Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی شهر تهران نیز پیش تر گفته بود که سپاه به عنوان ذی نفع در بخشی از این پرونده که مربوط به معاملات با شهرداری تهران می شد پذیرفته که ۴ هزار میلیارد تومان به شهرداری تهران بپردازد. از شرکت های محاکمه شده در پرونده هلدینگ یاس شرکت رسا تجارت مبین است که در یک بازه زمانی کوتاه در سال ۹۳، «۱۲ هزار و ۹۰۰ میلیارد تومان» از اموال شهرداری تهران به شرکت رسا تجارت واگذار شد که قیمت این اموال بر اساس میانگین قیمت دلار در آن زمان، معادل بیش از ۴ میلیارد دلار بوده است. شرکت دیگر مرتبط با پرونده هلدینگ یاس شرکت تجارت الماس مبین است. طبق گفته دولت ترامپ و با هدف اعمال تحریم های جدید علیه ایران، این شرکت در همکاری با سپاه، تجهیزات و لوازم لازم برای جعل اسکناس را از اروپا را تأمین کرده و در معاملات اسلحه و جعل اسکناس برای تأمین نیازهای مالی مبارزان حوثی در یمن نیز نقش داشته است که توسط محمود سیف که در ایران با نام محسن سجادی نیا اداره می شد. یک پرونده مهم دیگر مربوط به هلدینگ یاس مزایده سه هزار میلیارد تومانی آگهی های صدا و سیما بود که سال ۹۴ موجب درگیری محمد سرافراز، رئیس وقت صدا و سیما، و هلدینگ یاس و سازمان اطلاعات سپاه شد.
به نوشته سرافراز، طیف هلدینگ یاس-سازمان اطلاعات سپاه این مزایده را برهم زدند و پس از آن با پرونده سازی او را وادار به استعفا کردند. هلدینگ یاس پس از بروز مشکلات مربوط به پرونده های فساد مجبور شد از این پروژه عقب نشینی کند و شرکت توسکا که زیرمجموعه ستاد اجرایی فرمان امام است، مسئولیت پیشبرد این پروژه را بر عهده گرفت.
لری جیمز سیکرست (Larry James Sechrest) (زادهٔ ۱۲ اکتبر ۱۹۴۶ – درگذشت ۳۰ اکتبر ۲۰۰۸)، اقتصاددان آمریکایی بود که از نظریات مکتب اتریش طرفداری می کرد. او استاد اقتصاد در دانشگاه ایالتی سول راس و رئیس مؤسسه فری انترپرایز این دانشگاه بود. حرفه. پس از کار به عنوان مربی در دانشگاه تگزاس در آرلینگتون، سیکرست در ۱۹۹۰ میلادی به هیئت استادان دانشگاه ایالتی سول راس پیوست. در ۱۹۹۱ میلادی، او رئیس مؤسسه فری انترپرایز این دانشگاه شد. کتاب او تحت عنوان «بانکداری رایگان: نظریه، تاریخچه و مدل لِسه فِر» در ۱۹۹۳ میلادی توسط کووروم بوکس به نشر رسید. او در ۲۰۰۲ میلادی به درجه استاد تمام ترفیع نمود. سیکرست یک لیبترین بود و به ترویج ایده های مکتب اقتصادی اتریش می پرداخت. نخستین دانشمندانی که بر وی تأثیر گذاشتند مشتمل بودند بر اقتصاددان اتریشی چون لودویگ فن میزس، فردریش هایک و موری راتبارد و همچنین دانشمندان غیر اقتصادی چون ادموند برک و آین رند. او از بانکداری آزاد و آنارکو-کاپیتالیسم حمایت می کرد. سیکرست با مقاله ای که در مجله "لیبرتی" در ۲۰۰۴ میلادی نوشت، موجب ایجاد مناقشه شد. در این مقاله که دارای عنوان «یک شهر کوچک عجیب در تگزاس»
بود، او شهر آلپاین در تگزاس، جاییکه سول راس استیت واقع شده است، را توصیف نمود. او از آب و هوا، فضاهای باز و نرخ پایین جرم در این شهر تمجید کرد، اما گفت که شهروندان آنجا «احمق» و «مادرزادی» بودند و این منطقه را «خانه پرافتخار برخی احمق ترین بی شعورها در سیاره» خواند. او انتقاد خود را بر محل کارش که دانشگاه بود، گسترش داده و اظهار داشت که دانشجویان سطح فوق لیسانس آن «هنوز هم در سطح دانشجویان کلاس ۱۲ ام بودند» و تنها «از طریق زشت کاری استادها و مدیران» فارغ می شدند. زمانی که کپی های این مقاله به اطراف شهر رسید، واکنش ها اغلب خصمانه بودند. او تهدید به مرگ شد و پیام های قبیح دریافت کرد و ملک او نیز ویران شد. رئیس دانشگاه سول راس نظریات سیکرست را تکذیب نمود، اما نمی توانست هیچ اقدام رسمی انجام دهد، چون هنوز مدت قرارداد سیکرست تمام نشده بود. دانشجویان تهدید به بایکوت کلاس های او کردند. شهردار شهر با اعلام «هفته ی: ما آلپاین را دوست داریم» با گردهمایی و رژه، به این نظریه ها واکنش نشان داد. این مناقشه در نهایت فروکش نمود و سیکرست به تدریس خود در دانشگاه ادامه داد. سیکرست مقاله های متعددی در ژورنال های دانشگاهی از جمل
