Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
واسط دهه ۱۸۰۰ آنها را در کلیه برنامه های دانشگاهی از جمله مهندسی پذیرفتند. در ایالات متحده، ورود به جنگ جهانی دوم کمبود جدی استعداد مهندسی را ایجاد کرد، زیرا مردان به نیروهای مسلح اعزام شدند. برای رفع این کمبود، ابتکاراتی مانند آموزش مهندسی جنرال الکتریک برای زنان دارای مدرک ریاضی و فیزیک و برنامه مهندسی کورتیس-رایت در میان سایر فرصت های جدیدی را برای زنان در مهندسی ایجاد کرد. کورتیس-رایت با دانشگاه کرنل، دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا، دانشگاه پردو، دانشگاه مینه سوتا، دانشگاه تگزاس در آستین، مؤسسه پلی تکنیک رنسلیر و دانشگاه ایالتی آیووا برای ایجاد یک برنامه درسی مهندسی که ده ماه به طول انجامید و بیشتر روی طراحی و تولید هواپیما تمرکز داشت، همکاری کرد. در این مدت، حملات عمومی به مهندسین زن کم بوده است. به طور عمده، این حملات در داخل مؤسسات مسکوت مانده بود، زیرا زنان برای تغییر شکاف جنسیتی بین مردان و زنان در زمینه مهندسی، فشارهای تهاجمی فشار نمی آوردند. دلیل دیگر محرمانه ماندن این «حملات» به این دلیل است که مردان معتقد بودند غیرممکن است مهندسی به عنوان یک رشته مردسالار متوقف شود. نقش زنان در نیروی کار، به ویژه در ز
مینه های مهندسی، در دوره پس از جنگ جهانی دوم بسیار تغییر کرد. از آنجا که زنان در سنین بعدی ازدواج کردند، فرزندان کمتری داشتند، بیشتر طلاق می گرفتند و وابسته به نان آور برای حمایت اقتصادی نبودند، علی رغم اینکه حقوقشان کمتر از مردان بود، در نیروی کار مهندسی نیز فعال تر می شدند. زنان همچنین نقش مهمی در برنامه نویسی انیاک (ENIAC] از زمان ساخت آن در طول جنگ جهانی دوم تا چند دهه آینده داشتند. برنامه نویسان زن انیاک که در ابتدا در سال ۱۹۴۳ توسط ارتش استخدام شدند، پیشرفت های چشمگیری در تکنیک های برنامه نویسی، مانند اختراع نقاط شکست، که اکنون یک ابزار رفع اشکال استاندارد است، داشتند. علاوه بر کمبود مهندس در زمان جنگ، تعداد زنان در رشته های مهندسی به دلیل افزایش تدریجی دانشگاه های دولتی که دانشجوی دختر می پذیرند، افزایش یافت. به عنوان مثال، جورجیا تک در سال ۱۹۵۲ شروع به پذیرش دانشجویان دانشجوی مهندسی می کند، در حالی که مدرسه پلی تکنیک در پاریس، یک مؤسسه برتر مهندسی فرانسه، در سال ۱۹۷۲ دانشجویان زن را پذیرش می کند. در نتیجه، نقش های کلیشه ای جنسیتی به دلیل وضوح صنعتی شدن تغییر کرده است.
زنان در امپراتوری عثمانی () بسته به مذهب و طبقه خود از حقوق و موقعیتهای مختلفی برخوردار بودند. زنان عثمانی مجاز به شرکت در سیستم حقوقی، خرید و فروش املاک، ارث بردن و وصیت به ثروت، و مشارکت در سایر فعالیت های مالی بودند. اصلاحات تنظیمات در قرن نوزدهم حقوق اضافی برای زنان ایجاد کرد، به ویژه در زمینه آموزش. برخی از اولین مدارس دخترانه در سال ۱۸۵۸ آغاز به کار کردند، اگرچه برنامه درسی بیشتر به آموزش زنان و مادران مسلمان متمرکز بود. سلطنت زنان، دورانی که به دهه ۱۵۲۰ برمی گردد و تا اواسط قرن هفدهم ادامه داشت، دوره ای بود که در آن زنان بلندپایه از طریق مشارکت در سیاست داخلی، مذاکرات خارجی و کارگزاران از قدرت سیاسی و اهمیت عمومی برخوردار بودند. مادران ملکه و صیغه های اصلی از طریق سیاست حارم نفوذ قابل توجهی پیدا کردند. برخی از تأثیرگذارترین زنان، خرم سلطان، نوربانو سلطان، صفیه سلطان، حلیمه سلطان، کوسم سلطان، تورخان سلطان ، گلنوش سلطان بودند.
رویاهای هفت رنگ فیلمی محصول سال ۱۹۹۸ و به کارگردانی پریادارشان است. در این فیلم بازیگرانی همچون آرویند سوامی، جوهی چاولا، انوپم کهیر، فریده جلال، ساتیش شاه، تینو آناند، سوکوماری، مینک برار، آریونا ایرانی و موکش ریشی ایفای نقش کرده اند.
