Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پنانگ بزرگ منطقه کلان شهری یا نواحی شهری توسعه یافته در داخل و اطراف ایالت پنانگ مالزی است. پنانگ بزرگ، بخش بزرگ ایالت پنانگ که شامل جزیره پنانگ و سبرانگ پرای می باشد و بخش هایی از مناطق همجوار ایالت کداح را دربر گرفته است. پنانگ بزرگ، به نوعی دیگر به عنوان جرج تاون بزرگ خطاب می گردید، نظر به اینکه جرج تاون پایتخت پنانگ است و هم چنین شکوفاترین و توسعه یافته ترین بخش پنانگ بزرگ می باشد. اصلی ترین مراکز شهری در این شهرگان جرج تاون، بایان لپاس، باتروورت، بوکیت میرتاجم، نیبونگ تبال و در ایالت کداح: سونگای پتانی، کولیم و بندر باهارو هستند. تعداد جمعیت در این شهرگان بیش از ۲ میلیون نفر است و بعد از کوالالامپور بزرگ/ کلانگ والی بزرگترین منطقه کلانشهری در مالزی است. از لحاظ مساحت، ایالت پنانگ با ۱٬۰۴۸ کیلومتر مربع، بعد از پرلیس دومین ایالت کوچک مالزی می باشد، ولی با مقدار ۱٬۴۵۱ نفر در هر کیلومتر مربع، دارای بالاترین تراکم جمعیتی در کشور است. جمعیت بر اساس حوزه دولت محلی. مقادیر جمعیت ذکر شده در جدول، بر مبنای سرشماری رسمی سال ۲۰۱۰ برای حوزه های دولت محلی، در شهرگان جرج تاون می باشد.
سال ۱۹۵۱ میلادی شاهد اکتشاف گستردهٔ فضا توسط ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی با استفاده از راکت های زیر مداری بود. در این سال، شوروی نخستین مجموعه پرتاب های آزمایشی زیست پزشکی خود را تا ارتفاع کرانهٔ ۱۰۰ کیلومتری فضا (توصیف شده توسط فدراسیون بین المللی هوانوردی) انجام داد. در این میان، چندین آژانس آمریکایی نیز در این سال بیش از شش پرتاب مطالعاتی موشک های ژرفاسنج را انجام دادند. نیروی دریایی ایالات متحده در اوت ۱۹۵۱ موشک ژرفاسنج وایکینگ خود را برای هفتمین بار پس از سال ۱۹۴۹، و این بار تا ارتفاع پرتاب کرد. توسعهٔ راکت های قدرت مندتر از راکت آلمانی وی-۲ مربوط به دوران جنگ جهانی دوم که آغازگر دوران پروازهای فضایی بود نیز، توسط این دو ابرقدرت ادامه یافت. اتحاد جماهیر شوروی، با توسعهٔ موشک آر-۲، که قادر به حمل یک تن مواد منفجره (دو برابر بیشتر از مدل پیشین خود) بود، به پیشرفت هایی فراتر از موشک آر-۱ خود (کپی از موشک وی-۲ آلمان) دست یافت. اگرچه تولید این موشک بالستیک دوربرد بعداً در سال ۱۹۵۱ لغو شد، اما پروژهٔ توسعهٔ موشک آر-۵، که دستیابی به آن محتمل تر بود، کلید خود. نیروی هوایی و نیروی زمینی ایالات متحده هر دو ن
خستین پروژه های موشک بالستیک خود پس از موشک وی-۲ را آغاز کردند؛ نام موشک نیروی هوایی اتلس و نام موشک نیروی زمینی رداستون بود. اکتشاف در فضا. ایالات متحده آمریکا. نیروی زمینی ایالات متحده، نیروی هوایی ایالات متحده و آزمایشگاه فیزیک کاربردی به استفاده از راکت آئروبی در انواع مختلفی از پروازهای موشک های ژرفاسنج با هدف مطالعات در زمینهٔ فیزیک، آیرونومی، تصویربرداری، هواشناسی و زیست پزشکی ادامه دادند و در این سال مجموعاً ۱۱ پرتاب انجام شد. دو مورد از این پروازها، نخستین مأموریت های زیست پزشکی فضایی بودند. این پروازها، که توسط نیروی هوایی آمریکا انجام شدند، و حامل چندین موش و میمون بودند، (به همراه سومین پرواز در سال ۱۹۵۲) نشان دادند که قرار گرفتن در معرض شتاب، جاذبهٔ کاهش یافته و تشعشعات کیهانی در ارتفاعات بالا برای مدت کم (حدود ۱۵ دقیقه) تأثیرات منفی قابل توجهی ندارد. نسل نخست موشک های ژرفاسنج وایکینگ ساختهٔ نیروی دریایی آمریکا با پرتاب وایکینگ ۷، که تنها پرتاب راکت های وایکینگ در سال ۱۹۵۱ بود، به اوج عملکرد خود رسید. این راکت که در ۷ اوت از حوزه موشکی وایت سندز در نیومکزیکو پرتاب شد، رکورد ارتفاع پرتاب جهان براب
