Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رزینویز نیز اعطا شد. در ۲۶. حمله اکتبرفست در سپتامبر ۱۹۸۰ رخ داد. این حمله هنوز هم جدی ترین اقدام تروریستی در تاریخ آلمان پس از جنگ محسوب می شود. ۱۳ نفر بر اثر انفجار بمب در ورودی اصلی اکتبرفست کشته شدند، ۲۱۱ نفر مجروح شدند که حال ۶۸ نفر از آنها وخیم بود. طبق نظر رسمی مقامات، گاندولف کوهلر تنها عامل این عمل بوده است. که البته این اتهام قابل بحث است. ترزینویز امروز. از دویستمین سالگرد اکتبرفست، ترزینویز نه تنها میزبان "اکتبرفست" (به زبان محلی مونیخ "Wiesn") با بیش از شش میلیون بازدید کننده از سراسر جهان، بلکه جشن اکتبر نیز در همان زمان بوده است. جشنواره سنتی خواهر، جشنواره کشاورزی مرکزی باواریا (ZLF) نیز در این محل برگزار می شود. "جشنواره بهار مونیخ"، جشنواره Tollwood در زمستان، و همچنین تورهای سیرک و بازارهای کثیف نیز در آنجا برگزار می شود. نقاط قابل توجه در ترزینویز عبارتند از: باواریا در مقابل تالار مشاهیر در غرب و کلیسای نئوگوتیک سنت پل به ارتفاع ۹۷ متر در شمال این مکان. با وجود نام تاریخی آن، دیگر هیچ گونه سبزی قابل توجهی مانند چمنزار در این فضای باز وجود ندارد؛ بنابراین به نظر می رسد - مشابه Heiligengeis
tfeld هامبورگ در خارج از دوره هایی با رویدادهای مهم - برای یک زمین درون شهری در یک مکان برجسته به طور غیرعادی متروک به نظر می رسد. با این حال، آنچه قابل توجه است این است که بخش هایی از مناطق شن گاه گاهی خود را با پوشش گیاهی معمولی آیش پر می کنند، به طوری که می توان نوعی «چمنزار» را برای بخش هایی شناسایی کرد. "مرکز خدمات در ترزین ویز در مونیخ" از سال ۲۰۰۴ در شمال باواریا در منطقه ترزین ویز واقع شده است. این ساختمان دارای سه عملکرد است: ایستگاه پلیس در قسمت جنوبی، مرکز عملیات آتش نشانی و دفتر توریستی در تمام طول سال از بال شمالی ساختمان استفاده می کند. بقیه ساختمان فقط در طول اکتبرفست استفاده می شود، از جمله مرحله راه اندازی و برچیدن. در مرحله بیکار، یک سیستم اتوماتیک لوله های آب آشامیدنی را هر ۷۲ ساعت شستشو می دهد، در غیر این صورت ساختمان «بدون تعمیر و نگهداری» در نظر گرفته می شود. در شمال شرقی ترزین ویز، ایستگاه متروی ترزین ویز قرار دارد که توسط خطوط زیرزمینی U4 و U5 ارائه می شود. این از ایستگاه متروی اسپرانتو پلاتز در دهانه U9 برنامه ریزی شده برداشته می شود.
سیرا مادره باختری (به اسپانیایی: "Sierra Madre Occidental")، که در محل به عنوان "سیرا تاراهومارا" نیز شناخته می شود، رشته کوهی در مکزیک است. این رشته کوه از ایالت آریزونا ایالات متحده آغاز شده و در مکزیک در ایالت های سونورا، چی واوا، دورانگو، سینالوآ، ساکاتکاس، آگوئاسکالینتس و نایاریت تا خالیسکو امتداد دارد. بلندترین نقطه سیرا مادره باختری احتمالاً «سرو موهینورا» در مرز دورانگو و سینالوآ است. ارتفاع این کوه از ۳۲۵۰ تا ۳۳۰۰ متر تخمین زده می شود و در نزدیکی آن کوه هایی با ارتفاع مشابه وجود دارد. این رشته کوه به خاطر جنگل های کاج غرب سیرا مادره و که به دلیل غنای گونه های بومی و تنوع زیستی آن، و تنگه مس، بزرگترین مجموعه ژرف دره ای در جهان، مشهور است. این کوه ها زیستگاه چندین قبیله از سرخپوستان هستند که به زبان های یوتو-آزتک صحبت می کنند، از جمله هویچول، سری، کورا و یاکی، اما به ویژه تاراهومارا که به طور خاص به سبک زندگی سنتی خود پایبند مانده اند.
