Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گرفت. شاهنشاهی ایران. این منطقه، قرن ها و تا اوایل قرن نوزدهم گوشه ای از شاهنشاهی ایران بود. آبخاز در سدهٔ دوم پیش از میلاد تابع مهرداد ششم فرمانروای دولت پونتوس شد. از اواخر سدهٔ نخست میلادی رومیان به آبخاز حمله کردند. از سدهٔ چهارم تا ششم میلادی دولت روم شرقی بتدریج در آبخاز نفوذ کرد. بنا به نوشته مورخان رومی آبخاز بخشی از سرزمین لازستان بود. خصی کردن بردگان آبخازی یکی از کارهای زشت رومیان به شمار می رفت. آبخازستان همانند دیگر نواحی گرجستان مورد نزاع دولت های روم شرقی و ایران ساسانی بود. فشار رومیان سبب می شد که مردم آبخاز به شاهان ساسانی توسّل جویند. ۲۳ سپتامبر سال ۵۴۲ میلادی و در زمان پادشاهی خسرو انوشیروان، ارتش ایران شهر بندری سوخومی در آبخازستان را از رومیان پس گرفت. رومی ها که نام این شهر را به سباستوپولیس تغییر داده بودند پیش از عقب نشینی از شهر، بسیاری از ساختمان ها و ازجمله ارگ شهر را ویران ساخته بودند. ارگ ویران شده شهر که بعداً بر اثر پیشروی دریا به زیر آب فرورفته است اخیراً توسط باستان شناسان شناسایی شده است. در دهه ۱۵۷۰، نیروی دریایی عثمانی قلعه تسخومی را در خط ساحلی آبخازستان اشغال کرد و آن ر
ا به قلعه ترکی سوهوم کاله (نام امروزی شهر سوخومی) تبدیل کرد. در سال ۱۵۵۵، گرجستان و کل قفقاز جنوبی بر اساس صلح آماسیه بین امپراتوری های عثمانی و صفویه تقسیم شد و آبخازیا به همراه کل گرجستان غربی در دست عثمانی ها باقی ماندند. در نتیجه، آبخازستان تحت نفوذ فزاینده ترکیه و اسلام قرار گرفت و به تدریج روابط فرهنگی و مذهبی خود را با بقیه گرجستان از دست داد. بر اساس علم تاریخی شوروی، ترکیه پس از فتح، هدف از بین بردن فرهنگ مادی و معنوی آبخازستان و مسلمان کردن اجباری مردم بوده است که منجر به شورش های متعدد (در سال های ۱۷۲۵، ۱۷۲۸، ۱۷۳۳، ۱۷۷۱ و ۱۸۰۶) شده است. حمله مسلمانان. در حدود سال ۶۴۳ میلادی، ۲۲ هجری عمر بن خطاب، سراقة بن عمرو را مأمور فتح قفقاز کرد. سراقة، جیب بن مسلم قهری را مأمور گرجستان کرد و او مردم گرجستان، از جمله آبخاز را به پرداخت جزیه ملزم کرد. در سال های ۱۲۰–۱۱۸ هجری سپاهیان بنی امیه شهر سوخومی را فتح کردند. آبخاز در سال های ۳۳۹–۳۳۶ هجری از رونق فراوان برخوردار بود. از این زمان به بعد دودمان باگراتیونی (بغ دادی) گرجستان بر آبخاز فرمانروایی یافتند. در سده های پنجم تا هفتم هجری فرهنگ، زبان و خط گرجی جانشین
فرهنگ بیزانسی شد. تا عهد مغولان دودمان بغ دادی فرمانروای آبخاز بودند. مدتی سلطان جلال الدین منکبرنی یا همان خوارزمشاه در بلاد گرجستان عنوان شاه آبخاز را داشت که به صورت ملک الملوک آبخاز و گرجیان نوشته شده است. امپراتوری عثمانی. در میانه های سده نهم هجری دولت عثمانی به آبخاز لشکر کشید و اراضی ساحلی آبخاز به ویژه سوخوم به پایگاه نظامی دولت عثمانی تبدیل شد. با ورود سپاهیان عثمانی، دین اسلام در میان آبخازها گسترش یافت، ولی مسیحیت نیز همچنان به حیات خود ادامه داد. آبخازها در سده دوازدهم هجری علیه دولت عثمانی دست به شورش زدند و لشکریان ترک را از دژ سوخوم بیرون راندند. تحت حمایت روسیه. آبخازها در سال ۱۸۱۰ میلادی تحت الحمایگی دولت روسیه را پذیرفتند. در سال ۱۸۶۶ میلادی آبخازها علیه دولت روسیه سر به شورش برداشتند و گروه کثیری از آنان که اغلب مسلمان بودند، به ترکیه مهاجرت کردند. پس از جنگ روسیه و عثمانی در سال های ۱۸۷۸–۱۸۷۷ میلادی (۱۲۹۵–۱۲۹۴ هجری) بار دیگر گروهی از آبخازها به شبه جزیره آناتولی مهاجرت کردند. سال ۱۹۲۱ میلادی حکومت شوروی در آبخاز مستقر شد و این سرزمین در فوریهٔ ۱۹۲۲ به صورت بخشی از سرزمین اتحاد جماهیر شورو
