Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اتون در میان نامه های عمارنه حفظ شده است. کادش در این حروف زبان اکدی به قیدشو معروف است. نام سه پادشاه کادش از منابع معاصر برجای مانده است: سوتارنا (یا سوتاتارا؛ حدود ۱۳۵۰ پ. م)؛ اتاککاما (حدود ۱۳۴۰ پ. م) و پسرش آری تشوب (حدود ۱۳۳۰– ۱۳۲۵ پ. م). مبارزات ستی یکم. این شهر در سال ۱۳۰۶ پیش از میلاد توسط فرعون بزرگ ستی یکم، در جریان مبارزات خود در سوریه تصرف شد. مصر از زمان آخناتون کادش از دست داده بود. توت عنخ آمون و هرمهب هر دو نتوانسته بودند شهر را از دست هیتیها پس بگیرند. ستی یکم در این امر موفق شد و ارتش هیتی را که سعی در دفاع از کادش داشت شکست داد. او پیروزمندانه به همراه پسرش رامسس دوم وارد شهر شد و یک استلا پیروزی در محل برپا کرد. موفقیت او موقتی بود. به محض اینکه ستی یکم به مصر بازگشت پادشاه هیتی، مورسلیس دوم، برای گرفتن کادش به جنوب لشکر کشید و آن را به یک دژ مستحکم برای دفاع هیتی در سوریه تبدیل کرد. هیتی ها از طریق یک نایب السلطنه در کارکمیش حکومت می کردند. نبرد کادش. این شهر بیشتر به عنوان مکان یکی از بهترین جنگ های مستند جهان باستان شناخته می شود، نبرد کادش، بین ابرقدرت های قرن ۱۳ قرن پیش از میلاد آغاز
شد: امپراتوری های مصر و هیتی. سرانجام کادش که حدود ۱۵۰ سال مستعمره مصر بود، سرانجام به حکمفرمایی هیتی نائل شد و به این ترتیب شهر را در مرز مورد اختلاف بین دو امپراتوری رقیب قرار داد. در پاسخ به این پیشرفت و گسترش هیتی به جنوب، فرعون مصری رامسس دوم یک واکنش نظامی تهاجمی آماده کرد و ایالت ساحلی آمورو را تصرف کرد. در سال ۱۲۷۴ پیش از میلاد، در پنجمین سال سلطنت رامسس دوم، وی نیرویی عظیم از ارابه ها و پیاده نظام را با مسافت ۱۰۰۰ مایل (۱۶۰۰ کیلومتر) هدایت کرد تا شهر محاصره شده را پس بگیرد. در نبرد کادش، دو نیرو که در بزرگترین جنگ ارابه در برابر ارابه (۵۰۰۰ تا ۶۰۰۰ بین هر دو طرف) در طول تاریخ شناخته می شود، در دشت جنوب شهر و غرب رود عاصی درگیر شدند. سال بعد، هیتی ها برای بازپس گیری آمورو به جنوب نقل مکان کردند، در حالی که مصری ها برای ادامه گسترش به سوریه به سمت شمال حرکت کردند. ساکنان شهر کادش یک کانال از رودخانه به یک نهر در جنوب شهر بریده بودند، که شهر را به یک جزیره مصنوعی تبدیل کرده بود. نبرد بعدی که در کادش انجام شد، مصریان که با شکست نیروهای دشمن، یک شکست حتمی را به پیروزی تبدیل کردند و با مسیریابی نیروهای دش
من آنان را نابود کردند. بعد از اینکه جاسوسان هیتی، مصری ها را متقاعد کردند که هیتی ها از آنها دورتر هستند، هیتی ها، مصری ها را در اردوگاه خود غافلگیر کردند. ارتش مصر تنها با ورود یک نیروی پشتیبانی از نواحی ساحلی آمورو نجات یافت. رامسس دوم توانست ابتکار عمل را به دست بگیرد و دو ارتش در بن بست عقب نشینی کردند و هر دو ادعای پیروزی کردند. عواقب. با این وجود، کادش تحت سلطه هیتی باقی ماند، آمورو به آغوش هیتی بازگشت و ارتش هیتی به فتوحات خود در جنوب تا اوپی، قلمرو اطراف دمشق ادامه داد. بن بست متعاقب آن بین مصر و هیتی منجر به معاهده ای شد که اکنون به عنوان یکی از اولین معاهدات صلح بین المللی باقیمانده شناخته می شود و چندین دهه بعد بین رامسس دوم و همتای هیتیایی وی، هتوسیلی سوم منعقد شد. نابودی کادش. کادش پس از اینکه توسط مهاجمان مردمان دریا در حدود ۱۱۷۸ پ. م نابود شد، از تاریخ ناپدید شد. با این حال، بقایای هلنیستی در سطوح بالای تل النبی مندو (خرابه-تل) یافت شده است، و قله امروز نیز اشغال شده است. سکونت مداوم در طول دوره اسلامی احتمالاً وجود دارد، این تپه به نام یک مقدس یا پیامبر مسلمان محلی، نبی مند نامگذاری شده است.
