Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دستاران و یاسین نمک چیان عهده دار داوری این رقابت بودند. مراسم پایانی دوره هفتم این رقابت در این مراسم عصر جمعه ۲۶ اسفندماه ۱۳۹۱ با حضور حدود ۱۰۰ نفر از شاعران و اهل رسانه و قلم در سرای کاووسیه برگزار شد. محمود معتقدی، علیرضا طبایی، شهاب مقربین، هرمز همایون پور، علی بهبهانی، علیرضا مجابی، حامد ابراهیم پور، هادی خوانساری، صابر قدیمی، بهاءالدین مرشدی، حبیب محمدزاده، هادی خورشاهیان، لیلا عباسعلی زاده و … در این مراسم حضور داشتند. دورهٔ هشتم. فراخوان هشتمین دوره جایزه شعر خبرنگاران مهرماه ۱۳۹۲ منتشر شد. و در این دوره یکبار مهلت ارسال آثار هم تمدید شد. در این دوره بر خلاف ادوار پیشین که مراسم پایانی در زمستان همان سال انتشار فراخوان برگزار می شد، جشن پایانی در تیرماه سال ۱۳۹۳ برگزار شد. نامزدهای کتاب سال و بخش ویژه هشتمین دوره جایزه شعر خبرنگاران به این شرح معرفی شدند. کتاب سال ویژه در هشتمین دوره جایزه شعر خبرنگاران در بخش یک عمر فعالیت ادبی از یدالله رؤیایی تجلیل به عمل آمد. جواد مجابی در سخنانی دربارهٔ یدالله رؤیایی گفت: «رؤیایی می خواست به نهان ترین حرکت کلمات برسد، کلمه برایش و جسمیت داشت و از ترکیب کلمات به
شیوه کلاژ، مونتاژ و تکه چسبانی استفاده می کرد و با مهارت دقیق و حساب شده سعی می کرد بتواند به یک نوع موسیقی زبانی برسد که در عین حال حاوی مطلبی هم هست. چیزی که به رؤیایی کمک کرد به این ایده برسد، متون عرفانی بود. او با خواندن متون عرفانی توانست تجربیات مولوی و روحیات قبل از او را بگیرد و از عادی بودن بگذرد. او با این جریان از اعتیاد، شعر گفتن برای عامه، لوس بودن و ننر بودن و همچنین حکومتی بودن رَست. اما از مجموعه اول، دومش به بعد، تعدادی از خوانندگانش را از دست داد؛ ولی از دهه هفتاد با اقبالی دوباره مواجه شد و بسیاری به شیوه او شعر گفتند که اینان قربانیان رؤیایی بودند. چون آن ها نمی دانستند رؤیایی برای رسیدن به آن نوع شعر چه کوششی کرده بود. شاید در ظاهر این شعر ساده باشد، اما تنها یک استاد از پس آن برمی آید و رؤیایی به خوبی توانسته از پس این شعر برآید و با یک زندگی پارسایانه پیش رفته و یک جا متوقف نمانده است.» هیئت داوران هشتمین دوره جایزه شعر خبرنگاران در بخش ویژه ساره دستاران و محمدحسین معدل معرفی شدند. همچنین در بخش کتاب سال داوران به این شرح معرفی شدند؛ اسدالله امرایی، یاسین نمک چیان و محمد ولی زاده، محم
ود معتقدی جشن پایانی هشتمین دوره جایزه شعر خبرنگاران جمعه ششم تیرماه سال ۱۳۹۳ به صورت عمومی در مرکز ساماندهی فعالیت های سازمان های مردم نهاد شهر تهران برگزار شد. در این مراسم شاعران و نویسندگان و روزنامه نگاران محمدهاشم اکبریانی، رسول یونان، رضا حیرانی، سعید بیابانکی، پونه ندایی، بهاره رضایی، صابر کاکایی، جواد ماه زاده، پوریا گل محمدی، مهدی وزیربانی، مصطفی غضنفری، امید فرج اللهی، امید بیگدلی، امیر بختیاری، کمال صادقی، محمد آسیابانی، اسماعیل بختیاری و مرتضی درخشان حضور داشتند. دورهٔ نهم. فراخوان نهمین دوره جایزه شعر خبرنگاران شهریور ۱۳۹۳ منتشر شد. در این دوره دبیرخانه جایزه کتاب سال شعر - «خبرنگاران»، از شاعران فارسی زبان تاجیکستان دعوت کرد که در بخش ویژه نهمین دوره این جایزه شرکت کنند. نامزدهای کتاب سال و بخش ویژه نهمین دوره جایزه شعر خبرنگاران به این شرح معرفی شدند. کتاب سال ویژه مهدی اکبری فرد، هما دانشمند رخی، ابوطالب شیرین، حکیم علی پور و داوود مالکی از ایران، و حکیم علی پور و مصطفی هزاره از افغانستان و نورعلی نورزاد از تاجیکستان جایزه یک تقدیر از یک عمر فعالیت ادبی نهمین دوره این رقابت به هوشنگ ابتهاج رس
