Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ءها در ولایات کابل، پکتیا، قندهار، هرات و مزار شریف مستقر هستند. تمامی ادارات تنفیذ قانون افغانستان توسط سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو)، به ویژه توسط ایالات متحده، ایجاد گردیده و آموزش داده شده اند. در سال ۲۰۰۳ قیمومیت نیروهای بین المللی کمک به امنیت (آیساف)، تحت فرمان دهی ناتو، فراتر از ولایت کابل گسترش یافت تا تمامی بخش های کشور تحت حاکمیت قانون زندگی نمایند. نیروی های شبه نظامی محلی کنترل مناطقی را که تحت کنترل نیروهای آیساف نبود بر عهده داشتند، تا این که به تدریج توسط برنامه های که توسط اداره ملل متحد برای امور خلع سلاح سازی آغاز گردید این شبه نظامی ها خلع سلاح شدند. نیروهای نظامی ایالات متحده در همکاری با وزارت امور خارجه ایالات متحده و سایر کشورهای متحد آن در سال ۲۰۰۷ شروع به نظارت از اکثر پیشرفت های پولیس افغانستان نمودند. این نظارت شامل نظارت از استخدام، آموزش و عملیات بود. نیروهای مسلح ایالات متحده، بیشتر از گارد ملی و هم چنین از سایر شاخه ها، شروع به مشوره دهی به فرمانده های پولیس ملی افغان در سطوح فرمان دهی نمودند. مرکز فرمان دهی مشاوره پولیس افغان در کمپ فینکس که بخشی از نیروی مشترک ترکیب شده
اجرای عملیات فینکس است (فینکس CJTF، که بنام تسک فورس فینکس نیز یاد می گردد) قرار دارد. الی ماه می ۲۰۱۱، پولیس ملی افغانستان دارای ۱۲۶٬۰۰۰ عضو و ریاست عمومی امنیت ملی میان ۱۵٬۰۰۰ تا ۳۰٬۰۰۰ کارمند دارد.
روسری قرمز ، همچنین شناخته شده به عنوان عملیات حمله هوایی-قرمز، یک فیلم جنگی هوانوردی محصول سال ۱۹۶۴ سینمای کره جنوبی به کارگردانی شین سانگ-اوک است که در طول جنگ کره اتفاق می افتد. روسری قرمز با بازی شین یونگ کیون، چوی یون هی، چوی مو ریونگ، برخی از شناخته شده ترین بازیگران کره جنوبی در زمان خود، یکی از نمادین ترین آثار کارگردان پرکار شین سانگ-اوک تبدیل شد. و در خارج از کره جنوبی با استقبال خوبی مواجه شد. این فیلم با همکاری نیروی هوایی جمهوری کره ساخته شد و الهام بخش فیلم اکشن عقاب سیاه (فیلم ۲۰۱۲) بود.
برونو هنریکه کورسینی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کورینتیانس، باشگاه فوتبال پالرمو و باشگاه فوتبال الاتحاد اشاره کرد.
مسائل زیست محیطی در افغانستان از نابسامانی های سیاسی چند دهه پسین قدیمی تر است. جنگل ها بر اثر قرن ها کشاورزی و تبدیل شدن به چراگاه ها خالی شده اند، عواملی که تنها با رشد مدرن جمعیت افزایش یافته است. حفظ محیط زیست و نگرانی های اقتصادی در افغانستان دو امر متضاد نیستند؛ با اتکای بالاتر از ۴۴ درصد جمعیت به دام داری و کشاورزی، سلامتی محیط زیست برای رفاه اقتصادی مردم حیاتی پنداشته می شود. سازمان جهانی بهداشت در ۲۰۰۷ میلادی گزارشی را نشر نمود که طبق آن افغانستان در میان ملت های غیر آفریقایی در رده پایین ترین کشورهای بود که مرگ و میر ناشی از خطرهای محیطی را داشت. جنگل زدایی. بیشتر جمعیت برای جمع آوری هیزم و به دست آوردن درآمد از صادرات پسته و بادام که در جنگل های طبیعی مناطق مرکزی و شمالی می رویند متکی به جنگل هستند. بیشتر از ۵۰ درصد جنگل های پسته در ولایات بادغیس و تخار از بین رفته است. در جریان چند دهه جنگ پسین، ساکنین مناطق و نیروهای شبه نظامی مانند ائتلاف شمال از چوب جنگل به عنوان سوخت استفاده نموده و این نیروها هم چنین درختان را قطع نموده اند تا به مکان اختفا و کمین از جانب مخالفین شان مبدل نگردد. افزون بر آن،
