Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قی آن ها به سمت ریگا عقب نشستند. در جناح جنوبی گروه زرهی ۴، لشکر هشتم زرهی به فرماندهی سرتیپ اریش براندنبرگر از سپاه ۵۶ موتوریزه اریش فون مانشتاین، در روز نخست با تصرف یوربارکاس، سرژیوس و آریوگالا، ۸۰ کیلومتر پیشروی کرد و بر گذرگاه رود دوبیسا سلطه یافت. با آشوب به پا شده در اثر غافل گیری، فرماندهان شوروی که در تمامی سطوح در تقلا بودند خود را در جریان امور حوادث نگاه دارند، معدود خبرهایی هم که از خط مقدم دریافت می کردند حاکی از فاجعه های غیرقابل تصور بود. شناسایی هوایی شوروی نیز اطلاعات ناچیزی به فرماندهان مخابره می نمود. در این شرایط هجده روز به طول انجامید تا فرماندهی عالی شوروی (استاوکا) گزارشی از شرایط جبهه شمال غربی دریافت کند. ضد حملات شوروی. کمیساریای خلق دفاع شوروی در شرایط خلع اطلاعاتی، با صدور فرمان شماره ۳ به کوزنتسوف دستور اجرای ضد حمله قدرتمند در همکاری با قوای جبهه غربی از ناحیه کاوناس به جناحین یا پشت نیروهای دشمن در منطقه سوالکی و تصرف این منطقه تا پایان روز ۲۴ ژوئن را داد. ارسال چنین فرمانی درحالی انجام می گرفت که حتی بدون در نظر گرفتن تلفات از پیش وارد آمده به آن ها، عمل به آن فراتر از توان ا
ین دو جبهه بود؛ حال آن که زیر حملات هوایی و با تحمل تلفات سنگین چنین فرمانی مضحک به نظر می رسید. به هر صورت قبل از این که این فرمان ساعت ۱۰ صبح روز ۲۳ ژوئن به اطلاع کوزنتسوف برسد، او از پیش سپاه های ۳ و ۱۲ مکانیزه را مأمور به آغاز ضد حمله کرده بود. طرح دفاعی پیش از جنگ هدف این گونه ضد حملات را نقاط تمرکز دشمن مشخص ساخته بود اما با فقدان اطلاعات روشن از تحرکات دشمن، کوزنتسوف سپاه های ۳ و ۱۲ مکانیزه را به ترتیب موظف به پیشروی از کداینیای به جانب شمال غربی و از شیاولیای به جانب جنوب شرقی در برابر نیروهایی از دشمن که بیشترین پیشروی را کرده بودند، ساخت. با برخورد لشکرهای بیست و سوم و بیست و هشتم تانک سپاه ۱۲ مکانیزه شوروی با لشکرهای یکم، یازدهم و بیست و یکم پیاده نظام ورماخت در کوتالیای و کالتیننای، پس از سه روز نبرد شدید و با وجود پیشروی های اولیه، قوای مستهلک این دو لشکر با کمبود سوخت و مهمات و با از دست دادن ده ها تانک و رها کردن تعداد زیاد دیگری از آن ها، به شکل آشفته ای عقب رانده شدند. در طرف دیگر سپاه ۳ مکانیزه به فرماندهی سرلشکر الکسی کورکین با استقرار در شمال غربی کاوناس، لشکر پنجم تانک و هشتاد و چهارم موت
وریزه خود را به کمک ارتش تحت فشار یازدهم شوروی که در تلاش بود جلوی پیشروی ارتش شانزدهم ورماخت به سمت کاوناس را بگیرد، فرستاد. لشکر دوم تانک این سپاه نیز به طرف شمال غربی حرکت کرد. روز ۲۵ ژوئن درگیری شدیدی بین این لشکر و لشکر ششم زرهی سپاه ۴۱ موتوریزه ورماخت با دست بالای تانک های قدرتمندتر کی وی-۱ و کی وی-۲ ارتش سرخ در راسینیای به پا شد. به دستور ژنرال کوزنستوف نیروهای مکانیزه شوروی برای اجتناب از هدف قرار گرفتن توسط هواگردهای دشمن در ستون های کوچک به عملیات پرداختند. به فرمان سپهید گئورگ-هانس راینهارت، فرمانده سپاه ۴۱ موتوریزه و با شتافتن لشکر یکم زرهی به کمک لشکر ششم زرهی، ورق در نبرد راسینیای به نفع آلمانی ها بازگشت و بیشتر لشکر دوم تانک شوروی به محاصره درآمده و به همراه مابقی نیروهای سپاه ۱۲ مکانیزه آن منهدم شد. پس از این نبردها از مجموع ۶۹۰ تانک سپاه ۱۲ مکانیزه ارتش سرخ در ۲۲ ژوئن، تنها ۵۰ تانک در عرض یک هفته در شرایط عملیاتی باقی مانده بودند. بیش از ۲۰۰ تانک ارتش سرخ در راسینیای تنها توسط هواگردهای آلمانی منهدم شدند. ادامه پیشروی. روز ۲۵ ژوئن استاوکا به کوزنتسوف دستور داد با استقرار ارتش های مضمحل شده هش
