Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فقط مسیحیان متأهل مکلف به پرداخت بودند. میزان. میزان اسپنجه را سالانه و به صورت مقطوع، ۲۵ آقچه ذکر کرده اند. با این وجود در مقدار آن تفاوت هایی گزارش شده است. بر اساس یک گزارش، یهودیها موظف به پرداخت ۲۵ آقچه بودند و در قانون نامه ای به تاریخ ۱۷۱۹ میلادی، در جزیره مور، از یهودیان ۱۲۵ آقچه دریافت می شده است. در قانون نامه سلطان محمد فاتح، از زنان بیوه ۶ آقچه دریافت می شد. منابع میزان دریافتی این مالیات را بین ۶ تا ۱۲۵ و به صورت مختلف بسته به مالیات دهنده و منطقه مالیاتی گزارش کرده اند.
دریاچه استورم ترموند () دریاچه ای در کارولینای جنوبی است.
دریاچه ریچارد راسل () دریاچه ای در کارولینای جنوبی است.
مانی شانکار (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل هند است. وی از سال ۱۹۸۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
رود سلودا رودی است به Congaree River می ریزد. این رود از کشور ایالات متحده آمریکا می گذرد. طول آن است.
۳۶ ساعت () یک فیلم به کارگردانی راج تیلاک است که در سال ۱۹۷۴ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به راج کومار، مالا سینها، سونیل دات، دنی دنزونگپا، و پروین بابی اشاره کرد.
۸۳ () یک فیلم در ژانر ورزشی، درام، و زندگی نامه ای به کارگردانی کبیر خان است که در سال ۲۰۲۱ منتشر شد.
زندگی زندگی () یک فیلم در ژانر عاشقانه به کارگردانی تاپان سینها است که در سال ۱۹۷۲ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به وحیده رحمان، فریده جلال و آشوک کومار اشاره کرد.
اونلی فنز یک سرویس کسب وکار آبونمانی بریتانیایی مستقر در لندن است. تولیدکنندگان محتوا می توانند از کاربرانی که در محتوای آن ها مشترک هستند– «فنز» –درآمد کسب کنند. این مورد در بین کارگران جنسی محبوب است، همچنین میزبان سازندگان محتوا از سایر ژانرها از جمله متخصصان تناسب اندام، نوازندگان و سازندگان دیگر هستند که مرتباً به صورت آنلاین پست می گذارند. این سرویس به سازندگان محتوا اجازه می دهد تا مستقیماً از جانب طرفداران خود به صورت ماهانه و همچنین یک بخش از تماشای پولی (PPV) سرمایه دریافت کنند. در ۱۹ اوت ۲۰۲۱ اونلی فنز اعلام کرد که از اکتبر ۲۰۲۱ به بعد، دیگر اجازه انتشار مطالب جنسی را بخاطر فشار بانک ها نمی دهد. اما شش روز بعد این تصمیم به دلیل واکنش شدید و سازندگان لغو شد. مدل تجاری. یک مشترک (یعنی طرفدار یا فنز) از سازنده محتوا می تواند در ازای دریافت حق عضویت ماهانه، محتوای خود را مشاهده کند. این شرکت ۸۰٪ از هزینه های دریافتی را به سازنده محتوا پرداخت می کند و ۲۰٪ باقیمانده توسط اونلی فنز حفظ می شود. پس از هزینه های بازرگانی و پردازش، سهم شرکت حدود ۱۲٪ است. استفاده. پورنوگرافی در این سرویس مجاز است. در واقع، وب
سایت عمدتاً توسط مدل های پورنوگرافی، هم آماتور و هم حرفه ای استفاده می شود، اما همچنین دارای یک بازار با سرآشپزها، علاقه مندان به تناسب اندام و نوازندگان است. بدون توجه به محتوای مصرفی، کاربران برای ثبت نام باید ۱۸ سال داشته باشند. ممنوعیت پورنوگرافی. مدت کوتاهی پس از گسترش کمپین علیه اونلی فنز به دلیل نگرانی در مورد سوء استفاده جنسی از کودکان، در ۱۹ اوت ۲۰۲۱، این شرکت اعلام کرد که از ۱ اکتبر ۲۰۲۱ به بعد اجازه نمی دهد محتوای جنسی واضح منتشر شود. این به روز رسانی را از طریق خط مشی شرایط و مقررات سرویس دهی ارائه شد. این شرکت همچنان برهنگی را به دلایلی مجاز می داند. در ابتدا دلیل این ممنوعیت فشار شرکت های کارت اعتباری از جمله مسترکارت اعلام شد، اما مدیرعامل اونلی فنز تیم استوکلی بعداً به "فایننشال تایمز" گفت که این امر به علت قطع حمایت از بانک هایی مانند نیویورک ملون و جی پی مورگان چیس بوده و مسترکارت «هیچ تاثیری در این تصمیم ندارد». استوکلی گفت که بانک نیویورک ملون هر تراکنش را «پرچم گذاری و رد» کرده و بانک مترو بنک در سال ۲۰۱۹ به طور ناگهانی حمایت خود را پس گرفت. این تصمیم با واکنش گسترده سازندگان و مصرف کنندگ
ان اونلی فنز روبرو شد. شش روز پس از اعلام این تصمیم، اونلی فنز گفت که این تصمیم لغو خواهد شد و محتوای بزرگسالان به طور نامحدود در سایت مجاز خواهد بود چون آنها «تضمین های لازم» را برای انجام این کار را دریافت کردند.
