Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
صلح با بریتانیای کبیر را دریافت کرد و به اولین وزیر امور خارجه - از هلند – که در ایالات متحده به رسمیت شناخته شده بود، خوش آمد گفت». خدمات قضایی فدرال. در ۲۴ سپتامبر ۱۷۸۹، رئیس جمهور جورج واشینگتن، لول را برای دادگاه بخش ایالات متحده در منطقهٔ ماساچوست و برای مسند جدیدی که توسط اساس نامه آمریکا تأیید شده بود، کاندیدا شد. لول در ۲۶ سپتامبر ۱۷۸۹ توسط سنای ایالات متحده تأیید شد و حکم انتصاب خود را در ۲۶ سپتامبر ۱۷۸۹ دریافت کرد. خدمت او در ۲۰ فوریه ۱۸۰۱ به دلیل ترفیع اش به دادگاه استیناف حوزهٔ یکم خاتمه یافت. در ۱۸ فوریه ۱۸۰۱، رئیس جمهور جان آدامز، لول را برای حوزهٔ قضایی ایالات متحده در دادگاه استیناف حوزهٔ یکم و برای مسند قاضی ارشد که توسط اساس نامه آمریکا تأیید شده بود، کاندیدا کرد. لول در ۲۰ فوریه ۱۸۰۱، توسط مجلس سنا تأیید شد و حکم انتصاب خود را در همان روز دریافت کرد. خدمت او در ۶ مه ۱۸۰۲ به دلیل مرگش در راکسبری، ماساچوست خاتمه یافت. عضویت. در سال ۱۷۷۸، جان لول یکی از متولیان اصلی آکادمی فیلیپس شد. در سال ۱۷۸۰، لول یکی از بنیان گذاران آکادمی هنر و علوم آمریکا شد. در سال ۱۷۸۷، او به عضویت انجمن فلسفی آمریکا
درآمد. خانواده. جد لول، پرسیوال که تاجر بود در سال ۱۶۳۹ از بریستول، انگلستان، به نیوبری، ایالت خلیج ماساچوست آمد و پدرش، جان، اولین کشیش نیوبری پورت و از سال ۱۷۲۶ تا ۱۷۶۷ در آنجا به خدمت مشغول بود. لول با همسر اول خود، سارا (زادهٔ ۱۴ ژانویه ۱۷۴۵ – درگذشتهٔ ۵ مه ۱۷۷۲)، خواهر استیون هیگینسون، در ۸ ژانویه ۱۷۶۷ ازدواج کرد. آنها صاحب سه فرزند، از جمله جان لول جونیور (زادهٔ ۱۷۶۹- درگذشتهٔ ۱۸۴۰) بودند. نوادگان جان لول جونیور عبارت از تاجر جان آموری لول، اوگاستس لول و رالف لول؛ قضات فدرال جان لول و جیمز آرنولد لول؛ و خواهران و برادران، نویسنده و مبتکر پرسیوال لول، رئیس دانشگاه هاروارد ابوت لارنس لول و شاعر امی لول. همسر لول، سارا، در ۵ مه ۱۷۷۲ درگذشت. لول در ۳۱ مه ۱۷۷۴ با همسر دوم خود، سوزانا (زادهٔ ۱۷۵۴- درگذشتهٔ ۱۷۷۷) ازدواج کرد. آنها صاحب دو فرزند شدند، از جمله فرانسیس کابوت لول (زادهٔ ۱۷۷۵- درگذشتهٔ ۱۸۱۷) که تاجر بود و شهر لول، ماساچوست به افتخار او نام گذاری شده است. نوادگان فرانسیس کابوت عبارت از تاجر و نیکوکار جان لول جونیور، قاضی فدرال فرانسیس کابوت لول و معمار گای لول. سوزانا در ۳۰ مارس ۱۷۷۷ درگذشت. در ۲۵ دس
امبر ۱۷۷۸، لول با همسر سوم خود، ربکا (زادهٔ ۱۷۴۷- درگذشتهٔ ۱۸۱۶) ازدواج کرد. آنها چهار فرزند داشتند، از جمله چارلز راسل لول پدر (زادهٔ ۱۷۸۲- درگذشتهٔ ۱۸۶۱). پسر چارلز راسل، شاعر آمریکایی جیمز راسل لول بود. نوه های او عبارت از شخصیت معروف جنگ داخلی آمریکا چارلز راسل لول و بانکدار بوستون و وکیل خانواده، ویلیام لول پاتنام. نبیرهٔ او شاعر رابرت لول بود.
وایونش خازنی (CDI) یک فناوری برای وایونی (یون زدایی) آب با اعمال اختلاف پتانسیل الکتریکی بر روی دو الکترود است که اغلب از کربن مُتخلخل ساخته شده اند. به عبارت دیگر، CDI یک روش الکتروجَذبش است که از ترکیب یک محیط جذبشی و یک میدان الکتریکی برای جداکردن یون ها و ذرات باردار استفاده می کند. آنیون ها، یون هایی با بار منفی، از آب حذف می شوند و در الکترود قطبیده مثبت ذخیره می شوند. به همین ترتیب، کاتیون ها (بار مثبت) در کاتد، که الکترود قطبیده منفی است، ذخیره می شوند. امروزه از CDI عمدتاً برای نمک زدایی آب های لب شور استفاده می شود که آبی با غلظت نمک کم یا متوسط (زیر ۱۰ گرم در لیتر) است. فناوری های دیگر برای وایونش آب، تقطیر، گذرندگی وارون و الکتروتراکافت هستند. در مقایسه با گذرندگی وارون و تقطیر، CDI به عنوان یک فناوری کارآمد انرژی برای نمک زدایی آب های لب شور در نظر گرفته می شود. این عمدتاً به این دلیل است که CDI یون های نمک را از آب حذف می کند، درحالی که سایر فناوری ها آب را از محلول نمک استخراج می کنند.
