Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زیگر ژو دایونگ، وی شیانگ برای یکی از صحنه های فیلم باید ایتالیایی صحبت می کرد، زبانی که هرگز آن را مطالعه نکرده بود و در مورد صحبت کردن احساس استرس می کرد. وی در مصاحبه ای گفت که خدمه به او مترجمی دادند که بعد از فیلمبرداری با او صحبت کرد و به او کمک کرد تا خطوط را حفظ کند. انتشار. این فیلم در ۱ فوریه ۲۰۲۲ (سال نو چینی) در چین اکران شد و در تعداد محدودی از شهرهای ایالات متحده و کانادا در ۱۸ فوریه ۲۰۲۲ اکران شد. این تنها کمدی ناب بود که برای اکران در سال نوی چینی ۲۰۲۲ برنامه ریزی شده بود. استقبال. این فیلم یکی از موفق ترین فیلم های سال نوی چینی ۲۰۲۲ بوده است. این فیلم در شش روز اول اکران ۲۱۷ میلیون دلار از جمله ۱۱۰٫۵ میلیون دلار در اولین آخر هفته اکران خود فروخت. این فیلم بازخوردهای مثبتی از مخاطبان نمایش اولیه دریافت کرد، و در روز انتشار آن، میانگین امتیاز ۹٫۲ را در مائویان دریافت کرد.
سیاهرگ های عرضی گردن سیاهرگ هایی هستند که به طور عرضی از گردن عبور می کنند.
چارلز رِی برایتون (Charles Ray Brayton) (زادهٔ ۱۶ اوت ۱۸۴۰ - درگذشتهٔ ۲۳ سپتامبر ۱۹۱۰)، سیاستمدار و لابیگر آمریکایی بود. یک جمهوری خواه "نیویورک تایمز" او را «رئیس نابینای رود آیلند» خطاب می کرد که با نجیب زاده سیاسی بدنام شهر نیویورک، ویلیام «رئیس» توید شباهت داشت. زندگی نامه. چارلز آر. برایتون در وارویک، رود آیلند در خانواده ویلیام دانیل برایتون و آنا ماد (کلارک) برایتون متولد گردید. در سال ۱۸۵۷، پدرش به عنوان یک جمهوری خواه به نمایندگی از رود آیلند در کنگره ایالات متحده انتخاب شد. او در سال ۱۸۵۹، شروع به تحصیل در دانشگاه براون در پراویدنس کرد، اما در نیمه سال دوم تحصیل خود را ترک کرد تا به سومین توپخانه سنگین رود آیلند در ارتش اتحادیه جنگ داخلی آمریکا بپیوندد. در سال ۱۸۶۱، او به عنوان ستوان یکم منصوب شد، در سال ۱۸۶۳ به درجه سرهنگ دوم و در آوریل ۱۸۶۴ به سرهنگ ارتقا یافت. وی در اکتبر سال ۱۸۶۴، با افتخار از خدمت مرخص شد. در مارس ۱۸۶۵، همراه با تعداد دیگر، درجه افتخاری سرتیپ (ترفیع افتخاری) را دریافت کرد. در همان سال، درست یک ماه قبل از پایان جنگ، با آنتوانت پرسیوال بلدن ازدواج کرد. ظهور سیاسی. برایتون در مارس
سال ۱۸۶۷، به عنوان کاپیتان درگروه هفدهم پیاده نظام ارتش منظم منصوب شد و در ژوئیه همان سال استعفا داد. او سپس به عنوان رئیس پُسته خانه بندر رویال، در کارولینای جنوبی، شهری که در طول جنگ به تصرف آن کمک کرده بود، منصوب شد. او پیش از بازگشت به وارویک به عنوان منشی شهر، در تعدادی از انتصابات سیاسی خدمت کرد، موقعیتی که پدرش نیز بر عهده داشت. در سال ۱۸۷۰ او قرارش از جانب رئیس جمهور اولیسیس اس. گرانت را به عنوان کنسول در شهرستان کورک در ایرلند نپذیرفت. در سال ۱۸۷۴، او مسئول پستخانه پراویدنس و در سال ۱۸۸۰ به عنوان رئیس پلیس ایالتی رود آیلند منصوب گردید. برایتون رئیس کمیته ایالتی جمهوری خواه شد، موقعیتی که او برای تقریباً سی سال بعد از آن برای تبدیل شدن به «رئیس» مؤثر سیستم سیاسی تحت کنترل جمهوری خواهان ایالت استفاده کرد. در سال ۱۸۹۶، او به کمیته ملی جمهوری خواهان معرفی شد و به عنوان نماینده کنوانسیون ملی ۱۹۰۰ جمهوری خواهان که رئیس جمهور وقت ویلیام مک کینلی را نامزد کرد، ایفای وظیفه نمود. از دست دادن بینایی. در سال ۱۹۰۰، برایتون از هر دو چشم دچار آب ریزی (آب مروارید) شد و در سال ۱۹۰۱ تحت یک عمل جراحی ناموفق یکی از چشم
