالوادوری در هندوراس زندگی می کردند. مانند بسیاری از کشورهای آمریکای مرکزی در هندوراس نیز مالکان و شرکت های سهامی بزرگ بخش عمدهٔ زمین های کشاورزی را در اختیار داشتند. شرکت یونایتد فروت مالک ۱۰٪ زمین ها بود و مالکان متوسط توان رقابت با آن را نداشتند. در سال ۱۹۶۶ یونایتد فروت
با چند شرکت بزرگ دیگر متحد شد و فدراسیون ملی کشاورزان و دامداران هندوراس را ایجاد کردند. فدراسیون ضد دهقانان و ضد السالوادوری ها بود و اسوالدو لوپز آریانو رئیس جمهور هندوراس را تحت فشار قرار داد تا از حقوق مالکیتی زمین داران ثروتمند دفاع کند. هندوراس در سال ۱۹۶۲ قانون اصلاحات ارضی جدید را به اجرا گذاشت. این قانون از سال ۱۹۶۷ اجباری شد و بیشتر زمین هایی که به صورت غیرقانونی به تصرف مهاجران السالوادوری درآمده بود در اختیار دولت مرکزی و فرمانداران قرار داد تا دوباره میان بومیان هندوراس توزیع کند. زمین ها بدون توجه به ادعاهای مالکیت یا وضعیت مهاجرت، از کشاورزان مهاجر گرفته شد. این امر مشکلاتی برای السالوادوری ها و هندوراسی هایی که با هم ازدواج کرده بود، پدید آورد. هزاران کارگر السالوادوری از هندوراس اخراج شدند. افزایش تنش ها منجر به درگیری نظامی شد. نقش فوتبال. در ژوئن ۱۹۶۹ هندوراس و السالوادور در مسابقات انتخابی جام جهانی ۱۹۷۰ به صورت رفت و برگشت با هم مسابقه دادند. در نخستین بازی که در ۱۵ ژوئن در تگوسیگالپا پایتخت هندوراس برگزار شد و میزبان با یک گل به پیروزی رسید، درگیری هایی میان هواداران اتفاق داد. در بازی د
وم که در سان سالوادور برگزار شد و السالوادور ۳–۰ پیروز شد، خشونت ها بیشتر شد. با تساوی دو تیم پس از دو بازی، قرار شد بازی سوم در ۲۷ ژوئن در مکزیکوسیتی برگزار شود. در همین روز، السالوادور روابط دیپلماتیک خود با هندوراس را قطع و بیان کرد در ده روز پس از بازی در السالوادور، ۱۱۰۰۰ السالوادور وادار به خروج از هندوراس شده اند. السالوادور اعلام کرد با توجه به این که «هندوراس هیچ عملی برای جلوگیری از کشتار، ستم، تجاور، غارتگری و اخراج انبوه السالوادوری ها انجام نداده است» دلیلی برای حفظ روابط وجود ندارد. السالوادور در بازی سوم در وقت اضافه با نتیجه ۳–۲ به پیروزی رسید. جنگ. در اواخر بعد از ظهر ۱۴ ژوئیهٔ ۱۹۶۹ حملهٔ نظامی آغاز شد. نیروی هوایی السالوادور با هواپیماهای غیرنظامی که مجهز به مواد منفجره شده بودند، به اهدافی در هندوراس از جمله فرودگاه بین المللی تونکنتین حمله کرد. حمله به این فرودگاه منجر به ناتوانی نیروی هوایی هندوراس در انجام واکنش سریع شد. نیروی زمینی السالوادور نیز از دو جادهٔ ارتباطی اصلی میان دو کشور به سوی هندوراس یورش برد. آناستاسیو سوموزا حاکم نیکاراگوئه با ارسال سلاح و مهمات از هندوراس حمایت کرد. در
ابتدا پیشرفت ارتش السالوادور سریع بود؛ ولی نیروی هوایی هندوراس با حمله به پایگاه هوایی ایلوپانگو واکنش نشان داد. نخستین حملات بمب افکن های هندوراس در صبح ۱۶ ژوئیه انجام شد. بمب افکن ها دستور داشتند به بندر اکاجوتلا که مقر اصلی تأسیسات نفتی السالوادور بود، حمله کنند. آتش بس. دولت هندوراس که نگران حملهٔ السالوادور به پایتخت بود، از سازمان کشورهای آمریکایی درخواست مداخله کرد. سازمان در ۱۸ ژوئیه جلسهٔ فوری برگزار کرد و درخواست آتش بس فوری و عقب نشینی نیروهای السالوادور از هندوراس کرد. السالوادور چند روز در برابر فشار سازمان مقاومت کرد و درخواست کرد ابتدا هندوراس غرامتی بابت حمله به شهروندان السالوادوری بپردازد و امنیت السالوادوری های باقیمانده در هندوراس را تضمین کند. آتش بس از ۲۰ ژوئیه به مورد اجرا درآمد؛ ولی السالوادور تا ۲ اوت برخواسته های خود پافشاری می کرد. در نهایت با افزایش فشارها السالوادور در روزهای نخست اوت با عقب نشینی موافقت کرد. تحریم های اقتصادی احتمالی سازمان و اعزام ناظران سازمان به هندوراس برای نظارت بر امنیت السالوادوری های مانده در این کشور از جمله فشارهای وارد بر السالوادور بود. جنگ واقعی تنه