مجموعه پویانمایی مجموعه ای از آثار پویانمایی در مجموعه ای مشترک است که معمولاً به هم دیگر مربوط هستند. اپیزودهای یک مجموعه پویانمایی باید به طور معمول از شخصیت های اصلی، برخی از شخصیت های ثانویه متفاوت و یک موضوع اصلی مشترک باشند. مجموعه پویانمایی می تواند تعداد محدودی از قسمت ها که تعدادشان از قبل مشخص شده را مانند یک مینی سریال، با پایانی مشخص یا پایانی باز نشان دهد. یک مجموعه پویانمایی می تواند از طریق تلویزیون، سینما، شبکه نمایش خانگی یا اینترنت پخش شود. همانند فیلم های پویانمایی، مجموعه پویانمایی می تواند از انواع مختلفی از ژانرها باشد و همچنین دارای مخاطب شناسی (از مردان تا زنان یا از کودکان تا بزرگسالان) باشد.
بمب گذاری های ۱۹۹۸ سفارت ایالات متحده، حملاتی بود که در ۷ اوت ۱۹۹۸ اتفاق افتاد. بیش از ۲۰۰ نفر در انفجارهای تقریباً همزمان خودرو انفجاری در دو شهر آفریقای شرقی کشته شدند، یکی در سفارت ایالات متحده در دارالسلام، تانزانیا و دیگری در سفارت ایالات متحده در نایروبی، کنیا. این حملات که به اعضای محلی جهاد اسلامی مصر مرتبط بود، اسامه بن لادن، ایمن الظواهری و سازمان تروریستی آنها القاعده را برای اولین بار مورد توجه افکار عمومی آمریکا قرار داد و منجر شد که اداره تحقیقات فدرال (FBI) بن لادن را در لیست ده متهم فراری تحت تعقیب خود قرار دهد. FBI همچنین این حمله را به جمهوری آذربایجان مرتبط می داند، زیرا ۶۰ تماس از طریق تلفن ماهواره ای توسط بن لادن با همکارانش در باکو، پایتخت آذربایجان برقرار شد. فاضل عبدالله محمد و عبدالله احمد عبدالله به عنوان طراحان بمبگذاری شناخته می شوند. انگیزه و آماده سازی. اعتقاد بر این است که این بمب گذاری ها بخاطر انتقام از دخالت ایالات متحده در استرداد و ادعای شکنجه چهار عضو جهاد اسلامی مصر (EIJ) بود که در آلبانی به جرم ادعای قتل در دو ماه قبل از حملات دستگیر شده بودند. بین ماه های ژوئن و ژوئیه،
احمد اسماعیل عثمان صالح، احمد ابراهیم السید النگار، شوقی سلامه مصطفی عطیه و محمد حسن تیتا با همکاری ایالات متحده از آلبانی به مصر برگردانده شدند؛ این چهار نفر به شرکت در ترور رفاعت المعقوب و همچنین توطئه بعدی علیه بازار خان الخلیلی در قاهره متهم شدند. ماه بعد، اطلاعیه ای هشدار آمیز به دست ایالات متحده رسید که یک گروه در حال آماده سازی «پاسخی» برای «بازپرداخت» مداخلات آنان است. با این حال، گزارش کمیسیون ۱۱ سپتامبر ادعا می کند که آماده سازی حمله اندکی پس از صدور فتوای بن لادن در فوریه ۱۹۹۸ آغاز شد. به گفته یک روزنامه نگار به اسم لارنس رایت، «عملیات نایروبی» به نام کعبه مقدس نامگذاری شد. اسم عملیات بمب گذاری در شهر دارالسلام «عملیات الاقصی» نامیده می شد، اما "هیچ یک از آنها ارتباط آشکاری با سفارتخانه های آمریکا در آفریقا نداشتند. بن لادن در ابتدا گفت که این نقاط به دلیل "حمله" به سومالی هدف قرار گرفته اند. سپس او برنامه آمریکا برای تجزیه سودان را توصیف کرد، که به گفته وی در سفارت نایروبی انجام شد. همچنین بن لادن به پیروانش گفت که نسل کشی در رواندا در داخل دو سفارتخانه آمریکا برنامه ریزی شده است. " لارنس رایت نتی
