Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ردو (بریتانیا، ۱۷۷۲–۱۸۲۳) جیمز میل. جیمز میل (بریتانیا، ۱۷۷۳–۱۸۳۶) پدر جان استوارت میل آنتوان-الیزه شربولیز. آنتوان-الیزه شربولیز (سوئیس، ۱۷۹۷–۱۸۶۹) فردریک باستیا. فردریک باستیا (فرانسه، ۱۸۰۱–۱۸۵۰) کلود فردریک باستیا نظریه پرداز لیبرال کلاسیک فرانسوی، اقتصاددان سیاسی و عضو مجمع فرانسه بود. رفاعه طهطاوی. رفاعه طهطاوی (مصر، ۱۸۰۱–۱۸۷۳) رفاعة طهطاوی (همچنین تهطاوی نوشته می شود) نویسنده، معلم، مترجم، مصرشناس روشنفکر رنسانس و یکی از اقتباس کنندگان اولیه نوگرایی اسلامی بود. در سال ۱۸۳۱، طهطاوی بخشی از تلاش های سراسری برای نوسازی زیرساخت ها و آموزش مصر بود. سه جلد از مجلدات منتشر شده او آثار سیاسی و اخلاقی فلسفه بود. آنها مخاطبان مصری او را با عقاید روشنگری مانند اقتدار سکولار و حقوق سیاسی و آزادی آشنا کردند. ایده هایش در این مورد بود که جامعه متمدن مدرن باید چگونه باشد و چه چیزی مصر متمدن یا "خوب" را تشکیل می دهد و این ایده هایش که منافع عمومی و خیر عمومی چیست؟ کار طهطاوی اولین تلاش در رنسانس مصری (رنسانس عربی) بود که در سال های ۱۸۶۰–۱۹۴۰ شکوفا شد. یوهان رودلف توربک. یوهان رودلف توربک (هلند، ۱۷۹۸–۱۸۷۲) دولتمرد و نظر
یه پرداز اصلی لیبرالیسم هلندی در سده نوزدهم بود که جایگزینی دموکراتیک تر برای سلطنت مطلقه یعنی سلطنت مشروطه را ترسیم کرد. قانون اساسی ۱۸۴۸ عمدتاً کار او بود. مقاله نظری اصلی او که به طور خاص با عنوان "لیبرال" شناخته می شود، "در مورد شهروندی معاصر"، ۱۸۴۴. او در سال ۱۸۴۹ نخست وزیر شد و اصلاحات اساسی متعددی در سیاست هلند آغاز شد. هاریت مارتینو. هریت مارتینو (بریتانیا، ۱۸۰۲–۱۸۷۶) رالف والدو امرسون. رالف والدو امرسون (ایالات متحده، ۱۸۰۳–۱۸۸۲) یک فیلسوف آمریکایی بود که استدلال می کرد که اصول اساسی حکومت قابل تغییر هستند و حکومت تنها تا جایی لازم است که مردم خودگردان نباشند. طرفدار دموکراسی و این ایده بود که مردم دموکراتیک باید اخلاق دموکراتیک داشته باشند. الکسیس دو توکویل. الکسیس دو توکویل (فرانسه، ۱۸۰۵–۱۸۵۹) ویلیام لوید گریسون. ویلیام لوید گریسون (ایالات متحده، ۱۸۰۵–۱۸۷۹) فریدریش شیلر. فریدریش شیلر (آلمان، ۱۷۵۹–۱۸۰۵) شاعر، فیلسوف، پزشک و تاریخ نگار میل و پس از آن. جان استوارت میل. جان استوارت میل (بریتانیا، ۱۸۰۶–۱۸۷۳) پسر جیمز میل (۶ آوریل ۱۷۷۳–۲۳ ژوئن ۱۸۳۶) اقتصاددان، اسکاتلندی بود. او یکی از اولین قهرمانان لیبرا
لیسم مدرن است. به این ترتیب، کار او در مورد اقتصاد سیاسی و منطق به ایجاد پایه ای برای پیشرفت در علم تجربی و سیاست عمومی بر اساس پیشرفت های قابل تأیید کمک کرد. وی به شدت تحت تأثیر فایده گرایی جرمی بنتام، با مفهوم شهودی ایمانوئل کانت از حق مخالف است و «بالاترین اصل هنجاری» اخلاق را چنین فرموله می کند: "اقدامات به نسبت درست هستند زیرا تمایل به ارتقای شادی دارند. اشتباه است، زیرا آنها تمایل به ایجاد معکوس شادی دارند." برخی میل را بنیانگذار لیبرالیسم اجتماعی می دانند. اگرچه میل عمدتاً طرفدار بازار آزاد بود ولی مداخلاتی را در اقتصاد، مانند مالیات بر الکل، در صورتی پذیرفت که زمینه های سودگرایانه کافی وجود داشت. میل همچنین مدافع حقوق زنان بود و کتاب انقیاد زنان را نوشت. خوان باوتیستا آلبردی. خوان باوتیستا آلبردی (آرژانتین، ۱۸۱۰–۱۸۸۴) هنری دیوید ثورو. هنری دیوید ثورو (۱۸۱۷–۱۸۶۲) یاکوب بورکهارت. یاکوب بورکهارت (سوئیس، ۱۸۱۸–۱۸۹۷) دولت برگرفته از زندگی فرهنگی و اقتصادی هربرت اسپنسر. هربرت اسپنسر (بریتانیا، ۱۸۲۰–۱۹۰۳)، فیلسوف، روان شناس، و جامعه شناس. آنچه را «قانون آزادی برابر» می نامید، پیشبرد و علیه نظریه لیبرال مبنی ب
