Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
الکساندر مک دوگال (Alexander McDougall) (۱۷۳۲–۹ ژوئن ۱۷۸۶) دریانورد و تاجر آمریکایی متولد اسکاتلند بود که پیش از وقوع انقلاب آمریکا و طی آن در نیویورک رهبری سازمان مخفی پسران آزادی را بر عهده داشت. وی همچنین از رهبران نظامی جنگ انقلاب آمریکا بود. او در ارتش قاره ای در مقام سرلشکری خدمت کرد و به عنوان نماینده در کنگره قاره ای حضور یافت. پس از جنگ، وی رئیس اولین بانک ایالت نیویورک شد و مدتی نیز در مجلس سنای این ایالت بود. سال های نخست زندگی. مک دوگال در تابستان ۱۷۳۲ در جزیره آیله واقع در مجمع الجزایر هبریدهای داخلی اسکاتلند به دنیا آمد. او یکی از پنج فرزند رِنالد و الیزابت مک دوگال بود. خانواده او در سال ۱۷۳۸ در قالب اعضای حزبی که رهبری آن را یک کهنه سرباز بریتانیایی به نام کاپیتان لاچلان کمپبل بر عهده داشت، به نیویورک نقل مکان کردند. کمپل وعده زمین های حاصل خیز در نزدیکی شهر فورت ادوارد را به آنها داده بود. اما هنگامی که به نیویورک رسیدند، آنها تازه دریافتند که حق بهره برداری از ۳۰ هزار جریب (۱۲ هزار هکتار) زمین به لاچلان واگذار شده است و حالا او از آنها می خواهد تا مستأجر ملک او باشند. رنالد این پیشنهاد را نپ
ذیرفت و در یک دامداری در جزیره منهتن شغلی برای خود پیدا کرد. به این ترتیب کم کم اوضاع خانواده بهتر شد و الکساندر جوان در نیویورک کار خود را به عنوان تحویل دادن شیر آغاز کرد. در حدود ۱۷۴۵ و زمانی که ۱۴ سال داشت به عنوان دریانورد بازرگان قرارداد بست. او بر روی چند کشتی مشغول به کار شد و سپس در سال ۱۷۵۱ به مدت چهار ماه به بریتانیای کبیر بازگشت. از فرماندهی کشتی تجاری مسلح تا بازرگانی. با آغاز جنگ میان فرانسه و قبایل سرخ پوست در سال ۱۷۵۶، مک دوگال از سوی دربار به عنوان مسئول کشتی تجاری مسلح گماشته شد. در طول جنگ، مک دوگال فرماندهی دو کشتی را بر عهده داشت: کشتی تایگر با ۸ توپ جنگی و کشتی بارینگتون با ۱۲ توپ جنگی. او که فرماندهی لایق و بازرگانی زیرک بود، توانست طی این مدت به واسطه کشتی های مصادره شده و فروش محموله آنها ثروت اندکی به دست بیاورد. در سال ۱۷۶۳، مک دوگال زندگی دریانوردی را کنار گذاشت. جنگ خاتمه یافته بود، همسرش، نانسی و همچنین پدرش از دنیا رفته بودند. حالا مسئولیت مادر و سه فرزندش بر عهده او بود. از این رو دارایی هایی را که از راه دریانوردی به دست آورده بود، تبدیل به پول کرد. سپس به همراه ثروت ناچیزی که
در طول جنگ جمع کرده بود، اقدام به سرمایه گذاری بر روی زمین نمود و به یک واردکننده و بازرگان تبدیل شد. در این دوره، وی به عنوان تاجر برده نیز مشغول به کار بود و برده ای به نام کولرین داشت. تا سال ۱۷۶۷، امور او به خوبی پیش می رفت. وی در ناحیه آلبانی و نورث کارولینا زمین داشت. الکساندر بار دیگر تن به ازدواج داد، این بار با هانا بوستویک، دختر صاحبخانه اش وصلت کرد. اگر چه ثروت رو به رشد آنها برای شان شهرت به ارمغان آورد ولی نتوانست سبب پذیرش آنها از سوی جامعه سنتی نیویورک شود. خانواده های اشرافی و سطح بالای نیویورک همچون لیوینگستون ها و دی لِنسی ها نگاه تحقیرآمیزی به او داشتند و الکساندر را فردی گستاخ و بی فرهنگ می پنداشتند. مقدمه انقلاب. با بالا گرفتن شور انقلابی در مخالفت با قانون تمبر، مک دوگال فعالیتش را در سازمان پسران آزادی آغاز کرد و متعاقباً رهبری این جنبش را در مستعمره نیویورک عهده دار گشت. در پی تصویب قانون اقامتگاه سربازان مشکلات در این شهر و مستعمره تشدید شد. براساس این قانون، مستعمره نشیان ملزم به تأمین مسکن و پشتیبانی از نیروهای بریتانیایی بودند. مجلس نمایندگان ایالت نیویورک در سال های ۱۷۶۷ و ۱۷۶۸ ا
