Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ؤسس آن بودند. در همان سال وی به عنوان سرپرست «گروه کر» کلیسای لمدلن منصوب شد. او در طول جنگ فرانسه و پروس (۷۱–۱۸۷۰) به گارد ملی پیوست، هیوگ ایمبرت (زندگی نامه نویس دوبوآ) می گوید: «او و سن-سانس در لباس نظامی اغلب در کلیسای لمدلن با هم ملاقات می کردند، یکی برای رهبری گروه کر و دیگری برای نواختن ارگ». سرانجام هر دو مرد از آخرین روزهای خونین کمون پاریس (۱۸۷۱) گریختند، سن-سانس به انگلستان بازگشت و دوبوآ به خانواده خود در شهر روسنی پیوست. دوبوآ در سال ۱۸۷۱، به عنوان استاد هارمونی، به عضویت هیئت علمی کنسرواتوار پاریس درآمد و جانشین آنتوان الوارت شد. او این پست را به مدت ۲۰ سال حفظ کرد؛ شاگردان وی در کلاس های آهنگسازی و هارمونی افرادی چون پل دوکا، جورجه انسکو، آلبریک مگنارد، فلوران اشمیت و بسیاری دیگر بودند. در ماه اوت ۱۸۷۲، دوبوآ با نوازندهٔ پیانو ژان دوویناژ (۱۹۲۲–۱۸۴۳) ازدواج کرد (پدر وی رهبر ارکستر شرکت «اپرا-کامیک» در پاریس بود). ازدواج تئودور و ژان، مادام العمر و سعادت مندانه بود و آنها دو فرزند داشتند. دوبوآ این جاه طلبی را داشت که آهنگساز اپرا شود، او با آنکه موفق شد در سال ۱۸۷۳، اپرای "گسل امیر" با لیبرتو ژ
ول باربییر و میشل کاره را در تالار قدیمی «تئاتر کلونی» در پاریس اجرا کند، اما نتوانست جای پایی در شرکت های بزرگ اپرای پاریس برای خود پیدا کند. دوبوآ در سال ۱۸۷۸ موفق شد برای اثری به نام "بهشت گمشده" جایزهٔ «مؤسسهٔ رقابتی موسیقی» که توسط شهر پاریس برگزار می شد، به طور مشترک با بنجامین گدار کسب کند، "بهشت گمشده" ابتدا با هزینه عمومی در نوامبر ۱۸۷۸، و دو بار دیگر در تئاتر دو شاتله، اجرا شد. در سال ۱۸۷۷، سن-سانس به عنوان نوازندهٔ ارگ کلیسای لمدلن بازنشسته شد و دوبوآ جایگزین او شد و فوره نیز به عنوان کاپل مایستر جانشین دوبوآ شد. در ماه فوریهٔ سال ۱۸۷۹، دوبوآ اپرایی کمدی و تک پرده ای با نام "نان قهوه ای" را در یکی از خانه های بزرگ پاریس به صحنه برد. «سالنامه تئاتر و موسیقی» این اثر را ساده و دارای «شوخ طبعی و مهارت» یافت و گرچه خیلی اصیل ندانست اما با این وجود «بسیار ظریف و با ملودهای عالی» توصیف کرد. در ماه ژوئیهٔ ۱۸۸۰، دوبوآ به اتفاق فوره برای شرکت در اجرای اپراهای "تنهوزر" و "استاد خواننده از نورنبرگ" اثر ریشارد واگنر به مونیخ سفر کردند. هرچند دوبوآ مانند فوره تحت تأثیر موسیقی واگنر قرار گرفته بود، اما اجازه ندا
د که مانند بسیاری از آهنگسازان فرانسوی دیگر، موسیقی واگنر بر ساخته هایش تأثیر بگذارد، اگرچه در بازگشت به پاریس، مطالعه ای فشرده در مورد آثار واگنر انجام داد. دوبوآ هرگز نتوانست اپرایی در سالن برتر اپرای پاریس اجرا کند اما در سال ۱۸۸۳، موفق شد در این سالن باله ای در سه پرده به نام "فراندول" با هدایت روسیتا ماوری اجرا کند. «سالنامه تئاتر و موسیقی» دربارهٔ این باله نوشت: یک «موسیقی برجسته با شکلی مالیخولیایی که مانند خورشید جنوب، فقط اندکی گرما و رنگ دارد» و اضافه می کند «این اثر اگرچه اصالت و الهام بخشیِ برجسته ای نداشت ولی به خوبی نوشته شده بود و در کل، حرکات باله مناسب بود». این قطعه مورد استقبال قرار گرفت و بارها در سالن های اپرا اجرا شد. دوبوآ در همان سال نشان افتخار لژیون دونور را دریافت کرد. در سال ۱۸۸۴، دوبوآ با یک اپرای چهار پرده ای به نام "آبن-هامت" موفقیت زیادی به دست آورد. این اپرا در سالن «تئاتر ایتالیایی» واقع در «میدان دو شاتل» پاریس افتتاح شد و با اشتیاق مورد استقبال قرار گرفت، اما پس از چهار اجرا متوقف شد، زیرا بحران مالی باعث شد که تئاتر تعطیل شود و دوبوآ با مسئولیتِ پرداخت دستمزدهای معوقهٔ خوا
