Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رابرت «باب» آبرام بارتلت (Robert "Bob" Abram Bartlett) (۱۵ اوت ۱۸۷۵ میلادی - ۲۸ آوریل ۱۹۴۶ میلادی)، کاوشگری بود که در نیوفَوندلند شمالگان آمریکا، اواخر قرن نوزدهم و بیستم میلادی بدنیا آمد. اوایل زندگی. او در بریگوس، مستعمرات نیوفَوندلند بدنیا آمد. بارتلت بزرگترین فرزند از ده فرزند متولد شده از ویلیام جیمز بارتلت و مری جی. لیمون و از نسل خاندانی بود که به طور سنتی دریانورد بودند. او در «هاوثورن کاتیج» در بریگوس رشد یافت. در سن ۱۷ سالگی، بر اولین کشتی خود مسلط شده و یک عمر عشق او به شمالگان آغاز گشت. حرفه. بارتلت بیش از پنجاه سال را به نقشه نگاری و اکتشاف آب های شمال دور اختصاص داد و بیش از ۴۰ سفر اکتشافی را به شمالگان انجام داد که تا آن زمان بیشترین میزان از چنین اکتشافاتی بود. بارتلت کاپیتان «SS روزولت» بود و فرمانده نیروی دریایی ایالات متحده، رابرت پری را هنگام تلاش برای دستیابی به قطب شمال همراهی نمود. او مدال هابارد را از انجمن نشنال جئوگرافیک به دلیل شکستن اقیانوس منجمد شمالی در یک مسیر ۱۵۰ مایلی به سمت قطب دریافت نمود، با این وجود از جشن نهایی اکتشاف کنار گذاشته شد (احتمالاً به دلیل رقابت بین آن دو مرد).
بارتلت کشتی گرفت و اولین شخصی بود که به سمت ۸۸ درجه شمالی دریانوردی نمود. رهبری بارتلت در ۱۹۱۴ میلادی در اکتشاف محکوم به فنای «"کارلوک"» کمک کرد تا جان بسیاری از افراد مشارکت کنندهٔ به گل نشسته در آن اکتشاف را پس از ترک رهبرشان، ویلهجالمور استفانسون نجات پیدا کند. بارتلت و کاتاکتوویک پس از این که چندین ماه به نگل نشسته بودند، ۷۰۰ مایل را از جزیره ورانگل روی یخ دریای چوکچی و سیبری پیاده رفتند و سپس از آلاسکا بالا رفته تا همراهان زنده مانده اش را با رسیدن به جزیر رنگل نجات دهد. او بالاترین جایزه را از انجمن سلطنتی جغرافیا به دلیل قهرمانی برجسته اش دریافت نمود. با این حال، با وجود معروفیتش در میان جراید، عموم و آن هایی که نجات یافته بودند، بعداً توسط کمیسیون دریاسالار مورد سانسور قرار گرفت، چرا که «کارلوک» را به شمالگان برده بود و اجازه داده بود چهار نفر (افسر پزشکی این سفر «آلیستیر فوربس ماکی»، زیست شناس «جیمز مورای»، انسان شناس «هنری بوخات» و دریانورد «استنلی موریس» بودند) گروه اصلی را ترک کنند، با وجود این که مکی و سایرین نامه ای را امضا کرده بودند و کاپیتان را از مسئولیت معاف داشته بودند (بعداً آن چهار نفر
همگی مردند). در ۱۹۱۷، بارتلت اعضای «اکتشاف سرزمینی کراکر» بد طالع متعلق به «دونالد باکستر مک میلان» را که چهار سال بر روی یخ گیر کرده بودند را نجات داد. بارتلت طی سال های ۱۹۲۵ تا ۱۹۴۵ میلادی، بسیاری از سفرهای اکتشافاتی علمی به شمالگان را با استفاده از اسکونر خودش به نام «"افی ام. موریسی"» فرماندهی کرد. این اکتشافات توسط موزه های آمریکایی، باشگاه اکتشافگران و «جامعه جغرافیای ملی» تأمین مالی شد. همچنین او کمک کرد تا طی جنگ جهانی دوم، شمالگان برای حکومت ایالات متحده شناسایی شود. در ۱۹۳۱ میلادی، بارتل به عنوان «کاپیتان بارکر» در فیلم «"وایکینگ"» درخشید که در مورد کشتی بود که در «نیوفَوندلند» سیر می کرد. این فیلم در همان مکان فیلمبرداری شد و طی فیلمبرداری چندین صحنه اکشن، کشتی که از آن فیلمبرداری می شد منفجر شد و ۲۸ نفر کشته شدند. با وجود این اتفاق فیلم منتشر شد. بارتلت در آن نقش کاپیتان کشتی «وایکینگ» را بازی می کند که از سابقه خود به عنوان کسی که هیچ مردی را از دست نداده افتخار می کند. مرگ. ارتلت هنگامی که ۷۰ سال داشت در بیمارستانی در نیویورک براثر سینه پهلو درگذشت و در شهر خود بریگوس، نیوفَوندلند و لابرادور به
