Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ع آوری است.آنها عبارتند از: اسکات ریتر در تلاش برای مقابله با این ادعاها مبنی بر اینکه برخی از زرادخانه های کشتار جمعی (یا قابلیت ها) واقعاً از دید بازرسان پنهان شده است، بعداً استدلال می کند. شکی وجود ندارد که عراق به طور کامل به تعهدات خلع سلاح خود که در قطعنامه شورای امنیت بیان شده است، عمل نکرده است. اما از سوی دیگر، از سال۱۹۹۸، عراق اساساً خلع سلاح شده است: ۹۰ تا ۹۵ درصد از ظرفیت سلاح های کشتار جمعی عراق به طور قابل راستی آزمایی از بین رفته است… ما باید به خاطر داشته باشیم که این ۵ تا ۱۰ درصد از دست رفته لزوماً یک تهدید نیست… این بخش هایی از یک برنامه سلاح هایی است که در مجموع آن مقدار زیادی ندارد، اما همچنان ممنوع است… کتاب در مورد سلاح های کشتار جمعی آنها اما به طور همزمان، نمی توانیم به طور منطقی در مورد عدم پایبندی عراق به عنوان نمایانگر حفظ واقعی ظرفیت ممنوعه و شایسته جنگ صحبت کنیم. ریتر همچنین استدلال کرد که سلاح های کشتار جمعی که صدام در تمام آن سال ها در اختیار داشت، اگر حفظ می شد، مدت هاست به مواد بی ضرر تبدیل می شد. وی با بیان اینکه سارین و تابون عراقی تقریباً پنج سال ماندگاری دارند، وی ایکس کم
ی بیشتر (اما نه خیلی بیشتر) ماندگاری دارند و در نهایت گفت: سم بوتولینوم و سیاه زخم مایع حدود سه سال ماندگاری دارند. توجیه قانونی. در ۱۷ مارس۲۰۰۳، لرد گلداسمیت، دادستان کل بریتانیا، توجیه قانونی دولت خود را برای تهاجم به عراق بیان کرد. وی گفت که قطعنامه۶۷۸ شورای امنیت به نیروی نظامی علیه عراق اجازه می دهد که به حالت تعلیق درآمد اما با قطعنامه۶۸۷ خاتمه نیافته و این قطعنامه ادامه تعهدات را بر عراق برای از بین بردن سلاح های کشتار جمعی خود تحمیل می کند. نقض اساسی قطعنامه۶۸۷ اقتدار استفاده از زور را تحت قطعنامه۶۷۸ احیا می کند. شورای امنیت در قطعنامه۱۴۴۱ تشخیص داد که عراق قطعنامه۶۸۷ را نقض می کند زیرا به طور کامل به تعهدات خود برای خلع سلاح عمل نکرده است. اگرچه قطعنامه۱۴۴۱ به عراق فرصت نهایی برای تبعیت داده بود، دادستان کل بریتانیا گلداسمیت نوشت: «واضح است که عراق نتوانسته است از این امر پیروی کند». اکثر دولت های عضو شورای امنیت سازمان ملل متحد تصریح کردند که پس از قطعنامه۱۴۴۱ هنوز هیچ مجوزی برای استفاده از زور وجود ندارد. در واقع، در زمان تصویب۱۴۴۱، هر دو نماینده ایالات متحده و بریتانیا به صراحت اظهار داشتند که ۱۴۴
۱ هیچ شرطی برای اقدام نظامی ندارد. به نقل از جان دی. نگروپونته، سفیر وقت ایالات متحده آمریکا گفت:هیچ حالت اتوماتیکی وجود ندارد و این یک فرایند دو مرحله ای است و در این زمینه ما به نگرانی های اصلی که برای قطعنامه بیان شده پاسخ داده ایم. هر تخلفی که تشخیص داده شود در شورا رسیدگی می شود و شورا فرصت دارد قبل از هر اقدام دیگری به موضوع رسیدگی کند.سفیر بریتانیا در سازمان ملل، سر جرمی گرین استاک، موافق بود:ما در طول مذاکرات با صدای بلند و واضح نگرانی های مربوط به «خودکار بودن» و «محرک های پنهان» را شنیدیم. این نگرانی که در مورد تصمیمی بسیار حیاتی نباید در اقدام نظامی عجله کنیم. در مورد تصمیمی بسیار حیاتی، هرگونه تخلف عراقی باید توسط شورا مورد بحث قرار گیرد. اجازه دهید به همان اندازه در پاسخ، به عنوان یکی از حامیان متنی که پذیرفته ایم، واضح بگویم: هیچ «حالت اتوماتیکی» در این قطعنامه وجود ندارد.خود سازمان ملل هرگز این شانس را نداشت که اعلام کند عراق از «فرصت نهایی» خود برای تبعیت استفاده نکرده است، زیرا تهاجم ایالات متحده آن را به موضوعی بحث برانگیز تبدیل کرده است. جورج دبلیو بوش رئیس جمهور آمریکا اعلام کرد که صدام حس
