Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جان بیکر بوترایت (John Baker Boatwright) (۲۷ نوامبر ۱۸۸۱–۲۸ مارس ۱۹۶۵)، حقوقدان و از سال ۱۹۲۲ به مدت ۳۸ سال، عضو مجلس نمایندگان ویرجینیا به نمایندگی از شهرستان های باکینگهام، اپوماتوکس و کامبرلند، بود. بوترایت به عنوان عضو سازمان برد یا سازمان سیاسی حزب دموکرات، رهبر مقاومت گسترده در برابر ادغام نژادی شد. اوان زندگی و خانواده. بوترایت در سال ۱۸۸۱ در شهر ماریون ایالت ویرجینیا در خانوادهٔ روبین بیکر بوترایت (۱۸۳۱–۱۹۱۳)، کشیش باپتیست (و کشیش پیشین دربار کنفدراسیون) و خانمش ماریا الیزابت وودروف، اهل شهرستان کامبرلند ایالت ماساچوست، متولد شد. این خانواده در سال ۱۸۹۴ به شهرستان باکینگهام نقل مکان نمود. فردریک ویلیام بوترایت (۱۸۶۸–۱۹۵۱)، برادر بزرگ وی، سر انجام رئیس کالج ریچموند شد و ۵۱ سال در این کالج خدمت کرد و کتابخانه اصلی بنام وی نام گذاری شده است. خانوادهٔ روبین بوترایت حد اقل سه دختر نیز داشتند. جان بوترایت در سال ۱۹۱۲ با گرس نال جانز بوترایت (۱۸۸۴–۱۹۶۵)، ازدواج نمود و این زوج پنج فرزند داشتند که پس از مرگ والدین شان (گرس سه هفته پس از شوهرش فوت نمود)، زنده بودند. جان بوترایت پسر (۱۹۱۵–۱۹۹۳)، حقوق دان و دبیر
کمیسیون آموزش عمومی یا گری و سپس قانون گذار ویرجینیا شد و در تصویب قوانین متحدالشکل ویرجینا کمک نمود. فردریک بوترایت (۱۹۲۱–۱۹۹۴)، و لئوس بوترایت بروم (۱۹۱۳–۲۰۰۱) و کارلاین بوترایت رایز (۱۹۱۷–۲۰۰۲)، نیز از جمله فرزندان جان و گرس بوترایت، بودند. جان بی. بوترایت سوم، نوهٔ وی نیز حقوق دان و مدافع عمومی فدرال شد. حرفهٔ سیاسی. بوترایت در سال ۱۹۰۸ در کانون وکلاء پذیرفته شد و چندین سال در وزارت امور خارجهٔ ایالات متحده کار نمود. در سال ۱۹۱۴ وکالت عمومی را در باکینگهام ایالت ویرجینیا آغاز نمود. در کانون وکلاء، در کلیسای باپتیست، انجمن خیریهٔ دوستانهٔ وودمین، انجمن روریتان ها و باشگاه حفاظت از بازی های محلی، فعال بود. در سال ۱۹۲۱ نمایندهٔ شهرستان باکینگهام در مجلس نمایندگان ویرجینیا انتخاب شد و ۱۸ مرتبه مجدداً انتخاب شد. وی در اوایل در ناحیهٔ بیست و سوم خدمت می کرد، اما پس از ناحیه بندی مجدد در سال ۱۹۳۶، نماینده ناحیهٔ پنجاه و نهم بود. بوترایت برای انتخاب مجدد در سال ۱۹۵۹ کاندید نشد اما شش سال بعد تا زمان مرگش (در اثر یک بیماری کوتاه)، دبیر حزب دموکرات شهرستان باکینگهام بود. بوترایت در تحریر و اجرای بسیاری از قوانین مق
اومت گسترده که به فراخوانی فرماندار توماس بی. استانلی در کمیسیون ویژه مجمع عمومی ویرجینیا در ماه اوت سال ۱۹۵۶ به تصویب رسید، کمک نمود. این سند تقنینی از پیشنهادهای کمیسیون آموزش عمومی یا گری، که گارلند گری، سناتور ایالتی، بوترایت، چارلز آر. فنویک و سایر طرفداران برد و دیوید جی. میز به عنوان مشاور در آن حضور داشتند، قدم فراتر گذاشت. (می ها از تبعیض نژادی در چندین پروندهٔ حقوقی من جمله قانون ضد انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان که بعدها توسط جان بوترایت پدر ارائه شد، دفاع کرد و به همین گونه در هیئت مدیره دانشگاه ریچموند حضور داشتند). هفت قانون، انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان و سایر سازمان های که تبعیض نژادی را در کشورهای مشترک المنافع به چالش می کشیدند، نشانه گرفت و در ۲۹ ماه سپتامبر سال ۱۹۵۶ توسط مجمع عمومی تأیید شد. فرینوک، تهیه کنندهٔ اصلی این قانون نمایندهٔ آرلینگتون (یکی از نواحی مدرسهٔ مورد ادعا که تا ژوئن برنامه ای را مبنی بر پیشنهاد پذیرش حکم قضائی تبعیض نژادی صادر کرد)، بود. فرماندار استانلی، بوترایت و سایرین در سازمان برد، پیشنهاد کردند که هر سازمانی که تبعیض زدایی می نماید حتی سازمانی که طبق حکم دادگاه ای
