Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پانل های کامپوزیت کاغذی نوعی ماده کامپوزیت رزین فنولی یا فیبر سلولزی ساخته شده از کاغذ نیمه بازیافتی و رزین فنلی است. لایه های متعدد کاغذ در رزین فنولی خیسانده شده و سپس در حالت فشرده یا گرم قالب بندی و پخته می شوند. در دهه ۱۹۵۰، این پنل ها به عنوان کف پوش آشپزخانه ها توزیع می شدند ولی امروزه برای کاربردهای بسیار بیشتری مورد استفاده قرار می گیرند. از جمله می توان به سطوح پارک های اسکیت برد، پیشخوان های مسکونی، هسته های فایبرگلاس، کابینت ها، نمای بیرونی دیوارها، گیتارها و انواع کاربردها در مهندسی معماری اشاره کرد. ترکیب بندی (کامپوزیشن). در آمریکای شمالی تعداد زیادی از تولیدکنندگان این محصول فعالیت می کنند که هریک، از ترکیب های متفاوتی برای شکل دادن محصول نهایی استفاده می کنند. یکی از مهم ترین این ترکیبات، ترکیب الیاف سلولز و رزین فنولی (نوعی پلیمر) است که برای ساخت سطوح سخت و صاف تولید می شوند. هرچند از فیبرهای طبیعی دیگر برگرفته از گیاهان و جانوران و معادن طبیعی نیز می توان به ترکیب افزود ولی عمدتاً از فیبر سلولز برای این منظور استفاده می شود. به دلیل ویژگی های گرما سختی رزین، محصول حاصل از سرد شدن بسیار سخت
است. کاربردها. این پنل ها در هواپیماهای بوئینگ ۷۴۷ برای کاربردهای متعددی مورد استفاده قرار می گرفت. در معماری، از این پنل ها در ساخت آشپزخانه ها استفاده می شود. از کاربردهای تجاری و تبلیغاتی آن می توان به تخته های برش، میزهای آماده و داشبورد وانت های باربری اشاره کرد. در اواخر قرن بیستم از مواد بر پایه سلولز و رزین فنولی به عنوان جایگزینی برای درخت آبنوس و چوب بلسان بنفش برای ساخت فینگربردهای سازهای تاری استفاده می شد. در سال ۲۰۱۲ شرکت گیتارسازی گیبسون (Gibson Guitar Corporation) به طور رسمی، پنل های کامپوزیت کاغذی را جایگزین درخت آبنوس برای ساخت محصولات خود کرد. خواص و ویژگی ها. این محصول به دلیل شکل گیری از لایه های متعدد به شکل ماده ای سخت به نظر می رسد و این ترتیب نمی توان آن را پنل ساندویچی به حساب آورد. همچنین این پنل ها در برابر دما تا ۳۵۰ درجه فارنهایت یا ۱۷۷ درجه سلسیوس مقاومت دارند.
فابریتسیو برینتسا (؛ زادهٔ ) بازیگر و مدل اهل ایتالیا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "روزهای زندگی ما"، "اداره تعدیل" و "دورویی" اشاره نمود. زندگی نامه. برینتسا در کامپوباسو، ایتالیا به دنیا آمد و بزرگ شد و پیش از آغاز حرفه مدلینگ در میلان، مدرک طراحی گرافیک را از آکادمی هنر و ارتباطات کاپیلو در فلورانس، ایتالیا دریافت کرد. بریِنزا مدتی کوتاه در نیویورک زندگی کرد و پس از آن چند سالی را در میامی گذراند؛ جایی که در کنار دنبال کردن حرفه بازیگری، بیشتر وارد صنعت زیست شبانه شد. برینتسا علاوه بر مدلینگ برای تبلیغات چای، برای خانه های مد سطح بالای ایتالیایی از جمله آرمانی، دولچه گابانا، جان فرانکو فرره، ولنتینو و ورساچه مدل بوده است. برینتسا در حال حاضر به عنوان بانسر باشگاه شبانه معروف نیویورک، «پالز کازابلانکا»، مشغول به کار است.
