Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ال دموکرات را سرنگون و رژیم راستگرای گوستاو ریتر فون کار را جایگزین آن کرد. در بقیه نقاط رایش، فرماندهان نظامی حتی با وجود بی طرفی کلامی در مورد کودتا، کم و بیش آشکارا با کودتاگران همدلی می کردند. رده های بالای بوروکراسی هنوز تحت سلطه کسانی بودند که در زمان امپراتوری به موقعیت های خود رسیده بودند و اکثر آنها با کودتا همراه بودند. در استان های شرقی نیز مسئولین و نهادهای اداریاز کاپ و لوتویتز حمایت کرد. دولت سوسیال دموکرات از برلین به درسدن نقل مکان کرد و امیدوار بود که از ژنرال مایرکر پشتیبانی لازم را دریافت کنند، اما کودتاچیان از برلین به او دستور داده بودند که آنها را به «بازداشت حفاظتی» برساند و بنابراین اعضای دولت به اشتوتگارت رفتند. اعلامیه کابینه در ۱۳ مارس، که از کارگران آلمانی خواسته شده بود از طریق اعتصاب عمومی کودتاچیان را شکست دهند، با موفقیت عظیمی روبرو شد و از حمایت گسترده طبقه کارگر برخوردار شد. احزاب متمایل به دولت تحت سلطه سوسیال دموکرات ها همانند حزب سوسیال دموکرات مستقل (USPD) و حزب دموکرات، به فراخوان اعتصاب در همان روز پیوستند. حزب کمونیست آلمان (KPD) یک روز بعد به اعتصاب کنندگان پیوست. در
برلین، اعتصاب در ۱۴ مارس آغاز شد و تا روز بعد در سراسر رایش گسترش یافت. این اعتصاب بزرگترین اعتصاب در تاریخ آلمان بود که در آن دوازده میلیون نفر شرکت کردند. کشور فلج شد و در برلین گاز، آب و برق قطع شد. آدولف هیتلر که با اعضای همبستگی ملی در تماس بود و خواهان کمک به کودتاچیان بود توسط ارتش از مونیخ به برلین منتقل شد. خلبان پرواز او رابرت فون گرایم بود که بعدها هیتلر او را به عنوان آخرین فرمانده لوفت وافه منصوب کرد. او به اشتباهی در فرودگاهی در خارج برلین فرود آمد و در آنجا با کارگران اعتصابی روبرو شد و بنابراین مجبور به تغییر چهره شد. سرانجام هیتلر توانست به همراه دیتریش اکارت پرواز خود را به برلین ادامه دهد. این دو بعد از ورود به برلین بلافاصله به دفتر صدارت عظمای رایش رفتند تا با ولفگانگ کاپ ملاقات کنند. ایگناز تربیچ لینکلن به ملاقات هیتلر و اکارت رفت و به آنها گفت که کاپ فرار کرده و کودتا شکست خورده است. سقوط کودتا. با فلج شدن کشور، کاپ و لوتویتز نتوانستند حکومت کنند. در برلین، ارتباط بین واحدهای نظامی فقط از طریق پیک بود. کارمندان در اعتصاب بود و خبری از روزنامه نبود. اعلامیه های درخواست از کارگران برای با
زگشت به کار، وعده های انتخابات جدید و حتی تهدید به مجازات اعدام برای اعتصاب کنندگان بی نتیجه ماند و کودتا در ۱۷ مارس، چهار روز پس از شروع آن، سقوط کرد. کاپ معاون صدراعظم شیفر و اعضای دولت ایالتی پروس را در ۱۳ مارس تحت بازداشت حفاظتی قرار داده بود اما مجبور شد آنان را روز بعد آزاد کند و در ۱۵ مارس مذاکرات آغاز شد. نمایندگان راست دموکراتیک، اسکار هرگت و گوستاو اشترزمان نیز در مذاکرات شرکت کردند. چهار حزب بزرگ راست میانه (حزب دموکراتیک، حزب مرکزی آلمان، حزب خلق آلمان و حزب ملی خلق آلمان) توافق کردند که تهدید اصلی اکنون «بلشویسم» است و آنها باید ارتش افسران را «تحت فرمان خود درآوردند». سرنگونی کاپ و لوتویتز نامطلوب تلقی می شد، اما از آنان خواسته شد که به طور داوطلبانه استعفا دهند. چهار حزب با حمایت برخی از سوسیال دموکرات هایی که در برلین باقی مانده بودند، پیشنهاد کردند که در صورت استعفای کاپ و لوتویتز، انتخابات تازه، تغییر کابینه و عفو برای همه شرکت کنندگان در کودتا در نظر گرفته خواهد شد. کودتاچیان فقط پیشنهاد استعفای کاپ را ارائه دادند و لوتویتز سعی کرد یک روز دیگر به عنوان رئیس یک دیکتاتوری نظامی باقی بماند، با