جه گرفت که هدف واقعی بن لادن " فریب ایالات متحده در افغانستان بود، که مدت هاست" قبرستان امپراتوری ها "نامیده می شد. در ماه مه ۱۹۹۸، یک ویلا در نایروبی توسط یکی از بمب گذارها خریداری شد تا در گاراژ بمب بسازند. شیخ احمد سلیم سوئدی یک کامیون تویوتا دینا در نایروبی و یک کامیون نیسان اطلس ۱۹۸۷ در دارالسلام خریداری کرد. از شش میله فلزی برای قرار دادن «قفس» در پشت کامیون اطلس برای قرار دادن بمب استفاده شد. اآ ژوئن ۱۹۹۸، کی کی محمد «خانه ۲۱۳» را در منطقه ایلالا در دارالسلام، حدود ۶ کیلومتری سفارت ایالات متحده اجاره کرد. از یک سوزوکی جیمنی سفید برای حمل اجزای مخفی بمب در داخل گونی های برنج استفاده کرد و آن را در خانه ۲۱۳ سرهم کرد. هم در نایروبی و هم در دارالسلام، محمد عوده بر ساخت دو دستگاه بسیار بزرگ و و وسایل تخریبی نظارت داشت. بمب نایروبی از ۴۰۰ تا ۵۰۰ سیلندر TNT (تقریباً به اندازه قوطی های نوشیدنی)، نیترات آمونیوم، پودر آلومینیوم و بند انفجار ساخته شده بود. مواد منفجره در بیست جعبه چوبی مخصوص طراحی بسته بندی شده بود که مهر و موم شده و سپس در بستر کامیون ها قرار گرفت. محسن موسی ماتولی آتوا سیم را از بمب به یک سری ب
اتری در پشت کابین کامیون و سپس به یک سوئیچ چاشنی در زیر داشبورد وصل کرد. بمب دارالسلام ساختاری کمی متفاوت داشت: TNT به پانزده مخزن اکسیژن و کپسول گاز متصل بود و با چهار کیسه کود آمونیوم نیترات و چند کیسه شن برای محاصره و هدایت انفجار احاطه شده بود. قرار شد بمب ها در ۷ اوت، در هشتمین سالگرد ورود نیروهای آمریکایی به عربستان سعودی در مراحل اولیه جنگ خلیج فارس منفجر شود که احتمالاً انتخاب اسامه بن لادن بود. حملات و تلفات. در ۷ اوت بین ساعت ۱۰:۳۰ صبح و ساعت ۱۰:۴۰ به وقت محلی هستم (۳: ۳۰–۳: ۴۰) صبح EDT)، بمب ها در کامیون های پر از مواد منفجره در خارج از سفارتخانه ها در دارالسلام و نایروبی پارک شده بودند و تقریباً همزمان منفجر شدند. ۲۱۳ نفر در انفجار نایروبی کشته شدند، در حالی که ۱۱ نفر در دارالسلام کشته شدند. تخمین زده می شود که ۴۰۰۰ نفر در نایروبی زخمی شده و ۸۵ نفر دیگر نیز در دارالسلام مجروح شده باشند. آمارهای لرزه نگاری پس از بمب ها نشان داد که انرژی بین ۳ تا ۱۷ تن بوده و مواد منفجره زیادی وجود داشته است. اگرچه این حملات متوجه تأسیسات ایالات متحده بود، اما اکثر کشته شدگان شهروندان محلی دو کشور آفریقایی بودند. ۱۲
آمریکایی کشته شدند، از جمله دو کارمند آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) در سفارت نایروبی، تام شاه (معروف به اوتامیلال توماس شاه) و مولی هاکابی هاردی، و یک تفنگدار آمریکایی، گروهبان جسی «ناتان» آلیگانگا، نیروی دریایی. نگهبان در سفارت نایروبی. گروهبان ارتش آمریکا کنت ری هابسون دوم یکی از ۱۲ آمریکایی بود که در این حمله کشته شد. هنگامی که عزام به همراه محمد راشد داود العوهالی، کامیون تویوتا داینا را به سرعت به سمت سفارت نایروبی می راندند، به نگهبان محلی امنیتی هشدار داده شد که بلافاصله دروازه را باز کند - و هنگامی که حاضر به اجرای آن نشد، به سمت او شلیک کردند. قبل از خروج از وسیله نقلیه و فرار، الاحالی یک بمب صوتی به سمت نگهبانان سفارت پرتاب کرد. بعداً اسامه بن لادن توضیح داد که قصد العوالی این بوده که بیرون بزند و به نگهبانان شلیک کند تا مسیری برای کامیون باز شود، اما وی اسلحه خود را در کامیون گذاشته و سپس فرار کرد. در حالی که بواکو از رادیو درخواست پشتیبانی کرد، کامیون منفجر شد. این انفجار به ساختمان سفارت آسیب رساند و ساختمان همسایه اوفندی فرو ریخت. در این ساختمان بیشتر قربانیان عمدتاً دانشجویان و کارمندان یک کالج دب
