Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یان کارزار انتخاباتی ۲۰۱۶ کلینتون به نقطه ای محوری مبدل شد. فروشگاه های کمپین تی شرت هایی را می فروختند که با ارجاع به این سخنرانی روی آن نوشته شده بود «حقوق زنان حقوق بشر است». کیف هایی هم در شش زبان مختلف فروخته می شد که روی آن ها عبارت کامل نوشته شده بود: «حقوق بشر حقوق زنان است و حقوق زنان حقوق بشر است». همچنین در جریان کارزار عکس هایی با مضمون سخنرانی و پنج لباس هالووین برای اشاره به سخنرانی آماده شد. در موزیک ویدیو آهنگ مامان تو نیستم از جنیفر لوپز در سال ۲۰۱۶ هم بخشی از سخنرانی کلینتون شنیده می شود که می گوید: «حقوق بشر حقوق زنان است و حقوق زنان حقوق بشر، بی هیچ قید و شرطی». مدونا سال ۲۰۱۷ در روز جهانی زنان ویدیوی کوتاهی با عنوان داستان او را منتشر کرد که در پایان آن عیارت «حقوق زنان حقوق بشر است» به نمایش درآمد. در دهه ۲۰۱۰ هم آنچنان که لزلی رگان در مجله پزشکی جنسی نشان داده است این عبارت با توجه به بحث هایی که پیرامون سیاست سلامت جنسی زنان و سقط جنین وجود دارد هنوز در گفتمان سیاسی حضور دارد.
سر ویویان ارنست فوکس (Sir Vivian Ernest Fuchs) (زادهٔ ۱۱ فوریه ۱۹۰۸ – درگذشتهٔ ۱۱ نوامبر ۱۹۹۹)، کاوشگر انگلیسی است که تیم اکتشافی وی برای نخستین بار در سال ۱۹۵۸ جنوبگان را پیاده پیمودند. زندگی نامه. فوکس فرزند ارنست فوکس که یک مهاجر آلمانی از منطقهٔ ینا و همسر بریتانیاییش، ویولت واتسون بود. او در سال ۱۹۰۸ در فرشواتر، جزیره وایت چشم به جهان گشود و برای تحصیل به کالج برایتون و کالج سنت جان، کمبریج رفت. تحصیلات وی زمین شناسی بود و از این حرفه برای رسیدن به آرزویش یعنی کار در فضای طبیعت استفاده کرد. او در کمبریج عضو باشگاه سدویک بود. نخستین سفر وی در سال ۱۹۲۹ به گرینلند با مربی اش جیمز وردی انجام شد. پس از فارغ التحصیلی در سال ۱۹۳۰، او با هیئت اعزامی دانشگاه کمبریج برای بررسی زمین شناسی دریاچه های شرق آفریقا با توجه به تغییر اقلیم، سفر کرد. پس از آن او در سفری به تنگ الدوای به لوئیس لیکی که یک انسان شناس بود، پیوست. در سال ۱۹۳۳، فوکس با دختر دایی/خالهٔ خود، جویس کانل، ازدواج کرد. جویس خود نیز یک جهانگرد بود و ویویان را در سفرش به دریاچه رودولف (دریاچه تورکانا فعلی) در سال ۱۹۳۴ همراهی کرد. یافته های علمی این سفر ک
ه در آن دو نفر از همراهان شان را گم کردند، موجب کسب مدرک دکترای فوکس در سال ۱۹۳۷ از دانشگاه کمبریج شد. در فوریهٔ ۱۹۳۶، دختر فوکس به نام هیلاری به دنیا آمد. فوکس در سال ۱۹۳۷ به منظور یک سفری اکتشافی به جنوب تانزانیا برای تحقیق در مورد دریاچه روکوا، برنامه ریزی نمود. او در سال ۱۹۳۸ و در برگشت از سفر متوجه شد که دختر دومش، روزالیند، دچار فلج مغزی شدید شده است. او در سن سی سالگی به نیروی زمینی ارتش پیوست و از سال ۱۹۴۲ تا ژوئیه ۱۹۴۳ به ساحل طلا (مستعمره بریتانیایی) اعزام شد. او به خانه بازگشت و به لندن فرستاده شد تا در مرکز فرماندهی ارتش دوم در سمت امور مدنی مشغول به کار شود. ارتش دوم