Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
است و در ۱۸ ژوئن سال ۲۰۱۴ منتشر شده است. اسکوئر انیکس چپترهای این مجموعه مانگا را در جلدهای "تانکوبون" شخصی گردآوری کرده است. اولین جلد در ۲۲ مه سال ۲۰۱۵ منتشر شد. جلد ۰ در ۲۷ دسامبر سال ۲۰۱۹ منتشر شد. از ۲۷ مه ۲۰۲۰ تاکنون پانزده جلد منتشر شده اند. در آمریکای شمالی، ین پرس در ژوئیه سال ۲۰۱۷ اعلام کرد که آن ها مانگا را به صورت دیجیتالی منتشر خواهند کرد. در ژوئیه سال ۲۰۱۹، ین پرس تاریخ انتشار چاپ مجموعه را اعلام کرد. یک اسپین آف از این مجموعه مانگا با عنوان «هوکاگو شونن هاناکو-کون» در ۲۷ اوت سال ۲۰۱۹ راه اندازی شد و این اسپین آف توسط ین پرس با عنوان "هاناکو-کون بعد از مدرسه" دارای مجوز شد و در آوریل سال ۲۰۲۱ منتشر گردید. انیمه. یک مجموعه تلویزیونی انیمه اقتباس شده در ۱۸ مارس ۲۰۱۹ در نشریه آوریل مجله "مانتلی جی فانتزی" اعلام شد. مجموعه توسط استودیو لرچه به حرکت در آمد و توسط ماسائومی آندو کارگردانی شد، و به همراه یاسوهیرو ناکانیشی سریال دستمایه ترکیب بندی قرار گرفت، مایوکا ایتو نیز شخصیت ها را طراحی کرد. هیروشی تاکاکی نیز موسیقی را تنظیم کرده است. این مجموعه تلویزیونی از ۹ ژانویهٔ ۲۰۲۰ تا ۲۶ مارس ۲۰۲۰ در تی بی
اس، سان و سی بی سی به نمایش در آمد. گروه «چیباکو شونن» قطعه تیتراژ سریال، «شماره ۷» را اجرا کرد و در همین حال آکاری کیتو آهنگ قطعه تیتراژ پایانی سریال «نور کوچک» را اجرا کرد. فانیمیشن مجوز سریال را برای سیمل دب صادر کرده بود. پس از خرید کرانچی رول توسط سونی، این مجموعه به کرانچی رول منتقل گردید. پروژهٔ جدید انیمه این مجموعه در دسامبر سال ۲۰۲۲ اعلام گردید که متعاقباً به عنوان «راه اندازی مجدد» توصیف شد. در اوت سال ۲۰۲۳ یک انیمه سریالی اقتباسی از "هاناکو-کون بعد از مدرسه اعلام" گردید و به عنوان «اولین بخش» از این مجموعه توصیف شد. این انیمه سریالی با تهیه کنندگی لرچه و کارگردانی ماساکی کیتامورا و فیلم نامه نویسی کازوما ناگاتومو همراه بود و شخصیت ها توسط آیا هیگامی که به عنوان کارگردان ارشد انیمیشن هم کار می کرد طراحی شده بودند و موسیقی هم توسط هیروشی تاکاکی ساخته شده بود. این انیمه سریالی از ۱۳ اکتبر تا ۳ نوامبر سال ۲۰۲۳ در قالب قسمت های ۱۰ دقیقه ای از شبکه تی بی اس به مدت ۴ هفته پخش شد، آکاری کیتو، یوری یوشیدا، چیتوز موریناگا و مای کانازاوا نیز تیتراژ پایانی انیمه را به نام اجرا کردند. مجوز این سریال متعلق به ک
رانچی رول می باشد. در نوامبر سال ۲۰۲۳ خبری مبنی بر دنباله ای چهارقسمتی برای "هاناکو-کون بعد از مدرسه اعلام" گردیده شد که قرار است در ۷ اکتبر ۲۰۲۴ به نمایش درآید. برای فصل دوم انیمه اصلی نیز مجوز صادر شده است. دومین فصل انیمهٔ اصلی در ژانویهٔ سال ۲۰۲۵ به نمایش در خواهد آمد. پذیرش. از اوت سال ۲۰۲۲، "هاناکو-کون وابسته به توالت" به فروش بالای ۸ میلیون نسخه در سرتاسر جهان دست پیدا کرده است. این مجموعه در نظرسنجی «انیمه های اقتباسی که واقعاً نیاز داریم» انیمه جپن در سال ۲۰۱۹ به رتبهٔ پنج دست یافت. الکس جونز در نقد و بررسی "نئو" از انیمهٔ سریالی این مجموعه، سریال و شخصیت ها را به خاطر گیرا بودن و همچنین ویژگی های بصری منحصربه فرد تحسین کرد، و هاناکو-کون را با یک کتاب کمیک جان گرفته با استفاده از طرح های ضخیم، رنگ های پرطراوت و با شخصیت هایی با نسبت های مجزا و متفاوت مقایسه کرد. اولین کلکسیون جعبه ای منتشر شده از این مجموعه توسط ین پرس در سال ۲۰۲۴ نامزد جایزهٔ جایزه آیزنر در بخش «بهترین طراحی در صنعت نشر» شد.
