Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ت کنترل ارز ایالات متحده را پیشنهاد داد، اما جکسون نپذیرفت زیرا اقامت در ماساچوست را ترجیح می داد. جکسون تا ژوئیه ۱۸۰۲، زمانی که اولین رئیس جمهور دموکرات جمهوری خواه، توماس جفرسون، موفق به لغو مالیات های فدرال شد، به خدمت در سمت سرپرست ادامه داد. حرفهٔ مؤخر. جکسون در ۱۸۰۲ به عنوان خزانه دار و دریافت کنندهٔ کل ماساچوست انتخاب شد و تا ۱۸۰۶ خدمت کرد. او همچنین به عنوان رئیس بانک بوستون خدمت کرد و در ۱۸۰۷ به عنوان خزانه دار کالج هاروارد منصوب شد. در میان سرمایه گذاری های دیگر جکسون، نهادی به نام «صاحبان قفل ها و کانال ها در رودخانه مریماک» بود که برای حمایت از استفاده از نیروی آب برای ترویج رشد تجارت در نیوانگلند تشکیل شد. در دوران بازنشستگی، جکسون در بوستون اقامت داشت. او در ۵ مارس ۱۸۱۰ در بوستون درگذشت. جکسون در گرانری برینگ گراند دفن شد. در هنگام مرگ، موفقیت جکسون در بازگرداندن وضعیت مالی خود با ارزش دارایی او، تقریباً ۲۶ هزار دلار، به ارزش حدود ۴۶۵ هزار دلار در سال ۲۰۲۲ ثبت شد. خانواده. در ژانویه ۱۷۶۷، جکسون با سارا بارنارد، دختر یکی از وزیران شهر سالم، ازدواج کرد. او در ۱۷۷۰ بر اثر بیماری سل درگذشت. جکسون نی
ز تقریباً در همان زمان بیمار شد و به یک دوره نقاهت طولانی برای بهبود نیاز داشت. جکسون در ۱۷۷۲ با هانا تریسی، دختر شریک اول خود ازدواج کرد. آن ها والدین ۱۰ فرزند بودند: ادوارد، رابرت، هنری، چارلز، هانا، جیمز، سارا، پاتریک، هریت و مری. دختر آن ها هانا با فرانسیس کابوت لوول ازدواج کرد که با پسرشان پاتریک تریسی جکسون وارد تجارت شد. پسر آن ها چارلز جکسون در دادگاه عالی ماساچوست خدمت می کرد. پسر آن ها جیمز جکسون پزشک شد و بیمارستان عمومی ماساچوست را تأسیس کرد. نوادگان جکسون شامل الیور وندل هولمز جونیور که در دادگاه عالی ایالات متحده خدمت کرد و نوه پنجمش پاتریک جی. جکسون، جراح مشهوری که با کتانجی براون جکسون که به عنوان دادگاه تجدیدنظر فدرال، برای دادگاه استیناف کلمبیا کار می کرد، ازدواج کرد.
برداشتن قطعات فیلمی محصول سال ۲۰۰۰ و به کارگردانی آلفونسو آرائو است. در این فیلم بازیگرانی همچون وودی آلن، دیوید شویمر، کیفر ساترلند، ماریا گراتزیا کوچینوتا، چیچ مارین، جوزف گوردون لویت، الیوت گولد، شارون استون، آنجلیکا آراگون، اندی دیک، آلفونسو آرائو، میا مایسترو، لو دایموند فیلیپس، فرن درشر، ادی گریفن و کیتی کینی ایفای نقش کرده اند.