برای پیاده سازی در نرماندی به پورتسموث منتقل شد و فوکس در نهایت به موقع به آلمان رسید تا شاهد آزادی زندانیان اردوگاه کار اجباری بلسن باشد. او وظیفهٔ فرمانداری شهر پلون واقع در ایالت شلسویگ-هولشتاین را برعهده داشت تا آنکه در اکتبر سال ۱۹۴۶ از خدمت سربازی با درجهٔ سروان مرخص شد. فوکس زمانی که برای سمت زمین شناس در آغاز سال ۱۹۴۷ درخواست داد، درگیر پروژهٔ تحقیق در وابستگی جزایر فاکلند (تحقیقات قطب جنوب بریتانیای فعلی) شده بود. هدف سازمان
اثبات و ترویج ادعاهای بریتانیا در مورد قطب جنوب و همچنین در وهلهٔ بعدی، حمایت از تحقیقات علمی بود. در سال ۱۹۵۰، از فوکس خواسته شد تا ادارهٔ جدید تحقیقات لندن را گسترش دهد تا برای تحقیق در قطب جنوب برنامه ریزی کرده و از نشریات تحقیقاتی حمایت کند. او از سال ۱۹۵۸ (پس از بازگشت از سفر اکتشافی موفقیت آمیز از قطب جنوب) تا سال ۱۹۷۳ مدیریت بررسی و تحقیق در وابستگی جزایر فاکلند را بر عهده داشت. وی در سال ۱۹۷۴ عضوی از انجمن سلطنتی شد. همسر فوکس در سال ۱۹۹۰ در حالی که ۸۳ سال داشت بر اثر ایست قلبی در آکسفورد چشم از جهان فروبست. فوکس یکسال پس از فوت همسرش با النور هانی ویل، دستیار شخصی سابق خود در بریتیش قطب جنوب در کنزینگتون و چلسیه لندن ازدواج کرد. سر ویویان ارنست فوکس سرانجام در ۱۱ نوامبر ۱۹۹۹ در سن ۹۱ سالگی در کمبریج چشم از جهان فروبست. سفر اکتشافی اتحادیه کشورهای مشترک المنافع به قطب جنوب. فوکس بیشتر به عنوان رهبر سفر اکتشافی اتحادیه کشورهای مشترک المنافع به قطب جنوب، شهرت دارد. سفری که توسط اتحادیه کشورهای مشترک المنافع حمایت مالی شد و نخستین حضور در قطب جنوب را رقم زد. برنامه ریزی برای این سفر اکتشافی در سال ۱۹۵۳
آغاز شد و پیش بینی استفاده از ماشین های مخصوص به منظور حرکت بر روی برف را برای گذر از قاره در ۱۰۰ روز کرده بود. این سفر از دریای ودل آغاز شد و قطب جنوب را طی کرده و در نهایت در دریای راس به پایان رسید. فوکس و گروه همراهش در ژانویهٔ ۱۹۵۷ پس از اردو زدن وارد قطب جنوب شدند. گروه در ۲۴ نوامبر ۱۹۵۷ از ارنست شکلتون جدا شدند. اطلاعات علمی متنوعی از آزمایش ها لرزه ای و مطالعات ثقل سنجی در طول سفر جمع آوری شد. دانشمندان ضخامت یخ در قطب و وجود تودهٔ خشکی زیر یخ ها را مشخص کردند. در ۲ مارس ۱۹۵۸، فوکس و همراهانش سفر صد روزه-ی خود را با رسیدن به پایگاه اسکات به اتمام رساندند و در مجموع ۲۱۵۸ مایل سفر کردند. در سال ۱۹۵۸، او توسط ملکه الیزابت دوم لقب شوالیه گرفت. او با همکاری با ادموند هیلاری کتاب گذر از قطب جنوب را نوشتند. در سال ۱۹۵۹ فوکس، مدال هانس اگده را از انجمن سلطنتی جغرافیای دانمارک دریافت کرد. مدال فوکس. مدال فوکس در سال ۱۹۷۳ برای «ایجاد تفاوت برجسته به منافع سازمان بررسی قطب جنوب بریتانیا، فراتر از وظیفه عادی، توسط مردان یا زنانی که عضو این تحقیقات هستند یا بودند، یا ارتباط نزدیکی با کار آن داشتند» طراحی شد. این م
دال در سال به یک یا دو نفر از کسانی که با تحقیقات قطب جنوب بریتانیای همکاری دارند، اهدا می شود.
