Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بردگان شان در الکساندریا در سال ۱۸۱۲ کمک کرد، او در هنگام وفاتش بسیاری از برده ها را آزاد کرد. رای دهندگان فیرفاکس استوارت را به عنوان نماینده شان در مجلس نمایندگان ویرجینیا انتخاب کردند و سه بار مجدداً به او رأی دادند، او در این پُست نیمه وقت از سال ۱۷۸۵ الی ۱۷۸۹ خدمت کرد. شهزاده ویلیم از رأی دهندگان منطقه ستوارت را به عنوان گزینگر برای انتخابات ریاست جمهوری ۱۷۸۸–۱۷۸۹ برگزید. این حوزه متشکل از شهرستان های فیرفاکس، فاوکیر، لودون و پرینس ویلیم بود که نواحی جنوب و غرب واشینگتن دی.سی. امروزی را احاطه کرده است. هر یک از ده انتخاب کننده ویرجینیا یکی از دو رأی خود را برای واشینگتن دادند. گرچه رأی دوم استوارت معلوم نبود، پنج نفر از انتخاب کنندگان رأی دوم خود را برای جان آدامز، سه نفر رأی خود را برای جورج کلینتون، یکی از آنها برای جان هنکاک و یک نفر هم رأی خود را برای جان جی دادند. استوارت به کار خود در پُست قانونگذار ایالتی با نمایندگی از شهرستان فیرفاکس در کنوانسیون ویرجینیا درسال ۱۷۸۸ پایان داد که تصویب قانون اساسی ایالت متحده را وارسی کرده بود. استوارت در کنار چارلزسیمز وکیل الکساندریا که یک فدرالیست سرسخت و نما
ینده چندین دوره ای شهرستان فیرفاکس در مجلس نمایندگان بود خدمت کرد. جورج میسون اغلب نماینده شهرستان فیرفاکس درمجلس نمایندگان بود (علاوه برآن در کنوانسیون فیلادلفیا که پیش نویس قانون اساسی را تنظیم می کرد، خدمت نموده بود) اما صریحاً با تصویب مخالفت نمود، به همین دلیل رأی دهندگان شهرستان فیرفاکس از انتخاب او درکنوانسیون تصویب خوداری کردند. ازینرو میسون درعوض از شهرستان استنفورد نمایندگی کرد، محلی که او و پاتریک هنری نیروی ضد تصویب را رهبری می نمود. شهرستان وست مورلند در جنوب شرقی شهرستان فیرفاکس نیز فدرالیست ها یا طرفداران تصویب را انتخاب کرد: هنری لی سوم (اسب-سبک هنری لی) وخواهرزاده ژنرال واشینگتن (وآخرین جانشین) بورشرود واشینگتن. در رای گیری نهایی پس از بحث های گسترده، کنوانسیون قطعنامه زیر را درنظر گرفت: تصمیم گرفته شد که قبل از تصویب قانون اساسی حکومت پیشنهاد شده توسط کنوانسیون پیشین، یک اعلامیه قطعی حقوقی از تخطی اصل بزرگ، آزادی مدنی و آزادی مذهبی و حقوق غیرقابل انصراف مردم را تضمین کند، همراه با تجدید نظر به بخش غیراستثنایی قانون ذکر شده که باید توسط این کنوانسیون به سایر ایالت های کنفداراسیون آمریکا برای
بررسی ارجاع گردد. نیروهای فدرالیست یا تصویب کننده به رهبری جمیز مدیسون، جان مارشال و ادموند راندولف، مصوبه مدیسون/هنری را ۸۰–۸۰ شکست دادند. استوارت سیمیز لی، واشینگتن، مدیسون، مارشال، راندولف و دیگران سپس به نفع قطعنامه که قانون اساسی را تصویب می کرد رای دادند که کنوانسیون در ۲۸ ژوئن، سال ۱۷۸۹ توسط یک رأی ۷۹–۸۹، این رأی گیری را تأیید کرد که هنری و مدیسون در رده کمترین آرا قرارگرفت.
