Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هوارد کلیفتون براون (; – ) نظامی و سیاست مدار اهل بریتانیا بود. او افسر ارتش بریتانیا و سیاستمدار حزب محافظه کار بود که به عنوان نماینده پارلمان از حوزه انتخابیه نیوبری فعالیت می کرد.
فرانسیس کلری (; – ) نظامی اهل جمهوری ایرلند بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که در جنگ آنگلو-زولو شرکت داشت و بعداً در طول جنگ دوم بوئر فرماندهی لشکر دوم را بر عهده داشت. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
ادوارد فرانسیس چپمن (; – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که فرماندهی ارتش در اسکاتلند را بر عهده داشت و رئیس تشریفاتی هنگ سلطنتی توپخانه بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
باریش کیلیچ (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ترکیه است. وی از سال ۲۰۰۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن ایفای نقش کرده است می توان به "نبرد گل ها"، "سیب ممنوعه" و "شربت زغال اخته" اشاره کرد. فیلم ها. نبرد گل ها ، سیب ممنوعه ، شربت زغال اخته و ...
آلن کاتکارت، ششمین کاتکارت ارل (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که از سال ۱۹۷۰ تا زمان بازنشستگی اش در سال ۱۹۷۳ به عنوان فرمانده بخش بریتانیا در برلین خدمت کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده است.
جیمز کمبل (; – ) نظامی و سیاستمدار اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. او افسر ارتش بریتانیا و سیاستمدار حزب ویگ بود که از سال ۱۷۲۷ تا ۱۷۴۱ نماینده حوزه انتخابیه آیرشایر در مجلس عوام بریتانیای کبیر بود. کمپبل، یک افسر سواره نظام برجسته، فعالیت نظامی خود را در سنین جوانی آغاز کرد و در چندین درگیری از جنگ صد ساله دوم جنگید، و همچنین از سال ۱۷۳۸ تا زمان مرگش در سال ۱۷۴۵ به عنوان فرماندار قلعه ادینبورگ خدمت کرد. کمپبل که در لاورز، پرتشایر در یک خانواده اشرافی اسکاتلندی متولد شد، در سیزده سالگی به ارتش اسکاتلند پیوست. در طول جنگ جانشینی اسپانیا، کمپبل در اروپا در دراگون های سلطنتی شمال بریتانیا خدمت کرد و در نبردهای بلنهایم، اودنارد و مالپلاکه جنگید و به درجه سرهنگ دومی رسید. پس از پایان جنگ، کمپبل درگیر سیاست شد و از جانشینی خاندان هانوفر حمایت کرد. در سال ۱۷۲۰، کمپبل با لیدی جین بویل مور ازدواج کرد که از او دو فرزند داشت. هفت سال بعد، کمپبل به پاس قدردانی از دستاوردهای نظامی اش، توسط جورج دوم، پادشاه بریتانیای کبیر، به عنوان داماد مجلس منصوب شد. کمپبل پس از شرکت بدون رقیب در انتخابات عمومی بریتانیا در سال ۱۷۲۷، کرسی
خود را در پارلمان به دست آورد. کمپبل که در زمان حضورش در پارلمان، از اعضای ثابت قدم حزب ویگ بود، به پیشرفت خود در ارتش بریتانیا ادامه داد و در سال ۱۷۴۰ به درجه سپهبدی ارتقا یافت. در سال ۱۷۴۲، جنگ جانشینی اتریش آغاز شد و کمپبل به همراه یک نیروی بریتانیایی به اروپای قاره ای رفت، جایی که در نبرد دتینگن شرکت کرد و به مقام شوالیه رسید. کمپبل همچنان در اروپا حضور داشت و فرماندهی نیروهای ارتش پراگماتیک را که در سال ۱۷۴۵ در نزدیکی آنتوینگ با ارتش فرانسه جنگیدند، بر عهده داشت. در طول نبرد، کمپبل چندین حمله سواره نظام را علیه نیروهای فرانسوی رهبری کرد و پس از اینکه گلوله توپ فرانسوی پایش را جدا کرد، بر اثر جراحات وارده درگذشت.
الکساندر کمبل (; – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او در اوایل قرن نوزدهم افسر ارشد ارتش بریتانیا بود. دوران طولانی و متنوع کاری او شامل عملیات گسترده ای از جمله درگیری در اروپا در طول جنگ انقلاب آمریکا، در هند در طول جنگ چهارم انگلیس-میسور و متعاقباً در جنگ شبه جزیره به عنوان یکی از ژنرال های دوک ولینگتون بود. کمپبل که در جریان نبرد شبه جزیره به شدت زخمی شده بود، به عنوان پاداش به مقام شوالیه و بارونت مفتخر شد و بعدها تعدادی از فرماندهی های نظامی معتبر را بر عهده گرفت.