ن کار را انجام دهد، را بسته نمایند. قانون گذاران علیرغم دیدگاه می ها مبنی بر اینکه دادگاه آنرا مغایر قانون اساسی اعلام نماید که سرانجام چنین شد، این قوانین را تصویب نمودند. کمیتهٔ بوترایت. بوترایت، در ابتداء همراه با پسرش جان بی. بوترایت پسر به عنوان دستیار و هارولد وی. کیلی از بخش تحقیقات قانون موضوعه و مسوده به عنوان منشی و دستیار مشاور، ریاست کمیتهٔ جدید تخلفات علیه اداره دادگستری را به عهده داشت. ویلیام اچ. کینگ اهل ریچموند مشاور کمیته (همکاری که سرانجام به شرکت حقوقی مک گویر وودز تبدیل شد و به عنوان رئیس کانون وکلای ایالت ویرجینیا در سال ۱۹۶۳–۱۹۶۴، خدمت کرد)، بود. رئیس مجلس سنا، سناتورهای حقوق دان هر یک ای. آلمر پسر، اهل شهر اونانوک و ارل ای. فیتزپاتریک از رانوک را در عضویت این کمیته (که بعدها نائب رئیس شد)، منصوب نمود. رئیس مجلس نمایندگان، بوترایت و نمایندگان حقوق دان همکار وی، ویلیام اف. استون و جی. جی ویلیامز پسر را در کمیته منصوب نمود. در اوایل ماه ژانویه سال ۱۹۵۷، این کمیته نامه های را صادر نمود که ضمن آن نامه ها از انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان و به همین گونه مدافعان حاکمیت ایالت و آزادی های فردی و
سایر سازمان های طرفدار تبعیض نژادی، خواستار اطلاعات شده بود. در جریان ماه آینده، این کمیته به احضار لست عضویت انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان، شروع نمود. این فعالیت ها سبب اقامه دعوی قضائی (درخواست انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان برای لغو احضاریه ها) در شهر ریچموند و چندین شهرستان ویرجینیا شد که سرانجام این درخواست به عنوان بخشی از سوابق ارائه شده به دادگاه عالی ایالات متحده در پروندهٔ انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان بر علیه بوتون شد، دوبار درمورد آن بحث شد و سر انجام در سال ۱۹۶۳ در مورد آن تصمیم گرفته شد. احضاریه ها و سایر فعالیت ها به زودی عضویت در انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان را به نیم کاهش داد. کمیتهٔ بوترایت در ماه مارس سال ۱۹۵۷ رسماً اعلام کرد که سازمان های مختلف طرفدار تبعیض نژادی، مرتکب تخلفات حقوقی گسترده، منجمله شرکت در دعوا، مداخله غیرقانونی در دعوی، خیانت در امانت، رقابت یا کلاه برداری و وکالت غیرمجاز نشده اند. این کمیسیون هیچ نوع جلسهٔ استماعیه عمومی برگزار نکرد اما در دعوی انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان که شامل شهادت شاهدان وکیل و والدین شاکیان موکل بود، سهم گرفت. گزارش ابتدائی کمیته، منتشرهٔ ۱۳ نوام
بر سال ۱۹۵۷، تنفیذ قوانین جدید را علیه حقوق دانان مختلف انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان که در این دعوی حقوقی ادای شهادت کرده بودند، توصیه نمود. در عین حال، جیمز ام. تامسن نمایندهٔ جوان اهل اسکندریه (داماد سناتور برد)، رئیس کمیته تحقیقاتی جدید، کمیتهٔ اصلاح قانون و فعالیت های نژادی (کمیتهٔ a/k/a تامسن)، بود. بازجوئی متجاوزانه تامسن از ناشر دیوید اچ. اسکول (کوئیکر اهل آنادالا)، در ارتباط به رساله چاپی حامی تبعیض نژادی، سبب اهانت اسکول توسط دادگاه آرلینگتون شد که دادگاه عالی ایالات متحده در پروندهٔ پیشین اسکول علیهٔ کمیتهٔ اصلاح قانون و فعالیت های نژادی پیشین ویرجینیا در ۴ ماه می سال ۱۹۵۹، آنرا لغو نمود. پس از تصمیم غیر مطلوب اسکال (scull)، کمیتهٔ تامسن با این کمیته ادغام شد. استون در مجلس سنا انتخاب شد اما در کمیته باقی ماند. سناتور آمیز و نماینده جی جی. ویلیامز، کمیته را ترک نمودند. تامسن و نمایندگان هریک فرانسیس بی. گولدمن اهل فردریکزبورگ و فرانک پی. مونکور از استافورد با سناتور جوزف سی. هاچسون از لارونسویل (رئیس پیشین انجمن دادستانی مشترک المنافع)، در این کمیته اضافه شدند. کمیتهٔ بازنگری شده در ۲۷ ماه ژوئیه سا
ل ۱۹۵۹ در فلوید ایالت ویرجینیا، جلسهٔ استماعیه برگزار کرد. در این جلسهٔ استماعیه، این کمیته از روبین ای. لاوسن اهل رونوک (مشاور ساموئل وایلبرت توکر)، دادستان انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان، به همین گونه جیمز آل واکر از انجمن آموزگاران مدرسهٔ والدین هاریس-هارت و تقریباً ده ها والدین در مورد دعوی حقوقی لاوسن علیه هیئت مدرسهٔ شهرستان فلوید، سؤال نمود.
