Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گر استفاده می کردند که توسط آهن سازان تولید شده بود. در می 1831، ریل های 500 مایل اول ، هر یک به طول و وزن ، در فیلادلفیا تحویل داده شدند و در مسیر قرار گرفتند که اولین استفاده از ریل T شکل فلنجی بود. پس از آن، ریل T شکل فلنج دار در تمام راه آهن های ایالات متحده به کار گرفته شد. سرهنگ استیونز همچنین سنبله قلاب دار را برای اتصال ریل به کراس تی (یا ریل بند ) اختراع کرد. امروزه، سنبله پیچ به طور گسترده ای به جای سنبله قلاب شده استفاده می شود. ریل ویگنول. ریل ویگنولز نام معروف ریل ته صاف است که مهندس چارلز ویگنولز آن را به بریتانیا معرفی کرد. چارلز ویگنولز مشاهده کرد که سایش ریل های فرفورژه و صندلی های چدنی روی بلوک های سنگی که رایج ترین سیستم در آن زمان بود، رخ می دهد. در سال 1836 او راه آهن کف تخت را برای راه آهن لندن و کرویدون توصیه کرد که مهندس مشاور آن بود. ریل اصلی او دارای مقطع کوچکتری نسبت به ریل استیونز بود، با پایه عریض تر از ریل مدرن، که با پیچ از طریق پایه بسته می شد. خطوط دیگری که آن ریل را پذیرفتند عبارت بودند از هال و سلبی ، نیوکاسل و نورث شیلد ، و شرکت ناوبری و راه آهن منچستر، بولتون و بوری. هنگام
ی که امکان نگهداری ریل بند های چوبی با کلرید جیوه (فرآیندی به نام کیانیزینگ ) و کرئوزوت فراهم شد ، باعث سواری بسیار آرام تری نسبت به ریل بند های سنگی شد و امکان بستن مستقیم ریل ها با استفاده از گیره ها یا میخ های ریل وجود داشت. استفاده از آنها در سراسر جهان گسترش یافت و ویگنولز نامیده شد. محل اتصال انتهای دو ریل به یکدیگر ضعیف ترین قسمت یک خط ریلی است. اولین ریل های آهنی توسط یک صفحه ماهی ساده یا میله فلزی که از طریق شبکه ریل پیچ شده بود به هم متصل می شدند. روش های قوی تری برای اتصال دو ریل به یکدیگر توسعه یافته است. هنگامی که فلز کافی در اتصال ریل قرار داده شود، اتصال تقریباً به اندازه بقیه طول ریل استحکام دارد. سر و صدای تولید شده توسط قطارهایی که از روی اتصالات ریلی عبور می کنند،می تواند با جوش دادن بخش های ریلی به یکدیگر حذف شود. ریل جوش داده شده پیوسته حتی در محل اتصالات دارای مشخصات بالایی یکنواخت است. ریل دو سر. در اواخر دهه 1830 بریتانیا، خطوط راه آهن طیف وسیعی از الگوهای مختلف داشتند. یکی از اولین خطوطی که از ریل دو سر استفاده می کرد، راه آهن لندن و بیرمنگام بود که برای بهترین طراحی جایزه تعیین کرده
بود. این ریل به وسیله صندلی ها نگه داشته می شد و سر و پای ریل نیز نیم رخ می نمود. مزیت فرضی این بود که وقتی سر ساییده شد، می توان ریل را برگرداند و دوباره استفاده کرد. در عمل، این شکل از بازیافت چندان موفقیت آمیز نبود، زیرا صندلی باعث ایجاد فرورفتگی در سطح پایینی می شد و ریل دو سر به ریل سر گاو تبدیل شد که در آن سر قابل توجه تر از پا بود. ریل سر گاوی. راه آهن سرگاوی استاندارد سیستم راه آهن بریتانیا از اواسط قرن نوزدهم تا اواسط قرن بیستم بود. به عنوان مثال، در سال 1954 از ریل سرگاوی برای و ریل کف مسطح برای در مسیر جدید استفاده شد. یکی از اولین استانداردهای بریتانیا ، BS 9، برای راه آهن سرگاوی بود - در ابتدا در سال 1905 منتشر شد و در سال 1924 تجدید نظر شد. ریل های تولید شده بر اساس استاندارد 1905 به عنوان "OBS" (اصلی) و ریل هایی که مطابق با استاندارد 1924 ساخته شده اند به عنوان "RBS" (تجدیدنظر شده) نامیده می شوند. ریل سر گاوی شبیه ریل دو سر است با این تفاوت که نیم رخ سر ریل با پا یکسان نیست. ریل سر گاوی از ریل دو سر شکل گرفت، اما به دلیل اینکه مشخصات متقارن نداشت، هرگز نمی توان آن را برگرداند و از پا به عنوان س