هسو فو (Xu Fu)، شیمیدان و کاوشگر چینی بود. او ۲۵۵ سال پیش از میلاد در چی، یک ایالت باستانی چینی متولد شد و میان ۱۹۵ تا ۱۵۵ سال پیش از میلاد چشم از جهان فروبست. او به عنوان ساحر در دربار دودمان چین خدمت می کرد و دو بار توسط چین شی هوانگ برای جستجوی اکسیر حیات به دریاهای شرقی اعزام شد. هر دو سفر او میان ۲۱۹ تا ۲۱۰ سال پیش از میلاد انجام شدند. گفته می شود، ناوگان او شامل شصت کرجی، سربازان و خدمهٔ کشتی، سه هزار پسر و سه هزار دختر و پیشه وران زمینه های مختلف بوده است. وی پس از آن که با کشتی عازم سفر دوم شد، هرگز بازنگشت. سفر دریایی. فرمانروای دودمان چین، چین شی هوانگ که از مرگ می هراسید و به دنبال راهی برای زندگی جاودان بود، وظیفهٔ یافتن اکسیر جاودانگی را به هسو فو سپرد. هسو فو ۲۱۹ سال پیش از میلاد به همراه سه هزار پسر و دختر باکره به راه افتاد تا اکسیر حیات را از نامیراهای کوه پنگلای، مانند آنقی شنگ، پس بگیرد که ظاهراً جادوگری با هزار سال سن بوده است. زو چندین سال در دریاها جستجو کرد اما کوه را نیافت. ۲۱۰ سال پیش از میلاد هنگامی که چین شی هوانگ از او پاسخ طلبید، ادعا کرد یک موجود دریایی غول پیکر راه را مسدود کرده
و درخواست داد کماندارانی برای نابودی آن روانه شوند. چین شی هوانگ درخواست او را پذیرفت و کماندارانی را برای کشتن آن ماهی غول آسا اعزام کرد. پس از آن زو بار دیگر سفر آغاز کرد اما این بار بازنگشت. در "آثار ثبتی تاریخنگاران بزرگ" آمده است که او به مکانی با جلگه های پست و مرداب های وسیع آمد و ادعای پادشاهی کرد تا هرگز بازنگردد. متون تاریخی بعد از آن دوره در مورد مقصد نهایی زو مبهم هستند. در یادداشت های سه پادشاهی و کتاب تاریخ هان متاخر و نیز گوادی ژی، هر سه، آمده که او به «دانژو» رفته اما مکان تقریبی دانژو ناشناخته است. سرانجام بیش از ۱۱۰۰ سال بعد از آخرین سفر دریایی هسو فو، راهبی به نام ییچو طی حاکمیت ژوی بعدی (سال ۹۵۱ تا ۹۶۰ میلادی)، دورهٔ پنج سلسله و ده پادشاهی، در مورد مقصد او نوشت که هسو فو در ژاپن به سر می برده و کوه فوجی را پنگلای نامیده است. شواهد مربوط به «افسانهٔ هسو فوی ژاپن» در بسیاری از الواح ثبت شده است. میراث. گفته می شود زو فناوری های کشاورزی و دانش جدیدی را ارائه کرده است که کیفیت زندگی ژاپنی های باستان را بهبود بخشیده است. همچنین گفته اند که او گیاهان و فناوری های جدید بسیاری را معرفی کرده است ه
رچند که سال ها بعد چنین متونی ثبت شده اند. القاب رب النوع زرع، رب النوع طب و رب النوع ابریشم به دلیل چنین دستاوردهایی به او نسبت داده شده است. معابد و لوحه-های بسیاری از هسو فو در اطراف ژاپن یافت می شوند. در شوژو مؤسسهٔ پژوهشی هسو فو وابسته به کالج معلمین شوژو وجود دارد. یک تاریخ دان ژاپنی به نام اینو اوکیفو معتقد بود که، امپراتور جینموی ژاپن همان هسو فو است. دورهٔ یایویی تقریباً با ورود فرضی هسو فو همزمان است. شخصیت افسانه ای هسو فو که در داستان های مصور ماورل کامیکس ظاهر می شود، بر همین اساس شکل گرفته است. اشاره شده است که فرانک ژانگ یکی از شخصیت های اصلی ریک ریوردن در سریال قهرمانان المپ از نوادگان زو است. بوستان جوفوکو در شینگو، استان واکایاما وقف هسو فو شده است. میراث در ژاپن. بر اساس رسوم شهر ساگا در استان ساگا، هنگامی که هسو فو به دریای آری آکه آمد، تصمیم گرفت پیاله ای را در آب شناور کند و به ساحلی برود که پیاله از آن وارد خشکی می شود. بر طبق همین رسم، نام مقصد او را «بوبای» گذاشته اند که معنای لغوی آن «پیالهٔ شناور» است. گفته می شود هسو فو به قلهٔ کوه کینریو دست یافته و در آنجا زاهدی را ملاقات کرده اس
