Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به «مراحل» ثابتی شد که از طریق آن جوامع بشری پیشرفت می کنند که معمولاً شامل سه مرحله وحشیگری، بربریت، و تمدن می شود ولی گاهی بسیار بیشتر است. در آن زمان، انسان شناسی به عنوان یک رشته علمی جدید در حال ظهور بود و از دیدگاه های سنتی فرهنگ های «ابتدایی» جدا می شد که معمولاً مبتنی بر دیدگاه های دینی بود. در سده هجدهم، برخی از نویسندگان شروع به نظریه پردازی در مورد تکامل انسان کردند: در اواسط سده ۱۹، «انقلابی در ایده های مربوط به قدمت نوع بشر» اتفاق افتاد «که به موازات انقلاب داروینی در زیست شناسی بود ولی تا حدی مستقل از آن بود». به ویژه در زمین شناسی، باستان شناسی و انسان شناسی، پژوهشگران شروع به مقایسه فرهنگ های «ابتدایی» با جوامع گذشته کردند و سطح فناوری آنها را با فرهنگ های عصر حجر موازی می دیدند، و بنابراین از این مردمان به عنوان الگوهایی برای مراحل اولیه تکامل انسان استفاده کردند. نتیجه یک مدل تکاملی از تکامل ذهن، فرهنگ و جامعه بود که به موازات تکامل نوع بشر بود: «وحشی های مدرن [sic] در واقع به فسیل های زنده ای تبدیل شدند که از راهپیمایی پیشرفت به جای مانده اند، آثاری از دوران پارینه سنگی که هنوز تا امروز با
قی مانده است». تکامل گرایی اجتماعی کلاسیک بیشترین ارتباط را با نوشته های سده ۱۹ اگوست کنت و هربرت اسپنسر دارد که عبارت "بقای اصلح" را ساخته است. از بسیاری جهات، نظریهٔ اسپنسر در مورد "گاه شمار جهان" با آثار ژان بتیست لامارک و اگوست کنت بیشتر از آثار دوره چارلز داروین مشترک است. اسپنسر نیز چندین سال زودتر از داروین نظریه های خود را توسعه و منتشر کرد. با این حال، در رابطه با نهادهای اجتماعی، مورد خوبی وجود دارد که نوشته های اسپنسر را می توان به عنوان تکامل گرایی اجتماعی طبقه بندی کرد. اگرچه او نوشت که جوامع در طول زمان پیشرفت کردندو پیشرفت از طریق رقابت انجام شداو تأکید کرد فرد به جای جمعیت واحد تحلیل است که تکامل می یابد. به عبارت دیگر، تکامل از طریق انتخاب طبیعی صورت می گیرد و بر پدیده های اجتماعی و زیستی تأثیر می گذارد. با این وجود، انتشار آثار داروین برای طرفداران تکامل اجتماعی - فرهنگی نعمتی بود که ایده های تکامل زیستی را توضیحی جذاب برای بسیاری از پرسش ها در مورد توسعه جامعه می دانستند. هم اسپنسر و هم کنت، جامعه را نوعی ارگانیسم می دانند که تابع روند رشد است: از سادگی به پیچیدگی، از هرج و مرج به نظم، از ع
مومیت به تخصص، از انعطاف پذیری به سازمان. آنها توافق دارند که روند رشد اجتماعی را می توان به مراحل خاصی تقسیم کرد: آغاز و پایان نهایی خود را دارند و این رشد در واقع پیشرفت اجتماعی است: هر جامعه جدیدتر و پیشرفته تر "بهتر" است. بنابراین پیشروگرایی به یکی از ایده های اساسی زیربنای نظریه تکامل گرایی اجتماعی-فرهنگی تبدیل شد. با این حال، نظریه های اسپنسر پیچیده تر از یک جست وجو در زنجیره بزرگ وجود بودند. اسپنسر استدلال های خود را بر قیاسی بین تکامل جوامع و هستی زایی یک حیوان استوار کرد. بر این اساس، او به دنبال «اصول کلی توسعه و ساختار» یا «اصول بنیادی سازمان» بود، نه اینکه صرفاً پیشرفت بین مراحل اجتماعی را به مداخله مستقیم برخی از خدایان نیکوکار نسبت دهد. علاوه بر این، او پذیرفت که این شرایط «به مراتب کمتر خاص، بسیار قابل تغییر، بسیار بیشتر وابسته به شرایط متغیر هستند»: به طور خلاصه، آنها یک فرایند بیولوژیکی نامرتب هستند. اگرچه نظریه های اسپنسر از برچسب «استاژیسم» فراتر رفته و از پیچیدگی زیست شناختی برخوردار است ولی همچنان یک جهت و اخلاق کاملاً ثابت برای توسعه طبیعی را پذیرفته اند. برای اسپنسر، دخالت در روند طبیعی