تم و یازدهم خود در کنار ارتش های تازه نفس بیست و دوم و بیست و هفتم و سپاه ۲۱ مکانیزه در طول رود دوینای غربی گذرگاه های این رود را حفظ کند. با شکست او در این مسئله، روز بعد نیروهای فون مانشتاین در سپاه ۵۶ موتوریزه پیش از آن که ارتش بیست و هفتم شوروی به دونابورگ برسد، بر این شهر مسلط شدند و گذرگاهی بر رود دوینای غربی تصاحب کردند. بدین ترتیب نیروی های فون مانشتاین توانسته بودند در عرض ۱۰۰ ساعت ۳۲۰ کیلومتر پیشروی کنند. در ادامه، عقب نشینی ارتش یازدهم و بیست و هفتم شوروی به سمت اوپوچکا در شمال شرقی و حرکت ارتش هشتم آن به سمت ریگا در شمال به دستور کوزنستوف، راه را کاملاً برای نیروهای آلمانی در پیشروی از محور استروف-پسکوف باز کرد. کوزنتسوف با استقرار نیروهای خود در خط دفاعی استالین بین دریاچه پیپوس و شهر سِبِژ در مرز روسیه و استونی، ۲۷ ژوئن دستور به ضد حمله سپاه ۲۱ مکانیزه به سمت دونابورگ داد که به سرعت توسط نیروهای فون مانشتاین در هم شکسته شد. از همین رو، استالین روز ۳۰ ژوئن کوزنتسوف را از مقام خود در فرماندهی جبهه شمال غربی به دلیل «شکست در سازمان دادن به یک خط مقدم پایدار»، عزل کرد و پیوتر سوبِنیکوف را به جای او
و نیکولای واتونین را به عنوان رئیس ستاد این نیرو گماشت. در این زمان تنها ۱۵۰ تانک و ۱۵۴ هواگرد برای جبهه شمال غربی شوروی باقی مانده بود. در جناح شمالی، ارتش هجدهم ورماخت با تصرف لیپایا، شیاولیای و ونتسپیلس، در عرض ۱۰ روز ۲۴۰ کیلومتر پیشروی کرده و لشکر شصت و یکم پیاده نظام این ارتش با گذر از رود دوینا یکم ماه ژوئیه مقابل دفاع حداقلی ریگا را به سلطه خود درآورد. در این شرایط ارتش هشتم شوروی از سه طرف در جنوب شرقی ریگا در محاصره نیروهای گروه زرهی ۴ و ارتش هجدهم آلمان قرار گرفته بود. ارتش هجدهم ورماخت سعی داشت با ترکیب نیروهای متحرک سپاه های ۱ و ۲۶ خود یگان های پرسرعتی ایجاد کند تا این نیروهای ارتش سرخ را به محاصره کامل بیندازد که با نگرانی ارتشبد گئورگ فون کوشلر، فرمانده ارتش هجدهم ورماخت، از امکان از بین رفتن این گروه کوچک متحرک در مقابل تجمع نیروهای قدرتمندتر دشمن، پس از سه روز تعقیب، نیروهای ارتش هشتم شوروی موفق شدند با عقب نشینی به سمت شرق از محاصره بگریزند. در جناح جنوبی، لشکر صد و بیست و یکم پیاده نظام از ارتش شانزدهم در عرض دو روز خود را به شهر کاوناس، پایتخت پیشین لیتوانی رساند. شب سوم ماه ژوئیه لشکر سی ا
م پیاده نظام این ارتش بر نخستین گذرگاه این نیرو بر رود دوینا در نزدیکی شهر لیوانی دست یافت. در این موقعیت ارتش شانزدهم که در حال پیشروی به سمت چنوب اوپوچکا بود، موظف شد یک سپاه خود را در اتصال با ارتش نهم، جهت پوشش جناح راست گروه ارتش به کارگیرد. از این رو انتظار نمی رفت پیاده نظام بتواند با سرعت نیروهای زرهی را دنبال کند. بدین ترتیب گروه ارتش شمال حرکت ارتش هجدهم به سمت استونی برای تصرف تالین را به تنها دو لشکر پیاده پیاده نظام محدود ساخت تا بیشتر قوای این ارتش بتوانند با فاصله کم یگان های زرهی را پس از رسیدن به اوستروف و پسکوف، تعقیب نمایند. استونی. روز ۳ ژوئیه فرماندهی عالی نیروی زمینی دستور داد یگان های متحرک گروه ارتش شمال در جنوب پسکوف، به گونه ای سازمان یابند که پس از رسیدن به خط اوپوچکا-استروف به زودی با هدف سد کردن پل خشکی بین خلیج ناروا و دریاچه پیپوس، قادر به پیشروی به سمت شمال باشند. بجز مقاومت شدید در جناح راست، گروه زرهی ۴ با مواجه اندک با دشمن حرکت خود را آغاز کرد. روز ۴ ژوئیه هر دو سپاه گروه زرهی به مرز لتونی و روسیه رسیدند. در این موقعیت سپاه ۵۶ موتوریزه گرفتار اراضی مردابی و جنگلی منطقه شد.
