Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زا، به سمت قزوین حرکت کنند. بعد از حرکت سپاه سلیمان خان، بایندرخان و امیره سیاوش بدون خداحافظی از سپاه قزلباش جدا شده و مردم منطقه ضمن مسدود کردن راه ها در جنگل، به جنگ با سپاه قزلباش پرداخته و بسیاری را به قتل رساندند. خروج امرای استاجلو از گیلان، پایان مناقشات نبود. به فرمان شاه، محمدامین خان، پسر دوم جمشیدخان، حاکم جدید بیه پس شد و علی بیگ سلطان فرزند احمد سلطان، به وکالت محمدامین خان منصوب شد. همچنین حاکم گسکر ملزم شد که در صورت هجوم خان احمد به بیه پس، به کمک علی بیگ سلطان بشتابد. فردی به مخالفت با علی بیگ سلطان ظهور کرد که توسط شیرزاد سلطان سپهسالار رشت سرکوب شد. اما شیرزاد سلطان، خود، مدعی جدیدی شده و با برداشتن محمدامین خان شورش نمود. امیره سیاوش در آوریل ۱۵۸۴ به جنگ با او پرداخت و محمدامین خان را به علی بیگ سلطان بازگرداند. شیرزاد سلطان از سوی خان احمد، سپهسالار کوچصفهان شد و دوباره قصد تصرف فومن کرد که باز هم ناکام ماند. او این بار ابراهیم خان پسر بزرگ جمشیدخان را برداشته و راهی فومن شد. علی بیگ در جنگ شکست خورد و به نزد امیره سیاوش رفت تا از او کمک بگیرد. شیرزاد سلطان پس از اطلاع از لشکرکشی بزرگ حا
کم گسکر، ابراهیم خان را برداشته و به لاهیجان نزد خان احمد رفت. از سوی دیگر، محمدامین خان که همراه علی بیگ سلطان به ماسوله سفر کرده بودند، با نقشهٔ خان احمد، به طریقی ربوده شده و به لاهیجان آورده شدند. شیرزاد سلطان که از توطئهٔ خان احمد آگاه شده بود، به منظور صلح با علی بیگ و مقابله با خان احمد، از امیر حمزه خان تالش — که چندی پیش، پدرش بایندرخان را کنار زده و خودش حاکم آستارا شده بود — دعوت کرد که مراسم ازدواج دخترش با ابراهیم خان را برگزار کند و با تقسیم نمودن بیه پس بین پسران جمشیدخان، قتل و خونریزی را به مصالحه تبدیل کند. یک سال قبل از قتل جمشیدخان، پسرش ابراهیم خان، دختر امیر حمزه خان را نامزد کرده بود. امیر حمزه خان موافقت خود را اعلام کرد. او به همراه پسرانش و سران سپاه تالش، به گسکر آمد و به اتفاق شوهرخواهرش امیره سیاوش، به فومن رفتند. در اواخر ۱۵۸۵، پیمان صلح علی بیگ و شیرزاد با میانجی گری امیر حمزه خان منعقد شد و همگی به سوی رشت روانه شدند. براساس مفاد صلح، مقرر شده بود که امیر حمزه خان طی نامه ای به خان احمد، محمدامین خان را به رشت بیاورد و با واگذاری رشت به او، اختلافات گسترده و جنگ طولانی را پایان
ببخشد. علی بیگ به همراه ابراهیم خان به فومن بازگشت و محمدامین خان نیز در خشکبیجار رشت مستقر شد. تسلط دولت مرکزی. شاه عباس یکم () به محوریت عناصر سیاسی و نظامی استاجلو به قدرت رسید و سایر عناصر قزلباش از جمله تالشان آستارا به حاشیه رفتند. آن ها با حمایت از تاج گذاری شاه جدید، برای پرداخت خراج به پایتخت رفتند تا بتوانند حاکمیت های محلی خود را حفظ کنند امیرحمزه خان پیش از بسیاری از حاکمان محلی و منطقه ای، خود را به پایتخت رساند و با مرشدقلی خان استاجلو وکیل دیوان اعلیٰ دیدار کرد. با این حال، به زودی شاه عباس درصدد کاهش قدرت حاکمان محلی برآمد و سیاست تمرکزگرایی را در پیش گرفت. در ابتدای حکومت شاه عباس، تعدادی از بزرگان ایلات استاجلو و شاملو که محکوم به مرگ بودند، از قزوین گریخته و به لاهیجان پناه بردند. از سوی دیگر، دعوت خان احمد از مراد سوم سلطان عثمانی () برای تصرف گیلان در جریان جنگ ۱۵۹۰–۱۵۷۸ با عثمانی، موجب خشم شاه عباس شد. شاه که به دنبال بهانه ای برای لشکرکشی به گیلان بود، پیشنهاد ازدواج پسر خود با دختر خان احمد را مطرح کرد که ابتدا با مخالفت خان احمد مواجه شد. مراسم ازدواج سرانجام در ژوئن ۱۵۹۱ انجام شد ام
