Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دید نجومی (به انگلیسی: Astronomical Seeing) به میزانی تاری اجرام نجومی یا به میزانی که آن ها به اصطلاح چشمک می زنند (مانند ستاره ها) اشاره دارد. این تاری و دید ایجاد شده به دلیل آشفتگی جو زمین است که منجر به تغییرات در شاخص ضریب شکست نور می شود. وضعیت دید نجومی در یک شب و در یک موقعیت مشخص، نشان می دهد که تا چه میزان اتمسفر زمین تصاویر اجرام آسمانی مشاهده شده توسط تلسکوپ را تغییر می دهد یا به اصطلاح آشفته می کند. هوا یک محیط آشفته است و منجر می شود تا نور از جرم آسمانی تا رسیدن به تلکسوپ بارها و بارها بشکند و تغییر مسیر و زاویه بدهد. رایج ترین روش اندازه گیری دید نجومی، توسط کمیت «پهنا در نصف مقدار بیشینه» (FWHM) ی شدت نور در طول صفحهٔ دید (تابع گسترش نقطه برای تصویربرداری در مسیر جو) است. اگر در یک بازه زمانی طولانی از یک ستاره تصویربرداری کنیم، تصویر این ستاره را به صورت یک گلولهٔ رقصان می بینیم. به این معنا که نور ستاره همواره در یک محدودهٔ دایره در حال خاموش و روشن شدن دیده می شود. به این محدودهٔ در حال تغییر صفحه دید می گویند. قطر صفحهٔ دید بهترین رزولوشن زاویه ای است که می تواند به وسیله یک تلسکوپ نوری
در یک نوردهی طولانی به دست بیاید. قطر صفحه دید با توجه به وضعیت دید در زمان رصد مشخص می شود. یک دید خوب در یک وضعیت هوایی ثابت و با تاری کمتر حاصل می شود. در بهترین شرایط، قطر صفحه دید چیزی در حدود ۰٫۴ آرک-ثانیه است که در مناطق مرتفع یا بعضی روستاهای کوچک مانند مونوکی و لوپالما محقق می شود. دیدی نجومی یکی از بزرگترین مشکلات اخترشناسی زمین محور است. درحالی که تلسکوپ های بزرگ به صورت تئوری رزولوشنی در حد میلی آرک-ثانیه دارند، تصویر حقیقی به میانگین صفحه دید در طول رصد بستگی دارد. این به این معناست که ممکن است میان تئوری و عمل به اندازه ۱۰۰ برابر اختلاف وجود داشته باشد.
گادس بانی نام فیلم مستندی است که در سال ۱۹۹۴ به کارگردانی نیک بوگاس ساخته شد. این فیلم در مورد زندگی یک زن پوش به اسم ساندی کریسپ است که با نام هنری گادس بانی فعالیت می کرد. تمرکز فیلم بر روی تغییر جنسیت او به یک زن و همچنین مبارزه اش با معلولیتی است که در کودکی بر اثر بیماری فلج اطفال رخ داده بود.
بلغارهای کانادا () به شهروندان و دارندگان اقامت دائم کانادا با پس زمینه قومی بلغاری گفته می شود. تاریخ. خاستگاه و تعداد. مهاجرت گسترده بلغارها به کانادا از اواخر دهه ۱۸۹۰ و اوایل قرن ۲۰ آغاز شد. بلغارها در درجه اول در شهرهای صنعتی کانادا، عمدتاً تورنتو، انتاریو، که مرکز اصلی مهاجرت بلغارها به آمریکای شمالی بود، ساکن شدند. بین سالهای ۱۹۰۰ و ۱۹۴۴، ۱۹٬۹۵۵ نفر از بلغارستان در کانادا ساکن شدند. با این حال، این تعداد مهاجرت گسترده بلغارها از امپراتوری عثمانی و بعداً مقدونیه، دوبروجا، تراکیه جنوبی، مناطق غربی و بیسارابیا که تحت حاکمیت صربستان و یونان بود و عمده مهاجرت بلغارها به کانادا بود، شامل می شد. بیشترین موج مهاجرت از پادشاهی بلغارستان به کانادا در سال ۱۹۱۲ بود که ۶٬۳۸۸ نفر به آن کشور وارد شدند. موج قابل توجه دیگر در سال ۱۹۱۴ بود، متشکل از ۴٬۵۱۲ نفر و همین طور از سال ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۹، که تعداد آن ها ۲٬۵۲۹ نفر بود. در سرشماری سال ۱۹۲۱ کانادا ۱٬۷۶۵ نفر که بلغاری معرفی شده اند ثبت شده است. از این تعداد، ۱٬۳۷۸ نفر در انتاریو زندگی می کردند. در سال ۱۹۳۱، بلغاری های خودشناسی ۳٬۱۶۰ نفر بودند (در انتاریو ۲٬۴۱۵ نفر)، درحال
