Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جایزه هوگو بهترین نمایش درام بخشی از جایزهٔ هوگو است که نخست هم اثرهای نمایشی سینمایی، هم تلویزیونی را پوشش می داده است. اما از سال ۲۰۰۳ به دو فرم بلند و کوتاه، بخش بندی شده است. جایزه هوگو نیز کهن ترین و یکی از نام دارترین جایزه های موجود در زمینهٔ داستان نویسی علمی-تخیلی و خیال پردازی است که به افتخار هوگو گرنزبک بنیان گذار نخستین مجلهٔ علمی-تخیلی که تحت نام «"داستان های شگفت انگیز"» به چاپ می رسید، نام گذاری شده است.
رقابت جاده انفرادی مردان یکی از رویدادهای دوچرخه سواری در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ است که در ۲۴ ژوئیه ۲۰۲۱ برگزار شد.
تایم تریل جاده مردان یکی از رویدادهای دوچرخه سواری در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ است که در ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۱ برگزار شد.
در زیر فهرست روزنامه هایی که در ارمنستان منتشر می شود روزنامه های یومیه. به زبان ارمنی به زبان روسی
کوریوم ، همچنین با عنوان ماده حاوی سوخت (FCM) یا مواد حاوی سوخت گدازه مانند (LFCM) نیز شناخته می شود، ماده ای است که در هسته یک راکتور هسته ای در هنگام حادثه ذوب شدن ایجاد می شود. از نظر ظاهری شبیه گدازه طبیعی است. این ماده مخلوطی از سوخت هسته ای، محصولات شکافت، میله های کنترل، مواد سازنده قسمت های آسیب دیده راکتور، محصولات واکنش شیمیایی آن ها با هوا، آب و بخار است و در صورت شکسته شدن مخزن راکتور، بتن ذوب شده کف اتاق راکتور نیز در آن وجود خواهد داشت.
سابر مردان یکی از رویدادهای شمشیربازی در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ است که در ۲۴ ژوئیه ۲۰۲۱ در ماکوهاری مسه، توکیو برگزار شده است.
مولدهای بخار، مبدل های حرارتی هستند که برای تبدیل آب به بخار حاصل از گرمای تولید شده در هسته راکتور هسته ای استفاده می شوند. از این مولدها در راکتورهای آب فشرده (PWR) بین حلقه های خنک کننده اولیه و ثانویه استفاده می شود. در طراحی های معمول PWR، خنک کننده اصلی آب با خلوص بالا است که تحت فشار زیاد نگه داشته می شود و نمی تواند به جوش بیاید. این خنک کننده اولیه از سمت هسته راکتور پمپ می شود و در آنجا گرما را از میله های سوخت جذب می کند. سپس از مولد بخار عبور می کند و در آنجا گرمای خود را (از طریق هدایت گرمایی از فلز) به آب کم فشار که امکان جوشیده شدن دارد، منتقل می کند.
سابر تیمی مردان یکی از رویدادهای شمشیربازی در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ است که در ۲۸ ژوئیه ۲۰۲۱ در ماکوهاری مسه، توکیو برگزار شد. نتایج. 5–8th place classification
جایزه ساترن بهترین فیلم پویانمایی بخشی از جایزه ساترن و یکی از جایزه های نام دار سالانه است که توسط آکادمی فیلم های علمی-تخیلی، فانتزی و ترسناک داده می شود. همچنین از جوایز بنیان گذاری شده در ۱۹۷۸ به شمار می رود.
