Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ملی گرایی کروات اوستاشه داشت. او هوادار اتحاد و استقلال کرواسی بود و هم با دودمان هابسبورگ ضدیت داشت، چرا که استارچویچ دشمن اصلی کرواسی را در پادشاهی هابسبورگ می دید، و هم صرب ستیز بود . او خواهان ایجاد یک کرواسی بزرگ شامل سرزمین هایی با ساکنان بوسنیایی، صرب و اسلونیایی بود و بوسنیایی ها و صرب ها را کروات هایی دانست که به دین های اسلام و مسیحیت ارتدکس شرقی گرویده بودند. وی در ارائه چهره اهریمنی خود از صرب ها ادعا کرد که «چگونه صرب ها امروزه برای باورها و ترکیب نژادی آن ها خطرناک هستند، و چگونه نطفه دسیسه، انقلاب و کودتا در خون آنهاست.» استارچویچ صرب ها را «نژادی ناپاک» و «قومی عشایری» و «نژادی از بردگان، نفرت انگیزترین جانوران» خواند، و در همین حال بنیانگذار حزب او، ائوگن کواترنیک، وجود صرب ها را در کرواسی انکار می کرد، چرا که قدرت گیری سیاسی آنها را تهدیدی می دانست. برخی از نظریه پردازهای اوستاشه ایده های نژادی استارچویچ را با ایدئولوژی نژادی آدولف هیتلر پیوند دادند. حزب فرانک از این موضع استارچویچ که صرب ها مانعی برای بلندپروازی هلی سیاسی و سرزمینی کرواسی هستند استقبال کرد و نگرش های تهاجمی صرب ستیز به یکی
از ارکان حزب تبدیل شدند. پیروان حزب ملی گرای افراطی حزب حقوق خالص به عنوان فرانکیست ها (Frankovci) شناخته می شدند و خاستگاه اصلی اعضای جنبش متقدم اوستاشه تبدیل شدند. پس از شکست قدرت های مرکز در جنگ جهانی نخست و فروپاشی امپراتوری اتریش-مجارستان، دولتی موقت در مناطق جنوبی امپراتوری تشکیل شد که به پادشاهی صربستان وابسته به متفقین پیوست تا پادشاهی صرب ها، کروات ها و اسلوونی ها (بعدها به یوگسلاوی معروف شد)، تحت سلطه دودمان کارادوردویچ صرب، را تشکیل دهد. به نوشته تاریخ دان جان پل نیومن، فرانکیست ها و همچنین میراث جنگ جهانی اول بر ایدئولوژی اوستاشه و ابزار نسل کشی آینده آنها تأثیر گذاشتند. بسیاری از کهنه سربازان جنگ در رده ها و در جبهه های مختلف در دو سوی «پیروز» و «شکست خورده» جنگ شرکت کرده بودند. صرب ها بیشترین میزان تلفات در جهان را متحمل شد، در حالی که کروات ها در ارتش اتریش-مجارستان جنگیدند و هر دو گروه به عنوان فرمانداران نظامی بوسنی و صربستان اشغالی خدمت کردند. هر دو گروه از طرح های ضدملی گرایانه در اتریش-مجارستان درون سرزمین های پرجمعیت صرب و نیز از ایده ادغام صربستانی مهارشده در امپراتوری پشتیبانی کردند. نی
ومن می گوید که «مخالفت بی دریغ افسران اتریش-مجارستان با یوگسلاوی، طرح نقشه ای برای راست رادیکال کرواسی، اوستاشه، فراهم آورد.» فرانکیست ها ملی گرایان صرب را مقصر شکست اتریش-مجارستان می دانستند و با ایجاد یوگسلاوی، که در دید آن ها پوششی برای صربستان بزرگ بود، مخالفت کردند. احساسات ملی گرایانه توده ای مردم کروات پس از تأسیس کشور مشترک اسلاوهای جنوبی آغاز به ظهور کرد و علیه پادشاهی جدید، به ویژه اکثریت صرب درون آن، شکل گرفت. فرهیختگان کروات در آغاز سده بیستم، ایوو پیلار، چیرو تروهلکا و میلان شوفلای، بر مفهوم ملت و هویت نژادی مورد استفاده اوستاشه و همچنین نگره مبتنی بر فرومایگی صرب ها تأثیر گذاشتند. پیلار، تاریخ دان، سیاستمدار و وکیل دادگستری، تأکید زیادی بر جبرگرایی نژادی داشت و استدلال کرد که کروات ها توسط میراث نژادی و فرهنگی «نوردیک-آریایی» تعریف شده اند، حال آنکه صرب ها «با ولاک های رومانیایی-بالکانی» درهم آمیخته بودند. تروهلکا، باستان شناس و تاریخ دان ادعا کرد که مسلمانان بوسنیایی کروات تبارهایی هستند، که به گفته وی، از نژاد برتر نوردیک بوده اند. از سوی دیگر، صرب ها به «نژاد منحط» ولاک تعلق داشتند. اوستاشه ن
