Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جورج بردبرن (George Bradburn) (۴ مارس ۱۸۰۶–۲۶ ژوئیه ۱۸۸۰)، سیاستمدار آمریکایی و کاهن یونیتارین ماساچوست بود که به دلیل حمایت از انحلال گرایی و حقوق زنان به شهرت رسیده بود. او در کنفرانس ضد برده داری ۱۸۴۰ در لندن شرکت نمود و در این کنفرانس علیه حذف نمایندگان زن موضع گرفت. در سال ۱۸۴۳ جورج بردبرن همراه با فردریک داگلاس در ایندیانا در حین یک مأموریت سخنرانی می نمود، مورد حمله قرار گرفتند. لیدیا ماریا چایلد در خصوص فعالیت های او در مبارزه با برده داری نوشت که او «جایگاه والایی در میان افراد آزموده شده و حقیقی دارد». زندگی نامه. بردبرن در ۴ مارس سال ۱۸۰۶ در خانوادهٔ جمیز و سارا بردبرن در اتلبارو، شهر کوچکی واقع ماساچوست متولد شد. بعد از مرگ مادرش، بردبرن توسط خواهر ناتنی اش به نام فانی بزرگ شد. بردبرن در اوایل حرفهٔ ماشین کاری را شروع نمود تا این که در سن نزده سالگی تصمیم گرفت تا تحصیلات خویش را ادامه دهد. وی تحصیلات خود را در آکادمی فیلیپس اکستر واقع نیوهمپشایر ادامه داد. بعد از فراگیری آموزش نزد هوزیا بالو (دوم)، بردبرن به مدرسه الهیات هاروارد پذیرفته شد. نخستین پُست وزارتی بردبرن در سال ۱۸۳۱ در نانتاکت بود اما
کلیسای او در حالی که بردبرن در آنجا حضور نداشت، به شکل حیرت انگیزی فروخته شد و حضار کلیسای او بعداً در سال ۱۸۳۴ متفرق شدند. در حین بودوباش در نانتاکت، بردبرن با خانم اولی اش لیدیا آشنا و با وی ازدواج نمود، اما در ظرف یک سال پس از ازدواج لیدیا فوت نمود و یگانه دختراش هم یک سال بعد از دنیا رفت. فوت همسر و دختراش «بر تمامی زندگی وی سایه افگند». به علاوه، حس شنوایی بردبرن در حال از بین رفتن بود. با وجود این همه مشکلات، او به خوبی مورد توجه قرار گرفت و در سال ۱۸۳۹ توسط ویگ ها به مدت سه سال به عنوان قانون گذار ماساچوست انتخاب شد. بردبرن در سال ۱۸۳۹ به انجمن ضد برده داری آمریکا پیوست و قانون رادیکال مرتبط را ارائه کرد. وی رهبری جنبشی را به عهده داشت که قانون ازدواج را لغو نمود. بعد از این تغییر در سال ۱۸۴۲ «مردم ماساچوست که تمایل به ازدواج داشته باشند، نیاز نیست که چهره های خویش را مقایسه نمایند». سال «کنوانسیون جهانی». در سال ۱۸۴۰ زمانی که ابی کلی در کنوانسیون سالانهٔ انجمن ضد برده داری آمریکا، عضویت کامل کمیته بازرگانی این انجمن را کسب نمود، حق یک زن برای خدمت در کمیتهٔ ضد برده داری آمریکا ایجاد شد. ایجاد حق زنان
در این کمیته بدون هزینه نبود؛ یک تعداد اعضاء جلسه را ترک گفتند اما سایرین که به «جناح گاریسونین» معروف بودند، به حقوق مساوی همه آمریکایی ها صرف نظر از جنسیت معتقد بودند؛ بنابراین، زمانی که دعوت نامهٔ شرکت در کنوانسیون جهانی ضد برده داری ۱۲ ژوئن سال ۱۸۴۰ لندن به ماساچوست مواصلت ورزید، تعجب آور نبود که ماساچوست تصمیم گرفت که نه تنها ویلیام لوید گریسون، وندل فیلیپس و بردبرن بلکه لیدیا ماریا چایلد، هریت مارتینو و ماریا وستون چپمن را نیز به آن کنوانسیون بفرستد. بردبرن به تاریخ ۷ مه سال ۱۸۴۰ در صندلی نخست کشتی