Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن واقعیت که اسپانیا به مستعمرات در مبارزه با انگلیس کمک کرد، این عقیده که پایان دادن به وحدت مستعمره با کشور مادرش یک جرم یا گناه است را ضعیف کرد. از سوی دیگر، آرمان های انقلاب کبیر فرانسه در سال ۱۷۸۹ در اروپا و قارهٔ آمریکا گسترش یافت. سرنگونی و اعدام پادشاه لوئی شانزدهم و ملکه ماری آنتوانت به قرن ها سلطنت در آن کشور پایان داد و امتیازات اشراف را از بین برد. آرمان های لیبرال در زمینه های سیاسی و اقتصادی از طریق انقلاب های آتلانتیک در اکثر کشورهای غربی گسترش یافت و رو به رشد نهاد. مفهوم حق الهی پادشاهان با "بیانیهٔ حقوق بشر و شهروندان" فرانسه که می گفت «همه انسان ها برابر هستند»، مورد تردید قرار گرفت و اعلامیه استقلال ایالات متحده و حتی کلیسای اسپانیایی آن را تأیید کردند. با این حال، گسترش چنین ایده هایی و فروش یا در اختیار داشتن کتاب های مرتبط با این طرز فکر در سرزمین های اسپانیا غیرمجاز و ممنوع بود. اسپانیا این ممنوعیت ها را پس از اعلام جنگ به فرانسه و بعد از اعدام لویی شانزدهم وضع کرد و آن ها را تا پس از عقد پیمان صلح ۱۷۹۶ حفظ کرده بود. اخبار مربوط به وقایع سال ۱۷۸۹ و نسخه هایی از تألیفات انقلاب فرانسه علی
رغم تلاش برای جلوگیری از نشر چنین چیزهایی، در سراسر اسپانیا پخش شد. بسیاری از کریولوهای روشن فکر در طول تحصیلات دانشگاهی خود، چه در اروپا یا دانشگاه چوکیساکا (در شهر سوکره امروزی)، با نویسندگان لیبرال و آثارشان آشنا شدند. به دلیل نزدیکی ونزوئلا و ایالات متحده و هند غربی، از طریق کاراکاس کتاب های ایالات متحده به مستعمرات اسپانیایی راه یافتند. از سویی، انقلاب صنعتی با استفاده از ریل های اولیه، کانال ها و نیروی بخار در بریتانیا آغاز شد. این امر منجر به افزایش چشمگیر توانایی های تولیدی بریتانیا شد و وجود بازارهای جدید برای فروش محصولات را لازم نمود. در جنگ های ناپلئونی فرانسه به سردمداری ناپلئون، با ایجاد محاصرهٔ قاره ای موجب شد بریتانیا نتواند با متحدان و فتوحاتش تجارت کند و این، کار را برای رقیب دشوار کرد؛ بنابراین، بریتانیا نیاز به تجارت با مستعمرات اسپانیا داشت اما نمی توانست این کار را انجام دهد؛ زیرا این مستعمرات فقط با کشور مادرشان تجارت می کردند. برای دستیابی به اهداف اقتصادی، بریتانیا در ابتدا سعی در و تسخیر شهرهای مهم آمریکای اسپانیا داشت اما وقتی این امر ناموفق ماند، آن ها ترجیح دادند آرمان های اسپانی
ایی-آمریکایی ساکنان، برای رهایی از اسپانیا را گسترش دهند. در سال ۱۸۰۸ باعث شد شاه کارلوس چهارم اسپانیا به نفع پسرش، فردیناند هفتم، از سلطنت کناره گیری کند. کارلوس چهارم خواست که ناپلئون او را به سلطنت نشاند اما ناپلئون برادر خودش، ژوزف بناپارت را در مقام پادشاه جدید اسپانیا تاجگذاری کرد. از این رویدادها به «ربایش بایون» یاد شده است. تاج گذاری ژوزف در اسپانیا با مقاومت شدیدی روبرو شد و منجر به آغاز جنگ شبه جزیره شد و خونتای عالی مرکزی به نام پادشاه غایب قدرت را به دست گرفت. این امر همچنین اتحاد اسپانیا با فرانسه را از بین برد و این کشور را به دامن انگلیس کشاند. سرانجام، فرانسه به سویا حمله کرد و شورای نیابت مستقر در کادیس جایگزین خونتای مرکزی شد که منحل شده بود. علل داخلی. اسپانیا مستعمرات آمریکایی خود را از تجارت با سایر کشورها یا مستعمرات خارجی منع می کرد و خود را به عنوان تنها خریدار و فروشندهٔ تجارت بین المللی آنان تحمیل می داشت. این وضعیت به نایب الملک آسیب رساند؛ زیرا اقتصاد اسپانیا آنقدر قدرت نداشت که بتواند کالاهای زیادی را که مستعمرات به آن نیاز داشتند، به تنهایی تولید کند. این امر باعث کمبود و رکود ا
