Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در ریاضیات، یک سیستم خودگردان یا معادله دیفرانسیل خودگردان، سیستمی از معادلات دیفرانسیل معمولی است، که صریحاً به متغیر مستقل بستگی ندارد. هنگامی که متغیر زمان است، به آنها سیستم های تغییرناپذیر با زمان نیز گفته می شود. بسیاری از قوانین در فیزیک، که متغیر مستقل معمولاً به عنوان زمان فرض می شود، به عنوان سیستم های خودگردان بیان می شوند زیرا فرض بر این است که قوانین طبیعت که اکنون وجود دارد با هر نقطه از گذشته یا آینده یکسان است. سیستم های خودگردان با سیستم های دینامیکی ارتباط تنگاتنگی دارند. هر سیستم خودگردانی را می توان به یک سیستم دینامیکی تبدیل کرد و با استفاده از فرضیات بسیار ضعیف، یک سیستم دینامیکی می تواند به یک سیستم خودگردان تبدیل شود تعریف. سیستم خودگردان سیستمی از معادلات دیفرانسیل معمولی است به این شکل که "x" مقادیر را در فضای اقلیدسی "n" بُعدی می گیرد؛ "t" اغلب به عنوان زمان تعبیر می شود. از سیستم معادلات دیفرانسیل شکلی متمایز می شود که در آن قانون حاکم بر تکامل سیستم فقط به وضعیت فعلی سیستم بستگی ندارد بلکه به پارامتر t نیز بستگی دارد، که اغلب به عنوان زمان تفسیر می شود؛ چنین سیستم هایی بنا به تعری
ف خودگردان نیستند. خواص. اجازه دهید formula_3 یک جواب منحصر به فرد از مسئله مقدار اولیه برای یک سیستم خودگردان باشد سپس formula_5 حل می کند در واقع، نمایان گر formula_7 ما داریم formula_8 و formula_9 ، بدین ترتیب برای این شرایط اولیه، این اثبات بدیهی است، تحلیل کیفی. سیستم های خودگردان را می توان با استفاده از فضای فاز به صورت کیفی تحلیل کرد. در حالت یک متغیره، این خط فاز است. روش های حل. روش های زیر برای معادلات دیفرانسیل خودگردان یک بعدی اعمال می شود. هر معادله یک-بُعدی از مرتبه formula_12 برابر است با یک دستگاه مرتبه اول formula_12-بُعدی (همان طور که در معادله دیفرانسیل معمولی # کاهش به سیستم مرتبه اول شرح داده شده است)، اما لزوماً برعکس برقرار نیست. مرتبه اول. معادله خودگردان مرتبه اول جداشدنی است، بنابراین با مرتب سازی مجدد در فرم انتگرالی به راحتی قابل حل است مرتبه دوم. معادله خودگردان مرتبه دوم دشوارتر است، اما با معرفی متغیر جدید می توان آن را حل کرد و بیان مشتق دوم از formula_18 (از طریق قاعده زنجیره ای) به عنوان به طوری که معادله اصلی شود که یک معادله مرتبه اول است و هیچ اشاره ای به متغیر مستقل form
ula_21 ندارد و در صورت حل، formula_22 را به عنوان تابعی از formula_18 ایجاد می کند. سپس، با یادآوری تعریف formula_22: که یک جواب ضمنی است. مرتبه های بالاتر. هیچ روش مشابهی برای حل معادلات خودگردان درجه سوم یا بالاتر وجود ندارد. چنین معادلاتی را می توان دقیقاً حل کرد اگر اتفاقاً ویژگی ساده سازی دیگری نیز داشته باشد، به عنوان مثال خطسانی یا وابستگی سمت راست معادله فقط به متغیر وابسته (یعنی مشتقات آن نه). با توجه به این که سیستم های خودگردان غیرخطی در سه بعد می توانند رفتاری آشوبناک مانند جاذب لورنز و جاذب روسلر ایجاد کنند، تعجب آور نیست. با این ذهنیت، همچنین تعجب آور نیست که معادلات عمومی غیر خودگردان مرتبه دوم به صراحت حل نشوند، زیرا این ها همچنین می توانند آشوبناک باشند (نمونه ای از این ها، آونگ اجباری دوره ای است). مورد چندمتغیره. حالا ما داریم ، جایی که هست یک بردار formula_12-بُعدی وابسته به formula_21 . جواب: ، که یک بردار ثابت formula_28 هست
آسیاب آبی فتویه شماره ۱ مربوط به دوره قاجاریه-پهلوی است و در روستای فتویه، بخش مرکزی، شهرستان بستک، استان هرمزگان واقع شده است. این اثر در تاریخ ۲۴ اسفند ۱۳۸۴ با شمارهٔ ثبت ۱۵۳۵۵ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
