Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سی بود که اصطلاح «سیستم هشدار اولیه امراض» (DEWS) را به کار برده و آن را در پاکستان توسعه داد، این سیستم حالا در سراسر دنیا شناخته شده و در بسیاری کشورها کاپی شده است. کاکر بار دیگر در ۲۰۰۵ میلادی به عنوان معین وزارت صحت عامه در دولت جمهوری اسلامی افغانستان در کابل گماشته شد و برای ۵ سال آنجا کار کرد. کاکر با گردپاشی زمین توسط علف کُش به خاطر محو خشخاش مخالفت نمود، بعداً ثابت شد که استفاده از آن ها برای انسان ها سرطان زا است. وی در ۲۰۰۹ میلادی به عنوان مشاور-وزیر رئیس جمهور در امور سلامت و آموزش و پرورش ارتقا یافت. در ۲۰۱۲ میلادی، او همچنین به عنوان هماهنگ کننده ریاست جمهوری برای محو فلج اطفال گماشته شد که سمتی با حمایت جهانی بود، چون افغانستان هنوز هم یکی از سه کشور در دنیا است که شیوع بومی فلج اطفال در آن وجود دارد. کاکر در ۲۰۱۶ میلادی به عنوان سفیر افغانستان در دوحه پایتخت قطر گماشته شد، وی در آنجا از نزدیک با جوانب مرتبط کار کرد تا از تلاش های صلح در افغانستان حمایت نماید.
دیگو آلتوبه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. که در پست دروازه بان در باشگاه فوتبال فوئنلابرادا بازی می کند. وی هم اکنون به صورت قرضی از باشگاه فوتبال رئال مادرید در فوئنلابرادا حضور دارد.
فریدریش اسکار روگه (زاده ۲۴ دسامبر ۱۸۹۴ – درگذشته ۳ ژوئیه ۱۹۸۵) افسر نیروی دریایی آلمان بود. او به دلیل خدمات خود در ورماخت صلیب شوالیه صلیب آهنین آلمان نازی را دریافت نمود. روگه اولین فرمانده نیروی دریایی آلمان پس از جنگ جهانی دوم بود اوایل زندگی و حرفه نظامی. فریدریش روگه در لایپزیش متولد شد. او در ۱۴ مارس ۱۹۱۴ وارد دانشکده افسری شد و سپس به نیروی دریایی امپراتوری آلمان پیوست. او طی سال های ۱۹۱۴، ۱۹۱۵ و ۱۹۱۶ در چند عملیات در دریای بالتیک شرکت داشت. در سال های ۱۹۱۷ و ۱۹۱۸ نیز با خدمت در ناوشکن های نیروی دریایی آلمان در چند حمله در دریای شمال و کانال مانش حضور داشت. پس از آتش بس، روگه افسر ناوشکن شده و در ژوئن ۱۹۱۹ وارد اسکاپا فلو شد و در عقب نشینی ناوگان آلمان از آن جا نقش ایفا کرد. پس از بازگشت به آلمان برای ادامه کار در نیروی دریایی آلمان، به خدمت جمهوری جدید وایمار درآمد و برای دو دهه پس از آن، بر روی مین و جنگ افزارهای مرتبط با آن متمرکز شد. روگه از سال ۱۹۲۱ تا ۱۹۲۳ فرماندهی یک مین روب را برعهده داشت. او در طول دهه ۱۹۳۰ طی یک مسابقه قایق رانی در بریتانیا، با یک ملوان سابق نیروی دریایی بریتانیا به نام ستو
ان اوبری گری برخورد کرد. ستوان گری در سال ۱۹۱۷ در کشتی HMS Partridge خدمت می کرد که توسط کشتی ، که روگه در آن خدمت می کرد؛ غرق شده بود. درواقع "V100" کشتی ای بود که گری را پس از غرق شدن از آب نجات داد. این دو نفر پس از ملاقات با یکدیگر دوست شدند، دوستی آنها با آغاز جنگ جهانی دوم قطع شد. روگه پس از تحصیل در دانشگاه فنی برلین، افسر ارشد یک ناوگروه مین روب شد و در سال ۱۹۳۷ به مقام برتر در آن بخش دست یافت. جنگ جهانی دوم. در جنگ جهانی دوم، او بخشی از کمپین لهستان در سال ۱۹۳۹ بود و همچنین در سال ۱۹۴۰ در چند عملیات نیروی دریایی آلمان نازی در دریای