Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زایش یافته است به طور خاص و بیشتر برای کالاهای خود نشان دهد. این مدل های «منحنی تأمین لوکاس» به عنوان تابعی از «قیمت» یا «شگفتی پول»، تفاوت بین تورم مورد انتظار و واقعی است.. نظریه چرخه تجارت «حیرت» لوکاس پس از دهه ۱۹۷۰ هنگامی که شواهد تجربی نتوانستند از این مدل حمایت کنند، مطلوب نبود. نظریه چرخه کسب و کار واقعی. در حالی که مدلهای «شگفتی پول» دست به گریبان بودند، تلاشها برای ایجاد یک مدل کلاسیک جدید از چرخه تجارت ادامه یافت. مقاله ۱۹۸۲ توسط کیدلند و پرسکات نظریه چرخه واقعی کسب و کار را معرفی کردند. (RBC). براساس این تئوری، چرخه تجارت می تواند کاملاً توسط طرف عرضه توضیح داده شود، و مدل ها ی اقتصاد را با سیستم هایی در تعادل ثابت نشان می دهند. RBC لزوم توضیح چرخه های تجاری را با شگفتی قیمت، عدم موفقیت بازار، چسبندگی قیمت، عدم اطمینان و بی ثباتی رد کرد. در عوض، کیدلند و پرسکات مدلهای مختصری ساختند که چرخه های تجارت را با تغییر در فناوری و بهره وری توضیح می داد. RBC ایده بیکاری زیاد غیرارادی را در رکود اقتصادی رد کرد و نه تنها این عقیده را که پول می تواند اقتصاد را تثبیت کند، رد کرد بلکه این ایده پول گرایی را که پ
ول می تواند آن را بی ثبات کند، رد کرد.. مدل سازان چرخه تجارت واقعی به دنبال ایجاد مدل های کلان اقتصادی بر اساس مبانی خرد آرو- ربرو تعادل عمومی بودند. مدل های RBC الهام بخش مدل های تعادل عمومی تصادفی (DSGE) بود. مدلهای DSGE به ابزاری متدولوژیک رایج برای اقتصاد کلان تبدیل شده است - حتی کسانی که با نظریه جدید کلاسیک مخالفند. اقتصاد کینزی نو. اقتصاد کلاسیک نو به تضاد ذاتی سنتز نئوکلاسیک اشاره کرده بود: اقتصاد خرد والراسیا با تسویه بازار و تعادل عمومی نمی تواند منجر به اقتصاد کلان کینزی شود که در آن بازارها نتوانستند لسویه شوند. کینزی های جدید این پارادوکس را به رسمیت شناختند، اما، در حالی که کلاسیک های جدید کینز را رها کردند، کینزی های جدید والرا و تسویه بازار را رها کردند . در اواخر دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، محققان کینزی جدید تحقیق کردند که چگونه عیوب بازار مانند رقابت انحصاری، اصطکاک های اسمی مانند قیمت های چسبنده و سایر اصطکاک ها باعث شده است که اقتصاد خرد مطابق با کلان اقتصاد کینزی باشد. کینزی های جدید غالباً مدل هایی را با انتظارات عقلایی تهیه می کردند، که توسط لوکاس پیشنهاد شده بود و توسط اقتصاددانان کلاسیک جدید پذی
رفته شده بود. استحکام اسمی و واقعی. استنلی فیشر (1977) به طرح پیشنهادی ناکارآمدی پولی توماس جی سارجنت و نیل والاس پاسخ داد و نشان داد که چگونه سیاست پولی می تواند اقتصاد را حتی در الگویی با انتظارات منطقی تثبیت کند. مدل فیشر نشان داد که چگونه سیاست پولی می تواند در مدلی با قراردادهای دستمزد اسمی بلند مدت تأثیر بگذارد. جان بی تیلور در مورد کارهای فیشر توضیح داد و فهمید که سیاست پولی می تواند تأثیرات طولانی مدت داشته باشد - حتی پس از تعدیل دستمزدها و قیمت ها. تیلور با تکیه بر مدل فیشر با فرض قرارداد مبهم، قراردادهایی که قیمت اسمی و نرخ دستمزد را برای مدت طولانی ثابت می کردند به این نتیجه رسید. این تئوری های اولیه کینزی مبتنی بر این ایده اصلی بودند که با توجه به دستمزدهای اسمی ثابت، یک مقام پولی (بانک مرکزی) می تواند نرخ اشتغال را کنترل کند.. از آنجا که دستمزدها با نرخ اسمی تعیین می شوند، مقام پولی می تواند با تغییر در عرضه پول، دستمزد واقعی (مقادیر دستمزد تعدیل شده برای تورم) را کنترل کند و از این طریق بر نرخ اشتغال تأثیر بگذارد.. در دهه ۱۹۸۰ اقتصاددانان کینزی نو از این مدل های اولیه قرارداد دستمزد اسمی ناراضی