روسکو سفر نمود. دیگر نمایندگان ضد برده داری داخل کشتی عبارت بودند از جیمز و لوکرشیا مات، امیلی وینزلو و پدرش ایساک، آبی سوت، هنری گریو و دختراش مری گریو و الیزابت نیل. بعد از این که نمایندگان به لندن رسیدند، بسیاری از آن ها از فرصت استفاده نموده و به انگلند سفر کردند. بردبرن از مکان های مختلفی از جمله کاخ بلنهایم، سالن ایتون، شهر استراتفورد، دانشگاه آکسفورد و قلعهٔ واوریک بازدید نمود. بردبرن بعداً از این تجربیات در سخنرانی های خویش در زندگی بعدی اش استفاده نمود. اندکی قبل از افتتاح کنوانسیون جهانی ضد برده دار
ی، جوزف استورج ترتیب دهندهٔ کنوانسیون توضیح داد که نمایندگان زن اجازه شرکت در این کنوانسیون را ندارند. «این اقدام جدید احمقانه، این فریب فضولانه آمدن زنان به کنوانسیون»، مورد سرزنش اعضای برجستهٔ انگلیسی ضد برده داری قرار گرفت. یک تعداد نمایندگان مرد آمریکایی از جمله جورج بردبرن، ویندیل فیلیپس، جیمز موت، ویلیام آدام، ایساک وینزلو، جی. پی میلر و هنری بروستر استنتن از زنان طرفداری نمودند. ویلیام لوید گریسون که تا تاریخ هفدهم در کنوانسیون نبود تا زمانی که مساوات در کرسی ها ایجاد نشد از نشستن در کرسی خودداری نمود. هنری گریو به نفع حقوق مردان به منظور حذف زنان صحبت کرد، با وجودی که دخترش یکی از نمایندگانی بود که از شرکت در کنوانسیون محروم شده بود. زنان آمریکایی مجبور شدند تا با سایر ناطرین زن مانند لیدی بایرون همراه شوند و اجازه شرکت در این کنوانسیون برای شان داده نشد. در این کنوانسیون نه تنها برابری جنسیتی مورد بحث قرار گرفت بلکه بردبرن گفت: «مطرح کردن کلماتی مانند مسیحی، مذهبی و امثال این کلمات توسط افراد از هر دینی یا افرادی که دین ندارند، باید از برنامه کاری ضد برده داری حذف شود». نقاشی صورت بردبرن که در بالای
این مقاله و در تصویر هایدن از کنوانسیون جهانی ضد برده داری سال ۱۸۴۰ نشان داده شده است، در اتاق کوچکی در سالن فراماسون ها، محلی که در آن کنوانسیون برگزار شده بود، تکمیل شده بود. بردبرن اظهار نمود که او مورد «شدت و تیزبینی بیش از حد» قرار گرفته است اما هایدون به وی اطمینان داد که در حین سخنرانی اش «انقلابی» به نظر می رسید. بردبرن بعد از بازدید از فرانسه برای جلسه سوم در ۳ اوت سال ۱۸۴۰ زمان گذاشت. بردبرن بعداً از نیوکاسل، اسکاتلند و ایرلند دیدن نمود و با افرادی که در کنوانسیون ملاقات نموده بود از جمله دانیل اوکنال رهبر ناسیونالیست ایرلندی و لیدی بایرون ریاضی دان (و خانم دلسرد شده شاعر) دیدن نمود. ۱۰۰ کنوانسیون. بردبرن در سال ۱۸۴۳ فردریک داگلاس و ویلیام ای. وایت را در یک مأموریت سخنرانی که توسط انجمن ضد برده داری آمریکا سازماندهی و «۱۰۰ کنوانسیون» نامیده می شد، همراهی کرد. این مأموریت موعظه برای نوکیشان نبود و متعاقباً بردبرن مورد حمله قرار گرفت. داگلاس مورد حمله قرار گرفت و دست اش خیلی شدید شکست چنانچه که هرگز به طور کامل بهبود نیافت. منابع دیگری می گویند که بردبرن در حین وقوع حمله در ۱۶ سپتامبر سال ۱۸۴۳ در پندل
