Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
استانیسلاو هورونا (؛ ) کاراته کا اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۵ مدال برنز شده است.
سوفیا برولتسوا (؛ زادهٔ ) کاراته کا اهل قزاقستان است.
سون منگیا (؛ زادهٔ ) قایقران کانو زن اهل چین است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا شده است.
شو شیشیائو (؛ زادهٔ ) قایقران کانو زن اهل چین است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا شده است.
کیتی وینسنت (؛ زادهٔ ) قایقران کانو زن اهل کانادا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده است.
آناستازیا چتوریکووا (؛ زادهٔ ) قایقران کانو اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
در ریاضیات، توسیع گالوا (Galois Extension)، توسیع میدانیِ جبری formula_1 است که نرمال و جداپذیر باشد؛ یا به طور معادل، formula_1 جبری است و میدانی که توسط گروه خودریختی formula_3 ثابت بماند، دقیقاً میدان پایه ای formula_4 است. اهمیت گالوا بودن یک توسیع این است که آن توسیع دارای گروه گالوا بوده و از قضیه بنیادین نظریه گالوا تبعیت می نماید. نتیجه ای از امیل آرتین به ما امکان می دهد تا توسیع های گالوایی بدین شکل بسازیم: اگر formula_5 میدان دلخواهی باشد و formula_6 گروه متناهی از خودریختی های formula_5 با میدان ثابت formula_4 باشد، آنگاه formula_1 توسیع گالوایی می باشد.
محمدرضا دامغانی (زاده ۲۶ خرداد ۱۳۴۶ در تهران) پدر و مادرش اهل کاشان هستند بازیکن سابق و مربی فعلی والیبال اهل ایران است. دامغانی در دو دوره به عنوان کمک مربی در تیم های زیر ۲۱ سال و زیر ۲۳ سال ایران فعالیت داشته و سرمربی تیم های متحد قزوین، پرسپولیس، فولاد سیرجان، صنایع اردکان و آلومینیوم هرمزگان بوده است.
ادوارد لئون کورتس (؛ زاده ۶ اوت ۱۸۸۲ - درگذشته ۲۶ نوامبر ۱۹۶۹) نقاش فرانسوی با نسب فرانسوی و اسپانیایی بود. او به دلیل نقاشی مناظر شهری در شرایط متنوع آب و هوایی، به «Le Poète Parisien de la Peinture» یا «شاعر پاریسی نقاشی» معروف است. زندگی شخصی. کورتس در ۶ اوت ۱۸۸۲ در لنیی سور مرن، در حدود بیست مایلی شرق پاریس متولد شد. در شناسنامه نام او را «ادوارد لئون کورتس» ثبت کرده اند، اما در شش هفتگی اش، او را با نام «هِنری لئون کورتس» غسل تعمید دادند. او چندین سال از نام «هِنری» برای نقاشی های اولیهٔ خود استفاده می کرد (هنری، هنری ادوارد یا ادوارد اچ)، اما پس از مرگ پدرش در سال ۱۹۰۸، کورتس به استفاده از نام «ادوارد» روی آورد. پس از سال ۱۹۱۰، کورتس نقاشی های خود را به نام ادوارد کورتس، اد کورتس یا E. Cortès امضا کرد. پدرش، آنتونیو کورتس، نقاش دربار سلطنتی اسپانیا بود. در سال ۱۸۵۵، آنتونیو که برای شرکت در یک نمایشگاه بین المللی به پاریس سفر کرده بود، به شدت به مردم آنجا و حومه های شهر علاقه مند شده و تصمیم گرفت که ساکن پاریس شود. آنتونیو در این شهر با همسر اول خود، آنجلین سسیل برگر ازدواج کرد. آنها صاحب یک پسر به نام آ
ندره شدند که در پاریس متولد شد. اندکی پس از تولد پسرشان در سال ۱۸۶۶، آنتونیو و خانوادهٔ جوانش پاریس را ترک کردند تا در لنیی سور مرن، یک روستای کوچک در شرق پاریس مستقر شوند. در سال ۱۸۷۰ در اوج جنگ فرانسه و پروس که همزمان با مرگ آنجلین بود، آنتونیو و پسرش برای فرار از خطرات جنگ به شهر بازگشتند. در سال ۱۸۷۲، آنتونیو با خیاط اهل لنیی سور مرن، لئونتین آگوستین فراپارت ازدواج کرد. آنها صاحب دو فرزند با نام ژان و ادوارد شدند. هر سه فرزند حرفهٔ پدر خود را دنبال کردند. آندره نقاش ماهر اسب بود. خواهر کوچکترش ژان، مانند پدرش، مزرعه و گله گوسفند را نقاشی می کرد. اما ادوارد، استعداد هنری فوق العاده ای از خود نشان داد. کورتس تا ۱۳ سالگی در یک مدرسهٔ ابتدایی خصوصی تحصیل کرد. پس از ترک مدرسه، او خود را در سرشماری محلی، به عنوان «هنرمند-نقاش» و ملیت خود را به عنوان ادای احترام به پدرش، اسپانیایی ذکر کرد. در سال ۱۹۱۴، ادوارد کورتس با فرناند جویوز ازدواج کرد و در سال ۱۹۱۶ از او صاحب یک دختر به نام ژاکلین سیمون شد. تصویر یک زن با فرزند که در بعضی از کارهایش تکرار می شدند، احتمالاً به جویوز و ژاکلین اشاره دارند. اگرچه کورتس صلح طل
