Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مایل جغرافیایی () یکی از یکاهای طول است که برابر با طول ۱ دقیقه قوسی در امتداد استوای زمین است. مقدار مایل جغرافیایی بر پایه کره گون بین المللی ۱۹۲۴ برابر با ۱۸۵۵٫۴ متر است. انجمن ناوبری کاربردی آمریکا در سال ۲۰۱۷ مایل جغرافیایی را برابر با ۱۸۵۵٫۳۴۲ متر (۶۰۸۷٫۰۸ فوت) تعریف کرده است. دقت بیشتر این یکا بستگی به انتخاب بیضی گون دقیق تر دارد. طول استوا در سامانه ژئودتیک جهانی WGS-84 برابر با ۴۰۰۷۵۰۱۶٫۶۸۵۶ متر است و در این حالت هر مایل جغرافیایی برابر با ۱۸۵۵٫۳۲۴۸ متر است؛ در حالی که سرویس بین المللی چرخش زمین و سامانه های مرجع (IERS) در سال ۲۰۱۰ طول استوا را ۴۰۰۷۵۰۲۰٫۴۵۵۵ تعیین کرد که بر این اساس هر مایل جغرافیایی برابر با ۱۸۵۵٫۳۲۵۰ متر و ۰٫۲ میلی متر بلندتر از مقدار آن بر پایه WGS-84 است. در هر بیضی وار هر ۱ درجه طول جغرافیایی در خط استوا دقیقاً برابر با ۶۰ مایل جغرافیایی است. شکل سیاره زمین تقریباً مانند بیضی فشرده است که در استوا برآمده و در قطب ها فشرده تر است. در نتیجه آن اندازه محیط زمین در راستای استوا ۰٫۱۶۸ درصد بزرگ تر از اندازه محیط آن در راستای قطبی است. مایل جغرافیایی اندکی از مایل دریایی بزرگ تر است،
چون مایل دریایی به صورت تاریخی بر اساس اندازه محیط زمین در راستای قطبی است. هر مایل جغرافیایی تقریباً برابر با ۱٫۰۰۱۷۸ مایل دریایی است.
۷۶ روز (به انگلیسی: "76 Days") یک فیلم مستند آمریکایی به کارگردانی هائو وو، ویکسی چن و آنانیموس است که در سال ۲۰۲۰ منتشر شده است. در روزهای ابتدایی شیوع ویروس کرونا، مبارزات و مقاومت انسانی در نبرد برای زنده ماندن از بیماری همه گیر در ووهان، چین را به تصویر می کشد. این فیلم اولین نمایش جهانی خود را در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو در ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۰ برگزار کرد و مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. این فیلم در ۴ دسامبر سال ۲۰۲۰ در سینماهای منتخب ایالات متحده اکران می شود. تولید. تولید فیلم در فوهان در فوریه ۲۰۲۰، بلافاصله پس از آغاز قفل ووهان، در چهار بیمارستان مختلف آغاز شد.
اما نامی زنانه با ریشه ژرمنی به معنی کل یا جهانی است. همچنین می تواند به افراد زیر اشاره داشته باشد:
یک مقاومت () یک فیلم در ژانر درام است که در سال ۲۰۱۹ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به گو آ-سانگ اشاره کرد. داستان. از زمان اشغال ژاپن، کره ای ها برای استقلال در داخل و خارج جنگیدند. اعتراض ملی از اول مارس ۱۹۱۹آغاز شد و حداقل دو ماه به طول انجامید. این جنبش، به نام جنبش اول مارس بود. صداهای "زنده باد استقلال کره. هورا!" از زندان ها به گوش می رسید و این صدا خیلی زود بر کره ای ها تأثیر گذاشت. همه از صدا الهام گرفتند. آنها کشور خود را ستودند و پرچم کشور را در اطراف خیابان به اهتزاز درآوردند. یو گوان سون دختر جوان دانشجویی بود. او پس از بازگشت از پایتخت…
خط سفیر، از خط های تزیینی در خوشنویسی ایرانی به شمار می رود. برخی معتقد هستند که خط سفیر خط خوانای کرشمه است و به عبارت دیگر فرزند کرشمه محسوب می شود. احمد آریامنش خط سفیر را در سال ۱۳۸۵ ابداع کرده است. مبدع آن، این خط را نوعی رسم الخط فارسی، بین نسخ و ثلث و آکادمیک می داند.آریامنش پس از بررسی و رفع این ایرادها و مشکلات در سال ۱۳۸۸ خط سفیر را به صورت کمال یافتهٔ خط کرشمه ارائه کرد که در تمام نمونه های جدید آن ضابطه و قانونمندی بیشتری دیده می شود. ویژگی ها. در طراحی خط سفیر فرم ها و اشکال کلیه خطوط ترسیمی از جمله کوفی، ثلث و نسخ و … مورد مطالعه و بررسی دقیق قرار گرفته و از آنها تا حد امکان برداشت شده است. این برداشت ها از خطوط سنتی همراه با ریشه گرفتن از خط کرشمه و فرم ها و حرکاتی که مختص خود سفیر می باشد باعث شده که این خط از ویژگیهای خاصی برخوردار شود:
علی اصغر آسیابری (زادهٔ ۲۴ تیر ۱۳۷۴ در قزوین) ورزشکار کاراته و عضو تیم ملی کاراته ایران است. وی در مسابقات کاراته قهرمانی جهان ۲۰۱۶ به مدال برنز وزن ۷۵ کیلوگرم دست یافت. وی همچنین مدال طلای مسابقات کاراته قهرمانی جهان ۲۰۱۸ در بخش «کومیته تیمی» را همراه با شش نفر دیگر از هم تیمی های خود به دست آورد.