دانیل بکررا د لا فلور (زاده ۲۳ ژانویه ۱۹۰۶ – درگذشته ۱ مارس ۱۹۸۷) سیاست مدار و پزشک اهل پرو بود. وی از ۱۵ سپتامبر ۱۹۶۵ تا ۶ سپتامبر ۱۹۶۷ نخست وزیر این کشور بود. دانیل بکررا د لا فلور در ۱ مارس ۱۹۸۷، در سن ۸۱ سالگی در لیما درگذشت.
بهاستریکا نام پرانایامی است که مانند بهاستر یا دم آهنگری می باشد. تنفس دم آهنگری که در آن نفس از بینی به نسبت مساوی با شدت به درون کشیده و بیرون رانده می شود، همانند عمل تلمبه زنی دم آهنگری. بهاستریکا باید پس از وضعیت های یوگا و نادی شودانا پرانایاما و پیش از سیتکاری، شیتالی یا اوجایی تمرین شود. وضعیت نشستن. وضعیت درست نشستن برای بهاستریکا وضعیت نیلوفر است. بهاستریکا نباید آن قدر با فشار انجام شود که سوراخ های بینی هنگام دم به داخل جمع شود. صدای تولید شده از بینی نباید خیلی بلند باشد. آتش درون. بهاستریکا پرانایاما (دم آهنگری) آتش درون را به حرکت درمی آورد و بدن فیزیکی و بدن پرانیک را حرارت می بخشد. بیماری. افرادی که دچار فشار خون بالا، بیماری قلبی، تومور مغزی، سرگیجه، زخم معده و روده، بیماری آب سیاه یا سبز چشم، اسهال خونی، یا اسهال هستند نباید این تمرین را انجام دهند.
جان میلان اشبروک (John Milan Ashbrook) (زادهٔ ۲۱ سپتامبر ۱۹۲۸ – درگذشتهٔ ۲۴ آوریل ۱۹۸۲)، سیاستمدار و ناشر روزنامه اهل ایالات متحده بود. اشبروک عضو حزب جمهوری خواه بود و از ۱۹۶۱ تا زمان مرگ خود به عنوان نماینده اوهایو در مجلس نمایندگان ایالات متحده خدمت کرد. اشبروک به شاخه راست جدید حزب جمهوری خواه گرایش داشت، وی در انتخابات مقدماتی ریاست جمهوری ۱۹۷۲ حزب جمهوری خواه در مقابل رئیس جمهور ریچارد نیکسون خود را نامزد نموده و تلاش نمود تا به رأی دهندگانی مراجعه نماید که عقیده داشتند نیکسون به حد کافی محافظه کار نیست، اما وی نتوانست در رقابت های ایالتی موفق شود. در زمان مرگ خود، وی در انتخابات ۱۹۸۲ مجلس سنای ایالات متحده از اوهایو نامزد انتخابات بود. اوایل زندگی. جان میلان اشبروک در ۲۱ سپتامبر ۱۹۲۸ در جانستون، اوهایو زاده شد و فرزند ویلیام ای. اشبروک، ویراستار روزنامه، بازرگان و عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده و مری سوانک بود. اشبروک در ۱۹۵۲ میلادی از دانشگاه هاروارد و بعدتر در ۱۹۵۵ میلادی از مدرسه حقوق دانشگاه ایالتی اوهایو فارغ التحصیل گردید. اشبروک در ۱۹۵۳ میلادی ناشر روزنامه پدر خود، جانستون ایندیپندنت، شد. وی در
۳ ژوئیه ۱۹۴۸ با جوان نیدلز ازدواج نموده و قبل از اینکه آنها در ۱۹۷۱ میلادی از هم طلاق بگیرند، سه فرزند داشتند. وی در ۱۹۷۴ میلادی برای بار دوم با جین اسپنسر ازدواج کرد. حرفه. وی در ۱۹۵۶ میلادی به عنوان عضو مجلس نمایندگان اوهایو انتخاب گردیده و برای دو دوره خدمت کرد. در ۱۹۶۰ میلادی، کرسی پدر وی در مجلس نمایندگان ایالات متحده خالی شد، اشبروک برای کسب این کرسی وارد انتخابات شده و برنده شد. انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۶۴. اشبروک همراه با ویلیام روشر و اف. کلیفتون وایت، همکاران وی از شاخه جمهوری خواهان جوان در دهه ۱۹۵۰ میلادی، در ایجاد کمیته ابتدائی گلدواتر در ۱۹۶۱ میلادی دخیل بود. روزنامه نگار دریو پیرسون در ۱۹۶۶ میلادی گزارش داد که اشبروک یک تن از چند عضو کنگره بود که جایزه «دولت مرد جمهوری خواه» را از سازمان لیبرتی لابی بخاطر «فعالیت های راستگرایانه» خود دریافت نموده بود. انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۷۲. اشبروک با وجود اینکه در انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۶۸ از ریچارد نیکسون حمایت نموده بود، اما وی در دوران ریاست جمهوری نیکسون با وی مخالف شد. وی در ۲۹ دسامبر ۱۹۷۱ اعلام کرد که در انتخابات مقدماتی جمهوری خواهان، به عنوان یک ن
