Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
برای او کاری به عنوان اپراتور تلفن در یک واحد توپخانه ای نزدیک مسکو ترتیب داد. براساس افسانه ای مشهور، کنوروزوف و واحدش از پیشتازان ارتش سرخ در ورود به برلین بودند. در آنجا گفته می شود که او به طور اتفاقی کتابی پیدا کرد که بعدها جرقهٔ علاقه اش به رمزگشایی خط مایا را زد. این روایت بارها بازگویی شده، به ویژه پس از انتشار کتاب مایکل دی. کو با عنوان "رمزگشایی خط مایا" در سال ۱۹۹۲. بر پایهٔ این داستان، کنوروزوف در برلین وارد کتابخانهٔ ملی شد درحالی که آتش گرفته بود، و توانست نسخه ای نادر از کتابی را نجات دهد که شامل تصویرهایی از سه کدکس مایای شناخته شدهٔ آن زمان بود: درسدن، مادرید و پاریس... گفته می شود او این کتاب را با خود به مسکو برد و پژوهش های پیشگامانه اش دربارهٔ خط مایا را بر پایهٔ آن آغاز کرد. بااین حال، بسیاری از جزئیات زندگی کنوروزوف در دوران جنگ روشن نیست. شاگردش گالینا یرشووا نتوانست هیچ مدرکی پیدا کند که او بین ۱۹۴۳ تا ۱۹۴۵ از استان مسکو خارج شده باشد. خود کنوروزوف نیز در مصاحبه ای یک سال پیش از مرگش، افسانهٔ برلین را رد کرد. او به هری کتتونن، کتیبه شناس مایاشناس گفت: متأسفانه سوءتفاهمی پیش آمد: من د
ربارهٔ پیدا کردن کتاب هایی در یک کتابخانهٔ برلین با همکارم مایکل کو صحبت کرده بودم، ولی او درست متوجه نشد. کتابخانه در آتش نبود. کتاب ها در جعبه هایی بسته بندی شده بودند تا به جای دیگری فرستاده شوند. آلمانی ها آن ها را آماده کرده بودند، اما چون وقت جابه جایی نداشتند، جعبه ها به مسکو برده شد. ادامهٔ تحصیل. در پاییز ۱۹۴۵، پس از پایان جنگ جهانی دوم، کنوروزوف به دانشگاه دولتی مسکو بازگشت تا تحصیلات کارشناسی خود را در رشتهٔ مردم نگاری به پایان برساند. او پژوهش در مصرشناسی را از سر گرفت و همچنین به مطالعات تطبیقی در حوزه هایی مانند چین شناسی پرداخت. او علاقه و توانایی ویژه ای در بررسی زبان ها و سامانه های نوشتاری باستانی، به ویژه خط هیروگلیف مصر باستان نشان داد و همچنین به ادبیات عربی و ژاپنی قرون وسطی می پرداخت. به گفتهٔ هم اتاقی اش سویان واینشتاین، کنوروزوف تمام وقت خود را وقف مطالعه می کرد و همهٔ کمک هزینه اش را صرف خرید کتاب می کرد و با کمترین خوراک تا دریافت کمک هزینهٔ بعدی دوام می آورد... در دوران دانشجویی در دانشگاه دولتی مسکو، کنوروزوف در مؤسسهٔ قوم نگاری و انسان شناسی نیکلای میکلخو-ماکلای (IEA) وابسته به آ
کادمی علوم شوروی مشغول به کار شد. یافته های پژوهشی بعدی او در قالب انتشارات همین مؤسسه منتشر شد. در چارچوب برنامهٔ آموزشی قوم نگاری، کنوروزوف چند ماهی را در قالب هیئتی میدانی در جمهوری های ازبکستان و ترکمنستان شوروی (که پیش تر جمهوری خلق خوارزم نام داشتند و بعدها پس از فروپاشی شوروی در سال ۱۹۹۱ به کشورهای مستقل تبدیل شدند) گذراند. هدف رسمی این سفر، بررسی تأثیر توسعه طلبی روسیه و تحولات نوین بر جوامع کوچ نشین این مناطق مرزی و دوردست اتحاد شوروی بود. در آن زمان، تمرکز مطالعاتی کنوروزوف هنوز بر خط مایا نبود. این جهت گیری در سال ۱۹۴۷ تغییر کرد، زمانی که او به پیشنهاد استادش، پایان نامه ای دربارهٔ «الفبای دیه گو د لاندا» نوشت؛ متنی که در آن دیه گو د لاندا، اسقف اسپانیایی سدهٔ شانزدهم، ادعا کرده بود الفبای اسپانیایی را به معادل های هیروگلیفی مایا برگردانده است. لاندا که در دوران مأموریتش در یوکاتان همهٔ کدکس های تمدن مایا را که یافت، نابود کرده بود، این «الفبا» را در کتابی به نام "Relación de las Cosas de Yucatán" آورد تا اعمالش را پس از بازگرداندن به اسپانیا و محاکمه، توجیه کند. نسخهٔ اصلی این اثر از میان رفته بود
