Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
از زمان ظهور سایت های شبکه های اجتماعی اولیه در اوایل سال ۲۰۰۰، سیستم عامل های شبکه های اجتماعی آنلاین، به طور گسترده ای گسترش یافته اند، که از معروف ترین این رسانه های اجتماعی در اواسط دهه ۲۰۱۰، فیس بوک، اینستاگرام، توییتر و اسنپ چت را می توان نام برد. هجوم عظیم اطلاعات شخصی که به صورت آنلاین در دسترس قرار گرفته و در فضای ابری ذخیره شده است، باعث شده که توانایی پایگاه داده در ذخیره سازی ایمن چنین اطلاعات شخصی در خصوص حفظ حریم خصوصی کاربران را در اولویت بحث قرار گیرد. اینکه کاربران و مدیران پلتفرم رسانه های اجتماعی تا چه حدی می توانند به پروفایل های کاربر دسترسی پیدا کنند، موضوع جدیدی از نظر اخلاقی بوده و قانونی بودن، آگاهی و مرزهای نقض حریم خصوصی، می تواند جز نگرانی های اساسی در عصر تکنولوژی باشد. شبکه اجتماعی یک ساختار اجتماعی است که از مجموعه ای از بازیگران اجتماعی (مانند افراد یا سازمان ها)، مجموعه ای از روابط دوگانه و سایر تعاملات اجتماعی بین بازیگران تشکیل شده است. نگرانی های مربوط به حفظ حریم خصوصی در شبکه های اجتماعی زیرمجموعه ای از حریم خصوصی اطلاعاتی است که شامل حق حفاظت از حریم شخصی در مورد ذخیره س
ازی، احیای مجدد، ارائه به اشخاص ثالث و نمایش اطلاعات مربوط به خود از طریق اینترنت است. مسائل مربوط به امنیت و حفظ حریم خصوصی در شبکه های اجتماعی ناشی از اطلاعات زیادی است که این سایت ها هر روز پردازش می کنند. ویژگی هایی که کاربران را دعوت می کنند تا در پیام ها، دعوتنامه ها، عکس ها، برنامه های پلت فرم باز و سایر برنامه ها مشارکت کنند اغلب بستر دسترسی دیگران به اطلاعات خصوصی کاربر را فراهم می کند. علاوه بر این، فناوری های مورد نیاز برای مقابله با اطلاعات کاربر ممکن است حفظ حریم خصوصی آنها را نقض کند. ظهور وب ۲٫۰ باعث ایجاد پروفایل اجتماعی شده و نگرانی رو به رشدی برای حفظ حریم خصوصی اینترنت را به وجود آورده است. وب ۲٫۰ سیستمی است که اشتراک گذاری اطلاعات مشارکتی و تعامل در اینترنت و وب سایت های رسانه های شبکه های اجتماعی مثل فیس بوک و مای اسپیس را آسان می کند. این سایت های شبکه های اجتماعی از اواخر دهه ۲۰۰۰ شروع به رونق محبوبیت خود کرده اند. از طریق این وب سایت ها بسیاری از افراد اطلاعات شخصی خود را در اینترنت به اشتراک می گذارند. این شبکه های اجتماعی تمام تعاملاتی را که در سایت های خود انجام شده را ردیابی می کنن
د و آنها را برای استفاده های بعدی ذخیره می کنند. این موارد شامل مزاحمت های سایبری، افشای محل سکونت ، نمایه سازی اجتماعی، افشای اطلاعات شخصی توسط شخص ثالث و استفاده دولت از وب سایت های شبکه اجتماعی در تحقیقات بدون پاس داشتن حکم اجازهٔ دسترسی است. تاریخچه. قبل از رشد سریع سایت های شبکه های اجتماعی طی دهه گذشته، انواع اولیه شبکه های اجتماعی وجود داشت که قدمت آنها به سال ۱۹۹۷ می رسد. مانند سیکس دیگریز و فرندستر. هنگامی که این دو پلت فرم رسانه اجتماعی معرفی شده بودند، انواع دیگری از شبکه های اجتماعی نیز وجود داشتند مانند: بازی های چند نفره آنلاین، وبلاگ ها و سایت های انجمنی، گروه های خبری، لیست نامه های پستی و سایت های دوست یابی. آنها مانند ستون فقراتی برای سایت های جدید و مدرن بودند. از زمان ظهور اینگونه سایت ها، مسألهٔ حفظ حریم خصوصی به عنوان یک نگرانی برای عموم مردم به وجود آمد. در سال ۱۹۹۶، زن جوانی در شهر نیویورک با یکی از دوستان مجازی خود ملاقات کرد و بعداً به دلیل آزار و اذیت جنسی از او شکایت کرد. این فقط یک نمونه ابتدایی از چندین موردی است که در مسألهٔ حفظ حریم خصوصی اینترنت وجود دارد. در گذشته، سایت های ش
