Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عالم صغیر و کبیر یا کیهان بزرگ و کوچک، به جهان بینی ای اشاره دارد که در آن جزء (عالم صغیر) نمایان گر کل (عالم کبیر) است و برعکس. این یک نوع دور و خصلتی است که در بسیاری از مدل های عرفانی در فلسفه، چه قدیم و چه جدید، یافت می شود. این نگاه، با شعار معروفِ آن یعنی «همان طور که در آسمان، در زمین هم»، به شکل تنگاتنگی به هرمسی گرایی مربوط است و مبنای مباحث در اختربینی، کیمیا و هندسهٔ مقدس است. مفاهیم این فلسفه به دست فیثاغورث صورت بندی شد که جهان را پیکری واحد و هم ساز می دانست. این ایده یک سدهٔ بعد توسط افلاطون و در دورهٔ نوزایی به دست لئوناردو داوینچی، که خصائص مشترک بدن انسان و طبیعت را مورد توجه قرار داد، از نو صورت بندی شد. در جامعه شناسی جدید مفهوم جهان صغیر غالباً برای شرح گروه کوچکی از افراد که رفتارشان الگویی از بدنهٔ اجتماعی بزرگتری است که در آن هستند، استفاده می شود. عالم کبیر، عالم صغیر همچنین از مفاهیم کلیدی در دیدمان سیستم ها است. یک نمونه این است که چطور دی ان ای یک موجود زنده در همهٔ سلول ها وجود دارد و متقابلاً می تواند برای تعیین ساختار ژنتیکی آن موجود به مثابهٔ یک کل واحد استفاده شود. در فلسفهٔ ا
سلامی مراد از عالم کبیر همهٔ کائنات و موجودات غیر از انسان و مراد از عالم صغیر انسان است. عالم صغیر نسخه و نمونه برداری از عالم کبیر است و لذا هر که انسان را یعنی عالم صغیر را آن چنان که حق است بشناسد، پس کل هستی را شناخته و از این جهت است که گفته اند «مَنْ عَرَفَ نَفْسَه فَقَدْ عَرَفَ رَبَّه» یعنی هر که خود را شناخت تحقیقاً خدای خود را می شناسد، زیرا انسان اگر چه در ظاهر عالم صغیر است ولی در حقیقت معنی و عصارهٔ عالم کبیر است و هر چند به صورت ظاهر در مرحلهٔ آخر آفرینش قرار گرفته ولی در واقع خلقت نخستین است چرا که مقصود آفرینش ظهور صفات و افعال الهی بود و تنها انسان یعنی عالم صغیر است که مظهر تجلّی کامل آن است. مولانا در دفتر چهارم خود و در بیت 521 شعری با این مضمون دارد و می فرماید؛ پس به صورت عالم اصغر تویی *پس به معنی عالم اکبر تویی ... ظاهر آن شاخ اصل میوه است * باطنا بهر ثمر شد شاخ هست یعنی در ظاهر به نظر می رسد که شاخه (عالم اصغر یا بدن انسان)اصل و حیات دهنده به میوه (روح )هست . اما در اصل و باطن و معنای خلقت عالم اصغر یا بدن ، برای حلول روح و تعالی او توسط خداوند بوجود آمده است. در تفسیر نمونه نیز «الحَ
مْدُ لِلّه ربّ "العالمین"» در سورهٔ فاتحه به عالم کبیر و عالم صغیر تفسیر شده است.
لالی سولدویلا (؛ – ) بازیگر اهل اسپانیا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "سرکش"، "سه عضو صلیب سرخ"، "روح کندوی عسل"، "زنده باد عروس و داماد" و "زندگی با چشمان بسته آسان است" اشاره کرد. در تلویزیون، در سال ۱۹۶۶ در سریالی ۲۶ قسمتی به نام "خانواده کولون" ایفای نقش کرد که در آن نقش خدمتکار خانواده ای آرژانتینی را بازی می کرد که به اسپانیا آمده بودند. اما شهرت واقعی او زمانی فرا رسید که در کنار خولیا مارتینس در سریال "خانه خانواده مارتینس " بازی کرد و پس از آن نیز در یک آگهی بسیار محبوب مواد شوینده با نقش «عمه فلیسا» ظاهر شد. او در ۱۲ سپتامبر ۱۹۷۹ بر اثر سرطان در مادرید درگذشت، در حالی که تنها ۴۶ سال داشت. پس از مرگش، نویسنده کارمن مارتین گایت نمایشنامه ای با عنوان خواهر کوچک تر را به او تقدیم کرد. او در گورستان جنوبی مادرید به خاک سپرده شد.
زنده باد عروس و داماد () یک فیلم درام اسپانیایی است که در سال ۱۹۷۰ منتشر شد. این فیلم در جشنواره فیلم کن ۱۹۷۰ به نمایش درآمد.
