Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سرخ پوستان را آزاد سازد. هنگامی که شورش آغاز شد، خوان سانتوس ۳۰ تا ۴۰ ساله بود. او کوشما یا لباس مخصوص سرخپوستان جنگل را به تن می کرد و همیشه صلیب ساخته شده از چوب چونتا با گوشه های نقره ای رنگ بر روی سینه داشت. او معمولاً مقدار زیادی برگ کوکا، که آن را «گیاه خدا» می نامید می جوید. او ویژگی های یک مستیزو را داشت. یکی از راهبان فرانسیسکن که با او دیدار کرده بود، وی را قد بلند و برنزه توصیف کرد و افزود: «او مقداری مو بر بازوان خود دارد، صورت کوچکی دارد، کاملاً اصلاح کرده به نظر می رسد… چهره خوبی دارد. رنگ پریده با موهایی که از پیشانی تا ابروها کوتاه شده اند و بقیه از استخوان فک آویخته است»، یعنی مطابق روش غربی قرن هجدهم به حالت دم اسبی جمع شده است. فرانسیسکن ها و مبلغین آن ها با شورش های بسیاری روبرو شدند. آخرین شورش های قبل از قیام خوان سانتوس در سال ۱۷۳۷ بود. یک رئیس قبیله آشانینکا به نام ایگناسیو توروته دو هیئت مبلغین را نابود کرد که در آن ۱۳ نفر از جمله ۵ کشیش کشته شدند. یکی از بازماندگان گزارش داد که توروته دلایل خود برای شورش را به کشیشی گفته است: «شما و نفراتتان هر روز با خطبه ها و آموزه های تان ما را م
ی کشید و آزادی ما را از بین می برید.» بیست تن از پیروان توروته توسط اسپانیایی ها دستگیر و اعدام شدند و او خودش در جنگل ناپدید شد. شورش. طرح خوان سانتوس آتاهوالپا. در ماه مه ۱۷۴۲، خوان سانتوس به همراه یک نفر از قوم پیرو، به نام بیسابکی، در محل هیئت مذهبی فرانسیسکن در منطقه کوئیزوپانگو در لبه جنوبی گران پاژونال، در چند کیلومتری شمال شهر امروزی پورتو اوکوپا ظاهر شد. آنچه وی انجام داده یا گفته است ناشناخته است. اما وی علاوه بر آشانینکا در میان آموشا و سایر افراد بومی نیز مورد حمایت قرار گرفت. طی چند روز بیش از شش هیئت مذهبی در منطقه سرو دلا سل و چانچامایو توسط مردم بومی تعطیل شدند. میزان پیشرفت. دانش وی از زبان کچوا و چندین زبان آمازونی این امکان را برای خوان سانتوس داشت که توسط بومیان جنگل مرکزی که با اشتیاق فراوان به مبارزه او پیوستند، به راحتی درک شود. این شورش توانست مردم جنگل مرکزی را جمع کند: آشانینکا، یانشا و حتی شیپیبو، یعنی جمعیتی که در حوضه رودخانه های تامبو، پرنه و پیچیس سکونت دارند. کل این منطقه با نام گران پاژونال شناخته می شد و قلمرو مأموریت های فرانسیسکان بود. خوان سانتوس بیش از ۲۰۰۰ نفر داشت که با
آنها توانست جنگل مرکزی را کنترل کند، سرزمینی که در غیر اینصورت توسط قدرت نایب السلطنه تنظیم نمی شد. توسعه شورش. اولین هدف شورشیان عقب راندن دشمن در اننو بود، تا بعداً به ماتانزاس، کیسوپانگو و پیچانا، ادامه یابد. آنها در مجموع ۲۷ پایگاه مبلغان را تخریب کردند و تهدید کردند که به سیرا نیز حمله خواهند کرد. نایب السلطنه مارکی دو ویلاگرشیا به فرمانداران خود در مرزهای جائوجا و تارما، بنیتو ترونکوزو و پدرو دی میلا کمپو دستور داد تا برای محاصره شورشیان وارد منطقه آشفته شوند. این کار انجام شد و فرماندار تروناکوسو به کیسوپانگو رسید. او در آنجا با مقاومت زیادی روبرو شد، اما توانست سرخ پوستان را عقب بنشاند. خوان سانتوس از این درگیری اجتناب کرد و راهی شهر هوانکابامبا شد. نیروهای استعمار برای جستجوی او از تارما خارج شدند، اما رهبر مستیسو موفق به فرار شد. در ژوئن، یک کشیش، سانتیاگو واسکز دو کالسدو، برای دیدار با خوان سانتوس به کوئیزوپانگو سفر کرد. از آن تماس و سایر مواردی که رهبران بومی گزارش داده اند، برخی از شخصیت و اهداف سانتوس روشن تر شده است. سانتوس می گفت که او مسیحی است و مرام را به زبان لاتین می خواند. او برای بازپس
