Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شئول نام مکان تاریکی در تنخ، مجموعه متون مقدس یهودیان است که مردگان بعد از مرگ به آنجا می روند. در ترجمه یونانی تنخ، شئول را «هادس» (جهان مردگان یونانی) ترجمه کرده اند. شئول در زبان عبری لغتی با بار منفی است. در کتاب ایوب، امثال سلیمان و کتاب حزقیال، شئول در اعماق زمین تصور شده است. چند مرتبه در تورات نیز به آن اشاره شده، از جمله در خداحافظی موسی با بنی اسرائیل در ۳۲:۲۲ سفر تثنیه. نویسندگان تنخ شئول را مکانی با ساختار و جغرافیایی مشخص می دانستند و پنج مرتبه به دروازه های آن و سه بار به چیزهایی که به مردگان اجازه نمی دهند خارج شوند، اشاره کرده اند. البته در فضای تنخ همچنین ممکن بود که شخصی را از شئول احضار کرد و با او سخن گفت، همان طور که در ۲۸:۶ کتاب اول سموئیل دیده می شود. باور به شئول تا ظهور یهودیت خاخامی (۳۰۰–۶۰۰ میلادی) وجود داشته است. دیدگاه بسط یافته ای دربارهٔ بهشت یا جهنم در تنخ وجود ندارد. به طور کلی در تمدن های اطراف مدیترانه باستان، جهان مردگان سرزمینی تاریک بود و بازگشت از آن امکان نداشت؛ در اغلب موارد، جهان زندگان و مردگان به وسیله آب (مثل رودخانه یا دریا) جدا می شد و بیشتر تاریخ پژوهان اعتقاد د
ارند در تصور اسرائیلیان از شئول هم چنین مفهومی وجود داشته است. در بخش های قدیمی تر تنخ، شئول اسم انسان انگاشته شده یک خداست و هیچ گاه با حرف تعریف نوشته نشده؛ نتیجتاً، شئول کارکردی مشابه خدایان مرگ در دیگر اساطیر خاورمیانه ای داشته است. این شباهت به ویژه در مقایسه با موت، خدای مرگ کنعانی که بشر را می بلعد، آشکار است. در ۲۵:۸ کتاب اشعیا هم شئول در حال بلعیدن انسان ها تجسم شده است. در مزمور ۱۶، داوود فضیلت های خود را برمی شمارد و به یهوه التماس می کند که او را به شئول نفرستد تا از بین برود؛ از این قسمت، اینطور برداشت می شود که ساکنان شئول نهایتاً از بین می رفتند. داوود در عوض تقاضا می کند که خدایش او را مانند خودش جاویدان کند. در برخی قسمت های عهد جدید نیز به هادس اشاره شده است. تفسیر. یکتاپرستی منجر به کسوف جهان زیرین در کتاب مقدس شد. مساله مرگ همچنان برای عبرانیان اهمیت داشت اما «خانهٔ غبار» بین النهرینی اهمیت گذشته را نداشت.
شاخه خلق () یکی از شاخه های حزب دموکراتیک خلق افغانستان بود. رهبران دفاکتو آن نورمحمد تره کی (۱۹۶۷-۱۹۷۹) و حفیظ الله امین (۱۹۷۹) بودند همچنین نام روزنامه چپ گرای چاپ شده توسط همین جنبش بود. شاخه خلق درسال ۱۹۶۷ پس از انشعاب حزب به دلیل نارضایتی شدید از شاخه رقیب شاخه پرچم که استراتژی انقلابی متفاوتی داشت، تشکیل شد. این گروه عمدتاً از پشتون های روستایی، به ویژه از منطقه پکتیا بزرگ در افغانستان تشکیل شده بود. رهبران آن رویکرد سازماندهی توده ای را ترجیح دادند و از مبارزه طبقاتی برای سرنگونی نظام برای ایجاد تغییرات سیاسی، اقتصادی و اجتماعی حمایت کردند. آنها بر جمهوری دموکراتیک افغانستان که در نتیجه انقلاب ثور درسال ۱۹۷۸ میلادی شکل گرفت، حکومت کردند. خلقی ها اصلاحات اساسی را انجام دادند و سرکوب وحشیانه مخالفان را انجام دادند و افغانستان را به یک دولت پلیسی که توسط سازمان خاد اداره می شد، انجام دادند. سرکوب های خلقی شورش بخش های اقلیت های مذهبی و قومی حاضر در جامعه افغانستان را تشویق کرد که باعث شد افراد بیشتری به احزاب اسلام گرای تبعیدی در پاکستان بپیوندند. پس از مداخله نظامی شوروی در دسامبر ۱۹۷۹ میلادی که حفیظ الل