بودند. از آنجا که آنها پیش بینی کردند که دستمزدهای واقعی ضد بحرانی خواهند بود (دستمزدهای واقعی با سقوط اقتصاد افزایش می یابد)، در حالی که شواهد تجربی نشان می داد که دستمزدهای واقعی مستقل از چرخه های اقتصادی یا حتی اندکی غیرعلمی است. این مدل های پیمانکاری نیز از نظر مبانی خرد اقتصادی معنا نداشت زیرا مشخص نیست که چرا شرکت ها اگر منجر به ناکارآمدی شوند از قراردادهای بلند مدت استفاده می کنند. کینزی های جدید به جای تمرکز بر بازار کار، توجه خود را به بازار کالاها و قیمت های چسبنده ناشی از مدل های «هزینه فهرست بها» تغییر قیمت منعطف کردند. این اصطلاح به هزینه تحت اللفظی مربوط به رستوران چاپ منوهای جدید هنگامی که می خواهد قیمت ها را تغییر دهد، اشاره دارد. با این حال، اقتصاددانان همچنین از آن استفاده می کنند تا به هزینه های عمومی تر مربوط به تغییر قیمت ها، از جمله هزینه ارزیابی اینکه آیا این تغییر را ایجاد کنند، اشاره کنند. از آنجا که بنگاه ها برای تغییر قیمت باید پول خرج کنند، همیشه آنها را در جایی که بازارها تسویه شده نیست، تنظیم نمی کنند و این عدم تعدیل قیمت می تواند توضیح دهد که چرا ممکن است اقتصاد در عدم تعادل باش
د. مطالعات انجام شده براساس داده های شاخص قیمت مصرف کننده ایالات متحده تأیید کرده است که قیمت ها چسبنده هستند. قیمت یک کالا به طور معمول در حدود هر چهار تا شش ماه تغییر می کند یا در صورت عدم خرید و فروش، هر هشت تا یازده ماه.. در حالی که برخی از مطالعات نشان می دهد که هزینه های فهرست بها برای تأثیر کل، بسیار ناچیز است، لورنس توپ ودیوید رومر (1990) نشان دادند که چسبندگی های واقعی می توانند با چسبندگی های اسمی در ایجاد تعادل مهم باشند. چسبندگی های واقعی هر زمان که یک شرکت برای تنظیم قیمت های واقعی خود در پاسخ به یک فضای اقتصادی در حال تغییر عوض شود، رخ می دهد. به عنوان مثال، یک شرکت می تواند در صورت داشتن قدرت بازار یا اگر هزینه های آن برای ورودی ها و دستمزدها توسط یک قرارداد قفل شده باشد، با چسبندگی های واقعی روبرو شود. بال و رومر گفتند چسبندگی های واقعی در بازار کار هزینه های یک شرکت را بالا نگه می دارد و این باعث می شود شرکت ها در کاهش قیمت و از دست دادن درآمد مردد باشند. هزینه ایجاد شده توسط چسبندگی های واقعی همراه با هزینه فهرست بها برای تغییر قیمت، باعث می شود که شرکت نتواند قیمت ها را به سطح ترخیص بازار ک
اهش دهد.. شکست هماهنگی. شکست هماهنگی یکی دیگر از توضیحات بالقوه برای رکود اقتصادی و بیکاری است. در رکود اقتصادی، یک کارخانه حتی اگر افراد مایل به کار در آن باشند، بیکاری است و افرادی که مایل به تولید آن هستند در صورت داشتن شغل. در چنین سناریویی، به نظر می رسد رکود اقتصادی نتیجه عدم موفقیت هماهنگی است: دست نامرئی نتواند جریان معمول، بهینه، جریان تولید و مصرف را هماهنگ کند.. راسل کوپر و اندرو جان (1988) یک شکل کلی از هماهنگی به عنوان مدل هایی با تعادل های متعدد بیان شده است که در آن عوامل می توانند برای بهبود (یا حداقل آسیب نرساندن) هر یک از موقعیت های مربوط، هماهنگی خود را ارائه دهند. کوپر و جان کار خود را بر اساس بر مدلهای قبلی از جمله مدل پیتر دیاموند (1982) مدل نارگیل، که یک مورد از عدم هماهنگی مربوط به جستجو و تطبیق را نشان می دهد. در مدل دیامند تولیدکنندگان اگر دیگران را ببینند، احتمال تولید بیشتری دارند. افزایش شرکای تجاری احتمالی، احتمال تولیدکننده معین را برای یافتن کسی برای تجارت با آن افزایش می دهد. مانند سایر موارد عدم موفقیت هماهنگی، الگوی دیامند دارای تعادل های متعدد است و رفاه یک عامل به تصمیمات
