Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
که در مواردی به عنوان مالیات پریود شناخته می شود، بوده است.
عامل رهاسازی (یا عامل رهاسازی قالب، پوشش آزادکننده یا پوشش آزادساز قالب) () یک ماده شیمیایی است که برای جلوگیری از چسبیدن سطح مواد به سطحی دیگر (مثلاً سطوح قالب ها) از آن استفاده می شود. این می تواند راه حلی را در فرآیندهای شامل نچسبیدن به قالب در: رهاسازی قالب ریخته گری تحت فشار، رهاسازی پلاستیک، رهاسازی چسب، و رهاسازی تایر و نیز نچسبیدن مواد بسته بندی ارائه دهد. "عوامل رهاسازی"، مانع لازم بین سطح قالب گیری و زیرلایه را فراهم می کنند و جداسازی مواد پخته شده را از قالب تسهیل می کنند. بدون وجود چنین مانعی، جدار و بستر قالب به سطح مواد می چسبد و منجر به دشواری تمیز کردن آن و کاهش چشمگیر راندمان تولید می شود. حتی زمانی که از یک عامل رهاسازی استفاده می شود، عواملی مانند کاربردهای نامنظم یا انتخاب نادرست "عامل رهاسازی" ممکن است تأثیر چشمگیری بر کیفیت و مرغوبیت نهایی محصول داشته باشد. انواع گوناگونی از "عوامل آزاد کننده" در دسترس است که مورد استفاده قرار می گیرند. آنها موم ها، استرهای چرب، سیلیکون ها و صابون های فلزی هستند.
سگ ماهی جویباری خونه (نام علمی: Hemimyzon khonensis) گونه ای از سگ ماهیان جویباری از جنس "Hemimyzon" است. این گونه سگ ماهی از یک نمونه جمع آوری شده در رود مکونگ در آبشار خونه در لائوس ، در نزدیکی مرز کامبوج شناخته شده است. نام آن از نام آبشار خونه گرفته شده است. آن نمونه طول داشت.
پُلینیا منطقه ای از یک پهنه آبی است که سطح باز و یخ نزده دارد و توسط دریایخ احاطه شده است. دو نوع اصلی پلینیا وجود دارد: پلینیا ساحلی که در طول سال در نزدیکی سواحل قطب جنوب و قطب شمال یافت می شوند و عمدتاً توسط بادهای شدیدی که یخ ها را از ساحل دور می کنند به وجود می آیند، و پلینیا میان دریا یا پلینیا لجه نوع دیگر هستند که به صورتی ایجاد می شوند که ممکن است به طور پراکنده تری در وسط یخ تود در مکان های خاصی به ویژه در اطراف قطب جنوب یافت شوند. این مکان ها عموماً توسط دینامیک های اقیانوسی خاصی مقدمه سازی شده اند. ریشه کلمه پلینیا از زبان روسی است.
طارق فوسو بازیکن فوتبال اهل غنا است که هم اکنون به عنوان هافبک تهاجمی و وینگر، برای باشگاه فوتبال برنتفورد، در لیگ برتر فوتبال انگلیس به میدان می رود. دوران حرفه ای. ریدینگ. به عنوان وینگر چپ یا هافبک تهاجمی، فوسو کار خود را در آکادمی ردینگ در سن ۹ سالگی در سال ۲۰۰۴ آغاز نمود. او در موفقیت های متعددی با تیم های زیر ۱۸ و زیر ۲۱ سال ریدینگ دست داشت و در طول فصل ۲۰۱۴–۲۰۱۳ قرارداد حرفه ای امضا کرد. فوسو در طول فصل ۲۰۱۴–۲۰۱۵ سه بار در ترکیب اصلی تیم قرار گرفت و اولین بازی خود را در روز پایانی انجام داد، به عنوان جانشین جک استیسی پس از ۳۰ دقیقه در طول پیروزی ۳ بر صفر مقابل باشگاه فوتبال دربی کانتی وارد زمین شد. او قرارداد دو ساله جدیدی را در ۲۶ ژوئن ۲۰۱۵ امضا کرد، اما بیشتر فصل های ۲۰۱۵–۲۰۱۶ و ۲۰۱۶–۲۰۱۷ را با تیم زیر ۲۱ سال یا خارج از ریدینگ و به صورت قرضی سپری کرد. فوسو قرارداد جدید را رد کرد و در پایان فصل ۲۰۱۷–۲۰۱۶ از باشگاه فوتبال ریدینگ جدا شد. فلیتوود. در ۱۱ نوامبر ۲۰۱۵، فوسو به صورت قرضی تا ۲ ژانویه ۲۰۱۶ به فلیتوود تاون منتقل شد. او ۷ بازی انجام داد و اولین گل خود در رده بزرگسالان را در طول ۲۱ نوامبر مقابل س