ی که در سال ۱۹۴۱ تعداد آن ها ۳٬۲۶۰ نفر بود (در انتاریو ۲٬۵۵۳ نفر). با این حال، برآوردهای دیگر، ۱۰ هزار بلغاری در کانادا را تا سال ۱۹۱۳ ذکر کرده اند که از این تعداد ۴۰۰۰ نفر فقط در تورنتو و ۲۰ هزار نفر بلغاری در کانادا تا سال ۱۹۳۹ هستند. جمعیت بلغارها در تورنتو بیشتر متشکل از مهاجران از مقدونیه و به ویژه از منطقه کوستور (کاستوریا) بود. بر اساس سوابق دیپلماتیک و کلیسایی بلغارها در سال ۱۹۳۶، بلغارها فقط در تورنتو ۳٬۵۰۰ نفر بودند، درحالی که تخمین های دیگر حاکی از ۵۰۰۰ نفر است. جامعه بلغاری در کانادا ارتباط عمیقی با مقدونی های کانادا دارد. تا قبل از جنگ جهانی دوم، بیشتر افرادی که امروزه خود را مقدونی های کانادا معرفی می کنند، ادعای هویت قومی بلغاری را داشتند و به عنوان بخشی از گروه قومی بلغاری ثبت شده بودند. در دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰، جامعه بلغارها در کانادا تعداد بیشتری از آن ها در پایتخت یعنی اتاوا، انتاریو، ونکوور، بریتیش کلمبیا و مونترال، کبک مستقر شدند.
ارمنی های بریتانیا به شهروندان و دارندگان اقامت دائم بریتانیا با پس زمینه قومی ارمنی گفته می شود. از قرن هجدهم میلادی مهاجرت پراکنده ای از ارمنستان به بریتانیا صورت گرفته است که بیشترین هجوم پس از جنگ جهانی دوم بوده است. بیشتر آنها در شهرهای بزرگ لندن و منچستر مستقر هستند. در سرشماری ۲۰۰۱ بریتانیا ۵۸۹ نفر متولد ارمنستان که در بریتانیا زندگی می کنند ثبت شده اند، و در سال ۲۰۱۳، اداره آمار ملی تخمین زده است که ۱٬۲۳۵ نفر از ساکنین بریتانیا در ارمنستان به دنیا آمده اند و تعداد اتباع ارمنستان ۱٬۷۲۰ نفر است، هرچند که توسط کنفرانس دیاسپورای ارمنی تخمین زده شده است که حداکثر ۱۸۰۰۰ ارمنی وجود دارد از جمله کسانی که متولد بریتانیا و از تبار ارمنی هستند و در بریتانیا زندگی می کنند. تاریخ. آنتونیا گرانسدن (استاد دانشگاه ناتینگهام) در مورد بازدید از صومعه سنت آلبنز در سال ۱۲۲۸ از اسقف اعظم ارمنستان و در سال ۱۲۵۲ از گروه ارامنه می نویسد. اولین جامعه ارامنه در بریتانیا در قرن نوزدهم در منچستر شکل گرفت. تعدادی از تجار نساجی، تولیدکنندگان کوچک و خرده فروشان، در سال ۱۸۷۰ اولین کلیسای ارمنی در بریتانیا (کلیسای مقدس ترینیتی واقع د
ر منچستر) را افتتاح کردند. در سال ۱۸۹۶ حدود ۵۰۰ ارمنی در لندن زندگی می کردند.
کلیسای ارتدوکس یونانی سنت مری تهران در تهران واقع شده است. این کلیسا در سال ۱۹۵۱ برای خدمت به جامعه یونانی آن موقع تأسیس شد که در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، قبل از انقلاب اسلامی، ۳۰۰۰ نفر بودند. این کلیسا هنگام تأسیس در تقاطع خیابانهای روزولت و تخت جمشید واقع می شد. این خیابانها پس از انقلاب اسلامی به ترتیب به طالقانی و مفتح تغییر نام یافتند.
رؤیایی برای یک بی خوابی فیلمی محصول سال ۱۹۹۸ و به کارگردانی تیفانی دیبارتلو است. در این فیلم بازیگرانی همچون آیونی اسکای، جنیفر آنیستون، مکنزی آستین، مایکل لندز، رابرت کلکر و سیمور کاسل ایفای نقش کرده اند.
