Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
باکستر از ثروت به دست آمده از کسب وکار موفق خود، در راستای اهداف بشردوستانهٔ بسیاری بهره برد. او به ویژه در مورد پشتیبانی از تلاش های آموزشی شور و شوق داشت و یک کتابخانهٔ عمومی (کتابخانهٔ یادبود باکستر) را به زادگاهش گورام و یک کتابخانه به شهر محل زندگی اش، پورتلند اهدا کرد. باکستر به مدت شش سال شهردار پورتلند بود و برای اولین بار ایدهٔ ساخت بلوار باکستر را مطرح کرد. این مسیر پردارودرخت که لبهٔ بک کوو را احاطه کرده است، بیشتر برای ورزش و تفریح استفاده می شود. همچنین از او به عنوان یک مرجع در تاریخ نیوانگلند یاد می شد و در میان علاقه مندی های دیگرش، به مدت سی سال رئیس انجمن تاریخ مِین و ناظر کالج بودین بود و با بسیاری از سازمان های دیگر که منافع تاریخ نیوانگلند را پیش می بردند، در ارتباط بود. یکی از بزرگ ترین دستاوردهای ادبی و تاریخی وی، ویرایش بیست جلد از بیست وچهار جلد کتاب تاریخ مستند مِین بود. باکستر همچنین چندین سال را صرف پرده برداشتن از جزئیات اسکان خانوادهٔ سروان کریستوفر لِوِت در پورتلند در ۱۶۲۴–۱۶۲۳ کرد. تاریخچهٔ زندگی لوت که ناخدا و کاوشگری انگلیسی بود و جزئیات مستعمره ای که او سعی در ایجاد آن داشت
تا حد زیادی فراموش شده بود تا این که بورس تحصیلی باکستر آن را دوباره بر سر زبان ها انداخت. باکستر بعدها کتابی در مورد لوت منتشر نمود که برگرفته از متن اثر قبلی خود لوت بود که در سال ۱۶۲۸ در لندن منتشر شده بود. زندگی شخصی. باکستر در سال ۱۹۲۱ در ۹۰ سالگی دیده از جهان فروبست و یک کشیش پروتستان مراسم تشییع جنازه اش را برگزار کرد، درحالی که او به کلیسای سوئدبورگ نیز وابستگی هایی داشت. باکستر در آرامگاه اِوِرگرین به خاک سپرده شده و بنای یادبود عظیمی از او و خانواده اش در مزارش قرار گرفته است. پسرش، پرسیوال پروکتور باکستر، فرماندار مِین (۱۹۲۱تا ۱۹۲۴) در سال ۱۹۲۱زندگی نامهٔ کوتاهی از پدرش، جیمز فینی باکستر، مورخ نوشت و کتاب را با این جمله به پایان برد که «پدر من به بشریت ایمان داشت، به آیندهٔ آمریکا ایمان داشت، به خدا ایمان داشت و به جهان آخرت ایمان داشت». نسل. فرزندان جیمز فینی باکستر عبارت از:
فردریک پاژه (; – ) نظامی و سیاست مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او یک افسر بریتانیایی در طول جنگ کریمه بود که در عملیات معروف «حمله به تیپ سبک» شرکت داشت. او بعدها به یک سیاستمدار ویگ تبدیل شد.
جان اکلس نیکسون (؛ ۱۶ اوت ۱۸۵۷ – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
ویلیام گوستاووس نیکلسون، بارون اول نیکلسون (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است. افسر ارتش بریتانیا بود که در جنگ دوم انگلیس و افغانستان، جنگ مهدی، جنگ سوم انگلیس و برمه، جنگ دوم بوئر و جنگ جهانی اول خدمت کرد. او رئیس ستاد کل امپراتوری شد و از نزدیک در سازماندهی مجدد ارتش بریتانیا در سال های اولیه قرن بیستم مشارکت داشت.
جان جرمی مور (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده است.
