Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سامسونگ گلکسی آ۳۳ ۵جی (به ) یک تلفن هوشمند مبتنی بر اندروید است که توسط سامسونگ الکترونیکس طراحی و تولید شده است. این گوشی در ۱۷ مارس ۲۰۲۲ در کنار سامسونگ گلکسی آ۷۳ ۵جی و سامسونگ گلکسی آ۵۳ ۵جی معرفی شد. طراحی. صفحه نمایش این گوشی از کورنینگ گوریلا گلس ۵ بهره می برد. پنل پشتی و کناری آن نیز از جنس پلاستیک مات است. مانند سامسونگ گلکسی آ۵۳ ۵جی و سامسونگ گلکسی آ۷۳ ۵جی در این نسل پنل پشتی کاملاً صاف است و انتقال بین پنل پشتی و واحد دوربین نرم تر است. گلکسی آ۳۳ ۵جی، برخلاف سامسونگ گلکسی آ۳۲، از رابط تی آراس بهره نمی برد. همچنین گلکسی آ۳۳ ۵جی دارای قابلیت محافظت در برابر رطوبت و گرد و غبار طبق گواهی آی پی۶۷ است. در زیر سوکت شارژ یواس بی سی، بلندگو، میکروفون و بسته به نوع گوشی خشاب برای ۱ سیم کارت و کارت حافظه میکرو اس دی تا ۱ ترابایت یا خشاب هیبریدی برای ۲ سیم کارت یا ۱ سیم کارت و کارت حافظه با فرمت میکرو اس دی تا ۱ ترابایت وجود دارد. میکروفون دوم در بالا قرار دارد. در سمت راست دکمه های تنظیم صدا و دکمه قفل گوشی قرار دارند. این گوشی با ۴ رنگ مشکی، سفید، آبی و هلویی عرضه می شود. مشخصات. سخت افزار. چیپست. گلکسی آ۳۳ ۵ج
ی درون خود سامانه روی یک تراشه اگزینوس ۱۲۸۰ را قرار داده است. این قطعه دارای پردازنده ای هشت هسته ای با سرعت کلاک ۲ گیگاهرتز است که می تواند تا سرعت کلاک ۲٫۴ گیگاهرتز برسد. این دستگاه در چند نسخه با رم ۶ یا هشت گیگابایت و حافظه ی ذخیره سازی ۱۲۸ گیگابایت یا ۲۵۶ گیگابایت در دسترس خریداران قرار می گیرد و از کارت میکرو اس دی تا یک ترابایت پشتیبانی می کند. نمایشگر. گلکسی آ۳۳ از صفحه نمایش ۶٫۴ اینچی سوپر امولد Infinity-U با وضوح تصویر +FHD و نرخ تازه سازی ۹۰ هرتز و محافظ کورنینگ گوریلا گلس ۵ بهره می برد. باتری. این گوشی به باتری بزرگ ۵۰۰۰ میلی آمپر ساعتی با پشتیبانی از شارژ سریع ۲۵ واتی مجهز است. البته سامسونگ شارژر را از جعبه ی این گوشی حذف کرده است و بنابراین کاربران باید شارژر را به طور جداگانه خریداری کنند و یا این که از شارژرهایی که از قبل دارند برای شارژ کردن این گوشی استفاده کنند. دوربین. دوربین اصلی این گوشی ۴۸ مگاپیکسلی است و از لرزش گیر اپتیکال تصویر (OIS) بهره می برد. به عنوان مکمل دوربین اصلی، دوربین فوق عریض با حسگر ۸ مگاپیکسلی، دوربین ماکرو با حسگر ۵ مگاپیکسلی و دوربین تشخیص عمق ۲ مگاپیکسلی برای تفکیک
بهتر سوژه از پس زمینه در عکس های پرتره نیز در این گوشی استفاده شده است. فیلم برداری 4K با ۳۰ فریم بر ثانیه در این دستگاه پشتیبانی می شود. در دوربین سلفی آن نیز از لنز ۱۳ مگاپیکسلی استفاده شده است. نرم افزار. آ۳۳ ۵جی به طور پیش فرض با اندروید ۱۲ و رابط کاربری وان یوآی ۴٫۱ عرضه می شود. سامسونگ وعدهٔ ارائهٔ ۴ سال به روزرسانی نرم افزاری و ۵ سال به روزرسانی امنیتی برای این گوشی را داده است.
