Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هران از جانب خود آغداشلو لغو شد و گالری آرتا در تورنتو نیز از میزبانی آثار آغداشلو خودداری کرد. حراج تهران از احتمال حذف دو اثر از آغداشلو از سیزدهمین دورهٔ این رویداد سالانه خبر داد، هرچند آثار حذف نشدند و تابلو "خاطرات امید" که با قیمت پایهٔ ۱٫۲ میلیارد تومان عرضه شده بود به مبلغ ۱۲٫۵ میلیارد تومان به فروش رفت و رکورد حراجی را شکست. انتشار مستندی که تارا آغداشلو دربارهٔ پدرش نوشته و کارگردانی کرده بود از جانب تهیه کننده منوط به افزودن بخش هایی دربارهٔ زنان شد و دو جشنوارهٔ بین المللی نیز از پذیرش و اکران فیلم چشم پوشیدند. دادخواستی در کانادا برای قطع همکاری جشنوارهٔ تیرگان با آغداشلو توسط ۸۵۰ تن به امضا رسید، اما مسئولان جشنواره زیر بار تعهد نرفتند. در ۱ آبان ۱۳۹۹ (۲۲ اکتبر ۲۰۲۰)، "نیویورک تایمز" خبر داد که دست کم سه زن قصد دارند علیه آغداشلو اقدام قانونی کنند. دیجی کالا گفت که دربارهٔ مدیر سابقش تحقیق خواهد کرد و از کارمندان زن شرکت معذرت خواست. انجمن جامعه شناسی ایران علاوه بر اخراج کامیل احمدی، خواستار رسیدگی و برخورد قاطع در دانشگاه ها شد. واکنش ها. چندین وکیل گفتند که وکالت آزاردیدگان را به صورت رایگان
بر عهده خواهند گرفت. رسانه های داخل ایران پس از انتشار خبر دستگیری کیوان امام وردی شروع به پوشش گستردهٔ رویداد کردند هرچند صداوسیما تا دست کم ۷ شهریور آن را پوشش نداد. معصومه ابتکار، معاون رئیس جمهور ایران در امور زنان و خانواده، اولین مقامی بود که نسبت به این رویداد واکنش نشان داد. او گفت: «دسترسی به اطلاعات خوب و آموزشِ درستْ کم است و این زمینه را برای خشونت و آزار و اذیت های جنسی فراهم می کند.» ابتکار از تهیهٔ لایحه تأمین امنیت زنان در برابر خشونت از جمله خشونت جنسی خبر داد. در ۱۴ دی ۱۳۹۹، این لایحه که تقریباً از یک دهه پیش در دست تهیه بود، در هیئت دولت به تصویب رسید و در ۲۴ دی به مجلس ارسال شد. هرچند این لایحه از لحاظ کودک همسری یا تجاوز به همسر به استانداردهای بین المللی نمی رسد، قدمی رو به جلو دانسته شده که طبق آن هر رفتار که به جهت جنسیت بر زن واقع شود «و موجب ورود آسیب یا ضرر به جسم یا روان یا شخصیت، حیثیت یا محدودیت یا محرومیت از حقوق و آزادی های قانونی وی گردد» خشونت تعریف شده است. به غیر از تجاوز جنسی، لایحه به سایر تعرض های جنسی که لزوماً به مقاربت نمی انجامند نیز پرداخته و برای مثال، ارسال پیام
ها یا تصاویر نامتعارف یا مستهجن یا «هرگونه درخواست یا پیشنهاد برقراری رابطهٔ نامشروع با زن» می تواند به جزای نقدی، حبس از شش ماه تا دو سال یا ۹۹ ضربه شلاق منجر شود. بر اساس این لایحه قوهٔ قضائیه مکلف شده دفاتر حمایت از زنان خشونت دیده یا در معرض خشونت را ایجاد یا تقویت کند و نیروی انتظامی مکلف شده واحد ویژهٔ تأمین امنیت زنان را ایجاد کند. به گفتهٔ شادی امین، مؤسس شبکهٔ سراسری همکاری زنان ایرانی، این اولین بار در تاریخ جنبش حقوق زنان ایران بود که آنان حس کردند می توانند دربارهٔ در معرض خشونت بودن به صورت عمومی صحبت کنند. همچنین این اولین باری بود که جامعه با آن ها همدلی کرد و آن ها را جدی گرفت. با این حال، او امکان خروج این جنبش از سطح اینترنت و ادامه یافتن در کف خیابان را به دلیل نبود جنبش زنان به صورت منظم و فقدان رهبری نامحتمل دانست. به عقیدهٔ الناز محمدی، از اعضای «دیده بان آزار»، گروه آموزش و مقابله با آزار جنسی در تهران، این جنبش در زمینهٔ سوءاستفاده های جنسی در ایران یک «نقطهٔ عطف» بوده است چراکه «روابط جنسی و خشونت و آزار جنسی بزرگ ترین تابوی زنان در ایران» بوده اند. آزاده کیان، استاد جامعه شناسی دانشگ
