Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
انتشارت آگاه ناشر ادبیات و علوم انسانی و عمده حوزه توجه و تمرکز نشر علوم اجتماعی است. حسین حسینخانیو محسن بخشی و رضا حسینخانی بنیانگذاران انتشارت آگاه هستند. از این دو ناشر در مراسم هایی در دانشگاه تهران و نمایشگاه کتاب تهران تجلیل به عمل آمده است.محمدرضا شفیعی کدکنی داریوش آشوری، عبدالله کوثری، محمدرحیم اخوت، مرتضی کلانتریان، محمدامین قانعی راد سیروس علی نژاد و… از نویسندگان و مترجمان اند که همکاری مستمری با انتشارت آگاه داشتند. قریب ۳۵۰۰ عنوان کتاب در انتشارت آگاه منتشر شده است. تاریخچه. انتشارت آگاه سال ۱۳۵۰ به طور رسمی با افتتاح کتابفروشی آگاه روبروی دانشگاه تهران با شراکت حسین حسینخانی و محسن بخشی و رضا حسینخانی فعالیتش را آغاز کرد. پیش تر در اواخر دهه چهل با نشر چندین کتاب از جمله کتاب "استثنا و قاعده" اثر برتولت برشت به ترجمه م.ا. به آذین فعالیت انتشارت آگاه به طور غیررسمی کلید خورده بود. حسین حسینخانی از مدیران ارشد یکی از بانک های خصوصی بود و به دلیل علاقه به کار نشر کتاب پس اندازش را به عنوان سرمایه اولیه انتشارت آگاه گذاشت. به روایتی پیشنهاد نام «آگاه» برای این نشر از سوی محمود کیانوش بوده است. برا
ساس تقسیم کاری که صورت گرفته بود حسین حسینخانی پذیرش کتاب و آماده سازی قبل از چاپ و برادرش رضا حسینخانی مسئولیت چاپ و تولید را بر عهده داشت، اما با مرگ ناگهانی او در تیرماه ۱۳۶۰ فعالیتش در انتشارت آگاه پایان یافت. در نهایت مسئولیت عرضه و فروش کتاب هم محسن بخشی بر عهده داشت. و آشنایی محسن بخشی با م.ا. به آذین، محمد قاضی، مصطفی رحیمی و… دیگر شاعران و نویسندگان از نشر نیل رقم خورده بود. به واسطه آشنایی او، از همان آغاز آگاه توانست از نویسندگان و شاعران مطرح اثر و آثاری برای چاپ بگیرد. بنیان گذاران آگاه پس از دو سه ناشر دیگر، در شمار نخستین ناشران و کتاب فروشی هایی هستند که فروشگاه کتاب آگاه را در راسته انقلاب بازکردند. آن ها اواخر ۱۳۵۰ در راستهٔ انقلاب سرقفلی فروشگاهی را خریدند و با تجهیز آن سرانجام سال ۱۳۵۱ کتابفروشی آگاه افتتاح شد. پیش از انتشارت آگاه، نشر سپهر ناشر کتاب های پزشکی و نشر مروارید هم محدوده انقلاب، روبه روی دانشگاه تهران را به عنوان محل کسب و کارشان انتخاب کردند. نخستین فروشگاه های کتاب در محدود انقلاب این گونه ایجاد شد. نشریه ها. انتشارت آگاه دو نشریه نقد و کتاب آگاه را در نقد و بررسی کتاب منتشر
کرد که با اقبال مخاطب ها روبرو شد.چهار جلد نخست نقد آگاه که در فاصلهٔ زمانی پاییز شصت ویک تا اسفند شصت وسه انتشار یافته بود با اقبال علاقه مندان به مباحث نظری و انتقادی همراه بود. نشریه های ادواری در شکل و شمایل کتاب به نام نقد آگاه و کتاب آگاه در هشت شماره به مدیریت حسین حسینخانی در انتشارت آگاه منتشر می شد. نجف دریابندری، باقر پرهام، احمد اشراف، فیروز توفیق، هوشنگ گلشیری، محسن یلفانی محمدرضا باطنی و چنگیز پهلوان در نقد آگاه همدیگر را یافتند به همت انتشارت آگاه زیر یک سقف نشستند.نجف دریابندری مخالف حضور هوشنگ گلشیری در جمع هیئت تحریریه بود حتی گفته می شد برخی اعضای تحریریه موافق حضور باقر پرهام نیز نبودند. اما کوشش مسئولان انتشارت آگاه آن بود جمع بتوانند تمرین دموکراسی کنند. در نخستین شماره نقد آگاه آثاری از باقر پرهام، هوشنگ گلشیری، نجف دریابندری، محسن یلفانی، علی اشرف صادقی، علی محمد حق شناس، پرتو نوری علا، داریوش آشوری، فرشته داوران منتشر شد. آثار محمود دولت آبادی و احمد محمود مورد نقد و بررسی قرار گرفت. از دیگر نویسندگانی که در شماره های بعدی نقد آگاه با آن همکاری داشتند و آثاری از آن ها در این نشریه من