بکه های اجتماعی عمدتاً دارای قابلیت گپ زدن با دیگران در یک اتاق گفتگو بودند، که محبوبیت آنها بسیار کمتر از شبکه های اجتماعی امروزی است. برخلاف کاربران در عصر حاضر، افرادی که از این سایتها استفاده می کردند به عنوان «متخصصین فنی» دیده می شدند. یکی از موارد ابتدایی در حفظ حریم خصوصی مربوط به MySpace بود، که به دلیل «آزار و اذیت افراد زیر سن قانونی، زورگیری و نقض حفظ حریم شخصی»، ناگزیر به گذاشتن محدودیت شرایط سنی و سایر اقدامات ایمنی شد. اکنون در جامعه ای هستم که حوادث غیرمترقبه ای مانند ایجاد مزاحمت و «جعل هویت در فضای مجازی» بسیار رایج است. به گفته کلی کوین، «استفاده از رسانه های اجتماعی در همه جا فراگیر شده است، به طوری که امروزه ۷۳٪ از کل بزرگسالان ایالات متحده از سایت های شبکه های اجتماعی استفاده می کنند و میزان استفاده از آنها در میان بزرگسالان و زنان به طور قابل توجهی بالاتر است.» طی دهه گذشته به محبوبیت سایت های رسانه های اجتماعی افزوده شده و آنها تنها به افزایش این محبوبیت می پردازند. اکثر مردم ایالات متحده به هر حال از یک نوعی از سایت های رسانه اجتماعی استفاده می کنند. دلایل. دلایل مختلفی وجود دارد که ب
ه نقض حریم خصوصی در سراسر پلت فرم های شبکه اجتماعی کمک می کند. می دانیم که «با این طراحی، فناوری های رسانه های اجتماعی با مکانیزم های کنترل و دسترسی به اطلاعات شخصی چالش دارند، زیرا اشتراک محتوای تولید شده توسط کاربر در عملکرد آنها مهم است.» این ثابت می کند که شرکت های سازندهٔ این شبکه های اجتماعی برای عمومی شدن به اطلاعات خصوصی افراد نیاز دارند تا سایت های آنها بتوانند فعالیت کنند. آنها به انتشار محتوا توسط مردم و ارتباط با یکدیگر نیاز دارند. این مسئله ممکن است لزوماً چیز بدی نباشد. با این حال، باید از نگرانی های مربوط به حریم خصوصی آگاه بود. حتی با تنظیمات حریم خصوصی، پست های موجود در اینترنت همچنان می توانند با افرادی به غیر از پیروان یا دوستان کاربر به اشتراک گذاشته شوند. یکی از دلایل این امر این است که «قوانین انگلیس در حال حاضر قادر به محافظت از کسانی نیست که در شبکه های اجتماعی محتوایی به اشتراک می گذارند تا اطلاعات خود را بیش از آنچه که باید، منتشر کنند» اطلاعات همیشه این فرصت را دارند که ناخواسته بصورت آنلاین پخش شوند. وقتی چیزی در اینترنت قرار گرفت، عمومی می شود و دیگر خصوصی نیست. کاربران می توانند
تنظیمات حریم خصوصی حساب های خود را روشن کنند. با این حال، این کار تضمینی بر اینکه اطلاعات در دسترس کسانی فراتر از مخاطبان مورد نظر آنها نباشد، نخواهد بود. تصاویر و پست ها را می توان ذخیره کرد و ممکن است پست ها واقعاً هرگز حذف نشوند. در سال ۲۰۱۳، مرکز تحقیقات پیو دریافت که «۶۰٪ از کاربران نوجوان فیس بوک پروفایل خصوصی دارند.» این ثابت می کند که حریم خصوصی قطعاً چیزی است که مردم هنوز آرزو دارند آن را بدست آورند. زندگی یک شخص با وجود شبکه های اجتماعی بسیار عمومی تر می شود. سایت های رسانه های اجتماعی به افراد اجازه می دهد تا با با استفاده از تعاملات شخصی با افراد بیشتری ارتباط برقرار کنند. افراد می توانند با کاربران در سراسر جهان ارتباط برقرار کنند که شاید هرگز فرصتی برای ملاقات حضوری با آنها نداشته باشند. این می تواند تأثیرات مثبتی داشته باشد. با این حال، این مسئله نیز نگرانی های زیادی در مورد حریم خصوصی ایجاد می کند. می توان راجع به شخصی، اطلاعاتی را که او مایل به انتشار آن نباشد را منتشر کرد. در کتاب رمان "این مسئله پیچیده است"، نویسنده توضیح می دهد که برخی از مردم «معتقدند که تمایل به اشتراک در فضاهای عمومی -
