Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
و. از سوی دیگر، «لا لبلانک»، (نام مستعار لیبرتاد لبلانک)، پیشینه متفاوتی داشت و از همان دوران جوانی با تلاش خودش، راهش را پیدا کرده و پله های تلقی را طی کرده بود و به معنی واقعی کلمه در آن دوران، زنی خودساخته بود. او با تهیه کنندگان، کارگردانان و توزیع کنندگان فیلم اختلاف و جدل داشت، مدیر برنامه های خودش بود و تقریباً همیشه یکی از تهیه کنندگان فیلم های خود بود - در دورانی که هیچ هنرپیشهٔ زنی این کار را نمی کرد - و همچنین تقریباً همیشه مسئول توزیع و تبلیغ فیلم هایش بود. در همین باره، یک تهیه کننده مکزیکی که لبلانک با او هشت فیلم ساخته بود، یک بار به رسانه ها گفت: «لیبرتاد لبلانک، وقتی دربارهٔ کار و سرمایه گذاری صحبت می کند، سبیل دارد». در واقع، این خودِ لیبرتاد لبلانک بود که آتشِ رقابت بین خود و ایسابل سارلی را در رسانه ها و میان مردم برافروخت. لبلانک برای تبلیغِ نخستین فیلمِ خود، "گل ایروپه" (۱۹۶۲)، پوستر تبلیغاتی سیاه وسفیدی با بدن برهنه سفارش داد که رویش نوشته شده باشد: «لیبرتاد لبلانک، رقیب ایزابل سارلی». اگرچه ایزابل سارلی در آن زمان چیزی نگفت، اما آرماندو بو در یک واکنشِ هیجانی و خشمگینانه، لبلانک را مته
م کرد که از شهرتِ بین المللیِ سارلی به شکلی حیله گرانه استفاده می کند. مدتی بعد، در مصاحبه ای در سال ۲۰۰۴، لبلانک در مورد کلِ ماجرا صادقانه اعتراف کرد: «... و [بو] درست می گفت. ولی هِـی! ما یک شاهی هم [برای تبلیغات] خرج نکردیم و همه چیز هم به خوبی انجام شد.» در همان مصاحبه، وقتی از او پرسیدند که آیا واقعاً معتقد است که رقابتی واقعی بین سارلی و او وجود دارد یا خیر، لبلانک پاسخ داد: «به هیچ وجه خیر. با آرماندو، مجادله ها و اختلافاتی داشتیم، زیرا خبر آن ماجرا [جنجال تبلیغاتی] در سراسر جهان پخش شده بود. اما سارلی زیبایی آسمانی دارد. خیلی ساده دل است، اما بله، او زن تودل برو و جذابی است…»
ببر بال دار () یک فیلم در ژانر اکشن و رزمی است که در سال ۱۹۷۰ منتشر شد.
ترنس اچ، وینکلس (به انگلیسی: Terence H. Winkless) تهیه کننده، کارگردان، بازیگر و نویسنده در سینما و تلویزیون است.
دکتر غلامرضا خان کیان (زاده ۱۲۸۵ خورشیدی وفات ۱۳۵۴ خورشیدی در قمشه (شهرضا)) اقتصاددان و از کارگزاران اقتصادی و قانونگذاران دوره پهلوی بود. پدرش میرزا قاسم خان کیان از خوانین و مالکان عمده قمشه (شهرضا) بود. پس از تحصیل در مدرسه سیاسی تهران در نخستین گروه دانشجویان اعزامی به اروپا در سال ۱۳۰۷ به فرانسه رفت و پس از اخذ دکترای دولتی در رشته های حقوق و اقتصاد از دانشگاه پاریس به ایران بازگشت و در بانک ملی استخدام شد و همزمان دانشیار دانشگاه تهران بود. کیان به معاونت اداره آمار و مطالعات اقتصادی بانک ملی منصوب شد و نخستین کارش انتشار نشریه "بانک ملی" به زبان فارسی و فرانسه بود. سپس به ریاست همین اداره رسید. در سال ۱۳۱۸ مدیر کل گمرک ایران و در سال ۱۳۲۰ عضویت هیئت مدیره بانک کشاورزی شد. یک سال بعد هم در دانشگاه به رتبه استادی ارتقا یافت و هم مدیر کل انحصار تریاک شد. غلامرضا کیان در سال ۱۳۲۲ در انتخاب دوره چهاردهم مجلس شورای ملی نامزد نمایندگی شهرضا شد. انتخابات به دلیل اعتراض هایی نسبت به دخالت دولت که به محاکمه علی سهیلی نخست وزیر و وزیر کشورش سید محمد تدین انجامید متوقف شد. پس از تعطیلات نوروز ۱۳۲۳ انتخابات دوباره
آغاز شد و کیان با کسب ۱۲۲۷۵ رأی از مجموع ۲۲۷۷۶ رأی که به صندوق ها ریخته شده بود، به مجلس راه یافت. کیان در دوره های شانزدهم و هفدهم مجلس شورای ملی که با نخست وزیری دکتر مصدق همزمان شد نیز نماینده مجلس بود. پس از پایان نمایندگی اش به مشاغلی چون عضویت هیئت عالی تنظیم برنامه توسعه هفت ساله کشور، معاونت وزارت اقتصاد ملی، عضو هیئت مدیره شرکت بیمه، مدیر عامل سازمان بیمه های اجتماعی کارگران و معاونت پارلمانی نخست وزیر رسید.
