Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د نماید. با وجودی که قبیلهٔ چکسا چندین سال تلاش کرد تا ادارهٔ امور سرخ پوستان را متقاعد بسازد که به آن ها اجازه دهد در مورد رهبری خود رای بدهند، اما درخواست آن ها نادیده گرفته شد. شورای بین القبیله ای پنج قبیلهٔ متمدن. در طول تاریخ، چندین رابطه مشترک بین این پنج قبیله وجود داشته است از جمله: شورای بین القبیله ای سال ۱۸۴۲ رودخانهٔ دیپ فورک، شورای سازمان ملل متحد در سرزمین سرخ پوستان سال ۱۸۶۱ و شورای سال ۱۸۶۶ اکلاهما به دلیل تاریخ و موقعیت یکسان این قبایل در قسمت عزل، تخصیص و نظارت دولت در اکلاهما، اذعان شد که اهداف قبیله ای برای توسعه، آموزش، خدمات برای اعضای قبیله، اقدامات پزشکی و فقرزدایی کمابیش یکسان بودند و کار با همی می تواند سودمند واقع شود. در واقع قبایل قبلاً به شکل غیررسمی مشترکاً بر پروژه ها کار می کردند. بلوین در ماه مارس سال ۱۹۴۹ به منظور تشویق و ترغیب قانون گذاران در رابطه با توافق نامهٔ زغال سنگ و آسفالت و به همین گونه ارائه پیشنهاد طرح فراگیر «امداد رسانی» تهیه شده توسط نمایندگان پنج قبیله، به واشینگتن رفته بود. این قبایل ادارهٔ مؤثرتر اداره سرخ پوستان، سیاست جدید زمین، تجدید اسکان، آموزش، بهداش
ت، حفظ منابع طبیعی و ساخت و ساز و حفاظت جاده، را به عنوان ابزاری برای کاهش پریشانی در قبایل خود پیشنهاد کرده بودند و تأییدیه دفتر نمایندگی محل را بدست آوردند.
نابودگر ۲ یک فیلم اکشن و دلهره آور آمریکایی محصول سال ۱۹۸۴ به نویسندگی و کارگردانی مارک بونتزمن با بازی رابرت گینتی، ماریو فن پیبلز و دبورا گفنر، با نقش آفرینی آری گروس در اولین نقش خود و جان تورتورو است. این فیلم دنباله ای بر فیلم نابودگر (فیلم ۱۹۸۰) است. این فیلم نقدهای منفی از منتقدان دریافت کرد. دارای امتیاز ۰٪ در راتن تومیتوز بر اساس ۵ نقد است. در گیشه هم ناکام بود و تبدیل به بمب گیشه شد.
به طور کلی موتورسیکلت هارا می توان در شش نوع اصلی استاندارد، کروزر، تورینگ، اسپرت، آفرود و دو منظوره ها طبقه بندی کرد. موتورسیکلت های آفرود نیز خود به مدل های بسیاری دسته بندی می شود که ما در این مقاله از مدل های شناخته شده تر اسم خواهیم برد. تورهای ورزشی گاهی به عنوان یک دسته هفتم شناخته می شوند یا با دستهٔ تورینگ ادغام می شوند. اگرچه نام ها و سیستم های زیادی برای طبقه بندی انواع موتورسیکلت ها بر اساس ویژگی ها و کاربرد آنها وجود دارد، اما به طور کلی شش دسته وجود دارد که توسط اکثر سازندگان و سازمان های موتورسیکلت شناخته شده است. معمولاً بین شش نوع اصلی موتورسیکلت و سایر موتورسیکلت ها تمایزات جدی قائل می شوند. موتورسیکلت های اسکوتر، موتورسیکلت های کوچک یا موپد، تاشو، برقی و موتورسیکلت های سه چرخ به طور کلی از دسته بندی های اصلی حذف می شوند، اما سایر طرح های طبقه بندی ممکن است این موارد را به عنوان انواع موتورسیکلت ها شامل شود. هیچ سیستم جهانی برای طبقه بندی انواع موتورسیکلت ها وجود ندارد. سیستم های طبقه بندی دقیقی وجود دارد که توسط نهادهای ورزش موتورسواری اعمال می شود، یا تعاریف قانونی موتورسیکلت که توسط برخی
حوزه های قضایی قانونی برای ثبت موتورسیکلت ، انتشار گازهای گلخانه ای، قوانین ایمنی ترافیک جاده ای یا صدور گواهینامه موتورسیکلت ایجاد شده اند. همچنین طبقه بندی ها نام های مستعار غیررسمی توسط سازندگان، موتورسواران و رسانه های موتورسواری دارند. موتورسیکلت های خیابانی موتورسیکلت هایی هستند که برای راندن در جاده های آسفالت طراحی شده اند. آنها دارای لاستیک های صاف با الگوهای آج دار و انجین هایی که به طور کلی از ۱۲۵ سی سی شروع می شوند. به طور معمول، موتورسیکلت های خیابانی می