ر با را به نام خود ثبت کرد. اتحاد جماهیر شوروی. موشک آر-۱ که نخستین موشک بالستیک برد بلندی بود که توسط شوروی و به صورت بومی ساخته شده بود، در نوامبر ۱۹۵۰ برای ورود به خدمت مورد تأیید قرار گرفت. در ژانویهٔ ۱۹۵۱، آزمایش های آر-۱ در هوای سرد به منظور حصول اطمینان از کیفیت آن انجام شد. در ۱ ژوئن، تولید موشک آر-۱ به شکل متمرکز درآمد و به یک کارخانهٔ سابق خودروسازی در دنیپرو منتقل شد و در همان ماه، مجموعه ای آزمایشی از موشک های آر-۱ با موفقیت به کرانهٔ فضا پرتاب شدند و همگی آن ها در حداکثر با فاصلهٔ از اهداف خود فرود آمدند. اگرچه که موشک آر-۱، که یک کپی مجازی از موشک منسوخ شدهٔ وی-۲ بود، سلاح چندان مهیبی نبود و تهدیدی برای غرب محسوب نمی شد، در زمینهٔ آموزش مهندسان و خدمهٔ موشکی، و نیز در زمینهٔ شکل گیری صنعت نوپای راکتی در اتجاد جماهیر شوروی از اهمیت زیادی برخوردار بود. در ۲۹ ژانویهٔ ۱۹۵۱ چندین سگ سوار یکی از پروازهای آزمایشی زمستانی موشک آر-۱ شدند. پس از آن نیز در تابستان همان سال شش موشک آر-۱ دیگر به طور اختصاصی برای پروازهای زیست پزشکی طراحی و تجهیز شدند تا بررسی شود که آیا سگ های سوار بر آن ها می توانند از سختی
های سفر به فضا جان سالم به در برده و به زمین بازگردند یا خیر. سه مورد از این مأموریت ها موفقیت آمیز بودند. موشک آر-۲ که نخستین موشک عملیاتی طراحی شده توسط شوروی بود که دارای مخروط دماغهٔ قابل جداسازی بود، در ژوئیهٔ ۱۹۵۱ دومین مجموعه از آزمایش های خود شامل سیزده پرواز را پشت سر گذاشت و در این میان یک پرواز ناموفق را تجربه کرد. این طرح که در ۲۷ نوامبر ۱۹۵۱ برای خدمت عملیاتی مورد تأیید قرار گرفت، از برد برخوردار بود که دو برابر بیشتر از آر-۱ بود و در عین حال، ظرفیت حمل بار آن مشابه مدل آر-۱ و در حدود بود. توسعه فضاپیماها. نیروی هوایی ایالات متحده. تا سال ۱۹۵۰، موشک بالستیک حامل کلاهک جنگی، که پس از جنگ جهانی دوم در ایالات متحده تحت تأثیر رهنمود توسعهٔ موشک قرار گرفته بود، در سطح ملی اولویت یافت. در ژانویهٔ ۱۹۵۱، فرماندهی تحقیق و توسعه هوایی نیروی هوایی ایالات متحده قرارداد توسعهٔ راکت اتلس، که نخستین موشک بالستیک قاره پیمای این کشور بود را به کانسالیدیتد وولتی واگذار کرد. راکت اتلس بعداً به یکی از بوسترهای مهم در برنامه های فضایی سرنشین دار و رباتیک آمریکا بدل شد و نخستین محمولهٔ خود (ماهوارهٔ اسکور) را در سال
۱۹۵۸ به مدار زمین منتقل کرد. نیروی زمینی ایالات متحده. در ۱۵ آوریل ۱۹۵۰، ورنر فون براون و تیم او متشکل از مهندسین راکتی آلمانی از فورت بلیس به ردستون آرسنال در آلاباما منتقل شدند. در سال ۱۹۵۱، وظیفهٔ تحقیق و توسعهٔ موشک های هدایت شونده و توسعه و آزمایش راکت های آزاد، پیشرانه های سوخت جامد، راکت های جاتو و موارد مرتبط دیگر به تیم ردستون محول شد تا نیروی زمینی ایالات متحده را به بازیگری مهم در صنعت توسعهٔ موشک آمریکا تبدیل