مریخی محبوب من یک فیلم کمدی و علمی-تخیلی آمریکایی محصول سال ۱۹۹۹ با بازی کریستوفر لوید، جف دانیلز، داریل هانا، الیزابت هارلی، والاس شاون، وین نایت و ری والستن است که بر اساس مجموعه تلویزیونی دهه ۱۹۶۰ به همین نام ساخته شده است. این فیلم نقدهای منفی منتقدان را دریافت کرد و با فروش ۳۶٫۸ میلیون دلاری در مقابل بودجه ۶۵ میلیون دلاری، یک بمب گیشه بود. داستان. زندگی بیشتر از این نمی تواند برای «تیم اوهارا» بد شود. او «بریس چنینگ»، کسی را که دوست داشت تحقیر کرده و در نهایت توسط پدرش اخراج می شود. اما یک مریخی وارد خانه او می شود و همه چیز را تغییر می دهد…
عُزِیر نامی مردانه است. این نام معادل عربی نام عبری "«عِزرا»" و به معنای «یاری رسان» یا «توانایی» است. این نام از اسم یک پیامبر اسلامی یعنی «"عزیر"» نشأت گرفته است. این اسم عمدتاً بعنوان نام کوچک بکار گرفته می شود، گرچه گاهی اوقات به عنوان نام خانوادگی نیز بکار می رود.
لیبِریا کشوری در آفریقای سیاه در غرب آفریقا است که در ۶ درجه شمالی و ۹ درجه غربی قرار گرفته است. این کشور از سمت جنوب غرب خود با اقیانوس اطلس شمالی در جنوب غربی (۵۸۰ کیلومتر خط ساحلی) و سه کشور آفریقایی دیگر در سه طرف دیگر مرز دارد: سیرالئون در شمال غرب، گینه در شمال شرقی و ساحل عاج در شرق. پایتخت لیبریا شهر مونروویا است. لیبریا از نظر مساحت، بیستمین کشور در آفریقا و ۱۰۴اُمین در جهان است. بیش از نیمی از ساکنان (۵۲٪) در شهرها زندگی می کنند. یک پنجم از ساکنان این کشور در مونروویا زندگی می کنند. لیبریا در ارتفاع ۲۴۳ متری از سطح دریا نسبتاً کم است. پست ترین نقطه لیبریا در سطح دریا در اقیانوس اطلس است. بلندترین قله کشور، کوه ووتوه با ارتفاع ۱۴۴۰ متر است. منابع طبیعی که در لیبریا یافت می شود شامل سنگ آهن، الوار، الماس، طلا و انرژی آبی است. جغرافیای فیزیکی. لیبریا از ۴٫۲۱ درجه شمالی و ۸٫۳۴ درجه شمالی تا ۷٫۲۷ درجه غربی و ۱۱٫۳۱ درجه غربی گسترش می یابد. این کشور تقریباً مستطیل شکل است با طول ۵۱۰ کیلومتر در جهت شمال غرب به جنوب شرق و عرض حدود ۲۷۵ کیلومتر. در مجموع، لیبریا ۱۱۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع مساحت دارد که ۹۶٬۳۰۰ کیلومت
ر مربع آن خشکی و ۱۵٬۰۰۰ کیلومتر مربع آن آب است. طول کل مرزهای زمینی لیبریا است: با سیرالئون در شمال غربی، با گینه در شمال، و با ساحل عاج. لیبریا مدعی منطقه اقتصادی انحصاری و . مناظر لیبریا از دشت های ساحلی هموار با جنگل های حرا و باتلاق ها، تا تپه ها و فلات های تپه ماهوری در داخل کشور، و کوه های ک ارتفاع در شمال شرقی را شامل می شود. رشته کوه نیمبا که تا حدی به عنوان یک ذخیره گاه طبیعی محافظت می شود، در امتداد مرز گینه امتداد دارد. دشت های ساحلی (CP) توسط موزاییکی از ساوانا، جنگل های تخریب شده و کشاورزی پوشیده شده است. در مقابل، تپه های منطقه جنگلی مونتان (MFZ) و جنگل های گرمسیری (TF) عمدتاً توسط جنگل های بارانی متراکم پوشیده شده اند. در منطقه جنگلی مونتان (MFZ)، کوه ووتو به حداکثر ۱۳۸۰ متر می رسد که بالاترین نقطه کشور است. این رشته کوه توسط فلات جنگلی کمتر متراکم (WPt) احاطه شده است، جایی که جنگل ها و جنگل های تخریب شده غالب هستند. فلات داخلی بونگ (BIP) بیشتر زمین های قابل کشت لیبریا را در بر می گیرد. سه کمربند مجزای جغرافیایی به موازات ساحل وجود دارد. پهنای کمربند ساحلی پست حدود ۴۰ کیلومتر، با نهرهای جزر و م