ین ۴۸ ساعت فرصت دارد تا از قدرت کناره گیری کند و عراق را ترک کند. ائتلاف اطلاعات را گسترش داد. در ۳۰ مه۲۰۰۳،پل ولفوویتز در مصاحبه ای با مجله "ونتی فر" اظهار داشت که موضوع سلاح های کشتار جمعی بزرگ ترین نقطه توافق تیم بوش در میان دلایل برکناری صدام حسین از قدرت بود. او گفت: «حقیقت این است که به دلایلی که ارتباط زیادی با بوروکراسی دولت آمریکا دارد، ما روی یک موضوع که همه می توانستند روی آن توافق داشته باشند، یعنی سلاح های کشتار جمعی به عنوان دلیل اصلی، تصمیم گرفتیم، اما همیشه وجود داشته است. سه نگرانی اساسی بود. یکی سلاح های کشتار جمعی، دوم حمایت از تروریسم، سوم رفتار جنایتکارانه با مردم عراق است. در واقع حدس می زنم می توانید بگویید که چهارمین مورد مهمی وجود دارد که ارتباط بین دو مورد اول است.» در مصاحبه ای با بی بی سی در ژوئن ۲۰۰۴، دیوید کی، رئیس سابق گروه بررسی عراق، اظهار نظر زیر را بیان کرد: «هرکسی که در آنجا نگه داشته شود. همان طور که من جمع کردم، نخست وزیر بلر اخیراً گفته است این چشم انداز که در واقع گروه بررسی عراق قصد دارد نقاب از سلاح های واقعی کشتار جمعی را آشکار کند، واقعاً توهم آمیز است.» در سال ۲۰۰۲
،اسکات ریتر، بازرس سابق سلاح های کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق، به شدت از دولت بوش و رسانه ها به دلیل استفاده از شهادت خدر حمزه، دانشمند سابق هسته ای عراق که در سال۱۹۹۴ از عراق فرار کرد، به عنوان دلیلی برای حمله به عراق انتقاد کرد:ما کل سوابق برنامه هسته ای عراق، به ویژه سوابق اداری را ضبط کردیم. نام همه را گرفتیم، کجا کار می کردند، چه کار می کردند، و در راس لیست، «بمب ساز» صدام [که عنوان کتاب حمزه بود و پس از آن لقب گرفت] فردی به نام جعفر ضیاء جعفر بود، نه خدر حمزه، و اگر در لیست پرسنل ارشد اداری پایین بیایید، نام حمزه را در آنجا پیدا نمی کنید. در واقع ما اصلاً نام او را پیدا نکردیم. چون در سال۱۹۹۰ برای برنامه هسته ای عراق کار نمی کرد. او هیچ اطلاعی از آن نداشت زیرا به عنوان متخصص رشادت برای حسین کامل در ارگ ریاست جمهوری کار می کرد.او به شمال عراق می رود و با احمد چلبی ملاقات می کند. وارد می شود و می گوید من بمب ساز صدام هستم. برای همین به سیا زنگ می زنند و می گویند ما می دانیم تو کی هستی، تو بمب ساز صدام نیستی، برو داستانت را به دیگری بفروش. و او آزاد شد، او توسط همه سرویس های اطلاعاتی در آن زمان رد
شد، او یک کلاهبردار است.و اینجا هستیم، کسی که سیا می داند کلاهبردار است، دولت ایالات متحده می داند که کلاهبردار است، اجازه دارد در مقابل کمیته روابط خارجی سنای ایالات متحده بنشیند و به عنوان شاهد متخصص شهادت دهد. من با آن مشکل داشتم، با رسانه های آمریکایی مشکل داشتم، و بارها و بارها به آنها گفته ام که این مرد یک کلاهبردار مستند، جعلی است، و با این حال آنها به او اجازه می دهند به سی ان ان، ام اس ان بی سی برود. سی ان بی سی، و شهادت دهد که انگار واقعاً می داند در مورد چه چیزی صحبت می کند.