جان کلارک (John Clarke) (زادهٔ اکتبر ۱۶۰۹ – درگذشتهٔ ۲۰ آوریل ۱۶۷۶)، پزشک، کاهن باپتیست، یکی از موسسان مستعمره رود آیلند و مزارع پراویدنس و نویسنده منشور تأثیرگذار آن و همچنین یکی از پیشگامان حامی آزادی مذهبی در آمریکا بوده است. کلارک در وستورپ، سافک انگلستان چشم به جهان گشود. او مدارک تحصیلی بسیاری ازجمله کارشناسی ارشد در انگلستان و سپس آموزش پزشکی در هلند دریافت کرده است. در سال ۱۶۳۷، کلارک طی جنجال آنتیومیان به مستعمرهٔ خلیج ماساچوست رسید و تصمیم گرفت به همراه تعداد زیادی از تبعیدیان درگیری، به جزیره آکویدنک برود. او یکی از موسسان پورتسموث و نیوپورت، رود آیلند شناخته شد و دومین کلیسای باپتیست آمریکا را در نیوپورت تاسیس کرد. باپتیست ها بدعت گذار تلقی می شدند و فعالیت آن ها در ماساچوست منع شده بود. اما کلارک می خواست مسیر خود را به آنجا هموار کند. او پس از مأموریت به شهر لینن، ماساچوست مدتی را در بوستون زندانی بود. پس از آن که در زندان با کلارک بدرفتاری شد، او به انگلستان بازگشت و کتابی در مورد آزار و اذیت هایی که بر باپتیست ها در ماساچوست روا داشته بودند و اعتقادات مذهبی خود نوشت. مستعمره نوپای رود آیلند نی
از به نماینده ای در انگلستان داشت، بنابراین کلارک بیش از یک دهه در آنجا ماند تا به امور آن مستعمره بپردازد. مستعمرات دیگر نیوانگلند با رود آیلند دشمنی داشتند و هر دو مستعمرهٔ خلیج ماساچوست و کانکتیکات به قلمروی آن ها تاخته بودند. در سال ۱۶۶۰ و پس از احیای سلطنت در انگلستان، ضروری بود که رود آیلند یک منشور سلطنتی برای محافظت از تمامیت ارضی خود دریافت کند. این وظیفه برعهدهٔ کلارک بود تا چنین سندی را تنظیم کند. او این فرصت را غنیمت شمرد تا آزادی های مذهبی را در قانون بگنجاند، چرا که تا آن موقع در هیچ منشور قانون اساسی این مسئله در نظر گرفته نشده بود. کلارک ده ها نامه و طومار به شاه چارلز دوم نوشت و ماه ها با کانکتیکات در مورد مرزهای قلمرو مذاکره کرد. سرانجام منشور سلطنتی رود آیلند را تنظیم و به پادشاه تقدیم کرد و در ۸ ژوئیه ۱۶۶۳ با مُهر پادشاه تأیید شد. این منشور آزادی فردی و مذهبی بی سابقه ای برای اهالی رود آیلند به ارمغان آورد و حدود ۱۸۰ سال پابرجا بود و به همین سبب طولانی ترین منشور قانون اساسی در تاریخ لقب گرفت. کلارک پس از موفقیت در تنظیم منشور، به رود آیلند بازگشت؛ وی آنجا در زمینهٔ امور مدنی بسیار فعال بو
د و تا سال ۱۶۷۶ و زمان مرگش، در کلیسای خود در نیوپورت به تبلیغ مذهب ادامه داد. او وصیت نامهٔ شگرفی از خود برجای گذاشت و نخستین ودیعهٔ تحصیلی را در آمریکا بنیان نهاد. کلارک از طرفداران مشتاق نظریهٔ شایستگی روح بود که در منشور رود آیلند و بعدها در قانون اساسی ایالات متحده آمریکا گنجانده شد. اوایل زندگی. جان کلارک در محلهٔ وستورپ شهر سافک در انگلستان چشم به جهان گشود. وی را در همان جا در ۸ اکتبر ۱۶۰۹ غسل تعمید دادند. کلارک یکی از هفت فرزند توماس کلارک و رز کریچ (یا کریج) بود که شش فرزند دیگر آن ها انگلستان را ترک کرده و در نیوانگلند ساکن شده بودند. هیچ پیشینهٔ روشنی از زندگی او در انگلستان به جز محل غسل تعمید خود و خواهران و برادرانش در دسترس نیست. از قرار معلوم، کلارک تحصیلات عالیه داشته است. این مسئله از آنجا قابل درک است که وقتی در ۲۸ سالگی به نیوانگلند رسید، شرایط قبول مسئولیت به عنوان پزشک و کاهن باپتیست را داشت. مطالعات و تحصیل او در سال های متمادی زندگی اش در کتابی که نگاشت و در سال ۱۶۵۲ منتشر کرد و همچنین در تألیف استادانهٔ منشور سلطنتی رود آیلند که مربوط به سال ۱۶۶۳ است، نمایان شد. وانگهی، وصیت نامهٔ او