ه ژورنال اقتصاد، ژورنال اقتصاد و علوم مدیریتی آفریقای جنوبی، نقدنامه اقتصاد اتریشی و ژورنال مقالات منطقی منتشر نمود. او همچنین برای رسانه های غیر علمی چون لیبرتی، فری من و فری رادیکال می نوشت. او عضو هیئت ویراستاری ژورنال فصلی اقتصاد اتریشی و عضو هیئت مشاورتی ژورنال مطالعات آین رند بود. او عضو آکادمی علوم نیویورک بود. زندگی شخصی. سیکرست در ۱۲ اکتبر ۱۹۴۶ در دیترویت، میشیگان زاده شد. در سن ۱۱ سالگی، او همراه خانواده خود به آرلینگتون، تگزاس رفت. او از مدرسه گرند پریری فارغ شده و بعداً مدرک بی ای خود را در ۱۹۶۸ میلادی از دانشگاه تگزاس در آرلینگتون کسب کرد. او برای سال های زیادی در صنعت هتل مشغول به کار بود، اما در نهایت به حوزه دانشگاه برگشته و مدرک فوق لیسانس را در ۱۹۸۵ میلادی و مدرک دکترای تخصصی خود را در ۱۹۹۰ میلادی کسب کرد. سیکرست در ۳۰ دسامبر ۲۰۰۸ بر اثر ایست قلبی درگذشت. پس از وی همسرش و دو فرزند او که از ازدواج قبلی او بودند، به حیات خود ادامه دادند.
ایلهان شَن (به ترکی استانبولی:İlhan Şen)، زادهٔ ۱۹ دسامبر 1989 بازیگر و مدل اهل کشور ترکیه است. فیلم شناسی. این بازیگر موفق در سال ۲۰۲۴ در یک سریال دیجیتالی بازی کرده که محصول مشترک ایران و ترکیه بوده است،بلیط یک طرفه.در این سریال اون به کاراکتر سردار جان میدهد که یک کمیسر است،در این سریال با بازیگرانی از جمله ارکان پتککایا،گیزم کاراجا و بازیگران ایرانی همچون حامد کمیلی و علی شادمان همبازی بوده است. ایلهان در سال ۲۰۲۵ سریال دیجیتالی متفاوتی را بازی کرده که ژانر اکشن و جنگی دارد به نام کلاه سیاه و به کاراکتر ولکان که یک تانک سوار است جان. میدهد،پارتنر او در ایت سریال اوزگه گورل است.
موسی بی لی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
بلغارکا یک روستا در قزاقستان است که در شهرستان الگا واقع شده است. بلغارکا ۲۴۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
الکسیوکا یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در شهرستان زرندی واقع شده است. الکسیوکا ۱٬۵۶۰ نفر جمعیت دارد.
بگالی یک روستا در قزاقستان است که در Kobda District واقع شده است. بگالی ۱۷۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
قایراقتی یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در شهرستان کارگالی واقع شده است. قایراقتی ۳۴۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
باگاناشیل یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در استان آلماتی واقع شده است.
بالاساز یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در شهرستان آق سو، آلماتی واقع شده است. بالاساز ۸۳ نفر جمعیت دارد.
بالاتوپار یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در استان آلماتی واقع شده است.
آق تام یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در شهرستان اویغور واقع شده است. آق تام ۱٬۸۴۶ نفر جمعیت دارد.
آق ژار یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در استان آلماتی واقع شده است.
عامل فانو معیاری در نظریه احتمال و آمار است جهت بیان پراکندگی آماری، که از تقسیم واریانس بر میانگین به دست می آید: به عبارت دیگر "عامل فانو"، میزان پراکندگی به ازای یک واحد از میانگین را بیان می کند. این مقدار زمانی تعریف شده است که میانگین صفر نباشد. این معیار به افتخار اوگو فانو نامگذاری شده است.
آراسان یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در شهرستان آق سو، آلماتی واقع شده است. آراسان ۱٬۷۵۸ نفر جمعیت دارد.
