Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
انجمن های داوطلبانه، شوراهای کارگری و تعاونی های کارگری، با تولید و مصرف بر اساس اصل «هر کس به قدر توانایی اش، هر کس به قدر نیازش»، حمایت می شود. آنارکو-کمونیسم از جریانات رادیکال سوسیالیست پس از انقلاب فرانسه الهام گرفت، اما نخستین بار در میان گروه های ایتالیایی اولین انترناسیونال فرموله شد. بعداً در کارهای نظری پتر کروپوتکین گسترش یافت و سبک خاص او تا اواخر قرن نوزدهم میلادی تبدیل به دیدگاه مسلط آنارشیست ها شد. آنارکو-سندیکالیسم شاخه ای از آنارشیسم است که سندیکاهای کار را به عنوان یک نیروی بالقوه برای تحول اجتماعی انقلابی در نظر دارند و خواستار جامعه ای جدید هستند که به صورت دموکراتیک، توسط کارگران اداره شود و جایگزین سرمایه داری و دولت گردد. اصول اساسی آنارکو-سندیکالیسم اقدام مستقیم، همبستگی و خودمدیریتی کارگران است. آنارشیسم فردگرا مجموعه ای از چندین سنت فکری در درون جنبش آنارشیستی است که بر فرد و اراده اش در برابر هر نوع عامل خارجی، تأکید دارد. اولین آثار منجر به شکل گیری آنارشیسم فردگرا از ویلیام گادوین، ماکس استیرنر و هنری دیوید تورو بود. آنارشیسم فردگرا جوامع کوچک و در عین حال متنوعی از هنرمندان و رو
شنفکران بوهمی را در کشورهای مختلف به خود جذب کرد و قانون شکنان جوان آنارشیست را هم به قانون ستیزی و احیای فردیت رهنمود کرد. پساکلاسیک و معاصر. اصول آنارشیست تحت تأثیر جنبش های اجتماعی رادیکال معاصر چپ قرار گرفته. علاقه به جنبش آنارشیستی همراه با جنبش ضد جهانی سازی فزونی یافت؛ زیرا شبکه های اصلی فعال در این جنبش گرایش آنارشیستی داشتند. با گسترش جنبش رادیکالیسم در قرن بیست و یکم، استقبال گسترده تری از اصول آنارشیستی شد که نشان دهندهٔ احیای علاقه به آن بود. آنارشیسم با گلچین کردن، رو آوردن به منابع پیشین و ترکیب و تلفیق گرایی آنان، بسیاری از فلسفه ها و جنبش ها را به وجود آورد و موجب ترکیب مفاهیم مختلف برای ایجاد رویکردهای فلسفی جدید شد. سنت ضدسرمایه داری آنارشیسم کلاسیک، در جریانات معاصر برجسته باقی ماند. پوشش خبری معاصر که بر تظاهرات بلوک سیاه تأکید دارد، ارتباط تاریخی آنارشیسم را با هرج و مرج و خشونت تقویت کرده است. با این حال، تبلیغات مذکور همچنین باعث شده است که دانشمندان بیشتری در زمینه هایی همچون مردم شناسی و تاریخ، به جنبش آنارشیستی بپردازند؛ گرچه آنارشیسم معاصر اقدام عملی را بر تئوری آکادمیک ترجیح می دهد
. امروزه گروه ها، گرایش ها و مکتب های مختلف آنارشیستی وجود دارند، که توصیف جنبش آنارشیست معاصر را دشوار می کند. علی رغم آن که نظریه پردازان و فعالان «پیکره ای نسبتاً پایدار از اصول آنارشیست» را توصیف کرده اند، در مورد این که کدام یک از اصول بنیادی تر هستند، اتفاق نظر وجود ندارد و مفسران «آنارشیسم های» متعدد (و نه «آنارشیسم» خالی) را توصیف می کنند، که در آن اصولی مشترک میان مکتب های آنارشیسم