Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مدار مجتمع خطی (linear integrated circuit) یا تراشه آنالوگ، مجموعه ای از مدارهای آنالوگ الکترونیکی مینیاتوری است که روی یک تکه از موادنیم رسانا تشکیل شده است. شرح. ولتاژ و جریان در نقاط مشخص شده در مدارات تراشه های آنالوگ به طور مداوم با گذشت زمان تغییر می کند. در مقابل، تراشه های دیجیتال فقط در سطح گسسته از ولتاژ یا جریان ایجاد و استفاده می کنند و مقادیر میانی ندارند. علاوه بر ترانزیستورها، تراشه های آنالوگ اغلب تعداد بیشتری از عناصر غیرفعال (خازنها، مقاومتها و سلفها) نسبت به تراشه های دیجیتال را در خود جای می دهند. از سلف ها به دلیل اندازه زیادشان اغلب از آن اجتناب می شود و ترانزیستورها و خازن ها در کنار هم می توانند کار سلف ها را انجام دهند. تراشه های آنالوگ همچنین ممکن است حاوی عناصر منطقیِ دیجیتالی برای جایگزینی برخی از کارکردهای آنالوگ باشد، یا اینکه به تراشه امکان ارتباط با ریزپردازنده را می دهد. به همین دلیل و از آنجا که مدارهای منطقی معمولاً با استفاده از فناوری سیماس پیاده سازی می شود، این تراشه ها از فرایندهای دوقطبی-سی ماس توسط کمپانی هایی مانند: فری اسکیل، تگزاس اینسترومنتس اس تی مایکروالکترونیکس
و دیگران استفاده می کنند. این به عنوان پردازش سیگنال مختلط شناخته شده است و به یک طراح اجازه می دهد تا عملکردهای بیشتری را در تراشه درج کند. برخی از مزایای آن شامل حفاظت از بار، کاهش تعداد قطعات و قابلیت اطمینان بیشتر است. تراشه های آنالوگ خالص در پردازش اطلاعات بیشتر با تراشه های دیجیتال جایگزین شده اند. تراشه های آنالوگ هنوز برای سیگنال های باندپهن، کاربردهای پر توان و رابط های مبدل مورد نیاز است. تحقیقات و صنعت در این زمینه به رشد و پیشرفت خود ادامه می دهد. برخی از نمونه های تراشه های آنالوگ که دارای عمر دراز و شناخته شده اند، تقویت کننده عملیاتی ۷۴۱ و تراشه زمان سنج ۵۵۵ هستند. تراشه های منبع تغذیه همچنین از تراشه های آنالوگ به حساب می آیند. هدف اصلی آن ها تولید ولتاژ خروجی به خوبی تنظیم شده برای سایر تراشه های موجود در سیستم است. از آن جا که کلیه سامانه های الکترونیکی به تغذیه نیاز دارند، آی سی های پی ام آی سیهای منبع تغذیه عناصر مهم آن سیستم ها هستند. بلوک های اساسی ساختاری مهم در طراحی تراشه های آنالوگ شامل موارد زیر است: تمام بلوک های ساخت مدار بالا با استفاده از فناوری دو قطبی و همچنین فناوری فلز-اکس
ید-سیلیکون (ماس) قابل اجرا هستند. مرجع ها شکاف باند ماس برای عملکرد خود از ترانزیستورهای دو قطبی افقی (ضعیف) استفاده می کنند. افرادی که در این زمینه تخصص دارند عبارتند از: باب ویدلار، باب پیز، هانس کامنزینت، جورج ادی و بری گیلبرت در میان دیگران.