این حال فرماندهان نظامی به او پشت کردند. آنها در غیاب ابرت که مسئول امور دولت بود به شیفر پیشنهاد کردند که زکت را به عنوان رئیس رایشسور منصوب کند که شیفر تخت نام ابرت این پیشنهاد را پذیرفت. لوتویتز در روز ۱۸ مارس استعفای خود را ارائه کرد، شیفر از طرف ابرت استعفای او را پذیرفت و حقوق بازنشستگی کاملی را به او اعطا کرد. شیفر همچنین پیشنهاد کرد تا زمانی که مجلس ملی در مورد عفو عمومی تصمیم بگیرد، پابست و لوتویتز باید کشور را ترک کنند و حتی به آنها پاسپورت و پول جعلی پیشنهاد داد. عواقب. لیتون در سال ۲۰۰۹ نوشت: "در نگاه اول، سقوط "کودتای" کاپ می تواند به عنوان یک موفقیت بزرگ برای جمهوری وایمار تلقی شود. جمهوری توانسته بود در شش روز بحران، حمایت مردم برلین را حفظ کند و عملاً در برابر تهدید بزرگ راست افراطی از خود مقاومت نشان دهد.» از جمله نارضایتی های کاپ و طرفدارانش علیه دولت این بود که مجلس ملی، که به طور موقت انتخاب شده بود فعالیتی شبیه به رایشستاگ داشت و به نظر می رسید که این مجمع ممکن است قانون اساسی را برای انتخابات پیش رو تغییر دهد و رایشستاگ را بجای عموم مردم مسئول انتخاب رئیس جمهور رایش کند. بعد از کودتا در
نتیجه وعده های داده شده به کودتاچیان، مجلس ملی در ماه آوریل منحل شد و تاریخ برگزاری انتخابات عمومی برای اولین دوره رایشستاگ بعد از انقلاب تا ۶ ژوئن عقب انداخته شد تا مردم آلمان بتوانند نظرات خود را در مورد معاهده ورسای در این انتخابات منعکس کنند. هرگونه تلاش برای تغییر روش انتخابات ریاست جمهوری رایش نیز ممنوع شد. در انتخابات رایشستاگ در ۶ ژوئن، تعداد آرای حزب سوسیال دموکرات آلمان و حزب دموکرات در مقایسه با انتخابات ژانویه ۱۹۱۹ بیش از نصف کاهش یافت، این در حالی بود که آرای حزب راست افراطی ملی خلق آلمان (DNVP) (که رای دهندگان آن بعدها سرانجام به سمت حزب نازی رفتند) و حزب چپگرای رادیکال سوسیال دموکرات مستقل به طور قابل توجهی افزایش یافت. ائتلاف وایمار اکثریت خود را در پارلمان از دست داد و دیگر هیچگاه نتوانست دولت تشکیل دهد. اثر کودتای کاپ-لوتویتز در سایر نقاط آلمان ماندگاری بیشتری از برلین داشت. در برخی از مناطق کشور، اعتصاب به شورش های مسلحانه ختم شده بود. این خشونت ها بیشتر از جانب فرماندهان نظامی محلی بودند که از دولت جدید حمایت کردند و شورشیان ها را دستگیر می کردند. در تورینگن و زاکسن، ارتش وارد عمل شد و کا
رگران را پس از درگیری های خونین شکست داد. در روهر، کارگران پیروز شدند و حتی پس از فروپاشی کودتا در برلین عقب ننشستند. در نتیجه آنچه به عنوان قیام روهر شناخته شد، ارتش سرخ روهر که از کارگران انقلابی تشکیل شده بود حملات خود را آغاز کرد. این ارتش در ۱۷ مارس دورتموند، در ۱۸ مارس هام و بوخوم و در ۱۹ مارس اسن را به اشغال خود درآورد و باعث شد که فرماندهان ارتش محلی در مونستر دستور عقب نشینی بدهند. منطقه روهر تا ۲۲ مارس تحت کنترل کارگران انقلابی بود. دولت قانونی ابرت در ۲۰ مارس به برلین بازگشت و خواستار پایان اعتصاب عمومی شد. او برای دستیابی به این هدف، امتیازاتی را به اتحادیه ها ارائه کرد که برخی از آنها صادقانه به نظر نمی رسیدند. اتحادیه ها (ADGB , Afa-Bund و DBB) خواستار ایجاد یک دولت جدید متشکل از حزب سوسیال دموکرات و حزب سوسیال دموکرات مستقل به رهبری کارل لگین شدند، اما یک دولت جدید مبتنی بر ائتلاف وایمار اکثریت را در مجلس ملی بدست آورد و هرمان مولر جایگزین بائر در مقام صدراعظم رایش شد. پس از آن که اتحادیه ها اعتصاب را در ۲۲ مارس به پایان رساندند، دولت سعی کرد با کارگرانی که از زمین گذاشتن سلاح خودداری کردند، مذ
