Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نکهرست در انگلیس، آنتونیو گرامشی در ایتالیا و گئورگ لوکاچ در مجارستان. در این فرمول بندی ها، دیکتاتوری پرولتاریا باید یک دیکتاتوری یک طبقه باشد، "نه یک حزب یا یک دسته". با این وجود، در این خط فکری "[تنش] تنش بین ضد پیشتاز و پیشتاز غالباً خود را به دو روش کاملاً متضاد حل و فصل کرده است: اولی شامل گرایش به طرف حزب بود؛ دومی حرکت به سمت ایده خودجوش بودن کامل پرولتری را در پی داشت. دوره اول به وضوح در گرامشی و لوکاچ مثال می زند. دوره دوم در گرایش نشان داده شده است، از چپ گرایان هلندی و آلمانی، که تمایل به ریشه کن کردن کامل شکل حزب دارند. در دولت در حال ظهور شوروی، شورشهای چپ علیه بلشویکها ظاهر شد که یک سلسله شورش و قیام علیه بلشویکها بود که توسط گروه های چپ از جمله انقلابیون سوسیالیست، انقلابیون چپ سوسیالیست، منشویک ها و آنارشیستها پشتیبانی می شدند. برخی از آنها از جنبش سفید حمایت می کردند در حالی که برخی سعی داشتند یک نیروی مستقل باشند. این قیام ها از سال ۱۹۱۸ آغاز شد و در طول جنگ داخلی روسیه و پس از آن تا سال ۱۹۲۲ ادامه یافت. در پاسخ، بلشویکها به طور فزاینده ای تلاش برای جذب این گروه ها را به دولت رها کردند و آ
نها را با زور سرکوب کردند. به دلیل مواضع ضد شوروی در جنگ داخلی در اسپانیا، حزب اتحاد مارکسیستی کارگران به عنوان یک مارکسیست آزادیخواه شناخته می شود. پس از جنگ جهانی دوم. در اواسط قرن بیستم، برخی از گروه های آزادیخواه سوسیالیست از اختلاف نظر با تروتسکیسم که خود را به عنوان ضد استالینیسم لنینیستی نشان می داد، ظاهر شدند. به همین ترتیب، گروه فرانسوی Socialisme ou Barbarie از جناح چهارم تروتسکیست ظهور کرد، جایی که کاستوریادیس و کلود لفورت گرایش Chaulieu – Montal را در Parti Communiste Internationaliste فرانسه در ۱۹۴۶ ایجاد کردند. در سال ۱۹۴۸، آنها «آخرین نارضایتی خود با تروتسکیسم» را تجربه کردند آنها را به جدایی برای تشکیل «سوسیالیسم یا باربری» سوق داد، که مجله آن در مارس ۱۹۴۹ شروع به کار کرد. کاستوریادیس بعداً در مورد این دوره گفت که «مخاطبان اصلی این گروه و مجله توسط گروه هایی از چپ رادیکال قدیمی تشکیل شد: که شانلبوردیگیستها، کمونیست های شورا، برخی از آنارشیست ها و برخی از فرزندان» چپ «آلمان در دهه ۱۹۲۰بودند». در انگلستان، گروه همبستگی در سال ۱۹۶۰ توسط گروه کوچکی از اعضای اخراج شده حزب کارگر سوسیالیست تروتسکیست
تأسیس شد. تقریباً از ابتدا، این گروه به شدت تحت تأثیر گروه سوسیالیسم فرانسوی فرانسوی، به ویژه توسط رهبر فکری این گروه، کورنلیوس کاستوریادیس، که مقاله هایش در میان بسیاری از جزوه های همبستگی تولید شده بود، بود. رهبر فکری این گروه کریس پالیس بود. در جمهوری خلق چین از سال ۱۹۶۷، شرایط فوق العاده به سمت چپ و کمونیست چپ اشاره به نظریه سیاسی و عمل خود تعریف شده به عنوان بیشتر چپ تر از مرکزی مائوئیست رهبران در ارتفاع انقلاب کبیر فرهنگی پرولتاریائی (GPCR) این اصطلاحات همچنین برای توصیف برخی از جهت گیری های آنارشیست چینی در اوایل قرن ۲۰ به صورت عقب گرد استفاده می شود. حزب کمونیست چین (CPC) اصطلاح «فوق چپ» را برای تقبیح هرگونه جهت گیری که بیشتر از خط حزب باقی بماند، به کار برد. طبق کاربرد اخیر، کمیته مرکزی CPC در سال ۱۹۷۸ خط مائو تسه تونگ از سال ۱۹۵۶ تا زمان مرگ وی در ۱۹۷۶ را به عنوان فوق العاده چپ محکوم کرد. چپ چپ به آن موقعیت های شورشی GPCR گفته می شود که با شناسایی تناقض ضد خصومت بین خود نظام تک حزبی CPC-PRC و توده های کارگران و دهقانان که به عنوان یک طبقه واحد پرولتاریایی جدا شده از هر معناداری از خط مائوئیست مرکزی