یرخانه مستقر بودند که کشته شدند. گرمای ناشی از انفجار بین ساختمانها به سمت خیابان Haile Selassie منتقل شد که در آن یک اتوبوس پر از مسافر آتش گرفت. پنچره های ساختمان در شعاع تقریباً خرد شد. تعداد زیادی از صدمات چشمی (بینایی) به این خاطر بود که افراد در ساختمانهای اطراف هنگامی که صدای انفجار نارنجک دستی و تیراندازی را شنیدند به سمت پنجره های دفترشان رفتند تا نگاهی بیندازند. در همین حال، کامیون اطلس که به سفارت آمریکا در جاده ۳۶ لایبون حمله کرد، کامیون دارالسلام توسط حمدن خلیف الله عوض، معروف به «احمد آلمانی» رانده می شد، او به دلیل موهای بور خود «احمد آلمانی» نام گرفته بود، او یک مربی سابق اردوگاه بود که فقط چند روز قبل به کشور رسیده بود تعداد کشته شدگان کمتر از نایروبی بود زیرا سفارت آمریکا در خارج از مرکز شهر در محله مجلل Oysterbay واقع شده بود و یک کامیون آب از نزدیک شدن بمب گذاران انتحاری به سازه جلوگیری کرد. به دنبال این حملات، گروهی که خود را «ارتش آزادی بخش اماکن مقدس» می نامیدند مسئولیت بمب گذاری ها را به عهده گرفتند. محققان آمریکایی معتقدند این پوششی برای جهاد اسلامی مصر بود و آنان بمب گذاران واقعی بود
ند. پیامدها و پاسخ بین المللی. در واکنش به این بمب گذاری ها، بیل کلینتون، رئیس جمهور وقت آمریکا ، دستور حمله بی نهایت، یک سری حملات موشکی کروز به اهدافی در سودان و افغانستان را در ۲۰ اوت ۱۹۹۸ صادر کرد و در طی یک سخنرانی در تلویزیون آمریکا این حملات برنامه ریزی شده را اعلام کرد. شورای امنیت سازمان ملل متحد قطعنامه ۱۱۸۹ را در محکومیت حملات به سفارتخانه ها تصویب کرد. هر دو سفارت به شدت آسیب دید به طوری که سفارت نایروبی باید دوباره ساخته شود. اکنون برای اهداف امنیتی، سفارت آمریکا در دفتر ملل متحد در نایروبی واقع شده است. در سومین سالگرد حمله، یک پارک یادبود در محل سفارت سابق احداث شد. پس از آنکه اعلام شد ورود به پارک و بازدید از نام کشته شدگان بر دیوار، مجانی نیست، اعتراض عمومی به راه افتاد و مراسم افتتاحیه را مخدوش کرد. ، پارک همچنان هزینه ورودی دریافت می کند. پس از چند ماه بمب گذاری، وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا در زمینه امنیت دیپلماتیک، کنیا را به برنامه کمک به ضد تروریسم (ATA) اضافه کرد که در اصل در سال ۱۹۸۳ تصویب شده بود. اگرچه این افزودن تا حد زیادی یک امر رسمی برای تأیید مجدد تعهد آمریکا در مبارزه
با تروریسم در کنیا بود، اما با این وجود یک کارزار ضد تروریسم فعال دو جانبه بین ایالات متحده و کنیا آغاز شد. همچنین دولت آمریکا به سرعت و به طور دائمی کمک های پولی به کنیا را افزایش داد. تغییرات فوری شامل اعطای کمک هزینه ۴۲ میلیون دلاری ویژه قربانیان کنیا بود. در سال ۲۰۰۱، شاکی اصلی جیمز اوونز و دیگران به دلیل نقش سودان در حمله، تحت قانون مصونیت های حاکمیت خارجی با اصلاحاتی که در سال ۱۹۹۶ برای تروریسم مورد حمایت دولت اضافه شد، یک دادخواست مدنی علیه این کشور مطرح کردند. آنها استدلال کردند که سودان قبل از حمله برای بمب گذارها پناهگاه تهیه کرده است. این دادخواست بیش از یک دهه به طول انجامید، بخشی از آن به دلیل عدم ارسال مشاوره سودان در برخی مواقع بود که دادگاه با مشکل روبرو می شد، اما هنگامی که سیستم حقوقی حکم داد که ملت های خارجی مصونیت مستقل در دعاوی مدنی را بر اساس زبان فعلی خارجی دارند، دادگاه بیشتر به راه افتاد. کنگره در سال ۲۰۰۸ قانون مصونیت های حاکمیت خارجی را اصلاح کرد تا اجازه دهد مقررات آن در دادخواست های موجود، از جمله پرونده جمیز اوونز، به صورت برگشت پذیر اعمال شود. با این کار، صدها شاکی دیگر به این پ
