Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
موزه جهرم موزه ای واقع در بلوار آزادگان جهرم، استان فارس است. این موزه در ۷ آبان ۱۴۰۰ بازگشایی شد. از مهم ترین بخش های این موزه گنجینه سکه های تاریخی ضرب جهرم است که برای نخستین بار در معرض بازدید عموم قرار گرفته اند. پیشینه. تلاش ها برای افتتاح موزه در جهرم به سال های دور بازمی گردد. در خرداد ماه سال ۱۳۹۰ جانشین فرمانده لشکر المهدی در جنگ ایران و عراق و همچنین دادستان جهرم از برنامه برای ایجاد «موزه شهدا» خبر رسانی کردند. نماینده شهرستان در آبان ماه ۱۳۹۴ از ضرورت ایجاد موزه در جهرم سخن گفت. کمی بعد در اسفند همان سال شهردار جهرم اعلام کرد «موزه جهرم شناسی» در قدمگاه جهرم راه اندازی می شود. در تیرماه ۱۳۹۶ نیز رئیس اداره میراث فرهنگی جهرم از آمادگی برای ایجاد «موزه تاریخ پزشکی» در خانه تاریخی جعفر پیمان در محوطه بیمارستان پیمانیه گفت. همچنین در اردیبهشت ماه ۱۳۹۸ فرماندار ویژه جهرم اعلام کرد برای افتتاح «موزه انقلاب و دفاع مقدس» در جهرم برنامه ای وجود دارد. چندین روز بعد رئیس اداره میراث فرهنگی شهرستان جهرم اظهار کرد جهرم ظرفیت ایجاد هفت موزه را دارد. این موارد شامل موزه مرکزی جهرم، موزه آیت الله سیدعبدالحسین نج
فی لاری، خانه صنایع دستی، موزه تاریخی خانه بازرگان، خانه تاریخی جلال طوفان، اقامتگاه بومگردی کوهکن و موزه و مرکز اسناد جهرم بودند. در مهرماه همان سال شهردار جهرم از ساخت موزه خوشنویسی تحت عنوان «خط عاشورا» در قسمت قدیمی شهرداری خبر داد. سرانجام پس از کش و قوس های فراوان در ۱ آبان ۱۴۰۰ اعلام شد موزه جهرم در ساختمان قدیم معاونت بهداشتی دانشگاه علوم پزشکی جهرم آماده بهره برداری است. کمی بعد موزه جهرم در ۷ آبان ۱۴۰۰ افتتاح شد. در بهمن ماه ۱۴۰۱ فرماندار ویژه جهرم از پیگیری برای احداث «موزه دفاع مقدس» در جهرم سخن گفت. در اردیبهشت ماه ۱۴۰۲ نیز امام جمعه جهرم درخواست کرد زندان شهربانی جهرم به عنوان «موزه انقلاب اسلامی» در دسترس عموم قرار گیرد. کمی بعد در دی ماه همان سال مدیرکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی فارس از ضرورت راه اندازی «موزه شهدا» در بخش کردیان و «موزه مردم شناسی» در قطب آباد خبر داد. در مردادماه ۱۴۰۳ نیز از اهدای زمینی برای احداث «موزه جهرم شناسی» در خیابان آیت الله کاشانی خبر داده شد. همچنین در مهرماه همان سال اعلام شد کارخانه تاریخی پنبه پاک کنی واقع در محوطه شهرداری جهرم در انتظار تصمیم متولیان ب
رای تعمیرات با هدف تغییر کاربری به «موزه خط جهرم» یا «موزه بلدیه جهرم» است. ساختمان. موزه جهرم در ساختمانی به زیربنای ۸۵۰ متر مربع در زمینی به وسعت ۱۷۰۰ متر مربع واقع شده است. ساختمان موزه بیش از نیم قرن قدمت دارد و از نخستین ساختمان های مدرن شهر به شمار می رود. این ساختمان متناسب با جغرافیای جهرم با سنگ ساخته شده و دارای حیاط مرکزی است. اشیا. این موزه دارای بخش های مختلفی چون اشیاء پیش از تاریخ، فسیل ها و سنگواره های کشف شده در جهرم، اسناد تاریخی جهرم، سکه های تاریخی ضرب جهرم، نقشه های تاریخی، اشیاء به جا مانده از انقلاب اسلامی و شهدا و خاندان آیت اللهی بوده است. همچنین در این موزه بازسازی مشاغل کهن جهرم چون شیشه گری، رنگرزی، قالی بافی، چینی بندزنی، عطاری، حصیربافی سنتی و مطبخ های قدیم جهرمی تهیه شده است. در حیاط مرکزی این موزه نیز سنگ های تاریخی (سنگ قبرها، سنگ های تقسیم آب، شیر سنگی، پله ها، رخ بام های کهن و…) که از سنگ های سنگ اشکن جهرم بوده به نمایش درآمده است.
