Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شند - به عنوان مصاحبه گر. او همچنین خاطرنشان می کند که نتیجه با نتایجی که در ۱۵ سال مطالعه مناطق درگیری ثبت کرده است، مطابقت ندارد. او می گوید حتی در دارفور، جایی که گروه های مسلح کل روستاها را از بین برده اند، محققان این ۵۰۰ روستا را ثبت . مرگ های خشونت آمیز روزانه که تیم جانز هاپکینز تخمین می زند در عراق رخ می دهد. اما به طور کلی Guha-Sapir می گوید که این مقاله حاوی بهترین داده ها در مورد میزان مرگ و میر در عراق است." مقاله بعدی توسط دباراتی گوها ساپیر و اویور دگومی برای مرکز تحقیقات اپیدمیولوژی بلایای طبیعی به بررسی جزئیات داده های "لنست" می پردازد.نتیجه می گیرد که "لنست" تلفات را بیش از حد تخمین زده است و تعداد کشته های مربوط به جنگ به احتمال زیاد حدود ۱۲۵۰۰۰ نفر برای دوره تحت پوشش مطالعه "لنست" بوده است، و با تصحیح اشتباهات در تخمین "لنست" در سال ۲۰۰۶ و مثلث بندی با داده های شمارش بدن عراق و ILCS به نتایج خود می رسد. بث آزبورن داپونته، جمعیت شناس که به دلیل برآوردهای مرگ و میر در جنگ اول خلیج فارس شناخته شده است، بررسی لنست وسایر منابع را در مقاله ای برای بررسی بین المللی صلیب سرخ ارزیابی می کند. درمیان
سایر انتقادات، داپونته قابلیت اطمینان تخمین های پیش از جنگ مورد استفاده درمطالعه لنست را برای استخراج تخمین «مرگ های اضافی» و تأیید اخلاقی این نظرسنجی زیر سؤال می برد. او نتیجه می گیرد که معتبرترین اطلاعات موجود تا به امروز توسط بررسی سلامت خانواده عراق، بررسی شرایط زندگی عراق و شمارش بدن عراق ارائه شده است. خبرنگار برزو درگاهی عراق برای "لس آنجلس تایمز"، در مصاحبه با پی بی اس، این مطالعه را بر اساس تحقیق های قبلی آنها در عراق زیر سؤال برد و گفت: "خب، ما فکر می کنیم - "لس آنجلس تایمز" فکر می کند این اعداد بسیار بزرگ هستند، بسته به گسترده بودن. تحقیق هایی که انجام دادیم در اوایل سال جاری، در حدود ژوئن، گزارش حداقل در ماه ژوئن منتشر شد، اما این گزارش هفته ها قبل از آن انجام شد. ما به سردخانه ها، گورستان ها، بیمارستان ها، مقامات بهداشتی رفتیم و تا آنجا که می توانستیم آمار اجساد واقعی را جمع آوری کردیم و تعداد ما در حدود ژوئن حدود ۵۰۰۰۰ نفر بود. و این نوع برخورد با برخی از گزارش های خبری که در آنجا منتشر شده بود، انباشت گزارش های خبری، از نظر تعداد کشته شدگان. سازمان ملل می گوید که حدود ۳۰۰۰ نفر در ماه کشته می شو
ند. که با اعداد ما و با شماره سردخانه همخوانی دارد. این تعداد ۶۰۰۰۰۰ کشته یا بیشتر از آغاز جنگ، بسیار دور از نمودار ماست.» برآورد "لنست" در اکتبر ۲۰۰۶ نیز با انتقاد دولت عراق مواجه شد. علی دباغ، سخنگوی دولت گفت: این رقم که در واقعیت هیچ مبنایی ندارد، اغراق آمیز است. علی الشمری، وزیر بهداشت عراق نیز در نوامبر ۲۰۰۶ دیدگاه مشابهی ارائه کرد: «از سه سال و نیم از زمان تغییر رژیم صدام، برخی می گویند که ما ۶۰۰۰۰۰ کشته داریم. این یک عدد اغراق آمیز است. من فکر می کنم ۱۵۰ خوب است." مقاله ای در سال ۲۰۱۰توسط مایکل اسپاگات با عنوان "مشکلات اخلاقی و یکپارچگی داده ها در دومین بررسی لنست مرگ و میر در عراق" در مجله معتبر "دفاع و اقتصاد صلح منتشر" شد. این مقاله استدلال می کند که چندین "نقض اخلاقی برای پاسخ دهندگان نظرسنجی" وجود داشته است، نویسندگان مطالعه به دلیل "عدم افشای پرسشنامه نظرسنجی، فرم ورود داده ها، تطبیق داده ها با هویت مصاحبه گر ناشناس با خانواده ها و طرح نمونه" اشتباهاتی را ارائه می دهند، و ارائه می کند شواهد مربوط به جعل و جعل داده ها، که در ۹دسته کلی قرار می گیرند." این مقاله نتیجه می گیرد که بررسی لنست،"نمی توان