ایکارو میگوئل مارتینز سوارس (پرتغالی: Ícaro Miguel Martins Soares؛ متولد ۲۹ آوریل ۱۹۹۵) یک تکواندوکار برزیلی است که در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۲۰۱۹ در دسته سنگین وزن مردان به مدال نقره دست یافت.
پالوما سِـلا (؛ – ) بازیگر و مدل اهل اسپانیا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "" اشاره کرد. سِلا در سن ۷۶ سالگی بر اثر مشکلات عروقی درگذشت. او در بیمارستان لا پاز در مادرید جان خود را از دست داد.
راهول راول (؛ زادهٔ ۷ آوریل ۱۹۵۱) کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس و تهیه کننده اهل هند است.
آسوسنا ارناندس ایگلسیاس (؛ – ) بازیگر و مدل اهل اسپانیا بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "هوندرا" و "گروگان هایی در باریو" اشاره نمود.
هوندرا () یک فیلم فانتزی ایتالیایی-آمریکایی-اسپانیایی است که در سال ۱۹۸۳ منتشر شد. در ابتدا برای صحنه برهنه یک بدل کار در نظر گرفته شده بود، چرا که لورین لاندن قصد نداشت آن صحنه را بازی کند. با این حال، بدن بدل کار با اندام لندون تفاوت داشت. لندون گفت: «او را در آب قرار داده بودند چون من نمی خواستم سینه هایم را نشان بدهم. قدش حدوداً پنج فوت و پنج اینچ بود. فکر می کنم مت سیمبر عمداً این کار را کرد تا من را وادار کند آن صحنه برهنه در آب را بازی کنم. وقتی فیلم را بدل کار دیدم، گفتم: 'این من نیستم. باسنم این قدر بزرگ نیست. خودم انجامش می دم'». پل ماویس از وب سایت "دی وی دی تاک" فیلم «هوندرا» را یک «فانتزی طنزآمیز، شاد و هیجان انگیز به سبک کمیک بوک های شمشیر و صندل» توصیف کرد و بر جایگاه کالت این فیلم تأکید داشت. سایت «"مانستر پیکچرز"» اعلام کرد «هوندرا» یکی از فیلم های کم ارزش دیده شده دوران خود است. جان شاتزر از "بلادتایپ آنلاین" نقد منفی ای نوشت اما به «هوندرا» امتیاز داد و گفت چند صحنه اکشن هیجان انگیز بود. قاضی دیوید جانسون از "دی وی دی وردیکت" به جای این، صحنه های اکشن و اجرای کلی لندون را «مصنوعی» ارزیابی ک
رد و تنها به ارزش «کمپ» فیلم اشاره داشت. کیت بریس از "فیلم کریتیک" لورین لاندن را «یک بازیگر اکشن برجسته» ستود و «هوندرا» را با «زینا» مقایسه کرد.
مت سیمبر (؛ زادهٔ ) تهیه کننده فیلم، کارگردان فیلم، و فیلم نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "پروانه" و "هوندرا" اشاره نمود.
هونان هراچی بوغوسیان (؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار اهل ارمنستان است که از اکتبر ۲۰۱۸ تا ۳۰ نوامبر ۲۰۲۰ سمت استانداری استان سیونیک را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۳۰ مهٔ ۱۹۶۴ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل شد.
لورین لاندن (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کانادا است. او در تورنتو متولد شد، در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا تحصیل کرد و آموزش های برنامه آکادمی پلیس آن دانشگاه را آغاز نمود، اما زمانی که متوجه شد ممکن است روزی مجبور شود از اسلحه استفاده کند، تصمیم گرفت که کار در اجرای قانون مناسب او نیست. بنابراین تصمیم گرفت بازیگری را امتحان کند و حرفه خود را به عنوان بازیگر فرعی در فیلم ها آغاز کرد. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به ""، اسکوتر بوگی، "هوندرا"، "آمبولانس" و "رانندگی" اشاره کرد.
جان کابررا (؛ زادهٔ ) فیلم نامه نویس، بازیگر و کارگردان فیلم اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا سریال های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "هوندرا"، "دختران گیلمور"، "ان سی آی اس" و "سی اس آی" اشاره نمود. جان کابررا در سال های اخیر، بیش از پیش تمرکز حرفه ای خود را بر نویسندگی فیلمنامه معطوف کرده است. در سال ۲۰۱۰، جان سریال موزیکال مستقل "خانه ها" را برای وبگاه لاکرز نوشت و کارگردانی کرد. این سریال با بازی چلسی کین و شان گان و کیکو آجه نا در کنار دیگران ساخته شد. "خانه ها" داستان گروهی از نوجوانان را روایت می کند که در سفری پرهیجان به سراسر ایالات متحده می روند. هر قسمت با یک موزیک ویدئوی اختصاصی پایان می یابد که شامل ترانه هایی ست که برای این سریال نوشته و ضبط شده اند و توسط بازیگران جوان اجرا می شوند. در سال ۲۰۰۸ اعلام شد که جان با کوزیمو دی توماسو همکاری کرده تا مجموعه اینترنتی) با عنوان "اچ پلاس" را برای "وارنر پریمیر" بنویسد و تهیه کند. جان در مصاحبه ای در سال ۲۰۰۹ این پروژه را داستانی علمی-تخیلی توصیف می کند که به رابطه ما با فناوری و تأثیر آن بر هویت انسانی می پردازد.
