Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
(که اکنون به نام «جزیره سیمونزها» یاد می گردد) به گونه واضح علامت گذاری نشده بود و بر آن ادعای مالکیت وجود نداشت، آنها به این تصمیم رسیدند که در همین جزیره مستقر شده و ادعای خود را مطرح کنند. این جزیره یکی از پُرسودترین قطعه زمین در شهرک جدید دانسته می شد و پیشنهاد ۷٬۵۰۰ دلاری برای خرید جزیره در صورت اثبات ادعای قانونی وجود داشت. اشغال شهرک ها منجر به ماه ها تنش و درگیری میان شرکت مهاجرت غرب و خانواده رزیک شد؛ چنان که هر دو طرف از مردان مسلح برای تهدید یکدیگر در درگیری هایی که به نام (نبرد رزیک) یاد می شود، استفاده کردند. ویلیام بولن به کمک یک گروه مسلح نیمه غربی جزیره را از آن خود کرده، یک ساختمان دو طبقه ای در آنجا ساخت و برای محافظت از ناحیه اشغال کرده خود نگهبانان مسلح را در آنجا مستقر کرد. در نهایت او تن به یک معامله با رزیک داد که به آنها اجازه داد که مالکیت جزیره را تقسیم کنند. با این حال تنش ها ادامه داشت – رزیک در بخش جزیره خودشان اقدام به ساخت اولین می خانه در روستا کردند اما مهاجران شرکت مهاجرت غرب بخشی از جنبش اعتدال (که یک جنبش اجتماعی علیه مصرف مشروبات الکلی است) را تشکیل می دادند. در جریان زمس
تان ۱۸۳۵–۱۸۳۶، برادران بولن به شهرستان آزویگو، نیویورک بازگشتند و یک گاری سفری ۱۰۰ تنی-Martin Van Buren- را خریداری کرده و آن را با دانه ها، آذوقه و ابزار بار کردند تا به محل سکونت خود بازگردند. در بازگشت، جان به شیکاگو رفت و گله ای از گاوها را خریداری کرده و آنها را به سمت شمال محله خود راند. بولن با کالاهای تجارتی خود در سال ۱۸۳۶ فروشگاه های را با نام "William Bullen &amp; Co" باز کرد. این یکی از چهار سرمایه گذاری اول در شهرک بود که برای سالیان زیادی به عنوان دفتر پُست نیز استفاده می گردید. بیشتر مراسم مذهبی این شهرک در خانه ویلیام بولن در جزیره واشینگتن برگزار می شد تا اینکه در پاییز ۱۸۳۷ مدرسه ای در شهرک ساخته شد. ساکنان در سال ۱۸۳۷ نام روستای خود را روستای «سوت پورت» انتخاب کردند. این روستا در سال ۱۸۵۰ به عنوان شهر کنوشا ثبت شد. در سال ۱۸۳۶، قلمروی ویسکانسین به طور رسمی از بقایای غربی قلمروی میشیگان تأسیس شد. در سال ۱۸۳۷، شهرستان راسین شامل تمام قلمروی فعلی راسین و شهرستان کنوشا ایجاد گردید. در اولین انتخاباتی که پس از ایجاد شهرستان راسین برگزار شد، ویلیام بولن به عنوان یکی از دو نماینده این شهرستان در ش
ورای (مجلس عُلیا) در دومین مجمع منطقه ای ویسکانسین انتخاب شد. او توسط اعضا به عنوان رئیس شورا برای اولین جلسه آن دوره برگزیده شد و متعاقباً به عنوان عضو سومین مجمع منطقه ای ویسکانسین نیز برگزیده شد. او همچنین در هیئت ناظران شهرستان راسین خدمت کرد و در سال ۱۸۴۳ اولین رئیس هیئت ناظران و همچنین دومین رئیس دهکده سوت پورت بود. ویلیام بولن در سال ۱۸۴۳ در سوت پورت درگذشت. زندگی شخصی و خانواده. ویلیام بولن پسر جان بولن چهارم بود – که در اکثر اسناد معاصر از او به عنوان «جان بولن، پدر» یاد می شود. جان بولن چهارم به عنوان فرمانده ای شبه نظامیان نیویورک در طول جنگ ۱۸۱۲ خدمت کرده بود. پدرش، جان بولن سوم در نبردهای آزادی خواهی آمریکا در شبه نظامیان ماساچوست خدمت کرده بود و پس از آن به عنوان فرمانده در خیزش مردمی شایس شرکت کرد. بولن و همراهانش به خاطر ترس از سرکوب شدن قیام شان در منطقه کلینتون، شهرستان اونیدا، نیویورک مستقر شدند. جان بولن چهارم پسرانش را در سال ۱۸۳۷ به منطقه ویسکانسین رهنمایی کرد و می خانه ای را در منطقه ای که اکنون به نام دریاچه های سیلم، ویسکانسین شناخته می شود، اداره کرد. او در سال ۱۸۳۹ توسط فرماندار هنر
ی دوج به عنوان سرتیپ شبه نظامیان منطقه ویسکانسین منصوب شد. سایر فرزندان جان بولن چهارم نیز در ویسکانسین ساکن شدند. ویلیام بولن در ۲۴ فوریه ۱۸۳۰ با جولیا آن هارت ازدواج نمود و ویلیام و جولیا چهار فرزند به نام های:
همه پادشاه خوش تیپ فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۴ و به کارگردانی ام. راجش است. در این فیلم بازیگرانی همچون کارتی، کجال آگاروال، سانتانام، سارانیا پونوانان، رادیکا آپته، نثار و کوتا سرینیواسا راو ایفای نقش کرده اند.
