Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سگ فلکه ای نوعی از هنر چیدمان خیابانی است و به مجسمه هایی شبیه سگ گفته می شود که جنس شان معمولاً از چوب و بعضی اوقات از فلز، پلاستیک یا پارچه است. سگ های فلکه ای اولین بار در سال ۲۰۰۶، توسط افراد گمنام ساخته و در حاشیهٔ تعدادی از میدان های سوئد قرار داده شدند. این مجسمه ها جایگزینی برای آثار هنری محبوب و اغلب پرهزینه ای بودند که معمولاً توسط شوراهای محلی سفارش داده می شدند. در مارس ۲۰۰۶ تندیس یک سگ بتنی اثر استینا اوپیتز که به سفارش شورای شهر لینشوپینگ در حاشیهٔ یک میدان نصب شده بود توسط افراد ناشناس تخریب و بقایای آن محل برداشته شد. این اتفاق سرآغاز پدیدهٔ سگ های فلکه ای بود. پس از حدود یک ماه، سگ جدیدی ساخته شده از چوب در آن محل ظاهر شد و تا پایان سال حدود ۶۰ سگ دیگر در مناطق مختلف شهر قرار داده شدند. سگ فلکه ای منشأ الهام لارس ویلکس برای خلق تصاویری از محمد بوده که در آن ها پیغمبر مسلمان ها را با بدن سگ به تصویر کشیده است.
پل شیر (زاده ) بازیگر آمریکایی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم "الاغ وارونه"، "شب افتتاحیه"، "چگونه پایان می پذیرد"، "جابجایی اعضای خانواده" و "پایان خوش" اشاره کرد.
دروازه مرزی باب شلوغ ترین دروازه مرزی پاکستان و ترمینال عبور از افغانستان است. پاکستان تا ژوئیه ۲۰۱۶ ساخت دروازه مرزی، عبور از ترمینال و دیگر زیرساخت های مرتبط را در سمت خود در مرز تورخم به پایان رسانده است. دروازه مرزی باب و پایانه گذرگاه آن بعد از درگیری های این منطقه و کشته شدن یک افسر به نام وی «علی جواد چنگزی» نام گذاری شده است. مراسم پرچم برای شروع کار این دروازه مرزی مانند مراسم مرزی واهگه برگزار شد و بعد از آن دیگر همه باید با مدارک شناسایی معتبر از این مرز عبور کنند. کار ساخت دروازه و تأسیسات مربوط به آن در سال ۲۰۱۴ آغاز شد اما به دلیل ملاحظه ها و درگیری های ناگهانی به تعویق افتاد. پاکستان قصد دارد اقدامات کنترل مشابهی را در هر شش نقطه اصلی عبور بین دو کشور در مرز پرنفوذ ۲۶۰۰ کیلومتری انجام دهد.
اوسیتا ایهمه (؛ زادهٔ ) بازیگر و کمدین اهل نیجریه است. وی در سال ۲۰۰۷ برنده جایزه فرهنگستان فیلم آفریقا شده است و در حال حاضر به عنوان یکی از مطرح ترین هنرپیشه های نیجریه شناخته می شود.
فرشتگان در غبار ستاره فیلمی محصول سال ۲۰۱۴ و به کارگردانی ویلیام رابرت کری است. در این فیلم بازیگرانی همچون آلیسیا سیلورستون، آجی میچالکا، بیلی برک، آمیلیا رز بلیر و ژانتا آرنت ایفای نقش کرده اند.
فایلز (با نام قبلی فایلز گو } یک برنامه مدیریت فایل است که توسط گوگل برای مرور فایل ها و رسانه ها، پاکسازی فضای ذخیره سازی و انتقال فایل به صورت آفلاین توسعه یافته است. این برنامه توسط در تاریخ ۵ دسامبر ۲۰۱۷ توسط گوگل منتشر شد. یک نسخه سفارشی نیز برای چین در تاریخ ۳۰ مه ۲۰۱۸ منتشر شد. امکانات. این برنامه در حال حاضر فقط برای سیستم عامل اندروید موجود است و شامل سه زبانه است: پاک سازی، مرور و اشتراک گذاری. در دستگاه های گوگل پیکسل، برگه اشتراک گذاری با لمس دکمه منو نمایان می شود. حالت پاک سازی. این امکان برنامه های بلااستفاده، فایل های بزرگ و فایل های تکراری را که ممکن است کاربر به آن ها نیازی نداشته باشند، شناسایی می کند. همچنین می تواند هنگامی که فضای ذخیره تقریباً پر است به کاربر اطلاع دهد. همچنین یک امکان «سطل زباله» وجود دارد که در آن محتویات حذف شده بعد از ۳۰ روز برای همیشه حذف می شوند. اما تا قبل از این زمان، فایل های حذف شده قابل بازگردانی هستند. حالت مرور. این بخش فایل های اخیراً دسترسی یافته را نشان می دهد که به چند گروه تقسیم می شوند: «دانلودها»، «تصاویر»، «فیلم ها»، «صدا»، «اسناد و سایر موارد» و «بر
نامه ها». همچنین شامل پوشه های «مورد علاقه» و «پوشه ایمن»، و همچنین دو دکمه منتهی به «حافظه داخلی» و «سار حافظه ها» است. حالت اشتراک گذاری. برنامه فایلز برای ارسال و دریافت فایل ها و برنامه ها از اشتراک گذاری همتا به همتا استفاده می کند. همچنین از رمزگذاری برای امن نگه داشتن محتویات در حین اشتراک گذاری استفاده می کند.