استفاده از جنگل به عنوان چراگاه و گردآوری خسته برای صادرات ظاهراً از روئیدن درختان بیشتر پسته جلوگیری می کند. افغانستان در حدود نصف جنگل های خود را از دست داده است. جنگل های انبوه که در ولایات شرقی ننگرهار، کنر، نورستان و سایر ولایات موجود است نیز در خطر جمع آوری الوار توسط مافیای الوار قرار دارد. هرچند بریدن درخت غیرقانونی است، اما منافعی که از صادرات الوار به کشورهای همسایه چون پاکستان حاصل می گردد بسیار بالا است. علت آن این است که حکومت پاکستان شدیداً از مناطق جنگلی خود محافظت می نماید، بنابرین مافیای الوار در عوض مشغول بریدن درختان در افغانستان هستند. این الوار نه تنها به پیشاور بلکه به اسلام آباد، راولپندی و لاهور نیز فرستاده می شود و در آن جا برای ساختن مبل های گران قیمت مورد استفاده قرار می گیرد. با کاهش پوشش جنگلی، زمین کم تر و کم تر حاصلخیز می شود، معیشت جمعیت روستا نشین در معرض تهدید قرار می گیرد و سیلاب ها باعث تخریب زمین های زراعتی و خانه های مردم می گردد. از بین رفتن نباتات هم چنین باعث افزایش خطرهای سیلاب می شود و این امر نه تنها مردم را در معرض خطر قرار داده بلکه باعث فرسایش خاک گردیده و مقدار
زمینی در دسترس برای کشاورزی را کاهش می دهد. وزارت زراعت، آبیاری و مالداری افغانستان (MAIL) در همکاری با سازمان های بین المللی تلاش دارد تا با غرس میلیونها نهال در هر فصل بهار، به ویژه در ۱۰ مارچ که به عنوان روز ملی نهال نشانی در کشور نام گذاری شده است، افغانستان را دوباره سبز نموده و این مشکل را حل نماید. افغانستان در شاخص تمامیت مناظر طبیعی جنگل ۲۰۱۸ دارای نمره میانگین ۸٫۸۵/۱۰ بوده و این کشور را از میان ۱۷۲ کشور در رده پانزدهم قرار می دهد. حیات وحش. بیشتر حیات وحش افغانستان به دلیل زیربنای اندک دولت برای ممانعت از شکار و ناپدید شدن زیست گاه به دلیل جنگ و خشک سالی در معرض خطر قرار دارد. افغانستان و جامعه حفاظت از حیات وحش (WCS) در سال ۲۰۰۶ یک پروژه سه ساله محافظت از حیات وحش و زیست گاه ها را در امتداد دهلیز واخان و مناطق فلات مرکزی آغاز نمودند. معلومات اندکی در مورد گونه های سمندر و سمندر کوهی پغمان که در کوه های هندوکش یافت می گردد در دسترس است. مدیریت آب. بیشتر آب شیرین افغانستان از طریق دریاهای پر سرعت به کشورهای همسایه جاری می شود. به لحاظ طبیعی کشورهای همسایه از این آب ها مفاد حاصل می کنند نه افغانستان.
تهدید اساسی به منابع آبی افغانستان خشک سالی است، که باعث کمبود غذا برای میلیون افغان در گذشته نزدیک شده است. بحران های کشاورزی میان سال های ۱۹۹۵ و ۲۰۰۱ میلادی هزارها خانواده روستا نشین را به مناطق شهری کشانده است. خشک سالی باعث گردید تا چاه های عمیق تری جهت رفع ضرورت های آبیاری حفر گردد و این امر باعث کم شدن سطح آب های زیرزمینی گردید و در نتیجه منابع آب های زیرزمینی که برای پر شدن مجدد متکی به باران بود خالی شد. بر اساس آمار یونیسف، تنها در حدود ۶۷ درصد جمعیت افغانستان به آب آشامیدنی پاک دسترسی دارد. انتظار می رود تا این رقم پیوسته در آینده افزایش یابد، به ویژه بعد از اتمام بندهای شاه و عروس و شاه توت در کابل. سازمان های بزرگی که افغانستان را در راستای مدیریت بهتر منابع آبی کمک می کند هندی ها و آلمانی ها هستند. حدود ۹۹ درصد تالاب های سیستان در سال های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۳ میلادی خشکیده بودند، یکی دیگر از نتایج خشک سالی پیوسته و فقدان مدیریت آب. تالاب ها که زیست گاه مهمی برای زاد و ولد و مهاجرت مرغ های آبی از جمله پلیکان خاکستری و مرغ آبی مرمری پنداشته می شود، از حد اقل ۵۰۰۰ سال بدین سو برای آبیاری کشاورزی آب فراهم نم
