Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فلز فیلد ، همچنین به عنوان آلیاژ فیلدز نیز شناخته می شود، یک آلیاژ ذوبی است که در به مایع تبدیل می شود. این نام از مخترع آن، سیمون کوئلن فیلد گرفته شده است. این آلیاژ یوتکتیک از بیسموت ، ایندیم و قلع با کسر جرمی زیر است: 32.5٪ Bi، 51٪ In، 16.5٪ Sn. هنگام آماده شدن، فلز فیلد را می توان در آب داغ ذوب کرد. فلز فیلد گران است زیرا جزء اصلی آن ایندیم، گران است و قیمتی در حدود دو برابر نقره دارد. از آنجایی که نه سرب دارد و نه کادمیوم ، سمیت آن بسیار کمتر از فلز چوب است . می توان از آن برای ریخته گری کوچک و نمونه سازی سریع استفاده کرد . این آلیاژ به عنوان یک خنک کننده فلز مایع احتمالی در طرح های پیشرفته سیستم های قدرت هسته ای مورد بررسی قرار گرفته است. فلز فیلد همچنین مورد توجه محققان فناوری نانو است. اگرچه استفاده از آن نسبت به سایر فلزات معمولی ذوب شده مانند سرب یا آلومینیوم بسیار کمتر خطرناک است، با این حال تماس با فلز فیلد در حالت مایع می تواند باعث سوختگی درجه سه شود . ایندیوم همچنین با ریه ایندیوم (نوعی مسمومیت ریوی در اثر کار کردن با ایندیوم) در کارگرانی که اغلب در معرض فرآوری ایندیوم قرار دارند، مرتبط است.
بالتیس () الهه شهر بیبلوس است، او نزد یونانیان با نام اترگتیس نیز شناخته می شد. او با دو پر بلند و راست (عمود) در روی سرش به تصویر کشیده شده است.
این صفحه حاوی فهرستی از فانوس های دریایی در جنوبگان است.
جان استفن پایپر (زاده ۱۱ ژانویه ۱۹۴۶) الهی دان، کشیش و رئیس کالج و حوزه علمیه بیت لحم در مینیاپولیس، مینه سوتا است. پایپر به مدت شش سال (۱۹۷۴–۱۹۸۰) در دانشگاه بیتل مطالعات کتاب مقدس را تدریس کرد، قبل از اینکه به مدت ۳۳ سال (۱۹۸۰–۲۰۱۳) به عنوان کشیش در کلیسای باپتیست بیت لهم در مینیاپولیس خدمت کند.
باشگاه فوتبال اس اس وی اُلم ۱۸۴۶ یک باشگاه فوتبال آلمانی است که در شهر اولم و ایالت بادن-وورتمبرگ قرار دارد. این باشگاه در سال ۱۸۴۶ میلادی تشکیل شد. بزرگترین موفقیت این باشگاه صعود به بوندس لیگا ۱ در فصل ۱۹۹۹–۱۹۹۸ بوده است، اولم ۱۸۴۶ تنها یک فصل در بوندس لیگا ۱ بازی کرد. اولم ۱۸۴۶ همچنین هشت فصل را در بوندس لیگا ۲ بین فصل های ۸۰–۱۹۷۹ و ۰۱–۲۰۰۰ سپری کرده است.
پادشاهی کهن () یا ابهرسن () مجموعه داستانی در سبک فانتزی اثر نویسندهٔ استرالیایی، گارت نیکس است. نخستین کتاب این مجموعه "سابریل" نام دارد که در سال ۱۹۹۵ منتشر شد؛ دو کتاب "لیرائیل" در سال ۲۰۰۱ و "ابهرسن" در سال ۲۰۰۳، ادامهٔ داستان آن بودند و سه گانهٔ اصلی را تشکیل می دهند. بقیه کتاب ها به عنوان مکملی بر سه گانهٔ اصلی نوشته شده اند.
