Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شورش بیکن یک شورش مسلحانه بود که توسط مستعمره نشینان ویرجینیا برپا شد و از سال ۱۶۷۵ تا ۱۶۷۶ به طول انجامید. این شورش به رهبری ناتانائیل بیکن و علیه فرماندار ویلیام برکلی انجام شد. شورش بیکن نخستین شورش در مستعمرات آمریکای شمالی بود که مرزنشینان ناراضی در آن شرکت داشتند (مدت کوتاهی پس از آن، قیام نسبتاً مشابهی در مریلند، با شرکت جان کود و جوزیا فندال شکل گرفت). ائتلاف میان کارگران قراردادی اروپایی و آفریقایی ها (ترکیبی از کارگران قراردادی، بردگان و سیاهپوستان آزاد) در این شورش، خیال طبقه بالاتر مستعمره نشینان را مشوش کرده بود. این طبقه با تشدید طبقه بندی نژادی و تصویب قوانین برده داری ویرجینیا در ۱۷۰۵ به این شورش پاسخ داد که در واقع تلاشی بود برای ایجاد تفرقه میان شورشیان متحد. هرچند کشاورزان موفق نشدند به هدف اولیه خود یعنی بیرون کردن بومیان آمریکا از ویرجینیا دست پیدا کنند، اما این شورش باعث شد برکلی را به انگلستان فرابخوانند. پیش زمینه. از دهه ۱۶۵۰، مستعمره نشینان شروع به غصب گردنه شمالی این منطقه کردند. قبایل بومی سکوکوون (در آن زمان چیکاکوان شناخته می شدند)، دوئگ، پاتاوومک، و راپاهانوک هم شروع به نقل مکان
به این منطقه کردند و برای دفاع از سرزمین و منابعشان به قبایل محلی پیوستند. در ژوئیه ۱۶۶۶، مستعمره نشینان علیه آنها اعلام جنگ کردند. تا سال ۱۶۶۹، مستعمره نشینان حق انحصاری بهره برداری از سرزمین واقع در غرب پوتومک تا سرحد شمالی My Lord's Island (جزیره تئودور روزولت کنونی واقع در واشینگتن (ایالت)، دی سی) را به خود اختصاص داده بودند. تا سال ۱۶۷۰، مستعمره نشینان بخش اعظم قبیله دوئگ را از مستعمره نشین ویرجینیا بیرون کرده و به مریلند فرستاده بودند؛ البته به غیر از کسانی که در کنار نانزاتیکو/پورتوباگو در شهرستان کارولین، ویرجینیا زندگی می کردند. انگیزه ها. مورخان مدرن بر این باورند که این شورش، بازی قدرت بیکن علیه برکلی و حمایتِ بی رویه او به نفع برخی اعضای دادگاه بود. وقتی بیکن جزو اعضای دادگاه بود، در حلقه داخلی اعضای شورای برکلی جایی نداشت و در بسیاری مسائل با او مخالف بود. پیروان بیکن از این شورش استفاده کردند تا دولت را وادار کنند منافع مشترک میان تمام طبقات اجتماعی مستعمره نشینان یعنی حفظ اشتراک و ارتقای رفاه آنها را به رسمیت بشناسد. با این حال، رفاه تمام طبقات در این شورش مورد توجه قرار نگرفت. زنان بومی آمریک
ا و زنان اروپایی با آنکه اعضای مغفول جامعه بودند، در شورش بیکن نقش داشتند. با این حال، اختلاف اصلی بین بیکن و پیروانش و برکلی، بر سر نحوه برخورد با مردمان سرخپوست بومی در منطقه بود. برکلی معتقد بود که نگه داشتن برخی از این افراد به عنوان زیردست مفید است و می توان از آنها به عنوان جاسوس و منبع اطلاعاتی برای پیداکردن دشمنان بزرگ تر استفاده کرد. اما بیکن این رویکرد را بیش از حد مشفقانه می دید و معتقد بود که راه درست، نابودکردن و از میان بردن کل سرخپوستان است. شورش. هزاران نفر از تمامی طبقات و نژادهای ویرجینیا (از جمله کارگران قراردادی) در قیامی مسلحانه علیه برکلی برخاستند، او را از جیمزتاون (ویرجینیا) بیرون کردند و در نهایت شهرک استعماری را آتش زدند. شورش در ابتدا توسط چند کشتی تجاری مسلح که از لندن فرستاده شده بودند سرکوب شد. ناخدایان این کشتی ها هوادار برکلی و وفاداران به او بودند. اندکی پس از آن، نیروهای دولت سر رسیدند و چندین سال را صرف سرکوب و شکست گروه های مقاومت و اصلاح دولت استعماری کردند تا این دولت یک بار دیگر تحت کنترل مستقیم پادشاهی انگلستان قرار بگیرد. وقتی سر ویلیام برکلی حاضر به تلافی جویی علیه بو