گره های های شوفلای، تاریخ دان و سیاستمدار، را ترویج می کرد، که در آن ها ادعا می شد کرواسی «از سده ها پیش یکی از محکم ترین باروهای تمدن غرب بوده است»، و اینکه این نقش در پی اتحاد با صربستان هنگام تشکیل کشور یوگسلاوی در سال ۱۹۱۸ از دست رفته است. طغیان ملی گرایی کرواسی پس از ۱۹۱۸ یکی از اصلی ترین تهدیدها برای ثبات یوگسلاوی بود. در طول دهه ۱۹۲۰، آنته پاولیچ، وکیل، سیاستمدار و یکی از فرانکیست ها، به عنوان سخنگویی برجسته برای استقلال کرواسی پدیدار شد. در ۱۹۲۷، او پنهانی با بنیتو موسولینی، دیکتاتور ایتالیا و بنیانگذار فاشیسم تماس گرفت و اندیشه های جدایی خواهانه خود را با وی در میان گذاشت. پاولیچ خواهان یک کرواسی بزرگ مستقل بود که می بایست کل منطقه تاریخی و قومی کروات ها را پوشش می داد. در آن دوره، موسولینی با تقویت نفوذ ایتالیا در ساحل شرقی دریای آدریاتیک با هدف منزوی کردن یوگسلاوی، به مووضع بالکان علاقه مند شد. تاریخ دان بریتانیایی، روری یومانس ادعا می کند که نشانه هایی وجود دارد که پاولیچ از اوایل سال ۱۹۲۸ در اندیشه تشکیل نوعی گروه شورشی ملی گرا بوده است. در ژوئن ۱۹۲۸، استپان رادیچ، رهبر بزرگترین و پرهوادارترین حز
ب کروات، حزب دهقان کرواسی، توسط پونیشا راچیچ، رهبری صرب از مونته نگرو، عضو سابق چتنیک و معاون حزب حاکم صرب حزب رادیکال مردمی به ضرب گلوله در پارلمان یوگسلاوی کشته شد. راچیچ همچنین دو نماینده دیگر حزب دهقان را به ضرب گلوله کشته و دو تن دیگر را زخمی کرد. این قتل ها باعث اعتراض شدید دانشجویان در زاگرب شد. پادشاه الکساندر یکم در تلاش برای مهار درگیری میان احزاب سیاسی کروات و صرب، تشکیل یک دیکتاتوری را با هدف ایجاد «یوگسلاوگرایی یکدست» و یک ملت یوگسلاو واحد اعلام کرد. اعلام دیکتاتوری سلطنتی نیروهای جدایی طلب را به ویژه در میان کروات ها و مقدونی ها به صحنه آورد. "اوستاشا - جنبش انقلابی کرواسی" (به کرواتی: Ustaša - Hrvatski revolucionarni pokret) به عنوان افراطی ترین جنبش از آن میان پدیدار شد. اوستاشه در اواخر سال ۱۹۲۹ یا اوایل ۱۹۳۰ از میان گروه های دانشجویی و جوانان رادیکال و مبارز ایجاد شد که از اواخر دهه ۱۹۲۰ وجود داشتند. این جنبش توسط گوستاو پرچک روزنامه نگار و آنته پاولیچ بنیان نهاده شد. ایدئولوژی آن ها مبتنی بر نفرتی ژرف از صرب ها و صرب گرایی بود و ادعا می کردند که «کروات ها و صرب ها با یک خلیج فرهنگی غیرقابل
وصل از هم جدا شده اند» که مانع از زندگی آن ها در کنار هم می شود. پاولیچ، دولت بلگراد را به تبلیغ «فرهنگ بربریت و تمدن کولی» متهم کرد و ادعا کرد که آن ها «خداناباوری و ذهنیت حیوانی در کرواسی الهی» را گسترش می دهند. طرفداران اوستاشه سال ها پیش از جنگ جهانی دوم نسل کشی را برنامه ریزی کردند؛ برای نمونه یکی از نظریه پردازان اصلی پاولیچ، میهو بابیچ، در سال ۱۹۳۲ نوشت که اوستاشه «هر آنچه که از تن سالم مردم کرواسی پوسیده شده است را پاکسازی و قطع می کند.» در سال ۱۹۳۳، اوستاشه «هفده اصل» را ارائه داد که ایدئولوژی رسمی جنبش به شمار می رفت. این اصول بیانگر منحصر به فرد بودن ملت کرواسی بودند، برتری حقوق جمعی بر حقوق فردی را تشویق، و اعلام می کردند که کسانی که به دلیل «خونشان» کروات نیستند، از زندگی سیاسی کنار گذاشته می شوند. اوستاشه برای توضیح آنچه از دیدشان «دستگاه ترور» به نظر می رسید و اغلب «دارای افراط و تفریط» خوانده می شد، به بعضی سیاست های دولت یوگسلاوی میان دو جنگ اشاره می کرد و آن ها را هژمونی صربستان توصیف می کرد که «باعث مرگ هزارن کروات» شده اند. یوزو توماسویچ، تاریخ دان، توضیح می دهد که این استدلال که از دسامبر
