Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فولبروک-لگات، توماس هاتون، کیث سیمونز و جرالد اسمال وود، به درجه افسری رسیدند. او از سال ۱۹۲۵ تا ۱۹۲۸ به ارتش عراق منتقل شد و از سال ۱۹۳۲ معاون دستیار آجودان کل در دفتر جنگ بود. در سال ۱۹۳۴ از کامرونی ها به تفنگداران سلطنتی اولستر منتقل شد و از سال ۱۹۳۴ فرمانده گردان اول هنگ جدید خود بود. او به عنوان افسر ستاد کل درجه ۱ به فلسطین اعزام شد و از ۲۳ سپتامبر ۱۹۳۶ که به سرتیپ ارتقا یافت، فرماندهی تیپ ۱۶ پیاده نظام را بر عهده داشت و در بیشتر دوران شورش اعراب، فرماندهی آن را بر عهده داشت. اوتس مسئول سازماندهی نیروهای بریتانیایی برای محافظت از شهرک های کشاورزی دورافتاده یهودیان بود که تحت محاصره شبه نظامیان عرب قرار داشتند. در آن زمان، او فرماندهی نیروهای بریتانیایی را در طول نبردی که به نبرد عنابتا علیه شورشیان عرب معروف است، بر عهده داشت. او اندکی پس از این به عنوان شهردار نابلس منصوب شد. او به دلیل محبوبیتش هم در بین غیرنظامیان عرب و هم در بین جوامع یهودی که وظیفه محافظت از آنها را بر عهده داشت، نادر بود. هر دو گروه «او را منصف می دانستند». با این حال، او شخصاً با آرمان های مهاجران یهودی همدل بود و از این واقعیت
که آنها مورد حمله قرار می گرفتند، «بسیار دلسرد» می شد. به خاطر خدماتش در آنجا، در گزارش های آوریل ۱۹۳۹ از او نام برده شد و در آوریل ۱۹۳۸ به عنوان فرمانده نشان امپراتوری بریتانیا منصوب شد. در طول جنگ جهانی دوم، اوتس از سال ۱۹۳۹ سرتیپ ستاد کل فرماندهی شمالی در هند بود و سپس از سال ۱۹۴۰ فرماندهی ناحیه غربی (مستقل) در هند را بر عهده داشت. او از سال ۱۹۴۱ افسر کل فرمانده لشکر ۶ پیاده در شمال آفریقا بود. اوتس در عملیات هاسکی، حمله متفقین به سیسیل، در سال ۱۹۴۳ خدمت کرد و در نبرد سنتوریپ حضور داشت. او از سال ۱۹۴۳ معاون رئیس ستاد کل امپراتوری بود و از سال ۱۹۴۴ مشاور ارشد نظامی وزیر تدارکات بود. او در سال ۱۹۴۶ بازنشسته شد.
جیمز اورارد (؛ زادهٔ ) نظامی اهل بریتانیا است. اورارد که در مدرسه آپینگهام تحصیل کرده بود، در ژوئن ۱۹۸۳ به تیپ ۱۷/۲۱ زرهی اعزام شد. در سال ۱۹۹۵، به عنوان رئیس ستاد تیپ ۴ زرهی، به ستاد نیروهای حفاظت سازمان ملل متحد، بخش جنوب غربی، و متعاقباً به عنوان بخشی از عنصر اصلی بریتانیا در نیروی اجرایی ناتو در بوسنی اعزام شد. سپس در سال ۱۹۹۹، دستیار نظامی فرمانده نیروی کوزوو شد. او در سپتامبر ۲۰۰۰ به عنوان فرمانده تیپ ۲۰ زرهی ملکه منصوب شد و به عنوان بخشی از نیروی حافظ صلح سازمان ملل متحد در قبرس مستقر شد. در دسامبر ۲۰۰۵، او فرمانده تیپ ۲۰ زرهی شد که در آن سمت به بصره در عراق اعزام شد و در آنجا تلاش کرد تا فساد را هدف قرار دهد. این تیپ در نوامبر ۲۰۰۶ بصره را ترک کرد و به خانه خود در پادربورن در آلمان بازگشت. او در سال ۲۰۰۷ به عنوان مدیر تعهدات در فرماندهی زمینی، در سال ۲۰۰۹ به عنوان افسر کل فرمانده لشکر سوم (بریتانیا) و در آوریل ۲۰۱۱ به عنوان معاون رئیس ستاد کل منصوب شد. او در مارس ۲۰۱۳ به عنوان معاون رئیس ستاد دفاع (استراتژی و عملیات نظامی) و در سپتامبر ۲۰۱۴ به عنوان فرمانده نیروهای زمینی منصوب شد (پستی که در نوامبر ۲۰
۱۵ به فرمانده ارتش میدانی تغییر نام داد). در مارس ۲۰۱۷ به عنوان معاون فرمانده عالی متفقین ناتو در اروپا منصوب شد و به درجه ژنرالی ارتقا یافت. اورارد در ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۰ از ارتش بریتانیا بازنشسته شد.
