Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
را از کارهای آن خیریه آگاه می ساخت. در آوریل ۲۰۱۸، بینگهام برنامهٔ فرود بر رودخانهٔ اسکیبو در گویان را طراحی، برنامه ریزی و رهبری کرد. وی همچنین سفیر خیریه آمبولانس هوایی کودکان است. زندگی شخصی. بینگهام در لسترشر انگلستان به همراه همسر و همکار کاشف خود، اد استفورد زندگی می کند. در ۶ ژوئن ۲۰۱۷، استفورد در توئیتر خود اعلام کرد که بینگهام صاحب یک فرزند پسر شده است. در ۲۶ اوت ۲۰۲۰، بینگهام صاحب دو فرزند دختر به نام-های مری و کامیلا شد.
لوئی کلود دو سُلس دو فرِسینِه (Louis Claude de Saulces de Freycinet) (۷ اوت ۱۷۷۹–۱۸ اوت ۱۸۴۱)، افسر نیروی دریایی فرانسوی بود. او به دور زمین سفر کرد و در سال ۱۸۱۱ اولین نقشه اش را منتشر کرد تا دامنه کامل خط ساحلی استرالیا را نشان دهد. زندگی نامه. او در مونتلیمار، دروم زاده شد. اسم کامل او لوئی کلود دو سُلس دو فرِسینِه بود (بسیاری او را لوئی دو فرسینه خطاب می کردند). او سه برادر داشت، لوئی-آنری دو سُلسس دو فرِسینِه، آندره-شارل دو سُلسس دو فرِسینه و کوچک ترین آن ها، فردریک-کازیمیر دو سُلسس دو فرِسینه (پدر شارل دو فرسینه). لوئی کلود دومین برادر بزرگ بود. در سال ۱۷۹۳ به عنوان ناوآموز به نیروی دریایی فرانسه پیوست و در درگیری های متعددی بر ضد بریتانیا شرکت کرد. فریسینت در سال ۱۸۰۰ با فرماندهی نیکلاس بودین، به مأموریت اکتشافی به جنوب و جنوب غربی سواحل استرالیا در طبیعت گرا و ژئوگراف اعزام شد. لوئیس-هنری دو فریسینت، برادر فریسینت هم بخشی از این سفر اکتشافی بود. فرسینه میان سپتامبر ۱۸۰۲ و اوت ۱۸۰۳، ناخدای کشتی "کاسورینا" بود که در خط ساحلی استرالیا حرکت می کرد. او بعداً به طبیعت گرا منتقل شد و در سال ۱۸۰۴ به فرانسه با
زگشت. به دلیل اینکه متیو فلیندرز توسط فرانسوی ها در موریس به اسارت گرفته شد بسیاری از اکتشاف های او مورد بازبینی قرار گرفت و به طور ناخواسته فرانسوا پرون کاشف آن ها معرفی شد و اسم های جدیدی برای آن ها انتخاب شد و در سال ۱۸۲۴ در چاپ دوم سفرهای اکتشافی به سرزمین های استرالیا اصلاح شد. در نهایت بودین و فریسینت در سال ۱۸۱۱ نقشه کرانه ساحلی استرالیا را، سه سال زودتر از نقشه فلیندرز منتشر کردند. یک ورودی در غرب استرالیا به مصب فرسینه معروف است. کیپ فرسینه میان کیپ لیووین و کیپ طبیعت گرا و شبه جزیره فرسینه و پارک ملی فرسینه در تاسمانی به افتخار این کاوشگر نام گذاری شده است. او در سال ۱۸۰۵ به پاریس برگشت و دولت وظیفه آماده کردن نقشه ها و برنامه های سفر را به او سپرد. او سفرنامه را هم تکمیل کرد و تمام این کار تحت عنوان سفرهای اکتشافی به سرزمین های استرالیا چاپ شد (پاریس ۱۸۱۶–۱۸۰۷). گیاه فریسینسیا (پیچ-کاجیان) و همچنین درخت یا درختچه بومی هاوایی ایلیاهی (سانتلوم فریسینتوم) به افتخار او نام گذاری شده است. گردش در اورانیا. در سال ۱۸۱۷ فرمان هدایت کشتی اورانیا به او سپرده شد که در واقع یک سفر اکتشافی جدید بود. اورانیا حام
ل تعدادی از اعضای گروه علمی نیروی دریایی بود از جمله آب شناس لوئی ایزیدور دوپره، هنرمند ژاک آراگو و نقشه کش جوان آدرین تونه. اورانیا به ریو دوژانیرو سفر دریایی کرد تا یک سری اطلاعات در زمینه های جغرافیا، زمین شناسی، نجوم، مغناطیس زمینی، هواشناسی و گونه های انسانی در تاریخ طبیعی گردآوری کند. فرسینه، همسرش رز دو فرسینه را به طور پنهانی با خودش در این سفر برد. فرسینه به مدت سه سال در حوزه اقیانوس آرام سفر می کرد و از استرالیا، جزایر ماریانا، جزایر هاوایی و دیگر جزایر آرام، آمریکای جنوبی و جاهای دیگر دیدن کرد و باوجود از دست دادن اورانیا در جزایر فالکند در سفر برگشت با کلکسیون خوبی از تمام بخش های تاریخ طبیعی و با یادداشت ها و نقاشی های زیادی از کشورهای بازدید شده به فرانسه برگشت. نتایج این سفر با نظارت فریسینت و تحت عنوان سفر به دور جهان به دستور پادشاه با ناوهای اورانیا و فیزیسین که در سال های ۱۸۱۸٬۱۸۱۷، ۱۸۱۹ تا ۱۸۲۰ انجام شد، در ۱۳ جلد و ۴ قطع بزرگ با نقشه ها منتشر شد. فرسینه در سال ۱۸۲۵ در آکادمی علوم فرانسه پذیرفته شد و یکی از بنیان گذاران جامعه جغرافیایی پاریس بود. او در قلعه خانوادگی فرسینه نزدیک سال سور-ر
ون، دروم از دنیا رفت.
