Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ین داد که طرفدار ملت و مشروطه است و بدین ترتیب از سوی مجلس رأی اعتماد گرفت. ریاست وزرایی اتابک. اولین مشکل کابینهٔ جدید، شورش فارس بود. مشروطه خواهان خواستاری برکناری قوام الملک شیرازی بودند. اتابک با این خواسته موافقت کرد و او را برکنار کرد. در همان زمان، قوای عثمانی به مرزهای ایران تجاوز کرده و اسماعیل سیمیتقو و دارودسته اش وارد خاک ایران شدند و دست به غارت و چپاول مال مردم و تخریب زدند. از طرفی، ابوالفتح میرزا سالارالدوله در غرب با سپاه عظیمی حرکت کرده مدعی تاج و تخت شد و تا نهاوند پیش رفت. اتابک سپاهی برای سرکوب وی فرستاد. جنگ سختی بین دو سپاه درگرفت و سرانجام سالارالدوله شکست خورد. در این دوره مشکلات زیادی برای دولت پیش آمد. روز ۴ تیر اتابک با وزرایش به مجلس رفت و به دلجویی از وکلا پرداختند ولی تقی زاده عدم حضور کامران میرزا، وزیر جنگ را بهانه قرار داد و به دولت و وزیران حمله نمود. به نظر او چون وزیران در مقابل مجلس مسئولند و وزیر جنگ در مجلس حاضر نشده است، پس اینطور استنباط می شود، که او میل به همکاری ندارد. تقی زاده از نمایندگان تقاضا کرد در مورد ابقا یا اخراج کامران میرزا رأی بدهند. نمایندگان به اتفاق
آرا رأی به برکناری کامران میرزا دادند؛ و بدین ترتیب محمدعلی شاه ضربه دیگری خورد و مجلس عمو و پدر زن او را از کار منفصل نمودند. در همین ایام، قریب ۵۰۰ نفر از روحانیون و طلاب علوم دینی به زعامت شیخ فضل الله نوری علیه مشروطیت قیام کردند و در شاه عبدالعظیم متحصن شدند و تلگراف هایی به علمای نجف، در رد مشروطیت، مخابره نمودند. شیخ فضل الله نوری توسط سیداحمد طباطبایی به شهرها نیز تلگراف نمود و مشروطیت را خلاف شرع دانست. ملا قربانعلی، مجتهد متنفذ و مستبد زنجان و خمسه، سر از اطاعت دولت مشروطه خارج نمود و به طرفداران خود دستور داد به عمارت حکومتی حمله کنند. قریب ۶۰۰ نفر از طرفداران مسلح او به دارالحکومه یورش بردند. تیراندازی بین قوای دولتی و حمله کنندگان آغاز شد. در این زد و خورد میرزا باقرخان سعدالسلطنه، حاکم زنجان که پسر دایی اتابک بود، به ضرب دشنه از پای درآمد و به قتل رسید. در این دوره هر روز بر شمار نشریات و انجمن ها افزوده می شد و این وضع کار را برای دولت سخت می کرد. روزنامه های جدیدالتأسیس مانند: آینه غیب نما، به مدیریت عبدالرحیم کاشانی، روح القدس، به مدیریت سلطان العلمای خراسانی، مساوات به مدیریت سیدمحمدرضا شیر
ازی و حبل المتین به مدیریت حسن کاشانی و چندین روزنامه دیگر، لبه تیز حملات خود را متوجه اتابک نموده و از هیچ اقدامی علیه او فروگذاری نمی کردند. با اینکه بسیاری اتابک را مردی سیّاس می دانستند اما وی نتوانست روزنامه های سرکش را مهار کند. به اقتضای محیط و فضای آزادی خواهی و مشروطیت، در تهران و شهرستان ها هر روز بر شمار انجمن ها نیز افزوده می شد. انجمن آذربایجانی ها در تهران و انجمن دروازه قزوین، دو انجمنی بودند، که مخالفین اتابک در آنجا جمع شده بودند و تقی زاده که در آن زمان انقلابی پرشور و تندرو به شمار می رفت، هر دو انجمن را سرپرستی می کرد. در این انجمن ها، تدریجاً سخن از مهدورالدم بودن اتابک پیش آمد و چنین شایع شد، که موافقت او با مشروطه و مشروطه خواهان، صوری و ظاهری است و قصد و نیت او، براندازی حکومت قانون و مجلس است. مردم این شایعه را باور کردند. در مجلس عده زیادی از نمایندگان متنفذ و روحانی و معتدل، از اتابک جانبداری می کردند. خصوصاً سیدعبدالله بهبهانی، که در گذشته مورد عنایت او بود و سهم بزرگی از دعاوی مردم از طرف اتابک به او ارجاع می شد، در حمایت از حکومت او از هیچ کوششی فروگذاری نمی کرد، ولی مخالفین اتاب
ک، خاصه تندروها در انجمن ها، نقشه قتل او را کشیده بودند. اتابک در ۲۱ رجب ۱۳۲۵ هنگام خروج از مجلس شورای ملی مورد هدف گلوله عباس آقا تبریزی، از فداییان انجمن تبریز، قرار گرفت و کشته شد.