ب بود، اما وقتی جنگ به روستای محل تولدش نزدیک شد، مجبور شد در سن ۳۲ سالگی به عضویت هنگ پیاده نظام فرانسه در آید. زمانی که به خط مقدم اعزام شد، با سرنیزه زخمی و به بیمارستان نظامی منتقل شد و جایزه Croix de Guerre را دریافت کرد. پس از بهبودی، وی دوباره مأموریت پیدا کرد تا از استعداد هنری خود برای ترسیم موقعیت های دشمن استفاده کند. بعدها بخاطر اعتقادات شخصی اش، از دریافت جایزهٔ لژیون دونور خودداری کرد. ادوارد در سال ۱۹۱۹ از سربازی خارج شد. همسرش فرناند در سال ۱۹۱۸ درگذشت. یکسال بعد، ادوارد با خواهر شوهرش، لوسین جویوز ازدواج کرد. کورتس در کنار دوستان نزدیکش، زندگی ساده ای داشت. وی در ۲۶ نوامبر ۱۹۶۹ در لنیی سور مرن درگذشت و خیابانی به افتخار وی نامگذاری شد. تاریخچه نقاشی. ادوارد در ۱۷ سالگی تحصیلات خود را در مدرسه هنرهای زیبا در پاریس آغاز کرد. اولین نمایشگاه او در سال ۱۹۰۱ باعث شد تا بلافاصله مورد توجه قرار گرفته و به رسمیت شناخته شود. کورتس همواره بر استقلال خود تأکید داشت. یک بار، در پاسخ به روزنامه نگاری که از او پرسید «آیا شاگرد لوئیجی لوئر هستید یا خیر؟»، او به شکل نامفهومی پاسخ داد: «Non, seul élève de moi-
même.» («نه، فقط دانش آموز خودم هستم.») آثار او برای اولین بار در سال ۱۹۴۵ در آمریکای شمالی به نمایش گذاشته شدند که برای ادوارد کورتس موفقیت های زیادی به ارمغان آورد. در آخرین سال زندگی خود، جایزه معتبر آنتوان کوئینسون را از سالن دو وینسنز دریافت کرد.
محمود چایچی (زاده ۱۲ شهریور ۱۳۲۹ در تبریز) بازیکن سابق والیبال اهل ایران است.چایچی که عضویت در تیم ملی را در کارنامه خود دارد در رده باشگاهی نیز در تیم دخانیت بازی می کرد. وی که در سابق عضو هیئت مدیره باشگاه پیشکسوتان ورزش ایران بود در حال حاضر رئیس کمیته پیشکسوتان فدراسیون والیبال است.
شام آخر () یک فیلم مستند جنگی دربارهٔ مسیحیان سوریه، به کارگردانی و نویسندگی محمد فانع فرد می باشد که محصول سال ۲۰۱۷ است. داستان و توضیحات. مسیحیان سوریه اقلیتی در سوریه که حضورشان قدمت چند هزار ساله دارد و با ورود اسلام سالیان سال همزیستی مسالمت آمیزی هم داشته اند، اما حالا دستخوش وحشیانه ترین رفتارها از جانب عده ای شده اند که آن ها نیز خود را مسلمان می خوانند. پس از شروع اختلافات و درگیری ها در سوریه آتش جنگ، پیروان این دین را نیز در برمی گیرد و صلح و آرامش از زندگی ایشان می رود. جرمانا محله ای است مسیحی نشین در دمشق که مردمانش دوشادوش بقیه اقوام و مسلمانان به دفاع از کشورشان پرداخته اند، اما در این میان معلول، روستایی که در ۶۰ کیلومتری جنوب دمشق واقع شده، داستان هایی شنیدنی دارد. این روستا یکی از چهار روستایی است که همچنان به زبان آرامی در آن صحبت می شود. این روستا با قدمتی ۷ هزار ساله، نمونه ای مثال زدنی از همزیستی مسلمان و مسیحی بوده که حالا مسیحیانش حرف هایی برای گفتن دارند. روستایی با معماری بسیار زیبا و خانه هایی غار مانند در دل کوه و دِیر قدیسه تقلا که هر ساله زیارتگاه مردمان بیشماری است. این روستا د
ر جریان درگیری ها مورد هجوم نیروهای جبهه النصره قرار می گیرد و آنان پس از به آتش کشیدن روستا، ۱۲ راهبه را از دیر قدیسه تقلا ربوده و به جایی ناشناخته برده و… حضور در جشنواره ها. مستند «شام آخر» تاکنون موفق شده جایزه های مختلفی را دریافت کند.