توانند تا ۱۶۰ کیلومتر بر ساعت سرعت داشته باشند (این مقاله ترجمه شده است و این سرعت ممکن است با قوانین موتورسیکلت در ایران مغایرت داشته باشد) و بسیاری از آنها می توانند به سرعت هایی بیش از ۲۰۰ کیلومتر بر ساعت نیز برسند. امروزه موتورسیکلت های خیابانی که با موتورهای الکتریکی کار می کنند نیز در بازار جهانی بسیار رایج شده اند و به دلیل استفاده نکردن از سوخت فسیلی مورد توجه دوستداران محیط زیست نیز قرار گرفته اند. ۱- موتورسیکلت های استاندارد(نیکد). موتورسیکلت های استاندارد (که به آن ها موتورسیکلت های برهنه(نیکد)، رودستر یا به سادگی همان استاندارد گفته م
ی شود) موتورسیکلت هایی هستند که عمدتاً برای استفاده در خیابان ها برای رفت و آمد در نظر گرفته می شوند. آنها عمدتاً با موقعیت موتورسوار عمودی خود (در مقایسه با وضعیت موتورسوار درازکش روی موتورسیکلت و خم شدن به جلو در موتورسیکلت های اسپرت) و بیشتر گشتاور قابل استفاده در دور موتور پایین تر برای رفت و آمد و مصرف سوخت بهینه مشخص می شوند. استانداردها معمولاً مجهز به فیرینگ یا شیشه جلو از طرف سازنده نیستند، از این رو نام "موتورسیکلت های برهنه (Naked bike) را" به خود اختصاص داده اند. استاندارد اغلب مترادف کلمه موتورسیکلت برهنه است، اصطلاحی که در ابتدا برای اشاره به موتورسیکلت های مسابقات جاده ای در دهه ۱۹۵۰ استفاده می شد. پدال های پا در زیر موتورسوار قرار دارند و فرمون به اندازه ای بلند هستند که سوارکار را مجبور به جلو بردن بیش از حد نکند و شانه ها را بالای پایین تنه در موقعیتی طبیعی قرار دهند. موتورسیکلت های استاندارد به دلیل انعطاف پذیری، هزینه های پایین تر، خروجی موتور متوسط و وضعیت نشستن صاف، به ویژه برای موتورسواران مبتدی مناسب هستند. ۲- موتورسیکلت های کروزر. موتورسیکلت های کروزر تقریباً بعد از موتورسیکلت های طرا
حی شده به سبک موتورسیکلت های آمریکایی که از دهه ۱۹۳۰ تا اوایل دهه ۱۹۶۰رایج بودند (مانند موتورسیکلت های "هارلی دیویدسون، هندی، و اکسلسیور-هندرسون) طراحی شده اند. هارلی دیویدسون تا حد زیادی مشخصات رده کروزرها را تعریف می کند، آن ها اکثراً انجین هایی با حجم زیاد دارند، اگرچه موتورسیکلت های دیگری با حجم موتورهای کمتر و متوسط نیز وجود دارد. موتورهای آن ها برای گشتاور پایین تنظیم شده اند، که باعث می شود برای موتورسواری کمتر نیاز به تعویض دنده داشته باشند. "حالت موتورسواری در این موتورسیکلت ها به گونه است که پاها را به سمت جلو و دست ها را نسبتاً بالا قرار می دهد، طوری که ستون فقرات به حالت ایستاده یا کمی به عقب متمایل می شود. در سرعت های کم تا متوسط، کروزرها نسبت به سبک های دیگر راحت تر هستند، اما سواری طولانی مدت در سرعت های آزادراه می تواند منجر به خستگی ناشی از عقب کشیدن فرمان برای مقاومت در برابر نیروی باد وارد شده به سینه موتورسوار شود. کروزرها به دلیل کمبود فاصله از زمین، توانایی پیچیدن محدودی دارند. چاپد (معنی لغتی chopped: قطع شده، جدا شده) نوعی از کروزر هاست که به دلیل جدا شدن و به وجود آمدن از خانوادهٔ کرو
زرها به آن قطع شده یا چاپد می گویند. آنها یک نسخه «جدا شده» یا بریده شده از یک کروزر هستند. چاپدها معمولاً موتورسیکلت هایی سفارشی هستند که برای مطابقت با ایده آل های مالک تغییر داده می شوند و به همین دلیل موتورسیکلت های خاص و ویژه ای هستند. به طور کلی چاپدها کمک جلوهای بیرون زده و بلند، مخزن بنزین های کوچک و فرمان های بالا دارند. چاپد در فیلم پیتر فوندا "Easy Rider" بیشتر محبوبیت پیداکرد. چاپدها که عمدتاً برای جلوه های بصری طراحی شده اند از کارآمدترین موتورسیکلت های سواری نیستند. پاور کروزر نامی است که به کروزرهایی که دارای سطوح