Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
محاصره ملوس در سال ۴۱۶ قبل از میلاد در هنگام جنگ پلوپونز رخ داد که جنگی بین آتن و اسپارت بود. میلوس جزیره ای در دریای اژه است که تقریباً شرق سرزمین اصلی یونان است. اگرچه میلوسی ها پیوندهای اجدادی با اسپارت داشتند، اما در جنگ بی طرف بودند. آتن در تابستان ۴۱۶ قبل از میلاد به میلوس حمله کرد و از آنها خواست که تسلیم شوند و به آتن خراج بپردازند وگرنه با نابودی مواجه خواهند شد. میلوسی ها نپذیرفتند، بنابراین آتنی ها شهر آنها را محاصره کردند. میلوس در زمستان تسلیم شد و آتنی ها مردان میلوس را اعدام کردند و زنان و کودکان را به بردگی گرفتند. این محاصره به خاطر دیالوگ ملیایی یک نسخه اغراق شده مذاکرات بین ملوس و آتن قبل از محاصره نوشته شده توسط مورخ کلاسیک آتنی توسیدید شناخته شده است. در مذاکرات آتن هیچ دلیل اخلاقی برای توجیه هجوم خود نداشتند. بلکه آتنی ها بی پرده به ملیایی ها گفتند که آتن ملوس را برای اهداف خود نیاز دارند و تنها چیزی که بخاطر تسلیم بدون جنگ نصیب ملیایی ها می شود بقای خود است. این دیالوگ به عنوان یک مورد کلاسیک در بررسی واقع گرایی سیاسی برای نشان دادن دلایل خودخواهانه و عملی که یک کشور را در جنگ برمی انگی
زد آموخته می شود.
ایمیکو اوهنوکی (؛ زادهٔ ) انسان شناس اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون برنامه فولبرایت و کمک هزینه گوگنهایم شده است.
ام. اس. ناراسیمان (; – ) دانشمند در زمینه ریاضیات اهل راج بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده است.
کی. وی. نارایاناسوامی (; – ) موسیقی دان اهل هند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون برنامه فولبرایت شده است.
نارندر کی. سگال (; – ) دانشمند در زمینه فیزیک ذرات اهل هند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه کالینگا شده است.
وات دبلیو وب (; – ) فیزیک دان، استاد دانشگاه، و بیوفیزیکدان اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم شده است.
ولفگانگ شادوالدت (; – ) زبان شناس، مترجم، استاد دانشگاه، منتقد ادبی، و نویسنده اهل آلمان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان اتریش برای علم و هنر شده است.
ویربهادران راماناتان (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه علوم جوی اهل هند است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه تانگ شده است.
ویرنال چوپرا (; – ) نسل شناس، دانشمند زراعت، و استاد دانشگاه اهل هند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه هومبولت شده است.
هوراس دبلیو بابکوک (; – ) دانشمند در زمینه اخترشناسی اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان هنری دراپر، مدال طلائی انجمن سلطنتی اختر شناسان، جایزه بروس، و مدال ادینگتون شده است.
هوراس تبر براون (؛ ۲۰ ژوئیه ۱۸۴۸ – ) شیمی دان اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی، مدال کاپلی، و مدال پادشاهی شده است.
هیساشی یاماموتو (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه شیمی اهل ژاپن است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه ریوجی نویوری شده است.
کمیسر سیاسی یا افسر سیاسی (یا politruk، کلمه ، تلفظ "politicheskiy rukovoditel", ترجمه شده به "رهبر سیاسی"، "مقام سیاسی") یک افسر ناظر ارتش است با هدف اطمینان از کنترل سیاسی آموزشی (ایدئولوژی) و سازماندهی واحدی که به آن منصوب می شود.
یواخیم هافمن (۱ دسامبر ۱۹۳۰ – ۸ فوریه ۲۰۰۲) مورخ آلمانی و مدیر دانشگاهی دفتر تحقیقات تاریخ نظامی نیروهای مسلح آلمان بود. زندگی. یواخیم هافمن در سال ۱۹۳۰ در کونیگزبرگ، پروس شرقی به دنیا آمد. در مراحل آخر جنگ جهانی دوم، خانواده هافمن برای اجتناب از پیشروی ارتش سرخ به آلمان غربی گریختند. در آلمان غربی خانواده هافمن در برلین مستقر شدند. از سال ۱۹۵۱ هافمن در دانشگاه آزاد برلین و دانشگاه هامبورگ به مطالعه تاریخ مدرن، تاریخ اروپای شرقی و قوم شناسی تطبیقی پرداخت. در سال ۱۹۵۹ دکترای خود را در تاریخ برای مطالعه "Die Berliner Mission des Grafen Prokesch-Osten 1849-1852 دریافت کرد". هافمن از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۹۵ در دفتر تحقیقات تاریخ نظامی نیروهای مسلح آلمان کار می کرد، و زمینه تخصصی او «نیروهای مسلح اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی» بود. در سال های آخر عمر، سمت مدیر علمی را برعهده داشت. در این سال ها به او جوایزی نیز برای کارهایش اعطا شد، مانند جایزه «دکتر والتر اکهارت» (۱۹۹۱) و جایزه فرهنگی «ژنرال آندری آندریویچ ولاسو» (۱۹۹۲). پس از بازنشستگی هافمن در سال ۱۹۹۵، او به عنوان یک نویسنده مستقل به کار خود ادامه داد.