در زمان بیزانس، بقایای گسترده ای که در پایین محل شنیده می شود، اثبات شده است که تصور می شود نشان دهنده شهر Laodicea ad Libanum است. جستارهای وابسته. نبرد کادش
لیست ایران سربلند نام فهرست انتخاباتی اعلام شده شورای ائتلاف نیروهای انقلاب اسلامی (شانا) است برای شرکت در انتخابات یازدهمین دوره مجلس شورای اسلامی است. انتخابات یازدهمین دوره مجلس شورای اسلامی. راه یافتگان. با اعلام نتایج دور اول انتخابات مجلس افراد ذیل که در لیست شورای ائتلاف نیروهای انقلاب اسلامی حضور داشتند، از حوزه های انتخابیه مذکور به مجلس راه یافتند: اعضا در هیئت رئیسه مجلس یازدهم. در ۸ خرداد ۱۳۹۹ در اولین جلسه علنی مجلس یازدهم، رئیس و ۱۱ عضو هیئت رئیسه دائم این دور از مجلس انتخاب شدند. محمدباقر قالیباف توانست با کسب ۲۳۰ رای در مقابل ۱۷ رای فریدون عباسی دوانی و ۱۲ رای ماخوذه سید مصطفی میرسلیم ریاست این دوره از مجلس را به مدت یکسال بر عهده بگیرد. سید امیرحسین قاضی زاده هاشمی منتخب مردم مشهد با ۲۰۸ رای و علی نیکزاد منتخب مردم اردبیل با ۱۹۶ رای به عنوان نواب اول و دوم هیئت رئیسه مجلس انتخاب شدند. محسن پیرهادی منتخب مردم تهران، محمدحسین فرهنگی منتخب مردم تبریز و علیرضا سلیمی منتخب مردم محلات به عنوان ناظرین مجلس شورای اسلامی انتخاب شدند.
سلطان نشین سامودرا پاسای، که به نام های سامودرا، پاسای یا سامودرا دارالسلام یا پاچم نیز شناخته می شود، یک پادشاهی بندری مسلمان در ساحل شمالی سوماترا از سده ۱۳ تا ۱۶ میلادی بود. بنیان گذار این پادشاهی مراه سیلو نام داشت که در سال ۱۲۶۷ اسلام آورد و نامش را به ملک الصالح تغییر داد. شواهد کمی برای بررسی تاریخی این پادشاهی باقی مانده است.
ملک الصالح (آچه ای: "Malik ul Saleh، Malikus Saleh") یک آچه ای بود که در سال ۱۲۶۷ سلطان نشین سامودرا پاسای، نخستین حکومت مسلمان جنوب شرق آسیا، را بنیان گذاری کرد. نام اولیه او مراه سیلو بود. او در سال ۱۲۶۷ اسلام آورد و نام ملک صالح ایوبی را برای خود برگزید. ملک الصالح در سال ۱۲۹۷ درگذشت. نوشته های سنگ قبر او به زبان فارسی هستند.
ویرانه های تونگونی خرابه های یک مسجد و ۴۰ قبر مربوط به سده ۱۵ میلادی در در تونگونی، یک روستای ماهیگیری در ۱۷ کیلومتری جنوب تانگا در تانزانیا هستند. این مکان در سده ۱۵ یک مرکز تجاری بزرگ بوده است. کتیبه ای به زبان فارسی نیز در آنجا یافت می شود.
موزه کپنهاگ موزه رسمی کپنهاگ دانمارک است که تاریخ این شهر از قرن ۱۲ تا امروز را ثبت کرده است. تاریخچه. موزه کپنهاگ در سال ۱۹۰۱ تأسیس شد. از سال ۱۹۲۵، موزه نمایشگاه دایمی در اتاق زیر شیروانی تالار شهر کپنهاگ داشت. با رشد مجموعه ها و آثار موزه، اتاق زیر شیروانی تالار شهر بسیار کوچک شد و در سال ۱۹۵۶ موزه به ساختمان سابق انجمن تیراندازی سلطنتی کپنهاگ (Det Kongelige Kjøbenhavnske Skydeselska) در وستربرو منتقل شد. و میدان تیراندازی این ساختمان به یک پارک عمومی تبدیل شد، خود ساختمان ها مربوط به سال ۱۷۸۷ بوده و براساس نقشه های معمار جان هنری برنجمن (۱۷۳۶–۱۸۰۳) ساخته شده اند. در سال ۱۹۸۴، موزه مدرسه سابق ماریا کرووز در آبسالونگاد در مجاورت خود را تحویل گرفت. که اکنون برای مدیریت و همچنین بایگانی موزه استفاده می شود. بخشی از خیابان این منطقه به یک خیابان سنگ فرش با مبلمان تاریخی تبدیل شده است. در سال ۲۰۱۰، نام این موزه به موزه کپنهاگ تغییر یافت. در سال ۲۰۱۸، موزه از انتقال برنامه ریزی شده به مکان جدیدی در استورم گیت در مرکز کپنهاگ خبر داد. امروز. در حال حاضر موزه کپنهاگ تحت مالکیت و اداره شهرداری کپنهاگ است. و توسط یک
مجموعه خصوصی اداره می شود.
