Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هلندی به نقاشی ها نزدیک شوند، دستگاهی که به طور معمول هشدار نزدیکی به نقاشی ها را می داد به صدا درآمد. سارقان دستگاه را شکستند و از کار انداختند. آنان "طوفان در دریای جلیل" و "بانو و جنتلمن سیاه پوش" را از جایگاه اصلی خود برداشتند و به کف مرمری انداختند که این کار قاب های شیشه ای دو نقاشی را خُرد کرد. سارقان با استفاده از یک تیغه، نقاشی ها را از میله های برانکارد خود جدا کردند. میلهٔ برانکارد کرباس را محکم می کند، در داخل قاب قرار می گیرد و بسته می شود. در این سرقت، قاب های نقاشی و میله های برانکارد روی زمین رها شده بود. سارقان همچنین خودنگاره ای بزرگ از رامبرانت را از روی دیوار برداشتند اما آن را به یک کابینت تکیه دادند. این نقاشی اولین اثری است که گاردنر از این هنرمند هلندی به مجموعه اش افزود. کارآگاهان معتقدند احتمالاً سارقان ابعاد بزرگ نقاشی را برای حمل در نظر گرفته اند. این نقاشی که روی چوب خلق شده بود، در مقایسه با نقاشی های روی کرباس بادوام نیست و نمی توان آن را از قاب جدا کرد و به صورت لوله شده درآورد. در عوض، خودنگاره ای کوچک در ابعاد تمبر پستی را که رامبرانت با استفاده از شیوهٔ اِچینگ خلق کرده بود و
در زیر خودنگارهٔ بزرگ تر قرار داشت، برداشتند. در سمت راست اتاق، آنان نقاشی های "چشم انداز ابلیسک" و "کنسرت" را از قاب هایشان درآوردند. آخرین وسیله ای که از آن اتاق با خود بردند، ظرف باستانی چینی بود. یکی از سارقان مدت زمانی را صرف بازکردن این ظرف از لنگر فلزی سنگینی کرد که به آن متصل بود. ساعت ۱:۵۱ بامداد، درحالی که یکی از سارقان در اتاق هلندی به کار خود ادامه می داد، دیگری وارد راهرویی باریک موسوم به گالری کوتاه شد که در انتهای دیگر طبقهٔ دوم قرار دارد. دومین سارق نیز کمی بعد به او پیوست. این گالری راهرویی است که اتاق های جلویی به همراه اتاق پرده های نگارین و گالری های سمت دیگر حیاط موزه را به هم متصل می کند. آنان در این اتاق شروع به بازکردن پیچ های قابی کردند که پرچم ناپلئونی را نمایش می دهد. این کار احتمالاً تلاش سارقان برای بازکردن قاب و متعاقباً دزدیدن پرچم است. به نظر می رسید تا حدی تسلیم شده اند، چون تمامی پیچ ها باز نشده اند و در نهایت عقاب زینتی که در قسمت بالایی میلهٔ پرچم بود را از درون محفظه خارج کردند. همچنین پنج طرح دگا را از آن اتاق برداشتند. آخرین اثر، "در تورتونی" بود که از اتاق آبی در طبقهٔ
اول به سرقت رفت. آشکارسازهای حرکت موزه هیچ حرکتی را در اتاق آبی و زمانی که سارقان در ساختمان حضور داشتند تشخیص نداد. تنها قدم هایی که آن شب در این اتاق شناسایی شد، همان دو بار گشت زنی اباث در گالری بود. هنگامی که سارقان قصد ترک موزه را داشتند، برای آخرین بار به محل استقرار نگهبانان رفتند و وضعیت را بررسی کردند. سپس به دفتر مدیر حراست رفتند تا نوارهای ویدئویی که دوربین های مداربسته، لحظهٔ ورودشان به موزه را نشان می داد و داده های تجهیزات تشخیص حرکت که چاپ شده اند را با خود ببرند. داده های حرکت هنوز روی دیسک سخت وجود داشت که دست نخورده باقی ماند. قاب نقاشی "در تورتونی" نیز روی میز همان اتاق رها شده بود. سپس سارقان آماده شدند تا آثار هنری را به بیرون از موزه منتقل کنند. درهای جانبی موزه برای اولین بار در ساعت ۲:۴۰ بامداد و یک بار دیگر و برای آخرین بار در ساعت ۲:۴۵ بامداد باز شدند. این سرقت ۸۱ دقیقه طول کشید. زمانی که نگهبانان شیفت بعدی در صبح همان روز تلاش کردند ارتباطی با داخل ساختمان بگیرند تا وارد موزه شوند و پاسخی دریافت نکردند، احتمال دادند مشکلی وجود دارد. آنان با مدیر حراست موزه تماس گرفتند تا بتوانند با