قتصادی شد. مسیرهای تجاری اسپانیا برخلاف منافع بوینس آیرس، بندرهای مکزیکو و لیما را هدف گرفتند. در نتیجه، بوینس آیرس کالاهایی را که به طور قانونی به دست نمی آمد، با قاچاق وارد می کرد. گرچه این قاچاق غیرمجاز بود، اکثر مقامات محلی از آن به عنوان شری کوچک تر استقبال می کردند؛ گهگاه میزان قاچاق از نظر حجمی، با تجارت قانونی که با اسپانیا داشتند، برابر بود. دو جناح متخاصم پدیدار شد: صاحبان زمین خواهان تجارت آزاد بودند تا بتوانند محصولات خود را به خارج از قلمرو اسپانیا بفروشند؛ در حالی که بازرگانانی که از گرانی واردات قاچاق سود می بردند، به دلیل ترس از پایین آمدن قیمت ها، با تجارت آزاد مخالفت می کردند. سلطنت اسپانیا کاندیداهای خود را در اکثر دفاتر سیاسی نایب الملک منصوب می کرد که معمولاً اسپانیایی های زادهٔ اروپا را ترجیح می دادند. در بیشتر موارد، انتصاب کنندگان نسبت به موضوعات محلی اطلاع و علاقهٔ چندانی نداشتند. در نتیجه، یک رقابت فزاینده بین کریولوها و پنینسولار (به معنی شبه جزیره ای؛ به کسانی اطلاق می شد که متولد اسپانیا بودند) وجود داشت. بیشتر کریولوها فکر می کردند که پنینسولارها از مزایای ناشایسته ای برخوردارند
و در سیاست و جامعه با برخورد ترجیحی به نفع آنان روبرو می شوند. روحانیت رده پایین نیز در مورد رده های بالاتر سلسله مراتب مذهبی احساس مشابهی داشتند. وقایع با سرعت کمتری نسبت به جنبش استقلال ایالات متحده توسعه می یافت. این امر تا حدی به این دلیل بود که روحانیون کل سیستم آموزشی آمریکای اسپانیا را کنترل می کردند و این باعث می شد تا مردم همان عقاید محافظه کارانه ای را داشته باشند که برگرفته از آداب و رسوم و تعالیم اسپانیا بود. بوینس آیرس و مونته ویدئو با موفقیت در برابر دو حملهٔ بریتانیا مقاومت کردند. در سال ۱۸۰۶، یک ارتش کوچک بریتانیایی به رهبری ویلیام کار برسفورد برای مدت کوتاهی بوینس آیرس را تصرف کرد، لیکن ارتش مونته ویدئویی به رهبری سانتیاگو د لینیرس شهر را آزاد کرد. سال بعد، ارتش بزرگ تری مونته ویدئو را تصرف کرد اما توسط نیروهای بوینس آیرس به عقب رانده شد. مهاجمان تسلیم شدند و مونته ویدئو به قلمرو نایب الملک بازگشت. در هنگام این تهاجمات، هیچ کمکی از سوی اسپانیا صورت نگرفت. لینیرس، علی رغم منع اعمال شده علیه شان، شبه نظامیان کریولو را در طول مقدمات حملهٔ دوم سازمان داد. هنگ میهن پرستان به رهبری کورنلیو ساوادرا
بزرگترین ارتش کریولو بود. این رویدادها باعث قدرت نظامی و نفوذ سیاسی کریولوها شد؛ قدرتی که قبلاً از آن برخوردار نبودند و از آنجایی که پیروزی بدون کمک اسپانیا حاصل شد، اعتماد به نفس جماعت کریولو را به توانایی های مستقلشان، افزایش داد. خانوادهٔ سلطنتی پرتغال، پس از حملهٔ ناپلئون به کشورشان، در سال ۱۸۰۸ اروپا را ترک کردند و به مستعمره شان در برزیل پناه آوردند. کارلوتا خواکونیا، خواهر فردیناند هفتم که همسر شاهزادهٔ فراری پرتغالی بود، در این میان اهداف سیاسی خاص خود را دنبال می کرد. از آنجا که وی برخلاف اعضای خانواده اش در اسپانیا، توسط ناپلئون دستگیر نشده بود، سعی داشت خود را نایب حکومت این امپراتوری معرفی کند. این پروژه سیاسی، معروف به کارلوتیسم، سعی داشت از حملهٔ فرانسه به قارهٔ آمریکا جلوگیری کند. یک جامعهٔ مخفی کوچک از کریولوها، متشکل از سیاستمدارانی مانند مانوئل بلگرانو و خوآن خوزه کاستلی، و رهبران نظامی مانند آنتونیو بروتی و هیپولیتو وییتس، از این پروژه حمایت می کردند. آن ها این فرصت را پیشرو می دیدند که یک دولت محلی به جای یک دولت اروپایی صاحب اریکهٔ قدرت شود، یا آن را گامی به سوی اعلام احتمالی استقلال می د