IEEE 802.11be توان فوق زیاد (ETH)، که با نام وای فای ۷ شناخته می شود، جدیدترین نسل ارتباطات بی سیم زیر مجموعه استاندارد IEEE802.11 برای شبکه های کامپیوتری بوده که توسط مؤسسه مهندسان برق و الکترونیک در حال توسعه است. کانال های جدید ۳۲۰ مگاهرتزی وای فای ۷ از نظر تئوری از وای فای ۶ و کانال های ۱۶۰ مگا هرتزی آن سرعت بیشتری دارند. تعداد جریان های فضایی نیز در وای فای ۷ به ۱۶ عدد افزایش داده شده است. وای فای ۷ در باندهای فرکانسی ۲٫۴ گیگاهرتز، ۵ گیگاهرتز و ۶ گیگاهرتز قابل استفاده بوده و به دلیل ارائه پهنای باند و سرعت بسیار بالا و نرخ تأخیر بسیار پایین بستر بسیار مناسب برای کاربردهایی نظیر استریم ویدئوهای با کیفیت بالا نظیر 8K، اینترنت اشیاء، تکنولوژی های واقعیت مجازی و رایانش ابری است. اینتل تخمین زده است هنگامی که این قابلیت با پشتیبانی کانال گسترده تر ترکیب شود، استاندارد جدید از نظر تئوری می تواند به سرعت ۴۶ گیگابیت برثانیه دست پیدا کند. این آمار از رکورد سرعت وای فای ۶ (حدود ۹ گیگابیت برثانیه) بیش از ۵ برابر بیشتر است.
مدار بیضوی بالا که به اختصار هئو (HEO) نیز نامیده می شود، یک مدار بیضی با خروج از مرکز مداری بالا است که معمولاً نشان دهنده یک مدار زمین مرکزی است. ویژگی مهم مدارهای بیضوی بالا این است که ارتفاع نقطه حضیض آن ها بسیار کم و ارتفاع نقطه اوج شان بسیار زیاد است. این ویژگی سبب می شود ماهواره مدت زیادی را برای رسیدن و عبور از نقطه اوج در آسمان محل طی کند و مدتی طولانی را در آسمان منطقه مورد نظر به سر برد. ابن مدت زمان گاهی بیش از دوازده ساعت طول می کشد. این در حالی است که عبور از نقطه حضیض به سرعت انجام می گیرد و طی این مرحله بسیار کوتاه تر است. این مدارها برای پاره ای از کاربردهای مخابراتی مناسب هستند. به عنوان نمونه چون مدار زمین ایستا برای کشورهایی مانند روسیه که در عرض های جغرافیایی بالا قرار گرفته اند چندان مناسب نیست، مدارهای بیضوی بالا پوشش دهی بهتری برای این کشورها فراهم می کنند. از جمله این مدارها، می توان مدار مولنیا و مدار توندرا را نام برد. رادیوی ماهواره ای سیریوس از مدارهای مایل بیضوی بالا، به ویژه مدارهای توندرا جهت نگه داشتن موقعیت دو ماهواره خود بر فراز آمریکای شمالی استفاده کرده است.
فرانکلین دیویس «فرانک» رابینسون (زاده ۱۴ ژانویه ۱۹۳۰) مهندس هوانوردی و بنیانگذار شرکت رابینسون هلیکاپتر در تورنس، کالیفرنیا است. او سال ها به عنوان رئیس، مدیر عامل و رئیس هیئت مدیره شرکت خدمت کرد. در اوایل دهه ۱۹۷۰، او هلیکوپتر رابینسون آر-۲۲ را طراحی کرد، یک هواپیمای غیرنظامی محبوب و سبک، که بعدها به آر-۴۴ تبدیل شد. آر-۴۴ یکی از موفق ترین هلیکوپترهای غیرنظامی در تاریخ است.
