Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عبدالرسول پورعباس (زاده ۱۳۳۶ در اهواز) استاد تمام گروه ریاضی محض دانشگاه صنعتی امیرکبیر و رئیس پیشین سازمان سنجش است. او دارای مدرک تحصیلی لیسانس ریاضی از دانشگاه اهواز، فوق لیسانس ریاضی از دانشگاه شیراز و دکتری ریاضی از دانشگاه نیوکاسل انگلستان است. سوابق شغلی. پورعباس که عضو هیئت علمی دانشکده ریاضی و علوم کامپیوتر دانشگاه صنعتی امیرکبیر با مرتبه استادی است، ریاست دانشگاه علمی کاربردی، ریاست سازمان آموزش فنی و حرفه ای کشور و معاون توسعه مدیریت و منابع دانشگاه آزاد اسلامی را نیز در کارنامه خود دارد. همچنین وی دارای بیش از ۷۰ مقاله علمی ISI است. او با پایان جنگ ایران و عراق تحصیل را ادامه داد و موفق به اخذ فوق لیسانس از دانشگاه شیراز شد و از طریق امتحان اعزام دکتری به عنوان نفر اول برگزیده شد. در پایان دهه ۷۰ به عنوان عضو هیئت علمی دانشگاه امام حسین و سپس دانشگاه امیرکبیر مشغول شد و از سال ۱۳۸۹ تا ۱۳۹۳ رئیس دانشگاه جامع علمی کاربردی بود و اکنون نیز به عنوان استاد تمام رشته ریاضی، مشغول تدریس در دانشگاه امیرکبیر است. سازمان سنجش. وی در ۲۷ اسفند ۱۳۸۴ به عنوان رئیس سازمان سنجش آموزش کشور معارفه شد و پس از نزدیک ب
ه چهار سال در ۳ اسفند سال ۱۳۸۸ از سمت خود تودیع شد. وی در ۱۱ دی سال ۱۴۰۰ و با کناره گیری رئیس سازمان سنجش وقت، از سوی وزیر علوم برای بار دوم به ریاست سازمان سنجش منصوب گردید. پورعباس در سال ۱۴۰۱ وعده تحول در آزمون ورود به دانشگاه ها (کنکور) را برای سال ۱۴۰۳ به بعد داده بود و بارها اعلام کرده که کنکور سراسری از سال ۱۴۰۳ الکترونیکی خواهد بود که هیچ کدام از این وعده ها محقق نشد. حکم انفصال از خدمت. پورعباس در ۱۸ مرداد ۱۴۰۲ به دلیل عدم اجرای حکم بازگشت موقت به تحصیل تعدادی از داوطلبان شبهه دار کنکور حکم انفصال از خدمت گرفت که به این حکم اعتراض کرده و حکم دیوان باطل گردید. استعفا و بازگشت مجدد. عبدالرسول پورعباس رئیس سازمان سنجش در ۲۷ آذر ۱۴۰۲ با ادعای بازگشت به تحصیل داوطلبان مشکوک به تقلب توسط رأی دیوان عدالت اداری، از ریاست سازمان سنجش کناره گیری کرد. بنابر گفته خسروپناه دبیر شورای عالی انقلاب فرهنگی وزیر علوم با استعفای پورعباس مخالفت کرده است و سرانجام پس از ابطال حکم دیوان عدالت اداری پورعباس با حضور در مرکز ارتباطات مردمی ریاست جمهوری، بازگشت خود به سازمان سنجش آموزش کشور را تأیید کرد.
در نظریه مارکسیستی ماده باوری تاریخی، یک شیوه تولید (به انگلیسی:Mode of production به آلمانی: "Produktionsweise"، «راه و روش تولید») ترکیبی خاص از موارد زیر است: مارکس باور داشت که توانایی تولیدی و مشارکت یک فرد در روابط اجتماعی دو ویژگی اساسی بازتولید اجتماعی است و شیوهٔ خاص آن روابط اجتماعی در شیوهٔ تولید سرمایه داری ذاتاً در تضاد با رشد تدریجی قابلیت های تولیدی انسان ها است. یک مفهوم پیشرو و تاریخی تر، شیوه امرار معاش (mode of subsistence) آدام اسمیت بود که پیشرفت انواع جامعه را بر اساس چگونگی تأمین نیازهای مادی شهروندان یک جامعه ترسیم می کرد.