مارلون فِرِی (زاده ۲۴ مارس ۱۹۹۶)، بازیکن فوتبال آلمانی است که به عنوان هافبک برای اس وی زاندهاوزن بازی می کند. دوران باشگاهی. فری در سال ۲۰۰۴ به بایر ۰۴ لورکوزن پیوست و در سال ۲۰۱۵، به تیم بزرگسالان این باشگاه راه یافت. او نخستین بازی خود در بوندس لیگا را در تاریخ ۱۲ دسامبر ۲۰۱۵ و در برابر بروسیا مونشن گلادباخ انجام داد. وی در دقیقه ۸۷ این مسابقه، جایگزین کوین کمپل در زمین مسابقه شد تا شریک برد خانگی ۵ بر صفر تیمش باشد. او در فصل ۲۰۱۶–۱۷، به صورت قرضی به کایزرسلاوترن پیوست تا ۱۱ بازی برای این تیم در بوندس لیگا ۲ انجام دهد. با پایان یافتن مهلت قرارداد در سال ۲۰۱۸، او از این باشگاه جدا شد. فری در تاریخ ۳۰ اوت ۲۰۱۸، با قراردادی یک ساله به پی اس وی آیندهوون پیوست تا برای باشگاه پی اس وی آیندهوون جوان بازی کند. باشگاه فوتبال اس وی زاندهاوزن در تاریخ ۳۱ مه ۲۰۱۹ اعلام کرد که فری با قراردادی دو ساله به این باشگاه پیوسته است.
هولوکاست در لهستان بخشی از هولوکاست در اروپا بود که از ۱ سپتامبر ۱۹۳۹ در قلمرو لهستان اشغالی پس از سقوط آن به دست آلمان نازی آغاز شد. این نسل کشی باعث از میان رفتن ۳ میلیون یهودی لهستانی شد که نیمی از کل یهودیان کشته شده در جریان هولوکاست بود. مهم ترین مشخصه هولوکاست در لهستان ساخت اردوگاه های پاکسازی توسط نازی ها و بهره گیری آن ها از وانت های گاز، اتاق های گاز، و شلیک دسته جمعی برای کشتار بود. اردوگاه های پاکسازی نقشی اصلی در کشتار سیستماتیک بیش از ۹۰ درصد جمعیت یهودیان لهستان و نیز بسیاری دیگر یهودیان اروپایی که توسط آلمان به لهستان تبعید شده بودند داشتند. پیش زمینه. یهودستیزی در لهستان کمی پیش از آغاز جنگ در حال افزایش بود. خشونت علیه یهودیان در بیش از ۱۵۰ منطقه میان ۱۹۳۵ تا ۱۹۳۷ روی داده بود. در پی هجوم به لهستان در ۱۹۳۹، آلمان نازی و شوروی طی پیمان مولوتوف–ریبنتروپ آن کشور را به دو بخش اشغالی تقسیم کردند. مناطق گسترده ای از غرب لهستان به دست آلمان افتاد و شوروی نیز تلاش داشت تا با فریب لهستانی ها ورود خود به آن کشور و در دست گرفتن ۵۲ درصد خاک آن را برای کمک کردن به مردم لهستان موجه نشان دهد. تمام سرزمین
کرسی - با سکنه ای بالغ بر ۱۳٫۲ تا ۱۳٫۷ میلیون نفر اغلب اوکراینی و بلاروسی، به همراه ۱٬۳۰۰٬۰۰۰ یهودی - توسط اتحادیه شوروی در فضایی از ترس و وحشت در پی رفراندومی دستوری که توسط اِن کاوه ده ترتیب داده شده بود، مصادره شد. در طی چند ماه، یهودیان لهستانی در مناطق شوروی ه حاضر به ادای سوگند وفاداری نبودند به زور به همراه لهستانی های اصیل به مناطق داخلی شوروی کوچ داده شدند. شمار این یهودیان میان ۲۰۰٬۰۰۰–۲۳۰٬۰۰۰ تن تخمین زده می شود.&lt;ref name="Joc/Lew2010"&gt;&lt;/ref&gt; سیاست هر دو قدرت اشغالگر بر مقابله با هر گونه دلوت مستقل لهستانی بود و در این راه از پاکسازی نژادی پشتیبانی می کردند. اما کوتاه زمانی پس از عقد پیمان میان دو قدرت، ارتش آلمان در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱ به بخش لهستانی مورد اشغال شوروی حمله کرد. از ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳، همه خاک لهستان زیر کنترل آلمان بود. دولت شبه استعماری عمومی که در مرکز و جنوب شرقی کشور فعالیت داشت بر ۳۹ درصد قلمروی لهستان اشغالی حکم می راند. سیاست گتوسازی نازی. پیش از جنگ جهانی دوم، نزدیک به ۳٬۵۰۰٬۰۰۰ یهودی در لهستان زندگی می کردند. بیشتر این یهودیان در شهرها ساکن بودند و ۱۰ درصد جمعیت لهستان را تش