بستهٔ باتری لیتیومی اقیانوس شناسی با ظرفیت بالا یک بسته باتری است که اقیانوس شناسان از آن بهره برداری می کنند. اقیانوس نگاری فیزیکی از بسته های باتری لیتیومی با ظرفیت بالا برای استقرار طولانی مدت استفاده می کنند تا مدت زمان استقرار را افزایش دهند تا بتوانند به جمع آوری داده های بیشتری بپردازند اقیانوس شناسان اکثراً در مکان های دوری که دسترسی به آنها بسیار دشوار است مشغول به کار هستند. بر این اقیانوس نگاری فیزیکی از نظر رفت و آمد و رسیدن به چنین مکان هایی هزینه بسیاری تحمیل می شود تا جایی که ممکن است از هزینه خود تحقیقات بیشتر شود. به همین سبب به اقیانوس شناسان انگیزه می دهد که مدت زمان استقرار خود را افزایش دهند تا بتوانند کمتر از آنها بازدید کنند. این به معنای افزایش ظرفیت بسته های باتری آنها است. دلایل استفاده. به علت دسترسی راحت و هزینه پایین باتری های قلیایی اقیانوس شناسان تا جایی که امکان دارد از این باتری ها بهره می برند. اقیانوس شناسان در مواقعی که باتری های قلیایی نیاز آن ها را از نظر ظرفیت مرتفع نمی کند از بسته های باتری لیتیومی استفاده می کنند زیرا آن ها دارای ظرفیت سه برابری نسبت به باتری های قلیای
ی هستند. بسته های باتری مبتنی بر شیمی لیتیوم تیونیل کلرید قیمت بیشتری نسبت به بسته های باتری قلیایی دارند، اما تقریباً سه برابر چگالی انرژی در حدود ۶۰ درصد وزن (هر دو از نظر حجمی) ارائه می کنند. باتری های لیتیومی مزایای دیگری نیز دارند. آنها گاز بسیار کمی تولید می کنند و گازی که تولید می شود در ظروف فلزی مهر و موم شده وجود دارد. ولتاژ در طول عمر بسته به طور قابل توجهی کمتر از ولتاژ یک پک قلیایی متفاوت است. سلول های لیتیومی با جریان پایین نیز تخلیه نسبتاً پایینی دارند به طوری که در عرض ۱۰ سال دچار افت ظرفیتی به اندازه کمتر از ۱۰ درصد ظرفیت خود رمی رسند. طراحی بسته باتری. بسته های باتری اقیانوس شناسی Doppler Ltd. از سلول های اولیه لیتیوم تیونیل کلرید Tadiran با جریان کم همراه با سلول های کوچک قابل شارژ به نام خازن های لایه هیبریدی (HLC) بهره می گیرند. به دلیل پایین بودن جریان سلول ها لیتیومی این سلول ها نمی توانند پاسخگوی بسیاری از نیازها باشند و کابرد آن ها کاهش می یابد، اما انرژی بیشتری نسبت به سلول های جریان بالا ذخیره می کنند. سلول های جریان بالا از الکترودهای زخم مارپیچی می کنند، یعنی الکترودهای ساخته شده
در ورقه هایی که در یک مارپیچ در داخل سلول پیچیده شده اند. مساحت بزرگ ورق ها موجب تأمین افزایش جریانی توسط سلول می شود. سلول های جریان کم از الکترودهای بوبین استفاده می کنند، یک طرح ساده تر شامل یک آند داخلی است، یک لایه بیرونی از لیتیوم فلزی و الکترولیت که میان این دو قرار دارد. ساخت این طرح هزینه ساخت بسیار پایین تری دارد و همچنین می تواند موجب ذخیره انرژی بیشتری شود. ویژگی های سلولی. سلول هایی با کد TL6930 در دمای معمولی اقیانوس (۰–۴۰ درجه سانتیگراد) و برای استقرار معمولی اقیانوس (به مدت۱ ماه تا ۲ سال) به خوبی کار می کنند. در دمای ۵ تا ۱۰ درجه سانتیگراد، یک TL6930 تقریباً سه برابر سلول قلیایی هم اندازه انرژی دارد. بیشتر این تفاوت به دلیل ولتاژ بالاتر سلول لیتیومی است (به طور اسمی 3.8 VDC در مقابل 1.5 VDC). تصویر شماره (۱) مثالی است از این مسئله که افت ولتاژ در طول زمان چگونه اتفاق می افتد، با این فرض که هر دو سلول یک توان پیوسته را تأمین می کنند. طول عمر یک سلول لیتیومی سه برابر سلول قلیایی است در صورتی که سلول لیتیومی در بازه زمانی که مورد استفاده قرار دارد دچار افت ولتاژ بسیار کمی شده و ولتاژ خود را در مد
