Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و به پاس این خدمات، برای او یک بیرق درست کردند. در سال ۱۴۹۹ او و ریچارد هاتون از طرف پادشاه مأمور شدند تا پس از اولین پرواز خود به قاره، به جستجوی ادموند د لا پول، سومین دوک سافولک بروند و او را متقاعد کنند که برگردد. او مسؤولیت دیگری برای رفتن به آرشیدوک فیلیپ داشت؛ اما اولویت بازگرداندن دلا پول بود. به گیلدفورد دستور داده شد که اگر ادموند بدون او برنمی گردد، از سفر خود به آرشیدوک فیلیپ صرف نظر کند. در سال ۱۵۰۰ او همراه با پادشاه به ملاقات شاه دوک در کاله رفت. در همان سال او به عنوان شوالیه گارتر انتخاب شد. در سال ۱۵۰۱، به عنوان حسابدار خاندان، کارهای زیادی به منظور فراهم کردن ترتیبات پذیرایی از کاترین آراگون داشت. در ۴ آوریل ۱۵۰۶، او چیزی را که عفو ویژه نامیده می شد، دریافت کرد: ادای مسئولیت در قبال دفاتر فرماندهی مهمات و اسلحه خانه اش و همچنین به عنوان فرمانده اسب. گیلدفورد در ۷ آوریل ۱۵۰۶ وصیت نامه خود را تنظیم کرد. روز بعد او به همراه جان ویتبی، معاون کشیش کلیسای گیسبرن در یورکشایر، برای زیارت سرزمین مقدس به سمت رِی حرکت کرد. آنها روز بعد در نرماندی مستقر شدند و پی از عبور از فرانسه، ساووی و شمال ایتالیا
به ونیز رفتند و از آنجا پس از مدتی اقامت، در ۳ ژوئیه با کشتی سفر کردند. آنها در ۱۸ اوت و پس از بازدید از کرت و قبرس، به یافا رسیدند. اما قبل از مستقر شدن، آنها باید برای نگهبان کوه سیون پیامی به اورشلیم می فرستادند؛ لذا هفت روز در کشتی خود ماندند تا اینکه نگهبان با فرماندهان اورشلیم و راما آمد؛ زیرا بدون حضور نگهبان و همراه هیچ زائری اجازه عبور نداشت. دو روز دیگر صرف بحث در مورد مالیاتی شد که ناویان باید قبل از اینکه آنها پیاده شوند، بپردازند. همین موضوع باعث شد آنها در ۲۷ اوت از کشتی پیاده شوند. مملوک ها آنها را مجبور کردند تا یک شب و یک روز در غار بمانند و وقتی به آنها اجازه داده شد به سفر خود ادامه دهند، هم گیلفورد و هم جان مریض شده بودند. آنها به اورشلیم رسیدند، اما جان ویتبی در ۵ سپتامبر و گیلفورد روز بعد در آنجا درگذشتند. کشیش مخصوص گیلدفورد گزارشی از «زیارت سر ریچارد گیلفورد از سرزمین مقدس، ۱۵۰۶ پس از میلاد» تهیه کرد که ریچارد پینسون در سال ۱۵۱۱ آن را چاپ کرد. این گزارش در سال ۱۸۵۱ توسط سر هنری الیس برای انجمن کمدن تجدید چاپ شد. وصیت نامه گیلدفورد در ۱۰ می ۱۵۰۸ قانونی اعلام شد. ازدواج و مسائل مربوط به
آن. گیلدفورد ابتدا با آن پیمپ، دختر جان پیمپ اهل کنت ازدواج کرد و از او صاحب دو پسر و پنج دختر شد: او برای بار دوم، در حضور هنری هفتم و ملکه اش ژان وو (درگذشتهٔ در ۱۵۳۸)، با خواهر سر نیکلاس واکس ازدواج کرد و از او صاحب یک پسر شد: بیوه گیلدفورد، جوآن که تا سال ها بعد از او زندگی کرد، در سال ۱۵۱۴ همراه با مری تودور، خواهر هنری هشتم به فرانسه رفت. جوآن پس از آن در ازای خدمت به هنری هفتم، ملکه و دو دخترشان، مری، ملکه فرانسه و مارگارت ملکه اسکاتلند، حقوق سالیانه دریافت کرد.
سوپ بیکن سوپی است که با بیکن درست می شود. به طور کلی تعدادی سبزیجات و اغلب یک عامل غلیظ کننده مانند جو مروارید، عدس یا نشاسته ذرت اضافه می شود. می توان آن را به سوپ مینسترون ایتالیایی اضافه کرد تا طعم آن بهتر شود. تنوع زیادی از این سوپ وجود دارد که ممکن است شامل مواد اولیه مانند کلم، لوبیا، سیب زمینی، عدس، اسفناج، نخود فرنگی، گل کلم، کلم بروکلی، تره فرنگی، کدو تنبل و برنج باشد. بیکن یک افزودنی رایج به بسیاری از سوپ ها از جمله سوپ های خامه ای است، به ویژه آنهایی که طعم ملایمی دارند که بر بیکن غلبه نمی کند.