مورچه خوار فیلمی کمدی و اجتماعی به کارگردانی شاهد احمدلو و نویسندگی مهیار شاهرخی و تهیه کنندگی کیان باباییان محصول سال ۱۳۹۸ است. خلاصه داستان. داستان این فیلم حول محور زندگی پوشالی افراد مشهور و سلبریتی های اینستاگرامی می چرخد و به بررسی حقایق ناگفته فضای مجازی می پردازد.
باسیل ها راسته ای از باکتری های گرم مثبت هستند که در شاخهٔ زیستی باسیلوتا قرار می گیرند. سرده های اصلی این راسته، شامل "باسیلوس"، "لیستریا" و "استافیلوکوک" هستند.
قره بخشی لی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول باشی واقع شده است.
کارابورون یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول باشی واقع شده است.
کوچوک اورن یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول باشی واقع شده است.
یارباشی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول باشی واقع شده است.
یایلاجیک یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول باشی واقع شده است.
ینی کوی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول باشی واقع شده است.
یوکاری چوپ لو یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول باشی واقع شده است.
یوکاری کاراکویو یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول باشی واقع شده است.
یوکاری ناصرلی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در گول باشی واقع شده است.
زیتون لی اوا یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آق حصار واقع شده است. زیتون لی اوا ۴٬۹۰۵ نفر جمعیت دارد و ۲۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
باسیلاسه یا خانوادهٔ باسیل ها خانواده ای از باکتری های گرم مثبت، هتروتروف و میله ای شکل هستند که ممکن است اندوسپور تولید کنند. گونه های قادر به حرکت این خانواده، دارای تاژک هستند. برخی از باسیلاسه ها هوازی هستند، در حالی که برخی دیگر بی هوازی اختیاری و برخی نیز کاملاً بی هوازی هستند. بیشتر آن ها بیماری زا نیستند، اما گونه هایی از سردهٔ "باسیلوس" به عنوان عامل بیماری در انسان شناخته می شوند. دیوارهٔ سلولی گرم متغیر. برخی از باسیلاسه ها مانند سرده های "فیلوباسیلوس، لنتی باسیلوس" و "هالوباسیلوس"، گرم منفی یا «گرم متغیر» هستند اما در مجموع، به داشتن دیوارهٔ سلولی از نوع گرم مثبت شناخته شده اند. نام گذاری. آرایه های این خانوادهٔ زیستی گاهی به صورت عامیانه با عنوان باسیل شناخته می شوند. اما این اصطلاح، مبهم است زیرا بین ردهٔ باسیل (Bacilli) راستهٔ باسیل (Bacillales)، خانوادهٔ باسیلاسه (Bacillaceae) و سردهٔ باسیلوس "(Bacillus)" تمایز قائل نمی شود. سرده ها. باسیلاسه شامل سرده های زیر است:
کوپروباشی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان مانیسا واقع شده است. کوپروباشی ۲۵۳ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سلندی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان مانیسا واقع شده است. سلندی ۴۳۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
زنگن یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان قونیه واقع شده است. زنگن ۱٬۹۹۶ نفر جمعیت دارد و ۱٬۰۷۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
چای هان یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در ارغلی واقع شده است. چای هان ۱٬۹۳۸ نفر جمعیت دارد و ۱٬۲۸۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
خادم یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان قونیه واقع شده است. خادم ۱٬۴۶۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
باغ باشی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در خادم واقع شده است. باغ باشی ۱٬۹۶۵ نفر جمعیت دارد و ۱٬۳۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ددم لی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در خادم واقع شده است. ددم لی ۲٬۰۸۸ نفر جمعیت دارد و ۱٬۳۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
کوروآلان یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان قونیه واقع شده است. کوروآلان ۱٬۸۱۸ نفر جمعیت دارد و ۱٬۴۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
بالجی لار یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در تاشکند (قونیه) واقع شده است. بالجی لار ۲٬۲۷۹ نفر جمعیت دارد و ۱٬۴۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
چتمی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان قونیه واقع شده است. چتمی ۱٬۲۸۳ نفر جمعیت دارد و ۱٬۳۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
باشماکچی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان افیون قره حصار واقع شده است.
