Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فرمان بارباروسا () یکی از فرمان های جنایی (آلمان نازی) ورماخت بود که در ۱۳ مه ۱۹۴۱، کمی قبل از عملیات بارباروسا، تهاجم به اتحاد جماهیر شوروی، صادر شد. این فرمان توسط آدولف هیتلر در طی یک نشست عالی رتبه با مقامات نظامی در ۳۰ مارس ۱۹۴۱ صادر شد، جایی که او اعلام کرد که جنگ علیه شوروی یک جنگ نابودی است که در آن نخبگان سیاسی و فکری روسیه توسط نیروهای آلمانی ریشه کن خواهد شد تا پیروزی طولانی مدت آلمان تضمین شود.
چیس اف رابینسون یک مورخ آمریکایی اسلام است که در حال حاضر دیم جیلیان ساکلر مدیر گالری آرتور ام. ساکلر، گالری هنر فریر و موسسه اسمیتسونیان است. قبل از تصدی این سمت، او به عنوان رئیس و استاد برجسته در مرکز فارغ التحصیلان در دانشگاه سیتی نیویورک خدمت می کرد. پیشتر، وی در کالج ولفسون در دانشگاه آکسفورد از سال ۱۹۹۳ تا سال ۲۰۰۸ کار می کرد. رابینسون مدرک لیسانس خود را از دانشگاه براون و دکترای خود را از دانشگاه هاروارد دریافت کرد. وی در رشته تاریخ در دانشگاه آمریکایی قاهره، دانشگاه قاهره و دانشگاه عبری اورشلیم تحصیل کرده و دکترای خود را در سال ۱۹۹۲ از دانشکده تمدن ها و زبان های خاورنزدیک دانشگاه هاروارد اخذ کرده است. او که به زبان فرانسه مسلط بود، دوره راهنمایی خود را در در پردیس فرانسه در خارج از کشور گذراند، و علاوه بر آن در دانشگاه آمریکایی در قاهره و دانشگاه عبری اورشلیم تحصیل کرده است. او ویراستار جلد اول کتاب "«تاریخ اسلام جدید کمبریج»" است. آثار. برخی از آثار وی به این شرح است: همچنین ویراستار ارشد آثار ذیل بوده است: دیگر آثار او عبارتند از:
شه گزک، روستایی در دهستان نخلستان بخش مرکزی شهرستان کهنوج در استان کرمان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۱ نفر (۱۲ خانوار) بوده است.
کولت للوپ (زاده ۱۹ نوامبر ۱۹۲۴ – درگذشته ۲۰ اکتبر ۲۰۰۷) تدوینگر و مدیر اجرایی فیلم فرانسوی بود. او تدوین فیلم های زیادی را از جمله دوستت دارم، دوستت دارم (۱۹۶۸) انجام داده است. زندگی شخصی. در ۲۳ مارس ۱۹۶۳، او با خورخه سمپرون در پاریس ازدواج کرد. کولت در ۲۰ اکتبر ۲۰۰۷ درگذشت و در Garentreville فرانسه به خاک سپرده شد. چهار سال بعد (۲۰۱۱)، خورخه سمپرون در همان مکان در کنار همسرش به خاک سپرده شد.
نبرد عمیق شوروی () یک نظریه نظامی بود که توسط اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی برای نیروهای مسلح شوروی در طول دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ توسعه داد. این یک اصل بود که بر انهدام، سرکوب یا بهم ریختن نیروهای دشمن نه تنها در خط تماس بلکه در سراسر عمق میدان نبرد تأکید داشت.
اختیارآباد سرکهن، روستایی در دهستان نخلستان بخش مرکزی شهرستان کهنوج در استان کرمان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۵۰ نفر (۴۲ خانوار) بوده است.
عملیات "هارپونه" یک عملیات فریب بزرگ از جانب آلمان در سال ۱۹۴۱ در جریان جنگ جهانی دوم بود. هدف از آن قطعی جلوه دادن عملیات "زیلووه"، تهاجم به ورماخت به بریتانیا بود تا آماده سازی برای عملیات بارباروسا، تهاجم شوروی پنهان بماند. "هارپونه" دو بخش داشت: "هارپونه سود" ("هارپونه" جنوبی) از نروژ، دانمارک و فرانسه کار می کرد، در حالی که "هارپونه نورد" ("هارپونه" شمالی) در نروژ همین کار را کرد.
خشم شنبه، روستایی در دهستان نخلستان بخش مرکزی شهرستان کهنوج در استان کرمان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۹۳ نفر (۹۲ خانوار) بوده است.
کریم آباد، روستایی در دهستان نخلستان بخش مرکزی شهرستان کهنوج در استان کرمان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۵۴ نفر (۴۷ خانوار) بوده است.