آسیاب آبی فتویه شماره ۲ مربوط به دوره قاجاریه است و در وسط نخلستان، ضلع غربی روستای فتویه، بخش مرکزی، شهرستان بستک، استان هرمزگان واقع شده است. این اثر در تاریخ ۲۴ اسفند ۱۳۸۴ با شمارهٔ ثبت ۱۵۳۶۹ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
لاتین عضوی از خانواده گسترده زبان های ایتالی است. الفبای آن، الفبای لاتین، از الفبای ایتالیایی باستان سرچشمه گرفته است که آن نیز به نوبه خود از خط یونانی و فنیقی آمده است. لاتین تاریخی از زبان پیشاتاریخی منطقه لاتیوم، به ویژه پیرامون رودخانه تیبر، جایی که تمدن روم برای اولین بار در آنجا گسترش یافت، آمده است. اینکه رومی ها کی و چگونه به لاتین صحبت می کردند از پرسش هایی است که مدت ها مورد بحث بوده است. لاتین از گویش های سلتی شمال ایتالیا، زبان غیر هندواروپایی اتروسکی در ایتالیای مرکزی و یونانی جنوب ایتالیا تأثیرات فراوانی پذیرفته است، اما زمان ورود آن ها به لاتین، به طور قطعی مشخص نیست. ادبیات لاتین باقی مانده تقریباً به طور کامل از لاتین کلاسیک تشکیل شده است. این ادبیات شامل یک زبان ادبی سبکی و صیقل داده شده است که گاهی لاتین طلایی نامیده می شود و در سده نخست پیش از میلاد و سال های اولیه سده ۱ میلادی گسترش یافته است. با این حال، در طول تاریخ روم باستان، زبان گفتاری از نظر دستور زبان و واژگان با زبان ادبی متفاوت بوده و از آن به عنوان لاتین عامیانه یاد می شود. علاوه بر لاتین، زبان نخبگان و فرهیختگان روم اغلب یون
انی بود چرا که آن ها در مدرسه تحصیل می کردند و آموزگاران آن ها از میان بردگان اسیر تحصیل کرده یونانی بودند. در نیمه شرقی امپراتوری روم، که بعداً به امپراتوری بیزانس تبدیل شد، یونانی کوینه دوره هلنیستی همچنان رایج بود و هرگز با لاتین جایگزین نشد. این زبان همچنان بر گویش های لاتین عامیانه شرقی تأثیر گذاشت که آن ها بعداً به زبان های رومی شرقی تبدیل شدند. ریشه ها. نام لاتین از نام قبیله ای ایتالی به نام لاتینی آمده است که در حدود سده ۱۰ پیش از میلاد در لاتیوم ساکن شدند و به گویشی ایتالی به همین نام تکلم می کردند. زبان های ایتالی از زیرگروه "سنتوم" خانواده هندواروپایی هستند. این زبان ها شامل زبان های رومی، ژرمنی، سلتی و هلنی و تعدادی زبان منقرض شده هستند. لاتین باستان. نخستین شکل شناخته شده لاتین، لاتین باستان است که از پادشاهی روم تا اواخر دوره جمهوری روم صحبت می شد. این زبان در کتیبه ها و برخی از آثار اولیه ادبیات لاتین، مانند کمدی های پلتوس و ترنتیوس، گواهی شده است. الفبای لاتین از الفبای اتروسکی ابداع شد. این نوشتار در ابتدا راست به چپ یا بوستروفیدن بود و در نهایت به یک خط چپ به راست تبدیل شد. لاتین کلاسیک. در
اواخر دوران جمهوری و در نخستین سال های امپراتوری، یک لاتین کلاسیک جدید، با نوشتن آثار بزرگ ادبیات کلاسیک که در مکاتب دستور زبان و بلاغت تدریس می شد، توسط سخنوران، شاعران، مورخان و دیگر باسوادان، به وجود آمد. دستور زبان های آموزشی امروزی ریشه در چنین مدارسی دارد که به عنوان نوعی آکادمی زبان غیررسمی فعالیت می کرده و به حفظ و تداوم گفتار تحصیل کردگان اختصاص داشته است. لاتین پسین. لاتین پسین در دوران باستان پسین از سده ۳ تا ۶ میلادی رایج بود. این دوره از لاتین را میان دوره های لاتین کلاسیک و لاتین قرون وسطی می دانند. در مورد زمان دقیق پایان لاتین کلاسیک یا شروع لاتین قرون وسطی اتفاق نظر علمی وجود ندارد. با این حال، آثار لاتین پسین با داشتن ویژگی هایی قابل شناسایی هستند. لاتین عامیانه. تجزیه و تحلیل فلسفی آثار لاتین باستان، مانند آثار پلوتوس، که حاوی بخش هایی از گفتار روزمره است، نشان می دهد که یک زبان گفتاری لاتین (اصطلاحاً ، «گفتار توده ها» به نوشته سیسرون)، همزمان با لاتین کلاسیک وجود داشت. این زبان غیررسمی به ندرت نوشته می شده است و بنابراین فیلسوفان فقط واژگان و عبارات منفردی را ذکر می کنند که در آثار نویسند