هواوی پی۵۰ () و هواوی پی۵۰ پرو تلفن های هوشمند مبتنی بر هارمونی اواس هستند که توسط هواوی طراحی و عرضه شده اند. این گوشی ها در ۲۱ ژوئیه ۲۰۲۱ و به عنوان جانشین هواوی پی۴۰ معرفی شدند
گیس و گیس کشی فیلمی محصول سال ۲۰۱۶ و به کارگردانی اونور توکل است. در این فیلم بازیگرانی همچون ساندرا اوه، آن هیش، آلیسیا سیلورستون، ایمی هیل، تایتس برگس، میرا لوکرتیا تیلور، آریل کاووسی، کریگ برکو، دیلن بیکر، دامیان یانگ و جولیان یائو جلیو ایفای نقش کرده اند. داستان. اشلی میلر، هنرمندی شکست خورده، و ورونیکا سالت، زنِ خانه داری دائم الخمر، هر دو زنانی ناراضی از زندگی خود هستند. اشلی در فروش آثار هنری اش ناکام مانده و رابطه اش با نامزدش، لیزا، دچار تنش شده است. در سوی دیگر، ورونیکا که از سوی همسرش، استنلی، با تحقیر مواجه است، استعداد نقاشی پسرش، کیپ، را دست می اندازد. هر دو زن در اخبار، گزارش هایی از تنش میان آمریکا و خاورمیانه را دنبال می کنند. استنلی برای شریک کاری اش مهمانی برگزار می کند. لیزا که مسئول پذیرایی مهمانی است، اشلی را مجبور می کند به او کمک کند. ورونیکا نیز برای نوشیدن به مهمانی می آید و آن جا، این دو زن یکدیگر را به عنوان هم دانشگاهی قدیمی بازمی شناسند. ابتدا سعی می کنند گفت وگوی دوستانه ای داشته باشند، اما خیلی زود این مکالمه به طعنه و نیش وکنایه می کشد. در نهایت، استنلی، ورونیکا را از مهمانی ب
یرون می کند. او در راه پله به اشلی برمی خورد. درگیری لفظی آن ها به کتک کاری می کشد. اشلی کنترل اوضاع را به دست می گیرد و مشت محکمی به صورت ورونیکا می زند. ورونیکا وقتی می خواهد بلند شود، از پله ها پایین می افتد و به کما می رود. دو سال بعد، ورونیکا به هوش می آید، بی آن که چیزی از دعوا به خاطر بیاورد. او متوجه می شود که شوهرش خودکشی کرده، پسرش در جنگ خاورمیانه کشته شده، و تمام دارایی اش صرف درمان او شده است. او به خانهٔ خدمتکار سابقش، دونا، نقل مکان می کند و شغلی به عنوان نظافت چی می گیرد. در همین زمان، اشلی به خاطر حال وهوای جنگی، با نقاشی های تیره وتار خود مشهور شده است. او و لیزا تصمیم می گیرند تشکیل خانواده دهند، پس اشلی با اسپرم اهدایی باردار می شود. اما اختلاف دیدگاه هایشان باعث جدایی شان می شود. ورونیکا با دیدن عکس اشلی روی جلد یک مجله، از موفقیتش خشمگین می شود. او با دونا بر سر مسئلهٔ جنگ جر و بحث می کند و از خانهٔ او رفته، به هتلی ارزان قیمت پناه می برد. ورونیکا ویدیویی از کیپ پیدا می کند که برایش گذاشته بود؛ در آن، کیپ می گوید مدرسه را رها کرده تا وارد ارتش شود و مادرش را سربلند کند. ورونیکا با دیدن ا
