Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شود تا دولت ها آب بیشتری را برای مصارف صنایع شهرها که از قدرت بیشتری برخوردارند، هدایت کنند. البته توسعه آبیاری به دلیل امنیت غذایی در برخی مناطق بسیار تعیین کننده خواهد بود. اما نباید فراموش کرد که امروزه ۲۵۰ میلیون هکتار زمین تحت کشاورزی آبی وجود دارد که حدود ۵ برابر بیشتر از سطح کشت آبی در اوایل قرن بیستم است. قطعاً بدون توسعه آبیاری این تولید امکان پذیر نبوده و افزایش چشم گیر عملکرد تولید کشاورزی در سه دهه اخیر بدست نمی آمد. در حقیقت اگر چه آبیاری با اثرات نامطلوب زیست محیطی و برخی موارد اجتماعی مواجه است، اما تاکنون کمک بسزایی به رفع فقر و کاهش قیمت غذا و تأمین امنیت غذایی و معیشت داشته است. مراحل توسعه بهره برداری از منابع آب. در ادبیات نظری مدیریت آب به تازگی تلاش هایی برای نظریه سازی مراحل توسعه منابع آب صورت گرفته است. سه مرحله توسعه، بهره برداری و تخصیص را می توان در مدیریت آب در نظر گرفت. در مرحله اول توسعه حوضه، مصرف آب به کشاورزی دیم یا برداشت سنتی آب از رودخانه محدود می شود. در مناطقی که از لحاظ فیزیکی امکان پذیر باشد، سدهایی ساخته می شود تا برای تولید انرژی و توسعه کشاورزی به کار گرفته شوند. د
ر این زمان، تأمین آب برای اهداف شرب تا حدودی کم اهمیت باقی می ماند. سپس شبکه های آبیاری و زهکشی بزرگ ساخته می شوند. به دلیل کم بودن میزان آب مصرفی در بخش کشاورزی و سایر مصارف اقتصادی، بقیه آب به سمت دریاها یا پایبندست حوضه آبریز جریان پیدا می کند. مدیریت آب مبتنی بر عرضه است و کمتر تعارضات آب شکل می گیرد و آلودگی آب هم به ندرت مشاهده می شود. به همین دلیل، در اکوسیستم ها تغییرات قابل توجهی رخ نمی دهد. در مرحله بعدی (مرحله بهره برداری) کمبود آب در سال های خشک بروز می یابد. در این دوره سدهای ذخیره ای برای مواجهه با کمبود آب به رودخانه اضافه می شوند، اما مکان های مناسب برای احداث سد به تدریج کاهش می یابند. بهبود مدیریت، ترمیم و بهبود زیرساخت ها و حافظت از آب به موضوعات کلیدی تبدیل شده و مسائل آلودگی و رقابت درون شبکه های آبیاری ظاهر می گردد. در مرحله تخصیص و هنگامی که حوضه به سمت بسته شدن پیش می رود، تخصیص بینبخشی به محور تنشها تبدیل می شود. تلاش ها به این سمت متمرکز می شوند که آب به مصارف با ارزش اقتصادی بیشتر تخصیص داده شود و نهادهای جدیدی برای پرداختن به رقابت های بخشی و مدیریت یکپارچه منابع حوضه آبریز ایجاد م
ی شوند. روش های تخصیص آب. اگرچه به شکل تاریخی، تخصیص آب بین بهره برداران مختلف مبتنی بر معیارهای اجتماعی در جهت حفظ نیازهای اولیه و معیشت افراد جامعه انجام می گرفت اما با تحولات اجتماعی و رشد جمعیت ناکارآمدی های مختلفی در نظام تخصیص آب ظاهر شد. عدم بازگشت هزینه های طرح های تأمین آب و افت کیفیت آب و خدمات آبی، به مرور زمان اجماعی مبنی بر اقتصادی بودن آب را بین بسیاری از متخصصان و جامعهٔ علمی ایجاد کرد. به همین دلیل، روش های تخصیص آب که از سوی بسیاری از مراکز بین المللی ارائه شد بر پایهٔ آموخته های علوم اقتصادی قرار دارند. در ادامه روش های تخصیص آب بر مبنای گزارش بانک جهانی ارائه می شوند. در این روش، تخصیص آب بر اساس قیمت آن باید انجام شود و باید قیمت به شکلی محاسبه شود که معادل با هزینهٔ حاشیه ای تأمین آخرین واحد آب باشد. به عبارت دیگر در این روش قرار است که بر مبنای هزینه های مختلف و درآمدهای حاصل از تأمین آب، قیمت گذاری انجام شود و در نتیجه تخصیص به شکلی صورت گیرد که هزینه های نهایی (اعم از هزینه های اقتصادی، اجتماعی و زیست محیطی) همگی پرداخت شوند. به دلایل مختلفی همچون شکست بازار در موضوع مدیریت آب، عمومی ب
