Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ست و اصطلاح موتیف شبکه را در سال 2002 گسترش داد. او به همراه تیمش با معرفی مفاهیم نزدیک "جبران دینامیکی" و "نظارت خودایمن جهش یافته های با ترشح زیاد" (ASHM)،نظریه های مختلف حلقه های بازخورد غدد درون ریز را متفق کرد. این تئوری ها قادرند مجموعه وسیعی از پدیده ها شامل ریتم های غدد درون ریز دوره ای در دیابت نوع 2 و سایر اختلالات رایج غدد درون ریز و اعتیاد به الکل و بیماری های مرتبط با افزایش سن را توضیح دهند. جوایز. در سال 2004، آلون جایزه اورتون را برای "موفقیت برجسته یک دانشمند در مراحل اولیه تا اواسط دوران حرفه ای خود" توسط انجمن بین المللی زیست شناسی محاسباتی دریافت کرد. او همچنین جوایز زیر را دریافت کرده است:
در کالبدشناسی به عصبی که دو عصب دیگر را به هم متصل می کند، شاخهٔ پیوندگر (Ramus communicans، به صورت جمع: rami communicantes) می گویند. ساختار. اصطلاح شاخه پیوندگر هنگامی که شامل تعاریف بیشتری نشود، تقریباً همیشه به یک شاخه ارتباطی بین عصب نخاعی و تنه سمپاتیک اشاره دارد. به طور خاص، معمولاً به یکی از موارد زیر اشاره دارد: شاخه های (راموس های) خاکستری و سفید مسئول انتقال سیگنال های خودمختار، به ویژه برای دستگاه عصبی سمپاتیک هستند. تفاوت رنگ آن ها به دلیل تفاوت در میلینی شدن رشته های عصبی موجود در داخل است، برای نمونه، فیبرهای میلین دار بیشتر از الیاف غیرمیلین دار در شاخه پیوندگر سفید وجود دارد در حالی که عکس این موضوع برای شاخه پیوندگر خاکستری صادق است. شاخه پیوندگر خاکستری. شاخه های پیوندگر خاکستری در هر سطحی از طناب نخاعی وجود دارند و مسئول حمل رشته های عصبی پس گانگلیونی از گره های کنارمهره ای (پاراورتبرال) به مقصد، و حمل آن رشته های عصبی پیش گانگلیونی هستند که وارد گانگلیون های کنارمهره ای می شوند اما سیناپس نمی کنند. شاخه پیوندگر سفید. شاخه های پیوندگر سفید تنها در سطوحی از نخاع وجود دارند که در آن ستون سل
ولی میانی جانبی وجود دارد (T1-L3) و مسئول حمل رشته های عصبی پیش گانگلیونی از طناب نخاعی به گره های کنارمهر ه ای هستند. هر دو شاخه (راموس) در داخل عصب نخاعی از یکدیگر عبور می کنند و در هنگام خروج از عصب نخاعی برای ورود به گانگلیون، شاخه سفید دورتر از سوراخ بین مهره ای قرار می گیرد. (به علاوه، برخی از رشته ها از شاخه سفید ممکن است بدون حتی سیناپس در سطح آن به سایر گره ها مهاجرت کنند.)
فریتیگرن (ظاهر شده در سال ۳۷۰) یک سردسته گوتی از قبیله تروینگیان بود که با پیروزی برومندش در نبرد آدریانوپل به هنگام جنگ گوتیک (۳۷۶–۳۸۲) و به ارمغان آوردن پیمان صلحی که میان با گراتیان و تئودئوس یکم بسته شد، شرایط مطلوبی را برای گوت ها فراهم کرد. نام. نام "فریتیگرن" به طور لاتینیزه شده آن یعنی "فریتیگرنوس" ظاهر میشود. نام او به زبان گوتی به شکل "فریثوگایرنز" به معنای "در آرزوی صلح" بازسازی شده است. ژرمنیزه شده این نام در پرستشگاه والهالا (1842) به شکل فریدیگِر بوده و بسیار مورد احترام قرار می گیرد. اختلافات با آتاناریک. نخستین منابعی که از فریتیگرن یاد میکنند مربوط به دوره ای می باشد که والنس به تروینگ ها حمله میکرده (۳۶۷/۹) و خود تروینگ ها از سوی دیگر مورد تازش هون ها قرار می گرفتند (۳۷۶). در این زمان احتمالا جنگی میان فریتیگرن و آتاناریک (یکی از حاکمان برجسته تروینگیان)، در گرفته باشد. این زد و خورد هایی که میان فریتیگرن و آتاناریک رخ داده بود توسط افرادی چون سقراط بیزانسی، سوزومن و زوسیموس یاد شده، اما در کمال تعجب توسط افرادی چون آمیانوس مارسلینوس و فیلوستورگیوس از آنها یاد نشده است. گمان می رود که پیش یا
