Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زرگ بودایی زندگی می کردند و به مردم موعظه می کردند. این چهره ها بسیار بیشتر از سایر راهبان با مردم ارتباط داشتند. شناخته شده ترین این چهره ها کویا (راهب) (alt) بود. Kōya 903-972)، که در سراسر استان ها سرگردان بود و در کارهای خوب ("سازن")، موعظه در تمرین nembutsu و کار با محلی. تعاونی های بودایی ("zenchishiki") برای ایجاد تصاویری از بودیساتواها مانند کاننون. تحول مهم دیگر در این دوران این بود که راهبان بودایی اکنون به طور گسترده توسط دولت تشویق می شدند تا برای نجات ژاپنی «کامی» (موجودات الهی در شینتو) دعا کنند. ادغام خدایان شینتو با آیین بودایی در این زمان جدید نبود. قبلاً در قرن هشتم، برخی از زیارتگاه های اصلی شینتو (جینگو-جی شامل راهبان بودایی بود که آیین هایی را برای خدایان شینتو برگزار می کردند. یکی از اولین چهره های این چنینی «بودیساتوای بزرگ هاچیمان» (هاچیمان دایبوساتسسو) بود که در کیوشو محبوب بود. مکان های پرطرفدار برای زیارت و اعمال مذهبی، مانند کومانو کادو، شامل پرستش کامی و پرستش بوداها و بودیساتواها بود که اغلب با یکدیگر مرتبط بودند. علاوه بر این، معابدی مانند تودای-جی همچنین دارای زیارتگاه هایی برا
ی پرستش کامی بودند (در مورد Tōdai-ji، کامی شوکونگوجین بود که در ورودی عقب آن قرار داشت). راهبان بودایی رابطه خود را با کامی به روش های مختلف تفسیر کردند. برخی راهبان آنها را فقط موجودات دنیوی می دانستند که می توان برای آنها دعا کرد. دیگران آنها را مظهر بوداها و بودیساتواها می دانستند. به عنوان مثال، راهب کوه هیئی، اریو، کامی را به عنوان «ردپای» (سویجاکو) بودا می دید. این ایده، که sence-trace ("هونجی-سوی جاکو") نامیده می شود، تأثیر زیادی در سراسر دوران قرون وسطی خواهد داشت. کپی و نگارش کتاب مقدس بودایی در این دوره رواج داشت. به عنوان تولیدکننده شایستگی (کارمای خوب) دیده می شد. پرتره های هنری که وقایع کتاب مقدس را به تصویر می کشند نیز در این دوران بسیار محبوب بودند. از آنها برای ایجاد شایستگی و همچنین برای موعظه و تعلیم آموزه استفاده می شد. "سوترای محفوظ خاندان تایرا" ("هیکن کیو")، یکی از بزرگ ترین نمونه های هنر تجسمی بودایی از این دوره است. این یک لوتوس سوترا با مصور استادانه است که در معبد ایتسوکوشیما نصب شده است. عبادت بودایی در این دوران نیز مفصل تر و کاربردی تر شد. مناسکی مانند مجلس توبه ("که کا'ئه") در هو
جو-جی توسعه یافته است که شامل موسیقی استادانه، رقص و سایر اشکال اجرا می شود. معابد و صومعه های بزرگی مانند معبد سلطنتی و کوفوکجی نیز محل اجرای تئاتر سارو گاکو (که خاستگاه نو (تئاتر) است) نیز شد. به عنوان هنرهای اننن ("افزایش طول عمر") که شامل رقص و موسیقی بود. از نظر اعتقادی، این هنرهای نمایشی به عنوان وسایل ماهرانه ("هوبن", اسکت."اوپایا") برای آموزش بودیسم تلقی می شد. راهبان متخصص در چنین هنرهایی یوسو ("راهبان هنری") نامیده می شدند. راه دیگر انتقال پیام بودایی از طریق رسانه شعر بود که هم شعر چینی کانشی و هم شعر ژاپنی (واکا (شعر) را شامل می شد. نمونه ای از واکا با مضمون بودایی، «هوشین واکا شو» شاهدخت سنشی (۹۶۴–۱۰۳۵) است (مجموعه واکا ذهن بیداری، ۱۰۱۲). رویه درباری روئی (اجرای شعر با موسیقی) در دودمان تندای و شینگون نیز مورد استفاده قرار گرفت. هم راهبان و هم افراد عادی در محافل شعر («کادان») مانند حلقه نینا جی که توسط شاهزاده شوکاکو (۱۱۵۰–۱۲۰۲) حمایت می شد، ملاقات می کردند. بودیسم کاماکورا (۱۱۸۵–۱۳۳۳) - مکاتب جدید بودیسم. دوره کاماکورا (۱۱۸۵–۱۳۳۳) دوره بحرانی بود که در آن کنترل کشور از اشراف امپراتوری به سامورا