ویلیام گوردون کامرون (؛ ۱۶ اکتبر ۱۸۲۷ – ۲ مارس ۱۹۱۳) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. ویلیام گوردون کامرون در سال ۱۸۴۴ به هنگ ۴۲ پیاده (رویال هایلند) اعزام شد. او در سال ۱۸۴۷ به گارد گرنادیر منتقل شد. در سال ۱۸۵۴ به جنگ کریمه اعزام شد و در نبرد آلما شرکت کرد. او در سال ۱۸۵۵ به عنوان افسر فرمانده هنگ سوم لژیون آلمانی بریتانیا منصوب شد. در سال ۱۸۶۷ او به عنوان افسر فرمانده گردان اول هنگ سلطنتی چهارم پادشاه منصوب شد و در طول لشکرکشی بریتانیا به حبشه، تصرف ماگدالا را رهبری کرد. در سال ۱۸۷۵، او فرمانده یک تیپ در جبل الطارق و در سال ۱۸۷۵ فرمانده یک تیپ در آلدرشات شد. در آوریل ۱۸۸۱ به عنوان افسر کل فرمانده ناحیه شمالی منصوب شد. سپس در سال ۱۸۸۴ فرمانده نیروهای بریتانیایی در چین، هنگ کنگ و مستعمرات تنگه شد. او در دوره ای بین آوریل ۱۸۸۷ تا اکتبر ۱۸۸۷ بر هنگ کنگ حکومت کرد. او در سال ۱۸۸۰ به عنوان سرهنگ افتخاری سپاه پنجم داوطلبان تفنگداران میدلسکس (غرب میدلسکس) منصوب شد. از ژانویه ۱۸۹۱ تا دسامبر ۱۸۹۲ و سپس دوباره در ماه مه تا ژوئیه ۱۸۹۴ مدیر مستعمره کیپ بود. او در سال ۱۸۹۵ بازنشسته شد.
شفق پکدمیر (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ترکیه است. وی از سال ۲۰۰۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن ایفای نقش کرده است می توان به می توان به "سیب ممنوعه" اشاره کرد.
رابرت چارلز کاترل هیل (; Robert Charles Hill ۷ نوامبر ۱۹۰۳ – ۱۰ نوامبر ۱۹۶۵) نظامی اهل بریتانیا بود. کاترل-هیل که در مدرسه بدفورد و کالج نظامی سلطنتی سندهرست تحصیل کرده بود، در سال ۱۹۲۴ به هنگ مرزی اعزام شد. او در گردان اول هنگ مرزی خدمت کرد و به خاطر شجاعتش در ال یامون نزدیک جنین در فلسطین، در جریان شورش اعراب، در سال ۱۹۳۸، نشان صلیب نظامی به او اعطا شد و بعداً در گزارش ها به خاطر خدماتش در آنجا از او یاد شد. او در جنگ جهانی دوم ابتدا به عنوان سرگرد تیپ و بعداً به عنوان فرمانده تیپ ۷۱ پیاده هند فعالیت کرد. او به خاطر خدماتش در آراکان در سال ۱۹۴۴ نشان خدمات ممتاز و به خاطر فرود تهاجمی در جزیره رامری، واقع در سواحل آراکان، در سال ۱۹۴۵، نشان خدمات ممتاز خود را دریافت کرد. در سال ۱۹۴۸ معاون مدیر پیاده نظام در وزارت جنگ شد و در سال ۱۹۵۰ به عنوان رئیس ستاد فرماندهی مالایا منصوب شد. او در سال ۱۹۵۳ به عنوان مدیر آموزش نظامی به وزارت جنگ بازگشت و در سال ۱۹۵۵ فرمانده بخش بریتانیا در برلین شد. او در سال ۱۹۵۷ به هیئت کمیسیون های عادی پیوست و در سال ۱۹۵۹ بازنشسته شد.
کنت کریستی کوپر (؛ ۱۸ اکتبر ۱۹۰۵ – ۴ سپتامبر ۱۹۸۱) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۶ فرماندهی لشکر هفتم زرهی را بر عهده داشت. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده است.
چارلز کولویل (; – ) افسر ارتش بریتانیا بود که در طول جنگ های ناپلئونی خدمت کرد. او در سال ۱۷۸۱ پرچمدار بود. او از سال ۱۷۹۱ تا ۱۷۹۷ در هند غربی خدمت کرد و در حین خدمت در آنجا به سرهنگ دومی (۱۷۹۶) ارتقا یافت. او به سرکوب شورش ایرلندی ها در سال ۱۷۹۸ کمک کرد. او در سال ۱۸۰۱ در مصر بود و در سال ۱۸۰۹ در مارتینیک جنگید. او از سال ۱۸۱۰ تا ۱۸۱۴ فرماندهی تیپ و سپس لشکر را در جنگ شبه جزیره بر عهده داشت. در طول نبرد واترلو در سال ۱۸۱۵، فرماندهی یک لشکر را در بلژیک بر عهده داشت و در همان سال به درجه نشان حمام رسید. در سال ۱۸۱۹ به درجه سپهبدی ارتقا یافت و از سال ۱۸۱۹ تا ۱۸۲۵ به عنوان فرمانده کل قوا در بمبئی خدمت کرد. او از سال ۱۸۲۸ تا ۱۸۳۴ فرماندار موریس بود. در سال ۱۸۳۷ به درجه ژنرالی ارتقا یافت.
