Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
را از گرینلند جدا می سازد، صورت گرفت. آنها طی یک سفر چشمگیر که ۱٬۰۰۰ کیلومتری (۶۲۰ مایل) در بالای یخ پیش رفتند و نزدیک بود کشته شوند، این ادعا را غلط ثابت کردند. کلمنتس مارکم، رئیس انجمن سلطنتی جغرافیا، این سفر را بهترین سفری خواند که در تاریخ به وسیله سگ ها انجام شده است. فریوچین گزارش شخصی خود از این سفر (و سایر سفرها) را در واگرانت وایکینگ (۱۹۵۳) و من با راسموسن سف به دریا رفتم (۱۹۵۸) نوشت. دومین سفر اکتشافی تیول (۱۹۱۶ – ۱۹۱۸) بزرگتر و متشکل از تیم هفت نفری بوده و هدف آن نقشه برداری از یک ناحیه کمتر شناخته شده در کرانه شمالی گرینلند بود. این سفر در گزارش راسموسن تحت عنوان گرینلند از طریق دریای قطبی (۱۹۲۱) مستند گردید. در این سفر دو نفر تلف شدند، هر کدام توریلد ولف و هیندریک اولسن که تنها مورد در کل حرفه راسموسن بود. سومین سفر اکتشافی تیول (۱۹۱۹) شالم جابه جای-انبار در سفر شنای قطبی روآلد آمونسن در کشتی ماد بود. چهارمین سفر اکتشافی تیول (۱۹۱۹ – ۱۹۲۰ میلادی) در شرق گرینلند بود، جاییکه راسموسن چندین ماه را در نزدیکی آنگماگسالیک سپری نموده و در مورد اقوام آن منطقه اطلاعات گردآوری نمود. «بزرگترین دستاورد» راسم
وسن پنجمین سفر اکتشافی تیول بزرگ (۱۹۲۱–۱۹۲۴) وی بود که به منظور «حمله بر مسئله اساسی بزرگ منشأ نژاد اسکیمو» طراحی شده بود. یک کتاب ده جلدی (پنجمین سفر اکتشافی تیول ۱۹۲۱ – ۱۹۲4 (1946)) از داده های قوم شناختی، باستان شناختی و زیست شناختی گردآوری گردیده و بیشتر آثار هنوز هم در موزه های دانمارک نمایش داده می شوند. این تیم هفت نفری، نخست به مناطق شرقی قطب شمال در کانادا رفته و به گردآوری نمونه ها، برگزاری مصاحبه ها (از جمله با شاهمن آوا، کسی که در مورد اواونک به آنها اطلاعات داد) و حفاری سایت ها آغاز کردند. راسموسن تیم را ترک نموده و برای ۱۶ ماه با دو شکارچی اینوئین به وسیله سورتمه سگ در امتداد شمال آمریکا تا نوم، آلاسکا سفر نمود – او تلاش نمود تا سفر خود را تا روسیه ادامه دهد، اما ویزای وی رد شد. او نخستین اروپایی بود که با سورتمه سگ از گذرگاه شمال غربی عبور نمود. او گزارش سفر خود را تحت عنوان سراسر قطب شمال آمریکا (۱۹۲۷) منتشر نمود، کتابی که امروزه نیز به عنوان ادبیات کلاسیک سفر قطبی پنداشته می شود. این سفر همچنین «سفر بزرگ سورتمه» عنوان شده و داستان آن در فیلم کانادایی، سفرنامه های کنود راسموسن (۲۰۰۶ میلادی) به
نمایش درآمد. برای هفت سال بعدی، راسموسن میان گرینلند و دانمارک سفر نموده و مشغول ارایه نطق علمی و نوشتن بود. در ۱۹۳۱ میلادی، او به ششمین سفر اکتشافی تیول رفت، سفری که به هدف مستحکم سازی ادعای دانمارک بر قسمتی از مناطق شرقی گرینلد که نروژ نیز روی مالکیت آن ادعا داشت، انجام شد. هفتمین سفر اکتشافی تیول (۱۹۳۳) به هدف ادامه ششمین سفر طراحی شده بود، اما راسموسن پس از مسمومیت غذایی ناشی از خوردن غذای کیویاک، به بیماری سینه پهلو مبتلا شده و چند هفته بعد به عمر ۵۴ سالگی در کپنهاک درگذشت. در جریان این سفر اکتشافی، راسموسن روی فیلم ازدواج پالو (The Wedding of Palo) کار کرد و فیلم نامه آنرا نوشته بود. این فیلم که توسط فریدریش دالشیم کارگردانی شده بود در ۱۹۳۴ میلادی تکمیل گردیده و با عنوان دانمارکی پالوس برودیفرد (Palos brudefærd) اکران شد. افتخارات. علاوه بر چندین دماغه و یخرود، رشته کوه های کنود راسموسن در گریلند نیز پس از وی نام گذاری شده است. فلوشیپ افتخاری انجمن جغرافیای آمریکا در ۱۹۱۲ میلادی و جایزه دالی این انجمن در ۱۹۲۴ میلادی به وی اعطاء گردید. انجمن سلطنتی جغرافی در ۱۹۲۳ میلادی مدال طلای بنیان گذار و انجمن سلطن
تی جغرافیای دانمارک مدال هانس اجید خود را در ۱۹۲۴ میلادی به راسموسن اعطاء نمودند. دانشگاه کپنهاک در ۱۹۲۴ میلادی و دانشگاه سنت اندروز در ۱۹۲۷ میلادی به وی مدرک دکترای افتخاری اعطاء نمودند.