خاک سپرده شد. هاوثورن کاتیج، محل اقامت بارتلت در بریگوس، مکان تاریخی ملی کانادا است. جوایز و افتخارات. در ۱۹۰۹ میلادی، بارتلت مدال هوبارد را از «جامعه جغرافیای ملی» به دلیل کاوش، اکتشافات و تحقیقات دریافت داشت. در ۱۹۲۷، پسران پیشاهنگ آمریکا بارتلت را یکی از «پیشاهنگان افتخاری» قلمداد کردند، رسته ای از پیشاهنگان که همان سال ایجاد شده بود. این نشان به این افراد داده می شد: «شهروندان آمریکایی که دستاوردهایشان در فعالیت های فضای باز، کاوش و ماجراجویی های با ارزش، از مشخصات ویژه ای برخوردار بوده، چنان که الهام بخش پسران باشد…». از میان سایر افرادی که این جایزه را دریافت کردند می توان به این افراد اشاره داشت: ریچارد برد، چارلز لیندبرگ و برادران رایت. او فلوشیپ افتخاری را از جامعه جغرافیای آمریکا در ۱۹۱۸ میلادی و مدال دالی را در ۱۹۲۵ دریافت نمود. در ۱۹۱۴، مدال اکتشاف قطب پیری را دریافت نمود. کشتی گارد ساحلی کانادا به نام «CCGS بارتلت» به نام او نامگذاری شده است. اداره پست کانادا، تصویری از بارتلت را بر روی یک تمبر پستی کانادایی در ۱۰ ژوئیه ۲۰۰۹ منتشر کرد. در ادبیات داستانی. اریک والترز برخی از جنبه های سفرش جهت پیدا
نمودن جزایر شمالگان را در رمان تاریخی «گیرکرده در یخ» و «قطب» مستندسازی نموده است. سفر بارتلت و کاتاکتوویک از میان شبه جزیره چوکچی در سیبری، به عنوان قسمتی از رمان «رؤیایی در مه قطبی» نوشته «یوری ریتخئو» بازگویی شده است.
هاینی توما (؛ زادهٔ ۱۶ اکتبر ۱۹۰۰ – درگذشتهٔ ۱۶ اکتبر ۱۹۸۲) قایقران روئینگ اهل سوئیس بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده است.
راب ویلیامز (; ) قایقران روئینگ اهل بریتانیا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
هارولد وست () قایقران روئینگ اهل بریتانیا بود. از افتخارات وی میتوان به کسب مدال مدال نقره در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۲۸ اشاره کرد.
کالین موینیهن، بارون ۴ام موینیهن (؛ زادهٔ ) سیاست مدار و قایقران سابق روئینگ اهل بریتانیا است.
سوئیس گیر () شرکت کالای لوکس سوئیسی است که در سال ۱۹۸۰ تأسیس شد.
والتر جیمز، بارون ۴ام نورثبورن (؛ ۱۸ ژانویه ۱۸۹۶ – ) قایقران روئینگ، کشاورز و نویسنده اهل انگلستان بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
فینال جام حذفی فوتبال ایتالیا ۲۰۱۱ شصت و چهارمین فصل از رقابت های کوپا ایتالیا بود. این مسابقه در ۲۹ مهٔ ۲۰۱۱ بین پالرمو و اینتر میلان در ورزشگاه المپیک رم برگزار شد. که در نهایت باشگاه فوتبال اینتر میلان (مدافع عنوان قهرمانی) برای هفتمین بار قهرمان کوپا ایتالیا شد. ساموئل اتوئو دوبار و دیگو میلیتو یک بار برای اینتر گلزنی کردند.
گو یون جونگ (؛ زادهٔ ۲۲ آوریل ۱۹۹۶) بازیگر و مدل اهل کره جنوبی است. او بازیگری را با مجموعه تلویزیونی "پسر روان سنج" در سال ۲۰۱۹ آغاز کرد و با نقش مکمل خود در مجموعه نتفلیکس "خانه شیرین" (۲۰۲۰) شناخته شد. او همچنین به خاطر ایفای نقش در مجموعه های تلویزیونی "دانشکده حقوق" (۲۰۲۱)، "کیمیای روح" (۲۰۲۲–۲۰۲۳)، "محرک" (۲۰۲۳)، "بازی مرگ" (۲۰۲۳–۲۰۲۴)، "دفترچه راهنمای رزیدنت" (۲۰۲۵) و همچنین فیلم "شکار" (۲۰۲۲) شناخته می شود.
