Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن پایه که آیا شرکت کنندگان در رویداد در آن ها شرکت می کنند یا تنها به تماشا می پردازند، رده بندی کرد. در این کشور رقص برای زوجین، به ویژه زوج های غیر هم جنس، در میان مسیحیان بیش از مسلمانان گسترش دارد. در فرهنگ خیابان. برگزار شدن نخستین کارناوال ها در ایران به سال ۱۳۱۱ و دورهٔ پادشاهی رضاشاه پهلوی می رسد و در این جشن ها، رقص نیز انجام می شد. تاریخ آموزش. سرکیس جانبازیان کار آموزش باله را در قزوین آغاز و در سال ۱۳۲۰، نخستین هنرستان بالهٔ ایران را راه اندازی کرد. در دورهٔ پهلوی فعالیت های فوق برنامه و پرورشی برای دانش آموزهای ایرانی شامل آموزش رقص نیز می شد. کلاس های رقص پس از انقلاب ۱۳۵۷ در ایران ممنوع شدند و با تعطیلی کلاس های موجود، ایرانیانی که به پیگیری آموزش ها علاقه مند بودند، به شکل پنهانی کار را ادامه دادند. در دوران جمهوری اسلامی، دستگیری کسانی که آموزش رقص می دادند، با اتهاماتی چون «تلاش برای تغییر سبک زندگی جوانان» و «قبح زدایی از کشف حجاب» رخ داده است. رقص ها پس از انقلاب ۱۳۵۷ با وجود ممنوعیت، هنوز به شکل زیرزمینی (غیرقانونی) به آموزش خود ادامه دادند. در نمونه ای، آموزش و اجرای سبک باله پس از انقلا
ب ۱۳۵۷ ممنوع گردید اما شوق دختران و پسران ایرانی به یادگیری آن، از میان نرفت. در این دوره، کلاس های آموزش باله در تهران، پایتخت این کشور و برخی شهرهای بزرگ دیگر، به شکل زیرزمینی ارائه شد. اگرچه که در این کلاس ها، کمبود مربی حرفه ای سطح جهانی، حس می شد و این رقص، شکلی حرفه ای در جمهوری اسلامی نداشته است.
تورا بورا یا توره بوره (، «غار سیاه») غار پیچیده ای در بخشی از سفیدکوه در رشته کوه های شرق افغانستان است. این غار در ولسوالی پچیر و اگام ننگرهار تقریباً غرب از تنگهٔ خیبر و شمال مرز مناطق قبیله ای دولت فدرال تحت ادارهٔ پاکستان واقع شده است. توره بوره به عنوان دژ شناخته شدهٔ طالبان در زمان جنگ علیه اتحاد جماهیر شوروی در دههٔ ۱۹۸۰ استفاده می شد. این غار و اطراف محدودهٔ کوه سفید غار به صورت طبیعی توسط سنگ آهک تشکیل شده است. تورا بورا بعدها به یک مجتمع تأمین مالی شده توسط سازمان سیا برای مجاهدین گسترش یافت.
گاریک بارسقیان (؛ زادهٔ در ایروان) کشتی گیر در رشته کشتی آزاد اهل ارمنستان است که در مجموع در مسابقات قهرمانی کشتی اروپا برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
امیر حیدری (زاده ۱۹ شهریور ۱۳۳۳ در تهران) بازیکن سابق و مربی والیبال اهل ایران است. حیدری از سال ۱۳۵۲ تا ۱۳۶۹ به مدت هجده سال عضو تیم ملی والیبال ایران در پست پاسور بود. حیدری به عنوان بازیکن در باشگاه های تاج، شیشه و گاز، ایرانا، تهران جوان، دخانیات و پرسپولیس بازی کرده است و با دخانیات تهران به قهرمانی اولین دوره جام والیبال پاسارگاد ۱۳۵۴ دست یافت. دو دوره نایب قهرمانی جام پاسارگارد از دیگر دستاوردهای او است.حیدری بعد از خداحافظی از بازی کردن در والیبال به مربیگری روی آورد و مدتی نیز سرمربی تیم های تهران جوان و پاس تهران و همچنین مسئولین بازیابی و نظارت بر تیم ملی امید ایران بود.