وزارت بهداشت جمهوری آذربایجان () یک سازمان دولتی در ساختار کابینه جمهوری آذربایجان است، که مسئولیت تنظیم سیستم پزشکی در این کشور را بر عهده دارد. کفالت این نهاد دولتی را «تیمور موسی اف» عهده دار است. تاریخچه. وزارت بهداشت آذربایجان بر پایه فرمان شورای وزرای جمهوری خلق آذربایجان که سکان هدایت آن در دست فتحعلی خان خویسکی بود، در ۱۷ ژوئن سال ۱۹۱۸ تأسیس شد. اولین وزیر منصوب شده به این وزارتخانه خدادات بیگ رفیع بیگلی بود که در سال ۱۹۰۳ از دانشگاه خارکف دانش آموخته شده بود و از مجرب ترین جراحان روزگار خود در این کشور به حساب می آمد. وزارت شامل ۵ بخش از جمله قسمت بهداشت شهری، آمار مراقبت های پزشکی، معالجه، بهداشت و درمان روستایی و دفاتر دامپزشکی می باشد. در حالیکه مقامات، تمهیدات لازم نظیر بیمارستان ها، آزمایشگاه ها، انبارهای دارویی و تجهیزات پزشکی جدیدی را خریداری می کردند، خدمات درمانی به صورت رایگان به مردم ارائه می شد. در طول ۲۳ ماه عمر جمهوری دموکراتیک آذربایجان، ۳۳ بیمارستان در سرتاسر آذربایجان فعالیت داشت که هر کدام دارای ۱ پزشک، ۲ بهیار، ۱ متخصص زنان و یک پرستار مسئول تزریق واکسن بود. بنابر آمارها، هر ۷۵۰۰۰
شهروند فقط یک پزشک داشت. به دلیل این کمبود، در سال ۱۹۲۰ پارلمان آذربایجان طرحی را در خصوص تخصیص ۴۳٫۳۲۱٫۹۵۰ منات بودجه مالی برای ساخت ۳۵ مریضخانه و ۵۶ مطب پیراپزشکی به تصویب رساند. در وهله حکومت شوروی بر آذربایجان، مریضخانه ها و داروخانه های جدیدی در این سرزمین ساخته شد. در سال های ۱۹۶۰ الی ۱۹۷۰ بود که قسمت پزشکی گسترش و رونق و بخش فوریت های پزشکی گشایش یافت. در حال حاضر وزارتخانه با اتکا بر آیین نامهای امضا شده توسط حیدر علی اف، رئیس جمهور وقت آذربایجان، به تاریخ ۱۹ دسامبر سال ۱۹۹۸، فعالیت دارد. اساسنامه. فرمانی که در تاریخ ۲۵ ماه مه سال ۲۰۰۶ به امضای الهام علی اف، رئیس جمهوری آذربایجان، رسید مسائلی نظیر ساختار و دیگر امور مربوط به وزارت بهداشت را پوشش می دهد. دیگر دو نظام نامه ای که در سال های ۱۹۹۸ و ۲۰۰۵ تأیید شده بودند به موجب تصویب این آخرین اساسنامه شماره ۴۱۳ باطل شدند. مطابق با این اساسنامه، ساختار وزارتخانه ارائه شد و تعداد هیئت رئیسه ۸۷ نفر تعیین شد. ساختار. وظایف اصلی وزارتخانه سازماندهی و تنظیم نظام بهداشت در کشور برای ارائه مراقبت های پزشکی کافی به مردم، تهیه و اجرای برنامه های مراقبت های بهداشتی د
ولتی، انجام فعالیتهایی برای بهبود خدمات عرضه شده توسط شرکتهای پزشکی در بخش های دولتی و خصوصی، تنظیم ایستگاه های بهداشتی- اپیدمیولوژی در کشور؛ تدوین برنامه های مربوط به وظایف والدین و خانواده، تهیه داروهای درمانی، محصولات ضدعفونی و ضدویروس برای بیمارستان ها، و تنظیم مقررات و تضمین توسعه شبکه های دفاتر داروخانه ها؛ تحقیق و توسعه ساخت تجهیزات پزشکی و پیشگیری از شیوع بیماری های خطرناک در کشور و غیره… است.
مجیب الرحمن انصاری شخصیت شناخته شده و از بزرگترین علمای اهل سنت در زون غرب خصوصا سخنران مشهور اهل هرات بود. او سال های زیادی خطیب مسجد جامع گازرگاه هرات در جوار مزار خواجه عبدالله انصاری بود. او با لحن خاص و استفاده از بیان احساساتی توانسته بود پیروان زیادی را در هرات و حتی بیرون از هرات در اطراف خود جمع نموده و در بیرون از افغانستان نیز هوا داران زیادی داشت. نخستین بار نام مولوی مجیب الرحمن انصاری در سال ۱۳۹۱ بر سر زبان ها افتاد. او در آن زمان در مقابل برگزاری کنسرت موسیقی ای که قرار بود با آوازخوانی شفیق مرید در شهر هرات برگزار شود، موضع گرفت و گفت اگر در این کنسرت خون ها ریخته شد، مسئولیت آن بر عهده برگزارکننده های این کنسرت خواهد بود. مولوی مجیب الرحمن انصاری عید نوروز را عید مشرکین خوانده بود مولوی انصاری همچنین در یکی از برنامه های تلویزیونی شبکه «وصال حق» در عربستان سعودی، اهل تشیع را «روافض» خطاب کرده بود مجیب الرحمن از روحانیون شناخته شده افغانستان در حوزه سخنرانی ودعوت بود که همواره به ایراد خطبه علیه فساد گسترده اخلاقی و اداری در جمهوریت، و مخالفت با مناسبت ها و مراسم غیر دینی می پرداخت . او در نشس
ت های خبری خود، خبرنگاران دختر و زن را اجازه حضور در نشست خبری نمی داد. مولوی مجیب الرحمن انصاری در روز جمعه پیش از برگزاری نماز جمعه در تاریخ ۱۱ شهریور ۱۴۰۱ در انفجاری در مسجد گازرگاه هرات توسط فرد انتحار کننده که به بهانه دست بوسی وی آمده بود کشته شد.