میان آمریکا نشد، کشاورزان گروهی جدید تشکیل داده و ناتانائیل بیکن را به رهبری خود برگزیدند. برخلاف دستورهای برکلی، این گروه به سوی جنوب راه افتادند و به قبیله اوکانیچی برخوردند. آنها جنگاوران قبیله اوکانیچی را متقاعد کردند که منطقه را ترک و به قبیله ساسکوهانوک حمله کنند و پس از آن بیکن و پیروانش اغلب مردان، زنان و کودکان اوکانیچی که در روستا مانده بودند را قتل عام کردند. وقتی بیکن و پیروانش بازگشتند، فهمیدند که برکلی دستور برگزاری انتخابات جدیدی را داده تا به حملات بومیان آمریکا بهتر پاسخ داده شود. اعضای جدید مجلس بورجس، چندین اصلاح گسترده و فراگیر (معروف به قوانین بیکن) را تصویب کردند. (بیکن در این مجلس انجام وظیفه نمی کرد و کیلومترها دورتر در مزارع خود به سر می برد). این اصلاحات، اختیارات فرماندار را محدود کرده و حق رأی را به مردان آزاد و بدون زمین بازمی گرداند. پس از تصویب این قوانین، ناتانیل بیکن با ۵۰۰ نفر از پیروان خود به جیمزتاون آمد و تقاضای اعطای مأموریت رهبری گروه شبه نظامی علیه بومیان آمریکا را مطرح کرد. اما فرماندار حاضر به تسلیم در برابر این فشارها نشد. وقتی برکلی به نیروهایش دستور داد که برکلی را
هدف بگیرند، برکلی سینه خود را در برابر بیکن برهنه کرد و گفت به او شلیک کند. بیکن وقتی دید که فرماندار حاضر به تسلیم نیست، به افرادش دستور داد اعضای مجلس بورجس را هدف بگیرند و آنها فوراً تسلیم خواسته بیکن شدند. هنگامی که بیکن و ارتش کوچکش در جیمزتاون بودند، هشت مستعمره نشین، به دلیل کمبود نیروی انسانی، در مرز شهرستان هنریکو، ویرجینیا کشته شدند. در ۳۰ ژوئیه ۱۶۷۶، بیکن و ارتش وی «اعلامیه مردم» را صادر کردند. در این اعلامیه، دولت برکلی جزء به جزء مورد انتقاد قرار گرفته و اتهامات متعددی علیه برکلی مطرح شده بود. پس از ماه ها درگیری، نیروهای بیکن که ۳۰۰ تا ۵۰۰ نفر بودند، به سوی جیمزتاون که تحت کنترل نیروهای برکلی قرار داشت حرکت کرده و شهر را محاصره نظامی کردند. افراد بیکن در ۱۹ سپتامبر پایتخت مستعمره نشینان را به تصرف خود درآوردند و شهر را به آتش کشیدند. برکلی که نیروی کمتری در اختیار داشت، به آن سوی رودخانه عقب نشینی کرد. گروه او در وارنرهال، موطن اوتین وارنر، رئیس مجلس بورجس، اردو زدند و خسارات زیادی به این منطقه وارد ساختند، البته ساختمان مجلس را ویران نکردند. پیش از آنکه ناوگان نیروی دریایی سلطنتی به رهبری تامس
لاری مور برای کمک به برکلی و نیروهایش از راه برسد، بیکن در ۲۶ اکتبر بر اثر دیسانتری درگذشت. جان اینگرام رهبری شورش را به دست گرفت اما بسیاری از پیروان پراکنده شدند و شورش پس از آن دوام چندانی نیافت. برکلی یک سری حملات آبی-خاکی موفق در خلیج چساپیک به اجرا گذاشت و شورشیان را شکست داد. نیروهای او گروه های کوچک شورشی که در تایدواتر پراکنده شده بودند شکست دادند. تأثیر. برکلی فرماندار ۷۱ ساله، در پایان ژانویه ۱۶۷۷ به پایتخت سوخته و خانه غارت شده اش بازگشت. پیروان ثروتمند و ملّاک بیکن، پس از مرگ او، مجدداً به دولت ویرجینیا روی آورده و وفادار شدند. فرماندار برکلی به قدرت بازگشت، اموال