Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ریچارد بلاند لی (Richard Bland Lee) (زادهٔ ۲۰ ژانویه ۱۷۶۱ میلادی – درگذشتهٔ ۱۲ مارس ۱۸۲۷ میلادی)، مزرعه دار، حقوق دان و سیاست مدار شهرستان فیرفکس ویرجینیا بود. او پسر هنری لی دوم (۱۷۳۰–۱۷۸۷) از «لیسیلوانیا» و لوسی گریمز (۱۷۳۴–۱۷۹۲) همچنین به عنوان برادر کوچک تر سرگرد هنری («هری سبک اسب») لی (۱۷۵۶–۱۸۱۸) و ژنرال چارلز لی (۱۷۵۸–۱۸۱۵) دادستان کل ایالات متحده آمریکا از ۱۷۹۵ تا ۱۸۰۱ که در هر دو دولت واشینگتن و آدامز خدمت کرد، بود. اوایل زندگی و تحصیلات. ریچارد بلاند لی، سومین پسر هنری لی دوم و لوسی گریمز در ۲۰ ژانویه ۱۷۶۱ در «لیسیلوانیا»، ملکی که توسط پدرش در زمینی مشرف به رودخانه پوتوماک در شهرستان پرنس ویلیام از مستعمره ویرجینیا ساخته شده بود، به دنیا آمد. او به نام دو تن از خویشاوندان متمایز و برجسته خویش، پدر پدربزرگش ریچارد بلاند از «جردن پوینت» و عموی بزرگش، حقوق دان و دولت مرد ریچارد بلاند که توماس جفرسون او را «خردمندترین مرد جنوب جیمز» نامیده بود، نام گذاری شد. ریچارد بلاند لی ممکن است بخشی از یک گروه شبه نظامی بوده یا ممکن است قبلاً به «لیسیلوانیا» بازگشته باشد تا «در مورد آینده با پدرش صحبت کند». بخشی از
آن آینده، به ظاهر از پیش، برای او تعیین شده بود به گونه ای که پدرش هنری لی دوم بخشی از دارایی خود را در کاب ران، برای ریچارد مشخص کرده بود و او به ظاهر با این تصمیم دررابطه با اداره کردن این دارایی، به نمایندگی از پدرش در ۱۷۸۰ یا ۱۷۸۱، موافقت کرده بود. او در ۱۷۸۷، ۱۵۰۰ جریب (۱٫۶ کیلومتر مربع) از این دارایی را از پدرش به ارث برد. سرزمینی شامل املاکی که بعدها «سولی» نام گذاری شد. زندگی عمومی. مجلس نمایندگان ویرجینا. رأی دهندگان شهرستان لودون، چندین مرتبه در ۱۷۸۴ تا ۱۷۸۸ و ۱۷۹۶، ریچارد بلاند لی را به عنوان یکی از دو نماینده مجلس نمایندگان ویرجینیا انتخاب کردند. مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا. در ۱۷۸۸ ریچارد بلاند لی که به مدت سه سال در مجلس نمایندگان ویرجینیا خدمت کرده بود، تصمیم به شرکت در انتخابات کنگره فدرال جدید گرفت که بر اساس قانون اساسی مصوب اخیر، بنا شده بود. سایر خدمات دولتی. به دنبال انتقالش از «سولی» به واشینگتن دی سی در ۱۸۱۵، ریچارد همراه با جان پیتر ون نس و تنچ رینگ گلد توسط دوست دیرینه اش، رئیس جمهور جیمز مدیسون به عنوان یکی از سه مأمور برای نظارت بر بازسازی ساختمان فدرال که توسط نیروهای بریتا
نیایی آسیب دیده بود، انتخاب شد. این ساختمان در حمله ای که در ۲۴ اوت ۱۸۱۴ در واشینگتن دی سی، در طول جنگ ۱۸۱۲ رخ داد، آسیب دید. مزرعه دار. پس از مرگش در ۱۷۸۷، هنری لی دوم وصیت کرد، ۳۰۰۰ جریب (۱۲ کیلومتر مربع) از املاک کاب ران، به طور مساوی میان پسرانش؛ ریچارد بلاند و تئودوریک تقسیم شود. به ریچارد به عنوان برادر بزرگ تر، نیمه شمالی که بیشتر آبرفتی بود و از قبل در آنجا ساکن بود، داده شد. مکانی که او تقریباً از ۱۷۸۱ به عنوان مدیر املاک در آنجا زندگی می کرد. پس از ورودش به کنگره در مدت بیش از پنج سال بعد، ریچارد اداره روزانه املاکش را به برادرش تئودوریک سپرد که بر کاشت و برداشت بهار و پائیز، جمع آوری اجاره از کشاورزان و ساخت و ساز خانهٔ بزرگ ریچارد که برای املاکش طراحی کرده بود و از ۱۷۹۴ در آن زمین آغاز شده بود، نظارت داشت. قبل از اینکه ریچارد در ۱۷۸۹ کنگره را ترک کند، نام سولی را برای املاکش انتخاب کرد. اگرچه نام اصلی آن نامعلوم است، ولی رابرت اس گمبل دربارهٔ سولی گفته است: زندگی نامه خانه این گمان را می آورد که نام سولی از «شتو دو سولی» در دره لوار فرانسه گرفته شده است. طبق گفته گمبل «اگر او به منبع خاصی مراجعه م
