Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مه به این نتیجه می رسد که به احتمال بسیار زیاد این نیروها از اعضای «تیپ ۴۵ گارد اسپتسناز» مستقر در کوبینکا، مسکو هستند. سایر رسانه ها عکسی از یک سرباز روسی بدون نشان و مسلح به اسلحه وینتورز VSS منتشر کردند که به عنوان مدرکی برای استقرار نیروهای ویژه روسیه در کریمه در نظر گرفته شد. واکنش رسمی روسیه. در ابتدا، ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه اظهار داشت که این افراد سبزپوش جزو نیروهای مسلح روسیه نیستند، بلکه گروهی از شبه نظامیان محلی هستند که سلاح هایشان را از ارتش اوکراین به غنیمت گرفته اند. ژنرال فیلیپ بریدلاو، فرمانده عالی نیروهای متفقین ناتو در اروپا (SACEUR)، گفت که «مردان سبز» در واقع سربازان روسی بوده اند. در مارس ۲۰۱۴، پوتین همچنان مُصر بود که هیچ مداخله از پیش برنامه ریزی شده ای وجود نداشته است او در ادامه افزود «گروه های به شدت مسلح و کاملاً هماهنگ که در آغاز تهاجم، فرودگاه ها و بنادر کریمه را تصرف کردند - آنها صرفاً «گروه های دفاع شخصی» خودجوش بوده اند که احتمالاً لباس های روسی را از مغازه های [نظامی] محلی (ویونتورگ) تهیه کرده بودند.» طبق گفته انجمن صاحبان اسلحه اوکراین، قوانین اوکراین فروش یا حمل سل
اح گرم به غیر از سلاح های شکاری را مجاز نمی داند. در ۱۷ آوریل ۲۰۱۴، پوتین برای اولین بار علناً اعتراف کرد که نیروهای ویژه روسیه در حوادث کریمه به منظور حفاظت از مردم محلی و ایجاد شرایط برای برگزاری همه پرسی دست داشته اند. بعداً، او اعتراف کرد که نیروهای مسلح روسیه در جریان این رویدادها، نیروهای مسلح اوکراین در کریمه را محاصره کرده بودند. سرگئی شویگو، وزیر دفاع روسیه در پاسخ به سؤال حضور نیروهای روسی در کریمه گفت: «در رابطه با اظهارات در مورد استفاده از نیروهای ویژه روسیه در رویدادهای اوکراین، من فقط می توانم یک چیز را بگویم - جستجوی یک گربه سیاه در یک اتاق تاریک سخت است، به خصوص اگر در آنجا نباشد.» و به صورت رمزآلود اضافه کرد که جستجوی گربه «احمقانه» خواهد بود اگر گربه «باهوش، شجاع و مؤدب» باشد. در آوریل ۲۰۱۵ دریاسالار بازنشسته روسیه ایگور کاساتونوف گفت که «مردان سبز کوچک» اعضای واحدهای نیروهای ویژه اسپتسناز روسیه بودند. بر اساس اطلاعات وی، نیروهای روسیه با استفاده از شش فروند هلیکوپتر و سه فروند ایلوشین ایل-۷۶ که حامل ۵۰۰ سرباز بود در کریمه مستقر شدند.
آرمن بنیامینی یغیازاریان (؛ زادهٔ ) یک اقتصاددان و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۵ تا تاریخ ۱۹۹۹ سمت نمایندگی دوره اول مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۴ نوامبر ۱۹۵۱ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل شد.
رودیک هراچیکی قوکاسیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۷ تا تاریخ ۱۹۹۹ سمت استاندار استان گغارکونیک را برعهده داشت. پیشتر از تاریخ ۱۹۹۰ تا تاریخ ۱۹۹۶ سمت نمایندگی دوره های اول شورای عالی جمهوری ارمنستان و اول مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱۰ نوامبر ۱۹۴۹ در سوان به دنیا آمد
«بیمار روانی» ترانه ای از خواننده آمریکایی-کوبایی تبار کامیلا کبیو به همراهٔ خواننده-ترانه پرداز آمریکایی ویلو است. این آهنگ از سوی اپیک رکوردز به عنوان سومین تک آهنگ از سومین آلبوم استودیویی کبیو تحت عنوان "خانواده" در ۸ آوریل سال ۲۰۲۲ به همراهٔ خود آلبوم منتشر شد. پیش زمینه. «بیمار روانی» بر اساس اضطراب کبیو ساخته شده است. کبیو گفت که یک خط در آهنگ «من دختران را سرزنش نمی کنم برای اینکه چطور تمام شد» در مورد ترک گروه دختران آمریکایی فیفت هارمونی بود. این آهنگ به رابطه قبلی او با شریک سابق شان مندز اشاره دارد. پذیرش انتقادی. آل موزیک نوشت که «بیمار روانی» شبیه به هیپ هاپ دههٔ ۹۰ به نظر می رسد. نیک لوین از ان ام ای احساس کرد که این آهنگ «ثابت می کند که هنوز امکان نوشتن یک آهنگ هوشمندانه و اصلی در مورد سلامت روان در سال ۲۰۲۲ وجود دارد.» رولینگ استون این آهنگ را بررسی کرد و گفت: «کامیلا کبیو قلبش را روی آستینش می بندد و با بافت زخم گذشته اش در «بیمار روانی» روبرو می شود. آهنگ خانواده، که دارای آوازهای ترسناک ویلو است، تصویری از اضطراب خواننده کوبایی مکزیکی را ترسیم می کند، زیرا او حقیقت را به شیوه های آسیب پذیر
به اشتراک می گذارد.»
