Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
، نمایشنامه ای را در فصل ۲ بر اساس همه چیزهایی که در اطرافش اتفاق افتاده است می نویسد. در همان زمان، او پس از فهمیدن یک سازگاری غیرمنتظره با فزکو، مثل برخی علایق مشترک غیرمعمول (مانند فیلم کنار من بمان) در سال ۱۹۸۶، به فزکو نزدیک تر می شود. لکسی اشاره می کند که مادرش (و مادر کیسی) یهودی است. (فصل ۲، قسمت ۱) فزکو. فز یک فروشندهٔ مواد مخدر محلی است که رابطه نزدیکی با «رو» دارد. او توسط مادربزرگش که اکنون معلول است بزرگ شده است. وی با اشتری که او را شریک تجاری خود می داند زندگی می کند و با اینکه به نظر می رسد با هم نسبتی ندارند، مانند یک برادر با او رفتار می کند. او رابطه با لکسی را در فصل ۲ آغاز می کند. کال جیکوبز. کال پدر سخت گیر نیت است. او با مارشا که دوست دختر دبیرستانی اش بود ازدواج کرده و دارای سه فرزند هستند. مادلین «مدی» پرز. مدی در ۳۱ ژانویه ۲۰۰۱ به دنیا آمد. او دوست دختر همیشگی نیت بوده است و بعداً دوست دختر سابق نیت محسوب می شود. او با کت و کیسی و همچنین بی بی بهترین دوست است. ناتانیل «نیت» جیکوبز. نیت یک ورزشکار دبیرستانی است که مسائل خشم مربوط به ناامنی جنسی خود را پنهان می کند. او در طول فصل ۱ با
مدی رابطه دارد و در طول فصل ۲ رابطه مخفیانه ای با کیسی برقرار می کند. کاترین «کت» هرناندز. کت در ۱۵ آگوست ۲۰۰۱ به دنیا آمد. او دختری است که برای مثبت نگری به بدن می جنگد درحالی که به تمایلات جنسی خود هم پاسخ می دهد. او یک دختر نوجوان بزرگ اندام با موهای بلند، پوست عاج و چشمان قهوه ای تیره است. در ابتدای فصل نخست، او عینک گربه ای می پوشد و لباس های روزمره اش اغلب از پیراهن ها، تاپ ها و لباس های معمولی تشکیل شده اند و آرایش مینی مالیستی را ترجیح می دهد. لزلی بنت. لزلی مادر «رو» و جیا است. لزلی پس از از دست دادن شوهرش به تنهایی از فرزندانش مراقبت می کند. جورجیا «جیا» بنت. جیا خواهر کوچکتر «رو» است. تابستان پیش، جیا متوجه شد که «رو» به دلیل مصرف بیش از حد در حال استفراغ و خفگی است که درآخر به او آسیب وارد کرد. ژولز وان. ژولز در ۲۸ فوریهٔ ۲۰۰۲ به دنیا آمد. او یک دختر تراجنسیتی است که پس از نقل مکان به شهر، وارد یک رابطه آشفته با «رو» و همچنین دیگران می شود. کریستوفر «کریس» مک کی. مک کی یک بازیکن جوان فوتبال و دوست پسر سابق کیسی است که برای هم رنگ شدن با دانشگاه با مشکل مواجه می شود. کاساندرا «کیسی» هاوارد. کیسی خو
اهر بزرگتر لکسی و دوست دختر سابق مک کی است. در ابتدا نیت با گذشته جنسی بدنام کیسی او را آزار می دهد. او بهترین دوست مدی است و با کت و بی بی دوست صمیمی است. خواهرش لکسی اشاره می کند که مادر آنها یهودی است. (فصل ۲، قسمت ۱) علی. علی مردی است که در حال بهبودی از اختلال سوءمصرف مواد است و اغلب در جلسات معتادان گمنام «رو» صحبت می کند و در نهایت اسپانسر او می شود. اشتری. اشتری برادر کوچک فز و فروشنده مواد مخدر است. او یک شخصیت تکرارشونده در طول فصل ۱ است، اما در فصل ۲ تبدیل به شخصیت اصلی می شود. او پس از شلیک گلوله به سر توسط یکی از اعضای تیم گروه ویژه در جریان یورش پلیس به خانه ای که با فز مشترک است به نظر می رسد که کشته می شود. ایتان دیلی. ایتان علاقه مند به عشق ورزیدن به کت است که بعداً دوست پسر او هم می شود. الیوت. الیوت دوست نو آشنای «رو» است.
