Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
برآمدگی بزرگ دوازدهه یا مجرای پانکراتیک اصلی یک برآمدگی گرد در دوازدهه است که مجرای صفراوی مشترک و مجرای پانکراس در آن تخلیه می شود. در بیشتر افراد، مکانیسم اصلی ترشح صفرا و سایر آنزیم هایی ست که هضم را تسهیل می کنند. ساختار. موقعیت مجرای پانکراتیک اصلی در مجاورت قسمت دوم دوازدهه، ۷ تا ۱۰ سانتی متر از پیلور، در سطح دوم یا سوم مهره های کمر قرار دارد. توسط اسفنکتر اوددی، یک عضله دایره ای شکل، احاطه شده و مخلوطی از آنزیم های پانکراس و صفرا از آمپول واتر دریافت می کند، که هر دو مجرای پانکراس و سیستم صفراوی را تخلیه می کند. محل اتصال بین جلو و روده مستقیماً در زیر مجرای پانکراتیک اصلی رخ می دهد. دوازدهه کمتر از یک سانتیمتر وارد لومن دوازدهه می شود. به نظر گرد است و اغلب توسط چین در بالاترین قسمت پاپیلا پوشانده می شود؛ یعنی طرفی که محتویات را از معده دریافت می کند. مجرای پانکراتیک اصلی از دوازدهه به صورت خوابیده در داخل چین مخاط دیده می شود. مجرای پانکراتیک فرعی در ۲ سانتی متر پروگزیمال واقع شده است. انواع. مجرای پانکراتیک اصلی گاهی اوقات در محل اتصال بین قسمتهای نزولی و افقی دوازدهه یا در قسمت افقی اثنی عشر دیده م
ی شود. یک مطالعه موردی بر روی ۱۰۰۰ نفر به ترتیب در ۱۲ و ۸٪ نشان داد. در قسمت سوم دوازدهه، سطح مهره ها ممکن است L2-3 باشد و در حدود ۱۰٪ افراد ممکن است صفرا دریافت نکند. بعلاوه در تعداد کمی از افراد، مجرای اصلی تخلیه پانکراس ممکن است در واقع مجرای جانبی پانکراس باشد. عملکرد. آنزیم های پانکراس و صفرا از دو مجرای پانکراس و سیستم صفراوی به دوازدهه تخلیه می شوند. این هضم غذا را تسهیل می کند. به ویژه پروتئین ها (آنزیم های پانکراس) و ویتامین های محلول در چربی (صفرا). اهمیت بالینی. مجرای کوچک مجرای سانتورینی را تخلیه می کند، از نظر موقعیت برتر نسبت به پاپیلای ماژور. در تفرقه پانکراس، که در آن پاپیلای جزیی قسمت عمده ترشحات پانکراس را تخلیه می کند و عمده ترشحات کمی را ترشح می کند (برعکس حالت طبیعی)، ممکن است یک سانتورینیزل ایجاد شود که منجر به انسداد ترشحات / ریفلاکس و در نتیجه پانکراتیت شود. تاریخچه. مجرای بزرگ دوازدهه اولین بار توسط Gottfreid Bidloo در سال ۱۶۸۵ به تصویر کشیده شد، اگرچه گاهی اوقات به نام ابراهام واتر، پاپیلای واتر نامیده می شود.
شاطرهویوک یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان غازی عینتاب واقع شده است. شاطرهویوک ۲٬۹۹۰ نفر جمعیت دارد و ۶۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ترکن یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در نورداغی واقع شده است. ترکن ۶۲۱ نفر جمعیت دارد و ۱٬۰۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
فوتبال پرطرفدارترین ورزش در یمن است. این ورزش در این کشور توسط اتحادیه فوتبال یمن اداره می شود. این نهاد تیم ملی فوتبال یمن و همچنین لیگ یمن را اداره می کند.
دولوک یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در شهیدکامل واقع شده است. دولوک ۲٬۲۵۶ نفر جمعیت دارد و ۹۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ماریا بوتو (زاده ۱۰ فوریه ۱۹۷۴) بازیگر آرژانتینی است. از کارهای معروف او می توان به بازی در فیلم "امضاکنندگان ذیل"، "سه عروسی دیگر" و "زندگی من در ویرانه ها" اشاره کرد.