قایق هوایی که با عناوین قایق هواپیما، قایق باتلاق، قایق بایو، قایق پنکه ای یا قایق مردابی شناخته می شود یک شناور با کف صاف است که نیروی محرکه آن توسط ملخ (هوانوردی) متصل به موتور هواگرد یا موتور خودرو تأمین می شود. از این گونه قایق معمولاً برای ماهیگیری، شکار و طبیعت گردی و نجات و گشت مرزی استفاده می شود. قایق های هوایی وسیله ترابری بسیار محبوب در مناطق باتلاقی یا کم عمق است چرا که استفاده از موتور قایق استاندارد با پیشران زیر آب غیرممکن است عمق کم آب و نیزاری بودن این کار را ناممکن می نماید، بیشترین کاربرد آن ها در اورگلیدز فلوریدا و همچنین در تالاب رودخانه هند، کیسیمیم و سنت جانسز. در رودخانه هایشان و رودخانه مکونگ و دلتای رود مکونگ و همچنین در بایو واقع در لوئیزیانا و مرداب های میان رودان و در مرداب انزلی و شلمچه در ایران است. نگاه کلی. ویژگی اصلی در طراحی این گونه قایق کف آن است، هیچ بخش عملیاتی در زیر خط آب وجود ندارد، این موضوع ناوبری را در باتلاق های کم عمق و مرداب ها آسان می کند. آن ها مناسب استفاده در کانال ها، رودخانه ها و دریاچه ها و بر روی دریاچه های یخ زده هستند همچنین این ویژگی آن را برای انجام
عملیات نجات در سیل و یخ مناسب می کند. قایق هوایی توسط نیروی باد حاصل از پروانه به جلو رانده می شود، و باد شدیدی در پشت پروانه که در انتهای قایق قرار دارد تولید می کند. سرعت آن ها به طور متوسط است هدایت آن ها از طریق یک تیغه پشت پروانه است که عمل فرمان با تغییر مکان ستون هوا به سمت چپ یا راست انجام می شود، کاپیتان از طریق سکانی که در سمت چپ او قرار دارد موقعیت قایق را کنترل می کند. فرمان و کنترل کلی تابعی از جریان آب، باد، عمق آب و نیروی محرکه است. قایق های هوایی در مقایسه با قایق های موتوری بسیار سریعتر هستند: قایق های تفریحی تجاری معمولاً با سرعتی در حدود معادل ۵۶ کیلومتر بر ساعت و قایق های هوایی اصلاح شده می توانند با سرعت معادل ۲۱۷ کیلومتر در ساعت حرکت کنند. توقف و جهت گیری معکوس به مهارت بالای گرداننده بستگی دارد، زیرا قایق های هوایی ترمز ندارد. آن ها دنده عقب ندارند، مگر اینکه به یک موتور دارای دور معکوس مجهز باشند. گرداننده و مسافران، به طور معمول در صندلی های مرتفع قرار می گیرند که امکان دیدن فرای پوشش گیاهی باتلاق را فراهم می کند. دید از بالا به گرداننده و مسافران اجازه می دهد اجسام شناور، برآمدگی ها
و سایر موانع و جانوران را در مسیر قایق ببینند. در ایالات متحده، یک قایق هوایی معمولی با کیفیت خوب بین ۳۳٫۰۰۰ دلار تا ۷۰٫۰۰۰ دلار قیمت دارد. با این حال، در یک کشور در حال توسعه مانند عراق، یک قایق هوایی با قیمت ۲٫۵ میلیون دینار عراقی یا ۱۴۱۴ دلار خریداری می شود. علی رغم هزینه بالای آن ها، قایق های هوایی که معمولاً در امور غیرنظامیان و در آژانس های جهانگردی قرار می گیرند: در دسامبر ۲۰۱۷ در فلوریدای آمریکا ۱۲٫۱۶۴ دستگاه، که ۱٫۰۲۵ دستگاه از آن ها تجاری بودند. قایق های هوایی به طور گسترده در سایر مناطق ساحلی خلیج ها، به ویژه لوئیزیانا مورد استفاده قرار می گیرند، اما می توان آن ها را در رودخانه ها، باتلاق ها و مناطق یخی در سراسر جهان، از نبراسکا تا سیبری یافت. تاریخ. نخستین قایق هوایی در سال ۱۹۰۵ در نوا اسکوشیا، کانادا توسط الکساندر گراهام بل اختراع شد. قدیمی ترین قایق های هوایی بجا مانده مربوط به سال ۱۹۱۵ است، این قایق های هوایی نیروی زمینی بریتانیا در جنگ جهانی اول بین المللی بین النهرین است. شایان ذکر است، قایق های هوایی تا دهه ۱۹۳۰ مورد استفاده گسترده عمومی نبودند. نخستین نمونه های اولیه. نخستین اجداد این قایق،