آلویس، شاهزاده موروثی لیختن اشتاین (آلویس فیلیپ ماریا؛ زادهٔ ۱۱ ژوئن ۱۹۶۸) پسر ارشد هانس-آدام دوم، شاهزاده لیختن اشتاین و کنتس ماری کینسکی فون وچینیتز و تتاو است و به عنوان ولیعهد شناخته می شود. آلویس از ۱۵ اوت ۲۰۰۴ نایب السلطنه کشور است، در حالی که پدرش همچنان رئیس رسمی کشور باقی مانده است. او همچنین عنوان کنت ریتبرگ را دارد. وی با دوشس سوفی در بایرن از خاندان ویتلسباخ ازدواج کرده که در صف دوم جانشینی ژاکوبیتی قرار دارد.
لویس روفائیل اول ساکو (؛ متولد ۴ ژوئیه سال ۱۹۴۸) از اول فوریه ۲۰۱۳، پاتریارک کنونی بابل کلدانیان و رئیس کلیسای کاتولیک کلدانی است. پاپ فرانسیس در ۲۸ ژوئن ۲۰۱۸ او را کاردینال ساخت. اوایل زندگی. ساکو در شهر زاخو عراق متولد شد. وی از خانواده ای آشوری از کلیسای کاتولیک کالدیان برخاسته که ریشه در یک اجتماع مذهبی دارد که از قرن ۵ میلادی در شهر تولد وی حضور داشته است.
بنکم چاندرا چترجی (انگلیسی: Bankimchandra Chatterjee) یا بنکم چاندرا چاتوپادیایی (انگلیسی: Bankimchandra Chattopadhyay CBE؛ بنگالی: বঙ্কিমচন্দ্র চট্টোপাধ্যায়؛ ۲۷ ژوئن ۱۸۳۸ ۸ آوریل ۱۸۹۴) یک نویسنده، شاعر، رمان نویس، جستارنویس، روزنامه نگار، سخنران و سیاستمدار اهل هند بود. او «"وند ماتارام"» را پدیدآورد که در اصل "استوترا" به عنوان الهه مادر در هند، به زبان سانسکریت بود و الهام بخش فعالیت هایی در جریان نهضت استقلال هند بود. چاتوپادیایی سیزده رمان و همچنین دنباله دارهای جدی، طنز، علمی و انتقادی بسیاری را به زبان بنگالی نوشت. آثار وی به طور گسترده به سایر زبان های منطقه ای هند و همچنین انگلیسی ترجمه شده است. وی مطابق با تقویم بنگالی، در سیزدهم اشارد ۱۲۴۵ به دنیا آمد.
روبن دیاز سینیر (). (زاده ۲۲ آوریل ۱۹۴۳) سیاستمدار پورتوریکویی است که در ایالات متحده زندگی و کار می کند و کشیش پنطیکاستی دارای کهنوت است. وی از ژانویه سال ۲۰۱۸ نماینده حوزه ۱۸ در شورای شهر نیویورک است. او به عنوان عضو حزب دموکرات، از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۷ نماینده حوزه ۳۲ در سنای ایالتی نیویورک بود. حوزه سنای وی شامل بخش هایی از محله های کسل هیل، پارکچستر، موریسانیا، هانتس پوینت ، ملروز، لانگ وود و سوندویو در برونکس بود. او که یک دموکرات محافظه کار اجتماعی است، به دلیل مخالفت صریح الهجه خود با سقط جنین و ازدواج همجنس گرایان شناخته شده است. اوایل زندگی، تحصیلات، خانواده و اوایل شغل. دیاز در سال ۱۹۶۶ مسیحی انجیلی شد. وی در سال ۱۹۷۶ با دریافت مدرک لیسانس از کالج هربرت اچ. لمن فارغ التحصیل شد. دیاز در سال ۱۹۷۷ یک مرکز سالمندان، جامعه مسیحی در عمل تشکیل داد. در سال ۱۹۷۸، وی به عنوان کشیش کاهن کلیسای خدا تبدیل شد، که خود را انجیلی و پنطیکاستالی توصیف می کند. دیاز کلیسای محله جامعه مسیحیان را تشکیل داد. از سال ۲۰۱۷، او کشیش آن کلیسا است. دیاز و همسر اولش دیدیونیلدا دیاز (وگا) سه فرزند دارند. یکی از پسران آنها، روبن داز ج
ونیور، نیز یک سیاستمدار است و در آوریل ۲۰۰۹ به عنوان رئیس بخش برانکس انتخاب شد. از سال ۲۰۱۵، داز با لسلی دیاز ازدواج کرده است.
