Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هیچ اقدام تنبیهی در برابر شرکت در دست نگرفت و امتیازات تجاری آن را به آن بازگرداند. «در ازای غرامت سنگین و وعده های انجام بهتر کارها در آینده، اورنگ زیب جوان مردانه با بازدهی امتیازات تجارتی شرکت هند شرقی موافقت کرد و لشکرش را بیرون کشید». فلسفه اقتصادی. چایلد در متون اقتصادی، مخصوصاً مشاهدات مختصر دربارهٔ تجارت و ربح پول (Brief Observations concerning Trade and the Interest of Money) (1668 میلادی) و گفتمان جدید تجارت (A New Discourse of Trade) (1668 و ۱۶۹۰ میلادی) سهم داشت. او در ایام سیستم مرکانتیلیسم یک اعتدال گرا بود و گاهی اوقات به عنوان پیشگام در توسعه دهی دکترین تجارت آزاد در قرن هجدهم شناخته می شود. هرچند چایلد خود را طرف دار بازار رقابتی می داند، هم واره استدلال کرده است که نرخ سود کنترل شده توسط دولت و تجارت محدود شده در میان مستعمره ها، به سود انگلستان است. او با دنبال کردن نمونه های هلندی، پیشنهادهای متعددی برای بهتر سازی تجارت انگلستان ساخته است. او از نرخ پایین سود به عنوان علت همه علل دیگر ثروت مردم هلند دفاع کرد. این نرخ پایین سود که او فکر کرده بود، باید توسط مقامات دولتی ایجاد شده و حفظ گرد
ند. چایلد، در حالی که به دکترین موازنه تجارت پابند بود، مشاهده کرد که مردم همیشه نمی توانند بدون خریدن چیزی از خارجی ها به آن ها بفروشند و مخالف این ایده بود که صادرات فلزات قیمتی اساساً مخرب اند. مانند سایر نویسندگان در مورد آنچه که اکثراً به نام دوره یا سنت مارکانتیلیستی نامیده می شود، جمعیت زیاد نفوس را یک سرمایه برای کشور می داند. او با طرحی جدید برای رهایی از فقر و اشتغال فقرا معروف شد. او همچنین از محفوظ ماندن حق کامل تجارت با مستعمرات توسط کشور مادر، حمایت کرد. ویلیام لتوین در کتاب سر جوزیا چایلد، اقتصاددان تجار (۱۹۵۹) بیان می کند که اندیشه اقتصادی چایلد، اهمیت اندک نظری داشت اما اذعان می دارد که او «از پُر خواننده ترین نویسندگان اقتصادی قرن هفدهم» بوده است. خانواده. چالد برای بار اول در ۲۶ دسامبر ۱۶۵۴ در پورتسموت، هامپشایر، با هانا بوات، دختر ادوارد بواد ازدواج کرد. یک فرزند او به نام الیزابت زنده ماند. دو فرزند دیگرش در طفولیت درگذشتند. الیزابت با جان هاولند از ستریتام ازدواج کرد و دختر آن ها الیزابت با دوک بدفورد ازدواج نمود. چایلد برای بار دوم در ۱۴ ژوئن ۱۶۶۳ با ماری آتوود، دختر ویلیام آتوود ازدواج
کرد. مسائل مربوط به این ازدواج، ربیکا (حدود ۱۶۶۶ – ۱۷ ژوئن ۱۷۱۲) است که برای بار اول با چارلس سومرست، مارکس وورستر و بار دوم با جان، لارد گرانویل ازدواج کرد. ماری که با ادوارد بولوک از فاولکبورن ازدواج کرده بود در حدود سال ۱۷۴۸ میلادی درگذشت و وارث او جوزیا چایلد، بارونت دوم (در حدود سال ۱۶۶۸ – ۲۰ ژانویه ۱۷۰۴) بود. چایلد برای بار سوم در حدود ۸ اوت ۱۶۷۶ میلادی با ایما ویلوگبی، خانم قبلی فرانسس ویلوگبی و دختر سر هنری برنارد ازدواج کرد. آن ها یک فرزند پسر به نام ریچارد چایلد (۵ فوریه ۱۶۸۰ – مارس ۱۷۵۰) داشتند که در سال ۱۷۱۸ میلادی وایکانت کاسلماین و در سال ۱۷۳۱ کنت تالنی شد. چایلد در ۲۲ ژوئن ۱۶۹۹ درگذشت و در وانستید، اسکس دفن شد. وصیت نامه او به تاریخ ۲۲ فوریه ۱۶۹۶ ترتیب داده شده و در ۶ ژوئیه ۱۶۹۹ ثابت شد. تبارنامه شناسی. هرچند دیکشنری زندگی نامه ملی آکسفورد به طور مثبت بیان می کند که او با بانک داران Child &amp; Co از اوسترلی پارک ربطی نداشته است، شجره شناسی بورک سال ۱۸۸۴ میلادی شواهدی را ارائه می کند که خلاف آن را بیان می کند، و به هردو خانوادگی شجره مشابهی می دهد: «Gules, a chevron ermine between 3 eagles clo
se argent». (ببینید: ویلرز، ارلز جرسی، خانواده ای که خانواده بانک دار چایلد به آن ازدواج کرد) اولین فرزند این سلسله چایلد، ویلیام چایلد، قومندان وورسسترشایر در سال ۱۵۸۵ بود. شجره شناسی بورک، ۱۸۸۴، صفحه ۱۹۳، Child &amp; Childe؛ صفحه ۱۰۵۷ ویلیرس، ارل های جرسی.