دی، تالاب های کم عمق و مرداب های حرا است. سپس بلندی زمین به تپه های غلتان با ارتفاع ۶۰–۱۵۰ متر افزایش می یابد. کمربند سوم که بخش عمده ای از لیبریا را تشکیل می دهد، با تغییرات ناگهانی ارتفاع در مجموعه ای از کوه ها و فلات های کم ارتفاع مشخص شده است که جنگل های متراکم کمتری نسبت به منطقه تپه ای دارد. کوه های نیمبا در نزدیکی مرز گینه قرار دارند. در غرب، سواحل پست و ماسه ای است، اما در نواحی مرکزی و شرقی کشور ماسه ای و صخره ای و دارای برجستگی متوسط است که اغلب توسط دهانه رودخانه ها شکسته می شود. دشت ساحلی از نظر عرض متفاوت است، بین مونروویا و بیوکانان باریک است، اما در غرب و در دره سستوس در مرکز بسیار گسترده تر است و دوباره در انتهای شرقی کشور باریک می شود. رودها. زهکشی کل کشور مستقیم به دریا است و یک رشته رودخانه های کوتاه مستقیماً به دریا می ریزند. اینها از غرب به شرق، رودخانه مانو در مرز سیرالئون، رودخانه مافا، رودخانه لوفا، رودخانه سنت پل، رودخانه مسورادو، رودخانه فارمینگتون، رودخانه سنت جان، رودخانه تیمبو، رودخانه سستوس هستند. رودخانه های اصلی این کشور شامل رودخانه مانو در شمال غربی و رودخانه کاوالا در جنوب ش
رقی می باشد. کاوالا با ۵۱۵ کیلومتر طولانی ترین رودخانه کشور است. دریانوردان پرتغالی قرن پانزدهمی آن را به نام کاوالا (یا ماهی خال مخالی) که در دهانه این رود یافت می شد نام گذاری کردند. از میان شش رودخانه اصلی که همگی در زاویه قائم به ساحل قرار دارند و به اقیانوس اطلس می ریزند، فقط فارمینگتون اهمیت تجاری زیادی دارد. نواره های شنی دهانه همه رودخانه ها را مسدود می کنند و ورودی را خطرناک می کنند و در بالادست رودخانه های صخره ای وجود دارد. رودخانه های دیگری که قابل توجه هستند عبارتند از: لوفا، سنت پل، سنت جان و رودخانه سستوس که همگی به اقیانوس اطلس می ریزند. رودخانه های سهن کوهن، سینوئه، دوگبه، دوبو، گرند سس و کاوالا در مرز با ساحل عاج جاری هستند. تنها دریاچه قابل توجه در این کشور دریاچه پیسو است با ۱۰۳ کیلومتر مربع مساحت. مسائل زیست محیطی. خطر طبیعی که در لیبریا رخ می دهد، باد هارماتان مملو از گرد و غبار است که از صحرا (دسامبر تا مارس) می وزد. محیط کشور فاقد نهادهای نظارتی برای نظارت بر حفظ محیط زیست است. با شروع دهه ۱۹۸۰، لیبریا یکی از آخرین کشورهای آفریقای غربی بود که ذخایر جنگلی اولیه قابل توجهی داشت، اما برآو
ردهای اخیر نشان می دهد که جنگل زدایی با نرخ حدود ۲ درصد در سال ادامه دارد. قطع تجاری، قطع هیزم، و برنامه دولتی پاکسازی زمین، همگی زمین های جنگلی اولیه را تهدید می کنند. جنگل ها در حال حاضر کمتر از ۴۰ درصد از زمین های لیبریا را تشکیل می دهند. در اواسط دهه ۱۹۸۰، این کشور بیش از ۷۰ درصد از باتلاق های حرا خود را از دست داده بود. شکار و از دست دادن زیستگاه حیات وحش را در امتداد دشت ساحلی نابود کرده است و دیگر گله بزرگی از شکار بزرگ در داخل آن وجود ندارد. آب و هوا. آب و هوای لیبریا گرمسیری و مرطوب است و در طول سال تغییرات کمی در دما وجود دارد. میانگین دما ۲۷ درجه سانتی گراد است و دما به ندرت از ۳۶ درجه سانتی گراد بالاتر می رود یا به زیر ۲۰ درجه سانتی گراد می رسد. در ساحل، شدت گرما با نسیم تقریباً ثابتی کاهش می یابد. میزان بارندگی سالانه در سواحل به ۵۱۰ سانتی متر می رسد و در دورترین مناطق داخلی به حدود ۲۰۰ سانتی متر کاهش می یابد. فصول مرطوب و خشک مشخصی دارد، بیشتر بارندگی بین اواخر آوریل و اواسط نوامبر رخ می دهد. میانگین رطوبت نسبی در منطقه ساحلی در طول فصل بارانی حدود ۸۲ درصد و در فصل خشک ۷۸ درصد است، اما ممکن است
بین دسامبر و مارس، زمانی که هارماتان مملو از گرد و غبار از صحرای صحرا می وزد، به ۵۰ درصد یا کمتر کاهش یابد. گیاهان و جانوران. لیبریا، همراه با سیرالئون و ساحل عاج مجاور، شامل بزرگترین جنگل های همیشه سبز آفریقا است. حدود ۲۳۵ گونه درخت در لیبریا وجود دارد که ۹۰ گونه در مقادیر بالقوه قابل فروش می رویند، از جمله چوب ماهون و درخت های سخت چوب. درخت پنجه، نخل روغنی و درخت کولا در کشور زیاد می روید. درخت کائوچوی ابریشمی بومی است، اما کائوچوی معمولی کشت شده منبع لاستیک تجاری لیبریا است. انواع قهوه خاص