Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مغز نام استاندارد صنعتی ویروس رایانه ای است که در اولین فرم خود در ۱۹ ژانویه ۱۹۸۶ منتشر شد و اولین ویروس کامپیوتری برای ام اس-داس در نظر گرفته می شود. شرح. مغز با جایگزینی بخش بوت یک فلاپی دیسک با کپی ویروس، بر روی رایانه شخصی IBM تأثیر می گذارد. بخش بوت واقعی به بخش دیگری منتقل شده و به عنوان بد مشخص شده است. دیسک های آلوده معمولاً دارای پنج کیلوبایت بخش بد هستند. برچسب دیسک معمولاً به © Brain تغییر می یابد و متن زیر را می توان در بخشهای آلوده بوت مشاهده کرد: تغییرات جزئی و عمده بسیاری در آن نسخه از متن وجود دارد. این ویروس سرعت درایو فلاپی را کاهش می دهد و باعث می شود حافظه هفت کیلوبایتی در دسترس DOS نباشد. مغز توسط امجد فاروق الوی و باسیت فاروق الوی نوشته شده است که در آن زمان در چاه میران، نزدیک ایستگاه راه آهن لاهور، در لاهور پاکستان زندگی می کردند. این برادران به مجلهتایم (مجله) گفتند که آنها این نرم افزار را برای محافظت از نرم افزار پزشکی خود در برابر کپی برداری غیرقانونی نوشته اند و هدف آن فقط نقض حق چاپ بود. پیام رمزآمیز «به سیاه چال خوش آمدید»، یک محافظ و اشاره به یک انجمن برنامه نویسی اولیه در Dung
eon BBS، پس از یک سال ظاهر شد زیرا برادران مجوز نسخه بتا کد را صادر کردند. برای دریافت نسخه نهایی این نسخه از برنامه نمی توان با برادران تماس گرفت. مغز فاقد کد مربوط به پارتیشن بندی دیسک سخت است و با بررسی مهم ترین تعداد درایو BIOS قابل دسترسی از آلوده شدن دیسک های سخت جلوگیری می کند. مغز در صورت پاک بودن بیت، دیسک را آلوده نمی کند، بر خلاف ویروس های دیگر آن زمان، که به پارتیشن بندی دیسک توجهی نکردند و در نتیجه داده های ذخیره شده روی دیسک های سخت را با درمان همانند دیسک های فلاپی از بین بردند. مغز غالباً به دلیل این امر غیر تخریبی عمدی قابل شناسایی نبود، به ویژه هنگامی که کاربر به سرعت کم دسترسی به فلاپی دیسک توجه و کم توجهی می کرد. ویروس همراه با آدرس برادران و سه شماره تلفن و پیامی بود که به کاربر می گفت دستگاهشان آلوده است و برای تلقیح با آنها تماس می گیرد: این برنامه در ابتدا برای ردیابی یک برنامه مانیتورینگ قلب برای کامپیوتر IBM مورد استفاده قرار می گرفت و مردم نسخه های غیرقانونی دیسک ها را توزیع می کردند. این برنامه ردیابی قرار بود نسخه های غیرقانونی دیسک را متوقف کرده و ردیابی کند، با این وجود برنامه ه
مچنین بعضی اوقات از پنج کیلوبایت گذشته در فلاپی اپل استفاده می کرد و باعث می شد تا ذخیره های اضافی دیسک توسط برنامه های دیگر ذخیره نشود. پاسخ نویسنده. وقتی برادران شروع به دریافت تعداد زیادی تماس تلفنی از مردم انگلستان، ایالات متحده و سایر مناطق کردند که خواستار ضدعفونی کردن دستگاه هایشان بودند، مبهوت شدند و سعی کردند برای تماس گیرندگان خشمگین توضیح دهند که انگیزه آنها نبوده است. بدخواه خطوط تلفن آنها بیش از حد زیاد بود. این برادران، به همراه برادر دیگرشان، شهید فاروق الوی، به عنوان ارائه دهنده خدمات اینترنت Brain NET با شرکتی به نام Brain Telecommunications Limited به تجارت در پاکستان ادامه دادند. در سال ۲۰۱۱، ۲۵ سال پس از آزادی مغز، میکو هیپونن از اف سکیور برای مصاحبه با امجد برای ساخت یک مستند به پاکستان سفر کرد. با الهام گرفتن از این مستند و گسترش گسترده آن، گروهی از وبلاگ نویسان پاکستانی تحت عنوان بلاگرین با امجد مصاحبه کردند. انواع. ashar نسخه قدیمی مغز است. شش نوع وجود دارد که هر یک پیام متفاوتی دارند.
