Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
موشک خا-۴۷ام۲ کینژال یک موشک روسی هوا به زمین ابرصوت با قابلیت حمل کلاهک هسته ای است. برد این موشک بیش از ۲۰۰۰ کیلومتر و سرعت آن ۱۰ ماخ می باشد. موشک کینژال توانایی انجام مانورهای فرار در هر مرحله از پرواز خود را دارد و می تواند از بمب افکن های توپولف تو-۲۲ام یا رهگیرهای میگ-۳۱ پرتاب شود. موشک های کینژال در پایگاه های هوایی در منطقه نظامی جنوبی روسیه و منطقه نظامی غربی این کشور مستقر شده اند.کینژال در سال 2023 در اوکراین استفاده شد. طراحی. هدف از ساخت این موشک مقابله با تهدیدات ناتو در نزدیکی مرزهای روسیه از جمله کشتی ‎ های جنگی حامل موشک بالستیک و سیستم های دفاع موشکی ذکر شده است. همچنین این موشک برای برتری بر سیستم های پدافندی ناتو از جمله پاتریوت و تاد توسعه یافته و با بهره گیری از موتورهای اسکرمجت به سرعت بسیار بالایی دست خواهد یافت.
عسل خوار رگه زرد یا عسل خوار رگه زیتونی یک گونه از پرندگان خانواده عسل خواران است که در گینه نو یافت می شود. زیستگاه طبیعی آن، جنگل های کوهستانی نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری است.
لاو ساکس () هفتمین آلبوم استودیویی از خواننده-ترانه سرای کانادایی آوریل لوین است که در ۲۵ فوریهٔ ۲۰۲۲ از طریق دی تی ای و الکترا رکوردز منتشر شد. این آلبوم سه سال بعد از ششمین آلبوم استودیویی او "سر بر روی آب" (۲۰۱۹) منتشر شده است. لوین در "لاو ساکس" با هنرمندان مختلفی از جمله مشین گان کلی، بلک بر و مارک هاپس از گروه بلینک-۱۸۲ کار کرده است. این آلبوم پیش تر با انتشار دو تک آهنگ «بزن به چاک» و «خوشم میاد وقتی از من متنفری» معرفی شد. این آلبوم که شامل دوازده ترانه و یک قطعهٔ اضافی برای نسخهٔ ژاپنی است، به طور کلی نقدهای مثبتی را از طرف منتقدان موسیقی دریافت کرد، و از منتقدان بالاترین امتیاز در میان تمام آلبوم هایش را کسب کرد. "لاو ساکس" با ۳۰٬۰۰۰ نسخه فروش در جایگاه نهم جدول "بیلبورد" ۲۰۰ ایالات متحده آغاز به کار کرد. همچنین در ژاپن، بریتانیا، آلمان، استرالیا و کانادا در میان ۱۰تای برتر جدول قرار گرفت. لوین این آلبوم را از طریق حضور عمومی و اجراهای تلویزیونی تبلیغ کرد.
مداکله (به لاتین: Medakele) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
مداکومبورا (به لاتین: Medakumbura) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
مداپیهیلا (به لاتین: Medapihilla) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
مداپیتیا (به لاتین: Medapitiya) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
مداوالا (به لاتین: Medawala) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
مدگودا (به لاتین: Meddegoda) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
مدیلتنا (به لاتین: Medilletenna) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
مدیریا (به لاتین: Mediriya) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
مدیواکا (به لاتین: Mediwaka) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
مدیاپولا (به لاتین: Mediyapola) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
مییپیتیا (به لاتین: Meepitiya) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
مللاگولا (به لاتین: Mellagola) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
منیکبووا (به لاتین: Menikbowa) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
شهرک منیکهینا (به لاتین: Menikhinna Town) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
متیبوکا (به لاتین: Metibokka) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
متیدنیا (به لاتین: Metideniya) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
متیوالاتنا (به لاتین: Metiwalatenna) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
میدنیا (به لاتین: Mideniya) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان جنوبی (سری لانکا) واقع شده است.
