Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دولت شالنبرگ سی وچهارمین دولت اتریش است، این دولت بعد از کناره گیری سباستین کورتس تشکیل شد. صدر اعظم سابق اتریش در ۹ اکتبر ۲۰۲۱ به اتهام فساد مالی از مقام خود کناره گیری کرد و الکساندر شالنبرگ وزیر خارجه خود را به عنوان صدراعظم جدید پیشنهاد کرد این پیشنهاد مورد تأیید حزب سبز قرار گرفت و در ۱۱ اکتبر ۲۰۲۱ الکساندر فان در بلن رئیس جمهور اتریش دولت شالنبرگ را به رسمیت شناخت. شالنبرگ هم میشائل لینهارت را به عنوان وزیر خارجه خود منصوب کرد. تمام کارمندان دولت دوم کورتس در سمت های قبلی شان باقی ماندند.
نرگاو آسمان (نماد صورت فلکی گاو) موجودی اسطوره ای در بین النهرین باستان است که گیلگمش با آن مبارزه می کند. داستان نرگاو آسمان دارای دو روایت اصلی متفاوت است: یک روایت در شعر سومری پیشین آمده و روایت جدیدتر در "حماسهٔ گیلگمش" به اکدیِ معیار. افزون بر این، در روایت های هیتی و هوری حماسه نیز حضور دارد. در نخستین متن های بازمانده از بین النهرین، نام گیلگمش به صورت «بیلگمس» ثبت شده است. پنج شعر سومری دربارهٔ وی وجود دارد. یکی از وام گیری های آشکار در حماسه، تأثیر روشنِ "بیلگمس و نرگاو آسمان" بر لوح VI است. نام دیگر این شعر «قهرمان در نبرد» است که بنا بر واژه های آغازین شعر (šul.mè.kam) انتخاب شده است. برخی از محققان متن سومری "داستان گودام" را با آن در ارتباط می دانند. گزارش کامل ترِ اکدی در لوح VI "حماسهٔ گیلگمش" آمده است که در آن ایشتار (الهه جنگ و عشق) نرگاو آسمان را برای انتقام رها می کند تا شهر اوروک را به آشوب بکشد اما گیلگمش (قهرمان داستان که پادشاه شهر است) و انکیدو موفق می شوند آن را شکست دهند. انکیدو مردی وحشی است که از گِل خلق می شود تا خنثی کننده گیلگمش باشد. پس از درگیری گیلگمش و انکیدو، آن دو رفیق صم
یمی و احتمالا عاشق یکدیگر می شوند. به نظر اندرو جرج، شواهدی برای تفسیر اخیر هم در خود حماسه و هم پیش از آن، در شعر "مرگ بیلگمس" وجود دارد. پس از بازگشت گیلگمش به اوروک از سفر به جنگل سدر، ایشتار به او پیشنهاد ازدواج می دهد که معکوس کردن آداب معاشقه در آن زمان بود. گیلگمش پیشنهاد او را رد می کند و می گوید که ایشتار نمی تواند نقش های سنتی یک همسر را به عهده بگیرد؛ پس از آن، سرنوشت اغلب وحشتناک معشوقان قبلی او را ترسیم می کند. او به آسمان می رود و با تهدیدِ رها کردن مردگان از جهان زیرین، آنو (خدای آسمان) را مجبور می کند نرگاو آسمان را به او بدهد تا برای انتقام به اوروک بفرستد. در سال ۱۹۱۱، زیگموند فروید و کارل گوستاو یونگ با یکدیگر درباره حماسه نامه نگاری کردند؛ این نامه نگاری در ادامه مباحث قبلی آنها بر سر گیلگمش بود. پس از این تبادل فکری، یونگ در یکی از آثار اولیه خود بارها از گیلگمش نام برد. یونگ حماسه را مثالی از تمایل ناخودآگاه مادر به رابطه جنسی با فرزند خود دانست (تمایل ایشتار به گیلگمش). ریوکا کلوگر، به تشویق یونگ، تحقیق گسترده ای درباره حماسه انجام داد. به عقیده کلوگر، داستان گیلگمش را باید اسطوره ای در