وسایل نقلیه دارای آب برای آزمایش موتورهای هواپیما بودند. نخستین قایق هوایی، "جوجه اردک زشت بود"، یک وسیله نقلیه آزمایش پروانه هواپیما است که در سال ۱۹۰۵ در نوا اسکوشیا، کانادا توسط تیمی به سرپرستی الکساندر گراهام بل ساخته شد. "زشت جوجه اردک" یک ادم بددهن و ماجراجو قایق گونه رو با یک "پروانه هوایی" به یک موتور هواگردی آب سرد با وزن قلاب کشتی شبیه ساز قایق مانند قادر به دستیابی به سرعت سریعتر از ۴ مایل در ساعت (۳٫۵ گره) نبود، هرچند "چرخش سریع پیشران" باعث شد دکتر بل این باور را داشته باشد که این کشتی می توانست از نظر نظری حداکثر سرعت داشته باشد " سی یا چهل مایل در ساعت، "قابل مقایسه با برخی از کشتی های هوایی مدرن، اگر کشیدن به طور کامل از بین برود. پیشگام هواپیمایی هوانوردی برزیل سانتوس دوومنت برای آزمایش یک موتور هواگرد در سال ۱۹۰۷ یک کشتی بومادران مشابه ساخت، که وی آن را یک هیدروفیلی نامید. با ۳–۴ نفر در هیئت مدیره. در فرانسه، ژاک اشنایدر، از شهرت اشنایدر تروفی، شهرت خود را با نام تجاری چند مسافر هواپیمای قایق هوایی در حدود ۱۹۱۳–۱۹۱۴ تولید و آزمایش کرد. قایق های موتوری زودرس. به کارگیری نخستین قایق های هوایی
، سال ۱۹۱۵ میلادی می باشد. ارتش انگلیس در کمپین بین النهرین جنگ جهانی اول از قایق های هوایی استفاده کرد که آن ها را لامبرت گلایدرهای آبی "Hydro-Glisseurs" , می نامیدند. آن ها کوچک، با کف مسطح مانند آیرونکلاد با بدنه چوبی بودند که توسط یکی از تولیدکنندگان هواپیماهای بزرگ که اجازه رسیدن به سرعت تا را دریافت نمود. آن ها نخستین بار برای شناسایی رودخانه دجله استفاده شدند. نخستین قایق هوایی، HG 1 "Ariel" با استفاده از موتور و پروانه یک فروند هواپیمای خراب شده نیروی هوایی سلطنتی استرالیا فارمن ام اف ۷ ساخته شد و توسط راج بریتانیا در اختیار نیروهای بین النهرین قرار گرفت. پس از جنگ، از قایق های هوایی لامبرت در آب های کم عمق رودخانه یانگ تسه بالایی، در رودخانه هوانگپو و جاهای دیگر استفاده شد. این قایق های هوایی مانند همتایان نظامی خود در فرانسه تولید و در شانگهای مونتاژ می شدند. آن ها آبخور (شناور) داشتند که تنها هفت اینچ بود و می توانستند تا سرعت بروند، از قایق های هوایی لامبرت همچنین در رودخانه میسوری بالایی و در باتلاق های فلوریدا ایورگلاد استفاده می شد. فارمن ایرکرافت، شرکتی که موتورهای ویژهٔ کشتی های نظامی دابلیو
دابلیو ای را ساخته است، در دهه ۱۹۲۰ تولید قایق های هوایی غیرنظامی را آغاز کرد. این قایق های هوایی را برای استفاده به عنوان تاکسی دریایی و کشتی های باری سبک یا قایق های گشت زنی برای دولت های استعماری فرانسه به بازار عرضه کرد. آن قایق های هوایی بسته به مدل ۲۵۰۰۰ تا ۵۰٬۰۰۰ فرانک فروخته می شدند، قیمتی که برای خریداران بالقوه بسیار متفاوت بود. این شرکت در اواخر دهه ۱۹۲۰ تولید قایق را متوقف نمود. کشتی های هوایی اولیه اروپا با همتایان مدرن خود تفاوت چشمگیری داشتند. در مقایسه با قایق های هوایی امروزی، قایق های هوایی اولیه اروپا بزرگتر بودند، آن ها فاقد یک قفس محافظ در اطراف پروانه بودند. تفاوت دیگر در سامانهٔ ناوبری آن ها است که در کشتی های هوایی قدیمی سکان در آب توسط کنترل فرمان با کنترلی شبیه پدال گاز است دقیقاً مانندخودرو اما در نسل جدید و مدرن از یک سکان هوایی بیرون آب و جلو پروانه با کنترل جوی استیک عمل می نماید. قایق های هوایی اولیه آمریکا. در سال ۱۹۲۰ گلن کورتیس با ساختن یک گونه قایق هوایی برای استفاده در شکار با تیر در جنگل های پشتی فلوریدا معروف شد. این میلیونر که سپس به توسعه شهرهای هیلاله و میامی پرداخت، ا