مسعود معصومی (زاده ۱۳۱۶ – درگذشته ۱۲ اسفند ۱۳۹۵)، عکاس ایرانی بود. زندگی. مسعود معصومی متولد سال ۱۳۱۶ در تهران است و از سال ۱۳۳۴ در سن هجده سالگی با ورود به آلمان تحصیل در رشته فتوژورنالیسم (عکاسی خبری) را در مدرسه دولتی عکاسی مونیخ آغاز کرد. معصومی پس از خاتمه تحصیلات عکاسی و بازگشت به ایران به تدریس فتوژورنالیسم در مدرسه عالی مطبوعات و روابط عمومی (دانشکده علوم ارتباطات اجتماعی) تا پیروزی انقلاب ادامه داد. شرایط سیاسی و اجتماعی اواخر سال های دهه چهل و پنجاه و محدودیت های فعالیت های ژورنالیستی و مطبوعاتی معصومی را بر آن داشت تا عکاسی را در عرصه ای دیگر تجربه کند و با تجهیز یک استودیوی عکاسی تبلیغاتی در همکاری با منوچهر انور در زمینه تولید عکس و اسلاید برای مصارف گوناگون تبلیغاتی و صنعتی اقدام کند و به تدریج صفحات تبلیغاتی نشریات، هفته نامه ها و ماهنامه ها عکس های معصومی را جایگزین تصویرسازی های طراحان گرافیک و کپی عکس های عکاسان خارجی کردند. معصومی در طول فعالیت حرفه ای خود تجربه همکاری با نشریه آلمانی spicgel و اتحادیه عکاسان آلمان را داشته است. تدریس. مسعود معصومی به عنوان مدرس در دانشکده های عکاسی ایران د
ر سال های مختلف تدریس کرده است. معصومی تدریس را در دانشکده روزنامه نگاری (علوم ارتباطات) آغاز کرده و در دانشگاه شهید بهشتی، دانشکده صدا و سیما، دانشگاه تهران، دانشگاه هنر و دانشگاه آزاد رشته های مختلف خبری، معماری، ‏صنعتی، تبلیغاتی را آموزش داده است. در اوایل دهه هفتاد، طراحی دوره کارشناسی ارشد عکاسی در دانشگاه هنر ثمره تلاش و همکاری وی با اکبر عالمی است. ‏ کارگاه عکس لورکا. معصومی در طول سال ها عکاسی در کارگاه عکس لورکا همراه دوستان و شاگردان خود حجم بزرگی از عکاسی های فنی- ‏هنری ایران را به عهده داشته است. عکاسانی که امروز خود از استادان این حرفه هستند و هر کدام در رشته های متنوع عکاسی و ظهور و چاپ عکس رنگی و سیاه و سفید کاملاً حرفه ای شده اند. کارگاه عکس لورکا علاوه بر امکانات تکنیکی استودیویی، آرشیو مفصلی از معماری و طبیعت و صنایع ایران در اختیار دارد که حاصل سالها تجربه عکاسان لورکا است. درگذشت. مسعود معصومی ۱۲ اسفندماه ۱۳۹۵ در بیمارستان «گلسار» در شهر رشت درگذشت. او به چند بیماری مانند نارسایی قلبی، دیابت و کلیه مبتلا بود و به دلیل ایست قلبی درگذشت.
سرهنگ پیتر آترتون (Peter Atherton) (زادهٔ ۱۲ آوریل ۱۷۰۴ – ۱۳ ژوئن ۱۷۶۴)، دهقان، سرباز و مقام دولتی با سابقه طولانی خدمت به عنوان قاضی و نماینده هاروارد، ماساچوست در قوه مقننه ماساچوست (۱۷۴۰ تا ۱۷۴۷ و ۱۷۶۴ میلادی) بود. اوایل زندگی. آترتون در ۱۷۰۵ میلادی در دهکده استیل ریور در استان خلیج ماساچوست زاده شد و جوان ترین فرزند جوشوا آترتون (۱۶۵۶ – ۱۷۲۱ میلادی) و مری گولیور (۱۶۵۹ – ۱۷۵۴ میلادی) بود. پدربزرگ وی جیمز آترتون در دهه ۱۶۳۰ میلادی از انگلستان به آمریکا آمده و تحت گروهان سروان جان وتینگز خدمت کرد تا اینکه در نهایت به یکی از بنیان گذاران لنکستر، ماساچوست مبدل شد. پدر وی در نبرد شاه فیلیپ یک سرباز بود که تحت فرماندهی سروان دینل هیچمن (۱۶۲۳ – ۱۶۸۵ میلادی) اهل بوستون خدمت کرد، او در ۱۶۸۷ میلادی به لنکسر، ماساچوست بازگشت، در دهکده استیل ریور که در آن زمان بخشی از لنکستر بود ساکن شد و یک دهقان شد. او در آنجا یک خانه روستایی دو طبقه ای بزرگ ساخته و آنرا به رنگ سرخ رنگ کرد. آترتون در مدرسه های محلی در شهرستان ووستر شرکت نموده و توسط روحانیون آموزش دید. او به عنوان یک دهقان بزرگ شد و شغل سودآور پدر خود که آهنگری بود