۱۹۱۸ تا آوریل ۱۹۴۱ حدود ۲۸۰ کروات به دلایل سیاسی کشته شده اند صحت ندارد و هیچ انگیزه خاصی برای این قتل ها قابل شناسایی بود، چرا که ممکن است قتلشان در ارتباط با کشمکش های در طی اصلاحات ارضی صورت گرفته باشد. علاوه بر این، وی می گوید که صرب ها نیز در دوران دیکتاتوری سلطنتی از حقوق مدنی و سیاسی محروم بودند. با این حال، توماسویچ توضیح می دهد که سیاست های ضد کروات دولت یوگسلاوی تحت سلطه صربستان در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ و همچنین تیراندازی به نمایندگان حزب دهقان توسط رادیچ تا حد زیادی مسئول ایجاد، رشد و ذات نیروهای ملی گرای کروات بود. این امر در جنبش اوستاشه و در نهایت سیاست های ضد صرب در جنگ جهانی دوم به اوج خود رسید، ولی ماهیت و میزان آن متناسب با اقدامات پیشین ضد کرواتی نبود. به گفته یومانس، مقامات اوستاشه مرتباً بر جنایات علیه کروات ها توسط دولت یوگسلاوی و نیروهای امنیتی تأکید می کردند، و اگرچه بسیاری از آن ها درست بودند و بسیاری نیز غیرواقعی، اما این توجیهی برای ریشه کن کردن صرب ها شد. تامارا پاواسوویچ تروشت، دانشمند علوم سیاسی، با اشاره به تاریخ نگاری و کتاب های درسی، این ادعا که کشتار علیه صرب ها در نتیجه «هژمو
نی پیشین آن ها» بوجود آمده بود را نمونه ای از نسبی سازی جنایات اوستاشه ذکر می کند. اریستاتل کالیس، تاریخ دان، توضیح می دهد که تعصبات ضد صرب «لولویی» بودند که به دلیل زندگی مشترک در یوگسلاوی با تداوم کلیشه های پیشین به وجود آمدند. اوستاشه به عنوان یک سازمان تروریستی نیز عمل می کرد. نخستین مقر اوستاشه در وین تأسیس شد، جایی که بزودی تبلیغات ضد یوگسلاوی گسترش یافت و عوامل گروه برای اقدامات خرابکارانه آماده شدند. آنها شورش موسوم به ولبیت را در سال ۱۹۳۲ سازماندهی کردند و به یک ایستگاه پلیس در روستای بروشانی در لیکا حمله کردند. در ۱۹۳۴، اوستاشه با راست گرایان افراطی بلغار، مجار و ایتالیایی برای ترور شاه الکساندر یکم هنگام بازدید از شهر مارسی فرانسه همکاری کرد. پاولیچ آشکارا گرایش های فاشیستی داشت. اوستاشه توسط بنیتو موسولینی از نظر مالی و عقیدتی پشتیبانی می شد. در طی گسترش روابط با آلمان نازی در دهه ۱۹۳۰، مفهوم پاولیچ از ملت کرواسی به طور فزاینده ای نژادگرایانه شد. دولت مستقل کرواسی. در آوریل ۱۹۴۱، پادشاهی یوگسلاوی توسط قدرت های محور مورد حمله قرار گرفت. پس از ورود نیروهای نازی به زاگرب در ۱۰ آوریل ۱۹۴۱، نزدیکترین ه
مکار پاولیچ، اسلاوکو کواترنیک، از پخش رادیو زاگرب تشکیل دولت مستقل کرواسی (NDH) را اعلام کرد. در همین حال، پاولیچ و چند صد داوطلب اوستاشه اردوگاه های خود را در ایتالیا ترک کردند و به زاگرب رفتند، جایی که پاولیچ در ۱۶ آوریل ۱۹۴۱ تشکیل حکومتی جدید را اعلام کرد. او به خود لقب «Poglavnik» (همسان آلمانی «پیشوا») را داد. NDH بیشتر کرواسی امروزین، همه بوسنی و هرزگوین امروزینو مناطقی از صربستان امروزین را در یک «شبه تحت الحمایه ایتالیایی-آلمانی» گرد آورد. صرب ها حدود ۳۰ درصد از جمعیت NDH را تشکیل می دادند. دولت مستقل