میگاهاهنا (به لاتین: Migahahena) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
میگامانا (به لاتین: Migammana) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
میگامانا پالگاما (به لاتین: Migammana Pallegama) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
مالیادا (به لاتین: Maliyadda) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
مالیگاتنا (به لاتین: Maligatenna) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
مالهوا (به لاتین: Malhewa) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
مالگاندنیا (به لاتین: Malgandeniya) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
لیکوالیکایی راه راه یک گونه از پرندگان خانواده لیکویان زمینی در سردهٔ تک نماد "Kenopia" است که در برونئی، اندونزی، مالزی و تایلند یافت می شود. زیستگاه های طبیعی آن جنگل های دشت نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری و باتلاق های نیمه گرمسیری یا گرمسیری است. نابودی زیستگاه آن را تهدید می کند.
چندین سرده پرنده در چندین خانواده حاوی گونه هایی هستند که معمولاً به عنوان لیکوالیکایی شناخته می شوند، از جمله:
اوا گونزالس (زاده ۱۹ آوریل ۱۸۴۹ ; درگذشته ۶ مه ۱۸۸۳) نقاش امپرسیونیسم اهل فرانسه بود. اوایل زندگی. اوا گونزالس در پاریس به دنیا آمد و در سنین پایین توسط پدرش که نویسنده بود، امانوئل گونزالس، با محافل حرفه ای ادبی و هنری آشنا شد. در سال ۱۸۶۵، در سن شانزده سالگی، اوا گونزالس آموزش حرفه ای و درس های هنری خود را در زمینه طراحی از پرتره نگار جامعه، چارلز چاپلین آغاز کرد. او از طریق ارتباطات پدرش به عنوان رئیس بنیانگذار انجمن جنس دلتر، با اعضای مختلفی از نخبگان فرهنگی پاریس آشنا شد و از سنین جوانی با ایده های جدید پیرامون هنر و ادبیات در آن زمان آشنا شد. شاگرد ادوار مانه. گونزالس بیشتر به خاطر شروع کارش به عنوان شاگرد هنرمند ادوارد مانه در فوریه ۱۸۶۹ شناخته شده است. گونزالس تنها شاگرد رسمی مانه بود و همچنین برای چندین نفر از اعضای مکتب امپرسیونیسم الگوبرداری کرد. شغل و زندگی. کار گونزالس توسط منتقدان به دلیل شهود ذاتی که او با آن به هنر نزدیک شد و همچنین مهارت فنی اش مورد تحسین قرار گرفت. بسیاری از کارهای او از طریق بررسی های با بحث در مورد «تکنیک زنانه» و «هماهنگی اغوا کننده» اش مشخص شد. با این حال، نقاشی در مقیاس
بزرگ او، "جعبه در تئاتر ایتالیا" (۱۸۷۴)، توسط هیئت داوران به عنوان «نشاط مردانه» شناخته شد، که باعث شد آنها آن را با پرسش هایی در مورد اصالت نقاشی او رد کنند. با این وجود، کار او توسط منتقدان مختلف مورد بررسی مثبت قرار گرفت. لویی لروی، ژول کاستاناری، و امیل زولا از کارهایی که او تمجید کردند. علاوه بر این، ماریا درایزمس، منتقد هنری، از گونزالس برای ایجاد نقاشی هایی حمایت می کرد که نحوه نگرش به نقاشان زن و جدا شدن از صحنه هنری در پاریس را به چالش می کشید. مانند ادوار مانه، آثار گونزالس هرگز در نمایشگاه های امپرسیونیستی در پاریس به نمایش گذاشته نشد، اما او به دلیل سبک نقاشی اش بخشی از این گروه محسوب می شود. در حین تحصیل زیر نظر مانه، خودپرتره های گونزالس نشان می دهد که او با ارائه اصلاحات ظریف در نسخه مانه از او، فردیت و هویت خود را به عنوان یک هنرمند کشف می کند. تا سال ۱۸۷۲، او به شدت تحت تأثیر مانه بود، اما بعداً سبک شخصی تر خود را توسعه داد. این اصلاحات را می توان در آثاری مانند "Enfant de Troupe" (1870)، که اشاره ای به "Le Fifre" مانه (۱۸۶۶) است، مشاهده کرد، در حالی که بسیاری از نقاشی های بعدی او شامل پرتره
هایی از خواهرش بود. معمولاً گونزالس از اعضای خانواده اش، به ویژه همسرش و خواهرش، ژان گونزالس، به عنوان مدل در کار خود استفاده می کرد. در سال ۱۸۷۹، پس از سه سال نامزدی، با هنری گوئرارد، گرافیست و حکاک ازدواج کرد. این زوج در آوریل ۱۸۸۳، اندکی پیش از دریافت خبر مرگ مانه، صاحب پسری به نام ژان ریمون شدند. در طول جنگ فرانسه و پروس، او به دیئپ، سنه مریتیم پناه برد. آثار او در دفاتر نقد "هنری L'Art" در سال 1882 و در ژرژ پتی در سال ۱۸۸۳ به نمایش گذاشته شد. امروزه یکی از برجسته ترین آثار گونزالس "A Loge in the Théàtre des Italiens (1874)" است که «به عنوان یکی از تحریک کننده ترین نقاشی های روز خود توصیف می شود. مرگ. در سال ۱۸۸۳، گونزلس در سی و چهار سالگی هنگام زایمان درگذشت، آثار او همچنین در سال ۱۹۵۲ در موزه ملی هنرهای زیبای مونت کارلو به نمایش گذاشته شده است.
