Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ک پیک نیک خصوصی در محوطه زندان داشته باشد. گیسی برای آخرین وعده غذایی خود یک سطل کی اف سی، یک دوجین میگو سرخ شده، سیب زمینی سرخ کرده، توت فرنگی تازه و یک کوکای رژیمی سفارش داد. در آن شب، او قبل از اینکه برای دریافت یک آمپول کشنده به اتاق اعدام استیتویل اسکورت شود، با یک کشیش کاتولیک دعا خواند قبل از شروع اعدام، مواد شیمیایی مورد استفاده برای اجرای اعدام به طور غیرمنتظره ای جامد شدند و لوله IV مورد استفاده برای تجویز مواد شیمیایی را در بازوی گیسی مسدود کرد و این روند را پیچیده کرد. پرده های ناظرین اعدام به از طریق پنجره ها نگاه می کردند پایین آمد، تیم اعدام لوله گرفته شده را تعویض کردند. پس از ده دقیقه، پرده ها دوباره باز شد و اعدام از سر گرفته شد. کل مراحل ۱۸ دقیقه طول کشید. متخصصان بیهوشی علت این مشکل را کم تجربه ای مسئولان زندان در اجرای حکم اعدام می دانند و می گویند که اگر مراحل صحیح اعدام رعایت می شد، هیچ گاه این عوارض پیش نمی آمد. این خطا ظاهراً منجر به اتخاذ روش جایگزین برای تزریق کشنده توسط ایلینوی شد. در مورد این موضوع، یکی از دادستان های دادگاه گیسی، ویلیام کانکل، گفت: «او خیلی راحت تر از هر یک از قر
بانیانش می میرد». بر اساس گزارش های منتشر شده، گیسی یک روانپریش تشخیص داده شده بود که از جنایات خود ابراز پشیمانی نکرد. آخرین اظهارات او به وکیلش قبل از اعدامش این بود که کشتن او جبران خسارت دیگران نیست و دولت او را می کشد. آخرین سخنان او این بود «باسنم را ببوس». در ساعات منتهی به اعدام گیسی، جمعیتی بیش از ۱۰۰۰ نفر در خارج از کانون اصلاح و تربیت جمع شدند. اکثریت صریح از اعدام حمایت کردند، اگرچه تعدادی از معترضان ضد مجازات اعدام نیز در آن حضور داشتند. برخی از طرفداران اعدام تی شرت هایی به تن داشتند که به خدمات اجتماعی قبلی گیسی به عنوان یک دلقک گوش فرا می داد و شعارهای طنزآمیزی مانند «اشک برای دلقک نیست» را در خود داشتند. معترضان ضد مجازات اعدام حاضر به شمع روشنی خاموش پرداختند. بعد از اینکه مرگ گیسی در ساعت ۱۲:۵۸ تأیید شد صبح ۱۰ اردیبهشت ۹۴ مغزش را از بدن او خارج کردند. این مغز در اختیار هلن موریسون، یکی از شاهدان دفاع در دادگاه گیسی است، که با گیسی و دیگر قاتلان زنجیره ای در تلاش برای تشخیص ویژگی های شخصیتی مشترک افراد جامعه گرای خشن مصاحبه کرده است. در نهایت جسد او سوزانده شد.
میوتوکسین ها () پپتید های کوچک و اساسی هستند که در زهر مارهایی (مانند مار زنگی) و زهر مارمولک (مانند مارمولک مهره دار مکزیکی) یافت می شوند. این شامل یک مکانیسم غیر آنزیمی است که منجر به نکروز شدید عضلانی می شود. این پپتیدها خیلی سریع عمل می کنند که این باعث فلج آنی می شود تا از فرار طعمه جلوگیری شود و در نهایت به مرگ به دلیل فلج دیافراگمی بینجامد. نخستین میوتوکسینی که شناسایی و جدا شد کروتامین بود، از زهر «Crotalus durissus terrificus»، گونه ای از مار زنگی سواحل غرب مکزیک یک آمریکای جنوبی، توسط دانشمند برزیلی خوزه مورا گونزالوس، در دهه ۱۹۵۰ صورت گرفت. اقدامات بیولوژیکی، ساختار مولکولی و ژن مسئول سنتز آن همه در دو دهه گذشته مشخص شده است.
