Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کنند. روش دیگر برای احراز صلاحیت جام امپراتور است. با این حال، این امکان به باشگاه های زیر سطح اول نیز می دهد (در صورت داشتن مجوز باشگاه جی۱ و ای. اف. سی) که به رقابت های آسیایی راه پیدا کند. اگر یکی از سه نفر برتر جی لیگ ۱ جام امپراتور را نیز به دست آورد، باشگاهی که در رده چهارم قرار دارد، سهمیه نهایی را دریافت می کند. سقوط (به جی۲) تا فصل ۲۰۱۷، سه باشگاه انتهایی (شانزدهم، هفدهم و هجدهم) به طور خودکار به جی لیگ ۲. سقوط می کردند. اما در حال حاضر، مقام های هفدهم و هجدهم به طور خودکار تنزل پیدا می کنند و مقام شانزدهم در صورت باخت به تیم سوم جی لیگ ۲ در پلی آف، رتبه شانزدهم سقوط می کند. سطح دوم: جی لیگ ۲ (۲۲ باشگاه). صعود (به جی۱) در جی لیگ ۲ سه سهمیه صعود برای باشگاه ها وجود دارد. قهرمانان و نایب قهرمانان به طور خودکار ارتقاء می یابند و باشگاه هایی که رتبه های سوم تا ششم را به پایان می برند در پلی آف برای جایگاه باقیمانده صعود شرکت می کنند تا با تیم شانزدهم جی لیگ ۱ رقابت بدهند. برای صعود، یک باشگاه موظف است تمام معیارهای لازم برای عضویت در سطح اول را رعایت کند، اگرچه هیچ باشگاهی در گذشته به دلیل عدم رعایت شرا
یط از صعود محروم نشده است. سقوط (به جی ۳) حداکثر دو باشگاه برتر J3 ممکن است به J2 ارتقا یابند اگر عضو J. League باشند. متعاقباً، حداکثر دو باشگاه از J2 پایین تر ممکن است به J3 سقوط کنند. سطح سوم: جی لیگ ۳ (۱۸ باشگاه). صعود (به جی۲) قوانین صعود به J2 تا حد زیادی شبیه به قوانین لیگ فوتبال ژاپن در فصول اخیر خواهد بود: برای ارتقاء، یک باشگاه باید مجوز جی لیگ ۲ را داشته باشد و در ۲ رتبه برتر لیگ قرار گیرد. تیم جی لیگ (زیر ۲۳ سال) بدون در نظر گرفتن موقعیت نهایی خود واجد شرایط صعود نبود. تا فصل ۲۰۱۶، قهرمانان مستقیماً در عوض به باشگاه جی لیگ ۲ رتبه ۲۲ صعود می کردند. و نایب قهرمان با ۲۱ام باشگاه جی لیگ ۲ در پلی آف شرکت می کرد. در حال حاضر قهرمانان و نایب قهرمانان به صورت خودکار ارتقا پیدا می کنند. اگر یکی یا هر دو باشگاه برتر واجد شرایط صعود نباشند، پلی آف و/یا تبادل مستقیم مطابق با موقعیت دقیق باشگاه های واجد شرایط صعود برگزار نخواهد شد. از سال ۲۰۲۱ هیچ سیستم سقوطی از جی لیگ ۳ به جز خروج از لیگ جی به دلیل عدم صدور مجوز وجود ندارد. در نوامبر همان سال، مورای رئیس جی لیگ اعلام کرد که صعود و سقوط به لیگ فوتبال ژاپن (JFL
) پس از فصل ۲۰۲۳ برنامه ریزی شده است. سطح چهارم: لیگ فوتبال ژاپن (۱۶ باشگاه). لیگ فوتبال ژاپن (JFL) چهارمین سطح در هرم فوتبال ژاپن است و به عنوان بالاترین سطح برای فوتبال باشگاهی آماتور شناخته می شود. قبل از سال ۲۰۱۰، JFL توسط اتحادیه فوتبال ژاپن (JFA) اداره می شد. از سال ۲۰۱۰، JFL با وضعیت و هیئت حاکمه خود از فدراسیون فوتبال ژاپن مستقل شد و عمدتاً از باشگاه های فوتبال آماتور و تیم های شرکتی تشکیل شده است، اگرچه برخی از باشگاه های کاملاً حرفه ای (J. اعضای وابسته لیگ) نیز وجود دارند. با توجه به حضور این باشگاه های حرفه ای، لیگ عملاً وضعیت نیمه حرفه ای دارد. باشگاه های این سطح و پایین تر به صورت غیر مستقیم وارد جام امپراتورمی شوند. اکثر باشگاه ها از طریق مسابقات جام که در استان های جداگانه رقابت می کنند، واجد شرایط می شوند. باشگاه برتر JFL در نیمه فصل ممکن است مستقیماً واجد شرایط شود. با این حال، اگر آنها نیز جام استان مربوطه خود را برده باشند، نایب قهرمانان جام استان جای خود را در دور غیر مستقیم خواهند گرفت. ارتقاء (به J3) باشگاه های JFL باید معیارهای زیر را برای صعود به لیگ حرفه ای رعایت کنند. سقوط (به لیگ ها
ی منطقه ای) تعداد باشگاه های سقوط کرده از ۰ تا ۳ بسته به تعداد باشگاه های ارتقا یافته به لیگ جی لیگ ۳ و تعداد باشگاه های منحل شده متفاوت است. بسته به تعداد، تیم هایی که در پایان فصل در رتبه های پانزدهم و شانزدهم قرار دارند، به طور خودکار به لیگ های منطقه ای مربوطه سقوط می کنند. تیمی که در رتبه چهاردهم قرار دارد، ممکن است مجبور شود برای ماندن در لیگ و فرار از سقوط، در یک رقابت پلی آف صعود/ سقوط به رقابت بپردازد. باشگاه ها به لیگ منطقه ای تعیین شده خود سقوط خواهند کرد.