روز ۵ ژوئیه اوستروف به تصرف گروه زرهی ۴ درآمد و حرکت به سمت پسکوف و پورخوف ادامه پیدا کرد. طبق فرمان ۸ ژوئیه قرارگاه گروه ارتش شمال، این گروه زرهی می بایست ضمن دفع ضد حملات ارتش سرخ از جانب شرقی دریاچه ایلمن تا هنگام رسیدن ارتش شانزدهم، بر گذرگاه ناروا دست می یافت تا از عقب نشینی یگان های دشمن از استونی جلوگیری کند. به منظور مراقبت از جناح شرقی این تهاجم، ارتش شانزدهم می بایست به سمت خولم پیش می رفت و نیروهایی به سمت ولیکیه لوکی اعزام می نمود. ارتش هجدهم نیز می بایست پس از رسیدن به ناحیه غرب جاده استروف-پسکوف، گروه زرهی ۴ را دنبال می کرد. مأموریت این ارتش سلطه بر استونی و تصرف تالین و پالدیسکی بود. پس از مدتی توقف جهت سازمان دهی مجدد نیروها، ارتش هجدهم ورود به استونی را از روز ۲۲ ژوئیه آغاز کرد. در این زمان ارتش هشتم شوروی در حال دفاع از خط پارنو-تارتو بود. سپاه ۱۰ تفنگ دار این ارتش در ناحیه پولتساما قرار داشت. لشکر تقویت شده شصت و یکم پیاده نظام ورماخت همان روز پولتساما را در شمال دریاچه ورتسیارو تصرف کرد و روز بعد لشکر دویست و هفدهم پیاده نظام تورتی را مورد هجوم قرار داد. نیروهای آلمانی با حرکت به سمت یوگوا
به دنبال منزوی کردن قوای ارتش سرخ در نزدیکی تارتو بودند. برای اجتناب از این اتفاق، لشکرهای چهل و هشتم و صد و بیست و پنجم تفنگ دار به همراه مابقی عناصر لشکر شانزدهم تفنگ دار شوروی مقداری به سمت شمال عقب نشستند اما این عمل بسیار دیر صورت پذیرفت. با رسیدن لشکر شصت و یکم پیاده نظام ورماخت به دریاچه پیپوس در موستوی نیروهای ارتش سرخ به محاصره افتادند. مبارزه به شکل مداوم در جریان بود و اقدام مکرر نیروهای ارتش سرخ برای خروج از محاصره به جایی نرسید. در نهایت ۲۷ ژوئیه ۸۸۰۰ نفر از عناصر باقیمانده ارتش سرخ در این موضع وادار به تسلیم گشتند. پیشروی قوای ورماخت به سمت شمال استونی با قرار گرفتن سپاه ۴۲ در جناح چپ و سپاه ۲۶ در جناح راست ارتش هجدهم از روز ۲۹ ژوئیه ادامه پیدا کرد. سپاه ۲۶ ورماخت حد فاصل بین سپاه های ۱۰ و ۱۱ تفنگ دار شوروی را هدف قرار داد. لشکر دویست و پنجاه و چهارم پیاده نظام ورماخت تاپا را روز ۴ اوت به تصرف درآورد و سه روز بعد خود را در کوندا به ساحل خلیج فنلاند رساند. بدین شکل دو سپاه ۱۰ و ۱۱ تفنگ دار شوروی از یکدیگر جدا شدند تا به ترتیب به سمت تالین و ناروا عقب نشینی کنند. نیروهای ورماخت سپس به سرعت به سمت
ناروا در شرق پیش رفتند. حرکت این نیروها با گلوله باران ناوشکن های شوروی در نزدیکی ساحل با مشکل مواجه گردید. با به کارگیری آتشبار توپخانه سنگین ساحلی توسط آلمانی ها این کشتی های جنگی روز ۱۳ اوت دفع شدند. سه لشکر سپاه ۲۶ ورماخت به آهستگی به ناروا نزدیک و روز ۱۶ اوت بر آن مسلط گشتند. با تعقیب قوای در حال عقب نشینی دشمن، لشکر دویست و نود و یکم ورماخت بر گذرگاهی بر رود ناروا دست یافت. بدین ترتیب بخشی از نیروهای ارتش سرخ در تالین و جزایر نزدیک سواحل استونی باقی ماندند. در جانب غرب، سپاه ۴۲ ورماخت به فرماندهی سپهبد والتر کونتسه سه لشکر خود را حوالی تالین مستقر ساخته بود. لشکر دویست و پنجاه و چهارم پیاده نظام در شرق تالین و کنار ساحل دریای بالتیک، لشکر شصت و یکم پیاده نظام در جنوب شرقی این شهر و لشکر دویست و هفدهم پیاده نظام در جنوب آن قرار داشتند. بخش غربی محاصره پایتخت استونی را گروه رزمی "فریدریش" با تنها یک هنگ پیاده نظام و عناصر مهندسی و توپخانه چندین آرایش حفظ کرده بود. مدافعان شهر شامل سپاه ۱۰ تفنگ دار متشکل از بقایای سه لشکر تفنگ دار و چندین گردان از تفنگ داران دریایی می شدند. نبرد تالین روز ۱۹ اوت آغاز شد.
