Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ده و هوازده متمرکز شد. در مثالی دیگر، سازه های آهنی هوازده در برزیل برای تغلیظ طلا از لیمونیت خاک های حاصل استفاده می کردند. تاریخچه. در حالی که اولین سنگ آهن احتمالاً آهن شهاب سنگ بوده است و هم چنین در آفریقا ، جایی که اولین شواهد متالورژی آهن در آن مشاهده شده است، هماتیت به مراتب آسان تر ذوب می شود و استفاده می شود اما لیمونیت رایج ترین سنگ آهن است. به طور کلی پس از استخراج سنگ آهن، باید مراحلی مانند خرد کردن، آسیاب کردن، سرند کردن و شست وشو طی شود. سپس با استفاده از روش های تلغیظ، غلظت آن را تا ۶۵ درصد افزایش می دهند در نهایت وارد کوره می شوند. سپس در کوره بلند به همراه سنگ آهک و زغال کک در معرض حرارت بالا قرار می گیرد. در آخر آهن مذاب با تفاله ی حاصل از ناخالصی های سنگ آن از کوره تخلیه می شود. قبل از ذوب لیمونیت ، با گرم شدن سنگ معدن آن و خروج آب، مقدار زیادی از لیمونیت به هماتیت تبدیل می شود. سپس سنگ معدن را در دمای بالای 1250 درجه سانتی گراد گرم می کنند، که در آن دما آهن فلزی شروع به چسبیدن به هم می کند و ناخالصی های غیرفلزی به صورت جرقه پرتاب می شوند تا آهن خالص باقی بماند. برای استفاده از لیمونیت سیست
م های پیچیده ای به ویژه در تانزانیا برای پردازش لیمونیت توسعه یافت. اما با این حال باز هم، هماتیت و مگنتیت به عنوان کانه های باقی می ماندند و این کار را دشوار می کرد، و بعد از توسعه کوره های بلند در قرن اول قبل از میلاد در چین و حدود 1150 پس از میلاد در اروپا، می توان از سنگ آهن قهوه ای لیمونیت به بهترین نحو استفاده کرد.
نرم افزار مجازی سازی برنامه ها هم به ماشین های مجازی و هم به نرم افزارهای پیاده سازی آن ها اشاره دارد. ماشین های مجازی برنامه، معمولاً برای تبدیل کردن بایت کد به کد ماشین برای معماری های کامپیوتری و سیستم عامل های مختلف استفاده می شوند. برنامه معمولاً با استفاده از مفسر یا کامپایل درجا (JIT) روی رایانه اجرا می شود. اغلب چندین پیاده سازی از یک ماشین مجازی وجود دارد که هر کدام ویژگی های خاصی را دارا می باشند. مقایسه ماشین های مجازی. جدول زیر خلاصه ای از عناصری از کارآمدی ماشین ها مجازی است، و لیستی از تمام توانایی های موجود در هر پیاده سازی نیست! داده ها پردازش دستورالعمل ها ماشین مجازی در متغیرهای محلی از یک "مدل محاسبات" استفاده می کنند، که معمولاً یک ماشین پشته ای، ، یا است که اغلب به نام ماشین حافظه نامیده می شوند. استفاده از این سه ماشین باعث ایجاد انگیزه ها مختلف شده است و ایجاد برتری هایی در ماشین های مجازی در مقابل ماشین های فیزیکی، مانند سهولت در تفسیر، کامپایل و تأیید برای امنیت می شود. "مدیریت حافظه" در این ماشین های مجازی قابل حمل در سطح بالاتری از انتزاع نسبت به ماشین های فیزیکی آدرس دهی می شود. بر
خی از ماشین های مجازی مانند ماشین جاوا (JVM)، با آدرس ها به گونه ای درگیر هستند که با اجازه دادن به ماشین مجازی برای ردیابی ارجاع های اشاره گر، و غیرمجاز ساختن اشاره گرها دستی به حافظه، به مدیریت حافظه خودکار ایمن مجهز می شوند. سایر ماشین های مجازی، مانند LLVM، بیشتر شبیه ماشین های فیزیکی سنتی هستند که امکان استفاده مستقیم و دستکاری نشانگرها را فراهم می کنند. زبان متوسط معمولی (CIL) ترکیبی را در این بین ارائه می دهد که به هر دو امکان استفاده کنترل شده از حافظه را می دهد (مانند JVM، که مدیریت خودکار حافظه را امکان پذیر می کند)، در