نظر گرفت که نه فقط نماد رویدادهای کهن الگویی بلکه تا حدی نشان دهندهٔ پیشرفت خودآگاهی انسانی است. قهرمان، همیشه از سطح واقعی خودآگاهیِ زمان خود جلوتر و بنابراین، قهرمان نماد یا حامل روند دگرگونی است. این روند امروزه به نام تفرد شناخته می شود. کلوگر تمایز مهمی بین مادر شخصی و کهن الگویی قائل می شود. زمانی که گیلگمش ایشتار را به عنوان تجسم «مجموع پتانسیل زنانه» رد می کند، این عمل نماد تلاش او «برای خروج از چرخهٔ مادرانهٔ طبیعت به یک سیر تکاملی روحی جدید» است و بر این اساس، نقطه عطف مهمی در تفرد قهرمان و پیشرفت فرهنگی نوع بشر است. کلوگر چنین نتیجه گیری می کند که حماسه گیلگمش در مجموع «در ساختار درونی خود، روند دگرگونی در ناخودآگاهی جمعی، انتظار برای روند تفرد، را نشان می دهد» و در همان حال «بازتاب دوره پراهمیتی در تاریخ دین است، زمانی که «الهه بزرگ ایشتار» توسط قهرمان که حمایت شمش را با خود دارد، شکست می خورد». پیش زمینه. نرگاو آسمان موجودی اسطوره ای است که نماد صورت فلکی گاو است. در حماسه گیلگمش، ایشتار نرگاو آسمان را برای انتقام رها می کند تا شهر اوروک را به آشوب بکشد اما گیلگمش و انکیدو موفق می شوند آن را شکس
ت دهند. گیلگمش (در اصل بیلگمس) قهرمان داستان است. او دو-سوم خدا، یک-سوم انسان و پادشاه اوروک توصیف شده است. ایشتار (به سومری اینانا) الهه مرتبط با زهره جنگ و عشق است. انکیدو در نقش مردی وحشی تصویر شده است که توسط الهه آرورو از گِل خلق می شود تا خنثی کننده گیلگمش باشد. پس از درگیری گیلگمش و انکیدو آن دو رفیق صمیمی و احتمالا عاشق یکدیگر می شوند. به نظر اندرو جرج، شواهدی برای تفسیر اخیر هم در خود حماسه و هم پیش از آن، در شعر "مرگ بیلگمس" وجود دارد. پس از بازگشت گیلگمش به اوروک از سفر به جنگل سدر، ایشتار به او پیشنهاد ازدواج می دهد که معکوس کردن آداب معاشقه در آن زمان بود. گیلگمش پیشنهاد او را رد می کند و می گوید که ایشتار نمی تواند نقش های سنتی یک همسر را به عهده بگیرد؛ پس از آن، سرنوشت اغلب وحشتناک معشوقان قبلی او را ترسیم می کند. او به آسمان می رود و با تهدیدِ رها کردن مردگان از جهان زیرین، آنو (خدای آسمان در بین النهرین که خدایی دوردست و پادشاه خدایان در نظر گرفته می شود.) را مجبور می کند نرگاو آسمان را به او بدهد تا برای انتقام به اوروک بفرستد. به گفته پل-آلن بولیو، ممکن است تصویر او در حماسه منعکس کنندهٔ چی
زی باشد که او «گرایش های ضد ایشتار» توصیف می کند. بولیو هم به قسمتی از طرح داستان اشاره می کند که بر نرگاو آسمان متمرکز است و هم این واقعیت را یادآوری می کند که اوروک و اینا در نسخه بابلی باستان (برخلاف منابع دیگر، از جمله نسخه بابلی معیار حماسه) فقط اقامتگاه آنو نامیده می شوند. نسخه ها و اقتباس ها. سومری و اکدی. سنتی که درباره شخصیت گیلگمش وجود دارد به ۲۷۰۰ تا ۲۵۰۰ پیشا دوران مشترک بازمی گردد: مردی با این نام در فهرست پادشاهان سومری به عنوان پنجمین پادشاه سلسله اول اوروک آمده است. در میانه هزاره سوم پیشا دوران مشترک، نام او در یکی از فهرست های خدایان ظاهر می شود که پیشکش دریافت می کند. نخستین داستان هایی که درباره گیلگمش هستند به اوایل هزاره دوم پیشا دوران مشترک تعلق دارند. این متن های سومری اغلب در مرکز مذهبی نیپور پیدا شده اند و پنج شعر مستقل را دربرمی گیرند. بعضی از این شعرها در قسمت هایی از حماسه دیده و برخی ناپدید می شوند. اولین روایت ها به زبان اکدی (که احتمالا بر اساس سنت های شفاهی نوشته شدند) از دوره بابلی باستان هستند که اکثر لوح های آن در وضعیت بسیار بدی قرار دارند. با این وجود، لوح های «پنسیلوانیا
