Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عشق شدید او به اسکارلت می شود. مرگ ملانی به عنوان کاتالیزوری برای مرحله نهایی رشد شخصیت اسکارلت در کتاب عمل می کند. اسکارلت برای مرگ ملانی سوگواری می کند و با خدا را شکر می کند که اجازه نداده زن مرده از درگیری عاطفی اشلی با خودش مطلع شود. تصویر و رابطه با اسکارلت. ملانی کلیشه ای [[زیبای جنوبی]] است که تجسم زنانگی و ظرافت ایده آل فرهنگ جنوب آمریکا قبل از جنگ داخلی است. در دوران پس از جنگ، جامعه با تبدیل کردن او به یک ستون اجتماعی غیرقابل انکار و ستایش او به عنوان یک «بانوی واقعی» به خاطر فضایل زنانه اش به او پاداش می دهد. او به خاطر زیبایی و پاکی اش و خوبی فداکارانه اش مورد تحسین همه شخصیت ها قرار می گیرد، اگرچه اسکارلت گاهی ساده لوحی او را به سخره می گیرد. شخصیت ملانی دقیقاً نقطه مقابل شخصیت اسکارلت است و «خواهری» عمیق آنها برای افراد غریبه عجیب به نظر می رسد، کسانی که اغلب تصور می کنند این لطف ملانی است که به او اجازه می دهد مدت ها پس از پایان ازدواج اول اسکارلت با برادر ملانی، با اسکارلتِ خشن دوست باشد. اما ملانی همیشه روح و قدرت اسکارلت را عمیقاً تحسین کرده است و شجاعت او در نجات خود و پسر نوزادش، «بو»، مل
انی را تا ابد و بی وقفه سپاسگزار اسکارلت کرده است. ملانی عضوی اصیل از اشراف جنوبی از خانواده ای شناخته شده و ریشه دار است. او به خاطر نیکوکاری بی دریغ، مهربانی بی پایان و ظرافتش شناخته می شود. ضعف جسمی ملانی، که احتمالاً ناشی از نسل ها ازدواج خویشاوندی بین پسرعموهای همنژادش است، عامل مرگ اوست، زیرا او اغلب بیمار و رنجور است. شوهرش، اشلی، همتای اوست که نمایانگر یک جنتلمن ایده آل جنوبی است و پیشینه و خلق و خوی او را منعکس می کند. در مقابل اسکارلت یک دورگه با میراث فرانسوی و ایرلندی است و تنها عضو نسل دوم صاحبان مزارع است. در آن دوره، ایرلندی ها تقریباً از نظر اجتماعی در همان جایگاه آمریکایی های سیاه پوست بودند و پدر ایرلندی اسکارلت، [[تارا (مزرعه)]] را در یک دست بازی پوکر به دست آورد. از نظر جسمی، اسکارلت در بقا وحشی، در روابطش تندخو و دارای بنیه بدنی قوی است که او را قادر می سازد تا بیشتر سختی ها را تحمل کند و به ندرت بیمار می شود. در حالی که ملانی به عنوان تجسم زن ایده آل جنوبی مورد ستایش قرار می گیرد، بقای واقعی ملانی در طول جنگ و پس از آن به اسکارلت و شکستن قوانین اجتماعی توسط اسکارلت وابسته است. در طول جنگ
، اسکارلت کسی است که قدرت لازم را برای ادامه زندگی آنها در گرسنگی و خشونت فراهم می کند، در حالی که ملانی ظریف باید به او تکیه کند. تمایل اسکارلت به رفتارهایی خارج از مرزهای تعیین شده برای زنان، مانند کشتن سربازان، خوردن ته مانده غذا و اغوای معشوقه خواهرش برای پول، بقای مداوم ملانی و خانواده اسکارلت را تضمین می کند. حتی پس از جنگ، بقا و جایگاه ملانی به عنوان یک زن خانه دار جنوبی به بی توجهی اسکارلت به ظرافت های اجتماعی وابسته است، زیرا کارخانه چوب بری و مغازه های سودآور اسکارلت است که برای شوهر ملانی، اشلی، درآمد و جایگاه فراهم می کند. بدون شغلی که اسکارلت فراهم می کند، اشلی و در نتیجه ملانی نمی توانند در جنوب بمانند و فرهنگ خود را ادامه دهند. در نتیجه محافظت اسکارلت از ملانی در طول محاکمات، ملانی تا حد امکان در محیط های اجتماعی اسکارلت را تحسین و محافظت می کند. قرار گرفتن ملانی توسط جامعه جنوبی را می توان به عنوان پرستش زمان و معیارهای گذشته در نظر گرفت، و طرد اسکارلت به منزله طرد نیاز واقعیت پس از جنگ جنوب به بقای عملی است. محو شدن ملانی و در نهایت مرگ او، منعکس کننده از دست رفتن دائمی شکوه پیش از جنگ است و