لوئیس پوگ ایوانز (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب ویکتوریا شده است. او افسر ارتش بریتانیا و دریافت کننده صلیب ویکتوریا بود، بالاترین نشان شجاعت در مواجهه با دشمن که می تواند به نیروهای بریتانیا و کشورهای مشترک المنافع اعطا شود.
باسیل اوگستر (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. باسیل اسکار پاول اوگستر، سرباز بریتانیایی با اصالت سوئیسی، در کالج بومونت تحصیل کرد. در سال ۱۹۳۵ به گارد ایرلندی پیوست. او در طول جنگ جهانی دوم در هنگ خود خدمت کرد و در سال ۱۹۴۰ در نبرد نارویک در نروژ جنگید. او در سال ۱۹۴۵ و بار دیگر در سال ۱۹۴۷ فرمانده گردان سوم گارد ایرلندی و از سال ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۴ فرمانده گردان اول گارد ایرلندی بود. اوگستر از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۲ به عنوان فرمانده تیپ سوم پیاده نظام در قبرس خدمت کرد و سپس از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۵ افسر کل فرمانده لشکر چهارم در آلمان بود. او سپس به عنوان سرلشکر فرمانده تیپ خانگی و افسر کل فرمانده ناحیه لندن از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۸ و فرمانده نیروهای بریتانیایی در هنگ کنگ از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۰ منصوب شد. در سال ۱۹۶۶، به اوگستر نشان افتخار بزرگ اتریش با نشان طلا و ستاره اهدا شد. او سپس از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۲ افسر کل فرماندهی فرماندهی جنوبی بود. او از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۴ به عنوان فرمانده کل نیروهای زمینی بریتانیا خدمت کرد و در نهایت بازنشسته شد.
سوسیس و فلفل نوعی غذا در آشپزی ایتالیایی-آمریکایی است که با استفاده از سوسیس ایتالیایی و فلفل (مانند فلفل دلمه ای) به عنوان مواد اولیه تهیه می شود. این غذا به تنهایی و گاهی با استفاده از مواد اضافی مانند سس گوجه فرنگی، پیاز و پاستا و گاهی به صورت ساندویچ سرو می شود. برخی از اغذیه فروشی های ایتالیایی در ایالات متحده سوسیس و فلفل را تهیه و سرو می کنند، و این غذای رایج در جشن سن جنارو است، جایی که برای اولین بار در سال ۱۹۲۷، جشنواره های خیابانی ایتالیایی، جشن ها و رویدادها در ایالات متحده سرو شد.
چارلز هی، بیستمین ارل ارول (; – ) نظامی و سیاست مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. هی در ۷ ژوئیه ۱۸۶۹ به درجه ستوان دومی در گارد سلطنتی سواره نظام منصوب شد. او در ۱۹ اوت ۱۸۷۱ به درجه ستوان، در ۱۱ سپتامبر ۱۸۷۵ به درجه سروانی، در ۱ ژوئیه ۱۸۸۱ به درجه سرگردی، در ۲۴ سپتامبر ۱۸۸۷ به درجه سرهنگ دومی و در ۱۸ ژانویه ۱۸۹۵ به درجه سرهنگی ارتقا یافت. پس از وقوع جنگ دوم بوئر در اواخر سال ۱۸۹۹، او داوطلب خدمت فعال شد و در ارتش سلطنتی یئومانری به خدمت گرفته شد. او در نبرد پاردبرگ (فوریه ۱۹۰۰) شرکت کرد و پس از آن مسئول اسرای ارتش پیت کرونژ بود.[۳] در اوایل مارس ۱۹۰۰، او فرماندهی یک تیپ یئومانری در نیروی زمینی آفریقای جنوبی را با درجه سرتیپ بر عهده گرفت. سال بعد، در ژوئن ۱۹۰۱، به عنوان معاون آجودان کل منصوب شد. او بعدها به درجه سرلشکر افتخاری در ارتش بریتانیا و سرهنگ دومی فرمانده گارد سواره نظام سلطنتی رسید. او بین سال های ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۶ به عنوان افسر کل فرمانده لشکر ۶۵ (دومین لشکر دشت) خدمت کرد.
راجر الیوت (; ۱۶۶۵ – ) نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. او یکی از اولین فرمانداران بریتانیایی جبل الطارق بود. پسرش گرانویل الیوت، عضوی از خانواده الیوت، اولین کنت الیوت شد و برادرزاده اش جورج آگوستوس الیوت نیز فرماندار و مدافع برجسته جبل الطارق شد.
جان الی (; – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او یک افسر بریتانیایی بود که به عنوان سرباز ساده به سواره نظام پیوست و به درجه افسری رسید. او در طول جنگ های انقلاب فرانسه و جنگ های ناپلئونی جنگید و بعدها به عنوان آخرین فرماندار گالوی و نماینده پارلمان از ویندزور خدمت کرد.