این شهر با استحکاماتی که در زمان جنگ استقلال استونی ساخته شده و متعاقباً تقویت گشته بود، محافظت می شد. پییشروی نیروهای آلمانی به کندی صورت می گرفت. کشتی های جنگی شوروی که در سواحل دریای بالتیک حضور داشتند، با توپ های خود در امر دفاع مشارکت می نمودند. مهاجمان روز پنجم نبرد خود را به ۱۰ کیلومتری مرکز شهر رساندند و روز بعد درگیری به داخل تالین کشیده شد. بدون امیدی برای خروج از محاصره به جانب شرق، مدافعان شروع به آماده سازی جهت تخلیه از طریق دریا کردند. آلمانی ها که از این مسئله آگاه شده بودند، به کمک فنلاندی ها سواحل تالین را به شدت مین ریزی نمودند. با وجود داشتن ادوات دریایی قابل ملاحظه، نیروی دریایی شوروی تا حدودی به علت شرایط آب وهوایی قادر به دخالت در این اقدام نبود. در این شرایط عملیات هوایی "لوفت وافه" علیه بندر تالین تشدید گشت. روز ۲۸ اوت در اوج درگیری ها در قلب تالین، تخلیه دریایی نیروهای شوروی آغاز شد. ناوگانی شامل پنج قایق اژدرافکن آلمانی اقدام به رهگیری کاروان های دریایی شوروی کردند. این قایق ها با آتش توپ های کشتی های جنگی شوروی دفع شدند اما مین های دریایی و حملات "لوفت وافه" تلفات سنگینی به کاروان ه
ا وارد آورد. شش ناوشکن، دو زیردریایی، چهار مین ریز و چندین کشتی ترابری شوروی غرق شدند که در اثر آن ۱۲ هزار نفر جان باختند. در مجموع حدود ۲۸ هزار نفر قادر شدند از تالین بگریزند و در عرض دو روز خود را به کرونشتات برسانند. حدود ۱۲ هزار نفر از نیروهای شوروی که در تالین باقی مانده بودند وادار به تسلیم گشتند. در جریان نبرد بر سر تالین ورماخت متحمل ۳ تا ۴ هزار نفر تلفات شد که بسیار کمتر از طرف مقابل بود. جزایر سواحل استونی. جهت تکمیل سلطه آلمان بر دریای بالتیک، با پیاده شدن نیروهای لشکر تقویت شده شصت و یکم پیاده نظام در ورمسی، سارِما و موهو، ورماخت از ۸ سپتامبر در عملیات "بئوولف" شروع به تسخیر جزایر سواحل استونی کرد. حملات هوایی شوروی بین روزهای ۷ اوت تا ۴ سپتامبر از جزیره سارما علیه برلین، باعث افزایش ضرورت این عملیات شده بود. آلمانی ها برآورد می کردند حدود ۱۵ هزار نفر نیروی شوروی در این جزایر حضور داشته باشند. لشکر دویست و هفدهم پیاده نظام ورماخت روز ۱۰ سپتامبر به ورمسی حمله برد و پس از یک روز مبارزه آن را تصرف کرد. ورماخت سعی داشت مدافعان سارما تصور کنند حمله آلمانی ها از طرف دریا صورت خواهد گرفت. از این رو شب ۱۳
سپتامبر ناوهای "لاپزیش"، "کلن" و "امدن" به همراه چند مین روب و شناورهای دیگر "کریگسمارینه" در عملیات "سودوینت" دست به یک حمله ایذایی از جانب غربی به این جزایر زدند. همزمان شناورهای فنلاندی نیز از جانب شمالی جزیره هیوما اقدام مشابهی را در عملیات "نوردوینت" به اجرا گذاشتند. این عملیات های فریب موثر افتاد و نیروهای شوروی به سرعت به خطوط ساحلی غربی جزایر منتقل شدند تا هنگام آغاز تهاجم اصلی از خاک استونی در آن قسمت آمادگی نداشته باشند. نیروهای لشکر شصت و یکم پیاده نظام ورماخت از بامداد روز ۱۴ سپتامبر با ۲۷۰ قایق وارد موهو شدند. تک آوران "براندنبورگر" توپ های ساحلی شوروی در کورساره، مرکز جزیره سارما، را مورد تهاجم قرار دادند. وزش شدید باد و جریان های آب و بی تجربگی نیروهای آلمانی در انجام این گونه عملیات، در ابتدا مقداری مشکل آفرین شد. به هر صورت تا شامگاه همان روز یگان های شناسایی و توپخانه ورماخت جای پایی برای خود در شمال جزیره موهو باز کردند. هنگ ۱۵۱ پیاده نظام ورماخت روز بعد در مقابل مقاومت بی سازمان دشمن، از گذرگاه باریک ۴ کیلومتری وارد جزیره سارما شد. کورساره تا روز ۲۱ سپتامبر به سلطه ورماخت درآمد. مابقی مدا