ز تخصیص بودجه برای تأمین مسکن آنها خودداری کرده و این موضوع را منتفی دانسته بود. ولی پس از آن، مجلس نمایندگان سال ۱۷۶۹، برای اسکان نیروهای بریتانیایی بودجه تصویب کرد. در روز ۱۶ دسامبر ۱۷۶۹، مک دوگال به صورت ناشناس اعلامیه ای با عنوان خطاب به اهالی خائن نوشت و چاپ کرد. او در این اعلامیه به انتقاد از مصوبه مجلس پرداخته بود و با این کار آتش آغاز جنگ گلدن هیل را برافروخت. الکساندر به اتهام تهمت و افترا در تاریخ ۷ فوریه ۱۷۷۰ دستگیر شد و از آنجا که از تودیع وثیقه امتناع کرد، به زندان افتاد. وی دو دوره و مجموعاً حدود پنج ماه را در زندان سپری کرد ولی محکوم نشد و در سال ۱۷۷۱ دوباره آزادی اش را به دست آورد. با این حال به زندان افکندن او به بهانه دیگری برای اعتراض تبدیل شد. پسران آزادی راستای تلاش برای ترسیم چهره او به عنوان کسی که جانش را در راه اهداف سیاسی نثار می کند، الکساندر مک دوگال را «جان ویلکس آمریکا» نامیدند. جان ویلکس سیاستمدار بریتانیایی بود که به دلیل مخالفت با نفوذ و اقتدار دولت زندانی شد. این گروه به این شکل دست به نمادپردازی زده و در اعتراضات خود از آن استفاده جستند. ارتش قاره ای. در ۳۰ ژوئن ۱۷۷۵، مک دوگ
ال با مصوبه کنگره ایالتی نیویورک به عنوان سرهنگ کلنل هنگ اول نیویورک منصوب شد. سرانجام او در ارتش قاره ای به دریافت درجهٔ سرلشکر نائل شد. اندکی بعد از انتصاب او، نیروهای مک دوگال به منظور حضور در نبرد تهاجم به کبک (۱۷۷۵) به منطقهٔ شمال گسیل شدند. دو پسر مک دوگال نیز در میان آنها بودند. سرلشکر برای جمع آوری نیرو و کمک مالی در پشت جبهه ماند. این لشکرکشی در پایان به شکست منجر شد. یکی از پسران مک دوگال به اسارت درآمد و دیگری در اثر تب در نزدیکی مونترال درگذشت. در روزهای آغازین جنگ، مک دوگال با همکاری پیتر تی. کورتنیوس در آماده سازی برای محاصره نیویورک توسط نیروهای ارتش نقش داشت. پس از اینکه ارتش قاره ای نیویورک را ترک کرد، آنها به شمال عزیمت کردند و در نزدیکی دهکدهٔ وایت پلین برای مقابله با نیروهای بریتانیایی موضع گرفتند. در اینجا کمک او سبب توقف بریتانیایی ها شد و از درگیری هسته اصلی ارتش در این نزاع جلوگیری کرد. مک دوگال در ادامهٔ جنگ بیشتر در ارتفاعات هودسون مستقر بود و در پی فرار بندیکت آرنولد در سال ۱۷۸۰، فرماندهی نیروهای آمریکایی را در وست پوینت نیویورک (فورت کلینتون) بر عهده گرفت. در طول این جنگ، وی همواره
از حامیان صریح ارتش قاره ای و خواستار ایجاد شرایط بهتر برای سربازانش بود. وی همچنین در تأسیس نیروی دریایی آمریکا در سال ۱۷۷۶ نیز مشارکت داشت. خدمات عمومی. او در سال ۱۷۸۰ به عنوان نماینده کنگره قاره ای انتخاب شد ولی فقط ۳۷ روز در خدمت کنگره بود و خیلی زود به عنوان وزیر نیروی دریایی نامزد شد. وی از ۷ فوریه ۱۷۸۱ تا ۲۹ اوت ۱۷۸۱ در این سمت مشغول به کار بود. در سال ۱۷۸۴، برای نمایندگی مجلس سنای ایالتی انتخاب شد و تا زمان مرگش در آنجا خدمت کرد. مک دوگال در سمت خود در مقام سناتور ایالتی، در جنبش موفقیت آمیز جدایی کلیسا از ایالت در ایالت نیویورک و جنبش ناموفق عدم انتشار اسکناس شرکت داشت. او نخستین رئیس بانک نیویورک و همچنین مدیر انجمن سین سیناتی این شهر بود. الکساندر مک دوگال در ۹ ژوئن ۱۷۸۶ در سن پنجاه و سه سالگی درگذشت و در مقبره خانوادگی اش واقع در اولین کلیسای پرزبیتری شهر نیویورک به خاک سپرده شد. در حال حاضر، سنگ یادبود او روی دیوار نخستین کلیسای پرزبیتری نیویورک در دهکده گرینویچ قرار دارد. میراث. خیابان مک دوگال در دهکده گرینویچ شهر نیویورک به افتخار او نام گذاری شده است. زندگی شخصی. مک دوگال طی سفری که در سال ۱
۷۵۱ به بریتانیا داشت با دختر عموی خود، نانسی مک دوگال، ازدواج کرد. پس از انقلاب آمریکا نانسی درگذشت و مک دوگال بار دیگر با دختر صاحب خانه اش، هانا بوستویک ازدواج کرد. در جریان جنگ یکی از پسرانش جان باخت و دیگری به اسارت بریتانیایی ها درآمد. مک دوگال نزد سربازان تحت امرش بسیار محبوب و محترم بود. وی همواره خواستار پرداخت دستمزد و تأمین شرایط بهتر برای سربازان بود. او دوست صمیمی الکساندر همیلتون بود و جورج واشینگتن عمیقاً به او احترام می گذاشت و الکساندر را «ستون انقلاب» می نامید. درست است که مک دوگال زادهٔ اسکاتلند بود ولی ذات سرکش و مصممی داشت وبه وطن متبوع خود، یعنی آمریکا، به شدت وفادار بود. جان مک دوگال آترتون، فرزند نوه مک دوگال و همچنین پسر آترتون یعنی پیتر لی آترتون هر دو از اعضای مجلس نمایندگان ایالت کنتاکی بودند.