و تنها در دههٔ ۱۸۶۰ بود که نسخه ای خلاصه شده از آن را شارل اتین براسور دو بوربور، پژوهشگر فرانسوی، در بایگانی آکادمی سلطنتی اسپانیا یافت. از آنجا که «الفبای» لاندا متناقض و نامشخص به نظر می رسید (برای برخی حروف چند نگاره آورده شده بود و برخی نشانه ها در کتیبه های بازمانده شناخته شده نبودند)، تلاش های پیشین برای استفاده از آن در رمزگشایی خط مایا بی نتیجه مانده بودند. پژوهش کلیدی. در سال ۱۹۵۲، کنوروزوف ۳۰ ساله مقاله ای منتشر کرد که بعدها به یکی از آثار بنیادین در این حوزه بدل شد: "خط باستانی آمریکای مرکزی" (به روسی: "Древняя письменность Центральной Америки"). در این مقاله، او مطرح کرد که خط های باستانی مانند هیروگلیف های مصری و خط میخی – که غالباً به عنوان نظام های لوگویی یا ایده نگار در نظر گرفته می شدند – در واقع عناصر آوایی قابل توجهی دارند. یعنی بسیاری از نمادها نه تنها واژه یا مفهوم، بلکه آواهایی از زبان گفتاری را نیز نمایندگی می کردند؛ و این سامانه ها ممکن است ساختاری الفبایی یا سیلاب نگارانه نیز داشته باشند که درک آن ها می تواند به رمزگشایی کمک کند. اگرچه این دیدگاه تا آن زمان دربارهٔ خط هایی مانند هیر
وگلیف مصری (با رمزگشایی آغازشده توسط ژان-فرانسوا شامپولین در ۱۸۲۲ با سنگ روزتا) پذیرفته شده بود، اما باور رایج دربارهٔ خط مایا این بود که فاقد چنین ویژگی هایی است. اما کنوروزوف با اتکا به زبان شناسی تطبیقی نتیجه گرفت که خط مایا نیز از این قاعده مستثنا نیست و نظام های صرفاً لوگویی یا ایده نگار در عمل وجود ندارند. بینش کلیدی کنوروزوف آن بود که نشانه های ارائه شده در «الفبای لاندا» را نه به عنوان یک الفبا، بلکه به عنوان سیلاب نگاره تفسیر کند. شاید او نخستین کسی نبود که چنین دیدگاهی را مطرح کرد، اما دلایل و شواهد او متقاعدکننده ترین نمونه بود. برای نمونه، زمانی که لاندا از یکی از آگاهان بومی خواست معادل حرف «b» اسپانیایی را بنویسد، آن فرد مایایی در واقع نگاره ای را نوشت که برابر با سیلاب /be/ در زبان او بود. کنوروزوف اگرچه بر پایهٔ این تحلیل رمزگشایی های چندانی ارائه نکرد، اما معتقد بود این رویکرد کلید فهم خط مایاست. در واقع، «الفبای لاندا» نقش سنگ روزتا را برای رمزگشایی خط مایا بازی کرد. او همچنین اصل مهم دیگری به نام هم آوایی (synharmony) مطرح کرد: واژه ها یا سیلاب های CVC (هم خوان-واکه-هم خوان) در مایا، غالباً
با دو سیلاب CV بازنمایی می شدند (مثلاً CV-CV)، که در آن، واکهٔ سیلاب دوم نادیده گرفته می شد، اما با نخستین واکه هماهنگ بود. تحلیل های بعدی نشان دادند که این اصل عمدتاً درست است. واکنش ها به پژوهش او. پس از انتشار این مقاله از پژوهشگری نسبتاً ناشناخته، کنوروزوف با انتقادهای سخت و گاه تحقیرآمیز روبه رو شد. جی. اریک اس. تامپسون، پژوهشگر نامدار بریتانیایی و مایاشناس برجستهٔ آن زمان، رهبری این حمله را برعهده گرفت. تامپسون به شدت با نظریه های آوایی مخالف بود و پژوهش هایش بر این باور استوار بودند که نگاره های مایا نه تاریخ، بلکه مفاهیم ایده نگارانه را منتقل می کنند. دیدگاه او تا مدتی در این حوزه غالب ماند و بسیاری از پژوهشگران از او پیروی کردند. به گفتهٔ مایکل دی. کو، «در زمان حیات تامپسون، کمتر کسی در میان مایاشناسان جرئت می کرد در مورد نظریه های کنوروزوف یا حتی دیگر موضوعات، با او مخالفت کند.» به همین سبب، رمزگشایی خط مایا بسیار دیرتر از خطوطی چون مصری یا خط میخی هیتی انجام شد و تنها پس از مرگ تامپسون در ۱۹۷۵ بود که این روند شتاب گرفت. افزون بر این، مقالهٔ کنوروزوف در اوج جنگ سرد منتشر شد و بسیاری تلاش کردند آن ر