لیبریا، قهوه لیبریکا، قبلاً رایج بود، اما جای خود را به قهوه کانفورا داده است. درختان میوه شامل انواع مرکبات، سیب تمساح، پاپایا، انبه و آووکادو هستند. آناناس به صورت وحشی رشد می کند. از جمله گیاهان زیر کشت می توان به مانیوک، پنبه، کاکائو و برنج ویژه ارتفاعات اشاره کرد. فیل و گاومیش که زمانی در لیبریا رایج بود، تا حد زیادی ناپدید شده اند، اما چندین گونه از آنتلوپ در داخل آن یافت می شود. دو تا از اینها، دویکور شانه سفید و بز کوهی گورخری، مخصوص لیبریا هستند. لموری به نام آهسته رو و چندین گونه میمون از جمله میمون مو بلند و م
یمون دیانا در جنگل ها یافت می شود. گرازها و تَشی ها در مناطق کم سکونت وجود دارند و چندین عضو از خانواده پلنگ نیز یافت می شوند. اکثر ۱۵ گونه مارها سمی در این کشور هستند. موریانه ها در سراسر کشور لانه های بلندی می سازند. در برخی مناطق مگس تسه تسه یافت می شود و مورچه های راننده و پشه ها رایج هستند. چندین گونه از حلزون ها به عنوان میزبان در انتشار برخی بیماری های روده ای عمل می کنند. از جمله پرندگان می توان به نوک شاخ، مرغ شاخدار وحشی، گاوچرانک (گاومرغ)، فلامینگو، دارکوب و مرغ جولا اشاره کرد. تا سال ۲۰۰۲، حداقل ۱۹۳ گونه پستاندار، ۱۴۶ گونه پرنده و بیش از ۲۲۰۰ گونه گیاه در سراسر کشور وجود داشت.
تیاگو امانوئل کانلاس آلمیدا فریرا (؛ زادهٔ ۱۰ ژانویهٔ ۱۹۹۳) بازیکن فوتبال اهل پرتغال است که در پست مدافع برای باشگاه ورزشی لیریا بازی می کند. تیاگو فریرا سابقه بازی برای باشگاه فوتبال تراکتور را دارد. عملکرد باشگاهی. تراکتور. تیاگو پس از انجام موفق تست های پزشکی در تاریخ ۱۶ فروردین ۱۴۰۱ با قراردای تا پایان فصل به تیم تراکتور پیوست.
اتحادیه کارکنان حرفه ای سوئد () مرکز ملی سندیکایی در سوئد است. این اتحادیه، چتر ۱۳ سندیکا کارگری و کارکنان حرفه ای سوئد را در برمی گیرد و همچنین سایر کارمندان استخدامی در هر دو بخش خصوصی و دولتی را سازماندهی می کند. اتحادیه های کارگری وابسته به بخش دولتی سوئد حدود ۱/۱ میلیون کارمند را نمایندگی می کنند. در سال ۲۰۱۸، اتحادیه های وابسته به اتحادیه کارکنان حرفه ای سوئد (TCO) ۳۷ درصد از اعضای فعال اتحادیه های کارگری در سوئد را تشکیل می دادند (در مقایسه با ۱۷ درصد درسال۱۹۵۰)، این سندیکا اتحادیه را به دومین کنفدراسیون بزرگ در بین سه کنفدراسیون بزرگ سوئد تبدیل کرده است. اتحادیه های سوئد با ۵۵۱۰۰۰ عضو فعال در سال ۲۰۱۸، یک اتحادیه مستقل است و به هیچ حزب سیاسی در سوئد وابسته نیست. اتحادیه کارکنان حرفه ای سوئد وابسته به کنفدراسیون اتحادیه های کارگری اروپا و یورو کاردز است. تاریخچه. اتحادیه کارکنان حرفه ای سوئد محصول دو کنفدراسیون است که در سال ۱۹۴۴ادغام شدند. سازمان قدیمی کنفدراسیون کارمندان (زبان سوئدی: De Anställdas Centralorganisation - DACO) بود که در سال ۱۹۳۱ توسط هفت اتحادیه بخش خصوصی یقه سفیدها که نماینده ۲۰۰۰۰۰ ک
ارگر بود، تأسیس شد. دومین سازمان، کنفدراسیون کارمندان حرفه ای سوئدی (زبان سوئدی: Tjänstemännens Centralorganisation TCO) بود که در ژانویه ۱۹۳۷ توسط هشت اتحادیه بخش دولتی به نمایندگی از ۳۸۰۰۰ کارگر ادغام شده تأسیس شد. در سال ۱۹۴۴، نام TCO را برخود گذاشت و ۴۰ اتحادیه کارگری را گرد هم آورد که ۱۸۰۰۰ نفر بودند. موسسات وابسته و عضویت. تراکم اتحادیه ها در سوئد در سطح بالاترین سطوح در جهان بوده است و در اواسط دهه ۱۹۸۰ در اوج خود به حدود ۸۵ درصد رسید، اما در ۲۰۱۵ به طور کلی، کاهش تراکم در اتحادیه ها به میزان ۷۰ درصد در سوئد سریعتر بود و کارگران یقه آبی در میان کارگران یقه سفید رشد کندتری (پایه عضویت TCO) داشتند. اما بین سال های ۱۹۹۰ و ۲۰۱۵، نرخ تشکل های کارگران یقه سفید از ۸۰٫۵ درصد به ۷۲ درصد کاهش یافت، ولی برای کارگران یقه آبی، این کاهش از ۸۲ درصد به ۶۳ درصد رسید.
