Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تعرض جنسی همسر، در ایالت نبراسکا وجود ندارد. این دادگاه برای تأیید هدف این قانون به نسخه قانونی سناتور بارنت و سناتور چمبرز مراجعه نموده و استدلال های فعالین فمینیست ضد تجاوز جنسی را تأیید و تعرض جنسی به عنوان را یک عمل خشونت آمیز، نه یک اشتیاق جنسی، به رسمیت شناخت. بارنت که برای چندین دهه از خاطره مرگ های که وی در جریان خدمت به عنوان مأمور آتش نشانی شاهد آن بود اذیت می شد، تلاش نمود تا راهی را برای جلوگیری از این چنین واکنش های بااسترس در سایر مأموران آتش نشانی، پیدا کند. وی در ۱۹۸۷ میلادی برنامه توضیح استرس در رویدادهای حیاتی نبراسکا که حمایت داوطلبانه حیاتی به امدادگران خط مقدم فراهم می نمود، را تأسیس کرد.
دی-آی اکس یک افزایشگر کارای آزمایشی مبتنی بر مت آمفتامین است که توسط آلمان نازی در سال ۱۹۴۴ برای کاربردهای نظامی ساخته شد. محققی که این پروژه را بازیابی کرد، ولف کمپر، گفت که «هدف استفاده از دی-آی اکس بازتعریف محدودیت های استقامت انسان بود.» یک دوز حاوی ۵ میلی گرم اکسی کدون (با نام تجاری Eukodal، یک نوع ماده مخدر ضد درد)، ۵ میلی گرم کوکائین و ۳ میلی گرم متامفتامین (با نام تجاری Pervitin) بود. پزشکان آلمانی در مورد نتایج بسیار مشتاق بودند و قصد داشتند همه سربازان آلمانی را با این قرص ها پوشش دهند، اما جنگ قبل از اینکه دی-آی اکس به تولید انبوه برسد پایان یافت، اگرچه در میان تعداد انگشت شماری از خلبانان نگر و بیبر استفاده محدودی از آن مشاهده شد.
والتر فردریک براون (Walter Frederick Brown) (متولد ۲۸ ژوئیه ۱۹۲۶)، سیاستمدار آمریکایی و کاندید پیشین ریاست جمهوری از حزب سوسیالیست ایالات متحده آمریکا (۲۰۰۴) است. براون در سال ۱۹۴۸ به حزب سوسیالیست گروید اما از سال ۱۹۷۵ تا سال ۱۹۸۷، به عنوان عضو دموکرات در مجلس سنای ایالتی اورگن خدمت کرد. براون در سال های ۱۹۹۸، ۲۰۰۰، ۲۰۰۲ و ۲۰۰۴، کاندید حزب سوسیالیست ایالت اورگن در کنگره ایالات متحده (از حوزهٔ انتخابیهٔ سوم) بود و کاندید حزب سبز اقیانوس آرام برای دو مقام ایالتی بوده است. پیشینهٔ خانوادگی. براون در لس آنجلس ایالت کالیفرنیا در خانوادهٔ والتر اندریو (۱۱ اوت ۱۸۹۷–۱۰ نوامبر ۱۹۷۸)، وکیل دادگستری (قبلاً مکانیک خودرو، رانندهٔ کامیون و کارشناس بیمه برای خسارت تصادفات بود) و ایملی آن (موسوم به ویبر؛ ۳۰ اکتبر ۱۸۹۷–۲۵ فوریه ۱۹۷۸) معلم دبستان، متولد شد. حرفه به عنوان وکیل. براون در سال ۱۹۴۴ در جریان جنگ دوم جهانی در ۱۷ سالگی به خدمت فعال یا خدمت زیر پرچم در نیروهای دریایی ایالات متحده داوطلب شد. دراقیانوس آرام و چین در کشتی کارتر هالUSS (LSD-3) خدمت کرد. پس از ترخیص افتخاری در ماه ژوئن سال ۱۹۴۶ و همزمان با حضور در احتیاط
غیرفعال نیروهای دریایی ایالات متحده، در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی (USC) در قانون تنظیم مجدد سربازان شرکت کرد و مدرک کارشناسی در رشته حقوق با امتیاز درجه دوم در سال (۱۹۴۹) و دکتری حقوق (J.D.) در سال (۱۹۵۲) کسب کرد. در هنگام حضور در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی (USC)، نامزد بورسیه تحصیلی رودز (ویژه دانشجویان آمریکا و کشورهای مشترک المنافع بریتانیا برای تحصیل در دانشگاه آکسفورد انگلستان) بود. وی همچنین در انجمن فی بتا کاپا و فی کاپا فی، انتخاب شد. براون در سال ۱۹۵۲ در جریان جنگ کره، به خدمت