ر ترویج دولت فعال تر استدلال کرد که آن را «شکل جدیدی از توریگرایی» نامید. او از دولتی حمایت می کرد که وظایفش محدود به دفاع از افراد و دارایی آنها بود. برای اسپنسر، همکاری داوطلبانه ویژگی پر جنب و جوش ترین شکل جامعه بود که بیشترین تنوع اعضا و بیشترین تنوع اهداف را در بر می گرفت. رویکرد تکامل اسپنسر به عنوان بسط تبیین آدام اسمیت «دست نامرئی» از نظم اقتصادی توصیف شده است. کار گسترده او در مورد همدردی (در روان شناسی و همچنین بنیاد اخلاق، به ویژه در داده های اخلاق) به صراحت رویکرد اسمیت را در نظریه عواطف اخلاقی ادامه داد. اسپنسر اغلب به عنوان یک داروینیست اجتماعی پیشرو شناخته می شود. ابراهیم شیناسی. ابراهیم شیناسی (امپراتوری عثمانی، ۱۸۲۶–۱۸۷۱)، نویسنده، روزنامه نگار، مترجم و سردبیر روزنامه در چند زمینه مبتکر بود: سیناسی از روزنامه های خود به نام های «ترجمان احوال» و «تصویر افکار» برای ترویج و تکثیر آرمان های روشنگری اروپایی در طول دوره تنظیمات استفاده کرد. و تحصیل عثمانیان باسواد را پیشه شخصی خود قرار داد. اگرچه بسیاری از پروژه های شیناسی در زمان مرگش ناقص بود ولی او برای توسعه مسایل حل نشده تلاش بسیاری نمود. شینا
سی، تحت تأثیر تفکر عصر روشنگری، آزادی بیان را یک حق اساسی می دانست و از روزنامه نگاری برای تعامل، ارتباط و آموزش عمومی استفاده می کرد. شیناسی در صحبت مستقیم با مردم در مورد امور دولت اعلام کرد که اقدامات دولت صرفاً به نفع دولت نیست. توماس هیل گرین. توماس هیل گرین (بریتانیا، ۱۸۳۶–۱۸۸۲) اوبرون هربرت. اوبرون هربرت (بریتانیا، ۱۸۳۸–۱۹۰۶) کارل منگر. کارل منگر (اتریش، ۱۸۴۰–۱۹۲۱)، اقتصاددان ویلیام گراهام سامنر. ویلیام گراهام سامنر (ایالات متحده، ۱۸۴۰–۱۹۱۰) جامعه شناس لستر فرانک وارد. لستر فرانک وارد (ایالات متحده، ۱۸۴۱–۱۹۱۳) گیاه شناس، دیرینه شناس و جامعه شناس بود. او اولین رئیس انجمن جامعه شناسی آمریکا بود. وارد یکی از منتقدان سرسخت سیاست های لسه فری بود که هربرت اسپنسر و ویلیام گراهام سامنر از آن حمایت می کردند. آثار اصلی وارد را می توانید اینجا بیابید: لوجو برنتانو. لودویگ جوزف برنتانو (آلمان، ۱۸۴۴–۱۹۳۱) توماش ماساریک. توماش گاریگ ماساریک (چکسلواکی، ۱۸۵۰–۱۹۳۷) اویگن بوم فون باورک. اویگن بوم فون باورک (اتریش، ۱۸۵۱–۱۹۱۴) لوئیس براندیس. لوئیس براندیس (۱۸۵۶–۱۹۴۱) تورشتاین وبلن. تورشتاین وبلن (ایالات متحده، ۱۸۵۷–۱۹۲۶)
بیشتر به عنوان نویسنده کتاب نظریه طبقه تن آسا شناخته می شود. وبلن بر نسلی از لیبرالیسم آمریکایی تأثیرگذار بود که در جستجوی مبنایی منطقی برای اقتصاد فراتر از ادغام شرکت ها و "رقابت گلوگاهی" بودند. بحث اصلی وبلن این بود که افراد برای تبدیل شدن به یک شهروند تحصیلکرده به زمان کافی غیراقتصادی نیاز دارند. او به خاطر خود مصرف مواد خالص و این ایده به طرز تندخویی حمله کرد که مطلوبیت برابر با مصرف گرایی خودنمایانه است. جان دیویی. جان دیویی (ایالات