چارلز فردریک کلمن (؛ ۱۹۰۳ - ۱۹۴۷) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده است.
جیمز پتیسون کاکبرن (; – ) نقاش، افسر، تصویرگر و مؤلف (پدیدآور) اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او در یک خانواده نظامی متولد شد و آموزش نظامی خود را در آکادمی نظامی سلطنتی وولیچ گذراند، جایی که به عنوان بخشی از آموزش توپوگرافی، طراحی را آموخت. استعداد هنری او منجر به خلق مجموعه ای پربار از نقاشی هایی شد که مناظر و شهرهایی را که در طول خدمت سربازی خود به آنها سفر کرده بود، به تصویر می کشیدند، از جمله بسیاری از مکان های کانادایی مانند شهر کبک.
لی جونگ ها (؛ زادهٔ ۲۳ فوریه ۱۹۹۸) بازیگر اهل کره جنوبی است. او بیشتر به خاطر ایفای نقش در مجموعه های تلویزیونی مانند "گو هه ریونگ مورخ تازه کار"، "ران آن" و "با وجود اینکه می دانم" شناخته می شود. زندگی نامه و حرفه. لی جونگ ها زادهٔ ۲۳ فوریه ۱۹۹۸ در کره جنوبی است. او در دوران مدرسه اش به بازیگری روی استیج علاقمند بود. او توسط جی وای پی انترتینمنت انتخاب شد. لی رقصیدن و خوانندگی را نمی دانست بنابراین این کمپانی را ترک کرد اما بعداً پشیمان شد. در همان سال او حرفهٔ بازیگری را دنبال کرد و نخستین بازیگری خود را در وب درامای "هشدار حملهٔ قلبی" آغاز کرد. او همچنین در برنامهٔ رقابتی "د یونیت" شرکت کرد. او بعدها در چندین مجموعهٔ تلویزیونی، "گو هه ریونگ مورخ تازه کار"، "ران آن" و "با وجود اینکه می دانم" ایفای نقش کرد.
فوندا آرار (؛ زادهٔ ) یک خواننده ترک است. فوندا آرار دوران کودکی خود را در آنکارا، محل تولدش، و سپس در موغلا و آداپازاری گذراند. او در هنرستان موسیقی دانشگاه فنی استانبول با تخصص در ماندولین فارغ التحصیل شد. اولین آلبوم او "Sevgilerde" در سال ۱۹۹۹ منتشر شد و به موفقیت بزرگی تبدیل شد، به خصوص آهنگ "Aysel". "Sevgiliye" یک سال بعد منتشر شد و آهنگ های موفقی مانند "Seni Düşünürüm" و "Cesminaz" را با همکاری Kıraç به نمایش گذاشت. "Alagül" و "Sevda Yanığı"، سومین و چهارمین آلبوم او در سالهای ۲۰۰۲ و ۲۰۰۳ منتشر شد که دارای آهنگ های "Haberin Var mı?"، "Aşksız Kal" بودند. آلبوم "Son Dans" آرار در دسامبر ۲۰۰۵ پس از یک وقفه طولانی منتشر شد. او اخیراً آهنگ "Rüya" (2008) را منتشر کرد که در آن ترانه هایی را در مکام های مختلفی مانند Hicaz, Rast, Hüzzam, Muhayyerkürdî، Uşşak, Kürdilihicazkâr و Nihavend خواند.
