Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یلف (کارلا هیلف در فیلم)، در فعالیت های جاسوسی برادرش همکاری ندارد. در رمان، او به برادرش شلیک نمی کند و هیچ تیراندازی روی پشت بام با مأموران نازی اتفاق نمی افتد. برادر کارلا، ویلی هیلف، با تفنگی که تنها یک گلوله دارد، در دستشویی در ایستگاه راه آهن و در حالی که راه فرار ندارد خودکشی می کند. آنا (کارلا) در داستان کتاب باید برای همیشه از آشکار شدن هویتش به عنوان یک جاسوس بترسد، روی (نیل) نیز به عنوان یک قاتل از افشا شدن حقیقت می ترسد. آنها به رابطه شان با هم ادامه می دهند، اما به سختی زوج خوشبخت و بی دغدغه ای که در فیلم به تصویر کشیده شده هستند: «آنها باید یک عمر با دقت قدم می زدند، هرگز بدون دو بار فکر کردن صحبت نمی کردند. . . آن ها هرگز نمی توانستند حس نترسیدن از افشا شدن را درک کنند.» این پیام، و نه تعقیب و گریز جاسوسی فیلم، جان مایه رمان گراهام گرین است. بازخورد. بوسلی کروتر از "نیویورک تایمز" در بازخوردی در زمان انتشار فیلم در مورد "وزارت ترس" نوشت: «آقای لانگ شمه ای از کیفیت وحشتناک برخی از نخستین فیلم های پرتعلیق آلمانی خود را به تصویر کشیده است- یورشی پر کش و قوس و دیوانه وار با فیلم برداری وسوسه انگیز
و ضرب آهنگی بیمارگونه در لحظه های وخیم؛ بنابراین، احساسات سرد و بی حس کننده ترسناک به گونه ای منتقل می شوند که برای آثار نمایشی ما کاملاً غیرمعمول هستند.» دیو کر از "شیکاگو ریدر" فیلم را ستود و نوشت: «این فیلم مهیج سال ۱۹۴۴ نقطه برخورد دو استاد بزرگ گناه و پارانویای کاتولیک، گراهام گرین رمان نویس و فریتز لانگ کارگردان است. ری میلند که به تازگی از یک تیمارستان آزاد شده است، وقتی به نقشه پیچیده نازی ها پی می برد می فهمد که دنیای بیرون واقعی تر از آن است که نتیجه توهم هایش باشد. کیفیت توهم آمیز صحنه آغازین (که یک نمایشگاه روستایی در واقع لانه جاسوسی است) یادآور فیلم های اکسپرسیونیستی لانگ در دهه ۲۰ است، اما این فیلم بالغ تر و کنترل شده تر است و لنگ را در بهترین و خالص ترین فیلمش نمایندگی می کند.» جاد بلز، نویسنده آل مووی، می گوید: «با اینکه این فیلم به جاودانگی اقتباس "کارول رید از «مرد سوم» نوشته" "گرین" "که چهار سال" "بعد" "ساخته شد نمی رسد،" "اما وزارت ترس" نمونه ای خوش ساخت، کاملاً گیرا و هوشمندانه از فیلم نوآر است ."
گیوسپ تونیولو (Giuseppe Toniolo) (7 مارس ۱۸۴۵ – ۷ اکتبر ۱۹۱۸)، یک اقتصاددان و جامعه شناس کاتولیک ایتالیایی رومی و پیشگام دموکراسی مسیحی بود. تونیولو که یک اقتصاددان سیاسی و اجتماعی برجسته بود، سوسیالیسم و هم کاپیتالیسم آزاد را تقبیح نموده و در عوض آن یک سیستم اقتصادی را حمایت می کرد که در آن قوای اجتماعی، قضائی و اقتصادی برای منافع عمومی به صورت متناسب همکاری داشته باشند. تونیولو یکی از اولین حامیان کاتولیک اتحادیه های کارگری و اصلاح اجتماعی بود. فعالیت های او از تعالیم اجتماعی کاتولیک الهام گرفته و اقتصاد را «بخش لاینفک طرح عملیاتی خداوند» توصیف می کرد. تونیولو در ۲۹ آوریل ۲۰۱۲ توسط پاپ بندیکت شانزدهم در روم، آمرزیده شد. زندگی. تحصیلات و ازدواج. گیوسپ تونیولو در ۷ مارس ۱۸۴۵ میلادی به عنوان اولین فرزند از چهار فرزند انتونیو تونیولو و ایزابیلا آلیساندرینی در تریویسو متولد شد. او در منطقه سانت آندریا زندگی کرد. آلیساندرو مامای او بود. از آنجاییکه پدر تونیولو (انجنیر بود) در جاهای مختلف در منطقه وینتو ایفای وظیفه کرد، تونیولو در جریان طفولیت چندین بار نقل مکان کرد. تونیولو قبل از این که در پادوا وارد کالج شود، د
