Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ایرباس هلیکوپترز وی اس آر۷۰۰ در یک بالگرد شناسایی بدون سرنشین است که در حال حاضر توسط ایرباس هلیکوپترز (یوروکوپتر سابق) در حال توسعه است. همچنین ببینید. توسعه های مرتبط بالگردهای با عملکرد، پیکربندی و یا دوره زمانی مشابه
خاک خواری عمل عمدی خوردن زمین یا خاک - موادی مانند خاک رس، گچ یا تپه موریانه است. این بیماری در بسیاری از جانوران غیرانسانی وجود دارد و در بیش از ۱۰۰ گونه از پستانداران ثبت شده است. خاک خواری در انسان نیز رخ می دهد و بیشتر در میان کودکان و زنان باردار گزارش می شود. خاک خواری انسانی شکلی از هرزه خواری (پیکا) است - ولع مصرف و مصرف هدفمند مواد غیرغذایی - و اگر از نظر اجتماعی یا فرهنگی مناسب نباشد، "در راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی" (DSM) به عنوان یک اختلال خوردن طبقه بندی می شود. اگرچه علت آن ناشناخته باقی مانده است، خاک خواری دارای مزایای بالقوه سازگاری سلامت و همچنین پیامدهای منفی است.
مازراتی گریکاله (به ) یک خودروی شاسی بلند لوکس کامپکت با موتور جلو، پنج در و پنج سرنشین است که توسط مازراتی تولید و به بازار عرضه می شود و از مارس ۲۰۲۲ در کارخانه کاسینوی ایتالیا تولید می شود. پلت فرم این خودرو با آلفا رومئو استلویو و نسل پنجم جیپ گرند چروکی یکسان است. نام "گریکاله" از باد مدیترانه ای گرگاله گرفته شده است. تاریخچه. در مراسم رونمایی از خودروی اسپرت مازراتی ام سی۲۰ در اواخر سال ۲۰۲۰، مازراتی همچنین اعلام کرد که قصد دارد یک اس یووی کوچک تر از مدل لوانته را با نام گریکاله عرضه کند. مازراتی وعده داد این اس یووی قرار است با گزینه های پیشرانه هیبریدی، تمام الکتریکی و بنزینی عرضه شود. مازراتی گریکاله اکنون برای خرید در آمریکای شمالی در دسترس است. ویژگی های فنی. گریکاله با پیشرانه های چهارسیلندر خطی هیبریدی ملایم ۳۰۰ یا ۳۳۰ اسب بخاری و موتور وی۶ با قدرت ۵۳۰ اسب بخار برای مدل تروفئو در دسترس است. یک نسخه تمام الکتریکی از گریکاله با عنوان مدل فولگوره معرفی شده است. این مدل به یک باتری ۱۰۵ کیلووات ساعتی مجهز خواهد شد و پیش بینی می شود در سال ۲۰۲۳ به عنوان مدل ۲۰۲۴ به فروش برسد.
رود سنکونیانه (Senqunyane) رودخانه ای در مرکز کشور لسوتو است. این رودخانه از کوه های مالوتی در شمال غرب لسوتو سرچشمه می گیرد و ۱۲۰ کیلومتر به سمت جنوب و سپس به سمت غرب جریان دارد تا این که به رود اورنج (رود سنکو) در جنوب غرب می پیوندد. سرچشمه سنکونیانه نقطه تلاقی سه شهرستانتابا-تسکا، برئا و لریبه است. شاخه های رود سنکونیانه شامل رودخانه بوکونگ، و همچنین رودخانه جردن و رودخانه لیکالاننگ هستند که اندکی قبل از سد موهاله به سنکونیانه می پیوندند. سد موهاله که در سال ۲۰۰۳ افتتاح شد، بخشی از پروژه آبی ارتفاعات لسوتو است که آب را به سمت سد کاتسه و از این طریق به منطقه خائوتنگ در آفریقای جنوبی، از جمله شهرهای ژوهانسبورگ و پرتوریا هدایت می کند. این رودخانه محل زندگی گربه ماهی کمیاب سنگی ("Austroglanis sclateri") است. آبشار سمونکونگ به عنوان یک مانع مهاجرت عمل می کند که جوامع ماهیان متمایز را از هم جدا می کند. دره سنکونیانه محل شماری کاوشگاه باستان شناسی و هنر صخره ای است. این دره اولین بار در عصر حجر میانه مسکونی شد. تنگه ماسه سنگی با صخره های شیب دار برای دسترسی مشکل ایجاد می کند. یک پل قابل توجه ساخته شده در سال ۲۰۱۱
از رودخانه در نزدیکی تلاقی آن با رود اورنج عبور می کند.
