Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نسخه بیمار یک مجموعه تلویزیونی کمدی سیاه بریتانیایی با بازی روپرت گرینت و نیک فراست است. این فیلم توسط نات ساندرز و جیمز سرافینوویچ نوشته و ساخته شده و مت لیپسی کارگردانی آن را برعهده داشته است. این مجموعه تلویزیونی برای اولین بار در ۷ نوامبر ۲۰۱۷ از اسکای۱ پخش شد. در آوریل ۲۰۱۷ گزارش شد که سری دوم قبل از پخش سری اول سفارش داده شده است. از نوامبر ۲۰۱۸ برای پخش در نتفلیکس در سراسر جهان در دسترس قرار گرفت. در آوریل ۲۰۲۱ ساندرز اظهار داشت که این سریال «نه دوباره راه اندازی شده و نه لغو شده است و فقط در معلق شده است» سپس هنگامی که در توییتر در مورد وضعیت آن سوال شد، افزود که بازگشت آن بعید به نظر می رسد. سرافینوویچ پیشتر و فاش کرده بود که «دو قسمت اول فصل ۳ را نوشتند اما هیچ اتفاقی نیفتاد.»
انجمن منشور طراحان یک بدنه حرفه ای برای طراحان است. این تنها هیئت طراحان حرفه ای دارای مجوز سلطنتی است. عضویت آن چند رشته ای است - به نمایندگی از طراحان در تمام رشته های طراحی از جمله طراحی داخلی، طراحی محصول، طراحی گرافیک، طراحی مُد و پارچه. این انجمن که در سال ۱۹۳۰ میلادی به عنوان انجمن هنرمندان صنعتی تأسیس شد، توسط منشور سلطنتی (اعطاء شده در سال ۱۹۷۶ میلادی) اداره می شود. اعضا بر اساس یک آئین نامه رفتاری موظف به تمرین با بالاترین استانداردهای حرفه ای هستند. سی اس دی یک مؤسسه خیریه ثبت شده است (شماره خیریه ثبت شده بریتانیا ۲۷۹۳۹۳). حامی سلطنتی آن شاهزاده فیلیپ، دوک ادینبرو بود. سی اس دی یک سازمان/انجمن تجاری نیست و به عنوان یک انجمن علمی عمل می کند. عضویت در انجمن به طراحان واجد شرایطی اعطاء می شود که صلاحیت خود را در برابر سی پی اس کی (CPSK) (تی ام) (خلاقیت، حرفه ای بودن، مهارت ها و دانش) نشان دهند. اعضاء با استفاده از حروف پسا-اسمی، ام سی اس دی (MCSD) (تی ام) یا اف سی اس دی (FCSD) (تی ام) (به ترتیب نشان دهنده عضو یا همکار) شناسایی می شوند. سایر عناوین پسا-اسامی که توسط این انجمن اعطاء می شود عبارتند از: H
onFCSD HonMCSD Assoc.CSD aCSDf aCSDm تمامی پسا-اسامی علائم تجاری ثبت شده هستند. منشور سلطنتی این انجمن بیان می کند: انجمن تأسیس گردیده تا توجه به اصول صحیح طراحی را در همه زمینه هایی که ملاحظات طراحی در آن ها اعمال می شود، برای تمرین بیشتر طراحی و تشویق مطالعه تکنیک های طراحی به نفع جامعه تشویق کند. ایمن سازی و ارتقای مجموعه ای حرفه ای از طراحان و تنظیم و کنترل عملکرد آن ها به نفع صنعت طراحی و عموم مردم. انجمن در سال ۱۹۸۸ میلادی مؤسسه طراحان داخلی بریتانیا را ادغام کرد. قدمت این مؤسسه به سال ۱۸۹۸ میلادی بازمی گردد و می توان ریشه های آن را تا سال ۱۲۳۶ میلادی و انجمن صنفی نقاشان و رنگرزها ردیابی کرد. دفتر مرکزی انجمن در شماره ۱، دادگاه سیدر، محوطهٔ رویال اوک، خیابان برموندزی در لندن است.
تریسی کوئین پرز، با نام هنری کریستینا رز (زاده سن دیگو، کالیفرنیا، ۱۴ آوریل ۱۹۸۴)، یک بازیگر پورنوگرافی آمریکایی است. حرفه. اولین کار او در صنعت پورن به زمانی که ۱۸ ساله بود بازمی گردد، او در بخش خدمات مشتریان یک سایت پورنوگرافی و شرکت تولیدی بود اما این شرکت بعد از مدتی انتقال یافت و او موقعیت خود را از دست داد. از آنجایی که حرفه او مربوط به صنعت پورن بود، شغل بعدی او دستیار عکاس بود و همین موضوع باعث شد که او به جلوی دوربین برود اما او تا قبل از ۲۳ سالگی مدلینگ را شروع نکرد. او در سال ۲۰۰۷ در فیلم های بزرگسالان حاضر شد و از آن زمان تاکنون در بیش از ۹۰۰ فیلم پورنوگرافی ظاهر شده است. او اولین صحنه مقعدی خود را در فیلم "کریستینا رز: دختر کثیف که محصول" سال ۲۰۰۸ به تهیه کنندگی الگانت انجل بود، اجرا کرد.
