Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زبان وَنجی یک زبان از میان رفته ایرانی و عضوی از ناحیه همگرایی زبان های پامیری است. این زبان در دره رود ونج در ولایت خودمختار کوهستانی بدخشان در تاجیکستان امروزی رایج بوده است. در قرن نوزدهم این منطقه به زور به امارت بخارا پیوست و طی یک یکسان سازی زبانی خشونت آمیز تا در پایان همان قرن زبان ونجی کاملاً ناپدید و با فارسی تاجیکی جایگزین شده بود. ویژگی ها. ونجی به شاخه زبان های شغنانی-یزغلامی از زبان های پامیری تعلق دارد. این زبان آن طور که بازسازی شده است، دارای یک واج شناسی متشکل از هم خوان های انفجاری p, b، t, d، k, g و q، هم خوان های سایشی f, v، θ، ð، s, z، ʃ، ʒ، x، ɣ، χ، ʁ و h، هم خوان های انسدادی-انسایشی t͡ʃ و d͡ʒ و هم خوان های نغمه ای m, w، n, r، l, j و ŋ و همچنین مصوت های a, e، ẹ، i، ə، o، ü و u هست. چیز بسیار کمتری در مورد دستور زبان ونجی قابل تشخیص است: احتمالاً دو جنس مذکر و مؤنث وجود داشته است، که اسم ها در حالت جمع با افزودن پسوند -ev، حالت های مقایسه ای صفت ها با افزودن -tar و مصدر فعل ها با افزودن -ak ساخته می شدند. مستندسازی. زبان شناس روس، ایوان زاروبین، یکی از اولین افرادی بود که در اوایل قرن بی
ستم زبان ونجی را مورد مطالعه قرار داد. او واژه ها و عباراتی را از ساکنان کهنسالی که ونجی را از پدربزرگ و مادربزرگ خود شنیده بودند، گردآوری کرد. زاروبین زبان ونجی را یکی از زبان های پامیری می دانست.
زبان خوفی یکی از زبان های پامیری رایج در ولایت خودمختار کوهستانی بدخشان تاجیکستان است. این زبان بسیار به شغنانی نزدیک است و در گذشته گویشی از آن برشمرده می شده اما امروزه به عنوان یک زبان مستقل شناخته می شود. خوفی در روستاهای خوفی و پست خوف در گلوگاه رود خوف دریا رایج است.
وضوح ۱۶کی (به انگلیسی: 16K resolution) استانداردی برای وضوح تصویر یا نمایشگر است که از حدود ۱۶۰۰۰ پیکسل افقی تشکیل می شود. وضوح 16K UHD، به عنوان استاندارد این رده، به طور معمول دارای رزولوشن «۸۶۴۰×۱۵۳۶۰» برای نسبت تصویر است. در این استاندارد، تعداد پیکسل ها در هر بُعد، دو برابر وضوح ۸کی (8K UHD) است؛ بنابراین، مجموع پیکسل ها چهار برابر وضوح 8K می رسد. وضوح 16K در مجموع شامل ۱۳۲٫۷ مگاپیکسل (۱۳۲٬۷۱۰٬۴۰۰ پیکسل) می شود؛ این میزان، ۱۶ برابرِ تعداد پیکسل های وضوح ۴کی (4K UHD)، ۶۴ برابرِ وضوح فول اچ دی (1080p) و ۱۴۴ برابرِ وضوح اچ دی (720p) است. امروزه دستیابی به وضوح 16K از طریق «پیکربندی چند نمایشگر» و با بهره گیری از فناوری های قدرتمند چندنمایشگری () امکان پذیر است. درحال حاضر این امر با دو رویکرد اصلی محقق می شود: تاریخچه. در سال ۲۰۱۶، شرکت ای ام دی (AMD) از کارت های گرافیکی نسل آیندهٔ خود با وضوح «16K» و نرخ تازه سازی «۲۴۰» هرتز برای «ژرف روی ناب» () در واقعیت مجازی (VR) خبر داد. در سال ۲۰۱۷، کانال یوتوب لاینوس سباستین (Linus Tech Tips) یک مجموعه ویدئو (دو قسمت) با تمرکز بر اجرا بازی های رایانه ای با وضوح «16K