طرد نهایی شوهر ملانی توسط اسکارلت نشان می دهد که جنوب آماده است تا از گذشته عبور کند. انتخاب بازیگر برای نقش ملانی. جستجو برای یافتن بازیگری برای ایفای نقش ملانی در نوامبر ۱۹۳۸ به اوج خود رسید، در حالی که تنها دو ماه تا شروع فیلمبرداری باقی مانده بود. یکی از بازیگران اصلی در فهرست [[دیوید او. سلزنیک]]، [[اولیویا دی هاویلند]] بود که با [[برادران وارنر]] قرارداد داشت. دی هاویلند از تولید استودیو [[سلزنیک اینترنشنال پیکچرز]] SIP فیلم «بربادرفته» مطلع شد و فکر کرد که اگر نقش ملانی را بازی کند، به عنوان یک بازیگر جدی تر در نظر گرفته خواهد شد. او از وارنر خواست که از استودیو مرخص شود تا برای سلزنیک آزمون بازیگری بدهد. وارنر با این استدلال که اگر او در نقش اسکارلت اوهارا در نظر گرفته نشده باشد، نمی تواند مرخص شود، این پیشنهاد را رد کرد. دی هاویلند که در مورد این نقش مصمم بود، قرارداد خود را با برادران وارنر به خطر انداخت و به هر حال آزمون بازیگری داد. سلزنیک از آزمون بازیگری او هیجان زده شد و بعداً نوشت: «مطمئناً اگر اولیویا دی هاویلند را تحت قرارداد داشتیم تا بتوانیم او را برای نقش ملانی انتخاب کنیم، هر کاری می کرد
م.» سلزنیک تلاش کرد تا با وارنر برای قرض گرفتن هنرپیشه دی هاویلند مذاکره کند، اما وارنر امتناع کرد. دی هاویلند به همسر وارنر مراجعه کرد تا او را متقاعد کند که همسرش را به SIP قرض دهد و در کمال تعجب، وارنر به او اجازه داد تا در فیلم بازی کند. پیوند به بیرون. [[رده:شخصیت های ادبی معرفی شده در ۱۹۳۶ (میلادی)]] [[رده:شخصیت های بر باد رفته]] [[رده:شخصیت های تخیلی معرفی شده در ۱۹۳۶ (میلادی)]] [[رده:شخصیت های زن در ادبیات]] [[رده:شخصیت های زن در فیلم]]
سیان، مرکز دهستان رودشت و روستایی از توابع بخش اژیه شهرستان هرند در استان اصفهان ایران است. این روستا در مسیر جاده اصفهان ورزنه واقع شده است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۵۵۶ نفر (۱۶۷خانوار) بوده است.
محلهٔ عباس آباد (تبریزی ها، تبارزه، سکنه التبریزیه) یکی از محله های قدیمی در مرکز شهر اصفهان است که از سمت جنوب به زاینده رود (محدودهٔ بین سی وسه پل و پل مارنان) و از سمت شمال به خیابان های عباس آباد و صائب محدود شده است. این محله توسط صنعتگران، هنرمندان، تاجران و ثروتمندان تبریزی که به دستور شاه عباس یکم به اصفهان کوچیدند ساخته شد و بعدها به نام شاه، «عباس آباد» خوانده شد. آرامگاه صائب در همین محله قرار گرفته است. محلهٔ عباس آباد پس از ساخت، زیباترین بخش شهر اصفهان محسوب می شد و شاه عباس از سفیران خارجی در خانه های همین محله پذیرایی می نمود. جمعیت این محله در دورهٔ صفویه بیش از ۵۰ هزار نفر تخمین زده می شود. پس از حملهٔ افغان ها به اصفهان، محلهٔ عباس آباد تا حدود زیادی ویران گشت. اما این محله امروزه نیز از محله های گران قیمت اصفهان محسوب می شود و به درختان چنار قدیمی خود مشهور است. جمعیت این محله (جدای از بلوک صائب) در سال ۱۴۰۱، ۴۶۴۲ نفر با تراکم ۷۰ نفر در هر کیلومتر مربع بوده است. ژان شاردن که ۵۰ سال پس از ایجاد محلهٔ عباس آباد اصفهان از آن بازدید کرده، دربارهٔ این محله چنین می نویسد: افراد برجسته. برخی از ا
فراد برجسته و تبارزهٔ ساکن عباس آباد اصفهان:
جورج اشلی ویلکس یک شخصیتی خیالی در رمان "بربادرفته (۱۹۳۶)" به نویسندگی مارگارت میچل و فیلم "بربادرفته (۱۹۳۹)" است. این شخصیت همچنین در کتاب های "اسکارلت" به نویسندگی الکساندرا ریپلی در سال ۱۹۹۱ ظاهر می شود و در "مردم رت باتلر" به نویسندگی دونالد مک کایگ که در واقع دنبالهٔ فیلم "برباد رفته" است. اشلی ویلکس، بور، رؤیاپرداز و محترم، نقطه مقابل فرصت طلبی تاریک و واقع بینانه رت است. اشلی به اسکارلت ابراز علاقه می کند اما با ملانی همیلتون ازدواج می کند و بدین ترتیب کشمکش اصلی اسکارلت را به جریان می اندازد. اشلی یک جنتلمن جنوبی بی نظیر قبل از جنگ است: او در شکار و سوارکاری سرآمد است، از هنر لذت می برد و از خانواده ای عالی است. با گذشت زمان، تصویر ایده آل اسکارلت از اشلی به آرامی محو می شود و او سرانجام می بیند که اشلی که دوستش دارد، یک مرد واقعی نیست، بلکه مردی است که توسط تخیل او آراسته و زینت داده شده است. اشلی به عشق خود به اسکارلت اعتراف می کند، اما به عنوان یک جنتلمن، این عشق را نادیده می گیرد تا با ملانی، که از نظر اجتماعی مناسب تر برای اوست، ازدواج کند. او با وجود تردیدهایش در مورد آرمان جنوبی، در نبرد علیه ش
مالی ها شرکت می کند. با این حال، با پیشرفت رمان، اشلی نشانه هایی از ضعف و بی کفایتی را نشان می دهد. پس از جنگ، او در مزرعه بی ارزش است و نمی تواند با دنیای جدید سازگار شود. در حالی که رت و اسکارلت با فدا کردن تعهد خود به سنت زنده می مانند، اشلی نمی تواند یا نمی خواهد به خود اجازه دهد که در یک جامعه تغییر یافته پیشرفت کند. او حتی با فدا کردن شرافت خود - تنها چیزی که هنوز در خود برایش ارزش دارد - با پذیرفتن صدقه از اسکارلت به شکل سهمی در آسیاب او و با دو بار بوسیدن او، حتی پایین تر هم می رود. اشلی نمایندهٔ جنوب قدیم و نوستالژی جنوبی ها برای روزهای قبل از جنگ است. او مظهر سبک زندگی قدیمی است و نمی تواند در جنوب جدید که در طول و پس از جنگ پدیدار می شود، عمل کند. اسکارلت مانند بسیاری از جنوبی ها که به رویاهای زندگی قدیمی خود می چسبند، به او می چسبد، اما در نهایت با تشخیص ضعف و بی کفایتی اشلی، متوجه می شود که رؤیای دنیای گمشده، انسان را ضعیف می کند. در رمان. ویلکس در سال ۱۸۴۰ متولد شد و در آغاز رمان بیست و یک ساله بود. او مردی است که اسکارلت اوهارا شیفتهٔ او است اما اشلی متوجه می شود که با ملانی، دخترعموی خود و بعد
ها همسرش، نقاط مشترک بیشتری دارد. با این حال، از علاقه اش به اسکارلت در عذاب است. ناتوانی او در کنار آمدن با احساسات واقعی اش نسبت به ملانی، هر فرصتی را که اسکارلت برای خوشبختی واقعی با رت باتلر دارد، از بین می برد. ویلکس شخصیت پیچیده ای است. او با آرمان شمال همدردی نمی کند. با این حال، او یک میهن پرست دوآتشه کنفدراسیون هم نیست. چیزی که او در مورد جنوب دوست دارد، زندگی آرام و مسالمت آمیزی است که او و عزیزانش در دوازده اوکس و مزارع مشابه می شناسند. در مقطعی پس از جنگ، او به اسکارلت می گوید که «اگر جنگ نمی شد، او زندگی اش را با خوشحالی در دوازده بلوط تا هنگام مرگ ادامه می داد.» خلاصه اینکه، ویلکس عاشق جنوب است، اما نه لزوماً کنفدراسیون. او از جنگ متنفر است و در ابتدای کتاب به دوستانش می گوید که «بیشتر بدبختی های دنیا ناشی از جنگ بوده است»، اگرچه او به دلیل وفاداری اش به زندگی مسالمت آمیزی که در جورجیا داشت و در بالا به آن اشاره شد، می جنگد. اشلی به عنوان افسر در لژیون کاب خدمت می کند. حسی وجود دارد که پایان زندگی اشلی (آنطور که او می دانست) چیزی بیش از سوختن دوازده بلوط است. چهار برادر تارلتون (بوید، تام، برنت
