Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مدارهای مجتمع مدیریت نیرو (مدارهای مدیریت انرژی یا PMIC یا PMU به عنوان واحد) مدارهای مجتمع برای مدیریت نیرو هستند. اگرچه PMIC به طیف گسترده ای از تراشه ها (یا ماژول های دستگاه روی سیستم تراشه) اشاره دارد، اما بیشتر آنها شامل چندین مبدل DC / DC یا قسمت کنترل آنها هستند. PMIC غالباً در دستگاه هایی که با باتری کار می کنند مانند تلفن های همراه و دستگاه های پخش رسانه قابل حمل برای کاهش میزان فضای مورد نیاز گنجانده شده است. بررسی اجمالی. اصطلاح PMIC به دسته ای از مدارهای مجتمع گفته می شود که عملکردهای مختلف مربوط به نیازهای برق را انجام می دهند. PMIC ممکن است یک یا چند کارکرد زیر را داشته باشد: آی سی های مدیریت نیرو دستگاه هایی با حالت یک پارچه هستند که جریان و جهت برق را کنترل می کنند. بسیاری از دستگاه های الکتریکی دارای ولتاژ داخلی چندگانه هستند (به عنوان مثال ۵ ولت، ۳٫۳ ولت، ۱٫۸ ولت و غیره) و منبع برق خارجی (به عنوان مثال، پریز برق، باتری و غیره)، به این معنی که طراحی برق دستگاه به چندین عمل نیاز دارد. PMIC می تواند به هر تراشه ای که یک عملکرد جداگانه مربوط به برق است اشاره کند، اما به طور کلی به ICهایی اشاره د
ارد که دارای بیش از یک عملکرد مانند تغییر قدرت مختلف و کنترل های قدرت مانند نظارت بر ولتاژ و محافظت در برابر ولتاژ پایین هستند. با قرار دادن این توابع در یک IC، می توان تعدادی بهبود در طراحی کلی مانند بازده تبدیل بهتر، کوچکتر شدن اندازه راه حل و کاهش اتلاف حرارت ایجاد کرد. امکانات. PMIC ممکن است شامل مدیریت باتری، تنظیم ولتاژ و عملکرد شارژ باشد. ممکن است شامل مبدل DC به DC باشد تا مقیاس ولتاژ پویا را فراهم کند. شناخته شده است که برخی از مدلها تا ۹۵٪ بازده تبدیل نیرو دارند. برخی از مدل ها با مقیاس گذاری فرکانس دینامیکی در ترکیبی معروف به DVFS (مقیاس گذاری ولتاژ و فرکانس دینامیکی) ادغام می شوند. ممکن است با استفاده از فرایند BiCMOS تولید شود. ممکن است به صورت بسته QFN ارائه شوند. بعضی از مدل ها از رابط ارتباطی گذرگاه سریال I²C یا SPI برای ورودی و خروجی برخوردار هستند. برخی از مدل ها از یک تنظیم کننده کاهش افت (LDO) و یک ساعت در زمان واقعی (RTC) با یک باتری پشتیبان استفاده می کنند. PMIC می تواند از مدولاسیون فرکانس نبض (PFM) و مدولاسیون عرض پالس (PWM) استفاده کند. PMCI همچنین می تواند از تقویت کننده سوئیچینگ (تق
ویت کننده الکترونیکی Class-D) استفاده کند. تولیدکنندگان آی سی. سامسونگ نیمه هادی، دستگاه های الکترونیکی ریکو، قدرت یکپارچگی، استیمایکروالکترونیکس، تکنولوژی Infineon، اینتل، مارول نیمه هادی، کوالکام، مدیاتک، IXYS، شرکت Freescale Semiconductor , گفتگوهای نیمه هادی، سیلیکون Mitus , EXAR، بین المللی یکسو کننده، شرکت Intersil، سرو نیمه هادی، Maxim Integled Products، Linear Technology، Renesas Electronics , Rohm Semiconductor، ON Semiconductor، Texas Instruments , Torex Semiconductor , و برخی از تولیدکنندگان PMIC هستند.
شهبانوی ناوارا () یک فیلم درام تاریخی از نوع «تله فون های سفید» ایتالیایی به کارگردانی کارمینه گالونه است که در سال ۱۹۴۲ منتشر شد. این فیلم در استودیوی چینه چیتا در رم ساخته شد و بر اساس نمایشی از اوژن اسکریب است. داستان فیلم مجموعه ای از توطئه ها را در دربار مادرید کارل پنجم در قرن شانزدهم به تصویر می کشد.
رافائله کولامونیچی () تهیه کننده فیلم و مدیر تولید اهل ایتالیا بود. از فیلم های او می توان به "آخرین رقص"، "ناپل سبز و آبی" و "شهبانوی ناوارا" اشاره کرد.