یی منتقل شد. در سال ۱۱۸۵ شوگون سالاری کاماکورا در کاماکورا، کاناگاوا تأسیس شد. در این دوره دودمان یا مکاتب بودایی جدید به وجود آمد که «بودیسم کاماکورا» و «بودیسم جدید» نامیده می شوند. همه بنیانگذاران اصلی این دودمان جدید راهبان سابق تندای بودند که در کوه هیئی آموزش دیده بودند و سیستم های باطنی و بیرونی بودیسم تندای را مطالعه کرده بودند. در طول دوره کاماکورا، این مدارس جدید به اندازه دودمان قدیمی تر، به استثنای مکتب بسیار تأثیرگذار فرقه رینزای ذن، شهرت چندانی پیدا نکردند. از میان بنیانگذاران چهل و شش فرقه در ذن ژاپن، شانزده نفر استاد چینی، پانزده استاد ژاپنی بودند که در زمان سلطنت [دودمان سونگ] به چین سفر کردند، و پانزده نفر دیگر از استادان ژاپنی بودند که در زمان سلطنت دودمان یوآن. از چین دیدن کردند. مدارس جدید شامل دودمان Pure Land مانند هونن (۱۱۳۳–۱۲۱۲) فرقه جودو و شینران (۱۱۷۳–۱۲۶۳) شین بودیسم است که هر دو بر روی تمرین تمرکز داشتند. خواندن نام آمیدا بودا این مکاتب جدید سرزمین خالص هر دو معتقد بودند که ژاپن وارد عصر زوال دارما ("mappō" شده است و بنابراین دیگر اعمال بودایی مفید نبوده است. اکنون تنها ابزار رها
یی، سرود وفادارانه نمبوتسو بود. این دیدگاه توسط شخصیت های سنتی تری مانند Myō'e مورد انتقاد قرار گرفت. (۱۱۷۳–۱۲۳۲). پاسخ دیگر به بی ثباتی اجتماعی آن دوره، تلاش برخی راهبان برای بازگشت به اجرای صحیح احکام بودایی و همچنین مراقبه بود. این چهره ها شامل چهره هایی مانند راهب کوفوکجی جوکی (راهب) (۱۱۵۵–۱۲۱۳) و راهب تندای شونجو (۱۱۶۶–۱۲۲۷) است که در پی بازگشت به پایه های سنتی مسیر بودایی، تزکیه اخلاقی و تمرین مراقبه بود. راهبان دیگر سعی کردند به گروه های طبقه پایین به حاشیه رانده شده خدمت کنند. راهب Kegon-Shingon Myō'e به دلیل گشودن معبد خود به روی جذامیان، گداها و سایر افراد حاشیه ای مشهور بود، در حالی که استادان دستوراتی مانند ایسون (راهب) (۱۲۰۱–۱۲۹۰) و Ninshō (۱۲۱۷) -۱۳۰۳) همچنین در خدمت رسانی و مراقبت از افراد بیمار و حاشیه نشین، به ویژه گروه های رانده شده به نام «غیر اشخاص» ("هی نین"). Deal &amp; Ruppert (2015) p. 122 نینشو یک مرکز پزشکی در گوکوراکو-جی در سال ۱۲۸۷ تأسیس کرد که بیش از ۸۸۰۰۰ نفر را در یک دوره ۳۴ ساله درمان کرد و دانش پزشکی چین را جمع آوری کرد. مجموعه دیگری از مدارس جدید کاماکورا شامل دو مدرسه اصلی ذ
ن ژاپن (رینزای و سوتو (فرقه ذن) است که توسط راهبانی مانند میوآن ایسای و دوگن منتشر شده است. که بر رهایی از طریق بینش مراقبه (زازن) تأکید دارند. دوگن (۱۲۰۰–۱۲۵۳) معلم برجسته مراقبه و راهبایی شد. او دودمان بودیسمان کائودونگ را معرفی کرد که به مکتب سوتو تبدیل شد. او ایده هایی مانند عصر پایانی دارما ماپپو ("mappō")، و تمرین بلاگردان را مورد انتقاد قرار داد. علاوه بر این، در این دوره بود که راهب نیچیرن (۱۲۲۲–۱۲۸۲) شروع به تدریس بودیسم منحصراً مبتنی بر «سوره نیلوفر» خود کرد، که او آن را تنها هدف عبادت معتبر در عصر می دید. mappō. نیچیرن معتقد بود که درگیری ها و بلایای این دوره ناشی از دیدگاه های غلط بوداییان ژاپنی (مانند پیروان سرزمین پاک و بودیسم باطنی) بوده است. نیچیرن به دلیل نظرهای خود با مخالفت های زیادی روبرو شد و همچنین دو بار توسط ولایت کاماکورا مورد حمله و تبعید قرار گرفت. دوره موروماچی (۱۳۳۶–۱۵۷۳) و دوره آزوچی–مومویاما (۱۵۷۳–۱۶۰۳). بودیسم اواخر قرون وسطی (۱۳۳۶–۱۴۶۷). در این دوره، «مدارس کاماکورا» جدید به توسعه خود ادامه دادند و شروع به تثبیت خود به عنوان سنت های منحصر به فرد و جداگانه کردند. با این حال، هم