آنجلو مانجیاروتی ؛ (زادهٔ ۲۶ فوریهٔ ۱۹۲۱ میلادی – درگذشتهٔ ۲ ژوئیه ۲۰۱۲ میلادی) یک مدرس، معمار و طراح صنعتی اهل ایتالیا بود که شهرتش بر اساس «هرگز نیازهای واقعی کاربران فراموش نشود» بود. مفهوم اصلی در معماری مانجیاروتی با استفاده صحیح از متریال و تکنیک ایجاد شد. زندگی نامه. آنجلو مانجیاروتی در سال ۱۹۲۱ میلادی در میلان، ایتالیا به دنیا آمد. او یک معمار، شهرساز و طراح بود که طرح های او جوایزی را در ایتالیا و خارج از کشور به ارمغان آورد. آنجلو مانجیاروتی در سال ۱۹۴۸ میلادی از دانشکده معماری دانشگاه پلی تکنیک میلان فارغ التحصیل شد. او در سال ۱۹۵۳ میلادی به ایالات متحدهٔ آمریکا نقل مکان کرد و در شیکاگو به عنوان استاد مدعو برای مؤسسهٔ فن آوری ایلینوی شروع به کار کرد. مانجیاروتی در طول مدت حضورش در مؤسسهٔ فن آوری ایلینوی با فرانک لوید رایت، والتر گروپیوس، لودویگ میس فن در روهه و کنراد واکسمن آشنا شد که همگی در رشد شخصی و حرفه ای او مؤثر بودند. دو سال بعد، مانجیاروتی به ایتالیا بازگشت و شرکت معماری خود را در میلان با برونو موراسوتی افتتاح کرد. این مشارکت تا سال ۱۹۶۰ میلادی فعال بود. آنجلو مانجیاروتی در مؤسسهٔ عالی طر
احی صنعتی ونیز (۱۹۶۴–۱۹۶۳ میلادی)، دانشگاه هاوایی (۱۹۷۰ میلادی)، مدرسهٔ پلی تکنیک فدرال لوزان (۱۹۷۴ میلادی)، دانشگاه آدلاید و مؤسسه فن آوری استرالیای جنوبی آدلاید (۱۹۷۶ میلادی)، معماری پالرمو (۱۹۸۲ میلادی)، معماری فلورانس (۱۹۸۳ میلادی) و معماری دانشگاه پلی تکنیک میلان (۱۹۹۰–۱۹۸۹ میلادی) تدریس می کرد.
انتخابگرنشین هانوفر (به یا به زبان ساده "Kurhannover") یکی از امرای انتخابگر امپراتوری مقدس روم بود که در شمال غربی آلمان واقع شده و نام خود را از پایتخت آن شهر هانوفر گرفته بود. این حاکمیت به طور رسمی با عنوان انتخابگرنشین براونشوایک-لونِبورگ شناخته می شد. این انتخابگرنشین در بیشتر دوران حیات خود در اتحاد شخصی با پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند اداره می شد. دوک نشین براونشوایک-لونبورگ در سال ۱۲۶۹ میلادی بین شاخه های مختلف دودمان ولف تقسیم شده بود. شاهزاده نشین کالنبرگ که توسط شاخه ای از این دودمان اداره می شد، به عنوان بزرگ ترین و قدرتمندترین ایالت براونشوایک-لونبورگ بدل گشت. سال ۱۶۹۲ امپراتور مقدس روم، شاهزاده کالنبرگ را به مجمع امرای انتخابگر ارتقا داد و انتخابگرنشین جدید براونشوایک-لونبورگ را ایجاد کرد. عاقبت امرای انتخابگر با لایحه حل وفصل ۱۷۰۱ و قانون اتحادیه ۱۷۰۷ به بریتانیای کبیر گره خورد که جانشینی تاج وتخت بریتانیا را با بر تخت نشاندن به نزدیکترین خویشاوند پروتستان ملکه آن، سوفیا پالاتینیتی و فرزندانش، حل کرد. شاهزاده انتخابگر هانوفر در سال ۱۷۱۴ پادشاه بریتانیای کبیر شد. در نتیجه، دولت بریتانیا
با اکراه بارها وادار شد از اراضی آلمانی پادشاه دفاع کند. هانوفر یک قلمرو مستقل با نهادهای دولتی خود باقی ماند و هر زمان که سربازان هانوفر در طرف بریتانیایی می جنگیدند، این کشور می بایست با بریتانیای کبیر معاهده امضا می کرد. سال ۱۸۰۷ در پادشاهی وستفالیا ادغام و سال ۱۸۱۴ به عنوان پادشاهی هانوفر مجدداً تأسیس شد و اتحادیه شخصی با بریتانیا تا سال ۱۸۳۷ ادامه داشت. نام. پایتخت کالنبرگ، هانوفر، به صورت محاوره ای برای رای دهندگان همنام شد، اما رسماً از نام "Chur-Braunschweig-Lüneburg" برای کل سلسله دوک استفاده می کرد. جغرافیا. امرای انتخابگر