آرا هاکوبی ساهاکیان (؛ زادهٔ ) یک دیپلمات و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از سال ۲۰۱۳ سفیر ارمنستان در قزاقستان و از سال ۲۰۱۴ سفیر ارمنستان در قرقیزستان بود. وی پیشتر از تاریخ ۱۹۹۵ تا تاریخ ۱۹۹۹ سمت نمایندگی دوره اول مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۱ ژانویهٔ ۱۹۵۵ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل شد.
مریخ ۶ () که با نام 3MP No.50P نیز شناخته می شود، یک فضاپیمای شوروی بود که برای کاوش مریخ به فضا پرتاب شد. یک فضاپیمای اتوبوس ۳ مگاپیکسلی که به عنوان بخشی از برنامه مریخ به فضا پرتاب شد، شامل یک فرودگر و یک پایه جانبی با ابزارهایی برای مطالعه مریخ در حین پرواز بود.
میرزا حسن خان احسن الدوله از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده تبریز در مجلس شورای ملی حضور داشت.
ایزاک روزولت (Isaac Roosevelt) (۱۹ دسامبر ۱۷۲۶ - اکتبر ۱۷۹۴)، تاجر آمریکایی و سیاستمدار فدرالیست بود. او در مجلس ایالتی نیویورک و کنوانسیون قانون اساسی ایالتی خدمت کرد و قبل از تئودور روزولت بیشترین موفقیت سیاسی را در میان روزولتی ها به دست آورد. ایزاک پدربزرگ پدربزرگ رئیس جمهور فرانکلین دلانو روزولت بود. او از نسل دوم بود که از ان بعداً به عنوان هاید پارک، شعبهٔ نیویورک، از خانوادهٔ بزرگ روزولت به شناخت رسید. شانس ایزاک از تصفیهٔ شکر و دستاوردهای سیاسی او، به یک ریشهٔ اساسی از ثروت، شهرت و نفوذ قابل توجهی تبدیل شد که آنرا هاید پارک روزولتز به دست آورند. اوایل زندگی. روزولت در شهر نیویورک متولد و در کلیسای اصلاح شدهٔ هلندی نیویورک غسل تعمید داده شد. او پسر ششم یاکوبوس روزولت (۱۶۹۲–۱۷۷۶) و کاترینا هاردنبروک بود که در سال ۱۷۱۳ ازدواج کردند. خواهر و برادر او یوهانس (متولد ۱۷۱۴)، یوهانس (متولد ۱۷۱۵)، نیکلاس (متولد ۱۷۱۷)، هلنا (۱۷۱۹–۱۷۷۲)، یاکوبوس (متولد ۱۷۲۱)، کریستوفل (متولد ۱۷۲۴)، آبراهام (متولد ۱۷۲۹)، سارا (متولد ۱۷۳۰) و آدولفوس روزولت (متولد ۱۷۳۵) بودند. پدربزرگ پدری او نیکلاس روزولت (۱۶۵۸–۱۷۴۲) و پدر پدربزرگ
او کلاس مارتنزن ون روزنولت (متوفی ۱۶۵۹)، مهاجر هلندی، بود که خانوادهٔ روزولت را در آمریکا تأسیس کرد. پدربزرگ و مادربزرگ مادری او یوهانس هاردنبروک و سارا (نام خانوادگی ون لر) هاردنبروک بودند. حرفه. ایزاک روزولت یکی از اولین تصفیه کننده های شکر در مقیاس بزرگ در شهر نیویورک بود. در طول دههٔ ۱۷۰۰، شکر باارزش ترین کالای کشاورزی اروپا بود و تقریباً به طور مکمل توسط کار برده در دریای کارائیب کشت می شد. کشت شکر باخود همچنین میزان مرگ و میر بالایی در میان بردگان، به دلیل شرایط سخت و بیماری داشت. درطول آن زمان، برده داری در نیویورک قانونی باقی ماند و شهر نیویورک به مرکز تصفیهٔ شکر و تجارت جهانی شکر مبدل گردید: روزولت یکی از اولین تصفیه خانه های شکر را در شهر ساخت و در ابتدا فروشگاه خود را در وال استریت داشت که بعداً به میدان سنت جورج منتقل گردید. او با فعال بودن در جامعه، یکی از اولین اعضای اتاق بازرگانی شهر نیویورک که در سال ۱۷۶۸ سازماندهی شد، بود و در سال ۱۷۷۰، او یکی از مؤسسان اولین بیمارستان دولتی در نیویورک بود. در سال ۱۷۸۴، او یک بنیان گذار بانک نیویورک که یکی از قدیمی ترین بانک های موجود در آمریکا می باشد، بود.