توماس هاوارد، دومین ارل افینگهام (؛ ۱۷۱۴ – ۱۹ نوامبر ۱۷۶۳) فرمانده نظامی و سیاستمدار اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. او افسر ارتش بریتانیا و پسر فرانسیس هاوارد، ارل اول افینگهام بود. لرد هاوارد در ۱۹ فوریه ۱۷۳۴ به عنوان معاون ستوان غرب یورکشایر منصوب شد. در ۷ ژانویه ۱۷۳۹، او به عنوان راهنما در گروه دوم گارد سواره نظام، که پدرش در آن زمان کاپیتان و سرهنگ بود، منصوب شد. او در ۱۰ مه ۱۷۴۰ به درجه ستوان یکم و کاپیتان ارتقا یافت. پس از مرگ پدرش در فوریه ۱۷۴۳، او به عنوان ارل افینگهام و متعاقباً به عنوان معاون مارشال ارل جانشین پدرش شد. در ۱۱ آوریل ۱۷۴۳، افینگهام به درجه ستوان یکم و سرهنگ دوم در گروه دوم گارد سواره نظام ارتقا یافت. افینگهام (همان طور که اکنون شناخته می شد) در ۱۴ فوریه ۱۷۴۵ با الیزابت بکفورد، دختر پیتر بکفورد و خواهر سیاستمدار ویلیام بکفورد، ازدواج کرد. افینگهام در ۲۰ اوت ۱۷۴۹ به عنوان دستیار پادشاه جورج دوم منصوب شد. او در ۲ دسامبر ۱۷۵۴ به عنوان سرهنگ هنگ ۳۴ پیاده نظام منصوب شد. او در ۱۵ ژانویه ۱۷۵۸ به درجه سرلشکری و در ۲۲ فوریه ۱۷۶۰ به درجه سپهبدی ارتقا یافت. جورج دوم در ۲۵ اکتبر ۱۷۶۰ درگذشت. کمتر
از یک هفته بعد، در ۳۰ اکتبر ۱۷۶۰، افینگهام از هنگ ۳۴ ام جدا شد تا کاپیتان و سرهنگ گارد سواره نظام اول شود. در اوایل سلطنت پادشاه جدید، افینگهام، که به دلیل پروتستان بودن و عضویت در خانواده هاوارد، سمت معاون ارل مارشال را بر عهده داشت، مسئولیت سازماندهی تاجگذاری جورج سوم و شارلوت را بر عهده گرفت. به هر حال، این رویداد به خوبی سازماندهی نشده بود. هنگامی که پادشاه به افینگهام اعتراض کرد، او اذعان کرد که «برخی سهل انگاری ها» صورت گرفته است، اما اطمینان حاصل خواهد کرد که تاجگذاری بعدی به درستی برگزار شود (البته زمانی که پادشاه مرده بود). پادشاه جورج، که در آن زمان بیست و دو ساله بود (در حالی که افینگهام چهل و هفت ساله بود)، از پاسخ او بسیار سرگرم شد و افینگهام را مجبور کرد که آن را چندین بار تکرار کند. افینگهام نتوانست به قول خود به پادشاه عمل کند. او دو سال پس از تاجگذاری جورج سوم درگذشت. پسر ارشدش، توماس، جانشین او در اشرافیت شد.
فرانسیس هاوارد، ارل اول افینگهام (؛ ۲۰ اکتبر ۱۶۸۳ – ۱۲ فوریه ۱۷۴۳) نظامی و سیاست مدار اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. او یک اشراف زاده انگلیسی و افسر ارتش بود. فرانسیس پسر دوم فرانسیس هاوارد، پنجمین بارون هاوارد افینگهام بود. در ۲۶ ژوئیه ۱۷۲۲، او به عنوان کاپیتان و سرهنگ دوم در هنگ سوم گارد پیاده منصوب شد. هاوارد در سال ۱۷۲۵، با مرگ برادر بزرگترش توماس هاوارد، جانشین بارون هاوارد افینگهام شد. او به ترقی در ارتش ادامه داد و در ۱۵ ژوئیه ۱۷۳۱ به عنوان ستوان و سرهنگ دوم در گروه اول گارد سواره نظام منصوب شد. او در ۸ دسامبر همان سال به عنوان ارل افینگهام منصوب شد و در ۱۳ دسامبر به عنوان معاون ارل مارشال منصوب شد. سال بعد، در ۲۲ ژوئیه ۱۷۳۲، او به درجه سرهنگی یک هنگ پیاده نظام رسید که تا سال ۱۷۳۷ در آن سمت باقی ماند. در ۲۱ ژوئن ۱۷۳۷، او با درجه سرهنگی سواره نظام، کاپیتان و سرهنگ دومین گروهان گارد نارنجک انداز سواره نظام شد و در ۲ ژوئیه ۱۷۳۹ به درجه سرتیپ ارتقا یافت. در ۲۲ دسامبر ۱۷۴۰، او کاپیتان و سرهنگ چهارمین گروهان گارد سواره نظام شد. او در فوریه ۱۷۴۳ درگذشت و پسر بزرگش توماس (پسر همسر اولش دایانا) که در آن زمان ا
فسر گارد نارنجک انداز سواره نظام بود، جانشین او شد.
