Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ی دست اول از وضعیت از دیدگاه میلهلمان و همچنین روایت های بسیاری از خود کوکاپا ارائه می دهد. علاوه بر اینکه بخش مکزیکی رودخانه کلرادو با بخش کوچکی از آب موجود باقی مانده است، کوکاپاها از حق ماهیگیری در رودخانه سلب می شوند، این عمل توسط دولت مکزیک به منظور حفظ آب غیرقانونی اعلام شده است. سلامت زیست محیطی رودخانه بنابراین، کوکاپاها بدون دسترسی به منابع طبیعی کافی آب شیرین و همچنین بدون وسایل معمول زندگی خود زندگی می کنند. نتیجه ای که در بسیاری از این موارد به دست می آید این است که حقوق آب مورد مذاکره تحت معاهده ایالات متحده و مکزیک که منجر به نابرابری گسترده در تخصیص آب بین دو کشور می شود به نژادپرستی زیست محیطی خلاصه می شود. ۱۹۰۰ ماکیلادورا در نزدیکی مرز ایالات متحده و مکزیک یافت می شود. Maquiladoras شرکت هایی هستند که معمولاً متعلق به نهادهای خارجی هستند و مواد خام را وارد می کنند، به کارگران مکزیک پول می دهند تا آنها را مونتاژ کنند و محصولات نهایی را برای فروش به خارج از کشور ارسال می کنند. در حالی که ماکیلادوراها شغل ایجاد می کنند، اغلب دستمزد بسیار کمی می دهند. این گیاهان همچنین آلودگی را به شهرهای روستایی
مکزیک وارد می کنند و برای خانواده های فقیری که در نزدیکی زندگی می کنند تأثیرات سلامتی ایجاد می کنند. در مکزیک، استخراج صنعتی نفت، معدن، و گاز، و همچنین حذف انبوه منابع به آهستگی تجدیدپذیر مانند آبزیان، جنگل ها و محصولات زراعی. از نظر قانونی، دولت مالک منابع طبیعی است، اما می تواند از طریق مالیات پرداختی به صنعت امتیاز بدهد. در دهه های اخیر، تغییری به سمت تمرکز مجدد این دلارهای مالیاتی انباشته شده بر جوامعی که بیشتر تحت تأثیر تأثیرات بهداشتی، اجتماعی و اقتصادی استخراج گرایی قرار دارند، رخ داده است. با این حال، بسیاری از رهبران جوامع بومی و روستایی استدلال می کنند که باید با شرکت هایی که منابع آنها را استخراج و آلوده می کنند، موافقت کنند، نه اینکه پس از آن غرامت پرداخت شود. ایالات متحده. در ایالات متحده، اولین گزارشی که رابطه ای بین نژاد، درآمد و خطر قرار گرفتن در معرض آلاینده ها ترسیم کرد، «گزارش سالانه شورای کیفیت محیط زیست به رئیس جمهور» در سال ۱۹۷۱ بود که در پاسخ به تخلیه زباله های سمی در جامعه آفریقایی آمریکایی بود. در شهرستان وارن، NC. پس از اعتراضات در شهرستان وارن، کارولینای شمالی، اداره حسابداری عمومی
ایالات متحده (GAO) گزارشی در مورد این پرونده در سال ۱۹۸۳ منتشر کرد، و کلیسای متحد مسیح (UCC) گزارشی را برای بررسی این مفهوم در سال ۱۹۸۷ سفارش داد که ارتباط بین نژاد و نژاد را ترسیم می کرد. استقرار تأسیسات پسماندهای خطرناک اعتراض در شهرستان وارن یک رویداد مهم برای تحریک اقلیت، مشارکت مردمی در جنبش عدالت زیست محیطی با رسیدگی به موارد نژادپرستی زیست محیطی بود. مطالعه دفتر پاسخگویی دولت ایالات متحده در پاسخ به اعتراضات سال ۱۹۸۲ علیه محل دفن زباله PCB در شهرستان وارن، یکی از اولین مطالعات پیشگامانه بود که همبستگی بین پیشینه نژادی و اقتصادی جوامع و محل تأسیسات زباله های خطرناک را نشان داد. با این حال، دامنه مطالعه تنها با تمرکز بر محل دفن زباله های خطرناک خارج از محل در جنوب شرقی ایالات متحده محدود بود. در پاسخ به این محدودیت، کمیسیون متحد کلیسای مسیح برای عدالت نژادی (CRJ) یک مطالعه ملی جامع را در مورد الگوهای جمعیتی مرتبط با مکان سایت های زباله های خطرناک انجام داد. مطالعه ملی CRJ دو بررسی از مناطق اطراف تأسیسات زباله های خطرناک تجاری و مکان سایت های زباله های سمی کنترل نشده انجام داد. اولین مطالعه ارتباط بین نژا