گورستان امپراتوری ها () یک نام مستعار برای افغانستان است. این نام مستعار از این ادعا ریشه می گیرد که قدرت های خارجی، مانند اتحاد جماهیر شوروی در قرن بیستم یا ایالات متحده آمریکا در قرن بیست و یکم، اغلب در تهاجم به افغانستان شکست می خورند. مشخص نیست که چه کسی اولین بار از این نام مستعار استفاده کرده است. پس زمینه. در تاریخ افغانستان، چندین ابرقدرت به افغانستان حمله کرده اما نتوانسته اند حکومتی باثبات و دائمی را در این کشور حفظ کنند. امپراتوری بریتانیا در جنگ سوم افغان و انگلیس (۱۹۱۹)، اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی در جنگ شوروی در افغانستان (۱۹۸۹–۱۹۷۹) و ایالات متحده آمریکا در جنگ در افغانستان (۲۰۲۱–۲۰۰۱) از نمونه های مدرن این الگو هستند. دشواری حمله به افغانستان به وجود کلاتهای قلعه مانند، بیابان ها، زمین کوهستانی افغانستان، زمستان های بسیار سرد و «وفاداری های طایفه ای نفوذناپذیر» آن نسبت داده شده است. نقد. راد نوردلند، از خبرنگاران "نیویورک تایمز"، می نویسد که «در حقیقت، هیچ امپراتوری بزرگی صرفاً به دلیل افغانستان از بین نرفته است». پاتریک پورتر، از مربیان کالج فرماندهی و کارکنان نیروهای مسلح بریتانیا، این تو
صیف از افغانستان را «یک نتیجه گیری نادرست از چیزی که حقیقت دارد—این که دشواری تاکتیکی و استراتژیک وجود دارد» خواند. بارفیلد به این اشاره کرده که «برای ۲٬۵۰۰ سال، [افغانستان] همواره بخشی از یک امپراتوری بوده، که با شاهنشاهی هخامنشی در قرن پنجم پیش از میلاد شروع می شود». پس از حکومت هخامنشیان، اسکندر مقدونی و جانشینان او برای ۲۰۰ سال بر افغانستان حکومت کردند. مغول ها، تیمور و بابر از امپراتوری گورکانی همگی از افغانستان به عنوان پایگاهی برای گسترش قلمرو خود استفاده کرده اند. امپراتوری بریتانیا پس از جنگ سوم افغان و انگلیس نابود نشد، و انگلیس ها در جنگ دوم افغان و انگلیس به موفقیت بزرگی علیه افغانستان دست یافتند. سقوط امپراتوری بریتانیا معمولاً به جنگ جهانی دوم نسبت داده می شود. علاوه بر این، با وجود این که جنگ شوروی در افغانستان یکی از عوامل اصلی انحلال آن دانسته می شود، مخالفت با حکومت شوروی در افغانستان تنها به واسطهٔ کمک های ایالات متحده و عربستان سعودی امکان پذیر شده بود، و شواهدی وجود دارد که نشان می دهد شوروی فارغ از نتیجه جنگ در نهایت دچار فروپاشی می شد. با این وجود، این روایت به قیاس مع الفارق و ادعاهای
تکرار تاریخی منجر شده است.
جمهوری اسلامی افغانستان ، یک نظام ریاستی جمهوری اسلامی بود که از ۲۰۰۴ تا ۲۰۲۱ در افغانستان حاکمیت داشت. این حکومت برای جایگزینی با دولت های موقت و انتقالی، که پس از حمله آمریکا به افغانستان در ۲۰۰۱ به وجود آمده بودند، تأسیس شد. این حمله باعث سرنگونی امارت اسلامیِ طالبان شد که به صورت محدود به عنوان یک دولت به رسمیت شناخته شده بود. با اینحال طالبان حدود ۲۰ سال پس از حمله در تاریخ ۱۵ اوت ۲۰۲۱، افغانستان را بازپس گرفتند که به پایان جنگ ۲۰۰۱–۲۰۲۱، طولانی مدت ترین جنگ در تاریخ آمریکا، روی آورد. این امر سرنگونی جمهوری اسلامی زیر رهبری رئیس جمهور محمداشرف غنی، و احیای امارت اسلامی تحت کنترل طالبان را نتیجه داد. سازمان ملل متحد همچنان جمهوری اسلامی را به عنوان دولت مشروع افغانستان به جای امارت اسلامی به عنوان دولت "دفاکتوی" فعلی، شناخته است. توافق آمریکا و طالبان، که در تاریخ ۲۹ فوریه ۲۰۲۰ در قطر امضا شده بود، یکی از رویدادهای اساسی بود که باعث فروپاشی نیروهای امنیت ملی افغانستان شد. پس از این توافق، آمریکا به شدت تعداد حملات هوایی را کاهش داد و نیروهای امنیت ملی افغانستان را از یک لبهٔ مهم در مقابله با شورش طالبان م