گونه دیده بان ، ارگانیسم هایی اغلب جانوری هستند که برای تشخیص خطرها برای انسان با ارائه هشدارهای اولیه در مورد یک خطر استفاده می شوند. این اصطلاحات عمدتاً در زمینه مخاطرات زیست محیطی به جای مواردی که از منابع دیگر ناشی می شوند، اعمال می شود. برخی از جانوران می توانند به عنوان دیده بان عمل کنند زیرا ممکن است نسبت به انسان های موجود در یک محیط حساس تر یا بیشتر در معرض خطر خاصی قرار بگیرند. مردم مدت هاست که جانوران را برای نشانه هایی از خطرات قریب الوقوع یا شواهدی از تهدیدهای محیطی مشاهده می کنند. از گیاهان و سایر موجودات زنده نیز برای این هدف ها استفاده شده است.
کیو هوسکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فنلاند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هکن، باشگاه فوتبال لین، باشگاه فوتبال ترومسو، باشگاه فوتبال رووانیمی پالوسئورا، باشگاه فوتبال استرومسگودست، و باشگاه فوتبال واسان پالوسئورا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال فنلاند بازی کرده است.
کیم سومینن (; – ) بازیکن فوتبال اهل فنلاند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اینتر تورکو، باشگاه فوتبال نورشوپینگ، باشگاه فوتبال یارو، باشگاه فوتبال آدمیرا واکر مودلینگ، و باشگاه فوتبال تورون پالوسئورا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال فنلاند بازی کرده است.
کنوت یوهانسون (; – ) بازیکن فوتبال اهل فنلاند بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال فنلاند بازی کرده است.
کنوت لوند (; – ) بازیکن فوتبال اهل فنلاند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال فنلاند بازی کرده است.
کریستیان کویولا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فنلاند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ماریهامن، باشگاه فوتبال یارو، باشگاه فوتبال هالشر، و باشگاه فوتبال تامپره یونایتد اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال فنلاند بازی کرده است.
کرت مارتین (; – ) بازیکن فوتبال اهل فنلاند بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال فنلاند بازی کرده است.
کورت وکستروم (; – ) بازیکن فوتبال اهل فنلاند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هلسینکی و باشگاه فوتبال کیفن اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال فنلاند بازی کرده است.
لارس نسمان (; – ) بازیکن فوتبال اهل فنلاند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اچ آی اف کی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال فنلاند بازی کرده است.
لارس شیبرگسون (; – ) بازیکن فوتبال اهل فنلاند بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال فنلاند بازی کرده است.
لاوری لهتینن (; – ) بازیکن فوتبال اهل فنلاند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هلسینکی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال فنلاند بازی کرده است.
لاوری تایپاله (; – ) بازیکن فوتبال اهل فنلاند بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال فنلاند بازی کرده است.
لئو هوتسونن (; – ) بازیکن فوتبال اهل فنلاند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کوپیون پالوسئورا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال فنلاند بازی کرده است.
لوم رکسهپی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فنلاند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هلسینکی و باشگاه فوتبال لیلستروم اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال فنلاند، فنلاند و کوزوو بازی کرده است.
مارکوس هالستی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فنلاند است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هلسینکی، باشگاه فوتبال دی سی یونایتد، باشگاه فوتبال مالمو، باشگاه فوتبال اسبیرگ، و باشگاه فوتبال میتیولن اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال فنلاند و فنلاند بازی کرده است.
کیمو تارکیو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فنلاند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هلسینکی، باشگاه فوتبال هامارابی، گروه ورزشی شاوش، باشگاه فوتبال هاکا، باشگاه فوتبال واسان پالوسئورا، و باشگاه فوتبال گوانگ ژو اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال فنلاند و فنلاند بازی کرده است.
لاسه کاریلاینن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فنلاند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هاکا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال فنلاند بازی کرده است.
مگنوس باهنه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فنلاند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اینتر تورکو و باشگاه فوتبال هالمستاد اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال فنلاند و فنلاند بازی کرده است.