و قاعدتاً، هر عمل نمایشگرایی و تبلیغات - با میل به حریم خصوصی شخصی سازگار نیست.» وقتی چیزی در اینترنت منتشر شد، برای چندین نفر قابل دسترسی است و حتی می تواند فراتر از دوستان یا پیروان فرض شده نیز به اشتراک گذاشته شود. امروزه بسیاری از کارفرمایان قبل از استخدام یک شخص برای یک شغل یا موقعیت، به شبکه های اجتماعی فرد نگاه می کنند. رسانه های اجتماعی به ابزاری تبدیل شده اند که افراد برای پی بردن از اطلاعات زندگی اشخاص از آن استفاده می کنند. افراد می توانند قبل از اینکه حتی یکبار شخصی را ملاقات کنند، براساس آنچه او منتشر کرده، چیزهای زیادی دربارهٔ او بفهمند. توانایی دستیابی به حریم خصوصی روندی بی پایان است. بوید توصیف می کند که «دستیابی به حریم خصوصی نیاز به توانایی کنترل وضعیت اجتماعی با استفاده از نشانه های پیچیده متن، استطاعت فنی و پویایی اجتماعی دارد.» جامعه به طور مداوم در حال تغییر است؛ بنابراین، توانایی درک شرایط اجتماعی برای به دست آوردن حریم خصوصی مرتباً تغییر می کند. سطوح مختلفی از حریم خصوصی ارائه شده است. سایت های شبکه های اجتماعی در سطوح حریم خصوصی ارائه شده متفاوت هستند. برای برخی از سایت های شبکه های
اجتماعی مانند فیس بوک، ارائهٔ نام های واقعی و سایر اطلاعات شخصی توسط سایت مورد نیاز است (در صفحه ای که به عنوان «پروفایل» شناخته می شود). این اطلاعات معمولاً شامل تاریخ تولد، آدرس محل سکونت فعلی و شماره تلفن(ها) است. همچنین بعضی از سایت ها به کاربران اجازه می دهند تا اطلاعات بیشتری در مورد خود مانند علاقه مندی ها، سرگرمی ها، کتاب ها یا فیلم های مورد علاقه و حتی وضعیت روابط خود ارائه دهند. با این حال سایت های شبکه اجتماعی دیگری مانند Match.com نیز وجود دارد که بیشتر افراد ترجیح می دهند ناشناس باشند؛ بنابراین، پیوند دادن کاربران به هویت واقعی آنها گاهی اوقات دشوار است. با این حال، بعضی اوقات می توان افراد را با شناسایی مجدد چهره شناسایی کرد. مطالعاتی روی دو سایت معروف شبکه های اجتماعی انجام شده است و مشخص شده که با تطبیق ۱۵٪ از عکس های مشابه و تصاویر پروفایل در سایت های مختلف، می توان هویت کاربران را تشخیص داد. نگرانی مردم. «با توجه به تحقیقات انجام شده توسط گروه مشاوره بوستون، حفظ حریم خصوصی اطلاعات شخصی برای ۷۶ درصد از کاربران جهان و ۸۳ درصد از کاربران ایالات متحده مهمترین مسئله است.» از هر ۱۰ نفر آمریکایی، ۶
نفرشان (۶۱٪) گفته اند که مایلند کارهای بیشتری برای محافظت از حریم خصوصی خود انجام دهند. برای سایتهایی که مردم را ترغیب به افشای اطلاعات شخصی می کنند، اشاره شده است که اکثر کاربران در افشای اطلاعات شخصی خود برای گروه بزرگی از افراد مشکلی ندارند. در سال ۲۰۰۵، تحقیقی روی تحلیل داده های ۵۴۰ پروفایل فیس بوک دانشجویان ثبت نام شده در دانشگاه کارنگی ملون انجام شد. مشخص شد که ۸۹٪ از کاربران اسامی اصلی گذاشته اند و ۶۱٪ از آنها عکسی از خود برای شناسایی آسان تر منتشر کرده اند. اکثر کاربران نیز در تنظیم حریم خصوصی خود تغییری ایجاد نکرده اند و به تعداد زیادی از کاربران ناشناس اجازه دسترسی به اطلاعات شخصی خود را داده اند (تنظیمات پیش فرض در ابتدا به دوستان، دوستان دوستان و غیر دوستان در همان شبکه اجتماعی اجازه می دهد تا دسترسی کامل به پروفایل شخص را داشته باشند). برای کاربران این امکان وجود دارد که اجازهٔ دسترسی به موقعیت مکانی آنها را برای دیگر کاربران غیرفعال کنند تا آنها نتوانند از موقعیت مکانی این افراد از طریق فیس بوک با خبر شوند، اما این کار باید به صورت جداگانه و دستی انجام شود، بنابراین به نظر می آید که کاربران زیا
دی از این گزینه استفاده نمی کنند. اکثر کاربران متوجه این نکته نیستند که اگرچه از این ویژگی های امنیتی فیس بوک استفاده می کنند، پس از هر به روز رسانی، این تنظیمات پیش فرض به حالت اول برمیگردد. همه اینها باعث ایجاد نگرانی های زیادی در خصوص انتشار اطلاعات بیش از حد در سایت های شبکه های اجتماعی است که ممکن است تأثیرات جدی بر حریم خصوصی آنها داشته باشد. فیس بوک به دلیل ضعف در مورد حریم خصوصی کاربران در تنظیمات پیش فرض، مورد انتقاد قرار گرفت.
