Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در هندسه حسابی، حدس موردل حدسی از لوئیس موردل است که می گوید: خمی با گونای (genus) بزرگتر از ۱ روی میدان formula_1 اعداد گویا تنها دارای تعداد متناهی از نقاط گویا است. در ۱۹۸۳ میلادی، گرد فالتینزگ این حدس را اثبات نمود، فلذا از آن زمان به این حدس، قضیه فالتینگز گفته می شود. این حدس بعدها با جایگزینی formula_1 با یک میدان عددی دلخواه تعمیم یافت.
پاپ یوحنا ("یوهانس انگلیکوس ۸۵۷–۸۵۵") با رجوع به اساطیر و افسانه ها زنی بود که به عنوان پاپ در مدت ناشناخته ای در قرون وسطی سلطنت کرد. داستان او اول در تاریخچه های قرن سیزدهم آشکار شد و متعاقباً در سرتاسر اروپا گسترش یافت. این داستان به طور وسیعی برای قرن ها باور می شد اما اغلب محققان مدرن و امروزی آن را تخیلی می پندارند. بیشتر نسخه های داستان او آن را به عنوان زنی با استعداد و باسواد و دانش آموخته توصیف می کنند که غالباً به امر معشوقش خود را به شکل مردی تبدیل کرد. در یک شرح عامیانه او با توجه به توانایی هایش سلسله مراتب کلیسا را ترقی کرد و در نهایت به عنوان پاپ انتخاب شد. جنسیت او هنگامی که در حین راهپیمایی زایمان کرد فاش شد و کمی بعد یا از طریق قتل یا به دلایل طبیعی از دنیا رفت. این روایت جاکی از آن است که راهپیمایی های کلیسا از آن محل اجتناب کردند و واتیکان پاپ مؤنث (یوحنا) را از لیست رسمی خود حذف نمود و آیینی را جهت اطمینان از مرد بودن پاپ های آینده ایجاد نمود. کلیسای جامع سینا (Siena Cathedral) در قرن شانزدهم شامل مجسمه نیم تنه یوحنا در میان سایر پاپ ها بود؛ این مجسمه بعد از اعتراض، سال ۱۶۰۰ نابود شد. تا
ریخچه. ژان دو میللی، که حدوداً در ۱۲۵۰ میلادی نوشته شده شامل اولین توصیفات از پاپ مؤنث ناشناخته ای است و این وقایع نگاری به تعدادی روایت بیشتر در چند سال آینده الهام بخشید. محبوب ترین و تاثیرگذارترین نسخه آن استنباط به تواریخ مارتین از پاپ ها و امپراطورهای اوپاوا بعداً در قرن سیزدهم بود. مارتین جزئیاتی از پاپ مؤنثی که به هنگام تولد نام او یوحنا انگلیکوس از ماینتس بود بیان کرد که در قرن نهم سلطنت کرد و برای تعقیب کردن معشوقش وارد کلیسا شد. این افسانه به طور کلی تا قرن شانزدهم به عنوان واقعیت تلقی می شد تا زمانی که مناظره های گسترده میان نویسنده های کاتولیک و پروتستان داستان را زیر سؤال برد؛ نویسنده های مختلف اختلاف زیاد و طولانی غیرقابل تصور بین عمر مفروض یوحنا و اولین نشانه از او در متون را خاطر نشان کردند. دیوید بلوندل محقق پروتستانی در نهایت غیرممکن بودن داستان را نشان داد. پاپ یوحنا به طور گسترده تخیلی تلقی می شود، اگرچه این افسانه در تصاویر فرهنگی تأثیرگذار باقی می ماند.
در ریاضیات، هندسه حسابی به بیان نادقیق، کاربردی از فنون هندسه جبری جهت حل مسائل نظریه اعداد است. هندسه حسابی حول هندسه سیاله ای متمرکز شده و به مطالعه نقاط گویای واریته های جبری می پردازد. به بیان مجردتر، هندسه حسابی را می توان به عنوان مطالعه اسکیم هایی از نوع متناهی بر روی طیف حلقه صحیح ها تعریف نمود. نمای کلی. اشیا رایج مورد توجه مطالعه در هندسه حسابی ، نقاط گویا هستند: مجموعه جواب های دستگاه معادلات چندجمله ای روی میدان های جبری اعداد ،میدان های متناهی ،میدان های پی-ادیک و یا میدان های جبری توابع. به علاوه میدان هایی که یک میدان بسته جبری نیستند مانند اعداد حقیقی . نقاط گویا را می توان مستقیما با توابع ارتفاع که میزان پیچیدگی حسابی آن ها را محاسبه می کند ،توصیف کرد. ساختار واریته های جبری روی میدان های بسته جبری به مرکز توجه این حوضه تبدیل شده که به دلیل توسعه انتزاعی مدرن هندسه جبری به وجود آمده. روی میدان های متناهی ، کوهمولوژی ایتاله ،ناوردا های توپولوژیکی مرتبط با واریته های جبری را فراهم می کند. نظریه پی-ادیک هاج ابزار هایی را برای بررسی اینکه چه زمانی خواص کوهمولوژی واریته های مختلط به میدان های پی-
ادیک گسترش می یابند ، فراهم می کند.