ان طور که دیل و راپرت اشاره می کنند، «بیشتر آنها در حومه قدرت نهادی بودایی و به نوعی گفتمان در این دوره باقی ماندند.» آنها همچنین اضافه می کنند که تنها «از اواخر قرن پانزدهم به بعد بود که این دودمان به طور فزاینده ای مرکز اعتقاد و عمل بودایی ژاپنی را اشغال کردند». تنها استثنا رینزی ذن است که پیش از این (قرن سیزدهم) به شهرت رسید. در همین حال مکاتب و دودمان «قدیمی» به روشهای خود به رشد خود ادامه دادند و تأثیرگذار باقی ماندند. استقلال مدارس جدید از مدارس قدیمی به یکباره اتفاق نیفتاد. در واقع، مکاتب جدید برای مدتی تحت تأثیر اعتقادی و سیاسی مکاتب قدیم باقی ماندند. به عنوان مثال، اوهاشی توشیو تأکید کرده است که چگونه در این دوره، فرقه جودو عمدتاً به عنوان یک فرقه فرعی یا شاخه موقت تندای دیده می شد. علاوه بر این، همه راهبان فرقه های قدیمی با فرقه های جدید مخالف نبودند. در دوران اوج قرون وسطی، قدرت سیاسی غیرمتمرکز بود و مجموعه های عبادتگاه-معبد اغلب برای نفوذ و قدرت با یکدیگر رقابت می کردند. این مجموعه ها اغلب زمین و عمارت های متعدد را کنترل می کردند و همچنین نیروهای نظامی راهبان جنگجو را حفظ می کردند که از آنها برای
نبرد با یکدیگر استفاده می کردند. در این دوره، فرهنگ مطالعه و یادگیری بودایی به رشد و بالندگی ادامه داد. علاوه بر این، اگرچه در آن زمان مدارس و دودمان بودایی مستقل متعددی وجود داشت، بسیاری از راهبان منحصراً به یک دودمان تعلق نداشتند و در عوض برای تحصیل و یادگیری در معابد و حوزه های علمیه مختلف سفر می کردند. این تمایل به تمرین در چندین مدرسه یا دودمان «شوشو کنگاکو» نامیده شد. در دوران قرون وسطی به دلیل افزایش تحرک اجتماعی که بسیاری از راهبان از آن لذت می بردند بسیار برجسته تر شد. هر دو شوگونات کاماکورا (۱۱۹۲–۱۳۳۳) و شوگون سالاری آشیکاگا (۱۳۳۶–۱۵۷۳) از "فرهنگ پنج کوه" ("گوزن جیستسو سیدو") حمایت و حمایت کردند. ') از رینزی ذن. این سنت رینزای ذن بر ده معبد "پنج کوه" (پنج در کیوتو و پنج در کاماکورا) متمرکز بود. علاوه بر آموزش مراقبه زازن، آنها همچنین مطالعاتی را در بودیسم باطنی و برخی از اشکال هنری مانند خوشنویسی و شعر دنبال کردند. یکی از شخصیت های اولیه رینزای انی بنئن (۱۲۰۲–۱۲۸۰)، یک راهب عالی رتبه و تأثیرگذار بود که در نندای و شینگون آغاز شد. او سپس برای مطالعه ذن به چین سفر کرد و بعداً توفوکو-جی را تأسیس کرد. اع
تبارنامه تندای و شینگون چهره های رینزای مانند انی نشان می دهد که ذن اولیه تباری کاملاً جدا از سایر مکاتب قدیمی نبوده است. در واقع کدهای رهبانی ذن شامل روش هایی برای «پرستش بودا، تشییع جنازه، مراسم یادبود ارواح نیاکان، غذا دادن به ارواح گرسنه، ضیافت هایی که توسط اهداکنندگان حمایت می شود، و خدمات چای که به برجسته کردن سلسله مراتب اداری و اجتماعی کمک می کند.» رینزای قرون وسطایی نیز توسط یک سری از استادان چینی که در طول سلسله سونگ به ژاپن آمدند، مانند ایسان ایچینی (۱۲۴۷–۱۳۱۷) نیرومند شد. ایسان بر علاقه ژاپنی ها به ادبیات، خوشنویسی و نقاشی چینی تأثیر گذاشت. ادبیات ژاپنی پنج کوه ("گوزان بونگاکو) این تأثیر را منعکس می کند. یکی از شاگردان او موسو سوسه کی، استاد ذن، خوشنویس، شاعر و طراح باغ بود که توسط امپراتور گو-دایگو عنوان «معلم ذن ملی» را دریافت کرد. شاعران راهب ذن سه سون یوبای و کوکان شیرن نیز زیر نظر Issan تحصیل کرد. شیرن همچنین مورخی بود که تاریخ بودایی را "گنکو شاکوشو" نوشت. دربار سلطنتی و خانواده های نخبه پایتخت نیز هنرهای کلاسیک چینی را که در پنج معبد کوهستانی رینزای تدریس می شد، مطالعه کردند. خانواده های شو