اه پاریس ۷، این جنبش را یک «تابوشکنی تاریخی» در ایران خواند، اقدامی که در تاریخ معاصر ایران برای اولین بار توسط زنان رخ می دهد. آمبرا گوتیرز، مدل ایتالیایی مستقر در نیویورک، از چهره های شاخص جنبش جهانی من هم اولین هنرمند بین المللی بود که از جنبش من هم ایران حمایت کرد. وی در ویدئویی که یک مؤسسه حقوقی ایرانی و یک شرکت رسانهٔ آمریکایی با مشارکت هم تولید کرده اند داستان خود را با زنان ایرانی در میان گذاشت. چالش ها و دستاوردها. این سلسله افشاگری ها در ایران با چالش هایی مواجه است که باعث شده نسبت به موفقیت آن ابراز تردید شود. لیلا علی کرمی، وکیل دادگستری، بزرگ ترین مانع را نظام قضایی ایران می داند که فاقد زیرساخت های لازم برای رسیدگی به «چالش چندوجهی» سوءاستفادهٔ جنسی است. در قانون مجازات اسلامی ایران تجاوز جنسی و تعرض جنسی تعریف دقیق حقوقی ندارند و اکثر جرایم جنسی از زنا نشئت گرفته اند. در واقع، جرمی با عنوان «تجاوز جنسی» به رسمیت شناخته نشده و آنچه هست «زنای به عنف» (به زور) است. مرز بین زنا که در آن طرفین رابطه مجرم شناخته می شوند با زنای به عنف که در آن فقط زانی مجرم شناخته می شود باریک است و اگر نتوان عامل ز
ور را اثبات کرد، قربانی خود به مجرم تبدیل می شود. زنا و زنای به عنف هر دو از نوع رابطهٔ نامشروع هستند و به یک شکل اثبات می شوند ولی اثباتشان دشوار است و اتهام ثابت نشدهٔ زنا (قذف) خود جرم محسوب می شود که مجازاتش ۸۰ ضربه شلاق است. علی کرمی همپوشانی های این دو را از جمله دلایل عدم مراجعهٔ قربانیان به مراجع قضایی می داند زیرا قربانیانی که به قانون متوسل شوند به طور بالقوه خود را در معرض متهم شدن قرار می دهند. علاوه بر این، قانون در زمینهٔ تجاوز به همسر و تعرض جنسی بدون آمیزش جنسی نیز نقص دارد. طبق قانون آئین دادرسی کیفری ایران، «به جرائم منافی عفت به طور مستقیم، در دادگاه صالح رسیدگی می شود». در نتیجه، دادستان و بازپرس عموماً از تحقیق و تجسس دربارهٔ جرایم منافی عفت منع می شوند. عدم تحقیقات مقدماتی در دادسرا باعث می شود شواهد و مدارک پرونده کافی نباشند و متهم راحت تر تبرئه شود. به پرونده های زنا در دادگاه کیفری یک رسیدگی می شود که متشکل از سه قاضی مرد است. بسیاری از قربانیان زن به دلیل شرم از ذکر جزئیات ماجرا خودداری می کنند. به نوشتهٔ علی کرمی، در دادسرا و دادگاه روی امنیت و حریم خصوصی قربانیان به قدر کافی حساس
نیستند که این موضوع کار قربانی را برای شرح روایتش دشوارتر می کند. در نهایت اینکه مجازات زنای به عنف در ایران سنگسار، اعدام، یا شلاق است که باعث شده برخی از قربانیان مایل به پی گیری پرونده هایشان در مراجع قضایی نباشند چون با این مجازات شدید مخالفند. از آن سو، به گفتهٔ شیرین عبادی، حقوق دان و کنشگر حقوق بشر، یکی از راه های اثبات جرم در قوانین ایران، علم قاضی بر پایهٔ مستندات پرونده است و اگر چندین نفر که با یکدیگر سابقهٔ دوستی یا آشنایی ندارند و حرفشان قابل اعتماد به نظر می آید و شائبهٔ تبانی یا دروغ گویی در میان نیست از متجاوز شکایت کنند، قاضی می تواند با اتکا به علم خود حکم صادر کند. جز قوانین، انگشت اتهام به سوی جامعه نیز اشاره رفته است. اغلب روایت ها به بیش از یک دهه پیش بر می گردد که حاکی از عدم حمایت از قربانیان است. جامعه، روشنفکران، و حتی خانواده ها نیز به دلیل سرزنش قربانی، عادی سازی و مخفی کردن آزارهای جنسی، نایستادن در برابر مناسبات قدرت و زن ستیزی، و به طور کلی ایجاد فضای امن برای آزارگران همدست آنان دانسته شده اند. ضعف جامعهٔ مدنی در ایران و نبود یک گروه حقوقی تخصصی ویژه که دربارهٔ قربانیان تجاوز ف
عالیت کند از عوامل نرسیدن صدای قربانیان دانسته شده است. محبوبه عباسقلی زاده، محقق و فعال حقوق زنان، شروع شدن جنبش از اینترنت در عوض جوامع محلی، دشواری راستی آزمایی روایت های مطرح شده در شبکه های اجتماعی، و هیجان زده و پرهیاهو بودن آن را از جمله چالش های جنبش من هم ایران برشمرد و از آن طرف توجه جنبش به سیستم به جای پرداختن به اشخاص، یافتن روش هایی برای راستی آزمایی روایت ها، و تمرکز روی آموزش روایت گری و همدردی با آزاردیده و حتی عدالت ترمیمی برای آزارگر را از دستاوردهایش دانست. او محدود ماندن جنبش به جامعهٔ روشنفکری، عصبانی بودن آن، بی تجربگی در ارتباط با مراکز توانمندسازی، و نداشتن تجربهٔ کلینیکی را از نقدهای وارد به جنبش دانست. فراگیر نبودن جنبش از مکررترین انتقادهای وارد به آن بود. به گفتهٔ مهسا محب علی، رمان نویس، فقیرترین زنان که به شبکه های اجتماعی دسترسی ندارند حتی از نفس سوءاستفاده ها آگاه نیستند یا اگر آگاهند «مترسک اخراج» کافی است تا آن ها را از ترس بیکار و وابسته شدن به سکوت وادارد. در غیر این صورت افشاگری ها عمدتاً به محافل فرهنگی و هنری محدود نمی ماند و مدیران دولتی و شرکت ها را نیز درگیر می کرد.