وئیندون تاون به ثمر رساند.بازی های فوسو در نوامبر ۲۰۱۵ باعث شد که او در لیست طولانی جایزه بهترین بازیکن ماه لیگ یک طرفداران PFA قرار بگیرد. آکرینگتون استنلی. در ۲۴ مارس ۲۰۱۶، فوسو به صورت قرضی تا پایان فصل ۲۰۱۵–۲۰۱۶ به باشگاه فوتبال آکرینگتون استنلی در لیگ دو پیوست. او ۸ بازی انجام داد، سه گل به ثمر رساند و بخشی از تیمی بود که در نیمه نهایی پلی آف لیگ دو توسط باشگاه فوتبال ویمبلدون شکست خورد. کولچستر یونایتد. در ۳۱ اوت ۲۰۱۶، فوسو به صورت قرضی نیم فصل به باشگاه فوتبال کولچستر یونایتد پیوست که بعدها تا پایان فصل ۲۰۱۷–۲۰۱۶ تمدید شد. او ۳۴ بازی انجام داد و ۶ گل برای این باشگاه به ثمر رساند.&lt;ref name="2016/17"&gt;&lt;/ref&gt; چارلتون اتلتیک. در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۷، فوسو با مبلغ نامشخصی به باشگاه لیگ یکی چارلتون پیوست و قراردادی دو ساله امضا کرد، که از اول ژوئیه ۲۰۱۷ اجرایی شد. او دو فصل موفق را با چارلتون سپری کرد و در ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۷ یک پرفکت هت تریک (پای راست، پای چپ و سر) را در برابر باشگاه سابق خود، فلیتوود تاون به ثمر رساند. فصل ۲۰۱۸-۲۰۱۷ را به عنوان دومین گلزن برتر باشگاه به پایان رساند و به باشگاه کمک کرد تا دو
مرحله پلی آف را به پایان برساند، اگرچه او به دلیل آسیب دیدگی همسترینگ، رقابت موفق پلی آف ۲۰۱۹ را از دست داد. فوسو پیشنهاد تمدید قرارداد را رد کرد و در پایان فصل ۲۰۱۹-۲۰۱۸ باشگاه را ترک کرد و به آکسفورد یونایتد پیوست. فوسو در چارلتون اتلتیک ۶۵ بازی انجام داد و ۱۱ گل به ثمر رساند. آکسفورد یونایتد. در ۱ ژوئیه ۲۰۱۹، فوسو با کارل رابینسون، مدیر سابق خود در باشگاه فوتبال چارلتون اتلتیک، در باشگاه لیگ یکی آکسفورد مجددا همکار شد و قراردادی سه ساله با مبلغی نامشخص امضا کرد. در نیم فصل اول ۲۰۲۰-۲۰۱۹، او در ۳۳ بازی ۱۰ گل به ثمر رساند و جایزه بهترین بازیکن ماه لیگ یک از نگاه طرفداران در ماه اکتبر ۲۰۱۹ را از آن خود کرد. فوسو در روز آخر ژانویه ۲۰۲۰، از آکسفورد یونایتد به برنتفورد نقل مکان کرد. برنتفورد. در ۳۱ ژانویه ۲۰۲۰، پس از فعال شدن بند فسخ ۷۵۰۰۰۰ پوندی او در قرارداد با آکسفورد یونایتد، انتقال فوسو به برنتفورد نهایی شد و او در چمپیونشیپ به فعالیتش ادامه داد. او قراردادی ۳/۵ ساله امضا کرد و ۱۱ بازی و یک گل در طول فصل ۲۰۱۹-۲۰۲۰ به ثمر رساند که با شکست در فینال پلی آف چمپیونشیپ ۲۰۲۰ به پایان رسید. فوسو فصل ۲۰۲۰–۲۰۲۱ را ع
