Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کره ای است که در سال ۲۰۲۱ از ۳٫۵ میلیون مخاطب عبور می کند. بر اساس داده های انجمن فیلم کره (Kofic)، در حال حاضر این فیلم با فروش ۲۹٫۰۵ میلیون دلار آمریکا و ۳٫۶۰ میلیون بلیت، پرفروش ترین فیلم در میان تمام فیلم های اکران شده در سال ۲۰۲۱ در کره جنوبی است. و طبق باکس آفیس موجو در گیشه جهانی ۲۰۲۱، رتبه ۷۱ را دارد. واکنش منتقدان. در تارنمای بازبینی جمعی راتن تومیتوز که نظرات را فقط به عنوان مثبت یا منفی طبقه بندی می کند، ۹۲٪ از ۲۴ نظر مثبت هستند؛ با میانگین امتیاز ۷٫۳۰/۱۰. اجماع منتقدان سایت می خواند:تجسم رویدادهای واقعی قابل بحث است اما فرار از موگادیشو به عنوان یک اثر اکشن دلهره آور خوش ساخت و هوشمندانه، تأثیرگذار است. کیم جی یون در نقد برای Newsis نوشت که صحنه های اکشن دیدنی و طنز بود هر چند کمتر نمایش داده شد. او معتقد بود که این فیلم به وضوح وحشت های جنگ و احساسات شخصیت هایی را که با آن روبرو شده اند را به تصویر می کشد. جی یون احساس کرد که منظره عجیب و غریب مراکش، محل فیلمبرداری، به خودی خود شخصیت اصلی فیلم است. او در پایان نقد خود نوشت: «این یک سرگرمی سبک نیست. در حالی که پس زمینهٔ تاریخی و صحنهٔ سنگین بر صف
حهٔ نمایش غالب است، توجه بر این است که چه نوع متغیری از احساسات مهارشده ای که از واقعیت استفاده می کند، بر عملکرد باکس آفیس تأثیر می گذارد.» کیم سئونگ هیون در نقد برای وای تی ان نوشت که کارگردان ریو سونگ وان جنگ داخلی سومالی در سال ۱۹۹۰ را با این که سال ۲۰۲۱ است؛ بازسازی کرده و وضعیت پرتنش بسیار خوب به تصویر کشیده شده؛ به طوری که مخاطب آن را به وضوح تجربه کند. سئونگ هیون با اشاره به صحنه فرار از مرکز شهر گفت که این صحنه برجسته فیلم است. بیننده احساس می کرد که حتی در موقعیت های پرتنش، طنز به خوبی به کار رفته است. سئونگ هیون خاطرنشان کرد که برخی از دیالوگ ها و کنش های شخصیت ها و مردم سومالی به نظر حاوی پیام های عمدی هستند اما نقد را این طور به پایان رساند: «با این وجود، "فرار از موگادیشو" به اندازه کافی لذت سینمایی را ارائه می دهد که همه اینها را جبران کند.» کیم جی وون برای "Ten Asia" نوشت: «لذت صوتی و تصویری و انسان گرایی که فراتر از ایدئولوژی است، به درستی هماهنگ شده اند… صحنه های اکشن حاوی روانشناسی ناامید کننده شخصیت ها هستند که هم سرگرمی و هم عمق را به ارمغان می آورند.» او معتقد بود که صحنه فرار، صحنه برجس
ته فیلم است، زیرا این سکانس ناامیدی شخصیت ها، وحشت جنگ و حس خوب را نشان می دهد. او بازی گروه را ستود و نوشت: «بازیگران مکمل نقش خود را در مکان های مربوط ایفا کردند و یک داستان پر جنب و جوش را تکمیل کردند.» جی وون در پایان نقد خود نوشت: «بیشتر فیلم های کره ای که دربارهٔ درگیری های بین کره ای هستند، از رمزی پر از اشک استفاده می کنند اما "فرار از موگادیشو" با عبارات دراماتیک و ساده، بدون اینکه بیش از حد احساسی باشد، تأثیری تمیز به نمایش می گذارد». کری دارلینگ در نقد فیلم به آن ۴ ستاره از ۵ ستاره داد و اظهار داشت: «[..] یک اکشن درگیرانه و تعلیق آمیز که ریو سونگ وان با فراست از آن استفاده می کند و می تواند صحنه های اکشن بزرگی را به نمایش بگذارد؛ مانند آخر فیلم و رانندگی پراضطراب به سوی نجات بالقوه در حالی که از داستان های انسانی در قلب آنها غافل نمی شود.» راجر مور در نقد فیلم، آن را با ۳٫۵ از ۵ ستاره ارزیابی کرد و نوشت که مجموعه های آتش بازی به خوبی فیلم "سقوط شاهین سیاه" ریدلی اسکات بود اما جدال برای فرار بیشتر در سویه انسانی بود تا پرزرق و برق. او صحنه های اوج را که در آن کاروان ماشین ها زیر رگبار کوکتل مولوتف و