ی درآمد. سرزمین آبخازها در جنگی که پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوری در سال های ۱۹۹۲ و ۱۹۹۳ میلادی رخ داد از گرجستان جدا شد، و در سال ۱۹۹۹ رسماً اعلام خودمختاری کرد. اقدامی که منطقه آبخاز را با تحریم های بین المللی مواجه کرد. مقامات آبخازی سرانجام در سال ۲۰۰۸ میلادی با استفاده از فضای به وجود آمده پس از تهاجم ارتش گرجستان به اوستیای جنوبی و مداخله روسیه در حمایت از استقلال اوستیای جنوبی، اعلام استقلال کردند. پس از این رویداد، روسیه از استقلال آبخازستان حمایت کرد و با گسترش روابط پایدار خود با آبخاز به اصلی ترین شریک و متحد آبخاز تبدیل شد. به همین علت، اقتصاد منطقه آبخاز کاملاً متکی به روسیه است. دوران معاصر. جنگ اوستیای جنوبی. پس از روزها نبرد سنگین میان استقلال طلبان اوستیای جنوبی و ارتش گرجستان، یک آتش بس اعلام شد. پس از اعلام آتش بس، در تاریخ ۷ اوت ۲۰۰۸ نیروهای ارتش گرجستان در یک عملیات غافلگیرانه، شهر چخینوالی را تصرف کردند. فردای آن روز یعنی در ۸ اوت ۲۰۰۸ میلادی، روسیه در واکنش به حملهٔ ارتش گرجستان، بخشی از نیروهای خود را در مرز با اوستیا قرار داد. سپس تانک های روسیه وارد شهر چخینوالی شدند. دمیتری مدودف،
رئیس جمهور وقت روسیه، این اقدام روسیه را در جهت دفاع از شهروندان روسی ساکن در اوستیای جنوبی عنوان کرد. میخائیل ساکاشویلی رئیس جمهور گرجستان اعلام کرد: گرجستان از خود در برابر حملات روسیه دفاع خواهد کرد. گرجستان همچنین اعلام کرد که هواپیماهای جنگی روسیه فرودگاه بین المللی تفلیس را بمباران کرده اند. روسیه همچنین ناوهای جنگی خود را به بنادر گرجستان در حاشیه دریای سیاه اعزام کرد. همچنین چهار افسر روسی نیز توسط گرجستان دستگیر شدند. پس از رسیدن به صلحی ناپایدار و پایان درگیری ها، دیمتری مدودف در نطقی تلویزیونی، استقلال جمهوری های اوستیای جنوبی و آبخازیا را به رسمیت شناخت. دوما روسیه نیز پس از این سخنان مدودف، رأی به استقلال این دو منطقه داد. روسیه همچنین اعلام کرد که به این دو منطقه کمک نظامی خواهد کرد. همزمان شورای امنیت سازمان ملل درخواست نمایندگانی از اوستیای جنوبی و ابخازیا، برای سخنرانی در نشست این شورا را نپذیرفت اعضای گروه هفت نیز این اقدام روسیه را تقبیح کردند. کشورهای عضو سازمان همکاری شانگهای نیز از این اقدام روسیه حمایت نکردند و بر یکپارچگی خاک گرجستان تأکید کردند. اتحادیه اروپا نیز طی بیانه ای ضمن تقبیح
این اقدام روسیه، اعلام کرد که آینده روابط روسیه و اتحادیه اروپا به سرنوشت آتش بس بین روسیه و گرجستان وابسته است.
کارلا روبی مدینا ویارئال (متولد ۲۹ ژوئن ۱۹۸۴ در مونتری)، معروف به کارلا مدینا، مجری تلویزیون، بازیگر، صداپیشه و خواننده تلویزیونی مکزیکی است. مدینا صدا پیشگی تریکسی را در نسخه اسپانیایی "داستان اسباب بازی ۳ "انجام داد".