میکی یا MICKEY، مخفف عبارت Mutual Irregular Clocking Keystream generator، یک الگوریتم رمز نگاری جریانی است که توسط استیو ببیج و متیو داد، ساخته شده است. رمز نگاری به گونه ای طراحی شده است که درسیستم های سخت افزاری با منبع محدود مورد استفاده قرار می گیرد و یکی از سه رمزنگاری بود که درقسمت دوم (طراحی سخت افزار بامنابع محدود) مسابقهٔ Estram قبول شد. توضیحات: رمزهای جریانی بعد از مدتی به دلایلی کنار گذاشته شدند از جملهٔ این موارد می توان به: اشاره کرد. رمزهای جریانی اما در دو کاربر همچنان استفاده می شوند: مسابقهٔ Estram شامل دو بخش مسابقاتی بود که برای دو کاربر ذکر شدهٔ رمزهای جریانی طراحی شده بود. در بخش اول که برای کاربردهای نرم افزاری با سرعت بالا بود salsa20/12 , rabbit ,HC-128 و در بخش دوم که مربوط به سخت افزارها با منابع محدود بودند Grain v1 , MICKEY v2 , trivium کاندید شدند. این الگوریتم ثبت اختراع نشده و برای هرگونه استفاده عموم آزاد است. رمزهای جریانی. رمزهای جریانی دسته ای از رمز نگاری های متقارن هستند که: ملزومات این نوع رمز نگاری شامل کلید، مقدار اولیه یا IV و تولیدکنندهٔ عدد تصادفی می باشدکه منجر به
تولید دنبالهٔ کلید اجرایی می شوند. به این صورت که با استفاده از کلید و مقدار اولیه، دنباله ای از بیت های شبه تصادفی تولید می شود که به ان دنبالهٔ کلید اجرایی گفته می شود. ساختار. رمز یک کلید ۸۰ بیتی و یک بردار اولیه با طول متغیر(۰ تا ۸۰ بیت) را به یک دنباله کلید اجرایی باحداکثر طول ۲۴۰ بیت نگاشت می کند. نحوهٔ عملکرد الگوریتم میکی ۲٫۰. ۲ ورودی دارد:۸۰ بیت کلید مخفی(k) و مقدار اولیه با طولی بین ۰ تا ۸۰ بیت خروجی(z) :دنباله کلید اجرایی متن اصلی با دنباله کلید xor شده و متن رمز شده را ایجاد می کند. در هر مرحله یک بیت از رجیسترهای s و r ایجاد می شوند که s غیر خطی و r خطی است. (CLOCK_R (R , INPUT _BIT _R , CONTROL _BIT _R 0-99 r مقدار قبل از خوردن کلاک و 99-r′ ۰ مقدار بعد از خوردن کلاک است: FEEDBACK _BIT = r99 ⊕ INPUT _BIT _R For 0 ≤ i ≤ 99 r'i=ri-1 , r'0=0 For 0 ≤ i ≤ 99 , if i ∈RTAPS , ri ′ = ri ′ ⊕ FEEDBACK _ BIT If CONTROL _ BIT _ R = 1 For 0 ≤ i ≤ 99 , r ′i = r ′i⊕ ri (CLOCK_S (S , INPUT_BIT _S , CONTROL _BIT _S 0-99 s مقدار قبل از خوردن کلاک و 99-s′ ۰ مقدار بعد از خوردن کلاک و 99-s^ ۰ متغیرهای واسطه برای ساده
سازی است: FEEDBACK _BIT = s 99 ⊕ INPUT _BIT _S For 1 ≤ i ≤ 98 s^i= si-1 ((si ⊕comp0 i). (si+1 ⊕comp1 i)) ;s^0=0 If CONTROL _BIT _S = 0 (For 1 ≤ i ≤ 99 s’i= s^i ⊕(fp0 i. FEEDBACK _BIT If instead CONTROL _BIT _S = 1 (For 1 ≤ i ≤ 99 s’i= s^i ⊕(fp1 i. FEEDBACK _BIT (CLOCK_KG (R, S, MIXING = FALSE, INPUT_BIT CONTROL BIT R = s34 ⊕ r67 CONTROL BIT S = s 67⊕ r33 If MIXING =TRUE , then INPUT BIT R = INPUT BIT ⊕ s50 ; if instead MIXING = FALSE , then INPUT _BIT _R = INPUT _BIT INPUT _BIT _S = INPUT _BIT CLOCK_R (R , INPUT _BIT _R , CONTROL _BIT _R) CLOCK_S (S , INPUT _BIT _S , CONTROL _BIT _S) بارگذاری کردن و مقدار دهی به کلید: رجیسترهای s و r را مقدار دهی اولیه می کنیم. Load in IV .For 0 ≤ i ≤ IVLENGTH – 1 CLOCK_KG (R , S , MIXING =TRUE , i INPUT_BIT = iv) Load in K. For 0 ≤ i ≤ 79 CLOCK_KG (R , S , MIXING =TRUE , INPUT_BIT = ki) Preclock. For 0 ≤ i ≤ 99 CLOCK_KG (R , S , MIXING =TRUE , INPUT_BIT = 0) تولید دنباله کلید اجرایی: For 0 ≤ i ≤ L − 1 Zi=r0 ⊕ s0 CLOCK_KG (R , S , MIXING = FALSE , INPUT_BIT = 0) تولید دنباله
