Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قابیق (به لاتین: Kabyk) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان چنگ آلای واقع شده است. قابیق ۱٬۱۰۴ نفر جمعیت دارد و ۲٬۶۸۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
قره-تئیت (به لاتین: Kara-Teyit) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان چنگ آلای واقع شده است. قره-تئیت ۱٬۴۳۹ نفر جمعیت دارد.
تلمان (به لاتین: Telman) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان قره سو (قرقیزستان) واقع شده است. تلمان ۵٬۶۹۳ نفر جمعیت دارد.
غازی ملا محمد (به روسی: Кази-Мулла، "غازی ملا"، ۱۷۹۳ -۱۸۳۲) اولین امام امامت قفقاز (از ۱۸۲۸ تا ۱۸۳۲) بود. او از یاران سرسخت امام شامل بود و به ترویج شریعت، تهذیب معنوی و تسهیل جهاد علیه روس های متجاوز پرداخت. او همچنین یکی از حامیان اصلی مریدیسم بود، پیروی دقیق از قوانین قرآنی که توسط امامان برای افزایش شور مذهبی و میهنی در قفقاز استفاده می شد. اوایل زندگی. وی از دوستان صمیمی امام شامل در دوران کودکی در داغستان بود. آنها هر دو قرآن و تصوف را با هم در یراغال، یک مرکز مرید مطالعه کردند، و هر دو از آداب و رسوم سست مردم کوهستانی که با قوانین قرآن در تضاد بود، بیزار بودند. مرشد او ملا محمد یراقی، عالم صوفی نقشبندی بود که ملا را وارد علما کرد. غازی ملا یکی از مبلغان اسلام در قفقاز شد. حفظ بیش از چهارصد حدیث به او اجازه داد تا در بسیاری از مناظرات در برابر وعاظ رقیب در آن منطقه پیروز شود. همان طور که شهرت او افزایش یافت، توسط بسیاری از خانات ها و پادشاهی های وفادار، بی تفاوت و دشمن تزار دعوت شد. او به نشانه فروتنی و ریاضت از سواری امتناع می کرد و پیاده ایاب ذهاب می نمود. محبوبیت، استقبال، و تربیت. در اوایل تا اواسط
قرن نوزدهم، استراتژی سیاسی روسیه در داغستان شامل حمایت از قوانین محلی و بومی، معروف به "«عادات» بود". این یک سرمایه گذاری دقیق و استراتژیک در برابر دینداری و مقاومت فزاینده مبتنی بر "قوانین شرعی" بود که توسط غازی محمد حمایت می شد. محبوبیت و ظهور غازی محمد هم به شخصیت کاریزماتیک او و هم به جمعیت بومی داغستانی نسبت داده شده است که از نفوذ روسیه و سازماندهی مجدد زمین و منابع محلی خسته شده بودند. به دلیل تضاد منافع سیاسی، حقوقی و مذهبی محلی، جنگ به رهبری غازی محمد به عنوان جنگی به نام مقاومت مسلمانان به همان اندازه که جنگ علیه تجاوزات امپراتوری روسیه به قفقاز شمالی توصیف شده است. در حالی که غازی محمد برای سیاست های مذهبی و تاکتیک های نظامی اش از حمایت مردمی برخوردار شد، حمایت گسترده ای در میان دیگر رهبران سیاسی منطقه پیدا نکرد و در واقع حملاتی را هم علیه رهبران محلی که ترجیح می دادند به "«ادات»" نسبت می دادند و هم علیه روس های متجاوز به راه انداخت. به این ترتیب، حمایت از غازی محمد در داغستان همه جا وجود نداشت و به قدرت رسیدن او منجر به ناآرامی در میان سهامداران سیاسی محلی شد. جنگ مقدس. (برای جزئیات نظامی به جنگ م
رید مراجعه کنید. در سال ۱۸۲۹ در قیمری به امامت منصوب شد و در آنجا رسماً دعوت به دفاع مقدس را اعلام کرد. او همچنین حکم داد که تمام شراب ها باید در ملاء عام نابود شود. در سال ۱۸۳۰، غازی ملا و شیخ شامل تلاشی ناموفق برای تصرف پایتخت آوار، خونزاخ از خانم پاککو-بکخه کردند . پس از این عقب نشینی، شمیل بر او چیره شد تا مدتی درنگ کند تا اینکه همه قبایل در پیروی از شریعت متحد شدند. در سال ۱۸۳۱، پس از چند ماه سکوت، به شمال داغستان حمله کرد و در آنجا با موفقیت روبرو شد. تاکتیک های چریکی او روس ها را ناآماده گرفتار کرد. در سال ۱۸۳۲ او توانست ولادی قفقاز را تهدید کند، با این حال، روسها حمله ملا را دفع کردند و طبق افسانه هنگامی که قیمری را گرفتند، متوجه شدند غازی ملا فوت کرده ولی به حالت دعا روی فرش نشسته و با یک دست ریش خود را در دست دارد و با دست دیگر به آسمان اشاره می کند روسها جسد او را به تارکو، پایتخت ایالت قوموق بردند و به خان قوموق که به آنها وفادار بود، دادند. جسد برای چند روز در بازار به نمایش گذاشته شد و سپس در تپه ها به خاک سپرده شد.