او معتقد است حکومت ایران از این جنبش برای بی آبرو کردن محفل های فرهنگی و هنری بهره برداری کرده است. انحراف جنبش من هم از مسیر اصلی اش و دزدیده شدن توسط سلبریتی ها از جمله نقدهایی است که به جنبش من هم ایرانی همانند نسخهٔ جهانی اش وارد شده است. سیما راستین، روزنامه نگار، افشاگری های سلبریتی ها علیه یکدیگر را چرخه ای از رذالت ها می بیند که باعث می شود جنبش من هم به جای پرداختن به مباحث اجتماعی و شبکه سازی و تمرکز روی قشرهای پایین و ناآگاه اجتماع، بر مدار افشاگری، انتقام جویی، تحقیر، و فردگرایی بچرخد و منحرف شود. راستین به نقد اسلاوی ژیژک به جنبش جهانی من هم اشاره می کند که در سال ۲۰۱۷ گفته بود «این جنبش ربط و پیوندی با مشکلات واقعی اجتماعی نظیر فقر، استثمار روزانه و از این قبیل ندارد. این برای من به طور عمومی مسئله ای است مانند نزاکت سیاسی؛ مربوط است به شیوه مؤدبانه حرف زدن، و خوب رفتار کردن و از این قبیل.» راستین با تفاوت قائل شدن بین سلبریتی هایی که آگاهی و عاملیت دارند و بلدند نه بگویند با آزاردیدگانی که به قشرهای محروم و ناآگاه تعلق دارند و امکان نه گفتن برای آن ها فراهم نیست (همچون دخترک ۱۳ ساله ای که قربان
ی خشونت ناپدری الکلی اش است)، جنبش من هم ایرانی را از جنس «اعتراض به بی نزاکتی» می داند. نرگس ایمانی مرنی، پژوهشگر اجتماعی، از منظر نئولیبرالیسم به جنبش من هم ایران نگریسته است و اعتراض زنان آسیب دیده را مقاومت در برابر ساختار سیاسی–اقتصادی–فرهنگی نئولیبرالیسم می بیند که به عقیدهٔ او جامعهٔ ایران چند دهه ای است در سیطرهٔ آن گرفتار آمده. نظام نئولیبرالیسم برای تولید رضایت در طبقهٔ فرودست، فیگور «کول» را خلق کرده است که با ویژگی های راحت بودن، خوشمزه بودن، دوری از عصیان و پرخاشگری و نق زدن، مهربان به نظر رسیدن، و … تعریف می شود. فیگور کول قرار است با شعار آزادی خصوصی ترین داشته ها (از جمله بدن) را عمومی کند و این کار را به چهار طریق انجام می دهد: ۱) هرگونه اعتراض را با برچسب رفتار نابهنجار پرخاشگرانه دفع می کند؛ ۲) زنان را از فیگور زن اُمّل فراری می دهد؛ ۳) مصرف بدن زنان را برایشان راحت جلوه می دهد؛ ۴) در باکرگی و امل بودن حس شرمساری می کارد تا زنان با دوری از این وضعیت ها و شرمسار نشدن، احساس رضایت کنند. اما شرمساری فقط به ناراحتی از روابط جنسی آزاد محدود نمی شود، بلکه هرگونه امتناع و اعتراض و افشاگری را هم در
بر می گیرد و سعی می کند از ایجاد موج های افشاگری یا جنبش هایی نظیر من هم جلوگیری کند. ایمانی نئولیبرالیسم را از لحاظ مجبور کردن زنان به تمکین شبیه نظام های سنتی–مذهبی می بیند منتها با لباسی زیبا و فریبنده.