وده اند. آب این تالاب ها از دریاهای هلمند و فراه تأمین می گردد، که در میان سال های ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۳ در حدود ۹۸ درصد از حد میانگین پایین تر شده بود. از بین رفتن پوشش گیاهی طبیعی در سایر نقاط کشور باعث فرسایش خاک گردید و طوفان های شن در حدود ۱۰۰ قریه را تا ۲۰۰۳ را فرو برد. برخی از بندهای آب و برق عمدهٔ افغانستان به قرار ذیل اند: آلودگی. جمعیت شهرنشین در چندین سال پسین تورم نموده است. از سال ۲۰۰۳ بدین سو بالاتر از ۵ میلیون مهاجر که در کشورهای پاکستان و ایران زندگی می کردند دوباره به خانه خود (افغانستان) عودت نموده اند. اکثریت این مهاجرین و هم چنین کسانی که از مناطق روستایی به دلیل سیلاب ویران گر مهاجر گردیده اند، در شهر کابل که پایتخت است مسکن گزین شده اند. آلودگی هوا. هم مانند سایر شهرها در سراسر جهان، آلودگی هوا در شهرهای افغانستان نیز یک معضل جدی برای صحت عامه است. ضایعات داخلی و صنعتی. افغانستان از دیر زمان با مشکل نداشتن سیستم درست فاضلاب روبرو است. برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد در ۲۰۰۲ میلادی بیان نمود که نبود یک سیستم درست مدیریت ضایعات در حال ایجاد شرایط خطرناک در بیشتر مناطق شهری بود. در ناحیه های پنجم و
ششم شهر کابل، ضایعات خانوار و ضایعات طبی در جاده ها ریخته می شدند. ضایعات انسانی در مجراهای باز فاضلاب حرکت نموده و به دریای کابل جریان پیدا می کرد و آب آشامیدنی شهر را آلوده می نمود. در شهرهای کابل، قندهار و هرات به جای گورستان های زایدات مدیریت شده از زباله دان های بزرگ استفاده صورت می گیرد که اغلب دریای های نزدیک و منابع آب های زیرزمینی از آن محافظت نمی گردند. زباله های طبی شفاخانه ها بعضاً در این زباله دان های بزرگ یک جا با سایر زباله های شهر دفع می گردند که باعث آلوده شدن آب و هوا با باکتری و ویروس ها می گردد.
دماپایداری کیفیت مقاومت یک ماده در برابر تغییر برگشت ناپذیر ساختار شیمیایی یا فیزیکی است، که اغلب با مقاومت در برابر تجزیه یا پلیمریزاسیون، در درجه حرارت نسبی بالا صورت می گیرد. مواد دماپایدار ممکن است به صورت صنعتی به عنوان پیشگیرنده آتش استفاده شوند. "پلاستیک دماپایدار"، که اصطلاح غیرمعمول و غیر متعارفی است، احتمال می رود به پلاستیک گرماسختی گفته شود که با حرارت دادن نمی توان آن را تغییر شکل داد، تا به ترموپلاستیکی که می توان آن را دوباره ذوب و قالب گیری کرد. دماپایداری نیز از ویژگی های برخی پروتئین ها است. دماپایدار بودن پروتئین به معنای مقاوم بودن آن در برابر تغییرات ساختار پروتئینی در اثر حرارت اعمالی است. پروتئین های دماپایدار. اکثر انواع حیات روی زمین در دمای کمتر از ۵۰ درجه زندگی می کنند (معمولاً از ۱۵ تا ۵۰ درجه سانتی گراد). درون این موجودات، ماکرومولکول ها (پروتئین ها و اسید نوکلئیک ها) وجود دارند که ساختارهای سه بعدی ضروری برای فعالیت آنزیمی آن ها را تشکیل می دهند. بالاتر از دمای طبیعی ارگانیسم، انرژی حرارتی ممکن است باعث باز شدن و دناتوره شدن شود، زیرا گرما می تواند پیوندهای درون مولکولی در ساختار
های سومین و چهارمین را مختل کند. این باز شدن منجر به از دست دادن فعالیت آنزیمی می شود که به طور قابل درکی برای ادامه عملکردهای زندگی مضر است. به عنوان یک مثال از آن، می توان دناتوره شدن پروتئین های موجود در آلبومین از یک مایع شفاف و تقریباً بی رنگ به یک ژل سفید مات و نامحلول را ذکر کرد. پروتئین هایی که قادر به تحمل چنین درجه حرارت بالایی هستند در مقایسه با پروتئین هایی که نیستند، به طور کلی از میکروارگانیسم های ابرگرمادوست هستند. چنین ارگانیسم هایی می توانند بیش از ۵۰ درجه مقاومت کنند. همان طور که معمولاً در محیط های ۸۵ درجه ای و بالاتر زندگی می کنند. بعضی گونه های زنده گرمادوست موجود است که می تواند در درجه حرارت بالاتر از این مقاومت کند و برای حفظ عملکرد پروتئین در این درجه حرارت، سازگاری هایی داشته باشد. که می تواند شامل تغییر خواص توده ای سلول برای تثبیت همه پروتئین ها باشد و تغییرات خاص در پروتئین های خاص. مقایسه پروتئین های هم ساخت موجود در این گرمادوست ها و سایر ارگانیسم ها تفاوت هایی را در ساختار پروتئین نشان می دهد. یکی از تفاوت های قابل توجه، حضور پیوندهای هیدروژنی اضافه در پروتئین های گرمادوست است.