ی کرد، بدون شک آن خاطرات ماکسیمیلیان د بتون، دوک سولی و وزیر دارایی فرانسه در زمان هنری چهارم بود». این اثر در اواخر قرن هجدهم در میان ثروتمندان ویرجینیا، شناخته شده بود. ریچارد پس از شکست در انتخابات مجدد کنگره به «سولی» بازگشت و مدیریت اولیه املاکش را به عهده گرفت. ریچارد مانند جورج واشینگتن که او را می پرستید، مصمم بود تا از شیوه های رایج ضعیف تک کشت تنباکو در ویرجینیا، دوری کند و از روش های نوین کشاورزی برای تولید محصولات متنوع و جلوگیری از تخلیه خاک، طراحی شده بود، استفاده کند. در آخر او به کشت محصولات اصلی؛ گندم، چاودار، جو، ذرت و تیموتی، درختان میوه؛ سیب برای تولید شراب سیب و هلو برای درست کردن کنیاک هلو، روی آورد. او شبدر کاشت تا به غنی سازی خاک کمک کند. همچنین او «تناوب زراعی و روش مغذی سازی خاک به ویژه با آهک خرد شده را برای پُر کردن جاهایی که تولید محصول کاهش پیدا کرده بود را امتحان کرد». در طول این دوره او همچنین پرورش تنباکو در «سولی» را رها کرد یا به شدت محدود نمود. ریچارد باغ های سبزیجات بزرگی ایجاد کرد و در سال ۱۸۰۱ یک خانهٔ لبنی (مغازهٔ لبنیات) با سنگ قرمز سنکا ساخت. ساخت و ساز در خانهٔ بزرگ
از ۱۷۹۴ شروع و در ۱۷۹۵ تکمیل شد. این خانه به سبک «فدرال» یا «جورجیایی» است که دو طبقه و نیم داشت. او در ۱۷۹۹ همزمان با عروسی پورتیا لی که همراه خواهرش کورنلیا لی برای زندگی با ریچارد و الیزابت لی تحت سرپرستی آنان آمده بودند، یک بنای یک و نیم طبقه برپا کرد. ریچارد برای کمک به برادرانش سرگرد هنری لی («لایت هورس هری») و ژنرال چارلز لی که در بدهی قابل توجهی فرورفته بودند، با فروش «سولی» در ۱۸۱۱ به پسرعمویش؛ فرانسیس لایتفوت لی (۱۷۸۲–۱۸۵۸)، آنان را از مشکلات شدید مالی، خارج کرد. ریچارد بلاند و الیزابت لی در ابتدا به خانه ای در اسکندریه و سپس به محل سکونت اصلی خود، خانه ای که آن را استرابری ویل می نامیدند، نزدیک اسکات ران (محل فعلی تیسونز کرنر) و در نهایت به خانهٔ تاریخی توماس لاو واقع در خیابان های ششم و ان، جنوب غربی واشینگتن دی سی، نقل مکان کردند. «سولی» در شانتلی، درست خارج از جاده ۵۰ ایالات متحده آمریکا، در جاده ۲۸ استان، در مسیر دسترسی جاده جنوبی به فرودگاه بین المللی دالس، قرار دارد. سولی به عنوان خانه موزه به مالکیت گرفته شده و توسط پارک اتوریتی شهرستان فیرفکس اداره می شود. ازدواج. ریچاد با الیزابت کالینز (ح
دود ۱۷۶۸–۱۸۵۸) در ۱۷۹۴ در خانهٔ والدینش در ژرمن تاون پی ای ازدواج کرد. الیزابت دختر تاجر فیلادلفیا کوئیکر، استفان کالینز و مری پریش و خواهر زاکئوس کالینز، گیاه شناس برجسته بود. دوست دیرینهٔ او دالی پین تاد مدیسون بود. وفات. ریچارد در ۱۸۲۷ در واشینگتن دی سی فوت کرد و در گورستان کنگره در همان جا به خاک سپرده شد. بار دیگر در ۱۹۷۵ او را در خانه اش در مزرعه سولی نزدیک شانتلی، ویرجینیا، به خاک سپردند. در حال حاضر خانه اش به عنوان یک پارک شهرستانی برای بازدیدکنندگان باز است.
