Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
معجزه در سلول شماره ۷ (؛ ، ترجمه. «یک هدیه از اتاق ۷») یک فیلم کمدی-درام محصول کره جنوبی در سال ۲۰۱۳ با بازی ریو سونگ ریونگ، کال سو-وون و پارک شین هه است. این فیلم در مورد یک مرد معلول ذهنی است که به جرم قتل به ناحق زندانی شده است و با جنایتکاران اصلاح ناپذیر در سلول خود دوستی ایجاد می کند که با قاچاق دخترش به زندان به او کمک می کنند تا دوباره دخترش را ببیند. این فیلم بر اساس داستان زندگی واقعی یک مرد ساخته شده است که به علت قتل و تجاوز به یک دختر ۹ ساله در ۲۷ سپتامبر ۱۹۷۲ در چونچون تحت شکنجه، به جرم خود اعتراف کرد، قبل از اینکه در نهایت در نوامبر ۲۰۰۸ تبرئه شود. عنوان کاری اولیه این فیلم "۲۳ دسامبر" بود.
جهَروکهَ دَرشَن یا جهَروکا درشن (، ) یک مراسم روزانه در قلعه ها و کاخ های پادشاهان قرون میانه هند بود که برای مخاطبان عمومی ("درشن") از روی پنجره یا بالکن ("جْهَروکهَ") اجرا می شد. این روشی اساسی و مستقیم برای برقراری ارتباط رو در رو میان شاه و مردم بود و راهکاری بود که امپراتوران گورکانی هند نخستین بار اتخاذ کردند. پیدایش بالکن ها به نام "جهروکه درشن" (یا با املاهای دیگری نظیر "جهروکا درشن" و "جهروکی درشن") را به اکبر بزرگ در قرن شانزدهم میلادی نسبت می دهند؛ اگرچه این می توانست خلاف احکام اسلامی باشد. پیش از این، همایون (پدر اکبر) نیز این عمل هندو را در پیش گرفته بود و برای شنیدن شکایات عمومی مردم، در "جهروکه" ظاهر می شد. اجرای مراسم "جهروکه درشن" یک رویداد روزانه بود. این سنت همچنان توسط حاکمانی که از اکبر (حدود ۱۵۵۶–۱۶۰۵ م) پیروی می کردند، ادامه یافت. جهانگیرشاه (حکومت در ۱۶۰۵–۲۷ م) و شاه جهان (حکومت در ۱۶۲۸–۵۸ م) نیز به طرز محتاطانه ای در مقابل افراد خود ظاهر می شدند. با این حال، این عمل باستانی توسط اورنگ زیب در یازدهمین سال سلطنتش متوقف شد؛ زیرا وی آن را عملی غیراسلامی می دانست که نوعی بت پرستی را تداعی
می کرد. در قلعه آگره و لال قلعه، "جهروکه" با جمُنا روبرو بود و امپراتور برای استقبال از رعایای خود به تنهایی روی "جهروکه" می ایستاد. امپراتوران گورکانی هنگام مسافرت به خارج از پایتختشان، "جهروکه درشن" را با استفاده از چوبی قابل حمل، معروف به "دو آشیانه منزل"، برگزار می کردند. در جریان مراسم دربار دهلی که در ۱۲ دسامبر ۱۹۱۱ میلادی، در شهر دهلی برگزار شد، پادشاه جرج پنجم و همسر وی، ملکه ماری، در "جهروکهٔ" لال قلعه ظاهر شدند تا به ۵۰۰۰۰۰ نفر از مردم عادی "درشن" بدهند. وجه تسمیه. "درشن" یک واژهٔ سانسکریت است که به معنی «دید» و «مشاهده» است (همچنین به معنی: «مشاهدهٔ یک بت یا یک قدیس است») که توسط شاهان گورکانی، برای حضور روزمره شان در مقابل رعایایشان، به کار برده شده است. این واژه تأثیر هندوئیسم را نیز نشان می دهد. پیش از این که اکبر این مراسم را به عنوان یک سنت روزمره در هنگام طلوع آفتاب جا بیندازد، نخستین بار همایون چنین برنامه ای ترتیب داده بود. واژهٔ "جهروکه" در لغت به معنی پنجره شاه نشین رو به شرق، بالکن سلطنتی، یا «بالکنی برای مشاهده» است و در واقع یک پنجره آوریلی برآمده از دیوار هر کاخ یا قلعه ای که در آن پ