ر استفاده کرد. بنابراین، از آنجایی که ریل دیگر مزیت اصلی استفاده مجدد را نداشت، روش بسیار گرانی برای ریل گذاری بود. صندلی های چدنی سنگین برای نگه داشتن ریل مورد نیاز بود، که در صندلی ها با گوه های چوبی (که بعداً فولادی) یا «کلید»هایی که نیاز به توجه منظم داشت، محکم می شد. راه آهن سر گایو در حال حاضر تقریباً به طور کامل با راه آهن با کف مسطح در راه آهن های بریتانیا جایگزین شده است، اگرچه در برخی از خطوط فرعی یا انشعابات در سیستم ریلی ملی باقی مانده است. همچنین به دلیل تمایل به حفظ ظاهر تاریخی و استفاده مجدد از اجزای مسیر قدیمی از خطوط اصلی، می توان آن را در راه آهن های میراثی یافت. متروی لندن پس از توقف تدریجی ریل سرگاوی در سایر نقاط بریتانیا به استفاده از ادامه داد، اما در چند سال اخیر تلاش های هماهنگی برای تبدیل مسیر آن به ریل با کف مسطح صورت گرفته است. با این حال، فرآیند جایگزینی مسیر در تونل ها به دلیل عدم امکان استفاده از کارخانه و ماشین آلات سنگین، روند کندی دارد. ریل شیاردار. در جایی که ریل در سطح جاده (روسازی) یا داخل سطوح چمن کاری شده قرار می گیرد، باید محل قرارگیری فلنج وجود داشته باشد. این توسط شکاف
ی به نام فلنج وی ارائه می شود. ریل پس از آن به عنوان ریل شیاردار، ریل شیار، یا ریل شاهین ترازو شناخته شده است. فلنج دارای سر راه آهن در یک طرف و محافظ در طرف دیگر است. محافظ وزنی ندارد، اما ممکن است به عنوان یک چکمه عمل کند. ریل شیاردار در سال 1852 توسط آلفونس لوبات ، مخترع فرانسوی که پیشرفت هایی را در تجهیزات تراموا و راه آهن ایجاد کرد و به توسعه خطوط تراموا در شهر نیویورک و پاریس کمک کرد، اختراع شد. اختراع ریل شیاردار باعث شد تا ترامواها بدون ایجاد مزاحمت برای سایر کاربران جاده، به جز دوچرخه سواران ناآگاه که می توانند چرخ های خود را در شیار گیر بدهند، راه اندازی شوند. شیارها ممکن است پر از شن و خاک شوند (مخصوصاً اگر به ندرت استفاده شوند یا پس از مدتی بیکاری) و هر از گاهی نیاز به پاکسازی داشته باشند، این کار توسط یک تراموا "اسکرابر" انجام می شود. عدم پاک کردن شیارها می تواند منجر به سواری ناهموار برای مسافران، آسیب به چرخ یا ریل و احتمالاً خارج شدن از ریل شود. نرده محافظ تیر. شکل سنتی ریل شیاردار، بخش محافظ تیر است که در سمت چپ نشان داده شده است. این ریل شکل اصلاح شده ریل فلنجی است و برای انتقال وزن و تثبیت
گیج نیاز به نصب خاصی دارد. اگر وزن توسط زیرسطح جاده حمل شود، برای حفظ گیج به اتصالات فولادی در فواصل منظم نیاز است. نصب این اتصالات به این معنی است که کل سطح نیاز به حفاری و بازیابی دارد. بلوک راه آهن. بلوک ریل پروفیل پایین تر از نرده محافظ تیر است که تار آن حذف شده است. در پروفیل بیشتر شبیه به شکل جامد ریل پل است که یک فلنج و حفاظ اضافه شده است. به سادگی برداشتن تار و ترکیب قسمت سر به طور مستقیم با قسمت پا باعث ایجاد ریل ضعیف می شود، بنابراین ضخامت بیشتری در قسمت ترکیبی مورد نیاز است. یک ریل بلوک مدرن با کاهش بیشتر جرم، ریل LR55 است که از پلی یورتان در یک تیر بتنی پیش ساخته تزریق شده است. می توان آن را در شیارهای ترانشه برش داده شده در بستر جاده آسفالت موجود برای راه آهن سبک (تراموا) قرار داد. طول ریل. ریل ها باید تا حد امکان طولانی ساخته شوند زیرا اتصالات بین طول ریل ضعیف هستند. با بهبود فرآیندهای تولید، طول ریل افزایش یافته است. ریل های بلند منعطف هستند و هیچ مشکلی برای دور زدن منحنی ها ندارند.ریل 130 متری ، که طولانی ترین خط ریلی جهان در یک قطعه خواهد بود، در URM، کارخانه فولاد بهلای در 29 نوامبر 2016 نور
د شد. جوشکاری ریل برای طول های بلندتر برای اولین بار در سال 1893 معرفی شد. جوشکاری را می توان در محل نصب یا در محل نصب انجام داد. چرخ های مخروطی یا استوانه ای. مدت هاست که تشخیص داده شده است که چرخ ها و ریل های مخروطی شکل که به یک میزان شیب دارند، از چرخ های استوانه ای و ریل های عمودی منحنی ها را بهتر طی می کنند. چند راه آهن مانند راه آهن کوئینزلند برای مدت طولانی چرخ های استوانه ای داشتند تا اینکه ترافیک سنگین تر باعث تغییر شد. آج های چرخ استوانه ای باید روی منحنی های مسیر "لغزش" داشته باشند، بنابراین کشش و سایش ریل و چرخ را افزایش دهید. در مسیر بسیار مستقیم، آج چرخ استوانه ای آزادانه تر می چرخد و "شکار" نمی کند. گیج کمی باریک شده و فیله های فلنج از ساییدگی فلنج ها روی ریل ها جلوگیری می کند. همانطور که آج فرسوده می شود، به آج استوانه ای ناهموار نزدیک می شود، در این زمان چرخ بر روی یک تراش چرخ ،چرخ می شود یا تعویض می شود. تولید کنندگان. ریل ها از فولاد با کیفیت بالا ساخته می شوند و در مقایسه با دیگر انواع فولاد در مقادیر زیاد تولید نمی شوند و بنابراین تعداد تولید کنندگان در هر کشوری محدود است.