نندگان، تنها ماند. سال های پایانی. در ژانویه ۱۸۹۱، لئو دلیب درگذشت و دوبوآ به جای او به عنوان استاد آهنگسازی در کنسرواتوار پاریس منصوب شد. همچنین پس از مرگ شارل گونو در سال ۱۸۹۴، دوبوآ به عضویت فرهنگستان هنرهای زیبای فرانسه انتخاب و جانشین وی شد که به گفتهٔ جان پاسلر (زندگی نامه نویسِ دوبوآ)، بدین وسیله «شفافیت و آرمان گرایی موسیقی او» به رسمیت شناخته شد. دوبوآ همیشه نسبت به موریس راول زمانی که دانشجوی کنسرواتوار بود، دشمنی داشت؛ زیرا آثار راول با سیاست های ضد مدرنیستی دانشکده مطابقت نداشت. با کلود دبوسی نیز با همین رفتار برخورد می شد، به طوری که وقتی در سال ۱۹۰۲، اپرای پلئاس و ملیزاند در حال اجرا بود، دوبوآ بی درنگ حضورِ دانشجویان در این نمایش را منع کرد. در ژوئن ۱۹۰۵، پس از یک رسوایی عمومی ناشی از تلاش آشکار دانشکده برای جلوگیری از برنده شدنِ راول برای جایزه بزرگ رم، دوبوآ مجبور شد به بازنشستگی زودهنگام خود بپردازد؛ در نتیجه گابریل فوره از طرف دولت فرانسه با دستوری برای مدرن کردنِ کنسرواتوار، جانشین دوبوآ شد. نظرات شخصی دوبوآ نسبت به سیاست های کلی کنسرواتوار که او ریاست آن را برعهده داشت، کمتر ارتجاعی بود،
به عنوان مثال در سال ۱۹۱۴، هنگامی که اپرای پارسیفال اثر ریشارد واگنر با تأخیر در پاریس نمایش داده شد، دوبوآ به همکارش گفته بود که «هیچ موسیقی زیباتر از این نوشته نشده است». همچنین وی به طور خصوصی مجذوب موسیقی کلود دبوسی با «هارمونی های لطیف و ظرافت های ارزشمند آن» بود. دوبوآ پس از بازنشستگی از کنسرواتوار تا سالهای پایانی زندگی اش، به عنوان چهره ای آشنا و پرقدرت در محافل موسیقی پاریس باقی ماند. او رئیس «انجمن فارغ التحصیلان کنسرواتوار» بود و ریاست مراسم سالانهٔ جوایز آن را نیز بر عهده داشت. مرگ همسرش در سال ۱۹۲۳، ضربه ای بود که او از آن بهبود نیافت و پس از یک بیماری کوتاه مدت، در تاریخ ۱۱ ژوئن ۱۹۲۴ (۸۶ سالگی) در خانه اش (پاریس) درگذشت. موسیقی. کارنامهٔ دوبوآ در آهنگسازی با وجود اینکه آثار مذهبی زیادی نوشت، اما امیدوار بود که در اپرا کار موفقی داشته باشد. شیفتگی او به موضوعات خاور نزدیک منجر به ساخت اولین اثر صحنه ای او به نام "گسل امیر" و سپس اولین اپرای چهار پرده ای، "آبن-هامت" شد؛ دوبوآ پیام های بسیار خوبی پس از نمایش اپرایش از استقبال عموم دریافت کرد اما جایی در کارنامه معمولی خود به دست نیاورد. اپرای بزرگ
دیگر او "خاویر"، نام دارد که به عنوان یک «چکامهٔ دراماتیک» توصیف می شود؛ داستان در روستایی دور می گذرد و پیرامون مادری بیوه می چرخد که برای کشتن دخترش «خاویر»، با کمک پدرِ نامزدش نقشه می کشد؛ خاویر با کمک یک کشیش از حمله جان سالم به در می برد و اپرا با یک پایان خوش و معمولی به پایان می رسد. آثار دوبوآ همچنین شامل باله، اوراتوریو و سه سمفونی است. شناخته شده ترین اثر او اوراتوریوی «هفت کلام آخرِ مسیح» (۱۸۶۷) است که هر از گاهی اجرا می شود. توکاتا در سل ماژور (۱۸۸۹) هنوز در رپرتوار ارگانیست ها باقی مانده است. بقیه آثار بزرگ او تقریباً به طور کامل ناپدید و از دسترس خارج شده است. او با تألیف کتاب های "هارمونی" و "کنترپوان و فوگ"، تأثیر ماندگاری در تدریس داشته است که امروزه نیز گاهی اوقات از آن استفاده می شود.