ودن مالکیت بر منابع آب و هزینه های بسیار بالای سرمایه گذاری در طرح های کلان آب، تخصیص آب از طرف دولت با استفاده از توسعهٔ منابع آب و تخصیص آن، یک روش بسیار رایج است. از این روش معمولاً در طرح های بزرگ آبیاری استفاده می شود. در این موارد، معمولاً دولت ها برای توسعهٔ منابع آب تصمیم گرفته و سپس آنرا به مصارف مختلف تخصیص می دهند. به طور معمول، به دلیل نبود زیرساخت های کافی یا ایجاد انعطاف لازم، تخصیص آب در حجم ها بزرگ و در شاخه های اصلی سیستم های آبیاری (مثلاً کانال درجه یک) صورت می گیرد و سطوح پایین تر در اختیار خود بهره برداران قرار می گیرد. این روش بر پایهٔ مبادله حق آب تعریف می شود. شروط مختلفی برای مبادله آب و شکل گیری بازار قابل طرح است. مشخص بودن هویت فروشندگان و خریداران آب یکی از شروط است به نحوی که ایشان اطلاعات کافی از قواعد بازار نیز داشته باشند و با هزینه مبادله مشابهی روبرو باشند. تصمیمات خریداران و فروشندگان باید به شکلی مستقل از دیگران اخذ گردد. تصمیمات توسط یک نفر نباید بر روی منافع دیگران اثر منفی داشته باشد. افراد و آژانس های فعال در بازار باید دارای انگیزه های کافی برای مبادله آب باشند. در چنی
ن شرایطی است که می توان انتظار داشت تا مبادله آب صورت گیرد. (اگرچه این روش از سوی بانک جهانی به عنوان یک سازوکار برای تخصیص آب در نظر گرفته شده اما در عمل خود یک شکل از بازتخصیص را تشکیل می دهد؛ لذا در بخش روش های بازتخصیص با جزئیات بیشتری به آن پرداخته شده است). این روش از تخصیص بیشتر در نظام هایی مشاهده می شود که تاریخچهٔ بلند مدیریت خودگردان بر آب دارند و البته در مقیاسی خرد صورت می پذیرد. مثال اصلی آن، نظام های آبیاری است که توسط کشاورزان گردانده می شود، مانند نظام آبیاری قنات یا نظام تقسیم/گردش آب از رودخانه. این روش از تخصیص، طبیعتاً بر مبنای کنش جمعی انجام می گیرد و لذا باید جامعه اختیاراتی برای مدیریت آب داشته باشد. البته لزوماً معیارهای پایداری همچون عدالت، همواره در این نظام ها دارای وضعیت مناسبی نیستند و در بسیاری از موارد این نظام ها در نتیجه فشارها یا اتفاقاتی که از بیرون رخ داده است (یا ورود تکنولوژی) آسیب پذیر بوده و دستخوش تغییرات جدی شده اند. روش های بازتخصیص. روش های بازتخصیص آب را می توان بر اساس دسته بندی های متنوعی تقسیم کرد. از لحاظ تاریخی، باز تخصیص های درون بخشی در کشاورزی کاملاً رایج
است؛ چنین باز تخصیص هایی ممکن است در مسیر یک جوی آب، کانال، محدوده، شبکه و غیره رخ دهد. امروزه اقبال به باز تخصیص های بین بخشی به دلیل تحولات اقتصادی و سیاست های کشورها کاملاً مبرهن است زیرا بازتخصیص بین بخشی با هزینه های مبادلاتی بالاتری روبروست و همین مسئله آن را محدود می سازد. بازتخصیص دائمی در حقیقت به مفهوم واگذاری کامل حقوق آب است و لذا می تواند به عنوان یک راهکار برای تأمین آب دائم مطرح باشد. اما بازتخصیص موقت معمولاً در بازه های بیش از یک سال مطرح است. جابجایی موقت حقوق آب در بازارهای آب، بانک آب، خریدهای اجباری و گزینه های عبور از خشکسالی به کار گرفته می شود. از جنبه دوره زمانی بازتخصیص، به سه شکل از جابجایی ها می توان اشاره کرد: موقتی، دائمی به صورت تدریجی، دائمی به صورت یکباره. جابجایی های موقتی معمولاً در دوره های خشکسالی رخ می دهند لذا بخش کشاورزی اگرچه از جابجایی آب خسارت خواهد دید اما برای مدت محدودی این اتفاق می افتد. معروف ترین مورد از جابجایی های موقت در بانک آب خشکسالی کالیفرنیا انجام می گیرد که آب را از کشاورزان خریداری کرده و به مصرف کنندگان دیگر انتقال می دهد. در موارد جابجایی دائمی به ص