یوکی سونودا (به ژاپنی: 角 田 裕 毅، Tsunoda Yūki؛ متولد ۱۱ مه ۲۰۰۰) یک راننده اتومبیلرانی ژاپنی است که در مسابقات فرمول یک برای تیم آلفاتائوری شرکت می کند. او قهرمان فرمول چهار ژاپن ۲۰۱۸ و عضو دپارتمان فرمول یک هوندا و تیم نوجوانان ردبول در سال 2019 بود .او در مسابقات فرمول ۲ قهرمانی ۲۰۲۰ سوم شد و با توجه به نتایج ضعیف دنیل کویات، جایگزین او شد و اولین حضور خود در فرمول یک، با شماره سابق جنسن باتن، یعنی ۲۲، در سال ۲۰۲۱ برای تیم الفاتائوری، که متعلق به ردبول و از موتور هوندا استفاده می کند، انجام داد.
اگرچه زنان هنرمند در طول تاریخ درگیر ساختن هنر بوده اند، اما کارهای آنها در مقایسه با کارهای همتایان مردشان اغلب مبهم، مغفول مانده و کم ارزش ارزیابی شده است. بسیاری از آثار آنها به اشتباه به مردان هنرمند نسبت داده شده است. کلیشه های رایج در مورد جنسیت ها باعث شده است که برخی از رسانه ها مانند هنرهای پارچه ای یا الیافی علی رغم اینکه قبلاً مقوله ای بوده اند، مانند هنرهای سرامیکی، که زنان و مردان در آن شرکت داشته اند، در درجه اول با زنان مرتبط شوند. علاوه بر این، اشکال هنری که این تمایز را کسب کرده اند، مانند هنرهای نساجی و پارچه، به جای هنرهای زیبا به دسته هایی مانند «جنبش هنر و پیشه» تنزل داده می شوند. زنان در هنر به دلیل تعصبات جنسیتی در جریان اصلی هنرهای زیبا با چالش هایی روبرو شده اند. آنها اغلب در آموزش، مسافرت و تجارت خود و همچنین کسب اعتبار با مشکلاتی روبرو شده اند. از اواخر دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، هنرمندان و مورخان هنر فمینیست جنبشی هنری فمینیستی ایجاد کردند که آشکارا به نقش زنان به ویژه در دنیای هنر غربی، نحوه درک، ارزیابی یا اختصاص هنر جهانی بر اساس جنسیت می پردازد. علاوه بر این، نقش زنان در تاریخ هنر همانند
جامعه را کاوش می کند. دوران ماقبل تاریخ. هیچ سابقه ای در مورد اینکه هنرمندان دوران ماقبل تاریخ چه کسانی بوده اند وجود ندارد، اما مطالعات انجام شده در مورد بسیاری از مردم نگاران اولیه و مردم شناسان فرهنگی نشان می دهد که زنان اغلب صنعتگران اصلی در فرهنگ نوسنگی بودند که در آن ها سفال، پارچه، سبد، سطوح نقاشی شده و جواهرات ایجاد می کردند. همکاری در پروژه های بزرگ اگر معمول نباشد معمول بود. استنباط به آثار هنری و مهارت های دوران پارینه سنگی نشان می دهد که این فرهنگ ها از الگوهای مشابهی پیروی می کنند. نقاشی های غاری این دوران غالباً دارای چاپ دست انسان است که ۷۵٪ آن را زنان می توان تشخیص داد. هنر سرامیک. تقریباً در همه فرهنگ های توسعه یافته سابقه طولانی هنر سرامیک وجود دارد و اغلب اشیاء سرامیکی همه شواهد هنری باقی مانده از فرهنگهای ناپدید شده مانند Nok در آفریقا بیش از ۳۰۰۰ سال پیش است. فرهنگ هایی که به ویژه برای سرامیک مورد توجه قرار می گیرند شامل فرهنگ های چینی، کریتی، یونانی، ایرانی، مایایی، ژاپنی و کره ای و همچنین فرهنگ های مدرن غربی است. شواهدی وجود دارد که ظروف سفالی را به طور مستقل در چندین منطقه از جهان از