آرماندو فیتساروتی (؛ – ) کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس، تدوین گر و عکاس اهل ایتالیا بود. فیتساروتی اهل ناپل بود و فیلم هایش معمولاً در این شهر اتفاق می افتند. او به طور ویژه برای کارگردانی فیلم مالاسپینا (۱۹۴۷) به دلیل تجربه اش در ساخت فیلم های سبک ناپلی استخدام شد. این فیلم به احیای سینمای ناپلی کمک کرد که در دوران فاشیسم به دلیل تمرکز تولید در رم، سرکوب شده بود. از فیلم های او می توان به "ناپل سبز و آبی" و "ناپل همیشه ناپل است" اشاره کرد.
اوگوستان اوژن اسکریب (؛ ؛ – ) نمایشنامه نویس، نویسنده و لیبرتو اهل فرانسه بود. اسکریب در ۲۴ دسامبر ۱۷۹۱ در پاریس، در خانه خانوادگی واقع در خیابان سن-دنی نزدیک محله له ال متولد شد. پدرش که فروشنده ابریشم بود، زمانی که او هنوز نوزاد بود درگذشت، اما برای همسرش وضع مالی مناسبی به جا گذاشت. اسکریب در کالج معتبر سنت-بارب تحصیل کرد و شاگرد برجسته ای بود؛ او در سال آخر تحصیل خود جایزه برتر کالج را کسب کرد و در فرهنگستان فرانسه با تاج برگ درخت گل سرخ به طور رسمی مورد تقدیر قرار گرفت. مادرش قصد داشت او را به حرفه حقوق هدایت کند و او را برای تحصیل نزد لوئی-فردینان بونه، یکی از وکلای برجسته پاریس، فرستاد. شهرت او بابت نگارش متن برخی «گرند اپراها» و همچنین به کمال رساندنِ سبکی در نمایش و تئاتر، موسوم به «نمایشنامه خوش ساخت» (pièce bien faite / well-made play) است که بیش از ۱۰۰ سال یکی از ارکان اصلی نمایش های محبوب و پرطرفدار بود. او با جاکومو مایربر، جوزپه وردی، وینچنتزو بلینی، دانیل اوبر، فرانسوا-آدریان بوالدیو، گائتانو دونیزتی و جواکینو روسینی در خلق برخی اپراهایشان همکاری داشت. از جمله فیلم هایی که از آثار او در آنها ا
ستفاده شده است، می توان به "شهبانوی ناوارا"، "وجوه عشق"، "برادر شیطان" و "رؤیای عشق" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور شده است.
ماجرای فرنکاپ یک حادثه در آب های بین المللی در ۴ نوامبر ۲۰۰۹ بود که در آن نیروی دریایی اسرائیل یک کشتی باری ام وی فرنکاپ را در شرق دریای مدیترانه توقیف کرد. محموله کشتی دارای صدها تن اسلحه بود که گفته می شد از ایران به حزب الله در حال انتقال بود. این حادثه با نام عملیات نظامی آن، عملیات چهار گونه نیز شناخته می شود." عملیات. فرماندهان اسرائیلی گزارش های اطلاعاتی دریافت کرده بودند که کشتی ام وی فرنکاپ اسلحه هایی از ایران را حمل می کند و قرار است که به حزب الله منتقل کند. به گزارش روزنامه شرق الاوسط، آمریکا با اطلاع از کشف این محموله توسط اسرائیل، با هرگونه حمله به کشتی مخالفت کرد. در ۴ نوامبر ۲۰۰۹، این کشتی توسط یک قایق موشکی نیروی دریایی اسرائیل مخابره شد که توقف کند و برای بازرسی آماده شود. این بازررسی، یک بازررسی معمولی از سوی تکاوران معرفی شد و به همین خاطر کاپیتان کشتی، با بازررسی موافقت کرد. پس از آنکه تکاورهای نیروی دریایی شایتت ۱۳ بدون مقاومت سوار کشتی شدند؛ بازررسی از بخشی از کشتی آغاز شد. نیروی دریایی ارتش اسرائیل مدعی شده است که خدمه از قاچاق ادعایی آگاهی نداشتند و با تکاورها همکاری کردند. این تکاوره
ا کانتینرهای حمل و نقل را باز کردند و جعبه های اسلحه و مهمات که بین کیسه های پلی اتیلن قرار داشت را کشف کردند. مبدا و مقصد کشتی. به گفته ارتش اسرائیل، کشتی محموله را در دمیاط، مصر بارگیری کرد. این محموله با کشتی ای که در تاریخ ۲۵ اکتبر از بندرعباس، ایران حرکت کرده بود، وارد مصر شد. مقامات اسرائیلی بر این باورند که این محموله با چندین کشتی از خلیج فارس و با گذر از کانال سوئز و دریای سرخ به بندر مصر منتقل و با پرچم های مختلف حمل شده است. این کشتی قرار بود به سمت لیماسول قبرس و سپس لاذقیه سوریه برود و آخر هفته را در بندر لبنان پهلو بگیرد. ارتش اسرائیل مظنون بود که این محموله برای حزب الله ارسال شده که در حال جنگ با اسرائیل بود. بعد از جنگ، قطعنامه ۱۷۰۱ شورای امنیت سازمان ملل متحد حمل اسلحه به حزب الله را ممنوع کرد. در سال ۲۰۱۰، قطعنامه ۱۹۲۹ شورای امنیت کشورها را مجاز به توقیف مواردی از جمله اسلحه کرد که صادرات آن در ایران ممنوع است. به گزارش لس آنجلس تایمز هیچ مدرکی برای اینکه مقصد این کشتی حزب الله لبنان بوده است توسط اسرائیل منتشر نشده است. از سوی دیگر هیچ مدرکی که ثابت کند مبدا این محموله ایران بوده است منتشر
