Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آراِن اِی کوچک (Small RNA) مولکول های آران ای هستند که طول آن ها کمتر از ۲۰۰ نوکلئوتید است و معمولاً غیر کدکننده هستند. خاموش کردن آران ای اغلب تابعی از این مولکول ها است. رایج ترین و مطالعه شده ترین مثال، تداخل آران ای (RNAi) است که در آن ریزآران ای درون زا (miRNA) یا آران ای کوچک مداخله گر مشتق شده از بیرون (siRNA) باعث تخریب آران ای پیام رسان مکمل می شود. کلاس های دیگری از آران ای کوچک شناسایی شده اند، از جمله آران ای تعامل کننده با پی وی (piRNA) و زیرگونه های آن. آران ای کوچک «به تنهایی قادر به القای RNAi نیست و برای انجام این وظیفه باید هستهٔ کمپلکس آران ای-پروتئین به نام کمپلکس خاموش کنندهٔ ناشی از آران ای (RISC) را به ویژه با پروتئین آرگونات» تشکیل دهد. آران ای های کوچک، با استفاده از طیف وسیعی از تکنیک ها، از جمله مستقیماً به وسیلهٔ توالی یابی ریزآران ای در چندین پلت فرم توالی یابی، یا به طور غیرمستقیم از طریق توالی یابی و تجزیه و تحلیل ژنوم، شناسایی یا توالی یابی شده اند. شناسایی ریزآران ای ها در تشخیص بیماری هایی مانند سرطان سینه مورد ارزیابی قرار گرفته است. بیان ریزآران ای سلول های تک هسته ای خون م
حیطی (PBMC) به عنوان یک نشانگر زیستی بالقوه برای اختلالات عصبی مختلف مانند بیماری پارکینسون و ام اس مورد مطالعه قرار گرفته است. انواع. انواع آران ای های کوچک عبارت اند از:
هری اِدسون براون (Harry Edson Browne) (۱۷ ژوئن ۱۹۳۳–۱ مارس ۲۰۰۶)، نویسنده، سیاستمدار و مشاور سرمایه گذاری آمریکایی بود. وی نامزد حزب لیبرترین در انتخابات های ریاست جمهوری ۱۹۹۶ و ۲۰۰۰ بود. براون ۱۲ کتاب را به رشتهٔ تألیف درآورده بود که مجموعاً بیش از ۲ میلیون نسخه از آن به فروش رسیده است. حرفه. خدمات در نیروهای مسلح. براون در ۵ ماه مه سال ۱۹۵۳ به خدمت در نیروهای زمینی ایالات متحده درآمد. براون به هدف تحصیل در رشتهٔ رمزنگاری به مرکز آموزشی سپاه سیگنال جنوب غربی در کمپ سن لوئیس اوبیسپو ایالت کالیفرنیا رفت. در ۴ ماه اکتبر سال ۱۹۵۳، به بیکینی آتول (جزیره مرجانی بیکینی) واقع در جزایر مارشال محل آزمایش های بمب هیدروژنی عملیات قلعه ۱۹۵۴ اعزام شد. براون در سال ۱۹۵۵ به هدف پایان دورهٔ مأموریت نظامی خود به انوتاک اعزام شد و بعد از ختم مأموریت در آنجا به نیروهای ذخیره ارتش به پایگاه ارتش در فورت هوآچوکا واقع آریزونا منتقل شد. در ۲۸ ماه فوریه سال ۱۹۶۱ از نیروهای مسلح ترخیص افتخاری دریافت کرد و در ۱ ژوئیه سال ۱۹۶۱ از نیروهای ذخیره ارتش ترخیص شد. فعال اجتماعی و نویسنده. براون در دههٔ ۱۹۶۰ به عنوان مدیر اجرایی تبلیغات و فروش
مصروف به کار بود. بعدها زندگی خود را وقف جنبش «آمریکایی گرایی» کرد. براون به این باور بود که روزنامه های آمریکایی با کمال میل مطالب معرفی کننده سبک زندگی آمریکایی را می خرند؛ از همین رو، در سال ۱۹۶۱ مالکیت بنگاه انتشاراتی ویژگی های سبک زندگی آمریکایی، یک سازمان ویژه روزنامه را به عهده گرفت و به عنوان سردبیر طرحی را به منظور تبدیل خدمات از برنامهٔ یارانه ای به خدمات سودآور آغاز کرد. این سازمان در رقابت با تمامی سندیکاهای شناخته شده، ویژگی های «آمریکایی گرایی» را به فروش رسانید. سبک زندگی آمریکایی، ستون روزنامهٔ براون در بیش از ۲۰۰ روزنامه در سراسر آمریکا به چاپ رسید. براون در تابستان سال ۱۹۶۲ به عنوان مدیر تبلیغات ماهنامهٔ پیشرفت آمریکا بسوی آزادی اقتصادی کمیتهٔ اصلاحیهٔ آزادی، معرفی شد. در ماه اکتبر دستیار سردبیر و در ماه نوامبر سردبیر این روزنامه شد. در بهار سال بعدی مجله مذکور به مجلهٔ آزدی تغییر نام یافت و بروان الی ماه فوریه سال ۱۹۶۴ تا زمان تغییر توجه کامل به بنگاه انتشاراتی ویژگی های سبک زندگی آمریکایی، به عنوان سردبیر در آن روزنامه به کار خود ادامه داد. نظریهٔ سرمایه گذاری و مفهوم «سبد سرمایه گذاری دا