نیل اسمیت براون (Neill Smith Brown) (۱۸ آوریل ۱۸۱۰–۳۰ ژانویه ۱۸۸۶)، سیاستمدار و دیپلمات آمریکایی بود که از سال ۱۸۴۷ الی ۱۸۴۹ به عنوان دوازدهمین فرماندار تنسی و از سال ۱۸۵۰ الی ۱۸۵۳ به عنوان سفیر آمریکا در روسیه ایفای وظیفه نمود. وی همچنین چندین دوره در مجلس نمایندگان تنسی خدمت کرد و در دوره ۱۸۵۵–۱۸۵۷ ریس مجلس بوده است. براون عضو دائمی ویگ، سال ها برای نگهداشتن تنسی در اتحادیه تا زمان جنگ داخلی کمپین کرد. اگرچه هنگام شروع جنگ از ائتلاف حمایت کرد. اوایل زندگی. براون پسر دانکن و مارگارت اسمیت در شهرستان گیلز، تنسی به دنیا آمد. اجداد او اسکاتلندی-ایرلندی، پدربزرگش «آنگس براون» سرباز پیشین انقلاب آمریکا و پدرش یک عضو سرسخت ویگ بود. براون وارد آکادمی مانول لیبور در اسپرینگ هیل تنسی شد و برای تأمین مصارف مشغول تدریس در مدرسه ای در شهرستان تنسی گردید. بعد از تحصیل در رشته حقوق تحت هدایت قاضی جیمز تریمبل او در سال ۱۸۳۴ در دادگاه پذیرفته شد و برای مدت کوتاهی در پولاسکی تنسی کار کرد. در سال ۱۸۳۵ براون به تکزاس نقل مکان نمود اما به دلیل نبودن نظم سریع از آنجا دلسرد شد و بعد از چند ماه به تنسی برگشت. در سال ۱۸۳۶، او با او
لین داوطلب های سواره تنسی در جنگ دوم سیمونل مبارزه کرد و سرانجام به رتبه استوار یکم رسید. سیاست تنسی. براون یکی از بنیان گذاران حزب ویگ بود. او در سال ۱۸۳۶ برای هاگ لاوسن وایت رأی داد و برای هنری هریسون و هنری کلی در انتخابات های ۱۸۴۰ و ۱۸۴۴ به ترتیب کمپین نمود. او در سال ۱۸۳۷ به مجلس نمایندگان تنسی انتخاب شد و در جریان دوره ۱۸۳۷ – ۱۸۳۹ تبدیل به جوانترین عضو مجلس گردید. در سال ۱۸۴۳، براون برای مبارزه در مقابل آرون وی براون دموکرات پیشین برای کرسی کنگره ناحیه ۶ برخاست اما متحمل شکست شد. در سال ۱۸۴۷، براون در انتخابات ویگ برای فرمانداری پیروز گردید. حریف او بار دیگر هم آرون براون بود که در سال ۱۸۴۵ به عنوان فرماندار انتخاب شده بود. آرون براون همکار رئیس جمهور جیمز ک پالک حامی سرسخت جنگ مکزیک-آمریکا بود، در حالیکه نایل براون مخالف آن بود. در ابتدا جنگ، مطلوب بود اما تنسی ها تا سال ۱۸۴۷ از آن خسته شدند و نایل براون با تفاوت اندک توانست در انتخابات پیروز شود. ویگ ها همچنین توانستند کنترل مجلس ایالت را به دست گیرند. در یگانه دوره فرمانداری براون، او از تکمیل شدن یک مدرسه ایالتی برای نابینایان در ناشویل و یک مدرسه ب
رای ناشنوایان در ناکسویل نظارت کرد که هر دو در اوایل آن دهه در جریان حکومت هم حزبی او فرماندار جیمز سی جونز راه اندازی شدند. براون همچنین قانونی را امضاء کرد که در آن خواستار تأسیس مدارس دولتی واقعی در سراسر ایالت شد، مگر برای اجرا به دولت های محلی سپرده شد و نتیجه خیلی اندک به دست آمد. پایان جنگ مکزیکو-آمریکا مسئله توسعه برده داری در سرزمین های تازه به دست آمده را مطرح نمود. براون با «ویلموت پرویزو» که خواستار ممنوعیت برده داری در تمام سرزمین های گرفته شده در نتیجه جنگ بود، مخالفت کرد. مگر اختلاف در حزب ملی ویگ روی این مسئله به تصویر حزب برای برده نگهداشتن تنسی آسیب رساند. گرچه براون در سال ۱۸۴۹ در یک کمپین رقابتی مبارزه کرد، مگر پیشنهاد او برای انتخاب مجدد توسط «ارتشبد ویلیام تروسدیل» ناکام گردید. براون پس از شکست در رقابت برای فرمانداری حکومت در سال ۱۸۴۹، رئیس جمهور «زکری تایلر»، به اصرار سناتور حزب ویگ ایالت تنسی «جان بل»، در ۲ مه سال ۱۸۵۰ براون را سفیر آمریکا به روسیه گماشت. براون در اواخر ژوئیه سال ۱۸۵۰ وارد سنت پترزبورگ شد و در ۱۳ اوت ۱۸۵۰ به امپراتور نیکولاس معرفی گردید. براون که با آب و هوای ناهنجار