مارگریت ژرارد (۲۸ ژانویه ۱۷۶۱ در گراس – ۱۸ مه ۱۸۳۷ در پاریس) نقاش و پرینت میکر فرانسوی موفقی بود که به سبک روکوکو کار می کرد. او دختر ماری ژیلت و کلود ژرارد بود. در هشت سالگی خواهرشوهر او ژان اونوره فراگونار شد و در ۱۴ سالگی برای زندگی به همراه او رفت. او همچنین عمه هنرمند Alexandre-Évariste Fragonard بود. ژرارد در اواسط دهه ۱۷۷۰ شاگرد فراگونار شد و زیر نظر او نقاشی، طراحی و چاپ را فرا گرفت. ژرارد و فراگونارد در سال ۱۷۷۸ نه قلم کاری را خلق کردند. مورخان در حال حاضر بر این باورند که ژرارد تنها خالق پنج مورد از این قلم زنی ها بوده است، زیرا بسیاری از آنها نسخه ای تکراری دارند که توسط معلم او فراگونارد ساخته شده است. بیش از ۳۰۰ نقاشی ژانر چاپ، ۸۰ پرتره و چندین مینیاتور برای ژرارد ثبت شده است. یکی از نقاشی های او به "نام The Clemency of Napoleon" توسط ناپلئون در سال ۱۸۰۸ خریداری شد. زندگی نامه. ژرارد پس از مرگ مادرش در سال ۱۷۷۵ کوچکترین فرزند خانواده از هفت فرزند، به همراه خواهرش و شوهر خواهرش ژان اونوره فراگونار در موزه لوور اقامت گزیدند. او تقریباً سی سال در موزه لوور با آنها زندگی کرد، و به او اجازه داده شد آث
ار هنری بزرگ گذشته و حال را ببیند و از آنها الهام بگیرد. در سال ۱۷۸۵ او به عنوان یک نقاش با استعداد شهرت پیدا کرد و به اولین زن فرانسوی تبدیل شد که این کار را انجام داده است. صحنه های ژانر دوران طلایی هلندی که ژرارد از آن ها در آثار خود تقلید می کرد، مورد توجه ویژه ای بود. او از عضویت در Académie Royale de Peinture et de Sculpture به دلیل قوانین این آکادمی که تعداد هنرمندان زن را در هر زمان به چهار نفر محدود می کرد کنار گذاشته شد. علی رغم این موانع، او به طور گسترده به برگزاری نمایشگاه های خود ادامه داد، به ویژه پس از انقلاب فرانسه که سالن پاریس به روی زنان باز شد. آثار او بین سال های ۱۷۹۹ تا ۱۸۲۴ در سالن پاریس به نمایش گذاشته شد و در سال ۱۷۹۹ برنده کلاس Prix du 5ème و در سال ۱۸۰۱ جایزه تشویقی و در سال ۱۸۰۴ مدال طلا شد. ارتباط او با حلقه فراگونار به وی اجازه داد تا مجرد بماند بدون اینکه بار مالی برای خود و والدینش ایجاد کند که به او اجازه داد تا زندگی خود را وقف هنرمندش کند، حرفه ای که او با موفقیت تجاری قابل توجهی برای بیش از پنجاه سال ادامه داد. گمانه زنی ها مبنی بر اینکه ژرارد و فراگونار عاشق بودند کاملاً
رد شده است و ژرارد از وی به عنوان شخصیت پدر یاد می کند. پس از مرگ فراگونارد، او به مدت ۱۷ سال با خواهرش زندگی کرد. آثار هنری. ژرارد زمانی که با خواهرش ماری آن فراگونار و شوهرش خواهرش ژان اونوره فراگونار در پاریس زندگی می کرد به هنر علاقه مند شد. او آرزو داشت مانند خواهرش نقاش مینیاتور شود و شوهر خواهرش او را تشویق می کرد. او در سن ۱۶ سالگی با فراگونارد شروع به تمرین کرد و شاگرد غیررسمی ژان اونوره فراگونار شد و از نقاشی های او برای خلق اولین آثارش استفاده کرد. بلافاصله پس از آن، او شروع به ایجاد نقاشی های سبک خود کرد. به تصویر کشیدن زندگی روزمره شباهت زیادی به سبک خرارت تر بورخ و گابریل متسو، هنرمندان هلندی قرن هفدهم دارد. ژرارد نیز مانند این هنرمندان هلندی، جزئیات دقیقی را با استفاده از ضربات قلم مو ترکیب شده نقاشی می کرد. نقاشی های بی تکلف او نشان دهنده جریان اصلی زیرزمینی در هنر اوایل دهه ۱۸۰۰ بود.