شمال-کانال مانش حاضر بود. از سال ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۳، او در فرانسه مستقر شد و در سال ۱۹۴۳ به درجه دریاسالاری دست یافت. او در سال ۱۹۴۳ به ایتالیا فرستاده شد و تا اواسط تابستان به عنوان افسر ارشد نیروی دریایی آلمان خدمت کرد. او در نوامبر ۱۹۴۳ به عنوان مشاور نیروی دریایی فیلد مارشال اروین رومل منصوب شد تا بر دفاع از شمال فرانسه در برابر تهاجم پیش بینی شده متفقین نظارت کند. او به مین های زمینی و گلوله های توپخانه ای زیر آب اعتقادی نداشت، اما مین های دریایی که او می خواست در دسترس نبو
د. او در اوت ۱۹۴۴، مدیر کشتی سازی کریگزمارین شد و تا پایان جنگ جهانی دوم در آن شرکت مشغول به کار بود. پس از جنگ. در پایان جنگ جهانی دوم، روگه به اسارت گرفته شد. در سال ۱۹۴۶، او زندگی جدیدی را به عنوان مترجم، نویسنده و مربی در کوکسهافن آغاز کرد. او یکی از چهار افسر پرچم بود که تیم تاریخی نیروی دریایی در بریمرهافن را تشکیل می داد. این تیم توسط نیروی دریایی ایالات متحده حمایت می شد و برای ارزیابی مجدد نبردهای نیروی دریایی آلمان نازی با نیروهای متفقین طی جنگ جهانی دوم از دیدگاه افسران آلمانی تشکیل شده بود. او به عنوان یک نماینده مستقل سیاسی به شورای شهر کوکسهافن راه یافت و بدین طریق وارد دنیای سیاست شد. در سال ۱۹۵۰، روگه بخشی از یک گروه منتخب از افسران عالی رتبه سابق ورماخت بود که توسط صدراعظم کنراد آدناور برای شرکت در کنفرانسی برای بحث در مورد تسلیح مجدد آلمان غربی دعوت شده بودند. نتیجه این کنفرانس تفاهم نامه هیمه رود بود که به ایجاد اسطوره " ورماخت پاک " کمک کرد. در اوایل دهه ۱۹۵۰، او توصیه کرد که چگونه نیروی دریایی می تواند در بوندسمارین "(نیروی دریایی آلمان) جدید بازسازی شود". روگه که پس از عضویت آلمان در نات
و از بازنشستگی فراخوانده شد و به عنوان فرمانده نیروی دریایی جدید آلمان منصوب شد. او تا سال ۱۹۶۱ در این سمت مشغول به کار بود. پس از آن، او به عضویت هیئت علمی دانشگاه توبینگن درآمد و در ۲۱ ژوئیه ۱۹۶۷ به عنوان دانشیاری دست یافت. از سوی بسیاری از دانشگاه ها، از جمله کالج جنگ نیروی دریایی ایالات متحده در نیوپورت، جهت انجام سخنرانی دعوت شد. دریاسالار روگه در سال ۱۹۸۵ درگذشت. آثار ادبی. روگه نویسنده چندین کتاب از جمله "شوروی ها به عنوان دشمن دریایی، ۱۹۴۱–۱۹۴۵"، نوشته شده برای مؤسسه دریایی آناپولیس در سال ۱۹۷۹، و "رومل در نرماندی"، نوشته شده در سال ۱۹۵۹ بود. دریاسالار فریدریش روگه در فیلم "طولانی ترین روز" (۱۹۶۲) نقش خودش را بازی کرد و همچنین مشاور فیلم بود.
اریک ایهورویچ شورانوف ( ; متولد ۲۲ فوریه ۲۰۰۲) بازیکن فوتبال آلمانی-اوکراینی است که به عنوان مهاجم وسط در بوندس لیگا ۲ و باشگاه نورنبرگ بازی می کند. شورانوف ملی پوش سابق جوانان اوکراین است که هم اکنون برای تیم ملی زیر ۲۱ سال آلمان بازی می کند. دوران باشگاهی. شورانوف اولین بازی حرفه ای خود را برای باشگاه نورنبرگ در تاریخ ۱۳ دسامبر ۲۰۲۰ در بوندس لیگا ۲ انجام داد. او در دقیقه ۸۰ به عنوان یک بازیکن تعویضی، جایگزین فلیکس لوکمپر شد و برابر وورتسبورگ کیکرز بازی کرد؛ بازی خانگی که با نتیجه ۲–۱ به سود نورنبرگ به پایان رسید.
