Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گیرنده تبدیل-مستقیم (DCR)، همچنین به عنوان گیرنده هم آمیز ، همزمان آمیز ، یا آی اف-صفر شناخته می شود، یک طراحی گیرندهٔ رادیویی است که سیگنال رادیویی واردشونده را با استفاده از آشکارساز همزمان راه اندازی شده توسط یک نوسان ساز محلی که فرکانس آن یکسان یا بسیار نزدیک به فرکانس حامل سیگنال مورد نظر است، دمدوله می کند. این برخلاف گیرنده استاندارد سوپرهترودین است که در آن تنها پس از تبدیل اولیه به فرکانس میانی انجام می شود. ساده سازی اجراکردن تنها یک تبدیل فرکانس، پیچیدگی مدار پایه را کاهش می دهد، اما مسائل دیگری به عنوان مثال در مورد محدوده دینامیکی پیش می آیند. در شکل اولیه خود برای دریافت سیگنال های AM و FM بدون پیاده سازی یک حلقه قفل-فاز پیچیده مناسب نبود. اگرچه این چالش ها و سایر چالش های فنی این تکنیک را در زمان اختراع آن (دهه ۱۹۳۰) غیرعملی ساختند، فناوری کنونی و به ویژه رادیو نرم افزاری، استفاده از آن را در حوزه های خاصی از جمله برخی محصولات مصرفی احیاکرده است. مزایا. سیگنال های ضربانی محصول-جانبی ناخواسته از طبقه مخلوط کننده نیازی به پردازش بیشتری ندارند، زیرا با استفاده از فیلتر پایین گذر در مرحله خروجی صدا
به طور کامل حذف می شوند. طراحی گیرنده دارای مزیت اضافی انتخاب پذیری بالا است و بنابراین یک وامدوله ساز دقیق است. اصول طراحی را می توان برای اجازه جداسازی سیگنال های پخش همگانی کانال مجاور که باندهای جانبی آنها ممکن است با ارسال موردنظر همپوشانی داشته باشد، گسترش داد. این طراحی همچنین تشخیص سیگنال های حالت ارسال مدوله شده-پالسی را بهبود می بخشد. معایب. مسیرهای نشت سیگنال ممکن است در گیرنده رخ دهد. بهره فرکانس صوتی بالا مورد نیاز می تواند در حذف کردن هوم اصلی با مشکل مواجه شود. انرژی نوسان ساز-محلی می تواند از طریق طبقه مخلوط کننده به ورودی آنتن نشت کند و سپس دوباره به طبقه مخلوط کننده بازتاب شود. اثر کلی این است که انرژی نوسان ساز محلی خود-مخلوط می شود و یک سیگنال آفست دی سی ایجاد می کند. آفست ممکن است به اندازه کافی بزرگ باشد که تقویت کننده های باندپایه را اشباع کند و از دریافت سیگنال مورد نظر جلوگیری کند. تغییراتی در طراحی وجود دارد که به این موضوع می پردازد، اما به پیچیدگی گیرنده می افزاید. پیچیدگی طراحی اضافی اغلب بیشتر از مزایای یک گیرنده تبدیل-مستقیم است. استفاده نوین. مقاله وس هیوارد و دیک بینگهام در س
ال ۱۹۶۸ علاقه جدیدی به طرح های تبدیل-مستقیم ایجاد کرد. توسعه مدار مجتمع و یکپارچه سازی افزاره های حلقه قفل-فاز کامل در بسته های آی سی ارزان قیمت، این طرح را به طور گسترده ای پذیرفته ساخته. استفاده از آن دیگر محدود به دریافت سیگنال های رادیویی ای ام نیست، بلکه در پردازش روش های مدولاسیون پیچیده تر نیز کاربرد دارد. گیرنده های تبدیل-مستقیم اکنون در بسیاری از کاربردهای گیرنده، از جمله تلفن های همراه، تلویزیون، سامانه های اویونیک، دستگاه های تصویربرداری پزشکی و سیستم های رادیو نرم افزاری-معین گنجانده شده اند.