مارکو کومپولامپی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فنلاند بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال فنلاند بازی کرده است.
مارکو لاهتی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فنلاند بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال فنلاند بازی کرده است.
مارکو میری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فنلاند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هاکا و باشگاه فوتبال لوکرن اوست والاندرن اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال فنلاند بازی کرده است.
مارکو رایامکی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فنلاند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اینتر تورکو، باشگاه فوتبال تسویکاو، باشگاه فوتبال همیلتون آکادمیکال، باشگاه فوتبال میپا، و باشگاه فوتبال تورون پالوسئورا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال فنلاند بازی کرده است.
مارکو توملا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فنلاند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سوئیندون تاون، باشگاه فوتبال ترومسو، باشگاه فوتبال لیائونینگ، باشگاه فوتبال سوندسوال، باشگاه فوتبال یارو و باشگاه فوتبال کوسیسی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال فنلاند بازی کرده است.
مارکوس هیکینن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فنلاند بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هلسینکی، باشگاه فوتبال پورتسموث، باشگاه فوتبال لوتون تاون، باشگاه فوتبال راپید وین، باشگاه فوتبال میپا، باشگاه فوتبال اولو، باشگاه فوتبال آبردین، و باشگاه فوتبال تورون پالوسئورا اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال فنلاند و فنلاند بازی کرده است.
مارتی هالمه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فنلاند بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال فنلاند بازی کرده است.
مارتی هیورینن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فنلاند بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال فنلاند بازی کرده است.
مارتی یروینن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فنلاند بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال فنلاند بازی کرده است.
جزیره آلکاتراز یک فیلم درام آمریکایی محصول ۱۹۳۷ به کارگردانی ویلیام مک گن و نویسندگی کرین ویلبر می باشد. در این فیلم جان لیتل، آن شرایدن، مری مگوایر، گوردون اولیور، دیک پرسل و بن ولدن به ایفای نقش پرداخته اند. این فیلم توسط برادران وارنر در ۶ نوامبر ۱۹۳۷ منتشر شد.
دژ واگن، سنگر واگنی یا جای اسب و گله، که گاهی در انگلیسی با اصطلاح «گرد واگن آمدن» شناخته می شود، استحکامات یا دژی موقت است که به طور مربعی، گرد یا اشکال دیگر گرد هم می آیند یا محتمل به یکدیگر متصل می شوند تا یک اردوگاه نظامی به وجود آوردند. از این استحکامات در زبان آفریکانس و به ویژه در متون تاریخی آفریقایی، به عنوان لارگر، و در میان مردم کازاک به عنوان تابور (برگرفته شده از زبان لهستانی/اوکراینی/روسی) یاد می شود. بررسی اجمالی. آمیانوس مارسلینوس، افسر ارتشی رومی و تاریخ دان سدهٔ چهارم میلادی، توضیح می دهد که یک ارتش رومی «به کمپ» نزدیک می شوند، زمانیکه ارتش روم در حال نزدیک شدن به اردوگاه گوت ها بود. تاریخ دانان از آن به عنوان یک دژ واگن یاد می کنند. نمونه های تاریخی قابل توجه در رابطه با نام این استحکامات شامل مورادی چون: مردم هوسی که به آن ووزووا هرادبا ("دیوار واگن")، تحت ترجمهٔ آلمانی آن واگونبورگ (دژ واگن)، تابورس در ارتش مشترک المنافع لهستان–لیتوانی و کازاک، و لارگر در زبان مهاجرین در آفریقای جنوبی می شود. شبیه به آن، به تشکیلات دفاعی ارتش ایالات متحده "corrals" یا جایگاه اسب و گله می گویند. از آنها به