د و وضعیت اجتماعی-اقتصادی و محل درمان، ذخیره سازی و دفع زباله های خطرناک تجاری را بررسی کرد. پس از تجزیه و تحلیل آماری، اولین مطالعه به این نتیجه رسید که «درصد ساکنان جامعه که به یک گروه نژادی یا قومی تعلق دارند، نسبت به درآمد خانوار، ارزش خانه ها، تعداد زباله های کنترل نشده، پیش بینی کننده قوی تری برای سطح فعالیت زباله های خطرناک تجاری است. سایت های زباله یا میزان تخمینی زباله های خطرناک تولید شده توسط صنعت». مطالعه دوم وجود مکان های زباله سمی کنترل نشده را در جوامع اقلیت های قومی و نژادی بررسی کرد و دریافت که از هر ۵ آمریکایی آفریقایی تبار و اسپانیایی تبار، ۳ نفر در جوامعی با مکان های زباله کنترل نشده زندگی می کنند. سایر مطالعات نشان دادند که نژاد تأثیرگذارترین متغیر در پیش بینی محل قرارگیری تأسیسات زباله است. از گزارش های مربوط به نژادپرستی زیست محیطی در شهرستان وارن، کارولینای شمالی، انباشته شدن مطالعات و گزارش ها در مورد موارد نژادپرستی و بی عدالتی زیست محیطی توجه عمومی را در ایالات متحده به خود جلب کرد. در نهایت این امر منجر به فرمان اجرایی ۱۲۸۹۸ رئیس جمهور بیل کلینتون در سال ۱۹۹۴ شد که به آژانس ها دستو
ر داد تا استراتژی ای را ایجاد کنند که عدالت زیست محیطی را مدیریت کند، اما هر آژانس فدرال تا به امروز این دستور را اجرا نکرده است. این یک گام تاریخی در رسیدگی به بی عدالتی زیست محیطی در سطح سیاست بود، به ویژه در یک جنبش محیط زیستی که عمدتاً سفیدپوستان هستند. با این حال، اثربخشی این فرمان عمدتاً در تأثیر آن بر ایالت ها مشخص می شود، زیرا کنگره هرگز لایحه ای را تصویب نکرد که قانون فرمان اجرایی کلینتون را تصویب کند. صدور این فرمان باعث شد که ایالت ها وارد عمل شوند، زیرا بسیاری از ایالت ها از آژانس های مربوطه خواستند تا استراتژی ها و برنامه هایی را توسعه دهند که بی عدالتی های زیست محیطی را که در سطح ایالتی یا محلی مرتکب می شوند، شناسایی و رسیدگی کنند. در سال ۲۰۰۵، در دوران ریاست جمهوری جورج دبلیو بوش، تلاشی برای حذف فرضیه نژادپرستی از نظمیه صورت گرفت. استفان جانسون، مدیر سازمان حفاظت محیط زیست، می خواست هدف این دستور را بازتعریف کند تا از حمایت از جوامع کم درآمد و اقلیت هایی که ممکن است توسط سیاست های دولت برای همه مردم آسیب دیده باشند، تغییر کند. انتصاب لیزا جکسون به عنوان مدیر سازمان حفاظت محیط زیست توسط اوباما و
صدور یادداشت تفاهم در مورد عدالت زیست محیطی و فرمان اجرایی ۱۲۸۹۸، تعهد مجدد به عدالت زیست محیطی را ایجاد کرد. مبارزه با نژادپرستی زیست محیطی با انتخاب ترامپ با مشکلاتی روبرو شد. در دولت ترامپ، کاهش اجباری بودجه سازمان حفاظت محیط زیست همراه با عقب نشینی مقررات وجود داشت که باعث آسیب پذیری بسیاری از جوامع کم نمایش شد. در نتیجه قرار دادن تأسیسات زباله های خطرناک، جمعیت های اقلیت بیشتر در معرض مواد شیمیایی مضر قرار می گیرند و از پیامدهای سلامتی رنج می برند که بر توانایی آنها در کار و مدرسه تأثیر می گذارد. یک مطالعه جامع از انتشار ذرات معلق در سراسر ایالات متحده، که در سال ۲۰۱۸ منتشر شد، نشان داد که سیاهپوستان ۵۴ درصد بیشتر از آمریکایی های معمولی در معرض انتشار ذرات معلق (دوده) هستند. فابر و کریگ بین قرار گرفتن در معرض آلودگی هوا بیشتر و عملکرد پایین در مدارس همبستگی پیدا کردند و دریافتند که ۹۲ درصد از کودکان در پنج مدرسه دولتی لس آنجلس با بدترین کیفیت هوا از پیشینه اقلیت بودند. سیستم های مدرسه ای برای جوامعی که به شدت با خانواده های اقلیت پرجمعیت هستند، در مقایسه با سیستم های مدرسه در محله های عمدتاً سفیدپوست، «