جنگ یونان و ایتالیا ()، درگیری هایی میان این دو کشور از ۲۸ اکتبر ۱۹۴۰ تا ۲۳ آوریل ۱۹۴۱ بود. این درگیری بخشی از کارزار بالکان، میان نیروهای محور و نیروی های متفقین را آغاز کرد و در نهایت به نبرد یونان با مشارکت بریتانیا و آلمان نازی تبدیل شد. زمینه. در اواخر دهه ۱۹۲۰، نخست وزیر ایتالیا بنیتو موسولینی گفت که ایتالیای فاشیستی ایتالیای فاشیستی (۱۹۲۲ تا ۱۹۴۳) به اسپازیو ویتاله (فضای حیاتی)، خروجی برای جمعیت مازاد آن و اینکه کمک به گسترش ایتالیای امپریالیستی به نفع کشورهای دیگر است. رژیم خواهان هژمونی در حوضه مدیترانه – دانوب – بالکان بود و موسولینی فتح یک امپراتوری را تصور می کرد که از تنگه جبل الطارق تا تنگه هرمز گسترش داشت. طرح هایی برای الحاق دالماسی و کنترل اقتصادی و نظامی پادشاهی یوگسلاوی و پادشاهی یونان وجود داشت. رژیم فاشیستی همچنین به دنبال ایجاد حامی بر جمهوری اول اتریش، پادشاهی مجارستان (۱۹۲۰–۱۹۴۶)، پادشاهی رومانی و پادشاهی بلغارستان که در حاشیه منطقه نفوذ ایتالیایی اروپا قرار داشت بود. در سال ۱۹۳۵، ایتالیا حمله ایتالیا به اتیوپی را برای گسترش امپراتوری آغاز کرد. سیاست خارجی تهاجمی تر ایتالیا که «آسیب پذ
یری های» بریتانیایی ها و فرانسوی ها را آشکار می کرد و فرصتی را برای رژیم فاشیست برای تحقق اهداف امپریالیستی خود ایجاد می کرد.[ در سال ۱۹۳۶، جنگ داخلی اسپانیا جنگ داخلی اسپانیا آغاز شد و ایتالیا به قدری کمک نظامی کرد که نقش تعیین کننده ای در پیروزی نیروهای شورشی فرانسیسکو فرانکو داشت. «یک جنگ تمام عیار خارجی» برای اطاعت اسپانیا از امپراتوری ایتالیا، قرار دادن ایتالیا در بستر جنگ و ایجاد «فرهنگ جنگجویی» انجام شد. در سپتامبر ۱۹۳۸، ارتش ایتالیا برنامه هایی برای حمله ایتالیا به آلبانی ترتیب داده بود، که در ۷ آوریل ۱۹۳۹ آغاز شد و در عرض سه روز بیشتر کشور را اشغال کرده بود. آلبانی سرزمینی بود که ایتالیا می توانست برای «فضای زندگی برای کاهش جمعیت بیش از حد خود» و همچنین پایگاهی برای توسعه در بالکان به دست آورد. ایتالیا در ژوئن ۱۹۴۰ به فرانسه حمله کرد، به دنبال آن یورش ایتالیا به مصر در سپتامبر انجام شد. طرحی برای حمله به یوگسلاوی نیز طراحی شد، اما به دلیل مخالفت آلمان نازی و فقدان حمل و نقل ارتش ایتالیا به تعویق افتاد.