» و «ییل» نشان می دهند که از همین دوره فرایند یک پارچه شدن روایت ها آغاز شده است. منابعی که به مکان هایی جز هاتوسا و به دوره بابلی میانه تعلق دارند در وضعیت بدتری هستند. اکثر آنان شامل بخشی از داستان هستند که مواجهه گیلگمش و ایشتار تا مرگ انکیدو را در بر دارد. نسخه قدیمی تر این قسمت، در شعر سومری "بیلگمس و نرگاو آسمان" آمده است. یک رونوشت از متن اخیر که در نیپور پیدا شد (متعلق به زمان سلسله سوم اور) قدیمی ترین متن ادبی باقیمانده درباره گیلگمش است. در این روایت پیشین، همتای ایشتار، اینانا، از آن می خواهد که به او اجازه دهد نرگاو آسمان را آزاد کند زیرا بیلگمس در اوروک غوغا به پا کرده است. شعر šul-me-kam («قهرمان در نبرد!») در نزد محققان با نامهای "بیلگمس (یا گیلگمش) و نرگاو آسمان" و با خلاصهٔ "GBH" شناخته می شود. هجده قطعه از "GBH" در نیپور به دست آمده است: یکی از آنان به زمان سلسله سوم اور بازمی گردد و هفده قطعه دیگر به دوره بابلی باستان تعلق دارند. به جز یک تک قطعه دیگر (ms. A (VAS 10 196)) دو قطعه (Ma و Mb) نیز از مه-توران به دست آمده اند که در همگی شیوهٔ نوشتار استاندارد به کار نرفته است. در نخستین متن های
بازمانده از بین النهرین، نام گیلگمش با تفاوتی اندک آمده است: بیلگمس. پنج شعر سومری دربارهٔ وی وجود دارد؛ در قرن هجدهم پیشا دوران مشترک، این شعرها در مدرسه های بابِل به عنوان سرمشق برای کاتبان آینده استفاده می شدند و اکنون بیش از پیش شناخته شده اند. این مجموعهٔ اشعار سومری، امکان مقایسه با حماسهٔ بابلی معیار و سایر متن هایی که به اکِدی نوشته شده اند را فراهم می آورد. همچون حماسهٔ بابلی، شعرهای سومری (با صدها تکه لوح های گِلی که در موزه های کشورهای مختلف نگهداری می شوند) در حال بازسازی هستند. هر چه متن های بیشتری بازیابی می شوند، تفاوت های چشمگیر شعرهای سومری با حماسه بابلی روشن تر شده است و این نکته بهتر درک شده که شاعر بابل باستانِ حماسه با چه مهارتی درون مایه های سنتی و داستان هایی که برای وی مواد خامی بودند را به کلیتی به هم پیوسته تبدیل کرده است. شاعر حماسهٔ بابلی لزوماً شعرهای سومری را پیش روی خود نداشته ولی آن ها را می شناخته است. مشخص نیست که این دانش او ناشی از تجربه شخصی در مدرسه های کتابت بوده یا ناشی از آگاهی از سنّت شفاهی سومری (اگر در زمان وی هنوز ادامه داشته) یا از سنّت شفاهی اکدی. وام گیری های آ
شکار نسخهٔ بابلی از حماسهٔ سومری عبارتند از اقتباس از داستان سومری "بیلگمس و هوواوا" برای لوح های III تا V حماسهٔ بابلی (رفتن به جنگل سدر) و به کارگیری داستان سومری "بیلگمس و نرگاو آسمان" در لوح VI (ایشتار و نرگاو آسمان). متن هایی که تازه تر یافت شده اند، شباهت روایت اکدی خاکسپاری انکیدو در لوح VIII و خاکسپاری بیلگمس در شعر سومری «"مرگ بیلگمس"» را نشان می دهد. علاوه بر این، سنّتی که در آن گیلگمش اسرار قهرمان طوفان را درمی یابد و از این رهگذر، زندگی آیینی سرزمین را (که بر اثر طوفان دچار وقفه طولانی شده) دوباره زنده می کند، هم بر "مرگ بیلگمس" تأثیر گذاشته است و هم بر حماسهٔ بابلی. هیتی و هوری. از اواخر هزاره سوم پیشا دوران مشترک ماجراهای گیلگمش در سراسر تمدن بابل و آشور شناخته شده بود و قطعه هایی از آن به زبان اکدی در هاتوسا، اوگاریت، اِمار و مگیدو پیدا شده است. این مساله نشانگر رواج این داستان در سراسر دنیای خط میخی از همان اواخر عصر برنز است. افزون بر نسخه هایی که به زبان هیتی روایتگر گیلگمش هستند، دو نسخهٔ اکدی و قطعه هایی از ترجمه های هوری نیز در هاتوسا به دست آمده است. اما هیچ نشانی از آشنایی عامه با گیلگم