دیگران بستگی دارد.مدل دیامند نمونه ای از «اثرات جانبی بازار ضخیم» است که باعث می شود بازارها وقتی افراد و بنگاه های بیشتری در آنها شرکت می کنند عملکرد بهتری داشته باشند. از دیگر منابع احتمالی عدم موفقیت هماهنگی می توان به پیشگویی های خود محقق کننده اشاره کرد. اگر یک شرکت پیش بینی کاهش تقاضا را داشته باشد، ممکن است استخدام را کاهش دهد. فقدان جای خالی شغل ممکن است کارگران را نگران کند که مصرف خود را کاهش دهند. این کاهش تقاضا انتظارات شرکت را برآورده می کند و کاملاً ناشی از اقدامات خود شرکت است. شکست بازار کار. کینزی های جدید توضیحاتی در مورد عدم موفقیت بازار کار ارائه دادند. در بازار والراسیا، کارگران بیکار دستمزد را کاهش می دهند تا اینکه تقاضای کارگران تأمین شود. اگر بازارها والراسیان باشند، رتبه بیکاران محدود به کارگران در گذار بین شغل و کارگرانی می شود که کار نمی کنند زیرا دستمزدها برای جذب آنها خیلی پایین هستند. آنها تئوریهای مختلفی را ارائه دادند که توضیح می دهد چرا بازارها ممکن است کارگران مایل، بیکار بمانند. از بین این نظریه ها، کینزی های جدید به ویژه با بهره وری دستمزد و مدل داخلی-خارجی که برای توضیح اث
رات طولانی مدت بیکاری قبلی مورد استفاده قرار گرفته بود مرتبط بودند. جایی که افزایش کوتاه مدت بیکاری دائمی می شود و منجر به بالاتر رفتن بیکاری در درازمدت می شود. مدل داخلی-خارجی. اقتصاددانان هنگامی که سطح بیکاری با بحران انرژی ۱۹۷۹ و رکود اقتصادی اوایل دهه ۱۹۸۰ افزایش پیدا کرد، به پسماند علاقه مند شدند اما به سطوح پایین تر که نرخ طبیعی در نظر گرفته شده بود، بازگشتند.. اولیور بلانچارد و لارنس سامرز (1986) پسماند در بیکاری را با مدلهای داخلی خارجی توضیح دادند، که توسط آسار لیدبنک و دنیس اسنور در یک سری مقالات و سپس یک کتاب ارائه شده است. داخلی ها، کارمندانی که قبلاً در یک شرکت کار می کنند، فقط نگران رفاه خودشان هستند. آنها ترجیح می دهند دستمزد خود را بالاتر از دستمزد کاهش یافته و گسترش اشتغال نگه دارند. بیکاران، افراد خارجی، هیچ صدایی در روند چانه زنی دستمزد ندارند، بنابراین منافع آنها بیان نمی شود. با افزایش بیکاری، تعداد افراد خارج از کشور نیز افزایش می یابد. حتی پس از بهبود اقتصاد، شرکت های خارجی همچنان از روند معامله خارج می شوند. استخر بزرگتر از افراد خارجی که در دوره انقباض اقتصادی ایجاد می شوند، می تواند
به بیکاری مداوم منجر شود. وجود پسماند در بازار کار نیز اهمیت سیاست پولی و مالی را افزایش می دهد. اگر رکود موقت در اقتصاد می تواند افزایش طولانی مدت در بیکاری را ایجاد کند، سیاست های تثبیت کاری بیش از آنکه باعث تسویه موقت می کند، انجام می دهند. آنها مانع از افزایش شوک های کوتاه مدت در افزایش بیکاری در دراز مدت می شوند. بهره وری و دستمزد. در مدل های دستمزد کارایی، در سطحی به کارگران پرداخت می شود که به جای پاکسازی بازار، بهره وری را به حداکثر برسانند. به عنوان مثال، در کشورهای در حال توسعه، شرکت ها ممکن است بیش از یک نرخ بازار بپردازند تا اطمینان حاصل شود که کارگرانشان می توانند به اندازه کافی از تولید مواد غذایی برخوردار باشند. شرکت همچنین ممکن است پرداخت دستمزد بالاتر برای افزایش وفاداری و روحیه احتمالاً منجر به بهره وری بهتر.شرکتها همچنین ممکن است دستمزدهای بالاتری را برای افزایش وفاداری و روحیه پرداخت کنند که احتمالاً منجر به بهره وری بهتر خواهد شد. مدل های لرزان بسیار مؤثر بودند. کارل شاپیرو و جوزف استیگلیتز (1984) الگویی را ایجاد کرد که کارکنان تمایل به جلوگیری از کار را دارند مگر اینکه بنگاه ها بتوانند ت
