Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هد تا او را ترور کند. تقریباً در همان زمان، سانه تومو که حقیقت مرگ یوری ایه را از میوشی نو یاسونوبو فهمید و ماساکو را مقصر می داند، از کوگیوی راهب عذرخواهی می کند و به کوگیوی راهب پیشنهاد می کند تا کاماکورا را از دست یوشیتوکی پس بگیرد، اما در عوض کوگیو او را فریبکار قلمداد می کند و تمایل او برای انتقام، از خود را تحریک می کند. قسمت چهل و پنجم. یوشیتوکی طبق برنامه به مراسم می رود، اما زمانی که توトウ در ترور او شکست می خورد و دستگیر می شود، میناموتو نو ناکاآکیرا شواهد قاطعی دارد که یوشیتوکی دستور ترور او را داده و نقش او را به عنوان حامل شمشیر تشریفاتی در صف همراهان شوگون در هنگام بالا رفتن از پله های معبد را بر عهده می گیرد. با این حال، بلافاصله پس از آن، میناموتو نو ناکاآکیرا با یوشیتوکی اشتباه شد و توسط کوگیو کشته شد، و سانه تومو که به پیشگویی «دوشیزه عبادتگاه متحرک» اعتقاد داشت، سرنوشت خود را پذیرفت، و در برابر حمله به خود توسط کوگیو مقاومت نکرد و توسط او کشته شد. یوشیتوکی سعی می کند کاماکورا را به فرمان خودش دربیاورد، اما یاسوتوکی سد راه او می شود. در همین حال، میئورا یوشیمورا که نگران ترور نافرجام یوشیتوکی
است، کوگیو که به عمارت او فرار کرده است را، می کشد، سر خود را ارائه می دهد و در مقابل دیگر ملازمان به یوشیتوکی سوگند وفاداری می دهد. همچنین ماساکو پس از از دست دادن همزمان پسر و نوه اش از روی ناامیدی سعی می کند خودکشی کند، اما توسط تو トウ متقاعد می شود که تسلیم شود. سپس، او تلاش می کند به زادگاهش ولایت ایزو بازگردد، اما یوشیتوکی مانع او می شود. یوشیتوکی که پس از این حادثه احساس می کرد که توسط بهشت/آسمان محافظت می شود، به مجسمه ساز بودایی «اونکی» دستور داد «مجسمه ای از خود به عنوان یکی با خدایان و بودا» بسازد. قسمت چهل و ششم. در کاماکورا، جایی که کاماکورا-دونو غایب است، آوا نو تسوبونه (خواهر یوشیتوکی) نقشه می کشد تا پسرش آنو توکیموتو را در شوگون سالاری کاماکورا به منصب شوگونی برساند. یوشیتوکی با اعتقاد به اینکه توکیموتو که خون گنجی دارد، منبع فاجعه خواهد بود، یوشیتوکی با پسرخاله اش، میئورا یوشیمورا متحد می شود که ریشه فتنه را بسوزاند و توکیموتو را که ارتش تشکیل داده بود به عنوان یک خائن مجبور به خودکشی می کند. او همچنین قصد دارد سر خواهرش آوا نو تسوبونه را قطع کند، اما متقاعد کردن ماساکو این عمل را به تعویق می
اندازد. تقریباً در همان زمان، همسرش «نوئه» نیز تمایل خود را برای به قدرت رسیدن را آشکار می کند و نقشه می کشد تا پسرش هوجو ماسامورا را جانشین پسر ارشد یوشیتوکی کند. از سوی دیگر، یوشیتوکی می خواهد در اسرع وقت در مورد کاماکورا-دونو تصمیم بگیرد تا آشفتگی بین ملازمان را آرام کند، اما او می خواهد دربار فردی را بفرستد که به راحتی تحت کنترل او قرار بگیرد. پس از این، یوشیتوکی، برادرش توکیفوسا را با ۱۰۰۰ سرباز سواره نظام به کیوتو می فرستد تا دربار امپراتوری را تهدید کند تا وضعیتی را که مذاکرات هیچ پیشرفتی نداشت را تغییر دهد. در پاسخ، امپراتور گوتوبا، توکیفوسا را به مسابقه ای با توپ دعوت کرد، او با شناخت مهارت های توکیفوسا موافقت کرد که فردی را به کاماکورا بفرستد تا جایگزین شاهزاده امپراتوری شود. جیئن (راهب بودایی) از کاماکورا بازدید می کند و گزارش می دهد که «میتورا» (دو ساله) (کوجو یوریتسونه) ارباب جدید کاماکورا (سکه شوگون) خواهد شد. وقتی ماساکو این را می شنود، خود را به عنوان «آما شوگون» (شوگون راهبه) معرفی می کند تا سرپرست «میتورا» شود و پس از به دست آوردن چنین مقامی خواهرش آوا نو تسوبونه را از زندان آزاد می کند. در
