Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی کرده است. ندانم گرایی اصولی با توجه به نظریه اجتماعی که اصرار دارد درک مشترک اعضای یک محیط اجتماعی مورد مطالعه بر هر مفهومی اولویت دارد که یک نظریه پرداز اجتماعی ممکن است از خارج از آن محیط برای تحلیل برگزیند. این می تواند برای دانشمندان علوم اجتماعی سنتی گمراه کننده باشد که در راستای نیاز به نظریه اجتماعی آموزش دیده اند. بسیاری از ارجاع های نظری توسط آن وارفیلد رالز، در مقدمه ای بر «برنامه روش شناسی مردمی»، ممکن است به گونه ای تفسیر شود که این موضع را به اواخر عمر گارفینکل تقلیل دهد. با این حال، این موضع با درک روش شناسی مردمی از اهمیت «روش های اعضا» و با خطوط خاصی از تفکر فلسفی در رابطه با فلسفه علم (پولانی ۱۹۵۸، کوهن ۱۹۷۰، فایرابند ۱۹۷۵) و مطالعه رویه های واقعی شیوه علمی سازگار است. همچنین با فلسفه متأخر لودویگ ویتگنشتاین مطابقت نزدیکی دارد، به ویژه همان طور که پیتر وینچ در مطالعات اجتماعی به کار می برد. همچنین در کار گارفینکل به (پدیدارشناسی استعلایی) ادموند هوسرل، (نظریه گشتالت) گورویچ و البته در میان دیگران، اغلب به آثار پدیدارشناس اجتماعی، آلفرد شوتز (پدیدارشناسی نگرش طبیعی) ارجاع داده شده است. از سو
ی دیگر، نویسندگان و مراجع نظری مورد استناد گارفینکل، مبنای نظری دقیقی برای روش شناسی مردمی تشکیل نمی دهند. روش شناسی مردمی دورکیمی نیست، اگرچه برخی از علایق امیل دورکیم را دارد؛ پدیدارشناسی نیست، اگرچه از مطالعات هوسرل و شوتز در مورد زیست جهان (Lebenswelt) وام گرفته است؛ نظریه نوعی گشتالت نیست، اگرچه نظم های اجتماعی را با ویژگی های گشتالتی توصیف می کند و ویتگنشتاینی نیست، اگرچه از درک ویتگنشتاین از استفاده از قانون و غیره استفاده می کند. در عوض، این وام گیری ها تنها ارجاعات جزئی به آثار نظری هستند که روش شناسی مردمی از آنها ایده های نظری را برای اهداف بیان شده «انجام» بررسی های روش شناسی مردمی به خود اختصاص داده است. به همین ترتیب، روش شناسی مردمی از هیچ روش رسمی پژوهش پشتیبانی نمی کند و اصرار دارد روش پژوهش بر اساس ماهیت پدیده ای مشخص می شود که در حال مطالعه است. روش شناسان مردمی مطالعات خود را به روش های مختلفی انجام می دهند. و هدف این بررسی ها «کشف کارهایی است که افراد در موقعیت های خاص انجام می دهند، روش هایی که «آنها» برای ایجاد نظم و ترتیب الگو در زندگی اجتماعی بکار می برند.» مایکل لینچ، روش شناس مردمی
اشاره کرده است: «شخصیت های برجسته در این زمینه بارها بر این موضوع تأکید کرده اند که هیچ اجباری در انتخاب روش های [استفاده شده توسط روش شناسان مردمی] و هیچ منعی برای استفاده از هر روش پژوهشی وجود ندارد، [مهم آنست که روش مورد استفاده] برای بررسی پدیده های خاص مورد مطالعه، «کافی» باشد. تفاوت با جامعه شناسی. از آنجایی که برخی از جامعه شناسان به روش شناسی مردمی بی اعتنا هستند و چون دوستداران آن تلاش های خود را به عنوان یک گسست ریشه ای از جامعه شناسی پیشین می دانند، تلاش چندانی برای پیوند روش شناسی مردمی با جامعه شناسی های پیشین صورت نگرفته است. با این وجود، در حالی که روش شناسی مردمی از روش های جامعه شناختی متمایز است ولی به دنبال رقابت با آن یا ارائه راه حلی برای هیچ یک از کارکردهای آن نیست. به همان اندازه که جامعه شناسی با روان شناسی تفاوت دارد، رویکرد روش شناسی مردمی با رویکرد جامعه شناختی تفاوت دارد، هر چند هر دو از کنش اجتماعی سخن می گویند. این بدان معنا نیست که روش شناسی مردمی از اشکال جامعه شناختی سنتی به عنوان تابلویی برای توسعه برنامه ای خود یا در ایجاد معیارهایی برای تفاوت های بین اشکال سنتی مطالعه جامعه