سپستان ساحلی (Cordia subcordata) گونه ای از درختان گلدار از خانواده، گاوزبانیان است که در شرق آفریقا، جنوب آسیا، آسیای جنوب شرقی، شمال استرالیا و جزایر اقیانوس آرام می روید. نام های محلی این گونه عبارتند از: "کاناوا"، تو، "کو"، "ماریر"، "مانژاک"، اسناتی گابلز، گلوبری، درخت آهک پرنده برگ باریک، در جاوه و مادورا به "نام های کالیماسادا"، "پورناماسادا" یا "پراماسادا شناخته می شود". باورهای عامیانه جاوه این درخت را حاوی قدرت معنوی می داند. در جزایر مارشال به "کونو" معروف است. شرح. سپستان ساحلی تا رشد می کند، اما ممکن است به هم برسد. دارای برگ های تخم مرغی با درازای و پهنای دارد. گل ها. گل های لوله ای سپستان ساحلی قطر دارند گل آذین آن گرزن یا خوشه ای است. گلبرگ ها نارنجی و کاسبرگ ها سبز کم رنگ هستند. گلدهی در طول سال اتفاق می افتد، اما بیشتر گل ها در بهار می شکفند. میوه. سپستان ساحلی در تمام سال میوه می دهد. میوه های آن کروی هستند با طول و چوبی در زمان رسیدن. هر میوه حاوی چهار یا کمتر دانه است که طول دارند. میوه آن شناورشونده است و ممکن است توسط جریان های اقیانوسی به مکان های دوردست منتقل شود. زیستگاه. سپستان ساحلی
درختی ساحلی است که از سطح دریا تا بلندای یافت می شود. اما ممکن است تا ارتفاع رشد کند. در مناطقی که سالانه ۱۰۰۰ تا باران دارند می روید. سپستان ساحلی خاک های خنثی را به قلیایی ترجیح می دهد (پی اچ ۶٫۱ تا ۷٫۴)، مانند خاک هایی که از بازالت، سنگ آهک، خاک رس یا ماسه منشأ می گیرند. بافت های مجاز خاک شامل شن، لوم شنی، لوم، لوم شنی رسی، رس شنی، لوم رسی و رس می باشد. کاربردها. دانه های آن خوراکی هستند و در زمان قحطی خورده شده اند. 'سپستان ساحلی به راحتی می سوزد، و به این خاطر در پاپوآ گینه نو به آن «درخت نفت سفید» می گویند. چوب درخت دارای وزن مخصوص ۰٫۴۵ است، نرم و بادوام است و به راحتی کار می شود و در برابر موریانه مقاوم است. در هاوایی باستان از چوب "کو"» برای ساختن «اومِکه» (کاسه)، ظروف، و اومک لائو (کاسه های بزرگ) استفاده می شد، زیرا طعم بدی به غذا نمی دهد. اومکه لائو " 8-16 لیتری بود و برای ذخیره و تخمیر «پوی» استفاده می شد. از گل ها برای تهیه "لِی" استفاده می شد، در حالی که از رنگدانه برگ های آن برای پارچه "کاپا" و "آهو" (قلاب ماهیگیری) استفاده می شد. چوب سپستان ساحلی در غرب جزایر سلیمان، در وانواتو، در جزیره وایا،
و در تونگا، برای کنده کاری استفاده می شود. در ایرلند نو، چوب آن همیشه برای ورودی های تشریفاتی خانه های مردانه استفاده می شود.