ورت تدریجی می توان به جابجایی آب از بخش کشاورزی به یک شهر اشاره کرد که در گذر زمان شهر بزرگ تر و بزرگ تر شده و تقاضایش برای خرید حقوق آب افزایش می یابد. ساخت سازه ها برای انتقال آب نیز مثالی از بازتخصیص دائمی و یکباره است. عموم باز تخصیص ها محلی هستند چراکه با هزینه مبادلاتی و چارچوب های مقرراتی کمتری مواجه هستند؛ بنابراین برای انجام بازتخصیص غیر محلی باید اختلاف هزینه های فرصت آب بین مصرف کنندگان کاملاً معنی دار باشد تا فائق آمدن بر تمامی هزینه های مبادلاتی به صرفه باشند. به علاوه، معمولاً در موارد غیر محلی به دلیل نیاز به زیرساخت های بزرگ، باید هزینهٔ بسیار بالایی را متقبل شد که از توان ذینفعان خارج است و در نتیجه این موارد بیشتر با نقش آفرینی جدی دولت همراه هستند. بازتخصیص اداری معمولاً از بدنه های آبی بزرگ مانند رودخانه ها، دریاچه ها، مخازن و سیستم های آبیاری بزرگ صورت می گیرد و دولت متولی آن است. فرض اساسی در این موارد این است که آب یک ملک عمومی است و دولت ها محق هستند تا در رابطه با منابع آب تصمیم گیری کنند. دولت از طریق تأکید بر تأمین منافع عمومی، حق تصمیم گیری متمرکز را برای تنظیم بازتخصیص آب توجیه می
کند اما معمولاً این باز تخصیص ها با هدف منافع بخش های قدرتمند جامعه مانند شهرها و کارخانه ها صورت می گیرد. معمولاً به شکل رسمی این اهداف با جامعه در میان گذاشته نمی شود، اگرچه کشاورزان ممکن است به شکل قوی از طریق سیاستمداران و سایرین بر علیه این اقدامات اعتراض کنند. در این موارد، ممکن است که جبران خسارات به صورت غیرمستقیم صورت گیرد، اما به ندرت حقوق اولیه مصرف کنندگان به رسمیت شناخته می شود. ناپیدا بودن سایر مصارف روستایی مانند شیلات، تغذیه دام، باغ های خانگی و سایر مشاغل روستایی باعث می شود تا این موارد از نظر حاکمیت و مصرف کنندگان شهری و صنعتی مغفول مانده و عواقب جدی برای معیشت این جوامع رخ دهد که آب آنها به سایر بخش ها تخصیص داده می شود. در کشورهای در حال توسعه، خیلی رایج است که بدون مشورت با کشاورزان و از طریق روش های اداری و فنی، آب از آنها گرفته و انتقال داده شود. این نوع از بازتخصیص را یک بدنه در سطح ملی، استانی/ایالتی یا حوضه ای انجام می دهد. اشکال معمول این نوع از بازتخصیص، از طریق اختصاص دادن بخشی از ذخیره یک مخزن عمومی (سد)، یا بازپس گیری حقوق آب یا رهاسازی آب منبع و خارج کردن آن از دسترس مصرف کنن
دگان قبلی، خرید اجباری و اقدامات قانونی یا ساخت پروژه های بزرگ آبی انجام می گیرد. در باز تخصیص های اداری در کشورهای پیشرفته مانند ایالات متحده، سعی می شود تا فرایند نظرگیری از ذینفعان نیز انجام گیرد، اما در کشورهای در حال توسعه این اتفاق به ندرت رخ می دهد. برای مثال ممکن است که یک سد که در ابتدا برای آبیاری احداث شده است، در یک دوره خشکسالی به بخش های غیر کشاورزی تخصیص داده شود یا در مواردی که دولت به جبران خسارات ناشی از بازتخصیص می پردازد، مبالغ اندکی را به متضرران یا همان مصرف کنندگان اولیه بپردازد. از نظر برخی تنها در مواردی جبران خسارت اتفاق