حروم کرد که در نهایت منجر به تصرف کابل توسط طالبان شد. این دولت عضوی از سازمان ملل متحد، سازمان همکاری اسلامی، اتحادیه همکاری های منطقه ای جنوب آسیا، گروه ۷۷، سازمان همکاری اقتصادی و جنبش عدم تعهد بود. پس از حملهٔ آمریکا و سقوط کابل در سال ۲۰۰۱ نیروهای طالبان کنترل مناطق مختلف کشور را در دست گرفتند و جنگ داخلی ادامه داده شد. این امر افغانستان را مشکل ساز کرد؛ نقض حقوق بشر و حقوق زنان و سوء استفاده های متعدد مرتکب شده توسط هر دو طرفین، مانند کشتن غیرنظامیان، آدم ربایی و شکنجه گزارش شد. با توجه به وابستگی گسترده این دولت به ایالات متحده در پی کمک های نظامی و اقتصادی، برخی این دولت افغانستان را به عنوان یک "دولت متکی به آمریکا" طبقه بندی می کنند، که پس از پایان عملیات آزادی بلندمدت به تدریج کنترل روستایی و ولایت هایش را از دست داد. پس از خروج نیروهای ناتو در ۲۰۲۱ طالبان یک هجوم نظامی بزرگ را در مهٔ ۲۰۲۱ اجرا کرد و پس از سه و نیم ماه تمام افغانستان را در دست گرفتند. نیروهای مسلح افغانستان به سرعت از هم پاشید و بیشتر ولایات بدون درگیری تسلیم طالبان شدند. در ۱۵ اوت ۲۰۲۱ در پی ورود نیروهای طالبان به کابل، مذاکراتی پ
رتنش بین طرفین انجام شد و دولت تمایل خود را به تسلیم مسالمت آمیز کابل به شورشیان اعلام کرد. کمی بعد رئیس جمهور افغانستان اشرف غنی از کشور فرار کرد. با انتشار این خبر، طالبان وارد ارگ ریاست جمهوری افغانستان شدند، و جمهوری اسلامی افغانستان سقوط کرد.مدت کوتاهی پس از آن، امرالله صالح، معاون اول رئیس جمهور خود را به عنوان رئیس جمهور موقت اعلام کرده و مقاومت جمهوری خواهانه در برابر طالبان را اعلام کرد. تاریخچه. در دسامبر ۲۰۰۱, پس از سرنگونی دولت طالبان دولت موقت افغانستان زیر نظر حامد کرزی تشکیل شد. شورای امنیت سازمان ملل برای به کمک ادارهٔ کرزی و ارائه امنیت اولیه نیروهای بین المللی کمک به امنیت را ایجاد کرد. افغانستان در این زمان، پس از دو دهه جنگ و یک قحطی حاد یکی از بالاترین میزان مرگ و میر کودکان و نوزاد را در جهان داشت و بسیاری از مردم با پایین ترین امید به زندگی گرسنه بودند و هیچ زیربنایی در کشور وجود نداشت. بسیاری از اهداکنندگان خارجی شروع به ارائهٔ کمک و بازسازی کشور جنگ زده شدند. نیروهای طالبان در عین حال شروع به تجدید قوا در پاکستان کردند، در حالی که نیروهای ائتلاف بیشتری برای کمک به روند بازسازی وارد اف
غانستان شدند. شورش طالبان برای به دست آوردن مجدد کنترل افغانستان آغاز شد. در طول دهه آینده، آیساف و سربازان افغان بسیاری از حملات علیه طالبان را رهبری کردند، اما موفق به شکست کامل آنها نشدند. از اینرو افغانستان به دلیل عدم سرمایه گذاری خارجی، فساد دولتی و شورش طالبان، یکی از فقیرترین کشورهای جهان باقی ماند. در همین حال کرزی تلاش کرد تا مردم کشور را متحد سازد، و حکومت افغانستان قادر به ساخت ساختارهایی دموکراتیک شد و یک قانون اساسی را در سال ۲۰۰۴ با نام «جمهوری اسلامی افغانستان» اتخاذ کرد. تلاش هایی اغلب با حمایت از کشورهای کمک کنندهٔ خارجی، برای بهبود اقتصاد کشور، مراقبت های بهداشتی، تحصیلات، حمل و نقل و کشاورزی در بازسازی در افغانستان ایجاد شد. نیروهای آیساف نیز شروع به آموزش نیروهای امنیت ملی افغانستان کردند. پس از سال ۲۰۰۲، نزدیک به پنج میلیون افغان های مقیم خارج به کشور بازگشتند. در سال ۲۰۱۱ تعداد نیروهای ناتو در افغانستان با ۱۴۰٬۰۰۰ به اوج خود رسید، و در در ۲۰۱۸ به ۱۶٬۰۰۰ نفر رسید. اشرف غنی در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۴ برنده شده و حامد کرزی ریاست جمهوری را به او واگذار کرد؛ قدرت برای اولین بار در تاریخ ا