جدا شده اند. کنترل تولید یا توزیع در حالیکه خط مائوئیست مرکزی ادعا می کرد توده ها از طریق وساطت حزب، ابزار تولید را کنترل می کنند، چپ گرایان استدلال می کردند که منافع عینی دیوان سالارها از طریق ساختار دولت متمرکز در مخالفت مستقیم با منافع عینی توده ها تعیین می شود، صرف نظر از "قرمز" بودن فکر یک دیوان سالار خاص. در حالی که رهبران مرکزی مائوئیست توده ها را به انتقاد از "عقاید" و "عادات" ارتجاعی در میان ۵٪ کادرهای بد ادعا می کردند، و به آنها فرصتی می دادند تا "برگ جدیدی را برگردانند" بعد از " شستشوی مغزی "، چپ استدلال کرد که انقلاب فرهنگی باید جای خود را به انقلاب سیاسی بدهد "که در آن یک طبقه طبقه دیگری را سرنگون کند". ظهور چپ جدید در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ منجر به احیای مجدد علاقه به سوسیالیسم آزادیخواهانه شد. انتقاد چپ نوین از اقتدارگرایی چپ قدیمی با علاقه شدید به آزادی شخصی، خودمختاری همراه بود منجر به کشف مجدد سنتهای قدیمی سوسیالیستی، مانند کمونیسم چپ، کمونیسم شورایی و صنعتی شد. کارگران جهان چپ جدید همچنین منجر به احیای آنارشیسم شد. ژورنالی مانند "رادیکال آمریکا" و "ماسک سیاه" در ایالات متحده، "همبستگی"، "بزرگ
شعله" و "دموکراسی و طبیعت"، با موفقیت "مجله بین المللی دموکراسی فراگیر" در انگلستان، طیف وسیعی از ایده های آزادیخواهانه چپ را به نسل جدید معرفی کرد. در سال ۱۹۶۹، فرانسه پلتفرمیسم آنارکو کمونیست دانیل گرن مقاله ای را با عنوان "مارکسیسم لیبرتین؟" که در آن او با بحث بین مارکس و باکونین در انترناسیونال اول پرداخته و پس از آن نشان می دهد که رد جبر و اعتقاد به سرنوشت، به جای بیشتری برای اراده فردی، شهود، تخیل، سرعت رفلکس، و به غرایز عمیق توده ها، که بیش از استدلال "نخبگان" در ساعت های بحرانی، دور از ذهن هستند؛ مارکسیسم لیبرترین به تأثیرات غافلگیری، تحریک و جسارت فکر می کند، از بهم ریختن و فلج شدن امتناع می ورزد دستگاه "علمی" سنگین، تقلبی نمی کند یا بلوف نمی زند و به همان اندازه که از ترس از چیزهای ناشناخته محافظت می کند، خود را از ماجراجویی محافظت می کند. مارکسیسم خودمختار، نئو مارکسیسم و نظریه موقعیت گرایی نیز به عنوان انواع ضد استبدادی مارکسیسم قلمداد می شوند که کاملاً در درون سنت سوسیالیست آزادیخواهانه است. مرتبط با این روشنفکرانی بودند که تحت تأثیر آمادئو بوردیگای کمونیست چپ ایتالیایی قرار گرفتند، اما با مواضع
لنینیستی وی مخالف بودند، از جمله ژاک کامات، سردبیر نشریه فرانسوی "Invariance" و ژیل داو، که کتاب چاپ "تروپلین را" با کارل "نسیچ" منتشر کرد. گرایش های مارکسیست لیبرتین برجسته. دی لئونیسم. دی لئونیسم، گهگاه به مارکسیسم – دی لئونیسم معروف است، نوعی مارکسیسم سندیکالیستی است که توسط دانیل دی لئون ایجاد شده است. دی لئون رهبر اولیه اولین حزب سیاسی سوسیالیست ایالات متحده، حزب سوسیالیست کارگر آمریکا بود. دی لئون در حال ظهور نظریه های سندیکالیسم در زمان خود با مارکسیسم ارتدوکس بود. طبق نظریه دی لئونیست، اتحادیه های صنعتی مبارز، وسیله مبارزه طبقاتی هستند. اتحادیه های صنعتی که منافع پرولتاریا را تأمین می کنند، تغییر مورد نیاز برای استقرار یک سیستم سوسیالیستی را ایجاد خواهند کرد. تنها راه تفاوت این امر در برخی از جریانات در آنارکوسندیکالیسم این است که - طبق تفکر دی لئونیست - یک حزب سیاسی انقلابی نیز برای مبارزه برای پرولتاریا در زمینه سیاسی لازم است. دی لئونیسم خارج از سنت لنینیستی کمونیسم است. این قبل از لنینیسم است که اصول دی لئونیسم در اوایل دهه ۱۸۹۰ با به عهده گرفتن دی لئون از حزب کارگر سوسیالیست توسعه یافت. لنینیسم و