به کتاب های عبری و یونانی اش و همچنین به فهرست و واژه نامه ای که برای خودش نوشته بود، اشاره می کرد. دشواری ردیابی زندگی کلارک در انگلستان عمدتاً به دلیل متداول بودن نام وی در آنجاست. به عقیده و قلم تاریخ شناس رود آیلند، جورج اندروز موریارتی جونیور، احتمالاً همان جان کلارک بوده که دانشجوی کالج سنت کاترین، کمبریج بوده اما احتمال دارد که او در سال ۱۶۲۸ مدرک کارشناسی از کالج بریزنوز، آکسفورد و نیز در سال ۱۶۳۲ مدرک کارشناسی ارشد از آنجا دریافت کرده باشد. سرنخ دیگری از تحصیلات وی مربوط به کاتالوگی از دانشجویان، دانشگاه لیدن هلند، یکی از نخستین دانشکده های علوم پزشکی اروپایی در آن روزگار می شود. دفتر فارغ التحصیلان دانشکده شامل نام یوهانس کلارک، آنلگوس، ۱۷ ژوئیه ۱۶۳۵ به زبان لاتین بوده که به انگلیسی همان جان کلارک می شود. قسمتی از فهرست مطالب را که خود کلارک نوشته و نویسندهٔ آن به عنوان «جان کلارک، کارشناس ارشد» مشخص شده می توان دریافت که کلارک مدرک کارشناسی ارشد داشته است. سال های پسین زندگی. درحالی که منشور سلطنتی آمادهٔ ارسال به نیوانگلند بود، کلارک مجبور شد به فکر تأمین منابع مالی سفر بازگشت خود باشد. کلارک یک
هفته بعد از مُهرشدن منشور از سوی پادشاه، با ریچارد دین از لندن قراردادی امضا کرد که طی آن با رهن املاک خود در نیوپورت مقداری پول دریافت کند. حتی این اقدام نیز موجب نشد که کلارک بتواند خیلی سریع از انگلستان خارج شود و مجبور شد تا بهار بعدی صبر کند تا بتواند از طریق سفر دریایی انگلستان را به مقصد رود آیلند ترک کند. او به همراه همسرش با وسایل شخصی شان و محمولهٔ سازوبرگ جنگی با کشتی خواهران لندن، حرکت کردند. به رغم وجود مفاد سخاوت مندانه در منشور رود آیلند، این منشور نتوانست اختلافات مربوط به قلمرو سرزمینی را با کانکتیکات حل کند و این اختلافات به مدت نیم قرن ادامه پیدا کرد. همچنین مشکلی که با شرکت آترتون وجود داشت، نیز حل نشد، چون دو قطعه زمین داخل رود آیلند به نام «شهر ناراگانست» اشغال کرده بود. اما به هرحال، در سال ۱۶۶۴، گروهی از کمیسرهای سلطنتی به مستعمرهٔ رود آیلند رفتند. ساموئل گورتون به مقامات عالی رتبه گفته بود که اهالی ناراگانست در سال ۱۶۴۴ خود را تسلیم پادشاه انگلستان کرده اند. به محض ورود کمیسرها و تصدیق این خبر از سوی آن ها، کل قلمروی سرزمین ناراگانست (شهر واشینگتن، رود آیلند و بخشی از شهر کنت، رود آیل
ند فعلی شامل مناطق آترتون) را به عنوان استان کینگز اعلام کردند. یکی از کمیسرها، ساموئل ماوریک، دوست صمیمی فرماندار آن زمان رود آیلند یعنی ویلیام برنتون بود و فرماندار به شدت از شرکت آترتون بیزار بود. کلارک یکی از سه نفری بود که حق اظهارنظر و بیان نظرهای رود آیلندی ها را در موضوع اختلافات زمین داشت و در نهایت کمیسرها موضع بسیار خصمانه ای در مقابل رود آیلند گرفتند. سرانجام شرکت آترتون املاک و مستغلات خود را از دست داد و استان کینگز تبدیل به بخشی از مستعمرهٔ رود آیلند شد. تقسیمات کلیسا. در همان زمانی که کلارک پس از بازگشت از انگلستان، در انجام امور مستعمرهٔ رود آیلند بسیار فعال شد، نقش رهبری خود را نیز در کلیسای نیوپورت از سر گرفت. تفرقه ای بزرگ در کلیسا، هنگام حضور او در انگلستان و دیگری چندین سال پس از عزیمتش رخ داد. نخستین مورد مربوط به «دست روی سر گذاشتن» بود. این عمل به عنوان یکی از اصول شش گانهٔ مسیح که در آیهٔ عبرانیان ۶:۲ نیز به آن اشاره شده و این مراسم در کلیسای باپتیست نیوپورت مورد استقبال قرار گرفت. به هرحال بعضی از اعضای کلیسا تمایل داشتند که این عمل اجباری شود. هرچند بقیه علاقه ای به اضافه شدن محدود