کمک قابل اعتماد یا معتبری در زمینه آگاهی در مورد میزان مرگ و میر در عراق از سال۲۰۰۳ در نظر گرفت." بررسی انجمن آمریکایی برای تحقیقات افکار عمومی از بررسی دومین لنست. در ۳ فوریه ۲۰۰۹، شورای اجرایی انجمن آمریکایی برای تحقیق های افکار عمومی (AAPOR) اعلام کرد که یک تحقیق ۸ ماهه نشان می دهد نویسنده نظرسنجی "لنست" در سال ۲۰۰۶، گیلبرت برنهام، قوانین و مقررات اخلاق حرفه ای انجمن را نقض کرده است. به دلیل امتناع مکرر از افشای حقایق اساسی در مورد تحقیق های خود. مری لوش، رئیس کمیته استانداردهای انجمن گفت: «برنهام تنها اطلاعات جزئی ارائه کرد و به صراحت از ارائه اطلاعات کامل در مورد عناصر اساسی تحقیق خود خودداری کرد. رئیس انجمن آمریکایی برای تحقیقات افکار عمومی، ریچارد کولکا، افزود:هنگامی که محققین نتایج مهمی می گیرند و اظهارات و استدلال های عمومی را بر اساس داده های تحقیق پیمایشی بیان می کنند، و متعاقباً از پاسخ دادن به سؤالات اساسی در مورد چگونگی انجام تحقیق های خود سرباز می زنند، این امر استانداردهای اساسی علم را نقض می کند، به طور جدی بحث عمومی باز در مورد موضوعات مهم را تضعیف می کند، و اعتبار همه نظرسنجی ها و تحقیق ها
ی افکار عمومی را تضعیف می کند. این نگرانی ها اساس استانداردها و کدهای حرفه ای انجمن آمریکایی برای تحقیقات افکار عمومی در طول تاریخ ما بوده است، و زمانی که این اصول به وضوح نقض شده است، آگاه کردن مردم از این تخلفات بخشی جدایی ناپذیر از مأموریت و ارزش های ما به عنوان یک سازمان حرفه ای است.انجمن آمریکایی برای تحقیقات افکار عمومی متعاقباً فهرست دقیق تری از هشت قطعه خاص از اطلاعات را منتشر کرد که برنهام پس از درخواست های مکرر موفق به افشای آن نشد. اینها شامل یک کپی از پرسشنامه نظرسنجی به تمام زبان هایی است که به آن ترجمه شده است، بیانیه رضایت، اطلاعات روش شناسی انتخاب نمونه و خلاصه ای از وضعیت همه موارد نمونه. نه برنهام و نه دانشکده بهداشت عمومی جانز هاپکینز بلومبرگ عضو انجمن آمریکایی برای تحقیقات افکار عمومی نیستند. تیم پارسونز، مدیر روابط عمومی مدرسه بلومبرگ در بیانیه ای رسمی نوشت که مدرسه در موقعیتی نیست که دربارهٔ یافته های انجمن آمریکایی برای تحقیقات افکار عمومی اظهارنظر کند، زیرا مدرسه عضوی از سازمان نیست و نمی داند چه رویه ها یا استانداردهایی وجود دارد. در تصمیم گیری در مورد این مطالعه دنبال شد." پارسونز هم
چنین خاطرنشان کرد که مدرسه در حال تکمیل تحقیق های خود در مورد این مطالعه است. حداقل یک مقاله در انتقاد از تصمیم انجمن آمریکایی برای تحقیقات افکار عمومی برای محکوم کردن برنهام نوشته شده است. دبورا مک کنزی، که در "نیو ساینتیست" می نویسد، گفت: «هیچ مدرک مستقیمی وجود ندارد که نشان دهد حمله اخیر به برنهام انگیزه های سیاسی داشته است»، اما هدف اعلام شده انجمن آمریکایی برای تحقیقات افکار عمومی، «اطمینان از اینکه تحقیق های مبتنی بر نظرسنجی مطابق با استانداردهای بالا باشد»، خود «توسط زیر سؤال رفته است. کارشناسان." که مک کنزی نامی از آن نمی برد.