Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لفی از آجیل ها را نیز پرورش می دهد و یکی از آنها آجیل پیلی است که فیلیپین تنها صادر کننده انواع خوراکی آن است. این ماده معمولاً به صورت مرندیا درست می شود یا به دلیل بافت شیری که هنگام آب شدن در دهان ایجاد می کند، برای افزایش طعم در سایر دسرها قرار می گیرد. نوع غذا. غذای فیلیپینی به طور گسترده ای توسط آداب و رسوم فردی شکل می گیرد، و همین غذا ممکن است بین خانوارها متفاوت باشد. مانند اکثر کشورهای آسیایی، غذای اصلی فیلیپین برنج است. این غذا غالباً بخارپز است و همیشه با غذاهای گوشتی، ماهی و سبزیجات سرو می شود. برنج "باقیمانده" را اغلب با سیر سرخ می "کنند" تا "سینانگ" درست شود، که معمولاً در صبحانه همراه با تخم مرغ سرخ شده و گوشت یا سوسیس پخته شده سرو می شود. برنج را اغلب با سس یا آبگوشت از غذاهای اصلی میل می کنند. در برخی مناطق، برنج با نمک، شیر تغلیظ شده، کاکائو یا قهوه مخلوط می شود. از آرد برنج در تهیه شیرینی، کیک و شیرینی های دیگر استفاده می شود. برنج چسبناک همراه با کاکائو، که به آن "چمپورادو" نیز گفته می شود، غذای رایجی است که همراه با "دایینگ" (شاه ماهی خشک) سرو می شود.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;30427644&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-09-09T04:02:10Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Tisfoon&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;comment&gt;منبع&lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42634042&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; کارلا کِـوِدو (؛ زادهٔ ) بازیگر، طراح اهل آرژانتین است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "راز چشمان آن ها"، "چگونه مجرد باشیم"، "افسرده" و "جوانان در اورگن" اشاره کرد.
در فوتبال آمریکا، دستش دِه عملی است که توپ را مستقیماً از یک بازیکن به بازیکن دیگر، بدون اینکه توپ از دست بازیکن اول خارج شود، می دهد. بیشتر بازی های هجومی با دستش دِه از کنار توپ پران به رانینگ بک دیگر شروع می شود. بزرگترین ریسک با هرگونه دستش دِه، احتمال فامبل شدن (افتادن توپ از دست بازیکن) در تبادل توپ است. دستش دِه در هر جهتی ممکن است اتفاق بیفتد. گاهی مواقع در فوتبال همسایی «کلید» نامیده می شود. به تناوب هِجّی بدون پیوستن چند کلمه به یکدیگر می شود؛ یعنی «دستش دِه».
ادواردو ساچری (؛ زادهٔ ۱۳ دسامبر ۱۹۶۷) فیلم نامه نویس، مورخ، استاد دانشگاه و نویسنده اهل آرژانتین است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "فوتبال دستی"، "بازندگان قهرمان" و "راز چشمان آن ها" اشاره نمود.
کیم سوک-سو (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و وکیل اهل کره جنوبی است. وی از ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۲ تا ۲۶ فوریه ۲۰۰۳ نخست وزیر این کشور بود.
رژیم نازی با حمله به لهستان در طول جنگ جهانی دوم، گتوهایی را در سرتاسر اروپای شرقی تحت اشغال آلمان ایجاد کرد تا یهودیان، و گاه مردم کولی، را در بخشهای کوچک شهرها و شهرک ها جداسازی و محدود کند و از این راه بهره گیری از آنها را گسترش دهد. در اسناد آلمانی و تابلوهای ورودی گتوها، نازی ها معمولاً از این مکان ها با نام های "Jüdischer Wohnbezirk" یا "Wohngebiet der Juden" یاد می کنند، که هر دو به شکل «محله یهود» ترجمه می شوند. بر پایه تعریف پژوهشگران هولوکاست، چندین نوع مشخص از گتوها وجود داشت؛ از جمله گتوهای به اصطلاح باز، گتوهای بسته، گتوهای کاری، گتوهای ترانزیتی (انتقالی) و گتوهای کشتار. در تعدادی از موارد، این گتوها تبدیل به مکان های برای مقاومت زیرزمینی یهودیان در برابر اشغال آلمان بودند که در مجموع به عنوان «خیزش های گتو» شناخته می شوند. تاریخچه. نخستین اقدامات ضدیهودی با آغاز نازیسم در آلمان به شکل قانونی درآمدند، اما برنامه ای برای گتوسازی وجود نداشت و ایدهٔ آن در دورهٔ پس از رویدادهای "شب بلورین" رد شده بود. با این حال، بلافاصله پس از حمله آلمان به جمهوری لهستان در سال ۱۹۳۹، نازی ها آغاز به تعیین مناطقی از