کلیدهای وی وارد ساختمان شوند. پس از ورود به ساختمان و عدم مشاهدهٔ نگهبانان، موضوع به اطلاع پلیس رسید. پلیس ساختمان را بازرسی کرد و مشخص شد که نگهبانان در زیرزمین موزه محبوس شده اند. آثار هنری به سرقت رفته. سیزده اثر از این موزه به سرقت رفت. گاردنر برای این آثار هنری که بین سال های ۱۸۸۰ تا ۱۹۲۲ به مجموعهٔ خود افزود، تقریباً ۱۴۰ هزار دلار پرداخت کرد. اف بی آی در سال ۱۹۹۰ تخمین زد که ارزش این آثار در حدود ۲۰۰ میلیون دلار است و این رقم در سال ۲۰۰۰ به ۵۰۰ میلیون دلار افزایش یافت. در اواخر دههٔ ۲۰۰۰ میلادی، برخی از دلالان آثار هنری پیشنهاد کردند که ارزش این آثار می تواند ۶۰۰ میلیون دلار باشد. این سرقت از نظر ارزش، بزرگ ترین سرقت موزه محسوب می شد تا اینکه سرقت از موزهٔ طاق سبز شهر درسدن در سال ۲۰۱۹، از آن پیشی گرفت. ارزشمندترین آثار از اتاق هلندی به سرقت رفت. از جملهٔ این آثار، "کنسرت" از یوهانس فرمیر، نقاش هلندی بود که یکی از ۳۴ نقاشی منسوب به وی محسوب می شد و جایگاه ویژه ای در مجموعهٔ گاردنر داشت. این نقاشی نیمی از ارزش محموله را شامل می شود که در سال ۲۰۱۵، ۲۵۰ میلیون دلار تخمین زدند. کارشناسان معتقدند ممکن است ا
ین نقاشی با ارزش ترین شیء دزدیده شده در جهان باشد. گاردنر این نقاشی را که اولین خرید مهم وی به حساب می آمد، در سال ۱۸۹۲ و به مبلغ ۵٬۶۰۰ دلار خریداری کرد. سارقان در همان اتاق، آثار رامبرانت هلندی را هدف قرار دادند. "طوفان در دریای جلیل"، تنها نقاشی او با چشم انداز دریا و باارزش ترین اثر رامبرانت بود که آن شب به سرقت رفت. برآورد می شود که ارزش این اثر از زمان سرقت بیش از ۱۰۰ میلیون دلار است. همچنین "بانو و جنتلمن سیاه پوش" و خودنگارهٔ کوچک در ابعاد تمبر پستی را که رامبرانت با شیوهٔ اِچینگ خلق کرده بود، از آنجا خارج کردند. دومی پیشتر نیز به سرقت رفته بود و در سال ۱۹۷۰ بازگردانده شد. سارقان ممکن است "چشم انداز ابلیسک" را به رامبرانت نسبت داده باشند. اثری که تصور می شد برای رامبرانت است اما در سال ۱۹۸۴ بود که به شاگردش، خوفرت فلینک نسبت دادند. آخرین وسیله ای که سارقان از اتاق هلندی برداشتند، یک ظرف برنزی با ارتفاع تقریبی ۱۰ اینچ (۲۵ سانتی متر) بود. این ظرف که به طور سنتی برای ریختن شراب در چین باستان استفاده می شد، یکی از قدیمی ترین آثار این موزه بود که قدمتش به دودمان شانگ و سدهٔ ۱۲ پیش از میلاد بازمی گردد. ارزش
تخمینی آن تنها چند هزار دلار است. کارشناسان از این انتخابِ سارقان متعجب شدند؛ وسیله ای که به یک گلدان شباهت دارد و رنگ آن قهوه ای تیره است. پیش از آنکه گاردنر این وسیله را در سال ۱۹۲۲ به قیمت ۱۷٬۵۰۰ دلار خریداری کند، رویه ای به رنگ سبز باستانی داشت که نشانگر قدمتش بود. در گالری کوتاه، پنج طرح از ادوار مانه، هنرمند فرانسوی دزدیده شد. تمامی این طرح ها روی کاغذهایی با ابعاد کمتر از یک فوت مربع و با مداد، جوهر، سیاه قلم و زغال طراحی شده بودند. ارزش این طرح ها در مقایسه با سایر آثار دزدیده شده در مجموع کمتر از ۱۰۰ هزار دلار است. همچنین نشان عقاب امپراتوری فرانسه با بلندی ۱۰ اینچ (۲۵ سانتی متر) را که در گوشهٔ بالایی پرچم گارد امپراتوری ناپلئون قرار داشت، برداشتند. به تنهایی برای این قطعه که احتمالاً برای سارقان همانند طلا به نظر می رسید، جایزه ای ۱۰۰ هزار دلاری برای اطلاعاتی که منجر به برگرداندن آن شود، در نظر گرفته اند. "در تورتونی" اثر هنرمند فرانسوی، ادوار مانه از اتاق آبی به سرقت رفت و تنها وسیله ای است که از طبقهٔ اول موزه برده اند. ترکیب متنوع اقلام کارشناسان را متحیر کرده است. درحالی که برخی از نقاشی ها ارزش