لوئیس جولیت (Louis Jolliet) (زادهٔ ۲۱ سپتامبر ۱۶۴۵ – درگذشتهٔ پس از می ۱۷۰۰)، کاوشگر فرانسوی-کانادایی بود که برای اکتشافات آمریکای شمالی شناخته می شود. در ۱۶۷۳ میلادی، جولیت و ژاک مارکت که یک یسوعی و کشیش و مبلغ مذهبی بود، نخستین غیربومیانی بودند که رود می سی سی پی علیا را اکتشاف و نقشه برداری نمودند. اوایل زندگی. جولیت در ۱۶۴۵ میلادی در بوپره، یک زیستگاه فرانسوی دز نزدیکی شهر کبک زاده شد، پدرش ژان جولیت و مادرش ماری دی آبانکورت نام داشتند. هنگامی که او شش سال سن داشت، پدرش درگذشت؛ پس از آن، مادر وی با یک تاجر موفق به نام جیوفروی گویلوت دیت لوالی ازدواج کرد اما لوالی نیز در ۱۶۶۵ میلادی درگذشت. پس از درگذشت دومین همسرش، مادر وی با مارتین پریوست ازدواج نمود، اما در ۱۶۷۸ میلادی درگذشت. ناپدری جولیت مالک زمینی در الی دی اورلیانز بود، جزیرهٔ در رودخانه سن لوران در کبک که زادگاه اقوام اولیه کانادا بود. جولیت زمان زیادی را در الی دی اورلیانز سپری کرد، از این رو احتمالاً او در سن بسیار جوانی به زبان بومی های آمریکایی تکلم می کرد. علاوه بر فرانسوی، او زبان انگلیسی و اسپانیایی را نیز آموخت. در ایام کودکی وی، کبک مرکز ت
جارت خز فرانسه بود. مردمان بومی بخشی از زندگی روزمره در کبک بودند و جولیت با کسب اطلاعات زیادی در مورد آنها بزرگ شد. جولیت زمانی که کودک بود وارد یک مدرسه یسوعی در کبک شده و به هدف اینکه یک کشیش مذهبی شود، به مطالعات فلسفی و مذهبی تمرکز نمود. او همچنین موسیقی آموخت و یک هارپسیکورد نواز ماهر و ارگ نواز کلیسا شد. او در ۱۶۶۲ میلادی به درجه تقدس رسید، اما برنامه های خود برای کشیش شدن را رها نموده و در ۱۶۶۷ میلادی دانشکده الهیات را ترک کرد تا به بجای ان به تجارت خز بپردازد. اکتشاف می سی سی پی علیا. هرچند ارناندو د سوتو نخستین اروپایی بود که با اکتشاف ورودی جنوبی رود می سی سی پی در ۱۵۴۱ میلادی به طور رسمی این منطقه را کشف نمود، اما حدود ۱۳۰ سال بعد، جولیت و مارکت نخستین افرادی بودند که گستره های بالایی آن را اکتشاف نموده و تقریباً کل آن منطقه را سفر نمودند. هرچند د سوتو این رود را ریو دیل ایسپیریتو سانتو نامیده بود، اما قبایل بومی که در امتداد این رود زندگی می کردند، آنرا به نام های «می سی سی پی» یاد می کردند که در زبان های آلگانگی به معنی «رود بزرگ» بود. در ۱۷ می ۱۶۷۳، جولیت و مارکت با دو کشتی و پنج قایق ران که اص
الت فرانسوی-هندی داشتند، سنت ایگنس، میشیگان را ترک نمودند. گروه به سمت گرین بی حرکت کرد. سپس آنها به خلاف جهت رودخانه فاکس (به سمت جنوب) حرکت نموده و جایی رسیدند که حالا معروف به پورتیج، ویسکانسین است. در آنجا، آنها قایق های خود را تا اندکی کمتر از دو مایل در میان تالاب و جنگ بلوط حمل کردند تا اینکه به دریای ویسکانسین رسیدند. اروپایی ها در نهایت یک پایگاه تجاری در کوتاه ترین فاصله ممکن حمل و نقل میان دریاچه های بزرگ و خلیج های کوچک رود می سی سی پی ایجاد نمودند. در ۱۷ ژوئن، قایق ران ها به ماجراجویی در رود می سی سی پی، نزدیک به جاییکه حالا پریری دو چیئن، ویسکانسین یاد می شوند، آغاز نمودند. سفر اکتشافی جولیت-مارکت ۴۳۵ مایل (۷۰۰ کیلومتر) به سمت خلیج مکزیک در رود می سی سی پی پیشروی نمود. آنها در دهانه رود آرکانزاس به سمت شمال چرخیدند. تا این نقطه، با مردمان بومی مقابل شدند که با خود کالاهای اروپایی حمل می کردند و از برخورد خصمانه از سوی کاوشگر ها و استعمارگران اسپانیایی نگران بودند. سپس، قایق ران ها به امتداد رود می سی سی پی حرکت نموده و به دهانه رود ایلینوی رسیدند و در آنجا بود که مردمان بومی دوست به آنها گفتند ی