را نیز دنبال کرد. حرفه. آترتون رهبر مستعمراتی قرن هجدهم ماساچوست بود. او که به لحاظ پیشه یک آهنگر بود، در نهایت یک دهقان و زمین دار موفق شد. تاریخ هاروارد (۱۸۹۳–۱۷۲۳) که توسط هنری اس. نورسی نوشته شده است، به آترتون و برادران وی بنجامین، جیمز، جان، جوزف و پسر عموی آنها سیمون به عنوان نخستین دادخواهان قطعه زمینی به مساحت ۱۱٬۴۳۰ آکر (۴٬۶۳۰ هکتار) در غرب رود ناشوا در ۱۷۳۱ میلادی اشاره می کند. از سایر برادران/خواهران وی یادآوری نشده است. در نخستین جلسه شهری هاروارد در ۱۱ ژوئیه ۱۷۳۲، او به عنوان نخستین منشی شهر انتخاب شد. این شغل با مهارت وی سازگاری نداشت و او تنها برای هشت ماه در این سمت باقی ماند. پس از آن وی به عنوان یکی از بازرس های شهر هاروارد انتخاب شد، همان زمانی که ایلیزار داویس نیز بازرس شهر بود. در ۱۷۴۰ میلادی، آترتون به عنوان نخستین نماینده هاروارد در قوه مقننه ماساچوست انتخاب شد. او نخستین انتخاب شهر نبود و پس از دیکون جوزف فیربانک نفر دوم بود، اما پس از اینکه فیربانک از پذیرفتن این سمت خودداری کرد، او به عنوان نماینده انتخاب شد. آترتون در نهایت برای هفت سال از شهر خود نمایندگی کرد. او دوبار برای کم توج
هی به وظیفه خود جریمه شده و پس از انتخاب دانیل پرس به عنوان نماینده، دفتر خود را ترک کرد. کارهای اولیه او مانع انتخاب او از سوی شهر دو دهه بعد در ۱۷۶۴ میلادی، نشد. وی همچنین در ۱۷۴۵ میلادی به عنوان قاضی صلح و در ۱۷۵۶ میلادی به عنوان قاضی شهر خدمت کرد. آترتون در شبه نظامیان استعماری ماساچوست که در آن زمان یک سمت سیاسی به حساب می آمد خدمت نموده و تا درجه سرهنگ ترفیع نمود. قانون ماساچوست تمامی مردان توانمند را ملزم می نمود تا یک اسلحه گرم با خود داشته و به طور داوطلبانه در ارتش شهری که معروف به ملیشا بود شرکت نمایند، ارتشی که در کنار سربازان بریتانیایی می جنگیدند و با تهدیدهای ناشی از جنگ فرانسه و هندی ها در جریان اواسط دهه ۱۷۰۰ مقابله می کردند. او فرماندهی نخستین گروهان شهر هاروارد را بر عهده داشت، گروهان وی بخشی از هنگ دوم شبه نظامیان شهرستان ووستر، معروف به هنگ لنکستر بود. در جریان آن دوره، رسم معروف در میان سربازان این بود تا با خانواده های خود زندگی کنند، رسمی که در میان استعمارگران و همچنین مجلس قانون گذاری غیر مرسوم بود. موقف آترتون در این رابطه معلوم نیست. عدم پیروی از قانونی در نهایت باعث شد تا پارلمان
بریتانیا قانون فراهم نمودن غذا و مکان برای سربازان را تصویب نماید تا روشی اعمال گردد که به نفع تاج و تخت بریتانیا باشد. آترتون در آخرین سال زندگی خود بار دیگر عضو قوه مقننه ماساچوست شده و از شهر هاروارد نمایندگی کرد، اما او چندی بعد در هنگام وظیفه در ۱۷۶۴ میلادی درگذشت. زندگی شخصی. او در ۱۳ ژوئن ۱۷۲۸ با اکسپرینس رایت ازدواج کرد. رایت نوه ساموئل واردویل بود، نجاری که در ۱۶۹۲ میلادی متهم به افسونگری شده و در ویچ هیل در اندوور حلقه آویز شد. مادرزن وی مرسی رایت (۱۶۷۳ – ۱۷۵۴ میلادی) نیز یکجا با پدر خود به اتهام افسونگری به زنان افکنده شده بود، اما چندی بعد از زندان رها شده و با جان رایت ازدواج کرد. آترتون سرپرستی کودکان برادر خود را زمانی که آنها در ۱۷۴۰ میلادی یتیم شدند، بر عهده گرفت. برادرزاده وی که نیز بنجامین نام داشت، در ۱۷۵۵ میلادی به عنوان ستوان وارد خدمت نظامی شده و در اخراج مردمان آکادین از مناطق که حالا استان های کرانه ای کانادا است، در جریان جنگ فرانسه و هندی ها، شرکت کرد. او در نیو نیوبرانزویک مسکن گزین شد. دو پسر وی وارد کالج هاروارد شده و در رشته های حقوق و پزشکی آموزش دیدند. از میان چهارده فرزند وی،
ده تن آنها قبل از وی وفات کردند. مادر وی مری گولیور تا ۹۵ سالگی در قید حیات بوده و در ۱۷۵۴ میلادی درگذشت. ده سال بعد، آترتون در ۱۳ ژوئن ۱۷۶۴ زمانی که شصت سال عمر داشت و از شهر خود هاروارد در قوه مقننه ماساچوست نمایندگی می کرد، بر اثر بیماری التهام کیسه صفرا در کنکورد، ماساچوست درگذشت. او در قبرستان هاوارد سنتر به خاک سپرده شد. در ۱۹۲۱ میلادی، یکی از نوادگان وی مدحی را که در سنگ قبر وی حک شده بود، به زبان ساده چنین ترجمه کرد: «آقای پیتر آترتون در جریان جلسه قوه مقننه که وی عضویت آنرا داشت، در سیزدهم ماه ژوئن سال هفده شصت و چهار، زمانی که شصت سال عمر داشت در شهر کنکورد چشم از جهان بست. اکسپرینس، همسر زندگی وی، در چهاردهم نوامبر سال هفده هفتاد و پنج، به عمر شصت و چهار سالگی، از دنیا رحلت کرد. اجساد آنها تنها در یک مقبره دفن شده است. این دو که در زندگی هم نشین هم بودند، آنها این دلخوشی را دارند پس از مرگ نیز از هم جدا نشوند، اگر در واقع دلخوشی در قبر وجود داشته باشد. این بنای یادبود در خاطره آنها بلند شده است و برای همیشه برای پسران و دختران فضیلت و دین، عزیز خواهد بود». سنگ قبر به احتمال زیاد حدود ۱۲۰ سال قبل د