یوسف آباد، روستایی در دهستان نخلستان بخش مرکزی شهرستان کهنوج در استان کرمان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۱۶ نفر (۳۶ خانوار) بوده است.
تلمبه مشاع شماره ۳، روستایی در دهستان نخلستان بخش مرکزی شهرستان کهنوج در استان کرمان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۲ نفر (۴۴ خانوار) بوده است.
احمدآباد، روستایی در دهستان نخلستان بخش مرکزی شهرستان کهنوج در استان کرمان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۱ نفر (۱۸ خانوار) بوده است.
شهرک شهید کرمی، روستایی در دهستان نخلستان بخش مرکزی شهرستان کهنوج در استان کرمان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۰۴ نفر (۵۵ خانوار) بوده است.
کهورآباد چاه چوپان ۱، روستایی در دهستان حومه بخش چاه مرید شهرستان کهنوج در استان کرمان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۱۲ نفر (۱۱۸ خانوار) بوده است.
نبرد یلنیا یک درگیری نظامی بین ماه های ژوئیه تا سپتامبر سال ۱۹۴۱ بین ورماخت و ارتش سرخ در طول نبرد اسمولنسک در جریان عملیات بارباروسا در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم بود. پیش زمینه. عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی، از روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ آغاز شد. نیروهای آلمانی با در هم کوبیدن دفاع مرزی ارتش سرخ، پیشروی سریعی در سه محور راهبردی در عمق خاک شوروی صورت دادند. تا اوایل ماه ژوئیه ورماخت در مرکز خط مقدم سه ارتش میدانی ارتش سرخ را در غرب مینسک به محاصره درآورد و منهدم کرد و سپس از رودهای دوینا و دنیپر عبور نمود. موفقیت های مشابهی نیز در جناحین شمالی و جنوبی صورت گرفت. در مرحله دوم عملیات، آلمانی ها، پس از یک ماه مبارزه سنگین، محاصره عمده بزرگ دیگری این بار حوالی اسمولنسک ایجاد کردند و سه ارتش میدانی دیگر شوروی را از بین بردند. تهاجم گودریان به سمت یلنیا. در میانه نبرد اسمولنسک، یک حفره در حلقه محاصره ورماخت در طول کرانه مردابی رود دنیپر در جنوب یارتسفو باقی مانده بود. درحالیکه سپاه ۲۴ موتوریزه ورماخت از جناح جنوبی گروه زرهی ۲ محافظت می کرد و سپاه ۴۷ موتوریزه آن کاملاً صرف نگاه داشتن قسمت جنوبی محاصره شده بود، تنه
ا سپاه ۴۶ موتوریزه ورماخت در مرکز خط مقدم گروه زرهی ۲ می توانست با چرخش به سمت شمال شرقی محاصره را تکمیل کند. با این حال، ارتشبد هانتس گودریان، فرمانده گروه زرهی ۲، تصمیم گرفت به جای خرچش سپاه ۴۶ موتوریزه ورماخت به جانب ناحیه غرب یارتسفو جهت اتصال به نیروهای گروه زرهی ۳ در شمال غربی اسمولنسک و تکمیل محاصره، به منظور به دست آوردن موضع مناسبی جهت یورش به مسکو، به سمت ارتفاعات یلنیا در ۸۰ کیلومتری جنوب شرقی اسمولنسک حرکت کند. لشکر دهم زرهی سپاه ۴۶ موتوریزه ورماخت ساعت ۹ صبح روز ۱۶ ژوئیه موظف به تصرف یلنیا شد. در این هنگام لشکر نوزدهم تفنگ دار ارتش بیست وچهارم شوروی در حال دفاع از یلنیا بود. رسیدن بیشتر نیروهای لشکر دهم زرهی ورماخت به پوچینوک و پرودکی در ۵۰ کیلومتری غرب یلنیا تا صبح روز ۱۸ ژوئیه به طول انجامید. آسیب دیدگی پل رود خمارا در اثر اقدام نیروهای ارتش سرخ جهت انهدام آن موجب توقف یگان های جلودار این لشکر در استریگینو در ۴۰ کیلومتری غرب یلنیا گردید. با تلاش تانک های لشکر دهم زرهی ورماخت جهت گذر از این نقطه، پل آسیب دیده ساعت ۵ بامداد کاملاً تخریب شد. تأخیر حاصل از این حادثه و سایر اتفاقات تهاجم به یلنیا را