ین ویدیو در هم می شکند و اشک می ریزد. سپس به نمایشگاه آثار اشلی می رود و با دیدن تابلویی از صورت خون آلود خودش، خاطرهٔ دعوا به ذهنش بازمی گردد. او دیوانه وار شروع به تخریب تابلوها می کند. اشلی می خواهد جلوی او را بگیرد، اما ورونیکا با مشت به صورت او می زند و تابلوی خودش را با خود می برد. اشلی به دنبالش می دود و این دو با ابزار نقاشی به جان هم می افتند. ورونیکا با آچار فرانسه ضربه ای به سر اشلی می زند و فرار می کند. همان لحظه، یک بلوک سیمانی از بالا می افتد و به سر اشلی می خورد و او به کما می رود. دو سال بعد، اشلی از کما بیرون می آید. متوجه می شود جنینش را از دست داده، لیزا ترکش کرده و تمام نقاشی هایش برای پرداخت هزینه های درمان به فروش رفته اند. آمریکا «جنگ علیه ترور» را برده، اما سبک هنری تاریک اشلی دیگر طرفداری ندارد. در عوض، دستیارش، سالی، با کمیک هایی دربارهٔ خرگوش های آبی شاد، ثروتمند و مشهور شده است. اشلی اکنون مجبور است برای سالی کار کند و می خواهد دوباره نقاشی کند، اما به خاطر صدماتش از نظر فیزیکی دیگر قادر به این کار نیست. روزی، اشلی بلیت اتوبوسی به پنسیلوانیا پیدا می کند که متعلق به ورونیکاست. او حا
لا از خالهٔ سالمندش، چارلی، مراقبت می کند. اشلی ناگهان سر می رسد، با نیت انتقام. اما ورونیکا برایش صبحانه درست می کند و اشلی پیشنهاد او را می پذیرد. آن ها درمی یابند نقاط مشترکی دارند. ورونیکا برای اشلی ویدیوهایی را که کیپ ضبط کرده پخش می کند؛ او اعتراف می کند تماشای آن ها باعث شده احساس کند پسرش هنوز کنار اوست و همین کمکش کرده خشمش نسبت به اشلی را فراموش کند. اشلی تحت تأثیر قرار می گیرد، اما ناگهان لیوان آبش را روی دوربین می ریزد. ورونیکا وحشت زده می شود، چون هیچ گاه از فایل ها نسخهٔ پشتیبان نگرفته بوده. دعوای تازه ای درمی گیرد و آن دو به جنگل می روند. آن ها روی زمین می نشینند و مدام به هم مشت می زنند، در حالی که اشک می ریزند و فرو می ریزند. خاله چارلی از پنجره نظاره گر این صحنه است. در این لحظه، دوربین ناگهان دوباره روشن می شود و مشخص می شود اصلاً خراب نشده بود.
استیو برنس (؛ زادهٔ ) بازیگر، بازیگر سینما، بازیگر تلویزیون، و گیتارنواز اهل ایالات متحده آمریکا است. برنس بیشتر بخاطر بازی در مجموعه تلویزیونی ردپای آبی شناخته می شود که برای آن، نامزد دریافت جایزه امی در بخش برنامه های روزانه تلویزیونی سال ۲۰۰۱ شده بود.
سیگیسموند یکم پیر (؛ ۱ ژانویه ۱۴۶۷ – ) پادشاه اهل لهستان بود. سیگیسموند پادشاه لهستان و دوک بزرگ لیتوانی از ۱۵۰۶ تا مرگش در ۱۵۴۸ و عضو یاگیلون سلسله، پسر کازیمیر چهارم و برادر کوچکتر پادشاهان جان اول آلبرت و الکساندر اول یاگیلون بود. او در تاریخ نگاری بعدی به «پیر» ملقب شد تا او را از پسر و جانشینش، سیگیسموند دوم آگوستوس متمایز کند.
سیگیسموند دوم آگوستوس (؛ ۱ اوت ۱۵۲۰ – ) دولت مرد اهل پادشاهی لهستان بود. سیگیسموند پادشاه لهستان و دوک بزرگ لیتوانی، پسر سیگیسموند یکم پیر بود، که سیگیسموند دوم در سال ۱۵۴۸ به او جانشین شد. او اولین فرمانروای مشترک المنافع لهستانی و لیتوانیایی و آخرین پادشاه مرد از سلسله یاگیلون بود.