مدتاً به عنوان بازیکن تعویضی در مسابقات لیگ آغاز کرد، تا این که در اواخر نوامبر ۲۰۲۰ به ترکیب اصلی راه پیدا کرد. او اولین گل فصل خود رادر جریان پیروزی ۲ بر ۱ مقابل بورنموث در ۳۰ دسامبر به ثمر رساند.عملکرد و دو گل فوسو در سه بازی لیگ در ژانویه ۲۰۲۱ باعث شد که او نامزد جایزه بهترین بازیکن ماه چمپیونشیپ از نگاه هواداران شود. اوفصل ۲۰۲۰–۲۰۲۱ را با ۴۹ بازی و ۴ گل زده به پایان رساند و البته برنتفورد به لیگ برتر فوتبال انگلیس صعود کرد. علیرغم حضور در همه بازی های پیش فصل برنتفورد به جز یکی از بازی های پیش فصل ۲۰۲۱-۲۰۲۲، انتقال قرضی فوسو در اواخر پنجره نقل و انتقالات تابستانی با شکست مواجه شد. علی رغم این که عضوی از فهرست ۲۵ نفره برنتفورد در فصل ۲۰۲۱-۲۰۲۲ بود، در بیش تر بازی ها از فهرست پایانی روز مسابقه خارج شد. قبل از انجام عمل جراحی به خاطر مصدومیت از ناحیه همسترینگ که در جریان تمرین در نوامبر ۲۰۲۱ متحمل شده بود، نمایش فوسو در این فصل تنها به دوبازی در جام اتحادیه باشگاه های انگلستان محدود شده بود. فوسو در اواسط ژانویه ۲۰۲۲ به تمرینات بازگشت و پس از اینکه انتقال قرضی در پنجره نقل و انتقالات زمستانی محقق نشد، او هم
چنان در نیم فصل دوم ۲۰۲۱–۲۰۲۲ بخشی از تیم ۲۵ نفره باشگاه در لیگ برتر باقی ماند. تیم ملی. فوسو در تیم ملی فوتبال زیر ۱۸ سال انگلستان بازی کرد اما برای دو مسابقه مقدماتی جام ملت های آفریقا ۲۰۲۱ در مارس ۲۰۲۰ به تیم ملی فوتبال غنا دعوت شد که بعداً به علت دنیاگیری کووید-۱۹ به تعویق افتاد. فوسو اولین بازی خود را برای تیم ملی فوتبال غنا، در بازی های دوستانه مقابل تیم ملی فوتبال مالی انجام داد و اولین گلی ملی خود را، در دومین بازی ملی، در جریان بازی دوستانه با تیم ملی فوتبال قطر به ثمر رساند.هر دو رویداد در اکتبر ۲۰۲۰ اتفاق افتاد.
شاه سومر و اکد (سومری: "لوگال-ki-en-gi-ki-uri", اکدی: "šar māt Šumeri u Akkadi") عنوانی سلطنتی در بین النهرین باستان که ترکیبی از القاب «پادشاه اکد»، عنوان حاکمی که پادشاهان امپراتوری اکد (۲۳۳۴–۲۱۵۴ پیش از میلاد) با عنوان پادشاه سومر بود. این عنوان به طور همزمان ادعایی بر میراث و شکوه امپراتوری باستانی که توسط سارگون اکدی (ح. ۲۳۳۴–۲۲۷۹ پیش از میلاد) تأسیس شده بود را مطرح و ادعای حکومت بر کل بین النهرین سفلی (متشکل از مناطق سومر در جنوب و اکد در شمال) را بیان کرد. علیرغم استفاده جداگانه از هر دو عنوان «شاه سومر» و «شاه اکد» توسط پادشاهان اکد، این عنوان به شکل ترکیبی تا زمان پادشاهی اورنامو مؤسس سلسله سوم اور که آن را در تلاش برای متحد کردن بخش های جنوبی و شمالی بین النهرین سفلی تحت فرمانروایی خود ایجاد کرد، معرفی نشد. شاید خود پادشاهان قدیمی اکد با پیوند سومر و اکد به این طریق مخالف بودند. در قرون بعدی تاریخ بین النهرین، زمانی که آشور و بابل پادشاهی های اصلی بودند، این عنوان بیشتر توسط پادشاهان بابل استفاده می شد، زیرا آنها بر بین النهرین جنوبی حکومت می کردند. برای پادشاهان آشور، این عنوان به عنوان یک ادعای رس
می برای اقتدار بر شهر بابل و اطراف آن تبدیل شد. تنها فرمانروایان آشوری که واقعاً بابل را تحت کنترل داشتند از این عنوان استفاده کردند و هنگامی که آشور برای همیشه کنترل بابل را به امپراتوری بابل نو واگذار کرد، حاکمان آن امپراتوری شروع به استفاده از آن کردند. آخرین پادشاهی که ادعا کرد پادشاه سومر و اکد است کوروش بزرگ (۵۵۹–۵۳۰ پ. م) از شاهنشاهی هخامنشی بود که بعد از فتح بابل در ۵۳۹ پ. م این لقب را استفاده نمود. همچنین پس از آن چندین عنوان سنتی بین النهرینی مانند پادشاه جهان و شاه چهارگوشه جهان را برای خود استفاده کرد.
