Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ت الموفلکس را تا نیمه دوم دهه ۱۹۵۰ ادامه داد و سپس تولید دوربین های عکاسی را متوقف کرد. سپس المو با معرفی آپارات ها و دوربین های سوپر ۸ جدید برای مطابقت با قالب جدید، تولید محصولات ۸ میلی متری را ادامه داد. با این حال تنها در دهه ۱۹۷۰ بود که این شرکت مشهورترین محصولات خود یعنی سری ST و GS آپارات های سوپر ۸ از جمله GS-800، GS-1200 و ST-1200HD را روانه بازار می کند، که این سه مورد اغلب به عنوان جواهرات اکلیل شرکت از نظر آپارات ها، مورد توجه قرار می گیرند. همان طور که فیلم خانگی به دورنما سوپر ۸ لطمه وارد کرد، المو تولید آپارات های خود را متوقف کرد و مدل های نهایی آن GS-1200 P اگزنون و پی کام در سال ۱۹۸۳ بود. به دنبال این، این شرکت ساخت دوربین های CCD را در سال ۱۹۸۴ آغاز کرد، ویژوالایزر EV-308 را در سال ۱۹۸۸ معرفی کردو در اواخر دهه ۹۰ به تجهیزات فنی آموزشی نقل مکان کرد. از سال ۲۰۱۱، این شرکت هنوز تجهیزات آموزشی برای معلمان و مدارس، با بخشهای جداگانه در ایالات متحده، ژاپن و اروپا، تولید می کند. پیوند به بیرون. به انگلیسی: به ژاپنی:
یکشنبه ۲۶/۱/۱۳۸۰، این آغاز راه یکی از بزرگترین سرمایه گذاری های بخش خصوصی در حوزه پزشکی و درمان در کشور بود. در این روز اولین سنگ بنای بیمارستان شفا با خریداری زمینی به وسعت ۶۳۳۵ متر مربع و 31000 متر مربع زیربنا گذاشته شد. با خرید این زمین، اقدامات اولیه نیز برای گرفتن مجوز های فاز اول بیمارستان شفا، در قالب یک کلینیک تخصصی انجام گرفت و عملیات ساخت آن به سرعت آغاز شد. تنها دو سال پس از خرید زمین، کلینیک تخصصی شفا افتتاح و به بهره برداری رسید. این کلینیک از آغاز فعالیت خود، به دلیل ارائه خدمات با کیفیت و ارزان، در مدت کوتاهی توانست به عنوان مرکزی قابل اعتماد جای خود را در میان مردم باز کند. اما این نمی توانست رسالت و آرمان شفا باشد. چرا که کلینیک عمدتاً به درمان بیماران سرپایی و بیماری های سطحی می پرداخت و همین مسئله مسئولان شفا را بر آن داشت تا در گام دوم به فکر تأسیس یک بیمارستان باشند. خیلی زود برنامه ریزی های لازم برای ساخت بیمارستان هم انجام شد. مجوزها گرفته شدند و ساختمان جدید مطابق با بالاترین استاندارد مراکز درمانی ساخته شد، در طول این مدت، تجهیزات لازم نیز برای این کار خریداری شده و نیروی انسانی مورد
نیاز نیز از میان مجرب ترین متخصصان و تحصیل کردگان حوزه پزشکی و درمان استخدام شده بودند تا بیمارستان آماده بهره برداری شود. حالا بیمارستان شفا در سطحی بالاتر و با امکانات و تجهیزات پیشرفته تر آماده ارائه خدمات به مردم بود. سرانجام در تاریخ 1388/08/08 بیمارستان شفابابیش از ۷۰۰ نفر کادر اداری و درمانی، به نظام بهداشت و درمان کشور پیوست تا ارائه دهنده باکیفیت ترین و به روز ترین خدمات پزشکی و درمانی به مردم باشد. از آن روز به بعد بیمارستان شفا توانست با ارائه خدمات با کیفیت جای خود را بیش از پیش در در میان مردم باز کند. اما کار بیمارستان شفا به همین جا ختم نشد و گام بعدی که از سال ۱۳۹۴ برداشته شد، انجام فاز سوم توسعه بیمارستان شفا بود . با اجرای این فاز بیمارستان شفا عملاً به یکی از بزرگترین و مجهزترین بیمارستان های کشور، در بخش خصوصی تبدیل شد.
وی. شانتارام (; – ) کارگردان فیلم، تهیه کننده فیلم، فیلم نامه نویس و بازیگر سینما اهل هند بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "دو چشم و دوازده دست" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه فیلم فیر بهترین کارگردان شده است.