کچوای جنوبی (کچوا: Urin qichwa، اسپانیایی: quechua sureño)، یا به سادگی کچوا (Qichwa یا Qhichwa)، با حدود ۶٫۹ میلیون گویشور، پرگویش ترین گروه منطقه ای اصلی گویش های قابل فهم متقابل در خانواده زبان های کچوا است. همچنین این زبان رایج ترین زبان بومی در قاره آمریکا است. اصطلاح کچوای جنوبی به گونه های کوچوانی گفته می شود که در مناطقی از آند در جنوب خطی تقریباً شرق به غرب بین شهرهای هواکایو و هوانکاولیکا در مرکز پرو صحبت می شود. این شامل گونه های کچوا است که در مناطق آیاکوچو، کوسکو و بسیاری از در پرو، در بیشتر بولیوی و بخش هایی از شمال غربی آرژانتین صحبت می شود. رایج ترین گونه های رایج عبارتند از کوسکو، آیاکوچو، بسیاری از (کولائو)، و بولیوی جنوبی. در طبقه بندی سنتی خانواده زبان کچوا توسط آلفردو توررو، کچوای جنوبی معادل "کچوا IIc " توررو (یا فقط "QIIc") است؛ بنابراین برخلاف بسیاری از گونه های خواهر خود در خانواده وسیع تر کچوانی که در نواحی شمال خط هوانکایو-هوانکاولیکا صحبت می شود، قرار می گیرد: کچوای مرکزی (QI توررو) که از هوانکایو به سمت شمال تا منطقه آنکش صحبت می شود. کچوای پرو شمالی در اطراف کاجامارکا و اینکاهواس
ی (گاوباز's IIa)؛ و کیچوا (بخشی از توررو کچوا IIb). گویش ها. گویش ها عبارتند از آیاکوچو کچوا، کوسکو کچوا، پونو کچوا (کولائو کچوا)، بولیوی شمالی کچوا (آپولو کچوا)، و بولیوی جنوبی کچوا. سانتیاگوئنو کچوا در آرژانتین واگرا است و به نظر می رسد از ترکیبی از گویش ها، از جمله بولیوی جنوبی گرفته شده است. لهجه های آرژانتینی کاتامارکا و لاریوجا منقرض شده اند. برجسته ترین تمایز بین آیاکوچو کچوا و دیگران این است که فاقد سری همخوان های متوقف شده (tʃʰ, pʰ, tʰ, kʰ, qʰ) و اجکتیو (tʃʼ, pʼ, tʼ, kʼ, qʼ) است. گونه های دیگر بولیوی و پرو جنوبی که روی هم جمع شده اند، کوسکو-کولائو کچوا (یا "هر کس-قولاو") نامیده می شوند. با این حال، آنها یکپارچه نیستند. به عنوان مثال، کچوای بولیوی از نظر ریخت شناسی با کوسکو و آیاکوچو کچوا متمایز است، در حالی که بولیوی شمالی از نظر واج شناسی در مقایسه با بولیوی جنوبی و کوسکو کاملاً محافظه کار است، بنابراین هیچ انشعاب بین آیاچو و کوسکو-کولائو وجود ندارد. سانتیاگوئنو نیز فاقد سری های آسپیراسیون و پرتاب کننده است، اما این یک پیشرفت متمایز در آرژانتین بود. همچنین بقایای تمایز کچوا s–š را حفظ می کند که در غ
یر این صورت از کچوای جنوبی گم شده است، که نشان می دهد انواع دیگری از کچوا در پس زمینه آن وجود دارد. کچوای استاندارد. رودولفو سرون پالومینو، زبان شناس پرویی، املای استانداردی ابداع کرده است که برای همه اشکال منطقه ای مختلف کچوا که تحت عنوان چتر کچوای جنوبی قرار می گیرند، قابل اجرا باشد. این سازشی از ویژگی های محافظه کارانه در تلفظ مناطق مختلف است که به اشکال کچوای جنوبی صحبت می کنند. این توسط بسیاری از موسسات در پرو و بولیوی پذیرفته شده است و همچنین در صفحات ویکی پدیا کچوا و توسط مایکروسافت در ترجمه نرم افزارهای خود به زبان کچوا استفاده می شود. در اینجا چند نمونه از املای منطقه ای متفاوت از املای استاندارد آورده شده است: در بولیوی از همان استاندارد بجز «j» استفاده می شود که به جای «h» برای صدای [h] (مانند زبان اسپانیایی) استفاده می شود. مثال های صوتی برای کلمات پاتا، ترک خورده پاتا حروف زیر برای واژگان ارثی کچوا و برای کلمات قرضی از آیمارا استفاده می شود: a, ch, chh, ch', h, i, k, kh, k', l, ll, m, n, ñ, p, ph, p', q, qh, q', r, s, t, th, t'، u, w، y. به جای "sh" (که در انواع شمالی و مرکزی کچوا ظاهر می شود) از
