Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جنگهای رمزنگاری نامی غیررسمی برای تلاشهای ایالات متحده و دولتهای متفقین برای محدود کردن دسترسی عموم و کشورهای خارجی به رمزنگاری است که برای مقاومت در برابر رمزگشایی توسط آژانس های اطلاعاتی ملی (به ویژه آژانس امنیت ملی ایالات متحده) است. صادرات رمزنگاری از ایالات متحده. دوران جنگ سرد. در اوایل جنگ سرد، ایالات متحده و متحدانش یک سری مفصل از مقررات کنترل صادرات را تهیه کردند که برای جلوگیری از سقوط طیف وسیعی از فن آوری غربی به دست دیگران، به ویژه بلوک شرق، طراحی شده بود. تمام صادرات فن آوری طبقه بندی شده به عنوان «حیاتی» نیاز به مجوز داشت. طی این دوران به طور کل از دو نوع فناوری محافظت می شد: فناوری فقط با سلاح های جنگی ("مهمات") و فن آوری استفاده دوگانه که کاربردهای تجاری نیز داشتند. در ایالات متحده، صادرات فناوری استفاده دوگانه توسط وزارت بازرگانی کنترل می شد، در حالی که مهمات توسط وزارت امور خارجه کنترل می شد. از آنجا که در دورهٔ پایان جنگ جهانی دوم، بازار رمزنگاری تقریباً کاملاً نظامی بود، فناوری رمزگذاری (تکنیک ها و همچنین تجهیزات و پس از اهمیت رایانه ها، نرم افزار رمزنگاری) به عنوان کالای XIII در لیست مهما
ت ایالات متحده قرار گرفت . کنترل چند ملیتی صادرات رمزنگاری در غرب شکاف جنگ سرد از طریق مکانیسم های کاکام انجام شد.
برنامه محافظت از فیش حقوقی (PPP) یک برنامه وام تجاری ۹۵۳ میلیارد دلاری است که توسط دولت فدرال ایالات متحده در سال ۲۰۲۰ از طریق قانون کمک، امداد و امنیت اقتصادی کرونا (قانون CARES) برای کمک به مشاغل خاص، کارگران خوداشتغال، تنها تأسیس شده است. مالکان، سازمانهای غیرانتفاعی خاص و مشاغل قبیله ای همچنان به کارگران خود حقوق می دهند. برنامه محافظت از فیش حقوقی به اشخاص حقوقی این امکان را می دهد تا برای پرداخت حقوق و دستمزد و برخی دیگر از هزینه ها، برای وام های خصوصی با بهره کم اقدام کنند. مبلغ وام PPP تقریباً معادل ۲٫۵ برابر متوسط حقوق ماهانه متقاضی است. در برخی موارد، یک متقاضی ممکن است قرعه دوم برابر با اولین قرعه کشی دریافت کند. عواید وام ممکن است برای تأمین هزینه های حقوق و دستمزد، اجاره، سود و آب و برق استفاده شود. اگر تجارت تعداد کارمندان خود را ثابت نگه دارد و دستمزد کارمندان را وام دهد ممکن است به طور جزئی یا کامل بخشوده شود. این برنامه توسط اداره تجارت کوچک ایالات متحده اجرا می شود. مهلت درخواست وام PPP در ابتدا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۰ بود و بعداً تا ۸ اوت تمدید شد. برنامه محافظت از Paycheck در ۱۱ ژانویه ۲۰۲۱ بازگشایی
سیدی بوسحاقی (درگذشت ۸۵۷ق) از فقیهان مذهب مالکی و محدث جزایری بود. نام و نسب او «ابراهیم بن فاید بن موسی بن علال زواوی» مشهور به زواوی، گزارش شده است.