لاش کارگران را تحت نظر داشته باشند و کارگران را با بیکاری تهدید کنند. اگر اقتصاد در اشتغال کامل باشد، یک انسان طفره روی اخراج شده به سادگی به سمت شغل جدید حرکت می کنند. بنگاه های انفرادی برای اطمینان از کارگران خود مبلغی بالاتر از نرخ بازار به کارگران می پردازند تا کارگران ترجیح دهند کار کنند و کار فعلی خود را به جای عواقب آن حفظ کنند و در معرض خطر رفتن به یک کار جدید باشند. از آنجا که هر بنگاه بیشتر از دستمزد ترخیص بازار می پردازد، بازار کار کل نمی تواند تسویه شود. این امر باعث ایجاد استخر کارگران بیکار می شود و هزینه اخراج را می افزاید. این مسئله نه تنها کارگران را در معرض خطر دستمزد کمتر قرار می دهند، بلکه ممکن است که در استخر بیکاران گیر بیفتند. نگه داشتن دستمزدها در بالاتر از سطح ترخیص بازار باعث ایجاد انگیزه جدی برای اشتها می شود و باعث می شود کارگران حتی اگر برخی از کارگران مایل به کار بیکار شوند، کارآمدتر شوند نظریه جدید رشد. پس از تحقیق در مورد الگوی رشد نئوکلاسیک در دهه ۵۰ و ۱۹۶۰، کارهای اندکی در مورد رشد اقتصادی تا سال ۱۹۸۵ رخ داده است. مقالات پل رومر ببه ویژه در نادیده گرفتن احیای تحقیقات رشد تأثی
رگذار بودند. با شروع اواسط دهه ۱۹۸۰ و رونق گرفتن در اوایل دهه ۱۹۹۰، بسیاری از اقتصاددانان متمرکز تمرکز خود را به بلند مدت تغییر دادند و تئوریهای «رشد جدید» از جمله رشد درون زا را آغاز کردند.. اقتصاددانان رشد به دنبال توضیح واقعیتهای تجربی از جمله عدم موفقیت آفریقا سیاه برای دستیابی به رشد، شکوفایی ببرهای شرق آسیا و کند شدن رشد بهره وری در ایالات متحده قبل از رونق فناوری دهه ۱۹۹۰ بودند. همگرایی در نرخ رشد تحت مدل رشد نئوکلاسیک پیش بینی شده بود، و این شکست پیش بینی آشکار الهام بخش تحقیقات برای رشد درون زا بود.. سه خانواده از مدل های رشد جدید مدل های نئوکلاسیک را به چالش کشیدند اولین فرض مدل های قبلی را به چالش کشید که منافع اقتصادی سرمایه با گذشت زمان کاهش می یابد. این مدلهای رشد اولیه جدید، خارجی های مثبت را در انباشت سرمایه در اختیار داشتند که سرمایه گذاری یک شرکت در فناوری، مزایای سرریز را برای بنگاه های دیگر ایجاد می کند، زیرا دانش گسترش می یابد. دوم بر نقش نوآوری در رشد متمرکز بود. این مدل ها بر لزوم تشویق نوآوری از طریق ثبت اختراعات و مشوق های دیگر تمرکز داشتند. مجموعه سوم، که از آن با عنوان «احیای نئوکلا
سیک» یاد می شود، تعریف سرمایه را در تئوری رشد برون زا گسترش داد تا سرمایه انسانی را در بر بگیرد. این بخش از تحقیق با منکیو، رومر و ویل (1992), آغاز شد، که نشان داد ۷۸٪ از واریانس رشد اقتصادی کشور را می توان با یک مدل سولو تقویت شده با سرمایه انسانی توضیح داد.. تئوری های رشد درون زا حاکی از آن است که کشورها می توانند رشد سریع «گرفتن» را از طریق یک جامعه آزاد که باعث ورود فناوری و ایده های کشورهای دیگر می شود، تجربه کنند. نظریه رشد درون زا همچنین پیشنهاد می کند که دولت ها باید برای تشویق سرمایه گذاری در تحقیق و توسعه مداخله کنند زیرا ممکن است بخش خصوصی در سطح بهینه سرمایه گذاری نکند. سنتز نو. «سنتز جدید» یا «سنتز نئوکلاسیک جدید» پدیدار شد که ایده هایی را از هر دو مکتب کلاسیک جدید و کینزی جدید به وجود آورد. از مکتب نئوکلاسیک، فرضیه های RBC، از جمله انتظارات و روشهای منطقی را تطبیق می دهد؛ از مکتب کینزی جدید، چسبندگی های اسمی را گرفت (چسبندگی قیمت) و همچنین عیوب بازار . تئوری سنتز جدید مدلهای RBC را به نامتعادل عمومی پویای تصادفی (DSGE) توسعه داد. مدلهای DSGE فرضیه هایی را در مورد رفتارها و ترجیحات شرکتها و خانوا