چند شورشی را به نفع مستعمره مصادره کرد و ۲۳ نفر را به دار آویخت. پس از اینکه یک کمیته تحقیقاتی گزارش خود را به چارلز دوم تقدیم کرد، برکلی از فرمانداری برکنار و به انگلیس فراخوانده شد. ترس از جنگ داخلی میان سفیدپوستان، طبقه حاکم ویرجینیا را به هراس انداخته بود و به همین دلیل گام هایی برای تحکیم قدرت و بهبود وجهه خود برداشتند: برای مثال احیای شرط مالکیت برای رای دادن، کاهش مالیات، و تصویب سیاستی تهاجمی تر علیه بومیان آمریکا. از آنجا که ت
جارت تنباکو درآمدی حدود ۵ تا ۱۰ پوند به ازای هر کارگر تولید می کرد، پادشاه چارلز دوم نمی خواست هیچ شورشی حواس مستعمره نشینان را از کشت و زرع پرت کند. برکلی همسر خود فرانسیس را در ویرجینیا گذاشت و به انگلستان بازگشت. همسرش برای او نامه نوشت و خبر داد که فرماندار اخیر ویرجینیا شرط بسته است که پادشاه حاضر نخواهد شد برکلی را به حضور بپذیرد. در هر حال، ویلیام برکلی در ژوئیه ۱۶۷۷، اندکی پس از ورود به انگلستان درگذشت. کارگران قراردادی اعم از سفیدپوست و سیاهپوست در این شورش شرکت داشتند. دیدن اتحاد آنها در یک آرمان مشترک، باعث هراس و هشدار طبقه حاکم شد. مورخان بر این باورند که این شورش باعث شد خطوط و تقسیم بندی های نژادی که در کنار برده داری وجود داشت تشدید شود زیرا زمین داران و مستعمره نشینان این را راهی برای کنترل بخشی از فقرا می دیدند. طبقه حاکم ویرجینیا متوجه شد برای اینکه وفاداری عوام زمین دار را حفظ و از شورش های آینده پیشگیری کند، باید در جنگ های پیش رو برای سلب مالکیت و نابودی سرخ پوستان مرزنشین، راهبر و پیشرو باشد و نه مخالف. این تصمیم اولاً باعث اتحاد و نزدیکی طبقه حاکم با عوام زمین دار در جنگ با سرخپوستان (
دشمن مشترک هردو) شد و ثانیاً سفیدپوستان ملّاک را خشنود ساخت. مجلس بورجس برای امیدوار ساختن این طبقات به آینده، در سال ۱۷۰۵ نظام headright را احیاء کرد و به هر مرد آزاد قول پنجاه جریب زمین را داد که دولت را مجبور می کرد به گرفتن زمین از سرخپوستان ادامه بدهد. میراث. بر اساس مطلبی در وب سایت پارک ملی تاریخی جیمزتاون، سالهاست که مورخان، شورش ویرجینیا در سال ۱۶۷۶ را نخستین نشانه حس انقلابی در آمریکای شمالی دانسته اند که دقیقاً حدود صد سال بعد در انقلاب آمریکا به اوج خود رسید. با این حال در دهه های اخیر، بر اساس یافته هایی دیگر، مورخان به این نتیجه رسیده اند که شورش بیکن بیش از آنکه نبردی باشکوه علیه ظلم و ستم باشد، نزاع قدرت میان دو رهبر لجوج و خودخواه بوده است. با این وجود، بسیاری از پدران ایالات متحده آمریکا از جمله توماس جفرسون، ناتانائیل بیکن را وطن دوست می دانستند و معتقد بودند که شورش بیکن حقیقتاً پیش درآمدی بر انقلاب آمریکا علیه کنترل پادشاهی انگلستان بود. این برداشت از شورش بیکن در آثار مختلفی از قرن بیستم منعکس شده است، از جمله در پنجره یادبودی در موزه کولونیال ویلیامزبرگ و لوح برجسته ای در اتاق مجلس نمای
ندگان ویرجینیا در کاپیتول ایالت ویرجینیا در ریچموند که بیکن را رهبر بزرگ و وطن دوست مردم ویرجینیا می خواند که در حال دفاع از حقوق مردم در ۲۶ اکتبر ۱۶۷۶ درگذشت. پس از این شورش، قانونگذاران استعماری ویرجینیا، قوانین برده داری ویرجینیا را در سال ۱۷۰۵ تصویب کردند که مقررات بسیار سختگیرانه ای علیه آفریقایی ها وضع می نمود. یکی از اهداف این قوانین، تفکیک اجتماعی نژاد سیاه و سفید بود.
