Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
موتور رسول بخش درکاله یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان پیرسهراب واقع شده است. موتور رسول بخش درکاله ۴۶ نفر جمعیت دارد.
موتور نورمحمد درخشنده یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان پیرسهراب واقع شده است. موتور نورمحمد درخشنده ۵۲ نفر جمعیت دارد.
موتور مرادمحمد کوسه یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان پیرسهراب واقع شده است.
موتور ملابخش کوسه یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان پیرسهراب واقع شده است. موتور ملابخش کوسه ۳۶ نفر جمعیت دارد.
موتور محمد جعفر زهی یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان پیرسهراب واقع شده است. موتور محمد جعفر زهی ۱۵ نفر جمعیت دارد.
موتور خان محمد کاسه یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان پیرسهراب واقع شده است. موتور خان محمد کاسه ۱۲ نفر جمعیت دارد.
موتور جما چشمه نور یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان پیرسهراب واقع شده است.
موتور حسن کوسه یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان پیرسهراب واقع شده است. موتور حسن کوسه ۲۳ نفر جمعیت دارد.
موتور عیدو کوسه یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان پیرسهراب واقع شده است. موتور عیدو کوسه ۶۲ نفر جمعیت دارد.
موتور غلام قادر بادپا یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان پیرسهراب واقع شده است. موتور غلام قادر بادپا ۵۰ نفر جمعیت دارد.
موتور هارون امیری یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان پیرسهراب واقع شده است. موتور هارون امیری ۱۱۹ نفر جمعیت دارد.
موتور حسن جعفر زهی یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان پیرسهراب واقع شده است. موتور حسن جعفر زهی ۱۲ نفر جمعیت دارد.
موتور فقیر محمد جدگال یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان پیرسهراب واقع شده است. موتور فقیر محمد جدگال ۳۹ نفر جمعیت دارد.
موتور دادمحمد رهبر، روستایی در دهستان پیرسهراب بخش پیرسهراب شهرستان چابهار در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۱۹ نفر (۵۳ خانوار) بوده است.
موتور دادمحمد جدگال یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان پیرسهراب واقع شده است. موتور دادمحمد جدگال ۴۴ نفر جمعیت دارد.
موتور بلوچ محمد جدگال یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان پیرسهراب واقع شده است. موتور بلوچ محمد جدگال ۲۳ نفر جمعیت دارد.
موتور الله بخش یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان پیرسهراب واقع شده است. موتور الله بخش ۵۷ نفر جمعیت دارد.
موتور عبدالرحمن درفشه یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان پیرسهراب واقع شده است. موتور عبدالرحمن درفشه ۵۴ نفر جمعیت دارد.
حاجی درمحمد سردارزهی یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان پیرسهراب واقع شده است.
قتل شبه عمد نوعی قتل است که در قوانین عرفی کشورها یک درجه سبک تر از قتل عمد است. در ایران. ماده ۲۹۱ قانون مجازات اسلامی این موارد را مشمول قتل شبه عمد می داند:
منطقه آزاد چابهار یک منطقهٔ مسکونی در ایران است که در دهستان کمبل سلیمان واقع شده است. منطقه آزاد چابهار ۳۹ نفر جمعیت دارد.