مؤسسه میلکن(به انگلیسی Milken Institute) یک اندیشکده مستقل اقتصادی است که در سانتا مونیکا، کالیفرنیا مستقر است. تحقیقات و انتشارات و کنفرانس های میزبانی شده توسط این موسسه اصول مبتنی بر بازار و نوآوری های مالی را در مسائل اجتماعی در ایالات متحده و در سطح بین المللی اعمال می کنند. موسسه یک سازمان غیرانتفاعی سازمان ۵۰۱ (سی)(۳) است و خود را غیرحزبی و غیر ایدئولوژیک معرفی می کند. تاریخچه. این مؤسسه در سال ۱۹۹۱ توسط مایکل میلکن، بانکدار سابق درکسل برنهام لمبرت تأسیس شد که به دلیل موفقیت مالی قابل توجه به عنوان پیشگام «اوراق قرضه قراضه» و همچنین محکومیت جنایی و محکومیت بعدی خود به زندان به دلیل نقض قوانین اوراق بهادار ایالات متحده به شهرت رسید. مأموریت. مأموریت این موسسه «بهبود زندگی و شرایط اقتصادی جمعیت های مختلف در ایالات متحده و سراسر جهان از طریق کمک به رهبران تجاری و سیاست های عمومی در شناسایی و اجرای ایده های نوآورانه برای ایجاد رفاه گسترده است.» سرمایه انسانی (استعداد، دانش و تجربه و ارزش آنها برای سازمانها، اقتصادها و جامعه)، سرمایه مالی (سرمایه گذاری) و سرمایه اجتماعی (پیوندهای جامعه که زیربنای توسعه اقتص
ادی است، از جمله مدارس، مراقبت های بهداشتی، مؤسسات فرهنگی و خدمات دولتی) موضوعات مورد تمرکز این موسسه هستند. حدود ۵۰ نفر مشغول به کار هستند. این موسسه میزبان کنفرانس میلکن است، رویدادی سالانه که اغلب با حضور افراد برجسته در امور مالی، سیاست و تجارت برگزار می شود.
افرات دور (انگلیسی: Efrat Dor زاده ) بازیگر اسرائیلی است. از کارهای معروف او می توان بازی در فیلم های "همسر نگهبان باغ وحش" و "سرزمین های مقدس" و فصل های ششم و هفتم "سریال فلش" در نقش ایوا مک کالک (Eva McCulloch) را نام برد. آغاز زندگی. افرات دور در شهر بئرشبع اسرائیل در خانواده ای لهستانی تبار از یهودیان اشکنازی زاده شد، او در حومه شهر امر (omer) به همراه پدر و مادرش که یکی از آنها مهندس و دیگری نویسنده بود و سه برادرش بزرگ شد، مادر مادربزرگ او، پدر مادربزرگ او و عموی مادربزرگ او از یهودیان لهستان بودند که همگی به دست نازی ها کشته شدند، مادربزرگ او یکی از بازماندگان کشتار یهودیان به دست نازی ها در لهستان است. افرات دور در دبیرستان اشل حناسی (Eshel Ha'Nasi) در رشته های تئاتر و هنرهای دراماتیک تحصیل کرد، او همچنین هنرجوی آموزشگاه عالی رقص بت دور (Bat Dor) در شهر بئرشبع در رشته باله بود، در سال ۲۰۰۱ به نیویورک رفت و هنرجوی آموزشگاه فیلم و تئاتر لی استراسبرگ (Lee Strasberg) شد، سپس به اسرائیل بازگشت، افرات دور پس از بازگشت به اسرائیل طبق قانون های اسرائیل باید به سربازی می رفت اما به سربازی نرفت و آموزش هایش را
در آموزشگاه هنرهای نمایشی بیت زوی (Beit Zvi) دنبال کرد. سپس افرات دور چندی به هند رفت و در آنجا با گیاهخواری و یوگا و ویپاسانا و پدیده های دیگر فرهنگ هندی آشنا شد که رفتن افرات دور به هند تأثیر فراوانی در زندگی شخصی او داشته است، افرات دور پس از بازگشت از هند به اسرائیل بازیگری در فیلم های سینمائی و سریال های تلویزیونی گوناگون را آغاز کرد. بازیگری. افرات دور بازیگری را از سال ۲۰۰۶ تا سال ۲۰۰۹ با بازی در نقش های کوچک و نقش های مهمان در سریال های تلویزیونی اسرائیلی آغاز کرد، سریال هائی مانند: د"وستان نائور، شاید این بار، زندگی همه چیز نیست،" (در نقش مهماندار هواپیما)، "برنامه ریزی شده، اورشلیم درهم" و ... در سال ۲۰۰۹ در فیلم "فوبیدیلیا" (Phobidilia) در نقش جسیکا (Jessica) هنرنمائی کرد که این فیلم در همان سال در جشنواره بین المللی فیلم برلین به نمایش درآمد، در سال ۲۰۱۰ برای بازی در نقش شیر امبر (Shir Ambar) در سریال تلویزیونی پرنده یا "آسفور" (Asfur) پذیرفته شد، آسفور که برابر عربی آن عصفور (Osfur) است در زبان عربی دو معنی دارد که یک معنای آن پرنده و معنای دیگر آن گنجشک است، (هم زبان عبری و هم زبان عربی چون از گ