ت استفاده حفظ می کند. سلول های لیتیومی اولیه نیز چندین برابر ظرفیت سلول های لیتیوم قابل شارژ را در خود جای می دهند. خازن های لایه هیبریدی. اکثر وسایل اقیانوس شناسی در اغلب زمان ها از انرژی کمی استفاده می کنند و تنها برای بازه زمانی بسیار کوتاهی به جریان بالایی نیاز دارند. نمونه ها سیستم های ابزاری هستند که داده ها را از طریق Iridium و مودم های صوتی (به عنوان مثال از Benthos یا Link-Quest) از دور سنجش می کنند. ADCPها همچنین به پالس (تپ)های کوتاه جریان بالا برای پشتیبانی از انتقال صوتی با توان بالا نیاز دارند. HLCها کلیدی هستند که بسته های باتری لیتیومی با جریان کم را قادر می سازند تا پالس های کوتاه جریان بالا را تأمین کنند. HLCها در حقیقت جز باتری های لیتیومی هستند که می توان آن هارا بارها شارژ کرد که همچون خازن هایی بسیار بزرگ در محدوده ولتاژ باریک رفتار می کنند (شکل ۲). آرایش سلولی. اغلب بسته های باتری قلیایی مورد استفاده اقیانوس شناسان با رشته های سلولی ساخته شده اند. یک بسته باتری قلیایی معمولی اغلب از تعدادی رشته سلول های قلیایی شکل گرفته است که همگی به صورت موازی به یکدیگر اتصال یافته اند تا ظرفیت کل را
افزایش دهند. بسته های PulsesPlus نحوه عملکرد کاملاً مخالفی دارند. بسته ها در «شاخه هایی» از سلول های اولیه موازی ساخته می شوند که می تواند یک یا چند شاخه HLC شارژ کند. HLC بیشتر جریان را در مواقعی که جریان های زیاد مورد نیاز است تأمین می کند، سپس HLCها به آهستگی و با جریان پایین از سلول های اولیه شارژ می شوند. جریان کم سبب آن می شود که سلول بتواند بهتر و کارآمد تر به عملکرد خود بپردازد. جریان زیاد موجب می شودتا انرژی صورت گرما در داخل سلول ها با جریان کم پخش شودو اثرات مضر دیگری نیز دارد. اینها انرژی موجود برای ابزار دقیق قدرت را کاهش می دهند. ترکیب سلول های لیتیوم اولیه با HLCها، بسته را قادر می سازد تا انرژی ذخیره شده بیشتری را به سیستم ابزار برساند. حفاظت از اتصال کوتاه. شکل ۳ یک شماتیک معمولی پالس پلاس(PulsesPlus)را به نمایش می گذارد. این بسته شامل دیودهایی در هر شاخه می باشد تا امکان و احتمال شارژ معکوس سلول ها به کمینه مقدار برساند. PTCها یا ترمیستورهای ضریب دمایی مثبت به عنوان فیوزهای قابل تنظیم مجدد عمل می کنند. PTCها در جریان سفر شروع به گرم شدن می کنند و دمای آن بالا می رود. گرما موجب می شود که مقاو
مت افزایش یابد در نتیجه گرمای بیشتری تولید می کند و PTC به سرعت «سقوط» می کند و مقدار زیادی از جریان را قطع می کند. PTC به ندرت در یک بسته ADCP معمولی به کار گرفته می شود، زیرا مدار ایمنی محافظ اولیه در برابر اتصال کوتاه است (تعریف شده به هر جریانی بالاتر از حدود هشت آمپر 8A). مدار ایمنی نیز بسته را قبل از اینکه ولتاژ آن به زیر یک مقدار ولتاژ آستانه برسد خاموش می کند. اگر بسته مجاز بود به طور کامل تخلیه شود، یک شاخه می تواند پیش از بقیه تخلیه شود، که می تواند منجر به شارژ شاخه های تخلیه شده شود توسط سلول های باقی مانده شود. هر تلاش و اقدامی برای شارژ یک سلول لیتیومی به شدت خطرناک است و خاموش کردن بسته در تقریباً ۷۵ تا ۸۰ درصد ولتاژ اولیه آن از این امر بسیار خطرناک جلوگیری می کند. در این ولتاژ، فقط حدود ۳ درصد از ظرفیت باقی می ماند، اما ظرفیت باقی مانده هنوز اجازه می دهد تا بسته برای سالهای زیادی کار کند و پیش از تخلیه کامل خالی شود (بار آن خارج شود). تست قبل از استقرار. به دلیل آنکه اقیانوس شناسان زمان و هزینه بسیار زیادی را در استقرارهای طولانی مدت صرف می کنند، سپس منتظر دیدن نتایج هستند، اقیانوس شناسان قبل
