Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جان دالریمپل، دومین ارل استیر (؛ ۲۰ ژوئیه ۱۶۷۳ – ۹ مه ۱۷۴۷) نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. او افسر ارتش بریتانیا و دیپلماتی بود که از سال ۱۷۱۴ تا ۱۷۲۰ به عنوان سفیر بریتانیا در فرانسه خدمت کرد. او در جنگ نه ساله، جنگ جانشینی اسپانیا و جنگ جانشینی اتریش خدمت کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان گل خار شده است.
هوراس اسمیت دورین (; – ) ژنرال نیروی زمینی بریتانیا بود. او یکی از معدود بازماندگان بریتانیایی نبرد ایساندلوانا به عنوان یک افسر جوان بود و در جنگ دوم بوئر نیز خود را نشان داد. اسمیت-دورین در طول جنگ جهانی اول فرماندهی ارشد نیروی اعزامی بریتانیا را بر عهده داشت. او فرماندهی سپاه دوم بریتانیا را در نبرد مونس، اولین عملیات بزرگ نیروی اعزامی بریتانیا، و نبرد لو کاتئو بر عهده داشت، جایی که برخلاف خواسته های فرمانده کل قوا، سر جان فرنچ، که چند سال پیش با او اختلاف شخصیتی داشت، در یک عملیات دفاعی شدید و موفق شرکت کرد. در بهار ۱۹۱۵، او فرماندهی ارتش دوم بریتانیا را در نبرد دوم ایپر بر عهده داشت. او به دلیل درخواست اجازه برای عقب نشینی از منطقه ایپر به موقعیتی قابل دفاع تر، توسط فرنچ از فرماندهی برکنار شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
رابرت روس (; 1766 – ) نظامی اهل جمهوری ایرلند بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که در جنگ های انقلاب فرانسه و جنگ های ناپلئون و جنگ ۱۸۱۲ حضور داشت. راس در سال ۱۷۸۹ به ارتش بریتانیا پیوست. او به عنوان افسر در چندین نبرد در طول جنگ های ناپلئونی، از جمله نبردهای مایدا و کورونا، خدمت کرد و به درجه سرهنگی ارتقا یافت. در سال ۱۸۰۹، او برای خدمت در جنگ شبه جزیره، از جمله نبردهای ویتوریا، رونسسوالز، سوراورن و اورتز، اعزام شد. او در نبرد اورتز در فرانسه در ۲۷ فوریه ۱۸۱۴ از ناحیه گردن مجروح شد. پس از بازگشت به خدمت در اواخر همان سال، راس به درجه سرلشکری ارتقا یافت و به عنوان فرمانده «تمام نیروهای بریتانیایی در ساحل شرقی» به آمریکای شمالی اعزام شد. در اوت ۱۸۱۴، او به بندیکت، مریلند رسید و به راه خود ادامه داد و سربازان حرفه ای را رهبری کرد که به سرعت یک شبه نظامی آمریکایی با سازماندهی ضعیف را در نبرد بلادنسبورگ در ۲۴ اوت شکست دادند. همان شب، او نیروهای خود را به واشینگتن دی سی هدایت کرد. در طول فرماندهی او در عملیات سوزاندن واشینگتن، بسیاری از ساختمان های مهم دولتی ایالات متحده، از جمله کاخ سفید و ساختمان کنگره، آسیب دیدند
و روحیه و خسارات زیادی به تلاش های جنگی آمریکا وارد شد. راس سپس حمله ای از شمال به خلیج چساپیک به سمت شهر بالتیمور را رهبری کرد که در سپتامبر همان سال به نبرد بالتیمور منجر شد. در ۱۲ سپتامبر، او هنگام فرماندهی نیروها در نورث پوینت مورد اصابت گلوله قرار گرفت و هنگام انتقال به عقب کشته شد.
جیمز موری (; – ) نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. او افسر ارتش بریتانیا و مدیر مستعمراتی بود که از سال ۱۷۶۰ تا ۱۷۶۸ به عنوان فرماندار کبک و از سال ۱۷۷۸ تا ۱۷۸۲ به عنوان فرماندار مینورکا خدمت کرد. موری که در بالنکریف، لوتیان شرقی متولد شده بود، به آمریکای شمالی سفر کرد و در جنگ فرانسه و هند شرکت کرد. پس از این درگیری، مدیریت او بر استان کبک به دلیل موفقیت هایش، به ویژه روابط مثبت با کانادایی های فرانسوی که از حقوق و رسوم سنتی خود اطمینان داشتند، مورد توجه قرار گرفت. موری در سال ۱۷۹۴ در بتل، ساسکس شرقی درگذشت. وی برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده است.