مند بودند، سارقان آثار ارزشمند دیگری از رافائل، بوتیچلی و میکل آنژ را دست نخورده رها کردند و تصمیم گرفتند تا وسایل نسبتاً بی ارزشِ ظرف باستانی چینی و عقاب زینتی را ببرند. سارقان هرگز وارد طبقهٔ سوم موزه نشدند؛ جایی که اثر "تجاوز به ائوروپه" از تیسین، یکی از ارزشمندترین نقاشی های شهر آویزان است. نوع انتخاب و شیوه های وحشیانهٔ سارقان در برخورد با آثار باعث شده است تا کارآگاهان معتقد باشند که آنان برای سرقت این نوع آثار خاص، متخصص نبودند. در وصیت نامهٔ گاردنر آمده است که هیچ چیز در مجموعهٔ او جابه جا نمی شود؛ بنابراین قاب های خالی نقاشی های سرقتی در محل های قبلی خودشان آویزان شدند تا مکان هایی برای بازگشت احتمالی آثار باشند. اف بی آی توصیه کرد تا موزه به سرعت جایزه ای تعیین کند که بتواند برای تحقیقات مفید باشد. به دلیل کمبود بودجه و نداشتن بیمه نامه، مدیر موزه از خانه های حراج ساتبیز و کریستیز کمک گرفت تا در مدت سه روز، جایزهٔ ۱ میلیون دلاری به عنوان پاداش آماده شود. اف بی آی معتقد بود که پیشنهاد سریع این جایزه می تواند حیاتی باشد، پیش از آنکه آثار دزدیده شده از کشور خارج شوند. این جایزه در سال ۱۹۹۷ به ۵ میلیون
دلار افزایش یافت. در سال ۲۰۱۷ پاداش دو برابر شد و به ۱۰ میلیون دلار رسید که پایان همان سال منقضی می شد. این جایزه در پی افشای برخی نکات عمومی تمدید شد. این بزرگ ترین جایزه ای است که تاکنون یک مؤسسهٔ خصوصی ارائه کرده است و برای «اطلاعاتی که به طور مستقیم منجر به بازیابی تمامی اقلام [آن ها] در شرایط مطلوب شود» است. دادستان های فدرال اعلام کرده اند هرکسی که مایل به بازگشت این اقلام باشد، تحت پیگرد قانونی قرار نخواهد گرفت. قانون مرور زمان نیز در سال ۱۹۹۵ به پایان رسید؛ بنابراین سارقان یا هر کسی که در این سرقت مشارکت داشته است قابل تعقیب نیست. مدارک و مظنونان. اف بی آی به دلیل امکان عبور آثار هنری از مرزهای ایالت، کنترل فوری این پرونده را در دست گرفت. کارآگاهان، این پرونده را به دلیل نداشتن شواهد فیزیکی قوی، منحصربه فرد خوانده اند. سارقان، رد پا یا موی خود را باقی نگذاشتند و مشخص نیست که اثر انگشتِ به جای مانده در صحنهٔ جرم از سارقان یا کارمندان موزه باشد. بنابر گفتهٔ نگهبانان موزه، سارقان دستکش پوشیده بودند. اف بی آی برخی از تجزیه وتحلیل های دی ان ای را در سال های بعد با حصول پیشرفت در این زمینه انجام داده است ام
ا در بین این سال ها برخی شواهد از جمله چسب نواری و دست بندهایی که سارقان برای مهار دو نگهبان استفاده کرده بودند و می توانست به تحقیقات کمک کند گم شده است. با توجه به گفته های نگهبانان موزه و شاهدان عینی در خیابان، قد یکی از سارقان در حدود ۱۷۵ تا ۱۷۸ سانتی متر با اندامی متوسط که در اواخر دههٔ ۳۰ سالگی خود است توصیف شد و دیگری با قد ۱۸۳ سانتی متر و درشت اندام که به نظر می آید تقریباً ۳۰ ساله است. سارقی که سنش بالاتر بود و موهایی کوتاه و سیاه داشت، به «لهجهٔ محتمل بوستونی» صحبت می کرد، عینک سیمی طلایی زده بود و سبیل براق تیره ای داشت که به نظر می رسید تقلبی باشد. سارق دیگر نیز مانند همدستش سبیل ظاهراً تقلبی داشت و موهایش پف دار و سیاه بود. ادارهٔ تحقیقات فدرال (اف بی آی) و ادارهٔ پلیس بوستون (بی پی دی) طرح هایی را براساس توصیف های نگهبانان موزه از چهرهٔ سارقان، به عنوان چهره نگاری منتشر کردند. یکی از نگهبانان انطباق این طرح ها با چهرهٔ واقعی سارقان را رد کرد. ریک اباث. ریک اباث که در زمان سرقت ۲۳ ساله بود خودش را هیپی، گیتاریست و یکی از اعضای گروه موسیقی راک با نام یوکیا معرفی می کرد و حدود یک سال بود که در موزه