نبردهای کوروش بزرگ مجموعه ای از لشکرکشی ها بود که در طول بیست وپنج سال (از ۵۵۸ تا ۵۲۹ پیش از میلاد) توسط نخستین شاهنشاه هخامنشی کوروش بزرگ انجام شد. این جنگ ها با نبرد برای استقلال از امپراتوری پیشین ایران، پادشاهی ماد تحت حکومت ایشتوویگو آغاز شد. پس از پیروزی های کوروش بزرگ علیه مادها، او شروع کشورگشایی های بیشتر کرد که از منطقه پنجاب امروزی در هند تا یونان باستان امتداد داشت. حکومت پارسی ها بر مناطقی که کوروش تصرف کرده بود، تا صدها سال پس او پابرجا و محکم بود. پس از کوروش، پسرش کمبوجیه دوم به حکومت رسید و از اقدامات کمبوجیه، ادامه برنامه ریزی پدر و فتح مصر بود. کوروش بزرگ ابتدا علیه ایشتوویگو، شاه ماد، به جنگ برخاست و سپس به پایتخت حکومت ماد در هگمتانه یورش برد و با کمک هایی که از درون سپاه ماد به او شد، هگمتانه را فتح کرد. سپس کرزوس، شاه لیدیه را شکست داد و به سوی سارد پایتخت لیدیه لشکر کشید و پس از دو هفته، شهر سارد به اشغال نیروهای ایرانی درآمد. کوروش مسئولیت فتح دیگر شهرهای آسیای صغیر از جمله شهرهای یونانی نشین ایونی را به فرماندهانش واگذار کرد و خود به اکباتان بازگشت و به سوی پارت، زرنگ، هرات، خوارزم،
باختر، سغد، گندار، ثه تَگوش و اَرَخواتیش لشکر کشید. جزئیات این جنگ ها در تاریخ ثبت نشده است و اطلاع کمی دربارهٔ جزئیات این نبردها وجود دارد. فتح پادشاهی ماد. اسناد موجود از منابع میخی میان رودان نشان می دهند که کوروش پس از به تخت نشینی در پارس، با بابل روابط سیاسی برقرار کرد تا از جانب غرب خیالش آسوده باشد؛ احتمالاً هم زمان توجه خود را به شرق و شمال ایران نیز معطوف کرده بود. کوروش برای رهایی از سلطهٔ مادها لشکرکشی خود را با حمله به قلعه مادی پاسارگاد آغاز کرد. به گفتهٔ هرودوت، تنها سه طایفه از شش طایفهٔ ساکن پارس به شورش او پیوستند اما، از قرار معلوم، وی تعدادی از نجبای مادی را به طرف خود کشید. خیزش پارس ها. خیزش پارس ها با اعلام استقلال پارس از شاهنشاهی ماد شروع شد. طغیان پارس آغازگر جنگ های کوروش بزرگ با ایشتوویگو بود. سبب این انقلاب اعمال ایشتوویگو واپسین شاهنشاه ماد بود که موجب متحد شدن استان های دیگر با پارس شد. نبردها از ۵۵۲ پیش از میلاد تا ۵۴۹ پیش از میلاد به رهبری کوروش بزرگ ادامه داشتند. به تاریخ ۵۵۸ پ. م، کوروش دوم شاه اقوام و طوایف پارسی شد. مرکز فرماندهی او در پاسارگاد به سایر سرزمین ها احاطه داشت
. کوروش در آغاز مانند پدرش کمبوجیه یکم نسبت به شاهان ماد وفادار بود. آغاز شورش کوروش را می توان ۵۵۳ پ. م دانست و ظاهراً ایشتوویگو مجبور گردید که سپاهیانش را از ناحیه حران عقب بکشد. (حران پس از سقوط آشور به مادها تعلق داشت) بابلی ها با مشاهدهٔ گرفتاری ایشتوویگو، در تاریخ ۵۵۲ پ. م، حران را اشغال کردند. باز هم چنین به نظر می رسد که در آن زمان نبونعید کوروش را متحد و هم دست خود می دانست. تعدادی از دانشمندان (برن، کامرون، ولوِی) معتقدند که موافقت نامه ای بین این دو منعقد شده بود، ولی شواهدی که این موضوع را تأیید کند در دست نیست. هنگامی که ایشتوویگو شنید که کوروش برای جنگ آماده می شود، قاصدی نزد وی فرستاد و او را به دربار احضار نمود. کوروش پاسخ داد خیلی زودتر از آنچه انتظار می رود، در آنجا حاضر خواهم شد. این سرپیچی نشان از طغیان بود. نتیجهٔ این طغیان در دو جنگ به ثمر رسید. در نخستین برخورد، ایشتوویگو خود در نبرد شرکت نکرد. سردارش هارپاگ با قسمت عمده ای از سپاه به کوروش پیوست. پس از آن ایشتوویگو فرمان داد تا جادوگران و کاهنان (که خواب وی را تعبیر نادرست کرده بودند) را به چهارمیخ بکشند و تمام مادها (چه پیر و چه جوان)