باشگاه فوتبال ختلان باختر (به ) یک باشگاه فوتبال حرفه ای مستقر در باختر، تاجیکستان است. این تیم هم اکنون در لیگ عالی تاجیکستان بازی می کند.
ریچارد پارکس بِلَند (Richard Parks Bland) (۱۹ اوت ۱۸۳۵–۱۵ ژوئن ۱۸۹۹)، سیاستمدار، حقوق دان و آموزگار آمریکایی از ایالت میسوری بود. بلند که دموکرات بود از سال ۱۸۷۳ تا ۱۸۹۵ و از سال ۱۸۹۷ تا ۱۸۹۹ در زمان های مختلف به عنوان نماینده ناحیه های کنگره پنجم، هشتم و یازدهم میسوری در مجلس نمایندگان آمریکا خدمت کرد. بلند که به خاطر تلاش هایش برای ترویج پشتوانه قراردادن دو فلز، لقب «دیک نقره ای» را کسب نمود، بیشتر به خاطر قانون بلند - آلیسون مشهور است. بلند که در کنتاکی متولد شد پس از کار به عنوان معدنچی و آموزگار، یک دفتر وکالت حقوقی را در قلمروی یوتا تأسیس نمود. از سال ۱۸۶۰ تا ۱۸۶۴ در اوج سال های هجوم مردم به معدن کاری کومستاک لود، به عنوان خزانه دار شهرستان کارسون خدمت نمود. در سال ۱۸۶۵ در میسوری ساکن شد و وکالت حقوقی را در لبانن ایالت میسوری تأسیس نمود. در سال ۱۸۷۲ در مجلس نمایندگان انتخاب شد و به زودی خود را مدافع برجستهٔ جنبش نقرهٔ آزاد ثابت ساخت. از قانون بلند - آلیسون حمایت نمود که وزارت خزانه داری ایالات متحده را ملزم می ساخت که مقدار معینی نقره را خریداری و آن را به عنوان دلار نقره در گردش بیندازد. بلند همچنین خو
د را به عنوان یک امپریالیزم ستیز تثبیت نمود. بلند در انتخابات سال ۱۸۹۴ نتوانست مجدداً انتخاب شود اما در سال ۱۸۹۶ دوباره کرسی خود را به دست آورد. بِلَند با وجود اینکه نسبت به کاندیداتوری برای ریاست جمهوری اظهار بی میلی کرد، اما کاندیدا پیشتاز نامزدی ریاست جمهوری دموکرات ها در سال ۱۸۹۶ بود. ازدواج بلند با یک زن کاتولیک سبب مخالفت عناصر ضد کاتولیک حزب شد. بلند در سه مرحلهٔ اول رای گیری کنوانسیون ملی دموکرات ها در سال ۱۸۹۶ بیشترین آرا را به دست آورد، اما این آرا برای کسب اکثریت لازم کافی نبود. ویلیام جنینگز برایان که وی نیز طرفدار پشتوانه قرار دادن دو فلز بود، در مرحلهٔ پنجم رای گیری برندهٔ نامزدی حزب دموکرات ها شد و در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۸۹۶ در برابر ویلیام مک کینلی جمهوری خواه شکست خورد. بلند پس از این کنوانسیون از سال ۱۸۹۷ تا زمان مرگش در سال ۱۸۹۹ در مجلس خدمت نمود. اوایل زندگی و تحصیلات. بلند در نزدیکی هارتفورد شهرستان اوهایو در ایالت کنتاکی در خانوادهٔ استاتون ادوار و مری پی. (نل) بلند متولد شد. پدرش از فرزندان از نخستین خانواده های ویرجینیا، از جمله ریچارد بلند سیاستمدار و عضو کنگره قاره ای، بود. فا
میل های بلند و نل از جملهٔ خانواده های اولیه بودند که همراه با دنیل بون از ویرجینیا به بیابان کنتاکی مهاجرت نمودند. ریچارد و سه خواهر و برادرش علی رغم شجرهٔ خانوادگی و ثروت که در ویرجینیا داشت، در یک مزرعهٔ کوچک والدینش در فقر نسبی بزرگ شد. در سال ۱۸۴۲ زمانیکه ریچارد بلند در سن هفت سالگی قرار داشت، وضعیت با مرگ غیر منتظرهٔ پدرش بدتر شد. متعاقباً با مرگ مادرش در سال ۱۸۴۹ بلند یتیم (بی پدر و بی مادر) شد و مجبور شد تا به خاطر پیشبرد زندگی، در خارج از مزرعه به عنوان کارگر مزرعه کار نماید. با وجودی که فقیر بزرگ شد، اما در کالج هارتفورد درس خواند و با مدرک آموزگاری فارغ التحصیل شد. بلند سپس قبل از رفتن به شهرستان واینی ایالت میسوری در سن ۲۰ سالگی در سال ۱۸۵۵، به مدت دو سال در زادگاه اش در مدرسه تدریس نمود. بلند در بار نخست مدت کوتاهی در میسوری اقامت داشت و قبل از رفتن به کالیفرنیا صرف یک دوره در یک مدرسه در میسوری تدریس نمود. در حین اقامت در آنجا شروع به تحصیل در رشته حقوق نمود. بعداً به بخش غربی قلمروی یوتا، بخشی از نوادای غربی فعلی، نقل مکان نمود و در آنجا در مدرسه تدریس کرد و برای اکتشاف و معدن کاری شروع به کار