کشتار رومبولا اصطلاحی جمعی برای اشاره به کشتار یهودیان در جریان هولوکاست در روزهای ۳۰ نوامبر و ۸ دسامبر ۱۹۴۱ است که در جریان آن حدود ۲۵۰۰۰ تن در جنگل رومبولا در نزدیکی ریگا، لتونی یا در راه رسیدن به آنجا کشته شدند. به استثنای کشتار بابی یار در اوکراین، رومبولا بزرگترین جنایت دو روزهٔ هولوکاست تا زمان به راه افتادن اردوگاه های مرگ بود. حدود ۲۴۰۰۰ نفر از قربانیان از جمله یهودیان لتونی از گتو ریگا و تقریباً ۱۰۰۰ نفر نیز از یهودیان آلمانی بودند که با قطار به جنگل منتقل شده بوند. کشتار رومبولا توسط آینزاتس گروپ A نازی و با کمک همدستان محلی از جمله آراس کوماندو انجام شد. مسئول عملیات رهبر اس اس و پلیس فریدریش یکلن بود که پیشتر ناظر بر کشتر مشابهی در اوکراین بود. رودلف لانگ که بعدها در کنفرانس وانزه نیز شرکت داشت بر اجرای این عملیات نیز نظارت داشت. کشتار رومبولا، همراه با بسیاری دیگر کشتارها، اساس دادرسی در دادگاه پساجنگ آینزاتس گروپن بود که در آن تعدادی از فرماندهان آینزاتس گروپن به جرم جنایت علیه بشریت مقصر شناخته شدند. عنوان. از این کشتار با نام های گوناگونی از جمله «اقدام بزرگ» و «اقدام رومبولا» یاد می شود، اما
در لتونی تنها به آن «رومبولا» یا «رومبولی» می گویند. این عملیات گاه به نام فرمانده آن فریدریش یکلن، عملیات یکلن خوانده می شود. واژه «Aktion» – که در معنای تحت اللفظی خود در پارسی «عمل» یا «عملیات» بازگردانی می شود – توسط نازی ها به عنوان حسن تعبیری برای کشتار استفاده شد. سن تعبیر رسمی به کار گفته شده برای رومبولا، «عملیات تیراندازی» بود (Erschiessungsaktion). در دادگاه آینزاتس گروپن پیش از دادگاه نظامی نورنبرگ، بر روی این رویداد نامی گذاشته نشد بلکه به سادگی ار آن با عنوان «قتل ۱۰٬۶۰۰ یهودی» در ۳۰ نوامبر ۱۹۴۱ یاد شد. هولوکاست در لتونی. هولوکاست در لتونی در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱، و با حمله ارتش آلمان به اتحاد جماهیر شوروی، از جمله کشورهای حوزه بالتیک لیتوانی، لتونی و استونی که اندکی پیش از آن توسط نیروهای شوروی پس از یک دوره استقلال پسا جنگ جهانی اول اشغال شده بودند، آغاز شد. قتل یهودیان، کمونیست ها و دیگران تقریباً بلافاصله توسط جوخه های قتل آلمانی معروف به "آینزاتس گروپن" آغاز شد، و سازمان های دیگریی چون پلیس امنیت آلمان ("Sicherheitspolizei" یا Sipo) و سرویس امنیتی اس اس ("Sicherheitsdienst" یا SD) به آن ها یاری می
رساندند. نخستین قتل ها در شب ۲۳ ژوئن ۱۹۴۱ در شهر گروبینا، نزدیک لیپایا صورت گرفتند؛ جایی که اعضای Sonderkommando 1a شش یهودی را در پورستان کلیسایی به قتل رساندند. اشغالگران نازی همچنین توسط لتونیایی های بومی معروف به آراس کوماندو و تا حدودی پلیس کمکی لتونی کمک می شدند. تشکیل گتو ریگا. هدف SD عاری از یهود ساختن لتونی بود. تا ۱۵ اکتبر ۱۹۴۱، نازی ها حدود ۳۰٬۰۰۰ یهودی از کل حدود ۶۶۰۰۰ یهودیی که توانایی فرار از کشور را پیش از اتمام اشغال آن توسط آلمان نداشتند، به قتل رسانده بودند. هینریش لوهس، که به جای رئیس SD، هاینریش هیملر، به آلفرد روزنبرگ گزارش می داد، بیشتر از آنکه خواهان کشتن یهودیان باشد می خواست همه دارایی های آنها را بدزدد، آنها را به گتوها محدود کند، و از آنها به عنوان کارگران برده استفاده کند. این درگیری بوروکراتیک سرعت کشتارها را در سپتامبر و اکتبر ۱۹۴۱ کند کرد. SD بر این باور بود که لوهس، به عنوان بخشی از «فرماندهی مدنی»، در برابر برنامه های آنها مقاومت می کند. در ۱۵ نوامبر ۱۹۴۱، لوهس از روزنبرگ درخواست راهنمایی دربارهٔ اینکه آیا همه یهودیان «بدون در نظر گرفتن ملاحظات اقتصادی» می بایست به قتل برسند ی