منطقه هنگ کنگ از عصر حجر قدیم مسکونی بوده و بعداً با ادغام بی نظیر خود در سلسله چین (۲۲۱–۲۰۶ قبل از میلاد) به بخشی از امپراتوری چین تبدیل شده است. این شهر که به عنوان یک دهکده ماهیگیری و سایت تولید نمک فعالیت می کرد، به یک بندر رایگان مهم و در نهایت به یک مرکز مالی بین المللی بزرگ تبدیل شد. سلسله چینگ با پیمان نانجینگ و پایان دادن به جنگ اول تریاک، هنگ کنگ را به امپراتوری انگلیس واگذار کرد. سپس هنگ کنگ مستعمره انگلیس شد. انگلیس همچنین در جنگ دوم تریاک پیروز شد، امپراتوری چینگ را مجبور به واگذاری کولون در سال ۱۸۶۰ کرد، در حالیکه از سال ۱۸۹۸ به مدت ۹۹ سال سرزمین های جدید را اجاره کرد. ژاپن در طی جنگ جهانی دوم هنگ کنگ را از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۵ اشغال کرد. با پایان جنگ در سال ۱۹۴۵، هنگ کنگ توسط نیروهای مشترک انگلیس و چین آزاد شد و به حکومت انگلیس بازگشت. هنگ کنگ، به ویژه در طول جنگ کره و جهش بزرگ، جمعیت خود را از پناهندگان سرزمین اصلی چین بسیار افزایش داد. در دهه ۱۹۵۰، هنگ کنگ از قلمرو تجارت تجاری به یکی از صنایع و تولید تبدیل شد. اصلاحات اقتصادی چین، تولیدکنندگان را بر آن داشت تا به چین مهاجرت کنند و این باعث شد هنگ
کنگ صنعت تجارت و مالی خود را توسعه دهد. در سال ۱۹۸۴، نخست وزیر انگلیس، مارگارت تاچر، بیانیه مشترک چین و انگلیس را امضا کرد. در اول ژوئیه ۱۹۹۷، هنگ کنگ را به حکومت چین برگرداند و قانون اساسی هنگ کنگ را تصویب کرد. در قرن بیست و یکم، هنگ کنگ همچنان به عنوان یک مرکز مالی موفق است. با این حال، ناآرامی های داخلی، نارضایتی از دولت و نفوذ چین، به طور کلی، یک مسئله اساسی بوده است. اجرای برنامه ماده ۲۳ قانون اساسی هنگ کنگ موجب بحث و جدال بزرگ و تظاهرات گسترده ای در تاریخ ۱ ژوئیه ۲۰۰۳ شد و باعث لغو لایحه شد. شهروندان از سیستم انتخاباتی خود ابراز نارضایتی کردند و در اعتراضات سال ۲۰۱۴ در هنگ کنگ به اوج خود رسید. در سال ۲۰۱۹، لایحه پیشنهادی استرداد هنگ کنگ به عنوان گامی دیگر توسط حزب کمونیست چین برای تضعیف قانون و حقوق بشر در هنگ کنگ، با برانگیختن اعتراضات متعدد، تلقی شد. در سال ۲۰۲۰، کنگره ملی خلق قانون امنیت ملی را تصویب کرد که مورد بررسی فراکسیون طرفدار دموکراسی قرار گرفت که اعتراضات بسیاری را در سراسر جزیره برانگیخت. نام هنگ کنگ به معنی «بندرگاه عطرآگین» است. این منطقه از حدود پنج هزار سال پیش مسکونی بوده و آثاری از د
وره نوسنگی در آن یافت شده است. چینی های هان (قوم اصلی چین) در زمان دودمان سونگ بین سال های ۹۷۰ تا ۱۲۷۹ از شمال چین به هنگ کنگ آمدند. امروزه هنگ کنگ شهری جزیره ای در چین است که از دهه ۱۸۴۰ میلادی تحت حاکمیت بریتانیا بود اما در سال ۱۸۹۸، دولت های بریتانیا و چین معاهده ای را امضا کردند که براساس آن، هنگ کنگ به صورت اجاره ۹۹ ساله در اختیار بریتانیا قرار گرفت. بریتانیا در سال ۱۹۹۷، هنگ کنگ را با فرمول «یک کشور - دو نظام» به چین برگرداند. بر پایه توافق بین بریتانیا و چین، قرار است هنگ کنگ تا سال ۲۰۴۷ از درجه بالایی از خودمختاری برخوردار باشد. شهر هنگ کنگ که در سدهٔ نوزدهم همچون یک بندر بازرگانی عمل می کرد امروزه به صورت یک مرکز اصلی امور مالی در جهان درآمده است دوران ماقبل تاریخ. یافته های باستان شناسی حاکی از فعالیت بشر در هنگ کنگ به بیش از ۳۰٬۰۰۰ سال قبل برمی گردد. ابزارهای سنگی مربوط به عصر حجر قدیم در سای کونگ در وونگ تی تونگ حفاری شده است. ابزارهای سنگی یافت شده در سای کونگ شاید از یک ابزار سنگی باشد که از دوره نوسنگی اواخر یا عصر برنز اولیه ساخته شده است. پیمان نانجینگ. در تاریخ ۲۹ اوت ۱۸۴۲ میلادی بین بریتانی