رونده پیوستند که در نهایت بیش از ۷۰۰ طرف در لیست حضور داشتند. دادگاه منطقه تا سال ۲۰۱۴ به شاکیان بیش از ۱۰ میلیارد دلار پاداش داد. سودان که در جریان دادخواست اولیه حضور پیدا نکرده بود، با استدلال اینکه سیستم شکایت مدنی ایالات متحده را درک نکرده و عواقب عدم حضور را متوجه نشده، اما پس از تغییر در قانون مصونیت در سال ۲۰۰۸، سودان مجبور به حضور شد. دادگاه تجدیدنظر استدلال سودان مسئولیت بمب گذاری را تأیید کرد، اما حکم داد که خسارت جزایی ۴٫۳ میلیارد دلاری مجاز به استفاده نیست. شاکیان به دیوان عالی ایالات متحده تقاضای تجدیدنظر کردند و در ماه مه سال ۲۰۲۰، دادگاه در این مورد "رأی داد." "جمهوری سودان" می تواند خسارت جزایی را به صورت برگشت پذیر اعمال کند و مبلغ ۴٫۳ میلیارد دلاری که در دادگاه منطقه ای را به قربانیان بدهد. در اکتبر ۲۰۲۰، رئیس جمهور دونالد ترامپ اعلام کرد که ایالات متحده سودان را از حامیان دولتی تروریسم خارج می کند، اما پس از آنکه ۳۳۵ میلیون دلار غرامت به خانواده های قربانیان بمب گذاری های سفارت پرداخت کند. اعلام جرم. به دنبال تحقیقات، کیفرخواست صادر شد. این ۲۱ نفر به دلیل نقش های مختلف در بمب گذاری متهم هس
تند. ۱۹ پرونده حل و فصل شده است.
عصر جدید یا زمان نو () مجله و محفلی برای نوشته ها و نامه های بزرگان قرن نوزدهم آلمان در حزب سوسیال دموکرات آلمان بود، سردبیر این مجله را کارل کائوتسکی رهبری نظری مارکسیسم پس از کارل مارکس و انگلس به عهده داشت. آغاز و پایان عصر جدید. این اعلامیه تحریریه عصرجدید، سی و پنجمین سال خود را با چاپ ۲۸ سپتامبر ۱۹۱۷ به پایان نرساند، بلکه تحریریه با پایان همکاریش با کارل کائوتسکی، آغازگر، بنیانگذار و مدیر مسئول مجله با از بین رفتن اهمیت خود به پایان رسید، وقتی که زمانی به عنوان اصلی ترین ارگان علمی نظری سوسیالیسم بین المللی بود. بسیار فراتر از کنگره انترناسیونال دوم، عصر جدید بود، و مرجع واقعی احزاب کارگری اروپا بود، هیچ روشنفکر سوسیالیست هم عصر وجود نداشت که نویسنده ایی برای عصرجدید نباشد. فقط یک نفر در لیست طولانی نویسندگان عصر جدید نبود: ولادمیر لنین- البته نسخه کامل مقاله او برای عصر جدید را می توان در موزه وی یافت. عصر جدید هرگز تیراژی بالاتر از حدود ۱۰ هزار نسخه نداشت، و اندکی پس از تأسیس آن در سال ۱۸۸۳، ناشر یوهان هاینرتش ولهلم دیتز دائماً در مورد احتمال ضرورت قطع مجله بحث می کرد زیرا کسری به موجب چاپگر وجود داشت
، از سال ۱۸۸۵ ناشر خط خورد و جای او را انتشارات جی دبلیو دیتز گرفت، دیگر خبری از توقف نبود، این ناشر به پروژه وفادار ماند؛ و نه تنها با افزایش چاپ از ۲۰۰۰ به ۲۵۰۰ همراه بود بلکه همچنین سرانجام با همکاری فردریش انگلس با عصر جدید مجله به سودای خود در سوسیالیسم رسید، در اکتبر ۱۸۹۰، انتشار از ماهانه به هفتگی تغییر یافت. البته همه ۵۳ عنوان کارل مارکس و انگلس که در عصرجدید چاپ شده اند چندان چشمگیر نبوده اند. با این وجود، به اهمیت بین المللی خود به عنوان یک مجمع انتشار برای نوشته های پدران معنوی سوسیالیسم نیز دست یافت؛ و بنابراین سال ۱۸۸۵ با در نظر نگرفتن منافع اقتصادی، نظریه ای را با اولین انتشار یک مقاله از انگلس و سپس یک متن مارکس به ارمغان آورد - و ویراستار کائوتسکی به طور مفهومی بر رقیب های خود غلبه کرد. با شروع جنگ جهانی اول، بسیار وضعیت برای دوام دشوار شد، مثلاً کنگره انترناسیونال در شوروی خطر فروپاشی را همراه داشت؛ و این یعنی هم کمبود مقاله بود که عصر جدید را از بین می برد و هم بحث هایی که دربارهٔ انحلال بود و در حال به پایان رسیدن بود. اما علی رغم ناتوانی نهایی، «عصر جدید» به عنوان یک مجمع فکری برای روشنفکر