روه زبان های سامی هستند همانندی های فراوان دارند.) در سال ۲۰۱۲ برای بازی در سریال تلویزیونی "یک، صفر، صفر" (نام دیگر این سریال مرکز شهر است) در نقش یک پلیس زن به نام الکساندرا یودایوف (Alexandra Yudayov) نامزد بهترین بازیگر زن در سریال های تلویزیونی شد. در سال ۲۰۱۷ در فیلم "همسر نگهبان باغ وحش" به کارگردانی نیکی کارو در نقش یک مجسمه ساز لهستانی به نام ماگدالنا گراس (Magdalena Gross) همراه با هنرپیشه سرشناس جسیکا چستین هنرنمائی کرد، در سال ۲۰۱۷ یکی از ستارگان فیلم انگلیسی زبان فرانسوی "سرزمین های مقدس" در نقش آنابل (Annabelle) شد، در سال ۲۰۱۹ در سریال "پیت زرنگ" (Sneaky Pete) برای بازیگری در نقش لیزی دلاورنتیس (Lizzie DeLaurentis) ستوده شد و در همان سال بود که برای بازیگری در نقش ایوا مک کالک (Eva McCulloch) در فصل ششم و فصل هفتم "سریال فلش" برگزیده شد. زندگی شخصی. افرات دور با کارگردانی به نام موشیک میمون ازدواج کرد اما در ماه دسامبر سال ۲۰۲۰ گزارش شد که این دو از هم جدا شده اند که در ماه مارس سال ۲۰۲۳ این جدائی رسمی شد، افرات دور یک دختر و یک پسر دارد، افرات دور از سال ۲۰۱۸ در شهر لس آنجلس در آمریکا زندگی می
کند، افرات دور علاقه فراوانی به یوگا و پیلاتس دارد. فیلم شناسی افرات دور. سینما تلویزیون
بال زرشکی ها ، یک سرده از پرندگان گنجشک سان کوچک وابسته به خانواده سهرگان ریز است. چهار گونه وجود دارد. آن ها در بخش هایی از جنوب صحرای آفریقا، به ویژه کافت آلبرتین دیده می شوند. هر چهار گونه در آنجا وجود دارند و دو گونه، بال زرشکی شلی و بال زرشکی تیره، در هیچ جای دیگری یافت نمی شوند. آن ها پرندگان پنهانکاری هستند که عمدتاً در جنگل های کوهستانی با زیر درختان انبوه زندگی می کنند. آن ها معمولاً روی یا نزدیک زمین غذایابی می کنند و عمدتاً از دانه هایی مانند علف ها و گل ها تغذیه می کنند.
میثم الرزق (زاده ۲۷ مه ۱۹۷۹) بازیگر سعودی است. وی دارای دیپلم کامپیوتر کاربردی در سال ۲۰۰۱، عضو انجمن فرهنگ و هنر عربستان سعودی در الاحساء، عضو انجمن نمایشنامه نویسان عربستان سعودی و در بسیاری از آثار نمایشی عربستان و خلیج فارس در زمینه تئاتر، رادیو و تلویزیون شرکت کرده است.
فریبکاران و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۲۱ و به کارگردانی جفری جی چین است. در این فیلم بازیگرانی همچون ویشنو مانچو، کجال آگاروال، سونیل شتی، روحی سینگ، ناودیپ، نوین چاندرا و ماهیما ماکوانا ایفای نقش کرده اند.
بخش رودشت، یکی از بخش های شهرستان لردگان در استان چهارمحال و بختیاری ایران است. مرکز این بخش، شهر سردشت است. نام پیشین این بخش، طلایه بود که در تاریخ ۱۹ مهر ۱۳۹۱ به رودشت تغییر پیدا کرد. تقسیمات کشوری. شهر: سردشت جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش رودشت برابر با ۱۶٬۷۶۲ نفر بوده است.
دلقک و فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۹ و به کارگردانی پرادیپ رانگاتان است. در این فیلم بازیگرانی همچون جایام راوی، کجال آگاروال و کی. اس. راویکومار ایفای نقش کرده اند.