تازه یک فیلم کمدی دلهره آور آمریکایی محصول ۲۰۲۲ به کارگردانی میمی کیو در اولین کارگردانی اش برگرفته از فیلمنامه ای از لورین کان است. دیزی ادگار-جونز و سباستین استن بازیگران این فیلم هستند. این محصول مشترک بین لجندری پیکچرز و هایپرآبجکت اینداستریز است. آدام مک کی در کنار کوین جی مسیک و مایو کولینان این فیلم را تهیه کرده است. این فیلم اولین نمایش جهانی خود را در جشنواره فیلم ساندنس در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۲ داشت و در ۴ مارس ۲۰۲۲ از طریق هولو توسط سرچلایت پیکچرز منتشر شد. این فیلم عموماً نقدهای مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد.
خانه ساعتی مربوط به دوره پهلوی است و در تبریز، خیابان تربیت، کوچه کرباسی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۹۴۹ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه سرکاراتی مربوط به دوره قاجار است و در تبریز، خبابان دارایی، کوچه سرکاراتی، بن بست حاج یوسف قزوینی، پلاک ۲۹ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۱۸۴ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه شربت اوغلی یا شربت زاده مربوط به دوره قاجار است و در تبریز، خبابان شمس تبریزی، کوچه شرشرا، پلاک ۳۷ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۶۶۷ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه شهید فاخر مربوط به دوره پهلوی اول است و در تبریز، خیابان تربیت، کوچه کرباسی، جنب بازار کره نی خانه، پلاک ۹ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۵۶۸ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه فتحی مربوط به دوره پهلوی اول است و در تبریز، خیابان تربیت، میدان ساعت، کوچه شعبان واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۹۴۸ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه فتح اله اف مربوط به اواخر دوره قاجار است و در تبریز، خیابان امام خمینی، ضلع شمالی ارگ علیشاه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۳۸۴۲ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه قالیچی مربوط به اواخر دوره قاجار است و در تبریز، میدان شهدا، کوچه حاج شیخ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۷۹۵ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه ناصح زاده مربوط به دوره پهلوی اول است و در تبریز، خیابان ثقه الاسلام، کوچه سرکاراتی واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۲۹۵۷۳ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه کلکته چی مربوط به اواخر دوره قاجار است و در تبریز، خیابان شهید مطهری، راسته کوچه، بن بست کلکته چی، پلاک ۲۹ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۳۱۷۰۹ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه هنگامی مربوط به دوره پهلوی است و در تبریز، خیابان فردوسی، کوچه مشکاه واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۴۸۰۳ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
خانه میرزا محمد ثقةالاسلام مربوط به دوره پهلوی است و در تبریز، چایکنار، خیابان ثقةالاسلام واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۶۶۵۰ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
ساختمان اعدادی مربوط به دوره پهلوی است و در تبریز، خیابان تربیت، جنب کوچه شعبان، پلاک ۲۱ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۶۶۴۸ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
ساختمان اتحاد مربوط به دوره پهلوی است و در تبریز، میدان ساعت واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۶۶۵۱ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
ساختمان کتانچی مربوط به دوره پهلوی است و در تبریز، خیابان تربیت، اول کوچه نور هاشمی، پلاک ۱۰۲ واقع شده و این اثر در تاریخ با شمارهٔ ثبت ۱۶۶۶۴ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