ان سوسیالیست اروپا یک پروژه منفرد قبل از جنگ جهانی اول بود که هیچ چیز قابل مقایسه نداشت و چنین جانشینی پیدا نکرد. این احتمالاً یکی از دلایلی است که انتشارات جی دبلیو دیتز چاپ مجدد کاملی را از سال ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۶ در انتشارات Detlev Auvermann به عهده گرفت. آلمان در زمان انتشار عصر جدید. کارل کائوتسکی سردبیری ارگان رسمی حزب سوسیال دموکرات آلمان، عصرجدید را به عهده گرفت از کارهای عمده وی می توان به «آموزه های اقتصادی کارل مارکس» (۱۸۸۷)، «توماس مور» و «مدینه فاضله او» (۱۸۸۸) و مقالات زیادی در «عصر جدید» اشاره کرد. او در «آموزه های اقتصادی کارل مارکس» که در آن تفکر مارکس اساساً به عنوان یک تئوری اقتصادی در نظر گرفته شده است اندیشه های مارکس و دیالکتیک تاریخی مارکسیست را به نوعی تکامل گرایی تقلیل داد. او همواره تأکید بر محروم شدن طبقه کارگر و افزایش تمرکز بر روی سرمایه داران داشت. البته او فردی بود که ایده اتحاد کارگری را رد می کرد و معتقد بود سرنگونی دولت سرمایه داری می تواند به روش مسالمت آمیز، اصلاح و بدون برهم زدن ساختارها تحقق یابد. برای او جنگ و خشونت محصول سرمایه داری بود و آن را رد و صلح را حمایت می کرد. با ظهو
ر نظریه های «تجدیدنظرطلب» ادوآرد برنشتاین، ویژگی های اصلی مارکسیسم آلمان «ارتدکس» بود. با چاپ سنگی «املاک فرهنگی پروس ماهان» در کتابخانه دولتی برلین توسط ماکس لیبرمن و بحث بزرگی که کارل کائوتسکی با مقالاتی که در سال ۱۸۹۶ برای عصر جدید نوشت را واکرد، با این استدلال که باید مارکسیسم تجدید نظر شود، در یکی از این بحث های حاکم در عصر جدید و آلمان، رزا لوکزامبورگ این موضع را اتخاذ کرد که با پیشرفت سرمایه داری و متوقف نشدن بهره برداری از مستعمرات و کشورهای ناتوان این تضادها منجر به جنگی می شود که به پرولتاریا و مردمان ناتوان فرصت می دهد قدرت را از طریق انقلاب به دست آورد، این مسئله که مثل اعلان جنگ به نظام سرمایه داری بود هنگامی مطرح شد که بروز جنگ جهانی اول مطرح شد. از جمله مارکسیستهای آلمانی که مخالف بودند، کارل لیبکنشت و لوکزامبورگ بودند، و لیبکنخت در سال ۱۹۱۶ به جرم تحریک علیه جنگ به زندان افتاد. در هنگام آزادی در سال ۱۹۱۸ او رهبری جرگه اسپارتاکوس را به عهده گرفت که بعداً به حزب کمونیست تبدیل شد؛ و در حزب کمونیست آلمان، لوکزامبورگ نیز به دلیل فعالیت های ضد جنگ بازداشت شد، او علاوه بر مقاله هایش که از وقوع جنگ خب
ر می داد با لنین در مورد جنگ جهانی و نگرش مارکسیست ها نسبت به آن بحث و گفتگو کرد. وی با کتاب Die Akkumulation des Kapital؛ (انباشت سرمایه) در سال ۱۹۱۳ شناخته شده است. در این اثر با تحلیل نظریه های اقتصادی کارل مارکس، سرمایه داری و به ویژه انباشت سرمایه توضیح داده می شود. او در این کتاب تناقضی را یافت که تا آن زمان مورد توجه قرار نگرفته بود: به نظر می رسد طرح مارکس حاکی از این است که توسعه سرمایه داری می تواند نامحدود باشد و ماهیت این را دارد که فاصله طبقاتی را بیشتر می کند، گرچه درجایی دیگر مارکس تضادهای موجود در سیستم سرمایه داری را اینگونه تحلیل می کند که ناگریز از بین خواهد رفت. لوکزامبورگ نتیجه گرفت که طرح مارکس بیش ازحد ساده است و جهانی را به صورت کامل متشکل از سرمایه داران و کارگران فرض می کند. اما اگر افزایش بهره وری در نظر گرفته شود، اینگونه است که تعادل بین این دوبخش غیرممکن است. او تأکید کرد که بازارهای موجود در حوزه های غیر سرمایه داری، مانند میان دهقانان و صنعتگران و چه در مستعمرات وجود داشته باشند، ولی سرمایه داری زمانی به طور کلی سقوط خواهد کرد که بهره برداری از دنیای خارج از خود را تمام کند.