نشده است. حجم بار. سخنگوی ارتش اسرائیل (IDF) حجم بار را ده ها کانتینر عنوان کرد. یکی از فرماندهان نیروی دریایی اسرائیل گفت: میزان سلاح های کشف شده ده برابر بیشتر از سلاح های کشف شده در عملیات کشتی نوح است. در گزارش نیروی دریایی ارتش اسرائیل آمده است که از میان ۴۰۰ کانتینر این کشتی، ۳۶ کانتینر حاوی سلاح بوده است. این محموله اسلحه ۳۲۰ تن وزن داشت و در کانتینرهایی که با کد حمل و نقل ایران مشخص شده بود، نگهداری می شد. ارتش اسرائیل گفت که این محموله معادل حدود ده درصد از سهام حزب الله است. این محمولهٔ اسلحه بزرگ ترین محمولهٔ کشف شده به دست اسرائیل بوده است. سلاح های کشف و ضبط شده، شامل ۹۰۰۰ خمپاره انداز، ۲۱۲۵ موشک کاتیوشا ۱۰۷ میلی متری، ۶۸۵ فیوز موشک، ۶۹۰ راکت ۱۲۲ میلیمتری، 21100 F-۱ نارنجک دستی، و ۵۶۶٬۲۲۰ گلوله کلاشنیکف بود. واکنش ها. در تاریخ ۵ نوامبر ۲۰۰۹، سفیران و دیپلمات های ۴۴ کشور، وابستگان نظامی ۲۷ ارتش در جهان و رسانه های بین المللی توسط اسرائیل و وزارت خارجه دعوت شدند تا اسلحه و مهمات ضبط شده از کشتی "فرنکاپ" را به آن ها نشان دهند. با این وجود برخی منابع به امکان ساختگی بودن این رویداد اشاره کرده اند که
می تواند با هدف ایجاد فاصله بین ایران و دیگر کشورها همچون آمریکا برای رسیدن به صلح باشد. فلسطین. فلسطینی ها از این اقدام اسرائیل، احساس خطر کردند که شاید اسرائیل به دنبال بهانه برای لغو صلح و آتش بس باشد. غسان خطیب، سخنگوی تشکیلات خودگردان فلسطینی اظهار داشت که «از آنجا که رهبری و جامعه اسرائیل آمادگی صلح را ندارند، از هر بهانه ای برای اجتناب از تعهدات صلح استفاده می کنند، و یکی مسئله حمل و نقل ایرانی است». اسرائیل. رئیس جمهور اسرائیل شیمون پرز گفت: «امروز همه جهان می توانند فاصله زیادی بین سوریه و اظهارات ایران و فعالیت های واقعی آنان را ببینند. توقیف کشتی نه تنها از نظر نظامی بسیار مهم است، بلکه از اهمیت سیاسی نیز برخوردار است. با واقعیت ها نمی توان استدلال کرد.» نخست وزیر بنیامین نتانیاهو آن را «یک جنایت جنگی دانست که شورای امنیت سازمان ملل متحد باید جلسه ویژه ای دربارهٔ آن تشکیل دهد». نتانیاهو مدعی شده است که این تسلیحات برای حمله به شهرهای اسرائیل تدارک دیده شده است. لبنان. حزب الله لبنان با صدور بیانیه ای مطبوعاتی «هرگونه ارتباط با سلاح هایی را که دشمن صهیونیستی ادعا می کند آن ها را در کشتی "فرنکاپ" ضب
ط کرده» تکذیب کرد. مقامات رسمی لبنان هیچ واکنشی به این موضوع نشان ندادند. ایران. مقامات ایرانی، اتهامات اسرائیل را به طور کلی تکذیب کردند. یک منبع رسانه ای ایرانی ادعا کرد که هدف «تبلیغات اسرائیل» حواس پرتی رسانه ها از ادعاهای سازمان ملل در مورد جنایات جنگی اسرائیل در طول جنگ غزه (۲۰۰۸–۲۰۰۹) است. پس از انتشار عکس های این محموله توسط اسرائیل، خبرگزاری ایرنا ادعا کرد که اسلحه ها و تجهیزات از «وزارت سپاه» جعل شده و وزارت سپاه بیش از ۲۰ سال است که به «وزارت دفاع» تغییر نام داده و «اگر کشوری قصد ارسال محموله مخفی اسلحه به کشور دیگری را داشته باشد، محموله را با توضیحات کامل علامت گذاری نمی کند». سوریه. وزیر امور خارجه سوریه ولید معلم حمل تسلیحات در این کشتی را تکذیب کرد و تمام بار کشتی را، کالاهای غیرنظامی دانست. او در پیامی، بدون اشاره به اسرائیل، از دزدان دریایی که در تجارت بین سوریه و ایران اخلال ایجاد می کنند اعلام انزجار کرد. یکی از مقام های وزارت امور خارجه سوریه، هدف اسرائیل از این اقدام را «پرت کردن حواس ها از جنایت ها در نوار غزه» دانست.
