Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
جنگ دوم دیادوخوی یک درگیری بین ائتلاف پلی پرخون (به عنوان نایب السلطنه)، المپیاس و ائومنس و ائتلاف کاساندر، آنتیگون یکم، بطلمیوس یکم و لوسیماخوس پس از مرگ پدر کاساندر، آنتیپاتر (نایب السلطنه پیشین) بود. پیش زمینه. مرگ غیرمنتظره اسکندر مقدونی امپراتوری وسیع و تازه ایجاد شده او را بدون جانشین مشخصی رها کرد. این فقدان یک ترتیب مشخص برای جانشینی در نهایت منجر به جنگ بین ژنرال های ارشد او، معروف به دیادوخوی ها شد. در طی یک سری از اتحادهای ناپایدار، آنها اقدام به جدا کردن پادشاهی ها و امپراتوری های مستقل از فتوحات اسکندر کردند. پس از اولین درگیری، آنتی پاتر در عمل فرمانروای سرزمین های اروپایی اسکندر شد، در حالی که آنتیگون موقعیت مشابه ای را در آسیا به دست آورد، موقعیتی که آنتیگون باید از طریق لشکرکشی سخت و نبردهای متعدد به دست می آورد. در سال ۳۱۹ پیش از میلاد، هنگامی که آنتی پاتر درگذشت، او بر خلاف پسرش کاساندر، قلمرو خود را به دست فرمانده سپاهش، پلی پرخون، واگذار کرد. با این حال، کاساندر از حمایت آنتیگون و بطلمیوس یکم برخوردار بود، در حالی که پلی پرخون توسط ائومنس که فرماندهی ارتش کوچکی در کاپادوکیه را بر عهده داش
ت، حمایت می شد. جنگ. در آغاز سال ۳۱۸ پیش از میلاد، آریدایوس، فرماندار فریگیه هلسپونت، سعی کرد شهر سیزیک را تصرف کند. آنتیگون، به عنوان استراتیگوس آسیا، این را به عنوان چالشی برای قدرت خود در نظر گرفت و ارتش خود را از مناطق زمستانی فراخواند. او ارتشی را علیه آریدایوس فرستاد، در حالی که خود با لشکر اصلی به لیدیه علیه فرماندار آن کلیتوس لشکرکشی می کرد تا او را از لیدیه بیرون کرد. کلیتوس به مقدونیه گریخت و به پلی پرخون، نایب السلطنه جدید امپراتوری پیوست و تصمیم گرفت ارتش خود را به سمت جنوب حرکت دهد تا شهرهای یونانی را مجبور کند که در مقابل کاساندر و آنتیگون قرار گیرند. کاساندر که با نیروها و ناوگانی توسط آنتیگون تقویت شده بود، به سمت آتن رفت و تلاش های پلی پرخون برای تصرف شهر را ناکام گذاشت. پلی پرخون از آتن به سمت مگالوپولیس حرکت کرد که با کاساندر روبرو شده و شهر را محاصره کرد. در نهایت محاصره شکست خورد و او مجبور به عقب نشینی شد و بیشتر شهرهای یونان را از دست داد. سرانجام پلی پرخون با نوزاد اسکندر تا اپیروس عقب نشینی کرد. در آنجا او با المپیاس مادر اسکندر متحد شد و دوباره به مقدونیه حمله کرد. پادشاه فیلیپ سوم،
برادر ناتنی اسکندر، که به درخواست همسرش اوریدیک به طرف کاساندر پناهنده شده و مجبور به فرار شد، اما در آمفیپولیس دستگیر شد و اعدام شد و همسرش هم به اجبار دست به خودکشی زد. کاساندر یک بار دیگر مقدونیه را تصرف کرد. المپیاس به قتل رسید و کاساندر کنترل نوزاد و مادرش را به دست آورد. سرانجام کاساندر به قدرت مطلق بخش اروپایی امپراتوری تبدیل شد و بر مقدونیه و بخش های بزرگی از یونان حکومت کرد. در همین حال، ائومنس که لشکری اندک در کاپادوکیه گرد آورده بود، وارد ائتلاف پلی پرخون و المپیاس شد. او ارتش خود را به خزانه سلطنتی در کیندای کیلیکیه برد و از بودجه آن برای استخدام مزدوران استفاده کرد. او همچنین وفاداری ۶۰۰۰ نفر از کهنه سربازان اسکندر، آگیراسپیدها (سپرهای نقره ای) و هیپاسپیست ها را که در کیلیکیه مستقر بودند، بدست آورد. در بهار ۳۱۷ پیش از میلاد، او ارتش خود را به فنیقه رساند و نیروی دریایی را نیز پلی پرخون تشکیل داد. آنتیگون بقیه سال ۳۱۸ را صرف تحکیم موقعیت خود و جمع آوری ناوگان کرده بود. او اکنون از این ناوگان (تحت فرماندهی نیکانور که از آتن بازگشته بود) علیه علیه ناوگان پلی پرخون در هلسپونت استفاده کرد. در یک نبرد