ئمی». براون در دههٔ ۱۹۶۰ دوره های آموزشی مانند: اقتصاد آزادی، ابزارهای موفقیت، ابزار بازار، اقتصاد موفقیت و هنر «زندگی سودآور» را نیز تدریس کرد. براون در بیشترین سال های عمر خود مشاور سرمایه گذاری بود و راهبرد سرمایه گذاری به اصطلاح «سبد سرمایه گذاری دائمی» را تدوین کرد که چهار نوع شرایط اقتصادی قابل تطبیق بر دورهٔ سرمایه گذاری مشخص و طبقات سرمایه مناسب که هم سود حاصل از این شرایط و هم یک تعداد معیارهای حفاظتی را در صورت به اجراء درآمدن آنها به همراه دارد، شناسایی می نماید. براون نخستین کتاب خود را تحت عنوان چگونه می توانید از کاهش ارزش پول در آینده سود ببرید در سال ۱۹۷۰ منتشر کرد. براون دومین کتاب خود را تحت عنوان چگونه آزادی را در دنیای غیر آزاد یافتم در سال ۱۹۷۳ منتشر کرد. شما می توانید از یک بحران پولی سود ببرید، سومین کتاب براون بود. براون به نوشتن و نشر کتاب ها منجمله کتاب مالیش تحت عنوان سرمایه گذاری شکست ناپذیر: امنیت مالی دائمی در ۳۰ دقیقه چاپ سال ۲۰۰۱، ادامه داد. بر اساس اطلاعات مندرج وبسایت براون، وی مشاور صندوق سبد سرمایه گذاری دائمی بود که از بعضی راهکارهای سرمایه گذاری که در کتابش تحت عنوان سرما
یه گذاری شکست ناپذیر تشریح کرده، استفاده می کرد. براون کتاب های دیگری را نیز تألیف کرد و در مورد زندگی فعالانه به سبک زندگی لیبرالی، توضیحات ارائه کرد. کتاب وی تحت عنوان چگونه آزادی را در دنیای غیر آزاد یافتم، در مورد نحوهٔ تطبیق مفاهیم لیبرترین به هر جنبهٔ زندگی افراد، توضیحات مفصلی ارائه کرده است. «"هنر زندگی سودآور"»، مجموعه سخنرانی های براون منتشرهٔ ۱۹۶۰، در یک آلبوم ۲۰ سی دی تحت عنوان «"بر دنیای خود حکومت کنید"»، منتشر شد. کمپین های ریاست جمهوری. براون در انتخابات های سال های ۱۹۹۶ و ۲۰۰۰، نامزد حزب لیبرترین ایالات متحده بود. در انتخابات سال ۱۹۹۶، به تعداد ۴۸۵٬۷۹۸ یا ۰٫۵ درصد آرا و در انتخابات سال ۲۰۰۰، به تعداد ۳۸۴٬۵۱۶ یا ۰٫۴ آرا از آن خود کرد. کمپین های وی در هردو انتخابات واجد شرایط دریافت وجوه همسان (تأمین مالی از طریق مشارکت عمومی و خیریه) بود اما براساس برنامه کمپین خود آن را قبول نکرد. خودداری براون از پذیرش وجوه همسان، سبب شد که از طرف اعضای حزب لیبرترین و مخالفین وجوه همسان تشویق شود، اما همچنان سبب شد که در معرض رسانه های «جریان اصلی» قرار گیرد. براون گفت باید به آنچه که در سخنرانی های آزادی خوا
هانه خود بیان کرده است، صادق باشد و «این خیلی ها برایم غیرمناسب است که بعد از محکوم کردن جمهوری خواهان و دموکرات ها به خاطر انجام این کار، درگیر جمع آوری پول شوم». حزب لیبرترین در جریان هردو انتخابات، در تمامی پنجاه ایالت و حوزهٔ انتخابیهٔ کلمبیا در رای گیری حضور داشت. اما با این وجود در رای گیری انتخابات سال ۲۰۰۰ آریزونا حضور نداشت، چنان چه حزب لیبرترین آریزونا، ال. نیل اسمیت، را در اعتراض علیه براون به جایگزین وی کرد. ادعاهای تخطی توسط یکی از کارمندان کمیتهٔ ملی حزب لیبرترین در جریان کمپین انتخاباتی ریاست جمهوری سال ۱۹۹۶ براون، در جریان دور دوم کاندیداتوری وی در سال ۲۰۰۰، بالا گرفت. براون به اتهامات پیرامون این جنجال پاسخ داد. اواخر زندگی. براون پس از انتخابات سال ۲۰۰۰ به کار خود به منظور افزایش محبوبیت اهداف حزب لیبرترین ادامه داد. براون افزون بر نوشتن و حضور در مجالس عمومی از طرف بنیاد داون سایز DC (سازمانی که براون مشترکاً با دیگران آن را تأسیس کرد و به مدت یک و نیم سال رئیس سیاست عمومی آن بود)، میزبان دو برنامه شبکه رادویی هفته وار بود که یکی در شنبه ها نشر می شد و به موضوعات سیاسی می پرداخت که براون آن
را «مکالمه حزب لیبرترین» (زیرا که شنوندگان تشویق می شدند که در این برنامه تماس بگیرند) نامید و برنامه دیگر در یک شنبه ها بنام «نمایش پول» که به موضوعات مالی می پرداخت. هردوی این برنامه های رادیویی شبکه ارتباطاتی جنسیس بود. براون با شبکه خبری بازار آزاد نیز کار کرد که در بسیاری از ایام سال ۲۰۰۵ رئیس و تحلیلگر ارشد سیاسی این شبکه بود. براون از طریق شبکهٔ خبری بازار آزاد برنامه تلویزیونی اینترنتی شخصی خود را داشت که این هفته در حزب لیبرترین یاد می شد که ۲۵ برنامهٔ آن منتشر شد.