خِدِر در فرهنگ یهود یک دبستان سنتی است که اصول یهودیت و زبان عبری را آموزش می دهد. تاریخچه. تا پیش از پایان سده هجدهم، خدرها به طور گسترده در اروپا یافت می شدند. تدریس در خانه معلم معروف به "ملامد" برگزار و دستمزد وی توسط جامعه یهودیان یا گروهی از والدین پرداخت می شد. به طور معمول، تنها پسران در کلاس ها شرکت می کردند - دختران تا پیش از سده بیستم توسط مادران خود در خانه های خود آموزش می دیدند. در مواردی که کمبود پول بود و جامعه توانایی تأمین تعداد زیادی از معلمان را نداشت، پسران از هر سنی در تنها یک گروه واحد آموزش داده می شدند. اگرچه به طور سنتی پسران از همان سه سالگی آغاز به یادگیری الفبای عبری می کردند، پسران به طور معمول در حدود ۵ سالگی وارد خدر می شدند. پس از یادگیری خواندن عبری، آن ها بلافاصله به مطالعه تورات می پرداختند، و با سفر لاویان و پنج کتاب موسی آغاز می کردند. آنها همچنین معمولاً یادگیری میشنا را از حدود ۷ سالگی و تلمود (شامل میشنا، گمارا و توضیحات اضافی) را به محض تسلط بر میشنا آغاز می کردند. بلند خواندن برای یکدیگر و به یادسپاری اصلی ترین روش هایی بود که برای آموزش این مطالعات پیچیده استفاده می
شدند. در سن ۱۳ یا ۱۴ سالگی، پایان تحصیلات پسران در خدر همزمان با بر میتصوا وی می شد. کسانی که مایل بودند ربی یا مؤلف متن مقدس شوند، باید تحصیلات خود را در یشیوا (دانشگاه تلمود) ادامه می دادند. یشیواهای مشهور اروپایی در ورمس، فورت و پراگ واقع شده بودند که از جمله بهترین ها به شمار می آمدند. پس از آنکه بسیاری از یهودیان برای فرار از پوگروم های قرون وسطایی مرتبط با جنگ های صلیبی آن هنگام به اروپای شرقی فرار کردند، مرکز فرهنگی یهودیت اروپا با آنها حرکت کرد و سده ها در اروپای شرقی ماند. در اواخر سده هجدهم، سامانه خدر مورد انتقاد یهودیان ارتدوکس و همچنین هوادارن لیبرال تر "هاسکالا" (روشنگری یهودی) قرار گرفت. منتقدان ارتدکس استدلال کردند که معلمان از مهارت کافی برخوردار نیستند. در آن هنگام معلمان سرپرست چنان بد حقوق دریافت می کردند که بسیاری ناچار بودند درآمد خود را با انجام دیگر کارها تأمین کنند؛ قصابی، خوانندگی یا حتی گورکنی از جمله شغل های کاملاً عادی برای "مِلامد"ها بود. همچنین ادعا شد که برخی از معلمان اجازه می دادند دانش آموزان خیلی زود به مرحله بعدی یادگیری برسند، چرا که دانش آموزان پیشرفته ناچار به پرداخت ه
زینه بیشتری برای آموزش خود بودند. روشنگران "هاسکالا" اما به کلیت خدر انتقاد داشتند و ادعا می کردند که این سامانه منجر به انزوای زبانی و فضایی برای دانشجویان آن می شود و ز این روی مانعی می شد برای ادغام و رهایی یهودیان. آنها تدریس چندین درس اضافی به زبان محلی و نیز یک آموزش حرفه ای سکولار را پیشنهاد کردند. این ایده ها در اواخر سده هجدهم توسط یهودیان آلمانی که مدارس اصلاحگرایانه یا "فرایشولن" («مدارس آزاد») را گشودند، عملی شدند. این مدارس و در نهایت معرفی آموزش اجباری سرانجام منجر به برچیده شدن سامانه خدر، کمینه در کشورهای با زبان آلمانی شد؛ اگرچه این سامانه در اروپای شرقی تا وقوع هولوکاست نیز ادامه داشت.
جینیل خطاب (به لاتین: Jyňňylhatap) یک منطقهٔ مسکونی در ترکمنستان است که در استان لب آب واقع شده است. جینیل خطاب ۲۴۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آق بلاغ () یک روستا در ترکمنستان است که در استان لب آب واقع شده است.
حاجی کولوق (به لاتین: Khadzhykulluk) یک منطقهٔ مسکونی در ترکمنستان است که در استان لب آب واقع شده است.
دوشاخ (به ترکمنی: Duşak، دوُشاق) یک منطقهٔ مسکونی در ترکمنستان است که در شهرستان قهقهه واقع شده است.
داش کوپری (به لاتین: Daşköpri) یک منطقهٔ مسکونی در ترکمنستان است که در استان مرو واقع شده است. داش کوپری ۳۲۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
رود چاندیر رودی است که به رودخانه اترک می ریزد. این رود از کشورهای ترکمنستان و ایران می گذرد.
زمان ترکمنستان () موقعیت زمانی کشور ترکمنستان است که پنج ساعت از ساعت جهانی جلوتر است (یوتی سی ۵:۰۰+). ترکمنستان از ساعت تابستانی پیروی نمی کند.
زمان قطر () موقعیت زمانی کشور قطر است که سه ساعت از ساعت جهانی جلوتر است (یوتی سی ۳:۰۰+). قطر از ساعت تابستانی پیروی نمی کند.