ر مدرسه سنت کاترین در وینیز درس خواند. در کالج نام برده او حقوق الهی خواند و درس هایی را گرفت که فیدل لامپرتیکو و آنجلو مسداگلیا قبل از فارغ التحصیل شدن در ۲۱ ژوئن ۱۸۶۷ رهبری می کردند. اما مرگ نابهنگام پدرش باعث اخلال تحصیلات او شد اما بعداً قبل از فارغ التحصیل شدن تحصیلاتش را ادامه داد. تونیولو در صلح چهارم سپتامبر ۱۸۷۸ با ماریا شیراتی ازدواج کرد (این زوج بعد با پادرمیانی برادران ماریا، گاتانو و ریناتو با هم دیدار کردند). این زوج با هم صاحب هفت فرزند شدند که از آن جمله سه تن آن در طفولیت از دنیا رفتند. چهار فرزند دیگر آن ها عبارت از: استادی. تونیولو به عوض دنبال نمودن شغل حقوقی برای بیش از چهار دهه اقتصاد درس داد و قبل از این که تدریس در وینیز در مؤسسه تکنیکی وینیز را میان سال های ۱۸۷۴ و ۱۸۷۸ میلادی آغاز کند، در سال ۱۸۶۸ میلادی در آلما ماتر خود به عنوان معاون ریاست مطالعات قضائی-سیاسی انتخاب شد. این شغلش یکبار به دلیل یک دوره کوتاه بازگشت در پادوا مختل شد. در سال ۱۸۷۸ میلادی او در کالج مودینا و ریگیو ایمیلیا استاد شد. تونیولو در سال ۱۸۸۳ میلادی در کالج پیسا به عنوان استاد انتخاب شده و در آنجا تا زمان مرگش در
سال ۱۹۱۸، رئیس اقتصاد سیاسی بود. علی رغم این که برخی از مسیحیان بنا بر عناصر ماسونی و ضد روحانی که برای متحدسازی ایتالیایی ها در سال ۱۸۶۰ میلادی کمک کرده بودند، از سیاست دوری می کردند، تونیولو از اهمیت ارزش های دینی در سیاست و اقتصاد دفاع کرد. تونیولو تیوری های را در مورد تدریس اجتماعی توسعه داد که مسیر میانی میان اقتصاد آزاد (پیشنهاد آدام اسمیت؛ همانی که کامیلو بینسو و همچنین ویلفریدو پاریتو از آن دفاع می کردند) و سوسیالیسم دولت محور که پیروان کارل مارکس پیشنهاد کرده و از آن دفاع می کردند، ایجاد کرد. تونیولو در سال ۱۸۸۹ میلادی اتحادیه کاتولیک را برای مطالعات اجتماعی بنیان گذاری کرده و بعداً بررسی بین المللی علوم اجتماعی را در سال ۱۸۹۳ بنا نهاد. اندیشه آلمانی اقتصاد تاریخی – از گوستاو فون اشمولر و بعدها جوزف شومپیتر – به عنوان تأثیراتی بر روشن فکران ایتالیایی آن زمان عمل کرد. تونیولو از حمایت از کارگران دفاع کرد و در سال ۱۸۸۹ میلادی اتحادیه ای را برای مبارزه برای حقوق کارگران تأسیس کرد و همچنین با حمایت از زنان و کودکان در راستای محدودسازی هفته کاری کار نمود. تونیولو به نهادهایی از خانواده گرفته تا اتحادیه ه
ا و انجمن های حرفه ای معتقد بود که بتوانند میان افراد و دولت میانجی باشند. او بعد از سال ۱۹۰۰ میلادی جنبش کنش اجتماعی مسیحی را رهبری کرد که چیزی شبیه فعالیت اجتماعی در ایالات متحده شد. ایده های تونیولو به صورت خاص بر پاپ لیوی سیزدهم (شامل ریروم نواریوم) و پیوس دهم اثرگذار بود. او گفت که اقتصاد «بخش جدایی ناپذیر طرح عملیاتی خداوند» است و به عنوان «مکلفیت عدالت» درنظرگرفته می شود که باید به عنوان یک امر ضروری به تمام مردم عمل کند نه به یک عده معدود. تونیولو همچنین مونسیگنور گیورگ راتزینگر – برادر بزرگ پاپ بندیکت شانزدهم – را می شناخت. در سپتامبر ۱۹۱۸ او آگوستینو جیمیلی را ترغیب کرد تا پس از پایان جنگ کالجی را در میلان تأسیس کند و جیمیلی در سال ۱۹۲۱ «Università Cattolica del Sacro Cuore» را بنیان گذاری کرد که هم واره رشد کرده و یکی از بزرگ ترین دانشگاه های جهان با شاخه های در میلان (که شاخه اصلی بود) و همچنین در پیاسنزا و بریسیا که بخش طبی آن در روم (مؤسسه جیمیلی) قرار داشت، گردید. تونیولو همچنین دوست بارتولو لونگو بود و افرادی مانند کاردینال آندره کارلو فراری و اسقف جیاکومو رادینی-تدیشی اندیشه و فعالیت او را ست