قدرت قابل توجهی بالاتر هستند داده می شود و برای تشخیص ساده تر موتورسیکلت ها در کلاس کروزر استفاده می شود. آنها اغلب با ترمزها و سیستم تعلیق ارتقا یافته، فاصله بهتر از سطح زمین و همچنین ظاهری عجیب و غریب یا غیر سنتی ارائه می شوند. ۳- موتورسیکلت های تورینگ. اگرچه هر موتورسیکلتی را می توان برای گردش تجهیز کرد و از آن استفاده کرد، موتورسیکلت های تورینگ به طور خاص برای برتری در طی مسافت های طولانی طراحی شده اند. آنها دارای انجین هایی بزرگ، شیشه جلو و صفحه نمایش هستند که عملکرد خوبی در براب
ر آب و هوا و باد ارائه می دهند، مخازن سوخت با ظرفیت بالا برای فواصل طولانی بین سوخت گیری و وضعیت نشستن راحت و عمودی دارند. محل نشستن همراه در عقب عالی است و داشتن فضای چمدان گسترده برای این سبک موتورسیکلت ها عادی است. چنین موتورسیکلت هایی می توانند در کمترین حالت حدود ۳۹۰–۴۱۰ کیلوگرم و در نهایت تا ۵۹۰–۶۴۰ کیلوگرم به طور کامل با احتساب وزن یک موتورسوار، یک همراه و باک پر شده و روغن داشته باشند. ۴- موتورسیکلت های اسپرت(ریس). موتورسیکلت های اسپرت موتورسیکلت هایی جاده ای هستند که بر حداکثر سرعت، شتاب، ترمز، کنترل و چسبندگی تأکید دارند. موتورسیکلت های اسپرت دارای موتورهایی با عملکرد نسبتاً بالایی هستند که در یک قاب سبک وزن پشتیبانی می شوند. موتورهای چهار سیلندر خطی در دسته ای از موتورسیکلت های اسپرت وجود دارند و همین طور v-twin موازی در این دسته حضور چشمگیری دارد. سیستم های ترمز با کارایی بالا ممکن است از لنت ترمز ارتقا یافته، کالیپرهای چند پیستونی و دیسک های هواکش بزرگتر استفاده کنند. سیستم های تعلیق موتورسیکلت های ورزشی ممکن است پیچیده تر باشند، با تنظیمات بیشتر برای فشرده سازی و برگشت. موتورسیکلت های اسپرت دارا
ی شیشه جلو هستند که موتور را کاملاً محصور می کند و به طور مؤثری هوا را در سرعت های بالا از راننده منحرف می کند و در نتیجه کشش کلی را به حداقل می رساند. موتورسیکلت های اسپرت ممکن است دارای پایه هایی باشند که هم بالاتر و هم عقب تر از موتورسیکلت های استاندارد قرار گرفته اند، که فاصله از زمین را در هنگام پیچ ها بهبود می بخشد و موقعیت مستعدتری را برای موتورسوار فراهم می کند. ممکن است از محل نشستن تا فرمون فاصله طولانی به نظر برسد که بدن و مرکز ثقل را به سمت جلو، بالای مخزن سوخت قرار بدهد. موتورسوار به سمت باد به جلو خم می شود، نیرویی که اگر با رفتن به سمت جلو و به اصطلاح خوابیدن روی موتورسیکلت مهار نشود ممکن است در سرعت های بالا ایجاد فشار بسیاری کند. با این حال، در سرعت های پایین تر، یک موتورسوار ممکن است وزن بیش از حد را روی بازوها و مچ ها تجربه کند که باعث خستگی می شود. استریت فایترها از موتورسیکلت های ورزشی مشتق شده اند، در اصل موتورسیکلت های ورزشی سفارشی شده با شیشه جلوهای برداشته شده و فرمان بالاتر که جایگزین فرمان پایین تر شده هستند. از دهه ۱۹۹۰، استریت فایترها در کمپانی های موتور سازی تولید شدند. می توان گ
فت استریت فایتر حاصل ترکیب موتورسیکلت های ورزشی و موتورسیکلت های استاندارد است. ۵- موتورسیکلت های آفرود. موتورسیکلت های آفرود که به عنوان موتورسیکلت های خارج از جاده یا اسکرامبلر نیز شناخته می شوند، مخصوص استفاده "در خارج از جاده طراحی شده اند. اصطلاح آفرود به سطوح رانندگی گفته می شود که به طور معمول آسفالت نیستند. اینها سطوح ناهمواری هستند که اغلب به طور طبیعی ایجاد می شوند، مانند ماسه، شن، رودخانه، گل یا برف. این نوع زمین ها گاهی فقط با وسایل نقلیه ای که برای رانندگی آفرود طراحی شده اند (مانند خودروهای شاسی بلند، ATV، ماشین های برفی و دوچرخه های کوهستانی) قابل طی شدن هستند یا وسایل نقلیه ای که به طوری طراحی شده اند که شرایط راندن در خارج از جاده را بهتر مدیریت کنند. در مقایسه با موتورسیکلت های جاده ای، موتورسیکلت های آفرود سبک تر و انعطاف پذیرتر هستند، معمولاً دارای سیستم تعلیق طولانی و فاصله زیاد از سطح زمین هستند و برای ارائه گشتاور بیشتر در موقعیت های خارج از جاده به منظور ارائه گشتاور بیشتر در مقایسه با موتورسیکلت های جاده ای طراحی شده اند. چرخ ها معمولاً بزرگ تر از موتورسیکلت های داخل جاده هستند و دارا
