Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نر و پیشه کار می کرد، که اغلب چندین مورد را با هم ترکیب می کند. کار کولتر الهام بخش سبک پوبلو دکو است. شرکت هاروی در سال ۱۹۲۲ امتیاز راه اندازی یک کمپ در پایین گراند کانیون را گرفت. با توجه به موقعیت مکانی فانتوم رنچ، استفاده کولتر از سنگ مزرعه و چوب تراش خورده در محل، تنها مورد عملی برای ساختمانهای دائمی که جایگزین چادرها شده بودند در نظر گرفته شد. در سال های بعد، این اثر نوآورانه به مدلی واقعی برای ساختارهای بعدی خدمات پارک ملی و سازمان های سازمان حفاظت غیرنظامی تبدیل شد، که بر ظاهر و احساس یک ژانر کامل از پارکینگ، که اغلب خدمات پارک ملی روستایی نامیده می شود، تأثیر گذاشت. سازه های او در گراند کانیون، سابقه استفاده از مواد در محل و عناصر طراحی جسورانه و در مقیاس بزرگ را ایجاد کرد. او برای لج فرشته روشن خود در حاشیه جنوبی، از یک مدل مقیاس برای اطمینان از تناسب اقامتگاه و کابین ها با چشم انداز. این اقامتگاه دارای یک «شومینه زمین شناسی» قابل توجه در اتاق تاریخ است، با سنگ هایی که از سقف تا کف به همان ترتیب لایه های زمین شناسی در امتداد مسیر فرشته روشن در پایین دیواره دره چیده شده اند. کولتر که یک کمال گرا بود
که سیگار می کشید، به پس زمینه و ویژگی های جذاب اهمیت می داد. او استراحت هرمیت را نوعی حماقت تصور کرد، گویی که توسط یک مرد کوهستانی منزوی به هم متصل شده است. هوپی هاوس بازاری برای صنایع دستی بومیان آمریکا بود که توسط صنعتگران هوپی در این سایت ساخته شده بود و از ماسه سنگی طراحی شده بود تا شبیه یک هوپی پوبلو باشد. (متأسفانه، تمیز کردن اخیر اثرات سن مصنوعی را از بین برد) برج مراقبت محصول سفر و تحقیق بود و او به اندازه کافی توجه داشت که کتابچه راهنمای مکتوبی برای راهنماها تهیه کند. نقاشی های اصلی داخل برج توسط هنرمند هوپی فرد کابوتیه بود. او همچنین بر روی نام پیشنهادی خود "فانتوم رنچ" (بر روی "مزرعه روزولت") اصرار داشت تا از تصاویر ذهنی بهتر استفاده کند. کارهای دیگر. شاهکار پیشگام کولتر ممکن است ال ناواهو در سال ۱۹۲۳ در گالوپ، نیومکزیکو باشد، که به دلیل ادغام آینده نگر طرحی با الهام از بومیان آمریکا در ساختمان سخت هنر دکو توسط معمار راه آهن سانتافه، AE هریسون، قابل توجه است. خلاقیت او شامل نقاشی های شنی ناواهو و قالیچه هایی با مبلمان حک شده و نقاشی شده با دست بود. طرح های اولیه حدود ۱۰۰ اتاق خواب و ۱۵ حمام مشترک ر
ا ترسیم می کردند که این سازه را قبل از تخریب آن از نظر فیزیکی منسوخ می کرد تا راه را برای گسترش مسیر ۷۷ در سال ۱۹۵۷، کمی قبل از مرگ کولتر باز کند. (او قبل از مرگش تخریب چند پروژه دیگر را دید که باعث ناامیدی او شد، «ممکن است خیلی طولانی زندگی کند.») مری کولتر خود هتل لاپوسادا در سال ۱۹۳۰ را شاهکار خود اعلام کرد. ساختمان پراکنده به سبک احیای استعمار اسپانیایی در وینسلو، آریزونا، «آخرین هتل بزرگ راه آهن ساخته شده در آمریکا» نامیده می شود. او معمار و طراح کل اقامتگاه بود، از ساختمان ها گرفته تا هکتارها باغ، مبلمان، چینی – حتی لباس خدمتکاران. در سال ۱۹۵۷ بسته شد و با کاهش طولانی، ابتدا یک ساختمان اداری بی نظیر دهه ۱۹۶۰ برای سانتافه بود، و سپس زمانی که مرکز ملی حفاظت تاریخی هتل را در فهرست سالانه «در معرض خطرترین» قرار داد، خالی بود. آلن افلد در مورد شاهکار در حال انقراض شنید و در سال ۱۹۹۶ او و همسرش تینا میون، هنرمند، آن را خریداری کردند و به زودی بخش هایی از هتل را برای تجارت بازگشایی کردند. امروز موزه نقاشی های میون در طبقه دوم قرار دارد. آثار دن لوتزیک خط دادگاه مجسمه سازی. موزه ای از مسیر ۶۶ به انبار سابق می ر