رقص در ایران، پیشینه ای طولانی دارد. رقص و موسیقی همواره برای شادی و خوشی در بزم ها و انگیزش حس های رزمی و شهوانی در میان ایرانیان در همهٔ دوران، رواج داشته است. رقص در این کشور در جشن های مناسبات تقویمی، ملی، سیاسی، مذهبی و کشاورزی و در مراسم طایفه ای و همچنین در مراسم های دیگری چون ختنه و عروسی انجام می شود. پیشینهٔ رقص در ایران، به هزارهٔ پنجم و ششم پیش از میلاد می رسد. ایران، یکی از امپراتوری های باستانی بود که به گسترش رقص پرداخت. در ایران باستان، رقص در دربار پادشاهان ماد در نوشتار تاریخی یونانی گزارش شده است. نخستین اشاره به رقص نزد پارسیان نیز در کتاب هایی از گزنفون، تاریخ نگار اهل یونان بود. در دوره شاهنشاهی هخامنشی رقص، آواز و موسیقی برای دلخوشی و شادی در بزم های طبقه های گوناگون مردم ایران وجود داشته است و در این دوران افزون بر آموزش خواندن، اصول رقص نیز در ایران آموزش داده می شده است. پس از یورش اسکندر به ایران تمدن یونانی در سراسر سرزمین های هخامنشی گسترش یافت و بر رقص در شاهنشاهی نیز اثر گذاشت. ساسانیان به موسیقی و همراهان آن بسیار احترام می گذاشتند. شاهان این دوره به موسیقی علاقه داشتند که باعث
توجه به رقص نیز شد. نقش های دیواری قرن ششم از پنجکنت شواهدی از نمود تشریفاتی رقص در شرق ایران ارائه می دهند. ممنوعیت مذهبی رقص در ایران با گسترش اسلام به وجود آمد و با رخدادهای تاریخی گوناگون تحریک گردید. در دورهٔ صفوی، حرام بودن موسیقی، این هنر را از پیشرفت بازمی داشته است اما به شکل محدود گاه موسیقی و رقص مورد توجه قرار می گرفتند. در دوران قاجار و صفویه، به پسربچه ها پوشاک دخترانه پوشانده می شد و از آن ها برای رقص و آواز بهره می بردند. در اوایل دورهٔ پهلوی گونه ای از رقص ایرانی پدیدار شد و با توسعهٔ سینمای تجاری ایران، فراگیر شد تا زمینهٔ ساخت ژانرهای گوناگونی همانند روحوضی، مطربی، بابا کرم، تهرونی و شاطری را فراهم آورد. در طول دههٔ ۱۹۶۰ اقدامات جدی پژوهشی رقص در ایران انجام شد. سازمان معتبر بالهٔ ملی ایران در سال ۱۹۶۷ در تالار رودکی گشایش یافت. تهران میزبان تولیدات سطح بالایی شد و با کسب جایگاه معتبر بین المللی، کم کم هنرمندان سرشناس خارجی برای اجرا به ایران می آمدند. رقص حرفه ای در این کشور در دوران پادشاهی محمدرضاشاه احترام و محبوبیت خود را بازیابی کرد. اجراهای رقص غیر سنتی بر پایهٔ نمونه های اروپایی در
سالن های نمایش این دوره ارائه می شد. جدا از رقص های غیر بومی، برنامه ها برای رقص بومی ایرانی و سنتی نیز بسیار بودند و رقص سنتی نیز احیا گردید. سیستم نوین آموزشی ساخته شدهٔ این دوره، به خدمت رقص ایران درآمد و انواع سازمان ها و گروه های دولتی و خصوصی رقص ایجاد شدند. زیرساخت نوین این دوره در کنار پژوهش ها، توانست دوره ای موفق را برای رقص ایرانی رقم زند. پس از انقلاب ۱۳۵۷، حکومت جدید رقص را در ردهٔ هنرهای ممنوعه گذاشت اما رقص های محلی گاه به مناسبت های گوناگون، شانس تنفس داشتند. اعلام جرم ضد رقصنده، دستگیری آموزش دهندگان رقص، شلاق زنی و ممنوعیت نمایش رقص، در این دوره تبدیل به محل کشمکش گردید. انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ پایان دوران موفق رقص و باله در ایران بود. به قدرت رسیدن حکومت اسلامی، حاصل چندین دهه تلاش ایران در رقص را از میان برد و کارکنان این بخش را از این کشور فراری داد یا باعث دست کشیدنشان از کار شد. نام. "رقص" واژه ای عربی برای اشاره به این هنر در ایران است و کم کم توانست جای خود را به انحصار در زبان فارسی باز کند. واژهٔ فارسی رقص، "پایکوبی"، "وشت"، "رامشگری"، کاربرد همگانی اش را از دست داده است. پیشینه. نخستین