باید در مقابل کوروش مسلح می شدند. شاه ماد شخصاً در جنگ دوم فرماندهی را به عهده گرفت ولی مادها شکست خوردند و شاه اسیر شد. کوروش به آزار و اذیت ایشتوویگو نپرداخت و با وی به مهربانی رفتار نمود. بدین ترتیب بنا به آنچه هرودوت گفته، سلطنت ۳۵ ساله ایشتوویگو و فرمانروای ۱۲۸ ساله مادها در آسیا به پایان رسید. نبرد هیربا. نبرد هیربا نخستین جنگ میان پارس ها و ماد ها پس از خیزش پارس ها بود. این نبرد به طور کامل به دست کوروش بزرگ رهبری شد. پیروزی در این جنگ سبب پای گرفتن اولین شاهنشاهی ایرانیان شد، که آغازی بود بر موفقیت های کوروش بزرگ در فتوحات دیگرش. هنگام شورش پارس ها، ایشتوویگو تصمیم گرفت به پارس حمله کند و این حمله شتابزده در نهایت منجر به از بین رفتن پادشاهی ماد شد. در حالی که تنها منبعی که ماجرای نبرد را به طور کامل توضیح داده نیکولاس دمشقی است، بقیه تاریخ نویسان مشهور آن زمان از جمله هرودوت، کتسیاس و استرابو وقوع این نبرد را در نوشته های خود قید کرده اند. نبرد مرز پارس. نبرد مرز پارس دومین برخورد میان نیروهای ماد و پارس در جریان جنگ های آنها بود. با اینکه گمان می شود که این جنگ یک پیروزی قاطع برای هیچ یک از طرفین
نبوده ولی شواهد افول قدرت مادها به خصوص در جنوب غربی ایران را به وضوح نشان می دهد. فتح پادشاهی لیدیه و آناتولی. پس از فتح همدان توسط کوروش و اسیر شدن آستیاگ، شوهرخواهر کرزوس شاه لیدیه، وی بسیار نگران بود که رقیب تازه ای پیدا کند و کوروش به سرزمین های به ارث رسیده از ماد قناعت نکند و آهنگ گرفتن سراسر آسیای صغیر را داشته باشد. از این روی تصمیم گرفت که نگذارد رقیب تازه نفس قوی گردد و برای اطمینان خاطر، از چند پیشگوی مشهور یک سؤال آزمایشی را پرسید که پاسخش را تنها خود می دانست و درصورتی که غیبگوها پاسخ صحیحی دادند، نتیجهٔ جنگ را از آن ها بپرسد. از میان پیشگوها، فقط پیشگوی معبد دلفی به نخستین پرسش وی پاسخ صحیحی داد و کرزوس معبد مذکور را غرق در گنجینه ای از زر کرد و با اطمینان کامل از درستی بی چون و چرای پیشگویی معبد دلفی، پرسید که آیا می تواند وارد جنگ با کوروش شود؟ پاسخ مشهود پیشگو این بود: «در جنگ بین کرزوس و کوروش، فرمانروایی بزرگی فرو خواهد پاشید». اینکه منظور از «فرمانروایی بزرگ» خود لیدیه بود، از ذهن وی نگذشت و از این پاسخ خشنود شد و سرگرم تجهیز خود برای لشکرکشی علیهٔ کوروش شد. وی فرستادگانی به مصر و بابل فر
ستاد و از آن ها خواست علیهٔ کوروش با وی متحد شوند و هردوی آن ها که از بزرگ شدن دولت هخامنشی نگران بودند، این اتحاد را پذیرفتند و وعده کردند که در سال آینده به او کمک کنند. در این هنگام، یکی از فرستادگان کرزوس به وی خیانت کرده و نزد کوروش آمد و بدو اطلاع داد که کرزوس در حال تدارک نیرو برای جنگ با توست. کوروش فوراً مقدمات جنگ را آماده کرد و تشخیص داد که نباید به دشمن فرصت دهد و او باید حمله را آغاز کند. عموماً، آغاز جنگ ایران و لیدیه را در سال ۵۴۷ پیش از میلاد دانسته اند. در جنگی که بین کورش بزرگ و کرزوس پادشاه لیدیه درگرفت، کوروش در «کاپادوکیه» به کرزوس پیشنهاد کرد که پیرو ایرانیان شود. کرزوس این پیشنهاد را نپذیرفت و جنگ بین شان آغاز گردید. سرانجام جنگ سختی در «پتریوم» پایتخت هیتی ها روی داد، در این نبرد نظم اسبان لیدیایی بر اثر ترس از شترهای ایرانیان از هم گسیخت. کرزوس به سمت سارد فرار کرد و در آنجا بست نشست. کورش شهر را دوره کرد و کرزوس را دستگیر نمود. لیدیه گرفته شد و به عنوان یکی از استان های ایران به شمار آمد. هر چند باستانشناسان پس از هجده حفاری نتوانستند به ارگ کرزوس دست پیدا کنند، اما لایه های سوخته و