میدان جنگ (به تلوگو "Ranarangam") فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۹ در ژانر اکشن جنایی است که نویسنده و کارگردانش سودیر وارما است. نقشهای اصلی آن را شارواناند، کجال آگاروال و کالیانی پریادارشان بازی کرده اند. فیلم روایتی غیرخطی دارد و ماجرای ظهور یک گانگستر به نام دیوا را دنبال می کند. "میدان جنگ" در ۱۵ اوت ۲۰۱۹ با بازخوردهای متفاوت منتقدان و تماشاگران منتشر شد. با وجود شروعی قوی، فیلم به یک شکست تجاری در گیشه تبدیل شد. داستان. در اسپانیا، پیمانکاری به نام سانجی، از یک عضو پارلمان از ویساکاپاتنام می خواهد که گانگستری به نام دیوا را متقاعد کند تا یک منطقهٔ فقیرنشین را تخلیه کند. قرار است در آن منطقه فرودگاهی بین المللی ساخته شود، که ارزش زمینهای مجاور (متعلق به سانجی) را زیاد می کند. اما دیوا این درخواست را نمی پذیرد. ۱۹۹۰: در ویساکاپاتنام، دیوا و دوستانش از دلالی بلیت فیلم پول درمی آورند. همزمان دیوا شیفتهٔ گیتا(کالیانی پریادارشان) می شود. با اجرای قانون ممنوعیت الکل در سال ۱۹۹۷، دیوا تصمیم می گیرد با قاچاق مشروبات الکلی از اودیسا به شهر و فروش آن تاجر مشروب شود. در این فرایند، دیوا و گروهش با یک باند بزرگ مشروبات ال
کلی و وزیر سیماچالام درگیر می شوند. دیوا و باندش در حال قاچاق کامیون مشروبات الکلی دستگیر و ۶ ماه زندانی می شوند. پس از آزادی از زندان به یک محموله متعلق به سیماچالام دستبرد می زنند. تغییر آرامی در قدرت رخ می دهد، زیرا دیوا به مقاماتی که از سیماچالام رشوه می گرفتند، پول بیشتری می دهد. برای تلافی، سیماچالام دوستان دیوا را به قتل می رساند و یک انفجار ترتیب می دهد که همسرش گیتا را می کشد، اما نوزاد تازه اش ساهاسرا زنده می ماند. حالا دیوای انتقام جو دست به کشتار می زند، همراهان سیماچالام را می کشد و امپراتوری او را نابود می کند. ولی سیماچالام پنهان می شود. اکنون: دیوا و دخترش ساهاسرا، در اسپانیا با گیتا(کجال آگاروال) که پزشک است، آشنا می شوند. دیوا در حین گردش در مرکز خرید با ساهاسرا و گیتا، غافلگیر می شود. سانجی به کمک رقبای دیوا در اسپانیا و سیماچالام برای ترور دیوا تلاش می کند. سیماچالام، گیتا و ساهاسرا را در غیاب دوا می رباید. دیوا برای ملاقات با سیماچالام به ویساکاپاتنام پرواز می کند. پس از این کشمکش، دیوا فاش می کند که ۱۰ روز پس از مخفی شدن سیماچالام، او را پیدا کرده و کشته است و می داند که مردی که خودش را
سیماچالام جامی زند، دوستش، سوری است. سوری اقرار می کند که عطش قدرت و حسادت او که دوا از همه آنها بالاتر رفت، علیرغم اینکه تجارتشان برابر بود، منجر به خیانت او شد. مردان سوری به جای دیوا به سوری شلیک می کنند و معلوم می شود که برای دیوا کار می کنند. دیوا، سوری، سانجی و وزیر کشور را می کشد و دوباره به اسپانیا برمی گردد.
سیتا فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۹ و به کارگردانی تیجا است. در این فیلم بازیگرانی همچون کجال آگاروال، بلامکوندا سرینیواس، سنو سود و کوتا سرینیواسا راو ایفای نقش کرده اند.
جک سی. جول (درگذشته ۱۹۲۰) یک فوتبالیست آماتور انگلیسی و از اعضای مؤسس باشگاه فوتبال هاتسپر بود که بعداً به تاتنهام هاتسپر تغییر نام داد و یکی از تأثیرگذارترین افراد در توسعه باشگاه در طول دهه های ۱۸۸۰ و ۱۸۹۰ بود. دوران بازی. طبق آنچه در وب سایت باشگاه تاتنهام است، جول «به عنوان یکی از بهترین بازیکنان باشگاه در اواخر دوران ویکتوریا در نظر گرفته می شود». او معمولاً در پست دفاع کناری برای تیم بازی می کرد. همچنین آمده است که در روزهای اولیه حضورش در باشگاه، و به ویژه در طول سال ۱۸۸۲، او هنوز در آن زمان در مدرسه شبانه روزی درس می خواند، بنابراین همیشه برای بازی ها در دسترس نبود. با وجود غیبت های اولیه جک، دوران حرفه ای او در باشگاه، یکی از اولین ها بود. او اولین بازی خود را در برابر براونلو روورز در ۶ اکتبر ۱۸۸۳ انجام داد و اسپرز با نتیجه ۹–۰ پیروز شد. این اولین بازی باشگاه بود که در یک روزنامه محلی به نام تاتنهام و ادمونتون ویکلی هرالد گزارش شد. جک در اولین بازی باشگاه در جام اتحادیه لندن به تاریخ ۱۷ اکتبر ۱۸۸۵ بازی کرد و در پیروزی ۵–۲ تیم سهیم شد. حریف تاتنهام در این بازی سنت البانز بود که در آن زمان یک تیم شناخ
ته شده در لندن بود. جول همچنین در اولین بازی لیگ تاتنهام در سال ۱۸۹۲ و اولین بازی تیم در جام حذفی آماتور در سال ۱۸۹۳ حضور داشت. در سال ۱۸۹۴ او در تیمی بود که در دور اول مقدماتی جام حذفی به مصاف تیم وست هرتس رفت که اکنون به نام واتفورد شناخته می شود. اسپرز آن بازی را با نتیجه ۳–۲ برد و با غلبه بر ولورتون و کلپشن اورینت که امروزه با نام لیتون اورینت شناخته می شود، به دور چهارم صعود کرد. در دور چهارم مقدماتی، لوتون در بازی تکراری کنارشان زد. در در ۲۷ سال ۱۸۹۴، جک گل دوم تیمش را در تساوی ۲–۲ خارج از خانه مقابل چشام به ثمر رساند که آخرین گل او برای اسپرز بود. در سال ۱۸۹۵، جول به عنوان رئیس باشگاه انتخاب شد اما همچنان تا سال ۱۸۹۷ به بازی در تیم ادامه داد و ۱۵۹ بازی و ۲۴ گل برای تاتنهام ثبت کرد. پس از بازنشستگی به عنوان کاپیتان باشگاه در سال ۱۸۹۶، او به عنوان عضو افتخاری مادام العمر باشگاه انتخاب شد که تا زمان مرگش در سال ۱۹۲۰ ادامه داشت.