افتاده است که مصرف کنندگان آن قابل شناسایی بوده و می توانستند فشار سیاسی بر تصمیم گیرندگان وارد آورند. از آنجایی که در قوانین سنتی و حاکمیتی همواره اولویت اول آب شرب است، اگر بازتخصیص آب به صورت منصفانه به مصارف خانگی صورت گیرد، کشاورزان مخالفتی نخواهند کرد. اگر خانوارهای روستایی این طور برداشت کنند که خدمات آبی که به مصارف خانگی شهری می رسد بیشتر از خدمات آبی آنها است، به احتمال قوی علیه آن اعتراض خواهند کرد و این اعتراض گاه به صورت مستقیم بر علیه دولت و گاه به صورت
حمله به سیستم انتقال و لوله ها صورت می گیرد. معمولاً بازتخصیص اداری برای مصارف صنعتی با پذیرش کمتری از سوی مردمی که دسترسی خود را به آب از دست می دهند روبرو می شود. البته همیشه کاهش کمیت آب نیست که موجب اعتراضات می شود، بلکه افت کیفیت آب در نتیجه بازگشت فاضلاب صنعتی نیز می تواند موجب اعتراض شود. استفاده از ساز و کار بازار به صورت رسمی و غیررسمی در حال افزایش است. این بازارها چه در قالب فروش مستقیم به خریداران غیر کشاورزی و چه به صورت اجاره یا فروش زمین (زمین هایی که دارای آب زیرزمینی یا حقابه از سیستم های آبیاری هستند) صورت می گیرد. این ساز و کار به شکل قوی بر حقوق خصوصی بهره برداران متکی است. در غرب ایالات متحده و همین طور در شیلی بازارها یا شبه بازارهایی برای اجاره یا فروش دائم حقابه شکل گرفته اند. به رسمیت شناختن حقوق آب خصوصی توسط دولت و همین طور جدا بودن حق آب از زمین موجب تسهیل بازارها شده اند. بازارها به طور مستقیم کسانی را که در جابجایی آب (بازتخصیص آب) سهیم بوده اند، منتفع می کنند اما معمولاً کسانی را که ممکن است تحت تأثیر قرار گیرند (گروه هایی غیر از خریدار و فروشنده آب) فراموش می کنند مگر اینکه در
تنظیمات دولتی به این مسئله پرداخته شده باشد. بازار این امکان را فراهم می آورد تا شرکت کنندگان در آن بتوانند حقوق خود را به طور دائم یا موقت تبادل کنند. یک ضرورت کلیدی برای موفقیت بازار، وجود حقوق مشخص، انحصاری، قابل تبادل و قابل اجرا است. این شرایط برای حقوق آب، بیانگر حضور رژیم تنظیم گر مناسبی برای پایش، اعمال و حمایت از زیرساخت های جابجایی است. اگرچه از لحاظ نظری، تمامی افراد در یک بازار با هزینه های برابری برای حضور در بازار مواجه هستند اما در عمل اینگونه نیست و هزینه های بسیار متنوعی برای افراد مختلف در جهت حضور و فعالیت در بازار وجود دارد. به طور کلی بازار آب در فضای کمبود آب و به صورت تدریجی شکل می گیرد، همان طور که در موری-دارلینگ استرالیا در یک بازه ۲۰–۳۰ ساله شکل گرفت. بازارهای آب رسمی و غیررسمی در کشورهای مختلف با میزان پیچیدگی ها و موفقیت های متنوعی روبرو است. اما در برخی موارد مانند موری-دارلینگ استرالیا، تبادل آب نه تنها به نفع خریداران و فروشندگان بلکه به نفع اقتصاد کشور نیز شده است. این بازار باعث شده است تا تولید ناخالص منطقه ای در جنوب حوضه موری-دارلینگ ۳۷۰ میلیون دلار افزایش یابد و همین طور