آگوست سالزمن (۱۸۲۴–۱۸۷۲) باستان شناس، نقاش و پیشگام در زمینه عکاسی باستان شناسی فرانسوی بود. زندگی و حرفه. سالزمن در خانواده ای ثروتمند از کارآفرینان اهل آلزاس به دنیا آمد. او دوست نقاش و نویسنده اوژن فرومنتن بود که با او در سال ۱۸۴۷ به الجزایر سفر کرد. در سال ۱۸۵۱، زمانی که سالزمن در مصر بود، با مصر شناس آگوست ماریت ملاقات کرد و علاقه خاصی به کار او پیدا کرد. سالزمن که نقاش مناظر و مناظر مذهبی بود یکی از اولین کسانی بود که از عکاسی به عنوان وسیله ای برای مطالعه باستان شناسی استفاده کرد. او از زمان کالوتایپ همراه لوئیس دکلرک، مهمترین عکاس بوده است. عکس های اورشلیم در سال ۱۸۵۴ از کار باستان شناس فلیکس دو سولسی الهام گرفته شده است. برجسته ترین تصاویر از کتاب عکس اورشلیم، که در مجموع ۱۷۴ عکس را شامل می شود، بدون شک به تصویر کشیدن جزئیات معماری و یافته های باستان شناسانه است. این کتاب همچنین دارای مناظر زیبایی از اورشلیم، دره یوسفات و بیت لحم است. تصاویر سالزمن در مقایسه با رویکرد کلاسیک معاصرش، ماکسیم دو کمپ، از منظر امروزی از نظر زیبایی شناسی غنی تر هستند. کتاب عکس در سال ۱۸۵۶ منتشر شد و با قیمتی که در آن زمان
کاملاً خارج از روال بود به بازار عرضه شد: بیش از ۱۴۰۰ فرانک. این کتاب که از موفقیت تجاری کمتری نسبت به کتاب دو کمپ برخوردار بود، عمدتاً مخاطبان علاقه مند به باستان شناسی داشتند که کنجکاوی آنها در چنین موضوعاتی اخیراً به طور قابل توجهی کاهش یافته بود. در سال ۱۸۶۰، مجله لو توق دوموند این تصاویر را به صورت چوب تراشی منتشر کرد.
چوی جین شیل (؛ ۲۴ دسامبر ۱۹۶۸ – ۲ اکتبر ۲۰۰۸) بازیگر اهل کره جنوبی بود. او یکی از بهترین بازیگران کره جنوبی بود و لقب «بازیگر زن ملت» را داشت. او به عنوان نقش اصلی در ۱۸ فیلم و ۲۰ مجموعه تلویزیونی بازی کرد، در ۱۴۰ تبلیغ بازرگانی حضور پیدا کرد و برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر نقش اول زن در سی و سومین جوایز ناقوس بزرگ شد. او در ۲ اکتبر ۲۰۰۸ در خانه اش در سئول خودکشی کرد.
میر مصطفی جوادی (زادهٔ ۲ تیر ۱۳۷۹ در قزوین) وزنه بردار اهل ایران است. وی در مسابقات قهرمانی وزنه برداری جهان ۲۰۲۱ برندهٔ مدال نقره شده است. همچنین در مسابقات قهرمانی جهان سال ۲۰۲۳ در ریاض عربستان سعودی، در یازدهم سپتامبر مصادف بیستم شهریور ماه سال ۱۴۰۲ در یک رقابت نزدیک با دو حریف چینی، یعنی تیان تائوی معروف که اوت شد و لی دایین که رکورد دو ضرب ۲۱۶ کیلو را در مسابقات پیشین در چنته داشت، با مهار وزنه ۱۶۹ کیلو در یک ضرب و ۲۱۵ کیلو در دو ضرب، موفق به کسب مدال طلای دوضرب و مجموع شد. این رکوردها هر کدام ده کیلوگرم از آخرین رکورد او بالاتر بودند. =اوایل زندگی = میر مصطفی جوادی ۲ تیر ۱۳۷۹ در قزوین به دنیا آمد.
پارک هان بیول (؛ زادهٔ ۱۷ نوامبر ۱۹۸۴) بازیگر و مدل اهل کره جنوبی است. از آثاری که درآنها ایفای نقش کرده است می توان به "همسر یا دردسر" و "دختری که خوب بزرگ شده" اشاره کرد.