نشت داده های گوگل در سال ۲۰۱۸ یک رسوایی بزرگ در حفظ حریم خصوصی داده ها بود که در آن واسط برنامه نویسی کاربردی (API) گوگل پلاس، اطلاعات خصوصی بیش از پنج میلیون کاربر را افشا کرد. مدیران گوگل پلاس برای اولین بار در مارس ۲۰۱۸، طی بررسی پس از رسوایی داده های فیس بوک-کمبریج آنالیتیکا متوجه جمع آوری داده های شخصی شدند. این اشکال، اگرچه بلافاصله برطرف شد، اما اطلاعات خصوصی تقریباً ۵۰۰۰۰۰ کاربر گوگل پلاس را در معرض دید عموم قرار داد. گوگل این نشت را برای کاربران شبکه فاش نکرد "." در نوامبر ۲۰۱۸، به دنبال به روزرسانی واسط برنامه نویسی کاربردی (API) گوگل پلاس، نشت داده دیگری رخ داد. اگرچه گوگل هیچ مدرکی مبنی بر نفوذ پیدا نکرد، تقریباً ۵۲٫۵ میلیون نمایه شخصی به طور بالقوه در معرض دید قرار گرفتند. در اوت ۲۰۱۹، گوگل به دلیل استفاده کم و چالش های فنی، گوگل پلاس را خاموش کرد. نمای کلی از گوگل پلاس. گوگل پلاس در ژوئن ۲۰۱۱ به عنوان یک شبکه اجتماعی فقط برای دعوت راه اندازی شد، اما در اواخر سال برای دسترسی عمومی باز شد. گوگل پلاس توسط ویک گاندوترا مدیریت می شد. مشابه فیسبوک، گوگل پلاس هم دارای ویژگی های کلیدی حلقه ها "،" گوگل ه
نگ آوتس و اسپارکس است. گوگل پلاس به سایر سرویس های گوگل مانند یوتیوب، گوگل درایو و جی میل مرتبط شد و به آن امکان دسترسی به تقریباً ۲ میلیارد حساب کاربری را می داد. با این حال، کمتر از ۴۰۰ میلیون مصرف کننده به طور فعال از گوگل پلاس استفاده می کردند که ۹۰ درصد از این کاربران کمتر از پنج ثانیه از آن استفاده می کردند. نشت های اطلاعاتی. در مارس ۲۰۱۸، توسعه دهندگان گوگل یک مشکل امنیتی در واسط برنامه نویسی کاربردی (API) گوگل پلاس پیدا کردند که در آن برنامه های خارجی به فیلدهای نمایه دسترسی پیدا کردند که به عنوان عمومی علامت گذاری نشده بودند. ۵۰۰۰۰۰ حساب گوگل پلاس در این مشکل امنیتی گنجانده شد که به ۴۳۸ برنامه خارجی اجازه دسترسی غیرمجاز به نام، ایمیل، آدرس، شغل، جنسیت و سن کاربران خصوصی را داد. این اطلاعات بین سال های ۲۰۱۵ و ۲۰۱۸ در دسترس بود. گوگل هیچ مدرکی دال بر سوء استفاده از اطلاعات شخصی کاربر و همچنین اینکه توسعه دهندگان برنامه های شخص ثالث از این درز اطلاع داشته اند، پیدا نکرد. در نوامبر ۲۰۱۸، یک به روزرسانی نرم افزار باعث نقض اطلاعات دیگری در واسط برنامه نویسی کاربردی (API) گوگل پلاس شد. این اشکال ۵۲٫۵ میلیون
کاربر را تحت تأثیر قرار داد، که در آن، مانند نقض امنیتی ماه مارس، برنامه های غیرمجاز قادر به دسترسی به نمایه های گوگل پلاس، از جمله نام، آدرس ایمیل، مشاغل و سن کاربران بودند. برنامه ها نمی توانند به اطلاعات مالی، هویت ملی، شماره ها یا گذرواژه ها دسترسی داشته باشند. پست های وبلاگ، پیام ها و شماره تلفن ها نیز در صورت علامت گذاری خصوصی غیرقابل دسترس باقی می مانند. برخلاف نقض قبلی، دسترسی فقط به مدت شش روز قبل از اینکه گوگل پلاس از مشکل امنیتی مطلع شود در دسترس بود. یک بار دیگر، گوگل پلاس هیچ مدرکی برای سوء استفاده از داده های توسعه دهندگان شخص ثالث پیدا نکرد. پاسخ گوگل. در اکتبر ۲۰۱۸، "وال استریت ژورنال" مقاله ای را منتشر کرد که در آن به تشریح نقض اولیه و تصمیم گوگل برای افشا نکردن آن برای کاربران پرداخت. در آن زمان، هیچ قانون فدرالی وجود نداشت که گوگل را ملزم کند تا مشتریان خود را از نقض داده ها مطلع کند. گوگل پلاس در ابتدا به دلیل ترس از مقایسه شدن با نشت اطلاعات اخیر فیس بوک و متعاقباً از دست دادن اعتماد مصرف کننده، این نقض را فاش نکرد. در پاسخ به مقاله "وال استریت ژورنال"، گوگل از تعطیلی گوگل پلاس در اوت ۲۰