کیوتو، امپراتور گوتوبا از وضعیت فعلی که همه چیز مطابق میل یوشیتوکی پیش می رفت، ناراضی بود. در همین حال، میناموتو نو یوریموچی، عصبانی از اینکه میئورا به عنوان ژنرال بعدی انتخاب شد، ارتش تشکیل می دهد و در کیوتو درگیری و جنگ بین خاندان گنجی رخ می دهد. هنگامی که جیجیودن (بخشی از قصر هی آن) و گنجینه ها به دلیل اختلاف بر سر جانشینی گنجی سوختند، خشم گوتوبا به اوج خود می رسد. در نتیجه، امپراتور گوتوبا تصمیم می گیرد به جنگ با سامورایی های کاماکورا برود، به کاماکورا دستور می دهد تا هزینه بازسازی کاخ امپراتوری را بپردازند، تا از آن برای آماده شدن برای تشکیل ارتشی برای دربار استفاده کند. قسمت چهل و هفتم. در میان جو ناآرامی بین کاماکورا و دربار امپراتوری، یاسوتوکی که نگران امنیت پدرش بود، کانن بودایی یوریتومو را به یوشیتوکی بازگرداند. پس از آن، امپراتور گوتوبا با انجام یک نفرین گسترده، دست نشانده ها را ناراحت کرد و در همان زمان دستور دستگیری و کشتن یوشیتوکی را به دست نشاندگان کاماکورا صادر کرد. سرانجام، به دستور برادرش یوشیمورا، به میئورا تانه یوشی و فوجیوارا نو هیده یاسو، که سایمن نو بوشی بودند، دستور داد که به کیوتو نز
دیک شوند و زنگ خطر را برای دستگیری یوشیتوکی به صدا درمی آورد. از سوی دیگر، یوشیتوکی از گزارش های میئورا یوشیمورا و «ناگانوما مونه ماسا» متوجه می شود که دستور امپراتور گوتوبا برای تعقیب و کشتن او به نگهبانانش صادر شده است، او معتقد بود که او نمی تواند کاماکورا را در معرض جنگ قرار دهد، او یاسوتوکی و توکیفوسا را به عهده گرفت و سعی کرد سر خود را به دربار امپراتوری تقدیم کند. با این حال، ماساکو نمی خواهد برادر کوچک ترش که تا کنون فداکارانه از کاماکورا محافظت می کرده بمیرد، بنابراین حقیقت را در مقابل رعیت هایی که در کاخ جمع شده اند فاش می کند و از آنها می خواهد که وارد عمل شوند. گوکه نین ها، با الهام و متحد شدن از این سخنرانی، تصمیم به مبارزه با کانگون (ارتش دولتی) گرفتند. پس از تصمیم گیری برای اعزام نیرو به کیوتو به توصیه هیروموتو و یاسونوبو، یاسوتوکی به عنوان یک گروه پیشرو با ۱۷ سواره نظام از جمله تایرا نو موریتسونا از کاماکورا حرکت کرد و عمویش هوجو توکیفوسا، برادر کوچکتر و دیگران به او پیوستند. او لشکری بزرگ به رهبری امپراتور، کانگون (ارتش دولتی) را شکست داد و وارد پایتخت شد. با شنیدن این خبر، یوشیتوکی شروع به پ
رداختن به جنگ پس از پایان جنگ کرد و اولین سامورایی بود که در دربار امپراتوری قضاوت کرد و تصمیم گرفت امپراتور گوتوبا را به جزایر اوکی (جنگ جوکیو) تبعید کند. قسمت چهل و هشتم. یوشیتوکی از بزرگ ترین بحران زندگی خود گذر می کرد، و یک روز ناگهان بیهوش می شود. پس از آن، او برای مدتی به امور سیاسی بازگشت، اما بلافاصله پس از تلاش برای از بین بردن مجسمه چوبی زشتی که اونکی از تصویر او حک کرده بود، دوباره بیهوش شد. وقتی یوشیتوکی از تشخیص پزشک متوجه می شود که او مسموم شده و متقاعد می شود که همسر سومش، ایگا نو کاتا (نوئه)، سم را به خورد او داده است. پس از این، نوئه که توسط یوشیتوکی تحت فشار برای بازگویی واقعیت قرار می گیرد، نارضایتی خود را از یوشیتوکی، که هوجو یاسوتوکی (پسر نخستین زنش یائه، آوا نو تسوبونه) را به جای پسر نوئه هوجو ماسامورا به عنوان جانشین خود انتخاب کرده بود ابراز کرد و فاش می کند که زهر را از میئورا یوشیمورا گرفته است و عمارت او را ترک می کند. با شنیدن این حرف، یوشیتوکی برای پی بردن به احساسات واقعی یوشیمورا، به عنوان بهترین دوستش، از یوشیمورا می خواهد که پسرش یاسوتوکی را در آینده یار و یاور باشد. در همان ز