قطعه نیم رسانای قدرت () ادواتی نیم رسانا هستند که به عنوان کلید یا یکسوساز در الکترونیک قدرت (برای نمونه منبع تغذیه سوئیچینگ) به کار گرفته می شوند. تاریخچه. نخستین قطعه الکترونیکی که در مدار قدرت به کار رفته شد نسخه اولیه یکسوساز الکتریکی بود که توسط آزمایش گر فرانسوی نودن در سال ۱۹۰۴ معرفی شد. این قطعه ها برای مدت کوتاهی در بین آزمایش گرهای اولیه رادیو محبوب بودند زیرا می توانستند از ورقه های آلومینیومی و مواد شیمیایی خانگی ساخته شوند. آنها دارای ولتاژ ولتاژ استقامت و بازدهی محدود بودند.
رابرت نوئل هال (; – ) مهندس و فزیک دان کاربردی اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی نخستین لیزر دیودی را نشان داده است. همچنین او گونه ای مگنترون اختراع کرده که اغلب در دستگاه مایکروویو استفاده می شود. همچنین وی در پیشرفت یکسوساز ها برای استفاده در سیستم انتقال قدرت همکاری کرده است.
کمدی الهی مصور بوتیچلی نسخه خطی "کمدی الهی" دانته است که توسط ۹۲ تصویر تمام صفحه توسط ساندرو بوتیچلی به تصویر کشیده شده است که شاهکارها و از بهترین آثار نقاش دوره رنسانس به شمار می روند. بسیاری از تصاویر با جوهر کار شده اند، اما چهار صفحه کاملاً رنگی هستند. نسخه خطی در نهایت ناپدید شد و بیشتر آن در اواخر قرن نوزدهم دوباره کشف شد، که در مجموعه دوک همیلتون توسط گوستاو فردریش واگن، با چند صفحه دیگر در کتابخانه واتیکان یافت شد. بوتیچلی قبلاً نقاشی هایی تولید کرده بود که اکنون گم شده اند تا به حکاکی برای نسخه چاپی تبدیل شوند، اگرچه از صد کانتو فقط نوزده مورد اول به تصویر کشیده شد. در سال 1882 قسمت اصلی نسخه خطی به مجموعه Kupferstichkabinett Berlin (موزه چاپ و طراحی) اضافه شد، زمانی که مدیر فردریش لیپمن ۸۵ نقاشی از بوتیچلی را خرید. لیپمن به سرعت و بی سر و صدا حرکت کرده بود و زمانی که فروش اعلام شد، اعتراض قابل توجهی در مطبوعات و پارلمان بریتانیا به راه افتاد. بلافاصله پس از آن، فاش شد که هشت نقاشی دیگر از همان نسخه خطی در کتابخانه واتیکان وجود دارد. نگاره های صحافی شده در مجموعه ملکه کریستینا سوئد بود و پس از مرگ و
ی در رم در سال 1689 توسط پاپ الکساندر هشتم برای مجموعه واتیکان خریداری شد. زمان جداسازی این نقشه ها مشخص نیست. "نقشه جهنم" در مجموعه واتیکان موجود است. چیدمان دقیق متن و تصاویر مشخص نیست، اما یک چیدمان عمودی - قرار دادن صفحه تصویر در بالای صفحه متن - توسط باربارا واتس به عنوان یک روش کارآمدتر برای ترکیب جفت های متن-تصویر پیشنهاد شده است. حجم طراحی شده برای باز شدن عمودی تصویر تقریباً به عرض ۴۷ و ارتفاع ۶۴ سانتی متر سانتی متر است و هم متن و هم تصویر هر کانتو را در یک صفحه قرار می دهد. نقاشی برلین و کسانی که در مجموعه واتیکان با هم جمع شده بودند، برای اولین بار پس از قرن ها، در یک نمایشگاه تمام ۹۲ تصویر در برلین، رم، و لندن آکادمی سلطنتی، به نمایش گذاشته شدند. (در سال 2000 – 01.) نسخه چاپی 1481. نقاشی های این دست نویس اولین نقاشی هایی نبودند که بوتیچلی برای "کمدی الهی خلق کرد". "او همچنین یک کمدی" دیگر را به تصویر کشید، این بار نسخه چاپی با حکاکی به عنوان تصویر، که توسط نیکولو دی لورنزو دلا ماگنا در فلورانس در سال 1481 منتشر شد و وازاری از آن یاد کرده است. محققین موافقند که حکاکی های باچیو بالدینی از طرح های کش