رادیو گفتگو فیلمی محصول سال ۱۹۸۸ و به کارگردانی الیور استون است. در این فیلم بازیگرانی همچون اریک بوگوسیان، الک بالدوین، الن گرین، لزلی هوپ، جان کریستوفر مک گینلی، جان پنکاو، مایکل وینکات، زک گرینیر، آنا تامسون و آلن کوردانر ایفای نقش کرده اند.
سای تامانکار (زاده ۲۵ ژوئن ۱۹۸۶) بازیگر هندی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلمی با نام عشق سونیا، میمی، شهر طلا، زمین صفر و شکارچی اشاره کرد.
گروه ارتش آ () نام چندین گروه ارتش آلمان نازی در طول جنگ جهانی دوم بود. در طول نبرد فرانسه، گروه ارتش به نام ارتش گروه A از ۴۵ و نیم لشکر شامل ۷ لشکر زرهی پانزر تشکیل شده بود. گروه ارتش آ مسئول نفوذ مظفرنانه و پیشرفت در منطقه جنگلی انبوه آردن بود. این عملیات که بخشی از مورد زرد بود، برای آلمانی ها بسیار موفقیت آمیز بود، زیرا این گروه ارتش از بهترین نیروهای فرانسه و متحدانش دور شد و در نهایت منجر به تسلیم فرانسه شد.
دومین زمان خوش () همچنین در میان فرماندهان زیردریایی آلمانی به عنوان "فصل تیراندازی آمریکایی" شناخته می شود، نام غیررسمی ("عملیات کوبیدن بر طبل")، مرحله ای در نبرد اقیانوس اطلس بود که در طی آن زیردریایی های نیروهای محور به کشتی های تجاری و نیروی دریایی متفقین در امتداد ساحل شرقی آمریکای شمالی حمله کردند. نخستین زمان خوش در سال های ۱۹۴۰–۱۹۴۱ در اقیانوس اطلس شمالی و دریای شمال بود. آدولف هیتلر و بنیتو موسولینی در ۱۱ دسامبر ۱۹۴۱ به ایالات متحده اعلام جنگ کردند و در نتیجه نیروی دریایی آنها توانست "دومین زمان خوش" را آغاز کند.
حمله به دیئپ حمله فاجعه آمیز متفقین جنگ جهانی دوم به بندر دیئپ تحت اشغال آلمان در ساحل کانال مانش، در ۳۰۵ کیلومتری شمال غرب پاریس، در اوت ۱۹۴۲، طی جنگ جهانی دوم بود.
حوادث ذیل به ترتیب ماه ها در سال ۲۰۱۷ در افغانستان به وقوع پیوست.
حوادث ذیل به ترتیب ماه ها در سال ۲۰۱۸ در افغانستان به وقوع پیوست.
حوادث ذیل به ترتیب ماه ها در سال ۲۰۱۹ در افغانستان به وقوع پیوست. حوادث. ژانویه. هیئت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما) ارقام بلندی ۱۰٫۹۹۳ تلفات غیرنظامیان (۳۸۰۴ کشته و ۷۱۸۹ مجروح) را در سال ۲۰۱۸ گزارش داد که نشان دهنده ۵ در صد افزایش در تلفات کلی غیرنظامیان و ۱۱ در صد افزایش در کشته شدگان غیر نظامیان در مقایسه با سال ۲۰۱۷ بود. یوناما دلایل رقم بلند تلفات را افزایش در حملات انتحاری از سوی مخالفان حکومت و حملات هوایی از طرف نیروهای طرف دار حکومت شناسایی کرده است (چنان چه جان باختن بیش از ۵۰۰ غیرنظامی برای نخستین بار در اثر حملات هوایی به ثبت رسید). فوریه. نیروهای ایالات متحده آمریکا در سه ماه اخیر ۲۰۱۸ عملیات موسوم به «نبرد آهنین» را خاموشانه پایان دادند؛ سلسله ای از حملات هوایی و شلیک توپ که در اواخر ۲۰۱۷ به هدف جلوگیری از عواید غیرقانونی مواد مخدر برای طالبان آغاز شده بود. طبق گزارش سرمفتش ویژه برای بازسازی افغانستان (سیگار)، جنگی که دربرگیرنده پیچیده ترین قابلیت های حمله هوایی بود، تأثیر اندکی روی تجارت غیرقانونی مواد مخدر داشته است. افغانستان بلندترین تولید تریاک را همچنین ادامه می دهد؛ آنچه که
بیش از دو برابر در زمان مداخله نظامی ایالات متحده در سال ۲۰۰۱ است. آوریل. به گفته دولت و سازمان های مدد رسان، محصولات گندم تیرماهی در ماه ژوئن و ژوئیه به دلیل خشک سای شدید سال قبل همراه با وقوع سیلاب های سنگین در حال حاضر با مشکلات جدی مواجه خواهد شد. ذخایر حبوبات یا غله جات قبلاً مورد استفاده قرار گرفتند و برخی دهاقین از محصولات شان برای تهیه نان استفاده نمودند. زیرساخت های کشاورزی از قبیل؛ کانال ها، چاه ها و مخزن ها تخریب گردیده اند و آب شدن بی درنگ برف بر می تواند محصولات رسیده را از بین ببرد. ژوئن. بر اساس شاخص جهانی صلح از سوی مؤسسه اقتصاد و صلح مستقر در استرالیا، افغانستان با پیشی گرفتن از سوریه به عنوان ناآرام ترین کشور جهان شد. در سال گذشته، افغانستان همچنین با ۳۲ درصد کاهش، بیشترین کاهش اعتماد به پلیس محلی را در میان تمامی کشورها داشت.
