Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عاج، عسل و لاستیک طبیعی از درون کشور مشغول بود و تمامی معاملات خود را در ژورنال هایش ثبت می کرد. این کتاب ها (به طور کلی ۱۴ جلد) شامل مشخصات گوناگون جغرافیای، قوم شناختی و مردم شناختی از منطقه وی در آفریقا بود که دوست قدیمی وی لوسیانو کوردیرو آنرا «گفتگو روی کاغذ» عنوان کرد. کوردیرو همچنین افزود، «با نوشته متراکم و پیچاپیچ او که مرا به بیاد زیگزاگ ها در سراسر جنگل های کوهستانی می اندازد، برخی اوقات او ساعات ها را به نوشتن در آرامش می گذراند که احتمالاً زبان کریول تمامی تجرید خود در بیابان را مدیون او است». در نهایت، یادداشت های سیلوا پورتو در «سال نامه شورای ماورای بحار» (Annals of the Ultramarine Counsel) به چاپ رسید. سیلوا پورتو خود باری اذعان کرد که «اگر کار من آن چیزی باشد که گفته می شود، پس این کار بسیار به چاپ رسیده و احتمالاً به زبان های مختلف ترجمه می شود». در ۱۸۴۸میلادی، او به عنوان فرماندار (کاپیتان-میجر) مقطعی بیه گماشته شد. او به آرام کردن روابط میان مردمان بومی و اروپایی ها آغاز کرد؛ با اروپایی های استعماری ملاقات نموده و آنها را متحد نمود تا بزرگ محلی، لهیومبولا، را متقاعد سازند که از اخراج مستع
مره نشین ها دست بردارد (کاری که بازرگانان اروپایی همواره بنا بر دلایل کوچک انجام می دادند). با این وجود، تلاش های او با فوت رئیس قبیله بی نتیجه شد و سلوا پورتو مجبور گردید تا برای محافظت از منافع پرتغالی ها، از اداره استعماری درخواست نیروی نظامی نماید. پس از ۱۸۵۴ میلادی، فعالیت های او بدون وقفه ادامه یافت تا ۱۸۶۹ میلادی او شش سفر دریایی به لوئی و سه سفر دریای به بنگوئلا انجام داد، دکان محلی بیمپوستا را در بنگوئلا خریداری نموده و تا اینکه در ۱۸۷۹ میلادی به بیلمونتی بازگشت، در آنجا مسکن گزین شد. هنگامی که او ۶۲ سال عمر داشت، باری دیگر از آفریقای غربی عبور کرد: او در ۱۸۸۰ و ۱۸۸۲ میلادی به مویو (کوبا)، در ۱۸۸۳ میلادی به لوئی (بروتسلاند) و بعداً در ۱۸۸۲ و ۱۸۸۴ میلادی به بنگوئلا سفر کرد. فعالیت های او، به دلیل بازگشتش به لیسبون جهت انجام جراحی چشم در زمستان و بهار ۱۸۸۵، برای مدتی مختل شد. پس از بازگشت، او به چرخاندن کالاهای بازرگانی خود با گاری در درون منطقه ادامه داد، اما این بار به کالوندا و بنگوئلا (تا پایان ۱۸۸۷ میلادی). هنگام حضور در بیلمونتی، او از پول شخصی خودش به یک هیئت مبلغان مذهبی کمک کرد، برای مدارس موا
د درسی، برای کودکان غذا و لباس و برای معلمان مزد فراهم نمود. در ۵ مارس ۱۸۸۹، جستینو تیگزیرا دا سیلوا به جای وی به عنوان فرماندار بیه گماشته شد، اما او همواره حقوق ماهیانه ۱۰۰٬۰۰۰ راس و امتیازات جانبی خود را دریافت می کرد. ۱۰۰٬۰۰۰ راس که او دریافت می کرد، ۲۰ سکه طلای ۵٬۰۰۰ راسی ارزش داشت. این سکه های طلای پرتغالی همانند طلای انگلیسی، ۹۱٫۷ در صد خالص بود، اما ۱۰٫۸ درصد نسبت به آن سنگین تر بود. بنابرین، هرکدام از این سکه های طلای پرتغالی ۱ پوند، ۲ شیلینگ و ۲ پنی ارزش داشتند. از نظر طلای خالص، او هر ماه ۵٫۲۲ اونس (طبق وزن تروی) طلا دریافت می کرد. با در نظرداشت قیمت امروزی طلا که یک اونس طلا معادل ۱۵۰۰ دلار است، وی به طور تخمینی معادل ۷٬۸۲۸ دلار آمریکایی به ارزش پول امروزی، حقوق دریافت می کرد. کاشف. حدود سال های ۱۸۵۰ میلادی، برنامه های اکتشافی پرتغال از آفریقا گسترش یافت، اما تقاضای سیلوا پورتو مبنی بر اشغال توسط نیروی نظامی هیچگاه شنیده نشد: در آن زمان، پرتغال تنها به توسعه و مستعمره سازی ساحل علاقه داشت.