یده شده بوتیچلی پیروی می کنند، اگرچه متأسفانه بالدینی نتوانست سبک بوتیچلی را بسیار مؤثر ارائه کند. تلاش بوتیچلی برای طراحی تصاویر یک کتاب چاپی، برای یک نقاش برجسته، بی سابقه بود، و اگرچه به نظر می رسد چیزی شبیه به شکست بوده است، نقشی برای هنرمندانی بود که آینده مهمی داشتند. وازاری با مخالفت با این نسخه نوشت: "او با ذهن پیچیده اش، در آنجا شرحی بر بخشی از دانته نوشت و جهنمی را که چاپ کرد، به تصویر کشید و زمان زیادی را صرف آن کرد و این پرهیز از کار منجر به مشکلات جدی در زندگی او شد." وازاری، که زمانی زندگی می کرد که چاپ بسیار مهم تر از زمان بوتیچلی شده بود، هرگز آن را جدی نمی گرفت، شاید به این دلیل که نقاشی های خودش در بازتولید فروش خوبی نداشت. "کمدی الهی" از 100 کانتو تشکیل شده است و متن چاپ شده فضایی برای یک حکاکی برای هر کانتو دارد. با این حال، تنها 19 تصویر حک شده است و بیشتر نسخه های کتاب فقط دو یا سه نسخه اول را دارند. دو مورد اول و گاهاً سه مورد، معمولاً در صفحه کتاب چاپ می شوند، در حالی که موارد بعدی روی صفحات جداگانه چاپ می شوند که در جای خود چسبانده می شوند. این نشان می دهد که تولید حکاکی ها از چاپ عقب
مانده است و تصاویر بعدی در کتاب های چاپی و صحافی شده چسبانده شده است و شاید به کسانی که قبلاً کتاب را خریده بودند فروخته شده است. متأسفانه بالدینی نه بسیار با تجربه بود و نه یک حکاکی با استعداد، و قادر به بیان ظرافت سبک بوتیچلی در صفحه های خود نبود. ممکن است این پروژه با احضار بوتیچلی به رم برای شرکت در پروژه نقاشی دیواری کلیسای سیستین مختل شده باشد. او احتمالا از ژوئیه 1481 تا مه 1482 دور بود. مفهوم و پیشرفت نسخه خطی. اغلب تصور می شود که طراحی های بوتیچلی به سفارش لورنزو دی پیرفرانچسکو د مدیچی ، حامی مهم این هنرمند، انجام شده است. نویسنده اوایل قرن شانزدهم معروف به Anonimo Magliabecchiano می گوید که بوتیچلی دانته ای را برای لورنزو روی پوست نقاشی کرده است، اما به نظر می رسد که این یک اثر کامل شده است. از طرف دیگر، نقاشی هایی که ما داریم ممکن است مجموعه ای متفاوت برای استفاده و لذت بوتیچلی باشد، که نتیجه رونالد لایت باون است. اگرچه کتاب چاپ شده و مصور به سرعت در دهه های آخر قرن پانزدهم جایگزین نسخه خطی سنتی و بسیار گران قیمت می شد، اما بزرگ ترین کتاب شناسان هنوز نسخه های خطی را سفارش می دادند، و این تا قرن بع
د نیز ادامه داشت، از هنرمندانی مانند جولیو کلویو (1498-1578)، که شاید آخرین هنرمند بزرگی بود که عمدتاً تذهیب نسخه خطی انجام می داد. این نقاشی ها دست نوشته ای از "کمدی الهی" دانته را نشان می دهد. قرار بود کل دنباله موضوعی هر کانتو با طراحی تمام صفحه خود توسط بوتیچلی به تصویر کشیده شود. به طور معمول، تا قرن پانزدهم، در هر تصویر قاب شده در دانتس مصور، یک حادثه واحد مانند سایر آثار روایی نشان داده می شد. بوتیچلی این سنت را با یک روایت مستمر دیگر ترکیب می کرد، جایی که حوادث مکرر نشان داده می شد، معمولا بدون قاب و در حاشیه زیر متن. بنابراین چهره های اصلی دانته، ویرژیل و بئاتریس اغلب چندین بار در یک تصویر ظاهر می شوند. دو طرح دیگر هم وجود دارد، یک نقشه از جهنم قبل از "دوزخ" ، و یک طراحی دو صفحه ای از لوسیفر که نزول دانته و ویرژیل به جهنم را نشان می دهد. متن در پشت نقشه ها نوشته شده است، به طوری که در همان صفحه نقاشی بعدی بود. طبق معمول، متن قبل از شروع تصاویر تکمیل شده و حروف بزرگی که قرار بود روشن شوند حذف شده اند. تاریخ دقیق ایجاد تصاویر مشخص نیست، اما توافق شده است که آنها در یک دوره چند ساله تولید شده اند و یک پ