آمبلر (Ambler) منطقه ای در شهرستان مونتگومری، پنسیلوانیا، در ایالات متحده است. این مکان تقریباً در ۱۶ مایلی (۲۶ کیلومتر) شمال مرکز شهر فیلادلفیا، پنسیلوانیا واقع شده است. تاریخ. لنی لناپ. قلمرو تاریخی لنی لناپه در دره دلاور، منطقه ای بود که از کیپ هنلوپن، دلاور، به سمت شمال و به سمت دره هادسون پایین در جنوب نیویورک می رسید. منطقه به سمت جنوب، از جمله فیلادلفیا و نزدیکی آمبلر فعلی، محل زندگی یک گروه به نام یونامی بود. طبق سنت، لناپ با کوئیکر ویلیام پن در دهه ۱۶۸۰ معاهده صلح برقرار کرد. خانواده هارمر. ویلیام و جورج هارمر در میان کوئیکرها بودند که در سال ۱۶۸۲ به پنسیلوانیا مهاجرت کردند. در سال ۱۷۱۶، ویلیام و جورج هارمر دستگاهی به مساحت ۴۰۸ هکتار از ویلیام پن خریداری کردند، منطقه ای که بیشتر مناطق کنونی آمبلر است. از آنها به عنوان اولین دارندگان زمین یاد می شود که در این منطقه مستقر شدند. ویلیام هارمر یک آسیاب ماسه ای آردساز به عنوان «اولین سرمایه گذاری تجاری در منطقه آمبلر» ساخت. وی همچنین در نزدیکی محل تقاطع باتلر پایک و جاده موریس یک خانه سنگی ساخت. پس از مرگ وی در سال ۱۷۳۱، خانه، آسیاب و دارایی به موریس موریس
و همسرش سوزانا هیت موریس فروخته شد. ساکنان برای ساخت جاده در منطقه از تاج و تخت بریتانیا اجازه گرفتند. اولین جاده ساخته شده در آمبلر که اکنون به Mt معروف است، در سال ۱۷۳۰ اجازه ساخت پیدا کرد. این جاده از آسیاب هارمر به جاده شمال ولز (پایک بتلهم فعلی) می رسید. باتلر پایک در سال ۱۷۳۹ ایجاد شد و پس از نهر ویسایکون از شهرکی که در آن زمان با نام دهکده ویساهیکون شناخته می شد، عبور کرد. منطقه چهارراه باتلر و بیت لحم پایک تقریباً مرکز روستا بود. در حدود سال ۱۷۷۸ مسافرخانه ای ساخته شد و توسط اندرو گیلکینسون (یا گیلکسون) اداره می شد. پس از سال ۱۸۷۸، این منطقه به «دره گل رز» معروف شد. از سال ۱۷۹۰، جاناتان توماس نیمی از یک هکتار زمین را از گیلکینسون خریداری و در تقاطع آن چرم سازی را راه اندازی کرد. از سال ۱۸۱۰، دباغخانه توسط پسرش، دیوید توماس، به جوزف راتر فروخته شد. به عنوان «دباغی دره رز»، از آن به عنوان یکی از قدیمی ترین ها در این شهرستان نام برده می شود. این دباغخانه بعداً به مالکیت آلوین فاوست و پسران AD Faust Sons درآمد. به طور فزاینده ای از سال ۱۷۵۰ تا ۱۸۵۰، صنایع در سراسر حوضه آبخیز توسعه یافتند و از آبراه های م
حلی برای تأمین نیرو و حمل زباله استفاده کردند. این منطقه از ۹ آسیاب پشتیبانی می کرد و آرد، چوب، کاغذ و پارچه تولید می کرد. با این حال، چون نیروی بخار در دهه های ۱۸۷۰ و ۱۸۸۰ جایگزین نیروی آب شد، آسیاب ها قادر به رقابت نبودند و از دور استفاده خارج شدند. مری جانسون آمبلر. در سال ۱۸۵۵، ایستگاه ویسایکون به ایستگاه خط راه آهن شمال پنسیلوانیا تبدیل شد. در ۱۷ ژوئیه ۱۸۵۶، این شهر محل حادثه فاجعه بار دو قطار بود: قطار بزرگ ۱۸۵۶ که عازم شمال "Shackamaxon،" بود با یک قطار پیک نیک عازم جنوب "Aramingo" برخورد کرد و ۵۹ نفر در جا کشته و ۸۶ نفر زخمی شدند. مری جانسون آمبلر، یک زن محلی کوآکر، دو مایل تا محل حادثه دو قطار به راه افتاد و تجهیزات پزشکی را به همراه آورد و تلاش های نجات را هدایت کرد. او خانه خود را در خیابان تنیس و خیابان اصلی به یک بیمارستان فوری برای پرستاری از بازماندگان تبدیل کرد. سیزده سال بعد، در سال ۱۸۶۹، شرکت راه آهن به احترام او ایستگاه را به نام آمبر تغییر نام داد. اداره پست نیز از آن پیروی کرد و هنگامی که منطقه در ۱۶ ژوئن ۱۸۸۸ رسماً ادغام شد، آن نیز به افتخار ماری جانسون آمبلر نام آمبلر را گرفت. Keasbey و