کیل می دادند. موزه تاریخ یهودیان لهستانی پولین داده هایی از ۱٬۹۲۶ اجتماع یهودی در آن کشور گردآورده است. پس از اشغال لهستان و کشتار تحصیل کردگان در ۱۹۳۹، نخستین اقدامات ضدیهودی آلمان شامل سیاست اخراج یهودیان از مناطق اشغال شده توسط آلمان نازی شد. استان های غربی لهستان، شامل لهستان بزرگ و پومرلیا، به "رایشس گائو"های جدید آلمانی با نام های دانزیگ-پروشیای غربی و وارته لند تبدیل شدند، با این هدف که تمام ساختار جمعیتی آن ها به سود مردم آلمانی تغییر یابد (سیاست لبنسراوم). در پی آن، شهر ووچ که به این رایشس گائوها پیوسته بود شاهد ورود ۴۰٬۰۰۰ یهودی لهستانی که از مناطق اطراف اخراج شده بودند شد.&lt;ref name="jewishgen/timeline"&gt;&lt;/ref&gt; در کل، بالغ بر ۲۰۴٬۰۰۰ یهودی وارد گتوی ووچ شدند. در آغاز، بنا بر این بود که آن ها به مناطق دولت عمومی تبعید شوند. با این حال مقصد نهایی این جماعت تا دو سال بعد و هنگامی که راه حل نهایی مشخص شد در هاله ای از ابهام باقی ماند. اذیت و آزار یهودیان لهستانی توسط نیروهای آلمانی، به ویژه در شهرها، بلافاصله پس از هجوم آن کشور به لهستان آغاز شد. در یک سال و نیم نخست، نازی ها به ضبط دارایی ها
ی یهودیان بسنده کرده، آن ها را درون گتوهای خود در لهستان جای دادند، و ایشان را به کار اجباری گرفتند. در این دوره، به فرمان آلمانی ها یهودیان می بایست شوراهایی یهودی (به آلمانی "جودنرات") تشکیل می دادند تا اداره امور گتوها را دست بگیرند و «مسئولیت تمام و کمال» اجرای دستورها را داشته باشند. بیشتر گتوها در شهرها و شهرک هایی که جمعیت یهودی داشتند بر پا شدند. به دلایل تدارکاتی، جمعیت های یهودی در آن مناطقی از لهستان که دسترسی به خط راه آهن نداشتند منحل شدند. در عملیات تبعید گسترده ای که شامل بهره گیری از قطارهای باربری می شد، همه یهودیان لهستانی از دیگر اعضای جامعه جدا شدند و به صورت فشرده در گتوهایی فرسوده در نزدیکی ایستگاه های قطار جای داده شدند. دسترسی به غذا به شکل کامل در کنترل "اس اس" بود. در آغاز، یهودیان قانوناً از پخت نان محروم شدند؛ رنج و سختی یهودیان گرفتار در لهستان جنگ زده را می توان شبیه به آنچه بر خود گتوها آمده بود تقسیم کرد. پیش از شکل گیری گتوها، گریز از آزار و اذیت توسط آلمانی ها با خود مجازات مرگ در پی نداشت. اما پس از برپایی گتوها و بستن دسترسی آن ها به جهان بیرون، مرگ از بی غذایی و بیماری به