هستی شناسی اجتماعی(به انگلیسی Social Ontology)مطالعه ماهیت و ویژگی های دنیای اجتماعی است. دغدغه آن تحلیل هستارهای مختلفی است که از تعاملات اجتماعی برمی خیزند. از جمله موضوعاتی که در هستی شناسی اجتماعی مطرح است عبارت است از: هستی شناسی اجتماعی در متفکران گوناگون. هستی شناسی اجتماعی در تفکر مرتضی مطهری. طبق دیدگاه مرتضی مطهری از فلسفه اسلامی انسان دارای فطرت است، لذا فقط به دنبال خواسته های مادی نیست نیست. همچنین رابطه انسان و ساختار اجتماعی رابطه ای دوجانبه است. زندگی انسان ماهیت اجتماعی دارد و جامعه از نظر مطهری مجموعه ای از انسان هاست که به خاطر جبر یک مجموعه از نیازها و ذیل مجموعه ای از عقیده ها و ایده ها در هم ادغام شده اند. هستی شناسی اجتماعی در تفکر تئودور شاتزکی. شاتزکی هستی شناسی اجتماعی را به سه دسته تقسیم می کند. هستی شناسی فردگرا، جامعه گرا و موقعیت گرا.
انتقال بین حوضه ای که انتقال میان حوضه ای یا انتقال فراحوضه ای نیز نامیده می شود، اصطلاحی است که برای تشریح و بیان طرح های انسانی انتقال و هدایت آب به کار می رود. در این طرح ها آب از یک حوضه آبریز دارای آب به حوضه دیگری که کمبود آب دارد، یا امکان استفاده انسانی بهتری از آن وجود دارد منتقل می شود. هدف از این طرح ها ممکن است برطرف کردن و کاهش کمبود آب در حوضه مقصد، تولید نیروی الکتریسیته یا هر دو باشد. در موارد کمیابی مانند پروژه آبراهه افتخار در عراق که طی آن آب از رود دجله به فرات منتقل شد، انتقال میان حوضه ای ممکن است با اهداف سیاسی انجام شود. با وجود این که نمونه های تاریخی انتقال آب وجود دارد، نخستین نمونه های مدرن طرح انتقال میان حوضه ای در سده ۱۹ میلادی در استرالیا، هند و ایالات متحده انجام شد. در صورت عدم انجام این طرح های انتقال، امروزه شهرهای بزرگی مانند دنور و لس آنجلس وجود نداشتند. در سده ۲۰ طرح های مشابه بیشتری در کشورهای دیگر مانند اسرائیل، کانادا و چین انجام شد. بدون این طرح های انسانی انتقال آب، انقلاب سبز در هند و گسترش انرژی آبی در کانادا ممکن نبود. از آنجا که انتقال آب میان حوضه های آبریز طبی
عی باعث کاهش آب در حوضه مبدأ و افزایش آب در حوضه مقصد می شود، انجام این طرح ها در برخی نقاط و با گذشت زمان مناقشه انگیز می شود که بر اساس مقیاس پروژه، هزینه، اثرات زیست محیطی و توسعه ای می تواند مجادله و اختلافات بسیاری را به همراه داشته باشد. در حالی که کشورهای توسعه یافته، پیش از این طرح های اقتصادی خود را با مزایای بسیار به بهره بردای رسانده اند، تعداد زیادی طرح انتقال آب در مقیاس بزرگ در کشورهای در حال توسعه مانند برزیل، کشورهای آفریقایی، هند و چین پیشنهادشده یا در حال انجام است. پتانسیل های اقتصادی و مزایای اجتماعی در مناطق پرجمعیت که ریشه در تقاضای آب جهت آبیاری، تأمین آب صنعتی و شهری و نیاز به انرژی تجدیدپذیر به عنوان توجیه این طرح های انتقال آب مطرح می شود. امکان بروز گرمایش جهانی و نگرانی از کاهش آب در دسترس در آینده و استفاده از این پروژه ها به منظور پوشش خطر خشک سالی های آینده و تقاضای روزافزون آب از دیگر توجیهات بیان شده برای انجام این پروژه ها است. ویژگی ها. نتایج یک پژوهش در بررسی تجارب جهانی حدود ۱۷۰ پروژه انتقال آب میان حوضه ای با شرایط بوم شناختی متفاوت نشان داد که تأمین آب شرب شهری، تأمین آب