تا ظهر روز بعد به تعویق انداخت. با استفاده از این تأخیر ارتش سرخ مواضع خود در جاده پوچینوک-یلنیا را با موانع ضد تانک تقویت کرد. به هر صورت، یلنیا تا ساعت ۱۰ شب ۱۹ ژوئیه در مقابل مقاومت شدید نیروهای شوروی و زیر گلوله باران توپخانه سنگین آلمانی ها، به تصرف لشکر دهم زرهی ورماخت درآمد. این مسئله موجب پدید آمدن منطقه برآمدگی یلنیا در خط مقدم ورماخت شد. مواضع ورماخت در برآمدگی یلنیا. همان روز ۱۹ ژوئیه گودریان دستور به توقف پیشروی و بازسازی نیروها داد. به فرمان سپهبد هاینریش فون فیتینگهوف، فرمانده سپاه ۴۶ موتوریزه ورماخت، لشکر "داس رایش" اس اس جهت تقویت مواضع تسخیر شده به شمال شرقی یلنیا منتقل شد. این نیروهای وافن اس اس می بایست از خط مقدمی بلند به طول بیش از ۳۰ کیلومتر دفاع می کردند. برای کوتاه تر کردن خط دفاعی لشکر "داس رایش" اس اس، فون فیتینگهوف تصمیم به وارد کردن هنگ پیاده نظام "گروس دویچلانت" به منطقه برآمدگی در جناح چپ لشکر "داس رایش" اس اس گرفت. روز ۲۰ ژوئیه با لغو فرمان پیشین گودریان، لشکر دهم زرهی ورماخت توانست برخی مواضع توپخانه ارتش سرخ در جنوب و شرق یلنیا را پاکسازی کند. در اثر مشکلات عمده تدارکاتی از ج
مله کمبود روغن موتور و اقدامات دشمن، تا روز ۲۲ ژوئیه تنها ۹ تانک عملیاتی برای لشکر دهم زرهی ورماخت باقی مانده بود. یگان های پیاده نظام ورماخت از روز ۲۵ ژوئیه شروع به آزاد کردن لشکر دهم زرهی از درون برآمدگی یلنیا کردند. این فرایند تا روز ۲۸ ژوئیه به طول انجامید. سپاه ۹ ورماخت پس از ورود به برآمدگی یلنیا در قسمت جنوبی آن موضع گرفت. ضد حملات اولیه جبهه غربی شوروی. از دست رفتن اسمولنسک و محاصره در حال تکمیل حول بخش قابل توجهی از نیروهای جبهه غربی شوروی، استالین را به واکنش واداشت. او روز ۱۶ ژوئیه تمام فرماندهان جبهه غربی را متهم به داشتن «نگرش تخلیه» کرد و چنین افرادی را مجرمانی خواند که علیه سرزمین مادری مرتکب خیانت شده اند. با وجود اذعان تیموشنکو بر این که «نیروی ناکافی جهت پوشش محور یارتسفو، ویازما و مسکو» مخصوصاً در زمینه تانک در اختیار ندارد و گلایه او نسبت به اجرای ضدحمله، "استاوکا" با ارسال چهار ارتش بیست وچهارم، بیست وهشتم، بیست ونهم و سی ام از جبهه ذخیره شوروی به عنوان نیروی کمکی، روز ۲۰ ژوئیه به جبهه غربی شوروی دستور داد با تشکیل چهار گروه عملیاتی، بزرگ ترین ضدحمله شوروی تا این روز از جنگ را به سمت اسمو
لنسک به اجرا درآورد و با شکست نیروهای آلمانی، سه ارتش شوروی را از خطر محاصره برهاند. این لشکرهای تفنگ دار و تانک شوروی به تازگی و با عجله غالباً از نیروهای ذخیره نیمه آموزش دیده و سربازان وظیفه آموزش ندیده در کنار تعدادی از افسران ان کاوه ده و نیروهای پیشین مرزبانی، تشکیل شده بودند و هیچ فرصتی برای هیچ گونه تمرین مورد نیاز در قالب یگان خود نداشتند. با توجه به این شرایط، یریومنکو که مسئول اجرای طرح ضدحمله تیموشنکو بود، بعدها آن را «کاملاً غیر واقع بینانه» توصیف کرد. به هر صورت، ضدحمله تیموشنکو با پنج گروه عملیاتی از روز ۲۱ ژوئیه آغاز شد و مواضع آلمانی ها از بلیی در شمال تا روسلافل در جنوب را به شدت مورد هدف قرار داد. با وجود تلاش فراوان "استاوکا" برای ایجاد هماهنگی بین این ضدحملات، تهاجم ارتش سرخ به شکل نامنظمی پیش رفت اما توانست به برخی موفقیت ها دست یابد. در مواجهه با این ضد حملات، برای نخستین بار در جنگ، لشکرهای زرهی و موتوریزه گروه ارتش مرکز ورماخت وادار به اتخاذ حالت دفاعی سازمان یافته شدند؛ وظیفه ای که نه بدان منظور ساختار یافته بودند و نه به آن عادت داشتند. ضدحمله گروه عملیاتی "کاچالوف" متشکل از نیروهای