تشر شد می توان به عباس میلانی، کریم قصیم، هرمز همایون پور، محمود آزاد، فیروز توفیق محمدعلی سپانلو و رضا سیدحسینی اشاره کرد. حسین حسینخانی مهم ترین انگیزه اش از نشر نقد آگاه را معرفی و نقد و بررسی کتاب های خوبی بود که در تب و تاب سال های دهه شصت متأثر از انقلاب و جنگ دیده نمی شد. بازار کتاب راکد بود. با استقبال محسن یلفانی از ایده حسینخانی کار نقد آگاه کلید خورد ضرورت داشتن هیئت تحریریه و نیز انتخاب هیئت تحریریه از نحله های مختلف فکری دو شرط مهم تشکیل تحریریه عنوان شده است. به پیشنهاد باقر پرهام نام نشریه به "نقد آگاه در آرا و آثار" تغییر و تکمیل شد. نشریه و کتاب هایی که به آن پرداخته می شد مورد استقبال بسیاری قرار گرفت. کتاب آگاه به پیشنهاد هرمز همایون پور ایجاد شد و مقاله های رسیده به دفتر آگاه که به کار نقد آگاه مربوط نمی شد، امکانی برای نشر بیایند و بر این اساس کتاب آگاه شکل گرفت. دبیر تحریریه هرمز همایون پور بود که با احمد اشرف، باقر پرهام، فیروز توفیق و دیگران در ارتباط بود. عمده مطالب کتاب آگاه در زمینه جامعه شناسی و مردم شناس بود. نشریه های نقد آگاه و کتاب آگاه در شرایطی متوقف شد که به گفته حسین حسینخا
نی بنیان گذار و سرمایه گذار این دو نشریه ادواری با بیش از یازده هزار شمارگان فروش رفت. هنوز برای نشر دست کم دو شماره دیگر از مجلدات نقد آگاه و کتاب آگاه مقاله و اثر در اختیار داشتند که با توقف نشریه ها هم فرصت تجدید چاپ و هم نشر مقاله های تدوین شده از دست رفت. ناگهان زمستان ۱۳۶۴ خبر آمد انتشار نقد آگاه باید متوقف شود؛ بنابر تشخیص معاونت مطبوعاتی وزارت ارشاد، نقد آگاه یک نشریه بود و نه یک کتاب باید مجوز از آن نهاد می گرفت. گروه نویسندگان محمدرضا باطنی را به عنوان مدیرمسوول جهت دریافت مجوز به ارشاد معرفی کرد. اما بی فایده بود. بر اساس گزارش هایی در آن دوران علاوه بر دو نشریه یاد شده مجله های انجمن های علمی جامعه شناسی، مردم شناسی و جمعیت شناسی نیز در انتشارت آگاه منتشر می شد. تدوین و تهیه مطالب و محتوای آن نشریه ها بر عهده اعضاء هیئت علمی و تحریریه نشریه های یاد شده بود اما ویرایش فنی و صوری و نیز کارهای اجرایی صفحه آرایی و چاپ آن ها در انتشارت آگاه صورت می گرفت. حواشی. در دولت محمود احمدی نژاد و وزارت ارشاد سید محمد حسینی شماری از ناشران تحت فشار و محدودیت های شدید قرار گرفتند. از اول سال ۱۳۸۹ تا آبان ماه ۱۳۹۳
علاوه بر انتشارت آگاه، فعالیت ناشران دیگر از جمله نشر اختران، نشر چشمه، آهنگ دیگر، کوچک، نشر آبی، نشر دیگر و… نیز به حالت تعلیق درآمده بود. همچنین اعمال سخت گیری های بیشتر در قبال آثار ارائه شده از سوی این دست ناشران و نیز تأخیر در صدور مجوز کتاب ها از دیگر مصادیق اعمال محدودیت و فشار بر این ناشران عنوان شده بود.انتشارت آگاه از بهار ۱۳۸۹ فعالیتش به تعلیق درآمد. براساس گفته حسین حسینخانی مدیر انتشارت آگاه تعلیق فعالیت نشر هیچ گاه به صورت رسمی اعلام نشد. او در توضیح این موضوع گفته بود: «یکباره ارشاد از ما کتاب تازه قبول نکرد و اجازهٔ تجدید چاپ به ما نداد.» انتشارت آگاه و همچنین دیگر ناشران تعلیق شده در دولت محمود احمدی نژاد اجازه حضور و عرضه و فروش آثارشان در بیست و ششمین نمایشگاه کتاب تهران را نیز نداشتند. اعمال محدودیت و فشار بر ناشران قدیمی صنعت چاپ و نشر کتاب در سال های پایانی دولت محمود احمدی نژاد به طور چشمگیری افزایش یافت. با روی کار آمدن دولت حسن روحانی، با رای کارگزاران فرهنگی این دولت محدودیت های اعمال شده منتفی و انتشارت آگاه فعالیتش را از سر گرفت. خانواده نشر. دو نسل از فعالان فرهنگی در انتشارت آگا