ود. محوطه و باغ ها که به عظمت اصلی و مورد نظر بازسازی شده اند، عناصر اصلی منطقه تاریخی لاپوسادا در فهرست ملی هستند. کولتر در اواخر دوران حرفه ای خود، رستوران مجلل هاروی هاوس را در ایستگاه اتحادیه لس آنجلس در سال ۱۹۳۹ طراحی کرد. در زیر یک سقف قوسی دیدنی، یک طبقه خیره کننده به نظر می رسد زیگزاگ های تصادفی و هندسی است. از زاویه ای دیگر، این الگو یک پتوی ناواهو به طول بلوک است که از کاشی های مشمع کف اتاق ساخته شده است. اتاق غذاخوری افسانه ای و کوکتل لنج شیک و سبک استریم لاین مدرن تا سال ۲۰۱۸ به جز فیلم برداری های گاه به گاه و تورهای محافظه کاران لس آنجلس در قفل بودند. در ۴ اکتبر ۲۰۱۸، رستوران به عنوان شرکت آبجوی وسترن امپریال بازگشایی شد. کمی قبل از بازنشستگی، کولتر در سال ۱۹۴۷ بازسازی مسافرخانه کویر نقاشی شده در پارک ملی جنگل سنگ شده آریزونا را انجام داد. در دوران رکود، یک مسافرخانه در سال ۱۹۲۲ توسط کارگران سپاه حفاظت غیرنظامی به سبکماموریت احیاء با استفاده از مواد محلی و نقوش بومیان آمریکا بازسازی شد. سپس کولتر بر طراوت نظارت کرد، طرح رنگی جدیدی ارائه کرد و هنرمند هوپی، فرد کابوتیه را مأمور ساخت نقاشی های دیوار
ی در قسمت های غذاخوری کرد. کولتر با نشان دادن اینکه از مدرن هراسی ندارد، زمانی که شرایط به آن نیاز داشت، پنجره های شیشه ای را نصب کرد تا مناظر باشکوه را باز کند. این مسافرخانه که در سال ۱۹۶۳ بسته شد، از خطر تخریب جان سالم به در برد و در سال ۱۹۸۷ در فهرست ملی اماکن تاریخی ثبت شد. در سال ۲۰۰۶ بازگشایی شد و پس از طراحی مجدد کولتر به شکل ظاهری در حدود سال ۱۹۴۹ بازسازی شد. کولتر خالق چینی میمبرنو و ظروف تخت برای خدمات ریلی پر زرق و برق سوپر رئیس شیکاگو-لس آنجلس بود که در سال ۱۹۳۶ توسط راه آهن سانتافه آغاز شد. کولتر که خود در آن زمان یک متخصص هنر هندی بود، طرح های خود را بر اساس الگوهای میمبرنو ۱۱۰۰ پس از میلاد که توسط دوستانش هریت و کورنلیوس کازگروو در خرابه سوارت ها در نیومکزیکو از سال ۱۹۲۴ تا ۱۹۲۷ حفاری شده بود، قرار داد. میمبرنو چین تا سال ۱۹۷۰ توسط شرکت سفال اونونداگا سیراکوز، نیویورک با نام تجاری شناخته شده آن، سیراکوز چین تولید می. خدمات غذاخوری لوکس "سوپر رئیس" و کلاس تجاری پس از تحویل قطار به امترک در می ۱۹۷۱ متوقف شد (امروزه "رئیس جنوب غربی" مسیر را پوشش می دهد). بعداً در همان سال، بشقاب ها و قطعات میمبرن
و برای اولین بار در دسترس افراد عادی قرار گرفت و در دو عرضه عمومی بزرگ دور ریخته شد. راه آهن میمبرنو چین مشتاقانه و رقابتی جمع آوری می شود، با صفحات تک به قیمت صدها دلار به فروش می رسد (یک خط تولید مثل مجاز از سال ۱۹۸۹ فروخته شده است). میراث. کولتر در سال ۱۹۴۸ به سانتافه، نیومکزیکو بازنشسته شد. او مجموعه خود از سفال های بومیان آمریکا و به پارک ملی مسا ورد اهدا کرد. چهار ساختمان پارک ملی گراند کانیون او در منطقه تاریخی ملی مری جین کولتر محافظت می شوند.