مان، یاسوتوکی که می خواست دنیای جدیدی را بدون هدر دادن اقدامات پدرش ایجاد کند، با حمایت همسرش هاتسو، قوانینی را ایجاد کرد که سامورایی ها باید از آنها پیروی کنند، که حتی ملازمان بی سواد هم می توانستند آن را درک کنند (گوسیبای شیکیموکو). در همین حال، ماساکو که برای دیدار یوشیتوکی آمده بود، می گوید گاهی به آن فکر می کنم. مردم در آینده دربارهٔ ما چه فکری خواهند کرد؟ شاید اینکه «شما شرورهای بزرگی هستید که امپراتور را به جزیره ای تبعید کردید.» یوشیتوکی در جواب می گوید: «با این حال، از زمان مرگ میناموتو نو یوریتومو خون های بسیاری بر زمین ریخته شده: فقط همین ها ۱۳ نفر می شوند که کشته شده اند.» همین هنگام ماساکو متوجه می شود که پسرش، میناموتو نو یوری ایه، به دلیل بیماری نمرده است، بلکه به دستور یوشیتوکی کشته شده است. علاوه بر این، یوشیتوکی به او اطلاع می دهد که جنبشی برای بازگرداندن امپراتور چوکیو، که در جنگ قبلی از سلطنت خلع شده بود و از نوادگان امپراتور گوتوبا است، وجود دارد و او در تلاش است تا جان این امپراتور جوان را بگیرد. با شنیدن این حرف، ماساکو می فهمد که یوشیتوکی سعی می کند تمام خشم و نفرین ها را برای پیشرفت و
به قدرت رساندن پسرش یاسوتوکی به جان بخرد، و برای اینکه برادر کوچکترش دست هایش را بیشتر از این آلوده نکند، پادزهر را جلوی یوشیتوکی که از زهر بیمار شده است روی زمین می ریزد. هنگامی که یوشیتوکی مرگ خود را ناگزیر می بیند، به ماساکو می سپرد تا کانن بودایی (مجسمه خدای نگهبان) یوریتومو را به یاسوتوکی بدهد و سپس در حالی که ماساکو در کنار اوست، می میرد.
زنبور هزار ساله () فیلمی است که در سال ۱۹۸۳ در چکسلواکی، آلمان غربی و اتریش ساخته و تولید شده است. این فیلم بر اساس رمانی نوشته پیتر یاروش ساخته شده و یورای یاکوبیسکو کارگردانی آن را بر عهده داشته است. این فیلم به عنوان بهترین فیلم خارجی زبان چکسلواکی در پنجاه و هفتمین دوره جوایز اسکار انتخاب شد، اما به عنوان نامزد پذیرفته نشد.
بزرگ راه ۲۷ انتاریو () بزرگراهی است که به صورت استانی در انتاریو نگهداری می شود، که بسیاری از آن اکنون توسط شهر تورنتو، شهرستان یورک (کانادا) و شهرستان سیمکو مراقبت می شود.
کولز بشفورد (Coles Bashford) (زادهٔ ۲۴ ژانویه ۱۸۱۶ – درگذشتهٔ ۲۵ آوریل ۱۸۷۸)، وکیل و سیاستمدار آمریکایی بود که تبدیل به پنجمین فرماندار ویسکانسین شده و یکی از بنیاگذاران حزب جمهوری خواه ایالات متحده آمریکا بود. یکی از دوره های وی به عنوان فرماندار به رسوایی رشوه خواری ختم شد که به فرار وی از ویسکانسین انجامید ولی بعدها او در دولت منطقهٔ تازه تأسیس آریزونا نقشی اساسی ایفا کرد. اوایل زندگی و حرفه. بشفورد در نزدیکی کلد اسپرینگ، نیویورک در شهرستان پوتنام چشم به جهان گشود. او در مدرسه علوم دینی جینیسی وسلیان در لیما شرکت کرد و در آنجا به تحصیل حقوق پرداخت و در سال ۱۸۴۲ در هیئت وکلا پذیرفته شد. او از سال ۱۸۴۷ تا ۱۸۵۰ که استعفا داده و به اشکوش، ویسکانسین نقل مکان کرد، به عنوان دادستان ناحیه ای در شهرستان وین، نیویورک خدمت می کرد. بشفورد در سال های ۱۸۵۳ و ۱۸۵۴ به عنوان عضو حزب ویگ و به نمایندگی از شهرستان وینه بگو، ویسکانسین در سنای ایالتی ویسکانسین خدمت کرد. بشفورد پس از اختلاف نظر حزب ویگ بر سر ابولوشینیزم در ایالات متحده، تبدیل به یکی از بنیان گذاران حزب جمهوری خواه شد. رسوایی انتخابات سال ۱۸۵۵. بشفورد در سال ۱۸۵۵