در فولکلور، روشنایی مرداب نوری است که مسافران شب ها در مرداب ها و باتلاق ها می بینند. از این پدیده در فولکورهای اروپایی با نام های مختلفی همچون فانوس جک اُ، فانوس راهب، آتش عجیب و غریب، فانوس شیطان، شعله گمراه کننده و فانوس سرگرمی یاد شده و گفته می شود آن با شباهت داشتن به یک چراغ چشمک زن یا فانوس مسافران را گمراه می کند. در ادبیات روشنایی مرداب استعاره ای از امید واهی داشتن یا هدفی که فرد را به سمت خود سوق می دهد اما دستیابی به آن غیرممکن است، می باشد. در گذشته افسانه های محلی، فولکور و خرافات روشنایی مرداب را به اشباح، پری ها یا ارواح ربط می دادند اما علم نوین این پدیده طبیعی را زیست تابی و نورتابی شیمیایی می داند که در اثر اکسایش فسفین (PH3)، دی فسفان (P2H4) و متان (CH4) با تجزیه آلی پدید می آید.
داگلاس یک تراژدی به سبک شعر سپید نوشته جان هوم است که نخستین بار در سال ۱۷۵۶ در ادینبرا به اجرا درآمد. این نمایش برای چندین دهه در اسکاتلند و انگلیس موفقیت بزرگی محسوب می شد و بسیاری از بازیگران برجستهٔ آن دوره، مانند ادموند کین، که اولین بازی خود را در آن انجام داد را جذب خود کرد. پِگ وافینگتون در نقش بانو راندولف به بازیگری پرداخت، بخشی که بعداً در سارا سیدونز به ایفای نقش پرداخت. خطوط آغازین پرده دوم احتمالاً معروف ترین خطوط هستند: اسم من نوروال است. پدر من در تپه های گرامپیان گله های خود را می چراند. یک جوان روستایی صرفه جو، مراقبت های مداوم او باعث افزایش ذخیره اش شد؛ و تنها پسرش، خودم، را در خانه نگه دارد. _(داگلاس، دوم، من) طرح داستان. خانوم راندولف نمایشنامه را در غم از دست دادن برادرش آغاز کرد. اندکی پس از آن، او برای کنیزش فاش کرد که با پسر دشمن پدرش ازدواج کرده است. او قادر به اعتراف به ازدواج یا اعتراف به پسری که به دنیا آورده، نبوده است. او کنیزش را به همراه پسرش به خانه خواهر کنیز فرستاد. آنها در طوفان گم شده بودند و دیگر خبری از آنها نشده بود. قهرمان جوان، نوروال، مدت کوتاهی پس از تولدش در خارج
از خانه رها شد تا در اثر در معرض دید قرار گرفتن، بمیرد. با این وجود، کودک توسط یک چوپان نجات پیدا کرد -الد نوروال - و بنابراین نام خود را بازمی یابد. او در واقع پسر لیدی راندولف (دختر سر مالکوم)، توسط داگلاس است و مدت کوتاهی دوباره با او متحد می شود. سر مالکوم کودک را در معرض دید قرار می دهد، اما به بانگ نوروال یک مأموریت در ارتش داده می شود. هنگامی که او زندگی لرد راندولف را نجات می دهد، ارباب مدیون او می شود و بدین ترتیب یانگ نوروال از طرف گلنالون را که وارث ارباب است مورد حسادت قرار می گیرد. همان طور که در مکتب هنری رومانتیک متداول بود، در این داستان نیز بسیاری از شخصیتهای اصلی به استثنای لرد راندولف می میرند. بانوی راندولف، پس از شنیدن خبر مرگ یانگ نوروال که توسط لرد راندولف که او نیز توسط گلنالون فریب خورده بود، کشته شده بود، جان خودش را گرفت. به نحوی، بانگ نوروال گلنالون را کشته بود، زیرا گلنالون دربارهٔ او دروغ منتشر می کرد. مضمون و بازخورد. مضمون این نمایشنامه با شنیدن تصنیف «گیل موریس» یا «چایلد موریس» از بانویی به فکرش خطور کرد (FJ Child , "Popular Ballads" , ii. 263). تصنیف طرح کلی ساده و برجسته د
