Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کابردهای پزشکی نقره شامل بانداژ کردن زخم و کرم و پوشش آنتی بیوتیکی با استفاده از دستگاه های پزشکی است. بانداژ زخم که شامل سولفادیازین نقره یا نانومواد نقره است، می تواند برای درمان عفونت های بیرونی استفاده شود. شواهد نشان می دهد که پوشش های نقره ای روی لوله های تنفسی داخل تراشه می تواند بروز سینه پهلو (ذات الریه) مرتبط با دستگاه تنفس مصنوعی را کاهش دهد. شواهد آزمایشی وجود دارد که نشان می دهد استفاده از کاتترهای ثابت آلیاژ نقره برای کاتتریزاسیون کوتاه مدت خطر عفونت های مجاری ادراری اکتسابی از کاتتر را کاهش می دهد. نقره به طور کلی سمی نیست و انتظار خطر زیادی نیز برای نقره در پزشکی انتظار نمی رود. محصولات پزشکی جایگزین مانند نقره کلوئیدی بی خطر یا مؤثر نیستند. در سال ۲۰۱۸ تحقیقاتی درباره درمان کردن مشکلات سیستم اعصاب انجام شد. آزمایش های زیادی نشان می دادند که اگر داروها را با نانوذرات نقره مخلوط کنیم، اثرات بهتری خواهیم دید. از دیگر نتایج این آزمایش ها این بود که مخلوط داروها با نانوذرات نقره فعالیت ضد باکتریایی آنها را افزایش می دهد. نحوه کار. نقره و بیشتر ترکیبات نقره دارای اثر الیگودینامیک هستند و برای باکتر
ی ها، جلبک ها و قارچ ها "در شرایط آزمایشگاهی" سمی به حساب می آید. اثر ضد باکتریایی نقره به یون نقره بستگی دارد. تأثیر ضد عفونی کنندگی نقره به یون نقره فعال بیولوژیکی بستگی دارد. () اثر ضد باکتریایی نقره در حضور میدان الکتریکیافزایش می یابد. زمان زیادی از کشف این اثر گذشته است. اعمال یک جریان الکتریکی در الکترودهای نقره باعث افزایش اثر آنتی بیوتیکی در آند می شود که احتمالاً به دلیل آزاد شدن نقره در کشت باکتریایی است. عمل ضد باکتری الکترودهایی که با نانوساختارهای نقره پوشش داده شده اند، در حضور میدان الکتریکی بسیار بهبود می یابد. نقره به عنوان یک ضد عفونی کننده موضعی استفاده می شود. به این صورت که با بعضی باکتری ها برای از بین بردن باکتری های دیگر، مشارکت می کند. لازم است ذکر شود که نقره همان باکتری ها را از بین خواهد برد؛ بنابراین باکتری های مرده ممکن است منبع نقره برای از بین بردن باکتری های مزاحم باشند. مصارف پزشکی. کرم آنتی باکتریال. سولفادیازین نقره (SSD) یک آنتی بیوتیک موضعی است که در سوختگی های جزئی و وسیع برای جلوگیری از عفونت استفاده می شود. این ماده در دهه ۱۹۶۰ کشف شد. و برای چندین دهه به عنوان یک ضد
میکروب موضعی کاملاً استاندارد برای زخم های سوختگی به شمار می رفت. با این حال بررسی های سازماندهی شده در سال های ۲۰۱۴، ۲۰۱۷ و ۲۰۱۸ نشان می دهند که درمان های مدرن تر، نتایج بهتری را برای بهبود زخم و پیشگیری از عفونت نسبت به سولفادیازین نقره نشان می دهند و وجود نقره تأثیر زیادی نمی گذارد. و دیگر سولفادیازین نقره به طور کلی توصیه نمی شود. این دارو در فهرست داروهای ضروری سازمان جهانی بهداشت، از ایمن ترین و مؤثرترین داروهای مورد نیاز در سلامت و بهداشت به شمار می رود. سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) تعدادی از داروهای سولفادیازین نقره را برای درمان سوختگی های درجه دو و درجه سه تأیید کرده است. پانسمان. بررسی های بنیاد همیاری کاکرین در سال ۲۰۱۸ نشان داد که پانسمان های حاوی نقره می تواند زخم های در سیاهرگ پا را بهبود ببخشد. یک تحلیل دقیق در سال ۲۰۱۷ از مطالعات بالینی در طی سالهای ۲۰۰۰–۲۰۱۵ به این نتیجه رسید که «اساس شواهد برای کارکرد نقره در زخم به طور قابل توجهی موثر تر از آنچه در بحث علمی فعلی درک می شود، می باشد». اگر استفاده از آن به صورت انتخابی و کوتاه مدت باشد، نقره دارای اثرات ضد میکروبی خواهد بود و کیفیت
