Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر این زمان کلود فرولو این آشوب و غوغا را غنیمت می شمارد و اسمرالدا را می رباید. اما رئیس شماسها، که یک بار دیگر نیز دست رد بر سینه اش زده می شود، از شدت خشم دختر کولی را به دست زن گوشه نشین بیچاره و نیمه دیوانه ای می دهد که کینه وحشی منشانه ای از کولی ها به دل دارد؛ زیرا آنها در گذشته دخترش را (که همسال اسمرالدا بود) ربوده اند. به زودی مشخص می شود که اسمرالدا همان دختر گم شده است. او اسمرالدا را از مأمورینی که توسط کلود فرولو به دنبالش آمده اند پنهان می کند؛ ولی اسمرالدا که صدای فوبوس را شنیده است از مخفیگاه بیرون می آید و باعث لو رفتن خود می شود. تلاش های غم انگیز مادر برای نجات او بی فایده می ماند و اسمرالدا را دار می زنند و همزمان مادر او نیز کشته می شود. در همین زمان کازیمودو که از گم شدن دخترک سردرگم شده است متوجه کلود فرولو می شود که از بالای برج مشغول تماشای اعدام اسمرالدا است، او متوجه اصل داستان می شود؛ «"گوژپشت گامی چند پشت سر فرولو برداشت و ناگهان خود را با دهشت به روی او افکند و با دو" دست زمخت خویش او را به پرتگاهی که "بر آن خم شده بود افکند»".
پوگروم کاوناس کشتار یهودیانی بود که در کاوناس، لیتوانی زندگی می کردند و در ۲۵ تا ۲۹ ژوئن ۱۹۴۱ – در جریان نخستین روزهای عملیات بارباروسا و اشغال لیتوانی توسط آلمان نازی – رخ داد. بدترین حادثه این پوگروم در گاراژ ساختمان اداری NKVD در کاوناس رخ داد، که در آن ده ها مرد یهودی در ۲۷ ژوئن در مقابل جمعیتی از مردان، زنان و کودکان لیتوانیایی مورد شکنجه قرار گرفته و اعدام شدند. این رویداد توسط یک سرباز آلمانی که از اتفاقات آن روز عکس گرفته، ثبت شده است و در آن مردی لیتوانیایی ملقب به «دلال مرگ» با وارد کردن ضربه با یک میله فلزی، هر کدام از این مردان را می کشد. پس از ژوئن، اعدام های سیستماتیک در دژهای گوناگون قلعه کائوناس، به ویژه دژ هفتم و نهم صورت گرفتند. پیشینه. جبهه کنشگران لیتوانیایی (LAF)، سازمانی آزادیبخش و ملی که در درون لیتوانی شوروی فعالیت می کرد، در عصر روز ۲۳ ژوئن ۱۹۴۱ کنترل شهر کاوناس و بیشتر حومه لیتوانی را به دست گرفت. در صبح ۲۵ ژوئن، "اس اس-بریگادفورر" فرانتس اشتالکر به کاوناس وارد شد و از مقر پلیس امنیت لیتوانی بازدید کرد. او سخنرانی طولانی ضد یهودیان کرد که در آن لیتوانیایی ها را به حل «مشکل یهود» تشوی
ق می کرد. بر پایه گذارش اشتالکر در ۱۵ اکتبر، لیتوانیایی های محلی علاقه زیادی به پوگروم نداشتند و از این روی او ناچار شد از آلگیرداس کلیمایتیس و نیروهایش بهره بگیرد. کلیمایتیس یک واحد شبه نظامی تقریباً ۶۰۰ نفری را کنترل می کرد که در سووتسک توسط اس دی سازماندهی شده بود و از جبهه کنشگران فرمان نمی برد. کشتار. از ۲۵ ژوئن، واحدهای سازمان یافته از سوی نازی ها به غیرنظامیان یهودی در اسلوبودکا، حومه یهودی کاوناس که محل یه شو معروف اسلبودکا بود، حمله کردند. به گفته ربی افرایم اوشری، آلمانی ها در پل به سوی اسلوبودکا حضور داشتند، اما این داوطلبان لیتوانیایی بودند که یهودیان را می کشتند. دست و پای ربی اسلوبودکا، راو زالمان اوسوفسکی، را به صندلی بستند، «سپس سر او را روی کتابی باز از تلمود گذاشتند و با اره از بدن جدا کردند»، و پس از آن نیز همسر و پسرش را کشتند. سر او را در پنجرهٔ محل اقامتش قرار داده بودند، با نوشته ای به صورت: «این همان کاری است که ما با همه یهودیان خواهیم کرد.» از ۲۸ ژوئن ۱۹۴۱، طبق گفته اشتالکر، ۳۸۰۰ نفر در کاوناس و ۱۲۰۰ نفر دیگر در شهرهای مجاور کشته شدند. برخی بر این باورند که اشتالکر برای خودنمایی در ت
عداد کشته های خود اغراق کرده است.
