Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جان آلبیون اندرو (John Albion Andrew) (زادهٔ ۳۱ مه ۱۸۱۸ – درگذشتهٔ ۳۰ اکتبر ۱۸۶۷)، وکیل و سیاستمدار آمریکایی اهل ماساچوست بود. وی در ۱۸۶۰ میلادی به عنوان ۲۵مین فرماندار ماساچوست انتخاب گردید، از ۱۸۶۱ – ۱۸۶۶ میلادی در این سمت خدمت نموده و تلاش های ایالت در جریان جنگ داخلی آمریکا (۱۸۶۱ – ۱۸۶۵ میلادی) را به سوی آرمان اتحادیه سوق داد. وی یکی از نیروهای هدایتگر پشت ایجاد برخی از نخستین واحدهای آفریقایی-آمریکایی در ارتش اتحادیه، از جمله در هنگ پیاده ۵۴ام ماساچوست بود. اندرو که در کالج بودین تحصیل کرده بود، از اوان بسیار جوانی تمایلات ضد برده داری رادیکالی داشت و به دفاع حقوقی از بردگان پناهنده در مقابل مالکانی که خواستار بازگشت آنها بودند، می پرداخت. او از جان براون، پس از شبیخون ۱۸۵۹ وی به هارپرز فیری، ویرجینیا، حمایت حقوقی نمود، چیزی که باعث برجسته شدن شخصیت وی شده و راه وی را به سوی کرسی فرمانداری ماساچوست باز کرد. اندرو یک صدای سرسخت بود که از برخورد ۱۶مین رئیس جمهوری آمریکا آبراهام لینکلن نسبت به جنگ انتقاد می کرد و به خاطر لغو برده داری بر وی فشار می آورد. تا پایان جنگ، سیاست های وی تا حدی میانه رو شده بود و
در نهایت از دستورالعمل بازسازی معاون رئیس جمهور سابق لینکلن، دموکرات دوران جنگ و حالا ۱۷مین رئیس جمهور آمریکا، اندرو جانسون، حمایت کرد. در ماساچوست، اندرو با جنبش هیچ چیز دان در دهه ۱۸۵۰ میلادی و قوانین سخت گیرانه منع الکل ایالت مخالف بود و از انتقال مالکیت پروژه ساخت تونل هوساک به دولت نظارت کرد. در ۱۸۶۵ میلادی، وی قانونی را امضاء نمود که طبق آن پلیس ایالتی ماساچوست تشکیل گردید که در نوع خود نخستین نیروی پلیس ایالتی در سطح کشور بود. او به عمر ۴۹ سالگی بر اثر آپوپلکسی درگذشت. اوایل زندگی و حرفه. جان آلبیون اندرو در ۳۱ می ۱۸۱۸ در ویندهام (در شهر مِین امروزی که در آن زمان بخشی از ماساچوست بود) زاده شده و بزرگترین فرزند از چهار فرزند خانواده بود. پدر وی جاناتن اندرو که از نوادگان یکی از ساکنین اولیه باکسفورد، ماساچوست بود، مالک تجارت کوچک اما شکوفا در ویندهام بود. مادر وی نانسی گرین پیرس استاد آکادمی فرایبرگ بود. پنجمین پدربزرگ اندرو مهاجر اهل انگلستان به نام جورج اندرو بود که در ۱۶۳۷ میلادی در باکسفورد، ماساچوست ساکن شد. چهارمین پدربزرگ وی در ۱۶۳۸ میلادی در باکسفورد، ماساچوست به دنیا آمده و نخستین جد وی بود که
در آمریکا زاده شده است. اندرو آموزش های اولیه را نخست در خانه و پس از آن در چندین مدرسه شبانه-روزی کسب کرد. پس از مرگ مادرش در ۱۸۳۲ میلادی، وی در آکادمی گورهام واقع در نزدیکی گورهام، پذیرفته شد. در ایام نوجوانی، او استعداد ویژه ای هم در حفظ کردن و هم در سخنرانی عمومی از خود نشان داد، او موعظه های کلیسا را حفظ می کرد و دوباره آنها را با همان سبک سخنرانی که ایراد شده بودند، بازخوانی می کرد. زمانی که هنوز نوجوان بود، وی با نخستین نوشته های ضد-برده برداری از ویلیام لوید گریسون و دیگران آشنا شد. وی در ۱۸۳۳ میلادی وارد کالج بودین شد. هرچند وی کوشا و در میان سایر شاگردان معروف بود، اما از نظر آکادمیک درخشش چندانی نداشت و تقریباً در رده پایین کلاس خود قرار گرفت. پس از فراغت از کالج در ۱۸۳۷ میلادی، اندرو برای آموزش حقوق تحت نظر هنری اچ. فولر به بوستون رفت و آنها باهم دوستان نزدیک شدند. وی در ۱۸۴۰ میلادی اجازه فعالیت در دادگاه های ماساچوست را دریافت نموده و کار خود در حوزه قضایی را آغاز کرد. دادخواه حقوقی و سیاسی ضد-برده داری. پس از دریافت اجازه فعالیت در دادگاه، اندرو به حزب ویگ ملحق شده و در جنبش ضد-برده داری فعال شد