بخش بزرگی از ایالت امروزی آلمان یعنی نیدرزاکسن در شمال آلمان را تحت تسلط خود داشتند. این قلمرو علاوه بر شاهزاده نشین کالنبرگ، شامل سرزمین های شاهزاده سابق گوتینگن و گروبنهاگن و همچنین قلمرو شهرستان سابق هویا می شد. در سال ۱۷۰۵، انتخابگر جورج یکم لوئیس پس از مرگ عمویش جورج ویلیام دوک برانسویک-لونبورگ، سلطنت لونبورگ را به همراه دوک نشین ساکس-لاونبورگ به ارث برد. در سال ۱۷۱۵، او دوک نشین های برمن-وردن را از پادشاه دانمارک فردریک چهارم خریداری کرد (تأیید شده توسط معاهده صلح ۱۷۱۹ استک
هلم)، به موجب آن هانوفر که تا قبل از آن محصور در خشکی بود، به دریای شمال دسترسی پیدا کرد. در سال ۱۷۰۰، مناطقی که گروه امرای انتخابگر را تشکیل می دادند، مانند سایر مناطق پروتستانی که در اختیار امپراتوری بودند، تقویم بهبود یافته را معرفی کردند، همان طور که تقویم میلادی توسط پروتستان ها برای اجتناب از ذکر نام پاپ گریگوری سیزدهم نامیده می شد. یکشنبه، ۱۸ فوریه (به سبک قدیمی) پس از آن، دوشنبه، ۱ مارس (سبک جدید) قرار گرفت. تاریخ. در سال ۱۶۹۲، لئوپولد یکم، امپراتور مقدس روم، پسر جورج، دوک ارنست آگوستوس را به عنوان پاداشی برای کمک های ارائه شده در جنگ نه ساله، به درجه شاهزاده انتخابگر امپراتوری ارتقا داد. اعتراضاتی علیه اضافه شدن یک انتخابگر جدید وجود داشت و این ارتقا تا سال ۱۷۰۸ (با تصویب انجمن امپراتوری) در دوران پسر ارنست آگوستوس، یعنی جرج یکم لوئیس، رسمی نشد. اگرچه القاب انتخابگر به درستی دوک براونشوایک-لونبورگ و انتخابگر امپراتوری مقدس روم بود، به دلیل محل حکمرانی اش (هانوفر) معمولاً به عنوان انتخاب کننده هانوفر شناخته می شود. هانوفر در سال ۱۷۱۹ برمن-وردن را تصاحب کرد. امرای انتخابگر قانوناً ملزم به تقسیم ناپذیر
بودن بودند: آنان می توانستند به قلمروی خود بیفزایند، اما نمی توانستند قلمرو را به دولت های بیگانه واگذار یا بین چندین وارث تقسیم کنند. ارث و جانشینی آن بر اساس بزرگ ترین فرزند پسر بود. قلمرو تخصیص یافته به امرای هانوفر شامل املاک براونشوایک-لونبورگ کالنبرگ، گروبنهاگن و لونبورگ (اگرچه در آن زمان لونبورگ توسط برادر بزرگتر ارنست آگوستوس اداره می شد) و شهرستان های دیفولتس و هویا بود. پیوند با بریتانیای کبیر. در سال ۱۷۱۴، جورج لوئی با عنوان جرج یکم پادشاه بریتانیای کبیر و ایرلند شد، به طوری که انتخابگرنشین و بریتانیای کبیر و ایرلند در اتحاد شخصی اداره شدند. املاک و دارایی های هانوفر در آلمان نیز افزایش یافت، زیرا آنها "دوک نشین"های سابق برمن و وردن را که در سال ۱۷۱۹ در اختیار سوئد بود، خریداری کردند. جورج لوئیس در سال ۱۷۲۷ درگذشت و پسرش جورج دوم آگوستوس جانشین او شد. در سال ۱۷۲۸، امپراتور کارل ششم، جرج دوم را رسماً محکوم کرد (یعنی زمینی را در ازای تعهد به او بخشید) با تیول بازگردانده شده ساکس-لاونبورگ که عملاً در اتحاد شخصی با هانوفر و با یکی از شاهزادگان قبلی لونبورگ از سال ۱۶۸۹ اداره می شد. در سال ۱۷۳۱، هانوفر ه