ϟϟ در خاک دشمن رژه می رود (به آلمانی: "ϟϟ marschiert in feindesland) که با عنوان سرود شیطان"' (به آلمانی: Teufelslied) نیز شناخته می شود، یک مارش راهپیمایی رایش سوم بود که توسط وافن اس اس استفاده شد. این ترانه شامل عناصر قهرمانی، وفاداری، ضد کمونیسم و میهن پرستی است که در ریتمی از موسیقی معمولی آلمان ارائه می شود. به دلیل روند جنگ، این آهنگ چندین بار اصلاح شد. در اصل، این شعر به سواحل رود ولگا در روسیه و بعداً به حاشیه رودخانه اودر در مرز بین آلمان و لهستان اشاره داشت، جایی که در سال ۱۹۴۵ درگیری های شدیدی در آنجا رخ داد. همچنین یک نسخه نروژی از این ترانه به نام "På Vikingtog" وجود داشت که توسط اعضای بخش لشکر پنجم پانزر خوانده شده بود. یک نسخه ترجمه شده و اصلاح شده توسط اعضای لشکر ۲۰ گرانادیر ϟϟ وافن اس اس (شماره ۱ استونی) با عنوان "Laul Pataljon Narwa" ("آواز گردان ناروا") خوانده شد. همان آهنگ با شعرهای مختلف نیز آهنگ راهپیمایی لشکر Grenadier 19 Waffen ϟϟ (2 لتونی) بود. و همچنین چتربازان آلمانی گونه ای از این ترانه را داشتند، میهن دوستانه تر و واضح تر که کمتر اشاره به نازیسم داشت. در همان زمان سابقه ای برای ه
مان آهنگ وجود دارد، راهپیمایی رژه لژیون کندور (به آلمانی: Parademarsch der Legion Condor)، با همان موسیقی اما متن متفاوت. پس از جنگ جهانی دوم، نسخه های مختلفی از این آهنگ وجود داشت، نسخه ای با متن کمی متفاوت و ترجمه شده، این آهنگ نیز به لژیون خارجی فرانسه راه یافت و امروز نیز با عنوان "La Legion marche" خوانده می شود. در برزیل این آهنگ توسط نیروی هوایی برزیل ترجمه، اصلاح و استفاده شده است، و همچنین توسط ارتش ایتالیا ترجمه، اصلاح و استفاده می شود. تا آنجا که شرکت چهارم ارتش شیلی از نسخه ای اصلاح شده اما با همان مبنا، با لحنی میهن پرستانه و افتخار از پیروزی های کشور استفاده کرد.
دمارکیس «دی» باست (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال بلغاری تبار اهل ایالات متحده آمریکا است. او همچنین نماینده بین المللی تیم ملی بسکتبال بلغارستان است. او برای تیم بسکتبال دانشگاه ایالتی می سی سی پی بازی کرده است.
پری الیس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال حرفه ای اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
پل استول (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال حرفه ای مکزیکی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده است.
جی. آر. گیدنز (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. او در ابتدا برای تیم دانشگاه کانزاس بازی می کرد. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به مین رد کلاوز، بوستون سلتیکس، و نیویورک نیکس اشاره کرد.
جمال جونز (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال حرفه ای اهل ایالات متحده آمریکا است.
آنتونی هیکی (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال حرفه ای اهل ایالات متحده آمریکا است.
جیلن رز (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تورنتو رپترز، فینیکس سانز، شیکاگو بولز، ایندیانا پیسرز، نیویورک نیکس، و دنور ناگتس اشاره کرد.
مارکل استارکس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال حرفه ای اهل ایالات متحده آمریکا است. او برای تیم دانشگاه جرج تاون بازی کرده است.