پائولین اوزو (زاده ۲۴ مارس ۱۷۷۵ – درگذشته ۱۵ مه ۱۸۳۵) یک نقاش و مربی هنری اهل فرانسه بود که در سالن پاریس نمایشگاه هایی داشت و مأمور ساخت نقاشی هایی از ناپلئون و همسرش ماری لوئیز، دوشس پارما شد. زندگی شخصی. ژان ماری کاترین دزمارکت (که گاهی دسمارکوست نوشته می شد) در ۲۴ مارس ۱۷۷۵ در پاریس به دنیا آمد. در دسامبر ۱۷۹۳، او با چارلز ماری آئوزو (Charles-Marie Auzou) ازدواج کرد. از سال ۱۷۹۴، آنها دو پسر، دو دختر و یک فرزند داشتند. او در ۱۵ مه ۱۸۳۵ در پاریس درگذشت حرفه. در اوایل اواخر قرن هجدهم، عموماً زنان از آموزش در آکادمی های هنر فرانسه منع می شدند، به ویژه اگر پول و ارتباطات نداشتند. اوزو در سال ۱۸۰۲ به همراه سوفی گیمار در آتلیه ژان باپتیست رنو حضور یافت. او تحت تأثیر زن هنرمند دیگری به نام مارگریت ژرارد و ژان آگوست دومینیک اینگر قرار گرفت. اوزو در اوایل تحصیل و حرفه خود نقاشی هایی از چهره های افسانه ای یونانی می ساخت. برای آن زمان بسیار نارایج بود که زنان نقاش، نقاشی برهنه نقاشی کنند، آئوزو مطالعاتی روی زنان و مردان برهنه انجام داد. زنان نقاشی که ناهنجار تلقی می شدند، موفقیت بیشتری در خلق نقاشی هایی از زنان در م
حیط های خانگی، ساخت موسیقی یا خواندن پیدا کردند. او یک هنرمند موفق، ابتدا یک نئوکلاسیست بود که نقاشی های تاریخی، ژانر و پرتره، از جمله تصاویری از ناپلئون ساخت. او ۲۰۰۰ تا ۴۰۰۰ فرانک به عنوان کمک هزینه دریافت کرد، برای خلق نقاشی های اجباری دولت از رویدادهای معاصر، از جمله نقاشی های ساخته شده از و برای ناپلئون. هنر تروبادور، سبکی بود که توسط هنرمندان مرد ساخته شد، اما هنرمندان متعددی مانند اوژنی سرویر، هورتنس هادبورت لسکو، و لمیر وجود داشتند. که به کارولین، دوشس دو بری و ژوزفین و دیگران رنگی زنانه اضافه کرد. سالن پاریس نمایشگاهی را برای آثار زنان در سال ۱۷۹۱ افتتاح کرد. آثار او در سالن پاریس به نمایش گذاشته شد. در سال ۱۷۹۳، "باکانته" و "مطالعه یک سر". او یک نقاشی از "دافنیس و فیلیس" افسانه ای ساخت که در سالن ۱۷۹۵ به نمایش گذاشته شد. در سال ۱۸۰۴، "اولین حس عشوه گری" در آنجا به نمایش گذاشته شد. او در سال ۱۸۰۶ مدال درجه یک را در سالن برای نقاشی خود از پایکارد الدردریافت کرد که در سال ۱۸۰۷ در نقاشی "آقای پاکارد و خانواده اش نشان داده شد." در سال ۱۸۰۸، به دلیل کارش، "کلاس مدایل د برتر" را دریافت کرد. در آن سال او "آ
قای پیکارد و خانواده اش را" در سالن به نمایش گذاشت. او نقاشی از ناپلئون و عروسش که در سالن ۱۸۱۰ نشان داده شده بود با عنوان "دوشس ماری لوئیز در کامپیگن ،" ناپلئون تازه ازدواج کرده را به تصویر می کشد که با محبت به او نگاه می کند، و ثانیاً در حالی که ماری لوئیز با خانم های منتظرش ملاقات می کند. از دیگر نقاشی های آئوزو از این زوج می توان به نقاشی ماری لوئیز با خانواده اش، "اعلیحضرت