اورولواتا (به لاتین: Urulewatta) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
فرانسیس، دوک ساکس-کوبورگ-زالفلد (۱۵ ژوئیه ۱۷۵۰، در کوبورگ – ۹ دسامبر ۱۸۰۶، در کوبورگ)، یکی از دوکهای تورینگی حاکم خانه وتین بود. او به عنوان مولد سلسله شاهزادگان کوبورگ که در قرن های ۱۹ و ۲۰ بر تاج و تخت های مختلف قلمرو اروپایی نشستند، جد پدری خاندان های سلطنتی بلژیک، بلغارستان، پرتغال و بریتانیا و همچنین چندین کشور هستند.
جین گنگ (زاده ۱۹ مارس ۱۹۶۴) معمار آمریکایی و بنیانگذار و رهبر استدیو گنگ است که در سال ۱۹۹۷ تأسیس شد و در زمینه آموزش تمرین معماری و طراحی شهری با دفاتر در شیکاگو، نیویورک و سانفرانسیسکو است. گنگ برای اولین بار به طور گسترده برای ساخت برج آکوا شناخته شد، که بلندترین ساختمان طراحی شده توسط زنان در جهان در زمان تکمیل آن است. آکوا از آن زمان با طراحی نزدیکش به سنت رجیس شیکاگو پیشی گرفته است. "سرفیس" گنگ را یکی از برجسته ترین معماران شیکاگو در نسل خود نامیده است، و پروژه های او جوایز زیادی دریافت کرده اند. زندگی نامه. گنگ که در بلویدر، ایلینوی بزرگ شد، لیسانس خود را در رشته معماری از دانشگاه ایلینویز در سال ۱۹۸۶ و کارشناسی ارشد معماری را با درجه ممتاز از دانشکده طراحی فارغ التحصیل هاروارد در سال ۱۹۹۳ به دست آورد. در سال ۱۹۸۹، او یک عضو بین المللی روتاری بود و در دانشگاه مطالعات فنی فدرال ETH سوئیس در زوریخ، سوئیس تحصیل کرد. او همچنین در ورسای، فرانسه تحصیل کرد. قبل از تأسیس استدویو در سال ۱۹۹۷، او با OMA / رم کولهاس در روتردام کار می کرد. یکی از همکاران مک آرتور در سال ۲۰۱۱، گنگ و استودیوی او جایزه طراحی ملی ۲۰۱۳
را برای معماری از موزه طراحی اسمیتسونیان کوپر هیویت دریافت کردند. Gang توسط Architectural Review به عنوان معمار زن سال ۲۰۱۶ انتخاب شد. در سال ۲۰۱۷، او مفتخر به دریافت جایزه یادبود لوئیس آی کان (مرکز معماری فیلادلفیا) و کمک هزینه تحصیلی در مؤسسه سلطنتی معماری کانادا شد و همچنین به آکادمی هنر و علوم آمریکا برگزیده شد. در سال ۲۰۱۸، او به عنوان عضو بین المللی مؤسسه سلطنتی معماران بریتانیا (RIBA) انتخاب شد که افتخاری مادام العمر بود. گنگ که در حال حاضر استاد عملی در دانشکده طراحی دانشگاه هاروارد (GSD) است، همچنین به عنوان منتقد طراحی جان پورتمن در معماری و منتقد مدعو در GSD (2017 و ۲۰۱۱)، منتقد استودیو مهمان در دانشکده تحصیلات تکمیلی کلمبیا خدمت کرده است. معماری، برنامه ریزی و حفاظت (۲۰۱۵)، استاد مدعو کالینان در دانشکده معماری دانشگاه رایس (۲۰۱۴)، مدرس مدعو در دانشکده معماری دانشگاه پرینستون (۲۰۰۷)، استاد مدعو جونیور لوئیس آی. کان در دانشکده دانشگاه ییل معماری (۲۰۰۵) و منتقد استودیو در موسسه فناوری ایلینویز. باندها به طور مکرر در سراسر جهان سخنرانی می کنند. او در سال ۲۰۱۶ در کنفرانس زنان TED ارائه کرد. کارها. کار