ه فعالیت کردند، نسل بنیانگذاران و فرزندان آنها در رشد و بالیدن این نشر مؤثر بودند. فرزندان حسین حسین خانی و محسن بخشی بنیانگذاران انتشارت آگاه نیز به فعالیت در حوزه نشر روی آوردند. نشر آگه به مدیریت لیلا حسین خانی، نشر بان و نشریه فرهنگبانبه مدیریت علی حسین خانی، نیز نشر دوران و دیدآور و کتابفروشی دیدآوربا مدیریت مهران و ناصر بخشی از مجموعه انتشارات آگاه برخاستند. کتاب ها. انتشارت آگاه طی نیم قرن فعالیت قریب ۳۵۰۰ عنوان کتاب در حوزه های مختلف ادبیات و علوم انسانی منتشر کرده است و نیز نویسندگان و مترجم هایی چون جلال الدین همایی، پرویز ناتل خانلری، محمدرضا شفیعی کدکنی داریوش آشوری، علی محمد حق شناس، محمدرضا باطنی، عبدالله کوثری، مصطفی اسلامیه، مرتضی کلانتریان، نجف دریابندری، باقر پرهام، مهرداد بهار، محمدعلی سپانلو، فروغ پوریاوری، عبدالوهاب احمدی، پرویز دوایی، مهران مهاجر، محمد نبوی، کاظم فیروزمند، شاپور اعتماد، حسین پاینده، بهمن فرزانه، غلامحسین صدری افشار، عنایت سمیعی، لیلی گلستان، مرتضی کاخی، رامین کریمیان، فرهنگ ارشاد، حسن مرتضوی، محمود متحد، فیروزه مهاجر، اکبر معصوم بیگی، سلامت رنجبر، مجید مددی، روح انگیز شر
یفیان، پرویز جاهد، پرویز اجلالی، عباس مخبر، محمد سعید ذکایی و بسیاری دیگر از اهالی قلم با آن همکاری داشتند. در ادامه به برخی عنوان های مهم منتشر شده در این نشر اشاره خواهد شد.
یهودی-گلپایگانی زبان جامعه یهودیان ساکن در گلپایگان در غرب استان اصفهان، ایران بود. نخستین نشانه ها از حضور جوامع یهودی در این منطقه تقریباً مربوط به سال ۷۵۰ پیش از میلاد است. در پی انحطاط و ادغام جامعه یهودیان ایرانی در میانه قرن بیستم، استفاده از این زبان به مرور کم شد و بازماندگان آن در ایران شروع به سخن گفتن به فارسیهود، یهودی-همدانی و فارسی کردند. زبان گروه های مهاجر به ایالات متحده آمریکا و اسرائیل هم به مرور با انگلیسی و عبری جابه جا شد. زبان یهودی-گلپایگانی همانند سایر زبان های یهودی دارای مقدار زیادی وام واژه از عبری بود و به گونه ای از الفبای عبری نوشته می شد.
یهودی-همدانی زبان رو به مرگ جامعه یهودی ساکن در همدان است. زبان یهودی-همدانی همانند سایر زبان های یهودی دارای مقدار زیادی وام واژه از عبری است و به گونه ای از الفبای عبری نوشته می شود. در پی انحطاط و ادغام جامعه یهودیان ایرانی در میانه قرن بیستم، استفاده از این زبان به مرور رو به کم شدن است و بازماندگان آن در ایران شروع به سخن گفتن به فارسیهود و فارسی کرده اند. زبان گروه های مهاجر به ایالات متحده آمریکا و اسرائیل هم به مرور با انگلیسی و عبری جابه جا شده است. گویش کلیمیان همدان. زبان کلیمیان همدان زبان پهلوی (دری) بود. در این زبان هنگام تلفظ واژه ها یا کلمات به آن ها کسره می داده اند و کلیمیان به این زبان اصولاً زبان راجی می گفته اند و این زبان هنوز در برخی خانواده های کلیمی تکلم می گردد. اطلاعاتی در مورد تاریخچه به وجود آمدن این زبان در دست نیست ولی با توجه به شباهتی که این زبان با زبان هموطنان زرتشتی دارد گمان می رود که تاریخچه این زبان به زمان ورود یهودیان به ایران بازگردد. زبانشناسان این زبان را در شاخه شمال غربی زبان های ایرانی طبقه بندی کرده اند. زبان راجی در همدان. به ادعای برخی، گویش راجی همان گویش زبا
