Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ارکت کننده در دیپلماسی فرهنگی، دیدگاه بهتری نسبت به نگرش های فکری و فرهنگی اقوام خارجی دارند تا کارمندان رسمی سفارت. این امر می تواند به درک بهتر نیات و توانایی های اقوام خارجی منجر شود. شناخت هر چه بیشتر یک ملت خارجی از طریق دیپلماسی فرهنگی، می تواند سوء تفاهمات ناشی از تبلیغات خصمانه مخالفان را برطرف سازد و چالش های مغرضانه ناشی از سوء استفاده از اطلاعات فرهنگی در دسترس آن ملت را خنثی کند. ابزارها و مثال ها. دیپلماسی فرهنگی همواره می تواند از تمام جوانب فرهنگ یک ملت بهره برداری نموده و بستر تبادل را برپا کند. از جمله: همه این ابزارها به دنبال رساندن درک درستی از فرهنگ یک ملت به مخاطبان خارجی هستند. این ابزارها زمانی بهترین تأثیر را دارند که متناسب با فهم مخاطب خارجی مدنظر بهینه شوند که این خود مستلزم رسیدن به درک درستی از آن مخاطب است. این ابزارها را می توان از طریق سازمان های غیردولتی، گروه های اعتقادی و احزاب سیاسی در خارج از کشور مورد استفاده قرار داد تا به ارتباط ملت ها با هم و افزایش درک متقابل آنها کمک کرد. این ابزارها عموماً توسط دولت ها ایجاد نمی شوند، بلکه در بستر فرهنگ شکل می گیرند و سپس دولت ها پ
یاده سازی و اجرای آن ها را در خارج از کشور برای مخاطبان خارجی تسهیل می کنند تا بتوانند از طریق آنها تأثیر مدنظر را القا کنند. هنر. در این مورد، دولت ها با مدنظر قرار دادن جریان فکری ناشی از آثار هنری مانند نقاشی ها، عکس ها و غیره، به ترویج ایدئولوژی خود به صورت ضمنی می پردازند. در این روش با استفاده از قدرت نرم دیپلماسی فرهنگی، دولت ها با حمایت از یک سری آثار به هم مرتبط هنری (به ویژه عکس و نقاشی) سعی در القای مورد خاصی در افکار عمومی دارند. نمایشگاه ها. نمایشگاه ها اغلب در طول جنگ سرد برای نشان دادن برتری فرهنگی و به رخ کشیدن پیشرفت ها توسط ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی مورد استفاده قرار می گرفتند. این نوع نمایشگاه ها که توسط دولت ها حمایت می شوند، به صورتی غیر تهدیدآمیز و حتی دوستانه به ارایه اغراق آمیز فرهنگ و سبک زندگی یک ملت می پردازند تا به طور ضمنی وجههٔ فرهنگی و سیاسی ملت های دیگر را تضعیف و اقدامات آنان را در عرصه بین الملل بی اثر نمایند. تبادل شهروندان. مبادله شهروندان (اغلب به شکل بورسیه دانشجو، پژوهشگر و استادان دانشگاه) دو فایده عمده دارد: نوعی نیت سیاسی در پس این مبادله ها نهفته است و نتیجه
آن تأثیری خاص در امور سیاسی خواهد داشت. هدف از مبادله ها این است که شبکه ای از افراد با نفوذ در خارج از کشور ایجاد کند. افراد مبادله شده به عنوان پیوندی بین دو ملت در نظر گرفته می شوند و بسته به زمانی که در کشور میزبان سپری می کنند، می توانند آثار مفیدی از خود بر جای بگذارند. افراد مورد مبادله اغلب از میان جوانان هستند تا به کشور میزبان این فرصت داده شود که در سنین جوانی تأثیرپذیری مدنظر را ایجاد کند و از این طریق نزدیکی فرهنگی بیشتری حاصل شود. برنامه فولبرایت، نمونه ای از برنامه های مبادله شهروندان است که ایالات متحده از سال ۱۹۴۶ میلادی به بعد هزاران نفر را از طریق آن بورسیه آموزشی کرد. تلویزیون، موسیقی و فیلم. سرگرمی های عامیانه یک ملت، هویت آنها را نشان می دهد. تلویزیون، موسیقی و فیلم به عنوان عوامل آشکارکننده فرهنگی می توانند پیام های مهمی را در مورد خصوصیات فردی، کالاهای مورد علاقه و سایر ارزش های یک ملت منتقل کنند. برای مثال، شهروندان شوروی که فیلم های آمریکایی را تماشا می کردند، متوجه شدند که آمریکایی ها اتومبیل شخصی خود را دارند، مجبور نیستند برای خرید غذا در صف های طولانی بایستند و در آپارتمان های مش