اکره کند. هنگامی که مذاکرات شکست خورد، شورش در روهر توسط رایشسور و "فریکورپس" در اوایل آوریل ۱۹۲۰ سرکوب شد. صدها نفر کشته شدند، که بسیاری از آنها در اعدام های خودسرانه به قتل رسیدند. کشتارها توسط نیروهایی انجام شد که در کودتا نقش داشتند همانند بریگارد دریایی ارهارت. شاید بی دلیل نبود که در سال های ۱۹۱۸ و ۱۹۱۹ چپ گرایان دولت ابرت را متهم می کردند که در سمت دشمنان کارگران و جمهوری ایستاده است. نوسکه پس از شکست کودتا، کاپ، پابست و ارهارت را به عنوان مسئول معرفی کرد. اکثر کودتاچیان مشمول عفو شدند و در ۲ اوت ۱۹۲۰، رایشستاگ قانونی را تصویب کرد که جنایات ارتکابی در جریان کودتا و متعاقب آن در جریان قیام روهر را تبرئه می کرد. از ۷۰۵ پرونده ای که علیه غیرنظامیان مطرح شد، فقط پیگرد قانونی فون یاگو با صدور حکم مجرمانه به پایان رسید. "اعضای فرایکورپس" و رایشسور مشمول قانون نظامی بودند و از ۷۷۵ دادگاه رسیدگی به جرم نظامیان، ۴۸۶ پرونده مختومه اعلام شد. ۴۸ افسر از سمت خود برکنار شدند، ۶ افسر استعفا دادند و بقیه مشمول اقدامات انضباطی خفیف شدند. "بریگاد تفنگداران دریایی ارهارت" در می ۱۹۲۰ منحل شد، اما اکثر اعضای آن اجازه یافتن
د به رایشسور بپیوندند که در آنجا سمت های بالایی را بدست آوردند. دادگاه ها نسبت به اعضای ارتش سرخ روهر که بسیاری از آنها به حبس های طولانی مدت محکوم شدند بسیار سخت گیرانه تر برخورد کردند. کاپ در ۱۶ آوریل در سوئد دستگیر شد اما به آلمان برگردانده نشد. او داوطلبانه در آوریل ۱۹۲۲ به آلمان بازگشت و در همان سال در زندان در حالی که منتظر محاکمه بود درگذشت. لوتویتز در سال ۱۹۱۴ در جریان عفو خود به آلمان بازگشت. گوستاو نوسکه در ۲۲ مارس با فشار اتحادیه ها مجبور به استعفا شد زیر بسیاری از اعضای حزب سوسیال دموکرات تصور می کردند که او در برابر کودتاچیان قاطعیت لازم را نداشته اشت. اتو گسلر به عنوان وزیر دفاع جانشین نوسکه شد. ژنرال راینهارت نیز به دلیل اعتراض به برکناری نوسکه استعفا داد. وزیر اعظم سابق عثمانی طلعت پاشا، عامل اصلی نسل کشی ارامنه، پس از جنگ در برلین مخفی شده بود و در کنفرانس مطبوعاتی حاضر شد تا از کودتاچیان به دلیل بی عرضگی انتقاد کند. بنای یادبود مردگان مارس. بین سالهای ۱۹۲۰ و ۱۹۲۲ بنای یادبودی به افتخار کارگرانی که در پی کودتای کاپ کشته شدند در گورستان مرکزی وایمار برپا شد. این یادبود به سفارش وایمار که مسابق
ه ای را برای انتخاب یک طرح برگزار کرد، انجام شد. این بنا بر اساس نقشه های ارائه شده توسط دفتر معماری والتر گروپیوس ساخته شد. گرچه گروپیوس گفته بود که باوهاوس باید از نظر سیاسی بی طرف بماند، اما موافقت کرد که در پایان سال ۱۹۲۰ در مسابقه هنرمندان وایمار شرکت کند. این بنا در فوریه ۱۹۳۶ توسط نازی ها ویران شد. آنها از نظر سیاسی به آن اعتراض کردند و آن را نمونه ای از " هنر منحط " دانستند. منابع. منابع
تلبی وودین () یک داروی ضد ویروسی است که در درمان عفونت هپاتیت ب به کار می رود. این دارو توسط شرکت داروسازی سوئیسی نوارتیس با نام های تجاری Sebivo (اتحادیه اروپا) و Tyzeka (ایالات متحده آمریکا) به بازار عرضه می شود. کارآزمایی های بالینی نشان داده اند که این دارو به طور قابل توجهی مؤثرتر از لامیوودین یا آدفوویر است و احتمال کمتری ایجاد مقاومت دارد. با این حال، جهش مقاومت به HBV M204I (تغییر از متیونین به ایزولوسین در موقعیت 204 در حوزه رونوشت معکوس پلیمراز هپاتیت ب) یا L180M+M204V با مقاومت به تلبی وودین مرتبط است. تلبی وودین یک آنالوگ بتا-L-نوکلئوزید تیمیدین مصنوعی و ایزومر L تیمیدین است. تلبی وودین تکثیر DNA ویروس هپاتیت ب (HBV) را با پایان دادن به زنجیره مختل می کند. با نوکلئوتید طبیعی تنها با توجه به محل قند و بخش های پایه متفاوت است، و مانند دئوکسی نوکلئوزیدهای طبیعی، یک پیکربندی چرخشی در مقابل یک پیکربندی چرخشی راستگرد به خود می گیرد. این دارو به صورت خوراکی در دوز ۶۰۰ میلی گرم یک بار در روز با یا بدون غذا مصرف می شود. در سال ۲۰۱۶، نوارتیس یک اخطار توقف برای Tyzeka ارسال کرد
تیا لین بالارد (به ؛ زادهٔ ) یک صداپیشه و کارگردان ای دی آر آمریکایی ملحق با فانیمیشن می باشد.