ک مسیر کوتاه تر به دریاچه های بزرگ وجود دارد. با حرکت کردن به خلاف جهت رود ایلینوی، آنها به شاخابه رود ایلینوی، رود دیس پلینز در نزدیکی منطقه امروزی جولیت، ایلنوی رسیدند. آنها سپس به سفر در امتداد رود دیس پلینز ادامه داده و بلم ها و لوازم خود را تا بندرگاه شیکاگو با خود حمل کردند. سپس آنها به حرکت در امتداد رود شیکاگو ادامه دادند تا اینکه به دریاچه میشیگان، نزدیکی موقعیت جاییکه امروزه به نام شیکاگو یاد می گردد، رسیدند. آنها در ماه اوت به مأموریت مذهبی سنت فرانسیس زاویر در انتهای جنوبی گرین بی رسیدند و پدر مارکت در آنجا ماند. جولیت به کبک بازگشت تا گزارش اکتشافات خود را منتشر نماید. اواخر زندگی. جولیت با کلیر-فرانکویس بایسوت د لا والترای ازدواج کرد. همانند جولیت، او نیز متولد کانادا و دختر فرانکویس بایسوت د لا رویرا و همسر وی ماری کویلارد بود. کلیر فرانکویس همچنین خواهر لوئیسی بایسوت دی لا والترای، همسر سیرافین دی مارگین- ملک بزرگ دی لا والترای بود. در ۱۶۸۰ میلادی، جزیره آنتیکاستی به جولیت اعطاء گردید، جاییکه او قلعهٔ ساخته و در آن سرباز نگه می داشت. در ۱۶۹۳ میلادی او به عنوان «نقشه کش سلطنتی» گماشته شده و در
۳ آوریل ۱۶۹۷ عنوان ملک بزرگ (سینیور) منطقه جنوب غرب شهر کبک به وی اعطاء گردید و او این منطقه را جولیست نام نهاد. در ۱۶۹۴ میلادی او سفر دریایی را از خلیج سنت لاورنس آغاز نموده و به سمت شمال در امتداد ساحل لابرادور تا منطقه زائور پیش رفت، سفری که به مدت پنج و نیم ماه به طول انجامید. او جزئیات مناطق، مسیر حرکت کشتی، مردمان اینوئیت و رسوم آنها را یادداشت نمود. سفرنامه وی تحت عنوان («Journal de Louis Jolliet allant à la decouverte de Labrador، ۱۹۶۴») قدیمی ترین نقشه ساحل لابرادور را از تنگه بیلی آیل تا زائور فراهم می کند. در ماه مه ۱۷۰۰، لوئیس جولیت به مقصد جزیره انتی کوستی عازم سفر شد. بعد از آن، او از اسناد تاریخی ناپدید می شود. هیچ اطلاعاتی در مورد مرگ یا مکان خاکسپاری وی وجود ندارد و تنها اطلاعاتی که از سرنوشت او به ثبت رسیده است این است که جمعیتی به تاریخ ۱۵ سپتامبر ۱۷۰۰ برای روح وی در کبک دعا نمودند. میراث. میراث اصلی جولیت بیشتر در ایالت های غرب میانه آمریکا و شهر کبک بیش از طریق نام مکان های جغرافیایی ملموس است، از جمله شهرهای جولیت در ایلینوی در مونتانا و شهر ژولیت در کبک (که توسط یکی از نوادگان جولیت به
اسم بارتیلیمی جولیت پایه گذاری شده است). هیجی های مختلف برای نام «جولیت» بازتاب دهنده زمانی است که بی سوادی یا سواد ضعیف در میان مردم شایع بود و هیجی واژه ها استانداردسازی نشده بود. نوادگان جولیت در سراسر شرق کانادا و ایالات متحده زندگی می کنند. گل سرخ لوئیس جولیت که توسط اداره زراعت و غذای زراعتی کانادا پرورش یافته است، به افتخار او نام گذاری شده است. ناوسپاه جولیت دانش آموزان در کالج سلطنتی نظامی سنت-ژان در استان کبک به افتخار او نام گذاری شده است. جولیت جونیور کالج در شهر جولیت، ایلنوی و همچنین مدارس زیادی در آمریکا به افتخار این کاوشگر نام گذاری شده اند. یک کشتی تفریحی که لنگرگاه آن در شهر کبک است نیز به افتخار او نام نهاده شده است. جولیت همراه با پیری ژاک مارکت اس جی در یک مهر پستی ۱۹۶۸ ایالات متحده نیز دیده می شود که نشاندهنده تقدیر از سفر آنها می باشد. یک فروشگاه بزرگ به نام فروشگاه بزرگ لوئیس جولیت در شهر جولیت، ایلینوی، ایالات متحده نیز به افتخار وی نام گذاری شده است.