ملکه، قبل از ازدواجش، در لحظه مرخصی خانواده اش" اشاره کرد. حرکت برای دوئل "که" در سال ۱۸۰۶ نشان داده شد، درام خانوادگی را به تصویر می کشد که مردی قبل از رفتن برای دوئل به همسر و فرزند خود در خواب نگاه می کند. مانند دیگر زنان هنرمند این زمان، آزویو وقایع را در حالی که خانواده ها را تحت تأثیر قرار می دادند به تصویر می کشید. به گفته منتقد نری پیر ژان باپتیست شوسار، در این مورد، همسر «محکوم به اغوا و فرزند به فقر» بود. او تا سال 1817 به طور کلی تا سال ۱۸۲۰ در سالن پاریس به نمایش گذاشت. آزئو یک مدرسه هنری برای زنان جوان، مانند دیگر زنان هنرمند، لیزینکا دی میربل و ماری گیلین بنویست، و مردان افتتاح کرد. استودیو و مدرسه به مدت ۲۰ سال حفظ شد. ک
تاب او به نام "روسای مطالعات" (به انگلیسی:مطالعات سر) توسط انتشارات دیدوت در پاریس منتشر شد. نقاشی او "پرتره یک موسیقیدان" در مجموعه موزه هنر کریر، منچستر، نیوهمپشایر، ایالات متحده است. دو تا از آثار او از ملکه ماری لوئیز در مجموعه های موزه ملی ورسای، کاخ ورسای، از جمله "اعلیحضرت ملکه، قبل از ازدواجش، در لحظه مرخصی از خانواده اش"، موجود است. آثار او توسط انجمن دوستان هنر، دوشس دو بری و دولت فرانسه جمع آوری شد. تعدادی از این آثار حکاکی شدند، و همچنین نقاشی های ژانر دوره مانند کارهای حکاکی شده توسط جان نورمن، "دیانا از فرانسه و مونت مورنسی."
میراندا ماوریک (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
سیجارا یوبنکس (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
دی آنا بنت (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
جنیفر مایا (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل برزیل است. وی از سال ۲۰۰۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
بارب هونچاک (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی بین سال های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۸ میلادی فعالیت می کرد.
تالین فیلم () قدیمی ترین استودیوی فیلم در استونی است که در سال ۱۹۳۱ تأسیس شده است. این استودیو پس از پیوستن استونی به شوروی در سال ۱۹۴۰ ملی اعلام شد.
اوسامو ناگوچی (; – ) ورزشکار رزمی و اهالی کسب وکار اهل ژاپن بود، که به عنوان بنیان گذار رشته کیک بوکسینگ شناخته می شود.
محافظ دهان () وسیله ای محافظ برای دهان است، که دندان ها و لثه ها را می پوشاند، تا از آسیب به دندان ها، لب ها و لثه ها جلوگیری نماید، یا این آسیب ها را کاهش دهد. در ورزش های رزمی، محافظ دهان مانند کلاه ایمنی برای دندان و فک می باشد، همچنین از جمع شدن کامل فک ها نیز جلوگیری می کند و در نتیجه خطر آسیب دیدگی مفصل فک و نیز ضربه مغزی را کاهش می دهد. محافظ دهان اغلب برای جلوگیری از آسیب در ورزش های برخوردی، همچنین به عنوان درمانی برای دندان قروچه استفاده می شود.