رفقای عجیب () یک مجموعه تلویزیونی آمریکایی کمدی موقعیت چند دوربینه به تهیه کنندگی متیو پری است، که از ۱۹ فوریه ۲۰۱۵ تا ۳۰ ژانویه ۲۰۱۷ از شبکهٔ سی بی اس پخش شده است. این سریال هفتمین تولید تلویزیونی از فیلمنامهٔ نیل سایمون به همین نام است که در سال ۱۹۶۵ نوشته شده است. تولیدات تلویزیونی از این فیلمنامه، فیلم «رفقای عجیب» در سال ۱۹۶۸ و ادامهٔ آن به اسم «رفقای عجیب ۲» در سال ۱۹۹۸، سریال «رفقای عجیب» در دهه ۱۹۷۰ و ادامهٔ آن در سال ۱۹۸۲، همچنین فیلم تلویزیونی «دوباره با هم» برگرفته از همین سریال و کارتون «صبح شنبه» در سال ۱۹۷۵ است. داستان سریال. در این سریال متیو پری و توماس لنون که سابقهٔ بازی مقابل هم در فیلم دوباره ۱۷ را داشتند، بار دیگر در این سریال در کنار هم قرار گرفتند، متیو پری در نقش اسکار مدیسون که فردی تنبل، شلخته و بی خیال است و توماس لنون در نقش فلیکس اونگر که فردی منظم، منضبط و وسواسی است به ایفای نقش می پردازند. فلیکس اونگر و اسکار مدیسون در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ در کالج یکدیگر را ملاقات می کنند و سرنوشت، آنها را به عنوان هم اتاقی کنار هم قرار می دهد، با وجود اینکه فلیکس برخلاف اسکار آرام و راحت، بسیار عصب
ی و کلافه است، هر دو به سرعت با هم دوست می شوند. آنها سرانجام با دو زن بسیار متفاوت با خصوصیات خود ازدواج می کنند. حال سال ها گذشته است و فلیکس، که اکنون یک نویسنده و عکاس اخبار عجیب و غریب است، پس از بیست سال ازدواج با همسرش اشلی (که البته هشت سال آن را با دکتر مشاورهٔ ازدواج گذرانده اند !) توسط اشلی از خانه بیرون انداخته می شود تا یک جدایی آزمایشی را تجربه کنند، به سراغ اسکار می رود تا دوباره با هم دیدار کنند، اسکار نیز اکنون یک مجری برنامهٔ گفتگوی تلویزیونی ورزشی است و همسر سابقش گابی به دلیل آنکه او را آدم بی فکری می دانسته، ترک کرده است. فلیکس و اسکار تلاش می کنند تا با کیسی و امیلی دو خواهری که در همان ساختمان باهم زندگی می کنند و هر دو به تازگی از روابط ناسالم خود فارغ شده اند قرار بگذارند. در این راه فلیکس بسیار متزلزل است زیرا هنوز احساساتی به همسرش اشلی دارد، درست برخلاف اسکار که ادعا می کند کیسی از همسر سابقش بهتر است. تمامی اتفاقات این سریال، در آپارتمانی در شهر نیویورک رقم می خورد. این سریال تا حدود زیادی فضایی مشابه با سریال دوستان دارد، به لحاظ فضای کمدی موقعیت، لوکیشن فیلم برداری و حتی شباهت ه
ای شخصیت چندلر بینگ با اسکار مدیسون و ... برای طرفداران سریال دوستان می تواند جالب توجه باشد. تولید. متیو پری، خود، از طرفداران زوج عجیب، به ویژه نسخهٔ فیلم ۱۹۶۸ است که منبع اصلی الهام بخش او برای باز تولید این سریال بوده است. پری از اواخر دهه ۲۰۰۰، ایدهٔ ساخت مجدد این سریال را به شبکه های مختلف پیشنهاد داد و انتظار داشت این سریال برای سال ۲۰۱۰ تولید شود ولی مدیران شبکه ها آن را نپذیرفتند تا اینکه سرانجام توسط شبکهٔ CBS در اواخر سال ۲۰۱۳ انتخاب شد. در ۹ می ۲۰۱۴ به درخواست شبکهٔ سی بی اس، این سریال برای یک فصل ۱۳ قسمتی برنامه ریزی شد و در ۱۹ فوریه ۲۰۱۵ اولین قسمت از فصل اول این سریال به روی آنتن رفت و در ۱۴ می ۲۰۱۵ این فصل به پایان رسید. در ۱۱ می ۲۰۱۵، این سریال برای فصل دوم در ۱۳ قسمت تمدید شد که در ۷ آوریل ۲۰۱۶ به نمایش درآمد و در ۲۳ می ۲۰۱۶ به پایان رسید. فصل سوم سریال در ۱۷ اکتبر ۲۰۱۶ آغاز و در تاریخ ۳۰ ژانویه ۲۰۱۷ پایان یافت و هیچ قسمت دیگری سفارش داده نشد. در ۳۱ اکتبر ۲۰۱۶، CBS اعلام کرد که قسمت چهارم از فصل سوم، ادای احترام به روح گری مارشال، خالق نسخهٔ اصلی سریال تلویزیون در سال ۱۹۷۰ است. مارشال پیش از