نمود. از سخنرانی مدح آمیزی که در مورد او در کنگره ارائه شد چنین بر می آید که در حین اقامت در غرب، بلند در موارد متعددی با بومیان آمریکای نیز به درگیری پرداخته بود، با وجودیکه جزئیات کمی در این مورد ارائه شده. همزمان با تدریس در مدرسه به تحصیل در رشته حقوق ادامه داد و پس از قبول شدن در کانون وکلا در ویرجینیا سیتی و کارسون سیتی به کار وکالت آغاز کرد. در جریان اقامت در کالیفرنیا و نوادا، دلبستگی دائمی به معدن کاری به ویژه نقره پیدا کرد. حرفهٔ سیاسی. نخستین وظیفهٔ انتخابی ریچارد پی. بلند، سمت خزانه داری شهرستان کارسون قلمروی یوتا بود که از سال ۱۸۶۰ تا ۱۸۶۴ در اوج هجوم معدن کاری کومستاک لود، در این سمت خدمت کرد. بلند که پس از ایالت شدن نوادا و سازماندهی مجدد حکومت بدون شغل ماند، در سال ۱۸۶۵ به میسوری برگشت و همراه با برادرش چارلز، در شهر رولا به وکالت شروع نمود. این دو برادر تا سال ۱۸۶۹ زمانی که به لبانن ایالت میسوری (از دید او این شهر از نظر بازرگانی مناسب رشد و ترقی بود، زیرا خط آهن اسبق سنت لوئیس و سانفرانسیسکو اخیراً از مسیر این شهر گذشته بود) نقل مکان نمود، باهم وکالت کردند. در سال ۱۸۷۲ به عنوان نمایندهٔ دموک
رات مجلس نمایندگان ایالات متحده در چهل و سومین کنگره انتخاب شد. از آغاز تصدیش در این سمت، نقره یک موضوع پراهمیت برای بلند بود. بحران مالی سال ۱۸۷۳ و قانون ضرب سکه سال ۱۸۷۳ ضربهٔ شدیدی به کشاورزان ایالت میسوری و سایر ایالات غرب میانه زد که منجر به سلب حق اقامه دعوی ملک و تعطیلی کسب و کار مرتبط با کشاورزی شد. در سال ۱۸۷۸ با ویلیام آلیسون جمهوری خواه از ایالت آیووا، قانون بلند ـ آلیسون را طرح کردند. این قانون استفاده از طلا و نقره را به عنوان پول رایج ایالات متحده اجباری ساخت و خریداری نقره به نرخ بازار و ضرب زدن فلزات در دلار نقره را اجازه داد و خزانه داری ایالات متحده را ملزم ساخت تا هر ماه بین ۲ تا ۴ میلیون نقره از معادن غرب خریداری نماید. این قانون که توسط رئیس جمهور رادرفورد بیرچاردهیز وتو شد، کنگره دوباره در مورد طرح برکناری رئیس جمهور رأی داد. این قانون تا زمانیکه رئیس جمهور گروور کلیولند در سال ۱۸۹۳ آن را لغو کرد، نافذ بود. نام های مستعار بلند ـ «عوامی بزرگ» و «دیک نقره ای» - منعکس کنندهٔ تلاش های او برای کمک به مردم عادی و معدن چیان نقره است. کمپین ۲۵ سالهٔ او برای استاندارد دو فلزی، او را به دوست و مدا
فع کشاورزی و معدن چیان غرب تبدیل نمود. بلند با این وجود فراتر از یک قانون گذار تک موضوعی بود. وی مکرراً درگیر مباحث مرتبط با مسائل تعرفه ها، اوراق قرضه دولتی و مالیات شهروندان بود. بلند شدیداً مخالف کمیسیون های انتخاباتی دورهٔ بازسازی بود و با کاربرد نیروهای انتظامی ایالات متحده یا نیروهای فدرال در محلات رأی گیری به تندی مخالفت نمود. در مسائل سیاست خارجی بلند یک امپریالیسم ستیز بود. بلند ده مرتبه به مجلس انتخاب شد، در سال ۱۸۹۴ به سختی شکست خورد و در سال ۱۸۹۶ مجدداً کرسی خود را به دست آورد، در سال ۱۸۹۸ دوباره انتخاب شد و در سال ۱۸۹۹ هنگام انجام وظیفه درگذشت. همزمان با عضویت مجلس رئیس کمیتهٔ معادن و معدن کاری در کنگره چهل و چهارمین بود. بلند در کنگره چهل و هشتم، کنگره چهل و نهم، کنگره پنجاهم، کنگره پنجاه و دوم و کنگره پنجاه و سوم، رئیس کمیته مسکوکات، اوزان و معیارها بود.