پیتر فیدلر (Peter Fidler) (زادهٔ ۱۶ اوت ۱۷۶۹- درگذشتهٔ ۱۷ دسامبر ۱۸۲۲)، نقشه بردار، نقشه کش، تاجر خز و کاوشگر بریتانیایی بود که سابقه کاری زیادی در شرکت هادسونز بِی (اچ بی سی) که بعدها به کانادا تبدیل شد، داشت. اودر بولسوور، منطقه داربی شایر، واقع در انگلستان زاده شد و در فورت دافین یا همان منیتوبای امروزی درگذشت. وی با مری (مثرووین) ماکاگون، زنی از نژاد کری، ازدواج کرد و با هم صاحب ۱۴ فرزند شدند. حرفه. فیدلر به عنوان کارگر به لندن رفت و درشرکت هادسونز بِی مشغول به کار شد و در سال ۱۷۸۸ پستش را در یورک فکتوری به دست آورد. به عنوان دفتردار ارتقا پیدا کرد و به منچسترهاوس و ساوث برنچ هاوس اعزام شد که در سال اول حضورش به ساسکاچوان تبدیل شد. در سال ۱۷۹۰ به کامبرلند هاوس منتقل شد و فیلیپ ترنر که استاد دیوید تامپسون نیز بود، نقشه برداری و نجوم را به او آموخت. تامپسون در ۲۳ دسامبر ۱۷۸۸ از ناحیه پا دچار آسیب دیدگی شد و مجبور شد دو زمستان بعدی را در کامبرلند هاوس به استراحت سپری کند و فیدلر فرصت پیدا کرد که از سال ۱۷۹۰ تا ۱۷۹۲ همراه ترنر به کاوش در سرزمین های غربی بپردازد تا مسیری به دریاچه آتاباسکا و دریاچه گریت اسلیو
در نهایت مسیری به اقیانوس اطلس پیدا کنند. گرچه مسیرهای آبی به سمت غربی که ترنربه دنبالش بود اصلاً وجود نداشت، فیدلر در این مأموریت و ماموریت های بعدی اطلاعاتی جمع آوری کرد که براساس آنها چند نقشه اولش را تهیه کرد. اطلاعاتی که به دست آورد در نقشه های آرون آرواسمیت از آمریکای شمالی استفاده شده است. درسال ۱۷۹۵ کمیته لندن اچ بی سی دوباره فیدلر را به داخل کشور اعزام کرد تا این بار نقشه ناحیه غرب دریاچه وینپگاسس را تهیه کند. چارلز توماس ایشم، سه ساختمان در آنجا بنا کرد، سوان ریور هاوس، مارلبرو هاوس و سامرست هاوس. فیدلر به ایشم کمک کرد تا قلعهٔ دیگری در کارلتون هاوس (رود آسینیبوین) بسازد که یکی از بناهای تاریخ ملی است. این قلعه با قلعه کارلتون اشتباه گرفته نشود (رود ساسکاچوان). فیدلر سال بعد به عنوان نقشه بردار به کاخ باکینگهام نقل مکان کرد. او در سال ۱۷۹۹ بولسوورهاوس (در نزدیکی دریاچه میدو، ساسکچوان)، گرین ویچ هاوس در لک لا بیش را نیز در همان سال و چسترفیلد هاوس را در سال ۱۸۰۰ و ناتینگهم هاوس را در سال ۱۸۰۲ ساخت. فیدلر زمانی که در چسترفیلدهاوس بود اطلاعات ارزشمند و نقشه هایی از قلمرو سرخ پوست ها تا ناحیه آپِر میسور
ی جمع آوری کرد، از جمله دو نقشه ای که آکاماکی رسم کرده بود. فیدلر در سال ۱۸۰۶ پس از دو سال آزار و اذیت از سوی ساموئل بلک در شرکت رقیب خود یعنی نورث وست ناتینگهم هاوس دریاچه آتاباسکا را تسلیم و همراه افرادش فرار کرد. فیدلر در سال های ۱۸۱۴–۱۸۱۹ نقشه بردار و مدیر برندون هاوس بود، از جمله در زمانی که گروهی این کاخ را غارت کردند و چند روز بعد جنگ سِوِن اوکز را به راه انداختند. فیدلر در وصیت نامه اش درخواست کرد، هر چیزی که از اموالش باقی مانده، در صندوقی جمع آوری و سودش تا ۱۶ اوت ۱۹۶۹ ذخیره شود، سپس تمام مبلغ به وارث مذکر بعد از پسرش پیتر پرداخت شود. اما در سال ۱۹۴۶ هیچ اثری از این پول پیدا نشد. شهرت. در دریاچه آتاباسکا فیدلرپوینت به افتخار فیدلر نام گذاری شده است. در الک پوینت، آلبرتا مجسمهٔ بزرگی از فیدلر قرار دارد، همچنین در فورت دافین نیز از سوی نقشه برداران منیتوبا مجسمه ای به افتخار او ساخته شده است. در زادگاهش در بولسوور منطقه حفاظت شده ای قرار دارد که سنگ چینی به نام اون در آن بنا شده است.