Mattison. در سال ۱۸۸۱، شرکت Keasbey و Mattison، که تجارت آن شامل تولید آزبست بود از فیلادلفیا به آمبلر نقل مکان کرد. موقعیت آمبلر در امتداد خط راه آهن در محل شرکت Keasbey و Mattison در آمبلر مورد توجه قرار گرفت، زیرا این بدان معنی بود که آزبست خام می تواند به راحتی از استان کبک وارد شده و محصولات نهایی به بازارها ارسال شود. یکی دیگر از موارد در دسترس بودن وجود منیزیم کربنات از معادن محلی دولومیت بود. کارخانه اصلی K&amp;M از سال ۱۸۸۳ ساخته شده است. با ورود شرکت، این شهر از «۷۰ خانه با ۲۵۰ نفر سکنه، یک داروخانه، فروشگاه عمومی و چند مشاغل دیگر» تشکیل شده بود. Keasbey و Mattison سرمایه گذاری زیادی در این شهر انجام دادند و کارگران سنگ تراشی جنوب ایتالیا را برای ساخت ۴۰۰ خانه برای کارگران و مدیران و همچنین دفاتر، یک اپرا، کلیسای اسقفی Trinity و املاک شخصی Mattison , Lindenwold به کار گرفتند. بسیاری از ایتالیایی ها در آمبلر اقامت داشتند و به شکل گیری هویت فرهنگی آن کمک کردند. مایدا، کالابریا امروز شهر خواهر آمبلر است. این شرکت همچنین آفریقایی تبار آمریکایی را که اصالتاً اهل ویرجینیای غربی است، در مناطق کم تر مطلوب
فرآوری مرطوب گیاه آزبست استخدام کرد. آنها تمایل داشتند که در غرب و جنوب آمبلر مستقر شوند. در جنگ جهانی اول، آمبلر به عنوان «پایتخت آزبست جهان» شناخته می شد. با این وجود، رکود بزرگ ضررهای خود را وارد کرد و این شرکت در سال ۱۹۳۴ به یک شرکت انگلیسی به نام Turner &amp;amp; Newall (T&amp;N) فروخته شد. این شرکت با نام K&amp;M به کار خود ادامه داد. در انگلستان در سال ۱۹۲۴، پزشکان اولین مورد آزبستوز را گزارش کردند، یک بیماری مزمن ناشی از استنشاق الیاف آزبست. در دهه ۱۹۵۰، شواهد مرتبط با آزبست و سرطان در حال افزایش بود. Richard Doll، متخصص اپیدمیولوژی در ترنر و نیول، گزارش داد (علی رغم فشار شرکت) افرادی که به مدت ۲۰ سال یا بیشتر در معرض آزبست قرار داشتند، ۱۰ برابر بیشتر از جمعیت عمومی در معرض خطر ابتلا به سرطان ریه بودند. همچنین، یک سرطان نادر و تقریباً همیشه کشنده، مزوتلیوما، به نسبت اپیدمی در نزدیکی معادن آزبست در آفریقای جنوبی گزارش شده بود. در دهه ۱۹۶۰، "مجله پزشکی صنعتی انگلیس" نشان داد که صرف زندگی در مجاورت یک کارخانه آزبست یا در یک ساختمان عایق آزبست، خطر Mesothelioma را افزایش می دهد. ترنر و نیوئال کارخانه را ت
ا زمان تعطیل شدن آن در سال ۱۹۶۲ اداره می کردند، سپس ملک را به شرکت CertainTeed و صنایع نیکولت فروختند. تا سال ۱۹۷۳، آژانس حفاظت از محیط زیست (EPA) شروع به محدود کردن استفاده از آزبست، توقف فروش اسپری عایق در ۱۹۷۳ و عایق آزبست جامد در ۱۹۷۵ کرد. در سال ۱۹۷۴، نیکولت مسابقه ای برگزار کرد و جایزه ۲۰۰۰۰ دلاری را برای پیشنهاد «برنامه تجاری عملی» برای تخته های گچ زباله ارائه داد. Nicolet در سال ۱۹۸۷ درخواست ورشکستگی کرد. تا سال ۱۹۸۹، اکثر محصولات باقیمانده تحت قانون ممنوعیت آزبست و Phaseout 1989 ممنوع شدند. اگرچه این ممنوعیت در سال ۱۹۹۱ برطرف شد، اما تعداد کمی از محصولات آزبست در بازارهای داخلی باقی ماند. یک تأمین کننده اتومبیل آمریکایی، دارایی های باقیمانده شرکت های ترنر و نیول را در سال ۱۹۹۸ خریداری کرد. از آنجا که نگرانی های بهداشتی در مورد آزبست به طور گسترده ای شناخته شده بود، به دلیل مسئولیت قانونی، با ورشکستگی مواجه شد. میراث آزبست. مطالعه ای که در سال ۲۰۱۱ توسط وزارت بهداشت پنسیلوانیا انجام شد، داده های مربوط به سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۸ را بررسی کرد و گزارش داد که mesothelioma به میزان ۳٫۱ برابر بیشتر از سایر ساکنان