جوزف گالووی (Joseph Galloway) (زادهٔ ۱۷۳۱- درگذشتهٔ ۲۹ اوت ۱۸۰۳)، وکیل آمریکایی و یک چهره سیاسی برجسته در رویدادهای دقیقاً قبل از تأسیس ایالات متحده در اواخر دهه ۱۷۰۰ بود. او به عنوان یکی از مخالفان سرسخت استقلال، به یکی از برجسته ترین خائنان، به آرمان آمریکا در اوایل جنگ انقلابی تبدیل شد. گالووی، پسر یک زمین دار ثروتمند بود که در طی تحصیلات حقوقی خود در اواخر دهه ۱۷۴۰، تبدیل به دوست صمیمی بنجامین فرانکلین شد. ارتباط او با فرانکلین و رابطه پدر همسرش با خانواده پن، او را به نمایش سیاسی که بعدها در مستعمرات آمریکا آشکار می شد، کشاند. گالووی در ۱۷۵۶ زمانی که فقط ۲۵ سال داشت، به عضویت مجلس استانی پنسیلوانیا انتخاب شد. او به مدت ۱۸ سال که ۸ سال از آن را به عنوان سخنران بود، خدمت کرد. در سال ۱۷۷۴، گالووی هیئت پنسیلوانیا را در اولین کنگره قاره ای در فیلادلفیا رهبری کرد، جاییکه به عنوان محافظه کار، طرحی را برای ایجاد اتحاد، میان مستعمرات و بریتانیای کبیر پیشنهاد داد. پس از اینکه کنگره نتوانست طرح اتحادی او را تصویب کند، او انجمن قاره ای را امضا کرد، توافقنامه ای که سرزمین های استعماری را در تحریم کالاهای بریتانیایی م
تحد می کرد. گالووی با نارضایتی از جهت گیری های رادیکال، مجلس را ترک کرد و از انتخاب شدن برای دومین کنگره قاره ای در مه ۱۷۷۵ خودداری کرد. او به پادشاه وفادار ماند و با تصویب اعلامیه استقلال در سال بعد، مخالفت کرد. سه ماه پس از امضای اعلامیه استقلال، گالووی به نیویورک فرار کرد تا به ارتش بریتانیا بپیوندد. او به عنوان مشاور ارشد ژنرال، ویلیام هاو، فرمانده کل نیروهای بریتانیا، اطلاعات مهمی را ارائه کرد و در طراحی حملات، به نیروهای ارتش قاره ای، کمک کرد و خودش نیز بیش از ۸۰ جاسوس را استخدام کرد. با تصرف فیلادلفیا در سپتامبر ۱۷۷۷، ژنرال هاو، گالووی را به سرپرستی پلیس و بندر منصوب کرد. وقتی در ژوئن ۱۷۷۸، بریتانیایی ها فیلادلفیا را ترک کردند، گالووی به انگلستان فرار کرد و به صورت غیابی توسط مجلس پنسیلوانیا به خیانت بزرگ محکوم شد که در نتیجه، املاکش مصادره شد. در پایان جنگ، گالووی رهبری گروه وفاداران در تبعید، گروهی شامل ۸۰ هزار تا ۱۰۰ هزار استعمارگر آواره را بر عهده گرفت. او هرگز به قارهٔ آمریکا بازنگشت و دیگر همسرش را که به امید بازپس گیری اموالش، ترک کرده بود، ندید. اوایل زندگی. گالووی در نزدیک وست ریور، شهرستان آن
آراندل، مریلند، به عنوان پسر یک زمیندار در سرزمین های استعماری، به دنیا آمد. او به همراه پدرش در ۱۷۴۰ به پنسیلوانیا نقل مکان و در آنجا تحصیلات لیبرال را دریافت کرد. وی در یک زمان، به همراه ویلیام فرانکلین، پسر بنجامین فرانکلین حقوق خواند و بعدها به یکی از یاران وفادار او تبدیل شد، سپس برای وکالت پذیرفته شد و در فیلادلفیا شروع به وکالت کرد. گالووی در ۱۸ اکتبر ۱۷۵۳ با گریس گرودون ازدواج کرد. پدرش، لورنس گرودون، از خانواده گالووی هم ثروتمندتر بود و در زندگی سیاسی اجتماعی فیلادلفیا جایگاه خوبی داشت. گالووی و همسرش هر دو دارای شخصیتی قوی بودند که در نتیجه، اتحاد آن ها یک اتحاد ناخوشایند محسوب می شد. حرفه سیاسی. گالووی از ۱۷۵۶ تا ۱۷۷۴ عضو مجلس استان پنسیلوانیا بود و از ۱۷۶۶ تا ۱۷۷۴ به عنوان سخنران، خدمت کرد. او از اعضای برجستهٔ جناحی بود که مخالف مستعمره انحصاری بودن پنسیلوانیا، برای خانواده پن بودند. وی خواستار تبدیل آن به مستعمره تاج و تخت پادشاهی بود. او یک ملی گرای بریتانیایی آمریکایی بود و معتقد بود که اغلب آمریکایی ها فقط اگر به آن ها یک دولت قانونی و مؤثر داده شود که وفاداری آن ها را برانگیزاند، ترجیح می ده