اینگرید روتل (؛ زادهٔ ) توده شناس و لغت شناس اهل استونی است. وی همسر آرنولد روتل رئیس جمهور سابق استونی و بانوی اول استونی از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۶ بود.
اگنس تورنوئر (متولد ۱۹۶۲) هنرمند معاصر فرانسوی-سوئیسی است. زندگی نامه. اگنس تورنوئر در سال ۱۹۶۲ در پاریس، فرانسه به دنیا آمد و در آنجا به زندگی و کار خود ادامه داد. او در مدرسه عالی ملی هنرهای تزئینی حضور یافت و در آنجا سینما و هنر ویدئویی خواند. کار قابل توجه. بیگ بیگ و بنگ بنگ (۱۹۹۵–۱۹۹۶). "Big-Big et Bang-Bang" مجموعه ای از نقاشی های اکریلیک انتزاعی با رنگ های ظریف روی بوم هستند که توسط تورنوئر بین سال های ۱۹۹۵ و ۱۹۹۶ خلق شده اند پرتره های عظمت طبیعت (۲۰۰۷–۲۰۰۹). در سال ۲۰۰۷، تورنوئر برای اولین بار کار خود را با نام پرتره"، عظمت طبیعت" به نمایش گذاشت. این اثر که بازنمایی تحت اللفظی و مجازی زن در هنر را زیر سؤال می برد، او را به شهرتی دست نیافتنی به عنوان یک هنرمند سوق داد. پردلز (۲۰۰۷–۲۰۱۱). در آغاز سال ۲۰۰۷، تورنائر مجموعه ای از آثار به نام "Prédelle" (اصطلاح فرانسوی برای predella) را تولید کرد. المپیا شماره ۲ (۲۰۱۲). در سال ۲۰۱۳، تورنوئر توسط دانشگاه ییل برای شرکت در نمایشگاهی به مناسبت ۱۵۰ سالگرد دو اثر ادوارد مانه ("المپیا" و "ناهار در چمنزار"، ۱۸۶۳) دعوت شد. تورنوئر نقاشی "المپیا شماره ۲" را ارائه کرد
که دارای بازنمایی از المپیای مانه با شرایط متنی دوست داشتنی بر روی تصویر است. تورناوئر همچنین سخنران کنفرانس مرتبط بود. شما (۲۰۱۲–۲۰۱۳) در طی یک دوره دوماهه در سال ۲۰۱۵، کالج عیسی در دانشگاه کمبریج سه پرتره از فارغ التحصیلان مرد را در سالن غذاخوری رسمی با یک طرح سه گانه با مداد رنگی توسط تورنائر به نام "تو" جایگزین کرد. این پرتره های بزرگ زنان استخراج شده از نقاشی های مانه است: "نواری در فولی برگر"، "راه آهن" (نقاش ویکتورین لوئیز مورنت) "و" پرتره دیگری از مورنت. محور اصلی انتخاب تورنوئر از کار مانه به عنوان نقطه شروع، این تصور است که سوژه های زن او در مقابل مدل ها، خود نقاش بودند؛ بنابراین، به ناچار، توجه سوژه ها در نقاشی ها مربوط به همتایان حرفه ای مانه است که در حین کار به او نگاه می کنند. این اولین بار بود که آثار تورناور در بریتانیا به نمایش درآمد. ماتریس/سل (۲۰۱۲). کار "ماتریس/سل" شامل قالب هایی از حروف الفبای ساخته شده از رزین است. از طریق شخصیت هایی که از فضای منفی قالب ها خلق می شوند، این اثر قصد دارد نشان دهد که هنر یک مسئله تفسیر و زبان است، عناصری که دائماً تغییر می کنند. نقاشی به عنوان یک رسانه.
تورنوئر همچنان به چالش کشیدن ارتباط رسانه نقاشی امروزی ادامه می دهد، چیزی که علیرغم سرمایه گذاری در روش های دیگر، اصلی ترین عنصر او باقی مانده است. برای تورنوئر، یک نقاشی صرفاً یک سطح غیرفعال برای نمایش یک تصویر نیست. بلکه وسیله ای برای یک تجربه فعال برای بیننده است. او اظهار داشته است که علاقه مند به کار با رنگ، یک شی معمولی و بی جان، به عنوان وسیله ای برای مقابله با بی انتهائی است. رابطه با زبان. تورنوئر مدت هاست که شیفته زبان بوده است، همان طور که مضمون تکراری بازی با کلمات، متن و نمادها در آثار او نشان می دهد. او به عنوان جانشین دور جنبش هنر و زبان در نظر گرفته شده است. تورنوئر رسانه نقاشی را «محل سخنرانی» می داند. تفسیر او از این ایده فراتر از ظاهر فیزیکی متن در نقاشی ها است و بر مادی شدن خود اندیشه دلالت دارد. او در مجسمه اش، "ٖ"، از حروف ساخته شده از رزین استفاده می کند، نه صرفاً به عنوان ابزار تحت اللفظی، بلکه به عنوان جداکننده های فضایی که میان ها فضایی را تشکیل می دهند که می توان در آن گردش کرد.