ش در تمدن هیتی ها وجود ندارد و به نظر می رسد این داستان فقط برای آموزش کتابت در مدارس به هاتوسا وارد شده است. با این وجود، منابع پیدا شده در آن شهر، برای بازسازی حماسه و تحلیل تحول آن، اهمیت خاصی برای محققان دارد: از این دوره در تاریخ روایت (دوره بابلی میانه یا کاسی ها) مستندات کمی از بین النهرین به دست آمده است و محققان معتقدند دقیقا در همین دوره است که نسخه معیار حماسه شکل می گیرد. نسخه های پیدا شده در هاتوسا بیش از مجموع نسخه های گیلگمش در سایر مکان های اواخر عصر برنز هستند. یکی از دو نسخه اکدی احتمالا به قرن سیزدهم پیشا دوران مشترک و دیگری که جدیدتر پیدا شده به قرن چهاردهم پیشا دوران مشترک تعلق دارد. نسخه دوم احتمالا شامل سه لوح بوده است. متن هایی که به زبان هوری هستند مشکلات خاص خود را دارند. از یک سو، زبان هوری هنوز کم شناخته است و از سوی دیگر قطعه ها شکسته هستند. دو متن هوری احتمالا به قرن چهاردهم پیشا دوران مشترک برمی گردند. سایر قطعه ها چنان خُرد هستند که زمان آنان مشخص نیست. نویسنده یا اقتباس کنندهٔ هیتی نسبت به روایت های پیش (بابلی باستان) و همزمان با خود (بابلی میانه) به زبان اکدی، تغییرات بسیاری
در روایت ایجاد کرده است: برخلاف گیلگمش اکدی که از پیوند لوگالباندا (پادشاه اوروک) و الهه نینسون به دنیا آمده است، گیلگمش هیتی توسط جمعی از خدایان خلق می شود؛ طبیعت نیمه خدایی او به ابعاد فیزیکی خارق العاده تبدیل شده است. تفاوت دیگر در آن است که اوروک شهر گیلگمش نیست بلکه او پس از سرگردانی به این شهر وارد می شود؛ و اصلاً از دیوارهای شهر (که جایگاه خاصی در حماسه دارند) نامی به میان نمی آید. در نسخه هیتی، سفر به جنگل سدر اهمیت زیادی دارد. سایر بخشها نیز در نسخه هیتی و بابلی معیار تفاوت هایی دارند. مواجهه گیلگمش با ایشتار و نرگاو آسمان که در نسخه بابلی معیار (دارای دوازده لوح) دیده می شوند، در نسخه های اکدی، هیتی و هوری به دست آمده از هاتوسا نیز با تفاوت هایی وجود دارند. نام ایشتار در روایت های قبلی و مستقلِ سومری گیلگمش، اینانا آمده است؛ در اقتباس هوری، شاوشکا همین نقش را به عهده دارد؛ در اقتباس هیتی از نوشتار نیمه لوگوگرافیک (dIŠTAR-"li") استفاده شده که توافق شده است به الهه دیگری (احتمالا انزیلی) اشاره دارد. روایت. بررسی و تفسیر شعر سومری «بیلگمس و نرگاو آسمان: قهرمان در نبرد». شعری که عنوانش «قهرمان در نبرد»
است، دربارهٔ دشمنی بیلگمس (پادشاه دولت شهر اوروک) و ایزدبانو اینانا (سومریِ ایشتار؛ ایزدبانوی شهر) و دربارهٔ جنگ بیلگمس و انکیدو با نرگاو آسمان است. پس این شعر پیش زمینهٔ لوح VI حماسه بابلی محسوب می شود، هر چند که آغاز این دو داستان بسیار متفاوت است. با قضاوت بر اساس تعداد نسخه های باقیمانده، این شعر محبوبیت کمتری از داستان های مربوط به آککا و هوواوا داشته است. هیچ کدام از دو منبع اصلی این شعر از مدارس نیپور که معمولاً بهترین نسخه ها در آنجا یافت شده اند، به دست نیامده است. این دو لوح یا با هم فرق دارند یا از نگارش نامرسوم استفاده کرده اند یا خراب شده اند؛ ترجمه شان اغلب مشکل است و گاهی امکان ناپذیر. به همین خاطر، ترجمهٔ فعلی شعر را باید فرسنگ ها دور از کار نهایی دانست. پس از یک سرآغاز آهنگین، بیلگمس با مادرش (ایزدبانو نینسون) گفتگو می کند. نینسون به او دستور می دهد به وظایفش عمل کند (گرچه در این لحظه فهمیدن اینکه وظیفهٔ او چیست، کار سختی است). این بخش از متن، پرتکرار است. خیلی زود اینانا (ایزدبانوی عشق جنسی) در صحنه پدیدار می شود تا مانع کارهای بیلگمس (در اینجا: به قضاوت نشستن) باشد؛ او برنامهٔ دیگری برای بی
