Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی کند. به این امر در شاهنامه چند بار اشاره هست و افراسیاب پادشاه توران به آن تصریح می کند: جیحون مشخص ترین مرز ایران با یک سرزمین بیگانه در شاهنامه است؛ اما مرز شرقی کجاست؟ در این باره نکته های زیر گفتنی است: در داستان رستم و سهراب، که در زمان کاووس روی می دهد، رستم در مرز توران به شکار می پردازد. سواران توران رخش را به سمنگان می برند. سمنگان جزء توران زمین شمرده می شود. طبق نوشتة حدودالعالم کهن ترین کتاب جغرافی به زبان فارسی ـ که در اوقاتی تنظیم شده که فردوسی مشغول سرودن شاهنامه بود ـ سمنگان در تخارستان واقع است و در قرن چهارم شهری آباد بود و به احتمال زیاد سمنگان مذکور در حدودالعالم همان سمنگان داستان دانسته می شده است، از این رو مرز غربی تخارستان یا حوالی آن، مرز شرقی ایران بایست تلقی شده باشد. این مرز در امتداد به سوی شمال به رود جیحون می پیوندد. اگر بخواهیم نقشه ای برای ایران شاهنامه در دوره اساطیری و پهلوانی رسم کنیم، شاید بتوان از شهر هیبک کنونی خطی به طور عمودی به شمال و جنوب کشید. از تخارستان که به سوی جنوب، به سرزمین هایی منتهی می شود که تحت فرمانروایی خاندان سام بود. منوچهر پادشاه پیشدادی که پس از
فریدون به پادشاهی می رسد، فرمانروایی کابل و زابل و مای و هند و سرزمینهای میان دریای چین تا دریای سند و سرزمینهای میان زابلستان تا بست را به سام می دهد. مرکز فرمانروایی خاندان سام، زابلستان و سیستان است و به خصوص خاندان سام جایی اقامت داشتند که در کنار رود هیرمند بود. زابلستان و سیستان در روزگار فردوسی به سرزمینهایی اطلاق می شد که امروزه بخش اعظم افغانستان را تشکیل می دهد. به گفته مؤلف حدودالعالم: «غزنین و آن ناحیتها که بدو پیوسته است، همه را زابلستان بازخوانند. و سرزمینهای جنوبی زابلستان، سیستان نامیده می شده؛ اما در شاهنامه زابلستان و سیستان اغلب یکی قلمداد شده است. این پرسش برای پژوهشگران پیش می آید که آیا زابلستان و سیستان در شاهنامه جزء ایران دانسته شده؟ اگر منطوق برخی از ابیات شاهنامه، مثلاً ابیات زیر را، سند قرار دهیم، باید زابلستان و سیستان را جدا از ایران بدانیم: پژوهشگر حسن انوری چنین نتیجه گیری می کند که اگر رستم در ایران بوده باشد، یعنی زابلستان جزء ایران شمرده شده باشد، معقول نیست رستم از ایران پرسش کند. چنان که ملاحظه می شود، در این موارد زابلستان و سیستان در تقابل با ایران قرار گرفته است، نه جزئ
ی از آن. بنابر اینها زابلستان و سیستان نباید جزء ایران شمرده شود؛ اما نکته های زیر این فرض را متزلزل می کند: ساسان پسر بهمن چون می شنود که پدرش، همای چهرزاد را ولیعهد کرده، از پدر دل آزرده می شود و روی می گرداند: پژوخشگر حسن انوری این پرسش را مطرح می کند که آیا بنابراین گفتار، نشابور را باید جایی جدا از ایران بدانیم؟ قطعاً در ذهن پردازندگان داستانها و فردوسی نشابور جزئی از ایران دانسته می شود؛ اما این که می گوید ساسان از ایران به نشابور رفت، مؤید این است که مراد از ایران پایتخت و مقر سلطنت است. به خصوص باید توجه داشته باشیم که پایتخت و مرکز حکومت در شاهنامه اغلب مشخص نیست و در مواردی با حدس و گمان باید پایتخت را شناخت. ب ـ اگر زابلستان جزء ایران نباشد، زابلیان نیز نباید ایرانی شمرده شوند؛ این درحالیست که پژوهشگران بر اینکه رستم مظهر ایرانیت و فرد شاخص قوم ایرانی است تأکید داشته برای اثبات آن از جای جای شاهنامه شاهد آورده اند: سوم- کتایون دربارهٔ رستم و اسفندیار می گوید: اسفندیار دربارهٔ او می گوید: نیز در جای دیگر: و خود رستم می گوید: پژوهشگران بر اینکه زابلستان بخشی از ایران بزرگ در شاهنامه بوده تأکید دارند.