ژوزف نیکولاس نیکولت (Joseph Nicolas Nicollet) (زادهٔ ۲۴ ژوئیه ۱۷۸۶ – درگذشتهٔ ۱۱ سپتامبر ۱۸۴۳)، همچنین معروف به ژان-نیکولاس نیکولِت (Jean-Nicolas Nicollet)، جغرافی دان، ستاره شناس، ریاضی دان اهل فرانسه بود که به خاطر نقشه برداری از حوضه قسمت بالایی رود می سی سی پی در جریان دهه ۱۸۳۰ میلادی شناخته می شود. نیکولِت سه سفر اکتشافی را در منطقهٔ میان رود می سی سی پی و رود میزوری، اساساً در مینه سوتا، داکوتای جنوبی و داکوتای شمالی راه اندازی نمود. قبل از مهاجرت به ایالات متحده، نیکولِت به عنوان استاد ریاضی در کالج لوئیس-لی-گراند و همراه با پیر سیمون لاپلاس به عنوان استاد و ستاره شناس در رصدخانه پاریس خدمت می کرد. تغییرات سیاسی و علمی در فرانسه نیکولِت را وادار نمود تا به ایالات متحده سفر نموده و به کاری بپردازد که موجب افزایش شهرت او در میان دانشمندان در اروپا شد. او در ۱۸۴۲ میلادی به عنوان عضو مجمع فیلسوفان آمریکا انتخاب گردید. نقشه های نیکولِت صحیح ترین نقشه های دوران وی محسوب شده و اشتباهاتی انجام شده توسط زبلون پایک را تصحیح کرد و از آن به عنوان مبنای برای نقشه برداری بعدی مناطق داخلی آمریکا استفاده گردید. آنها ا
ز جمله نخستین نقشه های بودند که در آنها برای نمایش ارتفاعات از سایه استفاده شده بود و تنها نقشه های بود که نام های جغرافیایی بومی آمریکایی را به کار برد. «"نقشه هیدروگرافیک حوضه قسمت بالای می سی سی پی»" نیکولِت در ۱۸۴۳ میلادی، پس از مرگ وی، منتشر شد. برج نیکولِت که در سیسیتن، داکوتای جنوبی واقع شده است، بنای یادبودی از نیکولِت و کارهای وی بوده و در ۱۹۹۱ میلادی ساخته شد. اوایل زندگی و تحصیلات. نیکولِت در کلوسیس در سرزمینی ساوی زاده شد. او دانش آموز بسیار درخشان بود و با استعدادی که در ریاضی و ستاره شناسی از خود نشان می داد، بورسیه تحصیلی به کالج یسوعی در شامبری کسب کرد. او در ۱۹ سالگی به تدریس ریاضی آغاز کرد. در ۱۸۱۷ میلادی، او به عنوان استاد و ستاره شناس در رصدخانه پاریس گماشته شده و همراه با دانشمند و ریاضی دان پیر سیمون لاپلاس کار کرد. هنگام کار در رصدخانه، نیکولت یک دنباله دار را کشف نموده و برای خود شهرتی به عنوان متخصص ستاره شناسی و جغرافیای طبیعی کسب کرد. در جریان دهه ۱۸۲۰ میلادی، او به عنوان استاد ریاضی در کالج لوئیس-لی-گراند خدمت کرد. مهاجرت، ۱۸۳۲ میلادی. در نتیجه آشوب سیاسی در فرانسه متعاقب انقلاب ژو
ئیه (۱۸۳۰) و چیرگی در حال افزایش فیزیک به عنوان علم آزمایشگاهی، نیکولِت با مشکلات مالی و حرفه ای فراوانی مواجه شد. او که اصلاً پولی نداشت، در ۱۸۳۲ میلادی از بندر برست سوار بر کشتی شده و به ایالات متحده مهاجرت کرد. نیکولِت امیدوار بود از طریقی کاری که در ایالات متحده انجام می دهد، شهرت خود را در اروپا افزایش دهد. او تصمیم داشت تا به یک «سفر علمی» در سراسر آمریکا رفته و هدفش این بود تا با استفاده از تخصصی که داشت، نقشه صحیح از دره رود می سی سی پی فراهم نماید. او به واشینگتن DC رسید و در آنجا در مورد نقشه برداری علمی کشور با دانشمندان و مقامات حکومتی بحث و گفت وگو کرد. او به نیوارلئان سفر نموده و از آنجا می خواست به سوی سنت لوئیس، مِیزوری سفر کند، اما شیوع بیماری کلرا، از نظر عملی سفر توسط کشتی بخار را غیرممکن کرد. در عوض، او سه سال بعدی به سفر در مناطق جنوب، به ویژه میان نیوارلئان و بالتیمور پرداخت. نیکولِت در نهایت در ۱۸۳۵ میلادی به سنت لوئیس رسید. نقشه برداری از رود میسیسیپی. پس از رسیدن به سنت لوئیس در ۱۸۳۵ میلادی، نیکولِت حمایت شرکت تجارت خز آمریکایی و خانواده ثروتمند چوتیئو (خانوادهٔ که به بنیان گذاری شهر
