Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اتحادیه فاشیست های بریتانیا (BUF) یک حزب سیاسی فاشیست در کشور انگلستان بود که در سال ۱۹۳۲ توسط آسوالد ماسلی ایجاد شد. موسلی در سال ۱۹۳۶ نام خود را به اتحادیه فاشیست ها و ناسیونال سوسیالیست انگلیس و در سال ۱۹۳۷ به اتحادیه بریتانیا تغییر داد. در سال ۱۹۳۹، به دنبال آغاز جنگ جهانی دوم، حزب توسط دولت انگلیس منع شد و در سال ۱۹۴۰ منحل شد. به دنبال شکست انتخاباتی پیشین خود، حزب جدید، در انتخابات عمومی ۱۹۳۱، این حزب در سال ۱۹۳۲ از جناح راست افراطی انگلیس ظهور کرد. بنیاد این اتحادیه در ابتدا با استقبال گسترده مردم روبرو شد و افراد قابل توجهی را به خود جلب کرد، در این دوره حزب ادعا کرد ۵۰٬۰۰۰ عضو دارد. بارون مطبوعاتی لرد روترمر یکی از حامیان برجسته اولیه بود. با رادیکال شدن بیشتر حزب، حمایت ها کاهش یافت. رالی المپیا در سال ۱۹۳۴، که در آن تعدادی از معترضان ضد فاشیست مورد حمله شاخه شبه نظامی اتحادیه فاشیست های بریتانیا، یعنی نیروی دفاع فاشیست قرار گرفتند، حزب را از بسیاری از طرفداران جدا کرد. استقبال حزب از یهودی ستیزی به سبک نازی ها در سال ۱۹۳۶ منجر به بروز اختلالات فاشیستی فزاینده ای شد، به ویژه نبرد خیابان کابل در ایست
انتهای لندن در سال ۱۹۳۶. قانون نظم عمومی ۱۹۳۶، که لباس رسمی سیاسی را ممنوع کرد و به خشونت های سیاسی فزاینده واکنش نشان داد، به ویژه بر BUF که طرفدارانش پس از لباس فرم پوشیده به «پیراهن سیاه» معروف شدند، تأثیر زیادی داشت. خصومت فزاینده انگلیس نسبت به آلمان نازی، که مطبوعات انگلیس با آن پیوسته اتحادیه فاشیست ها را همراهی می کردند، به کاهش عضویت جنبش کمک کرد. سرانجام در سال ۱۹۴۰ و پس از آغاز جنگ جهانی دوم، توسط دولت انگلیس ممنوع شد، به دلیل ظن اینکه طرفداران باقیمانده آن ممکن است " ستون پنجم " طرفدار نازی ها را تشکیل دهند. تعدادی از اعضای برجسته اتحادیه فاشیست ها تحت مقررات دفاعیه 18B دستگیر و داخلی شدند. تاریخچه. زمینه. اسوالد مصلی قبل از عبور از صحن در سال ۱۹۲۲ جوانترین نماینده منتخب محافظه کار بود و به اولین حزب کارگر پیوست و اندکی بعد به حزب کارگر مستقل پیوست. وی با مشاوره در مورد افزایش بیکاری، به سمت رئیس دوک لنکستر در دولت کارگری رمزی مک دونالد منصوب شد در سال ۱۹۳۰، موسلی صادر موسلی یادداشت خود را، که ذوب حمایت از تولیدات با کینزی برنامه سیاست های طراحی شده برای مقابله با مشکل بیکاری، و او از حزب کارگر ا
ستعفا داد به زودی پس از، در اوایل سال ۱۹۳۱، زمانی که طرح رد شد. وی بلافاصله با سیاست های مبتنی بر تفاهم نامه خود، حزب جدید را تشکیل داد. این حزب در اوایل سال ۱۹۳۱ در انتخابات میان دوره ای اشتون-زیر-لاین ۱۶٪ آرا را به دست آورد. اما، نتوانست به موفقیت انتخاباتی دیگری دست یابد. در طی سال ۱۹۳۱، حزب جدید بیشتر تحت تأثیر فاشیسم قرار گرفت. سال بعد، پس از بازدید از ژانویه ۱۹۳۲ از بنیتو موسولینی در ایتالیا، تغییر دین خود مصلی به فاشیسم تأیید شد. او در آوریل حزب جدید را منحل کرد، اما جنبش جوانان آن را که هسته اصلی اتحادیه فاشیست ها را تشکیل می داد، دست نخورده حفظ کرد. وی تابستان همان سال را در نوشتن برنامه ای فاشیستی به "نام "انگلیس بزرگ"" گذراند و این اساس سیاست BUF بود که در ۱ اکتبر ۱۹۳۲ راه اندازی شد. موفقیت و رشد اولیه. اتحادیه فاشیست های بریتانیا در یک مقطع ادعا کرد که ۵۰٬۰۰۰ عضو دارد، و "روزنامه دیلی میل" با عنوان "هورا برای پیراهن های سیاه!" از طرفداران اولیه بود. اولین مدیر تبلیغات که در فوریه ۱۹۳۳ منصوب شد، ویلفرد ریسدون بود که مسئول سازماندهی کلیه جلسات عمومی موسلی بود. علی رغم مقاومت شدید ضد فاشیست ها، از جم
له جامعه محلی یهودیان، حزب کارگر، حزب مستقل کارگر و حزب کمونیست انگلیس، BUF در شرق انتهای لندن، جایی که در انتخابات شورای شهرستان لندن بود، موارد زیر را پیدا کرد در مارس ۱۹۳۷، نتایج موفقیت آمیزی را در بیتنال گرین، شوریدیتچ و لیمهاوس بدست آورد و تقریباً ۸۰۰۰ رأی آورد، اگرچه هیچ یک از نامزدهای آن انتخاب نشد. BUF در طی دهه ۱۹۳۰ چند مشاور در سطح دولت محلی انتخاب کرد (از جمله چارلز بنتینک بود (وورتینگ، ساسکس)، ۱۹۳۴؛ رونالد کریزی (چشم، سافولک)، ۱۹۳۸) اما هیچ کرسی پارلمانی را بدست نیاورد. بعداً دو عضو سابق BUF، سرگرد سر جوزلین لوکاس و هارولد سورف، به عنوان اعضای محافظه کار پارلمان (نمایندگان مجلس) انتخاب شدند.