ید. او به دلیل کسالت در این مراسم حضور نداشت و تنی چند از چهره های ادبی در بزرگداشت او سخن گفتند. هیئت داوران نهمین دوره جایزه شعر خبرنگاران در بخش کتاب حسن گوهر پور، محمدحسین مدل، پونه ندایی و محمد ولی زاده بودند. همچنین در بخش ویژه نیز افشین شاهرودی و یاسین نمک چیان داوری این رقابت را بر عهده داشتند. جشن پایانی نهمین دوره جایزه شعر خبرنگاران به صورت عمومی دوشنبه ۲۵ اسفندماه سال ۱۳۹۳ در بنیاد موقوفات افشار (کانون زبان پارسی) با معرفی برگزیدگان برگزار شد. دورهٔ دهم. فراخوان دهمین دوره جایزه شعر خبرنگاران شهریورماه ۱۳۹۴ منتشر شد. نامزدهای کتاب سال و بخش ویژه دهمین دوره جایزه شعر خبرنگاران به این شرح معرفی شدند. کتاب سال ویژه در دهمین دوره جایزه شعر خبرنگاران از علی باباچاهی به پاس یک عمر فعالیت ادبی تجلیل به عمل آمد. در بزرگداشت او محمد هاشم اکبریانی سخن گفت و دربارهٔ این شاعر توضیح داد: «شعر غیرنیمایی که امروز باباچاهی نمایندهٔ آن است، توانسته ظرفیت هایی را به شعر امروز ایران اضافه کند و از این بابت، موفق بوده است. او نمایندهٔ امروز شاعر غیرنیمایی است که توانسته ظرفیت های زبانی شعر امروز ما را افزون کند. حتم
دارم تا یکی دو دههٔ آینده به این نوع شعر اقبال عمومی نخواهد شد اما حتم دارم این شعر باعث می شود هم در زبان وهم مفاهیم و نوع نگاه به هستی، به ظرفیت شعر ایران افزوده شود.» هیئت داوران دهمین دوره جایزه شعر خبرنگاران در بخش کتاب افشین شاهرودی، حسن گوهرپور، پونه ندایی و یاسین نمکچیان بودند و همچنین داوری بخش ویژه این دوره از رقابت بر عهده یزدان سلحشور و عبدالجواد موسوی بود. جشن پایانی دهمین دوره جایزه شعر خبرنگاران به صورت عمومی در کانون ادبیات فارسی برگزار شد. در این مراسم عباس صفاری شاعر ایرانی مقیم آمریکا که برگزیده رقابت بود در یادداشتی عنوان داشت: «شاعری که سر و کارش با زبان است، به مرور و چه بسا ناخودآگاه، دیواری به دور خود می کشد از جنس همان زبان؛ دیواری شیشه ای و «» که هرچه ضخیم تر می شود، شفاف تر شده، عمق و گسترهٔ بیشتری از هستی را در برابر او می گشاید. دیگر فرقی نمی کند ساکن و باشندهٔ این پناهگاه شیشه ای، مقیم کرمان و کاشان باشد یا کالیفرنیا و آلمان. من طی سی و چند سال گذشته یکی از باشندگان چنین پناهگاهی بوده ام که هر چه را از ورای آن دیده یا حس و اندیشه کرده ام، سر و سامان داده، در حکم «نامه هایی به خان
ه پدری» آن ها را به پست سپرده ام. انتشار آن ها چه در ایران و چه خارج از مرز، برای من نه فقط در حکم برداشتن باری از دوش، بلکه اسباب رهائی ام از رخوت و روزمرگی و غیاب های هراس انگیزی بوده است که جز دامن زدن به «غم غربت» و همرنگ زمانه شدن، ثمرهٔ دیگری نمی توانستند داشته باشند. طی این سال ها حس این که این اعتراف «نامه ها» به دست گیرندگانی رسیده است که با دقت و علاقه آن ها را خوانده اند، خستگی این شنای خلاف جهت را از تن و روان من به در برده است. اما تعلق گرفتن جایزه معتبری به آن در شرایطی که نامزدهای دیگر جایزه یا از چهره های درخشان و ماندگار شعر معاصر هستند یا از چهره هایی که بی تردید قافله سالارهای این کاروان هزارساله در آینده ای نه چندان دور خواهند بود، بیش از توقع و انتظار من است. حق و حقیقت این است که این جایزه به تمام نامزدهای خلاق آن تعلق دارد؛ به ویژه به سپانلوی عزیزم که می دانم جسارت گرفتن آن را در حضور نام بزرگوارش بر من خواهد بخشید.» دوره یازدهم. فراخوان یازدهمین دوره جایزه شعر خبرنگاران مهرماه ۱۳۹۵ منتشر شد و یک بار در نیمه آبان ماه مهلت ارسال آثار به این رقابت ادبی تمدید شد. در این دوره از رقابت کتاب
