Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مساله طبقه بندی، به صورت یک مساله ی یادگیری شباهت مطرح شود، دیگر نیازی به آموزش های مجدد همه شبکه نخواهد بود. در این جا، شبکه با استفاده از تابع هزینه مقایسه ای(انگلیسی: contrastive loss)، طوری آموزش دیده است که اگر تصویر متعلق به فرد شناخته شده ای باشد، یک فاصله ی کوچک را به عنوان خروجی بدهد و اگر تصویر متعلق به فرد ناشناسی باشد، این فاصله ی خروجی بزرگ باشد. البته اگر بخواهیم در خروجی نزدیک ترین تصویر به تصویر داده شده داده شود، باید علاوه بر محاسبه شباهت، قادر به رتبه بندی تصاویر نیز باشد و برای این کار می توان از یک تریپلت استفاده کرد.[4] مقایسه و تعمیم ها. در کارهای مرتبط به بینایی رایانه، مانند بازشناسایی، باور غالب این است که تابع هزینه تریپلت، نسبت به توابع هزینه دیگر که از یادگیری متریک به صورت جداگانه استفاده می کنند، ارزش کمتری دارد. الکساندر هرمانز، لوکاس بیر و بستین لیب، نشان دادند مدل هایی که از ابتدا با تریپلت آموزش دیده اند و مدل های از پیش آموزش دیده ای که با نسخه های خاصی از تابع هزینه تریپلت در حال انجام یادگیری عمیق متریک سراسری هستند، عملکرد بهتری از سایر روش های مطرح شده تا سال 2017 دارن
د.[4]
لوسیو لارا (; زاده – درگذشته ) دبیرکل اهل آنگولا بود. وی از ۱۱ سپتامبر ۱۹۷۹ تا ۲۰ سپتامبر ۱۹۷۹ رئیس جمهور آنگولا بود. لوسیو لارا در ۲۷ فوریه ۲۰۱۶، در سن ۸۶ سالگی درگذشت.
شهروندان همجنسگرا زن، همجنسگرا مرد، دوجنسگرا و تراجنسیتی معمولاً در بیشتر مناطق خاورمیانه از حقوق محدود یا بسیار محدود کننده برخوردارند. همجنس گرایی از میان ۱۸ کشوری که منطقه خاورمیانه را تشکیل می دهند در ۱۰ کشور غیرقانونی تلقی می شود و در شش کشور مجازات اعدام برای آن تعیین شده است. حقوق و آزادی شهروندان ال جی بی تی به شدت تحت تأثیر سنتهای غالب فرهنگی و مذهبی غالب مردم ساکن منطقه - به ویژه اسلام است. تمام گرایش های جنسی در کشورهای بحرین، قبرس، لبنان، اسرائیل، اردن و ترکیه قانونی است. فعالیت همجنسگرایان زن در فلسطین (نوار غزه) و کویت قانونی است. با این حال همجنسگرایی زن در مصر نامشخص است. گرچه حساسیت کمتری در خصوص همجنسگرایی زنان وجود دارد، اما تعداد کمی از این کشورها تنها بخش کوچکی از حقوق و مقررات قانونی را به رسمیت می شناسند. در کشورهای کویت، مصر، عمان، قطر و سوریه فعالیت همجنسگرایان مرد با مجازات حبس روبرو می شود. در کشورهای ایران، عراق، عربستان سعودی، قطر، امارات و فلسطین (کرانه باختری) مجازات عمل همجنسگرایانه اعدام است. مجازات در یمن و فلسطین (نوار غزه) بسته به عمل شخص، مجازات بین مرگ و حبس، متغیر است. چ
ندین کشور خاورمیانه ای به دلیل آزار و اذیت همجنسگراها و تراجنسی ها به واسطه مجازات حبس و مرگ، با انتقادات جدی بین المللی روبرو شده اند. تاریخچه. شواهد همجنسگرایی در خاورمیانه را می توان حداقل از زمان مصر باستان و بین النهرین تا به امروز دنبال کرد. در آشور باستان، جرایم جنسی به طور یکسان مجازات می شدند، چه همجنسگرا باشند و چه دگرجنسگرا. فرد به واسطه عمل دخول جنسی با فردی دیگر از طبقه اجتماعی یکسان یا روسپی های فرقه ای (عمل جنسی برای امر مقدس و باروری) و یا افرادی که نقش جنسیتیشان مردانه مطلق در نظر گرفته نمی شده است، با مجازاتی روبرو نمی شد. در یک لوح اکدی، "Šumma ālu"، آمده است: «اگر مردی با فردی هم رده خود مقاربت جنسی مقعدی کند، در بین همسالان و برادران خود رهبر می شود». با این حال، روابط همجنس گرایانه با سربازان تحت امر، برده ها، خدام سلطنتی یا کسانی که در خدمت جامعه بودند رابطه مطیعانه یا همراه با دخول بوده و به عنوان طالع بد تلقی می شد. در قوانین آشوری، پادشاهی میانه مورخ ۱۰۷۵ قبل از میلاد مسیح، یک قانون نسبتاً سخت برای همجنسگرایی در ارتش وجود دارد که در آن آمده است: "اگر مردی با برادران هم رزم خود رابطه