رواز دوگونادزه ؛(۲۱ نوامبر ۱۹۳۱– ۱۳ می ۱۹۸۵) یک دانشمند نام دار حوزه فیزیک، نظریه پرداز علمی و استاد تمام دانشگاه دولتی مسکو بود. هم چنین او دکترای علوم ریاضی و فیزیک داشت و از بنیان گذاران «الکتروشیمی کوانتومی» شناخته می شود. وی از سال ۱۹۸۲ عضو آکادمی ملی علوم گرجستان (GNAS) بود.
رایت آر-۲۶۰۰ تویین سایکلون به معنی «دو چرخند» یک موتور رادیال آمریکایی ساخت شرکت کورتیس-رایت بود که به طور گسترده در دهه ۳۰ و ۴۰ میلادی در هواگردها نصب می شد. پیشینه. شرکت کورتیس-رایت پس از ساخت و تولید آر-۱۸۲۰ تصمیم گرفت نسخهٔ نیرومند تری را تولید کند که حاصل آن پژوهش ها، موتور آر-۲۶۰۰ بود که دارای ۱۴ سیلندر در دو ردیف بود. در مدل سوم از موتور آر-۲۶۰۰ توان موتور به ۱۶۰۰ اسب بخار رسید که مهندسان توانستند پیش نمونهٔ هواپیمای کورتیس سی-۴۶ کوماندو را با دو عدد از آن موتورها آزمایش کنند. همچنین این موتور به عنوان موتور اصلی هواپیمای گرومن اف۶ در نسخه های اولیه اش به کار رفت تا اینکه با موتور دیگری به نام پرت اند ویتنی آر-۲۸۰۰ دوبل واسپ جایگزین شد. موتور آر-۲۶۰۰ نقش بسیار مهمی در جنگ جهانی دوم بازی کرد و هواپیماهای کورتیس اس بی۲سی، گرومن تی بی اف اونجر، نورث امریکن بی-۲۵ میتچل، داگلاس ای-۲۰ هاوک و مارتین پی بی ام مارینر دارای این موتور بودند که در آن زمان بسیار نیرومند بود. در طول تاریخ خط تولید این موتور، بیش از ۵۰هزار دستگاه تولید کرد که همگی در آمریکا تولید شدند.
لیوره ات اولیویه لئو ۴۵ به اختصار «لئو ۴۵» یک بمب افکن متوسط ساخت فرانسه بود که در خلال جنگ جهانی دوم نقش بزرگی را در نیروی هوایی فرانسه بازی کرد. در مجموع ۵۶۱ فروند از آن تولید شد. خط تولید این هواپیما در سال ۱۹۴۲ و در خلال جنگ جهانی دوم متوقف شد. آمریکا نیز به تعدادی از این هواپیماها دست یافت و برای مرکز پژوهشهای نظامی فرستاد تا فناوری آنها را ارزیابی کنند.
مجاز الباب (به عربی: مجاز الباب) یک شهر در تونس است که در استان باجه واقع شده است. مجاز الباب ۲۲٬۲۸۷ نفر جمعیت دارد.
تستور (به عربی: تستور) یک شهر در تونس است که در استان باجه واقع شده است. تستور ۱۳٬۳۳۱ نفر جمعیت دارد. خواهرخوانده. شهرهای جیبلینا، شفشاون و سرپا (شهر) خواهرخوانده های تستور هستند.
کورتیس اس بی۲سی هل دایور به معنی «شیرجه روندهٔ دوزخ» یک بمب افکن شیرجه ای ساخت ایالات متحده آمریکا در خلال جنگ جهانی دوم بود.
دان برلین (زادهٔ ۱۸۹۸ - درگذشتهٔ ۱۹۸۲) یک مخترع، طراح هواپیماهای نظامی و عضو انجمن صنایع هوایی آمریکا بود. وی در طول دوران کاری خود طرح هایی ارائه داد و از برترین طرح های او که به تولید انبوه انجامید می توان به اس او۳سی سی مو، پی-۳۶ هاوک-هاوک ۷۵ و کورتیس پی۴۰ وارهاوک اشاره کرد.
