Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هارات مکرری کردند که به دروغ عراق و القاعده را به عنوان یک تهدید واحد به هم مرتبط کردند و القا کردند که عراق در ۱۱ سپتامبر نقش داشته است. متأسفانه، دولت بوش کشور را به بهانه های واهی وارد جنگ کرد. در حالی که این گزارش بسیاری از مشکلات مربوط به اطلاعات را برجسته می کند و از دولت بوش به دلیل مدیریت جنگ و دلایل انجام این کار انتقاد می کند، گزارش همچنین در بسیاری از موارد از ادعاهای دولت بوش در مورد تسلیحات عراق حمایت می کند. برنامه های کشتار جمعی «به طور کلی توسط اطلاعات ثابت شده است». «شکی نیست که همه به هوش ناقص تکیه کرده ایم. اما، یک تفاوت اساسی بین تکیه بر هوش نادرست و ترسیم عمدی تصویری برای مردم آمریکا وجود دارد که می دانید کاملاً دقیق نیست» رئیس کمیته اطلاعاتی منتخب سنا، سن. جی راکفلر دو بار ادعا کرد که دفتر معاون وزیر دفاع در امور سیاست، یا رئیس سابق آن داگلاس فیث ممکن است در فعالیت های غیرقانونی شرکت داشته باشند،فاز۲ گزارش""هیچ چیزی برای اثبات این ادعا پیدا نکرد؛ هیچ چیز غیرقانونی در مورد"ادعا می شود "عملیات اطلاعاتی سرکش، هیچ چیز غیرقانونی در مورد دفتر برنامه های ویژه، و هیچ چیز غیرقانونی در مورد به اصط
لاح عدم اطلاع کنگره از فعالیت های اطلاعاتی ادعا شده."" سال قبل، رئیس بیانیه ای مطبوعاتی منتشر کرد و مدعی شد که به نظر می رسد این دفتر «با قانون مطابقت ندارد».با این حال، راکفلر به جای پیگیری این اتهامات، تصمیم گرفت موضوعی را دنبال کند که به اطلاعات غیرمرتبط و غیرمرتبط با عراق است.او یک جلسه اکتشافی را که در سال۲۰۰۱در رم بین دو مقام وزارت دفاع و دو ایرانی برگزار شد، پیگیری و تحقیق کرد.در نوشتن برای نظر اقلیت به عنوان بخشی از این گزارش آمده است که"«پس از ۴سال از طرح ادعاهای غیرقانونی در مورد فعالیت های غیرقانونی، به نظر می رسد که محاسبات این است که اعلامیه های رفتار «نامناسب» عناوین مورد نظر را ایجاد می کند که تنها بر کلمات سوزاننده تمرکز می کنند. به جای کمبود ماده در پشت آنها"."ما امیدواریم که این دیدگاه های اضافی به هدایت مجدد آن تمرکز به شواهد یا فقدان آن کمک کند."" علیرغم اینکه نانسی پلوسی، رئیس مجلس نمایندگان آمریکا به اعضای گروه خود گفته بود «استیضاح از روی میز خارج شده است؛ او علاقه ای به پیگیری آن ندارد»، دنیس کوچینیچ دی اوهایو در تلاشی برای استیضاح قطعنامه ای رسمی به مجلس نمایندگان ارائه کرد. رئیس جمهو
ر جورج دبلیو بوش از کاخ سفید. دموکرات های مجلس نمایندگان به اتفاق آرا به ارسال آن به یک کمیته رای دادند. مانوری که اساساً تلاش های کوچینیچ را از بین برد.
بُزُرگ هاگ یا درشت هاگ یا مگاسپور () نوعی از هاگ است که در گیاهان ناجورهاگ وجود دارد. این گیاهان دارای دو نوع هاگ، بزرگ هاگ و کوچک هاگ هستند. به طور کلی، بزرگ هاگ به یک گامتوفیت ماده جوانه می زند که سلول های تخمک را تولید می کند. اینها توسط گرده تولید شده توسط گامتوفیت نر حاصل از ریزهاگ بارور می شوند. گیاهان ناجورهاگ (هتروسپور) شامل گیاهان دانه ای (بازدانگان و گیاهان گلدار)، سرخس آبی سانان، علف خوک و شهپرعلفیان می شود. یکی از یاخته های پارانشیم خورش به نام یاخته مادر بزرگ هاگ که دودسته (دیپلوئید) است با تقسیم میوز چهار بزرگ هاگ تک دسته (هاپلوئید) را به وجود می آورد. سه تا از این سلول ها از بین رفته، بزرگ هاگ باقی مانده سه میتوز پیاپی انجام داده به این ترتیب هشت هسته هاپلوئید ایجاد می شود. هر هسته به یک سلول تکامل می یابد. به این ترتیب کیسه رویانی که گامتوفیت ماده است درون تخمک تشکیل می شود.