کند. فعالیت های این تیم به تولید موشک رداستون انجامید که در سال ۱۹۵۳ برای نخستین بار پرتاب شد و نسخه هایی از آن در نهایت برای پرتاب اکسپلورر ۱، نخستین ماهوارهٔ مصنوعی آمریکا در سال ۱۹۵۸، و پرتاب مرکوری-رادستون ۳، نخستین مأموریت سرنشین دار آمریکا در سال ۱۹۶۱ مورد استفاده قرار گرفتند. نیروی دریایی ایالات متحده. در تابستان سال ۱۹۵۰ تیم آزمایشگاه تحقیقات نیروی دریایی ایالات متحده (ان آرال) به رهبری میلتون روزن کار بر روی یک نمونهٔ بهبود یافته از راکت وایکینگ را که قادر به دستیابی به ارتفاعات بالاتر بود، آغاز کرد. این تیم قصد داشت تا به واسطهٔ استفاده از مخازن سوخت بزرگ تر و کاهش وزن در اجزاء و بخ
ش های دیگر راکت، عملکرد راکت را بهبود بخشد. در ابتدا پرتاب این موشک برای سال ۱۹۵۱ برنامه ریزی شده بود، اما توسعهٔ نسل دوم وایکینگ دو سال به طول انجامید و امکان پرتاب نخستین نمونه های راکت جدید تا پیش از ۶ ژوئن ۱۹۵۱ فراهم نشد. دانشگاه آیووا. در ژانویهٔ ۱۹۵۱، جیمز وان آلن، که در توسعهٔ راکت آئروبی نقش داشت، به بخش فیزیک دانشگاه ایالتی آیووا (SUI) پیوست. وان آلن به همراه ملوین بی. گاتلیب، دانش آموختهٔ دانشگاه شیکاگو و لزلی اچ. مردیت، نخستین دانش آموز فارغ التحصیل شدهٔ او از دانشگاه آیووا، یک برنامهٔ پژوهشی بر روی پرتو کیهانی در ارتفاعات بالا را با استفاده از تجهیزات نصب شده در چند بالون آغاز کردند. این پژوهش که از ۱۶ ژوئن ۱۹۵۱ تا ۲۶ ژانویهٔ ۱۹۵۲ انجام شد، پایه گذار راکت های ژرفاسنج پرتاب شده با کمک بالون بود که در سال ۱۹۵۴ برای نخستین بار به کرانهٔ فضای رسید. اتحاد جماهیر شوروی. از سال ۱۹۴۷، موشک جی-۱ (یا آر-۱۰) که توسط مهاجران آلمانی طراحی شده بود، در رقابت با موشک آر-۲ طراحی شده توسط شوروی با کارکنان مهندسی و تولیدی محدود بود که در نهایت، موشک آر-۲ شوروی در پایان سال ۱۹۴۹ پیروز این رقابت شد. با توجه به متوقف ش
دن پروژه به دلیل کمبود منابع و نبود منافع دولتی در انجام آن، اتحاد شوروی در اکتبر ۱۹۵۱ به کار متخصصان آلمان خاتمه داد. در دسامبر ۱۹۵۱، نخستین گروه از متخصصان به آلمان شرقی بازگردانده شدند (فرایندی که اتحاد جماهیر شوروی آن را در نوامبر ۱۹۵۳ تکمیل کرد). پیش نویس برنامهٔ توسعهٔ موشک آر-۳ با برد در ۷ دسامبر ۱۹۴۹ مورد تأیید قرار گرفت، اما با توجه به این که سایر طرح ها مفیدتر و دست یافتنی تر بودند، در ۲۰ اکتبر ۱۹۵۱ این برنامه لغو شد. یکی از این طرح ها موشک آر-۵ بود که قادر به حمل محموله ای یکسان با موشک های آر-۱ و آر-۲، اما در مسافت بود (آر-۱۱، طرحی دیگر از یک موشک تاکتیکی با اندازهٔ نصف موشک آر-۱ اما با ظرفیت حمل محمولهٔ یکسان با آن بود). طرح مفهومی آر-۵ در ۳۰ اکتبر ۱۹۵۱ تکمیل شد.
سلوان جاسم (؛ زادهٔ ) وزنه بردار اهل عراق است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
جاسم محمد حاجی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی دهوک اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال عراق و کردستان عراق بازی کرده است.
دانیل کندی (؛ زادهٔ ) بازیکن بازنشسته فوتبال اهل پرتغال است که در پست دفاع و هافبک چپ بازی می کرد. او در ۱۹۸ بازی لیگ برتر در ۱۱ فصل ۱۳ گل زده است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال پرتغال بازی کرده است.