"s" استفاده می شود. به جای «ĉ» (که در گونه های کچوای جونین، کاخامارکا ولامبایک ظاهر می شود)، «ch» استفاده می شود. حروف زیر در کلمات قرضی از اسپانیایی و سایر زبان ها (نه از آیمارا) استفاده می شود: ب، د، ه، و، ج، ای. حروف e و o برای کلمات بومی کچوا استفاده نمی شود زیرا صداهای متناظر به سادگی آلوفون های i و u هستند که به طور قابل پیش بینی در کنار q, qh و q ظاهر می شوند. این قانون در مورد املای رسمی کچوا برای همه گونه ها اعمال می شود؛ بنابراین املای ⟨qu⟩ و ⟨qi⟩ [qo] و [qe] تلفظ می شود. با این حال، حروف در نام های خاص یا کلماتی که مستقیماً از اسپانیایی گرفته شده اند ظاهر می شوند: c, v، x, z; j (در پرو؛ در بولیوی به جای h استفاده می شود). گرامر نوع مورفولوژیکی. زبان کچوا یک زبان تجمیع کننده است، به این معنی که کلمات از ریشه های اصلی و به دنبال آن پسوندهای متعددی ساخته می شوند که هر کدام یک معنی دارند. تعداد زیاد پسوندهای آنها هم معنای کلی کلمات و هم سایه های ظریف معنی آنها را تغییر می دهد. همه گونه های کچوا، بر خلاف زبان های ایزوله یا آمیخته [تامسون]، زبان های چسبنده بسیار منظمی هستند. ترتیب جملات عادی آنها SOV (م
وضوع – مفعول – فعل) است. ویژگی های دستوری قابل توجه عبارتند از صرف دوشخصی (افعال موافق با فاعل و مفعول)، اثبات (نشان دادن منبع و صحت دانش)، مجموعه ای از ذرات موضوع و پسوندهایی که نشان می دهند چه کسی از یک عمل سود می برد و نگرش گوینده نسبت به آن، اما برخی از انواع ممکن است برخی از ویژگی ها را نداشته باشند. منابع. Eastern Apurímac Quechua Arequipa-La Unión Quechua Classical Quechua Qayna Kunan Paqarin: Una introducción al quechua chanca. 2011
اوریول بوسکتس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال، حرفه ای اهل اسپانیا است، که به عنوان هافبک دفاعی برای باشگاه فوتبال کلرمون فوت در لیگ ۱ بازی می کند. زندگی حرفه ای. بوسکتس که در سانت فلیو د گیکسلس، خیرونا، کاتالونیا به دنیا آمد، در سال ۲۰۰۷ در سن ۸ سالگی، پس از یک آزمایش موفقیت آمیز، به جوانان باشگاه فوتبال بارسلونا پیوست. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۶ سال اسپانیا، زیر ۱۷ سال اسپانیا، زیر ۱۸ سال اسپانیا، زیر ۱۹ سال اسپانیا، و زیر ۲۱ سال اسپانیا بازی کرده است.
جان ویک یک فرنچایز چندرسانه ای است. جان ویک ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
هرولیند شالا (؛ ۱ فوریهٔ ۱۹۹۲) فوتبالیست حرفه ای است که به عنوان هافبک برای باشگاه ترکیه ای ارزروم اسپور و تیم ملی کوزوو بازی می کند. او پیش از این نمایندهٔ نروژ در رقابت های جوانان، و نمایندهٔ آلبانی در سطح زیر ۲۱ سال و سطح ملی بزرگسالان بود. حرفه باشگاهی. اسپارتا پراگ. در ۱۱ ژانویهٔ ۲۰۱۵، شالا با تیم اسپارتا پراگ به لیگ برتر جمهوری چک پیوست. در ۲۳ فوریهٔ ۲۰۱۵، او با قرار گرفتن در ترکیب آغازین تیم، اولین بازی خود را با پیروزی خانگی با نتیجهٔ ۴–۱ مقابل تیم پریبرام انجام داد. لینگبی. در ۳۰ اوت ۲۰۱۷، شالا به همراه تیم لینگبی به سوپرلیگ دانمارک راه یافت. او در ۱۹ نوامبر ۲۰۱۷ با ورود به عنوان بازیکن تعویضی در دقیقهٔ ۶۹ به جای مارتین اورنسکوف، نخستین بازی خود با این تیم را در شکست خانگی با نتیجهٔ ۱–۳ مقابل راندرز تجربه کرد. استارت. شالا در ۴ اوت ۲۰۱۸ با قراردادی برای یک فصل با تیم استارت، که به تازگی به لیگ برتر فوتبال نروژ راه یافته بود، وارد لیگ برتر فوتبال نروژ شد. او در ۶ اوت ۲۰۱۸ اولین بازی خود با استارت را به عنوان بازیکن تعویضی در دقیقهٔ ۷۰ به جای توبیاس کریستنسن، با شکست ۴–۱ خارج از خانه مقابل بران پشت سر