گان کلاسیک و دیوارنویسی ها آمده است. از آنجا که توسعه این زبان به خودی خود آزاد بود، هیچ دلیلی وجود ندارد که تصور کنیم این زبان از نظر تاریخی یا جغرافیایی یکنواخت باشد. برعکس، جمعیت های اروپایی رومی زبان هر یک گویش های خود را در این زبان داشتند، که در نهایت منجر به تمایز زبان های رومی شد. سقوط امپراتوری روم به معنای زوال معیارهای آموزشی بود که باعث ایجاد لاتین پسین شد، مرحله ای پساکلاسیک از زبانی که در نوشته های مسیحیان آن زمان دیده می شود. این امر نه تنها به دلیل کاهش تحصیلات بلکه به دلیل تمایل به انتشار آثار به زبان توده ها و منطبق تر با گفتار روزمره بود. لاتین عامیانه حداکثر تا قرن نهم، که نخستین نوشته های رومی شروع به پدیداری کرد، به زبان های متمایزی تبدیل شده بود. آن ها، در طول این دوره، به گفتار روزمره محدود بودند، زیرا لاتین قرون وسطی برای نوشتن استفاده می شد. لاتین کلیسایی. لاتین کلیسایی گونه ای از زبان لاتین بود که در آغاز برای بحث در مورد الهیات مسیحی ایجاد و سپس توسط اشراف قرون وسطایی و دوران مدرن اروپا اروپا به عنوان زبان میانجی به کار گرفته شد. این زبان شامل واژگانی از لاتین عامیانه و لاتین کلاسی
ک (و همچنین یونانی و عبری) است که دوباره با معنای مسیحی استفاده شده اند. این گونه از نظر سبکی و سختی در سطح پایین تری نسبت به لاتین کلاسیک قرار دارد و در حالی که دارای واژگان، گونه ها و نحو مشترکی با آن است، در عین حال عناصر غیررسمی گفتاری لاتین را به کار می برد که نویسندگان ادبیات لاتین کلاسیک آن ها را کنار گذاشته اند. لاتین قرون وسطی. لاتین قرون وسطی لاتین نوشتاری است و در دوره ای از لاتین پساکلاسیک استفاده می شود که هیچ زبان لاتین گفتاری وجود ندارد. چرا که زبان گفتاری به زبان های مختلف رومی آغازین تبدیل شده بود. با این حال، در دنیای تحصیل کردگان و در امور رسمی، زبان لاتین بدون داشتن پایگاه گفتاری طبیعی، تداوم یافت. این لاتین همچنین به سرزمین هایی گسترش یافت که هرگز به زبان لاتین صحبت نکرده بودند، مانند ملت های ژرمنی و اسلاوی. این زبان برای ارتباطات بین المللی بین کشورهای عضو امپراتوری مقدس روم و متحدان آن مفید واقع شد. لاتین رنسانس. موقعیت لاتین در رنسانس با تصویب اومانیست ها، به عنوان یک زبان گفتاری تقویت شد. آن ها که غالباً توسط اعضای روحانیت هدایت می شدند، از تخریب سریع بازمانده های جهان کلاسیک و ادبیات
آن متعجب بودند؛ بنابراین تلاش کردند هرچه را که می توانند حفظ کنند و زبان لاتین را به آنچه در گذشته بود برگردانند و روش تولید نسخه های اصلاح شده آثار ادبی را که با مقایسه نسخه های خطی برجای مانده انجام می شد، معرفی کردند. آن ها حداکثر تا قرن پانزدهم، نسخه های پشتیبانی شده توسط دانشمندان را جایگزین لاتین قرون وسطایی کردند و با انجام پژوهش سعی در کشف زبان لاتین کلاسیک داشتند. لاتین نوین. در اوایل دوران نوین، زبان لاتین هنوز مهم ترین زبان فرهنگی در اروپا بود؛ بنابراین، تا پایان قرن هفدهم بیشتر کتاب ها و تقریباً تمام اسناد دیپلماتیک به زبان لاتین نوشته می شدند. پس از آن، بیشتر اسناد دیپلماتیک به زبان فرانسوی (یک زبان رومی) و سپس به زبان های بومی یا سایر زبان ها نوشته شدند. لاتین امروزی. دوره لاتین امروزی از سده نوزدهم آغاز شده است. لاتین امروزه با وجود نداشتن گویشور بومی، هنوز هم برای اهداف مختلفی در جهان، از جمله در آرایه شناسی و کلیسا، استفاده می شود. اهمیت بسیار لاتین نوین به عنوان زبان میانجی و بین المللی غالب تا قرن نوزدهم، باعث وجود واژگان لاتین در واژگان یا عبارات دیگر زبان ها در سراسر جهان شده است.