طبق تحقیق های "نیو ساینتیست" برنهام داده ها و روش های خود را برای سایر محققان ارسال کرده است که آن ها را کافی می دانند. سخنگوی دانشکده بهداشت عمومی بلومبرگ در جان هاپکینز، جایی که برنهام در آنجا کار می کند، می گوید که مدرسه به او توصیه کرده است که داده های خود را به انجمن آمریکایی برای تحقیقات افکار عمومی ارسال نکند، زیرا این گروه هیچ اختیاری برای قضاوت در مورد تحقیق های ندارد. می گوید: «تالار صحیح» ادبیات علمی است.به گفته مک کنزی، «داده های کامل برنهام، از جمله جزئیات خانواده ها
، در صورت درخواست در دسترس محققان با حسن نیت است». او همچنین خاطرنشان کرد که مجله خود انجمن آمریکایی برای تحقیقات افکار عمومی،"فصلنامه افکار عمومی"، «تحلیلی از نظرسنجی برنهام در عراق توسط دیوید مارکر از وستات، یک شرکت مشاوره در مریلند که نظرسنجی ها را طراحی می کند،منتشر کرد.» انجمن آماری آمریکا متعاقباً در حمایت از اقدامات انجام شده توسط انجمن آمریکایی برای تحقیقات افکار عمومی نوشت:می دانیم که با انجام این اقدام، خود را مورد انتقاد قرار داده اید. از طرف انجمن آماری آمریکا، مایلیم انجمن آمریکایی برای تحقیقات افکار عمومی را به دلیل پیروی از رویه و عمل حرفه ای در مورد چنین موضوع دشوار و تفرقه انگیزی به رسمیت بشناسیم. با انجام این کار، شما با اعمال خود اهدافی را که در کد خود بیان شده است، بیان می کنید.در ۱ فوریه ۲۰۱۰، مدرسه بلومبرگ و برنهام برای این نامگذاری شدندجایزه سنگ زنی/ پوشش در ده جایزه برتر اخلاق رسانه در سال ۲۰۱۰، که عمدتاً بر اساس محکومیت انجمن آمریکایی برای تحقیقات افکار عمومی است. نویسندگان دیوید دبلیو مور و جورج اف بیشاپ می نویسند که بلومبرگ و برنهام جایزه را دریافت کردند،"به دلیل سنگ اندازی در مواجه
ه با سؤالات جدی در مورد یک پروژه بررسی ناقص، که بیش از ۶۰۰۰۰۰کشته عراقی را از سال۲۰۰۳ تا۲۰۰۶ گزارش کرد."،"انجمن آمریکایی برای تحقیقات افکار عمومی نوع اطلاعاتی را که هر دانشمندی که این نوع کار را انجام می دهد باید منتشر کند… مکتب بلومبرگ سعی نخواهد کرد آنچه را که کارشناسان معتقدند تقریباً مطمئناً یک روش شناسی معیوب است ارزیابی کند و می گوید جامعه علمی باید ارزیابی را انجام دهد. اما پس از آن مدرسه به برنهام توصیه می کند که جزئیات روش های خود را منتشر نکند، بنابراین جامعه علمی نمی تواند اطلاعات مورد نیاز برای ارزیابی قطعی را داشته باشد. به نظر می رسد یک پلیس بیرون و یک Catch 22، همه به یک تبدیل شده اند! بررسی جانز هاپکینز در مورد بررسی دومین لنست. در فوریه ۲۰۰۹ دانشکده بهداشت عمومی بلومبرگ جانز هاپکینز نتایج یک بررسی داخلی این مطالعه را منتشر کرد. این بررسی نشان داد که محققان در این زمینه از فرم های جمع آوری داده ها استفاده می کنند که با فرم های تأیید شده در پروتکل اصلی متفاوت است. فرم های مورد استفاده در این زمینه حاوی فضایی برای نام پاسخ دهندگان یا صاحبان خانه بود و بسیاری از این نام ها برخلاف پروتکل جمع آوری