که یعنی ساختار پروتئین در برابر باز شدن مقاوم تر است. به طور مشابه، پروتئین های دماپایدار در پل های نمکی و پل های دی سولفید اضافه، غنی هستند و ساختار را پایدار می کنند. سایر عوامل دماپایداری پروتئین ها عبارتند از فشردگی ساختار پروتئین، الیگومریزاسیون، و اثر متقابل قدرت بین زیرواحدها. موارد استفاده و کاربردها. واکنش های زنجیره ای پلیمراز. آنزیمهای دماپایدار مانند تک پلیمراز و پلیمراز دی ان ای "Pfu" در واکنش های زنجیره ای پلیمراز (PCR) استفاده می شود که در آن دمای ۹۴ درجه سانتی گراد یا بالاتر برای ذوب رشته های DNA در مرحله دناتوراسیون PCR به کار گرفته می شود. خالص سازی پروتئین. آگاهی از مقاومت یک آنزیم در برابر دماهای بالا مخصوصاً در خالص سازی پروتئین مفید است. در روش دناتوراسیون حرارتی، می توان مخلوطی از پروتئین ها را در معرض دمای بالا قرار داد که باعث می شود پروتئین هایی که دماپایدار نیستند، دناتوره شوند و پروتئین هایی که از نظر ترمودینامیکی پایدار هستند، از آن ها جدا شوند. یکی از نمونه های قابل توجه این موضوع، خالص سازی آلکالین فسفاتاز از "Pyrococcus abyssi" (یک ارگانیسم که در دمای بالا زندگی می کند) است. ا
ین آنزیم به پایداری حرارتی در دماهای بالاتر از ۹۵ درجه سانتی گراد شناخته شده است، و بنابراین زمانی که در باکتری "E. coli" به صورت هترولوگ بیان می شود، می تواند تا حدی با حرارت دادن خالص سازی شود. افزایش دما باعث رسوب پروتئین های "E. coli" می شود، در حالی که آلکالین فسفاتاز "P. abyssi به" طور پایدار در محلول باقی می ماند. هیدرولازهای گلیکوزید. گروه مهم دیگری از آنزیم های دماپایدار، گلیکوزید هیدرولازها هستند. این آنزیم ها مسئول تخریب بخش عمدهٔ زیست توده، پلی ساکاریدهای موجود در نشاسته و لیگنوسلولز هستند؛ بنابراین، به کاربردهای تصفیه زیستی گلیکوزید هیدرولازها در آیندهٔ اقتصاد زیستی علاقهٔ زیادی نشان داده می شود. به عنوان مثال: تولید مونوساکاریدها برای کاربردهای غذایی و همچنین استفاده به عنوان منبع کربن برای تبدیل میکروبی در سوخت ها (اتانول) و واسطه های شیمیایی، تولید الیگوساکاریدها برای کاربردهای پربیوتیک و تولید سورفکتانت های از نوع آلکیل گلیکوزید. همه این فرایندها اغلب شامل عملیات حرارتی برای تسهیل هیدرولیز پلی ساکارید هستند، بنابراین به انواع گلیکوزید هیدرولازهاگلیکوزید هیدرولازهای دماپایدار نقش مهمی در این ز