هری دولان بویوین (Harry Dolan Boivin) (۷ فوریه ۱۹۰۴–۱۵ مارس ۱۹۹۹)، حقوقدان و سیاستمدار آمریکایی بود. وی چهار دوره از سال ۱۹۳۵ تا سال ۱۹۴۲عضو مجلس نمایندگان اورگن بود. همچنین از سال ۱۹۵۵ الی سال ۱۹۷۲ عضو مجلس سنای اورگن بود. در جریان اجلاس تقنینه سال ۱۹۳۷ سمت ریاست مجلس نمایندگان را به عهده داشت و در جریان اجلاسیه های سال های ۱۹۶۱ و ۱۹۶۵، رئیس مجلس سنای ایالت اورگن بود. بویوین به خاطر خبرگی و مهارت در رویه های پارلمانی و توانایی ایجاد ائتلاف در داخل مجلس قانون گذاری به «روباه» مشهور بود. تقریباً برای یک دهه در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، بویوین و گروه کوچکی از دموکراتان محافظه کار محدوده روستایی به جمهوری خواهان پیوستند تا کنترل مجلس سنای ایالت را بدست گیرند. اوایل زندگی. بویوین پسر نیلی بویوین، در ۷ فوریه سال ۱۹۰۴ در شهر اشنلد ایالت اورگن بدنیا آمد. خانواده وی در سال ۱۹۰۶ به کلمته فالز ایالت اورگن نقل مکان نمود. بویوین مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه سانتا کالرا بدست آورد و سپس به تحصیلات خود در رشتهٔ حقوق در این دانشگاه ادامه داد. بویوین در سال ۱۹۲۳، در شرکت حقوقی کلمته فالز تحت رهبری کلود مک کالوک شریک شد. پس از ا
نتصاب مک کالوک به دادگاه ناحیه ای ایالات متحده در دههٔ ۱۹۳۰، بویوین یک نفره به وکالت ادامه داد. بویوین در سال ۱۹۳۴ با وایوان مک کاولی ازدواج کرد. آن ها جمعاً دو فرزند داشتند. حرفهٔ سیاسی. بویوین که یک دموکرات بود در سال ۱۹۳۵ به نمایندگی از شهرستان کلمته فالز در مجلس نمایندگان ایالت اورگن انتخاب شد. در سال ۱۹۳۷ مجدداً در این مجلس انتخاب شد. در آن زمان ۳۳ ساله بود. زمانی که همتایانش در مجلس نمایندگان وی را رئیس مجلس انتخاب نمودند، وی جوان ترین رئیس مجلس در تاریخ اورگن بود. وی دو دورهٔ دیگر هم به عنوان نماینده ایالتی در مجلس خدمت کرد و تا سال ۱۹۴۲ کرسی خود را حفظ کرد. بویوین در جریان جنگ دوم جهانی در اداره دادستانی ایالات متحده در شهر پورتلند ایالت اورگن کار کرد. پس از جنگ وکالت خود را در کلمته فالز از سر گرفت. بویوین پیشگام تفکر ایجاد مؤسسهٔ فناوری اورگن در کلمته فالز بود که در سال ۱۹۴۷ افتتاح شد. بویوین در سال ۱۹۵۵ به مجلس سنای اورگن انتخاب شد. وی مدت ۱۸ سال بعدی را در مجلس سنا خدمت کرد و آخرین دورهٔ خود را در سال ۱۹۷۲ به پایان رساند. در جریان دوران تصدی در مجلس سنا، دو مرتبه در سال های ۱۹۶۱ و ۱۹۶۵ از طرف همکا
رانش رئیس مجلس سنا انتخاب شد. در سال ۱۹۵۷، مجلس سنای ایالتی اورگن به صورت برابر با ۱۵ سناتور از هر حزب، بین جمهوری خواهان و دموکرات ها تقسیم شد. در نتیجه تالار برای ۱۱ روز نتوانست رئیس مجلس را انتخاب نماید. در ۲۸۸ رای گیری، ۱۵ سناتور دموکرات به رهبر خود، والتر جی. پیرسون، رای دادند. جمهوری خواهان نیز به عنوان یک بلوک رای دادند و ۱۵ رای خود را بین رهبر خود، وارن سی. گیل و سه دموکرات محافظه کار که جمهوری خواهان تمایل به پذیرش آن ها به عنوان رئیس مجلس داشتند، رد و بدل کردند. بویوین یکی از سه دموکرات مورد علاقهٔ جمهوری خواهان بود اما وی همراه با همکاران حزبی خود رای داد. با این وجود، در رای گیری دویست و هشتاد و نهم، بویوین صف خود را از دموکرات های همکار خود جدا کرد و به جای پیرسون، به بوید آر. اورهولس رای داد. تمامی مجلس سنا، اعم از جمهوری خواهان و دموکرات ها از رهبری بویوین پیروی کردند. در نتیجه اورهولس به اتفاق آرا رئیس مجلس سنا انتخاب شد و نخستین دموکراتی بود که در ۷۹ سال این سمت را به عهده گرفت. اورهولس یک دموکرات میانه رو از اورگن شرقی بود اما هیچ کس او را رئیس نمی دانست، زیرا وی به تازگی به عنوان رئیس مجلس