دو روزه در نزدیکی بیزانس، نیکانور و آنتیگون ناوگان پلی پرخون را نابود کردند. سپس، پس از حل و فصل امور خود در غرب آناتولی ، آنتیگون در راس لشکری بزرگ علیه ائومنس لشکرکشی کرد. ائومنس با عجله از فنیقیه خارج شد و ارتش خود را به سمت شرق پیش برد تا در استان های شرقی نیرو جمع کند. او در این امر موفق بود. بیشتر ساتراپ های شرقی (هنگامی که او به شوش رسید) بیش از دو برابر ارتش او به او پیوستند. آنها در سراسر بین النهرین، بابل، شوش و ماد به جنگ و مقابله باهم رفتند تا اینکه در دشتی در کشور پارتاکن در جنوب ماد با یکدیگر روبرو شدند. در آنجا آنها نبرد بزرگی (نبرد پارتاکن) کردند که بدون نتیجه پایان یافت. سال بعد (۳۱۵) آنها نبرد بزرگ اما بی نتیجه دیگری (نبرد گابین) را انجام دادند که طی آن برخی از سربازان آنتیگون اردوگاه دشمن را غارت کردند. آنتیگون با استفاده از این غارت به عنوان یک ابزار چانه زنی، به آگیراسپیدها رشوه داد تا این که آن ها ائومنس را دستگیر و تحویل دادند. آنتیگون ائومنس و چند افسرش را اعدام کرد. با مرگ ائومنس، جنگ در بخش شرقی امپراتوری پایان یافت. آنتیگون و کاساندر در جنگ پیروز شده بودند. آنتیگون اکنون آسیای صغیر
و استان های شرقی، کاساندر، مقدونیه و بخش های وسیعی از یونان، لوسیماخوس تراکیه و بطلمیوس، مصر، سوریه، سیرنه و قبرس را کنترل می کرد. دشمنان آنها یا مرده بودند یا به طور جدی قدرت و نفوذ خود را از دست دادند. نتایج. جنگ، توازن قوا را به حدی تغییر داده بود که آنتیگون می توانست تهدیدی برای هر یک یا همه دیادوخوی های دیگر باشد. این باعث شد که کاساندر، بطلمیوس (به همراه سلوکوس) و لوسیماخوس علیه او در جنگ سوم دیادوخوی متحد شوند. مناطقی که اکنون تحت کنترل آنتیگون قرار داشتند، بعدها اساس امپراتوری سلوکی را تشکیل دادند.
ورم لنفاوی کارآموزان، یک نشانه بالینی واضح است که با ورم لنفاوی وخیم در هر دو مُچ پا و ساق پا تشخیص داده می شود، و معمولاً پس از ایستادن های طولانی مدت (ایستادن بدون حرکت) ایجاد می گردد؛ مانند ایستادن طولانی و بی حرکت سربازان یا حتی در میان کارگران کارآموز که مجبور به ایستادن های طولانی هستند نیز دیده می شود. ورم لنفاوی کارآموزان، در بزرگسالان جوان سالمی که تحت آموزش استخدام نظامی یا افراد کارآموزی که در معرض ایستادن طولانی مدت قرار می گیرند، ظاهر می شود این وضعیت معمولاً در چند روز اول شروع تمرین یا کار سخت ایجاد می شود. علائم و نشانه ها. بیماران با شروع وخیم و حاد تورم، درد، اریتم، حساسیت شدید، گرمی و دامنه حرکتی محدود در هر دو مچ پا مواجه می شوند. البته در صورت بی توجهی ممکن است تمام پا درگیر و متورم شود، اما قسمت های انتهایی پا و انگشتان پا معمولاً در امان هستند. بیماران همچنین ممکن است تب شدید، ادم حفره ای و افت فشار خون را نیز تجربه کنند. نشانه های بالینی معمولاً شبیه سلولیت است، اما درگیری دو طرفه (در هر دو پا) یک ویژگی متمایزکننده است. تشخیص. افزایش قابل توجه نشانگرهای التهابی، مانند گلبول های سفید، س
رعت رسوب گلبول های قرمز و پروتئین واکنشی سی در بیماران ورم لنفاوی کارآموزان دیده می شود. روش های تصویربرداری، مانند ام آرآی، ورم وسیع بافت نرم، به ویژه در اطراف برآمدگی های قوزک داخلی و جانبی را نشان می دهد. علت. علت اصلی آن هنوز به خوبی درک نشده است. اما واسکولیت لکوسیتوکلاستیک به عنوان علت زمینه ای که منجر به ورم لنفاوی واکنشی شناخته می شود، فرض بر این است که ایستادن طولانی مدت با کشش کامل زانو و حداقل حرکت برای مدت طولانی باعث نارسایی موقت در پمپاژ سیستم های وریدی و لنفاوی در ناحیه ساق پا می شود که منجر به احتقان وریدی حاد و رسوب کمپلکس های ایمنی می شود؛ بنابراین باعث به واسکولیت التهابی پوستی عمیق می گردد. درمان. استراحت کردن و بالا بردن پاها اصلی ترین درمان است که باعث تسکین سریع می شود (البته لازم به ذکر بعد از فروکش کردن ورم اگر بیمار همچنان به ایستادن های طولانی مدت ادامه دهد این ورم لنفاوی بازخواهد گشت) جوراب های فشاری نیز برای کاهش ورم و تسریع بهبودی پیشنهاد شده اند، اما هیچ مطالعه بالینی برای اثبات اثربخشی آن ها در ورم لنفاوی کارآموزان وجود ندارد. نخستین مورد توصیف شده. اولین موارد توصیف شده در میا
ن کارآموزان پایه نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا در اوت ۲۰۱۱ در پایگاه نیروی هوایی لاکلند، تگزاس توصیف و ثبت شده است.