های «اقیانوس آرام» اثر علیرضا بهرامی نشر مروارید) و «عشق و جنگ» نوشته افشین شاهرودی نشر بامداد نو با وجود انتشار در سال ۱۳۹۴، به دلیل حضور شاعران آن ها در کسوت داوری و دبیری جایزه، از چرخهٔ داوری کنار گذاشته شدند. نامزدهای کتاب سال و بخش ویژه یازدهمین دوره جایزه شعر خبرنگاران به این شرح معرفی شدند. کتاب سال ویژه در یازدهمین دوره جایزه شعر خبرنگاران از از ضیاء موحد تجلیل به عمل آمد و علی عبداللهی شاعر و مترجم دربارهٔ این شاعر گفت: «موحد جزو شاعرانی است که فقط به شاعران مربوط نیست. او طبق سنت قدیمی شاعران که حکیم بودند، از دانش فلسفه و منطق هم بهره مند است. من دربارهٔ فلسفه و منطق صلاحیت ندارم صحبت کنم. حوزه هایی که آقای ضیاء موحد در آن مقالات و ترجمه های زیادی دارند. آنچه در شعر موحد برایم جلب توجه می کند، شفافیت زبانی است. ضیاء موحد زبان شفافی دارد. در شعرش ادا و اصول ندارد. زبانش پاکیزه و درست و درمان است. شعر او دارای اضافات نیست. شاید این ها را برخی بدیهیات بدانند، ولی این گونه نیست. در شعر ضیاء موحد شاعر و منطق دان با هم درگیر هستند اما این درگیری به خروج یکدیگر نمی انجامد، بلکه با هم پیش می روند و شعری ر
ا به وجود می آورد که در آن خیال و فکر و عناصر طبیعت به یک توازن می رسد و این اتفاق برای شعر هر شاعری رخ نمی دهد. هماهنگی بین فکر و احساس و منطق فقط از کسی برمی آید که با آنها آشنایی داشته باشد و فرهنگ جهانی را بشناسد. ضیاء موحد در عین این که به بیرون از جهان خودش احاطه دارد، نوعی سلوک زبانی و شعری در خود دارد و این روند را می شود از اولین شعر تا آخرین شعرهای او پیگیری کرد.» هیئت داوران یازدهمین دوره جایزه شعر خبرنگاران در بخش کتاب و همچنین بخش ویژه بر عهده افشین شاهرودی، پوریا سوری، آرش شفاعی، حسن گوهرپور و یاسین نمکچیان بود. جشن پایانی یازدهمین دوره جایزه شعر خبرنگاران به صورت عمومی ۲۰ اسفند ۱۳۹۵ در مرکز تبادل کتاب برگزار شد. دوره دوازدهم. فراخوان دوازدهمین دوره جایزه شعر خبرنگاران مهرماه ۱۳۹۶ منتشر شد و یکبار هم فراخوان مهلت شرکت در رقابت تا آخر آبان ماه تمدید شد. نامزدهای کتاب سال و بخش ویژه دوازدهمین دوره جایزه شعر خبرنگاران به این شرح معرفی شدند. کتاب سال ویژه در دوازدهمین دوره جایزه شعر خبرنگاران از منصور اوجی تجلیل به عمل آمد. کامیار عابدی در سخنانی دربارهٔ این شاعر گفت: «منصور اوجی از آغاز دهه ۴۰ اولی
ن گام هایش را در فضای شعر برمی دارد. او را جزو نسل دوم شاعران نیمایی می توانیم به حساب بیاوریم. این شاعران بیشتر کسانی هستند که بعد از دهه ۱۳۱۰ به دنیا آمدند. اگر شعرهای اوجی را بررسی کنیم، می بینیم او علاوه بر فرم، تصویر و دیگر لوازم شعری که به آنها توجه دارد، همواره تلقی خود را از هستی و انسان در شعرهایش گنجانده است. سبک شعری او نوعی رفت وآمد در تغزل و تفکر در لحظه است و به نظر می رسد شعرهایش در لحظه شکل گرفته است. شعر اوجی مثل شعر و نثر صوفیانه قدیم وقت ما را خوش می کند. اگر از خود شاعر بپرسیم که چطور به این لحظه ها رسیده شاید نتواند به ما پاسخ بدهد چون خود او نیز در این لحظه ها جاری بوده است.» هیئت داوران دوازدهمین دوره جایزه شعر خبرنگاران در بخش کتاب مهرداد اسکویی، حسن گوهرپور، محمود معتقدی و لادن نیکنام بودند و همچنین داوری بخش ویژه این دوره از رقابت بر عهده سعید اسلام زاده، اسدالله امرایی، هادی حسینی نژاد، عباس کریمی بود. جشن پایانی دوازدهمین دوره جایزه شعر خبرنگاران به صورت عمومی در مرکز تبادل کتاب برگزار شد. دوره سیزدهم. فراخوان سیزدهمین دوره جایزه شعر خبرنگاران مردادماه ۱۳۹۷ منتشر شد. مهلت این فراخو