ودند. مرگ و دیدگاه معاصر او. تونیولو در ۷ اکتبر ۱۹۱۸ وفات کرد و جسدش در کلیسای سانتا ماریا آسونتا در پیف دی سولیگو به خاک سپرده شد. در یک کنفرانسی که در سال ۲۰۱۲ میلادی در مورد تونیولو برگزار شده بود، در یکی از پیام ها از سوی کاردینال تارسیسیو برتون او به عنوان یک الگو برای کنشگری خوانده شده بود. بیشتر فعالیت های او تا سال ۲۰۱۳ به زبان انگلیسی ترجمه نشده بودند. بقایای جسد او در ۲۰ سپتامبر ۲۰۱۱ برای بازرسی متعارف از خاک درآورده شده و بعداً در ۷ اکتبر در همان مقبره اما در یک تابوت سنگ مرمر متفاوت دفن شد. اسقف ویتوریو ونتو کورادو پیتزیولو و اسقف ممتاز آن آلفردو ماگاروتو در کنار مطران سورنتینو حضور داشتند. در سال ۱۹۶۱ میلادی ویتوریو ونتو آلبینو لوزیانی که بعداً اسقف شد – پاپ جان پل اول آینده – در مورد سهم تونیولو در تعالیم اجتماعی و کنشگری سخنرانی کرد. لوزیانی تونیولو را به عنوان یک «تبلیغ گر خستگی ناپذیر ایده های Rerum Novarum خواند» بئاتیفیکاسیون. لابی ها از F.U.C.I. برای به رسمیت شناسی قدوسیت او در سال ۱۹۳۳ میلادی آغاز یافت که منجر به آغاز روند آمرزیده شدن او شد که باعث می شد تونیولو به افتخارات آلتار برسد. مر
حله اطلاعاتی تحقیق در سال ۱۹۳۴ در پیسا آغاز یافته و بعداً در سال ۱۹۴۱ میلادی با یک روند وابسته به پاپ که بعدها آن نیز در پیسا برگزار می شد از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۴ میلادی پایان شد. نظریه پردازان نوشته های تونیولو را ارزیابی کردند تا ببینند که آیا پیروی از دکترین در آن وجود دارد یا خیر و طی یک فرمان صادر شده در ۱ ژوئن ۱۹۴۷ میلادی تأیید کردند که هیچ اشتباه دکترینی در آن وجود ندارد. معرفی رسمی این امر در زمان پاپ پیوس دوازدهم در ۷ ژانویه ۱۹۵۱ صورت گرفت که در آن تونیولو به عنوان بنده خدا لقب گرفت. جماعت مناسک (Congregation for Rites) بعدها در ۸ ژوئیه ۱۹۵۵ روندهای معلوماتی و وابسته به پاپ را تأیید کرد. جماعت برای امور سنت ها و مشاورین آن ها در ۶ فوریه ۱۹۷۱ تنها با کاردینال و اعضای اسقف C.C.S. ملاقات کرده و موضوع را تأیید کردند و بعد از آن یک ماه بعد در ۲۹ مارس تأییدی بیشتر اعطا نمودند. پاپ پل ششم تونیولو را بعد از تأیید این که اقتصاددان متوفی یک زندگی الگو و قهرمانانه داشته است، در ۱۴ ژوئن ۱۹۷۱ به عنوان ارجمند معرفی کرد. عمل آمرزیده شدن تونیولو متعلق به یک معجزه که تأییدی پاپ را در پی داشت، وابسته بود. این معجزه باید آ
ن طور شفابخش می بود که علم و طبابت نتواند آن را توضیح دهد. یک چنین موردی در ویتوریو ونتو کشف شد و روند ارزیابی این معجزه در آنجا از ۲۴ سپتامبر ۲۰۰۶ تا بسته شدن آن یک ماه بعد در ۱۹ اکتبر اتفاق افتاد. این پژوهش به روم منتقل شد جاییکه C.C.S. این روند را در ۳۰ نوامبر ۲۰۰۷ تأیید کرد قبل ازاین که متخصصین طبی ماهیت معجزه آسای این درمان را در ۲۸ فوریه ۲۰۰۸ تأیید کنند. الهی دانان در ۲۹ آوریل ۲۰۰۹ تأیید کردند که این معجزه به دلیل استناد به شفاعت تونیولو با اعضای C.C.S. که با هر دو هیئت در جلسه آن ها در ۱۱ ژانویه ۲۰۱۱ موافقت کردند، رخ داد. پاپ بندیکت شانزدهم در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۱ این یافته ها را تأیید کرد و تأییدی پاپی خود را برای آمرزیده شدن تونیولو اعطا کرد. جیووانی آنجلو بچیو در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۱ به سورنتینو که بعداً مطران شد دربارهٔ تاریخ تأیید شده برای آمرزیده شدن اطلاع داد. از آمرزیده شدن در ۲۹ آوریل ۲۰۱۲ در باسیلیکای سنت پل خارج از دیوارها (کلیسا) با کاردینال سالواتور دی گیورگی که به نمایندگی از پاپ حاضر شده بود، تجلیل به عمل آمد. اسقف اعظم پیسا به همراه بیش از ۴۰ اسقف و اسقف اعظم و ۵۰۰۰ مردم حضور بهم رساندند. کاردینال
دیونیگی تیتامانزی نیز همراه با کاردینالها آنجلو باگناسکو و گیوسپ بیتوری و همچنین پاولو ساردی حاضر شدند. بندیکت شانزدهم در سخنرانی اش در ریجینا کائلی در همان روز در مورد تونیولو گفت: «پیام او بسیار به روز است، مخصوصاً در همان ایام: تونیولو به روش برتری انسان و هم بستگی اشاره می کند». مطران قبلی برای این امر اسقف دومینیکو سورینتینو بود و حالا دکتر سیلویا مونیکا کوریال است. معجزه. معجزه ای که باعث آمرزیده شدن تونیولو شد، شفایاب شدن فرانسسکو بورتولینی بود، کسی که بعد از افتیدن در سال ۲۰۰۶ و استناد به شفاعت تونیولو از جراحات جدی شفا یافت.