تن در اندیانا بود. از سال ۱۸۴۶ الی سال ۱۸۴۹ برایدن مصروف ویراستاری مجله «پیشگام و منادی آزادی» در لِین ماساچوست بود. داگلاس به یک گروهی در ایرلند داستانی را بیان کرد که چگونه بلک برن در حالی که ناشنوا بود به خاطر تصوراش مبنی بر این که وزراء می توانند پیام مخالفین برده داری را بپذیرند، همان طور که «باید زندگی نمایند»، به چالش کشیده شد. بردبرن افزود «من منکر هرنوع ضرورتی هستم- من مخالف فرضیه مقدم شما هستم. من منکر این هستم که زندگی برای هر انسانی ضروری است، مگر این که صادقانه زندگی نماید». سال ۱۸۵۰. بردبرن در سال ۱۸۵۰ در بوستون با فرانسیس اچ. پارکر ازدواج نمود. اگرچه فرانسیس اچ. پارکر بعداً علیل و ناتوان شد و مانع بردبرن از تصدی پُست های خارج از کشور شد اما در نهایت این فرانسیس اچ. پارکر بود که خاطرات بردبرن را تکمیل نمود. بردبرن در آن سال برای مجله بوستون کرونوتایپ کار می کرد و در کنوانسیون دو روزهٔ حقوق زنان که در سالن برینلی شهر ووستر برگزار شده بود، شرکت نمود.
بریس از نیس فیلمی محصول سال ۲۰۰۵ و به کارگردانی جیمز هاث است. در این فیلم بازیگرانی همچون ژان دوژاردن، کلوویس کرنیاک، الودی بوشه، الکساندرا لامی، دلفین چانیک، لانیک گائوتری و اودری لامی ایفای نقش کرده اند. بریس ۳ دنباله این فیلم است.
رحمانیه از جمله طریقت های تصوف اهل سنت است. رحمانیان از پیروان شیخ أمحمد بن عبد الرحمن (تولد ۱۷۲۰ ق)، ملقب به سیدی بوقبرین الازهری. تاریخچه. بنیانگذار رحمانیه را امحمد بن عبد الرحمن زواوی می دانند که در بونوح الجزایر مدفون است. الجزایر. در الجزایر این برادری صوفیانه گسترده است و پیروان بسیاری به آن وابسته هستند.
میرزا داوودخان علی آبادی از سیاستمداران ایرانی بود، که در دوره دوم بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
افراسیاب کلا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
گنج کلا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
گیل کلا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
بالف کلا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
ابوالقاسم میرزا دولتشاهی از شاهزاده های قاجاری بود، که در دوره دوم بعنوان نماینده کرمانشاه در مجلس شورای ملی حضور داشت. منابع.
موسی کلا ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
جمیز دیکسون بلک (James Dixon Black) (زادهٔ ۲۴ سپتامبر، ۱۸۴۹- درگذشتهٔ ۵ اوت، ۱۹۳۸)، وکیل آمریکایی و سی و نهمین فرماندار کنتاکی بود که در سال ۱۹۱۹ به مدت هفت ماه خدمت کرد. او زمانی به این مقام رسید که فرماندار آگوستوس اُ. استنلی به مجلس ایالات متحده انتخاب شد. بلک از کالج توسکولوم درسال ۱۸۷۲ فارغ شد و در حین تحصیل در رشته حقوق در مدرسه نیز تدریس می کرد. او در سال ۱۸۷۴ در وکالت پذیرفته شد و دفتر حقوقی خود را در باربورویل کنتاکی افتتاح کرد. که نهایتاً پسرش پیتزر دیکسون و عروس اش هیرام اچ. اوونز در کار وکالت با او شریک شدند که شرکت آنها به نام بلک- بلک واوونز نامیده می شد. او عمیقاً به آموزش علاقه داشت. او دو سال به عنوان سرپرست مدارس دولتی شهرستان ناکس ایفای وظیفه نمود. او در تأسیس کالج اتحادیه در بابورویل نقش داشت. او از سال ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۲ به عنوان رئیس کالج خدمت کرد. بلک به عنوان نامزد دموکرات ها برای معاونت فرمانداری در سال ۱۹۱۵ انتخاب گردید. به رغم اینکه تجربه سیاسی ناچیزی داشت، او توسط آگوستوس اُ. استنلی براساس یک برگه انتخاب شده و با استعفا استنلی برای گرفتن کرسی مجلس سنا ایالات متحده به مقام فرمانداری ارتقا