علاوه بر زابلستان، چنان که گفتیم، منوچهر ـ پادشاه پیشدادی ـ هند و سرزمینهای میان دریای چین تا دریای سند را نیز به خاندان سام داده بود. بنابر این پژوخشگر نتیجه می گیرد که کشمیر و کابل جزء فرمانروایی رستم است؛ اما در روزگاری دیرتر در جنگ دوازده رخ، رستم از سوی شاه ایران مأمور گشودن کشمیر و کابل می شود و در همان جنگ ضمن نامه ای که کیخسرو به گودرز می نویسد، گشوده شدن کشمیر و کابل را به وسیله رستم به او اطلاع می دهد. پس کشمیر و کابل گاهی جزء متصرفات ایران بود و گاهی نبود و «به طور کلی می توان این طور نتیجه گرفت که مرز شرقی ایران در ذهن شاهنامه نویسان و از آن جمله فردوسی همان سر حدات شرقی زابلستان و بنا به آنچه ذیلاً گفته می شود، دامنه های غربی هندوکش باید بوده باشد». به باور پژوهشگر حسن انوری اگر مرز شمال شرقی و شرقی در شاهنامه تا حدودی مشخص است، مرز غربی به کلی مبهم و نامشخص است. نخستین بار که به مرز غربی اشاره گونه ای می شود، زمانی است که فریدون پس از قیام کاوه برای سرکوبی ضحاک به پایتخت می رود. پایتخت ضحاک در شاهنامه بیت المقدس است و در کتب دیگر از جمله در مجمل التواریخ و القصص، بابل. فریدون برای رسیدن به جایگ
اه ضحاک می خواهد از اروند رود بگذرد. نگهبان رود به دستور ضحاک برای عبور از اروند رود جواز و مهر درست می طلبد: پژوهشگر این پرسش را مطرح می کنه که آیا این بدان معناست که اروند رود، دشت سواران نیزه گذار (سرزمین تازیان) را از ایران جدا می کند یا صرفاً برای محافظت از محدوده نشستگاه ضحاک است؟ با توجه به آنچه در ذیل خواهد آمد، شاید شق دوم درست تر باشد. پادشاه دوم کیانی، کاووس به هاماوران و مازندران لشکرکشی می کند. کاووس برای رسیدن به هاماوران و مازندران، از سرزمین بیگانه دیگری عبور نمی کند. پس باید نتیجه گرفت که هاماوران و مازندران با ایران هم مرز دانسته می شد. این دو سرزمین در کدام سوی ایران قرار داشته اند؟ پیش از آنکه به این پرسش پرداخته شود، بد نیست اشاره ای شود به آنچه در سر آغاز داستان رزم کاووس با شاه هاماوران هست و شاهد بسیار خوبی است برای ابهام مکان در آثار حماسی: سرزمین دیگری که با مرزهای غربی کشور در شاهنامه ارتباط دارد، مازندران است. مازندران در ذهن پردازندگان داستان های کهن در خارج از ایران تصور شده و گردان مازندران به عنوان دشمنان ایرانی معرفی شده اند. تسخیر مازندران بسیار سخت تصور می شده، جمشید و فریدو
ن که پادشاه جهانند، هیچ کدام به فکر تسخیر مازندران نمی افتند. تنها کسانی که توانسته اند به مازندران بروند، سام و رستم اند. سام گویا مازندران را تصرف کرده بود در نامه ای که به منوچهر می نویسد، به این امر اشاره دارد. در آغاز پادشاهی نوذر نیز سام را در سگسار [ظاهراً سگستان] می بینیم. اگر سام مازندران را تصرف کرده بود، معلوم نیست کی دوباره دیوان مازندران سرکشی کرده اند؛ چراکه پیش از زاده شدن رستم، ستاره شماران می گویند از جمله کارهایی که او باید بکند، گشودن مازندران است. رستم مازندران را در زمان کاووس می گشاید: کاووس چون از رامشگری وصف مازندران را می شنود، به این اندیشه می افتد که به مازندران لشکرکشی کند. چون این موضوع را با بزرگان در میان می نهد، هیچ کدام نمی پسندند: کاووس نمی شنود، به مازندران لشکر می برد و گرفتار می شود، تا اینکه رستم پس از گذشتن از هفتخان به مازندران می رود و کاووس را نجات می دهد. رستم در راه مازندران از جاهایی خشک و بی آب و علف و صدها فرسنگ مسافت عبور می کند. لحن سخن همه جا چنان است که مازندران جایی است دور و جدا از ایران. افراسیاب در نامه ای کاووس را برای به مازندران رفتن سرزنش می کند: مازن