ارتش بیست وهشتم شوروی، از روز ۲۳ ژوئیه از حوالی روسلافل، تا روز ۲۷ ژوئیه لشکر دهم زرهی و هنگ پیاده نظام "گروس دویچلانت" ورماخت را در منطقه برآمدگی یلنیا در خطر محاصره قرار داد. این ضدحمله قدرتمند لشکر هجدهم زرهی ورماخت را که به تازگی خود را به موقعیت هنگ پیاده نظام "گروس دویچلانت" رسانده بود، به همراه این هنگ، بلافاصله برای مدتی زمین گیر کرد. در پی این ضد حملات ارتش سرخ در این ناحیه، با وجود تحمل خسارات انسانی و تجهیزاتی سنگین، برای حفظ شرقی ترین نقطه دست یافته شده در مسیر مسکو، تسلط آلمانی ها بر منطقه برآمدگی یلنیا حفظ شد. وجود تعدادی توپ خودکششی "اشتورم گشوتس" در سپاه ۱۳ ورماخت به عنوان دفاع ضدتانک و ذخیره متحرک و هواگردهای "لوفت وافه" مخصوصاً بمب افکن های شیرجه ای "اشتوکا" با حملات مداوم خود به دشمن، نقش مؤثری در این مسئله داشت. در این حال، شدت حملات توپخانه ای ارتش سرخ از شرق یلنا اختلال جدی در تحرکات ورماخت ایجاد کرد و موجب غافلگیری آن شد. اصرار گودریان بر حفظ یلنیا. صبح روز ۲۰ ژوئیه فیلدمارشال، گونتر فون کلوگه، فرمانده ارتش چهارم ورماخت به عنوان مافوق ظاهری گودریان، در تماس تلفنی از او خواست سپاه ۴۶ مو
توریزه ورماخت را از برآمدگی یلنیا بیرون بکشد تا به کمک آن محاصره ناحیه اسمولنسک تکمیل شود. گودریان با ارائه پاسخ منفی، این عمل را موجب «سرسخت تر شدن دشمن شکست خورده» دانست. با اصرار گودریان بر حفظ برآمدگی یلنیا بر خلاف درخواست فون کلوگه و با توجه به ناتوانی سپاه ۴۶ موتوریزه ورماخت در پیشروی به سمت دوروگوبوژ و اتصال به نیروهای گروه زرهی ۳ در شمال، بخش بزرگی از قوای ارتش های شانزدهم و بیستم شوروی موفق به گریز از محاصره اسمولنسک به سمت شرق از راه دوروگوبوژ شدند. همان روز ۲۰ ژوئیه فون بک با ارسال یکی از افسران ستاد خود به قرارگاه گودریان، با بی اهمیت خواندن هر چیز دیگر، از او خواست «منطقی باشد» و با غیرممکن دانستن حرکت بلافاصله به طرف مسکو، دست از پیشروی بیشتر به سمت شرق بردارد تا محاصره تکمیل گردد. به هر صورت، حفره شرق اسمولنسک در نهایت روز ۲۶ ژوئیه با رسیدن لشکر بیستم پیاده نظام موتوریزه از گروه زرهی ۳ به لشکر هفدهم زرهی از گروه زرهی ۲ در غرب یارتسفو، کاملاً بسته شد تا بخش بزرگی از نیروهای شوروی در داخل محاصره قوای ورماخت قرار بگیرند. ادامه مسئله ناحیه یلنیا. از میانه ماه اوت بیشتر نیروهای زرهی و پشتیبانی هوایی
گروه ارتش مرکز شروع به چرخش به سمت لنینگراد و اوکراین در شمال و جنوب کردند. بدین ترتیب ارتش های پیاده نظام چهارم و نهم ورماخت در مواضع دفاعی خط مقدم مستقر شدند و گروه ارتش مرکز ابتکار عمل را در میدان نبرد از دست داد. تأکید گودریان بر حفظ منطقه برآمدگی یلنیا به اندازه ای بود که در دیدار روز ۴ اوت هیتلر از قرارگاه فرماندهی گروه ارتش مرکز، به پیشوا ابراز داشت حتی اگر قصدی برای تهاجم به سمت مسکو وجود نداشته باشد، «حفظ این منطقه برآمدگی همچنان یک مسئله حیثیتی است». به هر صورت هیتلر به چنین سخنانی اهمیت نمی داد و معتقد بود «به هیج وجه نباید اجازه داد مسئله حیثیت بر تصمیم گیری