ا نه را کرد. تا پایان اکتبر، لوهس همه یهودیان ریگا، و نیز مناطق اطراف را، در گتویی درون شهر که ۱۰ کیلومتر با رومبولا فاصله داشت، محاصره کرد. ورود فریدریش یکلن. انگیزه. انگیزه هیملر این بود تا با از میان بردن یهودیان لتونی در ریگا بتواند یهودیان آلمانی و اتریشی را به آن گتو تبعید کند و به جای آن ها اسکان دهند. کشتارهای مشابهی به همین منظور در کوونو در ۲۸ اکتبر ۱۹۴۱ صورت گرفتند که در آن ۱۰٬۰۰۰ تن کشته شدند؛ همچنین در مینسک که ۱۳۰۰۰ در ۷ نوامبر و ۷۰۰۰ مورد دیگر در ۲۰ نوامبر مورد اصابت گلوله قرار گرفتند. هیملر برای اجرای این طرح، فریدریش یکلن را از اوکراین به لتونی آورد. در اوکراین، یکلن پیشتر کشتارهایی از جمله بابی یار (با ۳۰ هزار کشته) را ترتیب داده بود. خدمه او شامل ۵۰ نیروی کشتار و پرسنل پشتیبانی بودند که در ۵ نوامبر ۱۹۴۱ وارد ریگا شدند. یکلن با آنها به ریگا نرفت، اما در عوض به برلین رفت و زمانی میان ۱۰ نوامبر و ۱۲ نوامبر ۱۹۴۱، با هیملر ملاقات کرد. هیملر به یکلن گفت که همه ساکنان گتو ریگا را بکشد و در صورتی که لوهس اعتراض کرد که آیا این دستوری از سوی هیملر بوده است یا خود هیتلر، بگوید که «به لوهس بگو که این د
ستور از سوی من است، اما خواسته پیشوا نیز همین است». یکلن سپس به ریگا رفت و اوضاع را برای لوهس توضیح داد تا او دیگر اعتراضی نداشته باشد. تا میانه نوامبر ۱۹۴۱، یکلن در ساختمانی در بخش قدیمی ریگا معروف به Ritterhaus مستقر شده بود. در برلین، روزنبرگ، که در سلسله مراتب نازی ارشد لوهس به شمار می رفت، توانست امتیازی از هیملر بگیرد، و بتواند کارگران مرد یهودی ۱۶ تا ۶۰ ساله که کارشان برای تلاش های جنگی آلمان بسیار مهم تلقی می شد از گتو بیرون ببرد. در نتیجه، این افراد در امان ماندند، در حالی که زنان، کودکان، افراد پیر و ازکارافتاده مورد اصابت گلوله قرار گرفتند. طرح یکلن برای انجام این تفکیک قربانیان به طرح ایجاد «گتوی کوچک» معروف شد. برنامه ریزی برای کشتار. به منظور اجرای دستور هیملر برای پاکسازی گتو، یکلن می بایست روزانه ۱۲٬۰۰۰ نفر را می کشت. در آن هنگام از سال، فقط حدود هشت ساعت از روز رشن بود، بنابراین، آخرین ستون قربانیان باید پیش از ۱۲:۰۰ ظهر از گتوی ریگا خارج می شدند. در کل مسیر ستون ۱۰ کیلومتری نگهبانان در هر دو طرف مسیر گماشته شده بودند. کل فرایند برای اجرا به حدود ۱۷۰۰ پرسنل نیاز داشت. ارنست هنیکر، متخصص ساخت
و ساز که برای یکلن کار می کرد، بعدها ادعا کرد که هنگامی که از نیت کشتار مطلع شده بود، شوکه شده است، اما با این حال در آن زمان هیچ اعتراضی نکرد و برای نظارت بر کندن شش گودال قتل، که برای دفن ۲۵۰۰۰ نفر کافی بود، اقدام کرد. کندن گودالها توسط ۲۰۰ یا ۳۰۰ اسیر جنگی روسی انجام شد. گودالها به صورت هدفمندی طراحی شده بودند: آنها در سطوحی مانند هرم وارونه، با سطوحی که به سوی بالا گشاده می شدند و سطحی شیب دار که به سطوح مختلف می رفت، تا قربانیان به معنای واقعی کلمه به داخل گورهای خود وارد شوند. حدود سه روز طول کشید تا کندن چاله ها در ۲۳ نوامبر ۱۹۴۱ به پایان برسد. تیراندازی ها توسط ۱۰ یا ۱۲ مرد از محافظان یکلن انجام شدند. بعدها، راننده شخصی یکلن، یوهانس زینگلر، در شهادتنامه خود ادعا کرد که یکلن با تهدید به آسیب رساندن به خانواده زینگلر، او را مجبور کرده است که اقدام به تیراندازی کند. در کشتارهای مشابه در روسیه و اوکراین، برخلاف گفته زینگلر، شواهد بسیاری وجود داشت مبنی بر اینکه قاتلان به شکل داوطلبانه و گاه با اشتیاق در عملیات مشارکت می کردند، و کسانی که حاضر به شرکت در تیراندازی ها نبودند دچار عواقب نامطلوب نمی شدند. به و