استان او را فراهم کرد. بعد از "آگیس"، این دومین شعر درام خانگی بود. پس از پنج سال، او نمایشنامه اش را به پایان رساند و آن را برای نظر خواهی کردن از دیوید گاریک به لندن برد. آن هم مثل "اگیس" رد شد، اما در بازگشتش به ادینبورگ دوستانش تصمیم گرفتند که نمایشنامه باید در آنجا ساخته شود. این در ۱۴ دسامبر ۱۷۵۶، علی رغم مخالفت رئیس دانشگاه، که الکساندر کارلایل را احضار کرد تا پاسخگوی دلیل حضور در نمایندگی آن باشد، موفقیت چشمگیری بدست آورد. هوم پس از دیدار از لندن، جایی که "داگلاس" را در ۱۴ مارس در کاونت گاردن بیرون آوردند، عاقلانه از مدیریت خود استعفا داد. دیوید هیوم تحسینش از "داگلاس" را خلاصه کرد و گفت که دوستش «نبوغ نمایشی واقعی شکسپیر و اوتوی را دارد که از وحشیگری ناخوشایند یکی و هرزگی دیگری پاک شده است». گری، در نامه ای به هوراس والپول (اوت ۱۷۵۷)، گفت که نویسنده «به نظر می رسید زبان واقعی صحنه را بازسازی کرده، که طی صد سال اخیر از دست رفته است»، اما ساموئل جانسون از اشتیاق عمومی خودداری کرد و به طور قطع اظهار کرد که در کل نمایشنامه ده خط خوب هم وجود نداشت (Boswell, "Life" , ed. کرکر، ۱۳۴۸، ص. ۳۰۰) "داگلاس" نیز از
تعجب تماشاگران ادینبورگ چنین استنباط کرد که، "Yer Wullie Shakespeare Noo Whaur's" اظهارنظری دال بر برتری اسکاتلندی ها نسبت به نمایشنامه نویس مشهور انگلیسی است. این نمایشنامه همچنین موضوع شماری از هر دو رسالهٔ حمایتی و خصومت آمیز بود. همچنین تقریباً مجموعه داستان های اوسیان جیمز مک فرسون را تحت تأثیر قرار داد. از آنجا که هوم توسط "داگلاس" توسط مقامات کلیسا تحت تعقیب قرار گرفته بود، در سال ۱۷۵۸ از سمت وزارت استعفا کرد و یک شخص عامی شد. شاید این آزار و شکنجه بوده است که موجب شده هوم علاوه بر موفقیت "داگلاس در" آنجا، برای صحنه لندن هم بنویسد و او را از تأسیس تئاتر ملی جدید اسکاتلند که برخی امیدوار بودند داشته باشد، بازدارد. منابع ادبی. "پارک منسفیلد اثر" جین آستین (۱۸۱۴) و "آسیاب روی طناب باریک" (۱۸۶۰) اثر جورج الیوت هر دو اشاره ای به خط «نام من نوروال است» دارد. یانگ جورج آزبورن آن را با صدای موزون خواند، استخراج اشک از عمه خود، در "Vanity Fair" تاکری (از ۱۸۴۷–۱۸۴۸)، ص. ۵۰۴ هری والمرز در «"چکمه های مسافرخانه درخت مقدس" چارلز دیکنز» نیز به آن اشاره کرده است: در نتیجه، اگرچه او یک پسر خوب و زیبا را با خود همراه ک
رد و از اینکه دید او بسیار علاقه مند به خواندن کتابهای افسانه ای اش است بسیار خوشحال شد و هرگز از شنیدن صدایش که می گفت نام من نوروال است یا از شنیدن آوازهای او در مورد جوان خسته ته نمی شد. ماه می در حال پرتو افشانی عشق است، و هنگامی که او تو را دوست می دارد تنها نام را ترک نکرده است، و آن؛ هنوز او فرمان را بر کودک نگه داشت، و کودک یک کودک بود، و باید آرزو کرد که بیشتر از آن باشد همچنین در "نیکلاس نیکلبی" اشاره دیگری به نوروال شده است، هنگامی که اسکیرز واکفورد، در حالی که در بازداشت به سر می برد، از پسر خود به عنوان «یک یانگ نوروال» نام می برد، ظاهراً عزیزترین شهر. جورج بی. چیور، کشیش و برانداز آمریکایی، در سال ۱۸۵۷ در کتاب "خداوند در مقابل بردگی به آن اشاره کرده است". او مراسم افتتاحیه معروف دومین پرده را، هنگامی که پسر بود، به یاد می آورد. سپس چطور نوروال پیر را که فقط به دنبال افزایش گله خود بود و خودخواهانه داگلاس را برای انجام این کار در خانه توقیف کرده بود، با آن تاجران مدرنی که سعی در جلوگیری از جنبش ضد برده داری داشتند مقایسه می کند زیرا لغو برده داری به تجارت ضرر می رساند (چیور در زمان خود بسیار شناخ
ته شده بود، و ادگار آلن پو از او به عنوان یکی از «ادیبان شهر نیویورک» در مجموعه مقالات معروف خود به همین نام در سال ۱۸۴۶ نام برد). هیو مک دیارمید، که پیشگام قرن بیستم رنسانس اسکاتلند است خطوط زیر را در کتاب "«مرد مست به بوتهٔ خار نگاه می کند»" (۱۹۲۲) گنجانیده است: اسم من نوروال است که در تپه های گرامپیان فراموش شده است و این فراموشی شایستهٔ آن است.[۶] بعلاوه در نمایشنامهٔ «"هرگز نمی توانید بگویید»" اثر جورج بی شاو به وسیلهٔ دوقلوها، فیلیپ و دالی به آن اشاره شده است. منابع. این مقاله گرفته شده از نوشتهٔ هم جان است که در سال ۱۹۱۱ منتشر شد. دانشگاه کمبریج. ص. ۶۲۶