سرعت گسترش یافت و تنها غذا و دارویی که به ساکنان این مناطق می رسید توسط داوطلبان غیریهودی لهستانی تأمین می شد؛ چیزی که به گفته امانوئل رینگل بلوم «از فاخرترین برگ های دفتر همکاری میان دو ملت» بود. در ورشو، تا ۸۰ درصد غذای مصرفی گتو به صورت غیرقانونی وارد می شد؛ کوپن های غذایی آلمانی ها تنها ۹ درصد کالری مورد نیاز بدن برای بقا را تأمین می کردند. در دو سال و نیم میان نوامبر ۱۹۴۰ تا مه ۱۹۴۳، نزدیک به ۱۰۰٬۰۰۰ در گتوی ورشو از گرسنگی و بیماری مردند؛ و ۴۰٬۰۰۰ تن نیز در گتوی ووچ در ۴ سال میان مه ۱۹۴۰ تا اوت 1944. تا پایان ۱۹۴۱، بیشتر یهودیان گرفتار در گتوها دیگر هیچ دارایی برای رشوه دادن به افسران "اس اس" برای دریافت غذای بیشتر نداشتند. تنها پس از عملیات بارباروسا بود که توجه آلمانی ها به نیاز به تولید بالا رفت، و آلمان به اوضاع بعضی از این گتوها به منظور بهره گیری از نیروهای کاری اجباری درونشان برای تولید نیازمندی های جبهه شرقی سروسامان داد. در این هنگام نرخ مرگ و میر یهودیان رو به کاهش گذاشت. هولوکاست با گلوله. از نخستین روزهای جنگ، نظامیان آلمانی اقدام به خشونت علیه غیرنظامیان کردند. در جریان کشتار چنتستوخووا در س
پتامبر ۱۹۳۹، ۱۵۰ یهودی لهستانی در میان ۱۱۴۰ شهروند لهستانی بودند که توسط نیروهای ورماخت با گلوله کشته شدند. در نوامبر ۱۹۳۹، بیرون اوستروف مازوویتسکا، نزدیک ۵۰۰ یهودی در گورهای دسته جمعی با گلوله هدف قرار گرفتند، و در دسامبر همان سال نیز ۱۰۰ یهودی دیگر توسط سربازان ورماخت و پلیس محلی در کولو کشته شدند. پس از حمله آلمان به اتحادیه جماهیر شوروی در ژوئن ۱۹۴۱، هیملر نیرویی شامل ۱۱٬۰۰۰ سرباز را تشکیل داد تا اقدام به ایجاد پوگرومی برای نابودی یهودیان بزنند. در جریان عملیان بارباروسا نیز نیروهای اس اس اقدام به استخدام شوتزمان شافت یا پلیس کمکی همدست از میان شهروندان شوروی کردند. این نیروهای پلیس کمک زیادی به آلمان برای شناخت بهتر نواحی اشغالی و زبان مورد استفاده در آن ها می کردند. در آنچه بعدها با عنوان «هولوکاست با گلوله» شناخته شد، گردان های پلیس آلمانی (یا "Orpo")، "SiPo"، وافن اس اس، و "آینزاتس گروپن" به همراه گردان هایی از لیتوانی و اوکراین در پشت خط مقدم جبهه اقدام به تیراندازی سیستماتیک به هزاران شهروند لهستان، از جمله یهودیان، کردند. کشتارها در ۳۰ نقطه در سرتاسر نواحی که پیشتر توسط نیروهای شوروی در لهستان اشغ
ال شده بودند، از جلمه گتوهای برست، تارنوپول، و بیاویستوک، و همچنین مراکز استان های پیش از جنگ شامل لوتسک، لووف، استانیسلاووف و ویلنو (بنگرید به کشتار پوناری) صورت گرفتند. آنانی که توسط این شلیک های دسته جمعی کشته نمی شدند نیز در گتوها قرار می گرفتند تا از بیماری و کمبود غذا به تدریج بمیرند. به دلیل نگرانی های بهداشتی، اجساد کسانی که به دلیل بدرفتاری یا بی غذایی می مردند در گروهای دسته جمعی متشکل از هزاران جسد جای داده می شدند. از نوامبر ۱۹۴۱ به بعد نیز وانت های گاز به کار گرفته شدند؛ و تا ژوئن ۱۹۴۲ این معیارها باعث کشته شدن ۳۵٬۰۰۰ یهودی تنها در ووچ شده بودند. تا دسامبر ۱۹۴۱، تقریباً یک میلیون یهودی ساکل شوروی در عملیات های شلیک دسته جمعی نازی ها کشته شده بودند. در این هنگام، سیاست «جنگ نابودی» در شرق بر ضد «نژاد یهود» در میان همه گروه ها از هر طبقه ای در آلمان شناخته شده بود. تعداد کل یهودیانی که در شرق توسط گلوله کشته شدند میان ۱٫۳ تا ۱٫۵ میلیون تن تخمین زده می شود. طبق گزارش های آینزاتس گروپن به برلین، تمام مناطقی که در شرق خط حائل پیمان آلمان-شوروی قرار داشتند عاری از یهود (به آلمانی: "Judenfrei") گزارش شد