پیکان های مانده از حملهٔ ایرانیان را یافتند. کرزوس از این پس مشاور بزرگ هخامنشیان شد. پس از گرفتن لیدی، کوروش متوجه شهرهای یونانی شد و از آن ها نیز، تسلیم بی اما و اگر را خواست که یونانیان نپذیرفتند. در نتیجه شهرهای یونانی یکی پس از دیگری گرفته شدند. رفتار کوروش با شکست خوردگان باعث خوشبینی مردم آسیای صغیر نسبت به او شد. کشورگشایی های دیگر. توالی تاریخی جنگ های کوروش، پس از فتح آسیای صغیر مبهم باقی مانده است. کوروش مسئولیت فتح شهرهای آئونیان را در ساحل دریای اژه و بقیهٔ آسیای صغیر را به فرماندهانش واگذار کرد و به اکباتان برگشت تا مقدمات تسخیر بابل، باختر، سرزمین سکاها و بالأخره مصر را فراهم نماید. اینکه چرا کوروش منتظر پایان کارها در آسیای کوچک نشده و با شتاب به درون ایران بازگشته، می تواند ناشی از این باشد که نبرد کوروش با کرزوس بی موقع بود و حمله از طرف پادشاه لیدیه صورت گرفت زیرا پس از انقراض دولت ماد، اوضاع ثابتی بر ایران حاکم نبوده و او می بایست به امور شرقی رسیدگی می کرد. مورخان یونانی دربارهٔ جنگ های کوروش در قسمت های شرقی ایران سکوت کرده اند و به جز هرودوت که آن هم به طور مختصر به این جنگ ها اشاره می
کند، دیگران مطلبی ننوشته اند. داریوش نام ساتراپ های تحت فرمان امپراتوری هخامنشی را در سنگ نبشته های بیستون، تخت جمشید و نقش رستم ذکر می کند که نام سرزمین های شرقی ایران نیز در میان آنان است. در بند ششم سنگ نبشتهٔ داریوش در بیستون، وی به نام بیست و دو سرزمین اشاره می کند که امپراتوری او را تشکیل می دهند و چون در زمان نوشتن این سنگ نبشته، فقط سه سال از فرمانروایی داریوش می گذشت و این مدت هم صرف فرونشاندن شورش ها شده بود، می بایست این سرزمین ها در دوره های قبل به امپراتوری هخامنشی افزوده شده باشند؛ دوران پادشاهی کمبوجیه کوتاه بود و او تنها توانسته بود مصر را فتح کند. پس بی گمان این سرزمین ها را که در سنگ نبشتهٔ بیستون از آن ها به عنوان بخشی از پادشاهی هخامنشی نام برده شده، باید کمابیش همان سرزمین هایی بدانیم که به دست کوروش به امپراتوری هخامنشی افزوده شده بودند. این ایالات شامل «پارت»، «زرنگ»، «هرات»، «خوارزم»، «باختر»، «سغد»، «گندار»، «ثه تَگوش» و «اَرَخواتیش» است. پارس ها پارت، هیرکانی و احتمالاً ارمنستان که همگی جزئی از قلمرو سابق پادشاهی ماد در ۵۴۹–۵۴۸ پیش از میلاد بودند را تصرف کردند. به گفتهٔ کسنوفون، هیرک
انی داوطلبانه حاکمیت کوروش بر خود را پذیرفت. همان طور که در مورد عیلام والتر هینتس و ران زادوک با هم اختلاف نظر دارند که عیلام توسط پارس ها بعد از سقوط بابل در ۵۳۹ پیش از میلاد گرفته شد. با این وجود براساس یکی از متون پیشگویی بابلی، «شاه عیلام حمله خواهد کرد و از تخت پادشاهی بیرون خواهد کرد»، پادشاه بابل کسی که «خاندان هارران را تأسیس کرد». این شاه عیلام به عنوان کوروش دوم و شاه بابل به عنوان نبونعید شناخته شده است. عیلام باید قبل از حمله کوروش به بابل فتح شده باشد. شهر مهاجرنشین مستحکم شدهٔ «سایرس چتا» (یعنی شهر کوروش) یا همان سایروپولیس در سغد، گواهی فعالیت کوروش در آن ناحیه است. پلینیوس گزارش می دهد که کوروش، شهر کپیسا در شمال افغانستان را ویران کرد و آریان حملهٔ او به سرزمین های هند (ظاهراً گندهارا) و فرمانبرداری مردم آریاسپائی در امتداد مرز جنوبی درانگیانا را گزارش داد. به استناد گزارش هرودوت و بروسوس حملهٔ او به سرزمین های آسیای میانه بعد از شکست دادن لیدیه در ۵۴۷ پیش از میلاد و پس از فتح بابل در ۵۳۹ پیش از میلاد رخ داده است. فتح فرارود. فرارود از دیر باز جزو شرقی ترین ایالت ایران باستان و از دورهٔ هخام