انستند. نایب الملک لینیرس، بیشتر پنینسولارها و برخی از کریولوها، از جمله کرنلیو ساودرا و وکلا ماریانو مورنو و خوآن خوزه پاسو، در برابر این پروژه مقاومت کردند. آن ها مشکوک بودند که این امر در باطن برگرفته از جاه طلبی های توسعه طلبانهٔ پرتغالی ها در منطقه باشد. طرفداران کارلوتا خواکینا قصد داشتند او را به ریاست یک پادشاهی مشروطه برسانند؛ در حالی که وی می خواست یک پادشاهی مطلقه را اداره کند. این اهداف متناقض پروژه را تضعیف کرده و منجر به شکست آن شد. بریتانیا که نفوذ شدیدی در سیاست های امپراتوری پرتغال داشت، با این طرح نیز مخالفت کرد: آن ها نمی خواستند اسپانیا به چند پادشاهی تقسیم شود و کارلوتا خواکینا را قادر به جلوگیری از این امر نمی دانستند. مقدمه. دولت لینیرس. پس از حملهٔ بریتانیا در سال ۱۸۰۶، سانتیاگو د لینیرس با موفقیت بوینس آیرس را بازپس گرفت. جمعیت اجازه ندادند که رافائل د سوبرمونته به عنوان نایب الملک، کارش را ادامه دهد. او در حالی که هنوز جنگ در جریان بود، همراه خزانهٔ عمومی به کوردوبا فرار کرده بود. طبق قانونی که در سال ۱۷۷۸ تصویب شده بود، باید در صورت حملهٔ خارجی، خزانه را به مکانی امن منتقل می کردند
اما این باعث نشد از نظر مردم سوبرمونته ترسو نباشد. دادسرای سلطنتی بوینس آیرس اجازه بازگشت او به بوینس آیرس را نداد و لینیرس را که به عنوان یک قهرمان محبوب شناخته شده بود، به عنوان نایب الملک موقت منصوب کرد. این اقدامی بی سابقه بود و اولین بار بود که نایب الملک اسپانیایی توسط نهادهای دولت محلی خلع شد و نه توسط خود پادشاه اسپانیا. شاه چارلز چهارم اعطای منصب را پس از آن تصویب کرد. لینیرس کل جمعیت بوینس آیرس، از جمله کریولوها و برده ها را مسلح کرد و در سال ۱۸۰۷ دومین حمله به انگلیس را شکست داد. دولت لینیرس در میان کرویلوها محبوب بود اما پنینسولارهایی مانند بازرگان مارتین د آلزاگا و فرماندار مونته ویدئو، فرانسیسکو خاویر د الیو، علاقه ای به او نداشتند. آن ها از مقامات اسپانیایی درخواست کردند که نایب الملک جدیدی تعیین کنند. در پی وقوع جنگ شبه جزیره، دی الیو خونتای مونته ویدئو را ایجاد کرد که تمام دستورها بوینس آیرس را موشکافی می کرد و حق نادیده گرفتن آن ها را برای خود محفوظ می داشت اما صریحاً اقتدار نایب الملک را انکار نکرد یا مونته ویدئو را مستقل از آن ندانست. مارتین د آلزاگا شورشی را برای حذف لینیرس آغاز کرد. در ا
ول ژانویه ۱۸۰۹، یک مجلس کابیلدوی علنی (جلسه فوق العادهٔ شهروندان، شامل افراد برجستهٔ شهر) به ریاست آلزاگا خواستار استعفای لینیرس و تعیین یک حکومت محلی (خونتا) شد. شبه نظامیان اسپانیایی و گروهی از افراد که در این جلسه احضار شده بودند، برای حمایت از شورش جمع شدند. تعداد کمی از کریولوها، به ویژه ماریانو مورنو، از این شورش حمایت کردند اما اکثر آن ها با این کار موافق نبودند. آن ها احساس کردند که آلزاگا می خواهد برای جلوگیری از خدشه به اقتدار سیاسی طبقه اش و در جهت نشان دادن اختلافات اجتماعی بین کریولوها و پنینسولارها، نایب الملک را برکنار کند. هنگامی که شبه نظامیان کریولو به رهبری کورنلیو ساودرا میدان را محاصره و شورشیان را متفرق کردند، به سرعت آشوب شد. در نتیجهٔ شورش ناموفق، شبه نظامیان شورشی خلع سلاح شدند. این شامل تمام شبه نظامیان پنینسولار می شد و در نتیجه قدرت کابیلدوی علنی هم افزایش یافت. رهبران توطئه، به استثنای مورنو، به کارمن د پاتاگونس تبعید شدند. خاویر د الیو آن ها را آزاد کرد و در مونته ویدئو به آن ها پناهندگی سیاسی داد. دولت سیسنروس. خونتای عالی مرکزی برای پایان دادن به آشفتگی های سیاسی در ریو د لا پل