حقوق شمار چشمگیری از زرتشتیان ایران توسط نظام جمهوری اسلامی ایران نقض شده است زیرا حقوق اقلیتهای دینی در قوانین ایران، تا پیش از پیروزی انقلاب مشروطه در ۱۲۸۵ش، وضعِ حقوقی اقلیت های دینی، همچون سایر مردم، بیشتر تابع مشی سیاسی حکومتها، منش فردی پادشاهان و امرای محلی و برخی آرای عالمان مسلمان و غیرمسلمان بود. پیشینهٔ نقض حقوق زرتشتیان. دوره خلیفه های عرب مسلمان. کیش زرتشتی (همانند بهائیت) موروثی نیست و فرزندان زرتشتیان اگر پس از ۱۵ سالگی، دین زرتشتی را برگزینند، با برگزاری جشن سدره پوشی زرتشتی می شوند. بسیاری از زرتشتیان در طی چند قرن و در پی فشارها و محدودیت هایی اجتماعی و اقتصادی… حکومت های اسلامی، دینشان را کنار گذاشته و مسلمان می شوند. بر اثر سده ها جزیه گرفتن حکومت های اسلامی، وضعیت زندگی زرتشتیان چنان وخیم شد که پارسیان هند (ایرانیان زرتشتی ای که پس از حمله اعراب به ایران به هندوستان مهاجرت کرده بودند) به همکیشان خود در ایران کمک کرده و برای آن ها مدرسه و بیمارستان ساختند. به گفته ریچارد فولتس، زرتشتیان ایران همواره مورد آزار مسلمانان قرار داشته اند به گونه ای که آن ها را ناچار کرده بودند تا لباس جداگانه ا
ی بپوشند تا بتوان آن ها را از دیگران تشخیص داد. به زرتشتیان، مانند اقلیت های دیگر و بر خلاف مسلمانان (به ویژه عرب) اجازه سوار شدن بر اسب داده نمی شد؛ زیرا اسب سواری نشانه ثروت و اشرافیت بود و بلکه فقط می توانستند بر خر، سوار شوند. دوره صفویه و افغان ها. صفویان در دوره خود، زرتشتیان را (مانند ایرانیان نامسلمان دیگر) مجبور به مسلمان شدن می کردند که پس از حمله افغان ها به ایران این روند شدت گرفت. دوره پهلوی. زرتشتیان در دوره پهلوی از حقوق انسانی و احترام برخوردار بودند. یکی از مهم ترین دستاوردهای حکومت پهلوی، جلوگیری از نقض حقوق غیرمسلمانان در ایران بود. نقض حقوق زرتشتیان توسط جمهوری اسلامی. زرتشتی ها مانند اقلیت های دیگر از سوی حکومت جمهوری اسلامی به گونه سازمان یافته آزار می بینند. خمینی، دین زرتشت را «فرقه ای کهنه» نامیده و پیروانش «آتش پرست مرتجع» و «گبر» خواند که چنین سخنانی باعث افزایش آزارها بر ضد زرتشتیان و نیز مصادره دارایی هایشان شد. مواردی ثبت شده است که زنان زرتشتی به صورت اجباری به عقد مردان مسلمان درآمدند و مجبور شدند تا علناً خود را مسلمان اعلام کنند. مهم تر از این، قوانینی وجود دارند که میان زرتش
تیان و مسلمانان در زندگی روزمره فرق قائل می شوند که یادآور وضعیت زرتشتیان در دوران حکومت های اسلامی گذشته ایران است. مطابق قوانین موجود، اگر یک زرتشتی مسلمان شود، تمام ارث و میراث خانواده به او تعلق می گیرد. در صورتی که یک زرتشتی به صورت غیرعمد باعث مرگ یک مسلمان شود، با حکم اعدام مواجه می شود، اما اگر یک مسلمان با یک زرتشتی چنین کند، خطر مشابهی برای او وجود ندارد. پس از گذشت ده ها سال از عمر حکومت جمهوری اسلامی، زرتشتیان هنوز هم بیم دارند که مانند گذشته، دارایی هایشان با قول نامه های ساختگی چپاول شود. از سوی جمهوری اسلامی، زرتشتیان به انتقاد به اسلام، برپایی جشنواره های (پنهانی) رقص، برگزاری اردوهای مختلط دانشجویی، نشست های ایران پرستانه، سوءاستفاده از حس میهن پرستی مسلمانان ایران، ترویج گفتارهای زرتشت و نیز نشان فروهر، متهم شده اند. به دلیل تبعیض حکومتی، بیکاری گسترده، باعث افزایش فقر، سوءتغذیه و نیز کاهش ازدواج و جمعیت زرتشتیان (و اقلیت های دیگر) شده است. اعدام و ترور. شماری از کنشگران زرتشتی از راه ترور کشته شدند؛ همچنان که برخی دیگر نیز در زندان اعدام گشتند که نام های برخی از آن ها چنین است: زرتشتیان از