ایده حزب پیشتاز آن پس از انتشار لنین در سال ۱۹۰۲ با عنوان " "چه باید کرد؟"". ماهیت بسیار غیرمتمرکز و دموکراتیک دولت پیشنهادی دی لئونیست در تضاد با تمرکزگرایی دموکراتیک مارکسیسم - لنینیسم و آنچه آنها به عنوان ماهیت دیکتاتوری اتحاد جماهیر شوروی و جمهوری خلق چین و سایر کشورهای "کمونیست" می دانند، است. موفقیت طرح دی لئونیست منوط به دستیابی به حمایت اکثریت مردم هم در محل کار و هم در نظرسنجی است، در مقابل تصور لنینیست مبنی بر اینکه یک حزب پیشتاز کوچک باید طبقه کارگر را برای انجام انقلاب هدایت کند. کمونیسم شورایی. کمونیسم شورایی یک جنبش چپ رادیکال بود که در آلمان و هلند در دهه ۱۹۲۰ ایجاد شد. سازمان اصلی آن حزب کارگران کمونیست آلمان (KAPD) بود. کمونیسم شورایی امروز به عنوان موضع نظری و کنشگری در درون مارکسیسم و همچنین در درون سوسیالیسم آزادیخواهانه ادامه دارد. بحث اصلی کمونیسم شورایی، در تقابل با استدلال های سوسیال دموکراسی و کمونیسم لنینیست، این است که شوراهای کارگری که در کارخانه ها و شهرداری ها بوجود می آیند شکل طبیعی و قانونی سازمان طبقه کارگر و قدرت دولتی است. این دیدگاه با فشار اصلاح طلبان و بلشویک ها بر احزاب
پیشتاز، پارلمان ها یا دولت مخالف است. مهم ترین اصل کمونیسم شورایی این است که دولت و اقتصاد باید توسط شوراهای کارگری، متشکل از نمایندگان منتخب در محل کار و قابل یادآوری در هر لحظه، اداره شوند. بدین ترتیب، کمونیست های شورایی مخالف «سوسیالیسم بوروکراتیک» اداره شده توسط دولت هستند. آنها همچنین با ایده «یک حزب انقلابی» مخالف هستند، زیرا کمونیست های شورا معتقدند که انقلابی به رهبری یک حزب لزوماً دیکتاتوری حزب را ایجاد خواهد کرد. کمونیست های شورایی از دموکراسی کارگری حمایت می کنند، که آنها می خواهند از طریق فدراسیون شوراهای کارگری تولید کنند. واژه روسی برای شورا "شوروی است" و در اوایل انقلاب شوراهای کارگری از نظر سیاسی در روسیه دارای اهمیت بود. برای استفاده از هاله قدرت محل کار بود که این کلمه توسط لنین برای ارگانهای مختلف سیاسی استفاده شد. در واقع، نام شوروی عالی، که پارلمان نامیده شد و خود اتحاد جماهیر شوروی است، از این اصطلاحات استفاده می کند، اما به معنای عدم تمرکز نیست. بعلاوه، کمونیست های شورایی انتقادی از اتحاد جماهیر شوروی به عنوان یک کشور سرمایه داری داشتند، زیرا معتقد بودند که انقلاب بلشویکی در روسیه وقتی
بوروکراسی حزبی جایگزین اشراف قدیمی فئودالی می شود ، به یک انقلاب بورژوایی تبدیل شد. اگرچه بیشتر مردم احساس می کردند که انقلاب روسیه از نظر شخصیت طبقه کارگر است، آنها معتقد بودند که چون روابط سرمایه داری هنوز وجود دارد (یعنی کارگران در اداره اقتصاد حرفی برای گفتن ندارند) اتحاد جماهیر شوروی به عنوان یک کشور سرمایه داری دولتی به پایان رسید و دولت جایگزین فرد سرمایه دار شد. . بنابراین کمونیست های شورایی از انقلاب های کارگری حمایت می کنند، اما با دیکتاتوری های یک حزب مخالف هستند. کمونیست های شورا همچنین به کاهش نقش حزب تحریک و تبلیغ اعتقاد داشتند، همه مشارکت در انتخابات یا پارلمان را رد کردند و استدلال کردند که کارگران باید اتحادیه های صنفی ارتجاعی را ترک کنند و یک اتحادیه بزرگ انقلابی تشکیل دهند. کمونیسم چپ. کمونیسم چپ طیف وسیعی از دیدگاه های کمونیست را در اختیار چپ کمونیست توصیف می کند، که ایده های سیاسی بلشویک ها را در دوره های خاص انتقاد می کند، از موضعی که گفته می شود مارکسیست و پرولتری معتبرتر از نظرات لنینیسم است که توسط انترناسیونال کمونیست پس از اولین و در دومین کنگره آن گرچه او قبل از تبدیل شدن کمونیسم