های ساخته شده توسط گنگ در منطقه شیکاگو شامل دانشگاه شیکاگو پردیس شمالی مسکونی، تئاتر نویسندگان، سیتی هاید پارک، قایق خانه WMS در پارک کلارک و قایق خانه النور در پارک ۵۷۱ در رودخانه شیکاگو، جزیره شمالی، برج آبی، پیاده روی طبیعت است. در باغ وحش لینکلن پارک، مرکز تولید رسانه ای کالج کلمبیا شیکاگو، و مرکز اجتماعی دهکده های کودکان SOS Lavezzorio، از جمله. در سال ۲۰۱۴، گنگ و استودیو او مرکز آرکوس را برای رهبری عدالت اجتماعی در کالج کالامازو تکمیل کردند. پروژه های فعلی او در حال ساخت عبارتند از ۴۰ خیابان دهم در منطقه بسته بندی نیویورک و منبع کمپانی ۲ برای اداره آتش نشانی شهر نیویورک، و همچنین ویستا تاور و انقلاب در پارک در شیکاگو. استودیوی او در حال حاضر در پروژه هایی مانند مرکز علوم، آموزش و نوآوری گیلدر در موزه تاریخ طبیعی آمریکا مشغول است. سفارت جدید ایالات متحده در برازیلیا، برزیل؛ برج های بلند در تورنتو و آمستردام؛ یک پردیس واحد برای کالج هنر کالیفرنیا در سانفرانسیسکو. گسترش و نوسازی مرکز هنری آرکانزاس؛ و مرکز هنر و نوآوری در کالج اسپلمن. آثار استودیو گنگ مورد تجلیل، انتشار و نمایش گسترده قرار گرفته است. در سال
۲۰۱۸، استودیو اینستالیشن "داستان سنگ ها" را به عنوان بخشی از نمایشگاه غرفه ایالات متحدهابعاد شهروندی در دوسالانه معماری ونیز ارائه کرد. در سال ۲۰۱۷، استودیو برای طراحی تأسیسات پارتی بلوک تابستانی موزه ملی ساختمان انتخاب شد. در سال ۲۰۱۲، استودیو در نمایشگاه انفرادیساختمان: داخل استودیو باند معماران در موسسه هنر شیکاگو به نمایش گذاشته شد. و در سال ۲۰۱۱، استودیو در نمایشگاه موزه هنر مدرن "سلب حق: بازسازی رؤیای آمریکایی شرکت" کرد. آثار این استودیو همچنین در دوسالانه معماری شیکاگو (۲۰۱۵ و ۲۰۱۷) و طراحی میامی (۲۰۱۴) به نمایش درآمده است. گنگ دو کتاب نوشته است: "آشکار ساختن" (۲۰۱۱)، اولین انتشار در مورد کار و روند استودیو، و "اثر معکوس: بازسازی آبراه های شیکاگو" (۲۰۱۱)، که آینده سبزتری را برای رودخانه شیکاگو متصور است. او در سال ۲۰۱۲ کاتالوگ نمایشگاهی "ساختمان: داخل استودیو باند معماران" در مؤسسه هنری شیکاگو را ویرایش کرد. در سال ۲۰۱۸، گنگ از طرح هایی برای مرکز هنری آرکانزاس، یک موزه هنری ۷۰ میلیون دلاری و هنرستان طبیعت در لیتل راک، آرکانزاس پرده برداری کرد. این پروژه به عنوان یک «موزه در یک جنگل» توصیف شده است. در
۲۷ مارس ۲۰۱۹، شهردار شیکاگو، رام امانوئل، اعلام کرد که تیم طراحی به رهبری باند، استودیو ORD، به عنوان برنده مسابقه طراحی بین المللی برای ترمینال جهانی جدید ۲٫۲ میلیارد دلاری در فرودگاه بین المللی O'Hare انتخاب شده است. این پروژه قرار است در سال ۲۰۲۳ آغاز شود.