ه امین را سرنگون کرد، حکومت شاخه خلق پایان یافت. تاریخ سیاسی نخستین. حزب دموکراتیک خلق افغانستان نخستین کنگره خود را در ۱ ژانویه ۱۹۶۵ برگزار کرد. بیست و هفت مرد در خانه نورمحمد تره کی در کابل گردهم آمدند و نورمحمد تره کی را دبیرکل حزب دموکراتیک خلق افغانستان و ببرک کارمل را به عنوان معاون دبیرکل انتخاب کردند و یک کمیته مرکزی یا (دفتر سیاسی) پنج نفره را انتخاب کردند. سرانجام، حفیظ الله امین تنها عضو خلقی حزب دموکراتیک خلق بود که درسال ۱۹۶۹ میلادی به پارلمان راه یافت. جدایی خلق و پرچم. حزب توسط رقابت های داخلی تلخ و گاه خشن تضعیف شد. شاخه خلق بیشتر قبیله ای بود، در حالی که پرچم ها در میان جمعیت شهری و طبقات متوسط ​​از حمایت بیشتری برخوردار بودند. به ویژه در سطح ایدئولوژیک، کارمل و تره کی در برداشت خود از پتانسیل انقلابی افغانستان متفاوت بودند: این روزنامه به ویژه در میان دانشجویان بسیار موفق بود. چاپ اول آن ۲۰٫۰۰۰ نسخه فروخته شد و نسخه های بعدی حدود ۱۰٫۰۰۰ نسخه بود (در مجموع فقط شش نسخه وجود داشت). در ۲۳ مه ۱۹۶۶، مقامات خلق را به بهانه ضد اسلامی بودن، ضد مشروطه بودن و ضد سلطنتی بستند. فراکسیون کارمل هفته نامه پ
رچم را تأسیس کرد که او بین مارس ۱۹۶۸ تا ژوئیه ۱۹۶۹ منتشر می کرد. پرچم در ژوئن ۱۹۶۹ در آستانه انتخابات پارلمانی تعطیل شد. دولت خلق (آوریل ۱۹۷۸ - دسامبر ۱۹۷۹). در ابتدا، حکومت انقلابی خلق دوره ای از پذیرش مردم افغانستان را پشت سر گذاشت که بخشی از آن به دلیل برنامه اصلاحات ارضی بود. با این حال، شکل ملایم مارکسیسم آن تا اواخر سال ۱۹۷۸ به طور فزاینده ای از کنترل خارج شد. و دولت به طور فزاینده ای صریح تر شد و به طور نمادین پرچم ملی را به پرچم قرمز تغییر داد. رویکرد اولیه، معتدل و معتدل به اسلام توسط حزب دموکراتیک خلق به سرعت کنار گذاشته شد، زیرا خلقی ها به دنبال تحکیم قدرت خود بودند. خلق بر شورای انقلاب که قرار بود به عنوان هیئت حاکمه حکومت عمل کند، تسلط داشت. رهبری خلق کشور را با صدور یک سلسله هشت فرمان اداره کرد. آنها همه قوانین را به جز قوانین مربوط به امور مدنی و قوانین جزایی دوره محمد داوود خان به حالت تعلیق درآوردند. آنها همچنین دست به کارزار اصلاحات ارضی زدند که منجر به دستگیری و اعدام فراقانونی ده ها هزار نفری شد که با سیاست خلق در تشویق آموزش دختران مخالف بودند. با قرار دادن افغانستان در جاده انقلابی، شاخه
خلق حزب دموکراتیک خلق، مرتجعین را به شورش برانگیخت. دبیرکل حزب دموکراتیک خلق نورمحمد تره کی از تحمل هرگونه پرچمی در ارتش خودداری کرد و اصرار داشت که همه افسران به خلق وابسته باشند. تا ژوئن ۱۹۷۸ حدود ۸۰۰ پرسنل نظامی پرچمی در پاکسازی پرچمی از نیروهای مسلح خارج شدند. آنها این کار را با حذف اپوزیسیون و حذف هرگونه محدودیت ایجاد شده توسط پرچمی ها انجام دادند. حفیظ الله امین در مارس ۱۹۷۹ ریاست شورای وزیران (نخست وزیر) را بر عهده گرفت و منصب فیلد مارشال را حفظ کرد و معاون شورای عالی دفاع شد. نورمحمد تره کی منشی عمومی حزب دموکراتیک خلق، رئیس شورای انقلاب و کنترل ارتش را برعهده داشت، اگرچه اکنون بنا بر گزارش ها او زمان زیادی را در قصر سلطنتی که به کاخ سلطنتی تغییر نام داده بود اختصاص داد. رویدادها همچنین باعث ایجاد تفرقه در بین قهرمان ها می شد. رقابت شدید میان تره کی و امین در درون شاخه خلق داغ شد. در سپتامبر ۱۹۷۹، پیروان تره کی، با همدستی شوروی، چندین بار به جان امین دست به سوءقصد زدند. تلاش نهایی نتیجه وارون داشت. قتل تره کی توسط امین خلقی ها را تقسیم کرد. گروه های نظامی رقیب خلقی ها را بیشتر تقسیم کردند. در اواخر ا