ا چهار روز طول کشید؛ ولی فرایند دستیابی به صلح بیش از یک دهه به طول انجامید. عقب نشینی. السالوادور در ۲ اوت ۱۹۶۹ نیروهای خود را عقب کشید. در همین روز، هندوراس به فیدل سانچز هرناندز رئیس جمهور السالوادور تضمین داد امنیت کافی برای السالوادوری های ساکن در هندوراس فراهم شود. سانچز درخواست پرداخت غرامت به شهروندان السالوادوری نیز داشت؛ ولی مورد موافقت هندوراس قرار نگرفت. نتایج. دو طرف جنگ دچار تلفات سنگینی شدند. حدود ۳۰۰ هزار السالوادوری آواره شدند. بسیاری از آنها از هندوراس اخراج شده بودند و در السالوادور نیز حکومت تمایلی به ورود آنها نداشت. در چند سال بعد، السالوادوری های بیشتری به وطن خود بازگشتند که منجر به سرریز جمعیت و فقر شدید شد. در السالوادور حدود ۹۰۰ نفر که بیشتر غیرنظامی بودند، کشته شدند. هندوراس ۲۵۰ نظامی و بیش از ۲۰۰۰ غیرنظامی را از دست داد. تجارت میان دو کشور به میزان زیادی کاهش یافت و مرز به صورت رسمی بسته شد. در هر دو کشور قدرت سیاسی ارتش افزایش یافت. در انتخابات مجلس السالوادور، عمدهٔ نامزدهای حزب آشتی ملی درجه داران ارتش بودند. به دلیل ناتوانی دولت السالوادور در تأمین نیازهای شهروندان اخراج شده ا
ز هندوراس، وضعیت اجتماعی این کشور بدتر شد. ناآرامی اجتماعی در نهایت منجر به جنگ داخلی السالوادور شد. پیامدها. در جام جهانی، السالوادور در هر سه بازی مرحلهٔ گروهی شکست خورد و حذف شد. یازده سال پس از جنگ، دو کشور در ۳۰ اکتبر ۱۹۸۰ پیمان صلحی در لیما امضا کردند و توافق کردند اختلافات مرزی بر سر خلیج فونسکا و پنج بخش مرز خشکی را از طریق دیوان بین المللی دادگستری حل وفصل کنند. دادگاه در سال ۱۹۹۲ بیشتر مناطق مورد مناقشه را به هندوراس داد و در سال ۱۹۹۸ هندوراس و السالوادور پیمان علامت گذاری مرزی را برای اجرای حکم دادگاه امضا کردند. حدود ۳۷۵ کیلومتر مربع از مناطق مورد مناقشه به هندوراس رسید. در خلیج فونسکا جزیرهٔ ال تیگره به هندوراس و جزیره های مئانگرا و مئانگریتا به السالوادور داده شد.
زردآب از خلط های چهارگانه است. زردآب همچنین ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
چمن عروس یا اشک نوزاد نام یک گونه از خانواده گزنه ایان است. این گیاه بومی شمال مدیترانه بوده و نام اصلی آن هلکسین است که در ایران به آن چمن عروس گفته می شود. نیازها. نور : این گیاه به نور زیاد ولی فیلتر شده نیاز دارد که پشت پنجره جنوبی مکان خوبی هست آبیاری: این گیاه رطوبت نسبی را دوست دارد ولی خاک باتلاقی باعث از بین رفتن گیاه خواهد شد. پس بین دو آبیاری اجازه بدین خاک کمی خشک بشه ذما : بهترین دما برای نگهداری ۱۸ الی ۲۲ درجه سانتی گراد هست. رطوبت : با ساخت جزیره می توانید رطوبت مورد نیاز گیاه را تأمین کنید. خاک مناسب : از خاکی سبک با زهکشی بالا برای پرورش آن استفاده کنید. روش های تکثیر. یکی از گیاهانی که به روش های خوابانیدن ساقه، تقسیم بوته و قلمه گرفتن میشه تکثیر کرد، چمن عروس هست، برای کسانی که تازه کار هستن روش قلمه گرفتن رو پیشنهاد می کنم.
