Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
علی خان زنگنه از بزرگان کُرد ایل زنگنه و از سلسله حاکمان زنگنه بود که بر کرمانشاهان و سرحدات عراقین بود. وی در زمان سلسله زند از ۱۱۹۹ قمری (۱۷۸۴ میلادی) تا سال ۱۲۰۹ قمری (۱۷۹۴ میلادی) به مدت نزدیک به ۱۰ سال حاکم کرمانشاه بود. وی عموی الله قلی خان زنگنه بود و پس از وی به قدرت رسید. گرایش مذهبی. به گفته محمدعلی سلطانی علی خان زنگنه فردی متشرع بود و به همین دلیل در سرکوب صوفیان در کرمانشاه با آقا محمدعلی بهبهانی همکاری کرد و فضای مناسبی برای فعالیت او فراهم کرد. این مسئله بهانه ای به دست حکومت قاجار داد تا سلسله حاکمان زنگنه را که از دوران صفویه تا آن زمان در کرمانشاه حکومت می کردند کنار بزنند. فتحعلی شاه برای نخستین بار حاکمی غیرکُرد برای کرمانشاه تعیین کرد و محمدعلی خان شامبیاتی را به حکومت کرمانشاهان گماشت، که وی نیز بعداً به بهانه عدم همکاری با آقا محمدعلی بهبهانی برکنار و جای خود را به فتحعلی خان قاجار پسر میرزا محمدخان بیگلربیگی تهران داد. ساخت مسجد جامع کرمانشاه. علی خان زنگنه در کرمانشاه مسجدی ساخت که بعداً به مسجد جامع شهر کرمانشاه تبدیل شد. این مسجد در سال ۱۱۹۶ ه.ق (۱۷۸۱ میلادی) در زمان پادشاهی «علیمرا
دخان زند» ساخته شده است.
وژشچ (؛ ؛ ) یکی از مناطق مسکونی شهر گدانسک لهستان است. وسعت این منطقه در حدود و جمعیت آن ۶۵٬۰۰۰ (با تراکم جمعیتی ۶٬۶۲۲) است و بدین ترتیب، پرجمعیت ترین منطقهٔ شهر گدانسک محسوب می شود. نام این شهر از واژهٔ wrzos در زبان های کاشوبی و لهستانی گرفته شده که به معنای خلنگ است، چرا که در گذشتهٔ دور، این ناحیه سرتاسر جنگلی و پوشیده از خلنگ بوده است. این شهر در روزگاران دور بخشی از پروس و امپراتوری آلمان بود و منابع تاریخی با نام های Vriezst در سال ۱۲۶۳ پس از میلاد و Vriest در ۱۲۸۳ پس از میلاد اشاره کرده اند که دارای آسیاب بوده است. واژه Vriest در زبان آلمانی سفلی و هلندی به معنای «جنگل» است. این ناحیه مابین سال های ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۹ بر طبق توافق پیمان ورسای در پایان جنگ جهانی اول، جزئی از ایالت آزاد دانتسیگ بود. پس از جنگ جهانی دوم این منطقه مسکونی بنا به تصمیم های اتخاذ شده در کنفرانس پوتسدام، بخشی از خاک لهستان شد و نامش به وژشچ تغییر یافت. ساکنان آلمانی آن، پیش از پیشروی نیروهای ارتش سرخ، یا فرار کردند یا آنکه بعدها اخراج شدند. برخی از متولدین یا ساکنان مشهور این شهر عبارتند از: گونتر گراس، ولفگانگ فلتس، هرمان بالک و اد
ی آرنت.
مسابقات کومیته ۵۵ کیلوگرم زنان در کاراته در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ در ۵ اوت ۲۰۲۱ در نیپون بودوکان برگزار شد. قالب. این مسابقه در یک مرحله گروهی در دو گروه و سپس در یک مرحله حذفی انجام می شود. هر گروه متشکل از پنج یا چهار ورزشکار است. ورزشکاری که در گروه A اول می شود در مرحله نیمه نهایی با ورزشکاری روبرو می شود که در گروه B دوم می شود و بالعکس. هیچ مسابقه ای برای مدال برنز در مسابقات کومیته وجود نخواهد داشت. بازندگان نیمه نهایی هر کدام یک مدال برنز دریافت می کنند.