جمله آسیای شرقی، آفریقای جنوب صحرای شرقی، خاور نزدیک و آمریکا اختراع کرده اند. صنعتگران معلوم نیست که چه کسانی بودند. معاصر. در سال 1993، ریچل وایترید اولین زنی بود که برنده جایزه ترنر گالری تیت شد. گیلیان ویرینگ در سال 1997، زمانی که فهرست نامزدهای نهایی تماماً زن بودند، این جایزه را از آن خود کرد؛ دیگر نامزدها کریستین بورلند، آنجلا بولوک و کورنلیا پارکر بودند. در سال 1999، تریسی امین به خاطر اثرش تختخواب من پوشش رسانه ای قابل توجهی به دست آورد، اما برنده نشد. در سال 2006 این جایزه به نقاش انتزاعی، توما آبتس اهدا شد. در سال 2001، کنفرانسی با عنوان "هنرمندان زن در هزاره" در دانشگاه پرینستون برگزار شد. کتابی با همین نام در سال 2006 منتشر شد که در آن مورخان برجسته هنر مانند لیندا ناچلین به تحلیل هنرمندان زن برجسته ای چون لوئیز بورژوا، ایوان رینر، براخا اتینگر، سالی من، اوا هسه، ریچل وایترید و رزماری تروکل پرداختند. هنرمندان زن معاصر برجسته بین المللی همچنین شامل ماگدالنا آباکانویچ، مارینا آبراموویچ، یاروسلاوا بریختووا، لیندا بنگلیس، لی بول، سوفی کاله، جنت کاردیف، لی شوالیه، مارلن دوما، اورشی دروزدیک، ماریسول اس
کوبار، بتینا هاینن-آیچ، جنی هولزر، رونا اسلام، شانتال جوفه، یایویی کوساما، کارن کیلیمینک، سارا لوکاس، نیت نولسون، یوکو اونو، تانیا استوجیچ، جنی سویل، کارولی شنی من، سیندی شرمن، شازیا سیکندر، لورنا سیمپسون، لیزا استیل، استلا واین، کارا واکر، ربکا وارن، بتینا ورنر و سوزان دوروتیا وایت هستند. نقاشی ها، کلاژها، مجسمه های نرم، هنر پرفورمنس و چیدمان های محیطی هنرمند ژاپنی، یایویی کوساما، همگی در وسواس تکرار، الگو و انباشت مشترک هستند. آثار او برخی از ویژگی های فمینیسم، مینیمالیسم، سوررئالیسم، آرت بروت، پاپ آرت و اکسپرسیونیسم انتزاعی را نشان می دهد و مملو از محتوای خودزندگینامه ای، روان شناختی و جنسی است. او خود را یک "هنرمند وسواسی" توصیف می کند. در نوامبر 2008، حراجی کریستیز نیویورک تابلوی نقاشی او در سال 1959 با عنوان شماره 2 را به قیمت 5,100,000 دلار فروخت که بالاترین قیمت در سال 2008 برای اثری از یک هنرمند زن زنده بود. در طول سال های 2010–2011، مرکز پمپیدو در پاریس گزیده هنرمندان زن معاصر را در نمایشگاهی به نمایش گذاشت. این موزه آثار هنرمندان زن برجسته از مجموعه خود را به نمایش گذاشت. در سال 2010، آیلین کوپر به
عنوان اولین زن "نگهبان آکادمی سلطنتی" انتخاب شد. در سال 1995، دیم الیزابت بلکادر در طول 300 سال تاریخ به عنوان "نقاش و رنگرز اعلیحضرت در اسکاتلند" منصوب شد و در سال 1982 نشان OBE را دریافت کرد. ژانر دیگری از هنر زنان، هنر محیطی زنان است. تا دسامبر 2013، فهرست هنرمندان محیطی زن شامل 307 هنرمند محیطی زن مانند مارینا دِبریس، ورنیتا نمک و بتی بومونت بود. دِبریس از زباله های ساحلی برای افزایش آگاهی از آلودگی ساحل و اقیانوس و آموزش کودکان در مورد زباله های ساحلی استفاده می کند. نمک اخیراً از نامه های ناخواسته برای نشان دادن پیچیدگی زندگی مدرن استفاده کرده است. بومونت به عنوان پیشگام هنر محیطی توصیف شده است و از هنر برای به چالش کشیدن باورها و اعمال ما استفاده می کند.
هاریکریشناس فیلمی محصول سال ۱۹۹۸ و به کارگردانی فاضیل است. در این فیلم بازیگرانی همچون مموتی، موهن لال، جوهی چاولا، ایننوسنت، شامیلی، ندومودی ونو، کونچاکو بوبان و جاگادیش ایفای نقش کرده اند.
