Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کریس سایبورگ (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل برزیل است. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. سایبورگ پیش تر کمربند قهرمانی دسته پروزن سازمان یواف سی را در اختیار داشت. کریس سایبورگ یک رزمی کار حرفه ای ترکیبی و بوکسور حرفه ای برزیلی-آمریکایی است که در سازمان پی اف ال رقابت می کند، جایی که او قهرمان فعلی و افتتاحیه مسابقات قهرمانی زنان جهان در دسته پر وزن در سازمان پی اف ال است. او قبلاً در سازمان بلاتور رقابت می کرد، جایی که طولانی ترین دوره قهرمانی و آخرین قهرمان جهان در وزن پر زنان را داشت. او همچنین قهرمان سابق دسته پر وزن در سازمان های یواف سی، استرایک فورس و اینویکتا است. او تنها مبارز ام ام ای در تاریخ است که به یک قهرمان پنج گانه تبدیل شده و در پنج دوره اصلی ام ام ای قهرمانی جهان را به دست آورده است. سایبورگ به طور گسترده به عنوان یکی از بزرگترین رزمی کاران زن ترکیبی در تمام دوران شناخته می شود. سایبورگ اولین بار زمانی به شهرت رسید که در ۱۵ آگوست ۲۰۰۹، با شکست دادن جینا کارانو از طریق ناک اوت فنی در راند اول، در اولین رویداد اصلی مهم که زنان در آن حضور داشتند، عنوان قهرمانی استر
ایکفورس را از آن خود کرد.
ویتسلاو یکم، شاهزاده روگن (; – ) در منابع انگلیسی، شاهزاده روگن بود. وی به همراه والدمار دوم دانمارک در نبرد لیندانیسه در جنگ صلیبی لیوونی حضور داشت.
آی پی ئی اروناواس () شرکت هوافضای برزیلی است، که در سال ۱۹۷۳ توسط ژائو کارلوس بوسکاردین تأسیس شد.
آی فود () شرکت صنایع غذایی برزیلی است، که در سال ۲۰۱۱ توسط ادواردو بائر تأسیس شد.
آلبرت یکم (; – ) دوک ساکسونی بود. وی به همراه والدمار دوم دانمارک در نبرد لیندانیسه در جنگ صلیبی لیوونی حضور داشت.
جیرافاس () شرکت رستوران های زنجیره ای برزیلی است، که در سال ۱۹۸۱ تأسیس شد.
ئی ام اس () شرکت داروسازی برزیلی است، که در سال ۱۹۵۰ تأسیس شد.
جنگ های انگلیس و فرانسه مجموعه ای از درگیری ها بین انگلستان (و پس از سال ۱۷۰۷، بریتانیا) و فرانسه بود، از جمله:
تئودوریک فون ترایدن (; درگذشته ۱۵ ژوئن ۱۲۱۹) کشیش اهل لیوونی بود. وی که به همراه والدمار دوم دانمارک در جنگ صلیبی لیوونی حضور داشت در نبرد لیندانیسه کشته شد.
سرپرو () شرکت دولتی نرم افزار برزیلی است، که در سال ۱۹۶۴ تأسیس شد.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;34296194&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2022-03-16T01:54:14Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Dexbot&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;ربات: حذف پیوندهای میان ویکی که در ویکی داده موجود است&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;34296741&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; خیابان کارل یوهان (نروژی: Karl Johans gate)، خیابان اصلی اسلو، پایتخت نروژ است.این خیابان که مستقیماً از میدان راه آهن اسلو تا قصر پادشاهی، امتداد دارد، محل گردهمایی و اجرای مراسم مردمی در مناسبات ملی و عمومی است.این خیابان درسال ۱۸۵۲ میلادی، به افتخار کارل چهاردهم یوهان، که از سال ۱۸۱۸ تا ۱۸۴۴م، پادشاه سوئد و نروژ بود، نامگذاری شده است. توضیح. بلندترین ارتفاع خیابان، در محل تقاطع خیابان کارل یوهان و خیابانی که به قصر پادشاه منتهی می شود، قرار دارد. در این محل دو نمای اصلی خیابان قابل رویت است. یکی قصر پادشاه با مجسمه کارل یوهان، در مقابلش، در سمت غرب؛ و دیگری میدان راه آهن قدیمی د