در ۴ ژوئن۲۰۰۳، سناتور آمریکایی پت رابرتز اعلام کرد که کمیته منتخب اطلاعات ایالات متحده که ریاست آن را برعهده داشت، به عنوان بخشی از نظارت مستمر خود بر جامعه اطلاعاتی، بررسی اطلاعات اطلاعاتی در مورد سلاح های کشتار جمعی عراق را انجام خواهد داد. در ۹ ژوئیه۲۰۰۴، کمیته گزارش سنا از اطلاعات پیش از جنگ در مورد عراق را منتشر کرد. در ۱۷ ژوئیه ۲۰۰۳،تونی بلر، نخست وزیر بریتانیا، در سخنرانی خود در کنگره آمریکا گفت که تاریخ ایالات متحده و بریتانیا را می بخشد، حتی اگر آنها در مورد سلاح های کشتار جمعی اشتباه کنند. او همچنان معتقد بود که «با تم
ام ذائقه و اعتقاد» عراق سلاح های کشتار جمعی دارد. در ۳ فوریه ۲۰۰۴،جک استراو، وزیر امور خارجه بریتانیا، تحقیقات مستقلی را به ریاست لرد باتلر از براکول، برای بررسی قابلیت اطمینان اطلاعات بریتانیا در رابطه با سلاح های کشتار جمعی ادعایی در عراق اعلام کرد. بررسی باتلر در ۱۴ ژوئیه ۲۰۰۴ منتشر شد. در آغاز جنگ سال۲۰۰۳،"نیویورک تایمز" چندین داستان را منتشر کرد که ادعا می کرد عراق دارای سلاح های کشتار جمعی است. یکی از داستان هایی که به ویژه توسط جودیت میلر نوشته شده بود، به مردم آمریکا کمک کرد که عراق سلاح های کشتار جمعی دارد: در سپتامبر۲۰۰۲، او دربارهٔ محموله ای از لوله های آلومینیومی رهگیری شده نوشت که به گفته نیویورک تایمز برای توسعه مواد هسته ای مورد استفاده قرار می گرفت.در حال حاضر به طور کلی درک می شود که آنها برای این هدف در نظر گرفته نشده بودند بلکه برای موشک های توپخانه ای بودند.این داستان با حضورهای تلویزیونی توسط کالین پاول، دونالد رامسفلد و کاندولیزا رایس دنبال شد که همگی به این داستان به عنوان بخشی از مبنای اقدام نظامی علیه عراق اشاره کردند. منابع میلر توسط احمد چلبی، تبعیدی عراقی که برای حمله آمریکا به عرا
ق مطلوب بود، به او معرفی شد.میلر همچنین به عنوان سخنران انجمن خاورمیانه، سازمانی که آشکارا از تهاجم حمایت می کند، فهرست شده است. در ماه مه۲۰۰۴، نیویورک تایمز سرمقاله ای منتشر کرد که در آن بیان می کرد که روزنامه نگاری آن در دوران جنگ گاهی ضعیف بوده است. به نظر می رسد که در مواردی که تبعیدیان عراقی برای داستان های مربوط به کشتار جمعی از سلاح های کشتار جمعی استفاده می شدند یا نسبت به وضعیت واقعی سلاح های کشتار جمعی عراق بی اطلاع بودند یا برای دستیابی به اهداف خود به روزنامه نگاران دروغ می گفتند. با وجود کمبود اطلاعاتی، بوش بر تصمیم خود برای حمله به عراق ایستاد واظهار داشت:اما چیزی که اشتباه نبود این بود که صدام حسین به کشوری حمله کرده بود، از سلاح های کشتار جمعی استفاده کرده بود، او توانایی ساخت سلاح های کشتار جمعی را داشت، او به سمت خلبان های ما شلیک می کرد. او حامی دولتی ترور بود. حذف صدام حسین برای صلح جهانی و امنیت کشور ما کار درستی بود.پرزیدنت بوش در یک سخنرانی در شورای امور جهانی شارلوت، در۷ آوریل۲۰۰۶ اظهار داشت که «کاملاً درک کرده است که اطلاعات اشتباه بوده است، و [او نیز] به همان اندازه ناامید شده است که