اتحاد موزه های آمریکا (AAM)، سابقاً انجمن موزه های آمریکا، یک انجمن غیرانتفاعی است که از زمان تأسیس اش در ۱۹۰۶ موزهها را گرد هم آورده است و از این طریق به توسعهٔ استانداردها و بهترین رویکردها، جمع آوری و به اشتراک گذاری دانش، و حمایت از مسائل مرتبط با جامعهٔ موزه کمک می کند. AAM جهت اطمینان از اینکه موزه ها بخش حیاتی از چشم انداز آمریکا باقی می مانند و برای پیوند دادن مردم با بزرگترین دستاوردهای تجربهٔ بشر، گذشته، حال و آینده تخصیص یافته است. در کنفرانس ۲۰۱۴ اتحادیهٔ موزه های آمریکا، موسسهٔ خدمات موزه و کتابخانه اعلام کرد که اکنون حداقل ۳۵٬۰۰۰ موزه در ایالات متحده وجود دارد. تاریخچه. در ۲۱ دسامبر ۱۹۰۵، نشستی با موضوع «هدف از بحث دربارهٔ مطلوبیت تلاش برای ایجاد انجمنی برای موزه های آمریکا» در موزهٔ ملی واشینگتن دی سی برگزار شد. ۱۹۰۶: تأسیس ۱۹۱۱: انتشار کتاب راهنمای موزه های آمریکای شمالی و جنوبی ۱۹۲۳: تأسیس دفتر مرکزی در واشینگتن دی سی (دفاتری در قلعهٔ اسمیت سونین) ۱۹۲۵: تصویب دستورالعمل های اخلاقی برای کارکنان موزه ۱۹۲۵: کمک هزینهٔ ۲۵۰۰ دلاری بنیاد کارنگی برای پژوهش دربارهٔ فرسایش موزه ۱۹۲۷: انتخاب لارنس ویل
کلمن به مدیریت (۵۸–۱۹۲۷) ۱۹۵۸: انتخاب جوزف الن پترسن به مدیریت (۶۷–۱۹۵۸) ۱۹۶۱: انتشار کتاب راهنمای موزه (۴٬۶۰۰ اصل حقوقی) ۱۹۶۴: موزه ها مشمول قانون هنرهای ملی و توسعهٔ فرهنگی شدند ۱۹۶۶: تصویب قانون موزهٔ ملی ۱۹۶۸: پیشنهاد توسعهٔ برنامهٔ اعتباربخشی برای کمک به حمایت از موزه ها توسط گزارش بلمونت، انتخاب کایرن ام. مک گرث به مدیریت (۷۵–۱۹۶۸) ۱۹۶۹: ایجاد برنامهٔ اعتباربخشی طبق پیشنهادات کمیته ای به ریاست هلمن جی. سویینی ۱۹۷۱: موزهٔ عمومی گرند رپیدز و پانزده موزهٔ دیگر اولین تأیید اعتبار را گرفتند (اجرای برنامهٔ اعتباربخشی) ۱۹۷۵: انتخاب ریچارد مک لاناثان به مدیریت (۷۸–۱۹۷۵) ۱۹۷۶: تصویب نظام نامهٔ جدید ۱۹۷۸: انتخاب لارنس ال. رگر به مدیریت (۸۶–۱۹۷۸) ۱۹۸۰: ایجاد برنامهٔ ارزیابی موزه (MAP) طبق پیشنهادات کمیته ای به ریاست ای. الوین گیرهات و با حمایت از طریق توافق نامهٔ همکاری با IMS، مؤسسهٔ خدمات موزه (که بعداً به IMLS، مؤسسهٔ خدمات موزه و کتابخانه تغییر نام یافت) ۱۹۸۶: انتخاب ادوارد اچ. ابل به مدیریت (۲۰۰۶–۱۹۸۶) ۲۰۰۳: راه اندازی درگاه اینترنتی زادگاه دوران نازی (NEPIP) ۲۰۰۶: سال موزه - صدمین سالگرد AAM ۲۰۰۷: انتخاب فور
د دابلیو. بل به مدیریت (۱۵–۲۰۰۷) ۲۰۰۹: تصویب نخستین طرح جامع استراتژیک «اسپارک» ۲۰۱۲: تغییر نام به «اتحادیهٔ موزه های آمریکا» ۲۰۱۵: انتخاب لارا ال. لوت به مدیریت (-۲۰۱۵) طرح استراتژیک. «اسپارک» اولین طرح جامع استراتژیک در تاریخ اخیر AAM است. این طرح چشم انداز موزه ها، رشته و AAM را روشن می سازد. این مأموریت، تعهد AAM به رهبری، حمایت، همکاری و خدمت رسانی را برجسته می کند.
