Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
میلیون دلار فروش گیشهٔ جهانی به سومین فیلم پرفروش سال ۲۰۲۳، پرفروش ترین فیلم وابسته به جنگ جهانی دوم، پرفروش ترین فیلم زندگی نامه ای و دومین فیلم پرفروش با درجهٔ سنی R تبدیل شد. "اوپنهایمر" افتخارات گوناگونی شامل پنج جایزهٔ گلدن گلوب به دست آورد و از سوی هیئت ملی بازبینی و انستیتوی فیلم آمریکا، یکی از ده فیلم برتر سال نام گرفت. همچنین در هفتاد و هفتمین دورهٔ جوایز بفتا و نود و ششمین دورهٔ جوایز اسکار نامزد ۱۳ جایزه از شد که توانست ۷ جایزه از جمله بهترین فیلم را کسب کند. داستان. در سال ۱۹۲۶، جی. رابرت اوپنهایمر، دانشجوی ۲۲ ساله دکترا، در حین تحصیل زیر نظر فیزیکدان تجربی پاتریک بلاکت در آزمایشگاه کاوندیش واقع در دانشگاه کمبریج، از دلتنگی و اضطراب رنج می برد. اوپنهایمر که از دست بلاکت ناراحت است، با گذاشتن یک سیب مسموم می خواهد به او تلافی کند، اما سپس مانع از خوردن آن توسط دانشمند نیلز بور می شود که برای ملاقات او آمده است. اوپنهایمر پی اچ دی خود را در رشته فیزیک در دانشگاه گوتینگن در آلمان به پایان می رساند و بعداً با فیزیکدان نظری ورنر هایزنبرگ در کنفرانسی که در مؤسسه فناوری فدرال زوریخ، سوئیس برگزار شده است
، ملاقات می کند. او با امید به گسترش تحقیقات فیزیک کوانتومی به ایالات متحده بازگشته و تدریس در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی و مؤسسه فناوری کالیفرنیا را آغاز می کند. او با همسر آینده اش، کاترین پونینگ، زیست شناس و کمونیست آشنا می شود. او همچنین رابطه ای متناوب با جین تتلاک دارد که یکی از اعضای حزب کمونیست است و چند سال بعد خودکشی می کند. در سال ۱۹۴۲، ژنرال ارتش ایالات متحده لسلی گرووز، اوپنهایمر را برای رهبری پروژه منهتن برای ساخت بمب اتمی استخدام می کند و اوپنهایمر به او اطمینان می دهد هیچ گونه همدردی با کمونیست ها ندارد. اوپنهایمر که خودش یهودی است، به ویژه تحت تأثیر نازی ها قرار می گیرد که در حال تکمیل برنامه جنگ افزار هسته ای خود هستند که توسط هایزنبرگ رهبری می شود. اوپنهایمر یک تیم علمی شامل ادوارد تلر و ایزیدور ایزاک رابی را در لس آلاموس، نیومکزیکو گرد هم می آورد تا مخفیانه بمب را بسازند. اوپنهایمر با دانشمندان انریکو فرمی و دیوید ال. هیل همکاری می کند. او و آلبرت اینشتین دربارهٔ این موضوع بحث می کنند که چگونه یک بمب اتمی ممکن است یک واکنش زنجیره ای غیرقابل توقف ایجاد کند که می تواند کره زمین را نابود کند. پ
س از تسلیم آلمان، چندین دانشمند اهمیت تداوم بمب را، حتی با وجود ادامهٔ جنگ در اقیانوس آرام، زیر سؤال می برند. آزمایش ترینیتی درست قبل از کنفرانس پوتسدام با موفقیت انجام می شود. رئیس جمهور هری اس. ترومن دستور بمباران اتمی هیروشیما و ناگاساکی را می دهد که ژاپن را مجبور به تسلیم می کند و اوپنهایمر را به عنوان «پدر بمب اتمی» در معرض دید عموم قرار می دهد. اوپنهایمر که تحت تأثیر ویرانی و تلفات عظیم زندگی قرار گرفته است، از ترومن می خواهد توسعهٔ سلاح های هسته ای را محدود کند. رئیس جمهور توصیهٔ اوپنهایمر را نادیده می گیرد و وی را فردی ضعیف می داند. اوپنهایمر به عنوان مشاور کمیسیون انرژی اتمی ایالات متحده از تحقیقات بیشتر هسته ای، به ویژه بمب هیدروژنی پیشنهادشده توسط تلر، دفاع می کند. موضع او در بحبوحهٔ تنش جنگ سرد با اتحاد جماهیر شوروی به محل اختلاف تبدیل می شود. لوئیس استراوس، رئیس کمیسیون از اوپنهایمر به خاطر رد علنی نگرانی هایش در مورد صادرات ایزوتوپ پرتوزا و توصیه به مذاکرات تسلیحاتی با اتحاد جماهیر شوروی رنج می برد. او همچنین بر این باور است که اوپنهایمر اینشتین را علیه او قرار داده است. اوپنهایمر در جلسه ای که