زنان در سیاست ایران به وضعیت، مشارکت و نقش زنان ایرانی در سیاست ایران در طول تاریخ این کشور می پردازد. زنان نیمی از جمعیت هر جامعه را تشکیل می دهند و در طول تاریخ در تمام صحنه ها همراه مردان و در کنار مردان حضور داشته اند، اما نقششان کم رنگ بوده است دوره های تاریخ. هخامنشیان. زنانی همچون آتوسا همسر داریوش بزرگ کاخ و کوشک خود را داشته و سرمایه و پیشکار داشته است و حتی شمار جشن ها و مهمانی هایی که آتوسا برگزار کرده است نیز در مهرها و لوح های گلی تخت جمشید نوشته شده است. پژوهش ها نشان می دهد ک زنان در دوره هخامنشیان ازادی های ویژه خود را داشته اند. نقش برجسته ها و آثار مهرهای دوره های تاریخی یادشده اند که به جایگاه و نقش زنان در عرصه های حقوقی و سیاسی پرداخته اند. نقش برجسته های مرتبط با موضوع زنان هخامنشیان از آشوریان، احترام به زن و گستردگی مشارکت آنان در فعالیت های سیاسی و اقتصادی، استقلال و آزادی های فردی در زندگی خصوصی زنان هخامنشی نسبت به دوره آشوریان بیشتر است. برای شناخت جایگاه و نقش زن در هر دورهای و بررسی آن از جنبه های حقوقی و سیاسی باید جنبه های عمومی زندگی اعم از اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی و سایر مسائ
ل آن جامعه نیز در نظر گرفته شود. به عبارت دیگر، در هیچ دورة تاریخی وضعیت و جایگاه زن از جنبه های مختلف از وضع عمومی آن جامعه مجزا نبوده است. در کل دوران امپراتوری هخامنشی، زنان درباری و بانوان نجیب زاده، که با خانواده شاه ارتباط داشته اند، بخشی از همراهان شاه را در سفرها تشکیل می دادند. هریک از زنان خانواده سلطنتی به طور خصوصی مسافرت می کردند؛ اگرچه این سفرها فارغ از وظایف رسمی نبوده است. موقعیت زنان در سفرها در هریک از دو تمدن مورد نظر متفاوت بوده است. زنان در تمدن هخامنشی یا به همراه پادشاه یا نجبا با احترام و تکریم یا به تنهایی و مستقل یا رسمی مسافرت می کردند. زنان تأثیرگذار. آتوسا ملکه بیش از ۲۸ کشور آسیایی در زمان امپراتوری داریوش بزرگ بود و از وی به نام شهبانوی داریوش بزرگ یاد کرده اند. این زن یکی از مهم ترین نقش ها را در تاریخ ایران در دربار داریوش بزرگ اجرا می کرد. آتوسا که شاعر و ادیب بود؛ به نوجوانان درس ادبیات پارسی می داد. وی بزرگترین نقش مهم را در امور مملکتی اجرا می کرد و در عین حال بهترین همیار روحی و روانی برای داریوش همسر تاجدارش بود. او در نبرد با شورشی ها و نیز یونانی ها داریوش را همراهی می
کرد و به شاه قدرت می داد. کاساندان همسر کوروش بزرگ، از معروف ترین شهبانویِ دربار و تنها همسر کوروش بزرگ به حساب می آید و در نزد کوروش بسیار مورد احترام بود و با قدرت مطلق شهبانوی ایران در کنار کوروش بزرگ بر جهان پادشاهی می کرد و به طور مستقل دومین فرد قدرتمند و سیاستمدار حکومت بود. آمیتیس دختر خشایارشا یکم و شهبانو آمستریس، همچنین خواهر تنی اردشیر یکم بود. او با یک نجیب زاده پارسی به نام بغابوخش فرزند زوپیر ازدواج کرد. آمیتیس و مادرش در زمان سلطنت اردشیر یکم زنان قدرتمند دربار بودند. داماسپیا