در سال ۱۷۸۶، او جانشین یکی از بنیانگذاران، الکساندر همیلتون، شد تا دومین رئیس بانک شود، جایگاهی را که تا سال ۱۷۹۱ حفظ کرد. جانشین روزولت، گولیان ورپلانک، رئیس مجلس ایالتی نیویورک، گردید. دفتر سیاسی. به عنوان یک وطن پرست مشهور، او به عضویت کنگرهٔ آستانی نیویورک در ۲۲ آوریل، سال ۱۷۷۵، انتخاب گردید. او یکی از اشخاص کمیتهٔ صدنفری بود که کنترل دولت ایالتی را در ماه مه، سال ۱۷۷۵ به دست گرفت. اگر چه او احساس هیچ بیعتی به انگلیس نمی کرد، اما او در ابتدا به امید جلوگیری از درگیری میانه رو بود. هر چند، زمانی که بریتانیا شهر را اشغال کردند، او از نیویورک عقب نشینی کرد و دورهٔ اشغال را در خانهٔ همسرش در شهرستان داچس گذراند، در حالی که در هنگ ششم شبه نظامیان شهرستان داچس خدمت می کرد. او پس از جنگ، به عنوان یکی از ده نمایندگان از شهر نیویورک (در میان جان جی، الکساندر همیلتون و رابرت رابرت لیوینگستون)، در کنوانسیون ایالت نیویورک در پوکیپسی در ۱۸ ژوئن، سال ۱۷۸۸ که بر تصویب قانون اساسی ایالت های متحده قصد داشت، شرکت نمود. او از سال های ۱۷۷۷ تا ۱۷۸۶ و ۱۷۸۸ تا ۱۷۹۲ عضو مجلس سنای ایالت نیویورک (منطقهٔ جنوبی) بود. زندگی شخصی. در
۲۲ سپتامبر سال ۱۷۵۲، او با کورنلیا هافمن (۱۷۳۴–۱۷۸۰)، دختر ترینتجه (نام خانوادگی بنسون) (۱۷۱۲–۱۷۶۵) و مارتینوس هافمن (۱۷۰۶–۱۷۷۲)، زمیندار برجستهٔ شهرستان داچس و عضو از خانوادهٔ هافمن، ازدواج کرد. او خواهر آنتونی هافمن (۱۷۳۹–۱۷۹۰) و عمه جوزیا اوگدن هافمن (۱۷۶۶–۱۸۳۷) بود. پس از مرگ مادرش، پدر کورنلیا، مارتینوس با آلیدا لیوینگستون هانسن، یکی از اعضای خانوادهٔ لیوینگستون که بیوهٔ هنری هانسن و خواهر کوچکتر فیلیپ لیوینگستون، امضاءکنندهٔ اعلامیهٔ استقلال بود، ازدواج کرد. ایزاک و کورنلیا با هم ده فرزند داشتند: روزولت در اکتبر، سال ۱۷۹۴ درگذشت. زادگان. او از طریق پسرش، جیمز، پدربزرگ ایزاک روزولت (۱۷۹۰–۱۸۶۳) که با مری ربکا آسپین وال (۱۸۰۹–۱۸۸۶) ازدواج کرد، گریس روزولت (۱۷۹۲–۱۸۲۸) که با گای کارلتون بیلی (۱۷۸۶–۱۸۵۹) ازدواج کرد، جیمز روزولت (۱۷۹۴–۱۸۲۳)، والتون روزولت (۱۷۹۶–۱۸۳۶)، ادوارد روزولت (۱۷۹۹–۱۸۳۲)، ریچارد واریک روزولت (۱۸۰۱–۱۸۳۵) که با آنا ماریا لایل ازدواج کرد، همیلتون روزولت (۱۸۰۵–۱۸۲۷)، هنری والتون روزولت (۱۸۰۹–۱۸۲۷)، سوزان بارکلی روزولت (۱۸۱۳–۱۸۶۷) و جیمز بارکلی روزولت (متولد ۱۸۱۵) بود. او از طریق دخترش، کورن
لیا، پدربزرگ کورنلیا کاترین کیسام که با کاسپار ویستار ادی ازدواج کرد، بنجامین روزولت کیسام (متولد ۱۷۹۳) که با مری بردان ازدواج نمود، ماریا آن کیسان (۱۷۸۸–۱۸۷۱)، هلن کیسام (۱۷۹۰–۱۸۷۰) که با جان لفرتس ازدواج کرد، ریچارد واریک کیسام (۱۷۹۵–۱۸۶۹) که با ماریا لاتورت ازدواج کرد، اما شارلوت کیسام که با فرانسیس آرمسترانگ لیوینگستون (۱۷۹۵–۱۸۵۱)، برادرزادهٔ پیتر آر و ماتورین لیوینگستون، ازدواج نمود و آمیلا شارلوت کیسام (متولد ۱۷۹۹) بود.