پیتر اسکین اوگدن (Peter Skene Ogden) (به نام های Skeene, Skein یا Skeen نیز معروف است) (زاده ۱۲ فوریه ۱۷۹۰ – درگذشت ۲۷ سپتامبر ۱۸۵۴)، تاجر خز بریتانیایی-کانادایی و یکی از کاشفان اولیه مکانی بود که اکنون از آنها به نام بریتیش کلمبیا و غرب ایالات متحده یاد می شود. در جریان سفرهای اولیه خود، او به اکتشاف بخش های از اورگن، واشینگتن، نوادا، کالیفرنیا، یوتا، آیداهو و وایومینگ پرداخت. علی رغم مجادلات اولیه با شرکت هادسونز بی (HBC) هنگام حضور وی در شرکت نورت وست، بعدتر او به یکی از مقامات ارشد عملیاتی شرکت هادسونز بی کمپانی در شعبه کلمبیا مبدل شده و به عنوان مدیر پایگاه های فورت سیمپسون و پایگاه های مشابه خدمت می کرد. خانواده. اوگدن فرزند قاضی کل آیزاک اوگدن اهل کبک و همسر وی سالا هانسون بود. شجره خانوادگی این خانواده به مهاجر بریتانیایی قرن هفدهم برمی گشت که به مستعمرات آمریکایی (لانگ آیلند و نئو جرسی) مهاجرت کرده بود. هم آیزاک و هم پدر وی دیوید در جریان انقلاب آمریکا، از جمله وفاداران بودند؛ در این زمان، آیزاک به انگلستان نقل مکان کرد و دوباره بعدتر به استان کبک که تحت اداره بریتانیا بود برگشت. یکی از برادران پیتر،
چارلز ریچارد اوگدن یک وکیل مدافع، سیاست مدار و کارمند دولت از شرق کانادا بود. پیتر اسکین اوگدن با ژولیا رایویت/ریاوا که یک شاخه خانوادگی وی به مردم نیز پیرس می رسید، ازدواج کرد. زندگی حرفه ای. پس از کار برای مدت کوتاهی در شرکت خز آمریکا (American Fur Company)، اوگدن در ۱۸۰۹ میلادی به شرکت نورت وست کمپانی پیوست. نخستین شغل او در ۱۸۱۰ میلادی در ایلا لا کس، ساسکاچوان بوده و در ۱۸۱۴ میلادی او مسئول یک شعبه در گرین لیک، ساسکاچوان شد که ۱۰۰ مایل (۱۶۰ کیلومتر) به سمت جنوب واقع شده است. اوگدن به طور مکرر با کارکنان شرکت رقیب، هادسونز بی کمپانی مجادله داشت و چندین بار حتی وارد خشونت فیزیک شده بود. منشی های هادسونز بی کمپانی در ۱۸۱۶ میلادی گزارش دادند که اوگدن یک هندی را که با شرکت هادسونز بی کمپانی تجارت می کرد، به قتل رساند. براساس گزارش افسر هادسونز بی کمپانی، جیمز برد، فرد هندی «به بی رحم ترین شیوه سلاخی شد». اگرچه بیشتر کارکنان نورت وست کمپانی این کار را بخش ضروری برای امرار حیات در نورت ویست می پنداشتند، اما هادسونز بی کمپانی، اوگدن را یک فرد خطرناک می دید که اعمالش تاسف آور بودند، به خصوص با در نظر داشت اینکه ا