برای سمت فرمانداری از حزب جمهوری خواه نامزد شده و در ابتدا با تنها ۱۵۷ رأی در مقابل نمایندهٔ حزب دموکرات، ویلیام بارستو، بازنده اعلام شد. با این حال، بشفورد ادعا کرد که نتیجهٔ اعلام شده با تقلب بوده و بعدها مشخص شد که پیروزی بارستو به دلیل نتایج جعلی انتخاباتی است که از حوزه های ناموجود در بخش کم جمعیت شمالی ایالت، به علاوه سایر بی نظمی هایی مانند دو هیئت جداگانه برای بررسی قانونی آرای در وپاکا کانتی، ویسکانسین، به دست آمده است. بشفورد با همگرا شدن واحدهای نظامی رقیب در مدیسن، مرکز ایالت ویسکانسین، در ۷ ژانویه ۱۸۵۶ به صورت مخفیانه در تالارهای دادگاه عالی ویسکانسین در کنار قاضی ارشد ادوارد ویتون سوگند یاد کرد. بارستو در همان روز با تشریفات کامل به طور عمومی آغاز به کار کرد. دادستان کل ویسکانسین برای برکناری بارست که اعلام کرده بود «تا وقتی زنده است دفتر کار رو تسلیم نمی کند»، شکایتی برای خروج وی از دفتر کارش در دادگاه عالی ویسکانسین ارائه کرد. بارستو پس از به چالش کشیدن ناموفق صلاحیت قضایی دادگاه و با توجه به اینکه موج افکار عمومی علیه او تغییر کرده بود، از درگیری و مخالفت با اتهامات کلاه برداری مربوط به خود،
خودداری کرده و در ۲۱ مارس ۱۸۵۶ استعفای خود را به مجلس قانون گذاری تقدیم کرد. او معاون فرماندار، آرتور مک آرتور را به عنوان کفیل فرماندار را باقی گذاشت. دادگاه در ۲۴ مارس با اتفاق آرا با ۱۰۰۹ رأی بشفورد را به سمت فرماندار انتخاب کرد. ادوارد جی رایان در این پرونده از بشفورد نمایندگی کرد. او دو دههٔ بعد، به عنوان رئیس دادگاه عالی ویسکانسین خدمت کرده است. روز بعد، بشفورد در حالی که ناظرین مدیسون را احاطه کرده بودند، با نتیجهٔ دادگاه در دست به همراه کلانتر و انبوهی از همراهان وارد کاپیتول ایالت ویسکانسین شده و به مک آرتور اعلام کرد که برای مطالبه دفتر خود آمده است. به سبب تهدید بشفورد که در صورت لزوم متوسل به زور می شد، مک آرتور و حامیانش به سرعت آنجا را ترک کردند. علی رغم مخالفت اولیهٔ دموکرات ها در مجلس ایالتی ویسکانسین، هر دو مجلس ایالتی قانون گذار ایالتی ویسکانسین خیلی زود بشفورد را به عنوان فرماندار جدید به رسمیت شناختند. دورهٔ فرمانداری و رسوایی راه آهن. بشفوردِ فرماندار، نخستین کارمند اداری سیاه پوست را در ادارهٔ ایالت ویسکانسین منصوب کرد و او در سال ۱۸۵۷، از ویلیام نولند که یک آرایشگر و کارآفرین بود، دفتر
دار اسناد رسمی ساخت. بشفورد نامزدی دوباره برای فرمانداری را از حزب جمهوری خواه رد کرد و در ۴ ژانویه ۱۸۵۸ پس از اتمام دوره اش، کار خود را ترک کرد. تنها چند روز بعد، تحقیقی به جهت بررسی دریافت رشوه توسط بشفورد و افراد اداره اش از شرکت راه آهن لا کراس و میلواکی در ازای تصویب کمک مالی بزرگ به آن شرکت، آغاز شد. بشفورد، خود بیشترین مبلغ رشوه را به صورت ۵۰ هزار دلار از سهام شرکت و ۱۵ هزار دلار به صورت نقد از شرکت راه آهن دریافت کرده بود. قانون گذاران ایالتی و یک قاضی دادگاه عالی ویسکانسین نیز در پرداختی بیش از ۴۰۰ هزار دلار دخیل بودند. تقریباً همهٔ نسخ گزارش تحقیق و بررسی توسط سیاستمداران متهم در پرونده، ضبط و سوزانده شد ولی خشم عمومی علی رغم سرکوب گسترش یافت. بشفورد موفق شد تا قبل از منحل شدن شرکت راه آهن به دلیل نتیجهٔ تحقیقات، سهام خود را نقد کرده و از ایالت فرار کند. او ابتدا در سال ۱۸۶۲ به واشینگتن دی سی سفر کرد و سپس در سال ۱۸۶۳ به همراه برادرش، لوی که قرار بود، نقشه بردار کل منطقه تازه ایجاد شده باشد، به منطقهٔ آریزونا نقل مکان کرد. آنها سفری دشوار و بین قاره ای را به همراه «اعضای حزب فرماندار» - مقامات منطقه