شدند. در بیانیه مطبوعاتی آمده است که بررسی شواهدی پیدا نکرد که نشان دهد هیچ فردی در نتیجه این تخلفات آسیب دیده است و هیچ اطلاعات قابل شناسایی هرگز در اختیار محققان نبود. در نتیجه تحقیق های خود، هاپکینز امتیازات برنهام را برای خدمت به عنوان محقق اصلی در پروژه های مربوط به تحقیق در مورد موضوعات انسانی به حالت تعلیق درآورد. بیانیه مطبوعاتی همچنین بررسی تمام فرم های اصلی جمع آوری داده ها را مورد بحث قرارداد:بررسی تمام فرم های اصلی جمع آوری داده ها، که تعداد آن ها به بیش از ۱۸۰۰فرم می رسید، انجام شد که شامل بررسی توسط مترجم بود. اشکال اصلی در تنوع دستخط، زبان و نحوه تکمیل ظاهری اصالت دارند. اطلاعات موجود در فرم ها در برابر ۲ پایگاه داده عددی مورد استفاده در تجزیه و تحلیل های مطالعه تأیید شد. این پایگاه داده های عددی از آوریل۲۰۰۷ در دسترس محققان خارجی بوده و درصورت درخواست در اختیار آنها قرار گرفته است. برخی از خطاهای معمولی و جزئی در رونویسی شناسایی شد، اما آنها ازمتغیرهایی نبودند که بر تجزیه و تحلیل مرگ و میر اولیه مطالعه یا علل مرگ تأثیر بگذارد. بررسی به این نتیجه رسید که فایل های داده های مورد استفاده درمطالعه
به طور دقیق اطلاعات جمع آوری شده دربررسی های میدانی اصلی را منعکس می کنند. تعداد خوشه ها. استیون ای. مور، که تحقیق های پیمایشی را در عراق برای مرجع موقت ائتلاف انجام داد و مشاور پل برمر برای مؤسسه بین المللی جمهوری خواه بود، در سرمقاله ۱۸ اکتبر۲۰۰۶ در "وال استریت ژورنال"، مطالعه "لنست" را به سخره گرفت. در مطلبی با عنوان "«۶۵۵۰۰۰مرده جنگ؟" مور در "یک مطالعه ساختگی در مورد تلفات عراق" نوشت: «من یک دبیرستان را بررسی نمی کنم، نه کمتر از کل کشور، تنها با استفاده از ۴۷نقطه خوشه ای. نه هیچ کس دیگری" گیلبرت برنهام در ۲۰ اکتبر ۲۰۰۶ پاسخ داد:آقای مور روش شناسی ما را زیر سؤال نبرد، بلکه تعداد خوشه هایی را که برای ایجاد یک نمونه معرف استفاده کردیم، زیر سؤال برد. مطالعه ما از ۴۷خوشه ۴۰خانواری به صورت تصادفی انتخاب شده استفاده کرد. آقای مور در نقد خود توجهی نکرد که نمونه نظرسنجی ما شامل ۱۲۸۰۱نفر بود که در ۴۷خوشه زندگی می کردند، که معادل یک نظرسنجی از ۳۷۰۰نفر است که به طور تصادفی انتخاب شده اند. به عنوان مقایسه، یک نظرسنجی ۳۷۰۰نفری تقریباً ۳برابر بزرگتر از میانگین نظرسنجی سیاسی ایالات متحده است که حاشیه خطای +/-۳٪را گزارش م
ی کند. میزان مرگ و میر قبل از حمله. فرد کاپلان، که برای "اسلیت" می نویسد، از میزان مرگ و میر قبل از حمله مورد استفاده در هر دو بررسی لانست در سال۲۰۰۴ و ۲۰۰۶انتقاد کرده است. او در مقاله ای در ۲۹ اکتبر۲۰۰۴ در "اسلیت" نوشت:اما در این محاسبه دو مشکل وجود دارد. اول، داپونته (که سال ها آمار جمعیت عراق را مطالعه کرده است) این یافته را زیر سؤال می برد که مرگ و میر قبل از جنگ ۵ مرگ در هر ۱۰۰۰ نفر بود. بر اساس داده های کاملاً جامع جمع آوری شده توسط سازمان ملل، نرخ مرگ و میر عراق از سال ۱۹۸۰ تا ۱۹۸۵٬۸٫۱ در هر ۱۰۰۰ نفر بود. از سال ۱۹۸۵ تا ۹۰، سال های منتهی به جنگ خلیج فارس ۱۹۹۱، این نرخ به ۶٫۸ در هر ۱۰۰۰ کاهش یافت. بعد از سال ۹۱، اعداد تیره تر هستند، اما به وضوح افزایش پیدا کردند. آنها در سال ۲۰۰۲ هر چه بودند، تقریباً به طور قطع بالاتر از ۵ در ۱۰۰۰ بودند.همچنین بمقاله مرتبط در مورد بث داپونته مراجعه کنید: فرد کاپلان در مقاله "اسلیت" در ۲۰ اکتبر۲۰۰۶ نوشت که میزان مرگ و میر قبل از حمله محاسبه شده توسط نویسندگان گزارش لنست در سال۲۰۰۶ نیز بسیار پایین بود. او گفت که این باعث می شود تخمین "لنست" از مرگ و میر بیش از حد از زمان