ان بار دیگر تا آخر مهرماه همان سال تمدید شد. نامزدهای کتاب سال و بخش ویژه سیزدهمین دوره جایزه شعر خبرنگاران به این شرح معرفی شدند. کتاب سال ویژه در سیزدهمین دوره جایزه شعر خبرنگاران از فرزانه خجندی به نمایندگی از شاعران پیشکسوت تاجیکستان تجلیل شد.در تجلیل او ابراهیم خدایار سخن گفت و دربارهٔ این شاعر اظهار کرد: «تاریخ ادبیات نوین تاجیکستان را از ۱۸۷۰ تا ۱۹۹۱ میلادی در هفت لحظه تغییر می توان بررسی کرد. خجندی در لحظه ششم ادبیات نوین تاجیکستان که به نام در آستانهٔ بیداری و آزادی مشهور شده است، با چاپ نخستین مجموعه شعر خود با نام "طلوع خنده ریز" در سال ۱۹۸۷ به دنیای شاعری پا گذاشته است. با این همه، دوره شکوفایی او را باید به لحظه هفتم ادبیات نوین تاجیکی، یعنی دوره استقلال و خودآگاهی ملی برابر دانست؛ دوره ای که با سقوط اتحاد جماهیر شوروی، حصار جنگ رئالیسم سوسیالیستی از هم پاشید و بهار شاعر جوان در کنار پیشکسوتان شعر فارسی تاجیکی با بیان هنرمندانه آرمان های ملی مردم تاجیک آبروی نو به شعر فارسی در تاجیکستان بخشیدند و هوایی تازه در آ ن دمیدند. فرزانه خجندی پله های پیشرفت را یکی پس از دیگری طی کرد. او افتخار عضویت در ا
تحادیه نویسندگان تاجیکستان را در ۲۳ سالگی به دست آورد. با دریافت جایزه های میرزا تورسون زاده از اتحادیه نویسندگان و سازمان جوانان تاجیکستان نشان شرف، شاعر مردمی تاجیکستان و جایزه دولتی رودکی به شاعر دوره استقلال تبدیل شد. فرزانه اکنون در آستانه پنجاه و پنج سالگی، شاعری محبوب در میان تاجیکان شده است. جهان فارسی زبانان او را به خوبی می شناسد. گزیده شعر و چاپ و انتشارات مقالات و پایان نامه هایی دربارهٔ او در ایران نیز مخاطب ایرانی را با زیست جهان شاعر بیشتر آشنا کرده است.» هیئت داوران سیزدهمین دوره جایزه شعر خبرنگاران در بخش کتاب مهسا ملک مرزبان، علیرضا طبایی، مجید برزگر (فیلم ساز)، حسن گوهرپور و و همچنین داوری بخش ویژه این دوره از رقابت بر عهده سعید اسلام زاده، عباس کریمی عباسی، هادی حسینی نژاد، مسعود شهریاری بود. جشن پایانی سیزدهمین دوره جایزه شعر خبرنگاران بیست و چهارم اسفندماه ۱۳۹۷ به صورت عمومی در شهر کتاب فرشته برگزار شد. در مراسم پایانی این جشن پیام ویدئویی فرزانه خجندی پخش شد در بخشی از آن آمده بود: «شعر تاجیکی و شعر فارسی مانند مصور زیبا یا نگار دلپذیر نیست، اصلاً این شعر نیست، پیغام و پیک و مژده است؛ م
ژده هایی جان افروز، جهان افروز و روان افروز. مژده هایی که اندیشه های ما را کاملاً به دگر می کند. مژده هایی که دنیا را دگرگونه برای ما باز نمایی می کنند، مژده هایی که در آینه خانه خود تصویر انسان را کامل تر، رساتر و انسانی تر می گرداند. این آتش شعر فارسی است که قرون رفته را گرم و منور کرده است، مانند شعر مولانا که شعر گذشته نیست، بلکه شعر زمان حال و شعر آینده است. پیغامی است که انسان آینده برای ما و شما اهدا می کند. در فرهنگ نوروز تاجیکی_فارسی ما هفت سین معمول است. من این هفت سین را برای خودم و شما دگرگون تفسیر می کنم؛ سلام، سرور، سخن، سعادت و سلامت که مانند سین های دیگر زندگانی ما را دگرگون می کند. به خیال من شعر فارسی نیز مانند سین سلام است که به اهل دنیا می رسد. شعر فارسی ما در گذشته و امروز برای اهل عالم همیشه خود ارمغان خواهد بود. خداوند بزرگ ما را به قلمرو شعر آورد، آن هم در فصلی که بسیار شهادت و دلاوری داشتیم، زمانی که شهامت شعر فارسی را دیدیم دیگر راه رهایی و واپسین برای ما نبود. ما دست شعر را نگرفته ایم، بلکه شعر دست ما را گرفته است، ما دست محبت را نگرفتیم بلکه محبت دست ما را گرفته و به قلمرو بزرگ شعر
آورده است.» دوره ی هفدهم برگزیدگان دوره ی هفدهم: در بخش ویژه شاعران بدون کتاب، مهدیه رشیدی از فریدون کنار نفر اول، عظیم مرادی از شیراز نفر دوم و فاطمه بیرانوند از خرم آباد نفر سوم معرفی شدند.
