Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
امکان این را دارد که اورا بکشد یا به او رحم کند، اگر به او رحم کند، فلووی طریقه گرفتن پایان خوب را به بازیکن می گوید. در مسیر قتل عام، بازیکن بعد از شکست دادن سنس وارد اتاق پادشاه شده و به صورت خودکار پادشاه را می کشد و فلووی که پشت سر پادشاه قرار گرفته به بازیکن التماس می کند که بازیکن او را نکشد ولی بازیکن همانند پادشاه، فلووی را به صورت خودکار آنقدر شکنجه می دهد تا بمیرد و بعد از مرگ فلووی، اولین انسانی که در دنیای هیولاها بوده است (به نام کارا) و روح او که توسط فریسک (شخصیتی که بازیکن با آن بازی می کند) جذب شده بوده، آزاد می شود و از بازیکن می خواهد دنیای بازی را با گزینه ای که خودش می دهد پاک کند. ظواهر. بازیکن ابتدا در آغاز بازی با فلووی رو به رو می شود. فلووی تظاهر می کند هیولایی یاری رسان است و به بهانهٔ دادن گلوله های دوستانه (در واقع گلوله هایی آسیب زا) به بازیکن، به او حمله می کند. او همچنین به بازیکن می گوید که با افزایش «love»، که در واقع مخفف «سطح خشونت» است، سطح خود را ارتقا دهد؛ بنابراین در واقع باعث تشویق خشونت علیه هیولاهای دیگر می شود. قبل از اینکه او بتواند بازیکن را بکشد، توریل او را فرا
ری می دهد.
تب بهار (به انگلیسی: Spring Fever) یک فیلم سینمایی کمدی تایوانی محصول سال ۱۹۸۱ به کارگردانی سو یووه هو و نویسندگی وو نین جن با بازی پون شه فوئن و الن تام خواننده هنگ کنگی در نقش دو دانشجوی سال اول کالج که عاشق هو می شوند.
مردم شوروی ("Sovétsky naród") یا شهروندان اتحاد جماهیر شوروی ( "Grázhdane SSSR"). این اصطلاح که در ابتدا به عنوان اشاره ای غیر اختصاصی به جمعیت شوروی مورد استفاده قرار گرفت، سرانجام به عنوان «همبستگی جدید تاریخی، اجتماعی و بین المللی مردم» اعلام شد. سیاست ملیت در اوایل اتحاد جماهیر شوروی. در طول تاریخ اتحاد جماهیر شوروی، هر دو آموزه و عمل در مورد تمایز قومی در میان جمعیت شوروی با گذشت زمان متفاوت بود. فرهنگ های ملی اقلیت ها در اتحاد جماهیر شوروی به طور کامل از بین نرفت. تعریف شوروی دارای فرهنگ های ملی بود که «از نظر محتوا سوسیالیستی و از نظر شکل ملی» باشند و برای ارتقا و اهداف و ارزشهای رسمی کشور بکار رفته باشد. هدف همیشه تحکیم ملیت ها در یک ساختار مشترک دولتی بود، اما به عنوان یک گام عملی در دهه ۱۹۲۰ و اوایل دهه ۱۹۳۰ تحت سیاست بومی سازی، رهبران حزب کمونیست فدرالیسم و تقویت کشورهای غیر زبانها و فرهنگهای روسی (نگاه کنید به حدود ملی در اتحاد جماهیر شوروی). با این حال، در اواخر دهه ۱۹۳۰، این سیاست به تبلیغ فعالتر زبان روسی و بعداً به تلاشهای آشکارتر روسی سازی تغییر یافت، که در دهه ۱۹۵۰ سرعت گرفت، به ویژه در آموز
ش و پرورش شوروی. اگرچه برخی از همسان سازی ها اتفاق افتاد، اما این تلاش در کل موفق نبود، همان طور که تحولات بسیاری از فرهنگ های ملی در این قلمرو پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ نشان داد. با تقویت تمایزات در هویت های ملی، دولت شوروی اطلاعات مربوط به «ملیت» را در بسیاری از سوابق اداری، از جمله مدارس مدرسه، کار و ارتش و همچنین در سرشماری های دوره ای جمعیت حفظ کرد. «پنجمین رکورد» () بخشی از گذرنامه داخلی اجباری بود که قومیت شهروند را بیان می کرد () به عنوان یک مفهوم سیاسی. نیکیتا خروشچف در سخنرانی خود در بیست و دومین کنگره حزب کمونیست در سال ۱۹۶۱ این اصطلاح را به کار برد، زمانی که اعلام کرد در اتحاد جماهیر شوروی جامعه تاریخی جدیدی از مردم با ملیت های مختلف با ویژگی های مشترک، مردم شوروی تشکیل شده است. بیست و چهارمین کنگره حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی این تعریف را نهایی کرد. تنها نهاد همه مردم اتحاد جماهیر شوروی نسبت داده شد و بسیاری از ویژگی های است که آموزه رسمی که قبلاً به کشورهای نسبت داده بود () و ملیت ها () تشکیل دولت چند ملیتی شوروی. گفته می شود که "مردم شوروی" یک "جامعه تاریخی، اجتماعی و بین ا
لمللی جدید از مردمی است که دارای قلمرو، اقتصاد و محتوای سوسیالیستی مشترک هستند؛ فرهنگی که خصوصیات چند ملیت را منعکس می کند؛ یک کشور فدرال و یک هدف نهایی مشترک هدف: ساخت کمونیسم ". طبق سرشماری سال ۲۰۱۰ روسیه، ۲۷۰۰۰ روس خود را به عنوان اعضای مردم شوروی معرفی کردند.