حضور زنان در علم اولین دوره های تاریخ علمی است که در آنها سهم قابل توجهی داشته اند. مورخانی که به جنسیت و علم علاقه دارند، در مورد تلاش ها و دستاوردهای علمی زنان، موانعی که آنها با آن روبرو بوده اند، و استراتژی هایی که برای بررسی و پذیرش کار آنها در مجلات بزرگ علمی و سایر نشریات انجام شده است، تحقیق کرده اند. بررسی تاریخی ، انتقادی و جامعه شناختی این موضوعات در نوع خود به یک رشته دانشگاهی تبدیل شده است. مشارکت زنان در پزشکی در چندین تمدن اولیه غربی رخ داده است و مطالعه فلسفه طبیعی در یونان باستان برای زنان آزاد بود. زنان در اولین کیمیاگری در قرن اول یا دوم میلادی سهیم بودند. در طول قرون وسطی، مجالس مذهبی مکان مهمی برای آموزش زنان بود و برخی از این جوامع فرصت هایی را برای زنان فراهم می کردند تا در تحقیقات علمی سهیم باشند. قرن یازدهم شاهد ظهور اولین دانشگاه ها بودیم. در بیشتر موارد، زنان از تحصیلات دانشگاهی محروم بودند. در خارج از دانشگاه، گیاه شناسی علمی بود که بیشترین بهره را از کمک های زنان در اوایل دوران مدرن می برد. به نظر می رسد که نگرش نسبت به آموزش زنان در زمینه های پزشکی در ایتالیا نسبت به جاهای دیگر آ
زادتر بوده است. اولین زن شناخته شده ای که موفق به کسب صندلی دانشگاهی در یک رشته علمی مطالعات شد، دانشمند ایتالیایی قرن هجدهم لائورا باسی بود. نقش های جنسیتی در قرن هجدهم عمدتاً جبرگرایی بود و زنان پیشرفت های چشمگیری در علم داشتند. در طول قرن نوزدهم، زنان از بیشتر تحصیلات رسمی علمی محروم بودند، اما در این دوره شروع به پذیرش در جوامع تحصیل کرده کردند. در اواخر قرن نوزدهم، ظهور کالج زنان شغل زنان دانشمند و فرصت هایی برای تحصیل فراهم کرد. ماری کوری متولد ورشو، لهستان، زمینه را برای دانشمندان برای بررسی واپاشی هسته ای فراهم کرد و عناصر رادیوم و پولونیم را کشف کرد. وی که به عنوان یک فیزیکدان و شیمی دان کار می کرد، تحقیقات پیشگامانه ای در مورد واپاشی هسته ای انجام داد و اولین زنی بود که جایزه نوبل فیزیک دریافت کرد و اولین فردی شد که دومین جایزه نوبل شیمی را دریافت کرد. ۴۰ زن از سال ۱۹۰۱ تا ۲۰۱۰ جایزه نوبل دریافت کرده اند. هفده زن جایزه نوبل در فیزیک، شیمی، فیزیولوژی یا پزشکی دریافت کرده اند.
مطالعات کوتاه متعددی در مورد تاریخ زنان در کشورهای آفریقایی انجام شده است. بسیاری از مطالعات بر نقش و موقعیت تاریخی زنان در کشورها و مناطق خاص مانند مصر، اتیوپی، مراکش، نیجریه لسوتو، و آفریقای سیاه متمرکز است. اخیراً، دانشمندان با استفاده از منابع کمتر متداول مانند آهنگ های مالاوی، تکنیک های بافت در سوکوتو و زبان شناسی تاریخی، بر تکامل وضعیت زنان در طول تاریخ آفریقا تمرکز کرده اند. وضعیت زنان در آفریقا در کشورها و مناطق مختلف متفاوت است. به عنوان مثال، رواندا تنها کشوری در جهان است که زنان بیش از نیمی از کرسی های پارلمان را در اختیار دارند - ۵۱٫۹٪ از ژوئیه ۲۰۱۹، اما مراکش فقط یک وزیر زن در کابینه خود دارد. از طریق ایجاد منشور آفریقایی در مورد حقوق بشر و مردم، که کشورهای عضو را ترغیب می کند تا به تبعیض و خشونت علیه زنان پایان دهند، تلاش های قابل توجهی در جهت برابری جنسیتی انجام شده است. به استثنای مراکش و بوروندی، همه کشورهای آفریقایی این منشور را تصویب کرده اند. با این وجود، علی رغم این گامها در جهت برابری، زنان هنوز با موضوعات مختلفی در رابطه با نابرابری جنسیتی از جمله سطح نامتناسب فقر و تحصیلات، بهداشت زنان
و تغذیه نامناسب، فقدان قدرت سیاسی، مشارکت محدود نیروی کار، خشونت خانگی، ختنه دستگاه تناسلی زنان و کودک همسری.
سَـندیتون () رمانی ناتمام از جین آستن است. در ژانویه ۱۸۱۷، آستن کار بر روی رمان جدیدی به نام «برادران» که بعداً نام سندیتون را گرفت، شروع کرد و یازده فصل را تکمیل کرد تا اینکه در اواسط مارس ۱۸۱۷ کار را احتمالاً به دلیل بیماری متوقف کرد. آر دبلیو چاپمن برای اولین بار رونویس کاملی از رمان را در سال ۱۹۲۵ با نام قطعه ای از یک رمان منتشر کرد. سریال تلویزیونی انگلیسی سندیتون از روی این کتاب اقتباس شده است.