ر سمت شرق.محل این تقاطع، همچنین بخش تجاری که در سمت شرق واقع شده را از بخش غربی که بیشتر متأثر از فضایی رسمی است، از هم متمایز می کند. در بخش غربی، ساختمان مراکزی مانند مجلس ملی نروژ، دانشگاه اسلو، تئاتر ملی اسلو؛ و کاخ سلطنتی واقع شده اند. ابتدا این قسمت از خیابان کارل یوهان، که در سال ۱۸۴۰م، توسط معمار کاخ سلطنتی طراحی شده بود؛ با پارکها و بناهای تاریخی اطرافش، خیبان کاخ نامیده می شد. اما طرح معمار کاخ سلطنتی هرگز به طور کامل اجرا نشد. سرانجام در سال ۱۸۶۰م، این بخش به بخش قدیمی تر شرقی متصل شد. خیابان کارل یوهان، خیلی زود به یک تفریحگاه مردمی تبدیل شد. این خیابان سالهای بسیاری محل رویدادهای مهم برای اهالی اسلو بوده است. در حین سالهای دهه ۱۸۸۰م، بخش پیاده رو در امتداد بین دانشگاه اسلو؛ و هتل گراند، به عابران پیاده اختصاص داده شد و به زودی تبدیل به محلی برای گردهمایی مردم شد. خیابان کارل یوهان، محلی برای تظاهرات و راهپیمایی در شهر اسلو است. هر سال در روز ۱۷ ماه مه، که روز ملی در نروژ است؛ صف کودکان به سوی کاخ می رود. درهنگام بازدید مقامات خارجی، این خیابان در حالی که کودکان در دو سمت آن با پرچمهایی که در دست
دارند، به صف ایستاده و شادی می کنند، مسیر عبور اتوموبیل مهمانان است. بعد از اشغال نروژ در سال ۱۹۴۰م، اجرای مراسم روز ملی، در این محل ممنوع شد. اما هواداران ویدکون کوئیسلینگ و مقامات اشغالگر آلمانی در طول سالهای جنگ، همچنان از امکانات و فضای این محل برای تبلیغات خود بهره بردند. خیابان کارل یوهان، همچنین محلی است برای تظاهرات سیاسی و اعتراضات مسالمت آمیز که معمولاً در مقابل ساختمان مجلس ملی نروژ، انجام می گیرد. در مراسم اعطای جایزه صلح نوبل نیز همین خیابان و هتلهایش میزبان مهمانان خارجی هستند. محل تقاطع خیابان کارل یوهان و خیابانی که به کاخ سلطنتی منتهی می شود، در سال ۲۰۰۵م، به مناسبت صدمین سالگرد خروج نروژ از اتحادیه سوئد-نروژ، نوسازی شد. محل عبور وسایل نقلیه محدودتر و به عرض پیاده روها افزوده شد.
زمان تابستانی در ایالات متحده، رسم یک ساعت جلو کشیدن زمان در موقعی از سال است روز از شب طولانی تر است، تا عصرها نور روز بیشتر و صبح ها نور کمتری داشته باشند. اکثر مناطق ایالات متحده ساعت تابستانی (DST) را رعایت می کنند، به استثنای آریزونا (به جز ناواهوها که ساعت تابستانی را در سرزمین های قبیله ای شان رعایت می کنند)، هاوایی، و قلمروهای فرادریایی ساموآی آمریکا، گوام، جزایر ماریانای شمالی، پورتوریکو و جزایر ویرجین ایالات متحده. قانون زمان یکنواخت در سال ۱۹۶۶ سیستم یکنواخت ساعت تابستانی را در سراسر ایالات متحده ایجاد کرد. در ایالات متحده، ساعت تابستانی از دومین یکشنبه ماه مارس شروع می شود و در اولین یکشنبه ماه نوامبر به پایان می رسد و تغییر ساعت در ساعت ۲:۰۰ به وقت محلی انجام می شود. ساعت ها در فصل بهار از ساعت ۲:۰۰ به جلو به ۳:۰۰ بامداد جلو کشیده می شوند و در پاییز از ساعت ۲:۰۰ به ۱:۰۰ صبح به عقب برمی گردند. زمان تابستانی در مجموع ۳۴ هفته (۲۳۸ روز) هر سال طول می کشد، که حدود ۶۵٪ از کل سال است. تاریخچه زمان تابستانی در ایالات متحده. ۲۰۱۵–۲۰۲۱: پیشنهادهایی برای اتخاذ ساعت تابستانی در تمام طول سال. یک جنبش کامل در
حمایت از قانونی سازی استفاده از ساعت تابستانی در تمام طول سال سازماندهی شده است. طرح هایی در بیش از ۳۰ ایالت برای پایان دادن به ساعت تابستانی یا دائمی کردن آن ارائه شده است. بحث اصلی برای دائمی کردن زمان تابستانی در تمام طول سال این است که سبک زندگی و الگوهای کاری شهروندان امروزی دیگر با مفهوم تغییر ساعت در هر بهار و پاییز سازگار نیست. حامیان همچنین استدلال می کنند که تغییر به " زمان رو به جلو " همچنین با کاهش نیاز به نور مصنوعی منجر به صرفه جویی در انرژی می شود. قانون حفاظت از آفتاب در سال ۲۰۱۹ توسط سناتور مارکو روبیو از فلوریدا در سنا طرح شد تا زمان های استفاده شده برای زمان تابستانی را تبدیل به زمان استاندارد کند و زمان تابستانی را لغو کند. این طرح از حمایت دو حزبی از سوی سناتورهای واشینگتن و تنسی برخوردار است، اما هنوز در کمیته بازرگانی، علم و حمل و نقل سنا مورد استماع قرار نگرفته است.
