Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د پیچیده تر به باستان شناسان اجازه داد تا شخصیت ها و تمایز بین مردم را مشخص کنند. این موضوع تا حدی به دلیل استفاده از مواد در فرهنگ و مزایا و معایب مرتبط با آن است. فرهنگ های عصر سنگ بر اساس اینکه چه سنگ هایی را می توانستند به صورت محلی بیابند و چه سنگ هایی را می توانستند از طریق تجارت به دست آورند، محدود می شدند. برخی مواقع استفاده از سنگ آتشزنه در حدود ۳۰۰۰۰۰ سال قبل از میلاد به عنوان آغاز استفاده از سرامیک در نظر گرفته می شود. آنچه که پیشرفت قابل توجهی را نشان می دهد استفاده از تبرهای سنگی صیقلی است، زیرا انواع بسیار گسترده تری از سنگ ها می توانستند به عنوان ابزار مورد استفاده قرار گیرند. نوآوری ذوب و ریخته گری فلزات در عصر برنز سبب تغییر روش توسعه و تعامل فرهنگ ها با یکدیگر شد. از حدود ۵۵۰۰ سال قبل از میلاد مسیح، آهنگران اولیه شروع به شکل دادن مجدد به فلزات بومی مس و طلا، بدون استفاده از آتش و با استفاده از ابزار و سلاح کردند. حدود ۵۰۰۰ سال قبل از میلاد حرارت دادن به مس و شکل دادن به آن با چکش آغاز شد. ذوب و ریخته گری حدود ۴۰۰۰ سال قبل از میلاد آغاز شد. در حدود ۳۵۰۰ سال قبل از میلاد علم متالورژی با پالایش
مس از سنگ معدن آغاز شد. برنز به عنوان اولین آلیاژ حدود ۳۰۰۰ سال قبل از میلاد مورد استفاده قرار گرفت. عصر سنگ. استفاده از مواد در عصر حجر آغاز شد. معمولاً از موادی مانند استخوان، الیاف، پر، صدف، پوست حیوانات و خاک رس برای سلاح، ابزار، جواهرات و پناهگاه استفاده می شد. اولین ابزارها در عصر پارینه سنگی به نام اولدوان مورد استفاده قرار می گرفتند. این ها ابزارهایی بودند که از سنگ های خرد ساخته شده بودند و برای اهداف تحقیقاتی مورد استفاده قرار می گرفتند. با ادامه تاریخ و رسیدن به عصر میان سنگی، ابزارها با لبه هایی تیزتر، پیچیده تر و متقارن تر طراحی شدند. با حرکت به سمت عصر نوسنگی، کشاورزی شروع به توسعه کرد زیرا ابزارهای جدیدی برای کشاورزی کشف شد. با نزدیک شدن به پایان عصر حجر، انسان ها شروع به استفاده از مس، طلا و نقره به عنوان ماده کردند. به دلیل نرمی این فلزات، کاربرد عمومی آن برای تشریفات و ایجاد زیورآلات یا تزئینات بوده و جایگزین سایر مواد برای استفاده در ابزار نمی شود. سادگی ابزارهای مورد استفاده به درک راحت سبک زندگی بشر آن زمان کمک می کند. عصر برنز. استفاده از مس در تمدن ها بسیار قابل توجه بود، خاصیت ارتجاعی
و انعطاف پذیری به آن اجازه می دهد که به شکل های مفید چکش خواری شود، اگرچه مزایای مس بسیار زیاد بود، اما این ماده برای به کار رفتن در مقیاس های بزرگ استحکام لازم را نداشت. به واسطه آزمایش یا به طور تصادفی، افزودن برخی مواد خاص به فلز مس منجر به ایجاد آلیاژ فلزی جدید برنز با استحکام بالا شد. برنز در اصل از مس و آرسنیک تشکیل شده بود. عصر آهن. استفاده از آهن از حدود ۱۲۰۰ سال قبل از میلاد مورد توجه قرار گرفت. در قرن دهم قبل از میلاد، تولید شیشه در خاور نزدیک باستان آغاز شد. در قرن سوم قبل از میلاد، مردم در هند باستان فولاد ووتز را به عنوان اولین فولاد بوته ای توسعه دادند. در قرن اول قبل از میلاد، شیشه گری در فنیقیه شکوفا شد. در قرن دوم، فولادسازی در منطقه هان چین رواج یافت. در قرن چهارم پس از میلاد ستون آهنی دهلی ساخته شد، که قدیمی ترین نمونه بازمانده از فولاد مقاوم در برابر خوردگی است. دوران باستان. چوب، استخوان، سنگ و خاک از جمله موادی بودند که پایه های امپراتوری روم را تشکیل دادند. رومی ها سنگ آهک پودری، خاکستر آتشفشانی که از کوه وزوویوس پیدا شده بود را با آب مخلوط می کردند تا خمیر سیمان درست کنند. فعل و انفعا