اعتراضات ۱۴۰۰ بازنشستگان تأمین اجتماعی از جمله اعتراضات صنفی در ایران است. تعداد زیادی از کارگران بازنشسته ایران ۱۵ فروردین ۱۴۰۰ با تجمع مقابل اداره های تأمین اجتماعی مراکز استان ها و چند شهر دیگر، خواستار رساندن مستمری ها به خط فقر و رفع تبعیض های موجود علیه آنان شدند و علیه حضور در انتخابات آتی ریاست جمهوری در این کشور شعار دادند. ۱۸ فروردین برای دومین بار جمعی از بازنشستگان کارگری در شهرستان شوش و هفت تپه با حضور مقابل اداره تأمین اجتماعی این شهرستان، خواستار توجه به مطالبات و خواسته های خود شدند. دلیل. بازنشستگان تأمین اجتماعی که در این تجمعات اعتراضی شرکت می کنند، خواستار افزایش مستمری ها، پرداخت مزایای شغلی همچون کمک معیشت، حق مسکن، حق عائله مندی و اولاد هستند. اعتراضات. بار دوم. بازنشستگان تأمین اجتماعی روز چهارشنبه ۱۸ فروردین برای دومین بار در سال جاری در اعتراض به تحقق نیافتن مطالبات صنفی خود در ۲۰ شهر ایران تجمع کردند. این همایشها از جمله در شهرهای تهران، اردبیل، تبریز، ایلام، اندیمشک، کرمان، خرم آباد، یزد، رشت، اراک و شوش برگزار شدند. بار سوم. بازنشستگان تأمین اجتماعی روز یکشنبه، ۲۲ فروردین، برای س
ومین بار در سال جاری در حدود ۲۰ شهر ایران تجمع کردند. این تجمعات در شهرهای خرم آباد، ایلام، تهران، کرج، تبریز، زنجان، بهشهر، اراک، شیراز و اهواز، نیشابور، اصفهان، قزوین، کرمانشاه، بجنورد، رشت، اردبیل، شوش و شوشتر برگزار شده است. تجمع کنندگان در دستکم چهار شهر اهواز، قزوین، اراک و اصفهان شعارهایی با مضمون « «ما دیگه رأی نمی دیم، عدالتی ندیدیم» سر داده اند. این گروه از معترضان در تجمع قبلی نیز شعار داده بودند که « «ما دیگه رأی نمی دیم، از بس دروغ شنیدیم». بار چهارم. بازنشستگان تأمین اجتماعی روز یکشنبه، ۲۹ فروردین ماه در ادامه اعتراض های صنفی خود در مقابل دفاتر این سازمان در شهرهای مختلف تجمع کردند و شعارهای اعتراضی سر دادند. واکنش ها. اسماعیل گرامی روز ۱۴ فروردین ماه، توسط نیروهای امنیتی در منزل شخصی اش در تهران بازداشت شد. در تهران و اراک تجمع کنندگان خواستار آزادی اسماعیل گرامی، فعال صنفی مستقل بازنشستگان شدند.
سلام، خداحافظ (به کره ای: 안녕) نام فیلم ۴۰ دقیقه ای به سبک مستند و با ژانر موزیکال است که از جمله بازیگران آن می توان به سوزی، مین، فی، جیا (اعضای میس ای)، تک یون، چان سونگ، جون.کی، جون هو، وویونگ (اعضای توپی ام) اشاره کرد. این فیلم توسط یون مین کارگردانی و به قلم لی جونگ پیل نگاشته شده است. که به توصیف جاذبه های گردشگری و با هدف افزایش توریست به کره جنوبی پخش شد. این در حالی است که در سال ۲۰۱۱ گردشگران به آستانه ۱۰ میلیون نفر رسیدند. خلاصه داستان. "سلام، خداحافظ" یک فیلم اکشن، رمانتیک، ملودرام است که مکان های گردشگری کره را به نمایش می گذارد این فیلم جاذبه های گردشگری کره را با آمیختن خاطرات اعضای توپی ام (تک یون، جون.کی، جون هو، چان سونگ)، میتینگی شاد با فی، خاطره ی دوستانه ی سوزی با جیا، خاطره ی دو نفری وویونگ با مین نمایش می دهد. تا جاذبه های گردشگری کره را با توپی ام و میس ای تجربه کنیم! ریتینگ. این فیلم امتیاز ۸.۲۹ را توانست بدست آورد که ۹.۱۶ آرای زن و ۶.۰۸ آرای مرد بود.
آرگوس () یک فروشگاه خرده فروشی در بریتانیا و جمهوری ایرلند است. این فروشگاه که در سال ۱۹۷۲ تأسیس شده دارای ۸۸۳ شعبه فروشگاه است. آرگوس با دو روش فروشگاه های فیزیکی و آنلاین سالانه ۲۹ میلیون مشتری و نزدیک به یک میلیارد بازدیدکننده آنلاین دارد.
ادبیات اکشن گونه ادبی است که شامل رمان های جاسوسی، داستان های ماجراجویی، قصه های وحشت و دسیسه («») و اسرار است. این نوع داستان از حس تعلیق بهره می گیرد، کششی که وقتی خواننده می خواهد بداند چگونه کشمکش بین قهرمان اصلی و ضد قهرمان یا راه حل معمای دلهره آور حل می شود، بیشتر می شود ادبیات عامه. داستان اکشن نوعی از ادبیات عامه پسند است که موضوع آن با تأکید بر سکانس های اکشن مهیج شکل می گیرد. این همیشه به این معنی نیست که آنها مانع شخصیت سازی یا داستان گویی می شوند. داستان اکشن با اشکال دیگر داستان، از جمله فیلم های اکشن، بازی های اکشن و رسانه های مشابه در قالب های دیگر مانند مانگا و انیمه مرتبط است. این شامل اکشن هنرهای رزمی، اکشن ورزش های مخاطره آمیز، تعقیب و گریز ماشین و وسایل نقلیه، اکشن تعلیق و اکشن کمدی است که هرکدام با جزئیات بیشتری بر نوع و ویژگی خود تمرکز می کنند. معمولاً می توان از سبک هنری یک سکانس اکشن، تأکید کل یک اثر را تشخیص داد، به طوری که، به عنوان مثال، سبک یک سکانس مبارزه نشان خواهد داد که آیا کل کار را می توان به عنوان یک اکشن ماجراجویی، یا یک اثر رزمی دسته بندی کرد. اکشن عمدتاً با تمرکز اصلی بر
روی هر نوع حرکت هیجان انگیز تعریف می شود.