سیلوی لاوفیدوتیر (؛ با نام تولد لوکی) شخصیتی تخیلی است که توسط سوفیا دی مارتینو در دنیای سینمایی مارول به تصویر کشیده شده است. این شخصیت تا حدی بر پایهٔ شخصیت های لیدی لوکی و سیلوی لوشتون از مارول کامیکس ساخته شده است. او یک نسخهٔ جایگزین از لوکی است که به او کمک می کند تا اختیارات واریانس زمانی در مجموعهٔ تلویزیونی "لوکی" (۲۰۲۱–اکنون) را نابود کنند. او امیدوار است که واریانس زمانی را نابود کند و به دلیل اقدامات انجام شده توسط واریانس زمانی در اوایل زندگی خود، جهان را از خط زمانی مقدس «آزاد» کند. او خود را مأمور دنیای خودش تلقی می کند. او بعداً مجبور می شود تا از سال ۲۰۱۲ با یک نوع دیگر لوکی دوست شود و سپس احساسات عاشقانه ای بین آن ها شکل می گیرد. این شخصیت با وجود تردیدهای اولیه به دلیل سردرگمی در مورد هویتش، در میان منتقدان و طرفداران با استقبال مثبتی روبرو شد.
کلروپنت آمین کبالت کلرید نمک دی کلریدِ کمپلکس شیمیایی [Co(NH۳)۵Cl]۲+ است. این نمک بنفش-قرمز، دیامغناطیس و محلول در آب است. این ترکیب به لحاظ علمی و تاریخی مورد توجه بوده است. سنتز و واکنش ها. نمک به وسیله یک فرایند دو مرحله ای با اکسید کردن محلول کبالت کلرید و آمونیاک شروع می شود. سپس این واسطه گرم می شود تا کمپلکس با یکی از لیگاندهای کلریدِ کره بیرونی ایجاد شود: دی کاتیون [Co(NH۳)۵Cl]۲+ به صورت ایده آل تقارن C۴v دارد. در یک محلول آبی، کلروپنتاآمین کبالت(III) کلرید، کمپلکس آکوپنت آمین را بازآرایی می کند. با سولفوریک اسید غلیظ، کلروپنتاآمین کبالت(III) کلرید، کمپلکس هیدروژن سولفات [Co(NH۳)۵OSO۳H]۲+ را تشکیل می دهد.
تانک سبک ام کی ۸ که با نام هری هاپکینز نیز شناخته می شود، یک تانک سبک بریتانیایی بود که در میانه دهه ۱۹۴۰ طراحی و تولید و در جنگ جهانی دوم به کار برده شد. طراحی و توسعه. تانک سبک ام کی ۸ در سال ۱۹۴۱ به عنوان نسخه ارتقا یافته تانک سبک ام کی ۷ تترارک توسط ویکرز طراحی شد. سه پیش نمونه که از شاسی و قطعات مکانیکی ام کی ۷ استفاده می نمودند اما بدنه و برجک اصلاح شده چند وجهی جهت دفع بهتر گلوله های دشمن در آن ها به کار برده شد، تولید گردید. حداکثر ضخامت زره افزایش یافت و فرمان خودکار هیدرولیکی در آن نصب گشت. جزئیات بسیار دیگری نیز بهبود داده شد. شرکت مترو-کمل تولید این تانک را آغاز و سفارش ۹۹ دستگاه از آن را تا سال ۱۹۴۴ تکمیل نمود. از شاسی ام کی ۸ به عنوان پایه توپ خودکششی آلکتو استفاده شد. در این مدل برجک تانک حذف و اتاقک آن اصلاح گردید و یک هویتزر ۹۵ میلی متری بر روی آن نصب گشت. تاریخچه عملیاتی. ام کی ۸ هیچگاه وارد خدمت نشد چرا که تا سال ۱۹۴۴ نیاز بریتانیا به تانک های سبک تنها به عملیات های هوابرد محدود گشته و ذخایر "تترارک" بدان منظور کافی بود.
نیل گوردون (; – ) شیمی دان آمریکایی و بنیانگذار مجله آموزش شیمی بود.