هرگز حاکمیت تام نداشت، اما یک دولت دست نشانده بود که از بیشترین استقلال نسبت به هر رژیم دیگری در اروپای تحت اشغال آلمان برخوردار بود. دولت مستقل کرواسی موجودیت خود را در «قلمرو قومی و تاریخی» کرواسی اعلام کرد. اوستاشه ها وسواس ایجاد یک کشور پاک نژاد را داشتند. در اندیشه مایل بوداک، میرکو پوک و میلووان ژانیچ، از وزیران اوستاشه، استراتژی دستیابی به کرواسی پاک نژاد این بود: به گفته ایو گلدستاین، تاریخ دان، این استراتژی هیچ گاه منتشر نشد ولی شکی نیست که اوستاشه آن را علیه صرب ها به کار گرفت. جنبش اوستاشه از
پشتیبانی مردم عادی کروات برخوردار شد. در ماه مه ۱۹۴۱، اوستاشه حدود ۱۰۰٬۰۰۰ عضو سوگندخورده داشت. با این حال، پشتیبانی محلی از خشونت اوستاشه بیشتر از آن بود که تنها توسط تعداد اعضا نمایش داده شود. از آنجا که ولادکو ماچک هواداران حزب دهقان کرواسی را به احترام و همکاری با رژیم جدید آنته پاولیچ فراخواند، وی توانست از دستگاه های حزب و بیشتر مقامات بانووینای کرواسی سابق بهره گیرد. در آغاز، سربازان کروات که پیشتر در ارتش اتریش-مجارستان خدمت می کردند، بالاترین مناصب را در نیروهای مسلح NDH به دست آوردند. به گفته ایرینا اوگنیانووا، تاریخ دان، شباهت های میان NDH و رایش سوم شامل این فرضیه بود که برای حفظ کشور، خشونت و نسل کشی ضروری هستند. ویکتور گوتیچ در اوایل تابستان ۱۹۴۱ چندین سخنرانی کرد و در آن ها صرب ها را «دشمنان سابق» و «عناصر نامطلوب» که می بایست پاکسازی و نابود شوند، خواند و همچنین کروات هایی را که از آرمان آن ها پشتیبانی نمی کردند تهدید کرد. بیشتر ایدئولوژی اوستاشه مبتنی بر نظریه نژادی نازی ها بود. مانند نازی ها، اوستاشه یهودیان، کولی ها و اسلاوها را "دون انسان" (Untermensch) می دانست. آنها ادعاهای نظریه پردازان
نژادی آلمان را تأیید می کردند که طبق آن ها، کروات ها از میان اسلاوها نبودند، بلکه از جمله نژاد ژرمنی به شمار می رفتند؛ بنابراین، نسل کشی آن ها علیه صرب ها، یهودیان و کولی ها نمایانگر ایدئولوژی نژادی نازی ها بود. هیتلر به منظور مجازات صرب ها از پاولیچ پشتیبانی کرد. مایکل فایر، تاریخ دان، می گیود که به باور برخی تصمیم نازی ها برای کشتن همه یهودیان اروپا از نیمه آخر سال ۱۹۴۱ در اواخر ژوئن آغاز شد، که اگر درست باشد، به این معنی است که نسل کشی در کرواسی پیش از کشتار یهودیان توسط نازی ها آغاز شد. جاناتان اشتاینبرگ نیز می نویسد که جنایت ها علیه صرب ها در دولت مستقل «نخستین نسل کشی کامل بود که در طول جنگ جهانی دوم روی داد». آندریا آرتوکوویچ، وزیر کشور دولت مستقل کرواسی، تعدادی از قوانین نژادی را ابلاغ کرد. در ۳۰ آوریل ۱۹۴۱، دولت «نظم قانونی نژادها» و «نظم قانونی حفاظت از خون و شرف مردم کروات» را تصویب کرد. کروات ها و حدود ۷۵۰٬۰۰۰ مسلمان بوسنیایی، که به پشتیبانی آن ها علیه صرب ها نیاز بود، آریایی اعلام شدند. دونالد بلاکس هم و رابرت گروارت نتیجه گرفته اند که هدف اصلی این قوانین نژادی و قتل ها، صرب ها بودند. اوستاشه قو
