Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در آنالیز تابعی، قضیه باناخ-الوگلو (به آن قضیه الوگلو نیز می گویند) بیان می دارد که توپ واحد بسته از فضای دوگان یک فضای برداری نرم دار در توپولوژی ضعیف* آن فشرده است. در اثبات رایجی که از این قضیه موجود است توپ واحد را با توپولوژی ضعیف-*، بصورت یک زیرمجموعه بسته از ضرب مجموعه های فشرده در توپولوژی حاصلضربی، جایگزین می کند. از قضیه تیخونوف نتیجه می شود که این ضرب و نتیجتاً توپ واحد درون آن فشرده است. این قضیه کاربردهایی در فیزیک جهت توصیف مجموعه حالت های جبر مشاهده پذیرها دارد، مثل زمان یه هر حالت را بتوان به صورت ترکیب خطی محدبی از حالت های اصطلاحاً خالص نوشت.
مقالات مرتبط: گسترش روم در آیبریا گسترش روم در سرزمین ایتالیا مجموعه ای از درگیری ها و کشمکش هایی است که بین رومی ها و سایر اقوام ایتالیا به وجود آمد و موجب شد که رُم که یک شهر کوچک در ایتالیا بود مبدل به فرمانروای این شبه جزیره بشود. اولین جنگ رومی علیه سابین ها بود و اولین فتوحات این قوم در نزدیکیهای تپه های آلبان و پایینتر از منطقه لاتیوم به دست آمد که این دست آوردها را به پادشاهان رومی نسبت می دهند. سقوط آخرین پادشاه رومی باعث جنگهای بعدی بین رومی ها و اتروسک ها شد چرا که شاهان رومی از این قوم انتخاب شده و دارای حمایت از جانب آنها بودند. در خلال سال ۳۹۰ قبل میلاد، گالها از شمال ایتالیا وارد شده و روم را غارت کردند. در نیمه دوم قرن چهارم پیش از میلاد، رومی ها بارها با سامنایت ها، که یک ائتلاف قبیله ای قدرتمند در منطقه آپنین بود، درگیر شدند که به پیروزی رومیها انجامید. با پایان این جنگ ها، روم به قدرتمندترین ایالت مرکزی ایتالیا تبدیل شد و گسترش آن به شمال و جنوب آغاز گردید. آخرین تهدید روم زمانی بود که پادشاه تارنتوم (شهری در جنوب ایتالیا) از پادشاه اپیروس در خواست کمک کرد که منجر به شکل گیری جنگ پیروزی شد
و در نهایت ایتالیا تحت سلطه کامل روم درآمد. جنگ های پونیک نبرد بعدی رومی ها بود که این مردمان را برای اولین بار برای جنگیدن به خارج از ایتالیا کشاند. پس زمینه. نام های مردمان باستانی بومی ایتالیا نشان دهنده وجود جمعیت های گوناگونی است که در عصر آهن و قبل از گسترش رومیان و تسخیر ایتالیا در شبه جزیره ایتالیا ساکن شده اند. بسیاری از نام ها یا اختراعات علمی هستند یا نام های معمول هستند که توسط نویسندگان باستانی آثار به زبان یونانی و لاتین باستان استفاده شده اند. با توجه به نام های خاص قبایل و مردم ایتالیای باستانی، دوره زمانی که در آن مورخان نام های منسوب تاریخی مردم ایتالیای باستان را ذکر می کنند، بیشتر در حدود ۷۵۰ سال قبل از میلاد (در پایه گذاری افسانه ای روم) تا حدود ۲۰۰ سال است. این نام ها بیشتر در دوره میانی جمهوری روم دیده می شود تا زمانی که کل ایتالیا به دست رومیان افتاد. تقریباً همه این مردمان و قبایل کم وبیش به زبان های هندواروپایی صحبت می کردند: ایتالیایی ها، سلتها، یونانیان باستان، و قبایلی که احتمالاً موقعیت های میانی مختلفی را بین این گروه های زبانی اشغال می کردند. از سوی دیگر، برخی از مردم ایتالیا (