حالی که حالت «ناامن» را امکان پذیر می سازد که امکان دستکاری اشاره گرها را مستقیماً به روش هایی که می تواند مرزها تایپ متغیرها را نقض کند، مجوزهایی می دهد. "امنیت کد"، به طور کلی به توانایی ماشین مجازی قابل حمل، برای اجرای کد در حالی که تنها مجموعه ای از توانایی ها را به کد ارائه می دهد، اشاره دارد. به عنوان مثال، ماشین مجازی ممکن است فقط به کد اجازه دسترسی به مجموعه خاصی از توابع یا داده ها را بدهد. کنترلرهای یکسانی بر روی پوینترها که مدیریت خودکار حافظه را ممکن می سازند و به ماشین م
جازی اجازه می دهد از دسترسی ایمن به داده ها اطمینان حاصل کند، استفاده می شود. علت دیگر این کنترلرها این است که اطمینان حاصل شود که یک قطعه کد فقط به عناصر خاصی از حافظه دسترسی دارد و نمی تواند ماشین مجازی را دور بزند. سپس سایر مکانیسم های امنیتی به عنوان تأیید کننده کد، تأیید کننده پشته و سایر روش ها در بالای این کنترلرها قرار می گیرند. یک "مفسر" اجازه می دهد تا برنامه های ساخته شده از دستورالعمل های مجازی بلافاصله بدون کامپایل پرهزینه در دستورالعمل های ماشین بومی بارگیری و اجرا شوند. هر ماشین مجازی که می تواند اجرا شود را می توان تفسیر کرد، بنابراین تعیین ستون در اینجا به این اشاره دارد که آیا طرح شامل مقرراتی برای تفسیر کارآمد (برای استفاده رایج) است یا خیر. "کامپایل درجا" (JIT)، به روشی برای کامپایل کردن کد ماشین در کمترین زمان ممکن، معمولاً بلافاصله قبل یا در حین اجرای برنامه گفته می شود. چالش JIT بیشتر یک پیاده سازی است تا طراحی ماشین مجازی، با این حال، طراحی های مدرن کامپایلر شروع به ملاحظاتی برای کارایی برنامه کرده اند. ساده ترین روش JIT مانند کامپایل برنامه در یک کامپایلر آفلاین است. با این حال، اغلب
از روش های پیچیده تری استفاده می شود که قطعات کد کامپایل شده را به بخش هایی(fragments) که فقط در زمان اجرا شناخته می شوند، اختصاص می دهند (به بهینه سازی تطبیقی مراجعه کنید). "کامپایل جلوتر از زمان" (AOT) به روش کلاسیک تری استفاده از پیش کامپایلر برای تولید مجموعه ای از کد ماشین اشاره دارد که در طول زمان اجرای برنامه تغییر نمی کنند. از آنجا که کامپایل و بهینه سازی تهاجمی می تواند زمان بر باشد، یک برنامه از پیش کامپایل شده ممکن است سریعتر از برنامه ای که برای اجرا به JIT تنها متکی است راه اندازی شود. پیاده سازی JVM این هزینه راه اندازی را با تفسیر اولیه برای سرعت بخشیدن به زمان راه اندازی کاهش داده است تا زمانی که قطعات(fragments) کد ماشین توسط JIT تولید شوند. "کتابخانه های اشتراکی(Shared Library)"توانایی ای برای استفاده مجدد از بخش های کد ماشین در چندین برنامه در حال اجرا هستند. در سیستم عامل های مدرن، این به طور کلی به معنای استفاده از حافظه مجازی برای به اشتراک گذاشتن صفحات حافظه(Memory Pages) حاوی یک کتابخانه مشترک در میان فرآیندهای مختلف است که از طریق روش ها حفاظت از حافظه محافظت می شوند. جالب است که روش