در سیاست بین الملل، قدرت غذا به استفاده از محصولات کشاورزی به عنوان وسیله ای برای کنترل سیاسی گفته می شود که به موجب آن یک ملت یا گروهی از ملت ها به منظور دستکاری در رفتار ملت یا گروه دیگری از ملل ها کالاهایی را ارائه می دهند یا از آنها سلب می کنند. کاربرد بالقوه آن به عنوان یک سلاح پس از، استفادهٔ اوپک از نفت به عنوان یک سلاح سیاسی، به رسمیت شناخته شد. غذا تأثیر عمده ای بر اقدامات سیاسی یک ملت دارد. در پاسخ به اعمال قدرت غذا، یک ملت معمولاً به نفع شهروندان خود برای تهیه غذا عمل می کند. قدرت غذا بخشی جدایی ناپذیر از وجوه سیاسی غذا است. ایده قدرت غذا، در تحریم ها، استخدام و وجوه سیاسی غذا استفاده می شود. برای اینکه ملتی بتواند از قدرت غذا به طور مؤثر استفاده کند، باید بتواند به طور مؤثری کمبود، تمرکز عرضه، پراکندگی تقاضا، و استقلال را به کار برد و نشان دهد. چهار کشور اصلی ایالات متحده، کانادا، استرالیا و نیوزلند با صادرات کافی محصولات کشاورزی، قادرند قدرت غذا را اعمال کنند. در مقیاس کوچکتر، به ویژه در برخی از کشورهای آفریقایی، قدرت غذا در جنگ های داخلی و تعارض در برابر مردم خود، به عنوان سلاح توسط مخالفان استف
اده شده است. پیشینه تاریخی. چهار کشور در جهان وجود دارند که برای اعمال این آزمون قدرت غذا به اندازه کافی محصولات کشاورزی، صادر می کنند: ایالات متحده، کانادا، استرالیا و نیوزلند. در صورت کمبود مجبور به اتکا به این کشورها هستیم، کشورهای واردکننده مواد غذایی در صورت عدم تأمین منابع مورد نیاز ممکن است با بحران مواد غذایی روبرو شوند. اما تا زمانی که رهبران سیاسی در کشورهای وارد کننده مواد غذایی نسبت به وابستگی خود در گمراهی باشند، کشورهای صادر کننده مواد غذایی به طور کلی مواد غذایی را نگهداری نمی کنند، زیرا تولیدکنندگان محصولات کشاورزی در این کشورها برای ادامه صادرات به دولت های خود فشار می آورند. خط مشی. وجوه سیاسی غذا شامل جنبه های سیاسی تولید، کنترل، تنظیم، بازرسی و توزیع مواد غذایی است. وجوه سیاسی می تواند تحت تأثیر اختلافات اخلاقی، فرهنگی، پزشکی و زیست محیطی بر روی روش های مناسب کشاورزی، محصولات کشاورزی و خرده فروشی باشد. قدرت غذا بخشی جدایی ناپذیر از وجوه سیاسی غذا است. ارل باتز، وزیر کشاورزی ایالات متحده، در سال ۱۹۷۴ اظهار داشت: «غذا اسلحه است». استفاده یاوپک از نفت به عنوان سلاح سیاسی این امکان را برای آمر
یکا بوجود آورد تا برای دستیابی به اهداف ایالت متحده از مواد غذایی به عنوان ابزاری در برابر سایر کشورها استفاده کند. استفاده های جایگزین از قدرت غذا نیز وجود دارد. مثلاً یک وارد کننده می تواند از ادامه واردات محصولات غذایی خودداری کند مگر اینکه امتیازات سیاسی برایش حاصل شود. همچنین اگر یک صادر کننده از صادر کردن محصولات خود امتناع کند همین تأثیر را می گذارد. نمونه ای از این امر می تواند کاهش سهمیه قند کوبا توسط آمریکایی ها باشد. به عبارت ساده تر، تمرکز تقاضا (یکی از واردکنندگان خریدار غالب است) و پراکندگی عرضه (چندین صادر کننده برای فروش محصول مشابه) یک وارد کننده می تواند سعی کند از این مبادله سیاسی به نفع خود استفاده کند. این امر به ویژه مؤثر است اگر صادر کننده چیز کمی برای صادرات (استقلال کم عمل) داشته باشد. قدرت غذا و امنیت غذایی. امنیت غذایی و قدرت غذا یک چیز نیستند. با این حال، آنها غالباً به طور مستقیم باهم مرتبط هستند. امنیت غذایی در شرایطی است که همه مردم یک منطقه در هر زمان و به اندازه کافی از غذای کافی برای یک زندگی پرتحرک و سالم برخوردار باشند. قدرت غذا مربوط به زمانی است که یک دولت، شرکت، رهبر، کش
