Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کنجی اکوان ؛ (زاده میلادی – درگذشته میلادی) یک طراح صنعتی اهل ژاپن بود که بیشتر به خاطر خلق طرح بطری سس سویای کیکومن شهرت داشت. زندگینامه. اکوان که در ۱۱ سپتامبر ۱۹۲۹ میلادی در توکیو به دنیا آمد، دوران جوانی خود را در هاوایی گذراند. در پایان جنگ جهانی دوم به هیروشیما نقل مکان کرد و در آنجا شاهد بمباران اتمی شهر بود که در آن خواهر و پدرش که یک کشیش بودایی بود را از دست داد. او گفت که ویرانی، انگیزه او برای تبدیل شدن به «خالق چیزها» بود. بعداً در دانشگاه ملی هنرهای زیبا و موسیقی توکیو (دانشگاه هنرهای امروزی توکیو) تحصیل کرد. در سال ۱۹۵۷ میلادی، او آزمایشگاه طراحی صنعتی را تأسیس کرد. «جی کی» مخفف «گروه کویکه» بود، همان طور که کویکه نام دانشیار دانشگاه بود. در سال ۱۹۷۰ میلادی، او رئیس انجمن طراحان صنعتی ژاپن شد و پنج سال بعد به عنوان رئیس شورای بین المللی انجمن های طراحی صنعتی انتخاب شد. در طول زندگی خود به عنوان رئیس مؤسسه طراحی ژاپن، رئیس دانشگاه هنر و فرهنگ شیزوئوکا و متولی دانشکده طراحی مرکز هنر بود. اکوان در ۸ فوریه ۲۰۱۵ میلادی در بیمارستان توکیو در سن ۸۵ سالگی درگذشت. آثار برگزیده. محصولاتی که اکوان بر طراح
ی آنها نظارت داشت شامل موارد زیر بود. لوگوها. او همچنین به عنوان تولیدکنندهٔ -مشترک برای نمایشگاه طراحی جهانی ۱۹۸۹ میلادی که در ناگویا برگزار شد، خدمت کرد.[۹]
خودتخریبی () که به خودویرانگری و خود نابودی نیز شناخته می شود وجود مکانیزمی در یک شی یا در یک سیستم است که می تواند با پیش آمدن مجموعه ای از شرایط از پیش تعریف شده، خود را از بین ببرد یا خود را از کار بیندازد. سازوکارهای خودتخریبی معمولاً در دستگاه ها و سیستم هایی یافت می شوند که پیش آمدن نقص در آنها می تواند تعداد زیادی از افراد را به خطر بیندازد. کاربردها. مین های زمینی. برخی از انواع مین های زمینی مدرن به گونه ای طراحی شده اند که خود تخریب شوند یا پس از چند هفته یا ماه خود را از نظر شیمیایی خنثی کنند تا احتمال تلفات خودی در طول درگیری یا تلفات غیرنظامی پس از پایان درگیری کاهش یابد. پروتکل اصلاح شده دوم به کنوانسیون برخی سلاح های متعارف (CCW)، اصلاح شده در سال ۱۹۹۶، مستلزم این است که مین های زمینی ضد نفر غیرفعال و خود تخریب شوند و استانداردهایی را برای هر دو تعیین می کند. مین های زمینی که در حال حاضر توسط ارتش ایالات متحده استفاده می شود، به گونه ای طراحی شده اند که پس از ۴ ساعت تا ۱۵ روز بسته به نوع، خود تخریب شوند. مین های زمینی دارای باتری هستند و هنگامی که باتری از بین می رود، مین زمینی خود تخریب می شود
. سیستم خود تخریبی در بیش از ۶۷۰۰۰ مین آزمایش شد و در هیچ موردی در شرایط مختلف شکست نخورد. همهٔ مکانیسم های خود تخریبی کاملاً قابل اعتماد نیستند، اکثر مین هایی که در طول تاریخ گذاشته شده اند برای خود تخریبی مجهز نیستند. مین های زمینی را نیز می توان به گونه ای طراحی کرد که خود غیرفعال شوند، به عنوان مثال با اتمام شارژ باتری، اما غیرفعال سازی مکانیزمی متفاوت از خود تخریبی در نظر گرفته می شود.