کتبر، امین یک حمله نظامی علیه شورشیان انجام داد و با پیروزی ۴۰٫۰۰۰ نفر - که اکثراً غیر جنگنده بودند - از مرز به داخل پاکستان راندند. در پایان سال ۱۹۷۹، ۴۰۰٫۰۰۰ پناهندگان افغانستانی، بیشتر در پاکستان وجود داشت. اتحاد جماهیر شوروی تلاش کرد تا رادیکالیسم خلقی ها را تعدیل کند، با اصرار به حضور در مساجد، گنجاندن پرچمی ها و غیر کمونیست ها در دولت، و توقف جنبش غیرمحبوب اصلاحات ارضی، بیشتر این توصیه نادیده گرفته شد. آخرین رهبر خلق، حفیظ الله امین، پس از اینکه نیروهای اطلاعاتی شوروی کنترل دولت را در دست گرفتند و ببرک کارمل، یک پرچمی را به جای او منصوب کردند، ترور شد. حکومت پرچم و تهاجم شوروی (دسامبر ۱۹۷۹-آوریل ۱۹۸۹). اختلافات خلق و پرچم شروع به از بین بردن ارتش کرد زیرا رهبران خلق، از ترس اینکه پرچمی ها سازمان سلولی خود را در ارتش حفظ کنند، پاکسازی های گسترده پرچمی ها را انجام دادند. به لطف تلاش های امین در دهه ۱۹۷ج، ارتش افسری عمدتاً از خلقی ها تشکیل شد. ارتش نیز از احساسات ضد دولتی مصون نبود، سربازان شروع به فرار و شورش کردند. هرات محل یک قیام در مارس ۱۹۷۹ بود که در آن بخشی از پادگان نظامی شهر به آن پیوستند. شورشیان
شهروندان شوروی و همچنین خلقی ها را سلاخی کردند. پاکسازی پرچمی ها نیروهای نظامی را چنان تحت سلطه خلقی ها قرار داده بود که شوراها چاره ای جز تکیه بر افسران خلقی برای بازسازی ارتش نداشتند. افسران و مردان خلق نسبت به رفتار ترجیحی رژیم تحت سلطه پرچم با رقبای پرچم ابراز تلخی کردند. خلقی های ناراضی اغلب به مجاهدین کمک می کردند. خلقی ها در نیروهای مسلح اغلب افسران پرچمی خود را به استفاده از آنها به عنوان خوراک توپ متهم می کردند و از معافیت مردان جوان پرچمی از خدمت سربازی اجباری شکایت می کردند. نمایش این امر این بود که درسال ۱۹۸۰، در رژه نظامی آوریل که انقلاب ثور را جشن می گرفت، بسیاری از تانک ها به جای پرچم ملی جدید که توسط ببرک کارمل به تصویب رسید، پرچم سرخ خلق را به نمایش گذاشتند. همچنین بین وفاداران تره کی و امین اختلافات بیشتری در درون خلق وجود داشت. اسدالله سروری و سیدمحمد گلابزوی بخشی از گروه طرفدار تره کی بودند که خود را «خلقیان اصولگرا» می نامیدند. آنها چندین بار با دولت کرمل درگیر شدند. شاخه خلق (۱۹۸۹–اکنون). دولت محمد نجیب اللّٰه (۱۹۸۶–۱۹۹۲). پس از خروج چهلمین ارتش شوروی از کشور، دبیرکل حزب دموکراتیک و رئی
س جمهور محمد نجیب الله به میزان کمتری از همان آسیبی که کارمل در زمان منصوب شدن به عنوان دبیرکل حزب دموکراتیک از سوی شوراها داشت، رنج می برد. این واقعیت را با شدت مقاومت در برابر انتصاب نجیب الله در شاخه پرچم نشان داد. این انشعاب ادامه یافت و نجیب الله رهبر حزب دموکراتیک خلق را مجبور کرد که سیاست خود را بین هر چیزی که پرچم حمایت می کند و اتحادهایی که می توانست از خلقی ها به دست آورد، قرار دهد. در دسامبر ۱۹۸۹ میلادی، ۱۲۷ افسر ارتش خلقی به دلیل تلاش برای کودتا دستگیر شدند. بیست و هفت افسر فرار کردند و بعداً در یک کنفرانس مطبوعاتی با گلبدین حکمتیار در پیشاور حاضر شدند. بچه گل وفادار وزیر سابق امور قبایل و حسن شرق وزیر هوانوردی ملکی از جمله توطئه کنندگان بودند. در مارس ۱۹۹۰ میلادی، یک بار دیگر رهبر مجاهدین گلبدین حکمتیار در یک کودتا همکاری کرد، این بار به رهبری خلق وزیر دفاع شهنواز تنی. تنی ظاهراً از سوی آن دسته از خلقی های مهم که در سیاسی باقی مانده بودند، به ترتیب، اسدالله سروری و محمد گلابزوی، فرستادگان کشورشان در عدن و مسکو نیز حمایت می شدند. گفته می شود که آنها ارتباط نزدیکی با کودتا و ژنرال تنی داشتند. با ای