فعان به شبه جزیره سوروه به عرض ۲.۵ کیلومتر در جنوب غربی سارما عقب نشستند. هنگ های ۱۵۱ و ۱۶۲ پیاده نظام ورماخت از روز ۲۳ سپتامبر با پشتیبانی توپ های دریایی و هواگرهای "لوفت وافه"، این شبه جزیره را مورد حمله قرار دادند. درگیری ها در این موضع تا ۵ اکتبر ادامه پیدا کرد. حدود ۵ هزار تن از نیروهای شوروی در سارما به اسارت آلمانی ها درآمدند و مابقی ۱۵۰۰ سرباز شوروی از طریق تخلیه دریایی به جزیره هیوما گریختند. پس از یک حمله ایذایی دریایی دیگری، هنگ ۱۷۶ پیاده نظام ورماخت با پشتیبانی توپ های ناوهای "کریگسمارینه"، ساعت ۵ بامداد روز ۱۲ اکتبر در عملیات "زیگفریت" از جانب شرق وارد هیوما، آخرین جزیره منطقه شد. نیروهای شوروی با فرماندهی ضعیف مجددا کاملا غافلگیر شدند. سایر یگان های ورماخت نیز از جنوب و غرب به جزیره یورش بردند. شرایط جغرافیایی عملکرد یگان های موتوریزه ورماخت در این جزیره را تحت شعاع قرار داده بود. سه تا پنج هزار مدافع جزیره تا ۲۱ اکتبر به مقاومت نسبتا سرسختانه ای پرداختند. تنها ۵۷۰ نفر از قوای شوروی موفق به گریز از جزایر بالتیک شدند. در این حین یگان های دریایی "کریگسمارینه" و هواگردهای "لوفت وافه" خطر شناورهای ش
وروی در خلیج ریگا را از بین بردند. در جریان این نبردها ورماخت ۲۸۵۰ نفر از نیروهای خود را از دست داد. از مجموع ۲۳ هزار نفر نیروی شوروی در این جزایر نزدیک ۵ هزار تن کشته شدند و مابقی به اسارت درآمدند. آلمانی ها همچنین حدود ۲۰۰ توپ را به غنیمت گرفتند. پیامدها. نبرد بر سر منطقه بالتیک به استثنای جزایر استونی، با تصرف تالین توسط ورماخت پس از دو ماه از آغاز عملیات بارباروسا در پایان ماه اوت سال ۱۹۴۱ با پیروزی آلمانی ها به اتمام رسید. در جریان این نبرد ارتش های مستقر شوروی در نواحی مرزی منهدم شدند. نیروهای باقی مانده آن با عقب نشینی به سمت لنینگراد، در دفاع از حومه لنینگراد حضور یافتند.
حزب کارگران بنگلادش () یک حزب کمونیست در کشور بنگلادش است. این حزب در سال ۱۹۸۰ توسط حزب کمونیست بنگلادش (لنینیست)، لیگ کمونیست انقلابی، حزب مجدور و گروه دیگری تأسیس شد. امل سن دبیرکل و مؤسس حزب بود. در سال ۱۹۸۴، حزب به دو جناح تقسیم شد، که هر دو جناح از نام حزب کارگران بنگلادش استفاده کردند. یک گروه توسط امل سن و نذرالاسلام هدایت می شد. دیگری توسط رئیس فعلی حزب، راشد خان منون هدایت می شد. در سال ۱۹۹۲ آنها دوباره به هم پیوستند. حزب کارگران بنگلادش در سال ۲۰۱۴ به اتحاد بزرگ پیوست اما رهبری حزب صریحاً جهت ۱۴ حزب اتحاد بعدی را پس از انتخابات ۲۰۱۴ زیر سؤال برد. در انتخابات ۲۰۱۸ بنگلادش، به عنوان بخشی از اتحاد بزرگ همراه با لیگ عوام بنگلادش شرکت کرد و چهار کرسی در جاتیا سانگساد بدست آورد و از این رو دولت را تشکیل داد.