کشاورزی و تولید انرژی، اهداف زیست محیطی و اهداف چند منظوره به ترتیب بیشترین هدف ها از طراحی و اجرای این پروژه ها بوده اند. گرچه در بسیاری از کشورهای پیشرفته نسبت هدف تأمین آب شرب به بیش از ۸۰ درصد کل پروژه های انتقال آب رسیده است. بر اساس آمار موجود بیش از ۲۷ درصد میزان حجم آب برداشت شده در دنیا توسط پروژه های انتقال آب بین حوضه ای جابه جا می شوند. پروژه های انتقال آب میان حوضه ای اغلب بزرگ مقیاس و پرهزینه اند و به برنامه ریزی و هماهنگی زیرساخت های عمومی و خصوصی عمده ای نیاز دارند. در برخی موارد که جریان انتقال آب تنها با استفاده از شیب زمین و نیروی گرانش ممکن نیست، استفاده از انرژی اضافه جهت پمپاژ آب به سمت مقصد ضروری است. این پروژه ها همچنین از نظر حقوقی و موضوعاتی مانند حقابه و مسائل حریم رودخانه پیچیدگی های بسیاری دارند. در صورتی که رود جاری در حوضه مبدأ یک رود فراملی باشد و از دو یا چند کشور گذر کند، این پیچیدگی ها به مراتب بیشتر می شود. پیامدها. طرح های انتقال آب میان حوضه ای می تواند اثرات زیست محیطی قابل ملاحظه ای بر روی اکوسیستم آبی حوضه مبدأ داشته باشد. در برخی موارد می توان با انجام اقدامات و راهک
ارهای حفاظت از آب در حوضه مقصد، ضرورت و فوریت انجام این طرح های انتقال جهت حل مشکل کمبود آب را کاهش داد یا نیاز به ساخت آن را به تعویق انداخت یا ابعاد و مقیاس پروژه و هزینه های انجام آن را کمتر کرد. به دلیل تبعات و پیامدهای منفی بسیاری که در طرح های انتقال میان حوضه ای وجود دارد، تجربه های گوناگون کشورها نشان داده است که استفاده از طرح های انتقال میان حوضه ای در اولویت آخر قرار دارد. از آنجا که طرح های انتقال آب میان حوضه ای مستقیماً مدیریت حوضهٔ مبدأ و مقصد را تحت تأثیر قرار می دهد، اغلب در بلندمدت منجر به تضعیف شرایط اجتماعی-اقتصادی و زیست محیطی در یکی از دو حوضه شده است. بر همین اساس اجرای پروژه های انتقال آب میان حوضه ای تنها در شرایط اضطرار و عدم وجود راه حل جایگزین و تنها در صورت ضرورت تأمین آب شرب با شناخت همه جانبه و پتانسیل های منطقه، تنها با رویکرد مدیریت جامع و نظام مند، لحاظ کردن جنبه های زیست محیطی، اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و نهایتاً در بلندمدت قابلیت طرح را خواهند داشت. در ایران. ایران کشوری نیمه خشک است که به دنبال خشک سالی های پی درپی و تغییرات اقلیمی، همواره درگیر معضلات کم آبی بوده و خواهد بو
د. معضلات ناشی از حکمرانی آب و مدیریت نامطلوب نیز مزید بر علت شده است. با وجود این، کشور ایران سابقه استفاده از طرح های انتقال بین حوضه ای آب را دارد. مطابقت نداشتن محدوده حوضه های آبریز ایران با تقسیمات کشوری و مرزهای سیاسی یکی از مشکلات مدیریت آب ایران است. عوامل تغییرات بنیادی مدیریت منابع آب منجر به تغییر محدوده های مدیریت آب از حوضه های آبریز به مرزهای سیاسی استان ها شده و همین امر مدیریت آب در ایران را پیچیده تر کرده است. این تغییرات به افزایش رقابت میان استان های دارای رودخانه و درگیری بیشتر در تخصیص آب در سیستم های رودخانه ای فرا استانی شده است. اجرای پروژه های زیربنایی و مهندسی به طور جدی محیط زیست ایران را تحت تأثیر قرار داده که اثرات منفی آن بر سلامت مردم و بر سیستم های طبیعی مشاهده شده یا در طولانی مدت دیده خواهد شد. با وجود اثرات محیط زیستی و اقتصادی، تشنگی برای توسعه فنی و تکنولوژی سریع (به جای توسعه پایدار) هنوز هم عامل اصلی تصمیم گیری های توسعه ای ایران است. زمانی که سدسازی از رونق افتاد، توجه به گزینه های دیگری مانند انتقال آب و آب شیرین کن جلب شد و در همین راستا پروژه های عظیمی مانند انتقال
آب از خلیج فارس و دریای خزر به مرکز ایران اعلام شده است. بر اساس اطلاعات موجود، حجم انتقال آب در ایران ۶٫۳۵ کیلومتر مکعب در سال است که اکثر پروژه های انتقال آب میان حوضه ای برای تأمین اهداف کشاورزی همراه با احداث تونل های طولانی اجرا شده اند. طرح های انتقال آب دریا به فلات مرکزی ایران، طرح انتقال آب از مازندران به سمنان، انتقال آب کارون، طرح انتقال آب بهشت آباد، انتقال آب الیگودرز به قم و طرح انتقال آب بن-بروجن نمونه هایی از طرح های انتقال آب میان حوضه ای در ایران به شمار می روند.