شورای طراحان مد آمریکا (CFDA) که در سال ۱۹۶۲ توسط النور لمبرت، اعلان روزنامه نگار تأسیس شد، یک انجمن صنفی غیرانتفاعی با بیش از ۴۵۰ طراح مد و لوازم جانبی آمریکایی است. این سازمان باعث ارتقا طراحان آمریکایی در اقتصاد جهانی می شود. این سازمان علاوه بر میزبانی جوایز سالانه مد CFDA، استعدادهای طراحی آینده آمریکایی را از طریق بورسیه و منابع در دبیرستان ها، کالج ها و مدارس تحصیلات تکمیلی توسعه می دهد. CFDA همچنین بودجه و فرصت های شغلی را برای طراحان شاغل فراهم می کند. از طریق بنیاد CFDA، این سازمان از اهداف خیرخواهانه حمایت می کند.
یک شگرد ته رسید یا به صورت ساده تر ته رسید در توسعه نرم افزار یک قطعه کد است که از آن در «جایگزین شدن با» یک عملکرد برنامه نویسی دیگر استفاده می شود. یک ته رسید می تواند عملکرد کد موجود را شبیه سازی کند (مثل یک رویه روی یک ماشین راه دور؛ که به این شگردها ماک گفته می شود) یا یک جایگزین موقت برای کد تا کنون توسعه نیافته باشد. بنابراین ته رسیدها در انتقال نرم افزار، رایانش توزیع شده و نیز توسعه کلی نرم افزار و تست کردن مفید هستند. مثال. در شبه کد زیر یک مثال از یک ته رسید آمده است: temperature = ThermometerRead(Outside) if temperature&gt; 40 then print "It is hot!" end if function ThermometerRead(Source insideOrOutside) return 28 end function شبه کد بالا از تابع ThermometerRead استفاده می کند، که دارد «دما» را برمی گرداند. در حالی که codice_1 برای خواندن یک وسیله سخت افزاری درنظر گرفته شده است، این تابع تا الان شامل کد مورد لزوم نیست؛ بنابراین ThermometerRead در اساس هیچ فرایندی را شبیه سازی نمی کند، اما هنوز یک مقدار قانونی بازمی گرداند، این موضوع به برنامه اصلی اجازه می دهد تا حداقل به صورت جزئی آزمون و تست گر
دد. اگر چه این تابع پارامتری از نوع Source را می پذیرد، که این پارامتر تعیین می کند که آیا «دمای درون» یا «دمای بیرون» را ما نیاز داریم، اما از مقدار از واقعی داده شده توسط صدا زننده در منطق خود استفاده نمی کند (آرگومان insideOrOutside).
بنیاد اینگونه زاده شده ام (؛ بعضی اوقات با نام اختصاری BTWF شناخته می شود) یک سازمان غیرانتفاعی است که در سال ۲۰۱۲ توسط هنرمند و فعال آمریکایی لیدی گاگا و مادرش سینتیا جرمنوتا تأسیس شد. این بنیاد که از آلبوم خواننده با عنوان "اینگونه زاده شده ام" (۲۰۱۱) خوانده شده است، متعهد به حمایت از سلامتی جوانان و همکاری با آنها برای «ساختن جهان بهتر و شجاع تر» است. این بنیاد با تلاش برای ترویج مهربانی و گفتگوهای صریح و صادقانه در مورد بهداشت روان، تأیید اعتبار عواطف جوانان و ریشه کن کردن ننگ پیرامون بهداشت روان، سلامت و سلامتی جوانان را در اولویت قرار می دهد. علاوه بر این، بنیاد برای «اتصال، تعامل و الهام بخشیدن به جوانان - در جاده ها، در جوامع آنها و به صورت آنلاین» فعالیت می کند. برنامه های بنیاد بر مدل سازی مکالمات سالم در مورد بهزیستی روان، اتصال جوانان با منابع و خدمات و پرورش جوامعی که اولویت سلامت روان را دارند تمرکز می کند.
گنج شایگان یا تذکرهٔ گنج شایگان کتابی از میرزا طاهر منشی اصفهانی (ملقب به دیباچه نگار اصفهانی) است که به شرح حال شاهزادگان و شاعران دوران قاجار می پردازد. این کتاب با دستور میرزا آقاخان نوری و تأیید علی قلی میرزا اعتضادالسلطنه نوشته شد. راقمِ کتاب، میرزا حسین منشی (خطاط و شاعر) بود.
"بیلبورد" زنان در موسیقی رویدادی سالانه است که توسط "بیلبورد" برگزار می شود. جایزه اصلی آن زن سال است که به منظور تقدیر از «زنانی در صنعت موسیقی که سهم قابل توجهی در تجارت داشته اند و با کار و موفقیت مداوم خود، نسل های بیشتری از زنان را به عهده می گیرند تا مسئولیت های بیشتری را در این زمینه بر عهده داشته باشند» ایجاد شده است. طبق مجله تیلور سوئیفت با کسب سه جایزه (دو جایزه زن سال و جایزه زن دهه) بیشترین دریافت کننده جایزه زن این رویداد است. جایزه زن دهه. تیلور سوئیفت به دلیل «یکی از هنرمندان برجسته موسیقی در تمام دوره های دهه ۲۰۱۰» به عنوان نخستین زن جایزه دهه را دریافت کرد.