دژ زندان لنکران () بخشی از دژ تاریخی لنکران است که در سده هجدهم میلادی ساخته شده است. این دژ و همچنین دومین دژ مشابه آن که هم اکنون به عنوان فانوس دریایی مورد استفاده قرار می گیرد، دژهای جنوبی و شمالی قلعه تاریخی لنکران بوده است. پس از اشغال لنکران به دست نیروهای روسی در جنگ های ایران و روسیه و حوادث پس از آن دژ لنکران تخریب شد و در نتیجه سنگرها تقسیم شد. در سال ۱۸۶۹، یک فانوس بر روی سقف دژ که به عنوان دژ شمالی شناخته می شود نصب شد و از این ساختمان به عنوان فانوس دریایی استفاده شد. هم اکنون فانوس دریایی زیر نظر شرکت کشتیرانی خزر است. دژ زندان از سال ۱۸۶۹ تا ۱۹۵۹ به عنوان زندان مورد استفاده قرار می گرفت. طبق برخی گزارش ها، در آغاز سده بیستم میلادی، ژوزف استالین مدتی در این دژ زندانی بود و گفته می شود یکی از دو نفری است که توانسته بودند از این زندان فرار کنند. با فرمان شماره ۱۳۲ کابینه جمهوری آذربایجان، به تاریخ ۲ اوت ۲۰۰۱، این قلعه توسط دولت محافظت می شود و در فهرست آثار معماری گنجانده شده است. اطلاعات کلی. این دژ گرد و مدور همزمان با قلعه لنکران در سده هجدهم میلادی ساخته شد. ساختمان دوم مشابه این ساختمان هم ا
کنون به عنوان فانوس دریایی فعالیت می کند. این دو دژ نقش برجک هایی را در دو سوی قلعه بزرگ لنکران ایفا می کردند. بر اساس برخی گزارش ها، این دو بنا به دستور نادرشاه به عنوان دژهای قلعه لنکران ساخته شده اند. این دو بنا در جنگ هایی که تا سال ۱۸۶۹ در اینجا رخ داد، نقش یک دژ دفاعی و دژ مهم را ایفا کردند. پس از اشغال لنکران توسط نیروهای روسی، دیوارهای قلعه مشترک ویران شد و قلعه نظامی منهدم شد. از سال ۱۸۶۹، قلعه گرد (برج) شروع به عنوان زندان استفاده شد. یک فانوس در بالای دژ دیگر نصب شد و به عنوان فانوس دریایی آغاز به کار کرد. زندانیان توسط یک تونل مخفی زیرزمینی که آن را به فانوس دریایی متصل می کرد به برج گرد برده شدند. در این تونل دو نفر می توانستند آزادانه تا تمام قد حرکت کنند. متعاقباً به دلیل جریان آب زیرزمینی، استفاده از تونل ناممکن شد. بلندای دژ گرد ۲۰ متر، قطر ۷۲ متر، ضخامت دیوارهای باربر در بخش پایینی ۲.۸ متر، در بخش فوقانی ۱.۵ متر است. حصارهای پیرامون دژ زندان و فانوس دریایی لنکران بخش جلویی قلعه لنکران را تشکیل می دادند. اگرچه این زندان برای ۱۴۰ زندانی طراحی شده بود، اما گاه تا ۳۱۰ نفر در آن نگهداری می شدند.
طبق برخی گزارش ها، در سال های ۱۹۰۳-۱۹۰۴، ژوزف استالین به دلیل دزدی از قطار پستی محکومیت خود را در اینجا سپری کرد. بعداً با کمک همرزمانش موفق به فرار شد. این قلعه حتی پس از تهاجم ارتش سرخ به جمهوری خلق آذربایجان به عنوان زندان مورد استفاده قرار می گرفت. این دژ دقیقاً به این دلیل که زندانیان در آن وجود داشت زندان نامیده می شد. در سال های ۱۹۷۰-۱۹۹۰ یک کارگاه خیاطی در دژ قرار داشت. با فرمان شماره ۱۳۲ کابینه وزیران جمهوری آذربایجان به تاریخ ۲ اوت ۲۰۰۱، این قلعه توسط دولت محافظت می شود و در فهرست آثار معماری گنجانده شده است. در سال ۲۰۰۶، بنا بر برنامه توسعه اقتصادی-اجتماعی مناطق، این دژ بازسازی شد. پس از مرمت، یک گالری هنری در اینجا قرار داده شد. در فوریه ۲۰۱۵، بر اثر بارش شدید برف، بخش خاصی از سقف دژ تخریب شد و از بین رفت. بازسازی این بنای تاریخی با هزینه سرمایه گذاری از محل بودجه دولت در سال های ۲۰۲۰-۲۰۲۳ در فهرست پروژه های وزارت فرهنگ اجرا شده است.