اثر خشکسالی هزاره که در دهه ۲۰۰۰ رخ داد، ۴/۳ میلیارد دلار کاهش یابد. اما بازارهای آب در مقیاس های بزرگ معمولاً مورد استفاده قرار نگرفته و موفق نبوده اند. بخشی از این اتفاق را می توان به زیرساخت های مورد نیاز برای جابجایی آب از یک مصرف کننده به دیگری نسبت داد. تاکنون تجربیات مثبت جابجایی بازار محور در کشورهایی اتفاق افتاده اند که سیستم حقوقی، نهادی و تنظیم گری قوی دارند و ذی مدخلان آن نسبتاً ثروتمند هستند. اما در کشورهایی که محدودیت داده وجود دارد یا زیرساخت های فیزیکی (مثل مخازن سد و کانال ها) مناسب نیستند و ظرفیت پایش و اعمال قانون ضعیف است، معمولاً ساز و کارهای بازاری با مشکل مواجه می شوند. بازتخصیص مذاکره ای می تواند مابین مصرف کنندگان و دولت و همین طور مصرف کنندگان قدیم و جدید صورت پذیرد. این رویکرد می تواند بر گستره راهکارها بیافزاید. در کالیفرنیا برخی از شهرداری ها برای تأمین آب موردنیاز خود در دوره های خشکسالی از پرداخت پول به کشاورزان استفاده کردند تا آنها بتوانند وسایل کاهش دهنده مصرف خریداری کنند. مذاکرات جمعی می توانند راهکارهای نوآورانه ای را تولید کنند که مورد پذیرش مصرف کنندگان قدیم و جدید و هم
ین طور مردم و دولت باشد. مذاکرات غیررسمی در تمام دنیا قابل مشاهده است اما در آسیا که کمبود آب وجود دارد و امکان بازار رسمی برقرار نیست این الگو بسیار استفاده می شود. مذاکرات می توانند امکان بازتخصیص در هر مقیاسی را فراهم کند، از شهرهای کوچک تا کشورهای همسایه. یکی از چالش های کلیدی این رویکرد در عدم توجه به گروه هایی است که در مذاکرات حضور نداشته اند و لذا ممکن است که درگیر آثار منفی جانبی شوند؛ لذا حکمرانی مناسب برای انجام مذاکرات و اجرای آنها ضروری است تا حقوق گروه های ثالث و همین طور محیط زیست در این مذاکرات پایمال نگردد. الگوی مذاکرات جمعی برای بازتخصیص از نگاه نظری قادر است تا حقوق تمامی مصرف کنندگان غیر کشاورزی مانند دامپروران، باغداران خرد و غیره را لحاظ کند، اما معمولاً این اتفاق رخ نمی دهد. به علاوه، این مصرف کنندگان در برابر سایر مصرف کنندگان از قدرت بسیار کمتری برخوردار هستند. موانع بازتخصیص آب. با وجود مطالعات نسبتاً متعدد پیرامون موضوع بازتخصیص، مثالهای موفقیت آمیز از بازتخصیص نسبتاً کمیاب هستند. در حقیقت اجرای آن به دلایل اجتماعی، نهادی، اقتصادی، زیست محیطی و فیزیکی بسیار دشوار است. مهمترین عوامل
ی که بازتخصیص آب را در عمل با مشکل مواجه می کند شامل موارد زیر است. بازتخصیص داوطلبانه آب، خصوصاً در بازار آب، گاهی به دلیل نبود حقوق آب مشخص و قابل اجرا با چالش روبرو می شود. البته، تعریف حقوق و تعیین تکلیف آنها نیز امری زمان بر و پرهزینه است. حقوق خصوصی آب نیز زمانی برای مبادله مناسب خواهد بود که به خوبی پایش شده و اجرا شود؛ بنابراین هزینه تعریف حقوق آب می تواند به مانعی جدی برای بازتخصیص داوطلبانه تبدیل شود. همین طور حقوق آب باید برای انجام مبادلات از زمین جدا باشد. این مسئله علاوه بر ابعاد قانونی خود در سطح جامعه نیز باید درک و پذیرفته شده باشد و اگر افراد با این امر مخالف باشند قطعاً مانعی بزرگ در برابر تبادل آب شکل خواهد گرفت. تعریف حقوق انفرادی برای زمانی که تعداد بهره برداران زیاد باشد و از یکدیگر گسسته باشند، آن هم در کشورهایی که با ضعف های ساختاری مواجه هستند بسیار دشوار خواهد بود. در چنین مواردی می توان حقوق را نه به صورت انفرادی بلکه به صورت گروهی و محلی تعریف کرد. یکی دیگر از جنبه های حقوقی، ضعف های دانشی است. این ضعف خود را در بازتخصیص به محیط زیست به خوبی نمایش می دهد. برای مثال، علم موردنیاز ب