ا و چین بسته شد و پایان جنگ تریاک نخست را به نفع بریتانیا رقم زد. چین در اواخر دهه ۱۸۳۰، واردات تریاک توسط تاجران انگلیسی از هند در مقابل چای چین را به دلیل افزایش اعتیاد مردم چین به تریاک و در نتیجه افزایش واردات آن و کاهش ذخایر نقره این کشور، ممنوع اعلام کرد. بریتانیا نیز در ماه ژوئن ۱۸۴۰، توسط ناوگان نیروی دریایی خود و با لشکرکشی به دهانه رود کانتون، نخستین جنگ تریاک را آغاز نمود. دوران استعمار هنگ کنگ (۱۸۰۰–۱۹۳۰). هنگ کنگ از سال ۱۸۴۲ تا ۱۹۹۷ جزو مستعمرات امپراتوری بریتانیا بود. دوران اشغال ژاپن (دهه ۱۹۴۰). در جنگ جهانی دوم که با حمله ارتش امپراتوری ژاپن به هنگ کنگ بریتانیا این نبرد آغاز شد و در نهایت با تسلیم فرماندار بریتانیایی هنگ کنگ و اشغال هنگ کنگ توسط ارتش امپراتوری ژاپن به پایان رسید. اعتراضات ۲۰۱۹–۲۰۲۰ هنگ کنگ. تظاهرات ۲۰۱۹–۲۰۲۰ هنگ کنگ، که به "تظاهرات علیه لایحه استرداد ۲۰۱۹ هنگ کنگ" نیز شناخته می شود، مجموعه تظاهراتی علیه لایحه استرداد مظنونان و متهمان به چین در هنگ کنگ و سایر شهرهای سراسر جهان است. این لایحه اولین بار توسط ، ، در فوریه ۲۰۱۹ مطرح شد. لایحه ای که اگر تصویب می شد، به مقامات محلی ا
جازه می داد تا افراد تحت تعقیب را به مناطقی که هنگ کنگ با آنها توافق نامهٔ استرداد ندارد، از جمله سرزمین اصلی چین و تایوان، استرداد کنند. برخی می ترسند این لایحه مردم و بازدید کنندگان هنگ کنگ را تحت حوزهٔ قضایی چین قرار دهد و و حقوق شهروندان را تضعیف کند. با پیشرفت اعتراضات، معترضین پنج خواسته اصلی مطرح کردند که شامل و بود که از زمان در سال ۲۰۱۴ فراموش شده بود. معتقد است که از زمان ، این «بدترین بحرانی» ست که از سر می گذراند. اولین تظاهرات در ۳۱ مارس صورت گرفت. بعد از دومین تظاهرات در ۲۸ آوریل، جنبش قدرت بیشتری پیدا کرد و در ماه ژوئن بود که این اعتراضات از کنترل خارج و به خشونت کشیده شد. صدها هزار نفر در ۹ ژوئن علیه این لایحه راهپیمایی کردند. به گفته سازمان دهندگان، در روز ۱۲ ژوئن، روزی که دولت سعی در ارائه این لایحه برای بار دوم در داشت، تظاهراتی با نزدیک به دو میلیون نفر معترض اتفاق افتاد. در این روز تظاهرات بیرون از مجتمع دولت مرکزی به خشونت کشیده شد و پلیس به سوی معترضان گاز اشک آور و گلولهٔ پلاستیکی پرتاب کرد. با این حال باز هم معترضین مانع ارایهٔ دوبارهٔ این لایحه شدند. پس از آن، تحقیقات در مورد رفتار پ
لیس و پاسخگویی بیشتر نسبت به اقدامات آنها، بخشی از خواسته های معترضین شد.
عشاق، یا دو عاشق، یک نقاشی اثر رضا عباسی ، هنرمند ایرانی، است. این کار که با ترکیب جوهر، آبرنگ و تذهیب روی کاغذ انجام شده است، دو عاشق را در آغوش یکدیگر نشان می دهد. این نقاشی در مجموعه موزه متروپولیتن نیویورک است. شرح. این نقاشی دو عاشق را در آغوش یکدیگر نشان می دهد. ژست بدن این این دو به گونه کشیده شده است که یک عشق بازی پرشور و احساساتی را نشان می دهد اما چهرهایشان بی حس و خنثی است. این موضوع را می توان در بسیاری دیگر از نقاشی های دوره صوفیه مشاهده کرد. لباس های تیره و رنگی دو عاشق در تضاد با پس زمینه قهوه ای پشت سرشان است. از کیفیت لباس مرد می توان پی برد که او فردی ثروتمند است و نیز به احتمال زیاد یک روسپی است (شغلی که در آن زمان در ایران صفوی قانونی بود). ناف و پاهای برهنه زن (اگرچه باقی بدن و موهایش پوشیده است) و در دست گرفتن سینه او توسط مرد، ماهیت شهوانی این اثر را قوت بخشیده است. ابرها، گل ها و درخت ها این زوج را احاطه کرده اند و به در مرکز قرار دادن این دو در نقاشی کمک می کنند. یک لیوان شراب و بشقاب میوه ای نیمه خالی کنار پاهای آنها قرار دارد. "عشاق" را رضا عباسی هنرمند ایرانی در سال ۱۶۳۰ کشید. در
آن زمان، عباسی به عنوان یک نقاش جسور و بدیع شناخته شده بود - کارهای او متمایز از هنری سنتی ایران در دوره صفویه بود. گرچه این هنرمند قبلاً زنان برهنه را نقاشی کرده بود، اما در این نقاشی با به تصویر کشیدن یک زوج به جای اینکه تنها افکار شهوانی را برانگیزد، صحنه یک عشق بازی را نیز به تصویر کشیده است. اگرچه سبک بحث برانگیز او خطری برای ادامه زندگی حرفه ای وی به شمار می رفت، ارتباط و علاقه بسیار شاه عباس یکم به او اجازه ادامه کار داد. "عشاق" در سال ۱۹۵۰ توسط فرانسیس ام. ولد به موزه هنر متروپولیتن اهدا شد.