پیشینه شهرداری تهران به دوره قاجاریه و انتخاب تهران به عنوان پایتخت (دارالخلافه) بازمی گردد. دومین نظام نامه بلدیه (شهرداری)بعد از تبریز در تهران سال ۱۲۸۶ تصویب شده است. طی سه دوره حکمرانی قاجاریان، پهلوی و جمهوری اسلامی، شهرداری تهران به عنوان پایتخت ایران دست خوش فراز و فرودهای متعددی شده است. نخستین طرح جامع شهر تهران سال ۱۳۴۹ در دوره مدیریت غلامرضا نیک پی تدوین شد. سه طرح جامع شهر دیگر تهران بنا به ضرورت و اقتضاء بسط و گسترش کلان شهر تهران در سال های طرح «ساماندهی جامع تهران» در سال ۱۳۷۰، طرح مجموع شهری تهران سال ۱۳۸۱ و سرانجام طرح جامع جدید تهران سال ۱۲۸۵ تدوین شده است. در ادامه با مروری کلی بر تحولات مدیریت شهری در تهران از آغاز تاکنون به تفکیک گزارشی اجمالی از توسعه کالبدی مناطق بیست و دوگانه شهرداری تهران تأسیس نهاد مدیریت شهری در هر یک از مناطق ارائه می شود. قاجار. نظامنامه بلدیه بیست و یکم فروردین ۱۲۸۶ با هدف کاهش نقش دولت و افزایش نقش مردم، در صحن علنی مجلس مطرح شد نظامنامه با ۶۹ رای موافق در مجلس شورای ملی تصویب شد و در پانزدهم خرداد سال ۱۲۸۶ به امضای محمدعلی شاه رسید. مطابق این نظام نامه انجمن بل
دیه و اداره بلدیه شهرداری نهادی مستقل از دولت و مجلس برای اداره بهینه امور محلی مانند بهداشت آبادانی و تنزیل و تسعیر نرخ اجناس و روی هم رفته برای آسایش مردم بنیانگذاری شد. انجمن به جهت مشارکت عمومی و نقش شهروند در امور محلی دارای ماهیت حقوقی و استقلال مالی بود به طور کلی می توان گفت نقش انجمن بلدی در شهر به این همان حکم مجلس شورای ملی در امور مملکتی بود نظامنامه بلدیه نه تنها اولین بلکه مترقی ترین قانون اداره شهر در ایران بوده است که در جای جای آن تلاش برای تمرکز زدایی اداری و جداکردن اداره شهرها از قدرت حاکم و دولت و دولت نمایان است نخستین انتخابات انجمن بلدیه درد هفتم تیرماه ۱۲۸۶ در شش محله تهران برگزار شد میرزا کاشف السلطنه بانوان سرپرست انجمن فرهادیه منصوب شده بود از محله دولت نامزدش در نخستین انتخابات داخلی انجمن به عنوان رئیس انجمن بیشترین رای را آورد. میرزا کاشف السلطنه نخستین کسی بود که خارج از اراده حکومت و دولت را به استناد به آراء عمومی اداره شهری را در ایران به دست گرفت پس از میرزا کاشف السلطنه، مهندس باشی فرنگی شهردار تهران شد و بعد از آن خلیل خان ثقفی الدوله به عنوان شهردار برگزیده شد به دست او
نخستین ساختمان بلدیه تهران در خیابان جبه خانه روبروی بازار بزرگ ساخت. برای اول بار عبارت بلدیه تهران را بر تابلوی به طول یک متر و در بالای ورودی ساختمان نصب کرد. شهرداری را تحویل ابراهیم خان یمین السلطنه داد. آخرین شهردار دوره کوتاه استقلال شهرداری از حاکمیت دولت است که با کودتای سید ضیا رسماً به پایان می رسد. دودمان پهلوی. در فاصله سال های ۱۲۹۹ تا ۱۳۵۴ مدیریت شهری در تهران تغییرات متعددی را از سر گذراند از جمله می توان به این موارد اشاره کرد. با شروع دوره پهلوی و تحولاتی که تحت عنوان مدرنیزاسیون در دوره پهلوی اول به وجود آمد، تهران دچار دگرگونی های اساسی گردید. بعد از سال ۱۳۲۰در دورهٔ پهلوی دوم و ادامه مدرنیزاسیون، توسعه و گسترش شهر در جهات مختلف ادامه یافت. تمرکز امور مالی و صنعتی در تهران بازار کار وسیعی را در تهران تأمین نمود و مهاجرت هایی را به سوی پایتخت موجب شد. در زمان پهلوی دوم توسعه شهر تهران و تحولات آن در سه دوره قابل بررسی می باشد. دوره اول (۱۳۳۲ – ۱۳۲۰) نو پایی و بی ثباتی دولت در این دوره که اثرات آن بلافاصله در وضعیت اقتصادی آشکار می گردد عامل اصلی رشد کند توسعه شهری و مهاجرت شده است. در این دو