مجله آموزش شیمی یک مجله دانشگاهی ماهانه با داوری همتا است که در دو نسخه چاپی و الکترونیکی موجود است. این مجله توسط بخش آموزش شیمی انجمن شیمی آمریکا از سال ۱۹۲۴ منتشر می شود. موسس این نشریه شیمی دان آمریکایی، نیل گوردون بود. این مجله تحقیقاتی، موضوعات مربوط به آموزش شیمی را پوشش می دهد و مخاطبان هدف آن شامل مربیان شیمی از دوره راهنمایی تا مقطع کارشناسی ارشد و برخی از دانشمندان در صنایع هستند.
کتاب شناسی کلارا زتکین فهرستی از آثار کلارا زتکین (۵ ژوئیه ۱۸۵۷-۲۰ ژوئن ۱۹۳۳) نظریه پرداز مارکسیست، کمونیست، سوسیالیست و عضو هیئت رئیسه حزب سوسیال دموکرات آلمان بود. زتکین مدافع حقوق زنان و از رهبران جنبش بین المللی زنان بود و بر همین اساس در سال ۱۹۱۱، یکی از بنیانگذاران هشت مارس به عنوان روز جهانی زن شد. او رفیق رزا لوکزامبورگ و جزو فعالان تشکیل فراکسیون اسپارتاکیست ها و حزب کمونیست آلمان ۱۹۱۸ بود.
سعادت نامه یا روزنامه غزوات ھندوستان ، کتابی است به زبان فارسی ظاھراً قدیمی ترین متن تاریخی در بیان سوانح بخشی از احوال تیمور ست۔ تاریخ. سعادت نامه یا روزنامه غزوات ھندوستان ظاھراً قدیمی ترین متن تاریخی در بیان سوانح بخشی از احوال تیمور ست۔ کارل استوری، فلیکس تائور و ھانس روبرت رویمر و سعید نفیسی و عباس زریاب و احمد منزوی به این تألیف اشارہ کردہ اند و بنا بر بعضی از آن پژوھشھا نظام الدین شامی اغلب مندوجات این کتاب را در ظفر نامه ٔ خود وارد کردہ و از آنجا به زبدۃ التواریخ حافظ ابرو و کتب دیگر رسیدہ است۔ &lt;br&gt;این متن تاریخی مھم، چنانکه نام مصطلح شدہ بر آن گویای مندرجاتش می باشد مربوط می شود به گزارش روزانه از وقایعی که در جنگھای امیر تیمور گورکان در هندوستان روی دادہ بودہ است۔ تیمور در غرّۂ ذیحجه سال ۸۰۰ در حدود کابل (سرحدّ با ھندوستان) بود که قصد بلاد ھندوستان کرد و مآلاً به جنگھایی در آنجا پرداخت که تا اوائل رجب ۸۰۱ دامنه یافت۔ مؤلف کتاب (غیاث الدین علی یزدی) بازگشت او را به کابل ھشتم رجب ۸۰۱ ضبط کردہ است۔ سبب تألیف. مؤلف در خطبه ٔ کتاب نوشته است ’’چون دارالعبادۂ یزد به مَقْدَم عالی یکی از مقربان حضرت و
چاکران صادق نیت مشرّف گشت۔ حکم صادر شد که جھت تاریخ بعضی از حروب که بندگی حضرت جھانگشایی را اتفاق افتادہ دیباچه ٔ فارسی نویسد و فتوحات متواتر که از مبدأ عھد باز کرامت شد در فصلی مفرد مجملاً قلمی کردہ بعد ذلک روزنامه ٔ غزوات هندوستان پیش گرفته جنگنامه به عبارتی از تکلف دور و به فھم نزدیک علی التفصیل شرح دھد‘‘۔ بنا بر این کتاب در شھر یزد تألیف شدہ۔ این پدر و پسر از مردم یزد بودہ اند و بطوری که در عبارات خطبه و رقم پایانی نسخه ٔ مذکور دیدہ می شود پدر مؤلف ملقب به جمال الاسلام بودہ است۔ او ھمان معین الدین جمال الاسلام است که در تواریخ یزد نامش آمدہ است۔ مؤلف کتاب. مؤلف نام خود را در ضبطه علی بن جمال الاسلام آوردہ است۔ ولی در رقم پایانی نسخه ٔ تاشکند لقبش غیاث الدین به ضبط درآمدہ و نام فرزندش مولانا شھاب الدین محمد منشی ذکر شدہ است۔ زمان تألیف کتاب و نام آن. غیاث الدین علی در دو جای کتاب به سال سی و یکم سلطنت امیر تیمور گورکان اشارت درد و از آنھا می توان زمان تألیف را مشخص کرد۔ یکی این عبارت است در فصل مربوط به فتحھای تیمور که می نویسد: ’’چون خورشید به خنجر و سنان ھمراھی گزید تا دولت بیدار و اقبال پایدار کمر خدمت
در میان بست و اقالیم عالم و ممالک جھان در عرض سی و یک سال برو مقرر شد‘‘۔ مورد دیگر این عبارت است: ’’صورت حال آنکه چون در سال سی ویکم از عھد سلطنت و پادشاھی، اقالیم و ممالک آفاق در تصرف بندگی حضرت صاحب قرانی آمدہ بود و به مستقر عزّ و دولت مراجعت فرمود‘‘۔ چون جلوس تیمور در سال ۷۷۱ بودہ است بنا بر این باید آغاز به تألیف کتاب را سال ۸۰۲ دانست، یعنی یک سال بعد از بازگشت تیمور از ھند و دو سالی پیش از اینکه حکم بر نگارش ظفر نامه ٔ نظام الدین شامی رفته باشد۔
وینستون برایانت (؛ ) سیاست مدار اهل ایالات متحده آمریکا است.