یت های دیگری به اهالی کلیسا نداشتند. این عدم توافق موجب شد تا ویلیام وان در سال ۱۶۵۶ از این کلیسا خارج شده و کلیسای شش اصول باپتیست خود را در نیوپورت تشکیل دهد. این کلیسا بعضی اوقات کلیسای دوم باپتیست خوانده می شد. دومین تفرقهٔ اصلی در کلیسا روز دعا اتفاق افتاد؛ همان روزی که ساباتریان می خواستند به صورت گروهی در روز شنبه مراسم دعا اجرا کنند. با این حال اُبادیاه هولمز بزرگ با این عمل مخالف بود و در سال ۱۶۶۷ به دلیل سخت گیری هایی که نسبت به ساباتریان ها داشت از طرف کلارک سرزنش شد. متعاقباً هولمز از موعظه در کلیسای نیوپورت کناره گیری کرد، ولی در سال ۱۶۷۱ وظایف خود را به عنوان کشیش در کلیسا از سر گرفت. به دلیل تداوم سخت گیری های وی بر ساباتریان، سرانجام آن ها در دسامبر ۱۶۷۱ کلیسای خود را بنا نهادند. هنگامی که جوآن، همسر اسلوکام، زنده بودن مسیح را انکار کرد، در سال ۱۶۷۳ طرد شد. به دنبال وی، همسرش، فرزندانش، همسران فرزندانش نیز کلیسا را ترک کردند و همگی کوئیکر شدند. مرگ و میراث. کلارک با کمک ریچارد بیلی در ۲۰ آوریل ۱۶۷۶، وصیت نامهٔ خود را تنظیم کرد و در همان روز در نیوپورت چشم از جهان فروبست. طبق وصیت نامه، او را د
ر قطعهٔ خانوادگی اش در نیوپورت در جوار آرامگاه دو همسرش که هر دو پیش از او درگذشته بودند، به خاک سپردند. کلارک در وصیت نامه اش ودیعه ای از خود بر جای نهاد که هر سال صرف کمک به کودکان بی بضاعت شود یا به تحصیل و پرورش کودکان اختصاص یابد. این ودیعه هم چنان به منظور کمک به کودکان صرف می شود و قدیمی ترین ودیعهٔ تحصیلی در سراسر ایالات متحده به شمار می رود. دست بر قضا، این ودیعه موجب تضعیف برخی از اصول مورد احترام کلارک مانند جدایی کلیسا و دولت شد. از آنجاییکه این ودیعه صرف کمک به کلیسا می شد، درگیری هایی قانونی میان شورای شهر و کلیسا به وجود آمد. سرانجام حداقل بخشی از این ودیعه صرف پرداخت حقوق به یک کشیش شد. درحالی که چنین کاری از نظر کلارک بسیار نابجا بود. کلارک معتقد بود که دولت سکولار باید به صورت صلح آمیز با مذهب هم زیستی کند. وی یکی از پیشگامان حامی جدایی مذهب و حکومت بود. توماس بیکنل، تاریخ شناس، یکی از حامیان پروپاقرص کلارک نوشت: در زمان توافق فرقهٔ پاک دین های نیوانگلند «هیچ جا روی زمین و در میان مردمان متمدن، تمدن و آزادی روح وجود نداشت. رد اولین پایه گذاری شفاف، کامل، سنجیده، سازمان یافته و دائمی تمدن و آ
زادی در جهان هم اکنون آشکارا به مستعمرات رود آیلند می رسد که در جزیرهٔ آکوئیدنک در ناراگانست، تحت رهبری و الهام گرفته از دکتر جان کلارک بنیان گذار حقیقی آن است». لویی اشر، تاریخ شناس، نوشت: «دکتر کلارک بی تردید نخستین کسی بود که از طریق رود آیلند دموکراسی را به دنیای جدید آورد». بیکنل همچنین ادعا کرد که کلارک «پایه گذار سرشناس و پدر کشت وزرع آکوئیدنک، نویسندهٔ توافق نامهٔ پورتسموث و راهنمای واقعی سازمان دهی و مدیریت شهرهای آیلند بود». ادوارد پترسون، تاریخ شناس، نوشت: کلارک مردی است که «شخصیت اخلاقی او همواره زبانزد خواهد بود و پرهیزگاری او هرگز مورد تردید قرار نمی گیرد». ارزیابی نهایی اشر از کلارک چنین بود: «به عنوان یک انسان، کلارک در خدمت هم نوعان خود زیست. او همچون بسیاری از پیشینیان ازخودگذشته بود و شکوه نمی کرد. برخلاف جلوه های مذهبی و فرقه ای خود، بیش از آن که دریافت کند به یارانش بخشید». نخستین کلیسای باپتیست نیوپورت، یک مدرسهٔ دستور زبان و یک کشتی لیبرتی تجاری، اس اس جان کلارک، به افتخار کلارک نام گذاری شده اند. ساختمان علوم طبیعی در کالج رود آیلند در سال ۱۹۶۳ نیز به افتخار وی نام گذاری شد. یک لوح بر