از استقرار تلاش های فوق العاده ای را برای اطمینان از موفقیت آزمایش های خود انجام می دهند. یکی از مسایلی که موجب نگرانی اقیانوس شناسان می شود خرابی باتری و عدم عملکرد صحیح باتری ها است. باتری های داپلر جریان آکوستیک داپلر (ADCP) مثالی از بسته های باتری لیتیومی را ارائه می دهند که اقیانوس شناس می تواند قبل از استقرار آنها را آزمایش کند و صحت کارکرد آن ها را بسنجند. این بسته های باتری به طور معمول در RD Instruments Workhorse Sentinel و Long Ranger و در می شوند. این بسته های لیتیومی، بر پایه فناوری پالس پلاس(PulsePlus) Tadiran، به طور قابل توجهی متفاوت از بسته های باتری قلیایی معمولی طراحی شده اند و ساخته شده اند. مدار ایمنی. مدار ایمنی علاوه بر عملکرد و کارکردهای ایمنی خود، یک خودآزمایی نیز انجام می دهد که سلامت بسته را قبل از استقرار تأیید می کند. اگر پنجره ای با LED در پشت آن وجود ندارد، بسته نباید کوتاه شود. فقط بسته های باتری دارای مدارهای ایمنی هستند که در پاسخ به اتصال کوتاه، بسته را فوراً خاموش می کنند و اجازه ادامه فعالیت را به بسته نمی دهد. خودآزمایی. خودآزمایی به ما نمایان می کند که باتری و مدار ایمنی
باتری به درستی کار می کنند، ولتاژ باتری در محدوده قابل قبولی است، باتری می تواند یک پالس جریان هشت آمپری 8A را تأمین کند و باتری می تواند از خود در برابر اتصال کوتاه حفاظت کند. آزمایش تأیید می کند که بسته باتری جدید است. در صورت اینکه تأیید شود که باتری جدید استفاده شده است، باید با تأمین کننده تماس گرفت. در برخی از مواقع، باتری که در دمای سرد ذخیره می شود، می تواند نتیجه آزمایشی را که نشان دهد به نحوی آن باتری استفاده شده است، حتی اگر ظرفیت اصلی خود را کرده باشد. اگر یک باتری «خوب» نتواند ابزاری را اجرا کند چه باید کرد؟. برخی از ابزارها دارای محدود کننده جریان در ورودی خود می باشند. رایج ترین نمونه (RD Instruments Workhorse) است. در زمانی که یک محدود کننده جریان از کار می افتد، ابزار به اندازه کافی جریان می کشد تا محافظ اتصال کوتاه باتری را راه اندازی کند و ابزار کار نمی کند. در زمانی که که این امر رخ می دهد، آداپتور AC (که بانک خازن داخلی ADCP را شارژ می کند) را متصل کنید، و پس از آن باتری را کنید. اکنون ساز به طور عادی کار صحیح و می کند. «استفاده شده» و «تهی شده». مدار ایمنی تعیین می کند که یک بسته زمانی م
ورد استفاده قرار گرفته است که ولتاژ آن به زیر یک مقدار آستانه ولتاژ (کمینه ولتاژ) می رسد یا اگر حداقل تعداد پالس ها را تشخیص دهد. آزمایش یک بسته معمولاً برای تشخیص «استفاده» شدن آن کافی نیست، اما عملکرد عادی باید آن را در هنگامی که ۱٪ از ظرفیت آن تخلیه شده است، «استفاده» کند. مدار ایمنی مشخص می کند هنگامی که از ولتاژ پایان عمر (همان ولتاژآستانه) خود پایین تر می آید و خاموش می شود، «تهی» نامیده می شود. بسته استفاده شده (خالی نشده) به طور معمول به کار خود ادامه می دهد، اما بسته تخلیه شده (تهی شده یا خالی شده از بار) دیگر قابل استفاده نیست.