یافت. بیشتر زمانش در هفت ماه به عنوان فرماندار صرف کارزارهای انتخاب مجدد او شد. او نمی توانست به اتهامات فساد علیه دولت استنلی که از سوی مخالفش ادوین پی. مورو مطرح شده بود، جواب قناعت بخش ارائه دهد. مورو با کسب بیش از ۴۰٫۰۰۰ رأی برنده انتخابات گردید. بلک به کار وکالتش در باربورویل بازگشت و به عنوان رئیس بانک که توسط برادر بزرگش تأسیس شده بود به فعالیت پرداخت. او زمانیکه مدیر کمپین مبارزات انتخاباتی آلبن بارکلی در انتخابات سناتوری بود در اثر ذات الریه در ۵ اوت ۱۹۳۸ درگذشت. اوایل زندگی و خانواده. جمیز دیکسون بلک ۲۴ سپتامبر۱۸۴۹ در شهرستان ناکس، کنتاکی که در ۹ مایلی باربورویل در ریچلند کریک واقع است، به دنیا آمد. او کوچکترین فرزند از ۱۲ فرزند جان کریگ و کلاریسا «کاسی» جوونز بلک بود. برادر بزرگتر بلک ایساک جونز بلک (۵ اوت، ۱۸۲۸–۲۲ اکتبر، ۱۸۶۶) کاپیتان چهل و نهمین پیاده نظام کنتاکی اتحادیه ارتش در جریان جنگ داخلی بود. بلک در مدارس روستایی و اشتراکی در باربورویل و اطراف آن آموزش دید. درسال ۱۸۷۲ او از کالج تاسکولوم در مجاورت گرین ویل تنسی با مدرک لیسانس در هنر فارغ التحصیل گردید. او پس از کالج بلک به شهرستان ناکس بر
گشت و در آنجا به مدت دو سال در مدرسه دولتی تدریس کرد و همزمان با آن در رشته حقوق تحصیل کرد. در اوت ۱۸۷۴ به وکالت پذیرفته شد و دفتر حقوقی خود را در باربورویل افتتاح کرد. بلک در ۲ دسامبر ۱۸۷۵ در باربورویل با مری ژانتی «نتی» پیتزر ازدواج کرد. این زوج سه فرزند داشت، پیتزر دیکسون، گرترود داوون و جورجیا کلاریس. همه اعضای کلیسای ایسکوپال متدیست بودند. هرسه کودک از کالج کنونی مرکز در دانویل، کنتاکی فارغ شد. پیتزر به تحصیل در رشته حقوق در دانشگاه ویرجینیا پرداخت. بعد از پذیرش در وکالت در دفتر حقوقی پدرش شریک شد. جورجیا بلک با هرام هرکول اوونز ازدواج کرد که او نیز شریک شرکت بلک - بلک و اوونز باربورویل شد. حرفه تحصیلی. بلک در سال ۱۸۷۶ برای نمایندگی شهرستان های ناکس و ویتلی درمجلس نمایندگان کنتاکی انتخاب گردید. یک دموکرات که نماینده ناحیه ای با اکثریت رأی دهندگان جمهوری خواه بود او فقط در یک دوره یکساله ایفای وظیفه نمود. در سال ۱۸۷۹ بلک و سایر شهروندان باربورویل سهام خریدند تا بودجه راه اندازی یک کالج را جدید را در باربورویل را تأمین کند. او اصرار داشت که این کالج یونیون کالج نام گذاری شود او امیدوار بود این کالج جامعه ر