برای از بین بردن نفوذ سیاسی او در نظر گرفته شده بود توسط تلر و سایر همکارانش مورد خیانت قرار می گیرد. استراوس از ارتباطات اوپنهایمر با کمونیست هایی مانند تتلاک و برادر اوپنهایمر، فرانک، سوءاستفاده می کند. علی رغم شهادت رابی و چندین متحد دیگر در دفاع از اوپنهایمر، مجوز امنیتی اوپنهایمر پیش از موعد لغو می شود و به وجههٔ عمومی وی آسیب می رساند و نفوذ سیاسی او را خنثی می کند. در یک جلسهٔ تأیید سنا برای تصدی استراوس به عنوان وزیر بازرگانی، هیل در مورد انگیزه های شخصی استراوس در سقوط اوپنهایمر شهادت می دهد و سنا به نامزدی استراوس رای منفی می دهد. در سال ۱۹۶۳، رئیس جمهور لیندون بی. جانسون، جایزه انریکو فرمی را به عنوان یک ژست بازپروری سیاسی به اوپنهایمر اهدا می کند. همچنین آشکار می شود که مکالمه قبلی اوپنهایمر و اینشتین در مورد استراوس نبوده است، بلکه راجع به پیامدهای گستردهٔ سلاح های هسته ای بود. اوپنهایمر معتقد است که او یک واکنش زنجیره ای را آغاز کرده است که منجر به نابودی جهان خواهد شد. تولید. توسعه. در دسامبر ۲۰۲۰، برادران وارنر پیکچرز اعلام کرد به دلیل تأثیر دنیاگیری کروناویروس بر سینما، همزمان با پخش فیلم های
شان در سینماها، آن ها را در اچ بی او مکس نیز همزمان پخش خواهد کرد. کریستوفر نولان، که همکاری خود با استودیو را با فیلم "بی خوابی" (۲۰۰۲) آغاز کرده بود، ناباوری خود را با این تصمیم ابراز کرد. نولان بعد از نزدیک به دو دهه همکاری و ساخت ۹ فیلم برای برادران وارنر به علت اختلاف در زمینه اکران سینمایی با این شرکت قطع همکاری کرد. در ژانویه ۲۰۲۱، رسانه ها اشاره کردند که فیلم بعدی نولان احتمالاً توسط برادران وارنر پشتیبانی و پخش نشود. در سپتامبر ۲۰۲۱، اعلام شد که نولان یک فیلم زندگی نامه در طول جنگ جهانی دوم دربارهٔ جی. رابرت اوپنهایمر، سازندهٔ بمب اتمی و با بازی کیلین مورفی خواهد ساخت. نولان به دلیل رابطهٔ تحت فشار با برادران وارنر، با استودیوهایی از جمله سونی پیکچرز، یونیورسال پیکچرز، پارامونت پیکچرز و اپل استودیوز مذاکره کرد. فیلم برداری. پیش-تولید فیلم در ژانویه ۲۰۲۲ در نیومکزیکو در حال انجام بود و یک فراخوان بازیگری دو روزه نیز در سانتافه و لس آلاموس انجام شد تا مردم محلی نقش کارکنان نظامی و دانشمندان را بازی کنند. یک فراخوان بازیگری دیگر در فوریه انجام شد. فیلم برداری در اواخر فوریه ۲۰۲۲ آغاز شد. برای بازسازی آز
مایش ترینیتی در طول فیلم برداری، به جای استفاده از سی جی آی، از مواد منفجره واقعی استفاده شد. موسیقی. موسیقی فیلم توسط لودویگ گورانسون ساخته شده است. او قبلاً نیز موسیقی فیلم تنت به کارگردانی کریستوفر نولان را ساخته بود. انتشار. "اوپنهایمر" در تاریخ ۲۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۳ به وسیلهٔ یونیورسال پیکچرز به صورت جهانی اکران شد. با در نظر گرفتن بودجهٔ فیلم و هزینه های بازاریابی، "ورایتی" اعلام کرد که این فیلم برای سودآوری باید حداقل ۴۰۰ میلیون دلار در سراسر جهان فروش داشته باشد. بازخورد. گیشه. تا ۲۲ اوت ۲۰۲۳، "اوپنهایمر" ۲۸۶٫۸ میلیون دلار در ایالات متحده و کانادا و نیز ۴۳۶ میلیون دلار در سایر کشورها فروش داشته است که فروش جهانی آن در کل به ۹۳۵ میلیون دلار رسیده است. ایالات متحده و کانادا. در ایالات متحده و کانادا، "اوپنهایمر" در کنار "باربی" اکران شد و ابتدا فروشی ۴۵–۵۰ میلیونی از ۳٬۶۱۰ سینما در هفتهٔ نخست انتشارش پیش بینی شده بود. هفتهٔ انتشارشان، سینماهای ای ام سی اعلام کرد بیش از ۴۰٬۰۰۰ نفر از اعضای ای ام سی پیش از این بلیت هر دو فیلم را در یک روز رزرو کرده بودند. پس از فروش ۳۳ میلیون دلاری در روز نخست (شامل ۱۰٫۵ میلیون
دلار از پیش نمایش های پنجشنبه شب)، تخمین فروش آخر هفته به ۷۷ میلیون دلار افزایش یافت. در ادامه به فروش ۸۲٫۵ میلیون دلاری رسید و پس از "باربی" در رده دوم قرار گرفت. "اوپنهایمر" یکی از بهترین عملکرد فروش در تعطیلات آخر هفته برای درام با درجه آر را داشت. ۶۴ درصد از مخاطبان مرد بودند که ۳۳ درصد آن ها ۱۸ تا ۳۴ سال داشتند. پدیدهٔ باربنهایمر باعث افزایش مخاطبان فیلم شد: ۷۹ درصد از بلیت های فروخته شده در آخر هفته مربوط به این دو فیلم (۲۷ درصد برای "اوپنهایمر") بود که در مجموع ۱۸٫۵ میلیون نفر به این دو فیلم جلب شدند. فروش آخر هفتهٔ افتتاحیه، بهترین عملکرد در میان فیلم های اصلی نولان را داشت و به استثناء دو فیلم آخر سه گانهٔ "شوالیهٔ تاریکی"، پرفروش ترین اثر او در افتتاحیه شد. این فیلم آخر هفتهٔ دوم، ۴۶٫۲ میلیون دلار فروش داشت (۴۴ درصد کاهش) و پس از "باربی" در رده دوم باقی ماند. این فیلم در آخر هفتهٔ سوم اکران، ۲۸٫۷ میلیون دلار فروش کرد و پس از باربی و فیلم تازه وارد "" سوم شد. در ۱۶ اوت، "اوپنهایمر" از "آواز" (۲۰۱۶) پیشی گرفت و پرفروش ترین فیلمی شد که هرگز به رتبهٔ نخست گیشه نرسید. دیگر مناطق. خارج از ایالات متحده و ک
انادا، این فیلم در افتتاحیهٔ آخر هفته ۹۸ میلیون دلار فروش داشت. آخر هفته بعدی، "اوپنهایمر" ۷۷٫۱ میلیون دلار به دست آورد که تنها کاهش فروش ۲۱ درصدی داشت و به پرفروش ترین فیلم نولان در ۳۰ کشور از جمله هند، عربستان سعودی، امارات متحده عربی و ترکیه تبدیل شد. "اوپنهایمر" در آخر هفتهٔ سوم، با افت ۳۱ درصدی، ۵۲٫۸ میلیون دلار فروش داشت. تا ۱۳ اوت ۲۰۲۳، کشورهای بریتانیا (۵۸٫۱ میلیون دلار)، آلمان (۳۵٫۴ میلیون دلار)، فرانسه (۲۸ میلیون دلار)، استرالیا (۲۱ میلیون دلار) و هند (۱۷٫۷ میلیون دلار) بیشترین فروش را داشتند. منتقدان. "اوپنهایمر" مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. این فیلم عمدتاً به خاطر فیلم نامه، نقش آفرینی بازیگران (به ویژه مورفی و داونی) و جلوه های بصری از سوی منتقدان تحسین شد. از "اوپنهایمر" به عنوان یکی از بهترین فیلم های نولان و سال ۲۰۲۳ نام برده شد، اگرچه انتقاداتی به دلیل نگارش شخصیت های زن به آن وارد شد. به گزارش "هندوستان تایمز"، از "اوپنهایمر" به عنوان یکی از بهترین فیلم های سدهٔ بیست و یکم نیز استقبال شد. تماشاگرانی که توسط سرویس سینماسکور مورد بررسی قرار گرفتند به این فیلم نمره «A» در مقیاس A+ تا F دادند،