ند به تاج و تخت وفادار بمانند. گالووی در ۱۷۷۴ عضو کنگره قاره ای بود، جاییکه او طرح مصالحه برای اتحاد با بریتانیای کبیر را پیشنهاد داد؛ که مستعمرات، پارلمان خود را که تابع تاج و تخت باشد، داشته باشند. کنگره قاره ای آن را با یک رأی رد کرد. او در حالی که با استقلال سیزده سرزمین استعماری مخالف بود، اما انجمن قاره ای را امضاء کرد و به پادشاه وفادار ماند. او ساکن فیلادلفیا و از دستیاران بنجامین فرانکلین بود که با او در مورد مسائل استقلال آمریکا مکاتبه می کرد. در ۱۷۶۸، او برای عضویت در انجمن فلسفه آمریکا که توسط فرانکلین تأسیس شده بود، انتخاب شد و از ۱۷۶۹ تا ۱۷۷۶ به عنوان نایب رئیس این سازمان، خدمت نمود. گالووی بر اصلاحات اداره امپراتوری تأکید داشت و از قوانین تجارت، قانون تمبر ۱۷۶۵ و قوانین تاونشند مصوب ۱۷۶۷ انتقاد کرد، او یک طرح مصالحه آمیز برای پایان دادن به اختلافات میان بریتانیا و سرزمین های استعماری داشت. او معتقد بود که بریتانیایی ها حق دارند از سرزمین های استعماری مالیات بگیرند، بر آن ها حکومت کنند، صلح را حفظ کنند و به مستعمرات کمک کنند تا بقا داشته باشند و شکوفا شوند. کنگره به حذف طرح گالووی از مجله خود رأ
ی داد، بنابراین خود او آن را در ۱۷۷۵ منتشر کرد و کنگره را به دلیل نادیده گرفتن تحلیل او از اختیارات پارلمان و حقوق استعماری، سرزنش کرد. او یک قانون اساسی مکتوب و قوه مقننه مشترک برای کل امپراتوری بریتانیا، پیشنهاد کرد. جنگ استقلال آمریکا. در سال ۱۷۷۵، مجلس، اصرار گالووی مبنی بر رها نمودن مبارزه خود برای استقلال از بریتانیا را رد کرد، بنابراین گالووی مجلس و کنگره را ترک کرد. در زمستان ۱۷۷۷، او به ژنرال ویلیام هاو بریتانیایی پیوست و در عملیات فیلادلفیا همراه او بود. در زمان اشغال فیلادلفیا توسط بریتانیا، وی به عنوان سرپرست پلیس منصوب شد و ریاست دولت مدنی را بر عهده گرفت. او به خوبی، وفاداران تاج و تخت را در فیلادلفیا سازماندهی کرد، اما ارتش بریتانیا در ۱۷۷۸ پس از ورود فرانسه به جنگ، از شهر بیرون رانده شدند. ارتش بریتانیا به نیویورک عقب نشینی کرد و گالووی نیز آن ها را همراهی کرد. تبعید در بریتانیا. در ۱۷۷۸، او به همراه دخترش به بریتانیا فرار کرد و هیچوقت به ایالات متحده برنگشت و به رئیس اصلی وفاداران آمریکایی به تاج و تخت در لندن، تبدیل شد. مجمع عمومی پنسیلوانیا او را به خیانت بزرگ محکوم کرد و دارایی هایش را که
شامل ترووس مانور که اکنون به عنوان عمارت گرودون شناخته می شود و بسیاری از زمین هایی که اکنون عمارت بنسالم، پنسیلوانیا است، مصادره کرد. در ۱۷۷۹، او به عنوان شاهد دولت در یک پژوهش پارلمانی در مورد رفتار لرد هاو و ژنرال هاو در طول اردوکشی به فیلادلفیا که به شدت از آن انتقاد می کرد، ظاهر شد. زمانی که گالووی همراه انگلیسی ها از فیلادلفیا گریخت، همسرش، گریس با امید حفظ حقوق مالکیتشان، در شهر ماند. آن ها انتظار داشتند که او بتواند به دختر و شوهرش ملحق شود اما پس از آن، چارلز ویلسون پیل او را بیرون کرد. گالووی در متقاعد کردن بریتانیایی ها تأثیرگذار بود که می توان از یک منبع عظیم حمایت وفاداران به تاج و تحت توسط رهبری سلطه جو، بهره برد و به این ترتیب تهاجم بریتانیا به جنوب را راه اندازی کرد. پس از جنگ، سال های باقی مانده خود را به مطالعات مذهبی و نوشتن گذراند. او در ۲۹ اوت ۱۸۰۳ در واتفورد، هرتفوردشایر درگذشت. همسرش در ۶ فوریه ۱۷۸۲ فوت کرده بود.
در ۸ مارس ۲۰۲۲، نمایندگان احزاب سیاسی اپوزیسیون پاکستان در مجلس ملی پاکستان به عمران خان، نخست وزیر این کشور خواستار رای عدم اعتماد شدند. احزاب مخالف، که در ائتلاف جنبش دموکراتیک پاکستان (PDM) متحد شدند، عمران خان را متهم کردند رژیم ترکیبی ادعایی وی در حکومت داری ضعیف عمل کرد داشته، مخالفان سیاسی را قربانی کرده است، و در زمینه اقتصاد و سیاست خارجی سوء مدیریت داشته، احزاب مخالف خواستار برکناری خان از مقام خود بودند. خان در این خصوص مدعی شد که ایالات متحده بدنبال یک «توطئه خارجی» پشت تغییر رژیم قرار دارد و قصد دارد او را برکناری کند، و او شواهد مکتوبی را برای تأیید این موضوع ارائه کرد، اما این اتهامات توسط دولت ایالات متحده رد شد. تصمیم برای ارائه درخواست عدم اعتماد در نشست سران احزاب مخالف اتخاذ شد. شهباز شریف، رهبر اپوزیسیون در یک کنفرانس مطبوعاتی مشترک گفت ارائه این طرح به دلیل عملکرد ضعیف دولت در شاخص های اقتصادی و اجتماعی طی چهار سال حاکمیت خان ارائه شده است. دولت با متهم کردن احزاب اپوزیسیون به شرکت در بخشی از یک توطئه مورد حمایت خارجی موضع گیری کرد و مدعی شد که دارای یک تلگراف دیپلماتیک به تاریخ ۷ مارس م