جنسی برقرار کند، باید او را به خواجه (جنسی)تبدیل کنند ." در دوره قرون وسطی و اوایل دوران مدرن، جوامع خاورمیانه شاهد شکوفایی ادبیات همو اروتیک بودند. شمسی عصار (شوشا گوپی) از نشریه "مکمل آموزش عالی تایمز" معتقد است که اگرچه "مدتها پیش، فرض می شد که جوامع عرب-اسلامی همیشه نسبت به جوامع غربی در مقابل مقوله همجنس گرایی تسامح کمتری داشته اند" اما در "دوران قبل از عصر مدرن، مسافران غربی از یافتن اسلام به عنوان "دینی با دیدگاه مثبت در خصوص رابطه جنسی" و ابراز عشق آشکارا مردان در قالب کلمات و حرکات به پسران جوان شگفت زده شدند. " در دوران طلایی اسلامی، سلسله عباسی در زمینه همجنسگرایی نسبتاً لیبرال و آزاداندیش شناخته شده است. این امر به موجب عوامل مختلفی صورت گرفته، به ویژه حرکت به سمت یک حکومت اسلامی دیوان سالارانه و دور از تبعیت مطلق از کتاب مقدس. بسیاری از حکما اسلامی پایبند به رابطه همجنسگرایانه بودند یا حداقل در تسامح با امر همجنسخواهی شناخته شده اند. به عنوان مثال، گفته می شود که ولید دوم یکی از خلفای اموی رابطه جنسی با مردان دیگر لذت می برد. ابونواس اهوازی، یکی از برجسته ترین شاعران عرب، به طور گسترده ای تحت حما
یت خلیفه عباسی هارون الرشید آثار همواروتیک تولید کرده است. خلیفه الامین جانشین هارون الرشید، زنان و متعه را رد می کرد و به جای آن خواجه ها را ترجیح می داد. در قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، فعالیت همجنسگرایانه در خاورمیانه نسبتاً متداول بود و بخشی از آن وامدار جداسازی جنسیتی گسترده بود که باعث دشواری روابط دگرجنسگرایانه خارج از ازدواج می شد. جورج کلاودا می نویسد: "نویسندگان و هنرمندان بی شماری مانند آندره ژید، اسکار وایلد، ادوارد مورگان فورستر و ژان ژنه در سده های نوزدهم و بیستم از اروپای همجنسگرا هراس قصد و آهنگ الجزایر، مراکش، مصر و سایر کشورهای عربی کردند جایی که رابطه جنسی همجنسگرایانه نه تنها با هیچگونه تبعیض یا محدودسازی اقلیتی و فرهنگی روبرو نمی شد، بلکه در نتیجه تفکیک جنسیتی سفت و سخت، در هر گوشه ای نیز موجود بود. " امروز خاورمیانه. در ایران، عربستان سعودی، قطر، امارات متحده عربی و یمن، قوانین تصریح می کنند که اگر فردی را بیابند که مرتکب فعلی همجنسگرایانه شده است برای او مجازات اعدام قابل اجرا می شود. براساس گزارش های وزارت خارجه آمریکا، در عربستان سعودی هیچ تشکیلاتی تثبیت شده ای مرتبط با دگرباشان جنسی
وجود ندارد و علاوه بر این به دلیل فشارهای شدید اجتماعی بر عدم بحث در مورد مسائل دگرباشان جنسی همچنان وضعیت تبعیض رسمی و اجتماعی در قبال این افراد بر پایه گرایش جنسی شان غیر شفاف باقی مانده است اردن، بحرین و عراق تنها کشورهای عربی هستندکه همجنسگرایی در آن قانونی است؛ گرچه که در جامعه عراق ننگ محسوب شده و بعضی اوقات منجر به اعدام کیفرستانی می شود. داعش همجنسگرایی را تحمل نمی کند. برخی از ملل خاورمیانه از تسامح و حمایت های قانونی برای افراد تراجنسی و تراجنسیتی برخوردار هستند. به عنوان مثال، دولت ایران عملیات تطبیق جنسیت را تحت تأیید پزشکی قانونی تصویب کرده است، دولت سوریه نیز در سال ۲۰۱۱ عملیات مشابه را تصویب کرده است. جنبش های دگرباش جنسی در سایر ملل خاورمیانه از جمله ترکیه و لبنان وجود داشته است اما با این حال، در ترکیه و لبنان تغییرات کند بوده است و سرکوب های اخیر در مورد رویدادهای مرتبط با جامعه ال جی بی تی، باعث نگرانی در مورد آزادی بیان سازمان های دگرباش جنسی و مشارکت آن ها با افراد جامعه ال جی بی تی شده است. اسرائیل به شکل قابل توجهی یک استثناء است که مترقی ترین در زمینه حقوق دگرباشان جنسی و به رسمیت شنا