سربازان آمریکایی موفق به کشف سلاح های کشتار جمعی در عراق نشدند.» اطلاعات اندکی قبل از تهاجم سال۲۰۰۳ به عراق به عنوان استدلال های پشتیبانی به مداخله نظامی مورد استفاده قرار گرفت و گزارش اکتبر۲۰۰۲ سیا در مورد سلاح های کشتار جمعی عراق به عنوان قابل اعتمادترین گزارش موجود در آن زمان در نظر گرفته شد. «بر اساس گزارش سیا، همه کارشناسان اطلاعاتی آمریکا موافق هستند که عراق به دنبال سلاح هسته ای است. اینکه صدام حسین می خواهد سلاح هسته ای تولید کند، تردیدی وجود ندارد.» سناتور جان کری. پرونده کنگره، ۹ اکتبر2002 در ۲۹ می ۲۰۰۳،اندرو گیلیگان صبح زود در برنامه "امروز بی بی سی" ظاهر شد. از جمله ادعاهایی که او در گزارش خود مطرح می کند، این است که دولت «دستور داد (پرونده سپتامبر، پرونده دولت بریتانیا در مورد سلاح های کشتار جمعی) طبقه بندی شود، و دستور داد حقایق بیشتری کشف شوند.» این برنامه پخش تکرار نشد. در ۲۷ مه۲۰۰۳، یک مأموریت حقیقت یاب آژانس اطلاعات دفاعی در عراق به اتفاق آرا به مقام های اطلاعاتی در واشینگتن گزارش داد که دو تریلر که در عراق توسط نیروهای کرد دستگیر شده بودند "هیچ ربطی به سلاح های بیولوژیکی ندارند." تریلرها ب
خش مهمی از بحث برای تهاجم سال۲۰۰۳ بود. کالین پاول، وزیر امور خارجه، به شورای امنیت سازمان ملل متحد گفته بود: «ما توصیفات دست اولی از کارخانه های تولید سلاح های بیولوژیکی روی چرخ و ریل داریم. ما می دانیم که تخمیر کننده ها چه شکلی هستند. ما می دانیم که مخازن، پمپ ها، کمپرسورها و سایر قطعات چگونه هستند."تیم پنتاگون پس از تهاجم برای بررسی تریلرها اعزام شده بود. تیم کارشناسان به اتفاق آرا «هیچ ارتباطی با هیچ چیز بیولوژیکی» پیدا نکردند. یکی از کارشناسان به خبرنگاران گفت که آنها به طور خصوصی این تریلرها را "بزرگ ترین توالت های شنی در جهان" نامیده اند. این گزارش طبقه بندی شد و روز بعد، سیا به طور علنی ارزیابی تحلیلگران واشنگتن را منتشر کرد که تریلرها «تولید سلاح های بیولوژیکی سیار» هستند. کاخ سفید همچنان در طول سال از تریلرها به عنوان آزمایشگاه های بیولوژیکی سیار یاد می کرد و گزارش میدانی پنتاگون محرمانه باقی ماند. هنوز محرمانه است، اما گزارش "واشنگتن پست" در ۱۲ آوریل۲۰۰۶، برخی از جزئیات گزارش را فاش کرد. به گزارش "پست":سخنگوی آژانس اطلاعات دفاعی تاکید کرد که یافته های تیم نه نادیده گرفته شده و نه سرکوب شده است، بلکه
در کار گروه بررسی عراق، که جستجوی رسمی برای سلاح های کشتار جمعی عراق را رهبری می کند، گنجانده شده است. گزارش نهایی گروه نظرسنجی در سپتامبر ۲۰۰۴، ۱۵ماه پس از نگارش گزارش فنی گفت این تریلرها برای تولید سلاح های بیولوژیکی "غیر عملی" بوده و "تقریباً مطمئناً برای ساخت هیدروژن برای بالون های هواشناسی در نظر گرفته شده اند.ژنرال تامی فرانکز گفته است: «فکر می کنم هیچ کس در این کشور احتمالاً بیشتر از من متعجب نشده بود که از سلاح های کشتار جمعی علیه نیروهای ما هنگام حرکت به سمت بغداد استفاده نشد». در ۶ فوریه ۲۰۰۴، رئیس جمهور ایالات متحده، جورج دبلیو بوش، یک کمیسیون اطلاعاتی عراق را به ریاست چارلز راب و لارنس سیلبرمن، برای تحقیق در مورد اطلاعات ایالات متحده، به ویژه در مورد تهاجم سال ۲۰۰۳ به عراق و سلاح های کشتار جمعی عراق معرفی کرد. در ۸ فوریه ۲۰۰۴، دکتر هانس بلیکس در مصاحبه ای با تلویزیون بی بی سی، دولت های آمریکا و بریتانیا را متهم کرد که تهدید سلاح های کشتار جمعی در عراق را به نمایش می گذارند تا پرونده جنگ ۲۰۰۳ علیه دولت صدام را تقویت کند. گروه پیمایش عراق. در ۳۰ مه۲۰۰۳، وزارت دفاع ایالات متحده به رسانه ها اطلاع داد