حق بشری دسترسی به آب و پساب زدایی (به ) (HRWS) اصلی است که تصدیق می کند آب آشامیدنی پاک و بهداشت در زندگی هر شخص ضروری است. این حق توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد در ۲۸ ژوئیه ۲۰۱۰ میلادی به عنوان یک حق بشری به رسمیت شناخته شد. حق HRWS از طریق معاهدات، اعلامیه ها و سایر معیارهای حقوق بشری به عنوان قانون بین المللی به رسمیت شناخته شده است. برخی از مفسرین حق بشری آب را فراتر از قطعنامه مجمع عمومی، از ماده ۱۱٫۱ میثاق بین المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی (ICESCR) مشتق کرده و آن را تحت قانون بین المللی لازم الاجرا ساخته اند. سایر معاهدات که به صورت روشن HRWS را برسمیت می شناسند شامل کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان (CEDAW) و کنوانسیون ۱۹۸۹ پیمان نامه حقوق کودک (CRC)، می باشند. اولین قطعنامه ها در مورد HRWS توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد و شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد در ۲۰۱۰ میلادی تأیید گردید. از آن جایی که عدم رعایت بهداشت باعث کاهش کیفیت آب می شود، آن ها تأیید کردند که یک حق بشری بهداشت در رابطه با حق بشری آب وجود دارد، بنابر این مباحثات بعدی با تأکید بالای هردو حق ادامه یافت. در جولای ۲۰۱۰، قطعنامه
۶۴/۲۹۲ مجمع عمومی سازمان ملل متحد، حق بشری دریافت آب امن، ارزان، پاک و قابل دسترس و خدمات بهداشت را تأیید کرد. در جریان همان مجمع عمومی، پذیرفته شد که برای درک لذت زندگی و برخورداری از حقوق بشری، آب آشامیدنی امن، پاک و بهداشت به عنوان یک حق بشری تأیید شده است. پذیرش دسترسی به آب آشامیدنی امن، پاک و بهداشت به عنوان حق آزاد بشری در قطعنامه (۶۴/۲۹۲) مجمع عمومی باعث می شود تا در سطح جهانی دولت ها بالای آن کنترل داشته باشند. داشتن یک زندگی بارور و سالم زمانی میسر می شود که به صورت گسترده اهمیت دسترسی به آب قابل اطمینان، پاک و خدمات بهداشت برسمیت شناخته شود. یک قطعنامه تجدید نظر شده سازمان ملل در ۲۰۱۵ میلادی مشخص کرد که این دو حق از هم جدا ولی مساوی اند. واضح ترین تعریف حق بشری آب توسط کمیته حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی سازمان ملل در ملاحظات کلی ۱۵، پیش نویس شده در ۲۰۰۲ میلادی صادر شده است. این تعریف یک تعبیر بدون الزام قانونی است که بر اساس آن دسترسی به آب یک شرط برای برخورداری از حق داشتن وضعیتی مناسب برای زندگی بوده و با حق رسیدن به بلندترین معیارهای سلامت گره خورده است، بنابراین یک حق بشری می باشد. این تعریف
بیان می کند: «حق بشری دسترسی به آب همه را مستحق می داند تا برای استفاده شخصی و برای خانه آب کافی، امن، قابل قبول، قابل دسترس و مقرون به صرفه داشته باشند». HRWS دولت ها را ملزم می سازد تا اطمینان حاصل کنند که مردم از آب و بهداشت با کیفیت، موجود، قابل قبول، قابل دسترس و مقرون به صرفه برخوردار باشند. مقرون به صرفه بودن آب یعنی محدوده قیمت آب تا حدی نباشد که کسی برای به دست آوردن آن مجبور شود تا از دسترسی به سایر کالاها و خدمات ضروری خودداری نماید. به طور کلی، قانون معمول برای مقرون به صرفه بودن آب این است که هزینه آن میان ۳ – ۵٪ عایدات خانوار باشد. قابل دسترس بودن آب مدت زمان، راحتی در دسترسی به منبع و ریسک های حین دسترسی به منبع آب را شامل می شود. آب باید برای تمام شهروندان قابل دسترس باشد، این یعنی آب نباید دورتر از ۱٬۰۰۰ متر یا ۳٬۲۸۰ فت یا در فاصله زمانی بیشتر از ۳۰ دقیقه باشد. موجودیت آب یعنی آیا منبع آب دارای مقدار مناسب آب، قابل اطمینان و پایدار است یا خیر. کیفیت آب دربرگیرندهٔ این است که آیا مصرف آب برای آشامیدن یا سایر فعالیت ها، امن است. برای قابلیت پذیرش آب، آب نباید دارای بو بوده و هیچ رنگی نداشته باش