در سال های گذشته چندین بار دو کشور روسیه و اوکراین وارد درگیری نظامی شده اند. تلفات جنگ روسیه و اوکراین شامل ۶ کشته در جریان الحاق کریمه به فدراسیون روسیه و هزاران کشته غیرنظامی و نیروهای نظامی در طول جنگ دونباس و حمله روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲ است. آمار تلفات روسیه ۴۵۰ هزار کشته و زخمی و اوکراین بیش از ۱۵۰ هزار کشته و زخمی اعلام شده. جنگ در دونباس. تعداد کل مرگ ومیر تاییدشده طی جنگ در دونباس ، که ۶ آوریل ۲۰۱۴ آغاز شد، تا ۳۱ ژانویه ۲۰۲۱ بین ۱۳۱۰۰ تا ۱۳۳۰۰ نفر اعلام شده است. به گفته دولت اوکراین، ۱۴۰۰۰ نفر تا ۱۳ مه ۲۰۲۱ براثر این جنگ کشته شده اند. حمله روسیه به اوکراین ۲۰۲۲. کل مرگ ومیر. در ۲ مارس، وزارت دفاع روسیه تایید کرد که ۴۹۸۰۰ سرباز روسی در نبرد کشته شدند و ۱۵۹۷۹۰ نفر دیگر مجروح شدند. در ۸ مارس، اوکراین ادعا کرد که تلفات جنگی روسیه بیش از ۱۲۰۰۰۰ نفر بوده است. مرگ غیرنظامیان خارجی. براساس اخبار منتشرشده، حداقل ۲۳ غیرنظامی از ۸ کشور به جز اوکراین در اثر جنگ جان باخته اند. در زیر فهرست ملیت کشته شدگان آمده است: پانویس. منابع
گارد ملی اوکراین (به ؛ به اختصار NGU) ژاندارمری ملی اوکراین و بخشی از وزارت امور داخلی این کشور است. این گارد در ابتدا به عنوان یک آژانس، تحت کنترل مستقیم رادای ورخوونا در ۴ نوامبر ۱۹۹۱، پس از استقلال اوکراین ایجاد شد. سپس در ۱۱ ژانویه ۲۰۰۰ توسط رئیس جمهور وقت، لئونید کوچما، منحل و در نیروهای داخلی اوکراین ادغام شد. پس از انقلاب اوکراین در اوایل سال ۲۰۱۴ در ۱۳ مارس ۲۰۱۴، در بحبوحه مداخله روسیه، گارد ملی مجدداً تأسیس شد و نیروهای داخلی منحل شدند.
ویلا لورو یکی از ۴۸ محلهٔ شهر بوئنوس آیرس آرژانتین است. نام خیابان های این محله از شاعرانی مانند بایرون، لوپه دو وگا، هومرو و لئوپاردی و … گرفته شده است. مساحت تقریبی محله ویلا لورو ۲٫۶ کیلومتر مربع و جمعیت آن بر اساس سرشماری سال ۲۰۰۱ حدود ۳۳۰۵۸ نفر است تراکم جمعیتی این محله ۱۲۸۹۰ نفر در هر کیلومتر مربع است.
بارون آدرین ویکتور ژوزف دی گرلاش دی گومری (Adrien Victor Joseph de Gerlache de Gomery)، عضو انجمن جغرافیایی سلطنتی اسکاتلند (زادهٔ ۲ اوت ۱۸۶۶ – درگذشتهٔ ۴ دسامبر ۱۹۳۴) و افسر بلژیکی نیروی دریایی بلژیک بود که میان سال های ۱۸۹۷ تا ۱۸۹۹ سرپرستی سفر اکتشافی بلژیک به قطب جنوب را بر عهده داشت. اوایل زندگی. د گرلاش در اسلت واقع در شرق بلژیک چشم به جهان گشود و تحصیلات خود را در بروکسل انجام داد. پدرش نیز افسر ارتش بود. از سنین جوانی شیفتهٔ دریا بود و میان سال های ۱۸۸۳ تا ۱۸۸۴ سه سفر دریایی به عنوان کارگر کابین با یک اقیانوس پیما به ایالات متحده آمریکا انجام داد. او در دانشگاه آزاد بروکسل در رشتهٔ مهندسی تحصیل کرد. پس از پایان یافتن سال سوم تحصیلاتش در سال ۱۸۸۵، دانشگاه را رها کرده و در ۱۹ ژانویه ۱۸۸۶ به عضویت نیروی دریایی بلژیک درآمد. د گرلاش پس از فارغ التحصیلی از کالج دریایی اوستنده، با درجهٔ ستوان دوم و سوم بر روی کشتی های گارد شیلات مشغول به کار شد. در اکتبر سال ۱۸۸۷، او به عنوان دریانورد در کشتی انگلیسی کریجی برن برای سفر به سانفرانسیسکو نام نویسی کرد اما کشتی نتوانست دماغه هورن را دور بزند و در آنجا گرفتار شد و