رها بیان می کنند. راه حل های عددی مدل های DSGE حاصل فرموله می شوند. این مدلها همچنین شامل یک عنصر «تصادفی» بودند که توسط شوک به اقتصاد ایجاد شده است. در مدل های RBC اصلی این شوک ها محدود به تغییرات تکنولوژیکی بودند، اما مدل های جدیدتر تغییرات واقعی دیگری را دربر گرفته اند. مدل های DSGE مزیت نظری دارند و از نقد لوکاس اجتناب می کنند این سنتز جدید توسط اقتصاددانان دانشگاهی و خیلی زود توسط سیاست گذاران مانند بانکداران مرکزی اتخاذ شده است. تحلیل اقتصادی مدلهای DSGE نشان می دهد که بعضی اوقات عوامل واقعی بر اقتصاد تأثیر می گذارد. مقاله ای از فرانک اسمیت و رافائل وولترز (2007) اظهار داشت که سیاست های پولی تنها بخش کوچکی از نوسانات تولید اقتصادی را توضیح می دهد. در مدل های جدید سنتز، شوک می تواند بر تقاضا و عرضه تأثیر بگذارد. سنتز جدید حاکی از آن است که سیاست های پولی برخلاف نظریه نئوکلاسیک، می توانند باعث ثبات اقتصادی شوند . تحت این ترکیب، بحث ها کمتر ایدئولوژیک و متدولوژیک تر شده اند. مدل سازان چرخه کسب و کار را می توان به دو گروه تقسیم کرد: آنهایی که به طرفدار کالیبراسیون و کسانی که طرفدار تخمین هستند. هنگامی که مد
ل ها کالیبره می شوند، مدل ساز مقادیر پارامتر را بر اساس مطالعات دیگر یا مشاهده تجربی گاه به گاه انتخاب می کند. به جای استفاده از تشخیص آماری برای ارزیابی مدل ها، ویژگی های عملکرد مدل کیفیت مدل را تعیین می کند. کیدلند و پرسکات (۱۹۸۲) هیچ ارزیابی رسمی از مدل خود ارائه نکردند، اما متذکر شدند که چگونه متغیرهایی مانند ساعت کار می کنند با داده های واقعی مطابقت ندارند در حالی که با واریانس سایر عناصر مدل تطابق دارد. هنگامی که از روشهای تخمین استفاده می شود، مدل ها بر اساس حسن آماری استاندارد از معیارهای مناسب ارزیابی می شوند. کالیبراسیون به طور کلی با مدل سازان چرخه تجارت واقعی مکتب کلاسیک نو همراه است، اما تفاوت های روش شناختی باعث کاهش ایدئولوژی می شود. در حالی که لوکاس، پرسکات و کیدلند طرفداران کالیبراسیون هستند، یکی دیگر از افراد برجسته مکتب نئوکلاسیک، سارجنت، برآورد را قبول می کند.. بحران مالی سال ۲۰۰۸، رکود اقتصادی بزرگ و تجزیه اجماع. بحران مالی ۲۰۰۷–۲۰۰۸ و متعاقب آن رکود اقتصادی بزرگ، تئوری اقتصاد کلان را به چالش کشید. معدود اقتصاددانان بحران را پیش بینی کرده اند و حتی پس از آن اختلاف نظر بزرگی در مورد چگونگی
رسیدگی به آن وجود دارد. اجماع سنتز نو از هم پاشید که اقتصاددانان درمورد پاسخ به سیاست برای مقابله با رکود عمیق بحث کردند. سنتز جدیدی که در دوره اعتدال بزرگ شکل گرفته و در یک محیط اقتصادی شدید مورد آزمایش قرار نگرفته است. بسیاری از اقتصاددانان قبول دارند که این بحران ناشی از حباب اقتصادی است، اما هیچ یک از مکاتب اصلی اقتصاد کلان توجه زیادی به امور مالی یا نظریه حباب دارایی نکرده اند: چگونه آنها شکل می گیرند، چگونه می توان آنها را شناخت و چگونه می توان از آنها جلوگیری کرد عدم موفقیت نظریه اقتصادی فعلی برای مقابله با بحران، اقتصاددانان را وادار به ارزیابی مجدد تفکر خود کرد. این تفسیر جریان اصلی را مسخره کرده و ارزیابی مجدد بزرگی را ارائه می دهد. عناصر اجماع کلان اقتصادی مدرن به دنبال بحران مالی مورد انتقاد قرار گرفت. رابرت سولو قبل از کنگره ایالات متحده شهادت داد که مدل سازی DSGE "حرفی برای گفتن درمورد سیاست ضد رکود ندارد زیرا این فرضیه های غیرقابل تصور خود راً نتیجه گیری "ساخته است که هیچ کاری برای سیاست های کلان اقتصادی ندارد." سولو همچنین از مدل های DSGE انتقاد کرد که اغلب تصور می کند که یک "عامل نماینده " ت