ره بجز برخی اقدامات برنامه ریزی شده کابینه مصدق برای ایجاد مناطق مسکونی ارزان قیمت توسعه مهمی رخ نداده است. دوره دوم (۱۳۴۱ – ۱۳۳۲) توسعه کند شهری در این دوره از کودتای آن سال آغاز و تا شروع اصلاحات ارضی ادامه دارد. تثبیت رژیم و صدور مجدد نفت باعث تحرک در توسعه شهر گردیده و در همین دوره توسعه (پیوسته) شهری در محدوده فعلی منطقه ۲ آغاز شد. توسعه کالبدی در منطقه تحت تأثیر وجود کاربری های بزرگ مانند بیمارستان ۵۰۰ تختخوابی (بیمارستان امام) و پادگان های نظامی (جمشیدیه) که در دورهٔ پهلوی اول در بخش شمال غربی (ساخت و سازهای پیوسته) تهران ایجاد شده بود و تأثیر گسترش استفاده از باغات ییلاقی منطقه همچنین توسعه درجنوب محدوده (منطقه آذربایجان) که مهاجرین جدید را در خود جای می داد، شکل می گیرد. در اواخر دورهٔ دوم (۱۳۴۱–۱۳۳۲) درحوالی جاده شهر به سمت سولقان و کن فعالیت ساخت و ساز در شهر آرا و آریاشهر انجام می گردد. فعالیت بورس بازان زمین و شهرک سازان نیز در سطح گسترده در محدوده شهر آرا، تهران ویلا و آریا شهر آغاز می گردد. توسعه منطقه در این دوره تحت تأثیر گرایش به سرمایه گذاری در ایجاد شهرک ها صورت پذیرفته است. مجموعه آپارتما
ن های شهر آرا، ساختمان های ویلایی تهران ویلا و نطفه های اصلی آریاشهر از محصولات این دوره توسعه شهری در منطقه می باشند. دوره سوم (۱۳۵۷–۱۳۴۱) از اوایل دهه چهل با برنامه اصلاحات اراضی و تزریق درآمد نفت ضمن دگرگونی نظام اقتصادی و اجتماعی، جذب جمعیت و افزایش مهاجرت ها به تهران آغاز شد. توسعه محله های مسکونی جدید که در سال های قبل در حال شکل گیری بودند سرعت یافته، به طوریکه تا پایان دهه چهل (بخش اول دوره سوم) گسترش محله های جدید پراکنده و توسعه آبادی های کوچک بین تهران و شمیران فضاهای خالی مابین نواحی کوهستانی شمال و شرق شهر را جزئی از پیکره شهر ساخت. بدین ترتیب نواحی حومه ای شهر (قبلی) رشد کرده و بافت میانی یا قدیمی شهر را احاطه می نمایند. به طوری که در عکس های هوایی سال ۱۳۴۸ ملاحظه می گردد، منطقه دو نیز از این اتفاقات مبری نبوده مشابه سایر نقاط در معرض توسعه و ساخت و ساز قرار می گیرد. چنانچه اتفاقات فوق در محورهای آزادی، بهبودی، شهرآرا و ستارخان مشهود می باشد و ناحیه کوی نصر (گیشا) در حال آماده سازی است. در این دوره ساخت و ساز اکثراً " توسط بخش خصوصی و معمارهای یزدی و اصفهانی انجام می گردید و به غیر از چند نمونه
کوچک از فعالیت بخش دولتی (مجتمع های شهر آرا و کوشک) در منطقه نشان دیگری نیست. اولین اقدام مدیریت شهری دوره رضاشاه پهلوی از نام خیابان ها شروع شد. سید ضیا مسیو گاسپار ایپکیان را به عنوان رئیس بلدیه انتخاب کرد. او کارش را با تغییر نام خیابان مریض خانه به سردار سپه شروع کرد. در دوره رضا شاه دو مسئله مهم را در مدیریت شهری مطرح کرد یکی نقشه خیابان ها و دیگری تصویب قانون بلدیه در سال ۱۳۰۹. بر اساس قانون جدید بلدیه تشکیلات شهرداری عبارت بودند از اداره صحه و معاونت عمومی، اداره محاسبات عایدات، اداره امور خیریه، اداره ساختمان و روشنایی میدان ها، اداره سجل احوال، احصائیه نشریات، اداره کابینه پرسنل، تنظیمات ملزومات اجرائیات و رسوم. مهمترین نکته این روش نامه بند مربوط به انتخاب شهردار بود. قانون جدید بلدیه خودمختاری نسبی شهرداری ها را زائل و آنها را به عنوان عمان محلی دولت مرکزی تبدیل کرد. در این بند اختیار انتخاب شهردار به نخست وزیر واگذار شد. تهران دوره رضاشاه ۶ کیلومتر بزرگتر از تهران ناصری شده بود. مساحت پایتخت در سال ۱۳۱۳ دو برابر بزرگتر شده و به ۴۶ کیلومتر مربع افزایش یافت. در فاصله اسفند ۱۲۹۹ تا شهریور ۱۳۲۰ و خلاق