پلامپی نات (به انگلیسی: Plumpy'nut) یک محصول خمیری بر پایهٔ بادام زمینی است که درون یک پوشش پلاستیکی قرار دارد و ساخت کمپانی نوتریسِت فرانسه است. این محصول به طور خاص برای کودکان بالای ۶ ماه و به منظور توانبخشی تغذیه ای آن ها تولید شده است. پلامپی نات همچنین می تواند برای درمان سوءتغذیه ی حاد بزرگسالان نیز استفاده شود و از بستری شدن افراد در بیمارستان در اثر سوءتغذیه جلوگیری کند. بسته های ۹۲ گرمی آن می توانند در خانه مصرف شوند و تعداد زیادی از افراد را درمان کنند. مواد تشکیل دهنده. پلامپی نات از خمیری بر پایهٔ بادام زمینی به همراه شکر، روغن گیاهی، و شیرخشک کم چرب تشکیل شده و با ویتامین ها و مواد مغذی معدنی، غنی می گردد. گفته می شود که پلامپی نات طعم بسیار خوبی دارد.
حلقه ماهی گیر (به لاتین: "Anulus piscatoris"؛ به ایتالیایی: "Anello Piscatorio") بخشی رسمی از لباس پوشیده شده توسط پاپ است که رئیس کلیسای کاتولیک و جانشین قدیس پطرس است، که کارش ماهیگیری بود. نقش برجسته ای از پطرس در حال ماهیگیری در یک قایق، (نمادی برگرفته از مفهوم «صید کردن انسان» توسط رسولان (مرقس ۱:۱۷)، بهمراه نام یا لقب پاپ حاکم در پیرامون آن بود. حلقه ماهیگیر مهری است که تا سال ۱۸۴۲ برای مهر و موم کردن اسناد رسمی امضا شده توسط پاپ استفاده می شد. حداقل از قرون وسطی این رسم بوده است که کاتولیک ها در ملاقات با پاپ با بوسیدن این حلقه، ارادت خود را نشان دهند. در هنگام مرگ پاپ. حلقه ماهیگیر به طور خاص برای هر پاپ جدید طراحی می شود. یکی از سنت هایی که در زمان مراسم درگذشت پاپ ها انجام می شود، شکستن انگشتر ماهیگیر مخصوص پاپ فقید است که به معنای اعلام پایان زمامداری وی محسوب خواهد شد. بعد از وفات پاپ بندیکت شانزدهم این اتفاق نیافتاد چون حلقه ماهیگیر او که در سال ۲۰۰۵ ساخته شده بود پس از استعفای او در سال ۲۰۱۳ «باطل» اعلام شد. بنا به سنت این حلقه در آن زمان نابود نشد بلکه به گفته سخنگوی وقت واتیکان فدریکو لومباردی
، علامت صلیب روی آن گذاشته شد.
دنباله دار گم شده () دنباله دار دوره ای گمشده ای است که در وقت آخرین عبور از آستانهٔ اوج خود مشاهده نشده باشد. این امر معمولاً هنگامی اتفاق می افتد که داده ها برای محاسبهٔ قابل اعتماد مکان دنباله دار ناکافی است یا اینکه کشیدگی خورشیدی (فاصله ظاهری نسبت به خورشید از نگاه ناظر زمینی) در مجاورت منطقهٔ عبور آهسته نامطلوب است. مشخصهٔ D/ برای هر دنباله دار دوره ای که دیگر وجود ندارد یا به نظر می رسد ناپدید شده باشد استفاده می شود. دنباله دارهای گمشده را می توان با سیارک های از دست رفته (سیارات جزئی از دست رفته) مقایسه کرد، اگرچه محاسبه مدارهای دنباله دارها به دلیل نیروهای غیر گرانشی مانند انتشار جت های گاز از هسته متفاوت است. برخی از اخترشناسان در این زمینه تخصص دارند، مانند برایان جی.مارسدن، که با موفقیت بازگشت دنباله دار دوره ای دنباله دار سوئیفت-تاتل را که «گم شده» بود، در سال ۱۹۹۲ پیش بینی کرد.