ا متحد کند. او همچنین در توسعه کالج مشارکت داشت و به عنوان وکیل آن کالج در جمع آوری کمک مالی فعالیت کرد. او که عمیقاً به آموزش علاقه مند بود، همچنان در سال های ۱۸۸۴ و ۱۸۵۵ به صفت سرپرست مدارس دولتی شهرستان ناکس وظیفه انجام داد. اما پس از آن دوباره در شغلش به وکالت پرداخت. بلک که مدت ها فراماسون بود و به عنوان ارباب اقامتگاه خود در هفت واقعه مختلف خدمت کرده و دو بار کشیش اعظم طاق سلطنتی ماسونز شعبه باربورویل بود. درسال ۱۸۸۸ به عنوان استاد اعظم کنتاکی انتخاب شد وی در۱۸۹۳ توسط فرماندار کنتاکی جان وای. براون به عنوان مأمور عالی رتبه در نمایشگاه جهانی کلمبیا در شیکاگو انتخاب شد که از ادارات معادن و جنگلات نمایندگی می کرد. در ۱۰ سپتامبر، ۱۹۱۰ از بلک به عنوان هشتمین رئیس یونین کالج نامبرده شد. درسال بعدی، مدرسه او دکترای افتخاری حقوق را برایش اعطا کرد او به عنوان رئیس یونین کالج تا سال ۱۹۱۲ خدمت کرد. حرفه سیاسی. بلک در سال ۱۹۱۲ زمانیکه معاون اول دادستان کل کنتاکی شد به سیاست بازگشت. در سال ۱۹۱۵ نامزد دموکرات ها برای معاونت فرمانداری انتخاب شد. بلک که طرفدار موضع میانه روی صرف مشروبات الکلی بود، برای توازن فهرست نامز
دها با آگوستوس اُ. استنلی که مخالف قانون ممنوعیت فروش مشروبات الکلی بود. درحالیکه بلک حریف خود لوئیس ال. واکر را با بیش از ۸۰۰۰ رأی شکست داد. استنلی تنها با ۴۲۱ رأی از اردوین پی. مورو جمهوری خواه پیشی گرفت که نزدیکترین انتخابات استانداری در تاریخ این ایالت است. گرچه استنلی و بلک در انتخابات پیروز شدند، اما هرگز به متحدان سیاسی تبدیل نشدند. در زمان انتخاب و خدمت آنها، قانون اساسی کنتاکی پیش نویس کرده بود، درصورتیکه فرماندار ایالات را ترک کند، معاون فرماندار می تواند به عنوان فرماندار عمل کند. متعاقباً، استنلی از سفر به خارج ایالت در تعطیلات خودداری کرد، زیرا می ترسید کسانی را که بلک در نبود وی در کرسی های خالی دفاتر دولتی بگمارد، مورد تصدیق او قرار نگیرد. بلک در ۱۹ مه ۱۹۱۹ زمانی به فرمانداری رسید که فرماندار استنلی برای گرفتن کرسی درمجلس سنای ایالات متحده استعفا داد. موضع میانه روی در صرف مشروبات الکلی او به قیمت بسیاری از حامیان استنلی تمام شد، درحالیکه وابستگی او به استنلی «مخالف قانون ممنوعیت» باعث شد که حمایت اش در میان طرفداران منع سکرات کاهش یابد. در طول دوران بلک هیچ جلسه قانون گذاری در نشست های عمومی ب
رگزار نشد، بنابراین از منازعات بالقوه با مجلس شورای ملی جلوگیری به عمل آمد. بلک بلافاصله به اتهام انتصاب ضعیف توسط استنلی مواجه شد. کمیسیون کتب درسی مدرسه به دلیل انتقاد خاصی مورد توجه قرار گرفت. محکمه استیناف کنتاکی حکم داده بود که کمیسیون در انتخاب کتب درسی غیرقانونی عمل نموده و با جمله بندی گنگ تسلیم داده است. بلک خواست تا از مأموریت استعفا دهد، اما وقتی آنها نپذیرفتند ادعا کرد که جز تقلب یا فساد قدرتی برای برکناری آنها ندارد. نشریه Louisville Courier اشاره کرد که بلک می تواند کسانی را که توسط استنلی گماشته شده است و هنوز توسط مجلس سنا تأیید نشده را جایگزین نماید، اما بلک از انجام این کار خودداری کرد. برخی بر این باور است که بلک موافقت کرده است که در ازای حمایت استنلی درکمپین انتخاب مجدد او منصوبین گماشته شده استنلی را حفظ نماید.