استوره ترولتیندن () یک قله کوه در شهرداری راوما در شهرستان موره او رومسدال، نروژ است. با ارتفاع ، بلندترین نقطه در امتداد خط الراس ترولتیندن است. این کوه صخره عمودی ترولوگن را دارد که قله را از دره رومسدالن در زیر جدا می کند، پرتگاهی در حدود که آن را به بلندترین صخره عمودی اروپا تبدیل می کند. رودخانه راوما و بزرگراه جاده ئی۱۳۶ اروپا در به سمت شرق در دره قرار دارند. قله ترولتیندان در حدود در جنوب واقع شده است. ساده ترین دسترسی به قله با پیاده روی از پارکینگ در ترولستیگن در حدود به سمت جنوب غربی است. درست در زیر قله، برای تضمین آخرین صعود استفاده از یک طناب مناسب است.
دایمی پرنیا (؛ زادهٔ ) دونده اهل کوبا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
جولیا سبستین (؛ زادهٔ ) اسکیت باز نمایشی اهل مجارستان است.
پاتریز ایلگ (؛ زادهٔ ۵ دسامبر ۱۹۵۷) دونده اهل آلمان است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
ویلی وولبک (؛ زادهٔ ۱۸ دسامبر ۱۹۵۴) دونده اهل آلمان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال برنز شده است.
بیلی کونچلا (؛ زادهٔ ۲۰ اکتبر ۱۹۶۱) دونده نیمه استقامت اهل کنیا بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده است.
محمد مرحیت (؛ زادهٔ ۱۰ اکتبر ۱۹۷۰) دونده نیمه استقامت مراکشی تبار اهل بلژیک است.
اولگا چرنیافسکایا (؛ زادهٔ ۱۷ سپتامبر ۱۹۶۳) پرتاب گر دیسک زن اهل روسیه است.
هوگو سیکه (زاده ۹ ژوئیه ۲۰۰۲) بازیکن فوتبال بلژیکی است که در پست دفاع راست برای باشگاه فوتبال فرایبورگ در بوندس لیگا، بالاترین سطح فوتبال آلمان بازی می کند. دوران حرفه ای. استاندارد لیژ. در ۲۰ ژوئیه ۲۰۲۰، سیکه اولین قرارداد حرفه ای خود را با باشگاه فوتبال استاندارد لیژ امضا کرد. او اولین بازی حرفه ای خود را با استاندارد لیژ در جریان شکست ۳ بر ۱ در بازی های لیگ اروپا مقابل باشگاه فوتبال لخ پوزنان در ۵ نوامبر ۲۰۲۰ انجام داد. فرایبورگ. در اوایل دسامبر ۲۰۲۱، اعلام شد که سیکه برای نیم فصل دوم ۲۰۲۱–۲۰۲۲، در ازای ۴/۵ میلیون یورو، به باشگاه باشگاه فوتبال فرایبورگ خواهد پیوست.
نادیا استیژه (; ) اسکی باز آلپاین زن اهل سوئیس بود.
ترولتیندان () یا ترولریگن () که (همچنین "ترولتیندین Trolltindene" یا "ترولتیندانه Trolltindane" نوشته می شود) یک قله در امتداد خط الراس ترولتیندن در امتداد دره رومسدالن است. این شهر در شهرداری راوما در شهرستان موره او رومسدال نروژ واقع شده است. رودخانه راوما و بزرگراه جاده ئی۱۳۶ اروپا درست در شرق خط الراس در پایین دره قرار دارند. جبهه شمالی قله بخشی از ترولوگن (دیوار ترول) - بلندترین صخره عمودی اروپا - است. بلندترین قله در آن خط الراس استوره ترولتیندن است که حدود در شمال قرار دارد. همچنین این قله بخشی از پارک ملی راینهیمن است. در سال ۱۹۷۳ اولین صعود زمستانی بر روی ترولریگن (روی شمالی - دیوار ترول) توسط وویچه کورتیکا با مارک کیشیتسکی، ریشارد کوالوسکی، تادئوش پیوتروسکی (همگی از لهستان) انجام شد.