ا مبتنی بر ایدئولوژی مارکسیستی-لنینیستی یا تبلیغات سیاسی جلوه دهند. در مقدمهٔ مقاله اش، سردبیر نشریه عباراتی تبلیغاتی دربارهٔ برتری مدل علمی دولتی شوروی گنجاند. بااین حال، برخلاف ادعای برخی منتقدان، کنوروزوف خود هیچ گاه در نوشته هایش از چنین لحن یا تبلیغاتی استفاده نکرد. پیشرفت در رمزگشایی. کنوروزوف در ۱۹۶۳ با نگارش مونوگرافی خط مردمان مایا و سپس در ۱۹۷۵ با انتشار "نسخه های خطی هیروگلیفی مایا"، روش های خود را گسترش داد و ترجمه هایی از متون مایا ارائه کرد. در دههٔ ۱۹۶۰، پژوهشگران دیگری به توسعهٔ نظریه های کنوروزوف پرداختند. کار میدانی آن ها و بررسی کتیبه های بازمانده نشان داد که نگاره های مایا فقط شامل اطلاعات تقویمی یا نجومی نبودند، بلکه رویدادهای تاریخی را نیز ثبت می کردند. تاتیانا پروسکوریاف، پژوهشگر روس تبار مقیم آمریکا، در این زمینه پیشگام بود و حتی توانست تامپسون و دیگر شکاکان را قانع کند. دیگر حامیان زودهنگام رویکرد آوایی شامل مایکل دی. کو و دیوید کلی بودند. اگرچه در ابتدا در اقلیت بودند، اما با گذشت زمان و افزایش شواهد، نظریه شان مقبولیت بیشتری یافت. در دهه های بعدی، پروسکوریاف و دیگران با استفاده از ی
افته های کنوروزوف و روش های جدید، رمزگشایی های بیشتری انجام دادند. یک دستاورد مهم در کنفرانس نخست «میزگرد پالِنکه» در سال ۱۹۷۳ حاصل شد، زمانی که با استفاده از روش سیلابی موفق شدند فهرستی از حاکمان پیشین این شهر مایایی را بخوانند. در دهه های بعدی، رمزگشایی بسیاری از کتیبه ها ممکن شد. بیشتر دستاوردهای زبان شناسی مایایی به دستاوردهای نخستین کنوروزوف بازمی گردد. به گفتهٔ پروفسور کو، «یوری کنوروزوف، کسی که هیچ گاه تا دههٔ ۱۹۸۰ نه ویرانه ای از تمدن مایا را دیده بود و نه حتی کتیبه ای واقعی را لمس کرده بود، با وجود تمام موانع، رمزگشایی خط هیروگلیفی مایا را ممکن کرد.» سال های پایانی زندگی. کنوروزوف در سال ۱۹۵۶ در کنگرهٔ بین المللی آمریکاشناسان در کپنهاگ پژوهش خود را ارائه کرد، اما در سال های بعدی اجازهٔ سفر به خارج نداشت. در سال ۱۹۹۰، پس از احیای روابط دیپلماتیک گواتمالا و شوروی، به دعوت رئیس جمهور وینیسیو سرسو به گواتمالا رفت. در آنجا نشان سفیدبال (Order of the Quetzal) به او اعطا شد و او از چندین محوطهٔ باستانی مایا – از جمله تیکال – بازدید کرد. دولت مکزیک نیز در ۳۰ نوامبر ۱۹۹۴ نشان عقاب آزتک را که عالی ترین نشان اع
طاشده به بیگانگان است، به او در سفارت مکزیک در مسکو اهدا کرد. هنگام دریافت این نشان، او به اسپانیایی گفت: «قلب من همیشه مکزیکی است.» کنوروزوف همچنین در زمینه هایی مانند باستان شناسی، نشانه شناسی، مهاجرت انسان به قارهٔ آمریکا و تحول ذهن انسان فعالیت هایی داشت، اما بیش از همه به خاطر خدماتش به مطالعات مایایی شناخته می شود. در واپسین سال های زندگی، کنوروزوف مکانی در ایالات متحده را به عنوان مکان احتمالی چیکوموستوک (سرزمین اسطوره ای الاصل اقوام مکزیکی) معرفی کرد؛ سرزمینی که بنابر اسناد و روایت های کهن، بومیان مکزیک از آنجا آمده اند، هرچند بسیاری پژوهشگران آن را افسانه می دانند. او در ۳۰ مارس ۱۹۹۹ در سن پترزبورگ درگذشت. از او دختری به نام اکاترینا و نوه ای به نام آنا بازماند. در سال ۲۰۱۸، تندیسی از کنوروزوف در مریدا، یوکاتان ساخته شد که در آن گربه اش «آسیا» نیز دیده می شود. فهرست آثار. در ادامه، فهرستی ناقص از مقالات، گزارش های کنفرانس و دیگر آثار کنوروزوف آورده شده است که بر پایهٔ موضوع و نوع دسته بندی شده اند. برخی از این آثار نسخه های بازنشرشده یا ترجمه شدهٔ مقالات قبلی اند. کنوروزوف گربه اش آسیا را به عنوان هم