بالا فیلمی محصول سال ۱۹۷۶ و به کارگردانی ساتیاجیت رای است. در این فیلم بازیگرانی همچون بالاساراسواتی، وی. راغاوان، اودی شانکار و وی. کی نارایانا ایفای نقش کرده اند.
چاقو فیلمی محصول سال ۲۰۱۴ و به کارگردانی ای آر موروگادوس است. در این فیلم بازیگرانی همچون ویجای، سامانتا روت پرابو، نیل نیتین موکش، توتا روی چادری، ساتیش و ای آر موروگادوس ایفای نقش کرده اند.
جعفر پیمان (زادهٔ جهرم) نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ جهرم در دوره بیست و سوم مجلس شورای ملی بوده است. او از خیّران به نام جهرم بود و زمین بیمارستان پیمانیه جهرم نیز از طرف او به سازمان تأمین اجتماعی اهدا شده است.وی یکی از ثروتمندان جهرم به شمار می رفت.
ژئوپلیتیک خطوط انرژی دریای خزر تأثیر جغرافیای سیاسی کشورهای حوزه دریای خزر در امنیت، کمیت و کیفیت انتقال انرژی از این مسیر به مقاصد است. حوزه خزر متشکل از چهار حوزه ژئوپلیتیکی است که عبارتند از: آذربایجان از حوزه قفقاز، ترکمنستان و قزاقستان از حوزه آسیای مرکزی، روسیه به عنوان جانشین اتحاد شوروی و یک واحد سیاسی فعال در نظام بین المللی و یکی از بزرگترین صادرکنندگان نفت و گاز در شمال و ایران در جنوب که دارای ذخایر عظیم نفت و گاز و صنایع نفتی است و مسیری ارزان و کوتاه برای انتقال منابع نفت و گاز حوزه خزر می باشد. اهمیت انرژی دریای خزر. در آغاز قرن بیستم، منطقه دریای خزر یکی از خاطرات طلای کالیفرنیا را یادآوری کرد، زیرا مردم برای یافتن نفت به این منطقه می آمدند. در جنگ جهانی دوم، آلمان منطقه خزر را یکی از اهداف استراتژیک خود قرار داد. پس از سقوط اتحادجماهیرشوروی، این منطقه زمانی که سه کشور جدید (جمهوری آذربایجان، قزاقستان و ترکمنستان) شروع به بهره برداری از منابع قابل توجهی در دریا کردند، شروع به گشودن درهای خود به جهان خارج کرد. شرکتهای آمریکایی از اوایل سال ۱۹۸۹ به سرعت برای بهره برداری از نفت خزر حضور یافته و ا
مروز در توسعه اقتصادی منطقه نقش مهمی را ایفا می کنند. براساس برآوردهای انجام شده، حوزه دریای خزر منابع مهم دست نخورده از نفت و گاز دارد. مجموع ذخیره نفت این منطقه تا شصت میلیارد بشکه تخمین زده شده است. مقداری که برای سوخت اروپا تا بیست سال کافی خواهد بود. مسئله مهمی که باید حل شود، چگونگی انتقال انرژی این منطقه به بازارهای جهانی است. پروژه های اصلی برای ایجاد زیرساخت های انرژی خزر. کنسرسیوم لوله نفت خزر که برنامه آن ساختن خط لوله ای از شمال دریای خزر به سوی غرب تا بندر روسی نووروسیسک در ساحل دریای سیاه بود. پروژه دیگر زیرنظر شرکت عملیاتی بین المللی آذربایجان (آیوک) یعنی کنسرسیومی از یازده کمپانی نفتی خارجی از جمله چهار شرکت آمریکایی یونوکال، آموکو، اکسون و پنزاویل ساخته می شود. مسیر این خط لوله از یک یا هر دو مسیر به سوی غرب است: یک خط لوله به سوی شمال پیچ خواهد خورد و از شمال قفقاز به سوی بندر نووروسیسک می رود. خط لوله دیگر گرجستان را طی کرده و به پایانه نفتی بندر سوپسا در دریای سیاه منتهی می شود. گزینه دیگر، کشیدن خط لوله از راه افغانستان است. شرکت یونوکال درصدد تشکیل کنسرسیوم لوله نفت آسیای مرکزی است. این