اَبوطیِّبِ طاهر بن عبدالله بن طاهر طبَری با کُنیهٔ "ابوطیب" (۹۵۹–۱۰۵۸م) قاضی، حقوقدان، فقیه شافعی، نویسنده و شاعر طبرستانی و قاضی شهر بغداد در روزگار خود بود. "جواب فی السماع و الغناء" که در کتابخانه رباط مراکش نگهداری می شود، "التعلیقة الکبری فی الفروع" که در کتابخانة توپکاپی استانبول نگهداری می شود و "روضة المنتهی فی مولد الامام الشافعی" که در کتابخانه آنکارا نگهداری می شود، از آثار اوست. ابوطیب بیش از ۱۰۰ سال زیست و سرانجام در بغداد درگذشت در مراسم تشییع وی بزرگان بغداد شرکت داشتند و پیکر وی در جانب غربی بغداد نزد مقبرة احمد بن حنبل در باب الحرب به خاک سپرده شد. ابوطیب در ادب نیز دستی داشت و مبادلات شعری وی با ابوالعلاء معری و نیز اشعار دیگری از او بر جای مانده است. پیوند به بیرون. ABU’L-TAYYEB ṬABARĪ در ایرانیکا.
فرودگاه ریزه–آرتوین یک فرودگاه در ترکیه است که در پازار واقع شده است. این فرودگاه میان شهرهای ریزه و آرتوین مشترک است.
چاغلار بیرینجی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال گالاتاسرای، باشگاه فوتبال اردواسپور، باشگاه فوتبال ترابزون اسپور، باشگاه فوتبال بلدیه اسپور آق حصار، باشگاه فوتبال دنیزلی اسپور، باشگاه ورزشی استانبول اسپور، باشگاه فوتبال الازیغ اسپور، و باشگاه فوتبال قیصریه اسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال Turkey A2 national football team و ترکیه بازی کرده است.
سدات بایراک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اردواسپور، باشگاه فوتبال ترابزون اسپور، باشگاه فوتبال سیواس اسپور، باشگاه ورزشی گنچلربیرلیغی، باشگاه فوتبال آنکاراگوچو، و باشگاه فوتبال الازیغ اسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال Turkey A2 بازی کرده است.
عملیات بورزا (تندباد) () سلسله ای از قیام ها بود که در جنگ جهانی دوم توسط جنبش مقاومت لهستان به رهبری ارتش میهنی علیه نیروهای اشغال گر آلمانی انجام شد. مقامات لهستانی امید داشتند طی عملیات بورزا و در هنگام ضعف قوای آلمانی در لهستان و نزدیک شدن پیشروی ارتش سرخ شهرهای لهستان را آزاد کرده و پیش از رسیدن قوای شوروی بتوانند قدرت را در لهستان به دست بگیرند. هدف دولت در تبعید لهستان در لندن این بود که مرزهای لهستان و شوروی را در حالت پیش از سال ۱۹۳۹ نگه داشته و خط کرزن را رد نمایند. تاریخچه. ارتش میهنی از ابتدای تأسیس خود در حال آماده سازی قیام مسلحانه ملی علیه آلمانی ها بود. چارچوب اساسی قیام در سپتامبر ۱۹۴۲ بنا نهاده شد. بر اساس این نقشه هنگامی که شکست ورماخت در جبهه شرقی مسجل شد فرمانده کل قوای لهستان در تبعید باید فرمان قیام را بدهد. اهداف اساسی این قیام عبارت بودند از: بازسازی ارتش منظم لهستان قرار بود براساس ترتیب نیروهای پیش از جنگ باشد و واحدهای ارتش میهنی به لشکرهای منظم مبدل شوند. در ابتدا باید ۱۶ لشکر پیاده نظام، سه تیپ سواره نظام و یک تیپ موتوری با سلاح های غنیمتی یا سلاح هایی که متفقین به لهستانی ها می
رسانند ایجاد می شدند. مرحله دوم نیز عبارت بود از بازسازی ۱۵ لشکر پیاده و ۵ تیپ سواره نظام جدید که پیش از آغاز جنگ جهانی دوم در مرزهای شرقی و غربی لهستان مستقر بودند. این نقشه تا حدی اجرا شد. از سال ۱۹۴۳ واحدهای ارتش میهنی در گروه های بزرگتری که نام و شماره لشکرها، تیپ ها و هنگ های پیش از جنگ لهستان را با خود داشتند. دوست دوست ما. پس از شکست آلمان در نبرد استالینگراد در ابتدا سال ۱۹۴۳ مشخص یود که به احتمال بسیار زیاد این ارتش سرخ است که به سمت لهستان خواهد آمد و ارتش میهنی باید