نویسندهٔ آثارش معرفی می کرد، ولی سردبیران همواره نام او را حذف می کردند. او همیشه عکسی با آسیا را به عنوان عکس رسمی خود استفاده می کرد و هنگامی که سردبیران آسیا را از تصویر حذف می کردند، ناراحت می شد. چهرهٔ آسیا نیز در تندیس یادبود او در مریدا حضور دارد. آثار مربوط به مایا. مقالات کنفرانسی. ۱۹۵۵ – «خلاصه ای کوتاه از پژوهش های مربوط به خط هیروگلیفی مایای باستان در اتحاد شوروی»، در: گزارش های هیئت های شوروی در دهمین کنگرهٔ بین المللی علوم تاریخی در رم، آکادمی علوم اتحاد شوروی، مسکو. ۱۹۵۶ – «خلاصه ای از مطالعهٔ خط باستانی مایا در اتحاد شوروی»، در: مجموعه مقالات کنگرهٔ بین المللی علوم تاریخی (رم، ۱۹۵۵)، رم، صص ۳۶۴–۳۴۳. ۱۹۵۸ – «داده های تازه دربارهٔ زبان نوشتاری مایا»، در: مجموعه مقالات سی ودومین کنگرهٔ بین المللی آمریکاشناسان (کپنهاگ، ۱۹۵۶)، صص ۴۷۵–۴۶۷. ۱۹۵۹ – «زبان متون هیروگلیفی مایا»، در: مجموعه مقالات سی وسومین کنگرهٔ بین المللی آمریکاشناسان (سن خوزه، ۱۹۵۸)، صص ۵۷۹–۵۷۳. ۱۹۷۰ – «پانتئون خدایان مایای باستان»، در: مجموعه مقالات هفتمین کنگرهٔ بین المللی علوم مردم شناسی و قوم نگاری (مسکو، ۱۹۶۴)، صص ۲۳۲–۱۲۶. مقالا
ت ژورنالی. ۱۹۵۲ – «خط باستانی آمریکای مرکزی»، قوم نگاری شوروی، شمارهٔ ۲، جلد ۳، صص ۱۱۸–۱۰۰. ۱۹۵۵ – «زبان نوشتاری مایای باستان (تلاش برای رمزگشایی)»، قوم نگاری شوروی، شمارهٔ ۱، صص ۱۲۵–۹۴. ۱۹۵۶ – «داده های تازه دربارهٔ زبان نوشتاری مایا»، مجلهٔ انجمن آمریکاشناسان پاریس، جلد ۴۵، صص ۲۱۷–۲۰۹. ۱۹۵۸ – «مطالعهٔ هیروگلیف های مایا در اتحاد شوروی»، نشریهٔ شهرداری هنر و ادبیات خانا، جلد ۲، شمارهٔ ۱۸–۱۷، صص ۱۸۹–۱۸۳. ۱۹۵۸ – «مسئلهٔ مطالعهٔ خط هیروگلیفی مایا»، Antiquity آمریکایی، جلد ۲۳، شمارهٔ ۳، صص ۲۹۱–۲۸۴. ۱۹۶۲ – «مسئلهٔ رمزگشایی خط مایا»، دیوجن، جلد ۱۰، شمارهٔ ۴۰، صص ۱۲۸–۱۲۲. ۱۹۶۳ – «رمزگشایی ماشینی خط مایا»، مردم شناسی و باستان شناسی شوروی، جلد ۱، شمارهٔ ۳، صص ۵۰–۴۳. ۱۹۶۳ – «کاربرد ریاضیات در مطالعات زبان شناسی»، مطالعات فرهنگ مایا، جلد ۳، صص ۱۸۵–۱۶۹. ۱۹۶۵ – «اصول رمزگشایی نوشته های مایا»، مطالعات فرهنگ مایا، جلد ۵، صص ۱۸۸–۱۵۳. ۱۹۶۸ – «پژوهش های صوری دربارهٔ متون هیروگلیفی مایا»، مطالعات فرهنگ مایا، جلد ۷، صص ۱۸۸–۱۵۳. ۱۹۷۳ – «یادداشت هایی دربارهٔ تقویم مایا: سال ۳۶۵ روزه»، قوم نگاری شوروی، شمارهٔ ۱، صص ۸۰–۷۰. ۱۹۷۴ – «ی
ادداشت هایی دربارهٔ تقویم مایا؛ بنای یادبود E در تِرِس زاپوتس»، آمریکای لاتین: مطالعات دانشمندان شوروی، جلد ۳، صص ۱۴۰–۱۲۵. ۱۹۸۶ – «دربارهٔ روابط پیشاکلمبی میان آمریکا و دنیای قدیم»، آمریکای لاتین: مطالعات دانشمندان شوروی، جلد ۱، صص ۹۸–۸۴. کتاب ها. ۱۹۵۴ – نوشتار باستانی مردمان آمریکای مرکزی، مکزیکوسیتی: انتشارات فرهنگ عامه. ۱۹۵۵ – سامانهٔ نوشتاری مایای باستان، مسکو: مؤسسهٔ قوم نگاری، آکادمی علوم شوروی. ۱۹۵۶ – «گزارش دربارهٔ امور یوکاتان» نوشتهٔ دیه گو د لاندا به عنوان منبعی تاریخی و قوم نگارانه (پایان نامهٔ دکتری)، مسکو: آکادمی علوم شوروی. ۱۹۶۳ – خط مایایان، مسکو-لنینگراد: مؤسسهٔ قوم نگاری، آکادمی علوم شوروی. ۱۹۶۷ – فصل هایی برگزیده از «خط مردمان مایا»، سری ترجمهٔ روسی، جلد ۴، موزه پی بادی باستان شناسی و قوم نگاری، ویراستهٔ تاتیانا پروسکوریاف، ترجمهٔ سوفی کو. ۱۹۷۵ – نسخه های خطی هیروگلیفی مایا، لنینگراد: مؤسسهٔ قوم نگاری، آکادمی علوم شوروی. ۱۹۸۲ – کدکس های هیروگلیفی مایا، ترجمهٔ سوفی کو، آلبانی: مؤسسهٔ مطالعات مزوامریکایی. آثار دیگر ۱۹۵۷ – «گزارش مقدماتی دربارهٔ مطالعهٔ زبان نوشتاری جزیره ایستر»، نشریهٔ انجمن
پلی نزیایی، جلد ۶۶، شمارهٔ ۱، صص ۱۷–۵ (با همکاری ن. آ. بوتینوف) – دربارهٔ خط رونگورونگو. ۱۹۶۵ – گزارش مقدماتی دربارهٔ مطالعهٔ متون پیشاهندی، مسکو: مؤسسهٔ قوم نگاری، آکادمی علوم شوروی – نتایج گروه پژوهشی تحت هدایت کنوروزوف دربارهٔ خط تمدن دره سند با استفاده از رایانه. ۱۹۸۱ – «کتیبه های پیشاهندی (دربارهٔ مسئلهٔ رمزگشایی)»، قوم نگاری شوروی، جلد ۵، شمارهٔ ۲، صص ۷۱–۴۷ – دربارهٔ خط تمدن دره سند.
ایرینا خاکامادا (؛ ؛ ؛ زادهٔ ) سیاستمدار، استاد دانشگاه، طراح مد، نویسنده، اقتصاددان، و هنرمند اهل ارمنی تبار روسیه است که از تاریخ ۱۲ دسامبر ۱۹۹۳ تا تاریخ ۲۹ دسامبر ۲۰۰۳ عضو دومای دولتی بود و همچنین از از تاریخ ۳۱ مه ۲۰۰۰ تا تاریخ ۲۹ دسامبر ۲۰۰۳ بود زندگی نامه. وی در ۱۳ آوریل ۱۹۵۵ در مسکو به دنیا آمد و از دانشگاه دوستی ملل روسیه فارغ التحصیل گشت.
لوون گالوستیان (؛ ؛ – ) روزنامه نگار، جستارنویس، خاطره نویس، ستون نویس و زندگی نامه نویس ارمنی تبار اهل رومانی بود که بین سال های ۱۹۲۶ تا ۱۹۸۵ میلادی مشغول به فعالیت بود. زندگی نامه. وی در ۱۷ اکتبر ۱۹۰۸ در فوکشاندنیا آمد پدرش سارگیس گالوستیان از ارمنی های عثمانی و مادرش Iulia (نام خانوادگی دوشیزگی Gherghel) از اهالی ترانسیلوانی بودند نخستین آثار چاپ شده وی در سال ۱۹۲۶ در روزنامه Cuvântul منشتر شد. لوون ویراستار کوونتول (Cuvântul؛ ۱۹۲۶–۱۹۲۷)، میشکارا (Mișcarea؛ ۱۹۳۱–۱۹۳۲)، کورنتول (Curentul؛ ۱۹۲۸–۱۹۳۴) و رومانیا (România؛ ۱۹۳۸–۱۹۴۰) بوده است. در مه ۱۹۵۱ در ابتدای رژیم کمونیستی وی دستگیر شد. در اکتبر ۱۹۸۹ وضعیت سلامی بدتر شد بنابراین وی به فوکشان بازگشت جایی که دو خواهرش از وی تا مرگش در ۲۴ ژانویه ۱۹۹۰ در سن ۸۱ سالگی از وی مراقبت کردند.
گئورگه چیوورچیان ( ؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال ارمنی تبار اهل رومانی است. زندگی نامه. وی در ۱۲ آوریل ۱۹۵۵ ‏در باکائو به دنیا آمد. دختر وی ماریا چیوورچیان نیز بازیکن حرفه ای والیبال می باشد.
واسیله مورتسون ( ؛ – ) سیاست مدار نمایش نامه نویس مترجم نظریه پرداز نمایش ارمنی تبار اهل رومانی بود. رئیس مجلس نمایندگان و وزیر امور داخلی رومانی بود زندگی نامه. وی در ۳۰ نوامبر ۱۸۶۰ در رومان به دنیا آمد و از فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون شد. وی در در ۲۰ ژوئیهٔ ۱۹۱۹ سن ۵۸ سالگی در Broșteni درگذشت.
ویلیام جانستون بیلی آرمفیلد چهارم (William Johnston "Billy" Armfield IV) (زادهٔ ۳ نوامبر ۱۹۳۴- درگذشتهٔ ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۶)، مدیر اجرائیات نساجی و نوع دوست آمریکایی بود. اوایل زندگی و تحصیلات. ویلیام جانستون آرمفیلد چهارم در ۳ نوامبر ۱۹۳۴ در اشبورو، ایالت کارولینای شمالی چشم به جهان گشود. پدرش ویلیام جانستون آرمفیلد سوم و مادرش الیزابت آلن آرمفیلد بود. خانوادهٔ او در منطقهٔ کلیسای متودیست متحد خیابان وست مارکت ساکن بودند. ویلیام در دبیرستان وودبری فارست در ویرجینیا تحصیل کرد. او در این مدرسه، فوتبال و گلف بازی می کرد، کاپیتان تیم اول فوتبال آنجا و عضو باشگاه آلمانی و هیئت نظارت بود. در سال ۱۹۵۲، آرمفیلد از وودبری فارغ التحصیل شد و در سال ۱۹۵۶ مدرک کارشناسی مدیریت کسب وکار را از دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل دریافت کرد. او پس از فارغ التحصیلی از کالج، دو سال در ارتش ایالات متحده خدمت کرد. ویلیام تحصیلات خود را ادامه داد و در سال ۱۹۶۲ موفق به اخذ کارشناسی ارشد مدیریت کسب وکار از دانشگاه هاروارد شد. در سال ۲۰۰۹، او دکترای افتخاری حقوق را از دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل دریافت کرد. حرفه. آرمفیلد حرفهٔ خود ر