برادران یک فیلم کمدی اکشن آمریکایی محصول ۲۰۲۴ به کارگردانی مکس بارباکو از فیلم نامه ای به نویسندگی میکن بلیر است بر اساس داستانی از ایتان کوئن ساخته شد. این فیلم با بازی جاش برولین و پیتر دینکلیج در نقش برادران اصلی، توسط لجندری پیکچرز تولید شده است و ۱۰ اکتبر ۲۰۲۴ توسط آمازون ام جی ام استودیوز منتشر شد. تولید. در ۲۸ فوریه ۲۰۱۹، اعلام شد که لجندری پیکچرز پروژه را در یک جنگ پیشنهاد خرید به دست آورده است و ایتان کوئن قرار است فیلمنامه را بنویسد. جاش برولین و پیتر دینکلیج برای بازی در این فیلم و همچنین تهیه کنندگی در کنار اندرو لازار همراه بودند. گفته می شود که این فیلم کاملاً به "دوقلوها" به کارگردانی ایوان رایتمن می پردازد که محوریت آن دو دوقلو بعید با بازی آرنولد شوارتزنگر و دنی دویتو است. میکن بلیر بعداً برای کارگردانی فیلم و نوشتن فیلمنامه با کوهن در ۳۰ آوریل ۲۰۲۰ ملحق شد در ۳ ژوئن ۲۰۲۱، گلن کلوز به بازیگران اصلی پیوست و مکس بارباکو، بازیگر "پالم اسپرینگز" جایگزین بلر به عنوان کارگردان شد. دو ماه بعد، برندن فریزر و به بازیگران اصلی اضافه شدند. تصویربرداری اصلی در اوت ۲۰۲۱ در آتلانتا انجام شد. انتشار. در اکت
بر ۲۰۲۳، آمازون ام جی ام استودیوز حقوق پخش فیلم را به دست آورد. این فیلم در ۱۰ اکتبر ۲۰۲۴ در سینماهای منتخب ایالات متحده اکران شد. این فیلم سپس در ۱۷ اکتبر ۲۰۲۴ در آمازون پرایم ویدئو پخش شد.
بورلی ویلیس (؛ ۱۷ فوریه ۱۹۲۸ - ۱ اکتبر ۲۰۲۳) معمار آمریکایی بود که نقش مهمی در گسترش بسیاری از مفاهیم و شیوه های معماری که بر طراحی شهرها و معماری آمریکا تأثیر گذاشت، ایفا کرد. دستاوردهای ویلیس در توسعه فناوری های جدید در معماری برنامه ریزی شهری، سیاست گذاری عمومی و فعالیت های رهبری او از طرف معماران به خوبی شناخته شده است. شناخته شده ترین اثر ساخته شده او ساختمان باله سانفرانسیسکو در سانفرانسیسکو، کالیفرنیا است. بورلی یکی از بنیانگذاران موزه ملی ساختمان، در واشینگتن دی سی، و بنیانگذار بنیاد معماری بورلی ویلیس، یک سازمان غیرانتفاعی است که برای تغییر فرهنگ زنان در صنعت ساختمان از طریق تحقیق و آموزش کار می کند. سنین جوانی و تحصیل. ویلیس در تولسا، اوکلاهاما، دختر مارگارت الیزابت پورتر، پرستار، و رالف ویلیام ویلیس، کارآفرین صنعت نفت و کشاورزی بود. برادر ویلیس، رالف جرالد ویلیس (۱۹۳۰–۱۹۹۹)، در ارتش ایالات متحده خدمت کرد و بعداً به جزایر فیجی بازنشسته شد.