لوبومیر داویدوویچ (؛ زاده ۲۴ دسامبر ۱۸۶۳ – درگذشته ۱۹ فوریه ۱۹۴۰) سیاستمدار اهل پادشاهی صربستان بود. وی دو بار از ۱۶ اوت ۱۹۱۹ تا ۱۹ فوریه ۱۹۲۰ و سپس از ۲۸ ژوئیه ۱۹۲۴ تا ۶ نوامبر ۱۹۲۴ نخست وزیر یوگسلاوی بود. لوبومیر داویدوویچ در ۱۹ فوریه ۱۹۴۰، در سن ۷۶ سالگی درگذشت.
کی. بالاچاندر (; – ) کارگردان فیلم، بازیگر، فیلم نامه نویس و تهیه کننده فیلم اهل هند بود. وی بین سال های ۱۹۶۴ تا ۲۰۱۴ میلادی فعالیت می کرد.
سایوز-ام اس-۱۷ یک مأموریت سرنشین دار سازمان ملی فضانوردی روسیه به سمت ایستگاه فضایی بین المللی محسوب می شود. همچنین فضاپیمای این مأموریت وظیفه ارسال و بازگرداندن تعدادی از فضانوردان گروه اعزامی ۶۳ و گروه اعزامی ۶۴ را نیز بر عهده داشت. فضانوردان این مأموریت توانستند برای نخستین بار به شیوه فوق سریع و در زمانی حدود ۳ ساعت پس از پرتاب با موفقیت به ایستگاه فضایی بین المللی متصل شوند. همچنین در این مأموریت دو فضانورد ذخیره به دلیل ریسک های ناشی از دنیاگیری کووید-۱۹ در نظر گرفته شده بود.
جان (یحیی) کوپر (۲۴ اوت ۱۹۴۷–۹ ژانویه ۱۹۹۸) اسلام پژوه انگلیسی و استاد زبان فارسی در دانشکده شرق شناسی دانشگاه کمبریج بود.
جان فرانسیسکو ریچی (متولد ۱۰ مارس ۱۹۳۱) رمان نویس، مقاله نویس، خاطره نویس، نمایشنامه نویس و منتقد ادبی آمریکایی است. وی در رمان های خود، درمورد سایر موضوعات، مانند فرهنگ همجنسگرایان در لس آنجلس و آمریکای وسیع مطالب زیادی نوشته و از پیشگامان ادبیات دگرباشان مدرن است. "شهر شب"، اولین رمان او که در سال ۱۹۶۳ منتشر شد، پرفروش ترین رمان او بود. او با تکیه بر پیشینه خود، به ادبیات چیکانو کمک کرده است، به ویژه با رمان "روز معجزه آسای آمالیا گومز"، که در چندین دوره ادبیات چیکانو در سراسر ایالات متحده تدریس شده است. زمینه. ریچی در ۱۰ مارس ۱۹۳۱ در ال پاسو، تگزاس متولد شد. او کوچکترین فرزند از میان پنج فرزندی بود که از گوادالوپه و روبرتو سیکسو ریچی متولد شد. پدر و مادر ریچی هر دو بومی مکزیک بودند. پدرش از نژاد اسکاتلندی بود. وی لیسانس انگلیسی خود را از کالج وسترن تگزاس (دانشگاه فعلی تگزاس در ال پاسو) دریافت کرد و در آنجا به عنوان سردبیر روزنامه کالج مشغول به کار شد. پس از فارغ التحصیلی از دانشگاه، ریچی در ارتش آمریکا ثبت نام کرد. وی برای ثبت نام به عنوان دانشجوی تحصیلات تکمیلی در دانشگاه کلمبیا از ارتش زودهنگام مرخص شد.