لات آتشفشانی با سنگدانه ها و جوش سنگ های حاوی مواد کریستالی، موادی را تولید می کند که متفاوت از سنگ نرم و رسوبی و سیلت است. با کشف خمیر سیمان، امکان ساخت سازه هایی به وسیلهٔ سنگ های نامنظم فراهم شد و فضاهای خالی را برای ایجاد یک ساختار محکم پر کرد. سیمان باهیدرات شدن استحکام بیشتری پیدا می کند و در نتیجه با گذشت زمان پیوند قوی تری ایجاد می کند. با سقوط امپراتوری روم غربی و ظهور بیزانس، این دانش در میان بیشتر مردم از بین رفت، به غیر از راهبان کاتولیک، که از معدود کسانی بودند که می توانستند لاتین ویترویوس را بخوانند و از خمیر بتن استفاده کنند. این یکی از دلایلی است که پانتئون بتنی رم می تواند به مدت ۱۸۵۰ سال دوام بیاورد. استفاده از آزبست به عنوان یک ماده در یونان باستان رواج یافت، به ویژه زمانی که ویژگی های ضد حریق مواد آشکار شد. بسیاری از محققان بر این باورند که کلمه آزبست از یک اصطلاح یونانی به نام sasbestos به معنای خاموش شدنی یا خاموش نشدنی گرفته شده است. لباس های اشراف، پارچه های روی میز و سایر زینت های تنور همگی با پارچه ای از مواد الیافی تزیین می شدند، زیرا این مواد را می توان با انداختن مستقیم در آتش تم
یز کرد. با این حال، استفاده از این مواد بدون اشکال نبود، پلینیوس، به وجود ارتباطی بین مرگ سریع بردگانی که در معدن آزبست کار می کردند اشاره کرد. او توصیه کرد که بردگانی که در این محیط کار می کنند از پوست بلبل به عنوان دستگاه تنفس موقت استفاده کنند. پس از اینکه خنجرهای ساخته شده از استخوان ران شکارچیان اولیه توسط تبرهای چوبی و سنگی و سپس با وسایل مسی، برنزی و آهنی تمدن روم جایگزین شد، جستجو برای شناسایی و جمع آوری مواد گرانبهاتر افزایش یافت؛ بنابراین زرگری در قرون وسطی به نام بن ونوتو چلینی می توانست به دنبال طلا باشد و از آن دفاع کند که باید از آن به عنوان زینت تاج دوک ها و پاپ ها استفاده شود. زندگی نامه بن ونوتو چلینی شامل یکی از اولین توصیفات یک فرایند متالورژیکی است. استفاده از چوب پنبه که به تازگی به مقوله علم مواد اضافه شده است، اولین بار توسط هوراس، پلینی و پلوتارک مطرح شد. در دوران باستان از جمله در ماهیگیری و وسایل ایمنی به دلیل خاصیت شناوری از چوب پنبه استفاده می شد، همچنین به عنوان وسیله حکاکی، درپوش ظروف و عایق بندی، مورد استفاده قرار می گرفت. همچنین در قرن دوم برای کمک به درمان طاسی استفاده می شد.
در دوران روم باستان، دمیدن شیشه به هنری تبدیل شد که شامل تزئینات و رنگ آمیزی بود. همچنین با استفاده از قالب امکان ایجاد اشکال پیچیده ای فراهم شد. این فناوری امکان تقلید از سنگ های قیمتی را فراهم ساخت. شیشه پنجره با ریخته گری در قالب های سفالی مسطح شکل می گیرد و سپس جدا شده و تمیز می شود. کامپوزیت های پلیمری نیز در این بازه زمانی به شکل چوب ظاهر شدند. تا ۸۰ سال قبل از میلاد، رزین و کراتین به ترتیب در لوازم جانبی به عنوان کهربا و لاک لاک پشت استفاده می شدند. قرن اول قبل از میلاد در منطقه اسکندریه، شیشه گری تا حدی به واسطه وجود کوره های جدید که می توانستند دماهای بالاتری را با استفاده از لوله نی سفالی ایجاد کنند، توسعه یافت. خاکستر گیاه و شیشه ناترون، در قطعات دمیده شده استفاده می شد. گیاهان ساحلی و نیمه بیابانی به دلیل محتوای کم اکسید منیزیم و اکسید پتاسیم بهترین عملکرد را داشتند. شام، شمال آفریقا، و ایتالیا سرزمین هایی بودند که ظروف شیشه گری شده در آن ها رواج داشت. قرون وسطی. قدمت مواد اولیه چینی کشف شده به دوره نوسنگی بازمی گردد، تکه هایی از این مواد در مکان های باستان شناسی مربوط به دوره هان شرقی در چین یافت
