Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۴۸، هفت روستا در فلسطین تحت قیمومت وجود داشت که جمعیت آنها عمدتاً شیعه بودند. آنها تربیخا، صلحه، مالکیه، نبی یوشع، قَدَس، هونین و آبل القمح بودند. این روستاها در نتیجه قرارداد مرزی ۱۹۲۳ از فرانسه به بریتانیا منتقل شد. همه آنها در طول جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ خالی از سکنه شدند و موقعیت سابق آنها اکنون در شمال مناطق تحت کنترل اسرائیل قرار دارد. تاریخ. در پایان جنگ جهانی اول، دولت های بریتانیا و فرانسه بیشتر سرزمین شام را تحت اشغال نظامی در اختیار داشتند و بریتانیا جدا از شمالی ترین بخش ها، فلسطین را کنترل می کرد و فرانسه نیز سوریه و لبنان را کنترل می کرد. اینها تحت مدیریت نظامی سرزمینی دشمن اشغال شده اداره می شد. پس از معاهده ورسای در سال ۱۹۱۹ تقسیم منطقه به قیمومت را تجویز کرد، در کنفرانس سن رمو در ماه مه ۱۹۲۰ تصمیم گرفته شد که بریتانیا قیمومت فلسطین را در اختیار داشته باشد در حالی که فرانسه برسوریه و لبنان قیمومیت خواهد داشت. در سپتامبر ۱۹۲۰، اولین کمیسر عالی فرانسوی ژنرال هانری گورو، تولد کشور لبنان بزرگ را اعلام کرد. در ۲۳ دسامبر، بریتانیا و فرانسه توافقنامه ای را امضا کردند که به طو
ر گسترده مرز بین حوزه های مربوطه خود را مشخص می کرد. این توافق همچنین کمیسیون پولت و نیوکمب را برای تعیین مرز دقیق، با اختیارات گسترده ایجاد کرد. در سال ۱۹۲۱، قبل از گزارش کمیسیون، فرانسه سرشماری کرد و هفت روستا را تحت پوشش قرار داد و به ساکنان آنها تابعیت لبنانی اعطا کرد. هیچ یک از روستاها در سرشماری ۱۹۲۲ فلسطین ثبت نشده است. با این حال، کمیسیون در مورد اصلاحات مرزی تصمیم گرفت که روستاها را در سمت فلسطینی مرز همراه با بیش از ده ها روستای دیگر قرار دهد. مرز جدید در معاهده سپتامبر ۱۹۲۳ مورد توافق قرار گرفت و تابعیت ساکنان، از سال ۱۹۲۶ به فلسطینی تغییر کرد. سرشماری سال ۱۹۳۱ تعداد ۴۱۰۰ شیعه در فلسطین را به خود اختصاص داد. آبل القمح تقریباً نیمی شیعه و نیمی یونانی مسیحی بودند، در حالی که شش روستای دیگر اکثراً شیعه بودند. در طول جنگ اعراب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸، تمام روستاها خالی از سکنه شد. ساکنان آنها بیشتر به عنوان پناهنده به لبنان گریختند، اگرچه برخی به عنوان آوارگان داخلی در مناطقی که به تصرف نیروهای اسرائیل درآمد، ماندند. جوامع اسرائیلی به طور جزئی یا کامل در اراضی روستاهای سابق شامل جوامع یووال، شومرا، زرعیت
، شتولا، مارگالیوت، راموت نفتالی، یرعون، یفتاخ و ملکیه هستند. در سال ۱۹۹۴، به پناهندگان هفت روستا که از سال ۱۹۴۸ به عنوان پناهندگان فلسطینی طبقه بندی شده بودند، تابعیت لبنانی اعطا شد. برخی از جناح ها در دولت لبنان، به ویژه حزب الله، خواستار «بازگرداندن این هفت روستا به لبنان» شده اند.