شهرها و شهرهای بزرگ لهستان برای اسکان ویژهٔ یهودیان کردند و در عرض چند هفته، برنامه ای بزرگ را برای بیرون کردن یهودیان لهستانی از خانه ها و مشاغل خود از طریق اخراج های اجباری آغاز کردند. جوامع کاملی از یهودیان توسط گردان های پلیس نظم و با استفاده از قطار به این مناطق بسته منتقل شدند، و این سیاست ابتدا در رایخس گائو و سپس در سرتاسر قلمرو دولت عمومی به اجرا گذاشته شد. نخستین گتوی جنگ جهانی دوم در ۸ اکتبر ۱۹۳۹ در پیوترکوف تربونالسکی و ۳۸ روز پس از اشغال لهستان گشایش یافت، و گتو تولیسزکو نیز در دسامبر ۱۹۳۹ تأسیس شد. نخستین گتوی تشکیل شده در مراکز شهری بزرگ گتو ووچ (لیتزمانشتات) بود که در آوریل ۱۹۴۰ باز شد و متعاقب آن گتو ورشو در اکتبر همان سال. بیشتر گتوهای یهودی در سالهای ۱۹۴۰ و ۱۹۴۱ برپا شدند. این گتوها هیچگونه ارتباطی با جهان بیرون نداشتند، و با دیوارهای آجری بلند یا با سیم خاردار محاصره شده بودند. در مورد گتوهایی که ارتباطی با جهان بیرون نداشتند، هر یهودی ک قصد بیرون رفتن از آن ها را می داشت، با گلوله کشته می شد. گتو ورشو، واقع در قلب شهر، بزرگترین گتو در اروپای اشغالی بود که با بیش از ۴۰۰٬۰۰۰ یهودی در منطقه
ای به مساحت ۳٫۴ کیلومتر مربع قرار داشت. گتو ووچ دومین گتوی بزرگ بود که حدود ۱۶۰٬۰۰۰ نفر را در خود جای داده بود. طبق بایگانی موزه یادبود هولوکاست ایالات متحده، کمینه ۱٬۰۰۰ گتوی اینچنینی تنها در لهستان و اتحاد جماهیر شوروی تحت اشغال آلمان وجود داشتند. شرایط زندگی. گتوهای مستقر در اروپای شرقی از نظر اندازه، وسعت و شرایط زندگی با هم تفاوت داشتند. شرایط زندگی دراین گتوها به طور کلی بسیار سخت بود. در ورشو، یهودیان که ۳۰ درصد کل جمعیت شهر را تشکیل می دادند، ناچار شدند در ۲٫۴ درصد از مساحت کل شهر زندگی کنند و این به معنای تراکمی بالغ بر ۷٫۲ نفر در هر اتاق بود. در گتو اودژووو، ۷۰۰ نفر در منطقه ای زندگی می کردند که پیشتر توسط پنج خانواده پر می شد؛ یعنی میان ۱۲ تا ۳۰ نفر در هر اتاق. یهودیان اجازه بیرون رفتن از گتو را نداشتند، بنابراین برای تأمین غذای خود ناچار بودند به قاچاق و نیز جیره های غذایی تأمین شده توسط نازی ها بسنده کنند: در ورشو این مقدار ۲۵۳ کیلوکالری برای هر یهودی بود، در مقایسه با ۶۶۹ کیلوکالری برای هر لهستانی و ۲٬۶۱۳ کیلوکالری به ازای هر آلمانی. به دلیل ازدحام فراوان، گرسنگی کشیدن و بهداشت ناکافی (همراه با
کمبود تجهیزات پزشکی)، همه گیری های بیماری های عفونی یکی از ویژگی های اصلی زندگی در گتوها بود. در گتو ووچ حدود ۴۳٬۸۰۰ نفر به دلایل «طبیعی» کشته شدند، و این میزان در گتو ورشو پیش از ژوئیه ۱۹۴۲، ۷۶٬۰۰۰ نفر بود. انواع گتو. برای جلوگیری از تماس غیرمجاز میان جمعیت های یهودی و غیر یهودی، گردان های پلیس نظم آلمان برای گشت زنی در محیط گتوها گماشته شدند. در درون هر گتو، یک نیروی پلیس گتو یهودی ایجاد شد تا اطمینان حاصل شود که هیچ زندانی اقدام به فرار نمی کند. به طور کلی، سه نوع گتو توسط نازی ها برقرار می شد: بخش آریایی. بخش هایی از یک شهر که در بیرون از دیوارهای گتوهای یهودی قرار داشتند «آریایی» خوانده می شدند. برای نمونه، در ورشو، این شهر به محله های یهودی، لهستانی و آلمانی تقسیم شده بود. کسانی که در بیرون از گتو زندگی می کردند باید با مدارک شناسایی، همچون گواهی غسل تعمید، ثابت می کردند که یهودی نیستند (هیچ یک از پدربزرگ و مادربزرگ هایشان عضو جامعه یهودیان نبوده اند). به این گونه اسناد گاه «اوراق مسیحی» یا «اوراق آریایی» گفته می شد. روحانیون کاتولیک لهستان به طور گسترده اقدام به جعل گواهی های غسل تعمید برای کمک به یهود