مینه می دهند. رویکردهایی برای بهبود دماپایداری پروتئین ها. از مهندسی پروتئین می توان برای افزایش دماپایداری پروتئین ها استفاده کرد. روش های مقایسه ای برای افزایش پایداری پروتئین های میانه دوست بر اساس مقایسه با همولوگ های گرمادوست استفاده شده است. علاوه بر این، تجزیه و تحلیل پروتئین در حال باز شدن توسط دینامیک مولکولی می تواند برای درک فرایند باز شدن و سپس طراحی جهش های پایدار کننده استفاده شود. مهندسی پروتئین برای افزایش دماپایداری پروتئین شامل جهش هایی است که حلقه ها را کوتاه می کند، همچنین افزایش دادن پل های نمکی یا پیوندهای هیدروژنی و پیوندهای دی سولفید. علاوه بر این، پیوند لیگاند به ویژه هنگامی که خالص شود، می تواند پایداری پروتئین را افزایش دهد. نیروهای مختلفی وجود دارد که باعث دماپایداری یک پروتئین خاص می شود. این نیروها شامل برهمکنش های آبگریز، برهمکنش های الکترواستاتیکی و وجود پیوندهای دی سولفیدی می شود. مقدار کلی آبگریزی موجود در یک پروتئین خاص دلیل دماپایداری آن است. نوع دیگری از نیروهایی که علت دماپایداری پروتئین است، برهمکنش های الکترواستاتیکی بین مولکول ها است. این برهمکنش ها شامل پل های نمکی و
پیوندهای هیدروژنی می شود. پل های نمکی تحت تأثیر دمای بالا قرار نمی گیرند، بنابراین برای پایداری پروتئین و آنزیم ضروری هستند. نیروی سومی که در افزایش دماپایداری پروتئین ها و آنزیم ها نقش دارد، وجود پیوندهای دی سولفیدی است. این نیروها پیوندهای متقابل کووالانسی بین زنجیره های پلی پپتیدی را ایجاد می کنند. از آنجا که این پیوندها کووالانسی هستند، قوی ترین نوع پیوند را دارند. و آن ها را از نیروهای بین مولکولی قدرتمندتر می سازد. گلیکوزیلاسیون روش دیگری برای بهبود دماپایداری پروتئین ها است. اثرات استریوالکترونیکی در تثبیت برهمکنش های بین کربوهیدرات و پروتئین می تواند منجر به تثبیت حرارتی پروتئین گلیکوزیله شود. سموم دماپایدار. برخی از قارچ های سمی حاوی توکسین های دماپایدار هستند، مانند آماتوکسین موجود در قارچ های کلاهک مرگ و گالرینا کشنده و کپک پاتولین؛ بنابراین، اعمال گرما به این ها سمیت را از بین نمی برد و نگرانی خاصی برای ایمنی مواد غذایی به شمار می رود. جستارهای وابسته. تثبیت کننده های پلیمر پلیمرهای دماپایدار گرمادوست ها
کویاتا () یک چشم انداز کشاورزی در منطقه جنوبی گرینلند است. این مکان نخستین جا در شمالگان است که در آن کشاورزی رخ داده و کهن ترین مکان نشان دهنده گسترش زبان نورس باستان خارج از اروپا است. پهلوی هم گذاری کشاورزی و شکار جانوران دریایی که در منطقه از سده ۱۰ تا ۱۵ میلادی و سپس از سده ۱۸ میلادی تا امروز رخ داده است منجر به فهرست شدن منطقه در فهرست میراث جهانی یونسکو در سال ۲۰۱۷ شد.