او با ارسال رمان منتشر نشده ای که با عنوان "پابلو" نوشته بود، برای پذیرش در کلاس نویسندگی خلاق که توسط رمان نویس، پرل اس باک تدریس می شد، اقدام کرد. در حالی که درخواست وی برای کلاس باک پذیرفته نشده بود، ریچی در کلاسهای نویسندگی هیرام هایدن، سردبیر ارشد در راندوم هاوس، در مدرسه جدید تحقیقات اجتماعی پذیرفته شد. شورش کوپر دونات در سال ۱۹۵۹ در لس آنجلس اتفاق افتاد، لزبینها، گیها، تراجنسیتیها و درگ کویینهایی که در کوپر بودند و اغلب توسط اداره پلیس لس آنجلس مورد آزار و اذیت قرار می گرفتند، پس از دستگیری سه نفر از جمله ریچی توسط پلیس، شروع به مبارزه با پلیس کردند، مراجعین با دونات و فنجان قهوه شروع به ضرب و شتم پلیس کردند. اداره پلیس خواستار نیروی پشتیبان شد و تعدادی از شورش کنندگان را دستگیر کرد، با این حال ریچی و دو بازداشت شده اصلی دیگر توانستند فرار کنند. او بعداً در این مورد در "شهر شب" نوشت. حرفه ادبی. اولین اثر منتشر شده ریچی، رمان عمدتاً زندگی نامه "شهر شب"، بود که اولین بار در اکتبر ۱۹۶۳ منتشر شد. علی رغم نقدهای عمدتاً منفی کتاب در زمان انتشار، "شهر شب" به یک کتاب پرفروش بین المللی تبدیل شد. علاوه بر دوازده
رمانی که تا به امروز نوشته، ریچی مقاله ها و نقدهای ادبی زیادی را در نشریات مختلف از جمله "ملت" "،" "نیویورک ریویو"، "لس آنجلس تایمز"، "نشریه هفتگی لس آنجلس"، "صدای دهکده"، "مجله نیویورک تایمز" ،"بررسی همیشه سبز و مرور شنبه" منتشر کرده است. بسیاری از این نوشته ها در انتشارات او ،"زیر پوست"، در سال ۲۰۰۴ گلچین شد. او همچنین سه نمایشنامه، "ببرهای وحشی" (اولین بار به عنوان "فرشته چهارم اجرا شد" و براساس رمان ریچی با این عنوان ساخته شده است)، "راشس" (بر اساس رمان خود با همین عنوان) و "مامان همان طور که او شد - نه آنطور که بود،"هم نوشته است. ایمی هارمون، روزنامه نگار، در مقاله ای "در نیویورک تایمز" در سال ۲۰۰۴ گزارش داد، که ریچی، در میان چندین نویسنده دیگر، با نام مستعار، خواننده ای از شیکاگو، و به صورت ناشناس به کتاب های خود در Amazon.com بالاترین رتبه را می داده است. ریچی در این باره با خنده می گوید: «وقتی ستاره ها به معنای فروش بیشتر هستند، آن را وسیله ای برای بقا می داند.» جوایز، افتخارات و تقدیرها. ریچی اولین داستان نویسی است که جایزه یک عمر دستاورد مرکز خودکار ایالات متحده (PEN USA) در سال ۱۹۹۷ را دریافت کرده
است. او دریافت کننده جایزه بیل وایتهد برای یک عمر موفقیت از انتشارات مثلث در سال ۱۹۹۹ نیز بوده است، و یکی از اعضای موقوفه ملی هنرها است. وی عضو هیئت علمی برنامه کارشناسی ارشد نوشتن در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی است. او اولین دریافت کننده جایزه قهرمان فرهنگ "مجله یک (ONE)" است. وی در مراسم سی امین جایزه ادبی لامبدا در سال ۲۰۱۸، جایزه ادبی لامبدا در بخش داستان همجنسگرایان برای داستان " "پس از ساعت آبی"" برنده شد. میراث. نویسندگان مایکل کانینگهام، کیت براورمان، ساندرا تسینگ لو و جینا بی نهایی قبل از اینکه نویسنده شوند، از دانشجویان کلاس های نوشتن خلاق ریچی بودند. دیوید هاکنی، هنرمند پاپ نقاشی، تابلوهای "ساختمان" نقاشی "و میدان پرشینگ، لس آنجلس" را با الهام از یک قسمت در "شهر شب" خلق کرده است. آهنگ اعداد (Numbers) در سال ۱۹۸۳ از رمانی با همین عنوان نوشته ریچی در سال ۱۹۶۷ الهام گرفته شده است. CD-ROM(مجموعه ای از عکس ها، فیلم ها، اسناد و…) از زندگی و کار ریچی توسط مرکز ارتباطات آننبرگ تولید شده و عنوان آن "رازها و آرزوها: جستجو در جهان جان ریچی است".
گیم آواردز ۲۰۱۴ () نام مراسم اهدا جوایز به بهترین بازی های سال ۲۰۱۴ می باشد. این مراسم برای اولین بار با نام گیم آواردز برگزار شد و پیش از این با نام جوایز بازی های کامپیوتری اسپایک برگزار می شد. این برنامه در لاس وگاس در ۵ دسامبر ۲۰۱۴ برگزار شد. در این مراسم بهترین بازی سال شد و همچنین این بازی بیشترین جوایز را به همراه سرنوشت در این مراسم با دریافت دو جایزه کسب کرد. بازی های معرفی شده. بازی های معرفی شده به صورت پیش نمایش که قصد انتشار در آینده را دارند در این مراسم معرفی شدند که به شرح زیر است.