ند. راه حل نهایی و برچیدن گتوها. در ۲۰ ژانویه ۱۹۴۲ و در حین کنفرانس وانزه در نزدیکی برلین، دبیرکل دولت عمومی یوزف بولر از راینهارد هایدریش درخواست کرد تا اجرای «راه حل نهایی برای مسئله یهود» را هر چه سریع تر پیش برد. کشتار صنعتی توسط گازهای اتراق داخلی پیشتر در طی چند هفته در اردوگاه مرگ خلمنو و زیر لفافه برنامه بازاستقرار آزمایش شده بود. به همه زندانیان گتوها گفته شده بود که در حال فرستاده شدن به اردوگاه های کار اجباری هستند، و از آن ها خواسته شده بود تا برای زندگی در آنجا وسایل خود را جمع کنند. بسیاری از یهودیان به اینکه در حال بازاستقرار هستند باور پیدا کردند چرا که این سیاست پیشتر در هنگام گتوسازی انجام شده بود. در همین حال، اندیشهٔ کشتار دسته جمعی توسط اتاق های گاز از سپتامبر ۱۹۴۱ در جریان طرح نیسکو مورد بحث قرار گرفته بود، و خود پیش درآمدی بر عملیات راینهارد به رهبری اودیلو گلوبوکنیک شد که دستور داد اردوگاه های مرگ بلزک، سوبیبور، و تربلینکا ساخته شوند. در مایدانک و آشوویتس، به کارگیری اتاق های گاز در مارس و مه ۱۹۴۲ شروع گشت و برای نخستین بار از سیکلون ب برای کشتار دسته جمعی بهره گرفته شد. از ۱۹۴۲ تا ۱۹۴
۴ و در جریان اوج هولوکاست، پاکسازی میلیون ها یهودی از لهستان و دیگر نقاط اروپا در ۶ اردوگاه مرگ جریان داشت. همه مراکز کشتار در کمال محرمانگی توسط نازی ها و با کمک نیروهای اوکراینی تراونیکی طراحی و ساخته شدند. شهروندان از نزدیک شدن به این مراکز منع شدند و در صورتی که در نزدیکی ریل های قطار دیده می شدند به آن ها شلیک می شد. بر خلاف دیگر اردوگاه های کار اجباری نازی که در آن ها از زندانیان سراسر اروپا برای کار اجباری و کمک به ماشین جنگی نازی بهره کشی می شد، اردوگاه های مرگ تنها برای هدف پاکسازی سریع یهودیان لهستانی و خارجی مورد استفاده قرار می گرفتند. مسئولان و ناظران این اردوگاه ها مستقیم به هیملر در برلین گزارش می دادند، و هیملر نیز بشخصه جریان پاکسازی را اداره می کرد اما مسئولیت کار در لهستان را به گلوبوکنیک سپرد. انتخاب منطقه مناسب برای اردوگاه ها، ساخت آن ها و آموزش کارکنانشان شبیه به برنامه تی۴ بود که پیشتر برای کشتار دسته جمعی از راه عقیم سازی اجباری در آلمان طراحی و توسعه داده شده بود.
هامبارتسوم گالستیان (؛ زادهٔ ۱۹۵۵ - درگذشته ۱۹۹۴) یک سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۴ دسامبر ۱۹۹۰ تا تاریخ ۲۲ دسامبر ۱۹۹۲ سمت شهرداری ایروان را برعهده داشت. وی عضو کمیته قره باغ بود زندگی نامه. در ۱۴ دسامبر ۱۹۵۵ در ایروان به دنیا آمد و از فارغ التحصیل شد. در ۱۷ دسامبر ۱۹۹۴ در سن ۲۵ سالگی در ایروان به ضرب گلوله کشته شد.
جانی جول (؛ زادهٔ ) موسیقی دان، آهنگساز و تهیه کننده موسیقی اهل ایالات متحده آمریکا است.وی از سال ۱۹۹۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی برای آنها آهنگسازی نموده است، می توان به "برانسون"، "رانندگی" و "توئین پیکس" اشاره نمود.