با آن تعامل داشته باشد. در فوریه ۱۹۴۳ فرمانده ارتش میهنی، ژنرال استفان رووتسکی نقشه قیام را اصلاح نمود که بر اساس آن قیام باید در سه مرحله انجام می شد. مرحله نخست قیام مسلحانه در شرق (به خصوص در کانون های شورشی لووف و ویلنیوس) پیش از رسیدن قوای پیشروی ارتش سرخ انجام می گردید. برای آماده سازی ها، سازمان بادبزن تأسیس شد. مرحله دوم عبارت بود از قیام مسلحانه در ناحیه میان خط کرزن و رود ویستولا، و مرحله سوم یک قیام ملی در سرتاسر لهستان بود. در ۲۵ آوریل ۱۹۴۳، پس از استعلام های لهستان دربارهٔ کشتار کاتین، ژوزف استالین به روابط دیپلماتیک شوروی
و لهستان خاتمه داد. اکنون مشخص بود که قوای ارتش سرخ نه به عنوان نیروهای آزادی بخش بلکه آنچنان که ژنرال رووتسکی گفته بود به عنوان «دوست دوستان ما» وارد خاک لهستان خواهند شد. در ۲۶ نوامبر ۱۹۴۳ دولت در تبعید لهستان طی دستورالعملی اعلام نمود که در صورت عدم برقراری روابط دیپلماتیک با شوروی پیش از ورود نیروهای آن کشور به خاک لهستان، تا هنگام اتخاذ تصمیمات آتی نیروهای ارتش میهنی باید مخفی بمانند. اما فرماندهان ارتش میهنی رویه دیگری را پیش گرفتند و در ۳۰ نوامبر ۱۹۴۳ نسخه نهایی عملیات تهیه گشت. نگاهی به عملیات. طرح عملیات شامل همکاری با ارتش شوروی در سطح تاکتیکی بود، در مناطق آزاد شده باید مقامات مدنی لهستان از مخفیگاه ها بیرون آمده و قدرت را در نواحی آزاد شده به دست می گرفتند. این طرح توسط نماینده دولت در تبعید و اعضا پارلمان زیرزمینی لهستان تصویب شده بود. در ۲ ژانویه ۱۹۴۴ نیروهای ارتش سرخ متعلق به جبهه دوم بلاروس از مرزهای پیش از جنگ لهستان گذشتند و عملیات بورزا آغاز شد. نیروهای زیرزمینی لهستان با فرماندهان قوای پیشرو ارتش سرخ ارتباط برقرار کردند و عملیات مشترک موفقی را بر ضد ورماخت آغاز نمودند که منجر به بازپس گیری
کوول در ۶ آوریل و وولودیمیر-وولینسکیی شد. اما به زودی نیروهای لهستانی مجبور به عقب نشینی به سمت غرب شدند و در ناحیه پولیشه از طرف نیروهای آلمانی و ارتش سرخ مورد هجوم قرار گرفتند. سربازان لهستانی که توسط ارتش سرخ اسیر می شدند یا باید به ارتش سرخ می پیوستند یا آنکه به گولاگ فرستاده می شدند. باقی مانده نیروهای لهستانی از رود بوگ گذشتند و توسط پارتیزان های شوروی مورد حمله قرار گرفتند. پس از آزادی لوبارتوف و کوچ نیروهای لهستانی که به ۳۲۰۰ نفر کاهش یافته بود توسط ارتش سرخ محاصره و به اسارت گرفته شدند. عملیات بورزا در نواحی مختلف لهستان. جنوب شرقی وولینیا. عملیات بورزا در وولینیا که تا پیش از ۱۹۳۹ متعلق به لهستان بود با ورود قوای ارتش سرخ در ژانویه ۱۹۴۴ آغاز گشت. نیروی اصلی عمل کننده در این ناحیه بر ضد ورماخت را لشکر ۲۷ پیاده نظام ارتش میهنی با توان نزدیک به ۶۵۰۰ نفر تشکیل می داد. روی هم رفته بین ژانویه تا ژوئن ۱۹۴۴ لشکر ۲۷ پیاده نظام ارتش میهنی در بیش از ۱۰۰ درگیری حضور داشت و بیش از ۶۰۰۰ سرباز خود را از دست داد. تلفات نیروهای آلمانی و مجارستانی نیز تا ۷۵۰ کشته و ۹۰۰ زخمی برآورد شده است. عملیات دروازه سپیده دم. در