ادلن را نیز به دست آورد. در عوض، هانوفر تحریم عملی ۱۷۱۳ را به رسمیت شناخت که قانون وراثت هابسبورگ را تغییر داد. جورج دوم آگوستوس تا سال ۱۷۳۳ طول کشید تا کارل ششم را متقاعد کند که او را نیز با دوک نشین برمن و شاهزاده وردن، که در اصطلاح عامیانه دوکیزهای برمن-وردن نامیده می شوند، به رسمیت بشناسد. در هر دو قلمرو، جرج دوم آگوستوس سوگند یاد کرد که به امتیازات و قوانین اساسی املاک در برمن-وردن و هادلن احترام خواهد گذاشت، بنابراین سنت های ۴۰۰ ساله مشارکت املاک در دولت را تأیید کرد. در هانوفر، پایتخت انتخابگرنشین، شورای خصوصی هانوفر (دولت انتخاباتی) یک وزارتخانه جدید را به عنوان مسئول املاک امپراتوری که توسط انتخاب کنندگان در اتحادیه شخصی اداره می شد، منصوب کرد. این دپارتمان برمن-وردن، هادلن، لائونبورگ و بنتیم نام داشت. با این حال، امرای انتخابگر بیشتر وقت خود را در انگلستان سپری کردند. تماس مستقیم با این امرا از طریق دفتر صدراعظم آلمان، واقع در کاخ سنت جیمز در لندن برقرار بود. جنگ هفت ساله. در طول جنگ انگلیس-فرانسویان و سرخپوستان (۱۷۵۴–۱۷۶۳) در مستعمرات سیزده گانه آمریکای شمالی، بریتانیا از حمله فرانسه به هانوفر می ت
رسید. جرج دوم با پسرعموی خود فردریک دوم (بزرگ) پادشاه براندنبورگ-پروس که درگیری آمریکای شمالی را با سومین جنگ سیلیزی یا جنگ هفت ساله (۱۷۵۶–۱۷۶۳) ترکیب کرد، اتحاد تشکیل داد. در تابستان ۱۷۵۷، فرانسوی ها به هانوفر حمله کردند و شاهزاده ویلیام، دوک کامبرلند، پسر جورج دوم را که ارتش انگلیس-هانوفر را رهبری می کرد، در نبرد هاستنبک داده و او و ارتشش را به مکان دورافتاده برمن-وردن، جایی که در سابق "تسون" عقب رانده و مجبور به تسلیم کردند. اما جرج دوم این کنوانسیون را به رسمیت نشناخت. در سال بعد، ارتش بریتانیا با پشتیبانی نیروهایی از براندنبورگ-پروس، هسن-کاسل و شاهزاده دوک برانزویک و لوننبورگ (ولفنبوتل) مجدداً اشغالگران را بیرون کرد. جنگ های انقلاب فرانسه. هانوفر تا پایان جنگ تحت تأثیر قرار نگرفت. پس از پایان جنگ، صلح حاکم شد تا اینکه جنگ های انقلابی فرانسه آغاز شد. جنگ ائتلاف اول علیه فرانسه (۱۷۹۲–۱۷۹۷) با بریتانیای کبیر- هانوفر و سایر متحدان جنگی که ائتلاف را تشکیل می دادند، بر قلمرو هانوفر تأثیری نداشت، زیرا اولین جمهوری فرانسه در چندین جبهه، حتی در قلمرو خود، می جنگید. با این حال، مردانی برای استخدام شانزده هزار سربا
ز هانوفری که در کشورهای سفلی تحت فرمان بریتانیا علیه فرانسه می جنگیدند، فراخوانده شدند. در سال ۱۷۹۵، امپراتوری مقدس روم، از جمله هانوفر، بی طرفی خود را اعلام کرد. با این حال، پیمان صلح با فرانسه در دست مذاکره بود تا اینکه در سال ۱۷۹۹ شکست خورد. با این حال، براندنبورگ-پروس به سهم خود جنگ با فرانسه را با معاهده بازل (۱۷۹۵) پایان داد و تصریح کرد که براندنبورگ-پروس بیطرفی امپراتوری مقدس روم را در تمام سرزمین های واسطه در شمال خط مرزی رودخانه مین تضمین می کند. از جمله سلطه های قاره ای بریتانیا در هانوفر، برمن-وردن، و ساکس-لاونبورگ. برای این منظور هانوفر همچنین مجبور شد برای ارتش به اصطلاح مرزبندی که بی طرفی مسلحانه را حفظ می کند، نیروهایی را فراهم کند. دوران ناپلئون. در طول جنگ ائتلاف دوم علیه فرانسه (۱۷۹۹–۱۸۰۲) ناپلئون بناپارت از پروس خواست تا قلمروهای قاره ای بریتانیا را اشغال کند. در سال ۱۸۰۱، ۲۴هزار سرباز پروس حمله کرده و هانوفر را غافلگیر کردند که بدون درگیری تسلیم شد. در آوریل ۱۸۰۱، نیروهای پروس به پایتخت برمن-وردن، اشتدته رسیدند و تا اکتبر همان سال در آنجا ماندند. انگلیسی ها ابتدا خصومت پروس را نادیده گرفتن
