Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تومان پینکنی (Thomas Pinckney) (زادهٔ ۲۳ اکتبر، ۱۷۵۰- در گذشتهٔ ۲ نوامبر، ۱۸۲۸)، اولین دولتمرد، دیپلمات و سرباز آمریکایی بود که در هر دو جنگ انقلابی آمریکا و جنگ ۱۸۱۲ حضور داشت و به درجهٔ سرلشگری نائل شد. او در سمتِ فرمانداری کارولینای جنوبی و نیز سفیر ایالات متحده در بریتانیای کبیر خدمت کرد. وی نامزد فدرالیستی معاونت رئیس جمهوری در انتخابات ۱۷۹۶ بود. پینکنی که در خانواده ای سرشناس در شهر چارلز، واقع در استان کارولینای جنوبی متولد شد، قبل از بازگشت به آمریکا در اروپا تحصیل کرد. او از جنبش استقلال حمایت کرد و به عنوان دستیار ژنرال هوراتیو گیتس کار کرد. پس از جنگ انقلابی، پینکنی مزرعهٔ خود را مدیریت کرد و در انتخابات فرمانداری کارولینای جنوبی پیروز شد و از سال ۱۷۸۷ تا ۱۷۸۹ در این سمت خدمت نمود. او ریاست کنوانسیون ایالتی را بر عهده داشت که قانون اساسی ایالات متحده را به تصویب رساند. او در سال ۱۷۹۲، انتصاب رئیس جمهور جورج واشینگتن را به سمت وزیر بریتانیا پذیرفت، اما نتوانست امتیازاتی را در رابطه با خدمت اجباری ملوانان آمریکایی کسب کند. او نیز به عنوان سفیر به اسپانیا رفته و در آنجا خدمت کرد و بر سر معاهدهٔ سن لور
نزو که مرز میان اسپانیا و ایالات متحده را مشخص می کرد، مذاکره کرد. به دنبال موفقیت دیپلماتیک پینکنی در اسپانیا، فدرالیست ها او را به عنوان شریک انتخابی جان آدامز در انتخابات ریاست جمهوری ۱۷۹۶ برگزیدند. طبق قوانینی که در آن زمان وجود داشت، فردی که بیشترین آراء الکترال را به دست بیاورد رئیس جمهور می شود و فردی که دومین آراء الکترال را کسب کند، معاون رئیس جمهور می شود. اگرچه آدامز در انتخابات ریاست جمهوری پیروز شد، اما توماس جفرسون، نامزد دموکرات-جمهوری خواه، دومین آراء الکترال را به دست آورد و معاون رئیس جمهورشد. پس از انتخابات، پینکنی از سال ۱۷۹۷ تا ۱۸۰۱ در مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا خدمت کرد. برادر او، چارلز کوتسورث پینکنی، نامزد معاون ریاست جمهوری فدرالیست در سال ۱۸۰۰ و نامزد ریاست جمهوری این حزب در سال های ۱۸۰۴ و ۱۸۰۸ بود. در طول جنگ ۱۸۱۲، پینکنی به درجه سرلشکر نائل شد. پینکنی در سال ۱۷۹۷ یکی از اعضای مجمع فیلسوفان آمریکا شد. اوایل زندگی و سال های جنگ انقلابی. پینکنی در ۲۳ اکتبر ۱۷۵۰ در چارلزتاون، واقع در استان کارولینای جنوبی به دنیا آمد. پدرش، چارلز پینکنی، یک مقام سرشناس استعماری بود، در حالی که
مادرش، الیزا لوکاس، به خاطر معرفی فرهنگ ایندیگو به مستعمره شهرت داشت. او سه خواهر و برادر داشت و فرزند دوم بود. هریت، خواهر بزرگتر او، بعداً با یک مزرعه دار ثروتمند اهل کارولینای جنوبی ازدواج کرد، در حالی که برادر بزرگترش، چارلز کوتسورث پینکنی، رهبر برجسته ای در کارولینای جنوبی شد. وقتی پینکنی ۳ ساله بود، پدرش خانواده را برای تجارت استعماری به بریتانیای کبیر برد، اما پینکنی بزرگ در سال ۱۷۵۸ درگذشت. مادرش خانواده را در بریتانیا نگه داشت و پینکنی در مدرسه وست مینستر، کریست چرچ واقع در آکسفورد و معبد میدل تحصیل کرد. پینکنی در نوامبر ۱۷۷۴ در وکالت پذیرفته شد و بلافاصله به کارولینای جنوبی رفت. گرچه پینکنی بیشتر عمر خود را در انگلستان گذرانده بود، اما با جنبش میهن دوستان در جنگ انقلابی آمریکا هم دردی کرد. او همراه با برادرش، چارلز، در ژوئن ۱۷۷۵ در ارتش قاره ای ناخدا شد. وی پس از جنگیدن در نبردهای فراوان، دستیار ژنرال هوراتیو گیتس شد و در نبرد فاجعه بار کامدن در سال ۱۷۸۰ توسط بریتانیایی ها دستگیر شد. در آن زمان او ازدواج کرده بود و یک فرزند شیرخواره داشت. به او اجازه داده شد که در مزرعهٔ مادر زنش به نام مزرعهٔ ربکا