۱۹ خبر داد پس از نشت اطلاعات دوم، تاریخ به آوریل ۲۰۱۹ منتقل شد. در پاسخ به نقض داده ها، مصرف کنندگان سازمانی از تأثیر این اشکال مطلع شدند و دستورالعمل هایی در مورد نحوه ذخیره، دانلود و حذف داده های خود قبل از بسته شدن گوگل پلاس به آنها داده شد. دفتر حفاظت از حریم خصوصی و داده های گوگل هیچ سوء استفاده ای از داده های کاربر پیدا نکرد. قبل از بسته شدن گوگل پلاس، گوگل یک دوره ۱۰ ماهه تعیین کردکه در آن کاربران می توانستند داده های خود را دانلود و انتقال دهند. پس از دوره ۱۰ ماهه، محتوای کاربر حذف شد. در ۴ فوریه ۲۰۱۹، مصرف کنندگان دیگر قادر به ایجاد نمایه های گوگل پلاس جدید نبودند. گوگل در ۷ مارس ۲۰۱۹ APIهای گوگل پلاس را تعطیل کرد تا اطمینان حاصل کند که توسعه دهندگان قبل از بسته شدن گوگل پلاس با APIها ارتباط نمی گیرند. گوگل نهاد اصلی شرکت مادر خود، شرکت آلفابت است. پس از نقض اطلاعات، قیمت سهام شرکت آلفابت با ۱ درصد کاهش به ۱۱۵۷٫۰۶ دلار در ۹ اکتبر ۲۰۱۸ پس از افت قبلی ۱۱۳۵٫۴۰ دلار در آن صبح، پایین ترین قیمت از ۵ ژوئیه ۲۰۱۸ بود پس از انتشار مقاله "وال استریت ژورنال"، قیمت سهام طی دو روز در ۱۰ اکتبر ۲۰۱۸ به ۲٫۱ درصد کاهش
یافت. قیمت سهام از این نقطه به طور پیوسته افزایش یافت و به قیمت سهم ۸ اکتبر ۲۰۱۸ در ۵ فوریه ۲۰۱۹ رسید گوگل قصد داشت گوگل پلاس را به عنوان یک شبکه شرکتی بازسازی کند. گوگل پلی اکنون ارزیابی می کند که کدام برنامه ها می توانند برای دسترسی به داده های پیامک کاربر اجازه درخواست کنند. فقط برنامه پیش فرض برای نسخه های موبایلی می تواند این درخواست را بدهد. قبل از نقض داده ها، برنامه ها می توانستند به طور همزمان درخواست دسترسی به تمام داده های مصرف کننده را داشته باشند. اکنون، هر برنامه باید برای هر جنبه از نمایه مصرف کننده مجوز درخواست کند.
مهین افشان پور ( – ) هنرمند و نگارگر اهل ایران بود. وی نخستین زن ایرانی بود که در نگارگری موفق به اخذ مدرک درجه یک هنری از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در ایران شد. زندگی. مهین افشان پور در شهریور ۱۳۲۰ در تهران زاده شد. تحصیلات. مهین افشان پور در سال ۱۳۴۸ وارد هنرستان کمال الملک شد و کار خود را با طراحی سیاه قلم، نقاشی رنگ روغن، و تذهیب آغاز و در سال ۱۳۶۰ آموزش را در دانشگاه های هنر، سوره، و میراث فرهنگی در پیش گرفت. او دکتری هنری را از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در رشته نگارگری دریافت کرد. افشان پور سال ها در دانشگاه های گوناگون سابقه تدریس داشت. حرفه. مهین افشان پور از دوران نوجوانی و جوانی به نقاشی و صورت گری علاقه داشت و نزد استادانی چون حسین شیخ طبیعت، مشیری سیاه قلم، یوسفی، و الطافی به تحصیل هنر پرداخت اما علاقه زیاد افشان پور به نگارگری او را به مکتب جلالی سوسن آبادی کشاند تا سرانجام نزدیک ۳۰ سال در این زمینه به خلق بیش از ۱۰۰ اثر منحصر به فرد بپردازد. سبک ها. مهین افشان پور سبک های مختلفی را از جمله بغداد، مکتب تبریز اول، تیموری یا هرات و سرانجام مکتب اصفهان را در نگارگری تجربه کرده است. از جمله مهمترین
آثار او می توان به "سواری از غیب"، "شیخ صنعان و دختر ترسا"، "سمند تیزپای"، "مجلس بند اندازی عروسان"، و "آهوان خمار چشم" یاد کرد. مینیاتورهای افشان پور، مینیاتور امروز با بهره گیری از سبک گذشته است. او می گوید: فعالیت های آموزشی. مهین افشان پور از سال ۱۳۶۳ به تعلیم رشته نقاشی پرداخت و افزون بر خلق آثار شاخصی در نگارگری، همت خویش را صرف تربیت شاگرد و تدریس کرد. مهین افشان پور چند سالی در بخش آموزشی سازمان میراث فرهنگی تدریس می کرد و از سال ۱۳۶۰ به تعلیم رسمی پرداخت. در دانشکده سوره، دانشگاه هنر نیز تدریس می کرد و همچنین در دانشگاه الزهرا به تدریس مینیاتور مشغول بود. نمایشگاه ها و افتخارات. افشان پور در نمایشگاه های داخل و خارج کشور به ارائه اثارش پرداخته است. بخشی از فعالیت ها و موفقیت های او در زیر فهرست شده است. گنجینه زنده بشری یونسکو. نام او به همراه نگارگران نامی معاصر ایران چون محمود فرشچیان، مجید مهرگان، اردشیر مجرد تاکستانی، محمدباقر آقامیری در فهرست گنجینه زنده بشری یونسکو درج شد. آثار. بررسی و نقد نشانه شناسی آثار نگارگری مهین افشان پور در ۱۷مرداد ۱۴۰۱ طی نشست و میزگردی در مرکز فرهنگی- هنری صبا برگزا