یژه، اروین شولتز، رئیس آینزاتس کماندو ۵، از شرکت در بابی یار خودداری کرد و بنا به درخواست خودش بدون از دست دادن جایگاه حرفه ای به موقعیت پیش از جنگ خود در برلین بازگشت. یکلن در گروه خود هیچ لتونیایی که حاضر به تیراندازی باشد نداشت. در چشم یکلن، شلیک به قربانیان در گودال ها نشان افتخار به شمار می رفت و او می خواست ثابت کند که آلمانی ها ذاتاً تیراندازانی بهتر از لتونیایی ها هستند. یکلن همچنین برای انجام خواسته های خود به سایر سازمان ها، حتی سازمان های نازی، اعتمادی نداشت. اگرچه SD و پلیس نظم نیز در جریان عملیات بودند، اما یکلن گروه ویژه خود را برای نظارت بر همه جنبه های عملیات تعیین کرد. تصمیم گیری دربارهٔ مکان کشتار. یکلن و یکی از دستیارانش، پل دگنهارت، برای یافتن مکان مناسب در اطراف ریگا اقدام به جستجو کردند. ریگا در منطقه ای باتلاقی واقع شده بود که در آن سطح آب نزدیک به سطح زمین بود. این مسئله می توانست مانع از دفع مناسب هزاران جسد شود. از این روی، یکلن به زمین مرتفع داشت. مکان مناسب کشتار همچنین می بایست در بخش شمالی رود دائوگاوا و در فاصلهٔ قابل راه روی از گتو باشد. در حدود ۱۸ یا ۱۹ نوامبر یکلن در هنگام را
نندگی به سمت جنوب به طرف اردوگاه کار اجباری سالاسپیلس (در آن هنگام در دست ساخت) از رومبولا گذر کرد، و این دقیقاً بری آنچه او می خواست مناسب بود. رومبولا نزدیک به ریگا بود، در زمینی مرتفع قرار، خاک ماسه ای داشت، و تنها عیب آن نزدیکی به بزرگراه (در ۱۰۰ متری) بود. سامانه یکلن. یکلن به ابدای «سامانه یکلن» خود در جریان بسیاری از کشتارهایی که در اوکراین ترتیب داده بود، پرداخت و این شامل کشتارهای بابی یار و کشتار کامیانتس-پودیلسکی نیز می شد. او روش خود را «ردیف کردن ساردین ها در قوطی کنسرو» (Sardinenpackung) نامید. روش یکلن از زبان فرماندهان آینزاتس گروپن در دادگاه نظامی نورنبرگ، البته نه به نام، به عنوان روشی برای جلوگیری از کار اضافی مرتبط با انداختن اجساد به درون گورها ذکر شد. گزارش شد که حتی برخی از قاتلان باتجربه آینزاتس گروپن ادعا کردند که از قساوت چنین روشی وحشت کرده بودند. پاکسازی با تیرباران البته هنگامی که صحبت از زنان و کودکان بود، با مشکل روبرو می شد. اتو اولندورف، که خود قاتلی پرکار بود، طبق شهادت خود در دادگاه پس از جنگ برای جنایات علیه بشریت، به روش های یکلن اعتراض کرده بود. یکلن کارمندانی داشت که در
هر بخش جداگانه از این فرایند کشتار متخصص شده بودند؛ از جمله "Genickschußspezialisten" ها که «متخصصان شلیک به گردن» بودند. نه مولفه از این روش شبیه به خط تولید در گتو ریگا اعمال شد: ترتیب حمل و نقل برای قربانیان ناتوان. یکلن ۱۰ تا ۱۲ خودرو و ۶ تا ۸ موتورسیکلت در اختیار تام خود داشت. این تعدا خودرو برای انتقال قاتلان و برخی شاهدان رسمی کافی بودند. برای انتقال ناتوانان یا سایر قربانیانی که نمی توانستند راهپیمایی ۱۰ کیلومتری را طی کنند، یکلن به حمل و نقل بیشتر و سنگین تری نیاز داشت. یکلن همچنین پیش بینی می کرد تعداد قابل توجهی از افراد در طول مسیر راهپیمایی به قتل برسند