شناختی و روش شناسی مردمی استفاده نمی کند زیرا تنها به این معناست که روش شناسی مردمی به منظور اصلاح، انتقاد، تضعیف یا تمسخر اشکال سنتی جامعه شناختی ایجاد نشده است. در اصل تفاوت متمایزگر بین رویکردهای جامعه شناختی و روش شناسی مردمی در آنست که رویکرد دومی نسبت به شناخت نگرش حس مشترکی را اتخاذ می کند. برخلاف اشکال سنتی پژوهش جامعه شناختی، این یکی از ویژگی های بارز دیدگاه روش شناسی مردمی است که برای آن جذابیت های نظری یا روش شناختی ایجاد نمی کند: مفروضات بیرونی در مورد ساختار یک کنشگر یا شخصیت پردازی کنشگران از واقعیت اجتماعی؛ به حالات ذهنی یک فرد یا گروهی از افراد اشاره دارد. پیش بینی های مفهومی مانند «وضعیت های ارزش»، «احساسات»، «جهت گیری های هدف»، «نظریه های اقتصادی خرد رفتاری» و غیره را به هر کنشگر یا گروهی از کنشگران نسبت می دهند، یا یک «نظم هنجاری» خاص را به عنوان ویژگی متعالی صحنه های اجتماعی و غیره مطرح می کنند. برای روش شناسان مردمی، تحقق روشمند صحنه های اجتماعی در محیط واقعی و تحت بررسی صورت می گیرد و توسط شرکت کنندگان در آن محیط از طریق حسابداری بازتابی ویژگی های آن محیط ساختار می یابد. وظیفه روش شناس
مردمی توصیف ویژگی روشمند این فعالیت ها است، نه تبیین آنها به گونه ای که فراتر از آن چیزی باشد که در و از طریق شیوه های حسابداری واقعی طرف فرد در آن تنظیمات در دسترس است. بنابراین تفاوت ها را می توان به صورت زیر خلاصه کرد: انواع. به گفته جورج پساتاس، پنج نوع مطالعه روش شناسی مردمی قابل شناسایی (پساتاس، ۱۹۹۵: ۱۳۹–۱۵۵) و به صورت زیر قابل تفکیک است: مناسبات با تحلیل مکالمه. رابطه بین روش شناسی مردمی و تحلیل مکالمه، با توجه به همپوشانی منافع آنها، همکاری نزدیک بین بنیان گذاران و متعاقب آن اختلاف علاقه ها در میان بسیاری از پزشکان، گاه بحث برانگیز بوده است. به همان اندازه که مطالعه نظم های اجتماعی «به طور اجتناب ناپذیری» با ویژگی های سازنده صحبت در مورد آن نظم های اجتماعی درهم تنیده است، روش شناسی مردمی متعهد به علاقمندی هم به گفتگوی محاوره ای و هم به نقشی است که این گفتار در تشکیل آن نظم بازی می کند. گفتگو به عنوان نمایه ای دیده می شود و در نظم اجتماعی خاصی تعبیه شده است. همچنین به طور طبیعی منعکس کننده و سازنده آن نظم است. آن وارفیلد رالز اشاره کرد: بسیاری از کسانی که علاقه جدی به روش شناسی مردمی پیدا کرده اند، از
تحلیل مکالمه که توسط ساکس، شگلوف و جفرسون توسعه یافته است، به عنوان یکی از ابزارهای پژوهشی خود استفاده کرده اند.» از سوی دیگر، جایی که مطالعه گفتگوی محاوره ای از زمینهٔ موقعیتی خود جدا می شود - یعنی زمانی که ماهیت یک روش کاملاً فنی و کار "تحلیلی رسمی" را به خود اختصاص می دهد - شکلی از روش شناسی مردمی نیست. همان طور که آن وارفیلد رالز اشاره می کند، "خطر" سوءتفاهم در اینجا، آنست که تجزیه و تحلیل مکالمه می تواند به یک شرکت تحلیلی رسمی دیگر تبدیل شود، مانند هر روش رسمی دیگری که جعبه ابزار تحلیلی از پیش تصورات، تعاریف رسمی و رویه های عملیاتی را به موقعیت / محیط مورد مطالعه می آورد. هنگامی که چنین مفاهیم تحلیلی از درون یک محیط تولید می شوند و به صورت مفهومی به دیگری اعمال می شوند (تعمیم می شوند)، کاربرد (دوباره) بیانگر نقض شکل قوی «الزام کفایت منحصر به فرد» روش ها است.