فعالیت داشت. پس از ترک تحصیل از کالج موسیقی برکلی، به صورت پاره وقت در موزه کار می کرد تا مخارج خود را تأمین کند. او به دلیل رفتار مشکوک در شب سرقت، یکی از مظنونان این پرونده شد. هنگامی که در حین گشت زنی، دَرِ جانبی موزه را باز و سپس بست؛ حرکتی که برخی معتقدند می تواند پیامی به سارقان در بیرون از ساختمان باشد. اباث، علت این کارِ به گفتهٔ خودش همیشگی را اطمینان از قفل بودن در اعلام کرد. یکی از همکاران اباث که آموزش نگهبانان شیفت شب موزه را برعهده داشت به روزنامه نگاران گفت اگر اباث از روی عادت این کار را انجام می داد، ناظران از طریق چاپ های رایانه ای متوجهٔ موضوع می شدند و جلوی آن را می گرفتند. در این مورد اباث باید نام و شمارهٔ نشان آن دو نفر را دریافت می کرد، از ادارهٔ پلیس بوستون استعلام می گرفت تا در صورت تأیید هویت و دلیل قانونی، وارد ساختمان شوند. مسئله ای که باعث شک بیشتر به او شده است از اطلاعات آشکارسازهای حرکت موزه ناشی می شود که هیچ حرکتی را در اتاق آبی (جایی که "در تورتونی" از آنجا دزدیده شد) هنگام حضور سارقان در موزه تشخیص نداد. تنها رد پای آن شب در اتاق، همان گشت امنیتی اباث بود. یک مشاور امنیتی
چند هفته پس از سرقت، تجهیزات تشخیص حرکت را بررسی کرد و مشخص شد که به درستی کار می کنند. اباث ادعا می کند بی گناه است و مأمور اف بی آی که بررسی این پرونده را در سال های نخست برعهده داشت مصمم است نگهبانان بیش از حد بی کفایت و نابخرد بودند که نمی توانستند جلوی وقوع جرم را بگیرند. در سال ۲۰۱۵، اف بی آی ویدئویی جدید و با وضوح پایین را منتشر کرد که برای شب قبل از سرقت بود. در ویدئو، خودرویی که مشخصات کلی آن با خودروی سارقان یکسان است در خیابان پارک می شود، مردی ناشناس از آن خارج و به سمت دَرِ جانبی موزه می رود که سارقان نیز از همان در برای ورود استفاده کردند. اباث نیز به آن مرد اجازهٔ ورود می دهد. پس از ورود به ساختمان، مرد ناشناس اسنادی را به اباث می دهد و چند دقیقه ای با هم صحبت می کنند. اباث گفته بود پیش از وقوع سرقت نیز حداقل چندین بار برخلاف سیاست موزه، اجازهٔ ورود بازدیدکنندگان غیرمجاز را که دوستانش بودند داده است اما مقامات را دربارهٔ ورود مرد ناشناس در شب قبل از سرقت مطلع نکرد. او به کارآگاهان گفت نمی تواند این رخداد را به یاد بیاورد یا آن مرد را تشخیص دهد؛ بنابراین اف بی آی درخواست کمک عمومی کرد. چند نگهب
ان پیشین موزه تأیید کردند که این فرد غریبه، مافوق اباث و معاون رئیس بخش حراست موزه بود که در سال ۲۰۱۴ درگذشت. وایتی بالجر. جیمز بالجر در زمان وقوع سرقت از موزهٔ گاردنر، یکی از رؤسای بانفوذ تبهکاری در بوستون بود که وینتر هیل گنگ را هدایت می کرد. بالجر مدعی شد که این سرقت را سازماندهی نکرده است و در حقیقت مأموران خود را در تلاش برای تعیین اینکه چه کسی این کار را انجام داده است فرستاد، چون سرقت در «قلمرو» او رخ داده بود و می خواست از آنان باج بگیرد. توماس مک شین، مأمور اف بی آی نقش بالجر در این سرقت را