شمال لهستان در ۷ ژوئیه ۱۹۴۴ واحدهای ارتش میهنی در ناحیه ویلنیوس و ناواریداک که متشکل از نزدیک به ۱۳۰۰۰ مرد به فرماندهی الکساندر کشژانوسکی بودند به شهر ویلنیوس که در اشغال نیروهای آلمانی بود حمله کردند اما تا ورود نیروهای ارتش سرخ نتوانستند کاری از پیش ببرند. با ورود قوای ارتش سرخ، نیروهای شوروی و ارتش میهنی لهستان به صورت مشترک در ۱۳ ژوئیه توانستند شهر را آزاد کنند. همچنین تا پیش از آزادسازی شهر پارتیزان های شوروی به کمک واحدهای لهستانی توانسته بودند نواحی اطراف شهر را از نیروهای ورماخت آزاد نمایند. همکاری میان شوروی و لهستانی ها به سرعت پایان یافت و در ۱۴ ژوئیه کشژانوسکی و افسرانش توسط ارتش سرخ خلع سلاح و زندانی گشتند، واحدهای ارتش میهنی هم که در برابر خلع سلاح مقاومت می نمودند با خشونت سرکوب شدند که موجب تلفاتی نیز شد. قیام لووف. در ۲۳ ژوئیه ارتش میهنی در لووف با همکاری قوای ارتش سرخ که در حال پیشروی بودند قیام مسلحانه را آغاز نمود. پس از گذشت چهار روز شهر آزاد گشت و مقامات مدنی و نظامی لهستانی جهت ملاقات با فرماندهان ارتش سرخ احضار گشتند اما همه ایشان توسط اِن کاوه ده بازداشت شدند. نیروهای تحت امر سرهنگ و
ادیسواو فیلیپکوسکی نیز یا به گولاگ فرستاده شدند یا مجبور شدند تا به قوای ارتش سرخ بپیوندند و تعدادی نیز دوباره مخفی شدند. پولیشه. با پیشروی سریع ارتش سرخ به سمت غرب عملیات بورزا در پولیشه آغاز گشت و نزدیک به دو هفته (از ۱۵ تا ۳۰ ژوئیه) ادامه داشت. عمده درگیری ها در غرب پولیشه مانند بیاروزا، کوبرین، بیاروزا و نواحی مانند پینسک متمرکز بودند. سرفرماندهی ارتش میهنی فرمان تشکیل لشکر ۳۰ پیاده نظام ارتش میهنی در پولیشه را صادر نمود که استعدادی نزدیک به ۱۰۰۰ نفر سرباز را دارا بود. در ۳۰ ژوئیه نیروهای لهستانی با قوای ارتش سرخ برخورد نمودند. افسران شوروی به لهستانی ها دستور دادند تا به سپاه اول لهستان بپیوند اما سربازان ارتش میهنی از دستور اطاعت نکرده و تصمیم گرفتند به سمت ورشو حرکت کنند تا به قیام در این شهر کمک کنند اما در نزدیکی اوتووتسک توسط ارتش سرخ محاصره و خلع سلاح شدند. قیام ورشو. با مشاهده رفتار ارتش سرخ در نواحی آزاد شده دولت در تبعید لهستان و فرمانده ارتش میهنی ژنرال تادئوس کوموروسکی به این نتیجه رسیدند که تنها شانس برای حفظ استقلال لهستان یک قیام در پایتخت است. در ۲۱ ژوئیه کومورسکی دستور داد که قیام ورشو با
ید در ساعت ۱۷:۰۰ روز اول اوت ۱۹۴۴ آغاز شود. هدف سیاسی از این قیام تأکید کردن بر اهمیت وجود دولت لهستان در نزد متفقین بود و قرار بود با آزادی ورشو دولت در تبعید لهستان بتواند به عنوان دولت مشروع لهستان از تبعید بازگردد. در همان زمان واحدهای ارتش میهنی در نواحی دیگر نیز بسیج شدند. واحدهای ارتش میهنی در کراکوف، ویلنیوس و لووف آماده می شدند تا همراه با ورشو قیام را آغاز کنند اما بسیاری از این عملیات ها به دلایل مختلفی لغو شود (نگاه کنید به قیام کراکوف). در نواحی کیلتس و رادوم لشکر ۲ پیاده نظام ارتش میهنی تشکیل گشت و کنترل تمام این نواحی به جز خود شهرها را توانست به دست بگیرد و واحدهای دیگری نیز در کراکوف، ووچ و لهستان بزرگ ایجاد شدند. بیاویستوک. عملیات بورزا در ناحیه بیاویستوک در نیمه دوم ژوئیه ۱۹۴۴ آغاز شد و تا اواخر سپتامبر ادامه داشت. ارتش میهنی در این ناحیه بر اساس سازمان دهی پیش از جنگ ارتش لهستان چهار واحد نظامی که عبارت از دو لشکر پیاده نظام و دو هنگ سواره نظام بودند را ایجاد نمود. این واحدها در مجموع ۷۰۰۰ سرباز را دربرداشتند و در بیش از ۲۰۰ درگیری شرکت کردند. نخستین واحد که وارد درگیری شد هنگ ۸۱ پیاده نظا