کَی یا کَوی (به اوستایی: 𐬐𐬀𐬎𐬎𐬌 ، به )؛ به معنای «شاه»، عنوان پادشاهان اسطوره ای کیانیان در اوستا است که بعدها به دست ساسانیان هند و شاهنشاهان ساسانی نیز استفاده شد. از جمله پادشاهان کیانی دارای این عنوان کی قباد، کی کاووس، کی خسرو، کی لهراسپ، کی گشتاسپ و کی بهمن هستند. جنگ های ساسانیان با قبایل مهاجم خیونان، کیداریان و هپتالیان در مرزهای شرقی ایران، برای آن ها یادآور نبردهای پادشاهان کیانی با تورانیان بود و درنتیجه شاهنشاهان ساسانی را به استفاده از عنوان کیانی «کَی» ترغیب کرد. این عنوان بر سکه های یزدگرد دوم، پیروز یکم و قباد یکم به صورت «کَی یزدگرد» (کَوی یَزْدَکِرْتُ)، «کَی پیروز» (کَوی پیروئوزَت) و «کَی قباد» (کَوی کَوات) ثبت شده است و همچنین عنوان کَی واپسین بار در سکه های قباد یکم در سال ۵۱۳ م. استفاده شد. ساسانیان هند حداقل یک سده پیش از شاهنشاهان ساسانی ایران و تا زمان سرنگونی به دست کیداریان در میانه سده چهارم میلادی، از این عنوان استفاده می کردند. — "فردوسی" در اوستا. در "اوستا" نام عده ای از پادشاهان و نام آوران با واژهٔ کوی همراه است. مانند کوی ائیپی ونگهو (کَی اپیوه)، کوی ارشن (کَی آرش) کَوی ویشتا
سپَ (کَی گُشتاسپ)، کَوی هوُسْرَوَه (کَی خسرو). در گاتاها. در "گاتاها" کوی آمر و پادشاه است چرا که هم برای امرای مزدیسنا آمده و هم برای امرای دیویسنا. بیشتر با گرهم، کرپن و اوسیج که از دیوان هستند، همگروه است.
بحران ونزوئلا ۱۹۰۲–۱۹۰۳ یک محاصره دریایی بود که بریتانیای کبیر، آلمان و ایتالیا از دسامبر ۱۹۰۲ تا فوریه ۱۹۰۳ بر علیه ونزوئلا اعمال کردند. این بحران پس از آنکه رئیس جمهور سیپریانو کاسترو از پرداخت بدهی های خارجی و خسارات وارده توسط شهروندان اروپایی در جنگ های داخلی ونزوئلا خودداری کرده بود رخ داد. کاسترو فرض کرد که دکترین مونرو آمریکایی شاهد مداخله واشینگتن برای جلوگیری از مداخله نظامی اروپا خواهد بود. با این حال، در آن زمان، رئیس جمهور آمریکا تئودور روزولت و وزارت امور خارجه وی دیدند که این آموزه فقط در مورد تصرف قلمرو توسط اروپایی ها اعمال می شود، نه اینکه مداخله فی نفسه باشد. با وعده های قبلی مبنی بر عدم وقوع چنین حمله ای، ایالات متحده رسماً بی طرف بود و اجازه داد این اقدام بدون اعتراض انجام شود. در محاصره، نیروی دریایی کوچک ونزوئلا به سرعت از کار افتاد، اما کاسترو حاضر به تسلیم شدن نشد، و در عوض موافقت اصولی کرد که برخی از ادعاها را به داوری بین المللی، که قبلاً رد کرده بود، ارائه دهد. آلمان در ابتدا با این استدلال که برخی ادعاها باید توسط ونزوئلا بدون داوری پذیرفته شود، به این امر اعتراض کرد. رئیس جمهور ر
وزولت با فرستادن ناوگان بزرگتر خود به زیر دریاسالار جورج دیویی و تهدید به جنگ در صورت فرود آمدن آلمانی ها، آلمان ها را مجبور به عقب نشینی کرد.
فرد کرلی (؛ زادهٔ ) دونده سرعت اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
۲۰۰ متر مردان یک از رویدادهای دو و میدانی در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ است که از ۳ و ۴ اوت ۲۰۲۱ در ورزشگاه ملی ژاپن، توکیو برگزار می شود. ورزشکاران شرکت کننده. Withdrawn after qualification by standard or ranking: Miguel Francis, Benjamin Azamati-Kwaku, زارنل هیوز، کریستوف لومتر، Mouhamadou Fall, Méba-Mickaël Zeze, Jeffrey John, Paulo André de Oliveira. Of the finalists from the 2016 Games: Guliyev was the 2017 World Champion. نوا لایلز of the United States was the 2019 World Champion.