دوچرخه سواری تریال رشته ای از دوچرخه سواری کوهستان است که در آن دوچرخه سوار تلاش می کند بدون اینکه پا به زمین بگذارد از مسیری با مانع عبور کند. این دوچرخه برگرفته از موتورسواری تریال، در کاتالونیا، اسپانیا به عنوان (از "trial sin motor"، "موتور سیکلت تریال بدون انجین") الهام گرفته که توسط Pere Pi، پدر Ot Pi، یک موتورسوار قهرمان جهان در ورزش موتور تریال اختراع شده است. پدر پی از پسرش می خواست که تمرین های موتور تریالش را با تمرین روی یک دوچرخه معمولی بیاموزد. رکاب زدن دوچرخه تریال بر روی بسیاری از موانع، چه طبیعی و چه ساخته دست بشر، یک آزمون فوق العاده برای مهارت های دوچرخه سواری است. در حال حاضر این ورزش در سراسر جهان طرفداران قوی – هرچند کم – دارد، اگرچه هنوز در درجه اول یک ورزش اروپایی است. مهارت های به دست آمده از رکاب زدن دوچرخه تریال را می توان عملاً روی هر دوچرخه ای برای تعادل استفاده کرد، به عنوان مثال ترمز کنترل شده و ایستادن در مسیر، یا حفظ تعادل روی دوچرخه بدون گذاشتن پا روی زمین. دوچرخه های تریال رقابتی با ترمزهای قدرتمند، دسته های عریض، قطعات سبک وزن، دنده های تک سرعته کم، فشار کم تایرها با لاستیک
ضخیم عقب، هندسه قاب متمایز و بدون صندلی مشخص می شوند. قوانین. اصل کلی برای پیروزی در مسابقات دوچرخه سواری تریال کمترین تعداد لمس زمین با پا و خارج نشدن از محور دوچرخه و زمین نخوردن است و برندهٔ مسابقه دوچرخه سواری است که کمترین امتیاز را در پایان مسابقه داشته باشد. در حال حاضر دو نوع قانون رسمی رقابت وجود دارد که توسط اتحادیه بین المللی UCI و BikeTrial اجرا می شود. حداکثر امتیازی که می توان در هر بخش به دست آورد ۵ است، کمترین (و بهترین) امتیاز ۰ امتیاز یا «تمیز» است (تا به اینجا دقیقاً مثل مسابقات موتور تریال). رایج ترین راه برای به دست آوردن یک امتیاز، قرار دادن پا بر زمین در یک مانع است. قوانین خاصی تعداد امتیازهای کسب شده در یک بخش را تشکیل میدند، به عنوان مثال، پایین گذاشتن هر دو پا یا یک دست منجر به ۵ امتیاز می شود. تجاوز از محدودیت زمانی دوره، ۵ امتیاز (قوانین BIU) یا یک امتیاز اضافی برای هر ۱۵ ثانیه بیش از حد مجاز (قوانین UCI) به همراه خواهد داشت. UCI. در قوانین UCI, اگر قسمتی از دوچرخه به جز لاستیک ها با هر جسمی در مسیر برخورد کند، امتیاز منفی داده می شود. در قوانین UCI پس از آن که تعداد زیادی از مسا
بقات با تساوی به پایان رسید و دوچرخه سواران مجبور به دوچرخه سواری در یک بخش اضافی شدند، به این فرمت تغییر یافت. قوانین UCI همچنین به دوچرخه سواران اجازه می دهد تا در هر دو دسته گل و سنگ رقابت کنند. هنگامی که یک دوچرخه سوار در یک مانع قرار دارد، هیچ یک از لاستیک ها مجاز به عبور از نوار مرز کناری نیستند، حتی اگر چرخ در هوا باشد. دست های دوچرخه سواران باید روی فرمان باقی بماند. قبل از شروع یک مانع، یک دوچرخه سوار مجاز است از آن عبور کند (به صورت پیاده) و همه عناصر را بررسی کند، اما نباید با دوچرخه خود وارد آن شود. مسابقات قهرمانی جهانی دوچرخه سواری کوهستانی و تریال UCI هر ساله برگزار می شود و قهرمان جهان تریال در دو سایز دوچرخه، با چرخ های ۲۰ و ۲۶ اینچی برگزار می شود. BIU. قوانین بر خلاف امتیازدهی UCI هستند و بخش هایی از دوچرخه (به عنوان مثال، میل لنگ و پدال ها) می توانند روی یک شی قرار بگیرند بدون اینکه منجر به امتیاز منفی شوند. طراحی دوچرخه ها. تنه دوچرخه. دوچرخه های تریال اغلب بدون توجه به اتصال صندلی طراحی می شوند. در مسابقه دوچرخه تریال نیازی به نشستن دوچرخه سوار نیست و این حذف زین باعث می شود دوچرخه سبک تر