این به عنوان مهمان در فصل دوم سریال فعلی در نقش پدر اسکار، بازی کرده بود. در تاریخ ۱۰ آوریل ۲۰۱۷، متیو پری در توئیتر خود نوشت: «صورت من روی در صحنهٔ زن و شوهر فرد با رنگ سبز رنگ آمیزی شده است. من فکر می کنم مناسب است که فرض کنیم ما لغو شده ایم.» در ۱۵ می ۲۰۱۷، CBS رسماً سریال را پس از سه فصل لغو کرد. بازخوردها. منتقدان. این سریال با وجود اینکه توانست از بینندگان تلویزیونی نمرهٔ قبولی دریافت کند، اما هیچگاه نتوانست از منتقدین نمرهٔ قابل قبولی دریافت کند، چرا که آن ها، معتقد بودند که با وجود اینکه متیو پری و توماس لنون نقش اسکار و فلیکس را به خوبی بازی کرده اند ولی شوخی ها لوس و قدیمی هستند. جوایز. این سریال در سال های ۲۰۱۶ و ۲۰۱۷، در چهل و دومین و چهل سومین دوره جوایز انتخاب مردمی که هر ساله توسط تئاتر مایکروسافت برگزار و به صورت زنده از شبکه CBS پخش می شود، کاندید دریافت جایزه بازیگر کمدی محبوب تلویزیونی برای متیو پری شد. حواشی پیش آمده در خصوص این سریال. قسمت سوم از فصل دوم، مورد انتقاد بسیاری از جوامع بوسنیایی در اروپا و آمریکای شمالی قرار گرفت. در این قسمت، فلیکس (توماس لنون) با شوخی ای که ظاهراً اشاره ای
به قتل عام سربرنیتسا داشت، (که در آن ۸۰۰۰ جوان و پسر بوسنیایی توسط ارتش صرب کشته شدند) از امیلی (لیندسی اسلون) یک تاریخ می خواهد. الدین الزوویچ، رئیس کنگرهبوسنیایی های آمریکای شمالی در نامه ای سرگشاده اظهار داشت که کنگره از این شوخی، بسیار آشفته و ناامید است. وی همچنین گفت: «گفتن این که بیایید به آن رستوران صربستانی با طعم سربرنیتسا برویم، شبیه گفتن حرفهای وحشتناکی است که مثلاً بیایید از آن رستوران جدید آلمانی با طعم آشویتس دیدن کنیم.» آلمیر سککانوویچ از فاکتور گفت که این شوخی ابتدایی ترین راه برای توهین به قربانیان سربرنیتسا است. برانکا آنتیک اشتاوبر، که یک سازمان غیردولتی را اداره می کند و با زنان بوسنیایی که در طول جنگ مورد تجاوز قرار گرفته اند کار می کند، این شوخی را غیرانسانی خواند و سازمان تحقیقاتی مستقر در انتاریو مؤسسهٔ تحقیقات نسل کشی کانادا، این شوخی را تحقیر وحشتناک قربانیان سربرنیتسا خواند. در تاریخ ۱۰ می ۲۰۱۶، تهیه کننده اجرایی، باب دیلی، بابت این شوخی عذرخواهی کرد و گفت: «ما از هر ارتباطی با فاجعهٔ وحشتناک سربرنیتسا بی اطلاع بودیم و هرگز به صورت تعمدی به این رویداد بی احترامی نکرده ایم و از این
بابت عذرخواهی می کنیم.»
مورگان ترنر یک بازیگر آمریکایی متولد ۲۹ آپریل ۱۹۹۹ است که در فیلم هایی همچون جومانجی و شگفت زده نیز ایفای نقش کرده. او اولین کار هنری خود را با فیلم Invincible در سال ۲۰۰۶ آغاز نمود.
ژاک شوالیه (; – ) فیلسوف اهل فرانسه متولد سریلی، آلیه بود در مدرسه عالی نرمال و دانشگاه آکسفورد تحصیل کرد تخصص اصلی او در خصوص افلاطون بود و کتاب های زیادی علی الخصوص در خصوص تاریخ فلسفه از خود به یادگار گذاشته است او از دوستان ادوارد وود و وزیر آموزش فرانسه ویشی بود وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه) شده است.