آرکابای یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در استان آلماتی واقع شده است.
آرتل وستوک یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در استان آلماتی واقع شده است.
آرقارلی یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در شهرستان آلاکل واقع شده است. آرقارلی ۶۱۱ نفر جمعیت دارد.
سعد الدوله ابوالمعالی شریف که معمولاً با لقب خود، سعد الدوله () شناخته می شود، دومین فرمانروای امارت حمدانی حلب بود که این امارت بیشتر شمال سوریه را در بر می گرفت. او پسر سیف الدوله و سیف الدوله بنیانگذار این امارت بود. او زمانی تاج وتخت را وارث شد که جوان بود و بیزانسی ها طی تهاجم بزرگ خود در عرض دو سال کنترل بخش های غربی قلمرو او را به دست گرفتند؛ بدین ترتیب، حلب به یک کشور خراج گزار تبدیل شد. سعد تا سال ۹۷۷ با انبوهی از شورش ها و ناآرامی ها مواجه بود، بطوریکه حتی نتوانست وارد پایتخت خود که تحت کنترل قرغویه، وزیر پدرش قرار داشت بشود. اما با حفظ روابط نزدیک با آل بویه، او موفق شد قدرت خود را در بخش هایی از جزیره تثبیت کند. ولی حکومت او به زودی با شورش دیگری مواجه شد: یکی از فرماندهان وی به نام «بکجور» که توسط خلافت فاطمیان پشتیبانی می شد. سعد به کمک بیزانس بسیار تکیه می کرد، ولی همچنان میان وفاداری به امپراتور بیزانس، آل بویه یا به فاطمیان از خودش تردید نشان می داد. زندگی نامه. سال های ابتدایی. سعدالدوله حاصل ازدواج سیف الدوله اولین امیر حلب و سکینه - دخترعموی سیف الدوله و خواهر ابو فراس (پسرعموی سیف الدوله،
شاعر درباری) - بود. در زمان مرگ پدرش، در فوریهٔ ۹۶۷، او فقط پانزده سال داشت و در پایتخت امارت جزیره، یعنی در میافارقین ساکن بود. او برای جانشینی در امارت رقیبی نداشت، اما شرایطی که از دورهٔ پدرش به وی ارث رسیده بود شرایط بسیار بدی بود: امپراتور بیزانس، نیکفوروس دوم، اخیراً کیلیکیه را فتح کرده بود و به استان های شمالی و غربی آن حمله می کرد، ضمن آنکه سیف الدوله تا آخرین سال های زندگی اش گرفتار شورش های داخلی بود. سعدالدوله در ژوئن یا ژوئیه ۹۶۷ به حلب رسید، حلب که سال ها توسط قرغویه، رئیس الوزرا و حاجبِ سیف الدوله اداره می شد. او تقریباً بلافاصله با شورش عمویش ابوفراس، که فرماندار حمص بود مواجه شد، و این شورش تا زمان مرگ ابوفراس در آوریل ۹۶۸ ادامه یافت. در همین زمان، حلب نیز توسط بیزانس تهدید می شد و سعدالدوله به توصیه قرغویه شهر را ترک کرد. بیزانس به حلب حمله نکرد، اما قرغویه و "غلامانش" (بردگان نظامی) فرصت را مناسب دیدند و بدین ترتیب قرغویه در حلب سر به شورش برداشت. پس از آن، سعدالدوله به همراه ۳۰۰ تن از یارانش، از شهری به شهر دیگر سرگردان بود؛ در سرزمین هایی که فقط اسماً تحت فرمانروایی او بودند. امید ورود به
این سرزمین ها کمتر هم شد: حکّام ساروج، منبج و حران از حمایت از او خودداری کردند، و مادرش که در میافارقین بود نیز اجازه ورود وی را نداد. سعد سرانجام به حمص پناه برد. در این میان، بسیاری از حامیان قدیمی پدرش برای پیوستن به پسر عمویش ابوتغلب، امیر موصل، که از فرصتِ آشفتگی های پیش آمده برای گسترش قلمرو خود استفاده کرده بود، رفتند. بلافاصله پس از مرگ سیف الدوله، ابوطالب رقه را تصرف کرده و تا سال ۹۷۱ کنترل خود را بر استان های دیار بکر و دیار مضر گسترش داده بود. اما سعدالدوله که نمی توانست هیچ مقاومتی نسبت به از دست رفتن سرزمین هایش از خود نشان