اِبْنِ شَدْقَم، از شاعران و مورخان و فقیهان عرب تبار مدینه است. سرگذشت. ابوالمکارم بدرالدین، حسن بن علی بن حسن بن علی ابن شدقم حسینی، از مورخان و فقیهان و شاعران اهل مدینه بود که در سده ۱۰ قمری/۱۶ میلادی می زیسته است. تاریخ ولادت وی سال ۹۳۲ قمری گزارش شده است. مجلسی او را از برخی ظواهر، امامیه می داند و تالیفات وی و همچنین برخی نامه های او حاکی از تشیع اوست. ابن شدقم، عنوانی است که در بین او و پدرش مشترک بوده است. محل تولدش را مدینه ذکر کرده اند. وی در مدینه پرورش یافت و از پدرش، علم آموخت. وی توانست در مدت زمان اندکی، خود را در میان بزرگان امامیه جا دهد. خاندان وی نیز همه از دانشمندان بودند که از نوادگان علی بن الحسین (امام چهارم شیعیان دوازده امامی) است. ابن شدقم بعد از مرگ پدر به سال ۹۶۰ قمری، به منصب نقابت (جانشین پدر) منصوب گردید. زهد و پرهیزگاری وی سبب شد تا کمی بعد، از این سمت استعفا دهد. وی در شعبان ۹۶۲، در حالی که جوان بود از مدینه به هند عزیمت کرد و در دکن به دربار سلطان حسین نظامشاه راه یافت. وی کمی بعد به شیراز سفر کرد و در ذی قعده ۹۶۴ به منظور زیارت حرم امام رضا از شیراز به خراسان عزیمت نمود. وی
توانست در این سفر به ملاقات شاه تهماسب اول رفته و مورد توجه او قرار گیرد. در این دوران با شنیدن فضل و دانش وی توسط سلطان حسین، به هند خوانده شد و ابن شدقم مجدد به هند عزیمت کرد. نظامشاه، خواهرش را به عقد وی درآورد و از این جهت صاحب ثروتی هنگفت شد. وی پس از مرگ نظامشاه، به مدینه بازگشت ولی بسیار زود به هند بازگشت. در نهایت ابن شدقم در ۵۷ سالگی به سال ۹۹۵ قمری درگذشت. برخی سال وفات او را ۹۹۹ قمری و گروهی ۱۰۴۹ گزارش کرده اند. وی را در همان شهر دکن (محل مرگ) دفن کردند اما چند سال بعد بنا به وصیت خودش، توسط پسر کوچکش حسین، جسدش به مدینه منتقل و در گورستان بقیع دفن گردید. استادان. ابن شدقم، علاوه بر پدر خویش که نزد او تعلم کرده است، از اساتید دیگری چون جمال الدین محمد بن علی تولایی بصری، حسن بن علی حسینی، محمد بن احمد سدیدی حسینی حجازی، شیخ حسین همدانی (قزوین)، محمد بکری صدیقی (مکه) مولانا عنایت الله و شیخ نعمت الله (یزد و شیراز) بهره برد. وی توانست به سال ۹۶۶ قمری، از نعمت الله بن احمد بن خاتون عاملی و از محمد ابن علی بن ابوالحسن عاملی (صاحب المدارک) اجازه روایت کسب کند. او همچنین به سال ۹۸۳ قمری، از شیخ حسین بن ع
بدالصمد عاملی (پدر شیخ بهایی) اجازه روایت کسب کرد. آثار. از جمله آثار وی می توان اشاره کرد به:
اِبْنِ شَدّاد، از تاریخ نویسان و جغرافی دانان کرد است که در سوریه و مصر می زیسته است. وی توانسته است با وجود موقعیت های سیاسی و اجتماعی خویش، آثار مفیدی در زمینه تاریخ به نگارش درآورد. سرگذشت. عزالدین ابوعبدالله محمد بن علی بن ابراهیم بن شداد انصاری حلبی از مورخان و دبیران و وزیران روزگار ایوبیان و مملوکان است که در ذیحجه ۶۱۳ قمری به دنیا آمده است. از تاریخ دوران کودکی و نوجوانی وی اطلاعاتی در دست نیست، اما در نوجوانی به کارهای دیوانی مشغول بوده است. نخستین سمت وی نظارت بر امر گردآوری مالیت در حران بوده٬است که در سال ۶۴۰ قمری از سوی سلطان صلاح الدین یوسف، عهده دار این منصب شده است. در سال ۶۵۷ قمری، نزد فرمانروای دمشق تقرب یافت و از سوی حاکم به سفارت نزد مغولان به میافارقین رفت. وی در نهایت از حمله مغولان به سمت مصر گریخت و در دستگاه ملک منصور قلاوون جای گرفت. ابن شداد در ۶۷۶ قمری همراه ملک ظاهر به دمشق رفت و در هماان سال در این شهر درگذشت. وی به جهت فرار از یورش مغولانبه برخی شهرها گریخته بود، به تاریخ و جغرافیا علاقه مند شد و به همین جهت، تصمیم گرفت تا آثاری را در تاریخ و با هدف عبرت دیگران، تألیف کند. وی تو