رابرت هاو (Robert Howe) (زادهٔ حدود ۱۷۳۲ – درگذشتهٔ ۱۴ دسامبر ۱۷۸۶)، ژنرال ارتش قاره ای از ایالت کارولینای شمالی در زمان جنگ انقلاب آمریکا بود. هاو از نوادگان خانواده ای سرشناس در کارولینای شمالی و یکی از پنج ژنرال و تنها سرلشکر در ارتش قاره ای از آن ایالت بود. او همچنین در نهادهای قانون گذاری هم در دولت استعماری و هم در دولت ایالتی کارولینای شمالی خدمت کرد. هاو در زمان جنگ فرانسویان و سرخپوستان در نیروی شبه نظامی استعماری خدمت کرد و فرماندهی قلعهٔ جانستون در دهانهٔ رودخانهٔ کیپ فیر را برعهده داشت. او همچنین در زمان جنگِ قانون گذاران به عنوان سرهنگ توپخانه و تحت نظر فرماندار سلطنتی ویلیام تراین خدمت کرد. هاو زمانی که تراین، دوست صمیمی اش، فرماندار نیویورک شد، دستخوش تغییر زیادی گشت و سرسختانه با جانشین تراین مخالفت کرد. او میان سال های ۱۷۷۳ و ۱۷۷۵ در سازمان دهی اقدامات در کارولینای شمالی و در میان مستعمرات آمریکا نقش داشت و یکی از اعضای فعال کنگرهٔ ایالتی کارولینای شمالی بود. در آغاز دوران انقلاب آمریکا، هاو به درجهٔ سرتیپی ارتقا یافت و به شدت درگیر عملیات در بخش جنوبی بود و فرماندهی ارتش قاره ای و نیروهای شب
ه نظامی وطن پرستان را در نبرد ساوانا بر عهده داشت. حرفهٔ هاو به عنوان فرماندهٔ نظامی مشکل آفرین بود و اساساً حرفه اش به خاطر درگیری با رهبران سیاسی و نظامی در جورجیا و کارولینای جنوبی تباه شد. در سال ۱۷۷۸، او با کریستوفر گدزدن از کارولینای جنوبی دوئل کرد که علتش تا حدی به خاطر درگیری هاو با دولت ایالتی کارولینای جنوبی بود. درگیری های سیاسی و شخصی هاو به همراه شهرتش به عنوان فردی زن باره در میان کسانی که از او بیزار بودند، در نهایت باعث شد که کنگرهٔ قاره ای، او را از فرماندهی بخش جنوبی برکنار کند. سپس هاو به نیویورک فرستاده شد و در آنجا تحت نظر ژنرال جورج واشینگتن در هادسون هایلندز خدمت کرد، اگرچه هاو در آنجا کار موفقیت آمیز یا قابل توجهی نداشت. او به عنوان مسئول ارشد، عضو هیئت دادگاه نظامی بود که جان آندره، افسر بریتانیایی که متهم به همکاری با بندیکت آرنولد در توطئهٔ نهایی برای تغییر تبعیت و تحویل وست پوینت به بریتانیایی ها بود، را به اعدام محکوم کرد. خود هاو نیز متهم به تلاش برای فرار به بریتانیا شد، اما از آنجاییکه در آن زمان، بریتانیا سعی به ایجاد نفاق و اختلاف در ارتش قاره ای داشت، این اتهامات کنار گذاشته
شدند. هاو در اواخر جنگ در سرکوب چندین شورش که توسط نیروهای رزمی پنسیلوانیا و نیوجرسی در نیوجرسی و فیلادلفیا روی داد نیز نقش داشت و در سال ۱۷۸۳ به کارولینای شمالی بازگشت. او یک بار دیگر وارد فعالیت های سیاسی شد، هرچند، در مسیر رفتن به جلسه ای در مجلس عوام کارولینای شمالی در دسامبر ۱۷۸۶ درگذشت. اوایل زندگی و خانواده. هاو در سال ۱۷۳۲ چشم به جهان گشود. پدرش، جاب هاو (همچنین با املای Howes)، نوهٔ فرماندار استعماری جیمز مور بود که ریاست بخش جنوبی ایالت کارولینا را بر عهده داشت. جاب هاو همچنین از نوادگان فرماندار جان ایمنز بود. مادر هاو، مارتا، احتمالاً همسر اول جاب و دختر حقوق دان مستعمرهٔ کارولینای شمالی فردریک جونز بود. اجداد جاب هاو در اواخر قرن هفدهم و اوایل قرن هجدهم، مزرعه دار و شخصیت های سیاسی در کارولینای جنوبی بودند. خانوادهٔ هاو، پیش از تولد او، چارلستون را ترک کرده و در سواحل رودخانهٔ کیپ فیر در ایالت کارولینای شمالی ساکن شدند. پدر هاو عضوی از طایفهٔ مور و پیشتر ساکن کارولینای جنوبی بود که بعدها به پایین ترین بخش رودخانهٔ کیپ فیر نقل مکان کرد و تا دههٔ ۱۷۳۰، در مجموع مالک بیش از ۸۰۰۰۰ جریب (۳۲۰۰۰ هکتار؛