ا در صنعت نساجی به عنوان معاون بازاریابی در شرکت پدرش، مدیسون تروئینگ در مدیسون، کارولینای شمالی آغاز کرد. در سال ۱۹۷۰، او به همراه دالتون ال مک مایکل شرکت نساجی مکفیلد را تأسیس کرد. نساجی مکفیلد بعدها با اونیفای ادغام شد. آرمفیلد از سال ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۵، به عنوان کارشناس اجرایی و مدیر و یک بار دیگر از سال ۲۰۰۱ تا زمان وفاتش در سال ۲۰۱۶، به عنوان مدیر در این شرکت فعالیت کرد. آرمفیلد شرکت یونیفای را ترک کرد و اسپاتوود کپیتال را بنیان نهاد که در حوزهٔ سرمایه گذاری خصوصی در گرینزبرو فعال بود و تا زمان وفاتش در سال ۲۰۱۶، ریاست این شرکت را برعهده داشت. آرمفیلد از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۱، عضو هیئت امنای دانشگاه کارولینای شمالی بود و از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۶، رئیس هیئت امنا بود. او همچنین در هیئت نظارت دانشگاه کالیفرنیا در چپل، هیئت نظارت دانشکدهٔ بازرگانی کنان فلاگلر، هیئت مشورتی انجمن جردن و دانشگاه کارولینای شمالی در هیئت بنیاد چپل هیل عضویت داشت. از سال ۱۹۹۰ تا ۱۹۹۵، آرمفیلد به عنوان یکی از مدیران پویش جشن دویست سالهٔ کارولینا فعالیت کرد و از اعضای افتخاری کمیتهٔ راهبری پویش اول کارولینا بود. او در هیئت های بنیاد نساجی کارولینا
ی شمالی در دانشگاه دولتی کارولینای شمالی و مدرسهٔ وودبری فارست فعالیت کرد. بشردوستی. آرمفیلد به همراه همسرش جانی، یکی از حامیان مالی اصلی دانشگاه کارولینای شمالی در بنیاد چپل هیل، کالج آلیس و علوم، مدرسهٔ کار اجتماعی، بنیاد پزشکی UNC، بنیاد آموزشی، مرکز تاریخی و فرهنگی سیاهان سونیا هاینز، دانشکدهٔ بازرگانی کنان فلاگلر، دانشکدهٔ روزنامه نگاری و ارتباط جمعی و مرکز جامع سرطان لینبرگر بود. او همچنین یکی از خیرین مدرسهٔ ایام کودکی اش، مدرسهٔ سنت کاترین در ریچموند و مدرسهٔ وودبری فارست بود. در سال ۱۹۹۴، آرمفیلد صندوق رفاه دانشجویی آرمفیلد را برای ارتقای تنوع نژادی و فرهنگی در این نهاد دانشجویی در UNC و پشتیبانی از دانشجویان سال اولیِ نیازمند تأسیس کرد. در سال ۲۰۰۸، خانوادهٔ آرمفیلد به همراه سم و بتسی ریوز، صندوق نوآوری آرمفیلد-ریوز را در دانشگاه کارولینای شمالی در چپل هیل راه اندازی کرد. زندگی شخصی. آرمفیلد با مری هاینس واکر ازدواج کرد، اما بعدها از او جدا شد. هاینس واکر در ۲۱ آوریل ۱۹۹۵ درگذشت. آرمفیلد بعدها با جین هال پیوند زناشویی بست. محل اصلی سکونت این خانواده در ریچموند، ایالت ویرجینیا بود. آرمفیلد نُه فرزند
و نوه داشت؛ ویلیام جانستون آرمفیلد وی، آدلاید الن آرمفیلد، واکر آرمفیلد ویلسون، ویلیام کلیبورن هانکوک، جیمز کول براکستون هانکوک، کارولین کارتر هانکوک جانستون، آلستون آرمفیلد دایگ، ویلیام اسپاتوود آرمفیلد، نیکولاس کابل آرمفیلد و اولیویا کوربین آرمفیلد. او یکی از حاضران همیشگی کلیسای اسقفی سنت استفان در ریچموند بود. آرمفیلد که گلف بازی پرشور بود، یکی از اعضای باشگاه مشترک المنافع، باشگاه ورزشی تفریحی ویرجینیا و ریچموند جرمن در ریچموند بود. او همچنین یکی از اعضای باشگاه اورگلیدز، باشگاه بث اند تنیس و باشگاه گلف سمینول در فلوریدا، باشگاه تفریحی گرینزبورو در کارولینای شمالی و باشگاه اوکلند در کارولینای جنوبی بود. او که ساکن جزیرهٔ فیگور اِیت بود، یکی از پایه گذاران باشگاه گلف ایگل پوینت در ویلمینگتون بود. آرمفیلد به مدت ده سال ریاست باشگاه گلف ایگل پوینت را برعهده داشت. آرمفیلد در ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۶ در ۸۱ سالگی در خانه اش در ریچموند دیده از جهان فروبست.
پترو تی. میسیر ( ؛ – ) وکیل، حقوق دان، سیاستمدار و منتقد ادبی ارمنی تبار اهل رومانی بود. زندگی نامه. وی در ۸ اکتبر ۱۸۵۶ در رومان به دنیا آمد و از کالج ملی یاش، دانشگاه وین و دانشگاه هومبولت برلین فارغ التحصیل گشت. وی در ۱۰ ژانویهٔ ۱۹۲۹ در سن ۷۲ سالگی در درگذشت.