بانی همر (؛ زادهٔ ) خودشاغل اهل ایالات متحده آمریکا است. او معاون مدیرعامل استودیوی ان بی سی یونیورسال است.
اس اس ال تی بخشی از رندرینگ سه بعدی و مکانیزمی برای انتقال نور است. در گرافیک کامپیوتری، این اصطلاح به متریال هایی اشاره می کند که در آنان، نور به درون سطح متریال نیز وارد می شود و به گونه ای از سطح آن، می گذرد. هنگامی که نور از سطح یک متریال می گذرد و به درونش نفوذ می کند، بخشی از پرتوهای نور، زیر سطح متریال پخش و بخشی از آن نیز جذب آن می شود. همچنین بخش اندکی از نور نیز از سطح بیرون آمده و به سوهای دیگر بازتاب می یابد. مهم ترین کاربرد آن نیز ساخت متریال پوست است.
متیو رابینسون (؛ زادهٔ ) کارگردان تلویزیونی و تهیه کننده تلویزیونی اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۶۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به نمایش امروز"، "سایه طناب دار"، "دکتر هو"، "خیابان کورونیشن" و "ایست اندرز" اشاره نمود.
مارک وید یک نویسنده کمیک اهل ایالات متحده آمریکا است که به دلیل کار در عنوان های دی سی کامیکس شهرت دارد. اگرچه از نویسندگان مارول کامیکس نیز بوده است.
سباستیان گراهام جونز (؛ ۱ اوت ۱۹۴۷ – ) بازیگر و کارگردان فیلم اهل بریتانیا بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "سایه طناب دار" و "دخترک درامر (فیلم)" اشاره نمود.
یوهان هرمان وسل (؛ ۶ اکتبر ۱۷۴۲ – ۲۹ دسامبر ۱۷۸۵) شاعر، طنزپرداز و نمایشنامه نویس قرن هجدهم؛ با ملیتی دانمارکی-نروژی بود. ویژگی کارهای نوشتاری وی استفاده از تمسخر و شوخ طبعی هجوآمیز است. زندگی نامه. یوهان وسل در وستبی در آکرهوس، نروژ متولد و بزرگ شد. او پسر جوناس وسل (۱۷۰۷–۱۷۸۵) و هلن ماریا شوماخر (۱۷۱۵–۱۷۸۹) بود. پدرش کشیش ناحیه بود. وی یکی از سیزده فرزند خانواده بود. برادران کوچکتر وی شامل ریاضیدان کاسپار وسل (۱۸۱۸–۱۷۴۵) و حقوقدان اوله کریستوفر وسل (۱۷۹۴–۱۷۴۴)؛ خواهر شوهر وی مارن ژول صاحب زمین (۱۷۱۵–۱۷۴۹)؛ و پیتر توردنسکیلد قهرمان دریایی (۱۷۲۰–۱۶۹۰) عموی بزرگ وی بود. یوهان وسل در سال ۱۷۵۷ وارد مدرسه کلیسای جامع اسلو شد و در سال ۱۷۶۱ تحصیلات خود را در دانشگاه کپنهاگ ادامه داد. در دانشگاه، وی زبانهای خارجی را تحصیل کرد. یوهان وسل، بعداً به عنوان معلم خصوصی و مترجم امرار معاش می کرد. او بیشتر زندگی خود را تا حدودی بوهمی در کپنهاگ سپری کرد. وابسته به مشغله کاری و گاه به علت ضعف سلامتی، در اثر می گساری؛ وسل در زمان خود به مرکز توجه محافل فرهنگی نروژ تبدیل شده بود. زندگی شخصی. یوهان هرمان وسل در سال ۱۷۸۰، با آنا
کاتاریا بوکیر (۱۷۱۸–۱۸۱۳) ازدواج کرد. در سال ۱۷۸۱، آنها صاحب پسری به نام جوناس وسل شدند. یوهان هرمان وسل در ۴۳ سالگی در کپنهاگ درگذشت و در قبرستان کلیسای ترینیتیس به خاک سپرده شد. آثار. شعرها و نمایشنامه های وسل اغلب طنز است. سبک ادبی او استادانه و در عین حال ظریف و شوخ است. ژانر دیگری که او برآن تسلط داشت، تقریظ بود. اشعار او غالباً گستاخ و انتقادی هستند. یک اثر بسیار معروف او روایت آهنگر و نانوا است. متأسفانه آثار یوهان هرمان وسل کمتر به فارسی ترجمه شده اند. خلاصه داستان آهنگر و نانوا. روزگاری در دهکده کوچکی آهنگری زندگی می کرد. آهنگر مرد بداخلاقی بود و آدمهای بداخلاق همیشه دشمنی دارند. یک روز مرد آهنگر در مهمانخانه دهکده با حریفی روبرو شد. هر دو مست بودند و به هم زخم زبان می زدند. آهنگر که عصبانی شده بود مشتی حوالی حریف می کند. حریف به زمین افتاده و به سرش ضربه ای خورده و جان می دهد. داروغه سر می رسد و آهنگر را پیش قاضی می برد. در حضور قاضی آهنگر به کرده خویش اعتراف می کند. آهنگر اظهار پشیمانی کرده و می گوید که امیدوار است که قربانی در روز قیامت، گناه او را ببخشد. در این هنگام، قبل از آنکه حکمی صادر شده با