جنایات آینده () یک فیلم علمی-تخیلی وحشت جسمی محصول ۲۰۲۲ به نویسندگی و کارگردانی دیوید کراننبرگ و با بازی ویگو مورتنسن، لئا سیدو و کریستن استوارت است. این فیلم اگرچه عنوان مشترکی با فیلم کراننبرگ در سال ۱۹۷۰ به همین نام دارد، اما بازسازی آن نیست و داستان و مفهوم آن به هم مرتبط نیستند. این فیلم بازگشتی از کراننبرگ به ژانرهای علمی تخیلی و ترسناک برای نخستین بار از زمان "اگزیستنز" (۱۹۹۹) است. "جنایات آینده" محصول مشترک بین المللی شرکت های کانادایی، فرانسوی، بریتانیایی و یونانی است. این فیلم برای اولین بار در جشنواره فیلم کن ۲۰۲۲ نمایش داده شد، که در آن جا در رقابت برای نخل طلا شرکت کرد و مورد تشویق ایستادهٔ شش دقیقه ای تماشاگران قرار گرفت. این فیلم در ۲۵ مه ۲۰۲۲ در فرانسه و در ۳ ژوئن در کانادا اکران شد و در همان روز انتشار محدودی در ایالات متحده داشت و به طور کلی نقدهای مثبتی از منتقدان دریافت کرد. داستان. در آینده ای نامشخص، اثرات فاجعه بار آلودگی و گرمایش جهانی باعث ایجاد پیشرفت های قابل توجهی در زیست فناوری شده است، از جمله اختراع ماشین ها و رایانه های آنالوگ که می توانند مستقیماً با عملکردهای بدن انسان ارتباط
برقرار کرده و آن ها را کنترل کنند. در عین حال، خود بشر تعدادی از تغییرات بیولوژیکی با منشأ نامشخصی را تجربه کرده است. مهم ترینِ این تغییرات ناپدید شدن درد فیزیکی و بیماری های عفونی برای اکثریت مردم است که به آنها اجازه می دهد تا به طور ایمن به روی افراد هوشیار در محیط های معمولی عمل جراحی انجام دهند، اما سایر انسان ها تغییرات اساسی تر در فیزیولوژی خود را تجربه کرده اند. یکی از آنها، پسری هشت ساله به نام برکن، توانایی ذاتی را در مصرف و هضم پلاستیک به عنوان غذا نشان می دهد. مادر او که متقاعد شده که او یک «غیرانسان» است، او را با بالش خفه می کند و جسدش را برای شوهر سابقش لَنگ دوتریس (Lang Dotrice؛ اسکات اسپیدمن)، می گذارد. ساول تنسر (Saul Tenser؛ ویگو مورتنسن) و کپریس (Caprice؛ لئا سیدو) یک زوج هنرمند اجرایی مشهور جهانی هستند. تنسر به «سندرم تسریع شدهٔ فرگشت» مبتلا است، اختلالی که بدن او را مجبور می کند دائماً بازمانده های ژنتیکی جدیدی را ایجاد کند که این دو با جراحی این بازمانده ها به صورت زنده در حضور تماشاگران آنها را از بین می برند. این سندرم تنسر را تحت درد مداوم و با ناراحتی شدید تنفسی و گوارشی قرار می ده
د. او در نتیجه به تعدادی از دستگاه های بیومکانیکی تخصصی متکی است، از جمله یک تخت خاص، یک دستگاه که کپریس از طریق آن عمل جراحی را روی او انجام می دهد، و صندلی ای که به هنگام غذا خوردن به او کمک می کند تا تکان بخورد و بچرخد. تنسر و کپریس با بوروکرات های مسئول ثبت ملی اعضای بدن ملاقات می کنند، یک دفتر دولتی که برای حفظ محدودیت های ایالت در مورد تکامل انسان با فهرست نویسی و ذخیره اندام های تازه تکامل یافته طراحی شده است. تیملین (Timlin؛ کریستن استوارت)، یکی از بوروکرات های عصبی، اسیر اهداف هنری تنسر می شود و در یک نمایش موفق تنسر، به او می گوید که «جراحی، آمیزش جنسی جدید است»، احساسی که به نظر می رسد تنسر آن را پذیرفته باشد. یک واحد پلیس دولتی به دنبال استفاده از تنسر برای نفوذ به گروهی از تکامل گرایان رادیکال است. تنسر بدون اینکه به کپریس بگوید، با مجموعه ای از تماس ها از طریق نمایش های هنرهای بیولوژیکی دیگر ملاقات می کند که او را به سلول تکامل گرا هدایت می کند. یکی از آنها، جراح زیبایی سابق ناساتیر، یک حفرهٔ زیپ دار را در معده تنسر ایجاد می کند که کپریس از آن برای دسترسی به اندام تنسر در آمیزش جنسی دهانی استفاد