ی باشد که در آن دولت ایالات متحده «تهدید» خود مبنی بر تمایل به کناره گیری خان از سمت خود را نشان داده است، با این شرط در صورتی که عمران خان از قدرت برکنار شود، پاکستان «بخشیده» خواهد شد. گفته می شد که ایالات متحده از سیاست خارجی خان و سفر وی به روسیه ناراضی است. در ۳ آوریل ۲۰۲۲، طرح عدم اعتماد توسط قاسم خان سوری، معاون رئیس پارلمان پاکستان، بدون رای گیری در مجلس، به دلیل «دخالت خارجی» به طور یکجانبه رد شد. خان با استناد به اختیارات خود به عنوان نخست وزیر، به رئیس جمهور عارف علوی توصیه کرد تا مجلس ملی را منحل کند و خواستار برگزاری انتخابات عمومی جدید شد، اقدامی که بر اساس آن دادگاه عالی پاکستان از بحران قانون اساسی بعدی آن اطلاعیه ای صادر کرد. دیوان عالی کشور با رای ۵ بر صفر حکم نایب رئیس مجلس مبنی بر رد این طرح و انحلال مجلس شورای ملی توسط رئیس جمهور را مغایر قانون اساسی دانست و بدین ترتیب اجازه داد تا رای عدم اعتماد جریان پیدا کند. در ۱۰ آوریل، طرح عدم اعتماد با اکثریت ۱۷۴ رای (از ۳۴۲ رای) در پارلمان به تصویب رسید و طرح استیضاح عمران خان در مجلس بررسی شد و به برکناری وی رای مثبت دادند.خان اولین نخست وزیر پاک
ستان است که با رای عدم اعتماد برکنار می شود. پیشینه. در ۱۱ فوریه ۲۰۲۲، فضل الرحمن، رئیس جنبش دموکراتیک پاکستان اعلام کرد که به رای عدم اعتماد رای خواهد داد. این موضعگیری پس از نشست احزاب پارلمانی PDM منتشر شد. احزاب مخالف همچنین تصمیم گرفتند با متحدان دولت کنونی ارتباط برقرار کنند تا آنها را متقاعد کنند تا به رأی عدم اعتماد بپیوندند. این موضوع پس از آن اعلام شد که حزب مردم پاکستان به رهبری آصف علی زرداری، رئیس جمهور سابق و پسرش بلاول بوتو زرداری، با شهباز شریف، رهبر اپوزیسیون پاکستان (N) که رهبر اپوزیسیون در مجلس ملی است، همراه با خواهرزاده اش ملاقات کرد. و دختر نواز شریف، نخست وزیر سابق، مریم نواز. در پاسخ، فؤاد چودری، وزیر اطلاعات فدرال توسط دفتر ملی پاسخگویی، اپوزیسیون را به فساد متهم کرد و درخواست رای عدم اعتماد مخالفان را ترفندی برای دور کردن توجه از پرونده های فساد خواند که بسیاری از رهبران مخالف به دلیل اتهامات وارده علیه آنها با آن مواجه بودند.
استوره ونیاتیندن () "(یا استوره ونگتین ())" کوهی در شهرداری راوما در شهرستان موره او رومسدال نروژ است. کوه در حدود شمال شرقی کوه رومسدالسهورنه، حدود شرق رودخانه راوما و جاده ئی۱۳۶ اروپا، و حدود جنوب شرقی شهر اوندالسنس واقع شده است. این کوه بلندترین قله در رشته کوه رومسدالسالپانه است. اولین صعود از طریق خط الراس شمال شرقی در سال ۱۸۸۱ توسط ویلیام سسیل سلینگزبی و یوهانس ویگدال انجام شد. اولین صعود از طریق خط الراس غربی در سال ۱۹۳۰ توسط اریک هین و کارل اوسهاوگ انجام شد.
قاضی و مرگ فیلم مستندی از حسن خادمی و تهیه کنندگی مهدی کوهیان است که به روایت زندگی نورالله عزیزمحمدی، قاضی جنایی ایرانی می پردازد. این فیلم برندهٔ جایزهٔ آیفیک از جشنواره سینما حقیقت و برندهٔ برتا فاند از جشنواره بین المللی فیلم مستند آمستردام شده است. نقد. سید رضا صائمی، منتقد سینما، راجع به این فیلم می نویسد: رضا حسینی معتقد است «فیلم ضعف هایی دارد، اما جذابیت سوژه و سماجت فیلم ساز آن را دیدنی کرده است.» ساسان گلفر بر این باور است که "قاضی و مرگ" «مستندی از نوع سینما حقیقت تعاملی-مشارکتی و همچنین یک مستند چهره نگاری (فیلم پرتره) است.» صلاح الدین قادری این فیلم را از منظر جامعه شناختی نقد کرده است.