پس از این نبرد داخلی میان تروینگیان، فریتیگرن به آیین مسیحیت آریانی گریوده باشد. آنچه سوزومن درباره آزار مسیحیان می نویسند ظاهرا با این دوره مصادف است. به نظر میرسد که آتاناریک این جنگ را برده باشد، چرا که او در آینده و در سال ۳۷۶ تروینگیان را در جنگ علیه هون ها رهبری میکند. بنا بر سقراط، آتاناریک و فریتیگرن دو رهبر رقیب در میان تروینیگان گوت به شمار می آمدند و زمانیکه ابعاد این رقابت به سطح جنگی گسترش می یابد، آتاناریک میان تروینگیان از محبوبیت بیشتری برخوردار می شود و بدین سان فریتیگرن از رومی ها درخواست کمک کرده و به دنبال آن، امپراتور والنس و ارتش زمینی تراکیه ای او وارد عمل میشوند؛ والنس و فریتیگرن آتاناریک را شکست می دهند، و فریتیگرن به مسیحیت، و به مکتبی که والنس بدان باور داشت می گرود. سوزومن در این بخش از ماجرا از سقراط پیروی می کند. بنا بر زوسیموس، آتاناریک (آتوماریکوس) پادشاه گوت ها (سکاها) بود و اندکی پس از پیروزی در آدریانوپل و پیوستن تئودئوس به آنها، فریتیگرن، آلانتئوس و سافراکس به شمال دانوب حرکت کرده، آتاناریک را شکست داده و سپس به جنوب بازمی گردند. گذر از دانوب. در سال 367، تروینگیان به شدت
زیر فشار هون ها که خویشاوندانشان، یعنی گرتونگیان را فتح کرده بودند قرار می گیرند. فریتیگرن از والنس درخواست می کند که اجازه دهد تا تروینگیان از مرز شمالی روم گذر کرده و در استان موئسیا یا تراکیه سکنا گزینند، درحالیکه رود دانوب و دژ های مرزی روم آنها را از گزند هون ها در امان نگه می دارد. والنس با درخواست فریتیگرن موافقت کرده و اجازه میدهد تا پیروان او وارد امپراتوری شوند. در عوض، می بایست تعهد می کردند تا در زمان نیاز جنگی، در خدمت نظامی امپراتوری روم باشند، اما در عوض با آنها نه به عنوان بیگانه، بلکه به عنوان یک رومی و نه کمتر از آن برخورد خواهد شد. آنطور که روشن است، هیچکدام اتفاق نیافتاد. در همین حال آتاناریک و شمار بسیاری از پیروانش به منطقه کوکلاند (به معنی "کوهسار"، احتمالاً کارپات شرقی و ترانسیلوانیا) عقب نشینی می کنند. در پاییز ۳۷۶، رومی ها به مردم آلاویووس و فریتیگرن اجازه دادند تا از دانوب گذر کرده و در استان موئسیا ساکن شوند. در زمستان ۳۶۷/۷ موجی از قحطی سرزمین هایی که تروینگیان در آن ساکن بودند را فرا می گیرد و درخواست کمک آنها بی پاسخ ماند. در همان زمان، فرمانروایان رومی آن مناطق یعنی لوپیکینوس و
ماکسیموس با تروینیگان با بدی رفتار می کردند. آنها خوراک را به قیمیت بسیار بالایی به آنها می فروختند و باعث میشد تا بعضی گوت ها به ناچار فرزندان خود را به عنوان برده بفروشند. آنها برخی از رهبران تروینگیان، از جمله فریتیگرن و آلاویووس را به یک ضیافتی نفیس دعوت می کنند و سپس برخی از آنها را در این ضیافت می کشند و برخی دیگر را به عنوان گروگان نگه می دارند. به احتمال بسیار آلاویووس به عنوان یک گروگان در نزد رومی ها باقی می ماند، اما فریتیگرن موفق می شود تا فرار کرده و خود را یگانه رهبر تروینگیان معرفی کند. چندی از این حادثه نگذشته بود که فریتیگرن علیه امپراتوری روم اعلان جنگ کرد. جنگ علیه والنس. فریتیگرن موفق شد تا پیروزی قاطعانه ای را در برابر لوپیکینوس در نبرد مارکیانوپل و در سال ۳۷۶ رقم بزند. گوت ها در طول سال ۳۷۷ موفق شدند تا کنترل بسیاری از استان های نزدیکِ استان ثروتمند تراکیه را به دست بگیرند. والنس که متوجه وخامت اوضاع شده بود، اسپهبدهای خود یعنی ریکومر و فریگریدوس را برای مهار گوت ها به شرق کوه های هایموس می فرستد. در نبرد بیدها، ترکیب نیرو های نیمه غربی و شرقی امپراتوری به سختی توانست در برابر شمار بسیا