مرغ مگس واحه یک گونه مرغ های مگس از خانواده مگس مرغان است. این گونه در مناطق ساحلی پرو در نوار پهناور ۱۰۰–۲۰۰ کیلومتری که طول خط ساحلی پرو را در حدود ۳۰۰۰ کیلومتر گسترش می دهد، یافت می شود. همچنین در یک جمعیت مجاور در شیلی یافت می شود. دومین جمعیت جداشده در ساحل شیلی تا ۲۰۰۰ کیلومتر به سمت جنوب، در یک نوار ۷۵ تا ۲۰۰ کیلومتر نوار ساحلی وجود دارد. زیستگاه طبیعی مرغ مگس واحه عبارتند از: بوته زارهای خشک نیمه گرمسیری یا گرمسیری، بوته زارهای نمناک نیمه گرمسیری یا استوایی، و بوته زارهای نیمه گرمسیری یا گرمسیری در ارتفاعات بالادست.
پل وانر (زاده ۲۳ دسامبر ۲۰۰۵) بازیکن فوتبال اهل آلمان است که به عنوان هافبک در بوندس لیگا و باشگاه بایرن مونیخ بازی می کند. وانر قبل از پیوستن به تیم جوانان بایرن مونیخ در اواسط سال ۲۰۱۸، برای تیم جوانان اف وی راونسبورگ بازی می کرد. وانر در ژانویه ۲۰۲۲ توسط یولیان ناگلسمان به تیم اصلی بایرن مونیخ دعوت شد. او اولین بازی حرفه ای خود را برای بایرن مونیخ در بوندس لیگا در تاریخ ۷ ژانویه ۲۰۲۲ و برابر بروسیا مونشن گلادباخ انجام داد. وانر در دقیقه ۷۵ به جای مارک روکا به عنوان یار تعویضی وارد زمین شد و با ۱۶ سال و ۱۵ روز سن به جوانترین بازیکن تاریخ بایرن مونیخ تبدیل شد و پس از یوسوف موکوکو (که ۱۴ روز جوان تر بود) به عنوان دومین بازیکن جوان در تاریخ بوندس لیگا نام گرفت. بازی های ملی. وانر اولین بازی ملی خود را برای تیم ملی زیر ۱۷ سال آلمان در ۶ اوت ۲۰۲۱ و پیروزی ۱۰–۱ مقابل لهستان انجام داد. در مجموع، او هفت بازی در سطح زیر ۱۷ سال انجام داده است و دو گل به ثمر رسانده است. زندگی شخصی. وانر در شهر امتزل و ایالت بادن-وورتمبرگ متولد شده است. او همچنین دارای تابعیت دوگانه آلمانی و اتریش است.