شده است. تخمین زده می شود که این اقلام از ۱۲۶۰ درجه سانتی گراد تا ۱۳۰۰ درجه سانتی گراد حرارت دیده باشند. در قرن هشتم، پرسلان در سلسله تانگ چین اختراع شد. پرسلان منجر به توسعه سیستماتیک کوره های پرکاربرد در چین شد، که کیفیت و کمیت تولید پرسلان را افزایش داد. لعاب سرامیک توسط شیمیدانان و سفالگران عرب در بصره عراق اختراع شده است. در اوایل قرون وسطی، روش ساخت پنجره ها بیشتر به سمت گلوله های رنگی شیشه گری شده که بعداً صاف می شدند، معطوف می شد، سپس در اواخر قرون وسطی، این روش از دوران باستان با چند تغییر و اصلاح جزئی، که شامل نورد با غلتک های فلزی بود، به آن بازگشت. در قرن نهم، سنگینه در عراق اختراع شد، و ظروف براق در منطقه بین النهرین پدید آمدند. در قرن یازدهم، فولاد دمشق در خاورمیانه توسعه یافت. در قرن ۱۵، یوهانس گوتنبرگ نوع فلز به کار رفته در آلیاژها را توسعه داد. دوره مدرن اولیه. در سال ۱۵۴۰، وانوکیو برینگوکیو نخستین کتاب سیستماتیک در مورد متالوژی را منتشر کرد در قرن هفدهم، دو نظریه علمی جدید گالیله (استحکام مواد و سینماتیک) اولین اظهارات کمی درمورد علم مواد را در بر می گرفت. در قرن هجدهم، ویلیام چمپیون فرآیند
ی را برای تولید فلز روی از طریق تقطیرکالامین و زغال چوب کشف کرد، برایان هیگینز حق ثبت اختراع سیمان هیدرولیک (گچ بری) را برای استفاده به عنوان گچ اخذ کرد، و الساندرو ولتا با استفاده مس و روی باتری اسیدی ساخت. در قرن نوزدهم، توماس یوهان سیبک، ترموکوپل را اختراع کرد، جوزف آسپین سیمان پرتلند را و چارلز گودیر لاستیک ولکانیزه را اختراع کرد، لوئیس داگر و ویلیام فاکس تالبوت فرآیندهای عکاسی مبتنی بر نقره را اختراع کردند، جیمز کلرک ماکسول عکاسی رنگی را به ظهور رساند، همچنین چالز فریتز اولین سلول های خورشیدی را با استفاده از وافل سلنیوم ساخت. پیش از ابتدای دههٔ ۱۸۰۰، آلومینیوم به عنوان یک فلز جداگانه تولید نمی شد، تا اینکه در سال ۱۸۲۵; هانس کریستین اورستد روش ایجاد آلومینیوم به عنوان یک عنصر را از طریق کاهش کلرید آلومینیوم کشف کرد. از آنجایی که آلومینیوم یک عنصر سبک با خواص مکانیکی خوب بود، به طور گسترده ای به دنبال جایگزینی فلزات سنگین تر مانند نقره و طلا توسط آلومینیوم بودند. ناپلئون سوم برای مهمانان ویژه خود از بشقاب ها و ظروف آلومینیومی استفاده می کرد و برای بقیه مهمان ها از ظروف نقره ای استفاده می شد. با این حال، ف
رایند تولید آلومینیوم هنوز گران بود و قادر به تولید این فلز در مقادیر زیاد نبودند. در سال ۱۸۸۶، چارلز مارتین هال اهل آمریکا و پل هرول فرانسوی فرآیندی کاملاً مستقل از یکدیگر برای تولید آلومینیوم از اکسید آلومینیوم از طریق الکترولیز اختراع کردند. این فرایند به آلومینیوم این امکان را می داد که ارزان تر از هر زمان دیگری تولید شود و زمینه را برای تبدیل یک فلز گران بها به کالا را به آسانی فراهم ساخت. در سال ۱۸۸۸، کارل یوزف بایر در سن پترزبورگ برای توسعه روشی برای ساخت آلومینا خالص برای صنعت نساجی تلاش می کرد. این فرایند شامل حل کردن اکسید آلومینیوم از ماده معدنی بوکسیت برای تولید گیبسیت بود که می توان آن را دوباره به آلومینا خام تبدیل کرد. فرایند بایر و فرایند هال-هروولت امروزه هنوز برای تولید اکثر آلومینا و آلومینیوم جهان استفاده می شود. علم مواد به عنوان یک رشته تحصیلی. بیشتر رشته های مطالعاتی دارای پدری بنیان گذار هستند، مانند نیوتن در فیزیک و لاووازیه در شیمی. از سوی دیگر علم مواد هیچ شخصیت مرکزی ندارد که در زمینه توسعه و پیشرف علم مواد حرکت قابل توجه کرده باشد. در دهه ۱۹۴۰، همکاری های زمان جنگ در زمینه های مطا