تورآلوْ ماوُرستاد‏ (به نروژی: Toralv Maurstad)، زاده ۲۴ نوامبر ۱۹۲۶م، در بروم، نروژ؛ و مرگ به تاریخ ۴ نوامبر ۲۰۲۲م در سن ۹۵ سالگی یک بازیگر و کارگردان صحنه، سینما و تلویزیون در نروژ بود. وی از دهه ۱۹۵۰ میلادی، نقشی محوری در هنرهای نمایشی نروژ داشته است. پیشینه. تورالو ماورستاد، بین سال های ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۸م، رئیس و مدیر تئاتر نوین اسلو بود. وی سپس، بین سال های ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۶م، اداره تئاتر ملی اسلو را بر عهده داشت. تحت مدیریت وی، تئاتر نوین اسلو، به عنوان یک نمایشخانهٔ آثار کمدی، جانی دوباره گرفت. در حالی که دوران ریاست وی، در تئاتر ملی اسلو، تا حد زیادی با نا آرامی داخلی، اخراج و اعتصاب بازیگران همراه بوده است.ماورستاد، فارغ التحصیل آکادمی سلطنتی هنرهای دراماتیک لندن است و اولین بازی خود را در سال ۱۹۴۹م، بر صحنهٔ تئاتر تروندلاگ، انجام داده است. وی به عنوان بازیگر صحنه، بین سال های ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۴م، در استخدام تئاتر نوین اسلو؛ و بین سال های ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۷م، در استخدام تئاتر ملی اسلو، بود.ماورستاد، در سال ۱۹۹۹م، جایزه آماندا را دریافت کرد. وی همچنین در سال ۲۰۰۵ میلادی، به خاطر تلاش هایش در اجرای نمایشنامهٔ در انتظار گودو،
اثر ساموئل بکت، در تئاتر ملی اسلو، به طور مشترک، برنده جایزه شد. در سال ۲۰۱۴م، جایزهٔ فرهنگ اسلو؛ و در سال ۲۰۱۷م، جایزه بهترین بازیگر نقش مرد به وی، تعلق گرفت. در سال 1974 پادشاه نروژ او را به عنوان شوالیه درجه یک از نشان سلطنتی نروژی سنت اولاو منصوب کرد و در مارس 2007 مورستاد به عنوان فرمانده رده سنت اولاو منصوب شد.
جام برتر هرتس با نام رسمی «جام رقابت های برتر اتحادیه فوتبال شهرستان هارتفوردشیر»، قدیمی ترین مسابقات جام فوتبال شهرستانی است که منحصراً در هارتفوردشیر انگلستان برگزار می شود. ۸۷–۱۸۸۶، اولین فصل از این مسابقات و هادسدون تاون اولین قهرمان آن بود. این رقابت ها هر ساله برگزار شده است، به جز سال های ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ که با آغاز جنگ جهانی اول به حال تعلیق درآمد. معمولاً بیست و دو باشگاه برتر شهرستان در این جام شرکت داده می شوند، اگرچه این تعداد در سال های گذشته کم و بیش متغیر بوده است. فینال ها تقریباً همیشه در یک ورزشگاه بی طرف در خود شهرستان برگزار می شوند، به غیر از چند فصل در اواسط دهه ۱۹۶۰ که فینال ها رفت و برگشتی بود. از فصل ۰۵–۲۰۰۴، مقر اتحادیه فوتبال هرتس در لچ ورث گاردن سیتی میزبان فینال ها شد، به استثنای فصل ۱۱–۲۰۱۰ که بارنت و استیونج، دو باشگاه از لیگ فوتبال به فینال رسیدند و نگرانی ها در مورد امنیت بازی، سبب شد تا فینال به ورزشگاه آندرهیل منتقل شود. قهرمان فعلی، بورم وود است.
سهم بازار درصدی از کل درآمد یا فروش یک بازار است که یک شرکت در اختیار می گیرد. به عنوان مثال، اگر در یک صنعت معین، ۵۰۰۰۰ واحد در سال فروش داشته باشد، شرکتی که فروش آن ۵۰۰۰ واحد از کل واحدها را انجام داده است، ۱۰ درصد از سهم بازار را در اختیار دارد. «بازاریاب ها باید بتوانند اهداف فروش را در سهم بازار ترجمه و ترکیب کنند، چرا که با توجه سهم بازار است که آن ها می توانند پیش بینی کنند چقدر باید در بازار رشد کنند و یا سهم رقبا را به دست آورند. دستیابی به مورد دوم، یعنی گرفتن سهم رقبا، تقریباً همیشه دشوارتر است. سهم بازار اغلب چشم انداز را تعیین می کند و اقدامات استراتژیک یا تاکتیکی را هدایت می کند. علاوه بر این، سهم بازار یک معیار کلیدی در درک عملکرد نسبت به رشد بازار است. زیرا اندازه گیری رشد (یا کاهش) فروش، فقط ممکن است نتیجه رشد یا کاهش مشابه در کل صنعتِ مد نظر باشد. افزایش سهم بازار یکی از مهمترین اهداف هر تجارت است. مزیت اصلی استفاده از سهم بازار به عنوان معیار عملکرد تجاری این است که کمتر به متغیرهای محیطی کلان، مانند وضعیت اقتصاد یا تغییر در سیاست مالیاتی، وابسته است. با این حال، در بازار ایالات متحده، افزا
یش سهم بازار ممکن است برای سازندگان محصولات قابل تعویض که به صورت بالقوه خطرساز هستند (مانند شرکت های دارو) خطرناک باشد. به همین دلیل یک دکترین قانونی در این کشور وجود دارد که با نام مسئولیت سهم بازار شناخته می شود.