تهاجم بسیار بالا باشد. فرد کاپلان نوشت:بر اساس بررسی های خانوارها، این گزارش تخمین می زند که درست قبل از جنگ، نرخ مرگ و میر در عراق۵٫۵ در هر ۱۰۰۰ نفر بود. (یعنی از هر ۱۰۰۰ نفر، ۵٫۵ نفر در سال جان خود را از دست می دهند) نتایج همچنین نشان می دهد که در سه سال و نیمی که از شروع جنگ می گذرد، این نرخ به ۱۳٫۳ در هر۱۰۰۰ رسیده است؛ بنابراین، «مرگ های اضافی» به ۷٫۸ (۱۳٫۳ منهای ۵٫۵) در هر ۱۰۰۰ می رسد. آنها از این رقم به تخمین ۶۵۵۰۰۰ مرگ و میر برسند. با این حال، طبق داده های سازمان ملل، بر اساس بررسی های انجام شده در آن زمان، نرخ مرگ و میر قبل از حمله عراق ۱۰ در هر ۱۰۰۰ بود.در مقاله "اسلیت" در ۲۰ نوامبر ۲۰۰۶٬۲ نفر از نویسندگان مطالعه "لنست"، گیلبرت برنهام و لس رابرتز، می نویسند:طبق آمار سازمان ملل، کاپلان ادعا می کند که این نرخ واقعاً ۱۰بوده است. او نوشت: «اگر نرخ پیش از تهاجم عراق واقعاً۵٫۵ در۱۰۰۰ بود، تقریباً از همه کشورهای خاورمیانه و بسیاری از کشورهای اروپایی کمتر بود». این فقط اشتباه است! اگر کاپلان آمارهای نرخ مرگ و میر سازمان ملل را بررسی کرده بود، اکثر کشورهای خاورمیانه واقعاً نرخ مرگ و میر کمتری نسبت به اکثر کشو
رهای اروپایی دارند و در واقع نرخ مرگ و میر کمتر از ۵٫۵ است. نرخ مرگ و میر در اردن۴٫۲، ایران۵٫۳ و سوریه۳٫۵ است. دلیل کاهش نرخ ساده است: اکثر کشورهای خاورمیانه در مقایسه با اکثر کشورهای غربی جمعیت بسیار جوان تری دارند.از مقاله ۱۹ اکتبر۲۰۰۶ واشینگتن پست این وجود دارد:در یک مصاحبه تلفنی، جان پدرسن، مدیر تحقیق برای مطالعه [UNDP] در سال۲۰۰۴، گفت که عوامل متعددی احتمالاً یافته های متفاوت محققان را نشان می دهند. یکی از مسائل کلیدی این است که چگونه محققان از مرگ های شناسایی شده در تحقیق های میدانی خود به تعداد مرگ و میر در کل کشور تعمیم می دهند. پدرسن خاطرنشان کرد که مطالعه لنست بر اساس نرخ مرگ و میر قبل از حمله ۵٫۵ مرگ در هر هزار نفر [در سال] است. او گفت که سازمان ملل از رقم ۹ مرگ در هر هزار نفر استفاده کرده است. او خاطرنشان کرد، برون گیری از نرخ پایین تر مرگ ومیر قبل از حمله منجر به افزایش بیشتر مرگ ومیرهای پس از حمله می شود.«نرخ مرگ و میر قبل از تهاجم» سازمان ملل متحد در بالا به میزان ۹مرگ در ۱۰۰۰ نفر در سال، بیشتر از میزان مرگ و میر سال۲۰۰۲ یا۲۰۰۳ است که توسط هر دو مطالعه لنست اندازه گیری شده است. حتی اگر مطالعات
لانست در سال های۲۰۰۴ و۲۰۰۶ با مجموعه های مختلفی از خانواده ها در سراسر عراق مصاحبه کرد، آنها به همان نرخ مرگ و میر قبل از جنگ در سال۲۰۰۲ رسیدند. از مقاله "لنست" در سال۲۰۰۶: «شباهت قابل توجه بین تخمین های۲۰۰۴ و۲۰۰۶مرگ و میر قبل از جنگ، نگرانی ها در مورد توانایی افراد برای یادآوری دقیق مرگ ها در یک دوره ۴ساله را کاهش می دهد.» در اینجا گزیده ای از مکمل به مطالعه "لنست" در سال۲۰۰۶ آمده است:به منظور تجزیه و تحلیل، داده های ۴۰ماهه نظرسنجی به سه دوره مساوی مارس۲۰۰۳ تا آوریل۲۰۰۴ تقسیم شدند. می۲۰۰۴ تا می۲۰۰۵ و ژوئن۲۰۰۵ تا ژوئن۲۰۰۶. پس از تهاجم، میزان مرگ و میر هر سال افزایش یافت. تفاوت بین میزان مرگ و میر قبل از حمله و نرخ های مختلف مرگ و میر پس از حمله، میزان مرگ و میر اضافی برای هر دوره است. جدول ۳در مقاله "لنست" این نرخ ها را به صورت ۲٫۶٬۵٫۶ و ۱۴٫۲ فهرست می کند. چرا نرخ مرگ و میر اضافی برای ژوئن۲۰۰۵ تا ژوئن۲۰۰۶ به جای۱۴٫۳ بعنوان ۱۴٫۲فهرست شده است، ممکن است به دلیل نحوه گرد کردن باشد. نرخ کلی مرگ و میر اضافی برای کل دوره بررسی پس از حمله به عنوان ۷٫۸مرگ در۱۰۰۰/سال در جدول۳ ذکر شده است. تفاوت بین نرخ مرگ و میر قبل از