زندگی را بهبود می بخشد و بسیار مقرون به صرفه خواهد بود. یک مجموعه داده در سال ۲۰۱۴ حاصل شده از یک فراتحلیل به این نتیجه رسید که با استفاده از پانسمان های نقره در زمان صرفه جویی خواهد شد. همچنین می تواند منجر به صرفه جویی هزینه ها در مقایسه با پانسمان های بدون نقره بشود. همچنین مشخص شد بیمارانی که با پانسمان های حاوی نقره درمان شده اند، در مقایسه با بیمارانی که با پانسمان های غیر نقره ای درمان شده اند، میزان کارکرد بهتری در بهبود زخم هایشان داشته اند. یک فراتحلیل در سال ۲۰۱۳ از کارآزمایی های تصادفی سازی و کنترل شده «شواهد آماری قابل توجهی» را برای حمایت از استفاده از پانسمان نقره ای در درمان زخم های وریدی پا پیدا کرد. سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) تعدادی از پانسمان های زخم حاوی نقره را به عنوان یک ضد باکتری به رسمیت شناخته است. اگرچه، پانسمان هایی که شامل نقره هستند ممکن است باعث ایجاد لک و در برخی موارد احساس سوزن سوزن شدن شوند. اشعه ایکس. صفحات تصویربرداری نقره هالید که از اشعه ایکس استفاده می کنند، شاخص تصویربرداری قبل از ورود تکنیک های دیجیتال بودند. این روش اساساً مانند سایر فیلم های عکاسی نقره ها
لید عمل می کنند. همچنین استفاده از اشعه ایکس بسیار ساده است و تنها چند دقیقه طول می کشد. این روش به ویژه در کشورهای در حال توسعهبه دلیل دقت و مقرون به صرفه بودن محبوبیت خود را حفظ کرده است. در کشورهای درحال توسعه فناوری اشعه ایکس دیجیتال در دسترس نیست استفاده های دیگر. ترکیبات نقره در بهبود خارج از بدن به عنوان ضد عفونی کننده استفاده می شود، از جمله ترکیب های نیترات و پروتئینات نقره که می تواند در غلظت رقیق به عنوان قطره چشم برای جلوگیری از قرمزی چشم در نوزادان استفاده شود. در پوست انسان نیز نیترات نقره به شکل چوب جامد به عنوان ماده سوز آور ("سودآور قمری") برای درمان برخی بیماری های پوستی مانند میخچه و زگیل استفاده می شود. اثرات نامطلوب. میزان سمی بودن نقره کم است، اما بدن انسان هیچ فایده زیستی برای نقره ندارد و زمانی که نقره استنشاق، بلع، تزریق یا استفاده موضعی می شود، نقره به صورت برگشت ناپذیر در بدن، به ویژه در پوست متراکم می شود و استفاده زیاد همراه با قرار گرفتن در معرض نور خورشید می تواند منجر به یک وضعیت وخیم به نام آرگیریا می شود. بیماری که در آن پوست بدن، آبی یا خاکستری آبی می شود. آرگیریا موضعی می ت
واند در نتیجه استفاده موضعی از کرم های حاوی نقره رخ دهد، در حالی که مصرف، استنشاق یا تزریق می تواند منجر به آرگیریا در کل بدن شود. با لیزر می توان این بیماری را درمان نمود ولی بسیار خطرناک است و نیاز به بیهوشی کامل دارد. یک درمان لیزری مشابه نیز که به نام آرژیروز شناخته شده است برای پاک کردن ذرات نقره از چشم استفاده شده است. آژانس ثبت مواد سمی و بیماری ها (ATSDR) آرگیریا را به عنوان یک «معضل آرایشی» توصیف می کند. یکی از موارد آرگیریا که در سال ۲۰۰۸ مورد توجه عموم قرار گرفت، مردی به نام پل کاراسون بود که در برنامه " امروز " NBC حاضر شد. او پوستش به دلیل استفاده از نقره کلوئیدی که برای درمان درماتیت خود در طول بیش از ۱۰ سال انجام می داد به رنگ آبی درآمده بود. کاراسون در سال ۲۰۱۳ در سن ۶۲ سالگی بر اثر حمله قلبی درگذشت. مثال دیگر، استن جونز، سیاستمدار مونتانا است که مصرف نقره کلوئیدی، اقدامی بود که خودش به خودش تجویز کرده بود. نقره گاهی برای برخی از افراد موجب بروز حساسیت می شود و مصرف نقره در وسایل پزشکی و درمان ها و پانسمان ها برای این گونه افراد ممنوع است. با اینکه دستگاه های پزشکی حاوی نقره به طور گسترده در ب