انجمن طراحان صنعتی آمریکا یک سازمان غیرانتفاعی مبتنی بر عضویت است که تمرین و آموزش طراحی صنعتی را ترویج می کند. این سازمان به طور رسمی در سال ۱۹۶۵ میلادی با ادغام مشترک مؤسسه طراحان صنعتی (آی دی آی)، انجمن طراحان صنعتی آمریکا (ای اس آی دی) و انجمن آموزش طراحان صنعتی (آی دی ای ای) تأسیس شد. با این حال، منشأ آن را می توان به دههٔ ۱۹۲۰ میلادی، قبل از تأسیس مؤسسه طراحی آمریکایی (ای دی آی) در سال ۱۹۳۸ میلادی، که سلف آی دی آی بود، ردیابی کرد. اولین رئیس آن جان واسوس و اولین رئیس آن هنری دریفوس بود. انجمن فصلنامه ای به نام «نوآوری» منتشر می کند که در آن کلاوس کریپندورف اصطلاح «معناشناسی محصول» را در مقاله خود در سال ۱۹۸۴ میلادی "«کاوش در کیفیت های نمادین فرم»" و همچنین کتاب هایی مانند "«اسرار طراحی: محصولات: رونمایی ۵۰ پروژه زندگی-واقعی»"، را منتشر می کند. در سال ۱۹۸۰ میلادی، انجمن جوایز بین المللی برتری طراحی (آی دی ای ای) را تأسیس کرد.
ایستگاه کاکس وِل () یک ایستگاه مترو در خط ۲ بلور–دانفورث در تورنتو، انتاریو، کانادا است.
ایستگاه گرین وود () یک ایستگاه مترو در خط ۲ بلور–دانفورث در تورنتو، انتاریو، کانادا است.
ایستگاه های پارک () یک ایستگاه مترو در خط ۲ بلور–دانفورث در تورنتو، انتاریو، کانادا است.
ایستگاه پـِیپ () یک ایستگاه مترو در خط ۲ بلور–دانفورث در تورنتو، انتاریو، کانادا است. ایستگاه پیپ در محله دانفورث تورنتو قرار دارد و بخشی از خط ۲ بلور–دانفورث است که خدمات حمل ونقل عمومی را فراهم می کند. این ایستگاه به دلیل موقعیت مکانی اش دسترسی آسانی به محله های اطراف فراهم کرده و برای مسافران پیاده و دوچرخه سوار نیز مناسب است. طراحی ساده آن با فضای کاربردی ترکیب شده و به عنوان یک نقطه ارتباطی مهم در سیستم مترو تورنتو شناخته می شود.
جاده رانی مد () خیابانی در انتهای غربی تورنتو، کانادا است. از خیابان مورنینگ ساید در انتهای جنوبی آن (غرب های پارک) و به خیابان هنریتا، شمال خیابان سنت کلر ختم می شود. جان اسکارلت، صاحب کارخانه و کارخانه تقطیر در امتداد رود هامبر (انتاریو)، در سال ۱۸۱۷، جاده رانی مد را ساخت. همچنین یک ایستگاه مترو در خط ۲ بلور–دانفورث در کنار این خیابان وجود دارد.
ایستگاه رانی مید () یک ایستگاه مترو در خط ۲ بلور–دانفورث در تورنتو، انتاریو، کانادا است.
آگوستوس جونز (; – ۱۶ نوامبر ۱۸۳۶) نقشه بردار، سروان زاده شده در ایالات متحده آمریکا و اهل کانادای علیا بود.
نهضت نامه های ابریشمی حرکتی سیاسی و مذهبی بود که به وسیلهٔ شخصی به نام محمود الحسن دیوبندی مشهور به شیخ الهندی بر ضد انگلیسی ها در هندوستان و شبه قاره صورت پذیرفت که دامنهٔ آن تا افغانستان و ایران کشیده شد. وی تحت تأثیر افکار سلف و گرایانه رهبران مدرسهٔ دیوبند هند قرار داشت و چون مکاتبات و نامه های رهبران این حرکت، بر روی پارچه هایی از جنس ابریشم نوشته می شد، این جنبش به نام نهضت نامه های ابریشمی نامیده شده است. این حرکت در جنگ جهانی اول با تأثیرپذیری از اتحاد عثمانیان و آلمانی ها، فعالیت هایی را به نفع آلمانی ها وعلیه منافع بریتانیا در منطقه خاورمیانه و هند انجام داد و عاقبت با کشف برخی از نامه های آنان توسط مأموران اداره و اطلاعات پنجاب وابسته به سازمان مخفی انگلیس، فعالیت های آنان فاش و ضربه هایی بر آنان وارد گردید. این حرکت به وسیلهٔ برخی از رهبران ناراضی مدرسهٔ دیوبند شکل گرفت که در آینده بیشترین تأثیرات را بر شکل گیری تفکرات مسلمانان شبه قاره گذاشت. نهضت نامه های ابریشمی توانست در ایران و افغانستان نیز هوادارانی پیدا کند و منافع انگلیسی ها را به مخاطره افکند. حتی پس از جنگ اول جهانی، نفوذ این گروه و طرز
تفکر آنان افزایش بیشتری نیز یافت. نقش مسلمانان در شورش ۱۸۵۷ هندوستان. مسلمانان هندی در شورش ۱۸۵۷ م/۱۲۷۳ قمری نقش بسیار مهمی را برعهده داشتند؛ اگر چه اولین جرقه های این قیام به وسیلهٔ سربازان هندی زده شد، مسلمانان با دامن زدن به این ناآرامی ها، با سرعت خود رهبری شورش را به دست گرفتند. به همین دلیل اکثر محققان انگلیسی از واژهٔ مسلمان در آن زمان به عنوان عنصر متمرد و یاغی تعبیر نمودند. مسلمانان شورش ۱۸۵۷ را به قیامی جهت سرنگونی حکومت بریتانیا در هند تبدیل کردند. آنان پس از این شورش به نحو معجزه آسایی متحد شدند و در ژوئیه و سپتامبر ۱۸۵۷ دربرخی نقاط، قیام مسلحانهٔ شدیدی بر ضد بریتانیا تدارک دیدند و مسلمانی به نام و مصطفی در اسنوت به کمک یاران خویش، خسارت های قابل توجهی به انگلیسی ها وارد آورد. در جریان انقلاب، تمامی قشرهای مسلمان از طبقات مختلف جامعه و اقوام گوناگون برای سرنگونی بریتانیا همداستان شده بودند. به دلیل شرکت گستردهٔ مسلمانان در شورش هند، انگلیسی ها پس از سرکوب آن، سخت گیری بر مسلمانان را نسبت به هندوها شدت دادند و با تحت نظر گرفتن مسلمانان لحظه به لحظه بر فشارهای سیاسی، اجتماعی و اقتصادی خود افزودند.