استان خودمختار قره باغ کوهستانی یک استان خودمختار در درون جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی بود که بیشتر ساکنان آن را ارامنه تشکیل می دادند. تاریخچه. مالکیت بر این منطقه در طول دوران کوتاه مدت استقلال آذربایجان و ارمنستان در سال های ۱۹۱۸ و ۱۹۲۰ مورد اختلاف دو کشور قرار گرفت. پس از تصرف ارمنستان و آذربایجان توسط شوروی، کاف بیرو (دفتر قفقاز) تصمیم گرفت قره باغ را با مجموعه ای از خودمختاری ها در داخل جمهوری سوسیالیستی شوروی آذربایجان قرار دهد. بنابر تصمیم کاف بیرو شهر شوشی به عنوان مرکز اداری این استان خودمختار انتخاب شد. در ۷ ژوئیه ۱۹۲۳، استان خودمختار قره باغ کوهستانی ایجاد شد و پایتخت به استپاناکرت (که قبلاً خان کَندی نام داشت) منتقل شد. در زمان تشکیل، مساحت این استان ۴۱۶۱ کیلومتر مربع (۱۶۰۷ مایل مربع) بود. سرشماری سال ۱۹۲۶، جمعیت این منطقه را ۱۲۵۲۰۰ نفر اعلام کرده است که ۸۹٫۲ درصد این جمعیت را ارامنه را تشکیل می داده اند. با این حال، تا سال ۱۹۸۹، درصد جمعیت ارمنی این استان خود مختار به ۷۶٫۹ درصد کاهش یافت. دلایل کاهش جمعیت ارامنه در این استان عبارت بودند از سیاست مقامات آذربایجان شوروی برای اسکان آذربایجانی
ها در این منطقه و مهاجرت ارامنه قره باغ به خارج، و همچنین زاد و ولد بیشتر آذربایجانی ها نسبت به ارمنی ها. اگرچه مسئله حاکمیت بر قره باغ کوهستانی تا اواسط دهه ۱۹۸۰ به موضوعی جدی تبدیل نشده بود اما روشنفکران ارمنی و رهبران ارمنستان شوروی و همچنین مقامات ارمنی قره باغ چندین بار از مسکو درخواست کردند تا حاکمیت این منطقه به ارمنستان شوروی منتقل شود. در سال ۱۹۴۵، گریگور هاروتیونیان، رهبر ارمنستان شوروی، از استالین درخواست کرد که این منطقه به ارمنستان شوروی ضمیمه شود که استالین این درخواست را رد کرد. در سال ۱۹۶۵، سیزده تن از مقامات حزب ارمنی قره باغ در نامه ای به رهبری اتحاد جماهیر شوروی در مورد نوع نگرش مقامات آذربایجان شوروی نسبت به استان خودمختار قره باغ کوهستانی شکایت کردند. بسیاری از مقامات ارمنی قره باغ که خواهان پیوستن به ارمنستان بودند از کار برکنار یا به ارمنستان منتقل شدند. با ظهور حیدر علی اف به عنوان رهبری جمهوری سوسیالیستی آذربایجان شوروی در سال ۱۹۶۹ باکو تلاش های فزاینده ای را برای تشدید کنترل خود بر این منطقه خودمختار به کار برد. در سال ۱۹۷۴–۱۹۷۳ علی اف، گورگن ملکومیان دبیر استان خود مختار قره باغ کوه
ستانی را که در نظر وی یک ملی گرای ارمنی بود برکنار کرد و بوریس کوورکوف را به عنوان دبیر استان قره باغ کوهستانی منصوب کرد. کورکوف برخلاف گورگن ملکومیان دبیر قبلی قره باغ کوهستانی که متولد قره باغ بود در ارمنستان متولد شده بود و روابط دوستانه ای با آذربایجان داشت. در سال ۱۹۷۷، سرو خانزادیان، نویسنده برجسته ارمنی، نامه ای سرگشاده به لئونید برژنف نوشت و خواستار الحاق قره باغ به ارمنستان شوروی شد. تقسیمات اداری. این استان به پنج شهرستان (رایون) یا بخش اداری تقسیم شده بود: درگیری نظامی. درگیری میان ارمنی های این استان و دولت سوسیالیستی آذربایجان در سال ۱۹۸۷ آغاز شد. سطح این درگیری در اواخر سال ۱۹۹۱ افزایش یافت و منجر به آغاز جنگ اول قره باغ شد. در ۲۶ نوامبر ۱۹۹۱، پارلمان جمهوری سوسیالیستی آذربایجان، خودمختاری استان قره باغ را لغو کرد. همچنین تقسیمات اداری استان قره باغ منحل شد، و این سرزمین در بین مناطق خوجاوند، ترتر، گورانبوی، شوشی و کلبجر تقسیم شد. در پاسخ، اکثریت جمعیت ارمنی استان قره باغ اعلام استقلال کردند و جمهوری آرتساخ را تأسیس کردند که این عمل آنها توسط ارمنستان مورد حمایت قرار گرفت. امروزه، بیشتر سرزمین ه