یوهان فلیپ گراومن (Johann Philipp Graumann) (متولد ۱۷۰۶ – متوفی ۲۲ آوریل ۱۷۶۲ در برلین) یک ریاضی دان تجارت، متخصص نرخ مبادله و مسکوکات، استاد ضرب سکه در براونشویگ-وولفنبوتل و برلین، طرف دار سیاست موازنه اقتصادی و مشاور مالی پروسی بود. او یکی از مهم ترین نظریه پردازان پولی آلمان در زمان خودش بود. به عنوان استاد ضرب سکه در پروس، او یک اصلاح بزرگ سکه را به هدف تطبیق معیار جدید پولی برای پیشرفت تجارت، افزایش سینیورژ و بالا بردن مسکوکات پروسی به عنوان ارز ذخیره اجرا کرد. گراومن از سوی هم عصرانش به عنوان یک خیال پرداز خوانده می شد اما معیار سکه های او با اندک تعدیلاتی در آلمان تا سال ۱۹۰۷ پابرجا باقی ماند. زندگی. چیز زیادی در مورد زندگی گراومن در دسترس نیست، اما برای سال های زیادی پدرش، آن چنان که خود گراومن در دومین طبعش بیان کرده و به برادرش لویس رودولف، دوک برونسویک-لیونبرگ تقدیم کرده است، در خدمت آگوستوس ویلیام، دوک برونسویک-لیونبرگ بود. بدیهی است که گراومن از یک جمنازیوم دیدار کرد. در آغاز زندگی حرفه ای اش، او در بخش آربیتراژ مبادله ارز تخصص می گرفت، یعنی خرید و فروش هم زمان ارز خارجی در دو بازار یا بیشتر برای
سود از اختلافات در سهمیه ها. گراومن از کریستلیب فون کلاوسبرگ بعد از چاپ اثرش Demonstrative Rechenkunst, Oder Wissenschaft, gründlich und kurz zu rechnen متأثر شد. گراومن مدعی بود که مخترع قانون زنجیره تجارتی است، در حالی که آن طور نیست. گراومن در هامبورگ (۱۷۳۰–۱۷۳۴ میلادی) و آمستردام (۱۷۳۷–۱۷۴۰ میلادی) می زیست و برای اتاق های تجارت اصلی آمستردام کار می کرد. (به گفته ویلیم کرسبوم، یک متخصص مالی، او براساس حوزه انتخاب کنندگان هانوور آمده و تقریباً در سال ۱۷۲۰ به آمستردام رسید، چیزی که ثبوت آن مشکل است). او پنجمین کتابش را به دانیل هوفت، شهردار آمستردام، تقدیم نمود. در ۲۶ ژانویه ۱۷۴۲، او از طرف چارلش اول، دوک برانسویک-وولفنبوتل به عنوان استاد ضرب سکه (Münzmeister) منصوب شد. در براونشویگ، شغل او افزایش عایدات خزانه داری و حجم تجارت بود. مارتین کرونکه در کارها با گراومن همکاری می کرد. در جریان جنگ جانشینی اتریش در سراسر اروپا کم بودی سکه های کوچک موجود بود. در سال ۱۷۴۷ میلادی گراومن آلبرتوتالر (Albertustaler) پست شده را معرفی کرد. او می خواست با رقیب هلندی اش که از آلبرتوتالر برای پرداخت به کشورهای بالتیک کار می
گرفت، رقابت کند. در سال های ۱۷۴۸/۱۷۴۹ او در اسپانیا زندگی کرده و بر کتاب جدیدش کار می کرد. در سال ۱۷۴۹ میلادی او اثر پیشگامش Abdruck eines Schreibens, die Teutsche und anderer Völker Münzverfassung, insonderheit die hochfürstliche Braunschweigische Münze zu den Annehmlichkeiten betreffend را چاپ کرد که در آن او برنامه ای را برای اصلاح مسکوکات تشریح کرده و معیار رایج ۱/۱۲ لایپزیک را به سکه های نقره ای واگذار کرد (= ۱۲ تالر فی کلن مارک). این کتاب فعالیت های مأموران ضرب سکه برونسویک را مورد توجه فردریک دوم، پادشاه پروس قرار داد. ایده های او در مورد طلا که ۴ در صد بیشتر ارزش گذاری شده بود، توسط دولت در برونسویک و توسط فردریک پذیرفته شد اما ژولیان ملکیور استروبه آن را نپذیرفت، کسی که به دولت در چورهانوور، مشخصاً جورج دوم بریتانیای کبیر، پاسخ نوشت. اصلاح ارزی گراومن. تا سال ۱۷۵۰، صنعت مسکوکات پروس متشکل از شرکت های نیمه خصوصی بود که توسط استادان ضرب مسکوکات اداره می شد. بعد از آن مدیران ضرب مسکوکات که در خدمت شاه بودند اداره مسکوکات پروس را به عهده گرفتند. در سال ۱۷۵۰ میلادی پروس دو و حتی سه معیار مسکوکات داشت که ب