گلداس آرسی که با نام گلدسورس نیز شناخته می شود، یک موتور بازی اختصاصی است که توسط شرکت ولو ساخته شده و اولین بار در بازی ویدئویی "نیمه عمر" در سال ۱۹۹۸ به نمایش درآمد. این موتور در هسته اصلی یک نسخه کاملاً اصلاح شده از موتور بازی "لرزش" از اید سافت ویر است. به دنبال انتشار "نیمه عمر"، چندین بازی ولو با این موتور توسعه یافتند مانند بسته های الحاقی "نیمه عمر"، "روز شکست" و چندین بازی در مجموعه کانتر استرایک. در سال ۲۰۰۴، گلداس آرسی با انتشار نسخه های "" و "نیمه عمر ۲" جانشین موتور سورس شد. با این حال، ولو همچنان با به روزرسانی های دوره ای از این موتور پشتیبانی می کند. توسعه. در واقع موتور گلداس آرسی در بازی "لرزش" استفاده شده بود و ولو تغییرات سنگینی بر آن ایجاد کرد. به گفته گیب نیوئل اکثر کدهای استفاده شده در موتور توسط خود ولو ایجاد شده است. به عنوان مثال سیستم های هوش مصنوعی گلداس آرسی اساساً از ابتدا ساخته شده اند. همچنین این موتور از سایر کدهای مجموعه لرزش از جمله QuakeWorld و "لرزش ۲" دوباره استفاده می کند اما در مقایسه با نسخه اصلی "لرزش"، بسیار کمتر استفاده شده است. در سال ۱۹۹۷، ولو بن موریس را استخدام
کرد و ابزار Worldcraft را جهت ایجاد نقشه های سفارشی "لرزش" خریداری کرد. این ابزار بعداً به Valve Hammer Editor تغییر نام داد و به ابزار رسمی نقشه برداری برای گلداس آرسی تبدیل شد. این موتور از انیمیشن اسکلتی پشتیبانی می کند، که امکان تحرک حرکتی بدن و انیمیشن های بیان چهره را بیشتر از موتورهای دیگر در زمان انتشار خود، فراهم می کرد. قبل از ایجاد موتور سورس، موتور گلداس آرسی هیچ نامی نداشت و به سادگی «موتور نیمه عمر» نامیده می شد. بعداً ولو نیاز پیدا کرد که بر روی موتور، ریسک ایجاد خطا در پایگاه کد "نیمه عمر" را کاهش دهد، در نتیجه موتور نیمه عمر را به دو شاخه اصلی انشعاب داد: یکی با عنوان گلداس آرسی (GoldSrc) و دیگری اس آرسی (Src). در داخل، هر بازی که از شاخه اصلی استفاده می کرد، «Goldsource» شناخته می شد تا از شاخه دوم متمایز شود، شاخه دوم بعدها به موتور سورس تبدیل شد. سرانجام، «GoldSrc» چیزی شبیه به موتور شد و به عنوان عنوان رسمی پذیرفته شد. ولو نسخه های موتور GoldSrc را برای مک اواس و لینوکس در سال ۲۰۱۳ منتشر کرد. تاریخچه. مجموعه نیمه عمر. "نیمه عمر" اولین عنوان شرکت ولو و اولین بازی ویدئویی بود که از GoldSrc
استفاده کرد. بازی با کسب بیش از پنجاه جایزه بازی سال PC مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. در بسته های الحاقی، ' و ' هر دو از موتور GoldSrc استفاده کردند که توسط گیرباکس سافت ور توسعه داده شدند. ""، بسته الحاقی "نیمه عمر" که فقط برای پلی استیشن ۲ در سال ۲۰۰۱ منتشر شد. "نیمه عمر: تباهی" آخرین بازی در مجموعه "نیمه عمر" بود که از GoldSrc استفاده کرد. دیگر بازی های ولو. ولو چندین بازی را با استفاده از موتور GoldSrc توسعه داد که بسیاری از آنان، بر اساس یک ماد از کاربران بودند. "تیم فورترس کلاسیک"، که در سال ۱۹۹۹ توسط ولو منتشر شد، نخستین بار توسط دو توسعه دهنده یک ماد از "لرزش" ساخته شد. "کانتر استرایک" و "روز شکست" در اصل یک ماد در "نیمه عمر" بود که ولو حق خرید آنان را گرفت و به عنوان عناوین مستقل دوباره منتشر کرد. "کانتر استرایک نئو" و "کانتر استرایک کاندیشن زیرو" هر دو از موتور GoldSrc استفاده کردند. اگرچه عناوین بعدی ولو از موتور سورس استفاده کردند، "کانتر استرایک آنلاین" و "کانتر استرایک: زامبی ها"، دو عنوان spinoff به ترتیب توسط نکسان در سال ۲۰۰۸ و ۲۰۱۴ منتشر شد، از GoldSrc به عنوان موتور خود استفاده می کنند. دیگ