» منتشر کرد. در این مجموعه، وضوح 16K با استفاده از اتصال ۱۶ پنل (۴ × ۴) از نمایشگرهای ۴کی (ایسر مدل: Predator XB1) و ۴ کارت گرافیک ان ویدیا (Quadro P5000) شبیه سازی شد. در سال ۲۰۱۸، فیلم ساز مستند آمریکایی، مارتین لیسیوس () با استفاده از دو دوربین «» یک فیلم تایم لپز (time-lapse) با کیفیت «16K» ثبت کرد. این تایم لپز به نام «باد مرغزار» (Prairie Wind) با ترکیب تصاویر متوالی دو دوربین وبا وضوح «۵۷۹۲ × ۱۵۹۸۵» و نسبت تصویر «1: 2.76» ثبت شد. این تایم لپس از اولین ویدئوهای ثبت شده با وضوح 16K است. در اوت ۲۰۱۸، شرکت اینولاکس () اولین نمایشگر ۱۰۰ اینچی ۱۶کی×۸کی جهان را با وضوح «۸۶۴۰ × ۱۵۳۶۰» در نمایشگاه تاچ تایوان (Touch Taiwan) رونمایی کرد. در سال ۲۰۱۸، شرکت ان اچ کی (NHK) ژاپن، با همکاری کمپانی هیتاچی (Hitachi)، یک دوربین با نرخ فریم بسیار بالا (High-Speed Camera) توسعه داد که در نمایشگاه ان ای بی ( 2018) رونمایی شد. این دوربین قادر است تصاویری با وضوح خیره کننده 16K (۸۶۴۰ × ۱۵۳۶۰ پیکسل) را به صورت اچ دی آر با نرخ ۲۴۰ فریم بر ثانیه، و عمق ۱۲-بیت (HDR-12bit) ثبت کند. این ویژگی ها، این دوربین را در سال ۲۰۱۸ به دارنده
ٔ بالاترین وضوح تصویر در میان دوربین های دیجیتال جهان تبدیل کرد. در سال ۲۰۱۹، سونی (Sony) از اولین نمایشگر «16K» تجاری خود با طول ۶۴ فوت و عرض ۱۸ فوت (تقریباً ۵٫۴۸۶۴ × ۱۹٫۵۰۷۲ متر یا ۲۱۶ × ۷۶۸ اینچ) رونمایی کرد که قرار است در ژاپن منتشر شود. این نمایشگر از ۵۷۶ ماژول ۳۶۰ × ۳۶۰ پیکسل تشکیل شده است، این نمایشگر با رزولوشن «۴۳۲۰ × ۱۷۲۸۰» و نسبت تصویر ۴: ۱ منتشر می شود. در زمان رونمایی این تلویزیون، قیمت آن بالغ بر پنج میلیون دلار آمریکا تخمین زده شد. این نمایشگر در دو مدل دیگر ۴۸ و ۱۲ ماژول نیز موجود خواهد شد. در ۲۶ ژوئن ۲۰۱۹، «انجمن استانداردهای الکترونیک ویدئویی» () به صورت رسمی از استاندارد «2.0 دیسپلی پورت» (DisplayPort 2.0) برای پشتیبانی از نمایشگرهای «16K» (۱۵۳۶۰ × ۸۶۴۰ پیکسل) رونمایی کرد. از دیگر مشخصات این استاندارد می توان به پشتیبانی از عمق رنگ ۳۰ بیت پیکسل ها، پشتیبانی از فضای رنگی «RGB/Y′CBCR» و «»، پشتیبانی از «HDR» و نرخ تازه سازی (Refresh rate) «۶۰» هرتز «با استفاده از فشرده سازی تصویر» اشاره کرد. در سال ۲۰۲۱، سامسونگ از نمایشگری به نام "دِ وال" (The Wall) رونمایی کرد. این نمایشگر که از فناوری ریزا
ل ئی دی (MicroLED) بهره می برد، ماژولار بوده و از پنل های جداگانه تشکیل شده است که به آن امکان رسیدن به ابعاد بسیار بزرگ (تا قطر ۱۰۰۰ اینچ) را می هند. "دِ وال" در یک پیکربندی خاص، قادر به ارائه وضوح 16K و نرخ تازه سازی «۱۲۰» هرتز است. در سال ۲۰۲۳، شرکت چینی بی او ئی (BOE) در نمایشگاه بین المللی هفته نمایشگر (Display Week) در لس آنجلس، از نمونه اولیه یک تلویزیون بسیار عریض، با ابعاد ۱۱۰ اینچ و وضوح 16K رونمایی کرد. در ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۳، یک مکان تفریحی به نام کرهٔ مجتمع رفاهی ونیشین () واقع در لاس وگاس، نوادا افتتاح شد. طبق گزارش «Sphere Entertainment»، درون سالن نمایش این کره، یک نمایشگر LED کروی شکل (تقریباً نیم کره) با اندازه «۱۶۰,۰۰۰» فوت مربع (۱۵,۰۰۰ متر مربع یا تقریباً ۲۳,۲۵۰,۰۴۷ اینج مربع) با وضوح 16K وجود دارد که تقریباً تمام فضای داخل سالن را می پوشاند. این نمایشگر دارای رزولوشن «۱۶۰۰۰ × ۱۶۰۰۰» پیکسل است که آن را تبدیل به بزرگ ترین (در زمان افتتاح) و دارای «بالاترین وضوح پیکسلی» در بین تمامی نمایشگر های «LED» در جهان می کند. گسترش محتوای ۱۶کی. تا سال ۲۰۲۲، تولید و پخش محتوای 16K به دلیل الزامات فنی ویژه،
