Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اظهار وجودکردم و اولین گریه ام را در نیمه شب پنجم عید سردادم. زمانی که بچه ها خواب بودند و خواب عیدی هایی که گرفته بودند، می دیدند. شش ساله بودم که با آمدن سپاه دانش به روستا، شاگرد مدرسه ای شدم. مدرسه ای که شاید تا شش ماه کتاب و دفتری در کار نبود و آن معلم جوان، با قصه هایش ما را سرگرم می کرد. معنی درس و مدرسه برای ما چیز دیگری بود. دنیاهای عجیب و سحرانگیزی که معلم جوان ما در قصه هایش، برای ما تصویر می کرد، چنان روح و جسم ما را مسحور می کرد که هنوز آفتاب نزده ما را به در خانه ای که مدرسه مان بود، می کشاند. کلاس اول و دوم، همین جوان، معلم ما بود و بعد که او سربازیش تمام شد، مدرسهٔ ما رسماً جزو مدارس آموزش و پرورش درآمد و من به کلاس سوم رفتم. با اینکه روستای ما، یعنی حسن آباد در فاصله بیست کیلومتری شهر یزد قرار دارد، ولی مدرسه ای دو اتاقه داشت. یک اتاق، اتاق معلم بود. و اتاق دیگر هم کلاس ما بچه ها. یادم نیست در هر کلاس چند دانش آموز بودیم، اما می دانم که ما همه دانش آموزان مدرسه مان یک معلم داشتیم. هر ساعت معلم ما مجبور بود، وقتش را طوری تقسیم کند که هر شش کلاس از وجود او استفاده کنند. من در چنین مدرسه ای تا ک
لاس ششم درس خواندم و در امتحانات نهایی ششم ابتدایی، جزو ده نفر اول بخش بودم. آن سال تابستان اصلاً قصد و بنای ادامه تحصیل نداشتم. با تعطیلی مدرسه، پدرم دستم را گرفت و رفتیم سر جاده تا مرا ببرد تهران که کاری یاد بگیرم. خوب است پرانتزی باز کنم. پدرم سه شغل مهم داشت. هم کشاورز بود و آب و ملک و گاو و گوسفند داشتیم و هم بنای آبادی. شاید بیشتر خانه های روستای خودمان و روستاهای اطراف را او ساخته بود. بیشتر مدرسه ها، حمام ها و آب انبارهای آن منطقه به دست او ساخته شده بودند. با این دو شغل مهم، او روضه خوان هم بود و شب هایی که روضه خوانی بود، او هم منبر می رفت. ما چهار برادر بودیم و یک خواهر. البته پنج خواهرکوچک من در همان سالهای اول زندگی عمرشان را به شما دادند. برادرهایم، هر یک وقتی به سن نوجوانی رسیده بودند، مشغول کار شده و زمانی که من دوره شش ساله ابتدایی را تمام کردم، دو برادر بزرگترم، در تهران برای خودشان خانه و زندگی و زن و بچه داشتند. پدرم مرا آورد و سپرد دست این دو برادر تا کاری یادم بدهند و رسم و راه زندگی. و من شدم شاگرد بنا. هر روز همراه برادرم می رفتم سر کار. اما آن سال تابستان تقدیر چنان بود که ما برای یک
دانشجوی دوره فوق لیسانس اقتصاد کار می کردیم. در این آمد و رفت ها این دانشجو با من دوست شد و از درس و مدرسه ام پرسید و زمانی که فهمید، آمده ام تا برای همیشه کار کنم، با برادرم حرف زد و حرف زد و چنان شد که در پایان تابستان برادرم مرا برد ناصرخسرو، یک کت، یک کتانی از فروشگاه وین و یک دوچرخه کهنه برایم خرید و بعد هم با یک بلیط تهران – یزد مرا روانه کرد. همه مزدی که در این سه ماه کار کردن گرفته بودم در جیبم بود. شب تا صبح با دنیایی فکر و خیال نسبت به آینده به سر بردم، می دانستم که پدرم با این کار موافق نیست. همین طور هم بود. دور از چشم پدر به دبیرستان رفتم و ثبت نام کردم و زمانی که پدرم از دبیرستان رفتنم باخبر شد، تا دو ماه با من قهر بود. از آن پس کارم همین بود، تابستان ها و تعطیلات کار می کردم، تا خرج تحصیلم را درآوردم. سه ساله اول متوسطه، یعنی تاکلاس ۹ را در دبیرستان تربیت «مجومرد» که امروز نام رضوان شهر را بر آن نهاده اند گذراندم و سه ساله دوم دبیرستان را در دبیرستان ایرانشهر یزد و در رشته ریاضی به پایان بردم. سال ۵۴ بود. در کنکور سراسری با اینکه رتبه ۱۹۳۶ در بین کل شرکت کنندگان را داشتم در رشته حسابداری و مدیر