کوفته قلقلی ها ۲ یک فیلم کمدی آمریکایی محصول سال ۱۹۸۴ و تنها دنباله فیلم کوفته قلقلی ها (۱۹۷۹) است. در این فیلم ریچارد مالیگن، همیلتون کمپ، جان منگاتی، کیم ریچاردز، آرچی هان، میستی رو و جیسون لوک بازی می کنند و کن ویدرهورن کارگردانی آن را بر عهده داشته است. فیلمنامه این فیلم را بروس فرانکلین سینگر بر اساس داستانی از مارتین کیتروسر و کارول واتسون نوشته است. انتشار فیلم. این فیلم در ۲۷ ژوئیه ۱۹۸۴ در سینماها اکران شد. این فیلم در ۴ مارس ۲۰۱۱ توسط کمپانی سرگرمی خانگی سونی پیکچرز به صورت دیسک دی وی دی منتشر شد.
آماندا جین لووتی سی بی ای (زاده ۱۷ نوامبر ۱۹۵۵) معمار بریتانیایی برنده جایزه استرلینگ، و مدیر AL A است. زندگی. لوتئی که اصالتاً اهل بریجند، ولز جنوبی بود، دانش آموز مدرسه دخترانه سنت پل، لندن و مدرسه هنر همرسمیت بود، در انجمن معماری ثبت نام کرد کارآموز آلسوپ و لیال و معمار در شراکت ریچارد راجرز شد. او به عنوان یکی از بنیانگذاران شرکت پویس و لووتی شد. لوتئی در سال ۱۹۸۹ به یان کاپلیتسکی در سیستم های آینده به عنوان شریک پیوست، به عنوان متولی "سازمان هنری آرتانگل" از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۱۳ حضور داشت و یکی از متولیان بنیاد جوان است. جوایز. در جشن تولد ملکه ۲۰۱۷ آماندا لویتی به دلیل خدمات به معماری به عنوان نشان امپراتوری بریتانیا (CBE) دریافت کرد. در سال ۲۰۱۸، لویتی جایزه جین درو را توسط "مجله" "معماران و بررسی معماری دریافت" کرد. در سال ۲۰۱۹ او به عنوان عضو افتخاری موسسه معماران آمریکا انتخاب شد. در سال ۲۰۲۱ او به عنوان یک آکادمیک سلطنتی انتخاب شد. حرفه. لووتی با تحقق طرح های ارگانیک و مفهومی سیستم های آینده اعتبار دارد. کارهای تکمیل شده سیستم های آینده که به عنوان یکی از خلاقانه ترین شیوه های انگلستان شناخته می شود، ش
امل فروشگاه بزرگساختمان سلفریجز، بیرمنگام در بیرمنگام و زمین کریکت لورد است که جایزه استرلینگ مؤسسه سلطنتی معماران بریتانیا را در سال ۱۹۹۹ برنده شد. لووتی در سال ۲۰۰۹ AL A (که قبلاً با نام معماری آماندا لویت شناخته می شد) را تشکیل داد و در سال ۲۰۱۱ برنده مسابقه بین المللی برای طراحی ورودی، حیاط و گالری جدید برای موزه ویکتوریا و آلبرت لندن شد، که دارای یک چینی است. حیاط. پروژه های AL_A شامل پروژه MAAT (موزه هنر، معماری و فناوری) در لیسبون برای بنیاد EDP , پروژه سفارت مرکزی در بانکوک، ۱۰ مکان هیل در لندن و رستوران پاپ آپ Tincan. در سال ۲۰۱۴ AL_A برای طراحی دومین غرفه ام برای بنیاد نائومی میلگروم در ملبورن انتخاب شد، اولین موردی که توسط یک معمار بین المللی طراحی شد. غرفه ام، ساخته شده از گلبرگ های فایبرگلاس، در اکتبر ۲۰۱۵ به روی عموم باز شد. موزه هنر، معماری و فناوری (MAAT) در لیسبون در ۵ اکتبر ۲۰۱۶ با آثاری خاص ازدومینیک گونزالس-فورستر افتتاح شد. موزه ۲۰ میلیون یورویی بر روی رودخانه تاگوس (ریو تجو) در غرب مرکز شهر قرار دارد و به عنوان «سینوسی» و «یکی از غنایی ترین موزه های جدید اروپا» توصیف شده است. همچنین در س