سید مصطفی کاشانی (درگذشتهٔ ۲۳ آبان ۱۳۳۴) فرزند سید ابوالقاسم کاشانی بود که در کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ همکاری کرد و پس از کودتا به نمایندگی مجلس رسید. سید مصطفی کاشانی فرزند «نورچشمی» پدرش بود و قبل از قضیهٔ نهضت ملی نفت، روابط نزدیکی با شاه داشت. در نهم اسفند ۱۳۳۱ که محمدرضا شاه در پی اختلاف با مصدق قصد خروج از ایران داشت، او بود که نامهٔ سید ابوالقاسم کاشانی را نزد شاه برد که در آن خواستار ماندن وی در ایران و انصراف از سفر شده بود. مصطفی در کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ همکاری داشت. پیش از کودتا دکتر مصدق تصمیم گرفت بازداشتش کند اما او پنهان شد. در روز ۲۸ مرداد به رادیو رفت و خطاب به شنوندگان اعلام کرد: من از طرف آیت الله کاشانی به ملت ایران تبریک می گویم. کاشانی سپس معاون بانک ملی شد. در نخستین انتخابات پس از کودتا، هلاکو رامبد از خان های طالش نزد سید ابوالقاسم کاشانی رفت و از علاقهٔ شاه به نامزدی مصطفی از طوالش خبر داد. مصطفی انتخاب شد و به مجلس رفت (دورهٔ هجدهم) اما در مجلس به خواست پدرش همراه با امیرتیمور کلالی، شمس قنات آبادی، محمد درخشش و سید ابوالحسن حائری زاده به مخالفت با قرارداد کنسرسیوم برخاست و رابطه اش با ش
اه تیره شد. مرگ ناگهانی. مصطفی سر انجام بر اثر افراط در خوردن مشروب دچار مسمومیت شده و پزشکی قانونی در گزارش علت مرگ را بر اثر الکل اعلام کرد. حسن سالمی برادرزاده او بر این عقیده است که وی به دستور تیمور بختیار فرماندار نظامی تهران، مسموم شده و به قتل رسیده است.
راپن ، نوعی فنیگ بود در قرون وسطی در مناطق آلمانیش آلزاس، سوندگائو و شمال سوئیس رایج بود. و مانند سایر سکه های آلمانی، نیم تکه آن هالر بود. امروزه، یک صدم فرانک سوئیس، به طور رسمی در زبان آلمانی و آلمانی سوئیسی راپن و در زبان رومانش رپ خوانده می شود. سکه های مدرن سوئیس در بین فرانسوی زبانان سوئیس سانتیم و در بین ایتالیایی زبانان سوئیس سنتسیمو خوانده می شود. یک صدم فرانک سوئیس نیز در سطح بین الملل و در بین مردمان غیر سوئیسی سانتیم نامیده می شود.
برج الویر (به اسپانیایی: Alvear Tower) یک آسمان خراش در آرژانتین است که در بوئنوس آیرس واقع شده است.
برج بندر باکو (به لاتین: Port Baku Towers) یک ساختمان بلندمرتبه و آسمان خراش در جمهوری آذربایجان است که در باکو واقع شده است.
سولماز دریانی (متولد ١٩٨٩ در تبریز، ایران) عکاس و هنرمند تجسمی ایرانی ساکن بریتانیا و ایران است. کارهای او به ویژه برای بررسی موضوعات "امنیت آب و هوا"، "تغییرات آب و هوایی"، "بحران آب"، "هویت انسانی" و "محیط زیست در خاورمیانه"، شناخته شده است. دریانی یکی از اعضای و Diversify Photo است. زندگی و حرفه. دریانی در رشته علوم کامپیوتر در دانشگاه آزاد تحصیل کرد و با مدرک کارشناسی مهندسی نرم افزار فارغ التحصیل شد. او در سال ۲۰۱۲، پس از مطالعات مستقل در زمینه فیلمبرداری، به عنوان عکاس خودآموخته به عکاسی روی آورد. از سال ۲۰۱۴ سولماز دریانی تأثیرات زیست محیطی و انسانی خشک شدن دریاچه ارومیه، یکی از ناگوارترین بلایای زیست محیطی در خاورمیانه را پوشش داد، که در اولین کتاب او با عنوان چشم های زمین توسط بنیاد فتواویدنس در سال ۲۰۲۱ منتشر شد. او در سال ۲۰۱۷، کمک مالی آژانس عکس مگنوم را برای عکاسی با موضوع «درباره دین» دریافت کرد. همچنین در پاییز ۲۰۱۹، موفق به کسب جایزه ی "الکساندرا بولا -عکاس فقید فرانسوی-" شد تا بتواند در "دانشکده رسانه و روزنامه نگاری دانمارک" تحصیل کند. کتاب "چشم های زمین" به عنوان تازه ترین اثر منتشر شده از