لعاتی متعدد برای ایجاد پیشرفت های فنی، زمینه را برای مطالعات آینده فراهم کرد، که بعدها سبب ایجاد رشتهٔ علم و مهندسی مواد شد. در دهه ۱۹۵۰ در طول جنگ سرد، کمیته مشاوره علمی رئیس جمهور ایالات متحده (PSAC) مطالعه مواد را در اولویت قرار داد، زیرا متوجه شد که مواد عامل محدود کننده پیشرفت در فضا و فناوری نظامی هستند. وزارت دفاع با پنج دانشگاه (هاروارد، MIT، براون، استنفورد، و شیکاگو) قراردادی امضا کرد، که بیش از ۱۳ میلیون دلار برای تحقیقات مواد تأمین می کرد. قسمت هایی از برخی مؤسسه ها در دهه ۱۹۶۰ عناوین خود را از «متالورژی» به «متالورژی و علم مواد» تغییر دادند. علم مواد مدرن. در اوایل قرن بیستم، اکثر دانشکده های مهندسی دارای بخش متالورژی و گاهی مواقع سرامیکبودند. تلاش فراوانی برای در نظر گرفتن فازهای آستنیت - مارتنزیت - سمنتیت یافت شده در نمودار فازی آهن - کربن که زیربنای تولید فولاد است، انجام شد. درک بنیادی سایر مطالب به اندازه کافی پیشرفته نبود که بتوان آنها را به عنوان موضوعات آکادمیک در نظر گرفت. در دوران پس از جنگ جهانی دوم، مطالعه نظام مند پلیمرها به سرعت پیشرفت کرد. مدیران و دانشمندان به جای ایجاد دپارتمان ه
ای علوم پلیمری جدید در دانشکده های مهندسی، علم مواد را به عنوان یک رشته جدید بین رشته ای به خودی خود در نظر گرفتند، رشته ای که همه مواد با اهمیت مهندسی را از دیدگاهی واحد در نظر می گرفت. دانشگاه نورث وسترن اولین بخش علم مواد را در سال ۱۹۵۵ تأسیس کرد. ریچارد ای ترسلر یک رهبر بین المللی در توسعه مواد در دمای بالا بود. او در آزمایش و استفاده از الیاف در دمای بالا، ابزار دقیق و روش های آزمایشی پیشرفته برای مواد حرارتی، طراحی و تأیید عملکرد سرامیک ها و کامپوزیت ها در کاربردهای هوافضا، صنعتی و انرژی با دمای بالا پیشتاز بود. او بنیان گذار مرکز مواد پیشرفته (CAM) بود. دیدگاه او برای تحقیقات میان رشته ای نقش کلیدی در ایجاد مؤسسه تحقیقات مواد داشت. نقش ترسلر در علم مواد با سخنرانی او در ایالت پن که به افتخار او نامگذاری شد، جشن گرفته می شود. انجمن تحقیقات مواد (MRS) در ایجاد هویت و انسجام برای این حوزه جوان بسیار مؤثر بوده است. MRS زاییده فکر پژوهشگران دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا بود و از بحث هایی که توسط پروفسور رستم روی در سال ۱۹۷۰ آغاز شد، رشد کرد. از سال ۲۰۰۶، انجمن تحقیقات مواد به یک جامعه بین المللی تبدیل شده است ک
ه تعداد زیادی از جلسات در حوزه علم و مهندسی مواد را حمایت می کند و بیش از ۱۳۰۰۰ عضو دارد. MRS از جلساتی حمایت می کند که به سمپوزیوم هایی با موضوعات مختلف تقسیم می شوند، برخلاف جلسات متمرکزتر که معمولاً توسط سازمان هایی مانند انجمن فیزیک آمریکا یا IEEE (مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک) مورد حمایت قرار می گیرند. ماهیت میان رشته ای جلسات MRS تأثیر زیادی بر جهت گیری علم داشته است، به ویژه در محبوبیت مطالعه مواد نرم، که در ارتباط با زیست شناسی، شیمی، فیزیک و مهندسی مکانیک و برق هستند. به دلیل وجود کتاب های درسی یکپارچه، انجمن های تحقیقاتی، کرسی های دانشگاهی در سراسر نقاط جهان، برنامه های کارشناسی، کارشناسی ارشد و دکتری و سایر شاخص های شکل گیری یک رشته، منصفانه است که علم مواد را یک رشته نامگذاری کنیم. عصر سیلیکون. ویلیام هنری براگ به همراه پسرش ویلیام لارنس براگ در موسسه فیزیک در طول جنگ جهانی دوم، رشته بلور نگاری را، که در آن اشعه ایکس از طریق بلورهای یک ماده جامد تابش پیدا می کرد را تأسیس کردند. پس از شروع عصر سیلیکون و عصر اطلاعات، علم مواد به یک رشتهٔ اصلی تبدیل شد. این امر منجر به توسعه رایانه های مدرن و سپس تل