یشرفت سبکی نیز در این روند شناسایی شده است. تخمین ها بین شروع در حدود اواسط دهه 1480 و اتمام آخرین آنها در تقریباً یک دهه بعد، و دوره ای بین حدود 1480 و 1505 (زمانی که لورنزو دی پیرفرانچسکو مرده بود) متفاوت است. بوتیچلی هرگز این کار را تمام نکرد. بسیاری از تصاویر به طور کامل ترسیم نشده اند و تنها برای چهار مورد از آنها نورپردازی کامل شده است. با این حال، نقاشی ها به قدری هنری و زیبای هستند که به عنوان «مرکز دستاورد هنری بوتیچلی» توصیف شده اند و اهمیتشان کمتر از "Primavera نیست" . آنها تا حد زیادی نمایانگر بخش عمده ای از نقاشی های باقی مانده از بوتیچلی هستند. از تعداد کمی از صفحه های باقی مانده، هیچ کدام مستقیماً به نقاشی های باقی مانده مربوط نمی شود. تصور می شود که بوتیچلی طراحی ها را تقریباً دنباله روی متن آغاز کرده است. نقاشی Canto I of "Inferno" دارای شکلهایی در مقیاس بزرگتر از آنچه در کانتوهای بعدی استفاده شده است، تا انتهای "Purgatorio است" . طراحی های اولیه "دوزخ" عموماً کامل ترین هستند اما کانتوهای II تا VII، XI و XIV وجود ندارند، اگرچه احتمالاً توسط بوتیچلی ساخته شده است. صفحات متنی برای آخرین کانتوها
"Paradiso" ، XXXI تا XXXIII را داریم، اما طراحی های آنها هرگز آغاز نشدند. درجات متفاوت تکمیل، و اعداد کانتو و خطوط اول متن منطبق که در برخی از دنباله های صفحات حک شده است اما در برخی دیگر نه، همگی درک پیشرفت بوتیچلی را پیچیده می کنند و بحث های گسترده ای در مورد آنها وجود دارد. تکنیک. هر صفحه ابتدا با یک قلم فلزی کشیده شده و خطوطی باقی مانده که اکنون بسیار کم رنگ شده اند. تغییرات زیادی مشهود است که به راحتی در این تکنیک ایجاد می شود. مرحله بعدی این بود که با قلم و جوهر سیاه یا قهوه ای از روی این خطوط عبور کنند. بسیاری از صفحات فراتر از این مراحل، که اغلب با هم در یک صفحه یافت می شوند و فقط برخی از قسمت های آن جوهر می شوند، خارج نشده اند. سایر صفحات هنوز اصلاً جوهرگذاری نشده اند. تنها چهار صفحه به طور کامل مرحله نهایی رنگ آمیزی را در تمپرا دریافت کرده اند، در حالیکه بقیه صفحات تنها بخشی رنگی دارند و آنهم معمولا فقط چهره های اصلی است. استدلال شده است که بوتیچلی، یا حامی او، نقاشی های بدون رنگ را ترجیح می دهد، و عمدا بقیه را ترک می کند، اما این مورد توسط اکثر محققان پذیرفته نمی شود. ساختار و نوآوری ها. دست نوشته
های بوتیچلی چندین نوآوری را در نحوه ارائه متن و تصاویر در جلد گنجانده است. در دیگر نسخه های خطی مصور مشابه دوزخ دانته، از تصاویر متعددی برای به تصویر کشیدن وقایع توصیف شده در یک کانتو استفاده شده است. علاوه بر این، بیشتر فضا در یک صفحه به تصویر و تفسیر مربوطه داده شده در حالی که بخش متن در مقایسه با آن کوچکتر است. بنابراین، یک کانتو در چندین صفحه پخش می شود. چیدمان متن و تصویر بوتیچلی با ارائه متن در یک صفحه در چهار ستون عمودی نوآوری می کند. علاوه بر این، بر خلاف آثار مشابه، نسخه خطی بوتیچلی تنها از یک تصویر در هر کانتو استفاده می کند که یک صفحه کامل را اشغال می کرد و تصویری یکپارچه از توالی رویدادهای یک کانتو را در قالب عمودی ارائه می کرد. به این ترتیب، خوانندگان می دانند که وقتی به یک صفحه جدید می روند، وارد توالی موضوعی یک کانتو جدید می شوند. متن هر کانتو، از چپ به راست، تا حد زیادی با تصویری مطابقت دارد، زیرا خواننده تصویر را از گوشه سمت چپ بالا مشاهده می کند و سپس به سمت پایین ادامه می دهد. این نشان دهنده ساختار عمودی هبوط این دو شاعر از دایره های نه گانه جهنم است. دو تصویر اضافی از "نقشه جهنم" و "لوسیف