سر رابرت جان لو مژورا مک کلور (Sir Robert John Le Mesurier McClure) (زادهٔ ۲۸ ژانویه ۱۸۰۷ – درگذشتهٔ ۱۷ اکتبر ۱۸۷۳)، کاوشگر ایرلندی، اسکاتلندی تبار و کاوشگر شمالگان بود. در سال ۱۸۵۴، او مسیر گذرگاه شمال غربی را با قایق و سورتمه طی کرد. وی اولین کسی بود که دور قارهٔ آمریکا را پیمود. اوایل زندگی و حرفه. مک کلور، در شهرستان وکسفورد در جنوب شرقی ایرلند چشم به جهان گشود. پدرش، کاپیتان رابرت مک کلور از اهالی شهرستان لندندری، ایالت اولستر بود که در هنگ ۸۹ پیاده نظام خدمت می کرد. زمانی که پدرش در سال ۱۸۰۷، در وکسفورد زندگی می کرد، با مادرش (دختر معاون اسقف، جان الگی) آشنا شد و ازدواج کردند. پدرش در زمان تولد او از دنیا رفت. او عموزادهٔ جین وایلد، مادر اسکار وایلد بود و دوران کودکی خود را زیر نظر پدرخوانده اش، جان لو مژورا، فرماندار آلدرنی گذراند، به کمک او برای حضور در ارتش تعلیم دید. گفته می شود که این شاخه از خانوادهٔ مک کلورها که در دههٔ ۱۶۵۰ طی مستعمره سازی ایالت اولستر در شهرستان لندندری ساکن شدند، در واقع همان مک لئودهایی بودند که نام شان تغییر نمود. در سال ۱۸۲۴، مک کلور به نیروی دریایی سلطنتی پیوست، وی دوازده
سال بعد در سفری اکتشافی به فرماندهی کاپیتان جورج بک، به عنوان درجه دار نیروی دریایی، در کشتی HMS "ترور" اولین تجربهٔ خود از اکتشاف قطب شمال را به دست آورد. پس از بازگشت، او به درجهٔ ستوانی نائل شد و از سال ۱۸۳۸ تا ۱۸۳۹، در منطقهٔ دریاچه های بزرگ پنجگانهٔ آمریکا خدمت کرد، سپس به ایستگاه های نیروی دریایی آمریکای شمالی و هند غربی منتقل شد و تا سال ۱۸۴۶ در آنجا ماند. دو سال بعد، در سال ۱۸۴۸، او به یک گروه کاوشگر پیوست که می خواستند، تیم گمشدهٔ فرانکلین را پیدا کنند؛ این گروه گمشده به رهبری سر جان فرانکلین در سفری اکتشافی به گذرگاه شمال غربی رفته و از سال ۱۸۴۵ مفقود شده بودند. مک کلور به عنوان ستوان یکم و زیر نظر جیمز کلارک رز در کشتی اچ ام اس انترپرایز خدمت کرد. گذرگاه شمال غربی. پس از بازگشت مک کلور، از اولین سفر کاوشی فرانکلین، یک گروه جدید در سال ۱۸۵۰ به فرماندهی ریچارد کالینسن با کشتی اچ ام اس انترپرایز و فرماندهی مک کلور به عنوان زیردست ریچارد، با کشتی اچ ام اس اینوستیگتور تشکیل شد. کشتی ها در اقیانوس اطلس به سمت جنوب حرکت کرده و با کمک کشتی بخار اچ ام اس گورگن از میان تنگهٔ ماژلان به سمت اقیانوس آرام رهسپار
شدند. کالینسن و مک کلور از هم جدا شدند و باقی سفرهای شان دیگر تماسی با هم نداشتند. کشتی اینوستیگتور از میان اقیانوس آرام به سمت شمال حرکت کرد و از طریق تنگهٔ برینگ وارد اقیانوس منجمد شمالی شد. با حرکت به سمت شرق و گذر از پوینت بارو وآلاسکا، به یک گروه کاوشگر بریتانیایی از شمال غربی پیوست. کشتی اینوستیگتور در بهار سال ۱۸۵۳ در منطقهٔ توده های یخی ازحرکت ایستاد. مک کلور و خدمه اش سفر با سورتمه را شروع کردند که به طور تصادفی با گروهی از کشتی اچ ام اس رزولوت که یکی از کشتی های به فرماندهی سر ادوارد بلچر بود و از شرق به منطقهٔ قطب شمال می رفت، برخورد کردند و در نتیجه نجات یافتند. پس از آن، مک کلور سفر خود را از میان گذرگاه شمال غربی به پایان رساند. کشتی رزولوت آن سال نتوانست از قطب شمال خارج شود و در منطقهٔ توده های یخی به گل نشست، اما بعدها پیدا شد.