سیم جامپر (همچنین به عنوان جامپر، کابل جامپر، سیم دوپونت نیز شناخته می شود) یک سیم الکتریکی یا گروهی از آنها در یک کابل است که در هر انتها یک رابط یا پین (یا گاهی بدون آنها - به طور ساده «قلع پوش») وجود دارد، که معمولاً برای میان اتصال اجزای یک بردبورد یا سایر نمونه های اولیه یا مدار آزمایشی، در داخل یا با تجهیزات یا اجزای دیگر، بدون لحیم کاری استفاده می شود. سیم های جامپر مجزا با قراردادن «اتصال دهنده های انتهایی» خود در شکاف های تهیه شده در یک بردبورد، سرساز پین یک برد مدار، یا یک قسمتی از تجهیزات آزمایشی نصب می شوند.
سه شنبه ۱۴ جولای یک مجموعهٔ تلویزیونی ایرانی با موضوع پرونده هسته ای ایران است که در سال ۱۴۰۰ خورشیدی ساخته شد. این سریال در ۲۱ قسمت ۴۵ دقیقه ای اولین بار در بازهٔ ۲۴ مهر تا ۲۳ آبان ۱۴۰۰ از شبکه یک سیما پخش شد. داستان. احمد نجفی در نقش سرهنگ بازنشسته ای است که به تحقیق و پژوهش در دفتر قدیمی خود مشغول است. رو به روی دفتر کار او مهمانسرای دوست و همسنگر زمان جنگ؛ هاشم(جلیل فرجاد) قرار داشته که نجفی هر از گاهی ماجراهای این مهمانسرا را نیز از پنجره پشتی دفتر زیر نظر دارد. جدیدترین پرونده تحقیقاتی نجفی، موضوع پرونده هسته ای ایران است که وی سعی دارد با استفاده از اسناد و مدارکِ متقن و حضور راویان؛ ابعاد گوناگون این مناقشه بین المللی را رمزگشایی کند. نامگذاری فیلم. نام فیلم برگرفته از تاریخ امضای برجام در سه شنبه، ۱۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۵ برابر با ۲۳ تیر ۱۳۹۴ است. ویژگی ها. "سه شنبه ۱۴ جولای" مستند نمایشی است که در رده مستند درام (به انگلیسی: Docudrama) قرار می گیرد. بهره گیری از فرم و ساختار روایی متفاوت، صحنه آرایی، میزانسن، جلوه های ویژه، فیلمنامه کلاسیک، همچنین بازیگر و عوامل حرفه ای؛ این مجموعه را به یکی از تولیدات مهم تل
ویزیون در حوزه مستند تبدیل کرده است. ساخت. پژوهش این مجموعه سال ۱۳۹۷، فیلمنامه و مراحل پیش تولید آن سال ۱۳۹۸ صورت گرفته است. تابستان ۱۳۹۹ فاز اول فیلمبرداری طی ۴۶ جلسه، و فاز دوم و سوم نیز در پاییز و زمستان همین سال طی ۱۶ جلسه انجام شده است.در سال ۱۴۰۰ تدوین، موسیقی و جلوه های ویژه بصری نیز همزمان تا شهریور ۱۴۰۰ ادامه داشته تا بالاخره؛ با پایان این مراحل و شروع صداگذاری، اولین قسمت از مجموعهٔ "سه شنبه ۱۴ جولای" در ۲۴ مهر از آنتن شبکه اول سیما پخش شود. پخش. این مجموعه تا کنون از شبکه های یک، افق و مستند پخش شده است. بازتاب و حواشی. علاوه بر رسانه های داخلی که به پوشش گسترده "سه شنبه۱۴ جولای" پرداختند، شبکه های فارسی زبان خارج از ایران همچون من و تو نیز نسبت به پخش این مجموعه واکنش نشان داده و ساخت آن را در راستای مقابله با تلویزیون منوتو تفسیر می کنند. در سیزدهمین جشنواره فیلم عمار، نسخه سینمایی سه شنبه ۱۴جولای با حضور در بخش حافظه ملی، نامزد دریافت فانوس طلایی شد. با استقبال مردمی از این فیلم؛ سانس های فوق العاده در تهران و اصفهان به این اثر اختصاص داده شد.