ویلیام مالکولم بان (William Malcolm Bunn) (۱ ژانویه ۱۸۴۲–۱۹ سپتامبر ۱۹۲۳)، روزنامه نگار آمریکایی و فرماندار قلمرو آیداهو از سال ۱۸۸۴ تا سال ۱۸۸۵ بود. وی حرفهٔ سیاسیش را با اجرای یک سلسله وظایف محلی و ایالتی همزمان با خدمت به عنوان عضو سازمان حزبی سیاسی محلی، آغاز نمود. پس از خریداری روزنامهٔ فیلادلفیا، وی پوشش خبری مثبت را برای منافع سیاسی معامله کرد. در همان زمان، زندگی فعال اجتماعی را پرفروش داد و به خاطر سخنرانی هایش پس از ناهار، به شهرت رسید. بان در جریان دورهٔ فرمانداریش بین جناح های رقیب داخل حزبش که بر سر چندهمسری و حمایت از جمعیت مورمون مبارزه می کردند، درگیر شد. پس زمینه. بان در ۱ ژانویه سال ۱۸۴۲ در فیلادلفیای ایالت پنسیلوانیا متولد شد. در ناحیه شانزدهم شهر بزرگ شد و در مدارس دولتی آموزش دید. در یازده سالگی به کار در کارخانه شروع کرد. بان در آنجا مدت سه سال کار کرد و سپس به منظور پذیرفته شدن به مدرسه تحت اداره عمویش، به هاوانا ایالت نیویورک فرستاده شد. در سن ۱۶ آموزش رسمی خود را اتمام نمود و در چوب تراشی به کارآموزیآغاز نمود. بان در آغار جنگ داخلی آمریکا در هفتاد و دومین پیاده نظام پنسیلوانیا برای سر
بازی نام نویسی کرد. در ۲۹ ماه ژوئن سال ۱۸۶۲ بان در جریان نبرد ایستگاه ساویچ زخمی و توسط نیروهای مؤتلفه دستگیر شد. بان به عنوان اسیر جنگی تا زمان آزادی در جریان مبادلهٔ زندانیان در اواخر همان سال، در ریچموند ایالت ویرجینیا نگهداری می شد. به محض برگشت به فیلادلفیا، بان به مشکلات ناشی از عود زخم مواجه شد و مرخصی پزشکی داده شد. بان پس از خدمت نظامی، با برادرش در کسب و کار موفقیت آمیز چوب تراشی شروع به کار نمود. در سال ۱۸۷۰ با کاتین مایرس ازدواج نمود. این زوج یک پسر داشتند. اوایل حرفهٔ سیاسی. بان پس از خدمت به عنوان نماینده در کنوانسیون سراسری جمهوری خواهان فیلادلفیا در سال ۱۸۶۶ از لحاظ سیاسی فعال شد. سال بعدی نامزد کرسی شورای شهر شد، اما به منظور حل اختلافات در درون حزب خود، قبل از برگذاری انتخابات از کاندیداتوری خود انصراف داد. در سال ۱۸۶۸ در نخستین دور دوره های متوالی در مجمع عمومی پنسیلوانیا انتخاب شد. پس از دورهٔ خدمت در مجلس ایالتی، مأمور ثبت وصیت نامه ها انتخاب شد. پس از آن در سال های ۱۸۷۵ و ۱۸۷۸، نگهبان فقراء انتخاب شد. بان همزمان با این مناصب، به عنوان نمایندهٔ حزب در سطح محلی، ایالتی و ملی نیز خدمت کرد.