. به عنوان یک وفادار به حزب ویگ، وی با انتخاب «کاتان ویگ» رابرت چارلز وینتروپ در انتخابات ۱۸۴۶ کنگره مخالف نموده و از چارلز سامنر (به خاطر انتقاد وینتروپ) به عنوان یک نامزد مستقل حمایت کرد. وی عضو کمیته اجرائی نخستین کمیته حراست بوستون بود، سازمانی ضد-برده داری که در ۱۸۴۶ میلادی تأسیس گردیده و خود را وقف کمک به برده های فراری نموده بود. اندرو در ۱۸۴۸ میلادی در بنیان گذاری حزب خاک آزاد شرکت نمود، حزبی که هدف سیاسی اصلی آن پایان بخشیدن به گسترش برده داری به سرزمین های غرب بود. طرفداران حزب خاک آزاد، مارتین وان بورن را به عنوان نامزد ریاست جمهوری معرفی کردند؛ هرچند وی در انتخابات ریاست جمهوری در رده سوم قرار گرفت، اما این حزب تا حدی در سطح ایالت موفق بود و توانست چندین کرسی در مجلس قانون گذاری ایالتی و کنگره به دست بیاورد. اندرو در ۱۸۴۷ میلادی زمانی که ۲۹ سال داشت و حرفه حقوقیش در حال پیشرفت بود، با الیزا جین هرسی در یک رویداد ضد-برده داری در هینگهام آشنا شد. آنها در همان سال باهم نامزد شده و در شام کریسمس در ۱۸۴۸ باهم ازدواج کردند. آنها چهار فرزند داشتند: جان فروستر (۱۸۵۰ میلادی)، الیزابت لورنگ (۱۸۵۲ میلادی)، ا
دیث (۱۸۵۴ میلادی) و هنری هرسی (۱۸۵۸ میلادی). با تصویب قانون برده های فراری ۱۸۵۰ فدرال از سوی کنگره که مقامات تنفیذ قانون و شهروندان ایالت های آزاد و همچنین ایالت های که در آن برده داری مجاز بود را مکلف می نمود تا در بازگرداندن برده های فراری همکاری نمایند، به تعداد اعضای جدید کمیته حراست بوستون به مراتب افزوده شد. اندرو عضو یک کمیته-فرعی بود که مسئولیت آن فراهم نمودن دفاعیه حقوقی به افرادی بود که متهم به برده های فراری بودند. وی همچنین یکی از شرکت کنندگان مداوم در جلسات «باشگاه بیرد» بود، یک گروه سیاسی که توسط بازرگان فرانسیس بیرد ایجاد شده بود. اعضای این گروه به طور عمده شامل ویگ های-پیشین ضد-برده داری می شد که توسط ساموئل گریدلی هو به عنوان «جمهوری خواهان مستقیم و غیر-عملی» توصیف گردیدند. اعضای باشگاه بیرد تا دهه ۱۸۷۰ میلادی بر ساختار سیاسی ایالت تسلط یافته بودند. بجز فعالیت در این باشگاه، سایر فعالیت های سیاسی اندرو بسیار اندک بود، چون او خود را به حرفه حقوقی در حال پیشرفت و خانواده اش که در هینگهام ساکن بودند، وقف نموده بود. تا ۱۸۵۵ میلادی، پیشه حقوقی وی به اندازه کافی موفقیت آمیز بود و او توانست خانه ای
در خیابان چارلز در بوستون خریداری کند. در ۱۸۵۴ میلادی، اندرو در پرونده برده فراری انتونی برنز که در سطح کشور بسیار مشهور شده بود از نظر شخصی دخیل شد و از یکی از مردانی که به خاطر تلاش برای نجات برنز از کشتی که در آن نگهداری می گردید دستگیر شده بود، دفاع کرد. خشم ناشی از تصویب قانون کانزاس-نبراسکا در همان سال (که تصمیم محدودسازی توسعه برده داری تحت مصالحه مِیزوری ۱۸۲۰ را تغییر داد) باعث احیای مجدد جنبش خاک آزاد شد. وی باری از یک مرد فقیر دارای نژاد مختلط که متهم به قتل بود، به طور رایگان در دادگاه شهرستان نورفولک دفاع کرد. اندرو به عنوان رئیس کمیتهٔ انتخاب گردید تا معرفی نامزدها در انتخابات ۱۸۵۴ را مدیریت نماید. این جلسه منتج به نخستین سازماندهی حزب جمهوری خواه در ماساچوست شد. فهرست نامزدهای حزب با فرار هنری ویلسون به جنبش هیچ چیز دان، جنبشی که در انتخابات آن سال تمامی کرسی ها را جارو کرد، باعث تضعیف این حزب گردید. جمهوری خواهان در ۱۸۵۵ میلادی مجدداً سازماندهی کردند، اما اندرو در فرایندهای حزبی که در نهایت منتج به انتخاب ناتانیل پرنتیس بانکس به عنوان نخستین فرماندار جمهوری خواه در ۱۸۵۷ میلادی شد، حضور نداشت. و
ی به فعالیت حقوقی خود برای منافع ضد-برده داری ادامه داد.