ناخواهری از سیاره عجیب و غریب (به انگلیسی: Stepsister از Planet Weird) یک تله فیلم آمریکایی از فهرست فیلم های اختصاصی شبکه دیزنی که در ژوئن ۲۰۰۰ منتشر شد. به کارگردانی استیو بویام، با بازی کورتنی دراپر، تامارا هوپ، لنس گست است.
آلفردو بالدومیر (؛ ۲۷ اوت ۱۸۸۴ – ۲۵ فوریه ۱۹۴۸) سیاست مدار اهل اروگوئه بود. وی از ۱۹ ژوئن ۱۹۳۸ تا ۱ مارس ۱۹۴۳ رئیس جمهور این کشور بود. آلفردو بالدومیر در ۲۵ فوریه ۱۹۴۸، در سن ۶۳ سالگی درگذشت.
پلیس امنیت لیتوانی که با عنوان Saugumas نیز شناخته می شود، یک نیروی پلیس محلی بود که از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۴ در لیتوانی اشغالی توسط آلمان با مقام های اشغالی همدستی می کرد. این نیرو که به همکاری با پلیس امنیت آلمان نازی، موسوم به سیپو، و نیز سرویس امنیتی نازی، اس اس، می پرداخت، تابع پلیس جنایی آلمان به شمار می رفت. پلیس امنیت لیتوانی از عاملان هولوکاست در لیتوانی بود و به تعقیب جنگجویان مقاومت لهستان و نیز کمونیست ها می پرداخت.
گردان های پلیس کمکی لیتوانی واحدهایی نظامی نما (گردان) بودند که در زمان لیتوانی اشغالی توسط آلمان میان سال های ۱۹۴۱ و ۱۹۴۴ تشکیل شده بودند. واحدهایی مشابه، معروف به پلیس کمکی شوتزمان شافت، در دیگر مناطق تحت اشغال آلمان در اروپای شرقی سازمان یافته بودند. در لیتوانی، نخستین گردان ها از واحدهایی تشکیل شده بودند که در خلال خیزش ضد شوروی در ژوئن ۱۹۴۱ شکل گرفته بودند. کنشگران لیتوانیایی امیدوار بودند که این واحدها پایه ای برای تشکیل مجدد ارتش لیتوانی شوند. در عوض، این واحدها جذب دستگاه های نظامی آلمان شده و به نیروهای آلمانی کمک می کردند: از نگهبانی از مکان های استراتژیک گرفته، تا درگیر شدن در عملیات ضد پارتیزانی، و نیز شرکت در هولوکاست. گردان های ۱۲ و ۱۳ به ویژه در اعدام یهودیان فعال بودند و مسئولیت کشتار ۷۸٬۰۰۰ تن از یهودیان در لیتوانی و بلاروس را بر عهده داشتند. در جریان جنگ، در مجموع ۲۶ گردان تشکیل شدند و تقریباً ۱۳٬۰۰۰ تن در آن ها خدمت می کردند. میان ژوئیه تا سپتامبر ۱۹۴۴، واحدهای باقیمانده در دو هنگ پیاده نظام داوطلب لیتوانیایی ترکیب شدند. قساوت ها. برخی از گردان های پلیس کمکی لیتوانی در کشتار مردم یهودی در ق
لمروهای لیتوانی، بلاروس، اوکراین، روسیه و لهستان مشارکت فعال داشتند و علیه جمعیت های لهستانی و بلاروسی مرتکب جنایت شدند. یکی از این اقدامات پلیس لیتوانیایی پاکسازی یهودیان در کاوناس در اکتبر ۱۹۴۱ توسط گردان ۱۲ پلیس به فرماندهی آنتاناس ایمپولفیشیوس بود. بعدها در همان ماه گردان ۱۲ کل جمعیت یهودی سلوتسک در بلاروس را به قتل رساند. گردان دوم پلیس به عنوان نگهبان در اردوگاه کار اجباری مایدانک در لهستان اشغالی خدمت می کرد. ۲۰ عدد از ۲۲ گردان پلیس کمکی لیتوانیایی مستقیماً در کشتار یهودیان در اروپای شرقی نقش داشتند. از مجموع ۸۵٬۰۰۰ مورد قتل ثبت شده توسط آینزاتس کماندو در لیتوانی، ۴۷٬۰۰۰ مورد توسط لیتوانیایی ها صورت گرفتند. آنها همچنین ۵۰٬۰۰۰ یهودی بلاروسی را در طول جنگ کشتند. بزرگترین جنایت علیه غیرنظامیان غیر یهودی توسط پلیس کمکی لیتوانی، کشته شدن حدود ۴۰۰ نفر از مردم لهستان در روستاهای شونچیونلیای و شونچیونیس و مناطق مجاور آن ها بود.