تایوان، به طور رسمی جمهوری چین (ROC)، یک کشور جزیره ای در شرق آسیا است. جزیره اصلی تایوان، که از نظر تاریخی در انگلیسی با نام "فرموسا" شناخته می شود، ۹۹٪ مساحت کنترل شده توسط ROC را تشکیل می دهد، به مساحت ۳۵٬۸۰۸ کیلومتر مربع (۱۳٬۸۲۶ مربع مربع) و درازای ۱۸۰ کیلومتری (۱۱۲ مایل) در عرض تنگه تایوان از سواحل جنوب شرقی سرزمین اصلی چین قرار دارد. دریای چین شرقی در شمال آن، دریای فیلیپین در شرق آن، تنگه لوزون به طور مستقیم در جنوب آن و دریای جنوبی چین در جنوب غربی آن قرار دارد. جزایر کوچکتر شامل تعدادی در تنگه تایوان از جمله مجمع الجزایر پنگهو، جزایر کینمن و ماتسو در نزدیکی سواحل چین و برخی از جزایر دریای چین جنوبی است. جزیره اصلی یک گسل است که بیشتر متشکل از پنج رشته کوه ناهموار به موازات ساحل شرقی و دشت های هموار تا ملایم سوم غربی است که اکثر مناطق تایوان در آن قرار دارند. چندین قله با ارتفاع بیش از ۳۵۰۰ در تایوان وجود دارد، مرتفع ترین آن یو شان با است که تایوان را به چهارمین جزیره بلند جهان تبدیل می کند. مرز تکتونیکی شکل گرفته این دامنه ها هنوز فعال است و این جزیره زمین لرزه های زیادی را تجربه می کند، تعدادی از آن
ها بسیار مخرب هستند. همچنین آتشفشان های زیردریایی فعال بسیاری در تنگه تایوان وجود دارد. آب و هوا از مناطق استوایی در جنوب تا نیمه گرمسیر در شمال متغیر است و توسط مونسون آسیای شرقی اداره می شود. در هر سال به طور متوسط چهار تایفون به جزیره اصلی ضربه می زند. کوه های شرقی به شدت جنگلی بوده و طیف متنوعی از حیات وحش را در خود جای داده است، در حالی که استفاده از زمین در مناطق پست غربی و شمالی بسیار زیاد است. مرزهای فیزیکی. از لحاظ جغرافیایی، در گذشته، تایوان با خاک اصلی چین مرتبط بود؛ ولی با توجه به حرکت پوسته های زمین، بخشی از خاک های ارتباط دهنده دو طرف زیر آب رفته و منطقه به تنگه و تایوان سپس به یک جزیره مبدل شده است. بسیاری آثار باستانی مانند لوازم سنگی، سفالینه های سیاه و ضدزنگ که در مناطق مختلف تایوان از خاک بیرون آورده شد نشان می دهد که فرهنگ دوره پیشاتاریخ تایوان با خاک اصلی چین یکسان است. اقلیم. جزیره تایوان در آن سوی نواحی مدار رأس السرطان قرار دارد و آب و هوای آن تحت تأثیر موسمی شرق آسیا قرار دارد. تایوان شمالی دارای یک آب و هوای نیمه گرمسیری مرطوب است، با تغییرات فصلی دما، در حالی که بخش هایی از مرکز و ب
یشتر مناطق جنوبی دارای آب و هوای موسمی گرمسیری است. در طول زمستان (نوامبر تا مارس)، شمال شرقی باران مداوم را تجربه می کند، در حالی که قسمت های مرکزی و جنوبی جزیره اغلب آفتابی است. موسمی تابستانی (از ماه مه تا اکتبر) ۹۰ درصد از بارش سالانه در جنوب را تشکیل می دهد، اما تنها ۶۰ درصد از بارش در شمال را شامل می شود. میانگین بارندگی تقریباً ۲۶۰۰ میلی متر در سال است. گیاهان و جانوران. قبل از استقرار گسترده بشر، پوشش گیاهی تایوان از جنگل های بارانی گرمسیری در مناطق جلگه ای از طریق جنگل های معتدل، جنگل های تایگا و گیاهان آلپی با افزایش ارتفاع است. بیشتر دشت ها و تپه های کم ارتفاع غرب و شمال جزیره از زمان ورود مهاجران چینی در قرن ۱۷ و ۱۸ برای استفاده های کشاورزی پاکسازی شده است. با این وجود جنگل های کوهستانی بسیار متنوع است و چندین گونه بومی مانند سرو فرمزی و صنوبر تایوان وجود دارد، در حالی که درخت کافور نیز در ارتفاعات پایین بسیار گسترده بود. منابع طبیعی. منابع طبیعی در این جزایر شامل ذخایر اندک طلا، مس، زغال سنگ، گاز طبیعی، سنگ آهک، سنگ مرمر و آزبست است. این جزیره ۵۵٪ جنگل (بیشتر در کوه) و ۲۴٪ زمین قابل کشت است. کشاو
