Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
میان اسامی عوامل تولید، نام جوزپه روتونوِ جوان به عنوان فیلم بردار به چشم می خورد.
من خودم هستم (به انگلیسی: Je Suis Auto) یک فیلم مستقل، سینمای اتریش در سبک کمدی و داستان های علمی-اجتماعی اتریشی به کارگردانی یوهانس گرنزفورتنر و جولیانا نوهوبر آماده اکران است. این فیلم یک کمدی فارس است که به موضوعاتی مانند هوش مصنوعی، سیاست کار و به فرهنگ فناوری می پردازد. قرار است این فیلم توسط کمپانی مونوکروم در سال ۲۰۲۱ توزیع شود. خلاصه داستان. در حال حاضر داستان فیلم ناشناخته است، اما تأیید شده است که داستان با یک مافیوس بدخلق شروع می شود که باید یک چمدان پر از پول را تحویل دهد. او برای رسیدن به مقصد وارد یک تاکسی خودران می شود، اما نمی داند که سواری او از نظر هستی شناختی با مشکل روبرو است. بازیگران. در این فیلم چندین حضور نمایشی شخصیت های رسانه ای اتریش مانند کریس لونر، اوا بیلیسیچ، کنی لی و جوسی پروکوپتز وجود دارد. فیلمبرداری. فیلمبرداری اصلی فیلم در اوت ۲۰۱۸ "آغاز شد." پس تولید این فیلم در سال ۲۰۲۰ به پایان رسید.
نبرد ربات ها () یک فیلم علمی-تخیلی به کارگردانی آلفونسو برشا است که در سال ۱۹۷۸ منتشر شد.
زن اغواگر() یک فیلم ملودرام ایتالیایی به کارگردانی آنتونیو لئون ویولا است که در سال ۱۹۵۱ منتشر شد. فیلم ایتالیایی "Le Due Verità" (دو حقیقت) در سال 1951 به کارگردانی Carlo Borghesio ساخته شده است. در این فیلم، خانواده ای با قتل روبرو می شود و تلاش می کند تا حقیقت را کشف کند.
کرامپوس در باور عامیانه اروپای مرکزی، شخصیتی شاخدار و انسانی است که به عنوان «نیمه بز، نیمه دیو» توصیف شده است؛ که در طول فصل کریسمس، کودکانی که بدرفتاری می کنند را مجازات می کند. این کار در تقابل با بابانوئل است که به کودکانی که رفتار خوبی از خود نشان می دهند با هدایا پاداش می دهد. کرامپوس یکی از همراهان بابانوئل در چندین منطقه از جمله اتریش، بایرن، کرواسی، جمهوری چک، مجارستان، شمال ایتالیا از جمله تیرول جنوبی و ترنتینو و اسلوونی است. شکل مشخصی برای کرامپوس در نظر گرفته نشده است. برخی از توده شناسان و مردم شناسان منشأ آن را از ریشه های پیش از مسیحیت می دانند. در رژه های سنتی و در رویدادهایی مانند رژه کرامپوس، مردان جوان با لباسی شبیه به کرامپوس ظاهر می شوند. چنین رویدادهایی سالانه در بیشتر شهرهای آلپ رخ می دهد. کرامپوس همچنین در کارت های تبریک تعطیلات دیده می شود. ریشه شناسی. نظریه تاریخچه شخصیت کرامپوس به گونه ای است که به سنت های آلپ پیش از مسیحیت بر می گردد. در مقاله ای مختصر در این مورد، که در سال ۱۹۵۸ منتشر شد، موریس بروس نوشت: انسان شناس جان جی هونیگمن با بحث در مورد مشاهدات خود در سال ۱۹۷۵ هنگامی که د
ر ایردینگ، یک شهر کوچک در استیریا بود، نوشت: ویژگی. گرچه کرامپوس متنوع ظاهر می شود، اکثر آنها از برخی خصوصیات جسمی مشترک برخوردارند. او دارای موی سر معمولاً قهوه ای یا سیاه است و دارای سم و شاخ های میخی شکل است. زبان بلند و نوک تیز او بیرون می آید و دندان های نیش بلندی دارد. کرامپوس زنجیرهایی را حمل می کند که تصور می شود نماد به بند کشیده شدن شیطان توسط کلیسای مسیحی است. او برای تأثیر چشمگیر زنجیرها را خرد می کند. این زنجیرها گاهی با زنگوله هایی در اندازه های مختلف همراه می شوند. دسته ای از شاخه های توس که کرامپوس حمل می کند و گاهی اوقات با آنها بچه ها را شلاق می زند. شاخه های توس در برخی از نمایش ها با شلاق جایگزین می شوند. بعضی اوقات کرامپوس با گونی یا سبدی که به پشت بسته شده کودکان بد را به خاطر بد رفتاری با خود به جهنم می برد. در برخی از نسخه های قدیمی تر، کودکان بدرفتار را در کیسه گذاشته و می برد.