ریکی رید (؛ زادهٔ ) تهیه کننده موسیقی، و آهنگساز اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
محمدآقا حریری از بازاریان تبریزی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده تبریز در مجلس شورای ملی حضور داشت. خاندان حریری یکی از سرشناس ترین خانواده های تبریزی بودند. محمد حریری دارای سه پسر بنامهای خلیل، حسن و حسین بود. خلیل حریری نماینده مجلس شورای ملی در دوره های یازدهم، دوازدهم و سیزدهم بود. ، حسن حریری به شغل تجارت فرش مشغول بود و از اعضای اتاق بازرگانی تبریز بود و حسین حریری سالها در دفتر روابط فرهنگی ایران و روسیه کار مشغول به کار بود.
امیر حاج امینی (۵ دی ۱۳۴۰ – ۱۰ اسفند ۱۳۶۵) بی سیم چی گردان نصر لشکر ۲۷ محمد رسول الله در جنگ ایران و عراق بود. او در اسفند ۱۳۶۵ در جریان عملیات کربلای ۵ کشته شد. زندگی نامه. حاج امینی در روز ۵ دی ماه سال ۱۳۴۰ در روستای علیشار از توابع شهرستان زرندیه (که پیش تر جزء شهرستان ساوه بود) زاده شد. او در دوران کودکی به همراه خانواده به تهران مهاجرت کرد و تحصیلات خود را در این شهر تا پایان دوره متوسطه ادامه داد. سپس در اداره صباباتری مشغول به کار شد و از همان طریق به عنوان یک بسیجی به جبهه اعزام شد. حاج امینی در عملیات های آزادسازی شهرهای مهران، بستان و والفجر ۸ شرکت داشت. وی در عملیات های کربلای ۴ و ۵ بی سیم چی گردان بود و سرانجام در روز ۱۰ اسفند ماه سال ۱۳۶۵ در عملیات کربلای ۵ در شهر مرزی شلمچه و جنوب کانال پرورش ماهی کشته شد. دو عکس از او پس از کشته شدن و برای مادرش گرفته شده که بعدها به عنوان تاثیرگذارترین عکس ها در جریان جنگ ایران و عراق شناخته شدند. همچنین در سال ۱۴۰۰ کتابی برگرفته از زندگی نامه او به نام «تبسم وصل» منتشر شده است.
جیمز بودین دوم (James Bowdoin II) (زادهٔ ۷ اوت ۱۷۲۶ – درگذشتهٔ ۶ نوامبر ۱۷۹۰)، سیاست مدار و رهبر فکری آمریکا در جریان انقلاب آمریکا و دهه بعدی آن از بوستون، ماساچوست بود. در اوایل، وی به عنوان یک بازرگان ثروتمند به شهرت و نفوذ رسید. او از دهه ۱۷۵۰ تا دهه ۱۷۷۰ میلادی در هر دو شعبه محکمه عمومی ماساچوست خدمت کرد. هرچند در نخست وی حامی فرمانداران وفادار بود، اما بعدها با سیاست استعماری بریتانیا مخالف شد و در نهایت به یکی از دادخواهان تأثیرگذار استقلال مبدل گردید. وی یک گزارش سیاسی بسیار ارزشمند در مورد کشتار ۱۷۷۰ بوستون نوشت، اثری که مورخ فرانسیس والت آنرا، یکی از تاثیرگذارترین نوشته های که تفکر عامه در مستعمرات را شکل داد، توصیف نمود. از ۱۷۷۵ تا ۱۷۷۷ میلادی، وی به عنوان رئیس شورای اجرائی کنگره استانی ماساچوست که در واقع رئیس حکومت ماساچوست بود، خدمت کرد. او در ۱۷۷۹ میلادی به عنوان رئیس مجلس مؤسسان که قانون اساسی ایالت را پیشنویس نمود، انتخاب گردید و همچنین در ۱۷۸۰ میلادی در انتخابات فرمانداری خود را نامزد کرد، اما ناموفق بود و انتخابات را به جان هانکوک واگذار کرد. در ۱۷۸۵ میلادی، پس از استعفای هانکوک، وی به عنوا
ن فرماندار انتخاب گردید. به دلیل دیون بیش از حد ماساچوست که در جریان جنگ انقلاب انباشته شده بود، بودین دوره حکومت خود را با یک مسئولیت مالی به پیش برد. با این حال، در جریان دو سال اول فرمانداری وی، ترکیبی از وضعیت اقتصادی بد مردم و سیاست مالی زننده که توسط حکومت وی اعمال گردیده بود، منتج به قیامی معروف به شورش شیز گردید. بودین شخصاً از نیروهای شبه نظامی که در سرکوب قیام نقش کلیدی داشتند، حمایت مالی کرد. روش وی برای سرکوب شورش ممکن باعث ناکامی وی در انتخابات ۱۷۸۷ گردید، انتخاباتی که در آن هانکوک توده گرا مجدداً به کرسی