د، اما زمانی که پروس به ائتلاف طرفدار فرانسه از قدرتهای بیطرف مسلح از جمله دانمارک-نروژ و روسیه پیوست، بریتانیا شروع به تصرف کشتی های پروس کرد. پس از نبرد کپنهاگ (۱۸۰۱) ائتلاف از هم پاشید و پروس نیروهای خود را خارج کرد. به عنوان بخشی از میانجیگری آلمان در ۲۵ فوریه ۱۸۰۳، رای دهندگان، شاهزاده اسقف اسنابروک را در اتحاد واقعی دریافت کردند، که هر دومین فرمانروای آن از سال ۱۶۶۲ به طور متناوب اعضای خانه هانوفر بودند. پس از اینکه بریتانیا - این بار بدون هیچ متحدی - به فرانسه اعلان جنگ کرد (۱۸ مه ۱۸۰۳)، نیروهای فرانسوی در ۲۶ مه به هانوفر حمله کردند. طبق کنوانسیون آرتلنبورگ (۵ ژوئیه ۱۸۰۳) که شکست نظامی هانوفر را تأیید می کرد، ارتش هانوفر خلع سلاح شد و اسب ها و مهمات آن به فرانسوی ها تحویل داده شد. شورای خصوصی هانوفر، با وزیر فردریش فرانتس دیتریش فون برمر که سهام هانوفر را در دست دارد، [ "" ] به ساکس-لاونبورگ در سراسر البه گریخت، که توسط بریتانیا-هانوفر در اتحادیه شخصی اداره می شد. بلافاصله پس از آن فرانسوی ها نیز ساکس-لاونبورگ را اشغال کردند. در پاییز ۱۸۰۵، در آغاز جنگ ائتلاف سوم علیه فرانسه (۱۸۰۵)، نیروهای اشغالگر فرا
نسوی هانوفر را در یک لشکرکشی به اتریش ترک کردند. نیروهای ائتلاف بریتانیا، سوئد و روسیه هانوفر را تصرف کردند. در دسامبر، امپراتوری فرانسه، از سال ۱۸۰۴، دولت جدید فرانسه، هانوفر را که دیگر در اختیار نداشت، به براندنبورگ-پروس واگذار کرد، که در اوایل سال ۱۸۰۶ آن را تصرف کرد. در ۶ اوت ۱۸۰۶، امپراتوری مقدس روم منحل شد و در نتیجه عملکرد شاهزاده-انتخاب کنندگان که امپراتوران آن را انتخاب می کردند، لغو شد؛ بنابراین، عنوان انتخاب کننده براندنبورگ برای پادشاهی پروس بی معنی شد. پس از اینکه علیه فرانسه مخالفت کرد، در نبرد ینا–اورشتدت (۱۱ نوامبر ۱۸۰۶) شکست خورد و فرانسه هانوفر را بازپس گرفت. پس از پیمان تیلسیت در سال ۱۸۰۷، پادشاهی وستفالیا تأسیس شد که توسط برادر ناپلئون ژروم بناپارت اداره می شد که در آن زمان شامل قلمروهای انتخابی سابق هسن-کاسل، شاهزاده دوک براونشوایک-لونبورگ و قلمروهای سابق براونشوایک-ولفن بودل بود. . در اوایل سال ۱۸۱۰، هانوفر و برمن-وردن، اما نه ساکس-لاونبورگ، به وستفالیا ضمیمه شدند. در تلاش برای اثبات سیستم قاره ای، امپراتوری فرانسه در اواخر سال ۱۸۱۰ تمام سواحل قاره دریای شمال (تا دانمارک) و نواحی در امتد
اد بخش هایی از رودخانه های قابل کشتیرانی برای کشتی های دریایی، از جمله برمن-وردن و ساکس-لاونبورگ را ضمیمه کرد. و برخی از مناطق مجاور هانوفر درست است. با این حال، دولت جرج سوم الحاق فرانسه را به رسمیت نشناخت، زیرا در تمام مدت به طور مداوم با فرانسه در جنگ بود و وزرای هانوفر به فعالیت خود در خارج از لندن ادامه دادند. شورای خصوصی هانوفر سرویس دیپلماتیک جداگانه خود را داشت که با کشورهایی مانند اتریش و پروس ارتباط برقرار می کرد. ارتش هانوفر منحل شد، اما بسیاری از افسران و سربازان به انگلستان رفتند و در آنجا لژیون آلمانی پادشاه را تشکیل دادند. لژیون تنها ارتش آلمان بود که در تمام طول جنگ های ناپلئونی علیه فرانسوی ها به طور مستمر می جنگید. کنترل فرانسه تا اکتبر ۱۸۱۳ ادامه داشت، زمانی که قلمرو توسط نیروهای روسی تسخیر شد و نبرد ملل در لایپزیگ اواخر همان ماه پایان قطعی دولت ناپلئونی وستفالن و همچنین کل کنفدراسیون راین را نشان داد. پس از آن حکومت خاندان هانوفر احیا شد. رای دهندگان سابق به پادشاهی هانوفر تبدیل شدند که در کنگره وین در سال ۱۸۱۴ تأیید شد. امرای انتخابگر هانوفر. امرای انتخابگر قانوناً ملزم به تقسیم ناپذیر بو