ادشاهان یا امپراتوران در طول سلطنت خود اقامت داشتند، بود. معماری آن نه تنها نیاز اساسی به روشنایی و تهویه را تأمین می کرد، بلکه در دوران سلطنت گورکانیان مُغُل، مفهومی الهی بدان رسید. ظاهر "جهروکه" در بسیاری از نقاشی های گورکانی به تصویر کشیده شده است. رویه حاکمان مختلف. در زمان حکومت همایون. ابتدا در زمان سلطنت همایون، حضور در میان مردم از "جهروکه" با به کارگیری مراسمی که متعلق به هندوها بود، آغاز شد؛ با این حال، پیدایش این مراسم به طور کلی به جانشین او، اکبر، نسبت داده می شود. همایون یک طبل در زیر دیوار نصب کرده بود تا دادخواهان جمع شده زیر جهروکه، بتوانند آن را به صدا درآورند و توجه او را به تجمع خود جلب کنند. در زمان سلطنت اکبر. با رشد حکومت گورکانی در زمان اکبر، بازدید از دربار پادشاه در فاتح پور سیکری کار دشواری شد و در حدود ۱۶۲۰ میلادی، هیچ غریبه ای نمی توانست از نگهبانان شاه بگذرد و بدون معرفی مهمانان احتمالی توسط نگهبان ها، شخص موفق به حضور در دربار نمی شد. از سوی دیگر، برگزاری مراسم روزانه اکبر در محل اقامت شخصیش، برای پرستش خورشید در صبح زود، او را به اجرای مراسم "جهروکه" در قلعه آگره سوق داد. هندوه
ا که در آن ساعات سحر در رودخانه ها استحمام می کردند، هنگامی که اکبر برای پرستش خورشید روی پنجره "جهروکه" ظاهر می شد، با او سلام و احوالپرسی می کردند. همچنین این دوره ای بود که اکبر در حال ترویج سیاست های تسامح گرایانه برای درهم آمیختگی و تکثرگرایی دینی بود و در چنین شرایطی "جهروکه درشن" را راه انداخت. پس از این، اکبر هر وقت صبح خود را با پرستش آغاز می کرد، سپس در مراسم "جهروکه درشن" شرکت می جست و از مخاطبان زیادی که هر روز در زیر پنجره اش جمع می شدند، استقبال می کرد. او حدود یک ساعت از روز را در "جهروکه" می گذراند و «به دنبال پذیرش اقتدار شاهنشاهی، به عنوان بخشی از ایمان عمومی» بود و پس از آن برای انجام وظایف اداری خود، به مدت دو ساعت در "دیوان عام" حضور می یافت. در کنار اکبر، اعضای خاندان سلطنتی و افراد نزدیک به شاهنشاه هم می ایستادند و درباریان و بازدیدکنندگان برجسته نیز پس از آن ها، با توجه به مرتبت و جایگاهی که داشتند، با فاصله از اکبر در مراسم حضور می یافتند. جمعیت مردمی که در زیر بالکن جمع شده بودند، معمولاً از سربازان، بازرگانان، پیشه وران، دهقانان، زنان و کودکان بیمار تشکیل شده بود. هنگامی که بالکن بل
ند بود، پادشاه بر روی سکویی می ایستاد تا مردمی که زیر بالکن جمع شده بودند، بتوانند به خود اطمینان دهند که او زنده است و امپراتوری پایدار است؛ حتی وقتی حاکم بیمار بود. او احساس کرد که برای حفظ کنترل و تسلط خود بر امپراتوری، لازم است حداقل روزی یک بار آن ها را علناً ببیند تا از هرج و مرج محتمل جلوگیری کند. همچنین این یک هدف نمادین داشت. در این مدت ممکن بود افراد مستقیماً از اکبر درخواست های شخصی کنند یا بنا به دلایلی دادخواست هایی را به او ارائه دهند؛ بنابراین، اکبر روزی دو بار در "جهروکه" ظاهر می شد و شکایت های افرادی را که می خواستند با او صحبت کنند، می شنید. گاهی، در حالی که شاهنشاه "جهروکه درشن" می داد، موضوعی را پیش می کشید تا مردم بتوانند شکایات و دادخواست های خود را به دنبال توجه و عدالت او بیان کنند. این روشی مؤثر برای برقراری ارتباط و فرایند تبادل اطلاعات بود. بدائونی، نویسندهٔ معاصر اکبر، گزارش کرده است که "جهروکه درشن" به طور مؤثری در دوران اکبر فعال بود و او حدود چهار ساعت و نیم را به طور منظم در چنین "درشنی" می گذراند. نقاشی هایی از اکبر که در "جهروکه درشن" حضور یافته، مشهور است. در زمان سلطنت جهان