د. ICESCR از کشورهای امضا کننده آن می خواهد تا به صورت تدریجی تمام حقوق بشری، شامل آب و بهداشت را بدست آورده و به آن احترام بگذارند. آن ها باید سریع و مؤثر کار کنند تا دسترسی را افزایش داده و خدمات در این بخش را بهبود بخشند. در زمینه بین المللی. برنامه نظارت مشترک تأمین آب و بهداشت WHO/UNICEF در سال ۲۰۱۵ میلادی گزارش داده اند که ۶۶۳ میلیون تن به منابع آب آشامیدنی بهبود یافته دسترسی نداشته و بیشتر از ۲٫۴ میلیارد تن از دسترسی به خدمات ابتدائی پساب زدایی محروم بوده اند. دسترسی به آب پاک یک مشکل بزرگ برای بیشتر بخش های جهان است. منابع قابل قبول شامل «نل های داخل خانه، پایپ های عامه، چاه های برمه ی، چاه های محافظت شده، چشمه های محافظت شده و تجمعات آب باران» می شود. گرچه که ۹ درصد نفوس دنیا از دسترسی به آب محروم هستند، «جاهایی هم وجود دارد که به صورت خاص از آب دور نگهداشته شده اند، هم چون آفریقای زیر صحرائی». سازمان ملل متحد، هم چنان تأکید دارد که «بخاطر امراض مرتبط با آب و بهداشت، در حدود ۱٫۵ میلیون طفل زیر سن ۵ سال سالانه جان شان را از دست داده و ۴۴۳ میلیون روز مکتب از دست می روند». حق دسترسی به آب در قوانین داخل
ی. بدون موجودیت یک ارگان بین المللی برای انفاذ حق بشری دسترسی به آب، این حق متکی به فعالیت های دادگاه های داخل کشور می شود. اساس این ایده، از طریق قانونی سازی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی (ESCR) با استفاده از یکی از دو روش ذیل ایجاد شده است: «اصول رهنمودی» که اهداف اند و اغلب قابل دادرسی نیستند؛ یا صراحتاً توسط دادگاه ها محافظت شده و انفاذ می شوند. نیوزیلند. در حال حاضر ESCR در نیوزیلند به صورت روشن نه توسط حقوق بشر نه هم توسط اعلامیه های حقوق، محافظت نشده است، بنابراین حق دسترسی به آب در آن جا توسط قانون قابل دفاع نیست. جامعه حقوق نیوزیلند اخیراً نشان داده است که این کشور حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی را بیشتر مورد توجه قرار خواهد داد. ایالات متحده. در شهر «پیلچن وی. آوبورن، نیویورک» ، مادری به نام دیان پلچن در یک خانه گروی زندگی می کرد، صاحب خانه برای مدتی نتوانسته بود بل آب را بپردازد. شهر آوبورن مصارف صاحب خانه را به نام پلچن نوشته بود، زمانی که او نمی توانست بدهی ها را بپردازد، مکرراً خدمات آب او را بدون اطلاعیه می بستند و نتیجتاً خانه غیرقابل زندگی می شد. این شهر خانه را محکوم کرده و پلچن و فرزندش را
به زور از خانه بیرون راندند. پروژه قانون تسهیلات عامه نیو یارک (PULP) در دادگاه از پلچن نمایندگی کرد. ادعای شهر آوبورن این بود که آب یک حق قانونی نیست چون آب های معدنی می توانند در عوض استفاده شوند، اما نامؤفق بودند و این ادعا توسط PULP یک ادعای یاوه و پوچ خوانده شد. در سال ۲۰۱۰، پلچن برنده دادگاه شده و حکم داده شد که بستن آب، نقض حقوق قانونی او است و بنابر تأخیر در پرداخت بل آب از سوی طرفی که با پلچن ربطی ندارد، نباید جریمه شده و آب بروی او قطع گردد.