آلفرد گاولیر (Alfred Gaulier) (10 نوامبر ۱۸۲۹ – ۱۷ ژانویه ۱۸۹۸)، یک روزنامه نگار و سیاست مدار اهل فرانسه بود. پدرش افسر سواره نظام بود و به نظر می رسید که او هم مصمم است تا حرفه نظامی خود را پیش ببرد. در زمان کودتای که باعث قدرت گیری ناپلئون سوم شد، او یک ستوان فرعی در نظام پیاده بود. او سندی را امضاء نموده و بر علیه کودتا رأی داد، اما مجبور به استعفاء شد. پس از یک دوره مشکلات مالی، او در مدت باقی مانده امپراطوری دوم فرانسه و سال های اولیه جمهوری سوم فرانسه، به عنوان روزنامه نگار کار کرد. او یک جمهوری خواه رادیکال بود و از ۱۸۸۶ – ۱۸۸۹ از حوزه انتخابیه سین به عنوان نماینده پارلمان انتخاب گردید. سال های اولیه. آلفرد نیکولاس گاولیر در ۱۰ نوامبر ۱۸۲۹ در پاریس زاده شد. پدر وی جین-باپتستی گاولیر (متولد ۱۷۷۲) نام داشت و بازنشسته رهبر سواره نظام اسکادران، شوالیه سنت لوئیس و افسر لژیون دونور بود و مادرش انی انتوینیت گوگیت (متولد ۱۸۰۲) نام داشت. پدربزرگ وی، رینی گاولیر نجار بود. پدر او در بیشتر مبارزات جمهوری اول فرانسه و امپراطوری اول فرانسه شرکت کرده و در جنگ ینا، مدال افتخار به دست آورد. آلفرد گاولیر در مدرسه ملی نظ
امی پریتانی در لافلاش درس خواند، این مدرسه برای دوره آمادگی پسرانی است که برنامه دارند حرفه خود را در نظامی ادامه دهند. در ۱۸۴۷ میلادی، گاولیر به عنوان ستوان فرعی در تیپ ۴۹ ام پیاده نظام توظیف گردید. او در ۱۸۴۸ میلادی در مدرسه نظامی سن-سیر پذیرفته شد. او در زمان کودتای ۲ دسامبر ۱۸۵۱، دارای درجه نظامی ستوان دوم بود و در تیپ ۵۹ ام پیاده نظام خدمت می کرد. او از جمله معدود افسران در کشور و تنها افسر در پادگان پاریس بود که بر روی سندی امضاء نموده و علیه کودتا رأی داد. او برای رفتار نادرست و نداشتن آداب به نزد یک هیئت بررسی فراخوانده شده و مارشال برنارد پیری مانگان شغل او را به تعلیق درآورد. در نتیجه، او مجبور کرده شد تا از ارتش استعفا دهد. روزنامه نگار. گاولیر به پاریس نقل مکان نموده و در سال های اولیه امپراطوری دوم فرانسه برای پیدا کردن پول با مشکلات دست و پنجه نرم می کرد. او روزنامه نگار شده و به زودی با رسانه های دموکرات مشغول کار شد. گاولیر ازدواج کرد و یک فرزند داشت. او یکی از فعالین در منافع عمومی (L'Intérêt public) در ۱۸۶۷ میلادی بود. یکی از مقالات وی در منافع عمومی باعث مجازات وی از جانب پلیس انتظامی شد. ا
و در روزنامه L'Électeur libre به عنوان سردبیر و در روزنامه های Actionnaires و Le Temps به عنوان دبیر (۱۸۶۷) کار کرد. در جریان گردهمایی های انتخاباتی ماه می ۱۸۶۹، گاولیر در Let Temps اظهار داشت که اگر مردم پلیس را تشکیل دهند، آن ها به همان اندازه مسئول هستند که برگزارکنندگان مسئولیت دارند: در جریان کمون پاریس (۲۸ مارس – ۲۸ می ۱۸۷۱)، گاولیر به عنوان دبیر در روزنامهLa Discussion (12-16 می ۱۸۷۱) کار می کرد. او مالک، مدیر و سردبیر روزنامه کم عمر به نام La Politique بود (۱۷ می – ۱ ژوئن ۱۸۷۱). La Politique که سازمان انجمن حقوق پاریس بود، نخست توسط حکومت کمونیستی و بعداً توسط حکومت ورسای سرکوب گردید، چون این روزنامه از زیاده روی های آن ها انتقاد می کرد. او در روزنامه (۱۸۷۱–۱۸۸۶ میلادی) به عنوان دبیر پارلمانی کار کرد. او در این سِمت به جای کمیلی پلیتان گماشته شده بود. وی همچنین در La République française کار کرد. حرفه سیاسی. حرفه سیاسی کوتاه مدت گاولیر پس از آن شروع شد که اِرنست روش برای شرکت در سازمان دهی اعتصاب ۱۸۸۶ معدن چیان در انزن، به ۱۵ ماه حبس محکوم شد. آنری روشفور از کرسی نمایندگی مجلس خود استعفا داد و این امر