خشم (به ژاپنی: 怒り) یک فیلم سینمایی ژاپنی محصول سال ۲۰۱۶ در ژانر فیلم معمایی و دلهره آور به نویسندگی و کارگردانی لی سونگ-ایل و با بازی کن واتانابه است. داستان. یک پرونده قتل وحشتناک حل نشده، سه داستانِ به نظر غیرمرتبط از سه شهر مختلف ژاپن را به هم وصل می کند…
نرکین نجیرلو یک روستا در ارمنستان است که در استان آرارات واقع شده است. در کیلومتری ، مرکز استان واقع شده است. خصوصیات. نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
بیرالی یک منطقهٔ مسکونی در ارمنستان است که در استان آرارات واقع شده است.
بایبرد یک روستا در ارمنستان است که در استان آرارات واقع شده است. در کیلومتری ، مرکز استان واقع شده است. خصوصیات. نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
جان بلوم (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "پارتی مجردی"، "تپه ها چشم دارند قسمت دوم" و "قطار فرار" اشاره کرد.
بوگهٔ جوهاپون () (武芸十八般 "Eighteen Kinds Of Martial Arts") مجموعه ای از تکنیک های و هنرهای رزمی است که توسط ساموراییهای ژاپن دوره توکوگاوا استفاده می شد. این مفهوم توسط هیرایاما گیوزو تأسیس شده است و بر اساس سنت های قبلی چین مانند هجده بازوی ووشو بنا شده است. هیجده هنر رزمی. هنرهای دیگری که اغلب در این لیست قرار می گیرند عبارتند از:
فرمان امپراتوری برای سربازان و ملوانان ، کد اخلاقی رسمی پرسنل نظامی بود و اغلب به همراه متن آموزشی امپراتوری به عنوان مبانی ایدئولوژی ملی ژاپن قبل از جنگ جهانی دوم ذکر شده است. همه پرسنل نظامی موظف بودند که این متن را که دارای ۲۷۰۰ کانجی بود، را حفظ کنند. این متن را امپراتور میجی ژاپن در تاریخ ۴ ژانویه ۱۸۸۲ صادر کرد. این متن به عنوان مهمترین سند در توسعه نیروی زمینی امپراتوری ژاپن و نیروی دریایی امپراتوری ژاپن در نظر گرفته می شود.
پروپاگاندای ژاپن در جنگ دوم چین و ژاپن و جنگ جهانی دوم، قبل و در زمان جنگ جهانی دوم، برای کمک به دولت حاکم ژاپن در آن زمان طراحی شده بود. بسیاری از عناصر آن در ادامه عناصر قبل از جنگ دولت گرایی شووا بود، از جمله اصول کوکوتای، هاکو ایچیو و بوشیدو. برخی از اشکال جدیدی از تبلیغات پروپاگاندا نیز برای ترغیب کشورهای اشغالی از مزایای حوزه رفاه مشترک آسیای شرقی بزرگ، برای تضعیف روحیه نیروهای آمریکایی و برای مقابله با ادعاهای جنایات جنگی ژاپن ایجاد شد و جنگ را به عنوان یک پیروزی به مردم ژاپن ارائه داد. این تبلیغات با جنگ دوم چین و ژاپن آغاز و در جنگ جهانی دوم ادغام شد. ژاپن برای ارسال پیام های تبلیغاتی خود از رسانه های متنوعی استفاده می کرد.
پل جرسی یک پل تک خطی از نوع خرپای پرَت می باشد که در عرض نهر اویل کریک در شهر چری تری، شهرستان ونانگو ایالت پنسیلوانیا ایالات متحده قرار دارد. این پل شهر تیتوسویل را به موزهٔ چاه دریک و پارک ایالتی اویل کریک وصل می کند. پل جرسی در سال ۱۹۸۸ در لیست ثبت ملی اماکن تاریخی ثبت شد. پل مذکور در ۱۹۹۸ با پل جدیدی که از روسازه ی پل قدیمی استفاده می کرد جایگزین شد. تاریخچه. پل جرسی در ۱۸۸۲ توسط شرکت مورس بریج، نیای شرکت یانگ استاون بریج ساخته شد. ادارهٔ حمل و نقل پنسیلوانیا (PennDOT) به خاطر شرایط رو به وخامت آن در سال ۱۹۷۹ محدودیت وزن ۱۰ تنکی برای پل ایجاد کرد. در ۲۲ ژوئن ۱۹۸۸، پل در فهرست ثبت ملی اماکن تاریخی قرار گرفت. پل در ۱۹۹۷ جایگزین شد تا با ملاحظات ایمنی PennDOT مطابقت داشته و نیز اتوبوس های تور بتوانند به نزدیکی موزهٔ چاه دریک بروند. تعویض پل که جزو تنها مسیر رفت وآمد به موزه بود، موزه را مجبور به تعطیلی در ۲ نوامبر ۱۹۹۷ کرد. موزه قادر بود که در آوریل ۱۹۹۸ پس از توافق با راه آهن اویل کریک و تیتوسویل، که یک ایستگاه قطار در موزه را برای انتقال گردشگران از تیتوسویل به چاه دریک می گرداند، بازگشایی شود. پل جرسی مرم
ت شده در ۲۷ می ۱۹۹۸ بازگشایی شد. طراحی. پس از بازسازی در ۱۹۹۸، پل جرسی مرمت شده از روسازهٔ پل اصلی استفاده کرد، گر چه زیرسازهٔ واقعی حامل بار یک پل شاهتیری رایج است. روسازهٔ پل یک پل از نوع خرپای پرت متصل با خار مغزی باقی ماند. پل هنوز هم یک خط عبور دارد، اما یک مسیر پیاده روی عابرین پیاده در یک سمت پل خارج از روسازه وجود دارد.