کاپیتان بالتاسار فرناندس (Captain Baltasar Fernandes) (بالتازار یا بالثازار هم نوشته می شود) (Baltazar یا Balthazar) (زادهٔ ۱۵۸۰- درگذشتهٔ ۱۶۶۷)، مهاجر پرتغالی در برزیل بود که ماموریت های معروف به بندرانتیس را برای به دست آوردن طلا، نقره و آهن، فرماندهی کرد. او بنیان گذار و یکی از اولین ساکنین سوروکابا در سال ۱۶۵۴ بود. اوایل زندگی. فرناندس در سائو پائولو به دنیا آمد و در سانتانو پرنائیبا بزرگ شد. او برادر بنیان گذار ایتو، دومینگوسفرناندس و بنیان گذار پرنائیبا، آندرهفرناندس بود. او با ماریا دو سونگا از پاراگوئه، دختر بارتولومیو دو تورالس ازدواج کرد و از او صاحب دختری به اسم ماری تورالس شد. بعد از بیوه شدن با ایزابل دو پروئنکا، دختر خوآ دو آبرو که ۱۲ پسر داشت، ازدواج کرد. او به عنوان یک بوندیرانته یا (بنیان گذار) شروع به فعالیت کرد و بومی های ریو گرانده دو سول و پاراگوئه را برای کار در زمین ها دور هم جمع می کرد. بنیان نهادن سوروکابا. بالتاسار فرناندس و پسرش، کاپیتان اندرویِ سونگا یی لئون به همراه خانواده اش و صدها برده بومی اسیر، شهر سوروکابا را در ۱۵ اوت ۱۶۵۴ بنیان گذاری کردند. فرناندس در حدود سال ۱۶۵۴ در حاشی
ه رودخانه سوروکابا یک خانه و کلیسا ساخت — نوسا سنورا دا پونته — که امروزه به اسم کلیسای جامع سوروکابا معروف است. در ۲۱ آوریل ۱۶۶۰ او این سرزمین گیاهان و برده های بومی را به بندیکتس اهدا کرد. این بنا بعدها به شالوده صومعهٔ سنت بندیکت (صومعه د سائو بنتو) تبدیل شد. بالتاسار فرناندس در سال ۱۶۶۱، به سائو پائولو رفت تا با فرماندار کل سالوادور کورِآ دِ سا بنویدس صحبت کند. فرناندس می-خواست سوروکابا از حالت دهکده خارج و به ویلا (اسمی که آن موقع به شهرها گفته می شد) تبدیل شود. فرماندار با درخواستش موافقت کرد و در ۳ مارس ۱۶۶۱، سوروکابا به رده ویلا (یا شهر) ارتقا پیدا کرد. اسم کامل شهر، ویلا د نوسا سنورآ دا پونته د سوروکابا انتخاب شد. سوروکابا فوراً یک شورای شهر تشکیل داد و در همان روز اعضای اصلی به این ترتیب انتخاب شدند: قضات بالتاسار فرناندس و آندره د سونکا، اعضای شورا کلادیو فرکوئیمو و پاسکال لیته پائس و وکیل دومینگوس گارسیا به همراه منشی فرانسیسکو سانچز. این نگرش های به ظاهر مثبت بالتاسار فرناندس در قبال کلیسای کاتولیک به این دلیل بود که او می بایست اصالت یهودی خود را مخفی می کرد. طبق نظر مورخ آنیتا نوویسنسکی، فرناند
س و همچنین بنیان گزاران زیاد دیگر، یهودی و «نومسیحی» (کریستائو-نووو) بودند. براساس یک روایت، فرناندس بعد از اینکه از سوی مقامات پرتغالی برای بازجویی «بدعت گزاران» اعزام شد، تیری به سر پدر دیگو دو آلفارو شلیک کرد.
امیل هالوب (Emil Holub) (زادهٔ ۷ اکتبر ۱۸۴۷ – درگذشتهٔ ۲۱ فوریه ۱۹۰۲)، پزشک، اکتشاف گر، نقشه بردار و قوم شناس اهل جمهوری چک بود که در آفریقا زندگی می کرد. اوایل زندگی. هالوب در هولیتسه واقع در بوهم شرقی (که در آن زمان بخشی از امپراتوری اتریش بود و امروزه با نام جمهوری چک شناخته می شود) در خانوادهٔ یک پزشک شهرداری متولد شد. او پس از تحصیل در مدرسه ای آلمانی زبان در ژاتتس (ساز)، در دانشگاه پراگ پذیرفته شده و در سال ۱۸۷۲ مدرک پزشکی خود را دریافت کرد. سفرهای اکتشافی در آفریقا. هالوب که تحت تاثیرخاطرات دیوید لیوینگستون علاقه مند شده بود تا آفریقا را ببیند، مدت کوتاهی پس از فارغ التحصیلی به کیپ تاون در آفریقای جنوبی سفر کرد و در نهایت دردیتواتسپن، در نزدیکی کیمبرلی ساکن شد تا به کار طبابت بپردازد. پس از هشت ماه، هالوب همراه گروهی از شکارچیان محلی عازم سفر اکشتافی-سیاحتی دوماهه ای شد و جمع آوری مجموعه بزرگی از تاریخ طبیعی را آغار کرد. هالوب در سال ۱۸۷۳ دومین سفر اکتشافی خود را آغاز کرد و تمزکر خود را بر جمع آوری موارد مرتبط قوم شناختی گذاشت. در سومین سفرش هم در سال ۱۸۷۵، مسیری پرمخاطره را به رودخانه زامبزی طی کرد و