تکامل خطرناک بود و باید به هر قیمتی از آن اجتناب کرد. چنین دیدگاه هایی طبیعتاً با مسایل سیاسی و اقتصادی مبرم آن زمان همراه بود. اسپنسر به وضوح فکر می کرد که تکامل جامعه باعث ایجاد یک سلسله مراتب نژادی با قفقازی ها در بالا و آفریقایی ها در پایین است. این تصور عمیقاً با پروژه های استعماری که قدرت های اروپایی در آن زمان دنبال می کردند مرتبط است و ایده برتری اروپا برای توجیه این پروژه ها به طور پدرانه به کار می رفت. ارنست هکل جانورشناس بانفوذ آلمانی حتی نوشت «مردان طبیعی نسبت به اروپایی های بسیار متمدن به مهره داران بالاتر نزدیک ترند» که شامل سلسله مراتب نژادی نیست بلکه تمدنی نیز می شود. به همین ترتیب، برهان تکاملی اسپنسر نظریه ای از دولت را مطرح کرد: ایده اسپنسر در مورد دولت محدود و عملکرد آزاد نیروهای بازار را خلاصه می کند: «تا زمانی که به طور خود به خودی یک خواسته عمومی برآورده نشود، اصلاً نباید برآورده شود». این بدان معنا نیست که استاژیسم بی فایده بوده یا کاملاً با انگیزه استعمار و نژادپرستی بوده است. نظریه های استاگیست ابتدا در زمینه هایی مطرح شدند که معرفت شناسی های رقیب عمدتاً دیدگاه های ایستا از جهان بود
ند. از این رو، «پیشرفت» به نوعی باید از نظر مفهومی ابداع شود: این ایده که جامعه بشری مراحلی را طی خواهد کرد، یک اختراع پیروزمندانه بود. علاوه بر این، مراحل همیشه موجودیت های ایستا نبودند. برای مثال، در نظریه های بوفون، امکان پسرفت بین مراحل وجود داشت و تغییرات فیزیولوژیکی گونه ها به جای تغییر غیرقابل برگشت، به طور برگشت پذیر با محیط خود سازگار می شدند. علاوه بر پیشرفت، تحلیل های اقتصادی بر تکامل گرایی اجتماعی کلاسیک تأثیر گذاشت: نقد و تأثیر بر نظریه های مدرن. اوایل سده بیستم دوره ای از بررسی انتقادی سیستماتیک و رد تعمیم های گسترده نظریه های تک خطی تکامل اجتماعی-فرهنگی را آغاز کرد. انسان شناسان فرهنگی مانند فرانتس بوئاس (۱۸۵۸–۱۹۴۲)، همراه با شاگردانش، از جمله روث بندیکت و مارگارت مید، به عنوان رهبر رد تکامل گرایی اجتماعی کلاسیک توسط انسان شناسی در نظر گرفته می شوند. با این حال، مکتب بوئاس برخی از پیچیدگی های نظریه های تکاملی را که خارج از نفوذ هربرت اسپنسر پدیدار شد، نادیده می گیرد. کتاب «دربارهٔ منشأ گونه ها» داروین، کاملاً جدا از نظریه های اسپنسر که بر رشد اجتناب ناپذیر انسان طی مراحلی تأکید می کرد، توضیحی م
کانیکی از منشأ و تکامل حیوانات ارائه می دهد. در نتیجه، بسیاری از پژوهشگران با تکیه بر قیاس های عمیق فرهنگی، درک پیچیده تری از چگونگی تکامل فرهنگ ها نسبت به نظریه های سنت هربرت اسپنسر ایجاد کردند. والتر باگهوت (۱۸۷۲) انتخاب و وراثت را در توسعه نهادهای سیاسی انسانی به کار برد. ساموئل الکساندر (۱۸۹۲) در مورد انتخاب طبیعی اصول اخلاقی در جامعه بحث می کند. ویلیام جیمز (۱۸۸۰) «انتخاب طبیعی» ایده ها را در یادگیری و توسعه علمی مورد توجه قرار داد. در حقیقت، او یک «موازی قابل توجه […] بین حقایق تکامل اجتماعی از یک سو، و تکامل جانورشناسی که توسط داروین توضیح داده شده است، از سوی دیگر شناسایی کرد». چارلز سندرز پیرس (۱۸۹۸) حتی پیشنهاد کرد قوانین فعلی طبیعت ما وجود دارند زیرا آنها در طول زمان تکامل یافته اند. خود داروین در فصل ۵ از تبار انسان پیشنهاد کرد احساسات اخلاقی انسان در معرض انتخاب گروهی است: «قبیله ای متشکل از اعضای بسیاری که از داشتن روحیه میهن پرستی، وفاداری، اطاعت، شجاعت و همدردی، همیشه آماده کمک به یکدیگر و فداکاری در راه منافع عمومی بودند، بر اکثریت قبایل دیگر پیروز خواهند شد و این انتخاب طبیعی خواهد بود.» از