پروتئین القاشونده توسط پرولاکتین () که با نام های دیگری همچون پروتئین مایع بیماری آشکار کیستی ۱۵ (GCDFP-15)، گلیکوپروتئین خارج پاروتیدی (EP-GP)، پروتئین gp17 مایع منی متصل شونده به اکتین (SABP) و BRST2 یک پروتئین است که در انسان توسط ژن «"PIP"» کُدگذاری می شود. تولید این پروتئین توسط هورمون های پرولاکتین و آندروژن تحریک شده و در اثر هورمون استروژن کاهش می یابد. عملکرد. این پروتئین عملکرد فیزیولوژیک در تنظیم انتقال آب در غدد آپوکرین زیر بغل، فرج، پلک، مجرای گوش، سلول های سِـروزی غدد بزاقی تحتِ فکی، سلول های سِـروزی زیرمخاطی برونش و غدد اشکی فرعی و همچنین غدد عرقی جلدی دارد. علاوه بر این ها، این پروتئین در مایع آمنیوتیک و منی هم یافت می شود. پروتئین PIP توانایی اتصال به ایمونوگلوبولین جی، مولکول IgG-Fc و گیرنده های لنفوسیت تی کمک کننده را هم دارد که نشاندهندهٔ نقش گستردهٔ آن در فرایندهای ایمنی و دفاعی بدن است. این پروتئین می تواند به AZGP1 وصل شود و دارای فعالیت آسپارتیک پروتئاز است که می تواند مولکول فیبرونکتین را تجزیه کند. این پروتئین می تواند به برخی گونه های باکتری همچون استرپتوکوک متصل شود و در نتیجه در د
فاع غیرایمنی علیه میکروب های بیماری زا مؤثر است. اثرهای میتوژنیک از این پروتئین، در سلول های طبیعی پستان و سلول های بدخیم سرطان پستان دیده شده است. اهمیت بالینی. این پروتئین در مایع درون کیست های پستان یا بافت پستان به عنوان نشانگر زیستی در متاپلازی های آپوکرین خوش خیم و بدخیم پستان به کار می رود چرا که به طور طبیعی در بافت های سالم پستان وجود ندارد. در واقع وجود این پروتئین نشاندهندهٔ سرطان بدخیم با درجهٔ پائین در غدد آپوکرین پستان است و اگر درجهٔ بدخیمی کارسینوم بالا باشد، دیگر این نشانگر زیستی وجود نخواهد داشت. بیان ژن «"PIP"» در سلول های سرطان پستان، با کاهش تزاید سلول های سرطانی و کمتر تهاجمی بودن آن مرتبط است و نشانه ای از افزایش مسیرهای آپوپتوزی است. بسیاری از ژن هایی که تحت تأثیر آپوپتوز هستند، توسط مولکول پروتئین STAT5 تنظیم می شود. اثرهای میتوژنیک از این پروتئین در رده های آزمایشی سلولی MCF10A, MCF7، BT474، MDA-MB231 و T47D در پستان یافت شده است. از این پروتئین همچنین در تشخیص و ردیابی سلول های پخش شدهٔ سرطان پستان استفاده شده است. ژن «"PIP"» در برخی سلول های سرطان پستان تقویت می شود که دلیلِ بیان ب
یش از حد آن است، اما دلایل دیگری هم برای این بیانِ بیش از حد وجود دارد. در سلول های سرطانی T47D پستان، گیرنده آندروژن و RUNX2 با یکدیگر تعامل شیمیایی ایجاد کرده و بیان ژن «"PIP"» را تشدید می کنند. در سرطان پستان آپوکرینی نوع ، یک بازخورد مثبت میان گیرنده آندروژن و کینازهای برون سلولی تنظیم شونده با پیام سلولی از طریق مولکول CREB1 وجود دارد که می توان آنرا توسط داروهای ضد آندروژن مهار کرد. بیان ژن «"PIP"» برای زنده مانده و تهاجمی بودن این نوع خاص از سرطان پستان ضروری است. در سرطان های پستان ، به ویژه آنهایی که بیان شدید گیرندهٔ استروژن دارند، پروتئین PIP نقش مهمی در تکثیر سلولی و حالت تهاجمی سرطان پستان و همچنین مقاومت اکتسابی آن به داروی تاموکسیفن دارد.
جنرال غرزی خواخوژی (پشتو: "غرزی خواخوږی‎")، فرزند محمد ابراهیم خواخوژی (شاعر، نویسنده، خبرنگار، سیاست مدار و یکی از اعضای رهبری جنبش ویش زلمیان و همچنین حزب مترقی دموکراتیک افغانستان تحت رهبری محمد هاشم میوندوال) بود. او که در اصل از ولایت قندهار است، در ۲۹ می ۱۹۶۲ میلادی در شهر کابل متولد گردید و از قوم بلوچ است. تحصیلات. دوره مدرسه را در دبیرستان عالی حبیبیه در شهر کابل تکمیل کرد، پس از مدرسه وارد ارتش شده و با اتمام کورس های فراشوت (چتر بازی) و کماندو با درجه لیسانس در رشته لوژستیک از دانشگاه ارتش افغانستان فارغ التحصیل شد. حرفه. غرزی خواخوژی در طول زندگی خود در سمت های دولتی و خصوصی گوناگونی ایفای وظیفه نموده است که به قرار ذیل می باشند: افتخارات. غرزی خواخوژی در زندگی خود با جوایز ذیل از سوی دولت افغانستان مفتخر شده است:
مالیک تیاو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آلمان است که در پست دفاع میانی برای باشگاه نیوکاسل در لیگ برتر انگلستان و تیم ملی آلمان بازی می کند. دوران باشگاهی. تیاو در دوران کودکی خود برای تی وی کاکوم-ویتلر، که یک باشگاه رده پایه در دوسلدورف بود، بازی می کرد. او بعدها در رده های سنی فورتونا دوسلدورف، بایر ۰۴ لورکوزن و بروسیا مونشن گلادباخ بازی کرد و در سال ۲۰۱۵ به آکادمی جوانان شالکه ۰۴ پیوست. او اولین بازی حرفه ای خود را برای شالکه در ۷ مارس ۲۰۲۰ مقابل هوفنهایم در بوندسلیگا انجام داد؛ شالکه در آن بازی به تساوی ۱–۱ رسید. بازی های ملی. تیاو در آلمان و از پدری سنگالی و مادری فنلاندی به دنیا آمد و بزرگ شد. او دارای پاسپورت آلمانی و فنلاندی است. در سال ۲۰۱۷، او به عنوان نماینده تیم زیر ۱۷ سال فنلاند دعوت شد، اما برای آنها بازی نکرد. در ۱۵ مارس ۲۰۲۱، تیاو به نمایندگی از آلمان در تیم زیر ۲۱ سال آلمان و مسابقات قهرمانی اروپا زیر ۲۱ سال ۲۰۲۱ شرکت کرد.