سیاه چال ها و اژدهایان یک بازی خیال پردازانه است که با نقش آفرینی دور یک میز انجام می شود. این بازی توسط گری گیگاکس و دیو آرنسون طراحی شد و از سال ۱۹۷۴ تاکنون منتشر می شود. شیوه بازی. این بازی ماجراجویانه برای ۳ تا ۱۰ نفر و حتی بیشتر طراحی شده است و دارای چندین سناریو است. سیاه چال ها و اژدهایان برخلاف بازی های جنگی سنتی، به هر بازیکن اجازه می دهد شخصیت خود را بسازد تا بتواند به جای آرایش نظامی، شخصیت اصلی خود را بازی کند. شما برای انجام این بازی به شخصی به نام ارباب سیاه چال(Dungeon Master) نیاز دارید تا بازی را به پیش ببرد. او گرداننده و راوی بازی است. در این بازی شخصیت ها یک گروه (Party) را تشکیل می دهند و با همدیگر به صورت بازی هم دستی بازی می کنند. بازیکنان با کمک هم مراحل را حل می کنند، درگیر جنگ می شوند و پول و اطلاعات جمع آوری می کنند. بسته به انتخاب Dungeon Master یا همان ارباب سیاه چاله، بازی می تواند سال ها ادامه پیدا کند یا حتی پایانی نداشته باشد. داستان بازی. فضا و حس و حال بازی عموماً فانتزی قرون وسطی است (مثل دنیای ارباب حلقه ها و بازی تاج و تخت) اما بسته به تصمیم DM و دیگر بازیکنان می تواند به
هر سمت و سویی تغییر سبک دهد. ممکن است شما به جنگلی برسید و ساکنان جنگل را از طلسم شومی که درختان جنگل را نابود می کند رها کنید، ممکن است شما قاتلانی باشید که برای کسب درآمد با باندی تبهکار کار می کنید. یا ممکن است شما گروهی ماجراجو باشید که با کشتی به قاره ای دیگر سفر می کنید، و هر چیزی که به ذهنتان برسد… داستان بازی ادامه دارد و هر جلسه (به اصطلاح Session) حدوداً ۲ تا ۵ ساعت طول می کشد. بازیکنان به همراه DM هر هفته یک یا چند بار دور هم جمع می شوند و با بازی کردن، داستان را به پیش می برند. در این بین کاراکترهای بازیکنان به قدرت های بیشتری دست پیدا می کنند و ممکن است اشیاء جادویی به دست بیاورند، با افراد زیادی که DM برای آنها توصیف می کند آشنا می شوند، دوستان و دشمنان زیادی پیدا می کنند و سختی ها و خوشی های بسیاری را تجربه می کنند. ساختن شخصیت. در ابتدای بازی شما باید یک شخصیت برای خود بسازید. شما باید بسته به نسخه ای از بازی که مشغول آن هستید یک نژاد را انتخاب کنید. دنیای بازی حال و هوای دنیاهای فانتزی را دارد. نژاد ها شامل، انسان، الف، دوارف، هفینگ (هابیت ها)، دراگن بورن و... می شود. بعد از انتخاب نام و اسم
باید یک کلاس برای خود انتخاب کنید. جنگجو هستید یا جادوگر، دزد هستید یا محافظ طبیعت؟ اهل موسیقی هستید یا دیندار و خداپرست؟ کلاس ها شامل دسته های مختلفی می شود و در روند بازی، توانایی ها و قابلیت های شما تاثیر دارد. بعد از مرحله شما توانایی های اولیه خود را با روش های متفاوتی (مثل ریختن تاس) دریافت می کنید و با توجه به خط داستانی ای که ارباب سیاه چال انتخاب می کند، بازی را با دیگر بازیکنان شروع می کنید. تاس. در بازی سیاه چال ها و اژدهایان شما از یک دسته تاس هفت تایی استفاده می کنید. تاس ها از چهار وجهی شروع شده و تا بیست وجهی ادامه دارد. تاس بیست وجهی تاس اصلی بازی محسوب می شود. شما برای بیشتر کارهای خود در بازار باید یک یا چند بار تاس بریزید. علاوه بر این ارباب سیاه چال نیز برای کنترل شخصیت های بازی که خارج از لیست بازیگران هستند، از تاس استفاده می کند. شما برای انجام این بازی حداقل به یک دسته تاس نیاز دارید. اما هر کدام باز بازیگران می توانند دسته تاس اختصاصی خود را داشته باشند. زمین بازی. صفحه زمین بازی یک چیز اختیاری است و جزو وسایل حیاتی بازی نیست. اما موقعیت شما در بازی مهم است باید به شکلی این فضا را مت
صور شوید. به غیر از زمین های فیزیکی که مربع های کنار هم قرار گرفته تشکیل شده است، شما می توانید از سرویس های آنلاینی که امکان بازی سیاه چال ها و اژدهایان را به شما می دهد استفاده کنید.
