Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اوسپالاتا (به اسپانیایی: Uspallata) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش لاس هراس واقع شده است. اوسپالاتا ۳٬۴۳۷ نفر جمعیت دارد و ۲٬۰۳۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
تونویان (به اسپانیایی: Tunuyán) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش تونویان واقع شده است. تونویان ۴۹٬۱۳۲ نفر جمعیت دارد و ۸۷۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ریواداویا (به اسپانیایی: Rivadavia) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش ریواداویا (مندوزا) واقع شده است. ریواداویا ۸۲٬۵۸۲ نفر جمعیت دارد و ۶۵۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
پونتا د واکاس (به اسپانیایی: Punta de Vacas) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش لاس هراس واقع شده است. پونتا د واکاس ۴۷ نفر جمعیت دارد و ۲٬۹۸۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
مالارگویی (به اسپانیایی: Malargüe) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش مالارگویی واقع شده است. مالارگویی ۲۷٬۶۶۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۴۰۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
لی پاز (به اسپانیایی: La Paz) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش لاپاز (مندوسا) واقع شده است. لی پاز ۹٬۵۶۰ نفر جمعیت دارد.
ژنرال الوار (به اسپانیایی: General Alvear) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش خنرال آلوار (مندوسا) واقع شده است. ژنرال الوار ۲۹٬۹۰۹ نفر جمعیت دارد و ۴۶۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ویلا یونیون (به اسپانیایی: Villa Unión) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در استان لا ریوخا، آرژانتین واقع شده است. ویلا یونیون ۱۲٬۲۶۳ نفر جمعیت دارد و ۱٬۱۵۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
پتکیا (به اسپانیایی: Patquía) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در Independencia واقع شده است.
فاماتینا (به اسپانیایی: Famatina) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در استان لا ریوخا، آرژانتین واقع شده است. فاماتینا ۶٬۳۷۱ نفر جمعیت دارد.
آنیلاکو (به اسپانیایی: Anillaco) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در استان لا ریوخا، آرژانتین واقع شده است.
سنتا ایزابل (به اسپانیایی: Santa Isabel) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در Chalileo Department واقع شده است. سنتا ایزابل ۲٬۴۹۳ نفر جمعیت دارد.
رئالیکو (به اسپانیایی: Realicó) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در Realicó واقع شده است. رئالیکو ۴۷۵ کیلومتر مربع مساحت و ۷٬۵۹۱ نفر جمعیت دارد و ۱۴۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ماکچین (به اسپانیایی: Macachín) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش آتروکو واقع شده است. ماکچین ۷۵۰ کیلومتر مربع مساحت و ۴٬۵۵۴ نفر جمعیت دارد و ۱۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
گواتراچه (به اسپانیایی: Guatraché) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در استان لا پامپا واقع شده است. گواتراچه ۵٫۲۷۱ نفر جمعیت دارد.
لئون جوجوی (به اسپانیایی: León) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در استان خوخوی واقع شده است.
پیدرا (به اسپانیایی: Piedra del Águila) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در Collón Curá Department واقع شده است. پیدرا ۳٬۶۸۹ نفر جمعیت دارد و ۴۹۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
لاس لومیتاس (به اسپانیایی: Las Lomitas) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش پاتینیو واقع شده است. لاس لومیتاس ۱۲٬۳۹۹ نفر جمعیت دارد.
ایبارتا (به اسپانیایی: Ibarreta) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در استان فورموسا واقع شده است.
ویلا پاراناکیتو (به اسپانیایی: Villa Paranacito) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در Islas del Ibicuy Department واقع شده است. ویلا پاراناکیتو ۳٬۹۹۸ نفر جمعیت دارد.
ویلا الیسا (به اسپانیایی: Villa Elisa) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش کلون (انتره ریوس) واقع شده است. ویلا الیسا ۱۰٬۲۶۶ نفر جمعیت دارد.
اردینارن (به اسپانیایی: Urdinarrain) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش گوالگوایچی واقع شده است. اردینارن ۸٬۹۸۶ نفر جمعیت دارد.
ویلا سن خوزه (به اسپانیایی: San José) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش کلون (انتره ریوس) واقع شده است. ویلا سن خوزه ۱۶٬۳۳۶ نفر جمعیت دارد.
پوگیگری (به اسپانیایی: Puiggari) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در استان انتره ریوس واقع شده است.