مانند رائتی ها، کامونی ها، اتروسک ها) احتمالاً به زبان های غیر هند و اروپایی صحبت می کردند. علاوه بر این، مردمانی که به زبان های خانواده آفریقایی-آسیایی صحبت می کنند، به ویژه فنیقی ها و کارتاژی های عمدتاً سامی، در برخی از مناطق ساحلی ایتالیا (به ویژه در جزیره سیسیل در غرب و جنوب ساردینیا) ساکن بودند و مستعمراتی ایجاد کرده بودند. برخی از محققان معتقدند که بسیاری از مردمان به زبان های غیر هند و اروپایی صحبت می کردند. برخی از آن ها پیش هندواروپایی یا دیرینه اروپایی بودند، در حالی که برخی دیگر نزدیک به هند و اروپایی (یعنی هر چیزی که دارای مولفه های ترکیبی بین هند و اروپایی و غیرهندواروپایی است) بودند. گسترش روم در سرزمین های لاتینی (۷۵۳–۳۴۱ قبل از میلاد). کهن ترین تاریخ ثبت شده روم از زمان تأسیس رم به عنوان یک دهکده قبیله ای کوچک تا پایان عصر سلطنتی تا سقوط پادشاهان روم به کمترین میزان حفظ شده است و اکثراً از میان رفته اند. اگرچه لیوی، مورخ رومی، در اثر خود "از پیدایش روم" مجموعه ای از هفت پادشاه روم باستانی را فهرست می کند، از اولین استقرار در شهر تا سال های ابتدایی حکومت چهار «پادشاه» اول (رومولوس، نوما پومپیلی
وس، تولوس هوستیلیوس و آنکوس مارتیوس). مورخان فرض می کنند که قبل از استقرار حکومت اتروسک ها بر روم تحت رهبری تارکینیوس پریسکوس، پنجمین پادشاه سنتی روم، رم توسط نوعی اقتدار مذهبی رهبری می شد. طبق تاریخ لیوی، رومولوس پس از تأسیس شهر، یکی از هفت تپه رم یعنی تپه پالاتین را مستحکم کرد و لیوی ادعا می کند که اندکی پس از تأسیس آن، رم «از نظر قدرت نظامی با هر یک از شهرهای نزدیک برابری می کرد». تحت حکومت پادشاهان اتروسکیایی تارکینیوس پریسکوس، سرویوس تولیوس و تارکینیوس سوپرباس، روم در جهت شمال غربی گسترش یافت و پس از انقضای معاهده ای که به جنگ قبلی پایان داده بود، علیه وینتانی ها (شمال شرقی تیبر) اعلام جنگ داد. تارکینیوس پریسکوس با سابین ها جنگید (در حدود ۵۸۵/۵۸۴ قبل از میلاد)، و جانشین او سرویوس تولیوس نیز بعدها راه او را ادامه داد. دوباره پریسکوس بر لاتین ها و اتروسک ها (در ۱ آوریل ۵۸۸/۵۸۷ قبل از میلاد) پیروز شد (او شهرهای کورنیکولوم (Corniculum) و کولاتیا (Collatia) را از دولت روم خرید). سرویوس تولیوس نیز بر اتروسک ها پیروز شد (در ۲۵ نوامبر ۵۷۱/۵۷۰ قبل از میلاد و در ۲۵ مه ۵۶۷/۵۶۶ قبل از میلاد). و سرانجام استرابون می ن
ویسد که تارکینیوس پریسکوس همیشه شهرهای متعددی از آکی را پس از اشغال ویران می ساخت. آخرین پادشاه رم، تارکینیوس سوپرباس، اولین کسی بود که با ولسی ها مبارزه کرد و سپس شهرهای متعددی از لاتیوم وتوس را تحت سلطه خود درآورد و در نهایت با اتروسک ها صلح کرد. سرانجام پادشاهان اتروسک در شرایطی که قدرت اتروسک ها در منطقه در همان دوره از دست رفته بود، سرنگون شدند، و روم، که دارایی هایش از ۱۵ مایلی شهر فراتر نمی رفت، به شکل یک جمهوری تغییر ساختار داد. در آغاز این مرحله تاریخی جدید (دوران جمهوری)، همسایگان روم شامل شهرها یا روستاهای لاتین، با ساختار قبیله ای شبیه به روم، یا حتی قبایل سابین در تپه های آپنین مجاور بودند. به تدریج روم هم سابین ها و هم شهرهای محلی را که یا توسط اتروسک ها دست نشانده شده بودند یا شهرهای لاتین که مانند روم خود را از شر حاکمان اتروسکی خلاص کرده بودند، شکست داد. روم در نبرد دریاچه رژیلوس (۴۹۶ قبل از میلاد)، لاوینی ها و توسکولی ها را شکست داد، و در سال ۴۴۹ پیش از میلاد در نبردهایی که ناشناخته است، سابین ها را شکست داد سپس آئکی ها و ولسی ها را در نبرد کوه آلگیدوس در سال ۴۵۸ پیش از میلاد و در نبرد با کو