روث رَدلت (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه نویس و موسیقی دان اهل ایالات متحده آمریکا است. او از سال ۲۰۰۴ میلادی، خوانندهٔ اصلی گروه موسیقی الکترونیک «کروماتیکس» است که در سال ۲۰۰۱ بنیان نهاده شد. از جمله آثار او می توان به ترانه های سریال تلویزیونی توئین پیکس اشاره کرد. کارل لاگرفلد در سال ۲۰۱۲ از او جهت اجرای برنامه ای برای شرکتِ شنل دعوت نمود.
آندوکاوان () یک منطقهٔ مسکونی در ارمنستان است که در استان سیونیک واقع شده است و ۱۱۸ نفر جمعیت دارد. در ژوئن ۲۰۱۷ بنیانگذاری شده است. خصوصیات. آندوکاوان نفر جمعیت دارد و در ارتفاع متر بالاتر از سطح دریا قرار گرفته است.
محمدحسین منصور سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی بعنوان نماینده تفرش از استان مرکزی در مجلس شورای ملی حضور داشت.
حجت الله اردلان سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی بعنوان نماینده تویسرکان از استان همدان در مجلس شورای ملی حضور داشت.
خلیل الداغی سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی بعنوان نماینده تهران از استان تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
محمدحسین عباس میرزائی (۶ مرداد ۱۳۰۰–۵ فروردین ۱۴۰۰) سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی به عنوان نماینده تهران از استان تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
عنایت بهبهانی (تولد ۱۳۰۶ اهواز- مرگ ۱۳۸۹ شمسی در کانادا) سیاست مدار، نماینده تهران در دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی و آخرین رئیس اتاق بازرگانی تهران پیش از انقلاب بود. تولد. او فرزند ابوالقاسم بهبهانى بازرگان و کارخانه‏ دار معروف بود که در سال ۱۳۰۶ شمسی در اهواز متولد شد. تحصیلات. دوره ابتدایی را در اهواز گذراند و تحصیلات متوسطه را در دبیرستان البرز ادامه داد. بهبهانی دوره کارشناسی را در رشته ماشین‏ آلات کشاورزی دانشگاه میشیگان تحصیل کرد و دوره کارشناسی ارشد مهندسی مکانیک را در دانشگاه مریلند گذراند. او یکی از مؤسسین کارخانجات صنعتی جنرال در ایران بود و به مدت هجده سال در هیئت مدیره این شرکت عضویت داشت. عنایت بهبهانی همچنین یکی از مؤسسین سندیکای سازندگان و پیمانکاران و واردکنندگان تأسیسات ساختمان بوده است که در سال ۱۳۴۰ تأسیس شد و وی اولین خزانه دار این سندیکا بوده است. دوره ریاست اتاق بازرگانی تهران. در انتخابات هیئت رئیسه اتاق بازرگانی تهران در نوزدهم اسفند ۱۳۴۷ او به سمت دبیر هیئت رئیسه انتخاب شد. در این انتخابات محمد خسروشاهی به ریاست اتاق بازرگانی تهران رسید. در ۲۳ اسفند ۱۳۴۸ دو اتاق صنایع و معادن ایر
ان و اتاق بازرگانی تهران با یکدیگر ادغام شدند و «اتاق بازرگانی، صنایع و معادن ایران» را تشکیل دادند و در بیستم اسفند ۱۳۴۹ نخستین انتخابات «اتاق بازرگانی، صنایع و معادن ایران» شعبه تهران صورت گرفت و عنایت بهبهانی جزو منتخبان بود. او همچنین در انتخابات دور بعدی که در سال ۱۳۵۳ برگزار شد، جزو نمایندگان منتخب بود. درجریان نخستین جلسه هیئت نمایندگان دوره دوم اتاق تهران علی اکبر محلوجی، رئیس دوره اول اتاق تهران به علت بیماری از نامزدی ریاست اتاق عذرخواهی کرد و عنایت بهبهانی را برای این سمت پیشنهاد کرد. سپس انتخابات هیئت رئیسه اتاق انجام شد و بهبهانی به سمت رئیس اتاق تهران انتخاب شد. عنایت بهبهانی از سال ۱۳۵۳ تا ۱۳۵۷ ریاست اتاق بازرگانی تهران را برعهده داشت که در سال ۱۳۵۷ از این سمت استعفا داد. سوابق. عضو هیئت مدیره شرکت کارخانجات صنعتی جنرال ، عضو حزب ایران نوین ، نماینده در ادوار بیست و سوم و بیست و چهارم مجلس شورای ملی، رئیس اتاق بازرگانی تهران، نایب رئیس انجمن شهر تهران. مرگ. وی تا سال ۱۳۶۱ در ایران حضور داشت و در سال ۱۳۸۹ در کانادا از دنیا رفت.