فرهنگ فارسی مدرسهٔ سپهسالار یک فرهنگ لغت فارسی است که از اصل آن، تنها یک نسخه وجود دارد که در کتابخانهٔ مدرسهٔ سپهسالار نگهداری می شود. این نسخه نه اسمی دارد و نه نشانه ای از فراهم آورندهٔ آن مشخص است، اما شباهت هایی با فرهنگ تحفةالاحباب دارد. تصحیح. این کتاب با تصحیح علی اشرف صادقی از سوی نشر سخن منتشر شده است.
بوستان ملت یک پارک شهری در کلان شهر رشت در استان گیلان است. این بوستان قدیمی که با نام سیا باغ شناخته می شد پس از باغ محتشم بزرگترین پارک رشت به شمار می رود که پس از بازسازی و طراحی در سال ۱۳۷۸ به عنوان بوستان ملت افتتاح گردید.
میرآصف لی (به لاتین: Mirasəfli) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان بردع واقع شده است. میرآصف لی ۲۸۳ نفر جمعیت دارد.
مصطفی آقالی (به لاتین: Mustafaağalı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان بردع واقع شده است. مصطفی آقالی ۲۵۸۱ نفر جمعیت دارد.
لبخند ششمین آلبوم استودیویی اثر خواننده و ترانه سرا آمریکایی کیتی پری است. این آلبوم در تاریخ ۲۸ اوت ۲۰۲۰ از طریق کپیتال رکوردز منتشر شد. آلبوم ابتدا با تک آهنگ های اصلی «واقعاً تموم نشده»، «هارلیز در هاوایی»، «گل های مینا» و «لبخند» معرفی شد. زمینه. در مارس ۲۰۱۸، ایان کرکپاتریک اعلام کرد که با پری در زمینه موسیقی جدید همکاری کرده است. وی در مصاحبه ای با "فدر" اظهار داشت: «ما با هم دو روز کار کردیم و او شگفت انگیز است.» وی در ادامه اظهار داشت که کار با پری مانند «کسی بود که من می خواهم در تمام زندگی ام با او کار کنم و او به معنای واقعی کلمه نرمال ترین شخص است.» در ژوئن همان سال، پری با تهیه کننده سوئدی، مکس مارتین همکاری کرد. در مارس سال ۲۰۲۰، پری قصد خود را برای انتشار مقدار زیادی از موسیقی جدید در ماه های تابستان همان سال اعلام کرد. در ماه مه، او «گل های مینا» را به عنوان تک آهنگ اصلی آلبوم معرفی کرد. در همان ماه، آمازون الکسا تاریخ انتشار این آلبوم را ۱۴ اوت سال ۲۰۲۰ اعلام کرد. در مصاحبه ژوئن سال ۲۰۲۰ با "بیلبورد"، پری دربارهٔ آهنگ جدیدی با عنوان «چشمان اشک» بحث کرد. او بعداً در مصاحبه ژوئیه ۲۰۲۰ تأیید کرد
که «واقعاً تموم نشده» در این آلبوم قرار خواهد گرفت. در همان ماه، عنوان آلبوم "لبخند" اعلام شد. اثر هنری. پری توضیح داد که این آلبوم مربوط به «پیدا کردن نور در انتهای تونل» است و لبخند شما بر می گردد. این مسئله از جایی ناشی می شود که پری بعد از موفقیت در حرفه و روابطش در سال ۲۰۱۷ به نقط کم درآمد. او با افسردگی و افکار خودکشی مبارزه کرد، اما می گوید قدردانی همان چیزی است که زندگی او را نجات داده است. پرده برداری از جلد هنری این آلبوم، مسابقه ای در توئیتر برای بالن های پاپ و گرفتن روند #KP5Reveal بود. جلد نشان می دهد که پری به عنوان دلقک با بیان غم انگیز بودن / بی حوصله بودن لباس پوشیده شده است و کلمه «SMILE» در نیمه انتهای اثر هنری نوشته شده است. تبلیغات و تک آهنگ ها. «واقعاً تموم نشده» ابتدا در ۳۱ مه ۲۰۱۹ به صورت تک آهنگ همهمه و یک آزمایش برای دیدن نحوه واکنش هواداران منتشر شد. در ژوئن سال ۲۰۲۰، پری تأیید کرد که عنوان آلبوم می تواند "لبخند" باشد. در تاریخ ۷ اوت ۲۰۱۹ «صحبت کوتاه» به عنوان یک تک آهنگ همهمه دیگر منتشر خواهد شد. «هارلیز در هاوایی» در ۱۹ اکتبر ۲۰۱۹ به عنوان تک آهنگ همهمه دیگر با نماهنگ خود منتشر ش
د. سرانجام «هیچوقت سفید نپوشیدم» به عنوان تک آهنگ آخر همهمه قبل از معرفی رکورد در ۵ مارس ۲۰۲۰ منتشر شد. با این حال، سابق تنها آهنگی است که پری تأیید کرده است. با این حال، که پری تأیید کرده است که «واقعاً تموم نشده» تنها آهنگی است که در آلبوم قرار خواهد گرفت. «گل های مینا» به عنوان اولین تک آهنگ آلبوم همراه با نماهنگ خود در تاریخ ۱۵ مه ۲۰۲۰ منتشر شد.