که آماده است به طور رسمی کار گروه بررسی عراق (ISG) را آغاز کند، یک مأموریت حقیقت یاب از ائتلاف اشغالگر عراق به برنامه های سلاح های کشتار جمعی توسعه یافته توسط. عراق، از گروه ویژه بهره برداری ۷۵ بریتانیایی-آمریکایی. تأسیسات هسته ای مختلف، از جمله تأسیسات تحقیقات هسته ای بغداد و مرکز تحقیقات هسته ای تویتا، در ماه پس از تهاجم به غنیمت گرفته شدند. (Gellman،۳ مه ۲۰۰۳) در ۲۰ ژوئن ۲۰۰۳، آژانس بین المللی انرژی اتمی گزارش داد که تن اورانیوم، و همچنین سایر مواد رادیواکتیو مانند توریم، بازیابی شده و اکثریت قریب به اتفاق در محل باقی مانده است. چندین گزارش از بیماری تشعشعات در این منطقه وجود دارد. گفته می شود که اسناد و سایت های مشکوک سلاح در عراق توسط غارتگران در روزهای پایانی جنگ غارت و سوزانده شده است. در ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۴، گروه بررسی عراق ایالات متحده گزارش نهایی خود را منتشر کرد. از جمله یافته های کلیدی آن عبارت بودند از: این گزارش نشان داد که «گروه بررسی عراق شواهدی مبنی برداشتن ذخایر سلاح های کشتار جمعی توسط صدام در سال ۲۰۰۳ پیدا نکرده است، اما این احتمال هست که برخی سلاح های وجود داشته باشد، اگرچه از قابلیت نظامی ق
ابل توجهی برخوردار نیستند.» همچنین به این نتیجه رسید که قصد احتمالی برای از سرگیری همه برنامه های سلاح های ممنوعه به محض لغو تحریم های چندجانبه علیه آن وجود دارد و صدام حسین در آینده به دنبال گسترش سلاح های کشتار جمعی است: «مجموعه ای از شواهد و مدارک وجود دارد که صدام پس از لغو تحریم ها، راهبردی را برای حفظ توانایی بازگشت به سلاح های کشتار جمعی دنبال می کند."هیچ یک از مقام های ارشد عراقی که توسط گروه بررسی عراق مصاحبه شده بود، باور نداشت که صدام برای همیشه سلاح های کشتار جمعی را رها کرده است. در ۶ اکتبر ۲۰۰۴، رئیس گروه بررسی عراق (I، چارلز دوئلفر، به کمیته نیروهای مسلح سنای ایالات متحده اعلام کرد که این گروه هیچ مدرکی مبنی بر اینکه عراق در زمان صدام حسین از سال ۱۹۹۱ تاکنون هر گونه سلاح کشتار جمعی تولید و ذخیره کرده است، نیافته است. زمانی که تحریم های سازمان ملل اعمال شد. پس از شروع همکاری با نیروهای آمریکایی در بغداد در سال ۲۰۰۳، دکتر مهدی عبیدی که برنامه سانتریفیوژ هسته ای صدام را تا سال ۱۹۹۷ اداره می کرد، نقشه های یک سانتریفیوژ هسته ای را به همراه برخی قطعات واقعی سانتریفیوژ تحویل داد که در خانه اش ذخیره شد
ه بود. در حیاط جلویی دفن شد منتظر دستورات بغداد بود.. او گفت: باید برنامه را تا پایان تلخ حفظ می کردم. مهندس هسته ای عراقی در کتاب خود به "نام بمب در باغ من: اسرار مغز متفکر هسته ای صدام" توضیح می دهد که مخفیگاه هسته ای او کلیدی بود که می توانست قفل برنامه ساخت بمب صدام را باز کند و دوباره شروع کند. با این حال، به سرمایه گذاری هنگفت و بازسازی هزاران سانتریفیوژ نیاز دارد تا برنامه غنی سازی کامل داشته باشد. کی در مصاحبه ای در ۲۶ ژانویه ۲۰۰۴ با تام بروکاو از اخبار ان بی سی، برنامه های سلاح های هسته ای، شیمیایی و بیولوژیکی عراق را در مرحله «ابتدایی» توصیف کرد. وی همچنین اظهار داشت: آنچه را که ما پیدا کردیم و دیگران در حال بررسی آن هستند، گروه ها و افراد زیادی را پیدا کردیم که از عراق عبور کردند. کی در پاسخ به سؤال بروکاو مبنی بر اینکه آیا عراق همانگونه که پرزیدنت بوش قبل از تهاجم ادعا کرده بود، یک «تهدید تجمعی» است، پاسخ داد:تام، یک تهدید قریب الوقوع یک قضاوت سیاسی است. این یک قضاوت فنی نیست. من فکر می کنم که بغداد در دو سال گذشته خطرناک تر از آن چیزی بود که حتی ما تصور می کردیم. صدام دیگر جامعه را کنترل نمی کرد.