ستعدادهای خود را در زمینه های ترابری هوایی و طراحی برای تسهیل سرگرمی خود ترکیب کرد و نتیجه پایانی یک قایق اسکوتری بود، با ۶ سرنشین، با کابین نیروی محرکه آن توسط موتور هواگرد و ملخ آن تأمین می شد که با سرعت ۵۰ مایل در ساعت در تالاب ها حرکت می کرد. با گذشت سال ها، طراحی استاندارد از طریق آزمایش و خطا تکامل یافته است: اکنون استاندارد برای یک قایق کف صاف، مسطح با موتور نصب شده در عقب قایق، راننده در یک موقعیت مرتفع قرار می گیرد و یک قفس برای محافظت از پروانه در مقابل برخورد اجسام با پروانه است. ساخت و طراحی. تولیدکنندگان قایق های هوایی معمولاً مشاغل خانوادگی کوچکی هستند و کار مونتاژ و ساخت این قایق ها را انجام می دهند. بیشتر قایق های هوایی در ایالات متحده ساخته می شوند، اگرچه در روسیه، ایتالیا، فنلاند، ژاپن، استرالیا، و جاهای دیگر نیز کارگاه هایی وجود دارد. پیش از سال ۱۹۵۰، بیشتر قایق های هوایی در فرانسه توسط شرکت ها و اشخاصی چون فارمن، دی لامرت و رنه کوزینت ساخته می شدند. بدنه قایق های هوایی مدرن و تجاری از جنس آلومینیوم یا فایبرگلاس ساخته می شوند. انتخاب مواد با توجه به گونهٔ مکانی که قایق در آن به کار خواهد رف
ت تعیین می شود. قایق های هوایی برای استفاده در سطوح یخ زده دارای پوسته های آلومینیومی با روکش محکم تری هستند، در حالی که آن هایی که برای استفاده در باتلاق ها در نظر گرفته شده اند دارای پوسته های فایبرگلاس سبک تر هستند. قایق های مورد استفاده در گردشگری بسیار بزرگتر بوده و ۱۸ مسافر یا بیشتر را در خود جای دهند. در این گونه قایق ها از دو گونه موتور هواگرد و دیگری خودرو استفاده می شود که گونه هواپیمایی آن با هوا خنک شده و گونه خودرویی آن که معمولاً مدل V8 و گونه ۴ یا ۶ سیلندر میاشند هستند که از ۵۰ تا بیش از ۶۰۰ اسب بخار قدرت دارند. موتورهای خودرو به دلیل قطعات یدکی که به راحتی در دسترس هستند و گونه بنزین معمولی ارزان تر هستند. از آنجا که یک موتور هواگرد، ۴- یا ۶ سیلندر (O4 یا O6) دارای قطعات متحرک کمتری نسبت به موتور استاندارد خودرو است استهلاک کمتر و تعمیر آن راحت تر است و وزن آن نیز کمتر است. با این وجود نباید از نظر دور داشت برای تعمیر موتورهای خودرو می توان از مکانیک های معمولی استفاده نمود و نیازی به پرسنل تعمیراتی تخصصی مانند موتورهای هواپیما ندارد. اگرچه موتور نیز صدای خودش را دارد اما بیشتر صدای تولید شده