در اول اکتبر ۲۰۱۷، یک مرد دو زن را در ایستگاه راه آهن مارسی-سن-شارل در مارسی، فرانسه به قتل رساند. زنان ۲۰ ساله و ۲۱ ساله که با هم دختر عمو بودند توسط یک مهاجر غیرقانونی از تونس با چاقو مورد حمله قرار گرفتند. سربازان گشت در محل حادثه مهاجم را به ضرب گلوله کشته اند. مدتی بعد برادر مهاجم نیز دستگیر شد و او با اتهامات اولیه مظنون به دست داشتن در این حمله روبرو شد. پلیس فرانسه در مورد اینکه آیا این یک حمله تروریستی است محتاط بود، اما بعداً این حادثه توسط یوروپل به عنوان تروریسم جهادی طبقه بندی شد. حمله. فیلم نظارت نشان می داد که مهاجم برای چند دقیقه در خارج از ایستگاه روی نیمکت نشسته بود، در ادامه برخاسته و چندین بار با ضربات چاقو به یک زن حمله می کند، سپس به زن دوم نیز حمله می کند و با فریاد "الله اکبر" فرار می کند. یک رهگذر زن اقدام به مداخله کرد. در ادامه مهاجم قصد حمله به دو سرباز گشت ایستگاه را داشت اما با دو گلوله به ضرب گلوله کشته شد. پلیس سلاح مورد استفاده را یک چاقوی تقریباً ۲۰ سانتی متری (همان قمه) توصیف کرد. قربانیان دختر عمو بودند، یکی از آنان ۲۰ ساله و دانشجوی پزشکی در دانشگاه اکس مارسی بود و دیگری ی
ک جوان ۲۱ ساله در لیون در رشته پرستاری تحصیل می کرد. یکی از آنان چاقو خورد در حالی که دیگری گلویش بریده شده بود. بعداً دادستان فرانسه، فرانسوا مولینز تأیید کرد که مرتکب جنایت دو بار فریاد «الله اکبر» سر داد. دادستان های فرانسه تحقیقات مقدماتی را برای «قتل در ارتباط با یک شرکت تروریستی» و «اقدام به ترور اشخاصی که دارای قدرت عمومی بودند» آغاز کردند، اما محققان در مورد ماهیت حادثه محتاط بودند. پلیس به جای ضد تروریسم، تحقیقات را انجام داد. وزیر کشور فرانسه جرارد کولومب گفت: «این (حادثه) ممکن است یک اقدام تروریستی باشد، اما در این مرحله ما نمی توانیم با قطعیت بیان کنیم». مهاجم. در تاریخ ۳۰ سپتامبر، یک روز قبل از حمله، عامل جنایت در لیون به ظن سرقت مغازه دستگیر شده بود. او یک شب بازداشت شد؛ ولی او در لیست دیده بان ترور نبود در نتیجه پلیس وی را آزاد کرد. مشخص شد که مهاجم از چندین هویت استفاده کرده بود، اما هویت واقعی وی با استفاده از اثر انگشت مشخص شد و با کسانی که در هفت حادثه قبلی از سال ۲۰۰۵ توسط پلیس فرانسه ثبت شده بود، مطابقت داشت. مقامات لیون قصد اخراج وی را داشتند اما به دلیل عدم اطمینان از هویت وی درنگ کردند
. او یک روز قبل از حمله، در لیون گذرنامه تونس داشت، اما در هنگام حمله با چاقو هیچ شناسنامه ای به همراه نداشت. او به طور غیرقانونی در فرانسه بود. مقامات تونس او را احمد حناچی معرفی کرده اند. او در تونس جرایم مختلفی داشت و دوازده بار در فرانسه دستگیر شده بود و به پلیس اعتراف کرد که به مواد مخدر اعتیاد دارد. مقامات فرانسوی گفتند هیچ مدرکی مبنی بر رادیکال شدن مهاجم وجود ندارد. محققان اعلام کردند که هیچ ارتباطی بین مهاجم و هیچ گروه تروریستی یافت نشد هرچند بعداً یوروپل این حمله را به عنوان تروریسم جهادی طبقه بندی کرد. خبرگزاری اعماق وابسته به داعش ادعا کرد که مهاجم یک «سرباز» دولت اسلامی بود. دوستان و خانواده مهاجم این عقیده که وی رادیکالیزه شده را رد کردند و گفتند او به مواد مخدر اعتیاد داشت و راه خود را گم کرده بود. محققان فیلم های جهادی را در تلفن مهاجم پیدا کردند. دستگیری های دیگر. در ۸ اکتبر، پس از صدور قرار بازداشت بین المللی توسط فرانسه، پلیس ایتالیا برادر کوچکتر مهاجم را که به نام آنیس حناچی ۲۵ ساله، در شهر فرارا دستگیر کرد. وی به ظن مشارکت در حمله و عضویت در یک گروه تروریستی در بازداشت بود. گفته می شود که
وی در سوریه جنگیده بود و در سال ۲۰۱۴ پس از ورود غیرقانونی با قایق قاچاقچی به سیسیل از ایتالیا اخراج شده بود. در ۱۰ اکتبر، پلیس سوئیس دو تونسی را در شهر کیاسو در نزدیکی مرز سوئیس و ایتالیا بازداشت کرد، از جمله برادر دیگر مهاجم که «به دلیل ارتباط با جنبش های تروریستی جهادی توسط پلیس پلیس خارجی شناخته شده بود». قرار بود زن و شوهری، که در سوئیس درخواست پناهندگی کرده بودند به تونس بازگردانده شوند؛ ولی پلیس سوئیس گفت، نقش این شخص در حمله به مارسی «در صورت وجود، روشن نیست». مقامات تونس گفتند که دو خواهر و برادر دیگر مهاجم ساکن بنزرت برای بازجویی بازداشت شده اند. واکنش ها. امانوئل ماکرون رئیس جمهور فرانسه و سامیا غالی سیاستمدار محلی، از سربازان عملیات سنتینل که حمله را متوقف کردند تشکر کردند، و سامیا غالی به رادیو محلی گفت: «اگر ارتش در آنجا نبود، ما کشته های بسیار بیشتری داشتیم.»