رافائل سیلوا آرودا () بازیکن فوتبال اهل برزیل است که در پست مدافع میانی برای باشگاه فوتبال الفیصلی عربستان سعودی بازی می کند. وی سابقهٔ حضور در باشگاه فوتبال پونته پرتا در سری آ برزیل، بوآویشتا در لیگ برتر فوتبال پرتغال، در سری بی برزیل، الفیصلی در لیگ حرفه ای فوتبال عربستان و استقلال در لیگ برتر ایران را دارد. دوران باشگاهی. سیلوا که در کویابا، برزیل به دنیا آمد، فوتبال حرفه ای خود را در سال ۲۰۱۰ با باشگاه فوتبال ریو پورتو برزیل آغاز کرد. در ۱۹ ژوئیه ۲۰۱۳، او به باشگاهی در سری آ برزیل به نام باشگاه فوتبال پونته پرتا پیوست. در ۲۵ ژوئیه، او اولین بازی خود را برای این باشگاه در شکست ۱–۰ مقابل باشگاه فوتبال ناسیونال در جام حذفی فوتبال برزیل انجام داد. رافائل سیلوا سیلوا در ۱ آوریل ۲۰۱۵ باشگاه فوتبال بوآ اسپورته برزیل قرض داده شد تا بیشتر در موقعیت بازی قرار بگیرد. وی در ۲۳ می ۲۰۱۵، اولین گل خود را برای این باشگاه در مقابل باشگاه پارانا به ثمر رساند و در نهایت این بازی با نتیجه ۱–۱ به پایان رسید. در ۱۳ ژانویه ۲۰۱۶، او با قراردادی دو ساله به باشگاه فوتبال کریسیوما پیوست. در ۱۸ ژوئیه ۲۰۱۷، او در جریان بازی مقابل با
شگاه فوتبال بوآ اسپورته مصدوم شد و سه ماه بعد در اواخر اکتبر ۲۰۱۷ به میدان های مستطیل سبز بازگشت. در ۸ ژانویه ۲۰۱۸، سیلوا به باشگاه ورزشی گوییاس پیوست. ولی پس از مدتی حضور در این تیم، او قرارداد خود را با باشگاه در ۲۸ ژوئن فسخ کرد. دو روز بعد از فسخ، سیلوا به باشگاه فوتبال بوآویشتا در لیگ برتر فوتبال پرتغال قراردادی سه ساله امضا کرد. الفیصلی. سیلوا در تاریخ ۳۰ مه ۲۰۱۹ با قراردادی یکساله به الفیصلی عربستان پیوست و با این تیم به قهرمانی جام پادشاهی عربستان ۲۰۲۱–۲۲ با شکست تیمهای قدرتمند این کشور چون النصر، الباطن، الاتفاق و التعاون رسید و علیرغم حضور در دفاع، ۶ گل برای این باشگاه به ثمر رساند (از جمله گلزنی به الهلال در تساوی ۱–۱ در لیگ عربستان). سیلوا در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۲ از الفیصلی عربستان جدا شد. استقلال. با توجه به نیاز مبرم استقلال به بازیکن مدافع به دلیل سرباز شدن سیاوش یزدانی و محمد حسین مرادمند، سیلوا در مارس ۲۰۲۲ (۱۷ اسفند ۱۴۰۰) با قراردادی ۶ ماهه به استقلال پیوست. سیلوا پس از کسب عنوان قهرمانی بدون باخت لیگ برتر فوتبال ایران ۰۱–۱۴۰۰ قرارداد خود را به مدت دو فصل دیگر با استقلال تمدید کرد سیلوا همچنین در ب
رنامه نوروز فوتبالی توانست با کسب ۳۹درصد آرا عنوان برترین مدافع میانی سال ۱۴۰۱ لیگ ایران را کسب کند و در دومین فصل از حضور وی در استقلال عنوان قهرمانی سوپرجام ایران را کسب کرد. سیلوا پس از یک و نیم فصل حضور در استقلال در ۳ تیر ۱۴۰۲ به دلیل پرداخت نشدن مطالباتش قرارداد خود را با استقلال فسخ کرد اما پس از نیم فصل بازیکن آزاد ماندن در ۱۴ دی ۱۴۰۲ با قراردادی یک و نیم ساله به استقلال بازگشت.
کاسیا آنتونیتا () ایستگاهی در خط ۲ متروی میلان در روستایی به همین نام است. این ایستگاه در روز به طور میانگین ۶۰۰ نفر را جا به جا می کند.