بروتون موته، در خارج از چارلستون، رفته و زخم هایش را بهبود بخشد. در سال ۱۷۸۱ او و خانواده اش در سفری که به فیلادلفیا داشتند توسط بریتانیایی ها در تبادل با زندانیان آزاد شد. پینکنی به جنوب بازگشت و در آن سال زیر نظر مارکی دو لافایت در ویرجینیا نبرد کرد. فرماندار و سفیر. پینکنی، پس از جنگ، روی مزارع خود و فعالیت های قانونی خود تمرکز کرد. در سال ۱۷۸۷ به اصرار دوستش ادوارد راتلج نامزد فرمانداری کارولینای جنوبی شد. پینکنی با مخالفت کمی، به سمت فرمانداری انتخاب شد. او موافق تصویب قانون اساسی ایالات متحده بود و ریاست کنوانسیون ایالتی را بر عهده داشت که قانون اساسی را تصویب کرد. او از ۳ ژانویه تا ۲۰ دسامبر ۱۷۹۱، در مجلس نمایندگان کارولینای جنوبی در کلیسای سنت فیلیپ و سنت مایکل خدمت کرد. پینکنی در ابتدا انتصابش را در یک سمت فدرالی رد کرد، اما در سال ۱۷۹۲ پذیرفت که سفیر رئیس جمهور جورج واشینگتن در بریتانیا باشد. از آنجاییکه پینکنی نتوانست بریتانیایی ها را در رسیدن به توافق بر سر مسائل مختلف، از جمله خدمت اجباری یا تخلیه قلعه های بریتانیا در قلمرو آمریکا، وادار کند، واشینگتن جان جی را به عنوان فرستاده ویژه به بریتانیا ا
عزام کرد. پینکنی به جی کمک کرد تا معاهده جی را منعقد کند که به برخی از مسائل بین ایالات متحده و بریتانیا اشاره می کرد، اما در ایالات متحده تفرقه افکن بود. در سال ۱۷۹۵، در حالی که پینکنی همچنان در بریتانیا سفیر بود، به اسپانیا اعزام شد تا در معاهده ای با موضوع مرزها و کشتی رانی ایالات متحده در رودخانه می سی سی پی مذاکره کند. در معاهدهٔ سان لورنزو، اسپانیا موافقت کرد که به آمریکایی ها اجازهٔ صادرات کالا از طریق رودخانه می سی سی پی را بدهد. پینکنی پس از بازگشت به ایالات متحده، برای توسعهٔ مزرعهٔ برنج معروف به الدورادو واقع در رودخانه سانتی در خارج از چارلستون، به مادر زنش ربکا موته پیوست. مادر زنش با پینکنی، دختر و نوه هایش تا سال های آخر زندگی اش در آنجا زندگی می کرد. اواخر زندگی. خدمات عمومی. پینکنی در سپتامبر ۱۷۹۷ به عضویت مجلس نمایندگان ایالات متحده درآمد و تا مارس ۱۸۰۱ در آنجا خدمت کرد. خدمت او تحت تأثیر وضعیت نامساعد سلامتی اش قرار گرفت، طوریکه از انتخاب در دوره بعدی در سال ۱۸۰۰ خودداری کرد. وی زمانیکه در کنگره بود، از قانون اقامت بیگانگان و اغتشاش حمایت کرد. او نیز یکی از مدیران منتصب در مجلس ۱۷۹۸ بود که
ویلیام بلونت را استیضاح نمود. پینکنی پس از ترک کنگره، بار دیگر بر توسعهٔ مزارع خود تمرکز کرد. وی به درخواست رئیس جمهور جیمز مدیسون، به خدمت در جنگ ۱۸۱۲ روی آورد. وی در طول جنگ شاهد نبرد بود، اما سرپرست نیروهای آمریکایی در جنوب ایالات متحده شد. او در سال ۱۸۲۶، به عنوان رئیس مجمع سین سیناتی، جانشین برادرش شد، این مجمع سازمانی متشکل از افسران کهنه کار جنگ انقلابی آمریکا است. وفات. پینکنی در ۲ نوامبر ۱۸۲۸ در چارلستون، کارولینای جنوبی درگذشت. او در حیاط کلیسای سنت فیلیپ به خاک سپرده شد.