ای منصوب شده به رهبری فرماندار جان نوبل گودوین - انجام داده و در دسامبر ۱۸۶۳ به منطقهٔ آریزونا رسیدند. حرفه در منطقه آریزونا. بشفورد اگرچه به عنوان یک شهروند عادی به این منطقه آمده بود ولی خیلی زود توسط فرماندار گودوین به سمت دادستان کل منصوب شده و بین سال های ۱۸۶۴ تا ۱۸۶۶ در این سمت خدمت کرد. او برای این موقعیت شغلی نیاز بود تا درون آن منطقه سفر کند. بشفورد اغلب از درون زمین-های «کشور متخاصم هندی» عبور کرد ولی هیچگاه این مأموریت ها با حادثه ای همراه نشد. بشفورد همچنین نخستین وکیل پذیرفته شده در دادگاه های منطقه ای آریزونا بود و قوانین جلسات منطقه را با کمک قاضی همکار خود، ویلیام تی هاول، در یک جلد ۴۰۰ صفحه ای گردآوری کردند. او در سال ۱۸۶۴ به عنوان رئیس نخستین مجلس منطقه ای (بخش قانون گذاری بر منطقه) انتخاب شده و میان سال های ۱۸۶۷ تا ۱۸۶۹ به عنوان نمایندهٔ آن منطقه در چهلمین کنگرهٔ ایالات متحده آمریکا به صورت مستقل و نه از حزب سابقش، خدمت کرده است. آخرین منصب سیاسی بشفورد، وزیر امور خارجهٔ منطقهٔ آریزونا بود که توسط رئیس جمهور آمریکا، یولیسیز سایمن گرانت در سال ۱۸۶۹ و دوباره در سال ۱۸۷۳ گماشته شده بود. پس از
انتقال پایتخت منطقه از پرسکات، جاییکه بشفورد و لوی فروشگاه تجاری بشفورد را اداره می-کردند، بشفورد در سال ۱۸۷۶ استعفا داد تا به منافع تجاری خود نزدیک بماند. او دو سال بعد در پرسکات چشم از جهان فروبست. بشفورد در آرامگاه منظرهٔ کوهستانی در اوکلند، کالیفرنیا به خاک سپرده شد. او و همسرش، فرانسیس آدامز، هفت فرزند داشتند: بل (که در ۱۱ سالگی درگذشت)، ادوارد، الیزابت، هلن، لیلیان، مارگارت و ویلیام کولز. فروشگاه تجاری بشفورد در پرسکات تا دههٔ ۱۹۴۰ پابرجا بود.
خیابان بورلی () یک جاده کوچک و مسیر دوچرخه سواری اصلی است که در منطقه مرکزی تورنتو، انتاریو واقع شده است.
بزرگ راه ۲آ انتاریو () نامگذاری پنج بزرگراه مستقل استانی در استان انتاریو بود. بزرگراه 2A یک مسیر جایگزین به بزرگراه ۲ در چاتهام-کنت، انتاریو، لندن، انتاریو و کورنوال، انتاریو بود.
شیرین ابوعاقله ( – ) خبرنگار فلسطینی-آمریکایی بود که به مدت ۲۵ سال در شبکه عربی زبان الجزیره فعالیت می کرد. او یکی از خبرنگاران فعال در خاورمیانه بود که که اخبار مرتبط با فلسطین را پوشش می داد. در ۱۱ مهٔ ۲۰۲۲ درحالی که مشغول پوشش اخبار حمله نیروهای ارتش اسرائیل به شهر جنین در کرانه باختری بود مورد هدف نیروهای اسرائیلی قرار گرفت و به دلیل اصابت گلوله به سر جان باخت. سفیر آمریکا دراسرائیل با توجه به این که شیرین ابوعاقله دارای تابعیت آمریکا بود، خواهان انجام تحقیقات در رابطه با نحوه مرگ وی شد. با وجود گزارش های اولیه از سوی همکاران ابو عاقله که سربازان اسرائیلی را متهم می کردند، اسرائیل مسئولیت در مرگ او را انکار وستیزه جویان فلسطینی را مسبب آن خواند. اسرائیل بعدها مدعی شد او ممکن است از سوی هر یک از طرفین کشته شده باشد و در ۵ سپتامبر اعتراف کرد او احتمالاً «به صورت تصادفی» مورد اصابت نیروهایش قرار گرفته ولی از تحقیق جنایی خودداری کرد. زندگی نامه. شیرین ابوعاقله در اورشلیم در یک خانواده عرب مسیحی فسلطینی اهل بیت لحم زاده شد. وی از طریق خانواده مادری خود که ساکن نیوجرسی بودند تابعیت آمریکا داشت. ابوعاقله دوران د