ضد ادیپ: سرمایه داری و اسکیزوفرنی () کتابی است به قلم نویسندگان فرانسوی، ژیل دلوز و فلیکس گاتاری، به ترتیب فیلسوف و روانکاو که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد. این کتاب جلد اول سرمایه داری و اسکیزوفرنی است که جلد دوم آن هزار فلات (۱۹۸۰) می باشد.
ولفرام کلایس ( زاده ۱۹۳۰ - درگذشته ۲۰۲۱) باستان شناس آلمانی بود که اکتشافات باستان شناسی بسیاری انجام داده و مکان های تاریخی بسیاری را در ایران را کاوش کرده است. وی سال های طولانی از عمر خود را در ایران پژوهش و کاوش باستان شناسی کرده بود. زندگی نامه. ولفرام کلایس در سال ۱۹۳۰ در برلین و وایمار آلمان متولد شد. وی در دانشگاه فنی برلین تحصیل کرد و در ۲۵ سپتامبر ۱۹۵۹ در رشته «ساختمان های عمومی در کامبوج: مشخصات و بازسازی» فارغ التحصیل شد. در همان سال وی از مؤسسه باستان شناسی آلمان (DAI) بورس تحصیلی دریافت کرد و برای اولین بار به ایران سفر کرد. از سال ۱۹۶۷ وی به عنوان معاون مدیر در شعبه مؤسسه مذکور در تهران کار کرد و در سال ۱۹۶۱ مدیر آن شد و این سمت را تا زمان بازنشستگی در ۱۹۹۵ و جایگزینی با جانشینش در طول اقامت خود در ایران حفظ کرد. وی مدیر انستیتوی باستان شناسی آلمان در تهران بود و در سال ۱۹۹۵ بازنشسته شد. و در فوریه ۲۰۲۱ در سن ۹۰ سالگی درگذشت. او متخصص اورارتو بود که در مورد انواع ساختمان ها و آثار معماری دوره های مختلف پیشاتاریخ و تاریخی ایران نیز تحقیق و مطالعه کرد. تحقیق در ایران. وی در سال ۱۹۵۹ از مؤسسه باست
ان شناسی آلمان کمک هزینه تحقیقاتی دریافت کرد و برای اولین بار به ایران سفر کرد. در ۱۹۷۱–۱۹۸۶، او مدیر انستیتوی شعبه تهران بود و در ایران طی دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، بسیاری از اکتشافات باستان شناسی انجام شده را در تخت سلیمان، مسجد سلیمان، بسطام و بیستون با یک تیم باستان شناس از ایران انجام داد. او در ایران در طول زندگی خود به عنوان عضوی از مؤسسه باستان شناسی آلمان و به همراه همکارش استفان کرول (باستان شناس) سفرهای زیادی به ایران انجام داد و از بیش از ۱۰۰۰ سایت باستانی بازدید کرد تا با اشتیاق و دقت، معماری و آثار فرهنگی باستانی ایران را ثبت کند. او همچنین از قلعه های اورارتو گرفته تا پل ها و مساجد قاجار همه چیز را مطالعه و مستند کرد. بین سالهای ۱۹۶۹ و ۱۹۷۸، کلایس با همکاری تیمی از باستان شناسان از ایران، آلمان، ایتالیا، کانادا و آمریکا دژ اورارتوی در بسطامرا حفاری کرد. علاوه بر این، از سال ۱۹۶۷ تا ۱۹۷۹، کلایس بررسی های باستان شناسی را در شمال غربی ایران انجام داد و نتایج را در مجموعه ای از مقاله ها منتشر کرد، طبق موزه ملی ایران که نه تنها بقایای اورارتویی، بلکه تمام دوره های از نوسنگی به بعد را شامل می شود. انتشارا
ت. ولفرام کلایس مجموعه قابل توجهی از انتشارات، اطلاعیه ها، نقشه ها، طرح های معماری و یک مجموعه عکاسی غنی را برای آیندگان به یادگار گذاشته است. انتشارات وی - بیش از سیصد اثر - موضوعات گسترده معماری و شهرسازی در ایران را پوشش می دهد. از جمله کتاب های وی: قابل توجه تر هستند.