جیمز اوهایو پاتی (James Ohio Pattie) (حدود ۱۸۰۴ میلادی – حدود ۱۸۵۰ میلادی)، مرد کوهستان و نویسنده آمریکایی اهل کنتاکی بود. در میان سال های ۱۸۲۴ – ۱۸۳۰ میلادی، پاتی در یک سری تجارت خز و سفرهای اکتشافاتی و تجارتی شرکت نموده و به مناطق غرب و جنوب غرب آمریکا تا مناطق شمالی و مرکزی مکزیک امروزی سفر کرد. در ۱۸۳۱ میلادی، پاتی با روزنامه نگار اهل کنتاکی به نام تیموتی فلینت همکاری نموده و داستان سفرهای خود را تحت عنوان روایت شخصی جیمز او پاتی اهل کنتاکی منتشر کرد. «"روایت شخصی"» به خاطر ارایه مشخصات روشن در مورد مناطق جنوب غرب مورد تحسین مورخین قرار گرفته اما راستی یادداشت های پاتی مورد مناقشه است. اگرچه ماهیت کلی رویدادهای توصیف شده به طور گسترده مورد پذیرش قرار دارد، اما احتمالاً پاتی نقش خود در این چنین رویدادها را بیشتر تزیین کرده است. سفرهای اکتشافی. ۱۸۲۴ – ۱۸۲۶ میلادی: رودهای میزوری و هیلا. پاتی و پدرش، سیلوستر در ژوئن ۱۸۲۴ از سنت لوئیس حرکت نموده و در امتداد رود میزوری سفر نمودند تا با اقوام بومی هندی به تجارت بپردازند. هنگام رسیدن به یک پایگاه نظامی در کونسیل بلوفس در منطقه امروزی آیووا، به پاتی گفته شد که آنه
ا نمی توانند بدون مجوز به سفر خود ادامه دهند. به جای برگشتن به سنت لوئیس، پدر پاتی تصمیم گرفت تا به کاروان اسب های بارکش که توسط سیلوستر پراتی رهبری می گردید، بپیوندند. بنابر سابقه نظامی که پدر پاتی داشت، از او دعوت گردید تا رهبری گروه که متشکل از ۱۱۶ مرد و بیش از سه صد اسب و قاطر بود، را بر عهده بگیرد. این گروه در نوامبر ۱۸۲۵ به سانتا فی رسیده و در آنجا از فرماندار دادخواست نمودند تا اجازه شکار سگ آبی در امتداد رود هیلا به آنها داده شود. درخواست آنها در مرتبه اول رد شد، اما جیمز ادعا نمود که، پس از نجات دادن دختر فرماندار از نزد یک باند محلی در مسکلیروو، مجوز شکار سگ آبی به گروه اعطاء گردید. با این همه، به احتمال زیاد این داستان ساختگی بوده و پاتی ها به طور غیرقانونی به شکار در امتداد رود هیلا ادامه دادند. سیلوستر، جیمز و سه راهنما از سانتا فی در امتداد رود ریو گرانده به سمت جنوب سفر نموده و بعد به حرکت خود به سمت غرب تا معادن مس سانتا ریتو ادامه دادند، جاییکه آنها برای مدتی کوتاه برای تهیه تدارکات توقف نمودند. آنها زمستان را مشغول شکار سگ آبی بوده و به سمت غرب تا دوراهی رود سالت در نزدیکی فینیکس امروزی سفر
کردند، اما موفقیتی چندانی نداشتند. گروه با خرس ها، باندهای کوچک مهاجمین هندی و رفت و برگشت بیماری ها و گرسنگی مواجه شدند و تا اوایل ۱۸۲۶ میلادی آنها به خوردن اسب های خودشان و همچنین خرس خاکستری روی آورده بودند. در ماه های نخستین ۱۸۲۶ به شانس آنها افزوده شده و گروه تا اواخر ماه مارس توانستند صدها خز در امتداد دریا به دست بی آورند و امیدوار بودند تا پس از به دست آوردن اسب های بارکش مورد نیاز خود به خانه بازگردند. در آوریل، پاتی ها دوباره به معدن سانتا ریتا بازگشتند، جاییکه مالک معدن کنترل عملیات را به سیلوستر پیشنهاد کرد. پدر پاتی تا ۱۸۲۷ میلادی امور معدن را با دو شریک به طور سودآوری به پیش برد و جیمز به تنهایی به شکار مشغول شد. ۱۸۲۶ – ۱۸۲۷ میلادی: رودخانه کلرادو. در ژوئن ۱۸۲۶، پاتی ادعا می نماید که در سفری اکتشافی در امتداد رود هیلا تا دوراهی سانت پدرو شرکت نمود تا خزهای شکار شده را بازگرداند. هرچند این سفر اکتشافی در حقیقت انجام شده بود، اما به احتمال زیاد پاتی در آن حضور نداشت، چون در این ایام او به عنوان شاهد در سفته ای که در ۱۴ ژوئن در معدن به امضاء رسید حضور داشت. این سفر اکتشافی در اوایل ژوئیه بدون حصول