ا خان احمد که از حملهٔ قریب الوقوع شاه نگران بود، نامه ای به سلطان عثمانی نوشت و از او خواست که شاه را از حمله به گیلان منصرف کند. شاه عباس، خان احمد را به قزوین احضار کرد اما او سر باز زد و بدین ترتیب، فرمان فتح بیه پیش در آوریل ۱۵۹۲ به فرهادخان قرامانلو حاکم اردبیل صادر شد. فرهادخان و برادرش ذوالفقارخان با لشکر بزرگی از قزلباشان، از راه تالش وارد گیلان شدند. امیره سیاوش و علی بیگ نیز به فرمان شاه، به لشکر قزلباش ملحق شدند. پس از جنگی خونین، قزلباشان در ۱۶ ژوئیه لاهیجان را فتح کردند. دو روز بعد، شاه عباس وارد لاهیجان شد و پاره های گیلان را به قلمروی سلطنتی ملحق کرد. بخشی از قوای تالش شمالی در این لشکرکشی تحت فرمان فرهادخان بودند. شاه عباس قصد تسخیر کل گیلان را داشت به همین جهت لازم بود که حاکمان محلی را به شدت تضعیف یا به کلی از بین ببرد. به زعم او، این حاکمان با انکار اطاعت از وی، یاغی شده بودند بنابراین تصمیم گرفت که حکومت های محلی را پایان داده و امور مناطق فوق را به افرادی تحت عنوان وزیر بسپارد. به همین بهانه، به شکارگاه قزل آغاج رفت. فرهادخان که در خدمت شاه بود، امیره سیاوش و علی بیگ را به قزل آغاج فراخ
واند و در آن جا دستگیر نمود. از زمان سرنگونی خان احمد، علی بیگ با دریافت رتبهٔ خان، حاکم بیه پس شده و حکومت خلخال نیز به امیره سیاوش واگذار شده بود. دستگیر کردن امیره سیاوش، ضربه ای به حاکم قدرتمند تالش امیرحمزه خان که برادرزن او بود، به حساب می آمد. امیر حمزه خان که می دانست شاه عباس در پی تصرف کل تالش و گماردن قزلباشان ترک تبار به جای حاکمان تالش است، از حکم شاه برای حضور در قزل آغاج تخطی کرد. او علاوه بر رابطهٔ خویشاوندی با امیره سیاوش، رابطهٔ دوستانه ای نیز با علی خان داشت به همین دلیل از سوی شاه متهم شد که در امور بیه پس و گسکر دخالت می کند. شاه عباس در جهت تضعیف حاکم تالش، لنکران را به ذوالفقارخان امیرالامرای آذربایجان واگذار کرد و برادر دیگرش الوند سلطان قرامانلو را به حکومت لنکران فرستاد اما امیر حمزه خان با ورود الوند سلطان به لنکران مخالفت کرد. به دستور شاه، سپاهیان اردبیل برای استقرار الوند سلطان، روانهٔ لنکران شدند. امیر حمزه خان در جنگ با قزلباشان شکست خورد و به قلعهٔ شِنْدان عقب نشینی کرد. او به دلیل دشمنی با تالشان، حاضر به تسلیم در برابر ذوالفقارخان نبود و مقاومت چندین ماههٔ سپاه تالش، باعث وا
رد شدن تلفات به سپاه ذوالفقارخان شده بود. سرانجام در نوامبر ۱۵۹۲ ، حاکم قم، به دستور شاه به شندان رفته و با تضمین جانی امیر حمزه خان و خانواده اش، محاصره را پایان داد. امیر حمزه خان از راه دریا به شروان — که براساس پیمان فرهادپاشا، به عثمانی واگذار شده بود — رفت. کینهٔ شاه عباس از حاکم آستارا، ناشی از عدم همراهی امیر حمزه خان با حامیان عباس در نزاع برای به دست آوردن تاج وتخت بود. در باورهای عامه مردم آستارا، روایتی از یک زن وجود دارد که حکومت بخشی از تالش را داشت و در اثر حملهٔ قزلباشان، به جنگل پناه برده بود. این زن پس از مدتی دستگیر، و به دستور شاه عباس زنده سوزانده شد. تالش از زمان سرنگونی امیر حمزه خان، در تیول ذوالفقارخان قرار گرفت و الوند سلطان به کمک طبقهٔ شیخاوند و شاهسون ها بر لنکران حاکم شد. ذوالفقارخان از قوای تالش برای سرکوب علی خان فومنی در مارس ۱۵۹۴ استفاده کرد. فرهادخان قرامانلو که وزارت گیلان را برعهده داشت، در اوت ۱۵۹۸ به دستور شاه عباس کشته شد و خواجه محمدشفیع خراسانی جایگزین او شد. شاه عباس تمام تیول های گیلان را از تیول داران گرفت و گیلان را — که در این برهه، مناطق حکومتی آستارا و گسکر جزو