بیرستان خود را در در محله بیت حنینا گذراند و برای تحصیلات تکمیلی خود وارد رشته معماری در دانشگاه علم و صنعت اردن شد. اما تصمیم گرفت از رشته خود انصراف داده و به دانشگاه یرموک در اردن منتقل شود و در رشته روزنامه نگاری تحصیل کند. ابوعاقله پس از پایان تحصیل خود به فلسطین بازگشت و مشغول خبرنگاری شد. مرگ. شیرین ابوعاقله در ۲۱ اردیبهشت ۱۴۰۱ درحالی که مشغول تهیه گزارش در مورد حمله ارتش اسرائیل به شهر جنین در کرانه باختری بود بر اثر اصابت گلوله به سر جان باخت. شبکه خبری الجزیره و وزارت بهداشت فلسطین قتل او توسط ارتش اسرائیل را تأیید کردند، یک عکاس خبرگزاری فرانسه (AFP) حاضر در صحنه نیز قتل او توسط نیروهای اسرائیلی را تأیید کرد. مقامات اسرائیلی مرگ او را غیرعمد و در نتیجه تبادل آتش میان نیروهای اسرائیلی و فلسطینی اعلام کردند. این درحالی است که علی الصمودی خبرنگار حاضر در صحنه گفته هیچ نیروی فلسطینی در صحنه حاضر نبوده و نیروهای اسرائیلی بدون هیچ هشدار قبلی آن ها را مورد هدف قرار داده اند. الجزیره ضمن تسلیت کشته شدن شیرین ابوعاقله خبرنگار خود به ضرب گلوله نظامیان اسرائیل، تأکید کرد که او وقتی هدف گلوله قرار گرفت، جلیقه
خبرنگاری به تن داشت. سفیر آمریکا در اسرائیل با توجه به این که شیرین دارای تابعیت آمریکا بود، خواهان انجام تحقیقات در رابطه با نحوه مرگ وی شد. شورای امنیت سازمان ملل متحد نیز کشته شدن ابوعاقله را محکوم کرد و خواهان تحقیق فوری، شفاف و بی طرفانه در این باره شد. تحقیقات. ایالات متحده خواهان یک تحقیق شفاف شد، اتحادیه اروپا خواهان یک بررسی مستقل تحت حمایت میچل باچله کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل شد. گروه های مستقل متعددی تحقیقات خود را آغاز کرده اند. بلینگکت تحلیلی بر روی ویدئو و صوت رسانه های اجتماعی از منابع فلسطینی و نظامی اسرائیلی انجام داد که نتیجه گرفت با این که مردان مسلح و سربازان اسرائیلی هر دو حضور داشتند، شواهد پشتیبان روایت شاهدان است که به احتمال زیاد مسئولیت متوجه آتش اسرائیلی ها است. گروه حقوق بشری اسرائیلی بتسلم نیز در حال انجام یک تحقیق است که نقش کلیدی در عقب نشینی ارتش از ادعای اولیه خود مبنی بر مسئولیت مردان مسلح فلسطینی برای این مرگ داشته است. آسوشیتد پرس نیز بازسازی ای از وقایع انجام داده که می گوید پشتیبان اظهارات مقامات فلسطینی و همکاران ابوعاقله است که گلوله ای که به او اصابت کرد از یک سلا
ح اسرائیلی آمده بود و این که پیدا کردن هر پاسخ قطعی احتمالاً به خاطر بی اعتمادی شدید بین طرفین که هر یک تنها مالک شواهد احتمالاً مهم است دشوار خواهد بود. یک تحقیق سی ان ان که ۱۱ ویدئو را بازبینی کرد و با شاهدان حاضر و یک متخصص مهمات مصاحبه کرد گفت شواهد جدید موید این هستند که ابوعاقله در یک حمله هدفمند از سوی نیروهای اسرائیلی کشته شد. تشییع جنازه. پیکر شیرین ابوعاقله در ۱۳ مه ۲۰۲۲ (۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۱) در شرق اورشلیم از بیمارستان سن جوزف به سمت باب الخلیل با حضور هزاران نفر که عده ای از آن ها پرچم فلسطین را در دست داشتند برگزار شد. پلیس اسرائیل با حمله به این مراسم و سرکوب عزاداران با استفاده از باتون و نارنجک های صوتی، موجب برهم خوردن مراسم و مجروح شدن ده ها تن از شرکت کنندگان در این مراسم شد. از سوی دیگر پلیس اسرائیل می گوید زمانی دست به حمله زد که عزاداران به سوی آنها سنگ انداخته بودند. هلال احمر فلسطین اعلام کرد در این حمله ده ها نفر زخمی شدند یادبود شیرین ابوعاقله در ایران. یادبود شیرین ابوعاقله خبرنگار الجزیره روبروی سفارت فلسطین در تهران برگزار شد. یک خیابان در خیابان نلسون ماندلا تهران ، در دی ماه ۱۴۰۳ ب
نام شیرین ابوعاقله نامگذاری شد.