برقرارست، در حالی که هر گروه اولویت های متفاوتی را در این اصول سرلوحه قرار داده. فی المثل برابری جنسیتی می تواند یک اصل مشترک باشد، لیکن آنارکو-کمونیسم به اندازهٔ آنارکو-فمینیسم، آن را حائز اولویت و اهمیت نمی داند. آنارشیست ها به طور کلی علیه اقتدار زورگو در همه اشکالش هم نظرند؛ یعنی با «همهٔ اشکال حکومت متمرکز و سلسله مراتبی (مانند سلطنت ، دموکراسی نمایندگی، سوسیالیسم دولتی و غیره)، سیستم های طبقه بندی اقتصادی (به عنوان مثال، سرمایه داری، بلشویسم، فئودالیسم، برده داری و غیره»، ادیان خودکامه «به عنوان مثال، اسلام بنیادگرا، کاتولیک رومی و غیره»، مردسالاری، دگرجنسگرایی، برتری سفید و امپریالیسم، مخالفند. با این حال، مکتب های
آنارشیست در روش هایی که باید با این اشکال قدرت مقابله کرد، اختلاف نظر دارند. اصل آزادی برابر از این جهت که فراتر از سنت های لیبرال و سوسیالیست است، به اخلاق سیاسی آنارشیست نزدیک تر است. این بدان معناست که چون آزادی و برابری در داخل کشور قابل پیاده سازی نیست، همهٔ اشکال سلطه و سلسله مراتب زیر سؤال می روند. تاکتیک ها. روش های آنارشیست ها انواع گوناگونی دارد، اما به طور کلی، آن ها دو هدف عمده را در پیش می گیرند؛ یکی مخالفت با هستهٔ قدرت و دیگری ترویج اخلاق آنارشیستی و انعکاس دیدگاه آنارشیستی در جامعه، وحدت ابزار و معرفی اهداف. می توان طبقه بندی گسترده ای داشت؛ از یک سو گروهی با هدف از بین بردن دولت ها و نهادهای ستمگر به صورت انقلابی می کوشند و گروه دیگر با هدف تغییر تدریجی جامعه می زیند. تاکتیک های تدریجی خشونت پرهیز هستند و خشونت را رد می کنند و با رویکردی آرام به اهداف آنارشیستی نیل می کنند، گرچه گاهی هم پوشانی قابل توجهی بین این دو تاکتیک وجود دارد. تاکتیک های آنارشیست در طول قرن گذشته تغییراتی کرده است. آنارشیست ها در اوایل قرن ۲۰ بیشتر بر اعتصابات و ستیزه جویی تمرکز داشتند، در حالی که آنارشیست های معاصر طیف
وسیع تری از رویکردها را آزمایش می کنند. تاکتیک های دوران کلاسیک. در دوران کلاسیک، آنارشیست ها گرایش مبارزاتی داشتند. آن ها نه تنها مانند آنچه در اسپانیا و اوکراین رخ داد، با نیروهای مسلح دولتی مقابله کردند، بلکه برخی از آن ها تروریسم را نیز به عنوان تبلیغات عملی به کار گرفتند. اقدام به ترور سران کشورها رویکردی بود، که در برخی از موارد موفقیت آمیز بود. آنارشیست ها در انقلاب ها نیز شرکت داشتند. بسیاری از آنارشیست ها، به ویژه گالنیست ها، معتقد بودند که این تلاش هابرای انقلابی علیه سرمایه داری و دولت انگیزه زا خواهند بود. بسیاری از این حملات توسط مهاجمان منفرد انجام شد و اکثر آن ها در اواخر دههٔ ۱۸۷۰، اوایل دههٔ ۱۸۸۰ و دههٔ ۱۸۹۰ رخ دادند و حتی برخی از حملات هم در اوایل دههٔ ۱۹۰۰ اتفاق افتادند. با افزایش قدرت قضایی، تهیهٔ فهرست ها و هدف گرفتن تروریست ها توسط کشورها، نتیجتاً چنین ترورهایی کاهش یافتند. دیدگاه های آنارشیستی نسبت به خشونت همیشه گیج کننده و بحث برانگیز بوده است. از یک طرف، آنارکو-صلح طلبان به وحدت وسیله و اهداف اشاره می کنند، از طرف دیگر، گروه های دیگر آنارشیست از اقدامات عملی طرفداری می کنند، تاکتیکی