و آنهایی که توسط پست ترک نظرسنجی شدند نمره کلی ۹۳ درصد مثبت را به آن دادند و ۷۴ درصد از آن ها گفتند که قطعاً این فیلم را توصیه می کنند. ریچارد روپر در "شیکاگو سان-تایمز" به "اوپنهایمر" نمرهٔ کامل چهار ستاره را داد و آن را «خارق العاده» و «یکی از بهترین فیلم های قرن بیست و یکم» توصیف کرد. متیو جکسون از "ای. وی. کلاب" آن را «شاهکار» دانست و افزود: «این بهترین فیلم کریستوفر نولان تا الان است، قدمی رو به جلو به سطح جدیدی برای یکی از بهترین فیلم سازان ماست، و فیلمی است که خود را در مغزتان حک می کند.» جاستین چنگ در مقاله ای برای "لس آنجلس تایمز" از تصویرسازی دقیق نولان از ناتوانی اوپنهایمر در دیدن قربانیان واقعی کارش دفاع کرد. چنگ نوشت که نولان عمداً صحنه های بمباران هیروشیما و ناگازاکی را نشان نداده تا به جای نمایش مستقیم، با سکوت و عدم حضور این صحنه ها، تأثیر عمیق و تلخ آن فجایع را به مخاطب منتقل کند. چنگ بعداً برای این مقاله برنده جایزه پولیتزر برای نقد شد. ریچارد برودی از "نیویورکر" فیلم را اثری «در سبک شبکه هیستوری با تدوین فاخر» توصیف کرد و نوشت که ابتدا فکر می کرد فیلم مثل مقاله ویکی پدیا طولانی است اما پس ا
ز بررسی بیشتر، به این نتیجه رسیده که این مقایسه یا به ویکی پدیا کم لطفی می کند یا به نولان بیش از حد اعتبار می دهد. دقت و کاستی ها. برخی از صحنه های فیلم کلمه به کلمه از کتاب یا رویدادهای واقعی اقتباس شده اند. بسیاری از تغییرات اعمال شده، آرایه ها یا تفاوت های جزئی با واقعیت هستند. برای مثال، اوپنهایمر در واقعیت به اندازه ای که در فیلم نشان داده شده، از کشف سیاه چاله ها هیجان زده نبود، زیرا اهمیت آن را در آن زمان به طور کامل درک نکرده بود. با این حال، همان طور که در فیلم نشان داده شده، مطالعه او دربارهٔ سیاه چاله ها در روز تهاجم آلمان به لهستان منتشر شد. در آزمایش ترینیتی، دونالد هورنیگ در حالت آماده باش کامل قرار داشت و دستش به طور فیزیکی روی کلید بود تا در صورت لزوم بتواند بلافاصله و بدون تأخیر واکنش نشان دهد و آزمایش را متوقف کند. این برخلاف تصویری است که در فیلم نشان داده شده، جایی که او صرفاً نزدیک کلید به تصویر کشیده شده است، نه در حالتی که دستش روی آن باشد. همچنین، ترومن اوپنهایمر را «crybaby» نامید، اما این اظهارنظر در نامه ای به دین اچسون یک سال پس از دیدارشان بود، نه بلافاصله پس از آن. اشتباه دیگری
که اشاره شده، استفاده از پرچم ایالات متحده آمریکا در فیلم است. در فیلم، پرچم ۵۰ ستاره ای کنونی نشان داده می شود که تا سال ۱۹۶۰ پذیرفته نشده بود. در زمان جنگ جهانی دوم، پرچم آمریکا تنها ۴۸ ستاره داشت، زیرا هاوایی و آلاسکا هنوز ایالت نشده بودند. صحنه ای که اوپنهایمر در دانشگاه سیب استادش را مسموم می کند، بر اساس روایت های خود اوپنهایمر از این ماجرا ساخته شده، اما مشخص نیست که آیا این واقعه در واقعیت رخ داده است. در فیلم، اوپنهایمر پتاسیم سیانید را در سیب قرار می دهد و روز بعد پشیمان شده و در لحظه آخر از خورده شدن آن جلوگیری می کند. هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد نیلز بور تقریباً سیب را خورده یا در این ماجرا دخیل بوده است. اوپنهایمر و اینشتین دوستان نزدیکی بودند، اما مکالمات محوری فیلم میان آن ها هرگز در واقعیت رخ نداده است. اوپنهایمر نگرانی های خود دربارهٔ واکنش زنجیره ای غیرقابل کنترل را با کارل تیلور کامپتون در مؤسسه فناوری ماساچوست در میان گذاشت، نه با اینشتین. اگرچه فیلم استخدام زوری اوپنهایمر توسط ژنرال گرووز را نشان می دهد، در واقعیت آرتور هالی کامپتون در آزمایشگاه متالورژی او را زودتر استخدام کرده و مس