ت و اکسیر حیات جاودان را به دست آورده است. همچنین می گویند اکسیر از گیاهی به نام فوروفوکی ساخته شده است که امروزه همچنان در کوه کینریو می روید. نام «فوروفوکی» از کلمهٔ «فوروفوشی» به معنای «نه پیر شو و نه بمیر» در ژاپنی گرفته شده است. در اکتبر ۲۰۰۸، سمپوزیوم بین المللی هسو فوی ساگا در شهر ساگا برگزار شد. پژوهشگران بسیاری از ژاپن، سرزمین اصلی چین، تایوان و کره جنوبی در این سمپوزیوم شرکت کرده اند و بیانیه هایی ارائه داده اند. همچنین سخنرانی ای در ارتباط یوشینوگاری ایراد شد. تاریخ گرایی. برخی از پژوهشگران امروزی افسانهٔ هسو فو را به لحاظ تاریخی محتمل می دانند. در حالی که سایر پژوهشگران معتقدند این داستان تناقض های بی شماری دارد و هیچ گونه مدرک متقاعدکننده ای دال بر حقیقی بودن آن موجود نیست. پژوهش های علم ژنتیک نشان می دهد که مردمان ژاپنی مخلوط ژنتیکی مردمان جومون بومی و مردمان یایویی مهاجم هستند. مردمان جومون در حدود ۱۴ هزار سال پیش از میلاد مسیح در دوران پارینه سنگی از جنوب شرق آسیا و مردمان یایویی حدود هزار سال پیش از میلاد از شمال شرق آسیا به مجمع الجزایر ژاپن مهاجرت کردند. از آنجاییکه دودمان چین ۲۲۰ سال پیش ا
ز میلاد تأسیس شده بود، سفر دریایی هسو فو پس از استقرار مردمان یایویی و جومون در ژاپن بوده است. در سال های میان دورهٔ جومون تا دورهٔ یایویی جمعیت ژاپن چهارمیلیون نفر افزایش یافت. کشت برنج در آن زمان توسط یک جامعهٔ زراعی مرسوم شده بود. همراهان هسو فو شامل سه هزار بچه برای آنکه بر میلیون ها نفر از مردمان یایویی و جومون نفوذ یا تسلط پیدا کنند، بسیار کوچک و بی تجربه به نظر می رسیدند. اگر هسو فو در ژاپن مستقر شده باشد، ژاپنی ها احتمالاً باید به یکی از گونه های چینی صحبت کنند. در حالی که زبان ژاپنی به لحاظ زبان شناسی هیچ رابطهٔ ژنتیکی ای با زبان چینی ندارد، بلکه متعلق به خانوادهٔ متفاوتی از زبان ها به نام زبان های ژاپنی است. مذهب ملی ژاپنی به نام کو-شینتو زنده انگاری متنوعی از دورهٔ جومون یعنی قبل از دوران هسو فو است. به علاوه هیچ نوشته ای وجود ندارد که روشن کند، هسو فو در کدام مکان از میان رفته یا اینکه همچنان زنده است. کوجیکی و نیهون شوکی فاقد جزئیات مربوط به هسو فو هستند و داستان های مکتوب در مورد هسو فو حداقل صد سال بعد از ناپدید شدن او به وجود آمدند.
گیاهان گُل دار پایه (به انگلیسی: Basal Angiosperms) گیاهانی گُل دار هستند که از دودمان منتهی به اکثر گیاهان گل دار، جدا شده اند. گروه های اصلی این گیاهان، شامل آمبورلا (یک گونه از درختچه های کالدونیای جدید)، نیلوفرآبی سانان (نیلوفرهای آبی، همراه با برخی دیگر از گیاهان آبزی) و جنوب ویره ای سانان (گیاهان معطر چوبی از جمله بادیان ستاره ای ژاپنی) است. گیاهان گل دار پایه فقط چندصد گونه هستند اما در مقابل آن ها دولپه ای های نو، تک لپه ای ها و مگنولیاها شامل صدها هزار گونه هستند.
رابین هونیکه (به انگلیسی: Robin Hunicke) (زادهٔ ۱۵ مارس ۱۹۷۳ میلادی) یک طراح بازی های ویدیویی و تهیه کنندهٔ آمریکایی است. او استاد طراحی بازی در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز و یکی از بنیانگذاران فونومنا است. هونیکه کار خود را در الکترونیک آرتس آغاز کرد و در آنجا روی چندین بازی از جمله "مای سیمز" به عنوان طراح اصلی و "بوم بلوکس" و دنبالهٔ آن به عنوان یک تهیه کننده کار کرد. پس از ترک ای اِی (EA)، او توسط دت گیم کامپانی استخدام شد، جایی که او "جورنی"، یک بازی مشارکتی آنلاین برای پلی استیشن ۳ را تولید کرد. پس از اتمام آن، هونیکه به تینی اسپک پیوست تا اجتماع "گلیچ" ام ام اوآرپی جی را توسعه دهد و با خالق "کاتاماری داماسی" و دوست شخصی اش، کیتا تاکاهاشی همکاری کند. پیش از انتشار "گلیچ"، هونیکه تینی اسپک را ترک کرد تا به همراه مارتین میدلتون، هم تیمی و مهندس سابق دت گیم کامپانی، فونامنا را تأسیس کنند. در اکتبر ۲۰۱۲ میلادی، فونامنا اولین پروژهٔ خود را اعلام کرد: «برای ساخت بازی ای که داده ها را از گام شمار می گیرد و با آن کار سرگرم کننده ای انجام می دهد.» آن ها دو بازی جدید "واتام" (به کارگردانی کیتا تاکاهاشی) و "لونا