ونسلائو پائونرو ژنرال، سیاستمدار و دیپلمات آرژانتینی قرن ۱۹اروگوئه ای الاصل بود. وی در باندا اورینتال زاده شد و یکی از اعضای اصلی حزب متحد شد. وی همچنین وزیر جنگ و نیروی دریایی آرژانتین و فرماندار ناپایدار کوردوبا بود. سال های اول. وی در تاریخ ۲۸ سپتامبر ۱۸۰۵ در کلونیا دل ساکرامنتو در اروگوئه فعلی، که در آن تاریخ قسمتی از نایب السلطنه ریودولا پلاتا بود، به نام پسر خوان پاونرو کابالیرو، که در آخر قرن ۱۸در آنجا ساکن شد، به زاده شد. مانوئلا دلگادو مارتینز، هر دو اسپانیایی الاصل. وی برای مدت کمی در کالج سلطنتی سن کارلوس در بوئنوس آیرس تحصیل نمود، ولی کمبود مواد به آن معنای بود که والدینش هیچ ثروتی نداشتند که وی را مجبور کنند که خود را وقف امرار زندگی کند و تحصیلاتش را به تعویق بیندازد. وی در تاریخ ۱۸۲۵ به ارتش آرژانتین اضافه شد و دولت وی را فرماندهی گروه استان کورینتس برای جنگ سیسپلاتین قرار داد. تحت فرماندهی خوزه ماریا پاز در نبرد ایتوزائینگو شرکت نمود. بعد از بازگشت از جبهه شمالی، به نیروهای محاصره کننده کلونیا که هنوز توسط برزیلی ها خارج نشده بود، منتخب شد و توسط محاصره شدگان به گروگانی درآمد. وی را به زندانی
در ریودوژانیرو فرستادند اما با یک افسر امپراتوری مبادله نمودند. وی در ژانویه ۱۸۲۹ به بوئنوس آیرس بازگشت و در آنجا توسط ژنرال متحد خوان لاواله، که به تازگی دولت استان را پس از ترور فرماندار فدرالیست بوئنوس آیرس، مانوئل دورگو، زورگیری کرده بود، به نام کاپیتان منتخب شد. وی به نیروهایی اضافه شدکه پاز با آنان به استان کوردوبا حمله نمود و در جدال های سان روکه، لا تابلادا و اونکاتیوو شرکت کرد که در آن رهبران فدرالیست خوان باوتیستا بوستوس و خوان فاکوندو کویروگا شکست خوردند. در بین این دو نبرد گذشته، وی به درجه سرگرد ارتقا یافت و توسط پاز برای آغاز گفتگو با کویروگا فرستاده شد. وی با فدرالیست های سانتیاگو دل استرو به فرماندهی رومان دهزا جنگید و از مرز بومیان محلی آمریکا گذشت. پائونرو پاز را اسیر نمود و ارتش وی را در نبرد لا سیودادلا به فرمان ژنرال گرگوریو آرائوز د لامادرید شکست داد، وی وادار شد به بولیوی دست به فرار شود. در تاریخ ۱۸۴۳، وی با پترونا مانوئلا د آرئا ای سگورولا، دختر دومین ازدواج ایزیدورا د سگورولا و نوه سرتیپ سباستین د سگورولا و همچنین خواهر رضایی رئیس جمهور خوزه بالیوین ازدواج نمود و وی به طور دیپلماتیک
نماینده قلمرو این کشور بود. تولد وی در بولیوی وی روزنامه "زمان را" در لاپاز بنیاد نمود و آن را تا زمانی که به شیلی منتقل نمود راهنمایی کرد. او در طول اخراج خود با بارتولومه میتر، متحد بوئنوس آیرس که او نیزهم اخراج شده بود، دیدار کرد و دوستی نزدیکی با وی برقرار نمود. زمانی که بالیوین بدون سلاح شد، وی به پرو مهاجرت نمود و بعدها به شیلی رفت و در آن مکان با دومینگو فاوستینو سارمینتو و خوان باوتیستا آلبردی و دیگران ارتباط برقرار نمود. وی قصد داشت اورکیزا را خلع کند، پس همراه با سارمینتو و میتر رهسپار بوئنوس آیرس شد. در آخر تاریخ۱۸۵۱ وی به نام یک سرهنگ در سربازان کلرادو که بر ضد فرماندار فدرال خوان مانوئل دو روزاس مبارزه می کردند ثبت نام کرد و در نبرد کازروس شرکت کرد. وی بعداً به نام فرمانده کل تسلیحات و رئیس ستاد ارتش ایالت بوینس آیرس منتخب شد. وی در مرز در برابر بومیان خدمت نمود و یک لشکرکشی ناموفق به سالیناس گراندس انجام داد و همچنین فرماندهی در سن نیکولاس د لس آرویوس بود. بعد از پاون. وی در نبرد سیپدا جنگید و به ارتش کنفدراسیون آرژانتین اضافه شد. اورکیزا وی را باهمراه خوان ساا در استان سان خوان به نام ناظر نامی