ن حال، تنی هیچ کنترل مستقیمی بر نیروهای داخل کابل نداشت. این طرح به دلیل ارتباطات معیوب اجرا نشد و شکست خورد. سروری و گلابزوی هر دو بلافاصله از حزب اخراج شدند. جنگ داخلی افغانستان (۱۹۹۲–۲۰۰۱). با این حال در پایان خلقی های سابق پس از فروپاشی دولت رئیس جمهور نجیب الله در آوریل ۱۹۹۲، یا به طالبان یا دیگر جنگ سالاران مجاهد پیوستند یا با آنها متحد شدند. پشتون های تندرو خلقی، از جمله وزیر امور داخلی راز محمد پاکتین و سپس وزیر دفاع محمداسلم وطنجار نمونه دیگری از این واقعیت این است که ژنرال تنایی (به گفته منابع دیپلماتیک غربی) یک کادر ماهر از افسران نظامی را در اختیار طالبان قرار داد. خلقی ها همچنین نیروی هوایی کوچک طالبان و توپخانه و تانک های نظامی را اداره می کردند. به این ترتیب، شاخه خلق بار دیگر درگیر جنگ شد و با استفاده از خلبانان خود با جنگنده های میگ-۲۱ و سوخو آنچه از نیروی هوایی افغانستان باقی مانده بود، راندن تانک های شوروی و استفاده از شوروی به پرواز درآورد. خلق بدون هیچ دولت مرکزی و جنگ برای گروه های مختلف، تنها یک مهره در جنگ داخلی افغانستان بین ائتلاف شمال افغانستان و طالبان بود. دولت حامد کرزی (۲۰۰۲–۲۰۱
۴). پس از سقوط طالبان درسال ۲۰۰۱، حضور نیروهای آمریکایی در ولایت خوست منجر به تغییرات قابل توجهی در پویایی قدرت در منطقه شد. هنگامی که واحدهای نظامی در منطقه فعالیت می کردند، آنها به دنبال اتحاد با افراد همفکری بودند که اهداف فوری آنها را به اشتراک می گذاشتند. در یک چرخش عجیب و غریب، خلاء قدرت ایجاد شده توسط شکست طالبان به کمونیست های سابق، که زمانی دشمنان ایالات متحده در دهه ۱۹۸۰ بودند، اجازه داد تا به قدرت برسند. این افراد که به شدت ضد طالبان بودند، به متحدان ارزشمند آمریکا و شرکای ائتلاف در منطقه تبدیل شدند. این تغییر غیرمنتظره در پویایی قدرت، زمینه را برای ایجاد نیروی حفاظت خوست، یک گروه شبه نظامی که نقش مهمی در چشم انداز امنیتی ولایت خوست ایفا می کند، فراهم کرد. دیگر خلقی ها پس از شکست طالبان روابط نسبتاً نزدیکی با رژیم حامد کرزی برقرار کرده بودند. جنرال ببرک شینواری، رئیس سابق بخش امور جوانان حزب دموکراتیک خلق پاکستان تحت رهبری نورمحمد تره کی و حفیظ الله امین، که در زمستان ۱۹۹۲ به پیشاور در پاکستان مهاجرت کرد. بنابراین او بعداً به عضویت «افغانستان-خلق» کمک کرد. از لویه جرگه توسط شورای بزرگان منطقه نازیا
ن شینواری ولایت ننگرهار.
گریز هیدرودینامیکی (به انگلیسی: Hydrodynamic escape) گونه ای از گریز جوی گرمایی است که می تواند به گریز اتم های سنگین تر اتمسفر یک سیاره از راه برخوردهای پرشمار با اتم های سبک تر بینجامد. کارکرد. گریز هیدرودینامیکی زمانی رخ می دهد که اتم های سبک موجود در اتمسفر به شدت گرم شده باشند و گریز جوی رخ داده و از راه اثرات درگ (برخورد)، اتم های سنگین تر نیز از جو بیرون بروند. بیشینه جرمی که یک اتم می تواند داشته باشد تا تحت تأثیر این سازوکار از جو بیرون رود، جرم کراس اوور (Cross-over mass) نامیده می شود. برای برقراری یک گریز هیدرودینامیکی درخور توجه، منبعی بزرگ از انرژی در ارتفاعی مشخص مورد نیاز است. پرتو ایکس نرم، ماوراء فرابنفش، تکانه منتقل شده از طریق برخورد شهاب سنگ ها یا سیارک ها یا حرارت ایجاد شده بر اثر فرایند برافزایش، ممکن است بتوانند انرژی مورد نیاز برای گریز هیدرودینامیکی را فراهم کنند.