کان لایو دیستربیوشن (یا به سادگی کان لایو) یک ناشر موسیقی بود که توسط ایکان خواننده آراندبی تأسیس شد. این ناشر به عنوان معامله ای مشترک بین جیمی آیوین و اینترسکوپ رکوردز بود. هنرمندان برجسته ای که به طور خلاصه با این ناشر قرارداد بستند، عبارتند از: لیدی گاگا، کاردینال آفیشال، کلبی اودونیس، آجر و توری، مالی موزیک، ناتالیا کیلز، جفری استار و آر. سیتی.
مونبِلیار ()، یک نژاد گاو شیری ابلق از ناحیه مونبلیار در شهرستان دو در شرق فرانسه است. مادهٔ آن عمدتاً برای لبنیات و به ویژه برای تهیهٔ پنیر نگهداری می شود و البته مصارفِ گوشتی نیز دارد. تاریخچه. نامِ مونبِلیار اولین بار توسط ژوزف گرابر، کشاورزی باتجربه از نوادگان منونایت در مونبلیار در سال ۱۸۷۲ میلادی، هنگام نمایش گروهی از گاوها در مسابقات کشاورزی لانگر استفاده شد. مشخصات. این نژاد، قرمز رنگ دارایِ سری سفید و شاخ کوتاه و از نوع لبنی است. گاوهای بالغ ۶۰۰ تا ۷۰۰ کیلوگرم وزن و حدود ۱۴۵ سانتی متر قد دارند. وزن نر بالغ بین۹۰۰ تا ۱۲۰۰ کیلوگرم وزن است. گاو مونبِلیار دارای مزایایی چون شیردهی بالا، تعدد آبستنی، زایمان آسان، مقاومت محیطی بالا و استفادهٔ دو منظوره (شیری و گوشتی) است.
پویانگاشتار یا موشن گرافیک یا گرافیک متحرک قطعه هایی از پویانمایی یا فیلم دیجیتالی است که توهم حرکت یا چرخش را ایجاد می کند و معمولاً برای استفاده در پروژه های چندرسانه ای با صدا ترکیب می شود.
گاگا نام یک سرده از زیرخانواده لبی سرخس واران است. این سرده به اقتباس از لیدی گاگا خواننده و ترانه نویس آمریکایی نام گذاری شده است.
یحیی ماهیار نوابی (۱۰ دی ۱۲۹۱–۱۱ مهر ۱۳۷۹) پژوهشگر فرهنگ و زبان های باستانی بود. زندگی. نوابی تحصیلات مقدماتی را در شیراز، و تحصیلات متوسطه را در دارالفنون و دبیرستان البرز تهران گذراند. دورهٔ کارشناسی و دکتریِ ادبیات را با رساله ای دربارهٔ سنگ نوشته بیستون در دانشگاه تهران گذراند. سپس با درجهٔ دانشیاری، در دانشگاه تبریز به تدریس پرداخت. او مدتی به اروپا رفت و در مدرسهٔ زبان های شرقی دانشگاه لندن، نزد والتر هنینگ زبان های باستانی ایران را آموخت و یک سال هم در دانشگاه گوتینگن به آموختن زبان های تُخاری و ترکی کهن پرداخت.
طاق سپتیمیوس سوروس یک طاق نصرت در شمال غرب فروم رم در شهر رم است. این طاق از مرمر سفید ساخته شده و امپراتور رم باستان، سپتیمیوس سوروس پس از پیروزی هایش بر امپراتوری اشکانی آن را در ۲۰۳ میلادی بنا کرد. تاریخچه. سپتیمیوس سوروس این طاق را به افتخار پیروزی های خودش و ۲ پسرش، کاراکلا و گتا، در نبرد با شاهنشاهی اشکانی در ۱۹۴/۱۹۵ میلادی و ۱۹۷–۱۹۸ میلادی بنا کرد. در زمان کامل شدن این طاق سپتیمیوس به همراه پسرش کاراکالا به طور مشترک حکمرانی می کردند. همچنین گتا فروزند کوچک سپتیمیوس قرار بود بعد از مرگ سپتیمیوس به همراه کاراکالا به طور مشترک به حکمرانی بر امپراتوری رم بپردازند اما بین این ۲ برادر اختلاف افتاد و در نهایت گتا در دسامبر ۲۱۱ کشته شد. بعد از مرگ کتا نام و لقب های وی از رو متون حک شده بر روی بدنه طاق تراشیده شدند و به جای آن نام ها و لقب های بیشتری برای سپتیمیوس و کاراکالا ثبت شد. این طاق در نزدیکی تپه کاپیتول قرار گرفته و به دلیل آنکه بخشی از آن متعلق به یک کلیسا بود و بخش دیگر آن در درون یک دیوار محافظ قرار گرفته بود به نسبت سایر طاق های نصرت آن زمان بهتر باقی مانده و جزئیات بیشتری را حفظ کرده است.