انتخاب شد و صرف ۱۱ روز در مجلس سنا خدمت کرد. در مدت تقریباً یک دهه در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، بویوین و گروه کوچکی از دموکرات های محافظه کار به منظور کنترل مجلس سنا با اقلیت جمهوری خواه همراه شدند. در جریان این دوره، چندین دموکرات محافظه کار به همکاری سناتورهای جمهوری خواه، رئیس مجلس انتخاب شدند. سپس رئیس مجلس سنا، سایر اعضای گروه محافظه کار دموکرات را برای ریاست کمیته های کلیدی منصوب کرد و بقیه ریاست های کمیته را به جمهوری خواهان داد. این سازوکار سبب شد که بویوین نفوذ زیادی در مجلس سنا پیدا نماید. بویوین در سال ۱۹۶۴ به انتقال مؤسسهٔ فناوری اورگن به ساختمان جدید مشرف به دریاچهٔ کلمته بالا کمک کرد. وی همچنین تام مک کال، فرماندار جمهوری خواه را به انتقال مقر فرماندهی گارد ملی هوایی اورگن از پورتلند به کلمته فالز، تشویق کرد. پس از این که نیروهای هوایی ایالات متحده تصمیم به بستن پایگاه هوایی ملی کینگزلی فیلد گرفت، بویوین با نیروهای مک کال و نمایندگان اورگن در کنگره ایالات متحده همراه شد تا مانع بستن این پایگاه شود. بویوین در سال ۱۹۷۱ در تصویب اصلاحیهٔ بیست و ششم قانون اساسی که سن رای دهی ملی را به ۱۸ سال پائین آورد،
نقش مهمی بازی کرد. این کار زمانی صورت گرفت که فرماندار مک کال بیرون از ایالت بود و جان دی. برنس، رئیس مجلس سنا، سرپرست فرماندار بود. زمانی که برنس سرپرست فرماندار بود، بویوین موقتاً ریاست مجلس سنا را به عهده داشت. بویوین و برنس هردو جمهوری خواه محافظه کار بودند که به منظور کنترل مجلس سنا با اقلیت جمهوری خواه متحده شده بودند. با این وجود در رابطه با اصلاحیهٔ بیست و ششم، برنس لایحهٔ تصویب شده کمیته را حفظ کرده بود در حالی که بویوین خواهان معرفی آن برای رای گیری در مجلس عمومی سنا بود. زمانی که برنس سرپرست فرمانداری شد، بویوین از سمت خود به عنوان رئیس جلسه استفاده کرد و دو عضو جدید را در کمیتهٔ بررسی اصلاحیه منصوب کرد. هردو عضو جدید از اصلاحیه حمایت کردند و به کمک آن ها قطعنامه در کمیته تصویب شد. برنس پس از برگشت به مجلس سنا، اجازه رای دهی به این لایحه را نداد. این کار باعث شد که ۱۴ سناتور دموکرات از مجلس خارج شود و در نتیجه مجلس بدون نصاب ماند. برنس به پلیس ایالتی اورگن دستور داد که سناتورهای غایب را پیدا نموده و دوباره به عمارت کنگره بیاورد. در جریان سه روز آینده، مذاکرات از طریق تلفن منجر به توافقی شده که بر م
بنای آن مجلس سنا اجازه داد تا اصلاحیه به رای گیری گذاشته شود. مجلس سنای ایالتی اورگن در ۱ ژوئیه سال ۱۹۷۱ این اصلاحیه را تصویب کرد و این کار تا حد زیادی به لطف مانور جابجایی کمیتهٔ بویوین انجام شد. بر اثر انجام چنین مانور پارلمانی بود که بویوین لقب «روباه» را کسب کرد. پس از بازنشستگی بویوین از مجلس قانون گذرای، روزنامهٔ اورگن ژورنال گفت: «هری بویوین استاد معامله گری یا زد و بند است». این مقاله همچنین نوشته بود که بویوین به لقب خود می بالد، زیرا این لقب بیانگر توانایی وی در انجام کارها است.