رای تعیین میزان آب موردنیاز برای احیای یک اکوسیستم رودخانه ای در دو دهه اخیر کاملاً متحول شده است. پرسش هایی که باید در این رابطه پاسخ داد عبارتند از اینکه: چقدر آب مازاد بر ظرفیت اکوسیستم برداشت شده است؟ وقتی قرار است که میزان محدودی از آب به اکوسیستم بازتخصیص شود، تقابلات موجود بین نیازهای خدمات مختلف اکوسیستم که گاهی هم متضاد با یکدیگر هستند چگونه لحاظ می شوند؟ شرایطی که بتوان نام «طبیعی» را بر آن گذاشت دقیقاً چه شرایطی است؟ چه جریان و چه کیفیتی از آب لازم است تا بتواند اکوسیستم را احیا کند؟ چگونه بازتخصیص به سایر مصارف انسانی می تواند محیط زیست و محیط اکوسیستم را تحت تأثیر خود قرار دهد (مانند اکوسیستم محدوده های تحت آبیاری)؟ سیستم های انسانی و اکوسیستم چه تحولاتی را در آینده خواهند داشت و دلالت های این تحولات برای بازتخصیص آب چیست؟ اثرات جانبی، به اثراتی اشاره دارد که گریبانگیر آنهایی خواهد شد که به طور مستقیم در فرایند تبادل آب حضور نداشته اند. این اثرات نقش بسیار جدی در محدودیت زایی برای فعالیت های بازتخصیص را ایفا می کند و ممکن است اثرات مفید طرح های باز تخصیصی را که می توانند منافع اجتماعی قابل توجهی
در سطح منطقه ای یا ملی داشته باشند، وارونه کنند. در اکثر سیاست های بازتخصیص به این نکته تأکید شده است که نباید خسارتی بر سایر بهره برداران وارد شود اما کمی سازی آن کار بسیار دشواری است. بسیاری از اثرات بازتخصیص را نمی توان به سرعت شناسایی کرد و این مسئله باعث می شود تا کمی سازی اثرات و تعیین ابعاد اقدامات جبرانی تحت تأثیر قرار گیرد. بازتخصیص آب می تواند موجب اثرات منفی جانبی همچون تخریب ارزش و فرهنگ های جامعهٔ دهندهٔ آب شود، بر ارزش اراضی تأثیر بگذارد، باعث خشک شدن و تولید گردوغبار از مزارع خشک شده شود، موجب کاهش در پایه مالیاتی منطقه شود و به برخی کسب وکارها لطمه وارد کند. قطعاً اگر در منطقه ای که آب از آن تخصیص داده شده سیاست های مناسبی اتخاذ نشود، با افول اجتماعی-اقتصادی و جمعیتی مواجه خواهد شد. یکی از چالش برانگیزترین اثرات جانبی در بازتخصیص آب، قطع شدن آب بازگشتی از مصارف گذشته است که برخی فعالیت ها بر پایه آنها انجام می شده است. تعیین میزان آب بازگشتی مصارف یک چالش علمی جدی است که به کندی در حال بهبود است. هزینه مبادلاتی شامل هزینه های مرتبط با جمع آوری اطلاعات، شناسایی فرصت های مناسب برای جابجایی، اصلا
ح قوانین و سیاست ها، مذاکره یا تصمیم گیری اداری در رابطه با جزئیات انتقال و جابجایی آب (شامل هدررفت آب و هزینه های زیرساختی)، تسکین اثرات جانبی، پایش و اعمال جابجایی ها است. اگرچه در ادبیات بازتخصیص آب، هزینه های مبادلاتی بیشتر در موضوع بازار آب مطرح شده است اما این هزینه ها در شیوه های دیگر بازتخصیص نیز بسیار تعیین کننده هستند و اگر نقش آنها بیشتر نباشد، کمتر هم نیست. یک تفاوت کلیدی که در هزینه های مبادلاتی در جابجایی های داوطلبانه در مقابل جابجایی های اداری وجود دارد این است که در شیوهٔ دوم، دستگاه متولی آب بخش اصلی هزینه های مبادلاتی را متقبل می شود، در صورتی که در شیوهٔ داوطلبانه تک تک افراد باید بخشی از هزینه های مبادلاتی را متقبل شوند و در مجموع سهم آنها در پرداخت هزینه های مبادلاتی بیشتر از سهم دستگاه دولتی یا عمومی متولی آب است. کارآمدی بازتخصیص آب تا حد بسیار زیادی به نهادهای حکمرانی آب، شامل چگونگی هماهنگی و همکاری بین اجزای سیستم حکمرانی، وابسته است. قوانین درهم پیچیده و قواعد سخت گیرانه ای که جابجایی آب را محدود می کنند، می تواند تلاش های صورت گرفته برای بازتخصیص آب را تضعیف کند و آب را در بخش غیر
کارا محبوس نگاه دارد. برای مثال سیاست های خودکفایی در تولید موادغذایی می توانند سد راه بازتخصیص از بخش کشاورزی به بخش های دیگر شوند.