رقص ها. نمایش در شکل رقص، خنیاگری، بازی یا آیین و ابزارهای نمایشی چون سیماچه، پوشاک مبدل جانوران یا گیاهان، سازهایی برای آفرینش ریتم و دیگر موارد، دست کم از هزاره ششم پ. م در ایران شناخته شده و مورد بهره برداری بوده اند. نمونه های پرشماری از نقش های رقصندگان را می توان بر روی آثار یافت شده از تپه های باستانی این کشور همانند تپه سبز، جعفرآباد، چغامیش، تل جری، چشمه علی، اسماعیل آباد، تل باکون، سیلک، موسیان، تپه یحیی، شهداد، شوش و… یافت. قدیمی ترین اثری که چگونگی و گسترش رقص در ایران را آشکار می سازد، نگارهٔ ساده و سیاه روی کاسهٔ گلی پخته ای است که از تپه خزینهٔ شوش به دست آمده است. این کاسه، تنها پیکر شش رقصنده را در دو دستهٔ سه تایی نشان می دهد. قدمت آن به ۴۵۰۰ تا ۵۰۰۰ سال پیش از میلاد می رسد. با وجود چنین سندهایی، پیشینهٔ رقص در ایران، به هزارهٔ پنجم و ششم پیش از میلاد می رسد. اثرهایی دیگر در نزدیکی تخت جمشید نیز به رقص اشاره داشته اند. از سال های پایانی هزارهٔ پنجم و آغاز هزارهٔ چهارم پیش از میلاد نیز یک سفال در تپه سیلک، نزدیک کاشان، یافت شد که چهار زن را در هنگام رقص دسته بند (با گرفتن دست هم) نشان می دهد
؛ این رقص، به شکل احتمالی وابسته با باورهای دینی آن دوره دانسته شده است. گونه ای رقص جنگی مردانه در سفالی در تپه حصار دامغان (سمنان) یافت شده است که به ۴۵۰۰ تا ۳۸۰۰ پیش از میلاد می رسد و مردانی برهنه را به نمایش کشیده است. گونه ای رقص دسته بند دایره وار زنان از ۴۵۰۰ تا ۳۵۰۰ پیش از میلاد نیز در نهاوند پیدا شده است که موزه لوور آن را در اختیار دارد. از رقص ۵۰۰۰ تا ۳۶۰۰ پیش از میلاد یک تکه سفال دیگر که چند رقصنده را نشان می دهد در چشمه علی یافت شده و نگهداری اش نیز با موزه لوور بوده است. گونه ای نوآوری در رقص در تکه سفال دیگری از سیلک (مرکز ایران) که از ۳۶۰۰ سال پیش از میلاد دانسته شده، آشکار گردیده است؛ سازندگان حلقهٔ رقص روی این سفال، به آشکارا چیزی را در دست دارند که برخی آن را پارچه دانسته اند. به دست داشتن پارچه در رقص، در دوران نوین ایران نیز دیده شده است. تاریخچه اولین رقص در ایران. اولین رقص تحقیق شده در تاریخ ایران مربوط به رقص پرستش میترا ( کیش میترا ) است که در آن گاو نر قربانی می شد. این فرقه بعداٌ در امپراتوری روم بسیار مورد توجه قرار گرفت. این رقص برای نشاط و سرزندگی و شادابی در زندگی بود. رقص پارس
ی توسط مورخ یونانی هرودوت هالیکارناسوس در کتاب خود که در آن شرح تاریخ امپراتوری های آسیا و جنگ های ایرانی تا سال 478 قیل میلاد است تحقیق و نوشته است. ایران باستان توسط قدرت های خارجی ابتدا یونانیان، سپس عرب ها، سپس مغول ها اشغال شد و به ترتیب در کدام یک از این دوره ها دچار بی ثباتی سیاسی و جنگ های داخلی شده است و در طول این تغییرات سنت های رقص آهسته و آرام آرام از بین رفتند. مردم فلات ایران رقص را در قالب موسیقی، بازی، نمایش و آیین های مذهبی می شناسند و حداقل از هزاره 6، قبل از میلاد از ابزارهایی مانند ماسک، لباس حیوانات یا گیاهان و آلات موسیقی برای ریتم استفاده می کردند. اشکال ترکیبی رقص، بازی و نمایش را در جشن ها، عزاداری وپرستش اجرا می کردند. آثاری با تصاویر رقصنده ها در اماکن باستانی پیش از تاریخ ایران مانند: تپه سبز، جعفرآباد، تپه چغامیش، تل جاری، چشمه علی، اسماعیل آباد، تل باکون، تپه سیلک، تپه موسیان، تپه یحیی، شهداد، تپه گیاهان، کل فرح، شوش، کوک تپه ، گورستان های لرستان و … وجود دارند. ایران باستان. از رقص در دوران پادشاهی ماد و شاهنشاهی هخامنشی و اشکانی، داده های کمی در دسترس است که ممکن است به دلیل ی