متحده، ۱۸۵۹–۱۹۵۲) فریدریش ناومان. فریدریش ناومان (آلمان، ۱۸۶۰–۱۹۱۹): سیاستمدار و عضو حزب نازی آلمان سانتری آلکیو. سانتری آلکیو (فنلاند، ۱۸۶۲–۱۹۳۰): سیاستمدار، نویسنده و روزنامه نگار، پدر ایدئولوژیک حزب میانه روی فنلاند، رهبر حزب مرکزی فنلاند ماکس وبر. ماکس وبر (آلمان، ۱۸۶۴–۱۹۲۰) جامعه شناس، نظریه پرداز قدرت دولتی و رابطه فرهنگ با اقتصاد بود. استدلال کرد یک مؤلفه اخلاقی در سرمایه داری وجود دارد که ریشه در ارزش های «پروتستانی» دارد. وبر همراه با فریدریش ناومان در اتحادیه اجتماعی ملی و سپس در حزب دموکرات آلمان فعال بود. لئونارد هابهاوس. لئونارد هابهاوس (بریتانیا، ۱۸۶۴–۱۹۲۹) بِند
ِتو کروچه. بندیتو کروچه (ایتالیا، ۱۸۶۶–۱۹۵۲) والتر راتناو. والتر راتناو (آلمان، ۱۸۶۷–۱۹۲۲) سر لئو چیوزا پول. لئو چیوزا پول (بریتانیا، ۱۸۷۰–۱۹۴۴) یک نظریه پرداز اقتصادی ایتالیایی الاصل که در دهه ۱۸۹۰ به بریتانیا نقل مکان کرد، جایی که نام خود را به عنوان یک سیاستمدار، روزنامه نگار و نویسنده مطرح کرد. در سال های اولیه قرن بیستم، دیدگاه های او مورد توجه دو نخست وزیر آینده، دیوید لوید جورج و وینستون چرچیل قرار گرفت. او پس از مدتی به عنوان منشی خصوصی پارلمانی لوید جورج، وزیر دولت در مراحل آخر جنگ جهانی اول بود. ویلیام بوریج. ویلیام بوریج (بریتانیا، ۱۸۷۹–۱۹۶۳) لودویگ فون میزس. لودویگ فون میزس (اتریش/ایالات متحده، ۱۸۸۱–۱۹۷۳) خوزه ارتگا یی گاست. خوزه ارتگا یی گاست (اسپانیا، ۱۸۸۳–۱۹۵۵) سالوادور د ماداریاگا. سالوادور د ماداریاگا (اسپانیا، ۱۸۸۶–۱۹۷۸). یکی از نویسندگان اصلی مانیفست آکسفورد در سال ۱۹۴۷. آدولف برل. آدولف برل (ایالات متحده، ۱۸۹۵–۱۹۷۱) نویسنده «شرکت مدرن و دارایی خصوصی» بود که اهمیت تمایز بین مدیریت شرکت ها و سهامدارانی که مالک هستند را توضیح می داد. تأثیرگذار در نظریه سیاست نیو دیل. ویلهلم رپکه. ویلهلم رپکه
(آلمان، ۱۸۹۹–۱۹۶۶) برتیل اوهلین. برتیل اوهلین (سوئد، ۱۸۹۹–۱۹۷۹) فریدریش هایک. فریدریش هایک (اتریش / بریتانیا / ایالات متحده / آلمان، ۱۸۹۹–۱۹۹۲) از نظر هایک، نقش مرکزی دولت باید حفظ حاکمیت قانون، با کمترین مداخله خودسرانه ممکن باشد. او برنده جایزه یادبود نوبل علوم اقتصادی و پیش بینی کننده رکود بزرگ مانند اقتصاددان و مربی مدرسه اتریشی، لودویگ فون میزس. کارل پوپر. کارل رایموند پوپر (اتریش / بریتانیا، ۱۹۰۲–۱۹۹۴) ایده جامعه باز را توسعه داد که با احترام به طیف گسترده ای از عقاید و رفتارها و ترجیح اصلاحات سیاسی جسورانه اما تکه تکه نسبت به ایستایی محافظه کارانه یا اتوپیایی انقلابی مشخص می شود. از نظر او، همه نظریه های ساده گرایانه و بزرگ تاریخ و جامعه دارای ویژگی مشترکی بودند که او تاریخ گرایی نامید که از نظر او به افلاطون برمی گردد در حالی که جامعه باز منعکس کننده اشتباه گرایی روش شناختی است که توسط پوپر در آثار پیشین خود در مورد فلسفه علم پیشگام بود. آلن پیتون. آلن پیتون (آفریقای جنوبی، ۱۹۰۳–۱۹۸۸) با کتاب خود "گریه، کشور محبوب" به موضع آشکار ضد آپارتاید لیبرالیسم آفریقای جنوبی کمک کرد. حزب او، حزب لیبرال آفریقای ج