انش را از دست داد. با پیشرفت آب ریزی، او از نظر عملکردی بینایی چشم باقی مانده اش را نیز از دست داد. قانون برایتون. درسال ۱۹۰۱، حزب جمهوری خواه ایالتی پس از مرگ ویلیام گرگوری، استاندار جمهوری خواه، انشعاب گردید. برایتون خواستار تصویب قانونی شد که قدرت را از مقام استانداری به مجلس سنای ایالتی جمهوری خواه منتقل می کرد. این قانون که به «قانون برایتون» معروف شد، تقریباً تمام اختیارات انتصاب را به سنای ایالت اعطا کرد و استاندار را به انتصاب منشی خصوصی خودش و تعداد کمی از مناصب رسمی کوچک محدود کرد. در سال ۱۹۰۳، زمانیکه لوسیوس اف. سی گاروین دموکرات به عنوان استاندار انتخاب شد، این قانون عملی گردید. قانون مذکور الی انقلاب سبز «بدون خون» سال ۱۹۳۵ تا زمانیکه دموکرات ها کنترل سنای ایالت را به دست گرفتند، لازم الاجرا باقی ماند. مباحثه لابی گری. در سال ۱۹۰۶ زمانیکه نامزد دموکرات ها، جیمز ایچ. هایگینز، نارضایتی مردم عام را از نفوذ برایتون به عنوان محور اصلی مبارزات انتخاباتیش اعلام کرد، برایتون به یک مسئله تبدیل شد. به قول هایگینز «شرارت های لابی گری» به یک «امتیاز و انحصار ظالمانه» در دستان برایتون مبدل شده بود. هیگینز در
انتخابات پیروز شد و انتقادات او توسط نیویورک تایمز منعکس شد که از برایتون به عنوان «ظالم رود آیلند» خواند و گفت که «به مدت چهل سال کنترل برایتون بر شورای عمومی و در نتیجه بر تمام قوانین، عملاً مطلق بوده است». برایتون خارج از ساختمان دفتر ایالتی رود آیلند، در دفتر هانتر سی وایت، کلانتر ارشد هرستان پراویدنس فعالیت می کرد. در سال ۱۹۰۷، یکی از اولین اقدامات استاندار هیگینز دستور اخراج برایتون توسط وایت بود که برایتون را به عنوان یک «آفت اخلاقی و سیاسی» در پرداخت حقوق در راه آهن نیویورک، نیوهون و هارتفورد، شرکت تلفن پراویدنس، شرکت رود آیلند و غیره توصیف کرد. وایت از دستور امتناع ورزید و گفت که موضوع خارج از حیطه اختیارات دفتر استانداری است و استاندار را به «گستاخی» و فرصت طلبی سیاسی متهم کرد. برایتون در دفاع از خود در برابر اتهامات رفتار نادرست از جانب مشتریانش، گفت: «من توسط حزبم قربانی شده ام، مردم چیزهای گوناگون در مورد من گفته اند که عمدتاً دروغ است، من به پیمانه ای که تجسم یافته است، بد نیستم. اما من خیلی به حرف های مردم اهمیتی نمی دهم. کاری که من انجام داده ام به نفع حزب جمهوری خواه بوده و هر بار که از هر شر
کتی یک حق المشاوره ثابت گرفته ام، همیشه مشروط بر این بوده که اگر خلاف مصلحت حزبم باشد از آن پرونده صرف نظر خواهم کرد». بازنشستگی و وفات. برایتون نتوانست که سامویل پی. کولت را در سنای ایالت متحده تعیین کند. جورج پی. ویتمور، متصدی جمهوری خواه در نهایت کرسی خود را در برابر همکاران حزب جمهوری خواه اش کولت و رابرت هیل ایوز گدارد دموکرات حفظ کرد. اگرچه مبارزات طولانی کرسی نماینده رود آیلند را در شصتمین دور کنگره از مارس ۱۹۰۷ الی ژانویه ۱۹۰۸ خالی گذاشت. در ژوئیه ۱۹۰۷، برایتون از کمیته اجرایی کمیته مرکزی ایالتی حزب جمهوری خواه استعفا داد. او اواخر سال دفاتر وایت را در کاخ ایالتی تخلیه کرد و اظهار داشت که او برای سرپیچی از خواسته های فرماندار هیگینز معطل مانده است. ژنرال برایتون یکی از اعضای فعال گروه نظامی وفادار ایالات متحده، انجمن جنگ های استعماری و همچنین ارتش بزرگ جمهوری بود. برایتون در ۲۳ سپتامبر ۱۹۱۰ در پراویدنس در اثر دیابت و عوارض شکستگی لگن ناشی از سقوط پایدار درگذشت و در گورستان سوان پاینت در پراویدنس به خاک سپرده شد.