در نهایت تحت عنوان مستعمل و فرسوده در مونته ویدئو به فروش رسید. او پس از مدتی حضور در اروگوئه و آرژانتین به اروپا بازگشت. پس از سفری به قسطنطنیه و دریای سیاه و قبل از انتصاب در نیروی دریایی بلژیک با درجهٔ ستوان، به عنوان افسر چهارم در مسیر هلند به آمریکا فعالیت می کرد. تا ژوئیه ۱۸۹۴ او افسر کشتی های اوستنده-دوور بود، در همین حین دوره های آموزشی را گذراند و در ۲۲ اوت ۱۸۹۴ به درجهٔ سروان رسید. د گرلاش که از کار یکنواخت بر روی کشتی های اوستنده-دوور خسته شده بود، درخواست خدمت به شاه لئوپولد دوم بلژیکی و ماجراجوی ولزی-آمریکایی هنری مورتون استنلی برای یک سفر اکتشافی به کنگو را داد ولی این درخواست رد شد. نامهٔ وی به اتو نوردنسکیولد، جستجوگر قطب، نیز بی جواب ماند. در نهایت او تصمیم گرفت سفر اکتشافی خود به قطب جنوب را برنامه ریزی و اجرا کند و در سال ۱۸۹۴، برنامهٔ این سفر را برای انجمن سلطنتی جغرافیا ارائه کرد. نخستین سفر. د گرلاش در سال ۱۸۹۶ کشتی صید نهنگ پاتریا ساخت نروژ را خریداری کرد و سپس آن را به طور کامل بازسازی کرد و نام آن را به بلژیکا تغییر داد. با خدمه ای بین المللی شامل روئال آمونسن، فردریک کوک، آنتونی بول
سلاو دوبرولسکی، هنریک آرکتوفسکی و امیل راکوویتا، او در ۱۶ اوت سال ۱۸۹۷ حرکت را از آنتورپ آغاز کرد. بلژیکا در ژانویهٔ ۱۸۹۸ به ساحل گراهام لند در شبه جزیره جنوبگان رسید. د گرلاش که میان ساحل گراهام لند و رشته ای از جزایر در غرب حرکت می کرد، این گذرگاه را تنگه بلژیکا نامید. این تنگه بعدها به افتخار وی، تنگه گرلاچه نام گذاری شد. پس از ترسیم نقشه و نام گذاری تعدادی از جزایر در طول بیست سرزمین جداگانه ای که از آن عبور کردند، آنها در ۱۵ فوریه سال ۱۸۹۸ مدار جنوبگان را دور زدند. سفر اکتشافی د گرلاش در ۲۸ فوریه ۱۸۹۸ در یخ های دریای بلینگس هاوزن در نزدیکی جزیره پتر یکم متوقف شد. با وجود تلاش های شان، به سرعت متوجه شدند که مجبور به گذراندن زمستان در قطب جنوب هستند. تاریکی مطلق در ۱۷ می آغاز و تا ۲۳ ژوئیه ادامه خواهد یافت. ۷ ماه بعدی با سختی همراه شد و به مدت ۷ ماه خدمه، سخت مشغول کار برای آزادسازی کشتی بودند. چندین نفر از آنها عقل خود را از دست داده و یکی از ملوانان بلژیکی، کشتی را ترک و اعلام نمود که به بلژیک برمی-گردد. همچنین اعضای گروه از بیماری اسکوربوت رنج می بردند. در ۱۵ فوریه ۱۸۹۹ کشتی امکان حرکت درون کانالی که خد
مه باز کرده بودند، پیدا کرد. حدود یک ماه زمان برد تا هفت مایل را طی کنند و در ۱۴ مارس آنها موفق به پاکسازی یخ ها شدند. هیئت اعزامی در ۵ نوامبر ۱۸۹۹ به آنتورپ بازگشتند. در سال ۱۹۰۱، د گرلاش کتاب خود را با نام «۱۵ ماه در قطب جنوب» منتشر کرد و یک سال بعد یعنی در سال ۱۹۰۲، این کتاب موفق به کسب جایزهٔ فرهنگستان فرانسه شد. قارچ هایی که در طول سفر جمع آوری کردند در یک مقاله توسط ماریتا هانسون روسو و الیزا کارولین بومر شرح داده شده که در سال ۱۹۰۵ منتشر شد. سال های بعدی. د گرلاش در سفرهای اکتشافی دیگری نیز شرکت کرده است از جمله: د گرلاش با همسر نخستش، سوزن پولت در سال ۱۹۰۴ ازدواج کرد و صاحب دو فرزند شد. فرزندان او فیلیپ (زادهٔ ۱۹۰۶) و ماری لوئیز (زادهٔ ۱۹۰۸) نام داشتند. پس از آنکه این ازدواج در سال ۱۹۱۳ به پایان رسید، د گرلاش با الیزابت هوجر سوئدی ازدواج کرد و آنها با هم صاحب یک پسر به نام گاستون د گرلاش شدند که اون نیز یک جستجوگر بود. در دههٔ ۱۹۵۰ گاستون راه پدرش را در پیش گرفت و در یک ایستگاه تحقیقاتی بلژیک در قطب جنوب مشغول به کار شد. آدرین د گرلاش در سال ۱۹۳۴ در سن ۶۸ سالگی بر اثر تب شبه حصبه (پاراتیفوئید) در بروک
سل درگذشت. ستایش ها. چندین عوارض جغرافیایی به افتخار د گرلاش نام گذاری شده که بیشتر آنها در قطب جنوب واقع شده اند از جمله: دماغه گرلاش، کوه گرلاش، ورودی گرلاش، جزیره گرلاش، تنگه گرلاش و کوه های دریایی د گرلاش و همچنین پیک د گرلاش در گرینلند و دهانهٔ د گرلاش در نزدیکی قطب جنوب. یکی از اسکله های آنتورپ نیز به نام دی گرلاچکایی نام گذاری شده است.