لگمس دارد. سطر اصلیِ دربرگیرندهٔ سخن اینانا را نمی توان ترجمه کرد (در لوح VI حماسه بابلی، این جمله به روشنی چنین آمده است که «بیا گیلگمش و مردم باش و من زنت خواهم بود!») بیلگمس پیش قدمی های اینانا را به مادرش گزارش می دهد و اضافه می کند که اینانا را در دروازه شهر و جنب دیوار دیده است. اینجا مکانی است که معمولاً روسپیان می ایستادند. مادرش او را از پذیرفتن هدایای اینانا منع می کند تا نرم نشود. عنوانی که در این بخش برای اینانا به کار می رود «کاخ بانوی الهی» (سومری: نینِگال)، همان عنوانی است که برای او در مراسم ازدواج مقدس به کار می رود. در این مراسم که بهترین منبع برای آن سرود سومری ایدین-داگان (نگاشتهٔ قرن نوزدهم پیشا دوران مشترک) است، پادشاه در نقش دموزی با اینانا همخوابگی می کند تا پادشاهی او از حمایت ایزدبانو برخوردار شود. نتیجه اینکه عنوان انتخاب شده برای اینانا نشان می دهد که خواستهٔ او در داستان سومری و بابلی، یکی است. بار دیگر بیلگمس زمانی که برای انجام سایر وظایفش به بیرون رفته با اینانا روبه رو می شود و به تندی می گوید که از سر راهش به کناری رود. این بخش از متن افتادگی دارد. پس از این وقفه، اینانا در آ
سمان در حال گریه است. پدرش، آن (برابر سومریِ آنو)، وارد می شود و از وی دلیل گریه اش را می پرسد. اینانا پاسخ می دهد نتوانسته خود را در اختیار کسی که دوست دارد، قرار دهد. توصیف او از بیلگمس (نرگاو افسارگسیخته) به حماسه ٔ بابلی شباهت دارد. اینانا خواهان نرگاو برای کشتن بیلگمس می شود. آن در ابتدا نمی پذیرد ولی اینانا فریادی جهنمی می کشد چنانکه آن تسلیم می شود. در اوروک، نرگاو آسمان همه گیاهان را می بلعد و رود را می خشکاند. بخش بعدی شکسته شده است. بازسازی آن با سایر ویرایش های متن چنین است: نوازندهٔ بیلگمس، لوگالگابانگال، نرگاو آسمان را می بیند و به حضور او می رود. بیلگمس در ضیافت است و خبر به هیچ عنوان از خوشی او نمی کاهد. غذایش که تمام می شود، آمادهٔ نبرد می شود. مسلح می شود و به مادر و خواهرش دستور می دهد در معبد انکی قربانی کنند. سوگند می خورد نرگاو را تکه تکه کند و گوشت آن را به فقرا دهد. بیلگمس و انکیدو نرگاو آسمان را می کشند که ایزدبانو اینانا برای حمله به آن ها فرستاده است. بیلگمس تکه ای از ران نرگاو را به سوی اینانا پرتاب می کند، بیلگمس می گوید کاش می توانست همان کاری را با اینانا کند که با نرگاو کرد. هما
ن گونه که بیلمگس وعده داده بود، نرگاو تکه تکه و گوشتش به فقیران اهدا می شود. اما، شاخ هایش به معبد اینانا اهدا می شود. دربارهٔ دشمنی بیلگمس و اینانا نظرات گوناگونی وجود دارد؛ بعضی آن را تلاش سومر (نمادش: اوروک) برای رهایی از یوغ امپراتوری اکد (نمادش: اینانا) می دانند. احتمال بیشتری دارد که داستان برآمده از رد کردن ایزدبانوی اوروک (اینانا) توسط شاه بیلگمس در مراسم "ازدواج مقدس" باشد. ولی ممکن است که هیچ کدام از این ها نباشد؛ هدف شعر درباری، مانند شعرهای بیلگمس (و بسیاری از ادبیات سومری دیگر)، به احتمال زیاد به سادگی این بوده که پادشاه و میهمانان او را سرگرم و مشغول کنند، نه ترویج ایدئولوژی سیاسی. ارتباط احتمالی با سایر اسطوره ها. "داستان گودام" متنی به خط میخی است که در دوره بابلی باستان و به زبان سومری مکتوب شده است؛ در آشورشناسی به عنوان اسطوره طبقه بندی شده است. تنها بخشی از سطر اول باقی مانده که به صورت "gud-dam iriki [...]" خوانده شده است. این سطر در اصل احتمالا "gud-dam iriki ba-ra-è" ("گودام به شهر رفت") بوده است. وجود ارتباطی بین "داستان گودام" و اسطوره های درباره گیلگمش مطرح شده است، هرچند این قهرمان