آن نبود — املاک خاصه اعلام کرد. شاه در سال ۱۶۰۱–۱۶۰۰ وزارت آستارا را نیز به خواجه محمدشفیع سپرد. پس از اعدام فرهادخان، لنکران که تیول فرهادخان بود، به ذوالفقارخان واگذار شد؛ یادگارعلی سلطان تالش یوزباشیِ قورچیان تالش شد و ادارهٔ امور آستارا به یکی از ملازمان سابق فرهادخان با نام اَخی سلطان چاکرلو سپرده شد. در سال ۱۶۰۴ و در خلال جنگ ۱۶۱۸–۱۶۰۳ با عثمانی، تالشان مأمور یاری رساندن به برای بازپس گیری شروان بودند. آستارا و گسکر در سال ۱۶۰۶–۱۶۰۵ از تیول ذوالفقارخان خارج شده و به املاک خاصه ملحق شدند. همچنین مناطق مذکور به بهزاد بیگ استرآبادی — که بیه پس و بیه پیش را دراختیار داشت — سپرده شد که بهزاد بیگ نیز امیره جمشید بیگ را به ادارهٔ امور آستارا فرستاد. در سال ۱۶۱۰، خواجه محمدرضا وزیر آذربایجان به آستارا حمله کرد و با دستگیر کردن گماشتهٔ بهزاد بیگ، بر این منطقه دست یافت. بهزاد بیگ عده ای را مسلح ساخته و به جنگ او فرستاد که سارو خواجه در برابر قوای اعزامی بهزاد بیگ عقب نشینی کرد. وزیر آذربایجان ادعا داشت که آستارا و گسکر متعلق به آذربایجان است و این مسئله، واکنش وزیر گیلان را باعث شده بود. پس از سرنگونی امیر حمزه
خان، آستارا فاقد حاکم بود. امیر حمزه خان در شماخی، مرکز ایالت شروان، توسط دو نفر از یاران سابق خود به قتل رسیده و خانواده اش زندگی سختی داشتند. همسر حمزه خان، توانست با زینب بیگم عمهٔ پرنفوذ شاه ارتباط گرفته و اجازهٔ بازگشت خود و فرزندانش به ایران را از شاه دریافت کند. آن ها دو سال نیز در ایران سرگردان بودند تا بالاخره مورد بخشش شاه قرار گرفته و حکومت آستارا به بایندرخان یکی از پسران زندهٔ امیر حمزه خان واگذار شد. بایندر دوم در طول ۱۸ سال حکومت، نتواست تسلط خود را بر کل تالش برقرار کند و حکومت لنکران همچنان در اختیار حاکم اردبیل بود. بازیابی قدرت محلی. با مرگ بایندر دوم، شاه عباس، برادرش ساروخان را به حکومت آستارا منصوب کرد. چند ماه پس از روی کار آمدن ساروخان، شاه عباس درگذشت و شاه صفی یکم () به سلطنت رسید. با مرگ شاه عباس، گروهی از توانمندان گیلانی ضمن بیرون راندن گماشتگان قزلباش، یکی از بازماندگان خاندان اسحاقوندی به نام کالنجار سلطان را به عنوان شاه انتخاب کردند و وی را عادل شاه نامیدند. عادل شاه و هوادارانش در آوریل ۱۶۳۰، مراکز حکومتی لاهیجان، رشت و فومن را تصرف نموده و خانه های بزرگان صفوی را به آتش کشید
ند. شاه صفی در ۱۴ آوریل، ساروخان تالش حاکم آستارا را مأمور سرکوب شورش، و سایر حاکمان محلی را به یاری ساروخان ملزم کرد. ساروخان که گرگین خان حاکم گسکر نیز به او ملحق شده بود، دو روز بعد از حکم شاه صفی، فومن و رشت را از دست عادل شاه بیرون کرد و به تعقیب او ادامه داد. عادل شاه که برای حمله به ساروخان، در کوچصفهان موضع گرفته بود، با از دست دادن بیش از ۸٬۰۰۰ نفر، به جنگل های بیه پیش گریخت و پس از چند روز دستگیر شده و به اصفهان فرستاده شد. ساروخان و متحدانش پس از سرکوب شورش، وارد لشت نشا خاستگاه آن شدند و رهبران شورش را اعدام کردند. ساروخان در ۱۶ ژوئیه برای سامان دادن به اوضاع آشفته، وارد لاهیجان شد و به دستور شاه، به مشکلات بازرگانان ایرانی و روسی که اموال شان غارت شده بود، رسیدگی کرد. ساروخان به حاکمان محلی اجازه داد که به مناطق خود بازگردند اما خودش دو ماه در لاهیجان ماند و به عنوان حاکم نظامی گیلان، تمام سرکشان و سارقان را مجازات نمود. او به کمک بزرگان تالش، اموال سرقت شده را مسترد کرد، مطالبات مردمان غارت شده را پیگیری نمود، و پس از برقراری امنیت در مناطق مختلف، به آستارا بازگشت. بی باکی ساروخان در جنگ با سپاه