ختن زندگی مشترک زوج های همجنسگرا است. فعالان ضد اشغالگری این موضوع را به عنوان پدیده ای تحت عنوان صورتی نمایی معرفی کرده اند. ازدواج همجنسگرا در کشور قانونی نیست اما حمایت عمومی برای به رسمیت شناختن و ثبت ازدواج های همجنس انجام شده در کشورهای دیگر وجود دارد. اسرائیل همچنین به افراد تراجنسیتی اجازه می دهد جنسیت خود را بدون عمل جراحی تغییر دهند. افراد تراجنسیتی می توانند در ارتش اسرائیل آشکارا خدمت کنند. در فلسطین سیستم های حقوقی متفاوتی وجود دارد. گزارشی از دیده بان حقوق بشر در رابطه با گرایش جنسی و هویت جنسیتی در خاورمیانه خاطر نشان می کند: دستورالعمل قانون کیفری حقوقی انگلیس، شماره ۷۴ سال ۱۹۳۶ در غزه قابل اجرا است. در کرانه باختری، از جمله بیت المقدس شرقی، قانون مجازات سال ۱۹۶۰ اردن، اعمال می شود و حاوی مقررات منع رفتار همجنسگرایانه مبتنی بر رضایت طرفین برای بزرگسالان نیست. در غزه، داشتن «رابطه غیر طبیعی» با ماهیت جنسی که روابط جنسی همجنسگرا را نیز شامل می شود، جرم است و مجازات تا ۱۰ سال زندان دارد. در فوریه سال ۲۰۱۶، نیروی مسلح حماس یکی از مبارزان خود را ظاهراً به دلیل «نقض رفتاری و اخلاقی» اعدام کرد، که مق
امات حماس تصدیق کردند که به معنای روابط همجنسگرایانه بوده است. دیدگاه های عربی و اسلامی دربارهٔ همجنسگرایی به عنوان یک پدیده صرفاً «غربی» در فیلم مستند ""مورد بررسی قرار گرفته است. گفتگو آغازین که توسط یک مرد همجنسگرا که هنوز آشکارسازی نکرده است نقل می شود، بیان می کند «من متهم شدم به غربی شدن». نادیة لابی در سال ۲۰۰۷ در "مجله آتلانتیک" نوشت: علیرغم وجود ممنوعیت های قانونی و شرعی علیه فعالیت جنسی همجنس گرایانه در عربستان، به دلیل تفکیک جنسیتی و این دیدگاه که رابطه جنسی با همجنس هویت فرد را تعیین نمی کند، همچنان رابطه همجنسگرایانه مرسوم بود. اگرچه دیدگاه غربی از هویت دگرباشان جنسی در آن کشور شروع به ظهور کرده بود. گزارشی از دیده بان حقوق بشر در رابطه با حقوق دگرباشان جنسی در خاورمیانه خاطر نشان می کند: در چند کشور، مانند مصر و مراکش، گرایش های جنسی و مسائل مربوط به هویت جنسی شروع به ورود به برنامه های برخی جنبش های اصلی حقوق بشر کرده است. اکنون برخلاف سالهای گذشته، وکلایی وجود دارند که هنگام دستگیری از افراد دفاع کنند و در مطبوعات نیز صداهایی برای بیان مسائل وجود دارد. این تحولات حیاتی از طریق سیاست های هویتی
به دست نیامده است، شیوه ای برای مطالبه حقوق که در بسیاری از نقاط خاورمیانه به شکل فجیعی بی ثمر مانده است. خواست برخی از فعالان ال جی بی تی غربی برای کشف و تقویت سیاست هویتی «همجنسگرا» در منطقه، به شکل بالقوه ای ضد تولید است. در عوض دستاوردهای جریان اصلی، به طور عمده با چارچوب بندی و مشاهده پذیر کردن موقعیت های نقض حقوق و حمایت جامعه ال جی بی تی، که جنبش های حقوق بشر موجود آن را درک می کنند بدست آمده است. (دیده بان حقوق بشر ۲۰۰۹، صفحه ۱۱۸) اگرچه بسیاری از کشورهای خاورمیانه دارای قوانین مجازات علیه اعمال همجنسگرایانه هستند، این موارد به دلیل دشواری در اثبات به ندرت اجرا می شوند، مگر اینکه در حین عمل دستگیر شوند. در خاورمیانه امروزه بسیاری از کشورها هنوز همجنسگرایی یا هویتکوئیر را به عنوان گرایش جنسی به رسمیت نشناخته اند. در عربستان سعودی، تفکیک جنسیتی به منظور تقویت عفت زنان انجام می شود، در نتیجه این تفکیک جنسیتی، برخی از زنان و مردان آشکارا در فضاهای بازمانند کافی شاپ ها، دستشویی های عمومی، اتومبیل و خانه هایشان به دنبال رابطه با همجنس خود هستند. برای حرکت در سکسوالیته خود، بسیاری از مردانی که در عربستان سعود