د فیدر (به سبک FADER) مجله ای مستقر در شهر نیویورک است که در سال ۱۹۹۹ توسط راب استون و جون کوهن راه اندازی شد. این مجله موسیقی، سبک و فرهنگ را پوشش می دهد. این اولین نشریه چاپی بود که در آی تیونز منتشر شد. این مجله متعلق به گروه فیدر مدیا است که شامل وب سایت آن، thefader.com، فیلم های فیدر، فیدر لیبل و فیدر تی وی نیز است.
یک مینرال به فرمول شیمیایی &lt;chem&gt;Ca6Si6O17(OH)2&lt;/chem&gt; بوده که به صورت مونوکلینیک و سوزنی شکل ، نظم کریستالی میگیرند.رنگ آن میتواند بیرنگ، خاکستری، لیمویی و حتی صورتی باشد. سختی آن 6.5 موهس و چگالی 2.71 گرم بر سانتیمتر مکعب بوده و اولین بار در سال 1866 توسط راملزبرگ و به سبب پیدایش در شهری در مکزیک به نام تتلا د زونوتلا اینگونه نامگذاری شد. با اینکه زونولیت یک ماده فنی خوب برای استفاده در صنعت و ساختمان میباشد اما در طبیعت کمیاب بوده و سنتز آن راه حل جایگزین برای ساخت میباشد. ساختار. ساختار زونولیت و شرایطی که در آن میتواند تشکیل شود به سبب پایداری در دما و فشار بالا مورد علاقه و مصرف صنایع نفت و گاز و پتروشیمی میباشد. ساختار زونولیت شامل دو زنجیره سیلیکاتی &lt;chem&gt;Si6O17&lt;/chem&gt; به نام dreierdoppelketten میباشد که با صفحه هایی با لبه هایی در اشتراک با پلی هدرال های Ca در طول محور c محبوس شده اند. 2 نوع پلی هدرال از Ca وجود دارد، 1/3 آنها با عدد همسایگی 6 و 2/3 آنها با عدد همسایگی 7 وجود دارند. اتمهای کلسیم در عدد همسایگی 7، دارای شش همسایه نزدیک به شکل شبکه تریگونال به علاوه هفتمین اتم ا
کسیژن چسبیده به یکی از سطوح شبکه میباشد. هشت وجهی ها لبه های خود را برای تشکیل یک زنجیره بینهایت در امتداد محور b به اشتراک میگذارند. تشکیل. تحت شرایط هیدروترمال، ژل C-S-H با توجه به افزایش دما به ساختار توبرموریت تبدیل شده و بعد از آن با منظم شدن صفحات اکتاهدرال &lt;chem&gt;CaO&lt;/chem&gt; به زونولیت تبدیل میشود. زونولیت با نسبت مولی Ca/Si برایر 1 و نگهداری تحت شرایط هیدروترمال در دمای بالای 180 درجه سانتیگراد به مدت 20 ساعت یا بیشتر تشکیل میگردد و فاز پایدار غالب در دمای 180 تا 300 درجه سانتیگراد میباشد. در دماهای پایین توبرموریت 11 آنگستروم تقریباً همیشه (با یک تقریب دمای تبدیل 140 درجه سانتیگراد از توبرموریت به زونولیت) حضور دارد. ذرات زونولیت از پودر سیلیکا آمورف با خلوص بالای 98 درصد با اندازه دانه کمتر از یک میکرون و هیدروکسید کلسیم که از هیدراته کردن کربنات کلسیم با مقدار زیادی آب به وجود می آید. نسبت مولی &lt;chem&gt;CaO/SiO2&lt;/chem&gt; باید در دوغاب 1 باشد. دما و فشار و زمان واکنش به ترتیب 200 تا 225 درجه سانتیگراد، 2 تا 3 مگاپاسکال و 6تا 8 ساعت کافی میباشد. هم خوردن دوغاب حین واکنش یک نکته کلیدی
برای دستیابی به مورفولوژی کروی که سبب افزایش نسوزندگی و کاهش هدایت حرارتی دوغاب خواهد بود. تحت شرایط هیدروترمال &lt;chem&gt;SiO2&lt;/chem&gt; و &lt;chem&gt;Ca(OH)2&lt;/chem&gt; در آب حل شده و در ابتدا یک کلسیم سیلیکات هیدراته آمورف (C-S-H II) را با نسبت Ca/Si برابر با 1.5 تا 2 را شکل میدهد. پس از آن با افزایش دما C-S-H II به ژل C-S-H I و توبرموریت و بعد از آن در نهایت کریستال های منظم زونولیت تشکیل خواهد شد. کنترل پارامتر های سنتز مثل دما یا زمان هیدراسیون میتواند تاثیر شگرف روی تشکیل و اندازه کریستالی دانه ها بگذارد. به طور خلاصه:
جان کارامانیکا (؛ زادهٔ ۱۹۷۵) روزنامه نگار و منتقد موسیقی پاپ است که برای "نیویورک تایمز" کار می کند. او به خاطر نوشتن در مورد موسیقی هیپ هاپ نیز مشهور است.