دهد، حتی ولایتعهدی پسرعمویش را نیز پذیرفت. سال ۹۶۹ یک سال بسیار مهم در تاریخ سوریه بود، زیرا بیزانس به طور چشمگیری در شام پیشروی کرد. در ماه اکتبر، فرماندهان سپاه بیزانس، مایکل بورتز و پیتر، انطاکیهرا تصرف کردند و کنترل خود را بر ساحل شمالی سوریه تضمین کردند. اندکی پس از آن، بیزانس به حلب نیز لشکر کشید و قرغویه مجبور به امضای معاهده ایشد (در دسامبر ۹۶۹ یا ژانویه ۹۷۰) که به موجب آن حلب تحت الحمایه و خراجگزار بیزانس می شد. قرغویه به امارت حلب و معاون او، بکجور، به جانشینی قرغو
یه، منصوب شدند. در همان زمان در مصر، فاطمیان، اخشیدیان را شکست دادند و کنترل مصر را به دست گرفتند و بسوی جنوب سوریه پیشروی کردند. پس از این، رقابتی میان بیزانس و فاطمیان شکل گرفت که تاریخ سوریه و حلب را تا پنجاه سال آینده تحت تأثیر قرار داد. بازپس گیری حلب: درگیری با بکجور، فاطمیان و بیزانس. در سال ۹۷۷ سعدالدوله موفق به بازپس گیری پایتخت خود شد که در آن هنگام تحت کنترل بکجور بود (در سال ۹۷۵، بکجور قرغویه را خلع و حبس کرد). "سعدالدوله" با کمک برخی از غلامان پدرش و مهمتر از همه قبیله قدرتمند بنی کلیاب که در اطراف حلب زندگی می کردند، حلب را محاصره کرد و سپس تسخیر نمود. قرغویه آزاد شد و تا چند سال بعد که از دنیا رفت، امور مملکتی را برعهده داشت؛ ولایت حمص نیز به بکجور سپرده شد. مدتی پس از آن، در ۹۷۹، سعدالدوله حاکمیت بوئیان را پذیرفت و توانست برخی مناطق از قلمرو سابق پدرش در جزیره را از ابوتغلب پس بگیرد؛ بدین ترتیب دیار مضر، رقه و رحبه به وی بازگردانده شد. در همان زمان، از خلیفه عباسی (که دست نشانده آل بویه بود) لقب افتخاری دریافت کرد که به این لقب (سعدالدوله) مشهور است. در این میان، بکجور از پست جدید خود در حمص ب
رای برقراری ارتباط با فاطمیون استفاده کرده بود، و فاطمیان قصد داشتند از او به عنوان مهره ای برای تسخیر حلب و تکمیل فتح سوریه استفاده کنند. سعدالدوله هم خود بین فاطمیان و بیزانس مردد بود: از یک سو از سلطه بیزانس رنجیده بود و مایل بود خلیفه فاطمی را به رسمیت بشناسد، اما از سوی دیگر نمی خواست قلمرو خود را تحویل فاطمیان بدهد و به یک استان فاطمی دیگر تبدیل کند؛ چیزی مانند آنچه که در جنوب سوریه رخ داده بود. اولین بار که سعدالدوله برای رهایی از خراجگزاری و تحت الحمایگی بیزانس تلاش کرد، در سال ۹۸۱ بود که به دلیل عدم حمایت خارجی با شکست مواجه شد، زیرا سعد نتوانست از پس سپاه بیزانس که به پشت دیوارهای حلب رسیده بود بربیاید. سپس فاطمیان بکجور را برانگیختند و در سپتامبر ۹۸۳، بکجور با حمایت سپاهیان فاطمیان به حلب حمله کرد. سعدالدوله مجبور شد از امپراتور وقت بیزانس، باسیل دوم، درخواست کمک کند و سپاه بیزانس محاصره حمص را به رهبری «بارداس فوکاس کوچک» آغاز کردند. در ماه اکتبر، آنها حمص را غارت کردند و شهر به کنترل حمدانیان بازگردانده شد؛ بکجور نیز به قلمرو فاطمی گریخت و در آنجا فرمانداری دمشق به وی سپرده شد. اما روابط سعدالدول