لیبرتادور سان مارتین (به اسپانیایی: Libertador San Martín) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش دیامانته واقع شده است. لیبرتادور سان مارتین ۶٬۵۴۵ نفر جمعیت دارد و ۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
لا پاز (به اسپانیایی: La Paz) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در La Paz Department واقع شده است. لا پاز ۱۱۹ کیلومتر مربع مساحت و ۲۴٬۳۰۷ نفر جمعیت دارد و ۵۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
فدریشن (به اسپانیایی: Federación) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش فدراسیون واقع شده است. فدریشن ۱۶٬۶۵۸ نفر جمعیت دارد.
دیامانت (به اسپانیایی: Diamante) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش دیامانته واقع شده است. دیامانت ۱۰۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱۹٬۱۴۲ نفر جمعیت دارد.
کرسپئو (به اسپانیایی: Crespo) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش پارانا واقع شده است. کرسپئو ۱۹٬۵۳۶ نفر جمعیت دارد و ۸۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
چاجاری (به اسپانیایی: Chajarí) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش فدراسیون واقع شده است. چاجاری ۳۲٬۷۳۴ نفر جمعیت دارد و ۳۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
باساویلباسو (به اسپانیایی: Basavilbaso) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در منطقه اروگوئه دپارتمان واقع شده است. باساویلباسو ۹٬۷۴۲ نفر جمعیت دارد.
پلوتیه (به اسپانیایی: Plottier) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در بخش کنفلوئنسیا واقع شده است. پلوتیه ۳۲٬۳۹۰ نفر جمعیت دارد و ۲۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اسکلت انسان در یک بزرگ سال از حدود ۲۰۶ تا ۲۱۳ استخوان تشکیل شده است. بر خلاف بزرگسالان، اسکلت کودکان، در ابتدا از ۳۰۰ استخوان تشکیل شده است. این تعداد با رشد کودک و ادغام برخی استخوان ها، به ۸۰ استخوان در اسکلت محوری و ۱۲۶ استخوان در اسکلت ضمیمه ای کاهش می یابد. معرفی. با رشد انسان و افزایش سن، برخی از استخوان ها طی ادغام استخوانی، به یکدیگر می پیوندند. این فرایند معمولاً تا دهه سوم زندگی ادامه دارد؛ بنابراین، ممکن است تعداد استخوان های یک فرد در طول زندگی و در سنین مختلف متفاوت باشد. علاوه بر این، استخوان های جمجمه و صورت علی رغم این که به طور طبیعی به یکدیگر جوش خورده اند، به عنوان استخوان های جداگانه محسوب می شوند. استخوان ها. اسکلت محوری، شامل ستون مهره ها، قفسه سینه و سر، شامل ۸۰ استخوان است. اسکلت ضمیمه ای نیز شامل بازوها و پاها، از جمله کمربند شانه ای و لگن، شامل ۱۲۶ استخوان است که مجموع تعداد استخوان ها را به ۲۰۶ استخوان می رساند. ستون مهره ها. یک بزرگ سال دارای ۲۶ استخوان در ستون مهره ها یا ستون فقرات است، در حالی که یک کودک ممکن است تا ۳۴ استخوان در ستون فقرات خود داشته باشد. قفسهٔ سینه. در قفسه سین
ه معمولاً ۲۵ استخوان وجود دارد اما گاهی اوقات از جمله در صورت ایجاد دنده های گردنی ممکن است این تعداد بیشتر باشد. جمجمه. جمجمه ۲۲ استخوان دارد که با احتساب استخوان های گوش میانی و استخوان هیوئید سر انسان مجموعاً شامل ۲۹ استخوان است. بازو. در مجموع ۶۴ استخوان در بازوها وجود دارد. لگن (کمربند لگن). استخوان لگن از سه ناحیه تشکیل شده است که با هم ادغام شده و ۲ استخوان کوکسال حاصل شده است که عبارت اند از: استخوان تهیگاهی، استخوان نشیمنگاهی و استخوان شرمگاهی پاها. در مجموع ۶۰ استخوان در پاها وجود دارد.
ضریب آلوده سازی در میکروبیولوژی به نسبت عوامل عفونی (همچون باکتری، ویروس یا فاژ) اهداف عفونی را گویند. به عنوان مثال، هنگام تلقیح مجموعه ای از سلول ها با ذرات ویروس، ضریب آلوده سازی یا MOI نسبت تعداد ذرات ویروس به تعداد سلولهای هدف موجود در مجموعه تعریف شده است. تعداد واقعی ویروس ها یا باکتری هایی که وارد هر سلول می شوند یک فرایند تصادفی به نظر می رسد: برخی از سلول ها ممکن است بیش از یک عامل عفونی را جذب کنند در حالی که برخی دیگر ممکن است هیچ یک را جذب نکنند. با افزایش ضریب آلوده سازی احتمال آلوده بودن سلول از بیش یک سلول نیز افزایش می یابد.