یک ساختار در ریاضیات، یک مجموعه است که به آن یک ویژگی اضافی که روی مجموعه عمل می کند (مثل یک عمل، ، متریک یا توپولوژی) اعطا شده است. این ویژگی اضافی اغلب به مجموعه مرتبط یا متصل است، که در نتیجه این امر، آن مجموعه یک معنا یا اهمیت اضافی خواهد داشت. یک لیست جزئی از ساختارهای ممکنه شامل اندازه، ساختار جبری (گروه، میدان، و غیره)، توپولوژی، ساختار متریک (هندسه)، ترتیب، ، رابطه هم ارزی، و رسته ها است. گاهی به یک مجموعه، به صورت همزمان، بیش از یک ویژگی اعطا می شود، که این موضوع باعث می شود که ریاضیدانان تعامل بین ساختارهای مختلف را به صورت دقیق تری مطالعه کنند. برای مثال، یک ترتیب، یک حالت، شکل، یا توپولوژی روی مجموعه تحمیل می کند، و اگر یک مجموعه هم ویژگی توپولوژی و هم یک ویژگی گروه داشته باشد، که این دو ویژگی به روش معینی با هم مرتبط شوند، آنوقت این ساختار، یک گروه توپولوژیکی است. نگاشت بین مجموعه ها که ساختار را حفظ می کند (یعنی ساختارهای دامنه به ساختارهای معادل در هم دامنه نگاشت داده می شود) در بسیاری از شاخه های ریاضیات دارای اهمیت زیادی است. مثال ها شامل همریختی است که ساختار جبری را نگهداری می کند، شامل هوم
ئومورفیسم است که ساختار توپولوژیکی را حفط می کند؛ و دیفئومورفیسم است که ساختار دیفرانسیلی را حفظ می کند.
استراحتگاه گروهی (Communal roosting)، یک رفتار جانوری است که در آن گروهی از افراد، معمولاً از همان گونه، بر اساس سیگنال بیرونی برای چند ساعت در یک منطقه جمع می شوند و با ظاهر شدن دوباره سیگنال به همان مکان بازمی گردند. سیگنال های محیطی اغلب مسئول این گروه بندی هستند، از جمله شب، جزر و مد یا بارندگی. تمایز بین استراحتگاه گروهی و زادآوری همکارانه نبودن جوجه در استراحتگاه گروهی است. در حالی که استراحتگاه گروهی به طور کلی در پرندگان دیده می شود، این رفتار در خفاش ها، نخستی ها و حشرات نیز دیده شده است. اندازه این توده ها، به ویژه در میان گونه های پرندگان، می تواند بین هزاران تا میلیون ها فرد باشد.
کلنی حواصیل (Heronry)، محل زادآوری حواصیل است. اگرچه مناطق زادآوری آنها اغلب در جزایر کوچک حفاظت شده تر در دریاچه ها یا حوضچه های نگهداری است، حواصیل ها در کلنی حواصیل پرورش می یابند (و پرندگان دیگر مانند کفچه نوک، لک لک و باکلان به آن ها می پیوندند).
حلقه گذاری پرنده ، چسباندن یک برچسب فلزی یا پلاستیکی کوچک با شماره جداگانه به پا یا بال پرنده وحشی برای امکان شناسایی فردی است. این کار به پیگیری جابجایی پرنده و تاریخچه زندگی آن کمک می کند. اندازه گیری و بررسی شرایط پرریزی، چربی زیرپوستی، نشانه های سن و جنسیت در زمان گرفتن برای حلقه گذاری است. بازیابی یا بازیابی دوباره پرنده می تواند اطلاعاتی در مورد کوچ پرندگان، طول عمر، مرگ ومیر، جمعیت، قلمرو، رفتار تغذیه و دیگر جنبه هایی که توسط پرنده شناسان مورد مطالعه قرار می گیرد، ارائه دهد. روش های دیگر علامت گذاری پرندگان نیز ممکن است برای امکان شناسایی بر اساس میدانی که نیازی به گرفتن ندارد، استفاده شود.
تور پرنده گیری ، معمولا توسط پرنده شناسان و زیست شناسان خفاش برای گرفتن پرندگان وحشی و خفاش ها برای حلقه گذاری یا دیگر پروژه های پژوهشی به کار می رود. تور پرنده گیری معمولاً از مش نایلون یا پلی استر ساخته می شوند که بین دو قطب معلق هستند و شبیه تور والیبال هستند. هنگامی که تورها به درستی در زیستگاه مناسب برپا شوند، عملاً نامرئی هستند. تورهای پرنده گیری دارای قفسه هایی هستند که توسط خطوط افقی ایجاد شده اند و یک جیب شل و گشاد ایجاد می کنند. وقتی پرنده یا خفاش به تور برخورد می کند، در این جیب می افتد، ناخن های پایش به تور گیر می کند و در هم پیچیده می شود. نصب و کاربرد این نیاز به دقت و مراقبj زیاد و سرکشی زودهنگام دارد. گاهی پرندگان ناخواسته هم ممکن است در تور بیفتند یا بمیرند.