سوخو تی-۴۹ یک هواپیمای جنگنده پیش نمونه و آزمایشی متعلق به شوروی بود.
آق بلاغ (به لاتین: Ak-Bulak) یک منطقهٔ مسکونی در قرقیزستان است که در شهرستان توپ واقع شده است. آق بلاغ ۱٬۱۸۴ نفر جمعیت دارد.
نمای خوب یک فیلم درام چینی محصول سال ۲۰۲۲ به کارگردانی ون مویه است. این دومین فیلم بلند ون است. این داستان عمدتاً داستان مرد جوانی به نام جینگ هائو را روایت می کند که برای نجات خواهرش، ناامیدانه از فرصتی که برای راه اندازی کسب و کار پیدا کرده است استفاده می کند، سرنوشت خود را تغییر می دهد و افراد اطراف خود را تحت تأثیر قرار می دهد. این فیلم در اکتبر ۲۰۲۱ کامل شد و در ۱ فوریه ۲۰۲۲ (اولین روز سال نو چینی) در چین اکران شد. این فیلم ۲۱۱ میلیون دلار فروش در سراسر جهان فروش داشته است. خلاصه. جینگ هائو ۲۰ ساله به شنژن آمد تا تنها با خواهر کوچکش زندگی کند. خواهر و برادرها زندگی گرم و در عین حال سختی دارند. در تلاش برای پرداخت هزینه جراحی گران قیمت خواهرش، جینگ هائو به طور اتفاقی فرصتی به دست می آورد و فکر می کند زندگی بهتری در راه است، اما به طور غیرمنتظره با یک شکست جدی مواجه می شود. تحت فشار زمان و پول، جینگ هائو، که راهی برای نجات ندارد، تصمیم می گیرد که یک قمار ناامید کننده را انجام دهد. آیا این می تواند بارقه امید را برای زندگی عادی پریشان او روشن کند؟ تولید. در ۵ اوت ۲۰۲۱، مشخص شد که جکسون یی نقش اول دومین فیلم
بلند ون مویه را بر عهده خواهد داشت. اولین فیلم این کارگردان "مردن برای زنده ماندن" است. فیلمبرداری در شنژن و در طول تابستان و پاییز آغاز شد، خدمه و بازیگران دو بازخیزی مجدد کووید-۱۹ و چهار طوفان را تحمل کردند. علیرغم وجود بارندگی طبیعی کافی، از باران مصنوعی استفاده شد، تا بتوان بر اساس نیاز و دید خود آن را کنترل کرد. فیلمبرداری در ۸ اکتبر ۲۰۲۱ به پایان رسید. استقبال. "نمای خوب" به یکی از محبوب ترین فیلم های صنعت فیلم چین تبدیل شده است که در رسانه های اجتماعی تیتر اخبار را به خود اختصاص داده است. این فیلم در آخر هفته افتتاحیه خود از رتبه پنجم به سوم رسید و ۱۰۴٫۴ میلیون دلار فروخت. برخی از منتقدان فیلم را به عنوان «یکی از بهترین تولیدات داخلی در سال های اخیر که بر رؤیاها، تلاش ها و احساسات مردم عادی در یک پس زمینه تاریخی عظیم تمرکز دارد» تحسین کردند. با «تکنیک های پیچیده و [طرح] قانع کننده»، تجربه ای را برای ساخت فیلم های مشابه در آینده فراهم می کند». این فیلم «همچنین ادای احترام به مردم عادی است که در پیشرفت و توسعه چشمگیر کشور در چند دهه گذشته سهیم بوده اند».
بار-بلاغ (به لاتین: Bar-Bulak) یک روستا در قرقیزستان است که در شهرستان تونگ واقع شده است. بار-بلاغ ۹۴۸ نفر جمعیت دارد.