رای ادارات و مخصوصاً برای پرداخت تحویل دهی نقره آزاردهنده بود. در ۲۳ ژانویه ۱۷۵۰، گراومن به عنوان مشاور سری فردریک در امور مالی، نظامی و ملکیت های شاهی و همچنین مدیر کل تسهیلات مسکوکات در برلین، بریسلاو، کلیف، آوریخ، کونیگسبرگ، ماگدبرگ و ستیتین منصوب شد. گراومن دو وظیفه اساسی داشت: اول، او مسؤل تضمین موجوودیت سکه نقره برای سیستم پولی پروس بود؛ دوم، او وظیفه داشت بی نظمی ارز جنگ جانشینی اتریش را از بین برده و مسکوکات پروس را عقلاً توجیه پذیر بسازد. پروس یک تالر پروسی که حاوی ۱/۱۴ مارک کلن نقره بود را به عوض ۱/۱۲ (قسمی که در معیار لایپزیک بود) پذیرفتند، احتمالاً با این توقع که این سکه واقع گرایانه در سراسر امپراطوری رایج گردد. این معیار جدید به نام معیار سکه گراومن یاد می شد. گراومن اعلان کرد که با دور کردن سودهای بانک داری و مسکوکات که در آن زمان به هلند پرداخته می شد، او می تواند به حق الضرب بلند سکه برای دولت دست یابد و برلین می تواند بزرگ ترین مرکز مبادله ارز در اروپای مرکزی و شمالی شود. در سال ۱۷۵۰ میلادی، نقره – برای نیم میلیون تالر – در لندن، آمستردام و فرانکفورت آم ماین برای تسهیلات مسکوکات برلین خریدار
ی شد. در آوریل ۱۷۵۱ پول جدید کافی وجود داشت تا به عنوان یک محیط دوران کننده عمل کند. محتوای فلزی «ریشستالر» جدید مساوی یا نزدیک به ارزش ظاهری آن بود. تمام قراردادها، تضمینات و مبادله ارز باید تنها با پول جدید [پروس] انجام می شد در غیر آن صورت از لحاظ قانونی قابل اجرا نبودند. در پایان ماه می ۱۷۵۱، به «Generalkassen»، گمرکات و دفاتر پُستی حکم شد تا پرداخت های شان را تا حد امکان با پول جدید انجام دهند. در سال ۱۷۵۲ میلادی یک کارخانه جدید ضراب خانه در مونزستراس (Spandauer Vorstadt) ساخته شد و گرومان پرسونل ضراب خانه را ده برابر کرد اما او به اندازه کافی نقره نداشت تا بتواند این عملیات را سودآور نماید. در دوم سپتامبر او با ویتل هاین ایفرایم یک قرارداد نقره را تنظیم کرد. در سال ۱۷۵۳ میلادی او «Achtgutegroschen» اسمی را معرفی کرد که با کاهش ۳ درصدی «Münzfuß» در تولید ارزان تر بود. فردریک که با عمل کرد گراومن قانع نبود تصمیم گرفت تا خودش در قرارداد تأمین نقره مذاکره کند. در سال ۱۷۵۳ میلادی گراومن با همراه ساختن بانک مبادله ارز، بانک قرضه دهنده و بانک صادرکننده اسکناس به یک نهاد واحد یک بانک مرکزی را پیشنهاد کرد تا نقر
ه بیشتر به پروس جلب شود. این پیشنهاد با مخالفت شدید تجاران-بانک داران محلی، برسلاو و هامبورگ قرار گرفته و تطبیق نشد. از آنجایی که سود کارخانه های ضراب خانه با اهداف فردریک هم خوانی نداشت، گراومن از اوایل ۱۷۵۵ از شغلش مرخص شد و اجازه نداشت تا دانش خود را پخش کند. آشفتگی ایجاد شده با مقادیر انبوه مسکوکات (Scheidemünzen) آشکار بود. مبادله کردن سکه ها به یک هنر تبدیل شده بود. بعداً چه شد. پس از سقوط گاومن اجاره ضراب خانه پروس در کونگسبرگ به موزس برانکل و ویتل هاین ایفرایم منتقل شد. موفقیت آن ها در کونیگسبرگ آن قدر زیاد بود که تحت شرایط مشابه اجاره ضراب خانه های آوریخ و کلیفس نیز بًه آن ها سپرده شد. موزس لومپرتز، موزس ایساک و دانیل ایتزیگ ضراب خانه را در برلین به اجاره گرفتند. در آغاز جنگ هفت ساله، نیازمندی پادشاه به عایدات بسیار بلند رفت. زاکسن بیشتر به دلیل معادن غنی نقره که نزدیک فرایبرگ داشت، مورد تهاجم پروس قرار گرفت. با ادامه جنگ فردریک به کاهش محتوای فلزات قیمتی در سکه هایش موافقت کرد تا بیشترین سکه ممکن را به دست بی آورد. در سال ۱۷۵۶ میلادی ایفرایم عامل کارخانه ضراب خانه لایپزیگ، در سال ۱۷۵۷ نیز در درسدن و