۱۲۰ مایل مربع) زمین کشاورزی در آن منطقه شد. جاب هاو در سال ۱۷۴۸ درگذشت و دارایی و ثروت والدینش را برای رابرت به ارث گذاشت. رابرت دو برادر و دو خواهر داشت که از همهٔ آنها در وصیت نامهٔ جاب نام برده شده بود. هاو مقدار زیادی دارایی از مادربزرگش به ارث برد و پس از درگذشت پدرش، صاحب مزرعهٔ «Howe’s Point» در رودخانهٔ کیپ فیر و همچنین مزرعهٔ برنج در نزدیکی محلی که پیشتر معروف به بارن اینلت بود، (امروزه میسون اینلت نامیده می شود) شد. محل پیشین این مزرعه دقیقاً روبروی جزیرهٔ فیگر ایت واقع شده است. هاو همچنین مالک مزرعه ای به نام «Mount Misery» در بخش بلادن بود. مادربزرگش به شرطی پول و برده در اختیار او گذاشت که هاو بخواهد دارایی و ثروتش را زیاد کند. حرفهٔ پس از جنگ و وفات. هاو پس از سرکوب دومین شورش نیروهای پنسیلوانیا در سال ۱۷۸۳، در تأسیس انجمن سینسیناتی شرکت و دومین افسری بود که اساسنامهٔ ملی را امضاء کرد و امضاءاش درست زیر امضاء فون استوبن بود. پس از آن، هاو به مزرعه اش، کندال، در کارولینای شمالی که بالاتر از مزرعهٔ معروف اورتون که متعلق به اقوام دورش بود، بازگشت. در سال ۱۷۸۳، هاو همچنین یکی از اعضای اصلی انجمن سی
نسیناتی در کارولینای شمالی شد و اساسنامهٔ این انجمن را امضاء کرد. در طی سال های ۱۷۸۳ و ۱۷۸۴، هاو اغلب به فیلادلفیا، نیویورک و دیگر شهرها در شمال شرقی بازگشت تا به تسویهٔ حساب ها و دریافت بدهی های معوقه ای بپردازد که ادعا می کرد، کنگره به او بدهکار است. او یک بار دیگر مجبور شد مزرعه اش را به رهن بگذارد، اما در نهایت در سال ۱۷۸۵، مبلغ ۷۰۰۰ دلار از کنگره بابت تسویهٔ پولی دریافت کرد. در سال ۱۷۸۵، هاو از سوی کنگرهٔ کنفدراسیون مأمور شد تا با چندین قبیلهٔ سرخ پوست پیمان ببندد، اما او در حقیقت با اعضای هیئت از جمله جورج راجرز کلارک، ریچارد باتلر و ساموئل هولدن پارسونز نرفت و آنها معاهدهٔ فورت فینی را بدون حضور هاو در سال ۱۷۸۶ به فرجام رساندند. هاو به بنجامین اسمیت در برنامه ریزی برای ساخت فانوس دریایی بولد هد کمک کرد و به طور جدی به افراد وفادار به دولت پیشین که خواستار بازگشت به زندگی پیشین خود در کارولینای شمالی بودند، کمک و از آنها در برابر نظام قضایی ایالت دفاع کرد. در تابستان سال ۱۷۸۶، او به عضویت مجلس عوام کارولینای شمالی درآمد. هاو در مسیر رفتن به جلسه ای در مجلس عوام، بیمار شد و در ۱۴ دسامبر ۱۷۸۶ در شهرستان ب
لادن درگذشت. جنازهٔ هاو در ملک شخصی اش که بعدها به شهرستان کلمبوس، کارولینای شمالی تبدیل گشت، به خاک سپرده شد، اگرچه مکان دقیق دفن او پیدا نشده است. به احترام هاو و همسرش سارا، آرامگاهی خالی در گورستان اولد اسمیت ویل در ساوتپورت قرار داده شد.
امید برک (۱۳۶۵–۱۳۸۹) قاتل سریالی اهل ایران بود. او در میدان قدس شهر کرج و در انظار عموم اعدام شد. جنایت ها. به دنبال وقوع جنایتی در بهمن سال ۸۶ در کمالشهر کرج و کشف جسد یک زن، بازپرس کشیک دادسرای جنایی این شهر با صدور دستورات قضایی لازم خواستار شناسایی و بازداشت عامل یا عاملان این جنایت شد. سپس بازپرس با عزیمت به محل اعلام شده و آغاز بررسیها دریافت که جسد متعلق به زنی ۳۵ ساله بوده و در محل دیگری با پارچه خفه و جنازه اش در کنار جاده کمالشهر رها شده است. لباسهای این زن حکایت از آن داشت که وی بیرون از خانه کشته شده است. یکماه بعد در حالی که تحقیقات گسترده جهت کشف کلید این معما ادامه داشت پلیس کرج با پیکر دومین قربانی در حالی روبه رو شد که بررسیهای تخصصی نشان می داد مرگ او به شیوه جنایت نخست رقم خورده است. با وقوع سومین جنایت مشابه، فرضیه سریالی بودن جنایتها قوت گرفت. این بار در آخرین روز فروردین سال ۸۷ در جاده قزلحصار، جسد زنی دیگر پیدا شد که وی نیز با روسری خودش خفه شده بود و کارآگاهان احتمال دادند یکنفر با شکار زنان و رها کردن جنازه ها در مسیرهای پر رفت و آمد هدف خاصی را دنبال می کند. پیدا شدن جنازه چهارمین زن
قربانی در اردیبهشت ۸۷ فرضیه زنجیره ای بودن جنایتها را قویتر کرد و پزشکی قانونی علت مرگ این زن را نیز خفگی اعلام کرد. پیکر پنجمین قربانی قتلهای سریالی زنان، هشتم خرداد ۸۷ در نزدیکی فرودگاه پیام کرج دیده شد. کارآگاهان جنایی استان تهران - مستقر در کرج - همراه بازپرس کشیک به محل یاد شده رفتند و فهمیدند زن ناشناس در محل دیگری خفه شده است. تحقیقات در این زمینه ادامه داشت تا اینکه ششمین جنایت علیه یک دختر ۲۴ ساله به وقوع پیوست. این دختر ۲۴ساله خرداد ۸۷ برای خرید از خانه بیرون رفته بود که به طرز مرموزی ناپدید و جنازه اش دو روز بعد در جاده کمالشهر کرج پیدا شد. بررسیها نشان داد که وی نیز با روسری خفه شده است. چند روز پس از این ماجرا عامل جنایت زن دیگری را به دام انداخت. او پس از کشتن زن جوان جنازه را به جاده قزلحصار انداخت و بدین ترتیب با کشف هفتمین جسد، روند رسیدگی به پرونده وارد مرحله تازه ای شد. به دنبال تلاش مأموران انتظامی و با انجام تحقیقات فنی و پلیسی، نهایتاً این متهم در مخفیگاه خود واقع در یکی از استانها شناسایی و با اعزام اکیپی ویژه به محل مورد نظر، روز چهارشنبه ۱۹ تیر سال ۸۷ بازداشت شد. پس از اعترافات امید