کورتیس کو «سی.سی.» بِین (Curtis Coe "C. C." Bean) (زادهٔ ۴ ژانویه ۱۸۲۸ – درگذشتهٔ ۱ فوریه ۱۹۰۴)، تاجر و سیاستمدار آمریکایی بود. او در فعالیت سیاسی خود، یک دوره به عنوان نمایندهٔ کنگرهٔ منطقهٔ آریزونا خدمت کرد و همچنین عضو مجلس نمایندگان تنسی و مجلس قانون گذاری منطقهٔ آریزونا بود. او در طول زندگیش فعالیت های تجاری فراوانی داشت که مهم ترین آنها استخراج معدن بود. اوایل زندگی و تحصیلات. بِین در ۴ ژانویه ۱۸۲۸ در تاموورث، نیوهمپشایر چشم به جهان گشود. والدینش، جوزایا جی و اولیو (سنبورن) بِین بودند. بِین در نوجوانی، پدرش را از دست داد و در سال ۱۸۳۷، به همراه مادرش به گیلمانتون، نیوهمپشایر نقل مکان کرد. او در آکادمی فیلیپس اکستر و کالج یونین تحصیل کرد. اوایل حرفه. بِین در اواسط دههٔ ۱۸۵۰، به نیویورک سیتی نقل مکان کرد و در ادارهٔ گمرک مشغول به کار شد. او علاوه بر کارش، به دلالی و یادگیری حقوق نیز مشغول بود. او در کانون هیئت وکلا پذیرفته شد، اما به ندرت وکالت می کرد. بِین آنقدر به موفقیت مالی دست پیدا کرده بود که در سال ۱۸۵۹ توانست ۲۵۰۰ دلار برای ساخت راه آهنی خصوصی اهدا کند. بِین در زمان جنگ داخلی آمریکا، کارمند انجمن
نظارت بر مدارس نیویورک سیتی بود. حرفه. بِین در سال ۱۸۶۴، به کلمبیا، ایالت تنسی نقل مکان کرد و از آنجا به نشویل، تنسی رفت. در خلال سال های ۱۸۶۷ و ۱۸۶۸، او در مجلس نمایندگان تنسی خدمت کرد. بِین با مری مارگارت برادشو ازدواج کرد. آنها صاحب سه دختر شدند: مری، گریس و بلانچ. بِین و همسرش در ژوئن ۱۸۶۸ به منطقهٔ آریزونا نقل مکان کرده و در پرسکات مستقر شدند. بِین در اکتبر، با بازگشایی دفتری تجاری به فروش غلات به ارتش پرداخت. او ذرت را به قیمت ۸¢/پوند طلا به ارتش می فروخت، در حالی که آن را از کشاورزان محلی به قیمت ¢۷۱/۲/پوند طلا می خرید. تا سال ۱۸۷۲، کسب و کارش به حدی گسترش یافت که ۸۰۰۰۰۰ پوند (۳۶۰۰۰۰ کیلوگرم) ذرت را از منطقهٔ نیومکزیکو به قیمت /¢۶۱/۲پوند خریداری و با گاری و طی سفری ۳۳ روزه به آریزونا منتقل کرد. بِین علاوه بر مهاجران انگلیسی، تلاش کرد تا افراد بومی را نیز استخدام کند. در سال ۱۸۷۳، زمانی که به دنبال کارگر برای برداشت یونجه در فورت ورد بود، برای استخدام هر سرخ پوستی که «تمایل به کار و کسب درآمدی شرافت مندانه داشت» آگهی کرد. در همان زمان، بِین وعده داد که اگر قراردادی برای ادارهٔ مزرعه ای در نزدیکی فورت مک
داول به او سپرده شود، به طور رایگان سبزیجات فراهم کند. بِین علاوه بر تجارت یونجه و غلات، مزرعه ای در نزدیکی فورت ورد و فروشگاهی برای تأمین آذوقه نیز داشت. معروف بود که او برای اجتناب از قیمت های بالا در سانفرانسیسکو، کالیفرنیا، اقلام را از سنت لوئیس، میزوری وارد می کند. استخراج معدن به فعالیت اصلی بِین تبدیل شد. او پس از آنکه برای اولین بار در ژانویه ۱۸۶۹، از معدنی بازدید کرد، شروع به خریداری حق استخراج معدن و هزاران پوند سنگ نقره را تا سال ۱۸۷۰ به سانفرانسیسکو فرستاد. همچنین کار خود را توسعه بخشید که شامل چندین فرایند خردسازی کانسارها به همراه خرید و فروش تجهیزات معدنی می شد. برخی از فعالیت های استخراج معدن، فقط زیر نظر بِین و همسرش صورت می گرفت، هرچند، در تعدادی از آنها با دیگران نیز شریک بود. جان سی فرمونت، چارلز سایلنت و توماس فیچ از جمله افرادی بودند که بِین با آنها همکاری کرد. در سال ۱۸۸۰، بِین به خرید معادن مس روی آورد. او سهام زیادی از معادن مس را خریداری کرد و بعدها بیشتر آنها را به شرکت فلپس دوج فروخت. بِین در سال ۱۸۷۴، برای اولین بار در انتخابات نمایندهٔ منطقه شرکت کرد. او در این انتخابات با آرای