واکنش ها و گفته های انتقادی و سیاسیِ محمّدرضا شجریان موضوع بحث و مطالعه بوده است. او به سیاست های حکومت های ایران و نقض حقوق هنرمندان در جمهوری اسلامی ایران معترض بوده است. واکنش ها. شجریان در همراهی با معترضانِ سالِ ۱۳۸۸ تصنیفِ «زبان آتش» («تفنگت را زمین بگذار») را خواند. وی، با اینکه می گفت سیاسی نیست، آثارش ناخودآگاه با سیاست گره خورده است. به دلیل موضع گیری های سیاسی شجریان، در روزنامه کیهان به وی اتهاماتی، از جمله، مهره اجنبی و همکاری با دشمن، زده شد؛ با این حال، پرونده شکایت شجریان، پس از یک دهه معطل ماندن در قوه قضاییه، بی نتیجه، بسته شد. او پیش تر نیز گفته بود که به دلیل تهدید شدن از سوی یکی از آیت الله ها به مصادره دارایی هایش ناگزیر شده بود که دارایی ها، از جمله، نوارهای آوازش را تا سه بار، جابه جا کند. وی همچنین آواز «شهر یاران بود و خاک مهربانان این دیار، مهربانی کی سر آمد شهریاران چه شد؟! (آلبوم بیداد همایون)» را در اعتراض به بیداد و وضعیت سیاسی چند سال نخست انقلاب (۵۷) خوانده بود. آلبوم سیاسی دیگر وی یعنی «آلبوم قاصدک» (جماعتی که نظر را حرام می گویند، نظر حرام بکردند و خون خلق حلال) از سوی وزارت
ارشاد اسلامی، مجوز نگرفت و به صورت زیرزمینی منتشر شد. پس از اعتراضات سراسری سال ۱۳۸۸ (جنبش سبز ایران)، هیچ یک از آوازهای وی به درخواست خودش دیگر پخش نشد. شجریان با اینکه نامش در فهرست تجلیل در جشنواره فجر-که هر ساله به مناسبت سالگرد پیروزی انقلاب ۱۳۵۷ برگزار می شود-قرار گرفت، به آن جشنواره نرفت. همایون شجریان، پسر محمد رضا شجریان در هنگام به خاک سپاری پدر، در برابر شعارهای سیاسی مردم بر ضد حکومت جمهوری اسلامی، گفت که مرگ پدرم را سیاسی نکنید، زیرا هنر فراتر از سیاست است. بعداً یکی از تحلیل گران سیاسی (زیباکلام) در واکنش به این صحبت گفت که علاقه و احترام مردم به استاد شجریان، [فقط] به خاطر هنر و آواز او نیست؛ بلکه به خاطر مسائل سیاسی است. گفته ها. در اعتراض به کشتار ۱۷ شهریور ۱۳۵۷ و آتش سوزی سینما رکس آبادان نامهٔ استعفای هوشنگ ابتهاج، محمدرضا شجریان و محمدرضا لطفی از رادیو که به خطّ شجریان تنظیم شده و درآن آمده است: با توجه به اتفاقاتی که ۱۷ شهریور ۱۳۵۷ افتاد، کنسرت بیستم شهریور (۱۳۵۷) در مسکو با گروه شیدا را لغو می کنند و ۱۰ روز بعد از آن ساواک شجریان احضار می کند و بعد از مدتی صحبت های پراکنده و بی ربط به م
وضوع، از او می پرسید: شما چرا برای کنسرت نرفتید؟ شجریان پاسخ می دهد: شجریان در مصاحبه ای در اعتراض به پخش شدن سرود «سپیده» اش برای تبلیغ ورود خمینی به ایران گفت: همچنین در جایی دیگر، دربارهٔ ادامه ندادن همکاری اش با صدا و سیمای جمهوری اسلامی به دلیل فتوای خمینی دربارهٔ موسیقی نیز گفته بود: او دربارهٔ نتیجه اعتراضات مردم نیز گفته بود: و در جای دیگری نیز در اعتراض به سرکوب مردم توسط جمهوری اسلامی گفته بود: و دربارهٔ سرکوب هنر توسط جمهوری اسلامی و روحانیون گفت: شجریان در آخرین مصاحبه خود با روزنامه ایران گفته است: مسئول است اما سیاسی نیست؛ متعهد است اما سیاسی کار نیست. کوشش قانون گذارانه. پس از مرگ شجریان عباس میلانی در تلویزیون فارسی بی بی سی ادعا کرد که متنی را از شجریان در اختیار دارد که نوعی «قانون اساسی دوره گذار» است. برخی رسانه های داخل ایران نوشتن این متن توسط شجریان در مقام یک موسیقی دان را مورد انتقاد قرار داده اند و در خصوص اعتبار ادعای میلانی نیز ابراز تردید کرده اند.
آئورون هالی دی (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال برای ایندیانا پیسرز از اتحادیه ملی بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به ایندیانا پیسرز و تیم بسکتبال یوسی ال ای بروینز اشاره کرد.
آیک دیوگو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به گلدن استیت واریرز، لس آنجلس کلیپرز، ساکرامنتو کینگز، ایندیانا پیسرز، پورتلند تریل بلیزرز، و سن آنتونیو اسپرز اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
هیز پولارد (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال آمریکایی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به لس آنجلس رمز و لس آنجلس چارجرز اشاره کرد.
دونالد اسلون (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به آتلانتا هاوکس، نیو اورلینز پلیکانز، ایندیانا پیسرز، بروکلین نتس، و کلیولند کاوالیرز اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
جو مادسن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال آمریکایی است. او در فوتبال کالجی بازی کرده است.
آئورون بروکس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به فینیکس سانز، ساکرامنتو کینگز، دنور ناگتس، هیوستون راکتس، و شیکاگو بولز اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
آدونیس توماس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به اورلندو مجیک اشاره کرد.
جیسون کمبل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال آمریکایی اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به واشینگتن ردسکینز، شیکاگو بیرز، اوکلند ریدرز، و کلیولند براونز اشاره کرد.