بان در سال ۱۸۷۸ روزنامهٔ «"فیلادلفیا ساندی ترنسکریپت"» را خریداری نمود. به عنوان صاحب امتیاز این روزنامه، بان حامی سازمان حزبی سیاسی کامرون شد و پوشش خبری مثبت را با منافع سیاسی معامله کرد. بان علاوه بر فعالیت های سیاسی و بازرگانی، زندگی فعال اجتماعی را نیز پرورش داد. بان، به سخنران ناهار مشهور شد و لباس پُر زرق و برقش، سبب شهرت وی به عنوان یکی از بهترین لباس پوشان ایالت فیلادلفیا شد. به عنوان یکی از موفقیت اجتماعیش، بان نائب انجمن شبدر شد. فرمانداری. بان در آغاز دههٔ ۱۸۸۰ به معدن کاری در قلمروهای آریزونا و آیداهو علاقه پیدا کرد. بان که به مقام سیاسی نزدیک به منافع بازرگانی تمایل داشت، از ارتباطات سیاسیش استفاده نمود تا پس از استعفای جان سی. فریمونت، به عنوان فرماندار آریزونا گماشته شود. بان که در این تلاش خود به شکست مواجه شد، به دنبال منصب دیگری وابسته به منافع بازرگانی خود بود. انتصاب بان در نتیجهٔ انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۸۸۴ صورت گرفت. رئیس جمهور چیستر آرتور، موافقت کرد به انتصاب روزنامه نگار در ازای حمایت از سازمان حزب سیاسی کامرون، موافقت نمود. در مقابل، این سازمان سیاسی توافق کرد تا زمانی که آرتور ن
سبت به جیمز جی. بلاین در صدر باشد، از انتخاب مجدد وی حمایت نماید. بان در ۲۶ مارس سال ۱۸۸۴ فرماندار قلمرو آیداهو گماشته شد. فرماندار جدید در ۲۶ ماه ژوئن سال ۱۸۸۴ وارد قلمروی آیداهو شد. بان به زودی به خاطر «روی دست گیری اقداماتی که هیچ فرمانداری قبل از وی تجربه نکرده بود یا توانمندی ادامه این اقدمات» با سبک اجتماعی و لباس مردانهٔ خود به شهرت رسید و به همین سبب «فرماندار شیک پوش» نامیده شود. از جملهٔ اقدمات مهم دوران فرمانداریش می توان به تجویز اوراق قرضه ای به ارزش ۸۰٬۰۰۰ دلار آمریکایی برای ساخت مقر دادستانی کل قلمرو، حمایت از قوانین محدودکنندهٔ قطع درختان در جنگلات قلمرو، تلاش برای ایجاد سمت دادستانی کل قلمرو درخواست ایجاد تیمارستان مجانین در بلک فوت و رفع نیاز به فرستادن بیماران روانی در تأسیسات اورگن، اشاره کرد. به هر حال، بزرگ ترین مسئله سیاسی پس از رسیدن بان، جنبش ضد مورمون بود. فرماندار جدید که علایقی زیادی به منافع بازرگانی خود داشت، دیدگاه معتدلی را در مخالفت با چند همسری در پیش گرفت اما در قبال جمیعت مورمون از مدارا کار گرفت. این کار سبب مخالفت وی با جمهوری خواهان طرفدار سلب حق رأی مکمل مورمون ها و دمو
کرات های میانه رو متحد مورمون ها، شد. اقدامات مشخص اتخاذ شده توسط بان در این مسئله، شامل حمایت از قوانین ایجادکنندهٔ شهرستان بینگهام و در نتیجه ضعیف سازی نفوذ مورمون ها در شهرستان اونیدا شد و امضاء لایحه ای که مقامات قلمرو را ملزم به سوگند وفاداری بر ضد مورمون ها ملزم می ساخت، می باشد. اقدامات اتخاذ شده توسط بان توأم با شعارهای ضد مورمون ها، برای قناعت دادن عناصر رادیکال حزبش کافی نبود. پس از این که فرماندار از انتصاب کاندیدا مورد حمایت دوبوا در یک پُست جدیداً ایجاد شده در شهرستان بینگهام، خودداری نمود بین بان و فرد دوبوا، مارشال ایالات متحده رهبر جناح رادیکال جمهوری خواه اختلاف پیدا شد. این امر موجب رویارویی بین فرماندار و مارشال شد و سبب شد که بان نتواند رو در رو با دوبوا ملاقات نماید. بان مدعی بود که دوبوا در شرف کشیدن اسلحه به طرف فرماندار غیرمسلح بود و در مقابل دوبوا، بان را ترسو نامید. علی رغم این برخورد، فرماندار ترجیح داد به دوید پی.بی. پراید، رهبر «بویز رینگ» اجازه داد برای کنترل حزب جمهوری خواه در داخل قلمرو با دوبوا وارد رقابت شود. تنش ها میان جناح های میانه رو و رادیکال تا ۱۴ فوریه سال ۱۸۸۵ پیوسته
ادامه یافت. در اوایل ساعات صبح، پس از چاپ روزنامهٔ آن روز با مجموعه ای از داستان ها و سرمقالهٔ انتقادی بان، مقامات حزب جمهوری خواهان شهر به زور وارد دفتر روزنامه شدند که سبب پراگندگی چاپ روزنامه شد. تقریباً در همان زمان دفاتر حزب آیداهو دموکرات به آتش کشیده شد. هیچ یکی از این حوادث سبب خسارت جدی نشد اما منجر به شور و غوغای عموم مردم شد. حامیان دوبوا از این حادثه به عنوان دلیلی برای روزنامه های محلی برای چاپ مجدد سرمقاله های قدیمی فیلادلفیا در انتقاد از بان، استفاده نمودند. تمامی حادثه بعدها به «جنگ بان» بان مشهور شد. در زمان ورود به محل روزنامه، بان در مرخصی طولانی مدت بود. بان پس از پنج ماه به آیداهو برگشت و در تاریخ ۳ ژوئیه سال ۱۸۸۵ استعفای خود را پیشکش نمود که شش روز بعد منظور شد. اواخر زندگی. بان پس از استعفا به زادگاه اش برگشت. در سال ۱۹۰۸ بعضی از سخنرانی های پس از ناهار را منتشر کرد که حاوی مجموعه ای از سخنوری های وی بود. بان در ۱۹ سپتامبر سال ۱۹۲۳ در فیلادلفیا فوت نمود.