امزد محافظه کار، در مقابل نیکسون خود را نامزد خواهد کرد و مورد حمایت شخصیت های محافظه کار چون ویلیام اف. باکلی جونیور قرار گرفت. هرالد-نیوز، ۲۹ دسامبر ۱۹۷۱، صفحه ۱۳، بایگانی شده از مقاله اصلی در ۱۸ ژانویه ۲۰۲۰ – از طریق وبسایت Newspapers.com، گزارش داد که «کسی دیگری که برای به چالش کشیدن نیکسون وارد نبرد انتخابات مقدماتی خواهد شد». شعار وی «گردش چپ ممنوع» با استفاده از یک نماد ترافیکی گردش چپ و قراردادن علامت نخیر روی آن، تشریح شده بود. هدف از این کار به تصویر کشیدن خشم برخی از محافظه کاران در مقابل نیکسون بود، کسی که گفته می شد اصول محافظه کاری را رها نموده و در رابطه با مسائلی چون کسر بودجه، تبعیض مثبت، ایجاد سازمان محافظت از محیط زیست ایالات متحده، کنترل دستمزد و قیمت ها و مهمتر از همه، بهبود روابط با شوروی و جمهوری خلق چین، با سیاست های دتانت خود به سیاست های چپ گرایی روی آورده است. اشبروک در انتخابات های مقدماتی نیوهمپشایر (۹٫۸٪ آرا)، فلوریدا (۹٪ آرا) و کالیفرنیا (۱۰٪ آرا) رقابت کرد. وی پس از انتخابات مقدماتی کالیفرنیا از دور رقابت ها خارج شده و با «بی میلی بسیار» از نیکسون حمایت کرد. ستاد انتخاباتی وی،
اگرچه تأثیرات کوتاه مدت اندک داشت، اما از سوی محافظه کارانی که اشبروک را بخاطر ایستاد شدن برای اصول شان تحسین می کنند، به طور محبت آمیز بیاد آورده می شود. اشبروک در نقد اداره نیکسون گفت، «من هنوز هم باور دارم که این بهترین سنت آمریکایی است تا با صراحت صحبت نمایید، حتی اگر شما از اعمال حزب خودتان نقد کنید». زمانی که نیکسون در باتلاق رسوایی واترگیت فرورفت، اشبروک نخستین عضو مجلس نمایندگان بود که درخواست استعفای رئیس جمهور را پیشکش کرد. مرگ و میراث. اشبروک در ۱۹۸۲ میلادی نیت خود مبنی بر نامزد شدن به عنوان نامزد جمهوری خواه در انتخابات مجلس سنای آمریکا را در مقابل متصدی دموکرات سناتور هاوارد متزباوم اعلام کرد و نظرسنجی ها برنده شدن وی را با اکثریت آرا نشان می داد. اما وی در ۲۴ آوریل ۱۹۸۲ هنگامی که در دفتر جانستون ایندیپندت حضور داشت دچار خونریزی گوارشی شده و به عمر ۵۳ سالگی در بیمارستان یادبود لیکنیگ در نیوارک، اوهایو درگذشت. رئیس جمهور رونالد ریگان از وی بزرگداشت نموده و گفت: «جان اشبروک مرد شجاعت و اصول بود. وی با ایثار و اخلاص به موکلین و کشور خود خدمت کرد و همواره برای نیکبختی مردم خود کار می کرد. میهن دوستی
و باور عمیق وی به عظمت آمریکا هرگز نلرزید و او با فراخوان های رسا و پرشور خود برای بازگشت به ارزش های آمریکایی کلاسیک، احترام هر کسی را که وی را می شناخت کسب کرد». بیوهٔ اشبروک، جین اسپنسر اشبروک، طی یک انتخابات ویژه به عنوان عضو کنگره انتخاب گردیده تا هفت ماه باقیمانده دوره وی را خدمت نماید. مرکز امور عامه اشبروک در دانشگاه اشلند در ۱۹۸۳ میلادی به افتخار اشبروک نامگذاری شده بود. شام یادبود جان ام. اشبروک که به طور مقطعی توسط این مرکز برگزار می شود میزبان سخنرانان پیش کسوت محافظه کار، از رئیس جمهور رونالد ریگان (نخستین شام؛ افتتاح مرکز در ۱۹۸۳ میلادی) و مارگارت تاچر (۱۹۹۳ میلادی) گرفته تا میت رامنی (آوریل ۲۰۱۰) و جان بینر (ژوئن ۲۰۱۱) و همچنین جرج اچ. دابلیو. بوش، قاضی کلارنس توماس و هنری کیسینجر، بوده است.