مروه چوبان (Merve Çoban؛ زاده ۲۵ ژانویه ۱۹۹۳) یک کاراته کای ترک است. وی دارنده دو مدال نقره از مسابقات قهرمانی کاراته اروپا است و در بازی های همبستگی اسلامی ۲۰۱۳ که در پالمبانگ، اندونزی برگزار شد، در کومیته ۶۸ کیلوگرم موفق به کسب مدال طلا شد. وی به عنوان نماینده ترکیه در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ در کاراته مدال برنز را کسب کرد. در سال ۲۰۱۵، او در بازی های اروپایی ۲۰۱۵ که در باکو، آذربایجان برگزار شد، در کومیته ۶۱ کیلوگرم بانوان مدال نقره را از آن خود کرد. در بازی های اروپایی ۲۰۱۹ که در مینسک، بلاروس برگزار شد، او یکی از مدال های برنز را در کومیته ۶۱ کیلوگرم بانوان به دست آورد.
لیزر یاقوت، یک لیزر حالت جامد است که از کریستال یاقوت مصنوعی به عنوان محیط بهره، استفاده می کند. اولین لیزر کارآمد، یک لیزر یاقوتی که توسط تئودور اچ «تد» میمن، در آزمایشگاه های تحقیقاتی هیوز در ۱۶ مه ۱۹۶۰ تولید شد، بود. لیزرهای روبی پالس هایی از نور مرئی منسجم با طول موج ۶۹۴٫۳ نانومتر تولید می کنند، که یک رنگ قرمز سیر است. طول پالس های لیزر یاقوتی معمولی در واحد یک میلی ثانیه است. طرح. لیزر یاقوت، غالباً از یک میله یاقوت تشکیل شده است که برای دستیابی به وارونگی جمعیت، باید با انرژی بسیار زیاد، معمولاً از یک لامپ فلاش پمپ شود. میله اغلب بین دو آینه که یک حفره نوری تشکیل می دهند، قرار می گیرد، که نور تولید شده توسط فلورسانس یاقوت را نوسان می دهد که باعث ایجاد گسیل تحریکی می شود. یاقوت سرخ یکی از معدود لیزرهای حالت جامد است که نور را در محدوده مرئی طیف تولید می کند، و آن را با ۶۹۴٫۳ نانومتر، به رنگ قرمز سیر، با یک عرض بسیار محدود به میزان ۰٫۵۳ نانومتر لیزر می کند. لیزر یاقوت، یک لیزر سه سطحی حالت جامد است. ناحیه فعال لیزر (محیط بهره/ناحیه تقویت) یک میلهٔ یاقوت مصنوعی است که از طریق پمپاژ نوری، به طور معمول توسط
لامپ فلاش زنون، انرژی دریافت می کند. یاقوت نوارهای جذب بسیار عریض و قدرتمند در طیف مرئی، در ۴۰۰ و ۵۵۰ نانومتر و با طول عمر فلورسانس بسیار طولانی به مدت ۳ میلی ثانیه دارد. این قابلیت امکان پمپاژ با انرژی بسیار بالا را فراهم می کند، زیرا مدت زمان پالس در این ماده می تواند بسیار بیشتر از سایر مواد باشد. با وجود این که یاقوت سرخ دارای مشخصات جذب بسیار گسترده ای است، بازده تبدیل آن بسیار کمتر از سایر محیط ها است. در نمونه های اولیه، دو انتهای میله باید با دقت بسیار زیاد صیقل داده می شد، به طوری که دو انتهای میله تا درون یک چهارم طول موج نور خروجی صاف باشند و تا چند ثانیه از قوس به موازات یکدیگر قرار داشته باشند. دو انتهای میله که به خوبی صیقل خورده بودند، به نقره آغشته می شدند. یک انتها به طور کامل آغشته و دیگری فقط مقداری نقره ای می شد. میله، با دو انتهای بازتابندهٔ خود، سپس به عنوان یک اتالون Fabry – Pérot (یا یک اتالون Gires-Tournois) عمل می کند. لیزر نوین معمولاً از میله هایی با پوشش ضد انعکاس، یا میله هایی که دو انتهای آن ها این بار در زاویه بروستر برش و صیقل داده شده اند استفاده می کند. این کار بازتاب های ان