فن های همراه و همچنین کوچک تر، سریع تر و قدرتمندتر کردن آن ها شد. این اتفاق به نوبه خود رایانه ها را قادر ساخت تا برای حل محاسبات پیچیدهٔ کریستالوگرافی و آزمایش ها کریستالوگرافی خودکار مورد استفاده قرار گیرند، همچنین به پژوهشگران این امکان را داد تا روش های دقیق و قدرتمندتری طراحی کنند. از سال ۱۹۶۰ همراه با پیشرفت رایانه و کریستالوگرافی، توسعه فناوری لیزر منجر به توسعه دیودهای نور گسیل (مورد استفاده در پخش کننده های DVD و تلفن های هوشمند)، ارتباطات فیبر نوری (مورد استفاده در مخابرات جهانی)، و میکروسکوپ کانفوکال به عنوان یک ابزار کلیدی در علم مواد شد. محمد آتالا، در آزمایشگاه نیمه هادی هیولت پاکارد در دهه ۱۹۶۰، یک برنامه تحقیقاتی علم مواد را راه اندازی کرد که یک فناوری پایه برای دستگاه های گالیم آرسنید، فسفید آرسنید گالیم و آرسنید ایندیمآرسنید ایندیم ارائه می کرد. این دستگاه ها به فناوری اصلی مورد استفاده بخش مایکروویو شرکت اچ پی برای توسعه جاروها و تحلیلگرهای شبکه ای تبدیل شدند که فرکانس ۲۰ تا ۴۰ گیگاهرتز را فراهم می کردند و بیش از ۹۰ درصد بازار ارتباطات نظامی را در اختیار شرکت اچ پی قرار دادند.
نیل برین (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم، و معمار اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "جیغ" اشاره کرد.
چاک هابرمن (؛ ۱۹۵۶ – ) مخترع، معمار، مهندس و اهالی کسب وکار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
جارویس هانت (; – ) معمار، و گلف باز اهل ایالات متحده آمریکا بود.
تیتانیوم دی سلنید (TiSe 2) که به عنوان سلنید تیتانیوم (IV) نیز شناخته می شود، یک ترکیب معدنی از تیتانیوم و سلنیوم می باشد. در این ماده سلنیوم به عنوان سلنید (Se 2-) در نظر گرفته می شود که مستلزم وجود تیتانیوم به صورت Ti+4 است. تیتانیوم دی سلنید عضوی از دی کالکوژنیدهای فلزی است، ترکیباتی که از یک فلز و عنصری از ستون کالکوژن در جدول تناوبی تشکیل شده اند. بسیاری از ویژگی های ارزش بالقوه در فن آوری باتری ها را نشان می دهند، مانند میان اندازی و هدایت الکتریکی، اگرچه بیشتر کاربردها بر روی دی سولفیدهای کمتر سمی و سبک تر تمرکز می کنند، به عنوان مثال. TiS 2. ترکیب شیمیایی ساختار. در سیستم تیتانیوم سلنیوم، بسیاری از استوکیومتری ها شناسایی شده اند. تیتانیوم دی سلنید با ساختار نوع CdI 2 متبلور می شود، که در آن سوراخ های هشت وجهی بین لایه های شش ضلعی متناوب بسته بندی شده نزدیک لایه های Se-2 (که نیمی از تعداد کل سوراخ های هشت وجهی است) توسط مراکز Ti+4 اشغال شده است. ساختار CdI2 اغلب به عنوان ساختار لایه ای شناخته می شود زیرا لایه های تکرار شونده اتم ها عمود بر لایه بسته بندی شده دنباله Se-Ti-Se … Se-Ti-Se … Se-Ti-Se با بره
مکنش های ضعیف واندروالس را تشکیل می دهند. بین اتم های سلنیوم در لایه های مجاور. ساختار دارای هماهنگی (۶٬۳) است که برای کاتیون هشت وجهی و برای آنیونها هرم مثلثی است. نوع ساختار معمولاً برای بسیاری از هالیدهای فلزات واسطه نیز یافت می شود. این ساختار لایه ای شناخته شده برای میان لایش با فلزات قلیایی (M) است، منجر به تشکیل (X ≤ ۱) MxTiSe2 می شود، در نتیجه شکاف های ضعیف واندروالس بین صفحات لایه ای دوبعدی گسترش می یابد. سنتز. ترکیبی از تیتانیوم و سلنیوم تحت جو آرگون حرارت داده می شود تا نمونه اولیه تولید شود. محصول خام معمولاً با انتقال بخار شیمیایی با استفاده از ید به عنوان عامل انتقال خالص می شود.