حمله "لانست" و سازمان ملل متحد ۳٫۵ مرگ در ۱۰۰۰نفر در سال است. مطالعه لنست از تعداد۲۶۱۱۲۳۵۳ (از مکمل لنست) به عنوان جمعیت عراق استفاده کرد. ۳٫۵ضربدر ۲۶۱۱۲ برابر است با ۹۱۳۹۲. بنابراین ۳٫۵مرگ در ۱۰۰۰ نفر در سال به معنای حدود ۹۱۴۰۰ مرگ در یک سال در جمعیت ۲۶٫۱ میلیون نفری است. نرخ مرگ و میر نوزادان و کودکان. در مقاله ای در ۵ مارس 2007 در "تایمز"، مایکل اسپگات، اقتصاددان می گوید که در گزارش لنست در سال ۲۰۰۶، یافته گیج کننده ای وجود دارد که مرگ و میر کودکان کاهش یافته است. مقاله بی بی سی در ۲۵ مه 2000 گزارش داد که قبل از اعمال تحریم های عراق توسط سازمان ملل در سال۱۹۹۰، مرگ و میر نوزادان بین سال های۱۹۸۴ تا۱۹۸۹ به ۴۷در هر۱۰۰۰ تولد کاهش یافته بود. این در مقایسه با حدود۷ در هر۱۰۰۰ در بریتانیا است." مقاله بی بی سی از مطالعه ای در دانشکده بهداشت و پزشکی استوایی لندن با عنوان «تحریم ها و مرگ ومیر کودکان در عراق» گزارش می دهد که در مه ۲۰۰۰ در مجله پزشکی "لنست" منتشر شد. مقاله بی بی سی در سال۲۰۰۰ گزارش داد که پس از اعمال تحریم های سازمان ملل پس از حمله عراق به کویت در سال۱۹۹۰، «آنها دریافتند که در جنوب و مرکز عراق، مرگ و م
یر نوزادان بین سال های۱۹۹۴ تا۱۹۹۹ به۱۰۸ در هر۱۰۰۰ افزایش یافته است، در حالی که مرگ و میر کودکان شامل موارد بین یک سال و پنج سال از ۵۶به ۱۳۱در هر۱۰۰۰ موشک. مقاله بی بی سی در سال۲۰۰۰ نیز گزارش داد: «با این حال، دریافت که مرگ و میر نوزادان و کودکان در منطقه خودمختار، عمدتاً کردنشین در شمال کشور، در واقع کاهش یافته است، که شاید منعکس کننده توزیع مطلوب تر کمک ها در آن منطقه باشد». مطالعات تحت حمایت سازمان ملل که پس از سال۲۰۰۳ انجام شد، نشان داد که ارقام قبلی مرگ و میر کودکان در جنوب/مرکز عراق (که توسط دولت صدام ارائه شده بود) بیش از دوبرابر افزایش یافته بود و نرخ مرگ و میر کودکان در آن مناطق حتی کمتر از نرخ در این مناطق شمال عراق بود. تحریم های سازمان ملل در ۲۲ مه۲۰۰۳ (با استثنائات خاص مربوط به تسلیحات) پایان یافت. ۴۰ خانه در روز بررسی می شود. مادلین هیکس، روان پزشک و محقق بهداشت عمومی در کینگز کالج لندن در بریتانیا، می گوید که «به سادگی نمی تواند» ادعای این روزنامه را باور کند که ۴۰ خانه متوالی در یک روز بررسی شده است. او می گوید: «به سادگی زمان کافی در روز وجود ندارد، بنابراین باید به این نتیجه برسم که حداقل برا
ی برخی از این مصاحبه ها چیز دیگری در حال انجام است. او می گوید خانواده ها ممکن است «توسط کسی آماده شده باشند، برای گزارش دهی سریع آماده شده باشند،» که «موضوع سوگیری را مطرح می کند.» مقاله ای در ۲۴ اکتبر۲۰۰۶ "گاردین" این پاسخ را از گیلبرت برنهام نویسنده مطالعه "لنست" گزارش می کند:دیگران پیشنهاد کرده بودند که بررسی ۴۰خانوار در یک روز غیرممکن است اما در واقع محققان به دو تیم تقسیم شدند و هر کدام با ۲۰خانواده مصاحبه کردند.مقاله بی بی سی در ۳۰ اکتبر۲۰۰۶ این پاسخ را از نویسنده مطالعه "لنست"، لس رابرتز گزارش می کند:در عراق در سال۲۰۰۴، بررسی ها حدود دو برابر بیشتر طول کشید و معمولاً یک تیم دو نفره حدود سه ساعت طول می کشید تا با یک خوشه ۳۰خانه ای مصاحبه کنند. یک خوشه روستایی را به یاد دارم که حدود شش ساعت طول کشید و بعد از تاریک شدن هوا برگشتیم. با این وجود، نگرانی های هیکس معتبر نیست زیرا چندین روز یک تیم در سال۲۰۰۴ با دو خوشه مصاحبه کرد.
جیمز شین البان (James Shane Alban) (زادهٔ ۳۰ اکتبر ۱۸۰۹ – درگذشتهٔ ۷ آوریل ۱۸۶۲)، وکیل آمریکایی، از پیشگامان ویسکانسین و سرهنگ ارتش اتحادیه در جنگ داخلی آمریکا بود. وی هنگام رهبری هنگ پیاده هجدهم ویسکانسین در نبرد شایلو جان باخت. او به عنوان عضو مجلس سنای ایالتی ویسکانسین نیز خدمت کرد. اوایل زندگی و تحصیلات. البان در شهرستان جفرسون، اوهایو از ویلیام و الیزابت البان زاده شد. در ۸ سالگی، خانواده اش به شهرستان استارک، اوهایو نقل مکان نموده و وی در آنجا در یک مزرعه کار کرد، تحصیلات عمومی دریافت نمود و حقوق خواند. پیشگامِ ویسکانسین. البان در ۱۸۳۳ میلادی با آماندا هاریس ازدواج کرد و آنها باهم پنج فرزند داشتند. البان در ۱۸۳۶ میلادی با خانواده جوان خود به سمت غرب حرکت کرد، نخست در نزدیکی شیکاگو توقف نموده و پس از آن در ۱۸۳۸ میلادی به حرکت خود به سوی قلمروی ویسکانسین ادامه داد. آنها از شهرستان دین عبور نموده و در نزدیکی منطقهٔ که حالا موسوم به شهر ساوک است توقف کردند تا مذاکرات میان ایالات متحده و قبیله وینه بگو را تماشا کنند، مذاکره ای که در نهایت منتهی به واگذاری تمامی زمین های شرق می سی سی پی از سوی وینه بگو شد. قب
ل از نافذ شدن این پیمان، البان خانواده خود از رود ویسکانسین که کاملاً یخ زده بود، عبور داده و به جای منتقل نمود که هنوز بخشی از قلمروی وینه بگو بود. در ۲۰ دسامبر ۱۸۳۸، خانواده البان در انتهای جنوبی ساوک پرایری ساکن شدند. البان ها نخستین خانواده «سفیدپوست» محسوب می شوند که در این شهرستان مسکن گزین شد و همچنین گفته می شود که دختر آنها الیزابت، نخستین کودک «سفیدپوست» بود که در این شهرستان متولد شد. در ۱۸۳۹ میلادی، زمانی که البان در حال اکتشاف شمال محل سکونت خانواده خود بود، جهیل دیول را کشف نموده و موقعیت آنرا به کاوشگر ابین پیک گزارش داد. در زمستان ۱۸۳۹–۱۸۴۰ میلادی، البان و یک تعداد دیگر از ساکنین منطقه، از مجلس قانون گذاری قلمرو دادخواست نمودند تا منطقه آنها را به عنوان یک شهرستان جدید به رسمیت بشناسد – ساوک. همسر وی آماندا در ۱۸۴۳ میلادی درگذشت و البان فرزندان خود را دوباره به اوهایو منتقل نمود. با این حال، او در ۱۸۴۴ میلادی با همسر دوم خود، کلاریسا دانفورت، ازدواج نموده و دوباره به قلمروی ویسکانسین نقل مکان کرد. این بار او در پلاور، شهرستان پورتیج مسکن گزین شده و نخستین دفتر حقوقی را در آنجا باز کرد. او در ۱
۸۴۷ میلادی به عنوان نخستین وکیل مدافع شهرستان پورتیج گماشته شده و همچنین به عنوان خزانه دار این شهرستان خدمت کرد. در ۱۸۴۸ میلادی، او با لوتر هانچیت به شراکت آغاز کرد، کسی که بعدتر با دختر بزرگ وی لوسیندا ازدواج نمود. امور سیاسی ویسکانسین. در ۱۸۵۱ میلادی، البان از سوی تکت انتخاباتی حزب ویگ (آمریکا) به عنوان عضو مجلس سنای ایالتی ویسکانسین انتخاب گردیده و از گوشه وسیع شمال شرقی ایالت در دوره های ۱۸۵۲ و ۱۸۵۳ نمایندگی کرد. هنگام حضور در مجلس سنا، البان در کمیته تأسیس شرکت ها و کمیته آموزش، مدرسه و زمین های دانشگاه می نشست. زمانی که البان در کمیته دومی خدمت می کرد، نقش مهمی در تأسیس دانشگاه میلواکی و کالج ریسین ایفا کرد. در آوریل ۱۸۵۴، البان برای کسب سمت قاضی دادگاه تجدید نظر ویسکانسین با عضو-مجلس جورج دبلیو. کیت، در هفتمین دوره دادگاه تجدید نظر وارد رقابت شد، اما شکست خورد. البان به پیشه حقوقی خود ادامه داد و در سیاست نیز دخیل ماند. در ۱۸۵۶ میلادی، او به انتشار روزنامه خود، پالور هرالد، آغاز نموده و از آن طریق برای لغو برده داری دادخواهی نمود. جنگ داخلی آمریکا. با آغاز جنگ داخلی آمریکا، البان به عنوان سرهنگ در هنگ
پیاده هجدهم ویسکانسین مأموریت دریافت کرد. او در اواخر ۱۸۶۱ و در ماه فوریه ۱۸۶۲ به استخدام داوطلبان آغاز نموده و هنگ خود را در پایگاه تراوبریج، میلواکی آموزش و انسجام می داد. این هنگ در ۱۵ مارس ۱۸۶۲ به خدمت فراخوانده شده و بسوی تنسی پیشروی نموده و در آنجا به ژنرال یولیسیز سایمن گرانت از ارتش تنسی ملحق شدند. آنها در ۵ آوریل به پیتسبرگ لندنگ، تنسی رسیدند و بلافاصله به جناح چپ خط اتحادیه اعزام شدند، این در حالیست که آنها در آن زمان حتی به عنوان یک هنگ هم منسجم نشده بودند. آنها در طول شب پایگاه ساختند و در اوایل صبح از سوی نیروهای کنفدراسیون از دو جناح مورد حمله قرار گرفتند. این هنگ، همانند سایر هنگ های غیر منسجم داوطلبان از اوهایو و ایلینوی، در نهایت توانست موضع دفاعی خود را دریافت و در مقابل حملات بعدی نیروهای کنفدراسیون مقاومت کند. اما در این جریان، پس از چندین ساعت نبرد، سرهنگ البان هنگامی که بالای اسب خود بود توسط یک تیرانداز بسیار ماهر مورد اصابت گلوله قرار گرفت. او روز بعد درگذشت و یکی از ۲۳٬۷۴۶ نفری بود که در نبرد شایلو تلف شد. کسی که پس از وی فرماندهی را بر دست گرفت، سرهنگ ساموئل بیل، نیز در این جنگ زخم
برداشته و فرمانده بعدی، سرگرد جوسیا دبلیو. کرین، نیز کشته شد. در نهایت نماینده آینده مجلس گبریل بوک جانشین وی به عنوان فرمانده هنگ شده و برای دو سال بعدی جنگ این هنگ را رهبری کرد. میراث. جسد سرهنگ البان به پالور برگردانده شده و در گورستان پالور به خاک سپرده شد. نُه فرزند از ده فرزند سرهنگ البان پس از مرگ وی به حیات ادامه دادند. برادر وی ویلیام نیز به تعقیب وی به ویسکانسین آمده و در پالور مسکن گزین شد. دهکده و اجتماع البان، ویسکانسین در شهرستان پورتیج به افتخار وی نام گذاری شده است.
جان مک دوگال آترتون (John McDougal Atherton) (۱۸۴۱–۱۹۳۲)، تاجر آمریکایی، توسعه دهنده املاک، اقتصاددان، سرمایه گذار و سیاستمدار ساکن در لوئیزویل، کنتاکی بود. از سال ۱۸۶۹ الی ۱۸۷۱ آترتون برای یک دوره به عنوان عضو مجلس نمایندگان کنتاکی انتخاب شد و به عنوان یک دموکرات خدمت کرد. او که سومین نسل از تولیدکنندگان ویسکی بود، بیشتر به خاطر ویسکی آترتون، برندی که تا سال ۱۸۹۹ مالک آن بود، شناخته شد. اوایل زندگی. او در ۱ آوریل ۱۸۴۱ در شهرستان لارو، کنتاکی به دنیا آمد. وی پسر پیتر آترتون و الیزابت میفیلد (۱۸۰۸–۱۸۸۵) بود. پدرش، پیتر لی آترتون، در سن هفتاد و سه سالگی، زمانی که جان سه ساله بود، درگذشت. مادرش خیلی زود دوباره ازدواج کرد. آترتون به مدرسه سنت جوزف در باردزتاون، کنتاکی رفت. سپس وی به کالج جورج تاون و دانشکده حقوق دانشگاه لوئیزویل راه یافت. تقطیر ویسکی و مدافع. قبل از ممنوعیت الکل در ایالات متحده آمریکا، آترتون تولیدکننده ویسکی از خیسانده ترش و شیرین بود. در حقیقت وی حرفه خود را از این مسیر شروع نمود. ناپدری آترتون، مارشال کی (۱۸۰۶–۱۸۷۷)، در زندگی او بسیار تأثیرگذار بود. حمایت های مارشال باعث شد تا آترتون به سمت سر
مایه گذاری های معروف در تولید ویسکی سوق یابد و او را قادر ساخت تا اولین کارخانه تقطیر خود را در ۲۶ سالگی راه اندازی کند. شرکت جی. اِم. آترتون در سال ۱۸۶۷ تأسیس شد. «ویسکی آترتون» از ۳۰ نوامبر ۱۸۶۶ به بازار عرضه شد. ناپدری او، مارشال کی، اولین شریک تجاری او بود و آنها برای ۸ سال مشغول تولید ویسکی از خیسانده شیرین بودند. به احتمال زیاد سرمایه گذاران دیگری نیز وجود داشته اند. در سال ۱۸۷۵، کوکران و فولتون، یک عمده فروش مشروب در لوئیزویل، سهم پدراندرش را در کارخانه تقطیر آترتون خریداری کرد. با این حال، آترتون تنها مالک شرکت تقطیر اِی. می فیلد بود که ویسکی از خیسانده ترش تولید می کرد. کوکران و فولتون ۵۰ در صد از سهام تولید را به دست آورد، اما چیزی از دارایی ها نصیب شان نشد. در نهایت در سال ۱۸۸۰، عمده فروشان مشروب به کوکران، فولتون و آترتون تبدیل شدند. شراکت در نهایت منحل شد و تسویه حساب صورت گرفت. مجموعه ای از برندهای ویسکی او شامل این مواردند: «آترتون» (از ۱۸۶۷)، «می فیلد» (از ۱۸۶۹)، «ویندزور»، «کلیفتون» و «هاوارد»، «کارتر» و «کنوود»، «براون فیلد» و «بیکر» بودند. در سال ۱۸۸۱ آترتون خودش را به عنوان رئیس و پسرش را