گونال حتی معابد ذن را در کاخ های مسکونی خود ساختند. پنج معبد کوهستانی همچنین برنامه چاپ خود را ("Gozan-ban") برای کپی و انتشار انواع مختلفی از ادبیات که شامل سوابق استادان ذن، نوشته های شاعران تانگ کلاسیک کنفوسیوس، فرهنگ لغت چینی، آثار مرجع، و متون پزشکی بود، ایجاد کردند. همچنین در این دوره است که دودمان واقعی پرستش کامی «شینتو» در مجتمع های معابد بودایی شروع به رشد کردند، دودمان هایی که پایه ای برای شینتو نهادینه شده دوره های بعد شدند. بودایی ها به توسعه نظریه هایی در مورد رابطه بین کامی و بوداها و بودیساتواها ادامه دادند. یکی از این ایده ها، "گونکن" ("تجلی موقت")" پرستش کامی را به عنوان اشکال آشکار بوداها ترویج کرد. گروهی از راهبان تندای در کوه هیئی در عین حال فکر "هونگاکو" را در پرستش خود از کامی گنجانده اند. ساننو، که در نهایت به عنوان منبع یا "زمینه اصلی" ("هونجی") همه بوداها در نظر گرفته شد (در نتیجه تئوری قدیمی "هونجی سویجاکو" که بودا را به عنوان "" هونجی" می دانست). این ایده را می توان در کار راهب هیئی سونشون (۱۴۵۱–۱۵۱۴) یافت. بودیسم در اواخر دوره موروماچی (۱۴۶۷–۱۶۰۳) - جنگ اونین. با شروع ویرانگری های
جنگ اونین، در دوره موروماچی شاهد واگذاری کنترل دولت مرکزی و ظهور جنگ سالاران منطقه ای سامورایی به نام «دایمیوها» و اصطلاحاً «دوره سنگوکو» نامیده می شود. در طول این دوران جنگ های گسترده، بسیاری از معابد و صومعه های بودایی، به ویژه در کیوتو و اطراف آن، ویران شدند. بسیاری از این معابد قدیمی تا قرن ۱۶ و ۱۷ بازسازی نخواهند شد. در این دوره، مدارس جدید کاماکورا به سطح جدیدی از برجستگی و نفوذ ارتقا یافتند. آنها همچنین در مطالعه و عمل دستخوش اصلاحاتی شدند که آنها را مستقل تر کرد و قرن ها دوام آورد. برای مثال، در این دوره بود که راهب سرزمین خالص رننیو (۱۴۱۵–۱۴۹۹) پیروان زیادی برای مدرسه خود ایجاد کرد و هونگان-جی را بازسازی کرد. او اعمال عبادی را با تمرکز بر طومارهای شینران و هونزون که با نمبوتسو حک شده بود، اصلاح کرد. او همچنین از زبان بومی ژاپنی استفاده گسترده ای کرد. دودمان ذن نیز در این دوره به طور گسترده در سراسر کشور منتشر شد. یکی از عوامل مؤثر در گسترش آنها (و همچنین در گسترش معابد سرزمین خالص) فعالیت آنها در مراسم تدفین و تشییع جنازه بود. برخی از تالارهای معبد با تمرکز بر آیین های مرده زنی (گاهی برای یک خانواده
خاص، مانند خاندان توکوگاوا) بازسازی شدند و از این رو به عنوان معابد مرده ("بوداجین" شناخته شدند. علاوه بر این، در این دوران، مدارسی مانند سوتو ذن، هوک مدارس (نیچیرن) و مدرسه سرزمین خالص رننیو نیز برنامه های درسی جامعی را برای مطالعه اعتقادی ایجاد کردند که به آنها اجازه داد تا مدارس خودکفاتر و مستقل تر شوند و نیاز راهبان خود را برای مطالعه با مدارس دیگر از بین برد. همچنین در برنامه مناسک دربار سلطنتی کاهش یافت. به همین دلیل، معابد بودایی که از این دوره جان سالم به در بردند، مجبور