عمر داو (؛ زادهٔ ) دیپلمات اهل مالی و یک کارشناس سیاسی است. در سال ۲۰۱۷ به عنوان سفیر دائمی و تام الاختیار مالی در رواندا منصوب شد (اوت ۲۰۱۷). داو از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۷ سمت دبیرکلی وزارت امور خارجه مالی برعهده داشت. در سال ۲۰۰۸، به عنوان نماینده دائمی مالی در سازمان ملل متحد منصوب شد. داو در سال ۲۰۰۹ ریاست هیئت اجرایی بین المللی یونیسف را عهده دار شد. داو از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸ مدیر امور سیاسی وزارت امور خارجه بود. وی پیش از آن از سال ۱۳۸۲ تا ۱۳۸۳ معاون امور سیاسی وزارت و از سال ۱۳۸۰ تا ۱۳۸۲ رئیس اداره سازمان های بین المللی بود. زندگی نامه. دوران جوانی و تحصیلات. داو در باماکو، مالی متولد شد، او در خانواده آمادو دائو، شهردار سابق باماکو و مدیر بسته آرپی ام مالی به دنیا آمد و مادرش فانتا دائو، پرستار سابق در بیمارستان جی در باماکو بود. او در لیسی موز در سگو تحصیل کرد و در دانشگاه پکن تحصیلات خود را ادامه داد و در رشته فلسفه و تاریخ مدرن مدرک کسب کرد. در سال ۱۹۸۶ به تحصیل در امور دیپلماتیک پرداخت، از جمله موفق به کسب مدرک کارشناسی ارشد از مؤسسه مطالعات دیپلماتیک قاهره در سال ۱۹۹۰و مؤسسه آموزش و تحقیقات سازمان ملل مت
حد (UNITAR) در سال ۱۹۸۶ شد. جوایز و افتخارات. داو در سال ۱۹۸۷ مفتخر به دریافت جایزه شهروند دوستی ناگازاکی ژاپن و نشان افتخار ملی دو مالی در سال ۲۰۰۶ شد.
کینتو موسوکه (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل اوگاندا است. وی از ۱۸ نوامبر ۱۹۹۴ تا ۵ آوریل ۱۹۹۹ نخست وزیر این کشور بود.
کاتلین بابینیوکس بلانکو (Kathleen Babineaux Blanco) (۱۵ دسامبر ۱۹۴۲–۱۸ اوت ۲۰۱۹)، سیاستمدار آمریکایی بود که از ژانویه سال ۲۰۰۴ تا ژانویه ۲۰۰۸ به عنوان پنجاه و چهارمین فرماندار لوئیزیانا خدمت کرد. به عنوان عضو حزب دموکرات، نخستین و تاکنون یگانه زنی بود که فرماندار ایالت انتخاب شده است. زمانی که بلانکو برای بار نخست انتخاب شد، ارائه مراقبت های بهداشتی مقرون به صرفه، بهبود سیستم آموزشی در ایالت، تلاش برای ایجاد یک اقتصاد قوی و متحرک از طریق طرح های جدید توسعه اقتصاد پرتکاپو را از جمله اولویت های خود اعلام کرد. پس از این که در سال ۲۰۰۵ سواحل لوئیزیانا توسط دو طوفان شدید که در حدود کمتر از یک ماه از هم فاصله داشتند شدیداً آسیب دید، کار وی به عنوان فرماندار به طور قابل توجهی تغییر کرد. در ماه اوت طوفان شدید کاترینا منطقهٔ نیو اورلئان را که یک منطقهٔ شهری با۱٫۴ میلیون نفر جمعیت بود، کاملاً ویران کرد. بعداً در ماه سپتامبر طوفان شدید ریتا در ساحل جنوب غربی وزید و ۳۰۰٬۰۰۰ نفر را بی خانمان کرد. بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ واحد مسکونی تخریب شد، ۸۱٬۰۰۰ فعالیت بازرگانی بسته شد، تمام سیستم های برق و مخابرات از بین رفتند و یک میلیون نفر