فعال فراخوانده شد. وی به عنوان افسر به خدمت پذیرفته شد. در زمان حضور در نیروهای دریایی، به عنوان وکیل پرسنل معلول نیروهای دریایی، آموزگار مدرسهٔ قضائی نیروهای دریایی ایالات متحده در نیوپورت واقع رود آیلند، مقام قضائی پایگاه دریایی گریت لیکس ایالت (ایلینوی)، شهر بوستون و خلیج سوبیک ایالت فیلادلفیا، دادستان ویژه در ویتنام، وکیل استینافی در واشینگتن دی. سی و قاضی دادگاه عالی صحرایی در شهر سن دیگو مربوط ریاست عمومی دادگاه نظامی (JAG)، خدمت کرد. براون پس از ۲۶ سال خدمت در سال ۱۹۷۰ با درجهٔ فرمانده از نیروهای دریایی بازنشسته شد. براون ب
ه تحصیلات خود در دانشکدهٔ حقوق هاروارد (در رشتهٔ حقوق اساسی (۱۹۵۸))، دانشگاه بوستون (مدرک کارشناسی ارشد روابط بین الملل (۱۹۶۱))، دانشکدهٔ دادستانی کل نظامی دانشگاه ویرجینیا (کارشناسی ارشد در رشتهٔ حقوق نظامی (۱۹۶۵)) و دانشگاه اورگن (کارشناسی ارشد در رشتهٔ کتابخانه و اطلاعات (۱۹۷۵))، ادامه داد. پس از این که براون از نیروهای دریایی بازنشسته شد، به عنوان دانشیار در دانشکدهٔ حقوق شمال غربی کالج لئوس و کلارک استخدام شد و از سال ۱۹۷۰ تا سال ۱۹۸۰ در این کالج تدریس کرد. وی همچنین از سال ۱۹۷۵ تا سال ۱۹۸۷، به عنوان معاون رئیس کمیتهٔ قضائی و رئیس مشترک کمیتهٔ شورای قانون گذاری (که مسئول پیش نویس تمامی لوایح برای قوه مقننه است)، خدمت کرد. از سال ۱۹۸۹ تا سال ۱۹۹۱، به عنوان مشاور شهرستان مالهور و معاون دادستان ناحیه ای شهرستان مالهور خدمت کرد. از سال های ۱۹۸۷ تا ۸۹ و ۱۹۹۱ تا الحال به عنوان مشاور کل انجمن مصرف کنندگان ایالت اورگن و از سال ۲۰۰۰ به این طرف به عنوان وکیل داوطلب در اتحادیهٔ عدالت مصرف کنندگان خدمت کرد. براون در سال ۲۰۰۳ دو جایزه از کانون وکلای ایالتی اورگن دریافت کرد: یکی به خاطر ارائه بیشترین خدمات حقوقی برای
افراد بی بضاعت و دیگر آن به خاطر مجموع ساعات خدمات مجانی. حرفهٔ سیاسی. مجلس سنای ایالت اورگن. براون از سال ۱۹۷۴ تا سال ۱۹۸۶ سه دوره به عنوان نمایندهٔ دموکرات در مجلس سنای ایالتی اورگن خدمت کرد. براون مسئول تصویب نخستین ممنوعیت جهانی کلروفلوئوروکرین تخریب کننده (CFCs) ازون (مولکول) در سال ۱۹۷۷ بود که چندین دولت دیگر از آن به عنوان الگو استفاده کردند. این ممنوعیت در سال ۱۹۷۷ در ایالت اورگن به مرحلهٔ اجراء درآمد و مجلس قانون گذاری ایالت اورگن اجازه یافت تا هر نوع تغییرات لازم (مانند مجاز شمردن ادامه استفاده CFCs در دستگاه استنشاقی برای افراد مبتلا به آسم یا نفس تنگی)، را ایجاد نمایند. کنگره ایالات متحده. براون چهار مرتبه در مقابل ایرل بلومنور، نماینده آن زمان از حوزهٔ انتخابیهٔ سوم اورگن در مجلس نمایندگان ایالات متحده کاندید کرد. کمپین ریاست جمهوری سال ۲۰۰۴. براون که یک سوسیال دموکرات بود، توسط حزب سوسیالیست ایالات متحده آمریکا (SPUSA) در کنوانسیون سال ۲۰۰۳ این حزب در برابر ارک چیستر، سوسیالیست انقلابی ماساچوست، نامزد شد. پس از این کنوانسیون اعضای حزب متوجه شدند که براون قبلاً دیدگاه ضد سقط جنین داشته است. به دل