ئول تحقیقات طراحی بمب در پروژه منهتن کرده بود. همان طور که لوئیس استراوز در دیالوگ های فیلم به درستی اشاره می کند، اوپنهایمر هرگز از بمباران اتمی ابراز پشیمانی نکرد، اما همان طور که چانگ در مقاله برنده جایزه پولیتزر خود توضیح داده، اوپنهایمر در بازدید سال ۱۹۶۰ خود از توکیو و اوزاکا، هنگام مواجهه با یک خبرنگار، از عذرخواهی خودداری کرد؛ نکته ای که در فیلم به تصویر کشیده نشده است. علاوه بر درگیری های شخصی، استراوز دلیل دیگری برای تضعیف اعتبار اوپنهایمر از طریق لغو مجوز امنیتی اش داشت: مخالفت اوپنهایمر با توسعه بیشتر بمب هیدروژنی توسط ایالات متحده. اسکات سیگن، کاهش نفوذ اوپنهایمر را به عنوان عاملی محدودکننده در مسابقه تسلیحات هسته ای بین ایالات متحده و شوروی، «تراژدی بزرگ تری» می داند که در فیلم کمتر از تراژدی شخصی اوپنهایمر به نمایش درآمده است، اما او تولید فیلم را به طور کلی برای یک اثر هالیوودی «بسیار دقیق» توصیف کرد. بسیاری از فعالیت های انجام شده در دیگر سایت های پروژه منهتن، مانند سایت هنفورد در واشینگتن و اوک ریج در تنسی، در فیلم نشان داده نشده اند. این فعالیت ها، که تحت نظارت ژنرال لزلی گرووز انجام می شد،
عمدتاً بر درک و تولید مواد رادیواکتیو مورد نیاز برای انفجارهای هسته ای متمرکز بودند. علاوه بر تیم لس آلاموس، افرادی که در دیگر سایت های پروژه، به ویژه آزمایشگاه متالورژی دانشگاه شیکاگو، کار می کردند نیز نسبت به استفاده از بمب اتمی علیه ژاپن ابراز نگرانی کرده بودند. فیلم به دلیل حذف موضوع جابه جایی اجباری ۳۰ خانواده بومی آمریکایی از لس آلاموس در سال ۱۹۴۲ برای ایجاد فضای آزمایش، مورد انتقاد قرار گرفته است. مشکل فنی دیگری که در فیلم به درستی به تصویر کشیده شده، تولید پلوتونیوم است. این موضوع از طریق بحث هایی دربارهٔ خطر «فناپذیری»، نوآوری ها، پیشرفت ها و موانع مهندسی، و اراده برای موفقیت تحلیل می شود. فیلم بر هزینه های بالای به دست آوردن پلوتونیوم و فرایند کلی تولید آن تمرکز دارد. انریکو فرمی، یکی از دانشمندان اصلی پروژه منهتن، کشف کرد که پلوتونیوم عنصر لازم برای ایجاد واکنش شکافت خودبه خود است، اما مشارکت های او در پروژه به اندازه ای که در واقعیت شناخته شده بودند، در فیلم برجسته نشده اند. در فیلم، صحنه ای از جلسه کمیته موقت در ۳۱ مه ۱۹۴۵ به تصویر کشیده شده که اوپنهایمر به عنوان عضوی از پنل علمی مشاوران در آن ح
ضور داشت. در این صحنه، هنری ال. استیمسون، وزیر جنگ، به دلیل اینکه کیوتو مقصد مورد علاقه ماه عسل او و همسرش بوده، دستور حذف آن از فهرست اهداف اصلی بمب اتمی را می دهد. اما الکس ولرشتاین، مورخ علم و تسلیحات هسته ای، روشن می کند که این تصویرسازی یک افسانه است. به گفته ولرشتاین، دفترچه خاطرات استیمسون از سفرهایش در سال ۱۹۲۶ با همسرش هیچ اشاره ای به کیوتو ندارد و تنها بازدید کوتاه آن ها از کیوتو در سال ۱۹۲۹، طی یک اقامت یک شبه در مأموریتی حقیقت یاب مرتبط با نقش او به عنوان فرماندار کل فیلیپین بود. فیلم این واقعیت را نادیده می گیرد که مخالفت استیمسون با هدف قرار دادن کیوتو عمدتاً استراتژیک بود، نه شخصی. او این دیدگاه را چندین بار، از جمله در کنفرانس پوتسدام، به ترومن ابراز کرد. استیمسون در دفترچه خاطرات خود در ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۵ نوشت: «او [ترومن] بار دیگر با تأکید بسیار بر باور مشترک خود در این موضوع موافقت کرد و به ویژه با پیشنهاد من که اگر کیوتو حذف نشود، تلخی ناشی از چنین اقدام بی رحمانه ای ممکن است در دوره طولانی پس از جنگ، آشتی ژاپنی ها با ما را در آن منطقه، در مقایسه با روس ها، غیرممکن کند.»