انرژی تجدیدپذیر افغانستان شامل زیست توده، انرژی آبی، برق خورشیدی و انرژی بادی می باشد. افغانستان کشوری محاط به خشکی است که با پنج کشور دیگر احاطه شده است. افغانستان با داشتن جمعیتی کم تر از ۳۵ میلیون نفر، یکی از کم ترین مصرف کنندگان انرژی در رده بندی جهانی است. افغانستان یکی از کشورهای است که دارای ردپای بوم شناختی کوچکی می باشد. در حال حاضر، به علت موقعیت جغرافیایی افغانستان، انرژی آبی از جمله منبع اصلی انرژی تجدید پذیر در این کشور است. ساختار کوهستانی وسیع این کشور امکان تأسیس بندهای برق آبی (به فهرست بندها و مخازن افغانستان مراجعه کنید) و سایر انواع انرژی های آبی را تسهیل می کند. طبق آمار وزارت انرژی و آب افغانستان، پتانسیل منابع انرژی تجدید پذیر این کشور بیشتر از ۳۰۰٬۰۰۰ مگاوات تخمین زده شده است. این کشور در حال حاضر حدود ۲۸۰ میلیون دلار آمریکا را برای وارد کردن ۶۷۰ مگاوات برق از کشورهای همسایه خود همچون ایران، ازبکستان، تاجیکستان و ترکمنستان مصرف می کند. نوع دیگری از انرژی تجدید پذیر در افغانستان گاز زیستی (زیست گاز) است. جوامع با آغاز استفاده از زیست گاز به مزایای آن که فراتر از مزایای زیست محیطی صرف بو
ده، از طریق ارتقای ظرفیت هایشان پی برده اند. برق خورشیدی و بادی. براساس گزارش ها افغانستان، این پتانسیل را دارد تا با استفاده از صفحات خورشیدی بیش از ۲۲۲٬۰۰۰ مگاوات برق تولید کند. استفاده از صفحات خورشیدی به طور پیوسته در سراسر کشور در حال افزایش است. میانگین سالانه تابش خورشید در کشور، با داشتن بیشتر از ۳۰۰ روز آفتابی در سال، از ۴ تا 6.5 kWh/m2 در روز است. در این گزارش همچنین گفته شده است که افغانستان این پتانسیل را دارد تا با نصب و استفاده از توربین های بادی بیش از ۶۶٬۰۰۰ مگاوات برق تولید کند. هرچند افغانستان فرصت های بسیاری برای تولید برق بادی دارد، اما استفاده از برق بادی به عنوان انرژی تجدید پذیر در افغانستان یک روش معمول نیست. باور براین است که مناطقی دارای بیشترین امکان تولید و بهره گیری از انرژی بادی در شرق افغانستان و بعضی مناطق در شمال افغانستان قرار دارد. برق آبی. گزارش شده است که افغانستان پتانسیل تولید بیشتر از ۲۳٬۰۰۰ مگاوات برق آبی را دارد. این کشور با داشتن ۶۷۷٬۹۰۰ کیلومتر مربع مساحت آب گیر، ۳۰۰ ملی متر میانگین بارندگی در سال و توپوگرافی تپهٔ گسترده دارای منابع آبی قابل توجهی است. در حال حاضر ت
جهیزات برق آبی برای تولید ۳۰۴ مگاوات برق نصب شده است، که از آن جمله ۱۸۳ مگاوات برق تولید می گردد. سیستمی که فعلاً نصب شده است هرچند خوب کار می کند اما عاری از نقص نیست. آن گونه که یساح و دیگران می گویند، «فعلاً استراتیژی معمول این است تا بند برق های کوچکی ساخته شود که توانایی روشن کردن یک لامپ یا یک آب گرم کن برای تمامی خانواده ها در یک اجتماع را داشته باشد. این گونه تأسیسات برق کافی برای منقل های برقی و سایر وسایل برقی فراهم نمی کند و شبکه برق قرار نیست در دهه های قریب به مناطق روستا نشین افغانستان گسترش یابد». علی-رغم آنچه گفته شد، برق آبی و انرژی آبی، فعلاً از بهترین گزینه های موجود است. افغانستان دارای جغرافیای بسیار کوهستانی است و این امر تأسیس بندهای برق آبی را به یک انتخاب آسان تر مبدل کرده است. با درک این که ردپای اکولوژیکی افغانستان از نظر مصرف انرژی چقدر پایین است، داشتن انرژی کافی در حال حاضر ممکن به نظر نمی رسد. در حقیقت، «۷۵ میلیون متر مکعب منابع آبی تجدید پذیر که افغانستان در دسترس دارد نیز می تواند منبع اصلی بازپرسازی آب زیرزمینی باشد، چون میزان بارندگی در افغانستان پایین است». آب امروزه به یک