اتا، افسر نیروی دریایی بالتازار هیدالگو د سیسنروس، کهنه سرباز نبرد ترافالگار را جایگزین لینیرس کرد. وی برای تحویل گرفتن قدرت، در ژوئن ۱۸۰۹ وارد مونته ویدئو شد. مانوئل بلگرانو پیشنهاد کرد که لینیرس باید مقاومت کند؛ چون که او برخلاف سیسنروس توسط پادشاه اسپانیا به عنوان نایب الملک منصوب شده و سیسنروس از چنین مشروعیتی برخوردار نیست. شبه نظامیان کریولو پیشنهاد بلگرانو را تصدیق کردند اما لینیرس بدون مقاومت دولت را به سیسنروس سپرد. خاویر د الیو اقتدار نایب الملک جدید را پذیرفت و خونتای مونته ویدئو را منحل کرد. سیسنروس شبه نظامیان منحل شده پنینسولا را مسلح کرد و افرادی را که مسئول این شورش بودند، عفو کرد. آلزاگا آزاد نشد اما حکم وی به حبس خانگی تغییر یافت. نگرانی در مورد وقایع اسپانیا و همچنین مشروعیت فرمانداران محلی در پرو علیا نیز وجود داشت. در ۲۵ مه ۱۸۰۹، در جریان انقلاب چوکیساکا فرماندار رامون گارسیا د لئون ئی پیزارو از مقامش در چوکیساکا خلع شد و خوان آنتونیو آلوارس د آرنالس جایگزین شد. در ۱۶ ژوئیه، انقلاب لاپاز به رهبری سرهنگ پدرو دومینگو موریلو، فرماندار لاپاز را برکنار کرد و یک خونتای جدید را بر سر کار آورد. و
اکنش سریع مقامات اسپانیایی این شورش ها را سرکوب کرد. ارتشی ۱۰۰۰ نفری از مردان اعزامی از بوینس آیرس، با هیچ مقاومتی در چوکیساکا روبرو نشدند و شهر را تحت کنترل خود درآوردند و خونتا را سرنگون کردند. موریلو سعی کرد از لاپاز دفاع کند اما در حالی که تنها حدود ۸۰۰ مبارز در اختیار داشت، بیش از ۵٬۰۰۰ سرباز اعزامی از لیما برای او گسیل شد. بعداً او و دیگر رهبران را سر بریدند و سر آن ها را به عنوان درس عبرت، به نمایش گذاشتند. این اقدامات به شدت با بخششی که مارتین د آلزاگا و دیگران پس از مدت کوتاهی زندانی شدن دریافت کرده بودند، در تضاد بود و کینه کریولو از پنینسولارها را عمیق تر کرد. خوآن خوزه کاستلی در جلسه دانشگاه چوکیساکا حضور داشت؛ در آنجا برناردو مونتاگودو به توسعه "قیاس منطقی چوکیساکا" همت گماشته بود و بنا بر این قیاس توضیحی قانونی برای توجیه خودگردانی را اشاعه داد. این در ایده های خوزه کاستلی در «هفتهٔ مه» تأثیرگذار بود. در ۲۵ نوامبر ۱۸۰۹، سیسنروس دادگاه نظارت سیاسی را برای آزار و اذیت "آفرانسادوها" (طرفداران ژوزف بناپارت) و استقلالطلبان، ایجاد کرد. با این حال، وی پیشنهاد اقتصاددان خوزه ماریا رومرو را برای اخراج تع
دادی از افراد که برای رژیم اسپانیا خطرناک تلقی می شدند، مانند ساویدرا پاسو، واییتس، کاستلی و مورنو و دیگران را رد کرد. رومرو به سیسنروس در مورد انتشار اخباری که ممکن است خرابکارانه تلقی شود، هشدار داد. کریولوها احساس می کردند به زودی جرقه ای کافی است تا به وقوع انقلاب منجر شود. در آوریل ۱۸۱۰، کورنلیو ساودرا به دوستان خود توصیه کرد: «هنوز وقت آن نرسیده است؛ بگذارید انجیرها رسیده شوند، سپس آن ها را خواهیم خورد.» منظور او این بود که از اقدامات شتابزده علیه نایب الملک پشتیبانی نخواهد