کروتون یک تکه نان دوباره پخته شده است که اغلب مکعبی و چاشنی شده است. کروتون برای افزودن بافت و طعم به سالادها به ویژه سالاد سزار به عنوان همراه با سوپ و خورش، یا به عنوان غذای میان وعده مصرف می شود. علم اشتقاق لغات. کلمه کروتون از واژه فرانسوی "croûton گرفته" شده است، که خود "مخفف croûte" به معنای «پوسته» است. "کروتون" ها اغلب به شکل مکعب های کوچک دیده می شوند، اما می توانند از هر اندازه و شکلی تا یک برش بسیار بزرگ باشند. بسیاری از مردم اکنون از کروتون برای کروت استفاده می کنند، بنابراین کاربرد آن تغییر کرده است. با این حال، از نظر تاریخی، کروت تکه ای از باگت بود که به آرامی با روغن یا کره تمیز شده و پخته می شد. در توصیف انگلیسی آشپزی فرانسوی، "کروته" نه تنها یک اسم است، بلکه دارای یک فرم فعل است که فرایند پخت و پز را که نان را به پوسته تبدیل می کند، توصیف می کند. آماده سازی. تهیه کروتون نسبتاً ساده است. معمولاً مکعب های نان کمی با روغن یا کره (که ممکن است برای تنوع چاشنی یا طعم دار شوند) پوشانده می شوند و سپس پخته می شوند. کروتون ها را می توان به صورت چوبی نیز برش داد. برخی از آماده سازی های تجاری از ماشین آ
لات برای پاشیدن چاشنی های مختلف روی آنها استفاده می کنند. از طرف دیگر، ممکن است آنها را به آرامی در کره یا روغن نباتی سرخ کنید تا ترد و قهوه ای شوند تا طعم کره ای و بافتی ترد به آنها بدهد. برخی از کروتون ها با افزودن پنیر تهیه می شوند. تقریباً از هر نوع نان - در نان یا از قبل برش داده شده، با پوسته یا بدون پوسته - ممکن است برای تهیه کروتون استفاده شود. معمولاً به جای نان تازه از نان خشک یا بیات یا نان مانده استفاده می شود. پس از آماده شدن، کروتون ها به مراتب بیشتر از نان آماده نشده تازه می مانند. خوراک شناسی. یک غذای آماده "به سبک گرنوبلیز" (به شیوه گرونوبل) دارای تزئینی از کروتون های کوچک همراه با نویزت، کبر، جعفری و لیمو است. نان خشک و مکعبی معمولاً در کیسه های بزرگ در آمریکای شمالی برای تهیه چاشنی یا سس جشن شکرگزاری فروخته می شود. با این حال، اینها به طور کلی با کروتون های سالاد متفاوت هستند، به جای نان خشک شده به جای کره یا روغن و با چاشنی های دیگر.
پله های جوکر نام عامیانهٔ یک خیابان پلکانی است که خیابان های شکسپیر و اندرسون را در خیابان ۱۶۷ غربی در های بریج در برانکس، شهر نیویورک به هم متصل می کند. این خیابان پلکانی در نزدیکی ایستگاه خیابان ۱۶۷ قطار ۴ متروی شهر نیویورک واقع شده است، این پله ها یکی از مکان های فیلمبرداری فیلم جوکر در سال ۲۰۱۹ بود.
علی اکبر جلیلوند رضائی (۱۳۰۵ خ - ۱۳۷۴خ) سناتور و نماینده مجلس شورای ملی و از مالکان بزرگ تویسرکان و اهل روستای سهام آباد بود. پدرش حاج جعفرقلی خان سهام الدوله از خوانین مالکان بزرگ تویسرکان بود که والی فارس و بنادر و سپس حاکم تهران شد. پدر بزرگش حاج قنبرعلی خان سعدالدوله بود که حاج میرزا آقاسی او را به حکومت تویسرکان و نهاوند و ملایر گمارد و در دوران ناصرالدین شاه مقام سفارت و وزارت و حکومت یافت. مدرسه معروف قنبرعلی (سعدیه) در کنار امامزاده یحیی تهران از ساخته های اوست و در تاریخ نوشته اند که نزدیک پنجاه سال حفظ مرزهای غربی و حتی حفظ ارتباط در مرزهای شرق با افغانستان به عهده او بود. پس از آن که رضا شاه به سلطنت رسید، جعفرقلی خان سهام الدوله از حاج شیخ عبداکریم حائری‏ بنیانگذار حوزه علمیه قم خواست که وصی فرزندان صغیرش شود و چون حاج شیخ نپذیرفت، مشیرالدوله و مؤتمن الملک را وصی خود کرد. سهام الدوله ثلث املاک خود را به تأسیس حوزه و بیمارستانی در قم اختصاص داد. شوخی «مگر بادمجان سهام الدوله رسیده» هنوز در قم رایج است. بیمارستان سعدیه در روستای چال طرخان شهر ری هنوز از محل درآمد املاک موقوفه سهام الدوله اداره می شو
د. علی اکبر جلیلوند سه ساله بود که پدرش را از دست داد و مؤتمن الملک پیرنیا سرپرستی اش را به عهده گرفت. تحصیلات ابتدائی را در ملایر و تحصیلات متوسطه را در تهران در مدرسه البرز گذراند و از دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران لیسانس گرفت اما شغلی نپذیرفت و به رسیدگی به املاک موروثی اش پرداخت. گاه در تهران و گاه در اروپا و آمریکا زندگی می کرد. در انتخابات دوره هجدهم مجلس شورای ملی که از پنجم تا هفتم بهمن ۱۳۳۲ برگزار شد، جلیلوند به نمایندگی ملایر، نهاوند و تویسرکان رسید و کرسی خود را در دو دوره بعد نیز حفظ کرد. در سال ۱۳۵۴ سناتور انتخابی همدان شد (دوره هفتم). از جلیلوند به عنوان مردی دانشمند و مطلع و کتابخوان یاد می شود که کتابخانه معتبری برای خود تدارک دیده بود. در خانه اش به روی همه باز بود و سفره گسترده ای داشت. نویسندگان و شعرا در خانه اش گرد می آمدند. هنگامی که درگذشت، فرزندی نداشت و اموالش را در زمان حیات به دو برادرزاده اش انتقال داده بود.