یت دانشکده علوم اداری دانشگاه تهران ادامه تحصیل دادم. قصدم این بود که با رفتن به کلاس های کنکور و هنر، در رشته نقاشی ادامه تحصیل دهم. ولی دانشگاه و فضای سیاسی حاکم بر آن، در آن سال ها، دنیای ذهنی مرا عوض کرد. نه تنها دنیای ذهنی، بلکه ایده آل ها، امید و آرزوهایم را. روزها در محیط دانشگاه و در کلاس های درس و شب ها هم در خوابگاه دانشجویی، یعنی کوی دانشگاه تهران، فرصتی پیش آورد تا زندگی کامل دانشجویی داشته باشم. شاید بشود گفت که سالهای ۱۳۵۴ تا ۱۳۵۷ بهترین سال های مبارزات دانشجویی بوده است. در این سال ها، کمتر شاهد انحراف در مبارزات دانشجویی هستیم. دلیلش هم حضور دانشجویان در مجامع و محیط های مذهبی و مردمی بود. به همین دلیل، من جزو خوش شانس ترین دانشجویان آن زمان بودم. در همان ترم اول، پایم به کتابخانه های دانشجویی باز شد. کتابخانه های دانشجویی، کتابخانه هایی بودند، جدا از کتابخانه های رسمی دانشکده ها. دانشجویان مبارز هر دانشکده کتابخانه کوچکی تشکیل داده بودند و عمده کتاب های موجود در آن کتابخانه، کتاب هایی بود که یا در بیرون موجود نبود و رژیم شاه آنها را ممنوع الچاپ کرده بود، یا کمیاب بود یا به خاطر محتوی کتاب ارز
ش آن را داشت که در چنین کتابخانه ای جای گیرد. من بچه روستایی که به خاطر نبود امکانات از هر جهت، کمتر کتاب خوانده بودم، حالا به دریایی زلال و بی پایان رسیده بودم. می توانم ادعا کنم که مشتری دائمی چند کتابخانه دانشجویی بودم و آن قدر کتاب خواندم که جبران ده، پانزده سال کم مطالعه کردنم شد. بیشتر کتاب هایی که می خواندم کتاب های داستانی بود و در میان این کتاب های داستانی هم داستان هایی که برای نوجوانان نوشته شده بود، سالمتر و با روحیه من بچه روستایی سازگارتر بود. سال ۱۳۵۷، یعنی در اوج جریان انقلاب اسلامی، من در یکی از مدارس تهران، معلم ریاضی سال دوم راهنمایی بودم. بچه ها با من راحت بودند. در ضمن درس ریاضی، می دیدم که بچه ها بین خودشان پچ پچ می کنند. گاهی یواشکی خبری به هم می رساندند و گاهی در حال نقشه کشیدن هستند، تقریباً می توانستم بفهمم که آنها چه می کنند. آنها هم جزیی از این جریان عظیم انقلابی بودند. اول کاری به کارشان نداشتم، چرا که فکر می کردم، اینطوری راحت ترند و بهتر کارشان را پیش می برند، اما کم کم رابطه ما چنان صمیمانه شد که گاهی می آمدند و از برنامه هایشان برایم تعریف می کردند. این رابطه، نقطه شروع فکری ب
ود که بعدها به رمان مدرسه انقلاب تبدیل شد. البته آن زمان من اصلاً فکر نمی کردم رمان می نویسم. فکر می کردم حالا که من شاهد مبارزه و فعالیت شاگردانم هستم، بنویسم تا حداقل برای خودم بماند. مبارزات مردم اوج گرفت و به پیروزی رسید و من چون پرکاهی بودم که روی رودخانه ای غران قرار گرفته باشد. جریان توفنده انقلاب مرا هم با خود می برد. به خاطر علاقه و ارتباطی که با بعضی دوستان داشتم رفت و آمدی با بچه های تشکیل دهنده حوزه اندیشه و هنر اسلامی داشتم. در اولین کلاس های داستان آنجا شرکت می کردم. قصه می نوشتم و قصه هایم را در جلسات قصه آنجا می خواندم. تا اینکه یک روز، رمان مدرسه انقلاب را به یکی از دوستان دادم تا مطالعه کند. (آقای امیرحسین فردی) و نظراتش را به من بدهد. اتفاقاً در همان زمان ایشان به کیهان بچه ها رفتند و چند روز بعد که برای گرفتن جواب رفتم، مجبور شدم بروم کیهان بچه ها. آن روز آقای فردی به من خبر داد که نوشته را خوانده ام و قرار است در مجله کیهان بچه ها چاپ شود. راستش کمی شوکه شدم. تا یک ماهی که طول کشید و اولین شماره آن چاپ شد، ذهنیت عجیبی داشتم. و آن روز که اولین شماره مدرسه انقلاب چاپ شد. مجله را ورق زدم، به