کلی بیوفورد (Clay Beauford) (با نام تولد: ولفورد چپمن بریدول) (Welford Chapman Bridwell) (زادهٔ ۲۷ سپتامبر ۱۸۴۶ – درگذشتهٔ ۱ فوریه ۱۹۰۵)، افسر ارتش، دیده بان و مرزبان آمریکایی بود. او که در جوانی، سرباز سابق ارتش مؤتلفه بود، بعدها در ارتش ایالات متحده نام نویسی کرد و در زمان جنگ های سرخ پوستی همراه با پنجمین هنگ سواره نظام ایالات متحده، از سال ۱۸۶۹ تا ۱۸۷۳، طی جنگ های سرخ پوستان خدمت نمود. او مشاور و راهنمای سرهنگ دوم جورج کروک در «لشکرکشی زمستانه» علیه سرخ پوستان آپاچی بود و برای عملکردش مدال افتخار گرفت. از سال ۱۸۷۴ تا ۱۸۷۷، بیوفورد زیر نظر مأمور رسیدگی به امور سرخ پوستان، جان کلام، به عنوان رئیس پیشاهنگان و فرماندهٔ پاسبانان آپاچی سن کارلوس خدمت کرد. او و کلام به خاطر دستگیری جرونیمو در اوجو کالینته در سال ۱۸۷۷ مورد تمجید قرار گرفتند و بیوفورد تا حد زیادی عامل تبدیل پاسبانان سن کارلوس به یکی از معتبرترین نهادهای اعمال قانون درایالت های جنوب غربی آمریکا در دوران غرب وحشی بود. او طی سال های پس از بازنشستگی، به دامدار و معدن کاوی موفق تبدیل شد. بیوفورد که در طول زندگیش، شخصیتی محبوب و پیشگام داشت، برای مدت کو
تاهی در سال ۱۸۸۵، به عنوان نمایندهٔ شهرستان گراهام در مجلس قانون گذاری منطقهٔ آریزونا خدمت کرد. کوه بیوفورد در شهرستان مریکوپا به احترام او نام گذاری شده است. اوایل زندگی. بیوفورد در ۲۷ سپتامبر ۱۸۴۶، با نام ولفورد چپمن بریدول در شهرستان واشینگتن، ایالت مریلند چشم به جهان گشود و بعدها به همراه خانواده اش به ویرجینیا نقل مکان کرد. او در ۱۴ سالگی و با شروع جنگ داخلی آمریکا، از خانه فرار کرد تا به ارتش مؤتلفه بپیوندد. او به خاطر سنش و برای آنکه پدرش او را به خانه بازنگرداند، با نام مستعار کلی بیوفورد در ارتش نام نویسی کرد. در بدو امر، بیوفورد اولین سال جنگ را به عنوان طبل زن در ارتش ویرجینیای شمالی به فرماندهی ژنرال رابرت ای لی گذراند، اما در عرض یک سال به سرباز پیادهٔ ارتش تبدیل شد. در سال ۱۸۶۳، او یکی از ۴۵۰۰ مردی بود که در حملهٔ پیکت در نبرد گتیزبورگ شرکت کرد. او پیش از پایان جنگ، دست کم در سه درگیری مجروح شد: زخم گلوله در کاسهٔ زانو، دست چپ و شکم. حرفهٔ نظامی. در سال ۱۸۶۹، بیوفورد که در نشویل، ایالت تنسی زندگی می کرد، در ارتش ایالات متحده نام نویسی کرد. او به گروهان بی از پنجمین هنگ سواره نظام ایالات متحده مل
حق شد و در تعدادی از لشکرکشی ها بر علیه سرخ پوستان در کانزاس، نبراسکا و خطهٔ وایومینگ شرکت کرد. بیوفورد در عرض یک سال پس از نام نویسی، از افسر فرماندهٔ خود، سرهنگ دوم توماس دانکن، به خاطر شجاعت در نبرد پریری داگ کریک در ۲۶ سپتامبر ۱۸۶۹، نشان افتخار گرفت. بیوفورد تمام دوران حرفهٔ نظامی خود را در پنجمین هنگ سواره نظام گذراند و سه سال بعد، با درجهٔ سرگروهبانی به منطقهٔ آریزونا اعزام شد. او در ۲۶ سپتامبر ۱۸۷۲، پس از نبرد با آپاچی ها در منطقهٔ رد راک، مورد تحسین کاپیتان رابرت اچ مونتگومری قرار گرفت. او همچنین زیر نظر سرهنگ دوم جورج کروک در «لشکرکشی زمستانه» علیه آپاچی های خائن، به خصوص گروه های آپاچی غربی و یاواپای در تونتو بیسین، شرکت و در طول این عملیات، ستون نظامی کروک را هدایت کرد. بیوفورد یکی از ۲۲ نفری بود، ۱۲ سرباز سواره و ۱۰ پیشاهنگ آپاچی که برای «رفتار شجاعانه در طول حملات و درگیری با آپاچی ها» مدال افتخار دریافت کرد. او و هم رزم هایش، گروهبان جیمز بیلی و گروهبان جیمز اچ تورپین، تنها افرادی از پنجمین هنگ سواره نظام بودند که مدال افتخار دریافت کردند. بیوفورد تا ۱۲ آوریل ۱۸۷۵، دو سال پس از ترخیص از خدمت، ای