واکسن کووید-۱۹ آکسفورد–آسترازِنِکا با شناسهٔ AZD1222، واکسن کووید-۱۹ است که توسط دانشگاه آکسفورد و شرکت آسترازنکا توسعه داده شده و از راه عضلانی تزریق می شود. این واکسن با استفاده از آدنو ویروس ChAdOx1 شامپانزه به عنوان ناقل ویروسی ساخته شد. این واکسن از دسامبر ۲۰۲۰ در حال انجام تحقیقات بالینی فاز III بوده است. واکسن آکسفورد-آسترازنکا به صورت دو دوز نیم میلی لیتری در عضله دالی بازو در افراد بالای ۱۸ سال تزریق می شود. دوز دوم نیز پس از ۶ تا ۱۲ هفته، پس از دوز نخست تزریق می شود. اثربخشی این واکسن در پیشگیری از ابتلا به موارد حاد کووید ۱۹ پس از ۲۲ روز از تزریق دوز اول، معادل ۷۶ درصد و اثربخشی آن پس از تزریق دوم، به ۸۱ درصد می رسد. این واکسن، ایمنی بالایی دارد و اثرات جانبی آن مانند درد محل تزریق، سردرد، و تهوع، ناچیز بوده و عموماً طی یک تا چند روز رفع می شوند. با این وجود، اثرات جانبی نادر از جمله آنافیلاکسی به ندرت مشاهده شده اند. در موارد بسیار نادر، ایجاد لخته خون (ترومبوز) نیز به میزان یک مورد در هر ۱۰۰/۰۰۰ تزریق مشاهده شده است. در مارس ۲۰۲۱ گزارش شد که بین ۳۴ میلیون تزریق در سراسر اتحادیه اروپا و بریتانیا ۳
۷ مورد لختگی خون خطرناک ناشی از تزریق این واکسن در استفاده کننده ها روی داده است. این واکسن از زمان ساخت توسط چندین نهاد دارویی در سراسر جهان مانند آژانس دارویی اروپا (EMA) و اداره درمانی استرالیا تأیید شده است. این واکسن همچنین برای فهرست استفاده اضطراری توسط سازمان بهداشت جهانی (WHO) تأیید شده است. هفت ماه پس از آغاز تولید این واکسن، در ۸ مرداد ۱۴۰۰ آکسفورد-آسترازنکا اعلام کرد که بیش از یک میلیارد دوز واکسن تولید این شرکت به بیش از ۱۷۰ کشور ارسال شده است. توصیف. در ۳۰ دسامبر ۲۰۲۰ واکسن برای استفاده در برنامه واکسیناسیون بریتانیا مورد تأیید قرار گرفت و واکسیناسیون از ۴ ژانویه ۲۰۲۱ با تزریق به برایان پینکر ۸۲ ساله در بریتانیا آغاز شد. این واکسن از بخش کدکنندهٔ پروتئین اسپایک (سنبله ای) ویروس، همراه با توالی tPA ویروس کووید-۱۹ ساخته شده است. پس از تزریق واکسن، پروتئین سنبله ای (پروتئین اسپایک) در بدن ساخته شده و سیستم ایمنی نسبت به این پروتئین واکنش نشان می دهد و برای مواجههٔ احتمالی با ویروس کووید-۱۹ در آینده آمادگی پیدا می کند. این واکسن در دو نوبت به فاصلهٔ چهار هفته تزریق شده و ارزان تر از واکسن فایزر بوده
و نگهداری آن نیز آسان تر است و می توان آن را در دمای یخچال های معمولی نگهداری کرد. اگرچه اثربخشی کمتری نسبت به واکسن فایزر دارد. پژوهشگران سه درجه مصونیت کم در حد ۶۲ درصد، مصونیت متوسط ۷۰ درصد، و مصونیت زیاد در حد ۹۰ درصد را گزارش کرده اند. مؤسسه سرم هند جهت فراهم کردن امکان خرید این واکسن برای کشورهایی با درآمد کم یا متوسط، تعداد یک میلیارد دُز از این واکسن را با نام کوویشیلد در دست تولید کرد که بر پایهٔ فرمول واکسن آکسفورد-آسترازنکا ساخته می شدند. واکسن کوویشیلد ساخت هند یکی از گزینه های احتمالی ایران برای خریداری است. صدور مجوز واکسن. مقامات بهداشتی اتحادیه اروپا و کشورهای آرژانتین، السالوادور، هند، مکزیک، بنگلادش، پاکستان، فیلیپین، جمهوری دومینیکن، تایوان، کره جنوبی، ویتنام، مالزی، نپال، برزیل، سری لانکا و ایران نیز مجوز استفاده از این واکسن را صادر کرده اند. تولید و عرضه. هر دوز از این واکسن حدود ۳ تا ۴ دلار آمریکا قیمت دارد. در ۱۷ دسامبر اعلام شد کِه هزینهٔ فروش هر دوز واکسن در اتحادیه اروپا حدود ۲/۱۶ دلار آمریکا در نظر گرفته شده است. همچنین شرکت سازنده اعلام کرده است که می تواند ماهیانه ۱۰۰ تا ۲۰۰ میل
یون دوز واکسن به تنهایی تولید کند آسترازنکا اعلام کرده است که این واکسن، در ۲۵ مرکز در ۱۵ کشور مختلف از جمله در هندوستان تولید می شود. سفارش ها و توافق نامه ها. نخستین سفارش این واکسن، توسط دولت بریتانیا در مه ۲۰۲۰ ثبت شد و متعاقب آن، ۱۰۰ میلیون دُز واکسن به بریتانیا اختصاص یافت. در ۲۱ مه ۲۰۲۰ شرکت سازنده، توافق نامه ای را با دولت آمریکا برای تولید ۳۰۰ میلیون دُز از این واکسن را به ثبت رساند. در ۲۴ فوریه ۲۰۲۱ نخستین محموله از این واکسن توسط کوواکس به آکرا پایتخت غنا فرستاده شد. تاثیر. بااینحال این واکسن در کنار واکسن شرکت های دیگر نقش مهمی در خروج از همه گیری کرونا داشت. واکسن این شرکت تنها در سال نخست همه گیری جان ۶ میلیون و پانصد هزار نفر را نجات داد. توقف تولید. به دنبال شکایت های حقوقی در رابطه با موارد بسیار ناچیز ایجاد لخته خون و مرگ و آسیب جسمی افراد، آسترازنکا در مه ۲۰۲۴ اعلام کرد تولید و فروش واکسن کرونا را متوقف می کند.