گرنت پارک یک پارک بزرگ شهری است (با مساحت ۳۱۹ اکر معادل ۱٫۲۹ کیلومتر مربع) که در منطقه اجتماع لوپ شیکاگو، ایلینوی واقع است. این پارک که در منطقه تجاری مرکزی شهر واقع شده است، شامل پارک میلنیوم، چشمه باکینگهام، موسسه هنر شیکاگو و پردیس موزه است. این پارک که در اصل با نام پارک دریاچه شناخته می شد و تاریخ آن به زمان تأسیس شهر بر می گردد. پارک در سال ۱۹۰۱، به افتخار رئیس جمهور ایالات متحده اولیس اس گرانت تغییر نام داد. مساحت پارک چندین بار از طریق احیای زمین گسترش یافته است و در اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم در مورد استفاده از فضای باز کانون اختلافات زیادی بوده است. پارک از شمال با خیابان راندولف، از جنوب با جاده روزولت و مک فتریج درایو، از غرب با خیابان میشیگان و از شرق با دریاچه میشیگان هم مرز است. این پارک شامل سالن های اجرا، باغ، آثار هنری، ورزش و امکانات بندری است. میزبان گردهمایی های عمومی و چندین رویداد بزرگ سالانه است. از گرنت پارک به عنوان «حیاط جلویی شیکاگو» یاد می شود. این منطقه توسط منطقه پارک شیکاگو اداره می شود. برنامه های اولیه برای شهر شیکاگو منطقه شرقی خیابان میشیگان را بدون تقسیم و خالی گذا
شت و به خریداران خیابان میشیگان وعده داده شد که این منطقه بدون اشغال باقی خواهد ماند. هنگامی که ذخیرهگاه سابق فورت دیربورن در سال ۱۸۳۹ به بخشی از شهر تبدیل شد، نقشه منطقه شرق خیابان میشیگان در جنوب راندولف با عنوان "زمین عمومی" مشخص شد. برای همیشه خالی از ساختمان باقی بمانید. " شهر به صورت رسمی در ۲۹ آوریل ۱۸۴۴ این زمین را به عنوان پارک تعیین کرد و نام آن را پارک دریاچه گذاشت. هنگامی که راه آهن مرکزی ایلینویز در سال ۱۸۵۲ در شیکاگو ساخته شد، اجازه داده شد که در امتداد دریاچه در جاده ای که در ساحل پارک ساخته شده است ، حرکت کند. تالاب به وجود آمده راکد شد و تا حد زیادی در سال ۱۸۷۱ با آوارهای ناشی از آتش سوزی شیکاگو پر شد و زمین پارک را افزایش داد. در سال ۱۸۹۶ ، شهر شروع به گسترش پارک به دریاچه با محل دفن زباله ، فراتر از خطوط راه آهن کرد. در ۹ اکتبر ۱۹۰۱، این پارک به افتخار فرمانده ژنرال جنگ داخلی آمریکا و رئیس جمهور ایالات متحده اولیس اس گرانت به گرنت پارک تغییر نام داد. در کنوانسیون ملی جمهوری خواهان ۱۸۶۸ در شیکاگو، گرانت برای اولین دوره ریاست جمهوری خود نامزد شده بود. مومحدودیت های قانونی ممنوعیت هرگونه ساختم
ان در پارک در قرن نوزدهم نادیده گرفته شد، زیرا ساختمانهای مختلف مدنی در آنجا قرار داشت. در زمان های مختلف، یک اداره پست، مرکز نمایشگاه، زرادخانه و حتی زمین اولیه باشگاه بیس بال که اکنون به نام شیکاگو کلاب مشهور است درر این پارک ساخته شد. طرحی در سال ۱۹۰۴ که توسط برادران اولمستد تهیه شده بود ، پیشنهاد می کرد که موزه فیلد را به عنوان مرکز پارک قرار دهید، ایده ای که در "طرح شیکاگو" دانیل برنهام و ادوارد اچ بنت در سال ۱۹۰۹ ادغام شد. آرون مونتگومری وار تاجر شیکاگو در نهایت برای نجات پارک از ساختمان ها، چهار نبرد در دادگاه انجام داد که تقریباً هر رهبر مدنی با آن مخالفت کرد. استثنائی که وارد با آن موافقت کرد ، مربوط به موسسه هنر شیکاگو بود که در سال ۱۸۹۲ ساخته شد.