موجب برگزاری انتخابات میان دوره ای گردید و سوسیالیست ها به طور دسته جمعی روش را به عنوان نامزد خود در این انتخابات ثبت نام کردند. ژرژ کلمانسو تصمیم گرفت تا از روش حمایت نکند و روی حمایت مالی از آلفرد گاولیر به عنوان یک نامزد رادیکال تأکید کرد. او مورد حمایت تمامی رسانه های رادیکال قرار گرفت. گاولیر در ۲ می ۱۸۸۶ از حوزه انتخابیه شین به عنوان نماینده انتخاب گردید. روش بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ رأی به دست آورد، اما گائولر این انتخابات را با به دست آوردن ۱۴۶٬۰۰۰ برنده شد، این در حالی است که سایر نامزدان از قبیل ام. سابری که توسط امکان گراها حمایت می شد، مقدار اندکی رأی کسب کردند. براساس یادداشت روزنامه د لیوینگ ایج: گاولیر با گروه رادیکال چپ گرا نشست. در ۷ ژوئن ۱۸۸۶، بررسی تأیید وی به عنوان نامزد انتخابات منتهی به گفتمانی در مورد شخصیت او شد. روزنامه هایL'Intransigeant وCri du peuple او را متهم کردند که به دلیل خطاهای اخلاقی از ارتش اخراج شده است. او بیان داشت که پس از رأی دادن علیه کودتا، به رضایت خود استعفا داده بود. او همچنین سرزنش شده بود که نظر به قرارداد، وی از تیپ ی که در آن خدمت می کرد، مدیون است. او پاسخ داد که کل
دَین وی بیش از ۱٬۶۰۰ فرانک نبوده و از وزیر جنگ، جنرال بولانجر درخواست کرد تا در این مورد صحبت نماید. بولانجر حرف های گاولیر را تأیید نموده و از آن های که هرگز بدهی پول نداشتند درخواست کرد تا اولین سنگ را پرتاب کنند، گاولیر تأیید شد. گائولر معمولاً همراه با رادیکال ها رأی می داد. در دسامبر ۱۸۸۶، او پیشنهادی را برای تغییر قواعد شیوه کار در مورد دادن رأی اعتماد در یک وزارت خانه ارایه کرد. در ۱۱ فوریه ۱۸۸۷، او برخلاف ابقای ورقه رأی شهرستان، رأی داد. او همچنین برخلاف تأخیر در بازنگری قانون اساسی به یک زمان نامعلوم، برخلاف محاکمه سه عضو انجمن وطن پرستان (Ligue des Patriotes) و بر خلاف قانون لیسبون که طبق آن آزادی رسانه ها محدود می گردید، رأی داد. او از رأی دادن برای محاکمه جنرال بولانجر پرهیز کرد. دوره نمایندگی وی در ۱۱ نوامبر ۱۸۸۹ پایان یافت. آلفرد گاولیر به تاریخ ۱۷ ژانویه ۱۸۹۸ در پاریس درگذشت.
نیکولای نیکوویویچ ورونوف (; – ) فرد نظامی اهل امپراتوری روسیه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، نشان پرچم سرخ، نشان انقلاب اکتبر، مدال دفاع از لنینگراد، قهرمان اتحاد شوروی، مدال دفاع از مسکو، و مدال دفاع از استالینگراد شده است.
در هوش مصنوعی، سیستم های ایمنی مصنوعی دسته ای از سیستم های یادگیری ماشینی مبتنی بر قوانین و محاسباتی هوشمند هستند که از اصول و فرایندهای سیستم ایمنی مهره داران الهام گرفته شده اند. الگوریتم ها معمولاً بر اساس ویژگی های یادگیری و حافظه سیستم ایمنی برای استفاده در حل مسئله مدل سازی می شوند. حوزه سیستم های ایمنی مصنوعی (AIS) به انتزاع ساختار و عملکرد سیستم ایمنی به سیستم های محاسباتی و بررسی کاربرد این سیستم ها در حل مسائل محاسباتی از ریاضیات، مهندسی و فناوری اطلاعات مربوط می شود. AIS زیر شاخه ای از محاسبات با الهام از زیست شناسی و محاسبات طبیعی است که به یادگیری ماشین علاقه مند است و به حوزه گسترده تر هوش مصنوعی تعلق دارد. سیستم های ایمنی مصنوعی (AIS) سیستم های تطبیقی هستند که با الهام از ایمونولوژی نظری و عملکردها، اصول و مدل های ایمنی مشاهده شده، که برای حل مسئله به کار می روند. AIS از ایمونولوژی محاسباتی و زیست شناسی نظری که به شبیه سازی ایمونولوژی با استفاده از مدل های محاسباتی و ریاضی برای درک بهتر سیستم ایمنی مربوط می شود، متمایز است، اگرچه چنین مدل هایی زمینهٔ AIS را آغاز کردند و همچنان زمینه ای مناسب بر
