Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ره های ۱۷۷۷ و ۱۷۷۸ انتخاب کردند. پس از آن میسون با الیزابت وست وود که همسرش والاس اهل الیزابت سیتی را از دست داده بود، وارد رابطهٔ عاشقانه شد. آن دو در نوامبر ۱۷۷۷ ازدواج کردند ولی شهرلادن، ویرجینیا در نظر عروس تازه، عقب مانده بود. شاید به سبب نفوذ و اثر الیزابت اوایل ۱۷۷۹ رأی دهندگان شهر الیزابت سیتی، میسون را به عنوان یکی از نمایندگان شان در مجلس نمایندگان ویرجینیا انتخاب کرده و کناره گیری وی را نپذیرفتند؛ مگر زمانی که مجلس صلاحیت میسون را رد کرده و دستور به انتخابات جدیدی داد که در آن ویلیام هنری برای خدمت در کنار جان تب برگزیده شد. اعضای مجلس در سال ۱۷۷۸ میسون را در کنار جوزف جونز، جان بلر، توماس لودول لی و پل کارینگتون، به عنوان یکی از پنج قاضی دادگاه عمومی (اکنون دادگاه عالی ویرجینیا نام دارد) انتخاب کرد. همین امر منجر به رد صلاحیت او برای خدمت بیشتر در مجلس شد. در پی جنگ انقلاب آمریکا و تغییرات مجدد مجلس ایالتی، رأی دهندگان شهر استفورد بار دیگر میسون بیمار را به عنوان یکی از نمایندگان شان درمجلس نمایندگان سال ۱۷۸۳ انتخاب کردند و او برای آخرین دوره در کنار قانون گذار کهنه کار، چارلز کارتر، خدمت کرد. در
آن زمان میسون رئیس کمیتهٔ دادگاه های عدالت بود اما بدون تلاش برای انتخاب مجدد، یک سال بعد در دشت رازبری چشم از جهان فروبست. زندگی خصوصی. میسون در سال ۱۷۵۸ با مری کینگ بارنز، تنها دختر سرهنگ آبراهام بارنز و مری کینگ ازدواج کرد. او و مری صاحب چهار فرزند شدند. مری در روز ۲۱ اکتبر ۱۷۷۱ در شهر پرنس ویلیام، ویرجینیا چشم از جهان فروبست و در مقبرهٔ خانوادگی میسون در گانستون هال به خاک سپرده شد. اما پس از مرگ تامسون مطابق وصیت او به فرزند ارشدشان، استیونز توماس میسون، به دشت رازبری منتقل شد. میسون شش سال پس از مرگ همسرش در سال ۱۷۷۷ با الیزابت وست وود والاس ازدواج کرد. او و الیزابت صاحب چهار فرزند شدند. مرگ و میراث. میسون در ۲۶ فوریه ۱۷۸۵ در سن ۵۱ سالگی در دشت رازبری چشم از جهان فروبست. بر طبق وصیت نامه اش، وست وود تامسون میسون و ویلیام تمپل تامسون میسون، هیچ کدام نباید پیش از آنکه به سن ۲۱ سالگی برسند به ترتیب، در سمت جنوبی رودخانه جیمز یا پایین ویلیامزبورگ سکونت کنند تا مبادا مفاهیم والاتری از اهمیت خود از آنچه من برای فرزندانم آرزو می کردم، درک کنند. به علاوه او درخواست کرده بود که همسر نخستش در کنار و نوزاد مرحومش
جورج در بالای سرش دفن شوند. بخشی از این زمین امروزه به عنوان قسمتی از منطقهٔ تاریخی روستایی کاتوکتین محافظت شده است. گرچه خانه ای که میسون ساخته و فرزندانش آن را تغییر داده بودند، در ابتدای قرن بیستم دچار حریق شده و فروریخت. این خانه در سال ۱۹۱۰ جایگزین ساختمان کنونی به سبک مستعمراتی روستایی، شده است.
کروکودیل () فیلمی به نویسندگی و کارگردانی کیم کی-دوک محصول سال ۱۹۹۶ کره جنوبی است. این فیلم اولین کارگردانی کیم کی دوک است و دربارهٔ جوان خشن با اسم مستعار کروکودیل که زیر پل زندگی می کند و عاشق دختری می شود که قصد خودکشی داشته و خودش را از روی پل داخل آب پرت کرده است.