فناوری VPX در سال 2004 در (bus&amp;board (VITA ارائه شد. VPX همچنین به عنوان VITA 46 نیز شناخته می شود ، یک استاندارد (ANSI/VITA 46.0-2019که سیستم های مبتنی بر VMEbus را برای پشتیبانی از پارچه های سوئیچ شده از طریق یک اتصال جدید با سرعت بالا فراهم می کند. این تکنولوژی توسط گروه کاری VITA (انجمن تجارت بین الملل VME) (متشکل از شرکتهایی مانندAbaco Systems, , , , , , , , , , , , Pentek, Cornet Technology, Inc., Wolf Advanced Technology, and ) تعریف شده است. این برنامه به طور خاص با در نظر گرفتن برنامه های دفاعی، با یک استاندارد ماژول پیشرفته طراحی شده است که عملکردی عالی برای برنامه ها و سیستم عامل ها فراهم می کند. VPX فاکتورهای موجود 6E و 3U Eurocard VME را حفظ می کند، از کارتهای PCI Mezzanine (PMC) و میزانسن های PMC) XMC با اتصال سریع پارچه سریال سریع) پشتیبانی می کند و حداکثر سازگاری ممکن را با VMEbus حفظ می کند. نسل های جدید سیستم های جاسازی شده که بر اساس استاندارد VPX بنا شده اند نشان دهنده ی اهمیت رو به رشد اتصالات پارچه ای سریال با سرعت بالا مانند PCI Express RapidIO ، Infiniband و 10 گیگابیت اترنت است. ا
ین فناوری ها جایگزین معماری های سنتی گذرگاه ارتباطات موازی برای ارتباطات محلی می شوند، زیرا قابلیت های قابل توجه بیشتری را ارائه می دهند. فناوری پارچه های سوئیچ شده از اجزای سیستم های چند پردازشی که به سریعترین ارتباط ممکن بین چندین پردازنده (مثلاً برنامه های پردازش سیگنال دیجیتال) نیاز دارند پشتیبانی می کند. VPX به پایگاه گسترده موجود کاربران VMEbus امکان دسترسی به این پارچه های تعویض شده را می دهد. تاریخچه. خاستگاه VPX رفع نقص مقیاس پذیری و عملکرد برای فناوری پل زدن گذرگاه در هر دو طرف آن بود. هدف شامل استانداردهای جدیدتر و سریعتر VMEbus و در سمت گذرگاه محلی شامل نسل جدید استانداردهای گذرگاه PCI بود. VPX استاندار گذرگاه رایانه ای P-PCI، V-VME و X ، میزان استاندارد هر دو گذرگاه. فناوری هایی که در VPX فراخوانی می شوند عبارتند از: مشخصات. به طور مشترک با سایر استانداردهای مشابه ، VPX شامل مشخصات "خط پایه" است که عناصر اساسی مکانیکی و الکتریکی VPX را به همراه مجموعه ای از مشخصات "سطح نقطه" تعریف می کند ، که برای ایجاد یک ماژول عملکردی باید یک یا چند مورد از آنها پیاده سازی شود. مشخصات و وضعیت فعلی آنها به شرح ز
یر است: رابط. بزرگترین تفاوت بین بردهای VMEbus امروزی و بردهای VPX این است که بردهای VPX از رابط جدیدی استفاده می کنند که توسط Tyco Electronics توسعه یافته و به عنوان MultiGig RT2 شناخته می شود. این بدان معنی است که از برد های VPX نمی توان در یک شاسی استاندارد VMEbus استفاده کرد، اگرچه استفاده از شاسی هیبریدی توسط استاندارد VPX پیش بینی شده است. یک برد VPX 6U دارای شش رابط 16 ستونی ، 7 ردیف RT2 و یک رابط 8 ستونی 7 ردیفه ی RT2 است ، در حالی که یک بورد 3U دارای دو رابط 16 ستونی 7 ردیفه RT2 و یک رابط 8 ستونی 7 ردیفه RT2 است. همچنین برای برد های VPX، بلوک های تراز بندی / کلید دهی جدید ساخته شده اند که به اندازه ی کافی مقاوم برای جلوگیری از لخته شدن پین طراحی شده اند. همچنین بلوک ها، کلید زدن کارت و زمین ایمنی را فراهم می کنند. یک برد 6U دارای سه بلوک کلید زنی از این دست است، در حالی که یک صفحه 3U دارای دو بلوک کلید زنی است. رابط MultiGig RT2 به طور خاص برای امکان عملکرد بالا طراحی شده است. این کار را از طریق ویفر 16 ردیفی 7 ردیفه انجام می دهد (ویفرها می توانند توپی ، دیفرانسیل یا تک سر باشند) که با سرعت انتقال حد