ی داشته باشند که کمتر با حرکات بدن دوچرخه سوار تداخل داشته باشد. به همین دلیل اکثر فریم های تریال تا حد ممکن پایین هستند، اغلب به حدی که پدال ها بالاتر از قاب قرار می گیرند. ترمز دیسکی روی دوچرخه تریال به شدت نسبت به ترمزهای پر استفاده در دوچرخه های کوهستانی مثل کراس کانتری معمولی تقویت می شوند، زیرا روندن دوچرخه تریال به طور معمول به نیروهای ترمز بسیار بالاتری نسبت به دوچرخه سواری کوهستانی نیاز دارد، به ویژه نیروهایی که به سمت عقب بر روی ترمز عقب عمل می کنند. فریم های دوچرخه تریال تولید فعلی، معمولاً از آلیاژهای آلومینیومی مختلف ساخته می شوند، اما فریم هایی که از فولاد، تیتانیوم، منیزیم و فیبر کربن هم ساخته شده اند در دسترس هست. ترمز. ترمزهای دوچرخه تریال باید گشتاور توقف بیشتری نسبت به ترمزهای دوچرخه معمولی ایجاد کنند و مخصوصاً ترمزهایی که در چرخ عقب نصب می شوند و تأکید بیشتری بر قفل کردن چرخی دارند که روی آن عمل می کنند تا اینکه دوچرخه را به حالت توقف نرم متوقف کنند. برای دوچرخه های تریال دیسک های بزرگ تر محبوب تر هستند، یعنی ترمزهای رینگ هیدرولیک و ترمزهای V، هرچند از ترمزهای دیسکی نیز، به ویژه در چرخ جلو
، توسط اکثر دوچرخه سواران استفاده می شود. تقریباً تمام مسابقات فقط دوچرخه سوارانی که دوچرخه های ۲۶ اینچی دارند از ترمزهای رینگ هیدرولیک در هر دو چرخ استفاده می کنند، در حالی که برای مسابقات ۲۰ اینچی این تقسیم بین ترمزهای رینگ و دیسک یکنواخت تر است. چرخ ها. رینگ های دوچرخهٔ تریال به طور قابل توجهی پهن تر از آن هایی هستند که برای دوچرخه های کراس کانتری، دانهیل و BMX استفاده می شوند. رینگ های پهن تر به این معنی است که هر لاستیکی که روی رینگ نصب می شود، حجم بیشتری از هوا را در خود نگه می دارد. تغییر در حجم لاستیک در یک رینگ پهن وقتی روی یک گوشه تیز فرود می آید بیشتر از یک رینگ باریک است، که منجر به بهبود مقاومت در برابر پنچری می شود که برای تریال سوارها بسیار مهم است، زیرا فرود بر روی لبه های تیز بسیار رایج است. طوقهٔ پهن تر همچنین باعث می شود که لاستیک هنگام قرار گرفتن در معرض بارهای جانبی از طوقه خارج نشود، که این اتفاق نیز در سواری تریال بسیار رایج است. نقطه ضعف داشتن رینگ های بسیار پهن این است که رینگ های دوچرخه تریال در مقایسه با رینگ های باریک سنگین تر هستند و این موضوع برای دوچرخهٔ تریال اصلاً خوب نیست. بر
ای کاهش وزن، رینگ ها تقریباً همیشه سوراخ های بزرگی را بین هر برآمدگی پره ای می بینید که این سوراخ ها برای کاهش وزن هستند. برای جلوگیری از برآمدگی تیوپ از سوراخ ها در هنگام باد کردن لاستیک، از یک نوار لبه پلاستیکی سنگین برای پوشاندن سوراخ ها استفاده می شود. برای افزایش مقاومت لاستیک ها در برابر سوراخ شدن با نیشگون گرفتن (به اصطلاح گاز گرفتن تیوپ)، بیشتر دوچرخه های تریال با لاستیک هایی با دیواره ضخیم تر، به خصوص روی چرخ عقب، نصب می شوند. این لاستیک ها نیز به همین دلیل توسط دانهیل سواران استفاده می شود. دنده. تقریباً تمام دوچرخه های تریال در حال حاضر دارای یک دنده هستند. اکثر دوچرخه های کوهستان چندین دنده دارند، اما اکثر چرخ دنده های دوچرخه های کوهستان به منظور ارائه قدرت و شتاب سریع مورد نیاز برای حرکت در مسیرهای دانهیل یا کراس کانتری از دنده های بیشتر سرعتی استفاده می شود تا قدرتی، این در حالی هست که در دوچرخه سواری تریال فقط از دندهٔ قدرتی استفاده می شود. طبق استانداردهای رقابتی فعلی، دو کلاس دوچرخه تریال به رسمیت شناخته شده است. کلاس ها به عنوان ۲۰ اینچ و ۲۶ اینچ شناخته می شوند. اولین دوچرخه تریال توسط کمپان
ی اسپانیایی تبار Montesa که یک شرکت تولید کنندهٔ موتور تریال بود تولید شد. طراحی مسیر. مقررات UCI تصریح می کند که یک مسیر شامل حداقل ۱۴ بخش در هر دوره است. حداکثر دو بخش را می توان به طور کامل از عناصر مصنوعی تشکیل داد. هر دو طرف کورس با نوار پلاستیکی مشخص می شود و باید یک کشش واضح به اندازه ۳ متر قبل از خط پایان وجود داشته باشد تا از پریدن دوچرخه سواران از روی خط و عبور تصادفی از روی مانع جلوگیری شود. دوچرخه تریال های خیابانی. دوچرخه تریال های خیابانی یک نوع غیر رقابتی است که از عناصر موجود در محیط شهری استفاده می کند. دوچرخه تریال خیابانی مهارت های مشابهی را در بر می گیرد: کنترل بسیار دقیق دوچرخه، از طریق پرش و تعادل بر روی موانع بسیار باریک.