فرمانداری بازگشت. علاوه بر فعالیت های سیاسی، بودین در عرصه علمی نیز فعال بود و در پژوهش های اولیه بنجامین فرانکلین در مورد برق، با وی همکاری داشت. او به عنوان عضو انجمن سلطنتی لندن انتخاب گردیده و در ۱۷۸۷ میلادی عضو مجمع فیلسوفان آمریکا شد. وی بانی و نخستین رئیس فرهنگستان هنر و علوم آمریکا بود و کتابخانه شخصی خود را به این فرهنگستان به ارث گذاشت. کالج بودین در ایالت مِین، پس از اینکه پسر وی جیمز سوم میراث هنگفتی به این کالج به جا گذاشت، به افتخار بودین نام گذاری شد. اوایل زندگی. جیمز بودین دوم د
ر بوستون متولد شد و فرزند هانا پورتیج بودین و جیمز بودین، یک تاجر ثروتمند اهل بوستون، بود. پدربزرگ وی پیری بودین یک اوگنو بود که از فرانسه مهاجرت نموده بود. پیری در نخست خانواده خود را به ایرلند انتقال داد، پس از آن به مناطق شرقی ماساچوست (حالا مِین) و در نهایت در ۱۶۹۰ میلادی در بوستون سکنی گزید شد. جیمز بودین یکم میراث ناچیزی از والدین خود به ارث برده بود، اما او تجارت و املاک پدر خود را به طور قابل توجهی گسترش داد تا اینکه به یکی از ثروتمندترین مردان در استان مبدل شد. جیمز در مدرسه دستور زبان ساوت (حالا مدرسه لاتین بوستون) آموزش دیده و بعداً در ۱۷۴۵ میلادی از کالج هاروارد فارغ التحصیل گردید. زمانی که پدر وی در ۱۷۴۷ میلادی وفات کرد، او میراث قابل توجهی به دست آورد. او با الیزابت اروینگ که خواهر هم اتاقی وی در هاروارد بود در ۱۷۴۸ میلادی ازدواج کرد. آنها دو فرزند داشتند. در همان سال، او مدرک کارشناسی ارشد خود را از هاروارد کسب کرد. حرفه علمی و غیر آن. بودین خیلی زود در ۱۷۴۳ میلادی با بنجامین فرانکلین آشنا شده بود و این دو پیرامون مسائل علمی باهم همکاری و مکاتبت می نمودند. در جریان سال های حضور در هاروارد، او ت
حت نظر جان وینتروپ به آموزش علوم پرداخت و به رشته های برق و ستاره شناسی علاقه گرفت. در ۱۷۵۰ میلادی، بودین به فیلادلفیا سفر کرد تا با فرانکلین ملاقات نماید. بوین به تجربیات فرانکلین در مورد برق علاقه مند بود و فرانکلین نیز نظر او در رابطه با تسلیمی برخی از اوراقی که برای انجمن سلطنتی فراهم نموده بود، را پذیرفت. از طریق دفتر فرانکلین، برخی از نامه های بودین در انجمن خوانده شد. بودین در کسب حمایت مجلس استانی برای سفر اکتشافی به نیوفاندلند که طی آن قرار بود گذر ۱۷۶۱ زهره از آفتاب مشاهده شود، نقشی اساسی داشت و او همچنین در همان سال رساله ای منتشر کرد و بهبودهای را برای تلسکوب پیشنهاد کرد. در ۱۷۸۵ میلادی، او یک سری خاطرات نامه نوشته و در آن برخلاف نظریه آیزاک نیوتن مبنی بر اینکه نور از طریق «ذرات» انتقال پیدا می کند استدلال نمود و در این استدلال خود به مشاهدات طبیعی و کتاب مقدس اشاره نمود. بودین همواره در طول زندگی خود به علوم علاقه مند ماند. وی در ۱۷۸۰ میلادی یکی از بنیان گذاران فرهنگستان هنر و علوم آمریکا بود. او تا زمان مرگ خود به عنوان نخستین رئیس این فرهنگستان خدمت نموده و کتابخانه شخصی خود را به این انجمن به
ارث گذاشت. بودین نه تنها به نشر مقالات علمی می پرداخت، بلکه شعرهای نیز به زبان انگلیسی و لاتین نوشت. دانشگاه ادینبرا برای وی دکترای افتخاری اعطاء نموده و وی به عنوان فلوی هاروارد انتخاب گردید. انتخاب وی در انجمن سلطنتی لندن در ۱۷۸۸ میلادی، نخستین افتخاری بود که پس از استقلال به یک آمریکایی ارزانی شده بود. بودین علایق زیادی به تجارت نیز داشت. هرچند وی اغلب به عنوان یک بازرگان و کسی که در تجارت اقیانوس اطلس دخیل بود شناخته می شد، اما علاقه مندی اصلی او به زمین بود. میراث وی بیشتر شامل قطعه زمین های