طریق مکانیسم تقلید، فرهنگ ها و همچنین افراد می توانند در معرض انتخاب طبیعی قرار گیرند. در حالی که این نظریه ها شامل تکامل می شدند، به جز انتخاب گروه داروین، برای پرسش های اجتماعی اعمال می شد، نظریه های بررسی شده در بالا به درک دقیقی از چگونگی گسترش و کاربرد مکانیسم داروین در فرهنگ ها فراتر از جذابیت مبهم برای رقابت، کمک نکردند. داروینیسم و سیاست ریچی (۱۸۸۹) این روند را می شکند و باورمند است که «زبان و نهادهای اجتماعی انتقال تجربه را کاملاً مستقل از تداوم نژاد ممکن می سازند». از این رو ریچی تکامل فرهنگی را فرآیندی می دانست که می تواند مستقل از تکامل گونه ها و در مقیاس های مختلف عمل کند و زیربنای دقیقی به آن داد: او به قول خودش، «محدوده خود را» به ایده ها، فرهنگ ها و نهادها گسترش می داد. تورشتاین وبلن، تقریباً در همان زمان، به بینش مشابهی رسید: انسان ها به محیط اجتماعی خود تکامل می یابند ولی محیط اجتماعی آنها نیز به نوبه خود تکامل می یابد. مکانیسم وبلن برای پیشرفت انسان، تکامل نیت انسان بود: وبلن انسان را «موجود عادت» می دانست و فکر می کرد که عادات از سوی کسانی که بر او تأثیر می گذاشتند «هضم ذهنی» است. به طور خ
لاصه، همان طور که هاجسون و نادسن اشاره می کنند، وبلن فکر می کند: «موسسات در حال تغییر به نوبه خود باعث انتخاب بیشتر افراد با مناسب ترین خلق و خو و سازگاری بیشتر خلق و خو و عادات فردی با محیط در حال تغییر از طریق تشکیل نهادهای جدید می شوند.» بنابراین، وبلن بسط نظریه های ریچی، که در آن تکامل در سطوح چندگانه عمل می کند، به درک پیچیده ای از نحوه تعامل هر سطح با سطح دیگر را نشان داد. علی رغم این پیچیدگی، بوئاس و بندیکت از روش های تجربی پیچیده تر و دقیق تری استفاده کردند تا استدلال کنند که نظریه های اسپنسر، تایلر و مورگان گمانه زنی هستند و به طور سیستماتیک داده های قوم نگاری را نادرست معرفی می کنند. نظریه های مربوط به "مراحل" تکامل به ویژه به عنوان توهم مورد انتقاد قرار گرفتند. علاوه بر این، آنها تمایز بین "ابتدایی" و "متمدن" (یا "مدرن") را رد نموده و اشاره کردند که جوامع به اصطلاح بدوی معاصر به همان اندازه تاریخ دارند و به همان اندازه جوامع به اصطلاح متمدن تکامل یافته اند؛ بنابراین آنها استدلال کردند که هر گونه تلاش برای استفاده از این نظریه برای بازسازی تاریخ مردمان بی سواد (یعنی بدون سند تاریخی) کاملاً گمانه زنی
و غیرعلمی است. مشاهده کردند پیشرفت فرضی، که معمولاً با مرحله ای از تمدن مشابه با اروپای مدرن به پایان می رسد، قوم محوری است. آنها همچنین خاطرنشان کردند که نظریه فرض می کند که جوامع به وضوح محدود و متمایز هستند، زمانی که در واقع ویژگی ها و اشکال فرهنگی اغلب از مرزهای اجتماعی عبور می کنند و در بین بسیاری از جوامع مختلف منتشر می شوند. (و بنابراین یک مکانیسم مهم تغییر هستند). بوئاس در رویکرد باستان شناسی فرهنگی-تاریخی در تلاش برای شناسایی فرآیندهای واقعی به جای آنچه که او به عنوان مراحل نظری رشد انتقاد می کرد، بر کار میدانی