ساموئل فیلیپس ورنر (۱۴ نوامبر ۱۸۷۳–۹ اکتبر ۱۹۴۳) یک مبلغ مذهبی بود که در کنگو به کاوش و خرید و فروش اجناس و حیوانات می پرداخت. بیشترین سرشناسی وی برای نمایش کوتاه قامت اوتا بنگا، یک برده انسانی اهل آفریقا در آمریکا بود. پس از یک شکست روحی، او حدود یک سال به عنوان کارگر در راه آهن کار کرد. سپس به کار برای عموی خود A.L. Phillips در توسکالوسا، آلاباما رفت. در اینجا او در مؤسسه استیلمن که عمویش سرپرست آن بود، تدریس می کرد. او در سفرهای آفریقایی خواندن آثار دیوید لیوینگستون و هنری مورتون استنلی را آغاز کرده بود و با خانواده ساموئل ل. لپسلی، اولین مبلغ پرسیبیتریایی که در کنگو درگذشت، تماس گرفت. او تصمیم گرفت در سال ۱۸۹۵ به درخواست دکتر S.H به آفریقا برود. چستر که منشی ماموریت های خارجی کلیسای پرسبیتری بود. ورنر تحت یک بند فوق العاده در ۲۵ سپتامبر ۱۸۹۵ در پیشاهنگ توسکالوسا پس از معاینه در موضوعات مختلف منصوب شد. او و جوزف فیپس از نیویورک به لندن در کشتی نیویورک و از ساوتهمپتون به آنتورپ رفتند و سرانجام با کشتی R.M.S. روکل به ماتادی در کنگو. ورنر در کنگو ماند و زبان تشیلوبا را مطالعه کرد. در ۱۵ دسامبر ۱۸۹۷ هنگام خارج
شدن از تپه ای در نزدیکی Ndombe به دام حیوانات افتاد و توسط یک سم مسموم شده سوراخ شد. دستیار آفریقایی او، کسونگو، به روستای نزدیک بیندوندو دوید و او توسط یک زن پزشکی تحت درمان قرار گرفت. پس از دو هفته او به Ndombe بازگشت و او به بهبودی خود برای یک سال بعد در بالتیمور ادامه داد. پاملا نیوکرک در کتاب خود گزارش مجروحیت خود را زیر سال برده است. [۱] او همچنین خاطرنشان می کند که ورنر دست کم دو فرزند با پدرش با یک زن کنگوئی در لوئبو به یادگار گذاشته است. در سال ۱۸۹۸ او سه دستیار کنگوئی را که قصد داشت قبل از بازگرداندن آنها به آنها زبان انگلیسی و سایر مهارتها را آموزش دهد، آورد. این شامل کسونگو بود که در سال ۱۹۰۲ در بیرمنگام بر اثر ازدحام جمعیت کشته شد و برای شنیدن صحبت های بوکر تی واشینگتن به آنجا رفت. در دهه ۱۹۰۰ وی سفرهای بیشتری برای آوردن مردم آفریقا به ایالات متحده انجام داد ساموئل فیلیپس ورنر در سال ۱۸۹۹ از کار مبلغی کناره گیری کرد. ورنر مقالاتی را بر اساس تجربیات آفریقایی خود نوشت و در بین دیگران در زمینه Pygmies [3] و موضوعات مختلف استعمار آفریقا متخصص بود [۴]. ورنر دوست ویلیام تمپل هورنادای شد که شامپانزه ها
را برای او آورد. ورنر برای تهیه نمونه های بومیان آفریقایی برای نمایشگاه خرید لوئیزیانا و نمایشگاه جهانی ۱۹۰۴ استخدام شده بود. ورنر ۱۲ نفر، از جمله آنها اوتا بنگا، را از محل تلاقی رودخانه های کاسای و سانکورو خریداری کرد، جایی که او ادعا می کرد که مردم باشیله در آنجا بودند. بنگا اسیر ۱۹۰۶ اوتا بنگا ممنوعیت فرهنگی را از قبیله ای که در کنگو زندگی می کرد، تجربه کرد. او تصمیم گرفت به همراه ورنر که با هورنادای در ارتباط بود به نیویورک بازگردد. او ترتیب داد که اوتا بنگا در باغ وحش برانکس نمایشگاه کند. ابتدا نمایش بازدیدکنندگان را به خود جلب کرد، اما شرایط اوتا بنگا بدتر شد تا جایی که با او مانند یک اسیر رفتار شد. این وضعیت خشم آمریکایی های آفریقایی تبار را برانگیخت و آنها آزادی وی را از شهردار جورج بی مک کلن جونیور دریافت کردند. ورنر ممکن است به دلیل برخی جنبه های فعالیتش در تضاد با ممنوعیت سراسری در ایالات متحده که تحت متمم سیزدهم متمم اجرا شده است، مورد بحث قرار گرفته باشد. قوانین ملی قبلی برده داری را در ایالات متحده بسیار محدود کرده بود. این موارد شامل قانون ممنوعیت وارد کردن برده ها در ۱ ژانویه ۱۸۰۸ است، که وار