طور سنتی در سدهٔ نوزده میلادی برای مسافرت مهاجرین آمریکایی در کاروان ها با واگن های کونستوگا استفاده می شد. تاریخچه. چینی. یکی از نخستین ادعاهای مکتوب در مورد استفاده از این سپرهای متحرک متصل به عنوان استحکامات در کتاب ثبت وقایع تاریخی "کتاب هان" آمده است. در سال ۱۱۹ پیش از میلاد، ژنرال نامدار دودمان هان، یعنی وِی چینگ در نبرد موبِی از سری جنگ های هان-شیونگ نو، ارتش خود را تنها بخاطر پیدا کردن نیروی های یژیکسی چانیو برای برای محاصره شیونگ نوها از طرفی دیگر، در طی یک لشکرکشی خسته کننده به سوی بیابان گبی هدایت می کند. با استفاده از واگن های سنگین زرهی موسوم بر «وو گنگ واگن» () در تشکیلاتی حلقه مانند به عنوان استحکامات دفاعی موقت، وی چینگ توانست تا حملات اولین موج از سواره نظام های شیونگ نو را خنثی کند و موفق شد تا با ایجاد بن بست، پیش از اجرای عمیلات طوفان شن برای راه اندازی یک ضد حمله که کوچ گران را تحت کنترل درمی آورد برای احیای نیروی سربازانش زمان بخرد. مردم چک و هوسی ها. در سده پانزدهم و در طی جنگ های هوسی، هوسی ها تاکتیک های استفاده از تابور یا همان دژ واگن را توسعه دادند و به عنوان استحکامات سیار به کار
بردند. مردم چک به آن (v"ozová hradba)" یا "دیوار واگن" و آلمان ها بدان "(Wagenburg)" یا "دژ واگن" می گفتند. از آنها نخستین بار در نبرد نکمیر به کار رفت. زمانیکه هوسی ها با حریفی روبرو شدند که شمارش از آنها بیشتر بود، مردم بوهم به طور معمول آرایشی به شکل مربع از واگن های زرهی تشکیل دادند و با تشکیلات بدست آمده در برابر حملات دشمن دفاع کردند. تشکیل چنین اردویی نه تنها آسان است، بلکه عملاً در برابر سواره نظام دشمن آسیب ناپذیر هم هست. واژه تابور احتمالاً از دژ هوسی ها و شهر کنونی تابور در جمهوری چک آمده باشد، که خود از کوه تاوور در مرج ابن عامر از کتاب مقدس نشات گرفته است (תבורبه عبری). محتوا یا خدمه هر واگن از ۱۸ تا ۲۱ سرباز تشکیل شده است: ۴ تا ۸تیزانداز، ۲ تفنگ بدست، ۶ تا ۸ سرباز مجهز با نیزه یا شلاق، ۲ سپردار و ۲ راننده. واگن ها معمولاً به شکل مربع گرد هم می آیند و درون این مربع ها سواره نظام ها قرار می گیرند. در به کارگیری این واگن ها می بایست دو مرحله اصلی را طی کرد: دفاعی و ضد حمله. بخش دفاعی کوبیدن دشمن به کمک توپخانه بود. توپخانه هوسی ها شکلی از هویتزر نخستین بود که در زبان چکی به آن "houfnice" می گفتند ک
ه از "howitzer" انگلیسی می آید. همچنان آنها به تفنگ هایشان پیشتالا ("píšťala)" می گفتند. این نشانگر این است که این تفنگ ها اغلب به شکل پیپ بوده اند و یحتمل "پیستول (pistol)" انگلیسی از آن نشات گرفته است. زمانیکه دشمنان به دژ واگن ها نزدیک می شدند، تیراندازان و تفنگ بدستان از واگن بیرون آمده و در فاصله ای نزدیک با دشمن، تلفات بسیاری بر جای می گذاشتند. حتی درون واگن ها کیسه هایی پر از سنگ با خود حمل می کردند تا زمانیکه مهمات تیراندازان به پایان رسید آنها را به سوی دشمن پرت کنند. معمولاً پس از یک چنین سدبندی، دشمن روحیه خود را از دست می داد. ارتش مجاهدین یا صلیبیونی که مخالف هوسی ها بودند معمولاً از شوالیه های سنگین زره تشکیل می شد، و تاکتیک هوسی ها این بود که اسب این شوالیه ها را ناقص (فلج) بکنند تا بتوان شوالیهٔ پیاده (و آهسته) را با سربازان کوتاه برد آسان تر مورد هدف قرار داد. زمانیکه فرمانده صلاح دید، مرحلهٔ دوم نبرد آغاز می شد و مردانی با شمشیر، گرز و شخم بیرون آمده و به دشمن خسته شده حمله ور می شدند. سپس پیاده نظام ها به همراه سواره نظام ها از درون حصار واگن ها بیرون آمده و حمله می کردند. در این نقطه، دشمن