ر. موتور GoldSrc برای انواع بازی های شخص ثالث مورد استفاده قرار گرفت. Rewolf Software از این موتور در بازی ' در سال ۲۰۰۰ استفاده کرد، و نسخه رایانه ای ' توسط گیرباکس سافت ور با استفاده از نسخه اصلاح شده GoldSrc در سال ۲۰۰۲ توسعه داده شد.
پروانه ای روی چرخ یا از پا افتاده فیلمی تلویزیونی محصول سال ۲۰۰۷ و به کارگردانی مایک بارکر است. در این فیلم بازیگرانی همچون پیرس برازنان، جرارد باتلر، ماریا بلو، کلوم کیت رنی، داستین میلیگان و کلودت مینک ایفای نقش کرده اند.
جایزه کین یک جایزه ادبی است که هر سال به بهترین داستان کوتاه نوشته شده توسط نویسنده ای آفریقایی چه در آفریقا و چه جاهای دیگر که به زبان انگلیسی منتشرشده اهدا می شود. این جایزهٔ ۱۰ هزار پوندی که به عنوان بوکر آفریقایی شناخته می شود در سال ۲۰۰۰ در بریتانیا به یاد مایکل هریس کین، رئیس پیشین گروه بوکر، تأسیس شد.
بزرگ ترین فیلمی تلویزیونی محصول سال ۲۰۰۹ و به کارگردانی شانا فست است. در این فیلم بازیگرانی همچون پیرس برازنان، سوزان ساراندون، کری مولیگان و مایکل شنون ایفای نقش کرده اند.
بخش کینگیسپسکی (به لاتین: Kingiseppsky District) یک بخش در روسیه است که در استان لنینگراد واقع شده است.
بلوار نجات فیلمی تلویزیونی محصول سال ۲۰۱۱ و به کارگردانی جرج رتیف است. در این فیلم بازیگرانی همچون پیرس برازنان، جنیفر کانلی، اد هریس، گرگ کینر، مریسا تومی، جیم گافیگان، ایزابل فورمن، کیران هایندز و یول وازکوئز ایفای نقش کرده اند.
ملی گرایی انگلیسی یا ناسیونالیسم انگلیسی نوعی از ناسیونالیسم است که ادعا می کند که انگلیسی همه مردم انگستان انگلیسی هستند و قصد ترویج فرهنگ و زبان انگلیسی دارد. به معنای کلی، جنبش ها و احساسات سیاسی و اجتماعی الهام گرفته از عشق به فرهنگ، زبان و تاریخ انگلیسی و احساس غرور در انگلیس و مردم انگلیس است. ملی گرایان انگلیسی اغلب خود را بیشتر انگلیسی می دانند تا بریتانیایی باشند. در سطح سیاسی، برخی از ملی گرایان انگلیسی طرفدار خودگردانی برای انگلیس مانند دموکرات های انگلیسی هستند. این می تواند به شکل پارلمان متحول انگلیس در داخل پادشاهی انگلستان یا تأسیس مجدد یک کشور مستقل انگلیس در خارج از انگلستان باشد. تاریخچه. تاریخ ملی گرایی انگلیسی یک منطقه بورسیه مورد بحث است. آدریان هاستینگز، مورخ نوشته است: آنگلوساکسون. پاتریک وورمالد ادعا کرده است که انگلیس یک ملت در زمان سنت بد بود، که در حدود سال ۷۳۰ "تاریخچه کلیسای" "Historia ecclesiastica gentis Anglorum" ("تاریخ کلیسایی مردم انگلیس") را نوشت. ورمالد «نقش تعیین کننده در تعیین هویت ملی انگلیس و سرنوشت ملی انگلیس» را به بده نسبت می دهد. بده از برچسب «انگلیسی» برای توصیف
مردمان ژرمنی ساکن انگلیس استفاده می کند: آنگل ها، ساکسون ها و جوت ها، و به استثنای انگلیسی ها، اسکاتلندی ها و Picts. در پاراگراف آخر، به پیشگفتار "تاریخ" "کلیسایی" "مردم انگلیس ،" بیده از واژه معمول " "gens" " جدا می شود و در عوض از کلمه " "ملت" " برای توصیف " "historia nostrae nationis" " استفاده می کند: تاریخ ملت خود ما. این اولین حضور کلامی ملت انگلستان است. شعر آنگلوساکسون "نبرد مالدون" نبرد مذکور را بین نیروهای آنگلوساکسون اتلرد ناآگاه در برابر حمله وایکینگ ها در ۹۹۱ توصیف کرد. این شعر دفاع از آنگلوساکسون ها را در مورد "سرزمین خود، سرزمین اترلد پادشاه، مکان و مردم" ستود و Byrhtnoth، ارل اسکس را چنین نسبت داده اند که می گوید: "آیا مردم ما، ملت ما تحمل شما را برای رفتن از این رو با طلای ما؟ " هاستینگز و جیمز کمبل معتقدند که انگلیس در اواخر دوران آنگلوساکسون یک کشور ملی بود. کمپبل می نویسد که با پیروزی نورمن در سال ۱۰۶۶، «انگلیس در آن زمان یک دولت ملی بود». قرون وسطی. با فتح نورمن، طبقه ای حاکم بر انگلیس معرفی شد که صاحبان زمین و روحانیون انگلیسی را آواره کرد و فقط انگلیسی-نورمانی صحبت می کرد، اگرچه به احتم
ال زیاد بسیاری از آنها از نسل دوم به بعد انگلیسی بلد بودند. ویلیام از مالمسبوری، شرح نویسی از نژاد مختلط انگلیس و نورمن در قرن دوازدهم، نبرد هاستینگز را چنین توصیف کرد: "آن روز مرگبار برای انگلیس، ویرانی غم انگیز کشور عزیزمان ["dulcis patrie"]". وی همچنین ابراز تاسف کرد: "انگلیس به محل سکونت افراد خارجی و سلطه بیگانگان تبدیل شده است. امروزه، هیچ انگلیسی ارل، اسقف یا ابن نیست، و تازه واردان ثروت و بسیار داخلی انگلیس را می خزند. و هیچ امیدی به پایان این مصیبت نیست ". روایتگر دیگری به نام رابرت گلوستر، که در بخشی از قرن های گذشته، در اواسط تا اواخر قرن سیزدهم صحبت می کرد:... نورمن پس از سخنرانی خود نمی توانست چیزی بگوید، و آنها همان طور که در خانه صحبت کرده بودند فرانسوی صحبت می کردند و فرزندانشان نیز آن را آموزش می دادند، به طوری که مردان مهم در این کشور که از سهام خود هستند همه همان گفتاری که آنها از آنها گرفته اند؛ زیرا، مگر اینکه مردی فرانسوی بلد باشد، کمی به او فکر می شود. اما مردان فروتن به زبان انگلیسی و گفتار خود ادامه می دهند. من فکر می کنم هیچ کشوری در کل جهان وجود ندارد که به سخنرانی خود پایبند بماند،
جز انگلیس.پادشاه ادوارد اول، خود یک سخنران نورمن-فرانسوی، هنگام صدور نامه هایی برای احضار پارلمان در سال ۱۲۹۵، ادعا کرد که پادشاه فرانسه قصد دارد به انگلستان حمله کند و انگلیسی قدیمی را خاموش کند، «طرحی کاملاً نفرت انگیز که خداوند می تواند جلوی آن را بگیرد». در "Cursor Mundi"، یک شعر مذهبی ناشناس در شمال انگلیسی میانه با قدمت تقریبی ۱۳۰۰ ساله، این کلمات وجود دارد: "Of Ingland the nacion". Prologue شروع می شود: این کتاب، مطابق با شأن مقدس کلیسا، به زبان انگلیسی ترجمه شده است تا خوانده شود، برای عشق به مردم انگلیس، انگلیسی های انگلیس، برای درک عوام. من به طور معمول در اینجا همه جا آیات فرانسوی را خوانده ام. این بیشتر برای فرانسوی انجام می شود - چه چیزی برای او وجود دارد که فرانسه بلد نیست؟ در مورد ملت انگلیس، این یک انگلیسی است که معمولاً آنجاست. لازم است که بیشتر سخنرانی هایی را که می توان به بهترین شکل صحبت کرد، بیان کنیم. بندرت زبان فرانسه در فرانسه مورد ستایش قرار گرفته است. اگر به هرکسی زبان خاص خود را بدهیم، به نظر من هیچ آسیبی به آنها نمی رسانیم. من با یک غیر روحانی در سال ۱۳۲۳ میلادی هنری لمبارد، یک رو