جورج آگوستوس فردریک فیتزکلارنس (؛ ۲۹ ژانویه ۱۷۹۴ – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او پسر نامشروع ارشد شاهزاده ویلیام، دوک کلارنس و سنت اندروز (بعدها پادشاه ویلیام چهارم؛ نام خانوادگی او از دوک نشینی پدرش گرفته شده بود) و معشوقه دیرینه اش دوروتیا جردن بود. او تحصیلات خوبی داشت، اگرچه انگلیسی نوشتاری اش ضعیف بود (همان طور که چندین نفر از عموهای سلطنتی اش نیز همین طور بودند). او مانند خواهر و برادرانش، پس از جدایی والدینش در سال ۱۸۱۱، ارتباط کمی با مادرش داشت و ترجیح می داد به انتظارات پدرش تکیه کند. او در طول جنگ شبه جزیره و متعاقباً در هند به عنوان افسر ارتش خدمت کرد. پدرش، اگرچه به سابقه نظامی او افتخار می کرد، اما عمیقاً نگران نوشیدن و قمار او بود، رذیلت هایی که بسیاری از برادران ویلیام مستعد آن بودند. پدرش در سال ۱۸۳۰ پس از مرگ شاه جورج چهارم به تخت سلطنت نشست و در ۴ ژوئن ۱۸۳۱ به عنوان ارل مانستر، ویسکونت فیتزکلارنس و بارون توکسبری منصوب شد، و در سال ۱۸۳۳ به عنوان مشاور خصوصی منصوب شد. «ارل مانستر» عنوانی بود که پدرش قبل از به سلطنت رسیدنش داشت. جورج، مانند خواهر و برادرانش، از امکانا
ت رفاهی که برایش فراهم شده بود ناراضی بود و این موضوع، همراه با بی ثباتی روانی فزاینده اش، باعث یک سری مشاجرات با پدرش شد که در نهایت به قطع کامل روابط بین آنها انجامید. این جدایی باعث ناراحتی شدید پادشاه شد، اما نزدیکان او فکر می کردند بهتر است تا حد امکان ارتباط کمتری وجود داشته باشد، زیرا ملاقات های مانستر همواره پدرش را ناراحت می کرد. حتی مرگ سوفیا، خواهر مانستر، لیدی دِ لیل، فرزند محبوب پادشاه، در آوریل ۱۸۳۷، باعث آشتی نشد. در ژوئن ۱۸۳۸، مانستر در مراسم تاجگذاری پسرعمویش ملکه ویکتوریا شرکت کرد. او به درجه سرلشکری در ارتش بریتانیا رسید و بین سال های ۱۸۳۰ تا ۱۸۳۷ سمت دستیار پدرش، شاه ویلیام چهارم، را بر عهده داشت. او بین سال های ۱۸۳۱ تا ۱۸۳۳ سمت ستوان برج لندن، بین سال های ۱۸۳۳ تا ۱۸۴۲ پاسبان و فرماندار قلعه ویندزور و بین سال های ۱۸۳۷ تا ۱۸۴۱ دستیار ملکه ویکتوریا بود. او در سال ۱۸۴۱ به عنوان رئیس انجمن سلطنتی آسیایی انتخاب شد.
آرچیبالد آرمار مونتگومری-ماسینگبرد (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است. یک افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که از سال ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۶ به عنوان رئیس ستاد کل امپراتوری خدمت کرد. او در جنگ دوم بوئر و جنگ جهانی اول خدمت کرد و بعداً نیروی محرکه تشکیل یک "لشکر متحرک" دائمی، پیشگام لشکر اول زرهی، بود.
پل سنفورد متوئن (; – ) فیلد مارشال ارتش بریتانیا بود. او در جنگ سوم انگلیس و آشانتی در سال ۱۸۷۳ و سپس در لشکرکشی سر چارلز وارن به بچوانالند در اواسط دهه ۱۸۸۰ خدمت کرد. او نقش برجسته ای به عنوان فرمانده لشکر اول در جنگ دوم بوئر ایفا کرد. او در نبرد مگرسفونتین شکست سختی خورد، در طی آن نتوانست شناسایی کافی انجام دهد و بر این اساس توپخانه او مکان اشتباهی را بمباران کرد که منجر به تیپ هایلند شد و تلفات سنگینی به بار آورد. او بعداً در تویبوش توسط بوئرها اسیر شد. پس از جنگ، او در سال ۱۹۰۸ فرمانده کل در آفریقای جنوبی، در سال ۱۹۱۰ فرماندار و فرمانده کل ناتال و سپس در سال ۱۹۱۵ فرماندار و فرمانده کل مالت شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان سلطنتی ویکتوریایی شده است.
جان گرنفل ماکسول (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان سلطنتی ویکتوریایی شده است.