«داندی ها» نخستین قسمت از فصل دوم مجموعه تلویزیونی کمدی آمریکایی "اداره" و در کل هفتمین قسمت کل مجموعه است. این قسمت به نویسندگی میندی کالینگ و کارگردانی گرگ دنیلز، که تهیه کننده این سریال نیز هست، در ۲۰ سپتامبر ۲۰۰۵ از شبکه ان بی سی در ایالات متحده پخش شد.&lt;این مجموعه زندگی روزمره کارمندان اداره ای در اسکرانتون، پنسیلوانیا در شرکت ساختگی داندر میفلین را به تصویر می کشد. در این قسمت، مایکل اسکات (استیو کرل) مجری «داندی ها»، نمایش سالانه ای است که در آن جوایزی را به اعضای اداره اهدا می کند. اما شب مراسم طوری که او برنامه ریزی کرده بود پیش نمی رود و مایکل در نهایت باعث عصبانیت یا تحقیر بیشتر کارکنان اداره می شود. در همین حال، پس ازپم بیزلی (جنا فیشر) با نامزدش، او آشکارا مست می شود و جیم هالپرت (جان کرازینسکی) را می بوسد. «داندی ها» دومین قسمت از این مجموعه به کارگردانی گرگ دنیلز بود. بسیاری از مکان های رستوران چیلیز باید تغییر می کردند تا رستوران اجازه فیلم برداری را بدهد، به ویژه صحنه هایی که پم در آن سقوط می کند. «داندی ها» توسط حدود ۹٬۰ میلیون بیننده دیده شد و ۴٬۳/۱۰ درصد امتیاز را در میان بزرگسالان بین ۱
۸ تا ۴۹ سال دریافت کرد، که آن را به بالاترین قسمت سریال از زمان پخش قسمت پایلوت تبدیل کرد. این قسمت نقدهای مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد. داستان. مایکل اسکات (استیو کرل) تنها شخصی ست که مشتاقانه دنبال مراسم سالانه خود، «داندی ها» است که در رستوران چیلیز برگزار می شود. جیم هالپرت (جان کرازینسکی) تلاش می کند که مایکل را از دادن جایزه «طولانی ترین نامزدی جهان» به پم بیزلی (جینا فیشر) منصرف کند. در همین حال، دوایت شروت (رین ویلسون) می فهمد که در دستشویی زنانه دربارهٔ مایکل گرافیتی ای کشیده شده (که بعداً مشخص می شود کار پم بوده) و تلاش های او برای پیدا کردن عامل آن به طور خجالت آوری ناموفق است. در مراسم، نقش آفرینی مایکل به عنوان مجری شکست می خورد. رایان هوارد (بی جی نواک) هنگامی که مایکل به او جایزه «جذاب ترین شخص اداره» را می دهد خجالت زده می شود. نامزد پم، روی اندرسون (دیوید دنمان) و دریل فیلبین (کریگ رابینسون) همراه با پم از مراسم می روند. در پارکینگ، پم و روی دعوا می کنند و پم تنهایی به رستوران بر می گردد و مارگاریتا و آبجو می خورد. دیگر مشتریان در رستوران مایکل را به باد طعنه گرفتند و او تصمیم می گیرد به آ
ن پایان دهد اما پم که مست شده بود اعضای اداره را رهبری می کند تا او مراسم را ادامه دهد. پم که با دریافت جایزه داندی «سفیدترین اسنیکر» خالی شده بود، یک سخنرانی ارائه می دهد و جیم را از لب می بوسد که جیم را شگفت زده می کند. عرضه و بازخوردها. «داندی ها» در اصل در تاریخ ۲۰ سپتامبر ۲۰۰۵ از شبکه ان بی سی در ایالات متحده آمریکا پخش شد. این قسمت در پخش اصلی آمریکایی خود، سهم ۴٬۳/۱۰ درصدی را در میان بزرگسالان بین ۱۸ تا ۴۹ سال دریافت کرد. این به این معنی است که ۲٬۴ درصد از تمام افراد ۱۸ تا ۴۹ ساله و ۶ درصد از تمام افراد ۱۸ تا ۴۹ ساله در حال تماشای تلویزیون در زمان پخش آن را دیده اند. این قسمت توسط ۹٬۰ میلیون بیننده دیده شد، که آن را به بالاترین امتیاز سریال از زمان قسمت پایلوت مجموعه تبدیل کرد.
لیکعنیا () یا لیکنیا منطقه بزرگی در داخل آسیای صغیر، در شمال کوه های توروس بود. از شرق به کاپادوکیه، از شمال به گالاتیا، از غرب به فریجیا و پیسیدیا محدود می شد، در حالی که از جنوب به زنجیره کوه توروس امتداد داشت، جایی که با کشوری که در زمان های قبل کیلیکیه نامیده می شد هم مرز بود، اما مرزهای آن در زمان های مختلف بسیار متفاوت بود. گزنفون از لیکعونیا یاد می کند که کوروش کوچک در راهپیمایی و گسترش قلمروهای خود در آسیا از آنجا نیز عبور کرد و این ناحیه را به خود متعلق ساخت، و بدین ترتیب گزنفون، قونیه را، آخرین شهر اقامتگاه فریجیا (قوم فریگی ها) توصیف می کند. از سوی دیگر، بطلمیوس، لیکائونیا را به عنوان بخشی از استان کاپادوکیه مشمول می داند. شهرهای قونیه(Konya), براتی (Barate) و تیانا (Tyana) در لیکعنیا قرار داشتند.