در سال ۱۹۷۶ دو فرودگر برنامه وایکینگ هر کدام چهار نوع آزمایش بیولوژیکی را روی سطح مریخ انجام دادند. اولین فرودگرهای موفق مریخ، "وایکینگ ۱" و "وایکینگ ۲" بودند، این فرودگرها سپس آزمایشهایی را برای جستجوی نشانه های زیستی حیات میکروبی در مریخ انجام دادند. این فرودگرها هر کدام از یک بازوی رباتیک مستقل برای برداشتن و قرار دادن نمونه های خاک در ظروف آزمایشی مهر و موم شده بر روی سفینه استفاده کردند. این دو فرودگر آزمایش های مشابه و یکسانی را در دو نقطه از سطح مریخ انجام دادند، "وایکینگ ۱" در نزدیکی خط استوا و "وایکینگ ۲" در شمال این آزمایش ها را انجام دادند. آزمایش ها. چهار آزمایش زیر به ترتیبی که توسط دو فرودگر وایکینگ انجام شد، ارائه شده است. رهبر تیم زیست شناسی برای برنامه وایکینگ هارولد پی کلین (NASA Ames) بود. ماموریت های حال و آینده. تا زمانی که نتایج ماموریت های بعدی به مریخ به طور قطعی حضور حیات در این سیاره را نشان ندهند یا مواد شیمیایی نتایج وایکینگ ها یا هر دو را شناسایی کنند، مسئله "حیات در مریخ به طور کامل روشن نخواهد شد. مأموریت آزمایشگاه علمی مریخ، مریخ نورد "کنجکاوی" را در ۶ اوت ۲۰۱۲ فرود آورد، و اهد
اف آن شامل بررسی آب و هوای مریخ، زمین شناسی، و اینکه آیا مریخ می توانسته از تئوری وجود حیات پشتیبانی کند، از جمله بررسی نقش آب و قابلیت سکونت سیاره ها را شامل می شود. تحقیقات اختر زیست شناسی روی مریخ با مدارگرد ردیاب گاز اگزومارس در سال ۲۰۱۶، مریخ نورد Mars 2020 Perseverance" در سال ۲۰۲۱ و مریخ نورد بعدی "Rosalind Franklin" ادامه خواهد یافت. در سال ۲۰۰۸، آنالایزر گاز حرارتی و تکامل یافته در مریخ مورد استفاده قرار گرفت که می توانست ۸ نمونه را به صورت شیمیایی تجزیه و تحلیل کند. ماموریت های پیشنهادی. اکسیدان زیستی و تشخیص حیات (BOLD) یک مأموریت پیشنهادی در مریخ است که آزمایش های خاک "وایکینگ" را با استفاده از چندین فرودگر برخوردی کوچک دنبال می کند. مأموریت پیشنهاد دیگر زندگی یخی مبتنی بر فرودگر فونیکس است.
در اتاق وندا فیلمی داستانی به کارگردانی پدرو کوستا محصول سال ۲۰۰۰ است. فیلمِ در اتاق وندا دومین فیلم از سه گانه ی پدرو کوستا به نام خانه های فونتهاوس می باشد که به سرگذشت زاغه نشینی منطقه فونتهاوس در حومه ی پایتخت پرتغال لیسبون می پردازد. پدرو کوستا در سال ۱۹۹۴ طی سفری که به کیپ ورد داشت. کشوری که در آن زمان یکی از استان های پرتغال به شمار می رفت، با اهالی منطقه آشنا شد و متوجه شد که تعدادی زیادی از دوستان و خویشاوندان اهالی کیپ ورد به پرتغال و لیبون مهاجرات کرده اند. نامه های اهالی را برای آشنایان و دوستان آن ها به پرتغال آورد و فهمید که بسیاری از مهاجران و کارگان در محله ی بدنام فونتهاوس در حومه ی لیسبون زندگی می گذرانند، کوستا در طول ده سال غوطه ور شدن با زاغه نشینان، زندگی پر جنب و جوش اهالی را در این سه فیلم جای داد. سه فیلم سه گانه ی فونتهاوس کوستا عبارتند از حومه ها ، در اتاق وندا و جوانی باشکوه. داستان. نگاهی تکان دهنده و مستندگونه به تعدادی از مردم خود ویرانگر و به حاشیه رانده شده ی پرتغال، اما تمرکز اصلی داستان روی وندا دوراته معتاد به هرویین است.. در اتاق وندا بازنمائی زندگی تعدادی از زاغه نشینان م
فلوک در حومه لیسبون است که به شکل رقت آوری زندگی می کنند.تمامی این صحنه و کل فیلم به صورت « ایستا » بدون هیچ گونه حرکت زیبایی شناسانه دوربین گرفته شده است.
