Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
استیو فرانسیس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه سال بهترین تازه کار ان بی ای شده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به اورلندو مجیک، هیوستون راکتس، و نیویورک نیکس اشاره کرد.
کوامی براون (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به گلدن استیت واریرز، فیلادلفیا سونتی سیکسرز، لس آنجلس لیکرز، واشینگتن ویزاردز، ممفیس گریزلیز، شارلوت هورنتس، و دیترویت پیستونز اشاره کرد.
تراویس ویر (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به لس آنجلس لیکرز و نیویورک نیکس اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
سی. جی. ولکاکس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به پورتلند تریل بلیزرز، اورلندو مجیک، و لس آنجلس کلیپرز اشاره کرد.
ادی هاوس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به فینیکس سانز، میامی هیت، میلواکی باکس، بروکلین نتس، نیویورک نیکس، ساکرامنتو کینگز، لس آنجلس کلیپرز، بوستون سلتیکس، و شارلوت هورنتس اشاره کرد.
ترنس من (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. او برای تیم لس آنجلس کلیپرز از اتحادیه ملی بسکتبال بازی می کند.
مت بارنز (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به گلدن استیت واریرز، فیلادلفیا سونتی سیکسرز، فینیکس سانز، لس آنجلس لیکرز، لس آنجلس کلیپرز، ساکرامنتو کینگز، شیکاگو بولز، ممفیس گریزلیز، نیویورک نیکس، و اورلندو مجیک اشاره کرد. بازیگری. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "" اشاره کرد.
جان کانچار (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. او در تیم ممفیس گریزلیز از اتحادیه ملی بسکتبال بازی می کند.
جان لوکاس سوم (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به یونیورسو ترویزو، تورنتو رپترز، دیترویت پیستونز، هیوستون راکتس، و شیکاگو بولز اشاره کرد.
جارل مارتین (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به ممفیس گریزلیز اشاره کرد.
کاتینو موبلی (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به لس آنجلس کلیپرز، اورلندو مجیک، هیوستون راکتس، ساکرامنتو کینگز، و نیویورک نیکس اشاره کرد.
چاک هیز (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به ساکرامنتو کینگز، تورنتو رپترز، و هیوستون راکتس اشاره کرد.
کارلوس آرویو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل پورتوریکو است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به یوتا جاز، میامی هیت، بوستون سلتیکس، دنور ناگتس، باشگاه فوتبال بارسلونا، تورنتو رپترز، دیترویت پیستونز، و اورلندو مجیک اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۶ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۴ مدال برنز شده است.
مالکوم بروگدون (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه سال بهترین تازه کار ان بی ای شده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به ایندیانا پیسرز و میلواکی باکس اشاره کرد.
جارویس وارنادو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به میامی هیت، فیلادلفیا سونتی سیکسرز، شیکاگو بولز، بوستون سلتیکس، و ویرتوس رم اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
آندره داوکینز (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به میامی هیت اشاره کرد.
آلن ویلیامز (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به بروکلین نتس، چینگدائو دابل استار، و فینیکس سانز اشاره کرد.
جارد باتلر (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. او برای همایش ۱۲تای بزرگ بازی می کند.
مراسم سی و ششمین دوره جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی ایران و بیست و ششمین دوره جایزه جهانی کتاب سال با حضور حسن روحانی، رئیس جمهوری ایران سه شنبه ۱۶ بهمن ۱۳۹۷ در تالار وحدت برگزار شد.
کندال مارشال (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به میلواکی باکس، فیلادلفیا سونتی سیکسرز، لس آنجلس لیکرز، و فینیکس سانز اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
جیلن هادسن (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. او برای تیم لیگ ترقی ان بی ای بازی می کند.
جرمی اسپرینکل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال آمریکایی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به واشینگتن ردسکینز اشاره کرد.
لامار پترسون (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به آتلانتا هاوکس و آستین توروس اشاره کرد.
بادی هیلد (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل باهاما است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به ساکرامنتو کینگز اشاره کرد.
بریانته وبر (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به میامی هیت و ممفیس گریزلیز اشاره کرد.
دوایت بایکس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به لس آنجلس لیکرز اشاره کرد.