ماکسیما آکونیا (؛ زادهٔ ۱۹۷۰) یک کشاورز و طرفدار محیط زیست پرویی است. وی از سال ۲۰۱۱ میلادی فعالیت دارد. او به دلیل مبارزه اش برای حفظ زمینی که شرکت معدنی نیومانت و بوئناونتورا می خواست آن را برای ایجاد یک معدن جدید تصاحب کند، ایستادگی کرد. وی به خاطر تحمل سال ها ارعاب و خشونت توسط این شرکت در ۲۰۱۶ برندهٔ جایزه محیط زیست گلدمن شده است. زندگی نامه. ماکسیما آکونیا یک بافنده پرویی و کشاورز معیشتی است که در شهری دورافتاده در ارتفاعات شمالی پرو زندگی می کند. در ۱۹۹۴، آکونیا و همسرش ۲۷ هکتار زمین در تراگادرو گرانده، ناحیه سوروچوکو، استان سلندین، بخش کاخامارکا خریدند. این مکان سه ساعت از شهر اصلی سلدین فاصله دارد، این مستغلات در مسیر یکی از چهار دریاچه ای است که معدن یاناکوخا به دنبال دسترسی به آن بوده است تا آن را همانند معدن روباز کونگا گسترش دهد. شرکت معدنی نیومانت در ۲۰۱۵ مدعی شد که زمین آکونیا را در ۱۹۹۷ از جامعه محلی خریداری کرده است. در ۲۰۱۱، خانه کوچک چمنی و خاکی آکونیا ویران شد، ابتدا در مه ۲۰۱۱، هنگامی که مهندسان معدن از یاناکوخا به منطقه اعزام شدند، نگهبانان امنیتی و افسران پلیس کلبه خاکی او را تخریب کردن
د. پلیس در سوروچوکو از گرفتن گزارش این ماجرا خودداری کرد. بار دوم در اوت ۲۰۱۱، هنگامی که آکونیا و دخترش بیهوش شدند، شوهرش شاهد ضرب و شتم آنها بود. خانواده این حادثه را با عکس های پزشکی قانونی و تصاویر ویدئویی به دادستان منطقه سلندین گزارش کردند، اما فایده ای نداشت. در ۲۰۱۲، اعتراضات علیه معدن روباز کنگا گسترش یافت و در ژوئیه پنج معترض کشته شدند. در ۲۱ اکتبر آکونیا «از معترضان برای ماندن در سرزمینش استقبال کرد». یک هفته بعد او به پرداخت ۲۰۰ سول پرو (معادل۷۰ دلار آمریکا) در یاناکوخا جریمه شد و به وی اخطار داده شد تا زمین خود را ظرف ۳۰ روز ترک کند و به دلیل چمباتمه زدن غیرقانونی سه سال زندان (تعلیق) به او داده شد. درخواست های تجدیدنظر او در ۲۰۱۲ و ۲۰۱۴ ناموفق بود و دادگاه ها حکم اولیه در مورد آکونیا را تأیید کردند. در ۵ مه ۲۰۱۴، کمیسیون بین المللی آمریکایی حقوق بشر (IACHR) سازمان کشورهای آمریکایی از دولت پرو درخواست کرد تا اقدامات پیشگیرانه ای را برای ۴۶ نفر از سران جوامع دهقانی از جمله خانواده آکونیا اتخاذ کند. در دسامبر ۲۰۱۴، شکایت نیومانت مبنی بر اتهامات جنایی علیه آکونیا رد شد و در فوریه ۲۰۱۵ نیروهای امنیتی
پی ساختمان را در محل خانه آکونیا تخریب کردند. به دنبال آن اعتراضات به لیما و در سایر نقاط و سطح بین المللی گسترش پیدا کرد. عفو بین الملل برای دفاع از او بسیج شد. کمیسیون بین المللی آمریکایی حقوق بشر خواستار تدابیر حفاظتی برای آکونیا شد و حفاظت او را تأمین کرد، اما دولت هیچ اقدامی در قبال آن انجام نداد. وقتی از او پرسیده شد که آیا ترور برتا کاسیرس روی او تأثیر گذاشته است، آکونیا گفت: «... ترسی به خود راه نمی دهم - مانع توقف انگیزه ام برای ادامه راه نمی شود.» آوریل ۲۰۱۶ شرکت نیومانت به ادعای مالکیتش بر زمین ادامه داد و گفت: «بر این زمین به خاطر کاشت در محدوده ای که اخیراً توسط خانواده اش شخم زده شده است، مالکیت آن را اعمال می کند.» گمان می رودخانه آکیونا توسط اراذل و اوباش استخدامی نیومانت مورد تعرض قرار گرفته باشد. زندگی شخصی. آکونیا، که کمتر از ۵ فوت قد دارد، توسط یک روزنامه نگار بروکلین به عنوان «مادربزرگ شرور ایستاده در معدن بزرگ» توصیف شده است. یک روزنامه کاخامارکا او را «بانوی تالاب ها» نامگذاری کرد، وی شبیه به شخصیت روزندو ماکوئی از رمان «"جهان گسترده و دور است"» اثر چیرو آلگریا می باشد. افتخارات. در آور
یل ۲۰۱۶، آکونیا، که در آن زمان ۴۷ سال داشت، جایزه محیط زیست گلدمن ۲۰۱۶ را برای فعالیت های صلح آمیز خود در مورد معدن کنگا توسط شرکت معدنی نیومانت دریافت کرد.