پراکاش جها (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، تهیه کننده فیلم، فیلم نامه نویس و مستندساز اهل هند است.
لیو بیائو (۱۴۲-۲۰۸)() یکی از اشراف دودمان هان در دوران پایانی حکومت این سلسله بر کشور چین بود. از او به عنوان یکی از باخردترین اعضای خاندان هان یاد می شود که هم نشین دانشمندان و فیلسوفان بود و به کسب دانش و خرد اهتمام می ورزید. با وجود فرماندهان توانایی که در خدمت او بودند، هرگز نتوانست موقعیت برتری نسبت به سایر مدعیان پیدا کند و مانند سایر اعضای خاندان هان، موفق نشد مانع فروپاشی این سلسلهٔ چهارصد ساله شود. حکومت بر ناحیهٔ «جینگ». پس از سرکوب شورش دستار زردها، لیو بیائو حکومت ناحیهٔ «جینگ» را در دست گرفت. ناحیهٔ جینگ، از آن جهت که در میان دو رود زرد و یانگ تسه قرار داشت، حاصلخیزترین سرزمین در نواحی مرکزی چین بود و در صنعت کشتی رانی جایگاه قابل توجهی داشت. این ناحیه هم چنین به عنوان حدفاصل سرزمین های شمالی و جنوبی، اهمیتی سوق الجیشی پیدا کرده بود. پس از به قدرت رسیدن دونگ ژو، با وجود اختلافاتی که میان لیو بیائو و صدراعظم جدید بود، او سیاستِ مدارا در پیش گرفت و در ائتلافی که یوآن شائو و سائو سائو علیه دونگ ژو ترتیب دادند، بی طرف ماند. پس از شکست سخت دونگ ژو در برابر سپاهیان ائتلاف، او پایتخت را از لویانگ به چان
گان انتقال داد و لویانگ را به آتش کشید. زمانی که لویانگ در آتش سوخته، به تصرف سپاهیان ائتلاف درآمد، سون جیان، حاکم ناحیهٔ «چانگشا»، مهر امپراتوری را در چاهی پیدا کرد. او که پیدا کردن مهر را دلیلی بر سعادت خود و خاندانش می دانست، این مسئله را از سایر سران ائتلاف مخفی نمود. اما زمانی که این خبر به گوش یوآن شائو، رهبر ائتلاف، رسید، وی به سون جیان دستور داد مهر را تحویل او دهد. اما سون جیان همراه مهر از مقرّ ائتلاف گریخت تا به چانگشا بازگردد. چانگشا در جنوب رود یانگ تسه قرار داشت، و سون جیان ناگزیر بود از جینگ عبور کند. یوآن شائو برای آنکه مانع سون جیان شود، به لیو بیائو نامه ای نوشت و از او خواست سون جیان را هنگام عبور از جینگ، دستگیر کرده و تحویل او دهد. لیو بیائو یکی از سردارانش به نام «سای مائو» را برادر زنش هم بود، به تعقیب سون جیان فرستاد. اما سای مائو شکست خورد و سون جیان توانست به چانگشا بازگردد. پس از شکست سای مائو، «یوآن شو» برادر یوآن شائو که با برادرش اختلاف پیدا کرده بود، به سون جیان نامه ای نوشت و از او در برابر یوآن شائو و لیو بیائو اعلام حمایت کرد. پس از این، سون جیان که خود را توانمندتر از پیش می
دید، به جینگ حمله کرد و با شکست دادن سپاهیان لیو بیائو، مقرّ او را به محاصرهٔ خود درآورد. درحالی که به نظر می رسید دوران لیو بیائو به پایان خواهد رسید، یکی از مشاوران او به نام «کوآی لیانگ» تدبیری اندیشید و با جداکردن سون جیان از سپاهیانش، وی را به کام مرگ کشاند. این گونه لیو بیائو توانست نبرد باخته را پیروز شود و سون سه، پسر و جانشین سون جیان، هم ناچار شد سرزمین های اشغالی را پس داده و با لیو بیائو صلح کند. دوران صدارت سائو سائو. پس از درگیری هایی که میان لی جو و یانگ فنگ در دوران پس از سقوط دونگ ژو رخ داد، سائو سائو توانست مقام نخست وزیری امپراتوری را از آن خود کند. این آغازی بود بر تیره شدن روابط میان سائو سائو و متحد دیرینش، یوآن شائو، که خود را از سائو سائو نسبت به نخست وزیری شایسته تر می دانست. در همین دوران، یوآن شو که خود را امپراتور سلسلهٔ جدید ژونگ اعلام کرد، کشورگشایی را آغاز کرد. او همچنین سون که را تحت امر خود داشت و توانسته بود به جایگاهی برتر هم در شمال و هم در جنوب دست پیدا کند. لیو بیائو با وجود موقعیت ضعیف تری که نسبت به یوآن شو و سون که داشت، توانست جینگ را حفظ کند و یوآن شو هرگز نتوانست د