هلسینکی پایتخت فنلاند و بزرگ ترین شهر آن است. این شهر در طول قرن نوزدهم رشد چشمگیری یافت. استقلال فنلاند، جنگ داخلی فنلاند و سه درگیری متوالی مرتبط با جنگ جهانی دوم، هلسینکی را به مکانی برای فعالیت های سیاسی و نظامی قابل توجه در نیمه اول قرن بیستم تبدیل کرد. هلسینکی میزبان بازی های المپیک تابستانی در سال ۱۹۵۲، پایتخت فرهنگی اروپا در سال ۲۰۰۰ و پایتخت طراحی جهانی در سال ۲۰۱۲ بود. هلسینکی در سال ۱۵۵۰ میلادی بنا نهاده شد و پس از ۲۵۰ سال در سال ۱۸۱۲ میلادی به عنوان پایتخت این سرزمین شمالی انتخاب گردید. این شهر در قرون وسطی تأسیس شد تا رقیب سوئدی سایر بنادر خلیج فنلاند باشد، اما برای بیش از دو قرن یک دهکده کوچک ماهیگیری باقی مانده بود. اهمیت آن برای پادشاهی سوئد در اواسط قرن هجدهم افزایش یافت، زمانی که قلعه ای که در ابتدا با نام سیومنلینا شناخته می شد، در ورودی این بندر ساخته شد. پادشاهی سوئد. هلسینکی توسط پادشاه سوئد گوستاو اول در سال ۱۵۵۰ به عنوان هلسینگفوش یا همان هلسینکی (به گویش فنلاندی اصیل: هلسینگفورس) تأسیس شد. گوستاو اول قصد داشت این شهر در جهت تحکیم تجارت در قسمت جنوبی فنلاند و تأمین یک رقیب برای شهر تال
ین، بر تجارت محلی تسلط پیدا کند. اطمینان از این طرح و دوام اقتصادی شهر جدید، نیاز جمعیت بیشتر داشت. گوستاو اول به شهروندان چندین منطقه دیگر از فنلاند دستور داد که به هلسینگفورس کوچ کنند، اما این برنامه به اثر مورد نظر خود نرسید. تصرف بخشی از سوئد در شمال شرقی استونی کنونی، از جمله تالین، در سال ۱۵۶۱ در طول جنگ لیوونی باعث شد سوئد علاقه خود را برای ایجاد یک رقیب برای تالین از دست بدهد و هلسینگفورس پس از دهه ها به عنوان یک روستای فراموش شده باقی بماند. در سال ۱۶۴۰، هلسینگفورس تا دهانه رودخانه وانتا امتداد یافت، اما بندر توسعه یافته نتوانست تجار را به خود جلب کند. شیوع طاعون در سال ۱۷۱۰ قسمت عمده ای از ساکنان هلسینگفورس را کشت. پس از آنکه روسیه با تأسیس سن پترزبورگ شروع به ادعای مالکیت بر برخی جزایر خود در کشورهای حوزه دریای بالتیک کرد، هلسینگفورس دوباره توسط مقامات دربار سوئد تقویت شد تا از این شهر در برابر حملات روسیه محافظت کند؛ و ساخت قلعه جزیره سیومنلینا در سال ۱۷۴۸ آغاز شد. در طول جنگ فنلاند، روس ها در مارس ۱۸۰۸ هلسینگفورس را تصرف کرده و جزیره سیومنلینا را محاصره کردند تا اینکه در ماه مه این جزیره تسلیم شد
. علاوه بر این، در زمستان همان سال حدود یک چهارم اهالی شهر در ماه نوامبر در اثر آتش سوزی تخریب شد. دوک نشین فنلاند. سیومنلینا که در حال حاضر یک محله متشکل از ۸ جزیره کوچک در ۴ کیلومتری جنوب شرقی هلسینکی و جزو میراث جهانی یونسکو است، در حالی که قصد داشت از هلسینکی در برابر حمله روسیه محافظت کند، سرانجام در جریان جنگ فنلاند (۱۸۰۹–۱۸۰۸) تسلیم روسیه شد و فنلاند به عنوان بخشی از معاهده فردریکس هامن به امپراتوری روسیه داده شد. از این زمان، روسیه پایتخت فنلاند را از تورکو به هلسینکی منتقل کرد. اعتقاد بر این بود که عدم نفوذ نسبی سوئد در هلسینکی، همراه با نزدیکی بیشتر آن به سن پترزبورگ، می تواند فرهنگ سوئدی در فنلاند را تقلیل دهد. از این رو مقامات روسی قصد داشتند شهر هلسینکی را به سبک نئوکلاسیک بازسازی کنند و شهر را به یک پایتخت مدرن مانند سن پترزبورگ تبدیل کنند. در سال ۱۸۱۲ یوهان آلبراخت ارنستروم میدان سنا را به عنوان میدان اصلی برای پایتخت جدید هلسینکی در طرح جامع شهر طراحی کرد. محل فعلی میدان سنا در قرون ۱۷ و ۱۸ گورستانی وسیع بود. در ۱۸۲۲ کاخ شورای دولتی در ضلع شرقی میدان سنا تکمیل شد. تا سال ۱۸۱۸ از این کاخ به عنو