و استوارت) همگی کشته می شوند، سه نفر از آنها در نبرد گتیسبرگ. کید کالورت به دلیل بیماری لاعلاج سل به خانه بازمی گردد. جو فونتین کوچک در نبرد کشته می شود و تونی فونتین پس از کشتن یک یانکی (به طور خاص، ناظر برده سابق خانواده اسکارلت، جوناس ویلکرسون، در دوران بازسازی جورجیا؛ پس از اینکه ویلکرسون یک برده سابق را تشویق کرد تا به خواهرزن تونی تجاوز کند) مجبور می شود برای همیشه به تگزاس فرار کند. اینها دوستان دوران کودکی ویلکس بودند که همگی در صحنه شاد مهمانی کباب، نزدیک به ابتدای کتاب، حضور دارند. وقتی «حلقه خانوادگی» زادگاه او از هم می پاشد، زندگی ای که او دوست داشت از بین می رود. در جایی از کتاب، ویلکس بیهوده از همسرش ملانی التماس می کند که پس از بازگشت از جنگ به شمال نقل مکان کند. با این حال، این به دلیل علاقه به شمال نیست، بلکه به این دلیل است که او می خواهد بتواند به عنوان یک مرد روی پای خود بایستد، کاری که اکنون که مزرعه اش از بین رفته و خانه اش سوخته است، دیگر هرگز نمی تواند در جورجیا انجام دهد. با این حال، او به دلیل التماس های فریبکارانه اسکارلت و حمایت ساده لوحانه ملانی از او، در نهایت برای اسکارلت کار می
کند. ملانی همچنین اظهار می کند که اگر آنها به نیویورک نقل مکان کنند، بو نمی تواند به مدرسه برود. این به این دلیل است که در نیویورک کودکان سیاه پوست مجاز به شرکت در کلاس هستند و آنها نمی توانند به بو اجازه دهند که با کودکان سیاه پوست در کلاس شرکت کند. در جورجیا مدارس بر اساس نژاد تفکیک شده بودند، بنابراین اگر بو در جنوب می ماند، می توانست به مدرسه برود. تجزیه و تحلیل شخصیت. ویلکس شخصیتی است که به بهترین شکل تراژدی طبقه مرفه جنوب پس از جنگ داخلی را به تصویر می کشد. او که از خانواده ای ممتاز می آید، مردی شریف و تحصیل کرده است. این در تضاد آشکار با رت باتلر است که قاطع و سرشار از زندگی است. رت هم بی رحم و هم عمل گرا است و حاضر است هر کاری را که برای زنده ماندن لازم است انجام دهد. در مقابل، ویلکس اغلب غیرعملی است (حتی ملانی در بستر مرگش به این موضوع اعتراف می کند) و در برابر انجام بسیاری از کارهایی که رت انجام می دهد مقاومت می کند زیرا آنها «مناسب» یا «نجیب زاده» نیستند. ویلکس در جنگ داخلی می جنگد، اما این کار را از روی عشق به میهن خود انجام می دهد و نه نفرت از یانکی ها، که در واقع امیدوار است جنوب را در آرامش ره
ا کنند. او به عنوان یک سرباز، رهبری کافی را نشان می دهد تا به درجه سرگردی ارتقا یابد و از زندانی شدن در زرادخانه راک آیلند در ایلینوی (یک اردوگاه بدنام اسرای جنگی) برای چند ماه جان سالم به در می برد. او در نهایت، هنوز سالم، به خانه بازمی گردد. اگر جنگ هرگز اتفاق نمی افتاد، اشلی می توانست زندگی آرام و آبرومندی داشته باشد. جنگی که جنوب را برای همیشه تغییر داد، دنیای او را زیر و رو کرده است، و تمام باورهایش را به باد داده است، عبارتی که ارنست داوسون، شاعر، سروده است: «بر باد رفته». انتخاب بازیگر برای فیلم. نقش ویلکس توسط لسلی هاوارد در فیلم تحسین شدهٔ اقتباس سینمایی ۱۹۳۹ از این رمان به تصویر کشیده شد. این فیلم به مشهورترین نقش هاوارد تبدیل شد. تهیه کننده فیلم دیوید او. سلزنیک برای انتخاب بازیگر نقش اشلی با مشکل مواجه بود. از اکتبر ۱۹۳۷، او برای این نقش به لسلی هاوارد چشم دوخته بود و مذاکراتی را با هاوارد و مدیر برنامه هایش، مایک لوی، آغاز کرد. سلزنیک در تلاشی برای متقاعد کردن هرچه بیشتر، «با دقت کامل به لوی خاطرنشان کرد که هاوارد در تمام فیلم هایش در سال های اخیر بدون استثنا، یک شکست گیشه بوده است.» سلزنیک امیدو