جوزافا باربارو (Giosafat Barbaro) (همچنین Giosaphat یا Josaphat) (۱۴۱۳–۱۴۹۴) یک دیپلمات، تاجر، کاوشگر و نویسنده سفر از تبار ونیزی باربارو بود. او به طرز غیرمعمولی نسبت به همعصریان خود خوش-سفر بوده است. از ۱۴۷۴ مصادف با حکومت اوزون حسن در ایران بود و در ۱۴۷۸ همزمان با مرگ اوزون حسن آخرین سفیر ونیزی بود که ایران را ترک کرد. او از طرف جمهوری ونیز فرستاده شده بود تا با اتحاد با ایران، امپراتوری عثمانی را تحت فشار قرار دهند. ارتباط جمهوری ونیز از زمان اوزون حسن تا اوایل حکومت صفویه با ایران ادامه روابطی بود که ایلخانان با فرمانروایان مسیحی و بویژه جمهوری های ایتالیا داشته اند. منتها در این دوره ونیز بیش از دیگران با عثمانیان درگیر و طالب هم پیمانی با ایران بود. پیوندهای خانوادگی اوزون حسن با امپراتوری طرابوزان پای او را به سیاست جهانی باز کرد. باربارو مردی موشکاف و بصیر بود. او طی سفرهای اول خود به شرق با زبان های ترکی و پارسی آشنایی کافی یافت. سفرنامه باربارو، مطابق دو سفر او به شرق، به دو بخش تقسیم می شود. ولی تعیین زمان دقیق مسافرت او مشکل است. بخش اول سفرنامه او، شامل سفر وی به تانا، تلاش بی نتیجه او و همراهان
ش برای دست یافتن به گنج را بازگو می کند. بخش دوم این سفرنامه نیز دربارهٔ ایران است. قسمت اول سفرنامه باربارو شامل سفر وی به تانا، بیشتر به صورت اثری جغرافیایی نمایان است. اما قسمت دوم، شامل سفر باربارو به ایران، از جنبه تاریخی بیشتری برخوردار است. شیوه نگارش باربارو توصیفی است. او در شرح سفر، خواننده را با متن خود همراه می کند. به حدی که خواننده تصور می کند که با باربارو همسفر شده است. وی هرگاه که وارد شهر یا روستایی می شود، آنجا را با تمام ظرافت و دقت معرفی می کند. به عنوان نمونه در معرفی شهر ماردین، که آن را جزو قلمرو اوزون حسن می داند، راه ورودی، دروازه، دژ، ساکنین، پارچه ها و بیمارستان شهر را توصیف می کند. باربارو در عین سادگی بیان وقایع و حوادث تاریخی، اطلاعات ذی قیمتی به خواننده ارائه می دهد و رخدادهای تاریخی را به طرز آشکاری بیان می دارد. همانند شرحی که دربارهٔ پذیرایی شاه از خود آورده است. خانواده. وی فرزند آنتونیو و فرانسشینا باربارو در کاخی در «کامپو دی سانتا ماریا فورموسا» بود. عضو سنای ونیز در ۱۴۳۱ میلادی شد. در ۱۴۳۴ با نونا دودو، دختر آرسنیو دودو ازدواج کرد. گیوسافات و نونا سه دختر و یک پسر به نا
م گیووانی آنتونیو داشتند. سفرهایش به تانا. باربارو از ۱۴۳۶ تا ۱۴۵۲ میلادی به عنوان تاجر به تانا در دریای آزوف مسافرت کرد. طی این زمان، اردوی زرین به دلیل رقابت های سیاسی در حال از هم پاشی بود. در نوامبر ۱۴۳۷، باربارو در مورد تپه تدفین آخرین پادشاه الانان چیزهایی شنید، تپه ای که در حدود ۲۰ مایلی بالای رود دن از تانا قرار داشت. باربارو و شش مرد دیگر که ترکیبی از تاجران ونیزی و یهودی بودند، ۱۲۰ مرد را جهت حفاری کورگان استخدام کرد، با این آرزو که در آنجا گنجی پیدا کنند. هنگامی که مشخص شد وضعیت آب و هوایی وخیم است، در مارس ۱۴۳۸ میلادی بازگشتند در حالی که هیچ گنجی پیدا نکردند. باربارو به صورت تحلیلی و با دقت اطلاعاتی در مورد لایه های زمین، زغال سنگ، خاکستر، دانه ها و فلس ماهی هایی که محتوای برآمدگی را تشکیل می دادند را ثبت کرد. تحقیقات نوین نتیجه گیری کرده اند که این تپه، تپهٔ خاکسپاری نبوده است، بلکه تل زبالهای است که طی قرن ها استفاده بر روی هم انباشته شده اند. باقی مانده های حفاری باربارو در دهه ۱۹۲۰ میلادی توسط باستان شناس روسی «الکساندر الکساندروویچ میلر» یافت شد. «هورد کبیر» در ۱۴۳۸ میلادی تحت هدایت «کوچوک مح