لاک نوعی پوشش یا پوشش سخت و بالقوه براق است که بر روی موادی مانند چوب یا فلز اعمال می شود. این واژه از کلمه زبان سانسکریت lākshā (लाक्षा) سرچشمه می گیرد و بیانگر عدد صد هزار است که هم برای شپشک های لاک ساز (به دلیل تعداد بسیار زیاد آنها) و هم برای ترشح صمغی قرمز استفاده می شود و سرشار از شلاک است که به عنوان روکش چوب در هند قدیم و مناطق اطراف مورد استفاده قرار می گرفت. لاک های آسیایی که به آن «لاک واقعی» می گویند، اشیایی هستند که با "شیره های تصفیه شده"، رنگ و خشک شدهٔ Toxicodendron vernicifluum (درخت لاک چینی) یا درختان مرتبط پوشیده می شود که در چندین لایه روی پایه ای عموماً چوبی اعمال می شود و به یک لایه سطحی بسیار سخت و صاف تبدیل می شود که این لایه سخت، بادوام و مقاوم در برابر آب و از نظر ظاهری بسیار جذاب است. لاک آسیایی گاهی با تصاویر نقاشی می شود و با پوسته و مواد دیگر منبت کاری و حکاکی می شود، همین طور با طلا غبار آلود می شود و سایر روش های تزئینی و زیباسازی هم روی آن انجام می شود. در تکنیک های مدرن و امروزی، لاک(Lacquer) به معنای طیفی از پوشش های شفاف یا رنگدانه ای است که با تبخیر شدن حلال خشک می شوند
تا پوششی سخت و بادوام و مقاوم ایجاد کنند. روکش می تواند از هر سطحی از بسیار مات تا بسیار براق باشد و در صورت نیاز می توان آن را بیشتر جلا داد. روکش های لاک معمولاً سخت تر و شکننده تر از رنگ های روغنی یا لاتکس هستند و معمولاً روی سطوح سخت و صاف مورد استفاده قرار می گیرند. از نظر محصولات تکمیلی مدرن، روکش های مبتنی بر شلاک حل شده در الکل، اغلب شلاک یا لاک نامیده می شوند تا آنها را از لاک مصنوعی متمایز کنند، که اغلب به آن لاک ساده می گویند. که متشکل از پلیمرهای مصنوعی (مانند نیتروسلولز، بوتیرات سلولز استات ("CAB") یا رزین اکریلیک) حل شده در "رقیق کننده لاک"، مخلوطی از حلال های آلی مختلف است. اگرچه لاک مصنوعی دوام بیشتری نسبت به شلاک دارد، اما روکش های سنتی شلاک اغلب به دلیل ویژگی های زیبایی شناختی شان ترجیح داده می شوند، مانند پولیش فرانسوی، و همچنین مواد «کاملاً طبیعی» و عموماً ایمن برای غذا. علم اشتقاق لغات. "لاک" انگلیسی از کلمه قدیمی فرانسوی "lacre" «نوعی موم مهر و موم»، از "lacre" پرتغالی گرفته شده است، که خود نوعی غیرقابل توضیح از «ماده صمغی» لاتین قرون وسطایی "lacca" است. اینها در نهایت از سانسکریت "لاکشا
" (लाक्षा) گرفته می شوند، که هم برای شپشک های لاکساز و هم برای ترشح صمغ قرمزی که تولید می کند و به عنوان روکش چوب استفاده می شود. رزین لاک زمانی به مقدار قابل توجهی از هند به همراه چوب های شرقی به اروپا وارد می شد. اندازه گیری شین. لاک شین نوعی اندازه گیری از درخشش لاک داده شده است. تولیدکنندگان مختلف نام و استانداردهای خاص خود را برای شین خودشان دارند. متداول ترین اسم گذاری ها از کم براق ترین تا بسیار براق عبارتند از: تخت، مات، پوسته تخم مرغ، ساتن، نیمه براق و براق (بالا). لاک های مبتنی بر شلاک. در هند از زمان های گذشته از شپشک های لاکساز یا شلاک استفاده می شد. شلاک ترشح حشره لاک ("Tachardia lacca" Kerr یا "Laccifer lacca") است. برای تولید رنگ قرمز و رنگدانه (دریاچه قرمز) و برای تولید درجات مختلف شلاک که در پوشش سطحی استفاده می شود مورد استفاده قرار می گیرد. لاک های مبتنی بر اوروشیول. لاک های مبتنی بر اوروشیول با اکثر لاک های دیگر متفاوت هستند، به این دلیل که آهسته خشک می شوند و به جای تبخیر به تنهایی ، توسط اکسیداسیون و پلیمریزاسیون گیر می کنند. ماده فعال رزین اوروشیول است، مخلوطی از فنل های مختلف معلق در آ