هری فیشل (; – ) معمار، و اهالی کسب وکار اهل ایالات متحده آمریکا بود.
آلومیناید تیتانیوم، TiAl، معمولاً "تیتانیوم گاما"، یک ترکیب شیمیایی بین فلزی است. سبک وزن و مقاوم در برابر اکسیداسیون و حرارت است، اما شکل پذیری کمی دارد. چگالی γ-TIAL است حدود ۴٫۰ گرم / سانتی متر مکعب است. این ترکیب در چندین کاربرد از جمله هواپیما، موتورهای جت، تجهیزات ورزشی و اتومبیل استفاده می شود. توسعه آلیاژهای مبتنی بر TiAl در حدود سال ۱۹۷۰ آغاز شد. این آلیاژها تنها از سال ۲۰۰۰ در این کاربردها استفاده شده اند. کاربردهای گاما-TiAl. Gamma TiAl دارای خواص مکانیکی عالی و مقاومت در برابر اکسیداسیون و خوردگی در دماهای بالا (بیش از ۶۰۰ درجه سانتی گراد) است.، که آن را یک جایگزین مناسب برای روش سنتی استفاده از آلیاژ های نیکل برای سوپر آلیاژ مورد استفاده در قطعات موتور های توربین هواپیما قرار می دهد. آلیاژهای مبتنی بر TiAl دارای پتانسیل افزایش نسبت رانش به وزن در موتورهای هواپیما هستند. این امر به ویژه در مورد پره های توربین کم فشار موتور و تیغه های کمپرسور با فشار بالا صادق است. اینها به طور سنتی از سوپرآلیاژ مبتنی بر Ni ساخته می شوند که تقریباً دو برابر آلیاژهای مبتنی بر TiAl چگالی دارند. برخی از آلیاژهای آلومی
نید تیتانیوم گاما استحکام و مقاومت در برابر اکسیداسیون را تا ۱۰۰۰ درجه سانتی گراد حفظ می کنند که ۴۰۰ درجه سانتی گراد بالاتر از حد دمای عملیاتی آلیاژهای تیتانیوم معمولی است. جنرال الکتریک از گاما TiAl برای پره های توربین کم فشار موتور GEnx خود استفاده می کند که در هواپیماهای بوئینگ ۷۸۷ و بوئینگ ۷۴۷–۸ را مورد استفاده قرار گرفته است. این اولین مورد استفاده در مقیاس بزرگ از این ماده در موتور جت تجاری بود که در سال ۲۰۱۱ وارد خدمت شد. تیغه های TiAl LPT توسط Precision Castparts Corp و Avio spa ریخته گری می شوند. ماشینکاری تیغه های LPT مرحله ۶ و مرحله ۷ توسط تولیدی مولر انجام می شود. یک مسیر جایگزین برای تولید تیغه های گاما TiAl برای موتورهای GEnx و GE9x با استفاده از چاپ سه بعدی در حال بررسی است. در سال ۲۰۱۹ یک نسخه سبک وزن ساعت مچی Omega Seamaster با استفاده از آلومینیوم تیتانیوم گاما برای قاب، قاب پشتی، صفحه و مکانیزم تیتانیومی در Ti 6/4 (درجه ۵) ساخته شد. قیمت خرده فروشی این ساعت ۳۷۲۴۰ پوندی، ۹ برابر بیشتر از Seamaster پایه بود و قابل مقایسه با بالاترین نسخه با بدنه پلاتینیوم با پیچیدگی فاز ماه بود.
اریک جانسون (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل ایالات متحده آمریکا است.
ساتوشی فوجیموتو متولد ۲ اوت ۱۹۷۵ "جودوکار" ژاپنی و برنده ۳ مدال طلا یک نقره و یک برنز در مسابقات پارا المپیک است. او در حادثه ای در سن ۵ سالگی بینایی چشم چپ خود را از دست داد.
گروه بی پی آی () شرکت خدمات مالی و بانکداری فرانسوی است، که در سال ۲۰۱۲ تأسیس شد.
کمیسیون انرژی های جایگزین و انرژی اتمی فرانسه () سازمان دولتی تحقیقاتی با بودجه دولت فرانسه است، که در زمینه های انرژی، دفاعی و امنیتی، فناوری اطلاعات و فناوری های بهداشتی فعالیت می کند.
ایو برشه (؛ زادهٔ ) دانشمند علم مواد و فیزیکدان اهل فرانسه است. وی برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه) شده است.