کلید اجرایی. تولیدکنندهٔ دنباله کلید اجرایی از دو رجیستر s وr (هرکدام ۱۰۰ بیت) تشکیل شده است. رجیسترها به روش غیر خطی با استفاده از متغیرهای کنترل به روز رسانی می شوند. متغیرهای کنترل شامل: INPUT BIT R، INPUT BIT S، CONTROL BIT R، CONTROL BIT S می شود. همان طور که قبلاً گفته شد هر پیاده سازی از این نوع رمزنگاری شامل فلیپ فلاپ به عنوان رجیسترهای s و r و ۴ متغیر کترلی است. علاوه بر اینها ،۷ فلیپ فلاپ به عنوان شمارندهٔ رجیستر برای نگهداری تعداد دورها در مرحله Preclock باید وجود داشته باشد. مرحلهٔ تولید دنباله کلید اجرایی در میکی ۲٫۰ قبل از۳ مرحله انجام می شود. (مراحل IV LOADING , KEY LOADING, PRECLOCK). در ابتدا رجیسترهای R, S به حالت کلی صفر تنظیم می شوند. تفاوت با Trivium. بر خلاف Trivium, میکی 2.0 اجازهٔ بارگذاری مستقیم کلید و بیتهای مقدار اولیه را در رجیستر حالت نمی دهد. همان طور که قبلاً ذکر شد در ابتدا رجیسترهای R و S با صفر مقدار دهی می شوند و سپس مقدار اولیه با طول متغیر و کلید ۸۰ بیتی برای به روز رسانی حالت توسط روتین CLOCK_KG استفاده می شود. تکنیکی است که برای تست کردن طراحی استفاده می شود. ساختار اصل
ی آن شامل مجموعه سیگنال های زیر به منظور کنترل و مشاهده مکانیسم اسکن است: Scan_in و scan_out ورودی و خروجی زنجیره را تعریف می کنند. در حالت اسکن کامل، معمولاً هر ورودی فقط یک زنجیره را هدایت می کند و یک خروجی را نیز مشاهده می کند. پین فعال کردن اسکن یک سیگنال ویژه است که به یک طرح اضافه می شود. وقتی این سیگنال فراخوانی شود، هر فلیپ فلاپی در طرح به یک شیفت رجیستر وصل می شود. سیگنال ساعت که برای کنترل تمام FFها در زنجیره در مرحله shift و مرحله capture استفاده می شود. یک الگوی دلخواه را می توان وارد زنجیره فلیپ فلاپ ها کرد و وضعیت هر نوع فلیپ فلاپ قابل خواندن است. حفاظت در Scan Chain. میکی ۲٫۰ می تواند توسط ساختار زنجیرهٔ XOR محافظت شود. حمله کننده مزایای زیر را به دست می آورد: آنچه باعث رسیدن به طرح زنجیرهٔ XOR با بازخورد تکی و بازخورد دوتایی شد، مخفی کردن نگاشت بین خانه های اسکن و متغیرهای واقعی یک رمز است. همان طور که این موضوع نیز طعمهٔ تحلیل رمز می شود و در بخش قبلی نشان داده شد، به سمت یک معماری امن حرکت می کنیم که ساختار زنجیرهٔ XOR تصادفی نامیده می شود. اقدامات متقابل برای میکی ۲٫۰. روش Flipped-Scan برای
محافظت از CHAIN SCAN پیش از این پیشنهاد شده بود که شامل قرار دادن گیت اینورتر در نقاط تصادفی در زنجیره اسکن بود. امنیت، ناشی از این واقعیت است که یک دشمن نمی تواند تعداد و موقعیت های اینورتر را حدس بزند. این روش با استفاده از حمله RESET رمزنگاری شد. نشان داده شده است که اگر همه فلیپ فلاپ ها در زنجیره اسکن در ابتدا RESET باشند، می توان موقعیت های اینورتر را با انتقال ۰ → ۱ و ۰ → ۱در وکتور اسکن شده کاملاً مشخص کرد. به عنوان جایگزین اقدام متقابل مبتنی بر زنجیرهٔ XOR ارائه شده است. این روش شامل قرار دادن دروازه XOR در نقاط تصادفی از زنجیره است. امنیت، دوباره از این واقعیت ناشی می شود که یک دشمن نمی تواند تعداد و موقعیت های دروازه XOR را حدس بزند. استفاده در DFT. DFT مبتنی بر اسکن، پرکاربردترین طرح DFT برای آزمایش مدار یکپارچه است زیرا ساده است وخطاهای زیاد را می تواند پوشش دهد. مزیت آزمایش مبتنی بر اسکن این است که قابلیت مشاهده و کنترل کامل گره های داخلی IC را فراهم می کند. Cryptanalysis. از سال ۲۰۱۳ ،DFA) DFA نوعی حملهٔ کانال جانبی است برای آشکار کردن حالات داخلی) علیه میکی ۲٫۰ توسط Subhadeep Banik و Subhamoy M
aitra گزارش شده است. واژگان. رمزنگاری قالبی:نوعی از رمز نگاری متقارن است که در ان بلوکی به اندازهٔ N و کلیدی به طول K رمز گشایی و رمزگذاری انجام می شود. رمزنگاری جریانی:نوعی از رمز نگاری متقارن است کهدر ان پردازش پیام به صورت بیت به بیت انجام می شود. DFA: نوعی حملهٔ کانال جانبی است که برای آشکار کردن حالات داخلی سیستم به کار برده می شود. کلید: به اطلاعاتی گفته می شود که با استفاده از آن بتوان cipher text (متنی که cipher شده) را به plain text تبدیل کرد. (یا برعکس) به عبارت ساده یک متن رمزگذاری شده توسط یک کلید با الگوریتم مناسب، به متن ساده تبدیل می شود.