و فرزند یک قاضی بود. اوگدن به اتهام قتل مجرم شناخته شده و نورت وست کمپانی او را بیشتر به سمت غرب منتقل نمود تا از رویارویی بیشتر وی با هادسونز بی کمپانی جلوگیری نماید. او برای چند سال بعدی در پایگاه های مختلفی در مناطق امروزی اورگن، واشینگتن و بریتیش کلمبیا خدمت کرد. برای اختتام بخشیدن به کشمکش های همیشگی میان این دو شرکت، هادسونز بی کمپانی و نورت وست کمپانی در ۱۸۲۱ میلادی باهم مدغم شدند. تاریخچه خشونت آمیز اوگدن حالا شرکت بزرگتر هادسونز بی کمپانی را در دو راهی گذاشته بود. برخی ها در مدیریت شرکت به طور جدی او را نمی پسندیدند و به او اعتماد نداشتند، اما رئیس تازه گماشته شده، جرج سیمسون برای ابقای وی پافشاری نموده و استدلال کرد که او چیز بیشتری از سایر افرادی که در جریان «جنگ های تجارت خز» انجام می دادند، انجام نداده است. اوگدن در ۱۸۲۳ میلادی با رتبه بازرگان ارشد وارد شرکت جدید هادسونز بی کمپانی شده و مسئولیت اسپوکین هاوز به وی داده شد. در نوامبر ۱۸۲۴ میلادی، او به عنوان مسئول منطقه رود اسنیک در شعبه کلمبیا، شرکت HBC گماشته شد. در میان سال های ۱۸۲۴ تا ۱۸۳۰ میلادی، اوگدن یک سری سفرهای اکتشافی را برای کشف و تور ا
نداختن در منطقه رود اسنیک، رهبری کرد. یکی از اهداف شرکت این بود تا در حد ممکن از این منطقه خز به شرکت هادسونز بی کمپانی آورده شود تا یک «بیابان خز» ایجاد گردیده و از این طریق تور اندازها و تاجرین خز آمریکایی نسبت به این منطقه ناامید شوند. سفرهای اکتشافی اوگدن مشتمل بود بر: اوگدن در ۱۸۳۰ میلادی به سمت شمال فرستاده شد تا پایگاهی به نام فورت سیمسون را برای شرکت HBC در نزدیکی دهانه رود ناس در بریتیش کلمبیا تأسیس نماید. او همچنین یک پایگاه دورافتاده در ساحل آلاسکا را مدیریت می کرد. در ۱۸۳۴ میلادی، او به رتبه حق العمل کار ارشد ترفیع نمود که بلندترین رتبه میدانی در HBC بود. او در اواخر دهه ۱۸۴۰، فورت وانکوور را مدیریت می کرد. در آنجا، او به طور موفقیت آمیزی با رقبای آمریکایی مبارزه نموده و به طور مثمر با قبایل بومی موجود در محل مذاکره نمود، از جمله با قبیله هندی های کایوس. پس از قتل عام ویت من، اوگدن در ۱۸۴۷ میلادی از یک جنگ هندی پیشگیری نموده و توانست به طور با موفقیت برای زندگی ۴۹ مهاجر که توسط هندی های کایوس و اوماتیلا به بردگی گرفته شده بودند، مذاکره نماید. بازنشستگی و مرگ. اوگدن با یکی از چندین همسر آمریکایی بو
می خود، در اورگن سیتی، ایالت اورگن بازنشسته شد. ارتباط او با قبیله های بومی باعث شد تا او یادنامهٔ تحت عنوان خصیصه های زندگی و شخصیت هندی های آمریکایی، توسط یک تاجر خز، بنویسد. کتاب پس از مرگ وی در ۱۸۵۵ میلادی به چاپ رسید. او در ۱۸۵۴ میلادی درگذشت و در قبرستان مانتین ویو در اورگن سیتی به خاک سپرده شد.