فغانستان به صورت دموکراتیک منتقل شد. در ۲۸ دسامبر ۲۰۱۴، ناتو به طور رسمی عملیات جنگی آیساف در افغانستان را به پایان رساند و مسئولیت امنیتی کامل را به دولت افغانستان منتقل کرد. مأموریت حمایت قاطع ناتو در همان روز به عنوان جانشین آیساف تشکیل شد. هزاران نفر از نیروهای ناتو برای آموزش و توصیه نیروهای دولتی افغانستان در کشور باقی ماندند تا مبارزهٔ خود را در برابر طالبان ادامه دهند. در سال ۲۰۱۵ تخمین زده شد که «حدود ۱۴۷۰۰۰ نفر در جنگ افغانستان از سال ۲۰۰۱ کشته شده اند. بیش از ۳۸۰۰۰ نفر از کشته شدگان غیرنظامی بوده اند.» گزارشی با عنوان "تعداد بدن" به این نتیجه رسیدند که در کل بین ۱۰۶٬۰۰۰–۱۷۰٬۰۰۰ غیرنظامی در نتیجهٔ جنگ در افغانستان از سوی همهٔ احزاب درگیر، کشته شده اند. پیش زمینه. اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۸۹ از افغانستان خارج شد و جمهوری دموکراتیک افغانستان به دست مجاهدین در سال ۱۹۹۲ سقوط کرد. سپس منازعات مختلفی در بین مجاهدین برای گرفتن کنترل قدرت از دست یکدیگر باعث جنگ هایی در بین خود آن ها شد که سال ها به طول انجامید. امارت اسلامی افغانستان. در سال ۱۹۹۴ طالبان به عنوان یک "حرکت اسلامی" تشکیل شد و در ۱۹۹۶ شهر کا
بل را تسخیر کرد. در پایان سال ۲۰۰۰، طالبان ۹۰ درصد از کشور را در کنترل خود داشتند، به غیر از سنگرهای مجاهدین و ائتلاف شمال که عمدتاً در گوشه شمال شرقی ولایت بدخشان متشکل می شدند. این پایان جنگ های داخلی بین مجاهدین و شروع حکومتی جدید توسط طالبان تحت امارت اسلامی افغانستان بود. مناطق تحت کنترل مستقیم طالبان عمدتاً شهرها و شاهراه های مهم افغانستان بودند. خان ها و جنگ سالاران قبیله ای به صورت "دفاکتو" بر شهرهای کوچک، روستاها و مناطق روستایی کنترل مستقیم داشتند. طالبان در صدد برقراری قانون و نظم و اعمال تفسیر دقیق از شریعت اسلامی و احکام شرعی ملا محمد عمر بر کل کشور افغانستان بودند. امارت اسلامی افغانستان در پی حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ و حملهٔ آمریکا به افغانستان فروپاشید. در ماه مه و ژوئن ۲۰۰۳, مقامات ارشد طالبان گرد هم جمع شدند و آماده برای جنگ چریکی برای اخراج نیروهای آمریکایی از افغانستان شدند. دولت موقت افغانستان. در ۲۲ دسامبر ۲۰۰۱، تعدادی از رهبران و سیاستمداران افغان، تحت نظر سازمان ملل برای تصمیم گیری در خصوص حکومت پس از طالبان در آلمان گردهم آمدند. این گردهمایی منجر به تصویب توافقنامه ای برای تشکیل دولت موق
ت برای شش ماه و متشکل از ۳۳ عضو، به رهبری یک رئیس جمهور موقت شد تا پس از آن در یک گردهمایی، دولت انتقالی افغانستان تشکیل شود و قدرت را به مدت ۲ سال در اختیار بگیرد و پس از تصویب قانون اساسی انتخابات ریاست جمهوری برگزار شود. بعضی از مفاد توافقنامه بن پس از تصویب قانون اساسی منقضی شد اما با این حال، این توافقنامه راه را برای تشکیل نظام دموکراتیک در افغانستان فراهم کرد. در طول کنفرانس بین المللی افغانستان در دسامبر ۲۰۰۱ در آلمان، حامد کرزی توسط شخصیت های برجستهٔ سیاسی افغان برای خدمت در یک دورهٔ شش ماهه به عنوان رئیس دولت موقت افغانستان انتخاب شد و پسان در طول لویی جرگه ۲۰۰۲ در کابل، برای مدت دو سال به عنوان رئیس جمهور موقت انتخاب شد. جمهوری اسلامی افغانستان. در سال ۲۰۰۴ اولین انتخابات ریاست جمهوری در تاریخ افغانستان برگزار شد و مردم برای تعیین رئیس جمهور و دو معاون وی به پای صندوق انتخابات رفتند. حامد کرزی با کسب ۵۵٫۴ درصد آرا به عنوان اولین رئیس جمهور منتخب افغانستان برگزیده شد. ساختار. رئیس جمهور افغانستان برای مدت پنج سال و مستقیماً توسط مردم انتخاب می شد. رئیس جمهور پس از دو دوره ریاست، دیگر مجاز به کاندیدا