۱۹۴۴ فیلمی درام جنگی محصول استونی و کارگردانی المو نوگانن است. اولین اکران فیلم در سال ۲۰۱۵ در برلین اتفاق افتاد و سپس در استونیا و سایر کشورهای اروپای شمالی اکران شد. این فیلم منتخب استونیا برای شرکت در جایزه اسکار بهترین فیلم خارجی زبان در هشتاد و هشتمین دوره جوایز اسکار بود که موفق به نامزدی نشد. داستان. این فیلم در ژوئیه ۱۹۴۴ در خط تاننبرگ در استونی آغاز می شود، جایی که واحدی از لشکر ۲۰ گرانادیر وافن اس اس (۱ استونی) در حال جلوگیری از پیشروی ارتش سرخ هستند. در دیدار یک مقام نازی با سربازان، که عکس های امضا شده از هیتلر را به عنوان جایزه به آنها می دهد، سربازان از فرمان سلام نازی سرپیچی کرده و باعث تمسخر می شوند. نیروهای شوروی از نظر تعداد تانک و پیاده نظام برتر هستند و نیروهای آلمان مجبورند به همراه آوارگان غیرنظامی عقب نشینی کنند. پس از یک نبرد سخت، یک واحد استونیایی از ارتش سرخ شکست سختی می خورد. همان طور که سربازان ارتش سرخ مردگان هر دو طرف را در یک گور دسته جمعی به خاک می سپارند، یک استونیایی در ارتش سرخ به نام جوری بدن یک استونیایی را در نیروهای آلمانی به نام کارل تامیک را جستجو می کند و نامه ای را ب
ه خواهر کارل، آینو، که در تالین زندگی می کند در جیب کارل پیدا می کند. وقتی روس ها شهر را تصرف می کنند، او نامه را شخصاً تحویل می دهد و او و آینو دوست می شوند، که این باعث دشمنی افسر سیاسی واحد وی می شود. جوری در حالی که در ماه نوامبر در شبه جزیره سورو می جنگید، یگان وی گروهی از پسران شانزده ساله استونیایی را با لباس نیروهای آلمان اسیر می کند. افسر سیاسی به جوری دستور می دهد همه آنها را بکشد ولی جوری سرپیچی می کند. افسر سیاسی درنگ نکرده و بلافاصله جوری را به ضرب گلوله می کشد. خود افسر مدتی بعد توسط یکی از همرزمان جوری هدف گلوله قرار گرفته و کشته می شود. همان همرزم در جیب جوری نامه ای را که به آینو ارسال نشده است، پیدا می کند. وقتی وی مرخصی می گیرد، شخصاً آن را به آینو تحویل می دهد.
اشتورم گشوتس ۳ () معروف به اشتوگ ۳ یک توپ تهاجمی ساخت آلمان بود که در طول جنگ جهانی دوم به عنوان بیشترین خودروی زره پوش رزمی تمام شنی و دومین خودروی زره پوش رزمی از همه گونه ها پس از نیمه شنی اس دی.کی اف زد ۲۵۱ تولید شد. این رزه پوش بر اساس شاسی تانک پنزر ۳، با جایگزینی یک اتاقک زرهی ثابت همراه یک توپ قدرتمندتر به جای برجک طراحی شده بود. اشتوگ ۳ در ابتدا به عنوان یک توپ تهاجمی متحرک جهت تأمین آتش پشتیبانی مستقیم برای پیاده نظام ساخته شد، امّا بعدها با دریافت بهبود مستمر به عنوان زره پوش ضدتانک مورد استفاده قرار گرفت. طراحی و توسعه. طراحی "اشتورم گشوتس" ریشه در تجربیات نظامی آلمان ها در جنگ جهانی اول، هنگامی که در عملیات های تهاجمی در جبهه غربی، نیروی پیاده از ابزار پشتیبانی مؤثر در مقابل استحکامات دشمن برخوردار نبود، داشت. توپخانه های آن زمان با وزن سنگین از تحرک لازم جهت همراهی پیاده نظام پیش رونده برای منهدم کردن سنگرهای دشمن برخوردار نبودند. اریش فن مانشتاین، ژنرال آلمانی را بنیانگذار توپخانه تهاجمی (Sturmartillerie) دانسته اند. فن مانشتاین نخستین بار پیشنهاد بهره گیری از این ادوات در نقش تأمین آتش پشتیبان