ن جایزه را دریافت نکرد. بیوفورد بعدها ادعا کرد که آخرین سال حضورش در ارتش به دلیل گشت زنی های مداوم در مرز آریزونا، سخت ترین سال زندگیش از لحاظ فیزیکی بوده است. یکی از موفقیت های او دستگیری رئیس قبیلهٔ آپاچی کوه سفید، توگا-دا-چوز و خانواده اش، از جمله پسرش، آپاچی کید بود که باعث بازگشت بیوفورد به منطقهٔ سن کارلوس شد. بیوفورد تا بهار ۱۸۷۵، به عنوان پیشاهنگ غیرنظامی برای ارتش خدمت کرد. سال های واپسین. بیوفورد پس از ترک منطقهٔ سن کارلوس، با ایجاد مزرعه ای به نام «باغ های بهاری» در درهٔ اراوایپا به حرفهٔ دامداری روی آورد. او همچنین «معدن آریزونا» در منطقهٔ معدنی اراوایپا را توسعه داد و بعدها آن را با سود خوبی فروخت. در حدود سال ۱۸۷۹، بیوفورد با زنی جوان از ایندیاناپلیس، ایندیانا، به نام سدونیا الکساندر که برای دیدار اقوامش به فورت توماس آمده بود، آشنا شد. دوستی آنها در نهایت منجر به خواستگاری شد و در سپتامبر ازدواج کردند. بیوفورد پیش از نامزدی، اسم خود را قانوناً و توسط دهمین مجلس قانون گذاری منطقه ای، به نام زمان تولدش، ولفورد چپمن بریدول برگرداند. بیوفورد شخصیتی بسیار محبوب و شناخته شده در آریزونا بود و گفته می
شد که «احتمالاً هیچ مهاجر دیگری در آریزونا تا این حد شناخته شده نبود یا چنین دوستان زیادی نداشت». نویسنده و مورخ دان ال ترپ در کتاب خود با نام دایرةالمعارف زندگی نامهٔ منطقهٔ مرزی، بیوفورد را اینگونه توصیف می کند «فردی قد بلند، باریک اندام، چهارشانه، خوش مشرب که می توانست با همنوازی بانجو، تصنیف بخواند و به خوبی حالت خشمش را کنترل کند». کوه بیوفورد، واقع در ۴ مایلی شمال کوه کنتاک در شهرستان مریکوپا به احترام او نام گذاری شده است. او در سال ۱۸۸۵، برای مدت کوتاهی به عنوان نمایندهٔ سافورد، شهرستان گراهام در سیزدهمین مجلس (یا مجلس سنا) قانون گذاری منطقهٔ آریزونا خدمت کرد. در آن دوران بود که بیوفورد درگیر دعوایی فیزیکی در می خانه ای در شهر پرسکات شد. زمانی که بیوفورد در آن می خانه بود، لابیگری فرانسوی الاصل به نام استاد آرنولد که برای شرکت مس آریزونا در کلیفتون کار می کرد، به او افترا زد که با تغییر نامش، اصالت فرانسوی خود را انکار کرده است. مشاجرهٔ آنها بالا گرفت و در نهایت، بیوفورد به او حمله و با این کار، آن مرد فرانسوی، او را به دوئل دعوت کرد. بیوفورد دوئل را پذیرفت، اما آن دو نتوانستند دربارهٔ سلاح به توافق
برسند، بیوفورد سلاح کلت و آرنولد شمشیر فرانسوی را انتخاب کردند و از آنجایی که این نوع شمشیر در آریزونا به سهولت در دسترس نبود، در نهایت دوئل لغو شد. در سال ۱۸۹۵، بیوفورد، خانواده اش را به لس آنجلس، کالیفرنیا برد و در آنجا فرزندانش را بزرگ کرد. تنها پسر او، والتر در خردسالی از دنیا رفت، اما دخترش، نینا در سال ۱۹۰۳، همسر پزشک سرشناس، دکتر آرتور اف مایش شد. بیوفورد در اول فوریه ۱۹۰۵، در ۵۸ سالگی در لس آنجلس درگذشت و در بوستان یادبود آنجلوس-رزدیل به خاک سپرده شد.