الیزی جانسون (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به ایندیانا پیسرز اشاره کرد.
باب باررو (؛ – ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به لس آنجلس لیکرز اشاره کرد.
باب هریس (؛ – ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به دیترویت پیستونز و بوستون سلتیکس اشاره کرد.
براندون نایت (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به میلواکی باکس، کنتاکی وایلدکتز، دیترویت پیستونز، هیوستون راکتس، و فینیکس سانز اشاره کرد.
دشاون توماس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال بارسلونا و آستین توروس اشاره کرد.
جیمر فردت (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال پاناتینایکوس، نیو اورلینز پلیکانز، نیویورک نیکس، ساکرامنتو کینگز، و شیکاگو بولز اشاره کرد.
کریس کوپلند (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به ایندیانا پیسرز، میلواکی باکس، و نیویورک نیکس اشاره کرد.
تررنس راس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تورنتو رپترز اشاره کرد.
کاسپر ور (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به فیلادلفیا سونتی سیکسرز اشاره کرد.
خُبی () یا خُبی تسقالی (ხობისწყალი) یکی از رودخانه های کشور گرجستان است که از راه دشت کولخیس به دریای سیاه می ریزد. دو شهر خبی و چخوروتسقو هر دو در حاشیه رودخانه خبی واقع شده اند. در برخی از مناطق از آب این رودخانه برای آبیاری بهره برده می شود. منبع آب عمدتاً از آب باران است. میانگین دبی (۳۰ کیلومتر از دهانه) ۴۴.۲ متر مکعب و بیشینه آن ۳۳۳ متر مکعب است. مساحت حوضه آبخیز ۱۳۴۰ متر مربع است. در طول جنگ جنگ کبیر میهنی پایگاه موقت ناوگان دریای سیاه در کنار این رود قرار داشت. در سال های ۲۰۰۰-۲۰۰۵ یک پایانه نفتی برای تانکرها در روستای "کولوی" در نزدیکی دهانه خبی ساخته شد.
«داون» ترانه ای است که توسط گروه دخترانه اهل ایالات متحده آمریکا فیفت هارمونی برای سومین آلبوم استودیویی خود ضبط شده است. این ترانه در ۲ ژوئن ۲۰۱۹ به عنوان نخستین تک آهنگ آلبوم توسط اپیک رکوردز منتشر شد.
رود تخوری () یکی از رودخانه ها و ریزابه های سمت راست رود ریونی در کشور گرجستان است. تخوری در کوه های اگریسی از زیر قله "تچوریسچدودی" با بلندای ۳۰۰۲ متر شروع می شود. این رودخانه از راه استان سامگرلو-زمو سوانتی بیشتر در جهت جنوب-جنوب-غرب جریان دارد. در مسیر میانی از کنار روستای "سالخینو" در نزدیکی مارتویلی گذر می کند؛ پس از آن به دشت کولخیس می رسد، در جنوب شرقی شهر سناکی جریان می یابد و به جنوب می چرخد. اندکی پس از آن، از سمت راست شهر آباشا گذر می کند و مس از ۱۰ کیلومتر به رود ریونی می ریزد. این رودخانه ۱۰۸ کیلومتر درازا دارد. مساحت حوضه آبریز این رودخانه ۱۰۴۰ کیلومتر مربع است. جانوران. در این رودخانه گونه های فراوانی از ماهی وجود دارد؛ از جمله مرواریدماهی ها، زردپر معمولی، زردپر، زردک قلمی. این رودخانه قزل آلا نیز دارد اما بر اساس قوانین گرجستان صید آن ممنوع است.