حزب کمونیست تایلند (کوته نوشت: CPT ; ، ) یک حزب کمونیست در تایلند بود که از سال ۱۹۴۲ تا دهه ۱۹۹۰ فعال بود. این حزب در ابتدا به عنوان حزب کمونیست سیام شناخته می شد. ، اگر چه فعالیت های کمونیستی در تایلند از اوایل سال ۱۹۲۷ آغاز شد، این حزب در تاریخ ۱ دسامبر ۱۹۴۲ رسماً تأسیس شد. در دهه ۱۹۶۰، این حزب با افزایش عضو و در نتیجه حمایت مواجه شده و در اوایل دهه ۱۹۷۰ دومین جنبش بزرگ کمونیستی در سرزمین اصلی آسیای جنوب شرقی (پس از ویتنام) بود. این حزب در سال ۱۹۶۵ جنگ چریکی را علیه دولت تایلند آغاز کرد. با وجود اختلافات درونی، حزب در اوج موقعیت سیاسی خود توانسته بود به دولت راه پیدا کند. حمایت مردم روستایی از حزب حداقل چهار میلیون نفر برآورد شده است و شاخه نظامی آن نیز در حدود چهارده هزار نیروی مسلح بود. نفوذ آن در شمال شرقی، شمال و جنوب تایلند متمرکز شده بود. این حزب در اوایل دهه ۱۹۹۰ به دلایلی همچون اختلافات درون حزبی، تغییر موضع احزاب کمونیستی جهان، سیاستهای موفق ضد شورشی دولت وقت تایلند، پیشنهاد عفو عمومی اعضای حزب و جنگ سرد که با شکست اتحاد جماهیر شوروی به پایان رسید، از صحنه سیاست خارج شد. دهه ۱۹۲۰ - دهه ۱۹۳۰. منشأ ج
نبش کمونیستی در تایلند، به تأسیس حزب کمونیست دریاهای جنوبی در بین سالهای ۱۹۲۶ تا ۱۹۲۷ بر می گردد. به دلیل افزایش مهاجران چینی بعد از جنگ داخلی چین، حمایت از فعالیت های حزب افزایش پیدا کرد. نظریات متفاوت است، ولی گمان می رود حزب کمونیست سیام (تایلند) در اواخر ۱۹۲۹ و اوایل ۱۹۳۰ افتتاح شد. دهه ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰: ایجاد حزب. در طول مرحله اولیه وجود خود، حزب کمونیست سیام (تایلند) همچنان یک حزب کوچک بود و اعضای آن عمدتاً از روشنفکران شهر بانکوک تشکیل می شدند. در اوایل سال ۱۹۴۸، منابع اطلاعاتی انگلیس گزارش ها را، مبنی برداشتن ۳۰۰۰ عضو این حزب در سراسر کشور، «اغراق آمیز» دانستند. این حزب در یک دوره کوتاه از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ قانونی بود. در این سال ها، مقر مخفی حزب در یک ساختمان چوبی در جاده سی فرایا در بانکوک بود. یک هیئت از حزب کمونیست تایلند در فوریه ۱۹۵۱، در دومین کنگره ملی حزب کمونیست ویتنام (CPV) در توین کوانگ شرکت کرد. حزب کمونیست تایلند دومین کنگره حزب خود را در سال ۱۹۵۲ برگزار کرد. دهه ۱۹۶۰: جنگ خلق. در سال ۱۹۶۰، این حزب در نشست بین المللی احزاب کمونیست و کارگر که در مسکو برگزار شد، شرکت کرد. حزب کمونیست تایلند سومین
کنگره حزب خود را در سپتامبر ۱۹۶۱ برگزار کرد. در طی انشعاب چین و شوروی، حزب کمونیست تایلند از حزب کمونیست چین طرفداری می کرد. این موضوع در اکتبر ۱۹۶۴، در پیام تبریک به مناسبت پانزدهمین سالگرد جمهوری خلق چین روشن شد. از نظر ایدئولوژیکی نیز، حزب با مائوئیسم همسو بود. در سال ۱۹۶۱، سیاست مبارزه مسلحانه، مطابق با تجربه چین که در سال ۱۹۶۴ علنی شد، تدوین شد. به دنبال حمایت از چین، حزب کمونیست تایلند، حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی را به عنوان تجدید نظر طلب و طرفدار نظر اجتماعی امپریالیستی محکوم کرد. از سال ۱۹۶۶، روابط با حزب کمونیست ویتنام رو به وخامت رفت، زیرا حزب مستقر در تایلند از همتای ویتنامی خود به دلیل عدم طرفداری از چین انتقاد کرد. صدای مردم تایلند و ایستگاه رادیویی حزب، در مارس ۱۹۶۲ در یوننان، در جنوب چین تأسیس شد. این حزب، جبهه میهنی تایلند را در تاریخ ۱ ژانویه ۱۹۶۵ راه اندازی کرد. جبهه میهنی تایلند، یک برنامه شش ماده ای برای صلح و بی طرفی داشت. این جبهه، خواستار تشکیل دولت میهنی و دموکراتیک بود و با دولت تایلند و حضور نیروهای آمریکایی در این کشور مخالفت می کرد. این جبهه آماده بود تا نقش جبهه متحد را در مو