اولین نقشهٔ کامل منطقه که آبشار ویکتوریا را احاطه می کرد تهیه نمود. هالوب همچنین در سال اولین کتاب، به زبان انگلیسی را دربارهٔ آبشار ویکتوریا نوشت که در سال ۱۸۷۹ در گراهامزتاون به چاپ رسید. هالوب پس از چند سال بعد از بازگشت به پراگ، برنامه ای را برای سفری جسورانه به آفریقا طرح ریزی کرد. در سال ۱۸۸۳، او به همراه همسر جدیدش روزا (زادهٔ ۱۸۶۵ – درگذشتهٔ ۱۹۵۸) و شش نفر راهنمای اهل اروپا، مسیری را آغاز کردند که هیچ کس تا آن زمان نپیموده بود؛ این کاوش طول مسیر آفریقا را دربر می گرفت، از کیپ تاون تا مصر بود. البته این سفر به دلیل مشکلاتی ازقبیل بیماری و عدم همکاری اعضای قبیله ایلا ناتمام ماند و هالوب و همکارانش مجبور شدند در سال ۱۸۸۶ بازگردند. هالوب در سال ۱۸۹۱ در وین و در سال ۱۸۹۲ در پراگ دو سفر اکتشافی دیگر را تدارک دید و بسیار برای آن برنامه ریزی کرد که البته با ضرر مالی همراه بود. او که از پیدا کردن مکانی دائمی برای نگهداری مجموعه بزرگش که شامل اشیاء تاریخی می شد، دلسرد و ناامید شده بود، به مرور بخشی از آن را فروخت و بخشی را هم به موزه ها، مؤسسات علمی و مدارس اهدا نمود. هالوب بعدها مجموعه اسنادی را منتشر کرد که ا
ز آنها در بساری از مقالات، نشریات و سخنرانی ها استفاده شده است. او به دلیل عوارض طولانی مدت، مالاریا و بیماری های دیگر که در آفریقا به آنها مبتلا شده بود، خیلی زود در ۲۱ فوریه ۱۹۰۲ در وین درگذشت. برای مطالعه بیشتر. به آلمانی. Gabriele Riz: Leben und Werk des Afrikaforschers Emil Holub. 1847–1902. Diplomarbeit. Universität Wien, Wien 1985.
بسیاری از دولت ها، سازمان های بین المللی و گروه های جامعه مدنی به بحران بین روسیه و اوکراین که در مارس ۲۰۲۱ آغاز شد، واکنش نشان داده اند. این بحران منجر به تهاجم روسیه به اوکراین در ۲۴ فوریه ۲۰۲۲ شد. خلاصه. تهاجم نظامی روسیه به اوکراین، با محکومیت گسترده بین المللی و اعمال تحریم های اقتصادی بین المللی علیه روسیه همراه شد. پیامد های اقتصادی تهاجم نظامی روسیه به اوکراین در سال ۲۰۲۲ تأثیرات اقتصادی گسترده بر اقتصاد روسیه و جهان به دنبال داشت. از دیگر واکنش ها به این تهاجم می توان به تحریم روسیه و بلاروس در عرصه های مختلفی همچون سرگرمی، رسانه، تجارت، و ورزش اشاره کرد. واکنش های عمومی. این تهاجم با محکومیت گسترده عمومی در سطح بین المللی مواجه شد. اعتراضات و تظاهرات بسیاری در سراسر جهان از جمله در بسیاری از کشورهای پس از فروپاشی شوروی و حتی در خود روسیه برگزار شد بناهای تاریخی روسیه در سراسر اروپا مورد حمله قرار گرفتند و حتی برخی از آنها تخریب شدند. سفیر روسیه در لهستان توسط معترضان طرفدار اوکراین هنگام گذاشتن گل در یک گورستان نظامی روسیه، با پاشیدن رنگ قرمز مورد حمله قرار گرفت. این تهاجم به یک پدیده فراگیر در رسان
ه های اجتماعی تبدیل شد و فراخوان هایی برای تحریم های گسترده فرهنگی و کالاهای روسی، در چندین پلتفرم رسانه های اجتماعی منتشر شد. مردم از سراسر جهان سعی کردند به وب سایت های روسی، به ویژه وب سایت هایی که توسط دولت روسیه اداره می شوند، حمله کرده و آن ها را ببندند. برخی از روس های مقیم اروپا و ایالات متحده گزارش دادند که مخالفت با حمله روسیه به اوکراین، آنها را در معرض پیامد های احساسات ضد روسی از جمله آزار و اذیت و خرابکاری قرار داده است. منابع روسی گزارش دادند که دانشجویان روسی توسط دانشگاه های اروپایی اخراج می شوند، اما انجمن دانشگاه های اروپا اعلام کرد که هیچ یک از ۸۰۰ عضو آن که روس هستند، اخراج نشده اند. در سال ۲۰۲۲ سی بی اس نیوز گزارش داد ۳۰ درصد از سلاح های ارسالی به اوکراین به خط مقدم می رسد و ۷۰ درصد در بازار آزاد به فروش می رسد. واکنش روسیه به تحریم ها. در ۱۵ مارس، دولت روسیه ۳۱۳ فرد، عمدتاً نمایندگان پارلمان کانادا را در فهرست تحریم ها قرار داد. دولت روسیه همچنین، در ۲۱ آوریل، ۶۱ کانادایی دیگر را به فهرست تحریم ها اضافه کرد. در ۱۴ ژوئن ۲۰۲۲، روسیه ۲۹ روزنامه نگار بریتانیایی را تحریم کرد. دولت روسیه در ژ