گیر. پسر اکبر، امپراتور جهانگیر، به فعالیت "جهروکه درشن" ادامه داد. در قلعه آگره، "پنجره جهروکه" بخشی از سازه بود و نام شاه برج بر آن گذاشته بودند. این برج به شکل هشت ضلعی است و دارای یک اتاقک مرمر سفید است. در زمان جهانگیر و حتی بیشتر اوقات در حکومت شاه جهان، از این "جهروکه ها" برای "درشن" استفاده می شد. طی حکومت جهانگیر، روش جدیدی آزمایش شد؛ یک زنجیر برای مردم تعبیه شد که بتوانند توجه شاه را به حضورشان در نزدیکی "جهروکا" جلب کنند. این در واقع یک سیستم ایرانی بود که در زمان حکومت نوشروان رایج بود. جهانگیر با گذاشتن این زنجیر طلایی دادخواست ها، به گسترده کردن این مراسم پرداخت. این «زنجیر عدل» دارای زنگ های طلایی بود و به رود جمنا می رسید. با این حال این طرح به موفقیت نرسید. جهانگیر در کتاب خاطرات خود، "توزک جهانگیری"، می نویسد: نور جهان، همسر جهانگیر، نیز در مراسم "جهروکه درشن" نشسته و با مردم عادی صحبت می کرد و خواسته های اداریشان را پیگیری می کرد. جهانگیر کاملاً به این عمل پایبند بود و حتی اگر بیمار بود، "جهروکه درشن" را مورد توجه قرار می داد. او گفته بود: «حتی در زمان ضعف، من هر روز طبق عادت ثابت خود به جه
روکه می رفتم؛ اگرچه درد و اندوه فراوانی داشتم.» نقاشی هایی از جهانگیر نیز در حین "جهروکه درشن" ترسیم شده است. در زمان سلطنت شاه جهان. امپراتور شاه جهان در طول سی سال حکومت خود یک برنامهٔ روزمرهٔ دقیق داشت و آن را همواره رعایت می کرد. او ساعت ۴ صبح بیدار می شد و پس از وضو و نماز با اعتقاد مذهبی در پنجرهٔ "جهروکه" ظاهر می شد تا خود را به رعایایش نشان دهد. در طول اقامت وی در آگره یا دهلی، جمعیت عظیمی برای "درشن" زیر بالکن او، دور هم جمع می شدند. او ۴۵ دقیقه پس از طلوع آفتاب، در معرض دیدار با عموم بود. رعایای او در برابر او تعظیم می کردند که او با سلام شاهانهٔ خود پاسخ می داد. یک گروه خاص از مردم به نام "درشنیاس" با تملق و چاپلوسی، تنها زمانی غذای خود را می خوردند که در صورت پادشاه نگریسته بوده باشند تا روزشان پراقبال و فرخنده گردد. شاه باید بیش از نیم ساعت در بالکن می ماند، زیرا این تنها زمانی بود که مردم می توانستند از طریق زنجیری که به منظور دریافت دادخواست ها تهیه شده بود، به شاه نامه برسانند. زمانی در سال ۱۶۵۷ که شاه جهان بیمار شد، نمی توانست برای "جهروکه درشن" حاضر شود و به همین علت شایعاتی دربارهٔ مرگ او گ
سترش یافت. زمان هایی وجود داشت که مردم برای برگزاری تظاهرات اعتراض آمیز زیر پنجره جمع می شدند تا شکایات خود را در برابر شاه بیان کنند. یکی از این حادثه ها در سال ۱۶۴۱ در لاهور رخ داد، زمانی که مردم گرسنه از قحطی، نزد شاه جهان رفتند تا از او برای تسکین شرایط قحطی کمک بطلبند. همچنین در مورد شاه جهان گفته شده است که وی بیش از پدرش یا پدربزرگش به اسلام سنتی قائل بوده است و در انجام آداب "جهروکه درشن" دچار تردید شده بود، زیرا تصور می شد که شاید این امر به عنوان پرستش خورشید تلقی گردد. با این حال، این رویه در «پادشاهی و دولت گورکانی» چنان ریشه دار شده بود که وی مجبور به ادامهٔ این عمل شد. در زمان سلطنت اورنگ زیب. شواهدی وجود دارد که اورنگ زیب در ابتدای سلطنتش به شیوهٔ اسلاف خود "جهروکه درشن" را اجرا می کرده است؛ در نقاشی کشیده شده مورخ ۱۷۱۰ میلادی، او در حالی که دو نجیب زاده در دو سوی تصویر هستند، در "جهروکه" نشان داده شده است. در این نقاشی، امپراتور در یک نیم رخ جانبی نقاشی شده است و دارای یک جامهٔ سفید است و با عمامه ای در زمینه ای از رنگ آبی ترسیم شده است. در سال ۱۶۷۰، هندوها برای اعتراض به مالیات جزیه که توسط ا
ورنگ زیب به آن ها تحمیل شده بود، در "جهروکه" تجمع کردند. با این حال، اورنگ زیب که «متقی» بود و در زندگی شخصی خود مقررات سختگیرانه اسلامی را رعایت می نمود، رسم "جهروکه" را متوقف کرد و آن را گونه ای بت پرستی از انسان دانست. وی در یازدهمین سال حکومت خود این عمل را برای همیشه متوقف نمود. او همچنین احساس می کرد که دارد از این مراسم هندویی لذت می برد. گورو گوبیند سینگ. در کتاب "عبرت نامه" نوشته شده توسط محمد قاسم عبرت، اشاره شده که دهمین گورو از سیک ها، گورو گوبیند سینگ، چهره اش را در "جهروکه" نشان داد و پیروان او را به نام "بادشاه" خطاب کردند. لازم است ذکر شود که اورنگ زیب دستوری صادر کرد که وزیر خان، فوج دار منطقه سرهند، باید از انجام این کار ممانعت نماید. دو آشیانه منزل. "دو آشیانه منزل" یک خانه چوبی قابل حمل بود که امپراتوران گورکانی هنگام بازدید از خارج پایتخت از آن استفاده می کردند. این یک خانه دو طبقه ساخته شده با یک سکوی پشتیبانی بود که بیش از ۱۶ ستون و طول ۶ یارد داشت. ارتفاع ستون ها ۴ ذراع بود و از پیچ و مهره هایی تشکیل شده بود که طبقه فوقانی را شکل می دادند. این سکو به عنوان محل خواب پادشاه و همچنین برای
عبادت او و برگزاری "جهروکه درشن" استفاده می شد و تقلیدی از عمل هندوها به حساب می آمد. دربار دهلی. به مناسبت مراسم دربار دهلی که در ۱۲ دسامبر ۱۹۱۱ برگزار شد، پادشاه جرج پنجم و همسرش ملکه ماری، در "جهروکهٔ" لال قلعه ظاهر شدند تا در مقابل ۵۰۰۰۰۰ نفر از عوام که در آنجا جمع شده بودند، به آن ها سلام کرده و مراسم "جهروکه درشن" را برگزار نمایند.مراسم رسمی از ۷ تا ۱۶ دسامبر به طول انجامید و خود مراسم جهروکه درشن در روز سه شنبه، ۱۲ دسامبر برگزار شد. به مردان و افسران ارتش انگلیس و هند که در رویداد ۱۹۱۱ شرکت کرده بودند، بیست و شش هزار و هشتصد (۲۶۸۰۰) مدال نقره ای دهلی دربار اعطا شد. دویست مدال دیگر با طلا ضرب شدند. صد مورد از آن ها به حکام شاهزاده هند و عالی رتبه ترین افسران دولتی تعلق گرفت.
قاضی کوی () یکی از ایستگاه های خط ام۴ متروی استانبول است. این ایستگاه که در منطقه قاضی کوی قرار دارد در سال ۲۰۱۲ تأسیس شده است.
آیریلیک چشمسی () یکی از ایستگاه های خط ام۴ متروی استانبول است. این ایستگاه که در منطقه قاضی کوی قرار دارد در سال ۲۰۱۳ تأسیس شده است.
آجیبادم () یکی از ایستگاه های خط ام۴ متروی استانبول است. این ایستگاه که در منطقه قاضی کوی قرار دارد در سال ۲۰۱۲ تأسیس شده است.
اونالان () یکی از ایستگاه های خط ام۴ متروی استانبول است. این ایستگاه که در منطقه قاضی کوی قرار دارد در سال ۲۰۱۲ تأسیس شده است.
گوزتِپِه () یکی از ایستگاه های خط ام۴ متروی استانبول است. این ایستگاه که در منطقه قاضی کوی قرار دارد در سال ۲۰۱۲ تأسیس شده است.