ها تأثیر بگذارد». با این حال تصمیم گیری نهایی در این رابطه فعلاً به تعویق افتاد. از روز ۸ اوت دفاع از منطقه محدب یلنیا موقتاً به سپاه ۲۰ ارتش نهم ورماخت سپرده شد. فرماندهی کلی این ناحیه همچنان در اختیار گروه زرهی ۲ گودریان بود. ادامه حملات ارتش سرخ به ناحیه یلنیا وضعیت سختی برای سه لشکر پیاده نظام سپاه ۲۰ ورماخت در خط مقدم ۶۰ کیلومتری در شرایط جغرافیایی دشوار ایجاد کرده بود. سپاه ۲۰ ورماخت در گزارش روز ۱۳ اوت تلفات خود را مخصوصاً در قسمت شمال
ی، سنگین و پاسخ مناسب به آتش توپخانه دشمن را در اثر کمبود مهمات، غیرممکن دانست. این گزارش در نهایت پیش بینی کرد اگر حملات نیروهای شوروی با هماهنگی بهتر و با توانی بیش از سطح گردان صورت بگیرد، ممکن است لشکرهای آن قادر به حفظ مواضع خود نباشند. از این رو سپهبد ماترنا، فرمانده این سپاه روز ۱۴ اوت به قرارگاه گروه زرهی ۲ پرواز و از گودریان درخواست یاری کرد. او خواهان این شد که یا اجازه یابد با عقب نشینی خط مقدم خود را کوتاه تر کند یا گروه زرهی ۲ برای سپاه ۲۰ نیروی کمکی بفرستد. گودریان پاسخ روشنی به این استمداد نداد. او ضمن طرح پیشنهاد حرکت بیشتر به سمت شرق در جهت رود دسنا جهت مقابله با دشمن در شرق منطقه محدب، به نوبه خود از فن بک خواست برای سپاه ۲۰ مهمات و پوشش هوایی تأمین کند که با ابراز ناتوانی فرمانده گروه ارتش مواجه گشت. عصر همان روز هالدر در تماس تلفنی با فن گرایفنبرگ، رئیس ستاد گروه ارتش مرکز، تصمیم گیری نهایی دربارهٔ یلنیا و امکان پیشروی به سمت شرق را به فن بوک محول نمود. با این وجود خود هالدر حامی حفظ یلنیا بود. به هر صورت هالدر روز ۱۵ اوت در یادداشت های خود می آورد: روز ۱۵ اوت گروه زرهی ۲ به سپاه ۹ ورماخت
فرمان داد هر دو لشکر ۱۳۷ و ۲۶۳ پیاده نظام خود از ناحیه روسلافل به داخل منطقه محدب یلنیا بازگرداندن تا لشکر "داس رایش" اس اس و هنگ پیاده نظام "گروس دویچلانت" آزاد شوند. سپاه ۴۶ موتوریزه ورماخت جهت تسریع این فرایند کامیون هایی از جانب خود در اختیار این سپاه پیاده نظام قرار داد. روز ۱۶ اوت لشکر هفتاد و ششم پیاده نظام جایگزین لشکر به شدت آسیب دیده پانزدهم پیاده نظام سپاه ۲۰ ورماخت در ناحیه یلنیا شد. تا روز ۱۷ اوت، تنها در عرض یک هفته حضور درون منطقه محدب، سپاه ۲۰ ورماخت ۲٬۲۵۴ نفر نیروهای خود از جمله ۹۷ افسر، را از دست داده بود. روز ۱۸ اوت سپهبد فن گییر، فرمانده سپاه ۹ ورماخت خواهان بازگشت برخی از یگان های توپخانه سنگین و توپ های خودکششی گروه زرهی ۲ به ناحیه یلنیا گشت. این درخواست پس از آن ارائه گردید که روز پیش از آن گروه زرهی ۲ تقریباً تمامی توپخانه سنگین و مهندسان سپاه ۲۰ ورماخت را از آن گرفت. با این حال، گودریان در ارتباط با توپخانه کوتاه نیامد و تنها کمکی که به سپاه ۲۰ ورماخت کرد اجازه به آن در تعویق انداختن آزاد شدن لشکر دهم زرهی در جنوب این سپاه، توسط لشکر ۲۶۸ پیاده نظام در جنوب شرقی منطقه محدب بود. روز ۲۲