بوریس برکا متولد ۲۶ نوامبر ۱۹۸۱ در لودویگسهافن، یک دی جی و تهیه کنندهٔ موسیقی آلمانی است. او سبک موسیقی خود را با عنوان "High-Tech Minimal" توصیف می کند. برکا با الهام از کارناوال ریو، در زمان هایی که برای اولین بار در برزیل اجرا می کرد، از ماسک کارناوال ونیزی به عنوان ظاهر خاص خودش استفاده می کند. از آن زمان، او در کلوپ های سراسر جهان و در برخی از بزرگ ترین جشنواره ها مانند تومارولند، Timewarp و Exit Festival به اجرا می پرداخته است. بوریس و دوستانش آن کلو و دنیز بول لیبل "Fckng Serious" را در سال ۲۰۱۵ تأسیس کردند. در اوت ۲۰۱۹، او برای اولین بار در ایبیزا در کلوپ Hï Ibiza به اجرا پرداخته است. او در ۶ سالگی قربانی فاجعه نمایش هوایی رامشتاین شد. این باعث سوختگی شدید وی شد و دیدگاه کلی او به زندگی را تغییر داد. وی در مصاحبه ای عنوان می کند: «این یک اتفاق خاص در زندگی من بود. من تنها بودم، پسر کوچکی بودم و در شرایط حادی قرار داشتم». در ۲۴ ژانویه ۲۰۲۰، برکا ششمین آلبوم خود "Space Diver" را به عنوان اولین آلبوم خود برای Ultra Records منتشر کرد.
ژان باپتیست کریر (۱۶ مارس ۱۷۵۶–۱۶ دسامبر ۱۷۹۴) یک انقلابی و سیاستمدار در دوران انقلاب فرانسه بود که بیش از همه، به دلیل اقدامات خود در جنگ ووندی در دوران حکومت وحشت شناخته شده است. او دستور اعدام ۴۰۰۰ غیرنظامی، که عمدتاً از کشیش ها، زنان و کودکان بودند را در نانت صادر کرد. برخی از آن اعدام ها، با غرق کردن افراد در رود لوآر انجام شد که کریر آن را «حمام ملی» توصیف می کرد. پس از سقوط دولت روبسپیر، کریر به دلیل ارتکاب جنایات جنگی توسط دادگاه انقلابی محاکمه شد، و در نهایت، مجرم شناخته و اعدام شد. سال های آغازبن. کریر در روستایی در نزدیکی اوریاک متولد شد. او و خانواده اش به عنوان کشاورز مستأجر طبقه متوسط، از درآمد حاصل از زراعت زمین یک نجیب زاده فرانسوی زندگی می کردند. پس از تحصیل در مدرسهٔ اوریاک، او توانست طیف گسترده ای از علایق شغلی خود را دنبال کند. کریر تا سال ۱۷۸۵ در یک دفتر وکالت در پاریس کار کرد تا این که به اوریاک بازگشت، ازدواج کرد و با وقوع انقلاب، به گارد ملی فرانسه و باشگاه ژاکوبن ها پیوست. در سال ۱۷۹۰ او یک وکیل (مشاور برای قلمرو پیشکاری) بود و در سال ۱۷۹۲ به عنوان معاون کنوانسیون ملی فرانسه از کانتال
انتخاب شد. او پیش از آن، به عنوان یکی از اعضای بانفوذ باشگاه کوردلیرز و باشگاه ژاکوبن ها شناخته می شد. پس از انقیاد فلاندر، او یکی از کمیسرهایی بود که در اواخر سال ۱۷۹۲ توسط کنوانسیون، نامزد شد. او به اعدام لوئی شانزدهم پادشاه فرانسه رأی داد و یکی از نخستین افرادی بود که خواستار دستگیری دوک اورلئان شد و در سرنگونی ژیروندیست ها (در ۳۱ مه) نیز نقش مهمی داشت. نمایندگی در نانت. کریر پس از یک مأموریت به نرماندی، در اوایل اکتبر ۱۷۹۳، به عنوان نمایندهٔ در مأموریت و تحت دستور کنوانسیون ملی، برای سرکوب شورش ضدانقلابیون به نانت فرستاده شد. او یک دادگاه انقلابی در نانت تأسیس کرد که لژیون مارا نامیده می شد، تا به سرعت از توده های زندانیان انباشته شده در زندان ها خلاص شود. محاکمه ها به سرعت پایان یافته و قربانیان به وسیلهٔ گیوتین یا تیرباران کشته، یا به روشی غیرانسانی تر از بین برده شدند. کریر در نامه ای بیست صفحه ای به جمهوری خواهان هم نظرخود قول داد که حتی یک ضدانقلاب یا انحصارگر (با اشاره به احتکارکنندگان و صاحبان زمین های اشرافی) را در نانت آزاد نگذارد. برخوردهای شدید او توسط کمیته امنیت عمومی تأیید شد و در روزهای بع