مولد گاز چوب یک دستگاه تبدیل کننده به گاز است که چوب یا زغال چوب را به گاز چوب تبدیل می کند که یک سوخت گازی متشکل از نیتروژن جوی، مونوکسید کربن، هیدروژن و اثراتی از متان است و پس از سرد کردن و فیلتر کردن می تواند برای تأمین انرژی موتور احتراق داخلی یا برای اهداف دیگر مورد استفاده قرار گیرد. از لحاظ تاریخی مولدهای گاز چوب اغلب بر روی وسایل نقلیه نصب می شدند، اما مطالعات و پیشرفت های امروزی غالباً بر روی نیروگاه های ثابت متمرکز شده اند. تاریخچه. ریشه ها. تبدیل به گاز یک فناوری مهم و متداول در دوران قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم بود. گاز شهری تولید شده از زغال سنگ به طور گسترده و عمدتاً به منظور تأمین روشنایی استفاده می شد. زمانی که موتورهای احتراق داخلی ثابت که براساس چرخه اتو کار می کردند در دهه ۱۸۷۰ در دسترس قرار گرفتند، آنها شروع به جایگزینی موتورهای بخار به عنوان موتورهای اصلی در بسیاری از کارهایی کردند که به نیروی محرکه ثابت نیاز بود. استفاده از آنها پس از اینکه حق امتیاز موتور اتو در سال ۱۸۸۶ منقضی شد، سرعت گرفت. پتانسیل و کاربرد عملی تبدیل به گاز در موتورهای احتراق داخلی از همان روزهای نخست توسعه آنها به
خوبی درک شده بود. در سال ۱۸۷۳، جان لو فرایند گاز آب را به وجود آورد و ثبت اختراع کرد که با استفاده از آن می توان مقادیر زیادی گاز هیدروژن برای استفاده مسکونی و تجاری در گرمایش و روشنایی تولید کرد. برخلاف گاز زغال سنگ معمولی یا گاز کک که در خدمات شهری استفاده می شدند، این گاز سوخت گرمایشی پر بازده تری را فراهم می کرد. در اواخر قرن نوزدهم موتورهای احتراق داخلی عموماً با گاز شهری سوخت رسانی می شدند و در اوایل قرن بیستم بسیاری از موتورهای ثابت به استفاده از سوخت گازی شده از کک که به طور قابل توجهی ارزان تر از گاز شهری بود که بر پایه گاز شهری به دست می آمد، تغییر حالت دادند. در دوران جنگ جهانی دوم، بنزین سهمیه بندی شده بود و با کمبود عرضه مواجه بود. به دلیل کمبود بنزین به دست آمده از نفت، افراد مسن به یاد می آورند که چگونه هم برای چوب و هم برای زغال سنگ دستگاه های گازساز بسازند و چگونه موتورهای احتراق داخلی را تغییر دهند تا با سوخت گازی کار کنند و مولدهای گاز چوب به طور فعال در حال تولید بودند. در بریتانیا، فرانسه، ایالات متحده و آلمان، تعداد زیادی از چنین مولدهایی برای تبدیل چوب و زغال سنگ به سوخت برای وسایل نقلی
ه ساخته شدند. مولدهای تجاری قبل و بعد از جنگ برای استفاده در موقعیت های خاص یا در اقتصادهای ضعیف در حال تولید بودند. برخی از مولدهای گاز چوب دوران جنگ جهانی دوم از نوع جریان نزولی "Imbert" بودند که در حدود سال ۱۹۲۰ توسط مخترع فرانسوی ژرژ ایمبرت طراحی شدند. آلمان برای حفظ ذخایر محدود سوخت، واحدهای گازوژن را برای وسایل نقلیه از جمله اتومبیل ها، کامیون ها، تراکتورهای توپخانه ها و حتی تانک ها تولید کرد. حتی در کشورهایی که درگیر جنگ نبودند، مانند سوئد یا برزیل، گازوژن محبوب بود، زیرا دستیابی به نفت سخت شده بود. در برزیل، مسابقه دهنده ای به نام چیکو لندی که یک آلفارومئو با موتوری که با گاز چوب کار می کرد را می راند، در پیست اینترلاگوس سائوپائولو در سال ۱۹۴۴ برنده شد. تولید گاز شهری برپایه زغال سنگ به طور کلی با گاز بر پایه نفت و گاز طبیعی جایگزین شد. با این وجود، بریتانیا استفاده خود از گاز شهری برپایه زغال سنگ را تا اکتشافات گاز طبیعی دریای شمال در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ ادامه داد. پس از جنگ جهانی دوم. زمانی که قیمت نفت افزایش یافت، علاقه دوباره به مولدهای گاز چوب شکل گرفت. آژانس مدیریت اضطراری فدرال ایالات متحده (FE