قدرت از طریق شادی مخف آلمانی: «کی دی اف» یک ارگان تفریحی آلمانی بود که توسط دولت آلمان در آلمان نازی اداره می شد. که بخشی از جبهه کارگر آلمان (به )در آن زمان بود و در سال ۱۹۳۳ به عنوان ابزاری برای تبلیغ مزایای نازیسم به مردم آلمان راه اندازی شد و در اواخر دهه ۱۹۳۰ به بزرگترین سازمان گردشگری جهان تبدیل شد. KdF قرار بود با در دسترس قرار دادن فعالیت های اوقات فراغت طبقه متوسط برای توده ها مردم، شکاف طبقاتی را پر کند و همچنین به دنبال تقویت صنعت گردشگری آلمان بود، کاری که تا آغاز جنگ جهانی دوم با موفقیت انجام داد. آمار رسمی نشان داد که در سال ۱۹۳۴، ۲٫۳ میلیون نفر در تعطیلات KdF شرکت کردند. تا سال ۱۹۳۸، این رقم به ۱۰٫۳ میلیون نفر افزایش یافت. با شروع جنگ در سال ۱۹۳۹، بیشتر برنامه های سازمان به حالت تعلیق درآمد و چندین پروژه مانند تفرجگاه پرورا هرگز تکمیل نشد. در ۲۷ نوامبر ۱۹۳۳، قدرت از طریق شادی توسط رابرت لی، یکی از زیرمجموعه های جبهه کارگر آلمان که هدف آن دسترسی آلمانی ها به فعالیت های اوقات فراغت زمانی ممتاز مانند سفرهای دریایی و مالکیت اتومبیل های شخصی اعلام شد تا با کاهش شکاف های طبقاتی توده های مختلف را به ج
امعه مردمی نزدیک کند. علاوه بر این، اعتقاد بر این بود که اگر به کارگران اوقات فراغت کافی داده شود و محیط های کاری تمیزتر فراهم شود، روحیه و بهره وری افزایش می یابد. در ابتدا برای کنترل اوقات فراغت عصر و آخر هفته در نظر گرفته شده بود، اما پس از استقبال مثبت از سفرهای قطار KdF تمرکز بر گردشگری معطوف شد. هلموت واگنر، نماینده این سازمان در ایران بود.
زنان در فناوری بین المللی (WITI) یک سازمان غیردولتی است که دستاوردهای زنان در فناوری ترویج می کند و حمایت، فرصت ها و الهام بخشی را گسترش می دهد. این شبکه توسط کارولین لیتون در سال ۱۹۸۹ به عنوان شبکه بین المللی زنان در فناوری تأسیس شد. این انجمن در سال ۲۰۰۱ به انجمن حرفه ای WITI تغییر نام داد، زمانی که به عنوان یک انجمن تجاری برای زنان در فناوری عمل کرد. این شرکت به خاطر تولید تالار مشاهیر بین المللی زنان در فناوری، که زنانی را معرفی می کند که سهم قابل توجهی در فناوری داشته اند، شناخته شده است. این گروه در سال ۱۹۸۹ از یک گروه ایمیل شروع شد، تا سال ۲۰۱۲ این گروه به ۲ میلیون نفر افزایش یافت و به یک سازمان پیشرو برای زنان در فناوری تبدیل شد. کنفرانس ۲۵ سالهWITI 2014 روشن شدن! شامل سخنرانانی مانند گوین شاتول، رئیس و مدیر عملیاتی اسپیس ایکس بود. در سال ۲۰۱۷، فناوری های رندستاد شراکتی با WITI برای رسیدگی به گروه های دارای نمایندگی جنسیتی در محل کار و تشویق دختران و زنان به دنبال آموزش فناوری و مشاغل اعلام کرد. زنان تأثیرگذار در ۲۰۲۱. جایزه یک عمر دستاورد. کارآفرین اجتماعی از سال ۲۰۱۵ و کارآفرین فناوری از سال ۱۹۹۹. م
ونیکا در حال حاضر مدیر اجرایی Kodea است، یک شرکت اجتماعی که مأموریت آن توانمندسازی دیجیتالی ساکنان شیلی، ترویج توسعه فناوری فراگیرتر و دموکراتیک کردن دانش علمی-دیجیتال است. ذینفعان خود را به صورت دیجیتالی توانمند کند و آنها را به فرصت هایی که عصر دیجیتال ارائه می دهد نزدیکتر کند. او به شدت برای ترویج بازآموزی شغلی دیجیتال، سواد تکنولوژیکی و آموزش مدرسه ای که علوم کامپیوتر را در کلاس درس ادغام می کند، کار کرده است. مونیکا با دیدگاه خود مبنی بر اینکه شیلی و آمریکای لاتین از اهمیت آموزش استعدادها برای دنیای دیجیتال به روشی گسترده و دسترسی دموکراتیک به مهارت های دیجیتالی سطح بالاتر آگاه می شوند، بزرگترین کمپین آموزش دیجیتال در جهان ساعت کد را به شیلی آورد. Code.org) و با بنیاد kodea چندین ابتکار در جهت آموزش توسعه داده است، مانند جایزه استعداد دیجیتال مدرسه Los سازندگان، آموزش تفکر محاسباتی ۶۰۰۰ معلم، EduK، ایده دیجیتال. همچنین؛ برنامه نویسان زن، استعدادهای دیجیتال برای شیلی و کارآفرینان مرتبط و پلت فرم شهروندی صدای ما. برنامه های او به بیش از ۱٫۵ میلیون نفر اجازه داده است تا مهارت های خود را برای قرن ۲۱ توسعه ده
ند و همچنین به خانواده و جامعه خود دسترسی پیدا کنند. او در سال ۲۰۱۵ جایزه زنان شلیکت در TIC و در سال ۲۰۱۶ جایزه صادرات خدمات (sofofa و وزارت دارایی) را دریافت کرد. او به عنوان بخشی از ۱۰۰ زن رهبر شیلی جایزه دریافت کرد و یک برند سفیر شیلی بود.