ییشینگ (به انگلیسی: Yixing) شهر در سطح شهرستانی در استان جیانگسو چین است. به دلیل تولید سفال سنتی شناخته شده است. ییشینگ بخشی از استان شهر مرکزی ووشی است که در دلتای رودخانه یانگتسه واقع شده است. خود ییشینگ، در واقع یک شهر اقماری ووشی است، نه در یانگ تسه بلکه در تایهو، دریاچه بزرگ جنوب بستر رودخانه واقع شده است. در سال ۲۰۱۱، منطقه شهری ییشینگ بیش از ۱ .۲۴ میلیون نفر جمعیت داشت. تاریخچه. ییشینگ در ابتدا یانگشیان نامیده می شد و در ۲۲۱ قبل از میلاد، در آغاز سلطنت دودمان چین تأسیس شد. بین ۳۰۳ و ۳۱۰، در دوره جین، ژو چی سه شورش در یانگشیان را سرکوب کرد. به مناسبت این رویداد و به افتخار ژو، محل اقامت در چینی «ییشینگ» به معنی «عدالت و رفاه» تغییر نام داد. در زمان فرمانروایی امپراتور سونگ تایزونگ، یک نام ممنوع برای شخصیت پدیدار شد، زیرا نام محاوره ای وی ژائو کوانگی بود؛ بنابراین شهر در سال ۹۷۶ دوباره به ییشینگ تغییر نام داد. ییشینگ به خاطر قوری های سنتی اش معروف است. در دوره تای زونگ (۱۲۷۹–۹۶۰)، خاک رس از دریاچه تایهو در مجاورت آن جمع آوری شد و برای ساخت سفال سنتی چینی استفاده می شد. تجارت پررونق محصولات سفالگری در یی
شینگ به وجود آمد. به ویژه قوری ها و سایر ملزومات برای مراسم چای چینی در محصولات صادراتی بسیار مورد توجه بودند. از قرن هفدهم بسیاری از سفال های ییشینگ به غرب صادر شد. با افزایش محبوبیت سنت بونسای ژاپنی، تقاضای روزافزون برای ظروف سفالی مناسب به وجود آمد. بسیاری از سفالگری در ییکسینگ تولید انبوه گلدان ناکاواتاری را آغاز کردند، نوعی گلدان که هنوز برای درختان بونسای به طور گسترده مورد استفاده قرار می گیرد. بین سالهای ۱۹۱۱ و شروع جنگ جهانی دوم، قابلمه های شینتو تولید شد که کاملاً بر اساس خواسته های خریداران ژاپنی طراحی شده بود. زیرمجموعه اداری. ییشینگ به چهار ناحیه فرعی و ۱۴ شهرداری عمده تقسیم می شود: مناطق فرعی
رامانوجا (; April 25, 1017 CE – c. 1137 CE (aged 120)) متخصص الهیات، فیلسوف، و شاعر بود. رامانوجا یا رامانوجاچاریا فیلسوف هندی، دین شناس هندو، مصلح اجتماعی و یکی از مهم ترین نمایندگان سنت سری وایشنوویسم در هندوئیسم بود. مبانی فلسفی او برای عبادت گرایی بر جنبش باکتی تأثیرگذار بود. سنت سری وایشناوا معتقد است که رامانوجا با مربی خود و آدوایتا ودنتا مخالف بود و در عوض پا به پای سنت تامیل آلوارس، دانشمندان ناتهامونی و یاموناچاریا، رفت.
بطلمیوس سوم اورگتس (; c. 280 BC – November/December 222 BC (aged c. 60)) فرمانروای اهل مصر باستان بود. بطلمیوس سوم اورگتس سومین فرعون از سلسله بطلمیوس در مصر از ۲۴۶ تا ۲۲۲ قبل از میلاد بود. لقب وی به پارسی "خیر" ترجمه میشود. پادشاهی بطلمیوس در دوران سلطنت خود، که توسط پدرش بطلمیوس دوم فیلادلفوس آغاز شد، به اوج اقتصادی و سیاسی رسید. وی به پشتیبانی از توسعه کتابخانه و میوزئون اسکندریه ادامه داد. بطلمیوس سوم پسر ارشد بطلمیوس دوم و آرسینو اول بود. وقتی بطلمیوس سوم جوان بود، مادرش رسوا شد و او از جانشینی حذف شد. وی در اواخر سالهای ۲۵۰ قبل از میلاد به عنوان وارث تاج و تخت بازگردانده شد و در ۲۴۶ قبل از میلاد مسیح بدون هیچ مشکلی جانشین پدرش شد. پس از جانشینی، بطلمیوس سوم با برنیس دوم، شاهزاده کایرین ازدواج کرد و در نتیجه قلمرو او را به قلمرو بطلمیوس وارد کرد. در جنگ سوم سوریه (۲۴۶–۲۴۱ قبل از میلاد)، بطلمیوس سوم به انتقام قتل خواهرش به دست لائودایس اول به امپراتوری سلوکیان حمله کرد و تقریباً یک پیروزی کامل کسب کرد، اما در نتیجه قیام در مصر مجبور به ترک آن کارزار شد. پس از این شورش، بطلمیوس با کاهنان مصری پیوند نزدیکتر
ی برقرار کرده و مجسمه خدایان مصری که اردشیر سوم هخامنشی یک قرن قبل تر با خود از آنجا برده بود را بازگرداند. در اژه، بطلمیوس سوم با شکست ناوگان خود در آنتگونیدها در نبرد آندروس در حدود ۲۴۶ قبل از میلاد متحمل شکست شدیدی شد، اما وی در بقیه دوران سلطنت خود همچنان به حمایت مالی از مخالفان آنها در سرزمین اصلی یونان ادامه داد. پس از مرگ مرگ پسر بزرگش، بطلمیوس چهارم جانشینش شد.