ایزاک آبلین (؛ – ) پزشک و فیزیولوژیست اهل سوئیس بود که واکنش آبلین را برای نخستین بار شرح داد. زندگی. هیچ گونه اطلاعاتی دربارهٔ منشأ و تحصیلات مدرسه ای ایساک آبلین در دست نیست. او پس از تولد در بلاروس امروزی، آموزش خود را به عنوان داروساز در آن جا آغاز کرد و در سال ۱۹۰۴ در دانشگاه اودسا آزمون دستیار داروسازی را گذراند. او در همان سال به سوئیس آمد و بعدها در دانشگاه برن در رشتهٔ شیمی نام نویسی کرد؛ از جمله دروس او، حضور در کلاس های استانیسواف کوستانتسکی بود. وی در سال ۱۹۱۰ با نگارش رساله ای با عنوان «دربارهٔ برخی مشتقات ۵-متوکسی-۲-استیریل-کومارون» دکترا گرفت و تا سال ۱۹۱۸ به عنوان دستیار، از جمله نزد امیل بورگی، در مؤسسه های شیمی پزشکی، داروشناسی و فیزیولوژی در برن مشغول به کار بود؛ در سال ۱۹۱۴ به عنوان دانشیار خصوصی در رشتهٔ شیمی معدنی تأیید علمی شد. وی در سال ۱۹۲۲ با نگارش رساله ای با عنوان «دربارهٔ اثر ویژهٔ پویای پروتئین ها» تحصیلات پزشکی خود را در دانشگاه برن به پایان رساند، در سال ۱۹۲۴ در رشتهٔ فیزیولوژی صلاحیت علمی یافت و در سال ۱۹۲۵ در دانشکدهٔ پزشکی دانشگاه برن، مأمور تدریس در زمینهٔ بیوشیمی و علم تغذ
یه شد. او در سال ۱۹۲۷ استاد فوق العاده و در سال ۱۹۴۳ استاد عادی تغذیه و فیزیولوژی عمومی در دانشگاه برن شد؛ با انتصاب به عنوان استاد عادی از سوی شورای ایالتی، کرسی تازه تأسیس شیمی پزشکی به او واگذار شد. وی در سال ۱۹۲۸ به پژوهش دربارهٔ نان به عنوان مادهٔ خوراکی و تأثیرات آن پرداخت. انتشار اثر او با عنوان دربارهٔ مسئلهٔ نان در سال ۱۹۳۷، واکنش ها و پاسخ های متعددی را به دنبال داشت. او همچنین چندین سخنرانی عمومی دربارهٔ مسائل تغذیه ایراد کرد و از جمله در نشریهٔ هفته نامهٔ پزشکی سوئیس و در مجلهٔ پژوهش های مربوط به ویتامین ها مقاله هایی منتشر کرد. او از جمله در سال ۱۹۴۴ کتابی با عنوان مقدمه ای بر فیزیولوژی شیمیایی تجربی، در سال ۱۹۵۲ روش های خاص شیمی بالینی و در سال ۱۹۶۰ کتاب هورمون ها (با ۱۴۴ تصویر و ۸۸ جدول) نوشت. در سال ۱۹۴۶ به عنوان رئیس مؤسسهٔ شیمی پزشکی منصوب شد؛ این مؤسسه در سال ۱۹۵۰ به ساختمانی جدید منتقل شد. سه موضوع اصلی پژوهشی فعالیت او را در مؤسسهٔ در حال گسترش شیمی پزشکی شکل داد: تغذیه، هورمون ها و شیمی بالینی. او در سال ۱۹۵۳ از سمت ریاست مؤسسه کناره گیری کرد؛ جانشین او هوگو آئبی (۱۹۲۱–۱۹۸۳) شد. در سال ۱
۹۴۸ به عضویت کمیسیون آزمون پزشکی انتخاب شد؛ در سال ۱۹۵۵ از این سمت کناره گیری کرد. او در سال ۱۹۵۴ به عنوان استاد تمام شیمی فیزیولوژیک بازنشسته شد. او در دههٔ ۱۹۵۰ به پژوهش دربارهٔ شیر پرداخت. وی در سال ۱۹۵۲، پس از درگذشت کارآفرین آلبرت واندر، بنیاد سخنرانی یادبود دکتر آلبرت واندر را پایه گذاری کرد که هر دو سال یک بار میزبان یک سخنرانی علمی بود. واکنش آبلین برای شناسایی داروی سالوارسان در خون و ادرار، به نام او نام گذاری شده است. او در سال ۱۹۱۱ با سارا ماخلا (با نام خانوادگی روزنبلات؛ زادهٔ ۱۸۷۶ – درگذشته ۲۹ مارس ۱۹۵۱ در برن)، دکترای فلسفه از لوبلین، ازدواج کرد. شورای شهر برن در سال ۱۹۱۸ حق شهروندی محلی به او اعطا کرد. او در گورستان یهودیان برن به خاک سپرده شد.