آدریان هاسلر (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل لیختن اشتاین و نخست وزیر کنونی این کشور است. هاسلر یک اقتصاددان آموزش دیده است و رئیس پلیس لیختن اشتاین نیز بوده است. آدریان هاسلر در ۲۸ مه ۲۰۰۳ با گوردون الکخ (زاده ۵ سپتامبر ۱۹۷۳) ازدواج کرد و دو پسر به نام های پاسکال و لوییس دارد. پیشه. هاسلر در سال ۱۹۸۴ در رشته مدیریت بازرگانی گرایش امور مالی و حسابداری در دانشگاه سنت گالن پذیرفته شد، جایی که در سال ۱۹۹۱ از آن فارغ التحصیل شد. از سال ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۴، او رئیس گروه مالی و معاون بانک ورواتانگز بود. او در سال ۲۰۰۱ به عنوان نماینده مجلس از حزب شهروندان پیشرو انتخاب شد و در مارس ۲۰۰۴، او استعفا داد تا رئیس جدید پلیس ملی لیختن اشتاین شود. در اول آوریل ۲۰۰۴، او جانشین رئیس پلیس موقت مارتین میر شد. و مارکو آسپالت در پارلمان به جای او منصوب گردید. در سال ۲۰۱۲ او به عنوان کاندیدای نخست وزیری انتخاب شد و در ۲۰۱۳ در انتخابات عمومی به پیروزی رسید.
کلاوس تشوشچر (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل لیختن اشتاین است. او دوازدهمین نخست وزیر لیختن اشتاین از ۲۵ مارس ۲۰۰۹ بود تا اینکه در تاریخ ۲۷ مارس ۲۰۱۳ این منصب را تحویل داد. او پدر دو فرزند است.
اوتمار هاسلر (؛ زادهٔ ) سیاستمدار، و آموزگار اهل لیختن اشتاین است. وی از ۵ آوریل ۲۰۰۱ تا ۲۵ مارس ۲۰۰۹ نخست وزیر لیختن اشتاین بود.
ماریو فریک (؛ زادهٔ ) سیاستمدار، و وکیل اهل لیختن اشتاین بود. او از دسامبر ۱۹۹۳ تا آوریل ۲۰۰۱ نخست وزیر لیختن اشتاین بود.
مارکوس باچل (؛ ۱۴ مه ۱۹۵۹ – ) سیاستمدار، دیپلمات، و وکیل اهل لیختن اشتاین بود. او از مه تا دسامبر ۱۹۹۳ نخست وزیر لیختن اشتاین بود.
هانس برانهارت (؛ زادهٔ ۲۸ مارس ۱۹۴۵) سیاستمدار اهل لیختن اشتاین است. برانهارت از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۹۳ به عنوان نخست وزیر لیختن اشتاین خدمت کرد.
والتر کیبر (؛ – ) حقوقدان، و سیاستمدار اهل لیختن اشتاین بود. او از مارس ۱۹۷۴ تا آوریل ۱۹۷۸ نخست وزیر لیختن اشتاین بود.
آلفرد هیلبی (؛ – ) سیاستمدار اهل لیختن اشتاین بود. هیلبی از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۰ معاون نخست وزیر و از ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۴ نخست وزیر لیختن اشتاین بود. او در اتریش متولد شد.
جرارد باتلینر (؛ ۹ دسامبر ۱۹۲۸ – ۲۵ ژوئن ۲۰۰۸) سیاست مدار اهل لیختن اشتاین بود. وی در لیختن اشتاین به دنیا آمد و در دانشگاه فریبورگ به تحصیل حقوق پرداخت. او از ژوئیه ۱۹۶۲ تا مارس ۱۹۷۰ نخست وزیر لیختن اشتاین بود.
دکتر الکساندر فریک (؛ – ) سیاست مدار اهل لیختن اشتاین بود. او از سپتامبر ۱۹۴۵ تا ژوئیه ۱۹۶۲ نخست وزیر لیختن اشتاین بود.