کارلوس رکس () ششمین آلبوم گروه موسیقی پاور متال سوئدی سبتان است.این آلبوم مفهومی درباره امپراتوری سوئد و پادشاه آن کارل دوازدهم (ملقب به کارلوس رکس) است.این آلبوم در دو نسخه به زبان های انگلیسی و سوئدی منتشر شد.این آلبوم توسط پیتر تگترین در استودیوی ابیس تولید شد. این آلبوم با استقبال منتقدان و موفقیت تجاری روبرو شد و موفق به دریافت جایزه تحسین طلایی در لهستان و چهار جایزه پلاتینی در سوئد شد. در سال ۲۰۱۵، چهار تک آهنگ از آلبوم "کارلوس رکس" در بسته الحاقی "موسیقی متن سبتان" در بازی استراتژی جنگی تاریخی "یوروپا یونیورسالیس ۴" توسط پارادوکس اینتراکتیو منتشر شد.چهار تک آهنگ که از این آلبوم در بازی آمد «شیری از شمال»، «زندگانی جنگی»، «Karolinens Bön» و «کارلوس رکس» بود. یک تک آهنگ دیگر از آلبوم دیگر سبتان، "هنر رزم" نیز در این بسته الحاقی بود.
تک آرت یک تیونر اتومبیل آلمانی است که در تیون کردن پورشه ها تخصص دارد و کیت های تیون زیادی برای پورشه ها ارائه می دهد. این شرکت در سال ۱۹۸۷ توسط توماس برینگر و ماتیاس کراوس در فلباخ تأسیس شد و یک سال بعد دفتر مرکزی آن به لئونبرگ آلمان منتقل شد. در ۱۰ مه ۲۰۰۸، تک آرت جی تی استریت آرسی (مبتنی بر پورشه ۹۱۱ جی تی۲)، رانده شده توسط یورگ هاردت، سریعترین زمان را در مسابقات سالانه جایزه بزرگ تورنر را ثبت کرد. تک آرت در ایران تک آرت از سال ۲۰۲۰ به طور رسمی وارد ایران شد و با سایت کارخونه قرارداد منعقد نمود و تمامی محصولات این شرکت از طریق سایت کارخونه ، قابل فروش شد همچنین پروژه های خاصی نظیر پورشه ماکان تک آرت توسط این نمایندگی در ایران انجام شد.
استودیوی ابیس () یک استودیوی ضبط در سوئد است که در لودویکه واقع شده است.این استودیو توسط پیتر تگترین اداره می شود.این استودیو بیشتر در زمینه موسیقی هوی متال فعالیت دارد.
ژورنال سرزمین مقدس و مطالعات فلسطین (قبلاً "مطالعات سرزمین مقدس") یک مجله علمی دوسالانه است که توسط انتشارات دانشگاه ادینبورگ منتشر می شود. سردبیر اصلی نورالدین مصالحه است که این نشریه را در سال ۲۰۰۲ با مایکل پریور تأسیس کرد. مجله طیف وسیعی از موضوعات را پوشش می دهد: «دو ملت» و «سه ایمان». چشم اندازهای مناقشهٔ اسرائیل و فلسطین؛ شرایط اجتماعی و اقتصادی، دین و سیاست در خاورمیانه؛ فلسطین در تاریخ و امروز؛ اکومنیسم و روابط بین ادیان، مدرنیزاسیون و پسامدرنیسم، احیاگری مذهبی و بنیادگرایی، صهیونیسم، صهیونیسم جدید، صهیونیسم مسیحی، ضد صهیونیسم و پسا صهیونیسم، الهیات آزادی در فلسطین و اسرائیل، استعمار، امپریالیسم، استعمار مهاجران، پسا استعمار و استعمارزدایی. «تاریخ از پایین» و مطالعات سابترن، راه حل های «یک دولت» و «دو دولت» در فلسطین و اسرائیل، مطالعات صلیبی، مطالعات نسل کشی و مطالعات هولوکاست.