د، ولی با ساآ اختلافات جدی داشت و با توجه به اینکه وی از حکومت انقلابی دفاع می نمود، وی را به بوئنوس آیرس بازگشتاندند. مدتی بعداز آن، ساآ به سان خوان حمله کرد و پیروزی خونین وی بار دیگر به جنگ منجر شد. در مرکز پیاده نظام، وی عملکرد خیلی خوبی در نبرد پاوون در تاریخ ۱۸۶۱ داشت و به همین علت بود که ژنرال بارتولومه میتر او را به سرهنگ سرگردی که برابر ژنرال یک ستاره بود در همان نبرد پیشرفت داد. وی در مرکز اکسپدیشنی به کوردوبا فرستاده شد که قرار بود از تبدیل دولت های فدرال تمام استان ها اطمینان داشته باشد. بعد از چند هفته اغتشاش در آن استان، پائونرو وارد آن شد و مارکوس پاز را به نام فرماندار انتخاب نمود. پاز در ژانویه کناره گیری کرد و پائونرو سمت فرماندار موقت را تصرف نمود. وی دستور داد تا انتخاباتی برگزار شود که در آن با اینکه ادعای وی برای انتخاب به عنوان فرماندار فعلی، جاستینیانو پوسه منتخب شد. وی از کوردوبا لشکری را به فرماندهی سارمینتو فرستاد که دولت سن لوئیس و مندوزا را تبدیل کرد و خود را به نام فرماندار سن خوان منتخب نمود. در این اقدامات علیه مردم داخلی کشور، وی آمبروزیو ساندز خونخوار را به نام یکی از ستوان ه
ای اصلی خود داشت. بعد از مبارزه های انتخاباتی چند ماهه علیه آنجل ویسنته «ال چاچو» پنالوزا، وی یک پیمان صلح با بخشش یا چشم پوشی طرف های شکست خورده امضا کرد. اما پیشنهاد صلح مورد احترام قرار نگرفت و پنالوزا دوباره اسلحه به دست گرفت. ال چاچو آمد تا کوردوبا را اشغال کند، اما پائونرو او را در نبرد لاس پلیاس در حومه شهر شکست داد. چند ماه بعد، سرهنگ پابلو ایرزابال، هنگامی که پنالوزا تسلیم شده بود و سلاحی نداشت، وی را ترور کرد. وی چند سال دیگر در کوردوبا ماندگار شد و در طی آن به طور فعال درگیری های سیاسی پی در پی شرکت نمود و نصب یا استحکام قلعه ها را در مرزهایی که در آن دوره با مردم محلی وجود داشت مدیریت نمود. جنگ پاراگوئه. در تاریخ ۱۸۶۵ به ارتشی اضافه شدو در جنگ پاراگوئه شرکت نمود. نخستین عمل وی حمله به پاراگوئه ای ها در نبرد کورینتس بود، شهری که آنها را تصرف کرده بودند. وی توانست شهر را در دست گیرد، ولی به دلیل برتری عددی بسیار زیاد دشمن مجبور به تخلیه آن شد. برای این اقدام او توسط دولت ملی نشان داده شد. وی نیروهای خود را در یک راهپیمایی قهرمانانه به جنوب شرقی استان انتقال داد و به فرماندهی ونانسیو فلورس در نبرد یا
تای شرکت نمود و در محاصره اروگوئه شرکت نمود. در کمپین هومیتا، وی در نبردهای پاسو دو پاتریا، استرو بلاکو، تویتی، یاتایتی کورا و کوروزو جنگید. در تاریخ ۱۸۶۷ وی باردیگر به جنگ بر علیه مونتونراس فدرالیست فرستاده شد، ولی سرعت جنبش های ژنرال خوان ساا او را وادار به بازگشت کردند. رئیس پیشروی او، خوزه میگل آردوندو، در نبرد سان ایگناسیو به ساا حمله نمود و آن را ناکام کرد و بدین ترتیب به جنگ داخلی در کویو پایان داد. در ژوئیه ۱۸۶۷ به درجه سرتیپی ارتقا یافت. در پایان دولت میتر، او به نام وزیر جنگ و نیروی دریایی انتخاب شد و در انتخابات ریاست جمهوری ۱۸۶۸ نامزد معاون رئیس جمهور در فرمول رسمی به ریاست روفینو دو الیزالد بود. آنان توسط سارمینتو ناکام شدند که وی را به نام وزیر مختار امپراتوری برزیل به نام وزیر مختار امپراتوری برزیل منصوب کرد، ولی در ۷ ژوئن ۱۸۷۱ در سن شصت و پنج سالگی در ریودوژانیرو فوت کرد. در طول ایفای نقش خود به نام وزیر مختار، لئاندرو ان. آلم، که زمان کوتاهی به نام منشی هیئت نمایندگی آرژانتین خدمت نمود، به او کمک نمود. سال ها بعد او زندگی نامه کوتاهی از پائونرو که در طول جنگ پاراگوئه با او دیدار کرده بود، نوش
ت. باقیمانده او در تاریخ ۱۸۹۱ به بوئنوس آیرس برده شد و در قبرستان رکوله تا آرام گرفت.