خط لوله به طول ۱۰۴۰ کیلومتر از نزدیک شهر ترکمن آباد در شمال ترکمنستان آغاز شده و به طرف جنوب کشیده می شود و پس از عبور از افغانستان به پایانه صادراتی در ساحل غربی پاکستان خواهد رسید. هزینه اجرای این پروژه ۲٫۵ میلیارد دلار برآورد شده است. استراتژی های ژئوپلیتیک و ژئواکونومیک روسیه در خزر. استراتژی های ممکن برای دستیابی به این اهداف شامل ایجاد منطقه دریای خزر به عنوان منطقه نفوذ روسیه (به معنای روانشناختی یا ایدئولوژیک) است. نفوذ به مناطق حاشیه نشین از طریق استفاده از شرکت های خصوصی روسی نیز از دیگر اقدامات این کشور برای ایجاد منطقه نفوذاقتصادی است و همچنین ایجاد موانع قانونی برای جلوگیری از مشارکت رقبای جدید در سرمایه گذاری های خارجی در منطقهٔ خزر. به عنوان مثال، روسیه می تواند هر خط لوله ای که جمهوری آذربایجان را با قزاقستان یا ترکمنستان یا خط لوله باکو - جیهان (ترکیه) متصل می کند، مسدود کند. یک مانع دیگر مسدودکردن مؤثر کانال ولگا-دن است. این سیستم یک ارتباط فصلی با حجم کم بین دریای خزر و دریای سیاه است که به سیستم آبراه داخلی اروپا منتهی می شود. این معبر تنها ورودی تجهیزات مخصوص حفاری های برون مرزی و سایر تج
هیزات پشتیبانی خزر است. مسدودکردن این سیستم می تواند پاسخ نظامی به مشکلات حل نشده برای رضایت روسیه در منطقه خزر ارائه دهد. آمریکا و خطوط انتقال انرژی. در ژانویه ۲۰۰۶ فایننشال تایمز اکسپرس در مورد حمایت دولت آمریکا از احداث خطوط انتقال نفت در منطقه گزارشی تهیه کرد. استیون مان از اعضای دفتر امور اروپا و آسیای وزارت امور خارجه آمریکا، این سخنان را پس از اظهارات کارشناس بانک توسعه آسیایی ایراد کرد. او گفته بود خط لوله ایران-پاکستان-هند و خط لوله دیگری که ترکمنستان-افغانستان-پاکستان را به هم پیوند می دهد، هردو قابلیت اجرایی شدن دارند. مان گفت: «دولت آمریکا از اجرای پروژه برای انتقال گاز دریای خزر به هند و پاکستان حمایت می کند، اما با هر خط لوله ای که ایران در آن مشارکت داشته باشد، مخالف است». او انتقال گاز ترکمنستان را یکی از گزینه های مطلوب آمریکا معرفی کرد. چین و انرژی خزر. در چند سال اخیر شاهد تمایل چین به سرمایه گذاری در حوزه های نفت و گاز دریای خزر بوده ایم. نمونه عینی این تمایل مشارکت شرکت های چینی در پروژه های کلان اکتشاف و استخراج نفت و گاز آسیای مرکزی و همچنین ساخت خط لوله انتقال انرژی می باشد. به عنوان م
ثال خط لوله انتقال نفت قزاقستان - چین یکی از بزرگترین سرمایه گذاری های انجام شده در منطقه محسوب می شود و نقش مهمی را در آینده عرضه نفت به چین خواهد داشت. چند دسته از عوامل در تمایل چین به منابع انرژی دریای خزر نقش دارند. اولین عامل نوسانات بازار انرژی و وابستگی زیاد چین به مناطق اصلی تولید انرژی مانند خلیج فارس می باشد که چین را به فکر متنوع کردن منابع تامین انرژی خود می اندازد. عامل بعدی روابط مناسب سیاسی - اقتصادی (و در پاره ای موارد نظامی) چین با کشورهای حوزه دریای خزر یعنی ایران و روسیه و سه کشور از کشورهای آسیای مرکزی است که امنیت عرضه انرژی در این منطقه را بالا می برد.خط لوله قزاقستان- سین کیانگ به طول ۳۰۰۰کیلومتر، نفت و گاز قزاقستان و ترکمنستان را به غرب چین متتقل می کند. طبق شعار کشورهای غربی درباره سیاست خطوط لوله «نه شمال،نه جنوب،غرب یا شرق» بیانگر این است که آنها همه سعی خود را در این مورد بکار می گیرند که نفت و گاز آسیای مرکزی و قفقاز را از مسیر غربی منتقل کنند و در غیر این صورت گزینه دیگری که می تواند به کار گرفته شود، مسیر شرق است و این همان چیزی است که چین نیز از آن حمایت می کند زیرا با توجه به