فیتزروی هیو رویل مکلین (; – ) سیاستمدار، تاریخ نگار، دیپلمات و نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارتش بریتانیا، نویسنده و سیاستمدار بود. مک لین از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۷۴ عضو پارلمان اتحادیه گرا بود و یکی از تنها دو سربازی بود که در طول جنگ جهانی دوم به عنوان سرباز وظیفه در ارتش بریتانیا ثبت نام کرد و به درجه سرتیپ رسید، و دیگری انوک پاول، نماینده محافظه کار آینده مجلس بود. مک لین چندین کتاب نوشت، از جمله خاطراتش با عنوان «رویکردهای شرقی»، که در آن سه سری ماجراجویی خارق العاده را روایت می کند: سفر، اغلب به صورت ناشناس، در آسیای مرکزی شوروی؛ جنگیدن در لشکرکشی صحرای غربی، جایی که او در حملات کماندویی پشت خطوط دشمن تخصص داشت؛ و زندگی سخت با یوسیپ بروز تیتو و پارتیزان های یوگسلاوی او در حالی که فرماندهی ماموریت مک لین را در آنجا بر عهده داشت. به طور گسترده گمانه زنی شده است که ایان فلمینگ از مک لین به عنوان یکی از الهام بخش های خود برای جیمز باند استفاده کرده است.
رابرت ادوارد لایکاک (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (فرمانده) و نشان حمام شده است.
جرارد لیک (؛ ۲۷ ژوئیه ۱۷۴۴ – ) نظامی و سیاست مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او ژنرال ارتش بریتانیا بود. او فرماندهی نیروهای بریتانیایی را در طول شورش ایرلندی ها در سال ۱۷۹۸ و جنگ دوم انگلیس و مراتا بر عهده داشت. او بعدها به عنوان فرمانده کل هند تحت سلطه بریتانیا فعالیت کرد.
چارلز فردریک کیتلی (; – ) ژنرال نیروی زمینی بریتانیا بود. کیتلی افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که در طول جنگ جهانی دوم و پس از آن خدمت کرد. پس از خدمت برجسته در طول جنگ جهانی دوم که در سال ۱۹۴۴ به جوان ترین فرمانده سپاه در ارتش بریتانیا تبدیل شد، دوران حرفه ای برجسته ای پس از جنگ داشت و از سال ۱۹۵۸ تا ۱۹۶۲ فرماندار جبل الطارق بود. از زمان مرگ کیتلی، بررسی های زیادی در مورد روش هایی که او در سال ۱۹۴۵ برای فرستادن هزاران قزاق و روس سفید به کام مرگ به دست استالین به کار گرفت، انجام شده است.
جان وینتروپ هکت (; – ) نظامی و مدرس دانشگاه اهل بریتانیا بود. او افسر ارتش بریتانیا، متولد استرالیا، نقاش، مدیر دانشگاه، نویسنده و در اواخر عمر، مفسر بود. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده است.
هیپگنوسیس سانگز فاند () شرکت رسانه ای بریتانیایی است، که در سال ۲۰۱۸ تأسیس شد.
هوتای سکوریتیز () شرکت خدمات مالی و مدیریت سرمایه گذاری چینی است، که در سال ۱۹۹۱ تأسیس شد.
گروه یاتای () شرکت دولتی خوشه ای چینی است، که در سال ۱۹۹۳ تأسیس شد.
آفریننده () فیلم اکشن علمی تخیلی آمریکایی محصول ۲۰۲۳ به تهیه کنندگی و کارگردانی گرت ادواردز است که فیلم نامه را با کریس وایتز مشترکاً نوشت. در این فیلم جان دیوید واشینگتن، جما چان، کن واتانابه، استورجیل سیمپسون و الیسون جنی به ایفای نقش پرداخته اند. داستان آن در سال ۲۰۷۰، ۱۵ سال پس از انفجار هسته ای در لس آنجلس و جنگ در برابر هوش مصنوعی رخ می دهد. یک مأمور نیروهای ویژهٔ سابق برای گرفتن و کشتن «آفریننده» (سازندهٔ سلاح مرموزی با قدرت پایان دادن به جنگ) به خدمت گرفته می شود. ساخت فیلم در نوامبر ۲۰۱۹ آغاز شد که ادواردز برای کارگردانی و نوشتن یک پروژه علمی تخیلی بی نام برای ریجنسی انترتینمنت قرارداد بست و این پروژه در فوریهٔ ۲۰۲۰ رسماً اعلام شد. واشینگتن در مهٔ ۲۰۲۱ انتخاب شد و دیگر بازیگران طی سال آینده به این فیلم پیوستند. فیلمبرداری در ژانویهٔ ۲۰۲۲ در تایلند با بودجه ساخت ۸۰ میلیون دلاری آغاز شد و در مه همان سال به پایان رسید. "آفریننده" در ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۳ به وسیلهٔ استودیو قرن بیستم در ایالات متحده اکران شد. این فیلم بیش از ۱۰۰ میلیون دلار فروش داشت و نقدهای عموماً مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد. تولید. در فو