دران شاهنامه، نه مازندران کنونی، استان شمالی ایران، بلکه سرزمین پهناوری است در مغرب. مازندران کنونی را در قدیم «تپورستان» و [معرّب آن] طبرستان می نامیدند. واژه «مازندران» در مورد طبرستان اسم مستحدثی است. یاقوت حموی می گوید: «نمی دانم از چه زمانی به طبرستان مازندران گفته اند. آن را در کتاب های قدیم نیافتم.» مازندران در مورد طبرستان گویا یک اصطلاح محلی بوده است. یاقوت، واژه مازندران را در مورد طبرستان از اهالی آنجا شنیده بود. منوچهری دامغانی که می گوید: ظاهراً به علت نزدیکی دامغان به مازندران کنونی با اصطلاح محلی آشنا بود؛ اما مازندران شاهنامه را باید آن مازندرانی دانست که در مقدمه شاهنامه ابومنصوری و برخی کتب دیگر از آن یاد شده است. در آن مقدمه هست که: «شام و یمن را مازندران خواندند» و در جای دیگر هست: «از چپِ روم خاوریان دارند و مازندریان دارند و مصر گویند از مازندران است.» مؤلف مجمل التواریخ گویا توجه داشته است که دو مازندران هست. می گوید: «فریدون، قارنِ کاوه را به چین فرستاد تا کوش پیل دندان بگرفت و بعد از آن به مازندرانِ مغرب رفت.» اینجا نیز باید نتیجه بگیریم که مرز غربی ایران در ذهن پردازندگان داستان های
کهن مازندران بوده که شام و مصر بوده باشد. مقدمه شاهنامه ابومنصوری نیز این را تأیید می کند که می گوید: «ایرانشهر از رود آموی است تا رود مصر.» در شمال غربی نیز مرز ایران را باید حدود آذربایجان و رود ارس دانست. آذربایجان یا بخشی از آن در اواخر روزگار کاووس به وسیله کیخسرو گشوده می شود. در این روزگار بر سر اینکه پس از کاووس، فریبرز بر تخت نشیند یا کیخسرو، میان بزرگان اختلاف نظر هست. کاووس می گوید هر دو را برای گشودن دژ بهمن که در اردبیل است می فرستم، هر که آن دژ را مسخر کند، شاه آینده ایران خواهد شد. نخست فریبرز به سوی «دژ بهمن» می رود و ناکام برمی گردد. پس کیخسرو آن دژ را می گشاید و آتشکده آذرگشسب را در آن جا بنا می کند. فراتر از این در دورة اساطیری و پهلوانی از شاهان و پهلوانان ایران، کسی را در آن سوی آذربایجان نمی بینیم. از این رو باید در ذهن پردازندگان داستان ها و خود فردوسی اقصی حدود آذربایجان در شمال، مرز شمال غربی ایران تصور شده باشد.
بوی کد در برنامه نویسی کامپیوتر، به ویژگی ها یا نشانه هایی در کد یک برنامه که حاکی از وجود مشکلاتی در عمق برنامه باشند، بوی کد گفته می شود. تعیین اینکه چه چیزی کد بو محسوب می شود یا نه، وابسته به فرد توسعه دهنده، زبان برنامه نویسی و متد توسعه می باشد. اصطلاح کد بو توسط کنت بک در در اواخر ۱۹۹۰ رواج داده شد. بعد از به کار رفتن در کتاب "Refactoring: Improving the Design of Existing Code" نوشتهٔ مارتین فاولر در سال ۱۹۹۹، استفاده از این اصطلاح بیشتر هم شد. همچنین در متد توسعهٔ چابک نرم افزار این اصطلاح به کار می رود. تعریف. یک شیوه برای نگاه به کد بو در نظر گرفتن اصول و کیفیت طراحی است: «بوهای کد ساختارهایی مشخص در کد هستند که اصول پایه ای برنامه نویسی را به گونه ای نقض کرده اند و کیفیت طراحی را پایین آورده اند». در واقع بوهای بد کد باگ محسوب نمی شوند به این معنا که مانع از کارکرد صحیح برنامه نمی شوند. آنها ضعف هایی در طراحی را نمایان می کنند که باعث کند شدن روند توسعه هستند یا ریسک ایجاد باگ یا خرابی در آینده را افزایش می دهند. معمولاً مشکل عمیق تری که بوی بد کد به آن اشاره دارد توسط یک دور بازخورد کوتاه نمایان م