پنسیلوانیا، در آمبلر تشخیص داده شد. نرخ بالاتر مربوط به در معرض آزبست قرارداشتن قبلی در کارخانه ها بود. در آمبلر، جایی که بیش از ۱٫۵ میلیون مترمکعب زباله آزبست در یک منطقه ۲۵ جریب به عنوان «کوه های سفید» دور ریخته شد، باعث گردید که آلودگی همچنان یک مسئله باشد. از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۹۳، سازمان حفاظت محیط زیست ایالات متحده بر تصفیه زباله هایی که به عنوان «توده های آزبست آمبلر» نیز شناخته می شود، تأکید کرد. از ۱۰ اکتبر ۱۹۸۴ به عنوان یک سایت Superfund به فهرست اولویت های ملی (NPL) پیشنهاد شد و از ۱۰ ژوئن ۱۹۸۶ به طور رسمی به این لیست اضافه شد. درمان های مختلف مقابله با آن در تاریخ ۳۰ اوت ۱۹۹۳ به پایان رسید و در نتیجه سایت در تاریخ ۲۷ دسامبر ۱۹۹۶، پس از اصلاح، از لیست اولویت های ملی حذف شد. این سایت هر پنج سال توسط EPA بررسی می شود. دولت محلی توسعه مجدد سایت ها را در اولویت قرار داده است. پیشنهاد ۲۰۰۵ برای یک برج آپارتمان ۱۷ طبقه پس از مخالفت جامعه با این پروژه پس گرفته شد. یکی از نگرانی ها وجود زباله های آزبست در محل بود. در سال ۲۰۰۹، آژانس حفاظت از محیط زیست (EPA) توسعه پیشنهادی را به عنوان بخشی از سایت Superfund دوم،
سایت BoRit Asbestos تعیین کرد. این سایت شامل یک انبوه زباله آزبست، یک حوض ۱۱ هکتاری و یک پارک سابق است. در سال ۲۰۱۳، معماران و مشاوران املاک با موفقیت کارخانه متروک و دودکش شرکت Keasbey &amp; Mattison را به یک ساختمان اداری مستأجر دارای LEED Platinum Certified , Amberr Boiler House تبدیل کردند. پروژه استفاده مجدد تطبیقی از برنامه Brownfields EPA و برنامه EnergyWorks پشتیبانی می کند. هزینه این نوسازی ۱۶ میلیون دلار بوده و منجر به ساختمانی با ویژگیهای قابل توجه سبز از جمله سیستم آب خاکستری، انرژی زمین گرمایی، صفحات خورشیدی و سیستم سقف بازتابنده و شیشه با بازده بالا شده است. بناهای تاریخی. داوزفیلد در سال ۱۹۹۱ به ثبت ملی اماکن تاریخی اضافه شده در طول جنگ انقلابی آمریکا، «داوزفیلد» ملک جیمز موریس بود و توسط ژنرال جورج واشینگتن به عنوان محل استقرار از ۲۱ اکتبر تا ۲۰ نوامبر ۱۷۷۷ مورد استفاده قرار گرفت. جیمز موریس همچنین یکی از آسیاب های منطقه آمبلر را در اختیار داشت.خانه های Keasbey-MATTISONهای مورد علاقه نشان دهنده اختلافات طبقاتی و تفاوت انواع مختلف خانه برای کارگران، سرپرستان و مدیران است.سایر بناهای مورد علاقه
، که برخی دیگر از آنها دیگر وجود ندارند، عبارتند از: جغرافیا. آمبر در مختصات (40.155099 ،۷۵٫۲۲۰۱۶۰) واقع شده است. براساس اداره سرشماری ایالات متحده، مساحت این منطقه ، همه آن زمین است. جمعیت شناسی. از نظر سرشماری سال ۲۰۱۰، منطقه ۷۶٫۵٪ سفید، ۱۲٫۸٪ سیاه پوست یا آمریکایی آفریقایی تبار، ۰٫۲٪ بومی آمریکایی، ۳٫۸٪ آسیایی، ۰٫۳٪ بومی هاوایی و ۳٫۴٪ دو نژاد یا بیشتر بودند. ۷٫۹٪ از نژاد اسپانیایی تبار یا لاتین بودند که از سرشماری سال ۲۰۰۰ تقریباً چهار برابر افزایش یافته است . از زمان سرشماری سال ۲۰۰۰، ۶٬۴۲۶ نفر، ۲۵۱۰ خانوار و ۱٬۵۹۸ خانوار در منطقه زندگی می کردند. تراکم جمعیت ۷٬۶۰۵٫۸ نفر در هر مایل مربع (۲٬۹۵۳٫۷ / کیلومتر 2) بود. شد ۲۶۰۵ واحد خانه در چگالی متوسط ۳٬۰۸۳٫۳ در هر مایل مربع (۱٬۱۹۷٫۴ / کیلومتر 2) وجود دارد. ترکیب نژادی منطقه ۸۰٫۲۹٪ سفید، ۱۲٫۰۳٪ آمریکایی آفریقایی تبار، ۰٫۲۵٪ بومی آمریکایی، ۲٫۴۷٪ آسیایی، ۰٫۰۶٪ جزیره اقیانوس آرام، ۰٫۵۰٪ از نژادهای دیگر و ۱٫۴۰٪ از دو نژاد یا بیشتر بود. نژاد اسپانیایی تبار یا لاتین از هر نژاد ۲٫۱۳٪ از جمعیت بودند. ۲۵۱۰ خانوار وجود داشت که از این تعداد ۹/۲۹ درصد فرزندان زیر ۱۸ سال با