واینو ولادمر آلتونن (به فنلاندی: Wäinö Valdemar Aaltonen؛ ۸ مارس ۱۸۹۴–۳۰ مه ۱۹۶۶) یک هنرمند و مجسمه ساز اهل فنلاند بود. دیکشنری بیوگرافی چمبرز او را به عنوان «یکی از مجسمه سازان پیشتاز فنلاند» توصیف می کند. وی بین سال های ۱۹۱۶ تا ۱۹۶۱ میلادی فعالیت می کرد. زندگی. واینو در اواخر سده ۱۹ در ۸ مارس ۱۸۹۴ در دهکده کارائینین فنلاند به دنیا آمد. وی پس از ناشنوایی در کودکی به هنر علاقه مند شد و از ۱۶ سالگی یا به طور خاص بین سالهای ۱۹۱۰ تا ۱۹۱۵ در مدرسه نقاشی انجمن هنر ترکو شرکت کرد. او چندین سال در این مدرسه برای تحصیل نقاشی گذراند، اما بیشتر در آنجا مجسمه سازی تدریس می شد. او تکنیک های مرمت سنگ مرمر را با کمک خویشاوند خود آره آلتونن و با کار کردن به عنوان کارآموز سنگ تراشی در هیرونسالو آموخت. مجسمه ساز فلیکس نایلوند برای یک فصل، معلم جایگزین در مدرسه هنر در تورکو بود و کار او الهام بخش آلتونن جوان شد. پس از استقلال فنلاند در ۱۹۱۷ آلتونن یادمان هایی از پیکره ها و نیم تنه هایی از شهروندان فنلاند ساخت و از این راه شهرت زیادی به دست آورد. سفری که آلتونن در سال ۱۹۲۳ به ایتالیا انجام داد، چشمانش را به هنر کوبیسم و فوتوریسم
باز کرد. این عناصر را می توان در درجه اول در نقاشی های او مشاهده کرد. واینو آلتونن از میهن پرستان نام آور فنلاند بود. روحیه او با ظهور جمهوری فنلاند و جنگ جهانی اول متلاطم شد و یادبودهای جنگ را مجسم کرد. او به زودی به یک نماد ملی گرایی و نمونه ای برای فنلاندی ها تبدیل شد و در سال ۱۹۲۷ نمایشگاهی در استکهلم تأسیس کرد. سبک و آثار. از دیدگاهی مجسمه های آلتونن طبیعت گرایانه است و با چهره های تاریخی و سردیسهایی که شهروندان فنلاند به تصویر کشیده از آن یاد می شود. آثار او گرچه عمدتاً طبیعت گرایانه است اما تأثیر کوبیستی نیز در آن ها حضور دارد. او یکی از پیشگامان اولیه قرن بیستم حکاکی مستقیم بود. یادمان مفرغی پاوو نورمی دوندهٔ قهرمان فنلاندی در ۱۹۲۵ در ورزشگاه هلسینکی و نیم تنهٔ سیبلیوس آهنگ ساز مشهور فنلاندی در ۱۹۲۸ ازجمله آثار مشهور اوست. اثر قابل توجه دیگر او سردیس ژان سیبلیوس در سال ۱۹۲۸ است. این دو اثر، مانند اغلب کارهای اصلی او مجسمه برنزی است هرچند او کارهایی هم با سنگ و حتی شیشه انجام داده است. آلتونن در اوایل قرن ۲۰ از پیشگامان کنده کاریِ مستقیم بر روی گرانیت بود؛ که مادهٔ دلخواه او بشمار می رود. بعدها شیوهٔ
خشک تری از کلاسیسیسم نو را در کارهایش پروراند که به فراخور سفارش هایی بود که از دولت دریافت می کرد؛ پیکره های تمثیلیِ موجود در بنای پارلمان فنلاند در هلسینکی در سال های ۱۹۳۰ تا ۱۹۳۲ از آن جمله اند. هنگامی که ساختمان جدید پارلمان فنلاند ساخته شد، معمار آن یوهان سیگفرد سیرین می خواست که بتواند مجسمه هایی را مستقیماً از آلتون خریداری کند. اما یک رقابت علنی اعلام شد با این وجود کار آلتونن به عنوان برنده انتخاب شد. مجموعه مجسمه های گچی و طلاکاری شده که آلتونن در سال ۱۹۳۲ به پایان رساند پس از مرگ وی با برنز اجرا شد. زندگی شخصی. آلتونن در طول زندگی اش چهار بار ازدواج کرد. پسرش متی آلتونن یک معمار شد که موزه هنر واینو آلتونن در تورکو را طراحی کرد. مجموعه بزرگی از آثار وی در نمایشگاه دائمی این موزه قرار دارد.