ریه ۲۰۲۰، گرت ادواردز برای کارگردانی و نوشتن یک پروژه علمی تخیلی بدون عنوان برای ریجنسی انترتینمنت، به همراه کری هارت، تهیه کننده "روگ وان" (۲۰۱۶) به عنوان تهیه کننده اش، قرارداد بست. در مهٔ ۲۰۲۱، جان دیوید واشینگتن برای بازی در فیلم اعلام شد و عنوان فیلم با نام "عشق حقیقی" مشخص شد. در ژوئن ۲۰۲۱، جما چان، دنی مک براید و بندیکت وانگ برای ایفای نقش وارد مذاکره شدند. حضور چان و وانگ در ژانویه ۲۰۲۲ تأیید شد و الیسون جنی، استورجیل سیمپسون، و مارک منچاکا به گروه بازیگران پیوستند. گزارش شده که سیمپسون مسئولیت مک براید را برعهده می گیرد که به دلیل تعارض در برنامه ریزی این فیلم پروژه را ترک کرد. در فوریه ۲۰۲۲، کن واتانابه به بازیگران پیوست تا جایگزین وانگ شود که او هم به دلیل تعارض در برنامه ریزی مجبور به ترک پروژه شد. فیلم برداری در ۱۷ ژانویه ۲۰۲۲ با گرگ فریزر و اورن سافر به عنوان فیلم بردار پروژه در تایلند آغاز شد. مراحل تصویربرداری اصلی فیلم در ۳۰ مهٔ ۲۰۲۲ به پایان رسید. انتشار. "آفریننده" در ۹ سپتامبر ۲۰۲۳، دو روز پس از پایان اعتصابات ۲۰۲۳ سگ-افترا منتشر شد. ابتدا قرار بود این فیلم در ۶ اکتبر ۲۰۲۳ اکران شود. نسخهٔ
خانگی این فیلم در ۱۴ نوامبر ۲۰۲۳ منتشر شد. بازخورد. گیشه. تا ۱۲ نوامبر ۲۰۲۳، "آفریننده" ۴۰٫۶ میلیون دلار در ایالات متحده و کانادا و نیز ۶۲٫۸ میلیون دلار در سایر کشورها فروش داشته است که فروش جهانی آن در کل به ۱۰۳٫۴ میلیون دلار رسیده است. واکنش انتقادی. این فیلم نقدهای اکثراً مثبتی از سوی منتقدان دریافت کرد. منتقدان جلوه های بصری، فیلم برداری، سکانس های اکشن و کارگردانی ادواردز را تحسین کردند، اما فیلمنامه و مضامین آن با انتقاداتی روبه رو شد.
والتر رویتر (؛ ۱ سپتامبر ۱۹۰۷ – ) یک سیاستمدار آمریکایی بود. او از رهبران اتحادیه های کارگری و فعال حقوق مدنی آمریکا بود که اتحادیه کارگران خودروسازی (UAW) را به یکی از مترقی ترین اتحادیه های کارگری در تاریخ آمریکا تبدیل کرد. او جنبش های کارگری را نه به عنوان گروه های ذی نفع خاص، بلکه ابزاری برای پیشبرد عدالت اجتماعی و حقوق بشر در جوامع دموکراتیک می دید. او از منابع و نفوذ اتحادیه کارگران خودروسازی برای دفاع از حقوق کارگران، حقوق مدنی، حقوق زنان، مراقبت های بهداشتی همگانی، آموزش عمومی، مسکن ارزان قیمت، نظارت بر محیط زیست و عدم گسترش انرژی هسته ای در سراسر جهان استفاده کرد. او به سوسیال دموکراسی به سبک سوئدی و تغییر اجتماعی از طریق نافرمانی مدنی غیر خشونت آمیز اعتقاد داشت. او AFL-CIO را در سال ۱۹۵۵ با جورج مینی تأسیس کرد. رویتر از دو بار تلاش برای ترور او جان سالم به در برد، از جمله یکی از آنها در خانه اش بود که بر اثر شلیک یک تفنگ ساچمه ای ۱۲ که از پنجره آشپزخانه اش صورت گرفت جان سالم به در برد. او چهارمین و طولانی ترین رئیس اتحادیه کارگران خودروسازی بود که از ۱۹۴۶ تا زمان مرگش در سال ۱۹۷۰خدمت کرد. رویتر به ع