MA) کتابی را در مارس ۱۹۸۹ منتشر کرد که در آن نحوه ساخت یک مولد گاز در مواقع اضطراری و زمانی که نفت در دسترس نبود توضیح داده شده بود. این کتاب طرحی به نام «گازساز با جریان نزولی طبقه بندی شده» را توصیف می کرد که چندین ایراد از انواع قبلی را برطرف می کرد. اتحادیه اروپا یک پروژه گاز چوبک که در سال ۲۰۰۵ در گوسینگ اتریش شروع شد را حمایت مالی کرد. این پروژه یک نیروگاه برق با یک مولد گاز چوب و یک موتور گازی برای تبدیل گاز چوب به ۲ مگاوات توان الکتریکی و ۴٫۵ مگاوات گرما بود. همچنین یک دستگاه آزمایشی برای استفاده از فرایند فیشر-تروپش به منظور تبدیل گاز چوب به سوختی شبیه دیزل وجود داشت. تا قبل از اکتبر سال ۲۰۰۵، امکان تبدیل ۵ کیلوگرم چوب به ۱ لیتر سوخت وجود داشت. طراحی. متون علمی غنی ای در مورد کارخانه های گاز، گاز شهری، تولید گاز، گاز چوب و سوخت گازی وجود دارد که اکنون به دلیل قدمت آن در دسترس عموم مردم قرار دارد. موفق ترین مولدهای گاز چوب که در اروپا و ایالات متحده مورد استفاده هستند، نمونه هایی از انواع طرح اولیه ایمبرت هستند. مولدهای گاز چوب اغلب از چوب استفاده می کنند. با این وجود، زغال چوب نیز می تواند به عنوان س
وخت مورد استفاده قرار گیرد. زغال چوب متراکم تر است و گازی با آلایندگی کمتر را بدون مواد فرار قیری و مقدار آب بیش از حد چوب تولید می کند. مولد گاز چوب FEMA (طبق تعریف کتاب راهنمای FEMA) یک گازساز اضطراری است. این مولد طراحی شده است که به سرعت در یک بحران سوخت واقعی مونتاژ شود. این طراحی ساده شده دارای مزایای روشنی نسبت به واحدهای اروپایی قبلی است، مانند سوخت گیری و ساخت و ساز آسان تر. اما به دلیل مشکلات جدید قابل توجهی نسبت به طرح اولیه ایمربت محبوبیت کمتری دارد. این مشکلات شامل فقدان یک منطقه اکسیداسیون ثابت می شود که به منطقه اکسیداسیون اجازه می دهد تا به یک منطقه بزرگتر به آرامی حرکت کند که باعث افت دما می شود. دمای عملیاتی پایین تر باعث تولید قیرمی شود و فاقد منطقه کاهش واقعی است که تمایل این طرح به تولید قیر را افزایش می دهد. قیر در جریان گاز چوب به عنوان یک گاز آلوده به حساب می آید و قیر به سرعت موتور را خراب می کند و احتمالاً باعث گیرکردن دریچه ها و حلقه ها می شود. طراحی جدیدی که با نام گازساز کیث شناخته می شود، واحد FEMA را بهبود می بخشد و همزمان بازیابی گرمای گسترده و رفع مشکل قیر را در خود جای داده ا
ست. آزمایشی در دانشگاه آبرن نشان داده است که ۳۷ درصد کارآمدتر از بنزین است. این سیستم رکورد سرعت جهانی را برای وسایل نقلیه ای که با انرژی زیست توده کار می کنند ثبت کرده است و چندین تور بین المللی را انجام داده است. سازمان ملل سند FOA 72 را با جزئیاتی در مورد طراحی و ساخت مولد گاز چوب آنها، همانند مقاله فنی بانک جهانی ۲۹۶، تهیه کرد. مزایا. مولدهای گاز چوبی مزایای زیادی نسبت به استفاده از سوخت های نفتی دارند: ملاحظات ایمنی. درصورتی که به دقت طراحی و استفاده نشود، پتانسیل قابل توجهی برای آسیب یا مرگ ناشی از گاز چوب که حاوی درصد زیادی از گاز سمی مونوکسید کربن (CO) است، وجود دارد. تولیدکننده های گاز چوب با طراحی مطمئن و ساخت و ساز کاملاً آزمایش شده برای استفاده در فضای باز یا در یک فضای نیمه بسته، به عنوان مثال، در زیر یک پناهگاه که از دو طرف باز است، ایمن به حساب می آید. همچنین ممکن است برای استفاده در یک فضای داخلی با تهویه بسیار خوب (مثلا فشار منفی) که به هیچ فضای داخلی دیگری که برای خواب مورد استفاده باشد متصل نیست و به آشکارسازهای گاز مونوکسید کربن اضافی (بیش از ۱) که کاملاً مستقل باشند و با باتری کار کنند و