دن بودند: آنان می توانستند به قلمروی خود بیفزایند، اما نمی توانستند قلمرو را به دولت های بیگانه واگذار یا بین چندین وارث تقسیم کنند. وراثت و جانشینی آن بر اساس بزرگ ترین فرزند پسر بود. از آنجایی که این خلاف قانون سالیک بود که در آن زمان برای خانواده دوک اعتبار داشت، این تغییر نیاز به تأیید امپراتوری داشت که امپراتور لئوپولد اول در سال ۱۶۹۲ اعطا کرد. در سال ۱۶۹۲، با ارتقاء آن به رتبه امرای انتخابگر، قلمرو آن شامل شاهزادگان براونشوایک-لونبورگ کالنبرگ و گروبنهاگن بود که خط اولی بودند. قبلاً در سال ۱۶۵۶ به ارث رسیده بود. اما قبل از تأیید دیگر امرای انتخابگر در انجمن امپراتوری در سال ۱۷۰۸، سلسله کالنبرگ در سال ۱۷۰۵ سلطنت سل را بیشتر به ارث برد. علاوه بر این، شهرستان های دیفولز و هویا که قبلاً به دست آورده بودند، بودند. اگرچه امپراتوری مقدس روم در سال ۱۸۰۶ منحل شد، اما دولت جرج سوم این انحلال را قطعی ندانست و تا سال ۱۸۱۴ به او لقب «دوک براونشوایک-لونبورگ، خزانه دار بزرگ و شاهزاده انتخابگر امپراتوری مقدس روم» داده شد.
ستاره انرژی تاریک () یک جرم اخترفیزیکی فشرده فرضی است که اقلیتی از فیزیکدانان بر این باورند ممکن است توضیح جایگزینی برای مشاهدات نامزدهای سیاهچاله های نجومی باشد. این مفهوم توسط فیزیکدان جورج چاپلین پیشنهاد شد. بر پایهٔ این فرضیه: ماده در حال سقوط به انرژی خلاء یا انرژی تاریک تبدیل می شود، زیرا ماده در افق رویداد سقوط می کند. فضای درون افق رویداد به مقدار زیادی برای ثابت کیهانی ختم می شود و فشار منفی برای اعمال در برابر گرانش خواهد داشت. هیچ تکینگی تخریب کننده اطلاعات وجود نخواهد داشت. نظریه. در مقاله ای در سال ۲۰۰۰، جرج چاپلین جونیور و رابرت بی لافلین، به همراه ایوان هولفلد و دیوید سانتیاگو، فضا-زمان را به عنوان یک بوز–] مدل سازی کردند. میعانات انیشتین.این ایده به مقاله ای در سال ۲۰۰۰ برمی گردد، با ایوان ههلفلد و دیوید سانتیاگو، که در آن چاپلین و لافلین فضازمان را به صورت چگالش بوز-اینشتین مدلسازی کردند - حالتی از ماده که وقتی یک گاز با چگالی بسیار کم را به بسیار پایین می بریم به وجود می آید. دما، نزدیک به صفر مطلق
خدمتکار آسایشگاه () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی آروید ئی. گیلستورم است که در سال ۱۹۱۸ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به اولیور هاردی، بیلی وست، اتل برتون، لئو وایت، لیاتریس جوی، جو بوردو و باد راس اشاره کرد.
دانشمند () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی آروید ئی. گیلستورم است که در سال ۱۹۱۸ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به اولیور هاردی، بیلی وست، اتل برتون، لئو وایت، جو بوردو و لیاتریس جوی اشاره کرد. این فیلم در زمان اکران در شیکاگو با سانسور چندین صحنه مواجه شد.
تعمیرکار () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی چارلی چیس است که در سال ۱۹۱۸ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به اولیور هاردی، بیلی وست، اتل برتون، لئو وایت، لیاتریس جوی و جو بوردو اشاره کرد. این فیلم در زمان اکران در شیکاگو با سانسور چندین صحنه مواجه شد.
صبح زود () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی چارلی چیس است که در سال ۱۹۱۸ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به اولیور هاردی، بیلی وست، فی هولدرنس، لئو وایت، رزمری ثبی، اتلین گیبسون و باد راس اشاره کرد.