آناتون آل (به انگلیسی: Anathon Aall) زاده ۱۵ اوت ۱۸۴۷ در نسیبی و مرگ به تاریخ ۹ ژانویه ۱۹۴۳ در سن ۷۵ سالکی در لونر، یک فیلسوف و روان شناسنروژی بود. تحصیلات اصلی آناتون آل، در رشته الهیات بود اما دید وی در تاریخ علمی مذاهب، منطبق با دید کلیسای رسمی نروژ نبود. آناتون آل، بعد از تحصیل فلسفه در بریتانیا و روان شناسی در آلمان، در سال ۱۹۰۸ در مقام استادی به تدریس فلسفه در دانشگاه اسلو مشغول شد، و بعد از مدت کمی ضمن تأسیس دانشکده روان شناسی وابسته به دانشگاه اسلو، تا سال ۱۹۳۷ ریاست این مؤسسه را عهده دار بود. پیشینه. آناتون آل، در یک خانواده ۹ فرزندی، دومین فرزند؛ و پسر خانواده بود. پدر وی کشیشی بود که بنابر سیاست کلیسا، همراه با خانواده از منطقه ای به منطقه دیگر منقل می شد. به این ترتیب دوره کودکی و نوجوانی آناتون آل، در شهرهای مختلف استان های فینمارک، وستلند و نوردلاند سپری شد. تحصیلات متوسطه وی در سال ۱۸۸۶ میلادی در شهر استاوانگر پایان یافت و وی سپس برای ادامه تحصیل در رشته الهیات راهی اسلو شد و در سال ۱۸۹۲ میلادی از دانشگاه اسلو فارغ التحصیل گردید. به پایان نامه تحصیلی وی مدال طلا تعلق گرفت. سپس بعد از یک سال تدر
یس در یکی از مدارس اسلو، موفق به دریافت بورس تحصیلی شد و از سال ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۷ میلادی، در آلمان، بریتانیا، دانمارک و فرانسه، مشغول تحصیل تاریخ علمی مذاهب بود. در حین این سالها بود که آناتون آل، سعی کرد، شواهد و مدارکی را مبنی بر تأثیر عقاید یونان باستان بر بدیهیات مذهبی گردآوری کند. این تلاش، با سیاست کلیسای نروژ مطابقت نداشت و مطلوب واقع نشد. تا جایی که تقاضای وی برای اشتغال به تدریس تاریخ مذاهب در دانشگاه اسلو در سال ۱۸۹۷ میلادی، از سوی کلیسای نروژ رد شد. بعد از این ناکامی بود که آناتون آل، بار دیگر راهی بریتانیا شد و به فلسفه تجربه گرایی روی آورد. رویکردی که به زودی منجر به علاقه وی به علم روان شناسی و سفر او در سال ۱۹۰۰ میلادی به آلمان شد. در سال ۱۹۰۳، آناتون آل، اجازه تدریس در دانشگاه آلمان در شهر هاله را دریافت کرد و تا سال ۱۹۰۸ میلادی ضمن ادامه تحقیقات روان شناسی، در دانشگاه این شهر مشغول تدریس فلسفه و روان شناسی بود. سپس در همان سال کرسی استادی در رشته فلسفه، در دانشگاه اسلو را به دست آورد. آناتون آل، در مقام استاد فلسفه در دانشگاه اسلو خیلی زود، موفق شد اولین مؤسسه خاص روان شناسی، وابسته به دانشگاه اسل
و را پایه ریزی کند. مؤسسه ای که وی خود، تا سال ۱۹۳۷ میلادی، مدیریت آن را عهده دار بود. ضمن این سالها، مسئولیت عمده وی به عنوان استاد فلسفه، تألیف کتابهای درسی دانشگاهی بود. از وی کتابهای درسی متعددی در رشته منطق، فلسفه و روان شناسی به زبان نروژی به جای مانده است. فعالیت های علمی. آناتول آل به عنوان یکی از اندیشمندان برجسته و پیشرو در زمینه های فلسفه و علوم انسانی شناخته می شود. فعالیت های علمی او عموماً در زمینه های فلسفه، اجتماع شناسی، فرهنگ شناسی، هنر و ادبیات بوده است. او تحلیل های عمیق و پراکنده ای در این زمینه ها ارائه داده و نظریات خود را با استدلال های قوی و منطقی پشتیبانی کرده است. آثار او نیز از جمله مهمترین منابعی است که برای تحقیقات و مطالعات در این حوزه ها بهره ور استفاده می شود.