به طور منظم آزمایش شوند مجهز باشد، نسبتاً ایمن به حساب می آیند. با این حال احتیاط حکم می کند که هر نوع طراحی آزمایشی تولیدکننده گاز چوب یا ساخت و ساز جدید باید به طور کامل در فضای باز، و فقط در فضای باز، با یک «رفیق» که همیشه همراه باشد و با هوشیاری مداوم برای هرگونه علائمی از سردرد، خواب آلودگی یا حالت تهوع آزمایش شود. اینها علائم اولیه مسمومیت با مونوکسید کربن هستند. علاوه بر این، باید از مخلوط شدن مقادیر بیش از حد هوا و گاز جلوگیری شود، زیرا در صورت وجود منبع احتراق، می تواند باعث آتش سوزی (انفجار) گاز مورد نظر شود. ذخیره سازی طولانی مدت گاز چوب، به جز برای استفاده از دستگاه جابجایی آب از نوع گازگیر نباید استفاده شود. به دلیل اینکه عناصر فراری در گاز وجود دارند که اگر اجازه رسوب بیش از حد مجاز به آنها داده شود، در منبع ذخیره سازی گاز متراکم می شوند. تحت هیچ شرایطی گاز چوب نباید به قدری متراکم شود که فشار آن به بیش از بالاتر از محیط برسد، زیرا این اتفاق ممکن است باعث تراکم مواد فرار شود و همچنین اگر منبع شکسته شود یا نشتی داشته باشد، احتمال آسیب شدید یا مرگ ناشی از گاز مونوکسید کربن یا آتش سوزی وجود دارد. پ
وشش رسانه ای. در سال ۲۰۰۸، نمونه ای از طراحی و ساخت یک کامیون با موتوری که با گاز چوب کار می کرد در قسمت هشتم برنامه «ماشین با قدرت درخت» در "کانال نشنال جئوگرافیک در Planet Mechanics نمایش داده شد." در سال ۲۰۰۹، نمونه دیگری از طراحی و ساخت موتور مولد روشنی که با گاز چوب کار می کرد در مجموعه تلویزیونی "The Colony" در قسمت دوم فصل اول «مبارزه قدرت» بود. همچنین در قسمت دهم برنامه "Exodus" برای تأمین انرژی یک فورد اسکیپ استفاده شد. در سال ۲۰۱۰، مجله Mother Earth News در مقاله ای یک موتورکه با گاز چوب کار می کرد و بر روی یک کامیون وانت نصب شده بود را مورد بحث قرار داد و تصاویری از آن را نشان داد. به عنوان بخشی از مجموعه علمی بی بی سی "Bang Goes Theory"، یک فولکس واگن سیروکو به یک طراحی از مارتین بیکن تبدیل شد تا با استفاده از تفاله های قهوه استفاده شده حرکت کند و پس از ساخت آن در سال ۲۰۱۰، صرفاً با استفاده از قهوه از لندن تا منچستر رانده شد. بخشی از گروه اکنون بر روی طراحی پیشرفته تری کار می کنند که علی رغم برد، بر روی حداکثر سرعت متمرکز است. در ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۱، در یک کامیون اصلاح شده با موتوری که با گاز چوب کار