عادل شاه، و اقدامات پس از جنگ او، تشویق و تحسین شاه را به همراه داشت. تمام مردم گیلک از حمل هر نوع اسلحه منع شدند و فقط اجازهٔ استفاده از داس برای کشاورزی داشتند با این حال تالشان مشمول هیچ محدودیتی نشده و مجاز به حمل هر نوع سلاحی بودند. بهار سال بعد، شاه صفی به آستارا آمده و میهمان شخص ساروخان شد. تسلط ساروخان به آداب دیپلماتیک و اطمینان شاه از او باعث شد که در حل و فصل مشکلات ایران با همسایگان به عنوان نمایندهٔ تام الاختیار شاه اعزام شود. ساروخان توانست تسلط خود را تا دیناچال برقرار کند. البته حاکم آستارا در مقابل دولت مرکزی قرار نداشت و قدرت گیری او ناشی از تبعیت محض از شاه بود. او ضمن حضور موفق در دربار شاه عباس دوم ()، بیش از گذشتگان خود، موفق به برقراری نظم و امنیت در تالش شد. سپاه آستارا در جنگ ۱۶۵۳–۱۶۵۱ با روسیه، تحت فرماندهی خسرو سلطان ارمنی حاکم شروان و به منظور نابودی قلعه هایی که توسط روس ها در داغستان ساخته شده بود، شرکت داشت. تهاجم دو امپراتوری. در اواخر سدهٔ هفدهم، مرزهای ایران از هر سو تحت فشار بود و در این میان، مناطق شمالی از آستارا تا فرح آباد مورد تاخت وتاز عشایر ترکمن قرار داشت. قزاق های
ساکن اطراف رودخانهٔ دُن در سال ۱۶۳۶ به روستاهای آستارا حمله کرده و به قتل و غارت پرداختند. تهاجم قزاق ها به سواحل گیلان در سال های بعد به تحریک الکسی یکم تزار روسیه () ادامه داشت و خسارات سنگینی به مردم و اموال بازرگانان وارد کرد. در تهاجم سال ۱۶۶۷ به فرماندهی استپان رازین، نبرد دریایی سنگینی در لنکران رخ داد که تلفات بسیاری به قوای ایرانی وارد شد. با شروع سدهٔ هجدهم، روس ها آرام آرام برای حضور بیشتر در منطقه گام برداشتند. برقراری امنیت و ثبات در تالش توسط شاهان صفوی از طریق حمایت از فئودال ها به دست می آمد. اوضاع وخیم آخرین سال های حکومت شاه سلطان حسین () موجب شد که زمین داران بزرگ، منافع خود را در گرایش به روسیه جست وجو کنند. با این حال، حسین احمدی (زادهٔ ۱۳۴۳) پژوهشگر معاصر، معتقد است که بدنهٔ اصلی تالش از نظر دینی، ملی، و حتی آداب و رسوم، هیچ سنخیتی با روس ها نداشت و قرارگرفتن تحت سلطهٔ روسیه را گناه نابخشودنی می دانست و این نارضایتی را از طریق ارسال طومارهایی به پایتخت نشان داد. واقعهٔ تاراج شماخی توسط لزگی ها که غارت کالاهای بازرگانان روس را نیز در پی داشت، بهانهٔ لازم برای آغاز لشکرکشی به ایران را به
پتر یکم امپراتور روسیه () داد. سربازان پتر، دربند و باکو را اشغال کردند و عثمانی ها نیز با تصرف تفلیس، ایروان، گنجه و نخجوان به این عمل روسیه پاسخ دادند. همزمان، هوتکیان نیز عزم تسخیر گیلان را داشتند. کنسول روسیه در رشت، با ترساندن حاکم گیلان از افغان ها، او را وادار کرد که در ازای رفع محاصرهٔ افغان ها، شهر رشت را در اختیار روس ها قرار دهد. حاکم گیلان موافقت کرد و چهارده کشتی جنگی به فرماندهی و نیکلای شیپوف در نوامبر ۱۷۲۲ وارد ساحل گیلان شد. در پی گزارش حاکم گیلان به شاه تهماسب دوم () از تصرف رشت توسط روسیه، تهماسب در فوریه ۱۷۲۳ دستور اخراج روس ها را به حاکم گیلان داد. حیدرخان تالش حاکم آستارا در نامه ای به تهماسب اعلام کرد که می تواند ۱۲٬۰۰۰ تن — که ۸٬۰۰۰ تن از آنان از تالش باشد — را برای بیرون راندن روس ها بسیج کند. شاه نیز وی را به فرماندهی لشکر فوق منصوب کرده و به حاکم گیلان دستور داد که با حاکم آستارا و حاکم گسکر برای مقابله با روس ها همکاری کند. این سه نفر مجموعاً ۲۰٬۰۰۰ تن را جمع آوری کردند و در اواخر مارس کارزار کردند اما از سپاه شیپوف که مجهز به توپ و تفنگ بود، شکست خوردند. براساس پیمان سن پترزبورگ ک