یمارستان ها مورد استفاده قرار می گیرند، ولی هنوز هیچ آزمایش خوبی برای استاندارد کردن این محصولات انجام نشده است. تصفیه آب. محلول الکترولیتی نقره به عنوان عاملی برای ضد عفونی کردن آب استفاده می شود. به عنوان مثال، در منابع آب آشامیدنی ایستگاه مداری میر روسیه و ایستگاه فضایی بین المللی از محلول الکترولیتی نقره استفاده می شود. بسیاری از بیمارستان های جدید آب گرم را از طریق فیلترهای مسی نقره ای برای درمان لژیونلا تأمین می کنند. سازمان جهانی بهداشت (WHO) دو روش را برای ضدعفونی کردن آب به رسمیت شناخته است. نقره را در حالت کلوئیدی که با الکترولیز الکترودهای نقره در آب تولید می شود و نقره کلوئیدی که در فیلترهای آب تولید می شود. افزون بر این روش ها، یک سیستم جداسازی سرامیکی پوشیده شده با ذرات نقره توسط Ron Rivera از Potters for Peace ایجاد شده است و در کشورهای در حال توسعه برای ضدعفونی آب استفاده می شود (در این دستگاه نقره رشد میکروب را بر روی بستر فیلتر مهار می کند تا از گرفتگی جلوگیری کند. طب جایگزین. نقره کلوئیدی (کلوئیدی متشکل از ذرات نقره که در مایع معلق شده اند) و فرمول های حاوی نمک های نقره توسط پزشکان در اوایل
قرن بیستم مورد استفاده قرار می گرفت، اما با توسعه یافتن آنتی بیوتیک های مدرن، استفاده از آنها تا حد زیادی در دهه ۱۹۴۰ متوقف شد. از حدود سال ۱۹۹۰، استفاده مجدد نقره کلوئیدی به عنوان یک مکمل غذایی رواج یافت، با وجود اینکه آن یک مکمل معدنی ضروری است، یا اینکه می تواند از بیماری های متعددی مانند سرطان، دیابت ،آرتریت، HIV / AIDS، تبخال، و سل پیشگیری یا درمان کند، به بازار عرضه شد. اما با این حال هیچ شواهد پزشکی مبنی بر اینکه نقره کلوئیدی دارای این تأثیرات مخرب است، وجود ندارد. نقره یک ماده معدنی ضروری در انسان نیست. هیچ پیش نیاز غذایی هم برای نقره وجود ندارد، و از این رو، چیزی به عنوان «کمبود» نقره در بدن وجود ندارد. اما باید بدانیم که تأثیر نقره به صورت صد درصد نیست و نمی توان گفت که تا چه اندازه مورد تأیید است. شاید بتواند عوارضی مثل بیماری آرگیریا ایجاد کند. در آگوست ۱۹۹۹، FDA ایالات متحده، به فروشندگان نقره کلوییدی اخطار داد که هیچ اظهار نظری دربارهٔ اثر پیشگیری یا درمان آن نداشته باشند، اگرچه محصولات حاوی نقره همچنان به عنوان مکمل های غذایی در ایالات متحده تحت استانداردهای نظارتی ضعیفی که برای مکمل ها اعمال
می شود، توصیه می شوند. FDA نامه های پر از اخطار به سایت های اینترنتی صادر کرد که به تبلیغ نقره کلوئیدی به عنوان یک آنتی بیوتیک یا سایر اهداف پزشکی ادامه دادند. علیرغم تلاش های FDA، محصولات حاوی نقره بسیار فراگیر شده اند. بررسی وب سایت هایی که اسپری های بینی حاوی نقره کلوئیدی را تبلیغ می کنند، نشان می دهد که اطلاعات مربوط به اسپری های بینی حاوی نقره در اینترنت گمراه کننده و غلط است. نقره کلوئیدی در برخی از لوازم آرایشی موضعی و همچنین برخی از خمیردندان ها به فروش می رسد که توسط FDA به عنوان لوازم آرایشی تأیید شده است (به غیر از مواد تشکیل دهنده دارویی که ادعاهای پزشکی دارند). بازاریابی با استفاده از این ماده با ادعای اینکه در پیشگیری سرطان تأثیر دارد غیرقانونی است. و در برخی از حوزه های قضایی فروش نقره کلوئیدی برای مصرف غیرقانونی است. در سال ۲۰۰۲، اداره کالاهای درمانی استرالیا (TGA) دریافت که نقره کلوئیدی هیچ کاربرد پزشکی ندارد و نمی تواند بازاریابی مطلوب را به دست آورد. در سال ۲۰۰۹، USFDA یک هشدار در مورد اثرات نامطلوب قدرتمند نقره کلوئیدی صادر کرد و گفت که "... هیچ داروی تجویزی یا بدون نسخه (OTC) حاوی نقره که