که می تواند شامل اقدامات خرابکارانه یا حتی اقدامات تروریستی شود. این نگرش یک قرن پیش کاملاً برجسته بود، وقتی برخی از آنارشیست ها دولت را به عنوان یک ستمگر معرفی کرده و معتقد بودند که مردم حق دارند از هر طریق ممکن با ظلم آن مخالفت کنند. اما گلدمن و اریکو مالاتستا، که طرفداران استفاده محدود از خشونت بودند، استدلال کردند که خشونت صرفاً واکنشی است به خشونت دولت، فلذا به عنوان یک شر ضروری توجیه می شود. آنارشیست ها در اعتصاب ها نقش فعالی داشتند، گرچه تمایل داشتند که نسبت به سندیکالیسم رسمی مخالفت کنند و آن را جریانی اصلاح طلب می دانستند. آن ها این روش را بخشی از جنبشی می دانستند که می خواست دولت و سرمایه داری را سرنگون کند. آنارشیست ها همچنین تبلیغات خود را در هنر تقویت کردند، برخی از آن ها طبیعت گرایی و برهنه گرایی پیشه کردند. آنارشیست ها همچنین جوامعی را بنا کردند که مبتنی بر دوستی بود و در رسانه های خبری نقش داشتند. تاکتیک های انقلابی. در عصر حاضر، آنارشیست ایتالیایی، آلفردو بونانو، با طرفداری از آنارشیسم شورشی و رد تاکتیک عدم خشونتی که از اواخر قرن نوزدهم توسط کروپوتکین و سایر آنارشیست های برجستهٔ پس از آن اتخ
اذ شده بود، بحث در مورد خشونت را دوباره راه انداخت. بونانو و گروه فرانسوی کمیته نامرئی خواستار افزایش گروه های وابسته غیررسمی کوچک هستند، به گونه ای که هر یک از گروه ها مسئول اقدامات خود باشد، اما با هم کار کنند تا با استفاده از خرابکاری و سایر ابزارهای خشونت آمیز علیه دولت، سرمایه داری و سایر دشمنان، ستم را تقلیل دهند. اعضای کمیتهٔ نامرئی در سال ۲۰۰۸ به اتهامات مختلف از جمله تروریسم دستگیر شدند. به طور کلی، آنارشیست های معاصر بسیار کمتر از اجداد ایدئولوژیک خود خشن و مبارز هستند. آن ها بیشتر در هنگام تظاهرات و آشوب به ویژه در کشورهایی مانند کانادا، یونان و مکزیک، درگیر رویارویی با پلیس می شوند. گروه های معترض بلوک سیاه به ستیزه جویی و درگیری با پلیس معروف هستند. با این حال، آنارشیست ها نه تنها با کارمندان دولتی درگیر می شوند، در مبارزه با فاشیست ها و نژادپرستان هم شرکت می کنند و اقدام ضد فاشیستی انجام می دهند و برای جلوگیری از تجمع های نفرت انگیز بسیج می شوند. تاکتیک های تدریجی. آنارشیست ها معمولاً اقدام مستقیم را به کار می گیرند. این می تواند به شکل برهم زدن و اعتراض به سلسله مراتب ناعادلانه بروز یابد، یا به