ریچی کیتوکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بلژیک است که در پست هافبک دفاعی برای باشگاه المپیاکوس ولووس در سوپر لیگ ۲ یونان بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۸ سال, زیر ۱۹ سال, زیر ۲۰ سال، و زیر ۲۱ سال بلژیک بازی کرده است.
صالح محمد کاظم (؛ زادهٔ ) وزنه بردار اهل عراق بود.
محمد نورالدین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده است.
حیدر صباح (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی فوتبال اهل عراق است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بغداد، باشگاه ورزشی اربیل، و باشگاه ورزشی الزورا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده است.
اسامه علی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل عراق است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی دهوک، باشگاه ورزشی الطلبه عراق، باشگاه ورزشی اربیل، و باشگاه ورزشی الزورا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال عراق بازی کرده است.
لوئیس فیلیپ هیپولیتو ریس پدروسا کامپوس (به انگلیسی: Luis Filipe Hipolito Reis Pedrosa Campos) زاده ۶ سپتامبر ۱۹۶۴، یک مدیر اجرایی فوتبال پرتغالی و مدیر فنی سابق باشگاه لیل است؛ که به عنوان مدیر و مشاور فنی فوتبال برای باشگاه پاری سن ژرمن فرانسه کار می کند. حرفه. کامپوس مربیگری در لیگ های پایین مالدیو را در سن ۲۷ سالگی با لیریا آغاز کرد و در چندین تیم آماتور و در نهایت تیم های حرفه ای در لیگ برتر پرتغال مدیریت کرد. به عنوان سرمربی ژیل ویسنته، کامپوس به ۲۷ بازی بدون شکست ژوزه مورینیو با پورتو پایان داد. در سال ۲۰۱۲، کامپوس آنالیزور و تحلیلگر تاکتیکی رئال مادرید تحت نظر مورینیو بود. کامپوس از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۶ به عنوان مدیر ورزشی موناکو نام خود را بر سر زبان ها انداخت. او بر نقل و انتقالات رادامل فالکائو، ژائو موتینیو، جیمز رودریگز، فابینیو، آنتونی مارسیال، ریکاردو کاروالیو، دیمیتار برباتوف، برناردو سیلوا، تیهمو ژئوفره باکایوکو، و توماس ژئوفره باکایوکو نظارت داشت. او در سال ۲۰۱۷ مدیر ورزشی لیل شد. در ۱۸ دسامبر ۲۰۲۰، کامپوس پس از تغییر مالکیت در باشگاه، لیل را ترک کرد. در ۱۰ ژوئن ۲۰۲۲، کامپوس به عنوان مدیر و مشاور
فنی فوتبال به پاری سن ژرمن قهرمان فرانسه پیوست.
دلورین آلفا۵ یک خودروی اسپرت برقی است که توسط دلورین تولید می شود. حدود صفر تا صد این خودرو تقریباً ۲٫۹۹ ثانیه است، همچنین این خودرو توانایی تا ۲۴۹ کیلومتر بر ساعت سرعت رفتن را داراست. بررسی اجمالی. آلفا۵ در ۲۹ مه ۲۰۲۲ معرفی شد. همچنین قرار است در پبل بیچ کانکورز دلیگانس در اوت ۲۰۲۲ ارائه شود. آلفا۱۵ به یاد نسل قبلی خود یعنی دلورین دی ام سی-۱۲ با شیشه عقب و درهای بال پرنده ای ساخته شده است. این خودرو توسط ایتال دیزاین طراحی شده است.
سیدریک ژیمنز (؛ زادهٔ ) تهیه کننده، کارگردان و فیلم نامه نویس اهل فرانسه است. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "کژدم"، "مردی با قلب آهنین" و "اتصال" اشاره نمود.
دیتریش ماتائوش (؛ زادهٔ ۲۶ آوریل ۱۹۴۰) بازیگر اهل آلمان است. از فیلم ها یا سریال های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "عشقی در آلمان"، "موفقیت"، "صحنه جرم"، "پرونده ای برای دو نفر"، "هشدار برای کبرا ۱۱" و "کنفرانس وانزه" اشاره کرد.
فیلیپ هوخمایر (؛ زادهٔ ۱۶ اکتبر ۱۹۷۳) بازیگر اهل اتریش است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "کنفرانس وانزه"، "آزمایش"، "یازدهمین ساعت"، "تام کت"، "شریته"، "صحنه جرم" و "فروید" اشاره کرد.