دی ام جی موری () شرکت ماشین آلات آلمانی است، که در سال ۱۸۷۰ تأسیس شد.
دولمار () شرکت تجهیزات جنگل داری آلمانی است، که در سال ۱۹۲۷ تأسیس شد.
ان بی دبلیو () شرکت برق آلمانی است، که در سال ۱۹۹۷ تأسیس شد.
کتاب ۱۷۶ تمرین کاربردی شنا توسط آقای روبن گازمن، از مربیان و مدرسان موفق ایالت متحده امریکا با نام The Swimming Drill Book در سال ۲۰۱۷ نوشته شده است، که شامل ۱۷۶ تمرین از پایه و مقدمات یادگیری چهار شنای اصلی تا تمرینات در خشکی مناسب شناگران مبتدی و حرفه ای را آموزش می دهد. نسخه فارسی. این کتاب در سال ۱۴۰۰ توسط آقایان حامد رضاخانی طالقانی و سید سعید میرمهدی و خانم نرگس جعفری به فارسی ترجمه شد و نشر آفتاب اندیشه آن را در ۲۳۴ صفحه منتشر کرد. نویسنده با تکیه بر دانش بروز خود توانسته تمرینات مختلف را ساده و قابل فهم جمع بندی کند تا برای هر نوآموز شنا و همچنین شناگران حرفه ای کاربردی باشد و در انتهای مطالب کتاب تمرینات قدرتی با کش بدنسازی در خشکی را ارائه داده تا مجموعه ای کامل در دسترس علاقه مندان به ورزش شنا باشد. مترجمین با توجه به اهداف نویسنده به صورت کامل و دقیق این کتاب را به زبان فارسی برگردانده اند.
دلاک (به لاتین: Dalak) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بامیان واقع شده است.
درغانی (به لاتین: Darghani) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بامیان واقع شده است.
دره التمور (به لاتین: Darreh-ye Altamur) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بامیان واقع شده است.
دره آود (به لاتین: Darreh-ye Awd) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بامیان واقع شده است.
شبکه اطلاعات ملی (انگلیسی: National Intelligence Grid) یا به طور اختصاری NATGRID یک ساختار پایگاه داده اصلی اطلاعاتی یکپارچه برای مقابله با تروریسم است که پایگاه داده های مختلف آژانس های امنیتی اصلی تحت دولت هند را بهمراه جمع آوری الگوهای جامع تهیه شده از ۲۱ سازمان مختلف که بطور شبانه روزی توسط آژانس های امنیتی قابل دسترسی هستند. . شبکه اطلاعات ملی(NATGRID) پس از حملات ۲۰۰۸ بمبئی به وجود آمد. دولت هند در ژوئیه ۲۰۱۶ اشوک پاتنیک را به عنوان مدیرعامل شبکه اطلاعات ملی (NATGRID) منصوب کرد. این انتصاب به عنوان تلاش دولت برای احیای پروژه تلقی می شود. قرار پاتنیک تا ۳۱ دسامبر ۲۰۱۸ معتبر بود. NATGRID از سال ۲۰۱۹توسط آشیش گوپتا افسر سرویس پلیس هند (IPS) اداره می شود. وزارت امور داخلی (MHA) در تاریخ ۵ فوریه ۲۰۲۰ در پارلمان اعلام کرد که پروژه NATGRID با تمام زیرساخت های فیزیکی مورد نیاز تا پایان مارس ۲۰۲۰ به پایان می رسد. کل پایگاه داده اصلی تا ۳۱ دسامبر ۲۰۲۰ فعال خواهد شد. فقط برای افراد مجاز از ده آژانس امنیتی به صورت موردی برای تحقیقات در مورد موارد مشکوک به تروریسم قابل دسترسی است. حدود هفتاد نفر دسترسی دارند. دلیل ا
ستقرار. حملات ۱۱/۱۱ به بمبئی منجر به آشکار شدن چندین نقطه ضعف در شبکه های اطلاعاتی هند شد. NATGRID بخشی از تغییرات اساسی در دستگاه های امنیتی هند است که توسط وزیر کشور وقت پی. چیدامبارام در سال ۲۰۰۹ مطرح شد. آژانس ملی تحقیقات (NIA) و مرکز ملی مبارزه با تروریسم (NCTC) دو سازمانی هستند که پس از حملات بمبئی در سال ۲۰۰۸ تأسیس شده اند. قبل از حملات بمبئی، یک دیوید کلمن هیدلی ، آمریکایی پاکستانی تبار لشکر طیبه چندین بار به هند سفر کرده بود و مکان هایی را که در تاریخ همان تاریخ حملات مورد حمله