ترک زندگی نمی کنند. البته زمانی که این فیلم ها در هالیوود ساخته می شد، این گونه پیام های سیاسی مدنظر نبودند، اما به هر حال چنین تأثیراتی را دربرداشتند. وزارت امور خارجه ایالات متحده آمریکا در طول جنگ جهانی دوم از طریق برنامه های فرهنگی شامل موسیقی جاز لاتین به عنوان یک ابزار مهم دیپلماتیک، برای حفظ وحدت و گسترش صلح بین دو قاره آمریکای شمالی و آمریکای جنوبی تلاش های مفید بسیاری انجام داد. در دوران پس از جنگ جهانی دوم نیز، ارتش ایالات متحده به اهمیت برنامه های فرهنگی از طریق موسیقی به عنوان یک ابزار دیپلماتیک ارزشمند در میان سرزمین های ویران اروپا توجه ویژه ای داشت (بین سال های ۱۹۵۲ تا ۱۹۶۲ میلادی). با تشدید جنگ سرد بین ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی در دهه ۱۹۵۰ میلادی، دولت آمریکا با استفاده از برنامه های تبادل فرهنگی به ترویج دستاوردهای فرهنگی آمریکایی در حوزه رقص، تئاتر و موسیقی در سراسر جهان پرداخت. موسیقی جاز در طول جنگ سرد نقش مهمی در برقراری روابط سیاسی ایفا کرد. برخی جاز را به عنوان راهی برای مقابله با طرز تفکرهای تحمیل شده و معرفی سبکی جدید برای یک زندگی آزاد و خلاقانه معرفی می کنند. روزنامه نیویورک
تایمز در نوامبر ۱۹۵۵، لویی آرمسترانگ (از مشهورترین موسیقی دانان جاز و از برجسته ترین ترومپتنوازان تاریخ موسیقی) را به عنوان مؤثرترین سفیر آمریکا معرفی کرد. کاری که دیپلمات های آمریکایی نتوانستند انجام دهند، آرمسترانگ با موسیقی جاز انجام داد. در این مقاله اشاره شده بود که موسیقی دانانی مانند آرمسترانگ، زبانی جهانی برای برقراری ارتباط بین ملت ها ایجاد کرده اند. در دهه ۱۹۵۰ میلادی، گروه های موسیقی آمریکایی با اعضای بین نژادی خود توانسته بودند ورای موانع اجتماعی و زبانی با سایر ملت های جهان ارتباط برقرار کنند و تأثیرات مثبتی را برای وجهه جهانی ایالات متحده کسب کنند. تأثیر بیتلز (گروه موسیقی راک انگلیسی) در روسیه در طول جنگ سرد نمونه ای از این است که چگونه موزیسین ها و آثار آن ها می تواند تأثیرات سیاسی داشته باشد. در این دوران، موسیقی راک به عنوان یک شکل هنری مترقی و مدرن، ایده های لیبرال غربی را به چالش کشید. گروه بیتلز نماد فرهنگ غربی بود به گونه ای که ایده های جدیدی را معرفی می کرد. بسیاری معتقدند که گروه بیتلز در فروپاشی کمونیسم تأثیر داشته است. لذا گروه بیتلز با محبوبیتی که در اتحاد جماهیر شوروی کسب کرد و تأ
ثیراتی که در آنجا گذاشت، نوعی دیپلمات فرهنگی به حساب می آید. موسیقی بیتلز ارتباط میان جوانان را تقویت کرد و مردم را با یک روحیهٔ مشترک فرهنگی به هم پیوند داد. برندسازی مکان. به معنای تبلیغ شهرهای یک کشور با استفاده از تصاویر و نمادهای جذاب است. هدف آن القای پاسخ های عاطفی از سوی مخاطبان است تا در نتیجه رابطه معناداری بین فرد و آن مکان ها شکل بگیرد؛ لذا القای تصویری باشکوه از کشور در ذهن همگان، بخش مهمی از «سیاستهای استراتژیک دولت ها» شده است. برندسازی مکان «مجموعه افکار، احساسات، تداعی ها و انتظاراتی است که وقتی مخاطب یا طرفدار در معرض نام، لوگو، محصولات، خدمات، رویدادها یا هر طرح یا نماد مربوطی قرار می گیرد، به ذهن او می رسد». برندسازی مکان موجب می شود تا یک کشور در ذهن مردم برای سرمایه گذاری، گردشگری، برتری سیاسی و غیره قابل قبول باشد. همان طور که جوزف نای گفته است: «در عصر اطلاعات، اغلب یک داستان خوب است که طرف را برنده می کند»، که این منجر شده تا دولت ها از سبک قدیمی سیاسی خود به ایجاد برند و افزایش شهرت خودشان روی بیاورند. به طور خلاصه، یک کشور می تواند از فرهنگ خود برای ایجاد بِرَندی برای خود استفاده کن