در بازار تروریسم و سلاح های کشتار جمعی، اگر جنگ مداخله نمی کرد، عراق می توانست آن تامین کننده باشد.در ژوئن ۲۰۰۴، ایالات متحده ۲تن اورانیوم با غنای پایین را از عراق خارج کرد که ماده خام کافی برای یک سلاح هسته ای بود. دیمیتریس پریکوس، رئیس وقت سازمان ملل متحد، اظهار داشت که گزارش کی حاوی اطلاعات کمی است که قبلاً توسط سازمان ملل متحد شناخته نشده است. بسیاری از سازمان ها، مانند مجله "امنیت زیستی و بیوتروریسم"، ادعا کرده اند که گزارش کی «بدترین تحلیل» است. اسناد ضبط شده. اسناد عملیات آزادی عراق به حدود ۴۸۰۰۰جعبه سند، نوار صوتی و نوار ویدئویی اشاره دارد که در جریان تهاجم سال۲۰۰۳ به عراق توسط ارتش آمریکا ضبط شده است. به نظر می رسد بسیاری از این اسناد روشن می کنند که رژیم صدام در اواسط دهه۱۹۹۰ از جستجوی قابلیت کشتار جمعی دست کشیده بود. آسوشیتدپرس گزارش داد: «صدام و جانشینانش مکرراً در رونوشت ها به یکدیگر یادآوری می کنند که عراق در اوایل دهه۱۹۹۰ سلاح های شیمیایی و بیولوژیکی خود را نابود کرد و این برنامه ها و برنامه بمب هسته ای را که هرگز سلاح تولید نکرده بود، تعطیل کرد.» در یکی از جلسه های ریاست جمهوری در سال۱۹۹۶، عا
مر محمد رشید، یکی از مقام های ارشد برنامه سلاح هایی، گفتگوی خود را با بازرس سلاح های سازمان ملل، رولف اکیوس، شرح می دهد: «ما چیزی برای پنهان کردن نداریم، بنابراین همه جزئیات را به شما می دهیم.» صدام در جلسه دیگری به معاونانش گفت: «ما ۱۰۰درصد با قطعنامه ها همکاری کردیم و همه شما این را می دانید و ۵درصدی که ادعا می کنند ما اجرا نکرده ایم ممکن است ۱۰سال طول بکشد تا (تأیید) آن ها. یک دقیقه هم فکر نکنید که ما هنوز سلاح کشتار جمعی داریم. ما چیزی نداریم.» پیتر هوکسترا، نماینده کنگره ایالات متحده از دولت ایالات متحده خواست تا اسناد باقیمانده را در اینترنت قرار دهد تا عرب زبانان در سراسر جهان بتوانند به ترجمه اسناد کمک کنند. کشف هاو حوادث پس از جنگ. از زمان تهاجم به عراق در سال ۲۰۰۳، گزارش های متعددی از کشف سلاح های شیمیایی، از جمله ۱۲ مورد در طول تهاجم، اعلام شد. در آوریل۲۰۰۳، تفنگداران دریایی ایالات متحده به طور تصادفی با تعدادی ساختمان برخورد کردند که سطوح غیرعادی تشعشع از خود ساطع می کردند. پس از بازرسی دقیق، سربازان «بسیاری، بسیار طبل» حاوی اورانیوم کم عیار را کشف کردند که به نام کیک زرد نیز شناخته می شود. به گفت
ه یک کارشناس آشنا با بازرسی های هسته ای سازمان ملل، نیروهای آمریکایی به مرکز تحقیقات هسته ای تویتا رسیده بودند و مواد مورد بررسی مستند شده، در ظروف در بسته و تحت نظارت آژانس بین المللی انرژی اتمی از سال۱۹۹۱ نگهداری این مواد در ژوئیه ۲۰۰۸ به خارج از عراق منتقل شد و در معامله ای به ارزش «ده ها میلیون دلار» به تولیدکننده اورانیوم کانادایی کامیکو فروخته شد. یک مورد پس از جنگ در ۹ ژانویه۲۰۰۴ رخ داد، زمانی که کارشناسان مهمات ایسلندی و مهندسان نظامی دانمارکی ۳۶گلوله خمپاره ۱۲۰میلی متری حاوی مایع مدفون در جنوب عراق را کشف کردند. در حالی که آزمایش های اولیه حاکی از آن بود که گلوله ها حاوی یک عامل تاول هستند، تجزیه و تحلیل بعدی توسط متخصصان آمریکایی و دانمارکی نشان داد که هیچ عامل شیمیایی وجود ندارد. در ۲می۲۰۰۴، یک گلوله حاوی گاز خردل در وسط خیابانی در غرب بغداد پیدا شد. تحقیقات گروه بررسی عراق گزارش داد که این گاز قبلاً به طور نامناسب ذخیره شده بود و بنابراین گاز به عنوان یک عامل شیمیایی مفید «بی اثر» بود. مقام های وزارت دفاع اظهار داشتند که مطمئن نیستند که آیا قرار است از این وسیله به عنوان بمب استفاده شود یا خیر. در