ی لاستیک های آج دار هستند." در طی سالها مسابقات بسیار زیادی در شاخهٔ موتورسواری آفرود ایجاد شده است و به انواع ورزش های موتورسواری آفرود تبدیل شده است که تعدادی موتورسیکلت تخصصی نیز برای آن ساخته شده است: موتورسیکلت های آفرود: موتورکراس. موتورسیکلت هایی طراحی شده برای راندن در پیست های خاکی دارای پرش و سرعتی نسبتاً بالا هستند. این موتورسیکلت ها دارای یک مخزن سوخت کوچک برای کمک به سبک بودن هستند. سیستم تعلیق طولانی مدت به موتورسواران اجازه می دهد تا با سرعت بالا پرش بزنند. موتورسیکلت های آفرود موتورکراس انجین هایی تک سیلندر دو زمانه یا چهار زمانه هستند که اندازه آنها از ۵۰ سی سی تا حدود ۵۰۰ سی سی متغیر است. تفاوت در قدرت، حجم موتورسیکلت، گشتاور و وزن متغیرهایی هستند که رقابت بین موتورهای دو زمانه و چهار زمانه را متعادل می کند. موتورسیکلت های آفرود: موتورسیکلت تریال. موتورسواری تریال شکلی تخصصی از مسابقات خارج از جاده است که مهارت ها و دقت را به جای سرعت آزمایش می کند. برای موتورسیکلت های تریال، وزن کم و قدرت پاسخ دریچه گاز واضح در اولویت هست، بنابراین موتورسیکلت ها معمولاً کوچکتر و سبک تر اما از طرفی چابک تر ه
ستند. موتورسیکلت های تریال غالباً از ۱۲۵سی سی تا ۳۰۰ سی سی تولید می شوند و بیشتر آنها دو زمانه هستند. در طول تریال سواری، موتورسوار روی جاپایی ها می ایستد، زیرا در موتورهای تریال زین و جای نشستن وجود ندارد چرا که این موتورها برای گذر از موانعی طراحی شده اند که گذر از آنها برای هر موتورسیکلت دیگری امکان پذیر نیست و وجود یک صندلی بالا می تواند قدرت مانور بدن یک موتورسوار در هنگام عبور از موانع صعب العبور را بگیرد. مخازن سوخت بسیار کوچک هستند و برد محدودی دارند اگرچه موتورسیکلت های پر مصرفی هم نیستند. به دلیل ارتفاع کم از زمین، وزن سبک و همین طور تعمیر آسان تر این موتورسیکلت ها برای شروع یادگیری موتورسواری آفرود بسیار مفید هستند و قدرت کنترل کامل روی موتورسیکلت را به موتورسوار آموزش می دهد. موتورسیکلت های آفرود: موتورسواری اندرو. یک موتورسیکلت شبیه به موتور کراس با جزئیاتی شبیه به موتورسیکلت تریال است و دارای علائم قانونی جاده ای مثل بوق، چراغ، خاموش کن و پلاک است. موتورسواران اندرو در یک دوره طولانی تر (که ممکن است شامل جاده ها باشد) رقابت می کنند. و یک مسابقهٔ موتورسواری اندرو ممکن است بین یک روز تا شش روز طول
بکشد (مانند مسابقات بین المللی شش روزه اندرو). برخی از مسابقات اندرو (معروف به سوپراندرو) در پیست هایی نسبتاً کوتاه تر برگزار می شوند. موتورسیکلت های آفرود: رالی. نوع خاصی از موتورسیکلت های اندرو با مخزن سوخت بسیار بزرگتر برای مسابقات در مسافت های بسیار طولانی تر، معمولاً در بیابان ها (مثلاً رالی پاریس-داکار). ظرفیت انجین معمولاً بیشتر است، معمولاً بین ۴۵۰سی سی و ۷۵۰سی سی هست. موتورسیکلت های دو منظوره (دوال اسپرت) موتورسیکلت های دوگانه یا دو منظوره موتورسیکلت هایی هستند که برای سواری در جاده و تفریح در خارج از جاده طراحی شده اند. موتورسیکلت های دوال اسپرت ممکن است شبیه به موتورسیکلت های اندرو باشند، اما از آنجایی که موتورسیکلت های دوال اسپرت برای رقابت و مسابقه دادن در نظر گرفته نشده اند، ممکن است تکنولوژی کمتری داشته باشد و مجهز به لاستیک های دو منظوره و تجهیزات قانونی بیشتر جاده ای مانند نشانگرها، آینه و ابزار اضافی باشد. بیشتر موتورسیکلت های دوال اسپرت برای سوار شدن در جاده های ایالتی و شهرستانی به شماره پلاک نیاز دارند. موتورسیکلت های آفرود: اسپیدوی. مسابقاتی در مسیرهای بیضی شکل با استفاده از موتورسیکلت