نوبی توسط دولت آپارتاید ممنوع شد. آین رند. آین رند (ایالات متحده، ۱۹۰۵–۱۹۸۲) یک فیلسوف اخلاقی و سیاسی رادیکال و تأثیرگذار بود. او ادعا کرد طرفداری او از نفع شخصی قوی در اخلاق تحت تأثیر متفکران ارسطو، آکویناس و لاک قرار گرفته است. طرفداری او از سرمایه داری ناب آزاد تحت تأثیر اقتصاددانان لیبرال کلاسیک میزس و هایک بود. ریمون آرون. ریمون آرون (فرانسه، ۱۹۰۵–۱۹۸۳) دونالد بارکلی مولتنو. دونالد بارکلی مولتنو (آفریقای جنوبی ۱۹۰۸–۱۹۷۲)، معروف به «دیلیزینتابا» («کسی که کوه ها را برمی دارد»)، یک وکیل قانون اساسی و یک نماینده پارلمان بود، اما بالاتر از همه، یک علمی. کار او در قانون اساسی بر حقوق مدنی و مخالفت شدید او با سیاست های جدایی طلبانه آپارتاید متمرکز بود. جان کنت گالبرایت. جان کنت گالبرایت (اقتصاددان کانادایی الاصل که در ایالات متحده کار می کرد، ۱۹۰۸–۲۰۰۶) آیزایا برلین. ایزایا برلین (لتونی / بریتانیا، ۱۹۰۹–۱۹۹۷) به دلیل تلاشش برای تمایز «دو مفهوم از آزادی» مشهور است. برلین استدلال می کرد آنچه او آزادی «مثبت» و «منفی» می خواند مفاهیم متضادی هستند. تصورات مثبت فرض می کردند آزادی تنها زمانی حاصل می شود که قدرت جمعی (
به شکل کلیسا یا دولت) برای «رهایی» نوع بشر از بدترین جنبه های آن عمل کند، برلین احساس می کرد اینها به سمت توتالیتاریسم گرایش دارند. در مقابل، مفاهیم منفی استدلال می کردند آزادی زمانی حاصل می شود که افراد حداکثر آزادی را از محدودیت های بیرونی داشته باشند. (تا زمانی که اینها به آزادی دیگران برای دستیابی به شرایط مشابه خدشه وارد نکرده باشد). برلین همچنین منتقد خردگرایی جزمی روشنگری بود، به این دلیل که قادر به انطباق با کثرت گرایی ارزشی نبود. میلتون فریدمن. میلتون فریدمن (ایالات متحده آمریکا، ۱۹۱۲–۲۰۰۶)، برنده جایزه نوبل اقتصاد و یک لیبرال کلاسیک و آزادیخواه، به دلیل قانون فریدمن، قانون k درصد فریدمن و آزمون فریدمن مشهور بود. جیمز مک گیل بیوکنن. جیمز مک گیل بیوکنن (ایالات متحده، ۱۹۱۹–۲۰۱۳) او به خاطر نظریه های اقتصادیش در مورد فرایند سیاسی شناخته می شود که از اولین کسانی بود که مفهوم سیاستمداران را به عنوان کنشگران منطقی جدی گرفتند که به انگیزه ها پاسخ می دهند. برای کار در زمینه قضیه انتخاب عمومی، در ۱۹۸۶ جایزه یادبود نوبل علوم اقتصادی را کسب کرد. موری نیوتن روثبارد. موری راتبارد (ایالات متحده، ۱۹۲۶–۱۹۹۵) مبتکر آ
نارکو-کاپیتالیسم مدرن و اقتصاددان و تاریخدان اقتصادی مکتب اتریش بود. او به طور گسترده به عنوان یکی از مهمترین مدافعان آزادی و آزادی در اواخر قرن بیستم شناخته می شود. او در طول زندگی خود با جنبش های سیاسی مختلف، به ویژه با این رند و بعد حزب لیبرترین ایالات متحده درگیر بود. تأثیر او در جنبش های آزادیخواهانه و آنارکو-سرمایه داری ماندگار است. لشک کولاکوفسکی. لشک کولاکوفسکی (لهستان، ۱۹۲۷–۲۰۰۹)، فیلسوف و مورخ عقاید. او الهام بخش اصلی اتحادیه همبستگی سولیدارنوشچ لهستان بود. رالف دارندورف. رالف دارندورف (آلمان / بریتانیا، ۱۹۲۹–۲۰۰۹) کارل هرمان فلاش. کارل هرمان فلاش (آلمان، ۱۹۲۹–۱۹۷۳) روزنامه نگار، یکی از نظریه پردازان اصلی اصول سوسیال لیبرال جدید حزب دموکرات آزاد آلمان بود. او لیبرالیسم را به وضوح نقطه مقابل محافظه کاری قرار می دهد و راه را برای ائتلاف دولتی با سوسیال دموکرات ها باز کرد. جوزف راز. جوزف راز (بریتانیا، متولد ۱۹۳۹) رونالد دورکین. رونالد دورکین (ایالات متحده، ۱۹۳۱–۲۰۱۳) ریچارد رورتی. ریچارد رورتی (ایالات متحده، ۱۹۳۱–۲۰۰۷) از فیلسوفان تحلیلی برجسته لیبرالیسم معاصر بود. ادعاهای اساسی او چنین است: در خرداد