الکساندر آلبرتو دا روچا د سرپا پینتو، ویکنت سرپا پینتو (Alexandre Alberto da Rocha de Serpa Pinto, Viscount of Serpa Pinto) (با نام سرپا پینتو نیز شناخته می شود) (Serpa Pinto) (زادهٔ ۲۰ آوریل ۱۸۴۶ – درگذشتهٔ ۲۸ دسامبر ۱۹۰۰)، کاوشگر جنوب آفریقا و مدیر مستعمرات، اهل پرتغال بود. اوایل زندگی. سرپا پینتو در کوینتا داس پولدراس (تیندایس) در سینفایس، قریهٔ از پرتغال در نزدیکی رود دورو واقع شده است، به دنیا آمد. او در سن ۱۰ سالگی به کالج نظامی (Colégio Militar) پیوست. در ۱۸۶۴ میلادی، پس از پیوستن به ارتش پرتغال، او به نخستین دانشجویی مبدل شد که به فرماندهی گردان می رسد و به موزامبیک-پرتغال فرستاده شد. در ۱۸۶۹ میلادی، او در سرکوب قبایلی که در قسمت پایین زامبزی شورش کرده بودند، شرکت نمود. اکتشافات. در سال ۱۸۶۹، او همچنین برای اکتشاف رود زامبزی به شرق آفریقا فرستاده شد. هشت سال بعد، او یک سفراکتشافی را از بنگوئلا، آنگولای پرتغال به سوی خلیج های کوچک رودهای کنگو و زامبزی هدایت کرد. شهر مننگو تا ۱۹۷۵ میلادی به افتخار او معروف به شهر "سرپا پینتو" بود. در ۱۸۷۷ میلادی، او و ستوان کاپیلو و ستوان اوینز که هردو از نیروی دریایی پ
رتغال بودند، برای اکتشاف اراضی جنوب آفریقا فرستاده شدند. هر سه فرد اعزام شده تجربه کافی از آفریقا داشتند و ظاهراً دارای سن و اشتیاق کاری مناسب بودند. آنها در نوامبر بنگوئلا را ترک کردند. با این حال، مدتی کوتاهی پس از آغاز سفر، آنها در استان بیه راه خود را از هم جدا کردند، کاپیلو و اوینز به سمت شمال حرکت کرده و سرپا پینتو حرکت به سمت شرق را ادامه داده و به تدریج راه خود را به سمت جنوب باز کرد. او در ژوئن ۱۸۷۸ از رودخانه کواندو عبور نموده و در ماه اوت به لیالوئی رسید، پایتخت مردم باروتسی که در زامبزی واقع شده بود. در آنجا او از مبلغ مذهبی فرانکویس کویلارد کمک دریافت کرده و توانست به سفر خود در امتداد رود زامبزی تا آبشار ویکتوریا ادامه دهد. از این نقطه، او به سمت جنوب تغییر مسیر داده و در ۱۲ فوریه ۱۸۷۹ به پرتوریا که در قسمت شمالی آفریقای جنوبی واقع شده است، رسید. کاپیلو و اوینز از دوندو که در نزدیکی رود کونزا در قسمت شمالی آنگولا واقع شده است، پدید آمدند. سرپا پینتو چهارمین کاوشگری بود که از غرب به شرق آفریقا عبور کرد و نخستین کسی بود که یک مسیر درست را میان بیه (حالا آنگولا) و لیالوئی ترسیم نمود. جامعه سلطنتی ج
غرافیا در ۱۸۸۱ میلادی مدال طلای بنیان گذار را «به خاطر سفر وی در سراسر آفریقا.. که در خلال آن او پنج صد مایل از کشور جدید را اکتشاف نمود» به سرپا پینتو اعطاء نمود. سرپا پینتو در ۱۸۸۱ میلادی کتاب ۲ جلدی خود، Como eu atravessei a África را منتشر نمود که توسط آلفرد الوس به زبان انگلیسی ترجمه گردیده و با عنوان «چگونه من از آفریقا عبور کردم» (How I crossed Africa) به چاپ رسید. ترجمه های فرانسوی و آلمانی این اثر نیز در همان سال منتشر گردید. منطقه نیاسا. حکومت پرتغال در ۱۸۷۹ میلادی رسماً مناطق جنوب و شرق رود رئو (که حالا مرز جنوب شرقی کشور مالاوی را تشکیل می دهد) را تصرف نموده و در ۱۸۸۲ میلادی بازه پایینی رود شایر را تا رود رئو اشغال نمود. پس از آن، حکومت پرتغال تلاش ورزید تا در رابطه با ادعای اراضی خود با حکومت انگلستان مذاکره نماید، اما برگزاری کنفرانس برلین (۱۸۸۴ میلادی) به این بحث ها پایان بخشید. در ۱۸۸۴ میلادی، سرپا پینتو به عنوان کنسول پرتغال در زنگبار گماشته شد، به او مأموریت سپرده شد تا منطقهٔ که میان دریاچه نیاسا و کناره دریا، از زنگبار تا رود، رود روووما، واقع شده است را اکتشاف و مجدداً نقشه برداری نموده و