چارلز یارنال ابوت (; – ) عکاس، و نقاش اهل ایالات متحده آمریکا بود. اوایل زندگی. چارلز یارنال ابوت در ۲۳ سپتامبر ۱۸۷۰ در فیلادلفیا به دنیا آمد. مادرش سارا (یارنال) و پدرش ویلیام هالووی ابوت، یک وکیل بود. او در فیلادلفیا بزرگ شد و ابتدا برای تحصیل در رشته حقوق به کالج رفت و در سال ۱۸۹۲ از دانشکده حقوق دانشگاه پنسیلوانیا فارغ التحصیل شد. او قبل از اینکه هنرمند شود به مدت ده سال وکیل بود. اواسط زندگی. ابوت در هنگام شغل وکالت به هنر علاقه مند شد. ابتدا به عکاسی و سپس به نقاشی علاقه پیدا کرد. ابوت وکالت را رها کرد و به تحصیل در رشته نقاشی پرداخت. او در آکادمی هنرهای زیبای پنسیلوانیا تحصیل کرد و زیر نظر تامس پالک انشوتس آموزش دید. او به پاریس، فرانسه نقل مکان کرد و در آکادمی کولاروسی تحصیل کرد. در آنجا زیر نظر رافائل کولین و گوستاو کورتوا آموزش دید. او از پاریس بازگشت و به دره رز، پنسیلوانیا نقل مکان کرد. او در سال ۱۸۹۸ با النور ابوت ازدواج کرد و در سال ۱۹۰۷ صاحب یک فرزند شد.
مالیا یک گونه متوسط (تقریباً به طول ۲۹ سانتی متر و یک پرنده گنجشک سان لیکومانند است. دارای پرهای سبز زیتونی، سر و سینه مایل به زرد و نوک قهوه ای مایل به صورتی است. پرنده جوان کدرتر از بزرگسال است. این تنها عضو از سردهٔ "Malia" است. مالیا یک گونهٔ بومی اندونزی است که به جنگل های کوهستانی سولاوسی محدود می شود. معمولاً به صورت جفت یا گروه های کوچک از سه تا هفت پرنده یافت می شود. رژیم غذایی عمدتاً از حشرات، سوسک ها و دیگر بندپایان تشکیل شده است.
سهرهٔ زرشکی ، یک گونه از پرندگان خانواده سهرگان ریز است که در سراسر استرالیای شمالی و همچنین بخش هایی از جنوب گینه نو یافت می شود. سهره های زرشکی دارای کت سرمه ای روشن و متمایز هستند و به دلیل تهاجمی بودنشان شناخته می شوند.