انسان شناختی تمرکز کرد. رویکرد او تأثیر زیادی بر انسان شناسی آمریکا در نیمه اول سده بیستم گذاشت و بیانگر عقب نشینی از تعمیم سطح بالا و از «ساخت نظام» است. بعدها منتقدان آن را مشاهده کردند فرض جوامع کاملاً محدود دقیقاً در زمانی مطرح شد که قدرت های اروپایی جوامع غیرغربی را استعمار می کردند، و در نتیجه خودخواهانه بود. بسیاری از انسان شناسان و نظریه پردازان اجتماعی اکنون تکامل فرهنگی و اجتماعی یک خطی را یک اسطوره غربی می دانیم که به ندرت بر پایه های تجربی محکم استوار است. نظریه پرداز انتقادی استد
لال می کنند مفاهیم تکامل اجتماعی صرفاً توجیهی برای قدرت توسط نخبگان جامعه است. سرانجام، جنگ های جهانی ویرانگر که بین سال های ۱۹۱۴ و ۱۹۴۵ روی داد، اعتماد به نفس اروپا را فلج کرد. پس از میلیون ها مرگ، نسل کشی، و تخریب زیرساخت های صنعتی اروپا، ایده پیشرفت در بهترین حالت مشکوک به نظر می رسید. بنابراین تکامل گرایی اجتماعی-فرهنگی مدرن بیشتر تکامل گرایی اجتماعی کلاسیک را به دلیل مشکلات نظری مختلف رد می کند: از آنجا که تکامل اجتماعی به عنوان یک نظریه علمی مطرح می شد، اغلب برای حمایت از شیوه های اجتماعی ناعادلانه و اغلب نژادپرستانه - به ویژه استعمار، برده داری، و شرایط اقتصادی نابرابر موجود در اروپای صنعتی استفاده می شد. داروینیسم اجتماعی به ویژه مورد انتقاد قرار می گیرد زیرا ظاهراً به برخی از فلسفه های مورد استفاده نازی ها منجر شد. ماکس وبر، افسون زدگی و نظریه انتقادی. آثار عمده وبر در جامعه شناسی اقتصادی و جامعه شناسی دین به عقلانیت، سکولاریزاسیون و به اصطلاح «افسون زدایی» می پردازد که او آن را با ظهور سرمایه داری و مدرنیته مرتبط کرد. در جامعه شناسی، عقلانیت فرآیندی است که در آن تعداد فزاینده ای از کنش اجتماعی مبتنی
بر ملاحظات کارایی غایت شناختی یا محاسبه است تا مبتنی بر انگیزه های ناشی از اخلاق، احساس، رسم، یا سنت. عقلانیت به جای ارجاع به آنچه واقعاً «عقلانی» یا «منطقی» است، به جست وجوی بی وقفه برای اهدافی اشاره دارد که ممکن است واقعاً به «زیان» یک جامعه عمل کنند. عقلانیت جنبه ای دوسوگرا از مدرنیته است که به ویژه در جامعه غربی - به عنوان رفتار بازار سرمایه داری، از مدیریت عقلانی در دولت و بوروکراسی، از گسترش علم مدرن و از گسترش فن آوری مدرن آشکار می شود. اندیشه وبر در رابطه با گرایش های عقلانیت و سکولاریسم جامعه مدرن غربی (که گاهی به عنوان «تز وبر توصیف می شود) با مارکسیسم ترکیب می شود تا نظریه انتقادی به ویژه در کار متفکرانی مانند یورگن هابرماس (زادهٔ ۱۸ ژوئن ۱۹۲۹) را تسهیل کند. نظریه پردازان انتقادی، به عنوان ضد اثبات گرایی، از ایده سلسله مراتب علوم یا جوامع، به ویژه از اثبات گرایی جامعه شناختی انتقاد می کنند که در اصل توسط اگوست کنت مطرح شد. یورگن هابرماس مفهوم عقلانیت ابزاری محض را به این معنا نقد کرده است که تفکر علمی به چیزی شبیه به خود ایدئولوژی تبدیل می شود. برای نظریه پردازانی مانند زیگمونت باومن (۱۹۲۵–۲۰۱۷)،