گلوله در حال حرکت بودند را دوست داشت و نتیجه گرفت: «شما اکشن عالی می خواهید؟ از فیلم های کمیک بوک دوری کنید و چند زیرنویس بخوانید. "فرار از موگادیشو" تابستان امسال در لیگ مخصوص به خود است.» ریچارد کویپرز از "ورایتی" تمجید از فیلمنامه و کارگردانی ریو سونگ وان گفت «فیلمنامه هیجان انگیز و ماجراجویی کره ای که پیشران و هوشمندانه نوشته شده؛ با انرژی کارگردانی شده است. وی همچنین عملکرد گروه را ستود. کویپرز که اوج تعقیب خودروهای آسیب دیده در خیابان های موگادیشو را دوست دارد، به این نتیجه رسید: «گرچه در نتیجه هرگز تردید وجود ندارد، اجرای این مسابقه بقا واقعاً هیجان انگیز است.» ایوان دوسی از Midwest Film Journal نوشت که شخصیت های فیلم به درستی تعریف شده اند. او فیلمنامه ریو سونگ وان را تحسین کرد و گفت: «[او] مطمئن می شود که درگیری ها از طریق شخصیت های جذاب و توسعه یافته بیان می شود. دوسی نتیجه گرفت: «"فرار از موگادیشو" یک فیلم هیجان انگیز سیاسی است؛ بنابراین منتظر یک فیلم اکشن نباشید.»[...] در عوض، خود را برای داستانی خوب نوشته شده از سیاست های متضاد آماده کنید که می پرسد ملیت برای بشریت باید به کجا ختم شود برای استقا
مت.» پانوس کوتزاتاناسیس در نقد برای هان سینما سه عنصر از کارگردانی ریو سونگ وان را در فیلم برجسته کرد. به نظر او اولین کار شخصیت پردازی بود که به بازیگران کمک کرد تا بازی ستودنی ارائه دهند. دومی اکشنی بود که کوتزاتاناسیس به خاطر آن فیلمبرداری چوی یانگ هوان را تحسین کرد و آن را «فیلمبرداری استثنایی» و تدوین لی گنگ هوی نامید. و سومی داستان طنزآمیز بود «[..] که در غیرمنتظره ترین لحظات ظاهر می شود تا حال و هوا را سبک کند». کوتزاتاناسیس این نقد را اینطور به پایان می رساند: «"فرار از موگادیشو" یک فیلم اکشن عالی است که در سطح زمینه ای نیز بسیار خوب عمل می کند زیرا عناصر اجتماعی-سیاسی فراوانی در آن گنجانده شده است». آنا اسمیت برای ددلاین نوشت که "فرار از موگادیشو" فیلمی جذاب است که او را به یاد فیلم مهیج فرار آرگو بن افلک و فیلم مربوط به جنگ فرانسه "کریسمس مبارک" ساخته کریستین کاریون در سال ۲۰۰۵ می اندازد. اسمیت از صحنه ها، شخصیت ها و طنز فیلم خوشش آمد و گفت: «این فیلم هیجان انگیز که توسط یک داستان واقعی سینمایی پیش می رود، اکشن را با طنز و جرئت به جلوه ای دلپذیر می آمیزد.» لی جوتون از Film Inquiry که طنز فیلم را یک
دارایی بزرگ نامید؛ این بررسی را اینگونه به پایان رساند: «با بازی های خیره کننده میخکوب کننده به ویژه کیم و هیو به عنوان سفیران رقیب که تبدیل به متحدان موقت می شوند؛ آسان است که به فیلم پرفروشی مانند "فرار از موگادیشو تبدیل بشوید".» کارلا هی از کالچر میکس، عملکرد بازیگران اصلی را در این فیلم ستایش کرد و نوشت: «همه بازیگران اصلی بازی های خوبی ارائه می دهند.» او معتقد بود که فیلم دارای موقعیت های تپنده قلب، نامطمئن و غیرمنتظره ای است که فیلم را به اوج می رساند. کارلا در پایان این نقد نوشت: «و این یک تصویر به یاد ماندنی از کارهایی است که مردم برای حفظ وفاداری میهن پرستانه انجام خواهند داد یا نخواهند داد وقتی تصمیمات مرگ یا زندگی گرفته می شود.» جیمز مارش در نقد برای ساوت چاینا مورنینگ پست به این فیلم ۳ ستاره از ۵ ستاره داد و گفت: «ریو که در سینمای اکشن پر از تستوسترون تخصص دارد، از لوکیشن های خاکی و خشک خود به خوبی استفاده می کند تا حس خطرناک بودن شخصیت ها، حس غافلگیرکننده خطر و آسیب پذیری را برجسته کند.»