انینی را برای سلب تابعیت، شفل و دارایی های صرب ها معرفی کرد. همانند یهودیان در رایش سوم، صرب ها ناچار شدند بازوبندهایی با حرف «P» (برآمده از "Pravoslavac" به معنای ارتدکس) بپوشند. نویسندگان اوستاشه سخنان تند انسان زدایانه را در پیش گرفتند. در سال ۱۹۴۱، استفاده از خط سیریلیک ممنوع شد ، و در ژوئن ۱۹۴۱ حذف واژگان «شرقی» (صربی) از زبان کروات و همچنین تعطیلی مدارس صرب آغاز شدند. آنته پاولیچ توسط «اداره دولتی کرواسی برای زبان» دستور ایجاد واژگان جدید از ریشه های کهن را داد (برخی از آن ها امروزه نیز استفاده می شوند) و بسیاری از واژگان صربی را پاکسازی کرد. اردوگاه های کار اجباری پاکسازی. اوستاشه اردوگاه های کار اجباری موقتی را در بهار ۱۹۴۱ ایجاد کرد و برنامه ایجاد شبکه ای از اردوگاه های دائمی را در پاییز فراهم آورد. ایجاد اردوگاه های کار اجباری و پاکسازی صرب ها توسط رهبران اوستاشه بسیار پیشتر از سال ۱۹۴۱ برنامه ریزی شده بود. در نمایشگاه های حکومتی اوستاشه در زاگرب، اردوگاه ها به عنوان اردوگاه های کار سودمند و «صلح آمیز»، با عکس هایی از زندانیان لبخند به لب، به تصویر کشیده می شدند. صرب ها، یهودیان و کولی ها دستگیر و ب
ه اردوگاه های کار اجباری مانند یاسنواتس، استارا گرادیشکا، گوسپیچ و یادوونو فرستاده می شدند. در کل ۲۲ تا ۲۶ اردوگاه در دولت مستقل وجود داشت. یوزو توماسویچ، تاریخ دان، اردوگاه کار اجباری یادوونو را توصیف کرده و می گوید که اردوگاه به عنوان «ایستگاه موقتی» در مسیر رفتن به گودال های واقع در کوه ولبیت عمل می کرد؛ جایی که در آن زندانیان اعدام و درون گودال ریخته می شدند. بزرگترین و بدنام ترین اردوگاه مجموعه یاسنواتس-استارا گرادیشکا بود که بزرگترین اردوگاه پاکسازی بالکان به شمار می رفت. حدود ۱۰۰٬۰۰۰ زندانی در آنجا، بیشتر صرب ها، کشته شدند. ویوکوسلاو «مَکس» لوبوریچ، فرمانده کل اردوگاه های کرواسی، در مراسمی در ۹ اکتبر ۱۹۴۲ «کارآمدی» فراوان اردوگاه یاسنواتس را اعلام کرد و با افتخار گفت که: «تعداد مردمانی که ما در اینجا در یاسنواتس کشتیم از امپراتوری عثمانی در طول اشغال اروپا نیز بیشتر بود.» فرار از اردوگاه یاسنواتس به دلیل محصور شدنش توسط رودخانه ها و دو حصار سیم خاردار بسیار بعید بود. این اردوگاه به پنج زیربخش تقسیم می شد؛ دو اردوگاه نخست در دسامبر ۱۹۴۱ تعطیل شدند، در حالی که بقیه تا پایان جنگ فعال بودند. استارا گرادیشک
ا (یاسنواتس پنج) زنان و کودکان را نگهداری می کرد. اردوگاه چیگلانا (محوطه آجرسازی، یاسنواتس سه)، محل اصلی کشتار و در اصل یک اردوگاه مرگ بود، که با داشتن ۸۸ درصد نرخ مرگ و میر، بالاتر از ۸۴٫۶ درصد آشویتس قرار می گرفت. در این محوطه که پیشتر برای آجرپزی مرد استفاده قرار می گرفت، کوره ای آدم سوزی ساخته شد و بنا بر شهادت شاهدان، برخی زندانیان، از جمله کودکان، در آن زنده سوزانده می شدند و بوی بد گوشت سوخته انسان در اردوگاه پخش می شد. لوبوریچ یک اتاق گاز در یاسنواتس پنج ساخت، تا بتوان در آن تعداد قابل توجهی از زندانیان را در طی یک آزمایش سه ماهه با گوگرد دی اکسید و سیکلون ب کشت، اما این روش به دلیل ساخت و ساز نامناسب کنار گذاشته شد. البته، اما، این روش غیرضروری بود، چرا که بیشتر زندانیان از گرسنگی، بیماری (به ویژه تیفوس)، حمله با پتک، گرز، تبر، سم و چاقو از میان می رفتند. چاقوی ویژه "صربوسیک" (Srbosjek، به معنای «صرب بُر») دستکشی با تیغه منحنی متصل شده به آن بود که به ویژه برای بریدن گلو طراحی شده بود. گروه های بزرگی از مردم به طور متناوب هنگام برده شدن به خارج از اردوگاه ها اعدام و به درون رودخانه پرتاب می شدند. بر