سولماز دریانی، علاوه بر کسب جایزه ی کتاب «بنیاد فتواویدنس"»"، توسط "سازمان خیریه ی بریتانیایی IdeasTap" تبلیغ شد و مورد حمایت مالی "مجله عکاسی بین المللی" و "آژانس عکس مگنوم" قرار گرفت. دریانی به عنوان یکی از اعضای ، از طریق کار خود رابطه بین تعارض، تحصیل دختران، ازدواج کودکان و تغییرات آب و هوایی در خاورمیانه را کشف می کند. پروژه های او تنوع سبک زندگی و روابط بین مردم و محیط آنها را از طریق روایت های شخصی با شناسایی مکان ها، شخصیت ها و صحنه ها بررسی می کند. سولماز دریانی معمولاً روی پروژه های بلند مدت کار می کند. از ابتدای کار خود، او با ایجاد مجموعه هایی در دوره های طولانی تر روی داستان سرایی کار کرده است تا بفهمد زمان چگونه بر افراد و محیط تأثیر می گذارد. پروژه های عکاسی بلند مدت وی عبارتند از چشم های زمین (۲۰۱۴ – ۲۰۲۱) و در بیابان های تالاب (۲۰۱۸ - در حال انجام). در سال ۲۰۱۷، او در فیلم مستند فرانسوی "نمای نزدیک از ایران" ظاهر شد. این مستند، درباره ی پنج عکاس ایرانی است که با وجود مشکلاتی که برای کار و زندگی در ایران دارند، از روی اشتیاق و غرور، ماندن در آن کشور را انتخاب کرده اند. سولماز دریانی، گوهر دشت
ی، شادی قدیریان، عباس کوثری، تهمینه منزوی و نیوشا توکلیان بازیگران اصلی مستند "نمای نزدیک از ایران" هستند. آناهیتا قبائیان، یکی از مشهورترین کارگردانان گالری عکس ایران، موضوع این فیلم مستند است. دریانی در زمینه های بین المللی کار کرده است و بحران آب، تغییرات آب وهوایی و داستان های مستند اجتماعی در ایران، افغانستان، ترکیه و بریتانیا را پوشش داده است. آثار وی توسط مجلات و روزنامه های بین المللی مانند نیویورک تایمز، اشپیگل، نشنال جئوگرافیک، اطلس آبسکورا، فارین پالیسی، نوول اوبزرواتور، زنیت، ودر چنل، لوموند، ، پژوهشگر آمریکایی، تلراما و سایر نشریات به کار رفته است..
میل یا میلی (نماد: ₥) (گاهی در بریتانیا، در مورد مالیات بر دارایی در ایالات متحده آمریکا، و قبلاً در قبرس و مالت) یک یکای پول انتزاعی است که گاهی در حسابداری استفاده می شود. در ایالات متحده، این واحد فرضی معادل یک هزارم دلار آمریکا (یک صدم دایم یا یک دهم سنت) است. در طول چند دهه در بریتانیا بحث درمورد قرارگرفتن به عنوان یک هزارم پوند استرلینگ وجود داشته است. چندین ارز دیگر از میلی استفاده می کردند، مانند لیره مالت. نام این پول از واژه از لاتین "millesimum" به معنی «هزارم» گرفته شده است.
المنتیتا بادلند (به لاتین: Elmenteita Badlands) یک کوه در کنیا است. المنتیتا بادلند ۲٬۱۲۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
المینینگن (به لاتین: Almindingen) یک جنگل در دانمارک است که در Bornholm regional municipality واقع شده است.
جنگل انالامازاوترا (به لاتین: Analamazaotra Forest Station) یک منطقه حفاظت شده در ماداگاسکار است که در آلائوترا-مانگورو واقع شده است.
بهیترکنکا مانگرو (، ، ) یک جنگل در هند است که در اودیسا واقع شده است.
امستردامیس بوس (به هلندی: Amsterdamse Bos) یک جنگل در هلند است که در آمستل فین واقع شده است.
اشتوژتسا (به لاتین: Stužica) یک جنگل در اسلواکی است که در Snina District واقع شده است.
آلتو تاجو (به اسپانیایی: Parque natural del Alto Tajo) یک جنگل در اسپانیا است که در کاستیا-لامانچا واقع شده است.
بیزا ماهافلی (به لاتین: Beza Mahafaly Reserve) یک جنگل در ماداگاسکار است که در Southwest Madagascar واقع شده است.
پارک جنگلی جانوف (به لاتین: Janów Forests Landscape Park) یک جنگل در لهستان است که در Lublin Voivodeship and واقع شده است.
پارک ملی التیاقاچ (به لاتین: Altyaghach National Park) یک پارک ملی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان خیزی واقع شده است.
پارک ملی اوترشتس هوولفرش (به هلندی: Nationaal Park Utrechtse Heuvelrug) یک جنگل در هلند است که در استان اوترخت واقع شده است.
پارک ملی باتان (به لاتین: Bataan National Park) یک پارک ملی در فیلیپین است که در سنترال لوزون واقع شده است.