برایان داتون (؛ ۱ مارس ۱۹۴۳ – ) نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده است. او افسر سابق ارتش بریتانیا است که از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۷ به عنوان آخرین فرمانده نیروهای بریتانیایی در هنگ کنگ خدمت کرد. وی از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۸ مدیر کل بنیاد لئونارد چشایر بود؛ در این دوره، این موسسه خیریه نام خود را به موسسه معلولین لئونارد چشایر تغییر داد.
هنری ماریون دوراند (; – ) نظامی و سیاست مدار اهل بریتانیا بود. دیورند در سال ۱۸۲۹ به سمت هند حرکت کرد. در کشتی با همسفرش الکساندر داف دوست شد، اما کشتی در جزیره داسن غرق شد و دوستان از هم جدا شدند. با ورودش به هند در ماه مه ۱۸۳۰، او ابتدا به عنوان ستوان دوم در مهندسان بنگال خدمت کرد. تا سال ۱۸۳۸ او عمدتاً در استان های شمال غربی خدمت کرد و از سال ۱۸۳۴ سرپرست کانال فیروزشاه بود. در سال ۱۸۳۸، ستوان دیورند از سمت مدنی پردرآمد خود استعفا داد تا در بخش مهندسی نیروی اعزامی به افغانستان خدمت کند. او در طول جنگ اول انگلیس و افغانستان با افتخار خدمت کرد، اما در اعتراض به واگذاری کل بالاحصار به افغان ها، از سمت خود استعفا داد و به هند بازگشت. دیورند پس از بازگشت، به انگلستان فرستاده شد و در آنجا با لرد النبورو آشنا شد. به او سمت دستیاری در اردوگاه النبورو پیشنهاد شد و با ورود النبورو به هند، سمت پردرآمد منشی خصوصی او به او داده شد. در ژوئن ۱۸۴۳، دوراند به درجه کاپیتانی ارتقا یافت و در همان سال با مری، دختر سرلشکر سر جان مک کاسکیل، ازدواج کرد. در دسامبر ۱۸۴۳، او در طول لشکرکشی گوالیور به النبورو کمک کرد و در پایان آن، نش
ان ستاره برنزی مهاراجپوره به او اعطا شد. هنگامی که النبورو در سال ۱۸۴۴ توسط شرکت هند شرقی برکنار شد، دوراند سمت منشی خصوصی خود را از دست داد و بعداً به عنوان کمیسر تناسریم منصوب شد تا اینکه در سال ۱۸۴۶ از این سمت برکنار شد. دوراند سپس برای اعتراض به برکناری خود به مدیران شرکت هند شرقی به لندن رفت و با دستوری مبنی بر بازگرداندن او به سمتی معادل به هند بازگشت. با این حال، این دستور توسط ارل دالهوزی نادیده گرفته شد و دوراند به خدمت سربازی بازگشت. در طول جنگ دوم آنگلو-سیک ها، دوراند شاهد نبرد چیلیانوالا و نبرد گجرات بود. او به لشکر سوم تحت فرماندهی سرتیپ کالین کمپبل پیوست که بعدها اشاره کرد دوراند به او «کمک های ارزشمندی» کرده و «گرم ترین قدردانی ها» از او شایسته است. به خاطر خدمت جنگی اش، به درجه سرگردی ارتقا یافت و به عنوان نماینده سیاسی، یک نقش مدنی، در گوالیور منصوب شد. از گوالیور به بوپال منتقل شد و در سال ۱۸۵۳ ساکن ناگپور شد. در طول این سال ها، او به طور منظم در نشریه کلکته ریویو در مورد تاریخ و جامعه هند مطلب می نوشت. در سال ۱۸۵۳، دوراند به انگلستان رفت و پس از سه سال مرخصی، در سال ۱۸۵۶ به عنوان سرهنگ دوم
به هند بازگشت.
بی دینی در اسرائیل موجود اما غیرمعمول است. اگرچه جامعه یهودیان اسرائیل وقتی با بقیه خاورمیانه مقایسه می شود به شدت سکولار هستند، ولی به دلیل اهمیت ایمان سازمان یافته در زندگی دولتی، بی دینی کامل کمیاب است. حدود ۲۰ درصد از یهودیان اسرائیل به خدایی اعتقاد ندارند و حدود ۱۵ درصد ادعا می کنند که هیچ اعمال مذهبی را رعایت نمی کنند. جامعه عرب اسراییل بسیار مذهبی تر است.
جیمز سایم درو (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. او یک افسر ارتش بریتانیا بود که در هر دو جنگ جهانی خدمت کرد. او به عنوان دستیار پادشاه خدمت کرد، فرماندهی لشکر ۵۲ پیاده (لاولند) را بر عهده داشت، سرهنگ کامرون هایلندرز متعلق به ملکه بود و مدیر کل گارد داخلی و ارتش منطقه ای شد.