ب، به اضافه چند پروتئین. برای اینکه به درستی تنظیم شود نیاز به محیطی مرطوب و گرم دارد. فنل ها تحت تأثیر آنزیم های لاکاز اکسید و پلیمریزه می شوند و بستری به دست می آیند که با تبخیر مناسب محتوای آب آن، سخت می شود. این لاک ها پوشش های بسیار سخت و بادوامی تولید می کنند که هم زیبا هستند و هم در برابر آسیب های ناشی از آب، اسید، قلیایی یا سایش بسیار مقاوم هستند. این رزین از درختان بومی آسیای شرقی مانند درخت لاک چینی و درخت مومی (")" مشتق شده است. رزین تازه درختان لاک چینی باعث درماتیت تماسی ناشی از اوروشیول می شود و بنابراین در استفاده از آن دقت زیادی لازم است. چینی ها واکنش آلرژیک را با صدف له شده درمان کردند، که ظاهراً از خشک شدن لاک به درستی جلوگیری می کند. مهارت های لاک در آسیا بسیار توسعه یافت و قطعات بسیار تزئین شده زیادی تولید شد. تأیید شده است که درخت لاکی از ۱۲۶۰۰ سال پیش در دوره جومون اولیه در ژاپن وجود داشته است. این امر توسط کربن رادیواکتیو درخت لاکی یافت شده در تپه پوسته توریهاما تأیید شد که قدیمی ترین درخت لاکی در جهان است که تا سال ۲۰۱۱ یافت شده است. لاک در اوایل ۷۰۰۰ سال قبل از میلاد در دوره جومون در
ژاپن مورد استفاده قرار گرفت. شواهدی برای اولین ظروف لاکی در سایت حفاری کاکینوشیما "B" در هوکایدو کشف شد. زیور آلات بافته شده با نخ قرمز لاکی در یک گور گودال متعلق به نیمه اول دوره جومون اولیه کشف شد. همچنین در سایت حفاری کاکینوشیما "A" ظروف سفالی با دهانه ای که با لاک قرمز رنگ آمیزی شده بود که ۳۲۰۰ سال پیش ساخته شده بود تقریباً کاملاً سالم پیدا شد. در دورهسلسله شانگ (۱۶۰۰–۱۰۴۶ قبل از میلاد)، روش های پیچیده مورد استفاده در فرایند لاک برای اولین بار توسعه یافت و تبدیل به یک صنعت دستی بسیار هنری شد، اگرچه لاک های متفوات ماقبل تاریخ در چین پیدا شدند که به دوره نوسنگی باز برمیگردد. اولین شی لاکی چینی موجود، یک کاسه چوبی قرمز رنگ، در یک مکان فرهنگ همودو (۵۰۰۰–۴۵۰۰ پیش از میلاد) در چین کشف شد. توسط سلسله هان (۲۰۶ پیش از میلاد - ۲۲۰ بعد از میلاد)، بسیاری از مراکز تولید لاک به طور محکم تأسیس شدند. علم روش های چینی فرایند لاک در زمان سلسله های هان، تانگ و سونگ از چین گسترش یافت. در نهایت به کره، ژاپن، جنوب شرق آسیا و جنوب آسیا معرفی شد. تصویر زیر سوت های چوبی با لاک ساخته شده در چاناپاتنا، کارناتاکا، هند را نشان می ده
د: تجارت اشیاء لاکی از مسیرهای متفاوتی به خاورمیانه می رفت. کاربردهای شناخته شده لاک در چین شامل تابوت، آلات موسیقی، مبلمان و وسایل مختلف خانه بود. از لاک مخلوط شده با پودر سینابر برای ساخت ظرف های لاک قرمز سنتی چین استفاده می شود. از قرن شانزدهم تا هفدهم، لاک برای نخستین بار از طریق تجارت با ژاپنی ها در مقیاس گسترده به قاره اروپا معرفی شد. تا قرن نوزدهم، ظروف لاکی یکی از صادرات عمده ژاپن بود و خانواده سلطنتی اروپایی، اشراف و افراد مذهبی به نمایندگی از ماری آنتوانت، ماریا ترزا و انجمن عیسی، ظروف لاکی ژاپنی را جمع آوری می کردند که با تزئینات مجلل با maki-e تزئین شده بود. اصطلاحات مربوط به لاک مانند "Japanning", "Urushiol" و "maque" که در زبان اسپانیایی مکزیکی به معنای لاک است، از زبان ژاپنی گرفته شده می باشد. درخت ها پیش از قطع شدن باید حداقل ده سال سن داشته باشند که رزین خارج شود. با فرآیندی به نام «پلیمریزاسیون آبی» انجام می شود و اکسیژن را جذب می کند. با قرار گرفتن در محیطی مرطوب به آن اجازه داده می شود تا اکسیژن بیشتری را از تبخیر شدن آب جذب کند. درختان لاکی در ویتنام، تایلند، تایوان و برمه، به نام Thitsi،