ویلیام آلن (William Allen) (زادهٔ ۵ اوت ۱۷۰۴ – درگذشتهٔ ۶ سپتامبر ۱۷۸۰)، بازرگان ثروتمند، وکیل مدافع و قاضی کل استان پنسیلوانیا و شهردار فیلادلفیا در دوران استعمار بود. در زمان جنگ انقلاب آمریکا، آلن یکی از ثروتمندترین و قدرتمندترین مردان در فیلادلفیا بود. آلن که یک وفادارمانده [وفادار به بریتانیا] بود، به این نظر بود که مستعمرات باید مشکلات خود با پارلمان بریتانیا را از طریق مراجعه به قانون اساسی بر طرف نماید، او همچنین هر نوع جنبش به سوی استقلال را نکوهش می کرد. او در ۱۷۵۰ میلادی یک ملک بزرگ و کاخ به نام مانت ایری در خارج از فیلادلفیا ساخت؛ این محله به نام ملک وی معروف شده و حالا بخشی از شهر فیلادلفیا است. در ۱۷۶۲ میلادی، او مکانی را تأسیس کرد که بعداً به آلن تاون، پنسیلوانیا مشهور شد و او در آنجا یک مرکز شکار داشت. زندگی و حرفه. آلن، متولد ۱۷۰۴ میلادی در فیلادلفیا، فرزند ویلیام آلن سینیور بود، پدر وی بازرگان موفقی بود که نژاد اسکاتلندی-ایرلندی داشت و از دنگانون، شهرستان تایرون، ایرلند همراه با برادرش جان و پدر خود به آمریکا مهاجرت کرده بود. آلن بزرگتر بنا بر روابط نزدیکی که با ویلیام پن، مالک مستعمره پنسیل
وانیا داشت، به شهرت رسید. آلن زمانی که جوان بود، بیشتر زمان خود را برای تحصیلات و پیراستگی در انگلستان سپری کرد. در ۱۷۲۰ میلادی، او برای آموزش در رشته حقوق در میدل تیمپل وارد شده و همزمان به عنوان دانشجوی خصوصی وارد کلیر کالج، کمبریج شد. زمانی که پدر آلن در ۱۷۲۵ میلادی در گذشت، او به فیلادلفیا بازگشت تا تجارت خانوادگی خود را مدیریت نماید. در بهار ۱۷۲۹ میلادی، آلن همراه با وکیل مدافع اندرو همیلتون (پدر زن آینده خود) به عنوان معتمد صندوق خریداری زمین و ساختن تعمیر کاخ ایالتی در فیلادلفیا که در آن زمان مرکز استان بود، انتخاب شدند. به هر دو نفر این صلاحیت داده شده بود تا قطعه زمینی برای این پروژه خریداری نمایند. تا اکتبر ۱۷۳۰ سال بعدی، آلن و همیلتون به خریداری مقدار زیاد زمین در جاده چیست نت به هزینه شخصی خود آغاز کردند، ملکی که کاخ ایالتی پنسیلوانیا (که بعداً به سالن استقلال معروف شد) قرار بود روی آن ساخته شود. در ۱۷۳۵ میلادی، آلن به عنوان شهردار، شهر فیلادلفیا انتصاب یافت. سال بعدی، وی با برگزاری مهمانی برای تمامی شهروندان و مهمانان شهر، از باز شدن ساختمان تقریباً تکمیل شده کاخ ایالتی تجلیل کرد؛ این مهمانی در آ
ن زمان به عنوان «بزرگترین و برازنده ترین محفلی که در آن قسمت آمریکا برگزار شده بود»، توصیف گردید. بنا بر وصیت پدر زن خود اندرو همیلتون، مورخ ۳۱ ژوئیه- ۱ اوت ۱۷۴۱، آلن تمامی زمین محوطه کاخ ایالتی و اراضی دولتی حومه آن را به ارث برد. این اراضی قرار بود توسط وی و برادر زن اش جیمز همیلتون مدیریت شود. آلن و همیلتون در ۱۳ سپتامبر ۱۷۶۱، لات شماره ۱ و یک قسمت دیگر اراضی به دست آمده را به آیزاک نوریس دوم و سایر معتمدین این استان واگذار کردند. این انتقال ملک، محوطه کاخ را کامل سخت: مکان کاخ ایالتی و فضای دولتی حومه آن. در ۱۷۶۸ میلادی، وی به عنوان عضو انجمن فیلسوفان آمریکا انتخاب شد. آلن به عنوان قاضی کل دادگاه عالی مستعمره گماشته شده و از ۱۷۵۱ تا ۱۷۷۴ میلادی در این سمت خدمت کرد. وی در نهایت به خاطر تنش های روزافزون ناشی از باورهای وفادارمانده وی به بریتانیا و نگرانی های پزشکی از موقف خود کنار رفت. بنجامین چیو پس از وی به عنوان قاضی کل گماشته شد. در ۱۷۶۰ میلادی، آلن با تشویق ویلیام اسمیت، از سفر نقاش جوان بنجامین ویست به ایتالیا حمایت مالی کرد. او یک حداکثر اعتبار به ارزش ۱۰۰ پوند برای ویست تعیین نموده و در نامه معرفی و