تاریخ شیلی در دوران پارلمان () دوران پارلمانی در شیلی از سال ۱۸۹۱، با پایان جنگ داخلی آغاز شد و تا سال ۱۹۲۵ و تأسیس قانون اساسی ۱۹۲۵ ادامه یافت. این دوره که دوره «شبه پارلمانی» یا «جمهوری پارلمانی» نیز نامیده می شود، بدین ترتیب نامگذاری شد زیرا یک سیستم نیمه پارلمانی را بر اساس تفسیر قانون اساسی ۱۸۳۳ پس از شکست رئیس جمهور خوزه مانوئل بالماچدا در طول جنگ داخلی. در مقابل سیستم نظام پارلمانی، قوه مجریه تابع قدرت قانونگذاری نبود اما تفکیک قوا قوه مجریه در برابر قوه مقننه تضعیف شد. رئیس جمهور همچنان به عنوان رئیس دولت باقی ماند اما اختیارات و کنترل آن بر دولت کاهش یافت. جمهوری پارلمانی تا زمان تدوین قانون اساسی ۱۹۲۵ که توسط رئیس جمهور آرتورو آلساندری و وزیر خوزه مازا تهیه شد، دوام یافت. قانون اساسی جدید یک سیستم نظام ریاستی ایجاد کرد که با چندین تغییر تا کودتای ۱۹۷۳ شیلی ادامه یافت.
نوراحمد نور ( – ) سیاستمدار افغان، عضو حزب دموکراتیک خلق افغانستان و منشی کمیته مرکزی این حزب بود. او یکی از چهار کاندیدای حزب دموکراتیک خلق در پارلمان ۱۹۶۵ افغانستان بود. او پس از سرنگونی محمد داوود خان در سال ۱۳۵۷ وزیر داخله شد. در ژوئیه همان سال وی از سمت خود برکنار و به عنوان سفیر به واشینگتن، دی.سی. فرستاده شد. زندگی نامه. نوراحمد نور در سال ۱۳۱۵ در پنجوائی، ولایت قندهار زاده شد. او تحصیلات ابتدایی و عالی خویش را را در لیسه احمدشاه بابا به پایان رسانید. و در سال ۱۳۳۴ در رشته علوم سیاسی دانش آموخته شد. نوراحمد نور در دوره دموکراسی محمد ظاهرشاه به عنوان نماینده مردم قندهار در دوره دوازدهم شورای ملی انتخاب شد. نوراحمد نور هشت روز پس از ۷ ثور یعنی ۱۵ ثور ۱۳۵۷ وزیر داخله شد و تا ۱۵ ژوئن ‏۱۹۷۸ برای چهل روز این وزارت را پیش برد. نامبرده از ۱۵ ژوئن تا ۱۵ ژوئیه ‏۱۹۷۸ یعنی بیست روز دیگر در پست وزارت خارجه ایفای وظیفه نمود و فردای آن ۶ ژوئیه ‏۱۹۷۸ سفیر افغانستان در واشینگتن شد‎. وی در آمریکا ماند و در ۶ جدی دوباره به وطن برگشت. وی از نخستین روزهای بنیان گذاری حزب دموکراتیک خلق افغانستان تا آخرین روزهای زندگی خود نق
ش فعال و برجسته ای در حوادث سیاسی و اوضاع نظامی کشور و تغییرات در حیات سیاسی درون حزبی داشت‎. او پس از ۶ جدی سال ۱۳۵۸ به حیث عضو و منشی کمیته مرکزی حزب دموکراتیک خلق افغانستان الی سقوط باقی ماند. زندگی شخصی. نوراحمد نور پس از سقوط حکومت کمونیستی افغانستان در ۱۳۷۰ با خانواده خود در هلند زندگی می کرد.‏ وی داماد بارق شفیعی عضو کمیته مرکزی حزب دموکراتیک خلق بود‎. پدر او به نام مدیر عبدالستار خان درانی از افراد محترم در قریه درانی ولایت لوگر بود. پدر نوراحند از خان های لوگر و قندهار بود و در پنجوائی قندهار زمین ها و باغ انگور و انار فروان داشت. نور در نخستین فرمان، اصلاحات ارضین را بالای زمین های خود در کندهار عملی کرد. او باغ ها و زمین های پدری خود را بین دهقانان تقسیم کرد. شمیم جان خانمش، پسرانش داکتر اروین نور، ارمان نور دخترش مینه نور است. ‏نوراحمد نور در پنجشنبه ۱۴ دی ۱۴۰۲ برابر با ۴ ژانویه ۲۰۲۴ بر اثر تکلیف تنفسی در هلند درگذشت.