تا تو بودی فیلمی محصول سال ۱۹۹۷ و به کارگردانی اسکات وینانت است. در این فیلم بازیگرانی همچون جین تریپل هورن، دیلان مک درموت، سارا جسیکا پارکر، ایوون زیما، مادلین زیما، آماندا فولر، جنیفر آنیستون، کریگ برکو، جنل ملونی، مایکل تاکر، کارن آلن، آلیس درامند، کن اولین، پاتریک مالاهید، نینا فوخ، سوسن والترز، کیسی لمونز، استیو آنتین، ریچارد فنسی، ایان گومز، کرن مایو-چندلر، آنتونی گوئیدرا، جان هاکس، جک کروشن و ژولیو اسکار مچوسو ایفای نقش کرده اند.
حزب کمونیست دریاهای جنوبی (به اختصار SSCP)، حزب کمونیست نانیانگ ()، یک حزب کمونیست در جنوب شرقی آسیا بود که در سال ۱۹۲۵، زمانی تأسیس شد که حزب کمونیست چین شاخه های تبعید خود را در منطقه جدا کرد تا راه را برای احزاب کمونیست محلی ایجاد کند. این حزب در تلاشهای قبلی کمونیست اندونزیایی Tan Malaka برای ایجاد احزاب کمونیست در منطقه موفق عمل کرد. دفتر مرکزی این حزب در سنگاپور قرار داشت. در سال ۱۹۳۰ این حزب منحل شد و احزاب کمونیست ملی مانند حزب کمونیست هندوچین (به رهبری هوشی مین)، حزب کمونیست مالایی و حزب کمونیست سیام تشکیل شدند. حزب کمونیست دریاهای جنوبی در برمه. یک شاخه جزئی از حزب کمونیست دریاهای جنوبی در برمه تشکیل شد. این گروه توسط وو وی سای (ملقب به وو چینگ سین) که در ماه مه ۱۹۲۹ به رانگون رسیده بود، تشکیل شد. او به همراه همسرش فعالیتهای تبلیغاتی را در محله چینی های رانگون انجام داد. گروه کوچکی از اعضا تشکیل شد، اما به طور کلی تأسیس جنبش کمونیستی چین در برمه شکست خورد، زیرا جامعه چینی های برمه تحت سلطه عناصر طبقه متوسط قرار داشت. رانگون کارگران چینی نسبتاً کمی داشت. وو وی سای در سال ۱۹۳۰ برمه را ترک کرد. گروهی ک
ه باقی مانده بود یعنی کمیته موقت، بخش ویژه برمه از حزب کمونیست دریاهای جنوبی، فقط اعضای انگشت شماری داشت. مقامات انگلیسی برخی از آنها را به چین تبعید کردند.
الیس آمبرن (; – ) زندگی نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا از شهرستان جک، تگزاس بود.
سی و پنجمین دوره جایزه کتاب سال جمهوری اسلامی ایران و بیست و پنجمین دوره جایزه جهانی کتاب سال با حضور حسن روحانی، رئیس جمهوری ایران چهارشنبه ۱۸ بهمن ۱۳۹۶ در تالار وحدت برگزار شد.
الیس آرنال (; – ) سیاست مدار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
فصل ۴۷–۱۹۴۶ پیتسبورگ آیرونمن تنها فصل حضور تیم پیتسبورگ آیرونمن در انجمن بسکتبال آمریکا (بی ای ای) می باشد. این تیم با ثبت رکورد ۱۵–۴۵ این فصل را به پایان رساند.
اختتامیه سی و چهارمین دوره کتاب اسل ایران ۱۹ بهمن ماه ۱۳۹۵، با حضور حسن روحانی رئیس جمهور، محمد باقر نوبخت سخنگوی دولت، سید رضا صالحی امیری وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و اصحاب قلم و فرهنگ در تالار وحدت برگزار شد. در این مراسم از برگزیدگان و شایسته تقدیرها تجلیل شد.
مارک هلپرین (؛ زادهٔ ) رمان نویس، روزنامه نگار و صاحب نظر محافظه کار اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون کمک هزینه گوگنهایم شده است.
الیس بارکس (؛ زادهٔ ) بازیکن بیس بال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به بوستون رد ساکس اشاره کرد.
الیس دابلیو. کارتر (؛ ۲ نوامبر ۱۹۰۶ – ۲۳ اکتبر ۱۹۶۴) فیلم بردار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
الیس چپمن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لستر سیتی اشاره کرد.
مراسم سی و هشتمین کتاب سال جمهوری اسلامی ایران در بهمن ۱۳۹۹ در تهران برگزار شد. دبیر. محمدعلی مهدوی راد از سوی وزیر ارشاد به عنوان دبیر دوره سی وهشتم منصوب شده است.