اسک اوبونتو یک وبگاه پرسش و پاسخ جامعه محور با موضوع توزیع لینوکس اوبونتو است. این وبگاه بخشی از استک اکسچنج است که همان برنامه استک اورفلو را اجرا می کند. اعضا براساس پاسخ جامعه (از طریق رای دادن) به پرسش ها و پاسخ هایشان «شهرت» پیدا می کنند. شهرت به معنای اعتماد کاربران به پاسخ هایی است که می دهند، است. امتیازات بر اساس سطح شهرت داده می شود، کاربرانی که بالاترین شهرت را دارند، دارای امتیازات مشابه با مدیران هستند. تمامی محتوای تولید شده توسط کاربر تحت اجازه نامه کرییتیو کامنز می باشند. این وبگاه در ۱۰ اکتبر ۲۰۱۰ از نسخه بتای عمومی خارج شد و هم راستای با اوبونتو ۱۰٫۱۰ راه اندازی شد. حدود ۱٫۳ میلیون کاربر در اسک اوبونتو ثبت نام کردند؛ همچنین بیشتر از ۳۸۰۰۰۰ سؤال در این وبگاه ثبت شده است. تاریخچه. در ابتدا، اسک اوبونتو به عنوان یک «وبگاه پرسش و پاسخ پیشنهادی برای کاربران و توسعه دهندگان اوبونتو» در استک اکسچنج Area 51 ایجاد شد. با حمایت سایر کاربران اینترنتی از پیشنهاد وبگاه از طریق «تعهد»، استک اکسچنج تصمیم گرفت تا اسک اوبونتو را در نسخه بتا عمومی راه اندازی کند. در نهایت، سایت از نسخه بتای عمومی با نام اسک ا
وبونتو خارج که از طریق فرایند رای گیری جامعه انتخاب و در اکتبر ۲۰۱۰ در کنار اوبونتو ۱۰٫۱۰ راه اندازی شد. با وجود سیاست استک اکسچنج در برابر تقسیم شدن، پس از بررسی و رای گیری، اسک اوبونتو اجازه یافت در کنار یک سایت مستقل «لینوکس و یونیکس» به مسیر خود ادامه دهد. اسک اوبونتو از شرکت کانونیکال مجوزی اخذ کرده که بر اساس آن اجازه داده است از نشان تجاری آن ها استفاده کند. شرکت کانونیکال همچنین در طراحی سایت اسک اوبونتو کمک کرده است و اطمینان دارد که موضوع اسک اوبونتو از دستورالعمل های نام تجاری اوبونتو پیروی می کند. ساختار. این وبگاه به کاربران خود این امکان را می دهد که سؤالات خود را بپرسند و به سوالات دیگران پاسخ دهند؛ همچنین این امکان داده می شود که به سؤالات و پاسخ ها به رأی مثبت یا منفی بدهند. کاربران همچنین می توانند برای مشارکت های مختلف خود در سایت، امتیاز شهرت و «نشان» کسب کنند؛ به عنوان مثال، در صورتی که پاسخ یک کاربر برای یک سؤال، رای مثبت دریافت کند، ۱۰ امتیاز شهرت دریافت خواهد کرد. همه کاربران می توانند پرسش ها و پاسخ ها را به سبک ویکی ویرایش کنند و ویرایش های پیشنهادی آن ها از طریق یک فرایند بررسی همتا
یان انجام می شود. کاربرانی که دارای ۲۰۰۰ امتیاز شهرت یا بیشتر هستند، می توانند مستقیماً پرسش ها و پاسخ ها را ویرایش کنند، بدون اینکه ویرایش های آن ها از طریق فرایند بررسی مشابه انجام شود. برخی از پست ها به عنوان «ویکی جامعه» تعیین می شوند که اعتبار کمتری برای ویرایش دارند. اسک اوبونتو دارای دو سایت فرعی است: یک «متا» که در آن کاربران می توانند در مورد خود سایت سؤال بپرسند و به یکدیگر پاسخ دهند و دو مجموعه ای از اتاق های گفتگوی آنی، به عنوان بخشی از شبکه وبگاه های استک اکسچنج.
سر ریچارد گیلدفورد (با نام های مستعار گیلفورد، گولدفورد و غیره)، دارنده نشان بند جوراب (KG)، در حدود سال های ۱۴۵۰ الی ۱۵۰۶ می زیست. گیلدفورد کاوشگر، فرمانده نیروی دریایی و از درباری انگلیسی بود که در دربار هِنری هفتم در سمت های مهمی از جمله مسؤل دفتر مهمات فعالیت می کرد. زندگی. او پسر سِر جان گیلدفورد (۱۴۳۰–۱۴۹۳) است، کسی که از سوی همسر اول ادوارد چهارم، آلیس والر، به سمت حسابدار خاندان منصوب شده بود. وی مشاور رجینالد بری بود و در سال ۱۴۸۳ به عنوان یکی از چهار نفری که برای اولین بار طرح شورش باکینگهام علیه ریچارد سوم را به آنها ابلاغ کرد، انتخاب شد. این پدر و پسر در آن سال برای ارل ریچموند (هنری هفتم در آینده) در کنت نیرو جمع کردند و در نتیجه محکوم شدند. پسر متعاقباً برخی از زمین ها را در کرنبروک از دست داد، به ریچموند در بریتانیا گریخت و دو سال بعد با پدرش بازگشت و همراه با او در میلفورد هاون مستقر شد. گفته می شود که در آنجا لقب شوالیه را به خود اختصاص داد. روایت می شود که او در نبرد بوسورث هنری را همراهی کرده است. کمی بیش از یک ماه بعد، در ۲۹ سپتامبر ۱۴۸۵، پادشاه جدید او را به عنوان یکی از خزانه داران اداره