چپ به یک تمایل مشخص زندگی می کرد، رزا لوکزامبورگ به شدت از نظر سیاسی و نظری بر اکثر کمونیست های چپ تأثیر گذاشته است. از طرفداران کمونیسم چپ می توان به آمادئو بوردیگا، هرمان گورتر، آنتون پانکوک، اتو روله، کارل کورش، سیلویا پانکهورست و پل ماتیک اشاره کرد. گروه های برجسته کمونیست چپ موجود امروز شامل جریان کمونیست بین الملل و دفتر بین المللی حزب انقلابی هستند. جناح های مختلف از حزب کمونیست بین المللی Bordigist بین المللی نیز سازمان های کمونیستی چپ محسوب می شوند. درون فروید مارکسیسم. دو نظریه پرداز روانکاوی مارکسیست و فرویدی به دلیل تأکیدشان بر ضد استبداد و مسائل آزادی، برچسب آزادیخواهانه را دریافت کرده اند یا با آن در ارتباط بوده اند. ویلهلم رایش روانکاو اتریشی، عضو نسل دوم روانکاوان پس از زیگموند فروید و از رادیکال ترین چهره های تاریخ روانپزشکی بود. وی نویسنده چندین کتاب و مقاله تأثیرگذار بود که از جمله آنها می توان به "تحلیل شخصیت" (۱۹۳۳)، "روانشناسی توده فاشیسم" (۱۹۳۳) و "انقلاب جنسی" (۱۹۳۶) اشاره کرد. کار او در زمینه شخصیت به پیشرفت آنا فروید در "The Ego and Mechanisms of Defense" (1936) و ایده وی در مورد زره
عضلانی — بیان شخصیت در نحوه حرکت بدن کمک کرد — نوآوری هایی مانند روان درمانی بدن، فریتز گشتالت درمانی پرلز، تجزیه و تحلیل انرژی زیستی الکساندر لوون و درمان اولیه آرتور جانوف. نوشته های وی بر نسل روشنفکران تأثیر گذاشت - در جریان قیام های دانشجویی ۱۹۶۸ در پاریس و برلین، دانشجویان نام او را روی دیوارها خط زدند و نسخه هایی از "روانشناسی توده فاشیسم را به" سمت پلیس پرتاب کردند. در ۲۳ آگوست، شش تن از کتاب ها، مجلات و مقالات وی در دستگاه زباله سوز عمومی خیابان ۲۵ ام در نیویورک، دستگاه زباله سوز Gansevoort سوزانده شد. این مواد سوخته شامل کپی چندین کتاب وی از جمله "انقلاب جنسی"، "تحلیل شخصیت" و "روانشناسی توده فاشیسم بود". اگرچه این مطالب قبل از بحث و گفتگو دربارهٔ رگ به زبان آلمانی منتشر شده بود، وی ذکر آن را به نسخه های انگلیسی اضافه کرده بود، بنابراین این حکم را گرفتند. همانند باتری های انباشته، FDA فقط قرار بود تخریب را مشاهده کند. به عنوان یکی از بدترین نمونه های سانسور در ایالات متحده ذکر شده است. رایش مبلغی مداوم برای آزادی جنسی شد، تا آنجا که کلینیک های مشاوره جنسی رایگان در وین برای بیماران طبقه کارگر و همچن
ین ایجاد اصطلاح " انقلاب جنسی " در یکی از کتاب های خود از دهه ۱۹۴۰ در وین. از طرف دیگر، هربرت مارکوزه فیلسوف، جامعه شناس و نظریه پرداز سیاسی آلمانی بود که با مکتب نظریه انتقادی فرانکفورت ارتباط داشت. کار او "Eros and Civilization" (1955) در مورد معنای اجتماعی زیست شناسی بحث می کند - تاریخ نه به عنوان یک مبارزه طبقاتی، بلکه مبارزه با سرکوب غرایز ما. این استدلال استدلال می کند که «جامعه صنعتی پیشرفته» (سرمایه داری مدرن) مانع رسیدن ما به جامعه ای غیر سرکوبگر «مبتنی بر یک تجربه اساساً متفاوت از وجود، یک رابطه اساساً متفاوت بین انسان و طبیعت و روابط وجودی اساساً متفاوت» می شود. این ادعا می کند که استدلال فروید مبنی بر اینکه سرکوب برای تداوم نیاز به تمدن است ، به دلیل آزادسازی و سازندگی اروس اشتباه است. مارکوزه استدلال می کند که «تعارض آشتی ناپذیر بین کار (اصل واقعیت) و اروس (اصل لذت) نیست، بلکه بین کار بیگانه (اصل عملکرد) و اروس است». رابطه جنسی برای "شرط بندها" (سرمایه داران) و برای کارگران فقط درصورتی که عملکرد مزاحمتی نداشته باشد مجاز است. مارکوزه معتقد است که یک جامعه سوسیالیستی می تواند جامعه ای باشد بدون نیا