دیلون فیلیپس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال چارلتون اتلتیک اشاره کرد.
پل کالامبایی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال تونبریج آنجلز اشاره کرد.
مکتب میتو، میتوگاکو به یک مکتب فلسفی و رشته اندیشه سیاسی در زمینهٔ تاریخ ژاپن و مطالعات شینتو اشاره دارد که در سال ۱۶۵۷ در ولایت هیتاچی، قلمرو میتو، استان ایباراکی امروزی به وجود آمد. در سال ۱۶۵۷ هنگامی که توکوگاوا میتسوکونی (۱۶۲۸–۱۷۰۰)، دومین ارباب، دایمیوی قلمرو میتو، تدوین کتاب دای نیهون شی (تاریخ ژاپن بزرگ) را سفارش داد، پیدایش این مکتب آغاز شد. از جمله محققانی که برای این پروژه جمع شده بودند، آساکا تانپوکو (۱۶۵۳۷–۱۷۳۷)، ساسا مونه کیو (۱۶۹۸–۱۶۴۰)، موری یاما سنپو (۱۶۷۱–۱۷۰۶) و میاکه کانران (۱۶۷۳–۱۷۱۸) بودند. رویکرد اساسی این مکتب نئوکنفوسیانیسم بود، بر اساس این دیدگاه که توسعه تاریخی از قوانین اخلاقی پیروی می کند. توکوگاوا میتسوکونی معتقد بود که ژاپن، به عنوان ملتی که مدتها تحت حکومت یکپارچه امپراتور ژاپن بوده است، یک نمونه کامل از یک «ملت» است؛ بنابراین دای نیهون شی به تاریخ ژاپن تحت کنترل امپراتورها تبدیل شد و بر احترام به دربار امپراتوری و خدایان شینتو تأکید کرد. به منظور ثبت حقایق تاریخی، مورخان این مدرسه، منابع تاریخی محلی را جمع آوری می کردند و غالباً آثار تاریخی خود را در این فرایند جمع می کردند. مو
اد تحصیلی میتوگاکو در اوایل تاریخ نگاری و کارهای علمی بود. حدود اواخر قرن هجدهم، میتوگاکو پرداختن به موضوعات اجتماعی و سیاسی معاصر را نیز مد نظر قرار داد، و دوره بعدی میتوگاکو را آغاز کرد. نهمین رهبر خاندان میتو، توکوگاوا ناری آکی (۱۸۰۰–۱۸۶۰)، با تأسیس کودوکان (میتو) به عنوان آموزشگاه خاندان، میتوگاکو را بسیار گسترش داد. علاوه بر تفکر کنفسیوس گرایی و کوکوگاکو، این دانشکده، دانش پزشکی، نجوم و سایر علوم طبیعی را نیز به خود اختصاص داد و تا دوره باکوماتسو ادامه داشت. مدرسه تأثیر عمده ای بر جنبش سوننو جوئی گذاشت و به یکی از نیروهای محرک اصلاحات میجی تبدیل شد. با این وجود، نتوانست از حمایت دولت جدید برخوردار شود و کودوکان (میتو) منحل شد و کتابخانه آن تا حد زیادی تحت تصرف دولت قرار گرفت. سرانجام، در زمان نهمین ارباب، توکوگاوا ناری آکی، ایده سوننو جوئی (تکریم امپراتور و اخراج بربرها ) را توسعه داد و به نیروی محرکه ایدئولوژیک پشت اصلاحات میجی تبدیل شد. دوره ای که حول محور میتسوکونی می چرخد، اغلب به عنوان «میتوگاکوی اولیه» در نظر گرفته می شود، در حالی که دوره ای که حول محور ناری آکی می چرخد، «میتوگاکوی متاخر» در نظر گر