ی شود، زمانی که کد در قدم هایی کوتاه و کنترل شده بازسازی می شود و نتیجه برای یافتن بوی بد و بازسازی دوباره، ارزیابی می شود. از دید یک برنامه نویس که مسئول بازسازی کد است، بوی بد راهنمای او در فرایند بازسازی و انتخاب تکنیک بازسازی است. یک تحقیق در سال 2015 نیم میلیون را به صورت خودکار و ۹۱۶۴ کامیت را به صورت دستی بررسی کرد و دربارهٔ «کد بو» به نتایج زیر رسید: ابزارهایی مانند , , و برای تشخیص خودکار بوی بد کد استفاده می شوند. بوهای بد معمول در کد. بوهای بد کد در سطح برنامه: بوهای بد کد در سطح کلاس: بوهای بد کد در سطح متد: &lt;syntaxhighlight&gt; new XYZ(s).doSomething(buildParam1(x), buildParam2(x), buildParam3(x), a + Math.sin(x)*Math.tan(x*y + z)).doAnythingElse().build().sendRequest(); &lt;/syntaxhighlight&gt;
در بخش مالزیایی بورنئو بورنئو ()، احتمالاً یک جمعیت ببر منقرض شده است که تصور می شود در زمان ماقبل تاریخ در جزیره بورنئو در سوندا زندگی می کرده است. در حالی که یک ببر زنده بورنئی به طور قطعی ثبت نشده است، مردم بومی به وجود آن اعتقاد دارند. پیشینهٔ باستان شناسی و دیدگاه های فرهنگی. در کاوش های باستان شناسی در ایالت های ساراواک و صباح یک دندان نیش فوقانی، یک استخوان ناوسان (ناویکولار) و یک استخوان کف دستی (متاکارپال) پیدا شد که توصیه شده متعلق به یک ببر شناسایی باشد؛ بنابراین گفته شده است که این ببر در اواخر پلیستوسن و اوایل هولوسن در بورنئو وجود داشته است. یک قطعه استخوان نیز در جزیرهٔ یپالاوان فیلیپین پیدا شده است. باستان شناسان بعید دانستند که این قطعه ها در طی دورهٔ پلیستوسن بین منطقه های مختلفی جابه جا شده باشد. بومیان بورنئو با برخورد با اعضای آن بدن ببر به عنوان میراث، یاد ببر را در فرهنگ خود زنده نگه می دارند؛ بنابراین، گفته شده است که "ببر بورنئو" بیش از دوران ماقبل تاریخ وجود داشته است.
شمارش اومِر از شب دوم عید پسح تا شب قبل از سدر پسح توسط یهودیان انجام می شود. این دورهٔ ۴۹ روزه را شمارش اومر می گویند. دعای شمارش اومر در آن مدت به آخر معاریو افزوده می شود.شمارش اومر بخاطر یادآوری ارتباط بین عید پسح (رهایی قوم یهود از قید برده داری فرعون های مصر) و شاووعوت (نزول تورات در کوه سینا) اهمیت دارد. روزهای مهم. روز ۳۳اُم از شمارش اومر، مصادف با روز ۱۸اُم ماهِ ایار در تقویم عبری است. این روز مصادف با سالگرد درگذشت خاخام شمعون بار یوحای، نویسندهٔ نخستین تفسیر عرفانی بر تورات و یکی از مهم ترین عرفای آئین کابالا است. این روز در اسرائیل تعطیل رسمی است.
جواد دانش آرا (متولد ۱۳۵۰) مترجم و زبان شناس ایرانی است. نقد ترجمه. مهدی امیرخانلو معتقد است ترجمهٔ دانش آرا از "سرزمین بی حاصل" بر خلاف کارِ دو مترجم قبلی (بهمن شعله ور و محمد مسعودی) «بوی ترجمه نمی دهد» و «لباسی فاخر بر تن عریان شعر» پوشانده است. علی ثباتی نیز ترجمهٔ دانش آرا را از سایر ترجمه ها برتر می داند.
فیلیپ کارل سالزمن (متولد سال 1940) استاد بازنشسته انسان شناسی در دانشگاه مک گیل ، کبک ، کانادا است. زندگی. سالزمن در سال 1962 از کالج انطاکیه در اوهایو ، ایالات متحده فارغ التحصیل شد و از دانشگاه شیکاگو در سال 1972 ( "سازگاری و تغییر در میان بلوچ یاراحمدزی") دکترای خود را دریافت کرد. وی تحقیقات میدانی را در میان مردم دامدار انجام داد، ابتدا قبیله عشایری شاه نوازی در بلوچستان ( ایران ) و سپس با دامداران بهاروادین ریکا در گجرات و راجستان ( راجستان ) در ( هند ) و در ویلاگراند استریسایلی ، ساردینیا ( ایتالیا ). او بازنشسته دانشگاه مک گیل است و یکی از اعضای ارشد مرکز سیاست های عمومی فرانتیر (اندیشکده کانادایی متمرکز بر اندیشه سیاسی بازار آزاد و محافظه کار) است.