هنرمند مهمان یک فیلم درام آمریکایی محصول سال ۲۰۱۹ به کارگردانی تیموتی بوسفیلد با بازی جف دانیلز است. فیلمنامه این فیلم بر اساس نمایشنامه خود دانیلز به همین نام ساخته شده است. داستان. مرد جوانی ارتباط پیچیده ای بین رؤیای جوانی و حکمت پیری را کاوش می کند زمانی که قهرمان خود یک نمایش نویس را ملاقات می کند و …
کشتی سازی زلنادولسک () یک شرکت کشتی سازی مستقر در زلنادولسک، روسیه است. این شرکت بخشی از هولدینگ آک بارس است. تاریخچه. هنگامی که غرب اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی در اوایل جنگ جهانی دوم خالی از تجهیزات شد کارخانه زلنادولسک در محوطه کارخانه شروع به ساخت شکاری زیردریایی کلاس Artillerist کرد و به یک کشتی ساز نظامی مهم تبدیل شد. پس از جنگ، این کارخانه کشتی سازی در ساخت کلاس های ناو شکاری زیردریایی و ناوچه های کوچک طراحی شده توسط دفتر طراحی خود، از جمله کلاس های ناو شکاری زیردریایی کرونشتاد، ناوچه کلاس پوتی و کاروت کلاس گیریشا تخصص داشت. پس از توسعه محوطه در اوایل دهه ۱۹۷۰، کارخانه زلنادولسک ناوچه های بزرگتر فریگیت کلاس کانی را تولید کرد که منحصراً برای صادرات در نظر گرفته شده بود. کلاس کانی بعدها توسط ناوچه کلاس ژپارد جایگزین شد. کارخانه زلنادولسک همچنین کشتی های سطحی مسلح به موشک های بزرگ مانند کلاس درگاچ (طراحی شده توسط دفتر مرکزی طراحی دریایی آلماز در سن پترزبورگ) و همچنین برخی از کشتی های وابسته به نیروی دریایی را ساخت. معمولاً حداقل یک نوع کشتی غیرنظامی نیز در حال تولید بوده است، از جمله: یدک کش های رودخانه
ای کلاس زلنادولسک در دهه ۱۹۵۰، قایق باله دار مسافری نوع میتیئر (طراحی شده در نیژنی نووگورود)، قایق های ماهیگیری دریای کاسپین در طول دهه ۱۹۶۰ و کشتی های یخچال دار ۳۷۰۰ تنی کلاس تاتارستان برای صنعت ماهیگیری در دهه ۱۹۷۰.
گروهی رشته کوه در ژاپن هستند که جزیره اصلی هونشو را به دو نیم تقسیم می کنند. قله هایی که بر فراز هونشو مرکزی قرار دارند، مدت ها مورد احترام و زیارت بوده اند. این کوه ها برای مدت طولانی توسط مردم محلی برای مواد خام از جمله چوب، سوخت، کود، علوفه، گوشت، مواد معدنی و دارو مورد بهره برداری قرار می گرفتند. بیشتر بازدیدکنندگان برای زیارت، به ویژه زیارت معبد بودایی و قله مقدس تاته، به کوه می آمدند.
رامون یورنز (; – ) بازیکن فوتبال و مربی حرفه ای اهل اسپانیا بود. زندگی حرفه ای. یورنز در بارسلونا به دنیا آمد و بین سال های ۱۹۲۶ تا ۱۹۳۸ به عنوان دروازه بان برای بارسلونا بازی کرد و ۸۶ بازی در تیم اصلی در تمامی رقابت ها انجام داد. او با قد ۱٫۶۴ متر، کوتاه قدترین دروازه بان تاریخ باشگاه است. او بعداً برای باشگاه به عنوان مربی کار کرد و ۵۳ سال را در باشگاه گذراند. او همچنین در سال ۱۹۵۰ این باشگاه را مدیریت کرد.