رجاء بن ابی ضحاک یکی از دولتمردان حکومت عباسی و پسر عموی فضل بن سهل بوده است که مناصبی چون عهده داری ولایت خراسان، تصدی دیوان خراج مرو و دمشق را در کارنامه دارد. همچنین او مأمور مأمون در انتقال علی بن موسی الرضا از مدینه به مرو جهت انتصاب علی بن موسی به ولایتعهدی بوده است. نام و جایگاه. رجاء بن ابی ضحاک جرجرایی، پسر عموی فضل بن سهل است که جرجرایا منسوب شده است. از همین رو او را به همراه چند تن دیگر از اهالی جرجرایا به لقب جرجرایی می خواندند. برخی در نسبت فامیلی او فضل بن سهل اختلاف کردند و او را یکی از بستگان فضل دانسته اند. او از رجال حکومتی در عصر مأمون و معتصم بوده است. در ذکر جایگاه سیاسی رجاء آورده اند که او دارای مناصب مختلفی بوده است از جمله: مأموریت همراهی علی بن موسی. در منابع تاریخی، رجاء بن ابی ضحاک به عنوان مأمور بدرقه و همراهی علی بن موسی الرضا از مدینه تا مرو بود. وی در این زمینه از مأمون -خلیفه وقت- دستور داشت تا علی بن موسی الرضا را محترمانه به مرو آورد. این سفر به جهت دعوت مأمون از علی بن موسی برای پذیرش منصب ولایتعهدی بوده است. هرچند برخی منابع از بکاربردن زور و اجبار توسط رجاء برای انتقال ع
لی بن موسی به مرو یاد کرده اند. در مقابل این قول، برخی چون ابوالفرج اصفهانی و شیخ مفید، عیسی جلودی را مأمور انتقال علی بن موسی دانسته است که با نقدهایی نیز همراه بوده است. وی در اینباره می گوید: «مأمون مرا مأمور کرد به مدینه بروم و علی بن موسی الرّضا را حرکت دهم و دستور داد روز و شب مراقب او باشم و محافظت او را به دیگری وانگذارم… از مدینه تا مرو به هیچ شهری در نیامدیم جز آنکه مردمِ آن شهر به خدمتش شتافتند، و از مسائلِ دینی استفتاء و پرسش می کردند، و آن حضرت پاسخِ کافی می داد، و برای آنان به استناد از پدران گرامیَش تا پیامبر، بسیار حدیث می فرمود.» این سفر از ۱۵ محرم تا ۲۹ جمادی الثانی سال ۲۰۱ به طول انجامید وی در طول این سفر از علی بن موسی گزارش هایی را نقل کرده که مورد توجه محققین شیعه قرار گرفته است. در یکی از منازل سفر علی بن موسی به مرو، یکی از یاران علی بن موسی قصد ترور رجاء را داشت که علی بن موسی او را از این کار منع کرد. سرانجام. منابعی چون مسعودی و یعقوبی در تاریخشان، گزارشی را نقل کرده اند که بر اساس آن، رجاء در عصر مأمون مورد خشم خلیفه قرار گرفته و اموالش توسط خلیفه مصادره شده است. بنابر گزارشی مشهور
، علی بن اسحاق بن یحیی -که مسئول انتظامات شهر دمشق بود- به دلایلی نامعلوم -احتمالاً حسادت- در ۳ محرم ۲۲۶، به رجاء حمله کرده و وی را به قتل رسانده است. سر او بر نیزه شد و پیکرش بر دیواره های شهر دمشق آویزان گردید.