یان می کردند، که توسط جنبش مقاومت مسلح لهستان، ارتش میهنی ("Armia Krajowa" یا AK)، به یهودیان داده می شدند. هر لهستانی که توسط آلمانی ها در حال کمک به یهودیان یافت می شد، مجازات اعدام داشت. برچیده شدن. در سال ۱۹۴۲، نازی ها عملیات راینهارد را آغاز کردند که شامل تبعید سیستماتیک یهودیان به اردوگاه های مرگ می شد. مقامات نازی در سراسر اروپا یهودیان را یا به گتوهایی در اروپای شرقی یا اغلب به طور مستقیم به اردوگاه های مرگ ساخته شده توسط نازی ها در لهستان اشغالی، تبعید کردند. در طی ۵۲ روز، تقریباً ۳۰۰٬۰۰۰ نفر تنها از گتو ورشو به تربلینکا اخراج شدند. در برخی گتوها، سازمان های مقاومت محلی خیزش هایی را به راه انداختند. هیچ یک از این خیزش ها موفق نبودند و در نهایت جمعیت یهودیان گتوها تقریباً به طور کامل کشته شدند. در ۲۱ ژوئن ۱۹۴۳، هاینریش هیملر دستور به برچیدن همه گتوهای یهودی نشین و انتقال ساکنان باقی مانده آن ها به اردوگاه های کار اجباری را صادر کرد. تعداد اندکی از گتوها به عنوان اردوگاه های کار اجباری تعیین شدند و تا سال ۱۹۴۴ به وجود خود ادامه دادند.
نسروخ (به آرامی: ܢܝܼܫܪܵܟ݂ ؛ یونانی: Νεσεραχ ؛ لاتین: Nesroch ؛ عبری: נִסְרֹךְ) از الهه های آشوری است که در هویت وی، تردیدهای بسیاری بیان شده است. از این الهه به عنوان خدای کشاورزی یا خدای آتش یاد شده است و برخی وی را یک دیو و اهریمن گزارش کرده اند. شرح. نسروخ نام خدای آشوری است که در کتب مقدس عبری از وی گزارش شده است. از وی در منابع بین النهرین به عنوان خدای کشاورزی یاد شده است. با این وجود برخی با استناد به نگارش های کتب مقدس، این الهه را خدای آتش آشوری دانسته اند. در متن تلمود آمده است نسروخ از کلمه عبری neser گرفته شده است. این واژه اشاره به ماجرای یهودا است که تخته چوبی را کشف کرده است. برخی این تخته چوب را بخشی از کشتی نوح می دانند. بعدها این تخته چوب به عنوان یک بت مورد پرستش قرار گرفت. در قرن شانزدهم، نسروخ را به عنوان یک اهریمن شناخته می شد. یوهان وییر، اهریمن شناس معروف هلندی، نسروخ را به عنوان یکی از موجودات جهنمی می داند که از جنس شیاطین است. این موجود اخمو، زره پوش توصیف شده است. در دهه ۱۸۴۰ میلادی، آستن هنری لایارد، باستان شناس انگلیسی، تعدادی از تکه سنگ های دارای نگاره این موجود افسانه ای را یاف
ت. وی تصاویر این سنگ نگاره ها را با نام موجود افسانه ای نسروخ معرفی کرد. به همین جهت در ادبیات عامه از قرن نوزدهم، عکس این موجود در تخته سنگ های اکتشافی به اسم نسروخ معرفی می شد. هویت. هویت این موجود محل مناقشه بوده است. به طور کلی، منابع تخصصی در این زمینه، یک دیدگاه مشخص را نشان نمی دهند. غالباً فرض بر این قرار گرفته است که نسروخ، یکی از خدایان اصلی شناخته شده در بین النهرین بوده است، اما احتمالات درباره اینکه این موجود همان مردوک، انلیل، نوسکو و حتی آشور باشد، گمانه زنی شده است. کریستف اولینگر، معتقد است که نسروخ، یک طراحی گرافیکی و تخیلی از شخصیت نمرود است که به عنوان یک الهه نقاشی شده است.
تب بهاری (به انگلیسی: "Spring Fever") یک فیلم سینمایی محصول مشترک چین و فرانسه سال ۲۰۰۹ به کارگردانی لویو است. تولید این فیلم مغایر با ممنوعیت پنج ساله ساخت فیلم ساز است که توسط اداره دولتی رادیو، فیلم و تلویزیون چین (SARFT) برای فیلم قبلی خود، "کاخ تابستانی (فیلم ۲۰۰۶)" وضع شده است. این فیلم که در نانجینگ فیلمبرداری شده است. بازیگران. این فیلم برای نویسنده خود (می فنگ) جایزه بهترین فیلم نامه جشنواره کن جشنواره فیلم کن ۲۰۰۹ را از آن خود کرد.