کشتار مستند نمایی به کارگردانی سیمون آمستل در سال ۲۰۱۷ است. این فیلم در سال ۲۰۶۷ اتفاق می افتد، زمانی که وگانیسم یک امر عادی است، امروز فیلم به گوشت خواری نگاه می کند. اولین بار در BBC iPlayer به نمایش درآمد، سپس برای اولین بار با زیرنویس پارسی توسط مؤسسهٔ زرّین پخش هنر به رایگان پخش و قابل دانلود شد. در سال ۲۰۶۷، راوی داستان می گوید که چگونه جهان مکان شادتری است، زیرا جسد خواری (" carnism ") ممنوع است و گیاهخواری حاکم است. جوانان اعتقاد خود را درمورد چگونگی کشتن و خوردن حیوانات توسط مردم گذشته ابراز می کنند. یاسمین ووندنبورگن، روان درمانگر، جلسات کمک به جسد خوارهای سابق را برای برطرف کردن احساس گناهکاری برگزار می کند. در یک جلسه، داوینا پس از نامگذاری ادام به عنوان پنیری که قبلاً خورده بود، حالش بد می شود. این فیلم به سال ۱۹۴۴، به تأسیس انجمن وگان و سهمیه بندی گوشت به دلیل جنگ برمی گردد، که در سال ۱۹۵۴ پایان می یابد. فانی کرادوک، جسد خواری را در تئاتر و تلویزیون ترویج می کند. در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، شرکت های غذایی ایالات متحده گوشت را به عنوان اسباب بازی هایی که کودکان دوست دارند بخورند، مبدل می کنند و از شخ
صیت هایی مانند رونالد مک دونالد برای جذب آنها استفاده می کنند. کشاورزی فشرده منجر به بحران BSE و بیماری تب دهان می شود. از سال ۲۰۰۴، بسیاری از بیماری ها به دلیل مصرف گوشت، زیاد می شوند. فیلم بازمی گردد به سال ۲۰۶۷ میلادی که افراد جوان با فناوری واقعیت مجازی، سعی می کنند که جسد خواری را امتحان کنند و پس از بد شدن حالشان سریعاً متوقفش می کنند. با بازگشت به سال ۲۰۱۷، این فیلم نشان می دهد که چگونه سرآشپزهای مشهوری مانند Nigella Lawson، Gordon Ramsay، Jamie Oliver و Hugh Fearnley- Whitingstall به جای گیاهخواری، جسد خواری را تبلیغ می کنند. این نشان دهنده افزایش خام گیاه خواری است که توسط افرادی مانند JME که الهام بخش Troye King Jones است، کمک می کند. کینگ جونز سپس کتابی می نویسد و فیلم های سینمایی گیاه خواری می سازد. مود پولیکوف، رقاص معتاد به رقص شهوانی، نشان می دهد که او کار خود را رها کرده زیرا شیر و لبنیات به روش جنسی استفاده می شد. ووندنبورگن توضیح می دهد که چگونه سلسله مراتب سلطنت انگلیس به این باور منجر شد که انسان باید بالاتر از حیوانات باشد. سازمان ملل متحد به دلیل تغییر آب و هوا از مردم می خواهد گوشت را ک
اهش دهند. این نادیده گرفته می شود، و انگلیس با سیل روبرو می شود. لیندسی گرابر، قربانی این موارد، دربارهٔ تغییرات آب و هوایی ناشی از گوشت در تلویزیون توضیح می دهد. گیاهخواری توسط مجریان تلویزیون تبلیغ می شود، اما نادیده گرفته می شود و در سال ۲۰۲۱ انگلیس با یک ویروس پاندمیک روبرو می شود و بسیاری را به کام مرگ می کشاند. برای جلوگیری از وقوع مجدد، کشاورزی صنعتی ممنوع می شود، اما این امر باعث افزایش هزینه های گوشت می شود و بسیاری از مردم در مورد آنچه می خورند گیج می شوند. در سال ۲۰۲۳، این عصر آشفتگی توسط یک آشپز مشهور جدید فردی جیاشانکار، که غذاهای هندوستانی گیاهی را دوباره معرفی می کند، شکسته می شود. مشخص شده است که کینگ جونز و جیاشانکار در یک رابطه هستند. بعداً، یک فیلم «دوروتی هنوز دوروتی است» با حضور دوروتی، زنی مبتلا به آلزایمر که فراموش می کند خوردن یک مرغ طبیعی است، از طرف بی بی سی پخش می شود و این باعث آزار پسرش جف می شود. در سال ۲۰۲۴، یک اجرای موزیکال با بازی آملی که لباس گاو پوشیده است ساخته می شود، که وحشت صنعت لبنیات را آشکار می کند. آلبانی با آهنگ «وگان» برنده مسابقه یوروویژن می شود. در همین حال، گراه