ی مستقیم برای لشکرهای پیاده نظام را در سال ۱۹۳۵ میلادی با ژنرال لودویگ بک، فرمانده وقت ستاد عالی فرماندهی نیروی زمینی آلمان در میان گذاشت. پانزدهم ماه ژوئن سال ۱۹۳۶، دایملر آگ سفارشی مبنی بر طراحی یک خودروی زرهی پشتیبانی پیاده نظام با قابلیت نصب یک توپ ۷۵ میلی متری دریافت کرد. اتاقک ثابت و یکپارچه توپ باید می توانست حداقل تا ۲۵ درجه و حداکثر تا ۳۰ درجه به اطراف بچرخد و برای بالای سر خدمه محافظت تأمین کند. مقرر شد توپ این زره پوش به اندازه ای قابل بالا آوردن باشد که در حالت آتش غیرمستقیم بتواند دست کم تا فاصله ۶ کیلومتری را مورد اصابت قرار دهد. ارتفاع خودرو نیز نباید از قد یک سرباز متوسط فراتر می رفت. همچنین زره پیشین باید تاب آوری لازم مقابل گلوله های ضد زره ۲۰ میلی متری و مابقی سطح بدنه در مقابل آتش تسلیحات سبک را دارا می بودند. ستاد کل فرماندهی نیروی زمینی هدف از طراحی این زره پوش را منهدم کردن جایگاه تیربارهای دشمن در برد عملیاتی پیاده نظام و در فاصله حداکثر ۴ کیلومتری تعیین کرد. شرکت کروپ نیز موظف به طراحی تسلیحات مورد نیاز در زره پوش جدید شد. این شرکت ملزم شد در ابتدا چهار نمونه چوبی از توپ مورد نظر را ب
رای پیش نمونه ها آماده کند. در ابتدا اسم رمز Pak(Sfl.) و سپس Pz.Sfl.III (S.Pack) بر این پروژه نهاده شد. دایملر آگ بنا بر خواستهٔ نیروی زمینی مبنی بر به کارگیری یکی از شاسی های موجود از شاسی و شنی تانک متوسط پنزر ۳ خود به عنوان پایه این خودرو استفاده کرد. تولید نخستین پیش نمونه ها به کارخانه آلکت سپرده شد که تا سال ۱۹۳۷ پنج پیش نمونه بر پایه شاسی پنزر ۳ مدل بی تولید کرد. این پیش نمونه ها دارای نمونه چوبی توپ ۷۵ میلی متری کوتاه StuK 37 L/24 ساخت شرکت کروپ بودند. در این پیش نمونه ها سقف وجود نداشت و به شکل روباز ساخته شده بودند. البته در مدل های بعدی از سال ۱۹۳۹ با توجه به الزامات تاکتیکی و برای جلوگیری از ورود ترکش یا گلوله های کمانه کرده به داخل زره پوش، از صفحه نازکی به عنوان سقف استفاده شد که تنها می توانست جلوی ترکش های ۸۱ میلی متری خمپاره را بگیرد. در حالی که اشتوگ نوعی توپ خودکششی تلقی می شد، مشخص نبود در کدام بخش از نیروی زمینی به کار برده خواهد شد. نه قوای زرهی و نه واحدهای پیاده هیچ کدام از آرایش های لازم جهت به کارگیری اشتوگ را برخوردار نبودند. نهایتاً تصمیم بر آن شد که از این خودروی جدید در بخش توپخا
نه استفاده شود. زره پوش های اشتوگ با اصول رزم خاص خود در غالب گردان سازمان یافتند. پشتیبانی پیاده نظام با آتش مستقیم وظیفهٔ اصلی این زره پوش ها تلقی می شد. با توجه به اینکه اشتوگ جهت ایفای نقش رزمی پشتیبانی نزدیک از پیاده نظام طراحی شده بود، در مدل های اوّلیه از توپ کوتاه StuK 37 L/24 با گلوله های کم سرعت استفاده شد که آن را بسیار به نخستین مدل های تانک پنزر ۴ مشابه ساخته بود. این گلوله های کم سرعت به شکل سبک با فولاد نازک و مقادیر زیادی مواد منفجره ساخته شده بودند تا اهداف نرم و استحکامات را منهدم کنند. امکان شلیک انواع دیگر گلوله شامل گلوله های دودزا و گلوله های ضد زره نیز برای این توپ وجود داشت. به هر حال گلوله های استاندارد انفجاری نمی توانستند به خوبی در زره اهداف نفوذ کنند. هنگامی که نیروهای آلمانی با تانک های کی وی-۱ و تی-۳۴ ارتش سرخ برخورد کردند، اشتوگ در ابتدا با توپ پُر سرعت StuK 40 L/43 مسلح شده بود که از پاییز سال ۱۹۴۲ به توپ بلندتر StuK 40 L/48 تغییر یافت. این توپ های پر سرعت مشابه توپ هایی بودند که به قصد شکار تانک ها دشمن بر روی تانک های پنزر ۴ نصب شده بودند. گلوله های پُر سرعت سنگین این توپ مق