گیری «پادشاهی خود» به پاژونال آمده بود و ادعا می کرد که حلولی از آتاهوالپا، آخرین امپراتور اینکاها است و قصد دارد، با کمک مردم بومی، آن را احیا کند. سانتوس می گفت که او با خشونت مخالف است، اما قصد دارد اسپانیایی ها و بردگان آفریقایی آنها را با کمک انگلیسی ها از پرو بیرون کند. (هیچ مدرکی وجود ندارد که سانتوس با انگلیسی ها در تماس بوده باشد، اما ادعای کمک گرفتن وی اسپانیایی ها را نگران کرده بود) محقق استفانو وارسه می گوید «نگرش های سانتوس» رفتار یک فرد معتدل «پر از» الهام عرفانی بود. وی عصیان خود را، همچنان که در آن سالیان در جوامع استعماری بود، بر اساس دین قرار داد. خوان سانتوس قول داد که شورش، صلح و سعادت را برای همه آندها به ارمغان خواهد آورد که از جنگل شروع شده و به مناطق مرتفع و سواحل گسترش می یابد. خوان سانتوس می گفت که اوج شورش او تاج گذاری به عنوان ساپا اینکا (حاکم عالی تاوانتینسویو) خواهد بود. به نظر می رسید اهداف سانتوس بیشتر ساکنان سرزمین های مرتفع بود که تابع امپراتوری اینکا بودند، بیش از آشانینکا و دیگر مردمان جنگل که تحت قید امپراتوری نبوده و احتمالاً اهداف بلندپروازانه او را نداشتند. همان طور که
در مورد دو اسیر آفریقایی گفته شد. انگیزه آنها در حمایت از سانتوس این بود که «آنها کشیشی نمی خواستند و مایل به مسیحی شدن نبودند». خصومت اولیه سانتوس با آفریقایی ها به سرعت تغییر کرد و چندین برده سابق آفریقایی فرانسیسکن ها از طرفداران مهم شورش شدند. آفریقایی ها به دلیل دانششان در مورد سلاح های اروپایی و تاکتیک های نبرد ارزشمند بودند. بسیاری از مردم بومی و مستیسوهای آند نیز به شورش پیوستند. سال بعد، اسپانیایی ها اقدام به اعزام واحدهای نیرو به کویمیری (امروزه لامرسد)، در دره چانچامایو کردند. آنها تحت فرمان شهردار شهر تارما، آلفونسو سانتای اورتگا، و همراه فرماندار مرز، بنیتو ترونکوسو بودند. در ۲۷ اکتبر ۱۷۴۳، آنها به کویمیری رسیدند، و در آنجا برای خود شروع به ساختن یک پایگاه نظامی نمودند که در نوامبر به پایان رسید. این پایگاه مجهز به چهار توپ و تجهیزات دیگر و مهمات مربوط به آن بود. در ۱۱ نوامبر، قاضی سانتا عازم مقر مرکزی شد و کاپیتان فابریسیو برتولی را با ۶۰ سرباز در آن پایگاه رها کرد. خوان سانتوس که از تمام حرکات حریف خود آگاه بود، قصد حمله به این پایگاه کوچک را داشت. ابتدا محموله ای از مواد غذایی را که به سمت قل
عه می رفت توقیف کرد. سپس محاصره را آغاز کرد. عدم روحیه همراه با یک بیماری همه گیر بسیاری از سربازان اسپانیایی را دربر گرفت. این امر تا حدی پیش رفت که سربازان از گرسنگی تحت فشار قرار گرفتند و برخی نیز صفوف خود را ترک کردند. خوان سانتوس از برتولی خواست تسلیم شود، اما او نپذیرفت و معتقد بود که نیروهای مورد تقاضای او به زودی به راهنمایی یک مبلغ مذهبی که از دست شورشیان فرار کرده بود، وارد می شوند. سرانجام خوان سانتوس تصمیم به حمله به قلعه گرفت و همه اسپانیایی ها کشته شدند. این در آخرین روزهای سال ۱۷۴۳ اتفاق افتاد. پیروزی. کشیشان فرانسوی، افراد عادی و نوکیشان که در بیست و یک مرکز از بیست و سه مرکز مبلغین مسیحی در جنگل مرکزی زندگی می کردند، به دو مرکز بازمانده فرار کردند. این دو کویمیری، نزدیک شهر لا مرسد امروزی و سونومورو در نزدیکی شهر امروزی سان مارتین د پانگوآ بودند. خوان سانتوس پایگاه عملیات خود را ۱۱۰ کیلومتر به شرق از کویزوپانگو به اننو، یک مرکز مبلغین با انزوای کمتر اما استراتژیک، بر روی رودخانه پرنه در منطقه سرو دلا سال، منتقل کرد. اولین خشونت شورش در سپتامبر ۱۷۴۲ رخ داد. این هنگامی بود که نیروهای شبه نظامی