دیوار انجمن تاریخی نیوپورت دربردارندهٔ متن ذیل است: اصل و نسب و خانواده. جان کلارک پنجمین فرزند از هفت فرزند شناخته شدهٔ توماس و رز کلارک بود که همگی در وستورپ، سافک انگلستان چشم به جهان گشودند یا غسل تعمید شدند. مارگارت فرزند نخست بود که حدود سال ۱۶۰۱ به دنیا آمد. فرزند دوم کارو بود که در ۱۷ فوریه ۱۶۰۲ یا ۱۶۰۳ و پس از او توماس در ۳۱ مارس ۱۶۰۵ غسل تعمید داده شدند. فرزند چهارم، ماری، در ۲۶ ژوئیه ۱۶۰۷ و سپس جان در ۸ اکتبر ۱۶۰۹ و پس از او ویلیام در ۱۱ فوریه ۱۶۱۱ غسل تعمید داده شده اند. ویلیام با کاترین بانس ازدواج کرد. آخرین فرزند توماس و رز، جوزف را در ۱۶ دسامبر ۱۶۱۸ غسل تعمید دادند. مارگارت با نیکلاس وایت ازدواج و در کمبریج، ماساچوست زندگی کرد. ماری با جان پکهام عهد زناشویی بست و با همسر و برادرانش کارو، توماس، جان و جوزف به نیوپورت رود آیلند آمد. جان کلارک سه بار ازدواج کرد. همسر نخستش الیزابت هریس دختر جان هریس، صاحب عمارت اربابی وستلینگورث در بدفوردشر بود. الیزابت در روزگاری که کلارک در انگلستان سمت نمایندگی داشت، با وی زندگی می کرد. الیزابت چند سال قبل از کلارک در نیوپورت چشم از جهان فروبست. پس از مرگ او ک
لارک در اول فوریه ۱۶۷۱ با جین، بیوهٔ نیکلاس فلچر، ازدواج کرد اما او یک سال بعد در ۱۹ آوریل ۱۶۷۲ دار فانی را وداع گفت. کلارک از همسر دومش، جین، یک فرزند دختر داشت که در ۱۴ فوریه ۱۶۷۲ به دنیا آمد و در ۱۸ مه ۱۶۷۳ درگذشت. همسر سوم کلارک، سارا، بیوهٔ نیکولاس دیویس بود که در زمان حیاتش با کلارک شراکت طولانی داشت. دیویس مانند کلارک یکی از نخستین مهاجران به آکوئید آیلند در سال ۱۶۳۹ بود، اما بعد از مدتی به تجارت روی آورد و به هیانیس، ماساچوست در مستعمرهٔ پلیموث رفت. دیویس دادوستدهای فراوانی داشت که در ماساچوست انجام می شدند، ولی زمانی که به مذهب کوئیکرها روی آورد، زندانی و از آنجا تبعید شد و پس از آن در نیوپورت زندگی کرد. او در سال ۱۶۷۲ بنیان-گذار کوئیکرها، جورج فاکس، را طی بازدیدش از لانگ آیلند، مستعمرات آمریکایی، به نیوپورت آورد. مدتی کمی بعد، دیویس در غرق شد و بیوهٔ او پس از یک سال و نیم با کلارک ازدواج کرد. سارا بعد از مرگ کلارک تا حدود سال ۱۶۹۲ در قید حیات بود. او فرزندی داشت که در وصیت نامه کلارک قید شده است. کتابشناسی. "کتب" "مقالات" "منابع آنلاین"
رابرت مونکتون (؛ ۲۴ ژوئن ۱۷۲۶ – ) نظامی و سیاست مدار اهل بریتانیا بود. وی افسر ارتش بریتانیا و مدیر مستعمراتی بود. او سابقه نظامی و سیاسی برجسته ای داشت، به طوری که در نبرد دشت های آبراهام، جانشین ژنرال جیمز ولف بود و بعدها به عنوان فرماندار نیویورک منصوب شد. مونکتون همچنین به خاطر نقشش در تعدادی از رویدادهای مهم دیگر در جنگ فرانسه و هند، به ویژه تصرف قلعه بوسژور در آکادیا و جزیره مارتینیک در هند غربی، و همچنین به خاطر نقشش در اخراج آکادیایی ها از نوا اسکوشیا و آکادیا، به یاد آورده می شود. مونکتون بین سال های ۱۷۷۴ تا ۱۷۸۲ در مجلس عوام بریتانیای کبیر عضویت داشت. اگرچه هرگز به طور قانونی ازدواج نکرد، اما سه پسر و یک دختر داشت. شهر مونکتون، نیوبرانزویک (حدود ۵۰ کیلومتری (۳۱ مایلی) غرب فورت بوسژور) و فورت مونکتون در پورت الگین، نیوبرانزویک به نام او نامگذاری شده اند. دومین فورت مونکتون مهم تر در گاسپورت، انگلستان نیز به نام او نامگذاری شده است. این مکان همچنان یک پایگاه نظامی فعال است و در حال حاضر بخش آموزشی ام آی۶ در آن قرار دارد.