ر نواحی مرکزی پیش روی کند. پس از آنکه سائو سائو، یوآن شو را سرکوب کرد، در حالی که به نظر می رسید آتش جنگ های چند ده ساله فروکش کرده است، شعلهٔ نبرد جدیدی افروخته شد. یوآن شائو علیه سائو سائو اعلان جنگ کرد و با سپاهی چندین برابر سپاه سائو سائو، راهی پایتخت شد. هر دو طرف برای کسب پیروزی لازم می دیدند لیو بیائو را با خود متحد ساخته و از امتیازات ناحیهٔ جینگ، علیه دیگری استفاده کنند. از این رو برای لیو بیائو پیک هایی فرستاده و او را به اتحاد با خود ترغیب کردند. سائو سائو به پیشنهاد یکی از مشاوران دانایش به نام «کونگ رونگ»، دانشمندی به نام «می هنگ» را برای مذاکره با لیو بیائو فرستاد، زیرا کونگ رونگ به نخست وزیر گفته بود که لیو بیائو حتماً دعوت خردمندان را خواهد پذیرفت. اما می هنگ که اساساً سائو سائو را شایستهٔ نخست وزیری نمی دانست، نتوانست لیو بیائو را به اتحاد با نخست وزیر راضی کند. می هنگ به هنگام اقامت در جینگ، رفتار بدی با «هوآنگ ژونگ» یکی از فرماندهان شجاع لیو بیائو داشت و در آخر به دست او کشته شد. مرگ این دانشمند برای لیو بیائو بسیار دردناک بود و او دستور داد می هنگ را در مقبره ای با احترام به خاک سپرده و در
مرثیه اش، اشعاری بسرایند. با آغاز جنگ، لیو بیائو با آنکه از یوآن شائو اعلام حمایت کرده بود، از برخورد مستقیم نظامی با سائو سائو خودداری کرد. همین باعث شد پس از شکست مفتضحانهٔ یوآن شائو، سائو سائو به لیو بیائو کاری نداشته باشد. در همین زمان، لیو بی که پس از سرکوب یوآن شو، به نخست وزیر پشت کرده و به یوآن شائو ملحق شده بود، به جینگ گریخت و به لیو بیائو پناهنده شد. این آغازی بود بر اختلافات داخلی حاکمیت جینگ. لیو بیائو که سخت بیمار بود و روزهای پایانی عمرش را سپری می کرد، از لیو بی خواست پس از مرگش، از پسر بزرگش "لیو سونگ" حمایت کند تا وی بر تخت حکومت جینگ بنشیند. در مقابل ایشان، سای مائو قصد داشت خواهر زاده اش "لیو کی (فرزند لیو بیائو از همسر دومش، بانو سای)" را به قدرت برساند، به همین دلیل در اوج بیماری لیو بیائو، ترتیب توطئه ای را داد تا لیو بی و لیو سونگ را به قتل برساند. لیو بی به همراه لیو سونگ از بیم جان خود جینگ را ترک کردند. کمی بعد لیو بیائو درگذشت. مرگ او فرصتی بود برای سائو سائو تا جینگ را که یکی از مهم ترین نواحی کشور بود به اشغال خود درآورد. سائو سائو، لیو کی را به پایتخت فرستاد تا به قول معروف در
همان قفس زرینی که برای امپراتور ساخته بود، او را نیز زندانی کند. خاندان سای نیز به خدمت سائو سائو درآمدند و سای مائو فرماندهٔ نیروی دریایی نخست وزیر شد. پس از آنکه در جریان نبرد صخرهٔ سرخ، سای مائو در نتیجهٔ بدبینی های نخست وزیر کشته شد و سائو سائو نبرد را بر رود یانگ تسه واگذار کرد، لیو بی با کمک ژوگه لیانگ و به کمک اعتباری که از لیو سونگ می گرفت، توانست جینگ را تصرف کند و به عنوان جانشین لیو بیائو، فرماندهان بزرگ وی از جمله هوآنگ ژونگ و وِی یان را به خدمت گرفت و توانست بنیان مملکت شوهان را آغاز نماید. در فرهنگ عمومی. لیو بیائو در بازی "" از کریتیو اسمبلی به عنوان یکی از جنگ سالارانی است که برای بازی دردسترس بازیکن است.