زنان در حکومت به تاریخ، جمعیت و مشارکت زنان در ادارات عمومی اشاره می کنند. در بسیاری از کشورها، زنان در تلاش برای دستیابی به حقوق سیاسی و قدرت در دولت و نهادهای مختلف، از فرصت های ناکافی در مشارکت اجتماعی برخوردار بوده اند. این گرایش تاریخی همچنان پابرجاست، اگرچه زنان به طور فزاینده ای به عنوان رئیس حکومت و دولت انتخاب می شوند. از اکتبر ۲۰۱۹، میزان مشارکت جهانی زنان در پارلمان های سطح ملی ۲۴٫۵ درصد است. در سال ۲۰۱۳ زنان ۸٪ از کل رهبران ملی و ۲٪ از کل پست های ریاست جمهوری را به خود اختصاص داده اند. علاوه بر این، ۷۵٪ از کل نخست وزیران و روسای جمهور زن در دو دهه گذشته کار خود را آغاز کرده اند. زنان ممکن است با چالش های متعددی روبرو شوند که توانایی آنها در مشارکت در زندگی سیاسی و تبدیل شدن به رهبران سیاسی را تحت تأثیر قرار می دهد. چندین کشور در حال بررسی اقداماتی هستند که ممکن است مشارکت زنان در دولت را در همه سطوح، از محلی تا ملی افزایش دهد. با این حال، زنان بیشتری در حال حاضر موقعیت های رهبری را دنبال می کنند. وضعیت جهانی. روسای جمهور و نخست وزیران. تعداد رهبران زن در سراسر جهان افزایش یافته است، اما آنها هنوز
نمایانگر گروه کوچکی هستند. در سطوح اجرایی دولت، زنان بیشتر از اینکه رئیس جمهور شوند، نخست وزیر می شوند. بخشی از اختلافات در این راه ها برای رسیدن به قدرت این است که نخست وزیران توسط اعضای حزب سیاسی انتخاب می شوند در حالی که روسای جمهور توسط مردم انتخاب می شوند. در سال ۲۰۱۳ زنان ۸ درصد از کل رهبران ملی و ۲ درصد از کل پست های ریاست جمهوری را به خود اختصاص داده اند. علاوه بر این، ۷۵ درصد از کل نخست وزیران و روسای جمهور زن در دو دهه گذشته منصب خود را به دست گرفته اند. از سال ۱۹۶۰ تا ۲۰۱۵، ۱۰۸ زن در ۷۰ کشور رهبر ملی شده اند که بیشتر از نخست وزیران نخست وزیر هستند. مدیران زن منفرد معمولاً دارای سطح بالایی از تحصیلات هستند و ممکن است با خانواده های برجسته سیاسی یا طبقه بالا روابط نزدیک داشته باشند. وضعیت عمومی زنان در یک کشور پیش بینی نمی کند که آیا یک زن به یک مقام اجرایی برسد، زیرا به طور متناقضی، مدیران زن به طور معمول در کشورهایی که موقعیت اجتماعی زنان عقب تر از مردان است، به قدرت رسیده اند. مدتهاست که زنان در کشورهای پیشرفته تر برای رسیدن به مقام رئیس جمهوری یا نخست وزیری تلاش می کنند. اسرائیل اولین نخست وزیر ز
ن خود را در سال ۱۹۶۹ انتخاب کرد اما دیگر هرگز این کار را نکرده است. از طرف دیگر، ایالات متحده هیچ رئیس جمهور زنی نداشته است. در سال ۲۰۲۱ استونی اولین کشوری شد که هم رئیس زن منتخب و هم رئیس دولت منتخب داشت. پارلمان های ملی. نسبت زنان در پارلمان های ملی در سرتاسر جهان در حال افزایش است، اما هنوز نسبت پایینی است. از اول آوریل ۲۰۱۹، میانگین جهانی زنان در مجامع ملی ۲۴٫۳ درصد بوده است. در همان زمان، اختلافات زیادی بین کشورها وجود دارد، به عنوان مثال سریلانکا در مقایسه با رواندا، کوبا و بولیوی؛ جاهایی که نرخ نمایندگی زنان در بالاترین حد است، میزان مشارکت زنان در پارلمان بسیار کم است. سه کشور از ده کشور برتر در سال ۲۰۱۹ در آمریکای لاتین (بولیوی، کوبا و مکزیک) بوده اند و در ۲۰ سال گذشته قاره آمریکا بیشترین تغییر را داشته است. مطالعات موردی. ایالات متحده. اگرچه تعداد زنان در دولت در ایالات متحده رشد کرده است، اما آنها همچنان کمتر از ۲۵٪ از سمت های دولتی در سراسر کشور را در اختیار دارند. اشتاینهاور بیان می کند که در کنگره، هم در مجلس سنا و هم در مجلس نمایندگان، زنان از نظر تاریخی و در حال حاضر نماینده هستند. هیچ سهمیه ج