بررسی فعل در زبان پارسی میانه از جستارهای مهم در زمینه واکاوی این زبان است. فعل یا کارواژه در زبان پارسی میانه یا زبان پهلوی یکی از بخش های جمله شمرده شده و همانند زبان فارسی به گونه های ساده، پیشوندی، مرکب (یا همبند) و عبارت فعلی بخشبندی می شود.☃☃ دانش امروزی پیرامون فعل های این زبان وابسته به سنگ نبشته های ساسانی، سکه ها و کتاب های پهلوی می باشد. کارهای درخور و ارزشمندی پیرامون شناسایی، واکاوی و ریشه شناسی فعل های این زبان صورت گرفته است. برای نمونه می توان کتابهای یدالله منصوری☃☃ و نیز کتاب ریشه شناسی افعال ایرانی ☃☃ را نامبرد. شیوه های ساخت فعل در زبان پارسی میانه. ساختن کارواژه در زبان پارسی میانه تقریبا بدون محدودیتی انجام می گرفته است. به دیگر سخن، از روی اسم، صفت، پی واژه ( حرف اضافه)، پیشوند و برواژه(قید) فعل برساخته می شده است . جدول زیر نمونه ای از این دستگاه فعل-سازی را می نمایاند. جدول زیر نیز روشهای برساختن فعل مجهول، ساده و گذرا را برای سوم شخص در زمان گذشته و حال می نمایاند. شیوه دیگری نیز برای ساخت فعل گذرا از ناگذر بوده است که در واقع از زبان پارسی باستان برمانده بوده است. در این شیوه از روی
ریشه قوی، صورت بالانده ساخته می شده است. به جدول زیر نگاه کنید. این شیوه گذراسازی در زبان فارسی در دِگَراندن کاواژه های برگشتن، نشستن، شکفتن، کفتن به برگاشتن، نشاستن، شکافتن و کافتن به کاربرده شده است. پیشوندها و پسوندهای فعلی. در زیر پاره ای از پیشوندها و پسوندهای فعلی در این زبان آورده شده است. فهرست فعل های ساده. در فهرست زیر کوشش شده است تا فهرستی از فعل های زبان پارسی میانه که ناآشنا می نمایند، آورده شود. توضیح اینکه از واج [ؽ] برای نشان دادن یای مجهول و از واج [ۉ] برای نشان دادن /اُ/ی کشیده در زبان پهلوی استفاده شده است.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;42197093&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-07-22T22:21:28Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Amiraliheydarabadi&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;/* growthexperiments-addlink-summary-summary:3|0|0 */&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42273419&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; نبرد گود پاتیله، نام نبردی میان سپاهیان پادشاهی آل مظفر به فرماندهی شاه منصور مظفری و سپاه امپراتوری تیموری به فرماندهی امیر تیمور گورکان و شاهزادگان گورکانی بود. این نبرد در ادامهٔ هجومهای مغولان به ایران برای بازگرداندن سلطهٔ خاندان چنگیز بود که چند دهه پیش تر، پادشاهی آل مظفر موفق شده بود در نبرد میانه به سال ۷۵۸ هجری قمری، آن را متوقف و خنثی کند، اما این بار با کشته شدن شاه منصور به سال ۷۹۵ هجری قمری، سلطهٔ مغولان دوباره به ایران بازگشت. نبرد گود پاتیله را نیز به مانند نبرد میانه باید نمونه ای درخشان و مثال زدنی از شیوهٔ نبرد سلاطین آل مظفر دانست که مبتنی بر حملات سریع و کوبنده با ب