گذاشت. وولرنگا. در ۱۱ فوریهٔ ۲۰۱۹، شالا با قراردادی دو ساله به تیم وولرنگا در لیگ برتر نروژ پیوست. در ۳۰ مارس ۲۰۱۹، او در ترکیب اصلی تیم قرار گرفت و نخستین بازی خود را در برد خانگی ۲–۰ مقابل میوندالن تجربه کرد. استابک. در ۵ مارس ۲۰۲۱، شالا به تیم استابک در لیگ برتر نروژ پیوست و در ۱۹ مهٔ ۲۰۲۱ اولین بازی خود با این تیم را در برابر باشگاه سابق خود، اود انجام داد. او در این بازی در ترکیب اصلی تیم قرار داشت و با دو پاس گل، در به ثمر رسیدن دو گل تیم خود و تساوی خانگی ۲–۲ نقش داشت. بی بی ارزوم اسپور. در ۹ سپتامبر ۲۰۲۱، استابک اعلام کرد که شالا به باشگاه ارزروم اسپور در لیگ دسته اول ترکیه منتقل خواهد شد. در همان روز، باشگاه استابک تأیید کرد که او به طور دائمی به ارزروم اسپور منتقل شده است. ملی. نروژ. شالا از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۲ به عنوان بازیکن نروژ و به ترتیب با تیم های زیر ۱۷ سال و زیر ۲۱ سال این کشور در رقابت های سطح بین المللی جوانان حضور داشته است و با این تیم ها ۳ بازی دوستانه انجام داده است. آلبانی. زیر ۲۱ سال. در مهٔ ۲۰۱۳، هنگامی که او برای حضور در تیم های زیر ۲۱ سال آلبانی و نروژ دعوت شده بود، از تیم نروژ جدا ش
د؛ زیرا قصد داشت در عوض نمایندهٔ آلبانی باشد. در ۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۱۳، او اولین بازی خود برای تیم زیر ۲۱ سال آلبانی را با ۹۰ دقیقه بازی کامل در مقابل تیم زیر ۲۱ سال بوسنی و هرزگوین انجام داد. در ۵ مارس ۲۰۱۴، از او برای حضور در بازی پایانی مسابقات مقدماتی زیر ۲۱ سال اروپا یوفا ۲۰۱۵ مقابل اتریش دعوت شد. او در این دیدار آغازگر بازی بود و آخرین گل تیم خود را در دقیقهٔ ۵۷ به ثمر رساند؛ این مسابقه با پیروزی خارج از خانه با نتیجهٔ ۱–۳ به پایان رسید. دو گل دیگر تیم را انیس گاوازاج و واسیل شکورتی به ثمر رساندند. بزرگسالان. در ۷ سپتامبر ۲۰۱۴، شالا توسط جیانی دی بیاسی، مربی تیم ملی فوتبال آلبانی، برای بازی مقدماتی یورو ۲۰۱۶ در مقابل تیم ملی پرتغال برای اولین بار به حضور در تیم ملی بزرگسالان دعوت شد. او در ۱۴ نوامبر ۲۰۱۴ در بازی دوستانهٔ «گروه آی» در برابر تیم ملی فرانسه، میزبان یورو ۲۰۱۶، در دقیقهٔ ۷۶ به عنوان یار تعویضی وارد زمین شد و اولین بازی خود برای تیم بزرگسالان را انجام داد. او در یک بازی دیگر مقابل ایتالیا باری دیگر به عنوان بازیکن تعویضی در دقیقهٔ ۷۱ به میدان رفت. کوزوو. در ۳۰ اوت ۲۰۱۶، شالا برای حضور در بازی مقدمات
ی جام جهانی ۲۰۱۸ در مقابل فنلاند به تیم ملی کوزوو دعوت شد. او در ۶ اکتبر ۲۰۱۶ در اولین بازی خود با تیم ملی کوزوو در مسابقهٔ مقدماتی جام جهانی ۲۰۱۸ در مقابل تیم ملی کرواسی، در دقیقهٔ ۷۷ به عنوان یار تعویضی به جای آربر زنلی به میدان رفت. زندگی شخصی. شالا در پورشگرن، نروژ از پدر و مادری آلبانیایی-کوزوویی اهل درناس زاده شد. افتخارات. باشگاهی. اود
گامبیا یک کشور آفریقایی بسیار کوچک و باریک است که مرزهای آن در امتداد رود گامبیا شکل گرفته است. جمهوری گامبیا که در سواحل غربی آفریقا بین خط استوا و رأس السرطان قرار دارد، نوار باریکی از زمین را در دو طرف رودخانه گامبیا تشکیل می دهد. پهنای این کشور در بیشترین مقدار آن کمتر از ۴۸ کیلومتر است. گامبیا تقریباً در محاصره کامل سرزمینی سنگال قرار دارد و کوچکترین کشور غیرجزیره ای آفریقا است. گامبیا ۳۲۰ کیلومتر از دریا به سمت داخله آفریقا امتداد دارد. این کشور ۴۸ کیلومتر خط ساحلی دارد و مرز شرقی خاک آن ۲۴ کیلومتر بیشتر