توسط یک قایق هوایی از پروانه آن است، در طرح های جدید قایق هوایی به لطف صدا خفه کن و پروانه های فیبر کربن چند تیغه به طور چشمگیری کم صداتر هستند. ایمنی. بیش از ۷۵ تصادف با قایق هوایی بین سال های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۷ در فلوریدا رخ داده است، که منجر به هفت کشته و ۱۰۲ زخمی شدید شد. بیشترین کشته (پنج مورد از هفت) مرگ بر اثر غرق شدن بوده است و ۹۰ درصد از مصدومان فاقد جلیقه نجات بودند، حتی اگر تنها ۳۰ درصد آن ها شنا را بلد بودند. نداشتن کمربند ایمنی یکی دیگر از پیش بینی های مهم آسیب در یک تصادف است. شایعترین صدمات وارده در حوادث قایق هوایی، بریدگی شدید، کبودی و شکستگی است. البته صدمات شدید غیر معمول نیست و ۱۰ درصد از مصدومین دچار صدمات گردن و پشت و نیازمند جراحی و دارو درمانی طولانی مدت درد و ۱۰ درصد دیگر دچار صدمات مغزی بودند. براساس تجزیه و تحلیل سال ۲۰۱۷ توسط "میامی نیو تایمز"، ۶۴ درصد حوادث قایق هوایی تقصیر گردانندگان بوده و به دلایل زیر است: موتور و پروانه یک قایق هوایی در یک قفس فلزی محافظ محصور شده اند که از برخورد اجسام مانند شاخه های درختان، پوشاک، ظروف نوشیدنی، مسافر یا جانوران وحشی در تماس با پروانه گردبادی جلوگیر
ی می کند، که می تواند باعث آسیب دیدگی شود و به گرداننده و مسافر یا خسارت ویرانگر به کشتی منجر گردد. قفس های ایمنی همیشه به طور کامل کار نمی کنند، مثلاً شماری از افراد انگشتان دست خود را از دست داده اند و شاخه های درختی که وارد قفس های ایمنی می شوند پروانه های قایق هوایی را خراب کرده و گردانندگان و مسافران را مجروح نموده اند. نجات. در سال های گذشته، قایق های هوایی برای سیل، آب های کم عمق و عملیات نجات بر روی یخ ضروری بوده اند. در نتیجه، آن ها برای مصارف ایمنی عمومی محبوبیت بسیاری پیدا کرده اند. در جریان سیل نیواورلئان به دنبال طوفان کاترینا، ۲۹ اوت ۲۰۰۵، قایق های هوایی از سراسر ایالات متحده هزاران قربانی سیل را نجات دادند. سی قایق هوایی توسط داوطلبان غیرنظامی، بیش از ۱۱۰۰ بیمار و ۴۰۰۰ کارکنان پزشکی و اعضای خانواده آن ها را از چهار بیمارستان در مرکز شهر نیواورلئان در کمتر از ۳۶ ساعت تخلیه کردند. استفاده نظامی. از قایق های هوایی توسط نظامیان مختلف و گشت های مرزی در سراسر جهان و همچنین گارد ساحلی ایالات متحده استفاده می شود. علاوه بر استفاده از قایق های هوایی توسط ارتش انگلیس در کمپین بین النهرین WWI و توسط اتحاد
جماهیر شوروی در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم استفاده شد، قایق هوایی توسط ارتش ایالات متحده و نیروهای امنیتی عراق در جنگ های ویتنام و عراق استفاده شده اند. از قایق های هوایی در تگزاس و عراق نیز برای گشت مرزی استفاده می شود. قایق های هوایی مورد استفاده در عراق توسط شرکت های آمریکایی تهیه و در عراق توسط پیمانکاران غیرنظامی آمریکایی مونتاژ شده است و آن ها توسط نیروهای آمریکایی و عراقی برای گشت زنی در رودخانه های دجله و فرات، باتلاق های جنوب شرقی عراق و آبراه اروندرود استفاده می شوند. دو مورد آخر شامل بخش هایی از مرز ایران و عراق است. در سال ۲۰۱۳ وزارت نفت عراق ۲۰ فروند قایق هوایی را برای ترابری پرسنل، گشت زنی، حمل بارهای سبک در رودخانه ها و باتلاق های عراق خریداری کرد.
دیوید تی. دلینگر (؛ ۲۲ اوت ۱۹۱۵–۲۵ مه ۲۰۰۴) یک صلح طلب رادیکال آمریکایی و کنشگر برای تغییرات اجتماعی بدون خشونت بود. او به عنوان یکی از اعضای شیکاگو هفت، که در سال ۱۹۶۸ مورد محاکمه قرار گرفتند، به اوج توجه رسید. اوایل زندگی و تحصیل. دلینگر در یک خانواده ثروتمند در ویکفیلد، ماساچوست متولد شد. وی فرزند ماریا فیسکه و ریموند پنینگتون دلینگر بود که فارغ التحصیل دانشگاه ییل، وکیل دادگستری و جمهوری خواه برجسته و دوست کالوین کولیج بود. مادربزرگ مادری او، آلیس برد فیسکه، در دختران انقلاب آمریکا فعالیت داشت.