نورالله عزیزمحمدی (متولد ۱۳۲۷) قاضی ایرانی است. شهرت او برای صدور بیش از چهار هزار حکم اعدام است. او را مشهورترین قاضی جنایی ایران می دانند. مستند "قاضی و مرگ" به زندگی او می پردازد. زندگی. در سال ۱۳۵۰ وارد دستگاه قضایی کشور شد. ۱۸سال در استان کرمان دادیار، دادرس شهرستان قدیم، رئیس دادگاه بخش مستقل شهربابک، شهر بافت کرمان و همچنین رئیس دادگاه بخش رفسنجان بود. او ۳سال به عنوان دادستان سیرجان و در سال۶۱ به عنوان رئیس دادگستری شهرستان سیرجان مشغول فعالیت شد و در سال۶۸ نیز ریاست دادگستری شهرستان تاکستان را به عهده گرفت. قاضی عزیزمحمدی هم اکنون به عنوان رئیس شعبه ۷۱کیفری استان تهران از قضات با تجربه در حوزه جرائم جنایی به خصوص پرونده های قتل است. پرونده های قتل خانوادگی در ورامین، قتل میدان کاج، قتل پل مدیریت، قتل های سریالی امید برک و جنایت خیابان مدنی در کارنامه ۴۳ساله این قاضی باتجربه ثبت شده است.
جوزف هیوز (Joseph Hewes) (زادهٔ ۹ ژوئیه ۱۷۳۰ میلادی - درگذشتهٔ ۱۰ نوامبر ۱۷۷۹ میلادی)، از بنیان گذاران ایالات متحده، امضا کنندهٔ انجمن قاره ای و اعلامیهٔ استقلال ایالات متحده و اهل پرینستون، نیوجرسی بود که در سال ۱۷۳۰ چشم به جهان گشود. والدینش از اعضای انجمن اخوت معروف به کوئیکرها بودند. در زندگی نامه های پیشین هیوز به اشتباه آمده است که والدینش اهل کنتیکت بوده اند. مادرش، پراویدنس ورث و پدربزرگ و مادربزرگش زادهٔ نیوجرسی بودند. پدر هیوز، آرون هیوز، از نسل سوم ساکنان شهرستان چستر در پنسیلوانیا بود. امکان دارد هیوز به کالج نیوجرسی، دانشگاه پرینستون کنونی، رفته باشد، اما مدرکی در این باره وجود ندارد. به احتمال زیاد، هیوز به مدرسهٔ لاتین در نزدیکی پرینستون رفته که توسط انجمن کوئیکر استونی بروک ایجاد شده بود. حرفهٔ بازرگانی. در حدود سال ۱۷۴۹ یا ۱۷۵۰، هیوز به فیلادلفیا نقل مکان کرد و به عنوان کارآموز در کسب و کار تجاری جوزف اوگدن در خیابان چسنات و خیابان دوم مشغول به کار شد. اوگدن با عموزادهٔ هیوز، جیمیما هیوز ازدواج کرده بود. هیوز در دورهٔ کارآموزی اش به همراه اوگدن یا یکی از دستیارانش معروف به مباشر با کشتی باری
به شهرهای بندری از جمله بوستون، نیویورک، ادنتون (کارولینای شمالی)، چارلستون و تورتولا در جزایر ویرجین بریتانیا رفته و با تجار آنجا به داد و ستد می پرداختند. هیوز طی آن مدت در فیلادلفیا، در مراسم و جلسات کوئیکر در عبادت گاه واقع در خیابان آرچ شرکت می کرد. هیوز پس از اتمام دورهٔ کارآموزی اش به این نتیجه رسید که فرصت های موجود در بندرگاهی در کارولینای شمالی در ادنتون، شهری بندری، رو به رشد و ایمن در خلیج کوچکی در سمت شمال آلبمارل ساند که در زمان کارآموزی اش به آنجا رفته بود، بهترین موقعیت برای موفقیت را در اختیار او قرار می دهد. او در اواخر سال ۱۷۵۴ به آنجا نقل مکان و با چارلز بلونت شرکت «بلونت، هیوز و شرکا» را تأسیس کرد و طولی نکشید که به تاجری سرشناس در ادنتون تبدیل شد. جیمز آیردل در نامه ای به یکی از دوستانش در سال ۱۷۷۲ دربارهٔ هیوز اظهار داشت: «آقای محترمی در این شهر هست که بسیار مورد علاقهٔ من و در واقع مورد علاقهٔ همه است، زیرا یکی از بهترین و دلنشین ترین مردان در این جهان است. نامش آقای هیوز است. او بازرگان و نمایندهٔ شهر است؛ در واقع حامی و بزرگترین افتخار شهر ماست. حدود ۶ یا ۷ سال پیش، او برای مدت بسیار