آنها زندگی می کردند، ۷/۴۵ درصد زوج های متأهل بودند که با هم زندگی می کردند، ۹/۱۳ درصد صاحب خانه زن بودند و هیچ شوهر حضور نداشت و ۳/۳۶ درصد آنها غیرخانواده بودند. ۲/۳۰ درصد از کل خانوارها از افراد تشکیل شده بودند و ۲/۱۱ درصد کسی تنها ۶۵ سال یا بیشتر زندگی می کرد. متوسط اندازه خانوار ۴۵/۲ و متوسط خانوار ۳٫۰۸ بود. در این بخش جمعیت ۲۳٫۵ درصد زیر ۱۸ سال، ۷٫۰ درصد از ۱۸ تا ۲۴ سال، ۳۲٫۵ درصد از ۲۵ تا ۴۴ سال، ۱۹٫۷ درصد از ۴۵ تا ۶۴ سال و ۱۷٫۴ درصد که ۶۵ سال سن داشتند، جمعیت گسترده بود. . سن متوسط ۳۷ سال بود. از هر ۱۰۰ زن ۸۶٫۵ مرد وجود داشت. از هر ۱۰۰ زن ۱۸ ساله و بالاتر، ۸۱٫۸ مرد وجود دارد. متوسط درآمد یک خانوار در منطقه ۴۷٬۰۱۴ دلار و درآمد متوسط یک خانواده ۵۱٬۲۳۵ دلار است. درآمد متوسط نرها ۴۰۳۰۵ دلار در مقابل ۳۰۷۳۵ دلار برای زنان بود. درآمد سرانه برای این بخش ۲۱٬۶۸۸ دلار بود. حدود ۲٫۴٪ خانواده ها و ۵٫۵٪ جمعیت زیر خط فقر بودند، از جمله ۶٫۸٪ افراد زیر ۱۸ سال و ۴٫۹٪ افراد ۶۵ سال یا بالاتر. سیاست و دولت. آمبلر دارای یک شکل مدیریت شهری با یک شهردار و یک شورای ده عضو شهرداری است. شهردار جین سورگ است. این بخش بخشی از ناحیه
حوزه انتخابیه چهارم پنسیلوانیا در کنگره است (نماینده مادلین دین)، منطقه ۱۴۸ کاخ ایالتی (نمایندگی Rep. مری جو دلی) و منطقه ۱۲ مجلس سنای ایالت (به نمایندگی از سن. ماریا کولت). تحصیلات. ناحیه آمبلر توسط ناحیه مدرسه ویسایکون سرویس دهی می شود. در سال ۲۰۰۴، منطقه مدرسه ویسایکون ۴۵۳۵ دانش آموز داشت. ناحیه مدرسه ویسایکون دارای شش مدرسه است: چهار مدرسه ابتدایی، یک راهنمایی (کلاس های ۶–۸) و یک دبیرستان (کلاس های ۱۲–۱۲). یک مدرسه دبستانی کاتولیک، مدرسه کاتولیک منطقه ای بانوی مهربانی، در مپل گلن، پنسیلوانیا وجود دارد. این مدرسه در سال ۲۰۱۲ با ادغام سنت آنتونی-سنت شکل گرفت. جوزف در آمبلر ، سنت آلفونس در مپل گلن و سنت کاترین سیه نا در هورشم. دانشگاه تمپل، پردیس اصلی آن در فیلادلفیا شهری نزدیک است، دارای یک پردیس حومه ای است که از آن به عنوان پرده آمبلر یاد می شود. آدرس اصلی تماس با دانشگاه دارای یک آدرس پستی Ambler، 580 Meetinghouse Road , Ambler , PA ۱۹۰۰۲ است. با این حال، از نظر فنی خارج از محدوده بخش، در شهر دوبلین علیا است و در حوزه پلیس شهر بالا دوبلین است. دانشگاه تمپل آمبلر در سال ۱۹۱۰ به عنوان مدرسه باغبانی پنسیلوا
نیا برای زنان تأسیس شد. مجموعه ای از برنامه های کارشناسی، کارشناسی ارشد و غیر اعتباری را ارائه می دهد. حمل و نقل. خیابان باتلر به عنوان خیابان اصلی از طریق آمبلر، با جاده ای که به نام باتلر پایک در خارج از منطقه شناخته می شود، عمل می کند. باتلر پایک از جنوب غربی به سمت نشست پلیموث و شمال شرقی به شهر هورشام می رود. بیت لحم پایک از مرز شرقی آمبلر عبور می کند و از شمال به مونتگومریویل و جنوب به فیلادلفیا می رود. مسیر پنسیلوانیا ۳۰۹ در آزادراهی به نام بزرگراه فورت واشینگتن به شرق آمبلر عبور می کند، با دسترسی به آمبلر در یک خروجی به جنوب و ورودی به شمال در باتلر پایک و یک خروجی به سمت شمال و ورودی جنوبی به جاده سوسکهانا. بزرگراه پنسیلوانیا (بین ایالت ۲۷۶) با PA 309 در جنوب آمبلر در فورت واشینگتن مبادله می شود. آمبلر توسط خط حمل و نقل منطقه ای SEPTA Lansdale / Doylestown Line ارائه می شود که خدمات خود را به مرکز شهر فیلادلفیا، لانسدیل، دویستاون و سایر نقاط میانی در ایستگاه آمبلر ارائه می دهد، که یک مرکز مهم در پارک است. مسیرهای اتوبوس SEPTA Suburban Division 94 و ۹۵ نیز با آمبلر سرویس دهی می شوند و مسیر ۹۴ آمبلر را