خلاف اردوگاه های تحت مدیریت آلمان، یاسنواتس در خشونت وحشیانه فرد-به-فرد مانند حمله نگهبانان با اسلحه به پادگان ها و پرتاب اجساد درون خندق ها تخصص داشت. برخی از تاریخ دانان از جمله ای از منابع آلمانی یاد کرده اند: «حتی افسران آلمانی و مردان اس اس با دیدن راه و روش های اوستاشه خونسردی خود را از دست می دادند.» فرمانده بدنام اردوگاه، فیلیپوویچ، که لقب "Fra Sotona" («برادر شیطان») و «شیطان مجسم» را گرفته بود، در یک مورد زنان و کودکان صرب را با آب بستن به درون یک آب انبار غرق کرد. فیلیپوویچ و دیگر فرماندهان اردوگاه (مانند دینکو شاکیچ و همسرش نادا شاکیچ، خواهر ماکس لوبوریچ)، شکنجه های متنوع و هوشمندانه ای به کار می بردند. مسابقه هایی برای بریدن حلق صرب ها وجود داشتند که در آن ها زندانبانان میان خود شرط بندی می کردند که چه کسی می تواند بیشترین تعداد زندانیان را سلاخی کند. گزارش شده است که نگهبان و کشیش سابق فرانسیسی، پتار برزیتسا، در ۲۹ اوت ۱۹۴۲ در طی یک مسابقه پس از قطع گلوی ۱۳۶۰ زندانی، برنده شد. گاه، دست زندانیان از پشت بسته می شد و با پتک به بالای سر آنها می زدند و نیمه جان آن ها را توسط جرثقیل شیب دار گرانیک به
صورت گروهی آویزان می کردند، سپس دل و روده و گردن آنها بریده می شد، و به درون رودخانه انداخته می شدند. هنگامی که در پایان جنگ پارتیزان ها و متفقین در حال نزدیک شدن به اردوگاه بودند، اوستاشه پاکسازی های گسترده ای را در یاسنواتس آغاز کرد، زنان و کودکان را ناچار به راهپیمایی مرگ کرد، اکثر زندانیان مرد را به گلوله بست، و سپس ساختمان ها و اسناد را پیش از فرار به آتش کشید. بسیاری از زندانیان قربانی تجاوز جنسی، مثله شدن و بیرون آوردن دل و روده از بدن شدند، و زندانبانان زندانیان را ناچار به آدم خواری کردند. برخی از بازماندگان در مورد نوشیدن خون از گلوی بریده قربانیان و ساخت صابون از جسد انسان شهادت داده اند. اردوگاه های ویژه کودکان. دولت مستقل کرواسی تنها عضو نیروهای محور بود که اردوگاه هایی ویژه کودکان ایجاد کرد. این اردوگاه ها در سیساک، جاکوو و یاستربارسکو قرار داشتند، و در عین حال استارا گرادیشکا هزاران کودک و زن را نگهداری می کرد. تومیسلاو دولیچ، تاریخ دان، توضیح می دهد که قتل منظم نوزادان و کودکان، که تهدیدی برای دولت نبودند، یکی از مهمترین نمونه های ذات نسل کشانه کشتارهای دسته جمعی اوستاشه به شمار می رفت. بازمان
دگان هولوکاست و نسل کشی شهادت داده اند که اوستاشه دستان کودکان را پاره می کرد، همچنین «مایعی را به درون دهان کودکان می مالید»، که باعث فریاد کودکان می شد و آن ها سپس جان خود را از دست می دادند. فرمانده اردوگاه سیساک، پزشکی با نام آنتون نایژر، از سوی بازماندگان لقب «منگله کرواسی» را گرفت. دیانا بودیساولیه ویچ، انسان دوستی از تبار اتریشی، عملیات نجاتی ترتیب و بیش از ۱۵٬۰۰۰ کودک را از اردوگاه های اوستاشه نجات داد. منابع. کتاب ها
گبا (به لاتین: Geba) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در شهرستان آگولسکی واقع شده است.
گرخماخی (به لاتین: Gerkhmakhi) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در شهرستان آگولسکی واقع شده است.
گینتا (به لاتین: Ginta) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در شهرستان آگولسکی واقع شده است.
گیاگاراماخی (به لاتین: Giyagaramakhi) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در شهرستان آگولسکی واقع شده است.
یامادا آرینوبو ؛ ۱۵۴۴ – ۱۵ ژوئن ۱۶۰۹) یک ملازم (قرون وسطی) در خدمت خاندان شیمازو در دوره ادو بود. وی زیر نظر شیمازو تاکاهیسا و سپس زیر نظر شیمازو یوشی هیسا خدمت کرد. در سال ۱۵۶۸، وی برای خدمات خود به یک کارو (سامورایی) تبدیل شد.