نگرانی چینی ها در زمینه امنیت راه های دریایی انتقال انرژی وارداتی به نظر می رسد چینی ها آسیای مرکزی را به عنوان یک گزینه مهم برای کاهش وابستگی به مسیرهای انتقال دریایی تحت کنترل آمریکا در نظر دارند. انرژی در کشورهای حوزه خزر. ایران. ایران در جنوب دریای خزر واقع شده است. نفت از مهم ترین صادرات این کشور می باشد و در زمینه رژیم حقوقی دریای خزر به دنبال حاکمیت مشترک می باشد. اما چنان چه قرار باشد بستر دریا تقسیم شود، ایران خواهان ۲۰درصد از بستر دریا یعنی تقسیم مساوی آن میان پنج دولت ساحلی است. سهم ایران در تقسیم دریای خزر براساس خط مرزی آستارا-حسینقلی ۱۱درصد و براساس اصل خط میانی ۱۳/۶ درصد و در صورت مشارکت به ۲۰درصد افزایش می یابد. مسیر انتقال انرژی ایران: ۱.خط لوله نکا-ری. خط لوله بندر نکا-ری که به کراس نیز مشهور است. برای معاوضه(سوآپ) نفت کشورهای حاشیه دریای خزر اجرا شده است. روزانه مقدار قابل توجهی از نفت خام سه کشور روسیه، قزاقستان و ترکمنستان با نفتکش به بندر نکا انتقال می یابد و از راه خط لوله به پالایشگاه های ری و تبریز هدایت می شود. ایران متعهد است معادل کیفی و کمی این نفت را در بندر خارک به مشتریان کشور
های اولیه تحویل دهد.انتقال نفت خام این سه کشور یادشده،با این خط لوله در مرحله اول ۱۲۰تا ۱۵۰ هزار بشکه در روز بوده است. در مرحله دوم و سوم به ۳۷۰و۵۵۰هزار بشکه در روز خواهد رسید. خط لوله نکا-ری به باور بسیاری از کارشناسان، ارزان ترین و امن ترین راه انتقال نفت خزر است. در مقابل آن خط لوله نفت باکو-تفلیس-جیحان قرار دارد که آمریکا از حامیان اصلی آن است. ۲.خط لوله گات. از دوره پیش از انقلاب اسلامی،ایران خط لوله سراسری گات ۱ را برای صدور گاز از منابع جنوبی کشور به اتحاد شوروی ایجاد کرد و برای ساخت خط لوله دیگری که گاز طبیعی ایران را از راه شوروی به اروپا صادر کند، برنامه ریزی کرد. هر دو طرح در نخستین ماه های پس از انقلاب اسلامی متوقف شد. ۳.خط لوله اوکارم تبریز- آنکارا. این خط لوله برای انتقال سالانه در حدود ۳۰میلیون متر مکعب گاز ترکمنستان به اروپا از طریق خاک ایران و ترکیه طراحی شد. قرارداد این طرح در ماه مه۱۹۹۷ در میان ایران، ترکیه و ترکمنستان امضا شد. طول این خط لوله ۲۱۶۰ کیلومتر و هزینه اجرای آن ۱/۶میلیارد دلار است. روسیه. فدراسیون روسیه، وارث اتحاد شوروی در قسمت شمالی دریای خزر جای دارد. اگرچه این کشور ۳۰درصد از
ساحل دریای خزر و حدود ۲/۵درصد از کل ذخایر این دریا را در اختیار دارد ولی می کوشد که خطوط انتقال انرژی از این کشور منتقل شود. قسمت اعظم ذخایر نفتی روسیه در سیبری غربی، بین کوه های اورال و فلات سیبری قرار گرفته است ولی از اطراف جمهوری خود مختار داغستان نیز نفت استخراج می کند.