مارینا سومیچ (Marina Sumić؛ متولد ۱۸ اوت ۱۹۹۱) تکواندوکار اهل کرواسی است. او در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۲۰۱۱ در دسته سبک وزن، پس از شکست در برابر رانگسیا نیسایسوم در بازی نهایی، مدال نقره گرفت. از موفقیت های وی در مسابقات تکواندو قهرمانی اروپا عبارتند از: مدال نقره در سال های ۲۰۱۲ و ۲۰۱۴.
هولوکاست در لیتوانی منجر به نابودی تقریباً کامل یهودیان لیتوانیایی (موسوم به لیتواک ها، Litvak) و لهستانی شد که در رایخس کومیساریات اوستلاند در جمهوری شوروی سوسیالیستی لیتوانی تحت اشغال آلمان نازی زندگی می کردند. از حدود ۲۰۸٬۰۰۰–۲۱۰٬۰۰۰ یهودی این مناطق، تخمین زده می شود که ۱۹۰٬۰۰۰–۱۹۵٬۰۰۰ تا پیش از پایان جنگ جهانی دوم و بیشتر آنها در میان ژوئن و دسامبر ۱۹۴۱، کشته شده باشند. بیش از ۹۵ درصد از جمعیت یهودی لیتوانی در طی سه سال اشغال آلمان کشته شدند، و این نابودی بزرگتر از هر کشور دیگری که تحت تأثیر هولوکاست قرار گرفته بود، صورت گرفت. تاریخ دانان دلیل این امر را همکاری گسترده در این نسل کشی توسط شبه نظامیان محلی غیر یهودی می دانند، اگرچه دلایل این همکاری هنوز مورد مناقشه هستند. هولوکاست منجر به بزرگترین تلفات جانی در طی مدت زمانی کوتاه در تاریخ لیتوانی شد. حوادثی که در مناطق غربی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی اشغال شده توسط آلمان در هفته های نخست پس از حمله آلمان، از جمله در لیتوانی، رخ دادند، نقطه عطفی در تشدید هولوکاست به شمار می روند. یکی از مولفه های مهم هولوکاست در لیتوانی این بود که دولت اشغالگر آلمان نازی
با مقصر نشان دادن جامعه یهودی در انضمام اخیر لیتوانی به خاک شوروی در یک سال پیش از آن، به یهودستیزی دامن زد. عامل قابل توجه دیگر میزان اعتماد بالای نقشه پردازان نازی به همکاران محلی لیتوانیایی خود در ساماندهی، برنامه ریزی، و اجرای عملیات ضد یهودیان بود. موضوع هولوکاست در لیتوانی و نقشی که لیتوانیایی ها، از جمله چندین ملی گرای برجسته لیتوانیایی، در نسل کشی داشتند، تا سال ۲۰۲۰ نیز همچنان بحث برانگیز است. پیشینه. پس از حمله آلمان و شوروی به لهستان در سپتامبر ۱۹۳۹، اتحادیه جماهیر شوروی در ۱۰ اکتبر پیمانی با لیتوانی امضا کرد و در ازای دریافت امتیازات نظامی، شهر ویلنو (که به ویلنا تغییر نام داد) را که جمعیتی عمدتاً لهستانی و یهودی داشت، به لیتوانی تحویل داد، و سپس پس از انتخاباتی پرمناقشه در ۱۹۴۰، آن را به خاک خود منضم کرد. حمله آلمان به اتحاد جماهیر شوروی، در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱، پس از یک سال اشغال اتحاد جماهیر شوروی اتفاق افتاد که خود منجر به تبعید دسته جمعی هزاران تن در سراسر حوزه بالتیک در تنها یک هفته پیش از حمله آلمان شده بود. از نازی ها به عنوان «آزادی بخش» استقبال شد و شبه نظامیان نامنظم لیتوانی از آن ها علیه نیرو
های در حال عقب نشینی شوروی پشتیبانی کردند. بسیاری از لیتوانیایی ها بر این باور بودند که آلمان اجازه خواهد داد تا استقلال کشور دوباره برقرار شود. به منظور دلجویی از آلمانی ها، برخی از افراد محلی اقدام به بروز احساسات یهودستیزانه قابل توجه کردند. آلمان نازی، که در هفته نخست حمله سرزمین های لیتوانی را تصرف کرده بود، از این وضعیت به سود خود بهره برد و در همان روزهای نخست اجازه تشکیل دولت موقت لیتوانی از سوی جبهه کنشگران لیتوانی را داد. برای مدت کوتاهی به نظر می رسید که آلمانی ها در آستانه اعطای خودمختاری قابل توجه به لیتوانی، همانند آنچه به جمهوری اسلواکی داده شده بود، هستند. با این حال، پس از حدود یک ماه، سازمان های لیتوانیایی مستقل تر در اوت و سپتامبر ۱۹۴۱ منحل شدند، و آلمان ها کنترل بیشتری را در دست گرفتند. نابودی یهودیان. تخمین تعداد کشته ها. پیش از حمله آلمان، جمعیت یهودیان لیتوانی حدود ۲۱۰٬۰۰۰ نفر تخمین زده می شد (اداره آمار لیتوانی ادعا می کند تا یکم ژانویه ۱۹۴۱، نزدیک به ۲۰۸٬۰۰۰ یهودی در لیتوانی زدگی می کردند). این تخمین تعداد رسمی افراد مهاجرت کرده در اتحاد جماهیر شوروی پیش از جنگ را، به همراه تعداد فرار