لشکر هشتم پیاده نظام یکی لشکرهای پیاده نظام نیروی زمینی آلمان در دوره رایش سوم بود که در جنگ جهانی دوم به عملیات پرداخت. تشکیل و سازمان. ماه ژانویه سال ۱۹۴۰ گردان ۸ جایگزینی با جدا شدن از لشکر، گردان ۲ هنگ ۴۴۲ پیاده نظام از لشکر صد و شصت و هشتم پیاده نظام در موج هفتم بسیج را ایجاد کرد. ماه بعد ستاد هنگ ۳۸ پیاده نظام و گردان ۲ هنگ ۸۴ پیاده نظام لشکر به هنگ ۵۲۵ پیاده نظام از لشکر دویست و نود و هشتم پیاده نظام در موج هشتم بسیج ملحق شد. ماه دسامبر یک سوم از نیروهای لشکر به لشکر صد و دوم پیاده نظام از موج نهم بسیج منتقل گردید و با یگان های دیگری جایگزین شد. لشکر ۱ دسامبر سال ۱۹۴۱ به لشکر هشتم پیاده نظام سبک تغییر عنوان داد.
جنگ فرانسه و سیام ()در سال ۱۸۹۳ میان جمهوری سوم فرانسه و پادشاهی سیام رخ داد معاون کنسول فرانسه در لوانگ پرابانگ در سال ۱۸۸۶، عامل اصلی پیشبرد منافع فرانسه در لائوس بود. دسیسه های او که از ضعف سیامی ها در منطقه و تهاجمات دوره ای شورشیان ویتنامی از تونکین ناشی می شد، تنش ها را بین بانکوک و پاریس افزایش داد. پس از جنگ، سیامی ها موافقت کردند که لائوس را به فرانسه واگذار کنند، اقدامی که منجر به گسترش چشمگیر هندوچین فرانسه شد. زمینه. درگیری زمانی آغاز شد که فرماندار کل هندوچین فرانسه، ژان دو لانسان، آگوست پاوی را به عنوان کنسول به بانکوک فرستاد تا لائوس را تحت حاکمیت فرانسه قرار دهد. دولت بانکوک که به اشتباه معتقد بود از سوی دولت بریتانیا حمایت خواهد شد، از واگذاری قلمرو شرق مکونگ خودداری کرد و در عوض حضور نظامی و اداری خود را تقویت کرد. وقایع با دو حادثه جداگانه به اوج رسید زمانی که فرمانداران سیامی در خموان و نونگ خی سه تاجر فرانسوی را از مکونگ میانه در سپتامبر ۱۸۹۲ اخراج کردند، دو تن از آنها، شامپنوآ و اسکیلو، به ظن قاچاق تریاک اخراج شده بودند.اندکی پس از آن، کنسول فرانسه در لوانگ پرابانگ، ویکتور-آلفونس ماسی، ت
ب دار و دلسرد، در راه بازگشت به سایگون خودکشی کرد. در فرانسه، ازاین حوادث توسط لابی استعماری (Parti Colonial) برای تحریک احساسات ملی گرایانه ضد سیامی، به عنوان بهانه ای برای مداخله استفاده شد. مرگ ماسی باعث شد آگوست پاوی به عنوان کنسول جدید فرانسه انتخاب شود. در مارس ۱۸۹۳، پاوی از سیامی ها خواست که تمام پست های نظامی در سمت شرقی رودخانه مکونگ در جنوب خاموان را تخلیه کنند و ادعا کرد که این زمین متعلق به ویتنام است.برای حمایت از این خواسته ها، فرانسوی ها قایق توپدار لوتین را به بانکوک فرستادند و در آنجا در چائو فرایا در کنار هیئت فرانسوی لنگر انداختند. درگیری. هنگامی که سیام درخواست فرانسه را رد کرد، دو لانسان سه ستون نظامی را به منطقه مورد مناقشه فرستاد تا در آوریل ۱۸۹۳ کنترل فرانسه را بر منطقه تعمال نمایند.شت پادگان کوچک سیامی در غرب مکونگ با رسیدن ستون مرکزی عقب نشینی کردند.با مقاومت در شمال، فرانسوی هاتحت محاصره قرار گرفتند. در جنوب، اشغال به آرامی ادامه یافت تا اینکه کمین سیامی ها در روستای کنگ کرت منجر به کشته شدن گروسگورین بازرس پلیس فرانسه شد.بازرس گروسگورین یک بازرس فرانسوی و فرمانده یک گروه شبه نظامی
ویتنامی در لائوس بود. او مانند آگوست پاوی در چندین سفر اکتشافی در منطقه شرکت کرده بود.این کمین منجر به تخریب روستا و کشته شدن گروسگورین و ۱۷ ویتنامی شد.ین واقعه و مرگ گروسگورین به عنوان "امور خام میون (کین چک)" شناخته شد و در نهایت به عنوان بهانه ای برای مداخله قوای فرانسه مورد استفاده قرار گرفت. حادثه پاکنام در نتیجه فرانسه خواستار غرامت شد و تنش با بریتانیا بر سر کنترل سیام به اوج خود رسید.بریتانیایی ها سه کشتی نیروی دریایی را به دهانه چائو فرایا فرستادند. در ژوئیه ۱۸۹۳ فرانسوی ها به نوبه خود یک قدم جلوتر رفتند و به دو کشتی خود دستور دادند که بدون اجازه سیامی ها از چائو فرایا به سمت بانکوک حرکت کنند. آنها در ۱۳ ژوئیه ۱۸۹۳ از قلعه پاکنام مورد حمله قرار گرفتند. فرانسوی ها به آتش سیامی ها پاسخ دادند و به زور راهی بانکوک شدند.فرانسوی هادر ۲۰ ژوئیه اولتیماتومی به سیامی ها دادند تا قلمرو شرق مکونگ را تحویل دهند و پادگان های خود را از آنجا خارج کنند و غرامتی به مبلغ سه میلیون فرانک به عنوان غرامت برای جنگ پرداخت کنند علاوه بر آن عاملین قتل مجازات شوند.هنگامی که سیام بلافاصله بدون قید و شرط اولتیماتوم را قبول نکرد،