آنان اعضای خانوادهٔ بهادرشاه حکمران وقت از سلسلهٔ مغولان هند را اعدام و قتل عام کردند و بهادرشاه را به رانگون تبعید نمودند. مسلمانان شبه قاره پس از شورش خونین ۱۸۵۷ بر خلاف هندوها و سایر اقوام آنجا به مبارزه علیه بریتانیا ادامه دادند و با تأثیرپذیری از حوادث و وقایع صدر اسلام و سایر اندیشه های اسلامی همچون تبلیغ، هجرت و جهاد، اقتدار بریتانیا را در منطقه به چالش کشیدند. یکی از اولین حرکت های اعتراضی علیه انگلیسی ها در هندوستان، قیام اهالی ایالت «اود» بود. در سال ۱۱۲۰/۱۷۰۸ هجری دولت اود به وسیلهٔ میرمحمدامین نیشابوری ملقب به سعادت خان و برهان الملک تشکیل گردید. او به خانواده ای از سادات محترم نجف تعلق داشت که به وسیلهٔ شاه اسماعیل صفوی در خراسان در منصب قضاوت منصوب شد و بعدها به هندوستان مهاجرت کرد و پایه های حکومت خاندان نیشابوری اود را بنا نهاد. «بزودی با مهاجرت شیعیان کشمیر و سایر نقاط هند، سرزمین اود به کانون تشیع در هند تبدیل شد و همپای آن پوشاک و زبان و فرهنگ ایرانی رواج یافت. سرزمین اود همزمان با انقلاب هند، مورد هجوم انگلیسی ها قرار گرفت و اهالی اود دست به قیام زدند. رهبری انقلاب اود با احمد شاه مولوی، ر
وحانی شهر فیض آباد بود که یک روحانی شجاع و محبوب و شیعی بود و و بیگم حضرت محل همسر وجید علی شاه (۱۸۴۸/۱۸۵۶) آخرین حکمران اود نیز، انقلاب را همراهی می کرد. مولوی احمد الله پس از جنگ های بسیاری علیه سلطهٔ انگلیس، به شهادت رسید و بیگم حضرت در رأس نیروهای خود به جنگ و گریز با نیروهای انگلیسی ادامه داد و عاقبت به نپال پناهنده شد. در تاریخ هند، این زن شجاع شیعه را به عنوان قهرمانی بزرگ ستوده اند. قیام شیعیان اود و دخالت و مشارکت آنان علیه سلطهٔ انگلیس، باعث گردید انگلیسی ها در صدد انقراض این دولت شیعه تبار برآیند. می توان گفت بنیان گذار حرکت های ضد سلطهٔ استعماری در هندوستان نیز، شیعیان بودند و از بین رفتن این سلسلهٔ حکومتی و انضمام اود به مستملکات بریتانیا را یکی از علل اصلی انقلاب هندوستان در سال ۱۸۵۷ می دانند. شهرهای لکهنو و کانپور (Cawnpore) در منطقهٔ اود از کانون های اصلی انقلاب و شورش بزرگ هند بودند و آنان سخت ترین مقاومت ها را در برابر تهاجم ارتش انگلیس ابراز داشتند. سابقهٔ مبارزه و جهاد اسلامی در هندوستان به قرن هجدهم میلادی برمی گردد. از این سال ها و در راستای هم، شیعیان و اهل سنت، مبارزه علیه سلطهٔ انگلست
ان را آغاز کردند. شاه ولی الله دهلوی یکی از علمای هند در نامه ای از احمدشاه ابدالی (حکمران افغانستان) دعوت کرد در راستای انجام فریضهٔ جهاد به هند حمله نماید و مسلمانان آنجا را از دست کفار رها سازد. فرزند وی شاه عبدالعزیز دهلوی، فتوایی مبنی بر دارالحرب بودن سرزمین هند صادر کرد و با این عمل از سال ۱۸۰۳ م / ۱۲۱۸ هجری سنگ بنای نهضت اسلامی هند را پایه ریزی نمود که قبل از شورش بزرگ هند که در سال ۱۸۵۷ م/۱۲۷۳ هجری به وقوع پیوست، مبارزاتی علیه انگلیسی ها شکل گرفت. شخصی به نام احمد شاه، نبردهای متعددی را در پیشاور به وجود آورد و تلفات قابل توجهی به نیروهای بریتانیایی وارد نمود؛ اما سرانجام با لشکر کشی گستردهٔ ارتش بریتانیا به مناطق سکونت وی، حرکت وی پایان پذیرفت. سید احمدشاه از سادات شهر بریلی هند است که تبارش با ۳۶ واسطه به امام حسن مجتبی (ع) می رسد. وی در زمرهٔ شاگردان شاه عبدالعزیز دهلوی جای گرفت. او برای ادامهٔ تحصیل به دهلی عزیمت کرد و به سید احمد برلوی مشهور گردید و شاگرد برجسته ای گردید. وی اولین روحانی مسلمان شناخته می شود که فتوای جهاد علیه استعمار بریتانیا را صادر کرد و از سال ۱۸۱۷ سفرهای تبلیغی در هند را آغا