موزیک رو () یک منطقهٔ تاریخی در جنوب غربی مرکز شهر نشویل، تنسی، ایالات متحده است، که شهر خانگی بسیاری از مشاغل مربوط به موسیقی، عمدتاً موسیقی کانتری، موسیقی گاسپل و موسیقی مسیحی معاصر است. با قرار گرفتن در مرکز خیابان های شانزدهم و هفدهم جنوبی (به ترتیب موزیک روی شرقی و موزیک روی غربی نامیده می شوند)، همراه با چندین خیابان فرعی، به طور گسترده ای مرکز صنعت سرگرمی نشویل محسوب می شود.
جام ملت های اروپا ۲۰۲۸ () یا یورو ۲۰۲۸ هجدهمین دوره از رقابت های فوتبال جام ملت های اروپا است که قرار است در ژوئن و ژوئیه سال ۲۰۲۸ برگزار شود. این مسابقات از ۲۱ خرداد ۱۴۰۷ آغاز و در ۲۰ تیر ۱۴۰۷ به اتمام می رسد و ضمناً برنده این مسابقه با برنده کوپا آمه ریکا در فینالیسیما ۲۰۳۰ مسابقه می دهددر این دوره حضور تیم های انگلیس و ایرلند قطعی شده است و سایر ۲۲ تیم دیگر باید از ماه مارس ۲۰۲۷ (فروردین ۱۴۰۶) تا ماه نوامبر ۲۰۲۷ (آبان ۱۴۰۶) مسابقه دهند. قرعه کشی مرحله نهایی یورو ۲۰۲۸ در ۱ دسامبر ۲۰۲۷ (۱۰ آذر ۱۴۰۶) در لندن برگزارخواهد شد. و سه تیم برتری که نتوانستند به این مسابقات راه پیدا کنند از طریق عملکرد لیگ ملت های اروپا ۲۰۲۶–۲۰۲۷ به این مراحل راه پیدا کنند. بازی های مراحل پلی آف آن سه تیمی که نتوانستند از طریق مرحله مقدماتی به یورو ۲۰۲۸ صعود کنند در ماه مارس ۲۰۲۸ (فروردین ۱۴۰۷) به انجام خواهد رسید. ورزشگاه ها. شهرهای میزبان و مکان های انتخاب شده به شرح زیر است: در ۱۲ آوریل ۲۰۲۳، ده ورزشگاه برای جام ملت های اروپا ۲۰۲۸ انتخاب شدند و این فهرست توسط یوفا در ۱۰ اکتبر ۲۰۲۳ تایید شد. حذفیات قابل توجه عبارتند از آنفیلد، که ب
ه دلیل اینکه ابعاد زمین آن کمتر از نیازهای یوفا بود، واجد شرایط میزبانی بازی ها نبود، و اولدترافورد، که پس از اینکه منچستریونایتد نتوانست تضمین دهد که آیا ورزشگاه در آن زمان آماده خواهد بود یا خیر، حذف شد. ورزشگاه آف لایت، ورزشگاه المپیک لندن، سلتیک پارک، آیبروکس، مورای فیلد و کروک پارک نیز در فهرست پایانی قرار گرفتند، اما انتخاب نشدند. کیزمنت پارک پیشنهاد شد اما بعداً به عنوان یک مکان پیشنهادی حذف شد.
دهستان سیاخ، یکی از دهستان های بخش سیاخ دارنگون شهرستان شیراز در استان فارس ایران است. مرکز این دهستان، روستای باب ایور است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان سیاخ برابر با ۵٬۴۶۲ نفر بوده است.
دهستان دارنگون، یکی از دهستان های بخش سیاخ دارنگون شهرستان شیراز در استان فارس ایران است. مرکز این دهستان، روستای حسین آباد است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت دهستان دارنگون برابر با ۵٬۲۱۲ نفر بوده است.
تروی ورجس (؛ زادهٔ سدهٔ بیستم میلادی) ترانه سرای موسیقی کانتری و موسیقی پاپ اهل ایالات متحده آمریکا است. ورجس ترانه هایی را برای هنرمندانی همچون تیلور سوئیفت، سارا اونز، مارتینا مک براید، تریشا یروود، گوئینت پالترو، کری آندروود، لیتل بیگ تاون، کیلی پکلر، جیسون الدین، تریشا یروود، تیم مک گرا، کسیدی پوپ، هانتر هیز، بیلی ری سایرس، مارکو بورساتو، فیث هیل، بوآ و کاترین مک فی نوشته یا در نوشتن آن ها همکاری داشته است.
جفری بلیتز () کارگردان، تهیه کننده و فیلم نامه نویس اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز امی ساعات پربیننده شده است.