ای استان سابق قره باغ تحت کنترل جمهوری خود خوانده آرتساخ است. آذربایجان در جریان جنگ دوم قره باغ (۲۰۲۰) کنترل بخش جنوبی استان سابق خودمختار قره باغ را دوباره به دست آورد. وضعیت فعلی. از سال ۲۰۲۱، تنها کنترل بخش مرکزی و شمالی استان سابق خود مختار قره باغ در دست جمهوری خود خوانده آرتساخ قرار دارد. با این وجود جمهوری آرتساخ توسط هیچ کشوری به رسمیت شناخته نشده است و در سطح بین الملل استان سابق خود مختار قره باغ به عنوان بخشی از سرزمین آذربایجان در نظر گرفته می شود. آذربایجان در ۲۶ نوامبر ۱۹۹۱ با لغو قانون خودمختاری استان قره باغ، این استان را به عنوان بخشی از خاک این کشور اعلام کرد. از آن زمان تقسیمات اداری این سرزمین در بین مناطق خوجاوند، شوشی، خوجالی، بخش شرقی کلبجر، بخش غربی ترتر تقسیم شد. جمعیت شناسی. تعداد جمعیت و ترکیب قومی قره باغ کوهستانی بر اساس سرشماری شوروی در سال های ۱۹۲۶–۱۹۸۹
سوگواران خموش آلبوم موسیقی سنتی ایرانی با آهنگسازی پژمان طاهری و صدای علیرضا قربانی است. این آلبوم در دستگاه همایون اجرا شده و دارای ۹ قطعه و اشعاری از شهریار، محمدرضا شفیعی کدکنی، ملک الشعری بهار و فریدون مشیری، هوشنگ ابتهاج می باشد. گروه ایرانی قطعات این اثر را در سال های ۱۳۸۴ و ۱۳۸۵ در قالب یک تور، در چندین کشور اروپایی از جمله فرانسه، اتریش و سوییس و در محل های مهمی از جمله سازمان ملل و سازمان انرژی اتمی و نیز در زمستان سال ۸۵ در تالار وحدت به اجرا درآوردند. این آلبوم به طور زنده از یکی از این کنسرت ها ضبط شده است. این آلبوم همچنین جزو پرفروش ترین آثار موسیقی کلاسیک در سال ۸۶ قرار گرفت. قطعات. لازم است ذکر شود قطعهٔ آواز کرک با شعری از مهدی اخوان ثالث از آلبوم حذف شد و اجازه انتشار پیدا نکرد.
اسناد افغانستان (Afghanistan Papers)، مجموعه ای از مصاحبه های مرتبط به جنگ ایالات متحده در افغانستان است، که توسط سر مفتش ویژه برای بازسازی افغانستان (SIGAR) تهیه گردیده و توسط "واشینگتن پُست" در ۲۰۱۹ میلادی پس از درخواست قانون آزادی اطلاعات چاپ شده است. این اسناد نشان داد که مقامات بلند مرتبه به طور معمول بر این عقیده بودند که جنگ افغانستان غیرقابل پیروزی است و این نظر را از مردم عام پنهان می کردند. به دلیل مشکل بودن ایجاد معیارهای هدفمند برای پیمایش موفقیت، معلومات در طول جنگ مورد دست کاری قرار می گرفت. خبرنگار شبکه NPR، لولو گارشیا-ناوارو پس از مقایسه این اسناد با اسناد پنتاگون «تلاش های واضح و پیوسته حکومت ایالات متحده مبنی بر گمراه سازی عمدی مردم عامه» را برملا ساخت. گزارش های اولیه در واشینگتن پُست. نخستین مقاله ای که بر مبنای این اسناد نوشته شده بود، تحت عنوان «جنگ با حقیقت» توسط گزارش گر واشینگتن پُست به نام کریگ وایتلاک در ۹ دسامبر ۲۰۱۹ منتشر شد. مدت کوتاهی پس از آن، مقالات متعددی در ادامه مقاله کریگ منتشر شد. یکی از مقامات در مصاحبه ای که از طریق برنامه درس های آموخته شده این آژانس برگزار شده بود، پ