در سال ۱۷۵۸ تمام کارخانه جات ضراب خانه در زاکسن و پروس همراه با ایتزیگ شد. معیار سکه گراومن در سال ۱۷۵۸ در زاکسن و در اول ژانویه ۱۷۵۹ در پروس ترک شد. در آوریل ۱۷۵۹ میلادی گراومن در مورد Mittlefriedrichd’or قدیمی و agio با ایفرایم بحث کرد. ایفرایم و ایتزیگ میلیون ها سکه کم کیفیت تولید کردند که به نام ایفرایمیتن یاد می شد. در تمام قرن هجدهم در لهستان هیچ سکه ای ضرب زده نشد و نتیجتاً زمینه برای سرازیر کردن سکه های ارزش باخته به آنجا فراهم بود. سکه های کم کیفیت فردریک به بیشتر حکومت های آلمانی که همچنین می خواستند ارز خود را افزایش بدهند، الهام بخش شد. ضراب خانه های رقیب در هارزگرود (۱۷۶۰) در آنهالت-برنبورگ، کویدلینبرگ در زاکسن-آنهالت (۱۷۶۱)، شویرین در مکلنبرگ-شویرین (۱۷۶۱)، نیوستریلیتز در مکلنبرگ-سترمیتز (۱۷۶۲) و ریتویش در دوک نشین هولشتین (۱۷۶۲) توسط پروس، مشخصاً توسط ایفرایم به عنوان یک رقابت ناخواسته به زور بسته شده یا به دست آمد. در سال ۱۷۶۰ میلادی قیمت نقره که قرار بود از وییسلبانک در آمستردام آورده شود از ۱۹ به ۲۸ و ۳۴ ریشستالر در هر مارک افزایش یافت. از نوامبر ۱۷۶۱ بیشتر «کریگسگلدهای» خارجی دیگر در پروس
و زاکسون قابل پذیرش نبودند، مگر این که ذوب می شدند. یک استثنا برای سکه های ضرب زده شده در آنهالت-بردبرگ موجود بود که برای خریداری نقره در آمستردام و همبورگ مورد استفاده قرار می گرفتند. گراومن ۵۶ ساله در آوریل ۱۷۶۲، مانند بیشتر مردم در برلین، در اثر مریضی هضمی درگذشت. او در پتریکیرخ (برلین-کولن) دفن شد. خانم او یوهانا کریستینا هرسن از هسن، کسی که در سال ۱۷۵۰ با او ازدواج کرده بود، به جا ماند. نتیجه گیری. فردریک هیچ گاهی از مسؤلیت تورم در پروس که بیشتر تاریخ نگاران آن را به عنوان نوع جعل توسط دولت توصیف کرده اند، فرار نکرد. او آن را به عنوان یگانه راه برای تأمین پول نقد مورد نیاز برای مصارف جنگ بدون تحمیل بار سنگین مالیات بر دوش رعایایش می دانست. این که چه مقدار سکه واقعاً ضرب زده شده و مجموع عایدات او از این تورم چقدر است، مشخص نیست. اسناد تنها در مورد ضراب خانه در درسدن از فوریه ۱۷۵۸ تا می ۱۷۵۹ به دست رسیده است. به گفته جان گریتنز «گراومن و جستی در وضعیت آلمان دوتکه گیر افتاده بودند که در آن بیشتر دولت ها حق داشتند مسکوکات ضرب زده و سکه ها را کم ارزش ساخته و عاید به دست بی آورند». گراومن بعد از برکناری اش توس
ط فردریک باقیمانده زندگی اش را در پالایس آم فستونگسگرابن (تا مقر وزارت مالیه پروس در جنگ جهانی دوم) سپری کرد. برخی از کتاب هایش به زبان فرانسوی ترجمه شده اند. گراومن با تجار اسکاتلندی، جیمز ستیوارت (اقتصاددان) مکاتبه داشت و تعدادی از مقالات را دربارهٔ رابطه میان طلا و نقره تولید کردند. گراومن «Gesammelte Briefe» حاوی بهترین بحث معاصر ضرب مسکوکات است. بر اساس گفته های گراومن قبل از جنگ هفت ساله نسبت به هرجای دیگر در آلمان نقره ارزان تر و طلا قیمتی تر بود. او معتقد بود که اگر پروس بتواند برابر جمهوری هلند سکه ضرب بزند، پروس می تواند سکه هایش را با همان ارزش بلند دوران دهد. او در توضیحاتش بسیار دقیق است اما برخی از مفاهیم مدرن اقتصادی را کم دارد. به نظر گراومن دو «صادر کننده» موفق سکه وجود دارد: فرانسه و جمهوری هلند. فرانسه به خاطری که یک کشور بزرگ بود و مانع سکه های خارجی می شد. هلند به این دلیل که همه کس در آنجا تجارت سکه و اسکناس می کردند، قسماً به دلیل سیستم دریافت های ویسل بانک، اما قسماً صرف به این دلیل که همه موافقت کرده بودند که آمستردام محل چنین تجارت های بود. در طویل مدت، صادرات پول گراومن بدون صادرات
کالا برای کنترل نرخ مبادله نامناسب بود. در ۱ دسامبر ۱۷۶۳، مارتین کرونکه (Martin Kröncke)، استاد قبلی ضرب سکه در برسلاو جانشین گراومن شد. معیار سکه گراومن دوباره تعریف شده و در تمام آلمان شمالی و مرکزی پخش گردید. فردریک دوم حکم آن را در ۲۹ مارس ۱۷۶۴ امضا کرده و در اول ژوئن قابل اجرا گردید. ایده های گراومن مبنای معرفی سیستم منظم مسکوکات آلمان را در قرن نوزدهم شکل می دهد.