رابرت جفرسون برکینریج (Robert Jefferson Breckinridge) (۸ مارس ۱۸۰۰–۲۷ دسامبر ۱۸۷۱)، سیاستمدار و سرپرست کلیسای پرسبیترین بود. وی عضو خانوادهٔ برکینریج کنتاکی پسر سناتور جان برکینریج بود. برکینریج که یک جوان ماجراجو بود به علت جنگ از دانشگاه پرینستون اخراج شد و پس از فراغت از کالج یونین در سال ۱۸۱۹ تمایل داشت سبک زندگی مهماندار/مهمانی رفتن و عیاشی را در پیش گیرد. اما در سال ۱۸۲۴ در کانون وکلا پذیرفته شد و در سال ۱۸۲۵ در مجمع عمومی کنتاکی انتخاب شد. مریضی وخیم و مرگ یکی از فرزندانش وی را واداشت که به مذهب روی آورد و در سال ۱۸۳۲ رسماً کشیش مقرر شد. برکینریج در همان سال درخواست برای سمت کشیش کلیسای پرسبیترین دوم بالتیمور ایالت مریلند را پذیرفت. برکینریج در حین تصدی سمت کلیسا، در یک تعداد مباحث علوم الهی شرکت نمود. برکینریج در جریان جدال مدرسهٔ قدیمی - مدرسهٔ جدید در داخل کلیسای پرسبیترین در دههٔ ۱۸۳۰ به یکی از اعضای سرسخت جناح مدرسهٔ قدیمی تبدیل شد و در سال ۱۸۳۷ نقش تأثیرگذاری در اخراج چندین روحانی داشت. او به خاطر مواضع خود، در سال ۱۸۴۱ به عنوان رئیس مجمع عمومی کلیسای پرسبیترین انتخاب شد. برکینریج پس از یک دوره خ
دمت کوتاه به عنوان رئیس کالج جفرسون در پنسیلوانیا، به کنتاکی برگشت، در کنتاکی رئیس نخستین کلیسای پرسبیترین لکسینگتون ایالت کنتاکی تعیین شد و توسط فرماندار ویلیام آوسلی مدیر آموزش عمومی منصوب شد. تغییراتی را که برکینریج در این اداره عملی ساخت، موجب افزایش ده برابری حضور در مدارس دولتی شد و با این کار وی را پدر سیستم مدرسهٔ دولتی در کنتاکی نامیدند. برکینریج پس از شش سال از سمت مدیریت خود کناره گیری کرد تا در دانشکده الهیات دانویل واقع دانویل کنتاکی استاد شود. با بالا گرفتن درگیری های مقطعی که منجر به جنگ داخلی شد، برکینریج که مخالف برده داری بود، خلاف معمول برده دار شد. سناریوی سوگ انگیز برادر علیه برادر مو به مو در خانوادهٔ برکینریج اتفاق افتاد و در جریان جنگ پسران برکینریج در هر دو طرف می جنگیدند. برکینریج پس از جنگ در خانه اش واقع دانویل بازنشسته شد و در ۲۷ دسامبر سال ۱۸۷۱ در آنجا فوت نمود. اوایل زندگی. رابرت برکینریج در ۸ مارس سال ۱۸۰۰ در درهٔ کوچک کبل در نزدیکی لکسینگتون ایالت کنتاکی متولد شد. برکینریج سومین پسری بود که در خانوادهٔ سناتور جان مری هاپکینز (کیبل) برکینریج به دنیا آمد. سناتور برکینریج در سال
۱۸۰۶ درگذشت و مواظبت از مزارع بزرگ فامیلی را به همسرش ماند. رابرت به زودی به خاطر رفتار سوء شهرت پیدا کرد. در یک نمونه برکینریج و جان برادرش با هم به درگیری فیزیکی پرداختند، زیرا رابرت در قهوهٔ عموی نابینایش نمک انداخت؛ در مورد دیگر مادرش وی را به خاطر زدن یک بردهٔ پیر، «شلاق جانانه» زد. برکینریج در دانشگاه کلاسیک که توسط لئوس مارشال برادر جان مارشال قاضی القضات بنیان گذاری شده بود، آموزش دید و سپس در سال ۱۸۱۷ به دنبال برادرانش جان و کیبل به پرینستون رفت. مشکلات رفتاری برکینریج در همان جا هم ادامه یافت، طوری که در یک سال بیش از ۱۲۰۰ دلار را مصرف نمود. برکینریج به علت جنگ از دانشگاه اخراج شد و با وجودیکه دوباره به دانشگاه جذب شد اما این حادثه سبب بدخلقی او در پرینستون شد و بعداً به صورت افتخاری فارغ شد. (دانشگاه بعداً در سال ۱۸۳۲ به وی مدرک افتخاری کارشناسی ارشد هنر اهداء کرد). برکینریج به دانشگاه ییل ثبت نام کرد اما بعد از سه ماه پی برد که برای فارغ التحصیل شدن یک سال اقامت لازمی است. برکینریج که تمایل به انجام این الزامیت نداشت به کالج یونین واقع سکنکتدی ایالت نیویورک رفت و در سال ۱۸۱۹ مدرک کارشناسی در رشته