رایت آر-۳۳۵۰ دوپلکس سایکلون به معنای «چرخند دوطبقه» یک موتور رادیال دوردیفهٔ هواخنک مجهز به سوپرشارژر ساخت رایت ایروناتیکال بود. این موتور ۱۸ سیلندر که با آرایش دو ردیف ۹ سیلندری ساخته شده بود، دارای حجم ۵۵هزار سی سی و قدرتی در بازهٔ ۲۲۰۰ تا ۳۷۰۰ اسب بخار بود. این موتور که در دوران قبل از جنگ جهانی دوم طراحی شد، مدت زیادی در دست توسعه و تحقیق بود تا روند ساخت آن کامل شود. این موتور برای نخستین بار در سال ۱۹۴۴ در بوئینگ بی-۲۹ سوپرفورترس مشاهده شد. همچنین در هواپیمای لاکهید ال-۱۰۴۹ سوپر کانستلیشن نیز به کار رفت که تا دهه ۱۹۹۰ میلادی کاربرد آن ادامه داشت. امروزه این موتور در هواپیماهایی همانند هاوکر سی فیوری و گرومن اف۸اف بیرکت نصب می شود که در نمایش هوایی نوستالژیک به کار می روند؛ و فقط جنبه پرواز نمایشی دارد. رقیب اصلی این موتور، پرت اند ویتنی آر-۴۳۶۰ واسپ میجور بود. بازه اورهال این موتور ۳۵۰۰ ساعت پرواز بود. جستارهای وابسته. پرت اند ویتنی آر-۴۳۶۰
سرهنگ حسنعلی فروزان استاد دانشکده فرماندهی و ستاد ارتش و چهارمین فرمانده ژاندارمری پس از انقلاب ۱۳۵۷ بود. فروزان بعد از قاسمعلی ظهیرنژاد به سمت فرماندهی ژاندارمری انتخاب شده و به مدت یک سال در این مسئولیت قرار داشت. وی از همراهان و همکاران محمدولی قرنی نخستین رئیس ستاد ارتش در ستاد مشترک پس از انقلاب بود. او در دوره ریاست ستاد سرلشکر محمدولی قرنی مسئولیت کمیته بررسی صلاحیت امرا و فرماندهان ارتش را بر عهده داشت و رئیس دفتر سپهبد قرنی بود. سرهنگ فروزان در خصوص ناآرامی های پس از انقلاب در کردستان از سوی شورای انقلاب مأمور به بررسی این ناآرامی ها و ارایه گزارش به شورا انقلاب شد. انتصاب به ریاست ژاندارمری. سرهنگ فروزان سپس در شهریور ۱۳۵۹ از سوی روح الله خمینی به فرماندهی ژاندارمری کل کشور منصوب شد. او پس از شروع جنگ در ۲۷ مهرماه ۵۹ پایه گذار و فرمانده ستاد اروند شد که این پایگاه نقش مؤثری در جلوگیری از سقوط و تصرف دزفول به دست عراق داشت.از دیگر فعالیت های سرهنگ فروزان می توان به شرکت در نبرد کوی ذوالفقاری آبادان و پیروزی در این نبرد به همراه سایر مدافعان آبادن مانند: سرهنگ شکرریز، سرگرد حسنی سعدی (سر لشکر و فرماند
ه بعدی نیروی زمینی)، سرگرد (سرلشکر شهید) حسن اقارب پرست هماهنگ کننده نیروهای مردمی، سرگرد شاهین راد (فرمانده گردان ۱۴۴ پیاده و فرمانده بعدی لشکر ۲۱ حمزه) سرگرد کهتری (فرمانده گردان ۱۵۳ از لشکر ۷۷خراسان وسرتیپ و فرمانده بعدی قرارگاه غرب) ناخدا صمدی، ناخدا ضرغامی و ناخدا خلیل احمدی (فرمانده تکاوران دریایی) اشاره کرد. این نبرد زمینه ساز شکست حصر آبادان شد.
رایت-مارتین شرکتی ترکیبی بین رایت کمپانی و گلن ال. مارتین کمپانی بود. در سال ۱۹۱۹ شرکت برادران رایت بخشی از سهام خود را به شرکت مارتین فروخت که شامل فناوری هم می شد. شرکت رایت مارتین به این صورت شکل گرفت و برادران رایت تصمیم گرفتند شرکت جدیدی با نام رایت ایروناتیکال تأسیس کنند. برادران رایت در سال ۱۹۲۹ رایت اروناتیکال را نیز بهمراه فناوری به شرکت هواگردسازی و موتورسازی کورتیس فروختند و به این صورت فناوری خود را دوبار به شرکتهای مارتین و کورتیس فروختند.
شلیک مستقیم به لینکلن (به انگلیسی: "The Day Lincoln Was Shot") یک فیلم تلویزیونی آمریکایی محصول سال ۱۹۹۸ است که براساس کتاب جیم بیشوپ ساخته شده است. فیلم بر اساس زندگی ترور آبراهام لینکلن و آبراهام لینکلن می باشد، که با نویسندگی و کارگردانی جان گری ساخته شده است، و بازیگر اصلی این فیلم لانس هنریکسن در نقش آبراهام لینکلن و راب مورو در نقش جان ویلکس بوث هستند.
منوچهر نجفدری (زاده ۱۳۰۹ الشتر – درگذشته ۱۳۹۶ تهران) سرپرست ژاندارمری ایران و رئیس هیئت مشاوران نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران بود. زندگی نامه. منوچهر نجفدری در خانواده ای نظامی در منطقه الشتر به دنیا آمد. پدرش سرهنگ نصرالله نجفدری در آن زمان با درجه سرهنگی، حاکم نظامی مناطق سلسله و دلفان بود. او پس از اتمام دوره دبستان وارد مدرسه نظام و سپس دانشکده افسری شد از دوستان نزدیک و هم دوره او در دانشکده افسری تیمسار سرتیپ عزیز دماوندی (ارشد سال آخر دانشکده) بود. وی همچنین دارای مدرک لیسانس علوم اجتماعی از دانشگاه تهران بود. وی دوره دافوس را در سال ۱۳۵۷–۱۳۵۸ گذراند. خدمت نظامی. وی دوران خدمت خود را در ژاندرمری سپری کرده و در سال ۱۳۵۴ به سمت فرمانده ژاندارمری تهران منصوب می شود. او به سبب حضور در منطقه سیستان و بلوچستان پس از انقلاب به دستور سرتیپ الیاس دانشور فرمانده وقت ژاندارمری به عنوان فرماندهی ناحیه ژاندارمری سیستان منصوب شد. در دوره ریاست سرلشکر ظهیرنژاد به عنوان فرمانده ژاندارمری به سمت جانشین وی انتخاب میشود و با شروع جنگ به دستور حسنعلی فروزان به عنوان فرماندهی عملیات نامنظم محور خوزستان انتخاب می گردد.