یان از گتوهای کاوناس و ویلنا، و نیز نجات یافتگان از اردوگاه های نازی (نزدیک ۲٬۰۰۰–۳٬۰۰۰ تن) پس از آزادسازیشان توسط ارتش سرخ، در نظر می گیرد و تعداد کل کشته شدگان در هولوکاست را چیزی میان ۱۹۵٬۰۰۰ تا ۱۹۶٬۰۰۰ تن برآورد می کند. تخمین تعداد دقیق تلفات هولوکاست دشوار است و عدد گفته شده نمی تواند قطعی یا شک ناپذیر باشد. اعداد ارائه شده توسط تاریخ دانان گستره ای با تفاوت معنادار از ۱۶۵٬۰۰۰ تا ۲۵۴٬۰۰۰ تن را در بر می گیرند، و تخمین های با تعداد بالاتر احتمالاً شامل یهودیان غیر لیتوانیایی در میان سایر مخالفان رایش (تجربی) نیز می شوند که با عنوان «یهودی» کشته شده در لیتوانی آورده شده اند. مداخله هایی نیز برای نجات یهودیان انجام شدند. در دوره ۱۶ ژوئیه تا ۳ اوت ۱۹۴۰، کنسول افتخاری هلند، یان زوارتندیک در کاوناس، بیش از ۲۲۰۰ یهودی را به مقصد کوراسائو، جزایر کارائیب، که مستعمره هلند بود و روادید نیاز نداشت، و نیز سورینام هلند (که پس از استقلال در ۱۹۷۵ نام سورینام به خود گرفت) بفرستد. یک مقام دولتی ژاپن نیز به نام سوگیهارا چیئونه وجود داشت که به عنوان معاون کنسول امپراتوری ژاپن در کاوناس فعالیت می کرد. در طول جنگ جهانی دوم، سو
گیهارا با به خطر انداختن جان خود و خانواده اش و صدور روادید ترانزیتی کمک کرد تا حدود شش هزار یهودی از راه قلمروهای ژاپن از اروپا فرار کنند. یهودیان فراری پناهجویانی از لهستان غربی تحت اشغال آلمان و لهستان شرقی تحت اشغال شوروی و همچنین ساکنان لیتوانی بودند. رویدادهای هولوکاست. از دیدگاه زمانی، نسل کشی در لیتوانی را می توان به سه مرحله تقسیم کرد: مرحله ۱، تابستان تا پایان ۱۹۴۱. مرحله ۲، دسامبر ۱۹۴۱ - مارس ۱۹۴۳؛ و مرحله ۳، آوریل ۱۹۴۳ - اواسط ژوئیه ۱۹۴۴. بیشتر یهودیان لیتوانیایی در نخستین ماه های اشغال و پیش از پایان سال ۱۹۴۱ در مرحله نخست از میان رفتند. حمله نیروهای محور به اتحاد جماهیر شوروی از ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ آغاز شد و همزمان با خیزش ژوئن در لیتوانی بود. طی روزهای پیش از اشغال لیتوانی توسط آلمان، جبهه کنشگران لیتوانی با حمله به نیروهای شوروی، قدرت را در چندین شهر به دست گرفت، تبلیغات ضدیهودی را گسترش داد و اقدام به کشتار یهودیان و لهستانی های لیتوانیایی کرد. کشتاری قابل توجه در ۲۵ و ۲۶ ژوئن ۱۹۴۱ و هنگامی که الگیرداس کلیمایتیس به ۸۰۰ سرباز لیتوانیایی خود دستور آغاز پوگروم کاوناس را داد، صورت گرفت. فرانتس اشتالکر،
افسر فرمانده اس اس آینزاتس گروپ A ادعا کرد که تا ۲۸ ژوئن ۳۸۰۰ تن در کاوناس و ۱۲۰۰ نفر دیگر در شهرهای اطراف منطقه کشته شده اند. مردان کلیمایتیس چندین کنیسه و حدود شصت خانه یهودیان را ویران کردند. در دهه ۱۹۹۰، تعداد قربانیان ادعا شده توسط اشتالکر مورد تردید قرار گرفت و بور بر این است که او احتمالاً در آمار خود بزرگنمایی کرده باشد. جوخه های مرگ آلمان "آینزاتس گروپن"، به دنبال پیشروی واحدهای ارتش آلمان در ژوئن ۱۹۴۱ وارد صحنه شده و بلافاصله سازماندهی قتل یهودیان را آغاز