تلگرام ریگنر پیامی تلگرافی بود که در ۸ اوت ۱۹۴۲ توسط گرهارت ریگنر، دبیر وقت کنگره جهانی یهودیان در ژنو، به دفاتر این مؤسسه در نیویورک و لندن فرستاده شد. در این تلگرام، ریگنر به تأیید گزارش های هشدارآمیزی که دربارهٔ قصد آلمان نازی برای پاکسازی یهودیان از اروپای اشغالی منتشر شده بودند، پرداخت. تاریخچه. ریگنر مدیر دفتر کنگره جهانی یهودیان در ژنو بود. وی توسط صنعتگر آلمانی، ادوارد شولته، به طور غیرمستقیم از نقشه های آلمان برای راه حل نهایی مطلع شد. ریگنر از طریق کانال های دیپلماتیک انگلیسی و آمریکایی خود (ربی استیفن وایز از کنگره یهودیان آمریکایی در نیویورک و سیدنی سیلورمن، نماینده یهودی مجلس بریتانیا و رئیس بخش انگلیسی کنگره جهانی یهودیان) پیام زیر را به وزارت امور خارجه بریتانیا و وزارت امور خارجه آمریکا در واشینگتن، دی.سی. فرستاد: با این حال، در بریتانیا و ایالات متحده، تلگرام ریگنر با ناباوری روبرو شد. وزارت امور خارجه ایالات متحده تلگرام را «شایعه ای بسیار دور از واقعیت، و ناشی از اضطراب های یهودیان» دانست در حالی که وزارت امور خارجه بریتانیا برای مدتی حتی تلگرام را بازرسانی نمی کرد. در نهایت در تاریخ ۲۸ اوت
۱۹۴۲ این تلگرام به ربی استیفن وایز، رئیس کنگره جهانی یهود، رسید ولی او تصمیم گرفت آن را علنی نکند.
کفر کنا (، ) یک شهر عرب نشین در جلیل، بخشی از استان شمال اسرائیل است. این شهر مرتبط با روستای قانا در عهد جدید است که در آنجا عیسی به عنوان معجزه آب را به شراب تبدیل کرد. در سال ۲۰۱۹ جمعیت این شهر ۲۲٬۷۵۱ تن بود. بیشینه جمعیت این شهر عرب و از پیروان دو دین اسلام و مسیحیت هستند. طبق انجیل یوحنا این شهر زادگاه برتولمای حواری است. ناصرخسرو در جریان سفرهایش از این شهر بازدید کرده است.
قانا (، ) مکانی در جلیل بود که در آن مطابق انجیل یوحنا معجزه تبدیل آب به شراب در مراسم ازدواج رخ داد. بین مکان کنونی قانا اختلاف نظر وجود دارد و گمان می رود آن در یکی از چهار منطقه کفر کنا، خربه قانا و رینه در الجلیل پایین و قانا در الجلیل بالا باشد. نام قانا احتمالاً از واژه عبری یا آرامی برای "نیزار" ریشه گرفته است.
کیم جونگ-پیل (; زاده – درگذشته ) سیاستمدار، و روزنامه نگار اهل کره جنوبی بود. وی دو بار از ۴ ژوئن ۱۹۷۱ تا ۱۸ دسامبر ۱۹۷۵ و سپس از ۳ مارس ۱۹۹۸ تا ۱۲ ژانویه ۲۰۰۰ نخست وزیر این کشور بود. کیم جونگ-پیل در ۲۳ ژوئن ۲۰۱۸، در سن ۹۲ سالگی درگذشت.
ویرایشگر فیلم ای وی اس (به انگلیسی AVS Video Editor) یک نرم افزار ویرایش ویدئو است که توسط شرکت Online Media منتشر شده است. این بخشی از مجموعه نرم افزار AVS4YOU است که شامل برنامه های تصویری، صوتی، ویرایش و تبدیل تصویر، ویرایش و رایت دیسک، تبدیل سند و پاک کننده رجیستری است. این نرم افزار امکان ایجاد و ویرایش فیلم ها با طیف گسترده ای از جلوه های صوتی و تصویری، متن و انتقال، فیلم برداری از روی صفحه نمایش، وب یا دوربین های DV و نوار VHS، ضبط صدا، ایجاد منو برای دیسک ها، همچنین ذخیره آن ها در تعداد زیادی قالب فایل ویدیویی، رایت در دیسک ها یا انتشار در فیس بوک، یوتیوب، فلیکر و غیره فراهم می کند.