ورزشگاه آنتونیو کویمبرا دا موتا (به پرتغالی: Estadio António Coimbra da Mota) یک ورزشگاه چند منظوره در استوریل، پرتغال است. این ورزشگاه در حال حاضر بیشتر برای مسابقات فوتبال استفاده می شود و استادیوم خانگی باشگاه ورزشی اشتوریل پرایا است. این ورزشگاه گنجایش ۸۰۰۰ تماشاگر را دارد. این ورزشگاه همچنین میزبان بازی های خانگی تیم دوم اشتوریل پرایا است. کاربرد. فوتبال. تیم ملی فوتبال سوئد از این ورزشگاه به عنوان محل تمرین برای آماده سازی در مسابقات جام ملت های اروپا ۲۰۰۴ استفاده کرد. این ورزشگاه همچنین میزبان بازی های تیم جوانان پرتغال به ویژه تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال پرتغال بوده است. آخرین بازی آنها در ۹ سپتامبر ۲۰۱۱ در یک بازی دوستانه در برابر تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اسلواکی بود که با نتیجه ۱– ۱ به پایان رسید. در ۳۱ مارس ۲۰۱۵، تیم بزرگسالان پرتغال در این زمین، در یک بازی دوستانه مقابل تیم ملی دماغه سبز به میدان رفت. در ۸ نوامبر ۲۰۱۸، این ورزشگاه میزبان یک بازی دوستانه بین المللی بین تیم های ملی زنان پرتغال و ایالات متحده بود. راگبی. این استادیوم همچنین میزبان بازی هایی در رشته راگبی بوده است.
اتحادیه دپورتیوا سالامانکا، (تلفظ اسپانیایی: [uˈnjon depoɾˈtiβa salaˈmaŋka]) یک تیم فوتبال تاریخی اسپانیایی مستقر در سالامانکا، در منطقه خودمختار کاستیا و لئون بود. این باشگاه که در ۹ فوریه ۱۹۲۳ تأسیس شد و با نام مستعار لوس چاروس (Los Charros) شناخته شد، با پیراهن های سفید و شورت سیاه بازی می کرد و بازی های خانگی را در ورزشگاه ال هلمانتیکو برگزار می کرد که ۱۷۳۴۱ تماشاگر را در خود جای می داد. تاریخچه. سالامانکا که در ابتدا توسط دانشجویان ایرلندی تشکیل شد، ابتدا در مسابقات قهرمانی اسپانیا در سال ۱۹۰۷ بازی کرد، قبل از اینکه لیگ رسمی بعداً تأسیس شود. در ۱۶ مارس ۱۹۲۳، در میزهای کافه نوولتی، واقع در پلازا مایور، دیونیزیو ریدروجو پایه های رسمی اولیه باشگاه را تنظیم کرد. فصل ۱۱–۲۰۱۰ رکورد ده شکست متوالی باشگاه را بین دسامبر ۲۰۱۰ و فوریه ۲۰۱۱ و دو تغییر مربیگری به ارمغان آورد و سالامانکا پس از پنج سال به دسته سوم بازگشت. در ۱۸ ژوئن ۲۰۱۳، ۹۰ سال پس از تأسیس، باشگاه به دلیل انباشت بدهی های پرداخت نشده منحل شد.