کردند. نخستین عملیات ضبط شده مربوط به آینزاتس گروپ A در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱، در شهر مرزی گارگژدای، بود که یکی از قدیمی ترین مکان های اسکان یهودیان در آن کشور به شمار می رفت. در آن روز تقریباً ۸۰۰ یهودی در آنچه به عنوان «کشتار گارسدن» (عنوان شهر گارگژدای در زبان آلمانی) شناخته می شود، مورد اصابت گلوله قرار گرفتند. تقریباً ۱۰۰ لیتوانیایی غیر یهودی نیز اعدام شدند، بیشترشان به جرم تلاش برای کمک به یهودیان. حدود ۸۰٬۰۰۰ یهودی تا ماه اکتبر و حدود ۱۷۵٬۰۰۰ یهودی تا پایان سال کشته شدند. اکثر یهودیان ساکن لیتوانی نه ناچار به زندگی در گتو شدند و نه به اردوگاه های کار
اجباری نازی ها فرستاده شدند که در آن هنگام تازه در مراحل نخست عملیاتی خود بودند. در عوض، آنها در گودال هایی نزدیک محل های زندگیشان به ضرب گلوله کشته شدند، که بدنام ترین این رویدادها در ۲۹ اکتبر ۱۹۴۱ در دژ نهم در نزدیکی کاوناس، و نیز در جنگل پوناری در نزدیکی ویلنیوس رخ دادند. تا سال ۱۹۴۲، تنها حدود ۴۵٬۰۰۰ یهودی، که اغلبشان به گتوها و اردوگاه ها فرستاده شده بودند، زنده ماندند. در مرحله دوم، سرعت کشتارها به این دلیل کاهش یافت که آلمان ها تصمیم گرفتند از یهودیان به عنوان کارگران اجباری برای کمک به ماشین جنگی آلمان استفاده کنند. در مرحله سوم، نابودی یهودیان دوباره از اولویت بالایی برخوردار شد. در آن مرحله بود که گتوها و اردوگاه های کاری برچیده شدند. دو عامل در نابودی سریع یهودیان لیتوانی نقش داشتند؛ نخست، پشتیبانی قابل توجه مردم محلی لیتوانی از «یهودی زدایی» کشورشان بود؛ و دوم نقشه آلمان برای استعمار زودهنگام لیتوانی - که با پروس خاوری آلمان هم مرز بود - مطابق با «طرح جامع برای شرق» آنها. از این رو اولویت بالایی برای نابودی جامعه نسبتاً کوچک یهودیان لیتوانی گذاشته شد. همکاری همدستان محلی. دینا پورات، تاریخ دان ار
شد ید وشم می نویسد که «لیتوانیایی ها [به آینزاتس گروپن] نشان دادند که چگونه می توان زنان و کودکان را کشت و چه بسا این کار را برای آن عادی ساختند… در حقیقت، در آغاز حمله، یگان های آلمانی بیشتر مردان را به قتل می رساندند، در حالی که لیتوانیایی ها بدون استثنا می کشتند.» دولت آلمان نازی کشتار سازمان یافته یهودیان لیتوانیایی را هدایت و پشتیبانی می کرد. همدستان محلی لیتوانیایی نازی ها تدارکات لازم را برای آماده سازی و اجرای کشتارها تحت نظارت نازی ها صورت می دادند. "اس اس-بریگادفورر"، فرانتس والتر اشتالکر در ۲۵ ژوئن ۱۹۴۱ وارد کاوناس شد و برای تشویق به کشتن یهودیان در شهر سخنرانی های تحریک آمیزی انجام داد. او نخست در ساختمان سابق وزارت امنیت خارجه سخنرانی کرد، اما مقام ها در آنجا از هرگونه اقدامی خودداری کردند. وی سپس در شهر سخنرانی کرد. در گزارشی مربوط به ۱۵ اکتبر، اشتالکر نوشت که آنها موفق شده اند اقدامات واحد پیشتاز خود ("Vorkommando") را پنهان نگه دارند، تا به نظر برسد که این ابتکار عمل مردم محلی بوده است. گروهی از پارتیزان های واحدهای مدنی وابسته به گروه های ضدشوروی ملی گرا-راستگرا، به محض ورود آلمانی ها به سرزم