توسط آنها مصرف شود، به صورت قانونی در بازار وجود ندارد " "Consumer Reports" نقره کلوئیدی را به عنوان «مکملی که باید اجتناب شود» فهرست می کند و آن را «احتمالاً ناایمن» توصیف می کند. "لس آنجلس تایمز" بیان کرد که «نقره کلوئیدی به عنوان یک داروی درمان، کلاهبرداری با سابقه ای طولانی است، و لات ها ادعا می کنند که می تواند سرطان، ایدز، سل، دیابت و بسیاری از بیماری های دیگر را درمان کند.» تاریخچه. بقراط در یادداشت های خود در مورد محافظت از زخم به وسیله نقره صحبت کرده است. در ابتدای قرن بیستم، جراحان به طور معمول از بخیه های نقره ای برای کاهش خطر عفونت استفاده می کردند. در اوایل قرن بیستم، پزشکان از قطره های حاوی نقره برای درمان مشکلات چشمی، برای عفونت های مختلف، و گاهی اوقات به صورت داخلی برای بیماری هایی مانند سوِء جدب گوارشی گرمسیری، صرع، سوزاک و بیماری های سرماخوردگی استفاده می کردند. در طول جنگ جهانی اول، سربازان از ورق نقره برای درمان زخم هایی که عفونی و عمیق تر شده بودند، استفاده می کردند. در دهه ۱۸۴۰، بنیانگذار متخصص زنان، جی. ماریون سیمز، سیم نقره ای را که مد جواهرسازی بود، به عنوان بخیه در جراحی زنان به کار
برد. این روش در مقایسه با روش هایی که پیشینیان از آن استفاده می کردند، روش مطلوب و کارآمد تری بود. در این روش از ابریشم استفاده می شد. قبل از اینکه نحوه کار با آنتی بیوتیک های مدرن شناخته بشود، کلوئید نقره برای کشتن میکروب ها و ضد عفونی کردن استفاده می شد. با توسعه آنتی بیوتیک های مدرن در دهه ۱۹۴۰، استفاده از نقره به عنوان یک روش ضد میکروبی کاهش یافت. سولفادیازین نقره (SSD) ترکیبی حاوی نقره و آنتی بیوتیک سدیم سولفادیازین است که در سال ۱۹۶۸ ساخته شده است. هزینه. سازمان خدمات بهداشتی ملی بریتانیا در سال ۲۰۰۶ حدود ۲۵ میلیون پوند برای پانسمان های حاوی نقره هزینه کرد. در ۱۴ درصد از پاسمان ها از نقره استفاده می شود. کما اینکه حدود ۲۵ درصد هزینه های پانسمان زخم نیز از نقره ناشی می شود. در مورد ضررهای زیست محیطی مؤثر نانومواد نقره تولید شده در مصارف پزشکی نگرانی هایی وجود دارد. این مواد در محیط رها می شوند. این کارها می تواند بر روی عملکرد میکرو ارگانیسم هایی که در خاک وجود دارد، تأثیر منفی بگذارد.
جک هیلی (؛ زادهٔ ) فعال حقوق بشر اهل ایالات متحده آمریکا است. مجله یواس نیوز اند ورلد ریپورت وی را آقای حقوق بشر نام گذاشت، وی با شعار پرهیز از خشونت تمرکزش را روی تأثیرگذاری بر جوانان گذاشت تا با عقب راندن جوامع و حکومت های سرکوبگر راه بگشاید. هیلی رئیس مرکز اقدام حقوق بشر در واشینگتن، دی.سی. است. او همچنین یک سازمان غیرانتفاعی با نام ۵۰۱ سی را در زمینه حقوق بشر دائر کرد. هیلی در چشم انداز دارد تا با نشر اعلامیه حهانی حقوق بشر آن را به زمینه کسب جایزه صلح نوبل وصل کند و همچنین تلاش دارد تا آنگ سان سوچی را در برمه به قدرت برساند. زندگی نامه. هیلی در یک خانواده کاتولیک ایرلندی-آمریکایی به عنوان کوچک ترین فرزند یک خانواده عیال وارد یازده فرزندی متولد شد، در پیتسبرگ، پنسیلوانیا بزرگ شد. مادرش معلم و پدرش متالورژیست در کارخانه نورد فولاد واقع در پیتسبرگ بود. او در دبیرستان و کالج سنت فیدلیس تحصیل کرد و مدرک کارشناسی ارشد خود را از دانشگاه کاتولیک دریافت کرد. هیلی ده سال راهب فرانسیسکن و چهار سال کشیش کاتولیک بود. او در ۱۹۶۸ حرفه کشیشی را ترک کرد و به مدت پنج سال به عنوان مدیر برنامه توسعه جهانی جوان در «بنیاد آزا