د، کریر تعداد زیادی از زندانیان را سوار کشتی هایی کرد که درهایی در ته آن وجود داشت و آن ها را در رودخانه لوآر غرق کرد. این اعدام ها، به ویژه اعدام کشیش ها و راهبه ها، و همچنین زنان و کودکان، معروف به غرق شدگان در نانت ("نویادس") و رفتارهای او، باعث شهرت کریر به عنوان شخصی ظالم بی رحم شد. او در نوامبر ۱۷۹۳ دستور غرق کردن ۹۴ کشیش در لوآر را صادر کرد. برخی مدعی بودند که او دستور داده بود تا پیش از غرق شدن، زنان و مردان جوان زندانی را به شکل برهنه به هم ببندند. به این روش، «ازدواج جمهوری» می گفتند، اما بعداً مشخص شد که این اتهام، شایعه ای است که ضدانقلاب ساخته بود. آدولف تیر او را به عنوان «یکی از ارواح پست و خشن توصیف کرد که در هیجان جنگ های داخلی، به هیولاهای ظلم و تندروی تبدیل می شوند». محاکمه و اعدام. در فوریهٔ ۱۷۹۴، پس از این که یکی از اعضای کمیته امنیت عمومی با اطلاعاتی در مورد جنایات در حال انجام کریر از نانت بازگشت، کریر توسط روبسپیر به پاریس فراخوانده شد، اما خود کریر در آن هنگام، محاکمه نشد. چند ماه بعد، واکنش ترمیدوری منجر به سقوط روبسپیر و کمیته امنیت عمومی شد. موقعیت و اقدامات کریر نیز به طرز خطرناکی
افشا شد و زندانیانی که او از نانت آورده بود تبرئه و آزاد شدند و محکومیت ها نسبت به اقدامات کریر افزایش یافت. کریر در در ۳ سپتامبر ۱۷۹۴ دستگیر شد. وی در محاکمهٔ خود در دادگاه انقلابی به سرعت اتهامات ضدبشری علیه خود را رد کرد و اظهار داشت: «من سهم کمی در پلیس نانت داشتم؛ من فقط به صورت موقت و گذرا آن جا بودم، ابتدا در رن و سپس در ارتش. وظیفه اصلی من مراقبت و تجهیز نیروهایمان بود و به مدت شش ماه، ۲۰۰٬۰۰۰ سرباز را بدون این که هزینه ای برای دولت داشته باشد، در آن جا تأمین کردم. از این رو من اطلاعات کمی برای ارائه در این مورد دارم. من از موارد اتهامی خود اطلاع کمی دارم یا اطلاعی ندارم.» پس از این بیانیه، یکی از نمایندگان، به نام فیلیپس، از جای خود بلند شد و کریر را با صدای بلند متهم به غرق کردن ساکنین، اعدام های گسترده، تخریب، دزدی، غارت، تخریب نانت، ایجاد قحطی و بی نظمی، و سلاخی زنان و کودکان کرد. افرادی شبه نظامی، از «شرکت مارات»، که کریر برای پاکسازی نانت از آن استفاده می کرد، در طول محاکمه حضور داشتند، همه این افراد به طور مستقیم و غیرمستقیم توسط کریر منصوب شده بودند و همگی آن ها بخشی از کمیته انقلابی نانت بود
ند. هیئت منصفه ای که به پروندهٔ کریر رسیدگی می کرد، با پایان یافتن محاکمه، مات و مبهوت مانده و به اتفاق آرا به اعدام کریر رای دادند. از این رو، دادگاه انقلابی، او را در اتهام به اعدام دسته جمعی شهروندانی که علیه جمهوری نجنگیده بودند، از طریق غرق کردن و تیرباران که «آگاهانه، شرورانه و با نیت ضدانقلابی» انجام شده بود، گناهکار اعلام کرد. او همراه با دو هم دست خود در کمیته انقلابی نانت، در ۱۶ دسامبر ۱۷۹۴ توسط گیوتین در پاریس اعدام شد.