ادواردو لورنسو (؛ – ) فیلسوف، فهرست جستارنویسان، نویسنده منتقد ادبی اهل پرتغال که عمده شهرت به خاطر تسلطی بود که او در نزدیک به نیم قرن زندگی، بر آثار فرناندو پسوا، نویسنده معروف پرتغالی و لوئیس دکاموئش، شاعر مطرح قرن شانزدهم کشورش پیدا کرد. زندگینامه. لورنسو در ۲۹ مه ۱۹۲۳ در شهر المیدا به دنیا آمد و در رشته تاریخ و فلسفه در دانشگاه کویمبرا تحصیل کرد. در سال ۱۹۵۳، پرتغال را به مقصد آلمان ترک کرد. اما لورنسو بیشتر اقامت خود در خارج از وطن را در فرانسه گذراند. در سال های ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۸ در مونپولیه و سپس به مدت یک سال به شهر باهیا در برزیل رفت. در سال ۱۹۵۹ در بازگشت به فرانسه ابتدا در گرونوبل و بعد در نیس به تدریس مشغول شد و در نهایت کار تدریس را در ۱۹۸۹ به پایان رساند. او در دوران بازنشستگی به عنوان مشاور فرهنگی به رم رفت و سپس همراه همسرش که یک مترجم ادبیات اسپانیایی بود، در یکی از شهرهای جنوب فرانسه اقامت گزید. درگذشت. در روز اول دسامبر، روز ملی استقلال پرتغال، در ۹۷ سالگی در شهر لیسبون درگذشت. به همین دلیل برای ادای احترام به این نویسنده، یک روز عزای ملی اعلام کرد. آثار. ادواردو لورنسو علاوه بر کار دانشگاهی، آ
ثار زیادی را به چاپ رساند. اولین کتاب او با عنوان "گژآیین" در سال ۱۹۴۹ منتشر شد که بعداً جلد دومی هم بر آن نوشت و در سال ۱۹۶۷ منتشر ساخت. در این میان آثاری که او درباره فرناندو پسوا (۱۸۸۸ تا ۱۹۳۵) نوشت، شهرت جهانی پیدا کرد. یکی از این کتاب ها با عنوان "پسوا، بیگانه تمام عیار" به چندین زبان ترجمه شد. همچنین «پسوا پادشاه بایرن ما» که چند سال بعد منتشر شد، در این زمینه معروف است. همچنین لورنسو در کتاب «اسطوره شناسی سوداد» به جهان ادبی پسوا پرداخت. ادواردو لورنسو همچنین در گردآوری و انتشار برخی از ترانه های لوئیس دکاموئش نقشی مؤثری داشت. او ترانه هایی از این شاعر کلاسیک را منتشر کرد که درباره پرتغال و اروپا سروده شده بود و آن را به عنوان «خاطره متعالی یک ملت» توصیف کرد. وی در کتابی درباره "اسطوره شناسی اروپایی" که در سال های پایانی تحقیقش منتشر کرد نگاهی بدبینانه به اروپا داشت. از دیگر آثار وی می توان به مجموعه کتاب مطرح او در این زمینه با عنوان "رمزگشایی معمای پرتغال" درباره جایگاه و هویت پرتغال در اروپا اشاره کرد. چاپ این مجموعه پنجاه جلدی و حجیم که در ذهن و خاطره چندین نسل از مردم پرتغال حضور دارد، به پایان نر
سیده و همچنان توسط بنیاد گلبنکیان در حال انتشار است. جوایز. طی دوران فعالیت حرفه ای اش، جوایز متعددی را نیز دریافت کرد. در سال ۱۹۸۸، برنده جایزه اروپایی کتاب شارل وییون شد و جایزه ادبی دکاموئش و جایزه ادبی پسوا را به ترتیب در سال های ۱۹۹۶ و ۲۰۱۱ به دست آورد. آکادمی فرانسه، عالی ترین نهاد این کشور در زمینه زبان و ادبیات، یکی از جایزه های خود را در سال ۲۰۱۶ به این نویسنده پرتغالی اهدا کرد. همچنین از سوی دولت فرانسه، برنده لژیون دونور شده بود.
ضیافت تراژیک () با نام اصلی چکیده ای از بایگانی های مخفی پلیس در یک پایتخت اروپایی () یک فیلم ترسناک به کارگردانی ریکاردو فردا است که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد.
آندری سرژیکی قوکاسیان ( زاده ) سیاستمدار اهل ارمنستان است که از ۱۰ اکتبر ۲۰۱۸ تا ۱۶ دسامبر ۲۰۲۰ سمت استانداری لوری را برعهده داشت. زندگی نامه. وی در ۱۲ اوت ۱۹۸۰ در وانادزور به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فارغ التحصیل گشت. وی متأهل و صاحب دو فرزند می باشد.
شلیک یک فیلم وسترن آمریکایی است به کارگردانی هنری هاتاوی و با بازی گریگوری پک. این فیلم از رمان ۱۹۳۰ ویل جیمز به نام "گاوچران تنها" اقتباس شده است. این فیلم ۶۵مین فیلم هاتاوی و فیلم یکی مانده به آخر اوست. تهیه کننده، کارگردان و نویسنده این فیلم در فیلم برنده اسکار شجاعت واقعی تجربه همکاری با یکدیگر را داشته اند.