های تهاجمی JIT مانند بهینه سازی تطبیقی اغلب قطعات کدی را تولید می کنند که برای اشتراک گذاری در بین فرایندها یا اجرای متوالی برنامه نامناسب هستند، که مستلزم یک معاوضه بین کارایی کد از پیش کامپایل شده و کد مشترک و مزایای کدهای تخصصی تطبیقی است. برای مثال، چندین مفاد طراحی CIL وجود دارد تا امکان کتابخانه های مشترک کارآمد را فراهم کند، احتمالاً به قیمت کد JIT تخصصی تر. پیاده سازی JVM در OS X از یک آرشیو مشترک جاوا برای ارائه برخی از مزایای کتابخانه های مشترک استفاده می کند. مقایسه پیاده سازی ها ماشین مجازی برنامه ها. علاوه بر ماشین های مجازی قابل حمل که در بالا توضیح داده شد، ماشین های مجازی اغلب به عنوان یک مدل اجرایی برای زبان های برنامه نویسی جداگانه، معمولاً توسط یک مفسر استفاده می شوند. این جدول پیاده سازی های ماشین مجازی خاص، هم ماشین های مجازی قابل حمل بالا و هم ماشین های مجازی به زبان اسکریپت را فهرست می کند. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Comparison_of_application_virtualization_software
لیبرتی ایفل یک کامپایلر رایگان ایفل است. کامپایلر کد ایفل را به C ترجمه می کند. از این رو می توان از آن برای نوشتن برنامه هایی استفاده کرد که تقریباً روی هر پلتفرمی که یک کامپایلر آنسی سی برای آن وجود دارد اجرا می شود. لیبرتی ایفل از استنتاج نوع استفاده می کند تا امکان پیاده سازی یک کامپایلر کارآمدتر را فراهم کند. لیبرتی ایفل کاراسمارت ایفل را ادامه داد، که از سال ۲۰۰۷ به روزرسانی نشده بود، و در سال ۲۰۰۵ پایه کد خود را برای ادامه توسعه خود به سمت استاندارد مورد مناقشه ECMA TC39-TG4 (اکنون TC49-TG4) برای این زبان تقسیم کرد. تاریخ. لیبرتی ایفل به عنوان یک نسخه متن باز از ایفل شروع به کار کرد که ابتدا اسمارت ایفل در سال ۱۹۹۴ نامگذاری شد و سپس اسمارت ایفل نامگذاری شد. در ژوئن ۲۰۱۳، پروژه فورک شده لیبرتی ایفل به کامپایلر رسمی گنو برای زبان برنامه نویسی ایفل تبدیل شد.
فعالیت های سیا در افغانستان با چندین عملیات قابل توجه توسط آژانس اطلاعات مرکزی ایالات متحده (سیا) و همزمان با جنگ افغانستان در سال۱۹۷۸ بوده است. اولین عملیات، با نام رمز عملیات طوفان، در اواسط سال۱۹۷۹، در زمان ریاست جمهوری جیمی کارتر آغاز شد. به دنبال کودتای مارکسیستی در سال۱۹۷۸ و در طول تقریباً ده سالاشغال نظامی افغانستان توسط اتحاد جماهیر شوروی، این سازمان به چریک های "مجاهد" ضد کمونیست در افغانستان کمک مالی کرد (و در نهایت به آنها سلاح داد). جانشین کارتر، رونالد ریگان، از گسترش دکترین ریگان حمایت کرد که به مجاهدین همراه با چندین جنبش مقاومت ضد شوروی دیگر در سراسر جهان کمک کرد. عملیات طوفان عمدتاً از گروه های اسلام گرای شبه نظامی حمایت می کرد که مورد علاقه رژیم رئیس جمهور محمد ضیاءالحق در پاکستان، که از جنوب با افغانستان همسایه است، به قیمت سایر گروه هایی که با جمهوری دموکراتیک افغانستان با محوریت مارکسیستی می جنگند، حمایت می کرد. به طور خاص، و با رعایت اولویت های اطلاعات بین سرویس پاکستان(ISI)، بودجه سیا به طور نامتناسبی به نفع فرماندهان مجاهدین افغان الهام گرفته از اخوان المسلمین، به ویژه گلبدین حکمتیار و
جلال الدین حقانی بود، اگرچه سیا یک رابطه یکجانبه محدود با این گروه را توسعه داد. فرمانده شمال افغانستان احمد شاه مسعود (مورد علاقه استخبارات بریتانیا) از اواخر سال۱۹۸۴ شروع شد. عملیات سیکلون یکی از طولانی ترین و پرهزینه ترین عملیات سیا بود که تاکنون انجام شده است. بیش از ۲۰ تا ۳۰ میلیون دلار در سال۱۹۸۰ هزینه داشت و در سال مالی منتهی به اکتبر ۱۹۸۷ به ۶۳۰ میلیون دلار رسید. این برنامه با تدارک تفنگ های لی-انفیلد انگلیسی آغاز شد، اما تا سال۱۹۸۶ شامل تسلیحات پیشرفته آمریکایی، مانند هزاران موشک زمین به هوا استینگر FIM-92 بود. مایکل پیلزبری، مورتون آی. آبراموویتز، مدیر اطلاعات مرکزی ویلیام جی کیسی، و رئیس سیا در اسلام آباد، میلتون بیردن، در میان دیگران، به عنوان معماران فعالیت های سیا در افغانستان از سال۱۹۸۵ نام برده شده اند. دولت ریگان سازش با میخائیل گورباچف، رهبر اصلاح طلب شوروی را به نفع پیروزی کامل مجاهدین رد کرد. تمویل تا ژانویه ۱۹۹۲ ادامه یافت، زیرا مجاهدین در جریان جنگ داخلی در افغانستان (۱۹۸۹–۱۹۹۲) با نیروهای حزب دموکراتیک خلق محمد نجیب الله نبرد کردند. پس از خروج نیروهای شوروی در فوریه۱۹۸۹، هدف سیا سرنگون