کشورهای آفریقایی پرتغالی زبان ( ; PALOP)، که به عنوان آفریقای پرتغالی زبان نیز شناخته می شود، شش کشور آفریقایی را که در آنها زبان پرتغالی زبان رسمی است در بر می گیرد: آنگولا، کیپ ورد، گینه بیسائو، موزامبیک، سائوتومه و پرنسیپ و از سال ۲۰۱۱، گینه استوایی. این شش کشور مستعمرات سابق امپراتوری پرتغال هستند. از سال ۱۷۷۸ تا زمان استقلال، گینه استوایی مستعمره امپراتوری اسپانیا بود. در سال ۱۹۹۲، پنج کشور آفریقایی لوزوفون یک سازمان بین دولتی به نام PALOP تشکیل دادند، مخففی محاوره ای که به «کشورهای آفریقایی زبان رسمی پرتغالی» ترجمه می شود ( .). کشورهای PALOP قراردادهای رسمی با پرتغال، اتحادیه اروپا و سازمان ملل متحد، امضا کرده اند و با هم برای ترویج توسعه فرهنگ، آموزش و حفظ زبان پرتغالی همکاری می کنند. در سال ۱۹۹۶، کشورهای آفریقایی پرتغالی زبان، همراه با پرتغال و برزیل، جامعه کشورهای پرتغالی زبان (، به اختصار CPLP) را تأسیس کردند، که بعداً تیمور شرقی در سال ۲۰۰۲ و گینه استوایی در سال ۲۰۱۴ به آن پیوستند. کشورهای PALOP. مستعمره پرتغال (۱۴۷۴–۱۷۷۸)، مستعمره اسپانیا (۱۷۷۸–۱۹۶۸). گینه استوایی در اکتبر ۲۰۱۱ پرتغالی را به عنوان
سومین زبان رسمی خود پذیرفت. گینه استوایی در ابتدا، قبل از اینکه در سال ۱۷۷۸ به عنوان بخشی از قرارهای صلح که، مستعمره ساکرامنتو در مخروط جنوبی قاره آمریکا را نیز در بر می گرفت، به اسپانیا فروخته شود یکی از مستعمره های پرتغال بود. با این وجود اشتراکات تاریخی و فرهنگی محدودی با سایر این کشورها دارد. گینه استوایی به طور سنتی بخشی از PALOP در نظر گرفته نمی شد، و یکی از اعضای مؤسس FORPALOP، نهادی که اخیراً ایجاد شده و PALOP، محفلی برای همکاری سیاسی- دیپلماتیک برای تعمیق روابط دوستی تاریخی و همبستگی بین این کشورهای آفریقایی، را در بر می گیرد، در ژوئن ۲۰۱۴ نبود. پرتغالی به ندرت در سراسر این کشور استفاده می شود. با این حال، این کشور در سال ۲۰۱۴ در CPLP پذیرفته شد و متعاقباً ششمین عضو FORPALOP شد.
جت چهارموتوره که گاهی کوادجت نیز نامیده می شود، هواپیمای جتی است که با چهار موتور کار می کند. وجود چهار موتور، باعث افزایش قدرت می شود و این امکان را برای چنین هواپیماهایی به عنوان هواپیمای مسافربری، باری و هواپیمای نظامی فراهم می کند. بسیاری از نخستین هواپیماهای جت دارای چهار موتور بودند که در میان آن ها دی هویلند کامت، نخستین هواپیمای جت تجاری جهان قرار دارد. در دهه های پس از معرفی، استفاده از هواپیماهای چهارموتوره، به تدریج به دلیل عوامل مختلفی از جمله تولید و عرضهٔ جت های دوموتوره برای پروازهای دورتر و تأکید بر بهره وری مصرف سوخت، کاهش یافته است. وضعیت کنونی. تولید نوع مسافری بوئینگ ۷۴۷–۴۰۰ از سال ۲۰۰۵ متوقف شد و تحویل ایرباس ای۳۴۰ به ۱۱ دستگاه در سال کاهش یافت، زیرا آن ها در رقابت با جت های دوموتورهٔ کارآمدتر و مقرون به صرفه تر روبرو بودند. در سال ۲۰۰۵ ایرباس ایرباس ۳۸۰ را معرفی کرد که در حال حاضر بزرگ ترین هواپیمای مسافربری جهان است. این هواپیما برای مسیرهایی با تقاضای بسیار بالا طراحی شده است و معمولاً ۵۷۵ مسافر را در دو عرشهٔ مجزا جا می دهد. با این حال، تا سال ۲۰۱۸، ایرباس تنها یک چهارم از رقم اولیهٔ