ه می کند. کپریس به شبکه سازی با دیگر هنرمندان ادامه می دهد و در نهایت جراحی زیبایی تزئینی روی پیشانی خود را انتخاب می کند. تنسر با تیملین ملاقات می کند که دستور کار تکامل گرایان را برای او فاش می کند: آنها تصمیم گرفته اند سیستم گوارش خود را اصلاح کنند تا بتوانند پلاستیک ها و سایر مواد شیمیایی مصنوعی را بخورند و هضم کنند. غذای اصلی آنها یک تخت «شکلات» مخصوص بنفش فرآوری شده از زباله های سمی است که برای دیگران سمی و مرگبار است. لنگ، رهبر سلول است؛ پسرش برکن با توانایی خوردن پلاستیک به دنیا آمده بود که نادرستی موضع انتقادی دولت در مورد تکامل انسان را ثابت می کرد. تیملین سعی دارد با تنسر رابطهٔ جنسی برقرار کند، اما او می گوید که «سکس با سبک قدیمی» را درست انجام داده نمی تواند. در نهایت لنگ به تنسر نزدیک می شود، او می خواهد تنسر و کپریس برنامه ضد دولتی سلول را از طریق کالبد شکافی عمومی برکن که سیستم گوارش تکامل یافته اش را برجسته می کند، آشکار کنند. تنسر پس از کمی مشورت موافقت می کند. تنسر با تماشای تیملین، لانگ و بسیاری دیگر، کالبد شکافی را انجام می دهد، اما مشخص می شود که سیستم اندام طبیعی او با جراحی جایگزین شده
است. لانگ با اشک از نمایش فرار می کند. در خارج، دو نماینده با او تماس می گیرند که ظاهراً برای شرکتی که ماشین های پزشکی تنسر را تولید می کند، کار می کنند. آنها با تقلید از قتل قبلی خود از ناساتیر، لانگ را با استفاده از مته های برق به سر او ترور می کنند. ارتباط تنسر در واحد پلیس اعتراف می کند که تیملین اعضای برکن را جایگزین کرده است تا انحراف در تکامل انسان را از عموم مخفی نگه دارد. تنسر که از مرگ برکن و لنگ غمگین شده است، با اشاره به اعتقادات سلول در مورد تکامل، به پلیس اطلاع می دهد که دیگر به آنها خدمت نخواهد کرد. تنسر برای خوردن روی صندلی تقلا می کند. او از کپریس می خواهد که یک «بار شکلات» پلاستیکی به او بدهد. در حالی که کپریس او را ضبط می کند، او آن را می خورد، به دوربین کپریس نگاه می کند و اشک می ریزد. در حالی که صندلی در نهایت ساکت می شود، دهانش به لبخند تبدیل می شود. تولید. این فیلم یک فیلم هیجان انگیز بود که قرار بود در اوایل سال ۲۰۰۳ تولید شود و تحت عنوان «"Painkillers"» به کاوش در دنیای پرفورمنس آرت می پرداخت و در جامعه ای بیهوش اتفاق می افتاد که در آن درد لذت ممنوعه جدید بوده و جراحی و خودزنی آمیزش
جنسی جدید در نظر گرفته شده و در ملاء عام انجام می شود. ریف فاینز پس از کنار گذاشتن نیکلاس کیج، اولین گزینه برای نقش اصلی، برای بازی در نقش ساول تنسر بود. این فیلم قرار بود با بودجه ۳۵ میلیون دلاری در تورنتو کانادا فیلمبرداری شود. تینک فیلم با انتشار برنامه ریزی شده برای اواخر سال ۲۰۰۶ در آمریکای شمالی حقوق جهانی را به دست آورده بود. با این حال، این پروژه هرگز وارد تولید نشد. دیوید کراننبرگ در مصاحبه ای در اواسط دهه ۲۰۰۰ پروژه را کنار گذاشت و اظهار داشت که این اتفاق نمی افتد و به هر حال علاقه اش را به ساخت آن از دست داده است. ویگو مورتنسن در فوریه ۲۰۲۱ در خلال گفتگو با مجله "جی کیو" فاش کرد که در حال کار بر روی پروژه ای با کراننبرگ است و گفت: «بله، ما چیزی در ذهن داریم. این همان چیزی است که او مدتها پیش نوشته بود و هرگز نتوانست آن را بسازد. اما این پروژه اکنون اصلاح شده و او می خواهد آن را فیلمبرداری کند. امیدوارم تابستان امسال فیلمبرداری کنیم. بدون فاش کردن داستان، فقط می توانم بگویم، او شاید کمی به اصل خود بازگردد.» لئا سیدو و کریستن استوارت از جمله بازیگرانی بودند که برای این فیلم در ماه آوریل معرفی شدند. د
ر ابتدا قرار بود ناتالی پورتمن نقش سیدو را بازی کند (که ابتدا قرار بود نقش استوارت را بازی کند)، اما به دلیل درگیری های مربوط به کووید-۱۹ نتوانست در این فیلم حضور یابد. در اوت ۲۰۲۱، تانایا بیتی، یورگوس کارامیهوس، نادیا لیتز و یورگوس پیرپاسوپولوس به بازیگران فیلم پیوستند. تصویربرداری اصلی در ۲ اوت ۲۰۲۱ آغاز شد و در ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۱ در آتن، یونان به پایان رسید. بازخورد. فروش گیشه. در ایالات متحده و کانادا، این فیلم در اکران آخر هفته ۱٫۱ میلیون دلار از ۷۷۳ سالن سینما به دست آورد و در گیشه دهم شد. این فیلم در دومین آخر هفته اکران خود با ۳۷۴۱۳۱ دلار از ده باکس آفیس برتر خارج شد.