چندین محقق ایالات متحده را به دست داشتن در تروریسم دولتی متهم کرده اند. آن ها در مورد استفاده ایالات متحده و دیگر دموکراسی های لیبرال از تروریسم دولتی، به ویژه در رابطه با جنگ سرد، نوشته اند. به گفته آن ها، تروریسم دولتی برای حفاظت از منافع نخبگان سرمایه داری مورد استفاده قرار می گیرد و ایالات متحده یک سیستم استعماری نو از دولت های متکی را سازماندهی می کند که با نخبگان منطقه همکاری می کند تا از طریق ترور حکومت کنند. این کار با دانشمندان جریان اصلی تروریسم که بر تروریسم غیردولتی و تروریسم دولتی دیکتاتوری ها متمرکز هستند، بحث برانگیز شده است. چنین آثاری عبارتند از": اقتصاد سیاسی حقوق بشر" نوآم چامسکی و "ادوارد هرمان (۱۹۷۹)، شبکه وحشت واقعی هرمان (۱۹۸۵)"، تروریسم دولتی غربی الکساندر ال جورج (۱۹۹۱)، تروریسم دولتی فردریک گارو و ایالات متحده (۲۰۰۴)و جنگ دیگر آمریکا داگ استوکس (۲۰۰۵) از این میان، روث جی بلیکلی، چامسکی و هرمان را مهم ترین نویسندگان دربارهٔ ایالات متحده و تروریسم دولتی می دانند. آثار قابل توجه. با شروع در اواخر دهه۱۹۷۰، نوام چامسکی و ادوارد اس. هرمان مجموعه ای از کتاب ها را در مورد دخالت ایالات متحده
با تروریسم دولتی نوشتند. نوشته های آن ها با گزارش های عفو بین الملل و سایر سازمان های حقوق بشر در مورد یک «اپیدمی» جدید جهانی شکنجه و قتل دولتی همزمان بود. چامسکی و هرمان استدلال کردند که ترور در حوزه نفوذ ایالات متحده در کشورهای در حال توسعه متمرکز شده است و موارد نقض حقوق بشر توسط کشورهای متکی ایالات متحده در آمریکای لاتین را مستند کردند. آن ها استدلال کردند که از ده کشور آمریکای لاتین که جوخه های مرگ داشتند، همه کشورهای متکی ایالات متحده بودند. آن ها در سرتاسر جهان ادعا کردند که ۷۴درصد از رژیم هایی که از شکنجه بر مبنای اداری استفاده می کردند، کشورهای متکی ایالات متحده بودند که برای حفظ قدرت از ایالات متحده حمایت نظامی و دیگر حمایت دریافت می کردند. آن ها به این نتیجه رسیدند که افزایش جهانی ترور دولتی نتیجه سیاست خارجی ایالات متحده است. چامسکی به این نتیجه رسید که همه قدرت ها از تروریسم دولتی در کشورهای متکی حمایت می کنند. ایالات متحده و دیگر قدرت ها، به ویژه بریتانیا و فرانسه، در راس آن ها قرار داشتند که از رژیم های جهان سوم که از طریق خشونت در قدرت بودند، حمایت مالی، نظامی و دیپلماتیک می کردند. این دولت ها
با شرکت های چند ملیتی، به ویژه در صنایع تسلیحاتی و امنیتی، همراهی می کردند. علاوه بر این، سایر کشورهای در حال توسعه خارج از حوزه نفوذ غرب، ترور دولتی را با حمایت قدرت های رقیب انجام دادند. ادعای دخالت قدرت های بزرگ در تروریسم دولتی در کشورهای در حال توسعه، محققان را بر آن داشته است که آن را بعنوان یک پدیده ی جهانی بررسی کنند تا اینکه کشورها را به صورت جداگانه مطالعه کنند. در سال۱۹۹۱، کتابی که توسط الکساندر ال جورج ویرایش شد، استدلال می کرد که دیگر قدرت های غربی از ترور در کشورهای در حال توسعه حمایت می کنند. وی به این نتیجه رسید که ایالات متحده و متحدانش حامیان اصلی تروریسم در سراسر جهان هستند. گارو بیان می کند که تعداد مرگ و میرهای ناشی از تروریسم غیردولتی (۳۶۶۸ مرگ بین سال های ۱۹۶۸ و ۱۹۸۰، همان طور که توسط آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) تخمین زده می شود) با مرگ های ناشی از تروریسم دولتی در رژیم های تحت حمایت ایالات متحده مانند گواتمالا «کوتوله» است. (۱۵۰۰۰۰کشته، ۵۰۰۰۰مفقود در طول جنگ داخلی گواتمالا ۹۳٪ از آنها را گارو به عنوان «قربانیان تروریسم دولتی» طبقه بندی می کند). در میان دیگر محققان، روث جی. بلیکلی می گوی