برت بیورس (؛ زادهٔ ویکو، تگزاس) موسیقی دان موسیقی کانتری اهل ایالات متحده آمریکا است.
راسکال فلتز () یک گروه موسیقی کانتری تشکیل شده در کلمبوس، اوهایو در سال ۱۹۹۹ متشکل از سه عضو است.
اتحادیه سندیکای کارگران ایران که با نام اختصاری اسکی هم شناخته می شود، یک مرکز سندیکایی در ایران بود. این کار به ابتکار وزارت کار و تبلیغات در شهریور ۱۳۲۵ و با هدف صریح رقابت با شورای متحده مرکزی اتحادیه کارگران و زحمتکشان ایران به رهبری توده تأسیس شد. وظیفه راه اندازی اسکی به مهدی شریف امامی، مدیر بخش حل اختلاف وزارت کار و تبلیغات محول شده بود. اسکی روزنامه "کارگران ایران" را منتشر می کرد. اسکی همچنین عضو بنیانگذار کنفدراسیون بین المللی اتحادیه های کارگری آزاد بود. مشخصات. حزب توده از راه اندازی اسکی به شدت انتقاد کرد و آن را به عنوان «اتحادیه زرد» محکوم کرد. در شرکتهای دولتی، کارگران برای حفظ شغل خود موظف شدند به اسکی بپیوندند. در بخشهای دیگر برای فشار به کارگران برای پیوستن به اسکی از زور و رشوه استفاده می شد. قدرت اسکی در کارخانه های راه آهن، کارخانه های مهمات سازی و صنایع دخانیات متمرکز شده بود. با این حال، اسکی موفقیت محدودی داشت. بین ارقام رسمی عضویت (به عنوان بزرگترین مرکز اتحادیه از نظر عضویت در کشور در آن زمان) و تعداد پیروان واقعی یک فاصله مشخص وجود داشت. رهبران اسکی به طور کلی سازمان دهندگان کار ب
ا تجربه نبودند. در تجزیه و تحلیل وابسته کار آمریکا، ویلیام ج. هندلی، ESKI در دست کارمندان دولت بود که از نظر هندلی، «از نظر اجتماعی بی سواد» بودند. در تاریخ ۱۲ نوامبر ۱۹۴۶، توده برای محکوم کردن قتل یک کارگر راه آهن یک اعتصاب سراسری ۲۴ ساعته ایجاد کرد. حزب توده همچنین اسکی را به استخدام اراذل و اوباش برای انجام ترور متهم کرد. تغییر در رهبری. هنگامی که شورای کارگران به رهبری توده در ماه مه ۱۹۴۷ سرکوب شد، ESKI امیدوار بود که بتواند خلأ را پر کند، اما چنین تحولی هرگز رخ نداد. ESKI همچنین درگیر دسیسه های سیاسی میان حزب دموکرات احمد قوام ایران از یک سو و دربار و ارتش شاهنشاهی از سوی دیگر بود. شریف امامی به عنوان رئیس اسکی برکنار شد و خسرو هدایت (مدیر کل سازمان راه آهن کشور و وفادار به دادگاه از اشراف) جایگزین شد. همکاری با امکا. در تاریخ ۷ شهریور ۱۳۲۶،، اتحادیه مرکزی کارگران و کشاورزان ایران (امکا) (مرکز صنفی دیگری، که با انشعاب اسکی در سال ۱۹۴۷ شکل گرفت) و اتحادیه کوچک دیگری توافق نامه ای را برای هماهنگی فعالیت های خود امضا کردند. شورای متحده مرکزی اتحادیه کارگران و زحمتکشان ایران از پیوستن به همکاری خودداری کرده
بود. با این حال، این معامله فقط دو هفته طول کشید و پس از آن اسکی و امکا گروه سوم را حذف کردند. در ۲۸ اکتبر ۱۹۴۷، اسکی و امکا کنگره کارگری را در تهران ترتیب دادند. در حال حاضر ۸۴ نماینده اسکی و ۴۶ نماینده اتحادیه مرکزی کارگران و کشاورزان ایران حضور داشتند. همکاری اسکی و اتحادیه مرکزی کارگران و کشاورزان ایران دوام نیاورد. و در دسامبر ۱۹۴۷، اندکی پس از وقفه بین دو مرکز، اراذل و اوباش اسکی حمله ای را به ساختمان باشگاه امکا انجام دادند. حمله به اتحادیه مرکزی کارگران و کشاورزان ایران باعث بی اعتبار شدن اسکی شد. دوره آخر. در آذرماه ۱۳۲۶، اسکی ادعا کرد که ۷۵۰۰۰ نفر در این اتحادیه عضو هستند. در اولین کنگره اسکی که در نوامبر ۱۹۴۹ برگزار شد، از ۳۶ نماینده ۲۱ نفر مهندس بودند. فقط دو نماینده کارگر بودند. در کنگره کارگری که در فوریه ۱۹۵۱ برگزار شد، مرکز صنفی جدیدی به نام کنگره اتحادیه های کارگری ایران تشکیل شد. ESKI و EMKA هر دو در ITUC ادغام شدند. ITUC عضویت ESKI در ICFTU را به ارث برد.