هنری بونیلا (Henry Bonilla) (متولد ۲ ژانویه ۱۹۵۴)، عضو پیشین کنگره است که نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و سوم کنگره تگزاس در مجلس نمایندگان ایالات متحده بود. بونیلا در تلاش خود برای انتخاب مجدد در دور دوم انتخابات ویژه که در ۱۲ دسامبر سال ۲۰۰۶ برگزار شده بود، توسط سایرو رودریگز، عضو دموکرات پیشین کنگره شکست خورد. دوره خدمت وی در کنگره در ۳ ژانویه سال ۲۰۰۷ همزمان با آغاز رسمی کنگره یک صد و دهم، به پایان رسید. ریشه ها در سن آنتونیو. بونیلا پسر آنیتا آرلانو و اِنریکه ای. بونیلا، در شهر سن آنتونیو متولد شد. در جوانی در برنامهٔ آموزشی استعدادیابی که حمایت علمی و فعالیت های آگاهی دهی کالج را برای دانشجویان فراهم می نماید، شرکت کرد. در سال ۱۹۷۲ از دبیرستان سن آنتونیو جنوبی فارغ شد و در سال ۱۹۷۶ مدرک کارشناسی خود را در رشتهٔ روزنامه نگاری از دانشگاه تگزاس در آستین، بدست آورد. پیش از این که وارد سیاست شود، مجری خبرهای تلویزیونی در شبکه تلویزیونی KENS-TV وابسته به شبکه س.بی. اس (CBS) سن آنتونیو بود. دبوره کناپ (متولد ۱ دسامبر ۱۹۵۴)، خانم سابق وی به عنوان گویندهٔ خبر در این شبکه به کار خود ادامه می دهد. بونیلا پس از آن
با شرلی وایت شیلبی (متولد سال ۱۹۵۹) ازدواج کرد. حرفه کنگره. بونیلا در ماه مارس سال ۱۹۹۲ برندهٔ نامزدی حزب جمهوری خواه حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و سوم برای کرسی مجلس نمایندگان ایالات متحده شد. حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و سوم از زمان تشکیلش در سال ۱۹۶۷، یک حوزهٔ دموکرات بود، اما بونیلا، آلبرت جی. بوستامانته، نمایندهٔ آن زمان چهار دوره ای را، به بی توجهی با نیازمندی های موکلینش، دخالت در رسوایی بانکی مجلس با نوشتن ۳۰ «چک بدون احتساب» در بانک مجلس و سفرهای تفریحی بیش از حد و سؤال برانگیز به خارج از کشور، متهم ساخت. بونیلا یک همکاری ناخواسته از مجلس قانون گذاری ایالتی بدست آورد، چنانچه بر مبنای آن منطقهٔ به شدت جمهوری خواه سن آنتونیو غربی مربوط حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و سوم باقی ماند، در حالی که حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و هشتم را از قسمت اعظم قلمرو حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و سوم جدا ساخت. علیرغم هزینه بیش از حد ۷۵۸٬۴۵۳ دلار در برابر ۵۹۴٬۰۳۲ دلار و زندگی در منطقهٔ که همان سال تحت اداره بل کلینتون بود، بونیلا با تفاوت ۲۱ امتیازی ۵۹ در برابر ۳۸ درصد پیروز انتخابات شد که بزرگترین تفاوت شکست برای یک نمایندهٔ آن زمان در آن سال بود. بونیلا د
ر ماه مارس سال ۱۹۹۹، به عنوان یگانه شهروند تگزاس، توسط فرماندار جروج دبلیو بوش در کمیتهٔ اکتشافی ریاست جمهوری معرفی شد. بونیلا گاهی اوقات از بوش در برنامه های خبری ملی نمایندگی می کرد وهم چنان به عنوان سخنگوی جانشین عمل می کرد. گرچه حوزهٔ انتخابیه بیست و سوم تمایل کمی به حزب دموکرات داشت اما بولینا سابقهٔ رای خیلی ها محافظه کارانه را ایجاد کرده بود. بولینا تا حدود زیادی به دلیل محبوبیتش در سن آنتونیو، الی سال ۲۰۰۲ زمانی که هنری کولر دموکرات، وزیر خارجه اسبق تگزاس، با تفاوت دو امتیاز از کنار زدن وی فاصله داشت، به کدام چالش واقعی مواجه نشده بود. بونیلا اعلام کرد که در صورت نامزدی کی بیلی هاچیسون، همکار جمهوری خواه اش، برای سمت فرمانداری در انتخابات سال ۲۰۰۶ علیه ریک پری فرماندار آن زمان جمهوری خواه، وی احتمالاً در انتخابات سال ۲۰۰۶ برای کسب کرسی کی بیلی هاچیسون، در مجلس سنا کاندید نماید. اما هاچیسون تصمیم گرفت برای یک دورهٔ دیگر در مجلس سنا کاندید شود. بونیلا پس از به عهده گیری مسئولیت صندوق مستقل سیاسی بنام آرمان آمریکایی PAC در سال ۱۹۹۹، تصریح کرد که مأموریت این صندوق «ارائه کمک مالی فراوان و مستقیم برای کاند