شدند به روش های جدیدی برای جمع آوری کمک های مالی روی آورند. جدای از وظایف مرده، این همچنین شامل افزایش بازدید عمومی ("kaichōs") از تصاویر پنهان یا باطنی بود. این دوره همچنین شاهد ظهور لیگ های بودایی مبارز ("ikki") بود، مانند ایکو-ایکی (لیگ های سرزمین خالص «تک ذهن») و شورش هوکه (لیگ های نیچیرنیست «لوتوس»)، که علیه اربابان سامورایی قیام کردند و در مناطق خاصی حکومت خود را برقرار کردند. این لیگ ها همچنین گاهی به جنگ با یکدیگر و با معابد بزرگ می رفتند. شورش هوکه توانست مجموعه معبد ایکو ایکی یاماشینا هونگان-جی را ویران کند و بخش زیادی از ک
یوتو را در دهه ۱۵۳۰ تصرف کند. آنها در نهایت با راهبان جنگجوی تندای انریاکوجی در جنگی که به جنگ دوره تنبون معروف شد، وارد درگیری شدند، که در آن تمام ۲۱ معبد اصلی هوکه (نیچیرن) و بسیاری از کیوتو ویران شدند. راهبان جنگجو تندای و لیگ های ایکو ایکی تا زمان شکست آنها از اودا نوبوناگا (۱۵۳۴–۱۵۸۲)، که هر دو راهبان تندای را در کوه هیئی و سپس ایکو ایکی را تحت سلطه خود درآورد، یک قدرت سیاسی اصلی در ژاپن در نبردهای ایشی یاما هونگان (۱۵۷۰–۱۵۸۰) باقی ماندند. در اواسط قرن شانزدهم، غربی ها برای اولین بار وارد ژاپن شدند و فناوری های جدید و همچنین مسیحیت در ژاپن را معرفی کردند. این منجر به مناظرات متعددی بین مسیحیان و بودایی ها، مانند به اصطلاح «مناظره های فرقه ای یاماگوچی» ("یاماگوچی نو شورون") شد. ادو (توکوگاوا)-دوره (۱۶۰۳–۱۸۶۸). پس از دوره جنگ دوره سنگوکو، ژاپن توسط شوگون سالاری توکوگاوا (۱۶۰۰–۱۸۶۸) که کشور را از طریق سیستم فئودالی منطقه ای «دایمیو» اداره می کرد، دوباره متحد شد. توکوگاوا همچنین ورود اکثر اتباع خارجی به کشور را ممنوع کرد. تنها تاجرانی که به آنها اجازه داده شد هلندی ها در جزیره دجیما بودند. در طول قرن هفدهم،
توکوگاوا ایه میتسو مجموعه ای از اصلاحات را آغاز کرد که به دنبال افزایش کنترل دولت بر مذهب (و همچنین حذف مسیحیت) بود. اصلاحات یمیتسو چیزی را ایجاد کرد که سیستم سر-شاخه ("هون-ماتسو سیدو") و سیستم وابستگی معبد ("جیدان";. "دانگا سیدو") نامیده می شود. این سیستم از مؤسسات و وابستگی های بودایی از قبل موجود استفاده می کرد، اما سعی می کرد آنها را تحت کنترل رسمی دولت قرار دهد و همه معابد را ملزم می کرد که به یک اصل و نسب شناخته شده دولت وابسته باشند. رهبران بودایی اغلب با دولت کار می کردند و از حکومت خود حمایت مذهبی می کردند. برای مثال، راهب ذن تاکوآن سوهو (۱۵۷۳–۱۶۴۵) پیشنهاد کرد که روح توکوگاوا ایه یاسو یک کامی (روح الهی) است. او همچنین کتابی در مورد ذن و هنرهای رزمی ("بی بندوباری ذهن") خطاب به سامورایی ها نوشت. در همین حال، سوزوکی شوسان حتی شوگون توکوگاوا ایه یاسو را "شاه مقدس" ("شوئو") می خواند. در دوره ادو، مؤسسات بودایی از راه های آیینی مختلف، مانند فروش طلسم، نام ها و القاب پس از مرگ، دعاها و داروها، بودجه تأمین می کردند. زیارت در دوره ادو نیز برجسته بود. بسیاری از معابد و مکان های مقدس مانند کوه کویا، کوه کونپیر