رزی. معدود منابع طبیعی با ارزش اقتصادی قابل توجه باقی مانده در تایوان اساساً به کشاورزی مرتبط هستند. نیشکر و برنج از قرن هفدهم میلادی در غرب تایوان کشت می شود. استخراج کافور و تصفیه نیشکر از اواخر قرن نوزدهم تا نیمه اول قرن بیستم نقش مهمی در صادرات تایوان داشت. جغرافیای انسانی. هم اکنون پایتخت تایوان، شهر تایپه با ۳ میلیون و ۱۰۰ هزار نفر جمعیت است. مساحت تایوان ۳۶٬۱۹۷ کیلومتر مربع و جمعیت آن ۲۳٬۸۱۷٬۰۰۰ نفر است. از مهم ترین شهرهای تایوان می توان به کائوهسیونگ ۱ میلیون و ۵۱۴ هزار نفر، تایچونگ ۱ میلیون و ۰۷۰ هزار نفر، تاینان ۷۵۶ هزار نفر و کیلونگ ۴۱۱ هزار نفر اشاره کرد.
نیروی دریایی شاهنشاهی ایران نام یکی از سه نیروی ارتش شاهنشاهی ایران از ۱۳۳۴ تا انقلاب ۱۳۵۷ بود. پس از وقوع انقلاب نام آن به نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی تغییر یافت و هم اکنون در قالب این سازمان نظامی به فعالیت خود ادامه می دهد. نیروی دریایی شاهنشاهی در سال ۱۳۵۷ قدرتمندترین نیروی دریایی خاورمیانه بود. به ادعای کمال حبیب اللهی هدف این نیرو در زمان پهلوی تبدیل شدن به یکی از پنج قدرت دریایی جهان بود. پیشینه. بنا به نوشته فرج الله رسائی، مرزهای آبی جنوب ایران تا پیش از تأسیس نیروی دریایی شاهنشاهی توسط رضاشاه در حاکمیت مطلق حکومت ایران نبوده است و قاچاق سلاح و ربودن زنان و کودکان در این نواحی توسط بیگانگان به واسطه نبود یک نیروی دریایی به آسانی صورت می گرفته است. رضاشاه در سال ۱۳۰۶ برای مقابله با این وضع به صورت رسمی دستور تاسیس اداره ای تحت عنوان اداره بحریه را صادر می کند که در ۲۹ اسفند همان سال در مجلس تصویب می شود و ضمن تخصیص اعتبار قرار می شود از مستشاران ایتالیایی برای کمک به تأسیس این نیرو استفاده شود. فرج الله رسائی اولین استفاده رضاشاه از نیروی دریایی را اسفند سال ۱۳۰۲ در دریای مازندران برای مقابله با ش
ورش ترکمن ها و اشرار مسلح گرگان و جلوگیری از فرار آنها ذکر می کند و آن را تأسیس غیررسمی نیروی دریایی نامیده است. در زمان حمله بریتانیا و شوروی در جنگ جهانی دوم، که ایران اشغال شده بود، بسیاری از کشتی های ایرانی در حالی که هنوز در بندرگاه های خود لنگر انداخته بودند، غرق یا آسیب دیدند. پس از جنگ جهانی دوم، ناوگان نیروی دریایی شروع به جایگزینی کشتی های جنگی نابود شده با ناوشکن، ناوچه و بسیاری از کشتی های کوچکتر، از جمله موتوری و هواناو که بسیاری از آنها ساخت ایالات متحده و انگلستان است کرد. در دهه ۵۰ خورشیدی، ایران قصد داشت دامنه نیروی دریایی خود را به اقیانوس هند گسترش دهد، اما انقلاب و جنگ نخست خلیج فارس «جنگ ایران و عراق» که مورد حمایت غرب قرار گرفت، باعث محدودیت این هدف شد. پس از خروج انگلیس از جزایر خلیج فارس، نیروی دریایی شاهنشاهی ایران در تاریخ ۹ آذر ۱۳۵۰ کنترل جزایر تنب و ابوموسی را به دست گرفت. تا قبل از سال ۱۳۵۰، نیروی دریایی در درجه نخست با تجهیزات آمریکایی و انگلیسی تأمین می شد. تا سال ۱۳۵۷، ایران به سرعت نیروی دریایی خود را نوین کرد و ناوشکن ها، ناوچه ها و بسیاری از شناورهای کوچک ساخته شده از جمله ه