داستان خودم که رسیدم، تا چند دقیقه ای به آن خیره شدم. پیش خودم می گفتم: آیا راستی راستی این داستان من است؟ این نوشته من است. و بعد از چند دقیقه، پذیرفتم که بله، این نوشته من است. از آن روز، حالت خاصی در من ایجاد شده بود. حالتی که انگار به همه قول داده بودم داستان بنویسم و نمی خواستم بدقول شوم. این بود که همه فکر و ذهنیتم نوشتن بود. با چاپ داستان مدرسه انقلاب همکاری من هم با مجله کیهان بچه ها شروع شد. برای مجله، داستان می نوشتم، مجموعه ای از مطالب علمی برای بچه ها که بعدها با شخصیت عمو حسین ادامه یافت، نقد و معرفی کتاب و … شاید از سالهای ۱۳۶۴ – ۱۳۶۵ بود که جلسات قصه کیهان بچه ها به بنده سپرده شد. همچنین مسئولیت تأمین و انتخاب قصه های مجله که تا سال ۱۳۷۵ ادامه داشت. سالهایی که بیشترین و بهترین سالهای کاری من بود. از سال ۷۵ حدود یک سال مرا به تحریریه روزنامهٔ کیهان فرستادند. برای کار در صفحه ادبی روزنامه، اما از آنجا که به نوع نگاه سردبیر روزنامه که نقد و بررسی های جهت دار و دسته بندی نویسندگان به خودی و غیرخودی بود، اعتقادی نداشتم، هیچ مطلبی در آن صفحه چاپ نکردم. بعد از یک سال به انتشارات کیهان رفتم و چهار، پن
ج سالی هم کارشناس ادبی آنجا بودم، سرانجام به این نتیجه رسیدم که آنجا جای من نیست و خودم را بازخرید کردم و از کیهان بیرون آمدم. سال ۸۱ بود که به حوزه هنری رفتم. عضوی از مرکز آفرینش های ادبی حوزه و مسئول کلاس های قصه نویسی آن مرکز شدم. از ۸۱ پانزده، شانزده سالی هم مدرس کلاس های قصه نویسی حوزه هنری بودم. حاصل این چهل سالِ کار ادبی، ۹ رمان نوجوانانه؛ آتش در خرمن (رمان برگزیده و کتاب سال ۶۷ وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی)، مدرسه انقلاب، کودک و طوفان، بچه های سنگان، امیرکوچولوی هشتم (برگزیده جشنواره ادبی کانون پرورشی به انتخاب داوران نوجوان)، راهزن ها (کتاب برگزیده تشویقی ارشاد)، زندانی قلعه هفت حصار، پری نخلستان (رمان برگزیده تشویقی ارشاد) و پسران جزیره. دو رمان بزرگسال عشق سال های جنگ که براساس آن سریالی ۱۳ قسمتی در شبکه سه سیما ساخته شد و فصل کبوتر (رمان برگزیده دوم جشنواره داستان انقلاب حوزه هنری). حاصلِ این چهل سال کار ادبی، این آثار است: رمان نوجوانانه. آتش در خرمن (رمان برگزیده و کتاب سال ۶۷ وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی) مدرسه انقلاب کودک و طوفان بچه های سنگان امیرکوچولوی هشتم (برگزیده جشنواره ادبی کانون پرورشی به
انتخاب داوران نوجوان) راهزن ها (کتاب برگزیده تشویقی ارشاد) زندانی قلعه هفت حصار پری نخلستان (رمان برگزیده تشویقی ارشاد) پسران جزیره رمان بزرگسال. عشق سال های جنگ (که براساس آن سریالی ۱۳ قسمتی در شبکه سه سیما ساخته شد) فصل کبوتر (رمان برگزیده دوم جشنواره داستان انقلاب حوزه هنری) داستان کوتاه و مجموعه داستان. قصه ای که راست بود قهرمان در پناه خانه دوست قصه های کوچک برای بچه های کوچک رودخانه ای که راهش را گم کرده بود قصه های حسن کچل ترجمه ها. کوه ها و آتشفشان ها مادرجان مرا دوست داری؟ دوستان من استنلی پسرک کاغذی قصه های مزرعه (۱۲ جلدی) تو هم می توانی (۶ جلدی) اولین تجربه های تو (۱۰ جلدی) آدم های زیاده رو (۶ جلدی) بازآفرینی ها. قصه های شاهنامه سمک عیار قصه های مثنوی قصه های هزار و یک شب قصه های جوامع الحکایات قصه های مذهبی. چهارده قصه، چهارده معصوم پیامبران و قصه هایشان سی روز با پیامبر (۱۲ جلدی) قصه های بانو فاطمه (۱۰ جلدی) قصه هایی از باقر (۱۰ جلدی) قصه هایی از جواد (۸ قصه)
گراکو () شرکت تولید صنعتی آمریکایی است، که در سال ۱۹۲۶ تأسیس شد. گراکو یک شرکت صنعتی آمریکایی است که در توسعه و تولید سیستم ها و محصولات مرتبط با جابجایی سیالات تخصص دارد. دفتر مرکزی این شرکت در مینیاپولیس، مینه سوتا واقع شده و محصولات خود را به مشتریان در سراسر جهان عرضه می کند.
