Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
را برای مدتی به حاشیه ببرد. دیدیه آنزیوی روانکاو، با قرار دادن "نقدخرد دیالکتیکی" درجایگاه حوادث مه تا ژوئن قیام ۱۹۶۸ فرانسه، بیان می کند که: «سارتر برای اولین بار در کتاب خود اشکال منفعل و بی نام از خودبیگانگی فردی را توصیف کرد - این همان چیزی است که او آن را «بی تحرکی عملی» می نامد- آنگاه نشان داد که چگونه گروهی، نقایض را وارد تاریخ می کند و به خودش شکل می بخشد (به جای آنکه شکل بپزیرد)، خود را با گسستن از جامعه منفعل و گمنامی که یک جامعه شناس آمریکایی آن را «جمعیت تنها» نامیده است، می سازد. دانشجویانی که جرقهٔ وقوع انقلاب بهار ۱۹۸۶ را زدند، اگر نگوییم از این دومین فلسفهٔ سارتری، دست کم از یک فلسفهٔ دیالکتیکی از تاریخ شکل گرفتند. می ۱۹۸۶، خیزش تاریخی یک نیروی نقض کننده «گل وحشی» است. این هجمه ای به آزادی «سارتری» است، نه آزادی افراد منزوی، بلکه آزادی خلاقانهٔ گروه ها. سیدنی هوکِ فیلسوف، این اثر را دلیل تراشی ای فلسفی برای توجیه نقض گستردهٔ حقوق بشر، توسط رهبریِ کمونیست اتحاد جماهیر شوروی توصیف کرد. روان پزشکان آر. دی لینگ و دیوید کوپر، "نقد خرد دیالکتیکی را" تلاشی برای ارائه مبنایی دیالکتیکی برای یک انسان ش
ناسی ساختاری می دانند و آن را کوششی برای تعیین محدودیت های عقل دیالکتیکی، از طریق رویکردی دیالکتیکی، برمی شمارند. ژیل دلوز و فلیکس گاتاری دیدگاه سارتر را تأیید کردند که «خودانگیختگی طبقاتی» وجود ندارد، بلکه فقط «خودانگیختگی گروهی» وجود دارد. لژک کولاکوفسکی، استدلال می کند که "نقد خرد دیالکتیکی" کنار گذاشتن اگزیستانسیالیسم اصلی سارتر را به نمایش می گذارد و به شکلی بیهوده، مارکسیسم را «شکست ناپذیر» ترسیم می کند. کولاکوفسکی با این وجود این کتاب را تلاشی جالب برای یافتن فضایی جهت خلاقیت و خودانگیختگی در مارکسیسم می داند و خاطرنشان می کند که سارتر دیالکتیک طبیعت و جبر تاریخی را رد و در عین حال اهمیت اجتماعی رفتار انسانی را حفظ می کند. کولاکوفسکی سارتر را به خاطر توضیح ندادن اینکه چگونه کمونیسم می تواند آزادی را بازیابی کند مورد انتقاد قرار می دهد. به نظر او، سارتر آنچنان غرق در شرحی کلی از سازمان انقلابی است که مصائب واقعی گروه ها را برای کنش های اشتراکی بدون تجاوز به آزادی انفرادی اعضایشان، نادیده می گیرد. کولاکوفسکی از سارتر به دلیل ارائه حجم زائدی از نوشناسی انتقاد می کند و می افزاید که جدای از اینها، او تفسیری
اصالتاً جدید از مارکسیسم ارائه نمی دهد. وی دیدگاه سارتر در مورد شخصیت تاریخیِ ادراک و معرفت و رد دیالکتیکِ طبیعت را متأثر از کارهای گیورگی لوکاچ می داند. به نظر او، هیچ یک از دیدگاه های سارتر، اعم از اینکه آزادی باید در سازمان انقلابی محافظت شود، یا اینکه زمانی که کمونیسم کمبودها را از بین برده باشد، آزادی کامل وجود خواهد داشت، در حوزهٔ مارکسیستی جدید نیستند، و سارتر در توضیح دادن اینکه چگونه ممکن است هریک از آنها به وجود آمده باشند، ناکام است. راجر اسکروتون، فیلسوف محافظه کار، می نویسد که "نقد خرد دیالکتیکی" «پس زدنی تمام و کمال از قواعد پرسشگری خردمندانه رابه نمایش می گذارد - فراری مصممانه از قاعدهٔ حقیقت. تصور اینکه این کتاب ممکن است واقعاً به وعده ای که در عنوان آن ارائه شده است جامهٔ عمل بپوشد، در واقع یک جسارت فاحش است.»
شهرداری استونز () یک شهرداری در استان شیلند در ساحل جنوب شرقی جزیره شیلند در جنوب دانمارک است. این شهرداری ناحیه ای به اندازه ۲۵۰ کیلومتر مربع را پوشش می دهد و ۲۲٬۷۸۲ تن جمعیت دارد. مرکز شهرداری و سومین شهر بزرگ هارلا است.