بروکساترول () یک داروی آگونیست گیرنده آدرنرژیک β۲ است. این دارو بخشی از دسته ای از داروهایی است که بر گیرنده های ماهیچه های صاف بدن تأثیر می گذارند، که اغلب برای بیماری های تنفسی استفاده می شود که به این نوع درمان پاسخ می دهند.
پسااسلام گرایی یک نوواژه در علوم سیاسی است که تعریف و کاربرد آن به بحث های فکری منجر شده است. آصف بیات و اولیویه روآ از معماران اصلی این ایده هستند. بیات این واژه را برای اشاره به «گرایش» به سوی سکولاریزاسیون مجدد اسلام پس از «فرسودگی» اسلام سیاسی به کار برده است. توسط اولیویه کاره برای اشاره به دوران پیشامدرن تاریخ اسلام که در آن قلمروهای سیاسی-نظامی و مذهبی از هم جدا شدند، توسط اولیویه روآ به رسمیت شناختن اینکه اسلامگرایان پس از تلاش های مکرر نتوانسته اند «طرحی مشخص و قابل اجرا برای جامعه» ایجاد کنند. اصطلاحات و تعریف. این اصطلاح توسط جامعه شناس سیاسی ایرانی آصف بیات، دانشیار وقت جامعه شناسی در دانشگاه آمریکایی قاهره در مقاله ای که در سال ۱۹۹۶ که در مجله "نقد خاورمیانه" منتشر شد، ابداع گردید. بیات این اصطلاح را چنین توضیح می دهد: «وضعیتی که پس از مرحله ای از آزمایش، جذابیت، انرژی، نمادها و منابع مشروعیت اسلام گرایی، حتی در میان حامیان سرسخت آن، از بین می رود. به این ترتیب، پس از اسلام گرایی ضداسلامی نیست، بلکه نشان دهنده گرایش به سکولار کردن دین است.» در اصل فقط مربوط به ایران بود، جایی که «پسااسلام گرایی د
ر ایده آمیختگی بین اسلام (به عنوان یک ایمان شخصی) و آزادی و انتخاب فردی بیان می شود؛ و پسااسلام گرایی با ارزش های دموکراسی و جنبه های مدرنیته همراه است». در این زمینه، پیشوند "پس-" مفهومی تاریخی ندارد، بلکه به انحراف انتقادی از گفتمان اسلام گرایانه اشاره دارد. بیات بعداً در سال ۲۰۰۷ اشاره کرد که پسااسلام گرایی هم «شرط» و هم «پروژه» است. اولیویه کاره، سیاستمدار فرانسوی، این واژه را در سال ۱۹۹۱ از منظری متفاوت برای توصیف دوره بین قرن ۱۰ و ۱۹ به کار برده بود، زمانی که گفت، اسلام شیعه و سنی «هم از نظر نظری و هم در عمل مناسبات سیاسی-نظامی را از قلمرو مذهبی جدا می کنند». «اسلام گرایی پست مدرن» و «اسلام گرایی عصر جدید» اصطلاحات دیگری هستند که به صورت جایگزین استفاده می شوند. اولیویه روآ در "کتاب «اسلام جهانی شده: جست وجو برای امت جدید"» در سال ۲۰۰۴ استدلال کرد که اسلام گرایان در سرتاسر جهان نتوانسته اند ایدئولوژی خود را به طرحی ملموس و قابل دوام برای جامعه ترجمه کنند، و «گفتمان مسلمانان» را به ورود به «یک طرح جدید» سوق داد به مرحله «پسااسلام گرایی». موارد. در ایران، اصلاح طلبان و گروه موسوم به "ملی مذهبی" (که از نظر
ایدئولوژیک به نهضت آزادی نزدیک هستند) به عنوان پسااسلام گرا معرفی می شوند. ظهور احزاب میانه رو، حزب «الوسط» در مصر، و همچنین حزب عدالت و توسعه در مراکش، شبیه به ظهور پسااسلام گرایی بود، با این حال محققان واجد شرایط بودن آنها را رد کردند. همچنین توصیف مشابهی برای حزب اسلامی مالزی اعمال می شود. گزارش مؤسسه لوی برای سیاست بین الملل در سال ۲۰۰۸ نشان می دهد که حزب عدالت شکوفا اندونزی و حزب عدالت و توسعه ترکیه پسااسلام گرا هستند. به گفته احمد تی کورو و آلفرد استپان (۲۰۱۲)، بسیاری از تحلیلگران حزب عدلات و توسعه ترکیه را نمونه ای از پسااسلام گرایی، مشابه احزاب دموکرات مسیحی، اما اسلامی می دانند. با این حال، برخی از محققان مانند بسام طیبی در این مورد مناقشه دارند. احسان یلماز استدلال می کند که ایدئولوژی حزب پس از سال ۲۰۱۱ با ایدئولوژی بین سال های ۲۰۰۱ و ۲۰۱۱ متفاوت است. این ایده برای توصیف «تکامل ایدئولوژیک» در النهضه تونس نیز استفاده شده است.