حانی، به دادگاه آورده شد و از او پرسید که چگونه می خواهد خود را از اتهام سرقت پاک کند. لامبارد به انگلیسی گفت که او روحانی است و سپس از او س ifال شد که آیا او زبان لاتین می داند یا فرانسه. وی در پاسخ گفت که او انگلیسی است و انگلیسی متولد است و صحبت کردن به زبان مادری او مناسب است. او از صحبت به زبان دیگر به جز انگلیسی امتناع ورزید. وی که از دادن پاسخ دیگری به دادگاه امتناع ورزید، به دادگاه دیگری متعهد شد که از "peine forte et dure" رنج ببرد. در دهه های بعدی قرن چهاردهم زبان انگلیسی دوباره مورد استفاده رسمی قرار گرفت. قانون التماس در انگلیسی ۱۳۶۲ سعی داشت زبان فرانسه را با انگلیسی جایگزین کند برای همه درخواست ها در دادگاه ها. دادخواست Mercers به پارلمان ۱۳۸۶ قدیمی ترین مقاله انگلیسی پارلمانی است. اولین وصیت نامه های انگلیسی در دادگاه آزمایشی لندن مربوط به سال ۱۳۸۷ است. اولین بازپرداختهای انگلیسی، دستورالعمل ها، طرز استفاده ها، دارایی های طلاها از سال ۱۳۸۹ است و از لندن، نورویچ و کینگز لین به دست می آید. جان ترویسا، در سال ۱۳۸۵، نوشت: "... در تمام مدارس گرامری انگلستان کودکان فرانسه را رها می کنند و به انگلیسی
تعبیر می کنند و یادمی گیرند. . . همچنین آقایان اکنون تدریس آموزش فرانسوی به فرزندان خود را متوقف کرده اند ". جنگ صد ساله با فرانسه (۱۳۴۵–۱۴۵۳) احساس ملی گرایی انگلیسی را برانگیخت. می مک کی ساک ادعا کرده است که "پایدارترین و قابل توجه ترین پیامدهای جنگ را شاید باید در حوزه روانشناسی ملی جستجو کرد. . . زیرا پیروزی ها پیروزی ها بودند، نه تنها پادشاه و اشراف، بلکه ملت ". در سال ۱۳۴۶ در پارلمان برای اهداف تبلیغاتی یک قانون جعلی (که در آن پادشاه فرانسه خواستار از بین بردن ملت انگلیس می شد) در پارلمان به نمایش گذاشته شد در حالی که پارلمان برای رأی دادن لوازم به پادشاه، که درگیر محاصره کاله بود، احضار شد. پس از محاصره کاله در سال ۱۳۴۶، پادشاه ادوارد سوم ساکنان آن شهر را اخراج کرد، زیرا، به گفته وی، «من دوباره مردم را از بین می برم و با Englysshmen خالص شهر را از بین می برم». هنگامی که شاه هنری پنجم هارفلور را در سال ۱۴۱۵ فتح کرد، به ساکنان دستور داد تا آنجا را ترک کرده و مهاجران انگلیسی را به جای آنها وارد کنند. ادوارد سوم در طول جنگ های خود علیه اسکاتلند و فرانسه سنت جورج را ارتقا داد. در زمان ادوارد اول و ادوارد دو
م، بنرهایی که صلیب مقدس جورج را به همراه داشتند، همراه با دستهای مقدس ادموند شهید و سنت ادوارد اعتراف حمل می شدند. با این حال ادوارد سوم سنت جورج را نسبت به مقدسین ملی قبلی سنت ادموند ، سنت ادوارد اعتراف کننده و سنت گریگوری بزرگ ارتقا داد. در ۱۳ اوت ۱۳۵۱ سنت جورج به عنوان «جورج مبارک، شکست ناپذیرترین ورزشکار مسیح، که نژاد انگلیسی به عنوان حامی آنها، به ویژه در جنگ، نام و محافظت از او را فرا می خواند» جشن گرفته شد. در چیچستر در سال ۱۳۶۸ یک صنف «به افتخار تثلیث مقدس و شهید باشکوه آن جورج، محافظ و حامی انگلیس» تأسیس شد. صلیب سنت جورج توسط ادوارد سوم به عنوان پرچم های کشتی های خود استفاده می شد و توسط ارتش های او حمل می شد. سنت جورج مقدس حامی انگلیس شد و سرانجام صلیب وی پرچم انگلستان شد. لورنس مینوت، که در اوایل قرن چهاردهم می نوشت، شعرهای وطن پرستانه نوشت و پیروزی های نظامی ادوارد سوم را در برابر اسکاتلندی ها، فرانسوی ها، بوهمی ها، اسپانیایی ها، فلاندی ها و ژنوها جشن گرفت. پس از پیروزی انگلیسی ها در کرسی در سال ۱۳۴۶، یک روحانی شعر لاتین را در انتقاد از فرانسوی ها و تحسین انگلیسی ها نوشت: اندکی پس از پیروزی هنری