بسیار محدود بود. پلتفرم یوتیوب تا ژانویه سال ۲۰۲۲ از وضوح 16K پشتیبانی نمی کرد و ویدئوهای بارگذاری شده با این کیفیت، حداکثر با وضوح 8K پردازش می شدند. لازم به ذکر است که اجرای بازی های رایانه ای با وضوح 16K نیز به دلیل عدم توان موردنیاز سخت افزارهای موجود، رایج نیست و تا کنون، هیچ کارت گرافیکی از سوی سازندگان یا منتشرکنندگان تخصصی، برای اجرای بازی های روز با وضوح 16K معرفی نشده است. در سال ۲۰۲۵، شرکت ان ویدیا کارت گرافیک را عرضه کرد که تا کنون قوی ترین کارت گرافیک موجود در بازار می باشد. نکته قابل توجه این است که ان ویدیا، برخلاف محصولات پیشین خود مانند «GeForce RTX 4090» و «GeForce RTX 3090»، این کارت گرافیک را در وب سایت رسمی خود به عنوان یک محصول 8K معرفی نکرده است. این امر نشان می دهد که علی رغم پیشرفت های قابل توجه در توان پردازش و افزایش ظرفیت حافظهٔ وی رَم (VRAM) و همچنین ظهور فناوری های ارتقاء مقیاس تصویر مانند ، تقاضای راهبردی برای وضوح 8K نیز همچنان محدود می باشد و صنعت بازی سازی کماکان بر وضوح 4K متمرکز باقی مانده است. تا اوایل دهه ۲۰۲۰، نمایشگرهای 16K برای کاربران خانگی در دسترس نبودند و در نتیجه
، نمایش محتوای 16K تنها از طریق پیکربندی های چندنمایشگری (Multi-monitor) میسر بود. با این وجود، در برخی بازی های رایانه ای مانند جی تی ای ۵ (Grand Theft Auto V) با اعمال تنظیمات خاص در بخش مقیاس بندی تصویر، امکان رندر کردن تصاویر به صورت داخلی، با وضوح 16K نیز امکان پذیر است. ابعاد، استانداردها و کاربردها. تعریف و چشم انداز. عبارت وضوح ۱۶کی یک استاندارد واحد و مشخص نیست، بلکه اصطلاحی کلی برای دسته ای از وضوح های تصویری است که در آن ها، عرض تصویر تقریباً ۱۶٬۰۰۰ پیکسل است. برخلاف استانداردهای رایج مانند 4K UHD (با ابعاد ثابت ۲۱۶۰ × ۳۸۴۰)، وضوح 16K هنوز یک استاندارد صنعتی واحد و فراگیر ندارد. در واقع، این اصطلاح بیشتر یک طبقه بندی کلی برای نمایشگرهایی با تراکم پیکسلی بسیار بالا محسوب می شود تا یک فرمت مشخص. نام گذاری «K» در اینجا به واژهٔ «کیلو» (هزار) اشاره دارد و به صورت تقریبی، عرض تصویر را نشان می دهد (2K ≈ دو هزار پیکسل، 4K ≈ چهار هزار پیکسل و...). فناوری 16K در حال حاضر برای مصارف خانگی رایج نیست، بلکه نیروی محرکهٔ اصلی آن، نیازهای بسیار تخصصی است. مهم ترین کاربردهای آن عبارت اند از: نقش کلیدی نسبت تصویر.
ابعاد دقیق، تعداد پیکسل های عمودی و در نتیجه، مجموع مگاپیکسل یک تصویر 16K، مستقیماً توسط نسبت تصویر (Aspect Ratio) آن تعیین می شود. نسبت تصویر، رابطهٔ تناسبی میان پهنا و ارتفاع یک تصویر است و بر اساس کاربرد نهایی، متفاوت خواهد بود: بنابراین، با ثابت در نظر گرفتن عرض تقریبی ۱۶٬۰۰۰ پیکسل، اعمال هر یک از این نسبت ها، یک وضوح 16K با ارتفاع و تعداد کل پیکسل متفاوت ایجاد می کند. برای مثال، یک نمایشگر تلویزیونی 16K (با نسبت ۹: ۱۶) ابعادی معادل ۸۶۴۰ × ۱۵۳۶۰ پیکسل و مجموعاً حدود ۱۳۲٫۷ مگاپیکسل خواهد داشت. جدول زیر، نمونه هایی از پیکربندی های ممکن برای وضوح 16K را بر اساس نسبت های تصویر رایج، به همراه ابعاد دقیق پیکسلی و مجموع مگاپیکسل برای هر حالت، نمایش می دهد. چالش ها و آیندهٔ فناوری. دستیابی به وضوح 16K با چالش های فنی عظیمی روبروست: کدگذاری (فشرده سازی) محتوای ۱۶کی. برای جلوگیری از خطاهای کدگذاری و تبادل اطلاعات، منحصراً می توان از استانداردهای کدگذاری اندکی که هم اکنون برای فشرده سازی محتوا (ویدئو) از وضوح 16K پشتیبانی می کنند، مانند H.266 (کدگذاری ویدئویی همه کاره یا VVC) استفاده نمود. همچنین از فرمت های رایجی ک
ه در حال حاضر برای ذخیره سازی و پردازش کدهای فشرده سازی تصویر (عکس) 16K کاربردی هستند، می توان به JPEG و PNG اشاره کرد، که توانایی پشتیبانی و ذخیره سازی تصویر تا ابعاد حداکثر «۶۵۵۳۵×۶۵۵۳۵» پیکسل (تقریباً ۴٫۳ گیگا پیکسل) دارا می باشند و به راحتی می توانند از وضوح 16K ویا ۳۲کی پشتیبانی کنند.