ی در ۱۷۶۰ میلادی، ویست را «نقاش نابغه شهر که مشتاق بهبود خود در این علم با دیدار از فلورانس و روم، است» خواند. آلن و برادر زن وی، فرماندار جیمز همیلتون، یک سال بعد پول بیشتری برای ویست فراهم کردند. ویست به یکی از پرآوازه ترین نقاشان قرن مبدل شده و از ۱۷۹۲ میلادی تا هنگام مرگ خود در ۱۸۲۰ میلادی به عنوان رئیس آکادمی سلطنتی هنر بریتانیا خدمت کرد. ویست از آلن به عنوان «مهم ترین سرور از جمله سروران من» نام برد. آلن یک فراماوسون و عضو لژ شماره یک سنت جان، «مدرنز» در فیلادلفیا بود که به نام تون تاورن لژ نیز شناخته می شد. وی که در ۲۴ ژوئن ۱۷۳۱ به عنوان استاد بزرگ استانی پنسیلوانیا در لژ «مدرنز» گماشته شده بود، به دومین استاد بزرگ استانی لژ بزرگ پنسیلوانیا و جوانترین استاد بزرگ مبدل شد، (هنگام انتصاب خود تنها ۲۶ سال سن داشت). آلن برای دو دوره به عنوان استاد بزرگ خدمت کرد، دوره اولی از ۱۷۳۱ تا ۱۷۳۲ میلادی و دوره دومی از ۱۷۴۷ تا ۱۷۶۱ میلادی. آلن که یک وفادارمانده بود، در ۱۷۷۴ میلادی به انگلستان فرستاده شده و در آنجا طرح خود را تحت عنوان بحران آمریکا: نامه ی، با اجازه ارل گوور لرد و رئیس شورا، در مورد اغتشاشات هشداردهنده
کنونی در مستعمرات، منتشر کرده و طی آن برنامه ای را برای بازگرداندن مستعمرات آمریکایی به زیر حاکمیت تاج و تخت بریتانیا ارایه کرد. او تقریباً بیشتر دوران جنگ انقلاب آمریکا را در انگلستان سپری کرد و تا ۱۷۷۹ میلادی، پس از اینکه ارتش بریتانیا از فیلادلفیا خارج شده بود، به آمریکا بازنگشت. او سال بعدی و یک سال قبل از اینکه جنگ انقلاب آمریکا پایان یابد، در عمارت خود به نام مانت ایری در خارج از شهر فیلادلفیا وفات کرد. ازدواج و خانواده. آلن در ۱۶ فوریه ۱۷۳۴ با مارگارت همیلتون ازدواج کرد، همسر وی دختر اندرو همیلتون وکیل مدافع مشهور در پرونده ۱۷۳۵ زنجیر و خواهر جیمز همیلتون بود. ویلیام و مارگارت شش فرزند داشتند: جان، اندرو، جیمز، ویلیام، آن و مارگارت. فرزندان آلن، همانند پدر خود، در جریان انقلاب آمریکا طرفدار بریتانیا بودند. آن آلن با جان پن ازدواج کرد، پن یکی از مالکین استعماری این استان با ۲۵ درصد سهم قانونی بود و به عنوان آخرین فرماندار استعماری پنسیلوانیا خدمت کرد. در جریان مدتی که بریتانیا شهر فیلادلفیا را اشغال نمود، آن مدتی را با همسر خود در نیوجرسی در تبعید به سر برد، اما آنها دوباره در ۱۷۸۸ میلادی به این شهر با
زگشته و بقیه عمر خود را در نزدیکی شهر سپری کردند. میراث. بنیان گذاری آلن تاون در پنسیلوانیا. آلن طرح شهرک امروزی آلن تاون، پنسیلوانیا را در ۱۷۶۲ میلادی گذاشت و وی آنرا در آن زمان شهرک نورث همپتون نام گذاری کرد. زمین این شهرک بخشی از ملکی به مساحت ۵٬۰۰۰ آکر (۲۰ کیلومتر مربع) بود که آلن در ۱۷۳۵ میلادی از شریک تجاری خود جوسیف تورنر خریداری نموده بود. تورنر این ملک را از توماس پن، پسر ویلیام پن خریداری کرده بود. آلن امیدوار بود که شهرک نورث همپتون به خاطر موقعیت اش در امتداد رود له های و نزدیک بودن به فیلادلفیا، می تواند، جایگزین شهر ایستون به عنوان مرکز شهرستان نورث همپتون شده و همچنین به یک مرکز تجاری مبدل شود. آلن این ملک را در ۱۷۶۷ میلادی به پسرش جیمز داد. سه سال بعد در ۱۷۷۰ میلادی، جیمز یک اقامتگاه تابستانی به نام تراوت هال در این شهرک جدید ساخت که در نزدیکی مرکز شکار پیشین پدرش واقع شده بود. در ۱۸ مارس ۱۸۱۱، این شهرک به طور رسمی به عنوان یک واحد اداری بارو تشکیل گردید. در ۶ مار ۱۸۱۲، شهرستان له های از نیمه غربی شهرستان نورث همپتون تشکیل شده و شهرک نورث همپتون به عنوان مرکز آن انتخاب گردید. نام این شهرک، پس
از اینکه برای سال ها به طور غیررسمی به نام شهرک «آلن تاون» معروف شده بود، در ۱۸۳۸ میلادی به این نام تغییر یافت. این شهرک در ۱۲ مارس ۱۸۶۷ به طور رسمی به عنوان یک شهر شناخته شد. آلن تاون امروزه سومین شهر بزرگ در پنسیلوانیا است. مانت ایری، پنسیلوانیا. آلن در ۱۷۵۰ میلادی عمارت و کاخی را به نام مانت ایری در جاده جرمن تاون ساخت. منطقه ای که مانت ایری در آن بود، در نهایت این نام را برای خود اختیار کرد. این عمارت تا هنوز هم پابرجا بوده و اکنون محوطه حوزه علمیه الهی شناسی لوتران در فیلادلفیا را تشکیل می دهد.