وباره بازسازی شده است و حتی امروزه در ۲۰۲۱ میلادی قابل خواندن است. میراث. موفقیت آترتون در تجارت، به خانواده آنها شکوفایی به همراه داشت. خانه روستایی خانواده که توسط پدر وی ساخته شده بود، به بزرگترین پسر وی پیتر (۱۷۳۴ – ۱۷۸۴ میلادی) که از سال های ۱۷۷۴ تا ۱۷۸۴ به عنوان معاون شهردار هاروارد خدمت نموده و با دختر عموی خود ازدواج کرد، به میراث گذاشته شد. دو فرزند دیگر وی که زنده مانده بودند، خانه های خود را دور از هاروارد ساختند. پسر سومی وی جوشوا آترتون (۱۷۳۷ – ۱۸۰۹ میلادی) در رشته حقوق در کالج هاروارد آموزش دید و بنیاد سیاسی را که پدر وی در دهه ۱۷۴۰ میلادی گذاشت بود را توسعه بخشید. پسر وی جوشوا آترتون، در راستای ترتیب منشور حقوق ایالات متحده آمریکا همکاری نمود. پسر دهم وی، اسرائیل آترتون (۱۷۴۱ – ۱۸۲۲ میلادی) در کالج هاروارد پزشکی خواند و به عنوان پزشک شهرت با افتخاری برای خود کسب کرد و دختر وی مری (۱۷۵۳ – ۱۷۸۸ میلادی) که معروف به می رسی بود، با ایفرایم مونروئی ازدواج کرد. بزرگترین دختر وی که زنده مانده بود، آزورباه (۱۷۳۰ – ۱۷۹۸ میلادی) با ایفرایم ویلارد ازدواج کرد.
کوآکو اودیلون دورگلس کاسونو () (زاده ۴ ژانویه ۲۰۰۱)، بازیکن حرفه ای فوتبال است که در حال حاضر در پست مدافع برای بایر لورکوزن در بوندس لیگا، بالاترین سطح فوتبال آلمان بازی می کند. کاسونو اصالتی ساحل عاجی دارد و پیش از بوندس لیگا در لیگ برتر فوتبال بلژیک و لیگ برتر فوتبال سوئد بازی کرده است. دوران حرفه ای. سال های اولیه در ساحل عاج. کاسونو کار خود را در آکادمی ASEC Mimosas در ابیجان آغاز کرد. پس از آن که استعداد او در مسابقات جوانان Gothia Cup در سال ۲۰۱۶ کشف شد، ابتدا برای تمرین به باشگاه سوئدی هامارابی دعوت شد و پس از مدتی با این باشگاه قرارداد بست. هامارابی. در ۱۱ ژانویه ۲۰۱۹، اندکی پس از تولد ۱۸ سالگی، کاسونو قراردادی چهار ساله با هامارابی امضا کرد. او اولین بازی رقابتی خود را برای این باشگاه در ۱۸ فوریه در جام حذفی فوتبال سوئد انجام داد و به متس سولهیم در پیروزی ۳ بر صفر مقابل باشگاه فوتبال واربرگس بویس یک پاس گل داد. کاسونو در ادامه ۹ بازی در لیگ برتر فوتبال سوئد برای این باشگاه انجام داد که مهمترین آنها در تساوی ۲-۲ خانگی برابر نورشوپینگ بود که در انتهای آن بازی به عنوان بهترین بازیکن مسابقه انتخاب شد. د
ر ۸ مه ۲۰۱۹، هاماربی با باشگاه کلوب بروژ بلژیک برای انتقال کاسونو به توافق رسید که از اول ژوئیه همان سال اجرایی شد. باشگاه در انتقال این بازیکن رکورد شکست، طبق گزارش ها، مبلغی حدود ۴ میلیون یورو دریافت کرد که می تواند با توجه به پاداش ها، به علاوه بند فروش ۱۰ درصدی افزایش یابد. کلوب بروژ. در ۱ ژوئیه ۲۰۱۹، انتقال کاسونو به کلوب بروژ تکمیل شد. در اولین فصل حضور در این باشگاه، کاسونو مدال طلای لیگ برتر فوتبال بلژیک را به دست آورد، چرا که کلوب بروژ در آوریل ۲۰۲۰ صدرنشین لیگ بود و لیگ حرفه ای به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹ با اعلام قهرمانی کلوب بروژ، زودتر از موعد به پایان رسید. بایر لورکوزن. در ۲۲ ژوئیه ۲۰۲۱، کاسونو با قراردادی ۵ ساله با مبلغ ۲۳ میلیون یورو به بایر لورکوزن پیوست. تیم ملی ساحل عاج. کاسونو اولین بازی خود را برای تیم ملی ساحل عاج در جریان تساوی دوستانه ۱ بر ۱ با بلژیک در ۸ اکتبر ۲۰۲۰ انجام داد.