واناو را به ساخت آمریکا و انگلیس افزود. هواپیما نیز گنجانده شده بود. در این دوره، ایران توانایی نیروی هوایی را در نیروی دریایی خود ایجاد کرد. این هواپیماها عمدتاً آمریکایی بودند. عباس رمزی عطایی از فرماندهان نیروی دریایی شاهنشاهی ایران دربارهٔ نقش آمریکا و مستشارانش در نیروی دریایی ایران می گوید: نیروی دریایی آمریکا فقط از لحاظ آموزش و سلاح به ما کمک می کرد؛ یعنی نفرات مان را آموزش می داد و وسایل مان را هم برایمان می خرید. اینها تا این حدود در نیروی دریایی قدرت داشتند در ایران. نحوهٔ تصمیم گیری من چه کار می کنم، چه جور برنامه ام را پیاده می کنم، کجا می روم، کجا می آیم، این کشتی… به هیچ وجه دخالتی نداشتند. به هیچ وجه، اصلاً و ابداً… ولی این را گفتم این را هم می گویم اگر من یک سازمان جدیدی را می خواستم ارائه بدهم و برای نیروی دریایی پیاده بکنم، وقتی که به ستاد بزرگ می بردم باید مستشار آمریکایی ام هم بیاید تصدیق بکند. در حالی که مستشار آمریکایی من به اندازهٔ یک دانه ناو سروان من تجربهٔ دریا و سواد نداشت. مستشار دریایی من دانشکده دریایی ندیده بود. Officers Kansas School آمده بود، بعد مانده بود توی نیروی دریایی. آ
دمیرال هم بودها، دریادار بود. تمام دوران خدمتش توی دریا دو سال بوده. فرماندهی هم اصلاً فرماندهی ناو نکرده بوده، در حالیکه یک دانه ناوسروان من دانشکدهٔ دریایی را دیده بود. دورهٔ عالیش را دیده بود. دانشگاه جنگ اش را دیده بود. یک ناخدا سه یا ناخدا دو، دوسه تا فرماندهی در دریا کرده بود. اقلاً هفت هشت ده سال روی کشتی خدمت کرده بود. و من کمک فکری هیچ وقت، مستشار من در موقعیتی نبود بتواند به من کمک فکری بکند، فکری نداشت به من بدهد. آن تنها واسطهٔ سفارشات و خرید ما و تعیین نحوهٔ آموزش و بازکردن کدهای آموزش برای ما در خارج بود. کمال حبیب اللهی آخرین فرمانده نیروی دریایی شاهنشاهی ایران، در مصاحبه خود با تاریخ شفاهی هاروارد گفته است نیروی دریایی ایران در زمان پهلوی در حال تبدیل شدن به پنجمین نیروی دریایی دنیا بوده و شاه قدرتمندتر کردن این نیرو را با دو برنامه دنبال می کرد: بنا به اسناد منتشره قرارداد لغو خرید زیردریایی در ۱۵ بهمن ۱۳۵۷ با پیشنهاد مقامات آمریکایی و توسط نخست وزیر وقت شاپور بختیار امضا شد. و در ادامه آن قرارداد خرید زیردریایی های آلمانی در ۲۴ فروردین ماه ۱۳۵۸ در دولت موقت بازرگان لغو گردید. دریاسالار حبیب
اللهی آخرین فرمانده نیروی دریایی شاهنشاهی گفته است محمدرضا شاه پیش از خروج از کشور در سال ۵۷ و سپردن دولت به شاپور بختیار در تذکری به نخست وزیرش گفته است: دفاع از مرزهای آبی مملکت در مرزهای آبی اش انجام نمی شود، در عمق در بعد مسافت در دریاها انجام می شود و این ژاندارم نیست که ما می کنیم این دفاع از سواحل خودمان است منتهی در سرتاسر خلیج فارس و آن طرف شمال اقیانوس هند.برنامه شاه برای تبدیل نیروی دریایی ایران به یک قدرت در اقیانوس هند از سوی مشاوران نظامی آمریکایی نیز ثبت شده است. آموزش. مرکز آموزش نیروی دریایی در بندر پهلوی نماینده بزرگترین مجموعه آموزشی نیروی دریایی بود و شامل یک مدرسه افسری و درجه افسری و همچنین یک مدرسه غواصی بود. برخی از تخصص های پیشرفته در این زمینه ها در خرمشهر ارائه شد. آموزش توپخانه و مرکز آموزش نیروی دریایی در بوشهر مستقر شد. آموزش تفنگداران دریایی با همکاری نزدیک با مربیان آمریکایی، بریتانیایی، ایتالیایی، پاکستانی و ترکیه ای انجام شد، هرچند که ایجاد مراکز آموزشی ایرانی خود تغییر قابل توجهی در این روند در سال های اخیر داشته است. آموزش با یک دوره چهار ماهه آموزش مقدماتی در رشت آغاز شد.