پارک ملی بالبلاسنگ بالبلان (به لاتین: Balbalasang–Balbalan National Park) یک پارک ملی در فیلیپین است که در منطقه اداری کوردیلرا واقع شده است.
پارک ملی بدیعار (به لاتین: Badiar National Park) یک پارک ملی در گینه است که در گینه واقع شده است.
پارک جنگلی کنیسین (به لاتین: Knyszyn Forest Landscape Park) یک جنگل در لهستان است که در Podlaskie Voivodeship, Poland واقع شده است.
پارک جنگلی مونسانتو (به پرتغالی: Parque Florestal de Monsanto) یک جنگل در پرتغال است که در لیسبون واقع شده است.
پارک ملی بهوال (به لاتین: Bhawal National Park) یک پارک ملی در بنگلادش است که در ناحیه قاضی پور واقع شده است.
پارک ملی بوترینت (به لاتین: Butrint National Park) یک پارک ملی و منطقه حفاظت شده در آلبانی است که در شهرستان ولوره واقع شده است.
پارک ملی پرسپا (به لاتین: Prespa National Park) یک جنگل در آلبانی است که در Pustec Municipality واقع شده است.
پارک دریایی کارابورون سزان (به لاتین: Karaburun-Sazan Marine Park) یک جنگل در آلبانی است که در شهرستان ولوره واقع شده است.
پارک ملی تئث (به لاتین: Theth National Park) یک پارک ملی و منطقه حفاظت شده در آلبانی است که در شهرستان شکودر واقع شده است.
پارک ملی هوتووه دانگلی (به لاتین: Fir of Hotovë-Dangelli National Park) یک پارک ملی و منطقه حفاظت شده در آلبانی است که در Gjirokastër County, Korçë County واقع شده است.
پارک طبیعت نیکاج میرتور (به لاتین: Nikaj-Mërtur Regional Nature Park) یک منطقه حفاظت شده در آلبانی است که در شهرستان کوکس واقع شده است.
پارک طبیعی پنیالارا (به اسپانیایی: Parque natural de la Cumbre) یک منطقه حفاظت شده در اسپانیا است که در مادرید (بخش خودمختار) واقع شده است.
پارک ملی خادم نگر (به لاتین: Khadim Nagar National Park) یک پارک ملی در بنگلادش است که در Sylhet District, Sylhet Division, Bangladesh واقع شده است.
پارک طبیعی مورش سیدلاون (به لاتین: Mureș Floodplain Natural Park) یک منطقه حفاظت شده، دشت سیلابی و باتلاق در رومانی است.
پارک فرامرزی دی زوم کالمتث هیده (به هلندی: Grenspark Kalmthoutse Heide) یک جنگل در هلند است که در وونس درخت واقع شده است.
فرونشست زمین در ایران از بحران های زیست محیطی مهم چندسال اخیر ایران است که مهم ترین علل آن در حال حاضر بحران آب است. ایران جزو کشورهایی با بیشترین فرونشست زمین است، به حدی که میزان فرونشست زمین در ایران ۹۰ برابر میانگین کشورهای توسعه یافته است. درحال حاضر ۳۰۰ دشت ایران دچار این بحران هستند؛ در برخی از دشت های ایران شرایط از فرونشست عبور کرده و زمین وارد مرحله بحرانی ایجاد فروچاله ها قرار گرفته است، از مناطق با شرایط بحرانی می توان به دشت کاشمر دشت کبودرآهنگ همدان، دشت ورامین، دشت نظرآباد، دشت تهران، دشت مشهد و نیشابور، دشت های استان کرمان، اصفهان و قزوین اشاره کرد. کاشمر با میزان فرونشست تجمعی بیش از ۳۰ سانتی متر رکورددار فرونشست زمین در ایران است. کاهش میزان فرونشست در ایران. علی بیت اللهی رئیس مرکز زمین شناسی مرکز تحقیقات راه مسکن و شهرسازی اخیرا در این باره گفته است: «با توجه به توسعه پهنه های فرونشستی زمین در کشور و فروافتادن خودروها به درون شکاف ها و فیشرهای فرونشستی (در چند مورد)، نصب علائم هشدار دهنده، در زون های پرخطر فرونشست زمین، ضروری است.» «یک مطالعه جهانی درخصوص نرخ فرونشست زمین در کشورهای مختلف