یت رضاشاه تهران ۷۰۰ هزار نفر جمعیت دارد و وسعتش سه برابر بیشتر شده است. پس از رضاشاه فرایند دموکراتیزاسیون داری شهرها دوباره مورد توجه نیروهای مشارکت طلب سیاست ایران قرار می گیرد و تلاش می شود شهر در چارچوب مردم سالارانه در معنای پارلمانتاریسم آن و نزدیک الگوهای غربی اداره شود ماه عسل چنین ایده هایی به تصویب قائم مقامی وزارت کشور در غیبت انجمن شهر در سال ۱۳۲۵ و تصویب لایحه قانونی تشکیل شهرداری و انجمن شهر در سال ۱۳۲۸ منجر شد. این رویدادها نشانه بارزی بر تلاش برای تغییر تعریف تازه ای از معنای شهر و نحوه اداره آن است. در سال ۱۳۳۱ در دوران نخست وزیری محمد مصدق این قانون نیز اصلاح شد تا استقلال بیشتری برای شهرها تأمین شود و رابطه آنها با وزارت کشور محدود شود. اعضای شورای شهر که در تهران ۳۰ نفر بودند از نواحی مختلف شهر انتخاب می شدند، ارتباط مستقیم بیشتری با حوزه های انتخابیه خود داشته باشند اعضای شورای شهر اختیار نظر شهردار را داشتند این تلاش دولت مستعجل بود. پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ اصلاحیه ای دیگر بر مصوبه دولت ملی دربارهٔ قانون تشکیل شهرداری و انجمن شهر زده شد. در نهایت نفوذ دولت مرکزی در امور محلی به قانون
بازگشت و از طریق کنترل های مالی و اداری گسترش یافت. انتخاب اعضای شورا بر مبنای نواحی مختلف به عنوان راهکاری برای آشنایی نمایندگان شورا با برگزاری انتخابی در قانون سال ۱۳۳۱ گنجانده شده بود هم عملاً لغو شد. شهردار انتخابی شورا باید مورد تأیید ملوکانه قرار می گرفت مفهوم ضمنی این قانون آن بود که شورای شهر تهران نمی توانست، بر فعالیت شهرداری که منصوب وزارت کشور بود نظارت و کنترل مؤثری داشته باشد. بعد از کودتای سال ۱۳۳۲ در عمل شورای شهر به ندرت تشکیل شدند. اگر هم شورای شهر تشکیل شد؛ به ندرت از اقتدار واقعی برخوردار بودند. محصول چنین رفتاری با نهاد مدیریت شهرداری در نهایت چنان شد که دست اندرکاران حکومت پهلوی هم به اعتراض و واکنش داشت. چنان که احمد نفیسی معاون وقت شهردار تهران در سمینار شش روزه مسائل اجتماعی شهرداری شهر تهران، تهران را شهری بدقواره توصیف کرد. متأثر از انتقادهای طرح شده، در نهایت سال ۱۳۴۷ قانون «عمران و نوسازی شهری» شهرداری را مکلف به تدوین و اجرای طرح جامع شهر تهران کرد. با تدوین قانون «عمران و نوسازی شهری» برای نخستین بار در طول تاریخ ایران است که تلاش و شهرها طرح و برنامه ای جامع داشته باشند در جام
عه تهران و سرانجام در سال ۱۳۴۹ به تصویب شورای شهر و شهرداری و شورای عالی شهرسازی و معماری رسید محدوده را برای تهران تعریف می کرد که قرار بود یک محدوده موجود یک محدوده توسعه ۲۵ ساله مستند به پژوهش علی مدنی پور در مجموع مدیریت شهری در پهلوی دوم با محدود شدن فعالیت ها به طرح های جامع شهریٰ نه تنها قادر به تسلط بر اوضاع آشفته شهر نمی شد. عملاً از سازمان دادن و سامان دادن به مشکلات شهری موجود بازمی مانند؛ بلکه خود مبنای ایجاد مسائل تازه می شد. پژوهشی ویژگی های اصلی مدیریت شهری در تهران دوره پهلوی را به شکل زیر دسته بندی می کند. جمهوری اسلامی. مدیریت شهری تهران از ۱۳۵۷ تا ۱۴۰۰ طی چهار دهه بیش از چهارده شهردار به خود دیده است. در فاصله سال های ۱۳۵۷ تا ۱۳۶۸ محمد توسلی، سید رضا زواره ای، سید کمال الدین نیک روش ،غلامحسین دلجو، محمدکاظم سیفیان، حسین بنکدار، محمدنبی حبیبی، سید مرتضی طباطبایی شهردار تهران بودند. در نخستین دهه فعالیت مدیریت شهری بعد از انقلاب متأثر از وقوع جنگ و جوی انقلابی فعالیت های زیرساختی عمرانی جدی و گسترده در حوزه مدیریت شهری صورت نگرفت. محدودیت منابع مالی، وقوع جنگ تحمیلی، بلایی طبیعی مانند سیل تجر
یش، سیل دماوند و لزوم حمایت شهرداری از مناطق سیل زده، گسترش مهاجرت به پایتخت، جدا شدن ماده ۱۰۰ از شهرداری، ساخت و ساز در اراضی سعادت آباد و قطعه بندی آن با حکم حاکم شرع بدون رعایت قوانین شهرداری و وزارت مسکن و شهرسازی، موشک باران تهران، منازعات سیاسی و اخلال در فعالیت مدیریت شهری، چالش های روزمره اعم از مسائل ترافیکی و جمع آوری زباله و… از عمد مسائل و چالش های مدیریت شهری در دهه نخست بعد از انقلاب ۱۳۵۷ است. مجموعه چالش های یاد شده کمتر فرصت اقدام اجرایی و زیربنایی و عمرانی گسترده و قابل توجه به مدیران شهری داد. به رغم عدم فعالیت های اجرایی و عمرانی قابل اعتنا در دوره زمانی یاد شده مجموعه مصوبات و دستورالعمل های برنامه ریزی قابل ملاحظه ای در شهرداری تهران به تصویب رسید که از آن جمله می توان به موارد زیر اشاره کرد. در فاصله سال های ۱۳۶۸ تا ۱۳۸۲ غلامحسین کرباسچی، مرتضی الویری، محمد حقانی، محمدحسن ملک مدنی و محمدحسین مقیمی به عنوان شهردار و سرپرست شهردای تهران فعالیت کردند. غلامحسین کرباسچی بیش از هشت سال سکان مدیریت شهری را بر عهده داشت. در این دوره زمانی اقدام های متعددی در زمینه های توسعه شهری، تکمیل شبکه بزرگ
راه های تهران، شبکه حمل و نقل عمومی، برج سازی و بهبود درآمدهای شهری و نیز حوزه های فضای سبز و مسائل فرهنگی و اجتماعی رقم خورد. در این دوره مسائل عمدتاً حول توسعه و بازسازی اقتدار شهری می گردد به دنبال خود ایده های تازه برای اداره شهر فراهم شد. فروش تراکم، باند مرتبه سازی، مدرن سازی و تأمین منابع مالی پایدار از جمله اقدام های این دوره چهارده ساله است. برخی از تحلیلگران مسائل شهری معتقدند این بازه زمانی از دوره های مهم مدیریت شهری تهران است که با دوره فعالیت کریم بوذرجمهری و غلامرضا نیک پی قابل قیاس است. به طور مشخص در دوره غلامحسین کرباسچی خصوصی سازی و تملک خصوصی سازی و تمرکز زدایی به مباحث وسیعی در عرصه عمومی دامن زد. تأمین منابع مالی پایدار و تحقق استقلال مالی شهرداری از دولت با گرفتن مالیات بر توسعه اخذ می شد؛ مالیاتی که در افواه از آن به عنوان «تراکم فروشی» یاد می شود. تراکم فروشی چهره تهران و سایر شهرها ایران را دگرگون کرد هرچند منابع مالی سرشاری برای شهرداری ها تهران و دیگر کلان شهرهای ایران به همراه داشت. این اقدام با انتقادهایی همراه بوده است؛ زیرا قوانین موجود شهرسازی را زیر پا گذاشته است منتقدان مدیر