ا و کوه اویاما (ولایت ساگامی) میزبان زائران بودایی و زاهدان کوهستانی در سراسر دوران بودند. در طول قرن هفدهم، دودمان اوباکو ذن توسط اینگن، یک راهب چینی معرفی شد. اینگن عضو مکتب لینجی در مینگ چین بود. این دودمان که تمرین دوگانه زازن و نمبوتسو را ترویج می کرد، بسیار موفق بود و تا اواسط قرن هجدهم بیش از هزار معبد داشت. در همین حال، نسل جدیدی از واعظان عمومی شروع به تردد در فضاهای عمومی و توسعه اشکال جدیدی از موعظه کردند. اینها شامل راهب سرزمین پاک آنراکوآن ساکودن (۱۵۵۴–۱۶۴۲) است که به عنوان مبتکر راکوگو شناخته می شود و «سی سویشو» (می خندد تا شما را بیدار کند) نوشته است. مجموعه حکایت های طنز. دیگر واعظان دوره گرد آن دوران که از داستان ها و روایت ها استفاده کردند عبارتند از راهب شینگون-ریتسو رنتای (۱۶۶۳–۱۷۲۶) و راهب سرزمین پاک آسای ریوی (مرگ ۱۶۹۱). هاکوین اکاکو (۱۶۸۵–۱۷۶۸) تأکید زیادی بر آموزش کوان به عنوان ابزار آموزشی اصلی سنت خود داشت و با استفاده از ایده هایی از طب چینی و دائوئیسم، آن را با یک تمرین جسمانی ترکیب کرد. هاکوین همچنین از اختلاط ذن و سرزمین خالص انتقاد کرد. نظرهای او در دوره میجی (۱۸۶۸–۱۹۱۲)، زمانی
که دارما- وارثان بر مکتب رینزای ژاپن تسلط یافتند. در طول دوره ادو، رشد بی سابقه ای در انتشارات چاپی (تا حدی به دلیل حمایت رژیم توکوگاوا) و خلق و فروش آثار چاپی بودایی منفجر شد. راهب تندای تنکای، تحت حمایت یمیتسو، رهبری چاپ «کانون» بودایی ("ایسسای کیو" یعنی "تریپیتاکا" بود. همچنین انتشار یک تجدید چاپ با کیفیت بسیار بالا قابل توجه بود. از «تریپی تاکه» دوران مینگ توسط تتسوگن دوکو، استاد مشهور مکتب اوباکو. بخش مهمی از رونق انتشار کتاب های خطبه های بودایی به نام «کانگه بون» ("دانگی-بون") بود. با حمایت شوگونات، مکتب بودایی نیز در دوره ادو رونق گرفت، و مدارس عمده بودایی نظام های جدیدی از مطالعه مکتبی را در حوزه های علمیه مدارس خود ("دانرین") ایجاد کردند. نمونه ها عبارتند از کانتو جوهاچی دانرین در منطقه کانتو، که تحت حمایت خاندان توکوگاوا، که برجسته ترین آنها معبد زوجو است. دودمان سرزمین پاک حقیقی یک نظام حوزوی گسترده ایجاد کردند که در نهایت به دانشگاه ریوکوکو تبدیل شد. همچنین رنسانس مطالعات سانسکریت در مکتب شینگون وجود داشت که توسط شخصیت هایی مانند جوگون (۱۶۳۹–۱۷۰۲) و جیون سونجا (۱۷۱۸–۱۸۰۴) رهبری می شد. در همین حال،
محققان در سوتو ذن، به رهبری منزان زویهو (۱۶۸۳–۱۷۶۹) تلاش زیادی برای انتشار و مطالعه آثار دوگن انجام دادند. همچنین در این زمان جنبشی گسترده در میان بسیاری از فرقه های بودایی برای بازگشت به استفاده صحیح از احکام بودایی وجود داشت. چهره های متعددی در مدارس اوباکو، شینگون، شینگون ریشو، نیچیرن، جودو شو و سوتو در این تلاش برای تشدید و اصلاح نظم و انضباط اخلاقی بودایی شرکت کردند. دوره میجی (۱۸۶۸–۱۹۱۲). پس از بازسازی می جی در سال ۱۸۶۸، دولت جدید امپراتوری نگرش شدید ضد بودایی را اتخاذ کرد. شکل جدیدی از شینتو بکر، که از همه تأثیرات بودایی حذف شده بود، به عنوان دین دولتی ترویج شد، یک سیاست رسمی دولتی به نام «شینبوتسو بونری» (جدا کردن بودیسم از شینتو)، که با آغاز شد. "دستور جدایی کامی و بودا" ("shinbutsu hanzenrei") در سال 1868. ایدئولوگ های این شینتوی جدید در پی بازگشت به روح ناب ژاپنی بودند، قبل از اینکه تحت تأثیر تأثیرات خارجی، عمدتاً بودیسم، «فاسد» شود. آن ها تحت تأثیر شخصیت های مطالعات ملی مانند موتوئوری نوریناگا (۱۷۳۰–۱۸۰۱) و هیراتا آتسوتانه (۱۷۷۶–۱۸۴۳) بودند که هر دو به شدت از بودیسم انتقاد کردند. نظم جدید برچیده