کولترول () یک آگونیست گیرنده β2 آدرنرژیک کوتاه اثر است. بیتولترول، یک پیش دارو برای کلترول، در مدیریت برونکواسپاسم در آسم و بیماری انسدادی مزمن ریه (COPD) استفاده می شود.
کلچات، روستایی در دهستان زابلی بخش مرکزی شهرستان مهرستان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۳۶ نفر (۳۳ خانوار) بوده است.
بازار حسین، روستایی در دهستان زابلی بخش مرکزی شهرستان مهرستان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۱ نفر (۵ خانوار) بوده است.
سوراپ، روستایی در دهستان زابلی بخش مرکزی شهرستان مهرستان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۹ نفر (۵ خانوار) بوده است.
جلال آباد، روستایی در دهستان زابلی بخش مرکزی شهرستان مهرستان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۶۵ نفر (۱۰ خانوار) بوده است.
گورناگ بالا یا هلک صفر، روستایی در دهستان زابلی بخش مرکزی شهرستان مهرستان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۷۷ نفر (۲۴ خانوار) بوده است.
ناگان، روستایی در دهستان زابلی بخش مرکزی شهرستان مهرستان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۰۵ نفر (۲۱ خانوار) بوده است.
گیتوک، روستایی در دهستان زابلی بخش مرکزی شهرستان مهرستان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۱۶ نفر (۲۵ خانوار) بوده است.
راست آباد، روستایی در دهستان زابلی بخش مرکزی شهرستان مهرستان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۱ نفر (۷ خانوار) بوده است.
جنگ صدساله (۱۳۶۹–۱۳۸۹) که به جنگ شارلی نیز مشهور است، مرحله دوم جنگ صدساله بین پادشاهی های فرانسه و انگلستان بود که پس از دوره نخست جنگ صدساله (جنگ ادواردی) انجام شد. این نام از نام شارل پنجم، پادشاه فرانسه گرفته شد که نه سال پس از پیمان برتینی (معاهده ۱۳۶۰) جنگ را از سر گرفت. پادشاهی فرانسه بر این مرحله از جنگ تسلط داشت. ادوارد، شاهزاده سیاه، پسر ارشد و وارث ادوارد سوم، پادشاه انگلستان، مبلغ هنگفتی را برای بازگرداندن پدرو یکم، پادشاه کاستیا به تاج و تخت کاستیا خرج کرد. با این حال، پادشاه کاستیا قادر به بازپرداخت طلب او نبود، بنابراین شاهزاده سیاه مالیات را در قلمروی خود آکیتن افزایش داد. شکایات مردم مورد توجه قرار نگرفت، بنابراین آنها به شارل پنجم، پادشاه فرانسه مراجعه کردند. شاهزاده سیاه در مه ۱۳۶۹ احضاریه ای از پادشاه فرانسه دریافت کرد که خواستار حضور وی در دربار پاریس شد. شاهزاده از انجام دستور شارل امتناع کرد و شارل با اعلام جنگ پاسخ داد. او بلافاصله تصمیم گرفت تا تلفات ارضی تحمیل شده در بریتانی را جبران کند و تا حد زیادی در طول زندگی خود موفق بود. جانشین او، شارل ششم، در سال ۱۳۸۹ با پسر شاهزاده سیاه، ری
چارد دوم، صلح کرد. این آتش بس بارها تمدید شد تا اینکه جنگ در سال ۱۴۱۵ از سر گرفته شد. پیش زمینه. در پیمان برتینی، ادوارد سوم از ادعای خود برای تاج و تخت فرانسه در ازای بازگرداندن دوک نشین آکیتن به وی، صرف نظر کرد. بین نه سال صلح رسمی بین دو پادشاهی، انگلیسی ها و فرانسوی ها در بریتانی و کاستیا با هم درگیر بودند. در جنگ جانشینی بریتانی، انگلیسی ها از وارث مذکر، خاندان مونتفورت (یکی از شاخه های فرعی خاندان درو، که خود یکی از شاخه های فرعی سلسله کاپتی بودند) حمایت کردند، در حالی که فرانسوی ها از وارث ژنرال، خاندان بلوا حمایت کردند. از آنجایی که بریتانی جانشینی