سنت لوئیس همکاری کرده بود و از مدت طولانی بر مبنای قراردادهایی که با مقامات پیشین اسپانیایی و بعداً با نماینده هندی ایالات متحده داشت، امتیاز انحصاری تجارت خز با قبیله اوسیج را در دست داشت) را در راستای برنامه اش برای نقشه برداری از رود می سی سی پی به دست آورد. از سنت لوئیس، او با یک قایق خلاف جهت دریا به قلعه اسنلینگ در مینه سوتا سفر کرد. طی ۴ سال بعدی، نیکولِت سه سفر اکتشافی را رهبری نموده و به اکتشاف مناطق بالای رود می سی سی پی پرداخت که بیشتر مناطق فعلی مینه سوتا، داکوتای شمالی و داکوتای جنوبی را در بر می گیرد. نخستین سفر اکتشافی، ۱۸۳۶ – ۱۸۳۷ میلادی. نخستین سفر اکتشافی در ۱۸۳۶–۳۷ میلادی انجام شده و منابع مالی آن به طور خصوصی توسط شرکت تجارت خز آمریکایی و خانواده چوتیئو فراهم گردید. نیکولِت در همراهی با چاگوبی که رئیس قبیله اوجیبوی بود، پسر نُه ساله وی و یک راهنمای نیمه فرانسوی به نام برونیا، در ۲۹ ژوئیه ۱۸۳۶ از طریق قایق کانو قلعه اسنلینگ را ترک کرد. نیکولِت رود می سی سی پی ی را تا سرچشمه آن در دریاچه آیتاسکا و ریزابه نزدیک رود می سی سی پی به نام رود سنت کروئیکس را مورد بررسی قرار داد. نتایج این سفر اکتشا
فی، اشتباهی که در نقشه ۱۸۰۵ زبلون پایک وجود داشت و دهانه رود کرو وینگ را به مراتب دور تر در غرب نشان داده بود را تصحیح نموده و در نتیجه تمامی نقشه های که از این ناحیه تهیه شده بود را اشتباه ثابت کرد. دومین سفر اکتشافی، ۱۸۳۸ میلادی. هنگام بازگشت به واشینگتن دی سی برای گزارش یافته های خود، نیکولِت به عنوان رئیس اداره جدیدالتاسیس دسته مهندسان توپوگرافی گماشته شده و به وی مأموریت داده شد تا سفری اکتشافی که توسط وزارت جنگ ایالات متحده حمایت مالی می گردید را رهبری نماید و هدف از این سفر اکتشافی نقشه برداری از منطقهٔ میان رودهای می سی سی پی و مِیزوری بود تا نقشه های غربی که از اشتباه پایک متأثر شده بودند، تصحیح گردد. این سفر اکتشافی در ۱۸ ژوئن ۱۸۳۸ سفر خود را از تراورس دیس سیوکس آغاز کردند. هیئت متشکل از افراد ذیل بود: جان سی. فریمونت که از طرف وزارت جنگ ایالات متحده برای حمایت از سفر اکتشافی از نظر نظامی گماشته شده بود، جوزف رنوایل جونیور و جوزف لافرومبویس، نماینده شرکت خز آمریکایی که نیمه فرانسوی و نیمه بومی-آمریکایی بود. سفر اکتشافی در ۴ ژوئیه ۱۸۳۸ به پایپ استون کواری رسیدند، جاییکه اعضای گروه حروف اول نام خود را
در سنگی حک کردند. از آنجا، گروه به سفر خود در امتداد رودهای مینه سوتا و بلو ارث به سوی اسپیریت لیک، آیووا ادامه دادند. سومین سفر اکتشافی. نیکولِت در سومین و آخرین سفر اکتشافی خود که توسط لوئیسون فرنیر راهنمایی می گردید، حمایت مالی فریمونت را حفظ نموده و همچنین مبلغ مذهبی یسوعی به نام پیر-ژان دی سمت، در بخشی از سفر وی با وی همراه بود. دی سمت، با استفاده از مهارت های که از نیکولِت آموخت، نقشه های از آبگیر رود مِیزوری را ترتیب نمود. در این سفر اکتشافی و سفر اکتشافی دومی، گیاه شناس چارلز گیر یادداشت های همه جانبه از وضعیت گیاه شناسی منطقه گرفته و فهرستی از گیاهان بومی این منطقه را تهیه کرد. این سفر نیز توسط دولت حمایت مالی می گردید و نیکولِت از آیووا در امتداد رود مِیزوری به سمت شمال غرب و قلعه پیر، داکوتای جنوبی رفت. تلاش های او به دلیل اینکه کشتی بخار پایرت که تدارکات وی را حمل می کرد در آوریل ۱۸۳۹ غرق شد، متوقف گردید. در ۱۱ ژوئیه ۱۸۳۹، بخش دوم سفر اکتشافی وی قلعه پیر را به مقصد دول لیک، داکوتای شمالی ترک کرد. از آنجا، نیکولِت هنگام بازگشت به اکتشاف سراسر منطقه کوتئو دیس پرایرس تا قلعه اسنلینگ پرداخت. مرگ. نیک
ولِت در ۱۱ سپتامبر ۱۸۳۹ به واشینگتن، دی.سی. برگشت و در آنجا روی یکپارچه سازی اطلاعات گردآوری شده کار نمود تا به سنای ایالات متحده گزارش دهد. او به طور کامل تصمیم داشت تا به مینه سوتا برگردد و کار خود را ادامه دهد، اما وضعیت سلامت ناگوار او مانع این کار شده و او در ۱۸۴۳ میلادی در واشینگتن درگذشت. او در قبرستان کانگریشنال به خاک سپرده شده و روی سنگ قبر وی این متن حکاکی شده است، «او بر کسی که می داند چگونه با والاترین مهارت مزایای گذشته را با نیازهای آینده آشتی داده و ترکیب نماید، ظفر خواهد یافت».