عقلانیت به عنوان تجلی مدرنیته ممکن است نزدییک ترین و تأسف بارترین ارتباط را با رویدادهای هولوکاست داشته باشد. نظریه های مدرن. هنگامی که نقد تکامل گرایی اجتماعی کلاسیک به طور گسترده پذیرفته شد، رویکردهای انسان شناختی مدرن و جامعه شناختی به ترتیب تغییر کردند. نظریه های مدرن مراقب هستند تا از گمانه زنی های بی منبع، قوم مدارانه، مقایسه ها یا قضاوت های ارزشی اجتناب کنند. کم و بیش جوامع فردی را به عنوان موجود در بافت تاریخی خود در نظر می گیرند. این شرایط زمینه را برای نظریه های جدیدی مانند نسبی گرایی فرهنگی و فرگشت چندخطی فراهم کرد. در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰، گوردون چایلد تحولی در مطالعه تکامل گرایی فرهنگی ایجاد کرد. او گزارش جامعی از پیش از تاریخ انجام داد که شواهدی برای انتقال فرهنگی آفریقایی و آسیایی به اروپا در اختیار پژوهشگران قرار داد. وی با یافتن ابزار و مصنوعات مردم بومی آفریقا و آسیا با نژادگرایی علمی مبارزه کرد و نشان داد چگونه بر فناوری فرهنگ اروپایی تأثیر گذاشته اند. شواهد به دست آمده از کاوش های او با ایده برتری و برتری آریایی ها مقابله می کرد. چایلد با پذیرش «مفهوم اساسی کوسینا از فرهنگ باستان شناسی و شن
اسایی فرهنگ هایی به عنوان بقایای مردمان ماقبل تاریخ» و ترکیب آن با گاه شماری های دقیق پیش از تاریخ اروپا که توسط گوستاف اسکار مونتلیوس توسعه یافته بود، استدلال کرد هر جامعه ای باید به صورت فردی بر اساس مصنوعات تشکیل دهنده ای که بیانگر کارکرد عملی و اجتماعی آنها بود، ترسیم می شد. چایلد تکامل فرهنگی را با نظریه واگرایی خود با اصلاحات همگرایی توضیح داد. او فرض کرد که فرهنگ های مختلف روش های جداگانه ای را تشکیل می دهند نیازهای متفاوتی را برآورده می کنند ولی زمانی که دو فرهنگ در تماس بودند، سازگاری های مشابهی ایجاد کردند و مسائل مشابهی را حل کردند. چایلد با رد نظریه تکامل فرهنگی موازی اسپنسر، دریافت که تعاملات بین فرهنگ ها به همگرایی جنبه های مشابهی که اغلب به یک فرهنگ نسبت داده می شود کمک می کند. چایلد بر فرهنگ انسانی به عنوان یک ساخت اجتماعی به جای محصولی از زمینه های محیطی یا تکنولوژیکی تأکید داشت. چایلد اصطلاحات «انقلاب نوسنگی» و «انقلاب شهرنشینی» را ابداع کرد که امروزه هنوز در شاخه انسان شناسی پیش از تاریخ استفاده می شود. در سال ۱۹۴۱ انسان شناس، رابرت ردفیلد در مورد تغییر از «جامعه عامیانه» به «جامعه شهری» نو
شت. در دهه ۱۹۴۰، انسان شناسان فرهنگی مانند لسلی وایت و جولیان استوارد به دنبال احیای یک مدل تکاملی بر مبنای علمی تر بودند و در ایجاد رویکردی به نام تکامل گرایی نو موفق شدند. وایت تقابل بین جوامع «ابتدایی» و «مدرن» را رد کرد ولی استدلال نمود جوامع را می توان بر اساس میزان انرژی که مهار می کنند متمایز کرد و افزایش انرژی باعث تمایز اجتماعی بیشتر شد (قانون وایت). از سوی دیگر استوارد مفهوم پیشرفت سده نوزدهم را رد کرد و در عوض توجه را به مفهوم داروینی «انطباق» جلب نمود و استدلال کرد که همه جوامع باید به نحوی با محیط خود سازگار شوند. انسان شناسان مارشال ساهلینز و سرویس المان یک جلد ویرایش شده با عنوان «تکامل و فرهنگ» تهیه کردند که در آن سعی کردند رویکردهای وایت و استوارد را ترکیب کنند. سایر انسان شناسان، با تکیه بر کار وایت و استوارد یا پاسخ به آن، نظریه هایی در مورد بوم شناسی فرهنگی و انسان شناسی بوم شناختی ایجاد کردند. برجسته ترین نمونه ها پیتر وایدا و روی راپاپورت هستند. در اواخر دهه ۱۹۵۰، شاگردان استوارد مانند اریک ولف و سیدنی مینتز از بوم شناسی فرهنگی به مارکسیسم، نظریه نظام های جهانی، نظریه وابستگی و ماروین هر