پیش بینی شدهٔ فروش ۱٬۲۰۰ فروند را طی دو دهه انجام داده است. این امر را می توان به گرایش مدرن به استفاده از جت های دوموتورهٔ کوچک تر اما بسیار کارآمد مانند ایرباس ۳۵۰ و بوئینگ ۷۸۷ نسبت داد. بزرگ ترین کاربر ایرباس ۳۸۰، هواپیمایی امارات است و مرکز اصلی آن در فرودگاه بین المللی دبی واقع شده است که بسیاری از پروازهای طولانی در این فرودگاه توقف دارند. این امر باعث می شود که امارات بتواند صندلی های ایرباس ۳۸۰های خود را راحت تر پر کند. ایرباس اعلام کرد که تولید ایرباس ۳۸۰، در سال ۲۰۲۱ به پایان می رسد. با ادامهٔ رشد قدرت موتور و کاهش تقاضای ظرفیت، هواپیماهای جت دوموتوره مانند بوئینگ ۷۸۷ دریم-لاینر و ایرباس ای۳۵۰ ایکس دابلیوبی وارد بازار هواپیماهایی شدند که در سال های قبل، به چهار موتور نیاز داشتند. در پاسخ به تولید ایرباس ۳۸۰، بوئینگ نیز ۷۴۷–۸ را در سال ۲۰۱۱ به عنوان جانشین ۷۴۷–۴۰۰ معرفی کرد. نوع مسافری ۷۴۷–۸آی تنها ۵۰ سفارش دریافت کرده است، در حالی که نوع باربری ۷۴۷–۸اِف با بیش از ۱۰۰ سفارش موفق تر بوده است. تا سال ۲۰۱۸، مدل ۷۴۷–۸اِف از نظر بُرد و توان حمل بار، بی رقیب است، و آن را به گزینه ای مناسب برای حمل بار تبدی
ل می کند.
زنان در سینمای ایران به نقش زنان در سینمای ایران می پردازد. زنان ایرانی نقش مهمی در به رسمیت شناختن جهانی هنر ایران و به ویژه سینمای ایران داشته اند. از زمان ظهور موج جدید سینمای ایران زنان ایران تعداد بی شماری از فارغ التحصیلان مدرسه فیلم را تولید کرده است. دوره. پس از انقلاب ۵۷ تغییراتی محسوس و اساسی در نحوه نگرش نسبت به زنان و بازنمایی آنها در سینمای ایران به وجود آمده است. چنین تغییراتی را به وضوح می توان از مشاهده نقش و جایگاه زنان در فیلم های سینمایی پیش و پس از انقلاب یافت. در دو دهه گذشته درصد کارگردانان سینمای ایران که زن هستند از درصد زنان کارگردان فیلم در اکثر کشورهای غربی فراتر رفته است. حذف بازیگران سینمای قبل از انقلاب ایران، با همراهی نسبی جریان معترض و روشنفکری اوایل انقلاب انجام شد. به ویژه روزنامه نگاران ادبیات سینمایی بعد از انقلاب و نشریاتی چون ماهنامه سینمایی فیلم، در این حذف ها با مدیران فرهنگی همراه بودند. نوع نگاه حقیرانه به آنچه فیلم فارسی خوانده می شد و همچنان نیز در میان گروهی از نویسندگان سینمای ایران جاری است، در همراهی با این حذف و محرومیت نقش داشت. این موضوع به ویژه با مشاهده مح
صولات جریان اصلی سینمای ایران که بخش عمده ای از آن ها تقلید و بازسازی فیلم های قبلی و استفاده از تمهیدات سطحی چون تقلید خوانندگان قدیمی و رقص مردان و شوخی های کلامی جنسی است، بیش از پیش پرسش های جدی را دربارهٔ دلایل واقعی حذف بازیگران قدیمی و آنچه به نام سینمای سطحی پیش از انقلاب خوانده می شد، طرح می کند. در دوره ده ساله پیش از انقلاب، حضور زنان در عرصه سینما به غیر از جایگاه موسیقی و تا حدودی جایگاه بازیگری در سایر جایگاه ها از دوره های مختلف بعد از انقلاب کمتر بوده است. در دوره «دفاع مقدس» علی رغم کاهش تعداد فیلم های تولیدشده، زنان در برخی جایگاه های مهم مانند کارگردانی و تولید فیلم حضوری پررنگ داشتند، اما در دو بخش موسیقی و بازیگری، میزان مشارکت آن ها کاهش چشمگیری داشته است. ویژگی شاخص دوره «سازندگی» افزایش مشارکت زنان در اغلب جایگاه ها در مقایسه با قبل است. در دوره «اصلاحات» با وجود کاهش تعداد فیلم های تولیدشده، حضور زنان در تمام جایگاه ها به جز بازیگری از دوره پیش از خود با افزایش مشارکت مواجه بوده است. در دوره «عدالت محوری» مجموع حضور زنان در عرصه های گوناگون تولید فیلم در مقایسه با دوره قبل و در مقایسه