ری از گوت ها ایستادگی کند، که باعث شد تا گوت ها برای بازسازی و بهبودی دوباره به یک دژ واگن عقب نشینی کنند. والنس در این لحظه ساترنینوس را برای پشتیبانی از ترایانوس به صحنه نبرد گسیل می کند. ساترنینوس و ترایانوس به امید اینکه آنها را در زمستان ۳۷۷/۸ به گرسنگی مفرط دچار کنند، تعدادی استحکامات برای مهار اردوگاه گوت ها ساختند تا آنها را به یک نبرد میدانی باز وادار کند. فریتیگرن از ترک واگن خود سر باز زد، و اتفاقا موفق شد تا برای درخواست کمک از سواره نظام های آلانی و هونی اقدام کند. ساترنینوس نتوانست محاصره خود را بیشتر طول دهد، و ناچار شد و تا عقب نشینی کند. با عقب نشینی آنها، گوت ها یکبار دیگر به آزادی حرکت رسیدند و حومه شهر را غارت کردند. گوت ها در تابستان سال۳۷۷ موفق شدند تا دوباره به منطقه ی هلسپونت و دریای سیاه دسترسی پیدا کنند. آنها دیبالتوم و آگوستا تراژانا را غارت کردند و فریگیدروس را ناچار ساختند تا به ایلیریا عقب نشینی کند. گوت ها اکنون خود کنستانتینوپل را تهدید می کردند، و این والنس را ناچار ساخت تا نیروهای قابل توجهی را از جبهه ی پارس بیرون کرده و در نتیجه امتیازات فراوانی را به ساسانیان اعطا کند. بنا
بر سقراط بیزانسی، شهروندان پایتخت والنس را به نقض امنیت آنها متهم کرده و او را مصر ساختند تا در برابر یورش گران بایستد. در ۱۲ ژوئن، والنس نیرو های خود را به مِلانتیاس حرکت داده، و سپس سباستیانوس را به همراه سپاهی پیشرفته برای رویارویی با تیره های مختلف گوت ها گسیل می کند. سباستیانوس پیروز مندانه شماری از قبایل غارت گران را در هم کوبید و فریتیگرن را ناچار ساخت تا نیرو های خود را در کابایل استوار کند. گراتیان در شمال و در لشکر کشی های خود علیه آلامان ها (نبرد آرژانتوواریا) اسیر شد و نتوانست از والنس - که انتظار داشت گراتیان در ژوئن یا جولای با گوت ها درگیر شود - پشتیبانی کند. وقتی والنس نوداد یافت که گوت ها در حال حرکت به سوی آدریانوپل هستند، رخت بر بست و حرکت کرد تا با آنها دیدار کند. دور و بر ۷ آگوست، ریکومر با پیامی مضمون بر اینکه گراتیان در حال نزدیک شدن است از اردوگاه غرب بازگشت. بنابر آمیانوس، ویکتور به والنس هشدار داد تا منتظر گراتیان بماند، درحالیکه سباستیانوس او را به یک حمله آنی وا داشت. فریتیگرن در شبانگاه ۸ آگوست فرستندگانی را با دو پیام فرستاد. نامه نخست مضمون بر پیشنهاد صلح و یک اتحاد نظامی را در
برابر تبادل ارض در تراکیه بود، و دومی به طور خصوصی خطاب به والنس بود، که به او اطمینان داد که او واقعا آرزوی صلح داشت، اما از والنس خواست تا مجهز و بسیج بماند، تا او، یعنی فریتیگرن، بتواند مردمش را برای حفظ صلح متقاعد کند. والنس این درخواست را رد کرده و در همان روز برای درگیر شدن با گوت ها حرکت کرد. فریتیگرن توانست تا با این مذاکرات صلح، اندکی مهلت برای خود کسب کند تا سواره نظامیان همپیامنش گرتونگی برسد. در نبرد پیش رو آدریانوپل، گوت ها پیروزی قاطعی در برابر ارتش روم به دست آوردند. ارتش روم قلع و قمع شد و خسارات فراوانی بر جای گذاشت. والنس در پسایند این نبرد (پس از به پایان رسیدن این نبرد) کشته شد. فریتیگرن خود شهر آدریانوپل را محاصره کرد، اما پیروز نشد، چرا که مردم این شهر در برابر غارت گران با تمام قوا ایستادگی کردند. گوت ها هرچند کنترل بخش بزرگی از شبه جزیره ی بالکان را دوباره به دست گرفتند، امپراتوری بی امراتور روم شرقی، ترس از این داشت که جمعیت بزرگی از گوت ها با فریتیگرن متحد شده و در به طور پراکنده دست به شورش بزنند. ژولیوس، جانشین لوپیکینوس، دستور داد تا همه ی گوت هایی که نزدیک مرز زندگی میکردند را ق