پس از آن، یک دوره هشت ماهه اضافی با تخصص دریانوردی، مهندسی و الکترودینامیک به طور داوطلبانه در بندر پهلوی برگزار شد. آموزش عملی در دریا تنها پس از گذراندن دوره آموزشی اولیه یا شرکت در دوره تکمیلی در ابتدا در رشت برنامه ریزی شده بود. سپس سربازان وظیفه به ایستگاه های مختلف نیروی دریایی ایران توزیع شدند. بخشی از افسران (به ویژه درجه افسران) در خارج از کشور (ایالات متحده آمریکا، ترکیه، پاکستان) - مشابه ارتش - (از سال 1971) آموزش دیده بودند. اکثر افسران نیروی دریایی ایران در دانشکده افسری ارتش آموزش دیده و یا در دانشکده های نیروی دریایی خارجی شرکت می کردند. علاوه بر دانشکده افسری، مدرسه افسری در بندر پهلوی نیز وجود داشت. نیروی دریایی شاهنشاهی ایران به طور منظم در رزمایش های دریایی دوجانبه با نیروهای دریایی بریتانیا ("ARYA" و "KHARGEX") و با کشورهای شریک CENTO ("MIDLINK") شرکت می کرد. یونیفورم. یونیفرم های نیروی دریایی شاهنشاهی با استفاده گسترده از نماد ملی آن زمان به شکل یک شیر طلایی متمایز شد. این روی دکمه ها، به عنوان سگک کمربند و روی نشان های کلاه استفاده می شد. رنگ یکنواخت بسته به فصل تغییر می کرد: در بهار و ت
ابستان، اعضای نیروی دریایی لباس آبی می پوشیدند، در حالی که در زمستان سفید می پوشیدند. سربازان وظیفه یک ژاکت معمولی آبی سرمه ای با یقه گشاد، یک دستمال گردن و یک کلاه می پوشیدند. علاوه بر این، یونیفرم های تخصصی و کاربردی اضافی، از جمله یونیفرم های مخصوص دانشجویان دانشکده نظامی و رژه ها و مراسم وجود داشت. سردوش افسران سیاه بود. ستاد و ساختار فرماندهی. ساختار فرماندهی. طبق قانون اساسی ۱۹۰۶ ، پادشاه فرمانده عالی تمام نیروهای مسلح بود. وی در این سمت لقب بزرگ ارتشتاران (فرمانده کل قوا) را یدک کشید. اقتدار فرماندهی شاه علاوه بر اعمال فرماندهی عالی، شامل اتخاذ کلیه تصمیمات اساسی در مورد نیازهای دفاعی ایران بود. شاه]] کنترل عملیاتی نیروی دریایی را از طریق ستاد فرماندهی کل قوا، سازمانی مشترک که فعالیت های سه شاخه ارتش (نیروی زمینی، نیروی دریایی و نیروی هوایی) را به طور نامحسوس کنترل و نظارت می کرد، اعمال می کرد. کنترل عملیاتی نیروی دریایی توسط رئیس ستاد اعمال می شد. سازماندهی ستاد نیروی دریایی در تهران، حفظ تأسیسات ساحلی و هماهنگی عملیات دریایی از جمله وظایف رئیس ستاد بود. رئیس ستاد شاه به عنوان معاون او در فرماندهی عال
ی شاهنشاهی خدمت می کرد. کارکنان او شامل معاونت ستاد و معاونان تدارکات، نیروی دریایی و عملیات و طرح ها به همراه مدیران اداری، پزشکی، طرح ها و برنامه ها، عملیات، ارتباطات و اطلاعات و فرماندهی بودند. علاوه بر این، فرماندهان ناوگان و پایگاه به رئیس ستاد گزارش دادند. ستاد و پایگاه ها. اولین ستاد نیروی دریایی ارتش شاهنشاهی در خرمشهر در استان خوزستان و در حاشیه آبراه اروندرود مستقر شد. بعد ها بندرعباس جایگزین آن شد و بخش بزرگی از ناوگان دریایی تا سال ۱۹۷۷ در آنجا جابجا شد. قبل از جنگ جهانی دوم، نیروی دریایی شاهنشاهی به دو ناوگان تقسیم می شد: ناوگان جنوب، که شامل کشتی هایی بود که از پادشاهی ایتالیا، امپراتوری آلمان و بریتانیای کبیر قبل از جنگ جهانی دوم به دست آورده بود و در خلیج فارس فعالیت می کرد، و ناوگان کوچک تر شمالی یا خزر، که شامل چهار کشتی کوچکتر و قایق تفریحی شاهنشاهی بود. در سال ۱۹۷۳ نیروی دریایی ایران در سه ناوگان با پشتیبانی هوادریا (هواپیمایی نیروی دریایی) متشکل از یک یگان جنگ ضد زیردریایی و یک اسکادران بالگردهای مین روب و یک گردان ترابری سازماندهی شد. علاوه بر ناوگان جنوبی و شمالی، نیروی دریایی جدیدی در