ی دولت نجیب الله بود که تحت اشغال شوروی تشکیل شده بود، حتی در شرایطی که وزارت امور خارجه دولت جورج اچ دبلیو بوش گاهی نسبت به راه حل نظامی پیشنهادی سیا تردید آشکار نشان می داد. در سال۱۹۹۰، آی اس آی و حکمتیار در تلاش بودند تا رقبای افغان خود، به ویژه مسعود را با خشونت پیش از سقوط کابل، پایتخت افغانستان، از بین ببرند. علیرغم این جنگ داخلی، آی اس آی و سیا به طور مشترک طرحی را برای تصرف جلال آباد و کابل طی سالهای ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۰ تنظیم کردند که نقطه اوج همکاری بین دو سازمان جاسوسی بود. به عنوان بخشی از حمله، سیا به مسعود پول داد تا گذرگاه سال نگ را ببندد، که مسعود موفق به انجام آن نشد. حکومت نجیب الله سرانجام در آوریل ۱۹۹۲، چند ماه پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی در دسامبر ۱۹۹۱ و پایان کمک های ایالات متحده به مجاهدین، فروپاشید و افغانستان را به یک کشور شکست خورده در چنگال جنگ داخلی چند وجهی که با جنایات وحشتناک و ویرانی مشخص شد، رها کرد. کابل در حملات راکتی با تلفات جمعی. برخی از مقامات ایالات متحده در ابتدا از ظهور شبه نظامیان طالبان استقبال کردند زیرا می خواستند دیدگاه خود را از نظم اسلامی به قلب پشتون ها قندهار و س
پس به بقیه افغانستان بازگردانند، در نیمه دوم دهه ۱۹۹۰، دولت رئیس جمهور بیل کلینتون تبدیل شد. نگرانی فزاینده ای در مورد روابط پاکستان و طالبان، زیرا طالبان و گروه متحد القاعده به تهدید مستقیم تری برای ایالات متحده، شهروندان و مقامات خارجی آن تبدیل شدند. در پاسخ به حملات ۱۱ سپتامبر، پرسنل سیا از نزدیک با شبه نظامیان ائتلاف شمالی ضد طالبان مسعود در طول تهاجم ایالات متحده به افغانستان در سال۲۰۰۱ هماهنگ شدند. افغانستان ۱۹۷۹. تحلیل هوش. مرکز ملی ارزیابی خارجی سیا کار روی گزارشی تحت عنوان «افغانستان: واگرایی و اختلاف قومی» را در ماه مه۱۹۷۹ تکمیل کرد، هرچند که تا مارس۱۹۸۰ به طور رسمی منتشر نشد. معلوم نیست در زمان تهاجم دسامبر ۱۹۷۹ این اطلاعات به آسانی در اختیار سیاستگذاران قرار داشت یا خیر. بر اساس این گزارش، شورش قبایل پشتون در سال۱۹۷۸ با روی کار آمدن حکومت طرفدار شوروی آغاز شد. پشتون ها مسلمانی متدین هستند و الحاد کمونیستی با اعتقادات قوی اسلامی آنها همخوانی ندارد. علاوه بر این، برتری تاریخی سیاستمداران پشتون در سیاست افغانستان از قرن هجدهم به عنوان یک موضوع تفرقه انگیز عمل کرد که مقاومت گروه های قبیله ای را تقویت
کرد. همبستگی قومی در میان پشتون ها در مقایسه با تاجیک ها که دومین گروه قومی بزرگ در افغانستان هستند قوی است. تهاجم شوروی و پاسخ ایالات متحده. کمونیست افغانستان تحت رهبری نورمحمد تره کی قدرت از کشف و ضبط محمدداوودخان در انقلاب ثور در تاریخ ۲۷ آوریل، ۱۹۷۸.