د که نمایانگر ارزش های مثبت و تصویری موجه باشد. دیپلماسی موزه. دیپلماسی موزه زیرمجموعه ای از دیپلماسی فرهنگی است که به موزه ها و آثار فرهنگی به نمایش گذاشته شده در آنها مربوط می شود. در این نوع از دیپلماسی به ساخت موزه ها، حمایت از موزه ها، هدیه دادن آثار هنری و آثار باستانی و تأسیس نمایشگاه های سیار پرداخته می شود. به عنوان مثال، کشور فرانسه آثار هنری و باستانی که در دوره استعمارگری خود از دیگر کشورها به غارت برده بود را به عنوان یک اقدام دیپلماتیک به آن کشورها بازگردانده و سعی در جلب حمایت و دوستی آن کشورها داشته است. پیچیدگی ها. هر دولتی که سعی در اجرای برنامه های دیپلماسی فرهنگی دارد، با چالش های منحصر به فردی روبرو می شود. طرز فکر و اندیشه ها و احساسات اکثر اقوام خارجی تحت کنترل دولت ها درنمی آید. دولت ها اغلب در تولید کتاب، موسیقی، فیلم، برنامه های تلویزیونی، محصولات مصرفی و غیره که به دست مخاطب می رسد، نقشی ندارند. بیشترین کاری که دولت ها می توانند انجام دهند این است که در این میان فرصت هایی را بیابند تا بتوانند پیام مدنظرشان را به مخاطبان انبوه خارج از کشور برسانند. برای ایجاد وابستگی فرهنگی در عصر جه
انی شدن، یک دولت باید بر جریان های اطلاعاتی و فناوری های ارتباطی و از جمله مبادلات تجاری، کنترل داشته باشد. همچنین در بازارهای آزاد جهانی که در آنها کنترلی بر جریان های عمده اطلاعاتی وجود ندارد، فعالیت دولت ها از طریق دیپلماسی فرهنگی بسیار دشوار است. کاری که دولت ها می توانند انجام دهند این است که با استفاده از توافقات تجاری یا دسترسی به شبکه های مخابراتی خارجی، به فعالیت های مفید و تأثیرگذار فرهنگی مدنظرشان تداوم ببخشند. همچنین ممکن است برخی از مقامات یک کشور خارجی در مقابل وارد شدن یک مقوله فرهنگی مقاومت کرده و با آن مخالفت داشته باشند، در حالی که مردم آن کشور به جذب آن بسیار مشتاق هستند. این امر می تواند به دست آوردن حمایت رسمی سیاستمداران یک کشور را دشوار کند. تبادلات فرهنگی می تواند برای مردم یک کشور هم جذاب و هم منفور جلوه کند. ممکن است برخی از عناصر یک فرهنگ برای مخاطب خارجی توهین آمیز به نظر برسد. برخی از تبادلات فرهنگی نیز می توانند اهداف مدنظر دولت را تضعیف کنند. نمونه ای از این امر مخالفت علنی مردم آمریکا با جنگ عراق بود در حالی که سیاست رسمی دولت آمریکا به حمایت از آن ایجاب می کرد. البته ممکن است
آزادی در بیان این نوع اعتراضات، برخی از مخاطبان خارجی را به فضای باز سیاسی آمریکا جذب کرده باشد. سنجش میزان موفقیت دیپلماسی فرهنگی نیز دشوار است. نهادها و سازمان ها. نهادها و سازمان های نام برده شده در ذیل، به فعالیت های مربوط به دیپلماسی فرهنگی مشغول هستند.
نعل اسب () یک فیلم کمدی صامت کوتاه آمریکایی به کارگردانی جیمز دی. دیویس و لری سمون است که در سال ۱۹۲۳ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به اولیور هاردی، لری سمون و کتلین مایرز اشاره کرد.