کوتاهی با یکی از خواهران آقای [جانستون] ازدواج کرد، اما همسرش به طور ناگهانی درگذشت؛ و این وضعیت ناخوشایند، هرگونه شادی و رضایت را برای مدت طولانی در زندگی اش تلخ کرد. او از آن زمان تا کنون مجرد مانده است…» در سال ۱۷۶۳، شرکت «بلونت، هیوز و شرکا» منحل شد. هیوز با وکیلی محلی به نام رابرت اسمیت، شرکت «هیوز و اسمیت» را راه اندازی کرد. علاوه بر فروشگاهی در نبش شمال شرقی خیابان مِین و کینگ، این شرکت مالک «دفاتر، سه انبار، یک اسکله و پنج کشتی، سه قایق باری و دو کشتی دو دکله» بود. هیوز همچنین مالک شخصی کارگاه تعمیر و ساخت کشتی در دهانهٔ پمبروک کریک بود. در سال ۱۷۷۷، هیوز کارخانهٔ طناب سازی برای بافت طناب، ریسمان و طناب و کابل های مخصوص دکل و بادبان های کشتی ایجاد کرد. این کارخانه در طول دههٔ بعدی به یکی از تأمین کنندگان اصلی ریسمان و طناب های باکیفیت در صنعت کشتی رانی آمریکا تبدیل شد. در سال ۱۷۵۷، هیوز به عنوان قاضی صلح در ادنتون منصوب شد. در سال ۱۷۶۰، او به عضویت شورای کارولینای شمالی درآمد و در کمیته های مهم مالی و خزانه داری خدمت کرد. او تا سال ۱۷۷۵، عضو این شورا بود. چارلز فرانسیس جنکینز، مورخ و عضو فرقهٔ کوئیکر
اظهار داشت که هیوز در تمام عمرش عضو فرقهٔ کوئیکر بود: «دربارهٔ جوزف هیوز که بیشتر رسوم و مراسم بیرونی گردهمایی های کوئیکر را کنار گذاشته بود، زمان آن فرا رسیده است که بگوییم آیا او یک کوئیکر بود یا خیر. پاسخ این است که او یکی از اعضای حق-التولدی (حقی که براثر تولد به شخص تعلق می گیرد) انجمن ماهانهٔ چسترفیلد، نیوجرسی بود که هرگز کناره گیری نکرد یا طرد نشد، هرگز به طور رسمی با هیچ سازمان مذهبی دیگری ارتباط برقرار نکرد و زمانی که درگذشت، مرگش در عبادت گاه کوئیکر ثبت شد که این موضوع نشان می دهد، آنها حداقل او را یکی از خودشان می دانسته اند». این ادعا که او هرگز به طور رسمی با هیچ سازمان مذهبی دیگری ارتباط برقرار نکرده بود، با سوابق کلیسای انگلیکن سنت پل در ادنتون، جاییکه او به عنوان متصدی امور مالی خدمت کرد، تناقض دارد. وفات. جوزف هیوز در ۱۰ نوامبر ۱۷۷۹، هشت ماه مانده به پنجاهمین سالگرد تولدش درگذشت. مراسم خاکسپاری روز بعد برگزار شد. روزنامهٔ امریکن دیلی دانلپ و کلیپول در شانزدهمین شمارهٔ خود در نوامبر و در صفحهٔ دوم گزارشی از مراسم خاکسپاری را چاپ کرد: در روز ۱۰ نوامبر، به کنگره اطلاع داده شد که آقای جوزف هیوز،
یکی از نمایندگان ایالت کارولینای شمالی، صبح همان روز درگذشته است و پیشنهاد شد که خاکسپاری فردا عصر صورت بگیرد و مقرر شد که همهٔ اعضای کنگره فردا عصر ساعت سه بعدازظهر، به عنوان عزادار و در حالی که پارچهٔ سیاهی به دور بازوی چپ شان بسته اند، در مراسم خاکسپاری شرکت کنند و به مدت یک ماه به عزاداری ادامه دهند. به علاوه آنها تصمیم گرفتند که آقایان هارنت، شارپ و گریفین نظارت بر مراسم خاکسپاری را برعهده داشته باشند؛ و اینکه کشیش وایت به اجرای مراسم بپردازد. آنها همچنین به کمیته دستور دادند تا از مجلس شورای ایالتی، رئیس جمهور و شورای عالی اجرایی پنسیلوانیا، وزیر مختار فرانسه و دیگر افراد برجسته در شهر برای حضور در مراسم خاکسپاری دعوت به عمل آورند. به این ترتیب در ساعت سه بعد از ظهر همان روز، گروه مشایعین، جنازه را به کلیسای کرایست بردند. آقایان کارلتون، تروپ، دین، براون، پنل و سرهنگ آدامز تابوت را حمل می کردند. علاوه بر رئیس جمهور و اعضای کنگره به عنوان عزاداران، مجلس شورای ایالتی، تعدادی از افسران کشوری و لشکری و تعداد زیادی از ساکنان و افراد غریبه نیز در این مراسم حضور داشتند. مراسم مذهبی توسط کشیش وایت، سرکشیش کلیس
اهای اسقفی در این شهر و یکی از کشیشان کنگره انجام و جنازه در قبرستان و در مجاورت آقای درایتون به خاک سپرده شد. هیوز یکی از اعضای انجمن وحدت شماره ۷ بود که در سال ۱۷۷۶ مورد بازدید قرار گرفت و با تشریفات فراماسونی در قبرستان کلیسای کرایست در فیلادلفیا، پنسیلوانیا به خاک سپرده شد.