همزمان سران قبایل در منطقه را مطیع نماید. سرپا پینتو در ۱۸۸۵ میلادی یک سفر اکتشافی را همراه با معاون خود ستوان آگوستو کاردوسو آغاز کرد. سرپا پینتو شدیداً بیمار شده و به ساحل آورده شد، تا اینکه در نهایت سلامت خود را دوباره به دست آورد. کاردوسو که بیست و پنج سال سن داشت و معاون پینتو بود، به سفر اکتشافی ادامه داده و دریاچه نیاسا و کوهسارهای شایر را اکتشاف نمود، اما نتوانست هیچ معاهدهٔ مصونیتی با سران قبایل یائو که در سرزمین های غرب دریاچه مالاوی بودند، منعقد نماید. بریتانیا، ادعای پرتغال مبنی بر اینکه کوهسارهای شایر باید بخشی از آفریقای شرقی پرتغالی پنداشته شود، را به دلیل اینکه هنوز تحت استعمار پرتغال قرار نداشت نپذیرفت. برای جلوگیری از اشغال توسط پرتغال، حکومت بریتانیا هری هیملتون جانستون را به عنوان قنسول بریتانیا به موزامبیک و مناطق درونی آفریقا فرستاد، با این هدایت که از گستره حاکمیت پرتغال در دره های زامبزیک و شایر و مناطق همجوار آن گزارش داده و معاهده های مشروط با حاکمان محلی فراتر از حوزه قضایی پرتغال منعقد نماید تا آنها پیشکش مصئونیت از جانب پرتغال را رد نمایند. حکومت پرتغال در ۱۸۸۸ میلادی به نمایندگا
ن خود در آفریقای شرقی پرتغالی هدایت داد تا معاهده های محافظتی را با رئسای قبایل یائو ساکن در جنوب شرق دریاچه مالاوی و در کوهسارهای شایر منعقد نمایند و همچنین یک سفر اکتشافی با رهبری انتونیو کاردوسو، حاکم پیشین کلیمنه، راه اندازی شد که در نوامبر ۱۸۸۸ به سمت دریاچه حرکت نمود. چندی بعد، سفر اکتشافی دومی به رهبری سرپا پینتو که در آن زمان به عنوان حاکم موزامبیک گماشته شده بود، به سمت دره شایر روانه شد. این دو سفر اکتشافی بیش از ۲۰ معاهده با سران قبایل در منطقهٔ که حالا مالاوی است، بستند. سرپا پینتو در اوت ۱۸۸۹ در شرق بئو با جانستون ملاقات کرد و جانستون به او توصیه نمود تا برای رفتن به کوهسارهای شایر از رود عبور نکند. هرچند سرپا پینتو قبلاً با احتیاط لازم عمل می کرد، او در سپتامبر ۱۸۸۹ از رئو به جیرومو، جاییکه حالا در مالاوی است، عبور نمود. معاون جانستون، جان بوچانان پس از درگیری های اندک با نیروهای سرپا پینتو، برخلاف دستورهایی که قبلاً به او داده شود بود، کوهسارهای شایر را تحت الحمایه بریتانیا اعلام کرد، با این وجود این مسئله بعداً توسط وزارت خارجه تصحیح گردید. اواخر زندگی. مدت کوتاهی پس از درگیری با بریتانیا، سرپ
ا پینتو به پرتغال بازگشت و در آنجا به درجه سرهنگ ترفیع داده شد. او از ۲۰ ژانویه ۱۸۹۴ تا ۱۷ ژانویه ۱۸۹۸ به عنوان فرماندار کل دماغه سبز خدمت کرد. سرپا پینتو به عمر ۵۴ سالگی در ۲۸ دسامبر ۱۹۰۰ در لیسبون درگذشت. جسد او در آرامگاه خانوادگی آنها، جاییکه انتونیو گومیس دوس سانتوس و فرانسیسکو د سوزا سانتوس موریرا و خانواده های آرمیده اند، در قبرستان پرازیریس در لیسبون به خاک سپرده شد. افتخارات. تقدیر و افتخارات در مقابل خدماتی که او انجام داد، خواسته او نبود. در پرتغال نشان های افتخاری شوالیه به وی اعطاء گردید: Ordem da Torre e Espada, the Ordem Sao Bento de Aviz و the Ordem de Sao Tiago da Espada؛ در فرانسه نشان افتخاری لژیون دونور (صلیب) به وی اعطاء گردید؛ در برزیل او نشان افتخاری شوالیه اردیم دا روسا (Ordem da Rosa) را به دست آورد؛ و در ترکیه با اعطای نشان سلیب بزرگ مجیدیه به او افتخار بخشیده شد. او عضویت و جوایز انجمن های علمی مختلف را به دست آورد، از جمله عضویت بخش ستاره شناسی آکادمی علوم فرانسه (French Académie des Sciences' Astronomy division) و «مدال بنیان گذار» جامعه سلطنتی جغرافیای لندن. در ۲۴ ژانویه، پادشاه
کارلوس (۱۸۶۳ – ۱۹۰۸ میلادی) با اعطای لقب اشرافی ویکنت، به او افتخار بخشید. منابع. Associação Cultural Serpa Pinto
فینال جام حذفی فوتبال ایتالیا ۲۰۱۱ شصت و پنجمین فصل از رقابت های کوپا ایتالیا بود. این مسابقه در ۲۰ مهٔ ۲۰۱۲ بین ناپولی و یوونتوس در ورزشگاه المپیک رم برگزار شد. در نهایت باشگاه فوتبال ناپولی با گل های ادینسون کاوانی و مارک همشیک برای چهارمین بار قهرمان کوپا ایتالیا شد.