اسنت از مناصب دیوانی خویش و همچنین مصاحبت هایش با امیران و بزرگان و البته مسئولیت های سیاسی اش، در این امر موفق عمل کرده است. از جمله کسانی که از ابن شداد نقل کرده اند، ابوالفضل محمد بن شحنه است که در کتاب الدر المنتخب فی تاریخ مملکه حلب، در چندین جا از وی نقل قول هایی را آورده است. با این وجود، مؤلفان متاخر بر آثار ابن شداد، چندان عنایتی نشان ندادند و و احتمالاً این به آن جهت است که وی را با بهاء الدین یوسف ابن رافع اشتباه گرفته اند. منشاء این اشتباه علاوه بر شهرت هر دو به ابن شداد، به جهت رشد و نمو این دو در حلب و همچنین تالیف آثار در حوزه سیر ملوک بوده است. نخستین کسی که چنین اشتباهی را کرده است، حاجی خلیفه است که کتاب الاعلاق الخطیره را به ابن شداد یوسف بن رافع حلبی منسوب دانسته است. با این وجود مولفین متاخر، این دو را از یکدیگر بازشناخته و اشتباه پیشینیان را تصحیح کرده اند. آثار. آثار وی عبارتند از:
کارلوس مانچنو کاخاس (؛ زاده – درگذشته ) سیاست مدار اهل اکوادور بود. وی از ۲۳ اوت ۱۹۴۷ تا ۲ سپتامبر ۱۹۴۷ رئیس جمهور این کشور بود. کارلوس مانچنو کاخاس در ۱۱ اکتبر ۱۹۹۶، در سن ۹۴ سالگی درگذشت.
ابن صوری، با نام کامل رشید الدین ابومنصور بن ابی الفضل بن علی صوری، از پزشکان و گیاه شناسان مهم سوری است که در جنگ های صلیبی نیز به عنوان پزشک حاضر بوده است. سرگذشت. رشید الدین ابومنصور بن ابی الفضل بن علی صوری مشهور به ابن صوری است که به سال۵۷۳ قمری در صور لبنان زاده شد. وی در همان جا رشد و نمو یافت و در نوجوانی به دمشق رفت. در آنجا نزد موفق الدین عبدالعزیز سلمی طبابت آموخت و موفق شد تا کتب طبی را در محضر موفق الدین عبدال الطیف بن یوسف بغدادی فرابخواند. او چندسالی را در قدس اقامت گزید و همان جا در بیمارستان شهر به معالجه مشغول شد. وی در این دوران با ابوالعباس جیانی یکی از اساتید بزرگ طب و دارو آشنا شد. وی توانست آثار دیوسکوریدس، جالینوس و احمد بن محمد غافقی قرطبی را بخواند. با این حساب توانست شیوه اطبای اندلس را بیاموزد. پس از آن، وی سفرهایی را برای کاوش های گیاه شناسی شروع کرد و در این سفرها، علی بن یوسف تنوخی را با خود همراه کرد. وی با ملک عادل ابوبکر احمد ایوبی که به مصر عزیمت داشت، ملاقات داشت و همراه با وی، به عنوان طبیب خاص، در خدمتش ماند. وی در جنگ های صلیبی به همراه همین امیر ایوبی شرکت کرد و در معال
جه مجروحان جنگی، نقش مؤثری داشت. پس از مرگ عادل، وی نزد پسرش ملک معظم خدمتگذاری کرد. در این دوران، ریاست امور پزشکی دمشق به او سپرده شد. ابن صوری در این مدت، به تدریس طب نیز پرداخت. او در این دوران به تحریر آثار خود در داروشناسی و… پرداخت. امروزه برخی از محققان عرب، ابن صوری را بنیادگذار گیاه شناسی علمی نوین معرفی می کنند. البته باید توجه داشت که امکان مشخص کردن جایگاه ابن صوری در تاریخ علم گیاه شناسی، بدون دسترسی به کتاب مفقوده او (الادویه المفرده) امکان پذیر نیست. آثار وی در جهان غرب نیز شناخته شده است و از کتاب وی به عنوان مرجعی در داروشناسی در اروپا یاد می شود. آثار. از جمله آثار وی عبارت است از:
طیف گسترده ای از زبان ها در سراسر آسیا صحبت می شوند که شامل خانواده های مختلف زبانی و برخی زبان های تک خانواده است. خانواده های اصلی زبان شامل آلتایی، آستروآسیایی، آسترونزیایی، قفقازی، دراویدی، هندواروپایی، آفروآسیایی، مغولی تبار، چینی-تبتی و کرا-دای هستند. بیشتر آن ها، اما نه همه، سابقه طولانی به عنوان یک زبان نوشتاری دارند. گروه های زبانی. خانواده های اصلی از نظر تعداد، هندواروپایی (هندوآریایی) و دراویدی در جنوب آسیا و چینی-تبتی در آسیای شرقی هستند. چندین خانواده دیگر در منطقه خاصی غالب هستند. چینی-تبتی. زبان های چینی-تبتی از جمله زبان های چینی، تبتی، برمه ای، کارنی و زبان های متعددی از فلات تبت، جنوب چین، برمه و شمال شرقی هند هستند. هندواروپایی. زبانهای هندواروپایی در درجه اول توسط شاخه هندوایرانی حضور دارند. این خانواده شامل زبان های هندی (سینهالی، هندی، اردو، بنگالی، اوریه، آسامی، پنجابی، سندی، کشمیری، مراتی، گجراتی، سینهالی، مالایالم و سایر زبان های هندواروپایی جنوب آسیا) و ایرانی (شامل فارسی، کردی، پشتو، بلوچی و زبان های هندواروپایی دیگر ایران، آناتولی، میان رودان، آسیای میانه، قفقاز و مناطقی از آسیای
جنوبی). علاوه بر این شاخه، دیگر شاخه های هندواروپایی که در آسیا صحبت می شوند شامل اسلاوی (روسی رایج در سیبری)، یونانی در پیرامون دریای سیاه، ارمنی و همچنین زبان های منقرض شده مانند هیتی در آناتولی و تخاری در ترکستان (چین) هستند. خانواده های آلتایی. شماری از خانواده های زبانی کوچکتر، اما مهم که در آسیای مرکزی و شمالی گسترش یافته اند، در خانواده آلتایی که هنوز کاملاً پذیرفته نشده است، حضور دارند. این گروه شامل خانواده های ترکی، مغولی تبار، تونگوزی (از جمله منچو)، کره ای و ژاپنی است. مون-خمر. زبان های مون-خمر (که به آن آستروآسیایی نیز می گویند) خانواده زبانی در جنوب و جنوب شرقی آسیا هستند. زبان های مهم این خانواده ویتنامی و خمر (کامبوجی) هستند. کرا-دای. زبان های کرا-دای (که به آن تای-کادای نیز گفته می شود) در جنوب چین، شمال شرقی هند و آسیای جنوب شرقی یافت می شودن. زبان های مهم این خانواده تایلندی (سیامی) و لائو هستند. آسترونزیایی. زبانهای آسترونزیایی در سراسر ناحیه دریایی جنوب شرق آسیا گسترش یافته اند، از جمله زبان های اصلی آن فیجیایی (فیجی)، سبوانو، تاگالوگ (فیلیپین) و مالایی (مالزی، سنگاپور و برونئی) هستند. جا
وه ای، سوندایی و مادورایی اندونزی نیز به این خانواده تعلق دارند. دراویدی. زبان های دراویدی بومی جنوب هند و مناطقی از سری لانکا و شامل تامیلی، کانارا، تلوگو و مالایالم هستند، در حالی که زبان های کوچکتر مانند گوندی و براهویی به ترتیب در هند مرکزی و پاکستان حضور دارند. آفروآسیایی. زبان های آفروآسیایی (در منابع قدیمی حامی-سامی) در آسیا توسط شاخه سامی نمایندگی می شوند. زبان های سامی در آسیای غربی صحبت می شود و علاوه بر زبان های منقرض شده مانند اکدی، شامل عربی، عبری و آرامی هستند. خانواده های سیبریایی. علاوه بر خانواده های آلتایی که قبلاً ذکر شد (که از آن ها تونگوزی امروزه یک خانواده کوچک از سیبری است)، تعدادی خانواده کوچک زبانی و زبان تک خانواده نیز در شمال آسیا صحبت می شود. این موارد عبارتند از زبان های اورالی رایج در غرب سیبری (خانواده زبان های مجاری و فنلاندی در اروپا)، ینی سئیایی (مرتبط با ترکی و آتاباسکی آمریکا شمالی)، یوکاغیر، نیوخ در ساخالین، آینو در شمال ژاپن، چوکوتکا-کامچاتکایی در شرقی ترین بخش سیبری و تا حدودی اسکیمو-آلیوت. برخی از زبان شناسان بر این باورند که زبان های کره ای شباهت های بیشتری با زبانهای