یش بینی نمود که حدود ۴۰ درصد کمک های ایالات متحده به افغانستان از سال ۲۰۰۱ بدین سو در نهایت به جیب مقامات فاسد، جنگ سالاران، مجرمین و شورشی ها رفته است. رایان کراکر، سفیر پیشین ایالات متحده در افغانستان و عراق طی مصاحبهٔ با تحقیق کننده گان در ۲۰۱۶ میلادی گفت که، «شما نمی توانید به همین سادگی این مقدار هنگفت پول را در یک دولت و جامعه شکننده واریز کنید و سپس بکوشید تا فساد را بیشتر دامن نزنید». واکنش های مقامات عمومی. به دلیل ماهیت محتوای اسناد افغانستان، مقامات مختلف دولتی تنها در عرض چند روزی پس از انتشار نخستین مقاله وایتلاک واکنش نشان دادند. نمونهٔ از نظریه های سیاست مداران در زیر بیان شده است: سناتور رند پال: «من فکر می کنم مردان و زنان جوان ما که به جنگ می فرستیم، بهترین و روشن ترین افراد ما هستند، مستحق بهتر از این ها هستند. آن ها حق دارند به طور شفاف در مورد مأموریت بدانند. من چندین سال است که می گویم نمی توانم در هیچ جایی جنرالی را پیدا کنم، که به من بگوید، مأموریت واقعی ما در افغانستان که به دنبال رسیدن به آن هستیم، چه چیزی است؟». سناتور کرستن جیلیبرند: «ما همه امروز در گزارش چشمگیر واشینگتن پُست خوان
دیم که می گفت مقامات اداری، به احتمال بالقوه مقامات نظامی، مردم آمریکا را در رابطه جنگ افغانستان به گمراهی کشیده اند. من کتباً درخواست استماع دارم، تا به این نگرانی های عمیق در مورد افشاسازی های جنگ افغانستان پرداخته شود». نماینده مجلس تولسی گبرد بیان داشت، که وی قانونی را برای بررسی کنگره در مورد «دروغ گویی و هدردادن مالیات، مالیه دهندگان» و زندگی های نظامیان ایالات متحده، معرفی خواهد کرد. وی مجتمع نظامی صنعتی، قراردادی ها و شرکت های مشورتی را متهم به نفع بردن از «یک کلاه برداری نمود که پس از حملات یازده سپتامبر تنها در افغانستان بیش از یک تریلیون دلار به مالیه دهندگان آمریکایی ضرر رسانده اند». گبرد مجدداً روی درخواست خود مبنی بر بازگرداندن نیروهای آمریکایی از افغانستان به خانه تأکید کرد. معاون پیشین رئیس جمهور، جو بایدن، خود را از سیاست باراک اوباما در مورد جنگ افغانستان دور نموده و بیان داشت که: «من کسی هستم که از همان اول استدلال نمودم، که فرستادن موجی از نیروها به افغانستان یک اشتباه بسیار بزرگ است».
کیم یونگ چول (؛ زادهٔ ۲۵ فوریه ۱۹۵۳) بازیگر اهل کره جنوبی است. یکی از اولین کارهای او، "لبخند سفید" (۱۹۸۱) بود. کارهای شاخص او شامل "امپراتور وانگ گون" (۲۰۰۰–۲۰۰۲)، "یک زندگی زیبا" (۲۰۰۵) و "آیریس" (۲۰۰۹) است. از آثار دیگری که در آنها ایفای نقش کرده است می توان به "عشق شاهزاده خانم" (۲۰۱۱)، "مرد بی گناه" (۲۰۱۲)، "" (۲۰۱۳)، "جانگ یونگ شیل" (۲۰۱۶)، "ذهن های جنایتکار" (۲۰۱۷)، "کشور من" (۲۰۱۹) و "پادشاه اشک لی بانگ وون" (۲۰۲۱) اشاره کرد.
use both this parameter and |birth_date to display the person's date of birth, date of death, and age at death) --&gt; ویلما نونیز دی اسکورسیا (Vilma Núñez de Escorcia) (با نام تولد: ویلما نونیز رویز) (Vilma Núñez Ruiz) (متولد ۲۵ نوامبر ۱۹۳۸)، حقوق دان و فعال حقوق بشری اهل نیکاراگوئه است. او از یک مادر مجرد به دنیا آمد و از اوان زندگی نگرانی خود را در عرصه عدالت اجتماعی اظهار کرد. او هنگامی که در دانشگاه ملی خودمختار نیکاراگوئه در لئون در رشته حقوق تحصیل می کرد با کارلوس تونرمن و سرجیو رامرز، مقامات ارشد دولت آینده ملاقات کرد و یکی از بازماندگان قتل عام دانشجویان ۲۳ ژوئیه سال ۱۹۵۹ از سوی گارد ملی سوموزا به حساب می آمد. او در سال ۱۹۷۵ به جبهه ملی آزادی بخش ساندینستا پیوست. اما در سال ۱۹۷۹ از سوی رژیم سوموزا زندانی و مورد شکنجه قرار گرفت، سپس در ۱۹ ژوئیه سال ۱۹۷۹ قبل از کامیابی شورش جبهه ملی آزادی بخش ساندینستا آزاد شد. هنگامی که این جبهه بر اریکه قدرت تکیه زد، او به عنوان معاون رئیس دیوان عالی دادگستری و سپس به عنوان رئیس کمیسیون ملی ترویج و حمایت حقوق بشر ایفای وظیفه کرد. وقتی که جبهه ملی آزادی بخش ملی اندینس