نوان رهبر پنج میلیون کارگر خودروسازی از جمله بازنشستگان و خانواده هایشان محسوب می شد. رویتر در حزب دموکرات آمریکا اثرگذار بود. در طول جنگ جهانی دوم، پرزیدنت فرانکلین دی. روزولت اغلب با رویتر مشورت می کرد و از او به عنوان «مهندس جوان سر قرمز من» یاد می کرد. رویتر در ۱۹۶۰ توسط جان اف کندی به عنوان معاون رئیس جمهور انتخاب شد و پس ازحمله به خلیج خوک ها در سال ۱۹۶۱، جان اف کندی رویتر را به کوبا فرستاد تا تبادل زندانیان با فیدل کاسترو را انجام دهد. او در ایجاد رهبری سپاه صلح و در حمایت از قانون حقوق مدنی ۱۹۶۴، قانون حقوق رای ۱۹۶۵، و حمایت از مدیکر و مدیکید و قانون مسکن منصفانه نقش داشت. رویتر هر هفته در سال های ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵ با پرزیدنت لیندون بی. جانسون در کاخ سفید ملاقات می کرد تا دربارهٔ سیاست ها و قوانین جامعه بزرگ و جنگ علیه فقر به تبادل نظر بپردازد. ریچارد نیکسون که از حزب جمهوری خواه نامزد پیشرو ریاست جمهوری آمریکا بود، نسبت به جان اف کندی در خصوص رویتر در جریان انتخابات ۱۹۶۰ تصریح کرد و گفت «من نمی توانم ببینم که هر رئیس جمهوری مدیون انتخابش باشد و یک رئیس جمهور اسیر یک رئیس سیاسی مثل والتر رویتر محتاط باشد، و
در آن صورت نمی توانم به هیچ چیز زیان آوری برای این ملت فکر کنم». همچنین بری گلدواتر یک سیاستمدار محافظه کار اعلام کرد که «رویتر برای کشور ما خطرناک تر از اسپوتنیک یا هر کاری که روسیه شوروی ممکن است انجام دهد، می باشد.» وی در سال ۱۹۵۵، برنده جایزه پولیتزر شد. رویتر که متحد قدرتمند مارتین لوتر کینگ، جونیور و جنبش حقوق مدنی بود، با کینگ در دیترویت، سلما، بیرمنگام، مونتگومری و جکسون راهپیمایی کرد. هنگامی که مارتین لوتر کینگ و دیگران از جمله کودکان در بیرمنگام، آلاباما زندانی شدند و کینگ نامه معروف خود را از زندان بیرمنگام نوشت، رویتر ۱۶۰۰۰۰ دلار برای آزادی معترضان وثیقه گذاشت. او همچنین به سازماندهی و تأمین مالی راهپیمایی در واشینگتن در ۲۸ اوت ۱۹۶۳ کمک کرد، و سخنانی را از پله های یادبود لینکلن اندکی قبل از اینکه کینگ سخنرانی تاریخی خود با عنوان «من یک آرزو دارم» را در مرکز خرید ملی آغاز کند، ایراد کرد. او که از حامیان اولیه سزار چاوز و کارگران مزرعه متحد بود، از رابرت اف کندی خواست تا با چاوز ملاقات کرده و از او حمایت نماید. رویتر در هیئت مدیره انجمن ملی برای پیشرفت رنگین پوستان (NAACP) یکی از بنیانگذاران آمریکا
یی برای اقدام دموکراتیک بود. رویتر خود را مادام العمر وقف محیط زیست کرد و نقش مهمی در تأمین مالی و سازماندهی کنفرانس اولین روز زمین در ۲۲ آوریل ۱۹۷۰ ایفا کرد. به گفته دنیس هیز که سازمان دهنده اصلی کنفرانس ملی اولین روز زمین بود گفت: بدون رویتر و «UAW، اولین روز زمین احتمالاً شکست می خورد!» نشان افتخار آزادی رئیس جمهوری در سال ۱۹۹۵ پس از مرگ رویتر توسط پرزیدنت بیل کلینتون به او اعطا شد، کلینتون در این مراسم اظهار داشت: «والتر رویتر یک رویاپرداز آمریکایی و بسیار جلوتر از زمان خود حرکت می کرد. وی اگرچه ربع قرن پیش درگذشت اما ملت ما هنوز به رویاهای او دست نیافته است.» مجله تایم، رویتر را به عنوان یکی از ۱۰۰ فرد اثرگذار قرن بیستم معرفی کرد. موری کمپتون، روزنامه نگار برنده جایزه پولیتزر، نوشت: «والتر رویتر تنها مردی است که تا کنون با او ملاقات کرده ام و می تواند چشم انداز آینده را نشان دهد.» سرعت ذهن یک مرد را می توان به همان روشی که سرعت پاهای او می رود اندازه گیری کرد، والتر رویتر در سرعت قهرمان المپیک می شد. «او انسان خطرناکی در دیترویت بود، زیرا هیچ کس به اندازه او بدون اینکه ظاهراً اشکال های موجود در جامعه را