آماندا کالین (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل دانمارک است. وی از سال ۲۰۱۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "سرزمین موعود"، "سرزمین تاریک"، "بزرگ شده توسط گرگ ها" اشاره کرد.
ناتالی مادوئنو (؛ – ) بازیگر اهل دانمارک است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "باران" و "پترا" اشاره کرد.
پاتریشیا شومان (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل دانمارک است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "وثیقه"، "پل"، "سابمارینو، و "شلی" اشاره کرد.
ترین میکلسن (; – ) بازیگر اهل دانمارک بود. وی بین سال های ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۹ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "احمق ها"، "روانآشفتگی" اشاره کرد.
ویکی برلین (; – ) بازیگر اهل دانمارک بود. وی از سال ۲۰۰۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "کشتار"، "دنیای منا" اشاره کرد.
سیسیلی تامسن (؛ زادهٔ ) بازیگر و مدل اهل دانمارک است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "فردا هرگز نمی میرد" اشاره کرد.
سارا سوفی بوسنینا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل دانمارک است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "کشتار"، "پل"، "غایب"، "سقوط شوالیه (مجموعه تلویزیونی)" و "مریم مجدلیه (فیلم ۲۰۱۸)" اشاره کرد.
نبیها بنسودا (؛ زادهٔ ) خوانندهٔ مؤلف، موسیقی دان اهل دانمارک است. وی از سال ۲۰۰۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
خشونت علیه زنان در ایران شامل اشکال مختلفی از «خشونت مبتنی بر جنسیت» است و ممکن است شامل آزار عاطفی، فیزیکی، جنسی یا ذهنی باشد که معمولاً توسط یک مرد علیه یک زن انجام می شود. اشکال رایج خشونت علیه زنان در ایران شامل اعمالی مانند آزار خانگی، تجاوز جنسی و قتل است. برای اینکه خشونت علیه زنان تلقی شود، این عمل باید صرفاً به دلیل زن بودن قربانی انجام شود. به طور معمول این اعمال توسط مردان در نتیجه نابرابری های جنسیتی طولانی مدت موجود در کشور انجام می شود. رفتار یا حتی تهدید به رفتار خشونت آمیز مبتنی بر جنسیت که منجر به آسیب و رنج فیزیکی، جنسی و روانی در زنان شود، خشونت علیه زنان تعریف می شود. طبق این تعریف اعمال اجبار و ایجاد محرومیت خودسرانه از آزادی برای زنان، چه در عرصه عمومی اتفاق بیفتد، چه در عرصه خصوصی، جزو تعریف خشونت علیه زنان قرار می گیرد. این مفهوم که اولین بار توسط یوهان گالتونگ در سال ۱۹۶۹ مطرح شد. خشونت علیه زنان پدیده ای است که در آن زن به خاطر جنسیت خود و به علت صرفاً زن بودن مورد اعمال زور و تضییع حق از سوی جنس مخالف قرار می گیرد. به طور کلی هر نوع عمل یا رفتاری که به آسیب جسمی، جنسی و روانی یا محر
ومیت و عذاب زن منجر شود خشونت علیه زنان گفته می شود. تهدید به چنین اعمال و رفتاری، محرومیت از آزادی به اجبار یا به اختیار، اعم از زندگی شخصی و یا جمعی نیز جزء خشونت علیه زنان می باشد. خشونت خانگی اغلب به معنی تعرض مرد به همسر (شریک عاطفی مونث) است. خشونت خانگی علیه زنان را می توان به عنوان هرنوع اقدام یا قصور وابسته به جنسیت تعریف کرد که منجر به مرگ، آسیب جسمی، جنسی یا روانی و آسیب معنوی به زنان می شود؛ که توسط افرادی با پیوندهای خانوادگی یا حتی بدون این پیوندها که از طریق پیوندهای خویشاوندی یا کلامی با هم در ارتباط هستند از جمله روابط پراکنده ایجاد می شود. خشونت پلیس با