شکل خودمدیریتی زندگی خودشان از طریق ایجاد ضد نهادهایی مانند کمون ها و مجموعه های غیر سلسله مراتبی باشد. تصمیم گیری غالباً به شیوه ضد استبدادی انجام می شود و همه در هر تصمیم گیری حق بیان برابری دارند، رویکردی که به افقیگرایی معروف است. آنارشیست های دوران معاصر با جنبش های مختلف گرسروت نیز درگیر شده اند. این جنبش که کم و بیش مبتنی بر افقی گرایی است، گرچه صریحاً آنارشیست نیست، اما برای استقلال شخصی و مشارکت در فعالیت های توده ای مانند اعتصاب و تظاهرات ارزش قائل است. در مقابل "آنارشیسم با آ بزرگ" دوران کلاسیک، اصطلاح تازهٔ "آنارشیسم با آ کوچک" ساخته شده که نشان گر عدم تمایل پیروانش به مبنا قرار دادن افکار و اقدامات آنارشیسم دورهٔ کلاسیک و عدم مراجعه به آنارشیست های کلاسیک مانند پیتر کروپوتکین و پیر ژوزف پرودون است. این گروه از آنارشیست ها ترجیح می دهند اندیشه و عمل خود را بر اساس تجربیات شخصی خود معین کنند و بعداً آن را نظریه پردازی کنند. روند تصمیم گیری گروه های وابستهٔ کوچک آنارشیستی نقش تاکتیکی قابل توجهی دارد. آنارشیست ها روش های مختلفی را به منظور ایجاد اجماع تقریبی بین اعضای گروه خود، بدون نیاز به رهبر یا
گروه رهبری، به کار برده اند. یک راه این است که فردی از گروه نقش تسهیل کننده را برای کمک به دستیابی به اجماع بدون مشارکت خود در بحث یا ترویج یک نکته خاص ایفا کند. اقلیت ها معمولاً اجماع تقریبی را قبول می کنند، مگر در مواردی که احساس کنند این پیشنهاد با اخلاق، اهداف و ارزش های آنارشیستی مغایرت دارد. آنارشیست ها معمولاً برای تقویت خودمختاری و دوستی اعضای خود، گروه های کوچک (۵ تا ۲۰ نفره) تشکیل می دهند. این نوع گروه ها بیشتر اوقات با یکدیگر ارتباط برقرار نمی کنند تا شبکه های بزرگتر تشکیل دهند. آنارشیست ها هنوز هم از اعتصابات پشتیبانی می کنند؛ به ویژه اعتصابات گربه های وحشی، زیرا این اعتصابات بدون رهبر است و توسط یک سندیکای متمرکز برگزار نمی شود. مانند گذشته، روزنامه ها و ژورنال ها مورد استفاده قرار می گیرند، اما آنارشیست ها برای پخش پیام هایشان در شبکهٔ جهانی وب آنلاین شده اند. آنارشیست ها ترجیح به ایجاد وب سایت دارند، زیرا مشکلات توزیع و امثال آن، هاست های کتابخانه های الکترونیکی و سایر درگاه ها، را آسان تر کرده. آنارشیست ها همچنین در تهیهٔ نرم افزارهای مختلفی که به صورت رایگان در دسترس هستند، مشارکت دارند. روشی
که این هکتیویست ها برای توسعه و توزیع کارشان انجام می دهد، شبیه ایده های آنارشیستی است، به ویژه هنگامی که صحبت از حفظ حریم خصوصی کاربران در برابر نظارت دولت است. آنارشیست ها خود را برای تصرف و بازیابی فضاهای عمومی سازمان می دهند. در طی حوادث مهمی مانند اعتراضات و هنگام اشغال اماکن، آن ها معمولاً مناطق خودمختار موقت (TAZ) را اداره می کنند، فضاهایی که هنر، شعر و سورئالیسم در آن ها آمیخته شده و مکان ایدئال آنارشیست ها را به نمایش می گذارد. همان طور که آنارشیست ها استدلال می کنند، تصرف راهی برای بازیابی فضای شهری از دست سرمایه داری، تأمین نیازهای عملی و همچنین اقدام مستقیم مثال زدنی است. به دست آوردن فضا آنارشیست ها را قادر می سازد تا ایده هایشان را آزمایش کنند و پیوندهای اجتماعی ایجاد نمایند. این تاکتیک ها در حالی به روش آنارشیست ها افزوده شده اند که همهٔ گروه ها نگرش یکسانی نسبت به آن ندارند. در این متصرفات همچنین همراه با اشکال مختلف اعتراض به رویدادها، به صورت کاملاً نمادین، فضای کارناوالسکی تشکیل می دهند تا بخشی از تجسم آنارشیست معاصر را روایت کنند. مسائل کلیدی. از آنجا که آنارشیسم فلسفه ای است که بسیاری از