فته می شود. اصطلاح میتوگاکو در دوره تنپو ابداع شد و به تنپوگاکو نیز معروف است. این سبک با ترکیبی التقاطی از کنفوسیوس، مطالعات ژاپنی، تاریخ ژاپن و شینتو مشخص می شود. گفته می شود که قلمرو ساتسوما، قلمرو چوشو، قلمرو توسا و قلمرو هیزن بودند که شوگون سالاری ادو را سرنگون کردند و ژاپن مدرن را ایجاد کردند، اما این روند بدون قلمرو میتو امکان پذیر نبود. هم یوشیدا شوئین (زاده ۱۸۳۰ - درگذشته ۱۸۵۹) از قلمرو چوشو و هم سایگو تاکاموری از ساتسوما تحت تأثیر میتوگاکو قرار داشتند. مرور کلی. مطالعات اولیه میتو. در سومین سال از دوران می رکی (۱۶۵۷)، توکوگاوا میتسوکونی، ارباب بعدی قلمرو میتو، یک دفتر تاریخ در ویلای خود در ادو کوماگومه (江戸駒込別邸内) افتتاح کرد و کار تدوین تاریخ جامع ژاپن (که بعدها با نام دای نیهونشی شناخته شد) را آغاز کرد. پس از به دست گرفتن فرمانروایی قلمرو در سال ۱۶۶۳، دفتر تاریخ به اقامتگاه کویشیکاوا منتقل شد و به شوکوکان تغییر نام داد. بسیاری از اعضای اصلی دفتر تاریخ، بازدیدکنندگانی از مدرسه هایاشی رازان بودند. در سال ۱۶۶۵، او ژو شونشویی، از خادمان سابق دودمان مینگ که در تبعید بود را دعوت کرد. شونشویی یک محقق عملگرا
بود که یانگ مینگیسم را در نظریه های خود جای داد. به لطف رفتار ترجیحی میتسوکونی، تعداد ویراستاران به تدریج افزایش یافت و در سال ۱۶۷۲ به ۲۴ نفر، در سال ۱۶۸۴ به ۳۷ نفر و در سال ۱۶۹۶ به ۵۳ نفر رسید، قبل از اینکه در حدود ۴۰–۵۰ نفر تثبیت شود. در دوره اولیه، ویراستاران شوکوکان بیشتر از قلمروهای دیگر دعوت می شدند تا از قلمرو میتو، و به ویژه بسیاری از آنها از منطقه کانسای بودند. در فرایند گردآوری، علاوه بر گردآوری دای نیهونشی (تاریخ جامع ژاپن) که هدف اصلی بود، آنها کتاب ها و تألیفات بسیاری در مورد ادبیات ژاپنی مانند شعر واکا (شعر)، نجوم، علم تقویم، حساب، جغرافیا، شینتو، اسناد باستانی، باستان شناسی، علوم نظامی و کتابشناسی نیز از خود به جا گذاشتند. یکی از ویژگی های این سازمان این بود که در واقع ویراستارانی را برای انجام تحقیق به مکان های مختلف اعزام می کرد، منابعی را که به آنها استناد می کردند به وضوح بیان می کرد و تلاش زیادی برای حفظ مواد و مصنوعات تاریخی انجام می داد. دانشمندان شاخص این دوره عبارتند از ساسا مونه کیو، مارویاما یوشیزومی (کاتسودو)، آساکا تانپوکو، موری یاما سنپو، موری شوکن و میاکه کانران. در سیاست تدوین
«دای نیهونشی»، حمایت میتسوکونی از مشروعیت دربار جنوبی تأثیر زیادی بر نسل های بعدی (اختلاف نظر در مورد دربارهای شمالی و جنوبی) داشت. با این حال، میتسوکونی تأسیس دربار شمالی و دولت سامورایی را بدعت نمی دانست و موضوع اصلی تحقیق او چگونگی توجیه آنها تحت نظریه توجیه بود. پروژه تدوین پس از مرگ میتسوکونی ادامه یافت، اما پس از مرگ آساکا تانپوکو در سال ۱۷۳۷، این پروژه حدود ۵۰ سال به حالت تعلیق درآمد. مطالعات متاخر میتو. تدوین «دای نیهونشی» در دوران سلطنت ششمین ارباب فئودال، توکوگاوا هاروموری، به رهبری رئیس شوکوکان تاچیهارا سوئیکن از سر گرفته شد. در این زمان، قلمرو میتو به دلیل تهدیدات داخلی و خارجی، مانند ویرانی مناطق روستایی در قلمرو و ظهور کشتی های روسی در ازو، با بحران فزاینده ای روبرو بود، در حالی که قلمرو میتو با مشکلات مالی جدی روبرو بود. کارکنان این مؤسسه به کار تدوین بسنده نکردند، بلکه هدفشان اصلاح مسائل خاص در داخل و خارج از قلمرو، مانند اصلاحات کشاورزی و دیپلماسی با روسیه بود. شاگردان سوئیکن شامل کومی یاما ماساهیده و آئویاما نوبویوکی بودند. شاگرد سوئیکن، فوجیتا توکو ، در سال ۱۷۹۱ کتاب «سیمرون» (نظریه نام های