اتحاد جماهیر شوروی قبلاً در صدور ایدئولوژی کمونیستی به افغانستان سرمایه گذاری کرده بود و بسیاری از افسران ارتش را که در سرنگونی خان شرکت داشتند آموزش داده بود. خان خود پادشاه محمد ظاهرشاه را برکنار کرده بود و به بیش از دو قرن حکومت سلطنتی افغانستان، ۵سال قبل از کودتای ۱۹۷۳ افغانستان پایان داد. جمهوری دموکراتیک تازه تأسیس افغانستان(DRA) که بین جناح تندرو خلق تره کی و پرچم میانه روتر تقسیم شده بود در دسامبر ۱۹۷۸ یک معاهده دوستی با اتحاد جماهیر شوروی امضا کرد. صدها مشاور شوروی وارد افغانستان شدند. تلاش های تره کی برای بهبود آموزش و توزیع مجدد زمین با اعدام های دسته جمعی (از جمله بسیاری از رهبران مذهبی محافظه کار) و سرکوب سیاسی بدون سابقه در تاریخ افغانستان همراه بود و شورش شورشیان مجاهد را شعله ور ساخت. این شورش با قیام مارس ۱۹۷۹ در شهر هرات در غرب افغانستان که ج
معیت نسبتاً زیادی شیعه و پیوندهای عمیقی با ایران دارد (در آن زمان در اوج انقلاب ایران بود) شکل گرفت. شعارهای روح الله خمینی، رهبر ایران، همراه با فرار سروان اسماعیل خان از نیروهای مسلح DRA، الهام بخش تعداد بیشماری از افغان ها سنی ها و شیعیان شد تا با خشونت در برابر تغییرات سکولار مقاومت کنند. کشتار جمعی ۲۰۰۰۰ تن از ساکنان هرات توسط DRA و به دنبال آن قتل عام کرالا نتوانست از شورش های بیشتر در جلال آباد و سپس در سراسر افغانستان جلوگیری کند: تا سال۱۹۸۰، فرار از خدمت به میزان قابل توجهی بیش از نصف تعداد ارتش افغانستان را کاهش داد. پس از قیام عمومی در آوریل ۱۹۷۹، تره کی توسط رقیب خلق، حفیظ الله امین در ماه سپتامبر برکنار شد. ناظران خارجی امین را یک «روان پریش بی رحم» می دانستند. حتی شوروی ها نیز از وحشیگری کمونیست های افغان نگران شده بودند و امین را به عنوان عامل سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (سیا) مظنون می کردند، هرچند که اینطور نبود. در واقع، سیا (که توسط کودتای ۱۹۷۸ کور شد) علاقه یا درک کمی از سیاست داخلی افغانستان در آن زمان داشت. تلاش های محدود جمع آوری اطلاعات در کشور عمدتاً بر حضور شوروی متمرکز بود، به ویژه ب
ا توجه به فناوری نظامی شوروی، و تمایلی به صرف منابع قابل توجه برای استخدام کمونیست های افغان نداشت. در ماه دسامبر، با اشاره به نگرانی از دست دادن کنترل دولت امین بر کشور، اتحاد جماهیر شوروی به افغانستان حمله کرد، امین را در یک حمله غافلگیرانه ترور کرد، رهبر پرچم، ببرک کارمل را به عنوان رهبر جدید افغانستان منصوب کرد و بر پاکسازی حامیان امین نظارت کرد. جیمی کارتر، رئیس جمهور ایالات متحده، از این تهاجم ابراز شگفتی کرد، زیرا اجماع جامعه اطلاعاتی ایالات متحده در سال های ۱۹۷۸ و ۱۹۷۹ تا ۲۹ سپتامبر ۱۹۷۹ تکرار شد این بود که «مسکو به طور قاطع مداخله نمی کند، حتی اگر به نظر می رسد که دولت خلق نزدیک بود فرو بریزد.» در واقع، یادداشت های روزانه کارتر از نوامبر ۱۹۷۹ تا تهاجم شوروی در اواخر دسامبر، تنها حاوی دو اشاره کوتاه به افغانستان است و در عوض درگیر بحران گروگان گیری در ایران است. با این حال، در حالی که تحلیلگران سیا احتمال تهاجم را به اشتباه ارزیابی می کردند، سیا به دقت فعالیت های نظامی شوروی را در افغانستان و نزدیک آن ردیابی کرد و به آن اجازه داد تا حمله شب کریسمس در ۲۲ دسامبر در غرب، حمله شوروی به افغانستان تهدیدی بر