ز کرد و مسلمانان را به بازگشت به اسلام اصیل و اعادهٔ اعتبار و اقتدار گذشته دعوت نمود. وی گروه «طریقت محمدیه» را تأسیس کرد. با شکست شورش هند، برخی از افراد مانند مولانا محمد قاسم نانوتوی و مولانا رشید احمد گنگوزهی در تاریخ ۱۸۶۷ م/۱۲۸۴ هجری در شهر دیوبند در نزدیکی دهلی، بنای مدرسه ای را ریختند که در آینده تأثیر زیادی بر تفکرات مسلمانان شبه قاره و منطقه بر جای نهاد. این مدرسهٔ شبانه روزی «دارالعلوم دیوبند» نام گرفت. آنان گروه های بسیاری را علیه حکومت بریتانیا در هند تربیت کردند و به زودی افکار رهبران مدرسهٔ دیو بند در سرزمین های دیگر گسترده شد و قیام هایی را به وجود آورد. این حرکت ها نشان می دهد در بین شیعیان و اهل سنت شبـه قاره، یک درد و تنفر مشترک نسبت به تسلط انگلیسی ها وجود داشته که در نهایت منجر به قیام ۱۸۵۷ هند گردید؛ گرچه این قیام به وسیلهٔ انگلیسی ها سرکوب شد، زمینه های شکل گیری نهضت ها و حرکت هایی شد که همزمان با جنگ جهانی اول، دوباره خود را نشان داد. نهضت نامه های ابریشمی. همان طور که اشاره شد در سال ۱۲۸۴/۱۸۶۷ قمری در نزدیکی دهلی، مدرسهٔ دیوبند به وجود آمد. پس از این که تبلیغات ضد انگلیسی رهبران مدارس
دیوبند از هندوستان تا مرزهای شمالی و غربی هند یعنی افغانستان وبلوچستان گسترده شد و قیام های متعدد بر ضد انگلستان صورت پذیرفت، یکی از رهبران مسلمان هند به نام «محمودالحسن دیوبند» معروف به «شیخ الهند» بر ضد بریتانیا قد علم کرد و پرچم مبارزه و جهاد بر ضد استعمار را به دوش گرفت تا با شکست و اخراج انگلیسی ها، حکومتی تشکیل داده و زمام امور مسلمانان هند را به دست خودشان بسپارد. نهضت نامه های ابریشمی، حرکتی است که به وسیلهٔ محمود الحسن شکل گرفت و رهبران مسلمانان مدارس دیو بند در هندوستان، آن را سازماندهی نمودند. به این جنبش از آن جهت عنوان «نهضت نامه های ابریشمی» دادند؛ چون نامه های ارسالی یکی از اعضای گروه به رهبر نهضت در حجاز و ایران به وسیلهٔ جاسوسان انگلیسی درادارهٔ اطلاعات پنجاب کشف شد و این نامه بر روی پارچه های ابریشمی نوشته شده بود، حرکت فوق به نهضت نامه های ابریشمی معروف گردید. در شبه قاره، این نهضت به نام «تحریک ریشمی رومال» نامیده می شود. تحریک به معنای حرکت، نهضت و جنبش است و رومال همان حوله و دستمال است. در زبان اردو به این نهضت «گلوبند چس» یا گلوبند جس نیز گفته شده است. این حرکت در هندوستان طرح ریزی شده
بود که از مرزهای شمال غربی هند به هندوستان حمله شود و مسلمانان آن مناطق نظام حکومت انگلستان را در هند نابود سازند. نهضت نامه های ابریشمی، اولین حرکت برای آزادی هند بود. اهداف نهضت ریشمی رومال. هدف اصلی رهبران جنبش آن بود که با تبلیغات و مهاجرت مجاهدین مسلمان هند به سوی مرزهای شمالی و غربی هند، این حرکت را به مناطق همجوار آن جا یعنی افغانستان و بلوچستان بکشانند. هدف دیگر آنان احیای احکام الهی و سنت های رسول اکرم (ص) در زمینه های فردی و اجتماعی بود. آنان همچنین خواهان برپایی خلافت اسلامی بودند. برانگیختن مردم در برابر استعمار انگلیس و جلوگیری از مداخلات ناروای بریتانیا از جمله درخواست های دیگر آنان بود. تحریم شرکت در ارتش و نیروهایی که بریتانیا در منطقه داشت و همچنین تحریم و عدم استفاده از مصنوعات انگلیسی ها با هدف وارد نمودن ضربه اقتصادی بر آنان، از جمله اهداف دیگری بود که سران نهضت نامه های ابریشمی دنبال می کردند. نامه هایی را که جاسوسان انگلیسی کشف نمودند، به خط و زبان فارسی از طرف مولانا عبیدالله سندی از رهبران طراز اول نهضت به محمود الحسن (شیخ الهند) در حجاز و تنی چند از افراد دیگر گروه در ایران و سایر من