در مکان امروزی مِین و همچنین در منطقه غنی-کشاورزی جزایر الیزابت در کرانه جنوب ایالت بود و او بیشتر این زمین ها را نگه داشت. بودین دارایی های خود را گسترش داد و در نهایت در تمامی مناطق ایالت نیوانگلند زمین خریداری کرد، به جز از رود آیلند. او یکی از مدیران انحصاری قطعه زمینی بزرگ در رود کنبک بود، جاییکه او به طور مکرر با ساکنین غیرقانونی در آن زمین با مزیت رقابتی که در زمین داشت، در معاملات قانونی دخیل بود. ارتباطات وی به ویژه با ساکنین غیرقانونی باعث شد تا طبقه پایین تر در جامعه ماساچوست دیگر به بودین علاقه نداشته باش
ند و این امر اغلب روی امور سیاسی وی تأثیر می گذاشت. میراث وی همچنین شامل یک کارخانه ذوب آهن در اتلبارو (بریجواتر کنونی) می شد، اما او در ۱۷۷۰ میلادی این کارخانه را به فروش رسانید، چون مدیریت آن احتمالاً خیلی زمان گیر بود. علی رغم فراز و نشیب ها در دوران جنگ انقلاب آمریکا، بودین همیشه هنگام مدیریت امور مالی خود محتاطانه عمل می کرد. او از آرمان استقلال از حیث مالی حمایت کرد، اما این کار را بدون اینکه به منافع تجاری خودش صدمه وارد کند انجام داد، برخلاف جان هانکوک که تجارتش بر اثر کم توجهی با مشکلات دست و پنجه نرم می کرد. در اواخر زندگی خود، وی در ۱۷۸۴ میلادی به عنوان نخستین رئیس بانک ماساچوست خدمت نموده و همچنین به عنوان نخستین رئیس انجمن انسانی ماساچوست انتخاب گردید، (سازمانی که در نخست برای نجات جان زنده ماندگان رویدادهای غرق کشتی و سایر بیماری های مرتبط-به-آب وقف شده بود). شورای فرماندار و مخالفت با حاکمیت بریتانیا. بودین در ۱۷۵۳ میلادی در مجلس استانی انتخاب گردید و تا ۱۷۵۶ میلادی، زمانی که به عنوان عضو شورای فرماندار انتخاب شد، در مجلس خدمت کرد. اگرچه وی در نخست حامی فرماندار استعماری بود، اما پس از اینکه سی
است های استعماری بریتانیا به طور روزافزونی نامحبوب شد، سیاست بودین نیز بیشتر بنیادگرایانه شده و برین باور شد که سیاست های جاری بریتانیا تأثیرات منفی بر اقتصاد نیوانگلند خواهد گذاشت. عوامل شخصی نیز ممکن است نقشی در تغییر عقیده بودین داشته باشد: جان تیمپل، عضو کمیسیون گمرک محلی و داماد بودین، در مشاجره های کثیف با فرماندار فرانسیس برنارد در دهه ۱۷۶۰ میلادی دخیل شده بود. تا ۱۷۶۹ میلادی، بودین در شورا یکی از سخنگویان اصلی مخالفان فرماندار بود. در همان سال، برنارد انتخاب مجدد بودین در شورا را رد کرد. با این وجود، بودین در پایین کشیدن برنارد از فرمانداری نقش کلیدی داشت. نامه های خصوصی انتقاد از حکومت استانی که توسط برنارد نوشته شده بود در ۱۷۶۹ میلادی با توهین شدید به نشر رسید. بودین به طور شدیدی به اتهام ها و ادعاهای مطرح شده در نامه های برنارد پاسخ داده و یک جزوه بحث برانگیز را با استدلال اینکه برای دور کردن برنارد به وزیر مستعمرات، لورد هیلسبوروگ فرستاده بود، منتشر نمود. بودین در ۱۷۷۰ میلادی مجدداً در مجلس انتخاب گردیده و بلافاصله در همان سال، چندی پس از اینکه برنارد استان را ترک کرد، در شورای فرماندهی دوباره انت
خاب شد. سرپرست-فرماندار توماس هاتچینسون به بازگشت بودین به شورا تسلیم شد، با این استدلال که وی در اینجا به مراتب کمتر خطرناک خواهد بود، نسبت به اینکه در مجلس سفلی یک منتقد صریح باشد. با این حال، کرسی که توسط بودین در مجلس خالی شد توسط ساموئل آدامز که یکی دیگر از مخالفان سیاسی سرسخت فرماندارهای سلطنتی بود، پُر گردید و هاتچینسون از دو جناح با مخالف مواجه گردید. پس از کشتار بوستون در ۵ مارس ۱۷۷۰، بودین از سوی جلسه شهری بوستون به عنوان عضو کمیته ای انتخاب گردید که مسئولیت داشت روی