ای امنیت جهانی و منابع نفتی خلیج فارس تلقی می شد. علاوه بر این، ناکامی در پیش بینی دقیق مقاصد شوروی باعث شد تا مقامات آمریکایی تهدید شوروی علیه ایران و پاکستان را مجدداً ارزیابی کنند، اگرچه مشخص شده است که این ترس ها بیش از حد افزایش یافته بود. به عنوان مثال، اطلاعات ایالات متحده از نزدیک تمرینات شوروی برای حمله به ایران را در طول سال ۱۹۸۰ دنبال می کرد، در حالی که قبلاً از سوی زبیگنیو برژینسکی، مشاور امنیت ملی کارتر (NSA) هشدار داده بود که اگر شوروی بر افغانستان تسلط پیدا کند، می تواند بلوچستان جداگانه ای را ترویج کند.در نتیجه تجزیه پاکستان و ایران فوریت جدیدی به خود گرفت. این نگرانی ها عامل اصلی تلاش های بی نتیجه دولت های کارتر و ریگان برای بهبود روابط با ایران بود و منجر به کمک های گسترده به رئیس جمهور پاکستان، محمد ضیاءالحق شد. روابط ضیا با ایالات متحده در دوران ریاست جمهوری کارتر به دلیل برنامه هسته ای پاکستان و اعدام ذوالفقار علی بوتو در آوریل ۱۹۷۹ تیره شده بود، اما کارتر در ژانویه ۱۹۷۹ به برژینسکی و سایروس ونس وزیر امور خارجه گفت که «ترمیم» حیاتی است. روابط ما با پاکستان در پرتو ناآرامی در ایران. یکی از
ابتکاراتی که کارتر برای دستیابی به این هدف مجاز کرد، همکاری بین سیا و سازمان اطلاعات بین سرویس پاکستان (ISI) بود. از طریق آی اس آی، سیا کمک های غیرکشنده ای به ارزش بیش از ۵۰۰۰۰۰ دلار به مجاهدین را در ۳ ژوئیه ۱۹۷۹ (چند ماه قبل از تهاجم شوروی) آغاز کرد. دامنه کوچک این همکاری اولیه احتمالاً تحت تأثیر این درک بود که بعداً توسط رابرت گیتس، یکی از مقامات ارشد سیا بیان شد، اینکه یک برنامه کمک های مخفی قابل توجه ایالات متحده ممکن است خطرات را افزایش دهد و در نتیجه باعث شود شوروی مداخله بیشتری کند. مستقیماً و قوی تر از آنچه در نظر گرفته شده بود. اگرچه استنسفیلد ترنر، مدیر اطلاعات مرکزی (DCI) و اداره عملیات سیا (DO) در حال بررسی مواردی بودند که گیتس به عنوان «چند گزینه ارتقاء» توصیف کرد و ازجمله ارائه تسلیحات مستقیم از ایالات متحده به مجاهدین از طریق آی اس آی تا اکتبر ۱۹۷۹، و یکی از دستیاران ناشناس برژینسکی در گفتگو با سلیگ اس. هریسون اذعان کرد که کمک اسمی «غیر کشنده» ایالات متحده به مجاهدین شامل تسهیل ارسال تسلیحات توسط اشخاص ثالث است، استیو کول. هریسون، بروس ریدل، و رئیس بخش خاور نزدیک-آسیای جنوبی در آن زمان چارلز ک
وگان همگی اظهار داشتند که هیچ سلاحی که ایالات متحده برای مجاهدین در نظر گرفته شده بود تا ژانویه ۱۹۸۰ به پاکستان نرسید، پس از اینکه کارتر یافته های ریاست جمهوری خود را اصلاح کرد. شامل مقررات کشنده در اواخر دسامبر ۱۹۷۹. کول یافته های اولیه ریاست جمهوری کارتر را شرح می دهد:در هر صورت، سیاست گذاران در واشینگتن باور نداشتند که شوروی می تواند از طریق نظامی توسط شورشیان شکست بخورد. مأموریت سیا در یک یافته اصلاح شده ریاست جمهوری که توسط رئیس جمهور کارتر در اواخر دسامبر۱۹۷۹ امضا شد و توسط رئیس جمهور ریگان در سال۱۹۸۱ مجدداً تأیید شد، مشخص شد. این یافته به سیا اجازه داد تا اسلحه مخفیانه برای مجاهدین ارسال کند. در این سند از کلمه "آزار و اذیت" برای توصیف اهداف سیا علیه نیروهای شوروی استفاده شده است. اقدام مخفی سیا افزایش هزینه مداخله شوروی در افغانستان بود. همچنین ممکن است شوروی را از انجام سایر تهاجمات جهان سوم بازدارد. اما این جنگی نبود که سیا انتظار داشت در میدان جنگ پیروز شود. این یافته روشن کرد که آژانس باید از طریق پاکستان کار کند و اولویت های پاکستان را به تعویق بیندازد. برنامه سیا در افغانستان «یک جانبه» نخواهد ب