گنج شایگان سفرنامه ای از میرزا تقی خان کاشانی است که به گزارش سفر سه ماهه به عربستان (خوزستان) پرداخته است. نسخه ها. از این رساله دو نسخه وجود دارد: (۱) نسخهٔ کتابخانه وزارت دارایی که ایرج افشار آن را معرفی کرده و (۲) نسخه ای که جزو کتاب های میرزا تقی خان کاشانی بوده و توسط اکبر مسعود (صارم الدوله) با کتاب های نفیس دیگر در آذر ۱۳۴۴ به کتابخانه فرهنگ اصفهان اهدا شده. این نسخهٔ دوم به اهتمام جمشید مظاهری در نشریهٔ دانشکده ادیبات و علوم انسانی دانشگاه اصفهان به چاپ رسیده است.
هوش نرم افزاری دیدگاهی از شرایط ساختاری دارایی های نرم افزاری است که توسط نرم افزاری طراحی شده است که برای تجزیه و تحلیل ساختار پایگاه داده، چارچوب نرم افزار و کد منبع برای درک و کنترل بهتر سیستم های نرم افزاری پیچیده در محیط های فناوری اطلاعات طراحی شده است. مشابه هوش تجاری (BI)، هوش نرم افزاری توسط مجموعه ای از ابزارها و تکنیک های نرم افزاری برای استخراج داده ها و ساختار داخلی نرم افزار تولید می شود. نتایج نهایی اطلاعاتی است که ذینفعان مشاغل و نرم افزارها برای تصمیم گیری آگاهانه از آنها استفاده کرده و میزان کارایی سازمان های توسعه دهنده نرم افزار اندازه گیری می کنند و در مورد سلامت نرم افزار ارتباط برقرار می کنند تا از فجایع نرم افزاری جلوگیری کنند. توانایی ها. به دلیل پیچیدگی و طیف گسترده ای از مولفه ها و موضوعات ضمنی در نرم افزار، هوش نرم افزاری از جنبه های مختلف نرم افزار گرفته شده است: اجزاء. قابلیت های هوش نرم افزاری تعداد بیشتری از اجزا را تولید می کند از جمله: جنبه کاربر. برای ادغام موفقیت آمیز در استفاده از سیستم های هوش نرم افزاری در یک شرکت، باید برخی ملاحظات در نظر گرفته شود. در نهایت سیستم هوش ن
رم افزاری باید توسط کاربران پذیرفته و مورد استفاده قرار گیرد تا بتواند به سازمان ارزش افزوده دهد. اگر سیستم به مأموریت کاربران ارزشی قائل نشود، آنها به سادگی از آن استفاده نمی کنند همان طور که M. Storey در سال ۲۰۰۳ بیان کرده است. در سطح کد و نمایش سیستم، سیستم های هوش نرم افزاری باید سطح متفاوتی از انتزاعات را ارائه دهند: یک دیدگاه انتزاعی برای طراحی، توضیح و مستندسازی و یک دیدگاه دقیق برای درک و تجزیه و تحلیل سیستم نرم افزار. در سطح حاکمیت، پذیرش کاربر برای نرم افزار هوشمند زمینه های مختلف مربوط به عملکرد داخلی سیستم و همچنین خروجی سیستم را پوشش می دهد؛ که این الزامات را در بر می گیرد: برنامه های کاربردی. هوش نرم افزاری در کلیه مشاغل مربوط به محیط نرم افزار کاربردهای بسیاری دارد، خواه نرم افزاری برای افراد حرفه ای باشد، یا نرم افزارهای جاسازی شده. بسته به ارتباط و استفاده از اجزا، برنامه ها به موارد زیر مربوط می شوند: بازار. هوش نرم افزاری یک نظم سطح بالا است و به تدریج در حال گسترش برنامه های کاربردی ای است که در بالا ذکر شده است. چندین بازار مختلف هستند که نیاز به آن را ایجاد می کنند:
بخش قوچان عتیق یکی از بخش های شهرستان قوچان در استان خراسان رضوی است. این بخش طبق تصویب نامهٔ هیئت وزیران در تاریخ ۲۹ آذر ۱۳۹۹ ایجاد شد و شامل دو دهستان قوچان عتیق و یزدان است. روستای شهرکهنه مرکز بخش است.