۱۶ مه ۲۰۰۴، یک ۱۵۲گلوله توپخانه میلی متری به عنوان یک بمب دست ساز مورد استفاده قرار گرفت. گلوله منفجر شد و دو سرباز آمریکایی به دلیل مواجهه جزئی با یک عامل عصبی (تهوع و گشاد شدن مردمک) تحت درمان قرار گرفتند. در ۱۸ مه توسط مقام های اطلاعاتی وزارت دفاع ایالات متحده گزارش شد که آزمایش ها نشان داد که گلوله دو محفظه حاوی عامل شیمیایی سارین است، این گلوله «احتمالاً» حاوی ۳تا ۴لیتر از این ماده (به شکل دو ماده) است. مواد شیمیایی پیش ساز مخلوط نشده قبل از انفجار فوق الذکر که به طور مؤثر آنها را با هم مخلوط نکرده بودند). دیوید کی، بازرس سابق سلاح های ایالات متحده، به آسوشیتدپرس گفت: «او شک داشت که گلوله یا عامل اعصاب از یک انبار مخفی آمده باشد، اگرچه او این احتمال را رد نکرد.» کی همچنین احتمال داد که این گلوله «یک یادگار قدیمی باشد که زمانی که صدام گفت چنین سلاح هایی را در اواسط دهه۱۹۹۰ منهدم کرده است، نادیده گرفته شد.»به گفته سرتیپ، احتمالاً شورشیانی که بمب را کار گذاشته بودند نمی دانستند که حاوی سارین است. ژنرال مارک کیمیت و یکی دیگر از مقام های آمریکایی تأیید کردند که این گلوله دارای علائم شیمیایی نیست.گروه بررسی ع
راق بعداً به این نتیجه رسید که پوسته «احتمالاً از دسته ای منشأ گرفته است که در اواخر دهه۱۹۸۰ در زیرزمین در استان مثنی به منظور آزمایش نشت ذخیره شده بود.» در مقاله ای در ۲ ژوئیه ۲۰۰۴، که توسط آسوشیتدپرس و فاکس نیوز منتشر شد، گزارش شد که کلاهک های گاز سارین متعلق به آخرین جنگ ایران و عراق در جنوب مرکزی عراق توسط متفقین لهستان پیدا شده است. سربازان لهستانی مهمات را در ۲۳ ژوئن۲۰۰۴ ایمن کردند، اما معلوم شد که کلاهک ها در واقع حاوی گاز سارین نبودند، اما «همه خالی بودند و برای هر نوع مواد شیمیایی تست شده بودند» و معلوم شد که لهستانی ها دارای گاز سارین هستند. پوسته ها را هر کدام ۵۰۰۰دلار خرید. در سال ۲۰۰۴، صدها کلاهک شیمیایی از صحرای نزدیک مرز ایران و عراق کشف شد. بر اساس گزارش "واشینگتن پست"، این مهمات «در نزدیکی مرز ایران دفن شده بود، و پس از مدت ها توسط نیروهای عراقی در طول جنگ هشت ساله خود با ایران فراموش شده بود». مقام های این کشف را به عنوان مدرکی دال بر یک برنامه سلاح هایی در حال انجام که گمان می رفت قبل از شروع تهاجم وجود داشته است، ندانستند. دولت عراق در سال۲۰۱۴ به سازمان ملل اطلاع داد که شورشیان وابسته به گ
روه تروریستی دولت اسلامی کنترل تشکیلات دولت مثنی از جمله یک انبار سلاح های شیمیایی در شمال غرب بغداد را به دست گرفتند. پس از جنگ خلیج فارس در سال۱۹۹۱، این تأسیسات تا حدی ویران شد و تحت نظارت کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق قرار گرفت. در زمان خروج از آن در سال۱۹۹۹، حدود ۲۵۰۰موشک پر از سارین در آن قرار داشت. سازمان ملل گفت که مهمات «کیفیت پایین» بوده و «بعد از سالها نگهداری تحت شرایط موجود در آنجا تا حد زیادی تخریب می شوند.» ۲۰۰۵: عملیات بخل. در سال ۲۰۰۵، سیا با سپاه اطلاعات ارتش در تماس با یک فرد عراقی ناشناس که اطلاعات و دارایی از انبارهای سلاح شیمیایی و مهمات باقیمانده در عراق مربوط به برنامه سلاح های رها شده این کشور را در اختیار داشت، همکاری کرد. متخصصان بهره برداری از مواد خارجی از گردان ۲۰۳ اطلاعات نظامی و همچنین متخصصان شیمیایی و واحدهای خنثی سازی مهمات وظیفه کمک به انهدام سلاح های کشف شده را داشتند. در نهایت، حداقل ۴۰۰موشک بوراک به دست آمد و منهدم شد. مشخص نیست که این فرد چگونه انبار خود را به دست آورده است. بسیاری از سلاح ها به شدت تخریب شده بودند و خالی یا مایع غیر کشنده بودند، اما برخی از سلاح