اوشنتیوس وارزارسکو (؛ ; ؛ ۱۶۵۵ – ۱۰ مارس ۱۷۱۵) اسقف، و کشیش ارمنی تبار اهل رومانی که اولین اسقف کلیسای کاتولیک گرله بود. زندگی نامه. وی در ۱۶۵۵ در بوتوشن به دنیا آمد وی در ۱۰ مارس ۱۷۱۵ در سن سالگی در وین درگذشت.
یوان میسیر ( ؛ – ) وکیل، سیاستمدار، رمان نویس ارمنی تبار اهل رومانی بود. وی دو دوره شهردار بوتوشن بود. زندگی نامه. وی در ۱۷ فوریهٔ ۱۸۹۰ در ایالات متحده آمریکا به دنیا آمد و از دانشگاه بخارست فارغ التحصیل گشت. وی در ۳۰ نوامبر ۱۹۴۵ در سن ۵۵ سالگی در بوتوشن درگذشت.
احمد وفیق پاشا ( یا وفیق افندی) (۳ ژوئیه ۱۸۲۳، قسطنطنیه2 آوریل ۱۸۹۱، قسطنطنیه) سیاستمدار، دیپلمات، محقق، نمایشنامه نویس و مترجم عثمانی در دوره تنظیمات و دوره اول مشروطه بود. او به وظایف عالی رتبه دولتی از جمله ریاست اولین مجلس عثمانی در سال ۱۸۷۷ مأمور شد. او همچنین برای دو دوره کوتاه به عنوان وزیر بزرگ خدمت کرد. وفیق افندی همچنین اولین تئاتر عثمانی را تأسیس کرد و اولین نمایشنامه های تئاتر به سبک غربی را در بورسا آغاز کرد و آثار اصلی مولیر را ترجمه کرد. پرتره او بر روی تمبر یکی از کارت پستال های سابق ترکیه به تصویر کشیده شده. زندگی نامه. احمد وفیق پاشا از تبار یونانی بود، اجداد او، مانند بسیاری دیگر از مسلمانان یونانی به ویژه اهل کرت (ترکان کرت) و مقدونیه جنوبی، قبلاً به اسلام گرویده بودند. او تحصیلات خود را در سال ۱۸۳۱ در قسطنطنیه آغاز کرد و بعداً با خانواده خود به پاریس رفت و در آنجا از کالج سنت لوئیس فارغ التحصیل شد. احمد وفیق دو بار وزیر آموزش امپراتوری عثمانی و وزیر اعظم شد. زمانی که فرماندار شهر بورسا شد، یک تئاتر در بورسا ساخت. در سال ۱۸۶۰ سفیر عثمانی در فرانسه شد. او اولین فرهنگ لغت ترکی را نوشت و از ا
ولین پان ترکیست ها به شمار می رود.
یوان میره ملیک ( ; – ) ریاضی دان، آموزگار، روزنامه نگار، نویسنده و چهره سیاسی ارمنی تبار اهل (والاچیا) رومانی بود. وی عضو انجمن ادبی رومانیایی بود. وی عضو مجلس نمایندگان رومانی نیز بود. زندگی نامه. وی با نام اصلی () در ۹ اوت ۱۸۴۰ در بخارست به دنیا آمد و از مدرسه عالی ملی معدن پاریس فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون Benemerenti medal (۱۸۸۰) و Order of the Star of Romania (۱۸۸۴) شد. وی در ۲۹ ژانویهٔ ۱۸۸۹ در سن ۴۸ سالگی درگذشت.
هاکوب ملکون هاکوبوویچ (؛ – )، جراح ارمنی تبار اهل رومانی بود. زندگی نامه. وی در ۱۸ نوامبر ۱۸۷۹ در به دنیا آمد و از دانشگاه بخارست فارغ التحصیل گشت. او در ۹ اکتبر ۱۹۵۹ و در سن ۸۰ سالگی، در بخارست درگذشت و طبق آخرین وصیت نامه اش، بلافاصله سوزانده شد. در سال ۱۹۰۷، یاکوبوویچی در مسابقه ای برای دستیاری یونسکو در بیمارستان کولتئا برنده شد. در سال ۱۹۱۲، او پزشک مشاور در همان موسسه و همچنین کتابدار دانشکده پزشکی شد. او تا سال ۱۹۱۹ در بخارست ماند و به عنوان پزشک رزمی در جنگ دوم بالکان و جنگ جهانی اول شرکت کرد. او نشریات علمی متعددی نوشت و چندین تکنیک جراحی جدید پیشنهاد کرد. در اکتبر ۱۹۱۹، پس از اتحاد ترانسیلوانیا با رومانی و تأسیس دانشکده پزشکی در دانشگاه جدید کلوژ، او با رتبه استاد تمام، به عنوان رئیس کلینیک جراحی در کلوژ منصوب شد.
نوتسی گئورگی آگونتس (؛ ; – ) نقاش ارمنی تبار اهل پادشاهی رومانی بود. زندگی نامه. وی در ۱۶ نوامبر ۱۸۹۴ در فوکشان به دنیا آمد و از مدرسه Belle Arte در یاش فارغ التحصیل گشت. وی در ۱۹ دسامبر ۱۹۵۷ در سن ۶۳ سالگی در یاش درگذشت.