تل عام کنند. با فرا رسیدن سال ۳۷۹ و با شنیده شدن این نوداد که قتل عام بزرگی در انتظار گوت های نزدیک مرز است، به شورش های مکرر در آسیای صغیر منجر شد. رومی ها واکنش خود به این شورش ها را با کشتار گوت ها در استان های داخلی نشان دادند. فریتیگرن جنگ را دو سال ادامه داد که با نتایج مختلفی همراه بود. تئودئوس یکم امپراتوری را از والنس مورخ ۱۹ ژانویه سال ۳۷۹ به ارث برد. گراتیان از تئودئوس به عنوان هم-امپراتوری خود از او قدردانی کرد و کنترل اسقف نشینی های داکیه و مقدونیه را در اختیار او گذاشت، اما بی درنگ به جبهه شمالی برای رویارویی با آلامان ها برگشت، و تئودئوس را در رویارویی با مشکل ناشی از گوت ها تنها گذاشت. تئودئوس ارتشی نو متشکل از کشاورزان و مزدوران طرح ریخت. بسیاری از آنها از پیوستن به ارتش برای جلوگیری از اعزام به جنگ خودداری کردند، بسیاری انگشت شست خود را برای خودداری از خدمت سربازی مثله کردند، اما تئودئوس کسانی را که قصد فرار داشتند را به شدت مجازات کرده، و حتی کسانی را که شست خود را مثله کرده بودند را به خدمت سربازی فرا خواند. یکی از اسپهبدان تئودئوس به نام مودارس که خود یک گوت تبار بود پیروزی کوچکی در برابر
فریتیگرن به دست آورد. به نظر می رسد که در این نقطه، گرتونگی ها ارتش گوت را دو نیمه کرده و راهی ایلیریکوم می شود. تروینگیان تحت رهبری فریتیگرن به سوی یونان حرکت کردند، وارد مقدونیه و تسالی شد. تئودئوس برای گرفتن جلوی آنها به این سو حرکت کرد اما ارتش او به دلیل فراریان از خدمت سربازی در نبرد تسالونیکا متلاشی شد، در حالیکه مزدوران وحشی بسیاری به فریتیگرن می پیوستند. در این نقطه گراتیان تمایل داشت تا دوباره به کمک آنها بیایید، که سرانجام این تمایل، گسیل کردن دو تن از اسپهبدهای خود با نام های آربوگاست و بائوتو بود که موفق می شوند تا در تابستان ۳۸۱ گوتی ها را به سمت تراکیه عقب برانند. مذاکرات صلح برپا می شوند، درحالیکه ریکومرز و ساتورنینوس این مذاکرات را برای رومی ها هدایت می کردند. سرانجام در ۳ اکتبر ۳۸۲ صلح برقرار شد. از فریتیگرن در منابع پسا سال ۳۸۱ یاد هرگز یاد نمی شود و سرنوشت او روشن نیست، ممکن است که در لشکرکشی یونان کشته شده باشد، یا به عنوان یکی از شرایط مذاکره از مقام خود عزل شده است.
باشگاه فوتبال ویزلا یک باشگاه فوتبال پرتغالی است که در شهر ویزلا، منطقه براگا واقع شده است. این باشگاه در سال ۱۹۳۹ تأسیس گردیده است و هم اکنون در لیگ برتر فوتبال پرتغال، بالاترین سطح از لیگ های فوتبال پرتغال رقابت می کند. تاریخچه. ویزلا در ۱ اوت ۱۹۴۰ به اتحادیه فوتبال براگا پیوست. بیست و شش سال بعد، اولین جام با فتح Taça de Campeão Nacional پس از پیروزی مقابل Tramagal Sport União کسب شد. این باشگاه اکثریت قریب به اتفاق سالهای اولیه خود را در کمپئوناتو پرتغال (سطح چهارم فوتبال پرتغال) گذراند. در سال ۱۹۸۴، ویزلا برای اولین بار در تاریخ خود به لیگ برتر فوتبال پرتغال (سطح اول فوتبال پرتغال) صعود کرد، اما این دوره فقط یک فصل به طول انجامید و باشگاه در رده آخر قرار گرفت و مجدداً سقوط کرد. اندکی بعد، تیم دوباره در سطح سوم قرار گرفت و تنها در دهه ۲۰۰۰ بازگشت. باز هم در سطح دوم فوتبال پرتغال، ویزلا در فصل ۲۰۰۸–۲۰۰۷ سوم شد و تنها یک امتیاز تا صعود فاصله داشت. در سال بعد، در جایگاه دهم به پایان رسید، اما به دلیل رسوایی آپیتو دورادو سقوط کرد. برای چندین سال، باشگاه به عنوان تیم دوم و پرورش بازیکن باشگاه فوتبال براگا عمل
کرد. در مه ۲۰۲۱، این باشگاه در رده دوم لیگ دوم پرتغال ۲۰۲۰–۲۰۲۱ قرار گرفت تا پس از ۳۶ سال غیبت، برای اولین بار در تاریخ باشگاه از سال ۱۹۸۵ به لیگ برتر صعود کند.