محلی به سرپرستی سه فرانسیسکن در اطراف کویمیری در کمین افتاده و کشته شدند. در همان ماه دو نیروی اسپانیایی از سربازان معمولی برای سرکوب شورش از آند اعزام شدند، اما آنها موفق به یافتن خوان سانتوس نشدند. اسپانیایی ها در کویمیری قلعه ای بنا کردند و ۸۰ سرباز را با توپخانه در آنجا گذاشتند، در همان حال بیشتر ارتش را به شهر تارما در منطقه آند به عقب بردند. سانتوس قلعه را محاصره کرد ولی عبور امن اسپانیایی ها به تارما را پیشنهاد داد، اما آنها این پیشنهاد را رد کردند. اسپانیایی ها در تلاش برای تأمین غذا برای قلعه، یک نیروی کمکی از تارما فرستادند اما این نیرو در کمین افتاد و ۱۷ نفر آنها کشته شدند. سربازان ناامید و گرسنه اسپانیایی تصمیم به فراراز قلعه گرفتند، اما توسط نیروهای بومی رهگیری شدند و همه ۸۰ نفر کشته شدند. هنگامی که یک نیروی کمکی متشکل از ۳۰۰ نفر در ژانویه ۱۷۴۳ به قلعه رسیدند، آنها با آتش توپخانه بومیان استقبال شدند و مجبور به عقب نشینی گردیدند. تنها شهر سونومور از ماموریت های قبلی همچنان در دست اسپانیایی ها ماند. سانتوس و پیروانش بیش از دو سال کنترل بی چون و چرای مناطق وسیعی را در دست داشتند.
شهر پارادایس یا شهر بهشت یک فیلم اکشن آمریکایی محصول سال ۲۰۲۲ به کارگردانی چاک راسل از فیلم نامه ای به قلم کوری لارج و اد جان دریک است. در این فیلم بروس ویلیس، جان تراولتا و بلیک جنر بازی می کنند. داستان. هنگامی که یان سوان (بروس ویلیس) شکارچی جایزه پس از ناپدید شدن در آب های مائویی مورد اصابت گلوله قرار می گیرد و گمان می رود که جان خود را از دست داده است، پسر سوان، رایان (بلیک جنر)، شریک سابقش (استیون دورف) و یک کارآگاه محلی (پرایا لوندبرگ) به دنبال یافتن او هستند. قاتلان او پس از تهدید شدن توسط یک دلال قدرتمند بی رحم (جان تراولتا)، به نظر می رسد که رایان و تیمش گزینه دیگری ندارند - تا زمانی که یک سفر به جامعه جزیره ای به شدت محافظت شده بنام شهر پارادایس آنها را با یک متحد پیش بینی نشده متحد می کند. تولید. فیلم "شهر پارادایس" در ۱۴ مه ۲۰۲۱ اعلام شد، زمانی که گزارش شد که بروس ویلیس و جان تراولتا اولین همکاری خود را پس از بیست و شش سال (به دنبال "پالپ فیکشن" در سال ۱۹۹۴) انجام می دهند. فیلمبرداری در ۱۷ می ۲۰۲۱ در مائوئی، هاوایی آغاز شد و پس از سه هفته به پایان رسید. تریسی بنت، کمیسر شهرستان مائویی گفت: "معمولا
ً در یک فیلم اکشن معمولاً حدود سه ماه طول می کشد - و آنها این کار را در دو هفته انجام دادند. به دلیل اطلاع کوتاه مدت، محدودیت هایی در این مورد وجود داشت. آنها نمی توانستند دقیقاً جایی که می خواهند یا چیزی را که می خواهند فیلم برداری کنند، بنابراین دائماً فیلمنامه را بازنویسی می کردند.» شهر بهشت یکی از آخرین فیلم هایی است که ویلیس در آن نقش آفرینی کرد که به دلیل تشخیص آفازی از بازیگری کناره گیری کرد.
رکورد جهانی معمولاً بهترین و مهمترین عملکرد جهانی است که تاکنون در یک توانمندی، ورزش یا فعالیت خاص دیگری ثبت و تأیید شده است. کنفدراسیون های جهانی "ایمارو، ایمارو اسپرت، تافیسا" و انجمن بین المللی ورزش های همگانی تافیسا تنها نهادهای رسمی و قانونی رکوردهای جهانی است که رکوردهای قابل توجه بسیاری را جمع آوری و منتشر می کنند. فرهنگ. ایران و مالزی از جمله کشورهایی هستند که رکوردشکنی در جهان به یک علاقه ملی تبدیل شده است. در هند نیز ثبت و شکستن رکوردها محبوب است.