مد» به تانا پیشروی کرد. باربارو به عنوان مأمور مخفی به سوی تاتارها رفت تا آن ها را متقاعد کند تا به تانا حمله نکنند. بعداً باربارو بخشی از گروهی بود که از صد مهاجم چرکسی فرار کردند. باربارو از بسیاری از شهرهای کریمه شامل سولکاتی، سوداک، کمبالو و کافا دیدن کرد. باربارو همچنین به روسیه سفر کرد و در آنجا از کازان و نووگورود دیدن کرد «که پیش از آن تحت سلطه موسکویت ها درآمده بود» (che gia era venuta in potere de'Moscoviti). جوزافو باربارو تمام سال های بین ۱۴۳۶ تا ۱۴۵۲ میلادی را در تارتاریا سپری نکرد. در ۱۴۴۶ میلادی او به عنوان عضوی از «شورای چهل» انتخاب شد. در ۱۴۴۸ میلادی او به عنوان پروودیتور مستعمرات تجاری مودون و کورونی در پلوپونز گماشته شد و تا زمان استعفایش بعد همان سال در این سمت خدمت نمود. از آنجا که بین ونیز و تانا در آن زمان تجارت عادی برقرار بود، به نظر می رسید که احتمال رفتن باربارو به تانا جهت تجارت و بازگشتش به ونیز در زمستان وجود داشته باشد. باربارو این سفرها را هنگامی که خانات کریمه حکومت تابع ترک عثمانی شد، متوقف نمود. باربارو در ۱۴۵۲ میلادی به ونیز بازگشت و سفر خود را از مسیر روسیه، لهستان و آلمان
صورت داد. در ۱۴۵۵ میلادی باربارو دو مرد تاتار را که در ونیز پیدا کرده و دو ماه اسکان داده بود را آزاد کرد و به خانه شان در تانا فرستاد. حرفه سیاسی. گیوسافات باربارو در ۱۴۶۰ میلادی به عنوان عضو «شورای تانا» انتخاب شد، اما از این مقام صرف نظر کرد. در ۱۴۶۳ به عنوان پروودیتور از آلبانی گماشته شد. باربارو زمانی که آنجا بود با «لکی دوکاگجینی» و اسکندربیگ در مقابل ترک ها مبارزه کرد. بارباروی پروودیتور قوایش را با قوای «دوکاگجینی» و «نیکولو مونتا» وصل کرد تا سپاه ۱۳ هزار نفری تشکیل دهد. سپس این سپاه برای فرونشاندن «دومین محاصرهٔ کروجی» ارسال شد. بعد از مرگ اسکندربیگ، باربارو مجدداً به ونیز بازگشت. After Skanderbeg's death, Barbaro returned to Venice again. گیوسافات باربارو در ۱۴۶۹، پروودیتور اشکودر در آلبانی شد. او فرمانده ۱۲۰۰ سواره نظامی بود که برای پشتیبانی «لکی دوکاگجینی» ازشان استفاده کرد. در ۱۴۷۲، باربارو به ونیز بازگشت، جایی که یکی از ۴۱ سناتوری بود که به عنوان انتخابگر انتخاب شد و «نیکولو ترون» را به عنوان داگ انتخاب کرد. درگیری ونیزی ها با ترکان عثمانی. در ۱۴۶۳ میلادی، سنای ونیز به دنبال اتحاد در مقابل ترکا
ن بود. در این زمان او «لازارو کوئرینی» را به عنوان اولین سفیر خود به ایران فرستاد، اما قادر نبود تا ایران را برای حمله به ترکان متقاعد کند. حاکم ایران به نام اوزون حسن نیز فرستاده های خودش را به ونیز بازگرداند. بعد از سقوط تیرارشی نگروپونته در دست ترکان، ناپل، ایالات پاپی، پادشاهی قبرس و شوالیه های رودس توافق نامهی ای را جهت اتحاد در مقابل ترک ها امضاء کردند. سفیر کوئرینی در ۱۴۷۱ میلادی به همراه سفیر اوزون حسن به نام مراد به ونیز بازگشت. سنای ونیز پس از این که دو نفر دیگر منصرف شدند، سفیر دیگری به نام «کاترینو زنو» را انتخاب کرد. زنو که خواهر زاده همسر اوزون حسن بود، قادر بود تا حسن را برای حمله به ترک ها متقاعد کند. حسن در ابتدا موفق بود، اما حملات مشابه همزمانی توسط هیچ کدام از قدرت های غربی صورت نگرفت و جنگ به سمت تقابل با ایران رفت. سفیر به ایران. در سال ۱۴۶۳، سنای ونیز که به دنبال متحد علیه ترکها بود، لازارو کویرینی را به عنوان اولین سفیر خود به ایران فرستاده بود، اما او نتوانست اوزون حسن را ترغیب به حمله به ترکها کند. اوزون حسن، در عوض فرستاده های خود را به ونیز فرستاد. پس از سقوط نگروپونته بدست عثمانی،