مختل نماید، مهارت راه اندازی یک انقلاب را نداشت». دوران جوانی و تحصیلات. رویتر در ۱ سپتامبر ۱۹۰۷ در ویلینگ، ویرجینیای غربی، از خانواده آنا (با نام خانوادگی استوکر) و والنتاین رویتر که هر دو آلمانی-آمریکایی بودند به دنیا آمد. پدرش والنتاین یک راننده واگن آبجو با اسب و سازمان دهنده اتحادیه سوسیالیست بود که در سن ۱۱ سالگی از آلمان به آمریکا مهاجرت کرده بود. والتر یکی از پنج فرزند از بزرگ ترین تا کوچک ترین آنها بود: تد، والتر، روی، ویکتور، کریستین. ولنتاین هر یکشنبه به پسرانش مناظره کردن را آموزش می داد و در کارشان تسهیل ایجاد می کرد تا در مورد مسائل اجتماعی روز مانند روزنامه نگاری زرد، کار کودکان، حق رای زنان و حقوق مدنی، بر روی پای خود فکر کنند. رویتر بعداً در خاطراتش گفته بود: «در زانوی پدرم ما فلسفه اتحادیه گرایی را آموختیم. ما هر روز از مبارزات، امیدها و آرزوهای زحمتکشان برخوردار می شدیم.» او برای دیدار با یوجین دبز، که به دلیل صلح طلبی اش در طول جنگ جهانی اول در زندان بود به ملاقاتش در زندان رفت. رویترها صرفه جو بودند و یادگرفتند که اسراف نکنند. برای پس انداز پول، آنا مادر والتر از کیسه های آرد استفاده شده
برای پسرانش لباس زیر درست می کرد. زمانی که ولنتاین به دلیل انفجار بطری تا حدی نابینا شد، والتر در سن ۹ سالگی شروع به انجام کارهای عجیب و غریبی برای کسب درآمد خانواده کرد. او بعداً در سال اول مدرسه را رها کرد و در یک کارخانه محلی برای کمک به خانواده کار کرد. او به طور مستقیم زمانی که یک جانور ۴۰۰ پوندی که او و سه مرد دیگر در حال بلند کردن آن بودند، افتاد و انگشت شست پای او قطع شد، ایمن نبودن کار کارگران را آموخت. از سنین پایین، پسران رویتر در خصوص مبارزه با نژادپرستی آموزش می گرفتند. یک روز آنها پسران محلی را دیدند که در حال پرتاب سنگ به سمت سیاهپوستانی بودند که با واگن های راه آهن از طریق شهر خود به شمال منتقل می شدند. پدرشان به آنها هشدار جدی داد که هرگز با انسان دیگری اینطور رفتار نکنند. پسران رویتر هرگز آن درس را فراموش نکردند و بقیه عمر خود را صرف مبارزه برای برابری نژادی و اقتصادی برای همه مردم کردند. ترک خانه به مقصد دیترویت. رویتر در ۱۹ سالگی در۱۹۲۷، ویلینگ را به مقصد دیترویت ترک کرد و در شرکت خودروسازی فورد مشغول به کار شد، او درواقع به ۲۵ سال تجربه نیاز داشت تا به یک متخصص و مکانیک ماشین تبدیل شود. ا
و با سن کمش سرکارگر حیرانی بود که توانست با آن سن بمیرد و به طراحی خودرو اشراف پیدا کند و تبدیل به یکی از پردرآمدترین مکانیک های کارخانه شود. او دبیرستان را در حالی که در فورد کار می کرد به پایان رساند و در کالج شهر دیترویت، که امروزه به عنوان دانشگاه ایالتی وین شناخته می شود، ثبت نام کرد. رویتر در ۱۹۳۲ به دلیل سازماندهی تجمعی به سود نورمن توماس که برای ریاست جمهوری ایالات متحده نامزد حزب سوسیالیست آمریکا شده بود از شرکت اخراج شد. سوابق رسمی استخدامی او در فورد بیان می کند که او داوطلبانه استعفا داد، اما خود رویتر اظهار داشت که به دلیل فعالیت های سوسیالیستی که به طور فزاینده ای مشهود بود، اخراج گردید. صرف نظر از این، والتر و ویکتور به این نتیجه رسیدند که این زمان، زمانی عالی برای تحقق رؤیای کودکی اش و سفر به دور دنیا است. تور جهانی. هنگامی که هنری فورد مدل T تولیدات خود را در سال ۱۹۲۷ متوقف کرد، تجهیزات تولید را به اتحاد جماهیر شوروی فروخت و کارگران آمریکایی که در به کارگیری این فناوری مجرب بودند، نیاز بود تا برای راه اندازی بروند، به والتر و ویکتور قول داده شد که به کارگران شوروی نحوه اجرای ساخت ماشین ها و خ