ز به عملکرد فقرا و بدون سرکوب محرمانه جنسی ما - این می تواند کار بیگانه را جایگزین "کار جنبشی بیگانه" و در نتیجه "یک تمدن غیر سرکوبگر "تصعید غیر سرکوبگر" ". در طول دهه ۱۹۶۰، مارکوزه به شهرت جهانی به عنوان "معلم چپ جدید" دست یافت و مقالات زیادی را منتشر کرد و به دانشجویان رادیکال در سراسر جهان سخنرانی و مشاوره داد. او به طور گسترده سفر می کرد و کارهای او اغلب در رسانه های جمعی مورد بحث قرار می گرفت و به یکی از معدود روشنفکران آمریکایی تبدیل شد که مورد توجه قرار گرفت. مارکوزه هرگز تسلیم دیدگاه و تعهدات انقلابی خود نشد و برای دفاع از نظریه مارکسی و سوسیالیسم آزادیخواهانه تا پایان مرگ ادامه داد. Socialisme ou Barbarie. Socialisme ou Barbarie ("سوسیالیسم یا بربریت") یک گروه سوسیالیست آزادیخواه رادیکال مستقر در فرانسه پس از جنگ جهانی دوم بود، که نام او از عبارتی است که روزا لوکزامبورگ در مقاله خود با عنوان ""جزوه جونیوس" به کار برد". از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۶۵ وجود داشته است. شخصیت انیمیشن، کورنلیوس کاستوریادیس بود که به پیر چولئو یا پل کاردان نیز معروف است. این گروه از انترناسیونال چهارم تروتسکیست منشأ گرفتند، جایی که کا
ستوریادیس و کلود لفورت گرایش Chaulieu – Montal را در پارتی کمونیست اینترنشنال فرانسه در سال ۱۹۴۶ تشکیل دادند. در سال ۱۹۴۸، آنها «آخرین نارضایتی خود با تروتسکیسم» را تجربه کردند، آنها را به جدایی و ایجاد سوسیالیسم یا باربری که مجله آن در مارس ۱۹۴۹ شروع به کار کرد، منجر کرد. کاستوریادیس بعداً در مورد این دوره گفت که "مخاطبان اصلی این گروه و مجله توسط گروه هایی از چپ رادیکال قدیمی تشکیل شد: بوردیگیستها، کمونیست های شورا، برخی از آنارشیست ها و برخی از فرزندان" چپ "آلمان در دهه 1920". این گروه از روشنفکران و کارگران تشکیل شده بود و با این عقیده که دشمنان اصلی جامعه بوروکراسی های حاکم بر سرمایه داری مدرن بودند موافق بودند. آنها مبارزه با آن بوروکراسی را در ژورنال گروه مستند و تجزیه و تحلیل کردند. به عنوان مثال، شماره سیزدهم (ژانویه - مارس ۱۹۵۴) به شورش آلمان شرقی در ژوئن ۱۹۵۳ و اعتصاباتی که در تابستان سال گذشته در میان چندین بخش کارگران فرانسوی آغاز شد، اختصاص داشت. به دنبال این اعتقاد که آنچه طبقه کارگر در مبارزات روزمره خود به آن پرداخته است، محتوای واقعی سوسیالیسم است، روشنفکران کارگران این گروه را تشویق می کردن
د که از هر جنبه از زندگی کاری خود گزارش دهند. بین الملل وضعیت گرایی. موقعیتگرا بین المللی (SI) یک گروه محدود از انقلابیون بین المللی در سال ۱۹۵۷ تأسیس شد و که اوج آن در نفوذ خود را در بی سابقه ای بود کلی اعتصابات غیرقانونی از ماه مه ۱۹۶۸ در فرانسه. آنها با ایده های خود که ریشه در مارکسیسم و آوانگاردهای هنری قرن بیستم اروپایی دارد، از تحقق تجارب زندگی برای جانشینی آنچه توسط نظام سرمایه داری پذیرفته شده است، برای تحقق خواسته های بدوی بشر و دستیابی به یک کیفیت عاطفی برتر حمایت می کنند. برای این منظور آنها ساخت موقعیتها، یعنی ایجاد محیطهای مناسب برای تحقق چنین خواسته هایی را پیشنهاد و آزمایش کردند. آنها با استفاده از روش هایی که از هنر گرفته شده است، مجموعه ای از زمینه های تجربی مطالعه را برای ساخت چنین شرایطی مانند شهرنشینی واحد و روان جغرافیایی توسعه دادند. آنها با مانع اصلی تحقق چنین زندگی عاطفی برتر که توسط آنها در سرمایه داری پیشرفته مشخص شده است، مبارزه کردند. کار نظری آنها در کتاب بسیار تأثیرگذار " "جامعه عینک"" نوشته گای دبورد به اوج خود رسید. دبور در سال ۱۹۶۷ استدلال کرد که ویژگی های چشمگیر مانند رسانه ه