در آن غایب است. در یک کاتالوگ بابلی باستان که شامل متن های ادبی است، "داستان گودام" در کنار قطعه های متمرکز بر بیلگمس فهرست شده است. در کاتالوگ، این اثر در بین نخستین خط های "بیلگمس و آککا" و "بیلگمس و هوواوا" (نسخه ب) قرار دارد. شباهت های روایی آن به ویژه با شعر "بیلگمس و نرگاو آسمان" مورد اشاره قرار گرفته است. لورا فلدت معتقد است که او یا یک انسان-گاو اسطوره ای بوده یا خدایی که به تمثیل به عنوان گاو توصیف می شود. برخی از نویسندگان تا آنجا پیش می روند که آنها را به عنوان دو گونه از یک روایت توصیف می کنند، اگرچه به گفته آلهنا گدوتی، با وجود ارتباط بینامتنی قابل قبول بین این دو متن، غیر قابل قبول است که "داستان گودام" صرفا یک نسخه جایگزین یا قدیمی تر از اسطوره گیلگمش باشد؛ و به عوض برخی از عناصر آن به سایر آثار ادبی بین النهرین شباهت دارند. حماسهٔ گیلگمش. خلاصه. پس از بازگشت به اوروک، زیبایی گیلگمش تمایل جنسی را در ایزدبانو ایشتار برمی انگیزاند و او به گیلگمش پیشنهاد ازدواج می دهد. گیلگمش او را تحقیر می کند، همه دلباخته گان را به یاد ایشتار می آورد که به چه سرنوشتی دچارشان کرده است. ایشتار خشمگین می شود و به آ
سمان می شتابد. آنو، پدرش، را وادار می کند تا نرگاو آسمانِ آتشین (صورت فلکی گاو) را به وی دهد تا بتواند گیلگمش را به مرگ کیفر دهد. نرگاو آسمان در اوروک ویرانی به بار می آورد اما گیلگمش و انکیدو نقطه ضعف آن را می یابند و می کشندش. آنها به ایشتار توهین بیشتری می کنند و پیروزمندانه به کاخ برمی گردند تا موفقیت خود را جشن بگیرند. لوح VI. در لوح VI "حماسه گیلگمش" به زبان اکدی معیار، پس از آن که گیلگمش پیشروی های جنسی ایشتار را نمی پذیرد، او به آسمان می رود و نزد مادرش آنتو و پدرش آنو، شکایت می برد. او از آنو می خواهد که نرگاو آسمان را به او دهد و تهدید می کند که در صورت امتناع، دروازه های جهان زیرین را خواهد شکست و مردگان را برای خوردن زندگان برمی انگیزد. آنو در ابتدا با خواستهٔ ایشتار مخالفت می کند و پافشاری می کند که نرگاو چنان ویرانگر است که رها کردنش به هفت سال قحطی منجر خواهد شد. ایشتار می گوید که برای هفت سال آینده غلات کافی برای همهٔ مردمان و همهٔ حیوانات ذخیره کرده است. سرانجام آنو با بی میلی موافقت می کنند که آن را به ایشتار دهد و در نتیجه ایشتار نرگاو را در جهان رها می کند که باعث ویرانی گسترده ای می شود.
نخستین نفس نرگاو گودالی در زمین ایجاد می کند که یکصد مرد در آن می افتند و نفس دومش گودالی دیگر ایجاد می کند که دویست نفر دیگر را به دام می اندازد. گیلگمش و انکیدو برای کشتن نرگاو با هم دست به کار می شوند؛ انکیدو پشت نرگاو می رود و دمش را می کِشد، گیلگمش با فروکردن شمشیرش در گردن نرگاو آن را می کُشد. گیلگمش و انکیدو قلب نرگاو را به خدای خورشید، شمش، تقدیم می کنند. در حالی که گیلگمش و انکیدو در حال استراحت هستند، ایشتار بر دیوارهای اوروک می ایستد و گیلگمش را نفرین می کند. انکیدو ران راست نرگاو را پاره می کند و به سوی ایشتار پرتاب می کند. ایشتار «نشانده ها (روسپی های درباری)، روسپی ها و هرزه ها» را فرا می خواند و به آن ها دستور می دهد برای نرگاو آسمان سوگواری کنند. در همین حال، گیلگمش برای شکست نرگاو آسمان جشنی برپا می کند. آغاز لوح VII بازگویی رؤیایی ست که انکیدو دیده و در آن آنو، ائا و شمش اعلام می کنند که یا گیلگمش یا انکیدو باید به سزایِ کشتن نرگاو آسمان بمیرند. آن ها انکیدو را برمی گزینند و انکیدو خیلی زود بیمار می شود، او در رؤیا جهان زیرین را می بیند و سپس می میرد. لوح VIII گزارش اندوه تسلی ناپذیر گیلگمش