بررسی کرد. او مشخص کرد که روابط مستحکم بالجر با پلیس بوستون می تواند دسترسی سارقان به یونیفرم پلیس را توضیح دهد یا شاید نیروهای حقیقی پلیس در این سرقت مشارکت کرده اند. بالجر همچنین روابطی با ارتش جمهوری خواه ایرلند داشت. مک شین تشخیص داد که هشدار ساختگی اعلام حریق پیش از سرقت، «کارت ویزیت» ارتش جمهوری خواه ایرلند و رقیبش نیروی داوطلب اولستر بود. هر دو سازمان در آن زمان نمایندگانی در بوستون داشتند و پیشتر، قابلیت های خود در سرقت های هنری را نشان داده بودند. تحقیقات مک شین از بالجر و ارتش جمهوری خواه ایرلند، هیچ مدر
کی که نشانگر ارتباط آنان با سرقت باشد ارائه نکرد. چارلی هیل، کارآگاه بازنشستهٔ هنر و آثار باستانی اسکاتلندیارد معتقد است که بالجر آثار دزدیده شده موزهٔ گاردنر را به ارتش جمهوری خواه ایرلند تحویل داد و آثار به احتمال بسیار در ایرلند هستند. نامهٔ ارسالی به موزه در سال ۱۹۹۴. ان هالی، مدیر موزهٔ گاردنر در سال ۱۹۹۴ نامه ای ناشناس از شخصی که مدعی شد در حال تلاش برای بازگشت آثار هنری است دریافت کرد. نویسندهٔ نامه توضیح داد که آنان مذاکره کنندهٔ شخص ثالث بودند و هویت سارقان را نمی دانستند. آنان توضیح دادند که آثار هنری برای کاهش حکم حبس به سرقت رفته اند اما چون فرصت از دست رفته بود، دیگر انگیزه ای برای حفظ آثار هنری وجود نداشت و می خواستند برای بازگشت آثار مذاکره کنند. نویسنده توضیح داد که آثار در کشوری «بدون قوانین کامن لا» و در شرایط دمایی مناسب نگهداری شده است. آنان خواهان مصونیت برای خود و سایر افراد درگیر در سرقت بودند و همچنین ۲٫۶ میلیون دلار برای بازگرداندن آثار هنری که همزمان با تحویل آثار به یک حساب بانک فراساحلی واریز شود. اگر موزه مایل به مذاکره بود، باید پیام رمزی را در "بوستون گلوب" منتشر کنند. برای اثبا
ت اعتبار، نویسنده اطلاعاتی را که در آن زمان تنها موزه و اف بی آی اطلاع داشتند بازگو کرد. هالی احساس می کرد که این نامه سرنخی مهم است. این موضوع را به اف بی آی اطلاع داد، سپس با "گلوب" تماس گرفت و پیام رمزی در نسخهٔ ۱ مهٔ ۱۹۹۴ "بوستون گلوب" منتشر شد. پیام رمزی، درج عدد «۱» در کنار نرخ لیره ایتالیا در فهرست تبدیل ارز "بوستون گلوب" بود تا یک نشانه باشد. چند روز بعد هالی نامهٔ دوم را دریافت کرد که در آن نویسنده اذعان داشت موزه علاقه مند به مذاکره است اما از آنچه آنان تصور می کردند تحقیقات گستردهٔ مقامات ایالتی و فدرال برای تعیین هویتشان بوده است ترسیده اند. نویسنده توضیح داد که آنان نیاز به زمان دارند تا گزینه ها را بسنجند اما هالی دیگر خبری از آن نویسنده دریافت نکرد. برایان مک دویت. برایان مک دویت گوش بُر بوستونی بود. او و مایکل بی. موری در سال ۱۹۸۱ یک ون فدرال اکسپرس را دزدیدند و تلاش کردند در پوشش مأموران این شرکت از کلکسیون هاید در گلینز فالز سرقت کنند. آنان نوار چسب، دستکش، دست بند و همچنین ابزاری تیز برای برش نقاشی به همراه داشتند و می خواستند یکی از آثار رامبرانت را از آنجا خارج کنند. به دلیل ترافیک و نرسی