فیرکت () یک دژ مدور وایکینگی پیشین در دانمارک است که پیشینه آن به سال ۹۸۰ میلادی می رسد. این دژ در نزدیکی شهر هوبرو واقع شده است. این دژ در زمینی باریک ساخته شده است که یک سوی آن جوی و در سوی دیگر آن منطقه باتلاقی است. این دژ می توانست رفت و آمد راه اصلی میان آلبور و آرهوس را کنترل کند.
از اون مدل عشق ها () سومین آلبوم چندآهنگه از خواننده آمریکایی چارلی پوث هست. آلبوم در ۱ مهٔ ۲۰۱۵ بوسیله آتلانتیک رکوردز منتشر شد.
آبچلیک چوب پا یک پرنده کوچک ساحلی است. نام علمی از یونان باستان است. نام سرده "kalidris" یا "skalidris" اصطلاحی است که ارسطو برای برخی از پرندگان خاکستری رنگ کنار آب به کار می برد. واژه "himantopus" به معنای "پای بند" یا "پابند" است. رژیم غذایی. این پرندگان در گل و لای غذا می خورند، غذا را با دیدن جمع می کنند، اغلب مانند پاشلک نوک دراز که اغلب با آنها همراهی می کنند، با نوک خود در گل سیخ می زنند. آنها عمدتاً حشرات و سایر بی مهرگان را می خورند.
مرکز اعتیاد و سلامت ذهن () یک بیمارستان روان پزشکی در تورنتو کاناداست که در شماره ۲۵۰ خیابان کالج، درست در شرق خیابان اسپاداینا واقع است. تمرکز اصلی این مرکز بر روان شناسی جنایی، اعتیاد جنسی، اعتیاد و پژوهش هایی است که منجر به سیاست گذاری عمومی می شود. این مرکز در سال ۱۹۶۶ و با نام مؤسسهٔ روان پزشکی کلارک راه اندازی شد که نامش را از چارلز کرک کلارک می گرفت که از پیشگامان روان پزشکی و سلامت ذهن در کانادا بود. در سال ۱۹۸۸ مؤسسهٔ کلارک با چندین مؤسسهٔ دیگر در استان انتاریو ادغام شد و با هم مرکز اعتیاد و سلامت ذهن (CAMH) را به وجود آوردند و این بیمارستان اکنون یکی از ساختمان های فرعی مرکز اعتیاد و سلامت ذهن است. این مرکز، تنها بیمارستانی در استان انتاریوی کاناداست که اورژانس روان پزشکی شبانه روزی ۲۴ ساعته دارد.
پر ویکتور ادمن (; – ) بیوشیمیدان اهل سوئد بود که به دلیل ابداع روش ادمن که در تعیین توالی آمینو اسید ها در پروتئین کاربرد دارد، شناخته می شود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده است.
نبرد وینترتور (۲۷ مه ۱۷۹۹) یک اقدام مهم بین عناصر ارتش دانوب و عناصر ارتش هابسبورگ به فرماندهی فردریش فریهر فون هوتسه در طول جنگ ائتلاف دوم، بخشی از جنگ های انقلاب فرانسه بود. شهر کوچک وینترتور شمال شرقی زوریخ، در سوئیس قرار داشت. به دلیل موقعیتش در محل اتصال هفت جاده، ارتشی که شهر را در اختیار داشت، دسترسی به بیشتر سوئیس و نقاط عبور از راین را به سمت جنوب آلمان کنترل می کرد. اگرچه نیروهای درگیر اندک بودند، اما توانایی اتریش ها برای تداوم حمله ۱۱ ساعته خود به خط فرانسه منجر به ادغام سه نیروی اتریشی در فلات شمال زوریخ شد که چند روز بعد منجر به شکست فرانسه شد. در اواسط ماه مه ۱۷۹۹، اتریشی ها کنترل بخش هایی از سوئیس را از فرانسوی ها گرفتند، نیروهای تحت فرماندهی هوتسه و کنت هاینریش فون بلگارد آنها را از گریسون ها بیرون راندند. پس از شکست دادن ارتش ۲۵۰۰۰ نفری دانوب ژان باپتیست ژوردان در نبردهای استراچ و استاکچ، ارتش اصلی اتریش به فرماندهی آرشیدوک چارلز از راین در شهر شفوزان سوئیس آماده اتحاد با ارتش شد.. ارتش هلوتیا فرانسه و ارتش دانوب، که اکنون هر دو تحت فرماندهی آندره ماسنا، به دنبال جلوگیری از این ادغام بودند.