مافیای آب عنوانی غیررسمی در محافل رسانه ای و علمی ایران است و به افراد و نهادهایی گفته می شود که در زمینه هایی مثل سدسازی و انتقال آب دست دارند و به گفته برخی کارشناسان، بسیاری از مشکلات آبی ایران ناشی از سیاست گذاری های اشتباه، سوءمدیریت و رانت خواری این افراد و نهادهاست. مرکز توسعه فناوری آب حکمرانی آب در ایران را زیر سایه مافیای آب می داند. مافیا عمدتاً در دوران جمهوری اسلامی (از سال ۱۹۷۹ به بعد) فعال بوده و از حمایت و پشتیبانی مقامات بلندپایه حکومتی برخوردار است. حتی برخی از مقامات دولتی ایالات متحده نیز به طور علنی از آن به عنوان یکی از دلایل بحران آب در ایران یاد کرده اند. خاستگاه واژه و سیر تحول آن. واژهٔ «مافیای آب» نخستین بار توسط برخی از کارشناسان منابع آب و رسانه های ایران برای توصیف ساختار فسادآلود و رانت محور مدیریت آب در چند دههٔ اخیر به کار گرفته شد. در گفتمان داخلی ایران، این اصطلاح بیش از یک دهه است که برای اشاره به شبکه ای غیررسمی و قدرتمند از مقامات دولتی – شامل وزیران، معاونان، مدیران شرکت های عمرانی دولتی و مشاوران – رایج شده است. این افراد با سوءاستفاده از جایگاه خود در حوزه آب، پروژه ها
ی عظیم و پرهزینه ای را برای اهداف سیاسی و اقتصادی خود پیش می برند. این شبکه تحت چتر نهادهای رسمی مانند «شورای عالی آب» (که نهاد سیاست گذاری کلان آب در کشور است) فعالیت می کند، اما در عمل با اتکا به پیوندهای میان ثروت و قدرت و فساد سازمان یافته، از نظارت قانونی عبور می کند. اگرچه واژه «مافیای آب» خاستگاهی ایرانی دارد، اما در سال های اخیر به سطح بین المللی نیز راه یافته است. برای نمونه، دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده، در سخنرانی هایی از ساختار حاکمیتی ایران به عنوان «مافیای فاسد آب» یاد کرد که با هدایت منابع آبی به سوی منافع خاص، سرزمین های سرسبز را به بیابان تبدیل کرده اند و مدعی شد که سپاه پاسداران انقلاب اسلامی نیز در ساخت سدهای بی رویه که موجب خشکیدن رودخانه ها و دریاچه ها و بروز طوفان های گرد و غبار شده، نقش دارد. این اظهارات بازتابی از نظرات فعالان محیط زیست و شهروندان ایرانی است که سال هاست تأکید می کنند بحران آب ایران صرفاً ناشی از خشکسالی طبیعی نیست، بلکه تا حد زیادی محصول سیاست های برنامه ریزی شده، فساد ساختاری و بهره کشی از منابع توسط طبقه حاکم است. سازوکار عملکرد. بسیاری از افراد و رسانه هایی
که در مورد مافیای آب صحبت می کنند از اعضای این مافیا نامی نبرده اند، اما در برخی اظهار نظرها وزارت نیرو و شرکت های مشاور آن، شرکت مهاب قدس، شرکت سپاسد، شرکت توسعه منابع آب و نیروی ایران، قرارگاه خانم الانبیاء سپاه پاسدارن و مدیران عالیرتبهٔ این شرکت ها و نهادها به عضویت در مافیای آب یا همکاری با آنان متهم شده اند: «مافیای آب» بر مبنای همکاری و هم پوشانی میان مقامات دولتی، نیروهای نظامی، و پیمانکاران بخش ساخت وساز و کشاورزی عمل می کند و هدف آن پیشبرد منافع خصوصی به بهای تخریب پایداری منابع آبی کشور است. در قلب این سازوکار، «شرکت توسعه منابع آب و نیروی ایران» قرار دارد که پیمانکار اصلی دولتی در پروژه های بزرگ سدسازی، مخازن و انتقال آب به شمار می رود. از پایان جنگ ایران و عراق به بعد، مدیران این شرکت و همچنین مقامات بلندپایه وزارت نیرو به بازیگران کلیدی این مافیا بدل شدند، به طوری که سیاست گذاری های کلان پروژه های زیرساختی در حوزه آب اغلب به نفع منافع آنان انجام می شود، حتی اگر این سیاست ها به قیمت نابودی اکوسیستم های طبیعی کشور تمام شود. اعضای این شبکه با بهره گیری از خلأهای قانونی، امتیازهای ساخت وساز، مجوزها