نشی زیر تابعیت شاهنشاهی ایران بود و سکنهٔ آن عمدتاً سغدی و خوارزمی بودند. این سرزمین در دوران هخامنشیان جزو ساتراپی سغد محسوب می شد. هنگامی که کوروش گرفتن آسیای صغیر را به پایان رساند متوجه مرزهای خاوری شد. زرنگ، رخج، مرو و بلخ، یکی پس از دیگری در زمره استان های تازه درآمدند. کوروش از جیحون گذر کرد و به سیحون که مرز شمال خاوری کشور بود، رسید و در آنجا شهرهایی سخت بنیاد، برای جلوگیری از یورش های مردم آسیای مرکزی ساخت. فتح بابل. در بابل ده ها هزار نفر از جوامع خارجی وجود داشتند و در میان آن ها تعداد زیادی یهودی نیز وجود داشت که به اجبار و فشار شاه کلدانی از کشورهای خودشان رانده شده بودند. این مردمان هرگز امید به بازگشت به میهن خود را از دست نداده بودند. اینها همگی آماده بودند تا به دشمن نبونعید کمک کنند و بدین ترتیب پارسیان را ناجی خود تلقی می کردند. کشمکش های اجتماعی از یک سو، نارضایتی کشاورزان، صنعتگران، اشراف و نجبا (کارمندان، کاهنان، بازرگانان و غیره) از سوی دیگر باعث شده بود که زیربنای اجتماع ویران شود. شاه بابل که ده سال از پایتخت دور بود و در تیما سکونت داشت، تجارت پُرسود کندر را به انحصار خویش درآورده ب
ود و خدای سین را به مردوک ترجیح می داد که این امر موجب خشم و نارضایتی کاهنان را فراهم آورده بود. کشاورزان و صنعتگران که قسمت عمدهٔ جمعیت کشور را تشکیل می دادند، نسبت به فعالیت های نبونعید در زمینهٔ آماده شدن برای جنگ، بی تفاوت بودند و میل داشتند فرمانروایان قدیمی را، بی دردسر و زحمت با فرمانروایان جدید تعویض نمایند، ارتش بابل بر اثر جنگ های متعدد در عربستان خسته و فرسوده شده بود و مشکل می توان انتظار داشت که چنین ارتشی توانایی آن را داشته باشد تا با سپاهیان دشمن که هم از نظر تعداد و هم از نظر تجهیزات برتر بودند، بجنگد و در برابر آن ها بایستد. بدین ترتیب بابل فاقد توانایی و قدرت لازم برای مقابلهٔ مؤثر در برابر سپاهیان کوروش بود. هنگامی که کوروش به بین النهرین حمله ور شد، کاهنان او را نمایندهٔ خدای مردوک دانسته، به وی خوش آمد گفتند و پیامبران یهودی اعلام داشتند که وی نجات دهندهٔ قوم آنان است و سایر طبقات خارجی نیز وی را به عنوان آزادکنندهٔ خود دانستند. بابل از استحکامات طبیعی برخوردار بود؛ چنان که در غرب رود فرات، در شرق رود دجله و در جنوب خلیج فارس آن را احاطه می کردند و برای محصور بودن بابل در شمال، نبوکدنصر
دوم، فاتح اورشلیم، از سر احتیاط یک دیوار مادی ساخته بود که می توان آن را نمونهٔ بابلی دیوار چین دانست. این دیوار در نقطه ای که فاصلهٔ بین دجله و فرات به حداقل می رسد، بنا شد. سازندهٔ دیوار، نبوکدنصر، می نویسد: «برای اینکه فشار آب آسیبی به دیوار نزند، رویهٔ بیرونی آن را با آجر و ملات قیر استحکام بخشیده ام». کسنوفون که در سال ۴۰۱ پیش از میلاد این بنا را دیده بود، ضخامت آن را ۲۰ پا و بلندی اش را ۱۰۰ پا تخمین می زند. کوروش با سپاه خود از میان گوتیوم به طرف جنوب حرکت کرد و از رود سیروان گذشت و در آغاز سال ۵۳۹ پیش از میلاد به شهر اُوپیس، دژ شرقی دیوار مادی رسید و اُوپیس محاصره و به آتش کشیده شد. ایرانیان از سر دوراندیشی، از کرکوک، قیر و قطران همراه خود آورده بودند. در نبردهایی خونین، اُپیس به تصرف درآمد و سپاه نبونعید شکست خورد. در روز دهم اکتبر شهر سیپار نیز سقوط کرد و دژ غربی دیوار مادی نیز بدون درگیری تسلیم سپاه کوروش شد. بدین ترتیب کوروش در جنوب دیوار مادی با گذشتن از دجله، همهٔ استحکامات دفاعی نبوکدنصر را دُور زد و دو روز بعد، دوازدهم اکتبر، هم زمان با جشن سال نوی تقویم بابلی، گئوبروه با سپاه خود وارد بابل شد