۱۳۸۴ در ایران چند سخنرانی ایراد نمود. آمارتیا سن. آمارتیا سن (هند، ۱۹۳۳-) اقتصاددانی است که کار اولیه بر اساس کنث ارو (۲۳ اوت ۱۹۲۱–۲۱ فوریهٔ ۲۰۱۷) اقتصاددان آمریکایی، قضیه امکان عمومی و بر عدم امکان هر دو کارایی پارتو کامل و حقوق مبتنی بر رویه استوار بود. او برنده جایزه یادبود نوبل علوم اقتصادی برای کار خود در قحطی، اقتصاد رفاه و نظریه انتخاب اجتماعی شد و مدافع عقلانیت به عنوان محافظ اساسی آزادی و عدالت است. مفهوم تناقض لیبرالیسم از اوست. رابرت نازیک. رابرت نازیک (ایالات متحده، ۱۹۳۸–۲۰۰۲) یک آزادیخواهی (یا دولت نگهبان شب بود). او از یک فلسفه سیاسی تقلیل گرای غیرقابل پوزش دفاع می کرد که با تحلیل دقیق جنبه های اخلاقی هر تعامل اجتماعی مشخص می شد، و از پرداختن به مسائل سخت فلسفی مانند تصاحب اصلی مالکیت ابایی نداشت. نوزیک بیشتر به دلیل ارائه توجیه یک حالت حداقلی با نشان دادن اینکه می توان آن را بدون هیچ گام ناعادلانه ایجاد کرد، شناخته شده است. هرناندو د سوتو. هرناندو د سوتو (پرو، ۱۹۴۱–) اقتصاددان، مدافع شفافیت و حقوق مالکیت خصوصی است، با این استدلال که دولت غیرشفاف منجر به عدم اعطای عنوان مناسب به اموال و در نتیجه
«مرده شدن» می شود. سرمایه» که نمی تواند مبنای اعتبار قرار گیرد. استدلال می کند که قوانینی که دارایی را به کسانی که بیشترین توانایی را برای استفاده از آنها برای رشد اقتصادی دارند، اختصاص می دهد، به اصطلاح «حقوق متصرفان»، یک نوآوری مهم است. مایکل میدوکرافت. مایکل میدوکرافت سیاستمدار بریتانیایی را به عنوان "اصلی ترین، در واقع تقریباً تنها، فیلسوف لیبرالیسم کاربردی در حزب لیبرال قدیمی از اواخر دهه ۱۹۶۰ به بعد" توصیف می کند. در مورد ادغام حزب لیبرال بریتانیا و حزب سوسیال دموکرات (بریتانیا) برای تشکیل حزب لیبرال دموکرات (بریتانیا)، میدوکرافت در ابتدا حزب لیبرال جدید را با دیگرانی بازسازی کرد که نمی خواستند فلسفه لیبرالیسم را به خطر بیندازند. با این حال، حزب لیبرال جدید تحت رهبری استیو رادفورد به طور فزاینده ای شکاکیت به اروپا شد و میدوکرافت در سال ۲۰۰۷ به حزب لیبرال دموکرات ها پیوست. او مرتباً در مورد اهمیت فلسفه سیاسی و اینکه اعضای لیبرال دموکرات ها به اعتقادات بیشتری نیاز دارند استدلال کرده است. کارلوس سانتیاگو نینو. کارلوس سانتیاگو نینو (آرژانتین، ۱۹۴۳–۱۹۹۳) بروس آکرمن. بروس آکرمن (ایالات متحده، ۱۹۴۳-) مارتا نو
سبوم. مارتا نوسبوم (ایالات متحده آمریکا، ۱۹۴۷-) فیلسوف و ارنست فروند استاد برجسته خدمات حقوق و اخلاق در دانشگاه شیکاگو است. او در یونان باستان و فلسفه رومی، فلسفه سیاسی، اگزیستانسیالیسم، فمینیسم و اخلاق، از جمله حقوق حیوانات تخصص دارد. او در سال ۲۰۱۶ جایزه کیوتو در هنر و فلسفه، ۲۰۱۸ جایزه برگرون و ۲۰۲۱ جایزه هولبرگ را دریافت کرد. ویل کیملیکا. ویل کیملیکا (کانادا، ۱۹۶۲-) در فلسفه خود می کوشد تعیین کند که آیا اشکال قومی یا اقلیت ملی گرایی با اصول لیبرال-دمکراتیک آزادی فردی، برابری اجتماعی و دموکراسی سیاسی سازگار است یا خیر. او در کتاب خود «شهروندی چند فرهنگی، نظریه لیبرال حقوق اقلیت ها» استدلال می کند که برخی از «حقوق متمایز گروهی» فرهنگ های اقلیت می تواند با این اصول لیبرال-دمکراتیک سازگار باشد.