هایی با سرعت بالا، معمولاً بدون ترمز و سیستم تعلیق عقب هستند. موتورسیکلت ها که با متانول سوخت می شوند، تک زمانه های بلند مدت هستند، مانند JAP و Jawa. حداکثر دو دنده دارند و در این ورزش موتورسواران بدون داشتن ترمز این موتورسیکلت هارا مهار می کنند. موتورسیکلت های آفرود: موتورسیکلت های برفی. موتورسیکلت برفی یک موتورسیکلت معمولی خاکی است که چرخ عقب را با یک سیستم آج شبیه به ماشین برفی و چرخ جلو را با یک اسکی بزرگ جایگزین کرده اند. آنها بسیار کوچکتر و زیرک تر از ماشین برفی هستند و دایرهٔ چرخش تنگ تری است که به موتورسواران اجازه می دهد تا جایی که بسیاری از ماشین های برفی نمی توانند برود و دور بزند. نمونه اولیه موتورسیکلت ها با آج عقب به دهه ۱۹۲۰ بر می گردد، با تلاش های ناموفق برای عرضه آنها به بازار تا زمان های اخیر. بسیاری از موتورسیکلت هایی که پس از دهه ۱۹۹۰ یا بعد از آن ساخته شده اند، می توانند با کیتی مجهز شوند که آنها را به یک موتورسیکلت برفی تبدیل کند. ۶- موتورسیکلت های دو منظوره. موتورسیکلت های دو منظوره، که گاهی به آن ها موتورسیکلت های دوگانه اسپرت، موتورسیکلت های جاده/آفرود یا موتورسیکلت های ماجراجویی (ادو
نچر) نیز گفته می شود، موتورسیکلت هایی قانونی برای خیابان هستند که برای ورود به مسیرهای خارج از جاده نیز طراحی شده اند. به طور معمول آنها چراغ ها، آینه ها، گیرنده ها و ابزارهایی را اضافه کرده اند که به آنها اجازه می دهد برای جاده های عمومی مجوز بگیرند. آنها بالاتر از سایر دوچرخه های خیابانی هستند، با مرکز ثقل بالا و ارتفاع صندلی بلند، که امکان حرکت سیستم تعلیق خوبی را برای زمین های ناهموار فراهم می کند. موتورسیکلت های دو منظوره: سوپرموتو. موتورسواران ورزش سوپرموتو برای رقابت در مسیرهای سه گانه ای آماده شدند که به طور متناوب در سه سطح آسفالت (جادهٔ معمولی)، خاکی (شبیه به موتورکراس) و کمی مانع دار (شبیه به موتورسواری تریال) تغییر می کند. این نوع موتورسیکلت که به طور فزاینده ای محبوب شده بود، اغلب همان دوال اسپرتی است که توسط سازنده با رینگ های کوچکتر و لاستیک های جاده ای شخصی سازی شده است. سوپرموتوها به دلیل ترکیبی از وزن سبک، دوام، هزینه نسبتاً کم و هندلینگ اسپرت به عنوان موتورسیکلت های خیابانی نیز محبوبیت دارند. موتورسیکلت های دو منظوره: اسپرت تورینگ. موتورسیکلت های اسپرت تورینگ ویژگی های موتورسیکلت های اسپرت
و موتورسیکلت های تورینگ را با هم دارند. وضعیت قرارگیری موتورسوار نسبت به موتورسیکلت های اسپرت کمتر افراطی است و راحتی بیشتری را برای مسافت های طولانی به ارمغان می آورد. محل نشستن همراه به همراه افزایش ظرفیت چمدان، نسبت به موتورسیکلت های اسپرت برتری دارد. سبک تر بودن با روغن و بنزین، نسبت به یک موتورسیکلت تورینگ نیز در این موتورسیکلت ها مزیت محسوب می شود. تمایز بین تورینگ اسپرت و تورینگ همیشه مشخص نیست زیرا برخی از تولیدکنندگان موتورسیکلت های مشابه را در هر دو دسته در بازارهای مختلف فهرست می کنند. برای مثال هوندا ST1300 Pan-European توسط هوندا به عنوان یک موتورسیکلت تورینگ اسپرت در ایالات متحده و استرالیا، اما به عنوان یک موتو سیکلت تورینگ در اروپا در لیست قرار گرفته است. ۷- اسکوترها. اسکوترهای موتوری در بسیاری از موارد به عنوان وسیله نقلیه جداگانه برای موتور سیکلت طبقه بندی می شوند، با توجه به تفاوت های زیاد و تکامل متفاوت آنها. عموماً اندازه اسکوتر کوچکتر از موتورسیکلت ها است، و دارای بدنه ای کاملاً محصور هستند که آنها را تمیزتر و بی صداتر از موتورسیکلت های دیگر می کند و همچنین فضای ذخیره سازی داخلی بیشتری د