میلوش بلسلین (; – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
برونو بلین (؛ ۱۶ ژانویه ۱۹۲۹ – ) بازیکن فوتبال اهل کرواسی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
ایوان بلوشویچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال گراجانسکی زاگرب و باشگاه فوتبال کنکوردیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال یوگسلاوی و کرواسی بازی کرده است.
یووان آچیموویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن و مربی فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زاربروکن، باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد، و باشگاه فوتبال بئوگراد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
جوکا آگیچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
رایکو آلکسیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال المپیک لیون و باشگاه فوتبال وویوودینا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
یووان آنجلکوویچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رادنیشکی نیش و باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال یوگسلاوی و یوگسلاوی بازی کرده است.
اسلوبودان آنجلکوویچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال یوگسلاویا اشاره کرد.
بوشکو آنتیچ (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کان، باشگاه فوتبال آنژه، و باشگاه فوتبال سارایوو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
میلان آنتولکوویچ (؛ – ) بازیکن و مربی فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال گراجانسکی زاگرب اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال یوگسلاوی و کرواسی بازی کرده است.
زوران آنتونیویچ (؛ ۲۱ اکتبر ۱۹۴۵ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ایراکلیس ۱۹۰۸ و باشگاه فوتبال ستاره سرخ بلگراد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
زیاد ارسلاناگیچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سارایوو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
مصطفی ارسلانوویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بوسنی و هرزگوین بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آسکولی، باشگاه فوتبال دینامو زاگرب، باشگاه فوتبال هالشر، و باشگاه فوتبال زاگرب اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
رادویکو آوراموویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق یوگسلاو و مربی فوتبال اهل صربستان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کاونتری سیتی، باشگاه فوتبال نوتس کانتی، باشگاه فوتبال رییکا و باشگاه فوتبال بئوگراد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است. دوران مربیگری. او پس از پایان دوران بازیگری، به مربیگری روی آورد و در سال های مختلف تیم های متعددی را هدایت کرد. مهم ترین نقش مربیگری او هدایت تیم ملی فوتبال یوگسلاوی در اواخر دهه ۱۹۸۰ میلادی بود.
دراگوتین بابیچ (؛ ۵ نوامبر ۱۸۹۷ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال گراجانسکی زاگرب و باشگاه فوتبال کنکوردیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
نیکولا بابیچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال گراجانسکی زاگرب و باشگاه فوتبال کنکوردیا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
مانه باییچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال لیل و باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
میلنکو باییچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سیون و باشگاه فوتبال سارایوو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
بوژو باکوتا (; – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زاگرب و باشگاه فوتبال اشتورم گراتس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
چوی یو-جین (؛ زادهٔ ۱۲ اوت ۱۹۹۶) که بیشتر با نام هنری یوجین شناخته می شود، خواننده و بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به عنوان لیدر گروه دخترانهٔ کپلر پس از قرار گرفتن در جایگاه سوم برنامهٔ رقابتی خوانندگی شبکهٔ ام نت شناخته می شود. یوجین حرفهٔ بازیگری خود را در سال ۲۰۱۶ و با ایفای نقش مکمل در درام اینترنتی شبکهٔ ناور به نام "کابوس بلند" آغاز کرد. اوایل زندگی. یوجین زادهٔ ۲ اوت ۱۹۹۶ در جونجو، استان جئولا شمالی، کره جنوبی است. او از دبیرستان هانلیم در فوریه ۲۰۱۵ فارغ التحصیل شد.
اسلوبودان باتریچویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق یوگسلاو و مربی فوتبال اهل صربستان است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
زوران باتروویچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دپورتیوو لاکرونیا، باشگاه فوتبال سوتیسکا نیکشیچ، و باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
رادوسلاو بچیاتس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سانتا فه و باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
یوان بلسلین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پارتیزان اشاره کرد.
رودولف بلین (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق یوگسلاو و مربی فوتبال اهل کرواسی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال دینامو زاگرب اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
استوان بنا (; – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال وویوودینا، باشگاه فوتبال مونیخ ۱۸۶۰، و باشگاه فوتبال هانوفر ۹۶ اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
لیوبو بنچیچ (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل یوگسلاوی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هایدوک اسپلیت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال یوگسلاوی بازی کرده است.