فرودگاه بین المللی حضرت سلطان () یک فرودگاه عمومی و همگانی در شهر ترکستان و در کشور قزاقستان است.
بایان آویل (، بایاناۋىل) یک شهرک در قزاقستان است که در استان پاولودار، در شمال شرق قزاقستان واقع شده است.
چارباغتی (، شارباقتى) یک شهرک در قزاقستان است که در استان پاولودار واقع شده است. چارباغتی ۸۹۴۵ نفر جمعیت دارد. وجه تسمیه. نام این شهرستان، متشکل از واژهٔ قزاقی شارباق (، شارباق)، معادل «چهارباغ» در فارسی، و پسوند ترکی «ـلو» (البته متحول شده به «ـتی» دلیل قانون «همگونی صامت ها» در آن زبان) است، به معنی «منطقهٔ دارای چهارباغ».
کوک توبه () یک شهرک در قزاقستان است که در استان پاولودار واقع شده است. کوک توبه ۴۳۱۵ نفر جمعیت دارد.
شهرستان ماملیوت (به قزاقی: Мамлют ауданы، ماملیۋت اۋدانى) یک شهرستان در قزاقستان است که در استان قزاقستان شمالی واقع شده است. شهرستان ماملیوت ۲۰٬۲۴۱ نفر جمعیت دارد. وجه تسمیه. نام این شهرستان، گرفته شده از نام روستای مرکزی این شهرستان، روستای ماملیوت می باشد. این روستا در سال ۱۷۸۶ توسط شخصی از تاتارهای ولگا، اصالتا از خانات قازان، با نام «مولود» بنا شده است. نام مولود، در زبان تاتاری، با واکه های پیشین و به صورت «مَولوٚت» (Мәулүт / Məulüt) تلفظ می شده. این نام، به صورت «ماولیوت» (Мавлют / Mavlyut) وارد زبان روسی شده است. در نهایت، این نام وارد زبان قزاقی شده، و حروف صامت آن، به تبعیت از قوانین آوایی قزاقی متحول شده و به صورت «ماملیوت» (Мамлют / Mamlyut) در آمده است. پس در واقع نام این شهرستان، همان واژهٔ «مولود» پس از گذر از چندین زبان و تحولات آوایی روی آن می باشد.
ماملیوت یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در شهرستان ماملیوت واقع شده است. ماملیوت ۷٬۳۲۰ نفر جمعیت دارد. وجه تسمیه. این روستا در سال ۱۷۸۶ توسط شخصی از تاتارهای ولگا، اصالتا از خانات قازان، با نام «مولود» بنا شده است. نام مولود، در زبان تاتاری، با واکه های پیشین و به صورت «مَولوٚت» (Мәулүт / Məulüt) تلفظ می شده. این نام، به صورت «ماولیوت» (Мавлют / Mavlyut) وارد زبان روسی شده است. در نهایت، این نام وارد زبان قزاقی شده، و حروف صامت آن، به تبعیت از قوانین آوایی قزاقی متحول شده و به صورت «ماملیوت» (Мамлют / Mamlyut) در آمده است. پس در واقع نام این روستا، همان واژهٔ «مولود» پس از گذر از چندین زبان و تحولات آوایی روی آن می باشد.
شهرستان ماغجان جمعه بایف (به قزاقی: Мағжан Жұмабаев ауданы، ماعجان جۇماباەۆ اۋدانى) یک شهرستان در قزاقستان است که در استان قزاقستان شمالی واقع شده است. شهرستان ماغجان جمعه بایف ۳۴٬۰۵۵ نفر جمعیت دارد. وجه تسمیه. نام این شهرستان برای ارج نهادن به فعال سیاسی برجستهٔ قزاقِ زادهٔ سال ۱۸۹۳ میلادی در شهر آق مولا (آستانه امروزی)، «» انتخاب شده است. وی نام شخصی خویش را در سنین نوجوانی از «محمدجان» به «ماغجان» کوتاه کرد. ایشان یکی از برجسته ترین فعالین سیاسی قزاق بودند که در دو دههٔ اول اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی، برای خودمختاری و استقلال ملت قزاق از حاکمیت روسیه تلاش و پویایی کردند. در دههٔ ۱۹۳۰ میلادی، به جرم «ناسیونالیسم و پان ترکی»، ماغجان جمعه بایف به دست نظام استالین دستگیر و اعدام شد.
بولایف () یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در استان قزاقستان شمالی واقع شده است. بولایف ۹۶۳۸ نفر جمعیت دارد.