یس ماتریالیسم فرهنگی روی آوردند. امروزه اکثر انسان شناسان مفاهیم سده نوزدهم پیشرفت و سه فرض تکامل تک خطی را رد می کنند. آنها به پیروی از استوارد، رابطه بین یک فرهنگ و محیط آن را جدی می گیرند تا جنبه های مختلف یک فرهنگ را توضیح دهند ولی بیشتر انسان شناسان فرهنگی مدرن رویکرد نظام های کلی را اتخاذ کرده اند و فرهنگ ها را به عنوان نظام های نوظهور بررسی می کنند و استدلال می نمایند باید کل محیط اجتماعی را در نظر گرفت که شامل روابط سیاسی و اقتصادی میان فرهنگ ها می شود. در نتیجه مفاهیم ساده گرایانه «تکامل پیشرونده»، نظریه های تکاملی فرهنگی مدرن تر و پیچیده تر (مانند نظریه وراثت دوگانه، که در زیر مورد بحث قرار می گیرد) کمتر در علوم اجتماعی مورد توجه قرار می گیرند، و در برخی موارد جای خود را به مجموعه ای از نظریه های انسانی تر داده اند. نزدیک می شود. رویکردهای انسان گرایانه تر برخی کلیت تفکر تکاملی را رد می کنند و به جای آن به اتفاقات تاریخی، تماس با فرهنگ های دیگر و عملکرد نظام های نماد فرهنگی نگاه می کنند. در زمینه مطالعات توسعه، نویسندگانی مانند آمارتیا سن درک درستی از «توسعه» و «شکوفایی انسانی» ایجاد کرده اند که مفا
هیم ساده تری از پیشرفت را نیز زیر سؤال می برند، در حالی که بسیاری از الهام بخش اصلی خود را حفظ می کنند. نظریه مدرنیزاسیون. نظریه های مدرنیزاسیون ارتباط نزدیکی با نظریه وابستگی و نظریه توسعه دارند. در حالی که آنها در دهه ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ توسعه یافته و رایج شده اند، اجداد ایدئولوژیک و معرفتی آنها را می توان حداقل تا اوایل سده بیستم جستجو کرد. زمانی که مورخان مترقی و دانشمندان علوم اجتماعی، بر اساس ایده های داروینی مبنی بر اینکه ریشه های موفقیت اقتصادی در ایالات متحده را باید در ساختار جمعیتی آن جستجو کرد، که به عنوان یک جامعه مهاجر، از قوی ترین و شایسته ترین افراد کشورهای مبدأ خود تشکیل شده بود. شروع به ارائه اسطوره ملی سرنوشت آشکار آمریکایی-آمریکایی با استدلال تکاملی کرده بود. به طور صریح و ضمنی، ایالات متحده به معیار مدرنیزاسیون تبدیل شد و جوامع دیگر را می توان بر اساس میزان مدرنیته آن ها با میزان پایبندی آنها به نمونه آمریکایی-آمریکایی سنجید. نظریه های مدرنیزاسیون نظریه های پیشین تکامل اجتماعی-فرهنگی را با تجربیات عملی و تحقیقات تجربی، به ویژه آنهایی ترکیب می کنند که از دوران استعمارزدایی آمده اند. این نظریه بیان
می کند: نظریه مدرنیزاسیون برگرفته از نظریه های تکامل گرایی اجتماعی کلاسیک، بر عامل مدرنیزاسیون تأکید می کند: بسیاری از جوامع صرفاً تلاش می کنند (یا نیاز دارند) از موفق ترین جوامع و فرهنگ ها الگوبرداری کنند. همچنین بیان می کند که این امکان وجود دارد، بنابراین از مفاهیم مهندسی اجتماعی حمایت می کند و اینکه کشورهای توسعه یافته می توانند و باید به کشورهای کمتر توسعه یافته، مستقیم یا غیرمستقیم کمک کنند. از جمله دانشمندانی که کمک زیادی به این نظریه کردند، والت وایتمن رستو هستند که در «مراحل رشد اقتصادی: مانیفست غیرکمونیستی» (۱۹۶۰) بر جنبه نظام اقتصادی مدرنیزاسیون تمرکز می کند و تلاش می کند تا عوامل مورد نیاز برای رسیدن یک کشور به مسیر نوسازی را در مدل برخاست روستویی خود نشان دهد. دیوید آپتر بر نظام سیاسی و تاریخ دموکراسی تمرکز کرد و در مورد ارتباط بین دموکراسی، حکومت خوب و کارآمدی و نوسازی تحقیق کرد. دیوید مک کللند در ("جامعه دستیابی"، ۱۹۶۷) با نظریه انگیزه به این موضوع از دیدگاه روان شناختی نزدیک شد. با این استدلال که مدرنیزاسیون نمی تواند اتفاق بیفتد مگر اینکه جامعه به نوآوری، موفقیت و سرمایه گذاری آزاد ارزش دهد.