اوت فرماندهی سه سپاه پیاده نظام درون منطقه محدب یلنیا به ارتش چهارم ورماخت منتقل شد. این سه سپاه شامل سپاه ۹ در شمال و غرب، سپاه ۲۰ در شرق و جنوب و سپاه ۷ در طول رود دسنا در جنوب منطقه محدب بود. با این حال با توجه به بیماری فن کلوگه، در حقیقت گودریان تا روز ۲۶ اوت این نیروها را فرماندهی کرد. روز ۲۴ اوت فن گییر خواهان بازگشت لشکر پانزدهم پیاده نظام ورماخت به منطقه جهت کمک به لشکر ۲۶۳ پیاده نظام ورماخت که در شمال غربی ناحیه دقیقاً در گردن منطقه محدب زیر حملات سخت قرار داشت و روزانه ۱۰۰ تن از نیروهایش را از دست می داد، گردید که فعلاً به آن ترتیب اثر داده نشد. با وجود ارسال مقداری بیشتری از آتشبارهای توپخانه سنگین، فن بک اجازه بازگشت توپ های خودکششی لشکر "داس رایش اس اس" به منطقه جهت مقابله با گلوله باران مداوم دشمن، را نداد. بخشی از توپخانه لشکر پانزدهم پیاده نظام ورماخت بدین منظور به لشکر ۲۶۳ پیاده نظام آن تعلق گرفت. سرهنگ گونتر بلومنتریت، رئیس ستاد ارتش چهارم ورماخت، شرایط را این گونه تشریح می کند: با پرواز فن گییر و ماترنا در ۲۷ اوت به مینسک جهت دیدار با فن کلوگه و دعوت از او به دیدار از خط مقدم، فن کلوگه با
حضور در منطقه محدب یلنیا بلافاصله دستور به ارسال لشکر پانزدهم پیاده نظام به کمک لشکر ۲۶۳ پیاده نظام داد. فن کلوگه پس از این بازدید، در پیش بینی مشابه پیش بینی سپاه ۲۰ ورماخت، در گزارش به فن اعلام کرد، با توجه به شدت گلوله باران توپخانه آن ها با مهمات «نامتناهی»، اگر ارتش سرخ با توانی بالاتر از سطح گردان حملاتش را به صورت متمرکز ادامه دهد خواهد توانست خط مقدم ورماخت را کاملاً بشکند. او تصرف این ناحیه توسط گروه زرهی ۲ را جهت عملیات تهاجمی دانست که هم اکنون با از دست رفتن روزانه ۵۰ تا ۱۵۰ نفر در هر لشکر، دفاع از آن بسیار دشوار شده است؛ درحالیکه تنها یک راه تدارکاتی از عرض ۱۸ کیلومتری منطقه محدب، آن را به مناطق غربی متصل می کند. فن کلوگه در نهایت توصیه یا تهاجم به سرعت به سمت مسکو از سر گرفته شود یا ورماخت این منطقه محدب را رها کند. در این حال نیروهای آلمانی در شرایطی از منطقه محدب یلنیا دفاع می کردند که با اختلال در ایجاد استحکامات، شبکه مؤثری از سنگرها در آن وجود نداشت و تمامی سنگرهای حفر شده تنها سنگرهای یک یا دو نفره با فاصله های ۱۰ تا ۲۰ متری بودند. در بیشتر نقاط دفاع ورماخت هیچ عمقی نداشت و هیچ نیروی ذخیره
ای در اختیار گردان ها و لشکرهای آلمانی نبود. با توجه به فاصله نزدیک با دشمن، تردد روزانه برای آلمانی ها غیرممکن و تمامی تحرکات جز موارد ضروری، در شب ها نیز منع گشته بود؛ به وجهی که رساندن غذا به نیروها صرفاً شبانه و به سختی و با خطر انجام می گرفت. نیروهای ورماخت در این ناحیه به شدت زیر گلوله باران توپخانه ارتش سرخ با مهمات «نامتناهی» و دقت بالا بودند. در یک مورد در شب ۲۴ اوت ۵ هزار گلوله توپ، عموماً با کالیبر ۱۲۰ تا ۱۷۰ میلی متر، بر سر لشکر هفتاد و هشتم ورماخت فرود آمد. این ها روحیه نیروهای آلمانی را متزلزل ساخته بود. ادامه ضد حملات شوروی. ضد حملات اولیه ارتش سرخ. با دریافت دستور ژوکوف در ۱۵ اوت، ارتش بیست و چهارم جبهه ذخیره شوروی به فرماندهی سرلشکر راکوتین مواضع آلمانی ها در گذرگاه یلنیا را از روز ۱۷ اوت مورد حمله قرار داد. پنج لشکر ارتش چهارم ورماخت در حال دفاع از این گذرگاه در شرق رود دسنا بودند. با تحمل تلفات سنگین در قبال دستاوردهای محدود، روز ۲۱ اوت راکوتین درخواست مجوز توقف حمله را کرد که ژوکوف با آن موافقت نمود. گفته می شود این ضد حملات اولیه ژوکوف، بدون انتظار حصول نتایج بزرگ، با وجود خلق مشکلات فراو