حتی یک خز دوباره برگشت، چون آنها دریافتند که هندی ها قبلاً خزهای شکار شده را که احتمالاً هزارها دلار ارزش داشتند، با خود برده بودند. چون هنوز چندین ماه به فصل شکار خز در خزان باقی مانده بود، پاتی تابستان ۱۸۲۶ را در معدن مشغول کار بود و به خاطر محافظت از معدن در مقابل یورش های قبیله آپاچی، روزانه یک دلار مزد دریافت می کرد. پاتی چندین مهارت ارزشمند را از تعامل خود با افراد مختلفی که از منطقه سانتا ریتا عبور می کردند آموخت، وی همچنین ادعا نمود که تکلم به زبان اسپانیای را در طی چند ماه از خوان اونیس که قبلاً مسئول مدیریت معدن را به عهده داشت، یادگرفت. در نهایت، پاتی به حدی روان به زبان اسپانیایی صحبت می کرد که در سفرهای بعدی خود به عنوان مترجم نیز خدمت می کرد. افزون بر آن، پاتی حالا می توانست قبیله های بومی مختلف جنوب غرب را از هم تفکیک نماید، مهارتی که در سفرهای بعدی شکار خز وی برای او مفید واقع شد. علی رغم اصرار ورزی پدرش مبنی بر اینکه جیمز در طول زمستان در معدن کار کند، پاتی سفر خود را در ژانویه ۱۸۲۷ آغاز نموده و تصمیم داشت تا به رود هیلا و دو شاخه آن با رود کلرادو سفر کند. گروه اکتشافی، قبل از اینکه چندین مای
ل در امتداد دریا سفر کنند، چندین روز را در روستایی در صحرای یوما در دهانه رود کلرادو سپری نموده و مشغول گردآوری تدارکات بودند و در آنجا با گروهی از هندی های ماریکوپا ملاقات نموده و تجارت نمودند. یک هفته بعد، گروه با یک باند موهاوی مواجه شدند، گروهی که جیمز و یک شکارچی دیگر به نام جورج یونت در مورد آنها شنیده بودند و نیت گروه را خصمانه می دیدند. باند موهاوی، قرار پیش بینی، صبح گاه همان روزی که گروه پاتی به آنجا رسیدند بر آنها حمله نمودند، اما موهاوی ها به آسانی عقب رانده شدند. پس از درگیری با باند موهاوی، گزارش پاتی در مورد سفر اکتشافی به طور غیرمعمولی مبهم می شود، به ویژه در رابطه با فاصله بسیار طولانی که به ادعای او، این گروه اکتشافی طی نمود. پس از سفر از کلرادو به سوی قلمرو ناواهو، ادعا می شود که این سفر اکتشافی از آب پخشان اقلیمی آمریکا عبور و به سمت شمال حرکت نمود و در امتداد رودهای پلت، بیگهورن و یلواستون به تله اندازی پرداخت. پاتی ادعا می نماید، قبل از اینکه گروه به روستایی از قوم زونی در غرب نیومکزیکو برسد، به حرکت خود به سمت شمال ادامه داده و تا رود کلارک فورک در رود کلمبیا که در مونتانی امروزی واقع ش
ده است، پیش رفت. چون این سفر شامل طی کردن حدود ۲٬۰۰۰ مایل در ۸۵ روز است، گزارش پاتی در واقع کاملاً نادرست است. با در نظر داشت تمامی احتمالات، پاتی تنها نام دریاهای را که از سایر شکارچیان شنیده بود در گزارش خود بازگویی می کرد و گروه اکتشافی وی تنها فاصله اندکی را از رود کلرادو طی نموده و به گرند کنیون گذار ناپذیر رسیدند. زمانی که گروه به روستای مردمان زونی رسید، بیشتر اعضای آن مُرده بود و کسانی که زنده مانده بودند نیز با گرسنگی دست و پنجه نرم می کردند. با این همه، سفر اکتشافی آنها یک موفقیت سترگ پنداشته می شد، چون آنها با محموله ای از خز که حدود ۲۰٬۰۰۰ دلار ارزش داشت، برگشتند. با این حال، هنگامی که گروه در ماه اوت به سانتا فی رسیدند، سربازان خزهای آنها را به دستور فرماندار سانتا فی که گروه را به شکار بدون مجوز متهم کرده بود، ضبط نمودند. ۱۸۲۷ – ۱۸۲۸ میلادی: رودهای پکوس، هیلا و کلرادو. هر چند تاریخ های که پاتی در مورد سفرهای خود در بهار و تابستان ۱۸۲۷ ارایه می نماید، گیج کننده و احتمالاً نادرست است، اما او در واقع پس از اینکه به سانتا فی رسید، در تلاشی برای جبران کردن کالاهای از دست رفته خود، یک مسافرت شکار کوتا
ه مدت در امتداد رود پکوس را رهبری کرد.