به هشت قتل و با انجام بازجوییهای فنی و تمرکز تحقیقات روی همسر متهم احتمال اطلاع داشتن وی از وقوع جنایات قوت گرفت تا اینکه مشخص شد همسر امید در ۶ قتل به عنوان معاون از طریق تسهیل در وقوع جنایت حضور داشته است. امید در جلسات مختلف بازپرسی به دو فقره قتل دیگر در شمال کشور نیز اعتراف کرد و به این ترتیب تعداد قتلهای مورد اعتراف او به ۱۰ فقره رسید. این در حالی بود که پزشکی قانونی صحت روانی متهم را تأیید کرد و او را فاقد جنون دانست. حکم. پس از پایان دادگاه امید به جرم ۱۰ فقره قتل به ۱۰ بار قصاص، به اتهام ۸ فقره زنای محصنه و ۲ فقره تجاوز به عنف به یک بار اعدام در ملأعام و بخاطر سرقت اموال مقتولان به ۳ سال حبس و ۷۴ ضربه شلاق و رد مال محکوم شد. همچنین متهم ردیف دوم به اتهام معاونت در قتل ها به ۵ سال حبس و به اتهام فروش اموال مسروقه به ۲ سال حبس و ۷۴ ضربه شلاق محکوم شد که آراء صادره روز ۱۳ اردیبهشت سال جاری از سوی قضات شعبه ۲۷ دیوان عالی کشور مورد تأیید قرار گرفت.
کتاب دُستور شاهی فی حکایت پادشاهی یا مرزبان نامهٔ شیخ اوغلو ترجمه ای به زبان ترکی قدیم آناتولی است که مصطفی شیخ اوغلو آن را بر اساس "مرزبان نامه وراوینی" به رشتهٔ تحریر آورد. ترجمهٔ ترکی مرزبان نامه اثری مهم و ارزشمند در ادبیات ترکی است و از معدود آثار به گویش آناتولی است که امروزه به جای مانده است. بعدها شهاب الدین بن عربشاه ترجمه ای آزاد به عربی، از روی اثر شیخ اوغلو نوشت که "فاکهه الخلفا و مفاکهه الظرفا" نام دارد. شیخ اوغلو در بیلیک گرمیان در آناتولی بزرگ شد و این کتاب را به سلیمان بیگ بن محمد، شاه گرمیان، تقدیم کرد. کتاب ۱۰ فصل دارد که ۹ فصل نخست آن مطابق مرزبان نامه وراوینی است و دهمین فصل مختص به این نسخه می باشد و ترجمه نیست. از آنجا تا پیش از قرن پانزدهم میلادی میان زبان رسمی و محاوره ترکی آناتولی فرق چندانی نبود، این کتاب که در قرن چهاردهم نوشته شده، بسیار ساده تر از نسخه های فارسی است و از عبارات طویل و پیچیده عربی و فارسی بهره نمی برد و در آن تمرکز بر محتوای تعلیمی است. شیخ اوغلو انگیزه های خود از ترجمهٔ این کتاب به ترکی آناتولی را در مقدمه اش نوشته است. او می گوید دلیل انتخاب مرزبان نامه تعلیمات و
حکمت های آموزنده ای بوده که در مقایسه با کتاب قدیمی تر کلیله و دمنه مفیدترست. او همچنین گفته است که نمی خواست پادشاهان از این کتاب محروم شوند و چون درک آن سخت بود، ترجمه اش نمود تا همگان از آن بهره برند. رسول اوزوشار ترجمهٔ مرزبان نامهٔ شیخ اوغلو را بار دیگر به ترکی استامبولی برگردان کرد و با متن ترکی آناتولی انطباق و مقایسه نمود. هدف او از این کار شناخت دقیق تر ویژگی های زبانی این اثر بوده است. نسخ خطی. یکی از دو نسخه باقی مانده از ترجمه مرزبان نامه به ترکی، اثر شیخ اوغلو، نسخه موجود در کتابخانه آثار اسلامی دانشگاه ورشو بود که در آتش سوزی سال ۱۹۴۴ سوخت و نسخه دیگر این اثر در کتابخانه دولتی برلین نگهداری می شود. در مقدمه و باب اول و پنجم این نسخه نقص هایی وجود دارد. زینب کورکماز در سال ۱۹۷۳ میلادی، بر اساس نسخه برلینی از ترجمه شیخ اوغلو، نسخه ای را به صورت عمومی منتشر کرد. پس از سال ها، نسخهٔ سومی از این کتاب در کتابخانهٔ دانشگاه قازان در روسیه کشف شد. این نسخه تقریباً کامل است گرچه برخی داستان های فصل یک و پنج را از دست داده. در آن از خط نسخ استفاده شده و علائم نگارشی ندارد. تعداد برگ هایش ۱۳۳ و در سایز ۱۹۵
*۱۳۰ است. در هر برگ آن ۱۳ خط جای گرفته و سال ۹۷۴ هجری (۱۵۶۶ میلادی) روی آن درج شده است.