دید اسلام و فقیهان. زرتشتیان از دید اسلام نجس هستند. فتوای برخی از مراجع تقلید دربارهٔ پاک یا نجس بودن زرتشتیان: آمار. به گفته موبد زرتشتی، کوروش نیکنام، جمعیت شهروندان زرتشتی در سال ۱۳۵۷ بیش از ۶۰ هزار نفر بوده که بعدها به ۲۰ هزار نفر کاهش یافته است. چند چیز، از جمله، بیکاری، محرومیت شغلی، محدودیت آزادی، تبعیض های قانونی، نقش مهمی بر رشد منفی جمعیت اقلیت ها دارد. در دورهٔ جمهوری اسلامی، شمار چشمگیری از زرتشتیان ایران، از جمله، نوکیشان زرتشتی-که برخی، آمار مسلمانان زرتشتی شده را تا ۳ میلیون برآورده کرده اند-مجبور به مهاجرت به خارج از کشور شده اند.
نبرد دریای زرد (; ) یک نبرد دریایی بزرگ در جنگ روسیه و ژاپن بود که در ۱۰ تا ۱۹ اوت رخ داد. این نبرد در نیروی دریایی روسیه به عنوان نبرد ۱۰ اوت نیز شناخته می شود. این نبرد تلاش ناوگان روسی در پورت آرتور را برای شکستن و تشکیل با اسکادران ولادی وستوک ناکام گذاشت و آنها را مجبور به بازگشت به بندر کرد. چهار روز بعد، نبرد اولسان به طور مشابه به پرواز گروه ولادیوستوک پایان داد و هر دو ناوگان را مجبور به لنگر انداختن کرد.
خط شمال شرقی متروی سنگاپور () یکی از خط های متروی سنگاپور است که در سال ۲۰۰۳ تأسیس شده و دارای ۱۶ ایستگاه و ۲۰ کیلومتر طول است.
خط شرق غرب متروی سنگاپور () یکی از خط های متروی سنگاپور است که در سال ۱۹۸۷ تأسیس شده و دارای ۳۵ ایستگاه و ۵۷٫۲ کیلومتر طول است.
ادموند پندلتون (Edmund Pendleton) (زادهٔ ۹ سپتامبر ۱۷۲۱- درگذشتهٔ ۲۳ اکتبر ۱۸۰۳)، از طبقهٔ زارعین ویرجینیا، سیاستمدار، وکیل، قاضی و یکی از پدران بنیان گذار ایالات متحده آمریکا بود. او پیش از جنگ انقلاب آمریکا و در طول آن، در مجلس ویرجینیا خدمت کرد و تا منصب رئیس مجلس نمایندگان ترقی نمود. پندلتون در کنار جورج واشینگتن و پاتریک هنری در نخستین کنگرهٔ قاره ای به عنوان نمایندهٔ ویرجینیا شرکت کرد و اتحادیهٔ قاره ای را امضاء نمود. او همچنین مجمع هایی را رهبری کرد که در آنها ویرجینیا اعلام استقلال (۱۷۷۶) کرده و قانون اساسی ایالات متحده آمریکا (۱۷۸۸) را پذیرفت. برعکس رقیب سیاسی هم عصرش هنری، او فردی میانه رو و در آغاز به صلح و آشتی امیدوارتر از شورش و طغیان بود. پندلتون به همراه توماس جفرسون و جورج وایت، پس از جدایی از بریتانیا کد قانونی ویرجینیا را تغییر دادند. او در نظر معاصران ممکن است بیشتر به عنوان قاضی برجسته باشد؛ به ویژه در نقش های استینافی که بیست و پنج سال آخر عمرش را به آن اختصاص داد. یکی از این نقش ها رهبری آنچه بود که امروزه با نام دادگاه عالی ویرجینیا شناخته می شود. با شنیدن خبر فوت او کنگره موافقت کرد ب