آنتاگونیست دوپامین، که با عناوین آنتی دوپامینرژیک و آنتاگونیست گیرنده دوپامین (DRAs) نیز شناخته می شود، دسته ای از داروها هستند که گیرنده های دوپامین را با آنتاگونیست گیرنده مسدود می کنند این عملکرد سبب عدم اثرگذاری دوپامین در بدن می شود. بیشتر داروهای ضدروان پریشی آنتاگونیست دوپامین هستند و به همین ترتیب در درمان اسکیزوفرنی، اختلال دوقطبی و حملات سایکوز کاربرد دارند. برخی آنتاگونیست های دوپامین دارای خاصیت ضد تهوع هستند که در درمان حالت تهوع و استفراغ استفاده می شوند. مانند تزریق ماهیچه ای هالوپریدول. زمان شروع اثرگذاری این داروها معمولاً بسیار کم است و حتی در فرمولاسیون قرص/کپسول در طی کمتر از ۳۰ دقیقه اثر می کند. در ضمن از نسل دوم داروهای ضدروانپریشی برای کاهش درد و احساسات منفی مانند افسردگی پیش از زایمان و فصلی استفاده می شود. مانند داروهای آنتی هیستامین، که دو نسل دارد و نسل اول آن خواب آوری و آرام بخشی زیادی با خود به همراه داشته است، این کلاس دارویی دقیقاً مثل آنها بوده و نسل دوم با عوارض بسیار کمتری در اغلب موارد همراه است.(البته داروی کلوزاپین می تواند نوعی از ایدز موقت را در حدود ۱٪ افراد مصرف کنند
ه ایجاد کند که آگرانولوسیتوز نام دارد.)
پنجاه و سه ایستگاه توکایدو چاپ هوایدو (۱۸۳۳–۱۸۳۴)، یک سری چوب تراشی اوکی یوئه است که توسط هیروشیگه بعد از اولین سفر وی در طی جادهٔ توکایدو در سال ۱۸۳۲ خلق شده است. جادهٔ توکایدو پایتخت شوگون یعنی ادو را به مقر امپراتور ژاپن در کیوتو متصل می کرد و شریان اصلی سفر و حمل و نقل در ژاپن قدیم بود. همچنین مهمترین جاده از پنج راه (گوکایدو) که جاده های اصلی ژاپن بودند به شمار می آمد - جهت تقویت بیشتر کنترل دولت مرکزی شوگون بر کل کشور این پنج جاده اصلی ژاپن در دوره ادو ایجاد شد یا توسعه پیدا کرد. هیروشیگه و توکایدو. در سال ۱۸۳۲، هیروشیگه طول جادهٔ توکایدو را از ادو به کیوتو طی کرد، به عنوان بخشی از یک هیئت رسمی که اسبهایی را که قرار بود به دربار امپراتوری در کیوتو اهدا شوند، را منتقل می کرد. اسبها هدیه ای نمادین از شوگون بود که هر ساله به جهت رسمیت شناختن مقام الهی امپراتور اهدا می شدند. مناظر این سفر تأثیر عمیقی بر هنرمند گذاشت و وی در طول سفر و همچنین بازگشت از همان مسیر به ادو، طرح های متعددی را خلق کرد. وی پس از ورود به خانه، بلافاصله کار بر روی اولین چاپ های پنجاه و سه ایستگاه توکایدو را آغاز کرد. سرانجام، او ۵۵ نس
خه چاپی در کل مجموعه تولید کرد: یکی برای هر ایستگاه، به علاوه یک قطعه برای نقاط شروع و پایان جاده. اولین چاپ در این مجموعه توسط انتشارات هوایدو و سنکاکودو به طور مشترک منتشر شد. چوب تراشی های این سبک معمولاً بین ۱۲ تا ۱۶ سکه مسی به فروش می رسد که تقریباً با قیمت یک جفت صندل نی یا یک کاسه سوپ می شد یکسان بود. موفقیت پنجاه و سه ایستگاه توکایدو، هیروشیگه را به عنوان برجسته ترین و موفق ترین چاپگر عصر توکوگاوا تثبیت کرد. هیروشیگه این مجموعه را با شصت و نه ایستگاه کایسو کایدو با همکاری کیسای ایسن ادامه داد و هر یک از ایستگاه های پست ناکاسندو را مستند کرد.
شصت و نه ایستگاه کایسو کایدو یک سری اوکی یوئه است که توسط هیروشیگه و کیسای ایسن خلق شده است.