برای مرگ دوستش است و تفصیل به خاک سپاری انکیدو. مرگ انکیدو، بیمِ مرگ را در دل گیلگمش می افکند و این موضوع، محور بخش باقی مانده حماسه است. نمادگرایی و بازنمایی. تصویرهای بسیاری از کشتن نرگاو آسمان در آثار هنری بازمانده از بین النهرین باستان دیده می شود. بازنمایی ها به خصوص بر روی مُهرهای استوانه ای امپراتوری اکد (ح. ۲۳۳۴ تا ۲۱۵۴ پیشا دوران مشترک) رایج است. این تصویرها نشان می دهد که نرگاو به روشنی گاو نری که غیرعادی بزرگ و درنده خوست تصور می شد. با این حال دقیقاً مشخص نیست نرگاو آسمان نماد چیست. مایکل رایس حدس می زند که نرگاو ممکن است که نماد زمین لرزه باشد، زیرا در فرهنگ های باستانی گاو نر عموماً با زلزله مرتبط بوده است. وی همچنین معتقد است که نرگاو ممکن است نماد تابستان باشد که دورهٔ خشک سالی و بی حاصلی برای مردم میان رودان باستان بوده است. آشورشناسانی چون جرمی بلک و آنتونی گرین، نرگاو آسمان را به صورت فلکی گاو مربوط می دانند و استدلال می کنند دلیل این که انکیدو در "حماسه گیلگمش" پس از شکست نرگاو، ران آن را به سوی ایشتار می کند، ممکن است تلاشی برای توضیح این باشد که چرا به نظر می رسد قسمت های عقبی صورت فلکی
مفقود است. رایس نیز از کشتن نرگاو تفسیری نجومی می کند و یادآوری می کند که گاهی در متن های مصر باستان صورت فلکی سگ بزرگ به شمایل ران گاو نشان داده می شد، گرچه هم او اشاره می کند که هیچ مدرکی برای تأیید این تشابه در سومر وجود ندارد. وی علاوه بر آن می گوید که ران اغلب در متن های خاور نزدیک باستان جایگزینی برای اندام جنسی بوده است. گوردن و رندزبرگ خاطرنشان می کنند مفهوم پرتاب پای گاو به سوی شخص دیگر، «توهینی بزرگ» در منطقهٔ جغرافیایی گسترده ای در خاور نزدیک باستان بوده و در "ادیسه" (شعری حماسی به یونانی باستان) تکرار می گردد. برخی از محققان نرگاو آسمان را با شخصیت گوگالانا، شوهر ارشکیگال که اینانا در "فرورفتن به جهان زیرین" نامش را می برد، یکی می دانند. تأثیر بر داستان های پسین. سایرس گوردن و گری رندزبرگ مرگ آقات در اسطورهٔ اوگاریتی را گواهیِ بن مایهٔ قحطی هفت ساله پس از مرگ قهرمان، در خاور نزدیک، می دانند و علاوه بر آن درون مایهٔ پیش بینی هفت سال قحطی از قبل و ذخیره ملزومات، در داستان عبری یوسف در سفر پیدایش نیز دیده می شود. به گفتهٔ والتر برکرت، محقق دوره کلاسیک آلمانی، صحنه ای که در آن ایشتار پس از آن که گیلگم
ش او را طرد می کند به نزد آنو می رود تا نرگاو آسمان را طلب کند، مستقیماً به صحنه ای در کتاب V " ایلیاد" شباهت دارد. در "حماسه گیلگمش"، ایشتار به مادرش آنتو شکایت می برد، ولی پدرش آنو به ملایمت ملامتش می کند. در "ایلیاد"، آفرودیت، نمو یونانی پسین ایشتار، در حالی که برای نجات پسرش آینیاس تلاش می کند، دیومدس او را زخمی می کند. او به کوه المپ می گریزد، نزد مادرش دیون گریه می کند، خواهرش آتنا او را مسخره می کند و پدرش زئوس به ملایمت ملامتش می کند. نه تنها شباهت روایت چشمگیر است، بلکه این واقعیت نیز وجود دارد که نام دیون مونث سازی نام زئوس است، همانگونه که "آنتو" صورت مؤنث "آنو" است. دیون دیگر در سراسر "ایلیاد" پیدا نمی شود و به جایش، هرا همسر زئوس است. بنابراین برکرت نتیجه می گیرد که دیون به روشنی گرته برداری آنتو است. گراهام اندرسون، پژوهشگر دورهٔ کلاسیک اهل بریتانیا، می گوید در "ادیسه"، مردان اودیسئوس گاو مقدس هلیوس را می کشند و خدایان به همین دلیل آن ها را به مرگ محکوم می کنند؛ همانگونه که انکیدو در "حماسه گیلگمش". مارتین وست به این اشاره می کند که شباهت ها ژرف تر از این واقعیت است که، در هر دو، جانوری که کشته