ه مدت سی روز نشان سوگواری را بر لباس هایشان نصب کنند و بیان کردند: «افسوس که ستارهٔ دیگری از آسمان پرشکوه پرهیزگاری و استعداد افول کرد که مردم ایالات متحده آمریکا را در مبارزه برای استقلال رهبری می نمود». اوایل زندگی. پندلتون در کارولین کانتی، ویرجینیا به عنوان فرزند مری بیشاپ تیلور که شوهر جوانش (پدر شش فرزند دیگر او) هنری پندلتون چهار ماه قبل فوت کرده بود، متولد شد. پدربزرگ مادری او، جیمز تیلور یک زمین دار بزرگ در نزدیکی شهرستان راپاناک، ویرجینیا بود و به مری تا دو سال بعد که با ادوارد واتکینز ازدواج کرد، در پرورش فرزندانش کمک نمود. هنگامی که ادموند چهارده ساله شد، نزد بنجامین رابینسون، منشی دادگاه کارولین کانتی به کارآموزی پرداخت. در همان جا بود که او با مسائل سیاسی آشنا شد و شروع به خواندن کتاب های قانون و آموختن روش های قانونی کرد. او در سال ۱۷۳۷ کارمند محل نگهداری ظروف مقدس کلیسای سنت مری در کارولین شد. این نخستین درگیری او با مسائل عملی مرتبط با کلیسا بود که در طول تمام زندگی او ادامه یافت. حرفه. پندلتون در آوریل ۱۷۴۱ گواهی نامه ای برای کار عملی در حوزهٔ حقوق دریافت کرد. موفقیت او در دادگاه های شهرهای
اطراف شامل دادستانی کل شهرستان اسکس، ویرجینیا به او این اجازه را داد که در اکتبر ۱۷۴۵ عضو هیئت وکلای دادگاه عمومی شود. هنگامی که وکلا پیش از دو دادگاه، مجاز به فعالیت نبودند، پندلتون دادگاه عمومی را انتخاب کرده و فعالیت عملی در دادگاه پایینترش را به اتمام رساند- که او را مجاز به پذیرش انتصاب به عنوان قاضی صلح دادگاه کارولین کانتی در سال ۱۷۵۱ کرد. او همچنین بسیاری از وکلای جوان شامل فرزندان خواهر و برادرهایش جان پن (که بعدها یکی از امضاءکنندگان اعلامیهٔ استقلال ایالات متحده آمریکا شد) و جان تیلور کارولین (که عضو مجلس سنای ایالات متحده آمریکا شد) را آموزش داد. پندلتون از سال ۱۷۵۲ تا ۱۷۷۶ نمایندهٔ کارولین کانتی در مجمع نمایندگان مستعمره نشینان ویرجینیا بود. در مه ۱۷۶۶ استاد او، سخنران قهار جان رابینسون چشم از جهان فروبست و پندلتون به عنوان یکی از اجراکنندگان کار منصوب شد و بدین ترتیب در بقیهٔ دوران حرفهٔ رسمی اش درگیر رسوایی املاک جان رابینسون شد. پندلتون در سال ۱۷۷۳ در کمیته مکاتبات ویرجینیا و در سال ۱۷۷۴ نماینده کنگره قاره ای از ویرجینیا بود. او که میانه رویی در میان انقلابیون بود، در قطعنامه ای در دومین کنگره
قاره ای گفت: «زمینه و اساس اختلاف ناخوشایند کنونی میان وزارتخانه و پارلمان بریتانیا و آمریکا حقی است که قبلی ها ادعا می کنند که بر رعایای بعدی بدون رضایت آنها مالیات می دهند و نه تمایلی از جانب ما برای ایجاد استقلال وجود دارد که ما کاملاً آن را رد می کنیم و می خواهیم بر اساس محکم ترین و معقول ترین مبنای، به یک ارتباط قانونی بازگردانیم». پندلتون از ۱۶ اوت ۱۷۷۵ تا ۵ ژوئیه ۱۷۷۶ به عنوان رئیس کمیتهٔ امنیت ویرجینیا خدمت کرد (به طور مؤثری به عنوان فرماندهٔ مستعمرات خدمت کرد). او همچنین به عنوان رئیس مجمع ویرجینیا به خدمت گزاری پرداخت که به نمایندگان ویرجینیا اجازه داد پیشنهاد دهند جدایی از بریتانیا آغاز شده و اعلامیهٔ استقلال ایالات متحدهٔ آمریکا خلق شود. این مجمع اعلامیهٔ حقوق ویرجینیا را که پیش نویس آن توسط جورج میسون، فردی که مانند یک سرمشق برای اعلامیهٔ استقلال آمریکا تلاش می کرد، تهیه شده بود، مورد مناظره قرار داد. پندلتون پیشنهاد داد در بخش حقوق همگانی در اعلامیهٔ حقوق ویرجینیا مبنی بر محرومیت از داشتن برده، تغییر ایجاد شود تا از حمایت برده داران نیز بتوان بهره جست. خانواده. پندلتون دو بار ازدواج کرد. او در