کیسای ایسن ; ۱۷۹۰ – ۲۰ اوت ۱۸۴۸) هنرمند اوکی یوئه، در نیمه دوم دوره ادو اهل ژاپن بود که در بیجین-گا (تصاویر زنان زیبا) تخصص داشت. بهترین آثار وی، از جمله اوکوبی-ئه ("تصاویر بزرگ سر")، شاهکارهای دوره بونسی (۱۸۱۸–۱۸۱۸) در نظر گرفته می شوند. او همچنین به ایکدا ایسن معروف بود، و با نام ایپیتسوآن می نوشت. شصت و نه ایستگاه کایسو کایدو از آثاری است که این هنرمند همراه با هیروشیگه خلق کرده است. زندگی نامه. کیسای ایسن در ادو در خاندان ایکدا، پسر یک سامورایی دون پایه و مشهور به سبب خوش نویسی ژاپنی متولد شد و مادرش را در سن 6 سالگی از دست داد. وی نزد کانو هاکّیسای که از او نام کیسای را گرفت، شاگردی کرد و پس از مرگ پدرش زیر نظر کیکوگاوا ایزان تحصیل کرد. کارهای اولیه او تأثیر مربی خود را نشان می دهد، اما به زودی سبک خاص خود را توسعه داد. او تعدادی سوریمونو (چاپ هایی که به صورت خصوصی ساخته می شد)، چاپ های وابسته به عشق شهوانی (شونگا) و مناظر از جمله شصت و نه ایستگاه کایسو کایدو تهیه کرد که توسط وی شروع و توسط هیروشیگه تکمیل شد. کیسای ایسن بیشتر بخاطر بیجین-گا (تصاویر زنان زیبا) مشهور است که سوژه ها را دنیایی تر از آنچه توس
ط هنرمندان پیشین به تصویر کشیده شده است نشان می دهد و لطافت و ظرافت آنها را با احساساتی کمتر مورد توجه قرار می دهد. او بسیاری از پرتره هایی را ارائه داد که مدهای آن زمان را به تصویر می کشد. وی علاوه بر هنرمندی اوکی یوئه، نویسنده نیز بود و زندگینامه چهل و هفت رونین و چندین کتاب، از جمله ادامه مقاله تاریخچه اوکی یوئه را تهیه کرد. کتابی که زندگی هنرمندان اوکی یوئه را به ثبت رسانده است. ضمیمه وی به "یادداشت های یک پیرمرد بی نام" معروف است. او خود را به عنوان کسی که در مشروبات الکلی غرق شده توصیف می کند و ادعا می کند که در دهه ۱۸۳۰ صاحب یک فاحشه خانه در «نزو» بوده که سوخته است.
سی وشش نما از کوه فوجی عنوان دو سری چاپ نقش چوبی خلق شده توسط هنرمند هیروشیگه در رشته هنری اوکی یوئه است که در آن کوه فوجی در فصل ها و موقعیت های گوناگون آب و هوایی و از مکان ها و فواصل مختلف به تصویر کشیده شده است.
هیروشیگه دوم ; – نقاش، و هنرمند و طراح اوکی یوئه اهل ژاپن بود. وی پس از مرگ استاد خود هیروشیگه هیروشیگه در سال ۱۸۵۸، که پدر همسرش نیز بود، نام هیروشیگه دوم را به ارث برد. در سال ۱۸۶۵ وی پس از پایان یافتن این ازدواج از ادو به یوکوهاما نقل مکان کرد و شروع به استفاده از نام کیسای ریشّو کرد. کارهای او آنقدر به استادش شباهت دارد که اغلب محققان را گیج کرده است.
عبود جومبه (; زاده – درگذشته ) سیاستمدار اهل تانزانیا بود. وی از ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۴ دومین رئیس جمهور زنگبار بود. عبود جومبه در ۱۴ اوت ۲۰۱۶، در سن ۹۶ سالگی در دارالسلام درگذشت.
هوش مصنوعی نمادین اصطلاحی است که به مجموعه ای از تمام روش ها در تحقیقات هوش مصنوعی گفته می شود که بر اساس نمایش های نمادین سطح بالا (قابل خواندن برای انسان) و همچنین منطق و جستجو استوار است. هوش مصنوعی نمادین، الگوی غالب تحقیقات هوش مصنوعی در دهه ۱۹۵۰ تا اواخر ۱۹۸۰ بود. در ۱۹۸۵ در کتاب خود با عنوان "هوش مصنوعی: خود ایده"، که بررسی مفاهیم فلسفی تحقیقات هوش مصنوعی پرداخته است، هوش مصنوعی نمادین را GOFAI (مخفف انگلیسی هوش مصنوعی خوب قدیمی) نام گذاری کرده است. در رباتیک نیز اصطلاح مشابه GOFR (رباتیک خوب قدیمی) را به کار برده است. این رویکرد بر این فرض استوار است که بسیاری از جنبه های هوش را می توان با دستکاری نمادها به دست آورد، فرضیه ای که با عنوان «» در دهه ۱۹۶۰ توسط آلن نیوول و هربرت الکساندر سایمون تعریف شده است. یکی از شکل های محبوب هوش مصنوعی نمادین، سیستم های خبره است که از یک شبکه برای استفاده می کند. قوانین تولید و نمادها در یک رابطه ای شبیه گزاره اگر-آنگاه به هم متصل می شوند. سیستم خبره برای استنتاج، قوانین را پردازش می کند تا مشخص کند به چه اطلاعات اضافی نیاز دارد، یعنی با نمادهای قابل خواندن برای انسا