خوان کاراسکو (Juan Carrasco)، افسر نیروی دریایی، کاوشگر و ناوبر اسپانیایی بود. او عمدتاً به خاطر کارهایش در شمال غربی اقیانوس آرام، در اواخر قرن هجدهم، شناخته می شود. او فرمانده دوم سفر ۱۷۹۱ خوزه ماریا ناوائز، در اولین اکتشاف اروپایی در تنگه جورجیا بود. جزئیات زیادی از زندگی کاراسکو در دست نیست. او در زمانی میان سال های ۱۷۷۵ و ۱۷۸۰ در آکادمی سن تلمو در اسپانیا تحصیل کرد. تحت فرماندهی فرانسیسکو آنتونیو مورله در فیلیپین خدمت کرد و سپس در سال ۱۷۸۴ به شمال غربی اقیانوس آرام سفر نمود. سفر ۱۷۹۰ تحت فرمان کویمپر. در سال ۱۷۹۰ کاراسکو به عنوان کشتیران در "پرنسس رئال"، تحت فرمان مانوئل کویمپر خدمت کرد. همچنین کشتی ران گونزالو لوپز د هارو در کشتی حضور داشت. این کشتی که توسط فرانسیسکو دی الیزا از پُست اسپانیا در نوتکا ساوند، با دستور کاوش در تنگه خوان دی فوکا فرستاده شد، در ۳۱ می ۱۷۹۰ به راه افتاد. آنها به سرعت از دورترین نقطه اکتشاف قبلی که تنها به غربی ترین قسمت نفوذ کرده بود، عبور کردند. آنها چندین روز را در سوک بیسین، یک خلیج عمیق در جزیره ونکوور لنگر انداختند. پس از ترک سوک، سفر به سمت شرق ادامه یافت، از میان ریس را
کز و جزیره ونکوور گذر کرد و در نزدیکی اسکویمالت امروزی، در خط ساحلی امروزی به نام جاده های سلطنتی لنگر انداخت. کویمپرز، رویال رودز رادا د الیزا نام گذاری کرد. («رادا» به معنای کشتی گاه). در ۴ ژوئیه ۱۷۹۰، اسپانیایی ها اسکویمالت را ترک کردند و به سمت جنوب تنگه خوان دی فوکا رفتند و در نزدیکی دانجنس اسپایت لنگر انداختند. در حالی که از قایق ها برای کاوش در انتهای شرقی تنگه، پیچ و خم جزایر و کانال هایی که در آنجا یافتند استفاده می شد، کشتی پرنسس رئال در لنگرگاه ماند. در اواسط ژوئیه، کویمپر با کشتی ران های خود، کاراسکو و هارو، مشورت کرد که آیا آنها باید اکتشاف های بیشتری انجام دهند و خطر بازگشت دشوار به نوتکا را داشته باشند یا فوراً بازگردند. تصمیم به بازگشت گرفته شد. در راه، کانال بزرگ دیگری که به شمال منتهی می شد، پیدا شد و به نام کشتی ران هارو نام گذاری شد. امروزه نیز به نام تنگه هارو شناخته می شود و مسیر مرز بین المللی میان تنگه خوان دی فوکا و تنگه جورجیا است. پرنسس رئال اولین کشتی اروپایی بود که وارد بندر اسکویمالت شد. سپس گروه اعزامی به سمت جنوب تنگه خوان دی فوکا رفت و در امتداد ساحل به سمت غرب حرکت کرد و تا ا
وت به خلیج نئه رسید. آنها در ۱ سپتامبر ۱۷۹۰ به مونتری رسیدند. کشتی اسپانیایی دیگری به نام سان کارلوس به زودی از آلاسکا به جنوب رسید. این دو کشتی با هم به سن بلاس، مکزیک رفتند و در ۱۳ نوامبر ۱۷۹۰ رسیدند. سفر ۱۷۹۱ تحت فرمان الیزا. در سال ۱۷۹۱ کاراسکو در یک سفر اکتشافی به رهبری ناوبان، فرانسیسکو دی الیزاکه فرماندهٔ جدید نوتکا ساوندبود، شرکت کرد. دو کشتی مورد استفاده قرار گرفت، سان کارلوسکه تحت هدایت الیزا بود و کشتی دو دکلی کوچکتر، سانتا ساتورنینا. کاراسکو به عنوان کشتی ران در سانتا ساتورنینا، ابتدا به عنوان فرمانده دوم زیر نظر خوزه ماریا نارواز و بعداً به عنوان فرمانده کشتی، خدمت کرد. پس از حدود دو هفته کاوش در کلایوکوت ساند، سان کارلوس به سمت تنگه خوان دی فوکا و به سمت اسکویمالت رفت. سانتا ساترنینا چندین هفته را صرف کاوش در بارکلی ساند کرد که به افتخار خوان کاراسکو، بوکا د کاراسکو نام گذاری شد. این دو کشتی در ۱۴ ژوئن ۱۷۹۱ در اسکویمالت دوباره به یکدیگر ملحق شدند. الیزا به کشتی رانان خوان پانتوجا و آریاگا دستور داد تا تنگه هارو را با سانتا ساترنینا و یک قایق دراز، کاوش کنند. آنها در ۱۴ ژوئن وارد تنگه شدند و به س