بعد از آن وی به منطقه مرزی آذربایجان غربی رفته و به عنوان سرپرست ناحیه ژاندارمری آذربایجان غربی به فعالیت خود ادامه می دهد. پس از استعفای حسنعلی فروزان از ریاست ژاندارمری، محمدرضا مهدوی کنی وزیر کشور وقت او را به سمت سرپرست ژاندارمری منصوب می کند که وی به مدت هشت ماه در این سمت باقی مانده و پس از انتخاب فرمانده جدید تا پایان خرداد ۱۳۶۲ و بازنشستگی در سمت جانشین فرمانده ژاندارمری در نیروهای مسلح ایران به خدمت خود ادامه می دهد. وی پس از مدتی به درخواست ناطق نوری وزیر کشور وقت به خدمت برگشته و تا از سال ۱۳۶۳ تا ۱۳۷۰ به عنوان فرمانده ژاندارمری منطقه سیستان و بلوچستان و بعد از آن از سال ۱۳۷۰ تا ۱۳۷۱ ریاست گروه مشاوران فرماندهی ناجا منصوب می گردد. وی در سال ۱۳۷۱ با ۴۲ سال سابقه خدمت بازنشسته می شود. امیر نجفدری در مهر سال ۱۳۹۶ در تهران درگذشت. کتاب خاطرات او با عنوان «پشت دروازه های شهر» توسط مرکز اسناد انقلاب اسلامی در سال ۱۳۹۶ منتشر گردید.
کورتیس-رایت یک شرکت آمریکایی در زمینهٔ صنعت، صنایع هوافضایی، انرژی و صنایع جنگ افزاری است که در سطح جهانی فعالیت می کند. این شرکت در سال ۱۹۲۹ از ادغام شرکت هواگردسازی و موتورسازی کورتیس و رایت کمپانی شکل گرفت و همچنان پابرجاست. در پایان جنگ جهانی دوم این شرکت بزرگترین هواپیماساز ایالات متحده آمریکا بود و تمامی هواپیماهای نیروی هوایی آمریکا را به تنهایی تأمین می کرد؛ و بخش زیادی از قطعه سازی هم برعهدهٔ این شرکت بود و بخشهای زیادی از قطعات حیاتی هواپیماها ازجمله عملگر مکانیکی، سامانه کنترل پرواز هواگرد، شیر صنعتی و غیره را تأمین می کرد. همچنین ابزارهای مربوط به انرژی ازجمله قطعات نیروگاه انرژی هسته ای، کشتی اتمی و صنعت نفت و گاز طبیعی تأمین می کرد. این شرکت امروزه بخش بزرگی از شبکهٔ تأمین قطعات جهان در زمینه هوافضا را برعهده دارد.
هواگردسازی و موتورسازی کورتیس یک شرکت آمریکایی بود که در سال ۱۹۱۶ به دست گلن کورتیس بنیانگذاری شد. پس از موفقیت های زیاد در زمینهٔ صنایع هواپیماسازی و موتورسازی در سال ۱۹۲۹ در رایت ایروناتیکال ادغام شد و کورتیس-رایت شکل گرفت.
جگر وَز یا جگر پرده پیچ (به لری: جیه روه ز، به لکی و کردی جنوبی: جه رگ وه ز، به کردی هورامی: جه رگ و به ز) نوعی روش کباب کردن جگر است که در آن سیخ های جگر در درون یک پردهٔ چربی قرار داده می شوند. این کباب در کنار دنده کباب از کباب های محبوب در شهر های کرمانشاه، ایلام و خرم آباد است، این کباب در استان های لرستان، کرمانشاه، ایلام و کردستان و همچنین در مناطق کردنشین عراق رواج دارد. گفته می شود که غذایی مشابه نیز در آفریقای جنوبی وجود دارد. این غذا توسط سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری در فهرست آثار ناملموس استان لرستان ثبت شده است. طرز تهیه. کباب جگر وَز با گوشت جگر گاو یا گوسفند تهیه می شود. برای تهیهٔ آن جگر را در داخل لایه ای نازک از بافت چربی (پیه) که از پردهٔ دیافراگم حیوان تهیه می شود قرار داده و چربی را همچون پرده ای به دور آن می پیچند. جگر وَز می تواند با دو یا تنها یک سیخ جگر تهیه شود. در فرایند کباب شدن چربی اندکی برشته شده و جگر در داخل آن کباب می شود و چربی به داخل گوشت جگر سرایت می کند. می توان هر قطعه جگر را جداگانه پرده پیچ کرد یا اینکه کل سیخ یا سیخ ها را در یک قطعه پردهٔ بزرگ تر پیچید.