ار بود که اظهاراتش هاوارد را برای پذیرش این نقش و بهبود حرفه اش ترغیب کند و به هاوارد اطمینان داد که «بر باد رفته» یک موفقیت خواهد بود. هاوارد کوچک ترین علاقه ای به بازی در نقش اشلی نداشت. تنها نگرانی سلزنیک از هاوارد، سن او بود؛ باید گریم زیادی روی او انجام می شد تا او جوان تر از خود ۴۶ ساله اش به نظر برسد. تا اکتبر ۱۹۳۸، سلزنیک هیچ بازیگر احتمالی دیگری را به عنوان اشلی در ذهن نداشت و همچنان قصد داشت هاوارد را انتخاب کند. او خاطرنشان کرد: «در حال حاضر هیچ چیز در ارتباط با فیلم «بر باد رفته» به اندازه انتخاب بازیگر اشلی نگران کننده نیست.» سلزنیک توانست به یک معاملهٔ جذاب برای هاوارد برای پذیرش این نقش فکر کند؛ سلزنیک به او یک موقعیت تهیه کنندگی در فیلم «اینترمتزو» (۱۹۳۹) پیشنهاد داد و از تمایل دیرینهٔ هاوارد برای تهیه کنندگی قدردانی کرد. [۵۴] هاوارد با این نقش موافقت کرد، اگرچه در طول فرایند فیلمبرداری از آن دلخور بود. او به شدت از این شخصیت متنفر بود و در مورد آن نوشت: «من این نقش لعنتی را دارم… من به اندازهٔ اشلی زیبا یا جوان نیستم و از اینکه برای جذاب به نظر رسیدن آماده شوم، حالم بهم می خورد.» سلزنیک تنها
بازیگری را که برای نقش اشلی در نظر داشت، انتخاب کرد و شرط بست که مخاطبان نیز همین احساس را خواهند داشت. هاوارد در مصاحبه ای اذعان کرد: «احتمالاً تصور من از اسکارلت با تصور بعضی ها فرق دارد.» «اما من او را با دقت بررسی کرده ام. فکر می کنم حق با من است. او جذاب بود، حتی بیشتر به خاطر یک ویژگی حیاتی در شخصیتش تا زیبایی اش. او کاری را که می خواست انجام می داد، انجام می داد، مهم نبود که در انجام آن به نابودی خودش منجر شود. شما عزم و شجاعت او را تحسین می کنید. وقتی اوضاع خراب می شد، تسلیم نمی شد. آنقدر تلاش می کرد و به هر دری می زد تا اوضاع را دوباره مرتب می کرد یا راهی برای خروج پیدا می کرد. «اما هیچ مردی نمی توانست اسکارلت را برای یک عمر تحمل کند. اسکارلت او را دیوانه می کرد. او بی رحم، خیره کننده و سرسخت بود. می دانید، حتی رت باتلر هم او را ترک می کند. در کتاب نشانه هایی وجود دارد که ممکن است برگردد - اما فکر نمی کنم رت برگردد.»
گلوکورونیداسیون () فرایندی است که در جریان سوخت وساز برخی مواد، از جمله داروها، آلوده کننده ها، بیلی روبین، آندروژن ها، استروژن ها، مینرالوکورتیکوئیدها، گلوکوکورتیکوئیدها، مشتقات اسید چرب، رتینوئید و نمک های صفراوی صورت می پذیرد و پیوندهای گلیکوزیدی را نشانه می رود. نحوهٔ عملکرد. گلوکورونیداسیون شامل انتقال اسید گلوکورونیک از اوریدین دی فسفات گلوکورونیک اسید به یک سوبسترا توسط یکی از انواع آنزیم های اوریدین دی فسفات-گلوکورونوزیل ترانسفراز است. مادهٔ «اوریدین دی فسفات گلوکورونیک اسید» (که از طریق اتصال اسید گلوکورونیک توسط یک پیوند گلیکوزیدی به اوریدین دی فسفات حاصل می شود) یک مادهٔ واسط طی این واکنش شیمیایی است که در کبد حاصل می شود. یک مثال از این واکنش، اِن-گلوکورونیداسیون ۴-آمینوبی فنیل (نوعی آمین آروماتیک) توسط آنزیم های UGT1A4 یا UGT1A9 در کبد انسان و موش است. ماده ای که طی فرایند گلوکورونیداسیون حاصل می شود، گلوکورونید است که حلالیت بسیار بیشتری از مواد فاقد اسید گلوکورونیک داراست. بدن انسان از این فرایند استفاده می کند تا برخی مواد و سموم را محلول در آب کرده و آن را از طریق ادرار و مدفوع دفع کند. دلیل