ام واتکینز بر ضد خام گیاه خواری، گیاه خواران را مسخره می کند. یک نمایش تلویزیونی با عنوان «خانهٔ گوشت مایک» که گیاهخواری را مسخره می کند آغاز می کند، اما پس از ۴ قسمت لغو می شود. Graber به تلویزیون بازمی گردد تا تأثیرات شدید محیط زیست گوشت گاو را توضیح دهد و پیشنهاد منع استفاده از آن را بدهد که مورد قبول انگلیس نیست و منجر به آشوب می شود. کینگ جونز برای مصاحبه در Newsnight ظاهر می شود. اندکی پس از آن، وی ظاهراً توسط یکی از اعضای اتحادیه بزرگ گوشت انگلیس ، کُشته شده و خورده می شود. این یک انقلاب بزرگ است، با شرکت های بزرگ مواد غذایی از جمله مک دونالد و KFC تبدیل به گیاهخوار، و ۷۵ درصد از انگلستان حداقل گیاهخوار. با این وجود تمایلی برای جرم انگاری جسد خواری وجود ندارد. واتکینز، با سایر کارنیست ها، دلایل غیر منطقی دفاع از گوشت خواری را بیان می کند. همه این استدلال ها با اختراع مترجم اندیشه حل می شود و به حیوانات اجازه می دهد با استفاده از صدای ضبط شده جوآنا لوملی آزادانه با انسان ارتباط برقرار کنند. اقدامات غیراخلاقی صنعت تخم مرغ توضیح داده شده است. در سال ۲۰۳۵، سرانجام منشور حقوق حیوانات تصویب شد و این امر جرم
و جنایت را در نظر گرفت. حیواناتی که قربانی این صنعت شده اند به مراکز بازیابی فرستاده می شوند. با بازگشت به سال ۲۰۶۷، Clifton Abbatoir اکنون موزه ای برای توضیح صنعت وحشتناک لبنیات در گذشته است. پیر و جوان از یکدیگر عذرخواهی می کنند. فیلم با نامگذاری موفقیت آمیز ماهیانی که زمانی خورده شده بودند به پایان می رسد.
گوموش خانه یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آردانوچ واقع شده است. گوموش خانه ۸۹ نفر جمعیت دارد.
یایلاجیک یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آردانوچ واقع شده است. یایلاجیک ۲۷ نفر جمعیت دارد.
پنجره شاه نشین یا بالکن شاه نشین به پنجره ای می گویند که به صورت برآمده روی دیوار بیرونی ساختمان قرار گیرد.
یول آغزی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آردانوچ واقع شده است. یول آغزی ۲۷ نفر جمعیت دارد.
یولوستو یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آردانوچ واقع شده است. یولوستو ۲۰۹ نفر جمعیت دارد.
یوکاری ایرماک لار یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آردانوچ واقع شده است. یوکاری ایرماک لار ۶۴ نفر جمعیت دارد.
رؤیای قرمز (به انگلیسی: Red's Dream) یک فیلم کوتاه و انیمیشن کامپیوتری آمریکایی است که در سال ۱۹۸۷ به کارگردانی جان لستر در پیکسار ساخته شده است. این فیلم دربارهٔ یک یک چرخه به اسم «قرمز» است که در یک شب بارانی در گوشه ای از یک فروشگاه، آرزوی رؤیایی را دارد که در آن به یک ستاره سیرک تبدیل می شود. "رؤیای قرمز" دومین انیمیشن کامپیوتری پیکسار بود که به دنبال "چراغ مطالعهٔ کوچک تر" در سال ۱۹۸۶ ساخته شد و توسط جان لستر کارگردانی شد.
توسون لو یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آردانوچ واقع شده است. توسون لو ۱۴۵ نفر جمعیت دارد.
توربالی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آردانوچ واقع شده است. توربالی ۳۹ نفر جمعیت دارد.
تپه دوزو یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آردانوچ واقع شده است. تپه دوزو ۱۵۷ نفر جمعیت دارد.
ردی ات دان () یک استودیوی توسعه دهنده بازی ویدئویی است که در ارواین، کالیفرنیا واقع شده است و شامل اعضای پیشین ناتی داگ و بلیزارد انترتینمنتاست. پس از آنکه در سال ۲۰۰۳ تأسیس شد، کمپانی معمولاً برای بازی های پلی استیشن همراه کار کرده است، به ویژه بازی های سونی اینتراکتیو انترتینمنت مانند خدای جنگ و دَکتسر. این استودیو هم اکنون بخشی از اوکلوس است.
سوغان لی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آردانوچ واقع شده است. سوغان لی ۱۱۶ نفر جمعیت دارد.
ساکاریا یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آردانوچ واقع شده است. ساکاریا ۱۳۱ نفر جمعیت دارد.