آنیل شارما (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس و تهیه کننده اهل هند است. وی از سال ۱۹۷۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
دوفَن فرانسه (، در اصل دوفَن دو وینوآ ، عنوانی بود که به همراه حکومت بر دوک نشین دوفینه از سال ۱۳۵۰ تا ۱۷۹۱ و ۱۸۲۴ تا ۱۸۳۰ به بزرگترین پسر پادشاه فرانسه که قرار بود پس از شاه به پادشاهی برسد اعطا می شد. در ابتدا به ولیعهد وقت فرانسه، اجازه داده می شد که به طور مستقل بر دوک نشین (دوفین) حکومت کند، اما بعدها با الحاق این دوک نشین به فرانسه، فقط عنوان (دوفِن) اعطا شد. پیشینه. گوئگوس کنت وین، تصویر دلفین را بر روی نشان خود داشت و بنابراین به دوفَن ملقب شد. کلمه دوفَن "dauphin" در اصل تلفظ کلمه دلفین در زبان فرانسوی است. عنوان دوفن دو وینوآ (به فرانسوی: Dauphin de Viennois) در خانواده اش تا سال ۱۳۴۹ (میلادی) استفاده می شد، در این زمان هومبرت دوم قلمروی حکومتی خود را که دوفینه (به فرانسوی: le Dauphiné) (دوک نشین دوفینه در جنوب شرقی فرانسه امروزی و مبتنی بر ناحیه رون آلپ و مرکزیت شهرستان ایزر می باشد) نامیده می شد با شرط این که وارثان تاج وتخت فرانسه عنوان "دوفَن" را به خود بگیرند به فیلیپ ششم، پادشاه فرانسه واگذار کرد. همسر دوفَن نیز به دوفین (به فرانسوی: la Dauphine) معروف شد. اولین دوفَن. اولین شاهزاده فرانسوی که
به نام دوفَن le Dauphin ملقب شد، شارل دانا بزرگترین پسر ژان دوم بود، او بعداً شارل پنجم فرانسه شد. این عنوان تقریباً معادل انگلیسی "شاهزاده ولز"، "اسکاتلندی" "دوک روتزی"، "پرتغالی" "شاهزاده برزیل"، "شاهزاده Grão-Pará" برزیلی و "شاهزاده آستوریاس" اسپانیایی بود. شعار رسمی دوفَن فرانسه، قبل از ۱۴۶۱، "par la grâce de Dieu, dauphin de Viennois, comte de Valentinois et de Diois" (" به لطف خدا، دوفَن دو وینوآ، کنت والنتینو و از Diois ") بود. یک دوفَن از فرانسه نشان ملی دووفینه که شامل دلفین ها بود را با نشان سلطنتی فرانسه "گل رز" (fleurs-de-lis) ادغام کرد. ممکن بود در صورت لزوم، آن را نیز با نشان های دیگر نیز ادغام کند (به عنوان مثال فرانسوای دوم، پسر هانری دوم، در حالی که عنوان دوفَن فرانسه را داشت همزمان عنوان دوک برتانی را نیز دارا بود، بنابراین نشان حکومتی آن ایالت را با نشان رسمی دوفَن ادغام کرد. همچنین فرانسوای دوم که با ازدواج با ماری یکم اسکاتلند پادشاه اسکاتلند نیز محسوب می شد، نشان پادشاهی اسکاتلند را نیز به نشان دوفَن افزود) در اصل دوفَن شخصاً حاکم و رئیس ایالت دووفینه بود که از نظر قانونی، بخشی از امپرا
توری مقدس روم بود و امپراتورها، برای تأیید و واگذاری حکومت ایالت به شاهزادگان وارث فرانسوی، شرط کرده بودند هرگز نباید این ایالت با فرانسه متحد شود. به همین دلیل، دووفینه در قرن چهاردهم میلادی و پانزدهم میلادی از هرج ومرج رنج می برد، زیرا دوفَن ها اغلب یا خردسال بودند یا به مسائل دیگر توجه داشتند. لوئی، پسر شارل هفتم فرانسه در دوران ولیعهدی، با اقامت در ایالت تحت فرمان خود بیش از آنچه پادشاه اجازه داده باشد و با سیاست های شخصی مفیدتر برای دووفینه بیش از فرانسه، از پدرش سرپیچی کرد. به عنوان مثال، او برخلاف خواست پدرش با شارلوت ساووی ازدواج کرد. ساووی متحد سنتی دووفینه بود و لوئی آرزو داشت تا بار دیگر این اتحاد را برای نابودی شورشیان و راهزنان در ایالت تجدید کند. لوئی در سال ۱۴۵۶ توسط سربازان شارل هفتم از دووفینه بیرون رانده شد و منطقه را دوباره به بی نظمی واداشت. پس از جانشین شدن وی به عنوان لوئی یازدهم فرانسه در سال ۱۴۶۱، لوئی دووفینه را با فرانسه متحد کرد و آن را تحت کنترل مستقیم سلطنت درآورد. این عنوان بر خلاف عنوان انگلیسی "شاهزاده ولز" که همیشه به عنوان هدیه پادشاه اعطا می شود، به طور رسمی و اتوماتیک به پس