گربه های اهل عمل (۱۹۳۹) مجموعه ای از شعرهای تی. اس. الیوت دربارهٔ روانشناسی و جامعه شناسی گربه ها است که توسط نشر فابر و فابر منتشر شده است. این کتاب زمینه ای برای موزیکال "گربه"های اندرو لوید وبر در سال ۱۹۸۱ بود الیوت شعرها را در دهه ۱۹۳۰ سرود و آنها را با نام مستعار «صاریغِ پیر» در نامه هایی به فرزندان تعمیدی خود گنجاند. شعرها در سال ۱۹۳۹، با نقاشی هایی از نویسنده روی جلد جمع آوری و منتشر شدند و بلافاصله در سال ۱۹۴۰ دوباره چاپ شدند. شعرها همچنین در کتاب هایی با تصویرگری ادوارد گوری (۱۹۸۲)، آکسل شفلر (۲۰۰۹) و ربکا اشداون (۲۰۱۴) منتشر شده اند. ترجمهٔ فارسی. این کتاب با ترجمهٔ جواد دانش آرا از سوی نشر نیلوفر منتشر شده است.
کریستوفر هیو گاسدن (متولد ۱۹۵۵) باستان شناس بریتانیایی متخصص در باستان شناسی هویت، به ویژه هویت انگلیسی است. وی استاد باستان شناسی اروپا و مدیر انستیتوی باستان شناسی در دانشگاه آکسفورد است. وی همچنین عضو هیئت امنای موزه بریتانیا است. گاسدن در سال ۱۹۵۵ متولد شد. وی در دانشگاه شفیلد باستان شناسی خواند و در سال ۱۹۷۷ با مدرک لیسانس هنر (BA) و در سال ۱۹۸۳ با درجه دکترا (PhD) فارغ التحصیل شد.
کتلین آرنوت (کولسون) (متولد ۱۹ نوامبر ۱۹۱۴) نویسنده و میسیونر انگلیسی است. وی به خاطر نوشتن چندین کتاب در مورد اسطوره ها و افسانه های آفریقایی مشهور است.
آرپاد ویراگ (؛ – ) فیلم بردار اهل مجارستان بود. از فیلم های او می توان به "دانتون"، "شهر آوازه خوانی" و "شهر ترانه" اشاره کرد.
یانوش سیکِـی (؛ – ) با نام مستعار جان اس. تولدی، فیلم نامه نویس، رمان نویس و نویسنده یهودی اهل مجارستان بود. شناخته شده ترین اثر او رمان خودزندگی نامه ای «"وسوسه"» است که در سال ۱۹۴۹ منتشر شد. از فیلم های او می توان به "آسفالت"، "گلوریا"، "مدرسه هنرپیشگی"، "شهر آوازه خوانی" و "شهر ترانه" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه اسکار بهترین داستان شده است.
ارنستو تالیافری (؛ – ) موسیقی دان و آهنگساز اهل پادشاهی ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در ساخت موسیقی آنها نقش داشته است، می توان به "شهر ترانه" و "شهر آوازه خوانی" اشاره کرد.
استیو الیس (متولد 1952) شاعر و ادبیات پژوه انگلیسی و استاد ادبیات انگلیسی در دانشگاه بیرمنگام است. وی برای آثارش در نقد شعر انگلیسی شهرت دارد.
پل سوخته منطقه ای در افغانستان است که در غرب شهر کابل قرار دارد. از این ناحیه دریای کابل که از کوهای پغمان سرچشمه می گیرد، می گذرد. نام این منطقه از پل بزرگی که در مرکز این ناحیه قرار دارد، گرفته شده است. اکثر ساکنان این منطقه را هزاره ها تشکیل داده است و نیز سایر اقوام در این منطقه زندگی می کند. مناطق همجوار این منطقه، کوته سنگی، پل سرخ، و سرکاریز است.