توری مجدد نبود. کاندیداتور ریاست جمهوری باید حداقل ۴۰ سال می داشت، مسلمان می بود و شهروندی افغانستان را می داشت. کاندیداتور همراه دو معاون خود نامزد می شد. رئیس جمهور رئیس دولت و فرمانده کل نیروهای مسلح ارتش بود. از جمله اختیارات وی می توان به تعیین کابینه، تکمیل مناصب خود در ارتش، پلیس و والی ها با تصویب مجلس اشاره کرد. مجلس شورای ملی قوه مقننه است، این نهاد دارای دو مجلس بود، ولسی جرگه و مشرانو جرگه. شورای ملی افغانستان نهاد قانون گذاری این کشور که از دو مجلس به نام های ولسی جرگه (مجلس سفلی) و مشرانو جرگه (مجلس علیا یا سنا) تشکیل می شد. انتخابات ولسی جرگه (مجلس نمایندگان) در سطح ولسوالی های افغانستان به صورت انتخابات سراسری انجام می شد. این مجلس ۲۴۹ نماینده داشت. در مشرانو جرگه ۱۰۲ نماینده عضویت داشتند. یک سوم آن ها توسط رئیس جمهور انتخاب می شدند. همچنین هر ولایت در مشرانو جرگه دو نماینده داشتند که یکی توسط شوراهای ولایتی و دیگری توسط شوراهای ولسوالی ها انتخاب می شدند و به دلیل تشکیل نشدن شوراهای ولسوالی ها فعلاً هر دو نماینده را شوراهای ولایتی انتخاب می کردند. اختیارات مشرانو جرگه بیشتر جنبه مشورتی داشت ام
ا در حالت های خاصی امکان وتو قوانین ولسی جرگه نیز به آن داده شده بود. ستره محکمه (دیوان عالی افغانستان) عالی ترین نهاد قضایی این کشور است و ریاست آن را عبدالسلام عظیمی بر عهده داشت. دادگستری افغانستان متشکل از دادگاه عالی، دادگاه تجدید نظر و دادگاه های اولیه برای صلاحیت های خاص بود. ستره محکمه متشکل از ۹ قاضی بود که توسط رئیس جمهور برای دوره ده ساله معرفی می شدند و توسط پارلمان تأیید می شدند. قاضیان باید حداقل ۴۰ سال سن داشته می داشتند، متعلق به هیچ حزب سیاسی نمی بودند و دارای مدرک حقوق یا فقه اسلامی می بودند.
دیجیتالی سازی (به انگلیسی Digitization) فرایند تبدیل اطلاعات به فرمت دیجیتالی (یعنی قابل خواندن از طریق رایانه) است. نتیجه این فرایند نمایش یک شی، تصویر، صدا، سند یا سیگنال (معمولاً یک سیگنال آنالوگ) با تولید یک سری اعداد است که مجموعه ای گسسته از نقاط یا نمونه ها را توصیف می کند. به نتیجه "نمایش دیجیتال" یا به طور خاص، "تصویر رقومی"، برای شی و "قالب دیجیتال"، برای سیگنال گفته می شود. در کردار جدید، داده های دیجیتالی به شکل اعداد دودویی است که پردازش توسط کامپیوترهای دیجیتالی و سایر عملیات ها را تسهیل می کند، اما به طور دقیق، دیجیتالی کردن به زبان ساده به معنای تبدیل منبع آنالوگ به فرمت عددی است. فرمت عددی می تواند اعشاری باشد یا هر سیستم عددی دیگری که می توان به جای آن استفاده کرد. مثال ها. این اصطلاح برای توصیف، به عنوان مثال، اسکن منابع آنالوگ (مانند عکس های چاپ شده یا فیلم های ضبط شده) در رایانه برای ویرایش، اسکن سه بعدی که مدل سازی سه بعدی از سطح یک شی را ایجاد می کند و صدا (که در آن میزان نمونه برداری اغلب در کیلوهرتز) و تغییرات نقشه بافت. در عکسهای معمولی، نرخ نمونه برداری به وضوح تصویر اشاره دارد که ا
غلب بر حسب پیکسل بر اینچ اندازه گیری می شود.