ان مقر سنای فنلاند استفاده می شد تا اینکه در سال ۱۹۱۸ این بنا به شورای دولتی واگذار شد و اکنون دفتر نخست وزیر و کابینه فنلاند است. در سال ۱۸۳۲ ساختمان اصلی دانشگاه هلسینکی، در سمت مقابل میدان سنا ساخته شد. کارل لودویگ انگل از سال ۱۸۱۸ تا ۱۸۴۰ در ضلع شمالی میدان سنا در حال ساخت بنای کلیسای جامع هلسینکی بود. این کلیسا که آن زمان کلیسای مقدس نیکلاس نامیده می شد، در بلندای خود، مشرف بر میدان سنا است و ۱۲ سال پس از مرگ آنگل، توسط پسرش تکمیل و در سال ۱۸۵۲ افتتاح شد. در طول سده ۱۹، هلسینکی به مرکز اقتصادی و فرهنگی فنلاند تبدیل شد. همانند سایر شهرهای مهم اروپایی، پیشرفت های فنی مانند احداث ترابری ریلی و صنعتی سازی عوامل اصلی رشد این شهر بودند. اولین ایستگاه راه آهن هلسینکی در سال ۱۸۶۲ با سرویس دهی به هامنلینا افتتاح شد. از اواخر قرن نوزدهم، زبان فنلاندی بیشتر و بیشتر در هلسینکی رواج پیدا کرد؛ زیرا افرادی که از حومه به شهر مهاجرت می کردند، بیشتر به زبان فنلاندی صحبت می کردند. این روند فرهنگی- تاریخی چنان رشد فزاینده ای داشت که در آغاز سده ۲۰، این شهر عمدتاً فنلاندی زبان بود. امروزه نیز سوئدی زبانان اقلیت کمی در هلسینک
ی هستند. نقش هلسینکی به عنوان پایتخت باعث شد که محل رویدادهای مهمی از تاریخ قرن ۱۹ و ۲۰ فنلاند باشد. در حالی که ۹۰ سال اول تحت حکومت روسیه برای توسعه شهر هلسینکی و ملت فنلاند مفید بود، روسی سازی فنلاند در سال ۱۸۹۹، در زمان سلطنت نیکلای دوم آغاز شد. در سال ۱۸۹۸ نیکولای بوبریکف به عنوان فرماندار کل فنلاند منصوب شد. نقش بوبریکوف سرعت بخشیدن به روند روسی سازی و جذب فنلاند به طور کامل در امپراتوری روسیه حتی با توسل به زور بود. همین امر او را در میان فنلاندی ها به شدت منفور کرد تا اینکه در سال ۱۹۰۴ توسط یک نجیب زاده ملی گرای فنلاندی سوئدی زبان ایوشن شائومن در کاخ دولت هلسینکی ترور شد. سده ۲۰ تا پایان جنگ جهانی دوم. پس از ترور بوبریکوف تا سال ۱۹۱۷ از سوی تزار ۷ فرماندار کل دیگر برای فنلاند انتخاب شدند که هیچ کدام از پشتیبانی مردم فنلاند و به ویژه اهالی هلسینکی برخوردار نبودند؛ و نارضایتی از حکومت روسیه و درخواست استقلال همچنان ادامه داشت. در سال ۱۹۱۷ فنلاند از انقلاب روسیه برای دستیابی به استقلال سرزمین خود استفاده کرد. اما آشفتگی سیاسی-اجتماعی منجر به انقلاب روسیه در فنلاند نیز وجود داشت و استقلال بلافاصله با یک جن
گ داخلی موسوم به جنگ داخلی فنلاند برای ۳ ماه، ۲ هفته و ۴ روز دنبال شد. فراکسیون سوسیالیست-کمونیست جمعیت (سرخ ها) علیه جناح محافظه کار و دولت قیام کرد. علامت آغاز خصومت ها روشن شدن یک فانوس قرمز در برج تالار کارگران هلسینکی در منطقه هاکانیمی در این شهر در ۲۶ ژانویه ۱۹۱۸ بود. در فرهنگ عامه این درگیری ها به جنگ سرخ ها (رنگ کمونیست ها) با سفیدها (رنگ جناح محافظه کار و دولت) معروف است. از آنجا که هلسینکی در مناطقی بود که جزو گروه سرخ ها محسوب می شد، دولت محافظه کار فنلاند، شهر را ترک کرد و دوباره در واسا مستقر