ن رازی است که در مناطقی همچون ری و همدان رواج داشته و حتی اشعاری از باباطاهر عریان را به این گویش منسوب می کنند. به اعتقاد این عده از محققان، گویش مردم همدان و زبان کلیمیان همدان زبان «فهلوی» بوده است. آن ها در این زبان هنگام تلفظ واژه ها یا کلمات به آن ها کسره می داده اند و کلیمیان به این گویش، زبان راجی می گفته اند. روبن آبراهامیان خاورشناس ارمنستانی به این نتیجه رسید که گویش بکار رفته در دوبیتی های باباطاهر گرایش نزدیکی با گویش مورد استفاده توسط یهودیان معاصر همدان دارد. سواد. اکثر کلیمیان همدان فاقد سواد فارسی بودند و سواد آن ها به سواد عبری محدود می شد؛ یعنی اگر مطلبی را می خواستند بنویسند به خط عبری و زبان فارسی می نوشتند یعنی حروف آن را با فارسی تطبیق می دادند و می نوشتند. هم اکنون در بعضی از کنیسه ها کتاب هایی مذهبی- مانند ترجمه متون مقدس- موجود است که به خط عبری فارسی (فارسیهود) نگاشته شده است. کلیمیان همدان زبان عبری را معمولاً در کنیساها یا مکتب خانه هایی که در آن زبان عبری تدریس می شد، فرا می گرفتند. پس از مدتی از فعالیت مکتب خانه، در محلی به نام «گَن یلادیم» که امروزه مهدکودک نامیده می شود به کود
کان و نوجوانان عبری یاد داده می شد. پس از مدت ها مدرسهٔ آلیانس بعد از تهران، در همدان نیز تأسیس شد. تا قبل از تأسیس مدرسه آلیانس، کلیمیان همدان از نظر امنیت و امکانات مادی و معنوی وضع خوبی نداشتند. مدرسه آلیانس همدان تا جایی پیش رفت که بهترین آموزگاران و دبیران را در اختیار داشت و در مسابقات درسی که هر ساله در همدان برگزار می گردید، نفرات اول یا دوم و سوم همواره از مدرسه آلیانس بودند و در مسابقات ورزشی نیز مقام هایی را نصیب خود می کردند. مدرسه آلیانس همدان تا یک سال بعد از انقلاب اسلامی پابرجا بود ولی به علت مهاجرت عده زیادی از کلیمیان همدان به تهران و گاه خارج از کشور، منحل و نام آن تغییر یافت و بعداً به علت قدیمی بودن تخریب و به جای آن مدرسه دیگری ساخته شد. تعداد یهودیان همدان. جدول زیر تعداد تغییر جمعیت یهودیان شهر همدان را نشان می دهد.
میکروترون ()میکروترون اصطلاحی به مفهوم شتاب دهنده ذرات است که از نام سیکلوترون (شتاب دهنده حلقوی) سرچشمه می گیرد که در آن میدان شتاب دهنده از طریق الکترودهای بزرگ D شکل اعمال نمی شود بلکه از طریق یک ساختار شتاب دهنده ذره ای خطی اعمال می شود. "میکروترون کلاسیک" توسط ولادیمیر وکسلر اختراع شد. انرژی جنبشی ذرات با یک مقدار ثابت در هر تغییر میدان (یک نیمه یا یک دور کامل) افزایش می یابد. "میکروترون ها" برای کار با فرکانس میدان ثابت و میدان مغناطیسی در حد فوق العاده تخریب پذیری طراحی شده اند؛ بنابراین آنها به ویژه برای ذرات بنیادی بسیار سبک، یعنی الکترون ها مناسب هستند. در "میکروترون"، به دلیل افزایش حرکت الکترون، مسیرهای ذره برای هر عبور متفاوت است. زمان مورد نیاز برای آن متناسب با شمار پاس (عبور) است. الکترون های کند به یک نوسان میدان الکتریکی نیاز دارند، الکترون های سریعتر به یک عدد صحیح از این نوسان احتیاج دارند. میکروترون پیست مسابقه ای. میکروترون پیست مسابقه ای یک میکروترون در مقیاس بزرگتر است که به جای یک آهنربا از دو الکترومغناطیس استفاده می کند. هر دو الکترومغناطیس یک میدان مغناطیسی همگن را در یک ناحیهٔ نیم
دایره ای ایجاد می کنند و مسیر ذرات بین هر دو آهنربا مسیری مستقیم است. یکی از مزایای آن این است که حفرهٔ شتاب دهنده می تواند بزرگتر باشد و امکان استفاده از اشکال مختلف شتاب دهندهٔ خطی (linac) را فراهم کند و در منطقه ای با میدان های مغناطیسی بزرگ نصب نمی شود. کاربرد. میکروترون ها پرتوهای الکترونی پرانرژی را با گسیل پرتوی کم (بدون تعادل تشعشعی) و نرخ تکرار بالا (برابر فرکانس عملکرد لیناک) فراهم می کنند.