الکس اینکلز در ("مدرن شدن"، ۱۹۷۴) به طور مشابه مدلی از "شخصیت مدرن" ایجاد می کند که باید مستقل، فعال، علاقمند به سیاست های عمومی و مسائل فرهنگی، پذیرای تجربیات جدید، منطقی و قادر به ایجاد برنامه های بلندمدت برای آینده باشد. برخی از آثار یورگن هابرماس نیز با این زیر شاخه مرتبط است. نظریه مدرنیزاسیون مورد انتقاد برخی قرار گرفته است مشابه آنچه که علیه تکامل گرایی اجتماعی کلاسیک، به ویژه به دلیل قوم گرایی بیش از حد، یک جانبه بودن و تمرکز بر جهان غرب و فرهنگ آن وضع شده است. دیدگاه های معاصر. دیدگاه های سیاسی. دوره جنگ سرد با رقابت بین دو ابرقدرت مشخص شد که هر دو خود را به عنوان پیشرفته ترین فرهنگ های روی کره زمین می دانستند. اتحاد جماهیر شوروی خود را به عنوان یک جامعه سوسیالیستی نشان داد که از مبارزه طبقاتی پدید آمد و مقدر بود که به وضعیت کمونیسم برسد، در حالی که جامعه شناسان در ایالات متحده (مانند تالکوت پارسونز) استدلال می کردند آزادی و شکوفایی ایالات متحده دلیلی بر سطح بالاتری از تکامل اجتماعی فرهنگی فرهنگ و جامعه آن بود. همزمان، استعمارزدایی کشورهای تازه استقلال یافته ای را ایجاد کرد که به دنبال توسعه یافتگی
بیشتر بودند - الگویی از پیشرفت و صنعتی شدن که خود نوعی تکامل اجتماعی-فرهنگی بود. دیدگاه های تکنولوژیکی. بسیاری استدلال می کنند مرحله بعدی تکامل اجتماعی - فرهنگی شامل ادغام با فناوری، به ویژه فناوری پردازش اطلاعات است. چندین انتقال عمده انباشته تکامل از طریق نوآوری های کلیدی در ذخیره سازی و تکرار اطلاعات، از جمله آران ای، دی ان ای، چندسلولی و همچنین زبان و فرهنگ به عنوان نظام های پردازش اطلاعات بین انسانی زندگی را متحول کرده اند. از این نظر می توان استدلال کرد زیست کره مبتنی بر کربن یک هوش مصنوعی (انسان) ایجاد کرده است که قادر به ایجاد فناوری است که منجر به تکاملی قابل مقایسه خواهد شد. انتقال «اطلاعات دیجیتالی به اندازه اطلاعات موجود در بیوسفر رسیده است. به صورت تصاعدی افزایش می یابد، تکرار با وفاداری بالا را نشان می دهد، از طریق تناسب اندام دیفرانسیل تکامل می یابد، از طریق هوش مصنوعی (AI) بیان می شود و دارای امکاناتی برای نوترکیب تقریباً بی حدوحصر است. مانند گذارهای تکاملی قبلی، همزیستی بالقوه بین اطلاعات بیولوژیکی و دیجیتالی به نقطه حساسی خواهد رسید که این کدها می توانند از طریق انتخاب طبیعی رقابت کنند. متنا
وباً، از سوی دیگر، این ادغام می تواند یک ابرارگانیسم سطح بالاتر ایجاد کند که از تقسیم کار کم تعارض در انجام وظایف اطلاعاتی استفاده می کند. انسان در حال حاضر ادغام زیست شناسی و فناوری را پذیرفته است. ما بیشتر زمان بیداری خود را صرف ارتباط از طریق کانال های دیجیتالی می کنیم، … اکثر معاملات در بازار سهام توسط الگوریتم های معاملاتی خودکار انجام می شود و شبکه های الکتریکی ما در دست هوش مصنوعی است. با شروع یک ازدواج از هر سه ازدواج در آمریکا به صورت آنلاین، الگوریتم های دیجیتال نیز نقشی در پیوند و تولید مثل جفت انسان ایفا می کنند. دیدگاه های انسان شناختی. نظریه های سیاسی کنونی قبیله گرایان جدید آگاهانه بوم شناسی و شیوه های زندگی مردم بومی را تقلید و آنها را با علوم مدرن تقویت می کنند. دموکراسی بوم منطقه ای تلاش می کند «گروه های در حال تغییر» یا قبیله ها را در «مرزهای کمابیش روشن» که یک جامعه از بوم شناسی اطراف به ارث می برد، به مرزهای یک ناحیه بوم شناختی محدود کند. پیشرفت می تواند با رقابت بین آنها ادامه یابد ولی نه در درون قبایل و توسط مرزهای بوم شناختی یا انگیزه های سرمایه داری طبیعی که محدود شده و سعی در تقلید ف