بزرگراه ۷۶ آسیا (به انگلیسی:Asian Highway 76) با نام اختصاری (AH76) جاده اصلی شمال افغانستان است. این جاده پل خمری را از طریق شهر سمنگان، به مزارشریف متصل می کند. در مزارشریف این جاده به سوی غرب ادامه یافته و پس از عبور از شهرهای شبرغان میمنه و قلعه نو به هرات وصل می شود. در هرات این بزرگراه با بزرگراه های ۱ آسیا و ۷۷ آسیا متصل می شود. جاده ای دیگر در مزارشریف به سوی شمال ادامه دارد و به بزرگراه های ۱ آسیا و ۷۷ آسیا وصل می شود. جاده دیگری از بزرگراه ۷۶ آسیا به سوی شمال می رود و مزارشریف را به ترمذ در جنوب ازبکستان متصل می کند. این «جاده دیگر» را اغلب به عنوان ادامه بزرگراه ۷۶ آسیا در نظر گرفته می گیرند، اما در واقع بخشی از بزرگراه تاریخی پامیر (M41) است که اکنون به عنوان بزرگراه ۶۲ آسیا شناخته می شود. این جاده مزار شریف را از طریق دریای آمو، به ترمذ وصل می کند. بزرگراه پامیر یا M41 بزرگراهی بسیار مهم ازبکستان، تاجیکستان و قرقیزستان است که ترمذ را به کارا بالتا در غرب بیشکک متصل می کند و دو بار با بزرگراه M39 محل ارتباط دارد. افغانستان. مسی عبور بزرگراه ۷۶ آسیا در افغانستان قرار زیر است: پل خمری --&gt; مزارشری
ف --&gt; میمنه --&gt; هرات
ماجراهای آندره و والی بی (یا به سادگی آندره و والی بی ) اولین پویانمایی کوتاه آمریکایی است که در سال ۱۹۸۴، توسط گروه گرافیک لوکاس فیلم که بخشی از لوکاس فیلم بود و بعداً به پیکسار تغییر نام داد تولید شد. انیمیشن این فیلم توسط جان لستر تولید شده بود. این انیمیشن از نظر استانداردهای آن زمان پیشگام بود و به علاقه صنعت فیلم به انیمیشن رایانه ای دامن زد. این فیلم در تاریخ ۲۵ ژوئیه ۱۹۸۴ در نمایشگاه سیگراف در مینیاپولیس منتشر شد. داستان. این فیلم کوتاه شامل پسری به نام آندره است که در یک جنگل بیدار می شود و با زنبوری مزاحم به نام والی بی روبرو می شود. آندره حواس والی بی را پرت می کند و والی بی پس از فهمیدن این موضوع، آندره را با عصبانیت تعقیب می کند و سرانجام به او می رسد و در خارج از صحنه او را نیش می زند. پس از دوباره برگشتن والی بی به صحنه با نیش شکسته اش مواجه می شویم و در پشت آن، آندره برای انتقام کلاهش را به سمت والی بی پرتاب می ند.
ینی صحرا () یکی از ایستگاه های خط ام۴ متروی استانبول است. این ایستگاه که در منطقه قاضی کوی قرار دارد در سال ۲۰۱۲ تأسیس شده است.
کوزیاتای () یکی از ایستگاه های خط ام۴ متروی استانبول است. این ایستگاه که در منطقه قاضی کوی قرار دارد در سال ۲۰۱۲ تأسیس شده است.
بوستانجی () یکی از ایستگاه های خط ام۴ متروی استانبول است. این ایستگاه که در منطقه قاضی کوی قرار دارد در سال ۲۰۱۲ تأسیس شده است.
اسنکنت () یکی از ایستگاه های خط ام۴ متروی استانبول است. این ایستگاه که در منطقه مال تپه قرار دارد در سال ۲۰۱۲ تأسیس شده است.
گولسویو () یکی از ایستگاه های خط ام۴ متروی استانبول است. این ایستگاه که در منطقه مال تپه قرار دارد در سال ۲۰۱۲ تأسیس شده است.
هوزوری () یکی از ایستگاه های خط ام۴ متروی استانبول است. این ایستگاه که در منطقه مال تپه قرار دارد در سال ۲۰۱۲ تأسیس شده است.
مال تپه () یکی از ایستگاه های خط ام۴ متروی استانبول است. این ایستگاه که در منطقه مال تپه قرار دارد در سال ۲۰۱۲ تأسیس شده است.
کوچوکیالی () یکی از ایستگاه های خط ام۴ متروی استانبول است. این ایستگاه که در منطقه مال تپه قرار دارد در سال ۲۰۱۲ تأسیس شده است.