قرار گرفت، انجام داد. علیرغم اینکه چندین بار به هند سفر کرده و از طریق پاکستان یا غرب آسیا به ایالات متحده بازگشته است، اما سفرهای وی نتوانست سوظن آژانس های هندی را ایجاد کند زیرا فاقد سیستمی بودند که می تواند الگویی را در برنامه های سفر و سفرهای غیرمعمول وی به این کشور نشان دهد. گفته می شود که اگر سیستمی مانند NATGRID موجود بود، هدلی قبل از حملات کاملاً دستگیر می شد. ساختار و توابع. NATGRID یک شبکه اشتراک اطلاعات است که داده های پایگاه داده های مستقل آژانس ها و وزارتخانه های مختلف دولت هند را جمع آوری می کند. این یک اقدام مقا
بله با تروریسم است که انبوهی از اطلاعات بانک های اطلاعاتی دولت از جمله جزئیات مالیات و حساب بانکی، معاملات کارت اعتباری، سوابق ویزا و مهاجرت و برنامه های سفر زمینی و هوایی را جمع آوری می کند. همچنین به شبکه و سیستم های ردیابی جرم و جنایت، پایگاه داده ای که اطلاعات جرم، از جمله اولین گزارش های اطلاعاتی را در ۱۴۰۰۰ ایستگاه پلیس در هند بهم پیوند می دهد، دسترسی خواهد داشت. این داده های ترکیبی در اختیار ۱۱ آژانس مرکزی قرار خواهد گرفت که عبارتند از: بال تحقیق و تجزیه و تحلیل (R&amp;AW)، اداره اطلاعات (IB)، آژانس تحقیقات ملی (NIA)، دفتر تحقیقات مرکزی (CBI)، دفتر کنترل مواد مخدر (NCB)، واحد اطلاعات مالی (FIU)، اداره اجرای (ED)، هیئت مدیره مالیات های مستقیم (CBDT)، هیئت مرکزی مالیات های غیرمستقیم و گمرک (CBIC)، اداره اطلاعات درآمد (DRI) و اداره کل اطلاعات GST. NATGRID در چهار مرحله مختلف در حال اجرا است. دولت اتحاد پیشرو متحد (UPA) برای این پروژه ۳۴۰۰ پوند ترانزیت ترخیص کرد. کمیته امنیت کابینه دو مرحله ابتدایی را در سال ۲۰۱۱ تصویب کرد که تا سال ۲۰۱۴ با هزینه ، با ۱۰ آژانس کاربری و ۲۱ ارائه دهنده خدمات به هم متصل شدند
در حالی که اولین مجموعه داده ها از اوایل سال ۲۰۱۳ قابل بازیابی هستند. سروان P. Raghu Raman (Rtd.) در تاریخ ۱ دسامبر ۲۰۰۹ به عنوان دبیر و مدیر عامل شرکت NATGRID منصوب شد و وظیفه ایجاد شبکه را بر عهده داشت. دوره وی در ۳۱ مه ۲۰۱۴ به پایان رسید. پیش بینی می شود که اجرای فازهای سوم و چهارم اصلاحاتی در چندین قانون انجام شود تا امکان به اشتراک گذاری و انتقال داده ها در مورد مواردی مانند دارایی و جزئیات معاملات بانکی و استفاده از اینترنت فراهم شود. مرکز بازیابی اطلاعات برای NATGRID در بنگالورو است. برخلاف NCTC یا NIA که آژانس های مرکزی هستند، NATGRID اساساً ابزاری است که سازمان های امنیتی را قادر می سازد تا اطلاعات مربوط به مظنونان تروریسم را از مجموعه داده های مختلف سازمان ها و خدمات مختلف در کشور پیدا و به دست آورند. این امر به شناسایی، دستگیری و پیگرد قانونی تروریست ها کمک خواهد کرد. مخالفت. NATGRID به اتهام نقض احتمالی حریم خصوصی و درز اطلاعات شخصی محرمانه با مخالفت روبرو شد. همچنین با توجه به اینکه هیچ آژانس دولتی یا نیروی پلیس به پایگاه داده دسترسی ندارد، کارایی آن در جلوگیری از ترور نیز زیر سؤال رفته است، بناب
راین شانس اقدامات فوری و م reducingثر را کاهش می دهد. NATGRID ادعا می کند که توسط چندین محافظ ساختاری و رویه ای و مکانیسم های نظارتی از جمله ممیزی های خارجی و پادمان های فناوری محافظت می شود.
دره جلمش (به لاتین: Darreh-ye Jalmesh) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بامیان واقع شده است.
فلیشمن () شرکت اسباب بازی آلمانی است، که در سال ۱۸۸۷ تأسیس شد.