شهرستان جامبیل (به قزاقی: Жамбыл ауданы، جامبىل اۋدانى) یک شهرستان در قزاقستان است که در استان قزاقستان شمالی واقع شده است. شهرستان جامبیل ۲۳٬۵۵۷ نفر جمعیت دارد.
کیشکنکول () یک منطقهٔ مسکونی در قزاقستان است که در استان قزاقستان شمالی واقع شده است. این شهرک ۶۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
شهرستان تیمیریازوف (به قزاقی: Тимирязев ауданы، تیمیریازەۆ اۋدانى) یک شهرستان در قزاقستان است که در استان قزاقستان شمالی واقع شده است. شهرستان تیمیریازوف۱۲٬۹۶۰ نفر جمعیت دارد. وجه تسمیه. نام این شهرستان برای ارج نهادن به دانشمند و گیاه شناس برجستهٔ روسی، «کلیمنت تیمیریازوف» ، زادهٔ ۱۸۴۳، که تئوری های چارلز داروین در مورد تکامل موجودات زنده در امپراطوری روسیه گسترش داد انتخاب شده است. در زمان حیات وی، کشور امروزی قزاقستان بخشی از امپراطوری روسیه بوده.
روابط دیپلماتیک بین عراق و ایالات متحده زمانی آغاز شد که ایالات متحده برای اولین بار عراق را در ۹ ژانویه۱۹۳۰با امضای کنوانسیون انگلیسی-آمریکایی-عراقی در لندن توسط چارلز جی داوز، سفیر ایالات متحده در بریتانیا به رسمیت شناخت. امروزه با توجه به دخالت سیاسی و نظامی آمریکا پس از تهاجم به عراق و روابط دوجانبه آنها پس از آن، ایالات متحده کمک نظامی و آموزش نظامی به نیروهای امنیتی عراق می دهد و همچنین از پایگاه های نظامی خود استفاده می کند. در سال ۲۰۲۰، مجلس عراق رای داد که از ایالات متحده و اعضای ائتلافش بخواهد همه نیروهای خود را از این کشور خارج کنند، رئیس جمهور ایالات متحده، ترامپ تأکید کرد که اگر نیروهای ایالات متحده مجبور به خروج از عراق شوند، تحریم ها علیه عراق اعمال خواهد شد. در همین حال، عراق مکانیزمی را برای خروج نیروهای ائتلاف از این کشور آماده کرده و گفتگو با اعضای ائتلاف را آغاز کرده است. به گفته دفتر نخست وزیر عراق، ایالات متحده قول داده است که استفاده غیرمجاز از حریم هوایی عراق و نقض حاکمیت این کشور را پیگیری کند. امپراطوری عثمانی. تعامل تجاری آمریکا با امپراتوری عثمانی (که شامل منطقه ای بود که بعداً به
عراق مدرن تبدیل شد) در اواخر قرن۱۸آغاز شد. در سال۱۸۳۱، کاردار دیوید پورتر، اولین دیپلمات آمریکایی در امپراتوری عثمانی، در پایتخت قسطنطنیه شد. با انحلال امپراتوری عثمانی پس از جنگ جهانی اول، ایالات متحده از اداره بریتانیا بر عراق به عنوان یک دستور حمایت کرد، اما اصرار داشت که به جای اینکه مستعمره بماند، برای استقلال آماده شود. رسمیت عراق توسط آمریکا. ایالات متحده عراق را در ۹ژانویه ۱۹۳۰به رسمیت شناخت، زمانی که چارلز جی داوز، سفیر ایالات متحده در بریتانیا، کنوانسیون انگلیسی-آمریکایی-عراقی را در لندن امضا کرد. بر اساس مقدمه این کنوانسیون، «ایالات متحده آمریکا عراق را به عنوان یک کشور مستقل به رسمیت می شناسد». در این معاهده، ایالات متحده همچنین اذعان داشت که «روابط ویژه» بین بریتانیا و عراق وجود داشت، زیرا عراق طبق معاهده ورسای تحت حمایت بریتانیا قرار داشت. در سال۱۹۳۲، عراق به وضعیت فرمانروایی خود پایان داد. روابط دیپلماتیک و نمایندگی آمریکا در عراق در ۳۰مارس ۱۹۳۱برقرار شد، زمانی که الکساندر کی اسلون (در آن زمان به عنوان کنسول در عراق خدمت می کرد) به عنوان کاردار نمایندگی آمریکا در بغداد منصوب شد. ایالات متحده در