تقریباً به طور کامل یا نزدیک به صد در صد از میان می رفت. در آینده، در سال ۱۴۷۲، این واگن ها توسط ارتش مجاهدین صلیبی آلمانی ضدهوسی در نبرد تاچوو علیه خود هوسی ها به کار رفت؛ اما به دلیل ناآشنایی و نداشتن تجربه کار با آنها شکست خوردند. واگن های هوسی سرانجام در نبرد لیپانی (۱۴۳۴) به پایان خود رسید، به طوری که هوسی های جناح اوتراکوئیست، جناح تابوریتیان را در بالای تپه ای درون دژ واگن های خود کرده و بعد بدان حمله کرده و سپس عقب نشینی کردند. بعدها اوتراکوئیست ها با کلیسای کاتولیک مجدداً متحد شدند و اینگونه تأثیر دژ واگن بر تاریخ چک پایان یافت. نخستین پیروزی بر دژ واگن ها در نبرد تاچوو نشان داد بهترین راه برای شکست دادن آن این است که در وهله نخست از ساخته شدن آن جلوگیری کرد، یا مردان درون واگن ها را با یک عقب نشینی ظاهری از آن خارج کرد و بدینسان دژ واگن ها مزیت اصلی خود را از دست می دهند. تأثیر دژ واگن ها بر تاریخ چک از میان می رود، اما چک ها همچنان این واگن ها را در اختلافات متعاقبشان به کار بردند. پس از جنگ هوسی ها، قدرت های خارجی مانند پادشاهی مجارستان و مشترک المنافع لهستان–لیتوانی که با نیروهای ویرانگر هوسی ها
مقابله کرده بودند، هزاران مزدور چکی در ارتش خود استخدام کردند (مانند ارتش سیاه مجارستان). در نبرد وارنا در سال ۱۴۴۴، گفته شده بود که ۶۰۰ تفنگ بدست بوهمیایی (مردانی با نخستین اسلحه های شانه ای) از یک استحکامات واگنی دفاع کردند. آلمان ها نیز از این واگن ها به قصد استحکامات استفاده کردند؛ هرچند مصالحی که آلمان ها به کار برده بودند از مصالح هوسی ها ارزان تر و کم کیفیت تر بود و آنها واگن های مختلفی برای پیاده نظام و توپخانه داشتند. روس ها نیز در سده شانزدهم نوعی از این دژهای متحرک که به آن "Gulyay-gorod" به معنای شهر پیاده رو می گفتند به کار می بردند. استفاده مشابه دیگری از این شیوه رزمی را می توان در میدان های پیاده نظام آرتور ولزلی (اولین دوک ولینگتون) در نبرد واترلو در لارگرهای آفریقای جنوبی دید. دژ واگن ها به شکل مربع هایی شکل می گیرند که یکدیگر را پشتیبانی کنند. زمانیکه دشمن از میان دو دژ حمله کرد، تیراندازان در هر دو سو از این موقعیت بهره جسته و بخش بزرگی از نیروهای دشمن را می کشتند. انواع. لارگر. واژه انگلیسی لارگر ("laager)" از واژه منسوخ شدهٔ آفریکانسی لارگر (امروزه لائِر) می آید که خود از واژه آلمانی لا
رگر به معنای اردوگاخه یا لانه نشات گرفته است و لِجِر هلندی که لیگر انگلیسی "(leaguer)" به معنای اردوگاه یا خیمه گاه از آن آمده است. این واژه به ساختار دفاعی باستانی اشاره دارد که جهانگردان در موقعیت های خطرناک استفاده می کردند و گاو و اسب را در داخل آن قرار می دادند تا از خود در برابر مهاجمان یا حیوانات شب زی محافظت کنند. لارگرها به طور گسترده توسط مسافرین سفر بزرگ موسوم به وورتکرها در ۱۸۳۰ مورد استفاده قرار می گرفتند. لارگر در ۱۶ دسامبر ۱۸۳۸ مورد آزمایش نهایی قرار گرفت و بدینوسیله نیرویی بالغ بر ۱۵٬۰۰۰–۱۰٬۰۰۰ جنگجوی زولویی محاصره انجام دادند و تقریباً توسط ۴۶۰ وورتکر در نبرد رودخانه خون که به درستی هم نامگذاری شده است شکست خوردند. در سده نوزده در آمریکا، پیشگامانی که در صورت حمله «گرد واگن می آمدند»، از همین رویکرد استفاده می کردند. "لیگر" در ارتش بریتانیا برای اردوگاه های موقت شبانه ساخته شده توسط سازنده های زرهی استفاده می شد. تابور. تابور یک کاروان یا اردوگاهیست که واگن های آن توسط اسب ها کشیده می شود. تابورها در میان سده های سیزدهم و بیستم میلادی از ارتش های اروپایی پشتیبانی می کردند. این تابورها معمولاً
تدارکات یا واحدهای پشتی مانند آشپزخانه صحرایی، اسلحه دارباشی یا کفاشان را با خود جابه جا می کردند. این شیوه رزمی بعدها توسط ارتش های مختلف اروپای مرکزی از جمله ارتش مشترک المنافع لهستان–لیتوانی به کار گرفته شد. در سده های شانزده و هفدهم، این شیوهٔ رزمی همچنین توسط کازاک ها برای نگهبانی از نیروهای در حال حرکت مورد استفاده قرار گرفت.