۲۱ ژانویه ۱۷۴۱ با بتی روی ازدواج کرد اما او در ۱۶ نوامبر ۱۷۴۲ هنگام تولد فرزندشان چشم از جهان فروبست و نوزاد پسرشان نیز کمی بعد درگذشت. پندلتون در ۲۰ ژوئن ۱۷۴۳ با سارا پولارد، دختر جوزف پولارد و پریسیلا هومز ازدواج کرد. ادموند و سارا هیچ فرزندی نداشتند اما او در مکاتبات فراوان با هم عصرانش همواره به موفق و شاد بودن ازدواج شان اشاره کرده است. از آن جاییکه پندلتون هیچ فرزندی نداشت، خواهرزاده ها، برادرزاده ها و فرزندان آنان وارث او شدند. پندلتون در وصیت نامه اش هیج برده ای را آزاد نکرد. برخلاف جورج واشینگتن که او نیز بدون فرزند چشم از جهان فروبسته و وایت که در زمان زندگی اش تمام برده های خود را آزاد نمود. فرزند برادرش جان پندلتون نیز ادموند پندلتون (زادهٔ ۱۷۴۳- درگذشتهٔ ۱۸۲۷) نام داشت و «جونیور» را به نام خود اضافه کرد تا از قاضی ای که وارث بخش عمدهٔ دارایی اش شده بود متمایز شود. برادر بزرگترش جیمز پندلتون که نوزده سال از او بزرگتر بود، در سال ۱۷۶۲ چشم از جهان فروبست و املاک زیادی را در شهرستان کالپیر، ویرجینیا بر جای گذاشت که ادموند برای بیوه و چهار فرزند او اداره می کرد. بسیاری از خویشاوندان مانند خواهرزاده ها
و برادرزاده ها پس از فوت پندلتون نام او را بر فرزندان شان نهادند. مثل ادموند پندلتون (زادهٔ ۱۷۷۶- درگذشتهٔ ۱۸۲۰ فرزند ادموند جونیور)، ادموند پندلتون (زادهٔ ۱۷۹۰- درگذشتهٔ ۱۸۲۳ فرزند فیلیپ پسر ناتانیل پندلتون)، ادموند پندلتون (زادهٔ ۱۷۸۶- درگذشتهٔ ۱۸۳۸ فرزند هنری پندلتون)، ارتشبد ادموند پندلتون گینز (زادهٔ ۱۷۷۷- درگذشتهٔ ۱۸۴۹). برادرزاده اش ناتانیل پندلتون جونیور خود را در انقلاب آمریکا به عنوان دستیار ارتشبد ناتانیل گرین شناساند و بعدها وکیل و قاضی منطقه ای ایالات متحدهٔ آمریکا در جورجیا شد. فرزند او ادموند هنری پندلتون (زادهٔ ۱۷۸۸- درگذشتهٔ ۱۸۶۲) نیز به نوبهٔ خود قاضی و نمایندهٔ نیویورک در کنگره شد. یک فرزند دیگر، ادموند مونرو پندلتون (زادهٔ ۱۸۱۵- درگذشتهٔ ۱۸۸۴) به عنوان توسعه دهندهٔ محصولات کودی شناخته شده و به سمت استادی دانشگاه کشاورزی و باغبانی دانشگاه جورجیا منصوب شد. فیلیپ کلینتون پندلتون (زادهٔ ۱۷۷۹- درگذشتهٔ ۱۸۶۳) نیز به عنوان قاضی منطقه ای ایالات متحده آمریکا و فیلیپ پی باربر (زادهٔ ۱۷۸۳- درگذشتهٔ ۱۸۴۱)، پس از خدمت به عنوان رئیس مجلس نمایندگان ایالات متحدهٔ آمریکا در مقام قاضی دستیار دیوان عالی ایا
لات متحدهٔ آمریکا خدمت کرد (برادر او جیمز باربر هجدهمین فرماندار ویرجینیا و بعدها سناتور ایالات متحده آمریکا و وزیر جنگ شد). ادموند هنری پندلتون (زادهٔ ۱۸۴۳- درگذشتهٔ ۱۹۱۰) در چهارمین توپخانهٔ نیویورک به عنوان افسر ستاد مشترک در جنگ داخلی آمریکا خدمت کرد. کشیش و سرتیپ ویلیام پندلتون (زادهٔ ۱۸۰۹- درگذشتهٔ ۱۸۸۳) یگان های توپخانهٔ راکبریج و توپخانهٔ ارتش ایالات مؤتلفه را در طول آن جنگ رهبری کرد و پسرش ساندی پندلتون (زادهٔ ۱۸۴۰- درگذشتهٔ ۱۸۶۴) پیش از آن که در مبارزات والی در سال ۱۸۶۴ کشته شود، یک افسر برجستهٔ ستاد بود. مرگ و میراث. پندلتون در سال ۱۸۰۳ چشم از جهان فروبست و پس از آن که در ریچموند جان باخت، در منزلش، ادموندزبری در کارولین کانتی به خاک سپرده شد. به دلیل ویرانی ساختمان های ملکش در طول زمان، پیکر او در حدود سال ۱۹۰۷ به کلیسای بخش بروتون، در جاییکه اکنون ویلیامزبورگ استعماری نام دارد، منتقل شد.