مسابقات کومیته ۶۱+ کیلوگرم زنان در کاراته در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ در ۶ اوت ۲۰۲۱ در نیپون بودوکان برگزار شد. قالب. این مسابقه در یک مرحله گروهی در دو گروه و سپس در یک مرحله حذفی انجام می شود. هر گروه متشکل از پنج ورزشکار است. ورزشکاری که در گروه A اول می شود در مرحله نیمه نهایی با ورزشکاری روبرو می شود که در گروه B دوم می شود و بالعکس. هیچ مسابقه ای برای مدال برنز در مسابقات کومیته وجود نخواهد داشت. بازندگان نیمه نهایی هر کدام یک مدال برنز دریافت می کنند.
آمال مثلوثی (؛ ۱۱ ژانویه ۱۹۸۲)، موسیقی دان، خواننده، ترانه سرا، تهیه کننده و تنظیم کننده ی اهل تونس است. وی از سال ۲۰۱۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. او با آهنگ اعتراضی خود به نام "کلام من ازاد است" («کِلْمْتی حُرَّة») که به سرودی برای انقلاب تونس و بهار عربی تبدیل شد، به شهرت رسید.
هزینهٔ نگهداری () یک اوراق بهادار یا یک کالای فیزیکی در طول یک دورهٔ زمانی است. هزینهٔ نگهداری شامل هزینه های بیمه، نگهداری و بهره بر روی وجوه سرمایه گذاری شده و سایر هزینه های جانبی می شود. در بازارهای آتی نرخ بهره، به تفاوت بین بازده یک ابزار نقدی و هزینهٔ وجوه لازم برای خرید این ابزار اشاره می شود. هزینهٔ نگهداری اگر بلندمدت باشد، هزینهٔ بهره ای است که به حساب اعتباری پرداخت می شود. برعکس، اگر کوتاه مدت باشد، هزینهٔ نگهداری پرداخت سود سهام یا به بیان دقیق تر هزینهٔ فرصت است. هزینهٔ خرید اوراق بهادار خاص به جای سرمایه گذاری جایگزین است.
محمدحسین استخر (۱۲۶۷ بوانات فارس - ۱۳۴۸) روزنامه نگار، مترجم، قاضی دادگستری و نماینده مجلس شورای ملی بود. در یکى از روستاهای بوانات به دنیا آمد. پدرش شیخ اسداللَّه واعظ از روحانیون منطقه و منبرى بود. خودش نیز به راه پدر رفت و تا شانزده سالگى در زادگاه خود نزد پدر تحصیل کرد، سپس به شیراز رفت و تحصیلات خود را ادامه داد. در مشروطیت فعالیت داشت و وارد حزب دموکرات فارس شد. سپس به معلمی و مدیریت مدارس جدید پرداخت. از سال ۱۲۹۷ روزنامه "استخر" را در فارس انتشار داد که تا حدود چهل سال بعد انتشار آن ادامه یافت. در سال ۱۳۰۶ که علی اکبر داور بنیان دادگستری نوین ایران را ریخت و قضات تازه ای وارد عدلیه کرد، استخر از وزارت معارف به عدلیه انتقال یافت و سال‏ها به عنوان بازپرس و دادستان و رئیس دادگاه در شهرهاى مختلف خدمت ‏کرد. در سال ۱۳۲۰ از خدمت قضا کناره ‏گیرى کرد و به وزارت فرهنگ بازگشت. به انتشار نشریه "استخر" ادامه داد و در انتخابات دوره هجدهم مجلس شورای ملی در سال ۱۳۳۲ به نمایندگی شیراز برگزیده شد. در دوره بعد نیز بر همین کرسی نشست. خاطرات محمدحسین استخر در کتاب "خاطرات پیر روشن ضمیر" منتشر شده است.