" را معرفی کردند. یک بازی پازل لمسی که در یک دنیای کتاب داستانی پر جنب و جوش و مجسمه ای اتفاق می افتد، که هر دو منتشر شده اند و توسط هونیکه تولید شده اند. هونیکه به دلیل حمایت از توسعهٔ بازی مستقل، آزمایش در طراحی بازی، تحقیق در تعدیل دشواری بازی پویا، و حمایت از زنان در صنعت بازی شناخته شده است. سنین جوانی و تحصیلات. هونیکه در ۱۵ مارس ۱۹۷۳ میلادی در آلبانی، نیویورک به دنیا آمد. او دارای مدرک کارشناسی هنر از دانشگاه شیکاگو است و دکترای خود را در هوش مصنوعی با تمرکز بر بازی و طراحی بازی از دانشگاه نورث وسترن به پایان رسانده است. حرفه. هنرهای الکترونیک. هونیکه کار خود را با الکترونیک آرتس در ماکسیس آغاز کرد، جایی که او پس از ملاقات با ویل رایت، طراح مشهور بازی و کارگردان "سیمز"، تبدیل به طراح "" شد. پس از کار خود در "سیمز ۲"، هونیکه طراح اصلی "مای سیمز" در نینتندو وی شد، و پس از آن تهیه کنندهٔ "بوم بلوکس" و دنبالهٔ آن، "بوم بلوکس: بَش پارتی" شد. دت گیم کامپانی. پس از کارش در الکترونیک آرتس، هونیکه به عنوان تهیه کننده به دت گیم کامپانی پیوست. او در مراحل مفهومی اولیه برای پروژهٔ سوم استودیو "جورنی"، به تیم پیوست
؛ یک بازی ماجراجویی مشارکتی برای چندین بازیکن که در اوایل سال ۲۰۱۲ میلادی منتشر شد. تینی اسپک. پس از انتشار "جورنی"، هونیکه از دت گیم کامپانی خارج شد تا به تینی اسپک بپیوندد تا توسعهٔ اجتماع "گلیچ" ام ام اوآرپی جی خود را ادامه دهد. فونومنا. قبل از انتشار "گلیچ"، هونیکه تینی اسپک را ترک کرد تا به همراه مارتین میدلتون، فونومنا را تأسیس کنند. آن ها اولین پروژهٔ خود را در اکتبر ۲۰۱۲ میلادی اعلام کردند: «برای ساخت بازی ای که داده ها را از یک گام شمار می گیرد و با آن کار سرگرم کننده ای انجام می دهد.» به عنوان «یک بازی پازل لمسی که در یک دنیای کتاب داستانی پر جنب و جوش و مجسمه ای اتفاق می افتد». آن ها سپس "واتام"، جانشین معنوی سری کاتاماریِ بندای نامکو را به کارگردانی خالق آن، کیتا تاکاهاشی توسعه دادند. این بازی در تاریخ ۱۷ دسامبر ۲۰۱۹ میلادی برای پلی استیشن ۴ و رایانهٔ شخصی (از طریق فروشگاه اپیک گیمز) منتشر شد. کنفرانس ها و رویدادها. هونیکه در کنفرانس ها و رویدادهای مختلف صنعت بازی های ویدیویی در طول سال مشارکت می کند. او سازمان دهندهٔ کارگاه طراحی بازی سالانه در کنفرانس توسعه دهندگان بازی است، جایی که او به سازمان
دهی رویداد کمک و با همکاری طراحانی چون: داگ چرچ، مارک له بلانک، فرانک لَنتز، استون لیبراند، کلینت هاکینگ و دیگران، تدریس می کند. هونیکه همچنین سازمان دهندهٔ جلسات آزمایشی بازی در جی دی سی (GDC) با جاناتان بلو، داگ چرچ و کریس هکر است. بسیاری از بازی های موفق اولین حضور عمومی خود را در این جلسه نشان داده اند، از جمله: "بریدِ" بلو و "پورتالِ" ولو. هونیکه همچنین یک سازمان دهندهٔ ایندیکید است، یک جشنوارهٔ سالانه ای که به توسعهٔ بازی های مستقل اختصاص دارد. هونیکه یکی از اعضای مؤسس انجمن بین المللی توسعه دهندگان بازی (IGDA Education SIG) است، در ایندی گیم جم شرکت کرده است، که به گلوبال گیم جم کمک می کند. در دانشگاه کالیفرنیا، سانتا کروز تدریس می کند؛ داور جشنوارهٔ بازی های مستقل و یکی از سرپرستان کارگاه تجربی گیم پلی است. پژوهش. هونیکه در مطالعات خود به تحقیق دربارهٔ تعدیل دشواری بازی پویا می پردازد. او همچنین علاقه مند است که چگونه «مفاهیم سرنوشت، معنا و پی آمد را می توان از طریق بازی های ویدئویی ارتباط داد». چارچوب ام دی ای. از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۴ میلادی، هونیکه، مارک له بلانک و رابرت زوبک چارچوب مکانیک-دینامیک-زیبای