دی از گرسنگی» ایالات متحده آمریکا شروع به کار کرد. در برنامه توسعه جهانی جوان، هیلی بیش از ۳۰۰ کارزار پیاده روی برای توسعه کارزار جهانی بپا کرد. در مجموع ۱۲ میلیون دلار از این راهپیمایی ها جمع آوری شد که به سازمان های غیرانتفاعی ملی و بین المللی از جمله «غذا برای میلیون»، «کلینیک آزاد» و «همکاری آزاد مزارع» و همچنین به فعال حقوق زنان فانی لوه هامر داده شد. آنها همچنین خدمات امداد کاتولیک، خدمات جهانی کلیسا، هیفر، و آکسفام بین المللی و سایر سازمان های غیرانتفاعی بین المللی را تأمین مالی کردند. هیلی از ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۶ در مرکز تغییر جامعه (CCC) در واشینگتن، دی.سی. کار می کرد. در سی سی سی هیلی به ساخت بیمارستان بایندر شوایتزر در مکزیک کمک کرد و در کارگردانی مسابقه گرسنگی جهانی دیک گرگوری در سراسر ایالات متحده مشارکت داشت. دیک گرگوری برای این اجرا برنده جایزه داوسون شد. هیلی در پیشرفت برنامه صلح با جورج اوهارا و محمد علی کلی همکاری کرد. وی از ۱۹۷۷ تا ۱۹۸۱ سپاه صلح را در لسوتو کارگردانی کرد. او هنگامی که مدیریت سپاه صلح را برعهده داشت در برنامه های صبح، بعدازظهر و عصر شوی اپرا، ۶۰ دقیقه و نایت لاین نیز حضور داشت. پس ا
ز آنکه تور سپاه صلح هیلی پایان یافت، او به مدت ۱۲ سال به عنوان مدیر عفو بین الملل ایالات متحده آمریکا فعالیت داشت. هیلی هفت دکترای افتخاری دریافت کرده و در کالج ها و دبیرستان های متعددی سخنرانی کرده است. او سه آلبوم موسیقی و دویه، مستندی دربارهٔ آنگ سان سوچی تولید کرده است. علاوه بر این، هیلی به عنوان مشاور مرکز قربانیان شکنجه در هائیتی و کمدین دیک گرگوری در مورد گرسنگی جهانی کار کرد. هیلی به راه اندازی بنیاد حقوق بشر ریباک کمک کرد و همه ساله جایزه حقوق بشر ریباک را اهدا می کند، وی در ایجاد دو سازمان غیرانتفاعی دیگر، شاهد (گروه حقوق بشر) و تساوی الان نقش داشت. هیلی در سال ۱۹۹۰ هنگامی که با سایر فعالان حقوق بشر برای جلوگیری از ورود به کنفرانس حقوق بشر سازمان ملل که قرار بود در وین برگزار شود تلاش نمود تا توجه مطبوعات را به این موضوع جلب کند، زیرا سازمان ملل از پذیرش دالایی لاما خودداری نمود. در ۱۹۹۲ هیلی هنگامی که پناهندگان هائیتی که از آسیب یک دولت دیکتاتوری فرار می کردند و توسط آمریکا از مرز ایالات متحده برگردانده شدند، علیه دولت ایالات متحده صحبت کرد. هیلی برای آزادی آنگ سان سوچی از حبس خانگی به مبارزه پردا
سنگ های یلینگ () سنگ های رونی تراشیده شده حجیمی هستند که در سده ۱۰ میلادی در یلینگ، دانمارک ساخته شدند. سنگ رونی کهن تر توسط گورام پیر به یاد همسرش ثیرا ساخته شد. دومین سنگ رونی که بزرگ تر است توسط هارالد بلاتند به یاد پدر و مادرش، فتح نروژ و تغییر دین دانمارک به مسیحیت ساخته شد. خط رونی برروی این سنگ نوشته ها در دانمارک بهترین هستند. در سال ۱۹۹۴، افزون بر گورپشته ها و یک کلیسای کوچک در نزدیکی، این مکان به عنوان نمونه ای بی نظیر از فرهنگ پاگان و مسیحی نورس توسط یونسکو به عنوان یک میراث جهانی یونسکو فهرست شد.
گاومرغ قهوه ای برنزه گونه ای از پرندگان خانواده سیاه پره ایان است. مدتها تصور می شد که این یک جمعیت جداشده از گاومرغ برنزه است. از آنجایی که تنها در یک نوار ساحلی باریک در شمال غربی کلمبیا یافت می شود، اتحادیه بین المللی حفاظت از طبیعت آن را آسیب پذیر می داند.