شد. دولت جمهوری سوسیالیست کارگران فنلاند (همان طور که فنلاند سرخ به طور رسمی شناخته می شد) در ۲۸ ژانویه ۱۹۱۸ در هلسینکی تأسیس شد. سربازان آلمانی به کمک نیروهای دولتی آمدند و در ۱۳ آوریل هلسینکی را از سرخ ها پس گرفتند. در حالی که در طی درگیری توسط هر دو طرف جنایات زیادی انجام شده بود، هزاران زندانی جناح سرخ پس از جنگ، توسط جناح سفید در چندین مکان از جمله قلعه سوومنلینا بازداشت شدند. ملت تازه تولد یافته در میان آشوب های بین جنگ در اروپا به عنوان جمهوری دموکراتیک توسعه یافت. هلسینکی در جنگ جهانی دوم. مقالهٔ اصل
ی: بمباران هلسینکی در جنگ جهانی دوم مطابق پیمان مولوتوف–ریبنتروپ در اوت ۱۹۳۹ بین اتحاد جماهیر شوروی و آلمان نازی، فنلاند در حوزه نفوذ اتحاد جماهیر شوروی قرار گرفت. در نتیجه، شوروی برای شروع جنگ زمستان در ۳۰ نوامبر ۱۹۳۹ به فنلاند حمله کرد. هلسینکی بلافاصله پس از شروع جنگ و سپس چندین بار دیگر در طول جنگ بمباران شد. پس از توافق نامطلوب صلح برای پایان دادن به جنگ، فنلاند از فرصت استفاده کرد و در جنگ جهانی دوم با آلمان نازی علیه اتحاد جماهیر شوروی به جنگ ادامه داد. پس از جنگ، فنلاند مجبور به پرداخت غرامت به اتحاد جماهیر شوروی شد. هلسینکی، پایتخت فنلاند، در طول جنگ جهانی دوم بارها بمباران شد. بین سال های ۱۹۳۹ و ۱۹۴۴، فنلاند در معرض بمباران های زیادی توسط اتحاد جماهیر شوروی قرار گرفت. بزرگ ترین آنها سه حمله در فوریه ۱۹۴۴ بود که به آنها حملات بزرگ علیه هلسینکی گفته می شود. در پاییز سال ۱۹۳۹، هلسینکی توسط "هنگ یکم ضدهوایی" محافظت گردید. پدافند هوایی هلسینکی از بهار ۱۹۴۳ به بعد تحت رهبری سرهنگ پکا یوکیپالتیو به طور قابل توجهی تقویت شد. در طول جنگ پس آیند، آلمان نازی دو رادار هشدار اولیه و چهار رادار اسلحه گذاری را به ه
لسینکی ارائه کرد، همچنین ۱۸ توپ ضدهوایی فلاک ۸۸ آلمانی نیز در هلسینکی قرار گرفت و نورافکن های ضدهوایی در لاوتتاساری، کپو له و در سانتاهامینا قرار گرفتند. تا فوریه ۱۹۴۴ پدافند هوایی هلسینکی دارای ۷۷ فلاک ۸۸، ۴۱ توپ، ۳۶ چراغ جستجو، ۱۳ موقعیت یابی صوتی و ۶ رادار به اضافه ردیاب های بصری و واحدهای ضدهوایی نیروی دریایی فنلاند بود. آلمان همچنین از هلسینکی دربرخی از حملات جنگنده های شبانه هوایی شوروی پشتیبانی کرد. سیستم فرماندهی پدافند هوایی مبتنی بر سیستم آلمانی و کاملاً مؤثر بود - پرسنل کلیدی در آلمان آموزش دیده بودند. کمبود نیروی انسانی باعث شد که پدافند هوایی نیز از پسران داوطلب ۱۶ ساله موسوم به (گارد سفید) برای جابجایی اسلحه ها و دختران جوان سازمان شمشیر لوتا برای استفاده ازچراغ های جستجو استفاده کند. آلمانی ها همچنین یک یگان جنگنده شبانه متشکل از ۱۲ هواپیما در هلسینکی در خلیج فنلاند بین تالین و هلسینکی مستقر کرده بودند. بمباران ۸ نوامبر ۱۹۴۲. در روز ۸ نوامبر ۱۹۴۲، یک بمب افکن شیرجه ای از نوع پتلیاکوف پی ای-۲ یک بمب را در تقاطع بین خیابان های اورینکاتو وروبرتینکاتو در نزدیکی یک سالن سینما (جایی که فیلم "سه تفنگد