در ورزش، یک بازیکن آینده دار هر بازیکنی است که حقوقش متعلق به یک تیم حرفه ای است، اما هنوز از آستانه ای فراتر نرفته است که در واقع به آن وضعیت تازه کاری (که توسط لیگ مربوطهٔ خود تعریف می شود) گفته می شود یا هنوز در تیم خود مورد استفاده قرار نگرفته است. گاهی اوقات می توان افراد آینده دار را به یک تیم جوانان برای پرورش و کسب تجربه بیشتر فرستاد، یا به تیم های دارای سطح پایین یعنی تیم های که در رده ها و سطوح پایین تر حضور دارند قرض داد. آنها همچنین ممکن است تصمیم بگیرند که برای بازی به دانشگاه (اکثر دانشگاه ها یا به عبارتی کالج ها دارای تیم فوتبال برای خود هستند که این تیم ها در سطح دانشگاهی و حتی سراسری به رقابت در لیگ ها می پردازند) بروند. در لیگ حرفه ای تیم های ورزشی حرفه ای نیز با تصمیم خود، با انتخاب های از پیش تعیین شده، یا با لیگ های حرفه ای کنونی، برای به دست آوردن یک بازیکن آینده دار دیگر یا یک بازیکن معتبر لیگ برتر، بازیکنان آینده دار خود را مبادله می کنند. گاهی اوقات گفته می شود تیم هایی که چندین بازیکن ستاره خود را با بازیکنان آینده دار تیم های دیگر مبادله می کنند، فروش آتشی دارند. هاکی روی یخ. آمریکا
ی شمالی. بازیکن آینده دار هاکی روی یخ آمریکای شمالی معمولاً بازیکنی است که توسط یک تیم در لیگ ملی هاکی پیش قرار داد یا قرارداد بسته است و به یک تیم جوانان برای پیشرفت فرستاده می شود. این لیگ هایی که بازیکنان برای پیشرفت و با تجربه شدن فرستاده می شوند عبارتند از لیگ هاکی آمریکا و ECHL. علاوه بر این لیگ های غیر حرفه ای، بازیکنانی که پیش قرارداد با تیم اصلی بسته بودند (نه قرارداد اصلی) ممکن است برای تیمی که از آن در لیگ هاکی کانادا (شامل لیگ هاکی انتاریو، لیگ برتر هاکی جوانان کبک، و لیگ هاکی وسترن)، NCAA، لیگ هاکی ایالات متحده بازی کرده اند، به بازی برای اینها ادامه بدهند. همچنین لیگ های مختلف اروپایی مانند اکسترالیگا چک، لیگای فنلاند، لیگ دویچه ایوشوکی آلمان، لیگ هاکی قاره ایروسیه، لیگ اسلواکی، لیگ هاکی سوئد، فیوردکرافتلیگان نروژ یا لیگ ملی سوئیس.
کشور کومور یا اتحاد قمر، شامل چهار جزیره اصلی است که در امتداد یک محور شمال غربی-جنوب شرقی در انتهای شمالی کانال موزامبیک، بین موزامبیک و جزیره ماداگاسکار قرار گرفته اند. این جزایر که هنوز به طور گسترده با نام فرانسوی خود شناخته می شوند، به طور رسمی توسط دولت قمر با نام های سواحلی خود خوانده می شوند. این جزایر عبارتند از گراند کومور (نجازیدجا)، موهِلی (موالی)، آنژوان (نزوانی) و مایوت (ماهوره) هستند. (نام های در پرانتز نام های سواحلی جزایر است). فاصله جزیره ها از یکدیگر، در کنار کمبود امکانات بندری خوب، ترابری و ارتباطات را با مشکل مواجه می کند. گراند کومور حدود ۲۰۰ کیلومتر از مایوت، چهل کیلومتر از موهلی، و هشتاد کیلومتر از گراند کومور فاصله دارد. جزایر قمر آفتابی هستند. جزئیات. مساحت این جزایر ۲۲۳۶ کیلومتر مربع (شامل مایوت) است و ادعای آب های سرزمینی آن ۳۲۰ کیلومتر مربع است. کوه کارتالا (۲۳۱۶ متر) در گراند کومور یک آتشفشان فعال است. از ۱۷ تا ۱۹ آوریل ۲۰۰۵، این آتشفشان شروع به پرتاب خاکستر و گاز کرد و بیش از ۱۰ هزار نفر را مجبور به فرار کرد. قمر در داخل صفحه سومالی واقع شده است. تخریب و فرسایش خاک ناشی از کشت