تکامل اجتماعی-فرهنگی ، «تکامل گرایی اجتماعی فرهنگی» یا «تکامل فرهنگی» نظریه های اجتماعی و فرهنگی هستند که چگونگی تغییر جوامع و فرهنگ را در طول زمان توصیف می کنند. در حالی که «توسعه اجتماعی - فرهنگی» فرآیندهایی را دنبال می کند که تمایل به افزایش پیچیدگی یک جامعه یا فرهنگ دارند، تکامل اجتماعی - فرهنگی فرآیندی را در نظر می گیرد که می تواند منجر به کاهش پیچیدگی (انحطاط) شود یا می تواند تنوع یا تکثر را بدون هیچ تغییر ظاهراً مهمی در پیچیدگی ایجاد کند. (کلادوژنز). تکامل اجتماعی - فرهنگی «فرآیندی است که توسط آن سازماندهی مجدد ساختاری در طول زمان تحت تأثیر قرار می گیرد و در نهایت شکل یا ساختاری را تولید می کند که از نظر کیفی از شکل اجدادی متفاوت است». بیشتر رویکردهای سده نوزدهم و برخی از سده بیستم به فرهنگ اجتماعی با این استدلال که جوامع مختلف به مراحل مختلف توسعه اجتماعی رسیده اند، مدل هایی برای تکامل انسان به طور کلی ارائه می کردند. جامع ترین تلاش برای توسعه یک نظریه کلی تکامل اجتماعی با تمرکز بر توسعه نظام های اجتماعی فرهنگی، کار تالکوت پارسونز (۱۹۰۲–۱۹۷۹)، در مقیاسی عمل کرد که شامل نظریه تاریخ جهان بود. تلاش دیگری
، در مقیاس کمتر سیستماتیک، از دهه ۱۹۷۰ با رویکرد نظریه نظام های جهانی امانوئل والرشتاین (۱۹۳۰–۲۰۱۹) و پیروانش آغاز شد. رویکردهای جدیدتر بر تغییرات خاص جوامع فردی تمرکز می کنند و این ایده را رد می کنند که فرهنگ ها اساساً بر اساس میزان پیشرفت هر یک از آنها در مقیاس خطی فرضی پیشرفت اجتماعی متفاوت است. اکثر باستان شناسان و انسان شاسان فرهنگی مدرن در چارچوب های نئوتکامل گرایی، زیست جامعه شناسی و نظریه مدرن سازی کار می کنند. مقدمه. انسان شناسان و جامعه شناسان اغلب فرض می کنند انسان ها تمایلات اجتماعی طبیعی دارند و این رفتار اجتماعی ویژه انسان علل و پویایی غیرژنتیکی دارد. (یعنی مردم آنها را در محیط اجتماعی و از طریق تعامل اجتماعی یادمی گیرند) جوامع در محیط های اجتماعی پیچیده (یعنی با منابع طبیعی و محدودیت ها) و تطبیق خود با این محیط ها وجود دارند؛ بنابراین تغییر همه جوامع اجتناب ناپذیر است. نظریه های خاص تکامل اجتماعی یا فرهنگی اغلب سعی می کنند تفاوت های بین همسنگی جوامع را با این بیان توضیح دهند که جوامع مختلف به مراحل مختلف توسعه رسیده اند. اگرچه چنین نظریه هایی معمولاً مدل هایی را برای درک رابطه بین فناوری، ساختا
ر اجتماعی یا ارزش های یک جامعه ارائه می دهند ولی از نظر میزان توصیف مکانیسم های خاص تنوع و تغییر متفاوت هستند. در حالی که تاریخ تفکر تکاملی در رابطه با انسان را می توان حداقل با ارسطو و دیگر فیلسوفان یونانی ردیابی کرد ولی نظریه های تکامل اجتماعی - فرهنگی اولیه ایده های اگوست کنت (۱۷۹۸–۱۸۵۷)، هربرت اسپنسر (۱۸۲۰–۱۹۰۳) و لوئیس هنری مورگان (۱۸۱۸–۱۸۸۱) و به طور همزمان ولی مستقل از آنها با آثار چارلز داروین (۱۲ فوریه ۱۸۰۹–۱۹ آوریل ۱۸۸۲) توسعه یافتند و از اواخر سده نوزدهم تا پایان جنگ جهانی اول محبوب بودند. این نظریه های سده نوزدهم فرگشت تک خطی مدعی بودند جوامع در حالت "ابتدایی" شروع و به تدریج در طول زمان "متمدن"تر می شوند. آنها فرهنگ و فناوری تمدن غرب را با پیشرفت یکی می دانستند. برخی از اشکال نظریه های تکامل اجتماعی - فرهنگی اولیه (عمدتاً نظریه های تک خطی) به نظریه های بسیار مورد انتقادی همانند داروینیسم اجتماعی و نژادپرستی علمی منجر شده اند که گاهی در گذشته توسط قدرت های امپراتوری اروپایی برای توجیه سیاست های موجود استعمار و برده داری و سیاست های جدید مانند اصلاح نژادی بهره برداری شده اند. هدف بیشتر رویکردهای سد