روسیه ناآشنا بود، پس از چند ماه از ورودش بیمار گردید و در ژانویه ۱۸۵۱ برای مدت کوتاه از سمت سفیر با بیان «آب و هوای روسیه برای اسکان انسان نامناسب است» کناره گیری نمود. اگرچه در مارس ۱۸۵۱ پس از بهبودی استعفای خود را پس گرفت. براون در زمان پرآشوب در روابط روس-آمریکا وارد روسیه شد. امپراتور از انقلاب های اخیر ۱۸۴۸ که به طور عمده شامل شورش های دموکراتیک علیه رژیم های سلطنتی بود، نگران و مطلع شد که بسیاری از آمریکایی ها طرفدار این شورش ها بودند. همین طور که آمریکایی ها نیز از دخالت روسیه در انقلاب ۱۸۴۸ مجارستان و برکناری رهبر طرفدار دموکراسی لاخوس کوسوت عصبانی بودند و بعضی از آمریکایی ها خواستار مداخله به نمایندگی از انقلابیون شدند. هرچند براون شخصاً از کارهای نیکولاس ناراضی بود، با این حال به رهبران آمریکا هشدار داد که کوسوت یک شخص دردسرساز است و به این نتیجه رسید که مداخله آمریکا فاجعه بار خواهد بود. براون دیدگاه نسبتاً بدبینانه ای به جامعه روسیه داشت. او اظهارداشت که روس ها فاقد روح اختراع هستند و همواره نوآوری های سایر کشورها را هم در صنعت و هنر کپی کردند. او نوشت که «روس ها هر چیزی که دارند، قرض گرفته شده به
جز از اقلیم نامرغوب شان». به این منظور اخلاق کاری نیکولاس را ستود که فکر می کرد امپراتور بخش های مختلف خود را مدیریت زره بینی می کند. براون همواره از تأخیرهای اداری ناامید و سانسور پُست و رسانه توسط روس ها را وحشتناک خواند. او همچنین از افزایش اسلاووفیلی که به اعتقاد او نمی توانست با فرهنگ غرب رقابت کند متعجب شده بود. براون علی رغم تردید دربارهٔ جامعه روس ها، آمریکا را وادر نمود تا در بازار وسیع روسیه رقابت کند. او امپراتور را متقاعد به ترک افزایش مالیات بر واردات پنبه نمود و رضایت روس ها برای پیمان کلیتون-بولویر بین آمریکا و بریتانیا را حاصل نمود. براون در آخرین هفته های ریاستش، نسبت به وقوع جنگ کریمه و تأثیر احتمالی این چنین جنگ به عواید تجاری آمریکا اظهار نگرانی نمود. بحران تجزیه. براون پس از برگشت از روسیه نقش خود را به عنوان رهبر ویگ های تنسی از سرگرفت. بعد از سقوط حزب ملی ویگ، او خود را در ردیف حزب آمریکایی (Know Nothings) قرارداد و در سال ۱۸۵۵ بار دیگر به مجلس نمایندگان ایالتی انتخاب شد که اینبار نمایندگی شهرستان دیویدسن را به عهده گرفت و بعد از مدت کوتاه به عنوان رئیس انتخاب شد. در اواسط دهه ۱۸۵۰ برا
ون به نمایندگی از کاندیدا ریاست جمهوری میلار فیلمور در سراسر ایالت کمپین نمود، ولی تاحد زیادی توسط سیاستمدار دموکرات و فرماندار آینده کنفدراسیون (ایشام هارس) که به نمایندگی از (جیمز بیوکانان) کمپین می نمود، تحت شعاع قرار گرفت. در سال ۱۸۶۰ براون در کنوانسیون حزب اتحادیه مشروطه شرکت کرد و در معرفی همکار تنسی خود جان بیل به عنوان نامزد ریاست جمهوری حزب کمک نمود.
برفراز قله بوده ام نام آخرین سخنرانی محبوب مارتین لوتر کینگ جونیور است. کینگ برای حمایت از اعتصاب کارگران فاضلاب به ممفیس، در ایالت تنسی سفر کرد. کارگران سیاهپوست در ۱۱ مارس ۱۹۶۸ در اعتراض به نابرابری دستمزد و شرایط کار تحمیل شده توسط شهردار وقت هنری لوئب، برای راهپیمایی بیرون آمده بودند. در آن زمان، در ممفیس به کارگران سیاهپوست بسیار کمتر از سفیدپوستان دستمزد پرداخت می شد. بسیاری از کارگران سیاهپوست به دلیل شرایط غیر ایمن در محل کار کشته می شدند. علاوه بر این، بر خلاف کارگران سفیدپوست، کارگران سیاه پوست اگر به دلیل شرایط جوی نامساعد سر کار نمی رفتند، هیچ حقوقی دریافت نمی کردند. در نتیجه، بیشتر سیاهپوستان مجبور بودند حتی در هنگام باران و برف کار کنند. در تاریخ ۳ آوریل، مارتین لوتر کینگ به معد میسون در ممفیس رفت تا به نسبت به نابرابری حقوق سیاهپوستان به سخنرانی بپردازد. پرواز وی به ممفیس به دلیل تهدید بمب گذاری به تأخیر افتاد اما او این سخنرانی خود را انجام داد. مارتین لوتر وقتی به پایان سخنرانی نزدیک شد، به احتمال ترور خود اشاره کرد. او روز بعد از این سخنرانی ترور شد.