نیست. ویژگی غالب این کشور، یعنی رودخانه گامبیا، از ارتفاعات فوتا جالون در گینه آغاز می شود و به اقیانوس اطلس می ریزد. پایتخت کشور، بانجول (که تا سال ۱۹۷۳ باثورست نامیده می شد)، جایی است که رودخانه گامبیا به اقیانوس اطلس می ریزد. این کشور همچنین یکی از پرجمعیت ترین کشورهای آفریقا است. چند شهر موجود در این کشور در بالای رودخانه قرار دارند، اما بیشتر گامبیایی ها در روستاها زندگی می کنند. گروه های قومی اصلی شبیه به گروه های قومی در سنگال هستند و از اکثریت مالینکه تشکیل می شوند و همچنین شامل ولوف، فولانی، جو
لا، و سونینکه می شوند. اقتصاد گامبیا به شدت به تولید و صادرات بادام زمینی وابسته است. گامبیا به خاطر سواحل توریستی خود در کنار اقیانوس اطلس و به دلیل جوفوره، روستای اجدادی مشهور کونتا کینته، شخصیت اصلی رمان معروف ریشه ها، نوشته آلکس هیلی، شناخته شده است. منابع طبیعی این کشور، ماهی، تیتانیوم (روتیل و ایلمنیت)، قلع، زیرکونیوم ، ماسه سیلیس، خاک رس و نفت است. مرزها. شکل و اندازه نامتعارف این کشور نتیجه سازش های ارضی در قرن نوزدهم توسط بریتانیای کبیر، که کنترل رود گامبیا را در دست داشت، و فرانسه، که مستعمره مجاور، یعنی سنگال را اداره می کرد، است. مرزهای کنونی این کشور در سال ۱۸۸۹ پس از توافق بین بریتانیا و فرانسه مشخص شد. اغلب توسط گامبیایی ها ادعا می شود که فاصله مرزهای این کشور از رودخانه گامبیا با محدوده ای مطابقت دارد که توپ های توپخانهٔ نیروی دریایی بریتانیا در آن زمان می توانست از پایگاه های کنار رودخانه به آن برسد. با این حال، هیچ مدرک تاریخی برای تأیید این گفته وجود ندارد. مرزهای گامبیا در واقع با استفاده از روش های بررسی دقیق توسط کمیسیون مرزی فرانسه و بریتانیا مشخص شد. مذاکرات دوره ای در قرن بیستم برای م
تحد کردن گامبیا و سنگال منجر به کنفدراسیون کوتاه مدت سنگامبیا (۱۹۸۲–۱۹۸۹) شد. آب و هوا. آب و هوای گامبیا نیمه گرمسیری با فصل گرم و بارانی مشخص از ژوئن تا اکتبر و فصل خشک سردتر از نوامبر تا مه است. شروع و پایان بارندگی ها با درجه حرارت بالا و رطوبت بالا مشخص می شود، در حالی که فصل خشک با بادهای بسامان و خشک (هارماتان) که از صحرای مرکزی می وزد همراه است. دما از ۹ درجه سانتی گراد در ژانویه تا حداکثر ۴۳ درجه سانتی گراد در اکتبر متغیر است. به دلیل تأثیر خنک کننده اقیانوس، دما در امتداد ساحل کمتر از داخله است. بارندگی از سالی به سال دیگر متفاوت است، اما از میانگین سالانه ۴۸ اینچ در غرب تا ۳۴ اینچ بالای رودخانه متغیر است. به دلیل آب و هوای مرطوب و هوای پُرنمک در امتداد ساحل، فلز به سرعت در گامبیا زنگ می زند و خانه های نزدیک دریا ممکن است تحت تأثیر هوای نمکی خورنده قرار گیرند. موریانه ها در تمام طول سال در خاک و وسایل چوبی به وفور یافت می شوند. در فصل خشک، بادهای هارماتان با گرد و غبار ریز می وزد. با این حال، دمای معتدل در طول فصل خشک با روزهای عمدتاً آفتابی به گامبیا یکی از دلپذیرترین آب و هواهایی غرب آفریقا را داده
است. گامبیا با خطر خشک سالی روبه رو است به طوری که بارندگی آن در ۳۰ سال گذشته ۳۰ درصد کاهش یافته است.
گارد ساحلی () یا نگهبان ساحلی، سازمان امنیت دریایی یک کشور است، که طیف وسیعی از مسئولیت ها را در کشورهای مختلف در بر می گیرد، از یک نیروی نظامی مسلح با وظایف گمرکی و امنیتی تا یک سازمان داوطلبانه که وظیفه انجام عملیات امداد و نجات را برعهده دارد. در اکثر کشورها، وظایف یک گارد ساحلی از وظایف نیروی دریایی و پلیس ترانزیت متمایز است، در حالی که در برخی کشورها شباهت هایی میان آنها نیز وجود دارد.