هنرهای نگاشتاری یا هنرهای گرافیکی دامنه گسترده ای از نمایش هنرمندانهٔ دیداری را شامل می شود، به طور معمول دوبعدی، یعنی در سطح درست می شود. این اصطلاح معمولاً به هنرهایی گفته می شود که بیش از رنگ بر تون یا خط متکی است، به ویژه نقاشی و انواع مختلف حکاکی. گاهی به طور خاص به فرایندهای چاپ اشاره دارد. هنر نگاشتاری افزون بر آن شامل خوشنویسی، عکاسی، نقاشی، نویسه نگاری، نگاشتار رایانه ای و صحافی نیز می شود. همچنین نقشه ها و طرح های ترسیم شده برای طراحی های داخلی و معماری را دربرمی گیرد.
اردوگاه کار اجباری سایمیشته اردوگاهی نازی برای کار اجباری و پاکسازی در طول جنگ جهانی دوم بود. این اردوگاه در محل پیشین پارک تفریحی بلگراد در نزدیکی شهر زمون، در دولت مستقل کرواسی (NDH) واقع شده بود. این اردوگاه توسط واحدهای آینزاتس گروپن اس اس مستقر در صربستان اشغالی سازماندهی و اداره می شد. اردوگاه در سپتامبر ۱۹۴۱ عملیاتی و در ۲۸ اکتبر همان سال رسماً افتتاح شد. آلمانی ها آن را اردوگاه یهودیان در زِمون نامیدند. در پایان سال ۱۹۴۱ و ابتدای سال ۱۹۴۲، هزاران زن، کودک و خردسال یهودی به همراه ۵۰۰ مرد یهودی و ۲۹۲ زن و کودک کولی که بیشتر آنها از اهالی نیش، اسمدرفو و شاباتس بودند به اردوگاه آورده شدند. زنان و کودکان در پادگان های موقت قرار گرفتند و دچار چندین همه گیری آنفلوانزا شدند. زندانیان در شرایط نامطلوب نگهداری می شدند، غذای ناکافی برای آن ها فراهم می شد و بسیاری از آنها در زمستان ۱۹۴۱–۴۲ از سرما یخ زدند. میان ماه های مارس و مه ۱۹۴۲، آلمانی ها با وانت گازی که از برلین فرستاده شده بود، هزاران زندانی یهودی را کشتند. با پایان کشتار با گاز، مجموعه به اردوگاه کار اجباری زمون (به آلمانی: "Anhaltelager Semlin") تغییر ن
ام داده شد و برای نگهداری آخرین گروه از یهودیانی که در سپتامبر ۱۹۴۳ با تسلیم ایتالیا دستگیر شده بودند، استفاده شد. در طی این دوره، سایمیشته برای نگهداری پارتیزان های یوگسلاوی، چتنیک ها، هواداران جنبش های مقاومت یونان و آلبانیایی و دهقانان صرب از روستاهای دیگر مناطق دولت مستقل کرواسی مورد بهره قرار می گرفت. حدود ۳۲٬۰۰۰ زندانی، بیشتر صرب، از اردوگاه گذر کردند که ۱۰٬۶۰۰ تن از آن ها یا کشته شدند یا به دلیل گرسنگی و بیماری درگذشتند. شرایط درون سایمیشته چنان نامناسب بود که برخی به مقایسه آن با یاسنواتس و دیگر اردوگاه های بزرگ کار اجباری در سراسر اروپا پرداخته اند. در سال ۱۹۴۳ و ۱۹۴۴، شواهد جنایات انجام شده در اردوگاه توسط واحدهای "اس اس-اشتاندارتنفورر" پاول بلوبل تخریب شد و هزاران جسد از گورهای دسته جمعی بیرون کشیده و سوزانده شد. در ماه مه ۱۹۴۴، آلمانی ها کنترل اردوگاه را به NDH منتقل کردند و در ژوئیه همان سال اردوگاه تعطیل شد. برآورد تعداد مرگ و میرها در سایمیشته از ۲۰٬۰۰۰ تا ۲۳٬۰۰۰ تن متغیر است، و تعداد کشته شدگان یهودی از ۷٬۰۰۰ تا ۱۰٬۰۰۰ تن تخمین زده می شود. تصور می شود که نیمی از یهودیان صربستان در این اردوگاه