فرصت های آموزشی نابرابر» را ارائه می کنند. در نتیجه آلودگی خود را در این جوامع به دلیل عوامل اجتماعی مانند «مدارس کم بودجه، نابرابری درآمد، و تعداد بی شماری از انکار فاحش حمایت نهادی» در جامعه آفریقایی آمریکایی نشان می دهد. در مطالعه ای که از اصطلاح نژادپرستی زیست محیطی حمایت می کند، در اقیانوس اطلس میانه آمریکا و شمال شرق آمریکا نشان داده شد که آمریکایی های آفریقایی تبار در معرض ۶۱ درصد ذرات معلق بودند، در حالی که لاتینی ها در معرض ۷۵ درصد و آسیایی ها در معرض ۷۳ درصد قرار گرفتند. ٪. به طور کلی، این جمعیت ها ۶۶ درصد بیشتر از جمعیت سفیدپوست آلودگی ناشی از ذرات معلق را تجربه می کنند. هنگامی که نژادپرستی زیست محیطعه ایالات متحده به رسمیت شناخته شد، جنبش اجتماعی عدالت زیست محیطی را تحریک کرد که در طول دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ در ایالات متحده موج گرفت. از لحاظ تاریخی، اصطلاح نژادپرستی محیطی با جنبش عدالت محیطی گره خورده است. با این حال، این موضوع با گذشت زمان تا حدی تغییر کرده است که اعتقاد بر این است که هیچ ارتباطی با جنبش ندارد. سازمان ها و کمپین های مردمی در پاسخ به این نژادپرستی زیست محیطی با این گروه ها که عمدتاً
خواستار مشارکت اقلیت ها در سیاست گذاری در مورد محیط زیست هستند، شکل گرفته اند. همچنین شایان ذکر است که این مفهوم با وجود ابداع در ایالات متحده بین المللی است. یک مثال عالی زمانی است که ایالات متحده زباله های خطرناک خود را به کشورهای فقیر در جنوب جهانی صادر کرد زیرا آنها می دانستند که این کشورها مقررات زیست محیطی و اقدامات ایمنی ضعیفی دارند. جوامع حاشیه نشین معمولاً در معرض خطر نژادپرستی زیست محیطی هستند، زیرا منابع و ابزارهایی برای مقابله با شرکت های بزرگی که این زباله های خطرناک را تخلیه می کنند، تأمین می کنند. نمونه های خاصی از نژادپرستی زیست محیطی در سراسر ایالات متحده وجود دارد، و تداوم نژادپرستی محیطی اغلب در شرایط کار و زندگی روزمره ریشه دارد. شهر شیکاگو، ایلینوی، مشکلاتی در زمینه صنعت و تأثیرات آن بر جمعیت های اقلیت، به ویژه جامعه آفریقایی آمریکایی داشته است. چندین کارخانه زغال سنگ در این منطقه در سلامت ضعیف جوامع محلی خود دخیل بوده اند، این همبستگی با این واقعیت تشدید می شود که ۳۴٪ از بزرگسالان در آن جوامع از پوشش مراقبت های بهداشتی برخوردار نیستند. ایالت لوئیزیانا همچنین با مسائل متعددی روبرو بوده اس
ت که تعادل بین حضور صنعت، امدادرسانی به بلایای طبیعی و سلامت جامعه برقرار شده است. نابرابری های نژادی از قبل موجود در ثروت در نیواورلئان، نتیجه طوفان کاترینا را برای جمعیت های اقلیت بدتر کرد. تفکیک نژادی نهادینه شده محله ها به این معنی است که اعضای اقلیت بیشتر در مناطق کم ارتفاعی که در برابر سیل آسیب پذیر هستند زندگی می کنند. علاوه بر این، طرح های تخلیه طوفان به شدت بر استفاده از اتومبیل ها متکی بود و برای افرادی که به حمل ونقل عمومی متکی بودند، آماده نمی شد. از آنجایی که جمعیت اقلیت کمتر دارای اتومبیل هستند، برخی از مردم چاره ای جز عقب ماندن نداشتند، در حالی که جوامع اکثریت سفیدپوست فرار کردند. علاوه بر این، کوچه سرطان، ردیفی از کارخانه های شیمیایی در لوئیزیانا، به عنوان یکی از دلایل تأثیرات نامتناسب بر سلامتی در شهر ذکر شده است. فلینت، میشیگان، شهری که ۵۷ درصد سیاه پوست است و به طور قابل توجهی فقیر است، در آوریل ۲۰۱۴ مشخص شد که آب آشامیدنی حاوی سرب کافی برای پاسخگویی به آژانس حفاظت از محیط زیست است. مردم ساکن در پاهوکی، فلوریدا، هر ماه اکتبر به دلیل سوختن شکر با سطح غلیظی از دوده مواجه هستند که منطقه محلی ر