علی اکبر پلوئی از بازاریان تهرانی بود، که در دوره نخست بعنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
سپستان واران ()زیرخانواده ای از گیاهان گلدار در خانواده گاوزبانیان است. سرده های آن عبارتند از:
اندرو آلن (Andrew Allen) (زادهٔ ژوئن ۱۷۴۰ – درگذشتهٔ ۷ مارس ۱۸۲۵)، وکیل دادگستری و مقام دولتی از استان پنسیلوانیا بود. آلن که در یک خانواده تأثیرگذار متولد شده بود، در اوایل از آرمان انقلابی در جریان جنگ انقلاب آمریکا حمایت نموده و از ۱۷۷۵ تا ۱۷۷۶ میلادی از پنسیلوانیا در کنگره قاره ای دوم نمایندگی کرد. با این همه، همانند اکثر سایر نخبگان ثروتمند در پنسیلوانیا، او نیز مخالف تغییر بنیادگرایانه بود و پس از اعلامیه استقلال ایالات متحده و قانون اساسی ۱۷۷۶ پنسیلوانیا، او یک وفادارمانده شد. سال های اولیه. آلن در ژوئن ۱۷۴۰ میلادی در یک خانواده مشهور اهل فیلادلفیا متولد شد؛ پدر وی ویلیام آلن، یک بازرگان و وکیل مدافع موفق بود و بعدها رئیس دادگاه عالی پنسیلوانیا شد. اندرو در ۱۷۵۹ میلادی از کالج فیلادلفیا (بعدها به دانشگاه پنسیلوانیا تغییر نام داده شد) فارغ التحصیل شد، برای مدت تحت نظر بنجامین چیو به کار عملی در حوزه حقوق پرداخت و پس از آن به لندن رفت تا تحصیلات خود را در رشته حقوق در اینر تمپل تکمیل نماید. او در ۱۷۶۵ میلادی به فیلادلفیا بازگشت، شامل حوزه وکلای دادگستری شده و کار خود به عنوان وکیل دادگستری را آغاز کرد. د
ر همان سال، آلن همچنین در مجلس پنسیلوانیا انتخاب شد. در ۱۷۶۶ میلادی، او به عنوان دادستان کل مستعمره انتصاب یافت. او در آوریل ۱۷۶۸ با سارا («سالی») کوکس که خواهر تنچ کوکس بود، ازدواج کرد. در جریان همان سال وی همچنین به عنوان عضو مجمع فیلسوفان آمریکا انتخاب گردید. در ۱۷۷۰ شوهرخواهر وی فرماندار جان پن، یک کرسی برای وی در شورای فرمانداری داد. حرفه. زمانی که قبل از انقلاب آمریکا تنش ها شدت گرفت، آلن از جمله منتقدین مصوبه های تحمل ناپذیر بود که در ۱۷۷۴ میلادی توسط پارلمان بریتانیا تصویب گردید. او در اعتراض به مصوبه بندر بوستون، بر توافقنامه عدم-واردات امضاء نموده و کالاهای بریتانیایی را تحریم نمود، وی همچنین برای ایجاد یک واحد شبه نظامی مستقل، نخستین نیروی سواره نظام شهر فیلادلفیا در ۲ نوامبر ۱۷۷۴ همکاری کرد. در ۳۰ ژوئن ۱۷۷۵، وی توسط مجلس در کمیته امنیت گماشته شده. در ۱۷۷۵ میلادی، آلن از سوی مجلس پنسیلوانیا به عنوان نماینده در کنگره قاره ای دوم انتخاب شد. دستورهایی که به نمایندگان پنسیلوانیا داده شده بود، آنها را از حمایت هر گونه تدابیری که منتهی به استقلال از بریتانیا می شد، منع می کرد. آلن امیدوار بود که کنگره در
نهایت با کشور مادر آشتی خواهد کرد، اما زمانی که کنگره در ۱۷۷۶ میلادی به سوی اعلامیه استقلال پیش می رفت، آلن دلسرد شد. او در آوریل همان سال از نخستین نیروی شهری استعفا داد. در ۱ ماه مه، او طی یک انتخابات میان دوره ای ویژه به عنوان عضو مجلس پنسیلوانیا انتخاب گردید. انتخاب میانه روهای مثل آلن، این مفهوم را می رساند که رأی دهندگان در رابطه با مسئله استقلال هنوز هم محتاط هستند. با این وجود، بنیادگراهای پنسیلوانیا با برگزاری یک کنوانسیون قانون اساسی به هدف ایجاد یک قانون اساسی جدید و یک مجلس عمومی جدید و کمتر محافظه کار، واکنش نشان دادند. زمانی که کنگره قاره ای به بحث روی مصوبه قانون اساسی در ژوئن ۱۷۷۶ میلادی شروع کرد، آلن از کنگره کنار کشیده و در هیچ جلسهٔ پس از ۱۴ ژوئن شرکت نکرد. در دسامبر ۱۷۷۶، آلن جناح خود را تغییر داد. وضعیت در فیلادلفیا بسیار وخیم شده بود، چون نیروهای بریتانیایی تحت رهبری ژنرال هاو، نیروهای جورج واشینگتن را از نیویورک به سوی پنسیلوانیا عقب رانده بود. جیمز آلن که برادر اندرو بود، وضعیت پرمخاطره آن عده از اهالی فیلادلفیا را که مظنون به نداشتن حس همدردی نسبت به انقلاب بودند و اینکه خانواده آلن
چگونه به این شرایط واکنش نشان داد، را در دفترچه خاطرات خود توصیف نمود: اندرو آلن در ۱۷۷۷ میلادی همراه با ارتش ژنرال هاو به فیلادلفیا بازگشت نمود، اما مدت اقامت وی کوتاه بود و تنها به اندازه مدت اشغال آنها طول کشید و در ۱۷۷۸ میلادی زمانی که نیروهای بریتانیایی شهر را تخلیه نمود، او دوباره با آنها به نیویورک برگشت. از آنجا او به انگلستان رفت. پس از آن، او در لندن شغل وکالت را پیش برد. سال های پایانی. مجلس پنسیلوانیا در ۱۷۸۱ میلادی آلن را به خیانت محکوم نموده و دارایی های او و سایر افراد خانواده وی را ضبط نمود. پس از پایان جنگ، حکومت بریتانیا ضررهای او را بررسی نموده و «کمیسیون ادعاها و ضررها» یک حقوق بازنشستگی همیشگی به ارزش ۴۰۰ پوند به وی اعطاء کرد. در ۱۷۹۲ میلادی، آلن از سوی پنسیلوانیا بخشش گردید. در ۱۷۹۴ میلادی، آلن به پنسیلوانیا بازگشت تا بعضی از طلب های خود را که زمان آنها بر اساس پیمان جی، بسر رسیده بود حصول نماید، اما موفق نشد. او به لندن بازگشت و وفاداری خود را تجدید نمود و املاک او مصادره شد. او بقیه عمر خود را در آنجا سپری کرد و در ۷ مارس ۱۸۲۵ درگذشت.