جوائو دا نوا (João da Nova) (املای گالیسیایی: Xoán de Novoa) (املای اسپانیایی: Juan de Nova) (متولد حدود ۱۴۶۰ در ماسیدا، اورنسه، گالیسیا – درگذشت ۱۶ ژوئیه ۱۵۰۹ در کوچی، هند)، کاوشگر پرتغالی-گالیسیایی اقیانوس های اطلس و هند بود که برای حکومت پرتغال کار می کرد. از وی به عنوان کاشف جزیره های اسنشن و سنت هلنا یادآوری می شود. جزیره ژوان دو نوا در کانال موزامبیک به افتخار وی نام گذاری شده است. جزیره مرجانی فارکوهار (در سیشل) برای مدتی طولانی به نام جزایر جوائو دا نوا شناخته می شد. بعضاً تصور می شود که جزایر آگالگا (در اقیانوس هند) نیز پس از وی نام گذاری شده است (اما، به احتمال قریب به یقین، او هیچگاه از آنها دیدن نکرده بود). زندگی نامه. ژوان دا نوا در یک خانواده اشرافی در ماسیدا، گالیسیا که در آن زمان بخشی از پادشاهی تاج کاستیا بود، متولد شد. نوا توسط خانواده اش به پرتغال فرستاده شد تا در آنجا بزرگ شده و از جنگ میان شاخه های اشرافی، معروف به جنگ های ارماندینو، دور باشد. در پرتغال، او همچنین به نام جوائو گالیگو («گالیسیایی») شناخته می شد. در ۱۴۹۶ میلادی، او از جانب شاه مانوئل یکم به عنوان "آلکایدی مینور" (شهردار) لی
سبون گماشته شد. اولین سفر دریایی به هند. در ۹ یا ۱۰ مارس ۱۵۰۱، جوائو دا نوا سفر خود را به عنوان فرمانده سومین سفر اکتشافی پرتغال به هند آغاز نموده و یک ناوگان کوچک متشکل از چهار کشتی که به طور خصوصی و به ابتکار مشترک بارتولومیو مارکیونی فلورانسی و دی. آلورا اهل براگانزا پرتغالی راه اندازی شده بود را رهبری کرد. تصور می شود که نوا در ۱۵۰۱ میلادی، در جریان این سفر اکتشافی از جزیره اسنشن در اقیانوس اطلس جنوبی نیز دیدن نموده است. پس از دو بار بازدید از دماغه امید نیک، گفته می شود که او همچنین جزیره ای را در کانال موزامبیک که حالا به نام جزیره ژوان دو نوا یاد می گردد، کشف نموده است. پس از رسیدن به هند، نوا یک فیتوریا (پایگاه تجاری) در کانور تأسیس نموده و در آنجا یک نماینده گذاشت (به نمایندگی از کنسرسیوم خصوصی مارکیونی و براگانزا، نه پادشاهی پرتغال). در ۳۱ دسامبر ۱۵۰۱، ناوگان کوچک جوائو دا نوا با ناوگان کشتی های ساموتیری اهل کالیکوت در جنگ خارج از لنگرگاه کانور درگیر شد که نخستین جنگ دریایی پرتغال در اقیانوس هند بود. برخی مورخین گمان می برند که نوا (یا یکی از کاپیتان های وی) ممکن است در مقطعی از سفر خود از جزیره سیل
ان دیدار نموده باشد که در این صورت این بازدید چهار سال قبل از نخستین بازدید رسمی ثبت شده پرتغال، توسط دی. لورینکو دی آلمیدا در ۱۵۰۵–۶ میلادی، صورت گرفته است. ناوگان رزمی نوا در ژانویه ۱۵۰۲ هند را ترک کرد. هنگام بازگشت از سفر اکتشافی، گفته می شود که نوا جزیره سنت هلنا در اقیانوس اطلس جنوبی را در ۲۱ می ۱۵۰۲، روز عید سنت هلنا، کشف نموده است. با این حال، مقاله ای که در ۲۰۱۵ میلادی منتشر گردید، تاریخ اکتشاف این جزیره را بررسی نموده و پیشنهاد می نماید که جان هویگن ون لینشوتن احتمالاً (در ۱۵۹۶ میلادی) نخستین کسی بود که گفت، این جزیره به دلیل اینکه در ۲۱ می کشف گردید به این نام نامگذاری شد. با فرض اینکه لینشوتن به طور صحیح به عید گلریزان (Whitsunday) در ۲۱ می ۱۵۸۹ در مسیحیت غربی اشاره داشته باشد (نه تاریخ ۲۸ می در کلیسای ارتدکس)، این مقاله پیشنهاد می نماید که لینشوتن به عید پروتستان سنت هلنا در ۲۱ می اشاره دارد نه به نسخه مسیحی ارتدکس در این تاریخ. از اینرو این استدلال پدید می آید که، پرتغال این جزیره را دو دهه قبل از آغاز اصلاحات و تأسیس پروتستانتیسم کشف نموده است، از لذا این ممکن نیست که این جزیره به خاطری که در رو