زَانگه زور منطقه ای تاریخی و جغرافیایی در ارمنستان شرقی است. زانگه زور در دامنه های کوه های زانگه زور جای گرفته و امروزه عمدتاً با استان سیونیک در جمهوری ارمنستان مطابقت دارد. زانگه زور در عهدنامه گلستان در سال ۱۸۱۳ توسط ایران قاجاری به روسیه تزاری واگذار شد. در زمان اتحاد جماهیر شوروی، مناطق گوریس، کاپان، مغری و سیسیان اتحاد جماهیر شوروی ارمنستان در محدوده زانگه زور قرار داشت که در سال ۱۹۹۵ بخشی از استان سیونیک ارمنستان شدند. نام. بر پایه داستان های محلی یک شاهزاده زانگه زوری به مردمش فرمان داد تا گنج هایشان را بر سر کوه های آن سامان خاک کنند تا به دست مهاجمان بیگانه نیفتد. گنج را به زبان ارمنی گانز و سر کوه را سار می نامند که هردو واژه هایی از فارسی است؛ بنابراین نام این کوه ها گانزسار یا همان گنج سر شد که بعدها به گونه زانگه زور درآمد. بسیاری از نام های دیگر قدیمی آبادی های این منطقه نام های ایرانی بوده اند که بیشترشان به پسوند -وان ختم می شده اند. -وان یک پسوند ایرانی است به معنای جا و محل. این پسوند را در نام هایی مانند شیروان، کندوان (جای کندوها)، لیقوان، سراوان، شیشوان، نخجوان و غیره هم مشاهده می کنیم.
برای مثال نام اصلی شهر کاجاران ارمنستان هم نام ایرانی گجوان (تلفظ: گَه جِه وان) بوده که بعداً به کاجاران ارمنی بمعنی جایگاه دلیران تغییر یافته است. براساس روایتی دیگر، در منطقه یک کلیسای قدیمی به نام صومعه تاتو وجود دارد که ناقوسی بزرگ دارد. وقتی تیمور لنگ می خواست منطقه را تسخیر کند، به او گفتند که این ناقوس مردم را با خبر می کند و مانع است؛ بنابراین او خرابکارانی فرستاد. چون صبح شد و مغولان زنگ را بنواختند تا مردم به میدان درآیند. مردم مغولان را حاکم دیدند، به هم گفتند زنگ زور زده شده است! تاریخ. از نظر تاریخی زانگه زور بخش جنوبی استان باستانی ارمنستان سیونیک بوده است. «آ. ردگیت» اشاره می کند که کشف یک سکه آتنی قرن ششم قبل از میلاد در زانگه زور نشان دهنده وجود روابط تجاری بین ارمنستان و آسیای صغیر است. کتیبه هایی از پادشاه ارمنستان بزرگ آرتاش یکم (۱۸۹–۱۶۰ قبل از میلاد) در قلمرو زانگه زور یافت شده است. در آغاز قرن چهارم سیونیک به همراه سایر استان های ارمنستان به مسیحیت گرویدند.[۱۳] از دوازده گاور (منطقه) سیونیک، هفت گاور در داخل زانگه زور قرار داشت (چاغوک، آقاخچک، گابند، بگک یا بالک، دزرک، آرویک و کوساکان).
در آغاز قرن پنجم، مسروپ ماشتوتس، دانشمند و آموزگار ارمنی، در اینجا فعالیت های موعظه و آموزشی انجام داد. زانگه زور از سال ۴۲۸ تا آغاز قرن هفتم بخشی از استان ارمنی ایران بود. در اواسط قرن هفتم، زانگه زور به همراه کل ارمنستان به تصرف اعراب درآمد. در پایان قرن نهم، زانگه زور، به عنوان بخشی از سیونیک، بخشی از پادشاهی باگراتی (بَغ داده ای) ارمنستان شد. منطقه زانگه زور بعداً بخشی از پادشاهی سیونیک شد (این به این دلیل بود که در سال های ۹۷۰–۹۸۰ مرکز سیاسی منطقه سیونیک شروع به حرکت به سمت جنوب، به گاور بالک) کرد. در سال ۱۱۷۰ پادشاهی سیونیک از سلجوقیان شکست خورد. پس از اخراج سلجوقیان، یک شاهزاده ارمنی تحت حکومت اوربلیان در این قلمرو وجود داشت (در سال ۱۲۳۶ قدرت مغولان را به رسمیت شناختند). سلطنت او در نیمه اول قرن پانزدهم در نتیجه تهاجمات متعدد خان توختامیش، تیمور لنگ، قبایل ترکمن قره قویونلو و شاهرخ تیموری سقوط کرد. در قرن پانزدهم، زانگه زور تحت حاکمیت کنفدراسیون قره قویونلو (از قبایل کوچ نشین ترک)، و بعداً تحت حاکمیت آق قویونلوها قرار گرفت. تسلط ایلخانان مغول و به ویژه فاتحان ترکمن قره قویونلو و آق قویونلو عواقب بسیار