در دل امواج یک فیلم جنگی و زیردریایی بریتانیایی محصول سال ۱۹۵۵ در مورد حملات اژدر انسانی و زیردریایی های کوچک در آبدره های نروژی علیه کشتی جنگی آلمانی بنام نبردناو تیرپیتس است. این فیلم به کارگردانی رالف توماس بر اساس دو حمله واقعی توسط کماندوی بریتانیایی است. فیلمبرداری در استودیو پین وود، انگلستان، با صحنه های خارج از منزل در گرنزی، برخی از تجهیزات جنگی اصلی در فیلم استفاده شد. باکس آفیس. این فیلم ششمین فیلم پرطرفدار باکس آفیس بریتانیا در آن سال بود، طبق گفته شرکت مالی ملی فیلم، این فیلم سود خوبی به همراه داشت.
ویلیام کریستیان (William Christian) (زادهٔ احتمالاً ۱۷۴۲ – درگذشتهٔ ۹ آوریل ۱۷۸۶)، افسر نظامی، مزرعه دار و سیاستمدار از قسمت جنوبی مستعمره ویرجینیا بود. وی نماینده شهرستان فین کاسل در مجلس ایالتی ویرجینیا بود و زمانی که روابط با بریتانیا به تنش گرایید، او قطعنامه فین کاسل را امضاء کرد. بعدها او از ویرجینیا غربی در مجلس سنای ویرجینیا نمایندگی نمود و فورت ویلیام (لوییویل، کنتاکی امروزی) را بنیان گذاشت، او همچنین در راستای مذاکرات پیمان جزیره طولانی هولستون که منتج به تأمین صلح میان مردان کوه نشین و چروکی ها در ۱۷۷۷ میلادی شد، همکاری نمود. او در مراحل آغازین جنگ هندی های شمال غربی، زمانی که مأموریتی را بر علیه آمریکایی های بومی هدایت می کرد، در ۱۷۸۶ میلادی در منطقه ای که حالا موسوم به جفرسونویل، ایندیانا است به قتل رسید. اوایل زندگی و خانواده. کریستیان در حدود ۱۷۴۲ میلادی احتمالاً در شهرستان آگاستا، ویرجینیا زاده شد. او فرزند الیزابت استیرک و شوهر وی اسرائیل کریستیان بود، پدر و مادر وی مهاجرین ایرلندی بودند که در ۱۷۴۰ میلادی در استنتون، ویرجینیا مسکن گزین شده و در آنجا یک مغازه عمومی داشتند. اسرائیل کریستیان از
سال ۱۷۵۸ تا ۱۷۶۵ میلادی چندین بار نماینده شهرستان آگاستا در مجلس ایالتی ویرجینیا بود و همچنین در راستای بنیان گذاری شهرهای کریستیان بورگ و فین کاسل همکاری کرده بود. ویلیام کریستیان و خواهران وی احتمالاً از مادرشان آموزش «بسیار فوق العاده و خوب» دریافت کرده بودند. کریستیان زمانی که مرد جوان بود در نبرد انگلیس و چروکی (۱۷۵۸ – ۱۷۶۱ میلادی) تحت فرماندهی سرهنگ ویلیام بیرد، به عنوان سروان خدمت کرد. او در اواسط دهه ۱۷۶۰ میلادی تحت نظر پاتریک هنری به آموزش حقوق پرداخت، اما هیچ مدرکی مبنی بر اینکه کریستیان حرفه حقوقی داشته است در دسترس نیست. او با خواهر هنری به نام آن ازدواج کرد. آنها چندین دختر داشتند که ازدواج نموده و صاحب فرزند شدند؛ تنها پسر آنها، ویلیام هنری کریستیان در ۱۸۰۰ میلادی زمانی که تقریباً ۱۹ ساله بود، قبل از اینکه ازدواج کند، وفات کرد. حرفه. کریستیان در بخشی از شهرستان باتتورت، ویرجینیا زندگی می کرد که بعداً شهرستان فین کاسل، ویرجینیا شد. او از ۱۷۷۳ تا ۱۷۷۵ میلادی، یکی از دو نماینده شهرستان جدیدالتاسیس در سه دوره آخر مجلس ایالتی ویرجینیا بود. در ۱۷۷۴ میلادی، کریستیان یک تیپ شبه نظامیان از شهرستان فین کا