گلوکورونیداسیون برخی هورمون ها هم اسن است که انتقال آن به سرتاسر بدن تسهیل گردد. داروسازان، داروها را به اسید گلوکورونیک اتصال می دهند تا برخی انجام برخی درمان های بالقوه، با تأثیرگذاری بیشتری انجام شود. برخی سموم نیز در اثر گلوکورونیداسیون، سمیت کمتری می یابند. به فرایند اتصال موادِ بیگانه زیِ مضر به مولکول های آب دوستی چون اسید گلوکورونیک، «فاز ۲ متابولیسم» گفته می شود. مکان ها. گلوکورونیداسیون بیشتر در کبد صورت می پذیرد. با این حال، آنزیم مسئول فروکافت این واکنش، یعنی اوریدین دی فسفات-گلوکورونوزیل ترانسفراز، در بافت های دیگری همچون روده، کلیه ها، مغز، غده فوق کلیوی، طحال و تیموس هم سافت شده است. عوامل عمومی تأثیرگذار. عوامل مختلفی در سرعت گلوکورونیداسیون و در نتیجه در کلیرانس مواد از بدن نقش دارند. معمولاً هرچه سرعت گلوکورونیداسیون بیشتر باشد، قدرت دارو یا مادهٔ مورد نظر در بدن کمتر می شود. داروهای اثرپذیر. بسیاری از داروهایی که سوبسترای گلوکورونیداسیون هستند، طی فرایند سوخت وساز خود در بدن، توسط تحریک کننده ها یا بازدارنده های آنزیم های خاص خود، به شدت تحت تأثیر این فرایند واقع شده و سطحشان بالا یا پائین
می رود. برخی از این داروها به شرح زیر هستند:
چهارراه گوفوکوباشی، ؛ یک چهارراه است که در منطقه یائسو، بخش چوئو-کو، توکیو قرار دارد. تاریخچه. در دوره ادو بخشی از خندق خارجی قلعه ادو بنام سوتوباری در این محل قرار داشت و بر روی آن پل چوبی به نام گوفوکوباشی قرار داشت و انتهای آن به یکی از دروازه های قلعه ادو به نام دروازه گوفوکوباشی ختم می شد. منطقه اطراف آن نیز تا تقاطع نیهونباشی گوفوکوماچی نامیده می شد. در دوره میجی این دروازه بسته و منسوخ شد و این پل چوبی ساختاری نو گرفت. پس از جنگ جهانی دوم این بخش از خندق پر شده و محل پل تبدیل به یک تقاطع شد و نام قدیم آن بر آن باقی ماند.
هاچیسوکا تاکاشیگه، ؛ (تولد ۱۶۳۴- مرگ ۱۷۰۷) یک سامورایی، فرماندار قلمروی توکوشیما، در نیمه دوره ادو، اهل ژاپن بود. عمارت اربابی هاچیسوکا تاکاشیگه در نزدیکی قلعه ادو در محله «گوفوکوباشی» (امروزه یائسو) و در کنار عمارت اربابی کیرا یوشیناکا، شخصیت اصلی حادثه آکو قرار داشت. در منبع تاریخی گوسکیکن مون کی آمده است که از آنجائیکه انتظار حمله چهل و هفت رونین به عمارت کیرا می رفت، هاچیسوکا تاکاشیگه نیز حفاظت از عمارت خود را از ترس سرایت آسیب در اثر حمله افزایش داده بود و از بالا رفتن هزینه های امنیتی عمارت خود شاکی بود. او سرانجام به شوگون سالاری درخواست داد که عمارت کیرا به یک منطقه دورتر از قلعه ادو انتقال داده شود و پس از موافقت با درخواست او بود که کیرا به دستور شوگون سالاری به هونجو، توکیو (منطقه سومیدا-کو، توکیو امروزی) که در آن زمان حومه شهر به شمار می آمد، نقل مکان کرد.
زمین لرزه به بزرگی در مقیاس بزرگای گشتاوری شامگاه شنبه در هووتاشن، استان آرارات در نزدیکی مرز ارمنستان و ترکیه در ۸ کیلومتری شهر ایروان رخ داد. کانون زمین لرزه ۱۳ کیلومتری شهر ایروان بود و سازمان زمین شناسی آمریکا کانون این زلزله را کیلومتری شهر اعلام کرد. مرکز لرزه نگاری اروپا-مدیترانه اعلام کرد که زمین لرزه ای به بزرگی ۴٫۷ ریشتر بعد از ظهر شنبه در ارمنستان به ثبت رسیده است. مرکز زمین لرزه در ۱۲ کیلومتری ایروان، پایتخت جمهوری ارمنستان واقع شده و مرکز این زمین لرزه در عمق ۲ کیلومتری زمین قرار دارد. این زمین لرزه منجر به بیرون آمدن مردم از منازل خود شده است. بر طبق گزارش مرکز لرزه نگاری مؤسسه ژئوفیزیک دانشگاه تهران این زمین لرزه در ساعت ۱۴:۵۹:۲۱ به وقت محلی ایران در طول جغرافیایی ۴۴٫۴۲ عرض جغرافیایی: ۴۰٫۰۱ و در عمق ۵ کیلومتری زمین رخ داده است. ۱ نفر نیز زخمی شده است. اشاره شده که لرزش ها در حدود ساعت ۱۵:۲۹ دقیقه و به مدت چند ثانیه رخ داده است که پس از این لرزها مشکلات در شبکه های اجتماعی بوجود آمده است. ایروان نزدیک ترین شهر به کانون زلزله (۱۳ کیلومتر) بود. عمق زمین لرزه ۱۰ کیلومتر بوده. این زمین لرزه در شهرها