ر شد. در این نشست با حضور نامور مطلق، معاون پژوهشی فرهنگستان هنر و رئیس اعضای گروه پژوهشی زبان هنری؛ فرزان سجودی، حمیدرضا شعیری، امیر علی نجومیان و عباسی، آثار نگارگری مهین افشان پور از زاویه نشان شناختی و زبان شناختی مورد بحث و بررسی قرار گرفت. از نگاه دیگران. فرزان سجودی: بهمن نامور مطلق: امیرعلی نجومیان: حمیدرضا شعیری: عباسی:
لافایت هاوتون بانل (Lafayette Houghton Bunnell) (۱۳ مارس ۱۸۲۴ –۲۱ ژوئیه ۱۹۰۳) طبیب، مؤلف و کاوشگر آمریکایی بود. او بیشتر به خاطر مشارکت با گردان ماریپوزا، اولین غیر سرخ پوستانی که وارد دره یوسیمیتی شدند و کتابش؛ کشف یوسمیت و جنگ سرخ پوستان در سال ۱۸۵۱، شناخته شده است. بانل اعضای گردان را در رای گیری برای نام گذاری دره رهبری کرد و به همین دلیل اغلب به او به عنوان فردی که نام یوسمیت را نام گذاری کرد، اعتبار می دهند. او همچنین یک سرباز و جراح در جنگ ایالات متحده با مکزیک و جنگ داخلی بود. زندگی نامه. بانل در ۱۳ مارس ۱۸۲۴ در راچستر نیویورک، متولد شد. پدرش بردلی بانل و داییش داگلاس هاوتون (هر دو طبیب)، تأثیر عمده-ای بر لافایت جوان گذاشتند، به ویژه که میل به جستجوی ماجراجویی در «غرب» را در او القا کردند. در ۱۸۳۲، پدر بانل تصمیم گرفت که به دیترویت برود. هرچند که خانواده، قبل از نقل مکان نهایی، در بوفالو ماندند. به دلیل اپیدمی وبا، بردلی بانل برای درمان بیماران فراخوانده شد. وقتی آنها سرانجام در دیترویت مستقر شدند، بانل جوان با اوزبیو، پاتواتومی و جوانان فرانسوی- کانادایی دوست بود. او در یک مدرسه کاتولیک تحصیل کرد، نه
به این دلیل که کاتولیک بود، بلکه به این دلیل که بهترین مدرسهٔ شهر بود. در ۱۸۴۵ پدر بانل به دیترویت بازگشت. پس از حل و فصل امور مختلف تجاری، بانل به از او پیروی کرد و تحصیل پزشکی را زیر نظر دکتر اسکویل از سر گرفت. زمانی که جنگ با مکزیک آغاز شد، بانل نام نویسی کرد و به عنوان یک کارمند بیمارستان، کار کرد. و مدتی مسئول بیمارستان کوردووا بود، هنگامی که در پایان جنگ به میشیگان بازگشتند، فرماندهی پزشکی یک هنگ را برعهده داشت. پس از اتمام خدمت، شایعات مربوط به اعتصاب طلا در کالیفرنیا توسط رئیس جمهور پولک، تأیید شد و بانل تصمیم گرفت تا شانس خود را در کالیفرنیا جستجو کند. او از راه زمینی از طریق تگزاس و مکزیک سفر کرد. در ۱۸۵۱، بانل یکی از اعضای گردان ماریپوزا بود که کاشفان غیربومی دره یوسمیتی شدند. اکتشاف هدف اصلی این سفر نبود. گردان در جستجوی رهبران قبایل بومی آمریکا که در یورش های اخیر به شهرک های آمریکایی، شرکت داشتند بود. بانل دره را کاوش کرد و بسیاری از ویژگی های آن را نام برد. کشف یوسمیتی و جنگ با سرخ پوستان در سال ۱۸۵1 (1880) حاوی گزارش از اکتشاف او و اقدامات گردان است. اکثر چیزهایی که در مورد رئیس تنایا و آهوان
چی شناخته شده است، از گزارش های مکتوب بانل استخراج شده است. بانل اولین کسی بود که با رئیس تنایا روبرو شد، کسی که متعاقباً کتابی نوشت. بانل بعداً به عنوان جراح در جنگ داخلی آمریکا خدمت کرد. پس از جنگ به هومر، مینه سوتا نقل مکان کرد و با سارا اسمیت ازدواج کرد. اگرچه او کمی طبابت کرد، اما بیشتر اوقات با مستمری بازنشستگی ارتش زندگی کرد و تاریخ می سی سی پی بالا را نوشت. او در ۲۱ ژوئیه ۱۹۰۳ در هومر درگذشت. میراث. نقطه بونل در انتهای شرقی دره کوچک یوسمیت، به افتخار او نام گذاری شده است.