دیرین سیبری نسبت به زبان های آلتایی دارند. زبان منقرض شده روانروان مغولستان دسته بندی نشده است و هیچ رابطه ای را با هیچ خانواده زبانی شناخته شده دیگری نشان نمی دهد. خانواده های قفقازی. در قفقاز سه خانواده کوچک زبانی موجود است: زبان های کارتولی، مانند گرجی؛ قفقازی شمال شرقی (زبان های داغستانی)، مانند چچنی؛ و قفقازی شمال غربی، مانند چرکسی. دو مورد اخیر ممکن است با یکدیگر مرتبط باشند. زبان های هوری-اورارتویی که امروزه منقرض شده اند نیز ممکن است با آن ها مرتبط باشند. خانواده های کوچک جنوب آسیا. در جنوب و جنوب شرق آسیا تعداد زیادی خانواده کوچک و جدا وجود دارد، گرچه زبان ها و خانواده های اصلی آن ها را تحت سلطه خود درآورده اند. از غرب به شرق، این موارد عبارتند از: کریول ها و پیجین ها. با تجارت اروپاییان در چین زبان معروف پیجین توسعه یافت. از میان بیشتر کریول های ایجاد شده، امروزه پرگویشورترین آن ها را می توان چاواکانو، کریول اسپانیایی فیلیپین و کریول های مختلف بر پایه مالایی مانند مانادوی مالایی دانست. کریول بسیار معروف کریستانگ که بر پایه پرتغالی است، در مالاکا، ایالت-شهری در مالزی، رایج است. زبان های اشاره. شمار ز
یادی زبان اشاره در سراسر آسیا صحبت می شود. این ها شامل خانواده زبان اشاره ژاپنی، زبان اشاره چینی، زبان اشاره هندوپاکستانی و همچنین تعدادی زبان اشاره کوچک بومی در کشورهایی مانند نپال، تایلند و ویتنام هستند. بسیاری از زبان های اشاره رسمی بخشی از خانواده زبان اشاره فرانسوی هستند. زبان های رسمی. آسیا و اروپا تنها دو قاره ای هستند که بیشتر کشورهایشان از زبان های بومی به عنوان زبان رسمی خود استفاده می کنند، اگرچه انگلیسی نیز به عنوان یک زبان بین المللی گسترده است.
بهتنده، از شهرها و شهرستان های موجود در ولایت پنجاب هند است. نام پیشین این مکان، تبرهنده بوده و اقوام مالوایی در سده دوهم قمری آن را بهتنده نامیدند. نویسندگان اسلامی نیز برای این شهر، نام های مختلفی گزارش کرده اند از جمله، بهانیه، بهاطیه، تبرهنده، تبرهند و پاتینده. کانینگم، احتمال داده است که بهتنده همان ماتیلا یا مهاتیلا است و یکی از ۶ دژ بزرگ سند در سده هفتم میلادی محسوب می شده است. این شهرستان با وسعت ۵٫۵۶۵ کیلومتر است و در دشتی رسوبی قرار گرفته است. این منطقه در جنوب رودخانه سوتلج در شمال غربی هند واقع شده است. این شهر در °۳۰و´۱۳ عرض شمالی و °۷۵ طول شرقی قرار دارد. در گذشته برای این شهر، دیوارهای بلند و محصور گزارش شده است که در میان خندق ها قرار گرفته است. این شهر امروزه یکی از مراکز مهم خطوط راه آهن شمال غربی هند است از جمله شهرهای نزدیک به پاکستان به حساب می آید. شهرها. شهرهای مهم شهرستان بهتنده، عبارتند از کوت کَپورا فَریدکوت مانسا تَلوَندی سابو ویژگی ها. بهتنده مرکز بازرگانی محصولات کشاورزی مناطق همسایه محسوب می شود. برای کمبود آب در منطقه، آبراه هایی حفاری شده است و تولیدات این منطقه، گندم، پنبه، نی
شکر و حبوبات گزارش شده است. این منطقه کارخانه تولید آرد و همینطور کارخانه نساجی دارد. جمعیت این شهرستان در سال ۱۹۸۱ میلادی، ۳۰۴.۶۰۶ تن و شهر بهتنده نیز ۱۲۴.