به بخش تپه شاه بلوط فیلادلفیا و مرکز خرید مونتگومری و مسیر ۹۵ آمبلر را به میلز گریو و گلف میلز متصل می کند. شهر خواهر. آمبلر یک شهر خواهر با یکی از شهرهای ایتالیا است: هنر و فرهنگ. آمبلر، پنسیلوانیا. Act II Playhouse یک تئاتر حرفه ای ۱۳۰ نفره است که در سال ۱۹۹۸ تأسیس شد. Act II نامزد دریافت ۳۱ جایزه Barrymore شده است و ۶ بار برنده شده است. ارکستر سمفونیک آمبلر. ارکستر سمفونیک آمبلر که در سال ۱۹۵۱ تأسیس شد، در حال حاضر سالانه چندین کنسرت را با مدیریت موسیقی جک مور، مدیر برنامه WRTI برگزار می کند. تئاتر آمبلر. در ابتدا در سال ۱۹۲۷ به عنوان تئاتر سینمایی برادران وارنر افتتاح شد، تئاتر آمبلر که اخیراً مرمت و بازسازی شده است یک تئاتر سینمایی غیرانتفاعی متعلق به جامعه است که فیلم های مستقل، هنری و با توزیع محدود را نشان می دهد. اداره پست. نقاشی های دیواری اداری از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۴۳ در ایالات متحده از طریق بخش نقاشی و مجسمه سازی، بعداً بخش هنرهای زیبا، وزارت خزانه داری، تولید شد. این نقاشی های دیواری به منظور تقویت روحیه مردم آمریکا از اثرات رکود اقتصادی با به تصویر کشیدن سوژه های روحیه بخشی بود. بودجه نقاشی دیواری
به عنوان بخشی از هزینه ساخت یا بازسازی با ۱٪ هزینه برای کارهای هنری اختصاص داده شد. در سال ۱۹۳۹، هنرمند هری استرنبرگ نقاشی دیواری، "خانواده، صنعت و معماری را" برای دفتر پست شهر تکمیل کرد. این هنرمند و خانواده اش چهره های اصلی نقاشی هستند.
ئی تی ای () شرکت کالای لوکس سوئیسی است، که در سال ۱۸۵۶ تأسیس شد.
هاردی برادرز () یک خرده فروش تخصصی و شرکت خصوصی جواهرات لوکس، ساعت و هنرهای تزئینی در استرالیا است، که در سال ۱۸۵۳ تأسیس شد. محصولات تاریخی این شرکت اکنون بسیار کلکسیونی هستند و در مجموعه های دولتی و ملی نگهداری می شوند. این شرکت تنها کسب و کار جواهرات استرالیایی است که دارای حکم سلطنتی است و از سال ۱۹۸۰ جام ملبورن را تولید کرده است. تاریخچه. برادران هاردی در سال ۱۸۵۳ توسط جان هاردی، فرد انگلیسی که به تازگی وارد سیدنی استرالیا شده بود، تأسیس شد. در سال ۱۸۵۵، کسب و کار آن ها به خیابان هانتر واقع در سیدنی نقل مکان شد و تا سال ۱۹۳۵ در آنجا باقی ماند.
پولترونا فراو () یک تولیدکننده مبلمان است که در سال ۱۹۱۲ میلادی توسط رنزو فراو متولد ساردینیا در تورین، ایتالیا تأسیس شد، که دفتر مرکزی آن از اوایل دههٔ ۱۹۶۰ میلادی در تولنتینو، ایتالیا و متخصص در صندلی های چرمی برای کاربردهای داخلی و خودرو است. نام شرکت ترکیبی از «پولترونا»، کلمه ایتالیایی به معنی صندلی، و «فراو»، نام خانوادگی بنیانگذار آن است. این شرکت به دلیل استانداردهای کیفی جامع خود، از یک فرآیند دباغی ۲۱ مرحله ای چرم (در مقایسه با استاندارد صنعتی که از ۱۲ تا ۱۵ مرحله متغیر است) استفاده می کند که در آن دانه-کامل-چرم رنگ می شود، بنابراین یک خراش سطحی، آستر زیر آن را آشکار نمی کند. ۹۵ درصد محصولات این شرکت با دست ساخته می شود. در سال ۲۰۰۴ میلادی، پولترونا فراو شرکت ایتالیایی مبلمان کاپلینی را خریداری کرد، و گروه پولترونا فراو اکنون شامل مارک های پولترونا فراو، کاپلینی، کاسینا، آلیاس، نمو لایتینگ، چرامیکا فلامینیا و فیش دیزاین است. در سال ۲۰۱۴ میلادی، گروه هاورث مستقر در ایالات متحدهٔ آمریکا یک سهام کنترلی را در پولترونا فراو خریداری کرد. از اوایل سال ۲۰۱۴ میلادی، این شرکت دارای ۷۰ فروشگاه با نام تجاری در
۶۵ کشور جهان است.