رابرت مک کورمیک (Robert McCormick) (زادهٔ ۲۲ ژوئیه ۱۸۰۰ – درگذشتهٔ ۲۵ اکتبر ۱۸۹۰)، جراح کشتی در نیروی دریایی سلطنتی، کاوشگر و طبیعت گرا بریتانیایی بود. دوران زندگی. مک کورمیک در گریت یارموث، انگلستان چشم به جهان گشود. پدرش، رابرت مک کورمیک، از اهالی بالریگ، شهرستان تایرون و جراح نیروی دریایی بود. از سال ۱۸۲۱، مک کورمیک در لندن تحت نظر سر آستلی کوپر در بیمارستان سنت توماس و بیمارستان گایز به تحصیل در رشتهٔ پزشکی پرداخت و در سال ۱۸۲۲ دیپلم خود را گرفت سپس در سال ۱۸۲۳ به عنوان دستیار جراح به نیروی دریایی سلطنتی پیوست. او پیش از ترک نیروی دریایی به علت بیماری، به مدت دو سال در هند غربی خدمت کرد. پس از یک سال مأموریت درون یک کشتی در دریای شمال، در سال ۱۸۲۷، رابرت دستیار جراح در کشتی HMS هکلا به فرماندهی ویلیام ادوارد پری شد و به گروه کاوشگر پری در جستجوی قطب شمال پیوست. رابرت به سه مأموریت خارج از کشور رفت و در آن مأموریت ها احساس کرد که مورد قدردانی قرار نگرفته است که در نتیجه در زمرهٔ «ترک خدمت» قرار گرفت که در اصطلاح نیروی دریایی به معنای نارضایتی یا ناسازگاری شخصی بود. پیش از شروع سال ۱۸۳۰، رابرت مرخصی با حقوق
انتظار خدمت گرفت و در سخنرانی های تاریخ طبیعی رابرت جیم سان در دانشگاه ادینبورگ شرکت کرد. این سخنرانی ها توسط نیروی دریایی حمایت می شد و مک کورمیک احساس نمود که «فقط اسکاتلندی ها فرصت این را دارند که رئیس بخش ما شوند». مک کورمیک همچنین در کلاس های خدمات پزشکی، مامایی، گیاه شناسی و شیمی شرکت کرد و رشتهٔ جراحی را از جان لزارز آموخت. در می ۱۸۳۱، مک کورمیک به لندن بازگشت، جاییکه فرانسیس بوفورت به دنبال پرسنل مناسب برای سفری اکتشافی به آمریکای جنوبی بود. مک کورمیک واجد شرایط به نظر می رسید و به عنوان جراح برای دومین سفر کشتی اچ ام اس بیگل، تحت فرماندهی کاپیتان رابرت فیتزروی استخدام شد. مک کورمیک تصور می کرد که این موقعیت می تواند، فرصتی به عنوان یک طبیعت شناس در اختیار او قرار دهد، به طوری که جیمسون در نوامبر به او نامه نوشت و توصیه های دقیق و مفصلی به او کرد که چطور از «فرصت های بی شماری» که این «سفر اکتشافی» برای «پیشرفت تاریخ طبیعی» فراهم می کند، نهایت استفاده را نماید. مک کورمیک کاملاً انتظار داشت که مجموعه ای بزرگ از تاریخ طبیعی با ارزش اجتماعی قابل توجه ای را گردآوری کند و به عنوان یک طبیعت شناس کاوشگر مشهو
ر شود. در حالی که آماده سازی تدارکات کشتی بیگل تا اواخر اکتبر ادامه داشت، مک کورمیک با چارلز داروین ملاقات کرد که در کشتی جایگاهی غیررسمی به عنوان یک طبیعت شناس-سرمایه گذار به او داده شده بود که می توانست، همسفر کاپیتان فیتزروی شود. داروین به استاد دانشگاه خود، جان استیونز هنسلو دربارهٔ مک کورمیک نوشت: «دوستم آقای دکتر، آدم احمقی است، اما ما خیلی دوستانه پیش می رویم، در حال حاضر او در رنج و عذاب به سر می برد که آیا کابینش را خاکستری کند یا سفید. به غیر از این موضوع، چیز دیگری از او نمی شنوم». زمانی که سفر شروع شد، اولین ورود آنها به خشکی در ژانویهٔ ۱۸۳۲ به جزیرهٔ سانتیاگو در جزایر کیپ ورد بود. مک کورمیک و داروین با هم به دور و اطراف جزیره رفتند و داروین که تحت تأثیر ایده های چارلز لایل در زمین شناسی بود، شیوه و روش مک کورمیک را قدیمی می پنداشت. «او فیلسوفی نسبتاً با سبک قدیمی و از مُد افتاده بود؛ در جزیرهٔ سانتیاگو به نقل از خودش، او دو هفتهٔ اول را به اظهارات کلی پرداخت و در طول دو هفتهٔ آخر، اطلاعات خاصی را جمع آوری کرد». زمانی که فیتزروی، بدون آنکه به مک کورمیک فرصت گردآوری را بدهد، داروین را به خشکی برد،