یل همین دیدگاها، جنبش فراخوان براون به عنوان نامزد ریاست جمهوری در نهایت به شکست مواجه شد اما بسیاری از سازمان های حزب قادر به حمایت از این تکت انتخاباتی نشدند. علیرغم این همه اتفاقات، براون و ماری آلیس هربرت، معاونش در هشت ایالت به رای گیری دسترسی پیدا کردند و در هشت ایالت دیگر در وضعیت درج شده قرار گرفتند. در روز انتخابات، براون/هربرت ۱۰٬۸۳۷ رای بدست آرودند که بیش از هر نامزد ریاست جمهوری حزب سوسیالیست از سال ۱۹۵۲ و در تاریخ سوسیالیست ترین حزب ایالات متحده آمریکا، بود. چندین فعال حزب ثالث از جمله دادرسی ریچاردسن از ایالت فلوریدا و استیو هاوزر از ایالات ویسکانسین، در کمپین ریاست جمهوری براون همکاری کردند. دادستانی کل ایالت اورگن. در سال ۲۰۰۸، براون به عنوان کاندید حزب سبز اقیانوس آرام در انتخابات ماه نوامبر سال ۲۰۰۸ نامزد سمت دادستانی کل ایالت اورگن شد. ۷۶٬۸۵۶ رای برابر با ۵٫۱ درصد آرا را بدست آورد. خزانه داری ایالت اورگن. براون در ماه ژوئن سال ۲۰۱۰، در انتخابات سال ۲۰۱۰ اورگن، کاندید حزب سبز اقیانوس آرام برای سمت خزانه داری شد اما به کمپین انتخاباتی خود برای نامزدی این حزب پایان داد و در عوض آن در نهایت نام
زد حزب ترقی خواه شد و به عنوان کاندید حزب ترقی خواه ثبت فهرست ورق رای دهی اورگن شد. براون با کسب ۳۸٬۳۱۶ رای معادل (۳ درصد)، از بین چهار کاندید در جایگاه سوم قرار گرفت. سایر فعالیت ها. براون رئیس انجمن دموکرات بخش شرقی (این انجمن به حزب دموکرات وابسته نیست) است و در رأس کمیتهٔ دستور کار آن ها نیز قرار دارد. براون عضو هیئت مدیره اتحادیهٔ مصرف کنندگان اورگن نیز است. وی وکیل داوطلب اتحادیهٔ مصرف کنندگان و اتحادیه عدالت مصرف کنندگان است. براون و خانمش بیورلی، در پناهگاه آوارگان سنی ساید یا آفتاب برآمد و اتاق ناهار خوری سنت فرانسیس در پورتلند، داوطلبانه خدمت می کنند. پارک یادبود باربارا اس. و والتر اف. براون. براون در پایان دورهٔ دوازده سال خدمت خود در مجلس سنای ایالت اورگن، به عنوان رئیس کمیتهٔ کشاورزی و جنگل داری مجلس سنا خدمت کرد. در همین زمان بود که براون و خانمش، ۱۸۵ جریب (۰٫۷۵ کیلومتر مربع) زمین را در دوطرف رودخانهٔ یلتز در شهرستان لینکلن واقع ساحل اورگن خریداری کردند. درختان این زمین در جریان جنگ اول جهانی کاملاً قطع شده بود. این زوج سال ها تلاش کردند تا این زمین را با غرس درختان نوئل یا صنوبر سیتکایی، سدر س
رخ غربی و صنوبر داگلاس دوباره به جنگل تبدیل نمایند که تلاش های همه آن ها به صریحاً به انگیزه ایجاد پارک صورت گرفته بود. در زمان فوت باربارا در سال ۱۹۹۹، این پارک تکمیل نشده بود و والت به تنهایی مدیریت این پارک را به پیش برد. در ۸ اوت سال ۲۰۰۷، والت این پارک را به شهرستان لینکلن وقف کرد با این تضمین که شکار و قطع درختان این پارک مجاز نیست.
دانشگاه جان کابوت (JCU) یک دانشگاه خصوصی به سبک آمریکایی در رم، ایتالیا است. این دانشگاه در سال ۱۹۷۲ تأسیس شد و مدارک تحصیلی کارشناسی، کارشناسی ارشد و برنامه های تحصیل در خارج از کشور را به دانشجویان انگلیسی زبان ارائه می دهد. این دانشگاه هر ساله بیش از ۷۰۰ دانشجوی جویای مدرک و بیش از ۱۰۰۰ دانشجوی بازدید کننده از ۸۰ ملیت مختلف را میزبانی می کند. این دانشگاه متشکل از سه پردیس و دو سالن اقامت است که در مرکز شهر تراسته وره قرار دارد. زبان آموزش دانشگاه جان کابوت انگلیسی است. این دانشگاه در سال ۱۹۷۲ تأسیس شد و در ابتدا زیر نظر یک مؤسسه مذهبی به نام دانشگاه پرو دیو قرار داشت. این دانشگاه به افتخار کاوشگر ایتالیایی قرن پانزدهم، جیووانی کابوتو، که با نام جان کابوت نیز شناخته می شود، نامگذاری شده است.
لین فیچ (؛ زادهٔ ) سیاست مدار، حقوق دان و ۴۰مین دادستان کل می سی سی پی اهل ایالات متحده آمریکا است.