زبان برتنگی یکی از زبان های پامیری است که در امتداد رود برتنگ، از یمتز تا نیکبیست، در ولایت خودمختار کوهستانی بدخشان تاجیکستان رایج است. این زبان معمولاً به عنوان گویشی از زبان شغنانی دسته بندی می شود اما نسبت به آن کاملاً زبان متفاوتی است. برتنگی دارای دو گویش رومدی و سپنجی است. از سال ۱۹۹۰ تا بدین سو، بین ۲٬۵۰۰ تا ۳٬۰۰۰ گویشور برتنگی وجود دارد. در حالی که جمعیت کشور رو به افزایش است، جنگ داخلی و تلاش روسیه برای یکسان سازی زبانی و مهاجرت آن ها به شهرها باعث کمرنگ شدن این زبان شده است. علاوه بر این، محبوبیت تاجیکی و روسی به عنوان زبان های آموزش و نوسازی به زوال بارتنگی کمک کرده است. برتنگی به دو زبان روشانی و شغنانی بسیار نزدیک است.
ایوان الکساندرویچ سروف (روسی: Ива́н Алекса́ндрович Серóв؛ زاده ۱۳ اوت ۱۹۰۵ – درگذشت ۱۹ ژوئیه ۱۹۹۰) یک افسر اطلاعاتی روس و اولین رئیس کمیته امنیت دولتی (کاگ ب) اتحاد جماهیر شوروی بین سال های ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۸ و همچنین بین سال هال ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۳ رئیس کمیته اطلاعات ارتش بود.
گی دار (؛ تکواژ چندوجهی از "گی" و "رادارا") اصطلاحی محاوره ای است که به توانایی شهودی فرد در ارزیابی گرایش جنسی دیگران به عنوان همجنسگرا، دوجنسگرا یا دگرجنس گرا اشاره دارد. گی دار به سرنخ های کلامی و غیرکلامی و کلیشه های ال جی بی تی تکیه می کند. این ها شامل حساسیت ها به رفتارهای اجتماعی مانند، استفاده از زبان بدن، لحن صدای استفاده شده توسط شخص هنگام صحبت، رد صریح نقش های سنتی جنسیتی، شغل و عادات نظافت فرد است. تشخیص گرایش جنسی با ظاهر یا رفتار ظاهری، اغلب در موقعیت هایی که مردان همجنسگرا به صورت کلیشه ای «همجنس گرایانه» رفتار نمی کنند، به چالش کشیده می شود. تحقیقات علمی. در رابطه با واقعی با غیر واقعی بودن یا غیر واقعی بودن گی دار مظالعاتی انجام شده است. در اولین مطالعه از مردم خواسته شد که گرایش جنسی افراد را از طریق یک کلیپ ویدئویی قضاوت کنند، نتیجه این مطالعه بیان کرد که گی دار یک افسانه است. مطالعه بعدی در "مجله شخصیت و روانشناسی اجتماعی" نشان داد که افراد می توانند گرایش جنسی را دقیق تر از یک تصادف قضاوت کنند. در این مطالعه از افراد خواسته شده بود که گرایش جنسی خود را با استفاده از مقیاس کینزی نشان دهند
و سپس کلیپ هایی صامت و مختصر از افرادی که با استفاده از برش نازک صحبت می کنند، را مشاهده کنند. سپس بینندگان گرایش جنسی، افراد در کلیپ را ارزیابی کردند و محققان ارتباط معناداری بین مکانی که مردم گفتند در مقیاس هستند و جایی که تصور می کنند دیگران در این مقیاس هستند، پیدا کردند. مطالعات بعدی این یافته ها را تکرار کردند و حتی نشان دادند که می توان از فیلم های خانگی کودکان برای ارزیابی دقیق گرایش جنسی آن ها در مراحل بعدی زندگی استفاده کرد. مطالعات دیگر نشان داد که گی دار در بیش از شانس، با قضاوت بر روی چهره انجام می شود. شرکت کنندگان در مطالعه، از نشانه های جنسیتی صورت و کلیشه های افراد همجنسگرا برای قضاوت خود استفاده کردند، اما به طور قابل توجهی گرایش جنسی را برای افرادی که با کلیشه ها مقابله می کردند، اشتباه ارزیابی کردند. در این مطالعات نشان داده شد که، نژاد، قومیت و ملیت، نه شخصی که قضاوت می کند و نه شخصی که قضاوت می شود، در هنگام قضاوت از روی چهره تفاوتی در نتیجه ایجاد نمی کند. ویژگی های فردی صورت (فقط چشم ها) می توانند گاهی اطلاعات کافی برای تشخیص همجنسگرا یا دگرجنسگرا بودن یک زن یا مرد را نشان دهند. یک مطال