ونیز، ناپل، ایالت های پاپ، پادشاهی قبرس و رودس توافق نامه اتحاد علیه ترکها امضا کردند. در سال ۱۴۷۱، کویرینی بهمراه مراد سفیر اوزون حسن به ونیز بازگشت. سنای ونیز رای داد که سفیر دیگری را به ایران فرستند و کاترینو زنو را انتخاب کرد. زینو، که همسرش خواهرزاده دسپینا خاتون همسر اوزون حسن بود، توانست حسن را ترغیب کند تا به ترکها حمله کند. حسن در ابتدا موفق بود، اما هیچ حمله ای همزمان توسط هیچ یک از قدرت های غربی صورت نگرفت و جنگ به درگیری ایران و عثمانی تبدیل شد. باربارو در ۱۴۷۲ به دلیل تجربیاتش در کریمه، مسکوی و تارتاریا به عنوان سفیر برای ایران انتخاب شد. همچنین او ترکی و کمی فارسی صحبت می کرد. ده مرد باربارو را اسکورت کرده و ۱۸۰۰ مسکوکات طلا به صورت سالانه به او می دادند. دستورهای او شامل ترغیب دریاسالار «پیترو موسنیگو» جهت حمله به عثمانی ها و تلاش جهت ترتیب دادن همکاری دریایی با پادشاهی قبرس و شوالیه های رودس می شدند. همچنین او مسئول سه کشتی پارویی پر از توپ، مهمات و کارکنان نظامی بود که قرار بود به اوزون حسن کمک کنند. در فوریه ۱۴۷۳ میلادی، باربارو و فرستاده فارسی، هاچی محمد ونیز را ترک کردند و به زادار سفر نم
ودند، جاییکه با نمایندگان ناپل و دربار ناپل ملاقات کردند. باربارو و سایرین از آنجا و از طریق کورفو، مودون، کورونی به رودس و سپس به قبرس سفر کردند و در آنجا یک سال تأخیر کردند. موقعیت پادشاهی قبرس دور از سواحل آناتولی، نه تنها موقعیتی کلیدی برای تأمین اوزون حسن در ایران، بلکه برای متحدان ونیزی قرامانیان و اسکاندلور (آلانیای کنونی) نیز بود و ناوگان پیترو موسنیگو جهت دفاع از خطوط ارتباطیشان مورد استفاده قرار می گرد. پادشاه جیمز دوم قبرس تلاش کرده بود تا با قرامانیان و اسکاندلور و همچنین سلطان مصر در مقابل ترک ها متحد شود. همچنین پادشاه جیمز به سنای ونیز نوشت که نیاز به حمایت ایران در مقابل ترک ها دارد و ناوگانشان با دریاسالار موسنیگو در باز پس گیری برج های گورهیگوس و سلوکیه همکاری نموده اند. امیر اسکاندرول در ۱۴۷۳ میلادی با وجود کمک های نظامی از سوی پادشاهی قبرس، به دست ترک ها افتاد. قدرت قرامانیا شکسته شد. جیمز دوم قبرس به طور خصوصی به گیوسافارت باربارو گفت که او احساس می کند که انگار بین دو گرگ گیر افتاد است، سلطان عثمانی و سلطان مصری. سلطان مصری ارباب جیمز بود که روابط دوستانه ای مه با ونیز نداشت. جیمز دوم وا
رد مذاکرات با ترک ها شد. در ابتدا او امتناع داشت تا به کشتی های بادبانی ونیزی اجازه دهد تا مهمات خود را در بندر فاماگوستا تخلیه کنند. هنگامی که باربارو و سفیر ونیزی، نیکولو پاسکوالیگو تلاش کردند تا جیمز دوم را متقاعد کنند تا ذهنیتش را عوض کند، پادشاه تهدید کرد تا کشتی ها را نابود کرده و تمام افراد روی عرشه را بکشد. پادشاه جیمز دوم قبرس در ژوئیه ۱۴۷۳ میلادی مرد و ملکه کاترین را به صورت بیوه باردار رها کرد. جیمز شورای هفت نفری را تشکیل داد که شامل آندریا کورناروی ونیزی، از بستگان ملکه و همچنین مارین ریزو و گیووانی فابریس که عوامل پادشاهی ناپل مخالف اثرات ونیزی بودند. ملکه کاترین پسری در اوت ۱۴۷۳ به دنیا آورد که همان جیمز دوم بود و دریاسالار پیترو موسنیگو و سایر مقامات ونیزی به عنوان پدران تعمیدی عمل کردند. هنگامی که ناوگان ونیزی آنجا را ترک کردند، نیروهای طرفدار ناپل شورش کردند که منجر به مرگ عمو و عموزادهٔ ملکه شد. اسقف اعظم نیکوسیایی، ژوئان تافورز، کونت طرابلس، کونت جافا و مارینا ریزو فاماگوستا را اشغال کرده و ملکه و پادشاه تازه متولد شده را گرفتند. باربارو و بایلو پاسکوالیگو توسط سربازان ونیزی که باربارو را