پنجم بر فرانسوی ها در آگینکورت در سال ۱۴۱۵، ترانه ای برای جشن پیروزی نوشته شد. آن آغاز شده: جان ویکلیف (۱۳۲۰ تا ۱۳۸۴)، بنیانگذار جنبش اصلاح طلب لولارد، علیه قدرت پاپ بر انگلیس استدلال کرد: "در حال حاضر یک سوم و بیشتر انگلیس در دست پاپ است. در یک کشور نمی توان دو حاکم وقت داشت. یا ادوارد پادشاه است یا اوربان پادشاه است. ما انتخاب خود را انجام می دهیم. ما ادوارد انگلیس را می پذیریم و اوربان رم را رد می کنیم ". ویکلیف ترجمه کتاب مقدس خود را به انگلیسی توجیه کرد: «انجیلهای کریست که در انگلیش نوشته شده اند، تا از این طریق فعالیتهای ما بیشتر شود». رابرت کالز مورخ استدلال کرده است که "در اواسط قرن چهاردهم تقریباً همه الزامات هویت ملی انگلیسی وجود داشت"، از جمله "احساس متمایز قلمرو و قومیت، یک کلیسای انگلیسی، مجموعه ای از افسانه های ملی، و یک زبان مشترک روشن ". آنتونی دی. اسمیت، محقق ملی گرایی، تا حدی موافق است، زیرا از دیدگاه اتنوسیمبولیستی وی هسته قومی لازم برای توسعه ملت های مدرن در طی قرن چهاردهم متبلور شده است. اگرچه ادعا می شود که «یک ملت انگلیس به وجود آمده است، فقط اینکه برخی از فرایندهایی که به تشکیل ملتها ک
مک می کنند قابل تشخیص است». تودور. جفری التون، مورخ دوره تودور، ادعا کرده است که «انقلاب تودور در دولت» در زمان پادشاهی هنری هشتم و وزیر ارشد وی توماس کرامول مفهوم «حاکمیت ملی» را به عنوان ماده اصلی تشکیل می دهد. قانون مهار تجدیدنظر در ۱۵۳۳ مقدمه معروف این تئوری را خلاصه می کند:جایی که توسط غواصان و تاریخهای معتبر قدیمی آشکارا اعلام شده و بیان شده است که این قلمرو انگلیس یک امپراتوری است … توسط یک رئیس عالی و پادشاه اداره می شود که دارای کرامت و املاک سلطنتی تاج شاهنشاهی همان است که برای او بدنه سیاسی، جمع و جور از انواع و اقسام افرادی که از نظر معنوی و زمانی تقسیم شده اند، مقید و مدیون هستند که در کنار خدا یک اطاعت طبیعی و فرومایه را متحمل می شوند.این امر با اعلام انگلیس به عنوان «امپراتوری» به معنای این بود که انگلیس کشوری کاملاً مستقل از «اقتدار هرگونه قدرت خارجی» است. التون ادعا کرد که «ما این نوع کارها را یک کشور ملی مستقل می نامیم». این قانون فرجام خواهی از دادگاه های داخل قلمرو به دادگاه های خارج از قلمرو را غیرقانونی اعلام کرد. اصلاحات انگلیسی صلاحیت پاپ را در انگلیس از بین برد. انگلیس اکنون کاملاً مس
تقل شده بود. به همین دلیل سر توماس مور به مرگ خود رفت، زیرا به گفته وی: "این قلمرو، تنها یک عضو و بخش کوچکی از کلیسا است، ممکن است یک قانون خاص را با قانون کلی کلیسای مقدس کاتولیک مسیح قابل تخلیه نباشد، دیگر از آنجا که شهر لندن از نظر کل قلمرو یک عضو ضعیف است، ممکن است قانونی علیه اقدام پارلمان وضع کند ". وی بعداً گفت: "من مقید نیستم … وجدان خود را با شورای یک قلمرو در برابر شورای عمومی مسیحیت مطابقت دهم. برای اسقف های مقدس پیش گفته من بیش از صد نفر دارم. و برای یک شورا یا مجلس. . . من تمام مجالس این هزار سال را ساخته ام. و برای این یک پادشاهی، من همه قلمروهای مسیحی دیگر را دارم ". وقتی ماری (دختر هنری و کاترین آراگون) در سال ۱۵۵۳ ملکه شد، با فلیپه دوم اسپانیایی ازدواج کرد و درصدد بازگشت انگلستان به کاتولیک روم بود. التون نوشته است که "به جای خلق و خوی سکولار تودور، احساس خونسردی سیاسی و هویت قاطع با انگلیس و انگلیسی، او نسبت به آیین کاتولیک و روم، فقدان تدبیر سیاسی، و افتخار اسپانیایی بودن ابراز علاقه کرد. " ماری می خواست با یک اسپانیایی ازدواج کند و چارلز پنجم، امپراتور مقدس روم، فیلیپ دوم (همچنین پسر و وار