یک ایالت امپراتوری یا دولت امپراتوری (: "Status Imperii"; : "Reichsstand"، جمع: ) بخشی از امپراتوری مقدس روم با نمایندگی و حق رأی در انجمن امپراتوری (') بود. حاکمان این املاک می توانستند از حقوق و امتیازات قابل توجهی استفاده کنند و فوری بودند، به این معنی که تنها قدرت بالاتر از آنها امپراتور مقدس روم بود؛ بنابراین آنها توانستند با میزان قابل توجهی از خودمختاری بر سرزمین های خود حکومت کنند. سیستم ایالت های امپراتوری جایگزین تقسیم منظم تر آلمان به دوک نشین های در اوایل قرون وسطی شد. دوک نشین های قدیمی کارولنژی به عنوان بخش های اصلی آلمان تحت سلسله سالیان حفظ شدند، اما در اوایل دوره قرون وسطی تحت حکومت دودمان اشتاوفر به طور فزاینده ای منسوخ شدند و سرانجام در سال ۱۱۸۰ توسط فریدریش یکم، مشهور به فردریک بارباروسا به نفع تقسیم های ارضی بیشتر لغو شدند. از سال ۱۴۸۹، ایالات امپراتوری در چینش ارائه شده در انجمن امپراتوری به سه قسمت تقسیم شد، کالج شاهزادگان انتخابگر (Kurfürstenkollegium/den Kurfürstenrat)، کالج شاهزادگان امپراتوری (Reichsfürstenrat) و کالج شهرهای امپراتوری. کنت ها و نجیب زادگان علیرغم موقعیت بلافصلشان مس
تقیماً در رژیم حضور نداشتند، اما هر کدام با یک رأی در «نیمکت» (Grafenbänke) دسته بندی شدند. شوالیه های امپراتوری موقعیت فوری داشتند، اما در انجمن امپراتوری نماینده نداشتند. ترکیب بندی. ایالات امپراتوری می تواند مذهبی یا سکولار باشد. املاک کلیسایی توسط: ایالات سکولار، مهمترین آنها: تا سال ۱۵۸۲، آرای شهرهای آزاد و شهرهای امپراتوری فقط مشورتی بود. هیچ یک از فرمانروایان پایین تر از امپراتور روم مقدس، به استثنای پادشاهان بوهم، به عنوان پادشاه در رده بندی قرار نگرفتند. وضعیت Estate معمولاً به قلمرو خاصی در امپراتوری وابسته بود، اما برخی از reichsständische Personalisten یا «افراد دارای دولت امپراتوری» وجود داشتند. در ابتدا، امپراتور به تنهایی می توانست این وضعیت را اعطا کند، اما در سال ۱۶۵۳، محدودیت های متعددی بر قدرت امپراتور اعمال شد. ایجاد یک ایالت جدید مستلزم موافقت مجمع شاهزادگان انتخابگر و مجمع شاهزادگان بود (رایشستاگ). حاکم موظف بود با قبول مالیات امپراتوری و تعهدات نظامی موافقت کند. علاوه بر ایالات، املاک ملزم به اخذ پذیرش در یکی از محافل امپراتوری بود. از نظر ایالات املاک شخصی پس از سال ۱۶۵۳ ممنوع بود، اما
اغلب استثناهایی وجود داشت مثلاً قلمرویی که به یک قدرت خارجی واگذار شده بود، دیگر دارایی نیست. از سال ۱۶۴۸ به بعد، ارث به یک خانواده محدود شد. قلمرویی که توسط خانواده دیگری به ارث رسیده بود، دیگر املاک شخصی نیست مگر اینکه امپراتور صریحاً اجازه دهد. در نهایت، یک قلمرو می تواند با قرار گرفتن در معرض ممنوعیت امپراتوری، دیگر یک ایالت امپراتوری نباشد (مشهورترین مثال مربوط به فردریک پنجم، انتخابگر پفالتس است که در سال ۱۶۲۱ به دلیل شرکت در شورش بوهمی ممنوع شد). در ایجاد اتحادیه آلمان بین سال های ۱۸۰۳ و ۱۸۰۶، اکثریت قریب به اتفاق ایالات امپراتوری مقدس روم اقدام به اتحاد نمودند. آنها قدرت امپراتوری خود را از دست دادند و بخشی از سایر ایالات شدند. تعداد املاک از حدود سیصد به حدود سی کاهش یافت. میانجی سازی با سکولاریزاسیون همراه شد: الغای بسیاری از املاک کلیسایی. این انحلال قانون اساسی ساختار امپراتوری به زودی با انحلال خود امپراتوری در سال ۱۸۰۶ همراه شد. حقوق و امتیازات. حاکمان ایالات و کشورهای امپراتوری بر سایر رعایا در امپراتوری ارجحیت داشتند. شاهزادگان انتخابگر در اصل با عنوان ها عالیجاه ()، شاهزاده اصیل زاده () و کن
ت والاحضرت و اصیل زاده () نامیده می شدند. در قرن هجدهم، رأی دهندگان به Durchläuchtigste (والاحضرت)، شاهزادگان به Durchlaucht (عالیجاه) و شمارش به Erlaucht (اعلیحضرت) ارتقا یافتند. کشورهای امپراتوری از چندین حقوق و امتیاز برخوردار بودند. حاکمان از آنجایی که به خانواده هایشان مربوط می شد، خودمختاری داشتند. به ویژه، آنها مجاز بودند که قوانینی را در مورد میراث ایالت های خود بدون دخالت امپراتوری وضع کنند. آنها اجازه داشتند با سایر کشورهای امپراتوری و همچنین با کشورهای خارجی معاهدات ببندند و وارد اتحاد شوند. امرای انتخابگر، (اما نه سایر حاکمان)، مجاز به اعمال برخی از قدرت های سلطنتی، از جمله قدرت ضرب پول، قدرت جمع آوری عوارض و انحصار بر معادن طلا و نقره بودند. انجمن امپراتوری. از سال ۱۴۸۹ به بعد، انجمن امپراتوری به سه انجمن تقسیم شد: شورای امرای انتخابگر، شورای شاهزادگان و شورای شهرها. ایالت های انتخابگرنشین متعلق به اولین شوراهای یادشده بودند. سایر ایالت ها، اعم از مذهبی (متعلق به کلیسا) یا سکولار، به شورای شاهزادگان تعلق داشتند. رأی ها به جای اینکه بر مبنای شخص باشد، بر تعداد ایالت ها بود. در نتیجه، فردی که بر چن