ای الهام را فراهم می کنند. در نهایت، حوزه AIS بر خلاف سایر زمینه ها مانند محاسبات DNA، با بررسی سیستم ایمنی به عنوان بستری برای محاسبه سروکار ندارد. AIS در اواسط دهه ۱۹۸۰ با مقالاتی توسط فارمر، پاکارد و پرلسون (۱۹۸۶) و برسینی و وارلا (۱۹۹۰) در مورد شبکه های ایمنی پدیدار شد. با این حال، تنها در اواسط دهه ۱۹۹۰ بود که AIS به یک میدان برای خود تبدیل شد. فارست و همکاران (در مورد انتخاب منفی) و Kephart و همکاران. اولین مقالات خود را در مورد AIS در سال ۱۹۹۴ منتشر کردند و داسگوپتا مطالعات گسترده ای در مورد الگوریتم های انتخاب منفی انجام داد. هانت و کوک کار بر روی مدل های شبکه ایمنی را در سال ۱۹۹۵ آغاز کردند. تیمیس و نیل این کار را ادامه دادند و بهبودهایی ایجاد کردند. کار د کاسترو و فون زوبن و نیکوزیا و کوتلو (در مورد انتخاب کلونال) در سال ۲۰۰۲ قابل توجه شد. اولین کتاب در مورد سیستم های ایمنی مصنوعی توسط داسگوپتا در سال ۱۹۹۹ ویرایش شد. در حال حاضر، ایده های جدید در امتداد خطوط AIS، مانند نظریه خطر و الگوریتم های الهام گرفته از سیستم ایمنی ذاتی نیز در حال بررسی هستند. اگرچه برخی بر این باورند که این ایده های جدید هنوز
هیچ انتزاعی واقعاً «جدید» را بیش از الگوریتم های AIS موجود ارائه نمی کنند. با این حال، این موضوع به شدت مورد بحث است و این بحث یکی از نیروهای محرک اصلی برای توسعه AIS در حال حاضر است. دیگر پیشرفت های اخیر شامل کاوش در انحطاط در مدل های AIS است، که انگیزه آن نقش فرضی آن در یادگیری و تکامل باز است. در ابتدا AIS به دنبال یافتن انتزاعات کارآمد از فرایندهای موجود در سیستم ایمنی بود، اما اخیراً به مدل سازی فرایندهای بیولوژیکی و به کارگیری الگوریتم های ایمنی برای مشکلات بیوانفرماتیک علاقه مند شده است. در سال ۲۰۰۸، داسگوپتا و نینو یک کتاب درسی در مورد محاسبات ایمونولوژیک منتشر کردند که خلاصه ای از کارهای به روز مرتبط با تکنیک های مبتنی بر ایمنی را ارائه می دهد و طیف گسترده ای از کاربردها را توصیف می کند. تکنیک های رایج از نظریه های ایمنی شناسی خاصی الهام گرفته شده است که عملکرد و رفتار سیستم ایمنی سازگار پستانداران را توضیح می دهد. "الگوریتم انتخاب کلونال:" دسته ای از الگوریتم ها با الهام از نظریه انتخاب کلونال ایمنی اکتسابی که توضیح می دهد چگونه لنفوسیت های B و T پاسخ خود را به آنتی ژن ها در طول زمان بهبود می بخشند
که بلوغ میل نامیده می شود. این الگوریتم ها بر ویژگی های داروینی این نظریه تمرکز می کنند که در آن انتخاب از میل ترکیبی برهم کنش های آنتی ژن-آنتی بادی، تولید مثل از تقسیم سلولی الهام گرفته شده است، و تنوع از هیپرجهش سوماتیک الهام گرفته شده است. الگوریتم های انتخاب کلونال معمولاً برای حوزه های بهینه سازی و تشخیص الگو اعمال می شوند، که برخی از آنها شبیه تپه نوردی موازی و الگوریتم ژنتیک بدون عملگر نوترکیبی هستند. "الگوریتم انتخاب منفی:" با الهام از فرایندهای انتخاب مثبت و منفی که در طول بلوغ سلول های T در تیموس به نام تحمل سلول T رخ می دهد. انتخاب منفی به شناسایی و حذف (آپوپتوز) سلول های خود واکنش دهنده اشاره دارد، یعنی سلول های T که ممکن است بافت های خود را انتخاب کرده و به آنها حمله کنند. این دسته از الگوریتم ها معمولاً برای طبقه بندی و حوزه های مسئله تشخیص الگو استفاده می شوند که در آن فضای مسئله در مکمل دانش موجود مدل سازی می شود. به عنوان مثال، در مورد یک حوزه تشخیص ناهنجاری، الگوریتم مجموعه ای از آشکارسازهای الگوی نمونه آموزش دیده بر روی الگوهای عادی (غیر غیرعادی) را آماده می کند که الگوهای نادیده یا غیرعادی