زنان را مجاز می دانست، فرانسوی ها طرف بلوآ را وارث قانونی می دانستند. جنگ در سال ۱۳۴۱ آغاز شد، اما انگلیسی ها حتی پس از پیمان برتینی به حمایت از مونفورت ها ادامه دادند. جان مونتفور، مدعی مورد حمایت انگلیسی ها، شارل بلوآ، مدعی فرانسوی را در نبرد اورا در سال ۱۳۶۴ شکست داد و کشت. با این حال، در آن زمان، ادوارد سوم دیگر ادعایی بر تاج و تخت فرانسه نداشت، بنابراین جان مجبور شد برای حفظ صلح در دوک نشین خود، فرمانروایی پادشاه فرانسه را بپذیرد؛ بنابراین، انگلیسی ها
هیچ سودی از پیروزی خود نداشتند. در واقع، فرانسوی ها در شخص فرمانده بریتانی برتراند دو گوسکلین، که با ترک بریتانی، به خدمت شارل درآمد و به یکی از موفق ترین ژنرال های او تبدیل شد، از مزایای ژنرالی زیرک برخوردار شدند. با صلح در فرانسه، مزدوران و سربازانی که اخیراً در جنگ به کار گرفته شده بودند، بیکار شدند و به غارت روی آوردند. شارل پنجم همچنین با پدرو یکم، پادشاه کاستیا، که با دخترعمه پدرش، بلانش بوربون، ازدواج کرد و او را مسموم کرد، به دشمنی پرخواست. شارل پنجم به دو گوسکلین دستور داد تا این گروه ها را به کاستیا هدایت کند تا پدرو ظالم را خلع کند. بدین ترتیب جنگ داخلی کاستیل آغاز شد. دو گوسکلین در هدف خود موفق شد. هنری تراستامارا بر تخت سلطنت کاستیا قرار گرفت. پدرو که با مخالفت فرانسوی ها روبرو شد، از ادوارد، شاهزاده سیاه درخواست کمک کرد و وعده پاداش داد. شاهزاده سیاه موفق شد پدرو را پس از نبرد ناجرا به پادشاهی بازگرداند. اما پدرو از پرداخت هزینه خودداری کرد که باعث ناراحتی متحدان انگلیسی و ناواری اش شد. بدون آنها، پدرو یک بار دیگر عزل شد و جان خود را از دست داد. باز هم انگلیسی ها از مداخله خود چیزی به دست نیاورد
ند، جز دشمنی پادشاه جدید کاستیا که با فرانسه متحد شد. جامعه بازرگانان انگلیسی که در سویل تأسیس شده بود به دستور انریکه قتل عام شدند. بین سال های ۱۳۷۲ و ۱۳۸۰، کورس های کاستیایی با مصونیت نسبی به سواحل جنوبی انگلستان یورش برده و جریان جنگ صدساله را به طور قطعی به نفع فرانسه تغییر دادند. مداخله شاهزاده سیاه در جنگ داخلی کاستیا و شکست پدرو در پاداش دادن به خدماتش، خزانه شاهزاده را تهی کرد. او تصمیم گرفت زیان های خود را با افزایش مالیات در آکیتن جبران کند. گاسکونی ها که به چنین مالیات هایی عادت نداشتند، شکایت کردند. آنها بدون توجه به ادوارد، شاهزاده سیاه و دوک آکیتن، به پادشاه فرانسه به عنوان ارباب فئودال خود روی آوردند. اما با پیمان برتینی، پادشاه فرانسه حاکمیت خود را بر آکیتن از دست داد. پس از تأمل در این موضوع، ادعا شد که انصراف ادوارد سوم از تاج و تخت فرانسه ناقص بوده است. در نتیجه، پادشاه فرانسه حاکمیت خود را بر آکیتن حفظ کرد. شارل پنجم، شاهزاده سیاه را احضار کرد تا به شکایات دست نشاندگانش پاسخ دهد اما ادوارد نپذیرفت. مرحله شارلی جنگ صدساله آغاز شد. بازیابی سرزمین های از دست رفته توسط فرانسه. وقتی شارل پنجم ج