ه ۱۹ و برخی از سده ۲۰ ارائه مدل هایی برای تکامل نوع بشر به عنوان یک موجودیت واحد بود. با این حال، بیشتر رویکردهای سده بیستم، مانند فرگشت چندخطی بر تغییرات خاص جوامع فردی متمرکز بودند. علاوه بر این، آنها تغییر جهت را رد کردند (به عنوان مثال فرگشت هدفمند، پایان شناسی یا تغییر پیشرونده). بیشتر باستان شناسان در چارچوب تکامل چندخطی کار می کنند. سایر رویکردهای معاصر به تغییرات اجتماعی عبارتند از: نئوتکامل گرایی، زیست جامعه شناسی، نظریه وراثت دوگانه، نظریه مدرنیزاسیون و نظریه فراصنعتی. ریچارد داوکینز در کتاب مهم خود "ژن خودخواه" در سال ۱۹۷۶ نوشت: "نمونه هایی از تکامل فرهنگی در پرندگان و میمون ها وجود دارد ولی ... "این گونهٔ خود ما است که واقعاً نشان می دهد تکامل فرهنگی چه کاری می تواند انجام دهد." نظریه مرحله ای. اندیشمندان عصر روشنگری و پس از آن اغلب باورمند بودند پیشرفت جوامع مراحله ای است: به عبارت دیگر، آنها تاریخ را به عنوان تاریخ مرحله ای می دیدند. آن نظریه پردازان در حالی که انتظار داشتند بشر توسعه فزاینده ای از خود نشان دهد لکن به دنبال چیزی بودند که مسیر تاریخ بشر را تعیین کرد. گئورگ ویلهلم فردریش هگل (۱۷۷۰
–۱۸۳۱)، برای مثال، توسعه اجتماعی را به عنوان یک فرایند اجتناب ناپذیر می دانست که می تواند به سمت چیزی شبیه به اروپای صنعتی پیشرفت نماید. در حالی که نویسندگان پیشین مانند میشل دو مونتنی (۱۵۳۳–۱۵۹۲) در مورد چگونگی تغییر جوامع در طول زمان بحث کرده بودند ولی روشنگری اسکاتلندی سده ۱۸ نقش کلیدی در توسعه ایده تکامل اجتماعی - فرهنگی داشت. در رابطه با مصوبه های ۱۷۰۷ اتحاد انگلستان و اسکاتلند، بسیاری از متفکران اسکاتلندی در مورد رابطه بین پیشرفت و ثروت ناشی از افزایش تجارت با انگلستان فکر کردند. آنها تغییراتی که اسکاتلند متحمل می شود را به عنوان انتقال از یک جامعه کشاورزی به یک جامعه تجاری درک کردند. در تاریخ انگلستان، نویسندگانی مانند آدام فرگوسن (۱۷۲۳–۱۸۱۶)، جان میلار (۱۷۳۵–۱۸۰۱) و آدام اسمیت استدلال کردند همه جوامع از چهار مرحله عبور می کنند: شکار و گردآوری خوراک، دامداری و عشایری، کشاورزی، و در نهایت مرحلهٔ تجارت. مفاهیم فلسفی پیشرفت، مانند مفاهیم هگل نیز در این دوره توسعه یافت. در فرانسه، نویسندگانی مانند کلود آدرین هلوسیوس (۱۷۱۵–۱۷۷۱) و سایر حوزه های فلسفه تحت تأثیر سنت اسکاتلندی قرار گرفتند. متفکران بعدی مانند ک