ماسنا میشل نی و یک نیروی کوچک سواره نظام و پیاده نظام مختلط را از زوریخ فرستاد تا نیروهای هوتسه را در وینترتور متوقف کنند اما با وجود رقابت شدید، اتریشی ها موفق شدند فرانسوی ها را از ارتفاعات وینترتور(Winterthur) بیرون برانند. هر دو طرف تلفات زیادی را متحمل شدند. هنگامی که اتحاد ارتش هابسبورگ در اوایل ژوئن اتفاق افتاد، آرشیدوک چارلز به مواضع فرانسوی ها در زوریخ حمله کرد و فرانسوی ها را مجبور به عقب نشینی از لیمات کرد. پیش زمینه. وضعیت سیاسی و دیپلماتیک. در ابتدا، حاکمان اروپا، انقلاب فرانسه را به عنوان درگیری بین پادشاه فرانسه و اتباعش می دانستند، نه چیزی که باید در آن دخالت کنند. با شدت گرفتن لفاظی های انقلابی، آنها منافع پادشاهان اروپا را با منافع لویی و خانواده اش یکسان اعلام کردند. این بیانیه پیلنیتز پیامدهای مبهم، اما کاملاً جدی را تهدید می کرد که اگر اتفاقی برای خانواده سلطنتی بیفتد. موقعیت فرانسه به طور فزاینده ای دشوار می شد. با تشدید مشکلات در روابط بین الملل، مهاجران فرانسوی به تحریک برای ضدانقلاب ادامه دادند. در ۲۰ آوریل ۱۷۹۲، کنوانسیون ملی فرانسه به اتریش اعلام جنگ کرد. در این جنگ ائتلاف اول (۱۷۹۲
–۱۷۹۸)، فرانسه خود را در برابر اکثر کشورهای اروپایی که با او مرزهای زمینی یا آبی مشترک داشتندبه علاوه پرتغال و امپراتوری عثمانی، قرار داد. اگرچه نیروهای ائتلاف چندین پیروزی در وردون، کایزرسلاترن، Neerwinden، ماینتس، آمبارگ و وزبورگ به دست آوردند، تلاش های ناپلئون بناپارت در شمال ایتالیا نیروهای اتریشی را به عقب راند و منجر به مذاکره صلح لئوبن (۱۷ آوریل ۱۷۹۷) و منطقه فرعی شد. این معاهده خواستار برگزاری جلساتی بین طرف های درگیر برای بررسی جزئیات دقیق سرزمینی و حقوقی بود. فرانسوی ها خواهان قلمرو بیشتری بودند. اتریشی ها تمایلی به واگذاری مناطق تعیین شده نداشتند. با تشدید مشکلات کنگره، تنش ها بین فرانسه و اکثر متحدان ائتلاف اول افزایش یافت. فردیناند ناپل از پرداخت خراج توافق شده به فرانسه خودداری کرد و رعیت های او این امتناع را با شورش پیروی کردند. فرانسوی ها به ناپل حمله کردند و جمهوری پارتنوپی را تأسیس کردند. با تشویق جمهوری فرانسه، قیام جمهوری خواهان در کانتون های سوئیس منجر به سرنگونی کنفدراسیون سوئیس و تأسیس جمهوری هلوتیک شد. دیرکتوار متقاعد شده بود که اتریشی ها قصد دارند جنگ دیگری را آغاز کنند. در واقع، هر چ
ه فرانسه ضعیف تر به نظر می رسید، اتریشی ها، ناپلی ها، روس ها و انگلیسی ها این احتمال را جدی تر به بحث می گذاشتند. در اواسط بهار، اتریشی ها با تزار پل روسیه به توافق رسیدند که به موجب آن الکساندر سووروف از بازنشستگی خارج می شود تا با ۶۰٬۰۰۰ سرباز دیگر به اتریش در ایتالیا کمک کند. شروع جنگ در سال ۱۷۹۹. استراتژی نظامی دیرکتوار در سال ۱۷۹۹ لشکرکشی به ایتالیا مرکزی، شمال ایتالیا، کانتون های سوئیس، راینلند و هلند شد. از نظر تئوری، فرانسوی ها دارای نیروی ترکیبی ۲۵۰٬۰۰۰ روی کاغذ بودند. با شروع زمستان در سال ۱۷۹۹، ژنرال ژان باپتیست ژوردان و ارتش دانوب، با نیروی ۲۵٬۰۰۰نفری در ۱ مارس از راین بین بازل و بادن-وورتمیرگ عبور کرد. این گذرگاه رسماً معاهده کامپو فرمیو را نقض کرد. ارتش دانوب از طریق جنگل سیاه پیشروی کرد و در اواسط ماه مارس، یک موقعیت تهاجمی را در لبه غربی و شمالی فلات سوئیس توسط روستای Ostrach ایجاد کرد. آندره ماسنا قبلاً با نیروی ۳۰٬۰۰۰نفری خود به سوئیس حمله کرده بود و با موفقیت به کوه های آلپ گریسون و شور را فتح کرد. از نظر تئوری، جناح چپ او باید با جناح راست ژوردان، به فرماندهی پیر ماری بارتلمی فرینو، در ساح