آب انبار وکیل آب انباری مربوط به دوره زندیه در شیراز است. این بنا در ضلع غربی مسجد وکیل شیراز واقع شده و هم زمان با مسجد در حدود سال ۱۱۸۰ ه .ق توسط کریم خان زند ساخته شد. بنای آب انبار دارای راه پله، مخزنی مربع مستطیل، بادگیر و پوشش طاقی است. در سال ۱۳۹۵ موزه آب شیراز در این بنا افتتاح شد.
سنگ رونیِ روک (به سوئدی: Rökstenen; Ög 136) یکی از پرآوازه ترین سنگ های رونی است که دارای کهن سال ترین سنگ نبشتهٔ رونی شناخته شده است. روک در کنار کلیسای کویِ روک در بخش ادسهگِ استان اوستریوتلاندِ سوئد جای دارد. این نخستین تکه از ادبیات نوشتاری سوئد شمرده می شود، از این رو سرآغاز تاریخ ادبیات سوئد است.
استیلبون () در دین یونان باستان، خدای آسمان هرماون، سیاره عطارد است. کلمه استیلبون به معنای درخشش است. این نام جدید به دنبال سردرگمی ناشی از فراوانی نام های نجومی معرفی شد.
شهباز سرخاکستری یک پرنده شکاری میان جثه از خانواده «بازان» است. ویژگی های ریخت شناسی. روتنه خاکستری است، روی سر و گردن کم رنگ تر است. بال ها تیره هستند. زیرتنه عمدتاً سفید است. نرمه بینی و پاها قرمز مایل به نارنجی هستند. طول بدن ۳۰–۳۸ سانتی متر است؛ ماده ها بزرگتر از نرها هستند. نوجوان ها بال های قهوه ای تیره دارند. پراکندگی و زیستگاه. شهباز سرخاکستری بومی گینه نو و جزایر پیرامون آن است. از جزیره سایبای، کوئینزلند، یک قلمرو استرالیایی در شمال غربی تنگه تورس ثبت شده است. در جنگل ها، لبه های جنگل و نواحی با رشد ثانویه زندگی می کند. تغذیه و زادآوری. این گونه خزندگان کوچک و حشرات را شکار می کند و در درختان بلند روی سکویی از چوب و برگ آشیانه می سازد.
شهباز مایری گونه ای از پرندگان شکاری از خانواده بازان است. در مولوکاس، گینه نو، مجمع الجزایر بیسمارک و جزایر سلیمان یافت می شود. زیستگاه طبیعی آن دشت مرطوب جنگل های گرمسیری و نیمه گرمسیری و جنگل های کوهستانی مرطوب در نیمه گرمسیری یا گرمسیری است. این نام رایج به یاد آدولف برنارد مایر (۱۸۴۰–۱۹۱۱)، مردم شناس و پرنده شناس آلمانی است که در هند شرقی هلند جمع آوری شد.
تصمیم گیری بر اساس اجماع () فرآیندهای تصمیم گیری گروهی است که در آن شرکت کنندگان پیشنهادهایی را با هدف یا الزام پذیرش توسط همگان توسعه می دهند و در مورد آنها تصمیم می گیرند. تمرکز بر ایجاد توافق ابر اکثریت و پرهیز از نظر غیرمولد، اجماع را از اتفاق آرا متمایز می کند، که نیاز به حمایت همه شرکت کنندگان از یک تصمیم دارد.
انتخابات سراسری ژاپن () در ۳۱ اکتبر ۲۰۲۱ برگزار شد، براساس قانون اساسی ژاپن. رای گیری در همه حوزه های انتخابیه به منظور انتخاب اعضای مجلس نمایندگان (ژاپن)، مجلس سفلا از دایت ملی انجام گردید. از آنجایی که قانون اساسی هیئت دولت ژاپن را ملزم به استعفای کابینه (هیئت دولت ژاپن) می کند، که در اولین جلسه برگزاری دایت ملی پس از انتخابات اجرا می شود، در این انتخابات در دایت ملی انتخاب جدید نخست وزیر نیز انجام خواهد گرفت. در انتصاب کابینه جدید ممکن است وزیران دوباره منصوب شوند. این انتخابات اولین انتخابات عمومی در دوره ریوا به شمار می رود. حزب لیبرال دموکرات (ژاپن)، به رهبری نخست وزیر جدید فومیو کیشیدا، با وجود از دست دادن کرسی ها، اکثریت مجلس را حفظ کرد.
سیمون کیربی (؛ زادهٔ) بازیگر اهل جمهوری ایرلند است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "فصل جادوگری"، "تالار جیمی"، "انگلستان مال من است" و "آلیس آنسوی آینه" اشاره کرد.