تهای میله را از بین می برد. سپس از آینه های دی الکتریک خارجی برای تشکیل حفره نوری استفاده می شود. آینه های خمیده معمولاً برای آرام سازی هم ترازی تلرانس ها و تشکیل یک تشدید کننده پایدار استفاده می شوند که غالباً عدسی های حرارتی میله را جبران می کنند. یاقوت هم چنین، در طول موج لیزر خود مقداری از نور را جذب می کند. برای غلبه کردن بر این جذب، کل طول میله باید پمپ شود، و هیچ ناحیه سایه داری نزدیک پایه ها باقی نماند. قسمت فعال یاقوت، ماده آلایشی است که از یون های کروم معلق در یک کریستال یاقوت کبود مصنوعی تشکیل شده است. ماده آلاینده اغلب حدود ۰٫۰۵٪ بلور را تشکیل می دهد و مسئولیت تمام جذب و انتشار تشعشعات را بر عهده دارد. یاقوت مصنوعی بسته به غلظت ماده آلایشی، معمولاً به رنگ صورتی یا قرمز است. کاربرد. یکی از اولین مواردی که لیزر یاقوت مورد استفاده قرار گرفت، یافتن فاصله بود. تا سال ۱۹۶۴، لیزرهای یاقوتی با سوئیچ کیوهای چرخشی منشوری به وسیلهٔ استاندارد برای دور یاب های نظامی تبدیل شدند، تا این که یک دهه بعد مسافت سنج های کارآمدتر Nd: YAG معرفی شدند. از لیزرهای یاقوت به طور عمده در تحقیقات استفاده می شد. لیزر یاقوتی اول
ین لیزر مورد استفاده برای پمپاژ نوری لیزرهای رنگی قابل تنظیم بود و به ویژه برای تحریک رنگ های لیزری ساطع شده در نزدیکی مادون قرمز بسیار مناسب است. از لیزرهای یاقوت به ندرت در صنعت استفاده می شود که دلیل اصلی آن کارایی پایین و تکرار کم آن است. یکی از اصلی ترین کاربردهای صنعتی ایجاد سوراخ در الماس است، زیرا پرتوی پرقدرت یاقوت سرخ با باند جذب گسترده الماس (باند GR1) در رنگ قرمز مطابقت دارد. استفاده از لیزرهای یاقوتی با کشف واسطه های لیزری بهتر، کاهش یافته است. آن ها هنوز هم در برخی کاربردها که به پالس های کوتاه نور قرمز نیاز است استفاده می شوند. هولوگراف ها در سراسر جهان پرتره های هولوگرافیک با لیزرهای یاقوت، در اندازه های مختلف تا یک متر مربع تولید می کنند. به دلیل قدرت پالس بالا و طول انسجام خوب، نور لیزر قرمز ۶۹۴ نانومتری به نور سبز ۵۳۲ نانومتری Nd:YAG با فرکانس دو برابر ترجیح داده می شود، که اغلب برای هولوگرام های بزرگ به پالس های متعددی نیاز دارد. بسیاری از آزمایشگاه های آزمایش غیرمخرب از لیزر یاقوتی برای ایجاد هولوگرام اجسام بزرگ مانند لاستیک های هواپیما برای یافتن نقاط ضعف در رویه آن استفاده می کنند. از ل
یزرهای یاقوتی، به طور گسترده ای در خال کوبی و مو زدایی استفاده شد، با این تفاوت که در این کاربرد لیزرهای الکساندریت و Nd: YAG جایگزین می شوند. تاریخچه. لیزر یاقوتی اولین لیزری بود که کاربردی شد. این لیزر توسط تئودور میمن در سال ۱۹۶۰ ساخته شد، این دستگاه از طریق مدل مفهومی یک «میزر نوری» به وجود آمد، یک میزر که می توانست در نواحی طیف مرئی یا مادون قرمز کار کند. در سال ۱۹۵۸، بعد از این که مخترع میزر، چارلز تاونز، و همکار وی، آرتور شاولو، مقاله ای را در زمینه بررسی فیزیکی در مبحث ایده میزرهای نوری منتشر کردند، رقابت برای ساختن یک مدل عمل کننده آغاز شد. یاقوت سرخ با موفقیت در میزرها مورد استفاده قرار گرفت، بنابراین اولین انتخاب به عنوان یک رسانهٔ ممکن بود. میمن هنگام شرکت در یک کنفرانس در سال ۱۹۵۹، به یک سخنرانی از شاولو گوش فرا داد، که این سخنرانی توصیف استفاده از یاقوت به عنوان یک ماده ناحیه لیزر بود. شاولو اظهار داشت که یاقوت صورتی، اگر دارای کمترین سطح انرژی که بسیار نزدیک به حالت اساسی است باشد برای کاربرد لیزر به انرژی پمپاژ زیادی نیاز دارد و یاقوت قرمز را به عنوان گزینه جایگزین پیشنهاد کرد. میمن که سال ها