تیلت جت یک پیکربندی پیشرانه برای هواگردها است که از لحاظ تاریخی برای جنگنده های با قابلیت برخاست و فرود عمودی (VTOL) آزمایش شده است. پیکربندی تیلت جت، در مفهوم، به طور گسترده ای شبیه به تیلت روتور است. در حالی که تیلت روتور از ملخ های قابل چرخش استفاده می کند، تیلت جت از موتورهای جت استفاده می کند که قادر به حرکت در زاوایای مختلف برای جهت دادن به نیروی پیشرانه در حالت های عمودی و افقی است.این پیکربندی فقط برای برخی هواپیماهای آزمایشی مورد استفاده قرار گرفت، زیرا پیکربندی های دیگر برای هواپیماهای VTOL به جای آن دنبال شد.
خانهٔ هنر نو (به فرانسوی: Maison de l'Art Nouveau)، که اغلب به عنوان آر نُوو یا هنر نو (به فرانسوی: L'Art Nouveau) مخفف می شود، و همچنین با عنوان خانهٔ بینگ (به فرانسوی: Maison Bing) به نام مالک شناخته می شود، گالری بود که در ۲۶ دسامبر ۱۸۹۵ میلادی توسط زیگفرید بینگ در خیابان ۲۲ پروونس، پاریس، افتتاح شد. این ساختمان توسط معمار لوئیس بونیه (۱۹۴۶–۱۸۵۶ میلادی) طراحی شده است. بر خلاف فروشگاه های قبلی او در همان مکان و در نزدیکی خیابان شوشا ۱۹ که در اشیاء هنری ژاپنی و آسیایی تخصص داشتند، این گالری در هنر مدرن تخصص داشت. نمایشگاه اصلی پنجره هایی را به نمایش می گذارد که توسط هنرمندان نبی، از جمله آنری دو تولوز-لوترک، طراحی و توسط لوئیس کامفورت تیفانی ساخته شده اند. فضای داخلی اصلی گالری شامل اتاق هایی بود که توسط هنرمندانی چون: موریس دنی، چارلز کوندر، هانری وان ده ولده، آلبرت بسنارد و ادوار وویار طراحی شده بودند. بسیاری از هنرمندان دیگر نیز در داخل گالری آثاری از جمله: تاپستری، سرامیک، شیشهٔ نقشینه، مبلمان، فلزکاری و چاپ را به نمایش گذاشتند. در طی سال ها، بینگ نمایشگاه های کوچک تری برگزار کرد که هنرمندانی مانند: لویی
لگراند، اوژن کاریر، سیمون مولین، شارله کوته و ادوارد مونش را برجسته می کرد. در سال ۱۸۸۹ میلادی، بینگ گالری های خود را گسترش داد و شامل آتلیه ای شد که شروع به تولید جواهرات، مبلمان، تاپستری ها و دیگر اشیاء هنری کرد. شهرت گالری او در نمایشگاه جهانی ۱۹۰۰ میلادی افزایش یافت، زمانی که بینگ غرفهٔ «آر نُوو بینگ» خود را به نمایش گذاشت. در غرفه، بینگ چیدمان هایی از مبلمان مدرن، تاپستری ها و اشیاء هنری از هنرمندانی چون: ادوار کولون، ژرژ دو فور، و اوژن گیار را به نمایش گذاشت. این نمایش های تزئینی به شدت با سبک هنری که در سراسر اروپا محبوبیت می یافت، مرتبط شد و گالری او متعاقباً نامی برای آن گذاشت: آر نُوو (هنر نو).