تاریخ یهودیان در پالائو یک تاریخ نسبتاً اخیر است که با ورود زوج اسرائیلی تووا و ناوت بورنفسکی و فرزندان آنها آغاز شده است، که در سال ۱۹۹۳ برای فعالیت در مرکز غواصی «فیش 'ان فینز» و رستوران «باراکودا» به پالائو نقل مکان کردند. رستوران این خانواده گسترش پیدا کرد و دو فرزند را که اولین کودکان ثبت شده یهودی متولد شده در پالائو بودند، زاده شدند. هر دو کودک نام میانی بومی پالائویی دارند. برجسته ترین شهروند یهودی استوارت بک، یک وکیل یهودی-آمریکایی بود که به مذاکره در مورد قرارداد انجمن آزاد کمک کرد و پالائو را به عنوان یک کشور مستقل در ۱۹۹۴ تأسیس کرد، او دارای تابعیت افتخاری است و اولین نماینده دائمی پالائو در سازمان ملل در سال ۲۰۰۳ لری میلر دادرس دستیار دادگاه عالی پالائو بود.
فیلیپینی آمریکایی ها () آمریکایی هایی هستند که اصالت فیلیپینی دارند.
فرزانه نوابی (زاده ٢۷ سنبله ۱۳۸۱) خواننده و بازیگر سینما تلویزیون و تیاتر اهل افغانستان است. از فیلم هایی که در آن نقش داشت نقاب پوش. مینه سرگردان. نامه ای به رئیس جمهور و سریال سرخ سالی و سریال شهربانو میباشد همچنین وی در موسیقی دارای چندین میوزیک ویدیو است که توسط هنرمندان مشهوری ساخته و وی اجرا کرده است او پس از سقوط افغانستان توسط طالبان در سال 2021 افغانستان را ترک کرد و باخانواده اش به فرانسه پناهنده شد. اما سپس به کانادا مهاجرت کرد و در کانادا پناهنده شد او در چندی از ویدیو هایش در صفحه یوتیوب خود بودن در فرانسه و مهاجرت به یک کشور دیگر و بدور از وطن را کار دشوار خواند. وی برنده جایزه جشنواری ملی لاجور کابل نیز می باشد. زندگی نامه. فرزانه نوابی در سال ۱۳۸۱ در یک خانواده هنرمند در شهر کابل بدنیا آمد. پدر وی نیز یکی از هنرپیشه های سینما افغانستان است. او از کودکی رویای هنرپیشه شدن را در سر داشت تا اینکه اولین کارهایش را از برنامه های کودک شروع کرد و سپس به فیلم های جشنواره یی راه پیدا کرد با بازی سریال هایش در افغانستان بیشتر شناخته شد و او اولین فیلم بلندش فیلم سینمایی مینه سرگردان در سال 2015 ساخت کانا
دا و افغانستان بود که نقش مرکزی آن را بازی کرد سپس با بازی در سریال بلندش خط سوم بیشتر درخشید وی همچنین در فیلم نامه ای به رئیس جمهور نیز بازی کرد که این فیلم ساخته کارگردان مطرح افغانستان رویا سادات بود. در سال ۱۳۹۴ نقش کلیدی را در فیلم مینه سرگردان بازی کرد که به کارگردانی یوسف بره کی ساخته و اکران شد.
جهانگیر جهانگیروف (; – ) آهنگساز، رهبر ارکستر، و دارنده عنوان افتخاری هنرمند مردمی آذربایجان شوروی در وهله شوروی سابق بود. زندگی نامه. جهانگیر جهانگیروف ۲۰ ژوئیه سال ۱۹۲۱ در شهرک بالاخانی باکو در آذربایجان شوروی چشم به جهان گشود. وی دانش آموخته کنسرواتوار به نام آصف زینالی و آکادمی موسیقی باکو بود. بین سال های ۱۹۴۴ تا ۱۹۶۰، رهبری گروه کر سازمان صدا و سیما آذربایجان شوروی را به عهده داشت. اغلب ترانههای ساخته شده توسط او برای اولین بار توسط همان گروه کری اجرا شد که خودش رهبرش بود. افزون بر این، وی به عنوان کارگردان هنری در تالار دولتی فیلارمونیک آکادمیک جمهوری آذربایجان فعالیت داشت. در سال ۱۹۵۰، جهانگیر جهانگیروف جایزه دولتی اتحاد شوروی و در سال ۱۹۶۰ عنوان افتخاری هنرمند مردمی آذربایجان شوروی را دریافت کرد. جهانگیر جهانگیروف ۲۵ ماه مارس سال ۱۹۹۲ درگذشت. آهنگ ها. جهانگیر جهانگیروف مؤلف تعداد زیادی قطعه موسیقی معروف در آذربایجان است. از میان آن ها می توان از ترانه سمفونی «رود ارس» (۱۹۴۹)، سوئیتهای «آهنگ دربارهٔ دوستی» (۱۹۵۶)، فضولی (۱۹۵۹)، نسیمی (۱۹۷۳)، اوراتوریوهای صابر (۱۹۶۲)، حسین جاوید- ۵۹ (۱۹۸۴)، پیروزی معظم
(سال ۱۹۸۵- اختصاص یافته به ۴۰- امین سالروز پیروزی در جنگ جهانی دوم)، اپراهای «آزاد» (۱۹۵۷) و «بخت خواننده» (۱۹۷۸) نام برد. علاوه بر این، وی موسیقی فیلم های «کورای تسخیر ناپذیر»، کوراوغلو و «گردان غیرقابل شکست» را ساخته است.