دریاچهٔ سوها یا سوها گولی از جاذبه های گردشگری استان اردبیل است که در بخش ویلکیج شهرستان نمین واقع شده اما روستای سوها جدا از دریاچه سوها می باشد که در شهرستان نمین واقع شده است. است و با اردبیل ۳۵ کیلومتر فاصله دارد. دلیل نام گذاری دریاچه سوها، وجود چشمه ها و آب فراوان در اطراف آن است. این دریاچه یک آبگیر کوچک بر روی سدی به نام سوها در فاصله ۴ کیلومتری شمال شرقی روستایی به همین نام با ۳۵۰ خانوار که به شغل کشاورزی و دامداری مشغول هستند قرار دارد. مردم محلی این ناحیه را سوا هم می نامند. روستا سوها در هم جواری جنگل فندقلو و چشمه های آب طبیعی وجود دارد. سو» در زبان ترکی به معنای «آب» است و سوا یا سوها جمع آب ها است توجه دادستان اردبیل به وضعیت دریاچه. موضوع اجرای پارک طبیعی جنگلی در دریاچه سوها توسط بخش خصوصی، سبب شده است تا دادستان استان اردبیل به دلیل حساسیت مردم نسبت به احتمال از بین رفتن بافت گیاهی و طبیعی اردبیل واکنش نشان داده و رصد عملکرد دستگاه های اداری اردبیل را زیر نظر داشته باشد تا اطمینان از حفظ محیط زیست و فعال محیط زیست برآورده گردد.
نقش زنان در ناسا و زنانی که با این سازمان مرتبط هستند، در طول زمان متغیر بوده است. نخستین نقش های آنان به مشاغل پشتیبان و اجرایی محدود می شد، اما با پایان یافتن برنامهٔ فضایی، زنان فضانورد نیز پدیدار شدند. یکی از مشکلاتی که ناسا در به کار گرفتن زنان و اقلیت ها در برنامهٔ فضایی با آن روبرو بود این بود که در طول تاریخ این سازمان، فضانوردان همواره متشکل از مردان سفیدپوست بوده اند. مشکل دیگر این بود که ناسا، تا پیش از تصویب لایحه فرصت های شغلی برابر از سوی دولت، در جستجوی همکاری با زنان در خارج از زمینه هایی مشخص نبود. حتی پس از تصویب این قانون نیز تنش هایی میان مردان و زنان در محیط کار وجود داشت و بسیاری از مردان از این که مجبور بودند خود را با زنان وفق دهند، مانند استفاده از سرویس های بهداشتی مشترک در ساختمان ها و فضاپیماها، رضایت نداشتند. تاریخچه. دهه ۱۹۶۰. زنان در ابتدا به عنوان نیروی پشتیبان و در مقام های اجرایی، منشی، پزشک، روانشناس و بعدها به عنوان مهندس در ناسا کار می کردند. در دههٔ ۱۹۶۰ میلادی، ناسا آغاز به استخدام زنان و اقلیت ها برای به کارگیری در برنامهٔ فضای کرد. در پایان دههٔ ۱۹۶۰ این سازمان هزاران
زن را به استخدام خود درآورده بود. برخی از این افراد مانند ماری شپ برتون، گلوریا بی مارتینز (نخستین زن اسپانیایی که به استخدام ناسا درآمد)، کتی آزگود و شرلی هانت در بخش رایانه مشغول به کار بودند و زنان دیگری نظیر سو اروین، لویس رندزدل و مورین باون به عنوان منشی اعضای مختلف تیم های مأموریت و کنترل پرواز کار می کردند. دانا اولری نخستین زن مهندسی بود که در آزمایشگاه پیش رانش جت ناسا مشغول به کار شد. اگرچه که او در این آزمایشگاه یک مهندس خرد محسوب می شد، اما برای بیش از هفت سال هیچ مهندس زن دیگری به جز اولری وارد بخش آزمایشگاه پیش رانش جت ناسا نشد. دانا شرلی یکی دیگر از زنانی بود که به عنوان یک مهندس مأموریتی در دههٔ ۱۹۶۰ در آزمایشگاه پیش رانش جت مشغول به کار شد. علاوه بر شرلی، کارولین هانتون نیز یکی دیگر از زنان شاغل در ناسا و یکی از پیشگامان پژوهش در زمینهٔ متابولیسم و سایر سامانه های بدن فضانوردان بود. مارگارت همیلتون در این دهه به عنوان برنامه نویس ارشد رایانهٔ راهنما در برنامه فضایی آپولو در ناسا مشغول به کار بود و جوری سالیوان نیز مهندس ارشد زیست پزشکی در مأموریت آپولو ۱۱ بود. با این حال، همگان با این پدیده