بوئینگ اسکای فاکس یک هواپیمای آموزشی جت دو موتوره آمریکایی است که نسخه توسعه یافته بسیار پیشرفته ای از لاکهید تی-۳۳ است. این هواپیما به عنوان یک هواپیمای آموزشی اصلی برای رقابت و جایگزینی با سسنا تی-۳۷ تویت طراحی شد. علاوه بر نقش اصلی خود به عنوان یک هواپیمای آموزشی، پیش بینی می شد که این هواپیما نقش های دیگری از جمله حمله زمینی نیز داشته باشد. این برنامه توسط شرکت اسکای فاکس در سال ۱۹۸۳ آغاز شد و در سال ۱۹۸۶ توسط بوئینگ خریداری گردید. این برنامه شامل جایگزینی موتور توربوجت آلیسون J33-A-35 با دو موتور توربوفن Garrett TFE731-3A بود. همچنین بخش گسترده ای از بدنه هواپیما باز طراحی شده بود. تنها یک نمونه اولیه از هواپیما ساخته شد و این برنامه بعداً به دلیل کمبود مشتری لغو شد. اسکای فاکس یک جنگنده جدید نیروی هوایی ایالات متحده در قسمت سوم مجموعه گرگ آسمان بود. همچنین ببینید. توسعه مرتبط هواپیماهای با پیکربندی، عملکرد یا دوره زمانی مشابه منابع. کتابشناسی - فهرست کتب
ترولوگن () یا دیوار ترول () بخشی از توده کوه استوره ترولتیندن (قله های ترول) در دره رومسدالن در شهرداری راوما در شهرستان موره او رومسدال، نروژ است. ترولوگن در جنوب شهرهای اوندالسنس و مولده و در داخل پارک ملی راینهیمن قرار دارد. دیوار ترول بلندترین صخره عمودی در اروپا است که از پایه آن تا مرتفع ترین نقطه آن بیش از حدود فاصله دارد. در پرشیب ترین حالت، خط الراس قله نزدیک به بر پایه دیوار قرار دارد. رودخانه راوما، راه آهن راوما و جاده ئی۱۳۶ اروپا درست به سمت شرق دیوار می رود. این صخره از سنگ گنیس است که به صورت دیواره سنگی شکسته از گوشه های بزرگ، سقف های مقعر و سیستم های شکاف تشکیل شده است که در بالای آن یک سری مناره ها و قله ها روی لبه قله قرار گرفته است. این صخره به طور کلی سست است و سنگ ریزش در این دیوار بزرگ رو به شمال عادی است. در سپتامبر ۱۹۹۸ یک سری سنگ ریزش های بزرگ روی دیوار رخ داد که به طور اساسی طبیعت چندین مسیر صعود ورزشی را تغییر داد. دیوار ترول یک هدف معتبر برای کوهنوردان و بیس جامپرها بوده است. کارل بونیش، «پدر» بیس جامپینگ، در سال ۱۹۸۴ اندکی پس از ثبت رکورد جهانی بالاترین بیس جامپینگ در تاریخ، بر ر
وی ترولوگن کشته شد. همسرش، جین بونیش، با او پرید و هنوز هم این رکورد را در اختیار دارد. بیس جامپینگ از دیوار ترول از سال ۱۹۸۶ غیرقانونی شده است.