اطق نوشته شده بود و در آن ها علاوه بر برنامه های آتی نهضت، به اسامی تعدادی از مقامات همراه در کشورهایی چون عثمانی، افغانستان و حجاز نیز اشاره گردیده بود و نام بسیاری از اعضای فعال گروه نیز در آن ها درج گردیده بود. فعالیت های پان اسلامیستی در هندوستان که از مدت ها قبل سازماندهی گردیده بود، اکنون به یک مشکل بزرگ برای بریتانیا تبدیل گردیده بود. رهبران جنبش پان اسلامی در هند با مظلوم نمایی عثمانی در جنگ های بالکان و یادآوری حملهٔ ایتالیا به لیبی در پی این بود تا مسلمانان هند را به این اندیشه و فکر وادارد که بریتانیا در اندیشهٔ چیره شدن بر فرهنگ اسلامی و نابودی آن و خوار و لگدمال نمودن مسلمانان است. نهضت نامه های ابریشمی و جنگ جهانی اول. محسوب می منطقه از آن جا که این جنبش، حرکتی جهانی برای برپایی خلافت اسلامی و احیای اسلام شد، همزمان با جنگ جهانی اول و ورود عثمانی به جنگ، تحولات جدیدی ی خاورمیانه به وقوع پیوست. نهضت با شروع جنگ جهانی اول در ۱۳۳۲/۱۹۱۴ در فعالیت های خود را گسترش داد. آنان قصد داشتند با دریافت مساعدت هایی از کشورهای عثمانی، آلمان و افغانستان شورش سراسری را در میان مسلمانان هند و مرزهای شمالی و غربی
آن کشور چون افغانستان و بلوچستان بر ضد بریتانیا راه اندازی نمایند. مسلم است که بایستی حرکت ها و جنبش های به وجود آمده در منطقه را با مسائل و طرح های بزرگتری که در سطح جهانی وجود داشت، هماهنگ دانست. نقش آلمانی ها در برانگیختن و تحریک مسلمانان همزمان با جنگ جهانی اول، قابل توجه است. هدف اصلی آلمانی ها، آن بود که با گذر از ایران و افغانستان و برای نفوذ در هندوستان تا آنجا که امکان پذیر است از وجود ناراضیان محلی و مسلمانان استفاده نموده و آنان را علیه انگلیس و منافع آن ها در هندوستان برانگیزند. برای رسیدن به این هدف اقدامات متفاوتی از قبیل اتحاد با دولت عثمانی، ایجاد رابطه با گروه های مسلمانان ناراضی و اعزام هیئت های مختلف انجام دادند. در این راستا پنج یا هفت هیئت را از طریق ایرن به افغانستان اعزام نمودند که برخی از مأموران آلمانی به نام های نید مایر (Nider mayer) واسموسو زوگمایر (Zogmayer) به ایران وارد شدند. گروه زوگمایر به نام گروه بلوچستان» معروف بود. وی ابتدا مقام کنسولی شهر اصفهان را پوشش کار خود قرار داده و در صدد بود با عبور از کرمان و ورود به بلوچستان قبایل این مناطق را علیه انگلی بشوراند. نقشهٔ حضور آلم
انی ها در ایران را می توان نتیجهٔ تصمیمی دانست که از جانب عثمانی ها آغاز شد. پس از امضای قراردادی در دوم اوت ۱۹۱۴/دهم رمضان ۱۳۳۲ هجری، انور پاشا، وزیر جنگ عثمانی، تصمیم گرفت هیأتی را از راه ایران عازم افغانستان و هندوستان نماید تا حبیب الله خان، پادشاه افغانستان را به جهاد علیه انگلیسی ها در هندوستان تر غیب نماید. به هر صورت درگیر شدن ایران و هند در جریان جنگ جهانی اول، نتیجهٔ تصمیمی بود که از جانب آلمان و عثمانی اتخاذ شد. آلمان یک کمیته به نام «کمیتهٔ هندی برلین» به وجود آورده بود که برای آزادی هند مبارزه می نمود. هیئت های اعزامی مرکب از عوامل آلمانی-ترک و هندی به سوی مرزهای هند، افغانستان و بلوچستان اعزام شد تا قبایل مسلمان این مناطق را بر ضد بریتانیا دعوت به قیام و جهاد نماید. مولانا عبید الله سندی که معاون ها سسی اصلی محمود الحسن بود، در افغانستان با عوامل آلمانی و ترک، ملاقات مهمی انجام داد و قرار شد گروه های اسلامی به همراه وابستگان و علمای منطقه در افغانستان و مناطق مرزی هند همچون بلوچستان، قبایل جنگجوی منطقه را برای جهاد بر ضد بریتانیا دعوت نمایند. محمدنعیم قریشی به اقامت موقت رهبر نهضت نامه های ابریش