ه سپتامبر ۱۷۲۳ منعقد شد، ولایت های داغستان، شروان، گیلان، مازندران و استرآباد در اختیار روسیه قرار گرفت بنابراین تالش زیر سلطهٔ روسیه درآمد. واسیلی لواشف به حکومت گیلان منصوب شد و — که در ژوئیه، باکو را — مأمور تصرف تالش شد. ماتیوشکین به رؤسای تالش پیغام داد که باید فرمانبر روسیه باشند. میرعباس خان تالش حاکم لنکران، در ۲۳ اوت نامه ای به حاکم نظامی باکو نوشت و تبعیت خود را از قوای روس اعلام نمود. حیدرخان که از آستارا خارج شده بود، با بیست هزار نیرو در پناه جنگل به مقاومت پرداخت ولی روس ها پس از نبردی خونین، مقاومت آستارایی ها را در هم شکستند. ماتیوشکین با ده تا دوازده هزار نفر نیروی خود، لنکران و آستارا را تصرف کرد و قلعه های متعدد در این دو شهر به منظور برقراری ادارهٔ حکومت تزاری بنا کرد. همچنین یحیی خان تالش از طرف روس ها به عنوان حاکم آستارا گمارده شد. در همین حال، مرزهای غربی ایران نیز از سوی عثمانی مورد تهاجم واقع شده بود. براساس پیمان استانبول در ژوئن ۱۷۲۴، در ازای به رسمیت شناختن کنترل روسیه بر سرزمین های شمالی ایران توسط امپراتوری عثمانی، امپراتوری روسیه نیز کنترل عثمانی بر سرزمین های آذربایجان، کردستا
ن، کرمانشاه و همدان را به رسمیت شناخت. حزین لاهیجی که در این دوران، برای دیدار با اقوام خود به آستارا آمده بود، از فرار بزرگان شهر و دوستان خود، ویرانی گسترده و همه گیری طاعون بر اثر استیلای روس ها گفته است. در پاییز ۱۷۲۵، قوای عثمانی تا اردبیل پیش روی کرده و به مجاورت مناطق تحت کنترل روس ها رسیدند. لواشف در ۲۳ دسامبر از فرماندهان عثمانی خواست که به مفاد پیمان استانبول پایبند مانده و با ترک نمودن اردبیل، از قوای روس فاصله بگیرند اما ترک ها بی توجه به هشدار فرمانده روس، در سال ۱۷۲۶ آستارا و کرگانرود را نیز تصرف کردند. علی پاشای اردبیل در پاسخ به اعتراض لواشف چنین استدلال کرد که مناطق یادشده نه تنها از هیچ یک از سه طرف — روسیه، عثمانی و هوتکیان — تبعیت نمی کنند بلکه بعضی از اهالی مناطقی که در اختیار عثمانی است، در اینجا پناه گرفته و به لشکریان عثمانی حمله می کنند بنابراین برای پایان دادن به حملات فوق، سپاه عثمانی وارد این مناطق شده است. به اذعان لواشف، ورود عثمانی به آستارا با دعوت بخشی از مردم بود چرا که آن ها ترجیح می دادند به جای تبعیت از روسیهٔ مسیحی، از عثمانیِ مسلمان تبعیت کنند. با این حال، سیاست سخت گیرا
نهٔ مالیاتی ترک ها، به سرعت منجر به شورش شد. به استناد گزارشی از لواشف در اکتبر ۱۷۲۶، موسی خان تالش متحد عثمانی بود و تعدادی از سربازان ترک، وظیفهٔ حفاظت از او را داشتند. میرعباس خان حاکم لنکران نیز به اصرار برادرش میرعزیزخان به عثمانی متمایل شد ولی پس از مدتی، با ارسال نامه به حاکم نظامی باکو، از او درخواست اسلحه و مهمات کرد و خود نیز تا رسیدن مهمات، به جزیرهٔ ساری رفت تا از تعرض قوای عثمانی در امان باشد ولی ترک ها از چرخش میرعباس خان به سمت روسیه باخبر شده و او را به قتل رساندند. میرعزیزخان پس از برادرش به حکومت لنکران رسید و