یدهای درجه نخست اقلیت جمهوری خواه (GOP) است». با وجود این اعلام، بین سال ۱۹۹۹ و اخیر سال ۲۰۰۳، صرف ۴۸٬۷۵۰ دلار (یا ۸٫۹ درصد) از مجموع ۵۴۷٬۰۰۰ دلاری که در صندوق PAC جمع آوری شده بود، به قدرت خواهان اقلیت پرداخت شده، در حالی که بیش از ۱۰۰٬۰۰۰ دلار به سازمان ها یا انجمن های حزبی حزب جمهوری خواه در نظر گرفته شده است. بونیلا در دفاع از سابقه کار خود در PAC در کمک به کاندیدهای اقلیت گفت: «ما بهترین کاری را که می توانستیم انجام دادیم». در کل به تعداد ۲۷ از قدرت خواهان اقلیت که بیشترین شان آمریکایی های اسپانیایی تبار بودند پول دریافت کردند که آن هم کمک هزینه های اندک بود. اما بونیلا گفت که پیدا کردن «کاندیدهای اقلیت خوب و نیرومند که بودجه را بر رویشان مصرف کنیم» یک کار دشوار است. در ماه ژوئیه سال ۲۰۰۳، خزانه دار صندوق PAC به حیف و میل ۱۱۹٬۰۲۱ دلار بین سال های ۱۹۹۹ و ۲۰۰۳، اعتراف کرد و به ۱۵ ماه زندان محکوم به مجازات شد. حیف و میل این پول ها تقریباً الی چهارسال پس از انجام آن، علنی نشده بود. بونیلا در یک مصاحبه در سال ۲۰۰۴ گفت که «این قضیه سابقهٔ بدی در قضاوت من است». حوزه بندی مجدد سال ۲۰۰۳. بونیلا در سال ۲۰۰۴ برای ی
ک رقابت مجدد در مقابل کولر آمادگی می گرفت، اما در سال ۲۰۰۳ حوزه بندی جنجالی مجدد اواسط دههٔ توسط مجلس قانون گذاری ایالت تگزاس و نتایج تلاش های تام دیلی، رهبر اکثریت مجلس نمایندگان ایالات متحده، قسمت اعظم لاردو را که از زمان تشکیل آن بخش اصلی حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و سوم را تشکیل می داد، به حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و هشتم انتقال داد. در عوض این مناطق، چندین منطقهٔ حومهٔ شهری به شدت جمهوری خواه سن آنتونیو که قبلاً مربوط حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و یکم بودند برای بونیلا رسید، تمامی این مناطق به استثنای یکی آن پیروزی بونیلا را در دوره هفتم تضمین می کردند. در این میان کولر وارد رقابت انتخابات مقدماتی سال ۲۰۰۴ شد و در برابر سایرو رودریگز، نمایندهٔ دموکرات آن زمان حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و هشتم به پیروزی رسید و سپس برندهٔ انتخابات عمومی شد. بونیلا از صندوق آرمان آمریکایی PAC خود به اقدامات حوزه بندی مجدد پول کمک کرد. به زودی پس از انتخابات سال ۲۰۰۴، بونیلا با طرح پیشنهادی تغییر قواعد شکلی که بر مبنای آن رهبران مجلس می توانستند علیرغم متهم شدن توسط هیئت قضائی ایالتی، سمت های رهبری خود را حفظ نمایند، مورد انتقاد قرار گرفت. بر اساس
این طرح پیشنهادی، تام دیلی می توانست علیرغم اتهام وارده توسط ادارهٔ دادستانی ناحیه ای شهرستان ترایس مبنی بر نقض احتمالی {قوانین} مالی کمپین انتخاباتی، در سمت خود به عنوان رهبر اکثریت باقی بماند. بسیاری از موکلین به این نظر بودند که بونیلا ترسیم مجدد جانبدارانهٔ حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و سوم توسط دیلی را علناً با لطف سیاسی جبران می نماید. در ۲۹ ماه ژوئن سال ۲۰۰۶، دادگاه عالی ایالات متحده تحت رهبری قاضی آنتونی کندی، در پروندهٔ اتحادیهٔ شهروندان آمریکایی لاتین متحد علیه پری، ضمن تأیید حوزه بندی مجدد سال۲۰۰۳، حکم کرد که حوزهٔ انتخابیهٔ بونیلا قانون حقوق مدنی را نقض کرده است. دادگاه اعلام کرد که مجلس قانون گذاری ایالت تگزاس با حذف قسمت اعظم بخش های لاردو از حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و سوم، حقوق رای دهندگان لاتین را نقض کرده است. با وجودی که حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و سوم که مجدداً تنظیم شده بود، هنوز هم ۵۵ درصد لاتین تبار بود، اما صرف ۴۶ درصد جمعیت واجد شرایط رای دهی حوزه مذکور لاتین تبار بودند. قضات حکم کردند که در نتیجهٔ، حوزهٔ انتخابیهٔ جدید طبق قانون حقوق رای، اتباع لاتین تبار کافی واجد شرایط ندارد. از آنجائی که مجلس قانو