اسقف نشینی مقدونیه (; ) یک اسقف نشینی در امپراتوری روم بود، که بخشی از فرمانداری پرایتوری ایلیریکوم را تشکیل می داد. مرکز اداری آن تسالونیکی بود. تاریخچه. واحد اسقف نشینی احتمالا در دوران کنستانتین بزرگ (حـ.۳۰۶-۳۳۷) تشکیل شده و با تقسیمات اسقف نشینی دیوکلسینی موئسیا آغاز شده است. این واحد شامل استان های مقدونیه، پریما، مقدونیه رومی، تسالیا، اپیروس قدیم، اپیروس نو، آخیا و کِرِت بود.
شورش مکری به وقایع سال های ۱۲۵۸ و ۱۲۵۹ شمسی (۱۲۹۷–۱۲۹۸ قمری) و خصوصاً اقدامات حمزه آقا منگور از سران ایل منگور اشاره دارد. در این سال خلفای شیخ عبیدالله نهری و حمزه آقا علیه دولت ایران قاجار اعلام جنگ کردند. حمزه آقا منگور با حاکم ساوجبلاغ مکری وارد جنگ شد و شیخ عبیدالله سواران کُرد را به ساوجبلاغ مکری برای کمک به حمزه آقا فرستاد. شیوخ و خلفا با تبلیغات علیهٔ دولت مرکزی ایران منجر به درگیری در منطقه ساوجبلاغ مکری (مکریان امروزی) شد. در این زمان حاکم قصبهٔ ساوجبلاغ (مهاباد کنونی) به میاندوآب گریخت و محمدآقا رئیس عشیرهٔ مامش ومامند آقا رئیس عشیره پیران به شورشیان و حمزه آقا پیوستند. عشایر منگور مامش و پیران جزو ایل مکری به شمار می روند که در جنوب دریاچه ارومیه و مکریان سکونت دارند. حمزه آقا به حمله مناطق ساوجبلاغ، میاندوآب و تا نواحی ملک کندی و بناب پیشروی کرد. مینورسکی در اینباره نوشته است: غارتگری و تاراج از همان آغاز کار، از ویژگی های این قیام بود و شمار قابل توجهی از ایرانیان به قتل رسیدند و زیان های مالی وارد شده به آنان بسیار وسیع بود. پس از تصرف ساوجبلاغ، مریدان شیخ عبیدالله و خصوصاً عبدالقادر پسر شیخ ما
یل به حمله به افشار و سقز بود. در روز جمعه ۲۵ شوال ۱۲۹۷ هجری قمری، حمزه آقا و عبدالقادر به میاندوآب حمله کردند و مساجد و خانه های مردم را به آتش کشیدند و بازار آنجا را غارت کردند. براساس گزارش کارگزاری ساوجبلاغ به وزارت خارجه در سال ۱۲۹۸ هجری قمری، سه هزار و پانصد نفر در این وقایع کشته شدند. آمار کشته شدگان متفاوت ذکر شده و اسکندر غوریانس تعداد کشته شدگان را هشتصد و پنجاه نفر عنوان کرده است. میرزا محمدعلی محلاتی ملقب به حاج سیاح در تیرماه سال ۱۲۶۱ شمسی به بوکان و ساوجبلاغ سفر کرده است. او اشاره هایی به این وقایع می کند و آن را برابر با حملهٔ مغول به ایران دانسته است. و از جنایات و قتل عام مردم و غارت روستاها توسط مریدان شیخ عبیدالله نهری سخن گفته است. همچنین حاجی سیاح به حمزه آقا منگور پرداخته که در این سال (۱۲۶۱) با توسل به زور، ریاست ایل مکری را به دست گرفته است. ژاک دو مورگان، محقق فرانسوی در مورد این شورش نوشته: سیف الدین خان مکری فرزند عزیزخان مکری رئیس قبیله مکری بود. او کُردها را تشویق به ساخت روستا در سرزمین هایشان می کرد. از املاک پدرش تنها دهِ بوکان برای او مانده بود. بوکان همانجایی بود که در جریان
شورش مکری در مقابل شورشیان ایستادگی کرد. این شورش که به تحریک شیخ عبیدالله و عشایر منگور و مامش پیران آغاز شده بود. سرانجام بدون نتیجه با خونریزی بسیار در آذربایجان به پایان رسید. شورش مکری به همزیستی میان شیعیان و اهل سنت تأثیر منفی گذاشت و دشمنی میان پیروان این دو فرقه برای سال ها ادامه یافت.