اسپتسناز یا «واحدهای نظامی هدف ویژه» یک اصطلاح روسی برای نیروهای ویژه است که در بسیاری از کشورهای روسی زبان پس از شوروی استفاده می شود. از لحاظ تاریخی، این اصطلاح به واحدهای عملیات ویژه گفته می شود که توسط سازمان اطلاعاتی نظامی اصلی ادارهٔ اصلی اطلاعات (Spetsnaz GRU) کنترل می شوند. همچنین گروه های ویژهٔ وزارتخانه های دیگر (مانند واحد نجات ویژهٔ وزارت امور داخلی «ODON» و «وزارت موقعیت های اضطراری») در کشورهای پس از شوروی را توصیف می کند. نیروهای ویژهٔ روسیه بسته به شاخه ای از نیروهای مسلح که به آن تعلق دارند کلاه های مختلفی استفاده می کنند: از آن جایی که اسپتسناز، یک اصطلاح روسی است، معمولاً با یگان های ویژهٔ روسیه مرتبط است، اما سایر کشورهای پس از شوروی اغلب به واحدهای نیروهای ویژه خود نیز با این اصطلاح اشاره می کنند. تیپ ۵ اسپتسناز بلاروس نمونه ای از نیروهای اسپتسناز غیرروسی است. مأموریت های مهم اسپتسناز، پس از فروپاشی شوروی. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، نیروهای اسپتسناز جمهوری های تازه تأسیس اتحاد جماهیر شوروی در بسیاری از درگیری های محلی مانند جنگ داخلی تاجیکستان، ستیز چچن و روسیه، جنگ روسیه و گرجستان
و بحران کریمه شرکت کرده اند. همچنین از نیروهای اسپتسناز خواسته شده است تا چندین موقعیت مهم گروگان گیری مانند گروگان گیری در تئاتر مسکو و گروگان گیری در مدرسه بسلان را حل و فصل کنند. بحران گروگان گیری در بیمارستان بودیونوفسک. بحران گروگانگیری بیمارستان بودیونوفسک از ۱۴ تا ۱۹ ژوئن ۱۹۹۵ رخ داد. گروهی متشکل از ۸۰ تا ۲۰۰ تروریست چچنی به رهبری شامل باسایف به شهر بودیونوفسک در جنوب روسیه حمله کردند و در آن جا به ایستگاه اصلی پلیس و شهرداری حمله کردند. پس از چند ساعت نبرد و نزدیک شدن نیروهای کمکی روسیه، چچنی ها به منطقه ای مسکونی عقب نشینی کردند و در بیمارستان شهر جمع شدند و در آن جا بین ۱۵۰۰ تا ۱۸۰۰ نفر را گروگان گرفتند که بیشتر آن ها غیرنظامی بودند (شامل حدود ۱۵۰ کودک و تعدادی زن با نوزادان تازه متولد شده). پس از سه روز محاصره، مقامات روسی به نیروهای امنیتی دستور دادند تا محوطهٔ بیمارستان را بازپس گیرند. نیروهای اعزام شدهٔ پرسنل نخبه از گروه آلفای سرویس امنیت فدرال، در کنار شبه نظامیان MVD و نیروهای داخلی بودند. نیروی ضربت در سحرگاه چهارمین روز، به محوطهٔ بیمارستان حمله کرد و با مقاومتی شدید روبرو شد. پس از چند سا
عت درگیری که در آن بسیاری از گروگان ها با تیراندازی متقابل کشته شدند، آتش بس محلی مورد توافق قرار گرفت و ۲۲۷ گروگان آزاد شدند. ۶۱ نفر دیگر نیز توسط نیروهای روسی آزاد شدند. حملهٔ دوم نیروهای روسیه به بیمارستان، چند ساعت بعد نیز شکست خورد و سومین حمله نیز شکست خورد که منجر به تلفات بیشتری شد. مقامات روسیه چچنی ها را متهم کردند که از گروگان ها به عنوان سپر انسانی استفاده می کنند. بر پایهٔ آمار رسمی، در کل این رویداد، ۱۲۹ غیرنظامی کشته و ۴۱۵ نفر زخمی شدند (که ۱۸ نفر بعداً بر اثر جراحات جان باختند). این تعداد، شامل حداقل ۱۰۵ قتل گروگان ها توسط تروریست ها می شود. با این حال، بر اساس برآوردهای مستقل، ۱۶۶ گروگان در حملهٔ نیروهای ویژه به بیمارستان کشته و ۵۴۱ نفر مجروح شدند. حداقل ۱۱ افسر پلیس روسیه و ۱۴ سرباز هم کشته شدند. نیروهای باسایف، متحمل ۱۱ کشته و یک نفر مفقود شدند. اکثر اجساد آن ها در یک کامیون مخصوص، به چچن بازگردانده شد. در سال های پس از گروگان گیری، بیش از ۴۰ نفر از مهاجمان بازمانده، از جمله اسلمبک عبدالخادجیف در سال ۲۰۰۲ و شامل باسایف در سال ۲۰۰۶ ردیابی و ترور شدند و بیش از ۲۰ نفر، توسط دادگاه منطقه ای است