هیمو شرکت تولید پروتز مو می باشد که در سئول واقع شده است. این شرکت در سال ۱۹۸۷ تحت عنوان شرکت "Himo-Hair" تاسیس شد. این شرکت بالاترین میزان تولید و فروش کلاه گیس و پروتز مو را در سراسر جهان دارد.
زندگی زیباست () یک فیلم به کارگردانی مانوج پونج است که در سال ۲۰۰۲ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به تابو، دیویا دوتا، اشیش ویدیارتی، و سنو سود اشاره کرد.
شاهماران موجودی افسانه ای که در هیبت نیم زن و نیم مار است. این موجود ریشه در داستان ها و فرهنگ عامه هندوایرانی و فرهنگ کردی دارد. این موجود در تصاویری که هم اکنون بازنمایی هایی از آن در مناطق مختلف کردستانِ ایران، ترکیه، سوریه و عراق به صورت نقاشی، مجسمه، هنر روی پارچه و گلدوزی و غیره یافت می شود، در هیبت نیم زن و نیم مار ترسیم شده است یعنی انسان مار. شاهماران، نماد زایایی، برکت و دانایی است. بعضی از مردمان کُرد بر این باورند که شاهماران سبب موفقیت و بهروزی آنان می گردد. بدین جهت با نقاشی هایی از شاهماران دیوار خانه هایشان را تزئین کرده و تصویری از آن را در اتاق خواب دختران برای بخت گشایی و نگهبانی آویزان می کنند. تقریباً در اکثر مناطق کُردنشین، افسانه شاهماران چنان یک بن مایه کهن فرهنگی در آثار متنوعی از هنرهای تصویری و تجسمی از نقاشی و مجسمه گرفته تا گلدوزی ها، حکاکی ها و نقش برجسته را در بر گرفته است. می توان بر اساس بعضی از اشیاء مکشوفه تمدن های پیرامون مناطق کُردنشین به این تصور رسید که در ادوار کهن تر، بی شک شاهماران در هیبت مجسمه نیز ظهور یافته است، ولی در تاریخ به دلایل عقیدتی، تهاجم فرهنگی و یا جنگ م
فقود و یا نابود گشته است. کارن رستمی پیرامون شاماران گفته است: استوره ی شاماران بر گرفته از طبیعت و گزارشی است از پایان دوران مادرسالاری در هازمان کُردان و بر پایه ی دوره ی کشاورزی و نقش گسترده ی زن و گذار به سوی آغاز شهرنشینی بنیاد شده است. استوره ی شاماران به نوعی دگرگونی دوران شکار و کشف کشاورزی را به تصویر کشیده و می توان گفت که باورهای نخستین و آغازین همزیستگاه کُردها، ساختاری بر پایه ی کشاورزی بوده است.شاماران، ایزدِ دانایی و نگهدارنده ی راز و سَرور طبیعت و خدای پیمان است. ایزدبانویی با پیکره ی نیمه انسانی و نیمه حیوانی با چهره ای زیبا در میان تبارکُرد در ایران. این ایزدبانو عموما در اندیشه و باور مردم کُرد؛ کارساز، خردمند، چیره بر کارهای جهان و پدیده های طبیعی است. و با یاری گرفتن از نیروی شاماران، در پی چاره جویی وضعیت خود و جامعه هستند. ریشه نام. نام شاهماران از واژه های کردی، شاه و ماران گرفته شده است. از این رو، نام شاهماران در لغت به معنای «پادشاه مارها» است. توصیف. شاهماران موجودی افسانه ای نیم زن و نیم مار است که به صورت موجودی دو سر با تاجی در هر سر، دارای سر زن انسان در یک سر و سر مار در سمت د