وئن ۲۰۲۲، همسر جو بایدن، جیل بایدن و دختر او اشلی بایدن، را تحریم کرد. آنها در فهرست ۲۵ آمریکایی بودند که از ورود به خاک روسیه منع شده بودند. در ۲۱ فوریه ۲۰۲۳، یک روز پس از سفر جو بایدن به اوکراین، ولادیمیر پوتین اعلام کرد که روسیه مشارکت خود را در پیمان استارت نو (۲۰۱۰) بین ایالات متحده و روسیه، به حالت تعلیق در می آورد. اوکراین. دیمیترو کولبا، وزیر امور خارجه اوکراین در مصاحبه با روزنامه فرانسوی لیبراسیون در آوریل ۲۰۲۱ گفت که تحریکات روسیه با انتقال نیروها به مرز اوکراین و وخامت اوضاع در شرق، جدی ترین حرکت پس از حمله به اوکراین است. کولبا در مصاحبه با خبرگزاری اسپانیایی EFE گفت که اوکراین خواهان جنگ با روسیه نیست و در آن زمان خود را برای تشدید تنش در دونسک آماده نمی کند. در جریان تنش های تازه در ژانویه ۲۰۲۲، کوله با گفته بود که هرگونه اقدام بی ملاحظه فدراسیون روسیه یا دور جدیدی از خشونت از سوی آن برای آن گران تمام خواهد شد. کوله با گفت: روسیه به افزایش حضور نظامی خود در امتداد مرز اوکراین و روسیه، در سرزمین های اشغالی و در دریاهای اوکراین ادامه می دهد. به گفته وی، روسیه در سه جهت از جمله در شمال شرق اوکراین
، در کریمه، در جنوب و در دونباس در شرق، نیرو جمع آوری می کرد. کوله با همچنین افزود که در هفته های اخیر، روسیه تبلیغات خود را به طور قابل توجهی تشدید کرده است. در ۲۲ ژانویه ۲۰۲۲، کوله با آلمان را متهم کرد که اتحاد بین متحدان کشور را «تضعیف» کرده و پوتین، رئیس جمهور روسیه را برای حمله به اوکراین با امتناع از تحویل سلاح به اوکراین «تشویق» کرده است. آلکسی دانیلوف، دبیر شورای امنیت ملی و دفاع اوکراین، اظهار داشت که اوکراین به دنبال حل و فصل مناقشه در شرق این کشور عمدتاً از طریق ابزارهای سیاسی و دیپلماتیک است. در سپتامبر ۲۰۲۱، یوری ویترنکو، مدیر عامل نفت گاز اوکراین، روسیه را به استفاده از گاز طبیعی به عنوان «سلاح ژئوپلیتیک» متهم کرد. در نوامبر ۲۰۲۱، کیریلو بودانوف، رئیس اداره اطلاعات وزارت دفاع اوکراین، گفت که روسیه در حال آماده شدن برای حمله در پایان ژانویه یا اوایل فوریه ۲۰۲۲ است. در ژانویه ۲۰۲۲، رولودیمیر زلنسکی، رئیس جمهور اوکراین در یک پیام ویدئویی گفت که شهروندان این کشور نباید وحشت کنند. روسیه. شهروندان روسیه. ضد جنگ. بیانیه ای در ۲۴ فوریه ۲۰۲۲ توسط دولت روسیه صادر شد مبنی بر اینکه معترضان ضد جنگ که در تظاه
رات علیه تهاجم حضور یافتند می توانند به دلیل سازماندهی و عدم شرکت در «اعتراضات غیرمجاز» دستگیر شوند. یک گروه نظارتی اعتراضی OVD-Info گزارش داد که بیش از ۹۶۰ معترض ضد جنگ تا ساعت ۹ شب ۲۴ فوریه بازداشت شده اند. Oxxxymiron، خواننده رپ روسی اعلام کرد که شش کنسرت در مسکو و سنت پترزبورگ را در پاسخ به تهاجم لغو خواهد کرد. میخائیل ماتویف، معاون دومای ایالتی به رسمیت شناختن جمهوری های خلق دونتسک و لوهانسک رأی مثبت داد، اما بعداً حمله روسیه به اوکراین را محکوم کرد و گفت: «من به صلح رأی دادم، نه به جنگ. می خواستم #روسیه سپر شود تا #دونتسک بمباران نشود، نه #کیف بمباران گردد. ایالات متحده. دیمیترو کولبا، وزیر امور خارجه اوکراین و آنتونی بلینکن، وزیر امور خارجه ایالات متحده در مورد وخامت اوضاع در دونباس گفتگو کردند. بلینکن بر حمایت تزلزل ناپذیر ایالات متحده از حاکمیت و تمامیت ارضی اوکراین تأکید کرد. طبق گزارش ها، بایدن به رهبران غربی گفته است که روسیه می تواند در ۱۶ فوریه ۲۰۲۲ به اوکراین حمله کند. در ۲۶ فوریه ۲۰۲۲، شان پن که در اوکراین مشغول کار بر روی یک فیلم مستند در مورد حمله روسیه بود، در مصاحبه ای با USA Today گفت: «ا