ارند. اسکوترهای مدرن دارای کلاچ های اتوماتیک و جعبه دنده متغیر پیوسته (CVT) هستند که یادگیری و سواری آن ها را آسان تر می کند. اسکوترها معمولاً چرخ های کوچک تری نسبت به موتورسیکلت ها دارند. ۸- موتورسیکلت های گازی (موتورسیکلت های کوچک). موتورسیکلت در گذشته ترکیبی از دوچرخه و موتور بود به اینگونه که به یک دوچرخه انجین موتورسیکلت کوچک (معمولاً دو زمانه تا ۵۰سی سی) مجهز می کردند. موتورسیکلت گازی بازمانده از آن زمان هست، موتورسیکلتی که پدال هم دارد و پدال ها معمولاً همیشه بدون استفاده هستند. ۹- موتورسیکلت های محصور. موتورسیکلت های بسته شامل موتورسیکلت های کابین و موتورسیکلت های استریم لاینر می باشد. موتورسیکلت های فوت فوروارد شامل Wilkinson TMC ۱۹۱۱ و Ner-A-Car ۱۹۱۸ می باشد. نمونه های معاصر شامل Quasar با موتور Reliant Robin و سری Peraves با موتورهای سری K BMW است.
هوارد لارنس برمن (Howard Lawrence Berman) (متولد ۱۵ آوریل ۱۹۴۱)، وکیل و سیاستمدار بازنشستهٔ آمریکایی است که از سال ۱۹۸۳ تا ۲۰۱۳ نمایندهٔ ایالت کالیفرنیا در مجلس نمایندگان ایالات متحده بود. به عنوان عضو حزب دموکرات، در مجموع ۱۵ دوره از حوزهٔ انتخابیهٔ بیست وششم کنگره ایالتی تا زمان حوزه بندی مجدد و حوزهٔ انتخابیهٔ بیست وهشتم کنگره - که هردو بخش هایی از درهٔ سن فرناندو را در بر می گرفت - نمایندگی کرد. اوایل زندگی، آموزش و حرفهٔ حقوقی. برمن، پسر النور (موسوم به شاپیرو) و جوزف برمن، از یک والدین یهودی در لس آنجلس متولد شد. پدر بزرگ و مادر بزرگ مادریش، از روسیه به آنجا مهاجرت کرده بودند. در سال ۱۹۵۹ از مدرسهٔ عالی الکساندر همیلتون فارغ شد و در سال ۱۹۶۲ مدرک BA را در رشته روابط بین الملل و در سال ۱۹۶۵ مدرک کارشناسی در رشتهٔ حقوق را در دانشگاه کالیفرنیای لس آنجلس، به دست آورد. بلانچ بتینگتون، آموزگار تعلیمات مدنی وی در دانشکده، برمن را تشویق کرد تا به سیاست و حکومت وارد شود. برمن عضو داوطلب (۱۹۶۶–۱۹۶۷) برنامه فقرزدایی یا VISTA در بالتیمور و سانفرانسیسکو بود و با یک شرکت حقوقی حقوقی لس آنجلس بنام لیوی، ون بورگ و هکلر
(۱۹۶۷–۷۲)، به عنوان کارشناس روابط کار، همکاری می کرد. مجلس کالیفرنیا. انتخابات. برمن در سال ۱۹۷۲ از حوزهٔ هالیوود هیلز، با کنار زدن رئیس علی موقت جمهوری خواه، در انتخابات مجلس برنده شد. برادر وی، مایکل، مدیر کمپین انتخاباتی کرسی مجلس سال ۱۹۶۸ هنری واکسمن، دوباره یک عملیات پستی هدفمند را راه اندازی کرد. دورهٔ تصدی. در سال ۱۹۷۴، برمن و واکسمن هردو با شورش ناموفق ویلی براون علیه لئو تی. مک کارتی، رئیس مجلس ایالتی کالیفرنیا مخالفت کردند که لئو تی. مک کارتی در ازای وفاداری برمن، وی را جوان ترین رهبر اکثریت در تاریخ مجلس تعیین نمود. زمانی که برمن می خواست جانشین مک کارتی شود، از طرف مک کارتی برکنار شد. با این وجود، مک کارتی مقام ریاست مجلس را حفظ کرده نتوانست، برمن هم برنده نشد و براون رئیس مجلس شد. سایر اعضای مجلس، او را یک سیاستمدار سرسخت می پنداشتند. برمن ها در زمینه سازی شکست در انتخابات مقدماتی برای حد اقل یک همکار (جک آر.فنتون) که با پیشنهاد او مخالفت کرده بود، کمک کرد. انتصاب ها در کمیته. برمن به عنوان رئیس کمیتهٔ پارلمانی دموکرات های و کمیتهٔ مدیریت تحقیقات سیاست مجلس خدمت کرد. مجلس نمایندگان ایالات متحده.