جنگ کوهستانی () یا جنگ در کوهستان، به جنگی اطلاق می شود، که در کوه ها یا مناطق ناهموار مشابه انجام می گیرد. در جنگ ها، رشته کوه ها از اهمیت استراتژیک برخوردار می باشند، زیرا اغلب به عنوان یک مرز طبیعی عمل می کنند (به عنوان مثال بلندی های جولان) و ممکن است منشأ آب باشند. حمله به یک موقعیت دشمن آماده شده در زمین کوهستانی، به طور کلی مستلزم نسبت بیشتری از سربازان مهاجم، به سربازان مدافع، نسبت به جنگی است که در زمین هموار انجام می شود. کوه ها مخاطرات طبیعی مانند رعد و برق، وزش باد شدید، ریزش سنگ یا بهمن، انبوه برف، یخ، سرمای شدید و یخچال های طبیعی با شکاف های خود را به همراه دارند. تاریخچه. جنگ دوم پونیک. در سال ۲۱۸ پیش از میلاد، هانیبال، فرمانده ارتش کارتاژ، سربازان، سواره نظام و فیل های آفریقایی را از طریق آلپ عبور داد تا با نزدیک شدن به رم از شمال شبه جزیره ایتالیا، آن را فتح کند. دولت روم از این بابت آسوده خاطر بود زیرا آلپ به عنوان یک مانع طبیعی امن برای مهاجمان احتمالی در نظر گرفته می شد. در دسامبر ۲۱۸ پیش از میلاد، نیروهای کارتاژ با استفاده از فیل ها، نیروهای رومی را در شمال شکست دادند. بسیاری از فیل ها از
هوای سرد و بیماری های معمول آب و هوای اروپا جان سالم به در نبردند. ارتش هانیبال به مدت ۱۵ سال با نیروهای رومی در ایتالیا جنگید اما نتوانست رم را فتح کند. کارتاژ در نهایت در سال ۲۰۲ پیش از میلاد توسط ژنرال رومی، اسکیپیو آفریکانوس، در نبرد زاما در شمال آفریقا شکست خورد. تاریخ مدرن اولیه. گفته می شود اصطلاح جنگ کوهستانی در قرون وسطی و پس از آن ظهور کرد که پادشاهی های اروپایی در نبرد با ارتش های کنفدراسیون قدیمی سوئیس در آلپ با مشکل مواجه شدند. سوئیسی ها در واحدهای کوچک تر می جنگیدند و در برابر یک ارتش عظیم و غیرقابل مانور، نقاط برتری را به دست می گرفتند. سبک های مشابه حمله و دفاع بعدها توسط چریک ها، پارتیزان ها و نیروهای نامنظم به کار گرفته شد که پس از حمله در کوه ها پنهان می شدند و این امر، مقابله با ارتش منظم را دشوار می کرد. در لشکرکشی ناپلئون بناپارت به ایتالیا، لشکرکشی الکساندر سوورف به ایتالیا و سوئیس و شورش ۱۸۰۹ در تیرول، جنگ کوهستانی نقش بزرگی ایفا کرد. نمونه دیگری از جنگ کوهستانی، عبور از رشته کوه های آند بود که توسط ارتش آرژانتینی آند به فرماندهی ژنرال خوزه د سن مارتین در سال ۱۸۱۷ انجام شد. یکی از لشک
رها از کوه هایی با ارتفاع بیش از ۵۰۰۰ متر بالا رفت. جنگ قفقاز یک درگیری نظامی در قرن نوزدهم بین امپراتوری روسیه و مردم مختلف قفقاز شمالی بود که در طول فتح قفقاز توسط روسیه در برابر انقیاد مقاومت می کردند. اولین حمله بریتانیا به افغانستان در سال ۱۸۴۲ پایان یافت، زمانی که ۱۶۰۰۰ سرباز بریتانیایی و همراهانشان هنگام عقب نشینی از کابل از طریق هندوکش به هند کشته شدند. جنگ جهانی اول. جنگ کوهستانی بار دیگر در طول جنگ جهانی اول، زمانی که برخی از کشورهای درگیر در جنگ، لشکرهای کوهستانی داشتند که آزمایش نشده بودند، مورد توجه قرار گرفت. دفاع اتریش-مجارستان با بهره گیری از زمین های آلپ جولیان و دولومیت ها، جایی که سرمازدگی و بهمن از گلوله کشنده تر بودند، حملات ایتالیا را دفع کرد. در تابستان ۱۹۱۸، نبرد سن ماتئو در جبهه ایتالیا رخ داد و در بالاترین ارتفاع از هر نبرد دیگری در طول جنگ انجام شد. در دسامبر ۱۹۱۴، حمله دیگری توسط انور پاشا، فرمانده عالی عثمانی، با ۹۵۰۰۰ تا ۱۹۰۰۰۰ سرباز علیه روس ها در قفقاز آغاز شد. با اصرار بر حمله مستقیم علیه مواضع روسیه در کوهستان در قلب زمستان، نتیجه ویرانگر بود و انور ۸۶ درصد از نیروهای خود را