نیوتون بیتمن (Newton Bateman) (زادهٔ ۲۷ ژوئیه ۱۸۲۲ – درگذشتهٔ ۲۱ اکتبر ۱۸۹۷)، مدیر آکادمیک، آموزشی و ویراستار آمریکایی اهل نیوجرسی بود. بیتمن در فقر بزرگ شد و در جوانی به همراه خانواده اش به ایلینوی آمده و سپس به کالج ایلینوی راه یافت. هنگامی که فارغ التحصیل شد، دوباره برای امرار معاش تلاش کرد تا آن که یک نیکوکار ناشناس مبلغ زیادی پول برای وی فرستاد. او از آن پول برای تأسیس یک مدرسهٔ خصوصی در سنت لوئیس، میزوری استفاده کرد. او بعدها بین سال های ۱۸۵۹ تا ۱۸۶۳ به عنوان سرپرست مدارس شهرستان مورگان، ایلینوی انتخاب شده و سپس بین سال های ۱۸۶۵ تا ۱۸۷۵ به عنوان سرپرست آموزش عمومی ایلینوی خدمت نمود. بیتمن استعفا داد تا رئیس کالج ناکس شود. وی در اواخر زندگی یک دایرةالمعارف دولتی منتشر کرد. بیتمن یکی از هم قطاران آبراهام لینکلن بود و منبع گزارشی جنجالی از دیدگاه های مذهبی اوست. زندگی نامه. نیوتون بیتمن ۲۷ ژوئیه ۱۸۲۲ در بریجتون، نیوجرسی چشم به جهان گشود. پدرش بافنده ای بود که با رشد صنعتی سازی مبارزه کرد و هنگامی که نیوتون یازده ساله بود خانواده اش را به غرب برد. مادرش در راه نقل خانهٔ جدیدشان واقع در مردوسیا، ایلینوی بر ا
ثر همه گیری وبای آسیایی جان باخت. خانواده اش همچنان به مبارزه با فقر ادامه داد. نیوتون برای کمک به خانواده، پادوی حقوقدان برجسته در جکسون ویل، ایلینوی شد. او عاشق دختر آن حقوقدان شد ولی شرایط اجتماعی مناسبی برای درخواست ازدواج از او را نداشت. با این حال این موضوع الهام بخش وی برای ادامهٔ تحصیل شد. بیتمن برای جمع آوری پول مورد نیاز تحصیل چوب می برید. او پیش از پذیرفته شدن در کالج ایلینوی در سال ۱۸۳۹، در بخش مقدماتی آن شرکت کرد. هم کلاسی های او شوخ طبعی وی را می پسندیدند. بیتمن نخستین کلاس خود را زمانی برگزار کرد که خود در آنجا مشغول به تحصیل بود. این کلاس یک دورهٔ لاتین برای بخش مقدماتی کالج بود. او در ژوئن ۱۸۴۳ فارغ التحصیل شده و پس از آن قصد داشت پروتستان شود. وی دورهٔ کوتاهی در مدرسهٔ علوم دینی لین در سینسیناتی، اوهایو تحصیل کرد اما به دلیل نداشتن پشتوانهٔ مالی به ناچار اخراج شد. سپس برای یک نمایندگی کتاب مشغول به کار شد و به فروش نقشه پرداخت ولی دوباره به فقر دچار شد. یک نیکوکار گمنام مقداری پول برای او فرستاد که بیتمن در سال ۱۸۴۵ از آن برای ساختن یک مدرسهٔ خصوصی در شمال سنت لوئیس، میزوری استفاده کرد. اگرچ
ه همچنان از لحاظ مالی درگیر بود، اما اعتباری به عنوان یک رهبر محلی در عرصهٔ آموزش کسب کرد. دانشگاه میزوری در سال ۱۸۴۷ بیتمن را به عنوان استاد ریاضیات استخدام کرد. هنگامی که یک مدرسهٔ رایگان در بخش غربی جکسون ویل، ایلینوی در سال ۱۸۶۱ تأسیس شد، از بیتمن برای سرپرستی دعوت کردند. او خیلی زود رئیس مدرسهٔ شهرستان مورگان، ایلینوی در جکسون ویل شد. در حالی که او به اتحادیهٔ دبیران ایالتی پیوست و از ایجاد دانشگاه صنعتی ایلینوی و دانشگاه