بریجیت کارپنتر () فیلم نامه نویس و نمایشنامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا است. او در سال ۱۹۹۵ از دانشگاه براون فوق لیسانس هنر گرفت. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "۱۱٫۲۲٫۶۳" و "جاده سرخ" اشاره نمود. وی همچنین نامزد دریافت جایزه انجمن نویسندگان آمریکا و برندهٔ کمک هزینه گوگنهایم شده است.
تلگرام هوفله سندی رمزگذاری شده و تک برگی است که در سال ۲۰۰۰ در میان بایگانی های از طبقه بندی خارج شده جنگ جهانی دوم متعلق به اداره ثبت اسناد عمومی در کیو، لندن پیدا شد. این سند شامل چندین تلگرام رادیویی شنود شده توسط افسران اطلاعاتی بریتانیا است که در میانشان پیامی فوق سری از سوی "اس اس-اشتورمبانفورر" هرمان هوفله به تاریخ ۱۱ ژانویه ۱۹۴۳؛ پیامی دیگر از "اس اس-اوبراشتورمبانفورر" آدولف آیشمن در برلین؛ و نیز پیامی از "اس اس-اشتاندارتنفورر" فرانتس هایم در کراکوف اشغال شده توسط آلمان وجود دارند. تلگرام حاوی آماری دقیق از کشته شدگان یهودی در سال ۱۹۴۲ در اردوگاه های مرگ عملیات راینهارد، از جمله در بلزک (B)، سوبیبور (S)، تربلینکا (T) و در لوبلین-مایدانک (L) است. اعداد توسط هوفله گردآوری و از سوی او نقل شده اند، و احتمالاً از سوابق بسیار دقیقی می آیند که با "دویچه رایخس بان" (DRG) به اشتراک گذاشته شده اند. اگرچه سوابق ترابری قطاری هولوکاست به شکل آشکاری ناقص بودند، اعداد ذکر شده به روشن سازی دامنه جنایات انجام شده توسط اس اس کمک می کنند. این تلگرام به ارائه تعداد قطارهای ورودی در چهارده روز منتهی به آن، و همچنین مجموع
قطارهای ورودی تا ۳۱ دسامبر ۱۹۴۲، به مقصد اردوگاه های نابودی در این واپسین مرحله از «راه حل نهایی» می پردازد. پیش زمینه. تمام قطارهای هولوکاست توسط "دویچه رایخس بان" اداره می شدند. اس اس برای هر زندانی که از طریق قطارهای هولوکاست ("Sonderzüge") به اردوگاه های نابودی عملیات راینهارد از گتوهای اروپای تحت اشغال نازی ها و گتوهای یهودی در لهستان تحت اشغال آلمان منتقل می شد، معادل یک بلیط درجه سه به راه آهن آلمان پرداخت می کرد. کودکان زیر چهار سال به رایگان سوار می شدند. مبلغ پرداختی از سوی اداره حمل و نقل آلمان به نمایندگی از رایخس بان طبق برنامهٔ پرداختی با هزینه ۴ فنیگ به ازای هر کیلومتر مسیر از اس اس گرفته می شد. بارنامه های واقعی شامل تعداد زندانیان موجود در هر واگن ویژهٔ حمل دام نمی شدند، چرا که محاسبات مربوط به آن از پیش تعیین شده بودند. اغلب برای تحویل افراد، یک واگن تجاری سرپوشیده به طول ۱۰ متر مورد استفاده قرار می گرفت؛ اگرچه از واگن های مسافربری درجه سه نیز با بلیط های قطاری که می بایست توسط خود یهودیان پرداخت می شد، استفاده می شد تا اس اس بتواند افسانهٔ «اسکان مجدد برای کار در شرق» را ادامه دهد. طبق کتاب
چه راهنمای "دویچه رایخس بان"، که اس اس از آن برای پرداخت هزینه ها استفاده می کرد، ظرفیت حمل هر قطار می بایست تا ۵۰ واگن می بود که در هر یک تا ۵۰ زندانی قرار می گرفتند. در واقعیت اما، واگن ها تا ۱۰۰ نفر زندانی مملو از جمعیت می شدند و به طور معمول از کمینه ۱۵۰٪ تا ۲۰۰٪ ظرفیت تعیین شده با همان قیمت بارگیری می شدند. برای نمونه، در جریان تبعید گسترده یهودیان از گتو ورشو به تربلینکا در سال ۱۹۴۲، قطارها هر کدام ۷۰۰۰ قربانی داشتند که باعث کمتر شدن هزینه های اس اس به بیش از نصف شد. بر پایه یک گزارش کارشناسی که از طرف پروژه «قطار بزرگداشت» در آلمان تهیه شده بود، رسیدهای دریافتی "دویچه رایخس بان" تحت اداره دولتی برای اخراج گسترده در بازه زمانی ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۵، بالغ بر ۶۶۴٬۵۲۵٬۸۲۰٬۳۴ دلار آمریکا می شدند. اهمیت گزارش. به گفته آژانس امنیت ملی ایالات متحده و تاریخ دانان هولوکاست، «به نظر می رسد تحلیل گران بریتانیایی که پیام را رمزگشایی کرده بودند اهمیت این پیام خاص را در آن زمان در نیافته بودند. بدون شک این اتفاق به این دلیل روی داد که پیام خود تنها حاوی حروفی مشخص برای اشاره به اردوگاه های مرگ، و شماره کل در جلویشان بود. تنها