از دست داد. جنگ جهانی دوم. نمونه هایی از جنگ کوهستانی که در طول جنگ جهانی دوم مورد استفاده قرار گرفت عبارتند از نبرد قفقاز، نبردهای نارویک، لشکرکشی مسیر کوکودا، نبرد آتو، عملیات رایندیر، عملیات گانتلت، عملیات انکور و دفاع بریتانیا در نبرد هنگ کنگ. یکی از تاکتیک های کمین که در طول نبردهای نارویک علیه آلمانی ها استفاده شد، از پیچ های تند استفاده می کرد. مدافعان خود را بالای سر آنها قرار می دادند و وقتی مهاجمان به نقطه ای خاص در زیر، موازی با خودشان، رسیدند، آتش می گشودند. این کار مهاجمان را مجبور به عقب نشینی، ادامه دادن زیر آتش یا تلاش برای بالا رفتن از کوه به روش دیگری می کرد. این تاکتیک می توانست از قبل برنامه ریزی شود یا توسط یک نیروی در حال عقب نشینی به کار گرفته شود. یکی دیگر از تاکتیک های مورد استفاده، «حمله دسته ای صعودی» بود. مهاجمان با کمک هوای بد یا دید کم، مواضع بالاتر دشمن را از روی زمین رصد می کردند. یک تیم مسلسل سبک از فاصله دور به سمت مواضع بالای دشمن آتش می گشود و پوششی برای سربازان باقی مانده فراهم می کرد تا به تدریج پیشروی کنند. جنگ افغانستان. در طول تاریخ، اما به ویژه از سال ۱۹۷۹، عملیات های
جنگی کوهستانی زیادی در سراسر افغانستان انجام شده است. از زمان حمله ائتلاف به افغانستان در سال ۲۰۰۱، این عملیات ها عمدتاً در استان های شرقی کنر و نورستان انجام شده اند. کنر و نورستان شرقی از مناطق استراتژیک هستند، زیرا این منطقه یک مسیر نفوذ عمده به افغانستان را تشکیل می دهد و شورشیان می توانند از هر نقطه ای در امتداد مرز با پاکستان وارد این استان ها شوند تا به شبکه وسیعی از دره های رودخانه ای دسترسی پیدا کنند. در آن بخش از افغانستان (فرماندهی منطقه ای شرق)، نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا سبکی ترکیبی از جنگ کوهستانی را اتخاذ کرد که شامل نظریه ضد شورش است که در آن جمعیت به عنوان مرکز ثقل در جنگ از اهمیت بالایی برخوردار است. در مبارزه با شورش، تصرف و حفظ قلمرو اهمیت کمتری نسبت به جلوگیری از تلفات غیرنظامیان دارد. اهداف اصلی مبارزه با شورش، جلب حمایت مردم و در نتیجه مشروعیت بخشیدن به دولت است، نه تمرکز بر شکست نظامی شورشیان. اجرای دکترین مبارزه با شورش در کنر و نورستان دشوار بوده است. در مناطق کوهستانی کم جمعیت شرق افغانستان، استراتژیست ها طرفدار حفظ مناطق مرتفع، یک اصل جنگ کوهستانی کلاسیک، بوده اند. این استدلا
ل نشان می دهد که اگر نیروهای ضدشورش، مناطق مرتفع را از دشمن دریغ نکنند، شورشیان می توانند به دلخواه خود حمله کنند. در کنر و نورستان، نیروهای آمریکایی به دنبال کردن سبکی ترکیبی از جنگ ضدشورش ادامه دادند که تمرکز آن بر جلب نظر مردم و جنگ کوهستانی بود و نیروهای آمریکایی مناطق مرتفع را تصرف و حفظ می کردند. آموزش. هزینه آموزش نیروهای کوهستانی مانع از آن می شود که آنها در دستور نبرد اکثر ارتش ها قرار گیرند، به جز آنهایی که منطقاً انتظار دارند در چنین زمینی بجنگند. آموزش جنگ کوهستانی دشوار است و در بسیاری از کشورها منحصراً در اختیار واحدهای نخبه مانند نیروهای ویژه یا کماندوها قرار دارد که به عنوان بخشی از وظایفشان باید توانایی جنگیدن در زمین های دشوار مانند تفنگداران دریایی سلطنتی را داشته باشند. واحدهای عادی نیز ممکن است گاهی اوقات آموزش هایی از این دست را انجام دهند.
جنگ محدود () جنگی است که در آن متخاصمان همه منابعی را که در اختیار دارند، اعم از منابع انسانی، صنعتی، کشاورزی، نظامی، طبیعی یا تکنولوژیکی را در یک درگیری خاص مصرف نمی کنند. این حرکت ممکن است برای حفظ آن منابع، جهت استفاده در مقاصد دیگر باشد، یا به این دلیل که ممکن است برای شرکت کنندگان در جنگ، استفاده از همه منابع یک منطقه به جای بخشی از آنها، دشوارتر باشد. جنگ محدود مفهوم مخالف جنگ کامل یا جنگ تمام عیار است.