اول آمدند … () نوعی نثر اعتراف گونه پساجنگی نوشته کشیش لوتریان آلمانی، مارتین نیمولر (۱۸۹۲–۱۹۸۴) است. این نثر دربارهٔ بزدلی اینتلیجنتسیا و برخی از روحانیون آلمانی—شامل نیمولر، بنا به اعتراف خود او—به دنبال به قدرت رسیدن نازی ها و پاکسازی فزاینده اهداف انتخابی شان پس از در دست گرفتن قدرت است. تا کنون نسخه ها و اقتباس های متعددی از اصل این نثر به زبان انگلیسی منتشر شده است. مضامین اصلی این اثر شامل آزار و شکنجه، احساس گناه، توبه و مسئولیت پذیری شخصی است. متن. مشهورترین نسخه های این اعتراف به زبان انگلیسی، نسخه های ویرایش شده ای هستند که در دهه ۱۹۵۰ میلادی و در قالب شعر منتشر شدند. موزه یادبود هولوکاست متن زیر را به عنوان یکی از نسخه های متعدد منتشرشده در قالب شعر از این سخنرانی، نقل کرده است: نسخه طولانی تری که توسط مؤسسه روز یادبود هولوکاست، یک خیریه تأسیس شده توسط دولت بریتانیا، منتشر شده، در زیر آمده است: نویسنده. مارتین نیمولر یک کشیش لوتریان آلمانی متولد لیپ اشتات، آلمان، در سال ۱۸۹۲ بود. نیمولر در ابتدا یک ضد کمونیست و پشتیبان به قدرت رسیدن آدولف هیتلر بود. با این حال، پس از کسب قدرت، هیتلر بر برتری دولت
بر دین تمرکز کرد و همین باعث سرخوردگی نیمولر شد. او سپس به رهبر گروهی از روحانیون آلمانی که مخالف هیتلر بودند، تبدیل شد. در سال ۱۹۳۷، او بازداشت و برای کار اجباری به زاخسنهاوزن و داخائو فرستاده شد. در سال ۱۹۴۵، نیمولر توسط متفقین آزاد شد. او به کارش به عنوان یک روحانی در آلمان ادامه داد و پس از جنگ جهانی دوم، به یکی از چهره های پیشرو در طلب توبه و اصلاح برای مردم آلمان تبدیل شد. خاستگاه. نیمولر در جریان سخنرانی اش برای کلیسای اعتراف در فرانکفورت در ۶ ژانویه ۱۹۴۶، اعتراف کرد. بخشی از ترجمه اعتراف او در زیر آمده است:
قضیه هان-باناخ، یک ابزار مرکزی در آنالیز تابعیست. این قضیه امکان می دهد تا تابعک های خطی کرانداری که بر روی زیر فضایی از یک فضای برداری تعریف شده اند را به کل فضا تعمیم دهیم. همچنین این قضیه نشان می دهد که به میزان «کافی» تابعک های خطی پیوسته بر روی هر فضای برداری نرم دار وجود دارد، به گونه ای که مطالعهٔ فضای دوگان «جذاب» می شود. نسخهٔ دیگری از قضیه هان-باناخ به قضیه جداسازی هان-باناخ یا قضیه جداسازی ابر صفحه ای معروف است، و کاربردهای متعددی در هندسه محدب دارد.
الکسیوس () و کاساندرا () دو شخصیت خیالی مرتبط با هم در مجموعه بازی های ویدیویی "اساسینز کرید" شرکت یوبی سافت هستند که برای اولین بار به عنوان شخصیت های بازیکن در بازی ویدیویی "اساسینز کرید ادیسه" محصول سال ۲۰۱۸ ظاهر شدند. نقش الکسیوس و کاساندرا به ترتیب توسط مایکل آنتوناکوس و ملیسانتی ماهوت با تکنیک ضبط اجرا به تصویر کشیده شده است. لئونیداس کاسترونیس و ماریا سیرگیانیس به ترتیب در فلاش بک ها، صدای دو شخصیت را در کودکی شان ادا می کنند. در فضای تاریخی جایگزین سریال، هر دو شخصیت خواهر و برادر ناتنی هستند که در دوران کودکی به دلیل پیشگویی پیتیا، پیشگوی دلفی، از والدین اسپارتی خود و از یکدیگر جدا شده اند. این خواهر و برادر از طریق مادرشان میرین، از نوادگان نسخه ی خیالی لئونیداس اول هستند که خود از ایسو، تمدنی که به تمدن اول معروف است، سرچشمه می گیرد و نیزه ای با قدرت های خارق العاده در اختیار دارد. در "بازی ادیسه"، بازیکن می تواند خاطرات الکسیوس یا کاساندرا را به عنوان بخشی از یک شبیه سازی که توسط شخصیت دیگری در بازی، لیلا حسن، بازی می شود، تجربه کند. شخصیت انتخاب شده در روایت بازی، خواهر یا برادر بزرگتر می شود که