ملانی کلارک پولن (; – ) بازیگر اهل جمهوری ایرلند بود. وی از سال ۱۹۹۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
دنیز گاف (؛ زادهٔ ۲۸ فوریه ۱۹۸۰) بازیگر ایرلندی است. او در تلویزیون بیشتر به خاطر نقش هایش در درام جنایی شبکه بی بی سی دو به نام "پائولا" (۲۰۱۷)، مینی سریال شبکه آی تی وی به نام "بیش از حد نزدیک" (۲۰۲۱) و سریال دیزنی پلاس به نام "اندور" (۲۰۲۲–۲۰۲۵) شناخته شده است. از فیلم های او می توان به "کولت" (۲۰۱۸)، "بره دیگر" (۲۰۱۹)، "دوشنبه" (۲۰۲۰) و "جاده شهدا" (۲۰۲۱) اشاره کرد. او جوایز متعددی از جمله دو جایزه لارنس اولیویه دریافت کرده و همچنین نامزد دریافت جایزه تونی و جایزه آکادمی تلویزیون بریتانیا شده است. اوایل زندگی. گاف در ۲۸ فوریه ۱۹۸۰ زاده شد. او در وکس فورد به دنیا آمد و در انیس، شهرستان کلر، به عنوان دختر یک برق کار بزرگ شد و هفتمین فرزند از یازده خواهر و برادر است. یکی از خواهران کوچکترش، کلی گاف، بازیگر است. گاف در خانواده ای کاتولیک پرورش یافت. او به عنوان خواننده سوپرانو آموزش دید و در ۱۵ سالگی همراه با دوست پسرش از ایرلند به لندن رفت، اما مدتی بی خانمان شد. گاف برای فراموش کردن تجربه های تلخ خود، از جمله گرومینگ شدن از ۱۳ سالگی و تجربهٔ تجاوز جنسی دو بار در ۱۴ سالگی توسط مردی «در دهه ۲۰ زندگی اش»، به م
صرف الکل و مواد مخدر روی آورد. او بعدها اظهار کرد که در آن زمان فکر می کرد این عشق است، اما حالا می داند که سوءاستفاده از کودک بوده است. گاف در ۱۸ سالگی بورسیه ای برای تحصیل در آکادمی هنرهای زنده و ضبط شده (ALRA) در واندزورث دریافت کرد و در سال ۲۰۰۳ از این آکادمی فارغ التحصیل شد.
ایمی-جویس هستینگز (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل جمهوری ایرلند است. وی در سینما، تلویزیون و تئاتر فعالیت داشته است. اولین نقش هستینگز در سال ۱۹۹۰ در فیلم Fools of Fortune بود. او همچنین در فصل ۱ سریال "تودورها" در کنار هنری کویل حضور داشته است. او در تعدادی فیلم مستقل مانند "مرگ های کوچک" (که برای اولین بار در جشنواره فیلم۴ فرایت و جشنواره اس اکس اس دبلیو در ایالات متحده اکران شد) ظاهر شد و در نقش اصلی کیت لافلین در کمدی رمانتیک "ملکه برگشتی" که در فوریه ۲۰۱۴ در سینما ژان کوکتو جورج آر. آر مارتین در ایالات متحده شرکت کرد و پس از اکران در سینمای داخلی در سال ۲۰۱۶ نامزد دو جایزه آی اف تی ای شد. او در فیلم "مکان مقدس" اثر لن کالین ایزلت را بازی کرد که در وبگاه راتن تومیتوز از منتقدان امتیاز ۱۰۰٪ کسب کرد و به عنوان بهترین فیلم بلند ایرلندی سال ۲۰۱۷ توسط حلقه منتقدان فیلم دوبلین معرفی شد. او سپس در دریای سبز، با بازی کاترین ایزابل و کارگردانی راندال پلانکت دیده خواهد شد. او همچنین در تعدادی از فیلم های کوتاه برنده جایزه بازی کرده است و جایزه سینمای زیرزمینی ۲۰۱۷ را برای بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای ایفای نقش اونا در درام
LGBT نامزد IFTA دریافت کرد. دوران کودکی و اوایل کار. امی جویس هستینگز در ایرلند پا به جهان گشود. او فرزند رابرت و کاتریونا هستینگز است. او که خیلی زود به بازیگری علاقه نشان داد، در کلاس های درام در مدرسه بازیگری شادی ثبت نام کرد که در اواخر دهه ۱۹۸۰ در دوبلین افتتاح شد. در اینجا او توسط دبی مک ویلیامز، مدیر بازیگران فیلم های باند شناسایی شد و در نهایت برای نقش جرالدین کوینتون در فیلم "احمقان ثروت" در کنار جولی کریستی، ایان گلن و مری الیزابت ماسترانتونیو انتخاب شد. چند سال بعد، پس از