گریف () شرکت بسته بندی آمریکایی است، که در سال ۱۸۷۷ تأسیس شد.
گراسری اوتلت () شرکت خرده فروشی آمریکایی است، که در سال ۱۹۴۶ تأسیس شد.
بهرام مجدزاده(۱۲۸۴ کرمان-۱۳۴۸) وکیل و نماینده مجلس در دوره هفدهم مجلس شورای ملی بود. خانواده و تحصیلات. مجدزاده فرزند احمد مجدالاسلام کرمانی صاحب و مدیر روزنامه های ندای وطن، کشکول، الجمال، محاکمات و از اعضای انجمن باغ میکده بود. او در سال ۱۲۸۴ در کرمان به دنیا آمد و تحصیلات خود را در رشته حقوق قضائی در اولین دوره مدرسه قضائی به ریاست علی اکبر داور به پایان برد. فعالیتهای سیاسی. بهرام مجدزاده پس از اتمام تحصیلات حقوق به دانشکده افسری نیز رفته و تا درجه ستوانی در ارتش به فعالیت پرداخت. وی سپس به وکالت دادگستری پرداخت و در دوره هفدهم مجلس شورای ملی به از سوی اهالی کرمان به مجلس راه یافت و به عضویت فراکسیون نهضت ملی درآمد. وی در جریان مشخص شدن حدود اختیارات سلطنت سلطنت عضو هیئت ۸ نفر منتخب مجلس و از عوامل تصویب آن مصوبه بود. پس از کودتای ۲۸ مرداد وی به همراه حسن صدر، حسین شهیدزاده به عنوان وکیل انتخابی دکتر مصدق اعلام می شود. که با توجه به دادگاه نظامی این امر مورد پذیرش قرار نگرفت. در برابر این امر مصدق حسین بزرگمهر را به عنوان وکیل تسخیری و مجدزاده را به عنوان وکیل انتخابی اعلام کرد. اگرچه او را به عنوان وکیل
انتخابی به دادگاه راه ندادند ولی وی لایحه دفاعی خود را نوشته و در اختیار دکتر مصدق قرار داد. پس از پایان محاکمه مجدزاده به یکی از املاک خود در زرند تبعید شد. او مسئولیت موقوفه مدرسه خاندانقلی بیگ افشار را تا پایان عمر بر عهده داشت. وی در سن ۶۴ سالگی به اسلحه شکاری خودکشی کرد.
در تحقیقات پدیدارشناختی کیفی، منظور از تجربه زیسته یک بازنمایی از تجربیات و انتخاب های یک شخص معین و دانشی است که او از این تجربیات و انتخاب ها به دست می آورد. این تجربه به همراه مواردی که بر جامعه و فرهنگ متمرکزند و آن هایی که روی زبان و ارتباطات تمرکز دارند شاخه ای از تحقیقات کیفی است. در فلسفه ویلهلم دیلتای، علوم انسانی مبتنی بر تجربه زیسته است که باعث می شود این علوم با علوم طبیعی که مبتنی بر تجربیات علمی هستند تفاوت اساسی داشته باشند. از این زاویه نیز می توان به این دیدگاه نگریست که از آن جا که هر تجربه دارای مؤلفه های عینی و ذهنی است، برای محقق مهم است که تمام جنبه های آن را درک کند. در تحقیقات پدیدارشناختی، تجربیات زیسته ابژه اصلی مطالعه است، اما هدف از این تحقیقات درک تجارب زیسته افراد به عنوان واقعیت نیست، بلکه تعیین معنای قابل درک چنین تجربیاتی است. علاوه بر این، تجربه زیسته به معنای تأمل در یک تجربه در حین گذراندن آن نیست، بلکه یک خاطره است، که در آن تجربه پس از گذشتن یا زیستن آن منعکس می شود.