ین های لیتوانیایی با آن ها تماس برقرار کردند. یک واحد از شورشیان به سرپرستی آلگیرداس کلیمایتیس و با پشتیبانی زیخرهایتس پولیتزای و اس دی در شب ۲۵ تا ۲۶ ژوئن ۱۹۴۱ اقدام به برپایی پوگروم های ضدیهودی در کاوناس کرد. طی چند روز آینده بیش از هزار یهودی در جریان این نخستین کشتار در لیتوانی تحت اشغال نازی ها از میان رفتند. منابع گوناگون آمار مختلفی از کشتار را ذکر کرده اند، که یکی شامل ۱۵۰۰ یهودی می شود و دیگری شامل ۳۸۰۰ تن به علاوه قربانیان اضافی در سایر شهرهای منطقه. در ۲۴ ژوئن ۱۹۴۱، پلیس امنیت لیتوانی (به لیتوانیایی: Lietuvos saugumo policija)، که تابع پلیس امنیت و پلیس جنایی آلمان نازی می شد، ایجاد شد. بعدها این پلیس در اقدامات گوناگون علیه یهودیان و دیگر دشمنان رژیم نازی نقش مؤثری داشت. فرماندهان نازی گزارش هایی را منتشر کردند که ادعا می کرد «جانفشانی» گردان های پلیس لیتوانی از خود آلمانی ها نیز فراتر بود. بدنام ترین واحد لیتوانیایی شرکت کننده در هولوکاست یپاتینگاسیس بوریس (زیرمجموعه اس دی آلمان) از منطقه ویلنیوس بود که ده ها هزار یهودی، لهستانی و افراد دیگر را در جریان کشتار پوناری به قتل رساند. یکی دیگر از سازم
ان های لیتوانیایی که در هولوکاست شرکت داشت، گارد کارگری لیتوانی بود. بسیاری از طرفداران لیتوانیایی سیاست های نازی ها عضو سازمان فاشیستی گرگ آهنین بودند. در کل، دولت ملی گرای لیتوانی به نابودی یهودیان به عنوان دشمنانی فرضی و رقیبان بالقوه لیتوانیایی های بومی علاقه داشت و بنابراین نه تنها با سیاست های هولوکاست نازی ها مخالفت نکرد، بلکه در واقع آن را به عنوان سیاستی از آن خود پذیرفت. چندین عامل برای توضیح همکاری برخی از لیتوانیایی ها در نسل کشی علیه یهودیان ذکر شده اند. این عوامل شامل سنت ها و ارزش های ملی، از جمله یهودستیزی که در سراسر اروپای مرکزی معاصر متداول بود، و نیز تمایل خاص لیتوانیایی به داشتن ملت-دولتی «ناب» از لیتوانیایی ها، که باور بر این بود که جمعیت یهودی با آن ناسازگار است. تعدادی از عوامل دیگر مانند مشکلات شدید اقتصادی که منجر به کشته شدن یهودیان بر سر دارایی های شخصیشان شد، نیز آررده شده اند. در نهایت نیز، این عامل که در دوره ای که به حمله آلمانی ها به لیتوانی منجر شد، یهودیان مقصر همه سیه روزی هایی معرفی شدند که بر سر لیتوانی آمده بودند، از جمله اشغال لیتوانی توسط شوروی. همکاری مردم و موسسات مح
لی، به تعداد نسبتاً زیاد، در نابودی یهودیان لیتوانی به عاملی تعیین کننده در هولوکاست تبدیل شد. با این حال، همه مردم لیتوانیایی نیز از این کشتارها پشتیبانی نمی کردند، و صدها تن جان خود را بر سر پناه دادن به یهودیان به خطر انداختند. اسرائیل ۸۹۱ لیتوانیایی را (آمار تا یکم ژانویه ۲۰۱۷) به دلیل به خطر انداختن جان خود برای نجات یهودیان در طول هولوکاست، به عنوان درستکار در میان ملل شناخته است. علاوه بر این، بسیاری از اعضای اقلیت لهستانی در لیتوانی نیز به پناه دادن به یهودیان کمک کردند. لیتوانیایی ها و لهستانی هایی که جان خود را برای نجات یهودیان به خطر می انداختند، مورد آزار و اذیت قرار گرفته و اغلب توسط نازی ها اعدام می شدند.
جایزه مانگای شوگاکوکان (小学 館 漫画 賞، Shōgakukan Mangashō) یکی از جوایز مهم مانگای ژاپن است که توسط انتشارات شوگاکوکان حمایت مالی می شود. از سال ۱۹۵۵ هر ساله برای مانگای سریالی اهدا می شود و نامزدهای تعدادی از ناشران در آن حضور دارند. دسته های جایزه فعلی عبارتند از: در ابتدا فقط یک جایزه عمومی وجود داشت. در سال ۱۹۷۶، گروه عمومی معرفی شد. گروه پسرانه / دخترانه در سال ۱۹۸۰ معرفی شد، سپس در سال ۱۹۸۴ به جوایز جداگانه دختر و پسر تقسیم شد. گروه کودکانه در سال ۱۹۸۲ معرفی شد. از سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۹، گروه عمومی دسته سینن / عمومی (青年 一般け 部門، Seinen ippan muke bumon) نامیده شد. همچنین جوایز ویژه گاه به گاه برای کارهای برجسته، موفقیت در طول زندگی و غیره اهدا می شود.