ویلیام آلبرتسون (William Albertson) (۷ مه ۱۹۱۰–۱۹ فوریه ۱۹۷۲)، یک رهبر قرن بیستمی آمریکایی در حزب کمونیست ایالات متحده بود که با دادگاه های فدرال و ایالتی مبارزه کرد و در ۱۹۶۴ توسط FBI متهم شد و پس از مرگش در ۱۹۷۵ اطلاع رسانی شد. بیوه او در ۱۹۸۹ توافقی خارج از دادگاه با دولت آمریکا به مبلغ ۱۷۰ هزار دلار انجام داد. پیش زمینه. ویلیام آلبرتسون در ۷ می ۱۹۱۰ در اودسا (در آن زمان در امپراتوری روسیه واقع شده بود و اکنون در اوکراین قرار دارد) به دنیا آمد. در ۱۰ فوریه ۱۹۱۱، به همراه مادرش استر داشفسکی که تابعیت فرعی دریافت کرد، وارد فیلادلفیا شد (۲۹ ژوئن ۱۹۲۷). از ۱۹۲۳، او در مدرسه شنلی در پیتسبورگ درس خواند و در سپتامبر ۱۹۲۷، تحصیلات پیشا پزشکی را در دانشگاه پیتسبورگ آغاز کرد. در ۱۹۲۸ به اتحادیه کمونیست های جوان آمریکا پیوست. اما ۱۹۲۹، به دلیل همکاری با «باشگاه لیبرال» دانشگاه برای تشکیل جلسه ای در حمایت از رهبر کارگری، تام مونی، طرد شد. حرفه. حزب کمونیست. در ۱۹۲۷ آلبرتسون به حزب کمونیست ایالات متحده پیوست. در ۱۵ ژانویه ۱۹۳۱، آلبرتسون قرار بود به عنوان منشی «کمیته موقت جوانان ضد جنگ» ایالت نیویورک برای برگزاری تجمعی
یادبود لیبکنشت و تظاهرات ضد جنگ در استار کاسونو در خیابان پارک و خیابان ۱۱۷ در منهتن خدمت کند. ویلیام واینستون، مدیر سی پی یو اس ای و گیل گرین، رهبر وای سی ال قرار بود در این مراسم شرکت کنند. آلبرتسون در ۱۹۳۲ به نیویورک نقل مکان کرد و تا ۱۹۴۷ در آنجا زندگی کرد. او به عنوان یک مسئول اتحادیه کارگری و سازمان دهنده تا ۱۹۴۰ در آنجا کار کرد. آلبرتسون کاندید مجلس سنای ایالت نیویورک در ۱۹۳۲ شد. در ۱۹۳۴، آلبرتسون به عنوان نامزد حزب برای نمایندگی مجلس نمایندگان از ناحیه هفدهم کنگره نیویورک، کاندیدا شد. در ۱ اکتبر ۱۹۳۹، جوزف زک، مقام سابق حزب و شاهد کمیته مرگ مجلس ایالات متحده، آلبرتسون را در فهرستی از مدیران حزب و جزو هفت نفر از ۴۰ مدیر اتحادیه کنگره سازمان های صنعتی (سی ای او) نام برد. در ۱۷ اکتبر ۱۹۳۹، بنجامین گیتلو، یکی از بنیانگذاران سابق حزب، آلبرتسون را به عنوان رهبر حزب معرفی کرد. در ۱۹۴۲، او یک سال به عنوان منشی و خزانه دار اتحادیه محلی ۱۶ کارکنان هتل و کارکنان رستوران، فدراسیون کار آمریکا، خدمت کرد. در همان دوره، او از نامزدی اسرائیل آمتر برای فرمانداری نیویورک تحت نام حزب کمونیست، حمایت کرد. در ۱۹۴۳، او یک سا
ل دبیر کار سی پی یو اس ای ملی و همچنین عضو کمیته ایالت نیویورک حزب بود. در ۱۹۴۴، او به مدت یک سال نایب رئیس انجمن سیاسی کمونیست بروکلین شد. در ۱۹۴۵، نام آلبرتسون در میان بسیاری از نام های دیگر که توسط پدر جان فرانسیس کرونین در گزارشی به نام «مشکل کمونیسم آمریکایی در ۱۹۴۵: حقایق و توصیه ها» منتشر شد، ظاهر شد. در ۱۹۴۶، آلبرتسون دستیار وزیر کار ملی CPUSA شد. در ۱۹۴۷، آلبرتسون به عنوان دبیر سازمانی منطقه ۵ سی پی یو اس ای (پنسیلوانیا غربی) به پیتسبورگ بازگشت. در همان سال، نام او در مجموعه افسران اصلی حزب کمونیست ملی تحت عنوان «هیئت بازبینی ملی» به عنوان دبیر آمده بود. در ۱۹۵۰، حزب، او را به سمت دبیر اتحادیه کارگری منطقه ۷ CPUSA (دیترویت) منصوب کرد. در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، آلبرتسون یکی از مقامات برجسته ملی حزب بود که در شهر نیویورک مستقر بود و در ۱۹۵۸ دبیر ایالتی حزب شد. مت سوتیک، خبرچین FBI، در ۱۹۵۰ «ویلیام آلبرتسون، دبیر منطقه حزب کمونیست در غرب پنسیلوانیا» را لو داد. سوتیک موفق شد از شهادت خود در رابطه با حمله به معاون رئیس جمهور سابق ایالات متحده و نامزد ریاست جمهوری، هنری ای والاس استفاده کند. بر اساس گزارش نی
ویورک تایمز؛ «یک مأمور مخفی سابق اداره تحقیقات فدرال امروز شهادت داد که هنری ای والاس، یکبار با دو کمونیست معروف پیتسبورگ در مورد حمایت از کمپین ریاست جمهوری خود صحبت کرد. متیو کوتیک مأمور این کار بود. او در کمیته فعالیت های ضد آمریکایی مجلس نمایندگان بیان کرد که خودش یکی از اعضای شناخته شده حزب کمونیست است». سوتیک همچنین از استیو نلسون که سال بعد با آلبرتسون و چهار رهبر درجه سوم حزب دستگیر شدند، نام برد. در ۲۲ ژانویه ۱۹۶۲، وزارت امور خارجه، گذرنامه آلبرتسون و چند تن دیگر از رهبران حزب کمونیست را باطل کرد. رابرت اف کندی، لوی دادستان کل ایالات متحده، در گزارشی در ۱ ژوئن ۱۹۶۳ در رابطه با فعالیت های خرابکارانه، چندین بار به آلبرتسون اشاره کرد، چرا که کندی طی درخواست های آلبرتسون و سایرین به ثبت نام به عنوان اعضای حزب وادار کرده بود.