اکثر 6.25 گیگابیت بر ثانیه، امپدانس بسیار کنترل شده، حداقل افت درج و فشار متناوب کمتر از 3٪ را ارائه می دهد. رابط جدید، یک صفحه VPX 6U را قادر می سازد تا در مجموع 707 کنتاکت الکتریکی غیر برق و در مجموع 464 تماس سیگنال را داشته باشد. موارد دوم به صورت زیر قابل استفاده هستند: این رابط به گونه ای طراحی شده است که یک میله سخت کننده معمولی و یک PMC طول استاندارد را فراهم می کند. قدرت و با دوام سازی. یک اسلات VMEbus حداکثر به 90 وات در 5 ولت محدود می شود. VPX این میزان را با همان ولتاژ 115 وات یا تا 384 وات در ولتاژ 12 ولت یا 768 وات در 48 ولت بالا می برد. مشخصات VPX 6U خواستار خنک کننده کامپیوتر از طریق یک پاکت هدایت شونده سازگار با استاندارد IEEE IEEE-1101.2 است که سازگار با محفظه موجود است. همچنین برای خنک کردن هوا، به وسیله ی نسخه فاکتور فرم IEEE 1101.1 / 10 ساخته شده است. برای نیاز های خنک کننده دقیق تر ، استاندارد REDI (Ruggedized Enhanced Design Implementation - قبلاً با نام VITA 48 شناخته می شد) چگونگی پیاده سازی تکنیک های طرح بندی برای پشتیبانی بهتر از روش های خنک سازی در فاکتورهای خاص را توصیف می کند. این
ویژگی نه تنها برای پوشش های فلزی ESD در دو طرف برد های VPX، بلکه همچنین برای اجرای اجباری هوا، هدایت و خنک کننده مایع نیز فراهم می شود. REDI همچنین به خنک کننده اسپری نیز اشاره دارد. REDI شرایطی را برای افزایش فاصله برد به برد و افزایش ضخامت آن ، برای ایجاد قدرت بیشتر و اتلاف گرما، فراهم می کند. محصولات. تعدادی از تولید کنندگان، محصولات مبتنی بر استاندارد VPX را در دو شکل 3U و 6U اعلام کرده اند که شامل رایانه های تک برد (مبتنی بر معماری Intel و PowerPC ) ، پردازنده های چندگانه ، پردازنده های گرافیکی ، ماژول های پردازش مبتنی بر FPGA ، ذخیره سازی انبوه ، سوئیچ ها و زیر سیستم های کاملاً یکپارچه هستند. امروزه VPX یک استاندارد بالغ است و محصولات نسل دوم و سوم به بازار عرضه می شوند. VPX همچنین در تعدادی از برنامه های برجسته نظامی طراحی شده است. OpenVPX. این گروه کاری در ژانویه 2009 برای تهیه مشخصات در سطح سیستم که به بهبود قابلیت همکاری برای مشخصات VITA 46 (وی پی ایکس) می پردازد، تشکیل شد و هدف آن بهبود قابلیت همکاری برد های VTS 3TS و VPX 6U از طریق اجرای توپولوژی سیستم از پیش تعریف شده و در نتیجه کاهش خطر پذیرش ،
گسترش بازار آدرس پذیر برای راه حل های VPX ، افزایش فرصت های بازار و سرعت بخشیدن به راه حل های VPX در برنامه های مرتبط با دفاع بود. مشخصات سیستم OpenVPX جزئیات پیاده سازی فنی ماژول های بار و سوئیچ های VPX 3U و 6U ، توپولوژی صفحه اصلی و محصولات شاسی را توصیف می کند که راهنمایی واضحی را در مورد ساخت سیستم عامل های قابل همکاری محاسباتی و ارتباطی ارائه می دهد. OpenVPX باید به عنوان توسعه یافته و مکمل VPX تلقی شود. مشخصات سیستم OpenVPX در ژوئن 2010 توسط ANSI تصویب شد.