با کل فیلم های تولیدشده، با کاهش مواجه بوده است. همچنین در این دوره، شاهد کاهش معنادار حضور زنان در سه عرصه موسیقی، بازیگری و صدا در مقایسه با دو دوره قبل هستیم، اما در دو عرصه نویسندگی و کارگردانی، حضور زنان از دوره قبل اندکی افزایش یافته است. تا دهه ۳۰. برخی از مورخان تاریخ سینمای ایران بر این باورند که نقش آفرینی آسیا قسطانیان در فیلم حاجی آقا آکتور سینما ساخته اوانس اوگانیانس که در ۱۱ بهمن سال ۱۳۱۲ در تهران اکران شد، نخستین حضور زن در سینمای ایران است. روح انگیز سامی نژاد با بازی در اولین فیلم ناطق تاریخ سینمای ایران به نام دختر لر، نخستین حضور رسمی زن در سینمای ایران را رقم زد. این فیلم در سال ۱۳۱۲ توسط اردشیر ایرانی و با همکاری عبدالحسین سپنتا در بمبئی ساخته شد و سامی نژاد، نقش گلنار را بازی کرد. سینمای ایران در این دوره علاوه بر وجود مخالفت هایی از سوی روحانیت با پدیده دیگری به نام سانسور هم مواجه شد. به استناد پژوهش ها، تغییر بخش کوتاهی از دیالوگ جعفر و گلنار، بازیگران فیلم دختر لر، نمونه ای از این وضعیت است. دهه ۴۰. سینمای ایران در دوره اشغال توسط متفقین و جانشینی محمدرضا پهلوی، فرصت چندانی برای عرض
اندام پیدا نکرد. در عوض تئاتر موقتاً توانست جای سینما را بگیرد. دهه های ۳۰، ۴۰ و ۵۰. شهلا ریاحی بازیگر معتبر تئاتر، در سال ۱۳۳۴ با ساخت فیلم «مرجان»، اولین کارگردان زنِ سینمای ایران شد. فخری خوروش بازیگر معتبر و حرفه ای، از سال ۱۳۳۹ تا ۱۳۵۶ در تئاترهای بسیاری به ایفای نقش پرداخت. یکی از تماشاگران نمایش های خوروش، فرخ غفاری بود که به تازگی تحصیلات سینمایی اش را در فرانسه به اتمام رسانده بود و برای ساختن فیلم های متفاوت در سینمای ایران به دنبال بازیگران مناسب می گشت. او در این جستجو، خوروش را انتخاب کرد و در فیلم «جنوب شهر» (۱۳۳۷) از بازی او استفاده کرد اما این فیلم توقیف شد و در سال ۱۳۴۲ با اعمال سانسور و با نام جدید "رقابت در شهر" به نمایش درآمد. فیلم مستند «خانه سیاه است» به کارگردانی فروغ فرخزاد و تهیه کنندگی ابراهیم گلستان در پاییز ۱۳۴۱ در پی دیدار فروغ فرخزاد از آسایشگاه جذامیان بابا باغی تبریز ساخته شد. این فیلم که به سفارش جمعیت کمک به جذامیان در استودیو فیلم گلستان ساخته شد، جایزهٔ بهترین فیلم مستند همان سال را در فستیوال فیلم آلمان غربی از آن خود کرد. این فیلم برای اولین بار در بهمن ۱۳۴۱ در کانون فیل
م ایران با حضور ابراهیم گلستان و فروغ فرخزاد به نمایش درآمد. در سال ۱۳۴۳، ابراهیم گلستان در استودیو گلستان، اولین بلند سینمایی خود، «خشت و آینه» را ساخت. این فیلم در ۲۲ دی ۱۳۴۴ در سینما رادیوسیتی تهران اکران شد و سه هفته در آن سینما بر روی پرده بود. در این فیلم، تاجی احمدی، صداپیشهٔ رادیو دوبلاژ، نقش اثرگذاری در کنار زکریا هاشمی بازی می کند. در سال ۱۳۴۹، ثریا قاسمی بازیگر باسابقهٔ تئاتر و رادیو، با ایفای یکی از نقش های اصلی «آرامش در حضور دیگران»، نخستین فیلم بلند ناصر تقوایی براساس داستانی به همین نام از غلامحسین ساعدی، عرصه جدی سینما را آزموده و آنقدر قدرتمند ظاهر شد که پس از گذشت این همه سال با اولین فیلم بلندش به یاد آورده می شود. فیلم اول ناصر تقوایی علاوه بر این که در جریان سینمای تجاری ایران تجربهٔ نامتعارفی بود، تصویر بسیار متفاوتی از شخصیت زن به نمایش گذاشت. اهمیت این موضوع از آن روست که در فیلم های «قیصر» ساختهٔ مسعود کیمیایی و «گاو» ساختهٔ داریوش مهرجویی، زن نقش چندانی نداشت و شاید بتوان ثریا قاسمی را پس از تاجی احمدی در «خشت و آینه»، دومین زنی دانست که در نقشی تأثیرگذار، عمیق و ماندگار درخشید. این