صحیح) را نوشت که پیشگام میتوگاکو (مطالعات میتو) بعدی محسوب می شود. با این حال، در سال ۱۷۹۶، او نامه ای به ارباب فئودال، جیهو، نوشت که از مدیریت حوزه به دلیل محتوای افراطی آن انتقاد می کرد. او به همین دلیل مجازات شد، از سردبیری برکنار و تنزل مقام یافت. از این زمان به بعد، سوئیکن و یوکوکو درگیر اختلاف بر سر جهت گیری تدوین دای نیهونشی (تاریخ جامع ژاپن) شدند. سوئیکن، یوکوکو را تکفیر کرد، اما در سال ۱۸۰۳ فوجیتا یوکوکو و پیروانش را مجبور به استعفا کرد و در سال ۱۸۰۷ رئیس آن شد. شاگردان یوکوکو، آیزاوا سیشی سای، فوجیتا توکو و تویودا تنکو، بعداً هسته اصلی مکتب میتو شدند. در سال ۱۸۲۴، حادثه ای در روستای اوتسو، قلمرو میتو رخ داد، زمانی که ۱۲ صیاد نهنگ بریتانیایی در جستجوی آب و غذا به خشکی رسیدند (حادثه اوتسوهاما). پاسخ شوگون سالاری، پذیرش ساده خواسته های صیادان نهنگ بود، که مکتب یوکوکو آن را ضعیف می دانست و منجر به گسترش ایدئولوژی ضد خارجی در قلمرو میتو شد. سال پس از این حادثه، آیزاوا سیشی سای "شینرون" را نوشت، که یک نظام بندی نظری از ایده احترام به امپراتور و اخراج بربرها بود. "شینرون" در پایان دوره ادو تأثیر زیادی بر
میهن پرستان داشت. در سال ۱۸۳۷، توکوگاوا ناری آکی، نهمین ارباب فئودال، کودوکان را به عنوان یک مدارس هان تأسیس کرد. او رئیس، آیزاوا سیشی سای، را به عنوان استاد ارشد منصوب کرد. فلسفه آموزشی کودوکان در کودوکان-کی آمده است که توسط توکوگاوا ناری آکی امضا شده است، اما در واقع توسط پسر فوجیتا یوکوکو، فوجیتا توکو، پیش نویس شده است و عبارت سوننو جوئی (به امپراتور احترام بگذارید و بربرها را بیرون کنید) برای اولین بار در این کتاب استفاده شده است. اصلاحات توکوگاوا ناری آکی در سال ۱۸۴۴ خنثی شد، زمانی که شوگون سالاری ناگهان او را به دلیل زیاده روی در اصلاحاتش توبیخ کرد و او به استعفا از مقام فئودالی و حبس خانگی محکوم شد. دستیاران نزدیک ناری آکی و دست نشاندگان طرفدار اصلاحات نیز به حبس خانگی محکوم شدند. در طول این دوره حبس، فوجیتا توکو نوشته های کودوکان (کودوکان کیجیگی) را نوشت، تفسیری بر کودوکان کی. توکو در این اثر، عمدتاً از آثار کلاسیک ژاپنی موتوئوری نوریناگا اقتباس کرد و اگرچه به دلیل کنفوسیوس گرایی اش توسط آیزاوا و دیگران مورد انتقاد قرار گرفت. ورود کشتی های سیاه در سال ۱۸۵۳ باعث احیای اصلاح طلبان قلمرو میتو شد و ناری آ