یگر به تصویر کشیده شده است. قسمت انسان نیز با یک گردنبند بزرگ تزئین شده است. اسطوره شناسی. شاهماران در داستان های ادبیات خاورمیانه مانند: داستان "داستان یملی ها: ملکه زیرزمینی" از داستان های هزار و یک شب و در افسانه جاماسب آورده شده است. به نظر می رسد داستان او در بخش شرقی شبه جزیره آناتولی یا در جنوب شرقی و شرق ترکیه (شامل مناطق کرد، عرب، آشوری بالاخص کوردی) رخ داده است. افسانه جاماسب. با توجه به قدمت این اسطوره، روایات مختلف زیادی از این داستان وجود دارد. در یک روایت، نخستین انسانی که با شاهماران روبرو می شود، جوانی به نام جاماسپ است که به نام یدا جامسب نیز او را می شناسند. شاه ماران موجودی افسانه ای است که نیمی از آن را یک زن و نیمی دیگر را مار تشکیل داده است. این موجود افسانه ای، با جاماسب روبرو شده است. جاماساب پس از اینکه به منظور تهیه عسل با چند تن از همراهان وارد غاری می شود، در آنجا محبوس شده و دوستانش، او را در غار تنها می گذارند. وی در غار به جستجو می پردازد و در کاوشش، به یک گذرگاه می رسد که به تالاری شبیه باغی خیالی و زیبا منتهی می شود. در این سرزمین، هزاران مار رنگی مایل به سفید و شاهماران در کن
ار هم زندگی می کردند. پس از آن، جاماسب و شاهماران به زندگی مشترک راضی می شوند. شاهماران و جاماسپ عاشق می شوند و در غار آن تالار باهم زندگی می کنند. شاهماران به او در مورد داروها و گیاهان دارویی آموزش می دهد. جاماسپ دلتنگ زندگی خود بر روی زمین می شود و می خواهد که آنجا را ترک کند، به شاهماران می گوید که راز محل زندگی او با هیچ کس در میان نمی گذارد. براساس این افسانه، سال های زیادی می گذرد. پادشاه شهر طرسوس بیمار می شود و برای درمانش، گوشت شاهماران توصیه می گردد. برای همین وزیر پادشاه، جاماسب را زندانی و شکنجه می کنند تا محل شاهماران را به پادشاه بگوید اما جاماسب حاضر نمی شود که محل اختفای شاهماران را فاش کند چون به شاهماران قول داده بود که محل زندگی او را به کسی نگوید اما هنگامی که می فهمد پادشاه همسر و فرزندان او را نیز اسیر کرده است به ناچار مجبور می شود محل مخفی شدن شاهماران را به پادشاه بگوید و آنها می روند و شاهماران را دستگیر می کنند و پیش پادشاه می آورند درحالی که جاماسب نیز پیش پادشاه است اما جاماسب از روی شرمندگی سرش را به پایین انداخته و چیزی نمی گوید اما شاهماران می گوید نگران نباش چون من همه چیز را
می دانم. سپس شاهماران به پادشاه می گوید که مرا به سه قسمت تقسیم کنید (سر، تنه، دم) هر کس سر مرا بخورد به علم جهان آگاه می شود و هر کس تنهٔ مرا بخورد از بیماری شفا می یابد و هر کس که دم مرا بخورد خواهد مرد؛ وزیر که می خواست خودش به علم جهان آگاه شود و از طرف دیگر از شر جاماسب راحت شود دم شاهماران را به جاماسب داده تنهٔ آن را برای شفا به پادشاه داده و سر شاهماران را خودش می خورد. اما چون بر روی سر و دم شاهماران هر دو دارای یک سر بودند، وزیر به اشتباه دم شاهماران را خودش می خورد و سر شاهماران را به جاماسب می دهد برای همین وزیر می میرد، پادشاه شفا می یابد و جاماسب به علم جهان آگاه می شود و حکیمی بزرگ می شود و به مداوای بیماران می پردازد. افسانه هزار و یک شب. روایت مشابهی در مجموعه داستان های هزار و یک شب با عنوان ملکه مارها روایت شده است: فیلسوف یونانی به نام دانیال پسری به نام حسیب کریم الدین دارد. حسیب در نقطه ای از داستان به داخل آب انبار می افتد، اما فرار می کند و به لانه مارها می رسد و با رهبر انسان نمایشان ملاقات می کند که خود را "یملیخا"، «ملکه مارها» معرفی می کند. پس از مدتی حسیب آرزوی بازگشت به عالم بال