کالاپویا یک گروه قومی بومی آمریکاست که دارای هشت گروه مستقل است که با سه گویش قابل درک متقابل صحبت می کنند. وطن سنتی قبایل کالاپویا درهٔ ویلامیت در غرب اورگان غربی امروز در ایالات متحده بود، منطقه ای که از شرق به رشته کوه کَسکیدز، از غرب به رشته کوه ساحل اورگان، از شمال به رودخانه کلمبیا، و در جنوب تا کوه های کلاپویا در رودخانهٔ اومپکوا محدود می شود. در حال حاضر، بسیاری از اعضای قوم کالاپویا در سازمان قبایل هم پیمان دایرهٔ بزرگ جامعهٔ اورگن که به تصویب دولت فدرال رسیده ثبت نام کرده اند. البته برخی از اعضای ثبت شده متعلق به سازمان قبایل هم پیمان سیلتز هستند؛ زیرا در هر دو مورد، اخلاف یک قبیله اغلب با افراد دیگر از قبایل متفقین ازدواج کرده اند، و به طور کلی جزو آمار هردو قبیله شمرده می شوند. بیشتر فرزندان کالاپویا در محدوده اسکان «حلقهٔ بزرگ»، واقع در شهرستان های یَمهیل و پُلک زندگی می کنند. نام. نام اصلی این قبیله با هجی های مختلف در زبان انگلیسی ارائه شده است. کلاپویا، کالاپویا برخی با حرف انگلیسی «سی» و «ک»، وغیره. زبان. مردم کالاپویا به لهجه های مختلف زبان کالاپویایی سخن می گویند. جان وسلی پاول آن را به عنو
ان بخشی از گروه زبانهای «تَکِلمَن» دانسته است. در اوایل قرن بیست و یکم، این زبان ها به عنوان زبان های سنگی اورگن شناخته می شوند. این مردمان از یک قوم یا یک ملت همگن نبودند بلکه از هشت گروه مستقل تشکیل شده بودند که ارتباط ایشان با استفاده از سه گویش زبانی، قابل درک همگانی، با هم به راحتی زندگی می کردند. این هشت گروه به سه گویش متمایز به نام های «کالاپویای شمالی»، «کالاپویای مرکزی» و «یونکلا» یا کالاپویای جنوبی سخن می گفتند. این سه گویش از خانوادهٔ زبان «په-نو-تی-انِ اورگن» به شمار می آیند. مُبلّغ کاتولیک، فرانسوا بلانشت، معتقد بود که این قبائل با "چهارده یا پانزده گویش مختلف صحبت می کردند؛ که در اصل زبان، تفاوت چندانی با هم نداشتند، ولی بیانات یکدیگر را می توانستند درک کنند. علاوه بر این، استفاده از اصطلاحات «شینوک» هم در میان کالاپویاها رواج داشته است. اصطلاحات شینوک یک زبان تجاری بود که در میان بومیان آمریکا برای استفاده شخصی و تجارت با اروپاییان گسترش یافت. این اصطلاحات در محدودهٔ سکونت «حلقهٔ بزرگ» مورد استفاده بسیاری واقع شد. قبائل «هم پیمان حلقهٔ بزرگ» آن را به «اصطلاحات شینوک» تغییر نام دادند و توانستند
با ایجاد یک برنامه زبان آموزی خاص به روش «غوطه وری» در زبان برای آموزش به کودکانشان آن را در بین قبایل خود رونق دهند. ساختار اجتماعی. مفهوم باندها در بین بومیان کَلاپویا، معمولاً متشکل از افرادی است که شامل فامیل های وابسته به مردان، همسران آن ها و فرزندانشان بود. آن ها یک سیستم خویشاوندی «پدر نَسَبی» داشتند. این خویشاوندان در طول سال در یک دهکده ساکن می شدند. در فصل زمستان به طور تمام وقت در آنجا زندگی می کردند. در طول بهار و تابستان، برخی از اعضای ایشان به گروه های کوچکتر تقسیم شده و به مناطق دیگر سفر می کردند تا غذای فصلی و مواد اولیه سبد بافی را جمع آوری کنند. گروه ها غالباً یک رهبر یا رئیس واحد داشتند که معمولاً ثروتمندترین فرد گروه بود و می توانست مشاجرات را حل کند، بدهی های جمعی جامعه را از قبیل آنهایی که از طریق قمار ایجاد می شود تسویه نماید، و غذای مهمانی ها را تأمین کند. همچنانکه معمول در بسیاری ار قبائل شمال غربی ایالات متحده در سواحل اقیانوس آرام بود، قوم بومی کلاپویا یک نوع برده داری هم می کرد. بردگان خود را از بین سرخپوستان دیگر که معمولاً یا از طریق تجارت یا به عنوان هدیه به آنان تقدیم می شد ب