ه و «ناجی ها» یش همچنان تیره و تار بود؛ پس از فرار بکجور، درگیری هایی بین نیروهای بیزانسی و حمدانی رخ داد و تنها زمانی ختم به خیر شد که امیر حمدانی پذیرفت دو برابر مبلغ معمول خراج سالانه بپردازد؛ یعنی ۲۰٬۰۰۰ دینار طلا. روابط حمدانیان با بیزانس در سال های ۹۸۵–۹۸۶، پس از تصرف قلعه بیزانسی بانیاس توسط فاطمیان، کاملاً از بین رفت. سعدالدوله از ادامه خراج خودداری کرد. در نتیجه، بیزانسی ها به رهبری بارداس فوکاس به قلمرو او حمله کردند و کیلیکیه غارت کردند، قبل از اینکه گام های خود را عقب برگردانند و به سمت جنوب به محاصره ناموفق آپامیا (قلعه المدیق) بروند. سعدالدوله برای تلافی، لشکریان خود را فرستاد تا خانقاه معروف قله سیمان را با خاک یکسان کنند. با این حال، اندکی پس از آن، در ماه مه ۹۸۶، چشم انداز انعقاد قریب الوقوع صلح بین بیزانس و مصر، سعدالدوله را وادار کرد تا به بیعت قبلی خود بازگردد و او مجدداً وضعیت خراجی خود را با همان شرایطی که در آن ذکر شده بود، تأیید کرد. قبل از. این امر مانع از آن نشد که سعدالدوله از سردار بیزانسی بارداس اسکلروس در دومین شورش خود علیه ریحان دوم، پس از رهایی از اسارت آل بویه در دسامبر ۹۸۶،
حمایت کند، و همچنین از به رسمیت شناختن فرمانروایی فاطمی در همان ماه، به ویژه جلوگیری نکرد. همان طور که بیزانس اکنون وارد یک جنگ داخلی شد که تا سال ۹۸۹ ادامه داشت. جنگ با فاطمیان بار دیگر در سال ۹۹۱ به خاطر بکجور تهدید شد. او تا سال ۹۸۸ حکومت دمشق را بر عهده داشت و سپس به رقه گریخت. از آنجا، هرچند با حمایت اندک فاطمیون، سعی کرد به حلب حمله کند. سعد الدوله، با کمک بیزانس در قالب نیروهای تحت "عاشقانه" از انطاکیه، مایکل Bourtzes، قادر به شکست دادن و ضبط Bakjur در Na'ura شرق حلب در ماه آوریل ۹۹۱ بود، و بعد از او را به حال اجرا شده است. با این وجود، روابط با فاطمیان به دلیل دستگیری فرزندان باکجور توسط سعدالدوله تیره شد و تنها مرگ او بر اثر همی پلژی در دسامبر ۹۹۱ بود که او را از حمله به اموال فاطمیان بازداشت. پسرش سعید ابوالفدائل سعیدالدوله جانشین سعدالدوله شد، اما قدرت واقعی در دستان لولو، بانظام سابق سعدالدوله بود. . چند نفر از "غلامان حمدانی" که از نفوذ لؤلؤ ناراضی بودند، به فاطمیان رفتند، که اکنون به رهبری منجوتکین ژنرال ترک حمله ای مستمر به حلب را آغاز کردند. تنها مداخله شخصی باسیل دوم در سال ۹۹۵ و بار دیگر در
سال ۹۹۹، امارت را از فاطمیان نجات داد. جنگ تا سال ۱۰۰۰ ادامه یافت، زمانی که یک معاهده صلح منعقد شد که ادامه حیات حلب را به عنوان یک کشور حائل بین دو قدرت تضمین می کرد. سرانجام در سال ۱۰۰۲ لؤلؤ سعیدالدوله را ترور کرد و کنترل حلب را به نام خود به دست گرفت.
ژنتیک و خاستگاه گونه ها () کتابی از زیست شناس تکاملی اوکراینی-آمریکایی تئودوسیوس دوبژانسکی است که در سال ۱۹۳۷ به چاپ رسید. این کتاب یکی از مهم ترین و اولین کارهای سنتز مدرن در نظر گرفته می شود. این کتاب کار ژنتیک جمعیت را به دیگر زیست شناس ها شناساند و رواج داد و روی درک آنها از اساس ژنتیکی تکامل تأثیر گذاشت. دوبژانسکی در کتابش کار نظری سووال رایت (۱۸۸۹–۱۹۸۸) را در بررسی جمعیت های طبیعی به کار گرفت و به او اجازه داد که به مسائل تکاملی به شیوه ای نوین در زمان خود بپردازد. دوبژانسکی نظریه های جهش، انتخاب طبیعی و گونه زایی را در تمام کتابش پیاده می کند تا عادت های جمعیت ها و اثرات ناشی از آن روی رفتار ژنتیکیشان را توضیح دهد.
یزدان، روستایی در دهستان پترگان بخش مرکزی شهرستان زیرکوه در استان خراسان جنوبی ایران است. یزدان در مجاورت مرز افغانستان واقع است و دارای بازارچه مرزی می باشد. یزدان اکنون محل سکونت نیست و در آنجا مسئولان اداری بازارچه مرزی و نیروهای مرزبانی قرار دارند. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۹۴ نفر (۵ خانوار) بوده است.