پرداخت عایدی، مسؤول مهمات و اسلحه خانه ها با خانه هایی در برج وورف و متولی عمارت سلطنتی کنینگتون منصوب کرد، جاییکه پادشاه قبل از تاج گذاری در آنجا اقامت داشت. هنگامی که اولین پارلمان هنری تشکیل شد، وضعیت محکومیت او تغییر کرد. حالا او به عنوان مسؤول اسلحه خانه، باید «امنیت» را برای تاج گذاری پادشاه فراهم می کرد. پادشاه همچنین او را به عضویت شورا درآورد و زمین های مختلف و چند قیمومیتی را که خالی مانده بودند، به او اعطا کرد. یکی از این املاک، عمارت هام در ساسکس بود. او در بخش کنترل توپ خانه و استحکامات، مهندسی و کشتی سازی فعالیت می کرد و در ازای انجام این وظایف، دستمزدهای مختلفی به او پرداخت و ثبت شده است. نواحی که وی از دریا به دست آورد، ناحیه گیلفورد نام گرفت. گیلفورد در سال ۱۴۸۶ مبلغی را برای ساخت یک کشتی در شهرستان کنت دریافت کرد. در ۸ مارس ۱۴۸۷ به او به عنوان ناظر ساخت کشتی به نام مری گیلفورد حقوق دریافت کرد. نام این کشتی احتمالاً از نام دختری که در زمان هنری هشتم با کریستوفر کمپه ازدواج کرده بود، گرفته شده است. حقوق های پرداختی بیشتری در ازای کشتی سازی ثبت شده است. در سال ۱۴۸۷ خزانه دار و مقامات عالی رتبه
خزانه داری، تصدی اداره پرداخت عایدی را که توسط پادشاه به طور مادام العمر به گیلدفورد اعطا شده بود، از وی گرفتند. اما او حکمی محرمانه مبنی بر توقف این اقدامات دریافت کرد تا اینکه خود پادشاه، ظاهراً با هدف کارآمدی بیشتر، ترتیبات رسمی را بررسی کند. کمی بعد او منصب خود را واگذار کرد و سپس گیلز داوبنی، هشتمین بارون داوبنی جانشین وی شد. در ۱۴ ژوئیه ۱۴۸۷ گیلفورد مسئولیت سرپرستی، ازدواج و حضانت اراضی الیزابت مورتیمر را در دوران ضعیر بودنش بر عهده گرفت. الیزابت دختر و وارث رابرت مورتیمر (درگذشتهٔ در ۲۲ اوت ۱۴۸۵) بود. رابرت اهل لندمر واقع در تورپ لو سوکن بود و در بوسورث توسط ایزابل هاوارد، دختر جان هوارد، اولین دوک نورفولک کشته شد. گیلدفورد بعداً الیزابت را به عقد پسر دومش، جورج، درآورد. در سپتامبر ۱۴۸۹ دستور داده شد تا تحت نظارت گیلدفورد و ارل اورموند، در ساختمان های کاخ وست مینستر تغییرات خاصی اعمال شود. گیلدفورد در سال ۱۴۹۰ متعهد شد که از ۱۲ ژوئیه به مدت دو ماه، در دریا با ۵۵۰ تفنگدار دریایی و سرباز در سه کشتی به پادشاه خدمت کند. هنری هفتم در ۲۰ فوریه ۱۴۹۲ وصیت خود را با توجه به حمله برنامه ریزی شده به فرانسه تنظیم
کرد و گیلفورد را به عنوان یکی از معتمدان خود منصوب نمود. او پادشاه را تا بولون همراهی کرد و بلافاصله پس از آن، با وی در جلسه ای با کمیسران فرانسوی به منظور ایجاد صلح شرکت کرد. در ۱ فوریه ۱۴۹۳، گیلدفورد مسؤولیت سرپرستی و ازدواج توماس، نوه پسری و وارث سر توماس دیلامر را بر عهده گرفت. گیلدفورد در ۱۹ ژوئیه پدر خود را، سر جان گیلدفورد که مانند خودش یک مشاور محرمانه بود، از دست داد. سر جان در کلیسای جامع کانتربری به خاک سپرده شد. گیلدفورد در سال های ۱۴۹۳ الی ۱۴۹۴ در سمت کلانتر عالی کنت خدمت کرد. در حدود سال ۱۴۹۵ او جزء یکی از شش مقام عالی رتبه ای بود که با سفیر اسپانیایی، مقدمات ازدواج شاهزاده آرتور و کاترین آراگون را ترتیب دادند. در مجلسی که در اکتبر ۱۴۹۵ تشکیل شد، گیلدفورد یکی از نمایندگانی بود که انتخاب رئیس مجلس را به صدراعظم اعلام نمود. در همان مجلس، او برای عدم تقسیم مساوی املاک خود در کنت، اقدام به اخذ مجوز کرد. در این زمان او حسابدار خاندان سلطنتی بود و در ۲۱ آوریل ۱۴۹۶ مباشر زمین هایی شد که در ساری و ساسکس به دوشس یورک تعلق داشت. در ۱۷ ژوئن ۱۴۹۷ گیلدفورد به امر شکست دادن شورشیان کورنیش در بلک هیث کمک کرد