هربرت یوستاس ماکسول (؛ ۸ ژانویه ۱۸۴۵ – ۳۰ اکتبر ۱۹۳۷) نظامی و سیاست مدار اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده است.
ایور ماکسه (؛ ۲۲ دسامبر ۱۸۶۲ – ۱۹۵۸) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که در طول جنگ جهانی اول جنگید و بیشتر به خاطر روش های آموزشی نوآورانه و مؤثرش شناخته می شود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان سلطنتی ویکتوریایی شده است.
ویلیام کر، دومین مارکز لوتیان (؛ زادهٔ ۲۷ مارس ۱۶۶۱ – درگذشتهٔ ۲۸ فوریه ۱۷۲۲) نظامی اهل اسکاتلند بود. او برندهٔ جوایزی همچون نشان گل خار شده است. وی یک اشراف زاده اسکاتلندی بود که تعدادی مناصب کوچک نظامی و سیاسی را بر عهده داشت. او تا سال ۱۶۹۲ با عنوان محترمانه لرد نیوبتل شناخته می شد، تا اینکه در سال ۱۷۰۳ به عنوان لرد جدبورگ و سپس مارکیز لوتیان جانشین پدرش شد.
سیدنی کرکمن (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که هم در جنگ جهانی اول و هم در جنگ جهانی دوم خدمت کرد. در طول جنگ جهانی دوم، او فرماندهی توپخانه ارتش هشتم را در طول نبرد دوم العلمین بر عهده داشت و پس از آن، فرماندهی لشکر ۵۰ را در طول حمله متفقین به سیسیل و فرماندهی سپاه سیزدهم را در بیشتر دوران لشکرکشی به ایتالیا بر عهده داشت. او بعداً از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۶۰ مدیر کل دفاع غیرنظامی در وزارت دفاع شد. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده است.
کلود ویلیام جیکوب (; – ) فیلد مارشال ارتش هند بریتانیا بود. او در جنگ جهانی اول به عنوان فرمانده تیپ دهرا دان، به عنوان افسر کل فرمانده لشکر ۲۱ و به عنوان افسر کل فرمانده سپاه دوم در ارتش پنجم خدمت کرد. در طول نبرد سم، سپاه او حمله بریتانیا را در طول نبرد تیپوال ریج در سپتامبر ۱۹۱۶ و حمله بعدی به سنت پیر دیویون در طول نبرد آنکر در نوامبر ۱۹۱۶ انجام داد. او در پاییز ۱۹۱۷ در فرماندهی سپاه دوم برای نبرد پاسچندال باقی ماند. پس از جنگ، او فرماندهی یک سپاه از ارتش بریتانیا در راین را در طول اشغال آنجا بر عهده داشت و سپس به عنوان رئیس ستاد کل در هند خدمت کرد. او قبل از اینکه به طور موقت فرمانده کل هند شود و سپس به عنوان دبیر نظامی دفتر هند منصوب شود، به عنوان افسر کل فرمانده فرماندهی شمالی در هند فعالیت کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان خدمات برجسته (ارتش آمریکا)، نشان حمام و لژیون دونور (افسر بزرگ) شده است.
رابرت هانتر (؛ ۱۶۶۶ – ۳۱ مارس ۱۷۳۴) نظامی، سیاستمدار و نمایشنامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا بود. او ژنرال ارتش بریتانیا و مدیر مستعمراتی بود که به طور متوالی به عنوان فرماندار نیویورک، نیوجرسی و جامائیکا فعالیت کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده است.
ادوارد ریچارد هلمز (; – ) نظامی، تاریخ نگار و مجری تلویزیون اهل بریتانیا بود.
لوئیس هیث (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده است.