ط مونتاژ را آموزش دهند. برادران رویتر با این اطمینان شغلی، ماجراجویی سه ساله خود را آغاز کردند، ابتدا اروپا را با تور دوچرخه سواری طی کردند، سپس در کارخانه خودروسازی در گورکی، در اتحاد جماهیر شوروی، جایی که در فضای کارخانه های سرد اغلب ۳۰ تا ۴۰ درجه فارنهایت زیر صفر بودند مشغول به کار شدند. رویتر مکرراً نامه هایی به روزنامه های مسکو دیلی می نوشت و از ناکارآمدی های فراوان مرتبط با نحوه اداره نیروگاه ها توسط کمونیست ها انتقاد می کرد. پس از تقریباً دو سال اقامت در اتحاد جماهیر شوروی، برادران رویتر از طریق ترکیه به ایران، هند، بریتانیا و چین سفر کردند. پس از عبور از دریای چین شرقی، تور خاور دور خود را با دوچرخه سواری در سراسر ژاپن به پایان رساندند. سرانجام، پس از تقریباً سه سال دوری از خانه، کاری برای انتقال کشتی بخار رئیس جمهور هاردینگ به سان فرانسیسکو پیدا کردند و با عجله به دیترویت محلی که برادران رویتر عمیقاً درگیر سازماندهی کارگران خودرو بودند بازگشتند. والتر بعداً اظهار داشت که تور جهانی به او آموخت که «همه مردم آرزوی اهداف انسانی اولیه یک شغل با درجه ای از امنیت، فرصت های بیشتر برای فرزندان خود و البته آزا
دی را دارند. ما احساس کردیم که می توانیم با کمک به آمریکایی ها سهمی داشته باشیم. کارگران اتحادیه های کارگری سازمان مقتدر و دموکراتیکی می سازند و به همین دلیل ما وارد جنبش کارگری شدیم.» وابستگی سیاسی. رویتر قبل از پیوستن به حزب دموکرات، عضو حزب سوسیالیست آمریکا بود. اگرچه رویتر همیشه آن را انکار می کرد، با اینحال برخی از جمله جی. ادگار هوور مشکوک بودند که زمانی او یکی از اعضای حزب کمونیست بوده است. رویتر در این مورد در سال ۱۹۳۸ گفت: «من نه عضو حزب کمونیست هستم و نه حامی سیاست های آن و تحت کنترل یا نفوذ آن به هیچ وجه نبوده ام.» با این وجود، مردم مشکوک بودند که او ممکن است برای چند ماه در سال های ۱۹۳۵–۱۹۳۶ حق الزحمه ای را به حزب کمونیست پرداخت کرده باشد و یک منبع او را به عنوان شرکت کننده در جلسه برنامه ریزی حزب کمونیست در اواخر فوریه ۱۹۳۹ ذکر کرده است. رویتر در اواسط دهه ۱۹۳۰ با کمونیست ها همکاری کرد. این دوره شرکت در یک جبهه مردمی بود، و حزب کمونیست در مورد مسائل داخلی اتحادیه کارگران خودرو با او موافق بود. اما ارتباط او با سوسیالیست های ضد استالینیست بود. رویتر در حزب سوسیالیست فعال باقی ماند و در سال ۱۹۳۷ در
تلاش برای انتخاب شدن در شورای شهر دیترویت شکست خورد که AFL و سیاه پوستان با بلیط CIO او مخالفت کردند. (مارتین گلابرمن مورخ مدرکی دال بر عضویت کمتر از یک ساله رویتر در حزب کمونیست ایالات متحده آمریکا در مقالات نات گانلی، فعال اتحادیه کارگران خودرو پیدا کرد) با این حال، تحت تأثیر تلاش های رئیس جمهور فرانکلین دلانو. روزولت برای مقابله با نابرابری، در نهایت به حزب دموکرات پیوست. اتحادیه کارگران خودرو. اولین پیروزی در شرکت های خودروسازی. پس از بازگشت از اروپا به دیترویت، رویتر با رایگان سواری به ساوت بند، ایندیانا رفت تا در دومین کنوانسیون سالانه به عنوان نماینده اتحادیه کارگران خودرو نوپا شرکت کند. پس از بازگشت، او رئیس ۱۷۴ اتحادیه تازه تأسیس در سمت غربی دیترویت شد و همراه با برادرش ویکتور، اولین تظاهرات موفقیت آمیز را علیه غول های خودروسازی مدل در کلسی هیز رهبری کرد، این شرکت درام ترمز و چرخ را برای شرکت فورد موتور تأمین می کرد. دعوای اصلی این بود که افزایش سرعت خط مونتاژ غیرقابل تحمل بود. کارگران دست و پا و حتی جان خود را از دست می دادند و بیهوده تلاش می کردند تا با سرعت روزافزون خط مونتاژ همگام شوند. دسامبر ۱