در اثر سیل شدید ناشی از خرابی ها سیلاب و امواج طوفان بی خانمان شدند. بسیاری ها به این باور بودند که اقدامات شهر، ایالت و دولت فدرال کافی نبود و بلانکو بعدها کاملاً اذعان کرد که کوتاهی های در اداره وی قبل و بعد از طوفان وجود داشته است؛ اما به دلیل آنچه به عنوان واکنش ابتدایی بطی در برابر این حادثه طبیعی بزرگ و عدم توانایی در مدیریت مؤثر، مراقبت و فراهم سازی منابع وعده داده شده برای کسانی که در تلاش تخلیه از نیو اورلئان بودند، انتقادات زیادی هم در سطح محلی و هم در سطح ملی متوجه سازمان مدیریت بحران فدرال و رئیس جمهور بوش بود. بلانکو در ماه مارس سال ۲۰۰۷ اعلام کرد که در انتخابات اواخر همان سال کاندید نمی شود و گفت که در عوض «زمان و انرژی خود را برای [دورهٔ باقی مانده خود] بر کار مردم متمرکز می سازد نه بر [سیاست] کاندید شدن برای یک دوره دیگر». در ماه ژوئن سال ۲۰۱۱ به بیماری سرطان دچار شد و هشت سال بعد در ۱۸ ماه اوت سال ۲۰۱۹ فوت کرد. اوایل زندگی و حرفه. کاتلین با نام کاتلین ماری بابینیوکس، دختر لئوس بابینیوکس و همسرش لئوسل فرمن پیشین که هردو از نسب کیجن بودند، در نووا آیبیریا متولد شد. بابینیوکس، پدربزرگ اش کشاورز
و خوار وبار فروش بود و یک فروشگاه خوارو بار فروشی در روستا داشت و پدرش بازرگان کوچک بود که به دهکدهٔ روستائی کوتو که یک محله در نزدیکی نووا آیبیریا با یک کلیسا و یک مدرسهٔ مقدماتی بود، نقل مکان کرد. بلانکو در آکادمی مونت کارمل که یک مدرسهٔ کاملاً دخترانه تحت مدیریت خواهران کلیسای کاتولیک رومی مونت کارمل واقع در حاشیهٔ راه آبی بایو تیچ است، پذیرفته شد. بلانکو در سال ۱۹۶۴ مدرک کارشناسی در آموزش بازرگانی را از دانشگاه لوئیزیانا در لافایت بدست آورد، این دانشگاه بعداً به دانشگاه جنوب غربی لوئیزیانا تغییر نام یافت. او عضو انجمن های خیریه یا کلوب نسوان کاپا دلتا نیز بود. در ۸ ماه اوت سال ۱۹۶۴ با ریموند بلانکو مربی و آموزگار فوتبال، ازدواج کرد و این زوج شش فرزند داشتند. بلانکو پس از پایان کالج در دبیرستان بروکس بریج مضامین بازرگانی تدریس می کرد. او سپس تقریباً پانزده سال به عنوان مادر خانه برای شش فرزندش کار کرد. بعدها در جریان طرح سرشماری سال ۱۹۸۰ به عنوان مدیر حوزوی در وزارت تجارت ایالات متحده خدمت کرد و همراه با شوهرش مالک شرکت مشورت دهی کوتیو، یک شرکت تحقیقاتی و سیاسی بازرگانی، بود. قبل از انتخاب به عنوان فرماندا
ر بلانکو مدت بیست سال در مناصب دولتی خدمت کرد. در سال ۱۹۸۳ به عنوان نخستین زن قانون گذار در مجلس نمایندگان لوئیزیانا انتخاب شد و مدت پنج سال در این مجلس خدمت کرد. در دور اول خود در مجلس، او و دوستش اولین بلکمون اهل وست مونر، دو نفر از جملهٔ پنج زن در هردو مجلس قانون گذاری بودند. بلانکو با شکست دادن کرنن «اسکیپ» هند جمهوری خواه در سال ۱۹۸۸ نخستین زنی بود که در کمیسیون خدمات عمومی لوئیزیانا انتخاب شد و هفت سال در این سمت اجرای وظیفه نمود، او همچنین نخستین زن رئیس PSC بود. سپس نائب فرماندار انتخاب شد و هشت این سمت را به عهده داشت. فرماندار لوئیزیانا. بلانکو در ۱۵ نوامبر سال ۲۰۰۳، با شکست دادن بابی جیندال، رقیب جمهوری خواه خود در انتخابات عمومی با اختلاف ۵۲ در برابر ۴۸ درصد، به عنوان فرماندار انتخاب شد. در ۱۲ ژانویه سال ۲۰۰۴ به زبان های انگلیسی و فرانسوی حلف وفاداری یاد کرد و جانشین مورفی ج. فاستر جونیور شد. بلانکو پس از اشغال سمت فرمانداری، آندی کاپلین، رئیس ستاد فاستر را در سمتش ابقاء کرد. جری لوک لوبلان را که پس از عضویت اش در کمیسون خدمات عمومی در سال ۱۹۸۹ در مجلس ایالتی جانشین وی شده بود، به عنوان عالی رتبه