حزب ملی رنسانس (به اختصار NRP) یک حزب نئوفاشیست آمریکایی بود که در سال ۱۹۴۹ توسط جیمز ایچ مادول تأسیس شد و در طی دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به دلیل مشارکت در اعتراضات خشونت آمیز و ایجاد ناآرامی در شهر نیویورک بارها نام آن در تیتر اخبار روزنامه ها قرار گرفت. در سال ۱۹۷۹ و پس از مرگ مادول حزب افول پیدا کرد و در ۱۹۸۱ کاملاً منحل شد. پیش زمینه و دکترین حزب. حزب ملی رنسانس در ژانویه ۱۹۴۹ توسط جیمز مادول، از طریق ادغام چندین سازمان فاشیست پیشین آمریکایی تأسیس شد. دفتر مرکزی آن در منطقه یورکویل در شهر نیویورک بود. می توان گفت نام این حزب از آخرین وصیت نامه آدولف هیتلر الهام گرفته شده که نوشته بود: «من با قلبی خرسند می میرم، چون آگاهم [که در آنجا] بذری که کاشتم ثمر خواهد داد… جنبش ناسیونال سوسیالیست از نو درخشش خواهد یافت.» بازرسان دولت تا سال ۱۹۵۴ نتوانستند تعداد دقیق اعضای حزب را تعیین کنند اما تعداد اعضا را بین ۲۰۰ تا ۷۰۰ نفر تخمین زدند. اگرچه تاریخ شناسی به نام جان جورج (John George) باور داشت که اعضای NRP هرگز از ۵۰ نفر بیشتر نبوده است. آموزه های حزب شامل عناصر استاندارد فاشیسم از جمله برتری سفیدپوستان، یهودستیزی و مخا
لفت با دموکراسی بود.
جولیانو کارنیمئو (؛ – ) کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل ایتالیا بود. وی در باری متولد شد و کار خود را به عنوان دستیار کارگردان برای افرادی مانند جورجو سیمونلی و کامیلو ماستروچینکوئه آغاز کرد. او اولین تجربه کارگردانی خود را به صورت همکار کارگردان در کنار جرج شرمن در فیلم همکاری بین المللی "دکمه وحشت" به دست آورد و سپس بیشتر بر فیلم های ژانری، به ویژه وسترن های اسپاگتی و کمدی های سکسی ایتالیایی تمرکز کرد. او در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۶ در رم درگذشت. از فیلم های او می توان به "پیرینو، پزشک اس.ای.یو.بی."، "تمام آنچه باید آشکار شود"، "همسرم دوباره به دبیرستان می رود"، "همسرم دوباره به دبیرستان می رود"، "آنا، آن لذت خاص"، "وای خدای بزرگ، پاستوره اومد!"، "پوکر در رختخواب"، "جایی برای مردن پیدا کن"، "تاراج رم"، "دلیل آن قطره های عجیب خون روی بدن جنیفر چیست؟" و "خانم معلم با همه کلاس… می رقصد" اشاره کرد.
هربی دوباره می تازد (به انگلیسی: "Herbie Rides Again") یک فیلم سینمایی آمریکایی در ژانر کمدی محصول سال ۱۹۷۴ و قسمت دوم از سری فیلم های هربی ساخته شده توسط کمپانی والت دیزنی با حضور هربی فولکس قورباغه ای سفید می باشد. داستان. یک خودروی فولکس که قدرت تفکر دارد به زنی سالخورده کمک می کند تا از خانه خود در مقابل تخریب شدن محافظت کند…
عبدالرضا پورذهبی (زاده ۱۳۴۲ خرمشهر) روحانی ایرانی است که با حکم رهبر ایران نماینده ولی فقیه در استان کردستان و مدیر مرکز بزرگ اسلامی غرب ایران است، پیش از وی سید محمد حسینی شاهرودی در این سِمت منصوب شده بود. وی پس از اخذ دیپلم اقتصاد، در سال ۱۳۵۹ وارد [[حوزه علمیه تهران]] شد و از سال ۱۳۶۶ فعالیت تبلیغی و فرهنگی خود را در استان های [[هرمزگان]] و [[سیستان و بلوچستان]] آغاز کرد و فعالیت در این استان ها بیش از ۲۰ سال ادامه یافت. پور ذهبی سال ۱۳۸۷ وارد دانشگاه سیستان و بلوچستان شد و تا سال ۱۳۹۴ به عنوان مسئول دفتر نهاد نمایندگی رهبری در این دانشگاه به خدمت پرداخت. او آبان سال ۱۳۹۴ مسئول دفتر نهاد نمایندگی رهبری در دانشگاه شهید بهشتی تهران شد. تدریس در مراکز دانشگاهی و حوزوی و عضویت در هیئت رئیسه دانشگاه شهید بهشتی تهران در کارنامه پورذهبی، نماینده جدید ولی فقیه در [[استان کردستان]] دیده می شود. پورذهبی سال های متمادی سفرهای متعدد کاری و فرهنگی تبلیغی به [[استان کردستان]] داشته است و به همین دلیل، شناخت کاملی از شرایط فرهنگی، دینی و اجتماعی کردستان داشته است. منابع. [[رده:افراد زنده]] [[رده:اهالی خرمشهر]] [[رده:روح