تا از قدرت عزل شد، نونیز سازمان غیردولتی مرکز حقوق بشر نیکاراگوئه (CENIDH) را تأسیس کرد و در سال ۱۹۹۶ او نتوانست دانیال اورتِگا را به عنوان نامزد حزب برای کسب ریاست جمهوری به چالش بکشد، ولی در سال ۱۹۹۸ از عضویت حزب کنار رفت تا از زولمریکا اورتِگا موریلو، دختر اندر اورتِگا که او را به سوءاستفاده جنسی در دوران کودکیش متهم کرد، نمایندگی کند. نونیز بعد از آن در ۲۰۰۸ مورد آزار و اذیت قرار گرفت، ازین رو دادگاه حقوق بشر بین آمریکایی تدابیری را صادر کرد، تا او را حفاظت نماید. پس از راه اندازی تظاهرات ضد دولتی در ماه آوریل ۲۰۱۸، سازمان غیردولتی، مرکز حقوق بشر نیکاراگوئه از جمله معدود سازمان های غیرانتفاعی بود، که مبنای حقوقیش لغو شده بود. دفتر او از سوی پولیس مورد حمله قرار گرفت، ولی نونیز اصرار داشت تا فعالیت های حقوق بشری خود را ادامه دهد. با وضع قانون رسیدگی به نمایندگان خارجی که در آن تصریح شده بود، تمامی گروه های که از خارج حمایت مالی می شوند، باید به عنوان نمایندگان خارجی ثبت و راجستر شوند؛ همین بود که چالش جدید سر راه او در سال ۲۰۲۰ قرار گرفت و در دادگاه با مشکلات قانونی دست و گریبان شد. اوایل زندگی. ویلما نونی
ز در ۲۵ نوامبر سال ۱۹۳۸ از والدین غیرمنکوحه به دنیا آمد و باعث شد که او با سلسلهٔ از محرومیت ها در زندگی خود در جامعه محافظه کار نیکاراگوئه مواجه شود. او و مادرش، توماسا رویز در مدرسه، کلیسا و باشگاه ها اجتماعی در اکواپا، چنتالس روی خوش نمی دیدند شاید به دلیل نفوذ منطقهٔ خانم پدرش بوده باشد. پدر او، همبرتو نونیز سویا (که رابطه خونی با مادرش ندارد) رهبر حزب محافظه کار، منتقد رژیم سوموزا بود، که اغلباً در دوران طفولیت ویلما نونیز زندانی می شد، هرچند او در زمان فرمان روایی انستازیو سوموزا گارسیا به عنوان معاون در پارلمان ایفای وظیفه کرد. سهم گیری پدرش در میدان سیاست، برای ویلما تأثیرگذار بود، که نخستین اقدامات مقاومت او علیه دیکتاتوری لیبرال سوموزا به شکل حمایت محافظه کاران ظاهر شد. درحالی که او نهایتاً به این نتیجه رسید، که میان ایدیولوژی های آن ها تفاوت اندکی وجود دارد و روی بی عدالتی اجتماعی به صورت کافی تمرکز نکردند. نونیز سویا در سال ۱۹۴۷ درگذشت و برای ویلما نونیز و دو خواهر و برادر او، لئون و اندیانا، از خود ارثی برجای گذاشت. ولی این مسئله دوباره مادرشان را زیر دست ساخت، زیرا پول او مستقیماً به مادرش وصیت
نشده بود، بلکه در عوض پرداخت او به صلاحیت وی بود. این تجربه های اوایل زندگی او را واداشت تا بعداً فعال حقوق بشر شود و هم چنان علاقه پیداکرد تا در دانشکده حقوق تحصیل کند، هرچند مادرش می خواست او در رشته معماری تحصیل نماید. اما او تا سن ۸ سالگی به مدرسه نرفت و در نهایت به منگوانا رفت، در آن جا در جست جوی مدرسه متوسطه خوب شد که بتواند او را بپذیرد. سرانجام او در مدرسه Colegio Madre del Divino Pastor ثبت نام کرد و در سن ۱۹ سالگی وارد دانشگاه ملی خودمختار نیکاراگوئه در لیون شد، در آن جا در رشته حقوق به تحصیل پرداخت. او در این دانشگاه هم راه با کارلوس تونرمن که در آن ایام استاد جوان بود، درس خواند. کارلوس متعاقباً عضو گروه ۱۲ شد که حامیان جبهه ملی آزادی بخش ساندینستا را رهبری می کرد. او در نهایت وزیر آموزش در دوران حکومت جبهه ملی آزادی بخش ساندینستا شد. حرفه. اوایل حرفه و FSLN. نونیز پس از این که از دانشگاه فارغ شد، به عنوان وکیل در دادگستری، اساساً به عنوان وکیل مدافع بخش جنایی به کار آغاز کرد. رونده های پیچیده را برای دفاع از زندانیان سیاسی که از سوی حکومت سوموزا زندانی شده بودند، روی دست گرفت. در میان کسانی که پ