ور و غیره این امنیت را از دست می دهند تا در ازای آن چیزی را به دست آورند. بسیاری از کشورها از سوء استفاده از انرژی غذایی برای تهدید امنیت غذایی کشور دیگر استفاده می کنند. رفاه یک کشور به طور مستقیم با رفاه مردم خود در ارتباط است، بنابراین هر کشور می خواهد تأمین مواد غذایی مناسب برای شهروندان خود داشته باشد. این خواسته به راحتی می تواند به عنوان اهرمی در سیاست های غذایی مورد استفاده قرار گیرد و قدرت غذایی را نشان دهد. قدرت غذایی و تحریم ها. تحریم همانند قدرت غذا نیست، با این وجود، قدرت غذایی در یک تحریم قابل استفاده است. در حقیقت، تحریم هایی که مواد غذایی را در لیست موارد محدود خود وارد نمی کنند اغلب شکست می خورند. به عنوان مثال، در ۲۰ اوت ۱۹۱۴ قدرتهای متفقین تحریم موارد مهم را که به طور عادی به آلمان ارسال می شدند آغاز کردند. اما، تا زمانی که مواد غذایی به لیست مواد محدود اضافه نشده بود، تحریم کامل یا مؤثر نبود. غذا قدرت واقعی دارد. پس از معرفی غذا، محاصره اقتصاد آلمان را خفه کرد زیرا آنها به واردات مواد غذایی وابسته بودند. از آنجا که قدرتهای متفقین از قدرت غذایی در تحریم خود استفاده می کردند، آلمان مجبور شد
به اقدامات ناامیدانه متوسل شود و سرانجام با وجود آنها شکست خورد. در اوایل دهه ۱۹۸۰، ایالات متحده تحریم غلات را به اتحاد جماهیر شوروی تحمیل کرد. این تلاشی بود که ایالات متحده با استفاده از قدرت غذا انجام داد، اما تأیید نشد. بدین ترتیب اتحاد جماهیر شوروی غلات را از تأمین کنندگان مختلف وارد کرد و منجر به افزایش واردات غلات در آن دوره زمانی، تنها با هزینه بالاتر شد. یکی دیگر از تلاش های ناموفق قدرت تحریم مواد غذایی توسط شورای امنیت سازمان ملل ست که در سال ۱۹۹۰ به عراق تحمیل شد. مثال دیگر تحریم، تحریم ایالات متحده علیه کوبا است. این تحریم هنوز هم ادامه دارد و به دلیل سلامت رو به زوال مردم کوبا، این تحریم مورد اعتراض بسیاری قرار گرفته است. استخدام. شرایط ساختاری. فقط در صورت اعمال شرایط ساختاری خاص، می توان از قدرت غذا به طور مؤثر استفاده کرد: چهار شرط ذکر شده در بالا باید همزمان وجود داشته باشد تا بتواند یک ماده غذایی ارزشمند اقتصادی را به یک ابزار سیاسی تبدیل کند. این لزوماً به معنای این نیست که دارایی هر زمان که چهار شرط فوق وجود داشته باشد مورد استفاده قرار می گیرد. چنین تصمیمی فقط در صورت وجود شرایط دیگری در ن
ظر گرفته می شود، به عنوان مثال، ماهیت تعارض و قضاوت، اهداف، وسایل جایگزین و داوری مطلوبیت. استخدام به عنوان یک سلاح اقتصادی. استفاده های چندی برای استخدام سلاح های اقتصادی علیه یک کشور یا دیگری وجود دارد. یک استفاده از سلاح های اقتصادی مربوط به چانه زنی فروشنده/ خریدار بر شرایط قرارداد تجاری است. این شامل قیمت، حمل و نقل، جدول زمانی ارسال و پرداخت و غیره می شود. گرچه این مورد نمونه ای از کاربرد موفقیت آمیز قدرت غذا است، ولی این نوع استفاده با هدفی سیاسی نیست. استفاده دیگر مربوط به اهداف اقتصادی غیر از اینها در رابطه با معامله کالا است. به سیاست اقتصادی عمومی خریدار برمی گردد. این امر می تواند تراز پرداخت ها، مسائل عمومی، نظیر تورم یا مالیات و تملک زمین باشد. آنچه این را از مورد اول متمایز می کند، این واقعیت است که هیچ پیوندی بین شرایط تعیین شده و انتقال محصول وجود ندارد. شرایط به قلمرو اقتصادی زندگی اشاره دارد. یک استفاده سیاسی مربوط به سیاست های خارجی و دفاعی خریدار خواهد بود. بسیاری معتقدند بین اقتصاد و سیاست یک آستانه اخلاقی وجود دارد که استفاده از ابزارهای اقتصادی برای دستاوردهای سیاسی را زیر سؤال می برد.