جنگ خرد () یا جنگ کوچک، شکلی از جنگ نامنظم است، که در آن واحدهای عملیاتی کوچک، بخش پشتیبانی و تدارکات دشمن را مورد حمله قرار می دهند، تا اطمینان حاصل کنند که نیروی اصلی از شرایط مساعد پشتیبانی و لجستیک در نبرد سرنوشت ساز برخوردار نباشد. از تاکتیک جنگ های کوچک می توان هم در نبردهای زمینی و هم در جنگ های دریایی استفاده کرد. این اصطلاح برای اولین بار در قرن ۱۸ مورد استفاده قرار گرفت و متعاقباً توسط تاکتیک های روسی و شوروی توسعه پیدا کرد.
فریب نظامی () یا عملیات فریب، تلاش یک واحد نظامی برای به دست آوردن مزیت در طول جنگ، از طریق گمراه کردن تصمیم گیرندگان دشمن در انجام اقدامات مضر برای طرف مقابل می باشد. این امر اغلب با ایجاد یا تقویت غبار جنگ، از طریق طراحی و اجرای عملیات جنگ روانی، جنگ اطلاعاتی، گمراه سازی و فریب بصری یا روش های دیگر به دست می آید.
بهاوالپور () منطقه ای در هند بریتانیا و بعدها پاکستان بود، که پس از انحلال طرح یک واحدی با پنجاب غربی ترکیب شد تا ایالت مدرن پنجاب امروزی تشکیل داده شود. از سال ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۵ به عنوان یک ایالت خودمختار شناخته می شد.
نورمحل () یک شهر در بخش جالندهر در ایالت پنجاب هند است. این شهر با شهرهای مجاور فیلاور و ناکودار از طریق جاده ای که در امتداد خطوط راه آهن قرار دارد، متصل می شود.
کونتا کینته () (حدود ۱۷۵۰ - حدود ۱۸۲۲) شخصیتی در رمان ریشه ها، نوشته آلکس هیلی نویسنده آمریکایی است که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. شخصیت کونتا کینته بر اساس یکی از اجداد هیلی، مردی گامبیایی بنا شده است که در سال ۱۷۵۰ به دنیا آمد، به بردگی رفت و در سال ۱۸۲۲ درگذشت. داستان زندگی کونتا کینته در دو مجموعه تلویزیونی ساخت ایالات متحده بر اساس این کتاب شکل گرفت: مینی سریال تلویزیونی اصلی ریشه ها در سال ۱۹۷۷، و بازسازی سال ۲۰۱۶ با همین نام. در مینی سریال اصلی، این شخصیت به عنوان یک نوجوان توسط لوار بارتون و در بزرگسالی توسط جان آموس به تصویر کشیده شد. در مینی سریال ۲۰۱۶، او توسط مالاکای کربی به تصویر کشیده شده است. برتون در سال ۱۹۸۸ نقش خود را باری دیگر در فیلم تلویزیونی بازی کرد. زندگی نامه بر اساس کتاب ریشه ها. بر اساس کتاب ریشه ها، کونتا کینته در حدود سال ۱۷۵۰ در روستای ماندینکا در جوفوره، در گامبیا به دنیا آمد. او در یک خانواده مسلمان بزرگ شد. در سال ۱۷۶۷، زمانی که کونتا در جستجوی چوب برای ساختن طبل برای برادر کوچکترش بود، چهار مرد او را تعقیب کردند، او را محاصره کردند و به اسارت گرفتند. کونتا از خواب بیدار شد و خود را
با چشمان بسته، دهان بسته، مقید و زندانی دید. او و دیگران را برای یک سفر چهارماهه به آمریکای شمالی سوار کشتی انتقال برده لرد لیگونیر کردند. کونتا از سفر به مریلند جان سالم به در برد و به جان والر (رینولدز در مینی سریال ۱۹۷۷)، صاحب مزرعه ویرجینیا در شهرستان اسپاتسیلوانیا فروخته شد. او نام کونتا را به توبی تغییر داد (این نام گذاری در بازسازی ۲۰۱۶ از سوی الیزایت، همسر جان، انجام شد). او نامی را که صاحبانش بر او تحمیل کرده بودند رد کرد و از صحبت با دیگران خودداری کرد. پس از دستگیری در آخرین تلاش از چهار تلاش برای فرار، برده داران به او یک انتخاب دادند: اخته شود یا پای راستش بریده شود. او بریده شدن پا را انتخاب کرد و آن افراد نیمه جلویی پای راست او را بریدند. با گذشت سال ها، کونتا، که اکنون متعلق به برادر جان، دکتر ویلیام والر بود، به سرنوشت خود تسلیم شد و با بردگان دیگر وارد معاشرت شد، در حالی که هرگز هویت و اصل خود را فراموش نکرد. کونتا با زنی برده به نام بل والر ازدواج کرد و صاحب دختری به نام کیزی (کی سا در زبان ماندینکا) شد که در زبان مادری کونتا به معنای «پایداری» است. کونتا به دنبال آن بود تا در برابر فروخته