نها می تواند نمایانگر تعامل پیچیده بسیاری از عوامل مختلف باشد که دنیای واقعی را تشکیل می دهند. رابرت گوردون خواستار تجدید مدل سازی نظریه پردازی و عدم تعادل بود. او هر دو اقتصاددان کلاسیک جدید و کینزی جدید که فرض می کردند این بازارها تسویه شده هستند، ناامید شد. وی خواستار تجدید مدل های اقتصادی شد که می تواند شامل ترخیص بازار و کالاهای گران قیمت به ترتیب مانند نفت و مسکن باشد. ریکاردو جی کابالرو ضمن انتقاد از مدل های DSGE، معتقد است که کار اخیر در امور مالی پیشرفت را نشان می دهد و نشان می دهد که اقتصاد کلان مدرن به دلیل بحران مالی نیاز به ایجاد مجدد متمرکز دارد اما در این صورت خرد نمی شود. نظریه دگر اندیشان. اقتصاددانان دگر اندیش به اندازه ای در خارج از جریان اصلی تئوری ها را رعایت می کنند تا به حاشیه رانده شوند وبی ربط با مبانی رفتار می کنند. در ابتدا، اقتصاددانان دگراندیش از جمله جوآن رابینسون، در کنار اقتصاددانان اصلی فعالیت می کردند، اما گروه های دگراندیش خود را منزوی کردند و در اواخر دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ گروه های متزوی ایجاد کردند. اقتصاددانان دگراندیش امروزی بیشتر در مجلات خود به جای مدلهای رسمی جریان اصلی و ک
ارهای نظری انتزاعی تر منتشر می کنند. بحران مالی سال ۲۰۰۸ و رکود متعاقب آن محدودیت های نظریه های موجود، مدل ها و اقتصاد کلان موجود را برجسته کرد. مطبوعات عامه دربارهٔ اقتصاد پسا کینزی بحث کردند دو مکتب اقتصادی اتریش و دگراندیش که تأثیر چندانی در اقتصاد جریان اصلی ندارند. اقتصاد پسا کینزی. در حالی که نئو کینزی ها ایده های کینز را با تئوری نئوکلاسیک ادغام می کردند، پسا کینزی ها به جهات دیگری رفتند. پسا کینزی ها مخالف سنتز نئوکلاسیک بودند و تفسیر اصول گرایانه از کینز را که در تلاش برای توسعه تئوری های اقتصادی بدون عناصر کلاسیک بود، به اشتراک گذاشت. هسته اصلی اعتقاد پسا کینزی، رد سه اصل است که از نظر کلاسیک ها و دیدگاه اصلی کینزی از اهمیت ویژه ای برخوردار است: خنثایی پول، تعویض ناخالص و اصول ارگادیستی. پسا کینزی ها نه تنها بی طرفی پول را در کوتاه مدت رد می کنند، بلکه پول را به عنوان یک عامل مهم در درازمدت می بینند، نظر سایر کینزی ها در دهه ۱۹۷۰ سقوط کرد. تعویض ناخالص نشان می دهد کالاها قابل تعویض هستند. تغییرات نسبی قیمت باعث می شود افراد متناسب با تغییر، میزان مصرف خود را تغییر دهند ، اصول ارگادیستی ادعا می کند ک
ه آینده اقتصاد بر اساس شرایط گذشته و حال بازار قابل پیش بینی است. بدون فرض ارگادیک، عوامل قادر به شکل دادن انتظارات عقلایی نیستند و نظریه جدید کلاسیک را تضعیف می کنند . در یک اقتصاد غیر ارگدیستی، پیش بینی ها بسیار سخت است و تصمیم گیری با عدم اطمینان مانع می شود. تا حدودی به دلیل عدم اطمینان، پسا کینزی ها نسبت به کینزی های جدید موضع متفاوتی در مورد قیمت ها و دستمزدهای مهم دارند. آنها چسبندگی های اسمی را توضیحی برای عدم پاکسازی بازارها نمی بینند. در عوض آنها فکر می کنند قیمت های چسبنده و قراردادهای بلند مدت انتظارات را غنیمت شمرده و عدم اطمینان را که مانع بازارهای کارآمد است، کاهش می دهد. سیاست های اقتصادی پسا کینزی بر لزوم کاهش عدم اطمینان در اقتصاد از جمله شبکه های ایمنی و ثبات قیمت تأکید دارد. هایمن مینسکی مفاهیم پسا کینزی در مورد عدم اطمینان و بی ثباتی را در نظریه بحران مالی به کار برد، جایی که سرمایه گذاران به طور فزاینده بدهی می گیرند تا زمانی که بازده آنها دیگر نتواند بهره دارایی های اهرمی را بپردازد و منجر به یک بحران مالی شود. بحران مالی ۲۰۰۷–۲۰۰۸ توجه اصلی را به کارهای مینسکی جلب کرد. مکتب اقتصادی اتر