پیتر منیگاولت (Peter Manigault) (زادهٔ ۱۰ اکتبر ۱۷۳۱ – درگذشتهٔ ۱۲ نوامبر ۱۷۷۳)، وکیل، مزرعه دار، برده دار و قانون گذار مستعمراتی اهل چارلستون، کارولینای جنوبی بود. وی در زمان مرگ ثروتمندترین مرد مستعمرات بریتانیایی آمریکای شمالی و مالک صدها برده بود. منیگاولت داماد جوزف وراگ، بزرگترین معامله گر بردهٔ آمریکای شمالی در دههٔ ۱۷۳۰ بوده است. اوایل زندگی. منیگاولت (به صورت مان اِ گو تلفظ می شود) در دهم اکتبر ۱۷۳۱ در چارلستون به عنوان عضوی از یک خانوادهٔ ثروتمند مهاجر پروتستان فرانسوی چشم به جهان گشود. او فرزند گابریل منیگاولت (زادهٔ ۱۷۰۴ – درگذشتهٔ ۱۷۸۱) و آن (نام تولد: اشبی) منیگاولت (زادهٔ ۱۷۰۵ – درگذشتهٔ ۱۷۸۲) بود. اجداد پدری اش جودیت منیگاولت (نام خانوادگی قبل از ازدواج وی جتون-گیتون بوده است) و پیر منیگاولت، یعنی پروتستان های فرانسوی ای بودند که در ناحیهٔ سنتی اقامت گزیده و تبدیل به پرورش دهندگان موفق برنج شدند. اجداد مادری اش جان اشبی و کونستانتیا (نام خانوادگی قبل از ازدواج وی براوتون بوده است) اشبی (که برادرش توماس براوتون فرماندار کارولینای جنوبی بود)، نام داشتند. او به صورت خصوصی در ایالت کارولینای جنوبی
و انگلستان تحصیل کرده و در بخش گسترده ای از اروپا را سفر کرد. وی همچنین در اینر تمپل لندن رشتهٔ حقوق را به پایان رساند و در سال ۱۷۵۲ به هیئت وکلای بریتانیایی فراخوانده شد. حرفه. او در سال ۱۷۵۴ به کارولینای جنوبی بازگشت. در آنجا نسبت به ادامهٔ رشتهٔ حقوق ممارست ورزید، تبدیل به تاجر و بانکداری موفق شد و مزارع وسیع خانواده اش را مدیریت کرد. منیگاولت در سال ۱۷۷۴با دارایی ای در حدود ۳۳ هزار پوند – شامل صدها برده – معادل حدود ۴ میلیون دلار در سال ۲۰۱۶، ثروتمندترین فرد در مستعمرات بریتانیایی در آمریکای شمالی بود. منیگاولت در سال ۱۷۷۵ و مجدداً در سال های ۱۷۷۶ تا ۱۷۷۳ در مجلس عوام کارولینای جنوبی خدمت می کرد. او در سال های ۱۷۶۵ تا ۱۷۷۲ سخنگوی این مجلس بوده است. وی به صورت فعالی با قانون تمبر بریتانیایی سال ۱۷۶۵ مخالفت کرده و به واسطهٔ آنچه بعدها نهضت میهن-پرستان نام گرفت، شناخته شد. نامه ها. منیگاولت طی دوران تحصیل در لندن و سفرهایش در اروپا نامه های متعددی با والدین خود تبادل می نمود. این نامه ها به عنوان بخشی از چندین مقاله در مجلهٔ تاریخی و شجره نامه شناسی کارولینای جنوبی در خلال چندین سال منتشر شده اند. کاریکاتور
۱۷۵۴ تحت عنوان «آقای پیتر منیگاولت و دوستانش» توسط جورج روپل متعلق به چندین تن از پروتستان های فرانسوی کارولینای جنوبی و افسران بریتانیایی چهل و دومین هنگ پیاده نظام و شرکت مستقل کارولینای جنوبی در خانهٔ استیپبروک منیگاولت است (در جهت عقربه های ساعت): سروان ریموند دمره (زادهٔ ۱۷۰۲ – درگذشتهٔ ۱۷۶۶) «موفقیت برای کارولینا، لعنت به خدا!» سروان میسی: «این یک ضربه گیر، ایزاک عزیز». آیزاک گودین: «من به شما میسی می گویم، مست خواهم بود». سروان ریچارد کویتمور (درگذشتهٔ ۱۷۶۰): «اسکوایر آیزاک، کلاه گیس تو هی سگ». سرهنگ دوم پروبرت هاوارث: «سلام برنیمه شب، یک راه، یک راه». جورج روپل: «آقایان، سر و صدای کمتری دعا کنید». پیتر منیگاولت (زادهٔ ۱۷۳۱ – درگذشتهٔ ۱۷۷۳)، پسر گابریل و آن اشبی منیگاولت: «توست (سیک) هاوارث تو». ستوان چارلز تیلور: «این توست (سیک) کیست؟» زندگی شخصی. منیگاولت در سال ۱۷۵۵ با الیزابت راگ (زادهٔ ۱۷۳۶ – درگذشتهٔ ۱۷۷۳) ازدواج کرد. الیزابت دختر جودیت (نام خانوادگی قبل از ازدواج وی دوبوس بوده است) و جوزف راگ، یک آمریکایی زادهٔ انگلستان بود که در دوران خود یکی از بزرگترین معامله گران برده در آمریکای شمالی بریتا