کرد اما این کار را در یک لحظهٔ استراتژیک و مساعد انجام خواهد داد؛ مانند زمانی که نیروهای ناپلئون در جنگ خود علیه اسپانیا به برتری قاطع دست یافتند. هفتهٔ مه. هفتهٔ مه دوره ای زمانی در بوینس آیرس بود که با تأیید سقوط خونتای عالی مرکزی آغاز شد و با برکناری سیسنروس و تأسیس پریمرا خونتا پایان یافت. در ۱۴ مه ۱۸۱۰، قایق بادبانی اچ ام اس میستلتوئه با روزنامه های اروپایی که از انحلال خونتای عالی مرکزی در ژانویه گذشته خبر می دادند، وارد بوینس آیرس شد. شهر سویا مورد حملهٔ ارتش های فرانسوی قرار گرفته بود که قبلاً در بیشتر شبه جزیره ایبری تسلط دا
شتند. روزنامه ها گزارش دادند که برخی از اعضای سابق خونتا به جزیرهٔ لئون در کادیس پناهنده شده اند. این خبر در ۱۷ مه در بوینس آیرس تأیید شد؛ هنگامی که کشتی انگلیسی "جان پاریش" به مونته ویدئو آمد. آخرین روزنامه ها خبر از برکناری اعضای خونتای عالی مرکزی می دادند. شورای نیابت کادیس به عنوان جانشین مقاومت اسپانیا تلقی نمی شد؛ بلکه تلاشی برای بازگرداندن مطلق گرایی در اسپانیا بود. به نظر می آمد که خونتای عالی مرکزی هم با ایده های جدید موافق است. میهن پرستان آمریکای جنوبی هم از پیروزی کامل فرانسه در شبه جزیره و هم از ترمیم مطلق گرایی ترس داشتند. سیسنروس کشتی های انگلیسی را رصد می کرد و روزنامه های آن ها را توقیف می کرد تا خبر را پنهان کند اما یک روزنامه به دست بلگرانو و کاستلی رسید. آن ها این خبر را در میان دیگر میهن پرستان منتشر کردند و مشروعیت نایب الملک که توسط خونتای سقوط کرده منصوب شده بود را به چالش کشیدند. هنگامی که کورنلیو ساوادرا، رئیس هنگ میهن پرستان، از این خبر مطلع شد، سرانجام زمان ایدئال برای اقدام علیه سیسنروس را یافت. مارتین رودریگز پیشنهاد سرنگونی نایب الملک را با تکیه بر زور و قوهٔ قهریه داد اما کاستل
ی و ساوادرا این ایده را رد کردند و پیشنهاد تشکیل کابیلدوی علنی (مجلس مشورت شهروندان) را دادند. جمعه ۱۸ مه و شنبه ۱۹ مه. اگرچه نایب الملک سعی داشت خبر شکست اسپانیا را پنهان کند اما این شایعه از قبل در سراسر بوینس آیرس پخش شده بود. بیشتر مردم ناراحت بودند. در پادگان و در پلازا (مرکز شهر) تشویش بود و بیشتر مغازه ها تعطیل بودند. «کافه د کاتالان» و «فوندا د لاس ناسیونس»، پاتوق های ملاقات مکرر کریولوها و محل بحث های سیاسی و اعلامیه های رادیکال شدند. فرانسیسکو خوزه پلانس فریاد زد که باید سیسنروس را به خاطر مجازات اعدام رهبران انقلاب ناموفق لاپاز، در پلازا به دار آویخت. افرادی که با دولت مطلقه موافق بودند، مورد آزار و اذیت قرار گرفتند اما این درگیری ها نتیجه چندانی نداشت؛ زیرا کسی اجازه نداشت تفنگ یا شمشیر را از پادگان خارج کند. نایب الملک در تلاش برای آرام کردن کریولوها اعلامیه ای از وقایع رخداده منتشر کرد. وی خواستار تجدید میثاق با شاه فردیناند هفتم شد اما ناآرامی های مردمی همچنان شدت گرفت. او از این خبر مطلع بود اما فقط گفت که اوضاع در شبه جزیره ایبری بسیار ناپایدار است. او سقوط خونتای عالی را تأیید نکرد. پیشنهاد