ال ۲۰۱۶، AL_A ساختمان دفتر مرکزی پردیس رسانه ای به وسعت ۱۳ هکتار را برای پروژه آسمان مرکزی در مرکز لندن در لندن تکمیل کرد. پروژه های معروف عبارتند از یک خانه بتنی سیاه در مناطق روستایی استرالیا، یک خانه در توکیو که با توری فلزی پیچیده شده است و یک پرده فلزی که توسط کنگو کوما برای Casa Batlló گائودی طراحی شده است. لوک بوک های ما روی خانه هایی متمرکز شده اند که برای نمایش آثار هنری و اتاق های خواب هتل های چشم نواز طراحی شده اند. آماندا لوت معمار برنده جایزه RIBA Stirling و مدیر استودیوی معماری AL_A است. AL_A با همکاری با مشتریان بلندپرواز و رؤیا، طرح هایی را توسعه می دهد که نه تنها به عنوان ساختمان، بلکه به عنوان پیشنهادات شهری - پروژه هایی که هویت یک مؤسسه را بیان می کنند، جاه طلبی های یک مکان را منعکس می کنند و رویاهای یک جامعه را در بر می گیرند. پروژه های اخیراً تکمیل شده شامل دو ساختمان جدید برای کالج وادهام در دانشگاه آکسفورد است. یک مرکز جدید برای مؤسسه خیریه مراقبت از سرطان مگی در ساوتهمپتون؛ محله جاده ای نمایشگاه موزه ویکتوریا و آلبرت در لندن، بزرگترین پروژه ساختمانی V&amp;A در بیش از ۱۰۰ سال. و MAAT، م
وزه هنر، معماری و فناوری در لیسبون، به سفارش EDP، یکی از برجسته ترین شرکت های انرژی جهان. کمیسیون های مستمر در سراسر جهان شامل بازسازی و گسترش موزه پیزلی در اسکاتلند است. سه ساختمان بیمارستان در قبرس. طراحی مجدد دفتر مرکزی دیترن در بروکسل؛ و طراحی نمونه اولیه کارخانه همجوشی برای شرکت انرژی پاک جنرال فیوژن در کولهام. لووتی در انجمن معماری آموزش دید و قبل از پیوستن به سیستم آینده به عنوان شریک در سال ۱۹۸۹ برای ریچارد رویگردز کار کرد، جایی که او ساختمان های پیشگامانه از جمله مرکز رسانه در زمین کریکت لرد و فروشگاه خود یخچال ها در بیرمنگام را کشف کرد. در سال ۲۰۱۷ لووتی در فهرست افتخارات تولد ملکه شناخته شد و CBE برای خدمات به معماری ایجاد کرد. او در سال ۲۰۱۸ جایزه جین درو را دریافت کرد و در سال ۲۰۱۹ به عنوان عضو افتخاری مؤسسه معماران آمریکا انتخاب شد. زندگی شخصی. لوته در دهه ۱۹۸۰ با معمار چک یان کاپلیکی آشنا شد. آنها در سال ۱۹۹۱ ازدواج کردند، در سال ۱۹۹۵ صاحب یک پسر به نام جوزف شدند و در سال ۲۰۰۶ طلاق گرفتند. لووتی و کاپلیکی از سال ۱۹۸۹ تا ۲۰۰۹ به طور حرفه ای با هم کار. از سال ۲۰۰۷ لویت با بن ایوانز، مدیر جشنواره
طراحی لندن ازدواج کرده است. در ۱۹ مارس ۲۰۱۷، آماندا لویت به عنوان یک مرده در برنامه رادیو ۴لوح های جزیره متروک ظاهر شد.
والو آلینگو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال راکوره تارواس اشاره کرد.
گرگور آربت (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال کالو اشاره کرد.
گرت دوربک (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال تال تک و باشگاه بسکتبال کالو اشاره کرد.
مارتین دوربک (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال کالو و باشگاه بسکتبال راکوره تارواس اشاره کرد.
مارک دورونین (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم بسکتبال دانشگاه تارتو اشاره کرد.
هنری درل (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
تیمو ایشفوس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال راکوره تارواس و تیم بسکتبال دانشگاه تارتو اشاره کرد.
رینار هالیک (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال کالو و باشگاه بسکتبال راکوره تارواس اشاره کرد.
رمو هولسمر (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال کالو اشاره کرد.
فردریش ایساک (; – ) پرتاب گر نیزه، بازیکن بسکتبال، بازیکن والیبال و روزنامه نگار اهل استونی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم بسکتبال دانشگاه تارتو اشاره کرد.