نمونه هایی از استفاده از سلاح های اقتصادی برای اهداف سیاسی، تحریم علیه برخی کشورها و همچنین خرید آرا در سازمان ملل است. مقصود چهارم مربوط به فرضی اساسی رده سوم است: دولت ها دیگر یکدیگر را برای افزایش مشروعیت نمی پذیرند. اهداف اقتصادی دیگر فقط به عنوان ابزاری برای تأثیرگذاری بر دولت مخالف تلقی نمی شوند، بلکه بیشتر برای تحریک مخالفت و دستیابی به سرنگونی یا تسخیر دولت است. ایالات متحده. در طی زمانی که ایالات متحده در همه زمینه ها مانند نظامی، انرژی، صادرات و غیره بیشترین سلطه را داشت، به قدرت غذا خیلی اهمیت داده نمی شد. از زمانی که برخی از این قدرت ها کاهش یافته اند، قدرت غذا به سطح خود رسیده است. در حوزه غذا، ایالات متحده بدون هیچ چالشی، همچنان در صدر قرار دارد. ایالات متحده این موقعیت را دارد که بزرگترین تولیدکننده و صادر کننده مواد غذایی باشد. این در حالی است که سایر کشورها، به طور عمده کشورهای در حال توسعه و حتی برخی از ثروتمندترین کشورهای صادر کننده نفت، در آغاز مواجهه با کمبود مواد غذایی بوده و روز به روز وابسته به واردات غذا از ایالات متحده می شوند و قدرت آن را بیشتر و بیشتر قدرتمند می کند. این امر باعث
می شود که ایالات متحده انتظار رفتاری دوستانه از کشورهایی داشته باشد که غذای آمریکایی وارد می کنند. و البته به احتمال زیاد ایالات متحده از این طریق خواهد توانست نوعی نفوذ در این کشورها داشته باشد. حتی تعدادی از فقیرترین کشورهای عضو اوپک به گندم ایالات متحده وابسته شده اند. از این روی، این امکان نیز وجود دارد که ایالات متحده بتواند برای تحقق اهداف سیاسی خود، صادرات مواد غذایی خود را به کشورهای هدف محدود کند. ایالات متحده می تواند از این قدرت غذا به عنوان ابزاری برای اعمال فشار بر کشورهای عضو اوپک استفاده کند. قدرت غذا بیشترین تأثیر را در موارد کمبود غذا یا قحطی خواهد داشت زیرا در آن هنگام کشورهای مزبور که به ایالات متحده وابستگی دارند، بسیار مستاصل هستند. ایالات متحده از قدرت اقتصادی خود به طور مکرر برای مجازات سایر کشورها استفاده می کند. یکی از روش های آمریکا برای انجام این کار، ایجاد وقفه در صادرات مواد غذایی است. دلایل متنوعی برای مجازات سایر کشورها وجود دارد؛ با این حال، این دلایل را به دو گروه اصلی می توان تقسیم کرد: اهداف مهار خارجی و توسعه بازار / اهداف بشردوستانه. هدف از مهار خارجی، مجازات کشورهایی است
که آمریکا را تهدید می کنند. نمونه ای از چنین تهدیدی ممکن است کشورهایی تحت حکومت از انواعی دیگر است. نمونه های بیشتر مرتبط با هدف مهار مربوط می شود به هیچ نوع کمک نکردن به کشورهای کمونیستی، دولتهای سوسیالیستی، کشورهایی که از رژیمهای رادیکال حمایت می کنند، رژیم هایی به اندازه کافی ندارند و بیش از اندازه ضعیف در مقابله با (اثربخشی) کمونیسم هستند، و کشورهایی که توافق نامه های آمریکا را نخواهند پذیرفت. نمونه ای از توسعه بازار و اهداف بشردوستانه شامل آن دسته از کشورهایی هستند که سعی دارند با آمریکا از نظر اقتصادی رقابت کنند. مجازات های مربوط به کمک های خارجی ایالات متحده برای کشورهایی است که سعی در ملی کردن دارایی شرکت های آمریکایی دارند، یا کشورهایی که می خواهند کارهای شرکت های آمریکایی را به عهده بگیرند، یا کشورهایی که سعی دارند سیاست های اقتصادی ملی گرایانه ای اعمال کنند. ایالات متحده از دهه ۱۹۷۰، زمانی که بخش امور خارجی و سازمان سیا گزارش هایی در مورد پتانسیل تحریم های غذایی منتشر کردند، مواضع خود را در خصوص غذا اصلاح کرد. قانون کنگره بیل HR 5426، با عنوان اقدام ۲۰۰۰ بهسازی تحریم ها و افزایش صادرات، تحریم های ص