عه نشان داد که برای تشخیص گرایش جنسی با تمرکز بر روی چهره مردان و زنان در حدود ۲۵/۱ ثانیه زمان برای تشخیص کافی است و قضاوت افرادی که وقت بیشتری را صرف می کنند دقیق نیست. مطالعات انجام شده بر روی گی دار حاکی از آن است، که گی دار برای کسی که شخص دیگری را می بیند به طور خودکار اتفاق می افتد و دیدن چهره شخص به طور خودکار کلیشه های مربوط به همجنسگرایان و دگرجنسگرایان را فعال می کند. اگرچه به نظر می رسد همهٔ مردم نمی دانند که گی دار دارند. در این مطالعات نشان داده شد که مردان همجنسگرا گی دار دقیق تری نسبت به مردان دگرجنسگرا دارند، و زنان در هنگام تخمک گذاری، گی دار دقیق تری دارند. یک تحقیق علمی این فرضیه را مطرح کرد که حس گی دار ممکن است به این دلیل باشد که افراد همجنسگرا نسبت به افراد دگرجنس گرا توجه بیشتری به جزئیات دارند، که ظاهراً به عنوان یک سبک ادراکی اتخاذ شده به شناخت سایر افراد همجنسگرا به آن ها کمک می کند. مطالعات دیگر نشان داده است که زنان و مردان با اشکال بدنی و سبک راه رفتن مشابه با افراد از جنس مخالف، بیشتر به عنوان همجنسگرا تصور می شوند. مطالعه ای که توسط استادیار دانشگاه کالیفرنیا، کری جانسون انجام
شد نشان داد که شرکت کنندگان قادرند گرایش جنسی مردان را در ۶۰ درصد از موارد دقیق حدس بزنند، کمی بهتر از تصادفی. اما در زنان، حدس آنها بیش از احتمال نیست. این مطالعات نشان داد که حرکات بدن و شکل صورت با گرایش جنسی فرد ارتباط ندارند؛ اما به طور شگفت انگیزی این نتایج در مورد صداها صدق نمی کنند. تعداد اندکی از مطالعات، مسئله گی دار را از نظر صدا بررسی کرده اند. آنها دریافته اند که مردم از طریق صدا می توانند تشخیص دهند که چه کسی همجنسگراست و چه کسی دگر جنسگراست. اما بیشتر تمرکز این مطالعات بر روی مردان است. تجزیه و تحلیل صوتی دقیق، چندین فاکتور را در صدای شخص برجسته کرده است؛ که یکی از آنها نحوه تلفظ صداهای «s» توسط مردان همجنسگرا و دگرجنسگرا است. تحقیقات ویلیام ت. ال. کاکس و همکارانش بیان کرد که «گی دار» به سادگی یک برچسب جایگزین برای استفاده از کلیشه های ال جی بی تی برای استنباط گرایش جنسی است. (به عنوان مثال، استنباط اینکه مردان شیک همجنسگرا هستند) این تحقیقات نشان می دهد که ادعاهای بالا برای نشان دادن گی دار، طعمه پارادوکس مثبت کاذب می شوند، زیرا نرخ «صحت ادعا افراد دگرباش جنسی» با توجه به تعداد کم این افراد در
جمعیت واقعی تخفیف داده می شود و در نتیجه یک سناریو ایجاد می شود که «صحت» گزارش شده در مطالعات آزمایشگاهی به معنای «عدم دقت زیاد» در دنیای واقعی است. دستگاه الکترونیکی. در اوایل دهه ۲۰۰۰، یک دستگاه الکترونیکی مبتنی بر دستگاه دوست یابی بی سیم لاوگی(Lovegety) ژاپنی، با عنوان گی دار(Gaydar) به بازار عرضه شد و گزارش آن به طور گسترده ای در رسانه ها منتشر شد. این دستگاه به اندازه زنجیره کلید بود که با ارسال یک سیگنال بی سیم، از طریق لرزش، بوق یا فلش به کاربر هشدار می داد که یک دستگاه مشابه در نزدیکی او () وجود دارد. این هشدار به کاربر اطلاع می داد که یک فردبا گرایش جنسی مشترک در این نزدیکی است. هوش مصنوعی. در سال ۲۰۱۷، محققان دانشگاه استنفورد، میشال کوسینسکی و ییلون وانگ مطالعه ای را انجام دادند که نشان داد الگوریتم هوش مصنوعی (AI) می تواند گرایش جنسی را به درستی در ۸۱٪ موارد آزمایش شده برای مردان و ۷۴٪ در زنان، (۹۱٪ و ۸۳ به ترتیب، هنگام استفاده از پنج تصویر از هر موضوع) فقط با مرور تعدادی عکس از پروفایل های همسریابی آنلاین تشخیص دهد. کوسینسکی با ابراز نگرانی در مورد حریم خصوصی و احتمال سوءاستفاده از هوش مصنوعی اظه
ار داشت که یافته های وی با نظریه هورمون های قبل از تولد و گرایش جنسی که بیان می کند سطح آندروژن در رحم کمک می کند تا شخص دگرجنسگرا، دوجنسگرا یا همجنسگرا باشد، مطابقت دارد.