ر" خارج از این ساختار متن کانتو قرار دارند، بنابراین عنصری از تداوم را ارائه می دهند که کار را متحد می کند. نقاشی دوم لوسیفر توسط بوتیچلی از "دوزخ" XXXIV دو صفحه را شامل می شود و خارج از ساختار تصویرسازی متن قرار دارد و روایت مجموعه را متحد می کند. همچنین داستان کامل "Inferno" canto XXXIV را نشان می دهد و موقعیت جغرافیایی لوسیفر را در جهنم نشان می دهد. بوتیچلی سطوح زمین تصاویر دور دوم و سوم Inferno را به صورت عمودی ارائه می کند. اگرچه تصاویر سه دور اول تصاویر متفاوتی را به تصویر می کشند، چشم انداز عمودی آنها را به یک واحد پیوند می دهد. دور سوم شامل تصاویری برای کانتوهای پانزدهم، شانزدهم و شانزدهم است که مجازات کسانی را که با خشونت علیه خد، طبیعت و هنر مرتکب گناه شده اند، به تصویر می کشد. بوتیچلی از سیزده نقاشی برای نشان دادن دایره هشتم جهنم استفاده می کند که ده شکاف را به تصویر می کشد که دانته و ویرژیل از طریق یک خط الراس پایین می آیند. ابعاد. هر صفحه از نسخه خطی تقریباً 32 سانتی متر ارتفاع و47 سانتی متر عرض داشت. از آنجایی که متن هر کانتو در یک صفحه نوشته شده بود و تصویر همراه آن در یک صفحه جداگانه قرار داشت
، چیدمان دو صفحه در قالب افقی غیرعملی بود زیرا تقریباً می شد. این امر مستلزم این است که خوانندگان سر خود را از چپ به راست بچرخانند در حالی که سعی می کنند ستون های متن در سمت چپ را به تصویر سمت راست متصل کنند. چیدمان عمودی، چیدن صفحه تصویر در بالای صفحه متن، روش کارآمدتری برای ترکیب جفت تصویر-متن است. طراحی عمودی سناریوی محتمل تری برای دستنوشته بوتیچلی است. اگر صحافی نسخه خطی به صورت عمودی باز شود، ابعاد آن تقریباً عرض و ارتفاع خواهد بود، و هم متن و هم تصویر را در یک صفحه قرار می دهد. این امر خواندن متن و مشاهده نقاشی هر کانتو را آسان تر و کارآمدتر می کرد.
جگ جگوار () یک شرکت ضبط مستقل آمریکایی مستقر در بلومینگتون، ایندیانا، با دفاتر در نیویورک، لس آنجلس، شیکاگو، آستین، لندن، پاریس، آمستردام، و برلین است. جگ جگوار برچسبی است که در گروه مخفیانه گنجانده شده است که شامل شرکت پخش مخفیانه کانادایی و اقیانوس های مرده نیز می شود. گروه مخفیانه شامل سه شرکت ضبط و همچنین یک ناشر موسیقی معروف به انتشار مخفیانه است که به نمایندگی از هنرمندان، نویسندگان، فیلمسازان، تهیه کنندگان و کمدین ها می باشد.
رفتار انسانی یا رفتار انسانی () ظرفیت (روانی، فیزیکی، و اجتماعی) بالقوه و ابرازشدهٔ فرد انسان برای واکنش بهمحرک های داخلی و خارجی در سراسر زندگی اش است. در حالی که صفات خاصی از شخصیت، مزاج، و ساختار ژنتیکی فرد ممکن است ثابت باشد، دیگر رفتارها با پیش رفت فرد در مراحل زندگی ــ از تولد به نوجوانی، بزرگ سالی، والدگری و بازنشستگی ــ دست خوش دگرگونی می شود.
تحریک () تشویق توسعهٔ کنش یا علت عمومی آن است. برای مثال، «رسانه ها محرک مباحثهٔ سیاسی شدند». یک فعالیت جالب یا سرگرم کننده، فارغ از اثر فیزیکی اش روی حواس، می تواند «محرک» توصیف شود.
توجه خواهی () رفتاری ست که به شیوه ای انجام می شود که احتمال دارد برای برانگیختن توجه و به ویژه تأیید دیگران انجام شده باشد. افراد دست به توجه خواهی های مثبت و منفی می زنند و این مستقل است از فایده و یا زیان واقعی این توجه خواهی برای سلامتی شان. رانه ی بیش تر رفتارهایی که انگیزه ی شان توجه خواهی ست، خودخواهی و، از این رو، برونی سازی شخصیت به جای رفتار درونی و خودانگیخته است. این نوع اثرگذاری بر رفتار می تواند منجر به ازدست رفتن حس عاملیت و اختلال های شخصیتی و رفتاری مرتبط شود. لذت بردن از جلب توجه دیگران در برخی موقعیت ها در اجتماع پذیرفته است.