دین ایالت حکومت می کرد، رای های متعددی داشت. به طور مشابه، افراد متعددی که بر بخش هایی از یک ایالت حکومت می کنند، یک رای واحد را به اشتراک گذاشتند. این قوانین تا سال ۱۵۸۲ رسمیت یافت. قبل از این دوران، زمانی که افراد متعدد بخش هایی از یک ایالت را به ارث می بردند، گاهی هر یک، اجازه یک رای می گرفتند. آرا یا فردی یا جمعی بود. شاهزادگان و روحانیون ارشد عموماً رأی فردی داشتند (اما چنین آرایی، همان طور که در بالا ذکر شد، گاهی به اشتراک گذاشته می شد). پیشوایان (رهبران و پیشینیان) بدون رای فردی به دو نیمکت - نیمکت راین و نیمکت سوابیا - طبقه بندی شدند که هر کدام از یک رای جمعی برخوردار بودند. به طور مشابه، شمارش ها به چهار نیمکت کامیتال با رای جمعی هر کدام دسته بندی شدند - نیمکت رانیش بالا در وتراو، نیمکت سوابین، نیمکت فرانکونی و نیمکت وستفالی. هیچ انتخاب کننده ای تا به حال چندین رای دهنده را در اختیار نداشت. انتخابگرنشین ها هرگز بین چندین وراث تقسیم نشدند. از این رو، در شورای انتخاب کنندگان، هر فرد دقیقاً یک رأی داشت. انتخاب کنندگانی که علاوه بر انتخابگرنشین تحت حکومتشان، بر ایالت ها نیز حکومت می کردند، در شورای شاهزا
دگان نیز رأی می دادند. به طور مشابه، شاهزادگانی که بر سرزمین های کامیتال نیز حکومت می کردند، هم به صورت انفرادی و هم در نیمکت های جمعی رأی می دادند. به عنوان مثال، در رایشتاگ در سال ۱۷۹۲```، انتخاب کننده براندنبورگ هشت رای فردی در شورای شاهزادگان و یک رای در نیمکت وستفالیا داشت. به همین ترتیب، در میان کلیساها، استاد اعظم شوالیه های تتونیک یک رای فردی در شورای شاهزادگان و دو رای در نیمکت راین داشت.
دردسرهای آبجوسازی () یک فیلم کمدی صامت کوتاه آمریکایی به کارگردانی لری سمون است که در سال ۱۹۲۴ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به اولیور هاردی، لری سمون، کارملیتا گرتی، ویلیام هابر و ال تامپسون اشاره کرد.
دختری در لیموزین () یک فیلم کمدی صامت کوتاه آمریکایی به کارگردانی لری سمون و نوئل ام. اسمیت است که در سال ۱۹۲۴ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به اولیور هاردی، لری سمون، فلورنس گیلبرت، لری استیرس، لوسیل وارد، کلیر آدامز، چارلز ماری و چارلز سلون اشاره کرد.
اِیـوْری هاپ وود (؛ – ) نمایشنامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا در عصر جاز بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "این همان شب است"، "خفاش (فیلم ۱۹۲۶)"، "خفاش (فیلم ۱۹۵۹)"، "زمزمه های خفاش"، "دمدمی مزاج"، "باغ عدن" و "دختری در لیموزین" اشاره نمود.
ریکاردو مانوئل آندره سیلوا سا پینتو (به ؛ زادهٔ در پورتو، پرتغال) بازیکن پیشین و سرمربی کنونی فوتبال اهل پرتغال است وی هم اکنون هدایت باشگاه فوتبال استقلال تهران را برعهده دارد. او از همان دوران بازی، به خاطر روحیه جنگنده اش شناخته می شد، تا جایی که در دوران حضورش در اسپورتینگ، هواداران باشگاه به او لقب «ریکاردو شیردل» دادند. سا پینتو در دوران بازی اش ۲۳۰ بازی در لیگ برتر پرتغال انجام داد و ۵۱ گل به ثمر رساند. او هچنین به مدت دو سال برای رئال سوسیداد در لالیگا اسپانیا بازی کرده است. سا پینتو به همراه تیم ملی پرتغال در دو دوره جام ملت های اروپا یعنی در جام ملت های اروپا ۱۹۹۶ و جام ملت های اروپا ۲۰۰۰ حضور داشت و در یورو ۲۰۰۰ به مقام سوم رسید. وی دوران مربی گری خود را در سال ۲۰۱۲ با اسپورتینگ آغاز و پس از آن در ۱۱ کشور خارجی کار کرده است. عملکردِ باشگاهی. سا پینتو متولد پورتو است و نخستین بازی رسمی خود را برای تیم شهرش، سالگیروش، انجام داد. نخستین بازی رسمی سا پینتو در لیگ برتر پرتغال به تاریخ ۳۰ اوت ۱۹۹۲ در باخت ۲–۰ خارج از خانه مقابل فارنسی، جایی که وی به عنوان یار تعویضی در نیمه دوم وارد زمین شد، به ثبت رسید.