زبان آلمانی در قرون وسطای آغازین با تغییر همخوانی آلمانی بالا پدیدار می شود. آلمانی بالای باستان، آلمانی بالای میانه و آلمانی بالای نو پیشین در دوران امپراتوری مقدس روم رایج بودند. آلمانی در قرن ۱۹ و ۲۰ شاهد ظهور گونه معیار آن و کاهش گوناگونی های گویشی بود. سده بیستم برای آلمانی فاجعه بار بود. پس از جنگ جهانی اول، استفاده از آلمانی به دلیل احساسات ضدآلمانی، سرکوب شد، اما با این وجود هیچ آسیب قابل توجهی به پهنه آلمانی و میانجی بودن آن در برخی مناطق وارد نکرد. با این حال، پس از جنگ جهانی دوم، تغییرات سرزمینی که توسط متفقین اعمال شد، عملاً زبان آلمانی را از قسمت های وسیعی از اروپای مرکزی و شرقی که در آن جمعیت های آلمانی زبان از سده ۱۲ ساکن بودند، حذف کرد. این کار به آسیب و نابودی برخی از گویش های محلی ژرمنی مانند گویش های آلمانی سیلزیایی، پروسی بالا یا پومرانی شرقی کمک کرد. در پی آن همچنین به وضعیت زبان در اروپای مرکزی-غربی و مرکزی-جنوبی آسیب فراوانی رسانید، جایی که احساسات ضدآلمانی حتی بیشتر از پیش از جنگ بود. آلمانی بالای باستان. تاریخ زبان آلمانی با تغییر همخوانی آلمانی بالا در دوره مهاجرت ها آغاز می شود که گ
ویش های آلمانی بالای باستان را از ساکسونی باستان جدا می کند. این تغییر صوتی شامل تغییرات قابل ملاحظه در تلفظ همخوان های انسدادی (سه همخوان واک دار ب (b)، د (d)، گ (g) و سه همخوان بی واک پ (p)، ت (t) و ک (k)) بود. اثرات اصلی آن به شرح زیر است. در حالی که شواهد نوشتاری از آلمانی بالای باستان در چندین کتیبه فوتارک باستان مربوط به آغاز سده ششم میلادی وجود دارد، دوره آلمانی بالای باستان به طور کلی با "ابروگانز" آغاز می "شود" (نوشته شده در حدود ۷۶۵ –۷۷۵ م) که یک واژه نامه آلمانی-لاتین بود که بیش از ۳٬۰۰۰ واژه آلمانی بالا با برابر لاتین آن ها را در بر می گرفت. پس از "ابروگانز،" نخستین آثار منسجم به آلمانی بالای باستان در قرن نهم پدیدار شدند که مهم ترین آن ها "موسیپیلی،" "افسون های مرسبورگ،" "هیلدهبرند" و دیگر متون دینی بودند. به طور کلی، متون برجای مانده از آلمانی بالای باستان طیف گسترده ای را از گوناگونی گویشی با یکنواختی نوشتاری بسیار کم نشان می دهند. سنت نوشتاری آلمانی بالای باستان در آغاز بیشتر به دلیل ترجمه آثار لاتین به زبان های محلی در صومعه ها و کتابت خانه ها تداوم یافت. در نتیجه، متن های برجای مانده با گویش
های منطقه ای بسیار متفاوت نوشته شده اند و از نفوذ لاتین قابل توجهی، به ویژه در واژگان، برخوردار هستند. در این مرحله صومعه ها، جایی که بیشتر آثار نوشتاری تولید می شدند، تحت سلطه لاتین بودند و از آلمانی فقط گاهی اوقات در نوشتن رسمی و کلیسایی استفاده می شد. زبان آلمانی در طی دوره آلمانی بالای باستان هنوز عمدتاً یک زبان گفتاری و دارای گویش های پرشمار و همچنین یک سنت شفاهی بسیار گسترده تر از سنت نوشتاری بود. آلمانی بالای باستان که به تازگی از تغییرات همخوانیرهایی یافته بود، یک زبان نسبتاً جدید و ناپایدار بود و از آن پس هم در آن شماری تغییرات آوایی، واجی، صرفی و نحوی رخ داد. عدم معیارسازی این زبان تا پایان دوره اش در سال ۱۰۵۰ به دلیل کمبود آثار نوشتاری، بی ثباتی زبان و بی سوادی گسترده در آن زمان، بود. آلمانی بالای میانه. گرچه توافق کاملی در مورد تاریخ دوره آلمانی بالای میانه وجود ندارد، اما به طور کلی از ۱۰۵۰ تا ۱۳۵۰ در نظر گرفته می شود. در این دوره قلمرو جغرافیایی قبایل ژرمن، و در نتیجه شمار آلمانی زبانان، گسترش قابل توجهی یافت. در دوره آلمانی بالای باستان قبایل ژرمن در شرق فقط تا رودخانه های الب و زاله پراکنده ب