از کودکی در جزیره کفالونیا پس از یک حادثه آسیب زا در کوه تایگتوس رها می شود و در بزرگسالی به یک مزدور افسانه ای معروف به "حامل عقاب" تبدیل می شود. خواهر یا برادر کوچکتر به نوبه خود به «دیموس» تبدیل می شود، یک مجری محترم یک جامعه مخفی معروف به فرقه کاسموس و یکی از آنتاگونیست های اصلی بازی. داستان «"ادیسه"» سفر عقاب حامل را در یونان باستان در طول جنگ پلوپونز دنبال می کند، جایی که آنها تلاش می کنند خانواده از هم پاشیده خود را دوباره متحد کنند و فرقه کاسموس را که به عنوان طراحان جنگ به تصویر کشیده شده اند، تعقیب کنند. در داستان این مجموعه، کاساندرا به عنوان عقاب حامل اصلی معرفی شده است، که در رمان "«ادیسه»" به همین عنوان ظاهر می شود و بعداً در "ادیسه" و "اساسینز کرید والهالا"، که در آن کاساندرا به عنوان شخصیت مهمان به عنوان بخشی از یک خط داستانی اضافی که پس از انتشار بازی اضافه شد، ظاهر می شود، دوباره تأیید شد. هر دو شخصیت پس از اولین حضورشان، با استقبال مثبتی از سوی روزنامه نگاران بازی های ویدیویی و طرفداران سریال مواجه شده اند. کاساندرا به طور خاص به عنوان نمونه ای مثبت از برابری جنسیتی و بازنمایی آن در بازی ها
ی ویدیویی مورد توجه قرار گرفته است، و همچنین در پاسخ به عملکرد و تفسیر ماهوت از این شخصیت، مورد تحسین منتقدان قرار گرفته است. نمای کلی شخصیت. در "ادیسه"، لیلا حسن، کارمند سابق آبسترگو، نیزه شکسته پادشاه لئونیداس از اسپارتا را کشف می کند که در واقع یک مصنوع قدرتمند ایسو است. پس از زنده کردن آخرین لحظه پیروزی لئونیداس در نبرد ترموپیل برای بخش آموزشی بازی، او با این انتخاب روبرو می شود که خاطرات ژنتیکی نوه های لئونیداس، الکسیوس یا کاساندرا، را از طریق دستگاه انیموس قابل حمل خود در جستجوی عصای هرمس تریسمگیستوس، یکی دیگر از مصنوعات ایسو، کاوش کند. هر کسی که توسط بازیکن به عنوان لیلا در "ادیسه" انتخاب شود، مشخص می شود که همان مزدور افسانه ای معروف به عقاب حامل است که در طول جنگ پلوپونز فعال بوده و دلاوری های او در روایت های ظاهراً گمشده ی نسخه ای از هرودوت در دنیای "اساسینز کرید" به تفصیل شرح داده شده است. به عنوان یک مزدور که معمولاً با اصطلاح "میستیوس" به آن اشاره می شود که در زبان یونان باستان به معنای «استخدام شده برای استخدام» یا «خدمتکار اجیر شده» است، عقاب حامل، انحرافی از سنت این مجموعه است زیرا آنها هیچ ار
تباط مستقیمی با انجمن قاتلان یا هیچ سازمان مرتبطی ندارند. در نقش الکسیوس یا کاساندرا، بازیکن می تواند با درگیر شدن در درخت های گفتگو با شخصیت های غیربازیکن، نحوه ی واکنش به آنها را انتخاب کند تا اطلاعات کسب کند و داستان را پیش ببرد، و برخی از این انتخاب ها به طور بالقوه سرنوشت شخصیت هایی را که با آنها تعامل دارند تغییر می دهد یا بر آنها تأثیر می گذارد. در طول بازی، عقاب حامل به اسب وفاداری به نام فوبوس دسترسی دارد که ظاهرش قابل تنظیم است و تقریباً در هر زمان و هر مکانی می توان او را احضار کرد. عقاب حامل، سفری طولانی را در سراسر جهان یونان با کشتی خود، "آدستیا"، آغاز می کند، جایی که با تفاسیر مختلفی از شخصیت های تاریخی واقعی در دنیای "اساسینز کرید" مانند پریکلس، کلئون، آسپاسیا، سقراط، آلکیبیادس، آریستوفان، بقراط، براسیدس و دو پادشاه اسپارتا روبرو می شوند . در رمان بازی که توسط گوردون دوهرتی نوشته شده، کاساندرا به عنوان حامل عقاب ظاهر می شود که با فرقه کاسموس مخالفت می کند و در نهایت عصای هرمس تریسمگیستوس را از فیثاغورث به ارث می برد. الکسیوس طوری طراحی شده که به سلاحی برای استفاده توسط فرقه تبدیل شود، که از ای