ربیو در سال ۴۴۶ قبل از میلاد و در ادامه ولسکی ها را در نبرد کوربیونه و در فتح آنزیو در سال ۳۷۷ پیش از میلاد، آئورونچیها در نبرد آریچیا؛ پس از این سلسله جنگ ها رومی ها در نهایت توسط وینتانی ها در نبرد کرمرا (cremera) شکست خوردند (در ۴۷۷ قبل از میلاد). این شکست در خلال فتح فیدن در سال ۴۳۵ قبل از میلاد و در جنگ هایی که منجر به فتح وی (Veii) در سال ۳۹۶ قبل از میلاد شد رخ داد. هنگامی که وینتانی ها شکست خوردند، رومی ها عملاً تسخیر همسایگان اتروسکی خود را تکمیل کردند، و در همان زمان، موقعیت خود را در برابر تهدید جدید ایجاد شده توسط مردم قبیله ای تپه های آپنین مستحکم کردند. با این حال، رم هنوز تنها یک منطقه بسیار کوچک را کنترل می کرد و تجارت آن نقشی جزئی در کل بافت شبه جزیره ایتالیا ایفا می کرد: برای مثال، بقایای حکومت وی (Veii)، که امروزه کاملاً در حومه رم مدرن قرار دارد، مورد توجه یونانیان، حاملان فرهنگ پیشرو آن زمان قرار گرفت. بخش عمده ای از ایتالیا هنوز در دست سایر لاتین ها، سابین ها، سامنیت ها و دیگر مردمان ایتالیای مرکزی، استعمارگران یونانی تبار (Magna Graecia poleis)، و به ویژه، مردم سلتیک شمال ایتالیا، از جمل
ه گال ها، باقی مانده بود. در آن زمان، تمدن سلتی پر جنب و جوش، در حال گسترش نظامی و توسعه سرزمینی بود، با پیشرفتی که اگرچه فاقد انسجام بود، اما بخش زیادی از قاره اروپا را دربر گرفت. دقیقاً به دست سلت های گال بود که روم شکستی تحقیرآمیز را متحمل شد که به دنبال آن عقبگردی بر پیشرفت آن تحمیل گردید: به طوری که داغ آن شکست عمیقاً در ضمیر و خاطره آینده روم حک شد. از ۳۹۰ قبل از میلاد، بسیاری از قبایل گالی شروع به حملات گسترده به ایتالیا از ناحیه شمال کرده بودند، در حالی که رومی ها فقط سناریویی مبنی بر تدارکات دفاعی کوچک محلی را طراحی کرده بودند. یک قبیله جنگجو به نام سنون ها، که از شمال به استان سینا (Siena) در سرزمین اتروسک ها حمله کردند و به شهر کلوزیوم (چیوسی)،که نه چندان دور از حوزه نفوذ روم بود یورش بردند. ساکنان چیوسی که از قدرت دشمنان خود ترسیده بودند و دشمنانشان از نظر تعداد و درندگی از آنها برتر بودند به ناچار از روم کمک خواستند. تقریباً ناخواسته رومیان نه تنها خود را در تضاد با سنونها یافتند، بلکه مبدل به هدف اصلی آنها شدند. رومی ها در نبرد آلیا در حدود سال های ۳۹۰–۳۸۷ قبل از میلاد با سنون ها درگیر شدند. گال
ها به سردستگی رهبر برنوس، ارتش رومی متشکل از ۱۵۰۰۰ سرباز را شکست دادند و فراریان را مستقیماً به سمت شهر تعقیب کردند، که قبل از بیرون راندن شهر را به صورت جزئی اما تحقیرآمیز غارت کردند. در نهایت گال ها با پرداخت باج متقاعد به ترک شهر شدند. برقراری هژمونی در ایتالیای جنوبی و مرکزی (۲۶۴–۳۴۳ قبل از میلاد). پس از اندکی از غارت رم، رومی ها تجدید قوا کرده و آماده گسترش حوضه نفوذ در ایتالیا گشتند. ایتالیای مرکزی. سامنیت ها به اندازه رومیان جنگجو و ثروتمند بودند و در سناریوی بومی خود قصد داشتند در سرزمین های نزدیک در دشت های حاصلخیز ایتالیایی در مجاورت روم گسترش یابند. جنگ اول سامنیت ها، بین سال های ۳۴۳ و ۳۴۱ قبل از میلاد، به دنبال یورش گسترده سامنیت ها به قلمرو روم، با نبرد کوه گاوروس (battle of Mount Gaurus) (342 قبل از میلاد) و نبرد سوسولا (battle of Suessula) (341 قبل از میلاد) آغاز شد. رومی ها سامنیت ها را شکست دادند، اما به دلیل شورش بسیاری از متحدان لاتین در یک درگیری معروف به جنگ لاتین، بدون اینکه بتوانند از موفقیت به دست آمده به طور کامل استفاده کنند، مجبور به عقب نشینی از جنگ شدند. در حدود سال ۳۴۰ قبل از می