دن به موزه در وقت مقرر، نقشهٔ آنان برای سرقت از آنجا مطابق انتظار پیش نرفت و منتفی شد. مک دویت در زمان سرقت از کلکسیون هاید، ۲۰ ساله بود. در دههٔ ۱۹۸۰ دانشجوی کالج مدیریت دانشگاه ماساچوست در بوستون بود و در سال ۱۹۸۷ از این دانشگاه فارغ التحصیل شد. در زمان دانشجویی تلاش هایی برای برپایی بیش از ۱۰۰ پرچم از ملل مختلف در دانشگاه انجام داد تا نشانگر تنوع دانشجویان باشد که این اقدام مورد توجه قرار گرفت. از طرفی مشخصات کلی او با سارق قدبلند موزهٔ گاردنر شباهت داشت. با این تفاوت که در زمان وقوع سرقت ریش و موهایش قرمز بود. مشابهت ها اف بی آی را در اواخر سال ۱۹۹۰ به گفتگو با مک دویت کشاند. مک دویت هرگونه مشارکت در این سرقت را رد کرد و انجام آزمون پلی گراف را نپذیرفت. اف بی آی اثر انگشت وی را با نمونه های صحنهٔ جرم مطابقت داد اما مورد مشابه ای دریافت نکرد. حدود سال ۱۹۹۰ بود که مک دویت از ماساچوست به کالیفرنیا نقل مکان کرد و در آنجا به عنوان فیلم نامه نویس فعالیت می کرد و فیلم نامه هایی دربارهٔ سرقت های هنری می نوشت. او در سال ۲۰۰۴ به دلیل نارسایی کلیه درگذشت. تحقیقات از مافیای بوستون. باند مرلینو. اف بی آی در مارس ۲۰۱۳،
پیشرفت چشمگیری در تحقیقات خود اعلام کرد. آنان با «اطمینان بالایی» گزارش دادند که سارقان را شناسایی کرده اند. آنان معتقد بودند سارقان از اعضای یک سازمان تبهکاری مستقر در میانهٔ اقیانوس اطلس و نیو انگلند هستند. همچنین با «همان اطمینان» حدس زدند که آثار هنری، طی سال های پس از سرقت به کنتیکت و فیلادلفیا منتقل شده اند و در سال ۲۰۰۲ در فیلادلفیا فروخته شدند. دانسته های آنان پس از آنچه رخ داده است محدود بود و از مردم برای یافتن و بازگرداندن آثار هنری کمک گرفتند. در سال ۲۰۱۵، اف بی آی اعلام کرد که هر دو سارق مرده اند. اگرچه اف بی آی به طور عمومی هویت آنان را اعلام نکرد اما یکی از نظریه های اصلی این است که آنان با باندی از دورچستر مرتبط بودند. این باند به فرانک سالمه، رئیس مافیای بوستون وفادار بود و عملیات های خودشان را به واسطهٔ تعمیرگاه خودرو که کارملو مرلینو اداره می کرد انجام می دادند. ممکن است اعضای مرلینو پس از اقداماتی که لوئی رویس در اوایل سال ۱۹۸۱ آغاز کرده بود، از نقاط ضعف موزه مطلع شده باشند. او به همراه یکی از همکارانش، نقشه ای برای روشن کردن بمب های دودزا و هجوم به گالری ها در میان سردرگمی طراحی کرده بود
. در سال ۱۹۸۲، زمانی که مأموران مخفی اف بی آی در حال تحقیق دربارهٔ رویس و همکارانش برای سرقت هنری غیرمرتبط بودند، از علاقهٔ وی به سرقت از موزهٔ گاردنر مطلع شدند و موزه را از نقشهٔ باند تبهکاری آگاه کردند. رویس در زمان وقوع سرقت در زندان بود. رویس نقشه اش را با دیگران مطرح کرد و معتقد است احتمالاً همکارش، استیون روزتی دستور این سرقت را داده است یا آن را با شخص دیگری در میان گذاشته باشد. رابرت گارنتی و رابرت جنتایل. از جمله افراد مرتبط با باند مرلینو، رابرت گارنتی و تبهکار منچستر، رابرت جنتایل بودند. گارنتی در سال ۲۰۰۴ بر اثر سرطان درگذشت اما الن، بیوهٔ گارنتی در سال ۲۰۱۰ به اف بی آی گفت که همسرش پیشتر مالک برخی از نقاشی ها بوده است. او ادعا کرد که گارنتی آثار را به دلیل بیماری سرطان، در اوایل دههٔ ۲۰۰۰ به جنتایل سپرد. جنتایل این ادعا را رد کرد و مدعی شد این آثار را دریافت نکرده است و از محل نگهداری آثار نیز اطلاعی ندارد. مقامات فدرال جنتایل را در سال ۲۰۱۲ به موارد مرتبط با مواد مخدر متهم کردند که احتمالاً تلاشی برای اعمال فشار به جنتایل بود تا حقایقی که دربارهٔ آثار می داند را بازگو کند. وی آزمون پلی گراف داد