اسقف نشینی موئسیا (, ) یک اسقف نشینی در امپراتوری روم بود که شامل بلغارستان غربی، صربستان مرکزی، مونته نگرو، آلبانی، مقدونیه شمالی، و یونان بود. تاریخچه. اسقف نشینی موئسیا یکی از دوازده اسقف نشینی هایی بود که دیوکلسین (حـ.۲۸۴-۳۰۵) در دوران اصلاحات اداری خود، در امپراتوری روم به وجود آورد. این اسقف نشینی بسیاری از بخش های یونان باستان و ایلیریا را احاطه کرده و از کرت تا دانوب گستردگی داشت. در دوران تترارشی (حکومت چهارنفره) این اسقف نشینی تحت حوزه ی قضایی سزار گالریوس بود که در بسیاری از دوران حکومتش به عنوان آگوستوس آن را تحت کنترل خود نگه داشت (۳۱۱-۳۰۵) او سپس مرد و در شهر فلیکس رومولیانا، درون قلمروی اسقف نشینی موئسیا به خاک سپرده شد. این اسقف نشینی سپس به دو نیمه تقسیم شده و دو اسقف نشینی مقدونیه و اسقف نشینی داکیه در شمال، و احتمالا تحت حکومت کنستانتین یکم (حـ.۳۳۷-۳۰۶) را تشکیل داد، هرچندکه این این جدایی تا سال ۳۷۰ تایید نشده بود. این دو اسقف نشینی نو در نیمه ی دوم سده چهارم میلادی به عنوان بخشی از فرمانداری پرایتوری ایلیریکوم گروه بندی شدند، که الزاما همان مناطقی را که اسقف نشینی موئسیا پوشش می داد را شام
ل می شد. فرمانداری. پس از اصلاحات اداری امپراتور دیوکلسین، اسقف نشینی موئسیا از استان های زیر تشکیل شده بود:
محمد هژبر ابراهیمی (۱ فروردین ۱۳۰۵ – ۲۷ فروردین ۱۴۰۲) مجسمه ساز ایرانی بود. زندگی. او متولد ۱۳۰۵ پاریز و فارغ التحصیل رشته مجسمه سازی دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران در سال ۱۳۴۸ است. از کودکی شاگرد استاد علی اکبر صنعتی بوده و نقش مؤثری نیز در برپایی موزه «آثار استاد صنعتی» در میدان توپخانه تهران و همچنین موزه صنعتی کرمان داشته است. وی در نخستین سمپوزیوم مجسمه سازی کرمان نیز حضور داشت و مجسمه ای فلزی به نام پرستو خلق کرد که این مجسمه نیز در کرمان نصب شده است. همچنین مجسمه عیسی ماهانی را با فایبرگلاس و به طول ۴ متر ساخته است که در پارک مشاهیر کرمان نصب شده است. این مجسمه آخرین مجسمه شهری این هنرمند به شمار می رود. از دیگر فعالیت های این هنرمند می توان به برگزاری چندین نمایشگاه انفرادی و گروهی در تهران، اصفهان و رفسنجان اشاره کرد.
نبرد دیبالتوم نبردی میان ارتش امپراتوری روم و ارتش گوتی ها، هون ها و آلان ها بود که در تابستان ۳۷۷ میلادی در بیرون از شهر دیبالتوم در تراکیه رخ داد و با پیروزی گوت ها به پایان رسید. زمینه. پس از اینکه ساترنینوس دستور داد تا سربازان از رشته کوه های بالکان عقب نشینی کنند، گوت ها به درون موئسیا در تراکیه گذر کردند و به غارت حومه شهر پرداختند. نیرویی از گوت ها، به همراه متحدان نوین خود یعنی آلان ها و هون ها، منطقهٔ مارکیانوپولیس را ترک کرده و به جستجوی غارت به سمت جنوب مسافرت کردند و به نزدیکی شهر دیبالتوم رسیدند. بارزیمرس یا "تریبونوم سکوتاریوروم" (فرمانده نگهبانان)، به همراه سایر اسپهبدان، به شرق در تراکیه فرستاده شد تا با گوت ها بجنگد، و شروع به ایجاد کمپ در بیرون از دیبالتوم کرد. ارتش رومی شامل واحدهایی از جمله سواره نظام های "سکوتاری"، "کورنوتی"، و سایر واحدهای پیاده نظام بود. نبرد. گوت ها با ایجاد کمپ در شب، رومی ها را سرگشته کردند، و بارزیمرس سریعاً ارتش را به آرایش جنگی درآورد. رومی ها طوری به گوت ها حمله کردند تا تلاش کنند نیروهای آنها را به عقب نشینی وادارند، اما نیروی عظیمی از سواره نظام ها دیرهنگام وا
رد جنگ شده و به رومی ها چیره شدند. در این نبرد، بارزیمرس کشته شد، اکوئیتوس (ارتشبد دربار) اسیر شد، و بخش بزرگی از ارتش روم از میان رفت. عواقب. گوت ها، هون ها و آلان ها، شهر دیبالتوم را غارت کرده، و به سوی منطقه ای که امروز به عنوان استارا زاگورا شناخته می شود حرکت کرده تا به اسپهبد فریگریدوس حمله کنند، اما پیشاهنگان او مهاجمان را شناسایی کردند و فریگریدوس بی درنگ به ایلیریا عقب نشینی کرد. اکوئیتوس سپس موفق شد تا از اسارت آزاد شود.