ویلیام الکساندر (William Alexander)، همچنین معروف به لرد استرلینگ (Lord Stirling) (زادهٔ ۱۷۲۶ – درگذشتهٔ ۱۵ ژانویه ۱۷۸۳)، سرلشکر آمریکایی اسکاتلندی-تبار در جریان جنگ انقلاب آمریکا بود. وی از طریق نسب اسکاتلندی خود (بازمانده ارشد مرد از پدربزرگ پدری نخستین ارلِ استرلینگ که در ۱۶۴۰ میلادی درگذشت)، وارث مرد عنوان اسکاتلندی ارلِ استرلینگ بود و پس از سال ۱۷۵۶ میلادی طالب این عنوان شد. ادعای وی در نخست در ۱۷۵۹ میلادی توسط دادگاه اسکاتلندی پذیرفته شد؛ اما، مجلس اعیان در نهایت رأی دادگاه اسکاتلندی را ملغی اعلام نموده و این عنوان را در ۱۷۶۲ میلادی نپذیرفت. علی رغم این موارد، وی همواره خود را «لرد استرلینگ» معرفی می کرد. لرد استرلینگ فرماندهی یک تیپ در نبرد لانگ آیلند را برعهده داشت، اقدامات جناح عقبی ارتش وی منتج به اسیر شدن وی شد اما در عین حال باعث شد تا نیروهای ژنرال جورج واشینگتن فرار کند. استرلینگ چندی بعد از طریق یک مبادله اسیران جنگی آزاد گردیده و یک ترفیع دریافت کرد؛ وی همواره باافتخار در کل جنگ خدمت کرد. وی مورد اعتماد واشینگتن قرار داشت و در ۱۷۷۸ میلادی کانوی کابال را افشا کرد. اوایل زندگی. ویلیام در ۱۷۲۶ می
لادی در شهر نیویورک که در آن زمان مربوط به استان نیویورک و بخشی از آمریکای بریتانیایی بود، زادهٔ شد. او پسر وکیل جیمز الکساندر و تاجر مری اسپرات پرووست الکساندر بود. سناتور جان روتهرفورد (۱۷۶۰–۱۸۴۰) خواهرزاده وی بود. او یک مرد تحصیل کرده، باهمت و متخصص در ریاضیات و اخترشناسی بود، اما به تجارت مادر خود مری الکساندر پیوست، مادر وی بیوه دیوید پرووست بود که پس از مرگش تجارتش را به همسرش به ارث ماند. ارلدوم استرلینگ. ارلدوم استرلینگ در میان جامعه اشرافی اسکاتلند پس از مرگ هنری الکساندر، پنجمین ارل استرلینگ، مشهور و مجزا شد. پدر ویلیام الکساندر، جیمز الکساندر پس از شرکت در قیام جیکوبایت در ۱۷۱۶ میلادی از اسکاتلند فرار نموده و دیگر مدعی این عنوان اشرافی نشد. پس از مرگ پدر خود، ویلیام به طور رسمی ادعا نموده و یک درخواست در محکمه ثبت کرد. نسبت وی به ارل پنجم از طریق وراثت دارنده عنوان اشرافی نبود، بلکه از طریق وراثت مرد ارشد بود. از اینرو، وی نمی توانست ادعای داشتن عنوانی را نماید که آن عنوان را تنها از طریق بازماندگان مرد ارل یکم به دست آورده است. با این وجود، میراث از طریق نسبت خونی نیز مورد پرسش قرار داشت. این دعوا
ی حقوقی با اتفاق آرای دوازده هیئت منصفه دادگاه اسکاتلندی در ۱۷۵۹ میلادی به نفع وی فیصله یافته و ویلیام عنوان مورد مناقشه ارل استرلینگ را به دست آورد. این مسئله معلوم نیست که آیا این قضیه به خاطر یک پاسخ نامناسب از سوی لرد لیون کینگ آرمز در رابطه با مقام اشرافی به دادگاه رفته است یا خیر. نظر حقوقی این بود که این یک مشکل «وارث اسکاتلندی» است و حقوق مرتبط با عنوان نیز حل گردید. این مسئله ممکن بود یک دعوای حقوقی مرتبط با عنوان اشرافی باشد که هیچ مخالفت یا تردیدی در آن وجود نداشته باشد، اما در اینجا مسئلهٔ وجود داشت. دو حامی، آرچی بالد کمپ بیل، دوک سوم آرگیل و جوان استوارد، ارل سوم بیوت، از طریق نمایندگان خود ویلیام الکساندر را تشویق نمودند تا این عنوان را مدعی شود. هدف به دست آوردن مالکیت زمین های فراوان در آمریکا بود که دارنده این عنوان از آن لذت می برد. اگر ویلیام موفق می شد، دو حامی مالی وی پول و زمین دریافت می کردند. با داشتن این مسئله در ذهن، ویلیام تصمیم گرفت تا به مجلس اعیان دادخواست دهد. یک دوست و متخصص حرفه ای در اسکاتلند به نام اندرو استوار ت به ویلیام نامه ای نوشته و به وی توصیه نمود تا به مجلس اعیان د