حوادث ذیل به ترتیب ماه ها در سال ۲۰۲۰ در افغانستان به وقوع پیوست. حوادث. می. حمله اردیبهشت ۱۳۹۹ کابل ژوئن. حملات ماه ژوئن ۲۰۲۰ در افغانستان سپتامبر. حملات ماه سپتامبر ۲۰۲۰ در افغانستان
کریستین گراهام (Christine Grahame) (قبلاً، کریک؛ زادهٔ ۹ سپتامبر ۱۹۴۴)، یک سیاست مدار اهل اسکاتلند است که از ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۱ میلادی به عنوان نائب رئیس پارلمان اسکاتلند خدمت نمود. وی عضویت حزب ملی اسکاتلند (SNP) را داشته و از سال ۲۰۱۱ میلادی به بعد از حوزه انتخابیه میدلوتیان جنوبی، تویدیل و لاودردیل در پارلمان اسکاتلند نمایندگی نموده و قبلاً آز ۱۹۹۹ تا ۲۰۱۱ میلادی از منطقه جنوب اسکاتلند نمایندگی می کرد. کریستین در استافوردشر در انگلستان متولد شده و در ادینبرا در اسکاتلند بزرگ شد، وی آموزش خود را در دانشگاه ادینبرو و کالج آموزشی مورای هَوز به اتمام رساند. پس از اتمام دانشگاه، گراهام به عنوان معلم زبان انگلیسی در مدارس متوسطه کار کرد. در ۱۹۸۴ میلادی وی دوباره از دانشگاه ادینبرا فارغ التحصیل شد، اما این بار با مدرک لیسانس در رشته حقوق. وی پس از این که فوق لیسانس خود را در رشته تخصصی حقوق به دست آورد، به عنوان سلیسیتر کار نمود. گراهام در انتخابات سراسری ۱۹۹۲ انگلستان، نام زد حزب ملی اسکاتلند از حوزه انتخابیه تویدیل، اتریک و لاودردیل بود، اما نتوانست برنده کرسی نمایندگی مجلس شود. در ۱۹۹۹ میلادی، وی از همان حوزه انتخاب
یه، خود را در پارلمان جدید اسکاتلند نام زد کرد. هرچند نتوانست موفق شود، اما وی به عنوان عضو اضافی از منطقه جنوبی اسکاتلند انتخاب گردید. گراهام در انتخابات ۲۰۰۴ رهبری حزب ملی اسکاتلند، برای به دست آوردن پست معاون رهبر وارد مبارزات انتخاباتی شد، اما توسط نیکولا استورجن مغلوب گردید. در انتخابات پارلمانی ۲۰۱۱ اسکاتلند، وی به عنوان نماینده حوزه انتخابیه میدلوتیان جنوبی، تویدیل و لاودردیل در پارلمان اسکاتلند انتخاب گردید. پس از انتخابات پارلمانی ۲۰۱۶، گراهام در پنجمین دوره پارلمان اسکاتلند به عنوان معاون رئیس پارلمان اسکاتلند انتخاب گردید. وی از ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۱ همراه با لیندا فابیانی این سمت را پیش می بردند. وی از ماه می ۲۰۲۱ در کمیته تنظیم امور پارلمانی اسکاتلند خدمت کرده است. دوران کودکی و تحصیلات. کریستین گراهام در ۹ سپتامبر ۱۹۴۴ در منطقه بورتون-آن-ترنت، استافوردشر در انگلستان از یک پدر اسکاتلندی و مادر انگلیسی زاده شد. پدربزرگ مادری وی اهل ویلز بود. گراهام در ادینبرا بزرگ شده و در دبیرستان بوروگمویر درس خواند. وی فوق لیسانس هنرهای اسکاتلندی (MA) خود را در ۱۹۶۵ میلادی از دانشگاه ادینبرا کسب نموده و دیپلم آموزش خود
را در ۱۹۶۶ میلادی از کالج آموزشی مورای هَوز به دست آورد. پس از به دست آوردن دیپلم آموزش، وی به عنوان معلم زبان انگلیسی در چندین مدرسه متوسطه در فایف و دامفریس و گالووی کار کرد. پس از گذراندن یک دوره به عنوان خانم خانه دار، وی دوباره به عنوان یک دانش آموز بزرگ سال به دانشگاه ادینبرا برگشت، لیسانس خود در رشته حقوق را در ۱۹۸۴ میلادی و فوق لیسانس خود در رشته حقوق تخصصی را در ۱۹۸۵ میلادی به دست آورد و متعاقب آن در یک تعداد بنگاه های حقوقی به عنوان سلیسیتر تا