ی شمالی استان آذربایجان غربی ایران همچون بازرگان و همچنین شهرستان پلدشت نیز احساس شده است. نیکول پاشینیان، نخست وزیر ارمنستان در این باره در صفحه فیس بوک خویش اعلام کرده است که بر اثر این زمین لرزه خسارت جدی به منطقه وارد نشده و تنها یک نفر به طور سطحی مصدوم شده است. وزارت شرایط اضطراری ارمنستان شامگاه شنبه طی بیانیه ای اعلام کرد: زمین لرزه ای به بزرگی ۴٫۷ ریشتر در فاصله ۸ کیلومتری جنوب غربی ایروان پایتخت این کشور را تکان داد. این زمین لرزه در عمق ۱۰ کیلومتری زمین رخ داده و حدود ۲۰ پس لرزه پس از آن ثبت شده است. کانون زلزله. مشخصات. تاریخ و زمان وقوع به وقت محلی: طول جغرافیایی: ۴۰٫۰۲۷ عرض جغرافیایی: ۴۴٫۴۵۹ عمق زمین لرزه: ۱۰ کیلومتر ۱۳ کیلومتری جنوب ایروان نزدیک ترین شهرهای ایران به مرکز زمین لرزه: پس لرزه ها. این زلزله حدود ۲۰ پس لرزه داشته است. جستارهای وابسته. فهرست زمین لرزه های ارمنستان
یوریدین ۵'-دی فسفو-گلوکورونوزیل ترانسفراز () که با نام های گلوکورونوزیل ترانسفراز، یودی پی-گلوکورونوزیل ترانسفراز و «UDP-GT» هم شناخته می شود، نوعی گلیکوزیل ترانسفراز میکروزومی است که فرایند انتقال اسید گلوکورونیک از اوریدین دی فسفات گلوکورونیک اسید را به یک مولکول کوچک آب گریز ممکن می سازد. به این واکنش شیمیایی گلوکورونیداسیون می گویند. این آنزیم مسئول فرایند گلوکورونیداسیون است که مهمترین بخش «فاز ۲ متابولیسم آنزیم های کونژوگه کننده» محسوب می شود و پژوهش های فراوانی در اواسط تا اواخر دههٔ ۱۹۹۰ میلادی بر روی آن انجام شد. اهمیت بالینی. اگر نوع خاصی از این آنزیم که مسئول سوخت وساز بیلی روبین است، کم باشد، نوعی بیماری به نام سندرم ژیلبرت به وجود می آید. فقدان کامل این آنزیم «نشانگان کریگلر نجار ۱» را در پی دارد که بیماری جدی تری است. (در نشانگان کریگلر نجار ۲، کمتر از ۱۰٪ این آنزیم فعال است). شیرخواران هنوز مقدار کافی از این آنزیم را در اختیار ندارند و به همین سبب کبدشان قادر به متابولیسم کامل داروی کلرامفنیکل نیست. به همین دلیل ممکن است در اثر تجویز این دارو، دچار «سندرم بچه خاکستری» شوند.
گلیکوزیل ترانسفرازها () که به اختصار GTFs یا Gtfs گفته می شوند، آنزیم هایی هستند که پیوندهای گلیکوزیدی طبیعی ایجاد می کنند. کار این آنزیم، انتقال پاره مولکول های ساکاریدی از یک قند نوکلئوتید (که به آن ها دهندهٔ گلیکوزیل هم می گویند) به یک مولکولِ هسته دوستِ گیرندهٔ گلیکوزیل است. هسته دوست مورد بحث، می تواند مولکول هایی با پایهٔ اکسیژن، کربن، نیتروژن و گوگرد باشد. نتیجهٔ نهایی این انتقال گلیکوزیل، ممکن است یک دی ساکارید، گلیکوزید، الیگوساکارید یا پلی ساکارید باشد. برخی گلیکوزیل ترانسفرازها، سبب انتقال قند به فسفات غیر آلی یا آب می شوند. انتقال گلیکوزیل در ریشه های پروتئینی هم رخ می دهد، معمولاً به تیروزین، سرین و ترئونین که گلیکوپروتئین متصل به اکسیژن ایجاد می شود یا به آسپاراژین که گلیکوپروتئین متصل به نیتروژن ایجاد می شود. اگر عوامل مانوزیل به تریپتوفان منتقل شوند، «سی-مانوزیل تریپتوفان» ایجاد می شود که به فراوانی در یوکاریوت ها وجود دارد. ترانسفرازها از لیپیدها نیز به عنوان پذیرنده استفاده می کنند که گلیکولیپید ایجاد می شود و حتی گاهی از پذیرنده های فسفات قندی متصل به چربی را به کار می برند که یک نمونهٔ آن