تی آی۶ای ال۷ان بی (به انگلیسی: Ti-6Al-7Nb) یک آلیاژ آلفا-بتای تیتانیوم است که برای اولین بار در اواخر دهه ی ۸۰ میلادی معرفی شد. این آلیاژ حاوی ۶٪ آلومینیوم و ۷٪ نیوبیم می باشد و خواصی شبیه به آلیاژ بسیار معروف Ti-6Al-4V دارد، با این حال به دلیل جایگزینی وانادیم با عنصر بی خطر نیوبیم، مقاومت در برابر خوردگی و سازگاری زیستی Ti-6Al-7Nb نسبت به آلیاژ Ti-6Al-4V بیشتر است. از Ti-6Al-7Nb به عنوان ماده ی اصلی برای ساخت پروتزهای لگن استفاده شده و امروزه اکثر کاربردهای آن مربوط به ساخت ایمپلنت های پزشکی می باشند. Ti-6Al-7Nb یکی از آلیاژهای تیتانیوم است که از فاز α هگزاگونال (پایدار شده با آلومینیوم) و فاز β معمولی BBC (پایدار شده با نیوبیم) ساخته شده است. خواص فیزیکی و شیمیایی. اگرچه خواص فیزیکی آلیاژها بیشتر به بافت و ریزساختار ماده، نوع عملیات حرارتی و فرایند تولید آن بستگی دارند، با این حال منابع مختلف مقادیر زیر را برای آلیاژ Ti-6Al-7Nb ارائه می دهند: همان طور که از نام این آلیاژ پیداست، Ti-6Al-7Nb آلیاژی بر پایه ی تیتانیوم است که بین 5.5 تا 6.5 درصد وزنی آلومینیوم و بین 6.5 تا 7.5 درصد وزنی نیوبیم در ساختار خود دا
رد. با این حال عناصر دیگری مثل آهن، کربن، هیدروژن، تانتالیم، نیتروژن و اکسیژن مجموعا زیر یک درصد وزنی از ساختار آلیاژ Ti-6Al-7Nb را تشکیل می دهند. البته عناصر مذکور (به غیر از تانتالیم) معمولا به عنوان ناخالصی هایی که خارج کردنشان از ساختار آلیاژ بسیار سخت و پرهزینه می باشد، شناخته می شوند. تولید. قطعات Ti-6Al-7Nb معمولا با روش متالورژی پودر ساخته می شوند و رایج ترین روش های ساخت، "قالب گیری تزریقی فلز و "پرس ایزواستاتیک گرم" می باشند. پخت قطعات Ti-6Al-7Nb معمولا در محدوده دمایی 900 تا 1400 درجه ی سانتیگراد انجام می پذیرد، به صورتی که مهندسان با به کارگیری دماهای پخت مختلف می توانند خواص مکانیکی مورد نظر خود (مانند ریزساختار یا میزان تخلخل خاص) را از آلیاژ دریافت کنند. سپس قطعه ی حاصل شده از عملیات متالورژی پودر به منظور رسیدن به ریزساختار مطلوب و خواص نهایی مورد انتظار وارد چرخه ی عملیات حرارتی می شود. یکی از مهم ترین قسمت های عملیات حرارتی آلیاژهای آلفا بتای تیتانیومی، نرخ سرد کردن قطعه در مرحله ی پایانی است. نرخ سرد کردن مستقیما بر روی ریزساختار نهایی ماده تاثیر می گذارد. مثلا در آلیاژ Ti-6Al-7Nb، اگر قطعه
پس از عملیات حرارتی به جای هوا در کوره خنک شود، علاوه بر افزایش ضخامت و طول لایه های آلفا-بتا، تعداد دانه های آلفا کاهش یافته و اندازه ی هر دانه بزرگتر می شود. اندازه ی دانه ها تاثیر مستقیمی بر روی خواص مکانیکی، استحکام و عمر خستگی قطعه خواهند داشت. در مورد Ti-6Al-7Nb، معمولا عملیات حرارتی به نحوی انتخاب می شود که خواص شکل پذیری قطعه ی نهایی بسیار مطلوب باشد. کاربردها. با پیشرفت تکنولوژی، هر روزه تقاضا برای مواد فلزی با خواص مطلوب در دستگاه های پزشکی و دندانپزشکی به طور مداوم افزایش می یابد. در زمینه ی پزشکی، علاوه بر تاکید بر روی خواص مکانیکی و استحکام مناسب، خوردگی ایمپلنت های فلزی نیز بسیار مهم تلقی می شود، زیرا این موضوع می تواند بر زیست سازگاری و یکپارچگی مکانیکی ایمپلنت تأثیر منفی بگذارد. غلظت زیاد کاتیون های فلزی حاصل از پروتز می تواند منجر به ایجاد واکنش های نامطلوب بیولوژیکی شده و این امر ممکن است منجر به شکست مکانیکی ایمپلنت در درون بدن انسان شود. در سال های اخیر، آلیاژهای زیست سازگار با تأکید زیادی بر رفتار خوردگی، خواص سطحی و زیست سازگاری در ایمپلنت ها مورد مطالعه قرار گرفته اند. در این بین، تیتا