یت شهری، ایراد و انتقاد جدی وارد به دوره مدیریت غلامحسین کرباسچی را بی اعتنایی او به شهرسازی می دانند. طی هیجده سال در فاصله سال های ۱۳۸۲ تا ۱۴۰۰ نه شهردار سکان مدیریت شهری را به عنوان شهردار یا سرپرست شهرداری عهده داشتند؛ به ترتیب محمود احمدی نژاد، علی سعیدلو، محمدباقر قالیباف، مصطفی سلیمی، محمدعلی نجفی، سمیع الله حسینی مکارم، سید محمدعلی افشانی، پیروز حناچی، علیرضا جاوید علیرضا زاکانی عملاً محمود احمدی نژاد با دوسال فعالیت، محمدباقر قالیباف طی دوازده سال فعالیت و پیروز حناچی طی چهار سال فعالیت فرصت بیشتری در تحقق برنامه ها و فعالیت های اجرایی و سیاستگذاری مدیریت شهری داشتند. طی سال های ۱۳۸۲ تا ۱۳۹۷ توجه و تمرکز بر گسترش فضای کالبدی و اجرای پروژه های کلان زیرساختی در تکمیل شبکه بزرگراهی و مترو و حمل نقل عمومی است. از نخستین اقدامات محمود احمدی نژاد در سمت برطرف کردن معضل ناهمواری های معابر عمومی بود. در دوره مدیریت پیروز حناچی شهرداری به دو مسئله شفافیت نقش آفرینی شهروندان در عرصه شهری و مدیریت شهری تأکید کرد موضوعی که به از آن تحلیلگران و ناظران بیش از چند دهه مغفول مانده بود. گذار از شهر خودرو محور به شهر
انسان محور نیز از دیگر فعالیت ها و رویکردهای پیروز حناچی در مدیریت شهری بود. همچنین تن زدن از تراکم فروشی و احیای هویت محلی حفظ توسعه افزایش تعلق ملی بهبود کیفیت زندگی در محلات شهر از جمله موضوعاتی بود که مورد توجه اهتمام مدیریت شهری در این دوره بود. توجه به اقشار آسیب پذیر و همچنین گروه های ناتوان، افراد سالخورده و معلولین از جمله موضوع های مورد توجه در مسائل مدیریت شهری بود مناسب سازی شبکه حمل و نقل عمومی، بوستان ها و فضای عمومی شهر تهران برای افراد کم توان و معلول مورد توجه قرار گرفت. تغییر منابع درآمدی شهرداری از تراکم فروشی به منابع جایگزین، کاهش وابستگی ۵۰ درصدی منابع اعتبارات شهرداری تهران به تراکم فروشی از جمله اقدام و فعالیت های صورت گرفته در حوزه مدیریت شهری پیروز حناچی بود. به رغم محدودیت منابع مالی در دوره پیروز حناچی خطوط مترو ۶ و ۷ و گسترش یافت و ایستگاه هایی از خطوط یاد شده افتتاح شد. توسعه کالبدی مناطق تهران. بر اساس گزارش های موجود گسترش تشکیلات مدیریت شهری و نیز تأسیس شهرداری مناطق متعدد تهران در گذر زمان متأثر از توسعه کالبدی و فضای شهری بوده است. تهران دوره قاجار و اوائل پهلوی در فاصله سال
های ۱۳۱۱–۱۲۶۶ (خورشیدی) به پنج محله عمده تقسیم می شد. عمده محله های پنج گانه یاد شده در منطقه کنونی دوازده شهرداری تهران قرار دارد. قدمت سکونتگاهی منطقه یاد شده به دوره صفویه بازمی گردد و دوره قاجاریه این منطقه از شهر تهران به عنوان مرکز دارالخلافه برگزیده می شود. مستند به گزارش های تاریخی عمده رشد و توسعه کالبدی و اجتماعی این منطقه در دوره قاجاریه است. سال ۱۳۱۱ با افزایش شمار جمعیت و فضای کالبدی شهر تهران، برای تحقق مدیریت شهری موثرتر به ۱۰ ناحیه تقسیم شد. سال ۱۳۴۵ پایتخت ایران به شهری با ۱۰ منطقه تبدیل شده است. کمی پس از تقسیم تهران به ده منطقه شهرداری، در سال ۱۳۴۷ اولین طرح جامع شهر تهران تدوین شد. سال ۱۳۵۵ مناطق شهر تهران به ۱۲ منطقه افزایش یافت. از سال ۱۳۷۰ تاکنون متأثر از «اجرای طرح جامع ساماندهی شهر تهران» دارای ۲۲ منطقه شهرداری شد. بررسی های دیگری نیز برای بازتعریف دوباره مناطق شهری، تفکیک و تقلیل مناطق به یازده منطقه از جمله مطالعاتی است که در نیمه دهه نود خورشیدی انجام شده است.در این بخش مروری اجمالی بر نخستین پویش ها و گسترش توسعه کالبدی مناطق بیست و دوگانه تهران داریم. مناطق یک تا هشت. یک بر اساس