ابراتحادیه ملی () نوعی اتحادیهٔ سیاسی چند ملیتی است که در آن قدرت مذاکره از طرف دولت های کشورهای عضو به یک اختیار تفویض می شود. این اصطلاح گاه برای توصیف اتحادیه اروپا (EU) به عنوان نوع جدیدی از موجودیت سیاسی استفاده می شود. این تنها نهادی است که انتخابات بین المللی مردمی را پیش بینی می کند، فراتر از سطح ادغام سیاسی است که معمولاً با معاهدات بین المللی ارائه می شود. اصطلاح «فراملی» گاهی به معنای آزاد، تعریف نشده در سایر زمینه ها مانند جایگزین بین المللی، فراملی یا جهانی استفاده می شود. روش دیگر تصمیم گیری در سازمان های بین المللی، دولت گرایی بین دولتی است که در آن دولت های ایالتی نقش پررنگ تری دارند. مبدأ به عنوان یک مفهوم حقوقی. پس از انداختن بمب های اتمی به هیروشیما و ناگازاکی در اوت ۱۹۴۵، آلبرت انیشتین در اواخر دههٔ ۱۹۴۰ مکرراً به نفع سازمانی «فوق ملی» برای کنترل همهٔ نیروهای نظامی به جز نیروهای پلیس محلی، از جمله سلاح هسته ای، سخن می گفت و می نوشت. او بر این باور بود که این می تواند با ایالات متحده، بریتانیا و اتحاد جماهیر شوروی آغاز شود و در دیگر کشورها گسترش یابد و این را تنها راه جلوگیری از جنگ هسته ای
می دانست. وی این ایده را در مقاله های نوامبر ۱۹۴۵ و نوامبر ۱۹۴۷ در ماهنامهٔ آتلانتیک بیان کرد که نحوه نگارش اساسنامهٔ چنین سازمانی را توصیف می کرد. وی در یک سخنرانی در آوریل ۱۹۴۸ در کارنگی هال بار دیگر تکرار کرد: «تنها یک راه برای صلح و امنیت وجود دارد: راه سازمان فوق ملی»." به لطف شهرت وی، ایده های انیشتین در این زمینه بحث و مجادله های زیادی ایجاد کرد، اما این پیشنهاد حمایت چندانی در غرب ایجاد نکرد و با خصومت اتحاد جماهیر شوروی روبرو شد. شورای اروپا با اساسنامه تأسیس خود در سال ۱۹۴۹ و کنوانسیون حقوق بشر و آزادی های اساسی که از سال ۱۹۵۳ لازم الاجرا شد، سیستمی مبتنی بر حقوق بشر و حاکمیت قانون ایجاد کرد. روبر شومان، وزیر امور خارجه فرانسه، بحث در مورد دموکراسی فرا ملی را در سخنرانی های خود در سازمان ملل، هنگام امضای اساسنامه شورا و در یک سری سخنرانی های دیگر در سراسر اروپا و آمریکای شمالی آغاز کرد. اصطلاح "ابراتحادیه ملی" (Supranational union) برای اولین بار (دو بار) در معاهده بین المللی در معاهده پاریس، ۱۸ آوریل ۱۹۵۱، به کار می رود. سازمان اروپا. این رابطه بین مرجع عالی یا کمیسیون اروپا و چهار نهاد دیگر را تع
ریف می کند. در این پیمان، آن را به یک مفهوم جدید دموکراتیک و قانونی مربوط می شود.
فاطمه خانم عزت السلطنه که با نام عزت الدوله نیز شناخته میشود دختر چهارم مظفرالدین شاه و تاج الملوک و همچنین همسر عبدالحسین میرزا فرمانفرما بوده. در سال ۱۳۲۴ قمری لقب عزت الدوله به او اعطا شده بود. ازدواج. فرمانفرما در سی سالگی با فاطمه خانم عزت السلطنه ازدواج کرد و تا بیست سال بعد همسری اختیار نکرد. حاصل این ازدواج شش پسر بود که شامل فیروز میرزا نصرت الدوله، عباس فرمانفرمائیان، محمدولی فرمانفرمائیان، محمدحسین فیروز، محمدجعفر میرزا، نظام الدین میرزا میشود.
دانشگاه نابارا (؛ "تلفظ اسپانیایی": ) یک دانشگاه خصوصی غیرانتفاعی در جنوب شرقی پامپلونا در اسپانیاست. این دانشگاه در سال ۱۹۵۲ میلادی توسط بنیان گذار اپوس دئی، خوزه ماریا اسکریوا پایه گذاری شد. دانشگاه نابارا همواره یکی از بهترین دانشگاه های خصوصی کشور اسپانیا بوده است. دانشکدهٔ حقوق این دانشگاه در سال ۲۰۲۱ بهترین دانشکدهٔ حقوق اسپانیا و رتبهٔ ۴۴ جهان را کسب کرد. این دانشگاه ۶ شعبه (در پامپلونا، سان سباستیان، مادرید، بارسلون، مونیخ و نیویورک) و چندین مؤسسهٔ زیرمجموعه دارد و ۳۵ نوع مدرک دانشگاهی و همچنین ۳۸ رشتهٔ کارشناسی ارشد دارد. دانشگاه نابارا یک بیمارستان آموزشی هم دارد که در آن، ۲۰۴۵ متخصص واجد شرایط، همه ساله بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ بیمار را درمان می کنند؛ و دارای یک مرکز پژوهشی پزشکی (CIMA) است که در پنج زمینه اصلی تمرکز دارد: سرطان شناسی، علوم اعصاب، بیماری های قلب و عروق، ژن درمانی و پزشکی کبد.