را مدل و شناسایی می کند. "الگوریتم های شبکه ایمنی:" الگوریتم هایی الهام گرفته شده از تئوری شبکه های نامفهوم ارائه شده توسط نیلز کاج جرن که تنظیم سیستم ایمنی را توسط آنتی بادی های ضد ایدوتیپی (آنتی بادی هایی که برای سایر آنتی بادی ها انتخاب می کنند) توصیف می کند. این دسته از الگوریتم ها بر ساختارهای نمودار شبکه ای متمرکز هستند که در آن آنتی بادی ها (یا سلول های تولیدکننده آنتی بادی) گره ها را نشان می دهند و الگوریتم آموزشی شامل رشد یا برش لبه های بین گره ها بر اساس تمایل (شباهت در فضای نمایش مشکلات) است. الگوریتم های شبکه ایمنی در حوزه های خوشه بندی، تجسم داده ها، کنترل و بهینه سازی و اشتراک گذاری ویژگی ها با شبکه های عصبی مصنوعی استفاده شده اند. "الگوریتم های سلول های دندریتیک:" الگوریتم سلول های دندریتیک (DCA) نمونه ای از الگوریتم های الهام گرفته از ایمنی است که با استفاده از رویکرد چند مقیاسی توسعه یافته است. این الگوریتم بر اساس یک مدل انتزاعی از سلول های دندریتیک (DCs) است. DCA از طریق یک فرایند بررسی و مدل سازی جنبه های مختلف عملکرد DC، از شبکه های مولکولی موجود در سلول گرفته تا رفتار نشان داده شده توسط
جمعیتی از سلول ها، انتزاع و اجرا می شود. در داخل DCA اطلاعات در لایه های مختلف دانه بندی می شود که از طریق پردازش چند مقیاسی به دست می آید.
کی ایست (; ) یک آژانس مدیریتی بنیان گذاری شده توسط بازیگر به یونگ-جون است.
لی جی هون (؛ زادهٔ ) خواننده و بازیگر اهل کره جنوبی است. از آثاری که در آنها ایفای نقش کرده است می توان به "بخش قلب" (۲۰۰۷–۲۰۰۸) و "آه گوم بی من" (۲۰۱۶–۲۰۱۷) اشاره کرد.
لی جی هون (؛ زادهٔ ۲۹ اکتبر ۱۹۸۸) بازیگر اهل کره جنوبی است. او حرفهٔ بازیگری خود را در مجموعهٔ نوجوانانهٔ "مدرسه ۲۰۱۳" آغاز کرد و نقش های مکمل در درام های خانوادگی "تو بهترینی" و "رنگین کمان طلایی" ایفا کرده است.
براندنبورگر () در طول جنگ جهانی دوم از اعضای واحد نیروهای ویژه آلمانی براندنبورگ آلمان نازی بودند. در اصل، این واحد توسط سازمان اطلاعاتی ارتش، آبور تشکیل شده بود و به عنوان یک توسعه دهنده فعالیت می کرد. اعضای این یگان در تصرف اهداف مهم عملیاتی از طریق خرابکاری و نفوذ مشارکت داشتند. اعضای تشکیل دهنده آن که اتباع آلمانی و از طرفداران نازیسم بودند، که در خارج از کشور زندگی می کردند و به زبان ها غیر آلمانی مسلط بودند و همچنین با شیوه زندگی در منطقه عملیاتی که خارجی بودند آشنا بودند.
اندرو ناگورسکی (؛ – ) روزنامه نگار اهل ایالات متحده آمریکا بود که بیش از سه دهه را به عنوان خبرنگار و سردبیر خارجی نیوزویک گذراند.
فیودور ایسیدورویچ کوزنتسوف ( (۲۹ سپتامبر ۱۸۹۸ – ۲۲ مارس ۱۹۶۱) نظامی بلندپایه اهل روسیه بود که در جریان جنگ جهانی دوم فرماندهی یگان های مختلفی را در ارتش سرخ شوروی بر عهده داشت. زندگی. فیودور ایسیدورویچ کوزنتسوف در یک خانواده دهقان زاده شد. سال ۱۹۱۶ به نیروی زمینی امپراتوری روسیه پیوست. در جریان جنگ جهانی اول نبرد را به عنوان فرمانده دسته و یگان شناسایی پیاده نظام تجربه کرد. سال ۱۹۱۸ وارد ارتش سرخ شد. پس جنگ داخلی روسیه، فرمانده یک هنگ و تیپ تفنگ دار بود. دهه ۱۹۳۰ در جایگاه های آکادمیک مختلفی از جمله ریاست دانشکده نظامی فرونزه خدمت کرد. کوزنتسوف ماه ژوئیه سال ۱۹۳۸ به عنوان نایب فرمانده منطقه ویژه نظامی بلاروس برگزیده شد. یک سپاه را با موفقیت نسبی در جنگ زمستان علیه فنلاند فرماندهی نمود. پس از دوره های کوتاه ریاست دانشکده ستاد کل (ژوئیه ۱۹۴۰) و فرماندهی منطقه نظامی شمال قفقاز (اوت ۱۹۴۰)، ماه دسامبر سال ۱۹۴۰ به عنوان فرمانده منطقه ویژه نظامی بالتیک منصوب گردید. سال ۱۹۴۱ به درجه ارتشبدی ترفیع گرفت. با آغاز عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی، یگان او به جبهه شمال غربی تغییر نام داد. با تحمل شکست های سنگین در م
قابل مهاجمان، کوزنتسوف تنها تا دو هفته پس از آغاز جنگ در این جایگاه بود.