لاد، رم در دو جپهه درگیر جنگ شده بود سمنیت ها و شهرهای لاتین تبار شورشی. سرانجام لاتین ها در نبرد وزوویوس (battle of Vesuvius) و بار دیگر در نبرد تریفانوم (battle of Trifanum) شکست خوردند و پس از آن مجبور شدند تسلیم قدرت روم شوند.و بدین ترتیب جنگ سمنتیت اول اتمام یافت. پس از چندی، جنگ دوم سمنیت ها (۳۰۴–۳۲۷قبل از میلاد) آغاز شد که چالشی طولانی تر و جدی تر برای هر دو طرف به حساب می آمد چرا که شامل ۲۰ سال اعلام جنگ و ۲۴ نبرد جدی و تلفات شدید می شد. نواحی مختلف در خلال جنگ مثل شهر ناپل (naples) دست به دست می شد و پیروزی و شکست گاه و بی گاه برای طرفین رخ می داد. سرانجام سرنوشت جنگ ها در نبرد بوویانوم (Bovianum) در ۳۰۵ قبل از میلاد به نفع روم تغییر اساسی کرد و سمنیت ها تسلیم مذاکرات صلح شدند. پس از توافق صلح در ۳۰۴ قبل از میلاد روم سرزمین ها ی فراوانی را به جمهوری الحاق کرد و مستعمراتی هم در سرزمینهای سمنیت ایجاد شد. اما صلح دوام چندانی نداشت و هفت سال بعد، در حالی که اوضاع برای رومی ها آرام به نظر می رسید، سمنیت ها دوباره متحد شدند و جنگ سوم سمنیت ها آغاز گردید که در طی آن در نبرد کامرینوم (Camerinum) رومی ها شکست
خوردند. در این بین سمنیت ها سعی کردند با تمام دشمنان روم در شبه جزیره ایتالیا همکاری کنند تا از اعمال نفوذ گسترده جمهوری در تمام ایتالیای مرکزی و جنوبی جلوگیری کنند. بدین ترتیب در سال ۲۹۵ قبل از میلاد جمهوری روم با سپاهی متحد و متشکل از گال ها، سمنیت ها، اتروسک ها و آمبری روبرو شد. اما در طی زد و خوردهایی که درگرفت جمهوری به پیروزی قطعی رسید و نشان داد که در مرکز شبه جزیره قدرتی را یارای مقابله با او نیست. علاقه برای نبرد و تصرف سرزمین در این نبردها مختص طبقه اشرافی مثل خاندان کلودیا نبود و این اشتیاق شامل تمام پاتریسین ها و پلبی ها می شد. بنابر این میل به گسترش در جنوب ایالیا در جمهوری ایجاد شد اما اینبار در جنوب وجود تمدن بزرگ یونان یا مگنا گرائسیا (magna graecia) با منافع بزرگ اقتصادی و سازمان های سیاسی و پشتیبانی نظامی گسترده راه جمهوری را کندتر می کرد. ایتالیای جنوبی. مقاله های مرتبط: گرائسیا مگنا، یونان باستان، تاریخ باستان، پادشاهی اپیروس با آغاز قرن سوم قبل از میلاد جمهوری روم مبدل به قدرتی منطقه ای در شبه جزیره شده بود اما تا این زمان هنوز هیچ تماس جدی با قدرت های نزدیک آن زمان یعنی کارتاژها و مستعم
رات یونانی نداشت، ناگفته نماند که کلونی های یونانی تبار مراودات زیادی با سمنیت ها داشتند و در مواقعی با آنان پیمان های تجاری و دفاعی می بستند. از سکه هایی که در منطقه کامپانیای جمهوری روم بدست آمده می توان فهمید که حداقل روابط تجاری محدودی بین روم و کلونی های یونانی وجود داشت اما اطلاعات چندانی در این رابطه در دست نیست. البته این قراردادهای تجاری می تواند در نتیجه جنگ های روم-سمنیت بوجود آمده باشد اما هرگز نمی توانست پاسخگوی نیازهای جمعیت روستایی جمهوری روم برای منافع کشاورزی باشد بنابراین می توان علاقه توسعه روم به سمت سرزمین های جنوبی را اینگونه توجیه کرد. پیرهوس در سال ۲۸۰ قبل از میلاد به سرزمین های رومی یورش برد و در طی این تهاجم اکثر مستعمرات یونانی و همچنین بقایای سمنیت ها او را یاری نمودند و در ابتدای یورش، پیروزی هایی را علیه رومیان بدست آوردند. پس از مدتی زد و خورد پیرهوس به این نتیجه رسید که توانایی حفاظت از دست آوردهایش در ایتالیا را ندارد بنابراین به سمت آپولونیا در اپیروس عقب نشینی کرد، در طی این اقدام مگنا گرائسیا و متحدانش در برابر جمهوری روم تنها ماندند و لژیون های رومی به سمت جنوب حرکت کردند