با یاقوت سرخ کار کرده و مقاله ای در مورد فلورسانس یاقوت نگاشته است، احساس کرد که شوالو «بیش از حد بدبین» است. اندازه گیری های وی نشان داد که کم ترین سطح انرژی یاقوت صورتی با پمپاژ با یک منبع نور بسیار شدید می تواند حداقل تا حدی تخلیه شود و از آنجا که یاقوت به راحتی در دسترس بود، وی تصمیم گرفت به هر حال آن را امتحان کند. گوردون گولد نیز در این کنفرانس حضور داشت. گولد پیشنهاد کرد که با تکان دادن لیزر، حداکثر توان خروجی به بزرگی یک مگاوات می تواند تولید شود. با گذشت زمان، بسیاری از دانشمندان در مورد مفید بودن هر رنگی از یاقوت به عنوان یک ناحیه لیزر شک کردند. میمن نیز شک و تردیدهای خود را احساس کرد، اما چون بسیار «فرد بااراده» ای بود، به طور مخفیانه روی پروژه خود کار می کرد. او در جستجوی این بود که یک منبع نوری پیدا کند که برای پمپاژ میله به اندازه کافی شدید باشد به علاوهٔ یک حفره پمپاژ بیضوی با بازتاب بالا، تا انرژی را به داخل میله هدایت کند. او منبع نور خود را هنگامی یافت که یک فروشنده از شرکت جنرال الکتریک چند لامپ فلاش زنون به او نشان داد و ادعا کرد که بزرگترین آن ها در صورت قرار گرفتن در نزدیکی لوله می تواند
پشم فولاد را مشتعل کند. میمن متوجه شد که، با چنین شدتی، به حفره پمپاژی با بازتابندگی چنین زیادی احتیاج ندارد و با چراغ مارپیچ، به بیضوی شکل بودن آن احتیاجی نخواهد داشت. میمن لیزر یاقوت خود را در آزمایشگاه های تحقیقاتی هیوز، در مالیبو، کالیفرنیا ساخت. او از یک میله یاقوت صورتی به اندازه ۱ سانتی متر در ۱٫۵ سانتی متر استفاده کرد و در ۱۶ مه ۱۹۶۰، دستگاه را شلیک کرد و منجر به تولید اولین پرتو نور لیزر شد. لیزر یاقوتی اصلی تئودور میمن هنوز عمل می کند. این دستگاه در ۱۵ مه ۲۰۱۰ در یک نشست هم اندیشی توسط بنیاد یادبود دکتر تئودور میمن و دانشگاه سایمون فریزر در ونکوور، بریتیش کلمبیا به نمایش درآمد، جایی که دکتر میمن استاد راهنما در دانشکدهٔ علوم مهندسی بود. لیزر اصلی میمن به سمت یک صفحه پروژکتور در یک اتاق تاریک شلیک شد. در مرکز یک فلاش سفید (نشت از لامپ فلاش زنون)، برای مدت کوتاهی یک لکه قرمز دیده می شد. لیزرهای یاقوتی یک پالس واحد تحویل نمی دهند، بلکه یک سری پالس را تحویل می دهند که شامل یک سری خوشه های نامنظم در طول پالس است. در سال ۱۹۶۱، رابرت هلوارث یک مدل از سوئیچ q را اختراع کرد تا خروجی را به یک پالس واحد متمرک
ز کند. در سال ۱۹۶۲، ویلارد بویل، که در آزمایشگاه های بل کار می کرد، اولین خروجی پیوسته را از لیزر یاقوت تولید کرد. بر خلاف روش معمول پمپاژ کناری، نور لامپ قوس جیوه به انتهای یک میله بسیار کوچک پمپ می شد تا وارونگی جمعیت لازم حاصل شود. لیزر یک موج پیوسته منتشر نمی کند، بلکه یک قطار پیوسته از پالس ها را ایجاد می کند، که به دانشمندان این فرصت را می دهد تا میزان خروجی یاقوت سرخ را مطالعه کنند. لیزر یاقوتی پیوسته اولین لیزر مورد استفاده در پزشکی بود. این روش توسط لئون گلدمن، یکی از پیشگامان عرصه پزشکی لیزری، برای درمان هایی نظیر پاک کردن خال کوبی، درمان جای زخم و ترغیب بهبودی استفاده شد. به دلیل محدودیت در توان خروجی، قابلیت تنظیم و عوارض در کارکرد و خنک سازی واحدها، لیزر یاقوتی پیوسته خیلی زود با لیزرهای رنگی متنوع تر، Nd: YAG و آرگون جایگزین شد.