رعت از جزیره ونکوور و جزیره سان خوان عبور کردند. در ۱۵ ژوئن آنها به سمت شمال شرقی چرخیدند و قبل از ورود به آب های آزاد تنگه جورجیا که اسپانیایی ها کانال د نسترا سینیورا دل روزاریو نامیدند، از سواحل جزیره پندر و جزیره ساتورنا عبور کردند. گروه به سمت شرق حرکت کرد و به زودی به نزدیکی جزیره لومی در انتهای شمالی تنگه روزاریو رسید. از آنجا، گروه از راهی که آمده بود به اسکویمالت بازگشت و خبر تنگه جورجیا را به الیزا رساند. سپس پایگاه عملیات الیزا به سمت جنوب تنگه خوان دی فوکا در پورتو د کوادرا (بندر دیسکاوری) منتقل شد. سان کارلوس همچنان در آنجا لنگر انداخته بود در حالی که سانتا ساترنینا، زیر نظر نارواز، برای کاوش در تنگه روزاریو حرکت می کرد. کاراسکو کشتی ران نارواز و دومین فرمانده بود. آنها در ۱ ژوئیه ۱۷۹۱ به راه افتادند. به سرعت از تنگه روزاریو عبور کردند و به سمت شمال به تنگه جورجیا رفتند و به نقطه رابرتز رسیدند که فکر می کردند یک جزیره است و نام آن را ایسلا د زپدا گذاشتند. در ادامه به سمت شمال، پوینت گری و پوینت اتکینسون را دیدند، سپس در فاصله کوتاهی به ورودی بورارد در نزدیکی ونکوور کنونی، بریتیش کلمبیا رفتند. سان
تا ساتورنینا از شمال تا جزیره تگزادا، جزیره هورنبی و جزیره دنمن ادامه داد. آنها همچنین بندرگاه نانایمو را پیدا کردند و آن را بوکاس د وینسویسن نامیدند. با کشتی در امتداد جزیره گالیانو و جزیره والدس، گذرگاه پورلیه را نشانه گذاری کردند و نام کنونی آن را (انگلسایزد) به آن دادند. در طول اکتشاف تنگه جورجیا، خدمه سانتا سانتورنینا، مقادیر زیادی آب شیرین را مشاهده کردند و به درستی دریافتند که دهانه یک رودخانه بزرگ در نزدیکی آن قرار دارد. رودخانه فریزر بود، اما گروه نتوانست مکان آن را معین کند. تعداد زیادی نهنگ در تنگه مشاهده شد که باعث شد الیزا بعداً به درستی پیوند دوم با اقیانوس را تشخیص دهد. علاوه بر این، الیزا دوباره به درستی مشکوک شد که نوتکا ساوند در سرزمین اصلی نیست، بلکه در یک جزیره است. سانتا ساترنینا در اواخر ژوئیه به بندر دیسکاوری بازگشت. مسیر دقیق طی شده نامشخص است. در آن زمان، بسیاری از ملوانان الیزا و همچنین خود الیزا، بیمار بودند. کشف های بیشتر متوقف شد و کشتی ها به زودی به سمت نوتکا حرکت کردند. الیزا نارواز را به سن کارلوس منتقل کرد و به خوان کاراسکو فرماندهی سانتا ساتورنینا را سپرد. دو کشتی اعزامی السا
ندرو مالاسپینا در آن زمان در مونتری بودند که پنج روز زودتر به آنجا رسیده بودند؛ بنابراین مالاسپینا، شخصیت قدرت مند نیروی دریایی اسپانیا در آن زمان، اولین کسی بود که از کشف تنگه جورجیا، غیر از ملوانان الیزا در نوتکا ساوند، مطلع شد. مالاسپینا بلافاصله به اهمیت استراتژیک اکتشافات بیشتر پی برد. امیدهای اروپایی ها برای کشف یک گذرگاه شمال غربی در آن زمان هنوز از نظر سیاسی مهم بود و تنگه جورجیا بسیاری از مسیرهای امیدوارکننده که به شرق و شمال منتهی می شد، یکی از آخرین احتمالات واقع بینانه را نشان می داد. مالاسپینا به تازگی جستجوی بی ثمری را برای گذرگاه شمال غربی در آلاسکا به پایان رسانده بود. اندکی پس از رویارویی با کاراسکو، مالاسپینا به سان بلاس و آکاپولکو رفت و در آنجا ترتیبی داد که دو تن از افسرانش، دیونیسیو آلکالا گالیانو و کایتانو والدس، فرماندهی دو کشتی را به منظور کاوش کامل در تنگه جورجیا به عهده بگیرند. پس از برخورد با مالاسپینا در مونتری، کاراسکو با کشتی سانتا ساتورنینا به سن بلاس رفت. او حداقل تا سال ۱۸۰۳ به عنوان یکی از کشتیرانان اداره نیروی دریایی سن بلاس به خدمت در نیروی دریایی اسپانیا، ادامه داد. میراث.