ل شرقی دور دریاچه کنستانس متصل شود. اتریشی ها ارتش خود را در خطی از تیرول تا دانوب قرار داده بودند. نیروی ۴۶٬۰۰۰ تحت فرماندهی کنت هاینریش فون بلگارد دفاع از تیرول را تشکیل داد. یکی دیگر از نیروهای کوچک اتریشی ۲۶٬۰۰۰نفریفرماندهی فردریش Freiherr فون Hotze محافظت از فورآرلبرگ پرداخت. ارتش اصلی اتریش - نزدیک به ۸۰٬۰۰۰سرباز به فرماندهی آرشیدوک چارلز - در مناطق باواریا، اتریش و سالزبورگ در سمت شرقی لش زمستان گذرانی کرده بود. در نبردهای Ostrach (21 مارس) و Stockach (25 مارس)، نیروی اصلی اتریشی ارتش دانوب را به جنگل سیاه بازگرداند. چارلز برای عبور از راین بالا در شهر شافهاوزن سوئیس برنامه ریزی کرد. فریدریش فریهر فون هوتزه بخشی (تقریباً ۸۰۰۰) از نیروی خود را به غرب آورد و بقیه را برای دفاع از فورارلبرگ باقی گذاشت. در همان زمان، فردریش جوزف، کنت نائوندورف، جناح چپ نیروی اصلی اتریش را از طریق اگلیسائو از رود راین عبور داد. آنها قصد داشتند با ارتش اصلی اتریش متحد شوند و نقاط دسترسی شمالی زوریخ را کنترل کنند و با ماسنا درگیر شوند. در اواسط ماه مه، روحیه فرانسوی ها پایین بود. آنها متحمل ضررهای وحشتناکی در اوستراخ و استاکاچ
شده بودند، اگرچه این ضررها توسط نیروهای تقویتی جبران شده بود. دو افسر ارشد ارتش دانوب، چارلز ماتیو ایزیدور دکان و ژان ژوزف آنژ دوتپول، به اتهام رفتار نادرست که توسط افسر ارشد آنها، جوردان، ادعا شده بود، با دادگاه نظامی مواجه بودند. ژان باپتیست برنادوت و لوران دو گوویون سن سیر بیمار بودند یا ادعا می کردند که هستند و اردوگاه های ارتش را ترک کرده اند تا سلامتی خود را به دست آورند. نیروی Masséna توسط ارتش Hotze در Feldkirch عقب رانده شده بود، و مجبور به عقب نشینی شده بود، و شکست LeCourbe در فشار دادن به نیروی اتریشی Bellegarde در تیرول به این معنی بود که Massena مجبور بود بال جنوبی خود و همچنین بال مرکزی و شمالی خود را به عقب بکشد تا حفظ کند. در این مرحله، سوئیسی ها دوباره شورش کردند، این بار علیه فرانسوی ها، و زوریخ آخرین موقعیت قابل دفاعی بود که ماسنا می توانست بگیرد. محلی. وینترتور ( ; در حوضه ای در جنوب و شرق توس در حدود شمال شرقی زوریخ، در شمال و شرق شهر حلقه ای از تپه های تقریباً بالا در غرب، Töss روی مسیر شمال به سمت رود راین قرار دارد. محل سکونت گاه رومی از ۲۰۰ تا ۴۰۰، و محل نبرد قرون وسطایی در ۹۱۹، قرار
گرفتن آن در هفت چهارراه به آن اهمیت استراتژیک در تلاش برای کنترل ارتباطات شمال-جنوب و شرق-غرب در روزهای اولیه جنگ ائتلاف دوم داد. رهبری. پس از شکست در نبردهای Ostrach و Stockach و عقب نشینی ارتش دانوب به جنگل سیاه، دیرکتور ژان باتیست ژوردان را در آوریل ۱۷۹۹ اخراج کرد و فرماندهی ارتش هلوتیا و ارتش دانوب را به عهده گرفت. به آندره ماسنا ماسنا با حفاظت از دسترسی شمالی به زوریخ، تعدادی از بهترین فرماندهانی را که در دسترس داشت جمع آوری کرد. در نهایت، سه نفر از آنها مارشال فرانسه شدند و تارو، ژنرال قابل اعتماد بخش شد. اوضاع برای فرانسوی ها وخیم بود. نه تنها آنها در جنوب غربی آلمان شکست خورده بودند، بلکه الکساندر سووروف افسانه ای با ۶۰٬۰۰۰ روس در راه بود تا فرماندهی نیروهای ائتلاف را در آنجا به دست گیرد. کنت هاینریش بلگارد، با ۲۰٬۰۰۰مرد در گریسون ها، عملاً نیروهای ماسنا را از هرگونه کمک خارج از ایتالیا منزوی کرد. تهدیدآمیزترین ارتش اصلی آرشیدوک چارلز کمتر از یک روز فاصله داشت. تنها از نظر اندازه، می توانست او را تحت تأثیر قرار دهد، یا اگر به سمت غرب عقب نشینی می کرد، موقعیتش مسیر عقب نشینی او را به سمت فرانسه قطع می