م ارتش میهنی بود که در جنگل های اطراف گرودنو عملیات می کرد. با توجه به اینکه این واحد تنها به سلاح های سبک مجهز بود نتوانست شهر گرودنو را آزاد نماید و تنها به درگیری با پاسگاه های نیروهای آلمانی اکتفا کرد. در اطراف بیاویستوک هنگ ۴۲ پیاده نظام ارتش میهنی و هنگ ۱۰ اولان ارتش میهنی متمرکز بودند و هنگ ۲ اولان ارتش میهنی در نواحی برانگسک و خاینووکا فعال بود. این واحد خطوط و پل های راه آهن میان خاینووکا و چرمخا را منفجر نمود و هنگ ۷۶ پیاده نظام ارتش میهنی نیز در نواحی سیانکوویچ و لاپی به عملیات می پرداخت. سه هنگ ارتش میهنی نیز در جنگل کهن آگوستف تشکیل شدند که عبارت بودند از هنگ ۱ اولان ارتش میهنی به استعداد ۳۰۰ سرباز، هنگ ۴۱ و ۳ پیاده نظام ارتش میهنی جمعاً متشکل از ۷۰۰ سرباز. آلمانی ها که از حمله چریک های لهستانی نگران بودند در شهر آگوستف وضعیت اضطراری اعلام کردند. در طول عملیات بورزا در این ناحیه بیش از ۳۰ عملیات هجومی توسط قوای ارتش میهنی انجام شد که در نتیجه آن ۴ وسیله حمل و نقل آلمانی و خط راه آهن میان آگوستف و گرودنو از میان رفت. در ۶ اوت ۳۰۰ سرباز لهستانی توانستند از خطوط نیروهای آلمانی بگذرند و خود را به ناح
یه تحت تصرف شوروی برسانند. این واحد از پاییز عملیات خود را پایان داد و آخرین درگیری آن در ۲ نوامبر بود. در جنگل های اطراف دژهای اوسوویتوس واحد شماره ۹ پیاده نظام سواره تحت امر ویکتور کونوپکا عملیات می کردند. در ژوئیه و اوت ۱۹۴۴ این واحد با نیروهای آلمانی در چند ناحیه درگیر شد و در ۸ سپتامبر پس از یک درگیری سنگین عمده نیروهای آن از میان رفتند. سربازان باقی مانده نیز از خطوط نیروهای آلمانی گریخته و به سمت نیروهای ارتش سرخ رفتند. در ناحیه ومژا لشکر ۳۳ پیاده نظام ارتش میهنی به استعداد سه گردان تشکیل شد. این واحد در پشت خطوط آلمان به خرابکاری می پرداخت و خطوط ارتباطی میان جبهه های نبرد و پروس خاوری را تهدید می نمود. در نزدیکی روستای چرنوو اونده لهستانی ها ۱۵۰ اسیر جنگی شوروی را آزاد کردند که در تلافی آن نیروهای آلمانی در ۲۲ ژوئیه روستا و تمامی اهالی آن را از میان بردند. لوبلین. در ناحیه لوبلین عملیات بورزا در دو هفته پایانی ژوئیه ۱۹۴۴ انجام شد. ارتش میهنی در این ناحیه واحدهایی مانند لشکر ۳ پیاده نظام، لشکر ۹ پیاده نظام، هنگ ۱۵ پیاده نظام را همراه با گردان های دهقانی و دیگر واحدهای مقاومت ایجاد نمود، همچنین لشکر ۲۷
پیاده نظام ارتش میهنی از ناحیه وولینیا نیز به این بخش منقل شد. این واحدها در مجموع ۲۰۰۰۰ سرباز لهستانی را توانسته بودند سازمان دهی کنند. در سرتاسر ناحیه لوبلین نیروهای چریکی با همکاری پارتیزان های شوروی به قوای آلمانی که در حال عقب نشینی بودند حمله می کردند که منجر به انتقام گیری نیروهای آلمانی و تخریب روستاها توسط ورماخت و اس اس می شد. در جنوب و ناحیه زاموشچ هنگ ۹ پیاده نظام شهر بوژتس را آزاد نمود و سپس با کمک نیروهای شوروی وارد شهر توماشوف لوبلسکی شدند. در ۲۱ و ۲۲ ژوئیه لشکر ۲۷ وولینیا شهرهای کوک، لوبارتوف و فیرلی را آزاد نمود و در قسمت غربی هنگ های ۸ و ۱۵ پیاده نظام شهرهای مختلفی مانند کوروف، اوژندوو، گاربوو و… را آزاد کردند. در ۲۶ ژوئیه نیروهای لهستانی با کمک ارتش سرخ به سمت پوواوه پیشروی کردند و ضمن آزادی شهر چند وسیله حمل و نقل ریلی آلمان را از بین بردند. کراکوف. ناحیه کراکوف ارتش میهنی یکی از بزرگ ترین سازمان های این ارتش بود و از پرزمیسی تا خود کراکوف را شامل می گشت اما با وجود بسیج نیروها، ارتش میهنی از اجرای قیام برنامه ریزی شده در کراکوف صرف نظر کرد. (نگاه کنید به قیام کراکوف) رادوم-کیلتس. عملیات