ا آلوده می کند. کشاورزان نیشکر قبل از هر برداشت، مزارع خود را آتش زدند تا همه چیز را به جز نیشکر بسوزانند. آلودگی حاصل از آن به حرکت در می آید و بر جوامع سیاه پوست عمدتاً فقیر اطراف تأثیر منفی می گذارد. یک مطالعه در سال ۲۰۱۵ با حمایت وزارت آموزش ایالات متحده نشان داد که افرادی که در معرض آلودگی سوزاننده این میدان قند قرار دارند با نرخ بالاتری از مشکلات تنفسی و ضعیف شدن سیستم ایمنی روبرو هستند. PCBهای سرطان زا تا دهه ۱۹۷۰ توسط صنایع برلینگتون به نهری در Cheraw، کارولینای جنوبی ریخته می شدند. در سال ۲۰۱۸، پس از طوفان فلورانس که باعث شد بقایای مواد شیمیایی در نزدیکی خانه ها شسته شود، پنج خانواده مجبور به ترک خانه های خود شدند. محققان محلی همچنین زباله های سمی PCBها را در خاک یک زمین بازی محلی شناسایی کردند. در سال ۲۰۰۸، بیش از یک میلیارد تن خاکستر زغال سنگ به کانال رودخانه Emory در کینگستون، تنسی ریخته شد. در سال ۲۰۱۰، اداره دره تنسی چهار میلیون یارد مکعب را از نشت کینگستون به محل دفن زباله در یونیون تاون، آلاباما منتقل کرد. یونیون تاون یک جامعه سیاهپوست عمدتاً کم درآمد است و از شهروندان در برابر خدر سال ۲۰۰۸، ب
یش از یک میلیارد تن خاکستر زغل سنگ به کانال رودخانه Emory در کینگستون، تنسی ریخته شد. در سال ۲۰۱۰، اداره دره تنسی چهار میلیون یارد مکعب را از نشت کینگستون به محل دفن زباله در یونیون تاون، آلاباما منتقل کرد. یونیون تاون یک جامعه سیاهپوست عمدتاً کم درآمد است و از شهروندان در برابر خاکستر زغال سنگ خطرناک محافظت نشده است. اکستر زغال سنگ خطرناک محافظت نشده است. محققان بومی بحث کرده اند که آیا مفهوم عدالت زیست محیطی در زمینه بومیان آمریکا و استعمار شهرک نشینان معنا دارد یا خیر. این به این دلیل است که وضعیت حقوقی بومیان آمریکا با دیگر مردمان به حاشیه رانده شده در ایالات متحده متفاوت است. به این ترتیب، دینا گیلیو-ویتاکر، محقق کلویل، توضیح می دهد که «از آنجا که روابط مردم بومی با دولت (یعنی ایالات متحده) با اقلیت های قومی متفاوت است، عدالت زیست محیطی باید از برابری فراتر رود و بتواند به مفاهیم قبیله ای عمل کند. حاکمیت، حقوق معاهده، و روابط دولت با دولت». گیلیو-ویتاکر همچنین استدلال می کند که مدل عدالت توزیعی که EJ مبتنی بر آن است، برای جوامع بومی مفید نیست، زیرا «چارچوب هایی برای EJ در جوامع غیربومی که بر عدالت توزیعی
تکیه دارند بر اساس ارزش های آمریکایی سرمایه داری زمین به عنوان کالا - یعنی خصوصی ساخته شده اند. اموال - در زمین هایی که از مردم بومی سلب شده است. در مقابل، مردم بومی روابط بسیار متفاوتی با زمین فراتر از شیوه های زمین به عنوان کالا دارند. محققان مطالعات بومی استدلال کرده اند که نژادپرستی زیست محیطی، با این حال، با ورود استعمار شهرک نشینان در ایالات متحده آغاز شد. فیلسوف پوتاواتومی، کایل پاویس وایت، و مورخ بروله سیوکس، نیک استس، توضیح می دهند که مردم بومی قبلاً در یک آخرالزمان محیطی زندگی کرده اند: ظهور استعمار. زوئی تاد جغرافیدان متیس و هدر دیویس آکادمیک نیز استدلال کرده اند که استعمار شهرک نشینان «مسئول بحران زیست محیطی معاصر» است. به این ترتیب، نشان داده شده است که تغییرات آب و هوایی علیه بومیان آمریکا به سلاح تبدیل شده است، زیرا پدرانی مانند توماس جفرسون و بنجامین فرانکلین جنگل های آمریکا را جنگل زدند و از هوای گرم تر استقبال کردند که فکر می کردند مردم بومی را جابجا می کند و ایالات متحده را غنی می کند؛ بنابراین، «ایالات متحده از بدو تولد، نقش کلیدی در ایجاد تغییرات فاجعه بار محیطی ایفا کرد». وایت توضیح می