جوزف هوپ (؛ ۱۴ دسامبر ۱۸۹۵ – ۱۹ اکتبر ۱۹۵۹ ) سیاست مدار اهل لیختن اشتاین بود. او از اوت ۱۹۲۸ تا سپتامبر ۱۹۴۵ نخست وزیر لیختن اشتاین بود. زندگی نامه. وی در اشن به دنیا آمد. هوپ پس از اتمام مدرسه متوسطه، تحصیلات دانشگاهی را در دانشگاه دانشگاه اینسبروک آغاز کرد و خود را وقف مطالعه زبان های شرقی کرد. هوپ در سال ۱۹۲۰ فارغ التحصیل رشته دکترای فلسفه شد.
گوستاو شیدلر (؛ – ) سیاست مدار اهل لیختن اشتاین بود. او از ۱۹۲۲ تا ۱۹۲۸ به عنوان نخست وزیر لیختن اشتاین خدمت کرد.
جوزف آسپلت (؛ – ) سیاست مدار اهل لیختن اشتاین بود. وی از ۲ مارس ۱۹۲۱ تا ۲۷ آوریل ۱۹۲۲ نخست وزیر لیختن اشتاین بوده است.
سوپر سینگ فیلمی محصول سال ۲۰۱۷ و به کارگردانی آنوراگ سینگ است. در این فیلم بازیگرانی همچون دیلجیت دوسانجه، سونام باجوا، پاوان مالهوترا، کیشور کادام و ساندیا مریدول ایفای نقش کرده اند.
یولاندز-پستن (دانمارکی: Morgenavisen Jyllands-Posten)، (انگلیسی: The Morning Newspaper "The Jutland Post") مشهور به Jyllands-Posten یک روزنامه صبح دانمارکی است که در ۲ اکتبر ۱۸۷۱ تأسیس شد. این روزنامه در یولاند دانمارک منتشر و به صورت سراسری در این کشور توزیع می شود. دفتر مرکزی این روزنامه در آرهوس واقع شده است. تیراژ یولاندز-پستن حدود ۸۰ هزار نسخه برآورد می شود. مشی سیاسی این روزنامه لیبرال راست میانه عنوان شده است اما پیش از این تا سال ۱۹۳۸ ارگان حزب محافظه کار مردم بود. در طی ۱۵ سال اخیر "یولاندز-پستن" چندین بار به دلیل نشر سرمقاله و کاریکاتور مرتبط با مسائل سیاسی و اجتماعی روز جنجال ساز شده است. جنجال کاریکاتورهای محمد در یولاندز-پستن در سپتامبر سال ۲۰۰۵ باعث شد تا این روزنامه دوران سختی را از سر بگذراند. پیشینه. اولین شماره این روزنامه با عنوان "یولاندزپستن" (Jyllandsposten) بدون خط تیره وسط، در اول اکتبر ۱۸۷۱ منتشر شد. در ۱۹۶۹ رسماً خط تیره وسط دو کلمه اضافه شد. تیراژ این روزنامه در دوران جنگ جهانی دوم به ۱۲۰ هزار نسخه رسید. اوج فروش "یولاندز-پستن" به سال های ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۷ بر می گردد که این روزنامه تا ۱۶
۰ هزار نسخه منتشر شد. در حال حاضر این روزنامه با "پلیتکن" دیگر نشریه مطرح دانمارکی خواهرخوانده است و در بعضی موضوع ها مشاکت دارند. روزنامه آنلاین "یولاندز-پستن" در اکتبر ۲۰۰۶ رسماً راه اندازی شد و طی سال های بعدی مانند "پلیتیکن" جزو ۱۰ وبگاه پربازدید در دانمارک قرار گرفت. کاریکاتورهای محمد. "یولاندز-پستن" ۱۲ کاریکاتور در شماره ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۵ خود منتشر کرد، که بیش ترشان محمد، شخصیتی اصلی دین اسلام را به تصویر می کشیدند. چاپ کاریکاتورهای محمد باعث واکنش شدید مسلمانان شد. روزنامه اعلام کرد که این تلاشی بوده است تا به بحث در رابطه با نقد اسلام و خودسانسورگری کمک کند. این روزنامه پس از آن از اتهام هتک حرمت تبرئه شد اما تعدادی از کارتونیست های تحریریه "یولاندز-پستن" مانند کورت وسترگارد تقریباً زندگی عادی خود را از دست دادند. وسترگارد عمدتاً بیشتر از دیگر کارتونیست های این روزنامه مورد حمله و تهاجم و توبیخ از سوی مسلمانان قرار گرفت چرا که اثر او محمد را درحالی تصویر کرده بود که یک بمب با فتیله روشن در عمامه خود داشت. سرمقاله جنگ اسرائیل علیه حماس. سرمقاله ۵ ژانویه ۲۰۰۸، "یولاندز-پستن" به جنگ اسرائیل با حماس در غزه
اختصاص داشت. در این سرمقاله به گونه ای واضح آمده بود: ما از جنگ اسرائیل علیه حماس در غزه پشتیبانی بی وقفه می کنیم و اینکه افراد مهم در جامعه بین المللی حملات اسرائیل به غزه را محکوم نمی کنند خوشحالیم. این جنگ به هیچ وجه پیچیده نیست اما حماس و فلسطینیان مسئول حملات اسرائیل می باشند. اسرائیل باید از کشتن غیرنظامیان خودداری کند، اما جنگ جنگ است و غیرنظامیان همیشه در جنگ ها کشته شده اند. کاریکاتور کووید-۱۹ علیه چین. در ژانویه ۲۰۲۰ کاریکاتوری در این روزنامه به چاپ رسید که ستاره های پرچم رسمی چین را به صورت اعداد و ارقام زرد به نشانه مبدأ اصلی کرونا ترسیم کرده بود. این اقدام با واکنش بسیار شدید مقامات چینی همراه بود. سفارت چین در دانمارک خواستار عذرخواهی رسمی شد. نخست وزیر دانمارک، مته فردریکسن، از اعلام عذرخواهی به نمایندگی از دولت دانمارک خودداری و اعلام کرد که آزادی بیان در دانمارک وجود دارد.