ی به انجام اعمال همجنس گرایانه اقدام می کنند، این اعمال را همجنس گرایانه تلقی نمی کنند مگر اینکه در نقش مفعول (پذیرنده آلت جنسی منتسب به مردانه) بوده باشند، موقعیت جنسی که (به غلط و در اذهان عموم) زنانه تر قلمداد می شود، در حالی که فاعل بودن (انجام دخول) مردانه محسوب می شود. در ایران تقسیم نقش های جنسینی به شکل سختگیرانه وجود دارد. دولت با سرکوب اطلاعات در مورد همجنسگرایی افراد را وادار به زیر سؤال بردن هویت جنسی شان و تن دادن به عمل جراحی تغییر جنسیت (از روی عدم شناخت درست در مورد هویت جنسی شان) می کند و اینگونه مطلق گرایی نقش های جنسیتی را اعمال می کند. از آنجایی که عمل جراحی تطبیق جنسیت توسط دولت و نهادهای مذهبی (به همراه دریافت بودجه از دولت برای این عمل جراحی) پذیرفته شده است، بسیاری از ایرانیانی که به همجنس جذب می شوند این را راهی می دانند که در مورد گرایش جنسی خود آشکارا عمل کنند بدون آن که مورد آزار و اذیت دولت قرار بگیرند. . از آنجایی که گزینه ای برای همجنسگرا بودن در اختیار ایرانیان نیست، موجی از افزایش میزان ایرانیانی که تحت تمایل جنسی خود به همجنس، تحت عمل جراحی تغییر جنسیت قرار می گیرند به وجود آ
مده است. جراحی تطبیق جنسیت توسط روحانیون، روانشناسان و دولت تشویق می شود زیرا همجنسگرایی در ایران غیرقانونی است و با شلاق یا اعدام مجازات می شود. این امر موجب رشد جامعه تراجنسیتی در ایران شده و حذف همجنسگرایی به عنوان یک هویت از جامعه باعث شده که هم سو با افراد تراجنسینی که عمل تطبیق جنسیت انجام می دهند همجنسگرایان نیز به عمل تغییر جنسیت روی آورند. افرادی که تحت این جراحی ها قرار می گیرند، توسط دولت کاملاً پذیرفته شده اند، اما خانواده ها اغلب، اعضایی از خانواده را که تحت عمل جراحی تطبیق یا تغییر جنسیت قرار می گیرند، نمی پذیرند. اعضای خانواده یک منبع اصلی برای دستیابی به شغل در ایران هستند. بدون داشتن روابط اجتماعی برای درخواست شغلی، یافتن کار به طور فزاینده ای دشوار است، و افراد تراجنسیتی در بازار کار با تبعیض روبرو می شوند و این امر برخی از آنها را مجبور به تن دادن به کار جنسی می کند. سازمان های مردم نهاد ال جی بی تی کیو و گروه های همبستگی. در ادامه نام چند سازمان آمده است که هدف آنها کمک و پشتیبانی از افراد جامعه ال جی بی تی در خاورمیانه است. سازمانهای دیگری هم با همین هدف وجود دارند، با این حال این سازمان
ها، آن هایی هستند که تاکنون بیشترین اثرگذاری را در منطقه داشته اند. خیابان رنگین کمان خیابان رنگین کمان یک سازمان مردم نهاد (NGO) است که مصمم است در هر زمینه ای که نیاز باشد به افراد جامعه ال جی بی تی در منطقه خاورمیانه و شمال آفریقا (منا) کمک کند. این کمک ها شامل موارد زیر می شود، اما به این موارد محدود نمی شود: اقدام بی درنگ بین المللی آوترایت یک سازمان غیردولتی است که حقوق بشر در زمینه افراد جامعه ال جی بی تی را در سراسر جهان، از جمله در خاورمیانه ترویج می کند. این سازمان بیشتر به عراق، ایران و ترکیه متمرکز است، اما همچنین با گروه های دیگر در منطقه نیز به منظور شنیدن فعالان بومی جامعه ال جی بی تی، و حمایت از آن ها به عنوان نماینده آنها در سازمان ملل متحد همکاری می کند. حلم حلم یک سازمان غیردولتی مستقر در لبنان است که هدف اصلی آن را لغو ماده ۵۳۴ قانون مجازات لبنان است که «رابطه جنسی غیرطبیعی» را شامل می شود، که معمولاً برای هدف قرار دادن افرادی استفاده می شود که با الگوی نقش جنسیتی مطلق، موجود در جامعه مطابقت ندارند. اهداف دیگر حلم شامل آگاهی سازی بیشتر جامعه لبنانی در زمینه اپیدمی ایدز و سایر بیماریهای مقا
ربتی در کشور و حمایت از حقوق افراد جامعه ال جی بی تی لبنان است. حلم همچنین به متحدین خود اجازه دسترسی و عضویت در این سازمان را می دهد. قوانین. این بخش به هیچ وجه جامع نیست و هر قانون خاصی راجع به حقوق دگرباشان جنسی را شامل نمی شود. این امر تا حدودی به دلیل عدم وجود این قوانین در برخی از کشورهای خاورمیانه و همچنین به دلیل موجود بودن قوانینی به زبان عربی است.