نگ را از سر گرفت، تعادل به نفع او تغییر کرد. فرانسه بزرگترین و قدرتمندترین دولت اروپای غربی باقی ماند و انگلیس تواناترین رهبران نظامی خود را از دست داده بود. ادوارد سوم خیلی پیر بود، شاهزاده سیاه یک معلول، در حالی که در دسامبر ۱۳۷۰، جان چاندوس، سنشال بسیار باتجربه پوآتو، در یک درگیری در نزدیکی Lussac-les-Châteaux کشته شد. به توصیه برتراند دو گوسکلین، که در نوامبر ۱۳۷۰ به عنوان پاسبان فرانسه منصوب شد، فرانسوی ها یک استراتژی فرسایشی اتخاذ کردند. انگلیسی ها به جای اینکه به دنبال نبرد باشند، با رویکردی افزایشی فرسوده شدند که به موجب آن مناطق واگذار شده در بریتنی، از جمله پواتیه در سال ۱۳۷۲، تکه تکه بازپس گرفته شدند. در اوت ۱۳۷۲، انگلیسی ها در لاروشل متحمل یک شکست دریایی فاجعه بار شدند، زمانی که یک کاروان تدارکاتی حامل نیروهای کمکی برای آکیتن به همراه ۲۰۰۰۰ پوند برای پرداخت حقوق سربازان، توسط ناوگان کاستیلیان رهگیری و غرق شد. این امر سواحل انگلیس را در معرض حملات فرانسوی ها و اسپانیایی ها قرار داد، گاسکونی را منزوی کرد و مخالفت عمومی را با جنگ افزایش داد. علاوه بر این، ژان سوم دگرالی، کاپیتال دو بوخ، یک گاسکونی که
برای انگلیسی ها می جنگید و جای خالی چاندوس را پر کرده بود، در نبردهای اطراف لاروشل اسیر شد. شارل علیرغم درخواست های شوالیه های خود، از باج دادن به کاپیتال، با این استدلال که آزاد کردن او بسیار خطرناک است امتناع کرد و او را در زندان نگه داشت، جایی که در سال ۱۳۷۶ درگذشت. انگلیسی ها با یک سری عکس العمل های سریع نظامی مخرب به قلمرو فرانسه به نام chevauchées (سیاستی شبیه زمین سوخته) پاسخ دادند، به این امید که دو گوسکلین را به نبرد بیاورند. مهمترین آنها توسط جان گونت در سال ۱۳۷۳ رهبری شد. طاعون که بین دو دوره مرگ سیاه در سال های ۱۳۶۹ و و ۱۳۷۵ شیوع پیدا کرد، تأثیر اقتصادی ویرانگری داشت و تأمین مالی این لشکرکشی را دشوار می کرد. به گفته وقایع نگار ژان فروآسار، سیاست زمین سوخته (Chevauchée) برای سه سال برنامه ریزی شده بود. طرح انگلیسی که به دلیل توانایی خود در این نوع جنگ شناخته می شود، شامل راهپیمایی از کاله، از طریق شامپاین و بورگوندی به آکیتن بود، یک سفر بیش از هزار مایل، که پنج ماه به طول انجامید. آنها امیدوار بودند که با سوزاندن عمارت ها، آسیاب ها و دهکده ها، پایگاه مالیاتی فرانسه را از بین ببرند و ناتوانی شارل ر
ا در محافظت از رعایایش نشان دهند، و با سرعت حرکت کردند و حمله سریعی انجام داده و قبل از اینکه دشمن بتواند پاسخ دهد، عقب نشینی می کردند. در گی این حملات، شارل دستورات سختی را برای اجتناب از نبردهای بزرگ صادر کرد و به کشاورزان دستور داد به شهرهای مستحکم پناه ببرند. هنگامی که آنها وارد بورگونی شدند، ستون های انگلیسی توسط یکی از موثرترین زیردستان دو گوسکلین، اولیویه دو کلیسون، ردیابی شدند که بیش از ۶۰۰ نفر را کشت و بسیاری دیگر را به اسارت گرفت. بیشتر چمدان ها و وسایل حمل ونقل آن ها با عبور از لوآر و آلیه در ماه اکتبر گم شد و باعث کمبود منابع شد. زمانی که انگلیسی ها در شب کریسمس ۱۳۷۳ به بوردو رسیدند، بسیاری از آنان به دلیل بیماری و گرسنگی از بین رفته بودند و بسیاری از شوالیه ها پیاده بودند. شکست باعث خشم و نارضایتی شدید انگلستان در برابر جان گونت شد، که یک بازیگر قدرتمند سیاسی باقی ماند، اما عدم محبوبیت او به این معنی بود که تلاش های او برای توافق صلح با فرانسه ناموفق بود. تا سال ۱۳۷۴، در واقع پیمان برتینی لغو شد و انگلستان به غیر از بندر کاله، قلمروی بیشتری نسبت به قبل از پیروزی خود در کرسی در سال ۱۳۴۶ در اختیار