ان برای دشمن مخصوصاً در ناحیه سپاه ۲۰ ورماخت، جهت شناخت مواضع آلمانی ها و یافتن نقاط ضعف دفاع آن ها صورت گرفته است. با وجود برنامه ریزی دقیق، شرایط رزمی موجب شد ضدحمله تیموشنکو در جبهه غربی تکه تکه صورت بگیرد. این ضد حملات سپاه ۵ و ۸ ارتش نهم ورماخت را مورد هدف قرار داد. ارتش نوزدهم که با لشکرهای صد و یکم تانک و شصت و چهارم تفنگ دار تقویت شده بود، با پشتیبانی قابل ملاحظه توپخانه، با حمله از روز ۱۷ اوت، ضمن سلطه بر گذرگاه بزرگی در کرانه غربی رود ووپ در شمال یارتسفو و فائق آمدن بر دفاع سپاه ۵ ارتش نهم ورماخت، تلفات جدی به لشکرهای صد و شصت و یکم و پنجم پیاده نظام آن وارد آورد و روز ۱۸ اوت ۱۰ کیلومتر در عمق دفاع آن ها نفوذ کرد. ارتش بیست و نهم شوروی نیز توانست گذرگاهی بر رود دوینای غربی در ناحیه ولیژ به دست آورد. به هر حال حمله سپاه ۴۰ موتوریزه گروه زرهی ۳ ورماخت موجب عقب رانده شدن مجدد ارتش های بیست و دوم و بیست و نهم شوروی به آن سوی رود دوینای غربی گردید. در جریان این حمله ارتش بیست و دوم شوروی از ۲۹ اوت در ناحیه ولیکیه لوکی به محاصره درآمد و در نهایت منهدم شد. تهاجم ارتش سی ام شوروی برای یاری رسانی به این ارتش
ها در شرق ولیژ، موجب گشوده شدن یک شکاف در خط نیروهای آلمانی و رخنه یک هفته ای گروه سواره نظام "دوواتور" متشکل دو لشکر پنجاهم و پنجاه و سوم سواره نظام، در عمق اراضی پشت خط مقدم ورماخت و مشغول نگاه داشتن سه لشکر آلمانی جهت مراقبت از این اراضی، گردید. ضد حملات نهایی ارتش سرخ. "استاوکا" روز ۲۵ اوت به جبهه های غربی، ذخیره و بریانسک شوروی فرمان به اجرای ضد حملات در محورهای اسمولنسک، یلنیا و نووزیبکوف داد تا ادامه تهاجم آلمانی ها دفع و در عمل کل گروه ارتش مرکز ورماخت شکست داده شود. بر این اساس جبهه غربی موظف بود با عملیات در تمامی خط مقدم خود از توروپتس تا یارتسفو در همکاری با جناح چپ جبهه ذخیره تا روز ۸ سپتامبر خود را به ولیژ، دمیتروف و اسمولنسک برساند. بدین منظور ارتش های شانزدهم، نوزدهم، بیستم و سی ام شوروی می بایست در جهت دوفووشچینا در شمال اسمولنسک یورش می بردند و ارتش های بیست و دوم و بیست و نهم شوروی نیز در جهت حمایت از آن ها به سمت ولیژ و بلیی حمله می کردند. در مجموع مأموریت جبهه غربی شوروی قطع خطوط ارتباطاتی آلمان در غرب اسمولنسک و تصرف این شهر بود. در همین حال ارتش های بیست و چهارم و چهل و سوم در جناح چپ
جبهه ذخیره شوروی به فرماندهی ژوکوف می بایست تمرکز دشمن در ناحیا یلنیا را منهدم و این شهر را تصرف می کردند و خود را تا ۸ سپتامبر به خیسلاویچی و پتروویچی می رساندند. در این جهت تهاجم اصلی جبهه ذخیره بر دوش ارتش بیست و چهارم قرار گرفته بود که می بایست به گذرگاه آلمانی ها بر رود دسنا در یلنیا حمله می نمود. در سومین و بلندپروازانه ترین قسمت ضدحمله در ناحیه اسمولنسک، جبهه بریانسک با دریافت ارتش های سوم، سیزدهم، بیست و یکم و پنجاهم از جبهه منحل شده مرکزی شوروی، می بایست مستقیماً به گروه زرهی ۲ حمله می کرد و با انهدام آن شرایط دفاعی مستحکمی در شمال کیف فراهم می ساخت. "استاوکا" امیدوار بود با اجرای این ضد حملات تهاجم آلمانی ها به سمت کیف متوقف یا به شدت تضعیف شود. "استاوکا" مقرر ساخت ارتش های سی و یکم، چهل و نهم، سی و دوم و سی و سوم جبهه ذخیره شوروی در موقعیت پیشین در شرق باقی بمانند و به تقویت مواضع دفاعی خود ادامه دهند. نیروهای تهاجمی می بایست در تمامی طول ضد حملات در همه سطوح فرماندهی عملیات های شناسایی سازمان یافته و منظمی، مخصوصاً در جناحین بدون حفاظت، صورت می دادند تا از هرگونه غافلگیر شدن توسط دشمن جلوگیری شود.