و برای برداشتن اجساد آن ها از زمین به حدود ۲۵ کامیون نیاز می بود. در نتیجه، او به مردان خود دستور داد تا درون ریگا برای یافتن وسایل نقلیه مناسب به جستجو بپردازند. برنامه ریزی نهایی و دستورالعمل ها. روز پنجشنبه، ۲۷ نوامبر ۱۹۴۱، یا در حوالی آن، یکلن جلسه ای با رهبران واحدهای شرکت کننده در دفتر پلیس محافظت ریگا ("شوتس پولیتزای")، شاخه ای از پلیس نظم آلمان ("اوردنونگس پولیتزای")، برگزار کرد تا اقدامات آن ها را درکشتار پیش رو هماهنگ کند. به گفته کریستو
فر براونینگ، به نظر می رسد این قضیه با نقشی اساسی است که بعدها پلیس نظم در هولوکاست بازی کرد، مطابقت داشته باشد: یکلن بعد از ظهر روز شنبه، ۲۹ نوامبر ۱۹۴۱، این بار در ریترهاوس، جلسه دومی برای برنامه ریزی میان فرماندهان ارشد برگزار کرد. طبق نسخه های بعدی که به حاضران ارائه شدند، یکلن در برابر این افسران سخنرانی کرد و گفت که این وظیفه میهنی آنها است که یهودیان گتوی ریگا را پاکسازی کنند، انگار که آن ها در خط مقدم نبردهای آن هنگام در شرق بوده باشند. بعدها افسران ادعا کردند که یکلن به آنها گفته است که عدم شرکت در کشتارها معادل فرار از خدمت تلقی خواهد شد و کلیه کارکنان HSSPF که نخواهند در این عمل شرکت کنند می بایست به عنوان شاهد رسمی در محل پاکسازی حاضر شوند. هیچ مقام لتونیایی در جلسه ریترهاوس در ۲۹ نوامبر حضور نداشت. حدود ساعت ۱۹:۰۰ در ۲۹ نوامبر، سومین جلسه کوتاه (حدود ۱۵ دقیقه) این بار در مقر پلیس حفاظت به ریاست کارل هایسه، رئیس پلیس محافظت، برگزار شد. وی به افراد خود گفت که آنها باید صبح روز بعد در ساعت ۴:۰۰ صبح ححاضر شوند تا اقدام به «اسکان مجدد» مردم در گتو ریگا کنند. اگرچه «اسکان مجدد» یک حسن تعبیر نازی در مور
د کشتارها بود، اما هایسه و اکثر مردان پلیس حفاظت شرکت کننده ماهیت واقعی این عمل را می دانستند. دستورالعمل های نهایی نیز به شبه نظامیان و پلیس لتونیایی که می بایست مردم را در گتو به صف می کردند و در طول راه به عنوان نگهبان عمل می کردند، رسانده شدند. به پلیس لتونیایی گفته شد که آنها یهودیان را برای انتقال به یک اردوگاه اسکان مجدد به ایستگاه قطار رومبولا منتقل می کنند. در دادگاه یانکه در اوایل دهه ۱۹۷۰، دادگاه آلمان غربی در هامبورگ دریافت که هدف از سامانه یکلن پنهان نگه داشتن هدف کشتار تا آخرین لحظه ممکن بود. دادگاه همچنین دریافت: ازرگایلیس این تصور را که ممکن است پلیس لتونیایی تصور بهتری از آنچه واقعاً در حال رخ دادن بوده است، داشته بوده را مورد تردید قرار داده است. او همچنین شواهدی از دستورالعمل های گمراه کننده ای را که آلمانی ها به پلیس لتونیایی داده بودند، آورده است، و نیز اینکه کمینه به برخی از آلمانی ها برای شلیک به نگهبانانی که ممکن بود در جریان راهپیمایی نتوانند یهودیان «نافرمان» را اعدام کنند، دستور داده شده بود.
فرانچسکو دآدا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "۱۹۰۰"، "نان و شکلات"، "پاگنده به هنگ کنگ می رود"، "بمب افکن"، "پلیس قاتل" و "عاشقان یکشنبه" اشاره کرد.
ویوا کرووی (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل پاپوآ گینه نو است. وی از ۱۸ نوامبر ۱۹۹۱ تا ۲۰ نوامبر ۱۹۹۷ فرماندار کل پاپوآ گینه نو بود.
بورجو سالاکوگلو (Burcu Sallakoğlu؛ متولد ۱۳ اوت ۱۹۸۷) یک زن تکواندوکار ترک تبار است که در دسته سنگین وزن رقابت می کند (۷۲ کیلوگرم). او اهل آدانا است. وی عضو باشگاه ورزشی شهرداری کلانشهر آنکارا SK است.