سر جوزیا چایلد (Sir Josiah Child)، بارونت اول، MP (حدود ۱۶۳۰/۳۱ – ۲۲ ژوئن ۱۶۹۹) یک اقتصاددان، تاجر و سیاست مدار انگلیسی و اقتصاددان طرف دار مرکانتیلیسم و فرماندار کمپانی هند شرقی بود. او در جنگ انگلیس-مغلول شرکت نام برده را رهبری می کرد. زندگی ابتدائی. چایلد در حدود ۱۶۳۰–۳۱ متولد شده و در ۲۷ فوریه ۱۶۳۰–۳۱ در St Bartholomew-by-the-Exchange تعمید داده شد، او دومین پسر ریچارد چایلد، تجار فلیت استریت (دفن شده سال ۱۶۳۹ در هاکنی) و الیزابت رویکرافت وستون ویک، شروکشایر بود. بعد از انجام کارآموزی در تجارت خانوادگی، پس از تلاش های زیاد او موفق شد. در حدود ۲۵ سالگی، او با حساب خود در پورتسمورت به عنوان خوارباررسان نیروی دریایی تحت حاکمیت مشترک المنافع کار کرد. او همچنین به عنوان «عامل در خزانه داری نیروی دریایی» توصیف شده است. او بخت خوش اقبال داشت و سهم قابل ملاحظه ای در شرکت هند شرقی به دست آورد. در سال ۱۶۵۹ میلادی او به عنوان عضو پارلمان برای پترسفیلد در سومین پارلمان حفاظت انتخاب شد. او در سال ۱۶۷۳ به عنوان عضو پارلمان از دارتمورت برای پارلمان کاوالیر انتخاب شد. خرید ملک وانستید. چایلد در سال ۱۶۷۳ میلادی ملک وانستی
د را در اسکس از مجریان سر رابرت بروک خریداری کرد و پول زیادی را برای مرتب سازی محوطه خانه، تالار وانستید (Wanstead Hall)، مصرف کرد. روزنامه نگار جان اولین، در سال ۱۶۸۳ میلادی، مدخل زیر را که از لحاظ خصوصیات اشکال دارد، را بیان کرد. من به دیدن هزینه هنگفت سر جوزیا چایلد در کاشت درختان چارمغز در اطراف مقراش و ساخت حوض های ماهی تا چندین مایل در اطراف جنگل ایپینگ در یک محل بایر رفتم چرا که معمولاً مردان بزرگ و پول دار اکثراً در همچو جاها مقر می سازند. او از کارآموزی معمولی تجارت و مدیریت سهم معمولی شرکت هند شرقی به یک ملکیت (به قول بعضی ها) ۲۰۰۰۰۰ پوندی رسید و اخیراً دخترش را با ۳۰۰۰۰ پوند (برخی نسخه ها ۵۰۰۰۰ پوند) به عنوان هدیه و انتظارهای مختلف به پسر دوک بوفورت، مارکیز فقید وورستر داد. این تجار به طور فجیعی حریص است وغیره. به گفته دانیل دیفو، چایلد «تعداد بی شمار ردیف درختان، جاده ها و مناظر را به خانه اش افزود که تمام آن ها به محلی منتهی می شدند که خانه کهنه در مرکز آن قرار گرفته بود». در سال ۱۶۷۸ میلادی چایلد، در شهرستان اسکس بارونت چایلد وانستید شد. در سال ۱۶۸۵ میلادی او به عنوان عضو پارلمان برای لودلو انتخ
اب گردید. وی در سال ۱۶۸۹ میلادی به عنوان قومندان ارشد اسکس ایفای وظیفه کرد. کار با شرکت هند شرقی. حمایت شفاهی و قلمی چایلد (تحت نام مستعار فیلاپاتریس) از ادعاهای شرکت هند شرقی مبنی بر قدرت سیاسی و همچنین حق آن در محدود سازی رقابت بر تجارت های آن، او را مورد توجه سهام داران قرار داد. او در سال ۱۶۷۷ به عنوان مدیر انتخاب شد، به معاون فرماندار ترفیع کرده و اخیراً در سال ۱۶۸۱ میلادی فرماندار شرکت هند شرقی شد. در موقع اخیر، او سیاست شرکت را قسمی مدیریت می کرد که گویا تجارت خصوصی خودش باشد. بعضی اوقات اعتبار تغییر ترافیک غیرمسلح بودن شرکت به مسلح به او و سر جان چایلد، رئیس سورات و فرماندار بمبئی (بر اساس فرهنگ زندگی نامه ملی آکسفورد هیچ رابطه ای ندارند: «Vert، ۲ میله حک شده بین ۳ صورت پلنگ یا») داده می شود در حالی که انصراف واقعی از دکترین Roe در مورد ترافیک غیرمسلح بودن شرکت در ژانویه ۱۶۸۶، در زمان فرماندار سر جوزف اش، زمانی که چایلد به طور موقت از دفتر اخراج شده بود، حل گردید. جنگ با مغول های هندی. چایلد در جنگ با اورنگ زیب، ششمین امپراتور مغول که میان سال های ۱۶۸۸ و ۱۶۹۰ میلادی صورت گرفت، شکست خورد. اما اورنگ زیب