و مشخص شد هر زمان که دربارهٔ سرقت یا محل آثار اظهار بی اطلاعی و موارد را انکار می کند دروغ می گوید. جنتایل معتقد بود که راست می گوید و خواستار آزمون مجدد شد. او در آزمون مجدد گفت که همسر گارنتی یک بار خودنگارهٔ رامبرانت را به وی نشان داده است و دستگاه پلی گراف نیز نشان می داد که گفتهٔ گارنتی راست است. وکیل جنتایل احساس کرد که صحت گفته های موکلش تحت تأثیر حضور گستردهٔ مأموران فدرال قرار گرفته است و درخواست جلسه ای کوچک را کرد، به این امید که جنتایل صادقانه صحبت کند. در جلسهٔ خصوصی، جنتایل اظهار کرد که هیچ اطلاعی از این موضوع ندارد. اف بی آی در مه ۲۰۱۲ و با حکم بازرسی به خانهٔ جنتایل در منچستر یورش برد. مأموران اف بی آی گودالی مخفی زیر کف کاذب آلونک حیاط خلوت کشف کردند اما آن را خالی یافتند. پسر جنتایل توضیح داد که چند سال پیش، آب به داخل گودال نفوذ کرد و این اتفاق باعث شد تا پدرش به دلیل وسایلی که در آنجا ذخیره کرده بود آشفته شود. آنان در زیرزمین خانهٔ او، نسخه ای از "بوستون هرالد" برای مارس ۱۹۹۰ را پیدا کردند که خبرهای سرقت را گزارش می کرد و همچنین تکه کاغذی که ارزش هر قطعه را که ممکن بود در بازار سیاه به فرو
ش برسد، نشان می داد. فراتر از آن، هیچ مدرک قطعی دیگری یافت نشد که نشان دهد جنتایل در حقیقت مالک نقاشی ها بوده است. او بعدها به دلیل موارد مربوط به مواد مخدر به سی ماه زندان محکوم شد. جنتایل پس از آزادی از زندان با روزنامه نگار تحقیقی، استیون کیورکجیان صحبت کرد. او مدعی شد که از اف بی آی فریب خورده است و توضیح داد که دورهٔ حبس برای امور مالی و زندگی شخصی او مضر بوده است. جنتایل دربارهٔ فهرستی که در زیرزمین خانه اش پیدا شد توضیح داد که یک مجرم این فهرست را حوالی سال ۲۰۰۱ در تلاش برای ارتباط با گارنتی تهیه کرده است و با او به عنوان واسطه صحبت می کرد. وقتی از جنتایل دربارهٔ وسایلی که در گودال وجود داشت پرسیده شد، او نمی توانست به خاطر بیاورد اما معتقد بود که می تواند موتورهای کوچکی باشد که در آنجا قرار داشت و شامل وسیلهٔ غیرقانونی، به ویژه نقاشی های موزهٔ گاردنر نبوده است. مقامات برای چند بار دیگر نیز بازرسی از خانهٔ جنتایل و اموال وی را انجام دادند که نتیجه ای در پی نداشت. رابرت جنتایل که به نام مستعار «آشپز» معروف بود، در سال ۲۰۱۵ طی عملیات فریبنده به دلیل فروش غیرقانونی سلاح گرم بازداشت و روانهٔ زندان شد. او د
ر همین پرونده به ۵۴ ماه زندان محکوم شد. در حقیقت اف بی آی با عملیات های فریبنده می خواست تا جنتایل هر آنچه دربارهٔ آثار دزدیده شده موزهٔ گاردنر می داند، بازگو کند. او که از سال ۲۰۱۰ موردتوجه کارآگاهان قرار گرفت، در سه پروندهٔ اسلحه و مواد مخدر به زندان محکوم شد. در نهایت مارس ۲۰۱۹ بود که جنتایل از زندان رهایی یافت. او پس از آزادی و در مصاحبهٔ تلفنی با آسوشیتدپرس گفت: «من با نقاشی ها کاری نداشتم. این یک شوخی بزرگ است.» جنتایل که سال ها در وضعیت سلامت مطلوبی قرار نداشت، ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۱ در بیمارستان هارتفورد و بر اثر سکتهٔ مغزی درگذشت. دیوید ترنر. دیوید ترنر یکی دیگر از وابستگان مرلینو بود. اف بی آی تحقیق از او را زمانی آغاز کرد که یک خبرچین در سال ۱۹۹۲ به آنان اطلاع داد که ترنر به نقاشی ها دسترسی داشت. در همان سال، مرلینو به دلیل قاچاق کوکائین دستگیر شد و به مقامات گفت که می تواند نقاشی ها را در ازای کاهش حکم زندان بازگرداند. او از ترنر خواست تا ردی از نقاشی ها پیدا کند که در این امر ناموفق بود؛ با وجود اینکه شنیده بود آثار به سرقت رفته در کلیسایی واقع در بوستون جنوبی بودند. در همین حال، همکار دیگری که با مرلین