ی حفاری و کاربری زمین را به خود و نزدیکانشان اختصاص می دهند؛ گاه از طریق رشوه و گاه با نفوذ سیاسی در ساختارهای تصمیم گیر. بسیاری از پروژه ها بدون ارزیابی علمی یا زیست محیطی آغاز و اجرا می شوند – در مواردی، تنها پس از اعتراضات مردمی، نهادهای مسئول ناچار به تهیه گزارش اثرات محیط زیستی شده اند، آن هم زمانی که خسارت ها برگشت ناپذیر شده اند. یکی از نمونه های بارز، سدهایی است که بدون نظارت کافی ساخته شدند و در نتیجه به خشک شدن دریاچه ها و تخریب زیست بوم های حیاتی منجر گردیدند. از دیگر اقدامات منسوب به مافیای آب می توان به تخصیص آب یارانه ای با قیمت های پایین به صنایع وابسته به حکومت، صدور مجوزهای غیرقانونی برای چاه های عمیق، و دور زدن حقوق سنتی آبِ جوامع محلی از طریق تغییرات مقرراتی به نفع پروژه های خصوصی اشاره کرد. اعضای این شبکه عملاً از مصونیت برخوردارند: حتی هنگامی که دادگاه های محلی احکامی علیه پروژه های مخرب آبی صادر می کنند، این احکام در سطوح بالاتر – که وابسته به ساختارهای قدرت هستند – لغو می شوند، و افشاگران فساد در حوزه آب با تهدید، فشار و آزارهای نهادهای امنیتی مواجه می گردند. به این ترتیب، «مافیای آب» ت
وانسته است تقریباً بدون مانع و با کسب سودهای کلان، بر حساب محیط زیست و امنیت آبی کشور، به حیات خود ادامه دهد. ارتباط نهادهای حکومتی و سپاه پاسداران. یکی از عناصر کلیدی در «مافیای آب» ایران، سپاه پاسداران انقلاب اسلامی و بازوهای عمرانی و اقتصادی وابسته به آن است. پس از انقلاب اسلامی و جنگ ایران و عراق، توجه مقامات به منابع آب به عنوان ابزاری برای بازسازی و توسعه ملی جلب شد. در سال ۱۹۸۹، آیت الله علی خامنه ای، رهبر جمهوری اسلامی، دستور تأسیس «قرارگاه سازندگی خاتم الانبیاء» را صادر کرد – یک نهاد مهندسی و عمرانی وابسته به سپاه – با هدف به کارگیری توان فنی و انسانی این نهاد در پروژه های زیرساختی بزرگ. در همین راستا، در سال ۱۹۹۲، شرکت زیرمجموعه ای به نام «سپاسد» (ترکیب واژگان «سپاه» و «سد») تأسیس شد که تمرکز آن بر ساخت سدها و تونل های انتقال آب بود (1). این شرکت ها با دریافت بودجه های سخاوتمندانه از دولت، به سرعت دامنه فعالیت خود را در زمینه آب، برق و نفت در سراسر کشور گسترش دادند. سپاه پاسداران با تکیه بر نفوذ خود توانست جریان مستمر قراردادهای عمرانی عظیم را تضمین کند – از جمله پروژه های ساخت سد، کانال و طرح های ا
نتقال بین حوضه ای – که سهم بودجه ای قابل توجهی را سالانه برای این نهاد به همراه داشت. این فرآیند همراه بود با پیوندهای گسترده میان ثروت و قدرت: شرکت «مه آب قدس» (یک شرکت مشاوره مهندسی نزدیک به حاکمیت) به طور مستمر با شرکت «سپاسد» در طراحی و اجرای پروژه ها همکاری می کرد و این دو در دهه ۱۳۷۰ و ۱۳۸۰ هسته مرکزی «مافیای آب» را تشکیل دادند. آن ها از طریق لابی گری و نفوذ سیاسی، ساخت سدهای بزرگی مانند سد کارون ۳ و سد گتوند در استان خوزستان – یکی از مناطق آسیب دیده جنگ – را پیش بردند. در این پروژه ها، بودجه های کلانی تضمین شد و سودهای حاصل میان پیمانکاران و مقامات تقسیم شد، در حالی که هرگونه نظارت یا انتقاد عمومی از این طرح ها به شدت سرکوب می شد. هیچ یک از مسئولان بابت شکست ها یا خسارات ناشی از این پروژه ها پاسخ گو نبودند، که بخشی از آن ناشی از مصونیت عملی نیروهای وابسته به سپاه پاسداران بود. به طور کلی، سپاه از طریق «مافیای آب» پایگاه قدرت اقتصادی قدرتمندی برای خود ایجاد کرده است: بخش قابل توجهی از بودجه های عمرانی کشور به پروژه هایی اختصاص می یابد که سپاه در آن ها نقش دارد، و این نهاد از دستگاه های اطلاعاتی و امنیتی
خود برای بازداشتن منتقدان و جلوگیری از مخالفت ها استفاده می کند. پیامدهای زیست محیطی و فجایع. فعالیت های «مافیای آب» در ایران به مجموعه ای از بحران های گسترده زیست محیطی منجر شده است. پروژه های سدسازی، انحراف مسیر رودخانه ها و برداشت بی رویه از منابع آب سطحی و زیرزمینی باعث خشک شدن منابع آبی، شوری خاک ها، از بین رفتن زیستگاه ها و در بسیاری موارد، وقوع «فجایع طبیعی ساخت بشر» شده اند: پیوند با بحران آب در ایران. بحران های محلی آب که پیش تر به آن ها اشاره شد، در مجموع به یک بحران فراگیر ملی در ایران انجامیده اند. در دهه های اخیر، کشور با ترکیبی از خشکسالی های دوره ای و بهره برداری بیش از حد از منابع آب مواجه بوده است – ترکیبی که کارشناسان حوزه آب آن را به «ورشکستگی هیدرولوژیکی» تعبیر کرده اند. به عبارت دیگر، تقاضا برای آب در حال افزایش مداوم است، در حالی که منابع تجدیدپذیر به دلیل مدیریت ناکارآمد و فساد ساختاری به طور پیوسته در حال کاهش اند. در حالی که مسئولان دولتی عمدتاً بحران آب را ناشی از تغییرات اقلیمی و خشکسالی معرفی می کنند، بسیاری از متخصصان و فعالان محیط زیست بر این باورند که ریشهٔ اصلی بحران، سوءمدیری