ویلیام الکساندر اندرسون (William Alexander Anderson) (۱۱ می ۱۸۴۲–۲۱ ژوئن ۱۹۳۰)، از وکلای اهل ویرجینیا، سرباز ارتش ایالات مؤتلفه و سیاستمدار دموکرات بود که در هر دو مجلس شورای ایالتی ویرجینیا خدمت کرد. وی دو بار به عنوان دادستان کل این ایالت انتخاب شد و در مقام ریاست دانشگاه «واشینگتن و لی» نیز خدمت کرد که زمانی محل تحصیل خود او بود. اوایل زندگی و زندگی خانوادگی. اندرسون که در سال ۱۹۸۲ در شهرستان باتتورت ایالت ویرجینیا متولد شد، فرزند وکیلی به نام فرانسیس تی اندرسون بود. فرانسیس در سال ۱۸۵۵ به همراه خانواده اش به شهر لکسینگتون واقع در منطقه راکبریج ویرجینیا عزیمت کرد تا ریاست کالج واشینگتن را (که در زمان حیات او به دانشگاه واشینگتن و لی تغییر کرد) بر عهده بگیرد، البته خود او نیز زمانی در این دانشگاه تحصیل کرده بود. او همنام جد پدریش بود که طی سال های ۱۸۳۱–۱۸۳۲ نمایندگی شهرستان باتتورت را در مجلس قانونگذاری بر عهده داشت. جد مادریش، اندرو الکساندر بود که جد او نیز، آرشیبالد الکساندر، در سال ۱۷۴۷ از کانتی آنتریم در ایرلند مهاجرت کرده و در نزدیکی آگوستا در منطقه راکبریج سکونت گزیده بود. ویلیام اندرسون جوان متناسب
با طبقه خانوادگیش تحت تعلیم خصوصی قرار گرفت. سپس در کالج واشینگتن در لکسینگتون نامنویسی کرد، این کار درست زمانی صورت گرفت که در می ۱۸۶۱ ایالت ویرجینیا از ایالات متحده آمریکا جدا شد و به کنفدراسیون پیوست. اندرسون دو بار ازدواج کرد و صاحب پنج فرزند شد. همسر اولش، الن جی. اندرسون که اهل ریچموند بود در سال ۱۸۷۲ از دنیا رفت. همسر دومش، مری لوئیزیا بلر نام داشت و از اهالی لکسینگتون بود. خدمت در ارتش کنفدراسیون و پیامدهای آن. یک ماه بعد، اندرسون پس از پیوستن به گروه «داوطلبان تالار آزادی» در ارتش کنفدراسیون نامنویسی کرد. این گروه متشکل از دانشجویان و فارغ التحصیلان کالج واشینگتن بود که به عضویت هنگ چهارم پیاده نظام ویرجینیا به فرماندهی استون وال جکسون درآمده بودند، جکسون از اساتید پیشین مرکز آموزش نظامی ویرجینیا بود. در ۲۱ ژوئیه و در خلال نبرد اول ماناساس، گلوله ای به سر زانوی اندرسون اصابت کرد و او در ۱۳ سپتامبر ۱۸۶۱ به دلیل نقص عضو از خدمت در ارتش کنار گذاشته شد. پس از این حادثه، در یک کارخانه تولید توپ جنگی مشغول به کار شد که به طور موقت در شهر آلبمارل راه اندازی شده بود و کهنه سربازان معلول آن را اداره می کردند.