دو دور پایانی انتخاب بازیگر در استودیو پاین وود لندن، او در نقش مری لنوکس در «باغ مخفی» برادران وارنر، به کارگردانی آگنیشکا هولاند، به سختی شکست خورد. با ادامه کلاس های رقص و بازیگری در سال های جوانی، او در تولیدات مختلف ظاهر شد و به طور منظم در برنامه های تلویزیونی مورد علاقه جوانان ظاهر شد، و همچنین فیلم های کودکان را برای نمایش رادیویی پت کنی بررسی کرد. در سال ۱۹۹۸ او برای نقش اصلی در یک فیلم - اقتباس شده از رمان دیگری از ویلیام تروور - سفر فلیسیا به کارگردانی اتوم اگویان در فهرست نهایی قرار گرفت. با این حال او تصمیم گرفت به م
دت سه سال در مرکز ساموئل بکت در ترینیتی کالج دوبلین - اولین و تنها دوره مدرک بازیگری ایرلند - آموزش ببیند. او در سال ۲۰۰۱ با درجه ممتاز فارغ التحصیل شد و یک حرفه بازیگری تمام وقت را آغاز کرد. حرفه تئاتر. هاستینگز در بریتانیا و ایرلند دارای آثار هنری بسیاری است. از جمله نقش های کارول در Oleanna توسط دیوید مامت، استل ریگو در No Exit توسط ژان پل سارتر، کتی کالهون در اولین تولید اروپایی آب گل پرتقال توسط کریگ رایت و جهان اولین نمایش The Night Garden که توسط استودیوی رویال تئاتر ملی ساخته شد و اولین بار در تئاتر Northcott در اکستر اجرا شد. آثار شکسپیر او شامل نقش ریگان در شاه لیر و اخیراً میراندا در طوفان در ژوئیه ۲۰۱۳ است. هاستینگز در ماه های مارس و آوریل ۲۰۱۲ نقش مهماندار واقعی تایتانیک، ویولت جسوپ را در اولین نمایش جهانی اولین نمایشنامه کامل در مورد تایتانیک؛ کوه یخ - درست جلوتر! در تئاتر گیت هاوس لندن برای بزرگداشت صدمین سالگرد اولین سفر تایتانیک.
ماری مولن (؛ زادهٔ ) بازیگر، و بازیگر تئاتر اهل جمهوری ایرلند است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه تونی برای بهترین بازیگر زن در یک نمایشنامه شده است.
لیزا دوان (؛ زادهٔ ) بازیگر، کارگردان و نویسنده اهل جمهوری ایرلند است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "" اشاره کرد.
سوزی لاولور (؛ زادهٔ ۱۹۸۴) بازیگر اهل جمهوری ایرلند است. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
سلین کلی (؛ زادهٔ ) بازیگر، و بازیگر سینما اهل جمهوری ایرلند است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "روانپریشی" اشاره کرد.
آیلین والش (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل جمهوری ایرلند است. وی از سال ۱۹۹۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "خواهران مگدالن"، "نیکلاس نیکلبی"، "تریاژ، و "ساخت ایتالیا" اشاره کرد.
فیونا ویکتوری (; – ) بازیگر اهل جمهوری ایرلند بود. وی بین سال های ۱۹۷۲ تا ۲۰۰۱ میلادی فعالیت می کرد.
پالین مک لین (؛ زادهٔ ) بازیگر، مؤلف اهل جمهوری ایرلند است. وی از سال ۱۹۸۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "قلمپرها"، "دور و دورتر"، "خاکسترهای آنجلا"، "نورا" و "نوبل" اشاره کرد.
پت شورت (؛ زادهٔ ) بازیگر، بازیگر تلویزیون، و تهیه کننده تلویزیونی اهل جمهوری ایرلند است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "نگهبان"، "گاراژ"، "این پدر من است"، "کالواری"، و "بانوی پیر من" اشاره کرد.
لیام ردموند (; – ) بازیگر اهل جمهوری ایرلند بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "بری لیندون"، "ساعت بیست و پنج"، "شبح اپرا"، "دریای بیرحم"، "توبروک"، "بچه گالاهاد"، "سافاری"، "۲۳ قدم تا خیابان بیکر"، و "خیانت ملی" اشاره کرد.
سسیل شریدان (; – ) بازیگر، و ترانه سرا اهل جمهوری ایرلند بود.