اوروپل به مدت های متفاوتی حبس محکوم شدند. بحران گروگان گیری قزلیار-پروومایسکویه. محاصره ای گسترده بود که شامل فعالیت گروه آلفای FSB و گروه Spetsnaz GRU برای نجات گروگان ها بود. جنگ دوم چچن. نیروهای ویژهٔ روسیه، نقش مهمی در موفقیت روسیه در این جنگ داشتند و در این میان تلفات سنگینی را به جدایی طلبان اسلام گرا وارد کردند. برخی از این ماموریت های موفق علیه رهبران جدایی طلب شامل حمله به نیروهای رهبرانی چون اصلان ماسخادوف، دوکو عمروف، شامل باسایف و سلمان رادویف بود. در طول این ماموریت ها، بسیاری از نیروهای اسپتسناز به دلیل شجاعت و مهارت خود در مبارزه، افتخارات و جوایزی مانند جایزهٔ قهرمان فدراسیون روسیه، دریافت کردند. حداقل ۱۰۶ نیروی FSB و GRU در جریان این درگیری ها کشته شدند. بحران گروگان گیری تئاتر مسکو. این بحران، شامل تصرف تئاتر پرتماشاچی دوبروکا در ۲۳ اکتبر ۲۰۰۲ توسط ۴۰ تا ۵۰ چچنی مسلح بود که ادعای وفاداری به جنبش جدایی طلب ستیزه جوی اسلام گرا در جمهوری چچن ایچکریا را داشتند. آن ها ۸۵۰ نفر را گروگان گرفتند و خواستار خروج نیروهای روسی از چچن و پایان دادن به جنگ دوم چچن شدند. تروریست ها مواد منفجره ای داشتند که
قدرتمندترین آن ها در مرکز ادیتوریوم بود که در صورت انفجار، می توانست سقف را پایین بیاورد و باعث مرگ بیش از ۸۰ درصد از گروگان ها شود. پس از یک محاصرهٔ دو و نیم روزه و اعدام دو گروگان، نیروهای اسپتسناز از سرویس امنیت فدرال (FSB) نیروهای آلفا و ویمپل با نام مستعار گروه Vega با پشتیبانی واحد SOBR وزارت امور داخلی روسیه (MVD)، یک عامل شیمیایی نامشخص را به سیستم تهویه ساختمان، پمپاژ کرد و به ساختمان حمله کرد. در جریان این حمله، همهٔ مهاجمان کشته شدند، بدون تلفاتی در میان نیروهای اسپتسناز، حدود ۱۳۰ گروگان، از جمله ۹ خارجی، به دلیل کمک های اولیهٔ ضعیف پس از بیهوش شدن با گاز، جان خود را از دست دادند. اکثر آن ها پس از تخلیه از سالن و به جای قرار گرفتن در وضعیت مناسب برای بهبودی، به پشت در بیرون دراز کشیدند و سپس بر اثر خفگی، جان خود را از دست دادند. آژانس های امنیتی روسیه از افشای نوع گاز استفاده شده در این حمله خودداری کردند که باعث شد پزشکان در بیمارستان های محلی، قادر به پاسخگویی مناسب به تعداد زیاد مسمومین نباشند. به جز دو نفر از گروگان هایی که در طول محاصره جان باختند، همگی کشته شدگان، با مواد سمی که برای تسلیم کر
دن شبه نظامیان به سالن تئاتر پمپاژ شده بود، کشته شدند. استفاده از این گاز، به طور گسترده ای از جمله از سوی پزشکان روسیه، محکوم شد. برخی گزارش ها حاکی از آن است که از داروی نالوکسان برای نجات برخی گروگان ها استفاده شده است. گروگان گیری در مدرسهٔ بسلان. گروگان گیری مدرسهٔ بسلان که با عنوان کشتار بسلان نیز شناخته می شود، در ۱ سپتامبر ۲۰۰۴ آغاز شد، محاصرهٔ مدرسه توسط نیروهای امنیتی، نیروهای داوطلب مردمی و اسپتسناز، سه روز طول کشید و شامل گروگان گیری بیش از ۱٬۱۰۰ نفر (از جمله ۷۷۷ کودک) بود، که با مرگ ۳۳۴ نفر پایان یافت. عملیات ضدتروریستی پیش از المپیک زمستانی ۲۰۱۴ سوچی. سازمان دهندگان بازی های المپیک زمستانی ۲۰۱۴ سوچی، پیش از بازی ها چندین تهدید دریافت کردند. در ژوئیهٔ ۲۰۱۳، دوکو عمروف، فرمانده اسلام گرایان چچنی، در یک ویدئوی منتشرشده، خواستار حمله به بازی ها شد و اظهار داشت که "این بازی ها بر روی استخوان های بسیاری از مسلمانان کشته شده و دفن شده در سرزمین های ما تا دریای سیاه، برگزار می شود" (اشاره به نسل کشی چرکس). همچنین تهدیدهایی از سوی گروه ولایت داغستان از سوی عمروف، مسئول بمب گذاری ولگوگراد دریافت شد. در پا