نگرش ها، گرایش ها و تفکرات مختلف را در بر می گیرد، اختلاف نظر در مورد ارزش های معنوی، ایدئولوژیک و تاکتیک ها معمول است. این تنوع منجر به استفادهٔ بسیار متفاوت از اصطلاحات یکسان، در میان سنت های مختلف آنارشیست شده است، که باعث ایجاد نگرانی هایی در تعاریف موجود در نظریه آنارشیست شده است. سازگاری سرمایه داری، ملی گرایی و دین با آنارشیسم به طور گسترده مورد اختلاف است. به همین ترتیب، آنارشیسم با ایدئولوژی های دیگر، مانند کمونیسم، جمع گرایی، مارکسیسم و اتحادیه های کارگری، روابط پیچیده ای دارد. انگیزهٔ آنارشیست ها ممکن است اومانیسم، اقتدار الهی، منافع شخصی روشن فکرانه، گیاه خواری یا دیگر آموزه های اخلاقی جایگزین باشد. پدیده هایی مانند تمدن، فناوری (به عنوان مثال درون آنارکو-بدوی گرایی) و روند دموکراتیک ممکن است در بعضی از گرایش های آنارشیستی به شدت مورد انتقاد قرار گرفته و به طور همزمان در برخی دیگر مورد ستایش قرار گیرند. جنسیت، روابط جنسی و عشق آزاد. از آنجایی که جنسیت و روابط جنسی موجب پویایی جامعهٔ سلسله مراتبی می شود، آنارشیست ها می خواهند این پویایی ای که نقش های جنسیتی به طور سنتی تحمیل می کنند و نقش آن در سر
کوب خودمختاری فرد را بررسی، تحلیل و با آن مقابله کنند. آنارشیست های کلاسیک اغلب در مورد جنسیت بحث نمی کردند. تعداد کمی از آنان بودند که احساس می کردند یک جامعهٔ آنارشیستی بخواهد به صورت طبیعی در مسائل جنسی پیشوایی کند. با این حال، نگرانی از خشونت جنسی آنارشیست هایی مانند بنجامین تاکر را درگیر کرد؛ او با قوانین سن رضایت مخالفت می کرد و معتقد بود این امر به نفع مردان درنده تمام می شود. یک جریان تاریخی که طی ۱۸۹۰ و ۱۹۲۰ در درون آنارشیسم به وجود آمد و شکوفا شد، عشق آزاد بود. در آنارشیسم معاصر، این جریان در قالب حمایت از آنارشیست های چندمهر و کوئیر باقی مانده است. مدافعان عشق آزاد مخالف ازدواج بوده و آن را راهی برای تحمیل اقتدار مردان بر زنان می دانستند؛ بیشتر به این دلیل که قانون ازدواج قدرت مردان را بسیار مورد پسند قرار می داد. مفهوم عشق آزاد بسیار گسترده تر بود و شامل انتقادی از نظم مستقر می شد که آزادی و لذت جنسی زنان را محدود می کند. جنبش های عشق آزاد به تأسیس خانه های مشترک همت گماشتند، جایی که گروه های بزرگی از مسافران، آنارشیست ها و دیگر فعالان در کنار هم به بستر می رفتند. عشق آزاد ریشه در اروپا و ایالات م