انجام شده و نشان می دهد حدود ۳ تا ۵ درصد پهنه های فرونشستی زمین در کل دنیا دارای نرخ فرونشست بین ۱۰ تا ۱۵ سانتیمتر است؛ یعنی فرونشست و پهنه فرونشستی که نرخ بالای ۱۰ تا ۱۵ سانتیمتر داشته باشند، در دنیا به ندرت دیده می شود و نرخ فرونشست عمده پهنه ها زیر ۱۰ سانتیمتر است. اما در ایران نرخ فرونشست در این پهنه ها به بالای ۱۵ سانتیمتر می رسد.» بر اساس آمارهای رسمی کشور، نرخ فرونشست در برخی از نواحی استان کرمان به ۴۰ سانتیمتر می رسد و در جنوب استان البرز و در نزدیکی پایتخت نرخ فرونشست بالای ۳۰ سانتیمتر در سال است. همچنین در برخی از نواحی استان اصفهان نرخ فرونشست به بیش از ۱۵ سانتیمتر در سال می رسد. در جنوب تهران نرخ فرونشست بالای ۲۰ سانتیمتر در سال ثبت شده و برخی از نواحی ورامین نرخ فرونشست بالای ۲۰ سانتیمتر در سال دارد. اغلب کارشناسان معتقدند خشکسالی و برداشت بی رویه منابع آبی زیرزمینی در تشدید بحران فرونشست زمین در کشور، بی تأثیر نیست. اکنون، چنین فرونشست هایی در کشور ما رخ نمی دهد؛ یعنی رکوردها در حد ۵۴ سانتی متر و ۳۶ سانتی متر نیست. رکوردها کمتر شده، اما این خبر خوب و مثبتی نیست. دلیل این که رکوردها کمتر شده این
است که اکنون آبی باقی نمانده که از زیر زمین کشیده شود و در اثر این حرکت، سطح زمین فرو برود. در حال حاضر کفگیر بسیاری از آبخوان ها (سفره های آب زیرزمینی) به ته دیگ خورده یا به زودی به ته دیگ می خورد. گزارشی که کمیته مقابله با خشکسالی در وزارت کشور منتشر کرده و ریاست آن بر عهده خانم بنفشه زهرایی است نشان می دهد که تا کمتر از ۱۰ سال دیگر بیش از ۲۰ درصد از آبخوان های ما کاملاً از آب تهی می شود و با بحران مهاجرت های گسترده رو به رو خواهیم بود. «بحران فرونشست زمین از ابتدای دهه ۱۳۸۰ در کشور جدی شد و نخستین هشدارها نیز در همین دوره توسط صاحب نظران مطرح شد. آن ها هشدار می دادند که با این روند برداشت از سفره های آب زیرزمینی، دیر یا زود با بحران فرونشست زمین و ایجاد فروچاله ها و شکاف ها رو به رو خواهیم شد. اما متأسفانه هیچ توجهی به این هشدارها نشد واین وضعیت ادامه پیدا کرد تا رسیدیم به زمان فعلی. در گزارش سال ۲۰۰۵ سازمان زمین شناسی اعلام شد که در بخش هایی از تهران و در جنوب غربی پایتخت در دشت شهریار، تا ۳۶ سانتی متر در سال به شکل نقطه ای شاهد فرونشست زمین هستیم، در معین آباد ورامین تا ۲۰ سانتی متر و در ابردژ ۲۵ سانتی م
تر، فرونشست داریم. همچنین در مناطق جنوب غربی استان البرز و در پایاب رودخانه فررود (مرز بین استان های قزوین و البرز) و در بویین زهرا نیز شاهد شکاف هایی بودیم. اکنون، از این گزارش نزدیک به ۲۰ سال گذشته است و پس از این گزارش، در سال ۲۰۱۰، سازمان زمین شناسی اعلام کرد که بخش هایی از استان فارس بین دشت جهرم و فسا به شکل نقطه ای با میزان فرونشستی مواجه شده که حتی از ۳۰ سانتی متر هم گذشته و به ۵۴ سانتی متر در سال رسیده که بالاترین رکوردی است که در جهان ثبت شده بود.» مهم ترین استان های درگیر. استان اصفهان از دو منظر به خطرناک ترین استان کشور در «فرونشست» تبدیل شده است. مطالعات زمین شناسی نشان می دهد، اگرچه استان خراسان رضوی به لحاظ بیشترین پهنه درگیر فرونشست، اول است، اما بیشترین شهرهای در معرض فرونشست، در استان اصفهان است. ضمن آنکه باتوجه به تراکم جمعیت در شهرهای اصفهان، این استان در این زمینه حادترین استان کشور در مسئله فرونشست به حساب می آید. اصفهان در دوراهی مهار فرونشست یا بروز تبعات ۴گانه این پدیده قرار دارد. مهار فرونشست از طریق کنترل کشاورزی های آب بر و پایان دعوای استانی برسر زاینده رود امکان پذیر است. درغیر