جان اپلتون (John Appleton) (زادهٔ ۱۱ فوریه ۱۸۱۵ – درگذشتهٔ ۲۲ اوت ۱۸۶۴)، وکیل، سیاستمدار و دیپلمات آمریکایی بود که به عنوان نخستین کاردار ایالات متحده در بولیوی و بعدتر به عنوان نماینده ویژه ایالات متحده در بریتانیای کبیر و روسیه خدمت کرد. اپلتون در بورلی، ماساچوست به دنیا آمد، در ۱۸۳۴ میلادی از کالج بودین فارغ التحصیل گردیده و از ۱۸۳۵ تا ۱۸۳۶ میلادی در مدرسه حقوق هاروارد آموزش دید. پس از اتمام هاروارد، وی یک وکیل مدافع و ویراستار روزنامه شد و همزمان به طور فعال در سیاست های حزب دموکرات دخیل گردید. در ۱۸۴۰ میلادی، وی به عنوان مسئول ثبت نام وراثت در شهرستان کامبرلند، مِین شده و در ۱۸۴۵ میلادی به عنوان متصدی ارشد وزارت نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا شد. اپلتون در ژانویه ۱۸۴۸ به سمت متصدی ارشد وزارت خارجه آمریکا رسید، اما در ماه مارس، زمانی که به عنوان نخستین کاردار ایالات متحده در بولیوی انتصاب شد، از سمت خود به عنوان منشی کنار رفت. این انتصاب در بولیوی ناموفق بود و اپلتون پس از شش ماه خدمت دوباره به ایالات متحده بازگشت تا علایق سیاسی شخص خود را دنبال کند. در ۱۸۵۱ میلادی، او با تفاوت اندک به عنوان عضو کنگره ا
یالات متحده انتخاب گردیده و از حوزه انتخابیه دوم مِین نمایندگی کرد. هنگام خدمت در کنگره، وی به داشتن مهارت عالی در سخنوری معروف گردید و به خاطر همین مهارت خود برای ایراد خطابه درگذشت سناتور و وزیر خارجه پیشین دنیل وبستر در ۱۸۵۲ میلادی انتخاب گردید. اپلتون در ۱۸۵۵ میلادی به عنوان فرستاده دیپلماتیک به لندن، انگلستان فرستاده شد تا منافع ایالات متحده در مذاکرات برای پایان جنگ کریمه را بهبود بخشد. وی در ۱۸۵۷ میلادی به ایالات متحده بازگشت و به عنوان چهارمین دستیار وزیر امور خارجه ایالت متحده انتخاب گردید، سمتی که وی برا سه سال بعدی در آن باقی ماند. هنگام خدمت به عنوان دستیار وزیر خارجه، او بحث های را با روسیه در رابطه با خریداری احتمالی آلاسکا باز کرد، کاری که در نهایت منتهی به خرید آلاسکا توسط ایالات متحده در ۱۸۶۷ میلادی شد. همزمان، وی دبیر روزنامه طرفدار دموکرات ها واشینگتن یونیون بود، اما اتهام های مبنی بر سوءاستفاده از سمت برای منافع شخصی، به این حرفه وی آسیب زد. وی از ۱۸۶۰ تا زمان بازنشستگی در ۱۸۶۱ میلادی فرستاده ایالات متحده در روسیه بود. اپلتون در ۲۲ اوت ۱۸۶۴ درگذشت و در گورستان پورتلند اورگرین به خاک سپرده
شد. اوایل زندگی: ۱۸۱۵ – ۱۸۴۴ میلادی. جان اپلتون در ۱۱ فوریه ۱۸۱۵ در بورلی، ماساچوست زاده شد. پدر وی جان وایت اپلتون (۱۷۸۰ – ۱۸۶۲ میلادی) ساکن پورتلند، مِین بود؛ مادر وی، سوفیا اپلتون (نام تولد: ویلیامز) (۱۷۸۶ – ۱۸۶۰ میلادی) اهل کنتیکت بود. اپلتون سومین فرزند از نُه فرزند خانواده بود و بیشتر دوران کودکی خود را در پورتلند گذراند. اپلتون در دهه ۱۸۳۰ میلادی در کالج بودین رشته حقوق خواند، در ۱۸۳۴ میلادی با کسب مدرک دکترای حقوق از آنجا فارغ شده و در تابستان های ۱۸۳۵ و ۱۸۳۶ در مدرسه حقوق هاروارد به تحصیلات خود در رشته حقوق ادامه داد. در طول دهه ۱۸۳۰، وی در بنگاه های حقوقی نیوانگلند کار کرد. در ۲۰ ژوئن ۱۸۳۷ وی امتحان وکالت را با موفقیت در شهرستان کامبرلند، مِین سپری نموده و متعاقب آن حرفه خود به عنوان وکیل دادگستری را در پورتلند آغاز کرد. در ۱۸۳۸ میلادی، اپلتون به عنوان سردبیر روزنامه ایسترن ارگوس که در آن زمان در منطقه پورتلند فعالیت داشت و حالا منحل گردیده است، انتصاب یافت و در ۱۸۴۰ و از ۱۸۴۲ تا ۱۸۴۴ به عنوان مسئول ثبت نام وراثت شهرستان کامبرلند خدمت کرد. وی در ۱۸۴۰ میلادی با لورینگ دوج ازدواج نموده و تنها فرزند آن