محمدعلی زاویه (۱۲۹۱ – ۱۱ تیر ۱۳۶۹) نگارگر و تذهیب نگار ایرانی بود. زندگی. محمدعلی اسماعیل زاویه در سال ۱۲۹۱ در تهران به دنیا آمد. او پس از گذراندن تحصیلات ابتدایی در سال ۱۳۰۸ به هنرستان صنایع مستظرفه رفت و رشتهٔ مینیاتور و تذهیب را برای آموزش برگزید. زاویه چگونگی و ساخت رنگ های طبیعی کارهای خود را مرهون دو استاد خود هادی تجویدی در مینیاتور و علی درودی در تذهیب می داند. او یکی از سرآمدان تذهیب نگار قرآن است و چندین قرآن را تذهیب نموده است. وی در تذهیب شیوه ای خاص داشت و از رنگ هایی خاص استفاده می کرد. زاویه مدت ۶۰ سال کار کرد و بیش از دو هزار اثر از خود بر جای گذاشت که از بهترین نمونه های هنر مینیاتور و تذهیب به شمار می روند. تابلوهای این هنرمند تلفیقی از چندین هنر مختلف است که همین موضوع ارزش زیادی به آن ها می بخشد. تذهیب چند جلد قرآن از مهم ترین فعالیت های این هنرمند به شمار می رود. او همچنین ریاست موزه هنرهای ملی را در سال های ۱۳۲۶ و ۱۳۲۷ بر عهده داشت. زاویه در سال ۱۳۳۹ بازنشسته شد و در کارگاه شخصی اش به انجام کارهای هنری پرداخت. او در روزگار جوانی بیشترین پرتره های رجال سیاسی و مهمانان خارجی را که به ایران
سفر می کردند می کشید که در موارد بسیاری این تابلوها به عنوان هدیه از طرف دولت ایران به آنان تقدیم می شد. آثار این هنرمند در مجموعه ها و موزه های معتبری همچون موزه هنرهای ملی ایران و موزه رویال تراست لندن نگهداری می شود. درگذشت. محمدعلی زاویه روز ۱۱ تیر ۱۳۶۹ بر اثر سکته مغزی درگذشت.
خانه آزبورن () یک اقامتگاه سلطنتی سابق در ایست کووز، جزیره وایت، بریتانیا است. این خانه مابین سال های ۱۸۴۵ تا ۱۸۵۱ برای ملکه ویکتوریا و شاهزاده آلبرت ساخته شده است.
قلعه آروندل () یک قلعه قرون وسطایی در آروندل، انگلستان است. این قلعه در جنگ های داخلی انگلستان آسیب دید و سپس در قرن ۱۸ و ۱۹ توسط چارلز هاوارد یازدهمین دوک نورفک بازسازی شد. قلعه آروندل از قرن یازدهم محل اقامت ارل آروندل و برای بیش از ۴۰۰ سال، دوک نورفک بوده است.