سینمای ایران به صنعت سینما، فیلم و پویانمایی در ایران گفته می شود. سینمای ایران در چندین دوره، مورد ستایش جهان خارج بوده و دستاوردهایی نیز داشته است. در دههٔ ۱۳۲۰ خورشیدی شرکت های سینمایی ایرانی پدیدار شدند و سینما میان مردم این کشور، همگانی تر شد. کم کم نوآوری هایی در سینماها پدیدار شد. در دههٔ ۱۳۴۰ پیشرفت های هنری در کشور به اوج رسیدند. برای نمونه در سال ۱۳۴۳ فروغ فرخزاد با ساخت فیلم مستند "خانه سیاه است" نخستین زنی شد که تک نفره یک فیلم ساخت. در دههٔ ۱۳۴۰ سینمای فارسی زبان، یکی از دوره های اوج خود را تجربه کرد. فیلم هایی چون "گنج قارون"، "گاو" و "قیصر" در این دوران نمایش یافتند. همچنین شماری از فیلم ها که برای سینمای عامه پسند ایران ساخته می شدند به «فیلمفارسی» مشهور شدند. در همین دهه، بنیان گذاری کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان که نهادی برای پخش فیلم های کودکان بود، به فرصتی مناسب برای شکل گیری سینمای فرهنگی در ایران تبدیل شد. پیش از انقلاب ۱۳۵۷ افزون بر حضور قابل توجه فیلم های ایرانی در جشنواره های فیلم جهانی، این کشور خود نیز به میزبانی پراهمیت از رویدادهای بین المللی سینما در جهان، تبدیل شد. جشنواره
جهانی فیلم تهران در دههٔ ۱۳۵۰ مهم ترین جشنوارهٔ سینمایی در آسیا و تنها جشنوارهٔ ردهٔ "الف" از دید فدراسیون بین المللی تهیه کنندگان در آسیا به شمار می رفت. پس از انقلاب ۱۳۵۷ حکومت جدید، نخست، فیلم سازی را محدود کرد. سپس در صورت تبلیغ ارزش های اسلامی، به کارگردانان کمک مالی رساند. در حدود دههٔ ۱۳۷۰ شوق نخستین انقلابی با خواسته های میانه روی سیاسی و روابط بهتر با جهان غرب جایگزین شد و سینمای این کشور پیشرفت کرد. همچنین در این دوره، شماری از کارگردانان ایرانی که از ایران خارج شدند، به ساخت فیلم در خارج از کشور پرداختند. در دوره جمهوری اسلامی با انحصاری شدن سینما در دست دولت ایران و حذف شدن بخش خصوصی این کشور، محدودیت هایی سنگین به فیلم سازان اهل ایران تحمیل شد. سانسور پس از انقلاب ۱۳۵۷ چالشی جدی برای سینمای ایران شمرده شد. در ایران هر ساله روز ۲۱ شهریور به عنوان «روز سینما» گرامی داشته می شود. پیشینه. همان طور که در کتاب تاریخ سینمای مسعود مهرابی آمده است، ورود نخستین دوربین فیلم برداری (دستگاه سینماتوگراف) در زمان مظفرالدین شاه به سال ۱۲۷۹ هجری خورشیدی آغازگر تاریخ سینمای ایران است. مظفرالدین شاه در یکی از سفره
ای خود به فرانسه از دستگاه سینماتوگراف خوشش آمد و به میرزا ابراهیم خان صحاف باشی دستور خریداری آن را داد. شاه که مجذوب کارناوال ها و جشنواره های فرنگی بود دستور داد تا از کارناوال اسناند فیلم برداشته شود و این نخستین تصاویری بود که سینماتوگراف ابتیاع شده ضبط کرد. نخستین محل پخش فیلم در سال ۱۲۸۳ توسط ابراهیم خان صحاف باشی در خیابان چراغ گاز (خیابان امیرکبیر) افتتاح شد و در آن فیلم های کمدی کوتاه نمایش داده شد. اما نخستین سالن عمومی سینما توسط مهدی خان روسی در خیابان علاءالدوله (خیابان فردوسی) افتتاح شد. او پس از مدتی با اجاره بالاخانه ای در خیابان لاله زار، سالن سینمای خود را به آنجا برد. نخستین سالن سینمای ایران را در سال ۱۲۷۹ (تنها ۵ سال پس از آنکه برادران لومیر سینما را اختراع کردند) با نام «سینما سولی» مبلغین مذهبی کاتولیک در شهر تبریز تأسیس کردند. اما این سینما به دلیل عدم دسترسی به فیلم های روز، در سال ۱۲۹۵ خورشیدی تعطیل شد. تا سال ۱۳۰۹ خورشیدی، سینماهای ساخته شده به نمایش فیلم های غربی که در مواردی زیرنویس فارسی داشتند، می پرداختند. تا اینکه در این سال اوانس اوگانیانس نخستین فیلم بلند سینمایی ایران را ب