ادخواست ندهد. وی احساس می کرد که حقوق اشرافی مسلم مستلزم این بود که ویلیام این عنوان خود را همانند دیگران مدعی می شد. نظر وی این بود که دیگران نیز ادعاهای مشابهی را به عنوان می داشته باشند و با ویلیام مخالفتی صورت نمی گیرد. این ممکن است که ویلیام ممکن است نخواهد جرمی را انجام دهد یا اینکه مجرم شناخته شود، اما اگر ادعای وی در مجلس اعیان پیش برده شود، این کار برای همیشه قانونی خواهد شد. یک مشکل به اثبات رساندن ادعای وی در دادگاه بود، دو مرد کهنسال برای شهادت دادن اینکه ویلیام در واقع از طریق عموی خود جان الکساندر، از نوادگان ارل اول بود، به دادگاه فراخوانده شدند. این کار ممکن است در دادگاه اسکاتلندی قانع کننده باشد، اما در انگلستان بدون شک مبهم پنداشته خواهد شد. او ثروت بزرگی از پدرش به ارث برد، در کارهای استخراج معدن و زراعت دخیل شد و یک زندگی را که پر از خصیصه های یک لرد اسکاتلندی بود، زندگی کرد. این سبک زندگی خیلی گران قیمت بود و او در نهایت برای تأمین مخارج خود بدهکار شد. وی ساخت عمارت بزرگ خود را در منطقه بسکینگ ریج شهرک برناردز، نیوجرسی آغاز نموده و پس از تکمیل شدن آن، خانه خود در نیویورک را به فروش رساند
و به آنجا نقل مکان کرد. جورج واشینگتن در جریان انقلاب در چندین مراسم در این خانه وی مهمان بود و در عروسی دختر الکساندر مراسم خداحافظی را با او به جا آورد. انجمن سلطنتی هنر در ۱۷۶۷ میلادی به الکساندر مدال طلا اعطاء نمود، چون وی چالش این انجمن برای تأسیس زراعت انگور و تاکستان در مستعمرات شمالی آمریکا را با کاشت ۲٬۱۰۰ تاک انگور (V. vinifera) در ایالت خود نیوجرسی، پذیرفته بود. الکساندر در ۱۷۷۰ میلادی به عنوان عضو مجمع فیلسوفان آمریکا انتخاب گردید. جنگ انقلاب آمریکا. زمانی که جنگ انقلاب آمریکا آغاز شد، استرلینگ به عنوان سرهنگ در شبه نظامیان استعماری نیوجرسی خدمت می کرد. چون وی یک فرد ثروتمند بود و این اراده را داشت تا پول شخصی خود را در راستای آرمان میهن دوستی هزینه کند، وی واحد خود را به نام هنگ یکم نیوجرسی به مصارف شخصی اش تأسیس کرد. وی در اوایل انقلاب، با رهبری یک گروه داوطلبان و دستگیری یک ترابری دریایی مسلح بریتانیایی، جایگاه خود را برجسته ساخت. کنگره قاره ای دوم در مارس ۱۷۷۶ وی را به عنوان سرتیپ در ارتش قاره ای گماشت. اسیر جنگی. استرلینگ در ماه اوت همان سال در نبرد لانگ آیلند، یک تیپ از یگان سالیوان را فرما
ندهی می کرد. او در مقابل حملات مکرر از سوی نیروهای مجهز تر ارتش بریتانیا تحت رهبری ژنرال جیمز گرانت در اولد استون هاوس در نزدیکی گوانوس کریک مقاومت نموده و تلفات سنگین را متقبل شد. نیروهای کت قرمز یک حمله دیگر از جناح های دور انجام داده و با گذر از طریق گذرگاه کمتر-محافظت شده جامایکا، یکی از مجموعه ورودی های پایینی از طریق رشته کوه های که از سمت شرق به غرب امتداد داشته و از مرکز لانگ آیلند می گذرد، به سمت شرق پیشروی نمودند و از جناح چپ با نیروهای میهن دوست درگیر شدند. استرلینگ به تیپ خود دستور داد تا عقب نشینی نماید و خودش همراه با هنگ یکم مریلند به عنوان پسر قراول برای محافظت از آنها قرار گرفت. هرچند تعداد وی در مقابل دشمن بسیار اندک بود، اما او یک ضد حمله انجام داده و در نهایت توانست افراد خود را قبل از اینکه مورد حمله قرار گیرند، پراکنده نماید. خود استرلینگ اسیر گرفته شد، اما وی به حد کافی نیروهای بریتانیایی را مشغول نگه داشته بود تا بدنه اصلی ارتش واشینگتن به موضع های دفاعی در بلندی های بروکلین در امتداد خط ساحلی رودخانه ایست فرار نمایند. بعدتر با تحت پوشش یک مه معجزه آسا که تمامی رودخانه را پوشانده بود،