لیگ دسته دوم فوتبال ایران ۵۳-۱۳۵۲ دومین دوره لیگ دسته دوم فوتبال ایران می باشد. در پایان مسابقات تیم سپاهان اصفهان به جام تخت جمشید ۱۳۵۳ صعود کرد. نحوه برگزاری. ابتدا ۸ تیم از هشت منطقه کشور انتخاب شده و سپس در دو گروه چهار تیمی و به صورت دوره ای باهم دیدار کردند. تیم های قهرمان هر گروه به دیدار فینال راه یافتند. فینال لیگ دسته دوم به صورت رفت و برگشت برگزار شد و در نهایت تیم برنده راهی لیگ تخت جمشید شد تا جانشین آخرین تیم شهرستانی سقوط کرده باشد. تهران در این مسابقات نماینده ای نداشت چرا که سهمیه تهران در لیگ تخت جمشید به صورت جداگانه تعیین می شد. هشت منطقه مقدماتی و برندگان هر منطقه عبارت بودند از: منطقه یک (آذربایجان غربی و آذربایجان شرقی): تراکتورسازی تبریز منطقه دو (خوزستان و لرستان): گمرک اهواز منطقه سه (کرمانشاهان، همدان، کردستان، ایلام): نیرو و درستی کرمانشاه منطقه چهار (گیلان و مازندران): تاج ساری منطقه پنج (خراسان و سیستان و بلوچستان): آریا مشهد منطقه شش (کرمان و هرمزگان): ایران نوین کرمان منطقه هفت (اصفهان، یزد و چهارمحال بختیاری): پاس یزد منطقه هشت (فارس، بوشهر، کهگیلویه و بویراحمد): تاج شیراز جدو
ل رده بندی. جدول گروه الف : جدول گروه ب: تیم قهرمان. محمد برزمهری (کاپیتان)، مسعود تابش، بهروز مردانی، مهدی اخوان، منصور ابراهیم زاده، محمود یزدخواستی، محسن یزدخواستی، رضا دهقان، رسول خوروش، احمد جفاری، رضا صفاپور، حمید ندیمیان، رضا کوهستانی، رسول ظفریان، اکبر سجادیه، فضل الله دشتچی سرمربی: محمود یاوری
زمان تکت یک اصطلاح در ساخت و تولید است که برای شرح زمان مورد نیاز تولید یک محصول به گونه ای که با تقاضا همخوان شود، استفاده می شود. این زمان برابر متوسط زمان بین شروع تولید یک واحد و شروع تولید واحد دیگر می باشد، به گونه ای که آیتم ها به صورت ترتیبی تولید شوند. زمان تکت یا تکت تایم وابسته به میزان تقاضا است. اگر یک فرایند قادر به تولید یک زمان تکت نباشد، یا تقاضا اصلاح شده یا به آن منابع اضافی اختصاص داده می شود. هم چنین فرایندها ممکن است بازمهندسی شوند تا بتوانند زمان تحویل مناسب را ایجاد کرد. برای محاسبات، زمان تولید قطعات تقسیم بر تعداد قطعات مورد نیاز در آن بازه زمانی می شود. واژه زمان تکت وام گرفته از واژه ژاپنی "takuto taimu" (タ ク ト タ イ ム) است که به نوبه خود از کلمه آلمانی "Taktzeit" به معنای «زمان چرخه» گرفته شده است. این کلمه احتمالاً توسط مهندسان آلمانی در دهه ۱۹۳۰ به ژاپن وارد شده است.
یاکاجیک—عدنان قهوه چی () یکی از ایستگاه های خط ام۴ متروی استانبول است. این ایستگاه که در منطقه کارتال قرار دارد در سال ۲۰۱۶ تأسیس شده است.
کارتال () یکی از ایستگاه های خط ام۴ متروی استانبول است. این ایستگاه که در منطقه کارتال قرار دارد در سال ۲۰۱۲ تأسیس شده است.
بو هلدینگ () شرکت خدمات حرفه ای آلمانی است، که در سال ۱۹۹۳ تأسیس شد.
سوئانلیک () یکی از ایستگاه های خط ام۴ متروی استانبول است. این ایستگاه که در منطقه کارتال قرار دارد در سال ۲۰۱۲ تأسیس شده است.
هاستانه-عدلیه ()) یکی از ایستگاه های خط ام۴ متروی استانبول است. این ایستگاه که در منطقه کارتال قرار دارد در سال ۲۰۱۲ تأسیس شده است.
تله کامپیوتینگ () شرکت فناوری اطلاعات نروژی است، که در سال ۲۰۰۰ تأسیس شد.
پندیک () یکی از ایستگاه های خط ام۴ متروی استانبول است. این ایستگاه که در منطقه پندیک قرار دارد در سال ۲۰۱۶ تأسیس شده است.
تاوشان تپه () یکی از ایستگاه های خط ام۴ متروی استانبول است. این ایستگاه که در منطقه پندیک قرار دارد در سال ۲۰۱۶ تأسیس شده است.
هاروی نش () شرکت خدمات حرفه ای بریتانیایی است، که در سال ۱۹۸۸ تأسیس شد.