مفاخره از ماده (فخر) و از باب مفاعله به معنای نازش و مباهات به هنرها، خوی، خصال، منش و کردار است. در لغت نامه دهخدا می خوانیم: مفاخره در لفظ عبارت است از نازش و بر یکدیگر بالیدن و اظهار بزرگی در حسب و نسب و جز آن . مفاخره اغراق در باب صفات نیکو و ذکر اعمال پهلوانی است. مفاخره در اصطلاح ادبی. مفاخره در اصطلاح ادبی به اشعاری اطلاق می شور که شاعر در مراتب فضل و کمال و سخندانی و امثال آن و احیاناً افتخارات قومی و خانوادگی و به طور خلاصه در شرف و نسب و کمال خویش سروده است .مفاخره از جمله صنایع بدیع و مضامین شعری است که اغلب شاعران بدان طبع آزمایی نموده و شعر و هنر خود را به رخ کشیده اند. مفاخره شعری است که شاعران در برتری خود و اجدادش یا برتری قوم و قبیله اش را برمی شمارند و به آنها فخر و مباهات می کنند. مفاخره به عنوان نوع ادبی یا زیر مجموعه ای از نوع ادبی حماسه شناخته می شود. مفاخره یکی از فنون تأثیر گذار در زیباشناسی شعر است، اگر در زبان تمجید از خود عیب محسوب می شود، در زبان ادبی و عاطفی که معمولاً جملات برای بیان اغراض و اهداف دیگر به کار می رود نه تنها عیب شمرده نمی شود بلکه از آرایه های معنوی شعر محسوب می ش
ود. مفاخره در اصل برشمردن صفات جنگجویانه و ذکر رشادت ها و پهلوانی ها بوده است و بعدها بیان کمالات معنوی هم در آن جای گرفته است. مفاخره میان شاعران. مفاخره یا خودستایی به صورت شیوه ای آزاد در بحث و تحلیل شعر در میان شاعران گذشته و معاصر رواج داشته است و به نظر می رسد آن را می توان به عنوان یکی از ابزارهای نقد شعر در میان شاعران تلقی کرد. بررسی فخر در آثار شعرا به عنوان چشم اندازی مستقل در نقد شعر در شناخت سبک و دیدگاه های آنها می تواند بسیار تأثیر گذار باشد زیرا برای شناسایی شیوه سخن پردازی و آگاهی از اندیشه هنرمند شاعر از راه های گوناگون می توان گذشت، یکی از این راه ها بررسی چیزهایی است که شاعر دربارهٔ خود می گوید و شاید در خلال آنها نظرات خود را در باب حیات فردی و اجتماعی ارائه دهد همچنین برخی محققان خودستایی را در شمار نقد می آورند؛ نقدی بی معیار و ذوقی . شدت و ضعف مفاخره هر شاعر نسبت به شاعر دیگر متفاوت است که این امر ریشه در شرایط اجتماعی، سیاسی و اقتصادی و خصوصیات فردی و اجتماعی آنها دارد به طور مثال شهریار چون سادات است بارها به این امر بالیده یا چون شاعر مداح و درباری نیست مفاخراتش با خاقانی که شاعری م
داح بود متفاوت است. مفاخره در عرفان و فلسفه. هر چند مفاخره را خاص زبان ادب و شعر برشمرده اند اما در عرفان نیز مفاخره به معنای نازیدن به ابعاد مختلف وجودی خویش بسیار مشاهده می شود. نکتهٔ مهم و حائز اهمیت این است که مفاخره در ظاهر تناقضی آشکار با ذات عرفان و تصوف دارد چون از عارف که پیوسته به دنبال گذشتن از خود و رسیدن به حق است انتظار نمی رود که به چیزی مفاخره کند مفاخره حتی بین فیلسوفان بزرگ نیز سابقه دارد برای مثال ابن سینا گفته؛ (ترجمه فارسی): بس که بزرگ شدم هیچ شهری گنجایش مرا ندارد و بس که قیمت و ارزشم گران شد مشتری برایم پیدا نشد. مفاخره در میان اعراب. برخی از محققان نوشته اند که مفاخره و حماسه از ابواب شعر جاهلیت بوده و شاعران قرن ششم هجری به بعد به آن توجه کرده اند . کتب علوم بلاغی و انواع ادبی غالباً این صنعت را ویژه ادبیات عرب دانسته اند زیرا مفاخره مخصوصاً در ادبیات عربی رواج بسیار داشته و اعراب به مفاخره خویش بیش از هر نوع ادبی دیگر دلبسته بودند. رجز که همه اعراب به آن شیفته بودند در حقیق مفاخره فردی یا قبیله ای بود . مفاخره منحصر به شاعران نیست برای مثال علی بن ابی طالب در غزوات خود می گفت؛ من آن