علی اصغر هدایتی (خرداد ۱۳۱۱ - دی ۱۳۹۲) حقوقدان ایرانی و پژوهشگر بیمه و بانکداری بود. او مدتی رئیس بانک مسکن و عضو هیئت علمی مؤسسه عالی بانکداری بود. او برای نگارش کتاب "بیمه و نقش آن در تاریخ خسارات" در سال ۱۳۳۵ برندهٔ جایزه سلطنتی کتاب سال شد.
سرگی کووالیوف (؛ ۱۴ اکتبر ۱۹۴۴ – ۱۶ مه ۲۰۱۱) قایقران کانو اهل رومانی بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
سوفیا کوربان (؛ زادهٔ ۱ اوت ۱۹۵۶) قایقران روئینگ اهل رومانی بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۳ مدال برنز شده است.
مسابقات قهرمانی بسکتبال آسیا ۱۹۶۳ دومین دورهٔ قهرمانی آسیا برای مردان می باشد که از ۲۰ نوامبر تا ۳ دسامبر در تایپه، جمهوری چین برگزار گردید. دور پایانی. قهرمانی. هنگامی که فیلیپین و جمهوری چین پس از انجام ۱۰ بازی خود، در امتیازات با هم برابر شدند، لازم بر این شد که یک تک بازی با هم انجام دهند تا قهرمان این دوره از مسابقات مشخص شود.
مرد نادرستی بود (به انگلیسی: "There Was a Crooked Man") یک فیلم سینمایی کمدی بریتانیایی محصول سال ۱۹۶۰ میلادی به کارگردانی استوارت برج و با بازی نورمن ویزدوم، آلفرد ماکرز، اندرو کروایشکانک، رجینالد بکویت و سوزانا یورک است. این فیلم در ایران با عنوان «من زندان را دوست دارم» مشهور است. داستان. یک متخصص مواد منفجره برای کار در یک باند تبهکاران فریب خورده است. انتشار و رسانه های خانگی. این فیلم سالها در دسترس نبود. و در نهایت در تاریخ ۸ مه ۲۰۱۷ در دی وی دی منتشر شد.
لئونیلا ایوانووا باریاتینسکایا، شاهزاده خانم سای-ویتگنشتاین-ساین (؛ ۹ مه ۱۸۱۶ – ۱ فوریه ۱۹۱۸)، یک اشراف زاده روسی بود که با لودویگ، شاهزاده سای ویتگنشتاین-ساین ازدواج کرد. او سوژه تعدادی پرتره توسط فرانتس ژاور وینترهالتر بود. زندگی و خانواده. پرنسس لئونیلا ایوانووا باریاتینسکایا در ۹ مه ۱۸۱۶ در مسکو متولد شد. وی دختر شاهزاده ایوان ایوانوویچ باریاتینسکی، عضو یکی از تأثیرگذارترین خانواده های نجیب زاده روسی و نوه شاهزاده خانم کاترین از شلسویگ-هولشتاین بود. مادر وی کنتس ماری ویلهلمین ون کلر، دختر کنت کریستوف ون کلر، دیپلمات آلمانی و کنتس آمالی لوئیز زو سای ویتگنشتاین ساین بود. در ۲۳ اکتبر ۱۸۳۴، لئونیلا با پسر عموی خود و یکی از معاونان تزار، شاهزاده لودویگ زو سی-ویتگنشتاین-برلبورگ (۱۷۹۹–۱۸۶۶)، در قلعه مارینوی استان کورسک ازدواج کرد. لودویگ یک اشراف زاده روسی تبار آلمانی بود که در روسیه با عنوان لو پتروویچ ویتگنشتاین شناخته می شد. وی فرزند ارشد پیتر اول شاهزاده سی ویتگنشتاین-برلبورگ-لودویگسبورگ و یک اشراف زاده لهستانی به نام آنتونیا زیلی اسنارسکا بود. لودویگ پیشتر با پرنسس استفانیا رادزیویل ازدواج کرده بود که در هن