فرانسوی ها سواحل سیام را محاصره کردند.در پایان، سیامی ها پس از آن که هیچ حمایتی از بریتانیا دریافت نکردند، کاملاً تسلیم شدند.علاوه بر این، فرانسوی ها به عنوان تضمین اشغال موقت چانتابوری و غیرنظامی کردن باتامبانگ، سیم ریپ و منطقه ای به وسعت ۲۵ کیلومتر (۱۶ مایل) در ساحل غربی مکونگ را خواستار شدند. محاکمه فرانسوی-سیامی پس از قتل گروسگورین، کمیسر ناحیه کامیون، فرا یوت، توسط دولت وی به عنوان مقام مسئول شناخته شد، اگرچه او در ابتدا در دادگاهی در مارس ۱۸۹۴ از اتهام وارده تبرئه شد.اما متعاقباً در ژوئن ۱۸۹۴ "دادگاه مختلط فرانسه و سیامی" تشکیل شد دادگاه تشخیص داد که فرا یوت نیروهای بیشتری را برای محاصره خانه در کین کت که توسط گروسگورین بیمار اشغال شده بود، آورده بود، که تعداد آنها از شبه نظامیان کوچک ویتنامی او بیشتر بود. گروسگورین و آن دسته از ویتنامی هایی که موفق به فرار نشده بودند کشته شدند و خانه متعاقباً به دستور فرا یوت به آتش کشیده شد در توافق مشترک بین سیامی ها و فرانسوی ها، فرا یوت به ۲۰ سال بردگی محکوم شد. پیامد. سیامی ها با واگذاری لائوس به فرانسه موافقت کردند و هندوچین فرانسه را به طور قابل توجهی گسترش داد
ند. در سال ۱۸۹۶، فرانسه قراردادی را با بریتانیا امضا کرد که مرز بین لائوس و قلمرو بریتانیا در برمه علیا را تعیین می کرد. پادشاهی لائوس تحت الحمایه قرار گرفت و در ابتدا زیر نظر فرماندار کل هندوچین در هانوی قرار گرفت.فرانسوی ها و بریتانیایی ها هر دو منافع زیادی در کنترل بخش هایی از هندوچین داشتند. دو بار در دهه ۱۸۹۰، آنها در آستانه جنگ بودند. جغرافیای سرزمین حرکت نیروها را دشوار می کرد و جنگ را پرهزینه تر می کرد.مالاریا شایع و مرگبار بود. در نهایت، مسیرهای تجاری تصور شده هرگز واقعاً مورد استفاده قرار نگرفتند. در سال ۱۹۰۴، فرانسوی ها و بریتانیایی ها اختلافات فراوان خود را کنار گذاشتند و به این اختلاف در جنوب شرقی آسیا پایان دادند. فرانسه تا سال ۱۹۰۷ به اشغال چانتابوری و ترات ادامه داد،
عقب نشینی دولت جمهوری چین به تایوان (که همچنین به عنوان عقب نشینی کومینتانگ به تایوان، یا (در تایوان) به عنوان «عقب نشینی بزرگ» نیز شناخته می شود) به خروج بقایای دولت مورد شناسایی بین المللی جمهوری چین (ROC) تحت حاکمیت کومین تانگ اشاره دارد. به جزیره تایوان (فرمز) در دسامبر ۱۹۴۹ در پایان نبردهای فعال در جنگ داخلی چین. سربازان جمهوری چین عمدتاً از استان های جنوب چین، به ویژه استان سیچوان، که آخرین موضع ارتش اصلی ROC در آنجا به وقوع پیوست، به تایوان گریختند. فرار به تایوان بیش از چهار ماه پس از اعلام تأسیس جمهوری خلق چین (PRC) در پکن توسط مائو زدونگ رخ داد. پس از عقب نشینی، رهبری ROC، به ویژه "ژنرالیسیمو" و رئیس جمهور چیانگ کای شک، برنامه داشتند که این عقب نشینی را تنها موقتی کنند، به این امید که نیروهای خود را دوباره جمع، تقویت و سرزمین اصلی را دوباره تسخیر کنند. این طرح که هرگز به نتیجه نرسید، به عنوان «پروژه افتخار ملی» شناخته شد و اولویت ملی جمهوری چین در تایوان شد. هنگامی که آشکار شد که چنین طرحی نمی تواند محقق شود، تمرکز ملی چین به نوسازی و توسعه اقتصادی تایوان معطوف شد. چین همچنان به ادعای حاکمیت انحصاری
بر چین تحت حاکمیت ح ک چ ادامه می دهد.