مگس گیر سبوس رنگ یک پرنده کوچک گنجشک سانان در خانواده ژیان مرغ است. از کاستاریکا از طریق آمریکای جنوبی تا بولیوی، اروگوئه و آرژانتین زادآوری می کند. در ترینیداد نیز یافت می شود. این گونه در جنگل های باز و رشد ثانویه یافت می شود. آشیانه فنجان عمیقی از ساقه و پوست تنه و با الیاف گیاهی ظریف پوشیده شده است. لبه آشیانه از یک طرف شاخه در یک درخت به پایین آویزان شده است. دسته تخم معمولی دو تخم کرم رنگ با تاج حنایی است. ماده به مدت ۱۷ روز با ۱۵ تا ۱۷ روز دیگر برای جوجه پروازی طول می کشد. این گونه توسط گاومرغ براق انگل جوجه آوری شود. مگس گیر سبوس رنگ بالغ ۱۲٫۷ سانتی متر طول و ۱۰٫۵ گرم وزن دارد. سر و روتنه قهوه ای مایل به قرمز تیره و تاج کاکل زرد پنهانی دارد که توسط بالغان هیجان زده برافراشته می شود. دو نوار بالی نخودی کم رنگ وجود دارد و زیرتنه آن بر روی شکم سایه های سفید تا زرد کم رنگ و روی سینه و پهلوها دارای رگه های تیره است. نوک در بالا سیاه و در زیر قهوه ای است. جنس ها مشابه هستند، اما پرندگان جوان بدون لکه تارک هستند. مگس گیرهای سبوس رنگ، پرنده های تک زی و محجوب هستند که گاهی به سختی دیده می شوند زیرا به سرعت در
زیر درختان در جستجوی حشرات کوچک و توت ها حرکت می کنند. صدای آنها یک است.
سونگ سه بیوک (؛ ، زادهٔ ۲۶ دسامبر ۱۹۷۹) بازیگر اهل کره جنوبی است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "کتاب رستاخیز"، "صدای یک گل" و "آقای من" اشاره کرد.
مگس گیر آبی مات یک پرنده کوچک گنجشک سان در خانواده مگس گیران است. قبلاً در سردهٔ "Muscicapa" قرار داشت. این گونه یک زادآور بوم زاد ساکن در تپه های مرکز سریلانکا است. مگس گیر آبی مات در جنگل های برگ ریز کوهستانی، همیشه بالای ۶۰۰ متر زادآوری می کند، اگرچه در ارتفاعات زیر ۹۰۰ متر رایج نیست. فصل اصلی زادآوری در مارس و آوریل است، اما نسل دوم اغلب در اواخر سال پرورش می یابد. آشیانه فنجانی، توده فشرده ای از خزه است. این محل معمولاً یک تاقچه صخره ای با سایه خوبی است. دسته تخم معمولی با دو یا سه تخم صورتی خالدار قهوه ای گذاشته می شود. در فرهنگ. این پرنده در اسکناس ۵۰ روپیه سریلانکا (سری ۲۰۱۰) پدیدار شد.
یک فرصت یک فیلم اکشن و دلهره آور بریتانیایی محصول سال ۲۰۲۱ به کارگردانی جیمز نان با بازی اسکات ادکینز، اشلی گرین و رایان فیلیپ است. دنباله این فیلم با عنوان "یک فرصت دیگر" در سال ۲۰۲۴ منتشر گردید. داستان. درمورد یک تیم نخبه از نیروهای دریایی ویژه است که باید در یک مأموریت مخفیانه زندانی ای را جابه جا کنند، اما گروهی از خرابکاران برای نجات دادن آن زندانی به این تیم حمله می کنند و… دنباله. اسکات ادکینز و مایکل جای وایت در اواخر ژانویه ۲۰۲۳ اعلام کردند که فیلمی در حال تولید است، اما نامی از آن نبردند. سرانجام در ۱۷ فوریه ادکینز نام فیلم را که (یک فرصت دیگر) است فاش کرد. بازخورد انتقادی. این فیلم بر اساس چهارده نقد، امتیاز ۶۴ درصدی را در راتن تومیتوز دارد. و منتقدان دیدگاه مثبتی به این فیلم دارند. انتشار فیلم. کمپانی اسکرین مدیا فیلمز حق پخش فیلم را در آمریکای شمالی را در اوت ۲۰۲۱ به دست آورد. این فیلم به صورت ویدئو هنگام درخواست در نوامبر ۲۰۲۱ منتشر شد.