هیو داونی، هشتمین ویسکونت داون (; – ) نظامی و سیاست مدار اهل جمهوری ایرلند بود. لرد داون افسری در هنگ دوم گارد نجات بود که در ۲۵ ژوئن ۱۸۷۳ به درجه سروانی ارتقا یافت. او در جنگ آنگلو-زولو در سال ۱۸۷۹ جنگید و در گزارش های خبری از او نام برده شده است. او بین سال های ۱۸۸۷ تا ۱۸۹۲ سرهنگ دوم هنگ دهم هوسارها بود. از سال ۱۸۹۹ تا مارس ۱۹۰۰ به عنوان افسر ستاد در جنگ دوم بوئر در آفریقای جنوبی خدمت کرد، جایی که به او مأموریت داده شد تا وابستگان نظامی نماینده قدرت های خارجی را همراهی کند. نام او دو بار در گزارش ها ذکر شده است، در گزارشی به تاریخ ۳۱ مارس ۱۹۰۰، فرمانده کل قوا، لرد رابرتز، اظهار داشت که او «وظایف خود را با درایت و احتیاط انجام داده است». سپس به فرماندهی تیپی از نیروهای سلطنتی منصوب شد. پس از بازگشت به بریتانیا، لرد داون در مارس ۱۹۰۱ توسط پادشاه ادوارد هفتم برای شرکت در یک مأموریت دیپلماتیک ویژه جهت اعلام الحاق پادشاه به دولت های بلژیک، باواریا، ایتالیا، وورتمبرگ و هلند فراخوانده شد. در ژوئیه ۱۹۰۱ او به درجه موقت سرتیپ ستاد ارتقا یافت تا فرماندهی تیپ سواره نظام در کوراگ را بر عهده بگیرد، جایی که آموزش برای جن
گ در آفریقای جنوبی انجام می شد. در دسامبر ۱۹۰۱، او در حالی که در این سمت مشغول به کار بود، درجه محلی سرلشکر را دریافت کرد. او در ۳۰ ژوئیه ۱۹۰۲ از ارتش بازنشسته شد و درجه افتخاری سرلشکر به او اعطا شد. لرد داون نویسنده گزارشی در سال ۱۹۰۲ برای بررسی عملکرد اداره بازسازی ارتش بریتانیا در آفریقای جنوبی، استرالیا و نیوزیلند بود. این گزارش که به ویژه از تأمین اسب در طول جنگ قبلی در آفریقای جنوبی انتقاد می کرد، به همراه گزارش های دیگری از این دست در یک کتاب آبی دولتی منتشر شد. در اوایل سال ۱۹۰۳، لرد داون به عنوان فرستاده ویژه از طرف پادشاه منصوب شد تا به ایران سفر کند و نشان نشان گارتر را به شاه اهدا کند.
ارنست داون (؛ ۱۹۰۲ – ۱۹۸۰) نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا و نشان حمام شده است. ارنست داون در فوریه ۱۹۲۳ به عنوان ستوان دوم به هنگ دورست اعزام شد. داون در جنگ جهانی دوم خدمت کرد و در سال ۱۹۴۰ در یک دوره کوتاه در کالج ستاد، کامبرلی، به عنوان فرمانده تیپ دوم چتربازی منصوب شد و سپس در سال ۱۹۴۲ در شمال آفریقا خدمت کرد. او به عنوان افسر کل فرمانده لشکر اول هوابرد، جانشین سرلشکر جورج هاپکینسون شد که در سپتامبر ۱۹۴۳، در مراحل اولیه حمله متفقین به ایتالیا، در نبرد کشته شده بود. او سپس افسر کل فرمانده لشکر نهم هوابرد هند بود که خود در سال ۱۹۴۴ به لشکر ۴۴ هوابرد هند و در سال ۱۹۴۵ به افسر کل فرمانده لشکر دوم هوابرد هند تبدیل شد. پس از جنگ، در ۲۶ سپتامبر ۱۹۴۶، داون به عنوان فرمانده لشکر چهارم پیاده در یونان منصوب شد. در سال ۱۹۴۷، پس از انحلال لشکر، او به عنوان فرمانده کل نیروهای بریتانیایی در یونان منصوب شد. سپس در سال ۱۹۴۸، رئیس هیئت نظامی بریتانیا در یونان شد. با بازگشت به بریتانیا، در سال ۱۹۵۰ به عنوان افسر فرماندهی ناحیه غرب میانه و لشکر ۵۳ پیاده (ولز) و در سال ۱۹۵۲ به عنوان رئی
س فرماندهی جنوبی منصوب شد، پستی که در سال ۱۹۵۵ از آن بازنشسته شد. داون همچنین از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۷ فرمانده یگان پیاده نظام سبک کینگز شروپ شایر بود.