و تحت پیمان فوئدرا (foedera) نواحی مختلف مگنا کرائسیا را تقسیم نموده و تحت انقیاد و کنترل غیر مستقیم خود درآوردند. تصرفات در طی نبردهای پونیک (۲۶۴–۱۳۳ قبل از میلاد). مقاله های مرتبط: کارتاژ، فنیقیه، سیسیلی، تونس جمهوری روم پس از تصرف شبه جزیره ایتالیا و بدست آوردن شهرت نظامی برای لژیون هایش، برای یورش به نواحی خارج از ایتالیا نیز خیز برداشت. کوه های آلپ در نواحی شمال همچون دیوار حائلی میان روم و گال ها عمل می کرد و میل برای گسترش در سرزمین های جنوبی به خصوص سیسیل ایجاد گشت، جایی که باعث بوجود آمدن نبردهای سهمگین پونیک شد. چرا که کارتاژها در این نواحی استحکامات و قدرت نظامی خود را مستقر کرده بودند. سیسالپین گال. لژیون های رومی اندکی قبل از شروع نبردهای پونیک از رودخانه پو عبور کرده و قسمت های کوچکی را از سیسالپین تصرف کرده بود. تا اینکه در سال ۲۲۲ قبل از میلاد در خلال جنگ کلاستیدیوم (battle of Clastidium) لژیون های روم توانستند پایتخت قبیله اینسوبری یعنی مدیولانیوم (میلان امروزی) را تصرف کنند. برای تحکیم دست آوردهای خود، جمهوری روم شروع به کلونیزه کردن این ناحیه با نام کرمونا (Cremona) و نواحی مجاور در قلمرو ق
بیله بویی (boii) تحت نام پیاچنزا (Piacenza) کرد. این کار باعث ایجاد نفرت میان سایر قبایل باقی مانده گال در آلپ شد که در نهایت موقع یورش هانیبال به ایتالیا این قبایل نیز دست به شورش زدند. در خلال نبردهای دوم پونیک (۲۲۲–۲۰۰ قبل از میلاد) روم ابتدا سرزمین های شمال آپنین و سپس ونتی (veneti) در نزدیکی شهر ونیز امروزی را تصرف و به نواحی قبیله لیگوریا (liguria) یورش برد. و اینچنین سیسالپین به صورت کامل به تصرف روم درآمد. در سال ۲۰۰ قبل از میلاد گال ها در طی شورش خود کلونی پیاچنزا را تسخیر کردند و کلونی کرمونا به خطر افتاد. با رد هرگونه مصالحه، جمهوری روم مشت آهنین خود را به گال ها نشان داد. در ۱۹۶ قبل از میلاد پوبلیوس کورنلیوس اسکیپیو ناسیکا، اینسوبری ها را شکست داد و در ۱۹۱ قبل ای میلاد بویی ها که پیاچنزا و ریمینی دار در اختیار داشتند سرکوب شدند. پس از عبور لژیون های کورنلیوس از رودخانه پو اوضاع رو به آرامی نهاد و قبایل سنومانی و ونتی به این نتیجه رسیدند که روم تنها قدرت قابل اتکا در منطقه است به این ترتیب روم قدرت سیسالپین را در دست گرفت. در ۱۸۱ قبل از میلاد در شمال شرقی سیسالپین کلونی جدید آکویلیا (Aquileia) نیز
تأسیس شد. در ۱۷۷ قبل از میلاد ایستریا و ۱۷۵ قبل از میلاد لیگوریا به طور کامل به انضمام روم درآمد. چند دهه بعد پوبلیوس تأکید می کند که جمعیت سلتیک در دره پو با کاهش جمعیت مواجه بوده این می تواند به دلیل تبعیض، برده گیری و کشتار سلتی ها به دست رومیان بوده باشد. مگنا گرائسیا. مقاله های مرتبط: سیسیلی رومی مگنا گرائسیا استانی بود که جنوب ایتالیا و سیسیل را شامل می شد. جزیره سیسیلی در دوره اول نبردهای پونی به دست رومیان افتاد. تا سال ۲۱۲ فقط شهر سیراکیوز در سیسیل مستقل مانده بود که آنهم به خاطر حکومت شاه هیرو دوم بود که متحد روم به شمار می رفت. هر چند بعدها نوه او هیرونیموس با هانیبال متحد شد و باعث گردید شهر به محاصره رومی ها درآید که در سال ۲۱۲ قبل از میلاد سقوط کرد. در سال ۲۰۵ قبل از میلاد و پس از فرار هانیبال تقریباً تمام استان به دست رومیان افتاد. ایجاد کلونی های جدید رومی (civium romanorum) عنصر اصلی برنامه کنترل سرزمینی جدید بودند که از ۱۹۷ قبل از میلاد شروع شد. در سال ۱۹۴ قبل از میلاد، پادگان های رومی با ۳۰۰ سرباز کارکشته در سالرنوم (Salernum)، پوتئولی (Puteoli) لیترنوم (Liternum) وولتورنوم (Volturnum)، بوک
سنتوم (Buxentum) و در سیپونتوم (Sipontum) در دریای آدریاتیک تأسیس شدند. این شیوه در قلمرو برتی (Brettii) نیز تکرار شد. در سال ۱۹۴ قبل از میلاد مستعمرات رومی کروتون و تمپسا و به دنبال آن مستعمرات لاتین کوپیا (۱۹۳ قبل از میلاد) و والنتیا (۱۹۲ قبل از میلاد) تأسیس شدند. منابع. ترجمه از ویکی پدیای انگلیسی