او ایجاد یک نهاد دولتی بود که از طرف فردیناند هفتم حکمرانی کند و شامل نایب الملک پرو خوزه فرناندو د آباسکال ئی سوزا، فرماندار پوتوسی فرانسیسکو د پائولا سانتس و رئیس دادسرای سلطنتی چارکاس ویسنته نیتو هم باشد. بعضی از کرویلوها که فریب اعلامیه نایب الملک را نخورده بودند، در خانهٔ نیکولاس رودریگز پنیا و مارتین رودریگز دیدار کردند. در این جلسات مخفی، آن ها کمیسیونی را متشکل از خوآن خوزه کاستلی و مارتین رودریگز تعیین کردند تا از سیسنروس دعوت کند در یک اجلاس کابیلدوی علنی برای تصمیم گیری دربارهٔ آیندهٔ نایب الملک شرکت کند. شب ۱۹ ماه مه، بحثهای بیشتری در خانه رودریگز پنیا شکل گرفت. ساودرا، به دعوت ویامونته، به جلسه پیوست که شامل رهبران نظامی و غیرنظامی بود. آن ها چنین تقسیم کار کردند که بلگرانو و ساودرا به دیدار خوان خوزه د لزیکا (قاضی شهری) بروند و کاستلی با وکیل خولیان د لیوا صحبت کند تا حمایت آنان را جلب کنند. آن ها از نایب الملک خواستند که به کابیلدوی علنی رخصت دهد و گفتند که اگر به مردم آزادانه حق چنین کاری اعطا نشود، نیروهای کریولو به میدان می آیند؛ نایب الملک را وادار به استعفا به هر طریقی که لازم باشد، می کنن
د و یک دولت میهن پرست را جایگزین او می کنند. ساودرا به لزیکا اظهار داشت که وی به دلیل درخواست های مداوم برای اقدامات محتاطانه و سنجیده، به خیانت مشکوک شده است. او این حرف را زد تا با تحت فشار قرار دادن لزیکا، سیستم حقوقی را مجاب کند به مردم اجازه دهد ابراز وجود کنند یا در غیر اینصورت خطر یک شورش بزرگ را بپذیرد. لزیکا برای اقناع نایب الملک صبر و وقت خواست و تظاهرات گسترده را به عنوان آخرین چاره نفی کرد. او استدلال کرد که اگر نایب الملک به این روش خلع شود، این یک شورش محسوب می شود و عمل انقلابیون غیرقانونی خواهد بود. مانوئل بلگرانو روز دوشنبه بعد را آخرین مهلت برای تأیید کابیلدوی علنی اعلام کرد و گفت پس از آن، مستقیماً اقدام می کند. پس از این، لیوا به عنوان یک واسطه عمل کرد؛ او هم معتمد سیسنروس بود و هم مذاکره کننده ای مورد اعتماد برای انقلابیون معتدل به شمار می رفت. یکشنبه، ۲۰ مه. لزیکا از سیسنروس درخواست تشکیل کابیلدوی علنی کرد و نایب الملک با لیوا مشورت کرد که لیوا هم به نفع آنان صحبت کرد. نایب الملک فرماندهان نظامی را احضار کرد تا ساعت ۷ بعدازظهر به قلعه بیایند تا حمایت نظامیان را مطالبه کند. شایعاتی وجود د
اشت مبنی بر این که این دام می تواند تله ای برای دستگیری مخالفان و کنترل پادگان ها باشد. برای جلوگیری از چنین رخدادی، فرماندهان پیاده نظام و دژها هنگامی که به دیدار نایب الملک می رفتند، از هر دروازه ای که رد می شدند، کلیدهای ورودی را به دست می گرفتند. سرهنگ کورنلیو ساودرا، رئیس هنگ میهن پرستان، به نمایندگی از همهٔ هنگ های کریولو صحبت می کرد. وی به مقایسهٔ وضعیت بین المللی فعلی و اوضاع در زمان شورش آلزاگا که بیش از یک سال قبل روی داده بود، اشاره کرد که اسپانیا نسبت به آن دوره، تقریباً به طور کامل تحت کنترل ناپلئون قرار داشته و استان هایی که هنوز شکست نخورده بودند، در مقایسه با قارهٔ آمریکا بسیار ناچیز بودند. وی ادعای حاکمیت ناحیهٔ کوچک کادیس بر قارهٔ آمریکا را رد کرد و نتیجه گرفت که ارتش های محلی به جای پیگیری سرنوشت اسپانیا، بایستی از خودشان مراقبت کنند. سرانجام وی خاطر نشان کرد که خونتای عالی مرکزی که سیسنروس را به عنوان نایب الملک منصوب کرده است، دیگر وجود ندارد؛ اینچنین مشروعیت سیسنروس را رد کرده و حمایت نیروهای تحت امر خود را از وی دریغ کرد. کاستلی و مارتین رودریگز برای مصاحبه با سیسنروس به قلعه آمدند. خوآ