ناریش لار () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده است.
تورابی () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده است.
اوغول دره () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان کاشاتاق واقع شده است.
آلتون میسون (زاده ۲۱ نوامبر ۱۹۹۷ میلادی) مدل اهل آمریکاست. او در ایالت آریزونا متولد شده است. زندگی حرفه ای. آلتون اولین سیاه پوستی است که در کت والک برند شنل (شرکت) حضور یافته است. مجله جی کیو کشور استرالیا آلتون میسون را به عنوان برترین مدل مرد سال ۲۰۱۹ معرفی کرد.
سان ویو () تهیه کننده موسیقی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
تور قهرمان محض () اولین تور کنسرت خواننده نیوزلندی لرد، برای حمایت از اولین آلبوم استودیویی اش، "قهرمان محض" (۲۰۱۳) انجام گردید. قبل از تور، لرد در کلوپ های شبانه و کافه های اطراف نیوزلند و استرالیا اجرا می کرد.
تور جهانی ملودراما () دومین تور کنسرت از خواننده نیوزیلندی لرد است که برای حمایت از دومین آلبوم استودیویی اش، "ملودراما" (۲۰۱۷) انجام گردید.
جک درِیپر (؛ ۵ مارس ۱۸۹۲ – اکتبر ۱۹۶۲) فیلم بردار اهل ایالات متحده آمریکا بود. او بیشتر دوران حرفه ای خود را در مکزیک گذراند و یکی از پیشگامان دوران طلایی سینمای مکزیک بود. از فیلم های او می توان به "رازی در مکزیک" و "فانتوم" اشاره کرد.
اثل دیوی (؛ ۲۱ اکتبر ۱۸۸۵ – ۱۰ مه ۱۹۷۲) تدوین گر در ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم های او می توان به فانتوم اشاره کرد.
رابرت اتکینز (؛ – ) بازیگر، کارگردان فیلم و تهیه کننده فیلم اهل بریتانیا بود. از فیلم های او می توان به "کاردینال"، "مسئله زندگی و مرگ" و "جادوی سیاه" اشاره کرد.
نهادهای قضایی بین المللی را می توان به دادگاه ها، دادگاه های داوری و موسسات شبه قضایی تقسیم کرد. دادگاه ها ارگان های دائمی هستند و برای هر پرونده تقریباً یکسان هستند. در عوض، دادگاه های داوری برای هر پرونده جدید تشکیل می شوند. هم دادگاه ها و هم دادگاه های داوری می توانند تصمیمات الزام آور بگیرند. در عوض، نهادهای شبه قضایی درمورد پرونده ها حکم می دهند، اما این احکام به خودی خود از نظر قانونی لازم نیست؛ مثال اصلی مکانیزم های شکایت فردی است که طبق معاهدات مختلف حقوق بشر سازمان ملل موجود است. موسسات همچنین می توانند به نهادهای جهانی و منطقه ای تقسیم شوند. لیست زیر هر دو مؤسسه موجود را شامل می شود، مؤسساتی که دیگر وجود ندارند، مؤسساتی که به دلیل عدم تصویب ابزارهای سازنده آنها هرگز به وجود نیامده اند، و مؤسساتی که هنوز وجود ندارند، اما ابزارهای سازنده برای آنها امضا شده است. این شامل مؤسسات پیشنهادی صرف نیست که هیچ ابزاری برای آنها امضا نشده است.