دار بسیار کمتری مواد منفجره حمل می کردند؛ به همین جهت اثر انفجاری کمتری بر نیروهای پیاده و استحکامات داشتند. از ۲۸ ماه مارس سال ۱۹۴۰ برای نخستین با از عنوان اشتورم گشوتس به معنای توپ تهاجمی برای این زره پوش استفاده شد. البته نامی که دفتر تسلیحات نیروی زمینی بر روی شماره سریال تولیدات حک می کرد Gepanzerte Selbfahrlafette für Sturmegschütz 7,5 cm Kanone (Sd.Kfz.142) یا به صورت مخفف gp.Sfl.f.Stu.G. 7.5 cm K بود. با توجه به محدودیت در چرخش افقی توپ، کل زره پوش می بایست در موقعیت های مختلف به ویژه هدف قرار دادن اهداف متحرک در فاصله نزدیک، مکرراً به اطراف می چرخید. از ماه دسامبر سال ۱۹۴۲ با اضافه شدن یک زره مربع شکل امکان نصب یک مسلسل ام گه ۳۴ بر فراز بدنه اشتوگ ۳ مدل جی (Ausf. G) با کنترل بارگذار برای مقابله با پیاده نظام دشمن فراهم آمد. این تابستان سال ۱۹۴۴ این زره با یک جایگاه گردان مسلسل جایگزین شد تا بارگذار بدون خارج شدن از زره پوش از راه دور به کمک یک پریسکوپ آن را کنترل کند. زره پوش اشتوگ ۳ می توانست حداکثر از کانال هایی به عرض ۲٫۵ متر، رودخانه هایی به عمق ۸۰ سانتی متر و موانعی به ارتفاع ۶۰ سانتی متر گذر کن
د و در سطوحی با زوایه ۳۰ درجه پیش برود. در مجموع، تولید زره پوش های اشتورم گشوتس ارزان تر و سریع تر از سایر تانک های آلمانی هم دورهٔ خود صورت می گرفت. این امر به دلیل حذف برجک بود که کار تولید را بسیار ساده تر می کرد و امکان نصب توپ بزرگ تری بر روی شاسی را فراهم می آورد. تا پایان جنگ بیش از ۱۰ هزار دستگاه از اشتوگ ۳ تولید شد. تاریخچهٔ عملیاتی. زره پوش های اشتوگ ۳ در میدان های نبرد بسیار مؤثر حاضر شدند و در تمامی جبهه ها از روسیه و شمال آفریقا تا جبهه غربی و ایتالیا به عنوان توپ تهاجمی و زره پوش ضد تانک خدمت کردند. این زره پوش ها با حضور در کنار قوای پیاده بر روی آن ها نیز تأثیرگذار بودند. به جهت ارتفاع کوتاه، استتار و پنهان کردن اشتوگ ۳ عملی راحت و هدف قرار دادن آن کاری دشوار بود. البته زره نازک سقف، اطراف و بخش پشتی بدنه، نقصان دایره دید (به ویژه در برابر مین ها و موانع)، قوس بالای شلیک و فقدان تسلیحات دفاع نزدیک (در نمونه های اوّلیه) این زره پوش را به حضور نیروهای پیاده در اطراف آن وابسته و در نبود آن ها آسیب پذیر می کرد. این زره پوش ها با توجه به نداشتن برجک چرخان و استفاده از زره نازک تأثیر بیشتری در حالا
ت تدافعی نسبت به نقش تهاجمی داشتند. به همین دلیل، مقرر شد که تنها در حالت تدافعی و پس از از بین رفتن ادوات ضد تانک دشمن، در نقش ضد تانک به کار گرفته شوند و هنگام عملیات های تهاجمی تنها پس از شکسته شدن خط دفاعی دشمن در خطوط بعدی و با همراهی پیاده نظام و سایر توپ های خودکششی پیشروی کنند و هیچ گاه نقش سرنیزه زرهی را نداشته باشند. در چنین عملیات هایی هدف اوّل اشتوگ ۳ جایگاه تسلیحات ضد تانک دشمن و پس از آن سایر استحکامات تلقی می شد. در صورت وجود مهمات کافی، اشتوگ ۳ می توانست حتی نقش توپخانه لشکر را نیز ایفا کند. تجارب میدانی استفاده از اشتوگ ۳ در رزم در مناطق شهری و جنگلی و عملیات های شبانه را نامناسب نشان می داد. حضور زرمی در مناطق شهری یا جنگلی تنها به مواقع وجود پشتیبانی نزدیک و قوی پیاده نظام محدود شده بود. جای گیری، استتار و تأمین حوزهٔ دید مناسب، غافلگیر کردن دشمن، شلیک بدون اخطار قبلی و پیش بینی مسیری شفاف، امن و بدون مانع جهت عقب نشینی یا سوخت گیری و تسلیح مجدد از مهم ترین و ضروری ترین اصول عملیاتی توصیه شده در رابطه با اشتوگ ۳ بود. استفاده از گلوله های دودزا (۱۰ تا ۲۵ درصد مهمات ذخیره شده درون زره پوش) هن