سنگینی داشت: نیروهای مولد از بین رفتند، بخشی از مردم غارت و نابود شدند و بسیاری از آثار فرهنگی ویران شدند. اراضی از مردم محلی گرفته شد و عشایر تازه وارد در آن ها اسکان داده شدند و بخشی از جمعیت ارمنی مجبور به مهاجرت از سرزمین های تاریخی خود شدند. در قرن شانزدهم، زانگه زور بخشی از بیگلربیگی تبریز دولت صفوی ایران و از نیمه دوم قرن هجدهم بخشی از خانات قره باغ شد. در طول قرون ۱۶–۱۷، ملک های فئودال ارمنی در زانگه زور، همراه با قره باغ و لوری به حیات خود ادامه دادند. در سده های هفدهم تا هجدهم، زانگه زور و برخی مناطق همجوار به منطقه مبارزه آزادی بخش ارامنه علیه امپراتوری عثمانی تبدیل شد. در سال ۱۷۲۲ قیام ارامنه در زانگه زور و قره باغ آغاز شد. چند سال بعد، ارمنیان به رهبری داوید بک، مخیتر بیک و ترآوتیس با مهاجمان عثمانی جنگیدند. شاه طهماسب دوم، شاه ایران، اقتدار داوود بیک را بر این منطقه به رسمیت شناخت. بر اساس عهدنامه گلستان ۱۸۱۳، زانگه زور از ایران جدا به امپراتوری روسیه واگذار شد. در ۲۵ ژانویه ۱۸۶۸، زمانی که استان الیزاوت ایجاد شد، شهرستان زانگه زور از بخشی از ناحیه شوشی در استان باکو و ناحیه اردوباد در استان ایر
وان تشکیل شد. منطقه در سده های بیستم و بیست ویکم. پس از انقلاب اکتبر ۱۹۱۷ و ایجاد و فروپاشی جمهوری فدرال دموکراتیک قفقاز جنوبی، اختلافاتی بین جمهوری های تازه تأسیس ارمنستان و آذربایجان بر سر مالکیت تعدادی از مناطق با جمعیت مختلط، از جمله زانگه زور، به وجود آمد که درگیری های شدیدی نیز بین دو طرف در زانگه زور را به دنبال داشت. آندرانیک اوزانیان، فرمانده نظامی ارمنی که با مداخله گران بریتانیا و دولت ارمنستان وارد درگیری شده بود، گروه خود را از زانگه زور به اچمیادزین عقب کشید و در آوریل ۱۹۱۹ این گروه نظامی را منحل کرد. در سپتامبر ۱۹۱۹، پس از عقب نشینی نیروهای انگلیسی، گارگین نژده به عنوان فرمانده دفاع از جنوب زانگه زور (کاپان) و پوغوس ترداوتیان به عنوان سرپرست دفاع در بخش شمالی (سیسیان) منصوب شدند. در نوامبر، در نزدیکی گریوسی (گوریس)، نیروهای ارمنی موفق شدند حمله آذربایجان را متوقف کنند و پس از آن اقدام به ضد حمله کردند. در ۲۷ آوریل ۱۹۲۰ واحدهای لشکر یازدهم ارتش سرخ از مرز جمهوری دمکراتیک آذربایجان عبور کرده و در ۲۸ آوریل وارد باکو شدند و در اینجا جمهوری سوسیالیستی شوروی آذربایجان اعلام شد. در ۱۰ اوت ۱۹۲۰ قرارداد
ی بین جمهوری اول ارمنستان و جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی منعقد شد که بر اساس آن نیروهای شوروی به مناطق مورد مناقشه (قره باغ، زانگه زور و نخجوان) اعزام شدند تا تا زمان حل و فصل اختلافات ارضی در آن نقاط بمانند. پس از امضای قرارداد، ژنرال دراستامات کانایان که فرماندهی نیروهای ارمنی در زانگه زور را برعهده داشت، زانگه زور را ترک کرد، اما دستیاران وی - فرمانده منطقه کاپان، گارگین نژده و فرمانده منطقه سیسیان، پوغوس ترداوتیان - از بیم تسلیم زانگه زور به آذربایجان شوروی از به رسمیت شناختن این قرارداد خودداری کردند. در این مرحله گروه های داشناک جنگی پارتیزانی را علیه نیروهای شوروی و واحدهای ترکیه ای متحد آن ها آغاز کردند. در اوایل اکتبر ۱۹۲۰، یک قیام گسترده علیه قدرت شوروی در منطقه آغاز شد. ترداوتیان به زودی در نبرد با ارتش سرخ جان باخت و نژده به تنهایی رهبری خیزش را بر عهده داشت. در پایان آبان ماه، دو تیپ از لشکر یازدهم ارتش سرخ و چند گردان ترک (در مجموع ۱۲۰۰ سرباز ترک) از شورشیان شکست خوردند و زانگه زور به طور کامل به کنترل شورشیان درآمد. در ۲۵ دسامبر، کنگره ای که در صومعه تاتِو برگزار شد، «جمهوری خودمختار س