چارلز ویتینگهام هورسلی داگلاس (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است. او افسر ارتش بریتانیا بود که در جنگ دوم انگلیس و افغانستان، جنگ اول بوئر، لشکرکشی سوآکین، جنگ دوم بوئر و جنگ جهانی اول خدمت کرد. او در طول سه ماه اول جنگ جهانی اول رئیس ستاد کل امپراتوری بود، اما بر اثر فشار و کار زیاد درگذشت، بدون اینکه تأثیر معناداری بر نتیجه جنگ داشته باشد.
ویلیام دیمولین (؛ ۱۸۹۷ – ۲۴ نوامبر ۱۹۶۵) نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده است. او افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که در طول جنگ های جهانی اول و دوم خدمت کرد.
هری دیمولین (؛ ۱۹۰۳ – ۱۵ نوامبر ۱۹۷۲) نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا، و نشان امپراتوری بریتانیا، شده است. او در طول جنگ جهانی دوم افسر توپخانه سلطنتی و در زمان وضعیت اضطراری مالایا، افسر پلیس در مالایا بود.
الکساندر دیکسون (؛ ۳ ژوئن ۱۷۷۷ – ۲۲ آوریل ۱۸۴۰) نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است. او افسر ارتش بریتانیا بود که در توپخانه خدمت می کرد. او در نبردهای بسیاری در طول جنگ های ناپلئونی جنگید. آرتور ولزلی، اولین دوک ولینگتون، بالاترین نظر را در مورد توانایی های او داشت و او را در بخش پایانی جنگ شبه جزیره، فرمانده مؤثر توپخانه ارتش خود قرار داد.
ازدواج باز شکلی از غیرتک همسری است که در آن شرکای ازدواج دوتایی توافق می کنند که هر یک ممکن است به روابط جنسی خارج از ازدواج بپردازند، بدون اینکه این امر از نظر آنها خیانت تلقی شود و علی رغم تک همسری ضمنی ازدواج، رابطه ای آشکار را در نظر بگیرند یا برقرار کنند. انواع مختلفی از ازدواج آزاد وجود دارد، مانند سکس ضربدری و چندمهری، که هر کدام با شرکای مختلف سطوح ورودی متفاوتی را در مورد فعالیت های همسر خود دارند.
نهنگ نگری یا تماشای نهنگ تمرین مشاهده نهنگ ها و دلفین ها (سیستوسان) در زیستگاه طبیعی شان است. تماشای نهنگ بیشتر یک فعالیت تفریحی است (نگاه کنید به پرنده نگری)، اما می تواند اهداف علمی و/یا آموزشی نیز داشته باشد. مطالعه ای که در سال ۲۰۰۹ برای صندوق بین المللی رفاه حیوانات تهیه شد، تخمین زد که ۱۳ میلیون نفر در سال ۲۰۰۸ در سراسر جهان به تماشای نهنگ رفتند. تماشای نهنگ با استخدام حدود ۱۳۰۰۰ کارگر، سالانه ۲٫۱ میلیارد دلار درآمد گردشگری در سراسر جهان ایجاد می کند.
عوامل گوناگون اجتماعی، فرهنگی، قومی و زبانی در آغاز ناآرامی ها در شرق و جنوب اوکراین و جنگ روسیه و اوکراین پس از انقلاب اوکراین دست داشتند. پس از استقلال اوکراین از اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، شکاف های تاریخی و فرهنگی و ساختار ضعیف دولتی مانع گسترش هویت ملی اوکراینی یکتا شدند. در شرق و جنوب اوکراین، روسی سازی و استقرار قومی روس در طول سده ها فرمانروایی روس ها باعث شد که زبان روسی حتی در میان اوکراینی ها هم برتری پیدا کند. از زمان تبعید تاتارهای بومی کریمه توسط ژوزف استالین، دبیرکل شوروی پس از جنگ جهانی دوم، روس ها در کریمه اکثریت جمعیت را تشکیل می دهند. این در تضاد با غرب و مرکز اوکراین است که از نظر تاریخی توسط قدرت های گوناگونی مانند کشورهای مشترک المنافع لهستان-لیتوانی و امپراتوری اتریش اداره می شدند. در این مناطق هویت قومی، ملی و زبانی اوکراینی دست نخورده باقی مانده است. تنش بین این دو سنت تاریخی و فرهنگی رقیب و هماورد به درگیری سیاسی و اجتماعی در طول یورومیدان تبدیل شد که زمانی آغاز شد که ویکتور یانوکوویچ رئیس جمهور آن زمان اوکراین از امضای توافقنامه ارتباط با اتحادیه اروپا در ۲۱ نوامبر ۲۰۱۳ خودداری