ایالتی ایلینوی طرفداری کرد. بیتمن در سال ۱۸۵۵ به عنوان نایب رئیس انجمن معلمان ایلینویز منصوب شد و نشریه آن را به نام معلم ایلینوی ویرایش کرد. وی در سال ۱۸۵۸ تنها ویراستار انتشارات و سرپرست آکادمی زنان جکسون ویل خوانده می شد. حزب جمهوری خواه ایالات متحده آمریکا بیتمن را برای دفتر سرپرست آموزش عمومی ایلینوی منصوب کرد. او انتخاب شده و در ژانویه ۱۸۵۹ در آن دفتر شروع به کار کرد. وی در نخستین دورهٔ انتصاب خود اطمینان حاصل کرد که تمام مدارس جدید برای بازگشایی، گواهی نامهٔ ایالتی دریافت کنند. او در سال ۱۸۶۱ برای یک دورهٔ دو سالهٔ دیگر نیز انتخاب شد. بیتمن در انتخابات سال ۱۸۶۱ شکست خورد ولی مجدد
در سال ۱۸۶۴ با موفقیت انتخاب شد و آن سمت را برای یک دههٔ دیگر نیز حفظ کرد. وی در آخرین سال گزارش ۸۳ صفحه ای شامل پیشنهاد انتخاب کتب برای کتابخانه های مدارس منتشر کرد. به بیتمن در طول دوره های انتصاب خود به عنوان سرپرست ایالت، ریاست کالج های مختلفی پیشنهاد می شد. او در سال ۱۸۷۵ ریاست کالج ناکس در گیلزبرگ، ایلینوی را پذیرفت. او مدرسه را در هجده سال بعدی رهبری کرد و از سال ۱۸۷۷ تا ۱۸۹۱ عضو هیئت سلامت ایلینوی نیز بود. در سال ۱۸۹۳، او به دلیل از دست دادن سلامتیش استعفا داد و به استادی افتخاری مدرسه منصوب شد. بیتمن تنها یک کلاس را تدریس می نمود و بیشتر زمان خود را صرف گردآوری دایرةالمعارف تاریخی ایلینوی می کرد. بیتمن در سال ۱۸۵۰ با سارا دیتون ازدواج کرد گرچه همسرش در ۱۶ مه ۱۸۵۷ چشم از جهان فروبست. آنها یک پسر به نام کلیفورد راش و یک دختر داشتند. او در سال ۱۸۵۹ با آنی ان تایلر ازدواج کرد و صاحب دو دختر شد. آنها همچنین یکی از دختران یتیم خواهر/برادر خود را به سرپرستی پذیرفتند. آنی ان تایلر در سال ۱۸۷۷ و بیتمن در ۲۱ اکتبر ۱۸۹۷ در گیلزبرگ چشم از جهان فروبستند. بیتمن در قبرستان امید به خاک سپرده شد. نام او بر مدرسه ابت
دایی نیوتون بیتمن در شیکاگو نهاده شده است. بیتمن و لینکلن. نیوتون بیتمن دوست و متحد سیاسی آبراهام لینکلن بود. همگامی که می خواست از عمارت پارلمان ایالتی ایلینوی در اسپرینگفیلد، ایلینوی به جهت مسائل سایسی بازدید کند، او در اتاق کنار سرپرست ساکن بود. لینکلن به عنوان مزاح بیتمن را «دوست کوچک» یاد می کرد، زیرا که او قد بلند و بیتمن کوتاه بود. آنها در سال ۱۸۶۰ طی اقامت هفت ماهه نزد لینکلن در طول نامزدی برای ریاست جمهوری با یکدیگر صمیمی شده بودند. تعامل بین آن دو به دلیل شیوهٔ به تصویر کشیدن عقاید مذهبی لینکلن برای زندگی نویسان جالب است. هنگامی که جوزایا گیلبرت هلند به دنبال حقایقی درمورد زندگی لینکلن بود، با بیتمن مصاحبه کرد. بر اساس اظهارات بیتمن، لینکلن از او خواسته بود به دفترش بیاید تا تعداد آرا در اسپرینگفیلد، ایلینوی را پیش بینی کنند. این پیش بینی نتیجهٔ انتخابات، رأی های مورد نظر تمام رأی دهندگان اسپرینگفیلد، ایلینوی را نشان داد و لینکلن مضطرب شده بود.