ز عید پروتستان کشف شده است، به این نام نامگذاری شده باشد. تاریخ ۳ می، روز عید کاتولیک برای یافتن صلیب راستین توسط سنت هلنا در اورشلیم که توسط ادواردو دوارت لوپیس در ۱۵۹۱ میلادی و توسط سِر توماس هربرت در ۱۶۳۸ میلادی برای اکتشاف این جزیره پیشنهاد گردیده است، نسبت به تاریخ ۲۱ می در پروتستان، از نظر تاریخی اعتبار بیشتری دارد. این مقاله نتیجه گیری می نماید که اگر دا نوا این کشف را در ۳ می ۱۵۰۲ انجام داده باشد، به احتمال زیاد او از نام گذاری این جریره به نام الها دی ویرا کروز (جزیره صلیب راستین) خودداری نموده بود، چون پدرو آلوارز کابرال قبلاً این نام را بر خط ساحلی برزیل که در ان زمان یک جزیره بزرگ پنداشته می شد، در ۳ می ۱۵۰۰ گذاشته بود. خبر اکتشاف کابرال، قبل از اینکه ناوگان سفر دریایی نوا در ۱۵۰۱ میلادی به هند آغاز شود، مستقیماً از آمریکای جنوبی به لیسبون رسیده بود. اگر د نوا می دانست که نام صلیب راستین قبلاً گذاشته شده است، هویداترین و محتمل ترین نام جایگزینی که او می توانست بر جزیره بگذارد، «سنت هلنا» بود. دومین سفر دریایی به هند. ۱۵۰۵ – ۱۵۰۶ میلادی. در ۵ مارس ۱۵۰۵، او به عنوان ناخدای کشتی فلور د لا مار، در هفت
مین ناوگان جنگی هند پرتغالی تحت فرماندهی فرانسیسکو دی آلمیدا، نخستین نایب الملک پرتغال در هند، سفر دریایی دیگری را به هند هدایت نمود. پادشاه پرتغال لقب اشرافی ناخدای ارشد (پرتغالی: Capitão-mor) ناوگان جنگی ساحل هندی را، در صورتیکه در هند مناسب باشد، به وی اعطاء کرده بود. در آفریقای شرقی، این ناوگان شهر کیلوا را تصرف نموده (رویدادی که نوا، با رساندن نامه های پنهانی میان آلمیدا و مدعی محلی تاج و تخت، محمد آرکون، نقش مهمی ایفا نمود) و برای شبیخون مومباسا پیشروی نمود. پس از اینکه ناوگان جنگی از اقیانوس هند عبور نمود، قبل از اینکه در نهایت در اکتبر به کوچین برسد، مدتی را مشغول بلند کردن قلعه ها و شبیخون بندرها بود. پس از رسیدن به کوچین، دی. فرانسیسکو دی آلمیدا خود را به عنوان نایب الملک هند پرتغالی اعلام نمود، اما از تأیید مقام جوائو دا نوا به عنوان ناخدای ارشد گروه گشت زنی سواحل هند خودداری نمود. آلمیدا ادعا نمود که فلور د لا مار بسیار بزرگ بوده و قادر به ورود به شاخابه ها و کولاب های سواحل هندی نیست و از این رو به عنوان کشتی گشت زنی، مناسب نبود. آلمیدا پیشنهاد ناخدایی یک کشتی کاروال و تسلیم نمودن فلور به یک ناخد
ای دیگر را به جوائو دا نوا ارایه کرد، اما نوا تصمیم گرفت تا خود کشتی اش را به لیسبون بازگرداند. پس از آن، آلمیدا پسر خودش، لوارینگو دو آلمیدا را به عنوان ناخدای ارشد گشت زنی گماشت. نوا در فوریه ۱۵۰۶ هند را ترک کرد، اما به دلیل سنگین-بار بودن فلور د لا مار، نشتی در بدنه کشتی در حومه منطقه زنگبار ایجاد شده و او مجبور شد تا برای تعمیر در جزایر کانال موزامبیک توقف نماید. او هشت ماه بعدی را برای ترمیم کشتی در این منطقه گذراند، تأخیری که بر اثر بیماری و بادهای مخالف