و دستگیر شده بود با مقامات دربارهٔ دخالت ترنر در چندین ورود غیرقانونی صحبت کرد اما هرگز به سرقت گاردنر اشاره نکرد. در نهایت، مقامات نتیجه می گیرند که مرلینو احتمالاً هرگز به آثار دزدیده شده دسترسی مستقیم نداشته است اما می توانست برای بازگشت آن، نقش واسطه را ایفا کند. اف بی آی با وجود ادعای بی گناهی او اعتقاد دارد که ممکن است ترنر یکی از سارقان بوده باشد. به گفتهٔ آنان، سارق دیگر می توانست دوست و همکار او در باند مرلینو، جرج ریسفلدر باشد که در ژوئیه ۱۹۹۱ درگذشت. هیچ سرنخی در آپارتمان او یا در خانه های بستگانش یافت نشد اما نزدیکانش نقاشی ای شبیه به "در تورتونی" را به یاد دارند که در اتاق خواب او آویزان شده بود. کارآگاهان معتقدند که او به مرد لاغرتر در طرح های پلیس شباهت دارد. اف بی آی در ۷ فوریه ۱۹۹۹، عملیاتی فریبنده انجام داد و ترنر، مرلینو، روزتی و چند نفر دیگر که قصد داشتند از خزانهٔ لومیس فارگو سرقت کنند را دستگیر کرد. زمانی که اف بی آی ترنر را به بازجویی کشاند، به او گفتند که اطلاعاتی مبنی بر مشارکت وی در سرقت از موزهٔ گاردنر دارند و اگر نقاشی ها را پس بدهد، او را رها می کنند. او به مقامات گفت که نمی داند
چه کسی این نقاشی ها را دزدیده است و این آثار کجا می تواند پنهان شده باشد. او در محاکمه اش در سال ۲۰۰۱ مدعی تله گذاری شد که اف بی آی اجازه داد نقشهٔ لومیس فارگو ادامه یابد تا بتوانند او را برای دریافت اطلاعات دربارهٔ نقاشی های گاردنر تحت فشار قرار دهند. هیئت منصفه او را مجرم تشخیص داد و روانهٔ زندان شد. ترنر جنتایل را از طریق گارنتی می شناخت و در سال ۲۰۱۰، نامه ای به جنتایل نوشت و از او پرسید که آیا می تواند با دوست دختر سابق ترنر تماس بگیرد تا در بازیابی نقاشی های گاردنر کمک کند. جنتایل با همکاری اف بی آی با دوست دختر ترنر صحبت کرد و او به جنتایل گفت که ترنر می خواهد با دو تن از دوستان محکوم سابقش در بوستون صحبت کند. اف بی آی می خواست جنتایل را به همراه یک مأمور مخفی برای ملاقات با این افراد بفرستد اما جنتایل نمی خواست با آنان همکاری بیشتری کند. ترنر نوامبر ۲۰۱۹ از زندان آزاد شد. مرلینو در سال ۲۰۰۵ در زندان درگذشت. بابی دوناتی. بابی دوناتی مجرمی بود که در سال ۱۹۹۱ در بحبوحهٔ جنگ باند خلافکاران در خانوادهٔ تبهکاری پاتریارکا به قتل رسید. احتمال دخالت او در سرقت گاردنر، پس از صحبت سارق هنری بدنام نیو انگلند، مای
لز جی. کانر جونیور با مقامات مشکوک شد. او در زمان سرقت از موزهٔ گاردنر در زندان به سر می برد اما معتقد بود که دوناتی و مجرمی دیگر به نام دیوید هاتن از مغزهای متفکر این سرقت بودند. مایلز کانر پیشتر در چندین سرقت هنری با دوناتی کار کرده بود و مدعی شد که آن دو سال ها قبل موزه را دیده بودند. او ادعا کرد در بازدیدی که از موزهٔ گاردنر داشتند، عقاب زینتیِ پرچم ناپلئونی مورد توجه دوناتی قرار گرفت. کانر همچنین ادعا کرد که هاتن پس از سرقت به دیدار او در زندان رفت و گفت که او و دوناتی سرقت را سازماندهی کرده اند و قرار است از نقاشی ها برای رهایی کانر از زندان استفاده کنند. کانر در گذشته از بازگرداندن آثار هنری، برای کاهش حکم حبس کمک می گرفت. اگرچه ظاهر دوناتی و هاتن با توصیف شاهدان مطابقت نداشت، کانر پیشنهاد کرد که احتمالاً گانگسترهای سطح پایین تری را برای انجام سرقت استخدام کرده اند. هاتن حدود دو سال پس از سرقت، به دلیل بیماری درگذشت. کانر به کارآگاهان گفت که می تواند در ازای دریافت پاداش موزه و آزادی از زندان، به بازگشت آثار گاردنر کمک کند. زمانی که کارآگاهان به دلیل کمبود شواهد به خواسته های کانر پاسخ ندادند، او به آن