کی به عنوان مشاور شوگون سالاری منصوب شد، فوجیتا توکو و دیگران به عنوان دستیاران نزدیک ناری آکی منصوب شدند و اصلاحات نظامی مانند سازماندهی سربازان دهقانی انجام شد. با این حال، توکو در زلزله آنسی درگذشت و ناری آکی دوباره در پاکسازی آنسی مجازات شد که منجر به آشفتگی سیاسی و ایدئولوژیک قلمرو میتو شد. قلمرو میتو متعاقباً به دلیل درگیری های داخلی خشونت آمیز، مانند مسئله بازگرداندن فرمان مخفی امپراتوری بوگو در سال ۱۸۵۸، پاکسازی آنسی شامل حبس خانگی دائمی ناری آکی در سال ۱۸۵۹، قیام حزب تنگو در سال ۱۸۶۴، سرکوب این فرمان توسط حزب شوسی (شوسیتو 諸生党 しょせいとう) و انتقام شورش میتو پس از دوران اصلاحات میجی، فرسوده شد. پس از دوران اصلاحات میجی. از دوران اصلاحات میجی تا پایان جنگ جهانی دوم، میتوگاکو به همراه مبتکر آن، توکوگاوا میتسوکونی، بسیار مورد ستایش قرار گرفت. به ویژه، فرمان امپراتوری در مورد آموزش، که در سال ۱۸۹۰ (میجی ۲۳)، بلافاصله پس از بازدید امپراتور میجی از میتو، صادر شد، از اصطلاحات کلیدی میتوگاکو مانند «سیاست ملی» و «مسیر خوداتکایی» استفاده می کرد و محتوای آن به وضوح تحت تأثیر میتوگاکو بود. امپراتور میجی به میتسوکونی و
توکوگاوا ناری آکی مقام شوئیچی اعطا کرد و بعداً نام معبد توکیوا و عنوان الهی (کامی) را به هر یک از معابد اختصاص داده شده به میتسوکونی و ناری آکی اعطا کرد و آنها را به معابد ویژه تحت حمایت دولت تبدیل کرد. در سال ۱۹۰۶، «دای نیهونشی» پس از ۲۴۹ سال تکمیل شد و تمام ۴۰۲ جلد آن به امپراتور میجی اهدا شد. دولت بودجه ای را برای حفظ متون تاریخی مورد استفاده در این مجموعه اهدا کرد که منجر به ساخت کتابخانه شوکوکان شد. علاوه بر این، به پاس قدردانی از دستاوردهای آنها در گردآوری دای نیهونشی، خانواده میتو توکوگاوا به مقام دوک، هم تراز با خانواده بزرگ خاندان توکوگاوا و پنج خانواده نایب السلطنه، ارتقا یافتند. پس از مرگ امپراتور میجی، ژنرال نوگی مارسوکه پس از ارائه کتاب هایی در مورد میتوگاکو به ولیعهد وقت، هیروهیتو، خودکشی کرد. پس از جنگ جهانی دوم، میتوگاکو به عنوان ایدئولوژی ای که از نظام امپراتوری و نظامی گری ژاپن حمایت می کرد، به طور منفی نگریسته شد و دیگر مانند قبل از جنگ مورد ستایش قرار نگرفت. در حال حاضر، میتوگاکو توسط انجمن تاریخی میتو در شهر میتو، استان ایباراکی، در حال مطالعه است. در ژانویه ۲۰۱۸، شهر میتو، خیابان ۲٫۸ کی
لومتری که شامل بقایای قلعه میتو و کودوکان است را به عنوان «جاده میتوگاکو» به عنوان تلاشی برای ترویج گردشگری تعیین کرد.
در تابستان ۱۳۹۸ با تصویب شورای اسلامی شهر بابلسر و طبق نامه شماره ۹۶۴ به شهرداری بابلسر، جمع آوری و ساخت پناهگاه و عقیم سازی سگ های بی سرپرست در دستور کار کمیسیون زیباسازی، المان های شهری و فضای سبز قرار گرفت و با تخصیص زمین از طرف شهرداری و کمک های خیرین، ساخت پناهگاه و نقاهتگاه مهر بابلسر به ابعاد ۱۲۰۰ متر و ظرفیت نگهداری ۴۰۰ الی ۵۰۰ حیوان آماده بهره برداری و در ۱۹ بهمن ۱۳۹۸ افتتاح گردید. هدف تلاش ما در جهت تبدیل محیط اطرافمان به محلی شایسته تر برای زندگی در پناه همزیستی انسان و حیوان است. فرهنگسازی و آگاهی بخشی به مردم در راستای حمایت از حیوانات راه اصلی رسیدن ما به این هدف است. از مرداد ماه سال ۱۴۰۲ پناهگاه مهر شهرداری بابلسر، با نام جدید مرکز نگهداری از حیوانات پناه فعالیت و رسالت خود را ادامه می دهد.