از میان رفته باشند. بیشتر آلمانی های مسئول در این اردوگاه دستگیر و به محاکمه کشانده شدند. چند نفر به جمهوری سوسیالیستی یوگسلاوی استرداد و سپس اعدام شدند. فرمانده قرارگاه هربرت آندورفر و معاون وی ادگار اِنگه در دهه ۱۹۶۰ پس از سال ها پنهان شدن دستگیر شدند. به هر دو نفر به ترتیب در آلمان غربی و اتریش حکم زندان کوتاه مدت داده شد، اگرچه آنگه با توجه به پیری و مشکلات سلامتی هرگز زندانی نشد. تاریخچه. در پاییز سال ۱۹۴۱، ترنر دستور داد همه زنان و کودکان یهودی در صربستان در یک اردوگاه گرد آورده شوند. در ابتدا آلمانی ها ایجاد یک گتو برای یهودیان را در محله کولی های بلگراد در نظر داشتند، اما این ایده به دلیل آنکه منطقه «بیش از حد کثیف و غیر بهداشتی» بود به سرعت نادیده گرفته شد. هنگامی که چندین طرح دیگر برای به خدمت گرفتن جمعیت یهودی و کولی بلگراد با شکست روبرو شدند، اردوگاهی برای کار اجباری در شبه جزیره ای احاطه شده از سه طرف توسط رود ساوا پایه گذاری شد، که به میدان ترازییه مرکزی بلگراد دید کامل داشت. قرارگاه به گونه ای قرار گرفته بود که فرار را تقریباً غیرممکن می کرد. این مکان در نزدیکی مراکز اداری و پلیس و همچنین ایستگ
اه راه آهن مرکزی بلگراد واقع شده بود و امکان حمل و نقل مؤثر یهودیان به اردوگاه را از بسیاری از شهرهای منطقه فراهم می کرد. هدف آن بازداشت زنان و کودکان یهودی بود که به ادعای آلمانی ها «امنیت عمومی» و ورماخت را «به خطر می انداختند». آلمانی ها سایمیشته را «اردوگاه یهودیان در زمون» (به آلمانی: "Judenlager Semlin") نامیدند. این اردوگاه برای نگهداری ۵۰۰٬۰۰۰ تن از اسیران مناطق شورشی در سراسر یوگسلاوی اشغالی در نظر گرفته شده بود. نام «Semlin» از واژه آلمانی برای شهر مرزی سابق اتریش-مجارستان، زِمون، که محل استقرار اردوگاه بود، گرفته شده بود. با وجود قرار داشتن در قلمرو NDH، اردوگاه توسط دستگاه پلیس ارتش آلمان در صربستان اشغالی کنترل می شد. مقامات NDH با تأسیس آن مخالفت نکردند و به آلمانی ها گفتند که به شرط آنکه نگهبانان آن آلمانی، و نه صرب، باشند، اردوگاه می تواند در خاک NDH مستقر شود. اندکی پس از تأسیس اردوگاه، "اس اس-شارفورر" ارگار اِنگه از گشتاپو بلگراد فرمانده آن شد. در ابتدا، در اردوگاه ها حدود ۵۰۰ زندانی مرد یهودی نگهداری می شدند که وظیفه به اصطلاح «خودمدیریتی» اردوگاه را به عهده داشتند و به کار پخش غذا، تقسیم ک
ار و سازماندهی یک نیروی نگهبان یهودی برای گشت زنی در امتداد اردوگاه می پرداختند. اما بیرون اردوگاه به صورت چرخشی توسط بیست و پنج تن از اعضای گردان ۶۴ ذخیره پلیس محافظت می شد. تا ماه اکتبر، همه زندانیان مرد یهودی و بیشتر زندانیان مرد کولی کشته شدند. بیشتر آنها در چهار موج اصلی اعدام شدند، اما قتل های پی درپی در اواسط سپتامبر و میان ۹ تا ۱۱ اکتبر نیز رخ دادند. هر بار، به زندانیان گفته می شد که آنها را به اردوگاهی در اتریش با شرایط کار بهتر منتقل می کنند اما در عوض آنها را به یابوکا در بانات یا یک محل تیراندازی در حومه بلگراد می بردند، و در آنجا ایشان را می کشتند. سایمیشته رسماً در مقیاس گسترده تری در ۲۸ اکتبر ۱۹۴۱ افتتاح شد. واپسین زندانی از میان زندانیان اولیه مرد یهودی در ۱۱ نوامبر کشته شد. اردوگاه یهودیان سملین. در پایان ۱۹۴۱ و آغاز ۱۹۴۲، حدود ۷۰۰۰ زن، کودک و کهنسال یهودی به همراه ۵۰۰ مرد یهودی و ۲۹۲ زن و کودک کولی دیگر به اردوگاه آورده شدند. بیشتر این افراد از اهالی شهرهای دور از کشور صربستان، در درجه نخست نیش، اسمدرفو و شاباتس بودند. زنان و کودکان را در ساختمانی موقت که به سختی گرمشان می کرد، قرار دادند که