شار انتخاب طبیعی بر جامعه انسانی دارد تا آن را به سازگاری آگاهانه با انرژی یا مواد کمیاب وادار سازد. گایان ها استدلال می کنند جوامع برای ایفای نقش در بوم شناسی زیست کره خود به طور قطعی تکامل می یابند، در غیر این صورت در رقابت با جوامع کارآمدتری شکست خورده و از بین می روند که از اهرم طبیعت استفاده می کنند. بنابراین، برخی به نظریه های تکامل اجتماعی- فرهنگی متوسل شده اند تا ادعا کنند بهینه سازی بوم شناسی و هماهنگی اجتماعی گروه های بهم پیوسته، مطلوب تر یا ضروری تر از پیشرفت به سمت «تمدن» است. یک نظرسنجی در سال ۲۰۰۲ از کارشناسان در مورد شمالگان آمریکای شمالی و قلمرو نوگرمسیری مردم بومی (گزارش شده در مجله "ه اریرها") نشان داد که "همه آنهاً ترجیح داده اند در سال ۱۴۹۱، پیش از هر گونه تماس اروپایی، یک فرد معمولی دنیای جدید باشند تا یک اروپایی معمولی آن زمان. این رویکرد با اشاره به این نکته مورد انتقاد قرار گرفته است که نمونه های تاریخی متعددی از مردم بومی وجود دارد که آسیب های شدید زیست محیطی (مانند جنگل زدایی جزیره ایستر و انقراض ماموتها در آمریکای شمالی) و اینکه طرفداران این هدف در دام کلیشه اروپایی وحشی نجیب افتاده
اند. نقش جنگ در توسعه دولت ها و جوامع. به ویژه از پایان جنگ سرد، تعداد فزاینده ای از پژوهشگران در علوم اجتماعی و علوم انسانی وجود داشته اند که به تکمیل پژوهش های نو-تکاملی حاضرگرایانه تر با مطالعات مربوط به گذشته های دورتر و ساکنان آن می پردازند. یک عنصر کلیدی در بسیاری از این تحلیل ها و نظریه ها جنگ است که رابرت ال. کارنیرو آن را "محرک اصلی در منشأ دولت" نامید. او این نظریه را مطرح می کند که با توجه به دسترسی محدود به منابع طبیعی، جوامع با یکدیگر رقابت خواهند کرد، گروه بازنده یا از منطقه ای که اکنون تحت سلطه گروه پیروز است خارج می شود، یا اگر منطقه توسط یک اقیانوس یا رشته کوه محصور شده باشد و اسکان مجدد آن غیرممکن باشد، گروه بازنده تحت سلطه قرار می گیرند یا کشته می شوند. بنابراین، جوامع بزرگتر و بزرگتر می شوند ولی در مواجهه با تهدید دائمی انقراض یا جذب، آنها همچنین مجبور شدند در سازمان داخلی خود پیچیده تر شوند، هم به منظور رقابتی ماندن و هم برای اداره قلمرو رو به رشد و جمعیت بزرگتر. ایده های کارنیرو الهام بخش بسیاری از تحقیقات بعدی در مورد نقش جنگ در روند تکامل سیاسی، اجتماعی یا فرهنگی بوده است. نمونه ای از
اینها ایان موریس (مورخ) است که استدلال می کند با توجه به شرایط جغرافیایی مناسب، جنگ نه تنها با یکپارچه کردن جوامع و افزایش رفاه مادی بخش زیادی از فرهنگ بشری را هدایت کرد، بلکه به طور متناقضی همچنین جهان را بسیار کمتر خشونت کرد. موریس می گوید ایالت های بزرگ، تکامل یافته است زیرا فقط آن ها ثبات کافی را هم در داخل و هم در خارج برای زنده ماندن از درگیری های دائمی که تاریخ اولیه دولت های کوچک تر را مشخص می کند، فراهم کردند، و احتمال جنگ همچنان انسان ها را مجبور به اختراع و تکامل خواهد کرد. جنگ جوامع بشری را به انطباق در یک فرآیند گام به گام سوق داد و هر پیشرفت در فناوری نظامی یا مستلزم یا منجر به تحولات قابل مقایسه در سیاست و جامعه می شود.
ستاره ملک زاده (زادهٔ ۱۹ سپتامبر ۱۹۸۹) با نام هنری غوغا؛ خواننده رپ، ترانه سرا و گرافیست اهل ایران و ساکن استکهلم سوئد است. غوغا از شعر نو فارسی به عنوان تأثیر غنایی با اشاره به برخی از شاعران نوگرای ایرانی مانند فروغ فرخزاد و فریدون مشیری استفاده می کند. اشعار او دربارهٔ فلسفه، سیاست و حقوق زنان است. او در سال ۲۰۱۰ در یک جشنواره موسیقی به نام "صداهای تغییر" اجرا کرده که توسط تئاتر ملی سوئد، Riksteatern، نمایش داده شده است. او همچنین در یک برنامه موسیقی به نام "آهنگ" ها در شبکه تلویزیونی Arte ظاهر شده است که در آن از قوانین اسلامی برای منع زنان از موسیقی انتقاد می کند.
تام کراوس (زادهٔ ۲۲ ژوئن ۲۰۰۱) بازیکن فوتبال آلمانی است که به عنوان هافبک در بوندس لیگا ۲ و باشگاه نورنبرگ بازی می کند. کراوس به صورت قرضی به این تیم پیوسته و با باشگاه آربی لایپزیگ قرارداد دارد. بازی های ملی. کراوس از سال ۲۰۱۵ برای تیم نوجوانان فدراسیون فوتبال آلمان بازی می کند. او کاپیتان تیم زیر ۱۹ سال آلمان بود و هم اکنون بازیکن تیم زیر ۲۱ سال آلمان است.