قبل از این که در ۱۹۹۹ میلادی به عنوان عضو پارلمان اسکاتلند انتخاب گردد، مشغول کار شد. حرفه سیاسی. گراهام در ۱۹۷۰ میلادی به حزب ملی اسکاتلند پیوست. وی با استفاده از نام خانوادگی شوهرش کریک، در انتخابات سراسری ۱۹۹۲ به نمایندگی از حوزه انتخابیه تویدیل، اتریک و لاودردیل از طرف حزب ملی اسکاتلند خود را نام زد کرد. در ۱۹۹۴ میلادی، وی در انتخابات پارلمانی اروپا نیز نام زد شد، اما این بار هم ناموفق بود. وی در انتخابات پارلمانی ۱۹۹۹ اسکاتلند از حوزه انتخابیه تویدیل، اتریک و لاودردیل شرکت نمود. عضو پارلمان اسکاتلند. هرچند وی در این مبارزات انتخاباتی در رده دوم قرار گرفت،
اما موقعیت وی در فهرست منقطه ای حزب ملی اسکاتلند او را به هالی رود برد، پس از آن وی از شوهرش طلاق گرفته و مجدداً با نام خانوادگی خودش شناخته شد. وی در انتخابات سال های ۲۰۰۳ و ۲۰۰۷ میلادی از حوزه انتخابیه تویدیل، اتریک و لاودردیل به رقابت پرداخت و با دریافت ۱٬۰۰۰ رأی هر دو بار موفق گردید، متعاقب آن از حوزه انتخابیه منطقه ای جنوب اسکاتلند انتخاب گردید. وی از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳ میلادی به عنوان رئیس کمیته عدالت کار کرد. در ۲۰۰۴ میلادی، پس از این که معاون رهبری حزب ملی اسکاتلند، روسیانا کنینگهام برای به دست آوردن کرسی رهبری این حزب به جای جان سوینی به رقابت پرداخت، گراهام برای پست معاون رهبری حزب ملی اسکاتلند خود را نام زد کرد. وی توسط نیکولا استورجین مغلوب گردید. پس از انتخابات، وی از ریاست کمیته پارلمانی بهداشت برکنار شده و به عنوان وزیر سایه عدالت اجتماعی گماشته شد که به طور عموم توسط مفسرین رسانه ای به عنوان یک ترفیع گزارش گردید. در ژوئن ۲۰۰۵، وی به عنوان رئیس افتخاری فدراسیون دانشجویان ملی گرا انتخاب گردید. در انتخابات پارلمانی ۲۰۱۱ اسکاتلند، گراهام توانست با شکستن دادن نام زد لیبرال دموکرات و سخن گوی پیشین این حز
ب در امور مالی به نام جرمی پورویس، از حوزه دوباره ترسیم شده میدلوتیان جنوبی، تویدیل و لاودردیل برنده این انتخابات شود. پس از انتخاب به عنوان نماینده پارلمان اسکاتلند، وی دوباره به عنوان رئیس کمیته عدالت مجلس انتخاب گردید. رئیس نمایندگان. در انتخابات پارلمانی ۲۰۱۶ اسکاتلند، گراهام کرسی خود را حفظ نموده و سهم آرای خود را به ۴۵٫۱ درصد افزایش داد. متعاقب انتخابات ۲۰۱۶، وی به عنوان نائب رئیس پارلمان اسکاتلند انتخاب گردیده و همراه با عضو پارلمان اسکاتلند، لیندا فابیانی این سمت را پیش برد. گراهام همچنین یک بار دیگر به عنوان رئیس کمیته میان-حزبی پارلمانی رفاه حیوانات انتخاب گردید. در جریان همه گیری کووید-۱۹، وی به عنوان کسی که بیش از ۷۰ سال عمر دارد و از این رو می تواند علائم بسیار شدید کووید-۱۹ را از خود بروز دهد، خود را به تجرید سوق داد. در آوریل ۲۰۲۰، عضو مجلس لیویس مک دونالد از حزب کارگر، در جریان غیبت وی به عنوان سرپرست نائب رئیس پارلمان انتخاب گردید. بازگشت به کرسی های عقب. گراهام در انتخابات پارلمانی ۲۰۲۱ میلادی مجدداً به عنوان عضو مجلس انتخاب گردید. وی از ماه می ۲۰۲۱، در کمیته تنظیم امور پارلمانی اسکاتلند خدم