&lt;templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;اختلال ساختگی وضعیتی است که در آن فرد، "بدون انگیزه تمارض"، با ایجاد عمدی، تظاهر یا اغراق علائم، صرفاً برای رسیدن به نقش بیمار (برای خود یا دیگران)، به گونه ای رفتار می کند که گویی بیماری دارد. افراد مبتلا به اختلال ساختگی ممکن است با آلوده کردن نمونه های ادرار، مصرف مواد توهم زا، تزریق مواد دفعی جهت ایجاد آبسه و رفتارهای مشابه علائم بیماری زا ایجاد کنند.
کره جونگ آنگ دیلی () نسخهٔ انگلیسی زبان روزنامهٔ ملی کره جنوبی، "جونگ آنگ ایلبو" است. این روزنامه برای اولین بار در ۱۷ اکتبر ۲۰۰۰ منتشر شد و نام آن در ابتدا «JoongAng Ilbo English Edition» بود.
ماری لوریمر بیتریکس کمبل (؛ تلفظ نام خانوادگی: ؛ زادهٔ ۳ فوریه ۱۹۴۷) یک نویسنده و فعال مدنی اهل انگلستان است که از اوایل دهه ۱۹۷۰ میلادی بدین سو برای نشریه های متعددی نوشته است. کتاب های وی شامل "ملاقات دوباره ویگان پی یر" (۱۹۸۴ میلادی)، "گولیات: مکان های خطرناک بریتانیا" (۱۹۹۳) و "دیانا، شاه دخت ویلز: سیاست جنسی چگونه سلطنت را لرزاند" (۱۹۹۸ میلادی). وی فیلم های نیز ساخته است، از جمله "به کودکان گوش دهید" (۱۹۹۰ میلادی) که یک فیلم مستند در مورد کودک آزاری است. اوان زندگی. کمبل در شهر کارلایل، کامبرلند در انگلستان به دنیا آمد. او تعلیمات خود را در مدرسه متوسطه مدرن هارابی و دبیرستان دخترانه کارلایل و شهرستان (مدرسه دستور زبان) و از سال ۲۰۰۸ میلادی به بعد در آکادمی مرکزی ریچارد روز کسب کرد. والدین او، جیم و کترین بارنیس، اعضای حزب کمونیست بودند. او دو برادر/خواهر کوچک تر داشت. زندگی شخصی. بیتریکس بارنیس پس از ازدواج با بابی کمبل که قبلاً در گلاسگو یک تعمیرکار کشتی و نوازنده فیدل بود و همچنین در رنسانس سیاست رادیکال و موسیقی در اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی در اسکاتلند نقش داشت، نام خانوادگی خود را به کمبل تغییر داد. آن
ها در اواخر سال ۱۹۶۶ میلادی در شهر لندن باهم آشنا شدند و در یک خانه مشترک در منطقه تاور هملتس زندگی می کردند. آن ها در سال ۱۹۷۸ میلادی از هم طلاق گرفتند، اما تا زمان مرگ بابی در ۱۹۹۸ میلادی، باهم دوست های نزدیک بودند. بابی او را تشویق کرد تا شغلی در بخش خبرنگاری بی آبد و او در روزنامه مارنینگ استار که قبلاً معروف به دیلی ورکر بود و بابی در آنجا به عنوان گزارش گر بخش بوکس کار می کرد، به او پیوست. او در نخست به عنوان ویراستار انتشار و بعدتر به عنوان گزارش گر کار نمود. او در ۱۹۷۰ میلادی عمیقاً به جنبش آزادی بخش زنان متعهد شد و از آن زمان به بعد به مسائل مرتبط با مردان و زنان می پرداخت. او که در ۲۳ سالگی به همجنس گرا بودن خود پی برد، طبق بیانیه خودش، بدون هیچ فکری با یک زن ازدواج کرد تا میان «مشارکت مدنی» و «ازدواج» تمایز قایل شود. زندگی کاری و سیاسی. زمانی که کمبل در ۱۹۶۱ میلادی در راهپیمایی پیکار برای خلع سلاح هسته ای از الدرمستون تا لندن که اعتراضی در مقابل سلاح هسته ای بود، شرکت کرد. تنها چهارده سال داشت و همچنین در حالی که هنوز نوجوان بود، به حزب کمونیست پیوست. در آن زمان این حزب پیرامون موضع خود نسبت به ارت