هره گیری از سواره نظام برگزیدهٔ سنگین اسلحه بود. سواره نظام مظفری که حتی مطابق گزارش مورخان تیموری، به حسب مجموع استعداد، حدود یک دهم و به حسب نیروهای درگیر در میدان، حدود یک سی ام سپاه تیموری بود، در همان آغاز نبرد با حملات خُردکننده، سپاه عظیم مغولان را در هم کوبید و شاه منصور به شخص تیمور رسید و ضرباتی بر کلاهخود او وارد آورد. پافشاری و جان فشانی فداییان تیمور و پناه بردن تیمور به سراپردهٔ زنان و پنهان شدنش در چادر زنان، او را از دسترس شاه منصور خارج ساخت. در ادامهٔ نبرد، انصراف دو سوم (دو هزار نفر) از سپاهیان مظفری و خروجشان از میدان نبرد و به محاصره درآمدن شاه منصور، نتیجهٔ میدانی جنگ را معکوس ساخت و دیر رسیدن قوای کمکی از شیراز به میدان نبرد، موجب شکست سپاه مظفری و جان باختن شاه منصور در روز جمعه، نیمهٔ جمادی الاول ۷۹۵ هجری قمری شد. پیش زمینه های نبرد. شاه منصور در فاصلهٔ زمانی میان یورشهای سه ساله و پنج سالهٔ تیمور گورکانی بر تخت سلطنت آل مظفر تکیه زد و انگیزهٔ بر تخت نشینی و تمام مساعی او در پنج سال سلطنتش از سال ۷۹۰ تا ۷۹۵ هجری قمری، مقابله با تیمور بود. در آن هنگام، شاه منصور تنها پادشاهی بود که در
ممالک پرشمار و بسیار وسیع مورد هجوم تیمور، انگیزه و توانایی مقابله با تیمور را داشت، زیرا او وارث حشمت شاه شجاع مظفری و نوهٔ امیر مبارزالدین محمد، فاتح بزرگ قرن هشتم هجری و شبیه ترین فرد به او بود و مانند او، برنامهٔ پادشاهی اش، متحد ساختن ایران و سپس حل کردن مشکل هجوم مغولان از طریق مستحکم ساختن کرانه های جیحون و استقرار سپاه در طول این کرانه ها بود. او این برنامه را مکرراً در نامه نگاریهایش به ملوک اطراف بیان می کرد و از آنان درخواست یاری برای وصول به این هدف داشت. شاه منصور همچنین برنامهٔ استحکام و نظامی سازی کرانه های جیحون را راه حل نهایی مشکل مغولان نمی دانست و با بلندتر گرفتن افق دیدش بر آن بود که دست به اجرای برنامه ای متهورانه برای حل نهایی مشکل مغولان زند و با گذر از جیحون، وارد سرزمینهای توران شود و مواطن و مساکن مغولان را برهم زند و منهدم سازد، ظاهراً این برنامه، مقاصدی فراتر از رفع مشکل مغولان داشت و شاه منصور بر آن بود که با عبور از جیحون تا مرزهای چین پیشروی کند و نیز با ورود به توران و فتح آن، به جایگاه پادشاهان اساطیری ایران دست یابد، زیرا پادشاهان آل مظفر به سبب آنکه تختگاهشان در پارس بود و
تبار ایرانی داشتند، خود را وارث پادشاهان اساطیری ایران می دانستند که تختگاهشان در شهر استخر پارس بود. پادشاهان آل مظفر به طور مکرر از القاب و عناوینی که گویای این وراثت بود، بهره می بردند. با تمام مکاتیات و تلاشهای سیاسی و فشارهای نظامی که شاه منصور برای اجرای برنامه اش بر شاهزادگان آل مظفر وارد می ساخت، این شاهزادگان که پس از وفات شاه شجاع، هر یک در شهری به استقلال و خودسری، روزگار می گذراندند، با این برنامه ها همراهی نکردند و با برخوردهای نظامی مکرر با شاه منصور، قوا، امکانات مالی و نظامی و زمان او را به خود مشغول می ساختند. شاه منصور حتی حاضر شد که به شرط یاری رساندن عمویش عمادالدین سلطان احمد به برنامه هایش سلطنت را به او بسپارد و خود عازم جیحون شود، اما پاسخ مساعدی از وی دریافت نکرد. شاه منصور همچنین هیئتهای سفارتی به بغداد، روم و احتمالاً مصر فرستاد تا با سلاطین ایلکانی، عثمانی و ممالیک، بر ضد تیمور پیمان اتحاد بندد، اما آنان نیز که از تیمور هراس داشتند، ضمن استقبال از اندیشه های شاه منصور، معاذیری چون دوری مسافت و اشتغال به نبرد با فرنگ را مطرح ساختند و از ورود به اتحاد ضد تیمور، خودداری ورزیدند. بدین