نیایی محسوب می شد. اسامی فرزندان آنها به شرح زیر می باشد: وضعیت جسمانی منیگاولت در سال ۱۷۷۳ رو به بدتر شدن گذاشت و او به امید یافتن راه معالجه، کارولینای جنوبی را به مقصد انگلستان ترک کرد. همسر او در ۱۹ فوریه ۱۷۷۳ از دنیا رفت و منیگاولت نیز بهبود نیافت. او در ۱۲ نوامبر همان سال چشم از جهان فروبست و در آرامگاه کلیسای پروتستان فرانسوی در چارلستون به خاک سپرده شد. نوادگان. منیگاولت پدربزرگ پدری الیزابت منیگاولت موریس (زادهٔ ۱۷۸۵ – درگذشتهٔ ۱۸۲۲) بود که با سرهنگ لویس موریس (نوهٔ لویس موریس از امضاءکنندگان اعلامیهٔ استقلال) ازدواج نمود و صاحب فرزندانی به نام های چارلز منیگاولت موریس، سروان نیروی دریایی ایالات مؤتلفه، گابریل هنری منیگاولت (زادهٔ ۱۷۸۸ – درگذشتهٔ ۱۸۳۴) و چارلز ایزرد منیگاولت (زادهٔ ۱۷۹۵ – درگذشتهٔ ۱۸۷۴) شد. خانوادهٔ منیگاولت در چارلستون همچنان جایگاه ممتاز خود را حفظ نموده اند. آنها مالک روزنامه ها، پست و پیک شهر هستند که در ابتدا توسط فرزند نوهٔ پیتر منیگاولت، آرتور در سال ۱۸۹۶ خریداری شدند.
بارون ماکس فون اوپنهایم یک وکیل، دیپلمات، مورخ باستان و باستان شناس آلمانی بود. او یکی از اعضای خانوادهٔ بانکدار اوپنهایم بود. او پس از رها کردن حرفه خود در دیپلماسی و وکالت، سایت تل عفر را در سال ۱۸۹۹ کشف کرد و در ۱۹۱۱–۱۹۱۳ و دوباره در ۱۹۲۷–۱۹۲۹ حفاری هایی را در آنجا انجام داد. او با آوردن بسیاری از یافته های خود به برلین، آنها را در یک موزه خصوصی (موزه تل عفر) در سال ۱۹۳۱ به نمایش گذاشت. این موزه با بمباران متفقین در جنگ جهانی دوم نابود شد. با این حال، بیشتر یافته ها اخیراً بازسازی شده اند و دوباره در برلین و بن به نمایش گذاشته شده اند.
فیلیپ لیوینگستون (Philip Livingston) (زادهٔ ۱۵ ژانویه ۱۷۱۶ – درگذشتهٔ ۱۲ ژوئن ۱۷۷۸)، تاجر و دولتمرد آمریکایی اهل نیویورک بود. او نماینده نیویورک در اولین کنگره قاره ای در اکتبر ۱۷۷۴ بود که در آنجا از اجرای تحریم های اقتصادی بر بریتانیای کبیر به عنوان یک راه برای فشار بر پارلمان بریتانیا، برای لغو مصوبه های تحمل ناپذیر، حمایت کرد. وی همچنین از سال ۱۷۷۵ تا ۱۷۷۸ نماینده دومین کنگره قاره ای بود و با امضای اعلامیه استقلال، یکی از بنیان گذاران ایالات متحده شد. اوایل زندگی. لیوینگستون در ۱۵ ژانویه ۱۷۱۶ در آلبانی نیویورک به دنیا آمد. او چهارمین پسر فیلیپ لیوینگستون (۱۶۸۶–۱۷۴۹) دومین لرد مانور و کاترین ون بروگ لیوینگستون دختر پیتر ون بروگ، شهردار آلبانی بود. وی همراه با برادرش، ویلیام لیوینگستون (۱۷۲۳–۱۷۹۰) در منطقه آلبانی بزرگ شد و زمان خود را در میان خانه شهری پدرش در آلبانی و عمارت اربابی در لینلیسگو، در محل اتصال رولیف جانسون کیل و رودخانه هادسون تقسیم کرد. حرفه. لیوینگستون در ۱۷۳۷ از کالج ییل فارغ التحصیل شد و به آلبانی بازگشت تا زیر نظر پدرش کارآموزی تجارت کند. او از طریق نفوذ پدرش، در دولت محلی آلبانی به عنوان