جسپر روزن (انگلیسی: Jesper Roesen؛ متولد ۲ مه ۱۹۷۵ در کپنهاگ) یک تکواندو کار بازنشسته دانمارکی است که در دسته پروزن مردان رقابت کرد. روزن به عنوان یکی از برترین بازیکنان تکواندوی اروپا در وزن خودش، سه عنوان قهرمانی اروپا (۱۹۹۶، ۱۹۹۸ و ۲۰۰۵) را در اختیار داشت، دو مدال نقره در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان (۱۹۹۹ و ۲۰۰۱) کسب کرد و نماینده کشور خود دانمارک در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۴ بود. در طول زندگی ورزشی خود، روزن تمام وقت برای باشگاه تکواندو هوارنگ در رودور، تحت مربیگری وهدایت مربی شخصی خود، بیارن یوهانسن فعالیت کرد.
گانداش مؤسس سلاله کاسیان معاصر سامسو-ایلونا فرزند حمورابی پادشاه بابل بوده است. گانداش به تقریب از سال ۱۷۴۱ تا ۱۷۲۶ پیش از میلاد رأس قدرت بوده است. تصرف بابل. در معبد بابلی خدای انلیل در شهر نیپور نیزه ای یافت شده که نام گانداش بر آن کنده شده بود و چنین بر می آید که گانداش نه فقط در بخش مرکزی خاک بابل نفوذ کرد بلکه چندی نیز در آنجا توقف نموده و آن هنگام آغاز سلاله کاسی شمرده می شود. منابع بابلی متذکر می گردند که در سال نهم سلطنت سامسوئیلونی ۱۷۴۱ پیش از میلاد، جنگی میان بابلیان و کاسیان درگرفت. پادشاهی کاسیان در آن زمان محتملا دره دیاله را در تصرف داشت و قسمت سفلای آن دره در آن عهد به نام توپلیاش خوانده می شد.
سونام باجوا (زاده ۱۶ اوت ۱۹۸۹) بازیگر هندی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم سوپر سینگ، شورشی ۴ و خانه شلوغ ۵ اشاره کرد.
کرامبیت نوعی چاقوی کوچک اندونزیایی است که شکلی شبیه به چنگال حیوانات دارد. گفته می شود این وسیله در اصل سلاح قوم مینانگ کابائو بوده و شکل آن از چنگال یک پلنگ الهام گرفته شده است کرامبیت در ابتدا نوعی ابزارکشاورزی بوده که برای بیرون کشیدن ریشه ی گیاهان و کاشت برنج استفاده می شده
مسئله دور-نزدیک یا مسئله شنوایی پذیری اثر سیگنال قوی از یک منبعِ سیگنال نزدیک است که به دلیل تداخل کانال مجاور، تداخل هم کانال، اعوجاج، اثر گیراندازی، محدودیت دامنه پویا، یا موارد مشابه، شنیدن سیگنال ضعیف تر از یک منبع دیگر را برای گیرنده سخت می کند. چنین وضعیتی در سیستم های ارتباطی بی سیم، به ویژه CDMA معمول است. در برخی از روش های تداخل عمدی سیگنال، مسئله دور-نزدیک از مشکل نزدیک برای ایجاد اختلال در مخابرات «تداخل عمدی» استفاده می شود. شباهت ها. یک گیرنده و دو فرستنده را در نظر بگیرید، یکی نزدیک به گیرنده، دیگری دور است. اگر هر دو فرستنده به طور همزمان و با توان های برابر مخابره کنند، سپس به دلیل قانون مربع معکوس، گیرنده توان بیشتری از فرستنده نزدیک دریافت می کند. از آنجا که سیگنال مخابره، نویز دیگری است، نسبت سیگنال به نویز (SNR) برای فرستنده دورتر بسیار کمتر است. این موضوع درک فرستنده دورتر را دشوارتر می کند، اگر نه غیرممکن. به طور خلاصه، مسئله دور-نزدیک آشکارسازی یا فیلترکردن یک سیگنال ضعیف در میان سیگنال های قوی تر است.