جزیره محافظت شده در تنگه خوان دی فوکا در سال ۱۷۹۰ به نام اسلا د کاراسکو داده شد. نام کنونی آن توسط جورج ونکوور در سال ۱۷۹۲ داده شد. بارکلی ساوند، در ساحل غربی جزیره ونکوور، توسط اسپانیایی ها بوکا د کاراسکو نامیده شد.
خوان د اونیاتی ایی سالاسار (Juan de Oñate y Salazar) (۱۵۵۰ – ۱۶۲۶ میلادی)، کنکیستادور اسپانیایی از اسپانیای نو، کاوشگر و فرماندار مستعمراتی استان سانتافه دو نوومکزیکو در قلمرو نایب السلطنه اسپانیای نو بود. او نخستین سفرهای اکتشافی اسپانیا را به دشت های بزرگ و قسمت های پایینی دره رودخانه کلرادو رهبری نموده و با تعداد زیادی از اقوام بومی خطرناک در سرزمین مادری آنها مقابله نمود. اونیاتی زیستگاه های را در ولایتی بنیان گذاری نمود که حالا ایالت های جنوب غربی آمریکا است. اونیاتی با قتل عام آکوما در ۱۵۹۹ میلادی، بدنام است. پس از مشاجرهٔ که منتهی به کمین زدن و مرگ سیزده اسپانیای از جمله برادرزاده/خواهرزاده اونیاتی خوان دی زالدیوار به دستان مردم آکوما شد، اونیاتی دستور انتقام وحشی را بر علیه پوئبلو آکوما [دهکده سرخ پوستان] صادر کرد. این پوئبلو کاملاً ویران شد. حدود ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ مرد آکوما به قتل رسیدند. از میان ۵۰۰ مردی که زنده مانده بودند، اونیاتی در دادگاهی که در اوکی آوین برگزار شد، بیشتر مردان بیست ساله را به «بردگی شخصی» اجباری محکوم نموده و علاوه بر آن فرمان صادر نمود تا یک پای تمامی مردانی که بالای بیست و پنج سال
هستند، قطع شود. پژوهش های اخیر نشان داده است که هیچ مدرکی مبنی بر انجام شدن این فرمان وجود نداشته و زندانیان در نهایت، تنها یک انگشت پای خود را ار دست دادند. نظریه دومی منطقی تر به نظر می رسد، چون درصورت قطع شدن تنها انگشت پا به عوض کل پا، زندانیان می توانند به عنوان خدمتکار مفید واقع گردند. اونیاتی در خاطرات شخصی خود، به طور مشخص به قطع کردن «las puntas del pie» (قسمت های از پا، انگشتان) به عنوان مجازات برای جنگ جویان آکوما اشاره می کند. در نهایت، او که از طرف حکومت اسپانیا به استفاده از «نیروی بیش از حد» در مقابل مردمان آکوما مجرم شناخته شد، برای پنج سال از نیو مکزیکو ممنوع شده و از مکزیک تبعید شد. اونیاتی امروزه به عنوان یک شخصیت بحث برانگیز در تاریخ نیومکزیکو باقی مانده است: در ۱۹۹۸ میلادی، پای راست مجسمهٔ این کنکیستادور که در الکالاد، نیومکزیکو بلند شده بود در اعتراض به قتل عام قطع شد و مناقشه قابل توجه زمانی بلند شد که یک مجسمه اسب سوار اونیاتی در ۲۰۰۶ میلادی در ال پاسو، تگزاس بلند شد. در ۱۵ ژوئن ۲۰۲۰، مجسمه اونیاتی که در الکالاد، نیومکزیکو قرار داشت با هدایت مقامات دولتی، به طور موقتی توسط کارگران شهرس
تان ریو آریبا برداشته شد. نهادهای مدنی تصمیم نهایی را در مورد آینده این مجسمه اتخاذ خواهند کرد. سال های اولیه. اونیاتی در ۱۵۵۰ میلادی در شهر زاکاتکاس در اسپانیای نو (مکزیک استعماری) زاده شد، پدر وی، کریستوبال د اونیاتی یک کنکیستادور و بارون نقره ای اسپانیای-باسک و از خانواده اشرافی خانهِ هارو بود. مادر اونیاتی، دونا کاتالینا سالاسار ایی دی لا کادینا، در میان اجداد خود مسیحی های جدید با اصالت-یهودی داشت که «از اواخر دهه ۱۳۰۰ تا اواسط دهه ۱۵۰۰ در دربار شاهی پادشاهان اسپانیا خدمت می کردند». مادر وی دارای اجداد اسپانیای بوده و در نزدیکترین شاخه های شجره خانوادگی وی یهودیان سابقی قرار داشتند که به مسیحیت گرویده بودند. یکی از این خویشاوندان وی که به مسیحیت گرویده بودند، پدربزرگ پدری وی دکتر گوادالوپ دی سالاسار بود که به عنوان پزشک دربار خدمت می کرد. سایر اعضای خانواده وی در دهه ۱۳۹۰ میلادی حدود ۱۶۰ سال قبل از به دنیا آمدن اونیاتی به مسیحیت گرویده بودند و این تغییر دین آنها به احتمال قوی در نتیجه موجی از خشونت های یهود-ستیزی بود که با کشتار ۱۳۹۱ میلادی پایان یافت و بعدتر منتهی به ایجاد اداره تفتیش عقاید اسپانیی به ع