خط صورتی نازک فیلمی محصول سال ۱۹۹۸ و به کارگردانی جو دیتل و مایکل ایرپینو است. در این فیلم بازیگرانی همچون جنیفر آنیستون، ویل فرل، مالی شنون، مایک مایرز، دیوید شویمر، تیت داناوان، مارگارت چو، دیوید کراس، ایلیانا داگلاس، آلکسیس آرکت، آندره آ بندوالد، مگان کاوانا، دایان دلانو، نورا دان، کریستین الیز، فیل لامار، ان میرا، جوئل مورای، تیلور نگرون، سم پنکیک، جیسون پریستلی، مری لین رایسکوب، اندی ریکتر، ریچارد ریلی، راستی شومر، مورا تیرنی، وینسنت ونترسکا، تاک واتکینز و سوزان ایگلی ایفای نقش کرده اند.
مراسم سی امین دوره کتاب سال جمهوری اسلامی ایران در بهمن ۱۳۹۱ در تهران برگزار شد.
چندقلوزایی بارداری است که منجر به تولد دو یا چند فرزند شود. سه یا چهار قلوها معمولاً غیر همسان هستند و در نتیجه استفاده از داروهای تحریک تخمک گذاری ایجاد می شوند. با این حال چندقلوزایی ممکن است شامل چندقلوهای همسان، ناهمسان یا ترکیبی از هر دو باشد. چندقلویی همسان و ناهمسان. اگر طی عمل لقاح، دو تخمک از بدن زن با دو اسپرم از بدن مرد ترکیب شود، دوقلوهای ناهمسان به وجود می آیند اما زمانی که یک تخمک بارورشده، پس از لقاح به دو قسمت تقسیم شود، دوقلوی همسان به وجود می آید. خطرات چندقلوزایی. این نوع بارداری با خطرات زیادی همراه است که از آن جمله می توان به تولد نوزاد زودرس، مسمومیت بارداری، دیابت بارداری، مشکلات جفت و مشکلات وابسته به رشد جنین اشاره کرد.
نوآوری های فکری و فرهنگی و سبک های هنریِ بهرام بیضایی (۱۳۱۷) طرفِ توجّهِ فراوان و موضوعِ بحث های گوناگونی، اغلب میانِ فارسی زبانان، بوده است. به قولِ منصور خلج: «جستجو در ادبیات کهن، شناخت اساطیر، کنجکاوی در شیوه های نثر فارسی، مطالعه ی تاریخ و شاهنامه همگی تجربیات گرانبهایی شد که پایه و مایه ی کار نگارش و نیز نگرش های صحنه یی و سینمایی بیضایی بر آنها استوار است.» در نویسندگی. از جنگِ دوّمِ بین الملل به بعد، یعنی دورهٔ پهلویِ دوّم و پس از آن، در ایران روزگارِ اوجِ رونقِ چاپِ حروفی و شکوفاییِ ادبیاتِ فارسی همچون کالایی برای توده های خوانا و نویسا و نسبتاً توانگرِ شهری بوده است. هرچند کم وبیش هیچ سخنگوی پارسی زبانِ قرنِ چهاردهمِ هجریِ خورشیدی در این قرن به آوازهٔ جهانیِ چند پارسی گویِ برگزیدهٔ سده های چهار تا هشتِ هجریِ خورشیدی (از فردوسی تا حافظ) نرسید، صاحب نظرانی بوده اند که اواخرِ همین دورهٔ جدید را «درخشان ترین دوره تاریخ ادبیات» و شوقِ تئاترش را افزون تر از اشتیاق در «منطقه بسیار فرهنگ دوست سانفرانسیسکو» شناخته اند. بیضایی در چنین روزگاری نوشتن را آغاز کرد − و، چنان که خود گفته، از «نومیدی» و «ناچاری». او
در نویسندگی راهِ نیاکانش، ذکایی بیضاییِ شاعر و سخن سرایانِ دیگرِ ، را پی نگرفت؛ بلکه خطّی دیگر از پیشینهٔ خانوادگی را که تعزیه باشد پژوهید، و از شیوه های حماسی و رواییِ آن، چه در تعزیهٔ عامیانه و چه در نوشته های دیرین تری مانندِ "یادگارِ زریران"، و نیز از گونه های نمایش های خنده آورِ ایرانی، و همچنین از داستان های عامیانه، برای آفرینشِ «شیوه جدیدی» از نمایش با «نگرش فلسفی در فضای تئاتر آئینی» بهره جُست