بعد از آزادی یک مجموعه تلویزیونی ایرانی به کارگردانی محمدعلی باشه آهنگر و تهیه کنندگی سعید سعدی و نویسندگی نیلوفر محلوجی است. پخش این مجموعه از ٢٧ آذر ۱۴۰۰ در ۳۴ قسمت از شبکه یک سیما آغاز شد. خلاصه داستان. در خلاصه داستان این سریال آمده است: هر روز با عطر گل های باغ های شهریار از خواب بلند می شدم، مادرم خدابیامرز یه باغچه خوشگل داشت که همیشه سرش گرم بود. بنده خدا اکثر مواقع تنها بود. بابام که راننده بیابون بود صبح تا شب پشت نفتکش اش دنده عوض می کرد و بنزین جا به جا می کرد. راه نزدیکش چهار پنج ساعت ترافیک انبار ری تا پمپ بنزینای جنوب و مرکز تهران بود.صبح ها زودتر می رفت تا بار بهتر بهش بخوره. اگه هوا سرد بود و مشکلی برای مناطق سردسیر پیش نمی اومد، بارش و عوض می کردن و می فرستادنش سمت همدان آذربایجان کردستان چه می دونم استان های سردسیر و برف گیر. این آخریا زیاد حالش میزون نبود خودش چیزی نمی گفت ولی ماها که می فهمیدیم. توی خونه ای که پدر مادر توش نباشه هیچی نمی تونه جاشونو پر کنه…
جین لبل (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی، بازیگر، بدل کار، مربی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی تاکنون مربی افرادی چون بروس لی، چاک نوریس، کارو پاریسیان، رابرت وال، مانول گامبوریان، روندا رزی و بسیاری دیگر بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "مردان سیاه پوش ۲"، "مرد روی ماه"، "احمق در اطراف" و "روزی روزگاری در هالیوود" اشاره کرد.
پیتر لی (; – ) هواشناس و سیاست مدار اهل هنگ کنگ بود. وی برادر بزرگتر بروس لی بود.
رابرت لی جون-فای (; – ) موسیقی دان، نوازنده و بازیگر اهل چین بود. وی بین سال های ۱۹۶۶ تا ۱۹۷۴ میلادی فعالیت می کرد.
گوم اسپیس () شرکت هوافضای دانمارکی است، که در سال ۲۰۰۷ تأسیس شد.
اواچ بی () شرکت هوافضای آلمانی است، که در سال ۱۹۵۸ تأسیس شد.
لوئیزا آشوتی سارگسیان (؛ زادهٔ ) یک تاریخ نگار ادبی و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۷ تا تاریخ ۲۰۱۸ سمت نمایندگی دوره ششم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. وی عضو حزب ارمنستان شکوفا است زندگی نامه. در ۲ سپتامبر ۱۹۷۷ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی ایروان فارغ التحصیل شد. وی متأهل و صاحب دو فرزند می باشد.
خطای محیطی ، خطای محاسباتی است که به دلیل محیط بخشی از مشاهدات است. هر آزمایشی که در هر نقطه ای از کیهان انجام شود، محیط اطراف خود را دارد که ما نمی توانیم سیستم خود را از آن حذف کنیم. مطالعه اثرات محیطی این مزیت اصلی را دارد که ما می توانیم این واقعیت را توجیه کنیم که محیط بر آزمایش ها تأثیر دارد و محیط عملی نه تنها نتیجه ما را اصلاح می کند، بلکه آن را تقویت می کند. دلیل ها. خطاهای محیطی دلایل مختلفی دارند که با گذشت زمان گسترش می یابد، همان طور که پژوهش ها به ما می گوید، عواملی مانند دما، رطوبت، میدان مغناطیسی، ارتعاش مداوم سطح زمین، باد و روشنایی نامناسب تأثیرگذار هستند. کاستن. در آزمایشگاه های با دقت بالا، جایی که کوچک ترین اشکال می تواند کل سیستم را از بین ببرد، حذف یا حداقل کاهش انجام می شود.