ادرات محصولات کشاورزی اعمال شده برای لیبی، سودان و کره شمالی را برداشت. (تجارت کشاورزی با کوبا تحت محدودیت هایی باقی ماند) و در برابر اقدامات یک جانبه ریاست جمهوری در این مورد، به کنگره قدرت وتو داد. آفریقا. سیاست های غذایی در آفریقا با مواردی که در آمریکای شمالی و اروپا وجود دارد متفاوت است از آنجا که یک مورد از قدرت غذا در مقیاس کوچک در آفریقا و به ویژه در سودان وجود دارد. برخی از کارشناسان می گویند که موارد قحطی و ناامنی غذایی در آفریقا ناشی از تولید متناقض مواد غذایی و مارپیچ رو به پایین تعامل بین رشد جمعیت و پایداری محیط زیست است. اما با بررسی دقیقتر، مشخص شد که طبیعت تنها کاتالیزور مسائل بیشماری از مواد غذایی در آفریقا نیست. سودان. دونظریه درباره ی قحطی وجود دارد. اولی کاهش دسترسی به مواد غذایی(FAD) است. این نتیجه خشکسالی، جنگ یا تغییر شدید دیگری در سیستم کشاورزی است. این دلیل طبیعی قحطی است. تئوری دیگر، در درجه اول به توانایی جمعیت در دسترسی یا حق دسترسی به مواد غذایی می پردازد. در این حالت، قدرت غذا خود را در مقیاسی کوچک نشان می دهد، زیرا نیروهای سیاسی مخالف در سودان با تحریک یا تشویق قحطی برای آراء م
ردم رقابت می کنند. به عنوان مثال، قحطی سودان در دهه ۱۹۸۰ کاملاً عمدی بود، و فقط یک گروکشی برای گروه متنوعی از نخبگان برای بهبود وضعیت سیاسی و اقتصادی خودشان بود. این احزاب سیاسی تنها ذینفع ها از این شرایط نبودند. معامله گرها نیز هنگامی که قحطی ها شرایط تجارت را تغییر دادند، دانه ها را جمع می کردند و دام ها را با قیمت های نامناسب پایین می خریدند. بازرگانان سودان غربی در هنگام قحطی سال ۱۹۸۷ به نداشتن قلب توصیف می شدند زیرا آنها از فروش غلات به روستاهای نیازمند در دارفور با قیمت مناسب خودداری کردند. ارگو، قحطی سودان نمونه دیگری از قدرت غذایی بود، که در آن مواد غذایی به عنوان سیاستی مورد استفاده قرار می گرفت و نیازهای مردم را به کلی نادیده می گرفت و اهداف سیاسی و قدرت گرایانه نیروهای متخاصم مخالف در این کشور را تقویت می کرد. قحطی در سودان در سال ۱۹۹۸ یک فاجعه انسانی بود که عمدتاً ناشی از نقض حقوق بشر و همچنین خشکسالی و عدم واکنش جامعه بین المللی در برابر قحطی با سرعت کافی بود. منطقه آسیب دیده منطقه بحر الغزال در جنوب غربی سودان بود. در این منطقه بیش از ۷۰٬۰۰۰ نفر در هنگام قحطی جان خود را از دست دادند. منابع. پارل
برگ، رابرت. «سیاست غذا» آکسفورد همراه با سیاست (۲۰۰۸). میوایر دانشگاه آکسفورد، ۱ ژانویه ۲۰۰۸. وب. ۲ نوامبر 2009. &lt; http://www.mywire.com/a/Oxford-Companion-Politics-World/Food-Politics/9577797/؟&amp;pbl=105 &gt;
رادیو جهرم از رادیوهای شهری وابسته به صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران بود که در سال ۱۳۵۶ در جهرم افتتاح شد. این رادیو در ایام انقلاب اسلامی و دوران جنگ ایران و عراق دارای فعالیت گسترده ای بود و هر هفته از نماز جمعه جهرم پخش مستقیم داشت ولی پس از ۳۵ سال فعالیت، از ادامه کار بازماند. کتابی به نام «روی موج جنگ: بازخوانی تاریخچه و نقش رادیو جهرم در دفاع مقدس» دربارهٔ نقش رادیو جهرم در دوران جنگ ایران و عراق نوشته شده است. راه اندازی مجدد. برنامه هایی برای راه اندازی دوبارهٔ رادیو جهرم وجود دارد. لطف الله دژکام، امام جمعه وقت جهرم، محمدرضا رضایی کوچی، نماینده شهرستان در مجلس شورای اسلامی و همچنین فرماندار ویژه وقت شهرستان از جمله مطالبه گران راه اندازی دوبارهٔ رادیو هستند. مدیرکل صدا و سیمای مرکز فارس نیز در این زمینه اجازه راه اندازی دوباره را بسته به مجوز سازمان صدا و سیما و خارج از اختیارات صدا و سیمای فارس و تحقق آن را وابسته به تلاش و پیگیری مسئولان شهر دانسته است.