در ژونیه۲۰۰۰، لوک اویل، یوکاس و گازپروم به اشاره کرملین، شرکت نفت خزر را به منظور توسعه میدان های جدید نفتی و گازی در بخش روسی حوزه خزر و نیز در کشورهای همسایه تشکیل دادند. در هنگام فروپاشی شوروی، همه خط لوله های انتقال انرژی دیگر جمهوری ها به روسیه منتهی می شد. خطوط انتقال انرژی علاوه بر به ارمغان آوردن امنیت اقتصادی، به دلیل دریافت بهای ترانزیت و ایجاد خدمات و صنایع مکمل، از جنبه سیاسی هم برای کشورها اهمیت دارند. انرژی و جنگ چچن. وجود منابع غنی نفتی معدنی در چچن و توسعه نیافتگی اقتصادی این جمهوری، واقع شدن آن در مرزهای فدراسیون روسیه و برخورداری از موقعیت ممتاز ژئوپلیتیک و تحریک های خارجی به بحران های چچن دامن می زنند. روسیه برای حمله به چچن، دلایل ژئواکونومیکی مهمی داشت: نیاز به کنترل منابع، دسترسی به منابع و تضمین کنترل صنعت نفت. از دس
ت رفتن خط لوله ای که از چچن عبور می کرد، برای روسها یک فاجعه بود. اما کنترل زیربنای نفتی این جمهوری، نفوذ روسیه را افزایش می داد و وجهه منطقه ای این کشور را بهبود می بخشید. جمهوری آذربایجان. جمهوری آذربایجان در شرق منطقه قفقاز در ساحل غربی دریای خزر واقع شده است و در جنوب با ایران، در غرب با ترکیه و ارمنستان، در شمال غربی با گرجستان و در شمال با روسیه هم مرز است. این کشور در دهه ۱۹۴۰ میلادی ۷۵درصد نفت اتحاد شوروی را تأمین می کرد. در سواحل این کشور، لایه های نفت در اعماق دریا وجود دارد و نفت خام مستقیم از بستر دریا در منابع نفت داشلاری، در فاصله نزدیکی از باکو و آب های شبه جزیره آبشوران از بستر دریای خزر استخراج می شود. تولید، بهره،برداری و فرآوری نفت در جمهوری آذربایجان تاریخی طولانی دارد. با این حال، گزارش های اولیه حکایت از آن دارند که صدور نفت باکو در طول قرن۱۰ از چاه های نفت شبه جزیره آبشرون با عمق میانگین۱۰-۱۲ متری،آغاز شده است. تاربخ نوین صنعت نفت جمهوری آذربایجان را می توان در سه دوره تببین کرد: روسیه تزاری. با رونق گرفتن انقلاب صنعتی در اروپا و آشکار شدن اهمیت سوخت های فسیلی در حیات جوامع صنعتی، رویکر
د نوینی نسبت به استفاده از منابع نفت در سراسر جهان اتخاذ شد. تولید سالانه نفت از چاه های باکو در ۱۸۴۳ به ۲۸/۰۰۰۰هزار بشکه نفت سیاه و ۱۰۶بشکه نفت سیاه می رسید. با به کارگرفتن ماشین های حفاری به جای وسایل سنتی،تولید سالانه نفت روسیه از ۴۱/۰۰۰ بشکه در ۱۸۶۳ به۲۰۴/۰۰۰ هزار بشکه در سال ۱۸۷۰ افزایش یافت.. پس از تاسیس اولین شرکت نفتی در باکو در سال ۱۸۷۲ از سوی برادران نوبل و تداوم سرمایه گذاری ها در این بخش تا پایان قرن ۱۹، باکو به مرکزی برای سرمایه گذاری صنعتی در مقیاس جهانی تبدیل شد.. ساخته شدن راه آهن ماوراقفقاز در سال۱۸۸۳ که بندر باتومی در کنار دریای سیاه را به باکو وصل می کرد، دسترسی کارآمد و سریع به بازارهای جهانی را فراهم کرد و بهره برداری بیشتر از نفت این منطقه و در نتیجه امکان حمل و نقل و صدور آن با راه آهن را فراهم آورد. دوره اتحاد شوروی. با رخداد انقلاب اکتبر۱۹۱۷ روسیه و فروپاشی امپراتوری تزاری، دولت دموکراتیک جمهوری آذربایجان در ۲۸مه ۱۹۱۸ تشکیل و اعلام استقلال کرد. اما عمر این دولت زودگذر در آوریل ۱۹۲۰ در پی ورود ارتش سرخ به باکو و تشکیل دولت دولت سوسیالیستی شوروی در آذریایجان به پایان رسید. پس از آن به م