می در ایران اشاره دارد. رهبر نهضت نامه های ابریشمی محمود الحسن در دوم شوال ۱۳۳۳ ق/اگوست ۱۹۱۵ م از دیوبند عازم حجاز گردید و پس از استقرار در آنجا، با انور پاشا و جمال پاشا، دو تن از مقامات ارشد عثمانی دیدار نمود و نامه هایی را با امضای آن دو نفر و تأیید خود به سه زبان فارسی، عربی و ترکی آماده نمود که در آن ها مردم مسلمان مرزهای شمالی و غربی هندوستان، افغانستان و بلوچستان به جهاد اسلامی همراه نیروهای عثمانی دعوت شده بودند. تبلیغات آلمان عثمانی به کمک عوامل مذهبی و قومی آن ها در ایران و سایر مناطق مسلمان نشین به اندازه ای گسترده بود که بسیاری از مردم، داستان اسلام آوری قیصر آلمان را باور کرده بودند. پس از دیدار محمود الحسن در حجاز با رهبران عثمانی، رابطهٔ نزدیکی بین اعضای فعال نهضت نامه های ابریشمی در هند، افغانستان و بلوچستان با نمایندگان اعزامی آلمان و عثمانی ایجاد گردید. بسیاری از رهبران قبایل شورشی ضد بریتانیا در مناطق غربی و شمالی هند از جمله رهبران قبایل بلوچ مانند سردار بهرام خان باران زهی، ارتباط نزدیکی با حرکت های انقلابی وملی گرای هندی چون «حزب سیاسی قدر» برقرار کرده بودند. وی همان شخصی است جیمز مابرلی
از وی به عنوان شاخص ایلی منطقه نام می برد که سیاستی مطابق با اهداف آلمانی ها. پیش گرفته بود. نهضت نامه های ابریشمی که کاملاً تبدیل به یک حرکت سیاسی گردیده بود و با نفوذی که در قسمت های وسیعی از هند و افغانستان و شبه قاره و حتی بلوچستان داشت، مشکلات جدی علیه سلطهٔ بریتانیا به وجود آورده بود، به دنبال ایجاد رابطه بین نمایندگان دول عثمانی و آلمان با قبایل بلوچ، رهبران این قبایل حملات شدیدی را به داخل قلمرو هند و منافع بریتانیا آغاز کردند. علمای بلوچستان نیز که اکثراً از شاگردان نزدیک رهبران نهضت آزادی هند از جمله محمود الحسن و عبید الله سندی بودند و ارتباط نزدیکی با مراکز اصلی نهضت در دیو بند، کراچی و حیدرآباد داشتند، به تبلیغات ضد انگلیسی خود در بلوچستان ایران پس از نزدیک شدن به سرداران مقتدر منطقه همچون بهرام خان شدت بخشیدند، در پیامی از شیخ الهند محمودالحسن که به وسیلهٔ «مولانا منصور انصاری» به دست اعضای حکومت موقت هند و جنگجویان «جنود ربانی» رسیده بود، دستورات مهمی برای حمله به هند در قالب طرحی که در پیام شیخ به آن اشاره شده بود، وجود داشت که تمامی این دستورات بر روی دستمال ابریشمی زعفرانی رنگی نوشته شده بو
د. مشاوران و افسران عالی رتبه عثمانی و آلمانی، طرحی تهیه کرده بودند که در آن بر روی جنگجویان مسلمان قبایل بلوچ و افغان، حساب ویژه ای باز کرده بودند. طرح بزرگ آنان این بود که از یک سو حملهٔ گسترده ای به وسیلهٔ عشایر بلوچ از بلوچستان ایران کلات و مکران (نواحی جنوب بلوچستان) با همراهی و کمک ارتش ترکیه و به کراچی انجام شود و همزمان با آن از طرف غزنین و قندهار نیز به وسیلهٔ افاغنه ترک ها به کویته هجوم صورت گیرد. با حملهٔ قبایل آزاد از طریق درهٔ خیبر به