دره جو قول (به لاتین: Darreh-ye Jow Qowl) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بامیان واقع شده است.
دره کجک (به لاتین: Darreh-ye Kajak) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بامیان واقع شده است.
دره نوورا (به لاتین: Darreh-ye Navora) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بامیان واقع شده است.
دره پی ناو (به لاتین: Darreh-ye Pay Nav) یک منطقهٔ مسکونی در افغانستان است که در ولایت بامیان واقع شده است.
اریک گئورگ میوبِرگ (۶ اوت ۱۸۸۲–۸ ژوئیه ۱۹۳۸) یک جانورشناس و قوم نگار سوئدی بود که در اوایل دهه ۱۹۰۰ اولین سفرهای علمی سوئدی را به استرالیا هدایت کرد و در اندونزی کار کرد. گیاه "میوبرگی جی جی اس ام" سیاه گیله. به نام او نامگذاری شد، همانند وزغ میوبرگی ("اپارولیا میوبرگی")، ملخ "گونیا میوبرگی"، خرچنگ "یوسی ای میوبرگی"، اژدهای بیشه میوبرگ ("گونوسفالوس" "میوبرگی")، آتترون تیبیلند سقنقور ("گلافیروم") قورباغه بوته ای میوبرگ ("فیلوتوس میوبرگی")، و قورباغه کوه گادین "میوبرگ" ("لپتوبراچلا" "میوبرگی"). انتشارات. وی و همچنین کمک های بیشمار به ادبیات علمی کرد، او نوشت: بیشتر خواندن. ژانت گرینفیلد، "بازگشت گنجینه های فرهنگی" (چاپ سوم)، مطبوعات کمبریج، لندن، ۲۰۰۷، ص. ۳۱۰
حفاظت از فیلم یا مرمت فیلم، مجموعه ای از تلاش های مستمر مورخان فیلم، بایگانی ها، موزه ها، سینماها و سازمان های غیرانتفاعی برای نجات فیلم های در حال پوسیدگی و حفظ تصاویر موجود در آنها است. به معنای دیگر، حفاظت این اطمینان را می دهد که یک فیلم در بهترین شکل ممکن به حیات خود ادامه خواهد داد. برای سالهای طولانی اصطلاح «حفظ» با «کپی کردن» فیلم مترادف بود. هدف یک متخصص مرمت فیلم، ایجاد یک نسخه با دوام و بدون افت چشمگیر کیفیت بود. با اصطلاحات مدرن تر، حفظ فیلم شامل مفاهیم دستکاری کردن، تکثیر، ذخیره سازی و در دسترس بودن است. بایگانی بدنبال محافظت از فیلم و به اشتراک گذاشتن محتوای آن در معرض عموم است. محافظت از فیلم را نباید با تجدیدنظر گرایی (Revisionism) اشتباه گرفت که در آن فیلم ها مورد بازبینی قرار می گیرند و چیزهایی به آنها اضافه می شود که قبلاً هرگز اضافه نشده بود، مانند موسیقی ها یا جلوه های صوتی اضافه شده، فیلم سیاه و سفید رنگی شده، تبدیل صوت به استریو دالبی، یا ویرایش های جزئی و سایر تغییرات تزئینی. در دهه ۱۹۸۰ مشخص شد که مجموعه میراث فیلم متحرک در معرض خطر نابود شدن قرار دارد. نه تنها حفظ فیلم نیترات یک مشکل
مداوم بود، بلکه مشخص شد که حفاظت از فیلم، به عنوان جایگزینی برای مواد نیترات فرار تحت تأثیر شکلی منحصر به فرد از پوسیدگی با عنوان «سندرم سرکه» و رنگ، مورد استفاده قرار بگیرد. مشخص شد که فیلم های ساخته شده به ویژه توسط ایستمن کوداک در معرض محو شدن هستند. در آن زمان، بهترین راه حل شناخته شده، نسخه برداری از فیلم اصلی در یک محیط امن تر بود. برآورد مشترک این است که ۹۰ درصد از کل فیلم های صامت آمریکایی ساخته شده قبل از ۱۹۲۰ و ۵۰ درصد از فیلم های صوتی آمریکایی ساخته شده قبل از ۱۹۵۰ از بین رفته اند. اگرچه اقدامات حفظ فیلم به دهه ۱۹۳۰ برمی گردد، این حوزه فقط در سال ۱۹۸۰ وضعیت رسمی پیدا کرد، زمانی که یونسکو «تصاویر متحرک» را به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از میراث فرهنگی جهان به رسمیت شناخت. مشکل فروپاشی فیلم. طیف وسیعی از فیلم های ساخته شده در دوره صامت اکنون برای همیشه از بین رفته اند. فیلم های نیمه اول قرن بیستم بر روی یک پایه فیلم بسیار قابل اشتعال و ناپایدار نیترات سلولز فیلمبرداری می شد که به ذخیره سازی دقیق نیاز داشت تا روند اجتناب ناپذیر تجزیه آن با گذشت زمان کند شود. اکثر فیلمهای ساخته شده روی مواد نیترات حفظ نش