زنان به بهانه های مختلف و ضرب و شتم آنان از مظاهر خشونت علیه زنان در بعضی کشور ها می باشد. مفهوم. خشونت علیه زنان یک پدیده قدیمی و نسبتاً گسترده در همه جوامع است. خشونت علیه زنان عبارت است از کلمه یا مفهومی که به شیوه ای گسترده و فراگیر برای دربرگرفتن آزار کلامی، ارعاب، آزار و اذیت فیزیکی، قتل، تجاوز جنسی، و تجاوز جنسی استفاده شده است. این شکل از خشونت مبتنی بر جنسیت است. خشونت دقیقاً به دلیل جنسیت آنها اتفاق می افتد، به ویژه به این دلیل که ق
ربانیان زن هستند. سازمان ملل متحد رفتار یا حتی تهدید به رفتار خشونت آمیز مبتنی بر جنسیت که منجر به آسیب و رنج فیزیکی، جنسی و روانی در زنان شود، «خشونت علیه زنان» تعریف می کند. طبق این تعریف اعمال اجبار و ایجاد محرومیت خودسرانه از آزادی برای زنان، چه در عرصه عمومی اتفاق بیفتد، چه در عرصه خصوصی، جزو تعریف «خشونت علیه زنان» می گنجد. از جمله دلایل شکل گیری این مفهوم، می توان به تغییر نقش های جنسیتی و به دنبال آن تغییر جایگاه زنان و دگرگونی رابطه قدرت میان زن و مرد در ساختار خانواده و جامعه اشاره کرد که در نهایت منجر به بازنگری در شرح حقوق زنان شده است. بنا به تعاریف حقوق بشری، از خشونت فیزیکی، خشونت روانی، خشونت جنسی، خشونت اقتصادی، خشونت دولتی و خشونت اجتماعی می توان به عنوان انواع خشونت علیه زنان نام برد. این مفهوم که اولین بار توسط یوهان گالتونگ در سال ۱۹۶۹ مطرح شد. گالتونگ در کتاب «خشونت، صلح و تحقیقات صلح» می نویسد: خشونت سیستماتیک بر تمامی جنبه های زندگی زنان از سلامت و امنیت فردی شان گرفته تا سلامت روان کودکان شان تأثیر می گذارد. زنانی که از حقوق اساسی خود به دلیل نابرابری های ساختاری محروم می شوند به لحاظ
جسمی و روحی با آسیب های جسمی نظیر بارداری های ناخواسته، سقط جنین های غیر ایمن، ابتلا به ایدز، ناتوانی های مادام العمر و… آسیب های روانی مانند ترس، اضطراب، افسردگی، اختلال در عملکرد جنسی و بروز رفتارهای وسواسی در آن ها روبه رو هستند. در حقیقت این خشونت نه یک رفتار معطوف به فرد بلکه ناشی از روابط نابرابر قدرت میان مردان و زنان است که امکان اعمال چنین خشونتی را ممکن می کند. انواع. خشونت پلیس. خشونت پلیس در جمهوری اسلامی با زنان به بهانه های مختلف و ضرب و شتم آنان از مظاهر خشونت علیه زنان در ایران می باشد. زن کشی. زن کشی در گزارش سازمان بهداشت جهانی به عنوان «قتل عمدی زنان به دلیل زن بودن» تعریف شده است. به طور مشابه، توسط زنان سازمان ملل، اتحادیه برای پایان دادن به خشونت علیه زنان، و دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل به عنوان «مرگ خشونت آمیز زنان به دلایل جنسیتی» تعریف شده است. زن کشی به عنوان نوع خاصی از خشونت علیه زنان یا خشونت جنسیتی طبقه بندی می شود که سازمان ملل در سال ۱۹۷۹ آن را به عنوان «مکانیسمی برای تسلط، کنترل، سرکوب و قدرت بر زنان» توصیف کرد. زن کشی در ایران بر اساس قوانین داخلی ایران و به دلیل
سرپرستی داشتن مرد خانواده بر «جسم و جان» زنان تحت سرپرست خود به عنوان پدر یا شوهر، کمترین مجازات را در پی داشته و بسیاری از مردانی که مرتکب زن کشی یا قتل به بهانه های ناموسی شده اند. پدر رومینا اشرفی که خرداد ۱۳۹۹ به قتل رسید تنها به ۹ سال حبس و پرداخت دیه محکوم شد. حکمی که به گفته وکیل مادر رومینا دور از انتظار نبوده است. قوانین ایران نه تنها خشونت علیه زنان را منع نمی کند بلکه با حمایت از فرد خشونت گر به صورت سیستماتیک این خشونت را در بسیاری از موارد