باط با اتحاد جماهیر شوروی، دچار اختلاف نظر شدید بود. او عضو جناح ضد-استالین این حزب بوده و با تهاجم شوروی به چکسلواکی در ۱۹۶۸ میلادی مخالفت کرد. او و بابی کمبل در لندن به یک گروه دیگر اندیش در درون حزب کمونیستی که توسط استاد دانشگاه، بیل وارین تأسیس شده بود و استالین گرایی و سیاست اقتصادی حزب را نقد می کرد، پیوستند. از اوایل دهه ۱۹۷۰ میلادی، فعالیت کمبل در حزب کمونسیت به طور فزاینده ای همانند فعالیت یک فمینیست بود: از این منظر، او پایه های اساسی حزب کمونیست، شامل روی کرد سیاسی آن برای سازمان دهی در میان زنان و استراتژی کلی آن را به چالش کشید. جیوب اندروز، نظریات او را در کتاب خود تحت عنوان "بازی آخر و نیوتایمز: سال های آخر کمونیسم بریتانیایی ۱۹۶۴–۱۹۹۱" می نویسد که فمینیسم حالا «به یک اولویت مبدل شده است، نه پایین تر از یک هدف والاتر دیگر. این امر یکی از بخش مهم برای تعریف مجدد سوسیالیسم بود». کمبل یکی از گروه خبرنگاران در روزنامه مارنینگ استار بود که در اوایل دهه ۱۹۷۰ میلادی دبیر آن روزنامه را به چالش کشیدند تا گزارش های انحصاری روزنامه از حزب کمونیست و جنبش اتحادیه تجارتی را بشکند و گفتمانی را در مورد جنبش ه
ای اجتماعی در حال ظهور جدید باز نماید. پس از انتصاب تونی چاتر به عنوان دبیر روزنامه در ۱۹۷۶ میلادی، کمبل برای اصلاح آنچه روزنامه استار از دست داده بود، ناتوان شد و در نتیجه استعفا داد. به ژورنال مارکسیستم تودی که مربوط به حزب نیو تایمز گرامشی بود، ملحق شد. کمبل در اواخر دهه ۱۹۷۰ میلادی به طور اساسی با روزنامه تایم اوت کار می کرد، اما کارکنان این روزنامه در ۱۹۸۱ میلادی به خاطر پرداخت برابر برای تمامی کارمندان و برای حق مشاوره با کارکنان در مورد سرمایه گذاری های بزرگ، دست به اعتصاب کاری زده بودند. در نهایت، او و اکثریت کارکنان روزنامه تایم اوت را ترک نموده و یک مجله مشترک در لندن را به نام سیتی لیمیتس راه اندازی نمودند. ظهور جنبش آزادی بخش زنان، زندگی کمبل را تغییر داد. او همراه با میرس، گروه جنبش آزادی بخش زنان را در استراتفوردا، شرق لندن تأسیس کردند و در ۱۹۷۲ میلادی عضو گروهی از زنان حزب کمونیست بود که ژورنال رید رَگ را تأسیس نمودند. این روزنامه بی درنگ خود را برای پذیرفتن تمامی زنان از هر جنبشی باز نمود و خود را تنها یک ژورنال مارکسیست نه بلکه یک «ژورنال فمینیست» توصیف نموده و فمینیسم را به عنوان «جنبش سیاسی
که در نتیجه واکنش زنان به ستم های خود شان ظهور می کند» تعریف کرد. زمانی که حزب کمونیست، ژورنال رید رَگ را ممنوع اعلام کرد، پاسخ دسته جمعی دبیران ژورنال این بود، «این روزنامه از شما نیست که آن را ممنوع کنید» و ژورنال به شکوفایی خود برای مدت ده سال ادامه داد. نوشته های کمبل در دهه ۱۹۸۰ میلادی متمرکز بر تغییر دادن بریتانیا از طریق تاچرگرایی بود. او یک سفر شش ماهه در سراسر انگلستان را آغاز نموده و یک نقد مجادله آمیز از کتاب جرج اورول به نام جاده ای به سوی اسکله ویگان (۱۹۳۷ میلادی) و آنچه را که او نزدیکی به سوسیالیسم تبعیض جنسی می پنداشت، نوشت. او روی طرز دید حزب محافظه کار نسبت به زنان تحقیق کرد. وی همچنین با ظهور استقلال طلبی شهری رادیکال، به ویژه در لندن تحت رهبری کن لیوینگستون از حزب کارگر، از نظر سیاسی و از نظر شغلی رابطه پیدا کرد. در ۱۹۹۸ میلادی، کمبل از گزارش شورای شهری نیوکاسل مبنی بر اتهام های کودک آزاری در مهدکودک شیلدفیلد در این شهر در ۱۹۹۳ میلادی، گزارشی منتشر کرد. او ادعا کرد که بررسی شورا «قاطع» بوده و به «شواهد قانع کننده ای مبنی بر سوءاستفاده جنسی و آزار حدود ۳۵۰ کودک» دست یافته بود. متجاوزهای مته