و بدون جنگ و تلفات، شهر را تصرف کرد و مطابق با دستور کوروش، بلافاصله نظم سختگیرانه ای در بابل وضع شد. «سپرهای نیروهای گوتیوم، دروازه های اسانگیلا را احاطه کردند. هیچ عبادتی دچار وقفه نشد. نه در اسانگیلا و نه در دیگر معابد هیچ مراسمی از قلم نیفتاد.» از خلال گزارش ها چنین استنباط می شود که کوروش می خواسته به هر نحوی که شده دل کاهنان را به دست آورد، تا به کمک آن ها مردم را به سوی خود جلب کند. از الواح برجای مانده به خط میخی که بی درنگ، از صبح روز بعد به نام کوروش تاریخ خورده اند، چنین برمی آید که تغییر حکومت بدون دردسر انجام پذیرفته است. این اسناد بابلی گواه ادامهٔ بی دردسر زندگی روزمره در پایتخت تسخیر شده هستند. نبرد با ماساگت ها. احتمالاً کوروش مقدمات امر را برای تسخیر مصر فراهم کرده بود و اقدامات وی بود که باعث شد در سال های بعد، ایرانیان مصر را تسخیر کنند ولی ابتدا تصمیم گرفت مرزهای شمال شرقی امپراتوری اش را از تاخت و تاز اقوام چادرنشین ماساگت ها در امان بدارد. این تاخت و تازها زیان ها و صدمات چشمگیری بر ایرانیان شهرنشینی که آمیخته امپراتوری هخامنشی شده بودند وارد کرده بود. هرودوت می گوید که کوروش با حیله به
یکی از اردوگاه های ماساگت حمله ور شد و بسیاری ساکنان آنجا را کشت؛ ولی پس از این جریان، قسمت اعظم نیروهای ماساگت تحت فرماندهی ملکه تهم رییش، شکست سنگینی بر ایرانیان وارد آوردند و کوروش کشته شد. ماساگت ها سر بریده کوروش را در کیسه ای انداختند و آن کیسه پر از خون شده بود. هرودوت می نویسد این نبرد شدیدترین نبردهایی است که «بربر» ها در آن شرکت جسته اند. البته هردوت می گوید که دربارهٔ مرگ کوروش حکایات زیادی وجود دارد و روایتی که من ذکر کردم به حقیقت نزدیک تر است. در نتیجه معلوم می شود که خود هرودوت هم از صحت این روایت مطمئن نبوده است. بنابر گزارش مورخان یونانی، کوروش در جنگ با ماساگتها ۲۰۰ هزار مرد جنگی را از دست داد که اغراق آشکاری است. از نگاه داندامایف داستان های روایت شده توسط مورخان یونانی بیشتر از آنکه شرح یک رویداد واقعی باشند، رنگ و بوی یک رمان را دارند. اگرچه حقیقت دقیق مرگ کوروش را نمی دانیم، اما مشخص است که او در پاسارگاد دفن شده است. این حقیقت ممکن است گفته های هرودوت را دروغ جلوه دهد اما ممکن است جنازهٔ کوروش از دشمن پس گرفته شده و به پایتخت آورده شده باشد. ریچارد فرای می گوید احتمالاً داستان هرودوت س
اختگی است، اما گرفتن آسیای میانه توسط کوروش صحیح است زیرا دورترین شهری که در سغد وجود دارد، سایرس چَتا (سایروپولیس) نام دارد که گستردگی فتوحات شرقی او را ثابت می کند. کتسیاس می گوید که کمبوجیه باگاپاتس – یکی از درباریان – را همراه جسد کوروش به مراسم دفن فرستاده است. انتقال جسد کوروش، یکی دیگر از نشانه های نادرست بودن جنگ کوروش با ماساگت هاست؛ زیرا اگر ملکه تهم رییش، کوروش را کشته و سر او را برده باشد، چگونه هخامنشیان توانسته اند با سپاهی شکست خورده جسد را از آنان پس بگیرند و آن را به درون قسمت های داخلی ایران وارد کنند؟
