Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مسئله سه جسم () رمانی علمی تخیلی از نویسنده چینی لیو سیشین است که عنوان آن به مسئله سه جسم در مکانیک مداری اشاره دارد. این اولین رمان از سه گانه "یادآوری گذشته زمین" است و دو جلد بعدی آن نیز "جنگل تاریک" و "پایان مرگ" نام دارند. این کتاب در ایران با عنوان "سه جرم کیهانی" ترجمه شده است.
افیولیت ملانژ نایین در امتداد گسل نایین - دهشیر، در حاشیه باختری CEIM و بلوک یزد قرار گرفته است. سنگ شناسی افیولیت نایین. اگر چه فرایندهای زمین ساختی موجب از بین رفتن روابط بین واحدهای مختلف سنگی در توالی افیولیتی نایین شده اند، اما از جمله مهم ترین واحدهای تشکیل دهنده آنها می توان به آهک های پلاژیک، گدازه های بالشی، دایک های دیابازی و پریدوتیت های هارزبورگیتی (و نیز لرزولیتی و دونیتی) گوشته اشاره کرد که وقایع زمین ساختی هم زمان و بعد از تشکیل این افیولیت ها در ژوراسیک موجب دگرگونی آنها شده است که آمفیبولیت ها، پریدوتیت ها و پیکریت های دگرگون از عمده ترین آنها هستند. البته علاوه بر این، واحدهای سنگی نادگرگونی (شامل آهک های پلاژیک، گدازه های بالشی و روانه های گدازه ای بازالتی، دایک های دیابازی، پلاژیوگرانیت، گابرو، پیروکسنیت و پریدوتیت های هارزبورگیتی (و نیز لرزولیتی و دونیتی) گوشته) مربوط به دوران کرتاسه نیز در این مجموعه افیولیتی وجود دارند که تفاوت آنها با واحدهای دگرگون و خاستگاه آنها پیش از این توسط شیردشت زاده و همکاران وی به طور دقیق بررسی و بیان شده است. تحولات پوسته اقیانوس نئوتتیس در نایین-عشین. داده
های زمین شناسی و ژئوشیمیایی نشان می دهند پوسته اقیانوسی نائین ‐ بافت از سمت جنوب به شمال بسته شده است .
ایلزه براون (؛ ۱۹۰۹ – ۱۹۷۹) یکی از دو خواهر اوا براون بود. او در مونیخ متولد شد و بزرگ ترین دختر فردریش براون و فرانزیسکا کرونبرگر بود. بعد از ازدواج اوا با آدولف هیتلر در ۲۹ آوریل ۱۹۴۵، ایلزه به خواهرزن دیکتاتور آلمان نازی تبدیل شد.
روزهٔ دوپامین گونه ای سم زدایی دیجیتالی تلقی می شود که فرد موقتاً از فناوری های اعتیادآور مانند شبکه های اجتماعی، گوش دادن به موسیقی از طریق بسترهای فناورانه و بازی های اینترنتی دوری می کند و می تواند به محرومیت موقت در خوراک و تعاملات اجتماعی نیز گسترش یابد. ریشه های این اصطلاح ناشناخته است؛ اما نخستین بار در نوامبر ۲۰۱۸ به واسطهٔ یک مربی سبک زندگی بر بستر یوتیوب، رواج گسترده ای یافت. محققان هاروارد به این کار با عنوان عادت ناسازگار (maladaptive fad) اشاره کرده اند. سایر منتقدان می گویند مبنای این عمل درکی اشتباه از شیوهٔ عملکرد ناقل عصبی دوپامین است (که ذر مغز کار پاداش دادن به رفتار را انجام می دهد) و رفتار آگاهانه می تواند جای آن را بگیرد. دوری جستن از الگوهای تکرارشوندهٔ هیجان و شبیه سازی، که ممکن است به واسطهٔ تعامل با فناوری های دیجیتال فعال شوند، این موضوع که دوری از فعالیت های لذت بخش می تواند عادت های بد را از بین ببرد، فراهم کردن زمان کافی برای درون اندیشی و تقویت شادابی فردی، تشکیل دهندهٔ ایدهٔ این عمل هستند.
ظرفیت قطع () یا درجه قطع شدن جریانی است که فیوز، مدارشکن قدرت یا سایر دستگاه های الکتریکی بدون اینکه تخریب شود یا باعث ایجاد قوس الکتریکی با مدت غیرقابل قبول شود قادر به قطع آن هستند. جریان اتصال کوتاه احتمالی که می تواند در شرایط اتصال کوتاه رخ دهد نباید از ظرفیت قطع دستگاه فراتر رود، در غیر این صورت قطع جریان نمی تواند تضمین شود.
نقش ایران در جنگ سرد و تأثیرات جنگ سرد در ایران به دلیل همسایگی با یکی از دو ابرقدرت حاضر در این جنگ یعنی شوروی باعث شکل گیری و جهت دهی به بسیاری از سیاست های خارجی و حتی داخلی ایران شد. جنگ سرد به دوره ای از رقابت، تنش و کشمکش ژئوپلیتیک بین اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و متحدانش (بلوک شرق) و ایالات متحده آمریکا و متحدانش (بلوک غرب) بعد از جنگ جهانی دوم گفته می شود. به طور کلی دوره زمانی جنگ سرد از ۱۹۴۷ و آغاز دکترین ترومن تا فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در ۱۹۹۱ در نظر گرفته می شود. به دلیل آن که در این دوران هرگز درگیری نظامی مستقیم میان نیروهای ایالات متحده و شوروی به وجود نیامد اما گسترش قدرت نظامی و کشمکش های سیاسی منجر به جنگ نیابتی و درگیری های مهم بین کشورهای پیرو و هم پیمانان این دو ابرقدرت شد، از اصطلاح جنگ سرد برای توصیف این وضعیت استفاده می شود. ریشه های جنگ سرد به پیروزی نیروهای متفقین در جنگ جهانی دوم و پایان اتحاد موقت آمریکا و شوروی علیه آلمان نازی و در ادامه درگیری ایدئولوژیک و ژئوپلتیک دو کشور برای گسترش منطقه نفوذ خود باز می گردد. ترس از دکترین نابودی حتمی طرفین باعث شد تا هیچ یک از دو طرف حم
له پیشگیرانه اتمی را آغاز نکنند. به غیر از مسابقه تسلیحات هسته ای و استقرارهای مرسوم نیروهای نظامی دو طرف از راه های دیگر همچون جنگ روانی، پروپاگاندا، جاسوسی، تحریم اقتصادی گسترده، رقابت در مسابقات ورزشی و فناوری مثل رقابت فضایی برای اثبات برتری خود استفاده کردند. ایران پیش از آغاز جنگ سرد در ۱۹۴۶ و حتی پیش از آن در ۱۹۴۱ و میانه جنگ جهانی دوم تبدیل به یکی از صحنه های حضور ایالات متحده آمریکا و شوروی شده بود و پس از آن و با وجود اینکه هیچ گاه به یکی از بازیگران اصلی این جنگ مبدل نشد اما همواره در صحنه رقابت های منطقه ای جنگ سرد حضور داشت. ایران با پایان جنگ جهانی دوم و باقی ماندن ارتش شوروی در ایران که به غائله آذربایجان ختم شد به صحنه درگیری جنگ سرد کشیده شد. حضور آمریکا و بریتانیا در کودتای ۲۸ مرداد (۱۹۵۳) دیگر بخش بزرگ از تاریخ جنگ سرد بود که در ایران رقم خورد. بعد از کودتای ۱۹۵۳، ایران کاملاً به بلوک غرب پیوست و در ۱۹۵۵ به عضویت پیمان بغداد (که بعدها سازمان پیمان مرکزی نامیده شد) درآمد. ایران تا ۱۹۷۹ یعنی انقلاب ۱۳۵۷ یکی از متحدین اصلی آمریکا و بلوک غرب بود. آمریکا و ایران در پروژه ژن تیره به جاسوسی از شور
وی می پرداختند و ایران در شورش ظفار در عمان حاضر شد و شورش چریک های چپ گرا را سرکوب کرد. در پی انقلاب ۱۳۵۷ و گروگان گیری در سفارت ایالات متحده آمریکا، ایران تبدیل به یک کشور بی طرف در جنگ سرد شد و حتی در همان ۱۹۷۹ به عضویت جنبش عدم تعهد درآمد. ایران در دهه ۱۹۸۰ تبدیل به تنها کشوری شد که بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۰ در مسکو و بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۴ در لس آنجلس را تحریم کرد. با آغاز جنگ ایران و عراق نوع روابط ایران با آمریکا در پشتیبانی از ایران و یا عراق تأثیرگذار بود و آمریکا تلاش در کنترل جنگ به نحوی که هیچ یک از دو طرف برنده نشود داشت. با سال های پایانی دهه ۱۹۸۰ و تضعیف شوروی و بلوک شرق و انقلاب های ۱۹۸۹ و سپس فروپاشی شوروی و پیمان ورشو در ۱۹۹۱ جنگ سرد به پایان رسید و سیاست های خارجی ایران نیز وارد مرحله نوینی شد. پیش درآمد: ۱۹۴۵–۱۹۴۱. آمریکا و بریتانیا از پیش از جنگ جهانی دوم درگیری های ژئوپلیتیک و ایدئولوژیک زیادی با شوروی داشتند اما وجود یک دشمن مشترک باعث شد تا دست به اتحادی هرچند کوتاه بزنند. شوروی و بریتانیا در سپتامبر ۱۹۴۱ به ایران حمله کردند تا بتوانند راهی برای کمک رسانی به شوروی علیه نیروه
ای در حال پیشروی آلمان نازی باز کنند. حضور شوروی در ایران: ۱۹۴۶. ۳ ماه بعد از پایان جنگ در اروپا و در خاک آلمان کنفرانس پوتسدام برگزار شد تا سرنوشت کشورهای مغلوب جنگ مشخص شود. یکی از تصمیم های این کنفرانس خروج نیروهای شوروی و بریتانیا از ایران ۶ ماه بعد از پایان همه درگیری ها بود. ملی شدن نفت: ۱۹۵۳–۱۹۵۱. در ۱۹۵۳ آمریکا با ترس از پیوستن ایران به بلوک شرق کودتای ۱۹۵۳ در ایران را و علیه دولت محمد مصدق سازمان دهی کرد. ایران در این زمان نفت را ملی اعلام کرده بود.&lt;ref&gt;
نبرد بادغیس در سال ۶۵۴ میان خاندان کارن و متحدان هپتالی آنها علیه خلافت راشدین انجام شد. تاریخ. در سال ۶۵۱ ، عربها به خراسان یورش آورده بودند و تا سال ۶۵۲ ، آنها بیشتر منطقه را فتح کردند. با این حال ، در سال ۶۵۴ ، کارنی ها به فرماندهی کارن ، به همراه هپتالیان زیر فرمان نزک تارکان ، علیه عربها بپا خاستند. شورش در هرات ، بادغیس و قهستان گسترش یافت و بعداً آنها حتی توانستند عربها را از نیشابور و بلخ برانند. در همان دوره مردم زرنج شورش کردند ، ولی عربها زیر فرماندهی عبدالله بن عامر توانستند آنها را شکست دهند و کارن را بکشند.
توماس لی براون (زادهٔ ) شناخته شده با نام تامی براون () تهیه کننده موسیقی، ترانه نویس و رپر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی جوایزی از اسکپ دریافت کرده و نامزد دریافت جایزه گرمی شده است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
تونگلون سیسولیت (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل لائوس است. وی از ۲۲ مارس ۲۰۲۱ رئیس جمهور لائوس است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دوستی شده است.
تاولاگا (به انگلیسی: Taulaga) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در ساموآی آمریکا واقع شده است. تاولاگا ۱۷ نفر جمعیت دارد.
تَمپا غربی (به انگلیسی: West Tampa) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در تمپا، فلوریدا واقع شده است.
دومین جنگ داخلی سولا در جمهوری روم بین سال های ۸۳ تا ۸۲ پیش از میلاد میان جناح های سیاسی اپتیمات ها به رهبری لوکیوس کورنلیوس سولای اشراف زاده، و پوپولارها یا ماریان هایی که پیروان گایوس ماریوس (ژنرال متوفی ۸۶ ق.م. و متصدی هفت مرتبه منصب کنسولی) بودند، درگرفت. جناح دومی تا ۸۶ ق.م. توسط ماریوس، و اکنون با مرگ وی توسط فرزندش گایوس ماریوس جوان و گنایوس پاپیریوس کاربورهبری می شد. در این جناح دموکرات، اقوام جنگ دیدهٔ سامنیت ها و لوکانی ها نیز حضور داشتند و با آنان متحد شده بودند؛ چراکه خوف آنرا داشتند که در صورت پیروزی طرفداران سولا، حقوق شهروندی که در خلال جنگ داخلی روم (۸۸-۹۱ پ.م) کسب نموده بودند از دست برود. این جنگ داخلی که مملو از جنگ های با نتایج متناوب، و سرکوب ها و قتل عام های فجیع بود، در ایتالیا، سیسیل، هیسپانیا، و آفریکا به وقوع پیوست، و با پیروزی قاطع سولا در نبرد پورتا کولینا و مرگ یا تبعید رهبران جناح دموکرات به پایان رسید. زمینه های جنگ. ۸۸–۸۷ پیش از میلاد. نبرد برسر قدرت به زودی از حوزه سیاسی به نظامی منتقل شد، اینچنین بود که، به لطف لژیون های وفادارش، سولا توانست ماریان ها (طرفداران گایوس ماریوس) ر
ا از شهر بیرون کرده و فرماندهی در جنگ مهردادی یکم را به خود اختصاص دهد. از سوی دیگر، با مشغول شدن سولا به جنگ با مهرداد در آسیای صغیر و درنتیجه خروج وی از روم، پوپولارها و گایوس ماریوس از خروج وی استفاده کرده و توانستند وارد پایتخت شده و کنترل آنرا در دست بگیرند؛ آن هم تا زمانی که سولا باردیگر در ۸۳ق. م بازگشت. ۸۶ پیش از میلاد. چنان که از منابع برمی آید، سولا در یونان دستاوردهای پُرشمار و پراهمیتی بدست آورد، اول از همه در آتن (مارس این سال)، سپس در پیرئاس، سپس در کایرونیا، جایی که به گفته تیتوس لیویوس ۱۰۰٬۰۰۰ کشته و اسیر به پادشاهی پنتوس تحمیل کرد، و در نهایت در نبرد ارکومنوس. با این همه، در روم گایوس ماریوس و لوسیوس کورنلیوس کینا وی را دشمن مردم خواندند. منزلگاه شهری و ویلای وی در روم تخریب شده و حامیانش را به مرگ محکوم کردند. همزمان سنا لوسیوس والریوس فلاکوس را با دو لژیون به یونان فرستاد تا جای سولا را در مقام فرماندهی نیروها بگیرد. ۸۵ پیش از میلاد. سولا، آنچه را که جنگ مهردادی یکم نامیده شد با معاهده ی داردانوسدر ۸۵ ق. م با شتاب به پایان رساند، تا به ایتالیا بازگردد و پاسخ مانورهای حزب رقیب، پوپولارها، را
بدهد؛ حزبی که اکنون حتّی وی را دشمن ملت خوانده بود. فعالترین دشمنان وی در جناح پوپولارها، کنسولهای سال ۸۵ و ۸۴ ق. م یعنی لوسیوس کورنلیوس کینا و گنایوس پاپیریوس کاربو بودند که در این میان تلاش نمودند در آنکونا ارتشی برای مقابله با سولا تشکیل دهند، و منتظر بودند که نبرد وی در آسیای صغیر تمام شود. امّا این همکاری فرجامی نداشت چراکه در ۸۴ ق. م ارتش آنان ــ احتمالاً از شرایط سخت زندگی که دو کنسول بدانان تحمیل کرده بودند به ستوه آمده بودند ــ شورش کرده و کینا را کشتند و کاربو نیز گریخت. بسیاری به امید فرار از جباریت دو کنسول، روم را رها کرده و به کمپ سولا، همچون پناهگاهی، گرویدند. همچنین همسر سولا، چچیلیا متلا، که به سختی موفق شده بود به همراه فرزندانش گریخته و در یونان به همسرش ملحق شود، به وی اطلاع داد که دشمنانش، منزل وی در شهر و ویلاهایش در روستا را آتش زده اند، و به وی التماس کرد به ایتالیا بازگشته و به کمک حامیان خود بشتابد. ۸۴ پیش از میلاد. با انعقاد معاهده داردانوس (۸۵ ق. م) در آسیا با مهرداد ششم، مهرداد مجبور شد از ایالات رومی آسیایی عقب نشینی نماید. سولا، دو سال بعدی را در یونان سپری نمود تا تجدیدقوا کند
، پیش از آنکه به ایتالیا بازگردد. وی پس از انعقاد معاهده مزبور، در زمستان ۸۴–۸۵ ق. م از افسوس سوار بر ناوگان شده و رهسپار پیرئاس شده و سپس به آتن رفت. در پایان سال تسالی و مقدونیه روم را رد کرد و پس از آن که مقدمات بازگشت خود به ایتالیا را فراهم ساخت، با ناوگانی متشکل از ۱٬۲۰۰ کشتی از دوراتسو (دراج آلبانی) راهی ایتالیا شد. جنگ داخلی. پیاده شدن سولا در ایتالیا. لوسیوس کورنلیوس سولا در بهار ۸۳ پیش از میلاد با ارتش خود در بریندیزی پیاده شد، این فرمانده پنج لژیون کارکشته دراختیار خود داشت که با آنان نبردهای پیروزمندانه در مقابل مهردادششم را رهبری کرده بود. وی دارای نفرات نسبتاً اندکی به استعداد ۴۰٫۰۰۰ نفر بود، امّا آنان از لژیونهایی مجرب، بسیار وفادار به فرماندهٔ خود، آموزش دیده و آمادهٔ نبرد با حکومت فعلی روم تشکیل شده بودند. سربازان سوگند رسمی وفاداری یادکرده و حتی شخصاً اعانه اندکی نیز برای مخارج جنگ پرداخت کرده بودند. سولا اعتماد زیادی به مردان خود داشت امّا در عین حال از دشواری جنگ داخلی در برابر برتری روشن نیروهای دموکرات باخبر بود. بر طبق آنچه پلوتارک گفته، ۱۵ ژنرال دشمن و ۴۵۰ کوهورس (واحدی در ارتش روم باس
تان معادل با گردان امروزی) انتظار وی را می کشیدند؛ تئودور مومسن می گوید که حداقل ۱۰۰٫۰۰۰ سرباز منتظر رویارویی با ارتش سولا بودند و شمار آنان روبه ازدیاد هم بود. علاوه بر این ها، سولا حتی در صورت ژیروزی نیز باید انتظار مخالفت با برنامه های محافظه کارانه اش از جانب اکثریت ایتالیایی ها را می داشت؛ کسانی که پس از جنگ اجتماعی (۹۱-۸۷ ق.م.) بالاخره موفق به کسب شهروندی روم شدند و طبیعتاً نگران تضییع یا الغای احتمالی این حق براثر فشار جناح آریستوکرات، به نمایندگی سولا، بودند؛ سولایی که به سبب قساوتی که در طول شورش مزبور ایتالیایی ها از خود بروز داده بود و نیز ویرانگری هایی که نیروهای تحت امرش به ویژه در کامپانیا مرتکب شده بودند، شهره بود. در حقیقت نیروهای دموکراتیک (پوپولارها) بسیار بیشتر امّا بی مهارت، متفرق، دارای سازماندهی ضعیف و بی بهره از فرماندهانی به معنای واقعی کلمه مستعد بودند. کنسول های جدیدی که برای سال ۸۳ ق. م انتخاب شده بودند لوسیوس کورنلیوس شیپیو آسیاتیکوس و گایوس نوربانوس بودند؛ کسانی که به رغم محبوبیت شان در نزد پوپولارها، در فرماندهی نظامی ناشی بودند. استادانی مانند پاپیریوس کاربو و پُرانرژی هایی مانن
د کوینتوس سرتوریوس و گایوس ماریوس جوانتر، فرزند ژنرال بزرگ، صرفاً به مناصب درجه دوم و مادون دو کنسول منصوب شدند. فرود آمدن سولا و ارتش وی در ایتالیا از قبل پیش بینی شده بود و مدت ها از بابت آن نگران بودند امّا، باوجود تدارکات و آمادگی ها، در لحظهٔ پیاده شدن ارتش سولا در بریندیزی، نیروهای دموکراتیک تقریباً به طور کامل در ریمینی متمرکز شده بودند، و ساحل آپولیا (که بریندیزی در آن واقع است) کاملاً بی دفاع بود. سنا با شتاب کورنلیوس سولا را «دشمن مردم» خوانده و اعلام کرد «ملت در خطر» است و اقتداری نامحدود به دو کنسول داد تا با تهدید مزبور مقابله کنند، امّا در این میان ژنرال الیگارش (سولا) توانست بدون سختی چندانی بریندیزی را به اشغال درآورد، جایی که بدون نبرد تسلیم وی شد، و نیروهایش را برای جنگ سازماندهی کند. از دید سولا پرهیز از به صدادرآوردن زنگ خطر برای ایتالیایی ها و نشان دادن تواضع امری حیاتی بود؛ وی توانست، حداقل تاحدودی، اقوام ایتالیایی را با اطمینان بخشی های متعدد مبنی براینکه از خودمختاری و مشارکت سیاسی این شهروندان جدید حمایت خواهد کرد، آنان را رام کند؛ و نیز موفق شد حرکت لژیون های مجرب و آموزش دیدهٔ خود ر
ا تماماً تحت کنترل بگیرد. ارتش سولا از آپولیا (استانی که بریندیزی در آن واقع است) حرکت نموده و با نظم به سوی کامپانیا پیاده روی کرده و در این میان احترام اهالی محلی را محفوظ می داشت. به زودی نمایندگان جناح الیگارش (اپتیمات ها) که از فشار ماریان ها (پوپولارها یا دموکرات ها) در سال های اخیر گریخته بودند، ظاهر شدند تا حمایت خود از سولا را اعلام کنند. کوینتوس کایسیلیوس متلوس پیوس از آفریقا ــ جایی که در طول مدت تسلط دموکرات ها بدانجا گریخته بود ــ در لیگوریا به وی ملحق شد؛ وی پس از مطلع شدن از بازگشت سولا به ایتالیا، فوراً به کمپ وی رفت. همچنین به جز وی از آفریقا، مارکوس لیسینیوس کراسوس نیز آمد؛ کسی که سولا به وی مأموریت مهم رفتن به قلمرو جنگجویان مارسی را سپرد تا نیرو و سرباز جمع آوری کند. همچنین از جناح ماریان ها کسانی روی گردانده و به جمع سولا ملحق شدند: لوسیوس مارکیوس فیلیپوس، کوینتوس لوکرسیوس اوفلا، و پوبلیوس کورنلیوس کتگوس که مناصبی درجه دوم در ارتش سولا برعهده گرفتند. پیروزی های پومپیئوس در پیچنوم و سولا در کامپانیا. مهم ترین کمک برای سولا بیشتر از جانب جوانی به نام گنایوس پومپیوس یا گنئو پومپئو ارائه شد،
کسی که به زادگاه خود در پیچِنومرفت، و از میان کهنه سربازان پدرش، گنایوس پومپیوس استرابو، سه لژیون بزرگ جمع آوری نمود. پومپیئوس جوان برای اولین بار توانایی های نظامی خود و دلیری اش را نشان داد. جناح دموکرات ها چندین نیرو به فرماندهی گایوس آلبینوس کارینا و لوسیوس یونیوس بروتوس داماسیپوس و گایوس کولیوس کالدوس به پیچنوم فرستاد؛ کسانی که بایکدیگر توافق نظر نداشته و اقدامات خود را با یکدیگر هماهنگ نمی کردند. پومپیئوس جوان درحالی که هدایت سواره نظام را عهده دار بود، به لوسیوس داماسیپوس حمله برد. ماریان ها قصد فرار کرده و جداگانه عقب نشینی نمودند. سپس فرمانده جوان و سپاهش از آپولیا گذشته و خود را به نیروهای سولا رساندند، کسی که نسبت به سرنوشت معاون جوان خود نگران بود. وی از دستاوردهای پومپیئوس چنان شادمان شد که به ابتکار خودش وی را "امپراتور" اعلام کرد. حال سولا ابتکار عمل را در دست گرفت و در معیت متلوس پیوس به سوی کامپانیا پیش روی نمود؛ جایی که نیروهای دو کنسول دموکرات مستقر شده بودند: کنسول گایوس نوربانوس با لژیون هایش به کاپوآ می رفت درحالی که کنسول کورنلیوس شیپیو در نزدیکی های جاده آپیا حرکت می کرد. سولا مصمم بود
از تمرکز یافتن نیروهای دو کنسول جلوگیری کند و برای همین به سرعت به کمپ نوربانوس در کاپوآ رسید؛ پس از تلاش های بی حاصل برای توافق با دشمن، این فرمانده آریستوکرات به دشمن هجوم برد و در دامنه های کوه تیفاتا ارتش دموکرات ها را وادار به عقب نشینی نمود. گایوس نوربانوس کاملاً شکست خورد و ۷٬۰۰۰ نفر از مردانش را ازدست داده و ناچار شد به درون شهر کاپوآ و ناپل عقب بنشیند، جایی که توسط ارتش سولا محاصره شد. لژیون های سولا با اعتماد به برتری تجربه و توان جنگی خود، به زودی به سوی دیگر ارتش دشمن که توسط کنسول کورنلیوس شیپیو هدایت می شد و در تئانو در طول جاده آپیا مستقر بود، حرکت کردند. سولا کوشید باب مذاکره با کنسول مزبور را بگشاید؛ وی نیز که بدبین و نامطمئن بود، با آتش بس موقتی موافقت نمود و گفتگوی مستقیم با سولا را شروع کرد. دوستی هایی میان دو سپاه پدیدار شد، شیپیو نیز همچنان منتظر دستورهایی از جانب کنسول نوربانوس بود که در کاپوآ گیرافتاده بود. باوجود مخالفت کوینتوس سرتوریوس (یکی از رهبران ثانوی امّا نیرومند جناح دموکرات ها که نگران فروپاشی نیروهای بی تجربه شان بود) مذاکرات ادامه یافتند. درنهایت، شیپیو گفتگوها را برهم زده
و آتش بس را نقض نمود تا جنگ را بیاغازد امّا دیگر دیر شده بود: سولا دشواری چندانی در متقاعد نمودن نیروهای شیپیو به رویگردانی از این کنسول و پیوستن به سپاهش نداشت؛ به طوری که چهل کوهورس (معادل گردان امروزی) از نیروهای ماریان ها به نیروهای سولا پیوستند. شیپیو با موافقت سولا موقتاً جنگ را به تأخیر انداخت تا برای سربازگیری مجدد و تشکیل ارتشی دیگر تلاش کند امّا با فرارسیدن زمستان، عملیات های جنگی متوقف شدند: سولا و متلوس پیوس جایگاه خود را در کامپانیا مستحکم نمودند و در عین حال به محاصرهٔ لژیون های نوربانوس در کاپوآ ادامه دادند. نبرد نهایی (۸۲ پیش از میلاد). باوجود شکست های متعدد و از دست دادن پیچنوم، کامپانیا و آپولیا، سران جناح دموکرات ها همچنان مصمم به ادامهٔ جنگ بودند و بر شدّت سربازگیری خود افزودند و با قطعیّت هرچه تمام تر نبرد علیه نیروهای آریستوکرات و الیگارشهای سولا را پی گرفتند. کنسول های جدید سال ۸۲ پیش از میلاد استادانی مانند گنایوس پاپیریوس کاربوو جوانی بیست ودوساله به نام گاریوس ماریوس جوان، فرزند ژنرال بزرگ و معمار ارتش نوین روم گایوس ماریوس، بودند؛ درحالی که ماریوس جوان حتّی پیش شرط های لازم برای تص
دی منصب کنسولی (از جمله حداقل ۴۲ سال سن) را نداشت. کوینتوس سرتوریوس نیرومند نیز به اتروریا و سپس هیسپانیا سیتریور فرستاده شد تا سربازگیری کند؛ هرچند که وی در جمع آوری منابع مالی لازم برای جنگ به اقداماتی فراقانونی متوسل شد. بالاتر از همه، نیروهای دموکرات با رسیدن نیروهای جدید ایتالیایی (سامنیتها و لوکانی ها) و کهنه سربازان گایوس ماریوس تقویت شدند. به خصوص سامنیت ها و لوکانی ها در این جنگ با شور و حرارت بسیار شرکت جُستند زیرا از پیروزی محتمل سولا که می توانست خودمختاری این اقوام جنگجو را برای همیشه مورد تهدید قرار دهد، خوفناک بودند. درحقیقت، این آخرین جنگ باستانی ایتالیایی ها در برابر حکومت منفور روم با وحشی گری و قساوت بسیاری از سوی هر دو طرف (اپتیمات ها و پوپولارها) انجام گرفت. نیروهای سولا در این نبرد به دو گروه تحت فرماندهی متلوس پیوس و پومپیئوس از یکسو و سولا از سوی دیگر تقسیم شدند. دو نفر نخست قرار بود از پیچنوم به سوی شمال پیشروی کرده تا وارد گل آلپ شوند، سولا نیز به قصد عزیمت به روم لژیون هایش را از جنوب (کامپانیا) حرکت داد. ارتش پوپولارها امیدوار بود بتواند با دشمن مواجه شده و یورش وی را دفع کند؛ به ط
وری که پاپیریوس کاربو در برابر متلوس پیوس قرار گرفت، و گایوس ماریوس جوان نیز قرار بود راه پیشروی سولا به سوی روم را سد کند. هر دو نبرد اولیه به سود اپتیمات ها پیش رفتند: ابتدا در نزدیکی رود ازینو (در مارکه) نیروهای پومپیئوس و متلوس بر نیروهای تحت امر کاربو برتری داشتند، و سپس نیروهای سولا در دشت ساکری پورتو، روبروی پرنسته در لاتزیو، بر نیروهای ماریوس جوان برتری یافتند. دو فرماندهٔ نیروهای ماریانی به جای آن که نیروهایشان را با یکدیگر یکپارچه کنند، تصمیم گرفتند هریک در شهری سنگر گرفته تا در برابر اپتیمات ها ایستادگی کنند: ماریوس جوان در پرنستهی لاتزیو، و کاربو در کیوزی سنگر گرفتند. در این هنگام سولا خود را در شرایطی می دید که بتواند به هردو دشمن جداگانه حمله ببرد. سولا معاون خود اوفلا را فرستاد تا محاصرهٔ پرنسته را پشتیبانی کند، و پس از آرام سازی اوضاع پایتخت، خود عازم شمال شد تا با کاربو در کیوزی بجنگد. نبرد کیوزی به ویژه خشونت آمیز بود، و بی حاصل به پایان رسید. در عوض پومپیئوس موفق شد تلاش های کاربو برای ارسال نیروی کمکی به همکارش ماریوس ــ که در پرنسته محاصره شده بود ــ را نافرجام گذارد، و نیروهای مزبور که ک
اربو برای ماریوس فرستاده بود را در نزدیکی اسپولتو شکست دهد. در این گیرودار، یک ارتش به استعداد ۷۰٬۰۰۰ نفر از سامنیت ها و لوکانی ها تحت فرماندهی پونتیوس تلسینوس نیرومند، مارکوس لامپونیوس و گوتا به سوی شمال درحرکت بودند تا به کمک ارتش محاصره شدهٔ ماریوس در پرنسته بشتابند. سولا برای جلوگیری این مانور، محاصرهٔ کیوزی را رها نموده و فوراً به سوی جنوب حرکت کرد تا راه نیروهای تازه نفس دشمن را سد کند. کاربو از این فرصت سودجُست و خود را از کیوزی خارج ساخت و به خط جبهه فورلی ـ فائنتسا رفت تا با متلوس پیوس که آسیب پذیرترین فرد نیروهای اپتیمات ها پنداشته می شد، رویارو گردد. نتیجه امّا آن چیزی نبود که کاربو انتظارش را داشت: وی شکست زننده ای متحمل شد و کیوزی را نیز بی دفاع رها کرده بود تا به دست پومپیئوس بیفتد. امّا سرنوشت سازترین نبرد میان دو جناح در یکم نوامبر ۸۲ پیش از میلاد در بیرون دیوارهای شهر روم به نام نبرد پورتا کولینا به وقوع پیوست؛ جایی که ارتش سامنیتـ لوکانی ها به رهبری پونتیوس تلسینوس دلاور از مانور سولا خبردار شد. درحقیقت سولا شهر روم را با مدافعان اندکی رها کرده بود. سولا موفق شد به موقع به محل نبرد (روم) برس
د، آن هم تنها به لطف تلاش فوق العادهٔ آن دسته از مدافعان اندکی که در روم باقی گذاشته بود، نیروهایی که تا هنگام فرارسیدن فرمانده شان (سولا) تمام روز از شهر دفاع کردند. حتّی پس از رسیدن نیروهای سولا، نتیجهٔ جنگ تا مدتی متوازن بود، امّا در نهایت به سود جناح اپتیمات ها به پایان رسید. با شکست در نبرد پورتا کولینا، که به معنای شکست کوبنده ماریان ها بود، پرنسته نیز تسلیم شد و گایوس ماریوس جوان پس از تلاش نافرجام برای گریختن از طریق یک تونل زیرزمینی، ترجیح داد خود را بکُشد به جای آن که به دست دشمن اسیر شود. درعوض کاربو ابتدا به آفریقا و سپس جزیره پانتلریا گریخت، جایی که توسط پومپیئوس دستگیر شد و در غل وزنجیر به زندان مارسالا فرستاده و در همان سال اعدام شد. پیامدها. با شکست دادن ماریان ها، سولا شروع به آزار و اذیت تمامی رقبای سیاسی اش کرد و عنوان دیکتاتور روم مادام العمر را به خود اختصاص داد، و یک سری اصلاحاتی اعمال نمود که رژیم الیگارشی را باردیگر برقرار ساخت. یکی از قربانیان آزار و اذیت های وی مارکوس ماریوس گراتیدیانوس بود که برطبق گزارش ها، شکنجه شده و سپس تکه تکه شد. از دیدگاه کلی تر، این جنگ ویرانی های بسیاری در
بخش بزرگی از قلمرو ایتالیا به بار آورد؛ برای نمونه فورلی که طرفدار نیروهای ماریان ها (پوپولارها) بود به طور کامل تخریب شد. یادداشت. . Gnaeus Papirius Carbo به ایتالیایی: گنئو پاپیریو کاربونه . Battle of Chaeronea (86 BC) . Battle of Orchomenus . Treaty of Dardanus . به ایتالیایی: Cecilia Metella . Lucio Cornelio Scipione Asiatico . Gaius Norbanus . Quintus Caecilius Metellus Pius . Lucius Marcius Philippus . Publius Cornelius Cethegus . به ایتالیایی: Piceno . به ایتالیایی: Gneo Pompeo Strabone، گنئو پومپئو استرابونه . در زبان لاتین "Imperator" به معنای فرمانده، ژنرال، رئیس، ارباب، و متصدی است. منظور امپراتور به معنای رایج کلمه نیست. . Esino . Sacriporto . Pontius Telesinus . Marcus Lamponius
شاهین و آدم برفی (به انگلیسی: "The Falcon and the Snowman") یک فیلم سینمایی درام و جاسوسی آمریکایی محصول سال ۱۹۸۵ به کارگردانی جان شلزینجر از فیلمنامه استیون زایلیان که بر اساس کتاب سال ۱۹۷۹ با همین عنوان: "(شاهین و آدم برفی: یک داستان واقعی از دوستی و جاسوسی)" نوشته رابرت لیندزی ساخته شده است و داستان واقعی دو جوان آمریکایی به نام های کریستوفر بویس با بازی (تیموتی هاتن) و اندرو داولتون لی با بازی (شان پن) را روایت می کند که اسرار امنیتی ایالات متحده را به اتحاد جماهیر شوروی فروخته اند. استقبال انتقادی. "فیلم شاهین و آدم برفی" در سال ۱۹۸۵ به طور کلی نظرات مثبتی از منتقدین دریافت کرد.
اکرم بویالی (انگلیسی: Ekrem Boyalı؛ متولد ۱۵ ژوئیه ۱۹۷۰) یک تکواندوکار المپیکی بازنشسته و مربی تکواندو اهل ترکیه است. حرفه ورزشی. او در سال ۱۹۸۳ تکواندو را با پیروی از برادر بزرگتر خود عثمان بویالی آغاز کرد. پس از چهار سال تمرین سخت در باشگاه ورزشی برادرش، در تیم ملی پذیرفته شد. او بعداً کاپیتان تیم ترکیه شد. بویالی در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۹۲ که در بارسلون اسپانیا برگزار شد، برای ترکیه رقابت کرد و پس از باخت در مقابل کیم بیونگ-چئول از کره جنوبی در بازی نهایی، نایب قهرمان شد. اما مسابقات تکواندو به عنوان ورزش نمایشی برگزار شد و بنابراین مدال اهدا نگردید. بویالی پس از بازنشستگی از حضور در مسابقات، به عنوان مربی تیم ملی ترکیه خدمت کرد. مدتی بعد، او مربیگری تیم ملی بلغارستان را به عهده گرفت.