هزاره های استرالیا یا استرالیایی های هزاره به مردمان هزاره اشاره دارد که شهروند استرالیا هستند. مردمان هزاره گروه قومی بومی و اصلی ساکن مناطق مرکزی افغانستان به نام هزارستان، هستند. شورای هزاره های استرالیا سازمانی است که توسط جامعه هزاره های استرالیا تشکیل شده است. هزاره ها یکی از بزرگ ترین گروه های قومی پناهجویان در استرالیا هستند. بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۶ استرالیا، ۲۱٫۹ درصد از افغانستانی های استرالیا تبار خود را هزاره ذکر کردند و ۳۳٫۹ درصد شان هزارگی را به عنوان زبان اصلی خود معرفی کردند که آنها را به دومین گروه بزرگ استرالیا در هر دو دسته تبدیل کرده است. پیشینه. قبل از سال ۱۹۸۰، تقریباً هزاران هزار نفر برای اهداف آموزشی به استرالیا آمدند. در طول جنگ ۱۹۸۰ شوروی در افغانستان و جنگ داخلی ۱۹۹۰، بیش از ۵ هزار از مردمان هزاره وارد استرالیا شدند. جامعه هزاره های استرالیا تعداد قابل توجهی از افراد را در بسیاری از زمینه ها از جمله حقوق، پزشکی، مهندسی، تدریس و تجارت به جامعه تقدیم کرده است. مردم شناسی. بیشترین جمعیت هزاره های استرالیا در مناطق دندنونگ (مک کواری پارک، نورت راید، مارسفیلد، شپارتون، میلدورا، راید)، ه
یلزشایر (کسل هیل، چری بوک، کلیویل)، بلک تاون (گلن وود، استن هوپ گاردینز، بلاویستا) و ساترلند شایر (میراندا) ساکن هستند. همچنان جمعیت قابل توجهی از آنان در حومه های اوبرن و مری لندز زندگی می کنند. زبان. استرالیا تنها کشوری است که هزارگی را به عنوان یک زبان رسمی، به رسمیت شناخته است. این اقدام در نتیجه حمایت دولت استرالیا از جامعه هزاره، به رسمیت شناختن حقوق بشری هزاره ها و احترام به هویت، زبان و قومیت شان، صورت گرفته است. اکثر هزاره های استرالیا به زبان انگلیسی مسلط هستند اما زبان اصلی آنها هزارگی است که کوشش می کنند بقای آن را در استرالیا حفظ کنند. رسانه. هزاره ها در در بخش مجله و سینما فعالیت های خوبی دارند. "ماهنامه آرمان" مجله ای است که در سراسر استرالیا منتشر می شود و توسط جامعه هزاره ها به نشر می رسد. فیلم مستند استرالیایی مولی و مبارک در سال ۲۰۰۳ نیز بر اساس یک پناهجوی هزاره ساخته شده است که وارد استرالیا می شود، عاشق دختری محلی می شود و با نزدیک شدن به اتمام ویزای موقت وی با اخراج احتمالی روبرو می شود.
سورن مناتساکانیان (؛ زاده ۱۹۳۲ - درگذشته ۲۰۲۱) بازیگر و کارگردان تئاتر و سینما ارمنی تبار اهل ایران بود. زندگی نامه. سورن مناتساکانیان، بازیگر و کارگردان از هنرمندانی بود که در مقاطع گوناگون نمایش هایی را در باشگاه آرارات کارگردانی کرده است. داماد خارجی (۱۳۶۲ش)، اثر نویسنده ای ارمنی و دشمن مردم (۱۳۷۳ش)، اثر هنریک ایبسن از آن جمله اند. ‏سال ها پیش مراسم بزرگداشت شصت سال فعالیت مناتساکانیان بر صحنه نمایش در باشگاه فرهنگی-ورزشی سیپان برگزار شد..
ناسیونالیسم انقلابی یا ملی گرایی انقلابی یک برچسب گسترده است که بر بسیاری از انواع مختلف جنبش های سیاسی ناسیونالیستی که می خواهند به اهداف خود از طریق انقلاب علیه نظم مستقر برسند، اعمال می شود. افراد و سازمانهایی که به عنوان ناسیونالیست انقلابی توصیف شده اند شامل برخی جریان های سیاسی در انقلاب فرانسه، جمهوری خواهان ایرلندی درگیر مبارزه مسلحانه با تاج وتخت بریتانیا، جنبش کان وونگ علیه حکومت فرانسه در ویتنام قرن ۱۹، جنبش استقلال هند در قرن ۲۰، برخی شرکت کنندگان در انقلاب مکزیک، بنیتو موسولینی و فاشیست های ایتالیایی، دولت خودمختار خراسان، آگوستو سزار ساندینو، جنبش ناسیونالیستی انقلابی در بولیوی، ناسیونالیسم سیاه پوست در ایالات متحده و برخی جنبش های استقلال طلبی آفریقا هستند. آفریقا. چندین جنبش استقلال آفریقا در قرن بیستم به عنوان ناسیونالیسم انقلابی شناخته شده اند. یکی از رهبران ضداستعماری آفریقا که ناسیونالیست انقلابی محسوب می شد، امیلکار کابرال بود که رهبری جنبش های استقلال طلبی در گینه بیسائو و دماغه سبز را برعهده داشت. کابرال در سال ۱۹۵۶ حزب آفریقا برای استقلال گینه و کیپ ورد را تأسیس کرد. این حزب در سال ۱۹۶