د که ایالات متحده و متحدانش از تروریسم دولتی در «مقیاس عظیم» درطول جنگ سرد حمایت و بکار گرفتند. توجیهی که برای این امر ارائه شد مهار کمونیسم بود، اما بلیکلی معتقد است که این ابزاری برای حمایت از منافع نخبگان تجاری ایالات متحده و ترویج گسترش نئولیبرالیسم در سراسر جنوب جهانی بود. مارک آرون معتقد است که رژیم های استبدادی و دیکتاتوری دست راستی تحت حمایت قدرت های غربی مرتکب قساوت ها و کشتارهای دسته جمعی شده اند که رقیب دنیای کمونیستی است و نمونه هایی مانند اشغال تیمور شرقی توسط اندونزی، کشتار جمعی اندونزی در سال های ۱۹۶۵–۱۹۶۶، «ناپدید شدن ها» را ذکر می کند. در گواتمالا در طول جنگ داخلی، و ترورها و تروریسم دولتی مرتبط با عملیات کندور در سراسر آمریکای جنوبی. در کتاب "بدتر از جنگ"، دانیل گلداگن استدلال می کند که در طول دو دهه آخر جنگ سرد، تعداد کشورهای متکی آمریکایی که به کشتار دسته جمعی دست می زنند از اتحاد جماهیر شوروی بیشتر بود. به گفته جان هنری کوتسورث، آمریکایی لاتین، تعداد قربانیان سرکوب به تنهایی در آمریکای لاتین از شوروی و ماهواره های اروپای شرقی آن در طول دوره ۱۹۶۰ تا ۱۹۹۰ بسیار بیشتر جی پاتریس مک شری ادعا م
ی کند که «صدها هزار آمریکایی لاتین توسط رژیم های نظامی دست راستی به عنوان بخشی از جنگ صلیبی ضد کمونیستی به رهبری ایالات متحده شکنجه، ربوده یا کشته شدند.» تعریف. تعریف حقوقی ایالات متحده از تروریسم اعمالی را که توسط کشورهای به رسمیت شناخته شده انجام می شود مستثنی می کند. طبق قانون ایالات متحده (22 USC 2656f(d)(2)) تروریسم به عنوان «خشونت از پیش برنامه ریزی شده و با انگیزه سیاسی انجام شده علیه اهداف غیرنظامی توسط گروه های محلی یا عوامل مخفی، که معمولاً با هدف تأثیرگذاری بر مخاطبان انجام می شود» تعریف می شود. هیچ اجماع بین المللی در مورد تعریف قانونی یا آکادمیک تروریسم وجود ندارد. کنوانسیون های سازمان ملل متحد نتوانسته اند در مورد تعاریف تروریسم غیردولتی یا دولتی به اجماع دست یابند. به گفته پروفسور مارک سلدن، «سیاستمداران آمریکایی و اکثر دانشمندان علوم اجتماعی به طور قطع اقدام های و سیاست های ایالات متحده و متحدانش» را بعنوان تروریسم کنار می گذارند. مورخ هنری کومجر نوشت: «حتی زمانی که تعاریف تروریسم اجازه "تروریسم دولتی" را می دهد، اقدام های دولت در این زمینه از منشور جنگ یا دفاع از خود ملی دیده می شود، نه ترور»
. به گفته دکتر مایرا ویلیامسون، معنای «تروریسم» دستخوش دگرگونی شده است. در دوران حکومت ترور، یک رژیم یا سیستم تروریسم بعنوان ابزار حکومتی مورد استفاده قرار گرفت که توسط یک دولت انقلابی اخیراً تأسیس شده علیه دشمنان مردم به کار گرفته شد. اکنون اصطلاح «تروریسم» معمولاً برای توصیف اقدام های تروریستی انجام شده توسط "نهادهای غیردولتی یا محلی" علیه یک دولت استفاده می شود. فردریک گارو در "تروریسم دولتی و ایالات متحده" می نویسد که هدف تروریسم ارعاب یا اجبار هم گروه های هدف و هم بخش های بزرگتر جامعه است که با ایجاد ترس شدید در ارزش های گروه های هدف مشترک هستند یا می توانند آنها را به اشتراک بگذارند. اضطراب، دلهره، هراس، ترس ویا وحشت». هدف تروریسم علیه دولت این است که دولت ها را مجبور به تغییر سیاست های خود، سرنگونی دولت ها یا حتی نابودی دولت کند. هدف تروریسم دولتی از بین بردن افرادی است که دشمنان بالفعل یا بالقوه تلقی می شوند و دلسرد کردن آن دسته از دشمنان بالفعل یا بالقوه ای است که حذف نشده اند. نقدهای کلی. پروفسور ویلیام اودوم، مدیر سابق آژانس امنیت ملی رئیس جمهور ریگان، نوشت:همان طور که بسیاری از منتقدان اشاره کرده