کرد. اگر جناح چپ چارلز به فرماندهی نائوندورف با نیروی هوتسه متحد می شد و از شرق نزدیک می شد، ماسنا می دانست که چارلز حمله خواهد کرد و به احتمال زیاد او را از زوریخ بیرون خواهد کرد. برای جلوگیری از ادغام نیروهای اتریشی، ماسنا یک خط رو به جلو با مرکزیت وینترتور و تحت فرماندهی کلی ژان ویکتور تارو با تجربه ایجاد کرد. نیروهای فرانسوی در یک نیم دایره ناهموار قرار گرفتند که در آن وینترتور قسمت مرکزی را تشکیل می داد. فرماندهی بریگادهای وینترتور از همه مهم تر بود. اگر مرکز نتواند موقعیت خود را حفظ کند، پهلوها جدا شده و خرد می شوند. ماسنا ژنرال تازه ارتقا یافته لشکر میشل نی را در ۲۷ مه ۱۷۹۹ به وینترتور فرستاد تا فرماندهی مرکز را بر عهده بگیرد. ماسنا او را از مأموریتش به عنوان فرماندهی پاسگاه نیروی کلود لکورب در مرکز سوئیس فراخواند و به او فرمانی داد که با درجه جدیدش مطابقت داشت. نی با شهرت جسارتی که برای افسران سواره نظام به حساب می آید، اما با حداقل تجربه در فرماندهی نیروهای مختلط وارد شد. او که مشتاق اثبات خود بود، اما از پروتکل ها آگاه بود، با عجله به مقر تارو رفت، اما باید منتظر "نامه های خدمت" او بود تا بتواند فر
ماندهی را به دست گیرد. سربازان در وینترتور شامل یک تیپ چهار گردان به فرماندهی دومینیک مانسوی روژه، یک تیپ ضعیف به فرماندهی تئودور ماکسیم غازان و یک تیپ سواره نظام به فرماندهی فردریک هانری والتر بودند. مانند نی، فریدریش فریهر فون هوتسه، فرمانده اتریشی نیز افسر سواره نظام بود. برخلاف نی، او تجربه میدانی وسیعی داشت. هوتسه سوئیسی الاصل در سال ۱۷۵۸ وارد خدمت نظامی دوک وورتمبرگ شده بود و به "ریتمایستر" یا کاپیتان سواره نظام ارتقاء یافته بود. او برای مدت کوتاهی در جنگ هفت ساله شرکت کرده بود، اما هیچ جنگی ندید. بعداً در ارتش روسیه در جنگ روسیه و ترکیه (۷۴–۱۷۶۸) خدمت کرد. او با یک کمیسیون اتریشی به ارتش امپراتوری هابسبورگ پیوست و در جنگ کوتاه جانشینی باواریا (۷۹–۱۷۷۸) خدمت کرد. مبارزات انتخاباتی او در جنگ ائتلاف اول، به ویژه در نبرد وورزبورگ، اعتماد آرشیدوک چارلز و ارتقای درجه اشراف را توسط برادر چارلز، فرانسیس دوم، امپراتور روم مقدس، به دست آورد. عمل. مقدماتی. در ۲۲ مه ۱۷۹۹، فردریش جوزف، کنت نائوندورف، ستون بزرگی را در سراسر راین در کنستانز، اشتاین و اگلیسائو رهبری کرد. نیروهای هوتسه قبلاً از راین به سمت شرق عبور کرد
ه بودند، جایی که هنوز یک جویبار کوهستانی بود، و از گریزون ها عبور کرده و به توگنبورگ رفتند و به سمت زوریخ حرکت کردند. برای جلوگیری از پیوستن این دو نیرو به ۱۰۰٬۰۰۰ آرشیدوک چارلز مردان، در ۲۲ مه Masséna و ۲۳٬۰۰۰سرباز ارتش دانوب از زوریخ به سمت وینترتور حرکت کردند. وقتی از وینترتور گذشتند، شمال شرقی و در ۲۵ مه، دو ارتش در Frauenfeld با هم درگیر شدند. نیروی Hotze که تقریباً چهار بر یک بود، توسط فرانسوی ها به شدت مورد حمله قرار گرفت. ۷۵۰ از مردان هوتسه کشته یا زخمی و ۱۴۵۰نفر اسیر شدند؛ علاوه بر این، Hotze دو اسلحه و یک رنگ را از دست داد. فرمانده دوم او، سرلشکر کریستوف کارل فون پیاکسک، در عملیات مجروح شد و بعداً بر اثر جراحات وارده درگذشت. با وجود برتری تعداد فرانسوی ها، هوتسه نیروی خود را از درگیری خارج کرد، در اطراف موقعیت فرانسوی مانور داد و به سمت وینترتور فرار کرد. در همین حال، مه 26 Nauendorf اردوگاه در نزدیکی برقرار Andelfingen و reacquired تماس با نیروی اصلی در اتریش است. آرشیدوک چارلز پس از اتحاد با نائوندورف، قبل از حمله به فرانسوی ها در زوریخ، منتظر نیروهای هوتسه بود که از شرق می آمدند. در همان شب، هوتس