گام مرگ زودرسش، یک املاک بزرگ در اروپای مرکزی و دو فرزندشان پیتر و ماری، که با شاهزاده کلودویگ زو هوهنلو ازدواج کرد را برای لودویگ به یادگار گذاشت. لئونیلا و لودویگ چهار فرزند داشتند. زیبایی او جایگاهش را در دربار روسیه تقویت کرد اما شوهرش از لطف دربار افتاد، شاید به این دلیل که سیاست و رفتاری لیبرال را در میان دیگر سروانها پیش گرفت. آنها روسیه را در سال ۱۸۴۸ ترک کردند. لودویگ به عنوان هدیه ای از پادشاه فردریش ویلهلم چهارم پروس، کرسی خانوادگی سابق قلعهٔ سای را که در جنگ سی ساله نابود شده بود، دریافت کرد. وی با خرید منزل سابق شوالیه در ساین، عنوان شاهزادهٔ سای-ویتگنشتاین-ساین را بدست آورد. آنها زمین های وسیعی در روسیه داشتند. محل دارایی های آنها شامل پاولینوو، کامنکا، جنوب کیف و ورکی بود که در حال حاضر لیتوانی است. لئونیلا که مذهب کاتولیک را بجای ارتدکس روسی پذیرفته بود، روم و پاریس را به بقیه املاکش ترجیح می داد؛ جایی که او شاهد غارت و چپاول تویلری در سال ۱۸۴۸ بود. خانواده پرنسس به صورت فصلی از کشوری به کشور دیگر کوچ کردند و فرزندان، حیوانات خانگی، خادمان و مربیان خود را با خود بردند. لودویگ و لئونیلا یک ملک
اربابی باروک را در زیر قلعه ساین بازسازی کردند و آن را به خانه مسکونی به سبک معماری نئوگوتیک تبدیل کردند. پسر کوچک آنها الکساندر با یوون، دختر دوک بلاکای فرانسه ازدواج کرد و پس از ازدواج برادران بزرگترش با زنانی از طبقهٔ پایین تر، عمارت ساین را به ارث برد. وی پس از مرگ زودرس همسرش، دوباره ازدواج کرد و زندگی خود را به عنوان کنت هاچنبرگ در اقامتگاه های خانوادگی در هاچنبرگ و فریدوالد در وستروالد گذراند. پرنسس لئونیلا یک تالار سلطنت طلب و کاتولیک را ایجاد کرد و در سال ۱۹۱۸ در سن ۱۰۱ سالگی در ویلای خود مون آبری در کنار دریاچه ژنو سوئیس درگذشت. پرتره های وینترالتر. لئونیلا که به خاطر زیبایی و هوش سرشار خود شناخته شده بود، سوژه تعدادی پرتره توسط فرانز وینترهالتر شد. مشهورترین آنها رنگ روغنی است، اثر فرانتس ژاور وینترهالتر هم اکنون در موزه گتی لس آنجلس قرار دارد. سمت راست پرتره در سال ۱۸۴۳ امضا شده است. وینترهالتر تصمیم به تولید یک پرتره جسورانه و غیر معمول، هم از نظر مفهوم و هم در قالب گرفت.
ارزش های خودابرازی بخشی از هسته ارزش ها در فرایند مدرن سازی هستند. خودابرازی مجموعه ای از ارزش هایی است که رواداری اجتماعی، ، ابراز عمومی، و آرزومندی به آزادی را شامل می شود. ، استاد دانشگاه میشیگان و پرورش دهنده نظریه به تفصیل بر روی این مفهوم کار کرده است.
لوردانا دینو (؛ زادهٔ ) شمشیرباز اهل رومانی است. ازافتخارات وی میتوان به کسب مدال طلا اپه تیمی در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۱۶ اشاره کرد.