مک کورمیک بیش از پیش دلسرد و ناامید شد. آخرین تیرخلاص در ریودوژانیرو در آوریل ۱۸۳۲ زده شد، زمانی که فیتزروی ترتیبی داد که مجموعهٔ داروین بسته بندی و به انگلستان فرستاده شود. مک کورمیک ترک خدمت کرد و در خاطرات خود در سال ۱۸۸۴ خاطرنشان می کند، «از آنجاییکه خودم را در موقعیتی اشتباه در یک کشتی کوچک و بسیار آزاردهنده قرار دادم، و توقعاتم از انجام فعالیت های تاریخ طبیعی برآورده نشد و همچنین برای رسیدن به ساحل و جمع آوری مجموعه مدام با مشکل مواجه شدم، از دریاسالار و فرماندهٔ این ایستگاه اجازهٔ مرخصی گرفتم و قرار شد با کشتی اچ ام اس تاین به خانه بازگردم». پس از آن مک کورمیک میان سال های ۱۸۳۹ و ۱۸۴۲ به عنوان جراح در سفر اکتشافی قطب جنوب به فرماندهی جیمز کلارک راس شرکت کرد. در آخرین سفر، کارهای طبیعت شناسی بیشتر توسط جوزف دالتون هوکر انجام شد و مک کورمیک به کمک توماس آبرنتی بر زمین شناسی و جمع آوری پرندگان متمرکز بودند. در ۲۶ اوت ۱۸۴۴، مک کورمیک به عضویت کالج سلطنتی جراحان درآمد. مک کورمیک همچنین در جست وجوی جان فرانکلین، یک گروه تجسس ناموفق را رهبری کرد. در سال ۱۸۸۴، او شرح حالی از زندگی خود با نام سفرهای اکتشافی در
دریاهای قطب شمال و قطب جنوب و در سراسر جهان را منتشر کرد. میراث. هوارد ساندرز به یاد رابرت مک کورمیک، قاپوی/اسکوای قطب جنوب (پرنده ای دریایی) را به نام او نام گذاری کرد. مک کورمیک این نمونه را در ۱۲ ژانویه ۱۸۴۱ در جزیرهٔ پوزشن، سرزمین ویکتوریا، قطب جنوب شناسایی کرده بود. خلیج مک کورمیک در جزیرهٔ دوون، در نزدیک منطقه ای که مک کورمیک در جستجوی گروه گمشدهٔ فرانکلین بود، به افتخار او نام گذاری شده است. رابرت پیری، آبدرهٔ مک کورمیک در شمال غربی گرینلند را به افتخار او نام گذاری کرد.
رابطه یک به یک در تحلیل سامانه ها، نوعی از کاردینالیتی است که به رابطه بین دو موجودیت اشاره دارد؛ به عنوان مثال A و B که در آن یک عنصر از A ممکن است فقط به یک عنصر از B مرتبط باشد و بالعکس. از نظر ریاضی، یک تناظر دوسویه از A تا B وجود دارد. برای مثال؛ A را مجموعه همه انسان ها و B را مجموعه تمام مغزهای آنها در نظر بگیرید. هر شخص از A می تواند و باید فقط یک مغز از B داشته باشد و هر مغز انسانی در B می تواند و باید فقط متعلق به یک فرد باشد که در A موجود است. در یک پایگاه داده رابطه ای، رابطه یک به یک زمانی وجود دارد که یک ردیف در یک جدول ممکن است تنها با یک ردیف در جدول دیگر مرتبط شود و بالعکس. توجه به این نکته مهم است که یک رابطه یک به یک ویژگی داده ها نیست، بلکه بیشتر مربوط به خود رابطه است. لیسی از مادران و فرزندانشان ممکن است به طور اتفاقی مادران دارای یک فرزند را توصیف کند، در این صورت یک ردیف از جدول مادران تنها به یک ردیف از جدول کودکان اشاره دارد و بالعکس، اما خود این رابطه یک به یک نیست؛ زیرا مادران ممکن است بیش از یک فرزند داشته باشند، بنابراین یک رابطه یک به چند شکل می گیرد.