سرنخ می توانست اشاره به عملیات راینهارد بوده باشد، اما احتمالاً تا آن هنگام هنوز مفهوم عملیات راینهارد - که برنامه برای از میان بردن یهودیان لهستانی بود و به نام ژنرال ترور شدهٔ اس اس، راینهارد هایدریش نامگذاری شده بود - در میان رمزشکنان بلچلی پارک شناخته شده نبود.» تلگرام هوفله یکی از دو مدرکی است که ثابت می کنند این ارقام بسیار دقیق منشأیی مشترک داشته اند؛ دیگر مدرک گزارش کورهر است که توسط دکتر ریشارد کورهر متخصص آماری در ژانویه ۱۹۴۳ به هیملر گزارش شده است. هر دو آنها دقیقاً به یک عدد برای اشاره به تعداد یهودیان «پردازش شده» در جریان عملیات راینهارد اشاره می کنند. علاوه بر ارائه مجموع کل یکسان تا تاریخ ۳۱ دسامبر ۱۹۴۲، تلگرام هوفله همچنین فاش می سازد که اردوگاه کار اجباری در لوبلین (مایدانک) بخشی از عملیات راینهارد اودیلو گلوبوکنیک بوده است؛ واقعیتی که تا پیش از آن برای تاریخ دانان ناشناخته بود.
بهمن جعفری (زادهٔ ۳۰ فروردین ۱۳۷۰ – درگذشتهٔ ۲۶ آبان ۱۳۹۸) یکی از کشته شدگان اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران بود. زندگی. بهمن (رضا) جعفری، ۳۰ فروردین ۱۳۷۰ در شیراز، در خانواده ای با اصالتِ بختیاری های ایذه، متولد شد. بهمن کوچک ترین فرزند خانواده بود. او که ساکن منطقهٔ فرگاز شیراز بود، تحصیلات خود را در رشتهٔ کامپیوتر به پایان برد اما نتوانست متناسب با رشتهٔ تحصیلی خود شغلی بیابد، به همین علت مدتی در یک تعمیرگاه صاف کاری خودرو، در حوالیِ محل زندگی اش، به کار مشغول شد. پدر او، رحمان جعفری، کارمند شرکت نفت بود و تمام سال های جنگ ایران و عراق در آبادان حضور داشت. یکی از عموهای وی، اسفندیار جعفری، جانباز ۸۰ درصد جنگ است که در آسایشگاه جانبازان به سر می برد. عموی دیگر بهمن جعفری، که نام بهمن را به خاطر وی برایش برگزیدند، زمانِ جنگ در کمیتهٔ مردمی آبادان خدمت می کرد که بازداشت شد و پس از مدتی به دلایل غیرسیاسی اعدام شد. کشته شدن. بهمن جعفری، صبح ۲۶ آبان ۱۳۹۸، سومین روز از اعتراضات مردمی به افزایش قیمت بنزین، از خانه خارج شد تا به محل کار خود برود. در ساعت ۱۱:۳۰ صبح، در یک تماس تلفنی، به خانوادهٔ او خبر می دهند که او در نزد
یکی های چهارراه زندان تصادف کرده و به درمانگاه منتقل شده است. خانواده بلافاصله خود را به درمانگاه می رسانند و با وضعیت وخیم فرزندشان، به دلیل اصابت گلوله به وی، مواجه می شوند. نیروهای امنیتی چهار مرتبه به او شلیک کرده و سمت چپ بدن وی، در ناحیهٔ قلب، سینه و شکم را مورد هدف قرار داده بودند. با توجه به کمبود امکانات درمانگاه، بهمن را جهت انتقال به بیمارستان مرکزی شیراز، به آمبولانس سوار می کنند اما او پیش از رسیدن به بیمارستان جان خود را از دست می دهد. پیکر بهمن به پزشکی قانونی سپرده شد. پس از آن، خانوادهٔ جعفری به پزشکی قانونی مراجعه کردند اما آن ها پیکر را تحویل ندادند. خانواده، اجازهٔ دیدن پیکر فرزندشان را نیز نیافتند. پیکر بهمن جعفری، پس از پنج روز، در ۱ آذر ۱۳۹۸، به خانواده تحویل داده شد. مقامات امنیتی اجازهٔ خاکسپاری در دارالرحمهٔ شیراز را ندادند. تلاش سه روزهٔ خانواده نیز برای راضی کردنِ مقامات امنیتی شیراز در این مورد بی نتیجه ماند. پیکر بهمن جعفری، ۴ آذر ۱۳۹۸ در گورستان شهرک کُشن، واقع در ۴۰ کیلومتری شیراز، به خاک سپرده شد.