ه نام "آبی و رابی" ساخت. نخستین فیلم ناطق فارسی، فیلم "دختر لر" است که اردشیر ایرانی آن را در سال ۱۳۱۲ خورشیدی ساخت. دهه های ۱۳۲۰ و ۱۳۳۰. در دههٔ ۱۳۲۰ شرکت های سینمایی ایرانی پدیدار شدند و سینما میان مردم این کشور، همگانی تر شد. در دههٔ ۱۳۳۰ پیشرفت سینمای این کشور ادامه یافت و در نمونه ای شهلا ریاحی با ساخت "مرجان" به نخستین کارگردان زن ایرانی تبدیل شد. در این دهه پویانمایی وارد ایران شد و نخستین تلاش های ساخت پویانمایی ایرانی، در ادارهٔ کل فرهنگ و هنرهای زیبای تهران صورت گرفت. نخستین فیلم کوتاه پویانمایی در ایران، توسط اسفندیار احمدیه با عنوان "ملانصرالدین" در ۱۳۳۶ ساخته شد. اسماعیل کوشان، ساموئل خاچیکیان، هوشنگ کاووسی، فرخ غفاری فیلم سازان مطرح این دوره به شمار می آیند که از این میان اسماعیل کوشان در تثبیت جریان سینمای تجاری عامه پسند ایرانی موسوم به فیلمفارسی نقش عمده ای داشت. نوآوری هایی نیز در سینماهای این دوره وجود داشتند. برای نمونه در نخستین روزهای خرداد ۱۳۲۴ سینما کریستال گشایش یافت. کریستال، این سینما نخستین سینما با صدای دالبی بود. در منابعی نیز گفته شده است که نزدیک یک سال پس از گشایش، نخستین فیلم
خارجیِ دارای دوبله به فارسی در کریستال اکران شد. دهه های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰: گنج قارون و موج نوی سینمای ایران. در دههٔ ۱۳۴۰ سینمای فارسی زبان، یکی از دوره های اوج خود را تجربه کرد. فیلم هایی چون "گنج قارون"، "گاو" و "قیصر" در این دوران نمایش یافتند. به شکلی دقیق تر با نمایش "گنج قارون" در سال ۱۳۴۴ سینمای فیلمفارسی اوج خود را تجربه کرد و موجی از فیلم های «گنج قارونی» سینماهای ایران را درنوردید. در سال ۱۳۴۸ با پیدایش فیلم هایی چون "گاو" و "قیصر" جریان موج نوی سینمای ایران آغاز شد. در همین دهه، بنیان گذاری کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان که نهادی برای پخش فیلم های کودکان بود، به فرصتی مناسب برای شکل گیری سینمای فرهنگی در ایران تبدیل شد. همکاری یونسکو با این کانون به عنوان پخش کننده فیلم های کودکان در ایران که با فرستادن نورالدین زرین کلک به بلژیک عملی شد، اثری مهم بر بالابردن سطح فرهنگی کانون گذاشت. جریان فرهنگی شکل گرفته از سوی سینماگران پیش رو همراه با ایجاد کانون پرورش فکری و همچنین کاهش استقبال همگانی از عناصر سرگرم کننده ای مانند خشونت، سکس، و جاهل مسلکی در میان جوانان و به ویژه تحصیل کردگان ایران عواملی بودند
که دست در دست هم، جریان نو و سازنده ای را در سینمای ایران طی سال های ۵۰ تا ۵۷ به وجود آوردند. سهراب شهید ثالث، بهرام بیضایی، عباس کیارستمی، خسرو سینایی، کامران شیردل، داریوش مهرجویی، ناصر تقوایی، مسعود کیمیایی، علی حاتمی، امیر نادری،فریدون گله، بهمن فرمان آرا، خسرو هریتاش، پرویز کیمیاوی و… از کسانی بودند که با بهانه های غیرتجاری نقشی درخور در این جریان داشتند و مقدمه هایی را ساختند تا سینمای ایران گام های مهمی در سال های پسین بردارد. پیش از انقلاب ۱۳۵۷ افزون بر حضورهای قابل توجه فیلم های ایرانی در جشنواره های فیلم جهانی، این کشور خود نیز به میزبانی پراهمیت از رویدادهای بین المللی سینما در جهان، تبدیل شده بود. جشنواره جهانی فیلم تهران در دههٔ ۱۳۵۰ مهم ترین جشنوارهٔ سینمایی در آسیا و تنها جشنوارهٔ ردهٔ "الف" از دید فدراسیون بین المللی تهیه کنندگان در آسیا به شمار می رفت. پیش از انقلاب ۱۳۵۷ برای هر ۷۰ هزار نفر یک سینما وجود داشت. تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷ بیشتر مردم ساکن روستاها و شهرهای کوچک ایران که دارای تعصب های مذهبی بودند، هرگز به سالن های سینما نرفتند و گونه ای تحریم دینی ضد سینمای ایران وجود داشت. در نمونه