کمی متفاوت هستند. آنها دارای اوروشیول نیستند، بلکه مواد مشابهی به نام «لاکول» یا «تیسیول» دارند. نتیجه نهایی شبیه است اما نرم تر از لاک چینی و ژاپنی است. لاک برمه کندتر گیر می کند و به وسیلهٔ دست های صنعتگران بدون استفاده از قلم مو رنگ می شود. با افزودن مقادیر کمی اکسید آهن می توان لاک خام را «رنگ» کرد که بسته به اکسید آن قرمز یا سیاه می باشد. شواهدی وجود دارد که نشان می دهد استفاده از آن حتی بیش از ۸۰۰۰ سال از حفاری های باستان شناسی در ژاپن و چین قدمت دارد. بعداً رنگدانه هایی برای ساختن رنگ ها اضافه شد. از آن نه تنها به عنوان یک پایان کار استفاده می شود، بلکه مخلوط با خاک رس های آسیاب شده و پخته نشده که روی قالب با لایه هایی از پارچه کنفی اعمال می شود، می تواند اشیایی را بدون نیاز به هسته دیگری مانند چوب تولید کند. این فرایند در ژاپن «کانشیتسو» نامیده می شود. در لاک زدن آلات موسیقی چینی، گوکین، لاک را با پودر شاخ گوزن (یا پودر سرامیک) مخلوط می کنند تا قدرت بیشتری به آن بدهد تا بتواند در برابر انگشت گذاری بایستد. تعدادی از اشکال اوروشیول وجود دارد. آنها بر اساس طول زنجیره R، که به گونه گیاهی که اوروشیول را ت
ولید می کند، متفاوت است. اوروشیول همچنین می تواند در درجه اشباع در زنجیره کربن متفاوت باشد. اوروشیول را می توان به صورت زیر ترسیم کرد: ، که در آن: R = (CH2)14CH3 or R = (CH2)7CH=CH(CH2)5CH3 or R = (CH2)7CH=CHCH2CH=CH(CH2)2CH3 or R = (CH2)7CH=CHCH2CH=CHCH=CHCH3 or R = (CH2)7CH=CHCH2CH=CHCH2CH=CH2 انواع لاک. انواع لاک از مکانی به مکان دیگر تفاوت دارد اما می شود آنها را به دو دسته فرآوری نشده و فرآوری شده تقسیم کرد. لاک اولیه فرآوری نشده، لاک "خام" نامیده می شوند (生漆: "ki-urushi" در ژاپنی، "shengqi" در چینی). این مستقیماً از خود درخت با برخی ناخالصی ها فیلتر شده است. لاک خام حدود ۲۵ درصد آب دارد و به رنگ قهوه ای روشن ظاهر می شود. این در یک گرید استاندارد ساخته شده از لاک چینی است که عموماً برای لایه های آسیاب شده با مخلوط کردن با پودر استفاده می شود و یک درجه با کیفیت بالا ساخته شده از لاک ژاپنی به نام "kijomi-urushi" (生正味漆) که برای آخرین لایه های تکمیلی استفاده می شود. . شکل فرآوری شده (که در آن لاک به طور مداوم هم زده می شود تا مقدار زیادی از محتوای آب تبخیر شود ") در زبان چینی گوانگچی" (光漆) نامیده می شود، اما
بسته به تنوع، تحت نام های ژاپنی مختلفی قرار می گیرد، به عنوان مثال، "کیجیرو-اوروشی" (木地)呂漆) یک لاک شفاف استاندارد است که گاهی با رنگدانه ها استفاده می شود و "roiro-urushi" (黒呂色漆) یکسان است اما از قبل با هیدروکسید آهن مخلوط می شود تا یک لاک سیاه رنگ تولید کند. "Nashiji-urushi" (梨子地漆) است که لاک شفاف اما مخلوط با نار هندی برای ایجاد یک لاک زرد آغشته و به ویژه برای طلا استفاده می شود. این لاک ها عموماً برای لایه های میانی استفاده می شوند. لاک های ژاپنی از این نوع عموماً برای لایه های رویی استفاده می شوند و پیشوند کلمه "jo-" (上) به معنای «لایه» است. لاک های فرآوری شده می توانند به آن ها روغن اضافه کنند تا براق شوند، به عنوان نمونه، "shuai-urushi" (朱合漆) با روغن بذر کتان مخلوط می شود. بقیه لاک های تخصصی شامل "ikkake-urushi" (釦漆) است که ضخیم است و بیشتر برای استفاده از ورق نقره یا طلا استفاده می شود. لاک های نیتروسلولزی. لاک های حلال حاوی نیتروسلولز، رزینی که از نیتراسیون پنبه و سایر مواد سلولزی به دست می آید، همراه با دیگر کاربردهای تجاری نیتروسلولز در قرن نوزدهم معرفی شدند. به عنوان مثال، از آنها در اقلام برنجی م