نیل هارتیگان (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل ایالات متحده آمریکا است.
ماریو کومو (؛ – ) سیاست مدار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
ریچارد بی. اوگیلوی (؛ ۲۲ فوریه ۱۹۲۳ – ۱۰ مه ۱۹۸۸ (سن ۶۵)) سیاست مدار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون پرپل هارت شده است.
ایمی لی اکتون (Amy Leigh Acton) (نام خانوادگی پدری: استرنز؛ ۱۹۶۵/۱۹۶۶)، یک پزشک و محقق سلامت عمومی اهل آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۰ میلادی به عنوان مسئول اداره بهداشت ایالات اوهایو خدمت نمود. اکتون در واکنش ایالات اوهایو به پاندمی کووید-۱۹ نقش اساسی را ایفا نمود. اوایل زندگی و تحصیلات. اکتون در خانواده استرنز با نام خانوادگی امی استرنز متولد شد، در منطقه شمالی یانگزتاون در ایالت اوهایو بزرگ شد و «در مدت ۱۲ سال در ۱۸ مکان مختلف زندگی کرد، از جمله در زیر یک چادر زمانیکه وی بی خانمان بود». وی در مصاحبه با شبکه WKBN در یانگزتاون گفت که همسایه های ناآشنا به وی و برادرش غذای صبح می دادند «چون آنها می دانستند که ما گرسنه هستیم» و همچنین «از سوی دیگر مردم اجازه نمی دادند کودکانشان با ما بازی کند چون ما کثیف بودیم و بوی بد می دادیم». وی همچنین در مصاحبهٔ ۲۰۱۹ توصیف کرد که پس از جدا شدن والدینش، زمانیکه با مادر خود زندگی می کرد مورد بی توجهی و سوء استفاده قرار می گرفت. زمانیکه او در کلاس هفتم بود یکجا با پدر خود در یک محیط با ثبات تر زندگی می کرد و هنگامیکه در «دبیرستان عالی آزادی» درس می خواند، عضو «جامعه افتخار
ملی» و «ملکه هوم کامینگ» بود. وی به دانشگاه ایالتی یانگزتاون راه یافت و مدرک دانشگاهی خود را در رشته پزشکی، از «کالج پزشکی دانشگاه های شمال شرقی اوهایو» در ۱۹۹۰ میلادی بدست آورده و تلاش کرد تا راهش را به کالج باز کند. وی دوران پزشکی مقیم (رزیدنسی) خود را در طب اطفال و طبابت پیشگیرانه تکمیل نمود. او توانست مدرک ارشد خود را در رشته سلامتی عمومی از دانشگاه ایالتی اوهایو بدست آورد. وی دوره های پزشکی مقیم خود را در کالج پزشکی آلبرت اینشتین و «بیمارستان اطفال نشن واید» به اتمام رسانید. حرفه. اکتون به عنوان دستیار استاد در دانشگاه ایالتی اوهایو، سلامتی عمومی را تدریس کرد. وی به عنوان مدیر کمک هزینه تحصیلی در «بنیاد کلمبوس» کار کرد. او رئیس پروژه LOVE بود (عاشق کودکان خود باشیم، به موقع واکسینه کنیم). اکتون در ۲۰۰۸ زمانیکه معروف به «امی بیچ» بود به عنوان داوطلب در ستاد انتخاباتی باراک اوباما کار کرد و یک گروه ایمیلی که آنرا «باکسلی، بلی ما می توانیم!» نامید در my.BarackObama.com ساخت و رویدادهای ستاد انتخاباتی را با استفاده از فیسبوک منتشر کرد. فرماندار اوهایو مایک دواین در فوریه ۲۰۱۹ میلادی وی را به عنوان گزینه آخر
کابینه، به عنوان رئیس دپارتمان سلامت انتخاب کرد. فرایند جستجو بسیار طولانی بود چون دی واین می خواست یک فرد مناسب هنگام بحران مسئولیت را برعهده داشته باشد. اکتون اولین زنی بود که این مسئولیت را بر عهده داشت. متصدیان قبلی یک حقوقدان و یک رئیس بازاریابی بودند؛ دی واین بیان کرد که ما باید «در مورد اینکه چه کسی را به این ریاست بگماریم مجدد فکر کنیم». پاندمی کووید-۱۹. اکتون در ۲۰۲۰ قبل و در جریان پاندمی کووید-۱۹ به فرماندار مایک دی واین در مورد کووید-۱۹ توصیه نمود و دی واین نخستین شهردار ایالات