ای اما در شهری مذهبی چون قم، در سال ۱۳۴۷ سینمایی نوین گشایش یافت. اما تنها چند روز در برابر مذهبیون دوام آورد. مردم متعصب این شهر با تحریک ملایان شیعه به این سینما ریخته و به غارت آن پرداختند. اما پس از انقلاب، این تحریم مذهبی ضد سینما حذف شد. جمهوری اسلامی. بسیاری از مردم و سینماگران باور داشتند که با سرنگونی پادشاهی و آمدن حکومتی مذهبی، سینمای ایران نیز برای همیشه برچیده می شود. در واقع پس از پیروزی انقلاب اسلامی بحث بر سر بودن یا نبودن سینما مطرح بود. اساسا سینمایی وجود نداشت. جابجایی دستگاه ویدیو قاچاق و نگهداری آن جرم محسوب می شد. در آغاز دهه ۱۳۶۰ با تولد نشریه ایی با نامه ماهنامه "فیلم" و تاثیر آن بر نسل های پس از خود تاثیر انکارناپذیری در حیات و تداوم سینما در ایران داشت. مسعود مهرابی ده سال و تا شماره ۸۹ با دریافت مجوزهای تک شماره با چاپ و انتشار "مجله فیلم" در دورانی که نه سینمایی وجود داشت و نه فیلمی خوراک فرهنگی مردم را فراهم می کرد به گسترش فرهنگ سینما می پرداخت. از نسل این نشریه بسیاری از سینماگران و منتقدان مطرح پس از انقلاب، زاده شدند و سینمای ایران دوباره، زاده شد. در کل پس از انقلاب ۱۳۵۷، سین
مای این کشور تا چندین سال، گرفتار سردرگمی شده بود. به طور کلی رابطه میان سینماگران ایران با جمهوری اسلامی از انقلاب ۱۳۵۷ بسیار پیچیده بوده است. این رابطه در دوران گوناگون، حالت هایی گوناگون نیز داشت. گاه حالت اعتراضی گرفت، گاه با گونه ای انفعال همراه شد و گاه نیز با مذاکره پیش رفت و با وجود داشتن چالش هایی با سیاست و نظر مسئول های سینمایی، در پایان به پذیرش اصول و ادامه یافتن فعالیت در چهارچوب مورد نظر مسئولان نظام جمهوری اسلامی منجر شد. در این دوره با انحصاری شدن سینما در دست دولت ایران و حذف شدن بخش خصوصی، محدودیت هایی سنگین به فیلم سازان اهل ایران تحمیل شد. سانسور پس از انقلاب ۱۳۵۷ چالشی جدی برای سینمای ایران شمرده شد. امنیتی شدن فضای سینما، بخش بندی سینماگران به «خودی» و «غیرخودی» و مبارزه با نهادها و اتحادیه های صنفی نیمه مستقلی چون خانه سینما از دیگر چالش های این دوره هستند. به شکلی دقیق تر، پس از انقلاب ۱۳۵۷ نظام جمهوری اسلامی، نخست فیلم سازی را محدود کرد. سپس در صورت تبلیغ ارزش های اسلامی، به کارگردانان، کمک مالی رساند. با این حال مردم علاقهٔ کمی نشان دادند و این دوران از فیلم سازی با محوریت مستقیم ای
دئولوژی، دوام نیاورد. کمی بعد، فیلم هایی که به جنگ ایران و عراق می پرداختند و فیلم هایی که بیان گر مدارای بیشتر با ارزش های اسلامی بودند، جایگاه خود را به دست آوردند. استقرار مذهبی، عموماً تقلید از فیلم های غربی را ناپسند ساخت و سازوار کردن داستان های باستانی، قومی و مذهبی غربی و شرقی را تشویق کرد؛ مشروط بر آنکه دلواپسی های معاصر ایران را بازتاب دهند و محدودیت های اسلامی وضع شده را محترم شمارند. در حدود دههٔ ۱۳۷۰ شوق نخستین انقلابی با خواسته های میانه روی سیاسی و روابط بهتر با جهان غرب جایگزین شد. صنعت فیلم سازی ایران با جشنواره های فیلم ایرانی (همچون جشنواره فیلم فجر) که هر ساله به شکل جهانی برگزار می شوند، به یکی از بهترین های نوع خود در جهان تبدیل شد. کارگردانانی چون بهرام بیضایی، عباس کیارستمی، محسن مخملباف و داریوش مهرجویی فیلم هایی را تولید کرده اند که جوایز قابل توجهی را در جشنواره های بین المللی به سمت خود کشاندند. همچنین نسل تازه ای از کارگردانان زن ایرانی مانند رخشان بنی اعتماد و تهمینه میلانی پدید آمد. در فهرست سال ۲۰۱۷ برترین فیلم سازان سدهٔ ۲۱ میلادی از متاکریتیک، جعفر پناهی (با فیلم هایی چون "دا