اند، تروریسم دشمن نیست. یک تاکتیک است. از آنجایی که ایالات متحده خود سابقه طولانی در حمایت از تروریست ها و استفاده از تاکتیک های تروریستی دارد، شعارهای امروز جنگ علیه تروریسم صرفاً آمریکا را در مقابل سایر جهان ریاکارانه جلوه می دهد.پروفسور ریچارد فالک معتقد است که ایالات متحده و سایر کشورهای ثروتمند، و همچنین نهادهای اصلی رسانه های جمعی، شخصیت و دامنه واقعی تروریسم رامبهم کرده اند ودیدگاهی یکطرفه را از منظر امتیاز جهان اول منتشر کرده اند. او گفته است که:اگر قرار است از «تروریسم» به عنوان یک اصطلاح تهمت اخلاقی و قانونی استفاده شود، باید در مورد خشونتی که عمداً غیرنظامیان را هدف قرار می دهد، خواه توسط بازیگران دولتی یا دشمنان غیردولتی آنها انجام شود، اعمال شود. فالک استدلال کرده است که انکار تروریسم غیردولتی اصیل بعنوان راهبردی برای کاهش آن کافی نیست. فالک همچنین استدلال کرد که افرادی که مرتکب اقدام های «تروریستی» علیه ایالات متحده شدند، می توانند از دفاع نورنبرگ استفاده کنند. دانیل شور، با مروری بر "انقلابیون و" کارگزاران فالک، اظهار داشت که تعریف فالک از تروریسم به تعریفی بیان نشده از «مجاز» بستگی دارد. شور م
ی گوید که این قضاوت دربارهٔ آنچه تروریسم است ذاتاً «ذهنی» می سازد، و علاوه بر این، به ادعای او، فالک را وادار می کند که برخی از اعمال را که غیرمجاز می داند به عنوان «تروریسم» و برخی دیگر را که مجاز می داند صرفاً «تروریستی» می داند. جیمز اس. فیشکین، استاد علوم سیاسی دانشگاه ییل، در بررسی "کتاب اقتصاد سیاسی حقوق بشر" چامسکی و هرمان معتقد است که پرونده نویسندگان برای متهم کردن ایالات متحده به تروریسم دولتی «به طرز تکان دهنده ای اغراق آمیز است». فیشکین در مورد چامسکی و هرمان می نویسد:آنها میزان کنترل و هماهنگی آمریکا را با نقش شوروی در اروپای شرقی مقایسه می کنند. با این حال، حتی اگر همه شواهد [نویسندگان] پذیرفته می شد چیزی بیش از پشتیبانی سیستماتیک و نه کنترلی نخواهد بود؛ بنابراین مقایسه با اروپای شرقی به شدت اغراق آمیز به نظر می رسد. و از این واقعیت که ما به کشورهایی که ترور می کنند کمک می کنیم،نتیجه گیری اینکه «واشنگتن به پایتخت شکنجه و قتل های سیاسی جهان تبدیل شده است.» بنابراین اتهام های چامسکی و هرمان در مورد سیاست خارجی ایالات متحده، تصویر آینه ای از لفاظی "پکس امریکانا است" که آنها مورد انتقاد قرار می دهند
: این ادعا بر توهم قدرت مطلق آمریکا در سراسر جهان استوار است. و از آنجایی که آنها از نسبت دادن هر گونه استقلال اساسی به کشورهایی که به نوعی در حوزه نفوذ آمریکا هستند، امتناع می ورزند، کل بار تمام جنایت های سیاسی جهان غیرکمونیستی را می توان به واشینگتن برد.فیشکین چامسکی و هرمان را به دلیل مستندسازی نقض حقوق بشر تحسین می کند، اما استدلال می کند که این شواهدی است «برای اتهام اخلاقی بسیار کمتر»، یعنی اینکه ایالات متحده می توانست از نفوذ خود برای جلوگیری از ارتکاب اعمال شکنجه یا قتل توسط دولت های خاص استفاده کند، اما این کار را انتخاب کرد. ویلیام بنت، وزیر سابق آموزش و پرورش ایالات متحده، در مورد "۹–۱۱" چامسکی گفت: "چامسکی در کتاب می گوید که ایالات متحده یک کشور تروریستی پیشرو است. این یک ادعای مضحک و مضحک است. کاری که ما انجام دادیم این است که کویت را آزاد کردیم و در بوسنی و بالکان کمک کردیم. ما پناهگاهی برای مردم از همه مذاهب، از جمله اسلام، در ایالات متحده فراهم کرده ایم. ما سعی کردیم در سومالی کمک کنیم… آیا ما عیب و نقص داریم؟ البته. این تصور که ما یک دولت تروریستی پیشرو هستیم، مضحک است.» استفن موریس نیز تز چا