یک زن لُعبت () یک فیلم درام صامت ایتالیایی به کارگردانی کارمینه گالونه است که در سال ۱۹۱۹ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به سوآوا گالونه اشاره کرد. این فیلم در سال ۲۰۰۰ در جشنواره فیلم نیویورک به نمایش درآمد.
بخشوده فیلمی در ژانر درام و محصول ۲۰۱۷ بریتانیا است. این فیلم را رولند جافه کارگردانی کرده و هنرپیشگانی مانند فارست ویتاکر، دومینیکا یابلونسکا و اریک بانا در آن به ایفای نقش پرداخته اند. "بخشوده" براساس نمایشنامهٔ "مطران و ضدمسیح" نوشتهٔ مایکل اشتن ساخته شده است. داستان. در آفریقای جنوبی پس از آپارتاید، اسقف اعظم دزموند توتو در جریان کمیسیون راستی و آشتی در زندانی در کیپ تاون با زندانی ای که قبلاً عضو پلیس ویژه بوده به نام پیت بلومفلد ملاقات می کند. بلومفلد شاهد جنایاتی در زمان آپارتاید بوده است. مقامات که نگران شده اند یک باند سیاه پوست را در زندان مأمور ترور بلومفلد می کنند، ولی بلومفلد نجات پیدا می کند و به سیاه پوستی که برای قتلش اجیر شده نیز در زندان کمک می کند. سرانجام پس از تحقیقاتی که دزموند توتو دربارهٔ کودکی بلومفلد انجام می دهد و مکالمات این دو، بلومفلد نزد او شهادت می دهد. ولی به تلافی گارد امنیتی او را در زندان به قتل می رسانند.
وزن دیداری در یک تصویر به عنوان یک نیروی دیداری تعریف می شود که به دلیل کنتراست (تضاد) نوری موجود در عناصر بصری تصویر به وجود می آید. در واقع وزن بصری حول این ایده که عناصر موجود در یک تصویر نسبت به یکدیگر دارایی سنگینی متفاوتی هستند شکل گرفته است. گاهی تشخیص سنگینی عناصر یک تصویر کار دشواری نیست؛ برای مثال عناصر بزرگتر وزن بیشتری دارند و یا بعضی رنگ ها نسبت به سایرین سنگین تر هستند. وزن دیداری یک نیروی بصری است که بر تعادل موجود در یک تصویر غالب است. بر طبق گفته های رودلف آرنهایم، نویسنده آلمانی، وزن دیداری درکنار جهت، خصوصیت هایی هستند که بر روی تعادل یک تصویر بیش از هر چیزی تاثیرگذار هستند. وزن بصری و تعادل یک عنصر از یک تصویر را می توان با استفاده از سبُکی آن ، سبُکی اطراف آن، و اندازه ها و موقعیت های متقابل آنها در یک ترکیب بصری تعیین کرد. اثبات می شود که تصویری که در آن نیروی حاصل در مرکز هندسی قرار گرفته است، در تعادل قرار دارد. هنگامی که نیرو در مرزهای تصویر واقع شده باشد، تصویر در عدم تعادل است. درنتیجه می توان اینگونه تعریف کرد که مرکز هندسی یک شکل قطب بیشترین تعادل و حاشیه ها قطب های عدم تعادل محسو
ب می شوند. در پردازش تصویر، مفهوم وزن پیکسل ها، مرتبط است با تفاوت شدت هر پیکسل با پیکسل مرجع. هرچه عدد شدت پیکسل به عدد شدت پیکسل مرجع نزدیکتر باشد، وزن پیکسل بیشتر است. درواقع هرچه اختلاف شدت پیکسل مورد نظر با پیکسل مرجع کمتر باشد، پیکسل سنگین تر است.