پیشاور، قبایل جنگجوی کوهستانی نیز به داخل قلمرو هند هجوم می بردند. آنگاه سایر مسلمانان داخل هند نیز سلاح برگرفته و شورشی سراسری را تا برافراشتن پرچم آزادی در هند ادامه می دادند. در دسامبر ۱۹۱۵ میلادی از اتحاد نیروهای ملی گرا و رهبران مسلمان دیوبند، حکومت موقت هند تشکیل گردید. در آن یکی از شاهزادگان هندی به عنوان رئیس دولت، مولوی برکت الله به عنوان نخست وزیر، عبید الله سندی وزیر کشور و مولوی بشیر به عنوان وزیر جنگ انتخاب شده بودند و قرار بر این بود که از سربازان فراری یا اسیر در جبهه های بین النهرین، نیرویی به نام» ارتش مستقل هند» نیز تشکیل گردد. با کشف نامه های ابری
شمی، طرح کودتا بر ضد امیر افغانستان به کمک عوامل آلمانی مانند هنتینگ (Henting)، والتر روهر (Walter Roher) و هواداران آنان برملا گردید. اطلاعات در مورد تجهیزات و امکانات ارسالی برای جنگجویان متحد در نقاط مختلف به دست آمد که بر اساس آن داده ها، عملیات مختلف و متعددی بر ضد فعالیت های مخالفین به عمل آمد. واکنش انگلیسی ها در برابر نهضت نامه های ابریشمی. با کشف نامه های ابریشمی به وسیلهٔ ادارهٔ اطلاعات انگلیسی در پنجاب، بسیاری از طرح های اتحاد آلمان ها با مسلمانان، با شکست روبرو شد؛ زیرا انگلیسی ها در یک اقدام گسترده بسیاری از اعضا و رهبران نهضت نامه های ابریشمی را دستگیر ساختند. بسیاری از رهبران این حرکت که موفق به فرار شدند، در ایران به وسیلهٔ سرپرسی سایکس کنسول انگلیس در کرمان شناسایی و دستگیر شدند. ترس بریتانیا از اتحاد و ایجاد رابطه بین گروه های معترض مسلمان با اسلام گراهای ایرانی و ترک و هند با کشف نامه های ابریشمی از بین رفت. رهبر نهضت نامه های ابریشمی که در عربستان به سر می برد، با درخواست انگلیسی ها به وسیلهٔ «شریف مکه دستگیر و به انگلیسـی ها تحویل داده شد و محمودالحسن (الهندی) به دستور مقامات بریتانیایی ب
ه «جزیرهٔ مالتا» تبعید گردید. حکومت بریتانیا به حکومت دست نشانده در افغانستان فشار وارد آورد که فرد شماره ۲ نهضت یعنی مولانا عبیدالله سندی و یارانش را در افغانستان دستگیر نمایند؛ اما او متواری شد و به مناطقی دوردست مانند باغستان و نواحی بلوچستان پناه برد. واکنش های بریتانیا پس از کشف نامه های ابریشمی بسیار زیاد بود. آنان عملیات عملی و دفاعی را برای حفظ مستعمرات پر ارزش آن کشور در هند انجام دادند؛ چرا که آلمان توانسته بود یک اتحاد نسبی بین گروه های اسلام گرای هندی، دموکرات های آزادیخواه ایرانی و قبایل مختلف به وجود آورد. به اضافه این که عثمانی ها نیز با قدرت معنوی که در بین توده های مسلمان داشتند، مردم را به مبارزه علیه انگلیسی ها برمی انگیختند. کمک های مالی و تسلیحاتی آلمانی ها نیز، احتمال از دست رفتن هند بریتانیا را بسیار زیادی نمود. «باکشف نامه های ابریشمی، کاخ واکینگهام به لرزه درآمد و جاسوسان انگلیسی عملیات گستردهٔ نظامی در مرزهای شرقی ایران تدارک دیدند و با اعزام نیروی نظامی به جبههٔ بین النهرین سعی فراوان کردند سرنوشت جبهه مذکور را تغییر دهند تا خط ارسال تدارکات و نیروی کمکی به مناطق شرقی ایران و مرزهای