در دهه ۲۰۱۰، اطلاعات شخصی میلیون ها کاربر فیس بوک بدون رضایت آنها توسط شرکت مشاوره بریتانیایی کمبریج آنالیتیکا جمع آوری شد، که عمدتاً برای کمپین تبلیغات سیاسی استفاده می شد. این داده ها از طریق اپلیکیشنی به نام «این زندگی دیجیتالی شماست» که توسط محقق علوم داده، الکساندر کوگان و شرکت او که در سال ۲۰۱۳ تأسیس شده، جمع آوری شده بود. این برنامه شامل مجموعه ای از سوالات برای ایجاد پروفایل های روان شناختی روی کاربران بود و اطلاعات شخصی دوستان فیس بوک کاربران را از طریق پلتفرم اوپن گراف فیس بوک جمع آوری می کرد. این اپلیکیشن اطلاعات ۸۷ میلیون پروفایل فیس بوک را جمع آوری کرده بود. کمبریج آنالیتیکا از داده ها برای ارائه کمک های تحلیلی به کمپین های ریاست جمهوری تد کروز و دونالد ترامپ در سال ۲۰۱۶ استفاده کرد. کمبریج آنالیتیکا همچنین به طور گسترده به دخالت در همه پرسی برگزیت متهم شد، اگرچه تحقیقات رسمی تشخیص داد که این شرکت «فراتر از برخی تحقیقات اولیه» درگیر نبوده و «هیچ نقض قابل توجهی» صورت نگرفته است. اطلاعات مربوط به سوء استفاده از داده ها در سال ۲۰۱۸ توسط کریستوفر ویلی، کارمند سابق کمبریج آنالیتیکا، در مصاحبه با "گارد
ین" و "نیویورک تایمز" فاش شد. در پاسخ، فیس بوک به خاطر نقش خود در جمع آوری داده ها عذرخواهی کرد و مارک زاکربرگ، مدیرعامل آن، در مقابل کنگره شهادت داد. در ژوئیه ۲۰۱۹، اعلام شد که فیس بوک به دلیل نقض حریم خصوصی، قرار است ۵ میلیارد دلار توسط کمیسیون تجارت فدرال جریمه شود. در اکتبر ۲۰۱۹، فیسبوک موافقت کرد که به دلیل قرار دادن اطلاعات کاربران خود در معرض «خطر جدی آسیب»، جریمه ۵۰۰۰۰۰ پوندی به دفتر کمیسر اطلاعات بریتانیا بپردازد. در می ۲۰۱۸، کمبریج آنالیتیکا برای فصل ۷ ورشکستگی اعلام کرد. آژانس های تبلیغاتی چندین سال است که اشکال مختلفی از تست های روان شناختی را اجرا می کنند و فیس بوک نیز فناوری مشابهی را در سال ۲۰۱۲ به ثبت رسانده بود. با این وجود، صراحت کمبریج آنالیتیکا در مورد روش ها و جهت دهی مشتریانش - از جمله کمپین ترک رأی ترامپ و بریتانیا - چالش های هدف گیری روانی را که محققان نسبت به آن هشدار داده اند، به آگاهی عمومی رساند. این رسوایی باعث افزایش علاقه عمومی به حریم خصوصی و نفوذ رسانه های اجتماعی بر سیاست شد. جنبش آنلاین #DeleteFacebook در توییتر ترند شد. برادران روسو در حال تولید فیلمی دربارهٔ این رسوایی هست
ند که پل بتانی در آن نقش آفرینی می کند.