ترویج هم می کند. داده ها نشان دهنده روند افزایش شدید در زن کشی در خانواده در ایران هستند، به طوری که سازمان زن کشی در ایران را متوقف کنید ( Stop Femicide in Iran) ۹۳ مورد قتل شناخته شده را تنها در نیمه اول ۲۰۲۴ گزارش داده است - افزایشی نزدیک به ۶۰ درصد نسبت به همان دوره در ۲۰۲۳. طبق این سازمان ۱۴۹ مورد شناخته شده در کل سال ۲۰۲۳ است، به میانگین تقریباً یک قتل در هر دو روز. روزنامه اعتماد گزارش داد که در سه ماه اول سال ایرانی ۲۰۲۴ حداقل ۳۵ زن و دختر توسط اقوام مرد خود کشته شدند، افزایش ۲۵ درصدی نسبت به ۲۰۲۳ و ۵۹ درصد نسبت به ۲۰۲۲، در حالی که روزنامه شرق اشاره کر
د که حداقل ۱۶۵ زن از ژوئیه ۲۰۲۱ توسط مردان خانواده شان کشته شده اند. موارد گزارش شده قتل زنان تنها بخش ناچیزی از موارد واقعی در ایران را نشان می دهند، زیرا آمار دقیقی وجود ندارد به دلیل موارد فراوانی که گزارش نمی شوند یا به اشتباه به عنوان خودکشی و تصادف گزارش می شوند. هر مطالعه ای که تاکنون انجام شده نشان دهنده تعداد قابل توجهی از چنین قتل هایی و افزایش مداوم آن هاست، در حالی که قاتلان عمدتاً شوهران (یا طلاق گرفتگان) هستند که از روش های وحشیانه استفاده می کنند، و قربانیان شامل زنان از همه سنین اما اکثراً زیر ۳۰ سال هستند، با کودکانی که اغلب شاهد این عمل هستند. قتل های ناموسی. قتل های ناموسی بیشتر در جوامع سنتی با فرهنگ مردسالار و مذهبی رخ می دهند، مرتکبان قتل های ناموسی در ایران نیز، عموماً محارم زنان هستند که در لوای قانون و به نام شرع و حفظ غیرت، دست به زن کشی می زنند. اردیبهشت ۱۳۸۷ ایسنا به نقل از سرهنگ مختاری فرد، رئیس پلیس آگاهی استان خوزستان نوشت بیش از۴۰درصد قتل ها در خوزستان ناموسی است. به گفته او استان خوزستان از نظر آمار قتل های ناموسی، پس از استان سیستان وبلوچستان در رتبه دوم کشوری بود. فریدون عبد
ی، رئیس اداره بهزیستی دزفول اعلام کرد درسال ۱۳۹۷، ۲۲۵ مورد خشونت علیه زنان در اورژانس اجتماعی شهرستان دزفول ثبت شده است. مطالعه توصیفی- تحلیلی که درسال ۱۳۸۶ در دانشکده بهداشت دانشگاه علوم پزشکی جندی شاپور اهواز با نمونه ۱۸۲۰ نفری از زنان چهارده تا پنجاه وشش ساله تحت پوشش مراکز بهداشتی چهار شهر اهواز، ‏آبادان، دزفول و اندیمشک انجام شد نشان داد که شیوع خشونت فیزیکی در هر زمان از زندگی مشترک ۲۰٫۲درصد و شیوع خشونت روانی، جنسی و هر نوع خشونت به ترتیب ۴۱، ۱۰٫۹ و ۴۷٫۳درصد بوده است. مطالعه دیگری که معاون آموزش، ‏تحقیقات و فناوری دانشگاه علوم پزشکی آبادان درسال ۱۳۹۴ صورت گرفت نشان داد که شیوع کلی خشونت ۷۲٫۳درصد و انواع خشونت روانشناختی، فیزیکی، تهدیدکننده حیات و جنسی در این زنان به ترتیب ۷۱٫۷، ۱۷٫۸، ۸٫۳ و ۷٫۱ بوده است. سازمان بهزیستی استان کرمان در پژوهشی که با کمک دانشگاه علوم پزشکی دربارهٔ خشونت علیه زنان در مناطق حاشیه ای کرمان انجام داد که نتایجش مشخص کرد خشونت علیه زنان در این مناطق بالاست. شایع ترین نوع خشونت ها به ترتیب خشونت های روانی، ‏کلامی، جسمی، اقتصادی و جنسی بوده است. از افراد شرکت کننده در این پژوهش ۴۶د