مقاله شهرداری منطقه یک تهران در دانشنامه بزرگ اسلامی، تشکیلات شهرداری تدریجاً در سال ۱۳۰۴ (خورشیدی) کامل تر از قبل شد؛ در نهایت بر اساس تقسیمات مدیریت شهری، محله های شهر تهران به چهار ناحیه شمال شرقی، شمال غربی، جنوب شرقی و جنوب غربی تقسیم شد. دو ناحیه شهر ری (زاویهٔ مقدسه) و شمیران به عنوان نواحی حومهٔ تهران، زیر نظر شهرداری پایتخت قرار گرفت. شهرداری شمیران در آن زمان دارای اداره های سجل احوال، میاه، روشنایی، تنظیف، ارزاق و پست امدادی بود. از بهمن ۱۳۴۷ با تدوین نخستین بار طرح جامع تهران و نیز تعریف محدود شهری برای مدت پنج سال، مدیریت شهری ذیل مناطق ده گانهٔ شهرداری بازتعریف شد. در همین دوران است که منطقه شمیران از محدوده شهر تهران به عنوان منطقه ایی از تهران در تقسیمات مدیریت شهری تغییر وضعیت داد و به عنوان منطقه ده شهرداری تهران تعریف شد. تا پیش از سال ۱۳۴۷ شمیران جزو حومهٔ شهر تهران به شمار می آمد. از سال ۱۳۶۰ (خورشیدی) براساس تقسیمات جدید شهری جزو منطقهٔ ۱ تهران به شمار می آمده است. طی همین سال ساختمان جدید شهرداری منطقهٔ ۱ تهران (شمیران) در ضلع جنوب شرقی میدان تجریش (قدس)، در سه طبقه احداث شد. ولنجک، مح
مودیه، زعفرانیه، باغ فردوس، نیاوران، دربند، گلاب دره، امامزاده قاسم، قیطریه، دزاشیب، حصار بوعلی، فرمانیه، چیذر، جماران، کاشانک، دارآباد، اراج، سوهانک، اوین ـ درکه، حکمت و ازگل از جمله محله های این منطقه هستند. همچنین محله تجریش از قدیمی ترین محله ها و کالبد شهری این منطقه است. از نظر جغرافیایی در گذشته تقریباً همین محدوده فعلی را شامل می شد و دستخوش تغییر خاصی نشده است. قسمت عمده دهکده تجریش در جنوب امام زاده صالح و میدان تجریش فعلی و باغ های الهیه بوده است و مشتمل بر دو محله به نام های تکیه بالا و تکیه پایین بوده است که مرکز اصلی این ده را می توان بازار فعلی تجریش برشمرد. دو قدمت سکونت شهری و ارائه خدمات شهری در منطقه دو شهرداری به اوائل دهه چهل بازمی گردد. روستاهای درکه و فرحزاد در شمال منطقه و روستای طرشت در جنوب منطقه ازجمله سکونتگاه های قدیم منطقه هستند که سیمای تاریخی منطقه را شکل می دهند. شهرک سازی های دوره قبل انقلاب شامل گیشا، شهرک غرب و ساخت وسازهای پل مدیریت و دانشگاه امام صادق (دانشکده مدیریت سابق)، احداث پارک پردیسان با نگاه گردشگری و زیست محیطی مربوط به دوره پهلوی دوم است. گسترش محله های مدیریت،
سعادت آباد و شهرک مخابرات پس از واگذاری های زمین در اوایل انقلاب شروع شده که قسمت اعظم منطقه در اثر رشد سریع ساخت وساز در دو دهه اخیر به صورت شتابان شکل گرفته است. این منطقه که در ابتدای شکل گیری به عنوان منطقه ییلاقی، سکونتی و خوش آب و هوا مورد استفاده قرار می گرفت، به تدریج به سمت حوزه سکونتی برای جمعیت رو به رشد تهران پیش رفته است. به مرور زمان به دلیل ایجاد زیرساخت های نوین و گسترده، وجود قطعات بزرگ، ارزانی زمین، تمرکز فوق العاده فعالیت ها در مرکز شهر و نزدیکی منطقه به مرکز ثقل شهر و نیاز به توسعه ساختارهای اصلی فعالیت ها به پذیرش استقرار برخی فعالیت های فرامنطقه ای، شهری و فرا شهری گردن نهاد. این مشخصات و شرایط مناسب جغرافیایی و اکولوژیک همچنین زمینه مناسبی را برای توسعه جمعیت ساکن در منطقه ایجاد نموده است. سه شماری از محله های قدیمی تهران در منطقه سه شهرداری تهران قرار دارد. نقشه های در دسترس در زمینه تحول کالبدی شهر نشان می دهد؛ قسمت عمده ساخت و ساز در محدوده کنونی منطقه سه شهرداری از سال ۱۳۴۰ آغاز شده است. بافت ارگانیک آبادی ها و روستاها تدریجاً نوسازی شد. بافت منطقه از سال۱۳۳۵ شکل گرفته است این بافت