«شکار جادوگر گی» قسمت نخست فصل سوم مجموعه تلویزیونی کمدی "اداره" و در کل بیست و نهمین قسمت مجموعه است. این قسمت توسط گرگ دنیلز مدیر اجرایی تولید و شورانر مجموعه نوشته شده و کارگردانی آن را کن کواپیس بر عهده داشته است، این قسمت نخستین بار در ایالات متحده در ۲۱ سپتامبر ۲۰۰۶ از ان بی سی پخش شد. این مجموعه زندگی روزمره کارمندان اداره ای در اسکرانتون، پنسیلوانیا در شرکت ساختگی داندر میفلین را به تصویر می کشد. در این قسمت، مایکل اسکات (استیو کرل) در می یابد که اسکار مارتینز (اسکار نونز) همجنسگراست. مایکل سعی دارد به اسکار نشان دهد که گرایش جنسی خود را قبول دارد اما در نهایت به او توهین می کند. همچنین مشخص شد که جیم هالپرت (جان کرازینسکی) پس از بوسیدن پم بیزلی (جینا فیشر) با انتقال به استمفورد کار خود را ادامه داد. علاوه بر این، پم نامزدی خود را با روی اندرسون (دیوید دنمان) لغو کرد. این قسمت بوسیدن مایکل اسکات و اسکار را نشان می دهد. این صحنه هرگز در فیلمنامه نوشته نشده بود و به عنوان یک بداهه پردازی از طرف استیو کرل بود. تخمین زده می شود که در کل ۹٫۱ میلیون نفر این قسمت را تماشا کردند. «شکار جادوگر همجنسگرا» از منق
دان بازخوردهای خوبی دریافت کرد. تولید. «شکار جادوگر گی» هشتمین قسمت از سریال به کارگردانی کن کواپیس بود. کواپیس قبلاً قسمت های «خلبان»، «روز تفاوت»، «آزار جنسی»، «آتش»، «جنگ»، «سفر قایق» و «شب کازینو» را کارگردانی کرده بود. «شکار جادوگر گی» توسط تهیه کننده اجرایی و شورانر گرگ دنیلز نوشته شده است. بازخوردها. «شکار جادوگر گی» نخستین بار در ۲۱ سپتامبر ۲۰۰۶ از شبکه ان بی سی پخش شد. رتبه بندی نیلسن برای «شکار جادوگر گی» نشان داد که تقریباً ۹٫۱ میلیون بیننده آن را تماشا کرده اند که نسبت به قسمت یکم فصل دوم «داندی ها» ۲۳ درصد افزایش داشته است.
ردیاب کربن منوکسید یا هشداردهنده کربن منوکسید یا دتکتور گاز CO وسیله ای است که وجود گاز کربن مونوکسید را برای جلوگیری از مسمومیت با منوکسید کربن تشخیص می دهد. در اواخر دهه ۱۹۹۰ آزمایشگاه های تحقیقاتی مربوط به امور آتش نشانی تعریف یک ردیاب CO با یک ایستگاه صوتی را به هشدار منوکسید کربن (CO) تغییر دادند. این مورد درباره تمام آلارم های ایمنی CO که مطابق با استاندارد UL 2034 هستند اعمال می شود؛ با این حال برای شاخص های غیرفعال و دستگاه های سیستمی که دارای UL 2075 هستند، UL از آنها به عنوان هشداردهنده منوکسیدکربن یاد می کند.
پسران بومی غرب طلایی () یک سازمان خدمات برادرانه است که در سال ۱۸۷۵ تأسیس شد. این سازمان اختصاص داده شده به حفاظت از تاریخ، مستندسازی از بناها و اماکن تاریخی در ایالت کالیفرنیا، قرار دادن پلاک های تاریخی و سایر کارهای خیرخواهانه در این ایالت. در سال ۱۸۹۰ آنها اولین نشانگر تاریخی را در ایالت بزرگداشت کشف طلا قرار دادند که باعث ایجاد نام مستعار "دولت طلایی" و "غرب طلایی" شد. رئیس جمهور سابق ایالات متحده ریچارد ام. نیکسون و رئیس سابق دادگستری ایالات متحده ارل وارن هر دو در گذشته رئیس این سازمان بودند.