سرهنگ آرچیبالد کری (Archibald Cary) (زادهٔ ۲۴ ژانویه ۱۷۲۱ – درگذشتهٔ ۲۶ فوریه ۱۷۸۷)، مزرعه دار، سرباز، سیاستمدار و زمین دار بزرگ اهل ویرجینیا بود. وی یکی از شخصیت های سیاسی مستعمره ویرجینیا بود. اوایل زندگی. سرهنگ آرچیبالد در ۲۴ ژانویه ۱۷۲۱ متولد شد. او پسر هنری کری جونیور و آن ادواردز کری بود. او در ویلیامزبرگ و آمپتهیل، ویرجینیا آموزش دیده و تصور می شود که در کالج ویلیام و مری درس خوانده است. هنگام مرگ پدر خود در ۱۷۴۲ میلادی، کری بیش از ۴٬۰۰۰ آکر زمین در دو سوی رود ویلیز به ارث برد، منطقه ای که در نهایت شهرستان های کامبرلند و باکینگهام در آن تأسیس گردید. مزرعه وی، معروف به باکینگهام، در نقشه جوشوآ فرای-پیتر جفرسون (۱۷۵۲ میلادی) قرار داشت. حرفه. کری از ۱۷۵۶ تا ۱۷۷۶ میلادی عضو مجلس ایالتی ویرجینیا بود. در ۱۷۶۴ میلادی، وی عضو کمیته ای از مجلس ایالتی ویرجینیا بود که قطعنامه های مخالف قانون تمبر پیشنهادشده را نوشت، اما سال بعدی او بر علیه قطعنامه های ویرجینیای پاتریک هنری رأی داد، چون آنها را شتاب آمیز و بسیار تحریک آمیز می دانست. با بالارفتن تنش ها با کشور مادر، کاری در ۱۷۷۳ میلادی به عنوان عضو کمیته مراسلات وی
رجینیا خدمت کرد. زمانی که مجلس ایالتی ویرجینیا در آغاز جنگ انقلاب آمریکا توسط پارلمان بریتانیا ملغا شد، وی به عنوان نماینده در کنوانسیون های ویرجینیا خدمت کرد. در پنجمین کنوانسیون ویرجینیا در ماه مه ۱۷۷۶، وی به عنوان رئیس کمیته ای خدمت می کرد که قطعنامه استقلال را تأیید نمود، چیزی که نمایندگان ویرجینیا را به دومین کنگره قاره ای برای پیشنهاد اعلامیه استقلال راهنمایی کرد. پس از اینکه ویرجینیا در ۱۷۷۶ میلادی یک ایالت مستقل شد، کری نخستین رئیس مجلس سنای ویرجینیا شده و تا زمان مرگ خود در این سمت باقی ماند. جنگ انقلاب آمریکا. در جریان جنگ انقلاب آمریکا، کری به عنوان مسئول استخدام و تأمینات در ویرجینیای مرکزی گماشته شد. توماس جفرسون، همکار وی در مجلس ایالتی ویرجینیا و هم دانشگاهی او در کالج ویلیام و مری، از وی درخواست نمود تا برای تأمین هزینه شبه نظامیان ویرجینیا به مستعمره ویرجینیا پول قرض دهد و جفرسون وعده سپرد که دین وی بعدتر پرداخت شود، هرچند هرگز دوباره پرداخت نشد. وی بنا بر دلایل زیر از شبه نظامیان ویرجینیا حمایت مالی کرد: هرچند وی همیشه به تاج و تخت بریتانیا وفادار بود (او فرمانی از تاج و تخت برای هزاران جریب
فرنگی ملک خود در مزرعه آمپتهیل داشت)، اما او به طور روزافزونی از تلاش های بریتانیا برای ادامه فروش برده در آمریکا خسته شده بود. هرچند او مالک حدود ۲۰۰ بود، اما به این نتیجه رسیده بود که همه چیز در رابطه با تجارت برده و مالکیت برده های آفریقایی تنها مشکلات بزرگتری در آمریکا ایجاد می کرد. سابقه. کری، در میان باپتیست ها به دستگیری تعدادی زیادی از باپتیست ها به خاطر موعظه بدون مجوز، معروف بود. در یک رویداد، یک واعظ باپتیست به موعظه خود از دریچه سلول زندان ادامه می داد. برای حل این مشک، کری دیواری در اطراف زندان بلند کرد. لقب کری، «آهن کهنه» بود. او مدیریت کارخانه ساخت آهن به نام چسترفیلد فورج را پیش می برد، کارخانه ای که کار خود را در ۱۷۵۰ میلادی آغاز نموده و در ۱۷۸۱ میلادی، زمانی که بندکت آرنولد آنرا به آتش کشید، پایان داد. او مالک اسب های خوش نژاد انگلیسی بود و با انگلستان تجارت می کرد. زندگی شخصی. کری در ۳۱ مه ۱۷۴۴ با مری راندولف ازدواج کرد، مری دختر ریچارد راندولف از کورلز و خواهر ویلیام راندولف از توکهو (۱۷۱۳ – ۱۷۴۶ میلادی) بود، کسی که با ماریا پیج (دختر مان پیج) ازدواج کرده بود. این زوج صاحب نُه فرزند بودن