نسبت تبادل تنفسی یا به اختصار (RER) نسبت بین مقدار دی اکسید کربن (CO2) تولید شده در سوخت و ساز بدن و اکسیژن (O2) استفاده شده است. این نسبت با مقایسه گازهای بازدم نسبت به هوای اتاق تعیین می شود. از اندازه گیری این نسبت می توان برای تخمین بهره تنفسی (RQ) استفاده کرد، شاخصی که نوع سوخت مصرفی (به عنوان نمونه، کربوهیدرات یا چربی) برای تأمین انرژی بدن را مشخص کند. استفاده از RER برای تخمین RQ فقط در هنگام استراحت و ورزش هوازی ملایم تا متوسط بدون تجمع لاکتات در بدن دقیق است. کاهش میزان دقت این شاخص در حین ورزشهای بی هوازی شدیدتر ناشی از عواملی همچون سیستم بافر بی کربنات می باشد. بدن سعی می کند تجمع لاکتات را جبران کرده و با دفع بیشتر CO2 از طریق سیستم تنفسی، سعی می نماید اسیدی شدن خون را به حداقل برساند. RER نزدیک به ۰٫۷ نشان می دهد که چربی منبع سوخت غالب است، مقدار ۱٫۰ نشانگر این است که کربوهیدرات منبع سوخت غالب است و مقدار بین ۰٫۷ و ۱٫۰ ترکیبی از مصرف چربی و کربوهیدرات را نشان می دهد؛ مقادیر بالاتر از ۱ نشان دهندهٔ سیستم بی هوازی و گلیکولیز می باشد. به طور کلی یک رژیم غذایی مختلط با RER تقریباً ۰٫۸ مطابقت دارد. هم
چنین RER در حین ورزش شدید می تواند از ۱٫۰ بیشتر شود. مقداری بالاتر از ۱٫۰ را نمی توان به متابولیسم بستر نسبت داد، بلکه به فاکتورهای یادشده در مورد بافر بی کربنات اشاره دارد. محاسبه RER معمولاً همراه با آزمایش های ورزشی مانند تست ماکزیمم اکسیژن مصرفی یا VO2max انجام می شود و می تواند به عنوان شاخصی برای نزدیک شدن شرکت کنندگان به خستگی و محدودیت های سیستم قلبی ریوی مورد استفاده قرار گیرد. RER بزرگتر یا مساوی ۱٫۰ اغلب به عنوان معیار نقطه ثانویه آزمون VO2max استفاده می شود. اکسیداسیون یک مولکول کربوهیدرات: اکسیداسیون یک مولکول اسید چرب، یعنی اسید پالمیتیک:
بهرهٔ تنفسی یا ضریب تنفسی ، به اختصار (RQ)، عددی بدون واحد است که برای محاسبهٔ میزان متابولیسم پایه (BMR) که از تولید دی اکسید کربن برآورد می شود، مورد استفاده قرار می گیرد. این عدد از نسبت دی اکسید کربن تولید شده توسط بدن به اکسیژن مصرف شده توسط بدن محاسبه می شود؛ که با استفاده از دستگاه تنفس سنج اندازه گیری می شود. این اندازه گیری ها، مانند اندازه گیری میزان جذب اکسیژن، یکی از اشکال گرماسنجی غیرمستقیم است. مقدار بهرهٔ تنفسی نشان می دهد که چه عناصر غذایی متابولیزه می شوند، زیرا مسیرهای مختلفی برای سوختن چربی ها، کربوهیدرات ها و پروتئین ها استفاده می شود. اگر متابولیسم فقط شامل مصرف چربی ها باشد، مقدار بهرهٔ تنفسی تقریباً ۰٫۷، برای پروتئین ها تقریباً ۰٫۸ و برای کربوهیدرات ها ۱٫۰ است. با این حال، بیشتر اوقات، مصرف انرژی هم از چربی و هم از کربوهیدرات تشکیل شده است. مقدار تقریبی بهرهٔ تنفسی یک رژیم غذایی مختلط ۰٫۸ است. چنانچه مقدار بهرهٔ تنفسی بیشتر از ۱ باشد نشان دهندهٔ سیستم تأمین انرژی گلیکولیز بی هوازی و سیستم بافری بدن است. برخی دیگر از عواملی که ممکن است روی ضریب تنفسی تأثیر بگذارد، تعادل انرژی، انسولین در
گردش و حساسیت به انسولین است.