صادق (میرزاحسن) ذوالقدرنیا سرتیپ سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است، که پیش تر به عنوان معاون اقتصادی و سازندگی سپاه پاسداران فعالیت می کرد. وی معاون سابق هماهنگ کننده قرارگاه سازندگی خاتم الانبیاء و رئیس سابق سازمان حفاظت اطلاعات وزارت دفاع است. رادیو فردا ۲۱ بهمن ۱۴۰۰ یک فایل صوتی از جلسه سه سال پیش میان محمدعلی جعفری، فرمانده پیشین سپاه پاسداران و صادق ذوالقدرنیا منتشر کرد که از کشمکش های شدید میان فرماندهان ارشد سپاه در ارتباط با فساد نیروهای مرتبط با نیروی قدس سپاه، بنیاد تعاون سپاه و شهرداری تهران پرده برمی دارد. فایل صوتی این جلسه، در سال ۱۳۹۸، در یک کانال تلگرامی منتشر شده بود اما مورد توجه قرار نگرفت و بازتاب پیدا نکرده بود.
هنری هاولاک (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
جورج پومرو کولی (; – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که فرماندار و فرمانده کل ناتال و کمیسر عالی آفریقای جنوب شرقی شد. کالی در نبرد تپه مجوبا کشته شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
ویلیام فرانسیس باتلر (؛ ۳۱ اکتبر ۱۸۳۸ – ۷ ژوئن ۱۹۱۰) نظامی و نویسنده اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او که از طریق ارل های اورموند به خاندان باتلر تعلق داشت، در بالیسلاتین، گلدن، کانتی تیپراری، ایرلند، فرزند ریچارد باتلر و الن دیلون متولد شد. قحطی بزرگ سال ۱۸۴۷ و صحنه های رنج و آوارگی از اولین خاطرات او بودند. او عمدتاً توسط یسوعیان در کالج تولابگ آموزش دید. باتلر در سال ۱۸۵۸ به عنوان پرچمدار هنگ ۶۹ پیاده در پادگان فرموی وارد ارتش شد و در سال ۱۸۷۲ به درجه کاپیتانی و در سال ۱۸۷۴ به درجه سرگردی رسید. او با افتخار در لشکرکشی رودخانه سرخ (۱۸۷۰–۱۸۷۱) و عملیات آشانتی ۱۸۷۳–۱۸۷۴ تحت فرماندهی ولزلی شرکت کرد و در سال ۱۸۷۴ به عنوان عضو افتخاری فرقه حمام منصوب شد. باتلر دوباره در جنگ زولو (به عنوان سرهنگ دوم بروِت)، لشکرکشی تل الکبیر (پس از آن به عنوان دستیار ملکه منصوب شد) و سودان در سال های ۱۸۸۴ تا ۱۸۸۶ با ژنرال ولزلی خدمت کرد و در سال ۱۸۸۵ به سرهنگی ستاد و در سال های ۱۸۸۵ تا ۱۸۸۶ به سرتیپ ارتقا یافت. در سال دوم، او به عنوان فرمانده شوالیه نشان حمام ارتقا یافت. او تا سال ۱۸۹۲ به عنوان سرتیپ در ستاد ارتش د
ر مصر خدمت کرد، سپس به درجه سرلشکری ارتقا یافت و در آلدرشات مستقر شد. پس از آن در مارس ۱۸۹۶ فرماندهی ناحیه جنوب شرقی به او واگذار شد و به عنوان ستوان قلعه دوور اقامت داشت. در سال ۱۸۹۸، او با درجه محلی ستوان ژنرال، جانشین ژنرال سر ویلیام هاولی گودیناف به عنوان فرمانده کل قوا در آفریقای جنوبی شد. برای مدت کوتاهی (دسامبر ۱۸۹۸ - فوریه ۱۸۹۹)، در غیاب سر آلفرد میلنر در انگلستان، او به عنوان کمیسر عالی عمل کرد و به همین ترتیب، و متعاقباً در سمت نظامی خود، نظراتی را در مورد احتمالات جنگ بیان کرد که توسط دولت محلی تأیید نشد. در نتیجه، به او دستور داده شد تا فرماندهی ناحیه غربی را به عهده بگیرد و این سمت را تا سال ۱۹۰۵ بر عهده داشت. او همچنین برای مدت کوتاهی از سال ۱۹۰۰ تا ۱۹۰۱ فرماندهی آلدرشات را بر عهده داشت. سر ویلیام باتلر در سال ۱۹۰۰ به درجه سپهبدی ارتقا یافت و به خدمت خود ادامه داد و سرانجام در سال ۱۹۰۵ خدمت پادشاه را ترک کرد. در اکتبر ۱۹۰۵، پس از رسیدن به سن ۶۷ سالگی، در فهرست بازنشستگان قرار گرفت. چند سال از عمر باقی مانده خود را در قلعه بانشا در ایرلند گذراند و عمدتاً به امر آموزش اختصاص داد. او هم در دوبلین و