حول سکونت گاه های روستائی از جمله ده ونک در غرب، قلهک و زرگنده در شمال مرکزی، رستم آباد و اختیاریه در شمال شرقی شکل گرفت. این منطقه بخشی از شمیران محسوب می شود. تاریخ شمیران و آبادی های آن از گذشته های دور همواره متأثر از تاریخ شهر ری و بعد از آن تهران بوده است. شمیران آسایشگاه تابستانی مردم ری بود. در ادوار گذشته این محدوده به علت تقاطع کوهستانی صعب العبور دارای اهمیت زیادی بود، استحکامات متعددی در آن ساخته شده است. در سال ۱۳۵۵ حدود ۱۰۰ هکتار باغ و زمین زراعی در این محدوده وجود داشت. در ادوار پیشین ساختار جمعیتی، با مهاجرت ارامنه به این منطقه تغییر کرد. ارامنه در محدوده ای معروف جاده ارامنه (خیابان سئول کنونی) مسکن گزیده بودند و قلعه معروف ارامنه نیز در همین محل است. سال ۱۳۵۸ در پی تحولات تقسیمات شهری منطقه سه شهرداری تهران به عنوان یکی از تقسیمات خدمات شهری ایجاد شده است. منطقه سه در پهنه ای از تهران قرار دارد که اراضی آن حدفاصل تهران قدیم و شمیران بوده است. آبادانی و توسعه آن به این شرح قابل شناسایی است؛ پیش از اوایل قرن حاضر (۱۳۰۰ خورشیدی) که بافت های روستایی به صورت پراکنده تکوین و توسعه یافته اند باغدا
ری و همچنین کشاورزی در اراضی پیرامون بافت های روستایی متداول بوده است. با توجه به این که در این موقعیت ها منابع طبیعی دائمی تأمین آب وجود نداشته، اهمیت و نقش حیاتی قنات که یک زیر ساخت تاریخی شهر تهران است در روستاها آشکار می شود. اختیاریه، رستم آباد، احتشامیه، دروس، قلهک، حسن آباد، زرگنده، داودیه، و ده ونک از جمله روستاهایی گسترده در پهنه کنونی منطقه سه بودند. از اواخر قرن گذشته تا پیش از نیمه قرن حاضر که روستاها به ییلاق نشین های تهران تبدیل شدند. مهمترین بازتاب های این دوره عبارت بودند از حذف بخشی از فعالیت کشاورزی روستاها و جایگزینی و توسعه باغ هاواپسیت تغییرهای منطقه سه شهرداری مربوط به نیمه قرن اخیر است و رشد شهر تمامی اراضی منطقه را فراگرفت. چهار محدوده منطقه چهار تهران کنونی، در دوره های تاریخی اواخر قاجار و دوران پهلوی، باغ کاری های کشاورزی بوده است. از سال ۱۳۳۵ به بعد این منطقه با حفظ نقش تفرجگاهی و ییلاقی خود تبدیل به مکانی برای استقرار ویلاهای تابستانی متمولین بود. کلا برای شهر تهران، روستاهای سوهانک، ازگل، اراج، گلستان، مبارک آباد و اطراف باغ هروی از چنین ساخت و بافتی برخوردار بوده است. کانون های
سکونتی اولیه در این منطقه، در محدوده های نارمک شمالی و تهرانپارس در دهه ۴۵–۳۵ شکل گرفت و به تدریج توسعه یافت و طی سالهای ۱۳۳۰ تا ۱۳۵۰ بافتهای مدرن در نارمک و تهرانپارس و به موازات آن کارگاه های صنعتی و کارخانه های واقع در شرق منطقه به شکل سطوح گسترده صنعتی به وجود آمد. از سال ۵۶ به بعد محدوده ورودی شرقی تهران در منطقه ۴ محل استقرار جمعیت مهاجر از دیگر شهرها و روستاهای کشور قرار گرفت و به تدریج بافت های روستایی و حاشیه ای محله های خاک سفید، شمیران نو، کاظم آباد در این منطقه شکل گرفت. پنج روایت از سکونت در منطقه پنج شهرداری تهران از گذشته دور آغاز شده است؛ با بسط و گسترش شهرنشینی توسعه یافته است. بسترهای اولیه سکونت در منطقه ۵ را می توان در محدوده کن سراغ گرفت. علاوه بر روستای کن، پنج محدوده دیگر که از لحاظ قدمت به مانند کن به گذشته دور بازمی گردند، عبارتند از باغ فیض، ده حصارک، مرادآباد، حسن آباد و وسک. در این دوره زمانی دو محدوده حسن آباد و وسک در درون بافت شهری منطقه حل شده است؛ اثر قابل ملاحظه ای از آنان به جای نمانده است. سه محدوده دیگر آن کماکان آثاری از گذشته را در خود دارند. منطقه ۵ شهرداری تهران دارای