جورگ گویدو هولسمن (Jörg Guido Hülsmann) (زادهٔ ۱۸ می ۱۹۶۶)، اقتصاددان متولد-آلمان و طرفدار مکتب اقتصادی اتریش است که به مطالعه مسائل مرتبط با پول، بانکداری، سیاست پولی، اقتصاد کلان و بازارهای مالی می پردازد. هولسمن استاد اقتصاد در مدرسه حقوق، اقتصاد و مدیریت دانشگاه انگرز است. او عضو فرهنگستان علوم و هنر اروپا، عضو مکاتبه ای آکادمی اسقفی برای زندگی و عضو ارشد مؤسسه میزس است. او همچنین معاون انجمن مالکیت و آزادی بین المللی، عضوت هیئت مدیره Association des économistes catholiques در فرانسه، عضو هیئت علمی Hayek-Gesellschaft در آلمان، عضو هیئت علمی مؤسسه فلسفه اقتصادی و اجتماعی اتریش و عضو هیئت علمی آکادمی بین المللی فلسفه در لیختن اشتاین است. هولسمن تاجدار نخستین دریافت کننده جایزه بین المللی فرانز کوهل (Franz Čuhel Prize) برای برتری در آموزش اقتصادی، است. مورخین مکتب اتریشی مانند ایوجین-ماریا شولاک و هربرت اوترکوفلر او را یکی از برجسته ترین اقتصاددان های مکتب اتریشی در اروپا و نزدیک به هانس هرمان هپه و هسوس اوئرتا د سوتو می دانند. در میان جامعه وسیع تر اقتصاد دگراندیشانه که برای کثرت گرایی در اقتصاد تلاش می ورز
ند، او یکی از متخصصین پیشتاز و سخنور شناخته شده در سطح جهان محسوب می گردد. تمامی رسانه ها در سراسر اروپا، مصاحبه های با او انجام داده اند. زندگی. هولسمن در شهری به مدرسه رفت که «بیشترین تعداد رأی دهنده کمونیست در سراسر آلمان غربی را داشت» و او در سن ۱۵ سالگی سخنرانی عمومی را آغاز کرد. پس از اتمام خدمت نظامی اجباری، او به تحصیلات خود ادامه داده و از ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۲ میلادی به آموزش در رشته مهندسی صنایع (Wirtschaftsingenieurwesen) در دانشگاه فنی برلین پرداخت. در سال تحصیلی ۱۹۹۱–۹۲ میلادی، او در یک برنامه تبادل دانشجویان با مدرسه کسب وکار تولوز در فرانسه، شرکت کرد. در آنجا او رساله ای نوشته و مکتب تنظیم نئو-مارکسیستی را با مکتب اوردو-لیبرال فرایبورگ مقایسه نمود. او همچنین به مطالعه نوشته های مکتب اتریشی آغاز کرد. پس از سپری کردن یک سال در تولوز، او برای آموزش دوره دکترا تحت نظر هانس-هرمان لیچنر به برلین بازگشت و مدرک دکترای خود را در ۱۹۹۶ میلادی در رشته اقتصاد کسب کرد. در ژانویه ۱۹۹۷، لو راکول به هولسمن وظیفه سپرد تا زندگی نامه میزس را بنویسد، پروژه ای که او در نهایت در ۲۰۰۷ میلادی به اتمام رساند. در ۲۰۰۴ میلادی، او
به عنوان استاد تمام در دانشگاه انگرز گماشته شد. تألیفات آکادمیک. هولسمن نویسنده هفت کتاب است، شش کتاب دیگر را به طور انفرادی یا مشترک ویرایش نموده و تعداد زیادی مقاله علمی و جزوه منتشر کرده است. نوشته های او به بیست زبان ترجمه شده اند. کتاب ۲۰۰۸ او تحت عنوان اخلاقیات تولید پول به زبان های آلمانی، فرانسوی، ایتالیایی، رومانیایی، لهستانی و چینی ترجمه شده اند. کتاب ۲۰۰۷ هولسمن تحت عنوان میزس – آخرین شوالیه لیبرالیسم به زبان های روسی و چینی برگردان شده اند. هر دو کتاب نقدهای علمی بی شماری کسب کرده و توانسته اند در فهرست کتاب های توصیه شده بارونز قرار گیرند. «"آخرین شوالیه لیبرالیسم"» تنها زندگی نامه به حد کمال رسیده از لودویگ فن میزس بوده و پربازدیدترین اثر هولسمن است. این کتاب تنها از جانب بروس کالویل یک نقد شدید دریافت کرد، اما سایر نقدهای علمی دریافت شده به طور چشم گیری مثبت بودند. مورخ اقتصادی رابرت هیگز با بیان «یک دستاورد علمی شکوهمند» از این اثر تحسین کرد. روزنامه ملی آلمان، فرانکفورتر آلگماینه زایتونگ، طی یک نقد بسیار طویل این کتاب را «یک رویداد ادبی» پنداشته و عنوان نمود که این کتاب «معیارهای» را در حوزه