کرد. پشتیبانی از روابط نزدیکتر با اروپا، در غرب و مرکز اوکراین قوی بود، در حالی که بسیاری در شرق و جنوب اوکراین به طور سنتی طرفدار روابط قوی تر با روسیه بودند. رئیس جمهور یانوکوویچ که بیشتر پشتیبانی خود را از مناطق شرقی به دست آورده بود، در فوریه ۲۰۱۴ از سمت خود کنار رفت. برکناری او با اعتراضاتی در شرق و جنوب اوکراین همراه شد که تأکید زیادی بر اهمیت روابط تاریخی با روسیه، زبان روسی و ضدیت با جنبش یورومیدان داشت. کریمه. دوره امپراتوری. پس از جنگ روسیه و ترکیه ۱۷۶۸–۱۷۷۴، خانات کریمه، وابسته به امپراتوری عثمانی، که در سال ۱۴۴۱ تشکیل شده بودند، با معاهده کوچوک کاینارکا در سال ۱۷۷۴ مستقل شدند. در سال ۱۷۸۳ به عنوان " استان تائوریدا " توسط امپراتوری روسیه ضمیمه روسیه شدند. جمعیت شناسی کریمه در سده های پس از الحاق، دستخوش تغییرات شگرفی شد. پیش از الحاق کریمه به روسیه، کریمه بیشتر محل زندگی تاتارهای کریمه، مردمی ترک که عمدتاً مسلمان بودند، بود. علاوه بر این، این شبه جزیره توسط یونانی های پونتیک (اوروم ها) و ارمنی ها که بیشتر مسیحی بودند نیز پر شده بود. در آستانه الحاق و بلافاصله پس از آن، روسیه همه مسیحیان را ابتدا تش
ویق کرد و بعداً به آنها دستور داد تا از کریمه خارج شوند و آنها را در ساحل شمالی دریای آزوف، بین ماریوپل و نخجوان-آن-دون، اسکان داد. امپراتور کاترین کبیر بسیاری از زمین هایی را که ضمیمه شده بودند به مشاوران و دوستان خود بخشید. ساکنان بومی این سرزمین ها اغلب به بیرون رانده می شدند که باعث مهاجرت گسترده تاتارها به آناتولی تحت کنترل عثمانی شد. شهرک نشینان روسی برای استعمار سرزمین هایی که زمانی توسط تاتارهای فراری اشغال شده بود آورده شدند. تا سال ۱۹۰۳، ۴۰ درصد از جمعیت کریمه، به استثنای شهرهای سواستوپل و ینی-کاله، پیروان مذهب ارتدکس روسیه بودند. ۴۴٫۶٪ آنها مسلمان بودند. در این چارچوب «مسلمان» بودن مترادف با قومیت تاتار کریمه است. روس ها اکثریت جمعیت دو شهر محروم و جداگانه را تشکیل می دادند. در طول این زمان و دقیقاً پیش از آن، کریمه به عنوان "قلب رمانتیسیسم روسی " در نظر گرفته می شد. دوره شوروی. کریمه از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۴۴ در داخل جمهوری سوسیالیستی فدراتیو شوروی روسیه (SFSR) تحت عنوان جمهوری سوسیالیستی خودمختار شوروی کریمه (ASSR) خودمختاری داشت. بر اساس سرشماری شوروی در سال ۱۹۲۶، ۴۲٫۲٪ از جمعیت ASSR کریمه روسی، ۲۵٪ ت
اتار کریمه، ۱۰٫۸٪ اوکراینی، ۷٪ یهودی و ۱۵٪ از سایر اقوام بودند. رهبر شوروی، جوزف استالین ، کل جمعیت تاتارهای کریمه را از کریمه تبعید کرد و خودمختاری کریمه را در سال ۱۹۴۴ لغو کرد. در آن زمان تاتارهای کریمه حدود یک پنجم جمعیت کریمه را تشکیل می دادند و تعداد آنها حدود ۱۸۳۱۵۵ نفر بود. بیشتر آنها به بیابان های آسیای مرکزی تحت کنترل شوروی فرستاده شدند. حدود ۴۵ درصد از اخراج شدگان در جریان اخراج جان خود را از دست دادند. پس از این رویدادها، برای اولین بار در تاریخ، روس ها اکثریت جمعیت کریمه را تشکیل می دادند. نیکیتا خروشچف، دبیر نخست شوروی، کریمه را در سال ۱۹۵۴ از اتحاد جماهیر شوروی روسیه به اتحاد جماهیر شوروی اوکراین منتقل کرد. خودمختاری کریمه در سال ۱۹۹۱ پس از همه پرسی، درست پیش از انحلال اتحاد جماهیر شوروی، دوباره برقرار شد. دوره اوکراین. استقلال اوکراین با همه پرسی که در ۱ دسامبر ۱۹۹۱ برگزار شد تأیید شد. در این همه پرسی ۵۴ درصد از رای دهندگان کریمه از استقلال از اتحاد جماهیر شوروی پشتیبانی کردند. به دنبال آن رای پارلمان کریمه در سال ۱۹۹۲ به برگزاری رفراندوم استقلال از اوکراین، منجر به یک بحران دو ساله بر سر وضعیت