متحده بود که مدارس را بست و گردهمایی ها را به کمتر از ۱۰۰ نفر محدود نمود، با در نظر داشت این حقیقت که در آن زمان اوهایو تنها سه مورد تأیید شده کووید داشت. اوهایو همچنین نخستین ایالتی بود که می خانه ها و رستوران ها را بست، در حالیکه تنها کمتر از ۴۰ مورد تأیید شده کووید داشت. اکتون بلافاصله بعد از اینکه پیش بینی نمود ۵ مورد تأیید شده در اوهایو در واقع به معنای ۱۰۰٬۰۰۰ مورد حقیقی است، این خبر را در سطح ملی پخش کرد. وی در اواسط ماه مارچ پیش بینی نمود که موارد در اواخر آپریل تا اواسط می به اوج خود خواهد رسید. وی در ۱۲ مارچ گفت،
«این چیزی خواهد بود که این نسل بخاطر خواهد سپرد». رهبر اقلیت های مجلس اوهایو «امیلیا سکایس» وی را «MVP واقعیِ واکنش اوهایو به ویروس کرونا» خواند. «"دایتون دیلی نیوز"» وی را به عنوان «چهره معتمد اوهایو در جریان پاندمی» عنوان کرد. اکتون طرفدار به تأخیر افتادن «ریاست اولیه دموکراتیک ۲۰۲۰» اوهایو بود که تا ۱۷ مارس ۲۰۲۰ به تأخیر افتاد. یک روز قبل از انتخابات، شهردار دی واین اعلام کرد که انتخابات لغو شده است، تنها یک قاضی می توانست فرمان دهد که وی صلاحیت این کار را ندارد. پس از آن اکتون دستور داد تا اماکن رأی دهی به دلیل وضعیت اضطراری سلامتی عمومی بسته شود. بعد از آن مشخص گردید که انتخابات برای کسانیکه در رأی دهی اولیه شرکت نکرده بودند کاملاً از طریق پست و به طور غیابی صورت می گیرد. CNN در آوریل ۲۰۲۰ وی را «نسخه ایالت شاه بلوط از دکتر آنتونی فاوچی روراست» خواند. در ۱ آپریل، گزارش شده است که شهردار دیواین «به پرسش های مشخصی که از اکتون در مورد ویروس و شیوع آن در جریان مصاحبه دیلی نیوز پرسیده شد سریعاً احترام گذاشته» و «به اهالی اوهایو اعلام نمود که تصمیمات ایالت مبتنی بر علم است». در ماه می ۲۰۲۰، گروهی متشکل از ۳۵ ع
ضو باشگاه بدنسازی بر علیه اداره بهداشت اوهایو، اکتون و اداره سلامت «شهرستان لیک» در رابطه به محدودیت های سلامتی مرتبط با ویروس کرونا اقامه دعوی نمودند و این شکایت باعث شد تا قاضی «یوگین لوچی» از دادگاه عمومی شهرستان لیک یک حکم قضایی ابتدایی را صادر نموده و ایالت را از «وضع جرایمی که صرفاً برای عدم پیروی از دستور رئیس» روی باشگاه های بدنسازی «تا زمانی که آنها مطابق با مقررات ایمنی قابل تطبیق فعالیت می نمایند» منع نماید. ایالت در حال استیناف خواهی است؛ اما مدعیان با وجود برنامه های دی واین برای باز نمودن مجدد باشگاه های بدنسازی به فشارهای خود ادامه می دهند. معترضین با آغاز ماه می ۲۰۲۰ شروع به اعتراض در درب منزل اکتون در کلمبوس و ظاهر شدن در کنفرانس های خبری نمودند. به امنیت اکتون توجه بیشتر صورت گرفت. انتقادات متمرکز بر سیاست های وی بود، اما سیاست وی و اینکه او یک یهودی بود نیز در مسائل دخیل گردید. مجلس سنای اوهایو در ۲۰ می ۲۰۲۰ پیشنهادی که از جانب جمهوری خواهان مجلس ایالتی پیشنهاد شده بود (و در مجلس تقریباً تمامی جمهوری خواهان به آن رأی داده بودند) و طبق آن صلاحیت دی واین اکتون محدود می گردید و دستورهای اداره