ها، ابدین دوج اپلتون در ۱۸۴۳ میلادی در پورتلند به دنیا آمد. حرفه سیاسی: ۱۸۴۵ – ۱۸۶۴ میلادی. متصدی ارشد. علاوه بر حرفه حقوقی، اپلتون به سیاست های دموکرات ها شدیداً علاقه مند بود. در دهه ۱۸۴۰ میلادی، او با فرماندار تنسی، جیمز کی. پولک نزدیک شد و پولک در یک انتخابات بسیار تنگاتنگ در ۱۸۴۴ میلادی رئیس جمهور ایالات متحده شد. پس از تحلیف پولک، اپلتون پیشنهاد وزیر نیروی دریایی ایالات متحده، جورج بانکروفت، برای پیوستن به این اداره به عنوان متصدی ارشد نیروی دریایی را پذیرفت. هنگام خدمت در این سمت نیز نزدیکی وی با پولک ادامه داشت و این نزدیکی پس از دعوت برای خدمت به عنوان خاطرات نویس شخصی رئیس جمهور در سفر حسن نیت به ایالت های شمال شرقی، به اوج خود رسید. یادداشت های اپلتون از این سفر بعدها طی یک کتاب ۱۳۵ صفحه ای تحت عنوان شمال برای اتحاد به چاپ رسید. این کتاب حاوی تمجید اپلتون از هنر و صنعت در شمال شرق و همچنین نارضایتی سنجیده وی از فرهنگ شهری آنجا بود. بوستون به خاطر نقشی که در جنگ انقلاب آمریکا ایفا نموده بود به عنوان یک مکان «عالی» توصیف گردیده و حتی به اپلتون این امکان را داده است تا «خست امروزی آنرا تقریباً فراموش
کند». شهر لوول صنعتی به خاطر سوداگرایی مورد انتقاد قرار گرفته است، چون «در اینچنین مکان ها روحیه های جمهوری خواهی و قلب های اسپارتانی به خوبی آموزش نمی بینند». اپلتون بزرگترین شهر در این منطقه را چنین توصیف کرد: نیویورک… از نظر اجتماعی نقص های دارد که مسلماً متعلق به یک مکان تجارتی و مردمان متغیر و پُردرآمد است. در اینجا هرچیز سرگشته است و هر انسان با کمال سرگرمی در حال پیگیری اهداف خودخواهانه است. کسی که به آهستگی در جاده قدم می زند در خطر له شدن توسط خودرو قرار دارد و همگی در اینجا به حدی شتاب دارند که اگر در واقع چنین شود، هیچ شهروندی احتمالاً وقت بلندکردن آن شخص را ندارند. اپلتون در ۲۶ ژانویه ۱۸۴۸ به سمت متصدی ارشد وزارت خارجه ایالات متحده رسید. در این سمت، اپلتون دومین فرد قدرتمند در این وزارتخانه بود. کاردار در بولیوی. وزیر امور خارجه وقت ایالات متحده، جیمز بیوکنن در ۳۰ مارس ۱۸۴۸ اپلتون را به عنوان کاردار ایالات متحده در بولیوی گماشت، کشوری که به تازگی استقلال خود ار از پرو اعلام کرده بود. مهم ترین دستورهایی که وی باید انجام می داد مشتمل بود بر، ایجاد روابط اقتصادی با بولیوی، اطمینان دادن به آنها از حسن
نیت ایالات متحده و تسهیل یک پیمان فرامرزی که مالکیت بندرگاه اریکا را از کشور پرو به کنترل بولیوی انتقال می داد. بیوکنن همچنین از اپلتون خواست تا از جایگاه خود به عنوان کاردار استفاده نموده و با «آوردن مثال کشور خود، جاییکه تمامی مناقشات در صندوق رأی گیری تصمیم گرفته می شود»، بولیوی را به سوی دموکراسی تشویق نماید. اپلتون در تابستان ۱۸۴۸ میلادی به سوی بولیوی حرکت کرد. اما، در نخست به خاطر بروز شکستگی در کشتی یواس اس اونکاهی که وی را به آفریقای جنوبی انتقال می داد و بعداً به خاطر حرکت کند در مسیر کوه های آند به لاپاز، وی با تأخیر در بولیوی رسید. زمانی که وی در ماه اکتبر در پایتخت بولیوی رسید، دریافت که حکومت رئیس جمهور خوسی میگوئل دی ویلاسکو فرانکو تحت محاصره سربازان وفادار به وزیر پیشین جنگ، مانوئل اسیدورو بلزو، قرار دارد. هم دی ویلاسکو و هم بلزو مدعی بودند که رئیس دولت هستند، اما هیچ یک از آنها حاضر به پذیرایی از اپلتون نبودند، چون فکر می کردند که وی استوارنامه دیپلماتیک خود را پیشکش نموده و به عنوان کاردار کار خود را آغاز خواهد کرد. نیروهای بلزو هشت هفته بعد کنترل کشور را در دست گرفتند و اپلتون توانست در ماه
دسامبر به طور رسمی به کار خود به عنوان کاردار آغاز نماید.