پدر لوئیس هنپین O.F.M. (Louis Hennepin)، مبلغ فرقهٔ فرانسیس مقدس، با نام تعمیدی آنتوان، (زادهٔ ۱۲ مه ۱۶۲۶ – درگذشتهٔ ۵ دسامبر ۱۷۰۴) کشیش بلژیکی کلیسای کاتولیک و مبلغ ریکولت (Recollet) از فرانسیسکن ها (به فرانسوی: Récollets) و کاوشگر سرزمین های آمریکای شمالی بود. زندگی نامه. آنتوان هنپین در شهر اَت در هلند اسپانیا (انو کنونی، بلژیک) چشم به جهان گشود. در سال ۱۶۵۹، زمانی که در بتوون زندگی می کرد، شهر توسط ارتش لوئی چهاردهم، پادشاه فرانسه تصرف شد. هنری ژوله که در معیت هنپین بود. وقایع و خاطرات سفرهایشان را می نوشت، هنپین را اهل فلاندر نامیده است، اگرچه شهر اَت منطقه ای با زبان های رومی بود که امروزه در والونیا قرار دارد. هنپین به فرقهٔ فرانسیس مقدس پیوست و در هالز (بلژیک) و آرتوآ موعظه کرد. سپس مسئول بیمارستانی در ماستریخت شد. او همچنین برای مدت کوتاهی کشیش ارتش بود. بنا به درخواست لوئی چهاردهم، فرقهٔ Recollet، در مه ۱۶۷۵، چهار مبلغ از جمله هنپین را به همراه رنه روبرت کاولیر، سیور د لا ساله، به فرانسهٔ نو فرستاد. در سال ۱۶۷۶، هنپین عازم مأموریتی در دژ فورت فرونتناک شد و از آنجا به سمت قبایل موهاک رفت. در سال ۱۶۷۸
، هنپین از سوی سرپرست ایالت، مأموریت یافت که لا ساله را در سفری اکتشافی به منطقهٔ غرب فرانسهٔ نو همراهی کند. در سال ۱۶۷۹، هنپین به همراه لا ساله برای ساخت کرجی ۴۵ تنی لو گریفون، شهر کبک را ترک و با عبور از دریاچه های بزرگ پنجگانهٔ آمریکا، سفر اکتشافی خود به غرب ناشناخته را آغاز کرد. در ژانویه ۱۶۸۰، هنپین در زمان احداث دژ فورت کریوکر (نزدیک پئوریا، ایلینوی کنونی) همراه لا ساله بود. در فوریه، لا ساله، هنپین و دو نفر دیگر را به عنوان گروه پیشرو برای کاوش و بررسی رودخانهٔ می سی سی پی فرستاد. گروه، رودخانهٔ ایلینوی را تا محل الحاق آن به می سی سی پی دنبال کرد. اندکی پس از آن، هنپین توسط گروه جنگی قبیلهٔ سیو دستگیر و برای مدتی در ایالت مینه سوتا کنونی زندانی شد. در سپتامبر ۱۶۸۰، به لطف دانیل گریسولون، سیور دو لو، به هنپین و دیگران اجازهٔ خروج با قایق داده شد و سرانجام آنها به کبک بازگشتند. هنپین به فرانسه بازگشت و دیگر هرگز به آمریکای شمالی نرفت. مورخان محلی، راهبان فرقهٔ فرانسیس مقدس را اولین افراد اروپایی می دانند که پا به ساحل هانیبال امروزی، ایالت مِیزوری گذاشتند. هنپین توجه جهانیان را به دو آبشار بزرگ جلب کرد:
آبشار نیاگارا، حجیم ترین رودخانه در آمریکای شمالی و آبشار سنت آنتونی در مینیاپولیس کنونی و تنها آبشار طبیعی بر روی رودخانهٔ می سی سی پی. در سال ۱۶۸۳، هنپین کتابی دربارهٔ آبشار نیاگارا با نام اکتشاف جدید منتشر کرد. توماس هارت بنتون، نقاش منطقه گرا، دیوارنگاره ای به نام «کشیش هنپین در آبشار نیاگارا» را برای سازمان برق نیویورک در لویستون، نیویورک خلق کرد. صحت بسیاری از گزارش های هنپین مورد تردید قرار گرفته یا کاملاً تکذیب شده اند، به خصوص توسط مورخ آمریکایی فرانسیس پارکمن (پارکمن همچنین به تعصب و غرض ورزی متهم شده است). هنپین توسط بسیاری از مورخان و منتقدان تاریخی به عنوان فردی متقلب و تحریف کننده، نکوهش و سرزنش شده است. برخی نویسندگان درصدد رد این اتهامات بوده اند و ادعا کرده اند که این گزارش های نادرست در واقع توسط دیگران درج شده اند. با این حال، اعتبار مدارک با چنین نظریه ای مغایرت دارد. میراث. مکان هایی که به افتخار هنپین در ایالات متحده و کانادا نام گذاری شده اند عبارتند از: ایلینوی: میشیگان: مینه سوتا: میزوری: نیویورک: نیاگارا فالز، انتاریو: منابع فرهنگ عامه. در سال ۲۰۰۶، برایان ستزر آخرین آهنگ آلبوم ۱۳ خو
د را «پل خیابان هنپین» نامید. اشعار آن، داستانی تخیلی از کشیش هنپین و پرش او از پل خیابان هنپین بر فراز رود می سی سی پی را روایت می کند.