۳ مبارزه مسلحانه ای را علیه مقامات استعماری پرتغال آغاز کرد و سرانجام گینه بیسائو و کیپ ورد به ترتیب در سال ۱۹۷۴ و ۱۹۷۵ استقلال خود را به دست آوردند. این جنگ استعماری همچنین منجر به ظهور جنبش نیروهای مسلح در خود پرتغال شد که دیکتاتوری را در آن کشور سرنگون کرد. ناسیونالیسم انقلابی کابرال در مفهوم «وحدت و مبارزه» تجسم یافته بود که هدف آن اتحاد جوامع مختلف قومی و فرهنگی گینه بیسائو و کیپ ورد به یک هویت ملی واحد مبتنی بر مبارزه با حکومت استعماری بود. یکی دیگر از جنبش های آفریقایی که ایدئولوژی آن را ناسیونالیسم انقلابی نامیده اند، جبهه خلق برای دموکراسی و عدالت (PFDJ) در اریتره است. ایدئولوژی جبهه خلق بر میراث مبارزه اریتره برای استقلال تأکید می کند و می کوشد «ارزشهای مبارزه را در جوانان اریتره ای با شبیه سازی آزادانه (و گاهی مستقیماً) تجربیات رزمندگان در جنگ رهایی بخش» تقویت کند. علاوه بر این، این جبهه «ایده ای از یک کل ملی چند فرهنگی، چند مذهبی و یکپارچه» را ترویج می کند. ناسیونالیسم انقلابی همچنین به عنوان موضوعی در آثار نویسنده کنیا Ngugi wa Thiong'o شناخته شده است. آسیا. اصطلاح ناسیونالیسم انقلابی برای توصیف
عناصر جنبش استقلال هند که با حاکمیت انگلیس در هند مخالف بودند به کار رفته است. ایالت هند Jharkhand میزبان گروه های سیاسی انقلابی ناسیونالیستی بود که از سال ۱۹۰۲ تا ۱۹۱۸ و به ویژه از ۱۹۱۲ به بعد شروع شد. داکا آنوشیلان سمیتی و دیگر جنبش های ناسیونالیستی از بنگال عملیات خود را در این دوره به Jharkhand گسترش دادند و هدف آنها الهام بخشیدن به یک قیام خشونت آمیز بزرگ علیه حکومت بریتانیا بود. آنها به دنبال بدست آوردن دینامیت، باروت و سایر مواد منفجره از معادن جارخند بودند، اما فعالیت آنها کشف شد و بسیاری از ملی گرایان انقلابی دستگیر شدند. در بیهار، ایالت هند واقع در شمال جارخند، همچنین سازمان های خشونت طلب طرفدار استقلال در اوایل قرن بیستم وجود داشتند که به عنوان ناسیونالیست های انقلابی یا تروریست توصیف شده اند. آنها «به روش های خشونت برای تأمین آزادی ایمان داشتند» و با سرکوب فزاینده دولت روبرو شدند. وقتی دستگیر شدند، از اعضای کنگره ملی هند کمک حقوقی دریافت کردند، اگرچه کنگره با استفاده از خشونت مخالف بود. در هند، ناسیونالیسم انقلابی با یاد باگات سینگ که در سال ۱۹۳۱ توسط انگلیسی ها به دلیل نقشش در پرونده توطئه لاهور
اعدام شد، شناخته می شود. در تاریخ ویتنام، اصطلاح ناسیونالیسم انقلابی برای اشاره به مخالفت با حکومت استعمارگر فرانسه که در دهه ۱۸۸۰ در میان مقامات دربند وطنی ویتنامی و نخبگان استانی، که جنبش کان وونگ را تشکیل دادند، به کار رفت. این جنبش به دنبال بازگرداندن امپراتور ویتنام و حفظ جامعه سنتی بود، اما با قدرت آتش برتر فرانسه شکست خورد. بعدها الهام بخش نسل دوم رهبری ضد استعمار در قرن بیستم بود. در ایران، شورش سرهنگ محمد تقی پسیان در سال ۱۹۲۱ به عنوان آزمایشی در ناسیونالیسم انقلابی توصیف شد. پسیان یک دولت نظامی مستقر در مشهد را رهبری کرد، که پس از کودتای ۱۹۲۱ ایران به عنوان رقیب دولت مرکزی به رهبری رضاشاه عمل کرد. اروپا. در اروپا، اصطلاح ناسیونالیسم انقلابی برای انواع جنبش های سیاسی ناسیونالیستی به کار رفته است، که به انقلاب فرانسه در قرن ۱۸ بازمی گردد. ناسیونالیسم انقلابی فرانسه نوعی ناسیونالیسم مدنی بود که در پی تحمیل هویت ملی مشترک به کل مردم فرانسه، صرف نظر از منشأ قومی یا فرهنگ ها و زبان های منطقه ای بود. این ناسیونالیسم از این جهت انقلابی بود که هدف آن «همسان سازی بشر» بود، مایل نبود که «هر کسی را که دارای مشخ