جایزه بزرگ موناکو ۲۰۲۱ پنجمین جایزه بزرگ از ۲۳ جایزه بزرگ است که در پیست موناکو، مونت کارلو، موناکو برگزار می شود. این جایزه بزرگ یک جایزه بزرگ موناکو است. همچنین این مسابقه اولین مسابقه ای از چند سال اخیر است که درآن ردبول ریسینگ پیشتاز امتیازها شد. زمینه. تیم مک لارن در این جایزه بزرگ از طرح خاصی استفاده می کند که با طرح اصلی ماشین تفاوت بسیار دارد.همچنین تیم ویلیامز می نویسد که هر یک از افراد تیم چند مسابقه را با تیم داده اند. لاستیک ها. به دلیل شهری بودن پیست، و کوتاه بودن مسابقه و پیست ترکیب تایر نرم برای این مسابقه توسط پیرلی انتخاب شد. رده بندی قهرمانی پس از مسابقه. جدول رده بندی قهرمانی رانندگان جدول رده بندی قهرمانی سازندگان
یهودیان ازبک دو جامعه متمایز دارند: یهودیان سنتی و مذهبی تر بخارایی و یهودیان اروپایی اشکنازی تبعید شده. در سال ۱۹۸۹ در ازبکستان ۹۴۹۰۰ یهودی زندگی می کردند اما کمتر از ۵۰۰۰ نفر در سال ۲۰۰۷ باقی مانده بودند (بیشتر آنها در تاشکند هستند). در ازبکستان ۱۲ کنیسه وجود دارد. بیشتر یهودیان ازبکستان به دلیل مهاجرت یهودیان بخارایی به اسرائیل و ایالات متحده اکنون اشکنازی هستند. جامعه یهودی فرغانه. سمیون عبدوراخمانوف رئیس جامعه یهودیان فرغانه است. در دره فرغانه شش کنیسه وجود دارد. در فرغانه، نمنگان و کوکند چند صد یهودی زندگی می کنند که حدود ۸۰۰ نفر از آنها در این منطقه زندگی می کنند. عبدالرحمان اف گفته است که بزرگترین مشکلی که جامعه یهودیان ازبک با آن روبرو هستند، اقتصاد است. در جریان قتل عام اندیجان در ماه مه ۲۰۰۵، سفارت اسرائیل در تاشکند از عبدوراخمانوف خواست که فهرستی از یهودیان "درصورت نیاز به انتقال به اسرائیل " تهیه کند. جمعیت شناسی تاریخی. جمعیت یهودیان ازبکستان (که آن زمان به نام جمهوری شوروی سوسیالیستی ازبکستان شناخته می شد) میان سالهای ۱۹۲۶ و ۱۹۷۰ تقریباً سه برابر شد، سپس بین سالهای ۱۹۷۰ و ۱۹۸۹ به آرامی کاهش یاف
ت، و از سال ۱۹۸۹، زمانی که سقوط کمونیسم شروع شد، بسیار سریعتر کاهش یافت. طبق سرشماری شوروی، در سال ۱۹۷۰، ۱۰۳۰۰۰ یهودی در ازبکستان زندگی می کردند. میان سالهای ۱۹۸۹ و ۲۰۰۲، بیش از نود درصد از جمعیت یهودی ازبکستان ازبکستان را ترک کرده و به کشورهای دیگر، عمدتاً به اسرائیل نقل مکان کردند.