تحده داشت. با این حال، برخی از آنارشیست ها با حسادت ناشی از عشق آزاد دست و پنجه نرم می کردند. فمینیست های آنارشیست، علیه ازدواج، طرفدار عشق آزاد و حق سقط جنین بودند و برنامه های مشابهی داشتند. فمینیست های آنارشیست و غیر آنارشیست در موضوع حق رأی اختلاف داشتند، اما با این وجود از یکدیگر حمایت می کردند. در طول نیمه دوم قرن بیستم، آنارشیسم با موج دوم فمینیسم درهم آمیخت و برخی جریان های جنبش فمینیستی را رادیکال کرد و تحت تأثیر قرار داد. در آخرین دهه های قرن بیستم، آنارشیست ها و فمینیست ها از حقوق و استقلال زنان، همجنس گرایان، کوئیرها و سایر گروه های حاشیه ای حمایت می کردند و برخی از اندیشمندان فمینیست ادغام دو جریان را مطرح ساختند. با موج سوم فمینیسم، هویت جنسی و دگرجنس گرایی اجباری موضوع مطالعهٔ آنارشیست ها شد و باعث انتقاد پساساختارگرایانه از عادی بودن روابط جنسی شد. با این حال، برخی از آنارشیست ها از این طرز تفکر فاصله گرفتند و معتقد بودند که این روش به سمت فردگرایی متمایل شده است و به نوبهٔ خود، عامل آزادی اجتماعی است. آنارشیسم و آموزش. علاقه آنارشیست ها به آموزش، به اولین ظهور آنارشیسم کلاسیک برمی گردد. آنارش
یست ها آموزش صحیح را پایه های خودمختاری آینده فرد و جامعه، برای افزایش کمک متقابل، ارزیابی می کردند. نویسندگان آنارشیست، مانند ویلیام گادوین (در "عدالت سیاسی") و ماکس اشتیرنر (در "بنیان اشتباه در آموزش ما")، هم به آموزش دولتی و هم به آموزش خصوصی حمله کردند و آن را ابزاری می دانستند که طبقهٔ حاکم بتواند امتیازات خود را حفظ کند. در سال ۱۹۰۱، آنارشیست و آزاداندیش کاتالان، فرانسیسکو فرر، اسکولا مدرنا (به معنی مدرسهٔ مدرن) را در بارسلونا تأسیس کرد و آن را مخالف با سیستم آموزش و پرورش موجود، که بیشتر مطالبش توسط کلیسای کاتولیک دیکته می شد، دانست. رویکرد مدرسهٔ فرر سکولار بود و رخنهٔ دولت و کلیسا در روند آموزشی را رد می کرد. در عین حال به دانش آموزان استقلال زیادی در برنامه ریزی کار و حضورشان می داد. فرر قصد داشت طبقه کارگر را آموزش دهد و صریحاً به دنبال افزایش آگاهی طبقاتی بین دانش آموزان بود. این مدرسه پس از آزار و اذیت مداوم دولت، تعطیل شد و بعداً فرر دستگیر شد. با این وجود، ایده های او الهام بخش مجموعه ای از مدارس مدرن در سراسر جهان شد. لئو تولستوی، آنارشیست مسیحی، که مقالهٔ "آموزش و فرهنگ" را منتشر کرد، مکتبی م
شابه را تأسیس کرد با این اصل بنیادین که «برای تأثیر گذاری آموزش باید آزاد باشد». به همین ترتیب، آ.س. نیل آنچه را که در سال ۱۹۲۱ به مدرسهٔ سامرهیل تبدیل شد، تأسیس کرد و همچنین اعلام کرد که این مدرسه از اجبار عاری است. آموزش آنارشیستی عمدتاً بر این ایده استوار است که باید به حق کودک برای رشد آزاد و بدون دست کاری احترام گذاشته شود و عقلانیت کودکان را به نتیجه گیری های اخلاقی خوبی برساند. با این حال، در مورد معنای دست کاری توافق چندانی در بین چهره های آنارشیست وجود ندارد. فرر معتقد بود که تلقین اخلاقی ضروری است و به صراحت به دانش آموزان می آموخت که برابری، آزادی و عدالت اجتماعی در کنار سرمایه داری، همراه