موافق نبودند. جرج لو، مدیر پروازهای سرنشین دار ناسا در سال ۱۹۶۲ به کنگره گفته بود که کار کردن با زنان کار او را با تأخیر مواجه می کند و با این کار به مبارزه علیه زنان پرداخته بود. در عین حال و در همان سال، جان اف. کندی حکم ریاست جمهوری در مورد وضعیت زنان را به منظور تشویق برابری جنسیتی در محیط کار، امضا کرد. این موضوع متعاقباً باعث شد تا جیمز وب، یکی از مدیران ناسا بخشنامهٔ سیاستی سراسری را تدوین کند که در آن اعلام شده بود که ناسا برای تمامی افرادی که خواستار همکاری با این سازمان هستند، فرصت هایی برابر ارائه می دهد. با این وجود، در سال های ۱۹۶۳ و ۱۹۶۵ تا ۶۷ هیچ زنی برای پیوستن به گروه فضانوردان انتخاب نشد. دهه ۱۹۷۰. دههٔ ۱۹۷۰ سکوی پرشی بود که زنان را به فضانورد شدن نزدیک تر کرد. همزمان، ارتش ایالات متحده نیز پذیرش زنان برای آموزش های خلبانی را آغاز کرد که در نهایت منجر به پدیداری زنان فضانورد شد. در سال ۱۹۷۷ روند استخدام در ناسا، به واسطهٔ کمک های نیچل نیوکلز به شدت اوج گرفت. بخشی از مزیت های استخدام نیکولز این بود که او قبلاً در مجموعه تلویزیونی پیشتازان فضا در نقش ستوان اوهورا حضور یافته بود و این موضوع اله
ام بهش دختران جوان برای تبدیل شدن به یک فضانورد در ناسا در آینده بود. یکی از این دختران، می جمیسون بود. او نخستین زن فضانورد سیاه پوست در سال ۱۹۹۲ بود. دیگر شخصیت مهم در دههٔ ۱۹۷۰، کارولین هانتون بود که به منظور خدمت در کمیتهٔ انتخاب فضانورد ناسا، از فضانورد شدن صرف نظر کرد. ناسا، هانتون را به نقاط مختلف ایالات متحده اعزام کرد تا زنان را به درخواست برای فضانوردی یا ورود به حیطهٔ استم تشویق کند. در سال ۱۹۷۹، کاترین دی سولیوان با یک هواپیمای دبلیوبی-۵۷اف ناسا تا ارتفاع ۶۳٬۳۰۰ پایی پرواز کرد و رکورد غیررسمی جدیدی را برای بیشترین ارتفاع ثبت شده توسط زنان آمریکایی ثبت کرد. دهه ۱۹۸۰. در ۱۸ ژوئن ۱۹۸۳، سالی راید به عنوان نخستین زن فضانورد آمریکایی که به فضا سفر می کرد، تاریخ ساز شد. حدود بیش از یک سال بعد، جودیت رزنیک موفق شد با شاتل فضایی دیسکاوری به فضا پرواز کند و به دومین زن فضانورد آمریکایی در فضا تبدیل شود. الن اوچوآ در سال ۱۹۸۸ به عنوان نخستین زن فضانورد اسپانیایی به ناسا پیوست. اوچوآ به چندین مأموریت اعزام شد که مأموریت فضاپیمای دیسکاوری، آتلانتیس، در مجموع چهار پرواز و حدود ۱٬۰۰۰ ساعت حضور در فضا می شد. شنن
لوسید نیز در سال ۱۹۸۵ نخستین پرواز فضایی خود را تجربه کرد و در پایان دوران فعالیت خود مجموعاً ۱۸۸ روز را در فضا سپری کرده بود. لوسید با ثبت بیشترین روزهای حضور در فضا تا پیش از سال ۲۰۰۲، رکوردی را، هم برای مردان و هم برای زنان در آمریکا به نام خود به ثبت رساند. دهه ۱۹۹۰. در دههٔ ۱۹۹۰ ناسا در حال انجام تحقیقات زیادی پیرامون بدن زنان و تأثیرات فضا بر بدن آن ها بود. کارولین هانتون در یک سخنرانی در سال ۱۹۹۴ در دومین مراسم رسمی سالانه سلامت زنان و فضا، پیرامون این کار شناخته نشدهٔ ناسا به روشنگری پرداخت. در ۳ فوریهٔ ۱۹۹۵، آیلین کالینز به نخستین زنی بدل شد که هدایت یک فضاپیما را بر عهده می گرفت. همزمان شنن لوسید نیز به پنج مأموریت فضایی اعزام شد و به عنوان دانشمند ارشد برای ناسا در واشینگتن، دی.سی. به کار مشغول شد. دهه ۲۰۰۰. با آغاز سال ۲۰۰۰ تعداد زنان در مأموریت های مداری ناسا رو به افزایش گذاشت. بیشتر مناصبی که به زنان داده می شد شامل بازرسان کمکی و دانشمندان کمکی می شد. در دههٔ ۲۰۰۰، درصد زنان منتخب از زیر ۱۰٪ تا پیش از دههٔ ۱۹۹۰، به حدود ۳۰٪ از زنان رسید که عمدتاً شامل به کارگیری آنان به عنوان بازرسان کمکی می ش