یوناس یارولاینن (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم بسکتبال دانشگاه تارتو اشاره کرد.
اوا یریچنا (زاده ۳ مارس ۱۹۳۹) معمار و طراح اهل چک است که در لندن و پراگ فعال است. او بنیانگذار آتلیه معماری "Eva Jiricna Architects" است که در بریتانیا در ابتدا به عنوان "Jiřičná Kerr Associates" شناخته می شود و از سال ۱۹۸۲ تا ۲۰۱۷ فعالیت می کرد و یکی از بنیانگذاران "AI DESIGN" است که در سال ۱۹۹۹ به همراه پتر وگنر افتتاح کرد. او به دلیل توجه به جزئیات و کار با سبک کاملاً مدرن و پله های شیشه ای شهرت دارد. از سال ۱۹۹۶ او رئیس دپارتمان معماری آکادمی هنر، معماری و طراحی پراگ بوده است. در سال ۲۰۰۷، او رئیس کمیسیون بین المللی بود که پروژه ساخت ساختمان جدید کتابخانه ملی در لتنا، پراگ را وضع می کرد.
یاناری یوئسار (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال رپلا اشاره کرد.
مارتین یورتوم (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال تالین کالو اشاره کرد.
اسون کالدره (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال والگا-والکا اشاره کرد.
اریک کدوس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال تال تک اشاره کرد.
رایت کرلس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال کالو اشاره کرد.
آیوار کیسل (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال تال تک اشاره کرد.
کریستیان کولامائه (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
تانل کورباس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم بسکتبال دانشگاه تارتو اشاره کرد.
جائه هی (؛ زادهٔ ) بازیگر سینما اهل کره جنوبی است. او با بازی در فیلم خانه خالی در سال ۲۰۰۴ به کارگردانی کیم کی-دوک مورد توجه جهانی قرار گرفت. موضوع فیلم به رابطهٔ یک جوان بی خانمان و زنی آسیب دیده می پرداخت و بین دو شخصیّت اصلی این فیلم هیچ دیالوگی نبود. فیلم خانه خالی توانست شیر نقره ای بهترین کارگردانی جشنواره بین المللی ونیز را کسب کند.
رایت-ریوو لانه (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال رپلا اشاره کرد.
تونو لپمتس (; – ) بازیکن بسکتبال اهل استونی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال تالین کالو اشاره کرد.
سیلور لپیک (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم بسکتبال دانشگاه تارتو اشاره کرد.
توماس لیواک (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم بسکتبال دانشگاه تارتو اشاره کرد.
کریستیان ماکه (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال تال تک اشاره کرد.
کریستو مانگلسو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال کالو اشاره کرد.
هیگو نیداس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال کالو اشاره کرد.
آسکو پاده (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم بسکتبال دانشگاه تارتو اشاره کرد.
مارتین پاسویا (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال پاولوس پارنو اشاره کرد.
راونو پهکا (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال تال تک و باشگاه بسکتبال کالو اشاره کرد.
یان پویدت (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال پاولوس پارنو اشاره کرد.
راین رادیک (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال پاولوس پارنو اشاره کرد.
توماس رادیک (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال پاولوس پارنو و باشگاه بسکتبال کالو اشاره کرد.
ساندر رایسته (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال ساسکی باسکونیا اشاره کرد.
کریستو ساگه (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال راکوره تارواس اشاره کرد.
کایدو ساکس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال تالین کالو اشاره کرد.
استن سوک (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم بسکتبال دانشگاه تارتو اشاره کرد.
یانار سو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال پاولوس پارنو اشاره کرد.
سایمون سوت (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم بسکتبال دانشگاه تارتو اشاره کرد.
یانار تالتس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال پالاسانسترو وارزه و تیم بسکتبال دانشگاه تارتو اشاره کرد.
ریمو تام (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال کالو، باشگاه بسکتبال تال تک، و باشگاه بسکتبال راکوره تارواس اشاره کرد.
ماتیاس تاس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال کالو اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
یانیس واهتر (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال راکوره تارواس اشاره کرد.
یوناس واینو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال راکوره تارواس اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.