۴۵۳ تن گزارش شده است. پیشینه تاریخی. بناهای تاریخی این شهر، قدمت آن را به سده چهارم قمری و دوران اسکندر مقدونی می رساند. این منطقه در سده دوم قمری، محل عبور اقوام هندی-یونانی و همینطور مالوایی برای مهاجرت به نقاط دیگر بوده است. منابع از خطی به نام اردناکری یاد کرده اند که در این منطقه به عنوان خط مرسوم در کتابت استفاده می شده است. در سال ۳۹۳ قمری، سلطان محمود غزنوی از نواحی مولتان گذر کرده و به قصد بهتنده در حرکت شد و در خارج شهر اردو زد. راحه بهتنده نیز در مقابل لشکری بزرگ را به مقابله با او فرستاد و پس از جنگی سخت، مغلوب شد و در نتیجه سلطان محمود، ثروت بسیاری را از این منطقه به غنیمت برد. منابع ۲۸۰ فیل را از جمله غنائم این جنگ دانسته اند. سال بعد، مجدد سلطان محمود به منطقه هند بازگشت و در این سفر امیدوار بود تا راحه بهتنده، در لشکرکشی وی به جی پال، او را همراهی کرده و در فتح پنجاب او را یاری رساند؛ اما وی از این کار استنکاف کرد و سلطان محمود قصد کرد تا م
ردم این منطقه را با وادار کردن به پذیرش اسلام، در سیطره سرزمین های تحت فرمان خود دراورد. وی در این هدف موفق نشد و سیل مجبورش ساخت تا بازگردد. در سال ۵۸۷ قمری، محمد غوری به هند حمله کرد و بهتنده را نیز تصرف کرد. پس از تصرف، حکومت بهتنده به ضیاءالدین توکلی سپرده شد. بعدها این شهر مورد حمله فرمانروایان غیر مسلمان هند قرار گرفت وپس از ۱۳ ماه محاصره، زیر سلطه سلاطین مملوک قرار گرفت. دژی عظیم با دیوارهایی به بلندی ۳۶متر است که در سدهٔ ۱۶م بنا گردیده است از جمله آثار تاریخی موجود در این شهر است.
زبان های کره ای یک خانواده زبانی کوچک متشکل از زبان های کره ی و ججویی است. دومی غالباً به عنوان گویشی از کره ی توصیف می شود، اما به قدری متفاوت است که می توان آن را زبان جداگانه ای برشمرد. شمار کمی از پژوهشگران پیشنهاد می کنند که گویش یوکجین در شمال شرقی نیز باید به همین ترتیب از کره ای تفکیک شود. کره ی از زمان معرفی الفبای هانگول در قرن پانزدهم کاملاً مستند شده است. متن های نخستین کره ی با استفاده از نویسه های چینی بسیار دشوارتر هستند. همه گونه های نوین کره ای از تبار کره ای باستان کشور سیلا هستند. اندک اطلاعاتی که از سایر زبان های شبه جزیره پیش از اتحاد شیلا (اواخر قرن ۷) موجود است، بیشتر مربوط به نام مکان هاست. اعتقاد بر این است که برخی از این زبان ها کره ای بوده اند، اما همچنین شواهدی وجود دارد که زبان های ژاپنی نیز در مناطق مرکزی و جنوبی شبه جزیره صحبت می شدند. تلاش های زیادی برای پیوند دادن زبان های کره ی با خانواده های زبانی دیگر (اغلب تونگوزی یا ژاپنی) صورت گرفته است، اما هیچ ارتباط ژنتیکی به طور قاطع اثبات نشده است. زبان ها. گونه های مختلف کره ای به طور متعارف به عنوان «گویش» های زبان کره ای توصیف می
شوند، اما جدا کردن آن ها به دلیل ایجاد خانواده کوچک زبانی با دو یا سه زبان انجام می شود. این زبان ها شامل موارد زیر هستند: نیاکره ای. کره ای یک خانواده زبانی نسبتاً کم عمق است. گونه های امروزی کره ای تنوع محدودی را نشان می دهند، که می توان تاریخ واگرایی بیشتر آن ها را ناشی از کره ای میانه پسین (قرن پانزدهم) دانست. در چند مورد استثنایی واگرایی چند سده قبل و پس از اتحاد شبه جزیره توسط سیلا رخ داده است. با استفاده از بازسازی داخلی از کره ای میانه می توان به عقب برگشت. این کار با تجزیه و تحلیل فلسفی مستندات جزئی کره ای باستان تکمیل شده است. روابط خارجی پیشنهادی. در شمال شرقی آسیا چندین خانواده زبانی نسبتاً کم عمقی حضور دارند. چندین بار تلاش شده است که کره ای با خانواده های زبان دیگر پیوند داده شود، که بیشترین مورد برای پیوند با ژاپنی و آلتایی (تونگوزی، مغولی تبار و ترکی) است. با این حال، هیچ یک از این تلاش ها موفق به نشان دادن تبار مشترک کره ای و هر خانواده زبانی دیگر نشده است. گروه های پیشنهادی بزرگتر، مانند نوستراتیک و اوراسیایی، حتی پشتیبانی کمتری دارند.