م شده، کارگران مهدکودک به نام های دان ریید و کرستوفر لیلی بودند که قبلاً از چندین اتهام در محکمه های کیفری در ۱۹۹۴ میلادی تبرئه شده بودند. متعاقب این رویدادها، آن ها توانستند با موفقیت، شورا و «تیم مستقل بررسی» که این گزارش را تهیه کرده بود و روزنامه محلی ایونینگ کرونیکل را به اتهام تهمت به محکمه بکشانند. در این پرونده، قاضی یک مورد «بسیار نادر» از «سوء نیت» از جانب تیم مستقل بررسی را یافت، چون «این تیم در گزارش خود تعدادی از ادعاهای اساسی را گنجاندند که آن ها باید می دانستند نادرست است و این ادعا را نمی توان بر مبنای بی لیاقتی یا تنها بی توجهی تشریح کرد» و در نتیجه قاضی مبلغ ۲۰۰٬۰۰۰ پوند برای حداکثر آسیب رسانده شده به هر کدام از متهمین، رید و لیلی، اعطاء کرد. یکی از افراد عضو این تیم بررسی مستقل، از همکاران نزدیک کمبل به نام جودیت جونز بود. کمبل همچنین در مورد اتهامات حالا رد شده در رسوایی آزار جنسی کودکان در کلیولند و همچنین در مورد اتهامات مشابه در ناتنگهام نوشت. کمبل در ۹ فوریه ۱۹۹۱، همراه با معاون خدمات اجتماعی ناتنگهام شایر به نام اندی کراول و برخی دیگر افراد در برنامه تلویزیونی پس از تاریکی (After Dark
) ظاهر شد.
پلی الفین نوعی پلیمر با فرمول کلی &lt;chem&gt;(CH2CHR)n&lt;/chem&gt; است که در آن R یک گروه آلکیلی است. آنها معمولاً از مجموعه کوچکی از اولفین های ساده (آلکن ها) مشتق شده اند. این مواد غالباً در مفهوم تجاری پلی اتیلن و پلی پروپیلن هستند. پلی اولفین های تخصصی تر عبارتند از پلی ایزو بوتیلن و پلی متیل پنتن. همه آنها روغن ها یا جامداتی، بی رنگ یا سفید هستند. بسیاری از کوپلیمرها مانند پلی بوتن که از مخلوطی از ایزومرهای مختلف بوتن به دست می آید، شناخته می شوند. نام هر پلی اولفین نشان دهنده اولفینی است که از آن تهیه شده است. به عنوان مثال، پلی اتیلن از اتیلن و پلی متیل پنتن از ۴-متیل-۱-پنتن مشتق شده است. پلی اولفین ها خود اولفین نیستند زیرا پیوند دوگانه هر مونومر اولفین برای تشکیل پلیمر شکسته می شود. مونومرهایی که بیشتر از یک پیوند دوگانه دارند مانند بوتادین و ایزوپرن، در ساختار پلیمرهای تولید شده از آنها حاوی یک پیوند دوگانه هستند (پلی بوتادین و پلی ایزوپرن) و معمولاً پلی اولفین در نظر گرفته نمی شوند. پلی الفین ها پایه بسیاری از صنایع شیمیایی هستند. پلی اولفین های صنعتی. بیشتر پلی اولفین ها از افزودن مونومر به کاتا
لیزورهای حاوی فلز ساخته می شوند و این واکنش بسیار گرمازا است. به طور سنتی از کاتالیزورهای زیگلر-ناتا استفاده می شود. این کاتالیزورها که بعد از دریافت جایزه نوبل توسط کارل زیگلر و جولیو ناتا به این نام نامگذاری شده اند، از تصفیه کلریدهای تیتانیوم با ترکیبات آلی آلومینیومی مانند تری اتیل آلومینیوم تهیه می شوند. در برخی موارد، کاتالیزور نامحلول است و به صورت مخلوطی نیمه مایع استفاده می شود. در مورد پلی اتیلن، اغلب از کاتالیزورهای فیلیپس حاوی کروم استفاده می شود. کاتالیزورهای کامینسکی خانواده دیگری از کاتالیزورها هستند که تمایل دارند تا به تغییرات سیستماتیک برای اصلاح ساختار پلیمر، به ویژه برای پلی پروپیلن بپردازند. خواص. خواص پلی اولفین از جامدات مایع مانند تا جامدات سخت متغیر است و در درجه اول خواص آنها با وزن مولکولی و درجه بلورینگی تعیین می شود. درجه بلورینگی پلی اولفین از ۰٪ (مایع مانند) تا ۶۰٪ یا بالاتر (پلاستیک های سخت) متغیر است. بلورینگی عمدتاً توسط طول توالی های قابل تبلور پلیمر که در طی پلیمریزاسیون ایجاد می شوند، کنترل می شود. مثال هایی از این فرایند عبارتند از اضافه کردن درصد کمی از یک کومونومر مانند