انند آلات موسیقی استفاده می شد. نسخه های بادوام تر و سریع تر خشک شونده این لاک ها در اوایل دهه ۱۹۲۰ ساخته شدند و به سرعت جایگزین زیادی از رنگ ها و لاک هایی که آهسته تر خشک می شدند شدند. آنها به طور گسترده در صنعت خودروسازی و سایرین برای ۳۰ سال آینده مورد استفاده قرار گرفتند تا اینکه پیشرفت های شیمیایی بیشتر جایگزین آنها شد. قبل از معرفی، روکش های خودروهای تولید انبوه از نظر رنگ محدود بودند، به راحتی آسیب می دیدند و زمان زیادی برای خشک شدن نیاز داشتند، با رنگ سیاه ژاپنی سریع تر خشک شدند و در نتیجه مقرون به صرفه ترین برای استفاده شدند. در سال ۱۹۲۳، خودروی جنرال موتورز با نام تجاری اوکلند اولین برندی بود که یکی از لاک های نیتروسلولوز سریع خشک شونده جدید را معرفی کرد، آبی روشن که توسط DuPont با نام تجاری Duco تولید می شد. در سال ۱۹۲۴، جنرال موتورز بار دیگر نیز همین کار را کرد و تا سال ۱۹۲۵، لاک های نیتروسلولزی به طور کامل تجارت رنگ سنتی خودرو، لوازم خانگی، مبلمان، آلات موسیقی، تابوت و سایر محصولات را مختل کردند. از لاک های نیتروسلولزی برای ضدآب کردن فیوزهای آتش بازی نیز استفاده می شود. نیتروسلولز و سایر رزین ها و
نرم کننده ها در حلال حل می شوند و هر لایه لاک مقداری از لایه قبلی را حل می کند. این لاک ها پیشرفت بزرگی نسبت به روکش های قبلی خودرو و مبلمان داشتند، هم در سهولت کاربرد و هم در حفظ رنگ. روش ترجیحی استفاده از لاک های سریع خشک شونده است و توسعه لاک های نیتروسلولزی منجر به اولین استفاده گسترده از تفنگ های اسپری شد. لاک های نیتروسلولزی یک روکش سخت و در عین حال انعطاف پذیر و بادوام تولید می کنند که می توان آن را بسیار براق کرد. از معایب این لاک ها می توان به ماهیت خطرناک حلال که قابل اشتعال و سمی است و خطرات نیتروسلولز در فرایند تولید اشاره کرد. درجه لاکی از نیتروسلولز محلول ارتباط نزدیکی با شکل نیترات شده بیشتر دارد که برای ساخت مواد منفجره استفاده می شود. آنها تقریباً پس از یک ماه غیرسمی می شوند زیرا در این مرحله لاک بیشتر حلال های مورد استفاده در تولید خود را تبخیر کرده است. لاک های اکریلیک. لاک هایی با کمک رزین اکریلیک، که یک پلیمر مصنوعی است، در دهه ۱۹۵۰ ساخته شدند. رزین اکلیریک یک ترموپلاستیک شفاف و بدون رنگ می باشد که از پلیمریزاسیون مشتقات اسید اکریلیک به وجود می آید. از اکریلیک در رنگ های لعاب نیز استفاده
می شود که این مزیت را دارند که برای به دست آوردن درخشندگی نیازی به سفت شدن ندارند. با این وجود، میناها به کندی خشک می شوند. مزیت لاک اکریلیک مدت زمان خشک شدن فوق العاده سریع آن می باشد. همان طور که لاک آسیایی در قرن هفدهم در فرانسه، انگلستان، اسپانیا و اسپانیا رایج شد، اروپایی ها تکنیک های تقلید را توسعه دادند. در تکنیک اروپایی که روی مبلمان و سایر اشیاء استفاده می شود، از روکش هایی استفاده می شود که پایه رزینی مشابه پوسته دارند. این تکنیک که به ژاپنی شدن معروف شد، شامل استفاده از چند لایه لاک است که هر کدام با حرارت خشک و جلا میابند. در قرن هجدهم، این روش طرفداران زیادی پیدا کرد. اگرچه به طور سنتی پوشش سفالی و چوبی بود، این روش پوشش محبوب (بیشتر سیاه) صنعت فلزات شتاب دهنده بود. در قرن بیستم، این اصطلاح به طور آزاد برای پوشش های مبتنی بر لاک ها و لاک های مختلف، افزون بر شلاک سنتی، به کار می رفت. جستارهای وابسته. لاک الکل شلاک نیتروسلولز دیسک استات نقاشی با لاک اکسید آهن پیوند با بیرون. لاک الکل اوروشیول لاک به زبان ساده تر