پِلگ آرنولد (Peleg Arnold) (زادهٔ ۱۷۵۱ – درگذشتهٔ ۱۸۲۰)، وکیل، میخانه دار، حقوقدان و دولت مرد اهل اسمیت فیلد، رود آیلند (اسمیت فیلد شمالی کنونی) بود. وی در جلسه ۱۷۸۷–۱۷۸۸ کنگره قاره ای از شهرستان رود آیلند در این کنگره نمایندگی کرد. او بعدها از ژوئن ۱۷۹۵ تا ژوئن ۱۸۰۹ و بار دیگر از مه ۱۸۱۰ تا مه ۱۸۱۲ به عنوان قاضی کل دادگاه عالی رود آیلند خدمت نمود. زندگی شخصی. آرنولد در ۱۰ ژوئن ۱۷۵۱ در اسمیت فیلد (حالا نورت اسمیت فیلد) به دنیا آمد و نهمین فرزند از پانزده فرزند توماس آرنولد بود. مادر وی که پیشنس کوک نام داشت، اهل نیوپورت و سومین همسر توماس بود. پس از اتمام دوره مدرسه در یکی از مدرسه های دولتی، او از دانشگاه براون در پراویدنس فارغ التحصیل شد. همانند بسیار از هم عصران خود، او نیز به طور موفقیت آمیزی چندین حرفه را به طور همزمان پیش می برد و خدمت در حکومت و فعالیت های مدنی را نیز به حرفه های خود افزود. آرنولد در رشته حقوق درس خواند، وارد حوزه دادگاه شده و در اسمیت فیلد به عنوان وکیل مدافع کار کرد. او "می خانه پلگ آرنولد" را باز نموده و آنرا مدیریت کرد، میکدهٔ که هنوز هم در جاده ۴ وونساکیت هیل در نورت اسمیت فیلد، ر
ود آیلند پابرجا مانده است. آرنولد خانه خود را در یونیون ویلیج ساخت که حالا بخشی از نورت اسمیت فیلد است. در جریان جنگ انقلاب آمریکا، او سرهنگ تیپ دوم شبه نظامیان شهرستان پراویدنس بود. زمانی که نیاز به نیروهای اضافی موجب سازماندهی مجدد تیپ اول رود آیلند در خط قاره ای در ۱۷۷۸ میلادی گردید، آرنولد یکی از طرفداران ایده پیشکش نمودن بخشش و آزادی برای تشویق ثبت نام سیاه پوستان به خدمت نظامی بود. او حتی پس از پایان جنگ به این تلاش های خود ادامه داده و در ۱۷۹۰ میلادی انجمن پراویدنس برای ختم برده داری را بنیان نهاد. توجه آرنولد به اجتماع خود از ساخت اسمیت فیلد یونیون بانک در ۱۸۰۳ میلادی نیز به وضوح قابل ملاحظه است. وی به عنوان نخستین رئیس این بانک خدمت نموده و بانک اولین خدمات رسمی خود را از خانه وی در یونیون ارایه نمود. با آغاز ۱۸۱۰ میلادی، وی به عنوان رئیس مدرسه پیش دانشگاهی محلی به نام آکادمی اسمیت فیلد خدمت کرد. آرنولد در ۱۳ فوریه ۱۸۲۰ در اسمیت فیلد وفات کرد و در گورستان یونیون در منطقه امروزی نورت اسمیت فیلد به خاک سپره شد. بنابر گزارش یک منبع، «قاضی پلگ در اواخر زندگی خود نه تنها به خاطر اینکه در تجارت نوشیدنی رام
نیو انگلند دخیل بود، بلکه به عنوان یکی از عاشقان سوزان این نوشیدنی، به طور گسترده معروف بود». حرفه سیاسی. آرنولد برای نخستین بار در ۱۷۷۷ میلادی در نهاد اداره کننده رود آیلند، مجلس عمومی، انتخاب شد. او بار دیگر از مه ۱۷۸۲ تا ۱۷۸۳ در این مجلس خدمت کرد. وی در ۱۷۸۷ میلادی نماینده رود آیلند در کنگره کنفدراسیون انتصاب یافت. او که یکی از طرفداران قوی کنوانسیون ۱۷۸۷ قانون اساسی بود، در ۱۷۸۸ میلادی کنگره را ترک و به خانه بازگشت تا به تصویب قانون اساسی ایالات متحده کمک کند. او برای مدت کوتاهی در ۱۷۹۰ میلادی به عنوان معاون فرماندار رود آیلند خدمت کرد. آرنولد دو بار تلاش نمود تا به مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا راه یابد، اما ناموفق بود. در انتخابات ۱۷۹۴ میلادی، وی به عنوان نامزد ضد-فدرالیست (حزب حاکم در شهرستان رود آیلند) در مقال نماینده برحال مجلس بنجامین بورن وارد مبارزات انتخاباتی شد. با استعفای بورن در ۱۷۹۶ میلادی از مجلس نمایندگان، آرنولد بار دیگر در انتخابات ویژه که برای اتمام دوره مجلس برگزار شده بود شرکت نموده و از طرف حزب جمهوری خواه خود را نامزد کرد، اما این بار نیز انتخابات را به الیشا رینولدز پوتر واگذا
ر کرد. در ۱۷۹۵ میلادی، آرنولد به عنوان قاضی کل دادگاه عالی، دادگاه سیار و دادگاه کیفری رود آیلند گماشته شد. نام این محکمه در ۱۷۹۸ میلادی به یک اصطلاح ساده تر «دادگاه عالی کیفری» تغییر داده شد. مجلس رود آیلند به طور سالانه وی را در سمت اش ابقا می نمودند و این کار تا ژوئن ۱۸۰۹ میلادی ادامه داشت. پس از یک سال مرخصی به دلیل وضعیت سلامت نامساعد، مجلس وی را دوباره از ۱۸۱۰ تا ۱۸۱۲ میلادی به این سمت گماشت. آرنولد بار دیگر از ۱۸۱۷ تا ۱۸۱۹ میلادی در مجلس عمومی خدمت کرد.