گام عقب نشینی یا قرار گرفتن در محاصره برای مسدود کردن دید دشمن نیز مورد اشاره بود. همکاری نزدیک زره پوش اشتوگ ۳ با واحدهای مهندسی جهت فراهم آوردن مسیری مناسب باعث به حداکثر رسیدن کارایی آن می شد. فراتر نرفتن سرعت از ۲۵ کیلومتر بر ساعت به جهت جلوگیری از افتادن فاصلهٔ زیاد بین زره پوش ها و پیشروی قدم به قدم به سمت اهداف برای حفظ حضور مستمر پیاده نظام در کنار زره پوش ها نیز ضروری به نظر می رسید. همچنین توصیه شده بود زره پوش اشتوگ ۳ با احتیاط و با حداکثر سرعت ۸ کیلومتر بر ساعت از روی پل ها عبور کند؛ در حالی که در صورت امکان عبور از درون آب بیشتر توصیه می شد. زره پوش اشتوگ ۳ قهرمان گمنام عرصهٔ نبردهای دفاعی نیروهای آلمانی بین سال های ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ به حساب می آید. این زره پوش موفق شد در مجموع بیش از ۲۰ هزار زره پوش دشمن را تنها در سال ۱۹۴۰ از میان بردارد که بیش از مجموع آمار مربوط به تانک های تیگر و پنتر است. گردان های به کاربرنده اشتوگ ۳ هر یک دارای یک واحد فرماندهی و سه گروهان هر کدام با شش اشتوگ ۳ در غالب سه دسته بودند که بعدها با اضافه شدن یک دستگاه اشتوگ ۳ دیگر به واحد فرماندهی تعداد آن ها به ۷ دستگاه رسید. تعد
ادی زره پوش از انواع دیگر همانند نیمه شنی Sd.Kfz.253 نیز برای اهدافی همچون شناسایی در این واحدها حضور داشتند. این گردان ها مستقلانه و مستقیماً زیر نظر فرماندهی عالی عمل می کردند. به هر حال در مواردی به ندرت تحت فرماندهی واحد توپخانه قرار می گرفتند. فرمانی مبنی عدم جدا شدن واحدهای درون گردان اشتوگ ۳ به جهت حفظ قدرت آتش کافی ابلاغ شده بود که این اقدام را تنها در شرایط کوتاه مدّت استثنایی مجاز می شمرد. توپ تهاجمی اشتوگ ۳ مقرون به صرفه از تانک های سنگین تر آلمانی همچون تانک تیگر ۱ و تانک پنتر بودند. با تزلزل موقعیت آلمان در سال های بعدی جنگ، اشتوگ های بیشتری نسبت به تانک ها به ویژه به جهت سهولت ساخت، تولید شدند. تا دهم ماه آوریل سال ۱۹۴۵، ۱۰۵۳ دستگاه اشتوگ و ۲۷۷ دستگاه اشتوه (StuH) همچنان در خدمت نیروی زمینی آلمان حضور داشت. از سال ۱۹۴۳ تا سال ۱۹۴۴، فنلاند ۵۹ دستگاه اشتوگ ۳ مدل جی از آلمان دریافت کرد که از آن ها علیه شوروی استفاده کرد. بخش اوّل این زره پوش ها در سال ۱۹۴۳ موفق شدند تنها با از دست دادن ۸ دستگاه (برخی توسط خدمه برای جلوگیری از به غنیمت درآمدن)، دست کم ۸۷ تانک ارتش سرخ را از بین ببرند. دستهٔ دوم زره
پوش های اشتوگ ۳ تحویل داده شده به فنلاند، با توجه به امضای پیمان صلح بین این کشور و شوروی، عملیات رزمی خاصی را تجربه نکردند. پس از جنگ، این زره پوش ها یکی از مهم ترین خودروی های زرمی ارتش فنلاند به حساب می آمدند تا اینکه از دهه ۱۹۶۰ میلادی کنار نهاده شدند. صد دستگاه زره پوش اشتوگ ۳ مدل جی در پاییز سال ۱۹۴۳ به رومانی تحویل داده شدند که در ارتش این کشور تی ای (TA) نام گرفتند. تا ماه فوریه سال ۱۹۴۵ دست کم ۱۳ دستگاه از این زره پوش ها همچنان در خدمت ارتش رومانی بودند که همان ها نیز تا پایان جنگ از بین رفتند. گفته می شود تا ماه نوامبر سال ۱۹۴۷، سی و یک اشتوگ ۳ که عموماً پس از پایان جنگ از ادوات به غنیمت گرفته شده توسط شوروی به این کشور سپرده شده بود یا از اشتوگ های تعمیر شده توسط ارتش باقیمانده بودند، در اختیار ارتش رومانی بود. نهایتاً با تصمیم رژیم کمونیستی جدید بر استفاده از تجهیزات ساخت شوروی، از دهه ۱۹۵۰ میلادی تمامی تسلیحات ساخت آلمان از رده خارج و مدّتی بعد اوراق شدند. زره پوش های اشتوگ ۳ به سایر کشورهای دوست آلمان شامل بلغارستان، مجارستان، اسپانیا و ایتالیا نیز صادر شد. مجارستان از زره پوش های اشتوگ ۳ خود عل