دهد که «تغییر آب و هوای انسانی (ناشی از انسان) تشدید تغییرات محیطی است که توسط استعمار بر مردم بومی تحمیل شده است.» محقق Anishinaabe، Leanne Betasamosake Simpson نیز استدلال کرده است که «ما باید به تغییر آب و هوا به عنوان بخشی از یک سری طولانی تر از فجایع زیست محیطی ناشی از استعمار و جامعه مبتنی بر انباشت فکر کنیم.» قانون حذف هند در سال ۱۸۳۰ و دنباله اشک ها نیز ممکن است نمونه های اولیه نژادپرستی زیست محیطی در ایالات متحده در نظر گرفته شوند. در نتیجه اولی، تا سال ۱۸۵۰، تمام قبایل شرق می سی سی پی به سرزمین های غربی منتقل شدند و اساساً آنها را به «سرزمین هایی که برای جلب توجه مهاجران و شرکت ها بسیار خشک، دورافتاده یا بایر بودند» محدود کردند. در طول جنگ جهانی دوم، تأسیسات نظامی اغلب در مجاورت رزروها قرار داشتند، که منجر به وضعیتی شد که در آن «تعداد نامتناسبی از خطرناک ترین تأسیسات نظامی در نزدیکی سرزمین های بومی آمریکا قرار دارند». مطالعه ای که تقریباً ۳۱۰۰ شهرستان در قاره ایالات متحده را تجزیه و تحلیل کرد، نشان داد که سرزمین های بومی آمریکا با تعداد مکان هایی که دارای مهمات منفجر نشده بسیار خطرناک تلقی می شوند،
ارتباط مثبتی دارد. این مطالعه همچنین نشان داد که کد ارزیابی ریسک (RAC) که برای اندازه گیری خطرپذیری سایت های دارای مهمات منفجر نشده استفاده می شود، گاهی اوقات می تواند مخفی کند که این سایت ها چقدر برای بومیان آمریکا تهدید هستند. احتمال خطر یا احتمال اینکه یک خطر به مردم یا اکوسیستم ها آسیب برساند، به نزدیکی ساختمان های عمومی مانند مدارس و بیمارستان ها حساس است. این پارامترها از عناصر زندگی قبیله ای مانند مصرف معیشتی، استفاده تشریفاتی از گیاهان و جانوران و تراکم کم جمعیت غافل می شوند. از آنجایی که این عوامل منحصربه فرد قبیله ای در نظر گرفته نمی شوند، سرزمین های بومی آمریکا اغلب می توانند امتیازات کم خطری را دریافت کنند، علی رغم اینکه شیوه زندگی آن ها تهدید می شود. هنگام در نظر گرفتن افراد یا اکوسیستم هایی که ممکن است آسیب ببینند، احتمال خطر، بومیان آمریکا را در نظر نمی گیرد. مکان یابی تأسیسات نظامی در کنار رزروها منجر به وضعیتی می شود که در آن «تعداد نامتناسبی از خطرناک ترین تأسیسات نظامی در نزدیکی سرزمین های بومی آمریکا قرار دارند». اخیراً، زمین های بومی آمریکا برای دفع زباله و تخلیه غیرقانونی توسط ایالات متح
ده و شرکت های چند ملیتی مورد استفاده قرار گرفته است. دادگاه بین المللی مردم بومی و ملل تحت ستم، در سال ۱۹۹۲ برای بررسی تاریخچه فعالیت های جنایتکارانه علیه گروه های بومی در ایالات متحده تشکیل شد، و لایحه ای مهم را منتشر کرد که در آن شکایات مردم بومی با ایالات متحده را تشریح کرد. این شامل ادعاهایی بود مبنی بر اینکه ایالات متحده «عمداً و به طور سیستماتیک اجازه، کمک، و تشویق، درخواست و توطئه برای ارتکاب تخلیه، حمل و نقل و مکان یابی مواد زائد هسته ای، سمی، پزشکی و غیره خطرناک در سرزمین های بومی آمریکا در آمریکای شمالی را داده است؛ بنابراین خطری آشکار و فعلی برای سلامتی، ایمنی، و رفاه جسمی و روانی مردم بومیان آمریکا ایجاد کرد." یکی از مسائل جاری برای فعالان بومی آمریکا خط لوله دسترسی داکوتا است. پیشنهاد شده بود که این خط لوله از داکوتای شمالی شروع و به ایلینوی سفر کند. اگرچه این خط لوله مستقیماً از یک منطقه رزرو عبور نمی کند، اما این خط لوله تحت نظارت است زیرا از زیر بخشی از رودخانه میسوری می گذرد که منبع اصلی آب آشامیدنی برای قبیله Standing Rock Sioux است. خطوط لوله شکسته می شوند و اداره ایمنی خطوط لوله و مواد خطر