ر وارث بعدی نزدیک به سلطنت در خط مستقیم هنگام تولد، سلطنت پدر یا مرگ دوفَن قبلی اعطا می شد پسران پادشاه فرانسه دارای سبک و درجه "fils de France" (پسر فرانسه) بودند، در حالی که به نوه های جنسیت مرد و سبک و درجه "" grands-enfants de France " (نوه فرانسه) داده شد. فرزندان و نوادگان دوفَن از پسرعموی خود بالاتر بودند و به ترتیب به عنوان فرزندان و نوه های پادشاه با آنان رفتار می شد. فرزندان دوفین، گرچه نوه های پادشاه بودند، اما به عنوان فرزندان فرانسه و نوه های دوفَن به عنوان نوه های فرانسه رتبه بندی می شدند. نوه های بزرگ دیگر پادشاه فقط در رتبه شاهزادگان خون قرار گرفتند. این عنوان توسط قانون اساسی ۱۷۹۱، که سلطنت مطلقه فرانسه را به یک سلطنت مشروطه تبدیل کرده بود، لغو شد. طبق قانون اساسی جدید، وارث تاج وتخت (دوفَن لوئی شارل در آن زمان) به "شاهزاده سلطنتی" (شاهزاده خون "بازخوانی" شاهزاده فرانسوی ")، که از ابتدای تأسیس مجلس قانونگذاری در ۱ اکتبر ۱۷۹۱ شروع به کار کرد، اما بعد از مرگ او دوفَن دیگری وجود نخواهد داشت. با پادشاهی لوئی هجدهم، برادرش شارل دهم و پسرش لوئی آنتونی، دوک آنگولم به طور خودکار دوفَن شدند. با حذف دو
دمان بوربون ها، این عنوان نیز از بین رفت و جانشینان لوئی فیلیپ با عنوان «شاهزاده سلطنتی» عنوان شدند. پس از مرگ هنری ، کنت د شامبورد، کارلوس ، دوک مادرید، وارث مدعی مشروعیت، خوان ، کنت مونتیزون، استفاده کرد عنوان در تظاهر، همان طور که از آن زمان مدعیان مشروعیت اسپانیایی دارند. منابع. ۸.
بوی شب () یک فیلم جنایی ایتالیایی به کارگردانی کلاودیو کالیگاری است که در سال ۱۹۹۸ منتشر شد. این فیلم اقتباسی آزاد از رمان "شب های پرتقال کوکی" نوشتهٔ دیدو ساکتونی ساخته شده است. نخستین نمایش فیلم در جشنوارهٔ فیلم ونیز سال ۱۹۹۸ برگزار شد. این اثر نامزد دریافت سه روبان نقره ای شد.
انتسو دالو (؛ زادهٔ ۷ سپتامبر ۱۹۵۳) پویانما و کارگردان اهل ایتالیا است. از فیلم های او می توان به "پینوکیو" و "مومو" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جشنواره فیلم ونیز شده است.
نور چشمانم () یک فیلم عاشقانه درام ایتالیایی به کارگردانی جوزپه پیچونی است که در سال ۲۰۰۱ میلادی منتشر شد. این فیلم در پنجاه وهشتمین جشنواره بین المللی فیلم ونیز به نمایش درآمد و لوئیجی لو کاشو و ساندرا چکارلی به ترتیب موفق به دریافت نشان وُلپی برای بهترین بازیگر مرد و بهترین بازیگر زن شدند.
زبان های تبتی شاخه ای از زبان های تبتی-برمه ای هستند که از تبتی باستان ریشه گرفته و در منطقه وسیعی از شرق آسیای میانه هم مرز با شبه قاره هند، از جمله فلات تبت و بلتستان، لداخ، نپال، سیکیم، بوتان، آسام و آروناچال پرادش در هیمالیا گویش می شوند. تبتی کلاسیک، به ویژه برای استفاده از ادبیات بودایی، زبان اصلی ادبی منطقه است. زبان های تبتی حدود ۶ میلیون نفر سخنور دارد. با گسترش آیین بودایی تبتی، زبان تبتی به دنیای غرب گسترش یافته است و می توان آن را در بسیاری از نشریات بودایی و مطالب دعایی یافت. برخی از دانشجویان غربی، این زبان را برای ترجمه متون تبتی یادمی گیرند. بیرون از خود لهاسا، تقریباً ۲۰۰٫۰۰۰ نفر از تبعیدیان تبتی که از تبت امروزی به هند و دیگر کشورها نقل مکان کرده اند، به زبان تبتی لهاسا (تبتی معیار) صحبت می کنند. تبتی همچنین توسط گروه های قومی اقلیت در تبت صحبت می شود که قرن ها در نزدیکی تبتی ها زندگی کرده اند اما با این وجود زبان ها و فرهنگ های خود را حفظ کرده اند. اگرچه برخی از مردم چیانگ خام را دولت چین به عنوان قوم تبتی دسته بندی می کند، اما زبان های چیانگی تبتی نیستند بلکه شاخه مستقل خود را از خانواده ز
بان های تبتی-برمه ای می سازند. تبتی کلاسیک زبان نواخت بری نبود، اما برخی از گونه های امروزی تبتی مانند تبتی مرکزی و خامی نواخت هایی را ایجاد کرده اند. زبان های تبتی را به طور کلی می توان به عنوان زبان های هم چسب توصیف کرد.