ه دست می آوردند. این بردگان معمولاً در طی حملات به قبیلهٔ دشمن اسیر می شدند. گروه های ساکن شمال کَلاپویا، مانند «توآلاتین» و «یَمهیل»، بردهایی را از طریق فتح، یورش به گروه های مستقر در ساحل یا جنوب شرقی درهٔ ویلامیت بدست آوردند. بردگان نوعی ثروت محسوب می شدند؛ زیرا آن ها را برای بدست آوردن کالاهای مورد نظر از جمله مهره و مونجوق، پتو و کانو مورد معامله قرار می می دادند. چون کنترل زنان و کودکان نسبتاً راحت تر بود تَمَلّک آنان به مردان ترجیح داده می شد. این بردگان با صاحبان خود زندگی می کردند، و در کارهای روزمره مردانه یا زنانه در کنار هم کار می کردند. و اموری را چون جمع آوری هیزم و حمل آب انجام می دادند. غلامان اغلب در ازدواج آزاد بودند. آنها می توانستند آزادی خود را از طریق انباشتن اموال خود، یا با پرداخت مبلغی مورد قبول مالک همسر احتمالی آزادی وی را خریداری کنند. جامعه پدرسالاری کلاپویاها بر اساس ثروت و دارایی شخصی طبقات اجتماعی خود را تقسیم کرده بود. یک طبقه ممتاز شناخته شده، رهبران خاص مذهبی بودند که دارای قدرت فوق طبیعی نبوت و شفا دهی می باشند. اعتقاد بر این بود که به طور کلی چنان فردی می تواند در هر گروهی
؛ چه مرد یا زن، آزاد یا برده، یافت شود. جامعه کَلاپویاها، همانند بسیاری از قبایل بومی ایالات متحده، دارای تقسیم کار بر اساس جنسیت بود. ماهیگیری، شکار و جنگ از مشغلهٔ مردان بود. همچنین ساختن ابزارها و یلم از مسئولیت مردان به حساب می آمد. کار زنان برای جمع آوری گیاهان و تهیه غذاهای اصلی، که اساس رژیم غذائی کلاپویاها، ایجاد اردوگاه های موقت، سبدبافی و سایر محصولات صنایع دستی بود. در ماه های تابستان، زنان قبیله برای تهیه مواد غذایی برای زمستان فرآوری و تهیه می کردند و معمولاً برای انجام این کار در دهکده اصلی می ماندند، در حالی که دیگران مواد غذایی را در جاهای دورتر جمع می کردند. گروه های تاریخی کَلاپویان. گروه های کَلاپویان (با تشخیص زبان) عبارتند از: -کلاپویای شمالی: -کلاپویای مرکزی: -یونکالا: در توصیف سرخپوستان دره ویلامت در سال ۱۸۴۹، جوزف لین، فرماندار زمان، در مورد جمعیت قبائل، تخمین های زیر را ارائه داد:کلاپویا (۶۰ نفر)؛ توآلاتین (۶۰ نفر)؛ یام هیل (۹۰ نفر)؛ و لوکامواِس (۱۵ نفر). تاریخ. بر اساس شواهد موجود، تا زمانی که خلاف آن ثابت شود؛ تصور بر این است که مردم کَلاپویا از جنوب دره ویلامیت به سمت شمال مهاجرت ک
ردند و ساکنان قبلی را از آنجا بیرون رانده و به وطن تاریخی خود در درهٔ ویلامیت وارد شده اند. این مردمان در دره ویلامیت ساکن شدند و مناطق خاصی را در امتداد رودخانه های ویلامیت، آمپکوا، و مک کنزی اشغال کردند. مردانشان به شکار حیوانات و ماهیگیری پرداخته، زنان و اطفالشان به جمع آوری خشکبار، انواع توت های وحشی، انواع میوه ها، و ریشه های خوراکی پرداختند. مردان این قبیله از سنگ های آتش فشان سلسله کوه های شرقی برای ساختن ابزارهای نوک تیز مانند سر تیر و نیزه استفاده می کردند. بر اساس مدارک و دفاتر خاطرات پژوهشگران اعتقاد بر این است که قبل از تماس باافراد تازه وارد چون کاوشگران سفیدپوست، بازرگانان و مبلغین مذهبی اروپائی، جمعیت کالاپویا حدود ۱۵۰۰۰ نفر بوده است. رابرت بوید برای کل سالهای ۱۸۰۵ تا پایان دهه ۱۸۲۰ کل جمعیت کلاپویان را بین ۸۷۸۰ تا ۹۲۰۰ نفر تخمین می زند. ورود پژوهشگران جغرافیائی، بازرگانان و مبلغین مذهبی سفیدپوست که وارد منطقه شدند، سبب "شیوع اسفناک بیماریهای عفونی اروپائیان مانند مالاریا، آبله، و سایر بیماری های واگیری، در بین بومیان منطقه شد. این بیماری ها اختصاص به اروپایی ها و آمریکایی ها داشت. اما سرخپوستا