سامیت () همچنین شناخته شده با نام اوال سی اف-۴ ابررایانه گسترش یافته توسط شرکت آی بی ام است که برای استفادهٔ آزمایشگاه ملی اوک ریج ساخته شده است. از نوامبر ۲۰۱۹ سامیت با قدرت پردازش ۲۰۰ پتافلاپس تحت عنوان سریعترین ابررایانه دنیا شناخته می شود. سرعت کلاک سامیت تحت آزمون سنجش فنی بنچمارک لین پک به کمینهٔ ۱۴۸/۶ پتافلاپس رسید. از نوامبر ۲۰۱۹ ابررایانه سامیت همچنین عنوان پنجمین مصرف کنندهٔ بهینه و کارآمد انرژی نسبت به راندمان کاری در جهان را در اختیار دارد که این میزان برابر است با ۱۴/۶۶۸ واحد گیگافلاپس/وات. این در حالی است که سامیت اولین ابررایانه ای است که توانسته به سرعت ۱/۸۸ اکزافلاپ (یک کوینتیلیون عملیات در ثانیه) برای یک تجزیه ژنومیک دست یابد که حداکثر بیشینهٔ آن ۳/۳ اکزافلاپ در حالت استفاده از محاسبات دقیق ترکیبی بود. تاریخچه. وزارت انرژی ایالات متحده آمریکا در نوامبر سال ۲۰۱۴ میلادی سفارش ساخت سامیت را طی قراردادی به مبلغ ۳۲۵ میلیون دلار با آی بی ام، انویدیا و ملانوکس تکنولوژیس منعقد نمود. حاصل چنین قرارداد و پروژه ای تولد "سامیت" و "سیرا" بود. پروژه سامیت بر پایهٔ اهداف تحقیقات علمی غیرنظامی بنیانگذاری شد
ه و خاستگاه آن آزمایشگاه ملی اوک ریج واقع در تنسی بود. این در حالی بود که پروژه سیرا برای شبیه سازی سلاح های هسته ای و در آزمایشگاه ملی لارنس لیورمور انجام شد. ابررایانه سامیت در مجموع فضایی بالغ بر دو زمین بسکتبال را پوشش می دهد که ۱۳۶ مایل کابل کشی دارد. محققان از سامیت در زمینه های متنوعی همچون کیهان شناسی، پزشکی و اقلیم شناسی استفاده می نمایند.
واسیل دیبا (؛ ۲۴ ژوئیه ۱۹۵۴ – ۲۰ فوریه ۲۰۲۴) قایقران کانو اهل رومانی بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۶ مدال طلا، ۳ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
تاج سرنره () یا تاج آلت تناسلی مرد اشاره دارد به دور پایهٔ سرنره در مردان که یک مرز بیرون زده گرد را تشکیل می دهد، یک رتروگلاندولار سولکوس (شیار) ژرف در بیرون و دور آن قرار دارد، و پشت آن گردن آلت مردی است.
مرد ساندویچی (به انگلیسی: "The Sandwich Man") یک فیلم کمدی بریتانیایی محصول سال ۱۹۶۶ به کارگردانی رابرت هارتفورد-دیویس است. در این فیلم بازیگرانی همچون دورا برایان، هری اچ. کوربت، برنارد کریبینز، دایانا دورس، نورمن ویزدوم، تری توماس، مایکل بالفور، ایان هندری و بسیاری دیگر از بازیگران انگلیسی نقش آفرینی می کنند. توضیحات. این فیلم در زمان اکرانش، از نظر انتقادی و تجاری، ضعیف ارزیابی شده است.
نمک های صفراوی مولکول های استروئیدی هستند که در سلول های کبدی از کلسترول ساخته می شوند. دو نمک صفراوی اصلی شامل کولات و کنوداکسی کولات در کبد انسان سنتز می شوند. این ترکیبات نقش های متابولیک متعددی از جمله: تسهیل جریان صفرا ، امولسیون کردن و هضم لیپیدها و جذب ویتامین های محلول در چربی (A, D, E, K) را بر عهده دارند. همچنین نمک های صفراوی در تنظیم حرکات کرمی روده باریک نقش دارند و با فعال سازی رسپتورهای اختصاصی (مانند TGR5) موجب تحریک پریستالتیسم می شوند.
