Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
الکساندر رابینسون بوتلر (Alexander Robinson Boteler) (زادهٔ ۱۶ مه ۱۸۱۵- درگذشتهٔ ۸ مه ۱۸۹۲)، مزرعه دار قرن نوزدهم بود که بعداً بازرگان شد به همین گونه هنرمند، نویسنده، حقوق دان، افسر کنفدراسیون، بشردوست و سیاستمدار از شفردزتاون بود، شهری که در ابتدا در ویرجینیا واقع بود و در جنگ داخلی آمریکا به ویرجینیای غربی تبدیل شد. اوایل زندگی و تحصیلات. الکساندر در سال ۱۸۱۵ در شفردزتاون ایالت ویرجینیا (ویرجینیای غربی فعلی) در خانوادهٔ هلن رابینسون پیشین و شوهراش هنری بوتلر (۱۷۷۹–۱۸۳۶) به دنیا آمد. چارلز ویلسون پیل، پدربزرگ مادری الکساندر بوتلر یک نقاش، سپاهی و طبعیت شناس بود. زمانی که بوتلر پنج ساله بود مادرش فوت نمود و پدرش او را به بالتیمور فرستاد تا سن یازده سالگی، توسط پدر بزرگ اش بازرگان الکساندر رابینسون بزرگ شود. وی آموزش خصوصی مناسب کلاس خویش را فرا گرفت و حتی با سرلشکر لافایت در جریان سفرش به ایالات متحده ملاقات نمود. بوتلر در سال ۱۸۳۵ از کالج پرینستون فارغ شد بعد به ویرجینیا برگشت. الکساندر بوتلر در سال ۱۸۳۶ در نیوجرسی با هلن ماکومب استاکتون (۱۸۱۵–۱۸۹۱) ازدواج نمود، آنها یک پسر به نام الکساندر بوتلر جونیور (۱۸۴
۲–۱۸۹۳؛ که در دانشگاه ویرجینا درس خواند و لکنت زبان داشت) و چندین دختر داشتند به نام های الیزابت استاکتون شفرد (۱۸۳۷–۱۸۶۶؛ که همسراش معمار رزین دیویس شفرد در سال ۱۸۶۲ درگذشت)، آنجلیکا جیل بوتلر دایدر (۱۸۳۹–۱۹۱۲؛ بیوه هنری دایدر)؛ هلن ماکومب بوتلر پندلتون (۱۸۴۰–۱۹۱۴؛ خانم سی.اس. ای کاپیتان دودلی دایگز پندلتون) و چارلوت بوتلر جانسون (۱۸۴۴–۱۸۹۹؛ بیوهٔ جورج ام. جانسون). هنری بوتلر (۱۸۱۷–۱۸۴۷) برادر جوانتر بوتلر که با آن هاریس مورگان بوتلر ازدواج نمود، پسران اش به نام های هنری بوتلر و چارلز پیل بوتلر داوطلبانه به توپ خانهٔ راکبریج شرکت نمودند و به زودی الکساندر بوتلر جونیور پسر برادر آن ها (که در آغاز به عنوان سرباز در پیاده نظام دوم ویرجینیا نام نویسی کرد اما در توپ خانهٔ راکبریج به درجه ستوانی رسید و بعد به عنوان افسر فرمان در جاهای مختلفی خدمت نمود) به آن ها پیوست. تمامی آن ها با وجودی که چندین مرتبه زخمی شدند، اما از جنگ جان سالم بدر بردند. حرفه. پس از مرگ پدرش در سال ۱۸۳۶، الکساندر بوتلر یک مزرعه و یک خانه («فونتین راک») و بدهی های قابل ملاحظه ای را به میراث برد که به همکاری میراث خانم اش و به همین گونه پدربز
رگ اش رابینسون این بدهی ها را پرداخت نمود. وی همچنین در طول زندگی اش از فناوری کشتی بخار (که در زمان کودکی در رودخانهٔ پوتوماک در شفردزتاون آن را دیده بود) و از جیمز رامسی مخترع، دفاع کرد. پدر الکساندر و جورج رینولدز یک آسیاب سمنت نیز ساخته بودند و سنگ آهک رایج منطقه را به منظور ساخت کانال چیسپاسیک و اوهایو که در نزدیکی آن قرار داشت و همچنین ساختمان های واشینگتن دی. سی و پائین رودخانهٔ جورج تاون (یا پائین کانال) خرد می نمود. در سال ۱۸۳۵ هنری بوتلر سهم خویش را به شریک خود فروخت اما الکساندر بوتلر در سال ۱۸۴۶ آسیاب را از رینولدز خرید و تا اوت سال ۱۸۶۱ زمانی که توسط نیروهای اتحادیه ویران گردید، آن را اداره نمود. بوتلر با استفاده از «برش گندم» برای درو و برداشت محصول عمدهٔ خود و همچنین استفاده از گرم خانه ها به منظور عرضه محصولات به بازار، به عنوان یک کشاورز مترقی شناخته شد. او مواشی، گاو و گوسفند نیز داشت و پیوند انواع مختلف درختان میوه و خسته باب یا آجیل را آزمایش کرد. بوتلر به تأسیس انجمن کشاورزی شهرستان جفرسون کمک نمود و در سال ۱۸۵۰ رئیس آن شد. در نمایشگاه کشاورزی ایالت اوهایو، انجمن کشاورزی وادی شیناندوه و ا
نجمن کشاورزی هیگرزتاون در مریلند، در رابطه با تکنیک های کشاورزی سخنرانی نمود. بوتلر در سال ۱۸۴۰ مالک ۱۳ برده بود که تا سال ۱۸۶۰ تعداد آن ها صرف به ۱۵ برده (که به جز از ۳ نفر تمامی آن ها بالغ بودند) افزایش یافت. این امر تا اندازه ای به خاطر امضاء یک اسکناس ۲۰٬۰۰۰ دلاری برای دوستش بود که او نکول نمود و بنابراین تقریباً نیمی از مزرعهٔ بوتلر در سال ۱۸۵۲ فروخته شد. به علاوه، هرچند که با تکمیل مسیر خط آهن بالتیمور و اوهایو نخست به مارتینزبرگ و بعد به ویلینگ در ویرجینیای غربی در سال ۱۸۵۳، ترافیک در کانال کاهش یافته بود، با آن هم وی کانال چیسپاسیک و اوهایو را حمایت مالی نمود. بوتلر یک هنرمند و نویسنده نیز بود. وی در سال ۱۸۶۰ کتاب مصوری را به نام «"سفر من به باربکیو"» (My Ride to the Barbecue) در مورد یک همایش مدنی مهم (احتمالاً مرتبط با کمپین سیاسی ذیل الذکر) که در ۱۱ سپتامبر سال آن را میزبانی کرد و طبق گزارش ها ۵۰۰۰ نفر در آن شرکت نموده بود، منتشر کرد. سیاست و یورش جان براون. بوتلر مجذوب و شیفته سیاست بود و عضو چندین حزب سیاسی کوچک و کم دوام بود. مدت کوتاهی دبیر ملی «حزب هیچ نمی دانم»، در ادوار دیگری عضو ویگ ها (نما
ینده در کنوانسیون ریچموند و گزینش گر ریاست جمهوری در سال ۱۸۵۲)، بود و در سال ۱۸۶۰ دبیر ملی حزب اتحادیه قانون اساسی شد. در سال های ۱۸۵۳ و ۱۸۵۵ از تکت ویگ در رقابت با چارلز جی. فاکنر (که یک دموکرات بود) عضو برحال کنگره، شکست خورد اما در سال ۱۸۵۸ فاکنر (فاکنر در سال ۱۸۵۷ علیه ویلیام لوکاس عضو پیشین کنگره به رقابت پرداخت) را شکست داد. گزارش های در مورد وابستگی حزبی بوتلر متفاوت است: از «اپوزیسیون» گرفته تا عضو حزب آمریکایی (که یک حزب بومی گرا و مرتبط با حزب هیچ نمی دانم بود) یا به عنوان حزب ویگ، فعالیت نموده است. در جریان یورش جان براون بر هاپرزفری، به محض شنیدن قیام احتمالی از یکی از دختران اش، با شتاب به هاپرزفری ده مایل پائین تر از خانه اش رفت و در آنجا در میان دیگران مصاحبه کرد و نقشه شورش را طرح ریزی نمود. بوتلر از سال ۱۸۵۹ تا زمان استعفااش پس از رأی ویرجینیا به جدایی در آوریل سال ۱۸۶۱، نمایندهٔ حوزه هشتم کنگره ویرجینیا در مجلس نمایندگان ایالات متحده بود. بوتلر در یک سخنرانی پرشور و نامدار در حین انعقاد مجلس در ژانویه سال ۱۸۶۰، خود را اتحادیه گرا اعلام نمود، همچنین مخالفت با بردگی را تقبیح نمود و آن های را ک
ه از یورش جان براون حمایت نموده بودند، به تشویق خونریزی که در هاپرزفری شاهد آن بود، متهم ساخت. بوتلر در ماه مارس سال ۱۸۶۱ با آبراهام لینکلن رئیس جمهور جدیداً انتخاب شده ملاقات نمود و تلاش کرد تا علیه لایحهٔ استفاده از زور نزد او لابی گری نماید. وی تقریباً یک ماه بعد استعفا نمود. جنگ داخلی آمریکا. بوتلر در حین بروز جنگ داخلی آمریکا از ویرجینیا و شیوه زندگی خود جانب داری کرد. در ارتش کنفدراسیون به خاطر سربازی نام نویسی کرد و درجه سرهنگی دریافت کرد. با این همه او غالباً متوجه مزاج ظریف و حساس خود بود و برعکس پسراش که در توپ خانهٔ راکبریج نام نویسی کرده بود، مدت نسبتاً کم سربازی کرد. در سال ۱۸۶۱ بوتلر توسط کنوانسیون ویرجینیا به عنوان نماینده در کنگره موقت کنفدراسیون برگزیده شد. در اخیر همان سال، رأی دهندگان شهرستان جفرسون و سایر رای دهندگان حوزهٔ انتخابیه دهم کنگره ویرجینیا، بوتلر را به عنوان یک دموکرات نماینده حوزهٔ انتخابیه دهم ویرجینیا در مجلس نمایندگان ایالات فدرال انتخاب نمودند.
مگس ۲ فیلمی محصول سال ۱۹۸۹ و به کارگردانی کریس والاس است. در این فیلم بازیگرانی همچون اریک استولتس، دافنه زونیگا، لی ریچاردسون، هارلی کروس، جان گتز و گری چاک ایفای نقش کرده اند. این فیلم دنباله فیلم "مگس" است.
اسپریتزر (از نیمه اول قرن بیستم کوتاه شده به "شورلیمورلی") که به آن اسپلش یا گی اسپیتزر نیز می گویند، مخلوطی از مواد زیر است: "اسپریتزر" (بیشتر دی اسپریتزر، در بادن «داس» یا «در» اسپریتزر، در پالاتیناته «در» اسپریتزر) («داس» و «در»، حرف های تعریف در زبان آلمانی هستند) به عنوان یک نوشیدنی با طراوت در تابستان محبوب است. نسبت اختلاط در حدود یک به یک است، در اسپریزر میوه مقدار آب، گاهی به طور قابل توجهی بیشتر است. ریشه کلمه اسپریتزر. به گفته Kluge، کلمه "شورلیمورلی" احتمالاً بر اساس گویش آلمانی جنوب غربی "schuren" ("حباب زدن") است. مخلوط با آبمیوه. آبمیوه اسپریتزر که با نام های اسپریتزر میوه یا آبمیوه اسپریتزر نیز شناخته می شود، مخلوطی از آب معدنی و آب میوه است و به دلیل محبوبیت زیاد، اکنون توسط سازندگان نوشیدنی به صورت بطری شده عرضه می شود. به طور معمول از آب معدنی گازدار استفاده می شود. محتوای آب می تواند بسیار متفاوت باشد. سودا زیترون، یک آب معدنی با آب لیمو، در اتریش رایج است. سیب اسپریتزر. اسپریتزر سیب، همچنین آب سیب اسپریتزر یا آب سیب اسپریتزر (در هسن، باواریا و اتریش؛ در اینجا نیز " "Obi spritzed" ")، به و
یژه به عنوان یک نوشیدنی ورزشی محبوب است زیرا حاوی مواد معدنی و کربوهیدرات است و همچنین تقریباً ایزوتونیک است. باید بین اسپریتزر و «نوشیدنی های آب میوه» تمایز قائل شد. کیفیت گاه پایین نوشیدنی های اخیر در گزارشی توسط استیفتونگ وانتست در آوریل ۲۰۰۷ تأیید شد که در آن تنها یک نوشیدنی آب میوه درجه «رضایت بخش» را دریافت کرد، در حالی که محصولات دیگر «ضعیف» ارزیابی شدند. استیفتونگ وانتست در درجه اول از محتوای قند بالا، محتوای بسیار کم آب میوه و بو و طعم آن انتقاد کرد که به شدت توسط افزودنی های معطر مخدوش شده بود.
آلفرد بکلی (؛ زادهٔ ۲۶ مه ۱۸۰۲ – درگذشتهٔ ۲۶ مه ۱۸۸۸)، مؤسس بکلی، ویرجینیای غربی و افسر نظامی ویرجینیا با درجهٔ سرتیپی در طول جنگ داخلی آمریکا بود. او نام شهر بکلی را به افتخار پدر خود، جان جی. بکلی گذاشت که نخستین کتابدار کنگرهٔ ایالات متحده آمریکا محسوب می شد. اوایل زندگی. آلفرد بکلی در ۲۶ مه ۱۸۰۲ در واشینگتن دی سی چشم به جهان گشود. او تنها فرزند جان جی. بکلی و ماریا (یا مری) پرینس بود. جان بکلی علاوه بر اینکه نخستین کتابدار کنگرهٔ ایالات متحده بود، همچنین شهردار ریچموند، ویرجینیا و کارمند مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا بود. جان بکلی در سال ۱۸۰۷ چشم از جهان فروبست و خانواده او در ابتدا به پیتسبرگ، پنسیلوانیا و سپس در سال ۱۸۱۴ به فرانکفورت، کنتاکی نقل مکان کردند. میراث خانوادگی. در سال های ۱۸۳۴ تا ۱۸۳۵ و پس از اختلافات طولانی حقوقی، بکلی زمینی به مساحت ۵۶٬۶۷۹ جریب فرنگی (۲۲٬۹۳۷ هکتار) متعلق به پدرش در ویرجینیای غربی را دریافت کرد. بکلی در ۲۴ اکتبر سال ۱۸۳۶ به جهت مدیریت املاکی که به ارث برده بود، از کار خود در سمت افسر کمیسیون استعفا کرد. در حدود سال ۱۸۳۲، بکلی با آملیا نویل کریگ، دختر نویل بی. کریگ، سرد
بیر روزنامه پیتسبورگ، ازدواج کرد. آنها صاحب شش پسر و یک دختر شدند: جان (زادهٔ ۲۶ مارس ۱۸۳۳)، نویل کریگ (زادهٔ ۲۷ دسامبر ۱۸۳۴)، هنری مارتین (زادهٔ ۲۳ نوامبر ۱۸۳۶)، ویلیام گرگوری (زادهٔ ۲۹ ژوئیه ۱۸۳۹)، آیزاک کریگ (زادهٔ ۳ مارس ۱۸۴۱)، آلفرد بکلی جونیور (زادهٔ ۵ مارس ۱۸۴۳) و اِما جین (زادهٔ ۱۲ ژانویه ۱۸۴۵). آملیا هفت هفته پس از به دنیا آمدن اِما چشم از جهان فروبست. ِاما در سال ۱۸۴۸ بر اثر ابتلا به مخملک از دنیا رفت. همسر دوم بکلی، جین بی رپ بود که از وی صاحب سه فرزند شد: استوارت هبر (زادهٔ ۲۱ اوت ۱۸۵۱)، دانیل وبستر (زادهٔ ۲۸ اکتبر ۱۸۵۳) و ماریا الیزابت (زادهٔ ۱ ژوئیه ۱۸۵۷). بکلی همچنین واعظ متدیست بود. خدمت نظامی. بکلی در آکادمی نظامی ایالات متحده در وست پوینت انتخاب و توسط ویلیام هنری هریسون و رئیس جمهور جیمز مونرو برای وست پوینت نامزد شده بود. او در ۲۵ سپتامبر ۱۸۱۹ وارد آکادمی و در ۱ ژوئیه ۱۸۲۳ فارغ التحصیل شده و در بین ۳۵ نفر رتبهٔ نهم را کسب کرد. این کلاس با ۸۶ نفر در سال ۱۸۱۹ آغاز شد. او به مدت ۱۳ سال در ارتش بوده و در تمام این مدت به عنوان افسر توپخانه در پنسیلوانیا، فلوریدا، ویرجینیا و نیویورک خدمت کرد. او
سپس در فایت کانتی (رالی کانتی فعلی)، ویرجینیای غربی ساکن شد که در آن زمان بخشی از ویرجینیا بود و آنجا را «صحرای تمام عیار» یافت. بکلی به خدمت نظامی بازگشت و میان سال های ۱۸۴۹ تا ۱۸۶۱ در ارتش ویرجینیا با درجهٔ سرتیپ خدمت کرد. او اگرچه مخالف جدایی ویرجینیا از اتحادیه بود ولی به سبب وفاداری اش به این ایالت خدمت می کرد. با این حال در سال ۱۸۶۱، کمیسیون انفصال ویرجینیا نامزدی وی را توسط فرماندار جان لچر رد کرد تا بکلی بتواند رهبری هنگ ۳۵ داوطلبان ویرجینیا را که توسط لچر در ماه مه همان سال تشکیل شد بر عهده بگیرد، ولی تعداد نیروهای داوطلب کافی نبود، بنابراین هنگ ۳۵ هرگز تشکیل نشد. بکلی در طول جنگ داخلی آمریکا که در ارتش ویرجینیا حضور داشت، تحت فرماندهی ارتشبد ژنرال هنری ای وایز به عنوان بخشی از ارتش مؤتلفه خدمت می کرد. بکلی در تابستان ۱۸۶۱، مسئول تیپ دوازده ارتش ویرجینیا بود که در کاتن هیل، ویرجینیای غربی، در دره کاناوه علیه نیروهای اتحاد صف آرایی کرده بودند. این منطقه به طور گسترده طرفدار نیروهای اتحاد بودند و ارتش وی انگیزهٔ چندانی برای انجام وظایف خود نداشتند، بنابراین وایز واحد تحت مدیریت بکلی را در اوت ۱۸۶۱ ملغ
ی کرد. در نتیجه این واحد فقط تا اکتبر ۱۸۶۱ خدمت کرده و کمک چندانی نیز به هدف نیروهای مؤتلفه نکردند. بکلی حتی به صورت رسمی به رابرت ای لی در مورد مشکلات یافتن نیروهای تازه نفس با صلاحیت، شکایت کرد. در نهایت او در ۸ فوریه سال ۱۸۶۲ از مسئولیت خود کناره گیری کرد. او با بازگشت به شهر بکلی که توسط نیروهای اتحاد اشغال شده بود، در۱۶ و ۱۷ مارس ۱۸۶۲ توسط مسئول افسران اتحاد، را در فورد بی هیز محاصره شد. سپس در ۳ آوریل ۱۸۶۲ توسط ارتش اتحاد دستگیر و در ابتدا به زندان آتنیوم که اردوگاهی در نزدیکی ویلینگ، ویرجینیای غربی بود، منتقل شد. سپس او را تحت عنوان اسیر جنگی به کمپ چیس در نزدیکی کلمبوس، اوهایو منتقل کردند. او ادعا کرد که یک طرفدار اتحادیهٔ واقعی است که به طور ساده لوحانه ای فقط به ویرجینیا وفادار بوده و تمام ارتباط خود را با نیروهای مؤتلفه قطع کرده است. بکلی در ۱۸ ژوئن ۱۸۶۲ از زندان آزاد شد و در ۲۶ ژوئن به رالی کانتی بازگشت. در حالی که او دیگر در جنگ شرکت نکرد، حداقل پنج یا شش پسرش، به غیر از جان، در ارتش ائتلاف خدمت کردند. خدمات مدنی. بکلی در تأسیس شهر بکلی در زمین اصلی خود به مساحت ۳۰ جریب فرنگی (۱۲ هکتار) که در ۸ آ
وریل ۱۸۳۸ توسط مجمع عمومی ویرجینیا تصویب شد، نقشی کلیدی ایفا کرد. ۱۲ سال نخست یا بیش از آن، شهر جدید رشد بسیار کندی داشت. بکلی در چندین نقش خدمات عمومی خدمت کرد که اغلب با یکدیگر همپوشانی داشتند: کمیسر مدرسه (۱۸۳۷ – ۱۸۵۰)، معاون منشی دادگاه های عالی و شهرستانی (۱۸۳۸ – ۱۸۵۰)، نخستین رئیس پُست شهر بکلی (۱۸۳۹)، کمیسر زمین های توقیف شده و دارای تخلف (۱۸۳۹ – ۱۸۵۰)، کمیسر ارشد در وزارت دارایی برای فایت کانتی، ویرجینیای غربی (در آن زمان بخشی از ویرجینیا بود) (۱۸۴۰ – ۱۸۵۰)، نمایندهٔ مجمع ملی حزب ویگ در سال ۱۸۴۴ که بکلی در آنجا به هنری کلی برای ریاست جمهوری رأی داد. کارمند دادگاه منطقه ای قانون و وزارت دارایی (۱۸۵۰ – ۱۸۵۲)، سرپرست مدارس مشترک برای رالی کانتی (۱۸۵۰ – ۱۸۷۳)، رئیس و سرپرست ساخت و ساز در گیلز، فایت و کاناوها تورنپیک (۱۸۴۰ – ۱۸۴۹)، مدیر دولتی (۱۸۵۱ – ۱۸۶۰) رئیس لوگان، رالی و مونرو تورنپایک، خزانه دار مدارس رالی کانتی، نمایندهٔ منطقهٔ بزرگ ویرجینیای غربی در سال ۱۸۷۶ در مجمع ملی دموکراتیک در سنت لوئیس، میسوری و نمایندهٔ برگزیدهٔ سال ۱۸۷۷ رالی کانتی در مجلس نمایندگان ویرجینیای غربی. وی همچنین یکی از رهبران ای
التی نهضت مخالفت با مصرف الکل بود و به عنوان پدرسالار شایستهٔ گروه پسران مخالف با مصرف الکل انتخاب شد که از نظر خود او بزرگترین افتخاری بود که تا به آن روز دریافت کرده بود. بکلی همچنین در رشتهٔ پزشکی تحصیل کرده و سپس به صورت رایگان طبابت می-کرد. میراث. بکلی هر چه به پایان زندگی خود نزدیک می شد، احساس می کرد که روز تولد خود از دنیا می رود و درست هم بود، زیرا که او در ۲۶ مه سال ۱۸۸۸ دقیقاً روز تولد ۸۶ سالگی اش چشم از جهان فروبست. در سال ۱۹۳۸، مجسمه ای از آلفرد بکلی در شهر بکلی نصب شد. یک اداره پُست محلی ایالات متحده آمریکا به افتخار وی نام گذاری شد. او در آرامگاه خانهٔ خود در بکلی به نام وایلدوود به خاک سپرده شد. خانهٔ وی به نام وایلدوود در سال ۱۸۳۵–۱۸۳۶ ساخته شد و در سال ۱۸۷۴ گسترش یافت و در سال ۱۹۷۰ در فهرست ثبت ملی اماکن تاریخی قرار گرفت. فرزند او، جان، به عنوان نخستین شهردار بکلی در ژوئیهٔ ۱۸۷۲ انتخاب شد. در سال ۱۸۷۷، آلفرد بکلی قدیمی ترین فارغ التحصیل در قید حیات وست پوینت بود. در سال ۲۰۰۹، شهر بکلی شروع به برگزاری جشن سالانه روز بنیان گذار به افتخار او کرد.
بنجامین هریس بروستر (زادهٔ ۱۳ اکتبر ۱۸۱۶-درگذشتهٔ ۴ آوریل ۱۸۸۸)، وکیل و سیاستمدار از نیوجرسی بود که از سال ۱۸۸۱ تا ۱۸۸۵ در دادستانی کل ایالات متحده آمریکا خدمت کرد. زندگی نامه. اوایل زندگی. او در ۱۳ اکتبر ۱۸۱۶، در سیلم نیوجرسی تولد شد و در فیلادلفیا، پنسیلوانیا بزرگ شد. او پسر ماریا همپتون، دختر جان توماس همپتون، سرباز جنگ انقلابی آمریکا و دوست نزدیک توماس جفرسون بود. مادربزرگش، مرسی هریس-همپتون، دختر بنجامین هریس، «جنگجوی کواکر» جنگ انقلابی آمریکا بود. بنجامین هریس بروستر بعد از او به این اسم نام گذاری شد. پدر بنجامین، فرانسیس اینوچ بروستر، از نسل ویلیم بروستر، یک مهاجر در میفلاور بود. بروستر بزرگ یک وکیل موفق و مشهور در فیلادلفیا بود، شخصی که ماریا همپتون، مادر بنجامین را به خاطر ایزابیلا اندرسون، همراهش که از ازدواج با او دو کودک داشت رها کرد. برادران ناتنی او فریدریک کرول بروستر (۱۸۲۵–۱۸۹۸) و اینوچ کرول بروستر (۱۸۲۸–۱۸۶۳) بودند که فریدریک کرول بروستر در پنسیلوانیا دادستان شد. خواهر بنجامین، هان همپتون بروستر (۱۸۱۸–۱۸۹۲)، یکی از اولین خبرنگار خارجی زن بود که اساساً در روزنامه های فیلادلفیا، نیویورک و بوستو
ن می نوشت. او مخالف اجتماع بود (یک دوستش اینطور توصیفش می کرد) با گرویدن به کاتولیک، از ازدواج امتناع ورزید و از خانه برادرش بنجامین به رم رفت تا تنها زندگی کند، در نخست به شکل غیرحرفه ای و بعداً به شکل حرفه ای می نوشت. در وصیت نامه پدرش، تنها از دو پسرش، فریدریک و اینوچ کرول بروستر به عنوان تنها ذینفع های میراث یاد شده بود. بنجامین به خاطر سهم خواهرش و از بین بردن وصیت نامه جنگید و در نهایت برنده شد. تحصیلات. او در سال ۱۸۳۴، از کالج پرینستون فارغ گردید و درجه لیسانس و کارشناسی ارشد هنر و کارشناسی ارشد حقوق به او اعطا گردید. او حقوق را نزد الی کرک پرایس، حقوق دان مشهور و اصلاح طلب حقوقی که رئیس انجمن وکلای فیلادلفیا بود، فراگرفت. در ۵ ژانویه ۱۸۳۸، اجازه کار دریافت کرد. ازدواج ها. اولین ازدواج او با الیزابیت اون میربچ دی رینفیلتس، بیوه زن شولت پاریس، فرانسه بود. الیزابیت در سال ۱۸۶۸ از دنیا رفت؛ با این حال، هنوز هم بنجامین تعطیلات زیادی را با والدین خانمش در آلمان نزدیک کلن سپری کرد. از ازدواج اول خود صاحب هیچ فرزندی نشد. او در ۱۲ ژوئیه ۱۸۷۰، دوباره ازدواج کرد. مری واکر، خانم دوم اش متولد ۱۳ دسامبر ۱۸۳۹ در می
سی سی پی بود. او در ۹ مارس ۱۸۸۶، در فیلادلفیا، پنسیلوانیا وفات کرد. او دختر رابرت جان واکر، وزیر خزانه داری در زمان ریس جمهور، جیمز ناکس پولک و مری بلیچیندن باچه بود. مری باچه، دختر سوفیا دوریل دالاس و ریچارد باچه جی آر، می باشد که در نیروی دریایی جمهوری تگزاس خدمت کرد و در سال ۱۸۴۷ به عنوان نماینده در دومین مجلس قانون گذاری تگزاس انتخاب شد. سوفیا دختر ارابلا ماریا اسمیت و الکساندر جی. دالاس می باشد، الکساندر جی دالاس، یک سیاستمدار آمریکایی است که به عنوان منشی خرانه داری ایالات متحده در زمان ریس جمهور جیمز مدیسن، خدمت می کرد. او نوه بزرگ سارا فرانکلین باچه و ریچارد باچه و نوه بزرگ بزرگ بنجامین فرانکلین بود. همچنین برادرزاده جورج میفلین دالاس، یازدهمین معاون ریاست جمهوری ایالات متحده بود که زیر نظر جیمز کی. پولک خدمت کرد. مری واکر در ۲۵ مه ۱۸۵۸ با آدرین دزلوند ازدواج کرد. آدرین دزلوند، پسر آندری/ناتنی دزلوند، یک کشاورز از اس تی. جیمز پریش، لوئیزیانا بود. خواهر دزلوند، کرولین، خانم پی.جی. تی بوریگارد بود و خواهرش ماتیلد، خانم جان اسلایدل بود. واکر و دزلوند از هم جدا شدند و مری واکر با بنجامین بروستر ازدواج کرد
. فرزند مری واکر و آدرین دزلوند، آندری واکر بروستر است که توسط بروستر بزرگ شد و نامش را ازو گرفت. خانواده. بنجامین و مری یک فرزند، به نام بنجامین هریس بروستر جونیور داشتند که در ۲۲ اکتبر ۱۸۷۲ در فیلادلفیا، پنسیلوانیا تولد شد. نوه بزرگ بنجامین به نام دانیل باگ بروستر(۲۳ نوامبر ۱۹۲۳–۱۹ اوت ۲۰۰۷)، یک عضو دموکرات در مجلس سنا ایالات متحده بود که از سال ۱۹۶۳ الی ۱۹۶۹ نماینده ایالت مریلند بود. او همچنین از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۸، عضو مجلس نمایندگان مریلند و از سال ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۳، یک نماینده از دومین کنگره محلی مریلند، در مجلس نمایندگان ایالات متحده بود. حرفه. در سال ۱۸۴۶، بروستر توسط ریس جمهور جیمز کی. پولک به عنوان کمیسر برای قضاوت دربارهٔ ادعاهای چیروکی علیه دولت فدرال ایالات متحده منصوب شد. وی در سال ۱۸۶۷ توسط فرماندار جان دبلیو. جیری به سمت دادستان کل پنسیلوانیا منصوب شد. او دادستان اصلی در پرونده تقلب های مسیر ستاره ای در خدمات پُستی ایالات متحده بود. در سال ۱۸۸۱، چستر ای. آرتور، بروستر را به عنوان دادستان کل ایالات متحده منصوب شد، سمتی که او در طول دوره ریاست آرتور برعهده داشت. وفات. او در ۴ آوریل ۱۸۸۸، در فیلادلفیا،
پنسیلوانیا، وفات کرد و در گورستان وودلندز به خاک سپرده شد.
الهام هاشمی (متولد ۲۸ شهریور ۱۳۵۰ در شیراز) عضو سابق تیم ملی تیراندازی ایران مربی سابق تیم ملی سنگاپور و سرمربی سابق تیم ملی تیراندازی ایران نیز می باشد و هم اکنون سرمربی تیم ملی تیراندازی دانمارک است.وی دارای بالاترین مدرک مربیگری تیراندازی در جهان یعنی مدرک A از ISSF می باشد. افتخارات سرمربیگری. مدال طلای تفنگ بادی ۱۰ متر تیمی بانوان در مسابقات جام جهانی کرواسی ۲۰۲۱ (کسب مدال توسط نجمه خدمتی، فاطمه کرم زاده و آرمینا صادقیان) مدال نقره تفنگ سه وضعیت ۵۰ متر تیمی بانوان در مسابقات تیراندازی قهرمانی آسیا ۲۰۱۹ (کسب مدال توسط الهه احمدی، مه لقا جام بزرگ و فاطمه کرم زاده) مدال برنز تفنگ بادی ۱۰ متر تیمی بانوان در مسابقات تیراندازی قهرمانی آسیا ۲۰۱۹ (کسب مدال توسط نجمه خدمتی، فاطمه کرم زاده، حسنا توتونچی) مدال برنز تفنگ بادی ۱۰ متر تیمی مردان در مسابقات تیراندازی قهرمانی آسیا ۲۰۱۹ (کسب مدال توسط مهیار صداقت، امیرمحمد نکونام، حسین باقری) کسب سهمیه بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۰ توسط نجمه خدمتی، آرمینا صادقیان، مهیار صداقت، فاطمه کرم زاده با سرمربیگری خانم الهام هاشمی به دست آمده است. کسب سهمیه بازی های المپیک تابستان
ی ۲۰۲۰ توسط مهیار صداقت اولین کسب سهمیه تاریخ تیراندازی مردان ایران در رشته تفنگ سه وضعیت ۵۰ متر بوده است. همچنین کسب دو مدال طلای بازیهای مشترک المنافع در سال ۲۰۱۸ و مدال برنز جام جهانی مونیخ به همراه شکستن رکورد جوانان جهان در رشته سه وضعیت زنان توسط مارتینا ولوسو عضو تیم ملی سنگاپور و کسب چندین مدال دیگر توسط تیراندازان سنگاپور از جمله نقره تیمی قهرمانی جوانان جهان در رشته تفنگ بادی در سال ۲۰۱۷ با مربیگری الهام هاشمی در سنگاپور به دست آمده است.
بریسکو جرارد بالدوین (Briscoe Gerard Baldwin) (18 ژانویه ۱۷۸۹–۱۸ مه ۱۸۵۲)، دادستان، سیاستمدار و حقوقدان ویرجینیایی بود که به مدت چهار دوره در خانه نمایندگان ویرجینیا در کنوانسیون قانون اساسی ۱۸۲۹–۱۸۳۰ ویرجینیا و یک دهه نیز در دادگاه عالی استیناف ویرجینیا خدمت نمود. اوان زندگی و خانواده. بالدوین اوایل ۱۷۸۹ میلادی در وینچستر، شهرستانی که کرسی شهرستان فردریک ویرجینیا بود بدنیا آمد. او فرزند جراح انقلابی کورنلیوس بالدوین (۱۷۵۴–۱۸۲۶) و همسرش مارگارت بریسکو (۱۷۶۶–۱۸۰۸) بود. پسرشان (و بسیاری از خویشاوندان بعدیشان) براساس نام پدربزرگ مادری یعنی سرهنگ جرارد بریسکو نامگذاری شدند. او نه هم نیا و یک ناخواهری داشت و پدر بیوه اش دوبار ازدواج نمود. بعد از شرکت در مدارس خصوصی در حوالی وینچشتر، بالدوین جوان به ویلیامزبرگ سفر کرد تا در کالج ویلیام و مری مطالعه نماید. او در ۱۸۰۷ میلادی از آن کالج فارغ التحصیل شد. طی جنگ ۱۸۱۲ میلادی، او گروهی از سلاح داران را جذب نیرو کرده و خود کاپیتان آنها شد. بریسکو بالدوین تحت نظر قاضی ویلیام دنیل سنیور در درهٔ شناندوا در شهرستان کامبرلند حقوق خواند، گرچه که قاضی دنیل به حوالی لینچبرگ نقل مک
ان کرد چرا که ناحیه قضاوت او شامل شهرستان کمبل نیز می شد، جاییکه لینچبرگ شهرستان کرسیش بود. ویلیام دنیل فرزند قاضی دانیل بعداً در کنار عمویش در دادگاه عالی استیناف نشست. در ۱۸۱۱ بالدوین با مارتا استیل براون، دختر جان براون (۱۷۶۲–۱۸۲۶) ازدواج کرد. جان براون سربازی انقلابی بود که اولین بار در شهرستان بدفورد نزدیک لینچبرگ جلوس کرد، اما بعداً اولین صدراعظم (قاضی انصاف) شهرستان آگوستا شد. نامادری او فرنسیس پیتون (از اولین خانواده های ویرجینیا) (۱۷۶۲–۱۸۵۱) بود که به استانتون در شهرستان شاهزاده ویلیام ویرجینیا نقل مکان کرد و کسی بود که شوهر و دخترش را نجات داد. بالدوینز در «مزرعه تپه بهاری» زندگی می کرد، خانه ای که توسط زندانیان هسین طی جنگ انقلابی آمریکا ساخته شده بود. بریسکو و مارتا بالدوین شش فرزند تا پیش از مرگشان داشتند: فرنسیس کورنلیا بالدوین استوارت (۱۸۱۵–۱۸۸۵)، مری الینور بالدوین رنسون (۱۸۱۷–۱۸۸۰)، جان براون بالدوین (۱۸۲۰–۱۸۷۳)، مارگارت ئی. بالدوین استوارت (۱۸۲۳–۱۸۴۴)، جیمز ویلیام بالدوین (۱۸۲۸–۱۸۷۵) و بریسکو جرارد بالدوین (۱۸۲۸–۱۸۹۸). قاضی بالدوین همچون قاضی دنیل های جوان و بزرگسال نیز بردگانی طی اکثر (اگر
نگوییم کل) حیاتش داشت. در سرشماری ۱۸۲۰ فدرال او شش برده داشت: دو پسر و دو دختر ۱۴ سال، دو زن یکی ۲۸ ساله و یکی کمتر از ۴۴ سال. بالدوین در سرشماری نهایی زندگیش دو زن سیاهپوست ۲۲ و ۳۵ سال داشت. او در سرشماری نهایی زندگیش دو برده داشته است.
کونراد بیکر (Conrad Baker) (12 فوریه ۱۸۱۷–۲۸ آوریل ۱۸۸۵)، دادستان، افسر نظامی و سیاستمداری بود که به عنوان نماینده ایالتی، ستوان-فرماندار ۱۵م و فرماندار پانزدهم ایالت ایندیانای ایالات متحده از ۱۸۶۷ تا ۱۸۷۳ میلادی خدمت نمود. بیکر در ارتش اتحادیه طی جنگ داخلی آمریکا خدمت کرده است که موجب ارتقاء به درجه سرهنگی شد، اما پس از انتخابش به عنوان ستوان-فرماندار استعفا داد. در این زمان بود که نقش مهمی را در سرپرستی تشکیل و آموزش سربازان اجباری ایالت ها ایفا نمود. او پنج ماه را طی بیماری فرماندار الویر مورتون پس از استعفای مورتون از دفترش خدمت نمود. طی دوره کامل بیکر به عنوان فرماندار، تمرکز اصلیش را بر روی ایجاد و ارتقاء مؤسساتی جهت کمک به کهنه سربازانی که از جنگ آسیب دیده بودند و خانوادگانشان قرار داد. همچنین او از ملحقات مشروطه فدرال پسا-جنگی حمایت کرده و قادر بود تا با موفقیت از پذیرششان حمایت نماید. اوان زندگی. خانواده و پس زمینه. کونراد بیکر در شهرستان فرانکلین پنسیلوانیا در ۱۲ فوریه ۱۸۱۷ میلادی بدنیا آمد. او پسر کونراد بیکر، کاهن پرسبیترینیسم و ماری وینترنهایمر بیکر بود. او تا سن پانزده سالگی در مزرعه خانوادگی کا
ر کرد و در مدرسه عوام نیز شرکت نمود. سپس در کالج پنسیلوانیا در گیتزبرگ شرکت کرد، جاییکه در آنجا به مطالعه حقوق پرداخت ولی قبل از فارغ التحصیلی از آن خارج شد. سپس در دفتر تادئوس استیونس مطالعه حقوق را ادامه داد. سپس با ماتیلدا اسکون سومرز ملاقات کرده و این زوج در ۱۸۳۸ میلادی ازدواج کردند. آن ها دو فرزند داشتند. بیکر در ۱۸۳۹ میلادی در کانون وکلا پذیرفته شد و دفتر خودش را در گیتسبرگ باز نمود. اوان حرفه سیاسی. بیکرز فعالیت های خود را در ۱۸۴۱ تعطیل نموده و خانواده اش را به سمت غرب، به سیاتل در اوانزویلِ ایندیانا منتقل نمود. او دفتر جدیدی را در آنجا باز کرد و به امور مدنی شهر علاقه مند گردید. در ۱۸۴۵ میلادی به عنوان کاندیدای ویگ برای شهرستان واندربرگ در خانه نمایندگان ایندیانا وارد عمل شد. او قبل از بازگشت به فعالیت هایش در یک دوره یکساله خدمت کرد. قبل از استعفا در ۱۸۵۴ میلادی برای خدمت در یک دادگاه شهرستانی در ۱۸۵۲ میلادی انتخاب شد. برادرش ویلیام بیکر نیز در سیاست های محلی فعال گشت و چهار دوره را به عنوان سرگرد اونسویل طی همان دوره زمانی خدمت نمود. بیکر ضد-برده دار رکی بود و پس از جدا شدن حزب ویگ به حزب جمهوری خوا