دات برده ها را از خارج از کشور، اما نه از کشورهای بدون تابعیت، جرم محسوب می کند. ورنر ادعا کرد که بنگا آزاد است و از نمایشگاه بنگا در باغ وحش هیچ سودی نبرده است. به نظر می رسد ورنر پس از ماجرای اوتا بنگا به تاریکی رفته است. در سال ۱۹۱۲، یک درخواست ثبت اختراع برای دام حیوانات ذوزنقه ای آدرس وی را به عنوان ساکن در منطقه کانال اوبیسپو پاناما نشان می دهد. کتابی دربارهٔ اوتا بنگا توسط نوه ورنر فیلیپس ورنر بردفورد نوشته شده است. زندگی نامه. او اولین پسر از خانواده ای برده دار در کارولینای جنوبی بود، در کلمبیا تحصیل کرد و سپس به دانشگاه کارولینای جنوبی رفت و در سال ۱۸۹۲ به عنوان برترین دانش آموز فارغ التحصیل شد. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Samuel_Phillips_Verner
نگهبانان کهکشان داستان یک تیم ابرقهرمان است که در کتاب های کمیک آمریکایی منتشر شده توسط مارول کامیکس ظاهر می شود. این واژه به طور خاص ممکن است به یکی از موارد زیر مراجعه کند:
سلام، مامان می تواند به یکی از موارد زیر رجوع کند:
سلام مامان ( ) یک فیلم کمدی محصول سال ۲۰۲۱ از کشور چین با کارگردانی و نویسندگی جیا لینگ و با بازی جیا لینگ، شن تنگ، چن هی و ژانگ شیائوفی است. این فیلم در ۱۲ فوریه ۲۰۲۱ (مصادف با سال نو چینی) منتشر شد و با بیش از ۸۴۸ میلیون دلار فروش گیشه به سومین فیلم پرفروش سال ۲۰۲۱؛ دومین فیلم پرفروش غیر انگلیسی تمام زمان ها؛ و پرفروش ترین فیلم ساخته شده توسط یک کارگردان زن تبدیل شد، که رکورد قبلی توسط "زن شگفت انگیز" (۲۰۱۷) را شکست. این فیلم انتقادهای مثبت فراوانی دریافت کرد و از طریق "اخبار دهان به دهان" به محبوبیت جهانی رسید. داستان. جیا زیائولینگ، پس از آنکه مادرش در یک تصادف اتومبیل در ۲۰۰۱ مجروح می شود، با غم و اندوه فراوان در زمان به سال ۱۹۸۱ سفر می کند، جایی که او دوست نزدیک مادرش در آن زمان می شود. جیا احساس می کند که او به اندازهٔ کافی دختر خوبی نبوده است از این رو پس از بازگشت در سال ۱۹۸۱ تصمیم می گیرد مادرش را خوشحال نگه دارد.
۷ زندگی () یک نمایش تلویزیونی کمدی موقعیت اسپانیایی است که مابین سال های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۶ از شبکهٔ تله سینکو پخش شد.
توپ طلای ۲۰۲۱ (به ) ۶۵اُمین رویداد سالیانهٔ توپ طلا بود که از سوی فرانس فوتبال، اهدا شد. مراسم اهدای این جایزه در ۲۹ نوامبر ۲۰۲۱ در شهر پاریس برگزار شد.در این مراسم لیونل مسی برای هفتمین بار توپ طلا را به دست آورد. جانلوئیجی دوناروما بهترین دروازه بان سال و پدری بهترین بازیکن جوان سال انتخاب شدند. فهرست. نامزدهای کسب این جایزه در ۸ اکتبر ۲۰۲۱ میلادی اعلام شدند. جایزه کوپا. نامزد ها در ۸ اکتبر ۲۰۲۱ اعلام شدند.
کادیدیاتو دیانی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است. وی در پست مهاجم و در تیم پاری سن ژرمن بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زنان فرانسه بازی کرده است.
پلات راجرز اسپنسر (; – ) کارمند، و آموزگار اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی به خاطر خط پیوسته اش که عملاً تا سالیان طولانی قبل از دستگاه چاپ، خط رسمی دولت آمریکا بود شناخته می شود.
ماری-آنتوینی کاتوتو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زنان پاری سن ژرمن اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زنان فرانسه بازی کرده است.