Raeti (تلفظ انواع: "Rhaeti," "RHETI" یا "Rhaetii؛" یونان باستان: "Ῥαιτοί،" رونویسی "Rhaitoí)" رائتی ها کنفدراسیونی از قوم سلتی (celts) بودند که دارای فرهنگ و زبان مشترک بوده و از دیرباز یعنی حدود ۵۰۰ سال قبل از میلاد در مناطق مرکزی سوئیس امروزی، تیرول و مناطقی از شمال آلپ زندگی می کردند. ریشه شناسی نام. ریشه اصلی نام رائتی به طور کلی نامشخص است اما گفته ها بر این منوال است که مردمان گال این نام را به رائتی ها داده اند که در زبان سلتی به معنای کوه نشین است. جغرافی دان رومی، پلینی بزرگ، که در سال ۷۰ پس از میلاد می نویسد، احتمال می دهد که نام مردم به نام «رائتوس»، رهبر آنها در زمان «اخراج» فرضی آنها از دره پو (جنگ با گال های کیسالپین و شکست از آنها)، نامگذاری شده است. اما بر اساس نظریات تاریخدانان موسوم به «ساختار همنام» این یک نظریه ساختگی رایج در جهان یونانی-رومی بود و ممکن است رد شود. همچنین گفته شده است که نام رائتی ممکن است با رئیتیا (Reitia)، الهه مقدس و با نفوذی که در شمال شرقی ایتالیا مورد احترام بود و در تعدادی از کتیبه های روی لوح های نذری مردم ونتی نام برده شده، مرتبط باشد. یک لوح نذری رائتیک (Raetic)
، از همان منطقه، حاوی کلمه رئیتوس (reithus) است که ممکن است به این خدا اشاره کند اصالت و زبان. اولین ذکر نام رائتی در منابع باستانی برجای مانده در تاریخ پولیبیوس است که قبل از ۱۴۶ (قبل از میلاد) نوشته شده است. به گفته پلینی بزرگ، رائتی ها اتروسکایی بودند که با حمله به گالها از دره پو به آلپ رانده شدند. این گزارش از خاستگاه رائتی توسط مورخ رومی دوره آگوستین، لیوی، پشتیبانی می شود. رائتی ها به «زبان رائتی» صحبت می کردند، زبانی منقرض شده که تنها از روی یک سری کتیبه ها که به گونه ای از الفبای اتروسکی نوشته شده است، شناخته می شود. این زبان معمولاً توسط بسیاری از زبان شناسان مربوط به اتروسکی، یک زبان غیرهند و اروپایی است که به بهترین وجه در مناطق مرکزی ایتالیا در توسکانی، شمال لاتیوم و غرب اومبریا، و همچنین در مناطق شمالی ایتالیا، امیلیا-رومانیا و ایتالیا ثبت شده است. اگرچه بعید است، زبانی که دانشمندان امروزی آن را مربوط به «رائتیان» می دانند، در واقع هیچ ارتباطی با مردمی که رومیان باستان به «راتی» می شناختند، نداشته است که این ادعادر تضاد با گفته های پلینی است. اما تاریخ نگاران رومی مردم رائتی را با اتروسک های رات
ی از یک ریشه می دانند. حتی اگر «رائیت» زبان اجدادی رائتی ها بوده باشد، در مورد اینکه «رائتی» تا چه حد در زمان آگوستوس (حکومت ۳۰ قبل از میلاد - ۱۴ پس از میلاد) در میان قبایل به طور گسترده صحبت می شد، تردید زیادی وجود دارد. در کل منطقه آلپ، شواهدی وجود دارد که نشان می دهد عناصر غیرسلتی، تا زمان آگوستوس، با هجوم قبایل سلتی جذب شده و گفتار سلتی را پذیرفته بودند. به گفته لیوی، «صدای» زبان اصلی اتروسکی راتی (sonum linguae) در نتیجه سکونت در آلپ خراب شده بود. این ممکن است نشان دهد که حداقل برخی از قبایل زبان اجدادی خود را به سلتیک تغییر داده بودند. سلتی گرا بودن رائتی ها همچنین به عقیده رومی ها برای خواهرخواندگی راتی ها با همسایگانشان در شمال، یعنی قبلیه ویندلیچی (Vindelici)، که به عقیده اکثر مورخان سلتیک زبان بوده اند، پشتیبانی می شود. قلمروهای دو قوم برای اهداف اداری از مراحل اولیه و در نهایت، تحت فرمان امپراتور کلودیوس (حکومت ۴۱–۵۴)، به عنوان استان رائتیاو ویندلیچیا (Raetia et Vindelicia) ترکیب شدند. علاوه بر این، یک جفت گروه نظامی مشترک از Raetorum و Vindelicorum تحت فرمان آگوستوس ایجاد شد. احتمال واقعی بودن این