ک دگرگونی فرهنگی پس از ورود آریایی ها باشد. دست کم در روزگار هخامنشیان و اشکانیان، نمونه هایی از رقص آیینی دینی (مهری) دیده شده است. رقص و موسیقی همواره برای شادی و خوشی در بزم ها و انگیزش حس های رزمی و شهوانی در میان ایرانیان در همهٔ دوران، رواج داشته است و در داستان ها و روایت های این دوره ها نیز اشاره هایی به چنین کاربردهایی در رقص، انجام شده است. پادشاهی ماد. رقص در دربار پادشاهان ماد در نوشتار تاریخی یونانی گزارش شده است و به پایکوبی شاه در کنار نزدیکان اشاره هایی وجود دارد. در دربار آنان، رقص های تفریحی و شادی انگیز به اجرا درمی آمدند و می توان نتیجه گرفت که در میان مردم نیز گسترش داشته است. داده های رقص از این دوره با توجه به میزان پژوهش ها تاکنون، بسیار ناچیز است. شاهنشاهی هخامنشی. نخستین اشاره به رقص نزد پارسیان، در کتاب هایی از گزنفون، تاریخ نگار اهل یونان بود. در جشن مهر رقصی توسط ایرانیان برگزار می شده است و در این دوران افزون بر آموزش خواندن، اصول رقص نیز در ایران آموزش داده می شده است؛ چیزی که نشانی از اهمیت رقص نزد مردم این دوره دارد. در "تاریخ شاهنشاهی هخامنشی" نوشته آلبرت اومستد آمده است که «
سالی یک بار در جشن مهرگان، فرمانروای هخامنشی مجبور بود با هوم سکرآور مست شود و رقص پارسیانه کند که بازمانده ای از رقص جنگی روزگار پیشین بود». رقص پارسیانه گونه ای رقص باوری دینی و رزمی بود. مهرگان از جشن های برجستهٔ آن دوره بود که میزبان رقص شاهان نیز می شد. در مجموع، با توجه به نوشتار تاریخی موجود، در دوره شاهنشاهی هخامنشی رقص، آواز و موسیقی برای دلخوشی و شادی در بزم های طبقه های گوناگون مردم ایران وجود داشته است اما این سندها ناکافی هستند و دربارهٔ چگونگی رقص ها و جزئیات حرکت ها، داده ای ارائه نمی دهند. در کل، هنر هخامنشی ناب ترین شکل هنر خاورمیانهٔ باستان و اوج آن بوده است. پذیرش فرهنگ یونانی و پدیداری شاهنشاهی اشکانی. پس از یورش اسکندر به ایران و ورود فرهنگ یونانی به شاهنشاهی و با پاگیری فرمانروایی های سلوکی و اشکانی، در زندگی مردم، باورها و آیین های آنان دگرگونی هایی رخ داد. مهمترین میراث پیروزی های نظامی و سیاسی اسکندر در زمینهٔ فرهنگی بود؛ تمدن یونانی با او و جانشینانش در سراسر سرزمین هخامنشی گسترش یافت. با وجود اینکه برخی عناصر بومی نیز توسط فاتحان پذیرفته شد، اما پذیرش جنبه های گوناگون تمدن یونان توس
ط بومیان قابل توجه بود. در میان ایرانیان شهرنشین کم کم یونانی گری رواج یافت و بزم ها و مهمانی هایشان به مانند رومی ها و یونانیان گردید. رقص هایی جدید وارد شد؛ در این بزم های به سبک تازه، رقص ها بیشتر توسط زنان یونانی آورده شده به ایران انجام می شد. ژوستن، تاریخ نویس رومی می نویسید: «(پارتی ها) به نوشیدن باده ای که از خرما ساخته می شد، عادت داشتند… مهمانی ها، بزم ها و جشن ها بیشتر با رقص پایان می یافت». جرج راولینسون، تاریخ نگار، دربارهٔ اشکانیان می نویسد: «گفته شده است که جشن ها و بزم های خود را با رقص پایان می دهند و رقص یکی از ابزار سرگرمی و