اف اس اس () شرکت تجهیزات ورزشی کلمبیایی است، که در سال ۱۹۸۷ تأسیس شد.
جان بکستر (John Baxter) (زادهٔ ۵ مارس ۱۸۱۹ – درگذشتهٔ ۲ آوریل ۱۸۸۶)، وکیل و حقوقدان آمریکایی بود که از سال ۱۸۷۷ تا ۱۸۸۶، به عنوان قاضی مداری ایالات متحده در حوزهٔ ششم خدمت کرد. او پیشتر عضو حزب ویگ و در چندین دوره در مجلس عوام کارولینای شمالی خدمت کرده بود، از جمله پیش از نقل مکان به ناکسویل، ایالت تنسی برای امور وکالت، در یک دوره رئیس این مجلس بود. بکستر در آستانهٔ جنگ داخلی آمریکا با موضوع تجزیه طلبی به مخالفت پرداخت و نماینده ای در اجلاس تنسی شرقی بود که درصدد ایجاد ایالتی مجزا و همسو با اتحادیه در تنسی شرقی برآمد. او بعدها به خاطر دفاع از اعضای اتحادیه که در دادگاه های کنفدراسیون متهم شده بودند، سوگند وفاداری به کنفدراسیون خورد. او در زمان جنگ از چندین عضو شرکت کننده در توطئهٔ آتش زدن پل تنسی شرقی و حادثهٔ تعقیب بزرگ لوکوموتیو دفاع کرد. بکستر در سپتامبر ۱۸۶۱، در انتخابات کنگرهٔ کنفدراسیون شکست خورد. در اواسط سال ۱۸۶۲، او دوباره حامی اتحادیه شد. بکستر در سال ۱۸۶۴، از نامزد دموکرات ریاست جمهوری، جورج بی مک کللن حمایت کرد، اما در نهایت به حزب جمهوری خواه پیوست. در سال ۱۸۷۰، او نماینده ای در کنگرهٔ قانون اساس
ی ایالتی بود که قانون اساسی فعلی ایالت تنسی را تدوین کرد. اوایل زندگی. بکستر، پسر ویلیام و کاترین (لی) بکستر، در شهرستان رادرفورد، ایالت کارولینای شمالی چشم به جهان گشود. پدرش، ویلیام، کشاورزی «مقتصد و ثروتمند» توصیف شده که در سال ۱۷۸۹ از ایرلند شمالی مهاجرت کرده بود. جان در ابتدا به عنوان تاجر در کارولینای جنوبی مشغول به کار شد، اما از آن رضایت نداشت، از این رو، به خواندن حقوق روی آورد و در سال ۱۸۴۱، در کانون هیئت وکلا پذیرفته شد. او در آغاز در شهرستان رادرفورد به حرفهٔ وکالت مشغول شد و سپس در سال ۱۸۴۵، به شهرستان هندرسون، ایالت کارولینای شمالی نقل مکان کرد. بکستر از لحاظ سیاسی با حزب در حال رشد ویگ همسو بود. در سال ۱۸۴۴، او عضو هیئت گزینش نامزد ریاست جمهوری، هنری کلی بود. فعالیت های سیاسی او شامل ده سال خدمت به عنوان عضو مجلس شورای ایالتی کارولینای شمالی بود که به سه دورهٔ مجزا تقسیم می شد. اولین دوره از سال ۱۸۴۲ تا ۱۸۴۳، به نمایندگی از شهرستان رادرفورد، سپس از سال ۱۸۴۶ تا ۱۸۴۸ و در نهایت از سال ۱۸۵۲ تا ۱۸۵۷، به نمایندگی از شهرستان هندرسون بود. او رئیس مجلس در سال ۱۸۵۲ بود. بکستر در پایان آخرین دورهٔ خود در
مجلس، در صدد جستجوی فرصت های بیشتر، در آنسوی کارولینای شمالی غربی برآمد. به توصیهٔ الیور پری تمپل، وکیل و عضو حزب ویگ، بکستر به ناکسویل، ایالت تنسی که در دامنهٔ کوه های گریت اسموکی قرار داشت، نقل مکان کرد. تمپل بعدها یادآور شد که اولین مباحثهٔ بکستر در دادگاه ناکسویل «آنقدر سلیس و مستدل بود که او را بی درنگ به یکی از رهبران کانون هیئت وکلای ناکسویل تبدیل کرد». تمپل در توصیف شیوهٔ اجرای دادگاه های بکستر اظهار داشت که او بی درنگ از حقایق کلیدی پرونده استفاده کرده و نکات جزئی یا بی اهمیت را نادیده می گرفت. او تنها در صورتی تسلیم رویهٔ قضایی می شد که به حمایت و تأیید پرونده اش کمک می کرد. تمپل نوشته است، اگرچه بکستر چندان اهل کتاب و مطالعه نبود، با این حال، از قوهٔ درک «چشمگیری» برخوردار بود که «نکته سنج و منطقی» بود. با شروع جنگ داخلی، درآمد بکستر از وکالت، او را به یکی از ثروتمندترین مردان ناکسویل تبدیل کرد. جنگ داخلی. در فوریه ۱۸۶۱، بکستر یکی از نامزدهای حامی اتحاد شهرستان ناکس برای رسیدگی به طرح پیشنهاد تجزیه طلبی در نشست ایالتی بود. او به همراه تمپل و رهبران سابق حزب ویگ از جمله ویلیام جی براونلو، هورس مینا