پس از نمایش محدودی که در جشن هنر شیراز (شهریور ۱۳۴۹) داشت، توقیف و بایگانی شد و پس از چهار سال سرانجام از ۲۲ فروردین ۱۳۵۲ در سینما کاپری تهران به نمایش درآمد و با استقبال منتقدان مواجه شد. با این همه قاسمی پس از حضور در فیلم تقوایی، برخلاف مادرش نادره، در فیلم های دیگری بازی نکرد و ترجیح داد فعالیت اصلی اش را در رادیو و تئاتر متمرکز کند. در سال ۱۳۴۹، هژیر داریوش فیلم بلند «بی تا» را با فیلم نامه ای از «گلی ترقی» با بازی گوگوش ستارهٔ محبوب موسیقی پاپ ایران، و صداپیشگی زهره شکوفنده ساخت که در سال ۱۳۵۱ اکران شد و با استقبال بسیار تماشاگران روبرو شد و گوگوش، برای بازی در این فیلم، برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر نقش اول زن از پنجمین جشنوارهٔ سینمایی سپاس شد. شهلا ریاحی در فیلم «درشکه چی» به کارگردانی و نویسندگی نصرت کریمی، در نقش زینت سادات -با صداپیشگی سیمین سرکوب- حضور یافت که اثر فکرشده و قابل تعمق سال ۱۳۵۰ سینمای ایران بود و ساختار محکمی داشت. آذر شیوا در سال ۱۳۵۰ و در اوج شهرت به دلیل اعتراض به وضع سینمای آن روز ایران، با هنرپیشگی خداحافظی کرد و برای اعتراض به در سایه قرار گرفتنش در چنین شرایطی، مدتی مقابل دانش
گاه تهران به فروختن آدامس پرداخت. برخی دلیل اعتراض وی را فساد و ابتذال حاکم در سینمای آن دوران می دانند. وی در این اقدام به در خواست هواداران بسیارش که دور او جمع شده بودند بسته های آدامس را امضا می کرد و به آنها می داد. سینمای ایران تا اوایل دهه ۵۰ در حالی تماشاچی داشت که نمایش برهنگی و عرفی کردن روابط جنسی زن و مرد بارها مورد انتقاد قرار می گرفت. ماهنامه فیلم و هنر در سال ۱۳۵۲ در انتقاد از نمایش برهنگی در سینما نوشت: شاخص ترین کارگردانی که در دوران پیش از انقلاب، به زنان از نگرشی دیگر می پردازد، بهرام بیضایی است که با سه فیلم «رگبار»، «غریبه و مه» و «کلاغ»، تصاویر متفاوتی از زن، با بازی پروانه معصومی و صداپیشگی ژاله کاظمی، را نشان می دهد. در «رگبار» زن متعلق به لایه های زیرین و فرودست جامعه است که در اوضاع دشوار خانواده اش را سرپرستی می کند. در «غریبه و مِه» زن از جهان اسطوره ها برخاسته و هویتی نمادین می یابد و در فیلم «کلاغ»، زن در جهان معاصر و مدرن، سعی در یافتن هویت خود در گذشته تاریخی اش دارد. مهری ودادیان در سال ۱۳۴۷ دومین فیلم خود، «شوهر آهو خانم» ساختهٔ داوود ملاپور بر اساس زمانی به همین نام نوشتهٔ ع
لی محمد افغانی، در نقش اصلی -با صداپیشگی بدری نوراللهی- به ایفای نقش پرداخت اما پس از آن در نقش فرعی و عمدتاً تیپ مادر سنتی حضور داشت. فخری خوروش، بازیگر خوش نام و باسابقه تئاتر وزارت فرهنگ و هنر، از اواخرِ دههٔ ۱۳۴۰ بارِ دیگر به سینما بازگشت و در برخی از مهم ترین فیلم های موج نوی سینمای ایران به ایفای نقش پرداخت؛ از جمله «آقای هالو» (داریوش مهرجویی)، «نفرین» (ناصر تقوایی)، «شازده احتجاب» (بهمن فرمان آرا) -همگی با صداپیشگی نیکو خردمند-، «شطرنج باد» (محمدرضا اصلانی) -با صدای خود- و «سوته دلان» (علی حاتمی) -با صداپیشگی زهره شکوفنده-. او یکی از معدود بازیگران زنی بود که پس از انقلاب ۱۳۵۷ نیز به فعالیت خود در ایران ادامه داد. نوری کسرائی در سال ۱۳۴۹ با فیلم «پنجره» ساختهٔ جلال مقدم به سینما معرفی شد. او در یکی از مصاحبه هایش گفته بود: «تمام سعی من این است که در فیلم های مبتذل تجارتی بازی نکنم و شکل تازه ای به کار بدهم…» کارنامهٔ بازیگری او تا حدی گواه این مدعاست؛ او در فیلم های نسبتاً متفاوت و غیر کلیشه ای بازی کرده است که برخی از آن ها جزو مهم ترین فیلم های موج نوی سینمای ایران به شمار می آیند؛ از جمله «تنگنا» (