جدید دولت ایالتی تعیین کرد. بلانکو بیش از سلف خود سفر کرد و در جستجوی منابع جدید توسعه اقتصادی برای ایالت بود. وی از نوا اسکوشیا و در ماه دسامبر سال ۲۰۰۴ از کوبا دیدن نمود تا این کشور بازرگانی خود را با این ایالت افزایش دهد. در جریان دیدار بحث برانگیز خود از کوبا، با رئیس جمهور فیدل کاسترو که دولت ایالات متحده هیچ نوع روابط دیپلماتیک رسمی با وی نداشت، ملاقت کرد. در سال ۲۰۰۵ از کشورهای آسیایی ژاپن، چین و تایوان نیز دیدن نمود. بلانکو علیرغم بالا گرفتن طوفان ها شدید کاترینا و ریتا تا پایان دورهٔ فرمانداریش به تمامی اهداف ابتدائی خود بویژه اولویت بندی سرمایه گذاری در آموزش شروع از مهد کودک تا سطح دانشگاه، دست یافت. وی یک تعداد کسب و کار را در لوئیزیانا ایجاد کرد و سیاست های را برای ایجاد پایه ای برای احیای سواحل لوئیزیانا تدوین کرد. به عنوان فرماندار، بلانکو عضو انجمن ملی فرمانداران و انجمن فرمانداران دموکرات بود و به عنوان رئیس انجمن فرمانداران جنوبی خدمت کرد. بلانکو، دونالد ای. هاینز پزشک خانوادگی اهل بونکی واقع پریش آویلوس را، به عنوان رئیس مجلس سنای ایالتی انتخاب کرد. وی در تمام مدت دورهٔ فرمانداری بلانکون ای
ن سمت را به عهده داشت. طوفان شدید کاترینا. در ۲۷ ماه اوت سال ۲۰۰۵ که در مورد طوفان شدید کاترینا صحبت می کرد، در شهرستان جفرسون پریش به رسانه ها گفت: «باورمندم که ما آماده هستیم. این تنها چیزی است که من همیشه به آن مباهات می کنم». بعداً در همان روز، درخواست همکاری دولت فدرال و کمک ۹ میلیون دلاری را به رئیس جمهور جورج دبلیو بوش صادر کرد و در آن بیان داشت: ... به این نتیجه رسیده ام که این حادثه از چنان شدن و عظمت برخوردار است که پاسخ مؤثر فراتر از توانایی ایالت و دولت های محلی است و این که همکاری های اضافی دولت فدرال برای نجات جان انسان ها حفاظت از اموال، بهداشت عمومی و ایمنی یا برای کاهش یا دفع تهدید یک فاجعه، ضروری است. مشخصاً خواهان اقدامات حفاظتی اضطراری، همکاری مستقیم فدرال، کمک برنامهٔ فردی و خانوادگی (IHP)، کمک برنامهٔ نیازهای ویژه و برداشت آوارهای بجا مانده، هستم.
سیمو یک شبیه ساز کنسول بازی وی یو مالکیتی توسعه یافته توسط Exzap که توسعه دهنده هسته و پردازشگر گرافیکی و Petergov که توسعه دهنده هسته و شبیه ساز صوتی است.سیمو برای اولین بار در ۱۳ اکتبر ۲۰۱۵ برای مایکروسافت ویندوز منتشر شد. معمولاً این شبیه ساز هر دو تا چهار هفته یک بار بروزرسانی می شود. حمایت کنندگان از طریق پاترئون بروزرسانی ها را یک هفته زودتر از عرضه عمومی دریافت می کنند. اگرچه هنوز در دست توسعه است، اما می تواند بازی های خاصی را بدون مشکل اجرا کند. سیمو در بوت و اجرای بازی در مدت کمی بعد از انتشار آن، موفق بود.
جایزه ورسای به عنوان جایزه جهانی معماری و طراحی به شمار می رود. این جایزه به یونسکو، جایی که هر سال مراسم جهانی در آنجا برگزار می گردد، مربوط میشود. طرح ه های برنده به هشت رده مربوط می شوند: فرودگاه ها، مجتمعهای دانشگاهی، ایستگاه های قطار مسافربری، امکانات ورزشی، فروشگاه ها، مراکز خرید، هتلها و رستوران ها. درمجموع، هر سال به ۹۶ طرح جایزه اعطا میشود که ۲۴ مورد از آنها عناوین جهانی دریافت می کنند. هیئت داوران جهانی متشکل از شخصیت های مشهور بین المللی، از جمله برندگان جایزه پریتزکر میباشد. مهندس کاویان خرم در سال ۲۰۱۷ به نمایندگی از یک شرکت چند ملیتی ایرانی قطری برای طراحی مرکز خرید میرقاب Mirqab Mall قطر مفتخر به دریافت این جایزه شد .
جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل زن – سریال، سریال کوتاه یا فیلم تلویزیونی () یکی از جوایز گلدن گلوب است که هر ساله توسط انجمن مطبوعات خارجی هالیوود اهدا می شود. این جایزه به بازیگرانی داده می شود که در یک نقش مکمل در یک سریال، سریال کوتاه یا فیلم تلویزیونی بازی برجسته ای انجام داده باشند. این جایزه برای اولین بار در بیست و هشتمین مراسم گلدن گلوب در ۵ فوریه ۱۹۷۱ به "گیل فیشر" برای نقش آفرینی اش در "مانیکس" اهدا شد. این جایزه تحت عنوان بهترین بازیگر نقش مکمل زن – مجموعه تلویزیونی قبل از تغییر به عنوان فعلی خود در سال ۱۹۸۰ ارائه می شد.
به اهالی داغستان داغستانی می گویند. داغستانی می تواند به افراد زیر اشاره داشته باشد:
بهراماری پرانایاما (براهماری پرانایاما) به معنی تنفس زنبوری (صدای زنبور) است. نوعی تنفس مکمّل که از طریق به کارگیریِ حنجره، با محدود نمودن خروج هوا در بازدم و ایجاد صوتی شبیه وزوز زنبور، در عمق گلو، باعث تحریک قدرتمند ارتعاش OM که از ساقهٔ مغز (بصل النخاع) سرچشمه می گیرد می شود. صدای حاصل از تنفس زنبوری بسیار آرامش بخش است. این تمرین تنش ذهنی و اضطراب را بر طرف می کند و به کاهش خشم کمک می نماید. تنفس زنبوری. تنفس زنبوری باید پس از وضعیت های یوگا، نادی شودانا و اشکال حرکتی پرانا یاما تمرین شود. بیداری آگاهی. تنفس زنبوری به بیداری حساسیت روانی و آگاهی از ارتعاشات ظریف کمک می کند و آرامش بخش و تنش ذهنی و اضطراب را بر طرف و به کاهش خشم کمک می کند.
دانش دامنه دانش یک رشته خاص و تخصصی است. این اصطلاح اغلب برای اشاره به یک رشته عمومی تر استفاده می شود - به عنوان نمونه مثلا مهندس نرم افزاری که دانش عمومی برنامه نویسی کامپیوتر را در کنار دانش دامنه ای توسعه نرم افزار داراست. افراد با دانش دامنه اغلب به عنوان متخصص موضوعی در زمینه کاری خود در نظر گرفته میشوند. تسخیر دانش. در مهندسی نرم افزار ، "دانش دامنه" ، دانشیست پیرامون محیطی که سیستم هدف در آن عمل می کند، به عنوان مثال، عوامل نرم افزار . دانش دامنه معمولاً باید به جای توسعه دهندگان نرم افزار توسط کاربران نرم افزار فرا گرفته شود.
دادگاه های جنایات جنگی خاباروفسک جلسات استماع دوازده افسر ارتش کوانتونگ ژاپن و کادر پزشکی بود که متهم به ساخت و استفاده از جنگ افزار میکروبی در طول جنگ جهانی دوم بودند. محاکمهٔ مرتکبین این جنایات جنگی در روزهای ۲۵ تا ۳۱ دسامبر ۱۹۴۹ در شهر صنعتی خاباروفسک شوروی (Хабаровск)، بزرگ ترین شهر خاور دور روسیه برگزار شد. هر دوازده متهم، مجرم شناخته شدند و به مجازات های حبس همراه با کار جزایی از دو تا بیست و پنج سال محکوم شدند. در سال ۱۹۵۶، مجرمینی که همچنان در حال گذراندن دوران محکومیت خود بودند، آزاد شده و به ژاپن بازگردانده شدند. زمینه ها. در طول محاکمه ها، متهمان، از جمله سرلشکر کیوشی کاواشیما، شهادت دادند که در اوایل سال ۱۹۴۱، حدود ۴۰ نفر از اعضای واحد ۷۳۱ کک های آلوده به طاعون را به چانگدی در چین پرتاب کرده و باعث همه گیری طاعون در آن منطقه شدند. قضات، هر دوازده جنایتکار جنگی را مجرم شناخته و آن ها را به دو تا بیست و پنج سال زندان به همراه کار در اردوگاه های کار محکوم کردند. در سال ۱۹۵۶، مجرمینی که هنوز در حال گذراندن دوران محکومیت خود بودند، آزاد شده و به ژاپن بازگردانده شدند. جنجال های محاکمه. جینگ-بائو نی، کار