ه بین Frauenfeld و Hüttwilen، حدود جنوب شرقی موقعیت نائوندورف، و پست های پیشروی خود را تا ایسلیکون و الگ جلوتر فرستاد، فقط شرق وینترتور. برخورد. در صبح روز ۲۷ می، هوتسه نیروی خود را در سه ستون جمع کرد و به سمت وینترتور حرکت کرد. در مقابل او، میشل نی، که به تازگی فرماندهی لشکر حدوداً ۳۰۰۰ نفری خود را برعهده داشت، نیروی خود را در اطراف ارتفاعات، به اصطلاح اوبر-وینترتور، حلقه ای از تپه های کم ارتفاع حدود شمال شهر. با توجه به حجم نیروهای اتریشی که به او نزدیک می شدند، نی قصد داشت به وینترتور عقب نشینی کند. قبل از اینکه بتواند این اقدام را انجام دهد، فرمانده کل خط جلو، ژان ویکتور تارو، به سمت موقعیت خود تاخت و گفت که با فرستادن لشکر ژان دیو سولت از نی حمایت خواهد کرد. نی این را به این معنا درک کرد که او باید در تمام خط پاسگاه بایستد و منزوی نشود. نیروی کوچک او از لشکر سولت تقویت می شد. در نتیجه، نی ضعیف ترین تیپ را به فرماندهی غزه هدایت کرد تا در دره ای طولانی به سمت فراوئنفلد حرکت کند و تیپ دیگری به فرماندهی روگت به سمت راست حرکت کند و از هرگونه مانور جناحی اتریشی جلوگیری کند. در اواسط صبح، گارد پیشرفته هوتسه ابت
دا از سوی تیپ روژه و سپس تقریباً بلافاصله از سوی تیپ غزه با مقاومت متوسط فرانسوی ها مواجه شد. نیروهای پیشروی اتریشی به سرعت بر تیپ ضعیف غزه غلبه کردند و جنگل های اطراف روستای Islikon را در اختیار گرفتند. پس از ایمن سازی روستاهای Gundeschwil, Schottikon, Wiesendangen، و Stogen در غرب Islikon, Hotze دو ستون خود را رو به جبهه فرانسه مستقر کرد، در حالی که ستون سوم به سمت راست فرانسوی ها زاویه داشت، همان طور که نی انتظار داشت. تا نیمه های صبح، نی با تیپ غزه به سمت جبهه حرکت کرده بود و می توانست دشمن را در حال پیشروی به سمت خود ببیند. هنوز منتظر تقویت سولت در کناره های خود بود، او یک پیروزی آسان را پیش بینی می کرد، مانند پیروزی سه روز قبل که در آن نیروی ماسنا ستون هوتسه را در Frauenfeld کوبید. او حداقل هنوز متوجه نشده بود که هوتزه ۸٬۰۰۰دارد مردانی که با آنها می توان چهارراه شمال وینترتور را ایمن کرد. نی تعداد بیشتری از افراد خود را به جبهه آورد و علیه چپ اتریشی حرکت کرد. در یک رگبار اتریشی، او و اسبش پایین آمدند. اسب کشته شد و نی از زانو آسیب دید. زخمش را پانسمان کردند، اسب دیگری را صدا زد و دوباره وارد مبارزه شد.
نی اکنون دو مشکل داشت: او انتظار داشت که ستون های پشتیبانی از لشکر سولت در هر دو جناح به صورت لحظه ای وارد شوند و او نمی دانست که اتریشی ها مستقیماً جلوی مرکز او وارد شده اند. اگرچه تیپ روژه به اندازه کافی قوی بود که از طرفین کردن موقعیت توسط اتریشی ها جلوگیری کند، تیپ غازان برای مقاومت در برابر نیروی برتر اتریشی که به طرز مشهودی قوی تر می شد با ادامه رسیدن نیروهای هوتسه به خط جلو و پرتاب کردن خود به میدان جنگ، ضعیف تر از آن بود. در نهایت نی با پذیرفتن عدم ورود سولت، امیدی به حفظ موقعیت خود نداشت، چه رسد به اینکه اتریشی ها را به عقب براند. او به این نتیجه رسید که باید به Winterthur بازگردد. برای پوشش عقب نشینی، او به والتر و سواره نظامش دستور داد تا موقعیتی را در توس، بالای پل استیگ ایجاد کنند. از آنجا، سواره نظام می توانست از یک عقب نشینی منظم محافظت کند. در میان رودخانه ای گل آلود که به توس تغذیه می کرد، نی یک گروه دوم را برای محافظت از روستای توس و جاده منتهی به خط الراس تپه ها قرار داد و چند توپ را در آنجا قرار داد. از خط الراس، گارد عقب او می توانست توپخانه خود را به سمت پیشروی اتریش شلیک کند. عواقب. نیر