قعیت مثلثی استراتژی جنگ مردم (حزب-ارتش-جبهه) پر کند. مبارزه مسلحانه با شدت کم، در اوت ۱۹۶۵، هنگامی آغاز شد که حزب از طریق رادیوی خود اعلام کرد: «یک دوره مبارزه مسلحانه آغاز شده است». همزمان، حزب اقدامات مسلحانه را در منطقه ناکائه در استان ناکون پانوم آغاز کرد. در آن زمان تخمین زده می شد که این حزب حدود ۱۲۰۰ مبارز مسلح تحت فرماندهی خود دارد. مخالفت با حضور نظامی آمریکا در تایلند، یکی از عناصر قدرت این حزب در طول جنگ ویتنام بود. این حزب ادعا می کرد که تایلند، یک کشور نو استعماری تحت سلطه آمریکا است؛ بنابراین بر مبارزه برای استقلال ملی تأکید شد. از سال ۱۹۶۸، بخش عمده ای از اعضای حزب، که از مائوئیسم الهام گرفته بودند، این موضوع که «تایلند یک کشور نیمه استعمار است» را را رد کردند. از سال ۱۹۶۸، شبکه چریکی این حزب از کمتر از ۴۰۰۰ مبارز مسلح تشکیل شده بود که در کوه های شمالی و سایر مناطق پیرامونی پراکنده شده بودند. این چریک ها، پیوند محدودی با پشتیبانی خارجی داشتند. در سال ۱۹۶۹، ارتش آزادی بخش خلق تایلند تشکیل شد و مرحله جدیدی را در تجمع نیروهای چریکی رقم زد. این جنگ مسلحانه، به مناطق مختلفی در شمال، در کوه های پتچاب
ون و رشته کوه فی پان نام گسترش یافته بود. نیروهای مسلح حزب نیز در مناطقی که نیروهای مسلح حزب کمونیست مالایا مستقر بودند، در مرزهای مالزی حضور داشتند. در ژوئیه ۱۹۶۹، نه عضو حزب، از جمله یک عضو عالی رتبه حزب دستگیر شدند. این دستگیری ها توسط دولت به عنوان یک پیروزی حیاتی بر حزب اعلام شد. دهه ۱۹۷۰: اوج. از سال ۱۹۷۰، ارتش آزادیبخش خلق تایلند پشتیبانی لجستیکی قابل توجهی از چین و ویتنام دریافت کرد. این نیروها، عملیات های خود را، از جمله حملات به پایگاه های بمب افکن نیروی هوایی آمریکا در این کشور شدت بخشیدند. هنگامی که تایلند و جمهوری خلق چین در سال ۱۹۷۵ روابط دیپلماتیک برقرار کردند، در اطلاعیه ایی در رادیوی حزب از این پیشرفت استقبال شد. پس از کشتار ۶ اکتبر ۱۹۷۶ در دانشگاه سماسات و در شرایط افزایش سرکوب پس از تسلط ارتش بر کشور، حزب کمونیست تایلند توانست پایگاه عضویت خود را گسترش دهد. بسیاری از تازه جذب شده ها را دانشجویان، کارگران، روشنفکران، کشاورزان و اعضای حزب سوسیالیست تایلند تشکیل می دادند. بیش از هزار دانشجو از جمله اکثر نمایندگان منتخب دانشگاه ها در سراسر کشور به این حزب پیوستند. بخش بزرگی از اعضای تازه استخدا
م شده آموزشهای سیاسی و نظامی را در اردوگاه های ارتش آزادی بخش خلق تایلند در لائوس دیدند. مدرسان از تایلند، لائوس و ویتنام بودند. در بسیاری از موارد، دانش آموزان به زندگی شهری عادت داشتند و در پذیرفتن واقعیت های سخت مبارزات چریکی مشکل داشتند؛ بنابراین حزب تصمیم گرفت تا بسیاری از آنها را به جای جنگل های عمیق، در روستاها قرار دهد. دانشجویان تازه وارد به گروه های پنج تا ده نفره تقسیم می شدند که در حدود ۲۵۰ «روستای آزادشده» کشور توزیع شده بودند. تا سال ۱۹۷۷، این حزب ۶۰۰۰ تا ۸۰۰۰ مبارز مسلح و حدود یک میلیون هوادار داشت. نیمی از استان های کشور در آن زمان توسط منابع رسمی تایلند «تحت نفوذ کمونیست» اعلام شدند. ورود روشنفکران چپ به حزب، توانایی حزب را برای پیگیری سیاستهای جبهه متحد تقویت کرد. به دنبال افزایش اعضا، حزب تصمیم گرفت تا به بخش های گسترده تری از جامعه تایلند و تشکیل جبهه دموکراتیکی گسترده دست پیدا کند. در ۷ مه ۱۹۷۷، حزب سوسیالیست تایلند اعلام کرد که در مبارزه مسلحانه با حزب کمونیست تایلند همکاری خواهد کرد. در ۲ ژوئیه، دو حزب تشکیل جبهه ای متحد را اعلام کردند. در ۴ اکتبر، رادیوی حزب کمونیست تایلند، تشکیل کمیته
هماهنگی نیروهای میهنی و دموکراتیک را در ۲۸ سپتامبر اعلام کرد. کمیته هماهنگی از نه نفر تشکیل شده بود: در آن زمان نیروهای مسلح آزادیبخش مردم مسلمان تایلند و مرکز ملی دانشجویان تایلند نیز با حزب کمونیست تایلند همسو بودند. تغییر اتحاد. رشد نظامی و سیاسی حزب با تحولات وسیعتر از بین می رود. این حزب به حمایت دولتها و احزاب کمونیست در کشورهای همسایه وابستگی داشت و با تغییر اتحادهای بین المللی، حزب کمونیست تایلند خود را آسیب پذیر می دانست. در اواخر سال ۱۹۷۸، جنگ بین ویتنام و کامبوج، دو کشوری که از حزب کمونیست تایلند حمایت می کردند، به دلیل شکاف چین و شوروی آغاز شد. لائوس، کشوری که میزبان بسیاری از پایگاه های ارتش آزادی بخش خلق تایلند بود، در این مناقشه طرف ویتنام بود. در ژانویه ۱۹۷۹، حزب کمونیست تایلند و ارتش آزادی بخش خلق تایلند، توسط دولت از لائوس اخراج شدند؛ این یک ضرر نظامی برای حزب بود. بنین ورثونگ و بخش کوچکی از دیگر رهبران و روشنفکران دانشجویی از رهبری حزب جدا شدند و در ۲۲ اکتبر ۱۹۷۹ حزب آزادی ایسان تایلند (که به طور کلی "پاک مای"، «حزب جدید» نامیده می شد) را در وینتیان تشکیل دادند. "پاک مای" یک حزب کمونیست بو
د که از مواضع ویتنام و لائوس پشتیبانی می کرد و در لائوس مستقر بود. در ابتدا، حزب کمونیست تایلند موضع بی طرفی را در درگیری بین ویتنام و کامبوج اتخاذ کرد و باعث شد روابط با طرفهای چینی و ویتنامی خراب شود. با این حال، با مداخله نظامی ویتنام در کامبوج، حزب در بیانیه ای که در ۷ ژوئن ۱۹۷۹ منتشر شد، اقدام ویتنام را محکوم کرد. با بهبود روابط دیپلماتیک و تجاری بین تایلند و چین، و وجود دشمنی مشترک، یعنی ویتنامِ طرفدارِ شوروی، حمایت های اخلاقی و لجستیکی چینی ها از حزب کمونیست تایلند به شدت کاهش یافت. حزب کمونیست چین به این حزب توصیه کرد تا گفتگوی انقلابی خود علیه دولت تایلند را در پخش رادیویی کاهش دهد و از نیروهای دموکرات کامپوچایی علیه ویتنامی ها حمایت کند. در ۱۰ ژوئیه ۱۹۷۹، رادیوی حزب اعلام کرد که پخش خود را متوقف می کند. در ۱۱ ژوئیه، آخرین برنامه رادیو حزب پخش شد. "رنمین ریبائو،" در ۳۰ سپتامبر پیامی تبریک از حزب به مناسبت سی امین سالگرد تأسیس جمهوری خلق چین ارسال کرد که در آن خواستار وحدت ستیزه جویان بین کمونیست های تایلند و چین بود، اما پس از آن اخبار در مورد حزب کمونیست تایلند در رسانه های چین کمیاب شد. دهه ۱۹۸۰: ا