ن گذاری حوزهٔ انتخابیهٔ قابل قبول برای اکثریت لاتین تبارها ایجاد نکرده بود (جایگزین مورد نظر آن یعنی شهر آستین به مک آلن حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و پنجم به هم پیوسته در نظر گرفته نشده بود)، از این رو حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و سوم که جدیداً تنظیم شده نیز باید لغو می شد. بنا بر وسعت حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و سوم، این حکم ترسیم مجدد تقریباً هر حوزه از شهر ال پاسو الی سن آنتونیو را عملاً الزامی ساخت. طبق رویه معمول یک نقشهٔ جدید باید قبل از انتخابات های ماه نوامبر چاپ می شد. دادگاه خطوط جدید را در ۷ ماه اوت صادر کرد. بر اساس این خطوط، تمامی بخش های منطقهٔ لاردو از حوزهٔ انتخابیهٔ بیست وسوم به حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و هشتم انتقال یافت، اما با این وجود با افزایش جمعیت لاتین تبار آن به ۶۵ درصد، این حوزه را برای دموکرات ها خودمانی تر ساخت.
آسیمی گویتا (؛ زادهٔ ۹ نوامبر ۱۹۸۳) سیاست مدار اهل مالی است. وی از ۲۸ مه ۲۰۲۱ رئیس جمهور موقت کشور مالی است.
خلیل دشتی زاده (زاده ۱۳۲۹ در آبادان) سرهنگ خلبان جنگنده گرومن اف-۱۴ تامکت نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران است. مورخ نظامی فرانسوی پیر رازو ۵ پیروزی هوایی را به او نسبت داده است، رکوردی که او را به عنوان یک خلبان تک خال واجد شرایط می کند.
سورورنیتهویدس(به انگلیسی:Saurornithoides)(تلفظ:) یک گونه از دایناسورهای ترودونتیدس دست قاپ است که در دوره کرتاسه پسین می زیسته است. این موجودات شکارچیانی بودند که می توانستند به سرعت روی پاهای عقب خود بدوند و بینایی و شنوایی قدرتمندی داشتند. ریشه نام این گونه از کلمه های یونانی "saur" به معنی:(مارمولک) و "ornith" به معنی:(پرنده) و همچنین کلمه "eides" به معنی:(شکل) تشکیل شده است که به جمجمه پرنده مانند آن اشاره دارد. مشخصات. سورورنیت هویدس عضوی از ترودونتیدس ها و در گروه دست قاپان کوچک با جمجمه پرنده مانند است. همه ترودونتیدس ها دارای بسیاری از ویژگی های منحصر به فرد در جمجمه هستند، مانند دندان هایی با فاصله نزدیک در فک پایین و تعداد زیادی دندان در هر دو فک. ترودونتیدس ها دارای پنجه های داسی شکل و دست های شکاری و همچنین دارای برخی از بالاترین ضریب های هوشی غیر پرنده هستند، به این معنی که آنها از نظر رفتاری پیشرفته بودند و حواس قدرتمندی داشتند. سورورنیت هویدس یک ترودونتید نسبتاً کوچک بود. اگرچه این نمونه بالغ که طول جمجمه آن ۱۸۹ میلی متر است، در مقایسه با ۲۷۲ میلی متر طول متعلق به زانازار که طول بدن آن ۲٫۳ متر
تخمین زده می شود کوچک است. این گونه حفره های چشمی بزرگ و دید چندجانبه داشته است که امکان درک عمق خوبی را فراهم می کرده. این گونه احتمالاً دید عالی ای در شب و زوز داشته است. سر بلند پوزه ای بلند، دندان هایی تیز و مغز نسبتاً بزرگی داشته است. سورورنیت هویدس، مانند پسر عموی خود در آمریکای شمالی ترودون، سریع و باهوش بوده است. این گونه احتمالاً بیابان گبی را برای غذا جست وجو می کرده و به دنبال پستانداران کوچک یا خزندگان برای خوردن می گشته است. مانند دیگر ترودنتیدها، در انگشت دوم هر پا یک پنجه جمع شونده بزرگ داشته است که در این مورد