انتخابات ها. انتخابات سال ۱۹۸۲. پس از این که حوزه بندی مجدد، حوزه بیست و ششم را دموکراتیک تر ساخت، جان هاربن روزولت، عضو کنگره از حزب جمهوری خواه، در سال ۱۹۸۲ تصمیم گرفت در حوزه سی ام کنگره کالیفرنیا کاندید شود. برمن انتخابات مقدماتی حزب دموکرات برای کرسی خالی را با ۸۳٪ آرا و انتخابات عمومی را با ۶۰٪ آراء برنده شد. انتخابات ۱۹۸۴ الی ۲۰۱۰. برمن از سال ۱۹۸۴ الی ۲۰۱۰، ۱۴ دوره در مجلس انتخاب شد و هیچگاه آرای وی کمتر از ۶۱٪ نبود. سرشماری سال ۲۰۰۰ یک کرسی جدید و در کل ۵۳ کرسی به کالیفرنیا اختصاص داد. برمن «رئیس هیئت» در ارتباط به حوزه بندی مجدد، با تام دویس و دیوید دریر، اعضای حزب جمهوری خواه در مورد حفظ ۳۴ کرسی قطعی برای دموکرات ها، اضافه نمودن یک حوزهٔ انتخاباتی جدید برای جمهوری خواه و ابقای نزده نماینده حزب جمهوری خواه، توافق نمود. تعداد زیادی از اعضای حزب دموکرات کالیفرنیا در مجلس نمایندگان و مجلس سنای ایالتی کالیفرنیا، مایکل برمن بردار هووارد برمن را در بدل ۲۰٬۰۰۰ دلار فیس در هر حوزهٔ، مشاور حوزه بندی مجدد استخدام نمودند. پس از رونمائی طرح اوت ۲۰۰۱، برد شرمن، عضو کنگره، عضو حزب دموکرات ایالت کالیفرنیا، با بیا
ن این که «هووارد برمن از عقب بر من خنجز زد»، شکایت کرد که این طرح امنیت کرسی وی را با تعداد زیادی از رای دهندگان اسپانیایی تضعیف می کند. برمن به ترسیم مجدد مرز بین نواحی موافقت کرد و ۵۶٪ جمعیت لاتین را خود و ۳۷٪ آن را به شرمن اختصاص داد. طرح حوزه بندی مجدد از یک چالش دادگاه که از جانب سازمان صندوق آموزشی و دفاع حقوقی آمریکایی مکزیکی (MALDEF) ارائه شده بود نجات پیدا کرد، این سازمان ادعا می کرد که حوزه بندی مجدد سبب کمرنگ شدن نمایندگی اسپانیایی ها شده است. تعداد اعضای جمهوری خواه در مجلس افول کرد؛ آن ها صرف ۱۹ عضو در هیئت نمایندگی کنگره یازدهم داشتند. برمن از سال ۲۰۰۱ تا سال ۲۰۰۶، مبلغ ۱۹۵٬۰۰۰ دلار از بودجهٔ کمپین را به شرکت مشورت دهی برادرش مایکل برمن، بنام برمن و دآگوستن، پرداخت نمود. در کمپین انتخاباتی سال ۲۰۰۲، مبلغ ۷۵٬۰۰۰ دلار هزینه مشورت دهی سیاسی به شرکت برمن و دآگوستن پرداخت شد. در سال ۲۰۰۵، مبلغ ۵۰٬۰۰۰ دلار فیس مشاوره به این شرکت پرداخت شد و مبلغ ۸۰٬۵۰۰ دلار اضافی فیس مدیریت کمپین و مشورت دهی برای خود برمن پرداخت شد. در سال ۲۰۰۶ مبلغ ۷۰٬۰۰۰ دلار فیس مشاوره پرداخت شد. ۲۰۱۲. برمن متعاقب حوزه بند مجدد، تص
میم گرفت کاندید کرسی حوزهٔ انتخابیهٔ سی ام کنگره کالیفرنیا که اخیراً دوباره ترسیم شده بود، شود که در این رقابت با همکار دموکراتش، برد شرمن، مواجه شد. شرمن در این رقابت پیش بود، زیرا قبلاً نمایندهٔ نیمی از حوزهٔ انتخابیه بود. در حدود ۶۰٪ رای دهندگان حوزهٔ انتخابیهٔ سی ام جدید، در حوزهٔ انتخابیه قبلی شرمن اقامت داشتند در حالی که صرف ۲۰٪ رای دهندگان در حوزهٔ انتخابیه مربوط به برمن زندگی می کردند. این رقابت که در قرار گرفتن دو کاندید خیلی مشابه یک حزب در مقابل همدیگر در انتخابات عمومی بی سابقه