محصولات در شیب ها بدون ایوان بندی مناسب و جنگل زدایی از مسائل زیست محیطی کنونی در اتحاد قمر است. گراند کومور. گراند کومور بزرگ ترین جزیره در این گروه از جزایر است که شصت و هفت کیلومتر طول و بیست و هفت کیلومتر عرض دارد و مساحت آن ۱۱۴۶ کیلومتر مربع است. این جزیره که از چهار جزیره در مجمع الجزایر دیرتر پدید آمده است، منشأ آتشفشانی نیز دارد. دو آتشفشان برجسته ترین ویژگی های توپوگرافی جزیره را تشکیل می دهند: لاگریل در شمال، با ارتفاع ۱۰۰۰ متر، خاموش شده و تا حد زیادی فرسایش یافته است. کارتالا در جنوب، با ارتفاع ۲۳۶۱ متر، آخرین بار در سال ۱۹۷۷ فوران کرد. فلاتی به ارتفاع متوسط ۶۰۰ تا ۷۰۰ متر این دو کوه را به هم متصل می کند. از آنجایی که گراند کومور از نظر زمین شناسی جزیره ای نسبتاً جدید است، خاک آن نازک و صخره ای است و نمی تواند آب را در خود نگه دارد. در نتیجه، آب حاصل از بارندگی شدید جزیره باید در مخازنی ذخیره شود. هیچ صخره مرجانی در امتداد ساحل وجود ندارد و جزیره فاقد بندر خوبی برای کشتی ها است. یکی از بزرگ ترین بقایای جنگل های بارانی قُمُر که زمانی گسترده بود، در دامنه های کارتالا قرار دارد. پایتخت کشور از سال ۱۹
۶۲ در مورونی بوده است. آنژوان. آنژوان، مثلثی شکل است و چهل کیلومتر از نوک تا پایین جزیره مسافت است و کل جزیره ۴۲۴ کیلومتر مربع مساحت دارد. سه رشته کوه - سیما، نیوماکله و جیمیلیمه - از یک قله مرکزی به نام متینگویی (۱۵۷۵ متر) سرچشمه می گیرند و شکل متمایزی به جزیره می دهند. آنژوان که از دید زمین شناختی قدمت بیشتری نسبت به گراند کومور دارد، پوشش خاک عمیق تری دارد، اما کشت بیش از حد باعث فرسایش جدی خاک شده است. صخره های مرجانی نزدیک به ساحل قرار دارند. مرکز جزیره یعنی موتسامودو بندر اصلی آن نیز است. موهلی. موهلی سی کیلومتر درازا و دوازده کیلومتر پهنا دارد و مساحت آن ۲۹۰ کیلومتر مربع است. این جزیره کوچک ترین در میان چهار جزیره است و دارای یک زنجیره کوه مرکزی است که در بالاترین حد خود به ۸۶۰ متر می رسد. مانند گراند کومور، توده هایی از جنگل های بارانی را حفظ کرده است. مرکز موهلی شهر فومبونی است. مایوت. مایوت که از نظر زمین شناسی قدیمی ترین جزیره از چهار جزیره است، سی و نه کیلومتر طول و بیست و دو کیلومتر عرض دارد که مجموعاً ۳۷۵ کیلومتر مربع است و بلندترین نقاط آن بین ۵۰۰ تا ۶۰۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارد. به دلیل هوا
زدگی بیشتر سنگ های آتشفشانی، خاک در برخی مناطق نسبتاً غنی است. یک صخره مرجانی به خوبی توسعه یافته که بیشتر جزیره را احاطه کرده است، حفاظت از کشتی ها و زیستگاه ماهی ها را تضمین می کند. جاوجی، پایتخت قمر تا سال ۱۹۶۲ و در حال حاضر مرکز اداری مایوت، بر روی صخره ای در ساحل شرقی جزیره اصلی واقع شده است. جاوجی توسط یک گذرگاه دست ساز به «لو پامانزی» متصل می شود. لو پامانزی در فاصله ده کیلومتری مایوت قرار دارد و بزرگ ترین جزیره در میان چندین جزیرک مجاور مایوت است. جزیرک های چندی در آب های ساحلی مایوت پراکنده هستند. این امر برای گراند کومور، آنژوان و موهلی هم صادق است. گیاهان و جانوران. آب های جزایر قمر زیستگاه تهی خار (کولاکانت) است، ماهی کمیاب با باله های اندام مانند و اسکلت غضروفی. این ماهی بازمانده از دوران باستان است که قدمت آن به ۴۰۰ میلیون سال می رسد و زمانی تصور می شد که حدود ۷۰ میلیون سال پیش منقرض شده است. یک نمونه زنده در سال ۱۹۳۸ در جنوب آفریقا صید شد. از آن زمان تا به حال تهی خارهای دیگری در مجاورت جزایر قمر یافت شده اند. چندین پستاندار، منحصر به خود جزایر هستند. خفاش میوه ای لیوینگستون زمانی که کاشف آن دی