هوارد مایکل گولد (به انگلیسی: Howard Michael Gould) (زاده ۲۱ نوامبر ۱۹۶۲) رمان نویس، فیلمنامه نویس و کارگردان آمریکایی است. زندگی شخصی. گولد در شهر نیویورک متولد شد. وی فارغ التحصیل کالج امهرست شد. او در حال حاضر در لس آنجلس زندگی می کند. فیلم. گولد فیلم نامه فیلم "آقای ۳۰۰۰" را نوشت ، یک فیلم کمدی ورزشی که در آن برنی مک و آنجلا باست بازی کردند. او فیلم سینمایی "شش همسر هنری لیفی" در سال ۲۰۰۹ را نوشت و کارگردانی کرد.
ساموئل ئی. بیتلی (؛ – ) تدوین گر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۳۷ تا ۱۹۸۴ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم های او می توان به "از درون گذشته"، "ماکائو"، "طولانی ترین روز"، "شهره شهر نیویورک"، "ملاقات"، "دکتر دولیتل"، "خون در ماه" و "بیسکویت سبز" اشاره کرد.
فرناندو ژوزه دی فرانکا دیاز ون-دونم (؛ زادهٔ ۲۴ اوت ۱۹۳۴ – درگذشتهٔ ۱۲ ژوئن ۲۰۲۴) سیاست مدار اهل آنگولا بود. وی دو بار از ۱۹ ژوئیه ۱۹۹۱ تا ۲ دسامبر ۱۹۹۲ و سپس از ۳ ژوئن ۱۹۹۶ تا ۲۹ ژانویه ۱۹۹۹ نخست وزیر آنگولا بود. ون-دونم در ۱۲ ژوئن ۲۰۲۴، در سن ۸۹ سالگی در لیسبون، پرتغال درگذشت.
کتابخانه ملی بنین یک کتابخانه بر اساس قانون واسپاری در کشور بنین است. این کتابخانه ابتدا در نوامبر ۱۹۷۵ تأسیس و در اویده واقع شده بود و در دهه ۱۹۸۰ به یک واحد ساخته شده در پورتو نووو انتقال یافت. تاریخچه. کتابخانه در ابتدا در اویده واقع شده بود. کتابخانه ملی بنین در ۲۵ نوامبر ۱۹۷۵ پس از تصویب فرمان شماره ۷۵–۳۰۵ تأسیس شد. نخستین مدیر کتابخانه نوئل هونتونگون اموزو بود. گزارش یونسکو در سال ۱۹۷۶ در مورد مراحل اولیه توسعه کتابخانه حاکی بر بودجه محدود، عدم آموزش کارکنان و عدم برنامه ریزی جهانی است. بنای جدیدی در دهه ۱۹۸۰ در پورتو نووو ایجاد شد که در سال ۱۹۸۷ برای عموم افتتاح شد. برای سال های متمادی مدیر کتابخانه ملی فلورانس آیوی فولیون بود. تا سال ۲۰۱۴ این کتابخانه فاقد سیستم اضطراری آتش سوزی بود، هیچ شبکه اینترنتی نداشت و این مکان به مدت ۲۰ سال توسط وزیر فرهنگ کشور بازدید نشده بود. شرح. هدف کتابخانه ملی بنین گردآوری، ساماندهی، نگهداری و دسترسی به مستندهای کشور است. این کتابخانه از سه واحد تشکیل شده است. از زمان افتتاح مجموعه ای از ۱۰٬۰۰۰ اسناد باستانی در مورد آفریقا به طور کلی دارد. یک مؤسسه فرانسوی در بنین مجلات
و روزنامه های ۳ ساله را به این کتابخانه اهدا می کند.