د. برای مثال، پاملا ملروی با شاتل های دیسکاوری و آتلانتیس به چندین مأموریت در ایستگاه فضایی بین المللی اعزام شد. ملروی علاوه بر فضانوردی، یک خلبان کهنه کار ارتش نیز بود که بیش از ۵٬۰۰۰ ساعت پرواز را در پروندهٔ خود داشت. در سال ۲۰۰۷، پگی ویتسون به نخستین زنی بدل شد که فرماندهی ایستگاه فضایی بین المللی را برعهده می گرفت. او در کنار فرماندهی این ایستگاه، چندین آزمایش را نیز در فضا انجام داد که به پیش روی فناوری های فضایی تا سطحی که امروزه نیز مورد استفاده قرار می گیرند، منجر شدند. در همان سال باربارا مورگان به نخستین معلم زن در فضا تبدیل شد؛ با این حال، گفته می شد که کریستا مک اولیف قبلاً به عنوان نخستین معلم حاضر در فضا شناخته شده است و باربارا مورگان تنها یک جایگزین یا نامزد دوم این عنوان بوده است. کریستا مک اولیف در سال ۱۹۸۶ در حادثهٔ فضاپیمای چلنجر کشته شد و مورگان نیز تا سال ۲۰۰۷ نتوانست به فضا سفر کند. دهه ۲۰۱۰. سونیتا ویلیامز به عنوان زنی شناخته می شود که رکوردهای بسیاری را برای زنان به ثبت رسانده است. این رکوردها شامل در مجموع ۳۲۲ روز حضور درفضا، سپری کردن بیش از ۵۰ ساعت در راهپیمایی فضایی و همچنین فعالی
ت به عنوان دومین فرماندهٔ زن ایستگاه فضایی بین المللی می شوند. زنان در برنامه فضایی. برنامهٔ غیررسمی مرکوری ۱۳ به عنوان آغاز به کارگیری زنان در برنامه های فضایی ایالات متحده شناخته می شود که در آن هفت فضانورد منتخب اول همگی مردان سفیدپوست بودند. رندی لاولیس و دان فلیکینگر در فرایند انتخاب فضانوردان نقض داشتند، به کار گرفتن زنان در این پروژه را مدنظر قرار دادند. لاولیس معتقد بود که زنان نیز درست همانند می توانند وظایف بزرگ را در فضا برعهده بگیرند. به همین منظور، لاولیس و فلیکینگر در سال ۱۹۶۰ با جری کاب ملاقات کردند. کاب زنی بود که نقش مهمی را در استخدام و آزمودن زنان در ناسا ایفا کرد. برنامهٔ زنان در فضا (۲۰ دسامبر ۱۹۵۹) نسخه ای «احیاشده» از برنامهٔ نخستین زنان در فضا بود که در نوامبر ۱۹۵۹ لغو شد. همانند برنامهٔ مشابه برای مردان، این برنامه نیز نیازمند آزمودن نامزدها بود. با این حال، مؤلفه هایی که برای این آزمون ها به کار می رفتند برای سازگاری با قابلیت های زنان، با برنامهٔ مختص مردان متفاوت بود. برای مثال، در مرحلهٔ غربالگری، مردان ملزم به داشتن درجه در پرواز با هواپیماهای جت، رفتن به مدرسهٔ خلبان های آزمایشی
و داشتن تجربهٔ دست کم ۱٬۵۰۰ ساعت پرواز بودند. از آنجا که زنان از برخی از این فرصت ها محروم بودند، غربالگری ها بر روی زنانی متمرکز شد که دارای گواهینامه های خلبانی تجاری بودند؛ به ویژه آن زنانی که سابقهٔ فعالیت به عنوان مربی در این دوره را داشتند. جری کاب که نخستین فردی بود که تحت این آزمون ها قرار گرفت، به رهبری گروه زنان کارآموز فضانورد همکار (FLATs یا Fellow Lady Astronaut Trainees) به همراه ۱۲ زن دیگر منصوب شد که تعداد اعضای این گروه را به ۱۳ نفر رساند (و از این رو، رسانه ها این گروه را مرکوری ۱۳ نامیدند). اگرچه کاب به عنوان یکی از مشاوران ناسا تعیین شده بود و به انجام آزمون ها ادامه می داد، اما همچنان زنان برای تبدیل شدن به فضانورد آموزش نمی دیدند. در طی آزمون ها بر روی زنان، برخی دانشمندان معتقد بودند که زنان مزیت هایی را برای اعزام به فضا به جای مردان از خود نشان داده اند. برای مثال، اندام های داخلی زنان در زمان مواجهه با تابش ها و لرزش ها سازگارتر فرض می شد. با توجه به اندازهٔ نسبتاً کوچک تر بدن زنان، در صورت استفادهٔ آنان از فضاپیماها، هزینهٔ فضاپیماها و پروازها کاهش می یافت. با این حال، پس از آن که
مشخص شد ناسا هیچ درخواست رسمی برای چنین عملی صادر نکرده است، آزمون ها بر روی زنان لغو شدند. لاولیس تصمیم گرفت که از ادامهٔ این برنامه صرف نظر کند و با موقعیتی ناخوشایند در سازمان ناسا روبرو شد. همزمان، جری کاب که به عنوان رهبر گروه شناخته شده بود و آزمون ها بر روی زنان را هدایت می کرد، از منصب خود در ناسا عزل شد. امروز در ناسا. از زمان اشتغال سالی راید به عنوان اولین زن فضانورد در ناسا، تا سال ۲۰۲۱ تعداد ۴۳ زن آمریکایی موفق شده اند تا به فضا سفر کنند. خارج از ایالت متحده نیز ۱۲ زن فضانورد دیگر بوده اند که در فضا حضور پیدا کرده اند. امروزه، حدود ۱۰ درصد از فضانوردان در ناسا زن هستند.