کربوسیکل دار کردن فریه یا کربوسیکلیزاسیون فریه (با نام واکنش فریه II نیز شناخته می شود) یک واکنش آلی است که اولین بار توسط شیمیدان کربوهیدرات، رابرت جی. فریه در سال ۱۹۷۹ گزارش شد. این واکنش یک بازآرایی با واسطه فلزی است که طی آن انول اتر پیران ها به سیکلوهگزانون ها تبدیل می شوند. به طور معمول، این واکنش توسط نمک های جیوه، به ویژه جیوه(II) کلرید کاتالیز می شود. سازوکار واکنش. فریه سازوکار زیر را برای این واکنش پیشنهاد کرد: در این سازوکار، الفین ترمینال تحت هیدروکسی مرکوراسیون قرار گرفته و اولین واسطه، ترکیب ۲، که یک همی استال است، تولید می شود. در مرحله بعد، متانول از بین می رود و ترکیب دی کربونیل از طریق حمله به آلدهید الکترون دوست حلقوی شده و کربوسیکل را به عنوان محصول تشکیل می دهد. نقطه ضعف این واکنش در این است که از دست دادن CH3OH در موقعیت آنومری (کربن ۱) بر مخلوط α- و β-آنومر اثر دارد. این واکنش همچنین برای آلکن های استخلافی (به عنوان مثال یک گروه -OAc بر روی آلکن ترمینال داشته باشد) عمل می کند. همچنین فریه گزارش داد که محصول نهایی، ترکیب ۵، می تواند طی واکنش با استیک انیدرید (Ac2O) و پیریدین به یک کتون
مزدوج (ترکیب ۶) تبدیل شود، همان طور که در زیر نشان داده شده است.
در مخابرات، میان هابِند به هم پیوندزدن فیزیکی شبکه حامل با تجهیزات یا امکاناتی است که به آن شبکه تعلق ندارند. این اصطلاح ممکن است به ارتباط بین امکانات حامل و تجهیزات متعلق به مشتری آن یا به ارتباط بین دو یا چند حامل اشاره داشته باشد. در قانون نظارتی ایالات متحده، میان هابِند به طور خاص (۴۷ سی اف آر ۵۱٫۵) به عنوان «پیوندزدن دو یا چند شبکه برای تبادل دوطرفه ترافیک» تعریف شده است. یکی از ابزارهای اصلی قانون گذارها برای معرفی رقابت در بازارهای مخابراتی، تحمیل الزامات میان هابِند به حامل های برتر بوده است.
آنومر () اصطلاحی در شیمی فضایی است که برای توصیف ایزومرهای فضایی کربوهیدرات هایی که تفاوت آن در پیکر بندی اتم کربن همی استال است، به کار می رود. برای ایجاد تفاوت بین این ایزومرها از نماد α یا β استفاده می شود.
انولات ها آنیون های آلی هستند که از پروتون زدایی ترکیبات کربونیل حاصل می شوند. به سختی جداسازی شده، و به طور گسترده ای به عنوان واکنشگر در سنتز ترکیبات آلی استفاده می شود. پیوند و ساختار. آنیون های انولات به طور الکترونیکی با آنیون های آلیل مرتبط هستند. بار آنیونی بر روی اکسیژن و دو کربن در حال جابجایی و تغییر موقعیت است؛ بنابراین این ترکیبات هم خصوصیات آلکوکسید و هم کربانیون را دارند.