نوان راهی برای مقابله با مسئله دین در چارچوب قانون و بدون پوگروم [حذف گروه های دینی] شد، کاری که ظاهراً در سایر نقاط اروپا نیز مروج بود. پدربزرگ مادری وی گونزالو دی سالزار بود، کسی که ریاست چندین شورای اداره کننده اسپانیای نو را هنگام سفر ارنان کورتوس به هندوراس در ۱۵۲۵–۲۶ میلادی بر عهده داشت. خوان د اونیاتی با ازابل دی تولوسا کورتوس دی موکتزوما ازدواج کرد، همسر وی نوه ارنان کورتوس فاتح اتحاد سه گانه و نواده امپراتور آزتک، موکتزوما شوکویوتسین بود. فرمانداری و سفر اکتشافی ۱۵۹۸ نیومکزیکو. در پاسخ به پیشنهادی از سوی خوان باوتیستا دی لوماس ایی کولمناریس که متعاقباً از سوی شاه رد گردید، نایب السلطنهِ فلیپه دوم در ۲۱ سپتامبر ۱۵۹۵، اونیاتی را از میان دو یا چند نامزد برگزید تا منابع قلمرو تازه تصرف شده را مدیریت نماید. تفاهم با نایب السلطنه ولاسکو، برای اونیاتی دو هدف مشخص را در پی داشت؛ هدف که ظاهراً بیشتر معلوم بود، اکتشاف و استعمار اراضی ناشناخته بود که به شاهی جدید لئون ی کاستیلا (منطقه امروزی نیومکزیکو) و قلمرو نایب السلطنه اسپانیای نو ضمیمه شده بود. هدف دومی دستگیری کاپیتان فرانسیسکو لیوا دی بونیلا بود (کسی که
به پادشاه خیانت کرده بود و قرار اطلاعات در همین منطقه حضور داشت)، چون او قبلاً انتقال سایر مجرمین به آن منطقه را آغاز کرده بود. اما، هدفی که او به ظاهر بیان می داشت، گسترش مذهب کاتولیک در این منطقه با تأسیس پایگاه های تبلیغ مذهبی در نیومکزیکو بود. از اونیاتی به عنوان بانی ولایت سانتافه دو نوومکزیکو یاد شده و او از ۱۵۹۸ تا ۱۶۱۰ میلادی به عنوان فرماندار این مستعمره خدمت می کرد. مقر فرمانداری او در اوکی آوین قرار داشت و او نام این دهکده را به «سن خوان دی لوس کابالروس» تغییر داد. در اواخر ۱۵۹۵ میلادی، نایب السلطنه گاسپار دی زونیگا از توصیه خلف خود پیروی نموده و در تابستان ۱۵۹۶ سفر اکتشافی اونیاتی را به تأخیر انداخت تا مواد تفاهم نامه اصلی که پیش از ترک دفتر توسط نایب السلطنه قبلی به امضاء رسیده بود، را بررسی نماید. سفر اکتشافی اونیاتی در مارس ۱۵۹۸ حرکت خود را آغاز نموده و در اواخر آوریل از رودخانه ریو گرانده (ریو دیل نارتی) در جنوب منطقه امروزی ال پاسو و سیوداد خوارس، عبور کرد. در ۳۰ آوریل ۱۵۹۸، روز جشن عروج از نظر تقویم کاتولیک، گروه اکتشافی در بستر جنوبی رودخانه ریو گرانده، گردهم آمدند. اونیاتی مراسم بزرگداشت ا
ز روز عروج را رهبری نموده و او برای ضمیمه تمامی قلمرو امتداد رودخانه را برای امپراتوری اسپانیا دعا کرد. مواد تفاهم نامه اولی اونیاتی این بود تا این قلمرو به یک نایب السلطنه مجزا برای شاهی اسپانیا مبدل شد؛ اما این تفاهم، پس از تجدید نظر در تفاهم نامه توسط زونیگا تحقق نیافت. سفر اکتشافی اونیاتی در طول تابستان به سفر در میانه دره ریو گرانده تا منطقه امروزی مناطق شمالی نیومکزیکو ادامه داده و در آنجا با هندی های پوئبلو نشین درگیر شد. گاسپار پرز دی ولیگارا که یکی از کاپیتان ها در این سفر اکتشافی بود، تاریخ اشغال مناطق مردمان بومی نیومکزیکو را در شعر حماسی خود، Historia de la Nueva México، بیان نموده است. اونیاتی این اراضی را به استعمارگرانی که در این سفر اکتشافی حضور داشتند اعطاء نموده و از آنها حمایت نمود تا مردم را به بردگی گرفته و از بومیان آمریکایی خراج بگیرند. قتل عام آکوما. در اکتبر ۱۵۹۸، زمانی که دسته کوچکی از افراد اونیاتی برای مبادله مواد غذایی با مردم آکوما پوئبلو توقف کردند، میان آنها درگیری صورت گرفت. مردم آکوما خود برای اینکه زمستان پیشرو را زنده بمانند، به مواد غذایی شان نیاز داشتند. مردم آکوما مقاومت