جیمز دادلی اندرو (زاده ۲۸ ژوئیه ۱۹۴۵) نظریه پرداز فیلم آمریکایی است. او استاد سینما و ادبیات تطبیقی در دانشگاه ییل است و از سال ۲۰۰۰ به تدریس در آن دانشگاه مشغول است. او قبل از رفتن به ییل، سی سال در دانشگاه آیووا تدریس کرد. اندرو به عنوان «یکی از تأثیرگذارترین محققان در حوزه های نظریه، تاریخ و نقد» شناخته شده است. او به ویژه در سینمای جهان، تئوری و زیبایی شناسی فیلم و سینمای فرانسه تخصص دارد. او همچنین دربارهٔ سینمای ژاپن به ویژه آثار کنجی میزوگوچی قلم زده است. به او بورسیه تحصیلی گوگنهایم اعطا شده و از طرف وزارت فرهنگ فرانسه به درجه افیسیه نشان هنر و ادب نائل شده است. او در سال ۲۰۰۶ به عنوان عضو آکادمی هنر و علوم آمریکا انتخاب گردید. همچنین در سال ۲۰۱۱، جایزه دستاورد برجسته کاری از انجمن مطالعات سینما و رسانه را دریافت کرد. او همچنین در برخی کشورهایی که آثارش ترجمه شده و به عنوان کتاب مرجع مطالعات سینمایی استفاده گردیده، مورد تجلیل قرار گرفته است. در آذرماه ۱۳۹۹، دانشگاه تهران با حضور وی به عنوان سخنران اصلی جلسه بزرگداشت دادلی اندرو را برگزار کرد. در این جلسه، نادیا مفتونی، اندرو را پژوهشگری موفق در شکل ده
ی به یک رشته دانشگاهی کاملاً جدید خواند. دادلی اندرو در حال حاضر رئیس دپارتمان ادبیات تطبیقی دانشگاه ییل است.
نقد خرد دیالکتیکی () کتابی است از فیلسوف فرانسوی، ژان پل سارتر، که در سال ۱۹۶۰ نوشته شد. نویسنده در این کتاب به بسط بیشتر، مارکسیسم اگزیستانسیالیستی، که برای اولین بار در مقالهٔ سال ۱۹۵۷ خود به نام «"جستجوی یک روش»" به آن اشاره کرده بود، می پردازد. "«نقد خرد دیالکتیکی»" و «"جستجوی یک روش»" به عنوان یک دست نوشته رایج نوشته شده بودند و سارتر قصد داشت که اولی به طور منطقی مقدم بر دومی باشد. "نقد خرد دیالکتیکی،" دومین رساله فلسفی بزرگ سارتر بود ("هستی و نیستی" سال ۱۹۴۳ نخستین رساله محسوب می شود). برخی این کتاب را کنار گذاشتن اگزیستانسیالیسم می نامند، در حالی که برخی دیگر آن را ادامه و شرح کار قبلی او می دانند. نسخهٔ انگلیسی این کتاب را آلن شریدان اسمیت از فرانسوی ترجمه کرده است. نسخهٔ انگلیسی جلد اول، «نظریه گروه های عملی»، برای نخستین بار در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. ترجمهٔ تصحیح شدهٔ آن نیز در سال ۱۹۹۱، برپایهٔ ویراست اصلاح شدهٔ سال ۱۹۸۵ نسخهٔ فرانسوی این کتاب منتشر شد. جلد دوم، «معقول بودن تاریخ»، پس از مرگ وی در سال ۱۹۸۵ در فرانسه منتشر شد. ترجمه انگلیسی آن از کوئینتین هور در سال ۱۹۹۱ به بازار وارد شد. از سارتر نقل
است که گفته است این کتاب اصلِ دو اثر فلسفی او بوده که آرزو داشت به خاطر آنها از وی یاد شود. زمینه. پس از بلندشدن آوازهٔ «"هستی و نیستی»"، سارتر بر این برآمد که مفهوم آزادی خود را با موضوعات اجتماعی بنیادین تطبیق دهد و در این زمینه به شدت تحت تأثیر دوست و همکارش موریس مرلوپونتی قرار داشت که نوشته هایش در اواخر دههٔ ۱۹۴۰ و اوایل دههٔ ۱۹۵۰ (مانند "معقول و غیر معقول") پیشگام در مسیر ترکیبی از اگزیستانسیالیسم و مارکسیسم بود. با این حال، مرلوپونتی بدبینی فزاینده ای نسبت به مارکسیسم پیدا کرد که در "ماجراهای دیالکتیک" (۱۹۹۵) به اوج خود رسید. این در حالی بود که سارتر همچنان بیشتر و بیشتر درگیر تفکر مارکسیستی بود. اگرچه سارتر در سال ۱۹۵۷ در پی سرکوب انقلاب مجارستان توسط شوروی مصممانه از اتحاد جماهیر شوروی و مارکسیسم «رسمی» جدا شد، اما از مارکسیسم به عنوان «فلسفهٔ زمان ما» یاد می کرد و نیاز به احیای مجدد آن را از وضعیت رو به مرگی که عقاید شوروی برای آن رقم زده بود اعلام کرد؛ نیازی که او سعی کرد با نوشتن "نقد خرد دیالکتیکی" به آن پاسخ دهد. درگیری بین سارتر و مرلوپونتی بر سر این موضوع به دوستی دیرینه آنها پایان داد. با ای