ناتالیا میخائیلوونا دودینسکایا (متولد خارکوف؛ ۲۱ اوت ۱۹۱۲–۲۹ ژانویه ۲۰۰۳، در سن پترزبورگ) یک بالرین حرفه ای روس بود که از دهه ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰ در باله کیروف می رقصید. مادر دودینسکایا ناتالیا تاگلیوری بود؛ بالرینی که توسط انریکو سیچتی کشف شده بود. دودینسکایا که توسط آگریپینا واگانووا آموزش دیده بود، از مدرسه خود در سال ۱۹۳۱ قبول شد. او تمام نمایش های کلاسیک را در تئاتر کیروف رقصید از جمله نقش اصلی باله سیندرلا. وی بعداً نقش اصلی را در شعله های پاریس بوریس آصفیف و تاراس بولبا را بدست آورد. وی اغلب تحت عنوان نقش لارنسیا در دن کیشوت شناخته شده بود. او غالباً همسرش کنستانتین سرگئیف، رقصنده مشهور گرجی و واختانگ چابکیانی و در پایان دوران کار خود، رودلف نوریف ۲۱ ساله را بعنوان زوج لورنسیا برمی گزید. وضع نابسامان جسمی او را وادار به بازنشستگی در سال ۱۹۶۱ کرد. اما وی با این حال در نسخه فیلم سینمایی همسرش، زیبای خفته در سال ۱۹۶۴ رقصید. دودینسکایا در طول زندگی حرفه ای خود، چهار جایزه استالین را دریافت کرد. در سال ۱۹۵۷، او به عنوان یک هنرمند مردمی اتحاد جماهیر شوروی معرفی شد. پس از بازنشستگی، دودینسکایا معلمه باله کیروف و یکی
از مشهورترین مربیان مؤسسه واگانووا شد. پس از پناهندگی رودلف نوریف در سال ۱۹۶۱ به غرب، او و همسرش کنستانتین سرگئیف تحت توبیخ مقامات شوروی قرار گرفتند. آنها در نهایت موقعیت خود را پس از فرار ناتالیا ماکارونا در سال ۱۹۷۰ از دست دادند اما دودینسکیا همچنان به تدریس و تربیت رقصنده های نسل آینده پرداخت. آناستازیا ولوچکووا و اولیانا لوپاتکینا جزو آخرین بالرین هایی بودند که توسط وی کشف شدند. دودینسکایا همچنین به شوهرش کمک کرد که تولید نمایش های کلاسیک روسی در خارج از روسیه را برپا کند و در باله بوستون شرکت کند. به عنوان مثال او در دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، در "باله ژیزل"، "دریاچه قو"، "لا بیادره" و "باله دزد دریایی" کار کرد. وی در سال ۲۰۰۳ در سن ۹۰ سالگی درگذشت.
ساچوپریون گونه ای از خزنده سانان بودند که در دوره تریاس در نواحی آمریکا شمالی زندگی می کردند و در اطراف نهر و رودخانه ها سکونت داشتند. ساختار کلی بدن آنها به تمساح شبیه بود. ۶۵سانتی متر ارتفاع، ۴۲۰کیلوگرم وزن و حدود ۵ متر هم طول داشت؛ و در زمان ظهور اولین گونه های تمساح تکامل یافته به تدریج ناپدید شدند. اسکلت این جانور در سال ۱۸۷۷ در پنسیلوانیا یافت شد. تغذیه. این موجود با توجه به این که در کنار نهرها و رودخانه ها زندگی می کرده و ساختار بدنی شبیه تمساح امروزی داشته و می توانست جاندارانی از قبیل ماهی ها و پتروسور های کوچک و دوزیستان را شکار کند شناگر چابکی بود و می توانست با سرعت ۱۵ کیلومتر بر ساعت شما کند و این جانور سختی زیادی را برای شکار متحمل نمی شد. به نظر می رسد مانند تمساح امروزی شکار می کرده است. زندگی. با توجه به این که قطعات کوچکی از اسکلت این جانور باقی بانده، نمی توان حدس زد که چه نوع موجودی بوده است. برخی از دانشمندان معتقدند که نوعی ساروپود بوده ولی با توجه به این که قطعات کوچکی از اسکلت این جانور باقی بانده، نمی توان دقیقاً فهمید که از چه نژاد، گونه و دسته ای بوده است. وی صفحات استخوانی در روی
سطح بدنش داشته که در برابر شکارچیان بزرگتر از خود محافظت کند
در رمزنگاری، تابع درهم ساز مرکل - دمگارد، روشی برای ایجاد توابع درهم ساز ، از طریق در برابر برخورد است. این ساختار در طراحی بسیاری از الگوریتم های درهم ساز معروف همچون MD5، SHA-1 و SHA -2 استفاده شده است. ساخت مرکل - دمگارد در پایان نامه دکتری رالف مرکل در سال ۱۹۷۹ توصیف شد. رالف مرکل و ایوان دمگارد به طور مستقل ثابت کردند که: در صورتی اگر از طرح لایه گذاری مناسب استفاده شود و تابع فشرده سازی مقاوم باشد، تابع درهم سازی نیز مقاوم برخورد خواهد شد. تابع درهم ساز مرکل - دمگارد برای ایجاد یک ورودی شامل تعداد ثابتی از عدد ثابت (به عنوان مثال ۵۱۲ یا ۱۰۲۴) عمل می کند. این به این دلیل است که توابع فشرده سازی نمی توانند ورودی اندازه دل خواه را کنترل کنند. سپس تابع درهم ساز، نتیجه را به بلوک هایی با اندازه ثابت تقسیم می کند، و آن ها را دریک زمان با تابع فشرده سازی پردازش می کنند، هر بار یک بلوک ورودی را با خروجی راند قبلی ترکیب کرد. برای اطمینان از ساخت و ساز، مارکل و دمگارد پیشنهاد کردند که پیامها با لایه ای که طول پیام اصلی را رمزگذاری می کند، قرار بگیرند. به این حالت لایه گذاری طولی یا تقویت مرکل - دمگارد گفته می شود