با سایر انتقادات به دولت و ملی گرایی، امکان پذیر نیست. در اواخر قرن بیستم، نویسندگان آنارشیست معاصر (کالین وارد، هربرت ردک و پل گودمن) انتقاد آنارشیسم از آموزش دولتی را شدت بخشیدند و گسترش دادند. آن ها عمدتاً خواهان سیستمی متمرکز بر خلاقیت کودکان بودند، به جای این که توانایی آن ها برای رسیدن به حرفه یا شرکتی صرف شود، که مولد چیزهایی برای استفاده در جامعهٔ مصرف گرا باشد. آنارشیست های معاصر مانند کالین وارد، همچنین
استدلال کرده اند که آموزش دولتی برای تداوم نابرابری اقتصادی-اجتماعی است. در حالی که تعداد کمی از مؤسسات آموزش آنارشیستی تا به امروز زنده مانده اند، اصول بنیادین مکتب های آنارشیست، از جمله احترام به خودمختاری کودک و اتکا به استدلال و نه تلقین به عنوان یک روش آموزشی، در میان مؤسسات اصلی جریان آموزشی موجود گسترش یافته اند. جودیت سوئسا سه مدرسه را به صراحت مدارس آنارشیست نام گذاری کرد: «فری اسکول سانتاکروز» در ایالات متحده که بخشی از شبکه گسترده تری از مدارس آمریکایی-کانادایی است، «کالج یادگیری خودمدیریت شونده» در برایتون انگلیس و «مدرسه پایدیا» در اسپانیا. آنارشیسم و دولت. اعتراض به دولت و نهادهای آن "شرط لازم" در آنارشیسم است. آنارشیست ها دولت را ابزاری برای سلطه می دانند و معتقدند که وجود حکومت، صرف نظر از گرایش های سیاسی، نامشروع است. به جای این که افراد بتوانند جنبه های زندگی خود را کنترل کنند، گروه قلیلی از نخبگان تصمیمات اساسی می گیرند. اقتدار در نهایت صرف نظر از باز یا شفاف بودن این قدرت، فقط به طبقهٔ حاکمه تعلق دارد، زیرا همچنان توانایی مجبور کردن مردم را دارند. یک استدلال دیگر آنارشیستی علیه دولت ها، ا
ین است که افراد تشکیل دهندهٔ یک دولت، حتی نوع دوست ترین افراد در بین مقامات، به ناچار بایستی دنبال کسب قدرت بیشتر باشند و این منجر به فساد می شود. آنارشیست ها این تفکر را که دولت ارادهٔ جمعی مردم است، به دلیل متمایز بودن طبقهٔ حاکم از بقیهٔ جامعه، یک افسانهٔ غیرقابل تحقق می دانند. نگرش های خاص آنارشیست نسبت به دولت متفاوت است. رابرت پائول ولف معتقد بود که تنش بین اقتدار و خودمختاری به این معنی است که دولت هرگز نمی تواند مشروع باشد. باکونین دولت را «به مثابه اجبار و سلطهٔ با زور، که در صورت امکان در لفافه است، اما در صورت لزوم غیر متعارف و آشکار می شود» توصیف کرده. ا. جان سیمونز و لسلی گرین که به آنارشیسم فلسفی گرایش داشتند، معتقد بودند که اگر دولت با اجماع اداره شود، می تواند مشروعیت داشته باشد؛ اگرچه آن ها این امر را بعید می دانستند. عقاید در مورد چگونگی الغای دولت نیز متفاوت است. آنارشیسم و هنر. ارتباط بین آنارشیسم و هنر در دوران کلاسیک آنارشیسم، بسیار عمیق بود؛ به ویژه در میان جریان های هنری که در آن دوره در حال پیشرفت بودند، مانند فوتوریست ها، سورئالیست ها و غیره. در ادبیات، آنارشیسم بیشتر با آخرالزمان جد