سالومون آگوست آندره (Salomon August Andrée) (متولد ۱۸ اکتبر ۱۸۵۴ در گراننا، اسملاند – درگذشت اکتبر ۱۸۹۷ در کویتویای شمالگان نروژ)، که اغلب او را به نام اِس. اِی آندره (S. A. Andrée) می شناختند، یک مهندس، فیزیک دان، هوانورد و کاوشگر قطب اهل سوئد بود. آندره در حین تلاش برای رهبری یک سفر برای رسیدن به قطب شمال جغرافیایی با بالون هیدروژنی درگذشت. سفر بالون در رسیدن به قطب ناموفق بود و منجر به کشته شدن هر سه نفر از شرکت کنندگان آن شد. اوایل زندگی و تأثیرات. آندره در شهر کوچکی به نام گراننا در سوئد به دنیا آمد. او با مادرش، به خصوص پس از مرگ پدرش در سال ۱۸۷۰، رابطه بسیار نزدیکی داشت. آندره پس از تحصیل در مؤسسه سلطنتی فناوری در استکهلم، سال ۱۸۷۴ در رشته مهندسی مکانیک فارغ التحصیل شد. وی در سال ۱۸۷۶ به نمایشگاه سده در فیلادلفیا رفت و در آنجا به عنوان خدمتگار در غرفه سوئدی مشغول به کار شد. آندره در طول سفر خود به ایالات متحده کتابی در مورد بادهای تجارتی خواند و با هوانورد آمریکایی، جان وایز، ملاقات کرد. این آشنایی ها زمینه علاقه همیشگی او به سفر با بالون را فراهم کرد. آندره به سوئدی بازگشت و یک مغازه ماشین فروشی افتتا
ح نمود و الی سال ۱۸۸۰ در آنجا کار کرد. وی در این حرفه موفق نبود و به زودی پشت شغل دیگری رفت. از سال ۱۸۸۰ الی ۱۸۸۲، او معاون مؤسسه سلطنتی فناوری بود و در ۱۸۸۲–۱۸۸۳ در یک سفر علمی سوئدیی به اسپیتسبرگ شرکت کرد. این سفر به رهبری نیلز اکهلم صورت گرفت و آندره مسئول مشاهدات مربوط به تولید برق از باد بود. آندره از سال ۱۸۸۵ الی پایان عمرش در اداره ثبت اختراعات سوئدی کار می کرد. او همچنین از سال ۱۸۹۱ الی ۱۸۹۴ یکی از اعضای لیبرال شورای شهر استکهلم بود. آندره به عنوان یک دانشمند، در مورد الکتریسیته هوا، هدایت گرما و اختراعات مجلات علمی منتشر کرد. او که دوست صمیمی یوناس پاتریک لیونگستروم بود، سهم مهمی در آموزش پسران او، بیرگر و فردریک لیونگستروم داشت. نگاه او به زندگی بر اساس علوم طبیعی بود و هیچ علاقه ای به هنر یا ادبیات نداشت. آندره به توسعه صنعتی و تکنیکی معتقد بود و تأکید می کرد که حقوق زنان در نتیجه پیشرفت تکنیکی به دست می آید. سفر اکتشافی به قطب شمال. پروژه اکتشاف قطبی او که از سوی آکادمی سلطنتی علوم سوئدی و افرادی مانند پادشاه اسکار دوم و آلفرد نوبل حمایت و تأمین مالی می شد، مورد توجه بسیاری قرار گرفت و به عنوان یک
طرح جسورانه و میهن پرستانه معرفی شد. به منظور شروع سفر قطب شمال، اولین تلاش برای هوا کردن بالون اورنن (عقاب) در تابستان ۱۸۹۶ در جزیره دانِس واقع در غرب مجمع الجزایر سوالبارد انجام شد. اما بادها مانع شروع سفر شدند. آندره در ۱۱ ژوئیه ۱۸۹۷ مجدداً تلاش کرد تا بالون را هوا کند. او همراه با مهندس کنوت فرنکل و عکاسی به نام نیلز استریندبرگ (نوه برادر آگوست استریندبرگ، نمایش نامه نویس) بالون را هوا کردند و این بالون به مدت ۶۵ ساعت حرکت کرد. با این حال، این پرواز از نوع هدایت شده نبود. در هنگام بلند شدن، از مجموع سه طناب لغزشی متصل به محفظه بالون، دو طناب پاره شدند. قرار بود این طناب ها روی یخ قلاب شوند و لذا به عنوان نوعی سکان عمل کنند (این مورد توسط خدمه زمینی مشاهده شد). آنها ده ساعت پس از بلند شدن، در بادهای شدید ناشی از طوفانی که در ناحیه در جریان بود، گرفتار شدند. وزش بادهای شدید ادامه پیدا کرد و همراه با باران، باعث ایجاد یخ روی بالون شد و از ادامه پرواز جلوگیری کرد. به احتمال زیاد آندره قبل از پایان پرواز، فهمیده بود که هرگز به قطب نزدیک نخواهند شد. به همین دلایل، آنها به اجبار روی یخ فرود آمدند. این یک فرود ن