همراهی می کردند محافظت می شدند. توطئه گران چندین تلاش جهت متقاعدسازی باربارو برای تسلیم رسته های سربازان انجام دادند. پاسبان قبرس عاملی را فرستاد، در حالی که کونت طرابلس، اسقف اعظم نیکوسیا و افسر اورشلیم ملاقات های شخصی انجام دادند. پس از مشاوره با بایلو پاسکوالیگو، آن ها تصمیم گرفتند تا افراد را خلع سلاح کنند، اما سلاح هایشان را نگه دارند. باربارو کاپیتان کشتی های پارویی ونیزی را در لنگرگاه خبر داد. همچنین باربارو به سنای ونیز فرستادگانی گسیل کرد و به آن ها در مورد وقایع هشدار داد. Barbaro also sent dispatches the Senate of Venice, warning them of events. بعداً باربارو و سواره نظام های ونیزی به یکی از کشتی های پارویی عقب نشینی کردند. زمانی که دریاسالار موسنیگو به قبرس بازگشت، شورشیان در میان خودشان نزاع می کردند و مردم نیکوزیا و فاماگوستا در مقابلشان قیام کرده بودند. این قیام سرکوب شد، سردسته هایی که فرار نکرده بودند اعدام شده و قبرس مبدل به دولت متکی شد. سنای ونیز به سواره نظام و نیروهای نظامی که جوزافو باربارو را همراهی می کردند اجازه داد تا در قبرس بمانند. در دسامبر ۱۴۷۳ میلادی، جوزافو باربارو هنوز در قبر
س بود و سنای ونیز نامه ای فرستاد و به باربارو گفت که سفرش را تکمیل کرده و همچنین سفیر دیگری به نام «آمبروگیو کونتارینی» را به ایران فرستاد. باربارو و فرستاده ایرانیی در فوریه ۱۴۷۴ در لباس مبدل به عنوان زائران مسلمان قبرس را ترک گفتند. فرستادگان پاپی و ناپالی آن ها را همراهی نکردند. باربارو در قرامانیان پیاده شدند، جاییکه پادشاه به آن ها هشدار داد که ترک ها قلمروی که نیاز به سفر از میانش دارند را در دست دارند. همراهان باربارو پس از پیاده شدن در سلوکیه، از طرسوس، آدانا، اورفه، ماردین، حصن کیفا و تیگراناکرت سفر کردند. در کوه های توروس کردستان، هیئت باربارو توسط راهزنان مورد حمله واقع شدند. او با اسب فرار کرد، اما زخمی شده و چندین عضو گروه شامل مشاور و سفیر ایرانیی کشته شده و کالاهایشان به یغما رفت. با نزدیک شدنشان به تبریز، باربارو و مفسرش توسط غز بعد از امتناع از تحویل دادن نامه به اوزون حسن مورد هجمه قرار گرفتند. باربارو و همراهان نجات یافته اش به دربار حسن در آوریل ۱۴۷۴ رسیدند. گرچه که ملاقات باربارو با اوزون حسن خوب پیش رفت، او قادر نبود تا حاکم را متقاعد سازد تا مجدداً به عثمانی ها حمله کنند. به مدت کوتاهی
پس از آن، پسر حسن به نام اگورلو محمد برای شورش به پا خاسته و شهر شیراز را گرفتند. باربارو از خرابه های تخت جمشید که به اشتباه فکر می کرد دارای منشأ یهودی است بازدید کرد. همچنین او از تاوریس، سلدانیه، ایسف، کاشان، کومو، یزد، شیراز و بغداد بازدید کرد. جوزافک باربارو اولین اروپایی بود که از خرابه های پاسارگاد دیدن کرد، جایی که معتقد بود سنن محلی به غلط مقبره کوروش بزرگ را متعلق به مادر سلیمان شناسایی کرده اند. سفیر ونیزی دیگر، آمبروسیو کونتارینی در اوت ۱۴۷۴ میلادی به ایران رسید. اوزون حسن تصمیم گرفت که کونتارینی با گزارشی به ونیز بازگردد، در حالی که جوزافو باربارو در ایران بماند. بازگشت به ونیز. باربارو آخرین سفیر ونیزی بود که از ایران پس از مرگ اوزون حسن در ۱۴۷۸ میلادی خارج شد. در این زمان تنها یکی از همراهان باربارو آنجا را ترک گفته بود. در حالی که پسران حسن با همدیگر سر تاج و تخت می جنگیدند، باربارو یکی از ارمنیان را استخدام کرد و از طریق ارزروم، حلب و بیرون فرار کرد. باربارو در ۱۴۷۹ به ونیز رسید و در آنجا از خود در مقابل شکایت هایی مبنی بر این که بیش از حد در قبرس و قبل از رفتن به ایران اقامت کرده است دفاع ن