گنبد الله وردی خان مقبرهٔ سردار مشهور صفوی الله وردی خان گرجی و از تالارهای حرم علی بن موسی الرضا در شهر مشهد است. این بنا که در شرق حرم واقع شده، در ۱۶۱۳/۱۰۲۱ و اندکی پیش از مرگ الله وردی خان به پایان رسید و یکی از برجسته ترین بناهای معماری دورهٔ صفوی است و برای مدت طولانی از آن به عنوان مهمانخانهٔ حرم استفاده می شد. پیشینه. شاه عباس یکم پس از استقرار حکومت و توسعهٔ اقتدارش، اقدامات عمرانی زیادی در شهر مشهد انجام داد. در چندین سفر به خراسان و مشهد که اغلب همراه بزرگان دربار بود، او دستور ساخت و سازهای زیادی در حرم رضوی صادر کرد. همزمان با این امر، برخی از رجال عصر نیز اقدام به ساخت وساز در این عرصه کردند، ازجمله الله وردی خان و حاتم بیگ اردوبادی. الله وردی خان از ۱۰۱۳ و در میانه همین سفرهای سلطنتی شاه به خراسان، پیگیر ساخت این گنبدخانه در حاشیهٔ صحن تازه ساخته شده عباسی بود، امری که مطابق کتیبهٔ بنا، تا تکمیل آن، هشت سال طول کشید. داستانی عامیانه دربارهٔ این بنا روایت شده که مطابق آن، الله وردی خان دربارهٔ پیشرفت کار بنا از معمار می پرسد و در پاسخ می شنود که کار به پایان رسیده و بنا منتظر تشریف فرمایی قدوم ع
الی است! سردار پیر این پاسخ را نشانهٔ نزدیک شدن مرگ خود دانسته و اندکی بعد هم می میرد. به رغم این که در داخل این بنا و راهروهای متصل به آن، کسان دیگری نیز دفن شده اند، شکوه و فخامت آن باعث شد تا پیش از ساخته شدن رواق دارالضیافه در اواخر دورهٔ قاجار، از این رواق به عنوان مهمان خانهٔ مخصوص حرم مطهر استفاده و به «دارالضیافهٔ سرکار فیض آثار» هم مشهور شود. کسانی مانند سلطان اکبر گورکانی و ناصرالدین شاه قاجار در این جا میزبانی شده اند. معماری. گنبد الله وردی خان یک گنبدخانهٔ هشت گوش به ارتفاع ۱۶ و مساحت ۱۷۱متر مربع است که جلوهٔ بیرونی آن تنها یک گنبد بدون ساقه با نمای فلزی و یک ایوان ورودی با شکوه در شرق است که اکنون بخشی از رواق دارالضیافه به شمار می آید. معمار این تالار کوچک در ساخت بنا، معمار کوشیده است با ساخت یک گنبد کم خیز، جلوهٔ بیرونی بنا را در برابر نمای گنبد طلا و صحن انقلاب به حداقل برساند و تمام هنرنمایی و شکوهمندی را درون گنبدخانه متمرکز کرده است. ازاین رو، گنبد به صورت یک پوستهٔ کم ارتفاع ساده اجرا شده است. به نظر پوپ، این بنا که هم زمان با مسجد شیخ لطف الله اصفهان ساخته شده، با تناسبات دقیق و سازمان
موزونش شاید کامل ترین عنصر معماری حرم رضوی باشد و شیوهٔ بنا نشان می دهد، معمار آن اصفهانی بوده است. معماری که رقم کارش با عنوان «عمل امیر بن حاج محمود نظرانی ۱۰۲۲» در کتیبه های ازمیان رفتهٔ بنا وجود داشت. تزیینات. نمای گنبد تا اواخر آجری بود و در دورهٔ پهلوی دوم با خشتهای مسی پوشیده شد. نمای درون بنا با کاشی معرق و مقرنس آراسته شده است. کف رواق در گذشته کاشی فیروزه ای بود که در دورهٔ پهلوی دوم تبدیل به سنگ مرمر شد. ازارهٔ بنا سنگ مرمر سبز است که در پخی ها ستونهای توکار مزین به طرح گلدان کار شده است. بالای ازارهٔ دیوارها عبارت است از طاق نماهای دو طبقه کاشی معرق در هشت ضلع که با قوس ها و چشمه های طاق ها و دهلیزها لبریز شده و بر حال و هوای قدس آمیز فضا افزوده است. شروع گنبد یک دایره قطارهای مقرنس است که در هفت ردیف، با نزدیک شدن به مرکز گنبد، از پایین به بالا، کوچک تر می شوند و درنهایت به نورگیر شمسهٔ معرّق وسط سقف منتهی می گردد. نمای رواق کاربندی های متنوعی، مانند قاب بندی و رسمی بندی در محل اتصال سقف و دیوارها و مقرنس سازی و قاب بندی در داخل طاق نماها دارد. کاشی ها نقوش گیاهی، هندسی و جانوری دارند. همچنین در
ضلع جنوبی، نمونه ای از بسم الله به خط طغرا که با طرح پرنده کار شده است. قاب های بغل کش طبقهٔ دوم با کاشی هفت رنگ و نقوش هندسی اجرا شده است. کتیبهٔ زیر گنبد، سوره های توحید و جمعه به خط ثلث است و کتیبهٔ دیگری در طاق نماهای پایین، تاریخ ۱۰۲۱ ق دارد. در ازارهٔ ضلع جنوبی، سنگ مرقد الله وردی خان به خط نستعلیق و تاریخ ۱۰۲۲ق نصب است و در همان ضلع، رباعی منسوب به شاه عباس صفوی که در جواب رباعی شیخ بهایی گفته شده، بر دیوار نقش بسته و نام خوش نویس با عبارت «غائله و راقمه حسن الخادم» در انتهای کتیبه هست. در صفهٔ شرقی در ضمن اشعاری به خط نستعلیق، ماده تاریخ ساخت بنا (۱۰۲۱ق) با کلمات «کعبه خلق و سجده گاه ملک» نمایان شده است.