ی (Mechanics-Dynamics-Aesthetics Framework) را برای تمرکز و بهبود تحلیل بازی ایجاد کردند. این چارچوب بسیاری از جنبه های یک بازی را به عنوان مکانیک، دینامیک یا زیبایی شناسی دسته بندی می کند و دیدگاه های معکوس طراح و بازیکن را ترسیم می کند. از دیدگاه طراح، مکانیک ها، داینامیک ها را تولید می کنند که آن ها نیز به نوبهٔ خود زیبایی شناسی ها را ایجاد می کنند. از دیدگاه بازیکن، یک بازیکن بازی را از طریق زیبایی شناسی تجربه می کند که توسط دینامیک ها که از مکانیک های بازی پدید می آیند، ارائه می شوند. جوایز و تقدیر. در ۲۱ می ۲۰۰۸ میلادی، هونیکه برای گاماسوترای "گاماسوترا ۲۰" انتخاب شد، و عنوان "تجلیل از ۲۰ زن برتر شاغل در صنعت بازی های ویدیویی" را کسب کرد. در سال ۲۰۰۹ میلادی، مایکروسافت جایزهٔ زنان در طراحی برای بازی را به هونیکه اهداء کرد. او همچنین جایگاهی را در لیست ۱۰۰ بازی ساز داغِ سال ۲۰۰۹ میلادی توسط "مجلهٔ اِج" به دست آورد. تا به امروز، عناوین مختلفی که هونیکه روی آنها کار کرده است جوایزی را به دست آورده اند، مانند «جایزه نوآوری آنلاین» برای "جورنی" در جوایز انتخاب توسعه دهندگان بازی آنلاین و جایزهٔ بفتا برای «به
ترین بازی معمولی سال ۲۰۰۸ میلادی» برای "بوم بلوکس." او داور مسابقهٔ چالش هنری پروکسی ویل رایت است.
کنترل رادیویی (به اختصار: RC) به معنای استفاده از سیگنال های کنترلی است که توسط رادیو برای کنترل از راه دور یک دستگاه ارسال می شود. نمونه هایی از سیستم های کنترل رادیویی ساده عبارت اند از درب بازکن های پارکینگ و سیستم های ورود بدون کلید برای وسایل نقلیه، که در آن ها یک فرستندهٔ رادیویی دستی کوچک، قفل درها را باز یا بسته می کند. از کنترل رادیویی همچنین برای کنترل خودروهای مدل توسط فرستنده های رادیویی دستی استفاده می شود. سازمان های صنعتی، نظامی و تحقیقات علمی نیز از وسایل نقلیهٔ کنترل رادیویی، استفاده می کنند. یک برنامه کاربردی که به سرعت در حال رشد است، کنترل وسایل نقلیه هوایی بدون سرنشین (پهپادها یا کوادکوپترها) برای استفاده های غیرنظامی و نظامی است، البته این موارد، سیستم های کنترل پیچیده تری نسبت به کاربردهای معمول و ساده دارند. تاریخچه. ایده کنترل وسایل نقلیه بدون سرنشین (بیشتر برای بهبود دقت اژدرها برای اهداف نظامی) پیش از اختراع رادیو است. نیمه دوم دهه ۱۸۰۰ شاهد توسعه بسیاری از این دستگاه ها بودیم که به وسیله سیم به اپراتور متصل می شدند، از جمله اولین اختراع عملی که توسط مهندس آلمانی Werner von Siemens
در سال ۱۸۷۰ ایجاد شد. رها شدن از شر سیم ها با استفاده از فناوری بی سیم جدید، رادیو، در اواخر دهه ۱۸۹۰ ظاهر شد. در سال ۱۸۹۷، مهندس بریتانیایی ارنست ویلسون و سی جی ایوانز یک اژدر رادیویی کنترل شده یا قایق های کنترل رادیویی از راه دور را در رودخانه تیمز به نمایش گذاشتند. در نمایشگاهی در سال ۱۸۹۸ در مدیسون اسکوئر گاردن، نیکولا تسلا یک قایق کوچک بدون سرنشین را به نمایش گذاشت که از کنترل رادیویی استفاده می کرد. با توجه به فروش این ایده به دولت ایالات متحده به عنوان یک اژدر، حق ثبت اختراع تسلا در سال ۱۸۹۸ شامل یک تغییر فرکانس بود تا دشمن نتواند کنترل دستگاه را به دست بگیرد. در سال ۱۹۰۳، مهندس اسپانیایی لئوناردو تورس y Quevedo یک سیستم کنترل مبتنی بر رادیو به نام "Telekino" را در آکادمی علوم پاریس معرفی کرد. در همان سال در فرانسه، اسپانیا، بریتانیای کبیر و ایالات متحده حق ثبت اختراع گرفت. این به عنوان راهی برای آزمایش یک دایریبل با طراحی خودش بدون به خطر انداختن جان انسان ها در نظر گرفته شده بود. برای جلوگیری از هزینه های احتمالی شکست نمونه اولیه کشتی هوایی خود، او دستگاه نمایشی خود را در یک قایق ساخت. برخلاف سیستم ه