شهرداری تسالنجیخا () یکی از شهرداری های گرجستان در استان سامگرلو-زمو سوانتی است. مرکز اداری آن تسالنجیخا است. جمعیت: ۲۶۱۵۸ (سرشماری ۲۰۱۴) مساحت: ۶۴۷ کیلومتر مربع
ژوزهٔ یکم معروف به مصلح پادشاه پرتغال بود. او به واسطهٔ علاقهٔ بسیارش به شکار و اپرا شناخته شده بود. از رویدادهای زمان او زمین لرزه ۱۷۵۵ لیسبون و طوفان آتش و سونامی پس آیندش بود که سبب ایجاد تنگناهراسی در ژوزه شد و از آن پس او از زندگی در میان دیوارها احساس ناخرسندی می کرد. از این رو او دربارش را به مجموعه ای از چادرهای گران بها منتقل نمود. عارضهٔ دیگر این زمین لرزه تضعیف پرتغال بود. در سال های پایانی جنگ هفت ساله، اسپانیا و فرانسه به پرتغال اولتیماتوم دادند تا از همراهی اش با بریتانیا دست کشد. ژوزهٔ یکم این اولتیماتوم را رد کرد و از بریتانیایی ها یاری خواست. بریتانیا نیز چند نظامی را به پرتغال فرستاد و آنان با نوسازی ارتش این کشور توانستند موجبات شکست فرانسه و اسپانیا را فراهم آورند. منابع. Wikipedia contributors, "Joseph I of Portugal," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Joseph_I_of_Portugal&amp;oldid=969325045 (accessed October 18, 2020)
شهرداری مستیا (به ) یکی از شهرداری های گرجستان در استان سامگرلو-زمو سوانتی است. مرکز اداری آن مستیا است. مساحت آن ۳۰۴۵ کیلومتر مربع است و بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۴ میلادی جمعیت آن ۹۳۱۶ نفر بوده است.
پدروی سوم پادشاه پرتغال بود که براساس حق یوره اوکساریس در کنار همسرش ماریای یکم به پادشاهی رسید. پدر او، ژواو پنجم بود. او همچنین برادر کوچکتر ژوزه یکم بوده و همسرش ماریا در واقع برادرزادهٔ او بود. پدرو علاقهٔ چندانی به حکومت داری نداشت و بیشتر وقتش را به شکار و عبادت می گذراند. منابع. Wikipedia contributors, "Peter III of Portugal," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Peter_III_of_Portugal&amp;oldid=946809154 (accessed October 18, 2020).
لنتخی () یک شهر کوچک و مرکز اداری شهرداری لنتخی در استان راچا-لچخومی و کومو سوانتی در غرب گرجستان است است. لنتخی در ۳۲۳ کیلومتری شمال غربی تفلیس پایتخت کشور قرار دارد. این شهر در دامنه جنوبی رشته کوه قفقاز واقع شده و محلی مناسب برای کوهنوردی است.
شهرداری لنتخی () یکی از شهرداری های گرجستان در استان راچا-لچخومی و کومو سوانتی است. مرکز اداری آن لنتخی است.
میکله آنجلو بسو (؛ – ) مهندس سوئیسی/ایتالیایی بود. بسو در ریزباخ در خانواده ای از یهودیان ایتالیا (سفاردی) زاده شد. او در سال هایی که در بنیاد پلی تکنیک فدرال (اکنون مؤسسه فناوری فدرال زوریخ نام دارد) در زوریخ بود و بعدتر در اداره ثبت اختراعات در برن با آلبرت اینشتین دوستی نزدیک داشت که در آنجا اینشتین به او کمک کرد که کار پیدا کند.
آئورا یا تشعشع نورانی() یک اختلال ادراکی و بینایی است که توسط برخی مبتلایان به صرع یا میگرن تجربه می شود. علامتی است که قبل از میگرن یا تشنج توسط بیماران دیده می شود، آئورا تشنجی یک حمله صرع محسوب می شود. ایجاد صرع و میگرن به دلیل دخالت بخش های ویژه ای از مغز هستند که علائم آئورا را بروز می دهند؛ بنابراین، اگر ناحیه بصری تحت تاثیر قرار گیرد، آئورا از نشانه های بصری تشکیل خواهد شد؛ در حالی که اگر در ناحیهٔ حسی باشد، علائم حسی رخ خواهند داد. آئورای صرعی. آئورای صرعی یا تشنجی که در بیماران مبتلا به صرع لوب گیجگاهی دیده می شود، نتیجه فعال شدن قشر عملکردی توسط ترشحات عصبی غیرطبیعی مغز است. علاوه بر اینکه یک علامت هشدار برای یک صرع و تشنج قریب الوقوع است، اهمیت آئورا این دلیل است که روشن می کند که تغییر در کجا باعث وقوع این حمله شده است و ماهیت آئورا می تواند بینشی در مورد محلی سازی و جانبی شدن تشنج یا میگرن بدهد. آئوراها همچنین به برخی از افراد مبتلا به صرع، کمک می کند که قبل از آنکه دچار صرع شوند، با آگاهی قبلی، از آسیب دیدن خود جلوگیری کنند. در حقیقت دیدن یک آئورا (تششع نورانی) به معنای علامت شروع یک حمله تشنجی