شادمانی بوده و نسبت به آن، بسیار دلبسته بودند». در کل در دوران هلنیستی تئاتر و رقص یونانی به سلیقه و سنت های ایرانی، به ویژه توسط اشکانیان سازوار شد. شاهنشاهی ساسانی. ساسانیان به موسیقی و همراهان آن بسیار احترام می گذاشتند. برخی از شاهان این دوره، به شدت به موسیقی علاقه نشان می دادند که باعث توجه به رقص نیز شد. رقصندگان زن از جمله رخ نگاشت های موزاییکی شدند که کاخ شاپور یکم را تزئین می کردند. در نمونه ای، دختران رقصنده در اثری دیگرِ به جا مانده از این دوره دارای ویژگی ه
ای نیک هستند. همچنین نقش های دیواری قرن ششم از پنجکنت شواهدی از نمود تشریفاتی رقص در شرق ایران ارائه می دهند. تا زمان فروپاشی شاهنشاهی ساسانی و استیلای اعراب بر ایران، رقص یک پدیدهٔ پذیرفته شدهٔ اجتماعی و بخشی جدائی ناپذیر از فرهنگ ایران محسوب می شد. ورود اسلام تا قاجار. ممنوعیت مذهبی رقص در ایران با گسترش اسلام به وجود آمد اما با رخدادهای تاریخی گوناگون تحریک گردید. در دورهٔ صفوی، حرام بودن موسیقی، این هنر را از پیشرفت بازمی داشته است. در این دوره، مقام و جایگاه موسیقی دانان بسیار کاهش داشت. اما کامل حذف نشد. در مهمانی های درباری و هنگامی که سفیرها نیز حاضر بودند، موسیقی و رقص مورد توجه قرار می گرفت. در نمونه ای دیگر، در دوران قاجار و صفویه، به پسربچه ها پوشاک دخترانه پوشانده می شد و از آنان برای رقص و آواز استفاده می کردند. شاهنشاهی پهلوی. در دهه های ۱۹۳۰، ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ گونه ای از رقص ایرانی شامل حرکت هایی برگرفته از رقص عربی، فولکلور و رقص های دورهٔ قاجار پدیدار شد که بیشتر در مجلس های خصوصی و به شکل یک نفره و بداهه ای اجرا می گردید. بعدها این گونهٔ رقص با توجه به جذب هوادار و توسعهٔ سینمای تجاری ایران، آواز
ه یافت و فراگیر شد تا زمینهٔ ساخته شدن ژانرهای گوناگون رقص ایرانی چون روحوضی، مطربی، بابا کرم، تهرونی و شاطری را فراهم آورد. گونه ای دیگر از رقص های ایرانی هم در این روزگار با توجه و پایهٔ بیشتری بر تکنولوژی رقص، مد گردید که «رقص سنتی ایرانی» نام گرفت؛ رقصی که پیوندی از رقص های فولکلر ایران و رقص های درباری قاجار که با موسیقی سنتی ایرانی اجرا می شود، است. در طول دههٔ ۱۹۶۰ نیز کارشناسانی برای پایه ریزی زیرساخت گونه هایی از رقص در ایران به این کشور آورده شدند و گروهی نیز به غرب فرستاده شدند تا آموزش ببینند. در اواسط دههٔ ۱۳۴۰ (حدود ۱۹۶۵)، استودیوهای ایرانی با همراهی بارها و باشگاه های شبانه، به گسترش موسیقی جدید رایج در ایران کمک کردند. تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷، گروهی از جامعه در کلوب های شبانه ای حضور می یافتند که رقصندگان حرفه ای در آنان اجرا داشتند. سازمان بالهٔ ملی ایران در سال ۱۹۶۷ در تالار رودکی به شکل رسمی گشایش یافت که در سال های پسین به یکی از معتبرترین و در سطح جهانی، شناخته شده ترین سازمان های هنری کشور تبدیل گشت. صحنهٔ تالار رودکی تهرانِ پایتخت، با سطح بالای تولیدش و به دلیل امکانات ویژهٔ تکنیکی قرار د