اندازه متوسطی داشت و نسبتاً خمیده بود. یک نمونه جوان از سورورنیت هویدس در سال ۱۹۹۳ کشف شد و حقایق جدیدی را در مورد تاریخچه زندگی این گونه و همچنین خویشاوندان آن نشان داد. اندام عقبی بسیار استخوانی شده نشان می داد که سورورنیت هویدس و دیگر ترودنتیدها در بدو تولد به خوبی رشد می کردند و به مراقبت والدین نیازی نداشته اند. بررسی ای از این گونه را در سال ۲۰۰۹ یک متخصص افتراقی ارائه کرد، فهرستی از صفاتی که در آنها سورورنیت هویدس با برخی از خویشاوندان مربوطه متفاوت بود و ویژگی ها آن را تشریح می ک
رد. کشف. در اصل، تنها یک یا احتمالاً دو فسیل از سورورنیت هویدس کشف شده اند که در نزدیکی همان لایه سازند موجود در جادوچتای مغولستان وجود داشتند. این فسیل ها در ۹ ژوئیه ۱۹۲۳ توسط یک کارمند چینی به نام «چیه» در یک مجموعه تحقیقاتی مربوط به موزه تاریخ طبیعی آمریکا پیدا شدند. این فسیل ها شامل یک جمجمه و فک منفرد و مهره ها، یک لگن جزئی، اندام عقبی و همچنین یک پا بودند. هنری فرفیلد آزبورن در ابتدا قصد داشت نام این حیوان را «اورنیتویدس» به معنای:(پرنده مانند) بگذارد، و در سال ۱۹۲۴ این نام را در یک نشریه مشهور ذکر کرد، به طوری که بعدها نیز به عنوان یک نام نامعتبر باقی ماند. او سپس در همان سال به طور رسمی بقایای آن فسیل ها را تشریح کرد و آنها را به یک گونه جدید مرتبط کرد و آن را سورورنیتهویدس نامید. این نام عمومی به دلیل استخوان های پرنده مانند آن انتخاب شد، که تصور می شد نشان دهنده یک مگالوسور است که به عنوان «سوریان با منبر پرنده مانند» ترجمه می شود. سورورنیتهویدس شبیه به ولاسیرپتر است، اگرچه به گفته آزبورن کُندتر است. هولوتایپ شماره:۶۵۱۶ مربوط به این گونه در موزه تاریخ طبیعی آمریکا موجود است. این نمونه اولین اسکلت تر
ودنتید یافت شده بود، اگرچه در آن زمان ارتباط با ترودون که در آن زمان فقط از روی دندان هایش شناخته می شد، مشخص نبود. طبقه بندی. آزبورن در ابتدا سورورنیت هویدس را در گروه مگالوساریدها قرار داد و بعد متوجه شباهت آن به ولاسیرپتر شد و در همان مقاله اول به آن اشاره کرد. در سال ۱۹۷۴، بارسبولد، در حالی که سورورنیت هویدس را بررسی می کرد، ارتباط آن را با فسیل های آمریکایی مانند ستنیچوسوروس را کشف کرد و سورورنیت هویدس را یک ستنیچوسوروس تشخیص داد. در سال ۱۹۸۷، فیلیپ جان کوری نشان داد که شباهت های سورورنیت هویدس به ترودونتیدها آن را در گروه ترودونتیدها قرار می دهد و این نظریه پذیرفته شد.
هنری جوزف برکوئیست (Henry Joseph Berquist) (زادهٔ ۲۶ فوریه ۱۹۰۵ – درگذشتهٔ ۱ می ۱۹۹۰)، سیاستمدار اهل ایالات متحده بود. او که عضو حزب ترقی خواه ویسکانسین بود، برای سه دوره از شهرستان های فلورانس، فارست و اونیدا در مجلس نمایندگان ویسکانسین (۱۹۳۷ – ۱۹۴۲ میلادی) نمایندگی کرد. وی برای اینکه در جنگ جهانی دوم خدمت نماید از سمت نمایندگی استعفا داد، در جریان نبرد آردن مجروح گردیده و اسیر شد. پس از پایان جنگ، او از سوی حزب ترقی خواه شاخه هنری والاس در انتخابات ۱۹۴۸ فرمانداری ایالات ویسکانسین به عنوان نامزد معرفی گردید، اما انتخاب نشد. در سال های اواخر زندگی خود، وی به یکی از دموکرات های سرسخت مبدل گردیده و برای مسائل بزرگتر دادخواهی نمود. اوایل زندگی. او در مینیاپولیس، مینه سوتا متولد شده و در همان جا آموزش دید. وی به ویسکانسین منتقل شده و به طور فعال در صنعت دامپروری خز دخیل شد؛ وی یکی از برگزارکنندگان ملی و معاون انجمن خز پروران آمریکا بوده و همچنین به عنوان کارتونیست در ماهنامه محلی آنها کار می کرد. وی در ۱۹۳۴ میلادی شامل کالج فارم و لیبر در تامهاوک شده و پس از اتمام کالج به عنوان سرپرست و سرکارگر کارگران در شرکت نو