البته اندکی بعد اندرسون رهسپار جنگ علیه ائتلاف ژنرال هانتر شد. در همین حال، در سال ۱۸۶۱، پدرش برای عضویت در مجلس نمایندگان ویرجینیا انتخاب شد ولی به علت بیماری از حضور دوباره در رقابت های انتخاباتی خودداری کرد. البته وضعیت جسمی او به گونه ای بهبود یافت که یک دهه پس از آن در دادگاه عالی ویرجینیا سمتی را عهده دار شد. در طول این جنگ، اندرسون جوان معلول تحصیلاتش را به اتمام رساند و پس از جنگ با حضور در دانشکده حقوق دانشگاه ویرجینیا و فارغ التحصیلی در سال ۱۸۶۶، مسیر شغلی پدرش را در پی گرفت. وکیل و سیاستمدار. اندرسون که سال های متمادی در حزب دموکرات عضو کمیته اجرایی بود، ابتدا در انتخابات مجلس سنای ویرجینیا به پیروزی رسید و برای یک دوره (به صورت نیمه وقت) طی سال های ۱۸۶۹ تا ۱۸۷۳ نماینده مناطق راکبریج، باث و آلگانی بود. «در سال ۱۸۷۰، اندرسون در پی پیشنهاد دکتر ویلیام رافنر، لایحه راه اندازی مدارس دولتی را به مجلس ارائه کرد و از این طریق اعتباری برای خود کسب نمود.» قریب به یک دهه بعد، رأی دهندگان منطقه راکبریج او را به عنوان یکی از نمایندگان خود (باز هم به صورت نیمه وقت) برگزیدند. بدین ترتیب، اندرسون به همراه متیو د
بلیو. پکستون (وابسته به خانواده ای که پیش از این نیز برخی از اعضایش در مجلس حضور داشتند) از سال ۱۸۸۳ تا ۱۸۸۵ در مجلس نمایندگان خدمت کرد. با این حال رأی دهندگان در دوره بعد هیچ یک از این دو نفر را انتخاب نکردند و در سال ۱۸۸۵ چارلز اف جردن و جیکوب دبلیو. آرنولد را جایگزین آنها نمودند. البته این دو نماینده نیز فقط یک دوره به مجلس راه پیدا کردند. مردم راکبریج بار دیگر اندرسون را (این بار به همراه جان تی مک کی) برای مجمع عمومی ۱۸۸۷ انتخاب کردند. در دوره بعدی مجمع، رأی دهندگان از انتخاب مجدد آنها امتناع کرده و گرینلی دی. لچر و جیمز ام جانستون را (نماینده سابق) جایگزین آن دو کردند. وی یکی از اصلی ترین کسانی بود که در تدوین قانون انتخابات موسوم به قانون اندرسون-مک کورمیک نقش داشت (براساس این قانون، مجمع عمومی مجاز بود که هیئت انتخاباتی متشکل از سه نفر در هر منطقه انتخاب کند) این قانون به همراه قانون والتون (که الزام به رأی گیری مخفی و همچنین حذف سه چهارم از آراء نامزدهایی داشت که رأی دهندگان به آنها رأی منفی داده بودند) سبب شد تا شمار سیاهپوستان واجد شرایط رأی دادن و همچنین تعداد مقامات منتخب سیاهپوست در ویرجینیا کاه
ش یابد. اندرسون در سال ۱۸۹۹ به ریاست انجمن وکلای ویرجینیا رسید و محرومیت سیاهپوستان از حق رأی را موضوع سخنرانی خود قرار داد. دیری نپایید که او فرصتی یافت تا ایده هایش را اجرایی کند، زیرا اندرسون و جی. دبیلو گیلمور از سوی مردم راکبریج و بوئنا ویستا انتخاب شده بودند تا به عنوان نماینده آنها در کنوانسیون قانون اساسی دوره ۱۹۰۱–۱۹۰۲ شرکت کنند. وی به یکی از اصلی ترین اعضای کنوانسیون تبدیل شد؛ شاید به این دلیل که از قبل با روش های مورد استفاده ایالات جنوبی برای دور زدن متمم پانزدهم آشنا بود؛ براساس این متمم، سلب حق رأی افراد براساس نژاد یا سابقه بردگی ممنوع بود. اندرسون اداره کمیته بازبینی و همچنین ریاست موقت کنوانسیون را همزمان عهده دار شد (در غیاب جان گودجونیور، رئیس وقت کنوانسیون، همکار وکیل و نماینده سابق کنوانسیون و کنگره)، به علاوه او درخلال برگزاری کنوانسیون به عنوان دادستان کل ایالات نیز انتخاب شد. علی رغم آنکه پیش از کنوانسیون وعده داده شده بود که رأی دهندگان فرصت تأیید سند نهایی را خواهند داشت ولی نمایندگان حاضر در این جلسه با اکثریت آرای ۴۷ به ۳۸، رأی به اجرایی شدن آن از تاریخ ۱۰ ژوئیه ۱۹۰۲ دادند و هرگز آ