جک جوزف دونگارا (زاده ۱۸ ژوئیه ۱۹۵۰) (FRS) یک دانشمند رایانه آمریکایی است. او استاد برجسته علوم رایانه دانشگاه آمریکایی در گروه مهندسی برق و علوم رایانه در دانشگاه تنسی است. او دارای سمت یکی از اعضای برجسته پژوهشی در بخش علوم رایانه و ریاضیات در آزمایشگاه ملی اوک ریج، بورسیه تورینگ در دانشکده ریاضیات در دانشگاه منچستر، و استاد کمکی در گروه علوم رایانه در دانشگاه رایس است. دونگارا به عنوان عضو هیئت علمی در مؤسسه مطالعات پیشرفته دانشگاه A&amp;M تگزاس (۲۰۱۴–۲۰۱۸) خدمت کرد. دونگارا مدیر مؤسس آزمایشگاه محاسبات نوآورانه در دانشگاه تنسی است. وی در سال ۲۰۲۲ برای پژوهش در زمینه پردازش با کیفیت بالا (HPC) برنده جایزه تورینگ شد. تحصیلات. دونگارا در سال ۱۹۷۲ مدرک لیسانس ریاضیات را از دانشگاه ایالتی شیکاگو و در سال ۱۹۷۳ مدرک کارشناسی ارشد علوم رایانه را از مؤسسه فناوری ایلینوی دریافت کرد. در سال ۱۹۸۰ دکترای فلسفه خود را زیر نظر کلیو مولر در ریاضیات کاربردی از دانشگاه نیومکزیکو دریافت کرد.
در ریاضیات و علوم تجربی، کمی سازی (یا اندازه گیری) عمل شمارش و اندازه گرفتن است که مشاهدات و تجربیات حسی انسان را در مقادیر کمی ترسیم می کند. اندازه گیری در این معنا، پایه ای برای روش علمی است. علوم طبیعی. برخی از معیارهای اهمیت کلی بی چون و چرای کمی سازی در علوم طبیعی را می توان از توصیه های زیر به دست آورد: علوم اجتماعی. در علوم اجتماعی، کمیت بخشی جدایی ناپذیر از اقتصاد و روان شناسی است. هر دو رشته داده ها را جمع آوری می کنند - اقتصاد با مشاهده تجربی و روان شناسی با آزمایش - و هر دو از روش های آماری مانند تحلیل رگرسیون برای نتیجه گیری از آن استفاده می کنند.
ایستگاه لوگهید تاون سنتر () یک ایستگاه مرتفع در خط اکسپو (اسکای ترین) و خط میلنیوم مترو ونکوور اسکای ترین (ونکوور) حمل و نقل سریع مترو است. این ایستگاه در بزرگراه لوگهید و جاده آستین در برنابی، بریتیش کلمبیا، کانادا واقع شده است.
مارینا میتوشی مارگاریان (؛ زادهٔ ) یک پزشک و سیاستمدار اهل ارمنستان است که از تاریخ ۲۰۱۷ تا تاریخ ۲۰۱۸ سمت نمایندگی دوره مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. وی در ۲۸ ژوئیهٔ ۱۹۵۷ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه پزشکی دولتی ایروان فارغ التحصیل گشت.
در زیست شناسی فرگشتی، واگرایش سازشی ، فرآیندی است که در آن موجودات زنده به سرعت از گونه های اجدادی به چندین شکل جدید تنوع می دهند، به ویژه زمانی که تغییر در محیط، منابع جدیدی را در دسترس قرار می دهد، تعاملات زیستی را تغییر می دهد یا کنام های محیطی جدیدی را باز می کند. این فرایند با آغاز یک نیای واحد، منجر به گونه زایی و سازگاری فنوتیپی مجموعه ای از گونه ها می شود که ویژگی های ریخت شناسی و فیزیولوژیکی متفاوتی را نشان می دهند. نمونه اولیه واگرایش سازشی، گونه زایی سهره ها در گالاپاگوس ("سهره های داروین") است، اما نمونه هایی از آن در سراسر جهان شناخته شده است. نام دیگر واگرایش سازشی یا سازگاری با شرایط محیطی دگرگشت تا فرگشت است ویژگی ها. برای شناسایی یک واگرایش سازشی می توان از چهار ویژگی استفاده کرد: شرایط. پنداشته می شود که واگرایش سازشی توسط یک فرصت بوم شناختی یا یک منطقه سازگاری جدید ایجاد می شوند. منابع فرصت های زیست محیطی می تواند از دست دادن آنتاگونیست ها (رقیبان یا شکارچیان)، تکامل یک نوآوری کلیدی یا پراکندگی در یک محیط جدید باشد. هر یک از این فرصت های بوم شناختی این پتانسیل را دارد که منجر به افزایش اندا