یورش معروف خرس ها به سیسیل (La famosa invasione degli orsi in Sicilia) یک فیلم انیمیشن ایتالیایی فرانسوی به کارگردانی لورنتسو ماتوتی، بر اساس فیلمنامه ای از ژان لوک فرونتال و توماس بیدگین و بر اساس داستان " نوشته دینو بوتزاتی ساخته شده است. این فیلم در سال ۲۰۱۹ منتشر شد. این انیمیشن به صورت دو بعدی ارائه شده و از جایی داستان را از سر می گیرد که خرس ها برای یافتن تونیو خرس، پسر پادشاه لئونسه، که توسط شکارچیان ربوده شد، تصمیم می گیرند کوه های خود را ترک کنند و با رویارویی با شاهزاده بزرگ (گراند دوک) مستبد به سیسیل حمله کنند، اما کشف ها و سرخوردگی های شگفت انگیز متناوب آنها به روشهای انسانی عادت می کنند. این فیلم بلند بخشی از انتخاب رسمی جشنواره فیلم کن ۲۰۱۹ در بخش نوعی نگاه بوده است. پیرنگ. گیدونه، یک داستان نویس و المرینا، دستیار جوان او، در حال رفتن به کالتابلوتا، با پناه بردن در غاری که یک خرس بسیار پیر در آن زندگی می کند و با ورود آنها به طور تصادفی از خواب زمستانی بیدار می شوند، از بهمن فرار می کنند. برای جلوگیری از خورده شدن، این دو انسان با تعریف یک داستان او را سرگرم می کنند: یورش معروف خرس ها بهسیسیل.
تونیو، پسر لئونسه، پادشاه خرس ها، توسط انسانها ربوده می شود؛ پدرش تصمیم می گیرد برای یافتن او لشکرکشی بزرگی را به سراسر سیسیل هدایت کند. گراند دوک شرور سیسیل، که می فهمد ارتش خرسها در راه رسیدن به پادشاهی خود است، تصمیم می گیرد با کمک دی آمبروسیس، جادوگر دربار، که یک عصای جادویی پرتوان دارد، حمله را متوقف کند. او می تواند فقط دو بار از قدرت طلسمش استفاده کند. ارتش خرس های بزرگ دوک مورد حمله قرار می گیرند و خرس پیر فرزانه تئوفیلوس کشته می شود: خرس ها با حمله به سربازان در حیاط با گلوله های برف بزرگ تلافی می کنند. دی آمبروسیس تصمیم می گیرد با لئونسه ارتباط برقرار کند. گراند دوک گرازهای وحشی سیر دو مولفتا را علیه خرس ها می فرستد: شعبده باز خرس ها را از حمله نجات می دهد به قیمت یکی از طلسم هایش. هنگامی که این موضوع را فهمید، گراند دوک دی آمبروسیس را تهدید به مرگ می کند که برای اطاعت از دستورات گراند دوک، خرس ها را با وحشت به قلعه ای می برد که ارواح در آن تعقیب می کنند. با این حال، لئونسه روح تئوفیل را می بیند و خرس ها با ارواح دوست می شوند. سرانجام، خرس ها را به خانه یک قاصدک می برند که آنها را به شکل گربه غول پی
کر می بلعد. با این حال، یکی از خرس ها موفق می شود بمبی را در شکم هیولا منفجر کند که باعث از بین رفتن آن می شود. گراند دوک که تصور می کرد بالاخره خرسها را از بین برده است، نمایشی را در تئاتر پادشاهی ترتیب می دهد، جایی که تونیو خود را در یک عمل متعادل با رقصنده ای شبیه آلمرینا نشان می دهد؛ خرس ها در میانه نمایش فرود می آیند و لئونسه و تونیو دوباره با هم ملاقات می کنند؛ گراند دوک، یک گلوله به سمت تونیو شلیک می کند، که او را می کشد. خرسی به نام سالپتر گراند دوک را می کشد. دی آمبروسیس از طلسم دوم و آخر خود برای نجات جان تونیو استفاده می کند. لئونسه پادشاه سیسیل می شود و پادشاهی ای ایجاد می کند که در آن انسان ها و خرس ها در صلح با هم زندگی می کنند. داستان گیدون اینگونه به پایان می رسد؛ با این حال، خرس پیر به دو داستان گو فاش می کند که داستان دنباله دارد و آن را برای آنها تعریف می کند. پس از چندین سال در سلطنت ، لئونسه در می یابد که خرس ها عادت ها و رذایل انسان ها را به خود گرفته اند؛ به ویژه تونیو که با آلمرینا و دی آمبروسیس دوست شد، غرایز حیوانی خود را کاملاً از دست داد. تونیو، با کمک دی آمبروسیس موفق می شود عصای