مکس آدریان (; – ) بازیگر، بازیگر سینما، بازیگر تئاتر، و بازیگر تلویزیون اهل جمهوری ایرلند بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "هنری وی"، "شیاطین"، "خانه وحشت دکتر ترور"، "عشاق موسیقی"، "رابطه مرگآور، و "آقای پیت جوان" اشاره کرد. زندگی شخصی. او در سال ۱۹۴۳ به جرم همجنس گرایی به سه ماه زندان محکوم شد. بسیاری این حکم را ناعادلانه می دانستند و به نظر نمی رسید که تأثیر نامطلوبی بر حرفه بازیگری او داشته باشد.
نیال بوگی (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل جمهوری ایرلند است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "پادشاه داوود"، "آقای ترنر" و "پلی بویز" اشاره کرد.
ماری جونز () بازیگر، نمایشنامه نویس، و نویسنده اهل بریتانیا است.
میشل دوهرتی (؛ زادهٔ ) بازیگر و دی جی اهل جمهوری ایرلند است.
مورد ماسک های سُربی () شامل مجموعه ای از وقایع است که منجر به مرگ دو تکنسین الکترونیک برزیلی به نام های مانوئل پریرا داکروز (Manoel Pereira da Cruz) و میگل ژوزه ویانا (Miguel José Viana) شد که آخرین بار توسط خانواده هایشان در ۱۷ اوت ۱۹۶۶ دیده شده بودند. اجساد آنها در ۲۰ اوت ۱۹۶۶ کشف شد و علت مرگ آنها هرگز مشخص نشده است. شرح حادثه . بعد از ظهر ۲۰ اوت ۱۹۶۶، پسر جوانی مشغول بازی با بادبادک در منطقه «مورو دو وینتم» ("Morro do Vintém)" (تپه وینتیم) در نیتروی، ریودوژانیرو بود که با جسد دو مرد مواجه شد و مورد را به مقامات گزارش داد. ناحیه دارای زمینی صعب العبور بود لذا پلیس تا یک روز بعد نتوانست به محل اجساد برسد. هنگامی که تیم کوچکی از پلیس و آتش نشانان به محل رسیدند، با صحنه عجیبی روبرو شدند: اجساد در کنار یکدیگر قرار داشتند و تا حدودی از آن ها توسط علف پوشانده شده بود. هر کدام (جنازه ها) یک لباس رسمی (منظور لباسی که افراد در محل کار به تن می کنند)، چشم بندی از جنس سرب و یک لباس ضدآب پوشیده بود. هیچ نشانه ای از ضربه شدید یا از مبارزه و کشمکش وجود نداشت. در کنار اجساد، پلیس یک بطری آب خالی و یک بسته حاوی دو حوله خی
س پیدا کرد. یک دفترچه یادداشت کوچک نیز شناسایی شد که روی آن دستورالعمل های مرموزی نوشته شده بود، (زبان پرتغالی): ترجمه دفترچه یادداشت از زبان پرتغالی به زبان انگلیسی: ('16:30 be at the specified location. 18:30 ingest capsules, after the effect protect metals await signal mask'). ترجمه دفترچه یادداشت از زبان پرتغالی: ('۱۶:۳۰ در محل مشخص شده باش. ۱۸:۳۰ کپسول را قورت بده، پس از تأثیر محافظ از فلزات در انتظار سیگنال ماسک باش'). هویت این دو مرد به نام های مانوئل پریرا دا کروز و میگل ژوزه ویانا، دو تکنسین الکترونیکی از کامپوس دوس گویتاکس، شهری در چندین کیلومتری شمال شرقی ریودوژانیرو شناسایی شد. پس از تحقیقات، پلیس یک روایت محتمل از آخرین روزهای زندگی این مردان را بازسازی کرد. در ۱۷ اوت، کروز و ویانا محل گویتاکس (Campos dos Goytacazes) را درحالی ترک کردند که قصد خود را نیاز به خرید مواد یا وسایلی برای کار اعلام کردند. آن دو مرد سپس سوار اتوبوسی به مقصد نیتروی (Niterói) شدند و در ساعت ۲:۳۰ بعد از ظهر به آنجا رسیدند. شواهد نشان می دهد که لباس های ضدآب از مغازه ای در همان جا و یک بطری آب نیز از یک بار محلی خریداری شده
اند. پس از مصاحبه، پیشخدمت بار میگوئل را «بسیار عصبی» توصیف کرد و متوجه شد که او مرتب ساعت خود را نگاه می کند. این آخرین باری است که آنها زنده دیده شده اند. فرض بر این است که آنها مستقیماً از همان بار به نقطه ای که در آن اجسادشان کشف شده اند رفته بودند. هیچ جراحات واضحی در صحنه و بعداً در کالبد شکافی کشف نشد. جستجو ای برای یافتن مواد سمی انجام نشد. مطب پزشکی قانونی در آن زمان بسیار شلوغ بود و هنگامی که در نهایت زمان کالبد شکافی دو متوفی فرارسید اندام های داخلی آن دو به قدری تجزیه یا فاسد شده بود که برای انجام آزمایش ها نتایج قابل اعتمادی نداشت. نظریه ها. تئوری های متعددی از جنایت تا یوفو برای توضیح این مورد ارائه شده است. یکی از نظریه ها حول شهادت یکی از دوستان این دو مرد است که ادعا می کند آنها اعضای گروهی تحت عنوان «معنویت گرایان علمی» (scientific spiritualists) بودند. ظاهراً این دو مرد سعی داشتند با استفاده از داروهای روانگردان با فرازمینی ها یا ارواح ارتباط برقرار کنند. این افراد با اعتقاد به اینکه چنین مواجهه ای همراه با نور کور کننده ای خواهد بود ماسک های فلزی را برای محافظت از چشمان خود ساختند و ممکن