پهنه بندی ارتفاعی (Altitudinal zonation, elevational zonation) در مناطق کوهستانی لایه بندی طبیعی اکوسیستم ها را توصیف می کند که در ارتفاعات مشخص به دلیل شرایط محیطی متفاوت رخ می دهد. دما، رطوبت، ترکیب خاک و تابش خورشیدی عوامل مهمی در تعیین پهنه های ارتفاعی هستند که در نتیجه از پوشش گیاهی و گونه های جانوری مختلف پشتیبانی می کنند. پهنه بندی ارتفاعی نخستین بار توسط جغرافیدان الکساندر فون هومبولت مطرح شد که متوجه شد با افزایش ارتفاع، دما کاهش می یابد. پهنه بندی همچنین در محیط های جزر و مدی و دریایی و همچنین در سواحل و در تالاب ها رخ می دهد. دانشمند سی. هارت مریام دید که تغییرها در پوشش گیاهی و جانوری در نواحی ارتفاعی بر روی تغییر مورد انتظار با افزایش عرض جغرافیایی در مفهوم او از مناطق زندگی ترسیم می شود. امروزه پهنه بندی ارتفاعی یک مفهوم اصلی در تحقیقات کوهستانی است. پهنه بندی جانوری. جانوران نیز الگوهای پهنه بندی را در هماهنگی با مناطق رویشی که در بالا توضیح داده شد نشان می دهند. بی مهرگان به وضوح در مناطقی تعریف می شوند زیرا آن ها معمولاً جابجایی کمتری نسبت به گونه های مهره دار دارند. جانوران مهره دار اغلب در
مناطق ارتفاعی با توجه به فصول و در دسترس بودن غذا قرار می گیرند. به طور معمول، تنوع گونه های جانوری و فراوانی به عنوان تابعی از ارتفاع بالای منطقه کوهستانی به دلیل شرایط محیطی سخت تر که در ارتفاعات بالاتر تجربه می شود، کاهش می یابد. مطالعات کمتری پهنه بندی جانوران را با ارتفاع بررسی کردند زیرا این همبستگی به دلیل افزایش تحرک گونه های جانوری نسبت به مناطق پوشش گیاهی کمتر تعریف شده است.
خانواده گریسی () خانواده برزیلی سرشناس در هنرهای رزمی است، که در شهر ریو دو ژانیرو مستقر می باشند. این خانواده به دلیل ایجاد سیستم های دفاع شخصی در هنرهای رزمی که جوجیتسو برزیلی نام دارد، شناخته شده است. خانواده گریسی خانواده ای از رزمی کاران است که اصالتاً اهل بلم، ایالت پارا، برزیل هستند و اجدادشان اهل پیزلی، اسکاتلند بوده اند. آنها به خاطر ترویج سیستم هنرهای رزمی دفاع شخصی گریسی جیو-جیتسو، که معمولاً با نام جیو-جیتسوی برزیلی شناخته می شود، شناخته می شوند. این سیستم از کانو جیو-جیتسو (جودو) گرفته شده است که توسط جودوکار حرفه ای میتسویو مائدا به برزیل آورده شد. آنها بیش از ۸۰ سال است که در مسابقات ورزشی رزمی موفق بوده اند و سیستم دفاع شخصی خود (گریسی جیو-جیتسو) از جمله هنرهای رزمی ترکیبی (ام ام ای)، واله تودو و کشتی تسلیمی را به نمایش می گذارند. چندین عضو به همراه آرت دیوی، برگزارکننده، در ایجاد سازمان یواف سی نقش داشتند. خانواده گریسی به عنوان یک خانواده، «چالش گریسی» را برگزار کردند، یک چالش هنرهای رزمی که هدف آن نشان دادن اثربخشی سبک گلاویزی آنها در برابر سایر رشته های هنرهای رزمی بود. اعضا با خانواده ماچ
ادو خویشاوندی و نسبت خونی دارند.
شی غوطه ور ناشناس یا اختصاراً یوسو یک شی ناشناس غوطه ور در آب است. این اصطلاح لزوماً به یک شی با منشأ ماوراء الطبیعه اشاره نمی کند.