اراده () فرآیندی شناختی است که با آن یک فرد دست به تصمیم گیری می زند تا عمل خاصی را انجام دهد. اراده بدین معنا به تلاش هدف مند تعریف می شود و یکی از کارکردهای روان شناختی اولیهٔ انسان است.
انرژی () مفهومی در برخی نظریه ها یا مدل های روان شناسی از یک عملکرد روانی ناآگاه مفروض در سطحی میان سطح زیستی و سطح آگاهی ست.
نفوذ اجتماعی هنجاری () گونه ای از نفوذ اجتماعی ست که منجر به هم نوایی می شود، و در روان شناسی اجتماعی آن را بدین ترتیب تعریف می کنند: «نفوذ افراد دیگر که ما را به هم نوایی وامی دارد تا از سوی آن ها پذیرفته و دوست داشته شویم». قدرت این نفوذ ریشه در هویت انسان به عنوان یک موجود اجتماعی با نیاز به مصاحبت و مشارکت دارد.
ایزدان ریگ ودایی () ۱۰۲۸ سرود (sūkta) در ریگ ودا، متن اصلی دین تاریخی دین ودائی دوره ودایی (۱۵۰۰–۵۰۰ پ. م) وجود دارد. بیشتر این سرودها به خدایان خاصی اختصاص دارد. برجسته ترین خدای ایندرا، قاتل وریترا و ویرانگر والا (ودایی)، آزاد کننده گاوها و رودخانه ها است. آگنی آتش قربانی و فرستاده خدایان. و سوما، نوشیدنی آیینی اختصاص داده شده به ایندرا، خدایان اصلی دیگری هستند. خدایان بر اساس برتری. وداها، به ویژه در ریگ ودا، که مجموعهٔ سرودهایی خطاب به خدایان و در ستایش آنها است، از خدایان متعدّد سخن به میان آمده و در مندله های متعدد تعداد آنها سی و سه ایزد یا ۳۳۳۹ دانسته شده است. فهرست خدایان ریگودیک توسط تعدادی سرود اختصاصی، پس از گریفیث (۱۸۸۸). برخی از سرودها تقدیم به خدایان زوجی مانند ایندرا-آگنی، میترا-وارونا، سوما-رودرا هستند که در اینجا دو برابر می شوند. خدایان هندو (همه خدایان با هم) ۷۰ بار خوانده شده است. خدایان کوچک (یک سرود اختصاصی یا بدون سرود)
سوما () یک نوشیدنی آیینی است که در میان هندوآریاییان اولیه دوره ودایی اهمیت دارد. ریگ ودا از آن به ویژه در سوما ماندالا یاد می کند. بهگود گیتا در فصل نهم از نوشیدنی یاد می کند. معادل هوم ایرانی است.
وریترا () در وداها، اژدها یا دیو در هندوئیسم، مظهر خشک سالی و دشمن ایندرا است.
والا () به معنای "محصور" در سانسکریت ودایی، شیطان ریگ ودا و آتارواودا، برادر وریترا است. از نظر تاریخی، منشأ آن با داستان وریترا است، که از یک ریشه گرفته شده است، و از همان ریشه نیز به عنوان وارونا، *val-/var- (PIE *wel-) "پوشاندن، محصور کردن " (شاید هم خانواده با حجاب باشد).
آدیتی ها () در هندوئیسم و زبان سانسکریت به فرزندان آدیتی اشاره دارد، الهه ای که نمایانگر بی نهایت است. نام آدیتیا، در مفرد، برای اشاره به خدای خورشید، سوریا گرفته شده است. به طور کلی، آدیتیاها دوازده عدد هستند، شامل: تعیین مشخصات. آدیتی ها یک دسته از خدایان اصلی هندوئیسم کلاسیک وداها متعلق به طبقه خورشیدی هستند. در وداها، سرودهای متعددی به میترا، وارونا، ساویتر و غیره تقدیم شده است. آدیتیا در ریگ ودا به روشنی و پاکی چون نهرهای آب، عاری از هر گونه حیله و دروغ، بی عیب و بی نقص توصیف شده است. این دسته از خدایان به عنوان نگهدارنده اموال منقول و دارمای غیرمنقول درمه دیده شده است. آدیتی ها خدایان مهربانی هستند که به عنوان محافظ همه موجودات عمل می کنند، که مشیت می دهند و از دنیای ارواح محافظت می کنند و از جهان محافظت می کنند. در شکل میترا-وارونا، آدیتی ها به قانون ابدی وفادار هستند و به عنوان عاملان بدهی عمل می کنند. در استفاده امروزی در زبان سانسکریت، اصطلاح آدیتیا بر خلاف آدیتیاهای ودایی مفرد شده است و مترادف با سوریا خورشید استفاده می شود. اعتقاد بر این است که دوازده آدیتیا نشان دهنده دوازده ماه در تقویم و دوازده
جنبه خورشید هستند. از آنجایی که تعداد آنها دوازده نفر است، به آنها «دواداش آدیتیا» می گویند. ۱۲ آدیتیاس اساساً خورشیدهای ماهانه هستند که مربوط به تقریباً ۱۲ قمری در یک سال شمسی است.