سل را در نبرد دنمور فرماندهی نمود، اما او و نیروهایش خیلی دیر رسیدند و توانستند در نبرد سرنوشت ساز پاینت پلزنت شرکت کنند. با تیره شدن روابط با بریتانیا، کریستیان یکی از امضاءکنندگان قطعنامه های فین کاسل بود، قطعنامه ای که از جمله نخستین بیانیه ها در رابطه با مقاومت مسلحانه علیه تاج و تخت بریتانیا در مستعمرات آمریکایی بود. با نزدیک شدن جنگ انقلاب آمریکا، کریستیان در ۱۷۷۵ میلادی در کمیته مصونیت فین کاسل خدمت می کرد و پس از اینکه فرماندار شاهی ویرجینیا قوه مقننه این ایالت را الغا نمود، وی در چهار دوره نخست از پنج دوره کنوانسیون ویرجینیا به عنوان نماینده این شهرستان انتخاب گردید. پس از اینکه پنجمین کنوانسیون انقلابی ایالت مشترک المنافع ویرجینیا را تأسیس کرد، رأی دهندگان شهرستان های باتتورت و فین کاسل کریستیان را به عنوان نماینده خود در سنای ویرجینیا برگزیدند. با این حال، در جلسه بعدی سنای ویرجینیا، مرزبندی های شهرستان ها تغییر نموده و شهرستان باتتورت به شهرستان های واشینگتن، مانتگامری، گرین بریر و کنتاکی در ناحیه ای ملحق شد که ویلیام فلمنگ را برای چهار سال به طور نیمه وقت به عنوان نماینده خود انتخاب نموده بودند.
با این وجود، با نقل مکان ساکنین به سمت جنوب غرب در امتداد جاده کامبرلند و گذشته از شهرستان های واشینگتن و گرین بریر در مکانی که نخست شهرستان کنتاکی، بعداً جفرسون، فیت و لنکن تشکیل گردید، مرزبندی ها بار دیگر تغییر نموده و کریستیان پس از مدت کوتاه دوباره به مجلس سنا بازگشت – تمامی این اتفاقات قبل از این بود که کنتاکی به عنوان یک ایالت جدید تشکیل گردد. در ۱۳ فوریه ۱۷۷۶، او به عنوان نایب سرهنگ تیپ اول ویرجینیا گماشته شد. برادر زن کریستیان به نام پاتریک هنری در نخست سرهنگ این تیپ بود، اما پس از اینکه تیپ به ارتش قاره ای منتقل گردید، هنری از ادامه خدمت خودداری نمود و کنگره قاره ای کریستیان را در ۱۸ مارس ۱۷۷۶ به سرهنگ ترفیع داد. زمانی که متحدین چروکی بریتانیا تحت فرماندهی دراگینگ کانوی و اکونوستوتا در ۱۷۷۶ میلادی با ویرجینیا وارد جنگ شدند، کریستیان از مأموریت خود در ارتش قاره ای در ماه ژانویه کنار رفت و در عوض فرماندهی یک مأموریت بر علیه چروکی های بالای کوه را پذیرفت. هرچند این مأموریت حاوی نبردهای اندک بود، اما کریستیان و مردان وی برخی شهرهای چروکی ها را تخریب نموده و بعضی از رؤسای قبایل آنها را وادار نمودند تا به
صلح تن دهند. کریستیان یکی از اعضای کمیسیونی بود که «معاهده جزیره سولانی هولستون» را با قبایل چروکی مذاکره نموده و در ۲۰ ژوئیه ۱۷۷۷ به امضاء رساند. او در معاهده دوم با چروکی ها در ۱۷۸۱ میلادی نیز عضو کمیسیون مذاکره کننده بود. اواخر زندگی و میراث. کریستیان، خانواده و برده های خود را در ۱۷۸۵ میلادی به جای منتقل نمود که بعداً شهرستان جفرسون، کنتاکی و دهکده لوییویل شد. کریستیان در نزدیکی سیاستمدار و پیشگام آمریکایی، الکساندر اسکات بولت (کسی که با یکی از دختران کریستیان ازدواج نموده و خانواده تشکیل داد) مزرعه ای را تأسیس نموده و ۹٬۰۰۰ آکر (۳۶ کیلومتر مربع) زمین که به عنوان بخشش در مقابل خدمت نظامی به وی وعده شده بود را در آنجا تصاحب کرد. هرچند جنگ انقلاب آمریکا پایان یافته بود، اما بومی های آمریکایی هنوز هم به دفاع از زمین خود در مقابل مهاجرین آمریکایی ادامه می دادند. کریستیان و همسر وی برای تأسیس فورت ویلیام، کنتاکی همکاری نموده و کریستیان ساخت پدافندهای دفاعی در مقابل حملات بومیان آمریکایی را در مکانی که حالا لوییویل است، هدایت کرد. به عنوان یکی از مجرب ترین افسرهای نظامی در کنتاکی، او در ۱۷۸۶ میلادی مأموریتی را