در فصل ۹۵–۱۹۹۴ سا پینتو به اسپورتینگ پیوست و پس از درخشش در این تیم مورد توجه رئال سوسیداد در لالیگا قرار گرفت و در ژوئیه ۱۹۹۷ قراردادی چهار ساله به ارزش ۴۰۰ میلیون پزوتا امضا کرد اما قبل از انجام نخستین بازی خود با یک سال محرومیت جهانی مواجه شد. نخستین بازی رسمی سا پینتو برای باشگاه جدیدش که با گلزنی وی نیز همراه شد، تساوی خانگی ۳–۳ مقابل رئال اویدو در ۳۰ اوت ۱۹۹۸ انجام شد. پس از ۷۰ بازی و شش گل در اسپانیا، سا پینتو به اسپورتینگ بازگشت، جایی که شش سال دیگر در آنجا بازی کرد؛ در این مقطع هرچند مصدومیت های فراوان، برایش دردسر بزرگی بود ولی در نهایت توانست به بازوبند کاپیتانی تیم دست پیدا کند. در فصل ۰۷–۲۰۰۶، او به سرژیو کونسیسائو، ملی پوش پرتغالی در استاندارد لیژ پیوست و همان جا در حوالی ۳۵ سالگی کفش هایش را آویخت. عملکردِ ملّی. او توانست خیلی زود به لباس تیم ملی زیر ۲۱ سال پرتغال برسد تا همراه این تیم نائب قهرمان مسابقات جام ملت های اروپا زیر ۲۱ سال ۱۹۹۴ شود. سا پینتو ۴۵ بازی ملی برای پرتغال انجام داده که ۲۵ بازی مربوط به دوران حضور وی در اسپورتینگ و ۲۰ بازی برای رئال سوسیداد است، وی در مجموع ۱۰ گل ملی در کار
نامه دارد. نخستین بازی او برای تیم ملی بزرگسالان پرتغال در ۷ سپتامبر ۱۹۹۴ در برد ۲–۱ مقابل ایرلند شمالی در بلفاست بود که در آن گل دوم را برای تیمش به ثمر رساند. او علاوه بر بازی در جام ملت های اروپا ۱۹۹۶ که در نخستین بازی گروه D آن تک گل پرتغال را در جریان تساوی ۱–۱ مقابل دانمارک به ثمر رساند، در جام ملت های اروپا ۲۰۰۰ نیز بازی کرده است و ۶ گل نیز در جریان مقدماتی آن به ثمر رسانده، از جمله هت تریک مقابل لیختن اشتاین در جریان برد ۸ گله مقابل این تیم که در ۹ ژوئن ۱۹۹۹ در کویمبرا به ثبت رسید. آخرین حضور سا پینتو در عرصه ملی به پیروزی ۶–۰ مقابل قبرس در مرحله مقدماتی جام جهانی ۲۰۰۲ مورخ ۶ ژوئن ۲۰۰۱ برمی گردد. مصدومیت مانع از حضور او در فهرست نهایی برای این جام جهانی شد. عملکرد مربیگری. سال های ابتدایی (۲۰۰۹–۲۰۱۲). در اوایل نوامبر ۲۰۰۹ عملکرد ضعیف پائولو بنتو، سرمربی وقت اسپورتینگ، موجب اعمال تغییراتی در ساختار باشگاه شد و علاوه بر اخراج سرمربی، سا پینتو نیز به اسپورتینگ بازگشت و جایگزین هم تیمی سابقش، پدرو باربوسا به عنوان مدیر ورزشی شد؛ هرچند حضور وی در این سمت چندان طولانی نشد و وی در ۲۱ ژانویه ۲۰۱۰، به دنبال در
گیری فیزیکی با لیدسن، بازیکن باشگاه، در رختکن تیم، پس از برد خانگی ۴–۳ مقابل مافرا در جام حذفی سریعاً استعفای خود را تقدیم کرد. سا پینتو نخستین تجربه مربیگری خود را در سال ۲۰۱۰ و به عنوان دستیار پدرو کاشینیا در باشگاه لیریا آغاز کرد و پس از یک دوره حضور در تیم زیر ۲۱ سال اسپورتینگ، وی در ۱۳ فوریه ۲۰۱۲ به عنوان سرمربی تیم اصلی منصوب و جایگزین دومنیگوس اخراجی شد. هرچند در پایان آن فصل اسپورتینگ رتبه ای بهتر از چهارم کسب نکرد و فینال جام حذفی را نیز واگذار کرد ولی مسئولان باشگاه در ۲۵ مه ۲۰۱۲ قرارداد جدیدی به مدت دو سال با سا پینتو منعقد کردند. با این حال، در ۴ اکتبر، پس از باخت ۳–۰ خارج از خانه مقابل ویدتون مجارستان (با هدایت هم تیمی سابقش در تیم ملی، پائولو سوزا) در آن فصل لیگ اروپا، او از سرمربی گری اسپورتینگ برکنار شد. سال های خارج از کشور (۲۰۱۳–۲۰۱۹). سا پینتو در ۱۸ مارس ۲۰۱۳ به عنوان سرمربی ستاره سرخ بلگراد، باشگاه مطرح صربستانی، منصوب شد. و در هشت بازی اولی که در سوپر لیگ صربستان هدایت این تیم را بر عهده داشت، پیروز شد اما در ۱۹ ژوئن بر اثر اختلاف نظر با هیئت مدیره از سمت خود استعفا داد. از اکتبر ۲۰۱۳ تا