نسیتی سیاسی، اجباری یا داوطلبانه وجود ندارد. چالش ها. زنان در دستیابی به نمایندگی در حکومت داری با موانع زیادی روبرو هستند. مطالعات نشان می دهد که یکی از چالش های بزرگ تأمین مالی یک کارزار انتخاباتی است. مطالعات نشان می دهد که آنها برای دستیابی به همان نتیجه در مقایسه با مردان باید تلاش بیشتری کنند زیرا مردان تمایل دارند حمایت بیشتری از رهبران حزب دریافت کنند. طبق یک نظرسنجی که بر روی نمونه ای از ۳۶۴۰ صاحب منصب انتخاب شده شهرداری انجام شده است، زنان با مشکلاتی از جمله تأمین مالی یک کارزار روبرو می شوند زیرا آنها به اندازه مردان توسط رهبران حزب حمایت نمی شوند. دو عامل وجود دارد که به این روند کمک می کند. اولاً، رهبران احزاب تمایل دارند نامزدهایی شبیه به خودشان را جذب کنند. از آنجا که بیشتر رهبران حزب مرد هستند، آنها معمولاً مردان را به عنوان کاندیداهای اصلی می بینند زیرا شباهت های آنها بیشتر است. هنگام بحث در مورد عامل دوم، همین مفهوم اعمال می شود. استخدام از طریق شبکه هایی مانند دارندگان دفاتر سطح پایین یا مشاغل وابسته انجام می شود. از آنجا که زنان در این شبکه ها کم حضور دارند، طبق آمار، احتمال جذب آنها در مق
ایسه با مردان کمتر است. به دلیل این چالش ها، برخلاف مردان، زنان مجبورند وقت و تلاش خود را صرف ساختن یک سیستم حمایت مالی کنند. برخی بیان کردند که سیاست «ماتریس سلطه» است که توسط نژاد، طبقه، نوع و جنسیت طراحی شده است. جامعه. نابرابری جنسیتی در خانواده ها، تقسیم نابرابر کار در خانه ها و نگرش های فرهنگی در مورد نقش های جنسیتی زنان را بیشتر مقهور کرده و نمایندگی آنها را در زندگی عمومی محدود می کند. جوامعی که بسیار مردسالار هستند، اغلب دارای ساختارهای قدرت محلی هستند که مبارزه با آنها را برای زنان دشوار می کند. سیاست ها. سازمان ملل شش راهی را شناسایی کرده است که به موجب آنها مشارکت زنان در سیاست و دولت تقویت می شود. این راه ها عبارتند از: تساوی فرصت های آموزشی، سهمیه بندی برای مشارکت زنان در نهادهای حکومتی، اصلاح قانون برای افزایش تمرکز بر روی موضوعات مربوط به زنان و کودکان، بودجه های پاسخ دهنده به جنسیت برای تأمین مساوی نیازهای زن و مرد، افزایش حضور آمار تفکیک شده جنسیتی در تحقیقات / داده های ملی و پیشبرد حضور و نمایندگی جنبش های توانمندسازی زنان مردمی. ژنوتدل، در روسیه شوروی در دهه ۱۹۲۰ اولین سازمان دولتی بود که
با هدف برابری زنان تشکیل شد.
حسام «سام» اصغری (زادهٔ ۳ مارس ۱۹۹۴) مدل، بازیگر و مربی تناسب اندام ایرانی آمریکایی است. او در مجموعه های تلویزیونی "بلک ماندی" و "هک" ظاهر شده و به عنوان مدل بر روی جلد شماری از مجلات مدلینگ قرار گرفته شده است. او در ژوئن ۲۰۲۲، با خوانندهٔ آمریکایی بریتنی اسپیرز ازدواج کرد، اما در اوت ۲۰۲۳ به دلیل اختلافات آشتی ناپذیر درخواست طلاق داد. سنین جوانی و تحصیلات. حسام اصغری در ۱۲ اسفند ۱۳۷۳ در تهران به دنیا آمد. والدینش مایک و فاطمه اصغری هستند. او کوچک ترین فرزند از چهار فرزند خانواده است و خواهرانش مدی، الی و فی هستند. سام ژیمناستیک را از چهار سالگی آغاز کرد و نه سال بعد در ۱۳ سالگی در حالی که زبان انگلیسی را نمی دانست به ایالات متحده رفت وی در دبیرستان در کلاس های تئاتر شرکت کرد و در نمایشنامه هایی همچون "هملت" و "مکبث" حضور پیدا کرد. او فوتبال نیز بازی می کرد. پس از تحصیل در دبیرستان، او در کالج مورپارک در شهرستان ونتورا، کالیفرنیا تحصیل کرد، و در آنجا نیز فوتبال را ادامه داد. حرفه. اصغری در ۲۱ سالگی توسط خواهرش فی با مدلینگ آشنا شد. اولین نمایش او بر روی سکوی مد برای طراح مایکل کاستلو، یکی از دوستان فی، در پا