ت می کند. علل. پس از ورود به پارلمان اسکاتلند در ۱۹۹۹ میلادی، گراهام برخی آرمان ها را انتخاب کرده است که برجسته ترین آن ها: یکی از نخستین اقدامات گراهام پس از انتخاب شدن به عنوان نماینده مجلس اسکاتلند در ۱۹۹۹ میلادی، ایجاد یک گروه میان-حزبی برای حمایت از دادخواست های عمومی برای بازگشایی راه آهن مرزی بود که در ۱۹۶۹ میلادی در جریان برنامه بحث برانگیز قطع درختان راش (بلیچینگ کتس) بسته شده بود. او چندین سال به مبارزه برای این آرمان ادامه داد و در نهایت این خطوط آهن میان ادینبرا و تویدبانک در ۲۰۱۵ میلادی بازگشایی شد. گراهام این حمایت مستمر خود از راه آهن را به عنوان بزرگ ترین دستاورد خود عنوان نموده و هنگام گشایش آن گفت، «به عنوان کسی که از ۱۹۹۹ میلادی تا کنون برای بازگشایی خطوط ویورلی مبارزه کرده است، در نهایت سفر کردن این راه از طریق ریل و نگاه کردن به دشت و صحرای کشور از یک بعد دیگر، برای من واقعاً جای افتخار بود. تا این دم، این پروژه بیش از اندازه موفق بوده است… اگر قرار باشد بنا بر تجربه خودم صحبت کنم، این پروژه بدون شک تعداد بسیاری از بازدیدکنندگان را به میدلوتیان و مناطق مرزی خواهد آورد و همچنین مردم را تشو
یق خواهد کرد تا در این مناطق بمانند و زندگی کنند». گراهام در اواخر ۲۰۱۵ میلادی در بحث عمومی پیرامون مکانِ گذاشتن فرشینه بزرگ اسکاتلند در یک حوزه انتخابیه با شورای مرزهای اسکاتلند وارد بحث شد. اعضای این شورا مبلغ ۶ میلیون پوند را برای ساختن یک مرکز بازدیدکنندگان در ایستگاه راه آهن تویدبانک تأیید کرده بودند، اما گراهام استدلال کرد که این برنامه تجارتی دارای نقص است و وزیران حکومت اسکاتلند را بازنشسته نمود تا قبل از آزاد سازی وجه مورد نیاز برای ساختن این ساختمان، مسئله را بیشتر تحقیق نمایند. گراهام طرف دار گذاشتن فرشینه در یک ساختمان خالی در گلشیلز بود و استدلال می کرد که این گزینه برای رونق مجدد این شهر و تشویق سیاحان تا از خطوط حمل و نقل گلشیلز برای رفتن به منطقه بزرگ تر این کشور استفاده کنند، پتانسیل بیشتر داشت. در ژوئن ۲۰۱۶، یکی از اعضای شورای مرزی بنابر مداخله گراهام، از حزب ملی اسکاتلند استعفا داده و ادعا نمود که این حزب نمایان گر «عدم حمایت» از اعضای منتسب به حزب ملی اسکاتلند بوده و این که وی در انتخابات پارلمانی ۲۰۱۶ اسکاتلند، به گراهام رأی نداده بود. با این همه، موضع گراهام در نهایت مورد تأیید قرار گرفت
و شورا در دسامبر ۲۰۱۶ میلادی، گلشیلز را به عنوان مکان ترجیح داده شده توصیه نموده و اظهار داشت که «گلشیلز بزرگ ترین امکان بالقوه برای جذب توجه جهانی را پیشکش نموده و این امر کمک مهمی به اقتصاد مناطق مرزی می نماید». گراهام با صراحت نظر خود را بیان نمود که محکومیت عبدالباسط المقرحی در رابطه به بمب گذاری ۱۹۸۸، غیرمصئون بوده و نارسایی عدالت است. در ماه می ۲۰۰۹، گراهام از مقرحی در زندان گریناک دیدن نمود. پس از دیدارش، او به رسانه ها گفت: «من این کار را بسیار ناراحت کننده یافتم. این مرد به طور آشکار بسیار بیمار است و شدیداً تمایل دارد تا خانواده خود را ببینید – کاملاً بی تاب دیدار خانواده خود است – از این رو، به هر قیمتی که باشد، این کار در اولویت قرار دارد. او برای من چیزهای گفت که من نمی توانم با شما شریک سازم. اما، من بیش از هر وقت دیگر مطمئن هستم که عدالت نارسایی داشته است». گراهام یک ماه بعد، ملاقات دومی را با زندانی، مقرحی تنظیم کرد.