لود هانری سن سیمون (۱۷۶۰–۱۸۲۵) این ایده ها را توسعه دادند. اگوست کنت (۱۷۹۸–۱۸۵۷) به ویژه دیدگاهی منسجم از پیشرفت اجتماعی و رشته جدیدی برای مطالعه آن ارائه کرد: جامعه شناسی. این تحولات در بستری از فرآیندهای گسترده تر اتفاق افتاد: اولین فرایند، استعمارگرایی بود. اگرچه قدرت های امپریالیستی بیشتر اختلاف نظرها با اتباع استعماری خود را از طریق زور حل کردند ولی افزایش آگاهی مردم غیرغربی پرسش های جدیدی را در مورد ماهیت جامعه و فرهنگ برای دانشمندان اروپایی ایجاد کرد. به طور مشابه، استعمار مؤثر در مدیریت به درجاتی از درک فرهنگ های دیگر نیاز داشت. نظریه های نوظهور تکامل اجتماعی - فرهنگی به اروپایی ها اجازه داد تا دانش جدید خود را به گونه ای سازماندهی کنند که تسلط روزافزون سیاسی و اقتصادی آنها بر دیگران را منعکس و توجیه کند: چنین نظام هایی افراد مستعمره شده را کمتر تکامل یافته و افراد مستعمره کننده را تکامل یافته تر می دیدند. تمدن مدرن (که به عنوان تمدن غرب شناخته می شود) نتیجه پیشرفت مداوم از حالت بربریت ظاهر شد و این تصور مشترک بسیاری از متفکران عصر روشنگری از جمله ولتر (۱۶۹۴–۱۷۷۸) بود. دومین فرایند، انقلاب صنعتی و ظهو
ر نظام سرمایه داری بود که در مجموع انقلاب های مستمر در ابزار تولید را مجاز و ترویج کردند. نظریه های نوظهور تکامل اجتماعی - فرهنگی بیانمگر این باور بودند: تغییراتی که در اروپا توسط انقلاب صنعتی و سرمایه داری به وجود آمد، پیشرفت بود. صنعتی شدن، همراه با تغییرات شدید سیاسی ناشی از انقلاب فرانسه در سال ۱۷۸۹ و قانون اساسی ایالات متحده آمریکا که راه را برای تسلط دموکراسی هموار کرد، متفکران اروپایی را وادار کرد تا در برخی از مفروضات خود در مورد چگونگی سازماندهی جامعه تجدید نظر کنند. سرانجام، در سده نوزدهم، سه نظریه کلاسیک اصلی تغییر اجتماعی و تاریخی پدیدار شد: این نظریه ها یک عامل مشترک داشتند: همه آنها باورمند بودند تاریخ بشریت مسیر ثابت خاصی را دنبال می کند: به احتمال زیاد مسیر پیشرفت اجتماعی. بنابراین، هر رویداد گذشته نه تنها از نظر زمانی بلکه به طور علّی با رویدادهای حال و آینده مرتبط است. این نظریه ها فرض می کردند با بازآفرینی توالی آن رویدادها، جامعه شناسی می تواند «قوانین» تاریخ را کشف کند. تکامل گرایی اجتماعی فرهنگی و ایده پیشرفت. در حالی که «تکامل گرایان اجتماعی - فرهنگی» موافق هستند که یک فرایند تکامل گونه
منجر به پیشرفت اجتماعی می شود ولی «تکامل گرایان اجتماعی کلاسیک» نظریه های مختلفی را ارائه کرده اند که به عنوان نظریه های «تکامل تک خطی» شناخته می شود. تکامل گرایی اجتماعی - فرهنگی با دانشمندانی مانند اگوست کنت، ادوارد بارنت تایلور، لوئیس هنری مورگان، بنجامین کید، لئونارد ترلاونی هابهاوس و هربرت اسپنسر مرتبط است و نظریه غالب انسان شناسی اجتماعی - فرهنگی اولیه و تفسیر اجتماعی شد. مدل های مرحله ای و ایده های مدل های خطی پیشرفت نه تنها بر رویکردهای تکاملی آینده در علوم اجتماعی و علوم انسانی تأثیر زیادی گذاشت بلکه به گفتمان عمومی، پژوهشی و علمی پیرامون رشد فردگرایی و تفکر جمعیتی نیز شکل داد. تکامل گرایی اجتماعی - فرهنگی تلاش کرد تا تفکر اجتماعی را در امتداد خطوط علمی، با تأثیر افزوده شده از نظریه بیولوژیکی تکامل رسمی کند. اگر موجودات می توانستند در طول زمان بر اساس قوانین قابل تشخیص و قطعی رشد کنند، پس معقول به نظر می رسید که جوامع نیز بتوانند. جامعه انسانی با یک موجود زیستی مقایسه شد و معادل های علوم اجتماعی مفاهیمی مانند تنوع، انتخاب طبیعی و وراثت به عنوان عوامل مؤثر در پیشرفت جوامع معرفی شدند. ایده پیشرفت منجر