اده شده در آن، در همهٔ خاورمیانه دارای جایگاهی ویژه برای اجرای برنامهٔ هنرمندان جهانی باله و اپرا شد. کم کم، هنرمندان سرشناس خارجی برای اجرا به ایران می آمدند و محتواهایی اختصاصی برای ایران تولید می کردند. رقص حرفه ای در این کشور در دوران پادشاهی محمدرضاشاه احترام و محبوبیت خود را بازیابی کرد. اجراهای رقص غیر سنتی بر پایهٔ نمونه های اروپایی در سالن های نمایش این دوران ارائه می شد. آنها شامل طراحی رقص و صحنه آرایی مفصلی بودند؛ عناصری که بخشی از شکل های رقص قدیمی تر ایران نبودند. در سال ۱۹۶۷، یک بنیان گذاری رقص با پشتیبانی دولتی، با نام سازمان ملی فولکلور ایران، تأسیس شد تا هم رقص محلی ایرانی را به شکل اصولی روی صحنه ببرد و هم نسخه های بالهٔ داستان های حماسی و شعر فارسی را به اجرا بگذارد. در همین حدود، گروه های رقص با پشتیبانی خصوصی نیز بنیان نهاده شدند؛ از جمله گروهی حرفه ای با نام بالهٔ ملی پارس. جدا از رقص های غیر بومی، برنامه ها برای رقص بومی ایرانی و سنتی نیز بسیار بودند و رقص سنتی نیز احیا گردید.برگزاری جشنواره های بین المللی گوناگون همانند جشن هنر شیراز در بیرون از پایتخت، در طول دههٔ ۱۹۷۰ رقص را به قشر
گسترده تری از مردم ساکن ایران شناساند. سیستم نوین آموزشی ساخته شدهٔ این دوره، به خدمت رقص ایران درآمد. در واپسین دورهٔ دههٔ ۱۹۷۰ گروه های رقص دیگری نیز کارشان را شروع کردند؛ همانند گروه رقص مجموعه فرهنگی نیاوران که با رخداد انقلاب ۱۳۵۷، هیچ کدام از این گروه ها شانسی برای رشد و توسعه یافتن به دست نیاوردند. تا پیش از انقلاب ۱۳۵۷، سازمان ملی رقص فولکلور ایران به عنوان برترین گروه فولکلور منطقهٔ خاورمیانه شناخته می شد و از همین رو در بسیاری از سفرهای هیئت های سیاسی به این کشور، اجرا داشت. پیش از انقلاب، متولی اصلی باله در ایران، سازمان باله ملی ایران بود و در سال ۱۳۲۰، نخستین هنرستان بالهٔ ایرانی راه اندازی شده بود. هنرستان ملی باله ایران نیز بعدها در سال ۱۳۳۴ بنیان نهاده شد. افزون بر آموزش نوین، سازمان های رقص، جشنواره ها و غیره، در مجموع در این دوره تلاش های بسیاری نیز برای گردآوری و توسعه دادن سبک های مختلف رقص انجام شد؛ از رقص های محلی پیش از تاریخ که از رقص اصیل ایرانی به جا مانده است، تا باله کلاسیک و رقص های معاصر با الهام از فرهنگ و میراث ایرانی. همچنین در این دوره رقص به عنوان یک شکل هنری به طور فزاینده
ای محبوب شد و با شکستن انحصارهای پیشین، میان طبقه های گوناگون جامعهٔ ایرانی گسترش یافت. جمهوری اسلامی. پس از انقلاب اسلامی ۱۳۵۷، حکومت جدید رقص را در ردهٔ هنرهای ممنوعه گذاشت. با این وجود، رقص در این کشور با عنوان «حرکات موزن» به زندگی اش ادامه داد و رقص های محلی قوم های ایرانی گاه موفق شدند به مناسبت های گوناگون، شانس تنفس داشته باشند. در دوران جمهوری اسلامی، رقص یا ورزش های دارای همانندی به آن، با مخالفت یا مجازات هایی چون شلاق همراه شدند و دستگیری آموزش دهندگان رقص نیز رخ داد. همچنین کلاس های رقص نیز پس از انقلاب ۱۳۵۷ در ایران ممنوع شدند. در گزارشی در بی بی سی فارسی دربارهٔ "رقاص بیابان" در سال ۱۳۹۴ نوشته شد: «درک مفهوم ممنوعیت رقص و رقصیدن در ایران پس از انقلاب اسلامی، برای تماشاگر غربی مشکل و گاه حتی غیرممکن به نظر می رسد». نمایش رقص نیز دارای ممنوعیت شد؛ ممنوعیت نمایش رقص در ایران پس از انقلاب، در نمونه ای، بهرام بیضایی را مجبور ساخت که در "گفت وگو با باد" به جای رقص از جنبش دستان بهره ببرد. ایرانی ها همچنین با توجه به حساسیت جمهوری اسلامی به رقص، از آن به عنوان یک ابزار برای نشان دادن اعتراضشان به حکوم