یش با " اصول اقتصاد" کارل منگر در سال ۱۸۷۱ آغاز شد. پیروان منگر تا حدود جنگ جهانی دوم وقتی که تمایز بین اقتصاد اتریش و سایر مکاتب فکری عمدتاً شکسته شد، گروهی متمایز از اقتصاددانان تشکیل دادند. سنت اتریشی به عنوان یک مکتب جداگانه زنده ماند، با این حال، از طریق آثار لودویگ فون میزس و فردریش هایک. اتریشی های امروزی به دلیل علاقه به کارهای قبلی اتریشی و پرهیز از روش استاندارد تجربی از جمله اقتصاد سنجی متمایز هستند. اتریشی ها همچنین به جای تعادل، روی فرایندهای بازار تمرکز می کنند. اقتصاددانان جریان اصلی به طور کلی از روش شناسی آن ها انتقاد می کنند. هایک تئوری چرخه تجارت اتریش را ایجاد کرد، که تلفیق نظریه سرمایه منگر و نظریه پول و اعتبار میس است. این تئوری مدلی از سرمایه گذاری بین زمانی را ارائه می دهد که در آن برنامه های تولید قبل از تولید محصول نهایی است. تولیدکنندگان برنامه های تولید را برای انطباق با تغییرات در تمایلات مصرف کننده تجدید می کنند. تولیدکنندگان به جای تقاضای فعلی به «تقاضای مشتق شده» پاسخ می دهند که تقاضا برای آینده تخمین زده می شود. اگر مصرف کنندگان هزینه های خود را کاهش دهند، تولیدکنندگان معتقدند
که مصرف کنندگان برای هزینه های اضافی بعداً پس انداز می کنند، بنابراین تولید ثابت می ماند. همراه با بازار صندوق های وام دهی (که مربوط به پس انداز و سرمایه گذاری از طریق نرخ بهره است)، این تئوری تولید سرمایه منجر به الگویی از اقتصاد کلان می شود که در آن بازارها ترجیحات بین زمانی را منعکس می کنند. الگوی هایک نشان می دهد که حباب اقتصادی از زمانی شروع می شود که اعتبار ارزان قیمت در جایی که منابع توزیع نشده اند، رونق بگیرد، به گونه ای که مراحل اولیه تولید منابع بیشتری را از آنچه لازم است دریافت می کند و تولید بیش از حد شروع می شود. برای جلوگیری از استهلاک، مراحل بعدی سرمایه برای نگهداری تأمین نمی شود.تولید بیش از حد در مراحل اولیه با سرمایه پایین مرحله پس انداز قابل پردازش نیست. رونق زیاد می شود وقتی فقدان کالاهای تمام شده به «پس انداز اجباری» منجر شود، زیرا کمترین کالای آماده برای فروش را می تواند تولید کند.
من گرگ خیالبافی هستم نخستین مجموعه شعر الیاس علوی است که به عنوان برگزیده سومین دوره جایزه شعر خبرنگاران معرفی شده است. معرفی. من گرگ خیالبافی هستم نخستین مجموعه شعر این شاعر توجه منتقدان ادبی، جوایز شعر و همچنین مخاطب های شعر ادبیات را به او جلب کرد. شعرهای الیاس، آمیزه ای از نوستالژی، اعتراض، بدبینی (گاهی تا حد هیچ انگاری) و عشق و بالاخره هراس است. با زبانی شسته و لحنی بریده بریده و روایت هایی مدرن، روایت هایی که مرتب از اول شخص به دوم شخص و از دوم شخص به سوم شخص و از سوم شخص به دانای کلی غمگین می رسند. دانای کلی که به خاطر دانستن تمامی جزئیات وقایعی تلخ، محکوم به غمگین بودن است. به این خاطر هر وقتی شعر الیاس، وارد جزئیات می شود، تلخ ترمی شود. این اثر به نیز در قالب یک پرفورمنس روی صحنه رفته و اجرا شده است. پرفورمنس شعرخوانی من گرگ خیالبافی هستم، ترکیبی از شعر و اجراست، با بهره گیری از شعرهای الیاس علوی شاعر افغان اجرا شد. و تا کنون چند بار تجدید چاپ شده است.