لئو پسکارولو (؛ ۱۹۳۵ – ۲۴ مه ۲۰۰۶) تهیه کننده فیلم اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "گالیله"، "چه بر سر سولانژ آوردی؟"، "جوردانو برونو"، "کالبدگشایی"، "شیطان در بدن"، "کریستیان"، "زمانی برای کشتن"، "آتش بس"، "نبرد سه پادشاه"، "رقصنده در تاریکی" و "داگویل" اشاره نمود.
هورست وندلانت (؛ – ) تهیه کننده فیلم و فیلم نامه نویس اهل آلمان بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "چه بر سر سولانژ آوردی؟"، "اولین روز بهار" ،"آپاچی طلایی"، "آخرین مرتدان"، "دورو"، "برای پنهان کردن یک پلیس" و "بادی به غرب می رود" اشاره نمود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه فیلم آلمان شده است.
راهبه آتش پاره () با نام اصلیِ آنتونیوی زیبا، در ظاهر راهبه و در باطن شیطان () یک کمدی سکسی سبک ایتالیایی به کارگردانی ماریانو لائورنتی است که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد.
به صف کشی یک تاکتیک گستردهٔ امنیتی و اقتصادی آلمان نازی در جریان جنگ جهانی دوم بود که در کشورهای اشغالی، به ویژه در لهستان تحت اشغال آلمان مورد استفاده قرار می گرفت و در آن نیروهای اس اس، ورماخت و پلیس آلمانی به طور تصادفی هزاران غیرنظامی را در خیابان های شهرهای اشغالی اسیر می کردند. غیرنظامیان در گروه هایی از رهگذران بی خبر از همه جا دستگیر می شدند، یا از محله های از پیش محاصره شده ربوده می شدند. کسانی که در به صف کشی ها دستگیر می شدند اغلب برای کار اجباری به آلمان فرستاده می شدند، اما برخی نیز به عنوان گروگان گرفته می شده یا در اقدامات تلافی جویانه اعدام می شدند. برخی دیگر نیز زندانی شده، به اردوگاه های کار اجباری فرستاده شده، یا در بسیاری از عملیات های پاکسازی قومی اعدام می شدند.
اشتتل مجازی پورتالی دوزبانه لهستانی-انگلیسی توسط موزه تاریخ یهودیان لهستانی در ورشو است که به تاریخ یهودیان در لهستان اختصاص دارد. تاریخچه. تارنمای "اشتتل مجازی" به طور رسمی در ۱۶ ژوئن ۲۰۰۹ توسط بنیانگذارش آلبرت استانکوفسکی راه اندازی شد. این پورتال بیش از ۱۹۰۰ شهر را با نقشه، آمار و نگارخانه تصاویر فهرست کرده است. در آینده، این سامانه همچنین شامل یک سامانه تعاملی خواهد بود که توسط آن کاربران اینترنت با یکدیگر تعامل خواهند کرد. این پیوندی میان تاریخ یهودیان لهستان و جهان چند فرهنگی معاصر ایجاد می کند. اشتتل مجازی بسطی بر موزه واقعی است که در سال ۲۰۱۱ در مکان گتو ورشو گشایش یافت. هدف اصلی آن فراهم آوردن یک انجمن اجتماعی منحصر به فرد برای همه علاقه مندان به زندگی یهودیان لهستانی است. اشتتل مجازی تاریخ یهودیان لهستانی را آنگونه که در یک شهر یا روستا وجود داشته است (به ییدیش: اشتتل) بازگو می کند. علاوه بر این، اطلاعاتی نیز در مورد یهودیان آلمان و زندگی یهودیان در سرزمین های شرقی آلمان فراهم می کند.
اس اس ژرمنی نام جمعی بود که به سازمان های شبه نظامی و حزب های سیاسی تأسیس شده تحت نظارت اس اس در مناطقی از اروپای تحت اشغال آلمان میان سال های ۱۹۳۹ و ۱۹۴۵ گفته می شود. این واحدها از "آلگماینه اس اس" در آلمان نازی الگو گرفته و در بلژیک، دانمارک، هلند و نروژ، که جمعیتشان از دیدگاه ایدئولوژی نژادی نازی «بسیار مناسب» تلقی می شد، مستقر شدند. آن ها معمولاً به عنوان پلیس امنیت محلی به پشتیبانی از بخش های آلمانی گشتاپو، اس دی و سایر بخش های اداره اصلی امنیت رایش می پرداختند. سازمان های اس اس ژرمنی. کشورهای زیر دارای تشکیلات فعال اس اس ژرمنی بودند: سازمانی زیرزمینی نازی نیز با عنوان "Germanische SS Schweiz" در سوئیس فعالیت داشت. این سازمان اعضای بسیار اندکی داشت.