رالف فاکس (؛ – ) ریاضی دان آمریکایی بود. او به عنوان استاد در دانشگاه پرینستون بسیاری از مشارکت کنندگان در "عصر طلایی توپولوژی دیفرانسیل" را آموزش داد و آنها را راهنمایی کرد و نقش مهمی در امروزی کردن و مورد پذیرش عموم قرار دادن نظریه گره ایفا کرد. او از سخنرانان مدعو کنگره جهانی ریاضیدانان در سال ۱۹۵۰ بود که در کمبریج (ماساچوست) برگزار شد.
ایرینا رومولدانووا (؛ متولد ۲۹ مه ۱۹۹۴ در کیف) یک تکواندوکار اوکراینی است. رومولدانووا در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۲۰۱۵ مدال نقره دسته سبک وزن زنان را به دست آورد. در سال ۲۰۱۷، وی مدال طلای دسته سبک وزن زنان را در یونیورسیاد تابستانی ۲۰۱۷ در تایپه، از آن خود کرد.
فلسطینیان در عراق افرادی از نژاد فلسطینی هستند که بیشتر آنها پس از آوارگی(نکبت) سال ۱۹۴۸ در عراق اقامت داشته اند. پیش از سال ۲۰۰۳، تقریباً ۳۴۰۰۰ فلسطینی در عراق زندگی می کردند که عمدتاً در بغداد سکونت داشتند. با این حال ، از زمان جنگ ۲۰۰۳ عراق ، هرچند تعیین یک رقم دقیق دشوار است، این رقم بین ۱۰.۰۰۰ تا ۱۳.۰۰۰ تغییر دارد. وضعیت فلسطینیان در عراق پس از سقوط صدام حسین و به ویژه پس از بمب گذاری در حرم عسکریین در سال ۲۰۰۶ بدتر شد. از آن زمان ، با افزایش ناامنی در سراسر عراق ، آنها مورد آزار و اذیت و خشونت قرارگرفتند، گروه های شبه نظامی آن ها را برای رفتارهای ترجیحی تحت قانون حزب بعث (نسبت به فلسطینیان) هدف قرار دادند. در حال حاضر ، چندصد فلسطینی از عراق پس از ورود به اردن و سوریه، در اردوگاه های مرزی زندگی می کنند. دیگران در کشورهای ثالث اسکان داده شده اند. تاریخ. تولد جامعه فلسطین در عراق معاصر به سال ۱۹۴۸ برمی گردد، زمانی که ارتش عراق که در فلسطین می جنگید ، با گروهی از فلسطینی ها که مجبور به ترک خانه های خود در حیفا و یافا شدند، به بغداد بازگشت. بعلاوه، برخی از روستائیان فلسطینی توسط ارتش عراق به زور به خدمت درآ
مده و به آنها و خانواده هایشان اجازه داده شد که در عراق سکونت پیداکنند. به دنبال جنگ شش روزه ی ۱۹۷۶ با اسرائیل ، موج دوم فلسطینیان به عراق پناهنده شدند. موج سوم و آخر نیز در سال ۱۹۹۱ پس از حمله عراق به کویت، هنگامی که فلسطینیان ساکن کویت فرار کردند، رخ داد. در طول سال ها ، فلسطینی های بسیاری نیز بودند که به دنبال کار به عراق آمدند. قبل از سال ۲۰۰۳ ، تقریباً ۲۵۰۰۰ پناهنده ی فلسطینی ثبت شده در عراق زندگی می کردند. در دسامبر ۲۰۱۰ ، تقریباً ۱۰ هزار فلسطینی در عراق باقی ماندند که اکثرشان در بغداد و حومه آن زندگی می کردند. دوران صدام. عراق عضو کنوانسیون ۱۹۵۱ ژنو در مورد حمایت از پناهندگان نیست. فلسطینی ها هرگز از طرف مقامات عراقی جایگاه رسمی دریافت نکردند، اما دولت عراق با استفاده از پروتکل کازابلانکا اتحادیه عرب در سال ۱۹۶۵ به آن ها درجه از حمایت و مساعدت اعطا کرد. در دوران حکومت صدام حسین ، فلسطینیان اجازه اقامت، دسترسی کامل به خدمات دولتی از جمله مراقبت های بهداشتی و آموزشی اعطا شد و همچنین اجازه کار داشتند. دولت همچنین اسناد سفر ویژه ای را برای پناهندگان فلسطینی صادر کرد، که به آن ها اجازه می داد آزادانه در سرا