بهداشت اوهایو تا ۱۴ روز معتبر می بود و تمدید آن مستلزم تأیید توسط کمیته مشترک حقوقی ایالت می شد، را به اتفاق آرا رد نمودند. بعد از اینکه نمایندگان جمهوری خواه در مجلس اوهایو لوایحی را به منظور محدود کردن صلاحیت های وی برای مدیریت پاندمی معرفی نمودند، وی نگران شد تا مجبور به امضای دستور سلامتی گردد که ممکن است سوگند بقراطی خود را نقض کند. وی در ۱۱ ژوئن ۲۰۲۰ از سمت خود استعفا داد و به عنوان مشاور ارشد سلامت اداره دی واین مقرر گردید. پس از وی لینس هایمس به عنوان رئیس مقطعی مقرر گردید. وی در اوایل اوت ۲۰۲۰ اعلام کرد که سمت خود به عنوان مشاور اداره را ترک کرده است. وی بعد از اینکه از شغل خود استعفا داد، دوباره به کار خود در بنیاد کلمبوس برگشت. اکتون در ۴ فوریه ۲۰۲۰ میلادی از موضعیت خود در بنیاد کلمبوس کناره گیری کرد چون تصمیم داشت در انتخابات ۲۰۲۲ مجلس سنا بجای راب پورتمن شرکت نماید. هرچند، اکتون تصمیم گرفت تا در انتخابات آوریل ۲۰۲۱ شرکت نکرده و از اهالی اوهایو برای «حمایت فوران گونه» آنها سپاسگزاری کرد. زندگی شخصی. اکتون در ۲۰۱۰ با «اریک اکتون» که معلم مدرسه متوسطه و مربی دو و میدانی بود، ازدواج کرد. این زوج در ب
کسلی زندگی کرده و شش فرزند دارند. وی یهودی است. او قبلاً با «داگلاس بیچ» ازدواج کرده بود و حاصل ازدواج آنها سه فرزند بود.
فاطمه اسدی (زادهٔ ۱۱ مرداد ۱۳۳۹ – درگذشتهٔ ۸ شهریور ۱۳۶۱) یک زن کرد ایرانی بود که به گفته رسانه های حکومت ایران، به دست حزب دموکرات کردستان ایران شکنجه و کشته شد. حزب دموکرات کردستان مسئولیت کشته شدن او را رد کرد و حکومت ایران را به جعل گزارش و دروغ متهم کرد. حزب دموکرات کردستان، شوهر او را بازداشت کرده بود و فاطمه اسدی را وادار کرده بود تا برای آزادی او نزد آن ها برود. پس از آن، او ناپدید شد و پیکرش ۳۹ سال بعد در جریان عملیات کاوش پیکر کشته شدگان جنگ ایران و عراق در ۱۷ آبان ۱۴۰۰ در ارتفاعات چهل چشمه پیدا شد. او از سوی رسانه های ایرانی «شهید» خطاب شد. زندگی. فاطمه اسدی در ۱۱ مرداد ۱۳۳۹ در روستای باقرآباد از توابع شهرستان دیواندره در استان کردستان ایران به دنیا آمد. شوهر او به درخواست سپاه پاسداران برای روستای حسین آباد سنندج یک چاه حفر کرد. حزب دموکرات کردستان ایران او را به جاسوسی برای سپاه متهم کرد. او به همین بهانه به دست نیروهای نظامی حزب دموکرات کردستان به زندان دوله تو منتقل شد. آن ها در برابر آزادی اش ۲۰۰ هزار تومان از او خواستند که فاطمه اسدی، همسر او، با فروش وسایل خود آن را جمع کرد؛ اما نیروهای نظام
ی حزب دموکرات کردستان او را در حین تحویل پول بازداشت کردند و یک ماه او را مورد آزار و اذیت و شکنجه قرار دادند و سپس، او را با شلیک گلوله کشتند. حزب دمکرات کردستان این ادعاها را رد و آن را نادرست خواند. پیکر فاطمه اسدی در ۱۷ آبان ۱۴۰۰ در جریان عملیات کاوش پیکر کشته شدگان جنگ ایران و عراق در ارتفاعات چهل چشمه پیدا شد. برای تعیین هویت وی از آزمایش دی ان ای استفاده شد؛ این اولین باری بود که برای شناسایی قربانیان ترور در ایران از آزمایش دی ان ای استفاده می شد. مراسم خاکسپاری. خاکسپاری پیکر فاطمه اسدی در ۲۱ آبان ۱۴۰۰ در حرم امام رضا و روز بعد، در حرم فاطمه معصومه برگزار شد. خاکسپاری دیگری برای وی در ۲۵ آبان ۱۴۰۰ با حضور مردم از میدان آزادی سنندج به سمت آرامگاه وی در زیارتگاه بی بی هاجره خاتون برگزار شد. دستگیری همسر. شغل شاه محمد محمودی چاه کنی بوده است. در سال ۱۳۶۱، شاه محمد محمودی به درخواست مسئولین جهاد سازندگی، دست به حفر چاه برای تأمین آب شرب روستای حسین آباد، سنندج می زند. نیروهای حزب دموکرات به دنبال این اقدام شاه محمد، به وی لقب جاسوس دادند و شاه محمد را اسیر و سپس به زندان دوله تو با ریاست مصطفی هجری منتقل