یهودیان بحرین یکی از کوچکترین جوامع یهودی جهان را تشکیل می دهند، اگرچه ریشه آن به اواخر دوران باستان برمی گردد. منابع تلمودی به بندرها و جزایر حاشیه خلیج فارس اشاره می کنند که نشان می دهد یهودیان احتمالاً قبلاً در این منطقه ساکن شده اند. منابع عربی، حضور یهودیان را در پایتخت قدیمی بحرین، الحجر، در زمان فتح اسلامی در ۶۳۰ ثبت کردند. در سده۱۲، بنیامین تطیلی، ماجراجوی یهودی، از ۵۰۰ یهودی ساکن در قیس و ۵۰۰۰ نفر در القطیف نام برد، که درگیر شیلات مروارید یودند. در سده نوزدهم، بازرگانان یهودی از عراق، فارس و هند در بحرین حضور داشتند. جامعه یهودیان در طول سده بیستم رو به افول نهاد. در سال ۱۹۶۸، تنها برخی از ۱۰۰ یهودی در شهرستان پایتخت جدید باقی منامه زندگی می کردند. در آغاز سده بیست و یکم، حدود ۳۰ یهودی در بحرین باقی ماندند. جامعه مالکیت یک کنیسه را حفظ کرد، اما از آن استفاده نمی شد و خدمات در روزهای تعطیل در خانه های خصوصی برگزار می شد. جامعه یهودیان نیز گورستان خود را حفظ کردند. از زمان استقلال در ۱۹۷۱، بحرین هیچ روابط رسمی ای با اسرائیل نداشت تا اینکه توافقنامه اسلو میان اسرائیل و فلسطینیان در سال ۱۹۹۳ امضا شد. پس
از آن روابط نیمه رسمی، به ویژه تجاری، برقرار شد. یهودیان بحرین اجازه دیدار از اسرائیل را نداشتند، اگرچه، به طور رسمی، بحرین در ازای توافق تجارت آزاد با ایالات متحده در سال ۲۰۰۴ موافقت کرد. در سپتامبر ۲۰۲۰، بحرین و اسرائیل توافق کردند که روابط دیپلماتیک برقرار کنند. ارتباط سفر بین دو کشور نیز برقرار شد. تاریخ اولیه. منابع تلمودی وجود دارد که به یک جامعه یهودی که در مناطق جغرافیایی بحرین امروزی وجود دارد و همچنین اشاراتی در متون عربی به حضور یهودیان در هاجر (سواحل شرقی عربستان داخلی) در زمان محمد وجود دارد، اشاره می کند. گزارش شده است که یهودیان از زمان تلمود در پادشاهی مدرن بحرین زندگی می کردند. در منابع عربی آمده است که یهودیان در هاجر، پایتخت بحرین، از سال ۶۳۰ زندگی می کردند و وقتی محمد لشکری را برای اشغال سرزمین فرستاد، از گرویدن به اسلام امتناع کردند. در سده دوازدهم، بنیامین تطیلی ثبت کرد که نزدیک به ۵۰۰ یهودی در قیس زندگی می کردند و ۵۰۰۰ نفر در القطیف اقامت داشتند. وی بازگو کرد که این یهودیان صنعت مروارید محلی را کنترل می کردند. تاریخ معاصر. جامعه یهودی مدرن بحرین ریشه خود را در مهاجرت بازرگانان عراقی از
خانواده یهودی یادگار در دهه ۱۸۸۰ می داند. پس از جنگ جهانی دوم، افزایش احساسات ضد انگلیس در سراسر جهان عرب گسترش یافت و منجر به شورش هایی در بحرین شد. تمرکز این شورش ها در جامعه یهودی بود. در سال ۱۹۴۸، ۱۵۰۰ یهودی در بحرین زندگی می کردند، در حالی که برخی منابع جمعیت یهودیان را ۶۰۰ نفر در سال ۱۹۴۸ اعلام کرده اند. در ۵ دسامبر ۱۹۴۷، در پی خشونت های مداوم در فلسطین، در منامه علیه جامعه یهودیان ناآرامی هایی آغاز شد. اوباش خانه ها و مغازه های یهودیان را غارت کردند، کنیسه شهر را تخریب کردند، یهودیان را مورد حمله فیزیکی قرار دادند و یک زن مسن یهودی را به قتل رساندند. اکثر اعضای جامعه یهودیان بحرین املاک خود را رها کرده و به بمبئی تخلیه کردند و بعداً در اسرائیل اقامت گزیدند، بسیاری از آنها در شهر پردس حننا-کارکور اقامت داشتند. دیگران به انگلستان رفتند. در سرشماری سال ۱۹۵۰ تعداد ۲۹۳ یهودی در این کشور ثبت شد.