در ادبیات. در ادبیات کلاسیک کردی از کباب جگر وَز بارها به عنوان خوراکی خوشمزه یاد شده است. در گویش کردی هورامی (گورانی) که چندین قرن زبان نوشتاری کردها بوده به این خوراک «جه رگ و به ز» گفته می شود. میرزا عبدالقادر پاوه ای شاعر کرد در بیتی می گوید خوردن کباب «جرگ و به ز» به همراه یاران هم دل در کوه ها و درون غارها، کاری خوش و لذت بخش است: همچنین میرزا محمود دوریسانی شاعر کرد هنگام دیدن چند رأس آهو ضمن آرزوی حضور شکارچیان به این کباب اشاره کرده و می گوید: ثبت در فهرست میراث فرهنگی ناملموس. جگر وَز در اسفند ۱۳۹۷ توسط سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری در فهرست آثار ناملموس استان لرستان ثبت شده است. همچنین ادارهٔ میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری ایلام نیز پروندهٔ این غذا را برای ثبت به سازمان مرکزی ارسال کرده است.
ایزوبل ماریون دوروتیا مک کالر (به ) معروف به دوروتیا مک کالر (؛ ۱ ژوئیه ۱۸۸۵ – ۱۴ ژانویه ۱۹۶۸) یک شاعر و داستان نویس اهل استرالیا بود. شعر او «"کشور من"» در استرالیا شناخته شده است.
آلبرتو تالگالی (؛ – ) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "ترانه عاشقانه"، "سه بیگانه در رم"، "دو شب با کلئوپاترا"، "پشت درهای بسته"، و "کشور زنگ ها" اشاره کرد.
هیوز هلیکاپترز «بالگردسازی هیوز» () یک شرکت تولیدکننده انواع بالگرد و زیرگروه شرکت هواپیماسازی هیوز بود که بین سال ها ۱۹۴۷ تا ۱۹۸۴ در زمینهٔ بالگرد فعالیت می کرد. محصولات این کمپانی شامل بالگردهای نظامی و غیرنظامی بودند. شرکت در سال ۱۹۴۷ به عنوان زیرشاخه شرکت ابزارسازی هیوز فعالیت خود را آغاز کرد و پس از آن به عنوان بخشی از شرکت هواپیماسازی هیوز به کار خود ادامه داد. هیوز در سال ۱۹۸۴ به مک دانل داگلاس فروخته شد و تا آن زمان زیرگروه این شرکت بود. مک دانل داگلاس خود نیز در سال ۱۹۹۷ توسط بوئینگ خریداری شد و در آن ادغام گردید و از آنجایی که بوئینگ به جز آپاچی به تولید مابقی بالگردهایی که میراث هیوز بودند علاقه ای نداشت، بخش بالگردسازی هیوز را به شرکت ام دی هلیکاپترز فروخت و از آن روز تا کنون بالگردهای شرکت ام دی برپایهٔ میراث بر جای مانده از هیوز ساخته می شوند.
قاورمه یک روش نگهداری گوشت است که در مناطق کردنشین رواج دارد. این واژه همچنین به برخی غذاهایی گفته می شود که با استفاده از گوشت قاورمه شده پخته می شوند و به همین دلیل به عنوان نام غذاهایی مانند خوراک قاورمه یا خورشت شله قاورمه نیز کاربرد دارد. روش نگهداری گوشت. قاورمه در اصل به یک روش نگهداری گوشت گفته می شود. تا قبل از ساخته شدن وسایل الکترونیکی مانند یخچال و فریز، برای نگهداری گوشت در فصل سرما در مناطق کردنشین از روش قاورمه کردن استفاده می شد. در این روش گوشت بدون استخوان گوسفند، گوساله یا بز به قطعات کوچکی کمی بزرگتر از گوشت خورشتی بریده شده و در دیگی همراه با آب و نمک پخته می شود. پس از پخته شدن تکه های گوشت از آبکش (در کردی: نانه شان) عبور داده شده و آب و گوشت از یکدیگر جدا می شوند. آب به دست آمده به صورت جداگانه مصرف شده و کاربردهای متفاوتی دارد، اما تکه های گوشت در روغنی که از ذوب کردن دمبهٔ گوسفند (به کردی: دووگ) به دست آمده تفت داده می شود تا خشک یا به اصطلاح کردی رَق شوند. در برخی مناطق پس از آنکه تکه های گوشت سرد شد، با دست به صورت گلوله های کوچکی درمی آید. در گذشته گاه برای افزایش ماندگاری مقدار ن