دوالوکا () در دین های هندی، صفحه ای از هستی است که در آن خدایان (الوهیت) و دواها وجود دارند. دیوا لوکاها معمولاً به عنوان مکان هایی از نور و خیر ابدی، مشابه مفهوم بهشت توصیف می شوند.
روز سوم مجموعه تلویزیونی بریتانیایی-آمریکایی در ژانر روانی تریلر - درام ساخته فلیکس بارت و دنیس کلی برای اچ بی او و اسکای آتلانتیک است. این مجموعه که محصول مشترک Sky Studios، پلن بی انترتینمنت و Punchdrunk است، در ۱۴ سپتامبر سال ۲۰۲۰ در ایالات متحده از اچ بی او و در ۱۵ سپتامبر سال ۲۰۲۰ در بریتانیا از اسکای آتلانتیک به نمایش درآمد. داستان. این سریال سفرهای زن و مردی را روایت می کند که در زمان های متفاوت به جزیره ای مرموز می روند. تولید این سریال به سه بخش پیوسته تقسیم می شود. اولین بخش تحت عنوان «تابستان» به کارگردانی مارک موندن، دربارهٔ سام (با بازی جود لا) است. مردی که به جزیره ای مرموز در سواحل انگلیس می رود. او در آنجا با گروهی از جزیره نشینان روبرو می شود که قصد دارند سنت های دیرینه خود را به هر قیمتی حفظ کنند. بخش دوم این سریال به نام «پاییز» در قالب یک رویداد زنده دوازده ساعته در جزیره پخش شد. بخش زنده این نمایش که توسط تهیه کنندگان برنامه به عنوان یک "رویداد قابل توجه در تئاتر " توصیف گشت، طی یک برداشت مداوم پخش شد و در نظر گرفته شده بود تا به بینندگان "روز سوم" اجازه دهد که "داستان را همانطور که اتفاق
می افتد تجربه کنند". جود لاو و دیگر بازیگران سریال در آن حضور دارند. در قسمت دوم نیز فلورانس ولش، خواننده حضور دارد. بخش سوم سریال با عنوان «زمستان» به کارگردانی فیلیپا لوتورپ، دربارهٔ هلن (با بازی نائومی هریس) می باشد. هلن یک خارجی با اراده قوی است که برای یافتن پاسخ پرسش هایش به جزیره می آید، اما ورودش منجر به عواقب ناخوشایندی می شود.
لیمس ژرمنی () نامی است که در دوران مدرن به خط استحکامات مرزی یا لیمس داده می شود که استان های روم باستان ژرمانیای کوچک، ژرمانیای بزرگ و ریشیه را محدود و امپراتوری روم و قبایل سرکش ژرمنی از سال های ۸۳ تا حدود ۲۶۰ پس از میلاد را تقسیم می کرد. لیمز یا از یک مرز طبیعی مانند رودخانه یا معمولاً از یک کرانه خاکی و خندق با یک کاخ چوبی و برج های دیده بانی در فواصل زمانی استفاده می کرد. سیستمی از دژهای مرتبط در پشت لیمز ساخته می شد.