رصد انواع خشونت را تجربه کرده اند که از این میان، خشونت روانی ‏(۷۸٫۶درصد)، جسمی (۵۵٫۶درصد)، جنسی (۲۸٫۶درصد) و اقتصادی (۳۴٫۷درصد) بوده است. کرمان یکی از استان هایی است که خانهٔ برای زنان خشونت دیده در آن ایجاد شده است و در کل کشور ۳۳خانه امن در شهرهای مختلف ساخته شده است. این خانه ها مرکزی برای زنان در معرض خشونت است، برای زنانی که در جامعه و زندگی فردی شان دچار مشکلات می شوند. قانون. پس از قتل رومینا اشرافی معاونت زنان و خانواده دولت روحانی طرح تشدید مجازات پدر مرتکب قتل فرزند را مطرح کرد اما در دادگاهی که پدر رومینا را محاکمه می کردند اثری نداشت. در این مورد وکیل پرونده در گفت وگو با روزنامه شرق از اهمیت بازنگری در قانون گفت: اغلب دختران و زنان قربانی قتل های ناموسی کسانی اند که در برابر قوانین مردسالار و سلطه گرانه حاکم می ایستند. کنشگران مدنی و فعالان حقوق بشر بر این باورند که تعدد قتل های ناموسی به دلیل قوانین زن ستیز جمهوری اسلامی ایران است. سخنگوی کمپین توقف قتل های ناموسی گفت: «در ۲۰ سال گذشته، تعداد قتل های ناموسی در ایران افزایش یافته است.» در مطالعه ای پرونده قتل ناموسی هزار و ۲۲۰ زن را که در ۲۰ سال
(۱۳۹۸) گذشته کشته شده اند یافته های پژوهشی نشان می دهد که آمار قتل ها در دو دهه گذشته نه تنها افزایش یافته که از مرز بحران نیز عبور کرده است. ۲۸۶ مورد این قتل ها با اسلحه گرم انجام شده است و در رتبه های بعدی هم قتل با طناب دار، چاقو، ساطور، اسیدپاشی و آتش قرار دارند. آثار. در سینمای ایران چندین فیلم با این موضوع ساخته شده است. که می توان به موارد زیر اشاره کرد. قاچاق انسان و تن فروشی اجباری. براساس گزارش سالانه وزارت امور خارجه آمریکا دربارهٔ قاچاق انسان که در سال ۲۰۱۶ منتشر شد شمار زنان و دختران ایرانی که برای خدمات جنسی اجباری به دبی و نیز کردستان عراق برده می شوند افزایش داشته است. در ابتدای این گزارش در بخش ایران آمده است: براساس این گزارش ایران در پنج سال گذشته یکی از مراکز ترانزیت و یکی از کشورهای مبدأ و نیز مقصد قاچاق جنسی مردان، زنان و کودکان و نیز کار اجباری بوده است. دختران ایرانی ۱۳ تا ۱۷ ساله هدف باندهای قاچاق انسان هستند و برای فروش به خارج از ایران برده می شوند. از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۵ انتقال دختران از داخل ایران به یکی از کشورهای حاشیه خلیج فارس به منظور ارائه خدمات جنسی اجباری نیز افزایش داشته اس
ت. در شهرهای تهران، تبریز و آستارا تعداد دختران نوجوانی که برای ارائه خدمات جنسی از آنها استفاده می شود افزایش داشته است. شناخت کامل بازار فعالیت های غیرقانونی از جمله تن فروشی دشوار و در مواردی ناممکن است. در عین حال، بدون شناخت ویژگی های بازار پدیده ای مثل تن فروشی نمی توان سیاست های مداخله ای برای پیشگیری، کنترل، یا کاهش آن را طراحی کرد. سن ورود به روسپیگری در ایران بین ۱۶ تا ۲۲ سال و بالاتر از معیار جهانی است. همچنین بررسی برخی عوامل بازار از جمله توزیع مکانی و زمانی فعالیت، تعداد متقاضیان، درآمد و هزینه ها و دیگر موارد و مقایسه آنها با یافته های مطالعات جهانی نشان می دهند که به لحاظ جغرافیایی بازار روسپیگری در شهر تهران در محل های فعالیت تقریباً متمرکز و در مسیر خیابان های اصلی شهر است و از این لحاظ با الگوهای جهانی مشابهت دارد. روزنامه جام جم گزارشی با عنوان «شکار ناموس در اینستاگرام» از قاچاقچیانی که در شبکه های اجتماعی دختران ایرانی را به کشورهای حاشیه خلیج فارس قاچاق می کنند منتشر کرده و نوشته است: در سال های اخیر اخبار از قاچاق دختران ایرانی به کشور پاکستان و کشورهای حاشیه خلیج گزارش می شود. روزنامه