ولنتین نابوت (Valentin Naboth) (که همچنین "ولنتین نایبود" یا "نابود" نیز نوشته شده است) ( 13 فوریه 1523 الی 3 مارس)، او که با نام لاتینی «والنتینوس نابودوس» نیز معروف است، یک ریاضی دان، منجم و اختربین آلمانی است. زندگی و حرفه علمی. ولنتین نابوت در شهر کالوا (لوساتیای سفلی) در خانواده ی یهودی به دنیا آمد. او برادر بزرگ ترِ «الکسیوس نابوت»، الهیات شناس مکتب لوتریانیزم بود. او در سال 1544 در دانشگاه ویتنبرگ پذیرفته شد. در آن زمان، فیلیپ ملانشتن، «ایراسموس رینهولد»، یوهان بوگنهاگن، «پاول ایبر» و «گئورگ میجور» در آن جا تدریس می کردند. او سپس در سال 1550 میلادی به «دانشگاه ارفورت» رفت. ولنتین نابوت هنگامی که از ویتنبرگ به ارفورت رفت، از قبل مدرک لیسانس داشت و دارای توانایی ها و قابلیت های ریاضیاتی قابل ملاحظه ای بود. هنگامی که به این مکان علمی آمد، بیماری طاعون شیوع کرده و به همین دلیل دوره های تحصیلی کوتاه شده بودند. لیبوروس منگولد بلاغت و نابوت تنها "Sphaera" تدریس می کرد. لیبوریوس منگولد، رئیس دانشکده که یک شخص وظیفه شناس و اهل واربورگ بود، طوری به نظر می رسید که با نابوت، ریاضی‎ دان برجسته تعامل خوبی نداشته باش
د. حتی هنگامی که او برای امتحان دکترای خود از دانشگاه پول قرض کرد، لیبوروس در یادداشتِ رئیس دانشکده نوشت که این اتفاق را «هرگز ندیده و نشنیده بود». نابوت سپس امتحان را با موفقیت سپری کرد، ولی پس از دریافت مدرک دکترای خود به دانشکده بی درنگ نامه ای مملو از محتویات زننده نوشت. همین بود که اندکی بعد، لیبوریس منگلود موقف خود را به عنوان رئیس «سنت گئورگبورس» و استاد فیزیک و بلاغت رها کرد. وظیفه اداری را در شهر اصلی خود، واربورگ، انتخاب نمود. نابوت نیز از این جا عزیمت کرد و به دانشگاه کلن رفت و به هدف تدریس ریاضیات در این دانشگاه فعالیتش را ادامه داد که سر انجام به این هدف خود دست یافت. نابوت از سال 1555 تدریس ریاضیات را دانشگاه کلن نخست به صورت خصوصی و سپس از سال 1557 الی 1564 به عنوان استاد رسمی ریاضیات «شهر» آغاز کرد. او بجای «ولسیوس یوستوس» تعیین شد؛ ولسیوس در سال 1556 به دلیل تدریس برخی مواردی که از نگاه کلیسا بدعت در دین بود، مجبور شد کلن را ترک کند. «ردولف اسنلیوس»، ریاضی دان هلندی یکی از شاگردان او در دانشگاه کلن بود. او در سال 1556 نخستین کتاب اقلیدس (1556) و سپس اثر ریاضیاتی خود درباره القبیصی (1560)، منج
م عرب منتشر کرد، در این کتاب با جادو و خرافت مخالفت نمود. ولسیوس در کار علمی خود نخست از رگیومنتانوس پیروی می کرد اما بعداً روش بطلیموس را باتوافق کاردانو ترجیح داد. این دانشمند، یک نسخه از «چهار کتاب» (چهار بخش) بطلمیوس را که متنی در مورد فلسفه و عمل طالع بینی است، تدوین و ترتیب کرد، اما این کتاب هیچ گاه منتشر نشد. ولسیوس در اثر خود از مردم شهر سپاس گذاری نمود که او را در سال های اولیه حمایت کردند؛ سال هایی که ریاضیات تنها رشته ای بود که هنوز در چارت درسی دانشگاه گنجانیده نشده بود. اگر این موضوع حقیقت داشته باشد، پس مقام استادی رسمی ریاضیات در همان زمان تأسیس شده است. با این حال، لاورینتیانر پتروس لاینر پیشنهاد نمود که تدریس نابوت به زمان دیگری واگذار شود، چون لاینر خود ریاضیات را در این دانشگاه درس می داد. افزون بر این، او مدعی شد که نابوت از دانشگاه کلن مدرک دکترا ندارد. در حقیقت، رئیس دانشکده تصمیم گرفت که منبعد هیچ کس نمی تواند در «اسکولا آرتیوم» به تدریس بپردازد، درحالی که در یکی از جیمنیزیوم تدریس جریان داشت. اما سرانجام، نابوت در سال 1564 از مقام خود در دانشگاه کلن استعفاء کرد. او سپس به پاریس رفت و د