کالای بسیار ارزش مند در سراسر جهان مبدل شده است و فراوانی آن به عنوان یک منبع طبیعی برای افغانستان یک نیک بختی پنداشته می شود. افزون بر آنچه گفته شد، این استدلال نیز مطرح است که هرچند این ایده ها و پیشنهادها برای انرژی آبی کارایی خوب و اثر مثبتی دارد، اما آنچه واقعاً نیاز است پروژه ای برای کار بر انرژی آبی است. انرژی زیست توده. ادعا می شود که افغانستان این پتانسیال را دارد تا در حدود ۴٬۰۰۰ مگاوات برق از طریق زیست توده تولید کند. در افغانستان حدود ۹۰٪ تقاضا برای انرژی از طریق انرژیِ سنتی زیست توده، مانند هیزم و کود حیوانی، مرفوع می گردد. زیست گاز. زیست گاز را می توان در کشورهای مختلف با کارکرد و کاربرد مشابه مورد استفاده قرار داد. سکتور انرژی تجدید پذیر در افغانستان امروزه از طریق زیست گاز در حال رشد است. «استفاده از زیست گازی که از تجزیه بی هوازی (anaerobic) مواد ارگانیک به دست می آید. این نوع زیست گاز معمولاً دارای مقدار مساوی CH4 و CO2 است». تنها در صورتی که زیست گاز به طور صحیح تبدیل گردد، انرژی و منبع تجدید پذیر می تواند هیدروژن را از مواد زاید جدا سازد. زیست گاز «زایدات جامد شهری را به طور بی هوازی تجزیه
نموده و گورستان زایدات را به پروژه های از انرژی تبدیل می کند که می تواند مستقیماً از گورستان زایدات انرژی تولید کند». قدرت زیست گاز خارق العاده است و این امر ثابت شده است که «انرژی زیست گاز می تواند برای ۷۰٪ جمعیتی که در مناطق روستا نشین زیست دارند جای گزینی خوبی برای انرژی باشد. نصب تجهیزات برای بهره گیری از زیست گاز می تواند یک فرصت دیگر باشد. برای این که این فن آوری به درب منزل دهقان آورده شود، وجود یک سیاست ملی ضروری است». انرژی تجدید پذیری که این فناوری، با کاهش ردپای کاربن هر جامعه به طور غیرقابل اندازه گیری، می آورد بسیار قوی است. سیستم زیست گاز همچنین با دخیل ساختن جامعه در این فرایند، یک پتانسیل جدی برای ظرفیت سازی را به بار می آورد. کار تیمی در این نوآوری غیرقابل اجتناب است و باعث می شود تا دانش قبلی و جدید میان جامعه شریک ساخته شود. پس از آن ظرفیت سازی شروع به شکل گیری می کند و در نتیجه رشد منابع و مارکیت به سرعت افزایش می یابد. تنها راهی که این انرژی تجدید پذیر اشتراکی می تواند به طور مؤثر ساخته شود این است که برای تمامی جوانب دادخواهی شود. برنامه محیط زیست سازمان ملل (UNEP) در رابطه به این موضوع
صحبت نموده و مدیر برنامه این اداره در افغانستان گفت، برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد از این که دورنما و مأموریت کنسرسیوم زیست گاز افغانستان را ترتیب می کند خرسند است. اکثریت جمعیت افغانستان از هیزم و زغال سنگ برای آشپزی و گرمایش استفاده می کنند؛ به یک منبع انرژی پایدار تر نیاز است. [...] برنامه محیط زیست سازمان ملل تعهد نموده است تا راهنمایی های در سطح-بالاتر فراهم کند و به این کنسرسیوم در راستای تنظیم فعالیت خود در مطابقت با سیاست ها و استراتژی های ملی کمک کند. برنامه محیط زیست سازمان ملل متحد همچنین از مزایا و مطالعاتی که در نتیجه کارهای کنسرسیوم زیست گاز در افغانستان ایجاد می شود نیز حمایت می کند.
جواد قناعت (زادهٔ ۱۳۴۴ در آمل) سیاستمدار و مدیر ارشد اجرایی ایرانی است که در دولت سیزدهم به عنوان استاندار خراسان جنوبی فعّالیت می کرد. تحصیلات. قناعت، دکترای شیمی آلی، کارشناسی ارشد شیمی تجزیه و کارشناسی شیمی محض است.
مسابقات کاتا مردان در کاراته در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ در ۶ اوت ۲۰۲۱ در نیپون بودوکان برگزار شد. قالب. شرکت کنندگان در دو گروه ۵ یا ۶ نفره تقسیم شدند و هر کدام به نوبت ۲ مرحله کاتا را در مرحله حذفی اجرا کردند. ۳ شرکت کننده برتر با میانگین امتیاز بهتر در هر گروه به مرحله رتبه بندی راه یافتند و در آنجا مرحله سوم کاتا را اجرا کردند. برنده گروه A در مسابقه مدال طلا با برنده گروه B روبرو شد. دو مدال برنز در مسابقات کاتا اهدا شد. نایب قهرمان گروه A در مسابقه مدال برنز با نفر سوم گروه B روبرو شد، در حالی که نایب قهرمان گروه B در یک مسابقه مدال برنز دیگر با نفر سوم گروه A روبرو خواهد شد.