بر روی شوهر خود اردشیر یکم نفوذ فوق العاده ای داشت و در زمان حیات اردشیر، پسر وی یگانه وارث قانونی و واقعی اردشیر محسوب می شد. عجب آنست که در اوایل سال ۴۲۴ پیش از میلاد در همان روزی که اردشیر از دنیا رفت، داماسپیا نیز آنگونه که در روایت کتزیاس آمده است، وفات یافت. پس از مرگِ اردشیر، خشایارشای دوم به جانشینی پدر رسید ولی تنها بعد از گذشت چهل و پنج روز به دست برادر ناتنی اش سغدیانوس کشته شد. جنازهٔ او را همراه با پدر و مادرش ظاهراً در یک روز برای تدفین به پارس بردند. پروشات یکی از شهبانوهای قدرتمند این دوره همسر داریوش دو
م و مادر اردشیر دوم هخامنشی بود. او در زمان پادشاهی همسر و پسرش نفوذ بسیاری در دربار داشت. پروشات به سیاست پردازی، کاردانی، سخت دلی و خشونت با دشمنانش معروف است. او در طول دوره فرمانروایی شوهرش داریوش دوم و پسرش اردشیر دوم تا زمان مرگش برای چهل سال نفوذ به شدت زیاد و بزرگی داشت و نقش مشاور سیاسی را برای هر دو شاهنشاه بر عهده داشت. طبق گفته های تمام تاریخ نگاران، نقش نیرومند پروشات یکی از علل اصلی نابودی شاهنشاهی هخامنشی بوده است. پروشات زنی بسیار قدرتمند و دارای شبکه ای از جاسوسان و خبرچینان بود. کتزیاس، که پزشک وی بود، در کتاب های خود ذکر می کند که او چگونه افرادی را که برای تاج وتخت تهدیدی بودند شناسایی و اعدام می کرد. پروشات بسیار باهوش بود و موفق شد به داریوش دوم، که فرزندی غیررسمی بود و قانونی به شمار نمی رفت، در رسیدن به تاج وتخت کمک کند. کتزیاس یاد کرده که وی به مشاورانش بسیار وابسته بود. نخستین و تنها بانوی دریاسالار جهان تا به امروز. او به سال ۴۸۰ پیش از میلاد که در حدود ۲۴۸۰ سال پیش، به مقام دریاسالاری ارتش خشایارشاه رسید. او فرمان دریاسالاری خویش را از سوی خشایارشاه هخامنشی دریافت کرد و در نبرد ایر
ان و یونان ارتش ایران را از مرزهای دریایی هدایت می کرد. برای نخستین بار ناوشکن بزرگی به نام یک زن نام گذاری کرد و او آرتمیس بود. ساسانیان. یافته های پژوهش حاکی از این است که به گواهی مهرها، اثرمهرها، سکه ها و سایر آثار هنری دوره ساسانی، زنان علاوه بر مقام ملکه، به مقام پادشاهی نیز رسیده اند. منابع بر جای مانده از ایران باستان عبارت از کتیبه ها، سکه ها، مهرها و دیگر آثار است. در این دوره حقوق زنان در زمینه ازدواج، ارث، طالق و مالکیت دارای تحولاتی شده است. تصویب قوانین جدید از اقدامات مثبتی است که موجب گسترش فعالیت های اجتماعی زنان در این دوره شد. زنان درباری مانند ملکه و مادر شاه در فعالیت ها و تصمیم گیری های خود آزادتر بودند. آنان در رکاب شاه سفر نموده و در مناسبت های رسمی دربار شرکت کرده؛ همچنین با وجود خطرات شاه را در جنگ ها نیز همراهی می کردند. دو زن در سده ۷ میلادی به مقام پادشاهی رسیدند؛ ملکه بوران و ملکه آذرمیدخت به عنوان یگانه بازماندگان مشروع خاندان ساسانی به این مقام رسیدند. حضور در محافل سیاسی و میدان های نظامی گویای پذیرش نسبی مقام و موقعیت زنان درباری در ساختار سیاسی- اجتماعی این دوره است. شاپور ا