ار" در آن زمان در حال پخش بود) پرتاب کرد. و درمجموع ۵۱ کشته و ۱۲۰ مجروح حاصل انفجار این بمب بود. قربانیان عمدتاً کودکان و جوانان بودند. حملات بزرگ فوریه ۱۹۴۴. در فوریه ۱۹۴۴، اتحاد جماهیر شوروی سه بمباران گسترده را علیه هلسینکی انجام داد. هدف شکستن روحیه جنگندگی فنلاند و وادار کردن فنلاندی ها به آمدن به سر میز صلح بود. این حملات در شب های ۶–۷، ۱۶–۱۷ و ۲۶–۲۷ فوریه انجام شد. جوزف استالین در کنفرانس تهران در سال ۱۹۴۳ حمایت بریتانیا و آمریکا را برای این اقدام به دست آورده بود. به این ترتیب، شوروی امیدوار بود که فنلاند را مجبور کند که روابط خود را با آلمان قطع کرده و با یک راه حل صلح موافقت کند. نیروهای دفاع هوایی فنلاند در سه حمله فوریه ۱۹۴۴، ۲۱۲۱ بمب افکن را شمارش کردند که بیش از ۱۶۰۰۰ بمب پرتاب کردند. از ۳۴۲۰۰ توپ ضدهوایی شلیک شده به سوی بمب افکن ها، ۲۱۲۰۰ گلوله با توپخانه سنگین و ۱۲۹۰۰ گلوله با توپخانه سبک فلاک ۸۸ بوده است. فنلاندی ها رهیاب های شوروی را با روشن کردن آتش در جزایر خارج از شهر و استفاده از نورافکن فقط در شرق شهر فریب دادند و بدین وسیله رهیاب ها را به این باور رساندند که این شهر است. در نتیجه فقط ۵
۳۰ بمب در داخل شهر افتاد. البته بیشتر جمعیت هلسینکی شهر را ترک کرده بودند و تلفات کمتر از سایر شهرهای بمباران شده در طول جنگ بود. از ۲۲ تا ۲۵ بمب افکن شوروی که در این حملات نابود شدند، ۱۸ تا ۲۱ بمب افکن با آتش فلاک ۸۸ از بین رفتند و چهار فروند توسط جنگنده های شبانه آلمانی سرنگون شدند. حمله بزرگ: ۶–۷ فوریه. اولین بمب ها در ساعت ۱۹:۲۳ بر روی شهرسقوط کردند. حدود ۳۵۰ بمب در داخل شهر و تقریباً ۲۵۰۰ بمب در خارج از هلسینکی سقوط کرد. تعداد کل بمب های پرتاب شده (شامل بمب هایی که در دریا افتاده اند) حدود ۶۹۹۰ بمب بود. تقریباً ۷۳۰ هواپیمای بمب افکن در این حمله شرکت داشتند. بمب افکن ها در دو موج وارد شدند: ۱۸:۵۱–۲۱:۴۰ در ۶ فوریه و ۰۰:۵۷–۰۴:۵۷ در ۷ فوریه. بیشتر آسیب ها در ناحیه اسکاتوددن وارد شد و خیابان های پورتانین کاتو، کاسارمیکاتو، کایسانیمی گاتتان و برگاتان نیز آسیب قابل توجهی از بمب را متحمل شدند چنان که دانشگاه فنی ویران شد. اگرچه این عملیات گسترده ترین حمله بود، اما خسارات وارده دوباره بسیار محدود بود: ۲۱ نفر کشته و ۳۵ نفر زخمی شدند. ۵۹ ساختمان ویران شد و ۱۳۵ ساختمان آسیب دید. هلسینکی مدرن. پس از جنگ جهانی دوم هلس
ینکی و دیگر مناطق فنلاند رونق گرفتند. یک رویداد مهم میزبانی بازی های المپیک تابستانی ۱۹۵۲ بود. این رویداد مهم از ۱۹ ژوئیه تا ۳ اوت ۱۹۵۲ میلادی در شهر هلسینکی و با حضور ۴٬۹۵۵ ورزشکار زن و مرد از ۶۹ کشور جهان و در ۱۷ رشته ورزشی برگزار شد. در دهه ۱۹۷۰ شهرنشینی سریع تر در هلسینکی رواج پیدا کرد. از ۵۰ جزیره این شهر بسیاری با سازه های مهندسی به یکدیگر و برخی به هلسینکی مرتبط شدند. در اواسط دهه ۷۰ هلسینکی با افزایش ۳ برابری جمعیت روبرو شد و عملاً پایتخت فنلاند به یک کلان شهر تبدیل گردید؛ و متروی هلسینکی در همین دهه طراحی و در سال ۱۹۸۲ کامل شد. با این همه هنوز جمعیت هلسینکی نسبت به وسعت و پراکندگی مناطق آن به ویژه جغرافیای منحصر بفرد این شهر و حومه اطرافش کم است. در ۱۸۱۰ در اوایل ایجاد طرح جامع شهر هلسینکی جمعیت آن طبق سرشماری غیررسمی ۴٬۰۷۰ تن اعلام شد. پس از آن به ترتیب در ۱۸۳۰: ۱۱٬۱۰۰ نفر، ۱۸۵۰: ۲۰٬۷۰۰ نفر، ۱۸۸۰: ۴۳٬۳۰۰ نفر، ۱۹۰۰: ۹۳٬۶۰۰ نفر، ۱۹۲۵: ۲۰۹٬۸۰۰ نفر، ۱۹۶۰: ۴۲۵٬۰۰۰ نفر، ۲۰۰۱: ۵۵۹٬۷۱۸ نفر، ۲۰۱۲: ۵۹۶٬۲۳۳ نفر و در سال ۲۰۱۷: ۶۳۵٬۰۰۰ برآورد شده است. هلسینکی پایتخت فرهنگی اروپا در سال ۲۰۰۰ و پایتخت طراحی جهانی