ای قبلی که اقداماتی از نوع «روشن/خاموش» انجام می دادند، دستگاه تورس قادر بود سیگنال های دریافتی برای اجرای عملیات را به تنهایی به خاطر بسپارد و ۱۹ دستور مختلف را انجام دهد. در سال ۱۹۰۶، تورس در حضور حضار از جمله پادشاه اسپانیا، این اختراع را در بندر بیلبائو به نمایش گذاشت و یک قایق با سرنشین را از ساحل، هدایت نمود. بعدها، او تلاش کرد تا Telekino را برای پرتابه ها و اژدرها استفاده کند، اما مجبور شد پروژه را به دلیل کمبود بودجه رها کند. در سال ۱۹۰۴،bat، پرتاب بخار Windermere، با استفاده از کنترل رادیویی آزمایشی توسط مخترع آن، [Jack Kitchen] کنترل شد. در سال ۱۹۰۹، گابت، مخترع فرانسوی، یک اژدر با رادیو کنترل را به نمایش گذاشت. در سال ۱۹۱۷، آرچیبالد لو به عنوان رئیس کارهای آزمایشی مخفی RFC در Feltham، اولین فردی بود که از کنترل رادیویی با موفقیت بر روی یک هواپیما، "هدف هوایی" استفاده کرد. این هواپیما توسط هنری سگرو، دارنده رکورد سرعت هوایی جهان، از روی زمین هدایت شد. سیستم های Low انتقال فرمان را به عنوان یک اقدام متقابل برای جلوگیری از مداخله دشمن رمزگذاری کردند. تا سال ۱۹۱۸ مدرسه سیگنال نیروی دریایی سلطنتی، پورت
سموث به فرماندهی اریک رابینسون V.C. از نوعی سیستم کنترل رادیویی هدف هوایی برای کنترل انواع مختلف شناورهای دریایی از جمله یک زیردریایی از هواپیمای "mother" استفاده کرد. در طول جنگ جهانی اول، مخترع آمریکایی جان هیس هاموند، تکنیک های بسیاری در کنترل رادیویی را توسعه داد. از جمله توسعه اژدرهای کنترل شده از راه دور، کشتی ها و حتی سیستمی که به کشتی کنترل از راه دور اجازه می دهد نورافکن های کشتی دشمن را هدف قرار دهد. در سال ۱۹۲۲ او تجهیزات کنترل رادیویی را بر روی ناو جنگی منسوخ نیروی دریایی ایالات متحده USS Iowa نصب کرد تا بتوان از آن به عنوان یک کشتی هدف استفاده کرد. جنگ جهانی دوم. کنترل رادیویی در طول جنگ جهانی دوم بیشتر توسعه یافت، عمدتاً توسط آلمانی ها که از آن در تعدادی از پروژه های موشکی استفاده کردند. سیستم های کنترل رادیویی ان دوره عموماً ماهیت الکترومکانیکی داشتند و از فرکانس های رزونانس متفاوت استفاده می کردند که هرکدام با دریافت یک فرکانس خاص، یکی از تعداد مختلف رله را کار می انداختند. رله ها نیز به نوبه خود محرک های مختلفی را فعال می کنند که بر روی سطوح کنترلی موشک عمل می کنند. فرستنده رادیویی کنترل کنند
ه فرکانس های مختلف را در پاسخ به حرکات یک چوب کنترل ارسال می کند. اینها معمولاً سیگنال های روشن/خاموش بودند. این سیستم ها تا دهه ۱۹۶۰ به طور گسترده مورد استفاده قرار گرفتند. سیستم های الکترومکانیکی که از رله های نی استفاده می کردند با سیستم های الکترونیکی مشابه جایگزین شدند، و کوچک سازی مداوم الکترونیک باعث شد سیگنال های بیشتری که به کانال های کنترلی گفته می شود، در یک بسته بسته بندی شوند. در حالی که سیستم های کنترل اولیه ممکن است دو یا سه کانال با استفاده از مدولاسیون دامنه داشته باشند، سیستم های مدرن شامل ۲۰ یا بیشتر با استفاده از مدولاسیون فرکانس هستند. مدل های رادیویی کنترل شده. اولین استفاده عمومی از سیستم های کنترل رادیویی در مدل ها در اوایل دهه ۱۹۵۰ با تجهیزات خودساخته تک کاناله آغاز شد. تجهیزات تجاری بعداً آمدند. ظهور ترانزیستورها نیاز باتری را تا حد زیادی کاهش داد، زیرا جریان مورد نیاز در ولتاژ پایین بسیار کاهش یافت و باتری ولتاژ بالا حذف شد. در هر دو مجموعه لوله و ترانزیستور اولیه، سطوح کنترل مدل معمولاً توسط یک «فرار» الکترومغناطیسی کار می کردند که انرژی ذخیره شده را در یک حلقه باند لاستیکی کنترل م