د و از طریق ازدواج وی، فرزندان کری نوادگان خوبی پوکاهانتس بودند. فرزندان آنها مشتمل بود بر:
آرتور سنت کلر (Arthur St. Clair) (۲۳ مارس ۱۷۳۷–۳۱ اوت ۱۸۱۸ [تاریخنگاری سبک قدیم ۱۷۳۶])، سرباز و سیاست مدار اسکاتلندی-آمریکایی بود. وی که در تورسو اسکاتلند متولد شد، قبل از سکونت در پنسیلوانیا جایی که دفتر محلی داشت، در جریان جنگ فرانسویان و سرخپوستان در ارتش بریتانیا خدمت کرد. در جریان جنگ انقلابی آمریکا در ارتش قاره ای به رتبهٔ سرلشکری رسید اما پس از یک عقب نشینی بحث برانگیز از فورت تیکنودیروگا فرماندهی خویش را از دست داد. پس از جنگ بعنوان رئیس کنگره قاره ای خدمت کرد که در این جریان فرمان شمال غربی را امضاء نمود. بعداً در سال ۱۷۸۸ فرماندار قلمروی شمالغربی که بعداً در سال ۱۸۰۰ میلادی یکی از بخش های اوهایو گردید، تعیین شد. سنت کلر در سال ۱۷۹۱ فرماندهی نیروهای آمریکایی را در بدترین شکست ایالات متحده آمریکا توسط آمریکایان بومی به عهده داشت. از آنجائیکه از لحاظ سیاسی با جفرسون فاصله داشت، در سال ۱۸۰۲ به عنوان فرماندار تعیین شد. اوایل زندگی و حرفه. سنت کلر در تورسو کیث نس اسکاتلند متولد شد. در مورد اوایل زندگی وی اطلاعات کمی وجود دارد. تذکره نویسان اولیه، سال تولد او را ۱۷۳۴ تخمین زده اند، اما مورخان بعدی ۲۳ مارس
سال ۱۷۳۶ را به عنوان تاریخ تولد وی کشف نموده اند که در سیستم سالنامه مدرن به این معنی است که وی در سال ۱۷۳۷ متولد شده است. والدین وی که برای تذکره نویسان قدیمی نامعلوم بودند، احتمالاً ویلیام سینکلیر، یک تاجر و الیزابت بالفور بودند. سنت کلر در سال ۱۷۵۷ منصبی را در ارتش بریتانیا در هنگ سلطنتی آمریکا خریداری کرد و همراه با ناوگان دریاسالار ادوارد بوسکان برای جنگ فرانسه و سرخپوستان همراه با ناوگان دریاسالار ادوارد بوسکان به آمریکا آمد. در ۲۶ ژوئیه ۱۷۵۸ در تصرف لوئیسبورگ نووا سکوتیا، تحت فرماندهی سرتیپ جفری آمهرست خدمت کرد. در ۱۷ آوریل سال ۱۷۵۹ به رتبه ستوانی رسید و تحت فرماندهی سرتیپ جیمز ولف در نبرد دشت های ابراهام که منتج به تصرف شهر کبک شد، خدمت کرد. ساکنین آمریکا. در ۱۶ ماه آوریل سال ۱۷۶۲ از خمدت در ارتش استعفا داد و در سال ۱۷۶۴ در درهٔ لایگونیر پنسیلوانیا مسکن گزین شد و در آنجا زمین خریداری و کارخانه ساخت. وی بزرگترین زمین دار در پنسیلوانیای غربی بود. سنت کلر در سال ۱۷۷۰ دادگستر جلسات ربعوار و دادخواست مشترک دادگاه، عضو شورای مالکیت، قاضی، منشی و کاتب دادگاه ایتام و منشی محله های بدفورد و وست مورلند شد. در س
ال ۱۷۷۴ مستعمره ویرجینیا ادعای مالکیت منطقه اطراف پیتسبورگ پنسیلوانیا را کرد و یک تعداد از ساکنین پنسیلوانیای غربی برای دفع آن اسلحه برداشتند. سنت کلر دستور بازداشت افسری را صادر کرد که نیروهای ویرجینیا را رهبری می کرد. سر انجام جنگ لارد دونمور اختلافات مرزی را حل و فصل کرد. جنگ انقلابی. در اواسط دهه ۱۷۷۰، سنت کلر خود را بیشتر یک آمریکایی می دانست تا اینکه یک تبعه بریتانیایی بداند. در ماه ژانویه سال ۱۷۷۶ مأموریتی را به عنوان سرهنگ هنگ سوم پنسیلوانیا در ارتش قاره ای پذیرفت. وی اولین بار در روزهای اخیر تهاجم کوبک خدمت کرد و در نبرد ترایس-ریورس جنگید. در ماه اوت سال ۱۷۷۶ به عنوان سرتیپ گماشته شد و توسط سرهنگ جورج واشینگتن به منظور کمک به سازماندهی شبه نظامیان نیوجرسی به آن منطقه اعزام شد. وی قبل از نبرد ترینتو که در صبح ۲۶ دسامبر صورت گرفت، در شب دسامبر ۲۵/۲۶سال ۱۷۷۶ در عبور جورج واشینگتن از دریای دلاور شرکت نمود. تعدادی زیادی از تذکره نویسان، راهبردی را که منجر به تصرف پرینستون نیوجرسی در ۳ ژانویه سال ۱۷۷۷ توسط واشینگتن شد، به سنت کلر نسبت می دهند. کلیر در ماه فوریه سال ۱۷۷۷ به رتبه سرلشکری ارتقا یافت. سنت کلر