سر عراق سفر کنند، اما ترک کشور بسیار دشوار بود. برخی نهادهای سیاسی و فرقه ای ادعا می کنند که در رژیم بعثی با فلسطینیان رفتار مطلوبی شده است. دولت مجتمع های مسکونی ویژه ای بنا کرد و اقامتگاه هایی با رایانه ی دولتی برای فلسطینی ها فراهم کرد. فلسطینی ها نیز از خدمت سربازی معاف بودند. همچنین به دانشجویان فلسطینی بورسیه اعطا می شد که آنها را قادر می سازد در دانشگاه های خاص تحصیل کنند. (پس از حمله ی عراق به کویت)در طول سال های تحریم اقتصادی در دهه ۱۹۹۰، دولت عراق قیمت اجاره را مسدود کرد، و مالکان عراقی را مجبور کرد اجاره آپارتمان خود را به فلسطینی ها با حداقل ۱ دلار در ماه پرداخت کنند. این امر موجب کینه ی مردم عراق نسبت به فلسطینی ها شده بود. دوران تحریم سازمان ملل علیه عراق. فلسطینیان در نتیجه تحریمهای سازمان ملل متحد علیه عراق (۱۹۹۰–۲۰۰۳) آسیب های زیادی دیدند. شورای فرماندهی صدام تصمیم گرفت که فلسطینی ها مجاز به سرمایه گذاری در شرکت ها نیستند و اجازه سرمایه گذاری در هیچ گونه از مشاغل کارآفرینانه را ندارند. آنها باید مجوزهای ویژه ای برای ازدواج با عراقی ها و فلسطینی هایی می گرفتند که مادرانی عراقی نداشتند و نمی تو
انستند ملیت خود را از مادرشان به ارث ببرند. فلسطینی ها مجاز به زندگی در مناطق نزدیک به مرزهای بین المللی نبودند و اجازه ی کار در مناطق امنیتی حساس را نداشتند. فلسطینی ها به دلیل تحریم های سازمان ملل درباره ی مسافرت هوایی به عراق و ورود به این کشور و به دلیل اینکه همسایگان عراق به اجازه ورود فلسطینیان به کشورهایشان را نمی دادند، در داخل عراق محبوس شدند. همچنین فلسطینیان فقط مجاز به پیوستن به حزب بعث بودند و اجازه ی پیوستن به سازمان های سیاسی سنتی فلسطینی را نداشتند. آزار و شکنجه در عراق پساجنگ. ادعا می شود پس از سقوط رژیم صدام در آوریل ۲۰۰۳، فلسطینیان در عراق مورد تبعیض و خشونت فرقه ای و کشتار گسترده ای توسط دولت عراق و گروه های مختلف شبه نظامی قرار گرفتند. محله های فلسطینی نشین مانند الدوره، الحریه و البلادیات در بغداد نیز بمباران شده و مورد حمله قرار گرفتند. گزارش کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل در سال ۲۰۰۷ جزئیاتی از خشونت و آزار و اذیت و آزار فلسطینیان در عراق را شامل می شود، که موارد آدم ربایی، حمله، شکنجه توسط هر گروه های شبه نظامی ناشناس و وزارت کشور عراق و کشته شدن بسیاری از زنان، مردان و کودکان فل
سطینی را در برمی گیرد. سیاست های دولتی. در دولت جدید منتخب عراق، اجازه اقامت فلسطینیان داده شده و هرماه مجبور به حضور و ثبت نام در وزارت کشور هستند. این مسئله ی بسیار خطرناک به اثبات رسیده است که ترس از شلیک به هنگام ورود یا خروج از وزارت، بسیاری از فلسطینیان را از بدست آوردن حق اقامت در عراق بازداشته است. علاوه بر این، دیده بان حقوق بشر گزارش داد که مقامات وزارت کشور خودسرانه آوارگان فلسطینی را دستگیر ، مورد ضرب و شتم ، شکنجه قرار داده و در مواردی نیز سربه نیست کرده اند. بمب گذاری در حرم عسکریین. پس از بمب گذاری در زیارتگاه شیعیان در شهر سامرا ، اوضاع فلسطینیان مقیم عراق به طور قابل ملاحظه ای وخیم تر شد زیرا آن ها به قربانیانی مترادف با "تروریست" و "شورشی" تبدیل شدند. دیده بان حقوق بشر گزارش داده است که در اواسط ماه مارس، یک گروه شبه نظامی ناشناخته که خود را "گردانهای روز قضاوت" می نامید، اقدام به پخش اعلامیه در محله های فلسطین کرده و فلسطینیان را به همکاری با شورشیان متهم کرده و موارد زیر را بیان می کند: "ما هشدار می دهیم که اگر ظرف ده روز برای همیشه از این منطقه خاریج نشوید همه شما را از بین می بریم. علی س