د کید فیلمی شبه زندگی نامه ای، اکشن و وسترن محصول ۲۰۱۹ آمریکا است. فیلم را وینسنت دن آفریو کارگردانی کرده و سناریوی آن را اندرو لنهام نگاشته است. هنرپیشگانی چون ایثن هاک، دین دی هان، لیلا جرج، کریس پرت و آدام بالدوین در آن به ایفای نقش پرداخته اند. "د کید" در ۸ مارس ۲۰۱۹ توسط لاینزگیت در ایالات متحده آمریکا منتشر شد. داستان. ریو پسر نوجوانی است که پدرش را پس از اینکه او مادرش را زیر کتک به قتل رساند، می کشد. گرنت عموی ریو که فرد شروری است به صحنه می رسد و قصد دارد ریو را بکشد، ولی ریو گرنت را مجروح می کند و با کمک خواهرش سارا می گریزد. این دو اسبی را می دزدند و نیمه شب در کلبه ای اتراق می کنند. همان زمان باند بیلی د کید هم به آنجا می آیند ولی به آنها آزاری نمی رسانند. صبح کلانتر پت گرت و افرادش کلبه را محاصره کرده و بیلی د کید و افرادش را دستگیر می کنند. خواهر و برادر هم به دروغ به کلانتر می گویند که پدرشان را در راه سانتافه در طوفان گم کرده اند. گرت زندانیان و خواهر و برادر را با خود به سانتافه می برد. در سانتافه ریو و خواهرش از دستهٔ گرت جدا شده و به جستجوی دوست مادرشان می روند، ولی عمویشان گرنت می رسد و سا
را را با خود می برد تا از او به عنوان روسپی بهره کشی کند و ریو را هم تهدید می کند که اگر بار دیگر او را ببیند به قتلش می رساند. ریو متوجه می شود که بیلی د کید از محلی که خواهرش را برده اند مطلع است. پس به شهر لینکلن که گرت بیلی د کید را به آنجا برده می رود، ولی کلانتر محلی اجازه دیدار ریو با زندانی اش را نمی دهد. پس ریو برای اینکه او را هم به زندان بیندازند دست به سرقت از بانک می زند، ولی تیر می خورد. او را به زندان برده و مداوا می کنند. در زندان بیلی به او می گوید که گرنت سارا را به پوئرتو د لونا برده است. فردای آن روز که گرت و معاونش برای کاری بیرون رفته اند، بیلی زندانبانان را می کشد و به اتفاق ریو به یک دهکده با ساکنان مکزیکی می گریزد. او در دهکده به ریو تیراندازی را می آموزد، ولی برای قولی که برای نجات خواهرش داده تعلل می کند. سرانجام کلانتر گرت بیلی د کید را یافته و او را می کشد. ریو که درمانده شده به نزد گرت رفته و به قتل پدرش اعتراف می کند و از او خواهش می کند که برای آزادی خواهرش به او کمک کند. گرت با ریو به پوئرتو د لونا می رود. در آنجا پس از درگیری ای با اعضای باند عموی ریو، ریو به سوی عمویش شلیک م
ی کند و او را می کشد و سپس به اتفاق سارا به دنبال زندگی جدیدی می روند. منابع. Wikipedia contributors, "The Kid (2019 film)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=The_Kid_(2019_film)&amp;oldid=987145891 (accessed November 18, 2020).
دریای ناپل () یک فیلم درام صامت ایتالیایی به کارگردانی کارمینه گالونه است که در سال ۱۹۱۹ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به آلبرتو کاپوتسی و ایدا کارلونی تالی اشاره کرد.
هولوکاست در فرانسه به اذیت و آزار، تبعید و نابودی یهودیان و مردم کولی میان سالهای ۱۹۴۰ و ۱۹۴۴ در فرانسه اشغالی، کلانشهر فرانسه ویشی، و در آفریقای شمالی فرانسه تحت کنترل ویشی در جریان جنگ جهانی دوم گفته می شود. این اذیت و آزار، از سال ۱۹۴۰ آغاز شد و با تبعید یهودیان از فرانسه به اردوگاه های کار اجباری نازی ها در آلمان نازی و لهستان اشغالی به اوج خود رسید. اخراج ها و تبعیدها از سال ۱۹۴۲ آغاز شدند و تا ژوئیه ۱۹۴۴ به طول انجامیدند. از ۳۴۰٬۰۰۰ یهودی ساکن کلانشهر فرانسه درون خاک اروپا در سال ۱۹۴۰، بیش از ۷۵٬۰۰۰ نفر به اردوگاه های مرگ تبعید شدند؛ مکان هایی که در آن ها حدود ۷۲٬۵۰۰ نفر کشته شدند. حکومت ویشی و پلیس فرانسه در به صف کشیدن یهودیان شرکت داشتند. اگرچه بیشتر یهودیان اخراج شده جان خود را از دست دادند، اما میزان جان به در بردن جمعیت یهودیان در فرانسه تا ۷۵ درصد بود که یکی از بالاترین میزان های بقا در اروپا به شمار می رفت. پیش زمینه. در تابستان سال ۱۹۴۰، حدود ۷۰۰٬۰۰۰ یهودی در سرزمین های تحت حاکمیت فرانسه زندگی می کردند؛ از این تعداد ۴۰۰٬۰۰۰ تن در الجزایر فرانسه، که در آن هنگام بخشی جدایی ناپذیر از فرانسه به شما