مشرق چاپ بلوچستان پاکستان نوشت: در هر ماه ۴۵ دختر کم سن ایرانی، به پاکستان قاچاق می شوند که از آنها برای فساد اخلاقی استفاده می شود. آنان در کراچی به فروش می رسند. در قاچاق این دختران، گروه بزرگی دست دارند که پس از اغفال دختران ایرانی، آنها را به فروش می رسانند. در کشورهای حاشیه خلیج فارس، هنگامی که خانواده ای به دنبال زن پیشخدمتی می گردد یا مردی، زن صیغه ای و غیر عرب می خواهد، به آدم هایی که در برآوردن این نیازها شناخته شده اند، رجوع می کند. آنها ابتدا مبلغی را به عنوان پیش پرداخت مطالبه می کنند و بعد از یک هفته، آنچه را سفارش شده، تحویل می دهند. سازمان ها و نهادهای حقوق بشری گزارش داده اند که دولت ایران در اقدامات بین المللی برای مبارزه با قاچاق انسان همکاری نمی کند و نیز قوانین داخلی ایران در این زمینه با قوانین بین المللی منطبق و سازگار نیست. برخی از قوانین و سنن شرعی در ایران مثل صیغه راه را برای سوءاستفاده قاچاقچیان انسان بازگذاشته و در موارد متعددی این شبکه ها زنان ایرانی را طبق همین مقررات صیغه برای فحشای اجباری به مردان کشورهای همسایه می فروشند. علاوه بر این عملکرد دستگاه های انتظامی ایران در این زم
ینه مشخص نیست و به نظر می رسد که مبارزه با قاچاق انسان و عوارض آن از جمله اولویت های بخش انتظامی ایران نیست. ازدواج اجباری. ازدواج اجباری، ازدواجی است که بدون رضایت واقعی یک یا دو طرف واقع شده است. ازدواج اجباری، حق آزادی انتخاب همسر را نقض کرده و از مصادیق خشونت خانگی است. غالب بزه دیدگان ازدواج اجباری زنان بوده و مرتکبان نیز از بستگان بزه دیدگان هستند. مطالعهٔ سیاستهای کشورهای مختلف نشان می دهد که تدابیر گوناگونی برای مقابله با آن گرفته شده است. در ایران نیز همانند سایر کشورها، آمار دقیقی از ازدواج اجباری وجود ندارد. دلایل مذکور دربارهٔ عدم گزارش دهی ازدواج اجباری، در مورد ایران نیز صدق می کند. حتی می توان گفت که بی رغبتی به گزارش دهی ازدواج اجباری در ایران در مقایسه با سایر نظامها بیشتر است. در نظام حقوقی ایران، فقدان مقررات جامع و مناسب، مقابله با ازدواج اجباری را مشکل ساخته است. نگاهی به قوانین مختلف نشان می دهد که در کنار اسناد بینالمللی که به حق آزادی ازدواج اشاره کردهاند و ایران به آنها ملحق شده، آزادی ازدواج تنها در مبحث ارکان عقد ازدواج و نیز برخی قوانین خاص مورد توجه قرار گرفته است. در ایران از نظر
بسیاری از متخصصین احکام و طبق نظر بیشتر مراجع عظام، ازدواج اجباری ممنوع است. طبق گفته همه مراجع اگر زن و مرد یا یکی از آن دو را مجبور به ازدواج کنند و بعد از خواندن عقد راضی بشوند و بگویند که به آن عقد راضی هستند عقد صحیح است. کودک همسری. بر اساس تعریف سازمان جهانی بهداشت، هر انسان کمتر از ۱۸ سال کودک محسوب می شود. این تعریف در پیمان نامه حقوق کودک و سازمان یونیسف نیز مشابه است. سازمان بهداشت جهانی هرگونه آسیب یا تهدید سلامت جسم و روان یا سعادت و رفاه و بهزیستی کودک به دست والدین یا افرادی که نسبت به او مسوول هستند را به عنوان کودک آزاری تعریف کرده است. در ایران نیز به مانند دیگر جوامع در حال توسعه پدیده کودک همسری در شکل قابل توجهی در نقاط مختلف کشور شایع است. به طوری که طبق آمارهای رسمی ایران در سال ۹۳ بالغ بر ۱۸۷ هزار ازدواج زیر سن قانونی در سازمان ثبت احوال کشور ثبت شده است. بر اساس گفته های معاونت پیشگیری از آسیب های اجتماعی سازمان بهزیستی کشور در سال ۱۳۹۵، ۱۷ درصد ازدواج دختران در ایران پیش از رسیدن به سن ۱۸ سالگی می باشد. طبق آمار ثبت شده در سازمان ثبت احوال کشور بر اساس آمار ۹ ماه اول سازمان ثبت احوا