فسفات های دولیکول است. به گلیکوزیل ترانسفرازهایی که از پذیرنده های قند نوکلئوتیدی استفاده می کنند، آنزیم های للویر هم می گویند که نامشان را از لوئیس فدریکو للویر دانشمند آرژانتینی می گیرند که کاشف قند نوکلئوتیدها بود و در سال ۱۹۷۰ بابت پژوهش هایش بر روی متابولیسم قندها، برندهٔ جایزه نوبل شیمی شد. آن دسته از گلیکوزیل ترانسفرازهایی که از پذیرنده های غیر نوکلئوتیدی همچون دولیکول یا پیروفسفات پلی پرنول استفاده می کنند، گلیکوزیل ترانسفرازهای غیر للویر نام دارند. پستانداران تنها از ۹ دهندهٔ قند نوکلئوتیدی برای گلیکوزیل ترانسفرازها استفاده می کنند: اوریدین دی فسفات گلوکز، اوریدین دی فسفات گالاکتوز، اوردین دی فسفات -استیل گلوکزآمین، اوریدین دی فسفات-اِن-استیل گالاکتوزامین، اوریدین دی فسفات زایلوز، اوریدین دی فسفات گلوکورونیک اسید، گوانوزین دی فسفات مانوز، گوانوزین دی فسفات فوکوز، سیتیدین مونوفسفات-سیالیک اسید. فسفات این دهنده ها معمولاً با یک کاتیون دو ظرفیتی نظیر منگنز ترکیب است. البته آنزیم های مستقل از فلز نیز در این خانوادهٔ آنزیمی یافت می شود. بسیاری از انواع گلیکوزیل ترانسفرازها، پروتئین های تراغشایی تک-عبوری ه
ستند و اغلب متصل به غشاء دستگاه گلژی هستند. تعیین گروه خونی. سیستم گروه خونی ABO بر این اساس تعیین می شود که چه نوعی از گلیکوزیل ترانسفرازی در بدن بیان شده است.
کامپوزیت به ماده ای گفته می شود؛ که از دو فاز ماتریس و تقویت ‎ کننده (الیاف زیر ۵ درصد) تشکیل شده است. ماتریس با احاطه کردن تقویت کننده، آن را در محل نسبی خودش نگه می دارد. تقویت کننده موجب بهبود خواص مکانیکی ساختار می گردد. به طور کلی تقویت کننده می تواند به صورت فیبرهای کوتاه یا بلند و پیوسته باشد. کامپوزیت ها دارای یک فاز زمینه و یک تقویت کننده هستند. مزایای کامپوزیت. مهم ترین مزیت مواد کامپوزیتی آن است که با توجه به نیازها، می توان خواص آنها را کنترل کرد. مزایای مواد کامپوزیتی به شرح زیر است: دسته بندی کامپوزیت های مهندسی از لحاظ فاز زمینه. کامپوزیت های پلیمری PMC:. کامپوزیت های زمینه پلیمری از یک رزین پلیمری پلاستیک مانند رزین اپوکسی، رزین پلی استر، رزین فنولیک و … همراه با رشته هایی به عنوان عامل تقویت کننده نیز تشکیل شده اند. رشته یا الیاف در این نوع از کامپوزیت می تواند کربن، شیشه یا آرامید باشد. از بین این الیاف، الیاف کربن نیز دارای استحکام و مدول ویژه بیشتری که دو پارامتر مهم در میزان خاصیت مکانیکی می باشد برخوردار است. کامپوزیت های پلیمری با توجه به خصوصیات مکانیکی بالایی که دارند در بسیاری از صنا
یع کاربرد دارند. در صنعت عمران برای مقاوم سازی و تقویت سازه ها استفاده از کامپوزیت های پلیمری تحت عنوان CFRRP و GFRP نیز رواج دارد زیرا علاوه بر بالا بردن مقاومت سازه سبب افزایش مقاومت سازه در برابر محیط های خورنده و اسیدی می شوند. استفاده از این کامپوزیت ها هم چنین کامپوزیت ساخته شده با الیاف شیشه و کربن عایق الکتریکی و حرارتی می باشند. کامپوزیت های پلیمری در صنایع هوافضا، خودروسازی، صنایع دریایی، صنایع پزشکی و … کاربرد دارد. کامپوزیت های سرامیکی CMC:. کامپوزیت های زمینه سرامیکی از انواع سرامیک از جمله سرامیک شیشه، کربن، کاربید سیلیسیوم، آلومینات ها و اکسیدها به عنوان فاز زمینه مورد استفاده قرار می گیرد. همچنین تقویت کننده های مورد استفاده کاربیدها، بوریدها، کربن و نیتریدها هستند. به دلیل بالا بودن مقاومت این دسته از کامپوزیت ها در برابر اکسایش در دمای بالا، کامپوزیت های زمینه سرامیکی را در دما و تنش شدید مورد استفاده قرار می دهند. شایان ذکر است که تنها کامپوزیت هایی که در دمای بالای ۹۰۰ درجه سانتیگراد استحکام خود را حفظ می نمایند. سیمان و بتن از جمله کامپوزیت های سرامیکی می باشد. کامپوزیت های زمینه فلزی MMC