یستانی در آوریل ۲۰۰۶ با صدور فتوا، هرگونه حمله به فلسطینیان را منع کرد. با این حال ، به گفته کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل (UNHCR)، انبوه کشتارها و تهدیدهای مرگ ، جامعه فلسطین را در یک "وضعیت شوک" قرار داده و هزاران نفر را مجبور به ترک کشور کرده است. فلسطینی های فراری از عراق. پس از سال ۲۰۰۳ اغلب فلسطینیان یا کشته شدند یا به کشورهای همسایه یعنی سوریه و اردن گریختند - که هیچ یک از امضاکنندگان کنوانسیون ۱۹۵۱ ژنو نیستند-. اگرچه هر کشور بدون هیچ گونه قید و شرطی به پروتکل ۱۹۶۵کازابلانکا پایبند است. علی رغم سخاوت و مهمان نوازی قابل تحسین مردم سوریه و اردن نسبت به هزاران عراقی و جمعیت بزرگ و کاملاً یکپارچه فلسطینی آن ها، هر دو کشور مرزهای خود را به روی فلسطینی هایی که از عراق می آمدند بستند. در نتیجه ، بسیاری از آنها در شرایط نامناسب در اردوگاه های مرزی مانند الولید یا الکرامه گیرافتادند. هر دو اردوگاه در (نقطه ی صفر مرزی یا)"سرزمین هیچکس" نزدیک مرزهای مشترک با سوریه و اردن واقع شده اند. باقی فلسطینیان هم چاره ای جز بازگشت به شهرهای بغداد و موصل نداشته اند. در سال ۲۰۰۷ ، کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متح
د رهنمودهای واجد شرایط بودن برای ارزیابی نیازهای حفاظت بین المللی پناه جویان عراقی را منتشر کرد که در آن بیان شده است که «بسیاری از پناهندگان عرب (از جمله فلسطینی ها) مدارک معتبری ندارند»، که این موضوع آزادی حرکت آن ها، دسترسی به خدمات را محدود می کند و آن ها را در معرض خطر بازداشت و احتمالاً بازگرداندن مجدد قرار می دهد. به همین ترتیب ، در قضاوت در مورد ادعاهای پناهندگان افرادی که قبلاً در عراق پناهنده بودند ، وضعیت فعلی عراق به گونه ای است که به طورکلی حمایت مؤثری در کشور در دسترس نیست. اردن. اردن بیشترین تعداد پناهنده را نسبت به کل جمعیت در جهان دارد و بیشترین تعداد پناهنده فلسطینی را تحت نظر آژانس امدادرسانی و کاریابی برای آوارگان فلسطینی در خاور نزدیک (UNRWA) میزبانی می کند. قانون اساسی اردن بازگرداندن "پناهندگان سیاسی به دلیل اعتقادات سیاسی آن ها یا دفاع از آزادی" را ممنوع کرده است. بعلاوه ، دولت در سال ۱۹۹۸ توافق نامه ای در مورد تعریف پناهنده و الزام عدم منصرف کردن مجدد آن را امضا کرد. از نظر تاریخی ، دولت اردن به اکثریت قریب به اتفاق پناهندگان فلسطینی تابعیت کامل اعطا کرده است ، در حالی که اونروا کمک و
خدمات درمانی و بهداشتی را به کسانی که در اردوگاه های پناهندگان زندگی می کنند ارائه می دهد. سیاست های آن در قبال عراقی ها چندان روشن نیست. در حال حاضر ، دولت تخمین می زند که ۴۵۰.۰۰۰ - ۵۰۰.۰۰۰ عراقی در اردن زندگی می کنند ، درحالی که فقط ۳۱.۰۰۰ نفر از این عراقی ها در UNHCR ثبت نام شده اند. هنوز سیاست های این دولت در قبال آن ها در رابطه با ارائه خدمات اساسی چندان روشن نیست. علاوه بر این ، ترجیح داده است هنگام اشاره به عراقی ها از لفظ"بازدید کننده" یا "میهمان" استفاده شود و از اصطلاح "پناهنده" که از نظر اجتماعی و سیاسی فهمیده می شود و نیازهای بعدی برای ایجاد ترتیبات، خدمات و راه حل های دائمی تر که زیرساخت های اردن را تحت فشار قرار دهد، جلوگیری کند. وضعیت فلسطینیانی که پس از حمله ۲۰۰۳ به عراق، به اردن فرار کردند، هنوز دشوارتر است. گذشته از تعداد معدودی از روابط خانوادگی در داخل اردن، اکثریت فلسطینیان از ورود یا حرکت آزادانه در داخل کشور خودداری کردند. بنابراین ، بسیاری در سرزمین هیچ کس بین عراق و اردن گیر کرده، یا در اردوگاه الروید در اردن محبوس شدند. اردوگاه الروویش. الروویش در اردن شرقی ، ۶۰ کیلومتری مرز با عراق