شیشه های آن به دلیل بمباران آلمان در هنگام حمله به یوگسلاوی، خرد شده بودند. بزرگترین این ساختمان ها، که در آغاز به عنوان غرفه های پارک نمایشی-تفریحی ساخته شده بودند، ۵۰۰۰ زندانی را در خود جای داده بود. زندانیان از چندین همه گیری آنفلوانزا رنج بردند، روی کاه مرطوب یا تخته های چوبی می خوابیدند و مقدار ناکافی غذا در اختیار آنها قرار می گرفت. گرسنگی فراگیر بود و درخواست زندانیان یهودی از مقامات صربستان برای تهیه غذای بیشتر ناموفق بود. در نتیجه، تعداد زیادی از بازداشت شدگان، به ویژه کودکان، در اواخر سال ۱۹۴۱ و اوایل سال ۱۹۴۲ درگذشتند، و بسیاری نیز در یکی از سردترین زمستان های ثبت شده در حال یخ زدن بودند. زندانیان کولی در شرایط بسیار بدتری نسبت به زندانیان یهودی نگهداری می شدند. آن ها همچنین روی کاه در سالنی بودن گرمایش می خوابیدند، اما از زندانیان غیر کولی جدا نگه داشته می شدند. اکثر زندانیان کولی پس از شش هفته بازداشت آزاد شدند. بیشتر زندانیان یهودی در بازداشت باقی ماندند، به استثنای ده زن یهودی که با مردان مسیحی ازدواج کرده بودند. در ژانویه ۱۹۴۲، "اس اس-اونتراشتورمفورر" هربرت آندورفر به جای اِنگهٔ کم تجربه به ع
نوان فرمانده قرارگاه گماشته شد. پس از آن آنگه به عنوان معاون آندورفر گماشته شد. در آن ماه، مقامات نظامی آلمان خواستار پاکسازی اردوگاه از یهودیان شدند تا تعداد بیشتری از اسیرانی را که در جنگ با پارتیزان ها اسیر شده بودند، در اردوگاه جای داده شوند. تا ماه فوریه، اردوگاه حدود ۶۵۰۰ زندانی داشت که ده درصد آنها کولی بودند. در اوایل مارس، به آندورفر اطلاع داده شد که یک وانت گاز از برلین به اردوگاه فرستاده شده است. وانت سوئر (Sauer) به درخواست رئیس اداره ارتش آلمان در صربستان، هارالد ترنر تحویل داده شده بود. آندورفر که به دلیل داشتن نقشی اساسی که قرار بود در قتل زندانیان یهودی داشه باشد، و از آنجا که با برخی از آنها روابط خوبی برقرار کرده بود، دچار احساس گناه شد و درخواست انتقال داد؛ اما درخواست او رد شد. وی برای اطمینان از سرعت و کارایی گازگرفتگی، اعلامیه هایی را ارائه داد تا زندانیان را متقاعد کند که به اردوگاهی با تجهیزات بهتر منتقل می شوند. وی تا آنجا پیش رفت که مقررات ساختگی اردوگاه جدید را منتشر کرد و اعلام کرد که زندانیان اجازه دارند چمدان های خود را با خود به آنجا ببرند. بسیاری از بازداشت شدگان به امید فرار ا
ز شرایط وحشتناک زندگی در اردوگاه برای انتقال احتمالی نام نویسی کردند. زندانیانی که در عصر روز پیش از آن داوطلبانه نام نویسی کرده بودند، در روز موعود در گروه های ۵۰ تا ۸۰ نفره به درون وانت برده می شدند. رانندگان وانت ، اس اس-شارفورر مایر و گوتز، برای جلب همکاری کودکان، میانشان آب نبات پخش می کردند. پس از آن، درهای وانت بسته می شد. سپس وانت پیش از عبور از مرز صربستان تحت اشغال آلمان به دنبال اتومبیل کوچکی که توسط آندورفر و آنگه رانده می شد، حرکت می کرد. در اینجا بود که یکی از رانندگان از وانت خارج می شد، به زیر آن می خزید، اگزوز آن را به درون محفظه خودرو هدایت می کرد و زندانیان را با گاز کربن مونوکسید می کشت. سپس وانت به محل تیراندازی نزدیک آوالا منتقل می شد، و در آنجا اجساد به درون گورهای دسته جمعی که به تازگی توسط زندانیان صرب و کولی حفر شده بودند، ریخته می شدند. چنین گازگرفتگی هایی عادی شده و وانت گاز همه روزه به جز یکشنبه ها سر می رسید. شایعات در مورد گازگرفتگی ها به سرعت پخش شدند و اخباری به نیروهای آلمانی مستقر در بلگراد و حتی برخی صرب ها رسید. در نتیجه، صرب هایی که در معرض این شایعات قرار گرفته بودند به