اینصورت افت ارزش ملک یکی از ۴ پیامد منفی فرونشست خواهد بود. در استان های مازندران، آذربایجان غربی، یزد، کردستان، لرستان و زنجان، فرونشست زمین دارای نرخ ۱۰ تا ۱۵ سانتی متر در سال در یک یا چند محدوده است. وسعت و پهنه بندی. سازمان ملل از فرسایش خاک با عنوان «جذام زمین» یاد می کند و ایران در این شاخص رتبه اول در منطقه و سوم در دنیا است. سازمان ملل متحد هشدار داده است که اگر جهان به میزان فعلی به مصرف آب ادامه دهد تا سال ۲۰۲۵ بیش از دو میلیارد و ۷۰۰ میلیون نفر در جهان با کمبود آب مواجه خواهند شد همچنین اعلام شده که تا سال ۲۰۲۳ حدود ۳۱ کشور جهان با کمبود آب مواجه خواهند شد و نام ایران به عنوان یکی از بحرانی ترین کشورهای درگیر کمبود آب در آینده برده می شود. بر اساس آمارها در دنیا ۷۰ درصد آب مصرفی در بخش کشاورزی مصرف می شود ولی این میزان در ایران بنا به گفته ای این میزان در ایران ۷۵ درصد و بنا بر آمار دیگری ۹۳ درصد است. این آمار به معنای آن است که کل آب شرب کشور مصرف بخش کشاورزی می شود. افت کمیت و کیفیت محصولات کشاورزی، تخریب مراتع، کاهش تولید زمین های جنگلی، نابودی تالاب ها، ناپایداری دامنه ها، سیل های مخرب، افت منا
بع آب های زیر زمینی، آسیب های جبران ناپذیر زیست محیطی و عدم ثبات اجتماعی جوامع از علایم مشخص فرسایش خاک در واحدهای تولیدی طبیعت یعنی حوزه های آبخیز است. ریزگردها می توانند موجب محو و رقیق شدن ابرها شوند. در زمینه بهره برداری از منابع آب زیر زمینی نیز وضعیت خوبی نداریم چرا که از تعداد ۶۰۹ محدوده آبخوانهای کشور ۴۱۰ محدوده آبخوان ممنوعه اعلام شده است. این روزها صحبت از محو شدن ابرها وقتی به استان های آذربایجان می رسند است، به گونه ای که ابرها در خوزستان بارش دارند ولی زمانی که به دریاچه ارومیه می رسند، محو یا رقیق می شوند که عامل آن می تواند ریزگردها باشد. تالاب های بختگان، تشک و مهارلو از سال ۱۹۸۷ تا ۲۰۲۰، بر اساس اعلام سازمان محیط زیست کاملاً خشک شده اند و علت آن سدهایی است که در این منطقه احداث شده است. اکنون تالاب های ایران از دست رفته است و از این رو ما عاملی برای تلطیف هوا نداریم و به دلیل کمبود رطوبت، زمین داغ تر می شود. سدهای مهم دارای برنامه آب شرب، آب آشامیدنی حدود ۳۶٫۷ میلیون نفر از جمعیت کشور را تأمین می کند در حالی که مطالعات نشان می دهد در سال ۱۴۰۰ مخازن این سدها کمتر از ۴۰ درصد ذخیره آب داشتند. کش
ور ما از سال ۱۹۹۵ در حال گرم شدن است و بعضی از مناطق از سال ۱۹۷۵ گرم شدن را تجربه می کنند. همچنین میزان بارش در سطح کشور به طور متوسط در ۳ دهه اخیر ۱۵ درصد کاهش یافته است ولی کاهش بارش به هیچ وجه توجیه کننده بحران آب در کشور نیست. ۵ درصد مساحت ایران (حدود ۸۰ هزار کیلومتر مربع) شاهد فرونشست زمین است. مساحتی معادل ۵ درصد از خاک ایران با ۳۶۰ منطقه دچار فرونشست است. ۳۶۰ منطقه فرونشست در ایران شناسایی شده که تقریباً ۹۰ هزار کیلومتر مربع را در بر می گیرد. در سطح جهان، سالانه تنها حدود ۳ درصد از خاک یک کشور فرونشست بیش از ۲۰ سانتی متر را تجربه می کند. در ایران این رقم به بیش از ۱۵ درصد می رسد؛ در بعضی مناطق استان کرمان سالانه حدود ۳۰ تا ۴۰ سانتی متر و در دشت البرز جنوبی که استان های البرز، قزوین و تهران را در بر می گیرد میزان فرونشست از ۲۰ سانتی متر فراتر می رود. لازم است ذکر شود که برخی مناطق در استان تهران ۲۰ سانتی متر فروکش کرده و مناطق وسیعی در استان گلستان با مشکلات مشابهی مواجه است. هفت استان در وضعیت بحرانی قرار دارند و فرونشست زمین پنج برابر میانگین جهانی است. بیش از ۲۰۰ شهر ایران که تقریباً ۱۵ درصد کل آن اس