ای جمعی و تبلیغات نقشی اساسی در یک جامعه پیشرفته سرمایه داری دارند، که نشان دادن یک واقعیت جعلی برای پوشاندن تخریب واقعی سرمایه داری در زندگی بشر است. برای سرنگونی چنین سیستمی، بین الملل Situationist از شورش های ماه مه ۱۹۶۸ حمایت کرد و از کارگران خواست تا کارخانه ها را اشغال کنند و آنها را با دموکراسی مستقیم از طریق شوراهای کارگری متشکل از نمایندگان فوراً لغو شده اداره کنند. پس از انتشار در آخرین شماره مجله، تحلیلی از شورش های مه ۱۹۶۸ و راهکارهایی که باید در انقلاب های آینده اتخاذ شود، SI در سال ۱۹۷۲ منحل شد. همبستگی. همبستگی یک سازمان سوسیالیستی آزادیخواه کوچک از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۹۲ در انگلستان بود. مجله ای به همین نام منتشر کرد. همبستگی در نسخه های خود نزدیک به کمونیسم شورایی بود و به دلیل تأکید بر سازماندهی خود کارگران و به دلیل ضد لنینیسم رادیکال مشهور بود. همبستگی در سال ۱۹۶۰ توسط گروه کوچکی از اعضای اخراج شده حزب کارگر سوسیالیست تروتسکیست تأسیس شد. در ابتدا به عنوان سوسیالیسم تأیید شد این گروه ژورنالی را به نام "Agitator" منتشر کردند که پس از شش شماره به "همبستگی" تغییر نام یافت و سازمان نام جدید خود را از
آن گرفت. تقریباً از ابتدا این گروه به شدت تحت تأثیر گروه سوسیالیسم فرانسوی فرانسوی، به ویژه تحت تأثیر رهبر فکری این گروه کورنلیوس کاستوریادیس قرار گرفت، که مقاله های وی در میان بسیاری از جزوه های همبستگی تولید شده بود. همبستگی به عنوان یک سازمان سراسری با گروه هایی در لندن و بسیاری از شهرهای دیگر تا سال ۱۹۸۱ وجود داشت که پس از یک سری اختلافات سیاسی منفجر شد. مجله "همبستگی" تا سال ۱۹۹۲ توسط گروه لندن منتشر می شد - دیگر اعضای سابق همبستگی پشت "Wildcat" در منچستر و مجله "Here و Now" در گلاسگو بودند. رهبر فکری این گروه کریس پالیس بود، که در جزوه های وی (با نام موریس برینتون نوشته شده) شامل "پاریس مه ۱۹۶۸" ، "بلشویک ها و کنترل کارگران ۲۱-۱۹۱۷" و کتاب های غیر منطقی در سیاست بود. دیگر نویسندگان اصلی همبستگی عبارتند از: اندی اندرسون (نویسنده "مجارستان ۱۹۵۶")، کن ولر (که چندین جزوه دربارهٔ مبارزات صنعتی نوشت و بر بولتن های موتور گروه صنعت خودرو نظارت کرد)، جو جیکوبز ("بیرون از گتو")، جان بلدرچین ("آهسته) -Burning Fuse")، فیل میلر ("پرتغال: انقلاب غیرممکن") جان کینگ ("اقتصاد سیاسی مارکس"، "تاریخی از اقتصاد مارکسی")، ج
ورج ویلیامسون (نوشتن به عنوان جیمز فین لایسون، ویرانی "شهری - برنامه ریزی حبس")، دیوید لمب ("Mutinies") و لیز ویلیس ("زنان در انقلاب اسپانیا"). خودمختاری. منظور از خودمختاری مجموعه ای از جنبش ها و تئوری های سیاسی و اجتماعی چپ نزدیک به جنبش سوسیالیست است. به عنوان یک سیستم نظری قابل شناسایی، اولین بار در ایتالیا در دهه ۱۹۶۰ از کمونیسم کارگری (عمل "گرایی") "ظهور" کرد. بعدها، گرایش های پسا مارکسیستی و آنارشیستی پس از نفوذ از سوی وضعیت گرایان، شکست جنبش های چپ افراطی ایتالیا در دهه ۱۹۷۰ و ظهور تعدادی از نظریه پردازان مهم از جمله آنتونیو نگری، که در تأسیس "Potere Operaio" در ۱۹۶۹ کمک کرده بود، "قابل توجه شد."