نوشتن زندگی نامه تعیین خواهد کرد. در سپتامبر ۲۰۱۶، دانشگاه رینمین چین، برای یک روز کامل کنفرانسی را پیرامون نسخه چینی این کتاب برگزار کرد. او همچنین به عنوان اقتصاددانی که بحران مالی ۲۰۰۱ را به طور دقیق پیش بینی نمود؛ به عنوان منتقد ثابت قدم بانکداری ذخیره کسری؛ به عنوان منتقد نظریه بهره ترجیح زمانی؛ برای «تجدید نظر» خود در نظریه سرمایه مکتب اتریشی، بازکردن نگرش های جدید در مورد مناقشه قدیمی سرمایه کمبریج؛ و به عنوان یکی از طرفداران این نظریه که قوانین اقتصادی قوانین شرطی خلاف واقع قیاسی هستند نه مقررات تجربی، شناخته می شود. تدریس. هولسمن مسئولیت هدایت یک برنامه کارشناسی ارشد در رشته حقوق و مالی (آموزش به زبان انگلیسی) و همچنین به طور مشترک مسئولیت هدایت یک برنامه آموزشی دو-رشته ای لیسانس را در حقوق و اقتصاد (آموزش به زبان فرانسوی) در دانشگاه انگرز بر عهده دارد. او همچنین به طور مکرر به عنوان استاد مهمان در کالج گروو سیتی حضور داشته و در دانشگاه الکساندرو ایون کوزا در یاش (رومانیا)، دانشگاه لویلا نیواورلئان، در مؤسسه CEVRO در پراگ (جمهوری چک)، در دانشگاه کینگ خوان کارلوس در مادرید (اسپانیا)، در دانشگاه مدیری
ت و اقتصاد ISM در ویلنیوس (لیتوانی) و در بسیاری از مؤسسات علمی دیگر تدریس نموده است. خبرنگاری. هولسمن برای رسانه های مختلف در سراسر اروپا، به عنوان مثال برای نشریه های چون سکویزر مونات (Schweizer Monat)، لا تریبیون (La Tribune)، دی تسایت (Die Zeit)، دیر استاندارد (Der Standard) و برای نشریه های تجارتی چون ویرتشافتسوچی (Wirtschaftswoche)، مقاله نوشته است. او برای چندین سال، به طور ماهانه یک ستون در روزنامه لیبترین آلمانی، eigentümlich frei، می نوشت. ترجمه ها. هولسمن کتاب های ذیل را به طور انفرادی یا مشترک به زبان آلمانی ترجمه نموده است: کتاب اخلاقیات آزادی و کتاب دولت با پول ما چه کرده است؟ اثرهای مورای راتبارد، کتاب Die Partei der Freiheit اثر رالف رایکو، کتاب بیروکراسی اثر لودویگ فن میزس و کتاب De la production de la sécurité اثر گستاو دی مولیناری.
چارلز رونالد لولین گاتری (؛ زادهٔ -) فیلد مارشال ارتش بریتانیا بود. یک افسر ارشد بازنشسته ارتش بریتانیا است که از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷ به عنوان رئیس ستاد کل بریتانیا و از سال ۱۹۹۷ تا زمان بازنشستگی اش در سال ۲۰۰۱ به عنوان رئیس ستاد دفاع خدمت کرده است. دوران نظامی گاتری شامل خدمت در گارد ولز و سرویس ویژه هوایی بود؛ او از نزدیک در عملیات نظامی در ایرلند شمالی مشارکت داشت و در طول جنگ بوسنی و جنگ کوزوو به دولت بریتانیا مشاوره می داد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام، نشان سلطنتی ویکتوریایی و نشان امپراتوری بریتانیا شده است.
کالین گابینز (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. گوبینز همچنین مسئول ایجاد واحدهای کمکی مخفی، یک نیروی کماندویی مستقر در اطراف گارد داخلی، بود تا در صورت حمله به بریتانیا در طول عملیات شیر ​​دریایی، حمله برنامه ریزی شده آلمان، در جناحین و پشت خطوط آلمان فعالیت کند. وی برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر) و صلیب نظامی شده است.
ویلیام مینارد گوم (؛ ۱۰ نوامبر ۱۷۸۴ – ) فیلد مارشال ارتش بریتانیا بود. وی پس از شرکت در حمله انگلیس و روسیه به هلند، در بیشتر نبردهای جنگ های ناپلئونی خدمت کرد. در طول جنگ صد روزه، او در هر دو نبرد کواتره براس و نبرد واترلو شرکت کرد. او به فرماندهی نیروها در جامائیکا رسید و در این نقش، پادگان های جدیدی را در نیوکاسل، جامائیکا، در ارتفاعات کوهستانی، تأسیس کرد. پس از آن، فرماندار موریس و سرانجام فرمانده کل هند شد و در این سمت، امتحانات ارتقاء درجه را برای افسران معرفی کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
هیو الس (؛ ۲۷ مه ۱۸۸۰ – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه) و صلیب نظامی ۱۹۱۴-۱۹۱۸ (فرانسه) شده است.