۲۸دسامبر ۱۹۴۶نمایندگی دیپلماتیک خود در عراق را از یک نمایندگی به سفارت تغییر داد. اتحادیه عرب. در ۲۸می ۱۹۵۸، ایالات متحده اتحادیه عرب را که بین عراق و پادشاهی هاشمی اردن تشکیل شده بود، به رسمیت شناخت. به رسمیت شناختن دولت جدید توسط ایالات متحده در تبادل یادداشت هایی بین سفارت آمریکا در بغداد و وزارت امور خارجه اتحادیه عرب به رسمیت شناخته شد. در اعلام به رسمیت شناختن ایالات متحده، وزارت امور خارجه خاطرنشان کرد که قانون اساسی اتحادیه عرب تصریح می کند که «امور خارجی به همان صورتی که در حال حاضر هست باقی خواهد ماند» با دو پادشاهی که برای تشکیل کشور جدید به آن ملحق شده اند. در نتیجه روابط دیپلماتیک رسمی بین آمریکا و اتحادیه عرب برقرار نشد و روابط دیپلماتیک بین آمریکا و عراق و آمریکا و اردن بدون وقفه ادامه یافت. روابط با دولت قاسم، ۱۹۵۸–۱۹۶۳. روابط بین ایالات متحده و عراق پس از سرنگونی سلطنت عراق در ۱۴ژوئیه 1958تیره شد که منجر به اعلام حکومت جمهوری به رهبری سرتیپ عبدالکریم قاسم شد. رئیس جمهور دوایت دی. آیزنهاور، با نگرانی از نفوذ اعضای حزب کمونیست عراق (ICP) در دولت قاسم، و با امید به جلوگیری از «استثمار بعثی ها ی
ا کمونیست ها از وضعیت»، کمیته ویژه ای در مورد عراق (SCI) ایجاد کرده بود. در آوریل ۱۹۵۹برای نظارت بر رویدادها و پیشنهاد موارد احتمالی مختلف برای جلوگیری از تسلط کمونیستی بر کشور. قاسم در طول سال۱۹۶۰اقدامات سرکوبگرانه متعددی را علیه کمونیست ها انجام داد، و این - همراه با اعتقاد دولت جان اف کندی مبنی بر اینکه عراق برای جنگ سرد گسترده تر مهم نبود - منجر به فروپاشی کمیته ویژه در مورد عراق در چند روز پس از آن شد. مراسم تحلیف کندی به عنوان رئیس جمهور عراق را به توجه مقام های آمریکایی بازگرداند. در ۲۵ژوئن ۱۹۶۱، قاسم نیروهای خود را در امتداد مرز بین عراق و کویت بسیج کرد و ملت اخیر را "بخش جدا نشدنی عراق" اعلام کرد و باعث ایجاد یک " بحران کویت " کوتاه مدت شد. بریتانیا که به تازگی استقلال کویت را در۱۹ژوئن اعطا کرده بود و اقتصاد آن به شدت به نفت کویت وابسته بود در ۱ژوئیه با اعزام۵۰۰۰سرباز به این کشور برای جلوگیری از هرگونه تهاجم عراق پاسخ داد. در همان زمان، کندی برای مدت کوتاهی یک گروه ضربت نیروی دریایی ایالات متحده را به بحرین اعزام کرد و بریتانیا (به اصرار دولت کندی) اختلاف را به شورای امنیت سازمان ملل برد، جایی که قطع
نامه پیشنهادی توسط اتحاد جماهیر شوروی وتو شد. این وضعیت سرانجام در اکتبر حل شد، زمانی که نیروهای بریتانیایی خارج شدند و یک نیروی۴۰۰۰نفری اتحادیه عرب جایگزین شد. پاسخ اولیه دولت کندی به این بن بست با انگیزه ایجاد تصویری از ایالات متحده به عنوان یک «قدرت مترقی ضد استعماری که تلاش می کند با ناسیونالیسم عرب به طور سازنده کار کند» و نیز ترجیح ایالات متحده دورکردن انگلیس از مسائل مربوط به خلیج فارس بود. پس از بازگشت مصطفی بارزانی رهبر کردها در سال۱۹۵۸به عراق از تبعید در اتحاد جماهیر شوروی، قاسم قول داده بود که اجازه حکومت خودمختار در اقلیم کردستان شمال عراق را بدهد، اما تا سال۱۹۶۱قاسم هیچ پیشرفتی در جهت دستیابی به این هدف نداشت. در ژوئیه۱۹۶۱، پس از ماه ها خشونت بین قبایل کرد متخاصم، بارزانی به شمال عراق بازگشت و شروع به بازپس گیری اراضی از رقبای کرد خود کرد. اگرچه دولت قاسم به تشدید خشونت ها پاسخی نداد، اما حزب دمکرات کردستان(KDP) لیستی از خواسته ها را در ماه اوت به قاسم ارسال کرد که شامل خروج نیروهای دولتی عراق از خاک کردستان و آزادی سیاسی بیشتر بود.برای ماه بعد، مقام های ایالات متحده در ایران و عراق پیش بینی کردن