های تجزیه وتحلیل شده نشان داد که غلظت عوامل اعصاب بسیار بالاتر از آن اطلاعات نظامی در ابتدا گفته شده بود، با بالاترین «خلوص عامل تا ۲۵درصد برای سلاح های سارین یونیتی بازیابی شده»حداقل یک بار فروشنده ناشناس اقدام به فروش سلاح با اجزای شیمیایی جعلی کرد. علاوه بر این، او یک بار «با بچه های اطلاعات تماس گرفت تا به آنها بگوید که آنها را به شورشیان تحویل خواهد داد مگر اینکه آنها را تحویل بگیرند.» ۲۰۰۶: جلسه استماع کمیته نیروهای مسلح مجلس نمایندگان. در ۲۱ ژوئن ۲۰۰۶، کمیته اطلاعاتی منتخب مجلس نمایندگان ایالات متحده نکات کلیدی را از گزارش طبقه بندی شده که توسط مرکز اطلاعات زمینی ملی در مورد بازیابی سلاح های شیمیایی در عراق ارائه شده بود،منتشر کرد. در خلاصه ای که از طبقه بندی خارج شده بود، آمده بود که «از سال۲۰۰۳، نیروهای ائتلاف تقریباً ۵۰۰مهمات سلاح حاوی خردل یا عامل عصبی سارین تخریب شده را کشف کرده اند. تصور می شد که تمام سلاح ها در دهه۱۹۸۰ ساخته شده و به جنگ عراق با ایران برمی گردد. این گزارش سناتور آمریکایی ریک سنتوروم را بر آن داشت تا یک کنفرانس مطبوعاتی برگزار کند و در آن اعلام کرد «ما سلاح های کشتار جمعی در عراق
پیدا کرده ایم.» در طول جلسه کمیته نیروهای مسلح مجلس نمایندگان که برای بحث در مورد این موضوع تشکیل شد، فرمانده مرکز، سرهنگ ارتش جان چیو، توضیح داد که مهمات «در بیشتر موارد به شدت خورده شده اند [و] برخی از آنها عمداً منهدم شده اند، اگر بخواهید، برای جلوگیری از تخریب آنها. استفاده شده.» با این وجود، در پاسخ به سؤالی از عضو کمیته، کرت ولدون، سرهنگ. چوی موافقت کرد که مهمات با تعریف فنی سلاح های کشتار جمعی مطابقت دارد. «اینها سلاح های شیمیایی هستند که در کنوانسیون سلاح های شیمیایی تعریف شده اند و بله، قربان، آنها سلاح های کشتار جمعی را تشکیل می دهند.»دیوید کی، کارشناس سلاح های، که در مقابل کمیته نیز حاضر شد، با این ارزیابی مخالفت کرد و مدعی شد که هر سلاح شیمیایی تولید شده توسط عراق در دهه۱۹۸۰، امروز به عنوان یک سلاح کشتار جمعی قابل دوام باقی نمی ماند. کی گفت این عامل شیمیایی، اگرچه خطرناک است، اما «سمی کمتر از بسیاری از چیزهایی است که آمریکایی ها در این مرحله زیر سینک آشپزخانه خود دارند». چارلز دوئلفر، کارشناس سلاح های، در گفتگو با رادیو عمومی ملی ملی "گفت وگوی ملت"، موافق بود: «ما در گزارش [گروه بررسی عراق] گفتیم
که احتمالاً چنین مهمات شیمیایی همچنان یافت می شود. اما آنهایی که پیدا شده از جنگ ایران و عراق به جا مانده است. آنها تقریباً ۲۰ ساله هستند و در حالت پوسیده هستند. بسیار جالب است که تعداد زیادی وجود دارد که شناسایی نشده اند، اما آنها سلاح کشتار جمعی نیستند، اگرچه می توانند یک خطر محلی باشند. در سپتامبر همان سال، گزارش کمیته منتخب اطلاعات در مورد "یافته های پس از جنگ" بیان کرد که چنین کشف هایی با ارزیابی گروه بررسی عراق مطابقت دارد که «عراق و نیروهای ائتلاف به کشف تعداد کمی از سلاح های شیمیایی تخریب شده ادامه خواهند داد که رژیم سابق آنها را به اشتباه انداخته است. یا قبل از سال۱۹۹۱ به طور نامناسب تخریب شده است. گروه بررسی عراق معتقد است که بخش عمده ای از این سلاح ها احتمالاً در طول جنگ ایران و عراق رها شده، فراموش شده و گم شده اند، زیرا ده ها هزار مهمات در امتداد جبهه نبرد که اغلب و به سرعت در حال تغییر هستند مستقر شده اند.» گزارش تحقیقی نیویورک تایمز. در اکتبر ۲۰۱۴،"نیویورک تایمز" گزارش داد که تعداد کل مهمات کشف شده از سال ۲۰۰۳ به ۴۹۹۰ افزایش یافته است و نیروهای نظامی ایالات متحده در طی فرایند خنثی سازی و انهدا