پُلی بنزوکسازین ها () که با نام رزین های بنزوکسازین نیز شناخته می شوند، محصولات پلیمریزاسیون پخت شده ای هستند که از مونومرهای بنزوکسازین مشتق می شوند. مونومرها. بنزوکسازین ها ترکیبات هتروسیکلی دوحلقه ای حاوی یک اتم اکسیژن و یک اتم نیتروژن در یک حلقه شش عضوی غیراشباع مضاعف، به ویژه یک حلقه ۱و۳-اکسازین، هستند که به یک حلقه بنزن متصل شده است. نام سیستماتیک آیوپاک برای مونومر جایگزین نشدهٔ اولیه، ۳و۴-دی هیدرو-۳-فنیل-۲ اچ-۱و۳-بنزوکسازین است. بنزوکسازین ها محصولاتی از اتصال بین یک آمین، یک فنول و فرمالدئید هستند که برای تولید رزین های گرماسخت یا پلیمرهای گرماسخت استفاده می شوند. به دلیل در دسترس بودن و ارزان بودن مواد اولیه (آمین ها، فنل ها و فرمالدئید) و همچنین سهولت تهیه (واکنش تک ظرفی)، بنزوکسازین های متنوعی در دسترس هستند. پژوهش های بسیاری وجود دارند که بر روی دماهای مختلف پخت، و خواص پلیمر، مانند اتصال عرضی، از بنزوکسازین های مشتق شده از فنل های جایگزین تمرکز می کنند. بنزوکسازین های تجاری توسط هانتسمن بر پایه بیسفنول ها هستند: بیسفنول ای، بیسفنول-اف، تیودیفنل یا دی سیکلوپنتادین دی فنل. سنتز. بنزوکسازین ها را م
ی توان با فرایند تک ظرفی با حرارت دادن یک آمین آروماتیک، یک فنل و فرمالدئید تهیه کرد. از طرف دیگر، می توان آن ها را به صورت متوالی نیز تهیه کرد. پخت. پخت بنزوکسازین ها با پلیمریزاسیون حرارتی حلقه گشا یا بدون کاتالیزور انجام می شود (کاتالیزورها دمای پخت را کاهش می دهند). بنزوکسازین ها را می توان برای تولید مواد سفت و سخت هموپلیمریزه کرد، یا می توان آن ها را با مونومرهای دیگر کوپلیمر کرد تا خواص را تنظیم کند. پلیمرها. نتیجهٔ گرم کردن مونومرهای بنزوکسازین، یک ماتریس پلیمری گرماسخت با وزن مولکولی بالا است. از کامپوزیت های آن در مواردی استفاده می شود که عملکرد مکانیکی افزایش یافته، مقاومت در برابر شعله و آتش در مقایسه با رزین های اپوکسی و فنلی مورد نیاز باشد. پلی بنزوکسازین ها دسته ای از پلیمرهای بدون هالوژن با کارایی بالا هستند. کاربردهای اصلی رزین های پلی بنزوکسازین در پلاستیک تقویت شده با الیاف و به عنوان چسب می باشد. آنها جایگزین رزین های اپوکسی، فنلی و بیسمالیمیدی هستند. به دلیل مقاومت برتر در برابر مواد شیمیایی، اشتعال پذیری کم و پایداری حرارتی عالی، برای قطعاتی که در معرض دماهای بالا و محیط های خورنده قرار
دارند، استفاده می شود. نمونه ها شامل پوشش های مقاوم در برابر مواد شیمیایی و حرارتی، چسب ها، پیش آغشته ها و کپسول کننده ها و همچنین ورقه های بدون هالوژن برای بردهای مدار چاپی است. پلی بنزوکسازین ها همچنین در صنایع خودروسازی و هوافضا برای کاربردهایی که خواص حرارتی و مکانیکی برتر نسبت به رزین های معمولی مورد نیاز است، استفاده می شوند. کوپلیمرها. گزارش شده است که امکان کوپلیمریزاسیون بنزوکسازین ها با مونومرهای دیگر مانند اپوکسی و یورتان وجود دارد. این کوپلیمریزاسیون می تواند منجر به افزایش چگالی شبکه اتصالات عرضی و در نتیجه بهبود خواص شود. در حقیقت، داده های تجربی بهبود خواص حرارتی را نشان می دهند. دمای انتقال شیشه ای و تخریب به واسطهٔ کوپلیمریزاسیون نیز نشان دهندهٔ بهبودهایی بوده اند.