ژاکوپ آنجلو یا جیاکومو (۱۳۶۰–۱۴۱۱)، که بیشتر با نام لاتین خود ژاکوبوس آنجلوس (به لاتین:Jacobus Angelus) شناخته می شود، دانشمند و انسان گرای ایتالیایی در دوران رنسانس بود. او که به خاطر روستای اسکارپریا در موگلو در جمهوری فلورانس اسکارپریا نامگذاری شده بود، به ونیز سفر کرد، جایی که مانوئل کریسولوراس، سفیر مانوئل پالئولوگ، زبان یونانی را تدریس می کرد، این اولین دوره در ایتالیا برای چندین قرن بود. اسکارپریا به همراه کریسولوراس به قسطنطنیه بازگشت و به عنوان اولین فلورانسی به همراه گوارینو دا ورونا این کار را انجام داد. در امپراتوری بیزانس، او ادبیات و تاریخ یونان را زیر نظر دمتریوس کیدونس مطالعه کرد. وی جغرافیای بطلمیوس را در سال ۱۴۰۶ به لاتین ترجمه کرد. او ابتدا آن را به پاپ گریگوری نهم و سپس (در ۱۴۰۹) به پاپ اسکندر پنجم تقدیم نمود. وی همچنین متون جدیدی از هومر، ارسطو و افلاطون را مورد توجه محققان غربی قرار داد. مطالعات اولیه یونانی در اروپا. ژاکوپ آنجلو یکی از اولین انسان گرایانی بود که متون یونانی را مطالعه کرد و سعی کرد متون یونانی را ترجمه کند. افسانه های زیادی در مورد مطالعه زبان یونانی در آن دوره وجود دارد
. اول این که پس از سقوط رم هیچ کس نتوانست به دانش یونانی دسترسی داشته باشد و دیگری این بود که یونانی پس از سقوط قسطنطنیه به اروپای غربی آمد. دیدگاه تازه ای که اومانیست برای مطالعه یونانی به ارمغان آورد تمایل به خواندن این متون به خاطر خودشان بود. مطالعات اولیه یونانی در قرون وسطی را می توان در دربار شارلمانی در قرن ۸ میلادی جستجو کرد. در کوریای پاپ، نسخه های خطی یونانی وجود داشت و مردان می توانستند آنها را بخوانند و همچنین بخش های بزرگی از سیسیل و جنوب اروپا به زبان یونانی صحبت می کردند. دانشمندان یونانی سیسیلی مسئول ترجمه بسیاری از نویسندگان یونان باستان بودند. شورای وین در سال ۱۳۱۲ میلادی همچنین آموزش یونانی را در کلیسا، در میان زبان های دیگر، سفارش داد. حتی مناطق غربی انگلستان سابقه مطالعات یونانی داشتند. آکسفورد در حدود سال ۱۳۲۰ میلادی یک مکان رسمی برای آموزش زبان یونانی ایجاد کرد گرچه مطالعات یونانی را می توان حتی به روبرت گروسیتیست، اسقف لینکلن در اوایل قرن سیزدهم، نسبت داد. او مسئول ترجمه برخی از آثار ارسطو بود. این نشان می دهد که آنجلو و دیگر انسان گرایان یونانی زمان خود دست به کار جدیدی نمی زدند، بلک
ه بر پایه سنتی بودند که در قرون وسطی قدمت داشت، هرچند سنتی که به طور متناوب انجام می شد و در قرن ۱۱ میلادی کمی سرکوب شد، فقط برای در قرن ۱۲ میلادی احیا شود. آثار ترجمه شده. ترجمه های متون معروف ژاکوپ آنجلو به یونانی و لاتین وی را در این دوره از شخصیتی نیمه مهم ساخته است. او بسیاری از آثار پلوتارک را ترجمه کرد. معروف ترین ترجمه او از زبان یونانی به لاتین کتاب جغرافیای بطلمیوس است که به دلیل ترجمه نادرست توسط آنجلو و همچنین بی اعتبار بودن آن به عنوان یک متن انتقادی به دلیل نادرستی های علمی متعدد مورد انتقاد قرار می گیرد. ترجمه آثار بطلمیوس توسط آنجلو به آثار بطلمیوس اجازه داد تا پرفروش شود، اگرچه اطلاعات آن تا حدی نادرست بود و باعث شد محبوبیت ترجمه های آنجلو در جریان جنبش رنسانس کاهش یابد. این متون به ویژگی اصلی آن دوره تبدیل شد و در محافل مختلف شناخته شد. این متن به ویژگی اصلی آن دوره تبدیل شد و در بین محافل مختلف خوانده شد. با این حال، آنجلو به دلیل ترجمه های نادرست خود، تمسخر و عدم احترام بسیاری از معاصران خود را دریافت کرد. جستارهای وابسته. جغرافیای بطلمیوس
فینال لیگ ملت های اروپا ۲۰۲۱فینال دومین دوره لیگ ملت های اروپا بود که بین اسپانیا و فرانسه برگزار شد. این بازی در ورزشگاه سن سیرو در شهر میلان و کشور ایتالیا برگزار شد. که در نهایت تیم ملی فوتبال فرانسه فاتح لیگ ملت های اروپا ۲۱–۲۰۲۰ شد. جزئیات مسابقه. &lt;section begin=Final /&gt;&lt;section end=Final /&gt; &lt;section begin=Lineups /&gt;