انیان شیعه دوازده امامی]] [[رده:زادگان ۱۳۴۲]] [[رده:نمایندگان ولی فقیه در استان ها]]
«بابی براون» ترانه ای از فرانک زاپا و یکی از قطعات آلبوم سال ۱۹۷۹ او با نام "شیخ یربوتی" است. این قطعه که یکی از آثار معروف زاپا است از سوی اغلب رادیوهای آمریکایی تحریم شد اما در اروپا با اقبال زیادی مواجه شد. «بابی براون» در زمان انتشارش در نروژ ۱۱ هفته و در سوئد به مدت ۳ هفته شمارهٔ ۱ جدول های فروش موسیقی بود و در آلمان چهارمین ترانهٔ پُرفروش روز شد. محتوا. شخصیت ترانهٔ «بابی براون» یک مرد سفیدپوست جذاب آمریکایی است که به یک مدرسهٔ معروف رفته، بلندپرواز است و به گفتهٔ خودش همان رؤیای آمریکایی است. او قصد دارد پس از پایان تحصیلاتش یک کار خوب به دست آورد و ثروتمند شود، اما آشنایی با دختری که فعال جنبش آزادی زنان است چنان عواقبی برایش دارد که به همجنس گرایی روی می آورد. بسیاری «بابی براون» را یک ترانهٔ همجنسگراهراسانه می دانند، اما این برداشت می تواند به دلیل ماندن در لایه های سطحی اشعار باشد. این ترانه در حقیقت سه قربانی دارد. اولین قربانی ترانه رؤیای آمریکایی است که پوچ انگاشته می شود و نمادش آن پسر دبیرستانی بی مصرف و خودخواه است. فمینیست ها دومین قربانی این آهنگ هستند که از دید زاپا کارشان این است که زن ها
را به مرد تبدیل کنند. سومین قربانی ترانه اعمال جنسی جایگزین سکس عادی هستند (و نه همجنس گرایی). مقوله هایی مانند «دوش طلایی» و «برج قدرت» چیزهایی هستند که زاپا (به گفتهٔ خودش) از درک آن ها عاجز است. هلین لیندوال (موسیقی نویس اهل سوئد) با اشاره به احساس دلپذیری که در کودکی از شنیدن عبارت های «دوش طلایی» و «برج قدرت» داشته، احتمال می دهد چون این واژه ها در زبان سوئدی معنای خاصی نداشتند «بابی براون» از دید سانسورچی های سوئدی دور مانده بود حال آن که در همان زمان پخشش از رادیوهای آمریکایی ممنوع شده بود. دویچه وله هم در مقاله ای فرانک زاپا را «گرگی در لباس میش» دانسته که در پوشش آن موسیقی گوش نواز و اشعار دغلکارانه، داستان یک فرد فاسد غرق در مسائل جنسی را تعریف می کند.
جوایز جهانی موسیقی ۲۰۱۴ مراسم اهدای جوایز موسیقی بود که در تاریخ ۲۷ مه ۲۰۱۴ در در مونت کارلو، موناکو برگزار شد. این بیست و دومین دوره نمایش از زمان آغاز آن در سال ۱۹۸۹ و اولین مراسم از سال ۲۰۱۰ بود و پس از آن با چهار سال وقفه ادامه یافت. ، یک وقفه غیرقابل توضیح دیگر در مدت پنج سال ادامه داشته است. جوایز. در این مراسم، ماریا کری جایزه "پاپ آیکان را" به دلیل فروش بیش از ۲۰۰ میلیون رکورد و داشتن تک آهنگ های رتبه اول در ایالات متحده آمریکا بیش از سایر هنرمندان تکنوازی دریافت کرد. مایلی سایرس جایزه بهترین هنرمند زن پاپ راک جهان را دریافت کرد. وی همچنین برای «توپ مخرب» بهترین ویدیوی جهان را از آن خود کرد و بهترین هنرمند زن جهان را که توسط طرفداران رای داده است، برنده شد. هان گنگ جوایز بهترین هنرمند مرد جهان را که توسط طرفداران رای داده شد دریافت کرد. لائورا پائوزینی برای ۲۰ سال کار حرفه ای خود جایزه دریافت کرد. ریکی مارتین برای فروش جهانی رکوردش "جایزه افسانه لاتین را دریافت" کرد. تیلور سویفت موفق به کسب چهار جایزه شد. تاخیرها و مشکلات. بیست و دومین دوره جوایز موسیقی جهانی قرار بود ۲۰ دسامبر ۲۰۱۲ در پارک مارلینز می