ملتیوس انطاکیه ( ؛ درگذشته میلادی) پاتریارک ارمنی تبار اهل امپراتوری بیزانس که بین سال های ۳۶۰ تا ۳۸۱ میلادی بود. زندگی نامه. وی در ملطیه به دنیا آمد. وی در ۳۸۱ میلادی در کنستانتینوپل درگذشت.
گئورگه لازاری آساکی (؛ ؛ – ) شاعر، نویسنده داستان کوتاه، نمایشنامه نویس، جستار، روزنامه نگار، ترجمه، نقاشی، مهندس، معمار، آموزگار، فرهنگستان، civil servant اهل ارمنی تبار مولدووا بود. زندگی نامه. وی در ۱ مارس ۱۷۸۸ در هرتسا به دنیا آمد و از دانشگاه لویو فارغ التحصیل گشت. وی در ۱۲ نوامبر ۱۸۶۹ در سن ۸۱ سالگی در یاش درگذشت.
دی. آی. سوچیانو ( ؛ – ) بازیگر، اقتصاددان، منتقد ادبی، قاضی، و مترجم ارمنی تبار اهل رومانی بود. زندگی نامه. وی در۲ سپتامبر ۱۸۹۵ به دنیا آمد و از فارغ التحصیل گشت. . وی در ۱۷ آوریل ۱۹۸۵ در سن ۸۹ سالگی درگذشت.
ایزبل ویلهلمینه ماری ابرهارت ( ؛ ۱۷ فوریه ۱۸۷۷ – ) مکتشف جغرافیایی، پدیدآور اهل سوئیس بود. زندگی نامه. وی در ۱۷ فوریه ۱۸۷۷ در ژنو از والدینی به نام های آلکساندر تروفیمووسکی و ناتالی موئردر به دنیا آمد وی در ۲۱ اکتبر ۱۹۰۴ در سن ۲۷ سالگی در عین صفراء درگذشت.
وازگن زاونی آزوریان (؛ زادهٔ ) رقصنده روی یخ اهل ارمنستان است. او بیشتر به خاطر همکاری با آناستازیا گربنکینا که با او در بازی های المپیک زمستانی ۲۰۰۶ نماینده ارمنستان بود و مدال برنز جام مسابقات بین المللی اسکیت نمایشی ۲۰۰۵ را به دست آورد، شناخته می شود. زندگی شخصی. او در ۲۲ ژانویه ۱۹۷۷ در اودسا، اوکراین، اتحاد جماهیر شوروی سابق به دنیا آمد. او پدر رقصنده ارمنی یخ ویکتوریا ازرویان (متولد ۱۵ ژوئیه ۲۰۰۳ در مسکو) است.
گئورگ بورجالیان (؛ ؛ – ) بازیگر، کارگردان نمایش ارمنی تبار اهل امپراتوری روسیه بود.وی مدیریت تئاتر هنری مسکو را برعهده داشت. زندگی نامه. وی در ۱۴ آوریل ۱۸۶۹ در آستراخان به دنیا آمد . همسر وی بود. وی برادر بود. وی در ۱۰ دسامبر ۱۹۲۴ در سن ۵۵ سالگی در مسکو درگذشت و در گورستان نووودویچی به خاک سپرده شد.
موریل مارلند-میلیتلو ( ؛ – ) سیاست مدار ارمنی تبار اهل فرانسه بود که از ۱۶ ژوئن ۲۰۰۲ تا ۱۹ ژوئن ۲۰۱۲ نماینده مجمع ملی بود. زندگی نامه. وی در ۳۰ ژوئیهٔ ۱۹۴۳ در نیس به دنیا آمد و در رشته علوم سیاسی از دانشگاه پاریس ۲ فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه) شد. وی پس از یک دوره طولانی بیماری سرانجام در ۲۵ فوریهٔ ۲۰۲۱ در سن ۷۷ سالگی در آنتیب درگذشت.
فرانتس هافمایستر (; – ) شیمی دان، بیوشیمی دان، و استاد دانشگاه آلمانی الاصل بود. عمده شهرت وی به واسطه مطالعه بر روی ساختار پروتئین ها و پلی پپتید ها است.
سه ایچی ایشی (؛ زادهٔ ) یک طراح بازی ویدئویی اهل ژاپن است. او بیشتر برای توسعه بازی های ویدئویی در ژانر مبارزه ای شناخته شده است. ایشی زادهٔ ایچینومیا، استان آیچی، کشور ژاپن است. او طراح عناوین پیشگامانه شرکت سگا همچون "ورچوئا ریسینگ" و "ورچوئا فایتر" بود. او همچنین کارگردان و طراح اولین نسخهٔ "تکن" در سال ۱۹۹۴، و "تکن ۲" در سال ۱۹۹۵ بود. او شرکت خود تحت نام دریم فکتوری را در نوامبر ۱۹۹۵ بواسطهٔ شرکت محدود سگا انترپرایز و نامکو تأسیس کرد، و فهرست عناوین بازی های مبارزه ای خود را گسترش داد.
ایوان پچا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسلواکی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال خزر لنکران، باشگاه فوتبال روان باکو، باشگاه فوتبال اسلوان براتیسلاوا، باشگاه فوتبال باته بوریسف، باشگاه فوتبال لوادیا تالین، باشگاه فوتبال آتلانتاس، و باشگاه فوتبال نمان گرودنو اشاره کرد.