لاهمو("به معنای پُرمو") دسته ای از موجودات بلاگردان از افسانه های میان رودان است. با اینکه نام لاهمو ریشه در یک زبان سامی دارد، لاهمو پیش از آن در منابع سومری پیش از سارگونیا هم بوده است. سیمانگاری و منش. لاهمو به شکل یک مرد ریش دار که لباسی قرمز (تیللو، "tillû") بر تن دارد و عموماً شش فرّ روی سرش است، به تصویر کشیده شده است. در برخی نوشته ها از یک بیل به عنوان صفت لاهمو نام برده شده است. بازنمایی های هنری را گاهی در ادبیات، «قهرمان برهنه» می نامند. وجود لاهمو به آب مربوط می شده است. به طور کلی باور بر این بود که آنها نوکر انکی / Ea (و بعداً همچنین پسر او مردوک) بودند، و به عنوان دربان معبد او در اریدو کار می کردند. بر پایه برخی نسخه های آترا-هاسیساحتمالاً آنها «نگهبانان دریا» بودند. در پاره ای از این نوشته ها بیش از ۵۰ لاهمو فهرست شده اند. ممکن است که آنها در واقع روان های رودخانه ای باشند که باور بر این بوده که از جانوران رام یا درنده مراقبت می کنند. موجودات آپوتروپائیک مانند لامو، اهریمن انگاشته نمی شدند و در حقیقت از خانه نیز در برابر اهریمنان پاسداری می کردند. اگرچه در افسانه ها ممکن است آنها به عنوان دش
منان شکست خورده و متعاقباً اصلاح شده خدایان به تصویر کشیده شده باشند. در عین حال، نقش آنها کاملاً خدایگانی نیز انگاشته نمی شد، و از این روی نام آنها به ندرت، با علامت دینگیر (dingir) ("نشان خدایی بودن") نوشته می شد و در هنر نیز از تیاراهای شاخدار (نمادی الوهیت) برای آنها استفاده نمی شد. در آیین های بلاگردانی، لاهمو به دیگر هیولاها مانند موشخوشو، باشمو (گونه ای مار افسانه ای)، کوساریکو (گاومیش کوهان دار مربوط به اوتو) یا اوگالو مربوط می شدند.
کمیته مشترک مهاجرت کالیفرنیا () یک سازمان بومی گرا و لابی گرا بود که در اوایل تا اواسط قرن بیستم فعال بود و طرفدار محرومیت مهاجران مردمان آسیایی و مکزیکی به ایالات متحده آمریکا بود.
فهرست آثار ملی شهرستان طرقبه شاندیز شامل ۲۳ اثر ملی در شهرستان طرقبه شاندیز است که تا ۱۳۹۷ به ثبت رسیده اند که سهم این شهرستان در سطح استان خراسان رضوی که بالغ بر ۱۴۰۷ اثر تاریخی ثبت شده دارد بسیار ناچیز است. مسجد ازغد نخستین اثر ملی این شهرستان است که در خورشیدی در فهرست آثار ملی ایران قرار گرفت.
در حماسه اکدی انوما الیش، کیشار (به ) دختر لاهامو و لاهمو، فرزند نخست تیامات و آبزو است. او شخصیت زن اصلی، خواهر و همسر آنشار و مادر آنو است. کیشار نشان دهنده زمین در برابر همتای خود، آنشار، که نشان دهنده آسمان است، است، و می تواند به عنوان ایزدبانوی مادر زمین در نظر گرفته شود. نام او همچنین به معنای «همه زمین» است. کیشار تنها یک بار در انوما الیش، در آغاز حماسه پدیدار می شود و سپس در بقیه داستان ناپدید می شود. او تنها گاهی در نوشته های دیگر هزاره نخست پیش از میلاد وجود دارد، که در آنها می توان او را با ایزدبانوی آنتو برابر گرفت.
بورجوکایا یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در اخلاط واقع شده است. بورجوکایا ۴۴۰ نفر جمعیت دارد.