بود، «رقابت خیلی شدید» نامیده شد. برمن حمایت در حدود دو سوم نمایندگان دموکرات کنگره کالیفرنیا را دریافت نمود. حامیان شرمن عبارت بودند از نائب فرماندار وقت گوین نیوسام از کالیفرنیا، جان چیانگ کنترل کنندهٔ وقت ایالت از کالیفرنیا، بل کلینتون رئیس جمهور سابق و جان کانیرز عضو کنگره از میشیگان. شرمن در ۵ ژوئن سال ۲۰۱۲ در انتخابات مقدماتی آزاد هفت کاندید با اخذ ۴۲٪ آرا، در جایگاه نخست قرار گرفت. برمن با کسب ۲۶٪ آرا در جایگاه دوم ایستاد. سیستم دو کاندید ممتاز مقدماتی ایالت که در سال ۲۰۱۰ اجرا شد، به دو کاندید از یک حزب اجازه می دهد
تا در انتخابات عمومی رو در رو با هم به رقابت بپردازند. برمن به عنوان دموکرات بیشتر محافظه کار کاندید شد و امیدوار بود که رای دموکرات را تقسیم نماید و بر آرای مستقل و محافظه کار تسلط پیدا نماید. با این حال، در انتخابات عمومی، شرمن با کسب ۶۰٫۳٪ آرا در برابر ۳۹٫۷٪ برمن را شکست داد. سمت های سیاسی. برمن، «یکی از خلاق ترین اعضای مجلس و یکی از روشن فکرترین مجریان در سیاست آمریکا»، توصیف شده است. وی در مسائل مختلفی یک قانون گذار فعال بود است اما همچنین به عنوان کسی توصیف شده است که «شخصی که مورد زیاد توجه عمومی قرا نگرفته». برمن حامی قانون دعاوی دروغین سال۱۹۸۶ در مجلس بود، این قانون دادرسی مدنی توسط مخبرین را مجاز شمرد. این کار منجر به حصول بیش از ۱ میلیارد دلار برای دولت ایالات متحده شد. برمن طرفدار حفاظت از مشاغل صنعت فیلم آمریکایی در برابر بیرون سپاری یا منبع یابی از خارج شرکت («تولید فراری»)، بود. او همچنین به اصلاح قانون اساسی به منظور الزامی سازی بودجه متوازن، ممنوعیت بی حرمتی به پرچم آمریکا، قانون دفاع از ازدواج و محدودیت های سقط جنین، رای منفی داد. با این وجود، برمن با جناح راست بر یک تعداد مسائل، به ویژه سی
است خارجی و بازرگانی، هم نظر است. برمن به تهاجم نظامی به عراق در سال ۱۹۹۱ و سال ۲۰۰۳ و به همین گونه به قانون اصلاحات فیسا یا قانون نظارت اطلاعات خارجی FISA رای مثبت داد، مواضعی که جایگاه وی را در میان بسیاری از لیبرال های حوزهٔ انتخابیه اش صدمه زد. در حالی که در کل از تجارت آزاد - به طور مثال، به قرارداد تجارت آزاد آمریکای شمالی (NAFTA) و قراردادهای مختلف با کشورهای مشخص رای مثبت داد - حمایت می کرد، به قرارداد تجارت آزاد آمریکای مرکزی (CAFTA)، رای منفی داد. وی مخالف لغو حمایت ایالات متحده از سازمان تجارت جهانی است. در همان سال، به توقف تدریجی برنامه های یارانهٔ کشاورزی که به عنوان بخشی از نیو دیل (برنامهٔ اقتصادی و اجتماعی) توسط دولت رئیس جمهور فرانکلین دلانو روزولت به اجراء درآمده بود، رای داد. برمن در کنگره رهبری تحقیقات در مورد رفتار اعضای مجلس در رسوایی صفحه مارک فولی را به عهده داشت.
فرناندو تامبرونی (; – ) سیاست مدار اهل ایتالیا بود. وی از ۲۶ مارس ۱۹۶۰ تا ۲۷ ژوئیه ۱۹۶۰ نخست وزیر این کشور بود. فرناندو تامبرونی در ۱۸ فوریه ۱۹۶۳، در سن ۶۱ سالگی بر اثر ایست قلبی درگذشت.