فرانکی عزیز فیلمی محصول سال ۲۰۰۵ و به کارگردانی شان آرباچ است. در این فیلم بازیگرانی همچون امیلی مورتیمر، جرارد باتلر، جک مک الون، شارون اسمال و کل مک آنینچ ایفای نقش کرده اند.
اصلاح نژاد نازی (به آلمانی: Nationalsozialistische Rassenhygiene) به معنای «بهداشت نژادی ناسیونال سوسیالیست» به سیاست های اصلاح نژاد آلمان نازی گفته می شود. ایدئولوژی نژادی نازی ها مبتنی بر بهبود تدریجی نژادی مردم آلمان با زایش گزینشی بر مبنای ویژگی های «نوردیکی و آریایی» بود. ایدهٔ «اصلاح نژاد» بیشتر زیر عنوان واژهٔ "Rassenhygiene" یا «بهداشت نژادی» مطرح می شد. پژوهش های اصلاح نژاد در آلمان پیش از و در طول دوره نازی به پژوهش های این زمینه در ایالات متحده (به ویژه کالیفرنیا) شباهت داشتد و از آن ها بسیار الهام گرفتند. با این حال، برجستگی این پژوهش ها با روی کار آمدن آدولف هیتلر به شدت بالا رفت و هواداران ثروتمند نازی آغاز به سرمایه گذاری زیادی در آن کردند. این برنامه ها متعاقباً باعث شکل گیری سیاست نژادی آلمان نازی شدند. کسانی که تحت سیاست های اصلاح نژاد نازی مورد هدف نابودی قرار گرفتند، عمدتاً در موسسات خصوصی و دولتی زندگی می کردند، و به عنوان «ناشایست برای زندگی» (آلمانی: "Lebensunwertes Leben") معرفی شدند؛ از جمله زندانیان، منحطان، مخالفان سیاسی، افراد دارای ناتوانی های شناختی و جسمی مادرزادی (آلمانی: "erbk
ranken") – شامل افرادی که دارای ناتوانی ذهن، صرع، اسکیزوفرنی، اختلال دوقطبی، فلج مغزی، دیستروفی ماهیچه ای، ناشنوایی و کم بینایی بودند – و نیز همجنسگرایان، بیکاران، دیوانگان و افراد ضعیف، که همگی برای حذف از زنجیره وراثت انتخاب شده بودند. بیش از ۴۰۰٬۰۰۰ تن بر خلاف میل خود عقیم شدند، در حالی که حدود ۳۰۰٬۰۰۰ تن نیز در جریان عملیات تی۴ که برنامه ای برای کشتار جمعی بود کشته شدند. در ژوئن ۱۹۳۵، هیتلر و کابینه او فهرستی از هفت فرمان جدید تهیه کردند، که شماره ۵ در آن برای تسریع در پژوهش های مربوط به عقیم سازی بود. ریشه ها در جنبش اصلاح نژاد ایالات متحده. جنبش اصلاح نژاد اولیهٔ آلمان توسط ویلهلم شالمایر و آلفرد پلوتس رهبری می شد. به نوشته هنری فریدلاندر، گرچه جنبشهای اصلاح نژاد آلمان و آمریکا مشابه بودند، جنبش آلمان متمرکزتر بود و به اندازهٔ جنبش آمریکا دارای اندیشه های متنوع نبود. برخلاف جنبش آمریکا، در جنبش آلمان یک نشریه و یک سازمان، انجمن بهداشت نژادی آلمان، نمایندهٔ تام همهٔ متخصصین اصلاح نژاد بود. ادوین بلک می نویسد که پس از تثبیت جنبش اصلاح نژاد در ایالات متحده، این جنبش به آلمان گسترش یافت. متخصصان در کالیفرنی
ا آغاز به تولید مقالات علمی در زمینه ترویج اصلاح نژاد و عقیم سازی کردند و آن را برای دانشمندان و متخصصان پزشکی آلمان فرستادند. تا سال ۱۹۳۳، کالیفرنیا بیش از همه دیگر ایالات افراد را تحت عقیم سازی اجباری قرار داده بود. برنامه عقیم سازی اجباری که توسط نازی ها مهندسی شده بود تا حدودی از برنامه کالیفرنیا الهام گرفته بود. در سال ۱۹۲۷، مؤسسه کایزر ویلهلم برای انسان شناسی، وراثت انسانی، و اصلاح نژاد، سازمانی که بر انسان شناسی فیزیکی و اجتماعی و همچنین ژنتیک انسانی متمرکز بود، با حمایت مالی قابل توجهی از گروه خیرخواهانهٔ آمریکایی بنیاد راکفلر، در برلین گشایش یافت. یوگن