یونیک» را اعلام کرد که در واقع ریاست آن را نژده بر عهده داشت و او عنوان باستانی «اسپاراپِت» (فرمانده کل) را برای خود برگزید. پس از آن، نژده نیز قدرت خود را به بخشی از قره باغ کوهستانی گسترش داد و به شورشیان فعال در آنجا پیوست. در همین حال، در ۲۹ نوامبر ۱۹۲۰، تسلط شوروی بر ارمنستان اعلام شد و پس از آن بود که در ۳۰ نوامبر، مقامات آذربایجان شوروی، با اعلام قصد خود برای پایان دادن به اختلافات ارضی، با گنجاندن زانگه زور در جمهوری تازه تأسیس ارمنستان شوروی موافقت کردند. در دسامبر ۱۹۲۰، قراردادی بین جمهوری فدراتیو سوسیالیستی روسیه شوروی و ارمنستان منعقد شد که بر اساس آن زانگه زور به جمهوری شوروی سوسیالیستی ارمنستان واگذار شد. پس از شکست قیام فوریه در مرکز ارمنستان، بخشی از شورشیان به سمت زانگه زور حرکت کردند و به دسته های نژده پیوستند. در ۲۷ آوریل ۱۹۲۱ در قلمرو تحت کنترل شورشیان، یک جمهوری به نام «جمهوری ارمنستان کوهستانی» اعلام شد که در آن نژده مناصب نخست وزیری، وزیر جنگ و وزیر امور خارجه را به عهده گرفت. درپی آن که یگان های ارتش سرخ آرایش تهاجمی به خود گرفتند، در ۹ ژوئیه ۱۹۲۱، نژده با کسب ضمانت هایی از رهبری ارمنس
تان شوروی مبنی بر حفظ زانگه زور به عنوان بخشی از ارمنستان، همراه با شورشیان باقی مانده به ایران رفت. بر اساس سرشماری کشاورزی سال ۱۹۲۲، جمعیت بخشی از ناحیه زانگه زور که از اتحاد جماهیر شوروی ارمنستان جدا شد، ۶۳۵۳۳ هزار نفر شامل ۵۶۸۸۶ هزار نفر ارمنی (۸۹٫۵٪)، ۶۴۶۴ هزار نفر تاتار (آذربایجانی) (۱۰٫۲٪) و ۱۸۲ نفر روس (۰٫۳٪) بود. تنش دوباره در روابط قومیتی در این منطقه بار دیگر در اواخر دهه ۱۹۸۰ و در پس زمینه مناقشه قره باغ رخ داد که طی آن، همزمان با گریز ارمنی ها از جمهوری آذربایجان به ارمنستان، تمامی آذربایجانی های ساکن زانگه زور و سایر مناطق ارمنستان نیز به آذربایجان گریختند. در زمان شوروی راه آهن اردوباد - آگاراک - مغری - منجیوان و کاپان - زنگلان - مینجیوان از قلمرو زانگه زور می گذشت. ارتباط راه آهن در این بخش با آغاز جنگ اول قره باغ قطع شد. ارتباط زمینی نخجوان با آذربایجان از طریق ارمنستان نیز قطع شد.
میندوگاس (آلمانی: Myndowen، لاتین: Mindowe، اسلاوی شرقی قدیمی: Мендог، بلاروس: Міндоўг، لهستانی: Mendog، حدود ۱۲۰۳–۱۲۶۳) اولین دوک بزرگ لیتوانیایی و تنها پادشاه مسیحی لیتوانی بود. اطلاعات کمی در مورد منشأ، زندگی اولیه یا به قدرت رسیدن او وجود دارد. وی در یک معاهده ۱۲۱۹ به عنوان دوک بزرگتر و در ۱۲۳۶ به عنوان رهبر همه لیتوانیایی ها ذکر شده است. منابع معاصر و امروزی که در مورد به قدرت رسیدن وی صحبت می کنند، به ازدواج های استراتژیک به همراه تبعید یا قتل رقبای خود اشاره می کنند. او حوزه خود را در مناطق جنوب شرقی لیتوانی در طول سالهای ۱۲۳۰ و ۱۲۴۰ گسترش داد. در سال ۱۲۵۰ یا ۱۲۵۱، در جریان نبردهای قدرت داخلی، او به عنوان کاتولیک روم تعمید یافت. این اقدام او را قادر ساخت تا با نظم لیوونی، یک مخالف دیرینه لیتوانیایی ها، اتحاد ایجاد کند. در تابستان سال ۱۲۵۳، او پادشاه لیتوانی شد.