هم در استان ها در مورد مسائل تاریخی، اجتماعی و اقتصادی تدریس می کرد. باتلر به عنوان حاکم داخلی و از تحسین کنندگان چارلز استوارت پارنل شناخته می شد. او عضو سنای دانشگاه ملی ایرلند و کمیسر هیئت آموزش ملی بود. در ژوئن ۱۹۰۶، در مراسم تولد ۱۹۰۶ به عنوان نشان صلیب بزرگ شوالیه نشان حمام مفتخر شد و در سال ۱۹۰۹ به عضویت شورای خصوصی ایرلند درآمد. باتلر در قلعه بانشا درگذشت و در گورستان کیالدریفه، که چند مایل دورتر و نه چندان دور از خانه اجدادی اش بود، به خاک سپرده شد. او از زمان انتشار کتاب «سرزمین بزرگ تنها» (۱۸۷۲) که در آن به توصیف لشکرکشی رودخانه سرخ در سرکوب شورش رودخانه سرخ و سفرهای بعدی در سراسر غرب کانادا برای دولت، برای گزارش شرایط آنجا پرداخته بود، مدت ها به عنوان یک نویسنده توصیفی شناخته می شد. از دیگر آثار او می توان به زندگینامه چارلز جورج گوردون (۱۸۸۹) و سر جورج کالی (۱۸۹۹) اشاره کرد. ژنرال باتلر چند سال قبل از مرگش کار بر روی زندگینامه خود را آغاز کرده بود، اما قبل از تکمیل آن درگذشت. دختر کوچک ترش، ایلین، که با ویسکونت گورمنستون ازدواج کرده بود، این اثر را تکمیل و در سال ۱۹۱۱ منتشر کرد.
جان فاکس بورگوین (؛ ۲۴ ژوئیه ۱۷۸۲ – ۷ اکتبر ۱۸۷۱) فیلد مارشال ارتش بریتانیا بود. پس از شرکت در محاصره مالت در طول جنگ های انقلاب فرانسه، او تحت فرماندهی سر جان مور و سپس تحت فرماندهی دوک ولینگتون در نبردهای متعددی از جنگ شبه جزیره، از جمله محاصره باداخوس و نبرد ویتوریا، شرکت کرد. او در طول جنگ ۱۸۱۲ به عنوان مهندس ارشد تحت فرماندهی سر ادوارد پاکنهام خدمت کرد. وی در طول جنگ کریمه به عنوان مشاور رسمی لرد راگلان فعالیت کرد و از خلیج کالامیتا به عنوان نقطه پیاده شدن نیروهای متفقین حمایت کرد و محاصره سواستوپول از سمت جنوب را به جای یک حمله تهاجمی توصیه کرد، بنابراین نیروهای متفقین را در سال ۱۸۵۴ به زمستان در میدان نبرد فرستاد.
برنارد ادوارد فرگوسن، بارون بالانترا (; – ) سیاست مدار اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان امپراتوری بریتانیا شده است.
چارلز، کنت آلتن (; – ) نظامی اهل آلمان بود. او افسر ارتش هانوفر بود که در دو سال آخر جنگ شبه جزیره، فرماندهی لشکر سبک را بر عهده داشت. در نبرد واترلو، او فرماندهی یک لشکر را در خط مقدم بر عهده داشت، جایی که زخمی شد. او بعداً به درجه فیلد مارشالی در ارتش هانوفر رسید. آلتن پسر آگوست ابرهارد فون آلتن (۱۷۲۲–۱۷۸۹)، عضوی از یک خانواده قدیمی هانوفر، و بارونس هنریت فیلیپ ماری هدویگ فون وینکه-اوستنوالده بود. برادر بزرگتر آلتن، ویکتور آلتن (۱۷۵۵–۱۸۲۰) فرماندهی یک تیپ سواره نظام را در ارتش ولینگتون بر عهده داشت. برخلاف برادرش چارلز، ویکتور به عنوان «رضایت بخش» توصیف شده است. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
هنری ایولین وود (; – ) فیلد مارشال ارتش بریتانیا بود. وود پس از گذراندن دوران اولیه خدمت در نیروی دریایی سلطنتی، در سال ۱۸۵۵ به ارتش بریتانیا پیوست. او در چندین درگیری بزرگ از جمله شورش هند خدمت کرد که در آن، به عنوان ستوان، به خاطر نجات یک تاجر محلی از دست گروهی از دزدان که اسیر خود را به جنگل برده بودند و قصد داشتند او را اعدام کنند، نشان صلیب ویکتوریا، بالاترین نشان شجاعت در مواجهه با دشمن که به نیروهای بریتانیایی و امپراتوری اعطا می شود، به او اعطا شد. وود همچنین به عنوان فرمانده در چندین درگیری دیگر، به ویژه جنگ سوم آنگلو-آشانتی، جنگ آنگلو-زولو، جنگ اول بوئر و جنگ مهدیست، خدمت کرد. خدمت او در مصر منجر به انتصاب او به عنوان سردار شد و در آنجا ارتش مصر را سازماندهی مجدد کرد. او به بریتانیا بازگشت و از سال ۱۸۸۹ به عنوان فرمانده کل قوا، از سال ۱۸۹۳ به عنوان سرتیپ ستاد کل نیروها و از سال ۱۸۹۷ به عنوان آجودان کل خدمت کرد. آخرین انتصاب او به عنوان فرمانده سپاه دوم ارتش (که بعدها به فرماندهی جنوبی تغییر نام داد) از سال ۱۹۰۱ تا ۱۹۰۴ بود.