باشگاه فوتبال تراکتور تبریز در قالب فصل ۲۲–۲۰۲۱، پنجاه و دومین سال فعالیت و شرکت در مسابقات فوتبال ایران است. تراکتور آذربایجان در فصل جاری، در لیگ برتر خلیج فارس و جام حذفی حضور دارد. نقل و انتقالات. بازیکنان ورودی. اولین خرید باشگاه تراکتور، محمدرضا خانزاده بود. این مدافع ۳۰ ساله که سابقه پوشیدن پیراهن های پرسپولیس و گل گهر را دارد و در جام جهانی ۲۰۱۴ و ۲۰۱۸ حضور داشته، با عقد قراردادی رسما به جمع شاگردان بردیف پیوست. دومین خرید باشگاه تراکتور، یک بازیکن جوان و ملی پوش به نام میلاد کُر بود. این مدافع ۱۸ ساله سابقه بازی در رده های پایه سپاهان و ذوب آهن را دارد و در شش بازی ملی یک گل نیز به ثمر رسانده است. دیگر خرید تبریزی ها یک ملی پوش امید دیگر بود. رضا کاخ ساز دروازه بان نیز با عقد قراردادی رسما به تراکتور پیوست. این گلر ۲۳ ساله سابقه بازی در قشقایی و پیکان را دارد. همچنین پوریا آریاکیا در ازای انتقال قطعی حسین پورحمیدی به آلومینیوم، از باشگاه اراکی خریداری شد و این بازیکن ۳۱ ساله با امضای قراردادی به عضویت باشگاه تراکتور درآمد. پنجمین خرید باشگاه تراکتور تبریز، یک وینگر ۲۵ ساله به نام محمدرضا عباسی بود. ا
ین بازیکن که سابقه پوشیدن پیراهن ذوب آهن و فولاد خوزستان را دارد از سرعت بالا و تکنیک زیبایی برخوردار است و اهل هرمزگان می باشد. ششمین خرید قرمزپوشان آذربایجان، سجاد دانایی هافبک راست ذوب آهن بود و این بازیکن جوان و شوت زن با قراردادی رسمی به تراکتور پیوست. بازیکنان خروجی. تنها خروجی این فصل تراکتور، حسین پورحمیدی بود. این بازیکن که در استقلال توپ می زد، به صورت قرضی در آلومینیوم اراک بازی میکرد. پس از اینکه پورحمیدی با سعید مهری معاوضه شد، پورحمیدی موظف شد پس از پایان قرارداد قرضی به تراکتور ملحق شود. اما اراکی ها پیشنهاد معاوضه آریاکیا را در ازای دائمی کردن انتقال پورحمیدی به آلومینیوم ارائه کردند که با موافقت سران باشگاه تراکتور و سرمربی وقت همراه شد.
جونجونو یک شهر و مرکز اداری ناحیه جونجونو در ایالت راجستان هند است. این شهر در ایالت شمالی راجستان هند و مقر اداری منطقه جونجونو است. حمل و نقل. جونجونو در قلمرو راه آهن شمال غربی قرار دارد. شهر جونجونو از طریق یک خط پهن به سیکار، ریواری و دهلی متصل است. سورش پرابهو، وزیر راه آهن، دو قطار را به نشانه تکمیل ۲۰۰ میلیون روپیه پیاده کرد. نزدیکترین فرودگاه به شهر جونجونو فرودگاه بین المللی جیپور است. اطلاعات جمعیتی. در سرشماری سال ۲۰۱۱ هند، شهر جونجونو ۱۱۸۴۷۳ نفر جمعیت و نرخ باسوادی ۷۳٫۵۸ درصد داشت. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Jhunjhunu
کشاورزی از طریق انتشار گازهای گلخانه ای و با تبدیل زمین های غیرکشاورزی مانند جنگل ها به زمین های کشاورزی به تغییرات آب و هوایی و گرمایش جهانی کمک می کند. در سال ۲۰۱۹ میلادی، هیئت بین دولتی تغییر اقلیم (IPCC) گزارش داد که ۱۳ تا ۲۱ درصد از گازهای گلخانه ای انسانی به طور خاص از بخش کشاورزی، جنگل داری و سایر کاربری های زمین (Agriculture, Forestry, and Other Land Uses Sector (AFOLU)) ناشی شده است. انتشار گازهای گلخانه ای نیتروز اکسید، متان و دی اکسید کربن نیمی از گازهای گلخانه ای تولید شده توسط کل صنایع غذایی یا ۸۰ درصد از انتشارات بخش کشاورزی را تشکیل می دهد. دامپروری منبع اصلی انتشار گازهای گلخانه ای است. ساختار غذایی کشاورزی مسئول مقدار قابل توجهی از انتشار گازهای گلخانه ای است. کشاورزی علاوه بر اینکه استفاده کننده قابل توجهی از زمین و مصرف کننده سوخت فسیلی است، مستقیماً به انتشار گازهای گلخانه ای از طریق اقداماتی مانند تولید برنج و پرورش دام کمک می کند. سه عامل اصلی افزایش گازهای گلخانه ای مشاهده شده در ۲۵۰ سال گذشته سوخت های فسیلی، کاربری زمین و کشاورزی بوده است. دستگاه گوارش حیوانات مزرعه را می توان به دو دس