خود را که چندی پیش از او دزدیده شده، دوباره پیدا کند. لئونسه فکر می کند که نمی تواند مسئول خرسها باشد، زیرا خرس ها به صداقت اختصاص داده شده اند: سپس او انسان ها را تهدید می کند که در صورت عدم بازگرداندن گرز، آنها را مجازات کند، که این باعث آزردگی تونیو، مسئول و آلمرینا می شود، متقاعد شده که حتی یک خرس نیز می تواند توسط قدرت های جادویی گرز وسوسه شود. در واقعیت، معلوم شد که مقصر سالپتر بوده است که آرزو داشته قدرت را سرنگون کند و به سلطنت برسد. او ابتدا دی آمبروسیس را به دزدیدن ثروت سلطنتی متهم کرد و لئونسه را زندانی کرد؛ سپس، هنگامی که آلمرینا و تونیو شروع به تحقیق می کنند، سالپتر آنها را به یک سالن قمار می فرستد، و سپس به هشدار لئونسه می رود. دومی پسرش را مست و قمار می بیند و او را زندانی می کند، از این رفتار او برخلاف قانون اخلاقی خرس ها ناامید است. دی آمبروسیس و تونیو مقاصد سالت پتر را درک می کنند و با کمک آلمرینا، مارپنتون ماری، یک هیولای دریایی را که زندان را ویران می کند و به پادشاهی حمله می کند احضار می کنند. لئونس خوشحال است که بار دیگر با مبارزه با هیولا شجاعت خود را ثابت می کند و برای خنثی کردن آن یک
لشکرکشی را برنامه ریزی می کند، در حالی که سالپتر که در پادشاهی باقی مانده است می خواهد با استفاده از جادو پادشاه را بکشد. تونیو و آلمرینا برای کمک به لئونس سوار می شوند، در حالی که دی آمبروسیس موفق می شود سالت پتر را بزند و عصای جادویی را بازیابی کند؛ بنابراین او به تونیو کمک می کند تا با هیولا مبارزه کند، اما لئونس به شدت زخمی می شود. پادشاه در بستر مرگ خود خوشحال است زیرا دید که پسرش وفاداری و قدرت یک خرس واقعی را نشان می دهد؛ با این حال، او همچنین می فهمد که خرس ها نمی توانند دور از کوه و جنگل زندگی کنند و می خواهد مردمش به زیستگاه طبیعی خود برگردند. تونیو، آلمرینا و دی آمبروسیس با یکدیگر خداحافظی می کنند و خرس ها خود را در طبیعت پیدا می کنند. گدئون از پایان داستان راضی نیست؛ خرس پیر توضیح می دهد که در واقع پایان دیگری برای این داستان وجود دارد، که او فقط برای المرینا فاش می کند. این دو قصه گو غار را ترک کرده و مسیر خود را ادامه داده و خرس پیر را برای خواب زمستانی رها می کنند؛ گدئون فرض می کند خرس قدیمی Tonio است، اما آلمرینا راز را فاش نمی کند و بنابراین تنها کسی باقی می ماند که می داند حمله تندرو خرس در
سیسیل چگونه پایان می یابد. طراحی فیلم. ایده ساخت این پروژه به سال ۲۰۰۸ برمی گردد، زمانی که تهیه کننده اثر با کارگردان لورنتسو ماتوتی تماس گرفت تا با او کار کند و در مورد تمایلش برای اقتباس از اثر دینو بوتزاتی یعنی داستان "یورش معروف سیسیل توسط خرس ها" گفت. حقوق این اثر توسط بیوه دینو بوتزاتی، المرینا بوتزاتی اعطا شد. خروجی. اکران اثر در جشنواره. اولین تصاویر از این اثر در ژوئن ۲۰۱۸ در جشنواره بین المللی فیلم انیمیشن انسی ارائه شد و بازخورد زیادی ایجاد کرد. این فیلم بلند بخشی از انتخاب رسمی جشنواره فیلم کن ۲۰۱۹ در بخش نوعی نگاه بود. فروش فیلم. این فیلم در فرانسه در تاریخ ۹ اکتبر ۲۰۱۹ منتشر شد و در هفته اول توانست در ۳۳۶ سینما در حدود ۵۷۴۰۰ عدد بلیت بفروشد. در هفته دوم که در ۴۴۸ سالن نمایش در حدود ۶۲۳۵۰ تماشاگر را به خود جذب می کند و بیش از ۱۰۰۰۰۰ مورد بلیت فروخت. در هفته سوم، در ۵۱۹ سالن سینما پخش شد، حدود ۵۶۱۲۰ بلیت فروخت. جوایز. این فیلم برنده جایزه بهترین کارگردانی در چهاردهمین جشنواره فیلم رم در اکتبر ۲۰۱۹ شد "«یورش معروف خرس ها به سیسیل»" یکی از نامزدهای نهایی جایزه نوعی نگاه در جشنواره فیلم کن ۲۰۱۹ بود.
همچنین یکی از نامزدهای نهایی لک لک طلایی بهترین فیلم انیمیشن در جشنواره فیلم خارق العاده اروپا در استراسبورگ در سال ۲۰۱۹ بود.