کول جرمین پالمر (انگلیسی: "Cole Jermaine Palmer"؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل انگلستان است که در پست هافبک برای باشگاه فوتبال چلسی در لیگ برتر فوتبال انگلستان و تیم ملی انگلیس بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۵ سال، زیر ۱۶ سال، زیر ۱۷ سال، زیر ۱۸ سال و زیر ۲۱ سال انگلستان بازی کرده است. تیم ملی. پالمر بازیکن تیم زیر ۱۷ سال انگلستان در قهرمانی زیر ۱۷ سال اروپا ۲۰۱۹ بود. در ۲۷ اوت ۲۰۲۱، پالمر اولین دعوت نامه خود را برای زیر ۲۱ سال انگلستان دریافت کرد. او در اولین بازی خود در برد ۲–۰ مقابل کوزوو، یک گل به ثمر رساند. افتخارات. منچستر سیتی چلسی زیر ۲۱ سال انگلستان انگلستان انفرادی
لوئیس آنتونیو آرگوئلو (Luis Antonio Argüello) (زادهٔ ۲۱ ژوئن ۱۷۸۴ – درگذشتهٔ ۲۷ مارس ۱۸۳۰)، اولین فرماندار کالیفرنیویی آلتا کالیفرنیا (متولد بومی) و نخستین کسی بود که این مسئولیت را تحت حاکمیت مکزیک پذیرفت. او تنها فرمانداری بود که تحت حاکمیت امپراتوری اول مکزیک (بین سال های ۱۸۲۱ تا ۱۸۲۳) و همچنین پیش از نخستین انقلاب مکزیک بین سال های ۱۸۲۴ تا ۱۸۶۴ به عنوان کفیل فرماندار در دولت موقت بعدی خدمت کرده است. زندگی نامه. آرگوئلو در «پرسیدیو آف سانفرانسیسکو» (سانفرانسیسکوی امروزی)، آلتا کالیفرنیا، چشم به جهان گشود. پدرش، خوزه داریو آرگوئلو و مادرش، ماریا یگناسیا موراگا از اعضای یکی از خانواده های ممتاز و دارای نفوذ و قدرت در تاریخ کالیفرنیای اولیه بودند. پدرش، پوئبلو دی لس آنجلس را تأسیس و به عنوان فرماندار آلتا کالیفرنیا و بعدها شبه جزیره باخا کالیفرنیا خدمت نمود. آرگوئلو در اوت ۱۸۰۶، با درجهٔ ستوان جانشین پدرش در سمت فرمانداری کالیفرنیا شد. او در سال ۱۸۲۱، پروژهٔ اکتشافی کالیفرنیای شمالی را راه-اندازی کرد تا در مورد شایعات ایجاد پایگاه «خارجی ها» تحقیق کند. آرگوئلو خاطرات سفر اکتشافی خود را با عنوان، خاطرات کاپتان
آرگوئلو: آخرین سفر اکتشافی اسپانیایی در کالیفرنیا ۱۷ اکتبر تا ۱۷ نوامبر سال ۱۸۲۱. او دستور مجازات شکارچی های کمپانی روسی-آمریکایی را داد که در خلیج سانفرانسیسکو، سمورهای دریایی را شکار می کردند. تعداد زیادی سمور دریایی برای شکار وجود داشت و نبود پُست های نظامی اسپانیایی در بالای خلیج سانفرانسیسکو توقف این سفر اکتشافی شمالی و امکان تجارت آنها با نیروهای اسپانیایی را برای آرگوئلو دشوار کرده بود. برادر او، سانتیاگو آرگوئلو که فرماندار پادگان سان دیگو و آلکالدهٔ (شهردار) پوئبلو دی سان دیگو بود. خواهرش، کانسپسیون آرگوئلو (زادهٔ ۱۷۹۱ – درگذشتهٔ ۱۸۵۷) به دلیل روابط عاشقانه اش با نیکلای رزانوف (زادهٔ ۱۷۶۴ – درگذشتهٔ ۱۸۰۷)، مروج روسی استعمار آلاسکا و کالیفرنیا مورد توجه قرار گرفت. آرگوئلو و همسر دومش، ماریا سولداد اورتگا د آرگولو، از پدر و مادرش، زمین رانچوی اسپانیایی به مساحت ۳۵۲۴۰ جریب فرنگی (۱۴۲٫۶ کیلومتر مربع) که در سال ۱۷۹۵ به نام رانچو د لاس پولگاس نامیده می شد، به ارث بردند که شامل سان ماتیو، بلمونت، سان کارلوس، ردوود سیتی، آترتون و منلو پارک امروزی است. گرچه لوئیز هیچگاه در آنجا زندگی نکرد ولی بیوه و فرزندان