احمد مصطفی محمد، مشهور به احمد دلزار (۸ ژانویه ۱۹۲۰–۱۰ آوریل ۲۰۲۱) شاعر و نویسنده کرد است. وی در ۲۱ فروردین ماه ۱۴۰۰، در سن ۱۰۱ سالگی به دلیل بیماری درگذشت. دلزار بیش از صدها شعر به زبان کردی و عربی سروده است. او همچنین اشعار باباطاهر را به کردی سورانی ترجمه کرده است. دلزار آخرین کتاب شعر خود را با عنوان «گلچینی از اشعار دلزار» در سال ۲۰۱۸ منتشر کرد. وی در سال ۱۹۵۹ به عضویت اتحادیه ادیبان عراق و در سال ۱۹۷۰ به عضویت اتحادیه نویسندگان کرد درآمد. تحصیلات. پیش از آنکه دلزار وارد مدرسه شود، پدرش اشعار فارسی را برای او به کردی ترجمه می کرد و می خواند. او در سن هفت سالگی برای فراگیری خواندن و نوشتن نزد ملا اسعد فرستاده می شود. دلزار در سال ۱۳۰۸ وارد مدرسه ابتدایی می شود و در سال ۱۳۱۶، هنگامی که اولین مدرسه راهنمایی در شهر کویه باز می شود، در آن مدرسه مشغول به تحصیل می شود. شرکت در جنگ جهانی دوم. احمد دلزار می گوید که در سال ۱۳۲۲ به خدمت سربازی رفته است و در جنگ جهانی دوم نیز شرکت کرده است. هنگامی که آمریکا از روژاوا (کردستان سوریه) خارج شد و کردها را در مقابل حمله ترکیه تنها گذاشت، دونالد ترامپ این اقدام آمریکا را
به این صورت توجیه کرد که کردها در جنگ دوم جهانی با ما همکار نکردند. احمد دلزار به عنوان شاهد زنده که در جنگ جهانی دوم سرباز بوده است، گفت: "من بە عنوان شاهد عینی گفتەهای ترامپ را رد می کنم، ترامپ آن زمان به دنیا نیامده بود و اطلاع ندارد! من بە عنوان شاهد عینی شهادت می دهم کە ۹۰۰۰ سرباز کرد در جنگ دوم جهانی شرکت داشتند." نمونه اشعار. احمد دلزار این شعر را در ۱۵ مارچ سال ۱۴۰۰، مدتی پیش از مرگش سروده است: بیزارم، عمرم سپری شد سن من ۱۰۱ سال است بدنم سست و بی رمق است بدنم فقط پوست و استخوان است اما علی رغم همه این ها بسیار شاد و خوشبخت هستم ای برادران، مبارزان فکر می کنم آن روز خواهد آمد که کوردستان بزرگ و گرانقدر به بهشت جهان تبدیل خواهد شد
مجموعه کارهای فیروز مجموعه عظیمی مشتمل بر بیش از ۱۵۰۰ قطعه را دربرمی گیرد که از این تعداد نزدیک به ۸۰۰ قطعه منتشر شده. بیش از ۱۵۰ میلیون نسخه از آلبوم های فیروز در سراسر جهان به فروش رسیده است. فیروز تاکنون به طور رسمی حدود ۸۵ سی دی و کاست منتشر کرده است. بیشتر آهنگ هایی که در این آلبوم ها وجود دارند توسط برادران رحبانی ساخته شده است. آهنگ برخی از قطعات توسط فیلمون وهبی، زیاد الرحبانی، زکی ناصیف، محمد عبدالوهاب، نجیب حنکش و محمد محسن ساخته شده اند. بسیاری از آثار فیروز منتشر نشده اند، قدمت بسیاری از آن ها به اواخر دههٔ ۱۹۴۰(۱۳۲۰ خورشیدی)، ۱۹۵۰(۱۳۳۰ خورشیدی) و اوایل دههٔ ۱۹۶۰ میلادی بازمی گردد. آهنگسازی اغلب آن ها را برادران رحبانی انجام داده اند (آن ها آهنگ های جدیدی که منتشر نشد را ساختند، اما آهنگ های قدیمی تر را حلیم الرومی ساخته است). همچنین، آهنگ یکی از آلبوم های فیروز توسط موسیقیدان مصری، ریاض سنباطی (که با ام کلثوم کار می کرد) در دهه ۱۹۸۰ ساخته شده و هنوز منتشر نشده است. همچنین گمان می رود که پانزده آهنگ منتشر نشده وجود دارد که توسط فیلمون وهبی ساخته شده است.