همچنین پس از تصرف هر نقطه و موضعی از دشمن، نیروهای شوروی می بایست آن را با احداث موانع دفاعی مستحکم می کردند. به هر صورت این ارتش های به تازگی بسیج شده شوروی عموماً از سربازان وظیفه و نیروهای ذخیره تشکیل شده بودند و تسلیحات لازم از جمله تانک و توپخانه کمی در اختیار داشتند. ضدحمله جبهه غربی. پس از چند حمله ابتدایی در روزهای ۲۸ و ۲۹ اوت، ارتش های شانزدهم، نوزدهم و بیستم جبهه غربی شوروی از روز ۱ سپتامبر یورش ترکیبی اصلی خود به مواضع آلمانی ها در شرق اسمولنسک را آغاز نمودند. این یورش موجب نبرد مداوم ۹ روزه گردید که فشار شدیدی بر آلمانی ها وارد کرد. حمله گسترده ارتش شانزدهم شوروی با پشتیبانی حدود صد تانک لشکر یکم تانک، لشکرهای بیست و هشتم پیاده نظام و چهاردهم پیاده نظام موتوریزه ورماخت را متحمل تلفات سنگین کرد اما در نهایت با برخورد به دفاع مؤثر ضد تانک آلمان با خوردن خسارات شدید متوقف گشت. به هر صورت با تحمل تلفات سنگین، نیروهای شوروی تنها موفقیت های محدودی به دست آوردند. در نهایت روز ۸ سپتامبر بوریس شاپوشنیکوف، رئیس ستاد کل ارتش سرخ دستور به اتخاذ حالت دفاعی توسط جبهه غربی داد تا نبرد سه هفته ای در شرق و شمال ش
رقی اسمولنسک به پایان برسد. ضدحمله جبهه ذخیره. در این زمان ارتش بیست و چهارم جبهه ذخیره شوروی سازمان دهی مجدد گردید و با دریافت سه لشکر دیگر توان خود را تا ۲۳ اوت به ۱۰ لشکر از جمله دو لشکر صد و دوم و صد و پنجم تانک و لشکر صد و سوم موتوریزه رساند. ژوکوف فرمان به بازپس گیری یلنا توسط ارتش بیست و چهارم و روسلافل توسط ارتش چهل و سوم شوروی داد. ارتش پنجاهم جبهه بریانسک شوروی موظف به پشتیبانی از عملیات ارتش چهل و سوم شوروی با یورش از ژوکووکا به سمت شمال غربی گشت. در این حملات دیگر از تاکتیک تهاجم با گردان ها استفاده نمی شد بلکه ارتش سرخ با تمام نیروی لشکرهایش با پشتیبانی زرهی و توپخانه، در خط مقدمی کوچک پیش می رفت. شکستن دفاع آلمانی ها توسط ۹ لشکر از ۱۳ لشکر ارتش بیست و چهارم صورت می گرفت. چهار لشکر مابقی در جانب شرقی رود اوژا حالت تدافعی خود را حفظ می کردند. عملیات تعیین کننده تهاجمی در قسمت شمالی منطقه محدب با لشکرهای صد و دوم تانک و صد و هفتم و صدم تفنگ دار ارتش سرخ انجام می شد. این یگان ها بیشترین توان را داشتند و در خط مقدم باریک ۴ تا ۵ کیلومتری مستقر بودند. قسمت جنوبی شامل لشکرهای سیصد و سوم تفنگدار و صد و ش
شم موتوریزه شوروی می شد که می بایست در خط مقدمی ۸ کیلومتری در حوالی لئونووا پیشروی می کردند. دو لشکر نوزدهم و سیصد و نهم تفنگ دار شوروی دقیقاً در شرق منطقه محدب قرار گرفته بودند و موظف گشتند از نوک منطقه محدب مستقیماً به سمت یلنیا بروند. دو ارتش جبهه ذخیره شوروی می بایست تا ۱۵ سپتامبر خود را به دولگی نیوی و پتروویچی می رساندند. تهاجم بامداد روز ۳۰ اوت با حملات پیاده نظام ارتش سرخ به برخی نقاط کلیدی آغاز شد. سپس از ساعت ۷:۳۰ صبح، تمام ۸۰۰ توپ ارتش بیست و چهارم شوروی به همراه تعداد زیادی خمپاره انداز و موشک اندازهای "کاتیوشا" شروع به کوبیدن مواضع آلمانی ها درون منطقه محدب کردند. حدود ۶۰ هزار سرباز ارتش سرخ تهاجم را در مقابل ۷۰ هزار سرباز آلمانی در مواضع آماده ولی با عمق کم در خط مقدمی ۷۰ کیلومتری، به انجام می رساندند. پس از سه ساعت گلوله باران توپخانه حمله ارتش سرخ از قسمت جنوبی آغاز شد و موفقیت های محدودی حاصل کرد. در قسمت شمالی، تهاجم غافلگیرانه بدون آماده سازی توپخانه، لشکر صد و سی و هفتم پیاده نظام سپاه ۹ ورماخت را در گردن منطقه محدب هدف گرفت. نیروهای شوروی در ابتدا شکاف کوچکی در خط آلمانی ها در طول رود اوژ