وی پس از مرگش در آنجا سکونت کردند. جوزفا آرگوئلو یکی از دختران او بود و با یولوجیو د سلیس ازدواج کرد. پسر آنها یولوجیو اف دی سلیس یک صاحب ملک برجسته در دره سان فرناندو بود. لوئیس آنتونیو آرگوئلو در سال ۱۸۳۰ در یربا بوئنا (سان فرانسیسکو) چشم از جهان فروبست و در آرامگاه مِیشن سان فرانسیسکو دی آسیس (میشن دولورس) به خاک سپرده شد. فرماندار. در سال ۱۸۲۲، ویلیام ادوارد پتی هارتنل، آرگوئلو را متقاعد کرد تا حق تجارت در هر بندری در آلتا کالیفرنیا را به او اعطا کند در حالی که تجارت بقیهٔ خارجی ها محدود به مونتری و سان دیگو شود. زمانی که خبر استقلال مکزیک به مونتری رسید، ماریانو گوادالوپه وایخو به عنوان منشی شخصی فرماندار جدید، لوئیس آرگوئلو، خدمت کرد. آرگوئلو در سال ۱۸۲۴ وایخو را به عنوان دانشجوی افسری در گروهان پادگان ثبت نام کرد. پس از ارتقای درجه سرجوخه، آرگوئلو وایخو را پس از ارتقای درجه اش به سرجوخه به سمت نمایندهٔ قوه مقننهٔ محلی منصوب کرد. او به درجه آلفرز (برابر با ستوان دوم ارتش امروزی) ارتقا یافت. او در سال ۱۸۲۳، زمین رانچو لوس کورالیتوس به مساحت ۱۵۴۴۰ جریب فرنگی (۶۲٫۵ کیلومتر مربع) را واقع در شهر سانتا کروز،
کالیفرنیا را به خوزه آمستی اعطا کرد. «لوس کورالیتوس» در زبان اسپانیایی به معنی «چشمه های کوچک» است. این بخشش در امتداد رود کورالیتوس در شمال واتسون ویل، کالیفرنیا گسترش یافت که شامل کورالیتوس و آمستی، کالیفرنیا می شود. زمین رانچو لیانو د بوئنا ویستا که به معنی «دشتی با دید خوب» است، به مساحت ۸۴۴۶ جریب فرنگی (۳۴٫۱۸ کیلومتر مربع) در دره سالیناس توسط آرگوئلو به خوزه ماریانو استرادا تقدیم شد. خوزه ماریانو ستوان ارتش توپخانهٔ مکزیک و همچنین از اعضای خانوادهٔ همسر آرگوئلو بود. آرگوئلو در سال ۱۸۲۳، زمینی از رانچو لاس سیئنگاس به مساحت ۱۷۹۳۹ جریب فرنگی (۷۲٫۶۰ کیلومتر مربع) که در شهر لس آنجلس، کالیفرنیا کنونی واقع شده، را به فرانسیسکو ماریا کاسترو (زادهٔ ۱۷۷۵ – درگذشتهٔ ۱۸۳۱) اعطا کرد. فرانسیسکو ماریا کاسترو سرباز قدیمی پادگان سانفرانسیسکو و زمانی شهردار سان خوزه، کالیفرنیا بود. زمین اهدای سان پابلو منطقه ای را پوشش می دهد که امروزه ریچموند، سان پابلو و کنزینگتون در غرب کونترا کستا کانتی نامیده می شود. آرگوئلو در سال ۱۸۲۳ زمینی از رانچو لاس سیئنگاس به مساحت ۴۴۳۹ جریب فرنگی (۱۷٫۹۶ کیلومتر مربع) در لس آنجلس، کالیفرنیای ا