نمک و آتش (به زبان انگلیسی:Salt and fire) فیلمی به کارگردانی ورنر هرتسوک و محصول سال ۲۰۱۶ می باشد. از بازیگران آن می توان به گائل گارسیا برنال، مایکل شنون و ورونیکا فرس اشاره کرد داستان. سه دانشمند از طرف سازمان ملل به بولیوی فرستاده شدند تا افزایش یک صحرای نمک را بررسی کنند اما توسط عده ای به گروگان گرفته شده و زندانی شدند… نقد. این به طور کلی ضعیف خوانده شد. در وبسایت راتن تومیتوز امتیاز ۳۲٪ گرفت و در آی ام دی بی نیز امتیاز ۴٫۷۹/۱۰ گرفت. از متاکریتیک امتیاز ۴۴ از ۱۰۰ دریافت کرد. نیک آلن از وبسایت راجر ایبرت(RogerEbert.com) به فیلم ۱ ستاره از ۴ داد و آنرا مخلوطی از فیلم های قدیمی تر دانست. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Salt_and_Fire
گوش (چکی: Ucho)، (انگلیسی: The Ear) یک فیلم از کارِل کاخینیا فیلم ساز اهل جمهوری چک محصول ۱۹۷۰ است. این فیلم بیش از ۲۰ سال توسط کمیته کمونیستی حاکم بر نظام چکسلواکی سابق در توقیف بود؛ و سرانجام در ژانویه ۱۹۹۰ به اکران رسید. داستان. روایت فیلم دربارهٔ یک زوج زن و شوهر به نام های لودویک و آنااست که زندگی تلخی دارند. لودویک مقام رسمی و ارشد رژیم حاکم کمونیست پراگ است و آنا یک زن خانه دارالکلی. این زوج پس از شرکت در یک ضیافت رسمی مربوط به حزب کمونیست به خانه خود برمی گردند و متوجه می شوند که در خانه شان شکسته شده است. جدای از این در طول نیمه شب چندین اتفاق عجیب، از جمله ناپدید شدن کلیدهای خانه و قطع خطوط تلفنی آن ها را به این باور می رساند که تحت نظارت و شنود پلیس مخفی و حزب حاکم هستند. در مراسم افتتاحیه فیلم در جمهوری چک، بازی های عالی رادوسلاو برزوبوهاتی در نقش لودویک و ییژینا بوهدالووا در نقش آنا مخاطبان را تحت تأثیر قرار داد. آن ها ۲۰ سال پیرتر شده بودند و تازه فیلم به اکران رسیده بود. جشنواره کن. "گوش" در چهل و سومین دوره جشنواره فیلم کن در سال ۱۹۹۰ نامزد دریافت نخل طلای بهترین فیلم بود.
گوری شینده (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل هند است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه فیلم فیر شده است.
کتان مهتا (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، تهیه کننده و فیلم نامه نویس اهل هند است.
بازگشت رینگو (به ) یک فیلم اسپاگتی وسترن ایتالیایی به کارگردانی دوچو تساری و دنباله فیلم قبلی "تپانچه ای برای رینگو است". این فیلم هم مانند فیلم قبلی خود جولیانو جما بازی می کند و امتیاز ویژه از آن ساخته انیو موریکونه است. داستان فیلم بازگویی سست از "ادیسه" هومر است. موسیقی. تمام موسیقی های انیو موریکونه.