ن را در اختیار مردم قرار نگذاشتند. در همین رابطه، مردی که در آگوستا به اتهام سرقت از منزل محکوم شده بود ایaن ادعا را مطرح کرد که رسیدگی به جرم او بدون حضور هیئت منصفه نامعتبر بوده است. در آن زمان دادستان کل، اندرسون، در برابر دادگاه عالی ویرجینیا به دفاع از حکم صادره پرداخت و قاضی جورج مافت هریسون اعلام کرد که قوانین جدید معتبر است زیرا مورد تأیید فرماندار، مجلس قانونگذاری و تمامی قضاتی است که برای پاسداشت آن سوگند یاد کرده اند. قضات دادگاه استیناف نیز از نامعتبر دانستن قانون اساسی جدید امتناع کردند. آنها به پرونده کنوانسیون قانون اساسی کارولینای جنوبی به نام میلز وی گرین به شماره 159U.S. ۶۵۱ (۱۸۹۵) استناد کردند و قاضی دیوان عالی ایالات متحده، دیوید جوشیا بروئر، به روشنی دریافت نمایندگان مجلس، برخی از اعضای کنگره را که آن سال با رأی مردم ویرجینیا انتخاب شده بودند، بر مسند قدرت قرار داده اند؛ «امر ممنوعه واقع شده و حکم دادگاه نمی تواند آن را از درجه اعتبار ساقط کند.» نسخه اصلی این پرونده فدرال در دادگاه منطقه ای ایالات متحده ناظر بر ناحیه شرقی ویرجینیا به نمایندگی از رأی دهندگان در ناحیه سوم کنگره ویرجینیا توس
ط وکیل جان اس وایز به همراه یک عضو سابق کنفدراسیون و همچنین نماینده پیشین کنگره (که به جای وابستگی به دموکرات ها از اعضای حزب ریدجاستر بود) علیه فرماندار ویرجینیا، اندرو جکسون و همچنین دبیرکل ایالات و ممیز حساب های عمومی مطرح شده بود و به دنبال دریافت حکم تعلیق شمارش آرای انتخابات نوامبر ۱۹۰۲ بود. به علاوه از حزب حاکم به دلیل سلب حق رأی رنگین پوستان شکایت کرد. در انتخابات ۱۹۰۴، میزان مشارکت سفید پوستان ۵۰ درصد و سیاهپوستان ۹۰ درصد کاهش یافته بود. مردم ویرجینیا بار دیگر در سال ۱۹۰۵، اندرسون را به عنوان دادستان کل این ایالت انتخاب کردند. در پرونده شکایت ایالت ویرجینیا علیه ویرجینیای غربی در دادگاه عالی ایالات متحده آمریکا مبنی بر استرداد سهمی از بدهی های دولتی از سال ۱۸۶۱، او به همراه سایر وکلا، نمایندگی ویرجینیا را عهده دار بود. با خاتمه یافتن این پرونده در سال ۱۹۲۰، بنا بر پیشنهاد کمیسر ویژه قرار شد مبلغ ۷۵ هزار دلار به عنوان حق الوکاله به اندرسون پرداخت شود. وی پس از پایان دوره خدمتش در دادستانی کل به عضویت هیئت ایالتی آموزش درآمد. در سال ۱۹۱۷ اندرسون برای آخرین بار در انتخابات مجلس به پیروزی رسید و به عنوان
نماینده از سوی بخشی از منطقه راکبریج و منطقه مجاور آن، بوئناویستا، در جلسات دوره ۱۹۱۸ و ۱۹۱۹ مجلس نمایندگان حضور یافت (نماینده سایر مناطق راکبریج و بوئناویستا و همچنین منطقه باث و هایلند، جان دبلیو. استفنسون بود). او طی سال های ۱۸۸۵ تا ۱۹۳۰ در هیئت امنای دانشگاه محل تحصیل خود، واشینگتن و لی، خدمت کرد. سپس قدم در راه پدر گذاشت و از سال ۱۹۱۳ تا ۱۹۲۴ ریاست این دانشگاه را بر عهده گرفت. وفات و میراث. اندرسون در گورستان استون وال جکسون واقع در لکسینگتون ایالت ویرجینیا به خاک سپرده شد. شلواری که در نبر اول ماناساس بر تن داشت با جای سوراخ گلوله بر روی زانویش، در موزه دانشگاه واشینگتن و لی به نمایش گذاشته شده است. مقالاتی که اعضای خانواده او به رشته تحریر درآورده اند در کتابخانه دانشگاه ویرجینیا نگهداری می شود.
ویلیام هنری آوری (William Henry Avery) (زادهٔ ۱۱ اوت ۱۹۱۱ – درگذشتهٔ ۴ نوامبر ۲۰۰۹)، سیاستمدار حزب جمهوری خواه اهل ایالات متحده بود که از ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۷ میلادی به عنوان ۳۷امین فرماندار کانزاس خدمت کرد. زندگی و حرفه. آوری در ۱۱ اوت ۱۹۱۱ در ویکفیلد، کانزاس بدنیا آمده و در ۱۹۳۴ میلادی از دانشگاه کانزاس فارغ التحصیل گردید. هنگام آموزش در دانشگاه کانزاس، وی به سازمان برادری دلتا اوپسیلون ملحق شد. وی عضو هیئت مدیره مدرسه ویکفیلد بود، از ۱۹۵۱ تا ۱۹۵۵ میلادی در مجلس نمایندگان کانزاس و از ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۵ میلادی به عنوان نماینده جمهوری خواه در کنگره ایالات متحده خدمت کرد. والدین آوری هر دو فارغ التحصیل دانشگاه بودند؛ پدرش از دانشگاه ایالتی کانزاس و مادرش از دانشگاه ایالتی امپوریا فارغ التحصیل شده بود. هرچند در آن دوران بیشتر کودکان واجد شرایط به مدرسه نمی رفتند، اما والدین آوری به طور قوی در راستای کسب تحصیل فرزند خود تلاش نمودند. اگرچه خانواده وی به طور سنتی در دانشگاه ایالتی کانزاس آموزش دیده بودند و نزدیکترین کالج نیز برای وی محسوب می شد، اما او گربه های وحشی را رد نموده و در دانشگاه کانزاس در لارنس، کانزاس پذیرفته شد. آ