ترش () نخستین آلبوم استودیویی اولیویا رودریگو، خوانندهٔ و ترانه سرای آمریکایی است. در ۲۱ مه ۲۰۲۱ از طریق گفن رکوردز منتشر شد. این آلبوم توسط رودریگو و تهیه کننده آن دنیل نیگرو نوشته شده است و در زمان قرنطینه کووید-۱۹ به صورت جداگانه ضبط شده است. در ابتدا ترش به عنوان تک آهنگ تبلیغاتی برنامه ریزی شده بود، پس از موفقیت اولین تک آهنگ رودریگو، «گواهینامه رانندگی» به یک آلبوم کامل تبدیل شد. ترش تحت تأثیر ژانرها و ترانه سراهای مورد علاقه رودریگو قرار دارد، در درجه اول یک رکورد پاپ و آلترنیتو راک است که شامل آهنگهای پانک پاپ پر انرژی تا تصنیف های پاپ ملایم است. موضوع اصلی آن نوجوانی، عاشقانه های ناموفق و دل درد است. او گفت که این آلبوم خطرات و کشفیات او را در یک ۱۷ سالگی بررسی می کند و عنوان آن اشاره به احساسات «ترش» جوانان دارد اما اغلب به دلیل خشم، حسادت و ناراحتی مورد انتقاد قرار می گیرند. ترش پس از انتشار مورد استقبال منتقدان قرار گرفت. نظرات آن را به عنوان اولین آلبوم قوی در نظر گرفت که بر همه کاره بودن موسیقی رودریگو، اشعار واقع گرایانه و جذابیت سبک آن تأکید می کند. سه تک آهنگ قبل از انتشار آلبوم انتشار یافت،
که همگی در سه فهرست برتر بیلبورد تک آهنگ داغ ۱۰۰ ایالات متحده قرار گرفتند. تک آهنگ اصلی «گواهینامه رانندگی» در صدر جدول قرار گرفت و پس از آن «دژا وو»، که در رتبه ۳ قرار داشت، و «خوش به حالت»، دومین رتبه برتر این آلبوم بود. این باعث شد رودریگو اولین هنرمند تاریخ باشد که دو تک آهنگ اول خود را در ۱۰ آهنگ برتر ۱۰۰ داغ به نمایش گذاشت و ترش اولین آلبوم تاریخ بود که اولین دو تک آهنگ شماره یک را در نمودار ایجاد کرد. این آلبوم رکورد جهانی اسپاتیفای را برای بزرگ ترین هفته افتتاحیه آلبوم یک هنرمند زن شکست. در صدر بیلبورد ۲۰۰ آمریکا با بزرگ ترین فروش هفته اول سال ۲۰۲۱ افتتاح کرد و در استرالیا، کانادا، ایرلند، نیوزلند، انگلستان و بسیاری از کشورهای دیگر نیز به رتبه یک رسید. «خائن»، قبل از تبدیل شدن به چهارمین تک آهنگ، در رتبه ۹ در ۱۰۰ آهنگ برتر به عنوان چهارمین آهنگ برتر در ۱۰ جایگاه اول جدول از این آلبوم قرار گرفت.
این مقاله در رابطه با رهبران، ساختار و میزان نیروهای مسیحی نخستین جنگ صلیبی (شاهزادگان) ــ که شامل جنگ صلیبی عوام الناس نیز می شود ــ است. مجموع نیروهای جنگ صلیبی شاهزادگان حدود ۴۰ تا ۶۰ هزار نفر تخمین زده شده است که ۳۵ تا ۵۰ هزار آنها پیاده نظام و ۷ تا ۱۰ هزار آنها سواره نظام بوده اند. ارتش های مسیحیان لاتین. جنگ صلیبی اول، جنگی با همکاری گروهی اعزام شوندگان بود که هر کدام از آنها رهبر خود را داشتند. به هر حال بعضی از اشخاص بیشتر از سایرین برجسته و تاثیرگذارتر بودند. از میان این افراد، احتمالاً بوهموند تارانتو مهم ترین و تأثیرگذارترین فرمانده نظامی بود. بوهموند پسر رابرت گیسکارد، فاتح مشهور جنوب ایتالیا، که در دهه ۱۰۵۰ میلادی متولد شد و به واسطه تولدش در سن مارکو، وی را «مارک» نامیدند. نام بوهموند برگرفته از غول اساطیری است که مارک به واسطه داشتن فیزیکی بزرگ و قوی به این نام شهرت یافته بود. در دوران نوجوانی بود که وی مبدل به فرمانده نیروها و ارتش مزدور پدرش شد. پی بردن بوهموند به اینکه نامادری اش، وی را مانع پیشرفتی برای بردار ناتنی اش، رابرت بروسا، می دانست، سبب شد تا بوهموند توجه خود را به سمت قلمری بیزانس