واشینگتن توانست توسط قایق های ته پهن بقیه نیروها و تجهیزات خود را به جزیره منهتن عبور داده و از آنجا به شهر نیویورک انتقال دهد. استرلینگ به خاطر کارهای که در لانگ آیلند انجام داد از سوی یک روزنامه به عنوان «شجاع ترین مرد در آمریکا» خوانده شد و همچنین از سوی هم واشینگتن و هم نیروهای بریتانیایی به خاطر شجاعت و نترسی اش مورد تحسین قرار گرفت. بعدها یک مناره یادبود از وی در مکان رزمایش جنگی و عقب نشینی قوا تأسیس گردیده و مالکیت این قطعه زمین در نزدیکی پراسپکت پارک، به عنوان قطعه زمین مقدس از «خون ریخته شده در خاک مریلند»، به ایالت مریلند داده شد. موازنه جنگ. استرلینگ در یک تبادل اسیران جنگی در مقابل فرماندار مونتفورت براون از زندان آزاد گردیده و به درجه نظامی سرلشکر ترفیع داده شود، او در نهایت به یکی از تواناترین و مورد اعتمادترین ژنرالان جورج واشینگتن مبدل شد. واشینگتن به حدی به او ارج می گذاشت که زمانی که خود وی برای ملاقات با کنگره قاره ای در ۲۱ دسامبر ۱۷۷۸ به فیلادلفیا رفت و دوباره در ۵ فوریه ۱۷۷۹ میلادی بازگشت نمود، برای مدت دو ماه استرلینگ را در جریان اردوگاه سازی دوم میدلبروک به جای خود فرمانده ارتش قاره ای
تعیین نموده و مقر آن را در نزدیکی وان هورن هاوس قرار داد. در طول جنگ، استرلینگ معمولاً پس از ژنرال واشینگتن سومین یا چهارمین ژنرال بلند رتبه محسوب می گردید. وی در نبرد ترنتون که در ۲۶ دسامبر ۱۷۷۶ به وقوع پیوست، هنگ نیروهای آلمانی هسیان را تسلیم گرفت. در ۲۶ ژوئن ۱۷۷۷، وی برخلاف دستورها واشینگتن، در متوچن منتظر حمله ماند. موضع وی افشا شده و لشکر وی مغلوب گردید و در نتیجه دو تفنگ و یک صد و پنجاه مرد را در نبرد شارت هیلز از دست داد. نبردهای بعدی وی در براندی واین و جرمن تاون در پنسیلوانیا، در جریان پیکار برای دفاع از پایتخت میهن دوستی فیلادلفیا و مونماوت در نیوجرسی، شهرت وی به شجاعت و داوری تاکتیکی بی نقص را به مراتب مستحکم تر ساخت. استرلینگ همچنین نقش بزرگی در افشاسازی کانوی کابال داشت، گروهی از افسران برکنار شده ارتش قاره ای که می خواستند واشینگتن را فرماندهی کل قوا دور نموده و ژنرال هوراتیو گیتس را جایگزین او نمایند. براساس یادداشت یک نویسنده، «لرد استرلینگ هیچگاه دورهمی های کسل کننده برگزار نمی کرد. نهارهای وی افشرده ای از نیاگارا بود. عشق و او به بطری زبانزد بود..» یکی از دستیارهای گیتس به نام جیمز ویلکینسو
ن در مقر فرماندهی استرلینگ در ریدنگ، پنسیلوانیا توقف کرد و به خاطر اینکه باران می بارید، برای نهار نزد استرلینگ ماند. ویلکینسون مست شد و به تکرار کردن نقدهای واشینگتن که از دیگر افسران شنیده بود آغاز کرد. در نهایت او ادعا کرد که نامه ای از توماس کانوی به گیتس را خوانده است که در آن نوشته بود، «آسمان تصمیم گرفته است تا کشور تو را نجات دهد یا اینکه یک ژنرال ضعیف و مشاوران بد آن را به تباهی خواهند کشاند». استرلینگ وفادار، روز بعد نامه ای به واشینگتن نوشته و آنچه ویلکینسون گفته بود را تکرار کرد. واشینگتن به نوبه خود نامه ای به کانوی نوشته و آنچه را استرلینگ نوشته بود، تکرار کرد. پس از افشا شدن، گروهک توطئه از هم پاشید. کانوی از اینکه هرگز چنین یادداشتی نوشته باشد را رد کرد، ویلکینسون استرلینگ را دروغگو خواند و گیتس بیانیه های ایراد نمود که خودش را گناهکار جلوه داد. در نبرد مونماوت در ۲۸ ژوئن ۱۷۷۸، استرلینگ جناح چپ نیروهای آمریکایی را فرماندهی می کرد. این جناح مشتمل بود بر تیپ های یکم (۴۲۹)، دوم (۴۸۷) و سوم (۴۳۸) پنسیلوانیا و تیپ های جان گلور (۶۳۶)، ابینزر لیرند (۳۷۳) و جان پاترسون (۴۸۵) ماساچوست. او با تعیین نمود
ن مکان مشخص برای آتشبارهای خود یک داوری تاکتیکی از خود به نمایش گذاشته و در تلاشی برای تغییر دادن جناح خود، ضربه سنگینی به دشمن وارد و آنها را دفع کرد. در جریان اردوگاه سازی در زمستان ویرانگر در والی فورج، واقع در شمال غرب فیلادلفیای تحت کنترل بریتانیا، مقرهای نظامی وی حفظ شدند. در ژانویه ۱۷۸۰، او یک شبیخون غیرموثر را علیه جزیره استتن در کرانه غربی خلیج نیویورک انجام داد.