ث او) را انتخاب کرد. با این ازدواج، انگلستان به سلطه هابسبورگ تبدیل می شد و برای مدت کوتاهی این امر انجام شد (ازدواجهایی ترتیب داده شده مانند اینها در قرن شانزدهم امپراتوری هابسبورگ را بنا نهاده بود). انگلیس "به سختی بخشی از پیاده را بازی می کرد" در نبرد دیپلماتیک بین قدرت های بزرگ اروپایی (فرانسه مخالف این مسابقه بود) و این ازدواج در انگلیس بسیار محبوب نبود، حتی طرفداران خود مری مانند استفان گاردینر، که مخالف کاهش انگلیس به " مستعمره اسپانیا ". ایان آرچر استدلال کرده است که «احتمال اینکه انگلیس بتواند به یک گاو دوش دیگر هابسبورگ تبدیل شود بسیار واقعی بود». یک درباری، سر توماس ویات، با انگیزه «کینه ملی گرایانه از پادشاه پیشنهادی خارجی»، شورشی را برای تلاش برای جلوگیری از ازدواج آغاز کرد. هواداران شورشیان از لندنی ها خواستند تا برای جلوگیری از «بردگان و ولایات» انگلیسی متصل شوند، که با پاسخ «ما انگلیسی هستیم» روبرو شد. این قیام شکست خورد و ویات در دادگاه خود اقدامات خود را با گفتن توجیه کرد: "قصد سوراخ ماین و استریت در برابر جلب غریبه ها و اسپانیردها بود و آنها را از این قلمرو لغو کرد". مری به شدت پروتستانها ر
ا مورد آزار و اذیت قرار داد، که توسط جان فاکس در "کتاب شهدا ثبت شده است"، که در تاریخ انگلیس بی سابقه بود و منجر به "نفرت بی حد و حصر از پاپ و کاتولیک روم شد که به یکی از بارزترین خصوصیات انگلیسی ها در حدود ۳۵۰ سال " الیزابت اول (که جانشین مری در سال ۱۵۵۸ شد) در ۵ نوامبر ۱۵۶۶ در پارلمان سخنرانی کرد، و انگلیسی خود را تأکید کرد:"آیا من در این قلمرو به دنیا نیامده ام؟ آیا والدین من در هیچ کشور خارجی متولد شده اند؟ آیا دلیلی وجود دارد که باید خودم را از مراقبت از این کشور بیگانه کنم؟ آیا پادشاهی من اینجا نیست؟ "تکفیر الیزابت توسط گاو پاپ پاپ پیوس پنجم ("Regnans in Excelsis") در سال ۱۵۷۰؛ قتل عام روز سنت بارتومه در سال ۱۵۷۲ ؛ انتشار "کتاب شهدای" فاکس؛ آرمادای اسپانیا در سال ۱۵۸۸؛ و توطئه باروت در سال ۱۶۰۵ همه به یک ملی گرایی انگلیسی کمک کردند که «کاملاً مبارز و پروتستان» بود. نمونه ای از این ملی گرایی را می توان در سخنرانی افتتاحیه لرد صدراعظم سر کریستوفر هاتون در پارلمان در سال ۱۵۸۹ پس از شکست آرمادا مشاهده کرد. توصیف شده است به عنوان «فرایندی که برای برانگیختن پاسخ های میهنی و ایدئولوژیکی طراحی شده است». این به
شدت ضد کاتولیک بود (پاپ "خون شکن گرگ" بود)، انگلیسی هایی را که علیه کشور زادگاه خود روی آوردند اعدام کرد و برای دفاع از انگلیس درخواست کرد: "آیا اکنون باید با تمام بی آبرویی خود را فتح کنیم؟ انگلستان تاکنون مشهورترین پادشاهی به خاطر شجاعت و مردانگی در کل مسیحیت به حساب می آمده است، و آیا اکنون ما اعتبار قدیمی خود را از دست خواهیم داد؟ ". در سال ۱۵۹۱ یک جان فیلیپس "یک یادبود در مورد زندگی و مرگ بزرگوار ارجمند، سر کریستوفر هاتون را منتشر کرد" که شامل این موارد بود: سر والتر رالی، در "یک گفتمان جنگ"، نوشت که "اگر پادشاه ما "ادوارد" سوم در جنگهای "فرانسه" رونق می گرفت و با "انگلیسی ها" شهرهایی را که به دست آورد، همانطور که در "کاله" شروع کرد، "فرانسوی ها" را بیرون کرد، پادشاهان (به عنوان جانشینان وی) با همان دوره، در این زمان تمام فرانسه را پر از ملت ما می کرد، بدون هیچ تخلیه قابل توجهی از این جزیره ". هاستینگز ادعا کرده است که این کاربرد کلمه «ملت» (که توسط دکتر جانسون در "فرهنگ لغت" خود استفاده شده است) همان تعریف مدرن است. در بین مورخان و دانشجویان ملل و ملی گرایی حمایت شدیدی از این ایده وجود دارد که انگلیس در