آر-۱۶ نخستین موشک بالستیک قاره پیما بود که توسط اتحاد جماهیر شوروی عملیاتی و در محل پرتاب، مستقر شد. این موشک در غرب با نام گذاری ناتو SS-7 Saddler و در شوروی با کُد GRAU 8K64 شناخته می شد. ویژگی ها. طول این موشک ۳۰٫۴ متر، قطر آن ۳ متر و وزن آن ۱۴۱ تن بود. بیشینهٔ برد آر-۱۶ با یک کلاهک هسته ای با توان انفجاری معادل ۵ تا ۶ مگاتن تی ان تی حدود ۱۱٬۰۰۰ کیلومتر و با یک کلاهک ۳ مگاتنی، حدود ۱۳٬۰۰۰ کیلومتر بود. طراحی و توسعه. در طول توسعهٔ آر-۱۶ یک شکست بزرگ در ۲۴ اکتبر ۱۹۶۰ رخ داد که یک موشک نمونهٔ اولیه پیش از آزمایش در پایگاه فضایی بایکونور، بر روی زمین منفجر شد و باعث جان باختن ۷۸ پرسنل نظامی شوروی شد. پس از چندین دهه سرپوش گذاشتن، سرانجام دولت این حادثه را فاش کرد که از آن با عنوان فاجعه ندلین یاد می شود. حادثهٔ مرگبار دیگری با موشک آر-۹ دقیقاً سه سال بعد رخ داد و باعث شد که روز ۲۴ اکتبر در شوروی با عنوان «روز سیاه» بایکونور شناخته شود. از آن زمان تاکنون هیچ پرتابی در بایکونور در این تاریخ، انجام نشده است. پس از تأخیرهای مرتبط با مرگ بسیاری از افرادی که در این پروژه کار می کردند، نخستین پرواز این موشک در ۲ فوری
هٔ ۱۹۶۱ انجام شد. توانایی عملیاتی اولیه در ۱ نوامبر ۱۹۶۱ به دست آمد. این موشک تا سال ۱۹۷۶ به خدمت خود ادامه داد و حداکثر تعداد استقرار آن، در سال ۱۹۶۵ با ۲۰۲ موشک بود. شوروی کمتر از ۵۰ فروند از این موشک ها را در سال ۱۹۶۲ در جریان بحران موشکی کوبا مستقر کرد. این احتمال وجود دارد که تنها حدود ۲۰ پرتاب گر موقت آر-۱۶ در اوج بحران، عملیاتی شده باشند. آر-۱۶ یک موشک قاره پیمای نسل اول و یک پیشرفت بزرگ نسبت به نسل موشک های آزمایشی آر-۷ سمیورکا (R-7 Stemyorka) بود. این موشک از ترکیب دو پیشرانهٔ هایپرگالی دی متیل هیدرازین نامتقارن (UDMH) در ترکیب با اکسیدکنندهٔ اسید نیتریک دودقرمز (RFNA) استفاده کرد. شوروی در ابتدا آن را در سایت های معمولی خود مستقر کرد که در برابر حمله هسته ای محافظت نشده بودند. در وضعیت عادی، این موشک ها در آشیانه ها ذخیره می شدند و یک تا سه ساعت طول می کشید تا آن ها سوخت رسانی و آماده به پرتاب شوند. به دلیل ماهیت خورندهٔ اسید نیتریک، این موشک ها تنها می توانند تا چند روز حاوی سوخت بمانند. پس از این مدت، سوخت باید خارج شود و موشک برای بازسازی به کارخانه بازگردانده شود. این موشک ها حتی زمانی که سوخت گ
رفته و در وضعیت هشدار و آماده باش قرار می گرفتند، باید تا بیست دقیقه منتظر می ماندند تا ژیروسکوپ ها و سیستم های هدایت موشک، آماده شوند. با وجود این کاستی ها، بدون شک آر-۱۶ نخستین موشک بالستیک قاره پیمای واقعاً موفقی بود که توسط اتحاد جماهیر شوروی ساخته شد. شوروی ها از آسیب پذیری این موشک آگاه بودند و از سال ۱۹۶۳ به بعد، برخی از موشک های آر-۱۶یو در سیلوها مستقر شدند و حدود ۶۹ سیلو در خدمت آن ها قرار گرفتند. هر مجموعهٔ پرتاب متشکل از سه سیلو بود که موشک ها به دلایل اقتصادی در کنار هم قرار می گرفتند اما استفاده از یک سیستم سوخت گیری مشترک، آن ها را در برابر حملات موشکی آسیب پذیر می کرد. سیستم کنترل این موشک در کارترن (خارکوف، اوکراین شوروی) طراحی شده است.
وگ سنگاپور () نسخهٔ ویژهٔ سنگاپور از مجلهٔ مد و سبک زندگی "وگ" است. این مجله که توسط ایندوکاین میدیا منتشر می شود، بیست و هفتمین نسخهٔ بین المللی از مجلهٔ "وگ" است.