رونده های شان روی دست بود، خرده دهقان پیشه ها (دهقانان) نیز بودند، که برای مصادره زمین بازگردانیده شده به آن ها می جنگیدند. ولی بعداً دانستند که او در واقع ساندینستایی بود که زمین را تصرف کرده بود. نونیز در سال ۱۹۷۵ شامل جبهه ملی آزادی بخش ساندینستا شد، در ۳۰ آوریل سال ۱۹۷۹ از سوی حکومت سوموزا زندانی گردید. سپس در ۱۱ ژوئیه چند روز قبل از فروپاشی رژیم (۱۹ ژوئیه) از زندان آزاد شد. او در جریان حبس ۵ ماهه اش، مورد شکنجه قرار گرفت و حتی شوک برقی بر او داده شد، ولی هیچ معلوماتی مرتبط به فعالیت و عملیات شبکه جبهه ملی آزادی بخش ساندینستا، مثلاً؛ عملیات تسخیر مؤفقانه شهر لیون را توسط فرمانده دورا ماریا تیلز اقرار نکرد. در ۲۰ ژوئیه یک روز بعد از سیطره جبهه ملی آزادی بخش ساندینستا از نونیز دعوت شد، تا او به عنوان معاون رئیس دادگاه عالی خدمت نماید. در همان دوره، نونیز هم چنان معاون کمیسیون صلح نیکاراگوئه بود، که مسؤلیت ایجاد هم بستگی بین المللی علیه تحریم ایالات متحده آمریکا را به عهده داشت. او با گروه های کار کرد، که برای نیکاراگوئه امکانات و تجهیزات ارسال می کردند و سفرهای کاری به این کشور داشتند، تا به آن کمک کنند. او
در این نقش به صورت گسترده به ایالات متحده آمریکا سفر کرد و مشخصاً دربارهٔ سیستم حقوقی نیکاراگوئه صحبت نمود. او هم چنان با رید برودی، دادستان سابق نیویورک، در راستای جمع آوری معلومات دربارهٔ حملات کنتراها بالای غیر نظامیان کار کرد که در سال ۱۹۸۵ به عنوان وحشت کانترا در نیکاراگوئه: گزارش مأموریت حقیقت یاب، سپتامبر ۱۹۸۴ الی ژانویه ۱۹۸۵ منتشر شد. جبهه ملی آزادی بخش ساندینستا پس از تصرف قدرت، در سال ۱۹۸۸ نونیز را رئیس اداره تازه تأسیس «کمیسیون ملی ترویج و حمایت حقوق بشر» مقرر کرد، که او در این مقام تا سال ۱۹۹۰ خدمت کرد. او تقرر خویش در این وظیفه را به مثابه جزا محسوب کرد، زیرا او قبلاً معاون ارشد دادگاه بود که حتی در آستانه احراز پُست ریاست بود. اما از آن جای که او را به منصب ریاست کمیسون حقوق بشر منتقل کردند از پیشرفت وظیفوی او جلوگیری شد. نونیز به عنوان عضوی جبهه ملی آزادی بخش ساندینستا برابری جنسیتی را نسبت به عملی، بیشتر تئوری و نظری مشاهده کرد. درحالی که، اسناد رسمی در این باره مشارکت سیاسی مساوی را تصریح نموده است. با این حال، او گفت: «تطبیق این مسئله متفاوت بود». او پیشرفت محدود زنان را در عرصه جنسیت، به ت
لاش های فردی مبارزان زن و انجمن زنان نیکاراگوئه لویزا امندا اسپینوزا نسبت داد. افتخارات. نونیز بنابر فعالیت های حقوق بشری اش مدال لژیون را در سال ۲۰۱۱ از سوی سفارت فرانسه دریافت کرد. در همین سال، هم چنان جایزه استیک لارسون را از بهر «مبارزه طولانی اش در راستای حقوق زنان و علیه قانون ناعادلانه ضد سقط جنین نیکاراگوئه» به دست آورد؛ جایزهٔ در کنار خود ۲۰۰ هزار کرون سویدن (معادل حدود ۳۰ هزار دالر آمریکایی) را به همراه داشت. به همین ترتیب، نونیز در سال ۲۰۱۹ برنده جایزه بین المللی صلح برمن در بخش «سفیر صلح در زندگی عامه» شد. زندگی شخصی. نونیز در ماه دسامبر ۱۹۶۳ با اتو اسکورسیا پاستران که دندانپزشک بود، با او در دانشگاه ملی خودمختار نیکاراگوئه آشنا شد، ازداوج کرد. هر دوی آن ها برنده جایزه بهترین دانشجوی دانشگاه بودند. سپس او به نام «ویلما نونیز دی اسکورسیا» مسمی شد. این زوج دو فرزند (به نام های اتو و یوجینیا)، چهار نوه و یک نبیره دارند.