یمه کنترل شده بود و به سقوط منجر نشد. آنها ۲۹۵ مایل (۴۷۵ کیلومتر) را طی کرده بودند و در توده یخ گرفتار شده بودند. این سفر برای حرکت روی یخ (سه سورتمه و یک قایق) تجهیز شده و تدارکات برای سه ماه در نظر گرفته شده بودند. همچنین سه منبع در شمال سوالبارد و یکی در سرزمین فرانتس یوزف وجود داشت. آنها به سمت شرق و سرزمین فرانتس یوزف حرکت کردند، اما پس از یک هفته به دلیل جریاناتی که توده یخ را به حرکت درآورده بود، به سمت غرب حرکت کردند. آنها سپس به سمت شمال سوالبارد تغییر جهت دادند. سرعت حرکت آنها به خاطر رانش یخ و سطح ناهموار یخ ها کم شد. این سه نفر مجبور بودند خودشان سورتمه ها را بکشند و علی رغم ذخایر غذایی خوب که شکار خرس های قطبی هم به ذخایر غذایشان اضافه شده بود، تلاش ها برای حرکت روی یخ ناهموار و متحرک، آنها را خسته کرد. آنها در اوایل اکتبر، پس از بیش از دو ماه حرکت روی یخ، به خشکی رسیدند و درست در شرق سوالبارد وارد کویتویا (جزیره سفید) شدند. احتمالاً آنها دو هفته پس از فرود، در آنجا تلف شدند. اکثر نویسندگان مدرن موافقند که نیلز استریندبرگ یک هفته پس از رسیدن درگذشته است: او را در میان صخره ها دفن کردند (اگرچه هیچ
نشانی روی قبر او گذاشته نشد) و جسد دو مرد دیگر نیز بعدتر در خیمه پیدا شد. ثبت خاطرات و مشاهدات تنها چند روز پس از رسیدن آنها به کویتویا متوقف می شود. تا آن زمان این سه نفر حتی در شرایط سخت نیز مشاهدات خود را ثبت می کردند؛ لذا به نظر می رسد که پس از چند روز اتفاق مهمی رخ داده و این احتمال وجود دارد که استریندبرگ در این زمان فوت کرده باشد. علت مرگ وی مشخص نشده است. بسیار بعید است که او خودکشی کرده باشد (این کار با تریاک امکان پذیر بود). تا آن زمان بدون شک هر سه متوجه شده بودند که زنده نخواهند ماند. صرف نظر از هر احساسی که استریندبرگ به نتیجه این سفر داشته، تقریباً مشخص است که او گزینه خودکشی را خیانت به همسفران خود می دانست. یادداشت های خاطرات سفر نشان می دهد که هر سه مرد در طول سفر بر روی یخ دریا، گاهی اوقات دچار مشکلات گوارشی، بیماری و خستگی می شدند. علت نهایی مرگ، احتمالاً مربوط به خوردن گوشت خرس قطبی است که حاوی انگل تریچینلا می باشد. انگل تریچینلا در بقایای جسد یک خرس قطبی که در محل توسط دکتر دانمارکی، ارنست تراید، مورد بررسی قرار گرفت، یافت شد. این نتیجه گیری در کتابی به نام «مردگان در جزیره سفید» در سال
۱۹۵۲ منتشر شد. شکی نیست که این سه نفر در طول سفر خود آلوده شده اند، اما بازه زمانی دقیق آن مشخص نیست (و این مهم است؛ زیرا انسان معمولاً در صورت زنده ماندن از موج اول عفونت، نسبت به تریکینوز مصونیت پیدا می کند). وقتی آنها به جزیره سفید رسیدند، به اسهال مکرر مصاب شده بودند. یک نشانه قابل قبول برای این موضوع این است که برخی از آذوقه هایی که آنها به ساحل آورده اند (مشخصاً پس از چند روز حرکت به سمت غرب) تخلیه و در نزدیکی آب رها شده و به مکان امن تری نزدیک کمپ منتقل نشده است. در مقابل، ویله جالموراستفانسون کاشف قطب شمال در کتاب خود به نام «اسرار حل نشده قطب شمال» این نظریه را مطرح کرد که نیلز استریندبرگ احتمالاً در حین تعقیب یک خرس قطبی به خاطر غرق شدن جان خود را از دست داده است. وی معتقد است که آندره و فرنکل نیز از تجمع مونوکسید کربن ناشی از سوختن اجاق خراب در هنگام پخت و پز در خیمه خود چادر خفگی شده اند. برای توضیحِ تجمع گاز متصاعد شده از اجاق خراب، استفانسون به تجربه خود در مورد اجاق های خراب اشاره کرد و گفت که برای کار کردن، باید به طور مداوم این اجاق ها را پکه کنید. به نظر او آنها امید خود را برای بازگشت از د
ست نداده بودند، اما اشتباهات زیادی مرتکب شده بودند و اگر در آن زمان از بین نمی رفتند، به خاطر چیز دیگری جان خود را از دست می دادند. عواقب. تا زمان پیدا شدن آخرین محل کمپ آندره در سال ۱۹۳۰، علت ناکام ماندن این سفر موضوع افسانه ها و شایعات بود. در سال ۱۸۹۸، یعنی یازده ماه پس از اینکه آندره برای اولین بار جزیره سفید (یا به گفته او ایسلند جدید) را مشاهده کرد، یک تیم کاوش قطبیِ سوئدی به رهبری آ. جی ناترست در فاصله ۱ کیلومتری از کمپ در حال عبور از ساحل بود، اما شرایط آب و هوایی مانع از رسیدن آنها به ساحل شد. در همین زمان آنها متوجه شدند که طوفان شدیدی در حال وقوع است و خطوط هدایتی در حین حرکت گم شده است. پیش از سال ۱۹۳۰، کاوشگران باتجربه قطبی حدس می زنند که نمی توانند این سفر را پیش ببرند و احتمالاً مجبور می شوند روی یخ فرود بیایند. سرانجام در سال ۱۹۳۰ بقایای این سه مرد در سفر براتواگ نروژی پیدا شد، اما بقایای انتقال داده شده تنها شامل دو جسد است. یک ماه بعد کشتی اِم/کا ایسبیورن که توسط یک روزنامه کرایه شده بود، یافته های دیگر از جمله جسد سوم را نیز پیدا کرد. دفترچه یادداشت، دفتر خاطرات، نگاتیوهای عکاسی، قایق و بسی