می کرد، رکورد سرعت جهانی جدیدی را برای وسایل نقلیه ای که با گاز چوب کار می کنند، با سرعت ۷۳ مایل در ساعت به ثبت رساند. در برنامه رادیویی "Car Talk" که در ایالات متحده محبوب است، یک تماس گیرنده در قسمت ۱۲۰۱ (که در ۷ ژانویه ۲۰۱۲ پخش شد و متعاقباً «۲۰ مایل به ازای هر وودچیپ» نامگذاری شد)، یک وسیله نقلیه تولید گاز چوب که در دوره طفولیت در جنگ جهانی دوم در آلمان سوار آن شد را مورد شرح قرار داد. میزبانان برنامه با این فناوری آشنا نبودند، احتمالاً به دلیل اینکه هرگز در ایالات متحده به طور گسترده مورد استفاده قرار نگرفت. در ۱۲ مارس سال ۲۰۱۲، در یک قسمت از فصل ۲ برنامه Doomsday Preppers، یک مولد گاز چوب نشان داده می شود که اسکات هانت در حال راندن یک کامیون فورد و یک مولد الکتریکی خانگی در زمین جنگلی چند هکتاری خود در کارولینای جنوبی است. برنامه کمدی تلویزیون صربستان "کامیون رانان 2" ("Kamiondzije II") از سال ۱۹۸۳ به عنوان بخشی از موضوع، در مورد یک مولد گاز که به شاسی یک کامیون متصل است صحبت می کند. در آوریل سال ۲۰۱۲ مقاله ای در Mother Earth News منتشر شد که شامل گازساز کیت بود و تصاویری از آن را به همراه گفتگو با مختر
ع آن وین کیث نشان می داد. در قسمت ۵ مستند بی بی سی Wartime Farm (پخش شده در اکتبر ۲۰۱۲)، آنها یک آمبولانس که با گاز زغال سنگ کار می کرد را مطابق با ویژگی های یک وسیله نقلیه گازسوز در سال ۱۹۴۳ ساختند. در فصل ۳ برنامه «مردان کوهستانی» در کانال تاریخ، یوستی کانوی در حال کار کردن با یک پیکاپ تویوتا که با گاز پوب کار می کند و برای حمل کالا است، نشان داده می شود. نخست وزیر فنلاند جوها سیپیلا به خاطر ماشینی که قبل از فعالیت سیاسی اش به عنوان سرگرمی ساخته بود و با موتور گاز چوب کار می کرد، مورد توجه رسانه ها قرار گرفت. «ال کامینا» مدل ۱۹۸۷ شورولت ال کامینو، با سرعت ۱۴۰ کیلومتر در ساعت (۸۷ مایل در ساعت)، سریع ترین خودرویی است که با گاز چوب کار می کند. لیست سیستم های تجاری موجود. فقط چند شرکت وجود دارند که سیستم های گاز چوب ساز را به صورت تجاری تولید می کنند. یک لیست را می توان در اینجا مشاهده کرد. از آنجایی که سیستم های گاز چوب تمایل دارند نسبتاً بزرگ باشند، بیشتر بر روی کاربردهای ثابت (تولید برق) متمرکز هستند. هر چند ممکن است برخی از آنها برای ساخت وسایل نقلیه مناسب باشند.
میخائیل ایوانوویچ ملتیخوف (: Михаил Иванович Мельтюхов، )، (زادهٔ ۱۴ مارس ۱۹۶۶)، تاریخ دان نظامی روسیه است. آثار. ملتیخوف در مسکو به دنیا آمد. در سال ۱۹۹۵، او از پایان نامه "تاریخ نگاری معاصر در مورد پیش از تاریخ جنگ آلمان و شوروی " در مورد تاریخ نگاری مربوط به آغاز جنگ جهانی دوم دفاع کرد. از آن زمان، او آثار تحقیقی متعددی را منتشر کرده است که بسیاری از آنها به دلیل بررسی انتقادی مفاهیم رسمی شوروی از جنگ جهانی دوم قابل توجه هستند. برخی از آثار مهم در این راستا عبارتند "از: در آستانه جنگ بزرگ میهنی: بحث ادامه دارد" و "فرصت از دست رفته استالین" و "جنگ های شوروی-لهستان: بن بست نظامی و سیاسی در ۱۹۱۸–۱۹۳۹". ملتیوخوف همچنین در مجموعه مقالاتی که اخیراً در مورد ایده های ویکتور سووروف منتشر شده بود، مشارکت داشت. ملتیخوف به طور کلی از برخی ایده های سووروف حمایت کرد، اما او را به دلیل نادرستی مورد انتقاد قرار داد. در آخرین اثر خود، "کمپین آزادی استالین"، او به تلاش های جوزف استالین برای بازپس گیری «سرزمین های از دست رفته» امپراتوری روسیه، به عنوان مثال، بسارابیا می پردازد. او فرضیه ای ارائه می دهد که دقیقاً در زمان اشغا
ل بیسارابی توسط شوروی، آدولف هیتلر تصمیم به حمله به اتحاد جماهیر شوروی گرفت، زیرا متوجه شد که ارتش سرخ می تواند به سرعت ذخایر نفت آلمان را در رومانی با حمله به بیسارابی قطع کند. جنجال طرح های تهاجمی شوروی قبلاً توسط ویکتور سووروف ارائه شده بود که آمادگی شوروی را برای حمله توصیف می کرد.