کنوانسیون شورای اروپا برای جلوگیری از وقوع خشونت علیه زنان و خشونت خانگی و مبارزه با آن که بیشتر تحت عنوان کنوانسیون استانبول شناخته می شود، روز چهارشنبه، ۱۱ مه ۲۰۱۱ (۲۱ اردیبهشت ۱۳۹۰)، توسط وزرای امور خارجه ۴۷ کشور اروپایی در استانبول تصویب شد. تا ژوئیه ۲۰۲۰، ۱۲ کشور این کنوانسیون را صرفاً امضا کرده اند و ۳۴ کشور نیز علاوه بر امضا، آن را در پارلمان های ملی خود به تصویب رسانده و اجرای آن را آغاز کرده اند. اجرای این کنوانسیون از اول اوت ۲۰۱۴ میلادی آغاز شد. کشورهای ارمنستان، بلغارستان، جمهوری چک، مجارستان، لتونی، لیختن اشتاین، لیتوانی، مولداوی، اوکراین و بریتانیا اگرچه این کنوانسیون را امضا کرده اند اما هنوز در پارلمان ملی خود به تصویب نرسانده اند. روسیه و آذربایجان با این کنوانسیون مخالفت کرده و آن را امضا نکرده اند. ترکیه که در میان ۴۷ کشور عضو شورای اروپا بالاترین میزان خشونت علیه زنان را دارد زمزمه هایی از داخل این کشور دربارهٔ قصد دولت اردوغان برای خروج از کنوانسیون استانبول شنیده می شود. در نهایت این کشور در تاریخ ۲۰ مارس سال ۲۰۲۱ از کنوانسیون استانبول خارج شد . برمبنای این کنوانسیون، کشورهای عضو موظف می
شوند که هرگونه خشونت، از خشونت کلامی تا خشونت فیزیکی، تجاوز، قتل ناموسی، سقط جنین اجباری و ازدواج اجباری را در قانون کشور «جرم» نامیده و مجازات های لازم را برای مجرم پیش بینی و تصویب کنند. متن کامل این کنوانسیون، به فارسی ترجمه شده است. نهادهای حمایت از زنان بر این باورند که این متن به عنوان یک تجربه موفق می تواند مبنای تصمیم گیری و قانون گذاری کشورهای دیگر باشد. بنا بر گزارش مجمع پارلمانی شورای اروپا (PACE) کنوانسیون استانبول باعث ایجاد تغییرات محسوسی شده است. از جمله باعث شده استانداردهای بالاتری در زمینهٔ قانونگذاری و سیاستگذاری وارد قوانین ملی چند کشور شود و آگاهی های عمومی جوامع نیز دربارهٔ انواع خشونت ها علیه زنان و راه های جلوگیری از آن ها افزایش یابد. مفاد اصلی. کنوانسیون استانبول اولین سند الزام آور قانونی است که «یک چارچوب قانونی و رویکرد جامع برای مبارزه با خشونت علیه زنان ایجاد می کند» و بر پیشگیری از خشونت خانگی، حمایت از قربانیان و تعقیب متهمان متخلف تمرکز دارد. این کنوانسیون خشونت علیه زنان را به عنوان نقض حقوق بشر و نوعی تبعیض توصیف می کند (ماده ۳ (الف)). کشورها باید هنگام جلوگیری از خشونت، ح
مایت از قربانیان و محاکمه مرتکبین، ارزیابی بایسته به کار گیرند (ماده ۵). ساختار. این کنوانسیون شامل ۸۱ ماده است که در ۱۲ فصل مجزا شده است. ساختار آن از ساختار جدیدترین کنوانسیون های شورای اروپا پیروی می کند. ساختار سند مبتنی بر چهار موضوع است: پیشگیری، حفاظت و حمایت از قربانیان، تعقیب مجرمان و سیاست های یکپارچه. هر منطقه یک سری اقدامات خاص را پیش بینی می کند این مقدمه، کنوانسیون اروپایی حقوق بشر، منشور اجتماعی اروپا و کنوانسیون اقدام علیه قاچاق انسان و همچنین قانون بین المللی حقوق بشر توسط سازمان ملل متحد و دیوان کیفری بین المللی بر مبنای اساسنامه رم را یادآور می شود. در ماده ۲، این کنوانسیون بیان می کند که مقررات در زمان صلح و همچنین در شرایط درگیری های مسلحانه در خشونت علیه زنان و خشونت خانگی اعمال می شود. ماده ۳ اصطلاحات کلیدی را تعریف می کند: پذیرش، امضا، تصویب و انصراف. فرایند کلی. پیش نویس کنوانسیون در ۷ آوریل ۲۰۱۱ به مناسبت نشست ۱۱۱۱ توسط معاونان وزیران شورای اروپا تصویب شد. این متن در ۱۱ مه ۲۰۱۱ به مناسبت صد و بیست و یکمین جلسه کمیته وزیران در استانبول برای امضا باز شد. این مصوبه پس از ۱۰ تصویب به اجر
ا درآمد که هشت مورد از آنها ملزم به عضویت در شورای اروپا بودند. از دسامبر ۲۰۱۵، این کنوانسیون توسط ۳۹ کشور امضا شد و پس از آن توسط حداقل هشت کشور شورای اروپا به تصویب رسید: آلبانی، اتریش، بوسنی و هرزگوین، ایتالیا، مونته نگرو، پرتغال، صربستان و ترکیه. در اواخر همان سال در آندورا، دانمارک، فرانسه، مالت، موناکو، اسپانیا و سوئد به تصویب رسید. در سال ۲۰۱۵ نیز توسط فنلاند، هلند، لهستان و اسلوونی و در سال ۲۰۱۶ توسط بلژیک، سن مارینو و رومانی به تصویب رسید. در سال ۲۰۱۷ توسط قبرس، استونی، گرجستان، آلمان، نروژ، و سوئیس، در سال ۲۰۱۸ توسط کرواسی، یونان، ایسلند، لوکزامبورگ و جمهوری مقدونیه، و در سال ۲۰۱۹ توسط جمهوری ایرلند نیز به تصویب رسید.در ۱۳ ژوئن ۲۰۱۷، ورا ژورووا کمیسر اروپای برابری جنسیتی، کنوانسیون استانبول را به نمایندگی از اتحادیه اروپا امضا کرد.