کریستوفر «کریپ» مک ویلیامز (Christopher Crip McWilliams) (۱۵ دسامبر ۱۹۶۳ – ۲۸ ژوئن ۲۰۰۸)، در جریان تنش های ایرلند شمالی، عضوی سازمان آزادی بخش مردم ایرلند (IPLO) و ارتش آزادی بخش ملی ایرلند (INLA) بود. او به اتهام قتل بیلی رایت، رهبر نیروی داوطلب وفادار (LVF) که توسط واحد ارتش آزادی بخش ملی ایرلند به رهبری مک ویلیامز در زندان مازه به ضرب گلوله کشته شد، محکوم گردید. پس زمینه. مک ویلیامز در ۱۵ دسامبر ۱۹۶۳ میلادی چشم به جهان گشود و در شهر بلفاست غربی که شدیداً جمهوری خواه بود، بزرگ شد. برادر بزرگ و ۱۶ ساله (نا فیانا) از سوی سربازان ارتش بریتانیا در سال ۱۹۷۷ به اتهام این که او در جریان اعتراضات بالی مورفی بمب دستی پطرولی را به سمت پوسته نظارتی پرتاب کرد، به رگبار بسته شد. یک هفته بعد از مرگ برادرش، مک ویلیامز مطلبی را دربارهٔ مرگ برادرش در روزنامه «آیرش نیوز» (روزنامه ایرلندی) منتشر کرد که در آن گفته بود: «او توسط یک بزدل، از پشت هدف گلوله قرار گرفت و به عنوان یک قهرمان جان باخت». فعالیت های شبه نظامی. مک ویلیامز در سال ۱۹۸۴ به دلیل دست داشتن در تیراندازی در یک آپارتمان در ناحیه لینادون در غرب بلفاست که در اثر آن
پاول مک کان، یکی از چهره های تأثیرگذار ارتش آزادی بخش ملی ایرلند و یک پلیس سلطنتی اولستر کشته شدند، زندانی گردید، ولی مدت حبس اش را تکمیل نکرد. هفت سال بعد که مک ولیامز هنوز عضوی سازمان آزادی بخش مردم ایرلند بود به دلیل قتل کام ماهون، مدیر یک می خانه در ۱۵ دسامبر ۱۹۹۱ به حبس ابد محکوم شد. ماهون در آن هنگام از مک ویلیامز و دوستانش خواسته بود تا کلب سنوکر فریمز واقع در جاده کوچک دونیگال، بلفاست را که روز تولد مک ویلیامز بود، ترک کند. متعاقباً مک ویلیامز اظهار داشت که او ماهون را به قتل نرسانیده است و تصریح کرد که او فرد مسلح متهم و عضوی سازمان آزادی بخش مردم ایرلند را که در واقع به ماهون شلیک کرده و او را به قتل رسانیده است، نام خواهد برد. تیراندازی بیلی رایت. در مورد زندانیان ارتش آزادی بخش ملی ایرلند در زندان نزدیک مگهابری تخطی های امنیتی وجود داشت و مک ویلیامز نیز یکی از جمله زندانیان ارتش آزادی بخش ملی ایرلند بود که از زندان مگهابری به زندان مازه انتقال داده شد. در زمانی که مک ویلیامز در زندان مگهابری بود، به ارتش آزادی بخش ملی ایرلند پیوست. مک ویلیامز در ۲۷ دسامبر ۱۹۹۷، بیلی رایت، رهبر جنبش نیروی داوطلب و
فادار، معروف به «شاه موش» را به ضرب گلوله از پا درآورد. در اوایل سال ۱۹۹۷، زندانیان آزادی بخش ملی ایرلند در زندان مازه به مأموران زندان اطلاع داده بودند که «آن ها قصد دارند در فرصت به دست آمده نیروی داوطلب وفادار را خارج سازند». سازمان مأموران زندان گفت که اقدامات احتیاطی اتخاذ شده است تا اطمینان حاصل شود که زندانیان این دو سازمان باهم ارتباط نداشته باشند، چون طرف ها در آن زمان تن به آتش بس نمی دادند و به صورت خشونت آمیز علیه یکدیگر قرار می گرفتند. هرچند، زندانیان آن ها در همان بلاک زندان – بلاک –H شماره ۶ مستقر شدند و علی رغم هر نوع اقدمات احتیاطی که در دست گرفته شده بود، یک گروه از ارتش آزادی بخش ملی ایرلند با تفنگچه قاچاق شده به داخل زندان به رهبری مک ویلیامز و دو تن دیگر؛ جان کنوی و جان «سونی» گیلینون به سقف وینگ الف زندان بالا شدند و خود را به محوطه بیرونی بلاک – H شماره ۶ خود را انداختند. این سه نفر بی درنگ در مقابل ماشین زندان کمین گرفتند که او را برای ملاقات با دوست دخترش و پسرش انتقال می داد. کنوی در حالی که راننده ماشین را مهار کرده بود و گیلینون از او حمایت می کرد، دروازه عقب ماشین را باز کرد که را