بلافاصله متقاضی حمایت روس ها شد. حاکم آستارا که چهرهٔ اصلی شورش علیه عثمانی بود، برای در امان ماندن از مجازات ترک ها، به روس ها نزدیک شد. با خروج قوای ترک از آستارا، موسی خان در پاییز ۱۷۲۶ به رشت رفته و ضمن اعلام تبعیت از روسیه، از فرمانده کل سپاه روسیه در ایران، درخواست کرد که از او در برابر انتقام ترک ها محافظت کنند. موسی خان، پسرش و ریش سفیدانی که او را همراهی می کردند، در ۸ دسامبر رسماً سوگند وفاداری به روسیه یاد کردند. بیژن سلطان حاکم قزل آغاج نیز در ۱۸ مارس ۱۸۲۷ به رشت رفته و تحت
الحمایگی روسیه را پذیرفت. به این ترتیب، زمینهٔ استیلای مجدد روس ها در تالش فراهم شد. دولگوروکوف به منظور تسلط بر منطقه، یوهان اِسْتیرْشانْتْس را با ۵۰۰ نفر در ژانویه ۱۸۲۷ به آستارا فرستاد و پس از او، خود با ۳۰۰ دراگون راهی آستارا شد. موسی خان متعهد به پرداخت خراج از عواید آستارا شد. دولگوروکوف نیز وعدهٔ جلب موافقت امپراتور روسیه با تداوم حکومت موسی خان را داد. دولگوروکوف، ضمن دستور احداث یک قلعه در آستارا، ادارهٔ مناطق آستارا، کرگانرود و لنکران را به استیرشانتس سپرد. پس از تثبیت وضعیت در آستارا، استیرشانتس به سمت لنکران روانه شد. میرعزیزخان در ابتدا موضع منفی در برابر سلطهٔ روسیه داشت ولی پس از کمی زدوخورد، متوجه شد که تاب مقاومت در برابر روس ها ندارد بنابراین تحت الحمایگی روسیه را پذیرفت و متعهد به پرداخت خراج سالانه شد. استیرشانتس قلعه ای نیز در جیل لنکران احداث کرد. علی رغم پذیرش اتحاد با روسیه توسط میرعزیزخان، مصطفی پاشای اردبیل به دفعات تلاش کرد که او را مجدداً به اتحاد با عثمانی ترغیب کند. احیای حاکمیت ایرانی. در فقدان اقتدار دولت مرکزی، سراسر منطقه درگیر رقابت قدرت بین سران محلی بود. در مجاورت تالش وض
عیت به گونه ای بود که اغورلو خان حاکم منصوب شاه تهماسب برای مغان بود ولی ترک ها صفی قلی خان را از طرف خودشان حاکم مغان کرده و روس ها نیز علی قلی خان را حاکم مغان و سالیان تعیین کرده بودند. با وجود حاکمیت یحیی خان در آستارا تحت حمایت روسیه، سبحان وردی خان حاکم منصوب شاه تهماسب در کل تالش بود. اختلاف بین سران تالش منجر به تقسیم آن بین چند حاکم شده بود به طوری که در لنکران و اطراف آن میرعزیزخان، در آستارای شمالی و قزل آغاج موسی خان، و در آستارای جنوبی محمدحسین خان دارای قدرت بودند. موسی خان در سال ۱۷۲۷ با گردآوری قشون زیاد و با حمایت روسیه، رقبای خود را از صحنه خارج کرد و آستارا را مرکز حکومت خود قرار داد. برای حل مشکلات مرزیِ پیمان استانبول، در ۱۲ دسامبر ۱۷۲۷ بین روسیه و عثمانی منعقد شد که براساس آن، کنترل روسیه بر مناطق مَشکور، نیازآباد، جواد، سالیان، قزل آغاج، لنکران، آستارا و بخشی از کوه های تالش رسمیت یافت. پیمان مذکور، تنش بین دو امپراتوری را پایان نداد. ترک ها تعدادی از مردم محلی را به سوی خود جلب کرده و توسط شخصی به نام فیصل، صدمات سنگینی به روس ها وارد کردند. فیصل در سال ۱۷۲۸ با حدود ۶۰۰ تا ۷۰۰ نفر، مجم