این مسئله تحقیق نماید. کمیته با یاد کردن سوگند، گزارشی را که این رویداد را تشریح می کرد ترتیب نموده و تحت عنوان داستان کوتاهی از کشتار هورید منتشر کردند. این اثر نه تنها فرماندار را به طور شدیدی به باد انتقاد گرفت بلکه از رفتار نیروهای ارتش بریتانیا که در بوستون مستقر بودند نیز شدیداً انتقاد کرد، همچنین مورخ فرانسیس والیت از این اثر به عنوان یکی از پروپاگانداهای بزرگی که روی نظریات عمومی در مستعمرات تأثیر داشت، یادآوری گردید. مخالفت بودین با سیاست های بریتانیا در جریان اداره هاتچینسون نیز ادامه یافت و زمانی که برخی از نامه ها توسط هاتچی
نسون به نشر رسید تا به بودین همانند برنارد بی احترامی صورت گیرد، بودین بار دیگر دست به قلم زد و کارهای انتقادی بزرگی برای پایین کشیدن وی از قدرت انجام داد. جانشین هاتچینسون، ژنرال توماس گیچ در ۱۷۷۴ میلادی انتخاب مجدد بودین در شورای فرمانداری را وتو نموده و اظهار داشت که «فرمان واضح از سوی علیا حضرت» مبنی بر خروج وی از این اداره مواصلت نموده است.
هفته نامه اوکراینی قدیمی ترین روزنامه انگلیسی زبان مهاجران اوکراینی در ایالات متحده آمریکا و آمریکای شمالی است. این روزنامه توسط انجمن ملی اوکراینی تأسیس شد و از ۶ اکتبر ۱۹۳۳ میلادی به طور مداوم منتشر شد، نسخه های آرشیو شده این روزنامه در کتابخانه های پیشرو در ایالات متحده آمریکا، و همچنین به صورت آنلاین در وب سایت روزنامه موجود است.
مافیای مکزیکی (به اسپانیایی: "Mafia Mexicana")، همچنین با نام La eMe (به اسپانیایی به معنای "M")، یک سازمان جنایی مکزیکی آمریکایی در ایالات متحده است. علیرغم نامش، مافیای مکزیکی از مکزیک سرچشمه نگرفته و یک گروه جنایتکار درون زندان کاملاً آمریکایی است. مقامات مجری قانون گزارش می دهند که مافیای مکزیکی مرگبارترین و قدرتمندترین باند در سیستم زندان کالیفرنیا است. مقامات دولتی بیان می کنند که در حال حاضر ۴۰۰ تا ۵۰۰ عضو رسمی مافیای مکزیکی و حدود ۱۰۰۰ تا ۵۰۰۰ شریک وجود دارد که این اعضای غیررسمی فعالیت های غیرقانونی را به امید پذیرفته شدن به عنوان عضو دائمی، انجام می دهند. فرهنگ. مجریان قانون معتقدند که "La eMe" در حال حاضر توسط یک رهبر واحد اداره نمی شود. بسیاری از اعضای مافیای مکزیکی صلاحیت صدور دستور قتل و نظارت بر فعالیت های مجرمانه مختلف را دارند. آنها تقریباً هزار همکار دارند که به اجرای دستورات کمک می کنند و همچنین بر روی باندهای دیگر از جمله سورنیو نظارت دارند. انتظار می رود اعضا در آزمون های وفاداری خود به "La Eme" شرکت کنند، که ممکن است شامل دزدی یا قتل باشد. مجازات برای امتناع از دستورات یا کوتاهی در انجام
وظیفه محول شده اغلب مرگ است. طبق قانون اساسی این باند، در صورت ارتکاب هر یک از چهار تخلف بزرگ، ممکن است اعضای آن مجازات یا به قتل برسند. این قوانین شامل خبرچینی، همجنسگرایی، بزدل بودن و بی احترامی به دیگر اعضای گروه است. طبق سیاست باند، یک عضو مافیای مکزیکی را نمی توان بدون تأیید قبلی توسط رأی سه عضو به قتل رساند، اما قتل غیرعضوها نیازی به تأیید رسمی ندارد. در اوایل دهه ۱۹۶۰ در زندان سن کوئنتین، لوئیس «هوئرو باف» فلورس و رودی «شاین» کادنا برای ایجاد مافیای مکزیکی سوگند خون برقرار کردند. قوانین قدیمی به اعضای مافیای مکزیک اجازه می داد که بعد از آزاد شدن از زندان به باندهای خیابانی خود برگردنداما قوانین جدید بیانگر این است که تنها راه برای خروج یکی از اعضای مافیای مکزیک این است که کشته شود. فلورس و کادنا نیز مجموعه ای از دستورات باند را ایجاد کردند. اینها شامل سیاست هایی مانند: عضو جدید باید توسط یک عضو موجود حمایت شود، تأیید متفق القول از همه اعضای موجود برای پیوستن (دیگر خط مشی نیست)، اولویت دادن به باند بر خانواده، انکار وجود مافیای مکزیکی برای اجرای قانون یا غیرعضو بودن، احترام به سایر اعضا و بخشش درگیری ها