کارمند، منصوب شد. سپس مقیم شهر نیویورک شد و واردات و تجارت با جزایر شکر بریتانیا در هند غربی را به صورت حرفه ای دنبال کرد. در طول جنگ شاه جورج (۱۷۴۴–۱۷۴۸)، لیوینگستون ثروت خود را تأمین و خصوصی سازی کرد. او همچنین به شدت در زمینه املاک و تجارت برده، فعال بود. او یک خانه شهری سنگی در خیابان دوک در منهتن و یک ملک به مساحت چهل جریب در بروکلین هایتس داشت. او تاجر شد و از ۱۷۵۴ تا ۱۷۶۲ به عنوان بخش دار قسمت شرقی، خدمت کرد. لیوینگستون ترویج کننده تأسیس کالج کینگز (دانشگاه کلمبیا امروزی) بود و به سازماندهی کتابخانه عمومی نیویورک در ۱۷۵۴ کمک کرد. لیوینگستون در ۱۷۵۶ رئیس و عضو مؤسس اولین سازمان خیریه نیویورک، انجمن سنت اندرو بود و اولین اتاق بازرگانی را در ۱۷۷۰ تأسیس کرد. او همچنین یکی از اولین سرپرستان بیمارستان نیویورک بود. سیاست. در ۱۷۵۴، لیوینگستون به عنوان نماینده به کنگره آلبانی رفت. در آنجا، او با نمایندگان چند مستعمره دیگر برای مذاکره با ملت های بومی، همراه شد و در مورد طرح های مشترک برای مقابله با جنگ فرانسه و هند، گفتگو کردند. لیوینگستون یکی از ترویج کنندگان فعال درتلاش برای جمع آوری و تأمین بودجه سربازان در ج
نگ شد. بر اساس گفته سینتیا ای کیمر؛ او سهامدار شش شرکت خصوصی بود که او را به یکی از سرمایه گذاران اصلی مستعمره تبدیل می کرد. او از ۱۷۶۳ تا ۱۷۶۹ به عنوان عضو مجلس نمایندگان استانی و در ۱۷۶۸ به عنوان سخنران، خدمت کرد. در اکتبر ۱۷۶۵، او در کنگره قانون تمبر شرکت کرد. این کنگره اولین اعتراض رسمی به پادشاهی بریتانیا را انجام داد که این اعتراض مقدمه ای برای انقلاب آمریکا شد. او برای ادامه ارتباط با رهبران مستعمرات دیگر و کمیته شصت شهر نیویورک، به کمیته مکاتبات شهر نیویورک پیوست. هنگامی که کنگره استانی نیویورک در ۱۷۷۵ تأسیس شد، او به عنوان رئیس آن انتخاب شد. او به عنوان یکی از نمایندگان کنگره قاره ای انتخاب شد. برادرش ویلیام، وکیلی برجسته در نیوجرسی نیز از ۱۷۷۴ تا ژوئن ۱۷۷۶ نماینده کنگره قاره ای بود. در ژوئیه ۱۷۷۵، فیلیپ طومار شاخه زیتون را امضاء کرد که آخرین تلاش برای دستیابی به تفاهم، با پادشاهی بریتانیا بود. همانند بسیاری از میهن پرستان اولیه، او در ابتدا از جدایی کامل از کشور مادر (بریتانیا) حمایت نکرد، اما در نهایت خود را با مخالفان اقدامات تحمیل کننده استعمارگران بریتانیایی، همسو کرد. زمانی که بریتانیا شهر نیوی
ورک را اشغال کرد، فیلیپ و خانواده اش به کینگستون در نیویورک، جاییکه او عمارت دیگری داشت، فرار کردند. پس از نبرد لانگ آیلند، ژنرال جورج واشینگتن و افسرانش در عمارت فیلیپ در بروکلین هایتس، یکدیگر را ملاقات کردند و تصمیم گرفتند جزیره را تخلیه کنند. پس از آن، بریتانیایی ها از خانه فیلیپ در خیابان دوک به عنوان پادگان و از عمارت وی در بروکلین هایتس به عنوان بیمارستان نیروی دریایی سلطنتی، استفاده کردند. پس از تصویب قانون اساسی جدید استان نیویورک، وی در ۱۷۷۷ به عضویت سنای ایالت نیویورک برای بخش جنوبی منصوب شد، در حالی که همچنان در کنگره قاره ای حضور داشت. لیوینگستون از بیماری ورم رنج می برد و سلامتی او در ۱۷۷۸ بدتر شد. زندگی شخصی. در ۱۴ آوریل ۱۷۴۰، او با کریستینا تن بروک (۱۷۱۸–۱۸۰۱) ازدواج کرد. کریستینا دختر دیرک تن بروک (۱۶۸۶–۱۷۵۱) و مارگاریتا کویلر (۱۶۸۲–۱۷۸۳) بود. همچنین کریستینا خواهر شهردار آلبانی، آبراهام تن بروک و بزرگ ترین نوه دختری شهردار آلبانی، دیرک وسلسه تن بروک (۱۶۳۸–۱۷۱۷) از طرف پدربزرگ مادری اش (۱۶۶۴–۱۷۴۷) بود. فیلیپ و کریستینا با هم نُه فرزند داشتند. وفات. لیوینگستون به طور ناگهانی هنگام شرکت در جلسه