که از نظرِ احسان یارشاطر بیش از نمایشنامه های غلامحسین ساعدی نمایندهٔ ذوقِ ادبیِ پارسی و از نظرِ اکبر رادی «۱۸۰ درجه» وارونهٔ بدایعِ ساعدی بوده است: ««بیضایی» خواست در قالب مفاهیم نو به تعزیه جان تازه ای بدهد. . . . آنقدر که فرم برای «بیضایی» وسوسه انگیز است برای «ساعدی» نیست.» با دگرگونیِ فضای فرهنگی و روزافزونیِ ترجمهٔ ادبی و وارداتِ فیلمِ خارجی در ایرانِ دههٔ ۱۳۳۰، ادبیات و هنرِ دنیا هم شناخته تر و بر نمایشنامه نویسانِ فارسی زبان اثرگذارتر می شد. یکی از شگردهای کمابیش نوی بعضِ نویسندگانِ این نسل که در کارِ بیضایی هم غایب نبوده نگارشِ آثارِ داستانی آکنده از دانشِ تاریخیِ بیش از معمول گاه برای منظوری مربوط به
تحقیقی فرهنگی بوده است. بهاءالدّین خرّمشاهی «نگاه تاریخی» را در «غالب نمایشنامه های بهرام بیضایی» چونان «صورت سیال ذهن و زبانی» دیده که از «ناخودآگاه» ِ هنرمند، اگر «به هنر رسیده باشد»، می آید. ولی مفهومِ خام و مجرّدِ «ناخودآگاه» یگانه سرچشمهٔ الهامِ بیضایی نبوده است. با آن که آثارِ مغرب زمین دیر به فارسی ترجمه می شد و آثارِ مشرق زمین تقریباً نمی شد، آشناییِ او با جریان های روز از نام بردنش از کارهای چهره های نوظهوری چون موری شیسگال در دههٔ ۱۳۴۰ پیداست. ویلیام شکسپیر را هم از دههٔ ۱۳۳۰ می شناخت و درباره اش چیزی هم نوشته بود؛ و کامبوزیا پرتوی از آثارش چنین استنباط می کرد که «نوع پرورششان، تربیتشان انگار از شکسپیر شروع شده». فریندخت زاهدی و علیرضا کوشک جلالی به «تأثیر غیرمستقیم» و «تأثیر دوران اول هنری» ِ هنریک ایبسن نیز اشاره کرده اند. برتولت برشت و نمایشنامه نویسانِ پیشروی فرانسه نیز تأثیرِ وارونه بر کارِ بیضایی داشتند: بیضایی کارشان را نمی پسندید. نمایشنامه های بیضایی بیشتر بر هنرِ نمایشِ مشرق زمین بنیاد شده، یا دستِ کم همان قدر از نمایشِ هندی و چینی و ژاپنی و ایرانی و یونانی و قرونِ وسطایی بار و بهره گرفته
که از تئاترِ مدرنِ مغربی، و همچون کارهای علی نصیریان و بر خلافِ کارهای نویسندگانی چون رادی با مفهومِ مدرنِ نمایشنامهٔ اروپایی چندان به تمامی نمی خواند و واقع گرا نیز نیست، و بیشترِ اوقات تمثیلی نیز. بلکه اغلبْ این کارها را با نمایشنامه های سرآغاز و فرجامِ دورهٔ مدرن و نیز روزگارِ «پس از مدرن»، از راهِ نمونه کارهای شکسپیر و ژان ژنه، همانندتر و سازگارتر می شمارند، چنان که گاه «شکسپیرِ ایران» لقب داده اندش. (گاه بیضایی را با مدرنیست هایی چون لوئیجی پیراندلو هم همانند دیده اند، که مثلاً "هانریِ چهارم" اش سالِ ۱۳۴۶ به کوششِ بهمن محصّص به فارسی ترجمه شد و بر صحنه رفت.) با این همه، او خود به روشنی گفته که «دغدغهٔ مدرن بودن، مدرن شدن، مدرنیت، پیش مدرنیت یا پس مدرنیت و غیره» هیچ نداشته است. به نظرِ رضا براهنی «تکیه بیضایی بر دو سنت، سنت ادب کلاسیک و ملی، و سنت تجدد جهانی، و تلفیق این دو در جهان شبیخونهای روانشناختی − نه فرویدی، بلکه یونگی − ادبیات ما را شاهد قد برافراشتن یکی از احترام انگیزترین چهره های ادبی-هنری ایران امروز کرده است.» ناقدانی هم در دورهٔ متأخّرِ نمایشنامه نویسیِ بیضایی دگرگونی و نوآوری دیده اند. شاخ