باند کی ای () بخشی از قسمت ریزموج طیف الکترومغناطیسی است که در بازه بسامد میان ۲۶٫۵ تا ۴۰ گیگاهرتز (طول موج های اندکی بیشتر از ۱ سانتی متر تا ۷٫۵ میلی متر) تعریف می شود. باند کی ای در ارتباطات ماهواره ای امکان ارتباط با پهنای باند بالاتر را فراهم می کند. این باند نخستین بار به صورت آزمایشی در شبکه ماهواره ای گیگابیت ACTS به کار گرفته شد و اکنون برای بازده بالا در اینترنت ماهواره ای در مدار زمین ثابت توسط سامانه اینمارست I-5 و ماهواره کاسیفیک K-1، در مدار نزدیک زمین توسط سامانه استارلینک شرکت اسپیس اکس و ماهواره های ایریدیوم نکست و نیز در مدار متوسط زمین توسط سامانه O3b اس ای اس اس.آ. و همچنین در تلسکوپ فضایی جیمز وب به کار می رود.
مصطفی بیگ استاجلو (درگذشتهٔ ۹۳۳ ه .ق) مقلب به کُپِک سلطان از امرای قزلباش طایفه استاجلو در زمان شاه اسماعیل یکم () و شاه تهماسب یکم () بود. برادر او، محمدبیگ سفره چی استاجلو ملقب به چایان سلطان از امرای قزلباش شاه اسماعیل بود که منصب امیرالامرا را دراختیار داشت و پس از مرگ چایان سلطان که اندکی پیش از مرگ شاه اسماعیل اتفاق افتاد، این منصب به پسرش بایزید سلطان رسیده بود. پس از مرگ برادرزادهٔ کپک سلطان، بایزید سلطان، که مدت کوتاهی در منصب امیرالامرا بود، آیغوت میرزا پسر بایزید نیز چند روز این منصب را تصاحب کرد. سپس کپک سلطان به همراه دیو سلطان روملو به مقام امیرالامرا منصوب گردید و پس از جلوس شاه تهماسب نیز ابقا شد. پس از آن‏که کپک سلطان در جریان کودتاى دیو سلطان از قدرت برکنار شد، در سال ۹۳۲ به‏ همراه سایر استاجلوها سر به شورش برداشت. در پى شکست در نبردهای سکسنجق و خرزویل، در سال ۹۳۳ یک ‏بار دیگر با رقباى خود وارد جنگ شد و به‏ سوى اردبیل لشکر کشید و در جریان این لشکرکشى توانست حاکم آن شهر، بادنجان‏ سلطان روملو را به قتل برساند. کمى بعد، وى در نبرد آرپا‏چاى از روملوها و تکلوها شکست خورد و به قتل رسید.
مؤسسه اقدام علیه خشونت مسلحانه (AOAV) یک مؤسسه خیریه مستقر در لندن است که تحقیقات و حمایت از بروز و تأثیر خشونت مسلحانه جهانی را انجام می دهد. آیین اورتون، روزنامه نگار و نویسنده تحقیقی، مدیر اجرایی این سازمان است. کار تحقیقاتی و حمایتی مؤسسه اقدام علیه خشونت مسلحانه بر خشونت مسلحانه جهانی، با تخصص در سلاح های انفجاری متمرکز است. یکی از عملکردهای اصلی این مؤسسه خیریه، مانیتور خشونت انفجاری آن است. این ناظر توسط سازمان هایی مانند رویترز،"گاردین"،الجزیره،دیده بان حقوق بشر، و سازمان ملل استناد شده است. داده های تلفات درگیری. در دسامبر۲۰۲۰، داده های مؤسسه اقدام علیه خشونت مسلحانه در "روزنامه گاردین" گزارش شد که نشان می دهد بر اساس مطالعه بر روی آمار تلفات، احتمال کشته شدن سربازان انگلیسی ۱۲درصد بیشتر از همتایان آمریکایی خود در طول جنگ با تروریسم در عراق و افغانستان است. این تحقیق که به عنوان یک تمرین آموخته شده در نظر گرفته شده بود به این نتیجه رسید که نیروهای بریتانیا ۲۶٪بیشتر در معرض خطر کشته شدن توسط مواد منفجره دست ساز هستند را تأیید می کند. در ماه مه۲۰۲۱، داده های خشونت های انفجاری مؤسسه اقدام علیه خشونت مسل