ته تقسیم کرد: حیوانات تک معده ای و حیوانات نشخوارکننده. گاوهای نشخوارکننده پرورش داده شده برای گوشت گاو و لبنیات رتبه بالایی در انتشار گازهای گلخانه ای دارند. تک معده ها، یا خوک و غذاهای مربوط به طیور، گازهای گلخانه ای کمتری دارند. مصرف غذایی انواع حیوانات تک معده ممکن است انتشار گاز گلخانه ای کمتری برای زمین داشته باشند. حیوانات تک معده دارای راندمان تبدیل غذایی بالاتری هستند و همچنین متان زیادی تولید نمی کنند. استراتژی های زیادی وجود دارد که می توان برای کمک به کاهش اثرات و تولید بیشتر گازهای گلخانه ای استفاده کرد. به این استراتژی ها کشاورزی هوشمند آب و هوایی (به انگلیسی: ) نیز گفته می شود. برخی از این استراتژی ها شامل بهره وری بالاتر در دامپروری است که شامل مدیریت و همچنین استفاده از فناوری می شود. فرایند مؤثرتر مدیریت کود؛ وابستگی کمتر به سوخت های فسیلی و منابع تجدید ناپذیر؛ تغییر در مدت زمان خوردن و آشامیدن حیوانات، تغییرات در زمان و مکان غذاخوری، و کاهش در تولید و مصرف غذاهای حیوانی. مجموعه ای از سیاست ها ممکن است انتشار گازهای گلخانه ای از بخش کشاورزی را برای یک سیستم غذایی پایدار کاهش دهد. بررسی اجمال
ی. فعالیت های کشاورزی گازهای گلخانه ای دی اکسید کربن، نیتروز اکسید و متان را منتشر می کنند. انتشار دی اکسید کربن. انتشار دی اکسید کربن از چیزهایی مانند خاکورزی مزارع، کاشت محصولات، و حتی ارسال محصولات یا مواد غذایی کشت شده به بازارها برای کسب درآمد ناشی می شود. انتشار دی اکسید کربن مربوط به کشاورزی حدود ۲۴ درصد از انتشار گازهای گلخانه ای جهانی را تشکیل می دهد. برای کمک به کاهش انتشار دی اکسید کربن، اقدامات مزرعه مانند کاهش خاک ورزی، کاهش زمین خالی، بازگرداندن بقایای زیست توده محصول به خاک و افزایش استفاده از محصولات پوششی می تواند ترویج شود. انتشار نیتروز اکسید. انتشار نیتروز اکسید ناشی از افزایش استفاده از کودهای مصنوعی و آلی است. کودها تولید محصول را افزایش می دهند و به محصولات اجازه می دهند تا با سرعت بیشتری رشد کنند. انتشار نیتروز در کشاورزی شامل ۶ درصد از انتشار گازهای گلخانه ای در ایالات متحده است و از سال ۱۹۸۰ میلادی، غلظت آن ۳۰ درصد افزایش یافته است. با اینکه ممکن است بنظر آید که ۶ درصد نقش کمرنگی دارد اما هر پوند نیتروز اکسید ۳۰۰ برابر قدرتمندتر از انتشار دی اکسید کربن است و مدت زمان ماندگاری آن حدود
۱۲۰ سال می باشد. شیوه های مدیریتی مختلف مانند حفظ آب از طریق آبیاری قطره ای، نظارت بر مواد مغذی برای جلوگیری از کوددهی بیش از حد، و استفاده از یک محصول پوششی به جای استفاده از کود ممکن است به کاهش سطح انتشار اکسید نیتروژن کمک کند. دامداری. دام و فعالیت های مرتبط با دام مانند جنگل زدایی و شیوه های کشاورزی با مصرف سوخت فزاینده مسئول بیش از ۱۸٪ از انتشار گازهای گلخانه ای ساخته شده توسط انسان هستند، از جمله: فعالیت های دامداری نیز به طور نامتناسبی به اثرات کاربری زمین کمک می کند، زیرا محصولاتی مانند ذرت و یونجه به منظور تغذیه حیوانات کشت می شوند. برآوردهای جهانی. در سال ۲۰۱۹ میلادی، IPCC گزارش داد که ۱۳ تا ۲۱ درصد از گازهای گلخانه ای انسانی به طور خاص از بخش کشاورزی، جنگلداری و سایر کاربری های زمین (AFOLU) وارد شده است. انتشار گازهای گلخانه ای اکسید نیتروژن، متان و دی اکسید کربن نیمی از گازهای گلخانه ای تولید شده توسط کل صنایع غذایی یا ۸۰ درصد از انتشارات کشاورزی را تشکیل می دهد. در سال ۲۰۲۰ میلادی، تخمین زده شد که سیستم غذایی به طور کلی ۳۷٪ از کل انتشار گازهای گلخانه ای را تشکیل می دهد و این رقم به دلیل رشد جمع
یت و تغییر رژیم غذایی تا سال ۲۰۵۰ میلادی ۳۰ تا ۴۰٪ افزایش می یابد. تخمین های قدیمی تر. در سال ۲۰۱۰ میلادی، کشاورزی، جنگلداری و تغییر کاربری اراضی تخمین زده شد که ۲۰ تا ۲۵ درصد از انتشار سالانه جهانی را شامل می شود.