شد مجموعه های ترکیبی معبد و زیارتگاه که قرن ها وجود داشته است. راهبان بودایی دیگر قادر به تمرین در زیارتگاه های شینتو نبودند و مصنوعات بودایی از زیارتگاه های شینتو حذف شدند. این جرقه یک جنبش مردمی و اغلب خشونت آمیز برای ریشه کن کردن بودیسم را برانگیخت که به عنوان عقب مانده و خارجی و مرتبط با شوگونات فاسد دیده می شد. خشم فروخورده زیادی در میان مردم وجود داشت زیرا توکوگاوا سیستم دانکا خانواده ها را مجبور می کردند که خود را به یک معبد بودایی وابسته کنند، که شامل تعهد کمک های نقدی نیز می شد. بسیاری از معابد بودایی از این سیستم برای به دست آوردن پول سوء استفاده کردند و باری ناخواسته بر دوش کلیسای خود ایجاد کردند. این آزار و شکنجه مذهبی بودیسم، که به نام «هایبوتسو کیشاکو» (به معنای واقعی کلمه: «الغا کردن بودیسم و نابود کردن گوتاما بودا» شناخته می شود)، شاهد نابودی و بسته شدن بسیاری از مؤسسات بودایی در سراسر ژاپن بود. و همچنین مصادره زمین های آنها، لایک کردن اجباری راهبان بودایی و تخریب کتب بودایی و مصنوعات. در برخی موارد، راهبان مورد حمله قرار گرفتند و کشته شدند. خشونت به تمام مناطق کشور سرایت کرد. ژاپن شناس مارتین
کولکات معتقد است بودیسم ژاپنی در آستانه نابودی کامل بود. تخمین زده می شود که ۴۰۰۰۰ معبد بودایی و در برخی مکان ها ویران شده است. درصد تخریب معابد بودایی به ۸۰٪ رسید. شدت تخریب به منطقه بستگی داشت، و خشونت آمیزترین دوران هایبوتسو کیکاکو بین سال های ۱۸۶۹ و ۱۸۷۱ ادامه یافت. فرمان دولت در آوریل ۱۸۷۲ به وضعیت احکام بودایی به عنوان قانون دولتی پایان داد و به راهبان اجازه داد تا ازدواج کنند، گوشت بخورند و مقررات تندرستی و پوشش را متوقف کرد. نتیجه این قانون (در طول حدود چهار دهه) این بود که اکثر مردم بودایی خاندان در ژاپن با هم ازدواج می کنند و بسیاری از معابد در یک خانواده به ارث رسیده اند. سیاست های دولت ضد بودایی و آزار و اذیت مذهبی بسیاری از نهادهای بودایی را در حالت تدافعی در برابر کسانی قرار داد که آن را دشمن مردم ژاپن می دانستند. این امر مؤسسات بودایی ژاپن را وادار کرد تا نقش بودیسم را در یک دولت مدرن ژاپنی که اکنون از شینتوی حکومتی حمایت می کند، دوباره بررسی و ابداع کنند. وجود دارد. طیف وسیعی از استراتژی ها و جنبش های اصلاحی بودند که هدفشان قرار دادن بودیسم به عنوان شریک مفید برای مدرن شدن ژاپن بود. این شامل
اصلاحات روحانی برای تشدید انضباط و همچنین اصلاحات مربوط به دکترین و عمل بود. برخی از بودایی ها با تلفیق آن با علم و فلسفه غرب به دنبال مدرنیزه کردن اندیشه بودایی بودند. این "بودیسم جدید" اصلاح شده ("شین بوکیو") اغلب توسط افراد غیرعادی مانند ساکاینو کویو (۱۸۷۱–۱۹۳۳) و تاکاشیما بیهو (۱۸۷۵–۱۹۴۹) که انجمن شین بوکیوتو دوشیکای (انجمن بودایی جدید) را تأسیس کردند، ترویج شد. در سال ۱۸۹۹ و ترویج عدالت اجتماعی فعالیت ها. بودایی های جدید اغلب با فضایل بودایی به میهن پرستی ملی گرایانه ژاپنی می پیوندند. برخی از سازمان های بودایی جدید کاملاً ملی گرایی ژاپنی را پذیرفتند، مانند «Kokuchūkai» (ستون جامعه ملت) تاناکا چیگاکو (۱۸۶۱–۱۹۳۹)، که امپریالیسم ژاپن را به عنوان تبلیغ کرد. راهی برای انتشار پیام لوتوس سوترا. یکی دیگر از جامعه های بودایی جدید «کیی-کای» (انجمن ووف و تار، که در سال ۱۸۹۴ تأسیس شد) بود، که منتقد استحکام عقیدتی بودیسم سنتی بود و از آنچه آنها «تحقیق آزاد» (jiyū tōkyū) نامیدند، به عنوان راهی برای انجام آن دفاع می کرد. به تغییرات سریع زمان پاسخ دهید. جنبش «سیشین شوگی» (معنویت گرایی) کیوزاوا منشی این ایده را ترویج کرد