ودند اما با آغاز این دوره شماری از این قبایل این مرز شرقی را رد و به قلمرو اسلاوها وارد شدند. با افزایش ثروت و گسترش جغرافیایی گروه های ژرمنی، استفاده از زبان آلمانی در دربار اشراف به عنوان زبان معیار دادرسی رسمی و ادبیات افزایش یافت. نمونه بارز آن "mittelhochdeutsche Dichtersprache" بود که در دادگاه اشتاوفر در شوابن به عنوان یک زبان نوشتاری معیار فراگویشی به کار گرفته می شده است. در حالی که این تلاش ها هنوز از نظر منطقه ای محدود بود، به مرور استفاده از آلمانی به جای لاتین برای برخی اهداف رسمی آغاز شد، که نیاز بیشتر به تنظیم قراردادهای نوشتاری را در پی داشت. دوره آلمانی بالای میانه بالا به طور کلی زمانی که مرگ سیاه در سال های ۱۳۴۶–۵۳ بخش بزرگی از جمعیت اروپا را از بین برد، پایان می یابد. آلمانی بالای نو پیشین. آلمانی نوین با دوره آلمانی بالای نو پیشین آغاز می شود که از ۱۳۵۰ آغاز شد و تا ۱۶۵۰ و با پایان جنگ سی ساله پایان یافت. در این دوره آلمانی بیش از پیش به عنوان زبان اصلی رسیدگی به دادگاه ها جایگزین لاتین شد و رشد ادبیات در ایالت های آلمان به طور فزاینده ای مشاهده شد. گرچه این ایالت ها هنوز در کنترل امپراتو
ری مقدس روم و به دور از هر گونه وحدتی بودند، میل به وجود یک زبان نوشتاری منسجم و قابل فهم در همه بخش های آلمانی زبان شاهزاده نشین ها و پادشاهی ها بیش از همیشه حس می شد. آلمانی به عنوان یک زبان گفتاری، در طول این دوره بسیار شکسته بود چرا که دارای گویش های منطقه ای بسیاری بود که اغلب برای هم قابل درک نبودند. اختراع چاپ فشاری در حدود ۱۴۴۰ و انتشار ترجمه لوتر از کتاب مقدس در سال ۱۵۳۴، تأثیر بسزایی در معیارسازی زبان آلمانی به عنوان یک زبان نوشتاری فراگویشی داشت. با انتشار ترجمه محلی لوتر از کتاب مقدس، آلمانی در برابر لاتین به عنوان یک زبان قانونی برای موضوعات درباری، ادبی و اکنون کلیسایی مطرح شد. کتاب مقدس او در ایالت های آلمان همه گیر شد و تقریباً هر خانوار نسخه ای از آن را در اختیار داشت. با وجود تأثیر کتاب مقدس لوتر به عنوان یک زبان معیار غیررسمی، گونه معیار کاملاً پذیرفته شده آلمانی نوشتاری در اواسط قرن هجدهم پدیدار شد. امپراتوری اتریش. زبان آلمانی زبان تجارت و دولت در امپراتوری هابسبورگ بود که منطقه وسیعی از اروپای مرکزی و شرقی را در بر می گرفت. تا اواسط قرن نوزدهم، این زبان اساساً زبان ساکنان شهرها در بیشتر
مناطق امپراتوری بود. استفاده از آن نشان می داد که گویشورش یک بازرگان یا شخصی از یک منطقه شهری، صرف نظر از ملیتش، است. پراگ (به ) و بوداپست (بودا، )، به عنوان دو نمونه از مناطق آلمانی شده در سال های پس از پیوست به امپراتوری هابسبورگ مطرحند و برخی از شهرهای دیگر مانند پوزسونی (، براتیسلاوا کنونی) در اصل در دوره هابسبورگ ایجاد شدند و در آن زمان بیشتر آلمانی نشین بودند. پراگ، بوداپست، براتیسلاوا و شهرهایی همانند زاگرب () یا لیوبلیانا ()، دارای اقلیت های آلمانی قابل توجهی بودند. در استانهای شرقی بانات، بوکوفینا و ترانسیلوانیا (به )، آلمانی نه تنها در شهرهای بزرگتر -همانند (تیمیموآرا)، (سیبیو) و (براشوو)- زبان غالب بود، بلکه همچنین در بسیاری از شهرهای کوچکتر و روستاها در مناطق اطراف نیز غلبه داشت. معیارسازی. جامع ترین راهنمای واژگان زبان آلمانی در فرهنگ لغت یافت می شود. این فرهنگ لغت در سال های ۱۸۵۲ تا ۱۸۶۰ توسط برادران گریم در ۱۶ بخش ایجاد شده است. در سال ۱۸۷۲، قوانین دستوری و نوشتاری آلمانی برای نخستین بار در "کتاب راهنمای دودن منتشر شدند". در سال ۱۹۰۱، دومین کنفرانس نوشتاری با معیارسازی کامل آلمانی نوشتاری به پا