اندیشه مگالی (؛ به معنای «اندیشه بزرگ») یک مفهوم بازپیوندخواهانه بود که هدف احیای امپراتوری بیزانس را با بنیان گذاری یک یونان بیان می کرد که که دربرگیرنده جمعیت یونانی بزرگی که پس از پایان جنگ استقلال یونان (۱۸۲۸–۱۸۲۱) هنوز تحت حکومت عثمانی بودند و تمام مناطقی که از دوران باستان به طور سنتی به یونانیان تعلق داشتند (بخش هایی از جنوب بالکان، آسیای کوچک و قبرس)، بود. این اصطلاح برای نخستین بار در دوران مناظره های نخست وزیر ایوانیس کولتیس با شاه اوتو پیش از اعلام قانون اساسی ۱۸۴۴ به کار گرفته شد. این امر بر روابط خارجی یونان و همچنین در سیاست داخلی در بیشتر نخستین سده استقلال یونان نقش بسزایی داشت. اندیشه مگالی در سال ۱۸۴۴ مفهوم نوینی بود اما در واقع در روان یونانیان ریشه داشت که مدت ها به رهایی از حکومت عثمانی و بازسازی امپراتوری بیزانس امید داشتند. Πάλι με χρόνια με καιρούς, ("باری دیگر، گرچه سال ها و زمان ها از آن می گذرد، باری دیگر آن ها از آن ما خواهند بود"). اندیشه مگالی بر احیای امپراتوری روم شرقی (بیزانس) با بنیان گذاری کشور یونان دلالت داشت که که همان طور که استرابون جغرافی دان باستانی نوشته، در بر گیرند
ه سرزمین های بیزانس پیشین از دریای یونان به غرب، آناتولی و دریای سیاه از شرق و از تراکیه، مقدونیه و اپیروس از شمال، تا کرت و قبرس در جنوب است. این کشور جدید قسطنطنیه را به عنوان پایتخت خود خواهد داشت و «یونان دو قاره و پنج دریا» (به ترتیب اروپا و آسیا، دریاهای یونان، اژه، مرمره، سیاه و لیبی) خواهد بود. این اندیشه در سیاست های داخلی و خارجی یونان از جنگ استقلال در دهه ۱۸۲۰ تا جنگ های بالکان در آغاز سده بیستم برتری داشت و پس از شکست یونان در جنگ یونان و ترکیه (۱۹۲۲–۱۹۱۹)، آتش سوزی سمورنا در سال ۱۹۲۲ و در پی آن جابه جایی جمعیت میان یونان و ترکیه در ۱۹۲۳ رو به کم رنگی نهاد. با وجود پایان پروژه اندیشه مگالی در سال ۱۹۲۲، دولت یونان پنج بار در تاریخ خود، یا از طریق فتح نظامی یا دیپلماسی (اغلب با حمایت انگلیس)، گسترش یافت. پس از بنیان گذاری یونان در سال ۱۸۳۰، این کشور جزایر ایونی (پیمان لندن، ۱۸۶۴)، تسالی (پیمان قسطنطنیه، ۱۸۸۱)، مقدونیه، کرت، (جنوب) اپیروس و جزایر شرقی اژه (پیمان بخارست، ۱۹۱۳)، تراکیه غربی (پیمان نویی، ۱۹۲۰) و دودکانسا (پیمان صلح با ایتالیا، ۱۹۴۷) را به خاک خود افزود. سپس مفهوم انوسیس پدید آمد.
بهای خاتمه یا نرخ خاتمه یکی از سه مولفه هزینه ارائه دهنده خدمات تلفنی است و بیشترین تنوع را دارد. در هر تماس بین شهری در ایالات متحده، مشتری هزینه های زیر را پرداخت می کند:
چانگ پو سوئی (به انگلیسی: Cheang Pou-soi) متولد ۱۱ ژوئیه ۱۹۷۲ کارگردان سینما، دستیار کارگردان، فیلم نامه نویس، منشی صحنه، بازیگر و تهیه کننده هنگ کنگی تبار است. گزیده آثار کارگردانی. هیولا (فیلم ۲۰۰۵) سگ سگ را گاز می گیرد (۲۰۰۶) شامپو (۲۰۰۷) حادثه (فیلم ۲۰۰۹) بزرگراه (فیلم ۲۰۱۲) میمون شاه (فیلم ۲۰۱۴) (۲۰۱۵) فراموش نشده (۲۰۱۶) میمون شاه ۲ (۲۰۱۶) میمون شاه ۳ (۲۰۱۸) لیمبو (فیلم ۲۰۲۱)
هونگ جونگ اون (زادهٔ ۱۹۷۴) و هونگ می ران (زادهٔ ۱۹۷۷) که در مجموع به نام خواهران هونگ (; ) شناخته می شوند، فیلم نامه نویسان تلویزیونی اهل کره جنوبی هستند که در حال حاضر نمایندهٔ قانونی استودیو دراگون هستند. آنها با همدیگر کمدی رمانتیک های مشهوری را نوشته اند، به ویژه "دختر من" (۲۰۰۵)، "تو زیبایی" (۲۰۰۹)، "دوست دختر من یک گومیهو است" (۲۰۱۰)، "بزرگترین عشق" (۲۰۱۱)، "خورشید ارباب" (۲۰۱۳)، "یک ادیسه کره ای" (۲۰۱۸)، هتل دل لونا" (۲۰۱۹) و کیمیای روح (۲۰۲۲).