هنر را از آن دانشگاه به دست آورد. برکینریج پس از فراغت بدون این که کدام هدف واضح در زندگی خود داشته باشد، به کنتاکی برگشت. با شرکت در مهمانی های مختلف و سایر مراسم های اجتماعی خود را سرگرم ساخت. برکینریج در جریان بازدید از پایتخت ایالت یک شخص را به اندازهٔ آزرده ساخت که به مبارزه تن به تن فراخوانده شد. با وجودی که برکینریج دو اسلحه کمری به دست آورد اما هرگز چالش آن مرد را نپذیرفت و یک شخص بزدل و ترسو خطاب شد. این اختلاف بعداً در لژ ماسونی که هم برکینریج و هم مرد دیگر اعضای آن بودند، حل و فصل شد. برکینریج در ۱۱ مارس سال ۱۸۲۳ با دخترعمویش به نام آن سوفونسیبا پریستون در منزل عروس واقع ابینگدن ایالت ویرجینیا ازدواج کرد و این زوج یازده فرزند داشتند. پیشینهٔ سیاسی آن همسان با پیشینه سیاسی شوهرش بود. آن که نوهٔ پاتریک هنری بود، همچنین خواهر سناتور ویلیام کمپبل پرستون و خواهر زن وید همپتون سوم فرماندار کارولینای جنوبی و جان بی. فلوید و جیمز مک داول فرمانداران نیویورک، می شد. خدمت در مجمع عمومی کنتاکی. برکینریج پس از مشورت برادرش در ۳ ژانویه سال ۱۸۲۴ جواز وکالت را به دست آورد اما وکالت برای وی سازگاری نکرد. در عوض تصم
یم گرفت با پیروی از سنت خانوادگی به دنبال مناصب دولتی باشد و برای کرسی مجلس نمایندگان ایالت کنتاکی کمپین نمود. حتی در اوایل حرفهٔ سیاسیش برکینریج آرام آرام موضع خود را در مورد مسائلی بیان کرد که از وی به یادگار ماند. نخست از نظریهٔ حقوق ایالات (قدرت سیاسی پیش بینی شده برای دولت های ایالات آمریکا نسبت به دولت فدرال) فاصله گرفت و در عوض بر نیاز وابستگی متقابل قوی بین ایالات اصرار داشت. دوماً خواستار پایان دادن به بردگی شد. سوماً بر اهمیت آموزش تأکید کرد. گرچه آنها بر مورد آخری توافق نمودند اما پدر برکینریج شدیداً با آزادسازی بردگان مخالفت ورزید بود و از حقوق ایالات طرفداری نمود. جیمز سی. کلاتر تاریخ نگار به این نظر است که لئوس مارشال و مری مادر رابرت شاید موضع وی را تحت تأثیر قرار داده باشند. اما سیاسی ترین مسئله در کنتاکی در جریان کمپین برکینریج جدال دادگاه قدیمی - دادگاه جدید بود. بحران مالی سال ۱۸۱۹ بسیاری از ساکنین کنتاکی را در مضیقه های مالی قرار داد. قانون گذاران تلاش کردند با تصویب قانون رفع توقیف اموال بقید تأمین که به نفع بده کاران بود تا یک اندازه ای بار مالیاتی را کاهش دهند. دادگاه استیناف کنتاکی (که
عالی ترین دادگاه کشورهای مشترک المنافع در آن زمان بود)، این قانون را مغایر با قانون اساسی اعلام کرد. سال آینده یک مجمع عمومی خشمگین قانونی را به تصویب رساند که بر مبنای آن دادگاه منحل شد و دادگاه جدیدی جایگزین آن شد. هیچ کدام از این دادگاه ها دیگر خود را قانونی نمی دانستند و مردم عام سراسیمه در کل احترام خود نسبت به مقامات دولتی را از دست دادند. این موضوع عموماً در امتداد خط مشی حزبی انشعاب کرده بود چنانچه دموکرات ها عموماً از دادگاه جدید طرفداری می کردند و ویگ ها حامی دادگاه قدیمی بودند. برکینریج در جریان کمپین انتخاباتیش که در سال ۱۸۲۵ برنده شد، از این موضوع طفره رفت اما زمانی که به قدرت رسید، مجبور شد که از یک جانب یا جانب دیگری طرفداری نماید. برکینریج به نفع دادگاه قدیمی رأی داد که منعکس کنندهٔ جایگاه اشرافی و وابستگی او به دستگاه دولت یا هیئت حاکمه بود. در نتیجه خود را مربوط به حزب هنری کلی نامزد ریاست جمهوری مورد علاقهٔ مردم کنتاکی اعلام کرد. ویگ ها در بیست و پنج سال آینده سیاست کنتاکی را کنترل نمودند. در سال ۱۸۲۶ اکثریت اعضای مجمع عمومی از دادگاه قدیمی طرفداری نمودند و دادگاه جدید را لغو کردند.
نوکمرکلی ها ، گروهی از پرندگان در خانوادهٔ نوکمرکلیان از پرندگان گنجشک سان کوچک هستند که تنها در استرالیا یافت می شوند. آنها شبیه به کمرکلی هستند، اما در حالی که سال ها در آن خانواده جای داشتند، اکنون خانواده جداگانهٔ خود را دارند. آنها جز برای جابجایی محلی کوچ نمی کنند. نوکمرکلی ها نام یک سرده از راسته گنجشک سانان است.
نوکمرکلی پاپوآیی ، یکی از سه گونه پرنده در خانواده نوکمرکلیان و بومی گینه نو، جایی که در ارتفاعات یافت می شود.
سهرهٔ ابروسرخ ، یک گونه از خانواده سهرگان ریز است که در سواحل شرقی استرالیا ساکن است. این گونه به پلینزی فرانسه نیز معرفی شده است. معمولاً در جنگل های معتدل و زیستگاه های خشک ساوانا یافت می شود. همچنین ممکن است در جنگل های خشک و زیستگاه های حرا در مناطق گرمسیری یافت شود.