، ماریو ترونتی و پائولو ویرنو. از طریق ترجمه هایی که توسط دانیلو مونتالدی و دیگران در دسترس قرار گرفته است، خودمختاران ایتالیایی از تحقیقات قبلی فعالان در ایالات متحده توسط Johnson – Forest Tendency و در فرانسه توسط گروه Socialisme ou Barbarie استفاده کردند. این سازمان بر Autonomen آلمان و هلند، جنبش مرکز اجتماعی جهانی تأثیرگذار بوده و امروزه در ایتالیا، فرانسه و تا حدودی در کشورهای انگلیسی زبان تأثیرگذار است.
کسانی که خود را خودمختار توصیف می کنند اکنون از مارکسیست ها به پساساختارگرایان و آنارشیست ها متفاوت هستند. جنبش های خودمختار مارکسیستی و خودمختاری به برخی از چپ انقلابی در کشورهای انگلیسی زبان، به ویژه در میان آنارشیست ها، که بسیاری از آنها تاکتیک های خودمختاری را در پیش گرفته اند، الهام بخش بود. برخی از آنارشیست های انگلیسی زبان حتی خود را خودمختار توصیف می کنند. جنبش "اپرایسمو" (" "کارگرایی" ") ایتالیا بر دانشگاهیان مارکسیست مانند هری کلیور، جان هالووی، استیو رایت و نیک دایر-ویتفورد نیز تأثیر گذاشت. برقراری ارتباط. ارتباطات عمدتاً به یک نظریه کمونیستی معاصر اشاره دارد که در آن متوجه می شویم "مخلوطی از آنارشیسم شورشی، فوق العاده چپ کمونیست، مستقل از پست، جریانهای ضد سیاسی، گروه هایی مانند کمیته نامرئی و همچنین" ارتباط " جریاناتی مانند "Théorie Communiste" و "Endnotes". بدیهی است که در قلب این کلمه کمونیسم قرار دارد و، همانطور که تغییر در ارتباطات نشان می دهد، کمونیسم به عنوان یک فعالیت و روند خاص ". ارتباط اصطلاح ارتباط با یک " فوق العاده چپ " که خود مشخص است در فرانسه در دهه ۱۹۷۰ تثبیت شد، جایی که توصیف نه
انتقال به مرحله بالاتر کمونیسم، بلکه چشم انداز انقلاب کمونیستی خود بود؛ بنابراین در جزوه "جهانی بدون پول" در سال ۱۹۷۵ "عنوان شده" است که "قیام و ارتباطات ارتباط تنگاتنگی دارند. ابتدا یک دوره قیام و سپس بعداً، به لطف این قیام، تحول واقعیت اجتماعی وجود نخواهد داشت. روند قیام نیرو خود را از ارتباطات خود می گیرد ". این اصطلاح امروزه نیز در فرانسه به این معنا استفاده می شود و در نتیجه ترجمه متون توسط ژیل داو و "تئوری کمونیست"، دو چهره اصلی در این گرایش، به زبان انگلیسی نیز گسترش یافته است. با این حال، در اواخر دهه ۱۹۹۰، یک احساس نزدیک و غیر یکسان «ارتباط» توسط گروه پسا-وضعیت گرای فرانسوی تیققون ایجاد شد. با توجه به پیشینیان فوق چپ خود، به نظر می رسد تمایل تیقون برای این اصطلاح تأکید آن بر کمونیسم به عنوان یک فرایند فوری است تا یک هدف دور، اما برای تیقون این دیگر مترادف با «انقلاب» نیست که به عنوان یک هدف تاریخی شناخته می شود این رویداد، بلکه بیشتر با انواع فعالیتها قابل شناسایی است - از چمباتمه زدن و راه اندازی کمون ها تا «اشتراک گذاری» - که به طور معمول به عنوان «قبل از انقلاب» قابل درک است. از دیدگاه فوق چپ چنی
ن سیاست «رها کردن» یا به گفته تیقون «خلع ید» - ایجاد فضاها و روالهایی که تا حدی مستقل از سرمایه داری است - به عنوان نوع ساده لوحانه یا ارتجاعی کنار گذاشته می شود. به دلیل محبوبیت آثار مربوط به Tiqqun در حلقه های آنارشیست "Call" و "The Coming Insurrection" در ایالات متحده، این احساس اخیر "ارتباط" بود که در ارتباطات آنارشیست و " شورشیان " ایالات متحده، به ویژه در جنبش دانشجویی کالیفرنیا استفاده می شد از 2009–2010.