جرالد تمپلر (; – ) فیلد مارشال نیروی زمینی بریتانیا بود، که در فاصله سال های ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۸ به عنوان بیستمین رئیس ستاد کل نیروی زمینی بریتانیا فعالیت می کرد. او در هر دو جنگ جهانی جنگید و علیه شورش اعراب در فلسطین شرکت کرد. تمپلر به عنوان رئیس ستاد کل امپراتوری و فرمانده حرفه ای ارتش بریتانیا بین سال های ۱۹۵۵ تا ۱۹۵۸، مشاور ارشد نظامی نخست وزیر آنتونی ادن در طول بحران سوئز بود. او همچنین به عنوان بنیانگذار موزه ملی ارتش بریتانیا شناخته می شود. تمپلر بیشتر به خاطر اجرای استراتژی هایی که به شدت در شکست ارتش آزادی بخش ملی مالایا در طول وضعیت اضطراری مالایا نقش داشتند، شناخته می شود. برخی از مورخان روش های او را به عنوان نمونه ای موفق از کمپین «قلب ها و ذهن ها» توصیف کرده اند، در حالی که برخی دیگر از محققان به دلیل اتکای بیش از حد او به کنترل جمعیت و اجبار، این را به عنوان یک افسانه رد کرده اند. تمپلر همچنین بر بسیاری از سیاست های بحث برانگیز و جنایات بی شماری که توسط نیروهایش انجام می شد، نظارت، دستور و شخصاً آنها را تأیید کرد. این موارد شامل: استفاده از اردوگاه های بازداشت به نام «روستاهای جدید»، جابجایی اجباری ا
قلیت های قومی، خدمت اجباری، مجازات جمعی علیه غیرنظامیان، استخدام شکارچیان متخصص ایبان برای سر بریدن مظنونان کمونیست، پیشگامی در استفاده از عامل نارنجی (که بعداً در ویتنام استفاده شد) و استفاده از سیاست های زمین سوخته که اعضای ارتش آزادیبخش ملی مالایا را از منابع محروم کرد. بسیاری از استراتژی های ضد شورشی که او پیشگام آنها بود، بعداً توسط ایالات متحده در ویتنام تقلید شد.
ارنست دانلوپ سوئینتون (; – ) فرد نظامی اهل هند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه) شده است.
ویلیام شرلی (؛ ۲ دسامبر ۱۶۹۴ – ) نظامی و سیاست مدار اهل ایالات متحده آمریکا بود. او مدیر استعماری بریتانیایی بود که به عنوان فرماندار مستعمرات بریتانیایی-آمریکایی خلیج ماساچوست و باهاما خدمت می کرد. او بیشتر به خاطر نقشش در سازماندهی تصرف موفقیت آمیز لویی بورگ در طول جنگ شاه جورج و نقشش در مدیریت امور نظامی در طول جنگ فرانسه و هند شناخته می شود. او بیشتر سال های خود را در اداره استعماری آمریکای شمالی بریتانیا صرف شکست دادن فرانسه نو کرد، اما فقدان آموزش نظامی رسمی او منجر به مشکلات سیاسی و در نهایت سقوطش شد. شرلی که از نظر سیاسی ارتباطات خوبی داشت، کار خود را در ماساچوست به عنوان وکیل عمومی در دادگاه دریایی آغاز کرد و به سرعت به مخالف فرماندار جاناتان بلچر تبدیل شد. او به دیگر دشمنان سیاسی بلچر پیوست تا بلچر را از قدرت برکنار کند و به جای بلچر به عنوان فرماندار خلیج ماساچوست منصوب شد. او با موفقیت اختلافات سیاسی در داخل استان را آرام کرد و توانست با شروع جنگ شاه جورج در سال ۱۷۴۴، اقدام متحدی علیه فرانسه نو ایجاد کند. تصرف موفقیت آمیز لویی بورگ، که شرلی نقش مهمی در سازماندهی آن داشت، یکی از نقاط اوج دوران مدیر