که بودایی ها باید بر تزکیه نفس بدون تکیه بر بودیسم سازمان یافته یا دولت تمرکز کنند. کیوزاوا و دوستانش با هم در کمونی به نام Kōkōdō (غار وسیع) زندگی می کردند و مجله ای به نام "Seishinkai" (جهان معنوی) منتشر کردند. احکام، مانند Shaku Unshō که ایجاد کرد، یک سازمان غیر روحانی به نام "Jūzen-kai" را تشکیل داد. (انجمن برای ده دستور). یکی از چهره های تأثیرگذار اصلاحات بودایی در این دوره فیلسوف اینو انریو (۱۸۵۸–۱۹۱۹) بود. او که فارغ التحصیل دانشگاه توکیو است، به خاطر نقد مسیحیت و همچنین برای ایده هایش در مورد اصلاح نهادهای بودایی شهرت دارد. او به دنبال تفسیر تفکر بودایی از دریچه ای منطقی تر بود و از فلسفه غرب و نیز آموزه های بودای تاریخی برای این کار استفاده کرد. او نویسنده پرکار حدود ۱۲۰ کتاب بود، از جمله «شینری کینشین» (اصل راهنمای حقیقت) و «بوکیو کاتسو رون» (حیات بخش بودیسم). او در سال 1904 Tetsugaku-dō (تالار فلسفه) را افتتاح کرد که به شاکیامونی، کنفوسیوس، سقراط و کانت تقدیم شده بود. او همچنین از فعالیت های رفاه اجتماعی حمایت می کرد. همچنین در طول دوره میجی بود که مطالعات بودایی ژاپنی به عنوان یک رشته دانشگاهی آغ
از شد. این جرقه با سفر برون مرزی دانشمندان ژاپنی به دانشگاه های غربی و مواجهه با مطالعات متنی بودایی در آنجا، به ویژه مطالعه تاریخ بودیسم در هند و زبان های آن (زبان سانسکریت و زبان پالی) آغاز شد. . این امر باعث شد که برخی بوداییان ژاپنی درستی سنت های بودایی ژاپنی را زیر سؤال ببرند. با این حال، دولت ژاپن در این زمان تردید داشت که بودیسم را تحت تأثیر قرار دهد. آموزش عمومی و در نتیجه مطالعات بودایی به جای «مذهب» تحت «فلسفه» طبقه بندی شد و اصطلاحاتی مانند «مطالعات هندی» بیش از «مطالعات بودایی» مورد علاقه است. یکی از اولین دانشگاهیان ژاپنی Nanjō Bunyū (۱۸۴۹–۱۹۲۷) بود که با ماکس مولر زبان سانسکریت را در آکسفورد آموخت و بعداً در دانشگاه امپراتوری توکیو منصوب شد. در همین حال، Murakami Senshō (۱۸۵۱–۱۹۲۹) بر مطالعه متون سانسکریت و پالی و تاریخ آیین بودا متمرکز شد. او بر ارزش های جهانی بودیسم جهانی تمرکز کرد و در آثاری مانند «دایجو بوستسو ران هیهان» (نقد نظریه ای که ماهایانا آموزش مستقیم بودای تاریخی است، ۱۹۰۳) به طور انتقادی در مورد سوگیری تاریخی بودیسم ژاپنی نوشت. . تعدادی از جنبش های بودایی جدید نیز وجود داشتند که در
دوره میجی تا سال ۱۹۴۵ رواج یافتند. برخی از تأثیرگذارترین آنها جنبش های نیچیرنیست/نیلوفر آبی سوکا گاکای، رییوکای و ریشو بودند. کوسه ی کای. آنها بر تبلیغ دینی فعال و منافع شخصی دنیوی تمرکز کردند. بودیسم زمان جنگ (۱۹۳۱–۱۹۴۵). در طول «جنگ پانزده ساله» (از حمله ژاپن به منچوری در سال ۱۹۳۱ و پایان یافتن به تسلیم ژاپن در سال ۱۹۴۵)، اکثر نهادهای بودایی ژاپنی از نظامی سازی ژاپن حمایت کردند. حمایت بوداییان ژاپنی از امپراتوری استعماری ژاپن و نظامی گری ژاپن ریشه در دوران میجی داشت که نیاز بود بودایی ها نشان دهند که شهروندان خوبی هستند که با تلاش های ژاپن برای مدرن سازی و تبدیل شدن به یک قدرت بزرگ مرتبط بودند. برخی از بودایی ها، مانند تاناکا چیگاکو، جنگ را راهی برای گسترش بودیسم می دانستند. در طول جنگ روسیه و ژاپن، رهبران بودایی از تلاش های جنگی به روش های مختلف حمایت کردند، مانند ارائه کشیشان به ارتش، انجام مراسم برای تضمین پیروزی و همکاری با خانواده های سربازان کشته شده. در طول جنگ پانزده ساله، بوداییان ژاپنی از تلاش های جنگی به روش های مشابه حمایت کردند و کشیشان بودایی به هنگ های ارتش امپراتوری وابسته شدند. میوواکای (ا