عیسی لار (به لاتین: Isalar) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان آق دام واقع شده است.
کانال جامائیکا یک تنگه است که جزایر جامائیکا و هیسپانیولا را در دریای کارائیب از هم جدا می سازد. همراه با آبراهه بادگیر در شمال آن به دلیل قرار گرفتن در حدود ۱٬۰۰۰ کیلومتری (۶۲۰ مایلی) شمال شرقی کانال پاناما، این یک خط اصلی از راه های دریایی است که از طریق آن کشتی هایی از ساحل دریای شرقی ایالات متحده آمریکا و کانادا و همچنین از اروپا با مقصد اقیانوس آرام از آن عبور می کنند. این تنگه در حدود ۱۹۰ کیلومتر (۱۲۰ مایل) عرض و ۱٫۲۰۰ متر (۳ هزار و ۹۰۰ فوت) عمق دارد.
برنامه ونرا (روسی: Вене́ра، تلفظ شده [vʲɪˈnʲɛrə]، که به معنای «زهره» در روسی است) نامی بود برای مجموعه ای از کاوشگرهای فضایی که در سالهای ۱۹۶۱ تا ۱۹۸۴ توسط اتحاد جماهیر شوروی ایجاد شد تا اطلاعات مربوط به سیاره زهره را جمع آوری کند. ده کاوشگر با موفقیت روی سطح این سیاره فرود آمد، از جمله دو برنامه وگا و کاوشگرهای ونرا-هالی، در حالی که سیزده کاوش با موفقیت وارد جو زهره شدند. با توجه به شرایط شدیداً ناهموار سطح روی زهره، این کاوشگرها فقط می توانند برای مدت کوتاهی بر روی سطح زهره دوام بیاورند که زمان آن بین ۲۳ دقیقه تا دو ساعت است. برنامه ونرا چند دستاورد بزرگ در زمینه کاوش در فضا ایجاد کرد، از جمله اولین دستگاه های ساخته شده توسط انسان که وارد جو سیاره دیگری شدند (ونرا ۳ در اول مارس ۱۹۶۶)، اولین کسی که یک فرود نرم را در سیاره دیگری انجام داد (ورنا ۷ در ۱۵ دسامبر ۱۹۷۰) اولین کسی که تصاویر را از سطح سیاره دیگر بازگرداند (ونرا ۹ در ۸ ژوئن ۱۹۷۵) و اولین کسی که اسکن نقشه برداری رادار با وضوح بالا را انجام داد (ونرا ۱۵ در ۲ ژوئن ۱۹۸۳). کاوشگرهای ونرا. ونرا ۱ و ۲. نخستین تلاش اتحاد جماهیر شوروی برای پرواز کاوشگر به زهر
ه در ۴ فوریه ۱۹۶۱ آغاز شد، اما نتوانست مدار زمین را ترک کند. مطابق با سیاست اتحاد جماهیر شوروی در آن زمان عدم اعلام جزئیات مأموریت های ناکام، این پرتاب با نام «ماهواره ای سنگین» اعلام شد. همچنین به ونرا ۱- وی ای نیز معروف است. مانند برخی از کاوشگرهای سیاره ای دیگر اتحاد جماهیر شوروی، نسخه های بعدی به صورت جفت با وسیله نقلیه دوم که به زودی پس از اولین راه اندازی شد، پرتاب شدند. چندین تلاش ناکام دیگر در کاوشگرهای پروازی زهره توسط اتحاد جماهیر شوروی در اوایل دهه ۱۹۶۰ آغاز شد، اما در آن زمان به عنوان مأموریت های سیاره ای اعلام نشده بود، و از این رو رسماً عنوان «ونرا» را دریافت نکرد. ونرا ۳ تا ۶. کاوشگرهای ونرا ۳ تا ۶ مشابه بودند. وزن آنها تقریباً یک تن و توسط موشک تقویت کننده نوع مولنیا پرتاب شد، آنها شامل یک «اتوبوس» مسافرتی و یک کاوشگر ورودی فضایی کروی بودند. کاوشگرها برای اندازه گیری اتمسفر بهینه شده بودند، اما به هیچ وسیله مخصوص فرود خاصی مجهز نبودند. اگرچه امیدوار بود که آنها هنوز هم به سطح خود برسند، اما اولین کاوش ها تقریباً بلافاصله شکست خورد، بنابراین انتقال داده ها به زمین نیز غیرفعال گردید. ونرا ۳ اولی