ن، چه سوالاتی بپرسد. مخالفان رویکرد نمادین شامل متخصصین رباتیک، مانند رادنی بروکس می شود که قصد دارند ربات های خودمختار را بدون استفاده از نمایش نمادین (یا فقط با حداقل نمایش) بسازند و همچنین محققان هوش محاسباتی که از تکنیک هایی مانند شبکه های عصبی و بهینه سازی برای حل مشکلات در یادگیری ماشین و مهندسی کنترل استفاده می کنند. هوش مصنوعی نمادین برای تولید هوش جامع و مانند انسان در ماشین در نظر گرفته شده بود، در حالیکه بیشتر تحقیقات مدرن معطوف به زیرمشکلات خاصی هستند. تحقیقات در مورد هوش جامع اکنون در زیرشاخه هوش جامع مصنوعی مورد مطالعه قرار گرفته است. ماشین ها در ابتدا برای فرموله کردن خروجی ها بر اساس ورودی هایی که با نمادها نشان داده می شدند، طراحی شدند. نمادها هنگامی استفاده می شوند که ورودی مشخص و قطعی باشد. اما وقتی عدم قطعیت وجود داشته باشد، مانند پیش بینی ها، نمایش با استفاده از شبکه های عصبی مصنوعی انجام می شود. اخیراً تلاش هایی برای ادغام رویکردهای هوش مصنوعی نمادین و پیوندگرا تحت عنوان محاسبات عصبی-نمادین صورت گرفته است. همان طور که لسلی والینت و بسیاری دیگر بحث کرده اند، ساخت مؤثر مدل های شناختی محاسب
اتی غنی، ترکیبی از مدل های یادگیری ماشین و استدلال نمادین را می طلبد. جستجوی فضای حالت. هوش مصنوعی نمادین می تواند به عنوان یک جهان کوچک در نظر گرفته شود، مانند جهان بلوک ها. جهان کوچک، دنیای واقعی را در حافظه کامپیوتر نشان می دهد. این مورد با لیست های حاوی نمادها توصیف می شود و عامل هوشمند از اپراتورها برای بردن سیستم به یک حالت جدید استفاده می کند. سیستم تولید قوانین، نرم افزاری است که برای عامل هوشمند حرکت بعدی را در فضای حالت جستجو می کند. نمادهایی که برای نمایش جهان هستند، با ادراک حسی پایه گذاری می شوند. در مقابل، شبکه های عصبی است که سیستم کلی آن با روش های ابتکاری کار می کند و از دانش خاص-دامنه برای بهبود جستجوی فضای حالت استفاده می شود. هوش مصنوعی نمادین توسط هوبرت درایفوس رد شد، زیرا آن فقط قادر به حل است و ساخت سیستم های پیچیده تر یا توسعه ایده برای نرم افزارهای مفید ممکن نیست. همین استدلال در بیان شد که را در دهه ۱۹۷۰ آغاز کرد.
فصل ۷۶–۱۹۷۵، از مسابقات فوتبال جام برندگان جام اروپا، با برتری ۴ بر ۲ اندرلشت مقابل وستهام یونایتد در فینال این رقابت ها و در ورزشگاه کینگ بودوئن به پایان رسید.
تینا میشل تانریکولو (انگلیسی: Tina Michelle Tanrıkulu؛ نام زمان تولد: مورگان، متولد ۱۰ اوت ۱۹۸۲) مربی استرالیایی تکواندو و تکواندوکار بازنشسته بین المللی است. او نماینده استرالیا در المپیک تابستانی ۲۰۰۴ و ۲۰۰۸ بود که در المپیک ۲۰۰۸ پنجم شد. در سال ۲۰۰۶، مورگان اولین تکواندوکار استرالیایی شد که توانست عنوان قهرمانی جام جهانی را از آن خود کند. او در سال ۲۰۱۱ به عنوان مربی در باشگاه تکواندوی ترکیه آنکاراگوچو آغاز به کار کرد.
رئیس مجلس سنای لهستان یا مارشال سنای لهستان ()، مقامی است که ریاست مجلس سنای لهستان را به عهده دارد. او سومین مقام بلندپایه لهستان پس از رئیس جمهور و رئیس مجلس نمایندگان است.
نگین آلتونی (زادهٔ ۱۱ اسفند ۱۳۷۹) کاراته کای کُرد اهل ایران است که در بازی های المپیک تابستانی جوانان ۲۰۱۸ موفق به کسب مدال برنز کاراته در وزن ۵۹+ کیلوگرم دختران شد. زندگی نامه. نگین آلتونی ۱۱ اسفند ۱۳۷۹ در شهر ایلام به دنیا آمد و زیر نظر استادش خانم بتول دارابی از سن ۱۲ سالگی در باشگاه مقداد کاراته را آغاز نمود. از سال ۱۳۹۳ هم در اردوهای تیم های ملی پایهٔ کاراته ایران حضور داشت و در سن ۱۶ سالگی به عضویت تیم ملی جوانان درآمد. تحصیلات. وی در حال حاضر دانشجوی رشته مهندسی نفت در مقطع لیسانس در دانشگاه آزاد شهر کرج می باشد.