ی خیابانی که قبل از حبس وجود داشت. اعدام یکی از اعضای باند به دلیل نقض سیاست های باند باید توسط عضو باندی انجام شود که از او حمایت کرده است. طبق قوانین این گروه هر عضو جدید با ریختن خون وارد گروه شده و با ریختن خونش از گروه خارج می شود. قوانین. قوانین رفتار عبارتند از: متحدان و رقبا. مافیای مکزیکی سازمان کنترل کننده تقریباً همه باندهای اسپانیایی در کالیفرنیای جنوبی و برخی از باندهای مستقر در کالیفرنیای مرکزی و شمالی است که باندهای دست نشانده آنها Sureños نامیده می شوند. اعضای تقریباً تمام باندهای اسپانیایی زبان در کالیفرنیای جنوبی، تحت تهدید مرگ موظف به اجرای همه دستورهای اعضای مافیای مکزیکی هستند. مافیای مکزیکی همچنین با انجمن برادران آریایی اتحادی ضعیفی دارد که عمدتاً به دلیل رقبای مشترک آنها در سیستم زندان است. رقبای اصلی مافیای مکزیکی Nuestra Familia هستند. مافیای مکزیکی همچنین رقیب باند دورن زندان، خانواده گوریل سیاه است که باند گوریل سیاه نیز همچنین با La Nuestra Familia یک اتحاد ضعیف دارد. Bloods و Crips دشمنان جدید مافیای مکزیک هستند. از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۱، مافیای مکزیکی و لوس زتاس درگیر جنگی خونین و وح
شیانه علیه یکدیگر بر سر قلمروهای ماریجوانا و مواد مخدر شدند و درگیری بین هر دو سازمان با انتقام جویی و قتل های متوالی ادامه یافت. در این سال ها این دو باند تعداد زیادی تیراندازی از ماشین، بمب گذاری، ترور، آدم ربایی، و تیراندازی خیابانی بر علیه یکدیگر انجام دادند. در اواسط سال ۲۰۱۱، هر دو طرف توافق کردند که جنگ را پایان دهند و صلح کنند. نمادها. نمادهای مافیای مکزیکی شامل تصویری از یک دست سیاه است. نماد اصلی این باند، که اغلب در خالکوبی توسط اعضا استفاده می شود، نماد ملی مکزیک (عقاب و مار) در بالای دایره ای شعله ور بر روی چاقوهای ضربدری است. باندهای خیابانی که با مافیای مکزیکی همسو هستند اغلب از عدد ۱۳ به عنوان شناسه باند استفاده می کنند، زیرا حرف "M" سیزدهمین حرف از الفبای مدرن مشتق شده از لاتین است. فعالیت های مجرمانه. به گفته اداره تحقیقات فدرال، انجمن برادران آریایی برای مافیای مکزیکی قتل های قرار دادی انجام داده است. مافیای مکزیکی و انجمن برادران آریایی دشمنان متقابل Norteños و باندهای آفریقایی-آمریکایی خانوادهٔ گوریل سیاه و دی سی واشینگتن هستند. حتی با وجود اینکه همجنس گرایان از ورود به "La eMe" منع شده ا
ند، این باند در سیستم زندان به شدت درگیر فحشا و همجنس گرایی هستند. بسیاری از قتل های سطح خیابان در منطقه هایلند پارک لس آنجلس که توسط باند Avenues انجام شد، به دستور مافیای مکزیکی انجام شد. مافیای مکزیکی در داخل و خارج از سیستم زندان درگیر انواع فعالیت های مجرمانه است، اما منبع اصلی درآمد آن اخاذی از توزیع کنندگان مواد مخدر در خارج از زندان و توزیع انواع مواد مخدر در داخل و خارج از سیستم زندان است. در سال ۱۹۹۲، نمونه ای از نفوذ و قدرت "La Eme" بر Sureños برای مجریان قانون آشکار شد. جو «پگل» مورگان، یکی از رهبران برجسته مافیای مکزیکی، دستور داد که دیگر تیراندازی و خشونت توسط Sureños صورت نگیرد. بین آوریل، زمانی که فرمان اعلام شد، و سپتامبر ۱۹۹۲ هیچ تیراندازی در شرق لس آنجلس، منطقه ای که به خاطر خشونت و دور زدن خودروها بدنام بود، رخ نداد.