برگرداند اما در بعضی از برخوردها با امپراتور جدید بیزانس، آلکسیوس یکم، شکست خورد. در حقیقت اعلان جنگ نخست صلیبی در زمانی مناسب برای بوهموند بود چراکه باعث شد فرصت هایی برای وی در شرق مهیا شود. ارتشی که وی به همراه خود به جنگ صلیبی برد، هرچند کوچک بود اما تأثیر نظامی بزرگی داشت. بلافاصله پس از پایان یافتن جنگ اول صلیبی، در حالی که وی کنترل انطاکیه را به دست گرفته بود، توسط امیر ترکان دانشمندی اسیر شد. پس از اسارت طولانی مدت، بوهموند در سال ۱۱۰۴ میلادی آزاد شد و تانکرد، خواهرزاده خود را به نیابت از خود در انطاکیه منصوب کرد و خود به ایتالیا بازگشت که وی در آنجا مجدداً درگیری های خود را با امپراتوری بیزانس که اکنون مبدل به خصومت شخصی با امپراتوری آلکسیوس شد بود، آغاز کرد. لشکرکشی بزرگ سال ۱۱۰۵ سبب شد تا بوهموند جایگاه خود را به عنوان شاهزاده انطاکیه از دست دهد در حالی که وی آلکسیوس را به عنوان ارباب خود پذیرفت. بوهموند در مارس ۱۱۱۱ در جنوب ایتالیا مرد و در کلیسای کانوزا دفن شد. ریموند سنت-ژیل از یکی اعضای قدیمی ترین خاندان های مشهور در فرانسه بود. وی کنت تولوز، مارکی پروانس، دوک ناربون و کنت سنت ژیل بود. به هرحا
ل، وی عمر خود را به عنوان کنت تریپولی در لبنان در حالی زندگی ساده ای داشت، به پایان رساند. دلیل اقامت ریموند در شرق و عدم بازگشت به سمت فرانسه تا اندازه ای رمزآلود مانده است. وی در خطر از دست دادن موقعیت خود در جنوب فرانسه نبود جایی که وی یکی از ثروتمندترین لردهای و جنگجویان مشهور و به نام بود. با این حال این مشخص است وی هرگز قصد بازگشت به فرانسه را نداشت، سوگند یاد کرده بود که به این عهد وفا کند، و همراه با همسر خود به سمت شرق برود و پسرش، برتراند، را به عنوان جانشین خود در تولوز منصوب کند. برعکس برخی از رهبران جنگ اول صلیبی، ریموند سنت ژیل براثر الهامات مذهبی در این جنگ شرکت کرد. ارتش وی بزرگ بود و به خوبی تجهیز شده بود و در تخصص های جنگی همچون ابزار محاصره مهارت داشت اما تأثیرات نظامی ارتش وی کمتر از انتظارات و توقعات بود. گادفری بوین در حدود سال ۱۰۶۱ میلادی به دنیا آمد و پسر دوم اوستاس دوم، کنت بولونی بود. مادر وی دختر دوک گادفری دوم، لورین سفلی بود اما در سال ۱۰۷۶، امپراتور آلمان از رسیدن گادفری بوین به دوک نشین پدربزرگش ممانعت کرد، ولی در سال ۱۰۸۹ به عنوان دوک انتخاب شد. ادامه تنش میان گادفری و امپراتور
ی آلمان، هاینریش بدین معنا بود که در زمان اعلام جنگ صلیبی اول مقام دوکی گادفری بوین در معرض خطر قرار می گرفت. بدین ترتیب وی قبل حرکت به سمت شرق اکثر اموال و املاک خود فروخت یا به رهن گذاشت چون به احتمال زیاد قصد بازگشت به اروپا را نداشت. گادفری نقش عمده و شاخصی تا زمان محاصره اورشلیم ــ که نیروهای تحت فرمان وی بودند که اول وارد شهر شدند ــ بازی نکرد. پس از آن بود که گادفری به صورت توافقی به عنوان حاکم شهر مقدس تازه مسخره شده انتخاب شد. وی عنوان پادشاه را در این مکان که مسیح تاج خاردار بر سر کرده بود، رد کرد و در عوض عنوان و مدافع مقبره مقدس را قبول کرد. گادفری در ژولای ۱۱۰۰ درگذشت تا تا برادر جوانتر او بالدوین جانشین وی شود. در عرض چند سال زندگی گادفری بوین مبدل به افسانه شد، به خصوص در افسانه «مجموعه جنگ صلیبی» نوشته شده در قرن ۱۲ میلادی. کنت رابرت فلاندرز که به شدت ثروتمند بود و به نظر می رسد که اهداف و جاه طلب هایی مادی برای حضور در شرق نداشته است. به نظر می رسد که وی به دلایل مذهبی و اعتقادی عازم شرق شده است با این حال وی قصد داشت پس از اتمام این سفر به وطن خود بازگردد. کنت رابرت نورماندی برنامه مشخصی برا