مک اوانز () شرکت نوشیدنی اسکاتلندی است، که در سال ۱۸۵۶ تأسیس شد.
محاصره خیابان سیدنی () یا نبرد استپنی، واقعه ای است که در ژانویهٔ ۱۹۱۱ میلادی در شرق لندن رخ داد و طی آن تبادل آتش میان نیروهای پلیس و ارتش از یک سو، و دو گروه مسلح از یاغیان لتونیایی از سوی دیگر صورت گرفت. این محاصره، نقطهٔ اوج مجموعه ای از حوادث بود که در دسامبر ۱۹۱۰ و با تلاش برای سرقت جواهرات در هاندسدیچ در سیتی لندن توسط گروهی از اراذل و اوباش مهاجر لتونیایی شروع شد که منجر به قتل سه پلیس، زخمی شدن دو پلیس دیگر و مرگ «گئورگ گاردستین»، رهبر خلافکاران لتونی شد. با ادامهٔ تحقیقات نیروهای پلیس، تمامی همدستان گاردستین شناسایی و ظرف ۲ هفته دستگیر شدند. پلیس اخباری دریافت کرد که ۲ نفر از اعضای این گروه تبهکار در پلاک ۱۰۰ خیابان سیدنی در استپنی مخفی شده اند. نیروهای پلیس، ساکنان محلی را از خانه های اطراف تخلیه کردند و صبح روز ۳ ژانویه، تبادل آتش و تیراندازی شروع شد. پلیس که مسلح به سلاح های ضعیف تری بود، مجبور به درخواست کمک از نیروی زمینی ارتش بریتانیا شد. این محاصره حدود شش ساعت به طول انجامید. در اواخر درگیری، ساختمان مورد نظر آتش گرفت و هیچ علت خاصی هم برای آن شناسایی نشد. قبل از گسترش آتش، یکی از تبهکاران د
ر داخل ساختمان مورد اصابت گلوله قرار گرفت. در حالی که نیروهای سازمان آتش نشانی لندن در حال فرونشانی آتش در بخش های آسیب دیدهٔ ساختمان بودند که طی آن، هر دو جسد را پیدا کردند ،ساختمان به طور کامل فرو ریخت و یک آتش نشان و همچنین رئیس پلیس «چارلز پیرسون» کشته شدند. محاصره خیابان سیدنی نخستین باری بود که پلیس لندن جهت کنترل و نبرد با تبهکاران از نیروهای ارتش کمک گرفت. این محاصره همچنین نخستین واقعه ای از این دست بود که از آن عکاسی و فیلم برداری شد. بنگاه خبری پتی نیوز از حوادث این درگیری تصویربرداری کرد که در بخش از آن وزیر کشور بریتانیا وینستون چرچیل دیده می شود. حضور وی باعث اختلاف و مشاجرات سیاسی در مورد میزان درگیری عملیاتی وی شد. در دادگاه ماه مه ۱۹۱۱ برای دستگیرشدگان به جرم سرقت جواهرات هاندسدیچ، همگی به جز یک نفر، محکوم شدند که البته محکومیت آنها در فرجام خواهی لغو شد. این وقایع در فیلم های "مردی که زیاد می دانست" (۱۹۳۴) و "محاصره خیابان سیدنی" (۱۹۶۰) و چند رمان بازسازی و بازگو شده اند. در صدمین سالگرد این واقعه، دو برج ساختمانی در خیابان سیدنی به نام پیتر نقاش، یکی از اعضای خرد گروه که احتمالاً در خیابان
های هاندسدیچ یا سیدنی هم حضور نداشت، نامگذاری شد. خاطرهٔ پلیس ها و آتشنشانانی که در این حادثه کشته شدند نیز با اهدا لوح های یادبود گرامی داشته شد.
زیرناحیه هاتی باندا (به بنگالی: ، ) یک زیرناحیه (اوپه ضلع) در شمال غرب بنگلادش است که در ناحیه لال منیرهات واقع شده است. زیرناحیه هاتی باندا ۲۸۸٫۴۲ کیلومتر مربع مساحت و ۲۶۴٬۱۰۷ نفر جمعیت دارد. تقسیمات اداری. زیرناحیه هاتی باندا دارای ۱۲ جماعت دهات می باشد.
اولیپور (به لاتین: Ulipur) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه کوریگرام واقع شده است. اولیپور ۵۰۴٫۱۹ کیلومتر مربع مساحت و ۴۱۰٬۸۹۰ نفر جمعیت دارد.
روماری (به لاتین: Raomari) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه کوریگرام واقع شده است. روماری ۱۹۷٫۸ کیلومتر مربع مساحت و ۱۳۷٬۰۴۰ نفر جمعیت دارد.