فیشر، استاد پزشکی، انسان شناسی و اصلاح نژاد آلمانی، مدیر این سازمان بود؛ مردی که بعدها کارهایش به فراهم آوردن پایه علمی سیاست های اصلاح نژاد نازی ها کمک کرد. بنیاد راکفلر حتی به تأمین مالی برخی از پژوهش های انجام شده توسط یوزف منگله، پیش از اینکه به آشویتس برود، کمک کرد. چارلز گوته، رهبر جنبش اصلاح نژاد کالیفرنیا، هنگام بازگشت از آلمان در سال ۱۹۳۴، جایی که بیش از ۵۰۰۰ نفر در ماه به زور عقیم می شدند، به یکی از همکاران خود چنین گفت: هری اچ. لالین، پژوهشگ
ر اصلاح نژاد، اغلب به این مباهات می کرد که مدل قوانین عقیم سازی اصلاح نژاد وی در قوانین بهداشت نژادی نورنبرگ در سال ۱۹۳۵ اجرا شده بود. در سال ۱۹۳۶، لالین به مراسم اعطای جایزه در دانشگاه هایدلبرگ آلمان (برنامه ریزی شده در سالگرد پاکسازی یهودیان از دانشکده هایدلبرگ در سال ۱۹۳۴ توسط هیتلر) دعوت شد تا دکترای افتخاری خود را برای کار در «دانش پاکسازی نژادی» دریافت کند. به دلیل محدودیت های مالی، لالین نتوانست در این مراسم شرکت کند و ناچار شد آن را از بنیاد راکفلر تحویل بگیرد. پس از آن، وی با افتخار این جایزه را با همکاران خود به اشتراک گذاشت و اظهار داشت که احساس می کند این جایزه نماد «درک مشترک دانشمندان آلمانی و آمریکایی از ذات اصلاح نژاد» است. دیدگاه های هیتلر دربارهٔ اصلاح نژاد. آدولف هیتلر در طول دوران زندانی بودن در زندان لاندسبرگ در مورد بهداشت نژادی مطالعه کرد. هیتلر بر این باور بود که ملت آلمان ضعیف، و با ژن های تباه آلوده شده است؛ آن هم با تزریق عناصری منحط در جریان خون آن. نژادگرایی و ایده رقابت نژادی، که در سال ۱۹۴۴ به آن داروینیسم اجتماعی گفته می شد، توسط دانشمندان اروپایی و همچنین در مطبوعات وین در طول
دهه ۱۹۲۰ مورد بحث قرار گرفتند. اینکه هیتلر ایده های خود را از کجا انتخاب کرده است نامشخص است. نگرهٔ فرگشت در آن زمان به طور کلی در آلمان پذیرفته شده بود، اما این نوع افراط گرایی تا آن هنگام نادر بود. هیتلر در کتاب دوم خود، که در دوران نازی منتشر نشده باقی ماند، به تمجید از اسپارتا پرداخت (با استفاده از ایده هایی که شاید از ارنست هکل گرفته بود)، و اضافه کرد که وی اسپارتا را به عنوان نخستین «ایالت فلکیش» می شناسد. وی همچنین به تمجید از آنچه تصور می کرد یک روش درمانی اصلاح نژاد در مراحل اولیه برای کودکان دارای نقصان است پرداخت: برنامه اصلاح نژاد نازی. نازی ها در سازماندهی برنامه های اصلاح نژاد خود از برنامه های عقیم سازی اجباری ایالات متحده الهام گرفتند، به ویژه از قوانین اصلاح نژاد که پیشتر در کالیفرنیا وضع شده بودند. قانون پیشگیری از تولد نوزاد دارای بیماری مادرزادی، مصوب ۱۴ ژوئیه ۱۹۳۳، عقیم سازی اجباری هر شهروندی را که طبق نظر «دادگاه بهداشت ژنتیکی» از فهرستی از اختلالات ژنتیکی رنج می برد، مجاز می دانست و پزشکان را ملزم به ثبت همه موارد بیماری های ارثی شناخته شده، به جز در زنان بالای ۴۵ سال، می کرد. پزشکان م