بر علیه بومی های آمریکایی در شمال رود اوهایو رهبری نمود. او در ۹ آوریل در جریان یک زدوخورد در نزدیکی مکان امروزی شهر جفرسونویل، ایندیانا به قتل رسید. نیروهای وی جسد کریستیان را برای خاکسپاری در گورستان بلیت در مزرعه اوکسمور به شهرستان جفرسون، کنتاکی آوردند. چندی بعد پسر وی نیز در همان گورستان به خاک سپرده شد. بیوه وی به سمت شرق نقل مکان نموده و در ۱۷۹۰ میلادی در نورفک، ویرجینیا فوت کرد. دو دختر آنها در ۱۸۰۶ میلادی در شهرستان جفرسون فوت نموده و جوان ترین دختر آنها با ویلیام فیشبک ازدواج نموده و در ۱۸۴۰ میلادی درگذشت. خانه سابقه چوبی الواری کریستیان در کنتاکی هنوز هم پابرجا است. چندین مکان به افتخار وی یا اعضای خانواده او نام گذاری شده است، از جمله:
موزه هنر کاگواس (به اسپانیایی: Museo de Arte de Caguas) یک موزه هنری در کاگواس پوئبلو، مرکز شهر و منطقه اداری شهرداری کاگواس، پورتوریکو است. سطح اول موزه به کارلوس اوسوریو نقاش بومی کاگواس اختصاص دارد و سطح دوم نمایشگاه های موقتی را شامل می شود. ورود افراد به این موزه رایگان است و تورهای راهنما در دسترس قرار دارد. این موزه همچنین دربرگیرنده رویدادهای فرهنگی می باشد. کاسا آماریلا. این موزه در یک ساختمان تاریخی دو طبقه و نئوکلاسیک به نام کاسا آماریلا (به اسپانیایی به معنای خانه زرد) واقع شده است که قدمت آن به اوایل قرن بیستم بر می گردد. این موزه در نبش خیابان های پادیال و رویز بلویس واقع شده است. ساختمان آن در سال ۱۹۱۱ محل سکونت مدیر شرکت دخانیات آمریکا بوده است.
جونگ وو یونگ (؛ زادهٔ ۲۰ سپتامبر ۱۹۹۹) یک بازیکن حرفه ای فوتبال اهل کره جنوبی است که در حاضر برای باشگاه فوتبال اشتوتگارت، از باشگاه های حاضر در بوندس لیگا بازی می کند. جونگ وو یونگ توانایی بازی در پست هافبک تهاجمی و مهاجم را دارد. دوران حرفه ای. بایرن مونیخ. در ۳۰ ژوئن ۲۰۱۷، جونگ از باشگاه اینچئون یونایتد کره جنوبی به باشگاه فوتبال بایرن مونیخ پیوست. این قرارداد تا ۳۰ ژوئن ۲۰۲۲ اعتبار داشت. جونگ به طور رسمی در ۱ ژانویه ۲۰۱۸، با باز شدن پنجره نقل و انتقالات، به بایرن پیوست. جونگ اولین بازی خود را برای بایرن مونیخ در لیگ قهرمانان اروپا در ۲۷ نوامبر ۲۰۱۸ انجام داد و در دقیقه ۸۱ به جای توماس مولر مقابل بنفیکا به عنوان بازیکن تعویضی وارد زمین شد. در ۳ مه ۲۰۱۹، او به عنوان وینگر راست در ترکیب اصلی قرار گرفت و فینال جام بین المللی لیگ برتر فصل را به همراه سایر بازیکنان برای تیم زیر ۲۳ سال بایرن مونیخ برد و اولین جام باشگاهی بین المللی دوران حرفه ای خود را به دست آورد. فرایبورگ. در ۱۹ ژوئن ۲۰۱۹، فرایبورگ اعلام کرد جونگ را با قراردادی چهار ساله با گزینه ای برای بایرن مونیخ جهت بازخرید، از این باشگاه خریداری کرده است.
با این حال، او پس از اولین بازی خود در زمین ظاهر نشد و با قراردادی قرضی به بایرن بازگشت و در بوندس لیگا ۳، در تیم ذخیره ظاهر شد و توانست در طی ۱۵ بازی، ۱ گل و ۸ پاس گل به ثبت برساند و عملکرد درخشانی داشته باشد. در ۱۲ دسامبر ۲۰۲۰، جونگ اولین گل خود در بوندسلیگا را در مقابل آرمینیا بیله فلد پس از ورود به زمین به جای وینچنزو گریفو در دقیقه ۸۶ به ثمر رساند. تیم ملی کره جنوبی. او اولین بازی خود را برای تیم ملی کره جنوبی در ۲۵ مارس ۲۰۲۱ در یک بازی دوستانه مقابل تیم ملی فوتبال ژاپن انجام داد. در ۱۶ نوامبر ۲۰۲۱، جونگ وو یونگ اولین گل خود را برای تیم ملی در مرحله مقدماتی جام جهانی ۲۰۲۲ قطر، مقابل عراق به ثمر رساند.