ماری لویس مک دونالد (به انگلیسی:Mary Louise McDonald) (زادهٔ ۱ می ۱۹۶۹)، یک سیاست مدار از حزب شین فین است که از ژوئن ۲۰۲۰ تا اکنون به عنوان رهبری اپوزیسیون در ایرلند و از فوریه ۲۰۱۸ بدین سو به عنوان رئیس حزب شین فین خدمت نموده است. وی از ۲۰۱۱ میلادی تا کنون از حوزه انتخابیه دوبلین مرکزی در دایل ایرین [مجلس سفلا و قانون گذاری ایرلند] نمایندگی می کند. پیش از آن، وی از ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۸ میلادی به عنوان معاون رئیس حزب شین فین و از ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۹ میلادی به عنوان نماینده پارلمان اروپا (MEP) از حوزه انتخابیه دوبلین خدمت نموده بود. در ۱۰ فوریه ۲۰۱۸، مک دونالد متعاقب یک کنفرانس ویژه حزب در دوبلین، پس از آدامز که برای مدت طولانی رهبری حزب شین فین بود، به عنوان رئیس حزب گماشته شد. در انتخابات سراسری ۲۰۲۰، عمل کرد حزب شین فین به مراتب بهتر گردید و این نخستین بار تقریباً در یک قرن اخیر بود که نه فیانا فیل و نه فاین گیل، برنده بیشتر آرا نشدند. شین فین ۳۷ کرسی به دست آورد و در عقب فیانا فیل که ۳۸ کرسی را به دست آورده بود، قرار گرفت. پس از گماشته شدن مایکل مارتین به عنوان تی شاخ (نخست وزیر رئیس دولت ایرلند) در ژوئن ۲۰۲۰ و تشکیل یک
ائتلاف توسط احزاب فیانا فیل، گرین پارتی و فاین گیل، مک دونالد رهبر اپوزیسیون شد. وی به نخستین زنی مبدل شد که به این سمت می رسد و همچنین نخستین فرد پس از توماس جانسون از حزب کارگر در ۱۹۲۷ میلادی، بود که از حزبی غیر از فیانا فیل یا فایل گیل این سمت را بر عهده داشت. دوران کودکی و آموزش. او که در یک خانواده متوسط در دوبلین زاده شد، پدرش پاتریک مک دونالد معمار و نقشه بردار و مادرش خانه دار بود، والدین وی زمانی که وی ۹ سال داشت از هم جدا شدند و او با مادر خود در راتگر زندگی کرد. او یک برادر بزرگ تر به نام برنارد و دو برادر/خواهر دوگانگی کوچک تر از خود به نام پاتریک و جوئان دارد. خواهر وی جوئان در اوایل دهه ۲۰۰۰ میلادی عضو حزب جمهوری خواه سوسیالیست، ایریگی شده و یک معلم است. برادرش پاتریک به عنوان وکیل مالکیت فکری کار می کند و برنارد، دانشمند علوم است. مک دونالد در مدرسه کاتولیک مخصوص دختران، مدرسه نوتری دیم دیس میشینز در چرچ تاون، دوبلین جنوبی آموزش دید، جای که وی در گفتمان های دخیل بود. پس از اتمام مدرسه، مک دونالد در کالج ترینیتی دوبلین پذیرفته شده و از آنجا مدرک لیسانس خود را در رشته ادبیات انگلیسی کسب کرد. چندی
بعد وی در دانشگاه سیتی دوبلین در رشته روابط سازمانی درس خواند و همچنین فوق لیسانس علوم (ام ای) خود را در ۱۹۹۵ میلادی در رشته مطالعات ادغام اروپا از دانشگاه لیمرک به دست آورد. وی به عنوان پژوهش گر در مؤسسهٔ امور اروپا، به عنوان مشاور در مرکز کارایی ایرلند (یک شرکت مشورتی منابع بشری که مشترکاً توسط Ibec و ICTU مدیریت می شد) و بعداً به عنوان آموزگار در واحد همکاری در تراست خدمات تحصیلی و آموزشی کار کرد. مک دونالد در کنگره ملی ایرلند که یک سازمان مختلط جمهوری خواه بود مشغول به کار شده و در ۲۰۰۰ میلادی ریاست این سازمان را برعهده گرفت، وی اعتراضی را بر علیه دخالت شهردار شهر در افتتاح یک لوح یادبود در موقعیتی که نظم نارنجی ایرلند برای نخستین بار جلسه خود را در ۱۷۹۸ دایر نموده بودند، رهبری کرد. حرفه سیاسی. مک دونالد حرفه سیاسی خود را در نخست با پیوستن به حزب فیانا فیل در ۱۹۹۸ میلادی آغاز کرد، اما یک سال بعد به دلیل اختلاف نظر در سیاست های اصلی، به ویژه سیاست های مرتبط با ایرلند شمالی و عدالت اجتماعی از این حزب جدا شد. زمانی که در ۲۰۱۴ میلادی در مورد عضویت وی در حزب فیانا فیل پرسیده شد، مک دونالد اظهار داشت که وی «در