واژه زاغ، یک واژه رایج است که ممکن است به موارد زیر اشاره داشته باشد:
شکستگی دررفتگی مفصل شوپارت، دررفتگی مفصل میانی مچ پا یا مفصل مید تارسال مشتمل بر مفاصل تالو ناویکولر و کالکانئوکوبوئید پا می باشد و در اغلب موارد با شکستگی پاشنه، کوبویید و نویکولر همراه می گردد. سازوکار. شکستگی-دررفتگی شوپارت معمولاً در اثر سقوط از ارتفاع، تصادفات ترافیکی و صدمات پیچشی در پا ایجاد می شود که در بازیکنان بسکتبال دیده می شود. تشخیص. تشخیص در رادیوگرافی ساده از پا انجام می شود، اگرچه میزان آسیب اغلب دست کم گرفته می شود. درمان. درمان شامل جا اندازی زود هنگام دررفتگی است و برای بازیابی و تثبیت مفصل تالوناویکولار اغلب نیازمند جا اندازی باز و فیکساسیون داخلی است. گاهی اوقات نیاز به جااندازی باز و همجوشی مفصل کالکانوکوبوید calcaneocuboid است. پیش آگهی. با درمان سریع، به ویژه جا اندازی باز، و راه اندازی زودهنگام نتیجه به طور کلی خوب است. صدمات با انرژی بالا و شکستگی های همراه نتیجه را بدتر می کند.
فراماسونری و زنان رابطه پیچیده ای با هم داشتند به طوری که به آسانی می توان آن را به چند مرحله تقسیم کرد در حالی که تا سده بیستم هیچ رابطه قابل اثباتی با یکدیگر نداشتند. گرچه چند زن پیش از سده هجدهم در فراماسونری مشغول بودند ولی با این حال، ظاهراً اولین قوانین منتشرشده لژ بزرگ متحد انگلستان زنان را برای همیشه از پیشه منع کرده بود. «لژهای فرزندخواندگی» فرانسوی در نیمه دوم سده هجدهم در اروپای قاره ای گسترش یافت و ماسون ها و بستگان زن آنها را در یک نظام سلسله مراتبی موازی ولی بی ارتباط با آیین اصلی پذیرفت. در اوایل سده بیستم، «لژهای ویژه زنان» احیا شد و بعدها سلسله مراتب مردان را پذیرفتند و بدین ترتیب سبب ایجاد «فراماسونری زنان فرانسوی» در دهه ۱۹۵۰ شد. لژهای بریتانیایی سده هجدهم و شاخه های آمریکایی آنها فقط مردانه باقی ماندند. در اواخر دهه ۱۸۰۰، مناسکی شبیه به فرزندخواندگی در ایالات متحده پدیدار شد و به سنگ تراش ها و بستگان زن آنها اجازه می داد تا با هم در مراسم شرکت کنند. با این حال، این ارگان ها برای تمایز بین تشریفات مختلط و «فراماسونری واقعی مردان» دقت و اهمیت بیشتری داشتند. در دهه ۱۸۹۰، لژهای مختلط به پیروی
از یک آیین ماسونی استاندارد در فرانسه ظاهر شدند و به سرعت به کشورهای دیگر سرایت کرد. بلافاصله پس از آن، حوزه های قضایی ویژه زنان ظاهر شدند. به عنوان یک قاعده کلی، پذیرش زنان در حال حاضر در حوزه های قضایی قاره (شرق بزرگ) به رسمیت شناخته شده است. در فراماسونری انگلیسی-آمریکایی، نه لژهای مختلط و نه ویژه زنان رسماً به رسمیت شناخته نمی شوند، اگرچه روابط غیررسمی می تواند صمیمانه باشد و گاهی محل فعالیت، مشترک است. زنان به عنوان مزون عملیاتی. زنان در اروپای قرون وسطی و رنسانس بر اساس قانون تابع پدران خود و پس از ازدواج، تابع شوهران خود بودند. وضع زنان در مشاغل قرون وسطی تا حد زیادی به تفسیر محلی "فم سول"، اصطلاح قانونی برای زن مجرد وابسته بود. معمولاً بیوه یک تاجر پس از مرگ شوهرش اجازه داشت به تجارت ادامه دهد و اغلب در حقوق و امتیازات صنف یا شرکت تجاری خود مستقر می شد. به ندرت زنان مجرد در تجارت پدرشان به موفقیت دست می یابند. استثنائات عمدتاً در مشاغل مرتبط با مشاغل سنتی زنان مانند مزرعه فروشی و سوزن دوزی رخ می دهد. در سال ۱۲۵۶ تقویم «کلوز رولز» در نوریچ، نام زنی به نام گونیلدا به عنوان مزون ذکر شده است. مشهور است که