مقبره هارپی اتاقی مرمرین از یک مقبره ستونی است که در شهر متروکه زانتوس، پایتخت لیکیای باستانی، منطقه ای در جنوب غربی آناتولی در ترکیه فعلی قرار دارد. این بنا در زمان امپراتوری هخامنشی ایران ساخته شده است و قدمتی تقریباً ۴۸۰–۴۷۰ قبل از میلاد دارد. اتاق بر روی یک ستون بلند قرار داشت و با صفحات مرمری که در نقش برجسته حکاکی شده بود، تزئین شده بود. آرامگاه برای یک شاهزاده یا فرماندار زانتوس، احتمالاً کیبرنیس ساخته شده بود. اتاق مرمر به سبک یونانی باستانی تراشیده شده است. همراه با بسیاری از مواد دیگر در زانتوس به شدت تحت تأثیر هنر یونانی است، اما نشانه هایی از تأثیر غیریونانی در کنده کاری ها نیز وجود دارد. نقش برجسته ها یادآور نقش برجسته های تخت جمشید است. این بنای تاریخی نام خود را از چهار پیکر بالدار زن حکاکی شده، شبیه هارپی گرفته شده است. هویت پیکرهای حکاکی شده و معنای صحنه های به تصویر کشیده معلوم نیست است، اما به طور کلی اکنون توافق شده است که موجودات بالدار هارپی نیستند. لیکیایی ها بسیاری از اساطیر یونان را در فرهنگ خود جذب کردند و صحنه ها ممکن است خدایان یونانی را نشان دهند، اما این امکان نیز وجود دارد که آن
ها خدایان ناشناخته لیکیایی باشند. یک نظریه جایگزین این است که آنها صحنه های قضاوت در زندگی پس از مرگ و صحنه های دعا از حاکمان لیکیا را نشان می دهند. حکاکی ها در قرن نوزدهم توسط باستان شناس چارلز فلوس از مقبره برداشته شد و به انگلستان منتقل شد. آنها در سال ۱۸۳۸ از لیسیا بازدید کردند و گزارش دادند که بقایای فرهنگی را یافته اند که تا آن زمان تقریباً برای اروپاییان ناشناخته بود. پس از کسب مجوز از مقامات ترکیه برای برداشتن مصنوعات سنگی از منطقه، فلوس مقدار زیادی از مواد زانتوس را به سفارش موزه بریتانیا در لندن جمع آوری کرد، جایی که نقش برجسته ها در حال حاضر در معرض نمایش هستند. بنا به گفته ملانی میخائیلیدیس، مقبره هارپی، بنای یادبود نیرید و مقبره پایا اگرچه ظاهری یونانی دارند، بر اساس معیارهای اصلی زرتشتی ساخته شده اند، «به این دلیل که از سنگ ضخیم تشکیل شده اند و اتاق های بدون پنجره دارند». اسطوره شناسی. لیسیا به شدت در اساطیر یونانی ظاهر می شود. الهه تیتان، لتو، پس از زایمان یا به منظور زایمان، به آپولو و آرتمیس به لیکیا گریخت. لیکیاها به عنوان متحدان تروا در "ایلیاد" تحت رهبری سارپدون دیده می شوند. بلروفون هیولا
ی آتش نفس شیمر را که لیکیا را ویران می کرد، کشت. مقبره. این آرامگاه در زانتوس در امپراتوری هخامنشی ایران (استان آنتالیا، ترکیه کنونی) برای یک شاهزاده ایرانی یا فرماندار شهر ساخته شده است. مقبره هارپی در آکروپولیس زانتوس در شمال جایی که تئاتر رومی اکنون قرار دارد و در سمت غربی آن قرار دارد. در اصل در لبه بازار قرار داشت. ستون اصلی هنوز سر جای خود است. فلوز فقط مجسمه هایی را برداشت که با قالب های سیمانی نمونه های اصلی جایگزین شده اند.
بوسپرویر () (INN، نام تجاری Victrelis) یک مهارکننده پروتئاز است که برای درمان هپاتیت ناشی از ویروس هپاتیت سی (HCV) ژنوتیپ ۱ به کار می رود. این دارو به محل فعال پروتئین غیر ساختاری HCV 3 متصل می شود.
خورشید یا خور یا هور یا هور خشه ئته یکی از ایزدها ی آیین های ایرانی و مزدیسنا است با توجّه به نقشی که خورشید در زندگی بشر، چه اقوام متمدّن و چه بدوی، از روزگاران کهن دارا بوده، این عنصر مفید مورد ستایش و بزرگ داشت همهٔ این اقوام بوده است. خورشید در اندیشه اسطوره ای ایرانیان باستان جایگاه ویژه ای داشته است. چنانچه از آغاز به صورت ایزدی نیرومند مورد ستایش قرار گرفت و پس از زرتشت نیز خود آفریده ای شد در میان هزاران آفریده و مخلوق خداوند. نام شناسی. خورشید در اوستا "هور خشه ئته" (Hvarə-xšaēta) و در زبان پهلوی xarsed گفته می شود. در بخش هایی از اوستا، بدون صفت خشئت، آمده است. این واژه در اوستا از دو بخش تشکیل شده است، یکی هور (hvar) به معنی آفتاب که از زبان نیاهندوایرانی *súHar "sun" گرفته شده است، که از آن واژه سانسکریت ودایی، سوریا (ایزد) نیز گرفته شده است. و دیگری"خشئت" (xšaēta) که صفت و به معنی فروزنده و درخشنده است که بعدها جزء این کلمه گردیده است. در پهلوی sed و در فارسی نوین"شید"شده است. در ادبیات فارسی، به واژهٔ "خور"هم برمی خوریم که این واژه با واژه های خور و هور یکی هستند و مانند بسیاری از کلمات دیگر "h"