گر او تسلیم نشود، من معتقدم که آقای پوتین وحشتناک ترین کار را انجام داده است. اشتباه برای همه بشریت است.» در ۲ آوریل ۲۰۲۱، جو بایدن اولین گفتگوی تلفنی خود را با ولودیمیر زلنسکی، رئیس جمهور اوکراین انجام داد. در ۱۳ آوریل، بایدن با ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه تماس تلفنی داشت. بایدن «بر تعهد تزلزل ناپذیر ایالات متحده به حاکمیت و تمامیت ارضی اوکراین تأکید کرد». بایدن همچنین نگرانی ایالات متحده را «در مورد افزایش ناگهانی نظامی روسیه در کریمه اشغالی و در مرزهای اوکراین ابراز کرد و از روسیه خواست تا تنش ها را کاهش دهد.»[۷۸] در ماه های آینده در مورد این موضوع بحث و گفتگو کنیم. در اواسط آوریل ۲۰۲۱، وزارت خزانه داری ایالات متحده، همراه با اتحادیه اروپا، بریتانیا، استرالیا و کانادا، هشت فرد و نهاد مرتبط با اشغال و سرکوب مداوم روسیه در کریمه را تحریم کردند. نظرسنجی شورای شیکاگو در امور جهانی که در ۷ تا ۲۶ ژوئیه ۲۰۲۱ انجام شد، نشان داد که ۵۰٪ از آمریکایی ها از استفاده از نیروهای آمریکایی برای دفاع از اوکراین در صورت حمله روسیه به بقیه کشور حمایت کردند. نیویورک تایمز تخمین می زند که بیش از ۸۰۰۰۰ سرباز روسی تا سپتامبر
۲۰۲۱ هنوز در مرز روسیه و اوکراین باقی مانده اند.[۸۲] مقامات اطلاعاتی آمریکا هشدار دادند که روسیه در حال برنامه ریزی یک حمله نظامی بزرگ آتی به اوکراین است که قرار است در ژانویه ۲۰۲۲ انجام شود. آدام شیف، رئیس کمیته اطلاعات مجلس نمایندگان آمریکا گفت که احتمال حمله روسیه به اوکراین بسیار زیاد است. در ۱۹ ژانویه ۲۰۲۲، رئیس جمهور بایدن گفت که معتقد است روسیه به اوکراین حمله خواهد کرد. در ژانویه ۲۰۲۲، دولت بایدن تحویل موشک های زمین به هوای استینگر ساخت ایالات متحده به اوکراین را تأیید کرد. واکنش سایر کشورها. بلاروس. الکساندر لوکاشنکو، رئیس جمهور بلاروس، گفته است که کشورش «جنگ نمی خواهد»، اما اگر کسی «آن را بکشد، تحریم کند یا مرعوب کند»، «تقریباً تسلیم خواهد شد» زیرا به گفته او، آنها شکست ناپذیر هستند. . او همچنین اظهار داشت که «یک گروه کامل از ارتش بلاروس» را به مرز با اوکراین می فرستد، زیرا «گویا اوکراینی ها شروع به جذب نیرو به آنجا کرده اند.» کانادا. کشور کانادا نیز در لیست کشورهایی قرار دارد که حمله روسیه به اوکراین را به شدت محکوم کرده است. سران این کشور بر این باور هستند که روسیه با شروع جنگ علیه اوکراین، دست به
انجام اقدامات غیر منطقی زده و حاکمیت ارضی و استقلال این کشور اوکراین را نقض کرده است. جاستین ترودو مدعی است که کشور روسیه با حمله به اوکراین به دموکراسی حمله کرده و این اقدام تعرض آشکار به حقوق بشر، صلح دنیا، نظم اروپا و جهان به شمار می رود. جهت اعمال پاسخ به کشور روسیه ما مردم کانادا همواره در کنار اوکراینی ها خواهیم بود. زیرا آزادی حق مردم اوکراین بوده و کانادا برای دفاع از آن کاری که درست است را انجام می دهد. بنابراین گام های محکمی را برداشته و اقدامات محکمی علیه روسیه انجام خواهد داد. پس کشور روسیه باید منتظر عواقب جدی این اقدام خود باشد. قبل از شروع حمله روسیه به اوکراین، کشور کانادا به همراه هم پیمانان خود یک سری تدابیری را اندیشیده بودند که با شروع جنگ از جانب روسیه، جاستین ترودو اعلام کرد، به منظور توقف تجاوز روسیه دست به اقدامات تکمیلی نیز خواهد زد. به همین منظور تحریم های بیشتری را علیه روسیه اعمال خواهد کرد که برخی از مهمترین آن ها به شرح زیر است. ایجاد محدودیت برای ۴ فرد اوکراینی جهت همکاری با کشور روسیه ایجاد محدودیت برای ۵۸ نهاد و فرد روسیه نظیر نخبگان مالی، بانک ها، خا نوادگان نخبگان مالی، اعض