دانشگاه علوم و فنون دریایی امام خامنه ای دانشگاه افسری وابسته به نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است، که در شهر رشت قرار دارد. تاریخچه. دانشگاه دریایی امام خامنه ای در تاریخ ۶ شهریور ۱۳۹۲ با تجمیع دانشکده های دریایی سپاه، تأسیس شد. دانشکده ها. دانشکده شناوری. دانشکده علوم و فنون شناوری جوادالائمه یا دانشکده شناوری، هم اکنون در رسته ناوبری در دانشگاه دریایی امام خامنه ای ۲۸۶ دانشجو دارد. ۱۵۷ نفر از دانشجویان در رسته مکانیک دریایی تحصیل می کنند و در رسته برق و الکترونیک دریایی نیز دارای ۵۰ نفر دانشجو است. رشته برق و الکترونیک دریایی و سلاح شناوری نیز ۷۲ نفر دانشجو دارد. در دانشکده علوم و فنون شناوری در مجموع ۶۱۹ نفر تحصیل می کنند. دانشکده موشکی. در دانشکده موشکی در گرایش تجهیزات پرتاب موشک ۸۹ نفر دانشجو مشغول تحصیل هستند، که ۳۲ نفر از دانشجویان در رسته هدایت و کنترل موشک تحصیل می کنند. دانشکده موشکی در مجموع دارای ۱۴۵ دانشجو است. دانشکده هوادریا. دانشکده هوادریا دانشگاه دریایی امام خامنه ای با جمع آوری مجموعه های پراکنده آموزش های هوا دریا در کشور تشکیل شد. در این دانشکده ۳۰ نفر از دانشجویان، دوره خلبا
نی قایق پرنده و خلبانی پهباد را می گذرانند. دانشکده تکاوری سیدالشهدا. دانشکده تکاوری سیدالشهدای زیباکنار اول بصورت مرکز آموزشی تفنگداری و تکاوری نیروی دریایی سپاه پاسداران از سال ۶۵ فعال بود که هم اکنون به عنوان زیر مجموعه دانشگاه علوم و فنون امام خامنه ای در آمده و افتتاح اولیه این دانشگاه در سال 92 صورت گرفته است. تعداد دانشجویان. دانشگاه علوم و فنون دریایی امام خامنه ای نیروی دریایی سپاه پاسداران انقلاب اسلامی نیز سال ۹۵ و در مرکز آموزشی زیباکنار با ۱۵۰ هزار متر مربع احداث شد و در حال حاضر ۱۸۰ مربی و هیئت علمی و ۳ هزار و ۵۰۰ دانشجو در این دانشگاه به تحصیل و فعالیت علمی می پردازند.
ویلیام بورلی (William Beverley) (۱۶۹۶ – ۱۷۵۶ میلادی)، قانون گذار، کارمند دولت، مزرعه دار و زمین دار قرن هجدهم میلادی در مستعمره ویرجینیا بود. بورلی که متولد ویرجینیا بود –پسر مزرعه دار و مورخ رابرت بورلی جونیور (حدود ۱۶۶۷ – ۱۷۲۲ میلادی) و همسرش ارسولا بایرد بورلی (۱۶۸۱–۱۶۹۸)– از نظر قرابت خونی به دو خانواده مهم ویرجینیا نسبت داشت. او برادرزاده پیتر بورلی (۱۶۶۸ – ۱۷۲۸ میلادی)، رئیس مجلس ایالتی ویرجینیا و نوه مزرعه دار ثروتمند ویرجینیا ویلیام بایرد یکم (۱۶۵۲ – ۱۷۰۴ میلادی) از مزرعه وستور بود. مادر بورلی مدت کوتاهی قبل از ۱۷امین زاد روز خود (زمانی که بورلی کودک نوپا بود) وفات کرد و بورلی به انگلستان فرستاده شد. پس از اتمام تحصیلات خود در انگلستان، وی حرفه عمومی خود را به عنوان منشی دادگاه شهرستان اسکس (۱۷۱۶ – ۱۷۴۵ میلادی) آغاز نموده و همچنین از شهرستان اورنج (۱۷۳۶ – ۱۷۳۸ میلادی) و شهرستان اسکس (۱۷۴۲ – ۱۷۴۹ میلادی) در مجلس ایالتی ویرجینیا [پیش از انقلاب] نمایندگی کرد. بورلی در ۱۷۵۰ میلادی در شورای فرماندار ویرجینیا نیز خدمت کرد. پس از مرگ پدرش در ۱۷۲۲ میلادی، او میراث هنگفتی در سراسر ویرجینیا به ارث برد و از آنها