رحیم پور بردباری سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی بعنوان نماینده تهران از استان تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
هرمز آشوریان سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی بعنوان نماینده تهران از استان تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
جعفر منصوریان سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی بعنوان نماینده تهران از استان تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
محمدعلی باقرزاده سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی بعنوان نماینده تهران از استان تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
سید حسن صحرائی سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی بعنوان نماینده تهران از استان تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
احمد جلالیان سیاست مدار ایرانی ، که در دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی بعنوان نماینده تهران از استان تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.(متولد ۱۳۱۳ _درگذشت ۱۳۹۲) مهندس زمین شناسی معدن و فوق لیسانس جامعه شناسی از دانشگاه تهران بود. پیش از انقلاب ، مدیرکل اموزش و پرورش استان تهران، عضو کانون ناسیونالیست ایران ، عضو و رییس دبیرخانه حزب ایران نوین و نماینده مجلس شورای ملی بود. او دیماه ۵۷ حکم وزارت اموزش پرورش در دولت بختیار را بعلت مواجه شدن با انقلاب نپذیرفت .
محمدعلی ادیب مجلسی سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی بعنوان نماینده تهران از استان تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
دکتر داریوش شیروانی سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی بعنوان نماینده تهران از استان تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت. پس از معرفى بختیار به شاه برای نخست وزیری که از سوی شهبانو و نزدیکان ایشان صورت گرفته بود، دکتر بقایى به داریوش شیروانى تلفن کرد و از او خواست شخصاً به نزد شهبانو برود و به ایشان عرض کند روى کار آمدن بختیار یعنى سقوط سلطنت یهلوى. دکتر شیروانى با تعجب جواب داد: چرا نزد شهبانو؟ بقایى گفت: مى گویم بروید نزد شهبانو و فقط همین جمله را از قول من بگوبید، و نه چیز دیگر. شیروانى بلافاصله وقت خواست و فرداى آن روز پیام را منتقل کرد. در ادامه همزمان با معرفی دولت بختیار به مجلس در سال ۱۳۵۷، مظفر بقایی اسنادی را بر علیه او منتشر کرد که فاش می کرد در گرماگرم ملی شدن صنعت نفت مرتبا از بودجه ی شرکت انگلیسی پول دریافت می کرده است. هنگامى که دکتر «داریوش شیروانى»، نماینده ى مخالف در مجلس این موضوع را از سکوى سخنرانى مجلس، به هنگام بحث پیرامون برنامه ى دولت به آگاهى مردم رساند، رسوایى آن چون بمبی ترکید و اثرش براى بختیار سخت منفى بود.
محمدرضا سعادت فرد سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و سوم و بیست و چهارم مجلس شورای ملی بعنوان نماینده تهران از استان تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
محمد بقائی یزدی پزشک و سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره های بیست و یکم و بیست و دوم به عنوان نماینده تفت و دوره بیست و سوم به عنوان نماینده تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت. وی از ابتدای تأسیس ساواک به این مجموعه پیوست و با توجه به تخصص اش در پزشکی، مدتی نیز مسئولیت بهداری ساواک را برعهده داشت. دکتر بقائی شب های جمعه از رادیو ارتش سخنرانی مذهبی می کرد. او رابط بین شاه و شریعتمداری بود.
علی محمد بنکدارپور (تولد ۱۳۰۸ - مرگ ۱۳۸۲ شمسی) بازرگان و یکی از اعضای اتاق بازرگانی تهران بود. سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی به عنوان نماینده تهران از استان تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت. &lt;br&gt; زندگی. علی محمد بنکدارپور فرزند محمد در سال ۱۳۰۸ در اصفهان به دنیا آمد. او تحصیلات ابتدایی را در دبستان فرهنگ و تحصیلات متوسطه را در دبیرستان سعدی و دبیرستان ادب اصفهان به پایان رساند. در سال ۱۳۲۸ در دانشکده حقوق دانشگاه تهران در رشته اقتصاد به تحصیل ادامه داد و با کسب رتبه اول، برای کسب دکترای علوم اقتصادی و بازرگانی وارد دانشگاه نوشاتل سوئیس شد. او در سال ۱۳۳۲ به ایران بازگشت و به فعالیت های بازرگانی پرداخت. بنکدارپور با اسدالله عسگر اولادی نسبت فامیلی دارد. او پیش از انقلاب مقام دبیرکلی اتاق بازرگانی تهران را عهده دار بود. با پیروزی انقلاب اسلامی ایران، حساب های بانکی بنکدارپور در کنار بسیاری از چهره های رژیم گذشته مسدود شد. بنکدارپور از اعضای هیئت موسس انجمن اقتصاد ایران بود که برای اولین بار در هشتم مرداد ۱۳۵۱ تشکیل جلسه داد. سوابق. =مرگ= در روز دوم مرداد سال ۱۳۸۲، گروهی اق
دام به قتل علی محمد بنکدارپور، اقتصاددان در منزل مسکونی ایشان در ولنجک نمودند. پزشک قانونی نیز در تن پیمایی نخستین در محل آثار ورود حداقل ۲۵ ضربه جسم نوک تیز به بدن مقتول را گزارش کرد.