ود. در عوض، سیا بر «ارتباط» با استخبارات پاکستان تأکید خواهد کرد. اولین اسلحه هایی که به آن ها فرستاده شد، تفنگ های ۳۰۳ لی انفیلد تک شلیک و تیراندازی بودند که تا دهه۱۹۵۰ یک سلاح استاندارد پیاده نظام بریتانیایی بود. با چوب سنگین و طراحی عتیقه اش، سلاح خاصی هیجان انگیز نبود، اما دقیق و قدرتمند بود.پس از تهاجم، کارتر مصمم بود به آنچه که او یک تحریک خطرناک می دانست، با قدرت پاسخ دهد. او در یک سخنرانی تلویزیونی، تحریم های اتحاد جماهیر شوروی را اعلام کرد، وعده کمک مجدد به پاکستان را داد و ایالات متحده را متعهد به دفاع از خلیج فارس کرد. کارتر همچنین خواستار تحریم بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ در مسکو شد که جنجال تلخی را به راه انداخت. مارگارت تاچر، نخست وزیر بریتانیا، مشتاقانه از موضع سخت کارتر حمایت کرد، اگرچه اطلاعات بریتانیا معتقد بود «سیا نسبت به تهدید شوروی برای پاکستان بیش از حد هشدار دهنده بود». محور سیاست ایالات متحده در طول مدت جنگ توسط کارتر در اوایل سال۱۹۸۰ تعیین شد: کارتر برنامه ای را برای مسلح کردن مجاهدین از طریق آی اس آی پاکستان آغاز کرد و از عربستان سعودی تعهدی را برای تطبیق با بودجه ایالات متحده برا
ی این منظور تضمین کرد. حمایت ایالات متحده از مجاهدین در زمان جانشین کارتر، رونالد ریگان، با هزینه نهایی حدود ۳میلیارد دلار برای مالیات دهندگان آمریکایی (به ازای هر ریدل، بر اساس تخصیصات کنگره) تسریع شد. شوروی نتوانست شورش را سرکوب کند و در سال۱۹۸۹ از افغانستان خارج شد و باعث تسریع انحلال خود اتحاد جماهیر شوروی شد. از میان هفت گروه مجاهدی که توسط دولت ضیاء حمایت می شد، چهار گروه از عقاید بنیادگرای اسلامی حمایت می کردند و این بنیادگرایان بیشتر بودجه را دریافت می کردند. تا سال۱۹۹۲، مجموع کمک های ایالات متحده، عربستان سعودی و چین به مجاهدین بین ۶ تا ۱۲میلیارد دلار برآورد شد، در حالی که کمک نظامی شوروی به افغانستان ۳۶تا ۴۸میلیارد دلار بود.نتیجه یک جامعه مسلح و نظامی شده افغان بود: برخی منابع نشان می دهند که افغانستان در دهه ۱۹۸۰ بهترین مقصد برای سلاح های شخصی در جهان بود. در حدود ۱٫۵ میلیون افغان به عنوان یک نتیجه از جنگ بین سالهای ۱۹۷۹ و ۱۹۹۶درگذشتند. ادعاهایی وجود دارد مبنی بر اینکه اسامه بن لادن و القاعده از کمک های سیا بهره مند بوده اند. روزنامه نگارانی مانند کول که می گوید سوابق و مصاحبه های سیا از طبقه بندی
شده با افسران سیا چنین ادعاهایی را پشتیبانی نمی کنند، با این موضوع مخالفت می کند و پیتر برگن نتیجه گیری می کند: تئوری مبنی بر اینکه بن لادن توسط سیا ساخته شده است همواره پیشرفته است. به عنوان یک بدیهیات بدون شواهد پشتیبان. به گفته آنها، کمک های مالی ایالات متحده منحصراً به جنگجویان مجاهد "افغان اختصاص یافته است"، نه داوطلبان عرب که برای کمک به آنها آمده اند. با این حال کول همچنین اسنادی را نشان می دهد که بن لادن حداقل به طور غیررسمی با آی اس آی و اطلاعات سعودی در طول دهه ۱۹۸۰ همکاری داشته و با جلال الدین حقانی، فرمانده مجاهدین مورد حمایت سیا، ارتباط نزدیکی داشته است. میلتون بیردن، رئیس ایستگاه سیا در اسلام آباد از اواسط سال۱۹۸۶ تا اواسط سال۱۹۸۹، در آن زمان دیدگاهی تحسین برانگیز از بن لادن داشت. دارایی های افغانستان تعصب و عدم تحمل بسیاری از به اصطلاح «عرب های افغان» را به سیا بازگو می کند، با این حال سیا این گزارش ها را نادیده می گیرد، در عوض به حمایت مستقیم از داوطلبان عرب تحت پوشش یک تیپ بین المللی می پرداخت که الهام گرفته از جنگ داخلی اسپانیاً بود، مفهومی که هرگز از روی کاغذ بیرون نیامد. افغانستان ۱۹۸۰. تح