وید لیوینگستون آن را در سال ۱۸۶۳ کشف کرد، فراوان بود، اما شمار آن به جمعیتی حدود ۱۲۰ نفر کاهش یافته است که به طور کامل در آنژوان است. بزرگ ترین خفاش جهان، خفاش میوه ای جت سیاه رنگ لیوینگستون دارای طول بال های نزدیک به دو متر است. یک گروه حفاظتی بریتانیایی در سال ۱۹۹۲ یک گروه اکتشافی به قمر فرستاد تا تعدادی از این خفاش ها را به بریتانیا بیاورند تا جمعیتی برای تولید مثل ایجاد کنند. گونه دورگه ای از لمور قهوه ای معمولی که در اصل از ماداگاسکار است، قبل از استعمار اروپا توسط انسان به این جزایر وارد شد و امروزه هم در مایوت یافت می شود. لمور خدنگی که آن هم توسط انسان از ماداگاسکار وارد قمر شده، در جزایر موهلی و آنژوان یافت می شود. ۲۲ گونه پرنده منحصر به مجمع الجزایر این ناحیه هستند و ۱۷ گونه از آنها محدود به اتحادیه قمر هستند. این پرندگان شامل مرغ حق کارتالا، مرغ حق آنژوان و مگس گیر هامبلات است. تا حدودی در پاسخ به فشارهای بین المللی، قمری ها در دهه ۱۹۹۰ بیشتر نگران محیط زیست شدند. اقداماتی نه تنها برای حفظ جانوران کمیاب، بلکه برای مقابله با تخریب محیط زیست، به ویژه در آنژوان پرجمعیت در حال انجام است. به طور خاص، بر
ای به حداقل رساندن قطع درختان برای سوخت، به نفت سفید یارانه پرداخت می شود و تلاش هایی برای جایگزینی از بین رفتن پوشش جنگلی ناشی از تقطیر یلانگ یلانگ برای عطر در حال انجام است. صندوق حمایت از توسعه جامعه، که توسط انجمن توسعه بین المللی (IDA، وابسته به بانک جهانی) و دولت قمر پشتیبانی می شود، برای بهبود تأمین آب در جزایر نیز تلاش می کند. آب و هوا. آب و هوای قمر استوایی دریایی است، با دو فصل: گرم و مرطوب از نوامبر تا آوریل، نتیجهٔ بادهای موسمی شمال شرقی، و فصل خنک تر و خشک تر در بقیه ایام سال. میانگین دمای ماهانه در امتداد سواحل بین درجه است. اگرچه میانگین بارندگی سالانه است، آب در بسیاری از مناطق قمر یک کالایی کمیاب است. موهلی و مایوت دارای نهرها و دیگر منابع طبیعی آب هستند، اما گراند کومور و آنژوان، که بستر کوهستانی آنها آب را کم نگه می دارد، تقریباً فاقد آب جاری طبیعی هستند. طوفان هایی که در فصل گرم و مرطوب رخ می دهد، می توانند خسارات زیادی به خصوص در مناطق ساحلی ایجاد کند. به طور متوسط، حداقل دو بار در هر دهه خانه ها، کشتزارها و تأسیسات بندری توسط این طوفان های بزرگ ویران می شوند.
لاریسا پاچکو (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل برزیل است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. پاچیکو یک رزمی کار ترکیبی برزیلی است که در حال حاضر در بخش پر وزن زنان لیگ مبارزان حرفه ای (سازمان پی اف ال) رقابت می کند. او در سال ۲۰۲۲ قهرمان سبک وزن زنان پی اف ال و در سال ۲۰۲۳ قهرمان پر وزن زنان پی اف ال شد. از اکتبر ۲۰۲۳، او توسط فایت ماتریکس در رتبه دوم رده بندی پر وزن زنان قرار دارد.
بل وای اف ام-۱ ایراکودا یک هواپیمای جنگنده سنگین آمریکایی بود که توسط شرکت بل ایرکرفت در اواسط دهه ۱۹۳۰ توسعه یافت. این اولین هواپیمای نظامی بود که توسط بل تولید می شد. ایراکودا که درابتدا بل مدل ۱ نامگذاری شده بود، اولین بار در ۱ سپتامبر ۱۹۳۷ پرواز کرد. این هواپیما با پیشرفت های طراحی جسورانه و نقص های قابل توجهی که در نهایت هواپیما را زمین گیر کرد مشخص شد. اگرچه تولید محدودی داشت و در نهایت یک اسکادران کاملاً عملیاتی تشکیل شد، اما در نهایت تنها یک نمونه اولیه و ۱۲ مدل تولیدی در سه نسخه با تفاوت های اندک از آن ساخته شد.
مارلوئز کوئنن (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل پادشاهی هلند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به گلدن گلوری اشاره کرد.
آگوستاوستلند (همکنون لئوناردو) ای دبلیو۶۰۹، سابقاً بل/آگوستا بی ای۶۰۹، یک هواگرد تیلتروتور با قابلیت برخاست و فرود عمود (VTOL)دو موتوره با پیکربندی شبیه به بل بوئینگ وی-۲۲ آسپری است. توانایی فرود عمودی مانند هلیکوپتر را دارد در حالی که برد و سرعتی بیش از روتورکرافت معمولی دارد. هدف ای دبلیو۶۰۹ بازار هوانوردی غیرنظامی، به ویژه مشتریان VIP و کاربران نفت و گاز فراساحلی است.
تراویس براون (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و بوکسور اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همسر روندا رزی می باشد.