بورزا در رادوم و کیلتس از ۱ اوت آغاز گشت و تا ۶ اکتبر ادامه داشت. ارتش میهنی در این ناحیه لشکرهای ۲، ۷ و ۲۸ پیاده نظام را به همراه واحدهای دیگری ایجاد نمود. هدف عملیات در این ناحیه آزادی بخش شرقی رود ویستولا به کمک ارتش سرخ بود. چریک های لهستانی برنامه داشتند تا پل های موجود بر روی رود ویستولا و کارخانه های اسلحه سازی در ستاراخوویتسه و سکارژسکو-کامیننا را اشغال نمایند. پس از آنکه ارتش سرخ از ویستولا عبور کرد و سرپل هایی را در ساندومیژ و ماگنوشو ایجاد نمود. (نگاه کنید به عملیات لوبلین-برست) ارتش میهنی با قوای شوروی ارتباط برقرار نمود و همکاری با آن ها را آغاز نمود. در کوژینیسه و ساندومیژ واحدهای لهستانی به نیروهای شوروی که در حال پیشروی بودند یاری می رساندند: در شب ۱ اوت ۱۹۴۴۴ ضدحمله نیروهای آلمانی توسط هنگ دوم پیاده نظام ارتش میهنی پس زده شد و به نیروهای شوروی کمک کرد تا سرپل خود در ساندومیژ را حفظ کنند. در ۳ اوت نیروهای لهستانی و شوروی استاسزور را آزاد کردند و در روزهای آتی سربازان لهستانی که توسط قوای زرهی شوروی پشتیبانی می شدند توانستند ستوپنگتسا و بوسکو را تصرف کنند. در ۴ اوت ۱۹۴۴ ژنرال تادئوس کوموروسکی ب
ه تمام واحدها در رادوم-کیلتس دستور داد تا به سمت پایتخت حرکت کرده و به قیام ورشو ملحق شوند. این عملیات که به نام عملیات انتقام شناخته می شد منجر به تشکیل سپاه کیلتس ارتش میهنی گشت که متشکل از ۶۴۳۰ سرباز بود. این سپاه حرکت خود به سمت ورشو را آغاز نمود اما هیچ گاه به پایتخت نرسید. فرماندهان ارتش میهنی پس از تجزیه و تحلیل دقیق نیروهای آلمانی مستقر در اطراف ورشو تصمیم گرفتند که عملیات را متوقف نمایند. ریسک عملیات بسیار بالا بود زیرا لهستانی ها برای مقابله با دشمن به سلاح های سنگین و زره پوش مجهز نبودند، به همین جهت هم عملیات انتقام متوقف و سپاه کیلتس منحل گشت. لودز. عملیات بورزا در اطراف شهر ووچ در تابستان و پاییز ۱۹۴۴ انجام شد. ارتش میهنی در این منطقه واحدهایی مانند هنگ ۲۵ پیاده نظام را تشکیل داد که در جنگل های اطراف پرزیسوچا مستقر بودند. این واحدها عملیات خود بر ضد واحدهای آلمانی را از اوت ۱۹۴۴ آغاز کردند و آخرین عملیاتشان در ۸ نوامبر انجام شد. مجموع تلفات نیروهای لهستانی در این منطقه ۱۳۰ نفر بود. نتایج. سرکوب قیام در ورشو توسط نیروهای آلمانی که در نبود همراهی شوروی با شورشیان ممکن شد پایان عملیات بورزا را رقم
زد. ژوزف استالین نمی خواست که دولت در تبعید لهستان بتواند در کشور قدرت را به دست بگیرد و به جای آن قصد داشت یک حکومت دست نشانده کمونیستی را بر لهستان حاکم نماید. از همین رو تعداد زیادی از اعضا ارتش میهنی و مقامات مدنی لهستان توسط شوروی دستگیر یا کشته شدند. آلمانی ها نیز اکنون توجه خود را معطوف به حفظ میدان های نفتی رومانی کرده بودند. در پاییز ۱۹۴۴ بسیار از واحدهای ارتش میهنی منحل شدند و بقیه نیز برای ادامه مقاومت در برابر شوروی به فعالیت مخفی روی آوردند.
اورتاحصار یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان ترابزون واقع شده است. اورتاحصار ۲۴۳٬۷۳۵ نفر جمعیت دارد و ۵۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
چوکورچائیر یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در ترابزون واقع شده است. چوکورچائیر ۱۱٬۰۷۷ نفر جمعیت دارد و ۲۷۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
یالینجاک یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در ترابزون واقع شده است. یالینجاک ۳٬۲۳۱ نفر جمعیت دارد و ۱۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
اغرجی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در دورک (ترکیه) واقع شده است. اغرجی ۱٬۵۱۰ نفر جمعیت دارد و ۲۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
چای دغیرمنی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در استان زونگولداغ واقع شده است. چای دغیرمنی ۵٬۱۳۰ نفر جمعیت دارد و ۶۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.