دند. در طی سالها، نگاتیوها و چاپهای آنها به صورت پودر یا گرد و غبار درآمده است. بسیاری از آنها به دلیل محتوای نقره بازیافت شدند، یا در آتش سوزی استودیوها یا انبارهای فیلم از بین رفتند. بزرگترین علت، تخریب عمدی بود. همان طور که رابرت آ. هریس، حافظ فیلم، توضیح می دهد: «بیشتر فیلمهای اولیه به دلیل هدر دادن عمده فروشی توسط استودیوها دوام نیاوردند. هیچ تصوری برای ذخیره این فیلمها وجود نداشت. آنها فقط به فضای انبارهای فیلم احتیاج داشتند و مواد برای تهیه آنها گران بود.» فیلم های صامت بعد از ظهور فیلم های صوتی در دهه ۱۹۳۰ ارزش تجاری کمی داشتند یا هیچ ارزشی نداشتند و به همین ترتیب نگهداری نمی شدند. در نتیجه، حفظ فیلم های صامت که اکنون نایاب هستند به عنوان یک اولویت بالا در میان مورخان سینما مطرح شده است. به دلیل شکنندگی موجودی فیلم، حفظ مناسب فیلم معمولاً شامل ذخیره نگاتیوهای اصلی (در صورت وجود داشتن) و چاپ در تأسیسات تحت کنترل آب و هوا است. اکثریت قریب به اتفاق فیلم ها به این روش ذخیره نمی شدند، که نتیجه اش تباه شدن مواد فیلم بود. مشکل پوسیدگی فیلم فقط به فیلمهای ساخته شده روی نیترات سلولز محدود نمی شود. محققان و متخ
صصان صنعت فیلم دریافتند که فیلم های رنگی (که با استفاده از فرایندهای تِکنی کالِر (Technicolor) و جایگزین های آن ساخته شده اند) نیز با سرعت فزاینده ای در حال خراب شدن هستند. تعدادی از فیلم های شناخته شده فقط به عنوان کپی از تولیدات اصلی فیلم یا محصولات نمایشگاهی وجود دارند زیرا نسخه های اصلی تجزیه شده اند. مشخص شده است که فیلم استات سلولز، که جایگزین اولیه نیترات بود، به «سندرم سرکه» دچار می شود. پایه فیلم پلی استر، که جایگزین استات می شود، نیز به کم رنگ شدن دچار می شود. ذخیره سازی در دمای پایین و رطوبت کم با دقت کنترل شده می تواند هم محو شدن رنگ و هم بروز سندرم سرکه را مهار کند. با این حال، به محض شروع تخریب، واکنش های شیمیایی درگیر باعث وخامت بیشتر می شوند. مدیر هیئت مدیره AMIA (انجمن بایگانی تصاویر متحرک)، لئو اِنتیکنَپ، می گوید: «هیچ نشانه ای وجود ندارد که ما هرگز راهی برای جلوگیری از تجزیه پیدا کنیم. تنها کاری که می توانیم انجام دهیم این است که آن را مهار کنیم.» پوسیدگی فیلم به عنوان اثر هنری. در سال ۲۰۰۲، بیل موریسون (فیلمساز)، فیلم Decasia را تولید کرد، فیلمی که صرفاً بر اساس قطعات قدیمی فیلم های مبتنی
بر نیترات بازسازی نشده در حالت های مختلف پوسیدگی و خرابی ساخته شده است و زیبایی شناسی تا حدی وهم انگیز را برای فیلم فراهم کرده است. این فیلم برای همراهی سمفونی به همین نام ساخته شده است که توسط مایکل گوردون ساخته شده و توسط ارکستر وی اجرا شده است. تکه فیلم های استفاده شده از اخبار قدیمی و فیلم های بایگانی شده بود و موریسون از چندین منبع مانند خانه جورج ایستمن، بایگانی موزه هنر مدرن و بایگانی فیلم های Fox Movietone News در دانشگاه کارولینای جنوبی استفاده کرده بود. حفظ از طریق ذخیره سازی دقیق. حفظ فیلم معمولاً به ذخیره فیزیکی فیلم در یک انبار کنترل شده توسط آب و هوا و گاهی اوقات به تعمیر و کپی واقعی عنصر فیلم اشاره دارد. حفاظت با ترمیم متفاوت است، زیرا ترمیم نوعی بازگشت فیلم به نسخه ای است که نسبت به اکران اولیه آن برای مردم بسیار نزدیک است و اغلب شامل ترکیبی از عناصر مختلف فیلم است. فیلم با محافظت مناسب در برابر نیروهای خارجی در هنگام نگهداری همراه با قرار گرفتن در دمای کنترل شده بهتر حفظ می شود. برای بیشتر مواد فیلم، بنیاد بقای تصویر دریافت که ذخیره سازی محیط فیلم در دمای منجمد، با رطوبت نسبی (RH) بین ۳۰ تا ۵