ترتیب برای شاه منصور مسجّل شد که در گسترهٔ چین و هند تا روسیه و روم و مصر که مورد تهاجمات تیمور بود، او تنها پادشاهی است که باید با تیمور مقابله کند. در این هنگام، خبر عبور تیمور از جیحون و آغاز یورش پنج ساله منتشر شد. تیمور در ۱۵ رجب ۷۹۴ سپاه خود را از ماوراءالنهر حرکت داد و در ۱۵ رمضان از جیحون عبور کرد. شاه منصور که از یاری و اتحاد دیگر ملوک ناامید شده بود، خود متکفّل برخورد با تیمور شد. او دستور داد استحکامات کاشان، اصفهان، خوزستان و دژ سپید پارس را بازسازی کنند و نیروهای نظامی خود را در این شهرها تقویت کرد. همچنین باروی شیراز را ترمیم کرد و ذخایر سلاح و غذای عظیمی در این شهر گردآورد. برنامهٔ او تقویت باروی شهرها و تحلیل بردن قوای تیمور در محاصرهٔ شهرها و سپس حملات سواره نظام معروف و خوف آور مظفری از پشت جبهه به نیروهای ضعیف شدهٔ تیمور بود. این برنامه را مورخان، بهترین تاکتیک برای شکست دادن تیمور در آن موقعیت و احتمال موفقیتش را بسیار بالا می دانستند. مردم شیراز نیز پس از خطابهٔ تهییجی شاه منصور با این برنامه اعلام موافقت کردند و کار سوگند خوردن برای پایداری در نبرد با تیمور بدانجا رسید که در پاسخ یکی از
مردّدان که می گفت اگر شاه از تیمور بگریزد، چه بر سر ما مردم شهر خواهد آمد، شاه منصور گرز هفده منی اش را بر دست گرفت و گفت: «هذا الالفُ فی کاف اُمّ الذی یفرّ مِن تیمور!». پس از آن، شاه منصور بخشی از نیروهایش را همراه مردم شیراز بر باروها مستقر کرد و خود با سپاهی به استعداد یک تا چهار هزار نفر سواره نظام از شیراز خارج شد تا ضمن سربازگیری در سرزمینهای آل مظفر، در صورت محاصره شدن شیراز، از پشت بر سپاه تیمور حمله نماید، اما هنگام خروج از شیراز، پیرزنی ناآگاه، بر سر پل فسا راه را بر شاه منصور بست و لابه کرد که آیا ما را میان گرگان تاتار، تنها رها می کنی و می گریزی؟ شاه منصور با دیدن لابهٔ پیرزن و از منسوب شدن به ترس و گریز، دچار تصمیمی اشتباه شد و برنامه ای را که شاه و سپاه و رعیت برای آن آماده شده بودند و بهترین برنامه برای شکست دادن تیمور در آن موقعیت انگاشته می شد، رها کرد و به شیراز بازگشت. در آن هنگام، خبر فروریختن دژ سپید فارس نیز واصل شد. این دژ که از استحکامات بسیار مهم فارس بود، در مقاومتی دلیرانه، تلفات فراوانی به سپاه تیمور وارد آورد، اما در نهایت با هجوم سراسری سپاه تیمور، سقوط کرد. شدت سبعیت تاتاران در
این واقعه چنان بود که پس از تسخیر دژ، سربازان ایرانی را زنده از فراز برجهای دژ که خود بر فراز کوهی بود، پایین می انداختند و بدین شیوه، اسیران را اعدام می کردند. در خاتمه نیز مهترِ سعادت، کوتوال قلعه را به فرمان تیمور گردن زدند و در جمادی الاول ۷۹۵ هجری قمری، عازم شیراز شدند. گزارش نبرد. شاه منصور پس از بازگشت از پل فسا و با وصول خبر سقوط دژ سپید، سپاه خود را به بیرون از شیراز رهبری کرد تا راه پیشروی سپاه تیموری را به سوی شیراز سد کند. سلطان غضنفر، پسر شاه منصور و ولیعهد وقت در شیراز باقی گذاشته شد که به گردآوری سپاه کمکی و اعزام به میدان نبرد بپردازد. سپاه مغولان در 14 جمادی الاول 795 از سمت شمال به شیراز نزدیک شدند و واحدهایی از آنان در باغستانهای اطراف شهر، به پیشروان سپاه مظفری برخوردند. آنان با پنهان شدن در پناه درختان به رویت سپاه مظفری و کسب خبر دربارهٔ آنان پرداختند. مطابق گزارشی که به تیمور دادند، سپاه مظفری، حدود سه تا چهار هزار نفر سوار نظامِ تمام زره با اسبان زرهپوش و تجهیزات کامل و سنگین اسلحه بود. این سواره نظام سنگین اسلحه که هستهٔ اصلی و بازوی کارای پادشاهان مظفری در نبردها بود، هنگام اقامت ام