یره" و "تاکسی") در ردهٔ ۵، اصغر فرهادی (با فیلم هایی چون "جدایی نادر از سیمین" و "فروشنده") در ردهٔ ۸، عباس کیارستمی (با فیلم هایی چون "طعم گیلاس" و "کپی برابر اصل") در ردهٔ ۲۰ و بهمن قبادی (با فیلم هایی چون "زمانی برای مستی اسب ها" و "لاک پشت ها هم پرواز می کنند") در در ردهٔ ۲۵ جای داشتند. با همه اینها واکنش رسانه های ایرانی به اخبار دریافت جوایز سینمایی توسط ایرانیان، شامل اتهام «سیاه نمایی» می شود و ملاحظات جشنواره ای کارگردانان، مورد بحث بوده است. هم اکنون در پویانمایی در ایران در حال پیشرفت است و افزون بر پویانمایی های کوتاه، انواع مجموعه (همانند "پهلوانان" و "شکرستان") و فیلم بلند پویانمایی (همانند "تهران ۱۵۰۰" و "فیلشاه") ساخته شدند. گزارشی در سال ۱۳۹۴ که در روزنامه "دنیای اقتصاد" منتشر شد، می گفت که «با وجود کاهش روند فروش فیلم ها در چند سال اخیر، اما هنوز بسیارند کارشناسانی که اعتقاد دارند سینمای ایران سرزنده و محبوب است.» مخاطبان. فروش سینمای ایران در یازده ماه ۱۳۹۸، ۲۹۳ میلیارد و ۸۱۳ میلیون و ۳۹۰ هزار تومان بوده است و در طول این دوره، ۲۵ میلیون و ۷۱۷ هزار و ۲۴۲ تن، فیلم های اکران شده را تماشا کردند
. پیشینه چالش ها. دوران جمهوری اسلامی. به دنبال انقلاب فرهنگی، روح الله خمینی انقلاب فرهنگی را به روشنی اعلام کرد: «ما همهٔ نشریات، رادیو و تلویزیون و سینماها را از فساد پاک خواهیم کرد. همه چیز باید در خدمت اسلام باشد.» کمی بعد، معلوم شد که جمهوری اسلامی می خواهد سینما را نیز کاملاً زیر سلطهٔ خود داشته باشد و فیلم سازان دگراندیش، در سینمای آیندهٔ ایران جایی ندارند. موجی از پاکسازی انقلابی در همگی رشته های هنری ایران پدیدار شد و بسیاری از هنرمندان، به همکاری با دودمان پهلوی متهم شدند. در دوران جمهوری اسلامی، پیش آمده است که نیروهای تندرو، در مخالفت با نمایش حتی فیلمی که کارهای قانونی آن طی شده و مجوز اکران وزارت ارشاد نیز دارد، دست به اعتراض بزنند و از نمایش آن پیشگیری کنند. یورش تندروها در مواردی باعث نگرانی میان بازیگران و سینماگران ایرانی این دوره بوده است. در اردیبهشت ۱۴۰۰ محمدعلی سجادی، کارگردان، فیلم نامه نویس، تهیه کننده در گفت وگو با ایلنا اعلام داشت که: «ما یک ممیزی داریم و یک سیستم ایدئولوژیک داریم که در این چهار دهه نمی دانسته با سینما چه کند. در حقیقت هم دلش می خواست آن را حفظ کند و هم دلش می خواهد
سر به تنش نباشد… بزرگترین مشکل سینما این است که عده ای سفارش دهنده هستند… سینمای ما در دست ارگان های دولتی و نظامی است.» چالش حجاب اسلامی و برخورد با جنس مخالف. موضوع حجاب کاراکترهای زن در سینمای ایران در تنهایی یا در حضور محارم، از هنگام اجباری سازی حجاب اسلامی پس از انقلاب ۱۳۵۷ به یکی از دغدغه های اصلی کارگردان ها و تهیه کنندگان ایران تبدیل شد. شماری از فیلم های ایرانی که در یک تا دو سال پس از انقلاب اسلامی به ساخت رسیدند، چون هنوز حجاب اجباری نشده بود، با همان روش پیش از این انقلاب فیلمبرداری شدند. اما هنگامی که فیلم ها برای اکران رفتند، حجاب تبدیل به خط قرمز سینمای جمهوری اسلامی شد و بسیاری از این فیلم ها از جمله "مرگ یزدگرد" توقیف شدند. گروهی از کارگردان های ایرانی اعلام کردند که برای تماشاگر فیلم، به هیچ وجه طبیعی و باورپذیر نیست که زنان با روسری خوابیده و جلوی شوهر یا پدرشان در خانه، حجاب کامل داشته باشند. در کل، پس از انقلاب تلاش شد تا پوشش سر زنان در فیلم ها طبیعی جلوه داده شوند. کارگردانان ایرانی اما راه هایی برای گریز از حجاب اجباری داشته اند و در نمونه ای از گونه هایی از کلاه بهره بردند. پس از ان