ن آمریکایی در برابر آنها مصونیت نداشتند و در نتیجه با سرعت بالایی بدان ها مبتلا شده از بین می رفتند. برخی گزارش ها حکایت از روستاهایی خالی از سکنه می کنند که شهادت به مرگ و میر شگفت انگیز این شیوعات می دهند. بلانشت در سال ۱۸۳۹ گزارش کرد که بیماریها «[آنها] را به جمعیت بسیار کوچکی تهدید کرده که بیشتر و بیشتر کاهش می یابند.» جوزف لین، فرماندار سرزمین اورگن، تا سال ۱۸۴۹، جمعیت باقیمانده کلاپویان را فقط ۶۰ نفر حساب کرده که در وخیم ترین شرایط محیطی زندگی می کردند. تحقیقات معاصر تعداد افراد مختلف کلاپویا را در این فاصله نزدیک به ۶۰۰ نفر تخمین می زند. معاهدات با ایالات متحده. قراردادهای منعقد شده در سال های ۱۸۵۱ و ۱۸۵۴ تا ۱۸۵۵ در اورگان اثرات کلی در زندگانی اعضای قبیلهٔ کلاپویا گذارده است. معاهدات ۱۸۵۱ که توسط شخصی به نام اَنسون دارت که سرپرست امور بومیان بود انجام شد. این معاهده هرگز به تصویب مجلس سنا نرسید. معاهدات دیگر در سال ۱۸۵۵ توسط جانشین دارت، به نام جوئل پالمر بر قرار شد. معاهدات ۱۸۵۴–۱۸۵۵ بتصویب مجلس رسیده به مرحله اجراء درآمد. این سرخپوستان در جلسات مذاکرات با مأمورین دولت ایالات متحده شرکت کردند. رؤسای ق
بیلهٔ کلاپویا، اَلکواِما و تیآکان، با بیاناتی واضح تمایل شدید خودر ا به ماندن در قلمروی اجدادی خود که در دماغهٔ رودخانه سانتیام است در ۱۲ آوریل ۱۸۵۱، در شورای معاهدهٔ سانتیام در شامپوگ، منطقه اورگن اعلام داشتند. قبایل اومپکوآ و کلاپویان که ساکنین درهٔ اومپکوآ بودند سرزمین های خود را در سال ۱۸۵۴ در معاهدهٔ نهر کلاپویا در اورگان به ایالات متحده دادند. در معاهده ای با کلاپویا و غیره، در دیتون، اورگان (۲۲ ژانویه ۱۸۵۵)، کَلاپویا و سایر قبایل درهٔ ویلامت تمام منطقه زیرآب زنی رودخانهٔ ویلامیت را به ایالات متحده واگذار کردند. دوران انتقال به محدوده های اسکانی. بیشتر سرخپوستان کَلاپویا به محدوده های اسکانی به نام رزرویشن (منطقه اختصاصی سرخپوستی) و آژانس حلقهٔ بزرگ (گرَند راوند) منتقل شدند. برخی از آنها به محدودهٔ سیلِتز (در آن زمان، معروف به رزرویشن سرخپوستان ساحلی) در قسمت مرکزی ساحل اقیانوس آرام در اورِگن، محدودهٔ چشمه های آبگرم در شرق کوه های کَسکِید در شهرستان های فعلی واسکو و جفرسون، یا یَکِما رزرویشن در جنوب ایالت واشینگتن انتقال یافتند. در ابتدا منطقهٔ اختصاصی اجتماع گرند راندی در سال ۱۸۵۵ به عنوان محدودهٔ موقت
قرار داشت، و به نام ذخیره گاه رودخانه یمهیل، یا ذخیره گاه دره یمهیل نامیده شد. با دستورالعمل اجرایی رئیس جمهور وقت جیمز بیوکنن در سال ۱۸۵۷ رسماً به عنوان اجتماع کرند راندی تغییر نام یافت و تأسیس شد. با انتقال اعضای حداقل ۲۷ قبیله به گراند روند (حلقه بزرگ قبایل هم پیمان)، زندگی در این رزرو دشوار بود. برخی از این قبایل از دشمنان تاریخی یکدیگر بودند. در سالهای اولیه، این منطقه توسط وزارت جنگ ایالات متحده اداره می شد زیرا قبلاً با این قبایل جنگیده بود، همچنان بر امور سرخپوستان در سراسر کشور نظارت داشت. قلعهٔ یمهیل برای نظارت بر امور سرخپوستان تأسیس شد. بعداً مدیریت آنان به عهدهٔ اداره امور سرخپوستان و سرانجام به دفتر امور بومیان در وزارت کشور منتقل شد. کشیش بلژیکی آدرین کروکت مبلغ کاتولیک روم در اجتماع گرند راندی زندگی می کرد و کلیسای سنت مایکل را تأسیس نمود. در اواخر قرن نوزدهم کلیسای کاتولیک روم با تأیید ایالات متحده مدرسه ای را در آنجا تأسیس کرد. این یک مدرسه شبانه روزی درون رزرو بود، که در آن کودکان از قبایل دیگر گاهی با زور برداشته می شدند و در طول سال تحصیلی دور از خانواده و فامیل در مدرسه می ماندند. بعداً