تونی راسل (؛ – ) صداپیشه و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود که به دلیل فعالیت گسترده اش در صنعت سینمای ایتالیا در میانهٔ دههٔ ۱۹۶۰ شناخته می شود، و همچنین برای کارهایش در زمینهٔ صداپیشگی، جایی که بنیان گذار و رئیس انجمن دوبلرهای زبان انگلیسی (ELDA) در ایتالیا بود. او یکی از چندین بازیگر آمریکایی ای بود که نقش اصلی فیلم "به خاطر یک مشت دلار" را رد کردند. از فیلم های او می توان به "در پس نقاب زورو"، "راهزن دمشق"، "جام نقره"، "کشتی را ترک نکن" و "آخرین قطار گان هیل" اشاره کرد.
مالکوم سوم (; حدود ۲۶ مارس ۱۰۳۱ – ) پادشاه پادشاهی اسکاتلند از ۱۰۵۸ تا ۱۰۹۳ بود که بعدها به کنمور (Canmore) (به معنی رئیس بزرگ) شهرت یافت. حکومت ۳۵ سالهٔ او به عنوان آغاز ورود فرهنگ فرانسوی به اسکاتلند شناخته می شود. هنری یکم انگلستان داماد او بود. همسر دوم او مارگرت تنها قدیس سلطنتی اهل اسکاتلند است.
نسل کشی مردم کولی یا هولوکاست کولیان — در زبان رومانی: پُرایموس به معنی «بلعیدن»، فرایموس به معنی «نابودی»، «تکه تکه کردن»، «جداسازی» — تلاش آلمان نازی و متحدانش در جنگ جهانی دوم برای اجرای پاکسازی قومی و سرانجام نسل کشی علیه کولی های اروپا بود. تحت نظر آدولف هیتلر، فرمانی تکمیلی به قوانین نورنبرگ در ۲۶ نوامبر ۱۹۳۵ افزوده شد که بر پایه آن کولی ها به عنوان «دشمنان دولت نژاد محور» طبقه بندی می شدند و در نتیجه آنها در همان سطح و طبقه یهودیان قرار می گرفتند؛ بنابراین، از برخی جهات سرنوشت کولی ها در اروپا به موازات سرنوشت یهودیان در هولوکاست پیش رفت. تاریخ دانان تخمین می زنند که میان ۲۲۰٬۰۰۰ تا ۵۰۰٬۰۰۰ کولی توسط آلمانی ها و همدستان آنها کشته شده اند؛ که شامل ۲۵ درصد تا بیش از ۵۰ درصد جمعیت تخمینی کمی کمتر از ۱ میلیون کولی ساکن در اروپا در آن هنگام می شود. بررسی های پسین آورده شده توسط ایان هنکاک تعداد کشته شدگان را حدود ۱٫۵ میلیون تن از میان ۲ میلیون کولی تخمین زده اند. در سال ۱۹۸۲، آلمان غربی رسماً نسل کشی علیه کولی ها را به رسمیت شناخت. در سال ۲۰۱۱، لهستان رسماً ۲ اوت را به عنوان روز بزرگداشت نسل کشی مردم کولی ب
ه تصویب رساند. تاریخچه. احساسات ضدکولی پیش از ۱۹۳۳. در اواخر سده نوزدهم، ظهور نژادگرایی علمی و داروینیسم اجتماعی، که پیوند خوردن اختلافات اجتماعی با تفاوت های نژادی از آن ها بیرون می آمد، توجیهات شبه علمی برای پیش داوریهای ضدیهودی و ضدکولی را در اختیار عموم مردم آلمان قرار دادند. در این دوره، «مفهوم نژاد به شکل سیستماتیک به منظور تشریح پدیده های اجتماعی به کار گرفته شد.» این رویکرد تلاش داشت تا به صحه گذاری بر این باور اقدام کند که نژادها تنوع یک گونه از انسان نیستند بلکه دارای ریشه های زیستی کاملاً متفاوتی هستند. این باور، اقدام به ایجاد یک سلسله مراتب فرضی نژادی با پشتیبانی علمی می کرد که گروه های اقلیتی خاص را بر پایه زیست شناسی به عنوان «دیگران» طبقه بندی می کرد. علاوه بر شبه علم نژادی، پایان سده نوزدهم دوره ای از مدرنیزاسیون با حمایت دولت در آلمان بود. توسعه صنعتی بسیاری از جنبه های گوناگون جامعه را تغییر داد. از همه مهم تر، این دوره هنجارهای اجتماعی کار و زندگی را تغییر داد. برای کولی ها، این به معنای نفی سبک زندگی سنتی آن ها به عنوان صنعتگران و هنرمندان بود. به گفته یانوس بارسونی، «توسعه صنعتی از خدمات