یک حزب اشتباه» رفته بود و به زودی پس از ملاقات با اعضای شین فین از طریق کنگره ملی اسکاتلند درک نمود که شین فین حزب مناسب تری برای نظریات جمهوری خواهی وی است. پارلمان اروپا و تلاش های اولیه برای راه یابی به دایل. مک دونالد از ۲۰۰۱ میلادی تا اکنون عضو رهبری حزب شین فین است. وی در انتخابات سراسری ۲۰۰۲ به عنوان نمایندهٔ حوزه انتخابیه دوبلین غربی از طرف حزب شین فین خود را نام زد انتخابات کرد، اما با به دست آوردن ۸٫۰۲ درصد آرای ترجیحی نخست، ناموافق بود. در سپتامبر ۲۰۰۳، زمانی که مک دونالد طی فراخوانی در دوبلین برای یادبود از شین راسل، رهبر ارتش جمهوری خواه ایرلند که با آلمان نازی ارتباط داشت، صحبت نمود، مورد انتقاد قرار گرفت. پس از این که مک دونالد در انتخابات پارلمانی ۲۰۰۴ پارلمان اروپا با کسب ۶۰٬۰۰۰ آرای ترجیخی نخست، به عنوان نمایندهٔ حوزه انتخابیه دوبلین در پارلمان اروپا انتخاب گردید، به نخستین عضو حزب شین فین در پارلمان اروپا از ایرلند مبدل شد. وی یکی از دو نمایندهٔ پارلمان اروپا از حزب شین فین بود، نماینده دیگر بایربری دی برون بود و از ایرلند شمالی نمایندگی می کرد. در ۲۰۰۷ میلادی وی، به خاطر «انجام دادن ارزش
مندترین فعالیت در حوزه سیاست کار» از طرف مجله پارلمان اروپا برای دریافت جایزه «عضو پارلمان سال اروپا» شارت لیست گردید. زمانی که به عنوان نمایندهٔ پارلمان اروپا خدمت می کرد، او پیکار حزب شین فین بر علیه پیمان لیسبون را رهبری کرد که در سال ۲۰۰۸ از جانب جمهوری رد گردید اما در ۲۰۰۹ پذیرفته شد. مک دونالد عضو کمیته پارلمانی کار و امور اجتماعی پارلمان اروپا و همچنین عضو جانشین در کمیته پارلمانی آزادی های مدنی بود. وی در انتخابات سراسری ۲۰۰۷ ایرلند از حوزه انتخابیه دوبلین مرکزی نام زد انتخابات شد، اما نتوانست موفق شود. مک دونالد پس از کنفرانس ویژه حزب شین فین در ۲۲ فوریه ۲۰۰۹، به جای پات دوهرتی به عنوان معاون رئیس شین فین انتخاب گردید. در انتخابات پارلمانی ۲۰۰۹ اروپا، تعداد کرسی های دوبلین در پارلمان اروپا از چهار به سه کرسی تقلیل یافته بود. مک دونالد برای به دست آوردن سومین کرسی، با ایوین ریان از حزب فیانا فیل و جو هیگینز، رهبر حزب سوسیالیست در رقابت تنگاتنگ قرار داشت. مک دونالد کرسی خود را به هیگینز باخت و در پنجمین شمارش آرا، حذف گردید. تعداد آرای ترجیحی نخست وی به حدود ۴۸٬۰۰۰ رأی تنزیل نموده بود. در ژوئن ۲۰۰۹، پس
از افشا شدن این که دفتر ستاد انتخاباتی مک دونالد اشیای یادگاری و خاطره انگیز ارتش جمهوری خواه ایرلند را به فروش می رساند، وی با انتقاد مواجه گردید. دایل ایرین (۲۰۱۱ تا کنون). مک دونالد بار دیگر در انتخابات سراسری ۲۰۱۱ از حوزه انتخابیه دوبلین مرکزی وارد مبارزات انتخاباتی گردیده و این بار ۱۳٫۱ درصد آرای ترجیحی نخست را به دست آورد؛ او موفق شد تا آخرین کرسی این حوزه انتخابیه را آز آن خود نماید. پس از برنده شدن در انتخابات، وی سخن گوی حزب شین فین در امور مصارف و اصلاحات گردیده و از آن زمان تا ۲۰۱۷ عضو کمیته حساب های عمومی بود. در ۲۰۱۲ میلادی، مک دونالد جایزه «سیاست مدار اپوزیسیون سال» را از طرف برنامه تلویزیونی سیاسی امشب با ونسنت براون از شبکه تلویزیونی TV3 به دست آورد. در نوامبر ۲۰۱۴، پس از این که مک دونالد در مجلس دایل از تانایستی (معاون رئیس حکومت ایرلند) به نام جوئان بورتون پرسید که اگر شهروندان از پرداخت هزینه های تازه معرفی شده آب پیروی نه نمایند، آیا دولت اجازه خواهد داد تا از مزد یا پرداخت های رفاهی آن ها این هزینه کسر گردد، این پرسش وی باعث شد تا در نتیجه یک رأی گیری تصمیم به اخراج وی گرفته شود، اما وی