کنیسه ربیع زاده کنیسه ای وابسته به انجمن یهودیان شیراز واقع در کوچه نوبهار (گذر ادیان) است. این کنیسه معروف ترین و اصلی ترین کنیسه یهودیان شیراز به شمار می رود. ساختمان کنیسه دو طبقه است که طبقه نخست آن محل برگزاری آیین های یهودی ست. پیشینه. کنیسه ربیع زاده در دهه ۱۳۳۰ با حمایت مالی آقای ربیع زاده برای جامعه یهودیان شیراز بنیانگذاری شد و هم اینک به انجمن یهودیان شیراز تعلق دارد.
بالیسور سیستمی از چراغ های روشنایی برای خطوط برق فشار قوی است که از یک لامپ نئون کم فشار کاتد سرد استفاده می کند، که به عنوان چراغ هشدار هواپیما استفاده می شود. کابل های برق فشار قوی، به ویژه آنهایی که نزدیک به فرودگاه ها هستند، باید در روز و شب قابل مشاهده باشند. در طول روز، توپ های رنگی روشن که با نام گوی نشانگر که در طول کابل ها قرار گرفته اند کافی است، اما در طول شب، روشنایی لازم است. این چراغ ها با درخشیدن قرمز، رنگ استانداردی که در هوانوردی برای چراغ های هشدار استفاده می شود، این روشنایی را فراهم می کنند. این سیستم از روی کابلی که بالیسور بر رویش نصب شده است تغذیه می کند.
ویلیام هوپر (William Hooper) (زادهٔ ۲۸ ژوئن ۱۷۴۲ – درگذشتهٔ ۱۴ اکتبر ۱۷۹۰)، از پدران بنیان گذار ایالات متحده، وکیل، سیاستمدار، عضو کنگرهٔ قاره ای و نمایندهٔ کارولینای شمالی از سال ۱۷۷۴ تا ۱۷۷۷ میلادی بود. هوپر اساسنامهٔ اتحادیهٔ قاره ای و اعلامیهٔ استقلال ایالات متحده را امضاء کرد. اوایل زندگی. هوپر نخستین فرزند از پنج فرزند بود که در ۲۸ ژوئن ۱۷۴۲، در بوستون، ماساچوست چشم به جهان گشود. پدرش، ویلیام هوپر، کشیشی اسکاتلندی بود که پیش از مهاجرت به بوستون در دانشگاه ادینبورگ تحصیل کرده و مادرش مری دنی، دختر جان دنی، تاجری محترم از ماساچوست بود. پدرش امیدوار بود که هوپر همچون او، کشیشی در کلیسای اسقفی شود و هوپر را در هفت سالگی در مدرسهٔ لاتین بوستون به مدیریت آقای جان لاول، آموزگاری بسیار سرشناس در ماساچوست گذاشت. در سال ۱۷۵۷، هوپر در شانزده سالگی، وارد دانشگاه هاروارد شد که در آنجا دانشجویی سخت کوش بود و بسیار مورد توجه قرار گرفت. در سال ۱۷۶۰، هوپر با رتبه ای ممتاز، مدرک لیسانس خود را از هاروارد گرفت. هرچند، او پس از فارغ التحصیلی، آن طور که پدرش امیدوار بود، تمایلی به حرفهٔ روحانیت نداشت. در عوض، هوپر تصمیم گرفت
که وارد حرفهٔ وکالت شود و زیر نظر جیمز اوتیس، وکیلی مشهور در بوستون که فردی تندرو بود، به آموزش مشغول شد. هوپر تا سال ۱۷۶۴ زیر نظر اوتیس آموزش دید و پس از اتمام آزمون وکالت، تصمیم گرفت تا حدی به دلیل وجود تعداد کثیری از وکلا در بوستون، ماساچوست را ترک کند. زندگی در کارولینای شمالی. در سال ۱۷۶۴، هوپر موقتاً به ویلمینگتون، کارولینای شمالی نقل مکان کرد و در آنجا به حرفهٔ وکالت مشغول و وکیل دادگاه منطقهٔ کیپ فیر شد. هوپر در کارولینای شمالی میان مزرعه داران ثروتمند و همچنین وکلای دیگر، شهرت و احترام زیادی به دست آورد. او نفوذ و اعتبار خود را با نمایندگی از دولت استعماری در چندین پروندهٔ قضایی افزایش داد. در سال ۱۷۶۷، هوپر با آن کلارک، دختر مهاجری ثروتمند و بخشدار شهرستان نیو هانوور، ازدواج کرد. آنها صاحب سه فرزند شدند: ویلیام (زادهٔ ۱۷۶۸)، الیزابت (زادهٔ ۱۷۷۰) و توماس (زادهٔ ۱۷۷۲). هوپر به سرعت پله های ترقی را طی کرد، اولین بار در سال ۱۷۶۹، به عنوان معاون دادستان ناحیهٔ سالزبری و سپس در سال ۱۷۷۰، به عنوان معاون دادستان کل کارولینای شمالی منصوب شد. هوپر در آغاز حامی دولت استعماری بریتانیا در کارولینای شمالی بود. د