محمد فراهانی (۱۳۱۵–۱۳۹۱) نقاش ایرانی بود. او آخرین بازماندهٔ نقاشی قهوه خانه ای در ایران بود. زندگی. محمد فراهانی نقاش قهوه خانه ای در سال ۱۳۱۵ در یکی از روستاهای اطراف فراهان اراک، به دنیا آمد.وی معروف به «محمد درویش» بود. هادی سیف، از معدود پژوهشگران نقاشی قهوه خانه ای لقب فراهانی را «بچه درویش» ذکر کرده است.فراهانی از سن ۱۳، ۱۴ سالگی برای آموزش نقاشی قهوه خانه ای نزد حسین قوللر آغاسی، که از برجسته ترین نقاشان نقاشی قهوه خانه ای بود، می رود و به مدت ۱۰ سال نزد این استاد شاگردی می کند. فراهانی برای نخستین بار فعالیت خود را با نقاشی پرده های درویشی آغاز کرد و به تدریج به مدت ۳۰ سال نقاشی هایی با مضمون مذهبی خلق کرد.آثار نقاشـی ایـن هنرمنـد در زمینـه «نقاشـی قهـوه خانـه ای» و «نقاشـی پـشت شیـشه» در بـسیاری از نمایشگاه ها و همایشها به نمایش گذاشته شده است و حدود ۳۰ تـابلو در سـازمان میـراث فرهنگـی نگهداری می شود. از جمله آثار نقاشی وی می توان به پرده درویشی در موزه رضا عباسی ؛پرده رستم و سـهراب و پـرده شیرین و فرهاد در موزه مرکزی ایرانشناسی؛ وپرده آثار پشت شیشه در مـوزه نقاشـی پـشت شیـشه اشاره کرد. دو کتاب مهم
درباره این هنرمند منتشر شده است: «نقاشی در قهوه خانه: برگزیده آثار استاد احمد خلیلی و استاد محمد فراهانی» و «سوته دلان نقاش: نقاشی خیالی ساز مردم کوچه و بازار». درگذشت. محمد فراهانی هنرمند نقاش قهوه خانه ای روز ۱۳ تیر ۱۳۹۱ در سن ۷۶ سالگی درگذشت.
معرفت شناسی اجتماعی به مجموعه وسیعی از رویکردها اشاره دارد که می تواند در معرفت شناسی (مطالعه دانش ) به گونه ای که دانش بشر، دستاوردی جمعی در نظر گرفته شود، اتخاذ شود. روش دیگر برای توصیف معرفت شناسی اجتماعی ارزیابی ابعاد اجتماعی دانش یا اطلاعات است.
گویش الموتی یا تاتی الموتی گویشی از زبان تاتی می باشد که در منطقه الموت تکلم می شود. گویش الموتی در دسته بندی جدیدی با عنوان تاتی مانندها «tatoid» قرار گرفته ادست که گویشی از زبان تاتی می باشد. گویش های تاتی گونه در اصل زبان تاتی بودند که به دلیل تأثیرات شدید زبان های کاسپین و زبان فارسی تمام ویژگی های زبان تاتی را از دست داده اند. گلاتولوگ این گویش را گویشی از زبان تاتی معرفی می کند. دانشنامه ایرانیکا به سه زبان ترکی و تاتی و گیلکی در الموت اشاره می نماید و برخی این گویش را زیرمجموعه مازندرانی (طبری) دانستند. حبیب برجیان گویش منطقه طالقان و الموت را شبه طبری قلمداد کرده است. به اعتقاد حبیب برجیان زبان بومی جنوب غربی البرز تاتی می باشد و گویش الموتی و طالقانی مرز انتقال میان زبان های کرانه دریای مازندران (مازندرانی و گیلکی)، تاتی و فارسی می باشد. زبان مربوطه. مرتضی نصفت گویش الموتی و گویش طالقانی را زیرمجموعه گویش های کرانه دریای مازندران آورده است در حالی که گویش تاتی (تاکستانی، اشتهاردی و …) را در شاخه زبان های شمال مرکزی دسته بندی نموده است. ولادمیر الکسیویچ ایوانف مدعی است که گویش الموتی صورت جالبی از زبا
ن گذاری میان گروه زبان های کاسپین و زبان های ایران مرکزی است. در گویش گرخونی الموتی ظاهراً برخی عناصر مادی وجود دارد و این گویش با زبانی تجریش (در شمال تهران)، که پروفسور والنتین ژوکوفسکی آن را توصیف کرده و همچنین با بعضی از گویش های گروه سمنانی، که ربط نزدیکی با پاره ای از گویش های رایج در محال مجاور اصفهان و کاشان دارند، خویشاوند است. از سوی دیگر، گویش الموتی قواعد مربوط به اضافه، حالت مفعولی، صورت های غیر فاعلی یا ملکی ضمیر و جز آن را از گویش های کرانه دریای مازندران و بیشتر از زبان مازندرانی (طبری) گرفته است. احسان یار شاطر گویش الموتی را گویشی از زبان تاتی می داند و اصطلاحاً آن را گویش مادی می نامد. پیر لوکوک گویش آذری را که تاتی نامیده می شود به پنج دسته تقسیم نموده است که دسته پنجم را گویش جنوب شرقی نامیده است که گویش الموتی و رودباری جز آن است. محدوده جغرافیایی. اکثریت مردم الموت به گویش الموتی صحبت می کنند که این گویش شامل رودبار الموت شرقی و غربی می شود همچنین مراغی ها علاوه بر گویش الموتی به گویش مراغی نیز صحبت می کنند؛ روستاهای مدان، هرانک، کافرکش و آوه جز معدود روستاهای الموت می باشند که زبان ترک