اوگایافوکی آئه زو ; – ) در اساطیر ژاپن یک کامی در دین شینتو و پدر امپراتور جینمو بود.
تویوتاما-هیمه (؛ در اساطیر ژاپن یک کامی در دین شینتو و مادر اوگایافوکی آئه زو و همچنین مادربزرگ امپراتور جینمو است. در اپیزود «شانس دریا و بخت کوه» در کوجیکی و همچنین نیهون شوکی یک الهه (کامی)، در اساطیر ژاپنی او دختر خدای دریا، واتاتسومی است. تویوتاما-هیمه با هوری ازدواج می کند. کودکی که او به دنیا آورد اوگایافوکی آئه زو نام دارد. اسطوره. تویوتاما-هیمه (پرطرفدار-جواهر-شاهزاده خانم) دختر خدای-دریا واتاتسومی است. گفته می شود کاخی که در آنها زندگی می کردند که گویی از فلس ماهی ساخته شده و ظاهراً در زیر دریا قرار داشت. او یک دیدار سرنوشت ساز با شاهزادهٔ شکارچی، که به نام «اقبال کوهستان» (یاماساچی)، همچنین به عنوان فرونشاندهندهٔ آتش (هوری) شناخته می شود، انجام داد. در این زمان شاهزاده یک قلاب ماهیگیری که از برادر بزرگترش «اقبال دریا» هودری قرض گرفته بوده را گم کرده بود. هنگامی که شاهزاده خانم آمد تا از چاه آب بیرون بکشد، شاهزاده از قبل از درخت کاتسورا (یا درخت کاسیا) که بالای چاه بود بالا رفته و منتظر بود. شاهزاده یک آب برای نوشیدن از شاهزاده خانم خواست. شاهزاده خانم شیفته زیبایی او شد. پدر او خدای دریا، هوری را ک
ه از نسل خدایان آسمانی بود شناخت و ضیافتی ترتیب داد. تویوتاما-هیمه و هوری با یکدیگر ازدواج کرده و سه سال در این مکان زندگی کردند. در پایان سه سال، شوهر تویوتاما آهی کشید و تلاش ناتمام خود را برای قلاب ماهی گمشده، که نیاز به بازگرداندن به برادرش بود، آشکار کرد. پس از پیدا شدن قلاب در حلقوم ماهی تای، شوهر تویوتاما سوار یک تمساح (یا کوسه) بزرگ شد تا به خانه برگردد و با مشورت خدای دریا، توانست برادر بزرگتر خود را مقهور خود کند. تویوتاما که همسرش را تا سرزمین های بالای دریا همراهی کرده بود، بارداری خود را اعلام کرد. شاهزاده برای او کلبه ای برای زایمان کودک (خانه زایمان) ساخت که با پرهای باکلان درون آن پوشانده شده بود. تویوتاما از همسرش درخواست کرد تا هنگام زایمان او را نبیند. سپس تویوتاما پسری به دنیا آورد که او را اوگایافوکی آئه زو یا «مرد آسمانی شجاع ساحل» نامیدند. متأسفانه کنجکاوی هوری بیش از پیش شد و تلاش کرد که از همسرش جاسوسی کند. در کمال تعجب، به جای اینکه همسرش را همان طور که می شناخت، ببیند، شاهد موجود عظیمی (تمساح، یا کوک نیز به معنای کوسه) شد که فرزندش را درون گهواره می گذارد (یکی از نسخه های نیهونگی اد
عا می کند که او اژدها بوده است). این موجود غیر از تویوتامای محبوب او نبود که برای زایمان تغییر شکل داده بود. پس از اینکه تویوتاما متوجه جاسوسی همسرش شد، کاملاً خجل و شرمنده شد که شوهرش او را دیده و قول خود را شکسته است. او که قادر به بخشش هوری نبود، با بازگشت به دریا شوهر و فرزندشان را رها کرد. پس از عزیمت وی، خواهر کوچکترش تامایوری-هیمه («جواهر-خوب») را برای کمک به تربیت کودک در غیاب او فرستاد. بعد از اینکه اوگایافوکی آئه زو بزرگ شد، با خالهٔ خود ازدواج کرد و سرانجام فرزندی به نام جینمو (امپراتور جینمو)، که اولین امپراتور ژاپن شد را باردار شد.