اصحاب اُخدود به عده ای گویند که طبق روایت قرآن، گروهی از یکتاپرستان را در گودالی از آتش سوزاندند. خداوند در قرآن، ایشان را مورد لعنت خود قرار داده است. گزارش حادثه اُخدود در آیات ۴ الی ۸ سوره بُروج آورده شده است. با توجه به اینکه از سوزاندن گاهی به عنوان مجازات شدید برای مخالفان اعتقادی در طول تاریخ، بویژه قرون وسطا یاد شده، حوادثی از این دست بارها میان ملل گوناگون روی داده است. درباره اینکه این ماجرا مربوط به چه قومی بوده و در چه زمانی رخ داده اختلاف نظر است. مشهورترین آن ها درباره ذونواس یهودی آخرین پادشاه حمیر در یمن است که شماری از اهالی نجران را به جرم پیوستن به مسیحیت در آتش سوزاند. گزارش هایی از این ماجرا در برخی از منابع مسیحی نیز آمده است. واژه شناسی. اَصحاب، جمع صاحِب، از ماده (ص ح ب)، به معنی افراد یا چیزهایی است که ملازم و همراه افراد و چیزهای دیگر باشند. این ملازمت و همراهی، از نظر معنای عُرفی، لزوما در حالت فراوان خود است. اُخدود، با جمع اَخادید، از ماده (خ د د)، به معنی شکاف مستطیل شکل در زمین است. مرور کلی در قرآن. گزارش حادثه اُخدود در آیات ۴ الی ۸ سوره بُروج آمده و قرآن بجای پرداختن به هویت
شخصیت ها و زمان و مکان داستان، به مانند بسیاری داستان های قرآنی دیگر، صرفاً به تحلیل ایمانی آن می پردازد. این روایت که سوزاندن گروهی را به جرم ایمان به خدا در گودالی از آتش انبوه بیان می کند، بیانگر قساوت شدید قلب اصحاب اُخدود، و دشمنی بسیار آنها با یکتاپرستان است . قرآن همچنین بیان می دارد که عده ای از اصحاب اُخدود، به کارهایی چون برافروخته نگه داشتن آتش، آوردن مؤمنان به کنار گودال، واداشتن آنان به برگشت از یکتاپرستی پرداخته و سرباز زنندگان را در گودال می اندازند؛ در حالیکه عده دیگری نیز من جمله بزرگانشان، اطراف گودال مشغول تماشای صحنه سوزاندن مؤمنان در آتش هستند، در عین حال که به نظر میرسد به نوعی سرگرمی نیز مشغول می باشند. قرآن منشأ اصلی حادثه را صرفاً جنگ کفر و ایمان می داند، نه هرگونه انگیزه سیاسی، اقتصادی یا قومیتی. از آیه ۸ نیز بر می آید که حادثه در زمان و جامعه ای رخ داده است که اختناق و استبداد کامل بر آن حاکم بوده، و یکتاپرستان مستوجب شدیدترین شکنجه ها و فجیع ترین شکل مرگ ها بوده اند، و این مطلب با موافقت و تأیید غالب جامعه همراه بوده است. قرآن با ذکر اوصاف برای خدایی که مؤمنان او را می پرستیدند، فر
هنگ اجتماع یادشده و برخورد «کفار» را بطور غیرمستقیم تخطئه می کند.
در رایانش ، یک دستورالعمل کنترل حافظه نهان اشاره ای است که در جریان دستورالعمل یک پردازنده تعبیه شده است که برای بهبود و توسعه عملکرد سخت افزار حافظه پنهان ، با استفاده از دانش قبلی از الگوی دسترسی به حافظه درنظر گرفته شده توسط برنامه نویس یا کامپایلر ، در نظر گرفته شده است. این دستور العمل ها میتوانند آلودگی حافظه پنهانرا کاهش دهند، نیاز به پهنای باند را کاهش دهند و یا با ارائه کنترل بهتر بر مجموعه کاری ، تاخیرها را دور بزنند. اکثر دستورالعمل های حافظه نهان بر معنا و تفسیر برنامه ها تاثیری ندارند اما برخی از آنها ممکن از تاثیراتی داشته باشند. مثال ها. برخی از این دستورالعمل ها، با انواع مختلف، توسط چندین معماری مجموعه دستورالعمل پردازنده، مانند ARM ، MIPS ، PowerPC و x86 پشتیبانی می شوند. واکشی اولیه. همچنین به عنوان "بلوک حافظه پنهان داده" تاثیر، درخواست برای بارگیری و دریافت خط حافظه نهان مرتبط با یک آدرس تعیین شده می باشد. این کار توسط دستورالعمل codice_1 در مجموعه دستور ها x86 انجام می شود. برخی دستورالعمل ها، سطوح بالاتر سلسله مراتب کش را دور می زنند، که برای مثال در زمینه "جریان" برای داده هایی که حداق