سالومه، اثر شماره ۵۴، اپرایی در یک پرده اثر ریشارد اشتراوس است. این اثر از نمایشنامهٔ "سالومه" نوشتهٔ اسکار وایلد در ۱۸۹۱ الهام گرفته شده و لیبرتوی آن را از زبان فرانسه به آلمانی برگردانده است. اپرا اولین بار در ۹ دسامبر ۱۹۰۵ در تالار اپرای درسدن به اجرا درآمد و تا سال ها موضوع بحث و جنجال های پرتنش بود. خلاصه. زمان و مکان: تراس بزرگ کاخ هیرودیس آنتیپاس در زمان سلطنتش. صحنهٔ اول. در کنار سربازان دیگر، نارابوت از تراس کاخ هیرودیس به سالن ضیافت سالومه خیره شده؛ او عاشق سالومه است و او را می پرستد. پیشخدمتی به نارابوت هشدار می دهد که اینطور به شاهزاده خانم نگاه نکند، چراکه ممکن است اتفاق وحشتناکی رخ دهد. یوحنای معمدان را به دلیل محکوم کردن ازدواج هیرودیس با همسر برادر مرده اش، هیرودیاس در آب انبار اسیر کرده اند و او پیوسته از آنجا پیشگویی می کند. صحنهٔ دوم. سالومه از سالن مهمانی به تراس می گریزد؛ که ناگهان درمی یابد یوحنا به مادرش، هرودیاس ناسزا می گوید و کنجکاویش برانگیخته می شود. نگهبانان به دستورهای تحقیرآمیز او مبنی بر ملاقات یوحنا وقعی نمی گذارند، بنابراین او با عشوه گری نارابوت را وامی دارد تا یوحنا را به
نزد او بیاورد. نارابوت با وجود دستور از هیرودیس به او لبخند می زند و تسلیم می شود. صحنهٔ سوم. یوحنا از آب انبار بیرون می آید و پیشگویی های خود را در مورد هیرودیس و هیرودیاس از سر می دهد تا وقتی که به مادر سالومه اشاره می کند اما هیچ کس جز سالومه متوجه نمی شود. با دیدن یوحنا، سالومه را اشتیاق شدیدی نسبت به او پر می کند؛ پوست روشن او را می ستاید و می خواهد که لمسش کند، اما وی او را رد می کند. سپس موهای مشکی او را تمجید می کند و دوباره خواهان لمس آن است، اما بار دیگر رد می شود. او سپس از لب های یوحنا درخواست بوسه می کند و نارابوت که طاقت شنیدن این حرف را ندارد خود را می کشد. در راه بازگشت به حبس، یوحنا موعظه کنان نجات را از طریق مسیح وعده می دهد. صحنهٔ چهارم. هیرودیس و پس از او همسرش وارد دربار می شوند. پای هیرودیس در خون نارابوت می لغزد و دچار وهم شده و صدای ضربهٔ باد را می شنود. او با وجود مخالفت های هیرودیاس با شهوت به سالومه خیره شده که او را رد می کند. یوحنا هرودیاس را از چاه آزار می دهد و او را به جهت ازدواج با محارم گناهکار می خواند. او از هیرودیس می خواهد که او را ساکت کند. هیرودیس امتناع می کند و هرودیا
س او را به خاطر ترسش دست می اندازد. پنج یهودی در مورد ذات خدا گفتگو می کنند. دو ناصری از معجزات مسیح می گویند. آنها به اشاره ای میگنند که هیرودیس آن را ترسناک می یابد. هیرودیس از سالومه می خواهد که با او غذا بخورد و با او بنوشد؛ که با بی حوصلگی، دو بار امتناع می کند و می گوید که نه گرسنه است و نه تشنه. سپس التماس می کند که برای او برقصد؛ سالومه با وجود مخالفت مادرش قبول می کند. هیرودیس به او قول می دهد که به هر آرزوی قلبی او پاداش دهد حتی اگر نیمی از پادشاهی او باشد. سالومه پرس و جو می کند و هیرودیس قسم می خورد که به قولش احترام بگذارد. سالومه برای «رقص هفت نقاب» آماده می شود. در ارکستراسیون رقص بسیار شرقی اجرا می شود و سالومه به آرامی هفت حجاب خود را برمی دارد، تا اینکه برهنه پیش پای هیرودیس دراز می کشد. سالومه سر پیامبر را در یک سینی نقره ای طلب می کند. مادرش از خوشحالی قهقهه می زند. هیرودیس سعی می کند با پیشنهاد جواهر، طاووس و نقاب مقدسِ معبد او را منصرف کند. سالومه در خواست خود برای سر یوحنا ثابت قدم می ماند و هیرودیس را مجبور می کند که خواستهٔ او را بپذیرد. پس از یک مونولوگ از روی استیصال، جلادی سر بریده