فوریه ۲۰۱۵ وی در سوپر لیگ یونان فعالیت کرد و هدایت دو تیم او.اف. آی و آترومیتوس را بر عهده داشت. سا پینتو در ژوئن ۲۰۱۵ به پرتغال و پایتخت آن بازگشت و با امضای قراردادی دو ساله، به جای لیتو ویدیگال، سرمربی بلننسس شد. با این حال، در ۱۵ دسامبر، پس از شکست ۴–۳ خارج از خانه مقابل آکادمیکا و ناکام ماندن از راهیابی به مرحله گروهی لیگ اروپا ۱۶–۲۰۱۵، از سمت خود استعفا داد. در ۲۹ می ۲۰۱۶، سا پینتو به عنوان سرمربی باشگاه الفتح عربستان منصوب شد. در ۱۱ ژوئن ۲۰۱۷، طی دور دوم حضور در آترومیتوس یونان، پس از کسب مقام هشتمی و حتی با وجود اینکه با قرارداد جدیدی موافقت کرده بود، راهی استاندارد لیژ بلژیک شد؛ علیرغم اینکه او در ابتدا عملکرد ضعیفی در لیگ بلژیک داشت، اما نهایتاً در سال اول خود، تیمش را به کسب قهرمانی جام حذفی بلژیک و همچنین نایب قهرمانی نهایی لیگ برتر رساند، و در ۲۰ می ۲۰۱۸ این باشگاه را ترک کرد. در اوت ۲۰۱۸، سا پینتو پس از امضای قراردادی سه ساله با لگیا ورشو، به عنوان سرمربی جدید این تیم معرفی و راهی لیگ برتر لهستان شد. وی در آوریل سال بعد، در حالی که تیمش فقط یک امتیاز از لگیا گدانسک صدرنشین کمتر داشت و در رده دوم
بود، سه هفته مانده به پایان لیگ، به دلیل مشکلات مالی تیم لهستانی کنار گذاشته شد. بازگشت به پرتغال (۲۰۲۲–۲۰۱۹). در ۳ ژوئیه ۲۰۱۹، سا پینتو به کشورش بازگشت و با عقد قراردادی دو ساله هدایت براگا را بر عهده گرفت. او در این تیم نیز کارنامه ای خوب را تقریباً از خود بر جای گذاشت، صدرنشینی جدول مسابقات در لیگ اروپا و صعود به فینال جام حذفی پرتغال از موفقیت های او در براگا بود و در حالی که در جایگاه ششم جدول لیگ قرار داشت از این تیم جدا شد. سا پینتو در ۱۳ اکتبر ۲۰۲۰ هدایت تیم واسکو دا گاما را بر عهده گرفت و قراردادی را تا پایان فصل امضا کرد. او در ۲۹ دسامبر با تیمی که در منطقه سقوط از لیگ قرار داشت، به دلیل کسب نتایج نامطلوب از هدایت این تیم برکنار شد. در ۲۰ ژانویه ۲۰۲۱، سا پینتو با قراردادی دو و نیم ساله با تیم گازی عینتاب اسپور در سوپر لیگ ترکیه به موافقت رسید. او در ماه مه این باشگاه را به دلیل نتایج ضعیف و اختلاف با رئیس ثروتمند باشگاه ترکیه ای ترک کرد و از بازیکنانش و مدیر ورزشی ماریوس سومودیکا انتقاد کرد. سا پینتو در ۷ ژانویه ۲۰۲۲، سومین مربی فصل موریرنز شد. او پس از پیروزی ۴–۱ مقابل ویزلا، تیم را به مقام شانزده