ن وجود رونالد آرونسون بیان می کند که "نقد عقل دیالکتیکی، تا حدودی"، پاسخ سارتر به حملهٔ دوست سابق و مربی سیاسی خود به مارکسیسم بود. به شکلی عمومی تر، "نقد خرد دیالکتیکی" به دنبال پس زدن کمونیسم توسط روشنفکران چپ فرانسوی که دلسوز مارکسیسم بودند نوشته شد؛ روندی که نه تنها به دوستی سارتر با مرلوپونتی، بلکه با آلبر کامو نیز پایان داد. این اثر بخشی از تلاش سارتر برای آموختن «درس های تاریخ» از این رویدادها و همچنین تلاش برای ساخت میزانی کافی از تاریخ و جامعه شناسی مارکسیستی بود. خلاصه. "نقد خرد دیالکتیکی،" محصول مرحله ای بعدی در تفکر سارتر است که طی آن او دیگر مارکسیسم را با اتحاد جماهیر شوروی یا کمونیسم فرانسه هویت نمی بخشید، و در عوض آن به هویت مارکسیستی داشتن نزدیک می شد. در این فرایند، سارتر نسخهٔ تجدید نظر شده ای از اگزیستانسیالیسم، و تفسیری از مارکسیسم را به عنوان گل سرسبد فلسفه معاصر پیش رو قرار داد، چیزی که تنها می تواند از نقطه نظری ارتجاعی و قبل از مارکسیستی مورد انتقاد قرار گیرد. استدلال سارتر این است که اگرچه جوشش آزادانهٔ بسیاری از پروژه های انسانی می تواند به تشکیل جامعه ای کمونیستی منجر شود، هیچ تضمی
نی برای این امر وجود ندارد؛ بنابراین، انسان نه مطلقاً در تعیین معنای اعمال خود آزاداست و نه بردهٔ شرایطی ست که در آن قرار دارند. زندگی اجتماعی تنها شامل اعمالی فردی که ریشه در آزادی داشته باشند نیست، چراکه همرمان رسوبی از تاریخ است که ما را محدود می سازد و نبرد با طبیعت است که موانع بیشتری را بر سر راه قرار می دهد و باعث می شود که روابط اجتماعی تحت سلطه کمبود قرار بگیرند. هر ارضای نیازی می تواند باعث تضاد و سخت تر کردن پذیرش یکدیگر به عنوان انسان شود. کمبود، اختیارهایی خاص را از افراد سلب می کند و سطح انسانیت آنها را کاهش می دهد. کمونیسم آزادی فرد و توانایی او در به رسمیت شناختن آزادی دیگران را بازیابی می کند. اقبال. از زمانی که "«نقد خرد دیالکتیکی»" در سال ۱۹۶۰ منتشر شد، بحث های زیادی پیرامون جایگاه آن در ارتباط با اثر اولیه سارتر، "هستی و نیستی"، شکل گرفت. برخی از محققان و منتقدان سارتر، مانند جورج کلاین، این اثر را اساساً انکار موضع اگزیستانسیالیستی سارتر می دانند. مارجوری گرنمی پندارد که "نقد خرد دیالکتیکی" به راحتی به مقوله های "هستی و نیستی ترجمه پذیر است". هیزل بارنز و پیتر کاوز تفاوتی را بین این دو اث
ر در میزان تأکید تشخیص می دهند، اما نه در نوع آن. بارنز مشاهده می کند که عنوان "نقد خرد دیالکتیکی" ما را «هم به سمت کانت و هم به سمت هگل» رهنمون می سازد. به عقیده بارنز، "نقد عقل دیالکتیکی" به "نقد خرد ناب" کانت از آن رو شباهت دارد که به ماهیت، امکانات و محدودیت های عقل انسانی می پردازد. با این حال، او این را به عنوان تنها شباهت موجود تلقی می کند، چراکه علایق سارتر اساساً معرفت شناختی یا متافیزیکی نیست و اینکه او بیشتر وامدار هگل است تا کانت. یوزف کاتالانو استدلال می کند که "نقد خرد دیالکتیکی" بُعدی تاریخی و اجتماعی به هستی-برای-خودِ توصیف شده در "هستی و نیستی می بخشد". درنهایت، فردریک جیمسون معتقد است که خواندن نقد برای همیشه دیدگاه ما را در مورد آنچه مورد نظر سارتر در "هستی و نیستی بود تغییر می دهد"؛ و اینکه برچسب «اگزیستانسیالیست» با این شکلی که به سارتر اطلاق می شود دیگر نمی تواند معنای قبلی خود را داشته باشد. تعبیر سارتر از «گروه های درحال جوشش» (ملتی که با علتی مشترک گرد هم آمده اند) از حوادث مه تا ژوئن قیام ۱۹۶۸ فرانسه تأثیر گرفته و به او اجازه می دهد تفسیر ساختارگرا و رقیبانهٔ لوئیس آلتوسر از مارکسیسم