۹۳۶ بود که کارگران اعتصاب غافلگیرانه ای را آغاز کردند و در کارخانه تحصن کردند و از ترک آن امتناع ورزیدند تا اینکه مدیریت با نماینده آنها، والتر رویتر وارد مذاکره شد. هنگامی که مدیریت تلاش نمود تا برای جمع آوری محصولات شرکت وارد محوطه کارخانه شوند، هزاران تن از هواداران اتحادیه در پیاده روها هجوم آوردند و درها را مسدود نمودند. این درحالی بود که فورد به شدت به درام ها و چرخ های ترمز تولیدی نیاز داشت و بالاخره پس از ۱۰ روز متحمل ضربه شد و عقب نشینی کرد. این اولین پیروزی بزرگی بود که اتحادیه کارگران خودرو برای اتحاد کارخانه های خودروسازی به دست آورد. با اصرار رویتر، زنان برای کار برابر دستمزد مساوی با مردان دریافت کردند: با ۷۵ سنت در ساعت. سرعت خط مونتاژ کند شد و شرکت نتوانست کارگری را به دلیل عضویت در اتحادیه اخراج کند. اعضای ۱۷۴ اتحادیه کارگران خودرو بعد از اعتصاب از ۲۰۰ نفر به ۳۵۰۰۰ نفر در سال بعدی افزایش پیدا کردند. کمپانی جنرال موتور. در سال ۱۹۳۶، جنرال موتور (GM) بزرگ ترین شرکت در جهان بود و کارخانه های بسیاری را در فلینت، میشیگان، حدود ۶۰ مایلی شمال دیترویت داشت. برادر رویتر، روی، قبلاً در فلینت فعال بود و
برنامه های استراتژیک و سازماندهی کارگران را برعهده داشت و برای تأمین حقوق کارگران، کارگران کارخانه ها را سازماندهی می کرد تا اتحادیه را تشکیل دهد و برای به رسمیت شناخته شدن اتحادیه تا تعطیلی کارخانه پیش می رفت. اعتصاب در شب سال نو در ۳۱ دسامبر ۱۹۳۶، زمانی که کارگران در کارخانه ها تحصن کرده و از خروج خودداری نمودند، آغاز شد. جنرال موتورز با خاموش کردن گرمای کارخانه تلافی کرد. در همبستگی با مهاجمان فلینت، رویتر اعتصابی را در کارخانه فلیت وود دیترویت، جایی که بدنه های خودروی لوکس جنرال موتورز و کادیلاک ساخته می شد را رهبری کرد. اعتصابات در همبستگی و حمایت در اوکلند، کالیفرنیا، پونتیاک، میشیگان و سنت لوئیس، میزوری برگزار شد. کارگران خودرو در سراسر کشور در حمایت از اعتصاب کنندگان نشسته فلینت دست به اقدام زدند. در بازگشت به فلینت، پلیس سعی کرد کارگران را به زور از کارخانه خارج کند که این رویداد به عنوان «نبرد گاوهای نر» شناخته شد. بیش از صد پلیس با گاز اشک آور و گلوله به تجمع کنندگان حمله کردند و سیزده کارگر را با شلیک گلوله به بیمارستان فرستادند. ویکتور ماشین صدا را هدایت کرد و کارگران را تشویق نمود تا در مقابل ش
لیک گلوله ها بایستند و با باز کردن لولاهای در و انداختن آن از سقف و باز کردن شیلنگ های آتش نشانی در شب زمستان ۱۶ درجه فارنهایت، مقابله کنند و نیروهای پلیس را عقب برانند. ویکتور و جنورا جانسون، یکی از رهبران بریگاد زنان، به نوبت در ماشین صدادار کارگران را تشویق می کردند که در موضع خود بایستند. فرانک مورفی فرماندار میشیگان ۲۰۰۰ عضو گارد ملی را فراخواند تا کارگران را مجبور به خروج از کارخانه نکنند، بلکه آرامش را برقرار کنند. پس از یک حرکت درخشان، کارگران توانستند کنترل تنها کارخانه تولید موتور شورلت را در کشور به دست آورند. سرانجام، ۴۴ روز بعد، جنرال موتورز مجبور شد حق کارگران برای عضویت در اتحادیه را به رسمیت بشناسد و اولین قرارداد جمعی خود را با اتحادیه کارگرا خودرو نوپا امضا کرد. اعتصاب نشسته فلینت، لکزینگتون، میشیگان و دره فورج معروف هستند به اتحادیه گرایی صنعتی آمریکا. روی به یاد می آورد: «وقتی پسرها از میان گیاهان بیرون آمدند، من هرگز چنین شبی را ندیدم و شاید دیگر هرگز آن را نبینم. من آن را به کشوری تشبیه می کنم که استقلال را تجربه می کند، خانواده ها برای اولین بار از زمان شروع اعتصاب دوباره متحد شدند، بچه