یه شوروی که از اواخر سال ۱۹۴۴ تا اوایل سال ۱۹۴۵ به این کشور تهاجم آورده بود، استفاده کرد. بلغارستان از زره پوش های خود در مقابل شوروی استفاده نکرد، چرا که پیش از مورد حمله قرار گرفتن با کنار گذاشتن اتحاد با آلمان، به متفقین پیوست. پس از جنگ، مدّت کوتاهی از زره پوش های اشتوگ ۳ در بلغارستان استفاده شد و از آن پس از آن ها به عنوان استحکامات دفاعی ثابت در خط دفاعی "مارکو کرالی" در مرز مشترک با ترکیه استفاده شد. تعدادی از زره پوش های اشتوگ ۳ به نیروهای مسلح (شبه نظامی) وابسته به دولت کرواسی داده شد که بیشتر آن ها به چنگ پارتیزان های کمونیست به رهبری یوسیپ تیتو در یوگسلاوی افتاد. از این تجهیزات توسط ارتش خلق یوگسلاوی تا دهه ۱۹۵۰ میلادی که با زره پوش های مدرن تر جایگزین شدند، استفاده شد. اسپانیا نیز در طول جنگ جهانی دوم، تعداد اندکی اشتوگ ۳ (نزدیک ۱۰ دستگاه) از آلمان خریداری کرد و آن ها را در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ میلادی به سوریه فروخت. ایتالیا در بین متحدان آلمان با دریافت تنها سه دستگاه اشتوگ ۳ کمترین گیرنده این زره پوش ها به حساب می آید. پس از پایان جنگ جهانی دوم، نیروهای آلمانی چندین دستگاه زره پوش اشتوگ ۳ را در ک
شورهای تحت اشغال خود همانند چکسلواکی، فرانسه، نروژ و یوگسلاوی باقی گذاشتند. اتحاد جماهیر شوروی نیز صدها دستگاه از اشتوگ های آلمانی را به غنیمت گرفت که بسیاری از آن را بعدها به سوریه سپرد. ارتش سوریه از این زره پوش ها در کنار تجهیزات دیگر دریافت کرده از شوروی و چکسلواکی، در جنگ با اسرائیل از جمله جنگ شش روزه استفاده کرد. تمامی زره پوش های اشتوگ ارتش سوریه تا پایان جنگ شش روزه، منهدم، اوراق یا به غنیمت گرفته یا به عنوان استحکامات دفاعی ثابت در ارتفاعات جولان به کار گرفته شد. انواع. انواع دیگر. مجموعاً بیش از ۱۰ هزار دستگاه اشتوگ ۳ (۷۵۰۰ دستگاه در کارخانه آلکت و مابقی در کارخانه MIAG) در مدل های مختلف بین سال های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۵ تولید شد.
حسینعلی خان معین الدوله (درگذشته ۱۳۱۲ خورشیدی) که نام خانوادگی علامیر را برگزید، از رجال دوره قاجار و فراشباشی و حاجب الدوله ناصرالدین شاه بود. پدرش محمدرحیم خان علاءالدوله و مادرش سلطان خانم دختر ملک ایرج میرزا (پسر بیست و هفتم فتحعلی شاه) بود. در ابتدا به عنوان غلام پیشخدمت وارد دربار شد. در ۱۲۹۹ قمری پدرش علاءالدوله درگذشت و او مامور حمل جنازه به کربلا شد. در ۱۳۰۳ قمری به همراه برادرش محمود علامیر به سفر حج رفت. در ۱۳۰۵ قمری برادر ارشدش محمدحسن خان حاجب الدوله که منصب فراشباشی داشت، درگذشت و ناصرالدین شاه این منصب را به انضمام لقب حاجب الدوله به حسینعلی خان داد. در ۱۳۱۰ قمری چند پارچه از جواهرات تخت طاووس به سرقت رفت. حسینعلی خان به مقتضای شغل خود مامور رسیدگی به این سرقت شد و سرانجام دزد را که یکی از خدمتکاران کاخ بود شناخته و با دادن تامین جانی او را به اقرار ترغیب کرد و جواهرات را پس گرفت. به رغم اینکه ناصرالدین شاه در اول و نظر به اقرار شخص متهم موافقت کرده بود مجازات او به زندان تقلیل پیدا کند، پس از چند روز دستور داد او را گردن زدند. این عمل حسینعلی خان را که همواره سخت پایبند قول و تعهد بود، بر آشفت
ه ساخت و به نشانه اعتراض استعفا کرد. ناصرالدین شاه با استعفای او موافقت کرده و منصب فراشباشی و لقب حاجب الدوله را به پسردایی خود جعفرقلی خان قاجار اعطا کرد و لقب حسینعلی خان را به معین الدوله تغییر داد. معین الدوله در جریان مشروطه به دستور محمدعلی شاه به همراه برادرش احمد خان علاءالدوله دستگیر و به کربلا تبعید شد که سرانجام با پافشاری مجلس هر دو نفر از میانه راه بازگردانده شدند. پس از سرنگونی محمدعلی شاه و احیای مشروطه، مدتی حاکم زنجان بود. او سرانجام در ۱۳۱۲ خورشیدی در تهران درگذشت. معین الدوله داماد محمدناصر ظهیرالدوله قاجار بود و بعدها با دختر میرزا محمدخان نوری از خاندان خواجه نوری وصلت کرد.
«سقوط» () تک آهنگی از خواننده و ترانه سرای بریتانیایی هری استایلز است. این تک آهنگ در آلبوم "خط باریک" قرار داشت و توسط کلمبیا رکوردز منتشر شد.