ساموئل اسگود (Samuel Osgood) (زادهٔ ۳ فوریه ۱۷۴۷ - درگذشتهٔ ۱۲ اوت ۱۸۱۳)، تاجر و سیاستمدار آمریکایی بود که در آندوور ماساچوست که در حال حاضر بخشی از آندوور شمالی در ماساچوست است، به دنیا آمد. خانه او هنوز در خیابان ۴۴۰ اسگود در آندوور شمالی وجود دارد. همچنین خانه دیگر او در شهر نیویورک، با عنوان خانه ساموئل اسگود، نخستین ارگ ریاست جمهوری کشور بوده است. او در مجالس قانون گذاری ایالت ماساچوست و نیویورک خدمت کرد، نماینده ماساچوست در کنگره قاره ای بود و چهارمین مدیر کل پُست در ایالات متحده (اولین مدیر کل بر اساس قانون اساسی فعلی) بود که در دوره نخست ریاست جمهوری جورج واشینگتن خدمت کرد. در سال ۱۸۱۲، به عنوان اولین رئیس بانک تازه تأسیس شهر نیویورک که بعداً به سیتی بانک تغییر نام یافت، منصوب شد. این بانک بعدها به سیتی گروپ امروزی تبدیل شد. اوایل زندگی. جان اسگود در سال ۱۶۳۸ از آندوور انگلستان به ماساچوست آمد. او در سال ۱۶۴۶ یک سکونت گاه جدید در آنجا بنیان گذاشت و نامش را، از روی نام زادگاه خودش، آندوور گذاشت. چهار نسل بعد از آن، کاپیتان پیتر اسگود در آنجا زندگی کرد و در سال ۱۷۴۷ سومین کودکش به دنیا آمد که نامش را سا
موئل گذاشت. ساموئل در آکادمی دامر (که اکنون آکادمی گاورنر نامیده می شود) و سپس در کالج هاروارد در رشته الهیات تحصیل کرد و در سال ۱۷۷۰ فارغ التحصیل شد. او سپس به آندوور بازگشت تا حرفه بازرگانی را دنبال کند. او به شبه نظامیان محلی پیوست، به نمایندگی از شهر در مجلس استعماری انتخاب شد و در سال ۱۷۷۵ به کنگره استانی پیوست که به عنوان یک حکومت انقلابی فعالیت می کرد. انقلاب. اسگود در بهار ۱۷۷۵ یک گروه محلی متشکل از رزمندگان فوراً آماده به خدمت را در نبرد لکسینگتون و کنکورد رهبری کرد. آنها انگلیسی های در حال عقب نشینی را دنبال کردند و در محاصره بوستون نقش داشتند. با جمع شدن نیروهای بیشتر، او در حین خدمت در کمبریج به عنوان فرمانده یک تیپ منصوب شد. او به عنوان دستیار ژنرال آرتماس وارد شد و تا درجه سرهنگ ارتقا یافت. هنگامی که محاصره در بهار ۱۷۷۶ با موفقیت پیش رفت، اسگود ارتش را ترک کرد و به کنگره استانی بازگشت. کنگره استانی، اسگود را به عضویت در هیئت جنگ ماساچوست منصوب کرد و تا سال ۱۷۸۰ که دولت دوباره سازماندهی شد، در آنجا خدمت کرد. او در سال های ۱۷۷۹–۱۷۸۰ نماینده ایالت در کنوانسیون قانون اساسی بود. بر اساس قانون اساسی ج
دید او در سال ۱۷۸۰ به عضویت مجلس سنای ایالت ماساچوست انتخاب شد و به مدت دو دوره در آنجا خدمت کرد. دولت جدید اسگود را به عنوان یکی از نمایندگان خود در کنگره قاره ای معرفی کرد و از سال ۱۷۸۲ تا ۱۷۸۴ در آنجا خدمت کرد. پس از یک دوره کوتاه در مجلس نمایندگان ماساچوست در سال ۱۷۸۴، فرماندار در سال ۱۷۸۵ اسگود را به عنوان قاضی منصوب کرد، اما خیلی زود وقتی که کنگره ملی او را به عنوان کمیسر خزانه داری در اواخر همان سال منصوب کرد، از سمت قضاوت استعفا داد. او برای تصدی این سمت به شهر نیویورک نقل مکان نمود و تا پایان دولت کنگره ای در این سمت بود. ژنرال پُست و حرفه نیویورک. هنگامی که در سال ۱۷۸۹ یک دولت جدید در ایالات متحده روی کار آمد، رئیس جمهور واشینگتن، اسگود را طبق قانون اساسی جدید ایالات متحده به عنوان نخستین مدیر کل پُست منصوب کرد. وی جایگزین ابنزر هازارد شد که توسط کنگره قاره ای به عنوان رئیس پُست شهر نیویورک منصوب شده بود. اسگود از سال ۱۷۸۹ تا ۱۷۹۱ به عنوان مدیر کل پُست خدمت کرد. یکی از اولین کارهایی که اسگود انجام داد، این بود که اداره پُست بالتیمور را به اداره کل منطقه ای جدید تبدیل کرد که مدیر آن کاترین گدارد بود.