اری از ظروف و اشیاء دیگر کشف شد. بازگرداندن اجساد آندره و همکارانش استریندبرگ و فرنکل به کشور یک رویداد مهم بود. مراسم تشییع جنازه باشکوهی برای این سه کاشف برگزار شد و پادشاه گوستاف پنجم نیز در آن سخنرانی کرد. پیکر هر سه کاشف سوزانده شد و خاکستر آنها در گورستان نورا بگراونینگ اسپلاتسن در استکهلم دفن گردید. ارزیابی های مدرن. در اوایل دهه ۱۹۶۰ جایگاه آندره به عنوان یک قهرمان ملی زیر سؤال رفت و دیدگاه سردتر و بدبینانه تری نسبت به او حاکم شد. این رویکرد بی شباهت به ارزیابی تغییریافته نسبت به سفر قطب جنوب رابرت فالکون اسکات نیست. ارزیابی های مدرن استدلال می کنند که این سفر به طور قطع محکوم به شکست بوده؛ زیرا آندره آشکارا از کسب اطلاعات دربارهٔ امکان پذیر بودن این سفر خودداری کرده است (و همچنین آندره تجربه بسیار کمی در پرواز با بالون های بزرگ داشته که هیچ کدام در شرایط قطب شمال نبوده است). آندره در عصر خود با احساسات ملی بازی کرده و باعث شد خودش و دو همراهش به سادگی جان خود را از دست بدهند. چندین نویسنده مدرن، به دنبال پرتره آندره پر اولوف ساندمن در رمان نیمه مستند پرواز عقاب (Ingenjör Andrées luftfärd، ۱۹۶۷)، حدس
می زنند که آندره، در زمان عزیمت به سوالبارد در سال ۱۸۹۷، شرمنده کمپین مالی موفق و احساسات ملی شده بود و دیگر قادر به عقب نشینی یا اعتراف به وجود ضعف در برنامه ها در مقابل مطبوعات نبود. میراث. کاشف سوئدی قطب شمال، آ. جی ناترست، ناحیه ای در گرینلند را به نام او آندره لند نام گذاری کرد. جووانی پاسکولی، شاعر ایتالیایی، شعری دربارهٔ سفر و مرگ آندره سروده است. کمپوزر آمریکایی، دومینیک آرجنتو، در چرخه شعر The Andrée Expedition که برای باریتون سوئدی هاکان هاگگارد نوشته، از نوشته های آندره استفاده کرده است. ادوارد گیمونتِ مورخ گفته است که کشف بقایای این سفر در سال ۱۹۳۰ بر اچ پی لاوکرافت در نوشتن کتاب «در کوه های جنون» تأثیر گذاشت. یان ترول فیلمساز سوئدی، در سال ۱۹۸۲ فیلمی را بر اساس کتاب ساندمن به نام «پرواز عقاب» کارگردانی کرد. در سال ۲۰۱۰، گروه راک آمریکایی برینز اِسکیپ یک آلبوم مفهومی هفت آهنگی با الهام از ماجراهای آندره با عنوان «سفر: گزارشی از اکسپدیشن قطب شمال اِس. اِی آندره در سال ۱۸۹۷» تهیه کردند. رمان «ستاره استریندبرگ» نوشته یان والنتین نویسنده سوئدی در سال ۲۰۱۰ حول محور داستان این سفر می چرخد. بر اساس گزارش
ها، کاوش کنندگان دو اثر باستانی پیدا کردند که دریچه ای را به دنیای اموات نورس باز کرد و زنجیره ای از رویدادها را آغاز کرد که هر دو جنگ جهانی و عصر مدرن را با اسطوره های باستانی نورس مرتبط می کرد. در سال ۲۰۱۲، گروه کُر انگلیسی گرینلند آهنگ «ریندیر ۱۸۹۷» را در آلبوم خرد خود به نام «اینجا هستیم، مانند ارواح در این اطراف سرگردانیم» قرار دادند و در آن از داستان سفر آندره الهام گرفته اند. در سال ۲۰۱۳، شرکت تئاتر بریتانیا/نروژ به نام «نیو اینترنشنال اِنکانتر» (NIE) نمایش داستان بالون یخی را با همکاری مشترک «نورث وال آکسفورد» و «کی تئاتر» تولید کرد. «نورث نورث نورث» در ۹ می ۲۰۱۳ در تئاتر کی در پیتربورو، در سراسر بریتانیا و به طور بین المللی به نمایش درآمد. در سال ۲۰۱۳ بئا اوسما نویسنده سوئدی، رمان «Expeditionen: min kärlekshistoria» را منتشر کرد و در آن داستان را به عنوان عشق استریندبرگ به نامزدش، آنا چارلیه، بازگو کرد.