ی کرد و امکان کنترل ساده/خاموش سکان (راست، چپ و خنثی) و گاهی اوقات عملکردهای دیگر را فراهم می کرد. مانند سرعت موتور. گیرنده های سوپرهتروداین کنترل شده با کریستال با گزینش پذیری و پایداری بهتر، باعث شد تا تجهیزات کنترلی را توانمندتر و با هزینه کمتری ایجاد شوند. توسعه های چند کاناله برای هواپیماها که واقعاً به حداقل سه بعد کنترل (انحراف، زمین و سرعت موتور) نیاز داشتند، در مقابل قایق ها که فقط به دو یا یک مورد نیاز داشتند، کاربرد بسزایی داشت. همان طور که انقلاب الکترونیک شروع شد، طراحی مدار کانال تک سیگنال اضافی شد، و در عوض رادیوها جریان های سیگنال کدگذاری شده متناسبی را ارائه کردند که یک سروومکانیسم می توانست با استفاده از مدولاسیون عرض پالس (PWM) تفسیر کند. اخیراً، سیستم های پیشرفته با استفاده از ویژگی های مدولاسیون کد پالس (PCM) به بازار آمده اند که سیگنال بیت استریم دیجیتال رایانه ای را به دستگاه دریافت کننده ارائه می کنند، به جای نوع کدگذاری قبلی PWM. برخی از گیرنده های سیگنال FM مدرن تر که همچنان از رمزگذاری «PWM» استفاده می کنند، به لطف استفاده از تراشه های رایانه ای پیشرفته تر در آنها، می توانند به تنها
یی قفل شوند و از ویژگی های سیگنال منفرد یک فرستنده RC نوع PWM استفاده کنند. بدون نیاز به یک «کد» خاص که همراه با اطلاعات کنترل ارسال می شود، همان طور که رمزگذاری PCM همیشه مورد نیاز بوده است. در اوایل قرن بیست و یکم، سیستم های کنترل RC با طیف گسترده ۲٫۴ گیگاهرتز به طور فزاینده ای در کنترل خودروها و هواپیما مورد استفاده قرار گرفته اند. اکنون، این سیستم های ۲٫۴ گیگاهرتزی توسط اکثر سازندگان رادیویی ساخته می شوند. قیمت این سیستم های رادیویی از چند هزار دلار متغیر است و برای برخی تا زیر ۳۰ دلار آمریکا. برخی از سازندگان حتی کیت های تبدیل را برای گیرنده ها و رادیوهای دیجیتال قدیمی تر ۷۲ مگاهرتز یا ۳۵ مگاهرتز ارائه می دهند. کاربردهای مدرن نظامی و هوافضا. کاربردهای نظامی کنترل از راه دور معمولاً کنترل رادیویی به معنای مستقیم نیستند؛ بلکه به شکل دستورالعمل هایی هستند که برای یک خلبان خودکار کاملاً مستقل و کامپیوتری ارسال می شوند. به جای سیگنال «چرخش به چپ» که تا زمانی که هواپیما در جهت درست پرواز کند اعمال می شود، سیستم یک دستورالعمل واحد می فرستد که می گوید «تا این نقطه پرواز کنید». برخی از برجسته ترین نمونه های کنترل
رادیویی از راه دور یک وسیله نقلیه، مریخ نوردهای اکتشافی مانند Sojourner هستند. کنترل از راه دور رادیویی صنعتی. امروزه از رادیو کنترل در صنعت برای وسایلی مانند جرثقیل های سقفی و لوکوموتیوهای کلید استفاده می شود. اپراتورهای رادیویی برای اهدافی مانند بازرسی و وسایل نقلیه ویژه برای خلع سلاح بمب ها استفاده می شود. برخی از دستگاه های کنترل شده از راه دور، ربات نامیده می شوند، اما به درستی به عنوان اپراتور از راه دور دسته بندی می شوند، زیرا به طور مستقل عمل نمی کنند، بلکه فقط تحت کنترل یک اپراتور انسانی عمل می کنند. ریموت کنترل جرثقیل می تواند توسط یک شخص یا توسط یک سیستم کنترل کامپیوتری در حالت ماشین به ماشین (M2M) کار کند. به عنوان مثال، یک انبار خودکار ممکن است از یک جرثقیل رادیویی کنترل شده استفاده کند که توسط رایانه برای بازیابی یک کالای خاص کار می کند. کنترل های رادیویی صنعتی برای برخی از کاربردها، مانند ماشین های بالابر، در بسیاری از حوزه های قضایی باید از طراحی ایمن استفاده کنند. کنترل از راه دور صنعتی متفاوت از اکثر محصولات مصرفی است. هنگامی که گیرنده سیگنال رادیویی را که فرستنده ارسال می کند دریافت می کند