۱۳۵۲) و «تنگسیر» (۱۳۵۲) از ساخته های امیر نادری، «مسلخ» (۱۳۵۳) ساختهٔ هادی صابر، «شازده احتجاب» (۱۳۵۳) ساختهٔ بهمن فرمان آرا و «شام آخر» (۱۳۵۵) ساختهٔ شهیار قنبری. او در فیلم «شازده احتجاب» که برپایهٔ رمانی به همین نام نوشتهٔ هوشنگ گلشیری ساخته شده، ایفاگر نقش "فخرالنساء" -با صداپیشگی مهین کسمایی- بوده است. عمدهٔ حضور سینمایی زری خوشکام به دو سال آغازین فعالیتش در سینمای ایران در سال های ۱۳۵۰ و ۱۳۵۱ بازمی گردد. در این سال ها او گرچه در فیلم های هنری متفاوت و موسوم به موج نوی سینمای ایران نظیر «آدمک» ساختهٔ خسرو هریتاش و «تپلی» ساختهٔ رضا میرلوحی بر پایهٔ «موش ها و آدم ها» نوشتهٔ جان استاین بک، ایفای نقش کرد؛ اما با توجه به جو حاکم بر سینمای ایران، معرف شخصیت هایی بی پروا و اغواگر بود. کاراکتر سینمایی او پس از ازدواج با علی حاتمی دگرگون و از آن پس حضور او در سینما کمرنگ و محدود به آثار همسرش نظیر فیلم «خواستگار» و مجموعه های تلویزیونی «سلطان صاحبقران» و «هزاردستان» (با نام زهرا حاتمی) شد. پس از انقلاب ۱۳۵۷ او ۳۰ سال ممنوع کار شد. «هشتمین روز هفته» تنها فیلم حسین رجاییان است که آن را پس از مراجعت به ایران در سا
ل ۱۳۵۲ ساخت. او در زمان اقامتش در ایالت کالیفرنیا در شهر لوس آنجلس با فرزانه تأییدی که در مدت اقامت ۵ ساله اش در آمریکا در کلاس های شبانه کالج های معتبر کالیفرنیا (کارگاه تئاتر) شرکت می کرد، آشنا شد. او فرزانه را برای ایفای نقش اول فیلم خود به ایران دعوت کرد. فرزانه تأییدی برای اولین بار حضور در سینمای ایران را با «هشتمین روز هفته» -با صداپیشگی ژاله کاظمی- تجربه کرد و به خاطر بازی در این فیلم جایزهٔ سپاس بهترین بازیگر زن در سال ۱۳۵۲ را از آن خود کرد. وی از بازیگران سرشناس و محبوب سینما و تئاتر پیش از انقلاب ۵۷ بود، اما از اوائل دهه ۶۰ دیگر اجازهٔ فعالیت پیدا نکرد و از ادارهٔ برنامه های تئاتر وزارت فرهنگ و هنر نیز که در استخدام رسمی آن بود، بدون ذکر دلیل اخراج شد. فروزان نزدیک به ۱۵ سال در سینمای حرفه ای فعالیت کرد که عمدتاً به نقش آفرینی در سینمای تجاری محدود بود. وی از ستارگان مشهور آثار موسوم به «فیلمفارسی» بود که حضورش در این گونه فیلم ها تضمینی برای موفقیت مالی فیلم ارزیابی می شد. با این حال، در کارنامهٔ فروزان چند فیلم متفاوت از بقیه نیز به چشم می خورد که حاصل همکاری او با او کارگردانان صاحب نامی مانند ع
لی حاتمی، فریدون گله و شاپور قریب است. فیلم «دایرهٔ مینا» (۱۳۵۳) به کارگردانی داریوش مهرجویی بر اساس داستان «آشغالدونی» نوشتهٔ غلامحسین ساعدی، تنها فیلم فروزان در سینمای موسوم به موج نو است که پس از سه سال توقیف، در سال ۱۳۵۶ پروانهٔ نمایش گرفت. حضور فروزان -با صداپیشگی ژاله کاظمی- چه از نظر منتقدان که انتظار نداشتند بازیگری از سینمای تجاری و موسوم به فیلمفارسی در فیلم روشن فکرانه ای از مهرجویی بازی کند، و چه از نظر عموم مردم جالب و خبرساز بود. در مجلهٔ اطلاعات هفتگی، شمارهٔ ۱۶۶، آذر ۱۳۵۲ نوشته: «چند روز قبل، عده ای از هنرمندان وزارت فرهنگ و هنر و تلویزیون ملی ایران برای تهیهٔ صحنه هایی از فیلم «دایرهٔ مینا» به مشهد آمده بودند. از جمله این هنرمندان، عزت الله انتظامی هنرپیشهٔ ارزندهٔ سینما و تئاتر بود. انتظامی را در سالن هتل یافتم و با او به گفتگویی کوتاه نشستم. از انتظامی دربارهٔ انتخاب فروزان، ستارهٔ مشهور سینما برای ایفای نقش در "دایرهٔ مینا" پرسش کردم و او گفت: «ما هنرپیشگان خوبی در سینما داریم. اما متأسفانه آنگونه که می بایست از آن ها بهره برداری نکردیم. فروزان برخلاف کاراکترهای قبلی اش که مجبور بود تجارتی