آن ها به عنوان صنعتگر کاست، و در نتیجه جوامع آن ها از هم پاشید و به حاشیه رانده شدند.» آزار و اذیت تحت امپراتوری آلمان و جمهوری وایمار. پیشرفت در نگره های شبه علمی نژادی و مدرنیزاسیون، منجر به مداخلاتی ضدکولی توسط دولت آلمان، هم در امپراتوری آلمان و هم در جمهوری وایمار، شدند. در ۱۸۹۹، ستاد فرماندهی پلیس امپراتوری در مونیخ مرکز خدمات اطلاعاتی دربارهٔ کولی ها را توسط پلیس امنیت ایجاد کرد. هدف این مرکز نگهداری سوابق (کارت شناسایی، اثر انگشت، عکس و غیره) و نظارت مستمر بر جامعه کولی ها بود. کولی ها در جمهوری وایمار از ورود به استخرهای شنای عمومی، پارک ها و سایر مناطق تفریحی منع شدند و در سراسر آلمان و اروپا به عنوان جنایتکار و جاسوس به تصویر کشیده می شدند. در ۱۹۲۶، «قانون مبارزه با کولی ها، ولگردها و تن پرورها» در بایرن به اجرا گذاشته شد و تا سال ۱۹۲۹ به قانونی در سراسر کشور تبدیل شد. این قانون تصریح می کرد که گروه هایی که «کولی» شناخته می شدند از هر گونه سفر به آن منطقه منع شده بودند. قرار بود آن هایی که پیشتر در این منطقه زندگی می کردند «تحت نظارت درآیند تا دیگر نگرانی از سوی آنها بابت امنیت در سرزمین وجود نداش
ته باشد». کولی ها از «گشت و گذار یا اردو زدن» منع شدند، و کسانی که «قادر به اثبات اشتغال منظم نبودند» امکان داشت تا دو سال به کار اجباری فرستاده شوند. هربس هویس خاطرنشان می کند که «این قانون باواریایی، الگویی برای سایر ایالت های آلمان و حتی کشورهای همسایه شد.» درخواست برای اینکه کولی ها زندگی عشایری خود را کنار بگذارند و در ناحیه مشخصی سکنی گزینند اغلب وجه مشترک سیاست های ضدکولی هر دو امپراتوری آلمان و جمهوری وایمار بود. در صورت استقرار، جوامع کولی در منطقه ای مشخص در هر شهر متمرکز و منزوی می شدند. این فرایند اقدامات نظارت دولتی و «پیشگیری از جرم» را تسهیل می کردند. به دنبال تصویب «قانون مبارزه با کولی ها، ولگردها و تن پرورها»، سیاست های عمومی به طور فزاینده ای کولی ها را صراحتاً بر پایه نژاد هدف قرار می دادند. در ۱۹۲۷، پروس قانونی را تصویب کرد که طبق آن همه کولی ها می بایست کارت شناسایی می داشتند. هشت هزار کولی از این طریق پردازش شده و به اجبار تحت انگشت نگاری و گرفتن عکس قرار گرفتند. دو سال بعد، تمرکز مقام ها حتی صریح تر شد. در ۱۹۲۹، ایالت هسن «قانون مبارزه با تهدید کولی ها» را پیشنهاد داد. در همان سال مرکز
مبارزه با کولی ها در آلمان افتتاح شد. این نهاد محدودیت در سفر برای کولی های بدون سند را اعمال کرد و «مجاز به دستگیری و بازداشت خودسرانه کولی ها به عنوان راهی برای پیشگیری از جرم» بود. پاکی نژادی آریایی. برای سده ها، قبایل کولی در اروپا هدف آزار و اذیت ضدکولی قرار داشتند. آن ها با عنوان هایی چون مجرمان عادی، بدکاران اجتماعی و آوارگان انگ زده می شدند. هنگامی که هیتلر در سال ۱۹۳۳ به قدرت رسید، قوانین ضد کولی در آلمان همچنان پابرجا بود. طبق «قانون علیه بزهکاران مرسوم خطرناک» مصوب نوامبر ۱۹۳۳، پلیس بسیاری از کولی ها را با دیگرانی که از دید نازی ها «اجتماع گریز» بودند - از جمله روسپی ها، متکدیان، ولگردهای بی خانمان و الکلی ها - دستگیر و روانه اردوگاه های توقیفی کرد. پس از روی کار آمدن هیتلر، قانون گذاری علیه کولی ها به طور فزاینده ای مبتنی بر لفاظی های نژادپرستانه بود. سیاستی که در آغاز مبتنی بر فرضیه «مبارزه با بزه» نگاشته شده بود به تدریج به «مبارزه با یک قوم» تغییر جهت داد. گروه های هدف قرار گرفته از آن پس دیگر بر پایه ضدیت با قانون دستگیر نمی شدند، بلکه قربانی سیاست های نژادی می شدند. به زودی، اداره بهداشت نژا