بسیاری از کودکان به مدارس شبانه روزی سرخپوستان در خارج از محوطهٔ مجتمع گرند راندی مانند مدرسهٔ شبانه روزی بومیان چِماوا در سِیلم اورگن فرستاده شدند. بیشتر کودکان مهارت های روستایی مانند آهنگری، کشاورزی، خیاطی و غیره را آموختند که یه نظر طراحان دروس برای زندگی آینده آنان در رزرویشن مهم می نمود. بهداشت و مراقبت های بهداشتی در این رزرو ضعیف، و مرگ و میر بسیار بود. در دهه ۱۸۵۰در مجموع ۱۰۰۰ نفر به آنجا منتقل شده بودند. تا سال ۱۹۰۰، فقط حدود ۳۰۰ نفر در آنجا زنده ماندند. حذف و ترمیم. در اواسط قرن بیستم، سیاست دولت فدرال همچنان در مسیر ادغام بومیان آمریکایی در فرهنگ اروپائی الاصل خود بود. کنگره معتقد بود که برخی قبایل آماده ورود به جامعه آمریکای اروپائی الاصل می باشند و زمان خاتمه روابط ویژه آن ها با دولت رسیده است. روابط خاص همه گروه ها و قبایل نوادگان کَلاپویا در سال ۱۹۵۴ همراه با سایر قبایل اورگان غربی با تصویب «قانون خاتمه حقوق بومیان اورگن غربی در سال ۱۹۵۴ میلادی» پایان یافتند. این قانون رابطه خاص آنها را با دولت فدرال پایان داد. تحت اقدامات خاتمه نهایی، دولت بیشتر زمین های رزرو را فروخت، خدمات خود را حذف کرد و
آخرین اسامی اعضای قبیله ها را در ادارهٔ ثبت احوال کنگره در سال ۱۹۵۶ وارد کرد. در اواخر قرن بیستم، کَلاپویا و دیگر اعضای قبایل متفق با سازماندهی گروهشان به اشاعهٔ فرهنگ بومی خود در آمریکا تصمیم گرفتند. دولت فدرال ایالات متحده در سال ۱۹۷۷ قبایل متفقین سیلِتز را دوباره به رسمیت شناخت، و در سال ۱۹۸۳ به کسانی که بخشی از قبایل متفقین جامعهٔ گراند روند اورگن بودند نیز قومیتشان را بازگرداند. ازدواج های بسیاری بین اعضای کَلاپویا با فرزندان قبایل همسایه شان انجام شده است. امروز تعداد بسیاری از ۴۰۰۰ نوادگان کَلاپویا در کنفدراسیون جامعه گراند روندهٔ اورگن ثبت نام کرده اند. در حال حاضر، این جامعه در تلاش است که یک زبان مشترک بومی را که در گذشته، مدتها، برای تجارت بین قبایل گوناگون استفاده می شد، و اکنون به «شینوک واوا» معروف است با استفاده از متد غوطه وری تدریس زبان احیاء کند. آنها در تولید زبان مادری موفق بوده اند و در حال گسترش برنامه تا کلاس هشتم هستند. مطالعات بیشتر. https://www.adyannet.com/fa/news/12791 https://cafecatharsis.ir/19799/قسمت هایی-از-سخنرانی-زیبای-رئیس-قبیله/ https://wisgoon.com/pin/25859304/ https://w
ww.filemarket.org/downloads/تحقیق-در-مورد-سرخپوست
آزادشده () یک مجموعه تلویزیونی درام و جنایی بریتانیایی به کارگردانی جیم گدارد است که در سال ۱۹۷۸ منتشر شد. از بازیگران این سریال می توان به تام بل، هیو فریزر، برایان کاکس و برایان مارشال اشاره کرد. این سریال در زمان نمایشش بسیار محبوب و میانگین بینندگانش ۱۰ میلیون نفر بود.
تام کلگ (؛ ۱۶ اکتبر ۱۹۳۴ – ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۶) کارگردان فیلم، کارگردان تلویزیونی و فیلم نامه نویس اهل بریتانیا بود. بین سال های ۱۹۵۲ تا ۱۹۵۴، او خدمت سربازی خود را در نیروی هوایی سلطنتی انجام داد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "موبی دیک"، "شارپ"، '، "سوئینی" و ' اشاره کرد.
نویل اسمیت (؛ زادهٔ ژانویه ۱۹۴۰) بازیگر و فیلم نامه نویس اهل بریتانیا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "کاش اینجا بودی"، "دکتر هو"، "" و "بیلی دروغگو" اشاره کرد.
برندن پرایس (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است. در پایان سال ۲۰۱۰، او در فیلم «"تخلف"» با مایکل ایرون ساید هم بازی شد؛ این فیلم در سال ۲۰۱۱ اکران شد. در حال حاضر، او مشغول بازی در مجموعهٔ شناخته شدهٔ اسپانیایی «"عشق در روزگار آشوب"» است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "۱۱–۱۱-۱۱"، "رابین از شروود"، "داجون"، هدف"، "دکتر هو"، "سوئینی"، "" و "وقار وحشی" اشاره کرد.