ن فلورنسیو ترادا، فرماندهٔ هنگ پیاده نظام نیز به آن ها پیوست؛ زیرا پادگان آن ها زیر پنجره سیسنروس قرار داشت و حضور او اجازه نمی داد که نایب الملک برای دستگیری کاستلی و مارتین رودریگز درخواست کمک نظامی کند. نگهبانان آن ها را بدون اعلام به داخل راهی کردند و آن ها سیسنروس را در حالی که با سرتیپ کوینتانا، دادستان کاسپه و معاون کوئیکولا، کارت بازی می کرد، ملاقات کردند. کاستلی و رودریگز بار دیگر خواستار تشکیل کابیلدوی علنی شدند و سیسنروس با عصبانیت واکنش نشان داد و درخواست آن ها را بی ادبانه دانست. رودریگز حرف او را قطع کرد و او را مجبور کرد که جواب قطعی بدهد. پس از یک مشورت کوتاه و پنهان با کاسپه، سیسنروس با اکراه رضایت خود را اعلام نمود. در آن شب، بسیاری از انقلابیون در یک تئاتر با موضوع استبداد، به نام "رم نجات یافت"، شرکت کردند. بازیگر اصلی مورانته بود و در نقش سیسرون بازی می کرد. رئیس پلیس از مورانته خواست که خود را بیمار نشان دهد، تا نمایش "انسان بیزاری و توبه" اثر آگوست فون کوتزبوئه، رمان نویس و نمایشنامه نویس آلمانی، جایگزین این داستان شود. شایعات سانسور پلیس به سرعت گسترش یافت. مورانته این درخواست را نادید
ه گرفت و نمایش را طبق برنامه اجرا کرد. در چهارمین صحنه، مورانته سخنرانی میهن پرستانه ای، دربارهٔ تهدید گُل به روم (گل ها از نیاکان مردم فرانسویاند) و نیاز به رهبری قدرتمند برای مقاومت در برابر خطر، داشت. این صحنه روحیهٔ انقلابیون را بالا برد و به تشویق های شوریدهٔ آنان منجر شد.خوآن خوزه پاسو ایستاد و برای آزادی بوینس آیرس فریاد کشید و درگیری کوچکی درگرفت. پس از نمایش، انقلابیون به خانه پنیا بازگشتند. آن ها از نتیجهٔ ملاقات با سیسنروس مطلع شدند اما در مورد این که آیا سیسنروس قصد دارد به قول خود عمل کند یا نه، مطمئن نبودند. آن ها تظاهراتی را برای روز بعد ترتیب دادند تا اطمینان حاصل شود که کابیلدوی علنی طبق تصمیم گرفته شده، برگزار می شود. دوشنبه ۲۱ مه. در ۳ بعد از ظهر، کابیلدو کار خود را طبق روال همیشگیش آغاز کرد تا این که ۶۰۰ فرد مسلح، به نام لژیون جهنمی، میدان د لا ویکتوریا را اشغال کرده و با صدای بلند خواستار تشکیل کابیلدوی علنی و استعفای نایب الملک سیسنروس شدند. آن ها تصویری از فردیناند چهارم را به همراه داشتند و یقهٔ کت هایشان یک روبان سفید داشت که نماد وحدت کریولو-اسپانیایی بود. دومینگو فرنچ، نامه بر شهر و
آنتونیو بروتی، کارمند خزانه داری، رهبری آشوبگران را بر عهده داشتند. شایعه شده بود که سیسنروس کشته شده است و ساودرا کنترل دولت را در دست خواهد گرفت. ساودرا در آن لحظه در پادگان بود و نگران تظاهرات بود. وی فکر کرد که باید آن را با خشونت متوقف کرد تا از اقدامات رادیکال مانند ترور سیسنروس جلوگیری شود اما همچنین فکر کرد که در صورت سرکوب تظاهرات نیروها دست به شورش می زنند. مردم در پلازا فکر نمی کردند سینسروس فردا بخواهد اجازهٔ تشکیل جلسهٔ کابیلدوی علنی بدهد. لیوا کابیلدو را ترک کرد و بلگرانو که نمایندهٔ جمعیت بود، خواستار تعهد قطعی شد. لیوا توضیح داد که همه چیز طبق برنامه پیش خواهد رفت اما کابیلدو برای آماده سازی چنین نشستی به زمان نیاز دارد. وی از بلگرانو خواست تا در این کار به کابیلدو کمک کند؛ زیرا جمعیت مداخله اش را تضمینی برای نادیده گرفتن خواسته های آن ها می داند. جمعیت سالن اصلی را ترک کردند اما در پلازا ماندند. بلگرانو در مورد لیست میهمانان که متشکل از ثروتمندترین شهروندان بود، اعتراض کرد و فکر کرد که اگر مردم فقیر رها شوند، ناآرامی های بیشتری به وجود خواهد آمد. اعضای کابیلدو سعی کردند او را متقاعد کنند که