دی و زیست شناسی جمعیت شروع به آزمایش روی کولی ها برای تعیین معیارهای طبقه بندی نژادی آنها کرد. نازی ها واحد تحقیقات بهداشت نژادی و زیست شناسی جمعیت ("Rassenhygienische und Bevölkerungsbiologische Forschungsstelle"، بخشی از اداره بهداشت رایش) را در سال ۱۹۳۶ تأسیس کردند. این اداره، به ریاست دکتر رابرت ریتر و دستیار وی اوا یوستین، مأموریت داشت تا با بررسی عمیق «مسئله کولی ها» (به آلمانی: "Zigeunerfrage") و تهیه اطلاعات مورد نیاز برای تدوین «قانون کولی ها» بپردازد. پس از کارهای میدانی گسترده در بهار ۱۹۳۶، شامل مصاحبه ها و معاینات پزشکی برای تعیین طبقه بندی نژادی کولی ها، واحد به این نتیجه رسید که اکثر کولی ها، که بنا بر پژوهش های ایشان «از خون کولی خالص» نبودند، خطری نژادی متوجه خلوص نژادی آلمان می کردند و از این رو می بایست اخراج یا حذف می شدند. در مورد بقیه (حدود ۱۰ درصد از کل جمعیت کولی های اروپا)، در درجه نخست قبایل سینتی و لالری که در آلمان زندگی می کردند، تصمیمی گرفته نشد. واحد چندین پیشنهاد ارائه کرد. رایشسفورر-اس اس هاینریش هیملر پیشنهاد داد تا کولی ها به مناطق اختصاصی دوردست تبعید شوند، همانند کاری که ای
الات متحده با بومیان آمریکا کرده بود، و در آنجا «کولی های ناب» می توانستند زندگی عشایری خود را بدون مانع ادامه دهند. به گفته وی: اگرچه نازی ها هیچ گاه «قانون کولی ها» ی مورد نظر هیملر را به تصویب نرساندند، اما سیاست ها و حکم هایی صادر کردند که باعث تبعیض علیه کولی ها می شدند. کولی ها توسط رژیم نازی به عنوان «اجتماع گریز» و «جنایتکار» طبقه بندی شدند. از سال ۱۹۳۳ به بعد کولی ها به اردوگاه های کار اجباری فرستاده شدند. پس از ۱۹۳۷، نازی ها آغاز به گرفتن تست نژادی از کولی های ساکن آلمان کردند. در ۱۹۳۸، هیملر دستوری راجع به «مسئله کولی ها» صادر کرد که «نژاد» در آن به صراحت ذکر شده بود و بیان می کرد که «توصیه می شود با مسئله کولی ها بر پایه نژاد [ایشان] برخورد شود.» این مصوبه ثبت همه کولی ها (از جمله "Mischlinge"ها یا افراد با نژاد مختلط)، و همچنین افرادی بالای ۶ سال که «به شیوه کولی ها سفر می کنند» را قانونی می کرد. اگرچه نازی ها بر این باور بودند که کولی ها در اصل آریایی بوده اند، اما فرض بر آن بود که با گذشت زمان نژاد ایشان مخلوط شده و از این رو به عنوان «غیر آریایی» و «نژاد بیگانه» طبقه بندی می شدند. از دست دادن
شهروندی. قوانین نژادی نورنبرگ در ۱۵ سپتامبر ۱۹۳۵ تصویب شدند. نخستین قانون نورنبرگ، موسوم به «قانون حمایت از خون و شرافت آلمانی»، ازدواج و روابط جنسی خارج از ازدواج میان یهودیان و آلمانی ها را ممنوع کرد. قانون دوم نورنبرگ، موسوم به «قانون شهروندی رایش»، تابعیت آلمان را از یهودیان سلب کرد. در ۲۶ نوامبر ۱۹۳۵، آلمان قوانین نورنبرگ را گسترش داد تا در مورد کولی ها نیز اعمال شوند. کولی ها، همانند یهودیان، حق رای خود را در ۷ مارس ۱۹۳۶ از دست دادند. تعقیب و نسل کشی. دولت رایش سوم از اوایل سال ۱۹۳۶ آزار و اذیت کولی ها را با انتقال ایشان به اردوگاه های توقیفی در حومه شهرها آغاز کرد، و این مقدمه ای برای تبعید آنها به اردوگاه های کار اجباری بود. فرمان دسامبر ۱۹۳۷ در مورد «پیشگیری از جرم» بهانه به صف کشی گسترده کولی ها را فراهم کرد. از نه نماینده جامعه کولی ها در آلمان خواسته شد تا فهرستی از کولی های «با خون پاک» را برای نجات از تبعید تهیه کنند. با این حال، آلمانی ها اغلب این فهرست ها را نادیده می گرفتند و برخی از کسانی که در آن ها مشخص شده بودند نیز به اردوگاه های کار اجباری فرستاده می شدند. از میان این اردوگاه های کار اج