درآمدهای چون عایدات تولید تنباکو و کرایه ۱۱۹ مستأجر به دست می آورد. مجتمعی که وی در مساحت ۱۱۸٬۹۴۱ آکر (۴۸۱٫۳۴ کیلومتر مربع) به نام بورلی مانور تراکت در شهرستان امروزی آگاستا داشت، دیگران را نیز تشویق نمود تا زیستگاه ها را بیشتر به سمت غرب در رشته کوه های بلو ریج توسعه دهند. توماس فیرفاکس، ششمین لرد فیرفاکس کامرون به بورلی مأموریت سپرد تا در یک سفر اکتشافی با پیتر جفرسون برود و خط فیرفاکس را در گردنه شمالی مستعمره (Northern Neck Proprietary) ایجاد نماید. اوایل زندگی و تحصیلات. بورلی در ۱۶۹۶ میلادی متولد شد و تنها فرزند رابرت بورلی جونیور (حدود ۱۶۶۷ – ۱۷۲۲ میلادی) و همسرش ارسولا بایرد بورلی (۱۶۸۱ – ۱۶۹۸ میلادی) بود. رابرت بورلی جونیور از مزرعه بورلی پارک در شهرستان پادشاه و ملکه، یک مزرعه دار ثروتمند بود که در سفر اکتشافی «شوالیه های دارای اسب های نعل-طلایی» شرکت داشت و نخستین مورخ ویرجینیای استعماری بود که در ویرجینیا به دنیا آمده بود؛ او کتاب تاریخ ایالت فعلی ویرجینیا را در ۱۷۰۵ میلادی نوشت که نخستین کتاب تاریخ ویرجینیا دانسته می شود. عمومی ویلیام بورلی، پیتر (۱۶۶۸ – ۱۷۲۸ میلادی) رئیس مجلس ایالتی ویرجینیا بو
د. مادر وی که دختر ویلیام بایرد یکم (۱۶۵۲ – ۱۷۰۴ میلادی) و مری هورسماندن بایرد اهل مزرعه وستور بود، از روی محبت توسط خانواده اش به نام «دیوانه کوچک» یاد می شد. مادر وی مدت کوتاهی قبل از ۱۷امین زاد روز خود در ۳۱ اکتبر ۱۶۹۸ وفات کرد و در جیمزتاون به خاک سپرده شد. از طریق مادربزرگ پدری خود مارگارت بوید بورلی، ویلیام بورلی فرزند نوه نجیب زاده اسکاتلندی جیمز بوید، لرد بوید نهم بود (متوفی ۱۶۵۴). پس از مرگ مادرش، بورلی به انگلستان فرستاده شد و در آنجا آموزش دید. حرفه سیاسی. پس از اتمام تحصیلات در انگلستان، بورلی به ویرجینیا بازگشت نموده و حرفه عمومی خود را آغاز کرد. او برای ۲۹ سال (۱۷۱۶ – ۱۷۴۵ میلادی) منشی دادگاه شهرستان اسکس بود و در این زمان نخستین ساختمان دادگاه شهرستان اسکس در خانه بورلی به نام بلاندفیلد بود. بورلی همچنین از ۱۷۲۰ تا ۱۷۴۰ میلادی، قاضی شهرستان اسکس بود. او عضو مجلس ایالتی ویرجینیا در ویلیامزبرگ بود و از شهرستان اورنج (۱۷۳۶ – ۱۷۳۸ میلادی) و شهرستان اسکس (۱۷۴۲ – ۱۷۴۹ میلادی) نمایندگی می کرد. در جریان نخستین دوره خدمت به عنوان نماینده شهرستان اورنج، بورلی با رابرت گرین خدمت می کرد. او تا ۱۷۴۷ میلادی
با جیمز گانیت از شهرستان اسکس نمایندگی می کرد و پس از آن تا ۱۷۴۹ میلادی با ویلیام دینجرفیلد خدمت کرد. انتصاب بورلی در ۱۷۴۱ میلادی به عنوان ستوان و مسئول شبه نظامیان شهرستان آگاستا، در ۳ نوامبر ۱۷۴۱ میلادی توسط دادگاه شهرستان اورنج تأیید شد. در ۱۷۵۰ میلادی، وی در شورای فرماندار ویرجینیا، شورای که به عنوان مجلس علیای قانون گذاری مستعمره ویرجینیا عمل می کرد، انتخاب گردیده و جایگزین جان کاستیس چهارم (پدر شوهر مارتا دندریج کاستیس) شد. انتصاب بورلی در شورای فرماندار، آرزوی را برآورده ساخت که پدرش نتوانسته بود به آن دست یابد. فعالیت های کشاورزی و مالکیت زمین. بورلی پس از مرگ پدر خود در ۱۷۲۲ میلادی، ملک بزرگی را به ارث برد و پس از آن به سفته بازی در زمین ادامه داد. او از تولید تنباکو و کرایه دهقانان اجاره ای درآمد به دست می آورد. هرچند تا ۱۷۴۵ میلادی، زمین های بورلی ۵۷ بشکه (حدود ۲۶٬۰۰۰ کیلوگرام) تنباکو تولید کرد، اما عاید ۱۱۹ دهقان اجاره ای وی در شهرستان های کارولین، کالپپر، اورنج و پادشاه و ملکه به مراتب سودآور تر بود. بورلی پس از اینکه در حوالی ۱۷۲۵ میلادی با الیزابت بلاند ازدواج نمود در بلاندفیلد زندگی می کرد، قط