ایال اوفر (؛ زادهٔ ۱۹۵۰) مدیر عامل اجرایی و تاجر اهل اسرائیل است. پدر او، سامی اوفر، یک غول کشتیرانی اسرائیلی متولد رومانی و زمانی ثروتمندترین مرد اسرائیل بود. ایال از کالج آتلانتیک، یک مدرسه شبانه روزی بین المللی وابسته به کالج های جهانی، مستقر در قلعه سنت دونات، ولز، فارغ التحصیل شد. در سال های نوجوانی، تابستان ها را در کشتی های شرکت خانوادگی کار می کرد، محموله ها را بارگیری می کرد، کناره های قایق ها را می تراشد و دوباره رنگ می کرد، و همچنین به بندرهای بین المللی سفر می کرد. او از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۳ به عنوان افسر اطلاعاتی در نیروی هوایی اسرائیل خدمت کرد. سپس در لندن در رشته حقوق تحصیل کرد. شبکه خبری «بی بی سی» مدعی شد که کشتی تجاری کامپو اسکوئر، متعلق به شرکت کشتیرانی زودیاک، جمعه ۲۱ بهمن ۱۴۰۱ در خلیج فارس هدف حمله قرار گرفته است. شرکت کشتیرانی زودیاک که در بانک های داده عمومی به عنوان مالک کامپو اسکوئر آمده، متعلق به ایال اوفر، میلیارد اسرائیلی است. پیش از این نیز در تاریخ ۲۹ ژوئیه ۲۰۲۱ نفتکش مرسر استریت، در حین سفر بدون محموله خود از تانزانیا به امارات متحده عربی، در سواحل عمان مورد حمله قرار گرفت. کشورهای
غربی ایران را مسوول حمله پهپادی به نفتکش مرسر استریت معرفی کردند که تحت مدیریت شرکت زودیاک متعلق به ایال اوفر است. همچنین در سیزدهم آوریل ۲۰۲۴ کشتی MSC Aries متعلق به او در تنگه هرمز توسط نیروی دریایی جمهوری اسلامی ایران، توقیف شد.
طلای خوراکی نوعی خاص از طلا است که توسط نهادهای نظارتی در اتحادیه اروپا و ایالات متحده به عنوان یک افزودنی غذایی با کد E 175 مجوز گرفته است و می توان از آن در غذاها، نوشیدنی ها، شراب و سایر مشروبات الکلی و به منظور تزئین سوشی، کیک، کلوچه و بستنی استفاده کرد. خوردن طلا از نظر بیولوژیکی بی اثر است و هیچ فایده و مضرات شناخته شده ای ندارد. طلا برخلاف بسیاری از فلزات دیگر در هوا و محیط مرطوب، اکسید و دچار خوردگی نمی شود. طلای خوراکی باید دارای استانداردهای مربوط به ایمنی مواد غذایی باشد و برای جلوگیری از ایجاد هر نوع عفونت یا خطری برای بدن، باید خالص باشد. در تاریخ. قدمت طلای خوراکی به گذشته های دور برمی گردد و می توان آن را در بسیاری از مناطق جهان و در دوره های تاریخی مختلف یافت. اولین شواهد در مورد استفاده از طلای خوراکی در مصر باستان، مربوط به حدود ۵۰۰۰ سال پیش است. مصری ها همچنین از طلا برای پاکسازی ذهنی، جسمی و روحی استفاده می کردند زیرا معتقد بودند که این کار، اثرات معنوی و الهی دارد. کیمیاگران اسکندریه داروهای مختلف و اکسیرهایی با طلای قابل نوشیدن تهیه می کردند و باور داشتند که این ترکیبات بر بازسازی و جوان
سازی بدن تأثیر دارد. اعتقاد بر این است که کلئوپاترا این گونه از درمان ها را هر شب به صورت حمام با طلا و استفاده از ماسک صورت از طلای خالص انجام می داده است. طلای خوراکی در دربار پادشاهان کشورهای اروپایی در قرون وسطی، جهت تزئین غذا و به عنوان نمادی از تجمل و اعتبار در میان درباریان اجرا می شد. پزشکان دربار معتقد بودند که طلا به درمان آرتروز و سایر مشکلات بدن کمک می کند. اثرات سلامتی. طلا یک فلز نجیب است و به همین دلیل در بدن انسان واکنشی نشان نمی دهد. این بدان معناست که در طول فرایند گوارش جذب بدن و وارد جریان خون نمی شود. بنابراین خوردن آن بی خطر است. با این حال، هیچ مزیت تغذیه ای یا سلامتی در ارتباط با مصرف آن وجود ندارد. عیار طلای خوراکی باید ۲۳ تا ۲۴ باشد. جواهرات معمول، ممکن است حاوی درصدی از فلزات دیگر باشند و در صورت مصرف، سمی باشند. اثرات و ایمنی E-175 برای اولین بار در ۱۹۷۵ مورد بررسی قرار گرفت و در سال ۲۰۱۶ توسط EFSA (سازمان ایمنی مواد غذایی اروپا) به عنوان یک افزودنی غذایی یا رنگ خوراکی مجدداً ارزیابی شد. این آژانس مجوز استفاده از طلا به عنوان یک افزودنی غذایی را در مقادیر کوانتومی در پوشش خارجی شی