فانوس پوینت کابریلو یک فانوس دریایی در شمال کالیفرنیا است که بین پوینت آرنا و کیپ مندوچینو ()، واقع شده است. این فانوس در سال ۱۹۰۹ میلادی راه اندازی شد. و اکنون در مالکیت سازمان پارک های دولتی ایالت کالیفرنیا قرار دارد.
واکنش آبلین () یک واکنش شیمیایی کیفی است که حضور آرسفنامین و نئوسالوارسان را در خون و ادرار نشان می دهد. این واکنش شیمیایی، نامش را از فیزیولوژیست سوئیسی ایزاک آبلین می گیرد.
شاهین سیاه فیلمی است محصول سال ۲۰۲۰ و به کارگردانی گیریش مالیک است. در این فیلم بازیگرانی همچون سانجی دات، نرگس فخری، راهول دو، گاوی چاهال، راهول میترا و کووارجیت چوپرا ایفای نقش کرده اند.
جاسپِند (جاسوسی-پنداری) یکی از زیرژانر تخیلی جاسوسی است که شامل عناصر علمی–تخیلی است و اغلب با جنگ سرد همراه است. از ویژگی های جاسپِند می توان به تأثیرات فناوری در تجارت جاسوسی و ابزارهای تکنولوژیکی مورد استفاده شخصیت ها اشاره کرد، حتی اگر فناوری ها و ابزارهای به تصویر کشیده شده فراتر از واقعیت علمی فعلی باشد.
ایان فریر مؤلف ناداستان و سردبیر مجله فیلم بریتانیایی که کتاب های متعددی در رابطه با فیلم نوشته است. تازه ترین کار او "اسپیلبرگ کامل" راهنمایی به فیلم های استیون اسپیلبرگ بود. وی در حال حاضر در مجله فیلم "امپایر" کار می کند و یکی از منتقدان ارشد آن ها و همینطور دستیار سردبیر مجله است.
توماس آدیس (؛ ۲۷ ژوئیه ۱۸۸۱ – ۴ ژوئن ۱۹۴۹) پزشک و دانشمند اهل اسکاتلند بود. توماس آدیس تحصیلات خود در رشتهٔ پزشکی را در «دانشکدهٔ پزشکی دانشگاه ادینبرا» و «مؤسسهٔ آسیب شناسی شاریتی برلین» و همچنین در هایدلبرگ به پایان رساند. او از سال ۱۹۱۱، استاد دانشگاه استنفورد شد و تا پایان زندگی در آنجا ماند. وی مشارکت های مهمی در زمینهٔ درک چگونگی انعقاد خون داشت. وی همچنین یکی از پیشگامان پزشکی کلیه بود که از زیرشاخه های تخصصیِ پزشکی داخلی است و به مطالعه دربارهٔ بیماری های کلیه می پردازد. توماس آدیس نحوهٔ بیماری زایی هموفیلی را در سال ۱۹۱۱ شرح داد و نخستین کسی بود که ثابت کرد با تجویز پلاسمای عادی، می توان هموفیلی را درمان کرد. علاوه بر اینها، توماس آدیس مشارکت های فراوانی نیز در درک متابولیسم رنگدانه های صفراوی داشت.
شمارش آدیس () یک آزمایش ادرار است که به اندازه گیری سیلندرهای ادراری (urinary casts) در طول زمان می پردازد. این آزمایش نامش را از پزشک اسکاتلندی توماس آدیس می گیرد.