رد و جان ندرلند، برای جلب حمایت از موضوع اتحاد، در این منطقه فعالیت کردند. تمپل بعدها نوشت که هیچ کس در تنسی به اندازهٔ بکستر «رفتاری تند و تیز در محکومیت موضوع تجزیه طلبی و رهبران آن نداشت». در ژوئن ۱۸۶۱، در جلسهٔ اجلاس تنسی شرقی در گرینویل، بکستر به همراه تمپل، براونلو و مینارد از نمایندگان شهرستان ناکس بودند. این اجلاس که دقیقاً بعد از آنکه تنسی به جدایی رأی داد، تشکیل شد، از کنگرهٔ ایالتی درخواست کرد که به تنسی شرقی اجازه دهد تا از ایالت تنسی جدا شده و ایالتی مجزا و همسو با اتحادیه تشکیل دهد. بکستر در برابر تعدادی از قطعنامه های پیشنهادی از سوی توماس ای آر نلسون زبان به اعتراض گشود که تهدید می کرد، در صورت رد درخواست های این اجلاس از سوی کنگره، متوسل به زور خواهد شد. بکستر از قطعنامه های مطرح شده از سوی تمپل که مسالمت آمیزتر بودند، حمایت کرد که در نهایت به تصویب رسیدند. در ژوئن ۱۸۶۲، تمپل و بکستر از دوازده سرباز اتحادیه به دلیل شرکت در عملیات چریکی معروف به «تعقیب بزرگ لوکوموتیو» یا یورش اندروز، در دادگاه نظامی در ناکسویل دفاع کردند. از این دوازده نفر، هفت نفر پیش از انتقال زندانیان به چاتانوگا، محاکمه شد
ند. تمپل و بکستر ادعا کردند که این مهاجمان در اصل از نفرات ارتش اتحادیه بودند، نه جاسوس یا خرابکار، از این رو باید همانند اسیر جنگی با آنها رفتار شود. هر هفت نفر آنها مجرم شناخته شده و به اعدام محکوم گشتند. زمانی که نیروهای اتحادیه در سپتامبر ۱۸۶۳، ناکسویل را اشغال کردند، بکستر به عنوان هوادار اتحادیه، عضو انجمن پشتیبانی تنسی شرقی شد که به اعضای اتحادیه که از سوی کنفدراسیون آسیب دیده بودند، کمک می کرد. بکستر در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۸۶۴، با اعلامیهٔ آزادی بردگان از سوی لینکلن مخالفت و از جورج بی مک کلن حمایت کرد. این موضوع، خشم براونلو را که با جمهوری خواهان رادیکال همسو شده بود، برانگیخت و هر دو نفر آنها در طی سال های بعد، در ستون های روزنامه، یکدیگر را مورد انتقاد شدید قرار می دادند. فعالیت های پس از جنگ. پس از جنگ، بکستر به آماده سازی درخواست عفو برای مؤتلفین سابق کمک کرد. هرچند، در همان زمان، او برای برکناری اعضای مؤتلفین سابق از هیئت امنای دانشگاه تنسی شرقی تلاش می کرد. در ژانویه ۱۸۷۰، بکستر نمایندهٔ شهرستان ناکس در کنگره شد که این کنگره، قانون اساسی فعلی ایالت تنسی را بنا نهاد. بکستر در این کنگره،
هم رئیس کمیتهٔ منشور حقوق و هم کمیتهٔ استیضاح بود و در کمیته های قوانین پایدار، مدارس دولتی و نظام قضایی خدمت کرد. کمیتهٔ منشور حقوق، بند اول (اعلامیهٔ حقوق) قانون اساسی را تدوین کرد. بکستر مادهٔ الحاقی برای تعیین مالیات ثابت سرانه را پیشنهاد داد. در سال ۱۸۷۲، بکستر از حزب جمهوری خواه لیبرال حمایت کرد. هرچند با حمایت از رادرفورد بی هیز برای ریاست جمهوری در سال ۱۸۷۶، با حزب اصلی جمهوری خواه همسو شد. وفات. بکستر در ۲ آوریل ۱۸۸۶، در هات اسپرینگز، ایالت آرکانزاس درگذشت و در گورستان اولد گری در ناکسویل به خاک سپرده شد. خانواده. برادر بکستر، الیشا بکستر، از سال ۱۸۷۲ تا ۱۸۷۴، فرماندار آرکانزاس بود. پسرش، لوئیس تی بکستر (زادهٔ ۱۸۵۲- درگذشتهٔ ۱۹۲۷)، تاجری سرشناس در نشویل و کاندیدی شکست خورده در انتخابات فرمانداری تنسی در سال ۱۸۹۰ بود. پسر دیگرش، جورج دبلیو بکستر (زادهٔ ۱۸۵۵- درگذشتهٔ ۱۹۲۹)، برای مدت کوتاهی در سال ۱۸۸۶ به عنوان فرماندار محلی وایومینگ خدمت کرد. بکستر چهار بار ازدواج کرد.