طویل تر شد. ۱۵۰۷ میلادی. زمانی که او هنوز هم تا فوریه ۱۵۰۷ با کشتی نشت دار خود در کنار دریا بود، هشتمین ناوگان جنگی تحت فرماندهی تریستاو دا کنها به جزیره موزامبیک رسید. کنها به تعمیر کشتی نوا کمک کرد، محموله آنرا به یک کشتی حمل و نقل لیسبون تحویل داد و نوا و فلور د لا مار را به ناوگان خودش که به سوی هند می رفت، ضمیمه نمود. جوائو دا نوا در اشغال جزیره سقطرا توسط پرتغال در اوت ۱۵۰۷ میلادی سهم گرفت. چیزی که شگفتی او را بسیار برانگیخت این بود که به او وظیفه سپرده شد تا با گروه گشت زنی دریای سرخ، شش کشتی تحت فرماندهی دی. آلفونسو دو آلبوکرکه در سقطرا بماند و
با کنها به هند نرود. اما حضور او در گروه کشت زنی دریای سرخ ظاهراً برای آلبوکرکه آشوب گرانه بنظر می رسید، هرچند نقش او در «شورش ناخداها» که بعداً رخ داد تا حدی غبار آلود بود. علاوه بر ناامیدی های خود وی، نوا داستان های از حقوق ثروتمندان هندی را به ناخدای همتای خود به طور مکرر بیان می کرد، گزینه ای که به مراتب نسبت به سواحل خشک دریای عرب بود که آنها موظف به گشت زنی شده بودند، جذاب تر بود. آلبوکرکه در اوت-سپتامبر ۱۵۰۷ میلادی گروه کوچک خود را به سوی خلیج عمان هدایت نموده و یک سری شهرهای ساحلی – قلهات، القریات، مسقط - را پشت سر هم شبیخون زد، کاری که نیت او مبنی بر این گونه پیشروی تا مناطق دور دست ساحل عربی و حتی جزیره هرمز را نشان می داد. ناخداهای گشت زنی که با رویاهای ثروتمندان سریع و آسان مجذوب هند شرقی شده بودند، در نتیجه جنگ های بی سود و خطرناک پیاپی و با نداشتن مردان مسلح کافی، در نهایت خسته شده و متوقف شدند. پس از مسقط، جوائو دا نوا که کاملاً خسته شده بود یک درخواست رسمی به آلبوکرکه ارایه نموده و اجازه خواست تا گروه گشت زنی را ترک و به سوی هند پیشروی نماید (ظاهراً تا از نایب الملک آلمیدا درخواست تجدید قوا نم
اید). هنگامی که این درخواست وی رد گردید، نوا اعتراض نموده و دستگیر گردید. چندی بعد او مورد بخشش قرار گرفته و از بند آزاد شد، چون فرماندهی او برای شرکت در نبرد هرمز در اکتبر ۱۵۰۷ نیاز بود.
یوهان لودویگ کراپف (Johann Ludwig Krapf) (زاده ۱۱ ژانویه ۱۸۱۰ – درگذشت ۲۶ نوامبر ۱۸۸۱)، مبلغ مذهبی آلمانی در شرق آفریقا و همچنین یک کاوشگر، زبان شناس و گردشگر بود. کراپف همراه با یوهانس ریبمان، نقش مهمی در اکتشاف شرق آفریقا ایفا نمودند. آنها نخستین اروپایی های بودند که در همکاری با کیکویوس که در فراز کوه کنیا و کلیمانجارو زندگی می کرد، از کوه کنیا دیدار نمودند. کراپف همچنین نقش کلیدی در اکتشاف سواحل شرقی آفریقا بازی نمود. اوایل زندگی. کراپف در یک خانواده دهقان که به لوتریان گرایش داشتند در جنوب شرق آلمان متولد شد. از ایام مدرسه به بعد، او نعمت یادگیری زبان که به وی ارزانی شده بود را تقویت کرد. در نخست او به آموزش زبان های لاتین، یونانی، فرانسوی و ایتالیایی پرداخت. او در طول زندگی خود زبان های دیگری را نیز فرا گرفت. پس از اتمام مدرسه، او در عمر ۱۷ سالگی به مدرسه الهیات باسل میشن رفت، اما چون در رابطه با حرفه خود به عنوان مبلغ مذهبی مطمئن نبود، مدرسه الهیات را ترک کرد. او در دانشگاه توبینگن علم الهیات خواند و در ۱۸۳۴ میلادی از آنجا فارغ التحصیل شد. هنگامی که به عنوان دستیار کشیش دهکده کار می کرد، او با یک مبلغ