اتوکار برزینا (; – ) نویسنده، شاعر، و آموزگار اهل کشور چکسلواکی بود. برزینا در شهر کوچک پوتشاتکی، در شهرستان پلهرژیموف به دنیا آمد و از چشم انداز اسرارآمیز استان ویسوچینا، در بوهم و موراویا الهام گرفت و تمام زندگی خود را در آنجا گذراند. تقریباً همه آثار او در مدت ۱۳ سال خلق شدند، زمانی که او به عنوان معلم در نووا ریشه، شهر کوچکی با صومعه کار می کرد. او مرتباً برای مطالعه کتاب های مختلف فیلسوفان قرون وسطی، به ویژه عرفان های آلمانی و فرانسوی، از کتابخانه بزرگ بازدید می کرد و به این ترتیب از شوک ناشی از مرگ ناگهانی پدر و مادرش رهایی یافت. در حوالی سال ۱۸۹۵ او به پرسش هایی دربارهٔ معنی زندگی فکر کرد و اولین کتاب شعر خود را به نام «فاصله های مرموز» نوشت که جدایی او از دنیای بیرون و جستجوی آرامش او در هنر را بیان می کرد. برزینا در کتاب دوم خود، Svítání na západě (۱۸۹۶)، درد را به عنوان وسیله ای برای شناخت بررسی کرد و مرگ را کلید درک رمز و راز زندگی دانست. کتاب سوم او، Větry od pólů (۱۸۹۷)، نشان می دهد که او تمرکز خود را از درد شخصی خود به موضوع همبستگی انسانی تغییر می دهد. احساس تعلق به «همه چیز» در کتاب بعدی او St
avitelé chrámu بیشتر قابل درک است و در آخرین کتاب شعر او، Ruce (1901) به اوج خود رسید. ششمین دفتر شعر برزینا، Země، ناتمام ماند. برزینا همچنین به دلیل دوستی هایی که با دیگر شخصیت های فرهنگی چک از جمله مجسمه ساز نمادگرا فرانتیشک بیلک، منتقد ادبی، جامعه شناس و دانشمند علوم سیاسی، امانوئل چالوپنی، شاعر، نثر نویس و کشیش یاکوب دمل، و فیلسوف و نویسنده مشهور لادیسلاو کلیما، مورد توجه است.
مرکز کارتر یک سازمان غیردولتی و غیرانتفاعی است که در سال ۱۹۸۲ توسط رئیس جمهور سابق ایالات متحده جیمی کارتر تأسیس شد. او و همسرش روزالین کارتر درست پس از شکست او در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده در سال ۱۹۸۰ با دانشگاه اموری شراکت کردند. این مرکز در یک ساختمان مشترک در مجاورت کتابخانه و موزه جیمی کارتر در زمین پارکی، در محل محله تخریب شده کپن هیل، در دو مایلی (۳) کیلومتر) مرکز شهر آتلانتا، جورجیا واقع شده است. کتابخانه و موزه در تملک و اداره بایگانی و سوابق ملی ایالات متحده است، در حالی که مرکز توسط هیئت امنایی اداره می شود که متشکل از رهبران تجاری، مربیان، مقامات دولتی سابق، و نیکوکاران است. در سال ۲۰۰۲، رئیس جمهور کارتر جایزه صلح نوبل را به دلیل فعالیت های خود برای «یافتن راه حل های مسالمت آمیز برای درگیری های بین المللی، پیشبرد دموکراسی و حقوق بشر، و ارتقای توسعه اقتصادی و اجتماعی» از طریق مرکز کارتر دریافت کرد. در سال ۲۰۰۷، او زندگی نامه ای با عنوان "فراتر از کاخ سفید: برقراری صلح، مبارزه با بیماری، ساختن امید" نوشت که ۲۵ سال اول مرکز کارتر را روایت می کند.
نیکلاس بیدل (Nicholas Biddle) (۲۷ فوریه ۱۸۴۴–۸ ژانویه ۱۷۸۶)، از سرمایه گذاران آمریکایی بود که به عنوان سومین و آخرین نفر، ریاست بانک دوم این کشور را بر عهده داشت (فعالیت رسمی این بانک طی سال های ۱۸۱۶–۱۸۳۶ بود). بیدل در دوران حیاتش به عنوان سردبیر، دیپلمات، نویسنده و سیاستمدار نیز مشغول به کار شد و در هر دو مجلس قانون گذاری ایالت پنسیلوانیا خدمت کرد. البته او را بیشتر به این عنوان می شناسند که در مناقشه سیاسی موسوم به نبرد بانکی از مخالفان سرسخت و جدی اندرو جکسون بوده است. نیکولاس جوان که در خانواده سرشناس بیدل از اهالی فیلادلفیا متولد شده بود برای بسیاری از چهره های صاحب منصب از جمله جان آرمسترانگ جونیور و جیمز مونرو کار کرد. به علاوه، در مجلس قانون گذاری پنسیلوانیا در برابر انتقادات ناشی از باورهای جفرسونی به دفاع از کارایی و مزیت وجود یک بانک ملی پرداخت. از سال ۱۸۲۳ تا ۱۸۳۶، بیدل ریاست بانک دوم را عهده دار بود و درست در همین زمان با هدف جلوگیری از بروز بحران اقتصادی، او کنترل ذخیره پول ملی و نرخ سود را در دست گرفت. به تشویق هنری کِلِی و سهامداران اصلی بانک دوم، بیدل در سال ۱۸۳۲ لایحهٔ تمدید مجوز فدرال این ب