یر مبارزالدین محمد در یزد و کرمان پایه گذاری شد و تداوم روش سپاهیگری ساسانیان بود که پادشاهان آل مظفر، خود را وارث آنان می دانستند. با توجه به همین سواره نظام و نیاز به وسعت میدان برای به کارگیری مؤثر از آن، تمایل پادشاهان مظفری، بیشتر بر نبرد در دشتهای باز بود و به همین سبب نیز شاه منصور، دشت گود پاتیله را در شمال شیراز برای تمرکز قوای خود برگزید. دو سپاه در عصرگاه 14 جمادی الاول در این دشت در برابر هم صف آرایی کردند. نبرد بدون فوت وقت، از شامگاه (غروب) 14 جمادی الاول و شبانگاه 15 جمادی الاول آغاز شد در حالی که مجموع استعداد مغولان در آن هنگام، بیش از 30هزار نفر و مجموع استعداد ایرانیان، میان 3 تا 4هزار نفرد بود. شاه منصور دستور داد به دم شماری از اسبان، دیگ بستند و آنان را به سوی سپاه تیموری سَر دادند. انعکاس صدا در تاریکی شب موجب وحشت سپاه مغولان و پراکندگی آنان در میان دشت شد و شمار بسیاری از آنان در کمینگاههای سپاه مظفری، کشته شدند. این نبرد در سحرگاه جمعه 15 جمادی الاول متوقف شد و دو سپاه به مواضع خود بازگشتند و تا پس از نماز ظهر جمعه، از تعرّض علیه هم خودداری ورزیدند. یک علّت این وقفه ظاهراً در شهرت اس
لام پناهی هر دو جناح درگیر در نبرد بود، اما از سوی سپاه مظفری، علّتی دیگر نیز داشت که نتیجهٔ سازمان نظامی پادشاهان آل مظفر بود. هستهٔ اصلی سپاه مظفری، سواره نظام کم شمارِ برگزیده بود که به سبب سرعت انتقال، اغلب زودتر از موعد وارد میدان نبرد می شدند و اگر موفّق نمی شدند که در تهاجم نخست، دشمن را متلاشی کنند، در انتظار الحاق واحدهای دیگر سپاه می ماندند. این اتفاق در نبردهای پیشین شاه منصور نیز رخ داده بود و در نبرد گود پاتیله نیز شاه منصور در انتظار الحاق سپاه کمکی بود که این اتفاق با تأخیر و در شامگاه جمعه و درحالی که شاه منصور جان باخته بود، رخ داد. ظهرگاه جمعه پس از برگزاری نماز، علایم آمادگی تعرض نظامی از سوی سپاه مغولان مشاهده شد. سپاه مظفری نیز صف آرایی کرد و برای در دست گرفتن ابتکار میدان، به اجرای شیوهٔ اصلی نبرد مظفریان یعنی تهاجم سریع و کوبندهٔ سواره نظام پرداخت، اما در لحظهٔ آغاز تهاجم، امیر محمد بن زین العابدین خراسانی که فرمانده بخشی از سپاه مظفری بود و به سبب خراسانی بودن، با تیمور مکاتبهٔ پنهانی داشت، واحدهای تحت امر خود را از میدان خارج کرد. باقی ماندهٔ سپاه که حدود یک هزار نفر و بیشتر از جاندار
ان شخصی شاه منصور بودند، گرد او را گرفتند. شاه منصور برای تهییج آنان این دو بیت را خواند: و سپس فرمان به آغاز حمله داد. به رغم نسبت یک به سی نیروهای درگیر در میدان، شیوهٔ همیشگی نبرد پادشاهان مظفری، باری دیگر کارایی خود را نشان داد. تهاجم سریع سواره نظام سنگین اسلحهٔ مظفری، سپاه عظیم مغولان را که مرکب از سواره نظام سبک اسلحه و پیاه نظام بود، در هم کوبید و متلاشی کرد. این سواره نظام تمام زره، هر گونه مقاومت را در برابر خود ناممکن می ساختند و هر مانعی را بر سر راه خود متلاشی می کردند شدت حمله چنان بود که پس از پایمال شدن سپاهیان مغول در مسیر حرکت اسبان زره پوش ایرانی، شاه منصور از عقب جبهه به در رفت و بازگشت و باری دیگر به سپاه مغولان حمله ور شد. بقایای مغولان از میدان گریختند و تیمور که در میان جانداران خویش نبرد را مشاهده می کرد، متوجه شد شاه منصور از نقش علم و چتر، او را شناخته و قصد او کرده. جانداران تیمور با مشاهدهٔ تمرکز تهاجم سپاه مظفری بر تیمور، او را رها کردند و جملگی گریختند به گونه ای که بیش از پنج نفر با تیمور نماند. شاه منصور با شتاب از کنار تیمور گذشت و دو ضربه به کلاهخود او وارد ساخت طوری که کلاه