نوا جنرتسیا (به اوکراینی : Нова ґенерація)، که در انگلیسی به معنای «نسل جدید» است، یک مجله ی فوتوریسیتی در اوکراین بود. این مجله به سردبیری میخایلو سمنکو در بین سالهای ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۰ میلادی به صورت ماهیانه در خارکیف منتشر می شد. این مجله بدنه ای رسمی برای گروه فوتوریستی اوکراینی به رهبری سمنکو بود که نام گروهشان را نیز از نام همین مجله برداشته بودند. آنها معتقد بودند که پایان هنر بورژوازی و یک دوره ی تخریب برای به میان اوردن دوره ای از خلق و ترکیب شکلی نو و انقلابی از هنر ضروریست. محتوا. هدف نوا جنرتسیا ترویج و آشنایی با هنر آوانگارد به عموم مردم اوکراین بود. مجله تاکید و توجه ویژه ای روی معماری، دیزاین، و طراحی شهری بر اساس اقدامات اروپاییها و خصوصا توسعه های آلمان در این حوزه ها داشت. واکنش ها. به طور کلی فوتوریسم اوکراینی و به طور خاص مجله نوا جنرتسیا به دلیل سیاستهای چپگرایانه ای که داشتند، به صورت دائم مورد انتقاد دیگران قرار می گرفتند که به صورت واضح در مجله دیده می شود. این مجله به صورت ویژه توسط معاصران آن دوره مورد انتقاد قرار گرفت، اما بعداً به دلیل نقش آن در ایجاد هنر اوکراین به عنوان یک موسسه مستقل
و مدرن شناخته شد. علاوه بر این، در نیمه دوم دهه ۱۹۲۰ میلادی نوا جنرتسیا از آخرین مجلات در اوکراین بود که در مقابل خواسته های حزب کمونیست اتحاد شوروی که تلاش برای اخته و یکسان سازی فعالیت های هنری و فرهنگی داشت، مقاومت کرد و این موضوع مورد ستایش قرار گرفته است.
برونو د استا (هزتا) ایی دوداگُیتیا (Bruno de Heceta (Hezeta) y Dudagoitia) (زادهٔ ۱۷۴۳ – درگذشتهٔ ۱۸۰۷)، از اهالی باسک، اسپانیا و کاوشگر شمال غربی اقیانوس آرام بود. او در بیلبائو و در خانوادهٔ قدیمی باسکی به دنیا آمد. برونو توسط نایب الملک اسپانیای جدید، آنتونیو ماریا بوکارلی وای اورسوا، به منطقهٔ شمال آلتا کالیفرنیا فرستاده شد تا در واکنش به اطلاعاتی مبنی بر وجود زیستگاه های استعماری روسیه در آنجا، به بررسی و کاوش بپردازد. پس زمینه. ادعای اسپانیایی ها دربارهٔ آلاسکا و شمال غربی اقیانوس آرام به فرمان رسمی پاپ در سال ۱۴۹۳ و حقوق مندرج در پیمان تردسییاس در سال ۱۴۹۴ بازمی گردد. این دو اقدام قانونی، اساس ادعای اسپانیا مبنی بر حق انحصاری برای استعمار تمام نیمکرهٔ غربی (به استثنای برزیل کنونی)، از جمله همهٔ سواحل غربی آمریکای شمالی را رقم زد. اولین گروه اکتشافی اروپایی که حقیقتاً به سواحل اقیانوس آرام رسیدند، به رهبری واسکو نونیس د بالبوا اسپانیایی بود که در سال ۱۵۱۳ به سواحل غربی پانامای کنونی رسید. بالبوآ اقیانوس آرام و همچنین تمام سرزمین های مرتبط با آن را حق پادشاهی اسپانیا می دانست. این اقدام بالبوآ ادعای اسپا