شد ۴ نفر از ریش سفیدان دهکده اجازه ملاقات با قاضی را می خواهند. قاضی دستور تنفس می دهد تا حرف ریش سفیدان را بشنود. یکی از ریش سفیدان به نمایندگی از دیگران می گوید: جناب قاضی، شکی نیست که شما خیرخواه اهالی هستید. اما رفاه حال اهالی در گروی خدمات این آهنگر است. قاضی می گوید: ولی این آهنگر یک قاتل است و باید مجازات شود. رشید سفید می گوید: قربان با این حال با مجازات آهنگر، مقتول زنده نمی شود. قاضی می گوید: جان یک انسان بی گناه گرفته شده است و قانون می گوید، جان در مقابل جان! ریش سفید جواب می دهد: البته قانون لازم الاجراست. اما نکته اینجاست که در این دهکده و اطراف، هیچ آهنگر دیگری وجود ندارد. در حالی که در همین دهکده در عوض، دو نانوا داریم که دائماً در حال رقابت با یکدیگرند. شما می دانید که برای دهکده ما یک نانوا کافی است. آیا بهتر نیست، یکی از این دو نانوا اعدام شود تا هم منافع دهکده حفظ شود و هم قانون اجرا شده باشد؟ قاضی مدتی فکر کرده و سرانجام می گوید: البته اعدام آهنگر دراین شرایط، خلاف حکم عقل است. حال که عقلای شهر همه متفق القول هستند. یکی از دو نانوا را برای مجازات انتخاب کنید تا نه جنایت بی مکافات بماند و
نه دهکده بدون آهنگر!
تِـرِور رِی (؛ ۱۹۳۴ - ) بازیگر، فیلم نامه نویس و تهیه کننده تلویزیونی اهل بریتانیا بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "سایه طناب دار"، "دوریت کوچک" و "دکتر هو" اشاره نمود.
گری فایلز () بازیگر، کارگردان نمایش، نویسنده و صداپیشه اهل استرالیا و کانادا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "فریادی در تاریکی"، "سایهٔ طنابِ دار" و "باشگاه" اشاره کرد.
فیل مک کال (؛ – ) بازیگر اهل بریتانیا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "شکستن امواج"، "کالبدگشایی"، "سایهٔ طنابِ دار"، "خیابان کورونیشن" و "مرد بزرگ" اشاره کرد.
سیستم گرون هلم نمایشی نوشته ژردی گالسران به کارگردانی علیرضا کوشک جلالی است. کوشک جلالی ترجمه نماشنامه را نیز به عهده داشته است. این نمایش برای اولین بار به تهیه کنندگی آوا فیاض تیر و مرداد ۱۳۹۳ با بازی الهام پاوه نژاد، سینا رازانی، امیرحسین رستمی، رضا مولایی در فرهنگسرای نیاوران به روی صحنه رفت. اجرای این نماش توسط عزت الله انتظامی افتتاح شد. خلاصه داستان. چهار نفر متقاضی یک شغل بسیار مهم در یک کنسرن گردن کلفت جهانی چند ملیتی هستند. ما شاهد آخرین مصاحبهٔ مسئولین این کنسرن با این چهار نفر هستیم. مصاحبه ای کاملاً غیرمتعارف با «سیستم گرون هلم» که با شیوه های روان کاوانه ابزورد و تحقیرکننده، پرده از روی تمام رازها، ضعف ها و به طور کلی زندگی شخصی کاندیداها برمی دارد. در این نشست ما شاهد این هستیم که چهار انسان کاملاً متفاوت برای رسیدن به هدف مادی شان حاضر به نابودی تمام ارزش های معنوی خود و دیگران هستند. به یکدیگر به شکل رقیبی سر سخت می نگرند و برای تصاحب این شغل پر زرق وبرق، تن به هر خفتی می دهند و به سان گرگ های وحشی، با زیر پا نهادن تمام معیارهای اخلاقی و انسانی به جان هم می افتند. جذابیت قصه زمانی بیشتر می شو