ی توانستند به دلیل عدم رعایت قانون جریمه شوند. در سال ۱۹۳۴، در نخستین سال اجرای قانون، نزدیک به ۴۰۰۰ نفر تجدید نظر از تصمیمات مقامات عقیم سازی شدند. در مجموع ۳٬۵۵۹ مورد تجدید نظرخواهی رد شدند. تا پایان رژیم نازی، بیش از ۲۰۰ دادگاه بهداشت ارثی ("Erbgesundheitsgerichte") ایجاد شده بودند و بر اساس احکام آنها بیش از ۴۰۰٬۰۰۰ نفر بر خلاف میلشان عقیم شدند. موسسات اصلاح نژاد نازی. کلینیک هادامار یک بیمارستان روان پزشکی در شهر هادامار بود که توسط نازی ها به عنوان محل اجرای عملیات تی۴ استفاده می شد. مؤسسه کایزر ویلهلم برای انسان شناسی، وراثت انسانی، و اصلاح نژاد در سال ۱۹۲۷ تأسیس شد. همچنین، مرکز هومرگی هارت هایم بخشی از برنامه هومرگی بود که نازی ها در آن کسانی را که معلول تشخصی داده می شدند، می کشتند. در آغاز بیماران با وانت هایی بود که در آن گازهای خروجی موتور به داخل اتوبوس هدایت می شدند، جابجا می شدند تا در حین جابجایی کشته شوند. بعدها اتاق های گاز توسعه یافتند. در سال های آغازین فعالیت خود و نیز در طی دوران نازی، مؤسسه کایزر ویلهلم برای انسان شناسی رابطه تنگاتنگی با نگره های اصلاح نژاد و پاکسازی نژادی داشت و این ن
گره ها به شدت توسط نظریه پردازان این مرکز چون فریتز لنز، یوگن فیشر، و رئیس مرکز، اوتمار فن فرشوئر، پشتیبانی می شدند. زیر نظر فیشر، عقیم سازی افراد به اصطلاح «حرامزادگان راینلند» انجام شد. قلعه گرافنک یکی از مراکز کشتار آلمان نازی بود که امروزه به مکان یادبودی برای قربانیان عملیات تی۴ تبدیل شده است. شناسایی. قانون ساده سازی سامانه بهداشتی در ژوئیه ۱۹۳۴ منجر به تشکیل مراکز اطلاعاتی برای بهداشت ژنتیکی و نژادی و همچنین دفاتر بهداشت شد. این قانون همچنین روش هایی برای «تقبیح» و «ارزیابی» افراد را توصیف کرده بود؛ کسانی که سپس به دادگاه بهداشت ژنتیک فرستاده می شدند و در آنجا تصمیم به عقیم سازیشان گرفته می شد. اطلاعات برای تعیین اینکه چه کسانی «از دید ژنتیکی بیمار» محسوب می شدند، از اطلاعات معمولی ای که مردم به مطب های پزشکی و بخش های رفاهی ارائه می کردند گردآوری شدند. پرسشنامه های استانداردی توسط مقامات نازی با کمک دهوماگ (زیرمجموعه IBM در دهه ۱۹۳۰) طراحی شدند، تا بتوان اطلاعات رمزگذاری شده را برای مرتب سازی و شمارش سریع بر روی کارت های پانچ هولریث ثبت کرد. در هامبورگ، پزشکان اطلاعاتی را به بایگانی گذرنامه سلامت عموم
ی (حدود سال ۱۹۳۴)، تحت عنوان «نظر کلی مرتبط با سلامتی» ارائه دادند. این پرونده نه تنها حاوی گزارش هایی از پزشکان بود، که همچنین شامل گزارش دادگاه ها، شرکت های بیمه، باشگاه های ورزشی، جوانان هیتلر، ارتش، خدمات کار، کالج ها و غیره می شد. هر مؤسسه ای که اطلاعات ارائه می داد رسیدی در ازای آن اطلاعات دریافت می کرد. در سال ۱۹۴۰، وزارت کشور رایش سعی کرد سامانه ای به سبک سامانه گزاردش دهی هامبورگ را به کل رایش تحمیل کند. سیاست های اصلاح نژاد نازی در زمینه ازدواج. پس از تصویب قوانین نورنبرگ در سال ۱۹۳۵، آزمایش برای تشخیص اختلال ژنتیکی برای هر دو شریک ازدواج به منظور حفظ پاکی نژادی نژاد آریایی اجباری شد. در هنگام خواستگاری، از افراد خواسته می شد تا شریک ازدواج احتمالی خود را به دقت ارزیابی کند. به اعضای SS هشدار داده شد تا با دقت به مصاحبه با شرکای احتمالی ازدواج خود بپردازند تا مطمئن شوند که شریکشان سابقه خانوادگی بیماری وراثتی یا جنون نداشته باشد، اما در عین حال این کار را با دقت انجام دهند تا به احساس نامزد احتمالیشان صدمه نزنند و در صورتی که می بایست شریکشان را ترک می کردند، این کار را با درایت انجام دهند و توهینی
به شریکشان نکنند.