ناک (PHMSA) بیش از ۳۳۰۰ حادثه نشت و پارگی برای خطوط لوله نفت و گاز از سال ۲۰۱۰ گزارش کرده است. این خط لوله همچنین از یک محل دفن مقدس برای Standing Rock Sioux عبور می کند. افسر حفاظت از تاریخ قبیله ای قبیله Standing Rock Sioux نگرانی های مربوط به مکان های مقدس و مواد باستان شناسی را بیان کرد. این نگرانی ها نادیده گرفته شد. پرزیدنت باراک اوباما مجوز این پروژه را در دسامبر ۲۰۱۶ لغو کرد و دستور مطالعه در مورد تغییر مسیر خط لوله را صادر کرد. رئیس جمهور دونالد ترامپ این دستور را لغو کرد و اجازه تکمیل خط لوله را صادر کرد. در سال ۲۰۱۷، قاضی جیمز بواسبرگ از قبیله Standing Rock Sioux جانبداری کرد و دلیل آن را ناتوانی سپاه مهندسین ارتش ایالات متحده در تکمیل یک مطالعه در مورد اثرات زیست محیطی نشت نفت در دریاچه Oahe در زمانی که برای اولین بار ساخت و ساز را تأیید کرد، اعلام کرد. یک مطالعه جدید زیست محیطی در اکتبر ۲۰۱۸ سفارش و منتشر شد، اما خط لوله همچنان عملیاتی بود. قبیله Standing Rock Sioux این مطالعه را رد کرد و معتقد بود که این مطالعه نمی تواند به بسیاری از نگرانی های آنها رسیدگی کند. هنوز تلاش های دعوی قضایی توسط قبیل
ه Standing Rock Sioux در حال مخالفت با خط لوله دسترسی داکوتا در تلاش برای تعطیلی دائمی آن است. اقیانوسیه. استرالیا. عدالت محیطی استرالیا (AEJ) یک سازمان چند رشته ای است که از نزدیک با دوستان زمین استرالیا (FoEA) همکاری می کند. AEJ بر ثبت و رفع اثرات بی عدالتی زیست محیطی در سراسر استرالیا تمرکز دارد. AEJ به مسائلی از جمله «تولید و انتشار زباله های سمی، آلودگی آب، خاک و هوا، فرسایش و آسیب های زیست محیطی مناظر، سیستم های آبی، گیاهان و حیوانات» پرداخته است. این پروژه به دنبال بی عدالتی های زیست محیطی است که به طور نامتناسبی بر گروهی از مردم تأثیر می گذارد یا به گونه ای که آنها با آن موافقت نکرده اند تأثیر می گذارد. پالایشگاه نفت غربی در سال ۱۹۵۴ در بلوو، استرالیای غربی شروع به کار کرد. دولت استرالیا اجازه فعالیت در Bellevue را به منظور پالایش نفت ارزان و محلی داده بود. در دهه های بعد، بسیاری از ساکنان Bellevue ادعا کردند که به دلیل استنشاق مواد شیمیایی سمی و بخارات تهوع آور احساس سوزش تنفسی می کنند. لی بل از دانشگاه کرتین و ماریان لوید اسمیت از شبکه ملی سمی در استرالیا در مقاله خود با عنوان "اختلافات سمی و ظهور ع
دالت زیست محیطی در استرالیاً بیان کردند که "ساکنانی که در نزدیکی سایت زندگی می کنند آلودگی شیمیایی را در آب های زیرزمینی کشف کردند. در حیاط پشتی آنها ظاهر می شوند». تحت فشار شدید غیرنظامیان، پالایشگاه نفت غربی (که اکنون Omex نام دارد) پالایش نفت را در سال ۱۹۷۹ متوقف کرد. سال ها بعد، شهروندان بلیو گروه اقدام Bellevue (BAG) را تشکیل دادند و از دولت خواستند تا برای اصلاح این سایت کمک کند. دولت موافقت کرد و ۶٫۹ میلیون دلار برای پاکسازی سایت اختصاص یافت. بازسازی سایت در آوریل ۲۰۰۰ آغاز شد. میکرونزی. پاپوآ گینه نو. معدن پانگونا در پاپوآ گینه نو که تولید خود را در سال ۱۹۷۲ آغاز کرد، منبع نژادپرستی زیست محیطی بوده است. اگرچه از سال ۱۹۸۹ به دلیل درگیری در این جزیره بسته شده است، مردم بومی (بوگنویل) از ایجاد این معدن هم از نظر اقتصادی و هم از نظر زیست محیطی آسیب دیده اند. ترنس وسلی اسمیت و یوجین اوگان، به ترتیب از دانشگاه هاوایی و دانشگاه مینه سوتا، اظهار داشتند که بوگنویل ها «از ابتدا به شدت آسیب دیده بودند و هیچ مذاکره مجدد بعدی نتوانست وضعیت را اصلاح کند». این مردم بومی با مسائلی مانند از دست دادن زمینی که می توانست