پیمان چیشن (به آلمانی: Frieden von Teshchen، به معنای «صلح چیشن»؛ به فرانسوی: Traité de Teschen) در ۱۳ مه ۱۷۷۹ در چیشن در اتریش سیلیزیا، میان پادشاهی هابسبورگ اتریش و پادشاهی پروس امضا گردید که با آن جنگ جانشینی باواریا به طور رسمی پایان یافت.
مارتین ترنر (؛ زادهٔ ۱۹۵۰ میلادی) بازیگر اهل بریتانیا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "تاج"، "پوآرو" و "بازرس فویل" اشاره نمود.
هیلاری تیندال (؛ – ) بازیگر اهل بریتانیا بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "داستان های باورنکردنی" و "پوآرو" اشاره نمود.
میرزا محمدمهدی خان اعتضادالدوله دولو (مرگ در ۱۳۰۷ قمری) کشیکچی باشی دربار و ایلخان ایل قاجار بود. زندگی. میرزا محمدمهدی خان اعتضادالدوله قاجار دولّو پسر بزرگ میرزا محمدخان سپهسالار اعظم بود. او در ۲۲ ربیع الثانی ۱۲۷۷ قمری با فخرالملوک نخستین فرزند ناصرالدین شاه قاجار که در آن زمان چهارده سال داشت ازدواج کرد. او در ۱۳۰۷ قمری درگذشت.
فناوری جوشکاری اتم هیدروژن(به انگلیسی :Atomic hydrogen welding) که از آن تحت عنوان فرایند قوس اتمی(به انگلیسی :atomic arc welding) نیز یاد می شود نوعی از فرایندهای جوشکاری است که از دو نوع الکترود غیر همسان فلزی استفاده می شود. این الکترودها در فضایی مملو از گاز هیدروژن ذوب شده و سبب اتصال قطعات به یکدیگر را فراهم می کنند.گاز هیدروژن در این فرآیند به عنوان گاز محافظ عمل می کند. در این فرآیند ، بسته به نیاز قطعه کار ، از فلز پرکننده استفاده می شود. قوس الکتریکی مولکول های هیدروژن را به طور مؤثر تجزیه می کند، که سپس با آزادسازی فوق العاده گرما دوباره ترکیب می شوند و از دمای ۳۴۰۰ درجه سانتیگراد به دمای ۴۰۰۰ درجه سانتیگراد می رسند. بدون قوس، مشعل اکسی هیدروژن فقط می تواند به دمای ۲۸۰۰ درجه سانتیگراد برسد.این سومین درجه داغ شعله بعد از دی سیانو استیلن در دمای ۴۹۸۷ درجه سانتیگراد و سیانوژن در دمای ۴۵۲۵ درجه سانتیگراد است. مشعل استیلن فقط به دمای ۳۳۰۰ درجه سانتیگراد می رسد. این دستگاه را می توان مشعل هیدروژن اتمی یا مشعل هیدروژن نوپا نامید. این فرایند به جوشکاری قوس اتمی نیز معروف است. گرمای تولید شده توسط این مشعل
(۳۴۲۲ درجه سانتی گراد) برای جوشکاری تنگستن (نسوزترین فلز) کافی است. وجود هیدروژن همچنین به عنوان یک گاز محافظ عمل می کند و از اکسیداسیون و آلودگی توسط کربن، نیتروژن یا اکسیژن جلوگیری می کند، که می تواند به خصوصیات بسیاری از فلزات آسیب برساند. به همین دلیل نیاز به شار را از بین می برد. تاریخچه. در میان فرایندهای جوشکاری مبتنی بر قوس الکتریکی،فرایندهایی که با بهره گیری از گاز هیدروژن، فرایند را به انجام می رسانند از قدمت کمتری برخوردار هستند. ابداع این روش توسط اروینگ لانگمویر(به انگلیسی : Irving Langmuir) ، شیمی دان برجسته ی آمریکایی و برنده ی جایزه نوبل در سال 1932 انجام گرفت. اصول فرایند. هیدروژن در حالت اتمی خود یک گاز احیا کننده قوی است که از اکسید شدن فلز جوش و سوختن سریع الکترودها جلوگیری می کند. در حین انجام این فرایند رطوبت و بخار اب موجود در هوای پیرامونی بر اثر حرارت بسیاز زیاد تجزیه و به مولکول های اکسیژن و هیدروژن تبدیل می شود. هیدروژن مولکولی باقیمانده فراتر از منطقه نوترکیبی می سوزد و گرمای بیشتری تولید می کند. این فرآیند جوشکاری می تواند به صورت دستی یا خودکار انجام شود. جوشکاری اتمی هیدروژن در