تاریخ یهودیان در مغولستان با راه های تجاری سده نوزدهم میان سیبری - بازرگانان یهودی و مغول ها آغاز می شود. این امر منجر به ورود برخی از خانواده های یهودی به مغولستان شد. تاریخ. پیش از سال ۱۹۲۰، بیشتر یهودیانی که به مغولستان رسیدند از نژاد روسی بودند و از هرج و مرج جنگ داخلی روسیه فرار کرده بودند. حتی برخی از آنها به اشراف مغولستان ارتقا یافتند مانند مورد زنزر که به احترام زنابازار، اولین بوگد خان، نام خود را تغییر داد. این جامعه در سال ۱۹۲۱ توسط روسهای سفیدپوست به رهبری بارون رومن فون آنگرن-استرنبرگ، که حتی یهودیانی را که فرار می کردند، تعقیب کرد و از بین ۶۰۰ یهودی همه را کشت: مردان، زنان و کودکان، نابود شد. در سال ۶–۱۹۲۵، یک روزنامه نگار روسی-یهودی با جامعه ای متشکل از ۵۰ خانواده تازه مستقر در منطقه ای دور افتاده از مغولستان خارج، تقریباً مرز مانچوری روبرو شد. در سال ۱۹۲۶، اولان باتور ۶۰۰ یهودی روس داشت که سعی در ترک مغولستان خارجی داشتند، که در آن زمان خاک شوروی بود. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، تعدادی از شهروندان یهودی در جستجوی فرصت های اقتصادی بهتر کشور را ترک کردند. عده ای عازم اسرائیل شدند که با مغ
ولستان توافق نامه ویزا داشت. امروزه. بسیاری از گردشگران اسرائیلی هر تابستان از مغولستان دیدن می کنند و دو کشور برای معافیت ویزا توافق مشترک دارند. با وجود آن، تعداد یهودیان کمتر از ۱۰۰ نفر است در سال ۲۰۰۳، سازمان همکاری مغول و یهودی شکل گرفت. رئیس سازمان، سوماتی لووساندندف، گفته است: «انگشتان دو دست به اندازه کافی وجود دارد تا همه یهودیانی که در اینجا زندگی می کنند را بشماریم.» نزدیکترین جامعه یهودی با یک خاخام، شهر ایرکوتسک در سیبری است که رئیس خاخام آهارون واگنر می خواهد ارتباط نزدیک خود را با جامعه یهودی مغول همسایه نگه دارد.
یک جمعیت یهودی از سال ۱۶۵۴ تقریباً به طور مداوم در باربادوس زندگی میکرده اند. ریشه ها. ورود یهودیان به باربادوس نتیجه مستقیم دادخواست تفتیش عقاید اسپانیا، به ویژه فرمان الحمرا است. در سال ۱۴۹۲، برخی از یهودیان سفاردی از آزار و شکنجه در شبه جزیره ایبری به مقصد برزیل گریختند، جایی که آنها تا سده ۱۷ زندگی کردند. آنها از آنچه که قبلاً برزیل هلندی بود (به طور خاص رسیفی، که در آنجا یک جامعه بزرگ یهودی وجود داشت)، مکانی که در سال ۱۶۵۴ به دست تفتیش گران پرتغالی فتح شد، مجبور به فرار شدند. جمعیت اولیه باربادوسی از دو منبع دیگر افزایش یافت. در سال ۱۶۶۴، شهرک یهودیان در کاین منحل شد و عده کمی به باربادوس نقل مکان کردند. به مرور زمان دو اجتماع تأسیس شد، مرکز اصلی آن پیرامون کنیسه نیده اسرائیل در پایتخت، بریج تاون و یک جامعه کوچکتر در شمال شهر اسپایتس تاون بود. در بریج تاون، از مجموع ۴۰۴ خانه دار، ۵۴ نفر یهودی بودند.
تماشاگران یک فیلم دلهره آور، درام، معمایی و عاشقانه آمریکایی به نویسندگی و کارگردانی مایکل موهان با بازی سیدنی سوئینی، جاستیس اسمیث، ناتاشا لیو بوردیزو و بن هاردی است که در سپتامبر ۲۰۲۱ توسط آمازون استودیوز در سرویس پرایم ویدئو به نمایش درآمد. سیدنی سوئینی و جاستیس اسمیت را در نقش زوج جوانی بازی می کنند که از زندگی همسایگان خود در آن سوی خیابان (بن هاردی و ناتاشا لیو بوردیزو) جاسوسی می کنند. این فیلم در ۱۰ سپتامبر ۲۰۲۱ توسط استودیو آمازون در سرویس پخش ویدیوی آمازون پرایم ویدئو منتشر شد. علیرغم دریافت نقدهای متفاوت از سوی منتقدان، عملکرد پخش جریانی فیلم فراتر از انتظارات استودیو آمازون بود. ساخت. فیلم برداری اصلی در اکتبر ۲۰۱۹ در مونترآل، کانادا آغاز شد.
تی آی فلوید () شرکت مهندسی خودروی بریتانیایی است، که در سال ۲۰۰۰ تأسیس شد.
اسپیس شیپ کمپانی () شرکت هوافضای آمریکایی است، که در سال ۲۰۰۵ توسط برت روتان و ریچارد برانسون تأسیس شد.
نیروهای دریایی باستانی اثر فراوانی بر آنچه امروزه نیروی دریایی خوانده می شود، داشته اند. پیامد و نتایج جنگ ها میان نیروهای دریایی دوران باستان توسط ارتش های نوین بررسی شده اند تا تاکتیک های احتمالی که به پیروزی کمک می کنند، آموخته شود. نیروی دریایی هخامنشی. نیروی دریایی هخامنشی (به پارسی باستان: 𐎴𐎠𐎺, nāva) نیروی دریایی باستانی امپراتوری پارس بود که میان سال های ۵۲۵ پیش از میلاد تا ۳۳۰ پیش از میلاد، خدمت گذاری می کرد. ایجاد سازمان، زیرساخت و اساس مالی نیروی دریایی هخامنشی به داریوش بزرگ نسبت داده شده است. نیروی دریایی هخامنشی نخستین «نیروی دریایی پادشاهی» واقعی بود که در تاریخ پدید آمد. سرعت کشتی های هخامنشی میان ۴ تا ۱۴ کیلومتر تخمین زده اند؛ یکی از نوآوری هایی که در طراحی و ساختن کشتی ها در دوران هخامنشیان رخ داد، ساخت کشتی های ۳ ردیف پارویی است؛ چنین سازه هایی، در نبردها سرعت و توان دفاعی ویژه ای داشتند.