در یک امضای دیجیتال رمزنگاری شده یا سیستم MAC ، جعل امضای دیجیتال امکان ایجاد یک جفت متشکل از یک پیام با عنوان formula_1 و یک امضا (یا MAC) با عنوان formula_2 است، که برای formula_1 معتبر است، اما در گذشته توسط امضا کننده قانونی ایجاد نشده است. جعل انواع مختلفی دارد. برای هر یک از این انواع، تعاریف امنیتی می تواند مرتبط باشد. اگر هیچ جعلی از نوع مرتبط امکان پذیر نباشد ، یک طرح امضا با یک تعریف خاص ایمن است. انواع. تعاریف زیر از پایین ترین تا بالاترین امنیت به دست آمده ، به عبارت دیگر، از قدرتمندترین تا ضعیف ترین حمله. تعاریف یک سلسله مراتب را تشکیل می دهند، به این معنی که یک مهاجم که قادر به انجام یک حمله خاص است، می تواند تمام حملاتی که سطح پایین تری در لیست دارند را انجام دهد. به همین ترتیب، طرحی که به یک هدف امنیتی خاص می رسد نیز به همه موارد قبلی می رسد. عمومی تر از حملات دیگر، نفوذ کامل است: زمانی که دشمن بتواند اطلاعات خصوصی و کلیدهای استفاده شده توسط امضاکننده را بازیابی کند، می تواند هر گونه امضای احتمالی را روی هر پیامی ایجاد کند. جعل عمومی، ایجاد امضای (formula_2) معتبر (توسط دشمن)، برای "هر" پیام (
formula_1) داده شده است. دشمنی که قادر به جعل عمومی است، می تواند پیام هایی را که خودش انتخاب کرده (مانند جعل انتخابی)، پیام هایی که به طور تصادفی انتخاب شده اند، یا حتی پیام های خاص ارائه شده توسط حریف را امضا کند. جعل انتخابی ایجاد یک جفت پیام/امضا formula_6 توسط یک دشمن است، که در آن formula_1 قبل از حمله توسط مهاجم انتخاب شده است. formula_1 ممکن است با توجه به الگوریتم امضا، دارای خصوصیات ریاضی جالبی باشد. با این حال، در جعل انتخابی، formula_1 قبل از شروع حمله باید ثابت شود. توانایی انجام موفقیت آمیز یک حمله جعلی انتخابی حاکی از توانایی انجام موفقیت آمیز یک حمله جعلی وجودی است. جعل وجودی (جعل ناپذیری وجودی، EUF) ایجاد حداقل یک جفت پیام/امضا formula_6، توسط یک دشمن است، جایی که formula_1 هرگز توسط امضاء کننده قانونی امضا نشده است. حریف می تواند formula_1 را آزادانه انتخاب کند؛ formula_1 نیازی به معنای خاصی ندارد؛ محتوای بی ربط است تا زمانی که جفت formula_6، معتبر باشد، دشمن موفق به ساختن جعل وجودی شده است. بنابراین، ایجاد یک جعل وجودی آسانتر از جعل انتخابی است، زیرا مهاجم ممکن است پیامی را انتخاب کند که جع
ل آن به راحتی ایجاد شود، در حالی که در مورد جعل انتخابی، مهاجم می تواند امضای یک پیام "دشوار" را بخواهد. مصداق جعل وجودی. سیستم رمزنگاری RSA دارای خاصیت ضربی زیر است: formula_15 . این ویژگی با ایجاد یک پیام قابل سوء استفاده است formula_16 با امضا formula_17 . یک دفاع رایج در برابر این حمله، هش کردن پیام ها قبل از امضای آنها است. این مفهوم، نوع قوی تری (ایمن تر) از جعل وجودی است که در بالا توضیح داده شد. جعل وجودی ضعیف ایجاد حداقل یک جفت پیام/امضا formula_18 توسط دشمن است، با دادن پیام و امضای متفاوت formula_6 تولید شده توسط امضا کننده قانونی. جعل وجودی قوی، اساساً ضعیف ترین هدف دشمن است ، بنابراین قوی ترین طرح ها، شامل "جعل ناپذیری وجودی قوی" هستند. منابع. 1. (September 16, 2005). "A Classical Introduction to Cryptography: Applications for Communications Security" (1st ed). Springer. p. 254. &lt;bdi&gt;&lt;/bdi&gt;. 2. Goldwasswe, Shafi; Bellare, Mihir (2008). "Lecture Notes on Cryptography. Summer course on cryptography. " p. 170. 3. Shafi Goldwasser and Mihir Bellare. "Lecture Notes on Cryptography" (PDF).
4. Bleumer G. (2011) Selective Forgery. In: van Tilborg H.C.A., Jajodia S. (eds) Encyclopedia of Cryptography and Security. Springer, Boston, MA. https://doi.org/10.1007/978-1-4419-5906-5_225 5. Fabrizio d'Amore (April 2012). "Digital signatures - DSA" (PDF). La Sapienza University of Rome. pp. 8–9. Retrieved July 27, 2018.