کریمه شد. در همان زمان، شورای عالی روسیه به لغو واگذاری کریمه به اوکراین رای داد. در ژوئن همان سال، دولت اوکراین در کیف به کریمه خودمختاری زیادی داد و آن راجمهوری خودمختار کریمه در داخل اوکراین نامید. با وجود این، جنگ بین دولت کریمه، دولت روسیه و دولت اوکراین ادامه یافت. در سال ۱۹۹۴، یوری مشکوف ملی گرای روسی در انتخابات ریاست جمهوری کریمه در سال ۱۹۹۴ پیروز شد و همه پرسی مصوب قبلی دربارهٔ وضعیت کریمه را اجرا کرد. ۱٫۳ میلیون نفر در این همه پرسی رای دادند، ۷۸٫۴٪ از آنها از خودمختاری بیشتر از اوکراین حمایت کردند، در حالی که ۸۲٫۸٪ از اجازه دادن تابعیت دوگانه روسیه و اوکراین حمایت کردند. بعداً در همان سال، وضعیت کریمه به عنوان بخشی از اوکراین توسط روسیه به رسمیت شناخته شد و روسیه متعهد شد که تمامیت ارضی اوکراین را در یادداشت بوداپست حفظ کند. این معاهده توسط ایالات متحده آمریکا، انگلستان و فرانسه نیز امضا شد. اوکراین قانون اساسی کریمه را لغو کرد و در سال ۱۹۹۵ ریاست جمهوری کریمه را نیز لغو کرد. کریمه در سال ۱۹۹۸ قانون اساسی جدیدی را دریافت کرد که به نسبت قانون قبلی خودمختاری کمتری داشت. مقامات کریمه بعداً به دنبال ب
ازگرداندن اختیارات قانون اساسی قبلی رفتند. در طول دهه ۱۹۹۰، بسیاری از تبعیدشدگان تاتار کریمه و فرزندان آنها به کریمه بازگشتند. یکی از تنش های اصلی در روابط روسیه و اوکراین پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، وضعیت ناوگان دریای سیاه بود که در سواستوپل مستقر بوده و هست. بر اساس معاهده تقسیم روسیه و اوکراین در سال ۱۹۹۷، که مالکیت پایگاه ها و کشتی های نظامی در کریمه را تعیین کرد، روسیه مجاز به داشتن حداکثر ۲۵۰۰۰ سرباز، ۲۴ سامانه توپخانه (با کالیبر کمتر از ۱۰۰ میلی متر)، ۱۳۲ خودروی زرهی و ۲۲ هواپیمای نظامی در کریمه بود. این معاهده در سال ۲۰۱۰ توسط رئیس جمهور اوکراین ویکتور یانوکوویچ تمدید شد. بر اساس این قرارداد جدید، به روسیه حق داده شد تا ناوگان دریای سیاه را تا سال ۲۰۴۲ در کریمه مستقر کند. ساکنان شهر فئودوسیا در کریمه در ژوئن ۲۰۰۶ در اعتراض به پهلوگیری کشتی "Advantage" نیروی دریایی ایالات متحده تظاهرات کردند. معترضان تابلوهایی با شعارهای ضد ناتو حمل می کردند و حضور نیروهای وابسته به ناتو را «تجاوز» می دانستند. برخی از مفسران در اوکراین اعتراضات را «دست اندازی روسیه» خواندند. در انتخابات پارلمان کریمه در سال ۲۰۱۰،
حزب مناطق بیشترین سهم را به خود اختصاص داد، در حالی که حزب کمونیست اوکراین که رتبه دوم را کسب کرد، سهم بسیار کمتری را به خود اختصاص داد. هر دوی این احزاب سیاسی بعداً هدف جنبش یورومیدان شدند. یوری الکساندرویچ مشکوف، رئیس جمهور سابق کریمه در ژوئیه ۲۰۱۱ خواستار برگزاری همه پرسی برای بازگرداندن قانون اساسی کریمه در سال ۱۹۹۲ شد. در نتیجه یک دادگاه محلی در کریمه مشکوف را به مدت پنج سال از اوکراین اخراج کرد. جمعیت شناسی معاصر. بر پایه سرشماری اوکراین در سال ۲۰۰۱، روس ها ۵۸٫۵ درصد از جمعیت کریمه را تشکیل می دهند. دو گروه قومی بعدی اوکراینی ها که ۲۴ درصد و تاتارهای کریمه که ۱۰٫۲ درصد را تشکیل می دادند بودند. دیگر اقلیت های قومی که در کریمه حضور دارند شامل بلاروس ها و ارمنی ها هستند. ۷۷ درصد از جمعیت کریمه زبان مادری خود را روسی، ۱۱٫۴ درصد تاتاری کریمه و ۱۰٫۱ درصد اوکراینی گزارش کردند. دونباس. دوره امپراتوری. دونباس ( ; )، یا حوضه دونتس، منطقه ای است که امروزه از استان های دونتسک و لوهانسک اوکراین تشکیل شده است. قبلاً برای " مزارع وحشی " () شناخته می شد. منطقه ای که اکنون دونباس نامیده می شود تا میانه سده ۱۸، زمانی که