جیجی ساماراکی (؛ زادهٔ ) بازیگر، کمدین اهل ایتالیا است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "بزن قدش"، "راننده کامیون ها"، "مأموران آتش نشانی"، "مربی در ساحل" و "ریمینی ریمینی" اشاره نمود.
جووانی دلفینی (؛ ۸ ژانویه ۱۸۸۵ – ۹ دسامبر ۱۹۶۸) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "آگریپینا"، "زنجیرهای ناپیدا"، "رؤیای زورو"، "هتل لونا، اتاق ۳۴" و "زیبای خفته" اشاره کرد.
سیلاس آتوپاره (؛ زادهٔ ۱۹۵۱ – درگذشته ۱۶ سپتامبر ۲۰۲۱) سیاست مدار اهل پاپوآ گینه نو بود. وی از ۲۰ نوامبر ۱۹۹۷ تا ۲۰ ژوئیه ۲۰۰۴ فرماندار کل پاپوآ گینه نو بود.
جولیو ماکولانی (؛ – ) بازیگر، بدل کار و دستیار کارگردان اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "پوکر پیستول"، "هرکول انتقام جو"، "اسب تروآ"، "جانگو"، "زن، سکس و سوپرمن"، "حتی فرشتگان هم لوبیا می خورند"، "زنان زندانی بند ۷" و "به من میگن پاگنده" اشاره نمود.
ماتیاس ماسوچی () نویسنده و کارگردان فیلم اهل ایتالیا است. وی از سال ۲۰۰۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "" و "جسور و زیبا" اشاره نمود.
کنسرتو پیانو شماره ۲۱ ()، در دو ماژور، K. 467، اثری ساختهٔ ولفگانگ آمادئوس موتسارت است که یک ماه پس از کنسرتو پیانو شماره ۲۰، در ۹ مارس ۱۸۷۵، تکمیل و به اتمام رسید. ساختار. ارکستر. این کنسرتو برای سازهای پیانو، فلوت، ۲ ابوا، ۲ فاگوت، ۲ هورن در دو، ۲ ترومپت در دو، تیمپانی و ارکستر زهی تصنیف شده است. کنسرتو پیانو دارای سه موومان به شرح زیر است: موومان اول. گشایش موومان اول، آرام و به شکل مارش است، اما خیلی سریع به یک ملودی غنی تر می پیوندد که با هیاهویی در میان باد، پراکنده می شود، حجم ارکستر ناگهان افزایش می یابد و سپس ملودی اصلی با تم مارش که توسط بادهای برنجی اجرا می شود، به ویولن اول ها واگذار می شود. پس از آن این تم با نشاط، با اجرای برنجی ها، به یک ملودی کوتاه و آرام تر تبدیل می شود و با بازگشت مارش، ارکستر آمادهٔ ورودِ تکنواز می شود. تکنواز قبل از اینکه به گام نمایان در سل ماژور برسد، در حالی که ارکستر زهی روی آکورد دو ماژور قرار دارد، کادنزای مختصری اجرا می کند و سپس با موضوع های جدیدی در دو ماژور، زمینه برای ورود به گام سل ماژور توسط تکنواز آماده می شود. بلافاصله پس از آنکه ارکستر خبر از ورود به گام سل
ماژور می دهد، ناگهان فضای موسیقی به سل مینور و تم اصلی (در بخشی از اجرا که یادآور سمفونی شماره ۴۰ و در همان کلید است)، تغییر مکان می دهد. پس از آن با مجموعه ای از گام های کروماتیک با حرکاتی رو به بالا و پایین، موسیقی به سمت «تم دوم»، هدایت می شود (همچنین تمی شبیه تم دومِ این موومان را می توان در «کنسرتو هورن شماره ۳» موتسارت شنید). پس از آن طبق معمول، بخش بسط و گسترش و بازگشایش قرار دارد و پایان موومان نیز دارای یک کادنزای دیگر است، گرچه در نسخهٔ اصلی موتسارت از بین رفته است. موومان دوم. موومان معروفِ آندانته، در گام زیرنمایان (فا ماژور) است. این موومان دارای سه قسمت و شروع آن فقط با اجرای ارکستر و بخش زهی با سوردین همراهی می شود. ملودی دراماتیکِ این موومان، توسط ویولن اول با همراهی ویولن دوم، ویولا و آرپژهای ویلنسل، کنترباس با پیتزیکاتو، اجرا می شود. تمام مقدمه یا قسمت اول و ارکسترال این موومان، در گام فا ماژور و فا مینور است. قسمت دوم، ورود تکنواز را اعلام می کند و با اینکه از فا ماژور آغاز می شود، اما تکرار عینی قسمت قبلی نیست، هرچند بعد از اجرای عبارت اول، مواد جدیدی به آن اضافه می شود و به کلیدهای جدیدی