ی در آن رایج است. دستور زبان. ضمایر. در گویش الموتی ضمیر سه حالت دارد: فاعلی، مفعولی و ملکی. شناسه. در زبان فارسی دو دسته شناسه داریم: گذشته و حال. اما در گویش الموتی سه دسته شناسه داریم: گذشته، گذشته نقلی و حال. (نمونه زیر بر اساس گویش الموت تنظیم شده است) صرف فعل. در جدول زیر فعل گرفتن (beyten) بر اساس گویش الموتی در زمان های مختلف صرف می شود.(نمونه زیر براساس گویش الموت می باشد) در جدول زیر فعل کردن (kordon) بر اساس گویش الموتی در زمان های مختلف صرف می شود.(نمونه زیر براساس گویش الموت می باشد)
در درون کشورهایی که در جریان جنگ جهانی دوم به اشغال نیروهای محور درآمدند، برخی از شهروندان و سازمان ها، به دلایل گوناگونی همچون ملی گرایی، نفرت قومی، ضدیت با کمونیسم، یهودستیزی، فرصت طلبی، دفاع از خود یا اغلب ترکیبی از همه این ها، آگاهانه با نیروهای محور همدستی کردند. برخی ازاین همدستان مرتکب جنایات جنگی، جنایات علیه بشریت یا قساوت های هولوکاست شدند. همدستی با دشمن به عنوان همکاری میان عناصر جمعیتی یک کشور مغلوب و نمایندگان یک قدرت پیروز تعریف شده است. استنلی هافمن همدستی را به موارد غیرداوطلبانه (تشخیص با اکراه ضرورت) و داوطلبانه (بهره برداری از ضرورت) تقسیم کرده است. از دید هافمن، همدست گرایی را می توان به «در خدمت بودن» و «ایدئولوژیک» تقسیم کرد؛ اولی خدمت عمدی به دشمن است، در حالی که دومی هواداری عمدی از همدستی با یک نیروی خارجی است که به عنوان قهرمان تحولات داخلی مطلوب تلقی می شود. در مقابل، برترام گوردون به ترتیب از اصطلاحات «همدست» و «همدست گرا» در رابطه با همکاری های غیرایدئولوژیک و ایدئولوژیک استفاده می کند. همدستی بر پایه کشور. آلبانی. پس از حمله ایتالیا به آلبانی، ارتش سلطنتی آلبانی، پلیس و ژاندارمر
ی آن در نیروهای مسلح ایتالیا در اداره تازه تأسیس آلبانی تحت الحمایه ایتالیا ادغام شدند. گروهی شبه نظامی از فاشیست های آلبانیایی نیز تشکیل شد؛ در بخش یوگسلاو کوزوو، آن ها گروهی به نام وولنتاری را تشکیل دادند که گروهی شبه نظامی از داوطلبان آلبانیایی تبار کوزوو بود. عناصر آلبانیایی تبار نیروهای مسلح ایتالیا در حمله ایتالیا به یونان و حمله نیروهای محور به رهبری آلمان به یوگسلاوی شرکت کردند. پس از تسلیم ایتالیا، آلمانی ها وارد عمل شدند و واحدهای همدست بیشتری را، مانند هنگ های داوطلبی پلیس و یک گروه شبه نظامی ملی، ایجاد کردند. در کوزووی ضمیمه شده به خاک آلبانی، آلمانی ها هنگ کوزوو را از درون نیروهای بالی کمبتار ایجاد کردند. در آوریل ۱۹۴۳، "رایشسفورر"-اس اس هاینریش هیملر لشکری از آلبانیایی ها با نام لشکر بیست و یکم مسلح کوهستانی اس اس اسکندربیگ تشکیل داد. تا ژوئن ۱۹۴۴، توان نظامی این لشکر در برابر پارتیزان های آلبانیایی و یوگسلاو ضعیف تلقی می شد، و پس از اشغال آلبانی توسط آلمان وایجاد دولت دست نشانده آلبانی، تا نوامبر ۱۹۴۴این گروه منحل شد. کادر باقیمانده، که اکنون "Kampfgruppe Skanderbeg" نامیده می شود، به لشکر هفتم