د که یک جنگ قریب الوقوع است. قاسم در مواجهه با از دست دادن شمال عراق پس از اینکه کردهای غیر بارزانی کنترل یک جاده کلیدی منتهی به مرز ایران را در اوایل سپتامبر به دست گرفتند و در۱۰سپتامبر و۱۲سپتامبر به نیروهای عراقی کمین کردند و قتل عام کردند، سرانجام دستور بمباران سیستماتیک روستاهای کرد را در سپتامبر صادر کرد، که باعث شد بارزانی در۱۹سپتامبر به شورش بپیوندد.به عنوان بخشی از استراتژی ابداع شده توسط الکساندر شلپین در ژوئیه ۱۹۶۱برای منحرف کردن تمرکز ایالات متحده و متحدانش از موضع تهاجمی اتحاد جماهیر شوروی در برلین، کاگ ب شوروی روابط خود را احیا کرد. با بارزانی و تشویق او به شورش، اگرچه بارزانی قصد نداشت به عنوان نیابت آنها عمل کند. تا مارس۱۹۶۲، نیروهای بارزانی کنترل شدید کردستان عراق را در دست داشتند، اگرچه بارزانی به دلیل ترس از اینکه دولت عراق اقدامات تلافی جویانه علیه غیرنظامیان انجام دهد، از تصرف شهرهای بزرگ خودداری کرد. ایالات متحده درخواست کردها را برای کمک رد کرد، اما قاسم با این وجود، کردها را به عنوان «دستفروشان آمریکایی» محکوم کرد و در عین حال شوروی را از هر گونه مسئولیتی برای ناآرامی ها مبری کرد. در دس
امبر ۱۹۶۱، دولت قاسم قانون عمومی ۸۰را تصویب کرد که بر اساس آن، امتیاز شرکت نفت عراق متعلق به بریتانیا و آمریکا به مناطقی که در آن نفت واقعاً تولید می شد، محدود می کرد و عملاً ۹۹٫۵درصد امتیاز شرکت نفت عراق را مصادره می کرد. مقام های ایالات متحده از مصادره مالکیت و همچنین وتوی اخیر شوروی قطعنامه سازمان ملل متحد با حمایت مصر مبنی بر درخواست پذیرش کویت به عنوان یک کشور عضو سازمان ملل متحد، که به عقیده آنها مرتبط است، نگران شدند. رابرت کومر، مشاور ارشد شورای امنیت ملی (NSC) نگران این بود که اگر شرکت نفت عراق در پاسخ به تولید نفت خود پایان دهد، قاسم ممکن است "کویت را به چنگ بیاورد" (در نتیجه تولید نفت خاورمیانه را به بن بست برساند) یا "خود را به اسلحه روسیه بیندازد." در همان زمان، کومر به شایعات گسترده مبنی بر قریب الوقوع بودن یک کودتای ملی گرایانه علیه قاسم اشاره کرد و این پتانسیل را داشت که «عراق را به یک محور بی طرف تر بازگرداند». به دنبال توصیه کومر، در ۳۰دسامبر، مک جورج باندی، مشاور امنیت ملی کندی، تلویحی از جان جرنگان، سفیر ایالات متحده در عراق، به رئیس جمهور فرستاد که در آن استدلال می کرد که ایالات متحده "در
خطر شدید [از] کشیده شدن به [یک] است] وضعیت پرهزینه و از نظر سیاسی فاجعه بار در مورد کویت. باندی همچنین از کندی برای "فشار دولت" برای بررسی تدابیری برای حل و فصل اوضاع با عراق درخواست کرد و افزود که همکاری با انگلیس "در صورت امکان" مطلوب است، اما منافع خودمان، نفت و غیره، بسیار مستقیم در آن دخیل است. در آوریل ۱۹۶۲، وزارت امور خارجه دستورالعمل های جدیدی در مورد عراق صادر کرد که هدف آن افزایش نفوذ آمریکا در این کشور بود. تقریباً در همان زمان، کندی به آژانس اطلاعات مرکزی (سیا) تحت هدایت آرچی روزولت جونیور دستور داد تا مقدمات یک کودتای نظامی علیه قاسم را آغاز کند. در ۲ژوئن، هاشم جواد، وزیر امور خارجه عراق، به جرنگان دستور داد کشور را ترک کند، و اظهار داشت که عراق نیز سفیر خود را از واشینگتن خارج می کند تا به انتقام از پذیرش استوارنامه سفیر جدید کویت توسط ایالات متحده در ۱ژوئن، که عراق بارها آن را دریافت کرده بود. هشدار داد که منجر به کاهش سطح روابط دیپلماتیک خواهد شد. علیرغم هشدارهای عراق، مقام های ارشد ایالات متحده از کاهش درجه حیرت زده شدند. کندی از پیامدهای احتمالی پذیرش سفیر کویت مطلع نشده بود. در پایان سال۱۹