در آوریل سال ۱۷۷۷ به منظور دفاع از فورت تیکوندیروگا اعزام شد. پادگان وی با تعدا زیادی از نیرو، نوانست در مقابل قوای زیاد سرتیپ ساراتوگا بریتانیایی در نبرد جان بورگوئین مقاومت کند. در ۵ ژوئیه ۱۷۷۷ در محاصره فورت تیکنودیروگا مجبور به عقب نشینی شد. نیروهای خویش را عقب کشید و دیگر در لشکرکشی ها نقش بیشتری ایفا نکرد. در سال ۱۷۷۷ به خاطر از دست دادن تیکوندیروگا در دادگاه نظامی دادگاهی شد. سنت کلر گرچند ازطرف دادگاه برائت گرفت و به وظیفه خویش برگشت، ولی دیگر فرماندهی هیچ جنگی به وی داده نشد. با این وجود، وی هنوز هم به عنوان دستیار سرتیپ واشینگتن که دیدگاه عالی نسبت به او داشت، کار می کرد. زمانی که لارد کورنوالیس ارتش خویش را تسلیم می کرد، سنت کلر در یورک تاون به سر می برد. در سال ۱۷۸۰ در جریان خدمت سربازی، سنت کلر به عنوان عضو انجمن فیلسوفان آمریکایی انتخاب شد. رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا در کنگره. سنت کلر در سال ۱۷۸۳ عضو شورای سانسورچی پنسیلوانیا بود و به عنوان نماینده کنگره کنفدراسیون انتخاب شد و از ۲ نوامبر ۱۷۸۵ تا ۲۸ نوامبر ۱۷۸۷ در آنجا مصروف خدمت بود. در اوایل سال ۱۷۸۷ با شورش شیز و امتناع آستان ها از حل اخت
لافات زمین یا کمک به دولت شش ساله فدرال، هرج و مرج حکم فرما شد. در ۲ فوریه ۱۷۸۷، بالاخره حد نصاب نمایندگان پوره شد و سنت کلر برای یک دوره یک ساله به عنوان رئیس کنگره قاره ای انتخاب شد. قانون شمال غربی، مهم ترین قانون کنگره در دورهٔ کاری سنت کلر به عنوان رئیس به تصویب رسید. زمان کنگره کنفدراسیون رو به اتمام بود، با این حال، در جریان ریاست سنت کلر، کنوانسیون فیلادلفیا در حال تصویب قانون اساسی جدید ایالات متحده آمریکا بود که بر اساس آن قانون کنگره قدیمی لغو می شد. سرزمین شمالغربی. طبق فرمان سال ۱۷۸۷ که سرزمین شمال غربی را ایجاد کرد، سرتیپ سنت کلر به عنوان فرماندار اوهایو، ایندیانا، الینوی و میشیگان همراه با بخش های از ویسکونسین و مینه سوتا تعیین شد. سنت کلر سینیسیناتی و اوهایو را به نام انجمن سینیسیناتی نام گذاری کرد و در آنجا خانه خویش را ساخت. به عنوان فرماندار اولین قوانین نوشته شدهٔ سرزمین به نام کود ماکسول (چاپ ویلیام ماکسول) را تدوین کرد. وی همچنین به دنبال پایان بخشیدن به ادعاهای آمریکائیان بومی بر سرزمین اوهایو و اسکان سفیدپوستان در آن منطقه بود. در سال ۱۷۸۹، موفق به گرفتن امضای یک تعداد از آمریکائیان بو
می در معاهده فورت هارمر شد، اما بسیاری از رهبران بومی به شرکت در مذاکرات دعوت نشده بودند یا اینکه از شرکت در مذاکرات خودداری نمودند. این معاهده به عوض حل و فصل ادعاهای آمریکائیان بومی، سبب مقاومت بیشتر آن ها در جنگی شد که گاهی به عنوان «جنگ شمال غربی هند» (یا «جنگ سنگ پشت کوچک») نیز یاد می شود. دشمنی های متقابل سبب لشکرکشی سرتیپ جوئیس هارمر شد که ۱۵۰۰ نیروهای شبه نظامی وی در سال ۱۷۹۰ توسط آمریکائیان بومی به شکست مواجه شدند. در ماه مارس سال ۱۷۹۱ سنت کلر در بست سرلشکری به عنوان فرمانده ارتش ایالات متحده آمریکا جانشین هارمر شد. وی شخصاً سفر جزائی نظامی شامل دو هنگ ارتش منظم و یک تعداد شبه نظامیان را رهبری کرد. در اکتبر سال ۱۷۹۱ فورت جفرسون (اوهایو) به عنوان پایگاه پیشرفتهٔ لشکر کشی های او طبق هدایت سرتیپ آرتور سنت کلر ساخته شد. این قلعه که در محلهٔ دارک فعلی در دورترین نقطه اوهایوی غربی قرار دارد، از چوب ساخته شده و در اصل برای دیپوی تدارکات درنظر گرفته شده بود. برهمین اساس بود که در ابتداء به فارت دیپازیت نامگذاری شد. یک ماه بعد نیروهای وی در نزدیکی فورت ریکوری فعلی تا محل سکونت آمریکائیان بومی در نزدیکی سرچشمه