نهاد ملی حقوق بشر (به ) (NHRI) یا کمیسیون ملی حقوق بشر (به ) (NHRC) یک نهاد مستقل مبتنی بر دولت ها می باشد و به طور گسترده مسئولیت حفاظت از حقوق بشر و نظارت و ترویج آن را در کشورها برعهده دارد. دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد (OHCHR) مشوق رشد چنین سازمان هایی بوده است تا خدمات مشورتی و حمایتی لازم را برای دسترسی به NHRIها و سازمان ها و سایر کمیته های معاهدات ملل متحد (UN) تسهیل و ترغیب نمایند. بیش از صد نهاد این چنینی وجود دارند که دو ثلث آنها توسط داوری همتا بررسی می شوند تا مشخص شود که آیا با معیارهای سازمان ملل متحد که در «اصول پاریس» تنظیم شده سازگاری دارند یا خیر. سازگاری با اصول، مبنای اعتباربخشی از سوی UN است که تنها برای NHRIها مستقیماً توسط یک سازمان UN نه توسط یک کمیته فرعی از «متحدان جهانی نهادهای ملی حقوق بشر» (GANHRI) انجام می شود. دبیر فرایند بررسی (برای اعتبارگذاری ابتدائی و اعتبارگذاری مجدد پس از هر دورهٔ ۵ ساله)، توسط بخش نهادهای ملی و سازوکارهای منطقه ای OHCHR فراهم می گردد. NHRIها می توانند در یکی از دو دسته بزرگ قرار بگیرند: کمیسیون ها و آمبودزمانهای حقوق بشر. قدرت نهادهای آمب
ودزمان به یک فرد سپرده شده است در حالی که کمیسیون های حقوق بشر، کمیته های چند عضوی هستند که اعضای آن اغلب نماینده گروه های مختلف اجتماعی و تمایلات سیاسی می باشد. این کمیسیون ها گاهی مستقر می شوند تا به موارد خاصی همچون تبعیض بپردازند، هرچند که برخی از آنها سازمان هایی هستند که مسئولیت های وسیعی دارند. در بیشتر کشورها برای حفاظت از حقوق گروه های خاص آسیب پذیر مثل اقلیت های قومی و زبانی، مردم بومی، کودکان، پناهجویان، افراد دارای معلولیت یا زنان، نهادهای تخصصی ملی وجود دارد. به هر حال به طور کلی، نهادهای ملی حقوق بشر دارای یک وظیفه روشن و خاص حقوق بشری بوده و در مقایسه با مدل کلاسیک بازرسی که محدوده کاری آنها رسیدگی به شکایات در مورد کاستی های اداری است، وظیفه گسترده تری دارند که شامل تحقیق، مستندسازی و آموزش در موارد حقوق بشری می شود. هرچند تمام نقض های حقوق بشری از سوءمدیریت می آید، یک بخش کوچک کاری آمبودزمان ها رسیدگی به نقض معیارهای حقوق بشر است. در بیشتر کشورها، یک قانون اساسی، قانون حقوق بشر یا قانون مختص به نهادها، نهاد ملی حقوق بشری را می سازد. درجه عدم وابستگی این نهادها مربوط به قانون کشورها بوده و بهت
رین روش نیازمند یک مبنای قانونی همچون فرمان رئیس جمهور است. همچنین نهادهای ملی حقوق بشر به اعلامیه حقوق بشر و برنامه عمل وین و کنوانسیون حقوق افراد دارای معلولیت ارجاع می شوند. نقش. در بیشتر کشورها برای حصول اطمینان از تطبیق مؤثر قوانین و مقررات حفاظت از حقوق بشر، کمیسیون های ویژه ای ایجاد گردیده اند. این کمیسیون ها بیشتر از اعضایی با پیشینه های مختلف، اغلب با علایق، تخصص یا تجربه خاص در بخش حقوق بشر، ترکیب شده اند. کمیسیون های حقوق بشر اساساً به حفاظت از مردم یک کشور در برابر تبعیض یا بدرفتاری ها و حفاظت از آزادی های مدنی و سایر حقوق بشری موظف اند. برخی از کمیسیون ها خود را در برابر تخطی از هر نوع حقوق شناخته شده در قوانین و/یا در ابزارهای حقوق بشر بین المللی، مکلف می دانند. یکی از مهم ترین وظایف سپرده شده به کمیسیون های حقوق بشر این است که شکایات افراد (گاهی گروه ها) مبنی بر تخطی های حقوق بشری، در تناقض با قوانین موجود کشور را دریافت کرده و آنها را بررسی نمایند. هرچند در امر تحقیق و رسیدگی به شکایات، تفاوت های قابل ملاحظهٔ در فرایندهای هر یک از کمیسیون های حقوق بشر وجود دارد، بیشتر آن ها متکی به مصالحه و حک