۱۰۷۶ به ۱۴۴۲، از هایرم سنفورد استیونز شکست خورد. در این رقابت، چندین مورد غیرعادی مشاهده شد، از جمله سلب صلاحیت ۶۵۰ رأی بِین از سوی هیئت ناظران شهرستان یاواپای که از حوزه های لیتل کلرادو و لوور لینکس کریک به دست آمده بودند. شاهدان تصدیق کردند که هیچ انتخاباتی در حوزهٔ لوور لینکس کریک برگزار نشده بود. حوزهٔ لیتل کلرادو، ۳۸۵ رأی را به مرکز شهرستان عودت داد، با اینکه شاهدان ادعا کردند که تنها ۱۰۶ رأی به صندوق ریخته شده بود. بِین در ۲۹ آوریل ۱۸۷۶، اعلام کرد که دوباره در انتخابات نمایندهٔ منطقه شرکت می کند، اما در همان سال، پس از اینکه بر حسب اتفاق، یک ماه بعد با سلاح خود مورد اصابت گلوله قرار گرفت، از انتخابات کناره گیری کرد. در سال ۱۸۷۸، بِین تصمیم گرفت که نامزد کرسی در مجلس قانون گذاری منطقه ای شود و در سال ۱۸۷۹، عضو مجلس (مجلس علیا) شد. زمانی که او در مجلس بود، برای ایجاد منصب معدن شناس منطقه ای زد و بند کرد. فرماندار فرمونت با این احتمال که فرماندار علاوه بر سمت خود به عنوان فرماندار، می تواند این منصب تازه ایجاد شده را نیز برعهده بگیرد، این سمت را پیشنهاد داد که حقوقش برابر با ۳۰۰۰ دلار در سال بود. در سال ۱۸
۸۰، دوستان بِین برای کاندیدا شدن او به عنوان شهردار پرسکات، زد و بند کردند. زمانی که فهمیدند، از آنجاییکه خانهٔ بِین در خارج از محدودهٔ شهر قرار گرفته که باعث رد صلاحیت او می شود، این موضوع کنار گذاشته شد. در سال ۱۸۸۴، بِین دوباره برای نمایندهٔ منطقه کاندیدا شد. او در ۱۵ سپتامبر در همایش جمهوری خواهان منطقه، برنامه های انتخاباتی خود که الگویی از خط مشی حزب ملی بودند را بیان کرد، با این حال، مواردی از جمله انتخاب مقامات منطقه از میان ساکنان منطقه، آموزش های عمومی رایگان، افزایش کنترل منطقه بر اعطای اراضی به راه آهن و کاهش اندازهٔ زمین های سرخ پوستان و هزینه های مصرفی برای آنها را نیز به برنامه های خود افزود. رقیب دموکرات او، کاتسورث پینکنی هد، تاجر سرشناس پرسکات بود. بِین با آرای ۶۷۴۷ به ۵۵۹۵ در انتخابات پیروز شد. بِین پس از ورود به کنگرهٔ ایالات متحده، در هیئت بررسی معادن ایالات متحده قرار گرفت. او به عنوان نماینده، حق عبور راه آهن آرام جنوبی از میان زمین های سرخ پوستان در ماریکوپا و پیما را به دست آورد. با این مجوز، راه آهن توانست مسیری فرعی از خط اصلی خود در ماریکوپا به سمت فینکس ایجاد کند. با این حال، تلاش
های او برای متوقف کردن لایحهٔ هریسون در سال ۱۸۸۶ که قدرت و صلاحیت مجلس قانون گذاری منطقه برای اعطای کمک های دولتی به راه آهن و ایجاد بدهی های افزودهٔ منطقه را محدود می کرد، با شکست مواجه شد. دیگر طرح های پیشنهادی بِین عبارت بودند از: جایزه برای دستگیری یا کشتن جرونیمو، افزودن یک قاضی دیگر به دادگاه عالی منطقه و پاداش برای ایجاد چاه های آرتزین. جمهوری خواهان به اتفاق آرا، بِین را برای دومین دوره در سال ۱۸۸۶ کاندیدا کردند. خط مشی حزب منطقه، دولت کلیولند را به دلیل حمایت بیش از حد از وال استریت مورد انتقاد قرار داد، آنها خواستار پرداخت حقوق بازنشستگی به سربازان ارتش اتحادیه و ممنوعیت ورود مهاجران چینی بودند. بِین از رقیب دموکرات خود، مارکوس ای اسمیت، با آرای ۴۴۷۲ به ۶۳۵۵ شکست خورد. وفات. بِین پس از ترک خدمت، به کار استخراج معدن در آریزونا بازگشت. در سال ۱۸۸۹، او کاندیدای احتمالی برای فرمانداری بود، اما به خاطر نارضایتی همسرش از زندگی در منطقهٔ مرزی و نگرانی های مالی، از انتخابات کناره گیری کرد. بِین در سال ۱۸۹۰ به نیویورک سیتی نقل مکان کرد، با این حال، یک آدرس و نشانی قانونی در آریزونا داشت. او تا پایان عمرش در
نیویورک ماند، اما برای انجام کارهای تجاریش، بارها به غرب سفر کرد. بِین در اول فوریه ۱۹۰۴ درگذشت و در گورستان گرین وود در بروکلین به خاک سپرده شد.