وانت گاز لقب «قاتل روح» (به صربی: "dušegupka") دادند. باور بر این است که این گازگرفتگی ها جان حدود ۸۰۰۰ زندانی را، اغلب زن و کودک، گرفته اند. هفت زندانی صرب که در تخلیه زندانیان کشته شده از درون وانت شرکت داشتند، پس از توقف گازگرفتگی با گلوله کشته شدند، اما گورکنی صرب با نام ولادیمیر میلوتینوویچ زنده ماند. به گفته وی: «هشتاد و یک یا هشتاد و دو خندق آماده شدند و من به کندن همه آنها کمک کردم. [...] کمینه ۱۰۰ نفر [در هر خندق جا می شدند] [...] این خندق ها تنها برای افراد خفه شده در درون کامیون بودند. ما مجموعه خندق های دیگری را برای کسانی که تیرباران می شدند حفر کردیم.» پس از توقف گازگرفتگی، تعداد کمی از زندانیان، اغلب زنان غیر یهودی که با یهودیان ازدواج کرده بودند، در اردوگاه باقی ماندند. آنها پس از سوگند رازداری خوردن، چند روز بعد آزاد شدند. به غیر از زندانیان سایمیشته، ۵۰۰ بیمار و کارکنان بیمارستان یهودیان بلگراد و همچنین زندانیان یهودی از اردوگاه کار اجباری بانییتسا نیز در این وانت گاز کشته شدند. آخرین زندانی یهودی سایمیشته در ۸ مه ۱۹۴۲ کشته شد و وانت گاز مورد استفاده در اردوگاه در ۹ ژوئن ۱۹۴۲ به برلین بازگرد
انده شد. در برلین، وانت ارتقا فنی یافت و سپس به بلاروس منتقل شد و در آنجا برای کشتار یهودیان در مینسک مورد استفاده قرار گرفت. آندورفر و آنگه اندکی پس از آنکه منجر به نابودی زندانیان یهودی در سایمیشته شدند، نقش های متفاوتی در پلیس امنیت را به عهده گرفتند. اندورفر بعدها به دلیل نقشش در گرداندن اردوگاه نشان صلیب آهنین را دریافت کرد و ترفیع گرفت. اردوگاه کار اجباری سملین. با از میان رفتن زندانیان اصلی یهودی، این اردوگاه به اردوگاه کار اجباری سملین (به آلمانی: "Anhaltelager Semlin") تغییر نام داد و برای نگهداری آخرین گروه از یهودیانی که در سپتامبر ۱۹۴۳ با تسلیم ایتالیا دستگیر شدند، مورد استفاده قرار گرفت. اردوگاه همچنین برای نگهداری، چتنیک ها، هواداران جنبش های مقاومت یونان و آلبانیایی و نیز دهقانان صرب از روستاهای مناطق تحت کنترل اوستاشه که پیشتر در اردوگاه کار اجباری یاسنواتس نگهداری می شدند، استفاده می شد. شرایط اردوگاه به حدی وخیم بود که برخی آن را با یاسنواتس و سایر اردوگاه های بزرگ کار در سراسر اروپا مقایسه کرده اند. این اردوگاه به عنوان محل اصلی انتقال زندانیان و بازداشت شدگان یوگسلاوی در مسیر حرکت به محل ه
ای کار اجباری و اردوگاه های کاری در آلمان تبدیل شد. در این مدت حدود ۳۲۰۰۰ زندانی عمدتاً صرب از سایمیشته گذر کردند که ۱۰ هزار و ۶۰۰ تن از آن ها کشته شده یا به دلیل گرسنگی و بیماری مردند. از آنجا که می شد محل اردوگاه ها را به راحتی از آن سوی رود ساوا مشاهده کرد، در اواخر سال ۱۹۴۳، سفیر جدید آلمان در صربستان پیشنهاد کرد که اردوگاه به عمق بیشتری درون قلمرو NDH منتقل شود، زیرا که «[ادامه حیات] آن جلوی چشم مردم بلگراد با نظر به احساسات عمومی از نظر سیاسی تحمل پذیر نبود.» مقامات آلمان درخواست های وی را نادیده گرفتند. در پایان سال ۱۹۴۳، آلمانی ها تلاش کردند تا با سوزاندن مدارک، اجساد و از میان بردن سایر شواهد، تمام آثار جنایات انجام شده در اردوگاه را پاک کنند. این وظیفه توسط "اس اس-اشتانداردفورر" پاول بلوبل انجام شد، که در نوامبر ۱۹۴۳ وارد بلگراد شد. پس از ورود، او به رئیس گشتاپو محلی، "اس اس-اشتورمبانفورر" برونو ساتلر، دستور داد تا گروهی ویژه مسئول نبش قبر و سوزاندن اجساد تشکیل دهد. این گروه توسط ستوان اریش گرونوالد هدایت می شد و متشکل از ده پلیس امنیتی و ۴۸ پلیس نظامی بود. گردان های حفار از ۱۰۰ زندانی صرب و یهودی ت