فوتبال در افغانستان فوتبال یکی از دو ورزش محبوب در افغانستان است. حدود ۱۰٪ از مردم افغانستان طرفدار فوتبال هستند که کمتر از سه کشور دیگر عضو سارک با اکثریت مسلمان: مالدیو با ۳۰٪، بنگلادش با ۲۰٪ و پاکستان با ۱۲٪ است. تاریخ نخستین. طبق گزارش فدراسیون فوتبال افغانستان، نخستین تیم فوتبال افغانستان، باشگاه فوتبال محمودیه بود که در سال ۱۹۳۴ تأسیس شد. تیم مردان آنها سه سال بعد به هند سفر کرد و در ۱۸ بازی شرکت کرد که از این تعداد ۸ برد، ۹ باخت و ۱ مساوی به دست آمد. باشگاه فوتبال آریانا کابل در سال ۱۹۴۱ تأسیس شد و به دومین باشگاه فوتبال افغانستان تبدیل شد. این تیم به دعوت ایران، یک تیم مردان به تهران فرستاد و ۳ بازی انجام داد که ۱ برد و ۲ باخت داشت. در مورد تاریخ نخستین فوتبال زنان در این کشور چیزی مشخص نیست. فدراسیون فوتبال افغانستان در سال ۱۹۴۸ به فیفا پیوست و یک تیم ملی مردان را برای شرکت در المپیک تابستانی ۱۹۴۸ به بریتانیا فرستاد. آنها تنها مسابقه خود را در دور مقدماتی با نتیجه ۰-۶ به تیم ملی فوتبال لوکزامبورگ باختند. از سال ۱۹۷۴ تا ۱۹۷۹، یک تورنمنت بین المللی فوتبال به نام جام جشنواره روز جمهوری افغانستان در این
کشور برگزار شد که چندین تیم خارجی در آن شرکت کردند. تیم ملی فوتبال زنان افغانستان از سال ۲۰۰۷ توسط فدراسیون به رسمیت شناخته شده است. مدیریت فوتبال. فوتبال در افغانستان توسط فدراسیون فوتبال افغانستان (مخفف: ) اداره می شود. این فدراسیون در سال ۱۹۲۲ تأسیس شد و از سال ۱۹۴۸ عضو فیفا است. فدراسیون فوتبال افغانستان در سال ۱۹۵۴ یکی از اعضای بنیانگذار کنفدراسیون فوتبال آسیا (مخفف: ) و در سال ۲۰۱۵ عضو فدراسیون فوتبال آسیای مرکزی () شد. از زمان سقوط کابل (۱۴۰۰)، فوتبال زنان تحت سلطه طالبان ممنوع است و متعاقباً فدراسیون فوتبال افغانستان تمام برنامه های فوتبال زنان را متوقف کرده است. تیم ملی فوتبال زنان افغانستان به استرالیا پناهنده شده و به طور منظم تمرین و بازی می کند، در حالی که یک تیم توسعه در بریتانیا مستقر است. تیم ملی مردان. یکی از موفقیت های بزرگ تیم ملی مردان افغانستان زمانی رقم خورد که این تیم در قهرمانی جنوب آسیا ۲۰۱۳ در نپال به مقام قهرمانی رسید. آنها همچنین در سال های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۵ نایب قهرمان همین رویداد و در بازی های آسیایی ۱۹۵۱ و چلنج کاپ آسیا ۲۰۱۴ مقام چهارم را کسب کردند. تیم ملی زنان. یکی از موفقیت های بزر
گ تیم ملی زنان افغانستان زمانی رقم خورد که این تیم به نیمه نهایی مسابقات قهرمانی زنان جنوب آسیا ۲۰۱۲ در سری لانکا رسید.
رویدادنامه ستاره شناسی بابل مجموعه ای از الواح میخی بابلی است که توسط شهروندی ناشناس به ضبط درآمده. این الواح شامل سوابق منظمی از مشاهدات نجومی و رویدادهای سیاسی و همچنین پیش بینی ها، براساس این مشاهدات است؛ همچنین شامل اطلاعات دیگری مانند قیمت کالاها برای تاریخ های خاص و گزارش های هواشناسی اند. این الواح از مهم ترین منابع تاریخ بابل و همچنین تاریخ جهان باستان هستند. هم اکنون این مجموعه در موزهٔ بریتانیا نگهداری می شود.
داستان های کوتاه فیلمی محصول سال ۲۰۲۱ است. در این فیلم بازیگرانی همچون شروتی حسن، ایشا ربا، امالا پال، لاکشمی فومانچو، جاگاپاتی ببو و آشیما ناروال ایفای نقش کرده اند.
او خواهرت خواهد بود فیلمی محصول سال ۲۰۱۷ و به کارگردانی آجی کی. پانالال است. در این فیلم بازیگرانی همچون راجکومار رائو، شروتی حسن، دارشان جاریوالا، گلشن گروور و رانجیت ایفای نقش کرده اند.
در یک مفهوم وسیع، جوشکار کسی است، آماتور یا حرفه ای، که از تجهیزات جوش استفاده می کند، شاید به خصوص کسی که اغلب از چنین تجهیزاتی استفاده می کند. از یک نظر جزئی تر، جوشکار یک صنعتگر است که در زمینه ترکیب مواد با هم تخصص دارد.