نسرین میرزایی هنرمند و سفالگر اهل ایران است. زندگی. نسرین میرزایی در کردستان زاده شده است. گنجینه زنده بشری. وی به عنوان گنجینه زنده بشری در سفالگری به عنوان میراث ناملموس به ثبت ملی رسید.
مانیسمان یک شرکت صنعتی آلمانی بود. این شرکت در ابتدا به عنوان تولیدکننده لوله های فولادی در سال ۱۸۹۰ با نام "کارخانه لوله مانیسمان ای جی آلمانی-اتریشی " تأسیس شد. در قرن بیستم، طیف محصولات مانیسمان رشد کرد و این شرکت در بخش های متعددی گسترش یافت. از محصولات مختلف فولادی و تجارت گرفته تا مهندسی مکانیک و برق، خودرو و مخابرات. از سال ۱۹۵۵، هلدینگ مدیریت کنگلومرا با دفتر مرکزی در دوسلدورف و نام مانیسمان ای جی نامگذاری شد. موفقیت های شرکت در حوزه مخابرات، که از سال ۱۹۹۰ آغاز شد، دلیل اصلی تصاحب مانیسمان توسط شرکت مخابراتی بریتانیایی وودافون در سال ۲۰۰۰ بود. این ادغام هنوز یکی از بزرگترین ادغام شرکت ها در سراسر جهان است. در آن زمان، گروه مانیسمان دارای ۱۳۰۸۶۰ کارمند در سراسر جهان با درآمد ۲۳٫۲۷ میلیارد یورو بود. پس از ادغام شرکت، نام مانیسمان از بخش های مهندسی، خودرو و مخابرات برداشته شد. پس از خرید بخش تولید لوله مانیسمان ای جی و برند مانیسمان، توسط کارخانه فولاد آلمانی سالزگیتر ای جی، شرکت مانیسمان به فعالیت خود در صنعت فولاد، به ویژه در صنعت لوله و لوله فولادی ادامه داد. تاریخچه. استقرار و رشد به عنوان یک تولیدک
ننده لوله بین المللی. در سال ۱۸۸۶، دو برادر آلمانی با نام های راینهارد (۱۸۵۶–۱۹۲۲) و ماکس مانیسمان (۱۸۵۷–۱۹۱۵) حق ثبت اختراع فرایند نورد لوله های فولادی بدون درز (فرایند مانیسمان) را برای اولین بار در جهان دریافت کردند. بین سال های ۱۸۸۷ و ۱۸۸۹ آنها کارخانه های لوله سازی را همراه چندین شریک تجاری مختلف در بوس، آلمان، کوموتائو / بوهمیا، لندور / ولز و زادگاهشان یعنی رمشاید /آلمان تأسیس کردند. در سال ۱۸۹۰، به دلیل مشکلات فنی و مالی استارتاپی، کارخانه های لوله موجود، در کارخانه لوله مانیسمان ای جی آلمانی-اتریشی جمع شدند. دفتر مرکزی شرکت جدید در برلین بود. راینهارد و ماکس مانیسمان، اولین هیئت مدیره را تشکیل دادند اما در سال ۱۸۹۳ آن را ترک کردند. در آن سال دفتر مرکزی شرکت به دوسلدورف - مرکز صنعت لوله و لوله آلمانی در آن زمان - منتقل شد. این شرکت در سال ۱۹۰۸ به مانیسمان ای جی تغییر نام داد. در سال های بعد، موقعیت شرکت در صادرات که از ابتدا نیز مهم بود، با فراگیری کارخانه لوله سازی مانیسمان در لندور/ولز و همچنین تأسیس کارخانه لوله سازی مانیسمان در دالمینه /ایتالیا تثبیت و گسترش یافت. شعبه هایی برای انبار و فروش مستقیم