صات قومی خاصی نیست حذف کند، بلکه هر کسی را که مایل به اتخاذ یک هویت فرهنگی خاص است» حذف کند. ناسیونالیسم ایرلندی قرن نوزدهم نیز به عنوان ناسیونالیسم انقلابی توصیف شده است، زیرا در پی براندازی انقلابی حاکمیت بریتانیا در ایرلند بود. به دنبال شکست شورش ایرلند جوان در ۱۸۴۸، بسیاری از رهبران شورشی به تبعید به پاریس گریختند، جایی که «خود را در مرکز فکری ناسیونالیسم انقلابی یافتند». انقلابیون ایرلندی در تبعید با ناسیونالیست های لهستانی که برای استقلال ملی نیز مبارزه می کردند و از ایده های تروریسم «نجات بخش» و بسیج دهقانان برای اقدامات خشونت آمیز حمایت می کردند، که الهام بخش ناسیونالیسم انقلابی ایرلندی بود، تماس گرفتند. ناسیونالیست های انقلابی ایرلندی فنینی نامیده شدند و این جنبش شامل سازمان های ایرلندی در دو طرف اقیانوس اطلس مانند اخوان جمهوری خواه ایرلند و اخوان فنینیان بود. در اوایل قرن بیستم در ایتالیا، اندیشه سیاسی بنیتو موسولینی بر شکل رادیکال ناسیونالیسم ایتالیایی متمرکز شد، که آن را ناسیونالیسم انقلابی نامیده اند. به گفته جیمز گرگور، موسولینی تا سال ۱۹۰۹ رویکردی مبهم و مبهم به مفهوم ناسیونالیسم انقلابی داشت،
اگرچه او به نقش تاریخی آن اعتراف کرد که بعداً زمینه ساز دیدگاه های بعدی وی شد. در مراحل اولیه، علی رغم تمایل موسولینی به ناسیونالیسم، او همچنان با میهن پرستی سنتی و جذابیت ملی گرایانه مخالف بود که شامل رد قاطعانه او از نوع ملی گرایی بود که توسط طبقات ممتاز و بورژوازی سنتی، که به سادگی از شعارهای ناسیونالیسم استفاده می کردند، حمایت می کرد. «هر زمان که ممکن است سود حاصل شود». A. جیمز گرگور رویکرد موسولینی به نسخه ملی گرایی خود را چنین توصیف می کند:ناسیونالیسم انقلابی موسولینی، در حالی که خود را از میهن پرستی و ملی گرایی بورژوازی متمایز می کرد، بسیاری از ویژگی هایی را که امروزه ما با ناسیونالیسم مردمان توسعه نیافته می شناسیم، به نمایش گذاشت. این یک ناسیونالیسم ضد محافظه کار بود که تغییرات گسترده اجتماعی را پیش بینی می کرد. این برنامه علیه ستمگران خارجی و داخلی انجام شد. این تصویری از یک ملت تجدید شده و بازتولید شده که مأموریتی تاریخی را انجام می دهد، ایجاد کرد. آرمان اخلاقی ایثار و تعهد فداکارانه در خدمت اهداف جمعی را مورد استناد قرار داد. و شکوه های باستانی را به یاد آورد و شکوه مشترک و بزرگتری را پیش بینی کرد.
در سال ۱۹۱۴، روبرت مایکلز، سندیکالیست انقلابی اولیه که بعداً تا سال ۱۹۲۴ به حزب فاشیست ملی پیوست ، برای ترویج صنعتی شدن در ایتالیا خواستار "ملی گرایی انقلابی فقراً شد، زیرا معتقد بود "این صنعت است که اجازه می دهد مردم برای زندگی و پیشرفت در دنیای مدرن "و بدون پایگاه صنعتی بالغ، مردم خود را مورد بی اعتنایی بین المللی قرار می دهند. پس از جنگ جهانی دوم، در فرانسه، اصطلاح ناسیونالیسم انقلابی در توصیف خود توسط یک جنبش سومین موضع گرا به کار گرفته شد که هدف آن هماهنگ سازی سیاسی و ترکیب ناسیونالیسم راست افراطی و ناسیونالیسم چپ بود. قاره آمریکا. در بولیوی، جنبش ناسیونالیست انقلابی یک حزب سیاسی است که در سال ۱۹۴۱ تشکیل شد، انقلاب ملی ۱۹۵۲ را رهبری کرد و از ۱۹۵۲ تا ۱۹۶۴ بر این کشور حکومت کرد. به گفته وینستون مور کازانواس، ناسیونالیسم انقلابی "تبدیل به ایدئولوژی ضد الیگارشی بخش تحت سلطه، ایدئولوژی رسمی دولت بولیوی پس از ۱۹۵۲ شده است و در قلب منطق رژیم های نظامی مستبد در قدرت از سال ۱۹۶۴ به بعد ایستاده است. " در پرو، دولت نظامی خوان ولاسکو آلوارادو از سال ۱۹۶۸ تا ۱۹۷۵ دوره ملی انقلابی ملی در تاریخ این کشور نامیده شد. آگوس