راجارهت (به لاتین: Rajarhat) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه کوریگرام واقع شده است. راجارهت ۱۶۶٫۲۳ کیلومتر مربع مساحت و ۱۶۹٬۵۷۹ نفر جمعیت دارد.
ناگشواری (به لاتین: Nageshwari) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه کوریگرام واقع شده است. ناگشواری ۴۱۵٫۸ کیلومتر مربع مساحت و ۲۷۹٬۷۷۵ نفر جمعیت دارد.
کوریگرام صدار (به لاتین: Kurigram Sadar) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه کوریگرام واقع شده است. کوریگرام صدار ۲۷۶٫۴۵ کیلومتر مربع مساحت و ۳۱۲٬۴۰۸ نفر جمعیت دارد.
پولبری (به لاتین: Phulbari) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه کوریگرام واقع شده است. پولبری ۱۶۳٫۶۳ کیلومتر مربع مساحت و ۱۲۹٬۶۶۸ نفر جمعیت دارد.
چیلماری (به لاتین: Chilmari) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه کوریگرام واقع شده است. چیلماری ۲۲۴٫۹۷ کیلومتر مربع مساحت و ۱۲۲٬۸۴۱ نفر جمعیت دارد.
چار راجیبپور (به لاتین: Char Rajibpur) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه کوریگرام واقع شده است. چار راجیبپور ۱۱۱٫۰۳ کیلومتر مربع مساحت و ۵۸٬۰۴۹ نفر جمعیت دارد.
بورونگاماری (به لاتین: Bhurungamari) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه کوریگرام واقع شده است. بورونگاماری ۲۳۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱۷۶٬۸۲۲ نفر جمعیت دارد.
ساندرگانج (به لاتین: Sundarganj) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه گایبنده واقع شده است. ساندرگانج ۴۲۶٫۵۲ کیلومتر مربع مساحت و ۳۶۰٬۶۷۶ نفر جمعیت دارد.
ساغاتا (به لاتین: Saghata) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه گایبنده واقع شده است. ساغاتا ۲۲۵٫۶۷ کیلومتر مربع مساحت و ۲۳۲٬۱۱۸ نفر جمعیت دارد.
سدولاپور (به لاتین: Sadullapur) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه گایبنده واقع شده است. سدولاپور ۲۲۷٫۹۷ کیلومتر مربع مساحت و ۲۴۳٬۰۱۲ نفر جمعیت دارد.
پالاشبری (به لاتین: Palashbari) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه گایبنده واقع شده است. پالاشبری ۱۹۰٫۶۷ کیلومتر مربع مساحت و ۲۱۰٬۸۰۶ نفر جمعیت دارد.
گوینداگانج (به لاتین: Gobindaganj) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه گایبنده واقع شده است. گوینداگانج ۴۸۱٫۶۶ کیلومتر مربع مساحت و ۵۱۴٬۵۹۱ نفر جمعیت دارد.
گایبنده صدار (به لاتین: Gaibandha Sadar) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه گایبنده واقع شده است. گایبنده صدار ۳۲۰٫۲۵ کیلومتر مربع مساحت و ۴۳۷٬۲۶۸ نفر جمعیت دارد.
پلچاب (به لاتین: Phulchhari) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه گایبنده واقع شده است. پلچاب ۳۰۶٫۵۳ کیلومتر مربع مساحت و ۱۲۸٬۸۴۵ نفر جمعیت دارد.
زیرناحیه کالی گنج (به بنگالی: ، ) یک زیرناحیه (اوپه ضلع) در شمال غرب بنگلادش است که در ناحیه لال منیرهات واقع شده است. زیرناحیه کالیگانج ۲۳۶٫۹۴ کیلومتر مربع مساحت و ۲۷۷٬۰۲۴ نفر جمعیت دارد. تقسیمات اداری. زیرناحیه کالی گنج دارای ۸ جماعت دهات می باشد.
زیرناحیه لال منیرهات صدر (به بنگالی: ، ) یک زیرناحیه (اوپه ضلع) در شمال غرب بنگلادش است که در ناحیه لال منیرهات واقع شده است. زیرناحیه لال منیرهات صدر ۲۵۹٫۵۴ کیلومتر مربع مساحت و ۳۷۳٬۴۷۰ نفر جمعیت دارد. تقسیمات اداری. زیرناحیه لال منیرهات صدر دارای ۱ شهر و ۹ جماعت دهات می باشد.
زیرناحیه پاتگرام (به بنگالی: ، ) یک زیرناحیه (اوپه ضلع) در شمال غرب بنگلادش است که در ناحیه لال منیرهات واقع شده است. زیرناحیه پاتگرام ۲۴۶٫۸۵ کیلومتر مربع مساحت و ۲۶۲٬۵۷۶ نفر جمعیت دارد. تقسیمات اداری. زیرناحیه پاتگرام دارای ۱ شهر و ۸ جماعت دهات می باشد.
پیورگولد () شرکت خرده فروشی فیلیپینی است، که در سال ۱۹۹۸ تأسیس شد.