وری «از ۱۱ ژانویه ۱۹۶۵ تا ۹ ژانویه ۱۹۶۷ به عنوان سی و هفتمین رئیس اجرایی ایالت خدمت کرد. هرچند دوره خدمت فرمانداری وی کوتاه بود، اما شخصیت خوش برخورد و توانایی وی در برنده شدن در انتخابات ها، وی را به یکی از شخصیت های مرکزی حزب جمهوری خواه کانزاس در طول دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ میلادی مبدل کرد». آوری به عنوان فرمانداری بیاد آورده می شود که مجازات اعدام پری اسمیت و ریچارد هیکاک را تحریم کرد، دو قاتل خانواده کلتر که در کتاب در کمال خون سردی اثر ترومن کاپوتی به شهرت رسیدند. کاپوتی، فرماندار را به عنوان «یک مزرعه دار ثروتمند» که از نظریات مردم آگاه است توصیف می نماید. وی همچنین زمانی که به عنوان فرماندار خدمت می کرد، یک بنای یادبود را در دلفوس، کانزاس به افتخار آبراهام لینکلن و گریس بدل، دختر یازده ساله که به نامزد ریاست جمهوری لینکلن پیشنهاد تا ریش مشهور خود را بگذارد، وقف کرد. پس از شکست در انتخابات فرمانداری ۱۹۶۶ در مقابل رابرت دوکینگ، آوری سعی کرد تا در انتخابات مجلس سنای ایالات متحده برنده شود، اما در انتخابات مقدماتی توسط نامزد آینده ریاست جمهوری باب دول شکست خورد. آوری پس از اینکه از حرفه سیاست بازنشسته شد، برا
ی شرکت نفت کلینتون کار کرده و رئیس شرکت ریال پترولیم شد. وی در ۱۹۹۰ میلادی به عنوان عضو هیئت حکومت داری ملی آرمان مشترک انتخاب گردید. وی یکی از فرمانداران پیشین بود که هنگام ساخت مستند فرماندار کانزاس با وی مصاحبه صورت گرفت و طی این مصاحبه وی با افتخار اظهار داشت که طی چندین سال خدمت در عرصه سیاست، هرگز گلف بازی نکرده است. آوری در ۱۹۴۰ میلادی با هیزل بولز (زادهٔ ۴ ژانویه ۱۹۱۴ – درگذشتهٔ ۱۷ اوت ۲۰۰۴) ازدواج کرد و تا زمان مرگ همسرش با وی بود. وی در ۴ نوامبر ۲۰۰۹ به عمر ۹۸ سالگی درگذشت. در سراسر ایالت دستور داده شد تا پرچم ها به افتخار وی تا ۱۴ نوامبر به طور نیمه برافراشته درآیند. ورود به سیاست. حرفه سیاسی ویلیام آوری از مخزن سد میلفورد آغاز شد. «درست زمانی که از کالج برگشتم، مسئولیت مزرعه را به دوش گرفتم. من در نهایت تبدیل به نوعی سخنگو برای قسمت های پایینی دره جمهوری خواه که مخالف این مخزن سد بودند شدم، و با حضور در این گروه با مردمان زیادی در بالای دهانه توتل که با دهانه [سد] توتل مخالف بودند، آشنا شدم. بنا بر این، پس از اینکه موضوع اندکی داغ شد، دریافتم که گروه و ما تا حدی کار مؤثری کرده ایم». آنچه آن گروه س
عی داشت انجام دهد این بود تا از ساخت سد جلوگیری نماید. سیلابی در ۱۹۳۵ میلادی رخ داده بود و ساکنین دهانه توتل بیشتر نگران از دست دان خانه ها و زمین خود بودند تا کمبود آب. بخاطر همین کار در دهانه توتل، آوری مجبور شد تا خود را در مجلس نمایندگان ایالتی نامزد نماید. وی باور داشت که ساکنین محلی فکر خواهند کرد که نمایندگی بهتری از آنها صورت می گیرد و آوری وظیفه خود دانست تا این خلاء را پر کند. فرصت زمانی برای وی مساعد گردید که شهروندان منطقه کلی سنتر، کانزاس از وی درخواست نمودند تا خود را در مجلس نمایندگان ایالتی کانزاس نامزد نماید. آوری گفت که این کار را انجام خواهد داد، اما در صورتی که وی در انتخابات مقدماتی رقیبی نداشته باشد. «آنها دلایلی زیادی مبنی بر اینکه چرا من باید خود را نامزد کنم ارایه کردند. من گفتم، درست، من معامله ای را پیشنهاد می کنم. اگر شما تضمین کنید که من در انتخابات مقدماتی رقیب نخواهم داشت، من احتمالاً در انتخابات شرکت خواهم کرد، اما من نمی خواهم یک کارزار برای انتخابات مقدماتی و احتمالاً یک کارزار دیگر برای انتخابات سراسری داشته باشم». آنها حدود یک هفته بعد دوباره آمدند و گفتند، «ما مسئله را حل