رینی ها و جهت تزئین خوراکی هایی مانند شکلات و مشروبات، تحت شرایطی خاص صادر کرده است. تولید. در سراسر جهان چندین تولیدکننده متخصص در تولید طلای خوراکی وجود دارند. به عنوان مثال، در ایتالیا Giusto Manetti Battiloro Sp A، برگه های طلا و نقره را برای اهداف آشپزی و تزئینی تولید می کند. در انگلستان، یکی از بزرگ ترین تأمین کنندگان طلا و نقرهٔ خوراکی، Conneisseur Gold است. این تولیدکنندگان دارای طیف وسیعی از مشتریان از سوپرمارکت های بزرگ و زنجیره ای، تولیدکنندگان پودینگ کریسمس، رستوران های منتخب میشلن، توزیع کنندگان موادغذایی مانند کیک و شیرینی، شرکت های آرایشی و بهداشتی و افراد (برای مصارف خانگی) هستند. در بازار آسیا، Horikin Ltd، پیشگام تولید ورق طلا در ژاپن است. در ژاپن به طور سنتی و آیینی از طلا در چای استفاده می شود. خریداران اصلی طلای خوراکی، رستوران های لوکس و مجلل هستند که می خواهند نمادی از ثروت را به غذا افزوده و تجربه جدیدی را برای مشتریان خود فراهم کنند. معروف ترین رستوران هایی که در منوی غذاهای خود برخی از غذاها را با طلا قرار داده اند در دبی، مالت، نیویورک، واشینگتن، دی.سی. و لندن مستقر هستند. با این حا
ل، این روند حتی در رستوران های کوچک گسترش یافته و امروزه ورق های طلای خوراکی یا پودر طلا را می توان به راحتی در بازار آنلاین نیز پیدا کرد. هم اکنون بسیاری از سرآشپزها از طلای خوراکی در رستوران های خود استفاده می کنند. از جمله رستوران خانه استیک نصرت گوکچه در دبی، سرندیپیتی ۳ در نیویورک، پیتزا مارگو در کشور مالت، هارد راک کافی در میدان تایمز در نیویورک و ایل مارچسینو در شهر میلان.
عیسی زارع پور (زادهٔ ۱۳۵۹) سیاستمدار ایرانی است که از سال ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۳ در دولت سیزدهم سمت وزیر ارتباطات و فناوری اطلاعات را بر عهده داشت. او همچنین استادیار دانشکده مهندسی کامپیوتر دانشگاه علم و صنعت ایران است. وزارت خزانه داری ایالات متحده آمریکا در اکتبر ۲۰۲۲، وی را با عنوان دست داشتن در سرکوب اعتراضات ایران تحریم کرد. در مهر ۱۴۰۱، اتحادیه اروپا وی را با عنوان نقش داشتن در سرکوب گسترده اعتراضات مردمی تحریم کرد. زندگی. عیسی زارع پور در ۱۳۵۹ در اسلام آباد غرب، کرمانشاه به دنیا آمد. او کارشناسی خود را در رشته مهندسی کامپیوتر از دانشگاه رازی کرمانشاه و کارشناسی ارشد خود را در رشته مهندسی کامپیوتر گرایش نرم افزار از دانشگاه صنعتی شریف دریافت کرده است. وی دورهٔ دکتری خود را در دانشکده علوم و مهندسی کامپیوتر دانشگاه نیو ساوت ولز، استرالیا گذرانده است. او پنج فرزند دارد. در دولت نهم و دهم. او در ۲۶ سالگی در دوره ریاست جمهوری محمود احمدی نژاد به ریاست مرکز توسعه فناوری اطلاعات و رسانه های دیجیتال وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی منصوب شد و در سال ۱۳۸۹ به عنوان مدیر نمونه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی انتخاب شد. وی همچنین مجر
ی طرح شبکه ملی فرهنگ بوده است.او در این مقام برگزاری جشنواره و نمایشگاه ملی رسانه های دیجیتال را برعهده داشت. زارع پور در رابطه با همین مرکز گفته که می توان آن را به نوعی اولین نهاد حاکمیتی فعال و سیاستگذار در حوزه فضای مجازی دانست. این مرکز همچنین مسئولیت توسعه فناوری اطلاعات و توسعه خدمات الکترونیک در وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی را بر عهده دارد. او در سمت های دیگری نیز در دولت های نهم و دهم فعالیت کرده و مشاور وزیر ارتباطات، وزیر بهداشت، معاونت علمی و فناوری بوده است. زارع پور در دولت دهم عضو کمیسیون ملی یونسکو هم بود. تکمیل تحصیلات و اظهارات. پس از اتمام کار دولت احمدی نژاد، زارع پور برای تحصیل به استرالیا رفت و دکترای خود را در رشته مهندسی کامپیوتر - گرایش شبکه های رایانه ای در سال ۲۰۱۶ از دانشگاه نیو ساوت ولز استرالیا دریافت کرد. زارع پور دو دوره پسادکتری را نیز در دانشگاه های نیو ساوت ولز استرالیا و صنعتی شریف در حوزه نسل جدید شبکه های رایانه ای گذرانده است و از سال ۱۳۹۶ عضو هیئت علمی گروه شبکه های رایانه ای دانشکده مهندسی کامپیوتر دانشگاه علم و صنعت است. حوزه کار وی نسل جدید شبکه های رایانه ای و اینترنت