میر ورفت () شرکت کشتی سازی آلمانی است، که در سال ۱۷۹۵ تأسیس شد.
شوان استابیلو () شرکت نوشت افزار و تجهیزات ورزشی آلمانی است، که در سال ۱۸۵۵ تأسیس شد.
وسترن استار () شرکت خودروسازی آمریکایی است، که در سال ۱۹۶۷ تأسیس شد و هم اکنون زیرمجموعه شرکت دایملر آگ است. تاریخچه. در سال ۱۹۹۱، وسترن استار توسط صاحبان شرکت تابعه وسترن استار استرالیا، تری پی بادی و باب شاند خریداری شد. در سال ۲۰۰۲، خط تولید محصولات وسترن استار به کارخانه ای در پورتلند، اورگان منتقل شد. در می ۲۰۱۵ کارخانه در کلیولند، کارولینای شمالی، شروع به تولید مدل های پیشین خود با نام تجاری ۴۷۰۰ و ۴۹۰۰ و مونتاژ مدل های جدید نیمه تراکتور ۵۷۰۰XE اقدام نمود. سری های کنونی. در سال ۲۰۲۲ شرکت وسترن استار کامیون های سری X را معرفی کرد و جایگزین سری قبلی این شرکت شد که از سال ۱۹۹۸ تا ۱۹۹۹ تولید می شدند. کامیون های وسترن استار سری X شامل؛ ۴۹X و ۵۷X (بازار ایالات متحده) و همچنین سری ۴۷X و ۴۸X (بازار استرالیا) عرضه شدند. سری های پیشین. وسترن استار در گذشته مدل های زیر را ارائه می کرد:
سرمایه گذاری بلفی () شرکت سرمایه گذاری آلمانی است، که در سال ۱۹۹۳ تأسیس شد.
در شاهنامه فردوسیاز چندین فرد با نام شاپور یاد می شود. سه شاه به نام های شاپور اول یا شاپور اردشیر و شاپور دوم یا شاپور ذوالاکتاف و از شاپور سوم یا شاپور شاپور به عنوان شاهان ایران در زمان ساسانیان یاد می شود. همچنین از شخصیت های شاهنامه افراد دیگری نیز به این نام هستند. در شاهنامه فردوسی از پهلوانی به نام شاپور پسر نستوه که یکی از بزرگان و پهلوانان در زمان پادشاهی فریدون تا دوران پادشاهی نوذر بود، یاد می شود. شاپور پسر نستوه در انتقام کشته شدن ایرج توسط تور و سلم با قارن پهلوان ایرانی همراه بود. وی در نخستین یورش تورانیان به فرماندهی افراسیاب تا آخرین نفس مبارزه می کند و به دست سپاه توران کشته می شود. از شاپور پسر نستوه با عنوان شمشیر زن در شاهنامه یاد می شود، که سپاه دشمن در سمت شاپور از هم گسیخته می شد. و دیگر در این سه بیت از شاهنامه به جایگاه شاپور به عنوان یکی از بزرگان اشاره شده است. کشته شدن شاپور. پس از منوچهرشاه فرزندش نوذر به پادشاهی می رسد که نوذر پس از مدتی رفتارش دگرگون می گردد و ستم پیشه می کند، با بزرگان و موبدان به بدی برخورد می کند و تنها می ماند، در کشور شورش هایی رخ می دهد، تا جایی که ایرا
نیان به سام نریمان پیشنهاد پادشاهی می دهند اما نمی پذیرد. خبر آشوب به گوش پشنگ شاه توران می رسد پشنگ سپاهی انبوه به فرماندهی افراسیاب به جنگ ایران می فرستد. از ایران سپاهی با سپهسالاری قارن به جنگ با سپاه انبوه افراسیاب گسیل می شود، اما سپاه ایران بسیار کم تعدادتر از آن است که توانایی مقاومت داشته باشد. قارن برای مقابله با توران شاپور را در سمت چپ سپاه و تلیمان را در سمت راست و خود در قلب سپاه در کنار نوذر می ماند. در جنگ شاپور نستوه تا آخرین نفس مبارزه می کند و کشته می شود.