برای فعالیت های کشاورزی روستاهای داپرا و مورونی مورد استفاده قرار گیرد، پرداخت کم ارزش برای زمین، جابه جایی نامناسب مسکن برای روستاییان آواره و تخریب قابل توجه زیست محیطی در مناطق اطراف، مواجه بودند. آند. برون گرایی، یا فرایند حذف منابع طبیعی و خام توسط انسان از زمین برای استفاده در تولید محصول، می تواند پیامدهای زیست محیطی و اجتماعی مضری داشته باشد. تحقیقات تجزیه و تحلیل درگیری های زیست محیطی در چهار کشور آند (کلمبیا، اکوادور، پرو و بولیوی) نشان داد که درگیری ها به طور نامتناسبی بر جمعیت های بومی و آنهایی که نژاد آفریقایی و دهقانان دارند تأثیر می گذارد. این درگیری ها می تواند در نتیجه تغییر الگوهای اقتصادی، سیاست های کاربری زمین و شیوه های اجتماعی ناشی از صنایع استخراج گرا به وجود آید. شیلی. از اواخر قرن پانزدهم، زمانی که کاوشگران اروپایی سفر به دنیای جدید را آغاز کردند، خشونت و ظلم و ستم بر جمعیت های بومی تا به امروز اثرات ماندگاری داشته است. ریشه درگیری زمینی ماپوچه و شیلی به چندین قرن پیش بازمی گردد. هنگامی که اسپانیایی ها برای فتح بخش هایی از آمریکای جنوبی رفتند، ماپوچه ها یکی از تنها گروه های بومی بودن
د که با موفقیت در برابر سلطه اسپانیا مقاومت کردند و حاکمیت خود را حفظ کردند. با حرکت رو به جلو، روابط بین ماپوچه و دولت شیلی به حالت خباثت و کینه تنزل یافت. شیلی در سال ۱۸۱۸ استقلال خود را از اسپانیا به دست آورد و با تمایل ماپوچه ها به کشور شیلی، شروع به تدوین قوانین مضری کرد که ماپوچه ها را هدف قرار می داد. ماپوچه ها اقتصاد خود را چه از نظر تاریخی و چه در حال حاضر بر کشاورزی بنا نهاده اند. در اواسط قرن نوزدهم، دولت به تصرف کامل زمین های ماپوچه ها متوسل شد و تمام زمین های خطی ماپوچه به جز ۵ درصد را به زور تصاحب کرد. اقتصاد کشاورزی بدون زمین اساساً به این معنی بود که ماپوچه ها دیگر ابزار تولید و امرار معاش خود را نداشتند. در حالی که برخی از زمین ها از آن زمان به ماپوچه ها بازگردانده شده است، هنوز کسری از آنچه زمانی ماپوچه ها در اختیار داشتند است. علاوه بر این، از آنجایی که دولت شیلی تلاش کرده است روابط خود را با جامعه ماپوچه بازسازی کند، ارتباط بین این دو هنوز به دلیل میراث تاریخ فوق الذکر تیره است. اکوادور. کشورهای نوظهور مانند اکوادور به دلیل فقدان قوانین زیست محیطی، در معرض آلودگی های زیست محیطی قرار گرفته
اند که گاهی باعث مشکلات بهداشتی، از دست دادن کشاورزی و فقر می شود. در سال ۱۹۹۳، ۳۰۰۰۰ اکوادوری که شامل بومیان کوفان، سیونا، هوآئورانی و کیچوا می شدند، علیه شرکت نفت Texaco به دلیل خسارات زیست محیطی ناشی از فعالیت های استخراج نفت در میدان نفتی لاگو آگریو شکایت کردند. پس از واگذاری کنترل میادین نفتی به یک شرکت نفتی اکوادور، تکساکو زباله های خطرناک خود را به درستی دفع نکرد و باعث آسیب های زیادی به اکوسیستم و فلج شدن جوامع شد. علاوه بر این، کارشناسان سازمان ملل گفته اند که آفریقایی-اکوادوری ها و سایر افراد آفریقایی تبار در اکوادور با چالش های بزرگ تری نسبت به سایر گروه ها در دسترسی به آب پاک مواجه شده اند، با حداقل واکنش دولت. هائیتی. میراث نژادپرستی در هائیتی وجود دارد و بر نحوه نگاه کردن به غذای کشت شده توسط دهقانان داخلی در مقایسه با غذاهای خارجی تأثیر می گذارد. سلسله مراتب کدگذاری شده نژادی با غذاهایی مرتبط است که منشأ متفاوتی دارند - پاسخ دهندگان نظرسنجی گزارش کردند که غذاهایی مانند ارزن و محصولات ریشه با مفاهیم منفی همراه هستند، در حالی که غذاهای خارجی مانند دانه های ذرت و اسپاگتی با مفاهیم مثبت مرتبط هستند
. این اتکا به واردات بر محصولات داخلی نشان می دهد که نژادپرستی چگونه با گرایش های تجاری مرتبط است - اتکا به واردات می تواند هزینه ها، انتشار سوخت های فسیلی و نابرابری اجتماعی بیشتر را افزایش دهد زیرا کشاورزان محلی تجارت خود را از دست می دهند.