است بر اثر مصرف بیش از حد مواد مخدر (اُوِردوز) جان خود را از دست داده باشند. این گزارش تأییدکنندهٔ دفتر یادداشت مبهم ثبت شده در صحنه، موادی که در ساخت ماسک استفاده شده و استفاده ادبیاتی در باب ارواح که در خانه مردان پیدا شده می باشد.
آنا کاریچ (؛ – ) بازیگر اهل کرواسی بود. وی بین سال های ۱۹۶۱ تا ۲۰۱۳ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "خانه"، "عفونت" اشاره کرد.
دیانا بولانچا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کرواسی است. وی بین سال های ۱۹۹۶ تا ۲۰۰۷ میلادی فعالیت می کرد.
پترا سیسواریچ (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کرواسی است. وی از سال ۲۰۰۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
زرینکا سویتشیچ (؛ – ) بازیگر اهل کرواسی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جوایز لارنس الیویه شده است.
بوژیدارکا فرایت (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کرواسی است. وی از سال ۱۹۵۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "وقتی بابا رفته بود مأموریت" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه ولادیمیر نازور شده است.
میرا فورلان (؛ – ) بازیگر، بازیگر تئاتر، بازیگر سینما، بازیگر تلویزیون، و خواننده اهل یوگسلاوی بود. وی بین سال های ۱۹۷۶ تا ۲۰۲۰ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "وقتی بابا رفته بود مأموریت"، "دوبار متولد شد، و "متروک" اشاره کرد.
بویانا گرگوریچ (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کرواسی است. وی از سال ۱۹۹۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "درمانگاه کوچک ما" اشاره کرد.
نیوس ایوانکوویچ (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کرواسی است. وی از سال ۱۹۹۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
دولورس لامباشا (; – ) بازیگر اهل کرواسی بود. وی بین سال های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۳ میلادی فعالیت می کرد.
داریا لورنتسی فلتز (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بوسنی و هرزگوین است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "فقط بین ما"، "قانون اساسی" اشاره کرد.
میرنا مداکوویچ (؛ زادهٔ ) بازیگر، و بازیگر سینما اهل کرواسی است. وی از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
هلنا مینیچ (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کرواسی است. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
سوزانا نیکولیچ (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کرواسی است. وی از سال ۱۹۷۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
اتسیا اویدانیچ (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کرواسی است. وی از سال ۱۹۹۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "لیبرتاس" اشاره کرد.
مایا پترین (; – ) بازیگر اهل کرواسی بود. وی بین سال های ۱۹۹۳ تا ۲۰۱۴ میلادی فعالیت می کرد.
دورا پولیچ (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کرواسی است. وی از سال ۱۹۹۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
آلما پریتسا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کرواسی است. وی از سال ۱۹۸۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
بوژیدار آلیچ (؛ – ) بازیگر اهل کرواسی بود. وی بین سال های ۱۹۷۷ تا ۲۰۲۰ میلادی فعالیت می کرد.
آمار بوکویچ (؛ زادهٔ ) بازیگر، بازیگر سینما، و بازیگر تلویزیون اهل کرواسی است. وی از سال ۲۰۰۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
پتار سویرن (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کرواسی است. وی از سال ۲۰۰۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.