میت هستند. برای یک کمیسیون حقوق بشر غیرمعمول نیست که صلاحیت این را داشته باشد تا پیامدی که الزام قانونی دارد را بر روی شکایات اعمال نماید. در صورتی که دادگاه ویژه ای موجود نباشد، کمیسیون می تواند شکایات حل نشده را به منظور صدور حکم نهایی به دادگاه های عادی منتقل کند. NHRIها معمولاً می توانند به هر معضل حقوق بشری که مستقیماً مربوط به یک مقام عمومی شود، رسیدگی کنند. در رابطه با نهادهای غیردولتی، برخی از نهادهای ملی حقوق بشری حداقل یکی از وظایف ذیل را دارند: به علاوه آن ها می توانند مسؤلیت های دولت و حقوق افراد را به وسیله راه های ذیل حمایت و حفاظت نمایند: ترویج و آموزش حقوق بشر می تواند شامل آگاهی دهی به مردم در مورد وظایف و اهداف خود کمیسیون؛ ایجاد بحث در مورد سوالات مهم و مختلف حقوق بشری؛ تنظیم سمینارها؛ برگزاری خدمات و جلسات مشورت دهی؛ همچنین تولید و نشر انتشارات حقوق بشری، باشد. یکی از وظایف مهم دیگر کمیسیون حقوق بشر این است که به صورت نظام مند، سیاست حقوق بشری دولت را مرور کرده تا کاستی های حقوق بشری را شناسایی نموده و راه های بهتر شدن آن را پیشنهاد نماید. این امر اغلب شامل مرور قوانین یا سیاست های حقوق بش
ری است. درجه توصیه ها یا احکام تولید شده توسط یک نهاد حقوق بشری، نظر به حواشی حقوق بشری که در اطراف نهاد وجود دارد، متفاوت است. کمیسیون های حقوق بشر همچنان می توانند سازگاری دولت با قوانین خود و قوانین بین المللی حقوق بشر را نظارت کرده و در صورت لزوم تغییراتی را توصیه نمایند. تحقق حقوق بشر تنها از طریق قوانین و تنظیمات اداری میسر نیست؛ بنابراین، کمیسیون ها اغلب مسؤلیت مهم بالا بردن سطح آگاهی مردم در مورد حقوق بشر را نیز بر عهده دارند. بر اساس اصول پاریس، نهادهای ملی حقوق بشری مکلف اند تا «گزارش هایی در مورد وضعیت ملی حقوق بشر در کل و موارد مشخص تر را آماده کنند»؛ این امر اکثراً به شکل گزارش های سالانه وضعیت تهیه می شوند. دلیل ایجاد نهادهای ملی حقوق بشر. شورای بین المللی سیاست حقوق بشر گزارش داده است که NHRIها به سه روش کلیدی ایجاد می شوند: در کشورهایی که بحران را تجربه می کنند (معمولاً بحران های داخلی همچون آفریقای جنوبی، ایرلند یا اسپانیا)، یا در واکنش به ادعاهای بدرفتاری جدی حقوق بشری. همچنین، NHRIها می توانند به عنوان امنیت سازمانی بصری نیز ایجاد شوند، به شکل سازمانی که دیده شده و به معضلات متداول رسیدگی م
ی کند (به نحوی که در مکزیک و نیجریه دیده می شود)؛ نهایتاً سایر حفاظت های حقوق بشری را حمایت کرده و یک پارچه کند (مانند استرالیا و نیوزیلند). حکومت های ملی می خواستند تا نهادهایی بسازند که نظریات و هویت فرهنگی خودشان را به طور مؤثری بازتاب دهد. در این خصوص آنها دولت ها را قادر می سازند که به منظور بازتاب هویت شان، برنامهٔ کاری خودشان را بسازند. کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد، قطعنامهٔ را در سال ۱۹۹۲ میلادی تأیید و توصیه کرد که چنین نهادهایی توسط دولت هایی که تا به حالا آن نهادها را ندارند، ترویج شده و آن هایی که دارند نیز می بایست آن را توسعه دهند. در انتهای قرن بیستم میلادی، کمیسیون ملل متحد باید فعالیت هایی را بر عهده می گرفت که نیازمند مداخلات بین المللی بودند. زمانی که کمک های فنی از طریق سازوکارهای بین المللی (مانند مجمع آسیا-آرام نهادهای ملی حقوق بشر) فراهم شد، توافقات منطقه ای حقوق بشری نیز توسعه و ایجاد چنین نهادهای حقوق بشری را تشویق کردند. NHRIها در برخی از کشورهای عضو (همچون اتحادیه اروپا)، در سطح بین المللی و منطقه ای کار می کنند. آن ها ممکن است از لحاظ سازوکارهای پیش گیرانه برای عدم تبعیض گروه ه