فهرست نمایندگان دائم فعلی در سازمان ملل متحد () شامل هیئت نمایندگان فعلی در مقر سازمان ملل متحد در نیویورک است. این فهرست دربرگیرنده تاریخی است که نمایندگان کشورها اعتبارنامه خود را به نمایندگی از کشورشان به دبیرکل سازمان ملل متحد ارائه می کنند. فهرست نمایندگان بر اساس ترتیب رسمی پرچم کشورها تنظیم می شود و به همین ترتیب پرچم کشورها مقابل ساختمانسازمان ملل متحد به اهتزاز در می آیند. ترتیب کرسی هایی که در مجمع عمومی سازمان ملل متحد می باشد نیز به همین ترتیب تنظیم شده و شامل دفتر سازمان ملل متحد در ژنو، دفتر سازمان ملل متحد در وین و نایروبی و همچنین نمایندگان دائمی آژانس های تخصصی سازمان ملل، مانند مقر فائو در رم، ایتالیا و دفتر مرکزی یونسکو در پاریس، فرانسه است.
نمایندگان دائم سوئد در سازمان ملل متحد () در واقع نماینده سفارت سوئد در مقر سازمان ملل متحد در نیویورک، ایالات متحده آمریکا است که از جانب دولت خود عهده دار این مأموریت دیپلماتیک می شود.
اصطلاح سامانه غذا یا سیستم غذا (به انگلیسی:Food system) سامانه های به هم متصل و فرآیندهایی به هم پیوسته ای را توصیف می کند که بر تغذیه، غذا، سلامت، توسعه جامعه و کشاورزی تأثیر می گذارند. یک سامانه غذایی شامل کلیه فرایندها و زیرساخت های مربوط به تغذیه یک جمعیت و شامل رشد، برداشت، پردازش، بسته بندی، حمل و نقل، بازاریابی، مصرف، توزیع و دفع مواد غذایی و اقلام مرتبط با غذا است. سامانه غذایی همچنین شامل ورودی های مورد نیاز و خروجی های تولید شده در هر یک از این مراحل می باشد. سیستم های غذایی در داخل سیستم های کشاورزی-غذایی که طیف وسیعی از بازیگران و فعالیت های ارزش افزای مرتبط با آنها را در تولید اولیه محصولات کشاورزی غذایی و غیرغذایی، و همچنین در ذخیره سازی مواد غذایی، تجمیع، مدیریت پس از برداشت، را شامل است، قرار می گیرند. همچنین حمل و نقل، پردازش، توزیع، بازاریابی، دفع و مصرف نیز شامل آن می شود. یک سیستم غذایی در چارچوب های اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و محیطی کار می کند و تحت تأثیر آن قرار می گیرد. یک سیستم غذایی همچنین نیازمند نیروی انسانی است که نیروی کار، تحقیق و آموزش را فراهم کند. طبق گزارش IPCC، سیستم غذایی جها
ن، شامل تمام صنایع مختلف درگیر در سیستم های غذایی پایدار و متعارف، برای ۱ میلیارد نفر اشتغال ایجاد می کند. سیستم غذایی جهانی با تعدادی از چالش ها به دلیل مسائل امنیت غذایی جهانی ایجاد شده توسط تغییرات اقلیمی و فشارهای غیراقلیمی بر روی سیستم مواجه است. حدود ۳۴ درصد از کل انتشار گازهای گلخانه ای مربوط به سیستم غذایی جهانی است. در سال ۲۰۲۰ میلادی یک بررسی شواهد در اتحادیه اروپا نشان داد که انتشار گازهای سیستم غذایی در مسیر افزایش ۳۰ تا ۴۰ درصدی تا سال ۲۰۵۰ میلادی به دلیل رشد جمعیت و تغییر رژیم غذایی است. به گفته فائو، ایجاد انعطاف پذیری و مقاومت در سیستم های کشاورزی بسیار مهم است. در طول زمان، این سیستم ها باید در مواجهه با هر گونه اختلال، ظرفیت تضمینی و پایداری برای در دسترس بودن و دسترسی به غذای کافی، ایمن و مغذی برای همه را داشته باشند و این سیستم ها را باید حفظ کرد. همچنین معیشت فعالان در سیستم های کشاورزی باید حفظ شود. انتقال جهان به یک سیستم های غذایی پایدار برای رسیدگی به چالش های جهانی مانند تغییرات آب و هوا، گرسنگی، از دست دادن تنوع زیستی و جنگل زدایی حیاتی است. پرداختن به مسائل در هر مرحله از سیستم، می