واقع شده است. در طول سالها ، کسانی که در این اردوگاه زندگی می کنند شامل فلسطینیان عراق، کردهای ایرانی، سومالیایی و سودانی ها بوده اند. با افزایش دما در ماه های تابستان و طوفان در زمستان های سخت شرایط زندگی در اردوگاه بسیار دشوار بود. کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل و نهادهای غیردولتی محلی به ساکنان اردوگاه غذا و کمک می دادند. با این حال ، اکثر کودکان قادر به دسترسی به آموزش نبودند. از سال ۲۰۰۳ ، بیش از هزار نفر به کشورهای ثالث اسکان داده شدند ، از جمله ۵۴ فلسطینی که در نوامبر ۲۰۰۶ در کانادا پناهندگی دریافت کردند، و ۱۰۷ فلسطینی که در سال ۲۰۰۷ توسط برزیل پذیرفته شدند. بعداً ، در نوامبر همان سال، ساکنان باقیمانده (که همگی فلسطینی بودند) در ایالت های سائوپائولو و ریو گراند دو سول در برزیل اسکان داده شدند. درآنجا به آن ها قول مسکن اجاره ای، مبلمان و کمک مادی به مدت دو سال داده شد، به عنوان حمایت اخلاقی داوطلبانه در جوامع، که باید در ادغام محلی به آن ها کمک کنند. سوریه. از زمان اولین ورود در سال ۱۹۴۸ و همچنین چند صد هزار عراقی در سال های اخیر، تعداد قابل توجهی از فلسطینیان در سوریه حضور داشته اند. طبق گزارش فا
فو در سال ۲۰۰۷ آوارگان فلسطینی نسبت به اردن بهتر در جامعه سوریه ادغام شده اند" بر خلاف اردن ، به فلسطینی های مقیم سوریه تابعیت داده نشده است. فارغ از ملیت سوریه و حق رأی ، فلسطینیان از"... همان حقوق مدنی و خدماتی را که شهروندان محلی از آن برخوردار هستند، و از لحاظ اجتماعی پناهندگان فلسطینی را در کشورهای میزبان ادغام می کنند" برخوردارند. سوریه مانند اردن کنوانسیون ۱۹۵۱ را امضا نکرده است، اما طرفدار پروتکل ۱۹۶۵ کازابلانکا برای حمایت از پناهندگان فلسطینی است. قانون اساسی ۱۹۷۳ سوریه به دلیل "اصول سیاسی یا دفاع از آزادی" اجازه اخراج پناهندگان را نمی دهد ، اگرچه دولت رویه ای برای اعطای پناهندگی نیز ندارد. وزارت امور اجتماعی سوریه همچنین با کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان یک یادداشت تفاهم مشترک دارد که به این سازمان اجازه می دهد با سازمان های محلی برای کمک به پناهندگان همکاری و به آن ها کمک کند. پس از چنین سابقه ای در زمینه مهیاکردن سرپناه و خدمات برای آوارگان فلسطینی و عراقی، مشخص نیست که چرا دولت سوریه از سال ۲۰۰۶ از ورود فلسطینیانی که از عراق به سمت سوریه آمده اند خودداری کرده است. اردوگاه التنف. ار
دوگاه التنف یک اردوگاه موقت بود که در سوریه و مرز عراق قرار داشت. اولین بار در سال ۲۰۰۶ در زمانی که مقامات سوریه از ورود ۳۸۹ عراقی-فلسطینی خودداری کردند افتتاح شد. نمایندگان کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد متصور بودند که اردوگاه برای چند هفته دایر خواهد بود، اما این چند هفته درعین وجود استانداردهای غیرقابل تحمل برای زندگی، به سال ها تبدیل شدند. تعداد افراد درون اردوگاه همچنان افزایش می یابد، زیرا فلسطینیانی توسط مقامات سوریه شناسایی می شوند که از عراق با استفاده از اسناد جعلی وارد سوریه شده اند. این اردوگاه در طی دوره مارس ۲۰۰۶ تا تعطیلات سال ۲۰۱۰، میزبان بیش از ۱۳۰۰ عراقی-فلسطینی بوده است. شرایط زندگی در التنف بسیار ناخوشایند بود و ساکنان آن در معرض آب وهوای سخت کویری قرار داشتند. ساکنان این اردوگاه همچنین مسمومیت به عقرب و حیوانات موذی، درجه حرارت شدید، طوفان شن، وزش باد شدید و ویرانگر را تحمل کرده اند. به دلیل وجود چادرهای بوم با احتمال اشتعال بالا، وقوع آتش سوزی نیز در التنف و سایر اردوگاه ها یک اتفاق معمول بود. یک زبن باردار در حین آتش سوزی خیمه ای که در آن ساکن بود ، در این اردوگاه کشته شد. برخ