کسم که مادرم مرا شیر نام نهاده/من آن شیر بیشه، من شیر شیرانم مفاخره در روانشناسی. فخر در واقع ریشه در خودشناسی دارد و پندار و طرح فرد را از شخصیت خود ارائه می دهد و از آن نظر که با تفکر و با هدف خاص است استراتژی خاص فرد در معرفی خود است . از نظر روانشناسی مفاخره از منظری برخاسته که از نیازی درونی می گیرد . مفاخره از حس صیانت ذاتِ شاعر برمی خیزد . اگر باور داشته باشیم که حب ذات و خویشتن خواهی در بشر امریست غریزی ناگزیر باید بپذیریم که این میل باطنی در افراد مختلف جلوه های گوناگون دارد و هرکس به طریقی خاص از جمله راه نطق و بیان آن را ابراز می دارد .به نطر فروید خودشیفتگی تنها خودخواهی و خودمحوری نیست! بلکه بر آن وضع فکری و برداشت خود انگیختهٔ انسان که در آن شخص خودش را یه جای دیگران هدف عشق قرار می دهد دلالت دارد . خودشیفتگی بیماری نیست بلکه یکی از خصوصیات هنرمندان برتر است که در برابر دیگران از خود و هنر خود دفاع می کنند.امیری خراسانی می گوید: (عقده روحی یکی از عوامل بسیار مهم در پیدایش خودستایی هاست چون اسباب و محرکات نفسانی هم در سبک شاعر نشان خود را باقی می گذارد و هم در طرز فکر و عکس العمل او) دلایل پرداخت
ن به مفاخره. ستایشگران خاصه آنان که سبب بی توجهی ممدوح از روزی و معاش دلخواه بی نصیب می ماندند به خودستایی رغبت بیشتری نشان می دادند زیرا از شاعر شاحب ذوق شگفت نیست که حتی در روزگار فقر و تنگدستی هم دلباخته کلام شیرین خود گردد و به خود دلخوشی دهد و مهم تر آنکه عرض هنر و ابراز مهارت و چیره دستی خود نوعی معرفی و اظهار وجود است و شاعر گمان می کند با این کار، خود را چنان که هست به ممدوح معرفی می کند. شاعران مفاخره. ■ کسانی که مفاخره می کردند به دو گروه تقسیم می شوند: انواع مفاخره. انواع تفاخر صوفیانه: ۱- مستقیم: آن که صوفی بشخصه و صریح به موضوعی می نازد. ۲-غیر مستقیم: ۱- تمجیدی که دیگران کرده اند و صوفی با بازگوییان به خود می بالد ۲- مفاخراتی که با بیان رؤیا ذکر می شود ۳- مفاخراتی که پس از مرگ اتفاق می افتد!
فردریش-انگلهورن-هاوس () ساختمان اداری ۲۸ طبقه مستقر در شهر لودویگسهافن، آلمان است، که پروژه ساخت آن در سال ۱۹۵۳ آغاز شد و در سال ۱۹۵۷ به بهره برداری رسید.
فردریک انگلهورن (; – ) کارآفرین اهل آلمان بود، که در سال ۱۸۶۵ شرکت ب آاس اف را تأسیس کرد. این شرکت امروزه یکی از بزرگترین شرکت های صنایع شیمیایی جهان محسوب می شود.
مارتین برودرمولر (؛ زادهٔ ۱۹۶۱) شیمی دان و مدیر اجرایی اهل آلمان است، که هم اکنون به عنوان مدیرعامل شرکت ب آاس اف فعالیت می کند.
شاریته - دانشگاه پزشکی برلین () یکی از بزرگترین بیمارستان های دانشگاهی اروپاست که در سال ۱۷۱۰ تأسیس شد و وابسته به دانشگاه هومبولت برلین و دانشگاه آزاد برلین است. این بیمارستان آموزشی همکاری گسترده ای با بنیاد پژوهش آلمان دارد و یکی از بزرگترین مراکز پژوهش های پزشکی در آلمان است. مطابق رده بندی مجلهٔ "فوکس"، مابین سال های ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۲ این بیمارستان برترین بیمارستان آلمان در میان حدود ۱۰۰۰ بیمارستان این کشور بود. در سال های ۲۰۱۹، ۲۰۲۰ و ۲۰۲۱ میلادی، مجلهٔ "نیوزویک" این بیمارستان را ششمین بیمارستان برتر جهان و بهترین بیمارستان اروپا نامید. بیش از نیمی از برندگان جایزهٔ نوبل پزشکی آلمان، از حمله امیل آدولف فون برینگ، روبرت کخ و پاول ارلیش از پزشکان این بیمارستان بودند. چندین سیاستمدار و دیپلمات مشور در این بیمارستان مداوا شده ان، از جمله صدراعظم آلمان آنگلا مرکل که در بخش ارتوپدی این بیمارستان، تحت عمل جراحی ترمیم منیسک قرار گرفت و همچنین یولیا تیموشنکو و آلکسی ناوالنی که به دنبال مسمومیت با عوامل نوویچوک در اوت ۲۰۲۰ در این مرکز، تحت درمان قرار گرفتند. نرخ پذیرش دانشجو در سال تحصیلی ۲۰۲۰–۲۰۱۹ در این مرکز آموزشی،