داوطلب کوهستانی اس اس پرینس اویگن منتقل شد و در آنجا در دسامبر ۱۹۴۴ با موفقیت در اقدامات علیه پارتیزان های یوسیپ بروز تیتو شرکت کردند. نشان این لشکر یک عقاب سیاه آلبانیایی بود. استرالیا. کمینه چهار و احتمالاً پنج اسیر استرالیایی در حبس نیروهای محور داوطلبانه برای لشکر آزاد بریتانیا (BFC)، از جمله واحدهای وافن اس اس، خدمت کردند. سه نفر از چهار مردی که هویت آنها مشخص شده است، اعضای گردان دو/سی و دوم نیروی دوم امپراتوری استرالیا بودند و دیگری دریانوردی بازرگان بود. پس از جنگ،این سه سرباز ادعا کردند که آن ها به عنوان بخشی از تلاش برای فرار از بازداشت آلمان به BFC پیوسته اند، و بازرگان دریایی نیز گفت که پس از آنکه رابطه او با یک زن آلمانی هویدا شد، به او گفته شد که می بایست میان «داوطلب» شدن برای پیوستن به BFC یا فرستاده شدن به اردوگاه کار اجباری یکی را انتخاب کند. یکی از سربازان و دریانورد به جرم همدستی با دشمن محکوم و پس از جنگ به زندان افتادند. دو سرباز دیگر اما مجازات نشدند. بلژیک. بلژیک در مه ۱۹۴۰ مورد حمله آلمان نازی قرار گرفت و تا پایان سال ۱۹۴۴ در اشغال آلمان بود. همدستی سیاسی در سراسر منطقه های زبانی بلژ
یکی اشکال گوناگونی داشت. در فلاندر هلندی زبان، فلامش ناشیونال فربونت (اتحادیه ملی فلمیش یا VNV)، یک حزب اقتدارگرا و بخشی از جنبش فلمیش پیش از جنگ، به بخشی از استراتژی اشغال آلمان تبدیل شد و سیاستمداران VNV به سمت های فرمانداری مدنی بلژیک گماشته شدند. موضع نسبتاً معتدل VNV بعدها در طول جنگ باعث کمرنگ تر شدن نقش این حزب به سود جنبش رادیکال تر و هوادار آلمان DeVlag شد. در والونی فرانسوی زبان، حزب رکسیست لئون دگرل، یک حزب سیاسی فاشیست اقتدارگرا و کاتولیک پیش از جنگ، معادل والونی VNV شد، اگرچه موضع ملی گرایانه بلژیکی رکس، آن را در تضاد با ناسیونالیسم فلاندری VNV و "فلامن پولیتیک" آلمانی قرار می داد. رکس پس از سال ۱۹۴۱ به شکل فزاینده ای رادیکال شد و خود را بخشی از وافن اس اس اعلام کرد. پس از حمله آلمان به اتحاد جماهیر شوروی، رکس به ایجاد یک واحد نظامی به نام لشکر والون برای جنگیدن در کنار نیروهای آلمانی در جبهه شرقی، کمک کرد و یک لشکر فلمیش مشابه در فلاندرایجاد شد. هر دواین ها به عنوان تشکیلاتی درون ارتش منظم آلمان آغاز شدند اما سرانجام بخشی از وافن اس اس شدند. اگرچه جکومت بلژیک پیش از جنگ در سال ۱۹۴۰ به تبعید رفت،
اما خدمات مدنی بلژیک برای بیشتر دوران اشغال در جای خود باقی ماند. کمیته دبیران کل، یک هیئت اداری از کارمندان دولت، برای هماهنگی فعالیت های دولت ایجاد شد و اگرچه هدف آن بود که هیئت نهادی کاملاً فن سالار باشد، اما به کمک در اجرای سیاست های اشغالگرانه آلمان متهم شد. پلیس بلژیک نیز به همکاری در دوران اشغال به ویژه در هولوکاست در بلژیک متهم شده است. چکسلواکی. با انضمام چکسلواکی به خاک آلمان میان سال های ۱۹۳۸ و ۱۹۳۹،این کشور تقسیم شد. بیشتر قسمت چک چکسلواکی پیش از جنگ بوهم و موراویا را تشکیل دادند، و کشوری تحت الحمایه آلمان نازی شدند. کشور تحت الحمایه نیروهای نظامی ویژه خود را داشت؛ از جمله ۱۲ گردان «ارتش حکومتی»، پلیس و ژاندارمری. اکثر اعضای ارتش حکومتی در سال ۱۹۴۴ به عنوان نیروهای کار ماهر و نگهبان به شمال ایتالیا فرستاده شدند.اینکه ارتش حکومتی را می توان همدست آلمان دانیست یا نه مورد بحث قرار گرفته است. افسر فرمانده آن، یاروسلاو امینگر، پس از جنگ جهانی دوم به اتهام همدستی مورد محاکمه قرار گرفت ولی تبرئه شد. برخی از اعضای این نیرو همزمان با خدمت در ارتش به درگیری با عملیات مقاومت مشغول بودند، و عده ای دیگر از اع
ضای ارتش نیز به قیام پراگ پیوستند.
سیف الدین نظرزاده زبان شناس تاجیکستانی است. زندگی. او مدتی رئیس کتابخانه ملی تاجیکستان بود و در سال ۱۳۹۶ برکنار شد.