انک را تقدیم کنگره کرد. این موضوع به تصویب کنگره رسید و سپس به دفتر اندرو جکسون ارسال شد. جکسون که با اغلب بانک ها خصومت عمیقی داشت، این مصوبه را وتو کرد و بدین ترتیب با ورود به یک مناقشهٔ سیاسی عظیم موسوم به نبرد بانکی، به تنش ها دامن زد. به محض اینکه جکسون سپرده های دولتی را از بانک دوم به سایر بانک ها منتقل کرد، بیدل اقدام به افزایش نرخ بهره نمود و متعاقب آن یک رکود اقتصادی نسبی شکل گرفت. مجوزِ فدرال بانک دوم در سال ۱۸۳۶ از درجه اعتبار ساقط شد ولی این بانک به واسطه مجوز صادره از ایالت پنسیلوانیا به فعالیت خود ادامه داد تا اینکه سرانجام در سال ۱۸۴۱ به طور کامل منحل شد. اجداد و اوان زندگی. نیکلاس در تاریخ ۸ ژانویه ۱۷۸۹ در ایالت پنسیلوانیا و در یک خانواده سرشناس اهل فیلادلفیا متولد شد. اجداد خانواده بیدل به همراه ویلیام پن که از زمین داران معروف کوئیکر بود، به مستعمره پنسیلوانیا مهاجرت کردند و بعدها در سلسله مبارزات استعماری پیش از انقلاب حضور یافتند. نیکلاس جوان تحصیلات مقدماتی خود را در یک مؤسسه آموزشی در فیلادلفیا سپری کرد؛ پیشرفت او در آنجا چنان سریع بود که توانست خود را به گروه فارغ التحصیلان ۱۷۹۹ دانشگا
ه پنسیلوانیا برساند. بیدل در سیزده سالگی کلیه دروس را با موفقیت پشت سر گذاشته بود ولیکن به دلیل سن و سالی که داشت، اجازه فارغ التحصیلی به وی ندادند. به همین دلیل والدینش او را به پرینستون فرستادند (که بعدها «کالج نیوجرسی» نام گرفت). او به عنوان دانشجوی سال دوم به آنجا رفت و در سال ۱۸۰۱ با درجهٔ ممتازی فارغ التحصیل شد؛ در واقع این نخستین افتخار زندگیش بود که آن را با تنها رقیب همکلاسیش سهیم شد. بیدل حتی پیش از اینکه تحصیلاتش را در رشته حقوق به پایان برساند، پیشنهاد کار رسمی دریافت کرد. او به عنوان منشی در خدمت یکی از افسران سابق جنگ استقلال آمریکا و نمایندهٔ کنگره قاره ای یعنی جان آرمسترانگ جونیور بود. وی در سال ۱۸۰۴ به خارج از کشور رفت و درست زمانی در پاریس حضور داشت که ناپلئون بناپارت در مسند امپراتور، امپراتوری جدید فرانسه تاجگذاری کرد. پس از آن با حضور در فرایند حسابرسی معامله خرید لوئیزیانا، نخستین تجربه خود را در امور مالی کسب کرد. وی درمقام منشی شخصی جیمز مونرو، رایزن ایالات متحده آمریکا در دربار سنت جیمز، سفرهای فراوانی به سراسر اروپا داشت. در بریتانیای کبیر، او با اساتید دانشگاه کمبریج در رابطه با مقا
یسه گویش معاصر یونان و گویش هومری به بحث و تبادل نظر پرداخت؛ این گفتگو مورد توجه مونرو قرار گرفت. در ۱۸۰۷، بیدل به سرزمین آبا و اجدادیش در فیلادلفیا بازگشت. او به وکالت و نوشتن مشغول بود و برای نشریات مختلف مقالاتی در حوزه های گوناگون و به ویژه هنرهای زیبا می نوشت. بیدل کمک ویراستار نشریه ادبی با نام "پورت-فولیو" شد که از سال ۱۸۰۶ تا ۱۸۲۳ منتشر می شد. هنگامی که ویراستار نشریه، جوزف دِنی، در سال ۱۸۱۲ از دنیا رفت، بیدل مسئولیت امور مجله را بر عهده گرفت و در خیابان هفتم، جایی در نزدیکی خیابان اسپروس ساکن شد. درست همان سال، وی به عضویت انجمن فلسفی آمریکا درآمد. بانک ایالات متحده آمریکا. سال های نخست. بیدل پس از اینکه به مجلس سنای ایالات پنسیلوانیا راه یافت، برای راه اندازی دوباره بانک اول ایالات متحده آمریکا شروع به اعمال نفوذ کرد. در واقع در آن زمان نخستین نطق مهم او که پیرامون همین موضوع بود، مورد توجه عموم قرار گرفت و تحسین فراوان دادستان کل، جان مارشال وسایر رهبران افکار عمومی را برانگیخت. بانک اول در سال ۱۷۹۱ و در طول دوره ریاست جمهوری جورج واشینگتن تأسیس شد. کنگره در سال ۱۸۱۱ از تصویب دوباره مجوز بیست ویک س