۳٫۹٪ بود. مطابق نظام رتبه بندی دانشگاهی کیواس، شاریته بهترین مرکز آموزش پزشکی در آلمان و نهمین مرکز برتر آموزش پزشکی در اروپاست. مجلهٔ "آموزش عالی تایمز" هم آنرا بهترین مرکز آموزش پزشکی آلمان و هشتمین مرکز برتر آموزش پزشکی در اروپا قلمداد نمود. ساختمان ها. بیمارستان شاریته دارای ۴ پردیس و ساختمان مختلف در شهر برلین است و در مجموع ۳۰۰۱ تخت بیمارستانی دارد: برخی از افراد مشهور این بیمارستان. بسیاری از پزشکان و دانشمندان مشهور در شاریته کار یا تحصیل کردند. در واقع، بیش از نیمی از برندگان جایزه نوبل آلمان در پزشکی و فیزیولوژی از شاریته هستند. پنجاه و هفت برنده جایزه نوبل وابسته به دانشگاه هومبولت برلین و پنج نفر، از استادان دانشگاه آزاد برلین بودند. بنیاد اینشتین. بیمارستان شاریته یکی از شرکای اصلی «بنیاد اینشتین» است که توسط شهر و ایالت برلین در سال ۲۰۰۹ تأسیس شد. این مرکز، «بنیادی است که هدفش، ترویج علم و پژوهش های عالی بین المللی در برلین و تثبیت این شهر به عنوان یک مرکز برتر علمی» است. برخی از مهمترین همکاران پژوهشی این مرکز عبارتند از:
توریش () دره ای نزدیک به روستای شه تپه و کوه شیرقلعه در باختر شبه جزیره سیاه کوه (کاراتاو) قزاقستان است. این دره دارای شمار زیادی تشکیلات سنگی کروی است که به طور طبیعی در سراسر چشم انداز در سنگ های رسوبی دیده می شود و در زمین شناسی به آن ها سَنگال گفته می شود. به دلیل وجود این سنگ ها به توریش، «دره توپ ها» هم می گویند.
ساکی ریشوی پشت سرخ یک میمون جهان جدید از آمریکای جنوبی است. این گونه یکی از ساکی های ریشو است.
آلارژنتوم (نماد IMA: All[3]) یک کانی از رده آنتی مونیدها، ابررده سولفیدها و سولفوسالت ها است که گاهی اوقات به عناصر طبیعی و رده آلیاژها نسبت داده می شود. آلارژنتوم با فرمولی به صورت Ag1−xSbx نوشته می شود، که در آن x = ۰٫۰۹–۰٫۱۶ است. این ماده معدنی نسبتاً کمیاب در سنگ معدن نقره یافت می شود و به این خاطر از یونانی ἄλλος (آلوس، «دیگر») و argentum لاتین («نقره») نامگذاری شده است. سختی ویکرز آن ۱۷۲–۲۰۳ است.
کستریت یک کانی سولفیدی با فرمول شیمیایی Cu2(Zn,Fe)SnS4 است. در ساختار شبکه ای آن، اتم های روی و آهن در محل های شبکه مشترک هستند. کستریت گونه ای غنی از روی است در حالی که شکل فقیر روی آن فروکستریت یا استانیت نامیده می شود. به دلیل شباهت آنها گاهی اوقات کستریت، ایزوستانیت نامیده می شود. شکل مصنوعی کستریت به اختصار CZTS (از سولفید مس روی قلع) نامیده می شود. نام کستریت گاهی اوقات به ماده مصنوعی و همچنین سی زدتی اس که به جای گوگرد حاوی سلنیوم است، تعمیم داده می شود.
سامان، روستایی در دهستان داربید بخش جزمان شهرستان هلیلان در استان ایلام ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۶۷۵ نفر (۱۸۲ خانوار) بوده است.
در هوانوردی، مخزن سوخت خارجی، مخزن سوخت بیرونی یا مخزن سوخت پرتابی، برای توصیف مخازن سوخت کمکی حمل شونده توسط هواپیماها، استفاده می شود. این مخازن، قابل استفادهٔ مجدد و اغلب قابل رهاسازی از هواپیما هستند. مخزن های خارجی در هواپیماهای نظامی مدرن رایج هستند و گاهی در هواپیماهای غیرنظامی نیز استفاده می شوند، اما به جز در مواقع اضطراری، کمتر دور انداخته می شوند. بررسی اجمالی. عیب اصلی مخزن های خارجی این است که مقاومت در برابر هوا برای هواپیمای حامل آن ها اعمال می کنند. مخازن سوخت خارجی همچنین ممان اینرسی را افزایش می دهد و در نتیجه نرخ چرخش برای مانورهای هوایی را کاهش می دهد. مقداری از سوخت موجود در مخزن نیز برای غلبه بر مقاومت هوا و وزن اضافی خود مخزن استفاده می شود. استفاده از این مخازن همچنین تعداد جایگاه های تسلیحات خارجی موجود برای سلاح ها را کاهش می دهد و علاوه بر کاهش ظرفیت حمل سلاح، سطح مقطع راداری هواپیما را نیز، افزایش می دهد. معمولاً ابتدا سوخت مخزن های خارجی مصرف می شود و تنها زمانی که تمام سوخت مخزن های خارجی مصرف شده باشد، مصرف سوخت به مخزن داخلی هواپیما تغییر می کند. برخی از هواپیماهای جنگی مدرن از