شوگون سالاری، باکوفو ، در اصل به دفتر دولتی ای گفته می شود که شخصی که به عنوان شوگون منصوب شده است، خارج از دربار سلطنتی، بخاطر دربار در آن به کار مشغول شده و در آنجا انجام وظیفه می کند. پس از قرن ۸ میلادی، امپراتور ژاپن شروع به اعطای عنوان شوگون به زیردستان خود کرد. از قرون وسطی تا اوایل دوره مدرن، رژیم های سامورایی که در راس آن فرماندهان سامورایی قرار داشتند یکی پس از دیگری تأسیس شدند، اما به استثنای رژیم تویوتومی، سران این رژیم ها عنوان شوگون را از امپراتور دریافت کردند. پس از اواسط دوره ادو، این رژیم های سامورایی پی درپی «باکوفو» خوانده شدند. در میان دولت های سامورایی، رژیم خاندان تایرا، رژیم اودا و رژیم تویوتومی به طور کلی «باکوفو» خوانده نمی شوند اما در سال های اخیر، برخی از مورخان نام های جدیدی را برای رژیم های سامورایی غیر از کاماکورا، موروماچی و ادو باکوفو به عنوان «باکوفو» (شوگون سالاری) پیشنهاد کرده اند. اودا نوبوناگا. در دوره ادو در کتابی که شجره نامه های سامورایی ها به صورت یک مجموعه جمع آوری شده، بنام کانسی چُو شوشُوکافو (۱۷۸۹–۱۸۰۱ زمان تدوین کتاب)، انتساب خاندان اودا از طریق تایرا نو چیکازانه ب
ه خاندان تایرا به چشم می خورد اما تحقیقات تاریخی صحت انتساب خاندان اودا به خاندان تایرا را رد می کند. نوبوناگا از زمان خاصی خود را به خاندان تایرا نسبت داد. در آن زمان طبق سنت، فقط افرادی که از خاندان گنجی بودند می توانستند به یک شوگون تبدیل شود یا یک شوگون سالاری جدید را پایه گذاری کنند. با این حال، در دوره کاماکورا سابقه ای وجود داشت که خاندان هوجو که متعلق به خاندان تایرا بودند فرمانروایی کشور را در دست گرفتند. این احتمال وجود دارد که نوبوناگا به این علت خود را به خاندان تایرا نسبت داده باشد که وی سعی داشت به عنوان شوگون به قدرت برسد. در ۱۵۸۲ دربار گزیدن یکی از سه مقام، دایجو-دایجین (صدرالاعظمی)، کانپاکو و شوگونی را به نوبوناگا پیشنهاد کرد که در صورت پذیرفتن هر کدام از این مقام ها، نوبوناگا زیر دست امپراتور مشغول به خدمت می شد. نوبوناگا پاسخ به این پیشنهاد را به بعد موکول کرد و قبل از اعلام رسمی پاسخ وی حادثه معبد هوننو رخ داد و نوبوناگا در این حادثه کشته شد. تویوتومی هیده یوشی. هیده یوشی ابتدا به تقلید از آشیکاگا تاکائوجی بنیان گذار شوگون سالاری آشیکاگا، می خواست شوگون شود. با این حال، این شغلی است که از
نظر تاریخی به یکی از اعضای خاندان گنجی اختصاص داده شده است و حتی اگر او می خواست این کار را انجام دهد، نمی توانست خود را به خاندان گنجی نسبت دهد.
در ۲۳ مارس ۲۰۱۸، یک سری حملات تروریستی در شهرهای کارکاسون و تربس در جنوب فرانسه رخ داد. این حملات تروریسم اسلامگرا بود که طی آن ردوآن لاکدیم ، بیست و پنج ساله، فرانسوی-مراکشی (متولد ۱۱ آوریل ۱۹۹۲ در تازا، مراکش)، در کارکاسون به دو سرنشین اتومبیل تیراندازی کرد و باعث کشته شدن مسافر و ربودن آنان شد. سپس او به سمت چهار افسر پلیس آتش گشود و یک نفر را به شدت زخمی کرد. لاکدیم با اتومبیل خود را به تربس نزدیک رساند و در آنجا به یک سوپرمارکت حمله کرد و دو غیرنظامی را کشت، دیگران را زخمی کرد و حداقل یک نفر را به گروگان گرفت. وی با داعش بیعت کرده بود و خواستار آزادی صلاح عبدالسلام بود، عبدالسلام تنها مظنون بازمانده از حملات نوامبر ۲۰۱۵ پاریس است. یک افسر ارشد ژاندارمری، سرهنگ دوم آرنو بلترام، داوطلب شد که جایش را با یک گروگان زن عوض کند. پس از سه ساعت ایستادن، لاکدیم به او شلیک کرد و با ضربات چاقو کشته شد. یک واحد تاکتیکی پلیس بلافاصله به ساختمان حمله کرد و لاکدیم را کشت. مهاجم توسط خبرگزاری اعماق «سرباز دولت اسلامی» لقب گرفت و رئیس جمهور فرانسه این حملات را اقدامی تروریستی اسلامگرا خواند. در این حملات علاوه بر مهاجم، پ