مومو (خط میخی: ، "dmu-um-mu"؛ به صورت لوگوگرام ، dDÉ) خدایی بین النهرینی بود. چنین فرض می شود که که نام او از کلمه اکدی mummu، «نیروی آفریننده» گرفته شده است. مومو علاوه بر کارکرد به عنوان یک تئونیم، لقبِ خدایان متعدد دیگر نیز بوده است که نقش مربوطهٔ آنها را در جایگاه خالق برجسته می کند. متن های آیینی نشان می دهد که مومو به عنوان یک شخصیت غیرفعال، مشابه خداییانی مانند انمشارا یا کینگو تلقی می شد. مومو بیشتر از طریق شعر حماسی "انوما الیش" شناخته می شود و در آنجا او به عنوان خدمتکار آپسو (به طور غیرمعمول به عنوان یک خدایی جان بخشی شده و نه حجم فراطبیعیِ آب در نظر گرفته می شود) است که در کنار اربابش از ائا شکست می خورند. گواهی های خارج از "انوما الیش" نیز شناخته شده است، اگرچه نسبتاً غیر معمول هستند. اشارهٔ متأخر به مومو در قسمتی از آثار اودموس رودسی که توسط داماسکیوس حفظ شده، شناسایی شده است. نام و شخصیت. نام مومو را می توان به خط میخی به صورت mu-mu، mu-um یا mu-um-mu نوشت. «تعیین کننده الهی» ("دینگیر")، علامتی که برای شناسایی تئونیم ها استفاده می شود، به طور مداوم برای آن به کار نمی رفت. علاوه بر املای هجایی آ
وایی، نوشتار لوگوگرافی به صورت dDÉ نیز گواهی شده است. فرض بر این است که نام مومو با اسم رایج اکدی mummu یکسان است که می توان آن را به عنوان «قدرت آفریننده» یا «روح آفریننده» ترجمه کرد. این نام یک وام واژه از زبان سومری است که به احتمال زیاد از کلمه umun («خِرد» یا «مهارت») گرفته شده است، اگرچه دومی هرگز به عنوان یک تئونیم استفاده نشده است. به عنوان جایگزین، مشتق شدن آن از mud به معنای «تولید کردن» یا mú به معنای «(اجازه به) رشد دادن» پیشنهاد شده است. دو کلمهٔ هم نام که به سر و صدا (از سومری mu7-mu7) و نوعی شیء چوبی اشاره دارند، ارتباطی با هم ندارند. اکهارت فرام استدلال می کند که بر این اساس، مومو را می توان به عنوان تجسم یک نیروی خلاق انتزاعی در نظر گرفت. در متون آیینی، مومو مانند شخصیت هایی چون کینگو یا انمشارا، در جایگاه یک خدایی آغازینِ ساکن در جهان زیرین در نظر گرفته می شد و معمولاً از خدایانی که هنوز در زمان حال فعال در نظر گرفته می شدند، مانند انلیل یا ائا، جدا نگه داشته می شد. در "انوما الیش"، مومو نقش وزیر الهی ("سوکال") و مشاور ("تملاکو") آپسو را ایفا می کند. او را گاهی می توان با پاپسوکال یا ایلابرا
ت، که به عنوان خداییانِ خدمتگزار شناخته می شدند، برابر دانست. با این حال، مشخص نیست که آیا سنتی مبنی بر به تصویر کشیدن مومو در چنین نقشی مستقل از "انوما الیش" وجود داشته است یا خیر. با توجه به ارتباط او با آپسو و به تبع آن با تیامات، پیشنهاد شده که مومو نمایانگر مه برخاسته از آب های آغازین است که توسط آنها تجسم یافته است. با این حال، این فرض به طور گسترده پذیرفته نشده است. لقبی برای خداییان دیگر. عبارت مومو علاوه بر اینکه به عنوان یک تئونیم عمل می کند، به عنوان لقبی برای خداییان دیگر، معمولاً ائا، و همچنین ایشتار، نبو، مردوک و تیامات نیز به کار رفته است؛ این اصطلاح همواره برای اشاره به آنها به عنوان خالق استفاده می شده است. شمایل نگاری. فرانس ویگرمن فرض می کند که مومو با سر قوچ تصور می شد و اظهار می کند که نام او ممکن است با نام آوایی برای صدای بع بع گوسفند، "مو-مو"، مرتبط بوده باشد. ویلفرد جی. لمبرت اظهار داشت که در هنر، مومو ممکن است حداقل از دوره کاسی ها به بعد به صورت یک گوسفند وحشی به تصویر کشیده شده باشد. کتیبه ای از دوران سلطنت نازی-ماروتاش بیان می کند که او می تواند به عنوان نمادی از اِئا در "کودورو"
باشد، و در کنار بز-ماهی، شناخته شده ترین تصویر نمادینِ این خدا در این آثار، سر یک حیوان شاخدار است که ممکن است یک گوسفند وحشی باشد. پرستش. به گفته ویلفرد جی. لمبرت، قدیمی ترین شواهد برای پرستش مومو، دو نام تئوفوریک است، mu-mu-sa-tu در اکدی باستان («مومو یک کوه است») و mu-mu-ì-lum در دوره اور سوم («مومو یک خداست»؛ که از لوحی مربوط به چهارمین سال سلطنت شو-سین شناخته شده است). علاوه بر این، یک سر گرز که به مومو (dmu-mu) اهدا شده شده و مربوط به دوره "شاکاناکو" است، از ماری شناخته شده است. با این حال، مانفرد کربرنیک اظهار می کند که مشخص نیست آیا این گواهی ها به همان خدایی اشاره دارند که به عنوان مومو از منابع بعدی شناخته شده است یا خیر. پس از وقفه ای در گواهی ها، مومو در کتیبه ای بر روی سنگ مرزی ("کودورو") از دوران سلطنت پادشاه کاسی نازی-ماروتاش دیده می شود که در آن او به عنوان یکی از دو نماد اِئا توصیف شده، و نماد دیگر suḫurmašû (بز- ماهی) است. آیینی برای گشایش رودخانه از هزاره اول پیش از دوران مشترک که به واسطه لوحی تکه تکه شده از نینوا شناخته شده است، تهیهٔ دیسک های نقره ای برای مومو، کینگو و اشرت-نبنیسو و تقدی