از این نشست حمایت کند اما او آنجا را ترک کرد. عزیمت بلگرانو باعث خشم مردم شد؛ زیرا وی در مورد آنچه اتفاق افتاده بود، توضیح نداد و مردم از خیانت وحشت داشتند. تقاضا برای استعفای فوری سیسنروس جایگزین خواستار کابیلدوی علنی شدن، گردید. مردم سرانجام آرام شدند و وقتی ساودرا وارد عمل شد و گفت که ادعاهای لژیون جهنمی توسط ارتش پشتیبانی می شود، متفرق شدند. دعوت نامه ها بین ۴۵۰ نفر توزیع شد که همگی شهروندان و مقامات برجسته در پایتخت بودند. کابیلدو لیست مهمانان را تهیه کرده بود و سعی داشت طوری افراد را دعوت کند که نتیجه را تضمین کند و افرادی که احتمالاً از نایب الملک حمایت می کردند، بیشتر دعوت شده بودند. انقلابیون با اقدامی مشابه این حرکت را مقابله کردند تا در عوض اکثر مردم مخالف سیسنروس باشند. چاپگری به نام آگوستین دونادو، برای حمایت از انقلابیون، نزدیک به ۶۰۰ دعوت نامه چاپ کرد؛ در حالی که از او ۴۵۰ دعوت نامه درخواست کرده بودند. او مازاد را بین کریولوها تقسیم کرد. در طول شب، کاستلی، رودریگز، فرنچ و بروتی از تمام پادگان ها بازدید کردند تا نیروهای نظامی را آزار دهند و آن ها را برای روز بعد آماده کنند. سه شنبه ۲۲ مه. طبق صو
رت جلسه، تنها حدود ۲۵۱ نفر از ۴۵۰ میهمان رسمی دعوت شده در کابیلدوی علنی شرکت کردند. فرنچ و بروتی، فرماندهی ۶۰۰ مرد مسلح به چاقو و تفنگ را بر عهده گرفتند تا دسترسی به میدان را کنترل کنند و اطمینان حاصل شود که کابیلدوی علنی دارای اکثریت کریولو است. همه افراد موجه مذهبی، غیرنظامی و همچنین فرماندهان شبه نظامی و بسیاری از ساکنان برجسته در اجلاس حضور داشتند. تنها غایب قابل توجه مارتین د آلزاگا بود که هنوز در حبس خانگی به سر می برد. تاجری به نام خوزه ایگناسیو رزابال که در کابیلدوی علنی شرکت کرده بود، در نامه ای به کشیش ژولیان اس د آگوئرو، گفت که او تردیدهایی دارد و افراد نزدیک به او چیزهایی در این رابطه گفته اند. او می ترسید که هر یک از دو طرف وقتی به قدرت رسید، از جناح مقابل انتقام بگیرد و چیزی همچون شورش آلزاگا مجدداً رخ دهد. وی فکر می کرد که اگر به بسیاری از کریولوها اجازه داده شود در نتیجهٔ دستکاری فوق در لیست مهمان ها شرکت کنند، کابیلدوی علنی مشروعیت ندارد. جلسه از صبح تا نیمه شب در حال خواندن اعلامیه، بحث و رأی گیری به طول انجامید. رأی مخفی وجود نداشت. آرا یک به یک شنیده شد و در صورت جلسه ثبت گردید. موضوعات اص
لی این بحث مشروعیت دولت و اقتدار نایب الملک بود. اصل پس دادن حاکمیت به مردم بیان می داشت که در غیاب سلطنت قانونی، قدرت بایستی به مردم بازگردد و آن ها حق تشکیل دولت جدید را داشتند. این اصل امری همه قبول و بنا بر فلسفه مدرسی و فلسفه عقل گرا در اسپانیا بود اما تا به حال در قانون هرگز مورد استفاده واقع نشده بود. اصل مذکور آن مجمع را به دو گروه اصلی تقسیم کرد: یک گروه آن را رد کرده و گفتند که اوضاع باید بدون تغییر بماند. این گروه از سیسنروس به عنوان نایب الملک پشتیبانی می کردند. گروه دیگر از تغییر حمایت کردند و معتقد بودند که باید یک نوع حاکمیت خونتا، همانند آنچه در اسپانیا جایگزین نایب الملک شده بود، تأسیس کنند. یک موقعیت سوم نیز وجود داشت که میانهٔ میدان را در نظر می گرفت. مروجین تغییر صلاحیت شورای نیابت را به رسمیت نمی شناختند و استدلال می کردند که در تشکیل آن از مستعمرات آمریکایی مشاوره نشده است. بحث به طور ضمنی به رقابت بین کریولوها و پنینسولارها هم گره خورد. طرفداران نایب الملک احساس می کردند که ارادهٔ پنینسولارها باید بیشتر از کریولوها باشد. یکی از سخنرانان عالی مقام اسقف بوینس آیرس، بنیتو لو ئی ریگا، رهبر