مزرعه مرتاضیه روستایی در دهستان دهشیر بخش مرکزی شهرستان تفت استان یزد ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا کمتر از ۳ خانوار بوده است.
مزرعه شهبازی یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان خواجه ای واقع شده است. مزرعه شهبازی ۲۷ نفر جمعیت دارد.
مزرعه احمدی یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان امامزاده آقاعلی عباس واقع شده است.
مزرعه نو حاجی قنبری یک روستا در ایران است که در دهستان کوهستان (نائین) واقع شده است.
مزرعه بک آباد یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان ماه نشان واقع شده است.
تلمبه اکبر روحانی یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان زیدآباد واقع شده است. تلمبه اکبر روحانی ۱۲ نفر جمعیت دارد.
مزرعه گودی یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در اصفهان شهرستان کوهپایه روستای جزه جاده شمالی روستای سهر دهستان جبل واقع شده است.این مزرعه شامل ساختمانها و زمین های کشاورزی میباشد.دارای یک رشته قنات با قدمت بالای دویست سال میباشد.دارای مسجد و استخر میباشد.این مزرعه دارای سکنه با جمعیت بیست نفر میباشد.دارای راه دسترسی از روستای سهر میباشد و دارای آب و هوای بسیار مطبوع میباشد.بدلیل سیل شدیدی که در سال ۹۶ در بالادست کوه های مزرعه ایجاد شده، خسارت شدیدی به اشجار و قنات مزرعه وارد شده است.برج تاریخی و سه طبقه ورودی مزرعه گودی معرف قدمت بالای این مزرعه میباشد که با کاربری های مختلف اعم از دفاعی مسکونی استفاده میکردیده است و هم اکنون بدلیل فرسایش قسمتی از آن تخریب شده است و جز آثار تاریخی منطقه جبل میباشد.
مشاع ۲ گزآباد یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان گرمسار واقع شده است.
مزرعه نوبهار یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان جبل واقع شده است.
چاه حاجی محمود ضرابی و شرکا یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان تیرجرد واقع شده است.
چاه حاجی حسین مژده پور و شرکا یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان تیرجرد واقع شده است.
چاه عمیق حاجی فرشی یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان مه ولات جنوبی واقع شده است.
چاه شماره ۳ جهاد یا جهادآباد طالقانی چاه شماره یک روستایی در دهستان دهشیر بخش مرکزی شهرستان تفت استان یزد ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا کمتر از ۳ خانوار بوده است.
تلمبه زنگی آباد یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان زنگی آباد واقع شده است.
تلمبه سرکار آقا ۲ یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان مشیز واقع شده است. تلمبه سرکار آقا ۲ ۱۴ نفر جمعیت دارد.
تلمبه جلال اروند یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان محمودآبادسید واقع شده است.
تلمبه حاج یدالله غربا یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان گلستان (سیرجان) واقع شده است. تلمبه حاج یدالله غربا ۱۸ نفر جمعیت دارد.
مزرعه سید چراغ یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان سید ولی الدین واقع شده است.
در نظریه رسته ها، ضرب تعداد دو یا بیشتر از اشیاء درون یک رسته، مفهومی است که به منظور تجریدسازی عصاره پشت مفاهیمی چون ضرب کارتزین مجموعه ها، ضرب مستقیم گروه ها یا حلقه ها و ضرب فضاهای برداری، طراحی شده است. اساساً ضرب خانواده ای از اشیاء، «کلی ترین» شیئی است که از آن به هر شیء دلخواه بتوان تشکیل ریخت داد.