ای اقلیت یا جرایم بین المللی (مانند شکنجه) کار کنند. صلاحیت و تخصصی که NHRIها از نظر سنتی دارند به آن ها این توانایی را می دهد که برخورد یک سانی را ترویج نمایند. نهایتاً این ها با فراهم کردن یک دید عینی ویژه، رسیدگی و حل معضلات در سطح داخلی، یک ابزار مفید برای کشورها هستند تا با معیارهای حقوق بین الملل خود را وفق دهند. NHRIها در برخی از کشورهای عضو، با سازمان ملل متحد، راه حل های جامع و گسترده ای را حمایت و فراهم می کنند، اما بعضی از کشورها نمی خواهند این مصوبه ها را نافذ کرده و سازمان ملل متحد نیز توانایی این را ندارد که کشورها را به صورت همه جانبه و تحلیلی نظارت کند. NHRIهای مؤثر و معتبر جهت حفظ وجهه قانونی خود، باید مستقل و مؤثر باشند. یکی از مؤثرترین ابزارهایی که NHRIها در اختیار دارند، موقعیت منحصر به فرد آن ها در میان مسؤلیت های دولتی و حقوق جامعه مدنی و مؤسسات غیردولتی (NOGها) است. این فضای مفهومی به NHRIها یک نقش مثبت و متمایزی می دهد که به عنوان خدمات حفاظتی مختلف برای مردم عمل کرده و ابزار مختلفی در دسترس دارند تا دولت و سایر سازمان ها را برای نقض حقوق بشر مسئول بدانند. از سوی دیگر استقلال از دولت و
NGOها، مشکل بزرگتری را در بودجه بندی ایجاد کرده و روابط کاری درنظر گرفته می شوند. در بیشتر کشورها، این نهادها از سوی دولت بودجه دهی شده و توسط سازمانی دولتی ایجاد و استخدام می شوند. این کار به نحوی تکلیف موازی ایجاد کرده و خودمختاری نهادها را کمرنگ ساخته و برای آن ها، تعقیب برنامه کاری شان را مشکل می سازد.
مک دونالدی شدن یا «مک دونالدیزاسیون» توسط جامعه شناس آمریکایی، جورج ریتزر در کتاب «"مک دونالدی شدن جامعه"» در سال ۱۹۹۳ توسعه یافته است. از نظر ریتزر، «مک دونالدی شدن» زمانی است که جامعه ای ویژگی های یک رستوران فست فود را بپذیرد. فرایند مک دونالدی شدن را می توان این گونه خلاصه کرد: «اصول رستوران های فست فود در حال تسلط بیشتر بر همه بخش های جامعه هستند. ایده ای در راستای همگن سازی فرهنگ ها به سبب جهانی شدن در سراسر جهان. مک دونالدی شدن مفهوم تکرار عقلانیت و مدیریت علمی است. در جایی که ماکس وبر از مدل بوروکراسی برای بیان جهت جامعه در حال تغییر استفاده کرد، ریتزر رستوران فست فود را به عنوان یک پارادایم گویاتر می بیند. جنبه های چهارگانه. ریتزر چهار مؤلفه اصلی مک دونالدی شدن را برجسته کرد: با این چهار اصل صنعت فست فود، یک استراتژی که در محدودهٔ محدود منطقی باشد می تواند به نتایج مضر یا غیرمنطقی منجر شود. با گسترش این فرآیندها به سایر بخش های جامعه، ویژگی های اجتماعی و فرهنگی جدید جامعه مدرن ایجاد می شود. به عنوان مثال، وقتی مک دونالد وارد کشوری شود و الگوهای مصرف کنندگان یکسان بشود، ترکیب فرهنگی رخ می دهد. مک دونال