قلاب ۱۳۵۷ با محدودیت های شرعی و عرفی که برای طبیعی نشان دادن نقش زن مانع هایی ساخته بودند، بهره گیری از بازیگران زن پوش (مرد) در سینما و تئاتر مطرح شد. چرایی بازی کردن مردها در نقش زن در سینمای پس از انقلاب ۱۳۵۷ شامل موارد وابسته به حجاب و برخورد بدنی با مردان بوده است. برخورد فیزیکی زنان با مردان یکی از چالش های قابل توجه در دوران جمهوری اسلامی بوده است. بر پایهٔ فتوا (بیان حکم اسلامی توسط فقیه) مراجع تقلید شیعه، دیدن موی زن توسط مردان نامحرم، حرام است. با توجه به این فتوای عمومی میان مراجع، گاهی کارگردانان برای آن که به شخصیت زن فیلم خود روسری نپوشانند، موی او را کامل تراشیده اند. کلاه گیس نیز کم کم به ترفندی برای حذف حجاب تبدیل شد. اما مسئولان فرهنگی دورهٔ جمهوری اسلامی گفتند که کلاه گیس نمی تواند یک ترفند برای دور زدن حجاب شود. گروهی از کارگردان های ایرانی نیز با دستکاری تدوین و فیلمنامه به گونه ای تغییر ایجاد کرده اند که چالش های حجاب را دور بزنند. عباس کیارستمی گفت در دورهٔ فیلمسازی در ایران یادگرفته بود که چگونه از سانسورها پیشگیری کند. او فیلم نامهٔ خود را به روشی می نوشت که نیاز نشود یک زن را تنها در
خانه یا در کنار همسرش نمایش دهد که حجاب نیز داشته باشد. پیشینه حضور زنان. بنیان گذاری های انقلابی پس از انقلاب ۱۳۵۷ از جمله دادگاه انقلاب با داشتن اختیارات نامحدود به تشکیل پروندهٔ قضایی برای بیشتر بازیگرها و خوانندگان زن پیش از این انقلاب دست زدند. آنها که از دستورهای دینی اثر گرفته بودند، صرفِ بودن بی حجاب زن ها در آثار هنری را جرم دانستند و برای آن گروه از زنان که در شماری از فیلم های دارای صحنه هایی چون هم آغوشی و برهنگی بودند، حکم هایی در اندازهٔ اعدام قائل می شدند. در مواردی نیز درخواست شد که دارایی خود را ببخشند. پاکسازی تقریباً همهٔ بازیگران زن مهم سینمای پیش از این انقلاب به جز کسانی همانند پروانه معصومی، شهلا ریاحی، حمیده خیرآبادی، مهین شهابی، فخری خوروش و جمیله شیخی بعدها با نقدهایی در رسانه ها روبرو شد. بر پایهٔ گزارشی در دویچه وله فارسی، نظام جمهوری اسلامی تلاش کرد تا از کارزار «اخلاقی» ضد «زن کافه» که در جامعهٔ ایران نیز دارای چهره ای منفی بود، نهایت بهره گیری تبلیغاتی را داشته باشد. رسانه های دولتی این دوره «زن کافه» را الگوی زنان مدرن و آگاه به شمار آوردند و در سویی دیگر، آن را مقابل «زن شایس
تهٔ مسلمان» گذاشتند. در نخستین محصول های سینمای اسلامی که از سال ۱۳۶۰ ساختشان آغاز شد، تقریباً نشانی از زن های جامعه، دیده نمی شد. اما کمی بعد، جمهوری اسلامی زنان را برای نمایش الگوی شایسته، دوباره وارد سینما کرد. بر پایهٔ همین گزارش، «این موجود نه از گوشت و پوست، بلکه از مشتی ارزش های کلی «اخلاقی» ساخته شده است. بیش از آنکه انسانی زنده باشد، الگوی رفتار و اسوهٔ اخلاق است. زن باید آیت پاکدامنی و مهربانی و فداکاری باشد و سنگین ترین سختی ها و بی عدالتی ها را با بردباری تحمل کند.»
صدای ارمنستان (؛ Hayastani Dzayne) یک مسابقه خوانندگی تلویزیونی ارمنستانی است که توسط جان دو مول ایجاد شده است. فصل اول این برنامه از تلویزیون آرمنیا تی وی پخش شد. این نمایش در اواخر سال ۲۰۱۲ به نمایش درآمد و تا سال ۲۰۱۷ ادامه یافت. قوانین نمایش بر اساس "صدای هلند" و "د ویس" در آمریکا است. "صدای ارمنستان" نه تنها برای هنرمندان ارمنی، بلکه برای دیاسپورای ارمنی از جمله روسیه باز است. تا ماه مه ۲۰۲۱، هیچ اطلاعی در مورد فصل پنجم وجود ندارد.
محمد فتوحی () شمشیرباز سابر اهل ایران است. وی در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ شرکت کرده است.
کاباساکال یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در آلاداغ، آدانا واقع شده است. کاباساکال ۱٬۳۲۵ نفر جمعیت دارد و ۱۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.