نیا مبنی بر کنترل انحصاری بر کل سواحل غربی آمریکای شمالی را مستحکم تر کرد. امپراتوری اسپانیا که از ادعاهای خود خاطر جمع بود، در طی ۲۵۰ سال پس از ادعای بالبوآ، سواحل شمال غربی آمریکای شمالی را کاوش یا آباد نکرد. با این حال، در اواخر قرن هجدهم، اسپانیا با اطلاع از ورود روسیه و بریتانیا به حوالی سواحل شمال غربی اقیانوس آرام و آلاسکا، آنقدر نسبت به حق خود دربارهٔ منطقه نگران شد که نسبت به پیشروی روسیه و بریتانیا واکنش نشان داد. سفر اکتشافی به اقیانوس آرام. اولین سفر اکتشافی به رهبری خوان خوزه پرز هرناندز در سال ۱۷۷۴، تنها با یک کشتی، ناوچهٔ سانتیاگو (معروف به نووا گالیسیا) آن طور که برنامه ریزی شده بود به شمال نرسید؛ بنابراین در سال ۱۷۷۵، زمانی که گروه کوچکی از افسران اسپانیایی در دورهٔ نایب السلطنه اسپانیای جدید (مکزیک کنونی) به بندر سان بلاس در اقیانوس آرام رسیدند، نایب السلطنه یکی از آنها به نام برونو د استا را مسئول دومین سفر اکتشافی کرد. این سفر اکتشافی قرار بود با دو کشتی انجام شود که یکی از کشتی ها کوچک تر باشد تا بتواند در آب های کم عمق کاوش کند. هستا فرماندهی ناوچهٔ سانتیاگو را به عهده گرفت. کشتی دیگر به
نام سونورا (با نام مستعار فلیسیداد، همچنین معروف به نوسترا سونورا دی گوادالوپ) در آغاز تحت فرماندهی خوان مانوئل دی آیالا بود. کشتی سونورا به طول ۳۶ فوت (۱۱ متر) و با ۱۶ خدمه، قرار بود سواحل را شناسایی و نقشه برداری کند و می توانست به مکان هایی برود که کشتی سانتیاگو در سفر قبلی نتوانسته بود به آنها نزدیک شود. به این ترتیب این سفر اکتشافی می توانست به طور رسمی بر سرزمین های شمال اسپانیای جدید که از آنها بازدید کرده بود، ادعای مالکیت کند. این دو کشتی با هم تا شمال پونتا دی لس مارتیرس (یا قلهٔ شهدا)، پوینت گرنویل امروزی در ایالت واشینگتن که هستا این نام را در واکنش به حملهٔ سرخ پوستان قبیلهٔ کوینولت برآن نهاده بود، حرکت کردند. کشتی ها طبق برنامهٔ از پیش تعیین شده در غروب ۳۰ ژوئیه ۱۷۷۵ از یک دیگر جدا شده و کشتی سانتیاگو به سمت شمال حرکت کرد، جاییکه امروزه مرز میان واشینگتن و بریتیش کلمبیا، کانادا است. کشتی سونورا، به رهبری خوان فرانسیسکو دی لا بودگا وای کوادرا، حرکت خود را طبق دستورها به سمت شمال و تا ساحل ادامه داد و در نهایت در ۱۵ اوت ۱۷۷۵ به موقعیتی در عرض جغرافیایی ۵۹ درجهٔ شمالی و به منطقهٔ آب های سیتکا سوند
در نزدیکی شهر سیتکای امروزی، آلاسکا رسید. در آنجا و در حوالی شهرکی روسی در جزیرهٔ کودیاک امروزی، اسپانیایی ها با ادعای مالکیت در آن منطقه، «اقدامات حاکمیتی» متعددی را اعمال کردند. بودگا وای کوادرا، اسامی خلیج پورتو دی بوکارلی (خلیج بوکارلی کنونی، آلاسکا)، خلیج پورتو دی لس رمدیوس و کوه سرو سان جاسینتو را نام گذاری کرد. سه سال بعد در سال ۱۷۷۸، کاوشگر انگلیسی جیمز کوک، نام کوه سرو سان جاسینتو را به کوه اجکامب تغییر داد. هستا در سفر بازگشت خود به جنوب که همچنان با کشتی سانتیاگو و خدمهٔ کم تری بود، خلیج بزرگی را کشف کرد که به نقاط خشکی بسیاری راه داشت. او اولین فرد اروپایی بود که دهانهٔ رودخانهٔ کلمبیا را دید. او سعی کرد با فشار کامل بادبان ها وارد آنجا شود، اما جریان امواج آنقدر قوی بود که مانع از آن شد. او خدمهٔ کافی برای کنترل لنگر را نداشت، از این رو نمی توانست صبر کند تا شرایط بهتر شود. او نوشت که این امواج خروشان، او را به این باور رساند که آنجا دهانهٔ یک رودخانهٔ بزرگ یا گذرگاهی به دریای دیگر بود. بعدها او فرض کرد که آنجا می تواند تنگهٔ خوان دو فوکا باشد. او خلیج ورودی را باهیا دی لا اسینسیون نامید و بر اس