مود. گزارش باربارو نه تنها شامل مسائل سیاسی و نظامی، بلکه از کشاورزی، تجارت و رسوم ایرانیی ها نیز صحبت کرده بود. گیوسافات باربارو به عنوان کاپیتان روویگو و پروودیتور تمام پولساین از ۱۴۸۲ تا ۱۴۸۵ میلادی خدمت کرد. همچنین او یکی از مشاوران داگ آگوستینو بارباریگو بود. او در ۱۴۹۴ فوت کرد و در کلیسای سن برانسسکو دلا ویگنا دفن شد. آثار. باربارو در ۱۴۸۴ میلادی گزارشی از سفرهایش نوشت. در این آثار، او ذکر می کند که با نیکول دی کونتی و جان دی ماندویل آشنایی دارد. گزارش باربارو از سفرش با عنوان «Viaggi fatti da Vinetia, alla Tana, in Persia» اولین بار از ۱۵۴۳ تا ۱۵۴۵ توسط پسرهای الدوس منوتیوس منتشر شدند. این اثر شامل آثار ۱۵۵۹ از «باپتیستا راموسیو» با عناوین «گردایه سفرها» و «سفر به تانایس، ایران، هند و قسطنطنیه» است. محقق و درباری ویلیام توماس این اثر را به انگلیسی برای ادوارد ششم جوان تحت عنوان «سفرهایی به تانا و ایران» ترجمه کرد که همچنین شامل گزارش باربارو از سفیر همکارش به ایران، آمبروسیو کونتارینی نیز بود. این اثر در ۱۸۷۳ میلادی در لندن توسط انجمن هکلوت بازنشر شد و یک نسخه روسی زبان آن در ۱۸۷۱ میلادی منتشر شد. در ۱
۵۸۳ میلادی، گزارش باربارو توسط فیلیپو گیونتی در «Volume Delle Navigationi Et Viaggi» همراه با گزارش های مارکوپولو و گیراگوس گنجه ای از سفرهایشان به هتوم یکم، شاه ارمنستان منتشر شدند. در ۱۶۰۱ میلادی، گزارش های باربارو و کونتارینی در اثر گیترو بیزاری با عنوان «Rerum Persicarum Historia» همراه با گزارش های بوناکورسیوس، جیکوب فون هرولدسبرگ، گیووانی توماسکو مینادوی و هنریکوس پورسیوس در فرانکفورت منتشر شد. در ۲۰۰۵ میلادی، گزارش باربارو به زبان ترکی و با عنوان «Anadolu'ya ve İran'a seyahat» منتشر شد. گزارش باربارو اطلاعات بیشتری را نسبت به کونتارینی در رابطه با ایران و منابع آن ارائه نمود. او مهارت هایی را در مشاهده مکان های ناشناخته و گزارش در رابطه با آن ها از خود نشان داد. بسیاری از اطلاعات باربارو در مورد اردوی زرین، ایران و گرجستان در سایر منابع یافت نشده اند. سفر جوزافو باربارو به سنای ونیز با انریکو کورنت ترکیب شده و اثری با عنوان «Lettere al Senato Veneto» در ۱۸۵۲ میلادی در وین منتشر شد. همچنین باربارو سفرهایش را در نامه ای در سال ۱۴۹۱ میلادی به اسقف پادوا، پیترو باروکسی مورد بحث قرار داد. در فرهنگ عامه. او
یکی از شخصیت های تاریخی است که در رمان دوروثی دونت با عنوان «Caprice and Rondo» در سلسله رمان هایی با عنوان «خانه نیکولو» ظاهر گشت. در بازی «تمدن ۵»، او یکی از تاجران بزرگ ونیز است.
شمشیر نادرشاه به شمشیر جواهرنشان نادرشاه (ح. ۱۷۳۶–۱۷۴۷) اشاره دارد. این شمشیر در تهران، ایران واقع شده است. در دوره فتحعلی شاه (ح. ۱۷۹۷–۱۸۳۴) روی این شمشیر حکاکی هایی انجام و بدان تزئیناتی افزوده شد. غلاف شمشیر با الماس پوشیده شده است. تاریخ نگار امروزی مایکل اکسورثی اشاره می کند که «نادر در موارد متعددی برای توصیف خود، خویش را به شمشیر تشبیه می کرد.» این تصویر در هیچ یک از تصویرهای فتحعلی شاه موجود نیست. محمدشاه، جانشین او، در یک نقاشی دیواری در اتاق مرمر کاخ گلستان این شمشیر را سوار بر اسبی به همراه دارد. پشت شمشیر و غلاف آن تصویری از شاه بر روی دسته به همراه چند بیت شعر و تصویر دو تن از پسرانش را نشان می دهد.
کیم یون هه (؛ زادهٔ ۲۴ مه ۱۹۹۱) بازیگر اهل کره جنوبی است. حرفه. اولین حضور او روی کاور مجلهٔ سال ۲۰۰۲ به نام وگ گرل کوریا بود و در سال ۲۰۰۵ برای ام تی وی آسیا مدل بوده است، پیش از اینکه در موزیک ویدئوها نقش آفرینی کند. او حرفهٔ بازیگری خود را تحت نام هنری ووری () که در کره ای به معنای «ما» است، آغاز کرد و این نام باعث می شد که جستجوی او در اینترنت دشوار باشد. او در سال ۲۰۱۲ از نام واقعی خود، کیم یون هه، در طی تبلیغات برای فیلم کمدی ترسناک "رفتگرهای روح" استفاده کرد. کیم یون هه سپس در مجموعه های تلویزیونی "ضربان قلب"، "من به یه پری نیاز دارم" (همچنین با نام "فرستاده شده از بهشت" نیز شناخته می شود) و "گل پسر همسایه" نقش آفرینی کرده است. در سال ۲۰۱۳، او بازخوردهای مثبتی را به خاطر به تصویر کشیدن یک دختر دبیرستانی سرد و منزوی در فیلم عاشقانه دلهره آور "فولاد سرد زمستان" دریافت کرد.