جاس اروپایی (فیلم جاسوسی اروپایی) یا فیلم جاسوسی اسپاگتی (در هنگام اشاره به فیلم های تولیدشدهٔ ایتالیایی در این ژانر)، ژانر ازفیلم های جاسوسی است که در اروپا، به ویژه در ایتالیا، فرانسه و اسپانیا تولید می شود. صادقانه یا اینکه از فیلم های جاسوسی انگلیسی جیمز باند تقلید می کند موج اول فیلم های جاس اروپایی در سال ۱۹۶۴، دو سال پس از اولین فیلم جیمز باند، "دکتر نو"، و در همان سال اکران آنچه بسیاری از آن به عنوان اوج سریال باند، گلدفینگر می دانند. در بیشتر موارد، جنون جاسپا تا حدود ۱۹۶۷ یا ۱۹۶۸ ادامه داشت. در ایتالیا، جایی که بیشتر این فیلم ها تولید می شدند، این روند جایگزین ژانر در حال زوال شمشیر و صندل شد. کریستوفر فریلینگ، که تعداد فیلم های جاس اروپایی را ۵۰ فیلم تخمین زد، احساس کرد که آنها چنین ویژگی هایی را به وسترن اسپاگتی به عنوان تأکید بر فناوری مرگ منتقل می کنند، مانند سلاح های ویژه، گمنامی شخصیت اصلی، معادله «پول = قدرت» از شخصیت های شرور و صحبت های شوخی آمیز در خلوت که پس از یک سکانس خشن، خنده تماشاگران را درمی آورد. برای صحنه سازی بیشتر، این فیلم ها اغلب ستاره های آمریکایی و بریتانیایی را در نقش های اص
لی بازی می کردند.
مرگ ها در ژانویه ۲۰۲۱ آنچه در پی می آید فهرست افراد سرشناسی است که در ژانویه ۲۰۲۱ درگذشته اند.
شوالیه سیاه فیلمی محصول سال ۲۰۰۱ به کارگردانی جیل جانجر است. در این فیلم بازیگرانی همچون مارتین لارنس، مارشا توماسون، تام ویلکینسون، کوین کانوی، وینسنت رگان، درل میچل، اریک جنسن و دیکران تولاین ایفای نقش کرده اند.
هنری بنس جونز (؛ – ۲۰ آوریل ۱۸۷۳) شیمی دان و پزشک اهل انگلستان بود. هنری بنس جونز در رشته های شیمی و پزشکی در کالج ترینیتی و کالج دانشگاهی لندن تحصیل کرد. سپس برای تکمیل آموخته های خود به دانشگاه گیسن در آلمان رفت و در آنجا از شاگردان یوستوس فون لیبیش بود. او بود که برای نخستین بار، پروتئین بنس جونز را توصیف کرد که نوعی گلوبولین است که در خون و ادرار یافت می شود و در تشخیص بیماری های «مولتیپل میلوما» و «ماکروگلوبولینمی والدنشتروم» به کار می رود. هنری بنس جونز چندین کتاب و مقاله علمی و همچنین کتابی به نام «"زندگی و نامه های فارادی"» نوشت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده است.
لوئیجی کیارینی (؛ – ) فیلم نامه نویس، کارگردان فیلم، نویسنده و روزنامه نگار اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "زیبای خفته" و "گاریبالدی" اشاره نمود.
کِراوان یوکی (انگلیسی: Keravanjoki)، (سوئدی: Kervo) رودخانه ای در فنلاند است. کراوان یوکی یک شاخه از رودخانه وانتا است که در هلسینکی به خلیج فنلاند می ریزد.
قطار شب به میلان () با نامِ اصلیِ جنایتکار ()، یک فیلم دلهره آور به کارگردانی مارچلو بالدی است که در سال ۱۹۶۲ میلادی منتشر شد.
مارچلو بالدی (؛ – ) کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل ایتالیا بود. زندگی و حرفه. بالدی که در تلوه متولد شد، از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۵۴ به عنوان دستیار کارگردان با کارگردانانی چون آلساندرو بلازتی، لیونِلو دِ فِلیچه، پیترو جرمی و رومولو مارسِلّینی همکاری کرد. در سال ۱۹۵۵، از سوی باشگاه آلپین ایتالیا برای کارگردانی فیلم مستند "ایتالیا کی۲" برگزیده شد؛ این فیلم بر فتح قلهٔ کی۲ توسط هیئت اعزامی ایتالیا به سرپرستی آردیتو دِزیو تمرکز دارد. او بعدها حدود یک صد مستند و بیش از سی فیلم سینمایی ساخت. آخرین فیلم او با عنوان چیزو، به طور مشترک با پسرش داریو کارگردانی شد و برندهٔ دورهٔ ۲۰۰۸ جشنوارهٔ بین المللی فیلم سالرنو گردید. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "قطار شب به میلان" اشاره نمود.
سنتاز اسید چرب که به صورت خلاصه به صورت FAS نمایش داده می شود نام آنزیمی است که در انسان با ژن "FASN" کدگذاری شده است. سنتاز اسید چرب در اصل یک پروتئین جند-آنزیمی است و کارکرد اصلی آن کاتالیز فرایند ساخت پالمیتیک (یک چربی اشباع با زنجیرهٔ بلند) از استیل-کوآ و مالونیل-کوآ در حضور NADPH است.
ماریو آلمیرانته (؛ – ) کارگردان فیلم، بازیگر، تدوین گر و فیلم نامه نویس اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "فانی" و "کارناوال ونیز" اشاره نمود.