علی اصغر سرتیپ زاده (۱۲۷۶ تبریز - ۱۳۴۲ تبریز) سیاستمدار دوره قاجار و پهلوی و نماینده تبریز در دوره چهاردهم مجلس شورای ملی بود. خانواده. از خانواده ای نظامی در کوی نوبر تبریز به دنیا آمد. اجدادش را نادر شاه از طالش به آذربایجان کوچانده بود. مؤسس خانواده قاسم خان امیرتومان بود که در عهد فتحعلی شاه به خدمت قشون قاجار درآمد. گورستان قاسم خان تبریز که بعدها دبیرستان پسرانه منصور (طالقانی فعلی) در محل آن تأسیس شد، وقف همین قاسم خان بود. نوه اش محمدآقاخان سرتیپ در محاصره هرات شرکت داشت. علی اصغر سرتیپ زاده نوه محمدآقا خان سرتیپ بود. پدرش میرزاعباسقلی خان، در زمان کودکی او درگذشت و ثقةالاسلام تبریزی بنابه وصیت پدرش، سرپرستی او را به عهده گرفت. فعالیت سیاسی. سرتیپ زاده در معلم خانه (مدرسه) کمال درس خواند که متعصبین به آن هجوم بردند و تاراجش کردند. پس از روی کار آمدن نظام مشروطه به حزب اجتماعیون عامیون پیوست. پس از اینکه شجاع الدوله بر آذربایجان حاکم شد، خود را مخفی ساخت و از مخفی گاه روزنامه ای به نام "انصاف" انتشار می داد. پس از ورود عثمانی ها به تبریز از مخفی گاه خارج و با شیخ محمد خیابانی همراه شد. در زمان جنگ جهان
ی اول که قشون روسیه در آذربایجان حضور داشت، سرتیپ زاده دو بار توقیف شد و پس از آزادی دیگر نتوانست در تبریز بماند و به تهران رفت. از آنجا به مهاجرین پیوست که در کرمانشاه دولتی با حمایت آلمان و عثمانی تشکیل دادند و با نیروهای روسیه و انگلیس می جنگیدند. با عقب نشینی آلمان و عثمانی و سقوط این دولت به استانبول کوچید. سه سال بعد همراه با سلیمان میرزا به ایران برگشت. در کرمانشاه انگلیسی ها سلیمان میرزا را بازداشت کردند اما سرتیپ زاده موفق به فرار شد. سرتیپ زاده در تبریز فعالیت خود را از سر گرفت و این بار مورد تعقیب عثمانیها واقع شد. پس از آنکه قشون عثمانی آذربایجان را تخلیه کرد، به قیام شیخ محمد خیابانی پیوست. پس از قیام خیابانی با شورش لاهوتی همراه و رئیس نظمیه تبریز شد. با سرکوب این شورش به روسیه رفت و هشت ماه آنجا ماند تا به ایران برگشت. سرتیپ زاده از مخالفان رضا خان سردار سپه بود. با به سلطنت رسیدن او از فعالیت سیاسی دست برداشت و به تجارت مشغول شد اما از سوء ظن شهربانی در امان نماند. توقیف و به تهران فرستاده شد و به مدت هشت ماه در بازداشت به سر برد. وقتی که قضیه کشف حجاب در سال ۱۳۱۴ پیش آمد، سرتیپ زاده که هوادار
آزادی زنان بود به این شیوه کشف حجاب اجباری اعتراض کرد و باز دستگیر شد. این بار هجده ماه در زندان قصر به سر برد و پس از آزادی نیز تحت نظر بود تا شهریور ۱۳۲۰ که رضا شاه از سلطنت کناره گرفت و فضای باز سیاسی حاکم شد. نمایندگی مجلس. سرتیپ زاده پس از ورود نیروهای متفقین به ایران و کمبود خواروبار به ریاست کمیسیون خواروبار تبریز برگزیده شد. همچنین به حزب توده پیوست اما پس از شش ماه از حزب برید و به مخالفت با آن برخاست تا اینکه ارتش شوروی او را دستگیر و تبعید کرد. سرتیپ زاده به تهران رفت و با شاه دیدار کرد. در انتخابات دوره چهاردهم مجلس شورای ملی در سال ۱۳۲۲ شرکت کرد و به نمایندگی تبریز انتخاب شد. در سال ۱۳۲۴ که فرقه دموکرات در آذربایجان حکومت خودمختار برقرار کرد، سرتیپ زاده در مخالفت با فرقه فعالیت کرد که سبب شد پیشه وری اموالش را در تبریز مصادره کند. پس از سقوط حکومت فرقه دموکرات در انتخابات دوره پانزدهم نیز نامزد نمایندگی شد اما موفق نشد به مجلس راه یابد. در دوره بعد (شانزدهم) بار دیگر به نمایندگی تبریز انتخاب شد.