پای فیل لقبی است که به توده بزرگی از کوریم و سایر مواد تشکیل شده در زیر نیروگاه هسته ای چرنوبیل، در نزدیکی پریپیات، اوکراین، در طول فاجعه چرنوبیل در آوریل ۱۹۸۶داده می شود، که به دلیل رادیواکتیویته شدید آن قابل توجه است، این ماده در دسامبر همان سال کشف شد و در یک راهرو تعمیر و نگهداری در نزدیکی بقایای راکتور شماره ۴ قرار دارد. این ماده یک جسم بسیار رادیواکتیو است، اگرچه خطر آن به مرور زمان به دلیل پوسیدگی اجزای رادیواکتیو آن کاهش یافته است. مبدأ. پای فیل توده ای از کوریم سیاه رنگ با لایه های زیادی است که از بیرون شبیه پوست درخت و شیشه است. این ماده در طی فاجعه چرنوبیل در آوریل ۱۹۸۶ شکل گرفت و در دسامبر ۱۹۸۶ کشف شد. به دلیل ظاهر آن که، شبیه پای فیل است، پای فیل نام دارد. این یک بخش کوچک از یک جرم بسیار بزرگتر است که در زیر راکتور شماره ۴ نیروگاه هسته ای چرنوبیل قرار دارد. پای فیل در اتاق ۲۱۷/۲، چندمتر در جنوب شرقی رآکتور ویران شده و بالاتر از سطح زمین واقع شده است. . مواد تشکیل دهنده پای فیل حداقل از بتن مسلح را ذوب کرده سپس از طریق لوله ها و شکاف ها و در یک راهرو جریان یافته تا به محل فعلی خود برسد. ترکیب بندی
. پای فیل عمدتاً از دی اکسید سیلیکون تشکیل شده است که دارای رگه هایی از اورانیوم، تیتانیوم، زیرکونیوم، منیزیم و گرافیت است. جرم تا حد زیادی همگن است، اگرچه شیشه سیلیکات دپلیمریزه شده حاوی دانه های کریستالی زیرکون است. این دانه های زیرکون کشیده نیستند، که نشان دهنده نرخ تبلور متوسط است. در حالی که دندریت های دی اکسید اورانیوم به سرعت در دمای بالا در گدازه رشد می کردند، زیرکون در طی سرد شدن آهسته گدازه شروع به تبلور کرد. علیرغم اینکه توزیع ذرات دارای اورانیوم یکنواخت نیست، رادیواکتیویته جرم یکنواخت است. این توده نسبت به مته ای که روی یک چرخ دستی کنترل از راه دور نصب شده بود بسیار متراکم و تسلیم ناپذیر بود، اما می توانست با گلوله های ضد زره شلیک شده از یک تفنگ کلاشینکف AK-47 آسیب ببیند. در ژوئن ۱۹۹۸، لایه های بیرونی شروع به تبدیل شدن به گرد و غبار کردند و توده شروع به ترکیدن کرد. از سال ۲۰۲۱، این توده دارای استحکام مشابه ماسه توصیف شده است. کشندگی. در زمان کشف، حدود هشت ماه پس از شکل گیری، رادیواکتیویته در نزدیکی پای فیل تقریباً ۸۰۰۰ رونتگن یا ۸۰ گری در ساعت بود، که دوز کشنده ۵۰/۵۰ تشعشع (۴٫۵ گری) در مدت پنج دقی
قه ارسال می کرد. . از آن زمان شدت تشعشع کاهش یافته است. در سال ۱۹۹۶، معاون مدیر پروژه، آرتور کورنیف، از پای فیل بازدید کرد و با استفاده از یک دوربین خودکار و یک چراغ قوه برای نورپردازی از آن عکس گرفت