۰ درصد، عمر مفید آن را بسیار افزایش می دهد. این اقدامات بهتر از هر روش دیگری از زوال جلوگیری می کند و یک راه حل ارزان تر از تکثیر فیلم های در حال تخریب است. کوشش های استودیوها. در سال ۱۹۲۶ ویل هیز از استودیوهای فیلم سازی خواست تا فیلمهایشان را با ذخیره در دمای ۴۰ درجه و رطوبت پایین در فرایند «ایستمان کداک» حفظ کنند تا «دانش آموزان در سال ۳۰۰۰ و ۴۰۰۰ بعد از میلاد ممکن است دربارهٔ ما اطلاعاتی کسب کنند.» در اوایل دههٔ ۱۹۷۰، استودیو فیلمسازی «Metro-Goldwyn-Mayer»، با آگاهی از اینکه نگاتیوهای اصلی بسیاری از فیلم های عصر طلایی آن در آتش سوزی از بین رفته است، یک برنامه حفاظت را برای بازیابی و حفظ تمام فیلم های خود با استفاده از هر گونه نگاتیو باقی مانده، یا در بسیاری از موارد، بهترین عناصر موجود در دسترس بعدی (اعم از نسخه پاسیتیو صاف و براق یا کپی آرشیوی تمیز) را آغاز کرد. از همان ابتدا مشخص شد که اگر فیلم هایی باید حفظ شوند، باید همه فیلم ها باشند. در سال ۱۹۸۶ هنگامی که تد ترنر کتابخانه MGM را صاحب شد، (که تا آن زمان شامل برادران وارنر قبل از ۱۹۵۰، MGM قبل از مه ۱۹۸۶ و اکثر کاتالوگهای تصاویر رادیو RKO بود)، اعلام ک
رد که کار حفاظت MGM را شروع کرده است. تایم وارنر، مالک فعلی Turner Entertainment، امروز این کار را ادامه می دهد. در دههٔ هشتاد و اوایل دههٔ نود میلادی هنگامی که کارگردانان مشهور و تأثیرگذار فیلم مانند استیون اسپیلبرگ و مارتین اسکورسیزی در این امر مشارکت داشتند، علت حفظ فیلم مورد توجه قرار گرفت. اسپیلبرگ هنگامی که به دیدن نسخهٔ اصلی فیلمش آرواره ها رفت، به حفظ فیلم علاقه مند شد، اما متوجه شد که فیلم به شدت تجزیه و خراب شده است، آن هم فقط پانزده سال پس از فیلمبرداری. در فیلم اسکورسیزی، هوگو صحنه ای کلیدی وجود دارد که در آن بسیاری از فیلم های صامت پیشگام ژرژ ملیس ذوب شده و به عنوان مواد اولیه کفش بازیافت می شوند. این صحنه توسط بسیاری از منتقدان سینما به عنوان «خلاصه ای پرشور برای حفظ فیلم در یک داستان خیالی از دسیسه های کودکی و ماجراجویی» توصیف می شود. اسکورسزی با استفاده از نوار فیلم سیاه و سفید در فیلم ۱۹۸۰ اش به نام گاو خشمگین، توجهات را به سمت استفادهٔ صنعت فیلم سازی از نوار فیلم هایی که قابلیت رنگ پریدگی را داشتند جلب نمود.. نگرانی اسکورسیزی در مورد نیاز به ذخیره تصاویر متحرک گذشته باعث شد وی بنیاد فیلم، یک
سازمان غیرانتفاعی را که به حفاظت از فیلمها اختصاص دارد را در سال ۱۹۹۰ ایجاد کند. او در این تلاش به همکاران فیلمسازش که در هیئت مدیره بنیاد خدمت می کردند پیوست. کارگردانانی همچون وودی آلن، رابرت آلتمن، فرانسیس فورد کوپولا، کلینت ایستوود، استنلی کوبریک، جورج لوکاس، سیدنی پولاک، رابرت ردفورد و استیون اسپیلبرگ. در سال ۲۰۰۶، پل توماس اندرسون، وس اندرسون، کورتیس هانسون، پیتر جکسون، آنگ لی و الکساندر پین به هیئت مدیرهٔ بنیاد فیلم اضافه شدند که با انجمن کارگردانان آمریکا همسو است. بنیاد فیلم با همکاری با بایگانی ها و استودیوهای برجستهٔ فیلم، تقریباً ۶۰۰ فیلم را نجات داده است، که اغلب آنها را به شرایط دست نخورده بازگرداند. در بسیاری از موارد، طول فیلم که از فیلم اصلی بیذه شده بود یا توسط کد تولید در آمریکا سانسور شده بود - دوباره بازگردانده شده است. علاوه بر حفظ، مرمت و ارائه سینمای کلاسیک، این بنیاد به جوانان تاریخ و زبان فیلم را از طریق «داستان فیلم ها»، یک برنامه آموزشی که توسط بیش از ۱۰۰۰۰۰ مربی در سراسر کشور استفاده می شود را آموزش می دهد. در عصر تلویزیون دیجیتال، تلویزیون و دی وی دی با کیفیت بالا، حفظ و بازیابی