ر آن جا با «شیمون پروکسنوس ز سودتو» (1532-1575)، انسان شناس اهل چک دیدن کرد که این شخص او را با پتروس راموس آشنا ساخت. متعاقباً، نابوت راهی ایتالیا شد و در نهایت در شهر پادوا که مرکز مطالعات آن وقت بود، اقامت گزید و در آن جا به تدریس نجوم پرداخت. آثار. نابوت مؤلف کتاب عمومی نجوم با عنوان Enarratio elementorum astrologiae است. این اثر به دلیل محاسبه حرکت میانگین سالانه خورشید شناخته شده است. نوشتجات او به طور مختصر به توضیح در مورد بطلمیوس و منجمان عرب پرداخته است. نابوت در سال 1573 کتاب درسی مرتبط به نجوم را تحت عنوان؛ Primarum de coelo et terra برای شاگردان جیمنیزیوم منتشر کرد که کتاب مزبور برای استفان باتوری وقف شده بود. تردیدی وجود ندارد که نابوت هنگام نوشتن این اثر از کتاب «"درباره گردش افلاک آسمانی"» الهام گرفته بود، زیرا او طرح واره مدل متعارف منظومه شمسی، مدل جئو-هلیوسنتریک مارتیانوس کاپلا، همچنین مدل هلیوسنتریک کوپرنیک را در این کتاب ارائه کرده است. تیکو براهه یک نسخه اولیه این کتاب را نزد خود داشت و از آنجایی که این کتاب حاوی نمایش شماتیک اولیه مدل هلیوسنتریک کاپلا است، احتمال دارد این کتاب الهام بخش
مدل جئو-هلیوسنتریک تیکو باشد. همچنین ممکن است پاول ویتیک در راستای اتخاذ سیستم کاپلا به منظور توضیح حرکت سیارات پایین تر، تحت تأثیر کتاب نابوت قرار گرفته باشد. همچنین احتمال می رود کپلر نیز از این کتاب استفاده کرده باشد. نابوت در این کتاب اصطلاح «"منظومه جهان"» را معرفی کرد؛ مفهومی که بعدها از سوی تیکو، کپلر و گالیله مورد تأیید و اقتباس قرار گرفت. سال های پایانی. نابوت در آخر عمرش با روزهای سخت و پرچالشِی مواجه شد. توماسو کامپانیلا در کتابی که در سال 1629 در شهر لیون منتشر کرد، داستان زندگی نابوت را روایت می کند. او در این اثر می گوید که نابوت در شهر پادوا، ایتالیا می زیست. هنگامی که او از طالع بینی خود دریافت که قرار است وارد یک دوره سراسر خطرهای شخصی شود، غذا و نوشیدنی فراوانی را نزد خود ذخیره کرد، دروازه و پنجره هایش را قفل نمود و قصد داشت تا پایان دوره خطر، پنهان بماند. متأسفانه برخی سارقان متوجه شدند که در و دیوار خانه اش بسته و قفل است و کسی آن جا دیده نمی شود. لذا به خانه ای که می پنداشت خالی است، داخل شدند و اما با صاحب خانه، نابوت، روبرو شدند؛ سرانجام او را در داخل خانه اش به قتل رسانیدند تا بتوانند
هویت خود را مخفی نگهدارند. بنابر این، او با محاسبات نجومی خود که پیش بینی کرده بود نتوانست از قضاء یا سرنوشت خود فرار کند. ابراهام ساندیک در سال 1593 در «کنش های هنرنمایی آلمانی» واقعه آن روزگار را اینگونه روایت کرده است: «در سوم مارس، واقعه ای غم انگیزی اتفاق افتاد؛ ولنتین نابوت سیلزی شصت ساله، یک ریاضی دان معروف بود، او در اتاقش در حالت مرده پیدا شد. درحالی که از مکان های پر رفت وآمد دور شده بود و بدنش پنج زخم برداشته بود؛ یکی روی سینه زیر نوک سینه چپ، دیگری روی سمت چپ، سومی سمت راست شکم، چهارمی زیر ناف و پنجمی در دست چپ اش اصابت کرده بود.