لیل هوش. یک یادداشت از ادامه رقابت های قبیله ای بعنوان افزایش مقاومت در برابر شوروی صحبت می کرد. در ۲۳ سپتامبر ۱۹۸۰، جامعه اطلاعاتی مرکز تحلیل آسیای جنوب غربی، دفتر اطلاعات تحلیلگران سیاسی گزارشی در مورد ساختارهای قدرت و وابستگی های قبیله ای افغانستان تهیه کرد. این گزارش نشان می دهد که صدها قبیله و بیش از ده ها گروه قومی در افغانستان وجود داشتند که بر ساختارهای قدرت و وفاداری ها تمرکز داشتند. بخش های مهم دیگر شامل جزئیاتی است که نشان می دهد کسانی که به شیوه های سنتی قبیله ای چسبیده بودند، کمتر تحت تأثیر کمونیسم قرار می گیرند و این که باورهای سنتی شامل تعهد به انتقام، برتری مردانه، تأکید بر شجاعت و شرافت و بدگمانی به بیگانگان است. در این گزارش ها آمده است: «هر گونه تغییر در شیوه زندگی سنتی اشتباه تلقی می شود و ایده های مدرن چه کمونیستی و چه غربی به عنوان یک تهدید تلقی می شود.» افغانستان ۱۹۸۵: تشدید. NSDD-166. عمدتاً در نتیجه لابی گری محافظه کاران ایدئولوژیک و نماینده دموکرات، چارلی ویلسون، سال مالی آغاز شده در اکتبر ۱۹۸۴ با افزایش چشمگیر بودجه و در نهایت، در مقیاس فعالیت های سیا در افغانستان مصادف شد. توافق بی
ن ویلسون، مدیر اطلاعات مرکزی (DCI) ویلیام جی کیسی، و وزارت دفاع به تندروهای کنگره، با رهبری ویلسون، اجازه داد تا ده ها میلیون از بودجه خرج نشده کنگره را که در اصل برای ارتش ایالات متحده تخصیص داده شده بود، به سازمان سیا در افغانستان منتقل کنند. با وجود ترجیح بسیاری از مقامات حرفه ای سیا (از جمله کوگان و جان ان. مک ماهون، معاون مدیر کیسی، جان ان. مک ماهون) برای یک برنامه کوچکتر، برنامه هر ساله را برنامه ریزی می کنند. بودجه کنگره برای سال مالی ۱۹۸۵ (حتی بدون احتساب وجوه مشابه از سوی اطلاعات سعودی) به ۲۵۰میلیون دلار رسید که تقریباً برابر با کل مبلغی بود که قبلاً برای کمک به مجاهدین هزینه شده بود. این افزایش بودجه باعث شد تا کیسی خواستار ارزیابی مجدد نقش سیا در افغانستان شود. کیسی در دسامبر۱۹۸۴ نوشت: «در درازمدت، صرفاً افزایش هزینه ها برای شوروی برای حمله به افغانستان، که اساساً وقتی از ما خواسته شد این فعالیت را توجیه می کردیم، احتمالاً پرواز نخواهد کرد». به دنبال بررسی بین سازمانی سیاست افغانستان که توسط شورای امنیت ملی (NSC) نظارت می شود و نمایندگانی از وزارت خارجه و وزارت دفاع علاوه بر سیا، در مارس ۱۹۸۵ رئیس
جمهور ریگان پیش نویس دستورالعمل تصمیم گیری امنیت ملی (NSDD) را امضا کرد. توسط فرد ایکله و به ویژه مایکل پیلزبری محافظه کار در وزارت دفاع تحت فشار قرار گرفت، که برای تغییراتی که قبلاً در رابطه با فعالیت های سیا در افغانستان در حال وقوع بود، رسمی و منطق قانونی ارائه کرد. NSDD-166 حاصل شامل یک مکمل بسیار طبقه بندی شده به امضای رابرت مک فارلین آژانس امنیت ملی آمریکا بود که اشکال گسترده کمک ایالات متحده به مجاهدین، مانند ارائه اطلاعات ماهواره ای، دستگاه های "ارتباطات انفجاری "، سیستم های تسلیحاتی پیشرفته، و آموزش های اضافی را به تفصیل شرح می داد. شورشیان افغان از طریق آی اس آی. علاوه بر این سند به سیا اجازه می داد تا به طور یکجانبه از برخی دارایی های افغانستان بدون مشارکت یا اطلاع ISI حمایت کند. در مجموع، NSDD-166 سیاست دولت ریگان را کمک به مجاهدین با «تمام وسایل موجود» تعریف کرد. در جلسه ۳۰آوریل، ایکله محور کلی این سیاست را به اختر عبدالرحمن، مدیر آی اس آی، ابلاغ کرد. تعداد بسیار بیشتری از آمریکایی ها به پاکستان آمدند تا مسئولان آی اس آی را در مورد سیستم های تسلیحاتی جدید آموزش دهند. به نوبه خود، آی اس آی زیرساخت