درخشنده کمالی آزاد سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی بعنوان نماینده تهران از استان تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
فاطمه نجیمی نائینی سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی بعنوان نماینده تهران از استان تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
منصور یاسینی سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی به عنوان نماینده تهران از استان تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت. منصور یاسینی در سال ۱۳۱۰ در تهران به دنیا آمد. بعد از اخذ سیکل در سال ۱۳۲۳ در سیزده سالگی وارد بازار کار شد و به فعالیت در زمینه شیشه بری روی آورد. بعد از چند سال او به صورت مستقل در همین زمینه فعالیت کرد و به واردات شیشه پرداخت. او در ۲۷ سالگی به عضویت هیئت مدیره صنف شیشه برگزیده شد و پس از مدتی نیز به ریاست اتحادیه شیشه فروشان انتخاب شد. او در شهریور ۱۳۴۳ شرکت آبگینه قزوین را تأسیس کرد و مدیریت هیئت مدیره این شرکت را برعهده داشت. او در سال ۱۳۴۵ با شراکت محمد خسروشاهی و علی اصغر پیرزاد، اعضای اتاق بازرگانی تهران شرکت آبگینه قزوین را به کارخانه آبگینه قزوین ارتقا داد. او یکی از اعضای اتاق بازرگانی تهران بود.
امیرعلی سیفی اینانلو سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و یکم و بیست و چهارم مجلس شورای ملی بعنوان نماینده تهران از استان تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
قدس ایران عدیلی سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی بعنوان نماینده تهران از استان تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
فتح الله حاتمی سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی بعنوان نماینده تهران از استان تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
حسین قربانی نسب سیاست مدار ایرانی بود، که در دوره بیست و چهارم مجلس شورای ملی بعنوان نماینده تهران از استان تهران در مجلس شورای ملی حضور داشت.
دوروتی دوُرکین (؛ ۱۸۸۹ – ) ماما، پرستار، کارآفرین و انسان دوست برجستهٔ اهل کانادا بود. او در تدارک ساخت نخستین بیمارستان درمانی-آموزشی یهودیان در تورنتو نقش داشت. زندگی نامه. دوروتی دانش آموختهٔ رشتهٔ مامایی در «بیمارستان ماونت ساینای کلیولند» بود و در سال ۱۹۰۹ دیپلم مامایی خود را از بورد ایالتی پزشکی اوهایو دریافت داشت. وی نخستین داروخانهٔ رایگان یهودیان را در تورنتو با کمک برادر و خواهر خود بنیان نهاد. و خودش نخستین پرستار آنجا بود. دوروتی یکی از بنیان گذاران اولیهٔ «بیمارستان ماونت ساینای تورنتو» هم بود که در آغاز «نقاهتگاه یهودیان و بیمارستان مامایی تورنتو» نام داشت. وی همچنین پایه گذار نخستین ستاد کمک رسانی زنان در تورنتو و نخستین مدیر آن بود که بعدها تبدیل به یک یتیم خانه شد. وی و همسرش هنری دوُرکین که یک سرمایه دار و بازرگان قطعات موتور خودرو بود، طی جنگ جهانی دوم به صدها یهودی از شرق اروپا (به ویژه کشورهای لهستان، رومانی و لتونی) کمک کردند تا از دست نیروهای نازی گریخته و به کانادا مهاجرت کنند. این دو پس از ماجرای هولوکاست نیز به بازماندگان آن فاجعه در کانادا و سایر کشورهای جهان یاری رساندند. همسر او د
ر سال ۱۹۲۸ در اثر یک سانحهٔ رانندگی درگذشت. تخمین زده می شود که بیش از ۲۰٬۰۰۰ نفر در مراسم تشییع جنازهٔ وی شرکت کردند.