کردند و ۱۱ اسپانیایی به کمین افتاده و کشته شدند که در میان کشته شدگان برادرزاده/خواهرزاده اونیاتی به نام خوان دی زالدیوار نیز بود. در ژانویه ۱۵۹۹، اونیاتی با محکوم کردن این درگیری، آنرا یک شورش خوانده و دستور ویران کردن پوئبلو را صادر کرد، دستوری که توسط برادر خوان دی زالدیوار به نام ویسنتی دی زالدیوار در یورشی معروف به قتل عام آکوما به انجام رسید. در جریان محاصره پوئبلو حدود ۸۰۰ تا ۱۰۰۰ مرد به قتل سیده و ۵۰۰ مردی که زنده مانده بودند نیز توسط اونیاتی محاکمه و مجازات شدند.
جام انگلو-ایتالین (، همچنین به عنوان رقابت باشگاه های انگلو-ایتالین اینتر-لیگ و از ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۶ با عنوان جام رقابت های الیتالیا، جام رقابت های تالبوت یا یادگار جیجی پروناچه) رقابت فوتبال منحل شده در اروپاست. این مسابقات بین سال های ۱۹۷۰ تا ۱۹۹۶ به صورت متناوب بین باشگاه هایی از انگلیس و ایتالیا برگزار شد. این جام را جیجی پروناچه در سال ۱۹۶۹، به دنبال جام اتحادیه انگلو-ایتالین تأسیس کرد. اولین جام انگلو-ایتالین به عنوان یک تورنمنت سالانه از سال ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۳ برگزار شد. اولین فینال در همان ابتدای کار، به دلیل خشونت لغو و سویندن تون قهرمان اعلام شد. در طول دوران برگزاری، این مسابقات با خشونت و درگیری هواداران و همچنین بین بازیکنان در زمین شهرت داشت. از سال ۱۹۷۶، این جام به عنوان یک تورنمنت نیمه حرفه ای بازگشت تا آنکه در سال ۱۹۸۶، بار دیگر منحل شد. در سال ۱۹۹۲، جام انگلو-ایتالین دوباره به عنوان یک جام حرفه ای برای باشگاه های سطح دوم راه اندازی و جایگزین جام فول ممبرز انگلیس شد. نمایندگان ایتالیا تیم های سری بی بودند. این نسخه از جام به مدت چهار فصل تا سال ۱۹۹۶ اجرا شد، تا اینکه به دلیل تداخل با مسابقات دیگر متوقف
شد. جام رقابت ها، طلایی و به ارتفاع بود که بر روی یک پایه چوبی نصب شده بود. تاریخچه. دوران حرفه ای. از سال ۱۹۶۷، یک سهمیه از اینتر-سیتیز فیرز کاپ به قهرمان جام اتحادیه لیگ فوتبال تعلق گرفت، اما کوئینز پارک رنجرز به عنوان قهرمان آن فصل از جام اتحادیه، نتوانست وارد مسابقات شود چراکه یوفا در آن زمان اجازه حضور تیم های دسته سوم را در رقابت های اینتر-سیتیز فیرز کاپ نمی داد. زمانی که دو سال بعد همین وضعیت برای سویندن تَون پیش آمد، در ازایش یک مسابقه رفت و برگشتی مقابل قهرمان آن سال کوپا ایتالیا، رم، ترتیب داده شد. با استقبالی که از آن رویداد صورت گرفت، جام اتحادیه انگلو-ایتالین نامیده شد، و به عنوان راهی برای کسب درآمد برای پرداخت دستمزد بازیکنان در طول تعطیلات پایان فصل که به دلیل برگزاری جام جهانی فوتبال ۱۹۷۰ طولانی شده بود، جام انگلو-ایتالین در سال ۱۹۷۰ افتتاح شد. در اولین دوره، شش تیم انگلیسی و شش تیم ایتالیایی شرکت کردند. این تیم ها به سه گروه متشکل از دو تیم انگلیسی و دو تیم ایتالیایی تقسیم شدند. هر پیروزی با امتیاز پاداش داده می شد و هر تساوی و هر گل زده با یک امتیاز. فینال با حضور بهترین تیم از هر کشور برگز