ت و فساد گسترده در نظام بهره برداری از منابع آبی کشور است. سیاست گذاری در جهت ساخت مداوم تأسیسات پرهزینه آبی – از جمله سدها، خطوط انتقال و تأسیسات نمک زدایی – به جای تمرکز بر صرفه جویی، مدیریت تقاضا و حفظ منابع موجود، باعث تشدید بحران شده است. این پروژه های بزرگ عمدتاً به سود شبکه های وابسته به «مافیای آب» تمام شده اند، در حالی که پیامدهای اجتماعی و زیست محیطی عمیقی برای مناطق وسیعی از کشور به جا گذاشته اند. برای نمونه، در استان هایی مانند خوزستان و چهارمحال و بختیاری، انتقال آب به سمت طرح های صنعتی و شهرهای دورافتاده، باعث کمبود شدید آب برای جوامع محلی شده است. در مجموع، «مافیای آب» از نگاه بسیاری از تحلیل گران به عنوان عامل اصلی وضعیت بحرانی کنونی معرفی می شود؛ وضعیتی که موجب شده ایران – با وجود برخورداری از منابع آبی تجدیدپذیر قابل توجه – امروز با یکی از سخت ترین بحران های آبی جهان مدرن روبه رو باشد. مخالفان. اسماعیل کهرم، کارشناس منابع آب، نامگذاری مافیای آب را درست نمی داند. وی معتقد است مافیا سیستمی مخفیانه و زیرزمینی است؛ ولی این پروژهای نادرست، علنی و روی زمین انجام می شود و بنابراین نمی شود انجام دهن
دگان آن را مافیا نامگذاری کرد. تحقیق و تفحص مجلس. مهرداد ویس کرمی نماینده خرم آباد در مجلس شورای اسلامی در سال ۱۴۰۰ خواستار تحقیق و تفحص از مافیای آب در وزارت نیرو شده بود.
توماسو ویتنی یا توماسو چامپا یا (متولد ۸ مه ۱۹۸۵) یک کشتی گیر حرفه ای سیسیلی تبار امریکایی است که با شرکت دبلیودبلیوئی (WWE) قرارداد دارد. او با نام رینگ توماسو چامپا کشتی می گیرد.
این فهرستی از پردرآمدترین تولیدکنندگان فیلم در جهان است. ارقام برای تورم تنظیم نشده است.
لی یو () شرکت بازی ویدئویی هنگ کنگی است، که در سال ۲۰۱۰ توسط لین چینگلین تأسیس شد و هم اکنون زیرمجموعه ای از شرکت تنسنت می باشد.
هراچیا پولادیان (؛ زادهٔ ) دیپلمات اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۱۶ مه ۱۹۷۱ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان و دانشگاه حلب فارغ التحصیل گشت.
عملیات بودن پلاته () در ۱ ژانویه ۱۹۴۵ راه اندازی شد، تلاشی توسط لوفت وافه برای فلج کردن نیروهای هوایی متفقین در کشورهای سفلی در طول جنگ جهانی دوم.
بال یا جناح (به ) در هوانوردی نظامی، یک واحد فرماندهی است. در بیشتر خدمات هوانوردی نظامی، یک بال به شکل نسبتاً بزرگی از هواپیماها گفته می شود. در کشورهای مشترک المنافع یک بال یا جناح معمولاً شامل سه گردان هوایی «اسکادران» است که چندین بال یک گروه را تشکیل می دهند (حدود ۱۰ گردان هوایی). هر اسکادران شامل حدود ۱۲ تا ۲۴ هواپیماست.
چنوگن () روستایی در والونی در شهرداری وو-سور-سور، ناحیه سیبرت، واقع در استان لوکزامبورگ (بلژیک)، بلژیک است. در ۱ ژانویه ۱۹۴۵، سربازان آمریکایی ادعا می کنند که سربازان آلمانی ورماخت را در این روستا در طول جنگ جهانی دوم در انتقام از قتل عام قبلی سربازان آمریکایی توسط وافن اس اس قتل عام کردند (کشتار چنوگن).
کشتار چنوگن () یک جنایت جنگی بود که توسط اعضای لشکر یازدهمین لشکر زرهی نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا در نزدیکی چنوگن، بلژیک در ۱ ژانویه ۱۹۴۵ در جریان نبرد آردن انجام شد. بر اساس گزارش های شاهدان عینی، تخمین زده می شود که ۸۰ اسیر آلمان نازی قتل عام شدند. زندانیان را در یک میدان جمع کردند و با مسلسل تیراندازی کردند. این یکی از چندین جنایات جنگی بود که در طول نبرد آردن توسط اعضای نیروهای متفقین جنگ جهانی دوم و نیروهای محور انجام شد.