فرضیه که گویش قبایل راتی شمالی قبل از دوران امپراتوری روم به زبان سلتیک تبدیل شده اند، با مطالعه کتیبه های «رائتی» قوت می گیرد. این کتیبه ها تقریباً منحصراً در شمال شرقی ایتالیا یافت شده اند: تیرول جنوبی، ترنتینو و منطقه ونتو. هیچ کتیبه ای در سوئیس، سرزمین مادری رائتی ها یافت نشده است. کتیبه های رائتی نشان می دهند که «رائتیان» تا اواخر قرن سوم پس از میلاد در منظقه حضور داشته اند، و این نشان می دهد که قبایل راتی در این منطقه حداقل ممکن است به زبان سلتیک سنخ گفته اند. علاوه بر این، فراوانی نام های سلتی و غیاب کامل نام های اقوام اتروسکی در قلمرو رائتیان، به این نتیجه می رسیم که در زمان فتح رومیان، رائتی ها کاملاً سلتی شده بودند. در طول قرن های حکومت رومیان، رائتی ها عمدتاً لاتین زبان شدند. گفته می شود که یادگاری از تأثیر زبان لاتینی_رائتی، زبان رومانش است که یکی از به اصطلاح «زبان های رتو-رومنس» نامیده می شود. رومانش امروزه در چند دره کانتون گریسونز سوئیس (که اکثر آنها امروزه آلمانی زبان هستند) زنده مانده است. با این حال، منشأ رائتی برای رومانش اثبات شده نیست، زیرا زبان های رتو-رومنس به نظر می رسد که بیشترین ار
تباط را با گروه گالو-رومنس دارند، و این استدلال را تقویت می کند که حداقل برخی از رائتی ها، زبان سلتی را پیش از لاتینی شدن پذیرفته بودند. قلمرو و پراکندگی. شواهد حاکی از آن است که استان رومی رائتیا و ویندلیچیا، که در زمان آگوستوس تأسیس شده بود، از مرز شرقی با استان نوریکوم و از تلاقی آن با دانوب تا جنوب، و سپس توسط رودخانه ایزارکوس (ایزاک) گسترانیده بود. مرز شمالی آن با قبایل ژرمنیایی «آزاد» با مسیر دانوب بالایی مشخص می شد. در غرب این استان که شامل کل دریاچه کنستانس و دره راین بالا و سپس یک مسیر طولانی به سمت غرب در امتداد دره رون بالا تا دریاچه لمان بود. در جنوب، مرز آن با مناطق ایتالیایی (منطقه های اداری) گال ترنسپادانا و ونتیا و هیستریا که تقریباً مشابه مرز شمالی ایتالیای کنونی بود. به گفته بطلمیوس، ویندلیچی ها در شرق رودخانه لیکا (لخ) ساکن بودند، در حالی که در غرب آن رودخانه، در ناحیه بایرن بالایی مردم رائتی سکونت داشتند. این دیدگاه مخالف این است که کل منطقه بین دانوب و آلپ توسط ویندلیچی اشغال شده بود و رائتی محدود به خود آلپ بود. دیدگاه اخیر با گفته های استرابون مطابقت دارد، که می نویسد: قلمرو اشغال شده ت
وسط قبایل رائتی از بخش بالایی رودخانه راین در شمال سوئیس تا جنوب شهرهای کومو و ورونا در شمال ایتالیا امتداد یافته است. رائتی ها در شرق به سلتیک تائوریسکوی نوریکوم و در غرب به هلوتی ها محدود می شدند. قبایل. اگرچه منابع باستانی به خصوص منابع رومی در انتساب منشأ اتروسکی به رائتی ها تأکید می کنند، اما مشخص نیست که دقیقاً کدام قبایل در منطقه معروف به رائتیا به عنوان رائتی طبقه بندی می شدند (و اینکه آیا چنین طبقه بندی بر اساس موقعیت جغرافیایی یا زبان یا فرهنگی است) مشخص نیست. علاوه بر این، در اسامی قبایل ذکر شده در منابع، اختلافات قابل توجهی وجود دارد. برخی از مکان های قبایل ثبت شده نامشخص هستند، اگرچه اکثر آنها با نام مکان و شواهد نام شخصی به طور قبال قبولی مشخص شده اند. استرابون از قبایل لپونتی، کامونی (که نام خود را به وال کامونیکا، لمباردی، ایتالیا داده اند)، کوتوانتی و روکانتی به عنوان قبایل راتی نام می برد. از این میان، دو مورد اول با املای یکسان در کتیبه آگوستوس ذکر شده اند، در حالی که دو مورد آخر احتمالاً به ترتیب کوسانتس (Cosuanetes) و روسیناتس (Rucinates) در کتیبه آگوستوس هستند. با این حال، به نظر می رسد