باری و توقیفی می توان به داخائو، دیزل اشتراسه، مارتسان و ونهاوزن اشاره کرد. در ابتدا، کولی ها به گتوهایی، همچون گتو ورشو (آوریل - ژوئن ۱۹۴۲) برده شدند؛ جایی که در آن ایشان طبقه متمایزی از یهودیان را تشکیل می دادند. به گمان امانوئل رینگل بلوم، کولی ها به این دلیل به گتو ورشو فرستاده شدند که آلمانی ها می خواستند: در آغاز، در حلقه های نازی در مورد چگونگی روبرو شدن با «مسئله کولی ها» اختلاف نظر وجود داشت. در اواخر ۱۹۳۹ و اوایل ۱۹۴۰، هانس فرانک، فرماندار عمومی لهستان اشغالی، از پذیرش ۳۰۰۰۰ کولی آلمانی و اتریشی که قرار بود به قلمرو وی تبعید شوند، خودداری کرد. هاینریش هیملر «برای نجات عده ای از کولیان دارای خون پاک لابی کرد»، چرا که به باور وی آن ها بخشی از «ذخیره قومی» قوم باستانی آریایی بودند؛ اما وی با مخالفت مارتین بورمان روبرو شد که تبعید را برای همه کولی ها ترجیح می داد. این بحث در سال ۱۹۴۲ زمانی پایان یافت که هیملر دستور آغاز تبعید دسته جمعی کولی ها به آشویتس را امضا کرد. در طی عملیات راینهارد (۱۹۴۱–۴۳)، تعداد نامشخصی از کولی ها در اردوگاه های مرگ، مانند تربلینکا، کشته شدند. آزار و اذیت کولی ها توسط نازی ها د
ر همه مناطق یکسان نبود. در فرانسه، میان ۳۰۰۰ تا ۶۰۰۰ کولی به اردوگاه های کار اجباری آلمان مانند داخائو، راونسبروک، بوخن والد و سایر اردوگاه ها تبعید شدند. در شرق دورتر، در کشورهای بالکان و اتحاد جماهیر شوروی، جوخه های متحرک کشتار آینزاتس گروپن، از روستایی به روستای دیگر سفر می کردند و ساکنان را به قتل می رساندند. در چند مورد، شواهد مستند قابل توجهی از کشتارها در دست هستند. تیموتی اسنایدر می گوید که تنها در اتحاد جماهیر شوروی ۸۰۰۰ مورد ثبت شده از قتل کولی ها توسط آینزاتس گروپن در هنگام پیشروی آن ها به سوی شرق در دست است. اریش فون دم باخ-زلوسکی در دادگاه آینزاتس گروپن در مقابل مصونیت از تعقیب کیفری برای جنایات جنگی شهادت داد که «وظیفه اصلی آینزاتس گروپن اس دی نابودی یهودیان، کولی ها و کمیسرهای سیاسی بود» کولی ها در جمهوری اسلواکی با کمک همدستان محلی کشته شدند. در عین حال، در دانمارک و یونان، جمعیت محلی مانند سایر مناطق در تعقیب کولی ها شرکت نکردند. در بلغارستان و فنلاند نیز، اگرچه از جمله متحدان آلمان به شمار می رفتند، همان گونه که مردم محلی با هولوکاست علیه یهودیان همکاری نکردند، در پورایموس نیز همکاری نداشتند
. در ۱۶ دسامبر ۱۹۴۲، هیملر دستور داد که افراد کولی گزینش شده برای پاکسازی باید از گتوها به تأسیسات پاکسازی آشویتس-برکناو منتقل شوند. در ۱۵ نوامبر ۱۹۴۳، هیملر دستور داد که کولی ها و «نیمه کولی ها»، «در همان طبقه و سطح یهودیان گذاشته شوند و در اردوگاه های کار اجباری قرار گیرند». مسئولان اردوگاه ها کولی ها را در محوطه خاصی اسکان می دادند که «اردوگاه خانوادگی کولی ها» نامیده می شد. در کل حدود ۲۳۰۰۰ کولی، از قبایل سینتی و لالری به آشویتس تبعید شدند. در اردوگاه های کار اجباری مانند