هند را قطع نمایند. از سوی دیگر «شیخ حسین بن علی» امیرمکه از پذیرفتن درخواست های عثمانی برای تأیید فتاوی جهاد صادره از جانب علمای آن دیار، سر باز زد و فتوای جهاد مذکور را در حالی که مسلمانان از یک سو با کشوری مسیحی چون آلمان متحد می شدند، مضحک خواند. فرد شماره دو نهضت نامه های ابریشمی، عبید الله سندی و یارانش نیز به وسیلهٔ امیر افغانستان تحویل انگلیسی ها شدند و در ایران، افسران ارتش بریتانیا از جمله «ژنرال دایر»، «کلنل دو» و «میجر کیز» عملیات نظامی و سیاسی گسترده ای آغاز کردند و توانستند در نهایت با بهرام خان، پیمانی منعقد نمایند. وی با این که با نیروهای آلمانی قبلاً متحد شده بود، به آن ها شبیخون زد و مقدار زیادی از اموال آلمانی ها را غارت نمود. یکی از نکات جالب در بحث جنگ جهانی اول و نهضت نامه های ابریشمی، تأثیری است که این حرکت در بلوچستان ایران و شبه قاره بر جای نهاد. برخی از ایرانیان بلوچ نیز در نهضت شرکت داشتند؛ از جمله آنان می توان از حاجی شاه بخش لاشاری نام برد که نامه های وزیر دفاع و حاکم عثمانی مکه را با تأیید محمود الحـسن به مرزهای هنـد بلوچستان و افغانستان می رساند تا به دست افراد و شخصیت های این م
ناطق برساند. از دلایل اصلی نفوذ این نهضت در بلوچستان ایران، خلاء قدرتی بود که به وجود آمده و نفوذ قدرت مرکزی قاجار در منطقه کم شده بود. ایران به مناطق تحت نفوذ روس و انگلیس تقسیم شده بود. از سوی دیگر تقسیم و جدایی بلوچستان که به وسیلهٔ انگلیسی ها صورت پذیرفته بود، یکی دیگر از دلایل نارضایتی مردم از بریتانیا و مبارزه علیه آنان و پیوستن به نهضت نامه های ابریشمی بود. از پیامدهای نهضت نامه های ابریشمی، تأثیری است که این حرکت در سرزمین های دیگر از جمله بلوچستان ایران داشت. مولانا محمد صادق از بلوچ ها جزو مؤسسان اصلی نهضت نامه های ابریشمی بود که به دلیل فعالیت های گستردهٔ خویش بر ضد بریتانیا به وسیلهٔ مأموران اطلاعاتی آنان دستگیر و به مدت سه سال زندانی گردید. محمد صادق با سازمان دهی مذهبی مردم بلوچستان، به جهاد بر ضد انگلستان در زمان جنگ جهانی اول و اعزام نیروهایی به عراق علیه متفقین اقدام نمود که در نتیجهٔ آن تلفات شدیدی به انگلیسی ها در بلوچستان و کلات و جبههٔ بین النهرین وارد شد.
تیم ملی فوتبال زنان کوزوو ; نمایندهٔ فوتبال زنان کشور کوزوو در ردهٔ ملی است که زیر نظر فدراسیون فوتبال کوزوو اداره می شود.
نبرد ورشو ۱۹۲۰ () یک فیلم درام تاریخی لهستانی به کارگردانی یژی خوفمن است که در سپتامبر ۲۰۱۱ منتشر شد. این فیلم، وقایع نبرد ورشو را به تصویر می کشد که طی جنگ شوروی و لهستان به وقوع پیوست.
پدیدارشناسی دین رهیافتی است با اهمیت فراوان در دین پژوهی معاصر که به لحاظ تاریخی محصول تلفیق دو جریان فکری ـ پژوهشی در سده نوزدهم بوده است. این دو جریان عبارتند از پژوهش های علمی در باب دین و دیگری روش پدیدارشناسی هوسرلی. در رهیافت پدیدارشناسی دین، دین نیز موضوعی برای مطالعه علمی و حاصل آن رشته ای نو با ویژگی های اندیشه مدرنیته شد که در مجامع علمی از آن به «علم دین» تعبیر گردید. کاربرد روش پدیدار شناسی در حوزه دین. جست و جوی حقیقت دین در قالب پدیدارهای دینی توانایی دین پژوه را برای استفاده از رشته های دیگر و پرداختن به دین از زوایای جامعه شناسی، روان شناسی، فرهنگ، زبان شناسی و نظیر این ها بالا برده و دستور العمل هوسرل در باب «بازگشت به خود اشیاء» ـ و در این مورد«به خود پدیدارهای دینی» ـ صورتی عملی و کاربردی به پدیدار شناسی داده است و پدیدارشناسی دین نیز غیر از این راهی دیگر را دنبال نمی کند. کریستِنسِن. دبلیو برِد کریستِنسِن (W. Bred Kristensen) به سبب اعمال روش توصیفی در پدیدارشناسی، شاخص است. او در اصل، متخصص در ادیان مصر باستان بود. او پدیدارشناسی را از شاخه های علم دین- به طور کلی- می دانست که به روشی نظا