وعه ای از حملات چریکی به آستارا را رهبری کرد. سرکردگان روسی ضمن محدود کردن قدرت حاکمان فئودالِ محلی، با سوءظن شدیدی نسبت به آنان رفتار می کردند. نتیجهٔ این سیاست، فاصله گرفتن موسی خان از روسیه بود. او در اوت ۱۷۳۰ به محمدقلی خان پاشای خلخال و ضرب علی بیگ حاکم کرگانرود ملحق شد و حملاتی به سربازان روسی داشت. مأموران روسی، موسی خان را به همراه محمدقلی خان در اردبیل ردیابی کرده بودند. هنگامی که موسی خان در سپتامبر به آستارا بازگشت، با درنظر گرفتن اعتبار او بین مردم، سرکردگان روسی تداوم حاکمیتش را تأیید کردند. در سپتامبر، شورش هایی در لنکران و ارچوان نیز روی داد. شورش سراسری در کرگانرود موجب شد که حاکم نظامی گیلان، دستهٔ ۵۰۰ نفره از نیروهای روسی را به فرماندهی نیکیتا ِاسْتوپیشین در ۱۳ دسامبر به کرگانرود اعزام کند. استوپیشین تا ۱۳ ژانویه ۱۷۳۱، چندین روستا را به آتش کشیده و شورشیان بسیاری را به قتل رساند. مجموعهٔ این قیام ها نشان از عدم سازش مردم بومی با روس ها بود. از سوی دیگر، روس ها نیز وضعیت نامناسبی داشتند و شیوع بیماری، گریبان آن ها را گرفته بود. حاکم نظامی آستارا، سرلشکر استیرشانتس در سال ۱۷۲۸ درگذشت و هیچ ژنر
الی برای جایگزینی با او وجود نداشت. سرلشکر فامینتسین نیز که در سال ۱۷۳۱ درخواست جابجایی از گیلان را داده بود، پیش از رسیدن دستور از سنت پترزبورگ، در آستارا درگذشت. سرانجام ظهور نادرخان افشار () و انعقاد پیمان رشت در فوریه ۱۷۳۲، منجر به تخلیهٔ منطقه از روس ها شد. قدرت گرفتن نادر باعث جذب حاکمان نواحی مختلف تالش به ایران شد که موسی خان نیز در این میان، مستثنی نبود. اقتصاد. ثبات سیاسی، تمرکزگرایی شدید حاکمیت، امنیت داخلی و ایمنی جاده ها باعث رونق اقتصاد ایران به خصوص رونق تجارت در دوران شاه عباس یکم شد. به فرمان شاه، بهزاد بیگ وزیر گیلان در سال ۱۶۱۱–۱۶۱۰ به تعمیر و بازسازی جاده ها و پل های گیلان از آستارا تا تنکابن پرداخت که رونق دوبارهٔ تجارت در گیلان را در پی داشت. آستارا و لنکران جزو شهرهای مهم در شمال ایران بودند. همچنین آستارا در مسیر جاده های تجارت ابریشم قرار داشت. تالش به عنوان تنها راه ارتباطی گیلان و مازندران به آذربایجان، قفقاز و روسیه، از اهمیت ویژه ای برخوردار بود. بارندگی و رطوبت بالا در تالش، زمینهٔ مساعدی برای کشت محصولات کشاورزی ایجاد می کرد. سرزمین باتلاقی تالش برای رشد درخت توت بسیار مناسب بود
بنابراین یکی از محصولاتی که در تالش تولید می شد، ابریشم بود. کیفیت ابریشم تالش از ابریشم رشت و فومن پایین تر بود و بیشترین ابریشم در تالش جنوبی تولید می شد. گسترش صنعت ابریشم از زمان شاه تهماسب یکم آغاز شد و در زمان شاه عباس یکم با کوچانیدن ارمنی ها و گرجی ها — که در این زمینه تخصص داشتند — به گیلان و مازندران، رشد فوق العاده ای یافت. در اثر گسترش صنعت ابریشم در تالش، نمایندگان کشورهای فرانسه، سوئیس، میلان، ونیز، یونان، عثمانی و روسیه با افتتاح تجارت خانه هایی در گیلان، سعی می کردند ابریشم تالش را خریده و از راه تالش شمالی به اروپا ببرند. انگلستان از طریق شرکت مسکووی، برای به دست گرفتن تجارت ابریشم تالش، یک کارخانهٔ ابریشم در گسکر تأسیس کردند و به همین منظور، کشتی هایی در دریای خزر به راه انداختند. تجارت انگلیسی ها تا قبل از آغاز حملات دزدان دریای قزاق به سواحل خزر در ۱۶۳۶، از رونق زیادی برخوردار بود. بخش زیادی از واردات ابریشم در ایتالیا، از ابریشم تولیدشده در ایران بود و ابریشم تولیدی در هر منطقه از ایران، با عنوان به خصوصی شناخته می شد که ابریشم تالش، «سِتا تالانی» نام داشت. به نظر می رسد ابریشم چین قابلی