مهندس اصغر پناهی (زاده ۱۲۸۰ خورشیدی در تبریز) مقاطعه کار راه و ساختمان و نماینده تبریز در مجلس شورای ملی و عضو اتاق بازرگانی تهران بود. پدرش حاج ابراهیم پناهی که از تجار و ملاکان بزرگ آذربایجان بود، او را در دوازده سالگی همراه با برادرانش به سرپرستی علی اکبر داور برای تحصیل به اروپا فرستاد. او پس از تحصیل در رشته مهندسی ساختمان در سال ۱۳۰۵ به ایران بازگشت و به مقاطعه کاری مشغول شد. پناهی ضمن آنکه ریاست هیئت مدیره شرکت تولید و تصفیه روغن را عهده دار بود، رئیس هئیت مدیره شرکت ثابت پاسال نیز بود. در جریان ساخت راه آهن ایران کارهای بسیاری به مهندس پناهی واگذار شد و ثروت زیادی به دست آورد و ارث قابل ملاحظه پدری را چندین برابر کرد. پس از اشغال ایران در جنگ جهانی دوم وارد سیاست شد و پول زیادی به حزب توده داد تا در انتخابات دوره چهاردهم مجلس شورای ملی (سال ۱۳۲۲)، نام او را در لیست نامزدهای خود بگذراند. بدین ترتیب پناهی به نمایندگی تبریز به مجلس شورای ملی راه یافت اما در مجلس به فراکسیون حزب توده نپیوست و پس از دوره چهاردهم نیز دیگر به مجلس نرفت و به مقاطعه کاری ادامه داد. ویلای پناهی. ویلای پناهی یکی از کارهای رولان
دوبرول است که در حدود سال ۱۳۱۷ه.ش در خیابان انقلاب، حدفاصل خیابان وصال شیرازی و فلسطین، پلاک ۱۰۴۷ به سفارش اصغر پناهی یکی از پیمانکاران معروف دوره پهلوی ساخته شد. این بنا یکی از آثار دوره مدرنتیه است که توسط یک معمار خارجی در اواخر دوره پهلوی ساخته شده است. ویلای پناهی بعد از انقلاب مصادره و یکی از نهادها در کشور مالک آن شد.
سرای اسحاق پاشا یک کاخ نیمه مخروبه در ۵ کیلومتری شهر دغوبایزید، استان آغری در شرق ترکیه است. این کاخ در بین سال های ۱۶۸۵ تا ۱۷۸۴ با ترکیبی از معماری عثمانی ساخته شد. این کاخ یادگار دوران معماری عصر لاله عثمانی و از معدود کاخ های عثمانی باقی مانده در ترکیه است و تصویر آن بر روی اسکناس ۱۰۰ لیره ای در بین سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ نقش بسته بود.
انجمن افغانستان و آسیای میانه (انگلیسی:) و به صورت مخفف (ACAA) واقع در انگلستان است که به طور تخصصی خدمات به مهاجران افغانستانی در کشور بریتانیا را ارائه می دهد. تاریخچه. این انجمن در سال ۲۰۰۱ میلادی توسط نورالحق نسیمی که به عنوان پناهنده سیاسی همراه با همسر و کودکان خردسالش، بوسیله کامیون یخچال دار به انگلستان رسیده بود با هدف کمک به مهاجران افغان و ارتقاء سطح آموزشی آنان و جذب در جامعه بریتانیای کبیر تاسیس شد. خدمات. اهم فعالیت های انجمن افغانستان و آسیای میانه شامل ارایهٔ خدمات به شهروندان افغانستان و کشورهای آسیای میانه می شود. خدمات این نهاد برای خانم ها، آقایان و کودکان شامل تقویت مهارت ها و فراگیری دانش ضروری برای ایجاد زندگی موفقیت آمیز درکشور پادشاهی متحدهٔ بریتانیا می باشد.در این انجمن سعی می شود ارزش های حقوق بشری و دموکراسی را در میان افراد آواره در خارج و داخل افغانستان ترویج داده شود. خدمات شامل کلاسهای آموزشی در روز شنبه، کلاسهای زبان انگلیسی، کارگاه های کاریابی، گروههای حمایت از خانم ها، خدمات پشتیبانی از جوانان وخانواده ها، مشورت های حضوری و تلفنی برای متقاضیان، استخدام در پست های کارهای داوط