وی Hotze تلفات نسبتاً بالایی را متحمل شد - ۱٬۰۰۰ مردان کشته، مجروح یا مفقود (۱۲٫۵ درصد) از کل نیروی ۸٬۰۰۰نفری او - اگرچه تلفات او با ۸۰۰ کشته زخمی یا مفقود نی قابل مقایسه بود، از نیروی ۷٬۰۰۰نفری او (۱۱٫۵ درصد). مهم تر از همه، هوتسه نه تنها در عقب راندن فرانسوی ها از وینترتور، بلکه در متحد کردن نیروی خود با نائوندورف و چارلز نیز موفق شد. نیروی متحد اتریشی نیم دایره را در اطراف مواضع Masséna در زوریخ تکمیل کرد. برای فرانسوی ها، علی رغم موفقیت های قبلی شان در Frauenfeld، این اقدام به طور قابل توجهی موفقیت آمیز کمتری داشت. در این درگیری، نی به قدری مجروح شد که فوراً مرخصی گرفت و تا ۲۲ ژوئیه از عملیات و فرماندهی خارج شد. اجرای نبرد همچنین ضعف سیستم فرماندهی فرانسه را نشان داد که در آن خصومت شخصی و رقابت بین افسران عالی رتبه، در این مورد، سولت و تارو، اهداف نظامی فرانسه را تضعیف کرد. تارو در نهایت سولت را به نافرمانی متهم کرد. سولت به رغم دستورات خاص و مستقیم برای انتقال لشکر خود به جناحین نی، به طور کامل از کمک به نی امتناع کرده بود. علاوه بر این، فرانسوی ها به طرز خطرناکی سرسختی و مهارت نظامی اتریش را دست کم گرفت
ند. "کت های سفید"، همان طور که فرانسوی ها به اتریشی ها می گفتند، سربازان بسیار بهتری از آنچه فرانسوی ها تصور می کردند بودند، بودند، و علی رغم تظاهرات هایی مانند تظاهرات در Ostrach, Stockach و Winterthur، فرانسوی ها همچنان این تعصب را داشتند. این امر تا سال ۱۸۰۹ تغییر نکرد تا اینکه چند هفته بعد نبرد آسپرن-اسلینگ و نبرد واگرام باعث شد ناپلئون نظر خود را در مورد ارتش اتریش اصلاح کند. سرانجام، نبرد در وینترتور، پیروزی در زوریخ را ممکن کرد. هنگامی که ارتش اتریش در غرب، شمال و شرق زوریخ متحد شدند، چارلز تصمیم گرفت که نیرویی به اندازه کافی برتر برای حمله به مواضع Masséna در زوریخ داشته باشد. استراتژی او برای توسعه یک حمله همگرا، بدون یک سپاه دیگر اتریش، که توسط سووروف فرماندهی می شد و در کوه های ایتالیا مستقر می شد، کاملاً ممکن نبود. این امر محاصره نزدیک فرماندهی ماسنا در زوریخ را ممکن می کرد و موقعیت فرانسه را غیرقابل دفاع می کرد. با این حال، در نبرد اول زوریخ (۴–۷ ژوئن ۱۷۹۹)، ارتش اتریش فرانسوی ها را مجبور کرد زوریخ را ترک کنند. MASSENA در سراسر کناره گیری کرد Limmat، جایی که او راه اندازی یک موقعیت دفاعی بر روی ت
په های کم ارتفاع مشرف به شهرستان و فرصت خود را به reacquire در شهرستان انتظار. دستورات نبرد. فرانسوی. مجموع: ۷۰۰۰ مردان
اختلال شخصیت هالتلوس () نوعی اختلال شخصیت است که افراد مبتلا به آن دارای ویژگی های روان آزارانه مبتنی بر خودخواهی کوته بینانه و لذت گرایی غیرمسئولانه همراه با ناتوانی در پیوند دادن هویت خود به گذشته یا آینده هستند. از علائم معمول هالتلوس فقدان خودبازداری است. این اختلال که توسط امیل کرپلین و گوستاف آشافنبورگ در اوایل قرن بیستم توصیف شد و توسط کارل یاسپرس، اویگن و منفرد بلویلر متمایزتر گردید، در محاوره، روان آزاری با «نبود هدف یا فقدان اراده» نام گرفته است.