تواند اثراتی در سطح این سیستم کنونی داشته باشد (سیستمی که ۳۰ تا ۴۰ درصد از مواد غذایی تولید شده در آن از مرحله پس از برداشت تا مرحله رسیدن به خرده فروشی و مصرف کننده از بین می رود) کاهش ضایعات مواد غذایی پس از برداشت اثرات زیست محیطی کشاورزی مانند اثرات کاربری زمین، و کاهش قیمت مواد غذایی یا جلوگیری از کمبود را بهبود می بخشد. سیاست بین المللی به طور فزاینده ای به سیاست از دیدگاه سیستم های غذایی نزدیک شده است. و بر تمرکز بر سیستم های غذایی پایدار تأکید دارند. در سپتامبر ۲۰۲۱ میلادی سازمان ملل میزبان اولین اجلاس سیستم های غذایی (به انگلیسی:) بود.
دانشکده هنر دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی (هنر و معماری سابق) یکی از دانشکده های دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی است که در سال ۱۳۶۸ در ساختمان خیابان فلسطین شروع به فعالیت نمود. این دانشکده در مقطع کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکترا در رشته های مختلف همچون پژوهش هنر، نمایش، کارگردانی، طراحی صنعتی، گرافیک، نقاشی، موسیقی و … دانشجو می پذیرد. تاریخچه. دانشکده هنر و معماری از سال ۱۳۶۸ به صورت مستقل در ساختمان هنر واقع در چهار راه ولیعصر شروع به فعالیت نمود. در سال ۱۳۷۶ به مجتمع ولیعصر بلوک C منتقل گردید و در سال ۱۳۷۸ به ساختمان فلسطین نقل مکان نمود و از آن سال تاکنون، کلاسهای این دانشکده در این محل به انضمام ساختمانهای تابع (اسکو و البرز) تشکیل می شد. در حال حاضر پس از گذشت چند دهه ابن دانشکده دارای تعداد بیش از ۴۰۰۰ نفر دانشجوی فعال در مقطع کارشناسی و تعداد ۳۰۰۰ نفر دانشجوی فعال در مقطع کارشناسی ارشد و تعداد ۱۰۶ نفر دانشجوی فعال در مقطع دکتری می باشد و همچنین تعداد ۳۶۴ نفر استاد عضو هیئت علمی و مدعو در این دانشکده مشغول به تدریس هستند. دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی در مقطع کا
رشناسی رشته و گرایشهای ارتباط تصویری عمومی، طراحی صنعتی، عکاسی، موسیقی، نقاشی عمومی، نمایش (ادبیات نمایشی، بازیگری، صحنه آرایی و کارگردانی)، فن آوری صدا و در مقطع کارشناسی ارشد رشته و گرایشهای ادبیات نمایشی، ارتباط تصویری، پژوهش هنر، تصویر سازی، طراحی صنعتی، کارگردانی نمایش، نقاشی و در مقطع دکتری تخصصی پژوهش هنر، فلسفه هنر و تاریخ تطبیقی هنر را دارا می باشد. نام این دانشکده ابتدا هنر و معماری بود اما بعد از انتقال به منطقه سوهانک به اسم دانشکده هنر تغییر کرد. انتقال ساختمان دانشکده. ساختمان اصلی دانشکده هنر و معماری سالیان سال در تقاطع خیابان فلسطین و انقلاب قرار داشت که در سال ۱۳۹۷ به مجموعه ولایت واقع در محله سوهانک تهران منتقل گردید. این انتقال موجب اعتراض گسترده دانشجویان قرار گرفت. اعتراض دانشجویان جدا از حل نوستالژی به این ساختمان مسائلی مانند دور بودن مجموعه سوهانک به مرکز شهر بود. همچنین محل این ساختمان برای رشته نمایش یا تئاتر نباید از خیابان انقلاب دور باشد، زیرا این خیابان مرکز فرهنگی کشور است و تمام تماشاخانه ها، پلاتوها و کتابخانه ها در این منطقه متمرکز شده است. در هر صورت این انتقال انجام شد و د