می شود گاوی است که به مرگ طبیعی نمی میرد. در هر دو مورد، فرد یا افرادی که به مرگ محکوم می شوند، همراهان قهرمان هستند که مرگشان قهرمان را ناگزیر می کند تا به تنهایی به سفر ادامه دهد. وی همچنین یادآوری می کند که، در هر دو مورد، حماسه دارای صحنه ای است که در آن خدایان بر سر این بحث می کنند که آیا گناهکار باید بمیرد یا نه و این که هلیوس همانگونه در "ادیسه" برای گرفتن انتقام گاوش زئوس را تهدید می کند که ایشتار در "حماسه گیلگمش"، هنگام خواستن نرگاو، آنو را تهدید کرد. بروس لودن ریشخند کردن ایشتار توسط انکیدو که بلافاصله پس از کشتن نرگاو آسمان انجام می شود را با ریشخند کردن پولیفموس توسط اودیسئوس در کتاب IX "ادیسه" مقایسه می کند. در هر دو مورد، تکبر قهرمان پس از یک پیروزی چشمگیر منجر به این می شود که خدایی او را نفرین کند. تفسیر روان شناختی. در سال ۱۹۱۱، زیگموند فروید و کارل گوستاو یونگ (که در جبهه جنگ حضور داشت) با یکدیگر درباره حماسه نامه نگاری کردند؛ این نامه نگاری در ادامه مباحث قبلی آنها بر سر گیلگمش بود. توجه فروید به بن مایه رابطه گیلگمش و انکیدو بود و آن را نماد رابطه یک مرد با لیبیدوی خود می دانست. یونگ دربا
ره گفته های اوتنپیشتی تحقیق می کرد. پس از این تبادل فکری، یونگ در یکی از آثار اولیه خود بارها از گیلگمش نام برد. یونگ حماسه را مثالی از تمایل ناخودآگاه مادر به رابطه جنسی با فرزند خود دانست (تمایل ایشتار به گیلگمش). انکیدو مصداق اشتیاق برای بازگشت قهقرایی به دوران کودکی و درون بدن مادر است. هومبابا نماد پدر کهن الگویی است. با اینکه یونگ در آثار بعدی خود نیز بارها به گیلگمش اشاره می کند اما هیچگاه تحقیقی را که در این زمینه به دنبالش بود، به انجام نرساند. به جای آن، ریوکا کلوگر (دانشجوی دکتری که در زوریخ یکدیگر را ملاقات کردند) را تشویق به این کار کرد. با وجود علاقه فروید و یونگ، حماسه گیلگمش در مطالعات روان کاوی تا دهه ۱۹۸۰ نادیده گرفته شد. در یک استثنا، جوزف کمبل در تحلیلی فرویدی-یونگی به گیلگمش پرداخت که بازتاب پیدا کرد. در دهه ۱۹۸۰ دو تحقیق درباره حماسه انجام شد. روان کاوی. یکی از این تحقیقات، از دیدگاه فرویدی صورت گرفت اما چندان به متن وفادار نبود و حتی در جاهایی آن را تحریف کرد. در این بررسی گیلگمش از آن رو که تولد شگفت آوری ندارد و مشکلی جهانی را از سر راه بر نمی دارد، یک قهرمان در نظر گرفته نمی شود. از
آنجایی که بن مایه مادر نقش اساسی دارد، مصداق ها بررسی شد: روسپی «همتای آرورو، مادر الهی انکیدو، که به زودی با نام دیگرش، نینسون، به عنوان مادر گیلگمش ظاهر می شود» معرفی شد و همخوابگی آنها یک «ازدواج مقدس» (همخوابگی آیینی پادشاه و الهه که پس از آن بین گیلگمش و ایشتار صورت می گیرد) در نظر گرفته شد. در رویای گیلگمش (که ستاره از آسمان فرومی افتد) «ستاره نشانه پدر غایب (مقتول) است که بار گناهی بر دوش گیلگمش» است. در رویای دوم، تبر «نشانه ترس گیلگمش از اختگی» است. انکیدو در رویارویی با گیلگمش، او را از جرمی بزرگ بازمی دارد: تجاوز به الهه-مادر توسط گیلگمش. با کشتن هومبابا، خطر زنای با محارم دوباره نزدیک می شود اما گیلگمش که اکنون دیگر بالغ شده است تلاش مادر برای اغوا را نمی پذیرد (ایشتار و نرگاو آسمان). نرگاو آسمان (نماد قدرت مردانگی الهی) «نشانه پدر که به دنبال کشتن پسر است» اما «خودش در معرض کشته شدن» قرار می گیرد (عقده ادیپ). در این تحلیل فرویدی، حماسه روایتِ تجربه و آمادگی برای «ازدواج مقدس» است. روان شناسی تحلیلی. تحقیق دیگر از دیدگاهی یونگی و توسط کلوگر انجام شد. او (پس از تشویق یونگ) بررسی دقیق و گسترده ای را