م رساند. اما در پلی آف صعود/ سقوط پس از شکست مجموع ۱–۲ مقابل کاوز اسپورتز به لیگ دسته یک سقوط کرد. او پس از ۱۵ روز محرومیت و ۲۸۰۵ یورو جریمه به دلیل تحریک طرفداران تیم مقابل پس از بازی ویزلا، بازی های پلی آف را به دلیل محرومیت از دست داد. چند روز بعد، قرارداد او به پایان رسید. استقلال (۲۰۲۳–۲۰۲۲). در ۲۱ ژوئن ۲۰۲۲، سا پینتو با امضای قراردادی دو ساله به مربیگری استقلال منصوب و جانشین فرهاد مجیدی شد. ریکاردو سا پینتو بعد از انتصاب به عنوان سرمربی استقلال گفت: وی در ۲ نوامبر ۲۰۲۲ موفق به کسب عنوان قهرمانی سوپر جام ایران شد تا با پیروزی در این دیدار نخستین قهرمانی سوپرجام تاریخ استقلال را به دست بیاورد، وی پس از کسب این جام نسبت به خیزش ۱۴۰۱ ایران که در در جریان بود واکنش نشان داد و از مردان و زنان ایران حمایت کرد و گفت: سا پینتو در نخستین فصل حضور خود در استقلال عملکرد فنی قابل قبولی داشت: کسب نخستین عنوان قهرمانی سوپر جام، پیروزی پرگل ۷–۱ برابر تراکتور و ۶–۱ برابر هوادار و کسب بهترین پیروزی تاریخ لیگ برتر فوتبال ایران برای استقلال، کسب رکورد بیشترین امید گل و بیشترین خلق موقعیت در تاریخ لیگ برتر، کسب بهترین خط ح
مله لیگ برتر با ۵۲ گل زده و کسب عنوان بهترین سرمربی سال ۱۴۰۱ از نگاه آرای مردمی برنامه نوروز فوتبالی از نکات مثبت دوران حضور وی در استقلال بود، وی همچنین با پیروزی در ۶۴ درصد بازی ها، دارای بالاترین درصد پیروزی در بین مربیان خارجی تاریخ استقلال است. ساپینتو در فصل ۱۴۰۳–۱۴۰۲ هدایت استقلال را به عهده داشت. تیم او در لیگ برتر رتبه سوم را به ارمغان آورد و در فینال جام حذفی مغلوب پرسپولیس شد. آبی ها مجموعاً ۳۶ بازی را با هدایت ساپینتو پشت سر گذاشتند که ماحصل آن ۲۳ برد، ۸ مساوی و ۵ باخت بود. هر ۵ باخت استقلال برابر تیم های بزرگ رقم خورد. استقلال در دوران مربیگری ساپینتو ۲ بار در داربی پایتخت مقابل پرسپولیس شکست خورد و قافیه قهرمانی در ۲ جام را به رقیب سنتی اش واگذار کرد وی در ۷ ژوئن ۲۰۲۳ با انتشار نامه ای از هواداران استقلال خداحافظی و از این تیم جدا شد، مشکلات مالی و مدیریتی، پرداختی های نامنظم به بازیکنان و کادرفنی، اعمال محرومیت ۴ ماهه و جریمه سنگین از سوی کمیته انضباطی و اختلاف با مدیران باشگاه و همچنین نتایج نامطلوب در داربی پایتخت مقابل پرسپولیس از علل جدایی وی بود. البته برخی از کارشناسان فوتبال معتقد بودند
وی بسیار در حاشیه است و در شأن فوتبال ایران نیست آپوئل (۲۰۲۳–۲۰۲۴). در ۸ ژوئن ۲۰۲۳، سا پینتو به عنوان سرمربی آپوئل در لیگ دسته اول قبرس انتخاب شد. وی در ۱۱ مه ۲۰۲۴، موفق شد آپوئل را به مقام قهرمانی لیگ دسته اول قبرس برساند.ساپینتو در ماه مه باشگاه را ترک کرد. جدایی سا پینتو پس از آن اتفاق افتاد که او در ماه اکتبر به مدت چهار ماه به دلیل درگیری با کارکنان باشگاه آنورتوسیس قبرس، از جمله ضربه زدن به کمک مربی آنها محروم شد. تعلیق و حوادث دیگر منجر به جدایی او در ماه مه از باشگاه آپوئل شد. سا پینتو در ۲۹ بازی سرمربی آپوئل بود و با ۱۴برد و ۹ باخت، میانگین ۱٫۶۶ امتیاز را به دست آورد الرجا کازابلانکا (۲۰۲۴). سا پینتو در تاریخ ۱۰ اکتبر ۲۰۲۴ با عقد قراردادی یک ساله به عنوان سرمربی تیم الرجا کازابلانکا انتخاب شد. تنها دو ماه و نیم بعد، در تاریخ ۲۰ دسامبر ۲۰۲۴ و پس از کسب تنها دو برد از ۱۱ بازی، به علت فشار شدید هواداران برای اخراج او و همچنین اختلافات با مدیریت از باشگاه مراکشی اخراج شد. بازگشت به استقلال (۲۰۲۵–"اکنون"). در ۲۳ ژوئن ۲۰۲۵، با اعلام رسانه رسمی باشگاه استقلال، سا پینتو با عقد قراردادی یک ساله به این تیم باز