رومسدالسهورنه () یک کوه در شهرداری راوما در شهرستان موره او رومسدال، نروژ است. این کوه جنوب شرقی شهر اوندالسنس، در امتداد رودخانه راوما در دره رومسدالن قرار دارد. خط راه آهن راوما و بزرگراه جاده ئی۱۳۶ اروپا هر دو از کنار کوه می گذرند. کوه استوره ونیاتیندن در شرق کوه و به سمت غرب (در سراسر دره) کوه استوره ترولتین قرار دارد - بخشی از ترولوگن / خط الراس ترولتیندان. کوهی محبوب برای کوهنوردی است که بهتر است در اواخر تابستان انجام شود. پایین آمدن با راپل توصیه می شود. تاریخچه. اولین صعود «رسمی» در ۱ سپتامبر ۱۸۸۱ توسط کوهنورد دانمارکی، کارل هال، همراه با نروژی ها، اریک نورهاگن و ماتیاس سوگمون انجام شد. آن ها فقط برای کشف سنگ چین که کریستن اسمد و هانس بیرملان در حدود سال ۱۸۲۸ برپا کرده بودند صعود کردند. قبلاً هیچ کس باور نمی کرد که قله رومسدالسهورنه صعود شده باشد تا اینکه «هال» سنگ چین آنها را کشف کرد. آرنه راندش هین اولین صعود زمستانی رومسدالسهورنه را در سال ۱۹۳۰ انجام داد.
باشگاه فوتبال ونس المپیک () که معمولاً به عنوان سادهٔ ونس شناخته می شود یک باشگاه فوتبال فرانسوی مستقر در ونس است. این باشگاه در سال ۱۹۹۸ در نتیجه ادغام دو باشگاه Véloce vannetais که در سال ۱۹۱۱ تأسیس شد و FC Vannes که قبل از سال ۱۹۹۱ با نام UCK Vannes در سال ۱۹۴۶ تأسیس شد، تشکیل شد و در حال حاضر در لیگ ملی ۲ (سطح چهارم فوتبال فرانسه) بازی می کند. ونس مسابقات خانگی خود را در ورزشگاه Stade de la Rabine واقع در شهر ونس انجام می شود. تاریخچه. اگرچه ونس در اواخر دهه ۱۹۹۰ تشکیل شد، اما به یک باشگاه فوتبال خوب تبدیل شد. در اولین فصل از وجود این باشگاه، برنده Division d'Honneur در منطقه بریتانی شد. تقریباً یک دهه بعد، این باشگاه لیگ ملی فرانسه (سطح سوم فوتبال فرانسه) شد تا به لیگ ۲ صعود کند. در مسابقات جام اتحادیه باشگاه های فرانسه ونس به فینال ۲۰۰۹–۲۰۰۸ جام اتحادیه باشگاه های فرانسه رسید در حالی که اولین بار بود که این باشگاه در این مسابقات شرکت می کرد. این تیم در راه رسیدن به فینال باشگاه های لیگ ۱ مثل نیس و اوسر را شکست داد اما در فینال ونس مغلوب بوردو شد. این باشگاه برای سه فصل در لیگ ۲ باقی ماند، اما در سال ۲۰۱
۲ سقوط کرد و موفق به بازگشت نشد و در سال ۲۰۱۴ ورشکست شد. آنها در "بخش برتر نخبگان" منطقه بریتانی (معادل سطح هفتم فوتبال در فرانسه) به دستور فدراسیون فوتبال فرانسه اصلاح شدند. دو ارتقای متوالی باشگاه را به لیگ ملی ۳ (سطح پنجم فوتبال فرانسه) برای فصل ۲۰۱۶–۱۷ بازگرداند.