فیلم اهمیت تجاری و تاریخی پیدا کرده است، زیرا مخاطبان بالاترین کیفیت تصویر ممکن را از قالب های دیجیتال می طلبند. در همین حال، تسلط ویدیوی خانگی و نیاز همیشگی به محتوای پخش تلویزیونی، به ویژه در کانال های ویژه، باعث شده است که فیلم ها منبع درآمد طولانی مدت را تا حدی ایجاد کنند که هنرمندان اصلی و مدیریت استودیوهای فیلمسازی قبل از ظهور این موارد از رسانه ها هرگز تصور نمی کردند؛ بنابراین شرکتهای رسانه ای انگیزه مالی زیادی برای بایگانی و حفظ آرشیو کامل فیلمهایشان دارند. مراحل ترمیم دیجیتال. هنگامی که یک فیلم بازبینی و تمیز می شود، از طریق telecine یا اسکنر تصاویر فیلم متحرک به یک نوار دیسک یا دیسک منتقل می شود و صدا به یک قالب جدید سینک می شود. نقایص شایع نیاز به ترمیم عبارتند از: خاک / گرد و غبار خراش، پارگی، قاب سوخته محو شدن رنگ، تغییر رنگ رنگ پریدگی دانه دانهٔ فراوان در فیلم (یک کپی از یک فیلم موجود دارای تمام دانه های فیلم در نسخهٔ اصل) صحنه ها و صداهای از دست رفته (سانسور شده یا ویرایش شده برای انتشار مجدد) جمع شدگی و موج دار شدن مرمت و بازسازی فیلم دیجیتال مدرن مراحل زیر را طی می کند: با مهارت فیلم را از خ
اک و گرد و غبار پاک کنید. تمام پارگی های فیلم را با استفاده از نوار پلی استر شفاف یا چسب پیچشی ترمیم کنید. هر فریم را در یک فایل دیجیتال اسکن کنید. با مقایسه هر فریم با فریم های مجاور، فریم به فریم فیلم را بازیابی کنید. این کار را می توان تا حدودی توسط الگوریتم های رایانه با بررسی نتیجهٔ دستی انجام داد. تراز بندی قاب ("لرزش" و "تنیدین") را اصلاح کنید، یا نامرتب بودن قاب های فیلم مجاور به دلیل حرکت فیلم درون زنجیرها. این روش مسئله ای را اصلاح می کند که در آن سوراخ های هر طرف یک قاب به مرور زمان خراب شده باشند. این باعث می شود که فریم ها کمی از مرکز خارج شوند. تغییرات رنگ و نور را برطرف کنید. این باعث می شود سوسو زدن و تغییرات جزئی رنگ از یک قاب به قاب دیگر به دلیل قدیمی شدن فیلم اصلاح شود. با استفاده از بخشهایی از تصاویر در فریمهای دیگر، مناطق مسدود شده توسط خاک و گرد و غبار را بازیابی کنید. با استفاده از بخشهایی از تصاویر در سایر فریم ها، خراش ها را بازیابی کنید. با کاهش ذره های نویز فیلم، قاب ها را تقویت کنید. جزئیات پیش زمینه / پس زمینه فیلم در اندازه همان ذرهٔ فیلم یا کوچکتر در ساخت فیلم تار یا از بین رفته
است. مقایسه یک قاب با قاب های مجاور امکان بازسازی اطلاعات جزئی را فراهم می کند زیرا ممکن است جزئیات کوچک داده شده بین ذره های فیلم بیشتری از یک قاب به قاب دیگر تقسیم شود. مرمت فیلم های ایرانی. تاکنون فیلم های ایرانی معدودی مرمت شده اند و به نظر می رسد که عزم جدی برای مرمت آثار کلاسیک ایرانی وجود ندارد. اکثر آثار مرمت شده در داخل ایران نیز فقط در جشنواره ها اکران شده اند. به گفتهٔ لادن طاهری، مدیر فیلمخانه ملی ایران و مرکز اسناد و آثار تصویری ایران، دلیل این امر این است که اکثر فیلم ها مالک خصوصی دارند و فیلمخانه اختیاری برای اکران عمومی و پخش فیلم ها ندارد. از جمله فیلم های ایرانی که تاکنون مرمت شده اند می توان به فیلم های زیر اشاره نمود: البته شبکه من وتو تاکنون کپی های با کیفیتی از آثار سینمای کلاسیک ایران همچون همسفر، ممل آمریکایی، دشنه، طوقی و یوسف و زلیخا پخش کرده است که نمی توان آنها را جزو آثار مرمت شده برشمرد.