دی شدن. سازمان ها تلاش کرده اند تا منطقی سازی مک دونالدی شدن را انکار کنند. تلاش ها مربوط به تمرکز بر کیفیت به جای کمیت، لذت بردن از غیرقابل پیش بینی پذیری خدمات و محصول و به کارگیری نیروهای ماهر بیشتر بدون هیچ گونه کنترل بیرونی است. همچنین اعتراض های دولت - ملت ها برای کند کردن روند مک دونالدی شدن و حفاظت از محلی شدن و ارزش های سنتی آنها افزایش یافته است. برخی از مطالعات موردی محلی نشان می دهند چگونه تنظیم مدل منطقی مک دونالد برای مطابقت با ترجیحات فرهنگی محلی منجر به کاهش محصول اصلی مک دونالد می شود. هرچه شرکت بیشتر با شرایط محلی سازگار شود، محاسبات علمی محصول خاص آمریکایی ممکن است از بین برود. این می تواند برای توجیه رویکرد یکسان مک دونالد استفاده شود. فراگیر بودن مک دونالدی شدن و یکنواختی فعالیت های آن، عاملی در جهانی شدن است. نمونه ها. اخبار مواد غذایی ناسالم که در اینجا به عنوان اخبار غیر توهین آمیز و بی اهمیت که در بخش های دلپذیر ارائه می شوند، تعریف می شود، نمونه ای از مک دونالدی شدن است. مثال دیگر می تواند مک دانشگاه ها باشد که دارای برنامه های درسی مدولار شده است و مدارک را به شیوه ای سریع انتخاب و
ترکیب می کند تا خواسته همه سلیقه ها را برآورده سازد. کیفیت پایین این محصولات را فقط می توان با تبلیغات گسترده پنهان کرد که دائماً آنها را دوباره بسته بندی می کند تا تازه به نظر برسند. در جرم شناسی، تغییری از مجازات و رفتار متناسب با مجرمان فردی، به تلاش برای کنترل دسته هایی از مجرمانی که در معرض خطر بالای تکرار جرم هستند، از طریق مجازات های استاندارد شده، مانند مواردی که در مشخص شده است، تغییر کرده است یا دستورالعمل احکام. مجرمان طبقه بندی شده بر اساس سطح امنیتی هستند و به مراکزی فرستاده می شوند که توانایی کافی برای ناتوانی زندانیان در رده خطرشان را دارند. فناوری هایی مانند نظارت الکترونیک، آزمایش ادرار و سیستم های کامپیوتری ردیابی مجرم اغلب به جای انسان ها در نظام کیفری استفاده می شوند. پاسخ مک دونالد. پاسخ مک دونالد که توسط نمایندگان آن در بریتانیا بیان شد، این است که ریتزر، مانند سایر مفسران، از اندازه و شناخت برند شرکت برای ترویج ایده هایی استفاده می کند که لزوماً به شیوه های تجاری شرکت مربوط نمی شوند. آموزش. توسط یکی از غربی ها استدلال شده است که نمونه ای از پدیده مک دونالدی شدن را می توان در آموزش مشاهد
ه کرد، جایی که شباهت فزاینده ای بین کلاس های درس غربی و سایر جهان وجود دارد. اسلاتر استدلال می کند اندازه کلاس، چیدمان و آموزش در پرو شباهت زیادی با آمریکا دارد، با نمونه های روشنی از فرهنگ غربی که بر کارایی انتقال دانش در سایر نقاط جهان متمرکز شده است. علاوه بر این، اسلاتر در ادامه نشان می دهد مک دونالدی شدن آموزش می تواند اثرات جانبی منفی بسیاری داشته باشد. مخصوصاً اینکه پژوهش یا خلاقیت را ترویج نمی کند؛ بنابراین، مدارس در آموزش کودکان کارایی کمتری خواهند داشت زیرا در پرورش متفکران انتقادی و خلاق ناکام خواهند بود. به گفته وونگ، مک دونالدی شدن بر کلاس های آموزش عالی نیز تأثیر گذاشته است. مطالعهٔ کارول (۲۰۱۳) توضیح می دهد چگونه یادگیری الکترونیکی به یکی از بزرگترین پدیده های ادبیات آموزشی در سال های اخیر تبدیل شده است. اگرچه وعده بالقوه یادگیری الکترونیکی اغلب در فرایند یادگیری مورد انتظار است ولی در واقع بدون توجه به پیامدهای آن بر فرایند یادگیری، بیشتر تأکید بر مسایل الکترونیکی برای تسهیل یادگیری است. در نتیجه، این اغلب عامل انسانی در یادگیری را فرسایش می دهد - فرایند یادگیری را به تجربه ای منزوی تر تبدیل م