کورگز پایین نام آبادی کوچکی است در دهستان القورات از توابع بخش مرکزی شهرستان بیرجند، واقع در استان خراسان جنوبی که بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این آبادی ۰ نفر (در ۰ خانوار) بوده است.
نیروی دریایی السالوادور یک نیروی دریایی در نیروهای مسلح السالوادور است که در ۱۲ اکتبر ۱۹۵۱ تاسیس شد. این نیروی دریایی از گارد ساحلی السالوادور ساخته شده است که در درجه اول از قایق های گشت زنی تشکیل شده است که وظیفه گشت زنی ساحلی و حفاظت از شیلات را بر عهده دارند. ناوگان فعلی از سه شناور گشتی که در ابتدا در ایالات متحده ساخته شده اند برای استفاده به عنوان قایق های خدمه میدان نفتی ساخته شده است. شناورهای گشتی جدید از شیلی سفارش داده شده است تا شناورهای فعلی و کهنه را جایگزین یا مکمل کنند.
کنوانسیون حقوق افراد دارای ناتوانی ، یک معاهده بین المللی حقوق بشر سازمان ملل متحد است که با هدف حمایت از حقوق و عزت افراد معلول ایجاد شده است. طرفین کنوانسیون موظف هستند که از حقوق بشر معلولان حمایت کرده و از برابری کامل معلولان بر طبق قانون اطمینان حاصل کنند. این کنوانسیون به عنوان یک عامل اصلی در جنبش جهانی حقوق معلولان به کار می رود و باعث می شود معالجه پزشکی و حمایت های اجتماعی از افراد معلول دنبال شود و در زمینه حقوق بشر از حقوق برابر با سایر افراد جامعه برخوردار شوند. این کنوانسیون اولین پیمان حقوق بشر سازمان ملل در قرن بیست و یکم به شمار می رود. متن کنوانسیون توسط مجمع عمومی سازمان ملل متحد در ۱۳ دسامبر ۲۰۰۶، به تصویب رسید و در ۳۰ مارس ۲۰۰۷ امضا شد. پس از تصویب در ۳ مه ۲۰۰۸ وارد عمل شد. از ژوئیه سال ۲۰۲۰، ۱۶۳ عضو آن را امضا کرده و ۱۸۲ حزب به آن پیوسته اند و شامل ۱۸۱ کشور و اتحادیه اروپا می باشد(که آن را در ۲۳ دسامبر ۲۰۱۰ تصویب کرد). نظارت بر کنوانسیون توسط کمیته حقوق افراد معلول انجام می شود. تاریخچه. کنوانسیون حقوق افراد دارای معلولیت، مانند سایر کنوانسیون های حقوق بشر سازمان ملل، (مانند میثاق بین ال
مللی حقوق مدنی و سیاسی و کنوانسیون رفع هرگونه تبعیض علیه زنان (CEDAW))) چندین دهه فعالیت که طی آن استانداردهای حقوق گروهی از آرمانها به یک پیمان الزام آور توسعه یافته است. مجمع عمومی سازمان ملل متحد اعلامیه حقوق افراد معلول را در ۹ دسامبر ۱۹۷۵ تصویب کرد. روز معلولان سازمان ملل متحد (۳ دسامبر) در قطعنامه ۴۷/۳ مجمع عمومی ۱۹۹۲ در سال ۱۹۹۲ اعلام شد. مجمع عمومی سازمان ملل متحد در ۲۰ دسامبر سال ۱۹۹۳ مقررات استاندارد معادل سازی فرصت ها برای افراد معلول را تصویب کرد (قطعنامه ۴۸/۹۶ ضمیمه). در سال ۱۹۸۷، یک نشست جهانی متخصصان برای بررسی پیشرفت، توصیه کرد که مجمع عمومی سازمان ملل متحد پیش نویس یک کنوانسیون بین المللی در مورد رفع تبعیض علیه افراد دارای معلولیت باشد. پیش نویس طرح های کنوانسیون توسط ایتالیا و متعاقباً سوئد پیشنهاد شد، اما به اجماع نرسید. بسیاری از نمایندگان دولت معتقدند که اسناد موجود در مورد حقوق بشر کافی است. در عوض، "قوانین استاندارد در مورد همسان سازی فرصت های معلولان" غیر اجباری "در سال ۱۹۹۳ توسط مجمع عمومی تصویب شد. در سال ۲۰۰۰، رهبران پنج سازمان غیردولتی بین المللی معلولیت بیانیه ای صادر کردند و از ه