ت بهره برده اند. انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ پایان دوران موفق رقص و باله در ایران بود. به قدرت رسیدن حکومت اسلامی، حاصل چندین دهه تلاش ایران در رقص را از میان برد و کارکنان این بخش را از این کشور فراری داد یا باعث دست کشیدنشان از کار شد. علی خامنه ای، مرجع تقلید شیعی و رهبر جمهوری اسلامی، فتواهای بسیاری دربارهٔ رقص داشته است. او اعلام کرده است که «رقص به طور کلی اگر بگونه ای باشد که شهوت را تحریک کند یا مستلزم کار حرام یا ترتب مفسده ای باشد، حرام است» و فتوا داد که «رقص زن در برابر بیگانگان مطلقاً حرام است». همچنین شادی بخش بودن و طربناکی نیز ممکن بوده است به حرام سازی رقص انجامیده شود. به حکم او همچنین در رقصی که «به صورت بازی ورزشی تفریحی باشد… به کارگیری آلات موسیقی به نحو لهوی و طرب آور، به هیچ وجه جایز نیست». خامنه ای در جای دیگری فتوا داد که «ایجاد مراکز تعلیم (آموزش) و ترویج رقص، با اهداف نظام اسلامی منافات (ضدیت) دارد». دستگیری یک دختر ۱۷ ساله که در سال ۱۳۹۷ در اینستاگرام، ویدئوهایی از رقص خود منتشر کرده بود و پخش اعترافش علیه خود از تلویزیون ملی ایران، نمونه ای از محدودیت های رقص در این کشور را به نمایش گذاشت
. در جمهوری اسلامی ایران، ممکن است در قالب اتهاماتی چون «خلاف عفت عمومی»، علیه افرادی که برقصند، اعلام جرم شود. یکی از واکنش ها در شبکه های اجتماعی به بازداشت شدن مائده هژبری، پخش شدن ویدئوهایی از رقص کاربران با هشتگ "برقص تا برقصیم" بود و برخی نیز به جدیت رسیدگی به پرونده های رقص و عدم پیگیری پرونده های مفسدان اقتصادی در این دوره کنایه زدند. در سال ۱۳۹۷ همچنین اینستاگرام مربی های رقص در این کشور با حکم قضایی مسدود گردید و اعلام شد که «حسب دستور مقام محترم قضایی به علت انتشار محتوای مجرمانه مسدود گردید». در این دوره رقص گاه جنجال برانگیز شد؛ در نمونه ای در سال ۱۳۹۸، پس از پخش شدن ویدئویی از رقص کردی آموزگاران و دانش آموزان یکی از آموزشگاه های غیرانتفاعی در مهاباد، مقامات قضایی و مدیرهای آموزش و پرورش این شهر از «برکناری مدیر این مدرسه، تجدید نظر در گزینش آموزگاران و احتمال لغو مجوز مدرسه» خبر دادند. در سال ۲۰۲۱ نیز در برنامه ای برای شب یلدا در صدا و سیما، میهمان برنامه به رقص اشاره کرد و مجری در قسمت بعدی، به این خاطر عذرخواهی کرد و خبر ممنوع التصویری اش بعدها منتشر شد. جایگاه. گواه های تاریخی نمایانگر این هس
تند که در ایران، رقص و موسیقی از دیرباز، بخشی جدایی ناپذیر از فرهنگ این کشور بوده اند و هنری والا به شمار می رفته اند. فردوسی، شاعر حماسه سرای ایرانی، از رامشگرانی چون آزاده یاد کرده است که چنگ می نواختند، چامه می خواندند، ساقی بودند و می رقصیدند. به شکل کلی، ایران، یکی از امپراتوری های باستانی بود که به گسترش هنر رقص پرداخت. برای این ملت کهن، رقص یک پدیدهٔ مهم اجتماعی و یک آیین مذهبی بوده است. پیشینهٔ رقص ایرانی به عنوان یک شکل هنری مستقل، دست کم از دوران مهرپرستی تخمین زده می شود و منابع تاریخی دوران باستان، به آن اشاره کرده اند. رقص ایرانی بسیار متداول بوده است و کتب تاریخی یونانی از اهمیت آن در نزد ایرانیان، نوشته اند. اگرچه که پس از انقلاب ۱۳۵۷، محدودیت ها برای رقص نیز وضع گردید. رقص و موسیقی همواره برای شادی و خوشی در بزم ها و انگیزش حس های رزمی و شهوانی در میان ایرانیان در همهٔ دوران، رواج داشته است. رقص در این کشور در جشن های مناسبات تقویمی، ملی، سیاسی، مذهبی و کشاورزی و در مراسم طایفه ای و همچنین در مراسم های دیگری چون ختنه و عروسی انجام می شود. در دوران مدرن، رویدادها و گونه های رقص را می توان بر ای