فول. در سال ۱۹۸۰، دولت تایلند برای تشویق کادرهای حزب برای خروج از حزب، حکمی با عنوان " ۶۶/۲۵۲۳ " را تصویب کرد. اعضای کمونیست حزب سرانجام مورد عفو قرار گرفتند. در مارس ۱۹۸۱، حزب سوسیالیست تایلند با ادعای تحت کنترل بودن حزب کمونیست تایلند توسط عوامل خارجی، روابط خود را با این حزب قطع کرد. در آوریل ۱۹۸۱، رهبر حزب به دنبال گفتگو با دولت تایلند بود. دولت در پاسخ داد که مبارزان حزب، قبل از آغاز هرگونه گفتگو باید از حالت چریکی خارج شده و سلاح های خود را کنار بگذارند. در بیانیه ای در تاریخ ۲۵ اکتبر ۱۹۸۱، سرلشکر چاوالیت یونگچاییود، مدیر گروه عملیات ارتش تایلند، گفت که جنگ علیه نیروهای مسلح حزب کمونیست تایلند به پایان خود نزدیک می شود، زیرا همه پایگاه های اصلی ارتش آزادی بخش خلق تایلند در شمال و شمال شرقی از بین رفته است. در سال ۱۹۸۲، دولت، تحت نخست وزیری ژنرال پرم تینسولانوندا، دستورالعمل دیگری با نام ۶۵/۲۵۲۵ را صادر کرد و پیشنهاد عفو به جنگجویان حزب و ارتش آزادی بخش داد. در سال های ۱۹۸۲ تا ۱۹۸۳، حزب با خروج گسترده اعضا و در نتیجه کاهش پتانسیل نظامی مواجه شد. بسیاری از اعضای خارج شده، همان افرادی بودند که بعد از واقعه
۱۹۷۶ به این حزب پیوسته بودند. آن ها به این نتیجه رسیده بودند که تایلند، به عنوان کشوری صنعتی در حال پیشرفت است و روش جنگ چریکی باید کنار گذاشته شود. دامری روآنگسوتام، یکی از اعضای با نفوذ سیاسی دفتر و سوراچای سای دان، یکی از چهره های برجسته حزب در جنوب تایلند، در آن زمان توسط نیروهای دولتی دستگیر شدند. از ابتدای دهه ۱۹۹۰ تاکنون گزارشی از فعالیت حزب گزارش نشده است. از سرنوشت دقیق این حزب اطلاعی در دست نیست و تا امروز ممنوع اعلام شده است. [20] سازماندهی حزب. از دهه ۱۹۷۰، این حزب توسط یک دفتر سیاسی ۷ نفره رهبری می شد که توسط کمیته مرکزی ۲۵ نفره انتخاب می شدند. زیر نظر کمیته مرکزی کمیته های مختلف استانی ("چانگ وات") و زیر نظر آنها کمیته های منطقه ای ("آمفو") قرار داشتند. در سطح محلی ساختارهای حزب "تمبون" (زیرمجموعه) و "موبان" (دهکده) وجود داشت. اطلاعات در مورد رهبری حزب کمیاب است. حزب کمونیست تایلند همیشه در مورد هویت رهبران خود محتاطانه عمل می کرد. بر اساس یک سند ۱۹۷۷ کامپوچیایی، ادعا می شد که دبیرکل حزب "Khamtan" بود ("نام مستعار" از Phayom Chulanont). در منابع دیگر «رفیق سامانان» (Jaroen Wanngam) به عنوان رهب
ر حزب در همان دوره ذکر شده است. ترکیب قومیتی. قبل از تشکیل حزب کمونیست سیام، حزب کمونیست چین دارای یک شاخه تبعید فعال در میان چینی های قومی در این کشور بود. این حزب در سال ۱۹۴۶ وضعیت قانونی یافت و تأثیر عمده ای بر اتحادیه های کارگری و دانشجویان چینی داشت. این حزب حدود ۲۰۰۰ عضو فعال و ۳۰۰۰ هوادار دیگر در سیام داشت. پس از تأسیس جمهوری خلق چین در سال ۱۹۴۹، بیشتر کمونیستهای چینی در تایلند به حزب کمونیست تایلند پیوستند. از سال ۱۹۴۹ تا ۱۹۷۶، عضویت حزب عمدتاً از نظر قومی چینی بود. به دنبال گسترش سریع حزب پس از کشتار ۱۹۷۶، تایلندی های قومی اکثریت اعضای حزب را تشکیل می دهند. همچنین می توان به حضور پررنگ سایر اقلیت های قومی در صفوف حزب وجود اشاره کرد. در حالی که بسیاری از همونگ ها در همسایگان لائوس تمایل به نیروهای ضد کمونیستی داشتند، این حزب توانست پایگاه قدرتمندی در میان همونگ های تایلند ایجاد کند.
جی ون کارتر (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به فینیکس سانز اشاره کرد.
آنتونی کارتر (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تورنتو رپترز، میامی هیت، نیویورک نیکس، دنور ناگتس، مینه سوتا تیمبرولوز، و سن آنتونیو اسپرز اشاره کرد.