ایون شوینارد (؛ زادهٔ ) سنگ نورد و کارآفرین اهل ایالات متحده آمریکا است، که در سال ۱۹۷۳ شرکت تجهیزات ورزشی پاتاگونیا اینک را تأسیس کرد.
جان بریثیت (John Breathitt) (زادهٔ ۹ سپتامبر سال ۱۷۸۶ درگذشتهٔ ۲۱ فوریه سال ۱۸۳۴)، یازدهمین فرماندار ایالت کنتاکی بود. او اولین دموکراتی بود که به این مقام رسید و دومین فرماندار کنتاکی بود که در این مقام درگذشت. اندکی پس از مرگ او، شهرستان بریثیت، کنتاکی تشکیل و به افتخار او نام گذاری گردید. در اوایل جوانی، بریثیت به عنوان معاون نقشه بردار در قلمروی ایلینوی منصوب شد. او پس بازگشت به کنتاکی، در یک مدرسه روستایی مشغول تدریس گردید. بریثیت زیر نظر قاضی کالب والاس رشته حقوق را فرا گرفت («خواندن») و از طریق سرمایه گذاری، ثروت کافی برای امرار معیشت کسب کرد. در سال ۱۸۱۱، بریثیت برای اولین دوره از دوره های مجلس نمایندگان ایالت کنتاکی انتخاب شد. او در سال ۱۸۲۸، نامزد دموکرات ها برای مقام معاون فرماندار بود. اگرچه معاون وی، ویلیام تی. باری، انتخابات مقام فرماندار را به توماس متکالف باخت، بریثیت بر رقیب خود برای تصاحب مقام معاونت پیروز شد. وی در دوران تصدیش به عنوان معاون فرماندار، یکی از نامزدهای بود که برای جانشینی جان روآن، سنای ایالات متحده پیشنهاد شد. مجمع عمومی بر سر این انتصاب به بن بست رسید و کرسی تا دور بعدی مجل
س خالی باقی ماند. در انتخابات بعدی سال ۱۸۳۲، بریثیت از جانب حزب دموکرات برای مقام فرماندار نامزد گردید. بریثیت برنده انتخابات شد، اما جیمز ترنر مورهد، نامزد ویگ ها معاون بریثیت برای معاونت فرمانداری را شکست داد. در ابتدا، بریثیت به دلیل محکوم کردن علنی دکترین ابطال جان سی. کالهون از محبوبیت برخوردار بود، اما او در سیاست های ایالتی مبارزه کرد، زیرا ویگ ها مجلس قانون گذاری را کنترل می کردند. او در ۲۱ فوریه سال ۱۸۳۴ بر اثر بیماری سل درگذشت. اوایل زندگی. جان بریثیت در ۹ سپتامبر سال ۱۷۸۶ در نزدیکی نیو لندن، شهرستان هنری ویرجینیا چشم به جهان کشود. وی پسر بزرگ ویلیام و الیزابت (وتست) بریثیت از میان پنج پسر و چهار دختر آنها بود. ویلیام بریثیت از اسکاتلند به مریلند مهاجرت و سپس ساکن ویرجینیا شد. الیزابت انگلیس تبار بود. بعدها دو برادر کوچکتر بریثیت نیز پا به عرصه سیاست گذاشتند. جورج بریثیت به عنوان منشی خاص رئیس جمهور اندریو جاکسون و جیمز بریثیت به عنوان وکیل مشترک المنافع برای ایالت کنتاکی ایفای وظیفه نمودند. جین بریثیت، خواهر آنها با جان ساپینگتون از نشویل، تنسی ازدواج کرد و این زوج در سال ۱۸۱۷ به قلمروی میسوری مرکز