ل ایران سال ۹۴، اعلام شد بیش از پنج درصد زنانی که در این مدت ازدواج کرده اند کم تر از ۱۵سال سن داشته اند یعنی ۲۸۲۴۲ نفر. بیش از ۲۱۴ هزار ازدواج دختران ۱۵–۱۹ سال را نیز در این دوره از سال ثبت شده است. استان های مرزنشین خراسان رضوی، آذربایجان شرقی و سیستان و بلوچستان سه استانی هستند که بیشترین تعداد ازدواج در سنین کودکی در آنان رخ می دهد. از جمله دلایل رایج کودک همسری در ایران می توان به فقر، ضعف قوانین بازدارنده، آداب و رسوم فرهنگی، اعتقادات مذهبی، اختلاف طبقاتی، تحصیلات، پدرسالاری و «ناموس پرستی» مردان اشاره کرد. یکی از بزرگ ترین تضاد های قوانین داخلی ایران با پیمان نامه حقوق کودک، خود را در سن ازدواج و قدم گذاشتن کودکان به سنین بزرگسالی نشان می دهد. بر اساس ماده ۱۰۴۱ قانون مدنی در ایران عقد نکاح دختر قبل از رسیدن به ۱۳ سال تمام شرعی منوط به اذن ولی به شرط رعایت مصلحت با تشخیص دادگاه صالح مشخص شده است. بنا بر آمار مرکز آمار ایران، در سه ماهه نخست سال ۱۳۹۹ بیش از ۷۰۰۰ ازدواج دختربچه ۱۰ تا ۱۴ ساله و یک ازدواج دختربچه کمتر از ۱۰ سال به ثبت رسیده است. کودک همسری بیشتر در میان دختربچه ها رواج دارد. در سایه حمایت ه
ای قانونی و ایجاد تسهیلاتی چون اعطای وام های ۷۰ میلیون تومانی به زوجین، آمارهای اعلام شده و مقایسه آن با سال قبل تر از آن نشان می دهد که کودک همسری افزایشی ۱۰٫۵ درصدی داشته است. قانون. پس از سلسله قاجاریه و روی کار آمدن حکومت پهلوی، نوع نگاه هم به مقوله ازدواج تغییر پیدا کرد. اولین قانون رسمی و سراسری که در سطح کشور در رابطه با موضوع ازدواج کودکان و در نظر گرفتن حداقل شرایط سنی آنان برای ازدواج به شکل قانون درآمد به سال ۱۳۱۳ بازمی گردد. ماده ۱۰۴۱ قانون مدنی در سال ۱۳۱۳ اعلام می کرد که در ایران بر اساس قانون اساسی و مشروعیت قانونی، هیچ ازدواجی بین دختر زیر ۱۵ سال و پسر زیر ۱۸ سال نمی تواند شکل گیرد، مگر اینکه شرایط خاصی در نظر گرفته شود که در آن اعتبار ازدواج توسط یک دادخواه عمومی اعلام شود. این استثنا برای مواردی که دختر زیر سن ۱۳ سال و پسر زیر سن ۱۵ سال بود وجود نداشت. به این معنا که آنها نمی توانستند به هیچ وجهی ازدواج کنند. در سال ۱۳۵۳ این قانون تا حدودی تغییر یافت و بر اساس ماده ۲۳ قانون حمایت خانواده، ازدواج زنان قبل از رسیدن به سن ۱۸ سال تمام و ازدواج مردان قبل از اتمام ۲۰ سالگی شان ممنوع شد. بعد از وقو
ع انقلاب سال ۵۷ در ایران قوانین مربوط به ازدواج نیز تغییر پیدا کرد. با دستور روح الله خمینی قانون حمایت از خانواده لغو شده و موقتاً ماده ۱۰۴۱ قانون مدنی مصوب ۱۳۱۳ مبنا قرار گرفت. مدتی بعد قانون جدیدی در سال ۱۳۶۱ وضع شد که به موجب آن سن اولیه ازدواج یا سن بلوغ برای دختران ۹ سال و برای پسران ۱۵ سال در نظر گرفته شد که بر این اساس هرگونه اقدام به ازدواج در زیر این سن های اولیه غیرقانونی بود. نهایی ترین تغییر در قانون مدنی در سال ۱۳۸۱ تصویب شد که بر مبنای آن مشروعیت ازدواج بین دختران و پسران زیر سن تعریف شده بلوغ (۱۳ و ۱۵) با رضایت یک قاضی صالح به عنوان یک شرط تأیید شد. با وجود واکنش ها و مخالفت های زیادی که توسط صاحب نظران شده است ولی مجلس شورای اسلامی ایران هنوز تصمیمی در خصوص کودک همسری و تعیین حداقل سن ازدواج نگرفته است. طبق ماده ۱۰۴۱ قانون مدنی ایران، ازدواج کودکان با اجازه والدین و مجوز دادگاه امکان پذیر است. کودک مادری. سازمان بهداشت جهانی بارداری نوجوانان را بارداری ای تعریف می کند که در آن مادر در زمان پایان بارداری زیر ۲۰ سال سن داشته باشد. بر اساس آمارهای اعلام شده سالانه حدود ۱۶ میلیون دختر ۱۵ تا ۱۹ سا