آشویتس، کولی ها بر روی لباس های خود یا نشان مثلثی قهوه ای یا سیاه می زدند، که نماد «افراد جامعه گریز» بود، یا سبز، نمادی برای مجرمان حرفه ای. در اندک مواردی نیز حرف Z (به معنای Zigeuner، واژه آلمانی برای «کولی») استفاده می شد. سیبیل میلتون، دانشمند آلمان نازی و هولوکاست، گمان دارد که هیتلر در تصمیم اخراج همه کولی ها به آشویتس نقش داشته است، زیرا هیملر شش روز پس از ملاقات با هیتلر دستور اخراجشان را داد. برای آن جلسه، هیملر گزارشی در مورد «پیشوا: کولی ها را تعریف کنید» تهیه کرده بود. در بعضی مواقع، کولی ها تلاش کردند در برابر نابودی توسط ن
ازی ها مقاومت کنند. در ماه مه ۱۹۴۴ در آشویتس، نگهبانان اس اس تلاش کردند اردوگاه خانوادگی کولی ها را برچینند ولی «با مقاومت غیرمنتظره ای روبرو شدند». هنگامی به آنها دستور داده شد از اردوگاه بیرون بیایند، کولی ها که دربارهٔ خطر پیش رویشان پیشتر هشدار دریافت کرده بودند با سلاح های دست ساز خود را مسلح کردند: لوله های آهنی، بیل و سایر ابزارها. اس اس ترجیح داد مستقیماً با کولی ها روبرو نشود و برای چند ماه عقب نشینی کرد. پس از انتقال حدود ۳٬۰۰۰ کولی که قادر به کار اجباری در آشویتس یک و سایر اردوگاه های کار اجباری بودند، نیروهای اس اس در ۲ اوت به کشتار ۲۸۹۸ زندانی باقیمانده پرداختند؛ از جمله زنان و کودکان که به اتاق های گاز برکناو فرستاده شدند. کمینه ۱۹٬۰۰۰ نفر از ۲۳٬۰۰۰ کولی که به آشویتس فرستاده شده بودند، در آنجا کشته شدند. انجمن مردمان در معرض تهدید مرگ و میر کولی ها را ۲۷۷٬۱۰۰ تن تخمین می زند. مارتین گیلبرت تخمین می زند که در مجموع بیش از ۲۲۰٬۰۰۰ از ۷۰۰٬۰۰۰ کولی در اروپا کشته شدند، از جمله ۱۵٬۰۰۰ تن (عمدتاً از اتحاد جماهیر شوروی) در ماوتهاوزن در ژانویه تا مه ۱۹۴۵. موزه یادبود هولوکاست ایالات متحده از پژوهشگرانی ن
قل می کند که تعداد کشته شدگان سینتی و کولی را میان ۲۲۰٬۰۰۰ تا ۵۰۰٬۰۰۰ تن تخمین می زنند. به باور سیبیل میلتون، تاریخ دان در مؤسسه تحقیقاتی یادبود هولوکاست ایالات متحده، تعداد کشته شدگان را «چیزی میان نیم میلیون تا یک میلیون و نیم» تخمین می زند. منابع. کتاب شناسی
پائولو کاوارا (؛ – ) کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس و تهیه کننده فیلم اهل ایتالیا بود. از فیلم های او می توان به "حلزون بزرگ" و "بطن سیاه رتیل" اشاره کرد. در دههٔ ۱۹۵۰، او در دانشگاه فلورانس به تحصیل معماری پرداخت و پس از آن به تهیهٔ مستندهایی برای سفرهای اکتشافی علمی مشغول شد و به عنوان یکی از پیشگامان فیلم برداری زیرآبی شناخته شد (یکی از این سفرها، اکسپدیشن مهم سال ۱۹۵۱ به سیلان به همراه فرانکو پروسپه ری بود که در اخبار محلی ثبت شد و پیش درآمدی بر تجربهٔ قارهٔ ششم فولکو کوئیلیچی به شمار می رفت). پس از آن، کاوارا در مجموعه ای از فیلم های تلویزیونی شبکهٔ ملی ایتالیا که توسط جورجو موزر هدایت می شد، همکاری کرد. او همچنین به عنوان دستیار کارگردان در فیلم هایی همچون تیمبوکتو و مایای برهنه (محصول ۱۹۵۸ به کارگردانی هنری کاستر) فعالیت داشت. در سال ۱۹۶۲، کاوارا با همکاری گوالتیرو یاکوپتی ایدهٔ ساخت نخستین شوکومنتری تاریخ را مطرح کرد و آن را کارگردانی نمود: موندُو کانه، در حالی که فرانکو پروسپه ری به عنوان دستیار دوم کارگردان معرفی شد. برای ساخت این فیلم، کاوارا به اقصی نقاط جهان سفر کرد، از آفریقا تا آسیا، از اروپا تا