بازی کند در حال حاضر و در این مدت کوتاه همکاری با ما ثابت کرده است که خیلی بهتر و راحت تر در قالب شخصیت های مختلف ظاهر می شود.» انتظامی همچنین دراینباره می گوید: «وقتی در مشهد برای فیلم برداری می رفتیم، به خاطر حضور فروزان، غلغله می شد. به نحوی که ناگزیر بودند پس از فیلمبرداری او را با ماشین اسکورت کنند و به اقامتگاهش برسانند. می گفتند مهرجویی به این دلیل او را انتخاب کرده که فروش فیلم تضمین شود. در حالی که واقعیت چیز دیگری بود.» مهرجویی نیز در گفت گو با ایرج صابری دراین باره گفته است: - شرکت دادن فروزان در این فیلم برای خیلی ها شگفت انگیز بود. چرا او را انتخاب کردید؟مهرجویی: «به زهرا خوب می خورد. به علاوه فروزان هنرپیشهٔ خوبی است. با دیسیپلین و حرفه ای است؛ و اگر جای درست خودش بنشیند بهتر هم خواهد شد.»- فکر نمی کنید که او خوشگلتر از زهرای کتاب است؟مهرجویی: «چرا، قبول می کنم. علی هم همین طور.» شهره آغداشلو پیش از انقلاب ۱۳۵۷، تنها در سه فیلم مطرح سال ۱۳۵۶، «شطرنج باد» و «گزارش» -با صدای خود- و «سوته دلان» -با صداپیشگی نجمی فروهی- بازی کرد و با سه کارگردان بزرگ سینمای ایران، محمدرضا اصلانی، عباس کیارستمی و عل
ی حاتمی و همکاری داشت. در سال ۱۳۵۶، فیلم «بن بست» به کارگردانی پرویز صیاد بر اساس داستان کوتاهی از آنتوان چخوف به نام «"نقل از دفتر خاطرات یک دوشیزه"» ساخته شد. مری آپیک به خاطر بازی در این فیلم، از دهمین جشنواره بین المللی فیلم مسکو برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر زن شد. صداپیشگی زهره شکوفنده در این فیلم نقش مهمی در جلوه کردن بازی مری آپیک داشت و گویندگی او را در چشمگیر بودن این نقش نمی توان نادیده گرفت. کبری امین سعیدی با نام هُنری "شهرزاد"، یکی از نخستین فیلمسازان زن در سینمای ایران است. وی که در آغاز نقش های کوچکی (بیشتر نقش زنان رقاصه یا بدکاره) در سینما برعهده می گرفت، کم کم نقش های نسبتاً تأثیرگذاری در فیلم هایی مانند «صبح روز چهارم»، که در جشنواره سپاس برندهٔ جایزهٔ بازیگر نقش دوم زن شد، و «تنگنا» بازی کرد. شهرزاد حدود سال ۱۳۵۲ در اعتراض به فضای حاکم در فیلم فارسی از بازیگری کناره گیری کرد و به عضویت گروه سینمای آزاد درآمد و به ساختن فیلم کوتاه پرداخت. در همین زمان شعرهایش را چاپ می کرد و داستان های کوتاهش در نشریاتی چون روزنامه "آیندگان" و "کتاب جمعه" منتشر می شد. شهرزاد در سال ۱۳۵۶ نخستین و آخرین فیلم ب
لند خود به نام «مریم و مانی» را با بازی و سرمایه گذاری پوری بنایی -با صداپیشگی رفعت هاشم پور- ساخت. این فیلم از معدود فیلم های سینمای ایران پیش از انقلاب است که قهرمان داستان، نویسنده، و کارگردان آن زن هستند. اما فیلم در آن سال توقیف و در سال ۱۳۵۹ موفق به اکران محدود شد. اواخر دههٔ ۵۰ همزمان با وقوع انقلاب اسلامی، موج اعتراض ها به سینمای «مبتذل» با آتش سوزی ۲۵ سالن سینما بالا گرفت. دهه ۷۰. در سینمای دفاع مقدس نقش زن آن طوری که باید دیده نشده است. زنان در بیشتر اوقات فقط به عنوان همسر قهرمان و یک نقش فرعی حضور دارند. فیلم «شب بخیر فرمانده» به کارگردانی انسیه شاه حسینی یا «زیباتر از زندگی» یا فیلم «نجات یافتگان» ساخته رسول صدرعاملی آثاری هستند که زنان در آنها نقش اصلی دارند. دهه ۹۰. نگاه به زن ها در سینما از آن حالت سنتی که همیشه فقط مادر و همسر است و نقش کاملاً حاشیه ای در درام دارد و اصلاً فیلم بر شخصیت او متمرکز نیست، به آرامی خارج می شود. این نگاه به سمتی می رود که شخصیت زن به یکی از کارکترهای اصلی فیلم تبدیل می شود. شخصیت ها. در تاریخ سینمای ایران شخصیت های زن زیادی ماندگار شده اند. شخصیت نائی در فیلم باشو