متن کتیبه، روسینات ها را به عنوان یکی از ۴ قبیله ویندلیچی که به عنوان تسخیر شده ثبت شده است، معرفی می کند. (اما این احتمال وجود دارد که روکانتی های استرابون در واقع قبیله دیگری به نام روگوسی ها در کتیبه آگوستوس بوده باشند). بر خلاف استرابون، پلینی، لپونتی ها را یک قبیله سلتی شبیه تائوریسکی ها می داند و کامونی ها را به همراه ترامپلینی های دره همسایه، وال ترومپیا، به عنوان قبیله ای از قوم اوگانی در شمال شرقی ایتالیا طبقه بندی می کند. با این حال، هیچ یک از نظرات پلینی برای شناسایی لپونتی ها و کامونی ها به عنوان رائتی قابل اطمینان نیست. زبان لپونتیک به طور قطعی به عنوان یک زبان سلتیک قاره ای متمایز طبقه بندی شده است (به عنوان مثال Lejeune 1971، Koch 2008). در مورد یوگانی (Euganei)، طبقه بندی زبانی آنها به دلیل شواهد اندک نامشخص است. این احتمال وجود دارد که گفتار آنها به اتروسکی، احتمالاً زیرگروهی از زبان های تیرسنی، نیز مربوط باشد. از طرف دیگر، زبان آنها ممکن است هندواروپایی بوده باشد، شبیه به زبان همسایگان نزدیکشان، سلت ها یا ونتی ها (که زبان آنها شباهت های زیادی با زبان های لاتین و ایتالیایی دارد، اما همچنین دا
رای قرابت هایی با سایر زبان های IE است، به ویژه. ژرمنیک و سلتیک). علاوه بر این، به نظر می رسد که در این ناحیه تعدادی از قبایل غیر رائیتی نیز ساکن بوده اند. بریونی ها و گناونی ها توسط استرابون به عنوان اقوام ایلیریایی طبقه بندی شده اند. در حالی که تعدادی از قبایل در منطقه ریشه های اصیل سلتی دارند: به عنوان مثال: کاتورگیس (Caturiges) از catu- (به معنی: "جنگ" یا "جنگجو") و نانتونز (Nantuates) از nantu- (به معنی"دره"). دوران رومی. رائتی ها، همراه با همسایگان احتمالاً سلتی خود در شمال، ویندلیچی، در دوران آگوستوس توسط پسرخوانده های امپراتور روم و فرماندهان ارشد نظامی تیبریوس و دروسوس در یک لشکرکشی دو جانبه در سال ۱۵ قبل از میلاد تحت سلطه روم قرار گرفتند. تا حدود سال ۱۰۰ پس از میلاد، این منطقه در لبه غربی آن (در ویندونیسا از حدود ۱۵ پس از میلاد)، توسط حداقل یک لژیون رومی (احتمالاً لژیون نوزدهم (XIX) تا سال ۹ پس از میلاد، زمانی که این لژیون در نبرد جنگل توتوبورگ نابود شد) حمایت شده بود. علاوه بر این، نیروهای کمکی رومی و leves armaturae ("نیروهای سبک"، احتمالاً یک شبه نظامی محلی) در آنجا مستقر بودند. اما این نیروها عم
دتاً برای امنیت در برابر تهدیدهای خارجی بودند، نه ناآرامی های داخلی. استرابون نوشت که قبایل آلپ در مجموع به راحتی با حکومت روم سازگار شدند و در ۳۳ سالی که از فتح اولیه گذشته بود شورش نکردند. رائتی ها موظف به پرداخت خراج به روم بودند. با این حال، قلمرو آنها در ابتدا نه به عنوان یک استان رومی کامل، بلکه به عنوان یک پاسگاه نظامی زیر نظر یک افسر سوارکار رومی، که با عنوان «پرائفکتوس از رائتی و ویندچی و دره پوئناین» بود، تأسیس شده بود. ظاهراً بعد از امپراتور کلودیوس (حکومت ۴۱–۵۴) بود که این ناحیه به یک استان کامل با نام رسمی رائتیا و ویندچی (در اواخر قرن اول به اختصار رائتیا) تبدیل شد، در همین حال دره پوئناین برای پیوستن به استان آلپ گرایائه (Alpes Graiae) جدا شد. رائتیا در این دوران توسط یک دادستان سوارکار رومی (equites Romani) اداره می شد. بر اساس گزارش کتبی از اوایل دوره ژولیو-کلودین امپراتوری روم (۳۰ قبل از میلاد - ۳۷ پس از میلاد) شاهد تشکیل حداقل ۱۰ گردان پیاده نظام کمکی از قبایل رائتی (کوهورت های رائتوروم (Raetorum)) بود. این نشان دهنده تقریباً ۵۰۰۰ استخدام است، گزارش ها از مالیات بسیار زیادی که از دره های کم