دت ۷۰سال جمهوری آذربایجان در ساختار اتحاد شوروی قرار گرفت. در طول این دوران به قول «حیدر علی اف» رییس جمهور سابق جمهوری آذربایجان، نفت به عنوان بزرگترین ثروت مردم آذربایجان، در جهت تامین منافع اتحاد شوروی مورد استفاده قرار گرفت. از سال ۱۹۲۰ اکتشاف و بهره برداری از نفت دریای خزر در دستور کار دستگاه سیاستگذاری اتحاد شوروی قرار گرفت. بر این اساس در سال های ۱۹۲۲-۲۳ حوزه نفتی بی بی هیبت توسعه پیدا کرد. در سال ۱۹۲۸ تولید نفت آذربایجان به دلیل توسعه چاه های نفتی در حوزه های نفتی باکو که از سال ۱۹۲۴ سرعت گرفته بود، به دلیل بهبود تکنولوژی های استخراج، افزایش چشمگیری پیدا کرد. دوره استقلال آذربایجان. به دنبال فروپاشی اتحاد شوروی و استقلال جمهوری آذربایجان در ۱۸ اکتبر ۱۹۹۱ دوران جدیدی برای صنعت نفت این کشور آغاز شد. با این حال، این کشور در دوران استقلال، شرایط سختی را تجربه کرد. از سال ۱۹۸۹تا سال ۱۹۹۴ تولید ناخالص داخلی کشور حدود ۶۳درصد، بخش کشاورزی حدود ۴۳ و تولید صنعتی نیز حدود ۶۰درصد کاهش پیدا یافت. در کنار شرایط دشوار اقتصادی عواملی چون جنگ داخلی بر سر قدرت، منازعه با ارمنستان بر سر ناگورنوقره باغ، فرسودگی فناوری، ض
عف بهره برداری، نبود سرمایه گذاری برای حفاری های جدیدو نوسازی چاه های موحود، سبب کاهش تولید نفت جمهوری آذربایجان از ۲۰میلیون تن در سال ۱۹۷۰ به ۱۰میلیون تن در ۱۹۹۵ و ۹/۱ میلیون تن در سال ۱۹۹۷ شدند.. در جمهوری آذربایجان حوزه های نفت و گاز بسیاری وجود دارد که مهم ترین آنها عبارتند از: حوزه آذری-چراغ-گونشلی با ۵/۷میلیارد تن ذخیره نفتی، حوزه شاه دنیز با ۱۲۰۰میلیارد متر مکعب گاز، حوزه اشرفی- دان اولدوز با ۶ میلیون تن نفت و ۲۵ میلیارد متر مکعب گاز، حوزه نخجوان با ۳۰۰میلیارد مکعب گاز، حوزه اینام با ۱۰۰میلیون تن نفت و۱۰۰میلیارد مکعب گاز. خط لوله نفتی باکو-تفلیس-جیحان. ساخت و بهره برداری از این خط لوله را در کنار دو «قرارداد قرن» و قرارداد امضای« شاه دنیز۲»، می توان از نقاط عطف صنعت نفت نوین جمهوری آذربایجان به شمار آورد. طول این خط لوله ۱۷۶۸ کیلومتر است که از پایانه سنگاچال در نزدیکی باکو شروع شده و و پس از طی ۴۴۵ کیلومتر در خاک جمهوری آذربایجان وارد خاک گرجستان شده و تا بندر جیحان ترکیه ادامه پیدا می کند. قزاقستان. مجموع ذخایر هیدرو کربنی درون ساحلی و برون ساحلی قزاقستان بین ۹۹تا۱۷/۶ میلیارد بشکه است. قسمت اعظم تولید
نفت قزاقستان در حوزه های تنگیز، قره جغانک و کاشغان واقع است. تنگیز در اراضی تالابی سواحل شمال شرقی دریای خزر قرار گرفته است. منابع نفت قابل احیای آن را ۹ تا۶۷ میلیارد بشکه برآورد کرده اند. حوزه های نفتی تنگیز و کاشغان دارای گاز طبیعی نیز می باشد. حوزه مهم دیگر گاز قزاقستان، امان گلدی در جنوب این کشور است. مسیر شمالی نفت و گاز قزاقستان. این مسیر نفت و گاز قزاقستان را از طریق دریای سیاه منتقل می کند و از طرف روسیه حمایت می شود. خط لوله این مسیر آتیرو-سامارا به طول ۶۹۵ کیلومتر است که از بندر آتیرو در قزاقستان شروع و به سامارا در روسیه ختم می شود و از طریق خطوط داخلی روسیه نیز به کشورهای روسیه سفید،لهستان و مجارستان می رسد. به واسطه سال ها تسلط مسکو بر آسیای مرکزی و قفقاز خطوط لوله موجود در منطقه برای اتصال مسیر حوزه های نفت و گاز به مقصد روسیه طراحی شده بودند و اگرچه بعضی از خطوط لوله روسیه در حال استفاده هستند، ولی ظرفیت انتقال همه نفت و گاز منطقه را ندارد. به واسطه سال ها تسلط مسکو بر آسیای مرکزی و قفقاز خطوط لوله موجود در منطقه برای اتصال مسیر حوزه های نفت و گاز به مقصد روسیه طراحی شده بودند و اگرچه بعضی از