ت رقابت با ابریشم تالش در کیفیت و قیمت را نداشت. اواخر سدهٔ هفدهم، امنیت نسبی در سواحل غربی خزر برقرار شد و تجارت ابریشم نیز از سر گرفته شد. مهم ترین کشوری که در این دوران وارد منطقه شد، روسیه بود. قسمت عمدهٔ درآمد ایران از تجارت خارجی در دوران شاه سلیمان یکم () از طریق عواید گمرکی بر روی ابریشم گیلان بود و عمدهٔ تجارت ابریشم گیلان نیز در دست ارمنی ها بود که روابط خوبی با روسیه داشتند. روسیه سعی کرد توسط ارمنی ها، تجارت ابریشم را به دست بگیرد. پتر یکم امپراتور روسیه طی قراردادی در سال ۱۷۱۱، از آن ها خواست که ضمن خریداری ابریشم برای روسیه، تجارت ابریشم به اروپا را به جای عبور از عثمانی، از مسیر روسیه انجام دهند. یک دهه بعد که روس ها سواحل خزر را تصرف کردند، رأساً به خرید ابریشم دست زدند اما پس از مرگ پتر یکم، روس ها قادر به تحقق اهداف خود نشدند. آن ها در سال ۱۷۳۴ قراردادی با انگلیسی ها بستند تا انتقال ابریشم از مسیر روسیه به اروپا توسط انگلیسی ها انجام شود. چهار سال بعد، تعدادی از بازرگانان انگلیسی توانستند اجازهٔ تأسیس یک کارخانهٔ ابریشم در گیلان را از نادرشاه دریافت کنن. انگلیسی ها سرمایه گذاری گسترده ای در
گسکر انجام داده بودند و همین امر موجب شد که جوناس هنوی در سال ۱۷۴۴ وارد گیلان شود. شورش های مردم تالش علیه نادرشاه از آستارا در سال ۱۷۴۴ شروع شد و دامنهٔ آن تا سال ۱۷۴۷، به گسکر کشیده شد. این وضعیت نابسامان باعث شد که بازرگانان انگلیسی مقیم گسکر از سفیر انگلستان در روسیه بخواهند که از منافع آن ها دفاع کند و دو فروند کشتی در اختیارشان بگذارد تا بتوانند اموال شان را از ایران خارج کنند. نیاز شدید روسیه به برنج از یک سو، و رکود تجارت ابریشم از سوی دیگر موجب شد که کِشت برنج جایگزین نوغان داری شده و به مهم ترین محصول تولید تالش تبدیل شود. در مناطق خشک تر تالش، کشت گندم، ذرت و پنبه نیز رواج داشت. در سال ۱۷۴۴، فشار مالیاتی باعث شورش در آستارا شد. تالشان با اخراج مأموران مالیاتی نادر، دست به اسلحه بردند و با کشتار سپاهیان نادر، شورشی فراگیر در مناطق جنگلی ایجاد کردند که دامنهٔ آن تا مغان کشیده شد. نادر که سرگرم تدارک کارزار داغستان و تنبیه بود، موسی خان و حاکمان اردبیل و گیلان را مأمور تنبیه سرکشان نمود و به منظور نظارت بیتشر، در ژوئن ۱۷۴۴ شخصاً به اردبیل آمد. قوای اعزامی نادر به آستارا، توانستند با راهنمایی سران محلی
ِ ویزْنِه و لُمیر، به مجازات شورشیان بپردازند. با گسترش کشتار، عده ای تسلیم شدند و یکی از رهبران شورش به نام جلال خان سیاه کلاهی نیز دستگیر شد و به نزد نادر برده شد که نادر فرمان قتل همهٔ رهبران شورش را داد. حضور کلب حسین خان پسر جلال خان در شروان و ملاقات او با سرخای خان، ارتباط سران شورش با دشمنان نادر را آشکار کرد. پس از سرکوب شورش آستارا، نادر به موسی خان دستور داد طی نامه ای، از سرخای خان بخواهد که شروان را ترک کند. پاسخ تند سرخای خان، نادر را آمادهٔ لشکرکشی به شروان و داغستان کرد. موسی خان به همراه ۶۰۰ نفر در این لشکرکشی حضور داشت. منبع شناسی. برخلاف بسیاری از مناطق ایران بزرگ، اطلاعات بسیار کمی از تاریخ سرزمین تالش در عصر جدید اولیه در دست است. هیچ وقایع نامه ای که در عصر صفوی و در تالش نوشته شده باشد، موجود نیست و عمدهٔ منابع دست اول برای تاریخ تالش در این دوران، و سفرنامه ها هستند.
باشگاه بسکتبال یوونتوت بادالونا () یک باشگاه بسکتبال در شهر بادالونا، اسپانیا است. این باشگاه که در سال ۱۹۳۰ تأسیس شده در لیگ آ س ب بازی می کند.
بیرشات ویلریج یک باشگاه حرفه ای فوتبال است که در لیگ برتر فوتبال بلژیک اشتغال دارد. این باشگاه در شهر آنتورپ بلژیک مستقر است. باشگاه های وابسته. باشگاه های زیر به بیرشات وابسته هستند:
باشگاه بسکتبال کاناریاس () یا لنوو تنریف یک باشگاه بسکتبال در شهر سان کریستبال د لا لاگونا، اسپانیا است. این باشگاه که در سال ۱۹۳۹ تأسیس شده در لیگ آ س ب بازی می کند.