بیمارستان روان پزشکی لیکشور () یک بیمارستان روان پزشکی در شهر تورنتوی کاناداست. این بیمارستان در سال ۱۸۸۸ میلادی و با نام اصلی «نوانخانه میمیکو» ساخته شد و درهای آن به طور رسمی در ۲۱ ژانویهٔ ۱۸۸۹ برای عموم گشوده شد. بیشتر کارهای ساخت و ساز این ساختمان توسط خودِ بیماران صورت گرفت و این بیماران در رخت شویی و باغبانی بیمارستان هم شرکت می کردند. این بیمارستان یک سالن همایش برای انجام مراسم تفریحی و نیایش مذهبی و همچنین یک گورستان اختصاصی هم داشت. در این گورستان ۱٬۵۱۱ تن از بیماران این بیمارستان دفن شده اند که در ۳ کیلومتری شمال بیمارستان واقع است. موتورخانه بیمارستان در دههٔ ۱۹۳۰ میلادی برای تأمین گرمایش آن راه اندازی شد. این بیمارستان در سال ۱۹۵۹ نوسازی شد، اما با گذشت زمان مجدداً فرسوده و نیازمند بازسازی شد و سرانجام به همین دلیل در ۱ سپتامبر ۱۹۷۹ برای همیشه بسته و ۲۸۰ بیمار آن به مراکز دیگر درمانی منتقل شدند. این بیمارستان در اوج فعالیت خود در سال ۱۹۵۰ میلادی، ۱٬۳۹۱ بیمار داشت و از زمان راه اندازی چندین بار نامش را تغییر داد که برخی از آنها «دارالمجانین میمیکو» (۱۸۹۴)، «تیمارستان میمیکو» (۱۹۱۱)، «بیمارستان میم
یکوی انتاریو» (۱۹۲۰)، «بیمارستان انتاریو در تورنتوی جدید» (۱۹۳۴) و سرانجام «بیمارستان روان پزشکی لیکشور» (۱۹۶۴) بودند. در سال ۱۹۸۸، این مکان به عنوان یک «ملک تاریخی» تعیین شد. برخی صحنه های فیلم های "ستوران"، "دانشکده پلیس"، "دانشکده پلیس ۳" و "دانشکده پلیس ۴" در این ساختمان فیلم برداری شده است.
هامبارتسوم ماتئوسیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ نوامبر ۲۰۲۱ تا کنون در دولت سوم نیکول پاشینیان سمت معاون نخست وزیری جمهوری ارمنستان را برعهده دارد. وی پیشتر از تاریخ ۱۶ اکتبر ۲۰۱۸ تا تاریخ نوامبر ۲۰۲۱ استاندار استان آرماویر بود. زندگی نامه. در ۱۸ نوامبر ۱۹۹۲ در گیومری به دنیا آمد
بیمارستان کودکان ناخوش ویکتوریا () ساختمانی در شهر تورنتو کاناداست که تا سال ۱۹۵۱ به عنوان بیمارستان فعال بود و امروزه، «مرکز و بانک خون» است. این ساختمان از هیئت تاریخی تورنتو تقدیرنامه استفاده مجدد تطبیقی را دریافت کرده است. این بیمارستان در سال ۱۸۹۲ و با همت الیزابت مک مستر راه اندازی شد و تا سال ۱۹۵۱ یک بیمارستان تخصصی کودکان بود. اختراع حریرهٔ کودک پابلوم، به کارگیری پرتو ایکس یکپارچه در ۱۸۹۶ و تلاش برای پاستوریزه کردن اجباری، همگی در این بیمارستان صورت گرفت. این ساختمان در نزدیکی بیمارستان عمومی تورنتو واقع است.
بدترین چیزی که می تواند اتفاق بیفتد چیست؟ (به انگلیسی: What's the worst could happen) یک فیلم کمدی آمریکایی به کارگردانی سام وایزمن است که در ۱ ژوئن ۲۰۰۱ در آمریکا به نمایش درآمد. چکیده داستان. یک بازرگان ثروتمند سارقی را در خانه اش غافلگیر می کند و حلقه خوش شانسی سارق را از او می دزدد. سارق هر کاری می کند تا حلقه اش را پس بگیرد. این هم مثل سایر فیلم های آمریکایی سرشار از هیجان و جذابیت هست. فیلم نامه قوی و بازیگرای خوب این فیلم بر جذابیت این فیلم اضافه میکننه و میتونه توجه هر بیننده ای رو به خودش جلب کنه.
الیزابت مک مستر (؛ ۲۷ دسامبر ۱۸۴۷–۳ مارس ۱۹۰۳) پرستار و بشردوست اهل کانادا بود. وی سرپرست کمیته ای بود که بیمارستان کودکان ناخوش را بنیان نهادند. ور در سال ۱۹۲۶ میلای در رشتهٔ پرستاری از «دانشکده پرستاری ایلینوی» (که بعدها در دانشکدهٔ پرستاری دانشگاه شیکاگو ادغام گردید) فارغ التحصیل شد و مدتی در مراکز بهداشتی-درمانی مختلف در شیکاگو، لس آنجلس و اسکنکتدی، نیویورک فعالیت کرد. وی با الهام از بیمارستان گریت اورمند استریت در لندن، بیمارستان کودکان ناخوش را در تورنتو پایه گذاری کرد.
تورستن هاس ، همچنین با نام مستعار کیم گودال شناخته می شود، شاعر، نمایشنامه نویس، داستان نویس، نویسنده و کتابدار است. به عنوان مثال، او Bibliotheken für Dummies نوشت. این کتاب در اکتبر ۲۰۱۹ منتشر شد و به دلیل تقاضای زیاد دو بار تجدید چاپ شد. تا پایان سال ۲۰۲۰ نزدیک به ۶۰ هزار کتاب درخواست شده است. این کتاب نقدهای متعددی دریافت کرده است و در بسیاری از دانشگاه ها مورد استفاده قرار می گیرد. مثال ها: