Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گردان های پلیس نظم تشکیلات نظامی "اوردنونگس پولیتزای" (پلیس یونیفورم پوش متحدالشکل) در دوران آلمان نازی بودند. در طول جنگ جهانی دوم، این گردان ها تابع اس اس بودند و در مناطق تحت اشغال آلمان، به ویژه مناطق پشت جبهه جنگی ارتش و مناطق تحت مدیریت مدنی آلمان مستقر شدند. در کنار تشکیلات دیگری چون "آینزاتس گروپن" و "وافن اس اس"، گردان های پلیس نظم مسئول کشتارهای یهودیان در جریان هولوکاست بودند و جنایات گسترده ای علیه بشریت و مردم غیرنظامی به اجرا گذاشتند. تاریخچه. پلیس نظم آلمان ("اوردنونگس پولیتزای" یا اورپو "OrPo") یکی از ابزارهای اصلی دستگاه امنیتی آلمان نازی بود. در دوره پیش از جنگ، هاینریش هیملر، رئیس اس اس و کورت دالوگه، رئیس پلیس نظم، به همکاری پرداختند تا نیروی پلیس جمهوری ویمار به تشکیلاتی نظامی تبدیل و آماده خدمت به اهداف رژیم برای فتح سرزمین ها و پاکسازی نژادی شود. واحدهای پلیس در جریان انضمام اتریش به خاک آلمان و اشغال چکسلواکی شرکت کردند. حمله به لهستان. نیروهای پلیس نخستین بار برای تشکیل حمله به لهستان به شکل گردان سازماندهی شدند. در لهستان آنها برای اهداف امنیتی و پلیسی مستقر شدند و در اعدام ها و تبعی
دهای گسترده شرکت کردند. ۱۷ گردانِ نخست توسط اورپو در سپتامبر ۱۹۳۹ به همراه ارتش ورماخت در حمله به لهستان به کار گرفته شدند. این گردان ها از اسرای جنگی لهستانی مراقبت می کردند و با پیروی از سیاست لبنسراوم، لهستانی ها را از "رایخس گائو وارته لاند" اخراج می کردند. آن ها همچنین به عنوان بخشی از «اقدامات استقرار مجدد»، علیه هر دو جمعیت کاتولیک و یهودی دست قساوت هایی زدند. پس از پایان درگیری ها، این گردان ها - همانند گردان پلیس ذخیره ۱۰۱ - نقش نیروهای امنیتی را بر عهده گرفتند و در اطراف گتوهای یهودی نشین در لهستان اشغالی گشت می زدند (مسائل امنیتی درون گتوها توسط اس اس، اس دی و پلیس جنایی، با همکاری "یودنرات" حل و فصل می شدند). تهاجم به شوروی. در جریان عملیات بارباروسا در ۱۹۴۱، قرار بود تا ۲۳ گردان اورپو در حمله به اتحاد جماهیر شوروی شرکت کنند. از این تعداد، نه کردان به زیربخش امنیتی ورماخت پیوستند، و دو گردان نیز مسئول پشتیبانی از "آینزاتس گروپن)"، یا جوخه های مرگ سیار اس اس، و نیز اورگانیتزاسیون توت، گروه ساخت و ساز نظامی، شدند. اهداف گردان های پلیس امنیت تأمین امنیت پشت جبهه های جنگ با توسل به نابود کردن بقایای ن
یروهای دشمن، محافظت از اسیران جنگی و محافظت از خطوط ارتباطی و تأسیسات صنعتی فتح شده بودند. به گفته دالوگه، دستورالعمل های آنها شامل «مبارزه با عناصر جنایتکار، و از همه مهم تر، عناصر سیاسی» می شد. ۳۰۰ گردان که هر کدام از آنها ۵۵۰ نفر را شامل می شدند، از استخدام نیروهایی که میان سال های ۱۹۰۵–۱۹۱۵ به دنیا آمده بودند، ایجاد شدند. آنها توسط متخصصان حرفه ای پلیس هدایت می شدند، و بسیار به ایدئولوژی نازیسم برآمده از یهودستیزی و ضدیت با بلشویسم باور داشتند. هنگ ها و گردان ها تحت فرماندهی پلیس های شغلی قرار گرفتند. هنگامی که این واحدها از مرز آلمان و شوروی عبور کردند، تحت کنترل رهبر اس اس و پلیس برای مناطق پشت مرز قرار گرفتند.
فست (انگلیسی: FEST) یک جشنواره فیلم سالانه است که از سال ۱۹۷۱ در اواسط تابستان در بلگراد برگزار می شود. فست یه نوعی اولین جشنواره فیلم در کشوری کمونیستی بود که چهره های مطرح هالیوودی نظیر جک نیکلسون، کرک داگلاس، رابرت دو نیرو، دنیس هوپر، پیتر فوندا، میلوش فورمن، فرانسیس فورد کاپولا، رومن پولانسکی، سم پکین پا و پیرپائولو پازولینی و دیگران در آن شرکت کردند. در طی فروپاشی یوگسلاوی، فست دچار تنزل و توقف شد اما در اوایل سال ۲۰۰۰ مجدداً به جایگاه قبلی اش رسید. این جشنواره در سال ۲۰۰۷ نزدیک به ۱۰۰ هزار نفر مخاظب داشت. در ۴۸امین دوره برگزاری فست در سال ۲۰۲۰ جان مالکوویچ به عنوان مهمان ویژه این رویداد حضور داشت.
گتو رادوم از جمله گتوهای نازی بود که در مارس ۱۹۴۱ در شهر رادوم، در هنگام اشغال لهستان توسط آلمان نازی، با هدف آزار و اذیت و بهره کشی از یهودیان لهستانی گشوده شد. ارتباط این گتو با جهان بیرون در آوریل ۱۹۴۱ به طور رسمی قطع شد. یک سال و نیم بعد، برچیده شدن گتو در اوت ۱۹۴۲ آغاز شد و در ژوئیه ۱۹۴۴ پایان یافت، و تقریباً ۳۰٬۰۰۰ تا ۳۲٬۰۰۰ قربانی (شامل مردان، زنان و کودکان) از طریق قطارهای هولوکاست به اردوگاه مرگ تربلینکا فرستاده شدند. تاریخچه. شهر رادوم پذیرای یهودیانی بود که از دیگر مناطق لهستان، از جمله گتو کراکوف ابعید شده بودند، چرا که کراکوف - مطابق خواسته گاولایتر هانس فرانک - قرار بود «پاک نژادترین» شهر قلمرو دولت عمومی و به عنوان پایتخت آلمان در قلمروهای اشغالی معرفی شود. فرماندار کل فرانک در مارس ۱۹۴۱ دستور ایجاد گتو رادوم را صادر کرد. یک هفته پیش از آن، پلیس گتو یهودی توسط دولت جدید نازی برای کمک به جابجایی ها تشکیل شده بود. به یهودیان ده روز مهلت داده شد تا خانه های پیش از جنگ خود را تخلیه کنند و به همراه خانواده هایشان در ناحیهٔ گتو مستقر شوند. این منطقه مانند بسیاری از دیگر شهرهای لهستان به دو بخش تقسیم
شد. دروازه های گتو در ۷ آوریل ۱۹۴۱ به روی جهان بیرون بسته شدند. حدود ۳۳۰۰۰ یهودی لهستانی در این ناحیه گرد آورده شدند. ۲۷۰۰۰ نفر در گتوی اصلی و حدود ۵۰۰۰ نفر در گتوی کوچکتر در حومه شهر. بیشتر گتو در محاصره دیوار نبود بلکه این ساختمان های اطراف بودند که به شکل مانع عمل می کردند. خروجی ها نیز توسط پلیس گتوی یهودی و لهستانی اداره می شدند. «گتوی بزرگتر» در خیابان وایووا در مرکز ناحیه Śródmieście و «گتوی کوچکتر» در ناحیه Glinice راه اندازی شدند. همانند بسیاری دیگر گتوها در سراسر لهستان اشغالی، گرسنگی کشیدن در رادوم امری غیرمعمول نبود. سهمیه اختصاص داده شده توسط آلمان برای هر نفر در گتو ۱۰۰ گرم نان در روز بود. با این وجود شرایط در گتو رادوم به نسبت از بسیاری از گتوهای همزمان در دیگر مناطق اروپای تحت اشغال نازی ها بهتر بود. در ماه های نخست ۱۹۴۲، آلمانی ها دست به اقدامات گوناگونی از جمله دستگیری یا اعدام رهبران جامعه یهودی زدند. از اوت ۱۹۴۲ و به عنوان بخشی از عملیات راینهارد، آلمانی ها با جدیت آغاز به برچیدن گتو رادوم کردند. نخستین موج بزرگ اخراج از گتو باعث تخلیه گتوی کوچکتر شد. در این عملیات، یگان های پلیس آبی لهستا
ن، و «هیوی ها» به آلمانی ها کمک می کردند. در پایان ماه اوت تقریباً ۲۰۰۰ یهودی در رادوم باقی مانده بودند. یهودیان اخراج شده به اردوگاه های مرگ (نخست به تربلینکا و آشویتس) فرستاده شدند. بقایای گتو رادوم به یک اردوگاه کار موقت تبدیل شد. آخرین یهودیان رادوم در ژوئن ۱۹۴۴ به آشویتس تبعید شدند. تنها چند صد یهودی ساکن رادوم از جنگ جان سالم به در بردند. فرار و نجات. در میان نجات دهندگان لهستانی یهودیان، برجسته ترین نقش را دکتر یرژی بوریسویچ ()، مدیر بیمارستان روانی در رادوم واقع در خیابان ورشاوسکا، داشت. این تأسیسات از سوی نازی ها در امان ماند زیرا که این ساختمان کلیسای سابق با هیچ روشی نمی شد به ساختمانی برای کمک به جنگ تبدیل شود. در خفای کامل، یهودیان، از جمله کودکان، از بوریسویچ و کادر پزشکی وی کمک می گرفتند. چشمگیرترین آنها نجات افرادی بود که در گتو از حصبه رنج می بردند. بوریسویچ به درمان مردخای آنیلیویچ، رهبر سازمان رزم یهودی و از ترتیب دهندگان خیزش گتوی ورشو، پرداخت. با این حال، بیشتر بیماران او از هولوکاست جان سالم به در نبردند، و آنیلیویچ نیز در جریان خیزش کشته شد. چهار سال پس از مرگ در ۵ ژوئن ۱۹۸۰، به بوریسوی
چ عنوان درستکار در میان ملل داده شد. در میان لهستانی هایی که به جرم نجات یهودیان توسط نازی ها به قتل رسیدند، آدام رافایوویچ ۶۰ ساله ساکن رادوم بود که در ۱۸ سپتامبر ۱۹۴۲ به دلیل کمک به یک یهودی تیرباران شد. این قبیل قتل ها در حومه رادوم بیشتر بود. گروهی از اهالی روستا از اطراف چیپیلوو در نزدیکی رادوم از جمله پیوتر اسکوچیلاس و دختر ۸ ساله او لئوکادیا در ۶ دسامبر ۱۹۴۲ به دلیل پناه دادن به یهودیان توسط گردان های پلیس نظم زنده زنده سوزانده شدند. در همان روز، انبار دیگری پر از مردم پناهنده در نزدیکی رکوفکا به آتش کشیده شد و ۳۳ لهستانی نجات دهنده یهودیان از جمله خانواده های اوبوچویچ و کوالسکی زنده زنده سوزانده شدند. رومن یان زافرانسکی، ۶۴ ساله، در رادوم و همسرش یادویگا، در هنگام پناه دادن به یک دختر یهودی، آنا کرک (متولد ۱۹۳۷) به دام افتادند. دختر کشته شد، مرد را به اردوگاه کار اجباری گروس روزن فرستادند و در آنجا کشته شد. همسرش نیز به راونسبروک فرستاده شد اما زنده ماند.
گتو بنجن از جمله گتوهای نازی در جریان جنگ جهانی دوم بود که برای آزار و اذیت و بهره کشی از یهودیان لهستان در شهر بنجن در جنوب غربی لهستان اشغالی ایجاد شد. تشکیل این گتو توسط مقامات آلمانی در ژوئیه ۱۹۴۰ اعلام شد. بیش از ۲۰٬۰۰۰ یهودی محلی از بنجن، به همراه ۱۰٬۰۰۰ یهودی دیگر که از جوامع همسایه اخراج شده بودند، ناچار شدند تا هنگام انحلال گتو در جریان هولوکاست در آنجا زندگی کنند. بیشتر افراد توانمند ناچار به کار کردن در کارخانه های نظامی آلمان، پیش از فرستاده شدن نهایی به اردوگاه کار اجباری آشویتس توسط قطارهای هولوکاست، شدند. آخرین موج اخراج بزرگ زندانیان گتو توسط اس اس (شامل مردان، زنان و کودکان) میان ۱ تا ۳ اوت ۱۹۴۳ با خیزشی توسط اعضای سازمان رزم یهودی روبرو شد. گتو بنجن یک واحد اداری مشترک با گتو سوسنوویچ در همسایگی منطقه اورودولا داشت، زیرا هر دو شهر بخشی از یک کلان شهر در حوضه دابرووا بودند. یهودیان از هر دو گتو باغ سبزی مشترک را اداره می کردند که توسط یودنرات به جوانان صهیونیست اختصاص داده شده بود.
مردی که برگشت (به انگلیسی: The Man Who Came Back) یک فیلم درام صامت آمریکایی به کارگردانی امت جی فلین با بازی جورج اوبراین و دوروتی مکیل محصول سال ۱۹۲۴ که توسط کمپانی فاکس فیلم تولید و منتشر شده است. کمپانی فاکس در سال ۱۹۳۱ دوباره داستان این فیلم را به عنوان یک فیلم ناطق اولیه، "مردی که برگشت"، روی پرده آورد.
برونا گورا (به بلاروسی: "Бронная Гара"؛ به معنای «کوهستان برونیا») نام منطقه ای دورافتاده در بلاروس کنونی است که صحنه کشتار یهودیان لهستانی توسط آلمان نازی در جریان جنگ جهانی دوم بود. این مکان شامل بخشی از نیمه شرقی لهستان اشغالی بود که در سال ۱۹۳۹ با توافق با آلمان توسط اتحاد جماهیر شوروی مورد حمله قرار گرفته بود و دو سال بعد در طی عملیات بارباروسا توسط ورماخت تصرف شد. تخمین زده می شود که از ماه مه ۱۹۴۲ تا نوامبر همان سال، در کشنده ترین مرحله از هولوکاست در لهستان، حدود ۵۰٬۰۰۰ یهودی در جنگل های اطراف برونا گورا در چاله هایی از پیش کنده شده به قتل رسیدند. قربانیان با قطارهای هولوکاست از گتوهای نازی، از جمله گتو برست و گتو پینسک، و از دیگر گتوها در مناطق اطراف و همچنین از رایخس کومیساریات اوستلاند (بلاروس غربی کنونی) به صحنه کشتار منتقل شدند. پیش زمینه. پس از یک سده تسلط خارجی، جمهوری دوم لهستان در پایان جنگ جهانی اول به کشوری مستقل تبدیل شد. برونا گورا بخشی از استان پولشه بود و تا زمان تهاجم به لهستان در ۱۹۳۹ در آن باقی ماند. با داشتن ایستگاه قطاری در نزدیکی جنگل، برونا گورا مکان خلوت و مناسبی برای کشتار یهود
یان در سال ۱۹۴۲ شد و نازی ها یهودیان را از گتو برست، پینسک، و دیگر گتوهای اطراف به آنجا منتقل کرده و سپس می کشتند. پس از تهاجم شوروی به لهستان در ۱۹۳۹، برونا گورا همراه دیگر مناطق استان پولشه پس از رای گیری نمایشی که NKVD در فضای رعب و وحشت به راه انداخته بود، به بلاروس شوروی منضم شدند. همه شهروندانی که پیشتر در لهستان زندگی می کردند ولی متولد لهستان نیز بودند، می بایست از آن پس در جمهوری شوروی سوسیالیستی بلاروس به عنوان اتباع شوروی، و نه لهستانی، زندگی می کردند. با این حال، حکومت شوروی بر این مناطق دیری نپایید، چرا که شرایطی که طبق آن ها پیمان موسوم به مولوتوف–ریبنتروپ پیشتر در مسکو امضا شده بود، هنگام عبور ارتش آلمان از مناطق لهستانی اشغال شده توسط شوروی در ۲۲ ژوئن ۱۹۴۱، شکسته شدند. از ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۳ این استان تحت کنترل آلمان نازی، و توسط شورای مرکزی بلاروس و از همدستان آلمان اداره می شد، که خود پشتیبانی گردان های بلاروسی نازی موسوم به دفاع ملی را داشت. کشتار دسته جمعی. نخستین عملیات کشتار در ژوئن ۱۹۴۲ انجام شد و ۳۵۰۰ یهودی از گتوی پینسک و شهر کوبرین در نزدیکی آن، برای «پردازش» (به آلمانی: "durchschleusen")،
به برونا گورا فرستاده شدند. طبق اعترافی پس از جنگ از سوی بنیامین ولف، یک یهودی لهستانی از آنتوپول که توانست از کشتار جان سالم بدر ببرد، ایستگاه قطار توسط حصار سیم خاردار محاصره شده بود. مترجمی به زندانیان اطلاع می داد که ایستگاه های شستشو در جنگل های پشت سر آن ها قرار دارند. به آنها دستور داده شد که لباس های خود را درون قطار ترک کنند و تنها صابون و حوله با خود ببرند. به کسانی که صابون نداشتند گفته می شد که نگران نباشند زیرا صابون و حوله از پیش تهیه شده بودند. مسیر میان جنگل ها، که با سیم خاردار احاطه شده بود، به شدت محافظت می شد. مسیر پس از مسافتی به آرامی باریک تر شد، تا اینکه صدای تیراندازی در آن سوی مسیر به زندانیان می فهماند که در انتهای مسیر چه عاقبتی در انتظارشان است. یهودیانی که قصد داشتند با گذر از حصار فرار کنند، بر روی سیمها مورد اصابت گلوله قرار می گرفتند. در ادامه، مسیر به منطقه ای منتهی می شد که دارای گودال های اعدام به عمق ۴ متر و طول ۶۰ متر بود و این گودال ها توسط صدها کارگر محلی زیر تهدید اسلحه حفر شده بودند. از مواد منفجره برای سریع کردن روند حفاری استفاده شده بود. قربانیان تازه وارد به درون
گودال ها آورده می شدند و یکی یکی بر روی اجساد دیگران تیرباران می شدند؛ طبق گفته های یک شاهد، ۵۲۰۰۰ نفر در برونا گورا کشته شدند، از جمله یهودیان و افرادی که تصور می شد با مبارزان مقاومت در ارتباط هستند. در مارس ۱۹۴۴، با پیشرفت ارتش سرخ شوروی، آلمانی ها تلاش کردند تا شواهد کشتارها را پاک کنند. دستور ویژه ۱۰۰۵ به همین منظور ارائه شد. با کمک ۱۰۰ زندانی-برده، برای دو هفته آینده گورهای دسته جمعی نبش قبر شدند و اجساد را در گودال هایی سوزاندند. با پایان یافتن کار، درخت هایی بر روی گودال ها کاشته شدند و همه زندانیان با اصابت گلوله کشته شدند. پس از جنگ، در کنفرانس ۱۹۴۵ پوتسدام، مرزهای لهستان دوباره ترسیم شدند و برونا گورا بخشی از جمهوری شوروی سوسیالیستی بلاروس شد. یادبودی در محل یادبود شهروندان یهودی کشته شده اتحاد جماهیر شوروی برپا شد.
دوستان بین المللی زمین از یک شبکه بین المللی از سازمان های زیست محیطی در ۷۴ کشور تشکیل شده است. دوستان زمین سال ۱۹۶۹ در سانفرانسیسکو، توسط دیوید براور، دونالد ایتکن و گری سوسی تأسیس گردید. کمک مالی ۵۰۰۰۰۰ دلاری، در سال ۲۰۱۹ توسط رابرت اورویل اندرسن، مالک شرکت نفت آتلانتیک ریچفیلد تأمین شد. این شبکه در سال ۱۹۷۱ با جلسه ای از نمایندگان چهار کشور، یعنی ایالات متحده، سوئد، انگلیس و فرانسه به یک شبکه بین المللی از سازمان های زیست محیطی تبدیل شد. این تشکل اکنون دارای یک دبیرخانه مستقر در آمستردام، هلند است که پشتیبانی از شبکه و فعالیت های عمده توافق شده آن را تأمین می کند. کمیته اجرایی، نمایندگان منتخبی از گروه های ملی، سیاست گذاری و نظارت بر کار دبیرخانه را تعیین می کند. در سال ۲۰۱۶، کارین نانسن، فعال اروگوئه ای، به عنوان رئیس انجمن بین المللی دوستان زمین انتخاب گردید. مسائل مربوط به کمپین. دوستان بین المللی زمین، سازمانی است بین المللی که اعضای آن در سراسر جهان گسترش یافته اند. نهاد اصلی و مادر دوستان بین المللی زمین، در درجه اول، نهادی است که نقش وکالت طرفدارانش را به عهده دارد و بیشتر فعالیت های آن در انگلستان
متمرکز می باشد. برنامه های پشتیبانی آن از گروه های تابعه، از طریق برجسته سازی زمینه های اجتماعی، سیاسی و حقوق بشری و اساساً بر موضوعات زیست محیطی متمرکز است و اساس فعالیت آنها در انگلستان است، اما در ایالات متحده آمریکا و اروپا نیز از طریق آژانس های خواهر خود فعالیت می کنند. دفتر مرکزی سازمان بین المللی دوستان زمین به دلایل مالیاتی در آمستردام هلند قرار دارد. نفت. در اکتبر ۲۰۱۸ اعلام شد که الیکو دانگوت، ثروتمندترین مرد آفریقا، قصد دارد یک پالایشگاه نفت ۱۲ میلیارد دلاری در ۶٬۱۸۰ هکتار زمین در یک باتلاق در نیجریه بسازد. این بزرگ ترین پالایشگاه جهان خواهد بود. این پالایشگاه در سال ۲۰۲۲، ۶۵۰٬۰۰۰ بشکه نفت خام را فرآوری خواهد کرد. گروه های دوستان زمین. دوستان زمین در هر کشور، شبکه های چند لایه از کنشگران داوطلب تا گروه های ملی فشار را تشکیل می دهند که برای سیاست های زیست محیطی پیشرو و پایدار فعالیت می کنند. این گروه ها و فعالان، فعالیت های آموزشی و پژوهشی را انجام می دهند. بر اساس قوانینی که در وب سایت آنها آمده، گروه های دوستان زمین لازم است، مستقل از تأثیرات سیاسی، مذهبی یا سایر اعمال حزب عمل کنند و در ساختارهای
داخلی خود دموکرات و بدون تبعیض و مایل به همکاری با سازمان هایی هستند که برای اهداف مشابه کار می کنند. اینها شرایط عضویت در سازمان دوستان زمین است. گروه های ملی در مورد موضوعات اصلی و تأثیرگذار کشور خود کار می کنند و شرکت در مبارزات بین المللی دوستان زمین که مربوط به کشور آنها است را انتخاب می کنند. فعالان محلی محیط زیست زمین، به نوبه خود می توانند در کمپین های محلی، ملی یا بین المللی شرکت کنند. ساختار شبکه. اعضای این سازمان در کشورهای مختلف، ممکن است نام خود را دوستان زمین، یا یک عبارت ترجمه شده دیگری معادل آن در زبان ملی خودشان قرار دهند، به عنوان مثال، دوستان زمین (ایالات متحده)، دوستان زمین (انگلیس ولز و ایرلند شمالی)، آمیگوس دولا تییرا (اسپانیا و آرژانتین). با این حال، تقریباً نیمی از گروه های عضو به نام خودشان کار می کنند، بطوریکه گاهی منعکس کننده منشأ مستقل و پیوستن بعدی آنها به این شبکه می باشد، مانند پرو ناتورا (سوئیس)، فدراسیون کره برای جنبش زیست محیطی، اقدام حقوق زیست محیطی (نیجریه) و وال هی (اندونزی). انتشارات. دوستان زمین از چاپ کتاب «رژیم غذایی برای یک سیاره کوچک» از فرانسیس مورلاپه در سال ۱۹۷۱ ح
مایت کردند. اطلس گوشت، گزارشی سالانه است که به روش ها و تأثیرات دامداری متمرکز پرداخته است. این نشریه شامل ۲۷ مقاله کوتاه می باشد که با کمک نمودار، حقایقی را دربارهٔ تولید و مصرف گوشت نشان می دهد. اطلس گوشت به طور مشترک توسط دوستان زمین و بنیاد هاینریش بل منتشر شده است. پشتیبانی از سؤال بزرگ. در میان کسانی که در راه اندازی مبارزات تغییرات آب و هوایی دوستان زمین انگلستان و ولز و ایرلند شمالی در کمپین سؤال بزرگ حضور داشتند، همچنین نفرات زیر نیز شرکت داشتند: جود لا، ادیت بومن، سیون لوید، راس بار، دیوید کامرون، دیوید میلیبند، تام یورک، استیون تاجر، مایکل اویس و امیلی اوی. سازمانهای عضو. آفریقا آسیا
مارکسیسم کلاسیک لفظی برای توصیف نظریات اقتصادی، فلسفی و جامعه شناسانه کارل مارکس و فریدریش انگلس – در مقایسه با نظریات مارکسیستی ادوار بعد، به خصوص مارکسیسم–لنینیسم – است.
مارکسیسم غربی () جریانی در نظریه مارکسیستی است که بعد از انقلاب اکتبر و قدرت گرفتن لنینیسم از غرب و مرکز اروپا برخاسته است. مارکسیسم غربی در واقع مجموعه ای از برداشت ها از مارکسیسم است که با برداشت اتحاد شوروی از آن تمایز داشت.
انقلاب های ۱۸۳۰ () موجی انقلابی در اروپا بود که به سال ۱۸۳۰ اتفاق افتاد. این موج شامل دو انقلاب ملی گرای بود؛ انقلاب بلژیک در پادشاهی متحد هلند و انقلاب ژوئیه در پادشاهی فرانسه. علاوه بر این دو، انقلاب هایی در لهستان، دولت های شبه جزیره ایتالیا، پرتغال و سوئیس نیز رخ داد. ۱۸ سال بعد موج انقلابی قدرتمندتری موسوم به انقلاب های ۱۸۴۸ اتفاق افتاد.
در لنینیسم پیش قراولان گروهی از پرولتاریا هستند که نسبت به دیگران آگاهی سیاسی بیشتری دارند. اینان گروه ها و سازمان هایی تشکیل می دهند تا باقی اعضای طبقه کارگر را به سوی پیروزی انقلاب رهبری کنند.
چند و چونِ تأثیرِ کارِ فکری و فرهنگی و هنریِ بهرام بیضایی (۱۳۱۷) موضوعِ بحث و پژوهش بوده است. او از دههٔ ۱۳۴۰ به بعد، به رغمِ محرومیت های فراوان، نیز آموزش داده که کم و بیش به دامنهٔ تأثیرش افزوده اند. گذشته از هنر، به نظرِ مجید مظفّری، بیضایی «بر زمانه» هم «تأثیری شگرف داشت.» یکی از در دههٔ ۱۳۹۰ کارِ فرهنگیِ بیضایی را هم سنگِ کارهای علی اکبر دهخدا و نیما یوشیج و صادق هدایت ارزیابی کرد. آیدین آغداشلو گفته: «اگر «بهرام بیضایی» نبود، جای خالی وسیعی در پهنهٔ این فرهنگ باقی می ماند که پرشدنی نبود.» نوشتجات. پیش از ظهورِ نسلِ نمایشنامه نویسانِ نامدارِ دههٔ ۱۳۴۰ در ایران انتشارِ نمایشنامهٔ ایرانی برای بازارِ کتابِ فارسی رایج نبود. بیضایی در رواجِ نمایشنامه نویسیِ فارسی و انتشارِ نمایشنامه های فارسی سهم داشته است. غیر از این، او در ترجمه و انتشارِ نمایشنامه های غیرفارسی به فارسی نیز بسیار کوشا بوده است. نمایشنامه هایی از کارلو گولدونی و ژان ژنه به سفارشِ مستقیمِ او به فارسی ترجمه و منتشر شد، و خود و دوستانِ نزدیکش نیز در ترجمهٔ نمایشنامه های کلاسیکِ ژاپنی و چینی و نیز انگلیسی کارهایی کرده اند. آیدین آغداشلو نثرِ بیض
ایی را «از فاخرترین نمونه های نثر فارسی» می دانسته که گواه و نمودارِ پایندگیِ زبانِ فارسی به واسطهٔ «زایش های متعدّد» است. ماتئوش کواگیش «دورنما»ی آثارش را جهانی و او را «شهروند جهان» و سزوارِ جایزهٔ نوبل ادبیات دیده، هرچند ترجمهٔ آثارش آسان نیست، و پرویز فنّی زاده تقلید از طنزِ بیضایی را نشدنی می دانسته. عبدالله کوثری و بهزاد فراهانی و امین فقیری و قطب الدّین صادقی و ایرج طهماسب و محمّد یعقوبی و حسین کیانی و شکوفه آذر و علی اکبر حیدری نیز از نویسندگانِ هم روزگارِ بیضایی هستند که از نوشته هایش اثر پذیرفتند یا کوشیدند شیوه هایش را در نویسندگی پی گیرند. پنداشت ها از چند و چونِ تأثیرِ بیضایی در ادبیات گوناگون و ناهمساز بوده است: کسانی تأثیرِ کارش را بزرگ دانسته اند – مانندِ اصحابِ جشنِ دنیای تصویر در سالِ ۱۳۸۶ که به خاطرِ بیشترین تأثیر در ادبیاتِ نمایشی در ایران به او جایزه دادند – و کسانی پیش بینی کرده اند که بزرگیِ تأثیرش در آینده شناخته خواهد شد – مانندِ حمید دبّاشی – و دیگرانی تأثیرش را خُرد شمرده اند – مثلاً محمّد رحمانیان از کوچکیِ دامنهٔ تأثیرِ شایستهٔ بیضایی افسوس خورده که: «ما هیچ وقت شاگردِ بیضایی بزرگ
نبوده ایم» و بهزاد قادری گله از ابنای زمانه اش کرده که «بدترین کفر» که ازش می پرهیزند «خواندن چهار کلمه از محال اندیشانی» چون بیضایی است و هوشنگ توزیع، با وجودِ دوستداری، اشاره به بی تأثیریِ کارِ بیضایی در دورهٔ کارش در آمریکا کرده است. گوهر پارسی ناکامیِ پیروانِ بیضایی را شبیهِ ناکامیِ پیروانِ علی حاتمی دانسته و اکبر رادی ایشان را به پیروانِ آنتون چخوف مانند کرده که «به هرز رفته و هدر شدند. مانند یک بیابان جادو که هر کس در آن بیفتد، نابود می شود و فقط معدود افرادی می توانند از آن جان سالم به در برند.» با این همه، از میانِ شاگردانِ بیضایی نویسندگانِ شناخته ای چون رضا قاسمی و حمید احیاء هم برخاسته اند؛ و از پیروانش در کارِ پژوهشِ متعارف نیز می شود مایل بکتاش و عنایت الله شهیدی و مرتضی راوندی و جابر عناصری و مجید فلاح زاده و جمشید ملک پور و بهروز غریب پور و ویلم فلور و فریده رازی و یعقوب آژند و رسول جعفریان و جهانگیر نصری اشرفی و محمّد پسندی حکم آبادی و سهیلا نجم و ویلیام بیمن و عبّاس شادروان و کامران سپهران و نیایش پورحسن و ناصر حبیبیان و معصومه ابراهیمی را نام برد. با این که کارِ بیضایی در آموزشِ رسمیِ مدرسی
در ایران غایب بوده است، هنرمندانی چون مهتاب نصیرپور و حمید امجد از طریقِ کتاب های بیضایی به کارِ هنر گرویدند. سرگذشتِ بیضایی در تذکره های گوناگون آمده و دیوانِ آثارش نیز چاپ شده است، هرچند ناتمام، همچون دیوان های شاعرانِ خانوادهٔ بیضایی. نمایش. نمایشنامه های بیضایی – با کارهای نمایشنامه نویسانِ پیشروی دیگری مانند علی نصیریان و غلامحسین ساعدی و اسماعیل خلج و شاید از همه مهم تر اکبر رادی که همراهِ بیضایی از گروهِ طرفه بود – به دگرگونیِ نمایشِ صحنه ای در تهران و مآلاً در ایران (و نمایش های ایرانی بیرون از ایران نیز) انجامید؛ چندان که محمود استاد محمّد گفته شیوه ای از نمایش که عبّاس جوانمرد و رکن الدّین خسروی و جعفر والی در دههٔ ۱۳۴۰ با نوشته های بیضایی و رادی و ساعدی پیش گرفتند راهی نو و ناشناخته بوده که گشودنش را ارج باید نهاد. ولی خیلی زود، تا نیمهٔ دههٔ ۱۳۴۰، بیضایی شیوهٔ نمایشِ نمایشنامه های نوآورده اش را نیز آزمود و برساخت. اغلبِ صاحب نظران نمایشِ نوشته های بیضایی را دشوار دانسته و شیوهٔ نمایشی او را برای نوشته هایش کمابیش یگانه و اندکی متفاوت با جریان های رایج شمرده اند. مثلاً منوچهر آتشی اجرای برخوانی ها
ی بیضایی را «چه از نظر فن تئاتر چه از نظر سانسور فرهنگی − که بیضایی سال ها است مبتلای آن است» دشوار می دانسته و اکبر رادی اشاره کرده که نمایشنامه های بیضایی فقط با کارگردانیِ خودش خوب به نمایش درمی آید. او خود نیز بیشترِ نمایش های دیگران از نمایشنامه های خودش را نپسندیده، و بایسته می دانسته که راه و رسمِ خواندن و نمایشِ این کارها را بیاموزند. با این همه، تأثیرِ بیضایی دستِ کم در نمایش در ایران، به واسطهٔ کارهای نمایشی و افاضاتِ نظری و نیز پژوهش های تاریخی و سخن شناختی (از متنی و فرهنگی) چون "نمایش در ایران"، بزرگ ارزیابی شده است؛ و بسیاری از سرآمدانِ اهلِ نمایش، از جمله علی نصیریان و ژان-کلود کریر و جمشید مشایخی و نصرت پرتوی و منوچهر انور و عزیز ساعتی و بسیارانِ دیگر، به استادی شناخته اندش و کارش را ستوده و بزرگ داشته اند؛ و بسیاری هم، چون هرمز هدایت، پیروی شیوهٔ او شده اند. با این همه، بوده اند کارگردانانی هم که کارش را هیچ خوش نداشته اند، از جمله نمونهٔ افراطیِ سعید سلطان پور که در آبانِ ۱۳۴۸ به واسطهٔ گروهی نمایشِ "سُلطان مار"ِ بیضایی را در مشهد برآشفت و از صحنه پایین کشید. سینما. فیلم های بیضایی، همچون فی
لم های کمابیش همهٔ فیلم سازانِ غیرآمریکاییِ هم نسلش، در زمانِ زندگیِ خودش تماشاکنانِ بین المللی چندانی نیافت؛ بر خلافِ کارهای هم نسلانِ نامدارِ فیلم سازیش در آمریکا چون اغلبِ اصحابِ هالیوود نو و چند فیلم سازِ غیرآمریکایی از این نسل مثلِ جان وو و تری گیلیام و مایک لی و چند سال دیرتر مصطفی عقّاد و چند سال زودتر ساتیاجیت رای و عثمان سمبن و سرجیو لئونه و برناردو برتولوچی. با این همه، سینماگرانی، به قولی فراوان و به قولی نه چندان فراوان، تحتِ تأثیرِ کارِ بیضایی واقع شده اند. یکی از تواناترین سینماگرانی که − دستِ کم به واسطهٔ دستیاریِ بیضایی در کارگردانیِ چندین فیلم − از کارِ سینمایی بیضایی الهام گرفته و فیلم های برجسته ای ساخته واروژ کریم مسیحی بوده است. او بارها کوشید تا فیلم نامه هایی از بیضایی را به فیلم درآورد، ولی یگانه حاصلِ این کوشش ها فیلمِ نیم ساعتهٔ "سلندر" (۱۳۵۹) بوده است. امیر نادری و تینا پاکروان نیز از فیلم سازانی بوده اند که خود را شاگردِ بیضایی می دانسته اند. با این همه، تأثیرِ سینمای بیضایی در فیلم سازی و فیلم بینیِ ایرانیان و غیرایرانیان در دورانِ زندگی خودش تا حدّی تحتِ شعاعِ سینمای «جاهلی» و «م
لّی» و «جشنواره ای» و «عرفانی» و «اخلاقی» و «دفاعِ مقدّس» و عامّه پسند واقع شده و این ها از نفوذش کاسته است. مثلاً ملودرام های ضدّروشنفکرانهٔ داریوش مهرجویی و گرایشِ لمپنیِ مسعود کیمیایی به داشتنِ هوادارانِ انحصاریِ فراوان معروف بوده اند و شیوهٔ کمینه گرا و فستیوال پسندِ عبّاس کیارستمی نزدِ فیلم سازانِ جوان محبوبیت داشته است. اولاف مولر به یاد آورده که مرورِ آثارِ بیضایی را در جشنوارهٔ بین المللیِ فیلمِ وینِ سالِ ۱۹۹۵ میلادی اغلبِ ناقدان نادیده گرفتند، چراکه فیلم هایش ربطی به کیارستمی ندارد. ساخته های فیلم سازانی چون ساموئل خاچیکیان و ایرج قادری و مسعود ده نمکی نیز تماشاکنانِ بیشتری از کارهای بیضایی داشته است. ولی در اغلبِ رأی گیری های سینمایی در ایران بیضایی در دورانِ زندگی خود اوّل شده است. بیضایی در فیلم های فیلم سازان دیگر نیز همکاری هایی داشته است. همچنین بر اساسِ نوشته های او فیلم هایی ساخته شده، از جمله "خطِّ قرمز" بر اساسِ فیلم نامهٔ "شب سمور"، "سایه به سایه" بر اساسِ فیلم نامهٔ "آوازهای ننه آرسو" و "روز واقعه" بر اساسِ فیلم نامه ای به همین نام. بیضایی بیشترِ این فیلم ها را نپسندیده. به نظرِ مسعود بها