ای شورای امنیت روسیه نظیر وزیر دادگستری و دارایی لغو مجوزهای صادراتی و ایجاد محدودیت برای صادرات به روسیه اعمال ممنوعیت های جدید در معاملات مستقیم و غیر مستقیم و بدهی های دولتی روسیه ارسال کمک های اضافی نظامی برای حمایت از ناتو همچنین کشور کانادا در کنار اعمال تحریم ها علیه روسیه، یک سری اقدامات و تدابیر به منظور حمایت از کشور اوکراین در نظر گرفته است. نخست وزیر این کشور اعلام کردند که، شرایط برای بازگشت افراد کانادایی مقیم اوکراین را راحت کرده و تلاش می کند آن ها را سریع و بسیار فوری به نزد خانواده و بستگان شان در کانادا بازگرداند. برای این منظور یک کانال خدمات اختصاص ایجاد کرده است که یک شماره تلفن جهت دسترسی راحت به امداد جویان نیز در نظر گرفته است. همچنین یک سری تمهیدات به منظور دریافت راحت ویزا و پاسپورت در نظر گرفته است. دیگر خدمتی که در این راستا کشور کانادا برای شهروندان اوکراینی پناهنده و همچنین دانشجویانی اوکراینی در حال تحصیل در کشور کانادا در نظر گرفته است این که وعده داده شرایط را برای کار و تحصیل آن ها در این کشور آسان تر خواهد کرد. فرانسه. فرانسه روز سه شنبه ۲۹ فوریه علیه روسیه یک «جنگ اقتصادی
و مالی تمام عیار» اعلام کرد. برونو لو مایره، وزیر دارایی فرانسه، گفت تحریم هایی که تاکنون فرانسه و سایر کشورهای غربی علیه روسیه وضع کرده اند «بسیار مؤثر» خواهند بود. او در مصاحبه با یک رادیوی فرانسوی گفت: «ما علیه روسیه یک جنگ تمام عیار اقتصادی و مالی را آغاز کرده ایم و این تحریم ها اقتصاد روسیه را ساقط خواهد کرد». اروپا. اروپا نیز حمله روسیه به اوکراین را محکوم کرد و اتحادیه اروپا نیز سلاح به اوکراین ارسال می کند ولی چون به گاز روسیه نیاز دارد از تحریم کردن گاز روسیه طفره می رود. لهستان. روسیه صادرات گاز به لهستان و بلغارستان را قطع کرد. لهستان به پناهندگان اوکراینی اجازه ورود به کشور خود را داد. آلمان. در آوریل ۲۰۲۱، آنگلا مرکل، صدراعظم آلمان، طی مکالمه تلفنی با ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، از رئیس کرملین خواست حضور نظامی خود را در نزدیکی مرزهای اوکراین کاهش دهد. بر اساس نظرسنجی فورسا، ۴۳ درصد از پاسخ دهندگان در آلمان شرقی سابق، ایالات متحده را مسئول تشدید بحران روسیه و اوکراین می دانند و تنها ۳۲ درصد گفته اند که تقصیر روسیه بوده است. در غرب، ۵۲ درصد گفتند که روسیه مقصر است. انگلستان. ملکه انگلیس الیزا
بت دوم کمک مالی "سخاوتمندانه" به کمیته اضطراری بلایای طبیعی (DEC) درخواست بشردوستانه اوکراین کرد. نخست وزیر بوریس جانسون اظهار داشت که "از وقایع هولناک اوکراین وحشت زده است" و انتقاد کرد که "رئیس جمهور پوتین با راه اندازی این حمله بی دلیل مسیر خونریزی و ویرانی را انتخاب کرده است". شاهزاده ولز در جریان بازدید از ساوتند-آن-سی، تهاجم روسیه را محکوم کرد و اظهار داشت: "آنچه در فاجعه وحشتناک ساوتند دیدیم، حمله به دموکراسی، به جامعه باز، به خود آزادی بود. ما شاهد آن هستیم. همان ارزش هایی که امروز در اوکراین به بیرحمانه ترین شکل مورد حمله قرار می گیرند. در موضعی که در اینجا اتخاذ می کنیم، با همه کسانی که در برابر تهاجم وحشیانه مقاومت می کنند، همبستگی می کنیم.» همسر او، دوشس کورنوال، یک اقدام «قابل توجه» انجام داد، کمک مالی به کمپین پناهندگان دیلی میل. خانواده سلطنتی دوک و دوشس کمبریج بیانیه ای از طریق توییتر منتشر کردند که در آن این زوج گفتند: "در اکتبر ۲۰۲۰ ما این افتخار را داشتیم که با رئیس جمهور زلنسکی و بانوی اول ملاقات کنیم تا از امید و خوش بینی آنها برای آینده اوکراین مطلع شویم. در کنار رئیس جمهور و همه مردم او