ن پس با نام دیموس شناخته می شود. وفاداری او به فرقه، او را در تضاد با خواهرش قرار می دهد، خواهری که تلاش می کند در بحبوحه جنگ پلوپونز، نفوذ فرقه را در سراسر جهان یونان از بین ببرد و خانواده اش را دوباره متحد کند، و بعداً در نبرد با کاساندرا در کوه تایگتوس جان خود را از دست می دهد. ایجاد و توسعه. در مصاحبه ای با تام هاگینز از "تلگراف"، مارک-الکسیس کوته، تهیه کننده ارشد "ادیسه"، گفت که بخش کفالونیا در اوایل بازی «درباره کشف این شخصیت ها و فهمیدن اینکه چرا باید در این سفر به آنها بپیوندید» است. کوته توضیح داد که مفهوم انتخاب توسط تیم توسعه به عنوان یکی از «ستون های اصلی» آنها برای بازی تعیین می شود و این به بازیکن حق انتخاب شخصیت خود را نیز می دهد. کوته خاطرنشان کرد که بازخورد بازیکنان از گزینه بازی در نقش اوی فرای در "" به تیم سازنده کمک کرد تا بینشی در مورد چگونگی پیشبرد این امر برای "ادیسه" به دست آورند و ادعا کرد که در نتیجه، تیم توانست بازی بهتری بسازد، زیرا همه از «تقسیم جنسیتی خوب در بازی» راضی هستند. پیاده سازی سیستم گفتگوی شاخه ای، که به گفته کوت قرار است نحوه برخورد بازیکنان با تجربه گیم پلی خود را از
طریق انتخاب دیالوگ متحول کند، تغییر اصلی در نحوه رویکرد تیم توسعه دهنده به ساخت بازی بود. او توضیح داد که این پروژه در مقایسه با پروژه های قبلی این مجموعه، به آماده سازی بسیار بیشتری نیاز داشت، چرا که تیم نویسندگی "ادیسه" در طول توسعه از یک تیم دو نفره به یک تیم پانزده نفره گسترش یافت. کوته گفت که رمان نویسی بازی، ادامه ای بر پروژه بوده و از آنجایی که روایت آن قرار است خطی باشد، باید یک خط داستانی اصلی برای رمان نوشته می شد. در ژوئیه ۲۰۲۰، گزارشی از جیسون شرایر از "بلومبرگ" در مورد سوءمدیریت ادعاهای سوءرفتار جنسی توسط یوبی سافت منتشر شد که ادعا می کرد کاساندرا در ابتدا قرار بود تنها شخصیت قابل بازی "ادیسه" باشد و گنجاندن الکسیوس به عنوان یک شخصیت جایگزین به طور ضمنی نتیجه سازش با مدیریت یوبی سافت تلقی شد، وضعیتی که «نشانگر تبعیض جنسی ریشه دار در شرکت» توصیف شده است. تصویرسازی. بازیگران مایکل آنتوناکوس و ملیسانتی ماهوت، که به ترتیب نقش الکسیوس و کاساندرا را بازی می کنند، اصالتاً یونانی هستند. در رابطه با فرآیند انتخاب شخصیت ها در "بازی ادیسه"، لیدیا اندرو، کارگردان صدا، اشاره کرد که یوبی سافت سعی کرده بازیگران
ی را انتخاب کند که اهل یونان باشند یا اصل و نسب یونانی داشته باشند. او اشاره کرد که این فرصت خوبی برای «بررسی عمیق فرهنگ یونان و مشخصاً یونان باستان» بوده است، و اینکه کار کردن با بازیگران خوب یونانی به اندازه انتخاب یک بازیگر عالی که در به تصویر کشیدن لهجه بسیار خوب است، مهم است. ماهوت به یاد آورد که آنتوناکوس پیش از نهایی شدن تست بازیگری خودش برای نقش کاساندرا، که در آن فرصت بازی در نقش آنتوناکوس را داشت، برای نقش الکسیوس انتخاب شده بود. در ابتدای این فرآیند، کارگردانان خلاق و نویسندگان "ادیسه" به هر دو بازیگر ایده ای «اسکلتی» از شخصیت هایشان و همچنین بینشی در مورد تاریخچه، مسیر احتمالی و ویژگی های کلی آنها دادند. آنتوناکوس و ماهوت کار تیمی را سرلوحه کار خود قرار دادند و اغلب با یکدیگر در مورد اینکه شخصیت هایشان را در چه مسیری می بینند، ویژگی های اصلی آنها را چه می دانند و در موقعیت های کلیدی چگونه واکنش نشان می دهند، بحث می کردند. در طول جلسات ضبط حرکت، آنها دائماً در مورد اینکه چگونه می خواهند به صحنه های خاص نزدیک شوند، به یکدیگر یادداشت می دادند. جلسات گویندگی شامل فرآیند طولانی تری بود زیرا اغلب در یک