چایتانیا ماهاپرابهو (; – ) یک قدیس هندی در سده ۱۵ بود که توسط شاگردانش به عنوان نماد ترکیبی رادا و کریشنا شناخته می شد. شیوه پرستش کریشنا توسط چایتیانا ماهاپرابو با آهنگ و رقص تأثیر عمیقی بر وایشنویسم در بنگال داشت. او همچنین حامی اصلی فلسفه ودانتیک آچینتیا بهدا ابداً تاتوا بود. روز تولد او با نام Gaura-purnima جشن گرفته می شود.
نظیر عبدالله یف یک کشتی گیر فرنگی کار اهل کشور روسیه است. از افتخارات وی می توان به کسب مدال نقره قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۱ اشاره کرد. فعالیت حرفه ای. قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۱. عبدالله یف در ابتدا با کریستین ایستوان از مجارستان کشتی گرفت و او را با نتیجه ۴ بر ۱ شکست داد.سپس با برناتک ماتئوش لوکجان از لهستان کشتی گرفت و او را با نتیجه ۵ بر صفر شکست داد. سپس در کشتی دیگر با نتیجه ای نزدیک ۲ بر ۱ مورات فیرات از ترکیه را شکست داد و سپس در نیمه نهایی المت کبیسپایف از قزاقستان را با نتیجه ۱۰ بر ۵ مغلوب کرد و به فینال راه یافت.در فینال با نتیجه ۵ بر ۲ برابر محمدرضا گرایی به شکست رضایت داد و به مدال نقره این وزن دست یافت.
تاریخ بلغارستان را می توان از اولین شهرک ها در سرزمین بلغارستان مدرن تا شکل گیری آن به عنوان دولت-ملت دنبال کرد. این تاریخ شامل تاریخ مردم بلغارستان و منشأ آن ها است. اولین شواهد مربوط به سکونت انسان ها در منطقه کنونی بلغارستان به حداقل ۱٫۴ میلیون سال قبل بازمی گردد. در حدود ۵۰۰۰ سال قبل از میلاد، تمدنی پیچیده وجود داشته است که برخی از نخستین ظروف سفالی، جواهرات و طلا در جهان را تولید کرده است. پس از ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد، مردم تراکی در شبه جزیره بالکان ظاهر شدند. در اواخر سده ششم پیش از میلاد، قسمت هایی از بلغارستان امروزی، به ویژه مناطق شرقی آن، تحت تسلط شاهنشاهی هخامنشی قرار گرفت. در دهه ۴۷۰ پیش از میلاد، تراکی ها پادشاهی ادروسی را تشکیل دادند که تا ۴۶ قبل از میلاد ادامه داشت و سرانجام توسط امپراتوری روم فتح شد. در طول سده ها، برخی از قبایل تراکی تحت سلطه مقدونی مقدس و هلنیستی و همچنین سلتیک قرار گرفتند. این ترکیب از اقوام باستانی توسط اسلاوها جذب شد که پس از ۵۰۰ پس از میلاد به طور دائم در یک شبه جزیره ساکن شدند.
تاریخ رومانی تاریخ کشور رومانی است. پیش از تاریخ و دوران باستان. بقایای ۳۴۹۵۰ ساله انسان های امروزی با ویژگی نئاندرتال های احتمالی در رومانی امروزی در سال ۲۰۰۲ کشف شد. سال ۲۰۱۱، بقایای انسانی قدیمی تر در انگلستان (کنت کاور ۴۱٫۵۰۰ تا ۴۴٫۲۰۰ سال) و ایتالیا (۴۳۰۰۰ تا ۴۵٫۰۰۰ سال) شناسایی شد اما فسیل های رومانی هنوز در میان قدیمی ترین بقایای انسان هومو ساپینس در اروپا، بنابراین آنها ممکن است نماینده نخستین افرادی باشند که وارد اروپا شده اند. بقایای موجود مخلوطی از ویژگیهای مورفولوژیکی باستانی، اولیه انسان مدرن و نئاندرتال است. جنگ های جهانی. جنگ جهانی اول. رومانی جنگ جهانی اول در جانب متفقین با قدرت های مرکز جنگید. این کشور برای راضی کردن متفقین جهت الحاق بخش بزرگی از خاک امپراتوری اتریش-مجارستان به آن، ورود و اعلان جنگ را تا روز ۲۷ اوت سال ۱۹۱۶ به تعویق انداخت. به هر صورت، در این زمان توان متفقین در نبردهای فرسایشی تحلیل رفته بود و قدرت های مرکز توانستند بر رومانی با نیروهای مسلحی بی تجربه و تسلیحاتی ضعیف متمرکز شوند. درحالی که رومانی کمک مستقیم از متفقین غربی دریافت نمی نمود، پس از سقوط نیمه غربی کشور از جمله پا