ر سال ۱۷۶۸، او به عنوان معاون دادستان کل با فرماندار دولت استعماری، ویلیام تراین در سرکوب گروه شورشی موسوم به قانون گذاران که در جنگ قانون گذاری شرکت داشتند، همکاری کرد. گروه قانون گذاران برای مدتی در کارولینای شمالی فعالیت داشت و در سال ۱۷۷۰ گزارش شد که این گروه در زمان آشوب و شورش، هوپر را در خیابان های هیلزبورو روی زمین کشانده اند. هوپر به فرماندار تراین توصیه کرد که برای سرکوب شورشیان از تمام قوای استفاده کند و حتی سربازان را در نبرد آلامانس در سال ۱۷۷۱ همراهی کرد. او در سال ۱۷۷۵ در مجلس شورای ایالت کارولینای شمالی خدمت کرد. مشارکت در انقلاب آمریکا. حمایت هوپر از دولت های استعماری به مرور کاهش پیدا کرد و به دلیل حمایت های پیشین او از فرماندار تراین، مشکلاتی برایش پدید آمد. به هوپر انگ وفادار به دولت زده بودند، از این رو بی درنگ توسط میهن پرستان پذیرفته نشد. سرانجام هوپر در سال ۱۷۷۳ به عضویت مجلس شورای ایالتی کارولینای شمالی درآمد و در آنجا در برابر تلاش های دولت استعماری برای تصویب قوانینی که مرتبط با کنترل دادگاه های ایالتی بودند، به مخالفت پرداخت. این اقدام متقابلاً منجر به تضعیف شهرت او میان وفاداران ب
ه دولت شد. هوپر متوجه شد که احتمال وقوع استقلال وجود دارد و در نامه ای به دوستش، جیمز آیردل به این موضوع اشاره و بیان کرد که مستعمرات «به سرعت به سوی استقلال گام برمی دارند و به زودی یک امپراتوری بر ویرانه های بریتانیای کبیر خواهند ساخت». هوپر در دوران حضورش در مجلس، کم کم از حامیان انقلاب و استقلال آمریکا شد. پس از انحلال این مجلس توسط فرماندار، هوپر به سازماندهی مجلس مستعمراتی جدید کمک کرد. او همچنین به عضویت کمیتهٔ مکاتبات و تحقیق درآمد. در سال ۱۷۷۴، هوپر به عنوان نمایندهٔ اولین کنگرهٔ قاره ای منصوب شد و در کمیته های متعددی خدمت کرد. یکبار دیگر هوپر برای دومین کنگرهٔ قاره ای نیز انتخاب شد، اما بیشتر وقتش میان کنگره و کار در کارولینای شمالی، جاییکه به تشکیل دولت جدید کمک می کرد، تقسیم شده بود. این موضوع باعث شد که او در رأی گیری تأیید اعلامیهٔ استقلال آمریکا حضور نداشته باشد؛ هرچند، برای امضای آن در ۲ اوت ۱۷۷۶ به موقع رسید. در سال ۱۷۷۷، هوپر به دلیل دغدغه های مالی، از کنگره کناره گیری کرد و به کارولینای شمالی بازگشت تا حرفهٔ وکالت خود را از سر بگیرد. در دوران انقلاب، بریتانیایی ها سعی کردند هوپر را دستگیر ک
نند و از آنجاییکه محل سکونتش در فینیان در معرض حملات آنها بود، هوپر خانواده اش را به ویلمینگتون منتقل کرد. در سال ۱۷۸۱، بریتانیا ویلمینگتون را تصرف کرد، جاییکه کورنوالیس و نیروهایش پس از نبرد دادگاه گیلفورد به آنجا عقب نشینی کردند و در نتیجه هوپر از خانواده اش جدا ماند. به علاوه، بریتانیایی ها املاک او را در فینیان و ویلمینگتون آتش زدند، از این رو هوپر مجبور شد در این مدت برای غذا و سرپناه به دوستانش متکی باشد و همچنین زمانی که به مالاریا مبتلا شد، آنها از او مراقبت کردند. سرانجام، هوپر پس از یک سال جدایی از خانواده اش، دوباره به آنها ملحق گشت و در هیلزبورو، کارولینای شمالی ساکن شدند، جاییکه هوپر تا سال ۱۷۸۳ به کار برای مجلس کارولینای شمالی ادامه داد. سال های پس از انقلاب. هوپر پس از انقلاب به حرفهٔ وکالت بازگشت، اما به دلیل مواضع سیاسی اش، توجه و حمایت عموم مردم را از دست داد. هوپر به دلیل ارتباطات قدرتمندش، بی اعتمادی اش به طبقهٔ پایین اجتماع و رفتارهای انعطاف پذیر با وفاداران به دولت که نسبت به آنها عموماً بخشنده و باگذشت بود و این رفتار تا حد زیادی مورد انتقاد قرار گرفته بود، با حزب فدرالیست همراه شد. این