نیروی دریایی شاهنشاهی هخامنشی (به پارسی باستان: 𐎴𐎠𐎺, nāva) نیروی دریایی باستانی امپراتوری پارس بود که میان سال های ۵۲۵ پیش از میلاد تا ۳۳۰ پیش از میلاد، خدمت گذاری می کرد. ایجاد سازمان، زیرساخت و اساس مالی نیروی دریایی هخامنشی به داریوش بزرگ نسبت داده شده است. نیروی دریایی هخامنشی نخستین «نیروی دریایی پادشاهی» واقعی بود که در تاریخ پدید آمد. پیش زمینه ها و سازمان. ایجاد سازمان، زیرساخت و اساس مالی نیروی دریایی هخامنشی به داریوش بزرگ نسبت داده شده است. آوی باخنهایمر، نویسنده، پژوهشگر، استاد دانشگاه و باستان شناس استرالیایی، در نشست تخصصی دریانوردی در امپراتوری هخامنشی در دی ۱۳۹۸، با تاکید کردن بر اهمیت پژوهش بر روابط ایرانیان و منابع آبی در دوران هخامنشیان، بیان داشت که با وجود سندهایی تاریخی و باستان شناسی، دربارهٔ سروکار ایرانی ها با منابع آبی، کمتر به ماهیت و گونهٔ آن، پرداخته اند. او همچنین اعلام کرد که «در واقع، هخامنشیان نه تنها به مدیریت و بهره برداری از منابع روزمینی جهان اطراف خود مشغول بودند بلکه با فرستادن ناوگان های اطلاعاتی به کاوش در دریاهای اطراف خویش، رودخانه ها و اقیانوس ها نیز می پرداختند». ب
اخنهایمر با تأکید بر این که نخستین نیروی دریایی ثابت جهان در دوران داریوش یکم بنیان گذاشته شد، افزود: «هخامنشیان در دورانشان، در یک کشاکش جغرافیای سیاسی گرفتار بودند که نقطهٔ اتکا و ثقل آن، دریانوردی در مدیترانه بوده است». همچنین اعلام شد که در این دوره، سه نیروی دریایی بزرگ، یعنی نیروی دریایی یونان، فینیقی و مصر، در عمل، در دریای مدیترانه حکم ران بوده اند و با توجه به اینکه برای هخامنشیان که در زمین، ارتشی منظم و پیروز داشتند، چیرگی بر دریا نیز برای آنان مهم شمرده شده است و پس از بازگشت خشایارشا از نبرد با یونانیان، سیاستشان برای کنترل این سه نیروی دریایی، از مهم ترین سوهای روابط خارجی این شاهنشاهی بوده است. منابع تاریخی کنونی، نشان داده اند که هخامنشیان تا چه اندازه ای بر مدیریت منابع آبی سفارش کرده اند و در این راه، چگونه به کاوش ساحل شرقی آفریقا و رودخانه سند مشغول شده اند. نقش های بر روی سکه های دوره نیز نشانگر دیگری از این هستند که ناوگان هخامنشی، از چه واحدها و مواردی ساخته شده بوده است و اینکه چگونه چنین ناوگانی، سازماندهی می شده است. پیشینه. پژوهشگران پیشینهٔ عملکرد این نیروی دریایی را به دو دوران جد
اگانه از ۵۲۵ تا ۴۷۹ و از ۴۷۹ تا ۳۳۰ پیش از میلاد دسته بندی کرده اند. نوآوری و فناوری ها. سرعت کشتی های هخامنشی میان ۴ تا ۱۴ کیلومتر تخمین زده اند؛ یکی از نوآوری هایی که در طراحی و ساختن کشتی ها در دوران هخامنشیان رخ داد، ساخت کشتی های ۳ ردیف پارویی است؛ چنین سازه هایی، در نبردها سرعت و توان دفاعی ویژه ای داشتند. تأثیر و میراث. نیروی دریایی هخامنشی نخستین «نیروی دریایی پادشاهی» واقعی بود که در تاریخ پدید آمد. نیروهای دریایی تا اندازه بسیاری رعایای ساحلی امپراتوری هخامنشی را زیر تأثیر بردند. آنان زیر کنترل محکم تری از پایتخت قرار گرفتند و به شدت درگیر اردوکشی های نظامی هخامنشیان بودند.