دوره تودور یک ملت شد یا نه لیا گرینفلد استدلال می کند که انگلیس «اولین ملت در جهان» بود. برخی دیگر، از جمله پاتریک کالینسون و دیانا مویر اپلباوم، به شدت دربارهٔ ملیت انگلیسی دوران تودور بحث می کنند. دیگران از جمله کریشان کومار معتقدند که ملتها فقط در دوره مدرن بوجود آمده اند و تا اواخر قرن نوزدهم نمی توان انگلستان را به عنوان یک ملت توصیف کرد. استوارت. ایده یوغ نورمن در قرن هفدهم به طور فزاینده ای در میان رادیکال های انگلیسی محبوب شد. آنها معتقد بودند که انگلیس انگلیس و ساکسون سرزمین آزادی است اما این آزادی با فتح نورمن ها و تحمیل فئودالیسم از بین رفت. جان میلتون، در دهه ۱۶۴۰، نوشت: مرد بعد از خواب ". همچنین توسط پروژه هایی مانند مکان یابی دیاسپور پنهان توسط دانشگاه نورثمبریا نشان داده شده است که جوامع انگلیسی در آمریکا و کانادا به ویژه در دهه ۱۸۰۰ از نژاد انگلیسی حس واضحی داشتند و بسیاری از جوامع و سازمان ها را تأسیس کردند و فرهنگ و سنت های انگلیسی را جشن گرفتند، مانند به عنوان پسران سنت جورج و غیره. لیندا کولی در کتاب خود که به طور گسترده مورد استناد قرار گرفته است، انگلیسی ها: جعل ملت ۱۷۰۷–۱۸۳۷، در مورد ت
شکیل یک ملت انگلیس در دوران استوارت استدلال می کند. نوین. جنبش ناسیونالیست انگلیس ریشه در تصور بسیاری از مردم انگلیس دارد که آنها اصولاً یا منحصراً انگلیسی تا بریتانیایی، که نمایانگر دیدگاه در سایر کشورهای سازنده است. افزایش قابل توجه هویت انگلیسی در سالهای اخیر، که با افزایش نمایش پرچم انگلیس (به ویژه در طول مسابقات بین المللی ورزشی به عنوان مثال) جام جهانی فیفا و قهرمانی اروپا یوفا)، گاهی اوقات در رسانه ها به افزایش تفویض قدرت سیاسی به اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی نسبت داده می شود. یکی از انگیزه های احتمالی برای حمایت از تأسیس نهادهای سیاسی خودگردان انگلیس، مسئله لوتین غربی بوده است: ناسازگاری قانون اساسی که به موجب آن نمایندگان اسکاتلند، ولز و ایرلند شمالی در پارلمان انگلستان توانسته اند رأی هایی را به لوایحی بدهند که فقط در انگلیس اعمال می شود در حالی که نمایندگان انگلیس در رابطه با قوانین اسکاتلندی، ولزی و ایرلند شمالی از چنین حقوقی کمتری برخوردار بوده اند که در بسیاری از موارد توسط قانونگذارهای منتقل شده انجام می شود. این ناهنجاری در سال ۲۰۱۵ با استفاده از آرا English انگلیسی برای رویه های قوانین انگلیس
مورد بررسی قرار گرفت تا اطمینان حاصل شود که قوانینی که فقط بر انگلیس تأثیر می گذارد به اکثریت آرا MPs نمایندگان نمایندگان حوزه های رای گیری انگلیس احتیاج دارند. بسیاری از جنبش های ملی گرایانه معاصر انگلیس با حمایت از سیاست های اقتصادی و اجتماعی حق مرکز همراه هستند ، اما ملی گرایان در جای دیگر انگلستان به سمت موضع گیری سیاسی سوسیال دموکرات گرایش دارند، این را سیاست های حزب ملی اسکاتلند و پلید سیمرو نشان می دهد. ناسیونالیسم انگلیسی نیز غالباً با Euroscepticism مرتبط است. در حالی که اصولاً هیچ تضادی بین اهداف ناسیونالیسم انگلیسی، اسکاتلندی، ولزی و ایرلندی وجود ندارد، اما بین بسیاری از اشکال ناسیونالیسم انگلیسی و ناسیونالیسم کورنیش ناسازگاری ذاتی وجود دارد، زیرا کورن وال از نظر اداری بخشی جدایی ناپذیر از انگلیس است. همچنین، تا آنجا که ناسیونالیسم انگلیس طرفدار جدایی سیاسی انگلیس از بقیه انگلستان است، با اتحادیه گرایی ولز، اسکاتلند یا ایرلند شمالی سازگار نیست. Brexit به عنوان علامت ملی گرایی انگلیسی توصیف شده است. نظرسنجی ها. نظرسنجی MORI در سال ۲۰۰۶ به سفارش کمپین یک پارلمان انگلیس نشان داد که حمایت از ایجاد پار