ید و جنبش نئو-رمانتیسم مرتبط بود. در موسیقی، آنارشیسم با سبک هایی از موسیقی، مانند پانک، همراه بوده است. آنارشیست هایی مانند لئو تولستوی و هربرت رید استدلال کردند که مرز بین هنرمند و غیر هنرمند، و آنچه هنر را از یک عمل روزمره جدا می کند، ساختاری است که در اثر بیگانگی ناشی از سرمایه داری ایجاد می شود و از زندگی شاد انسان جلوگیری می کند. سایر آنارشیست ها از هنر به عنوان وسیله ای برای دستیابی به اهداف آنارشیستی حمایت، یا از آن استفاده می کردند. کریس روبه در کتاب خود "شکستن طلسم: تاریخچه فیلمسازان آنارشیست، گریلاهای نوار ویدئویی و نینجاهای دیجیتال"، ادعا می کند که «شیوه های تحریک شده توسط آنارشیسم، به طور فزاینده ای فعالیت های ویدیویی مبتنی بر جنبش را ساختار می بخشد». در طول قرن بیستم، بسیاری از آنارشیست های برجسته (من جمله پتر کروپوتکین، اما گلدمن، گوستاو لانداور و کامیلو برنری) و نشریاتی مانند "آنارشی" دربارهٔ موضوعات مربوط به هنر می نوشتند. سه ویژگی همپوشانی، هنر را برای آنارشیست ها مفید ساخته است. هنر می تواند نقد بر جامعهٔ موجود و سلسله مراتب را به تصویر بکشد و به عنوان ابزاری پیش ساخته، برای انعکاس جامعهٔ ا
یدئال آنارشیسم استفاده شود و حتی همچون اعتراضات، تبدیل به ابزاری برای اقدام مستقیم شود. هنر از آنجا که هم احساسات و هم عقل را به خود درگیر می کند، می تواند انسان را کاملاً مجذوب خود کند و تأثیر مهمی داشته باشد. در قرن نوزدهم، نئو امپرسیونیسم جنبشی با زیبایی زیست محیطی و یک نمونه از درک آنارشیستی بود که به سوی سوسیالیسم نیل می کرد. به طور مثال، در نقاشی "درختان شاه بلوط در اوسنی" (Les chataigniers a Osny) که نقاش آنارشیست، کامی پیسارو، کشیده است، آمیختگی هماهنگ زیبایی شناختی و سوژهٔ اجتماعی، ایدهٔ آنارشیستی را ارجح جلوه می دهد. انتقادات. رایج ترین نقدی که از آنارشیسم می شود، این است که افراد نمی تواند خودشان را اداره کنند و یک دولت برای بقای انسان لازم است. برتراند راسل، فیلسوف، در انتقاد از این مبحث، می گوید: «جنگ، تعرفه ها، مقررات مربوط به شرایط بهداشتی، فروش داروهای مضر و حفظ سیستم توزیع عادلانه: این ها پارامترهای دیگری هستند که به سختی می توان در جامعه ای که هیچ دولت مرکزی وجود نداشته باشد، آن ها را کنترل کرد.» انتقاد رایج دیگر از آنارشیسم، این است که متناسب با جهانی در انزواست، که در آن فقط سرزمین های کوچ
ک می توانند خود را اداره کنند. کالین وارد در پاسخ به این شبهه، می گوید که متفکران بزرگ آنارشیست طرفدار فدرالیسم هستند. اندرو جی فیالا، مدرس فلسفه، نیز معتقد بود که انسان ها نمی توانند خود را اداره کنند و آن را در لیست استدلال های خود علیه آنارشیسم قرار داد. از انتقادات دیگر فیالا، این بود که آنارشیسم نه تنها در دنیای عملگرا، یعنی در اعتراضات، بلکه در دنیای اخلاق نیز رابطه ذاتی با خشونت و تخریب دارد. ثانیاً، آنارشیسم غیرقابل تحقق یا بسیار آرمانی ارزیابی می شود، زیرا عملاً نمی توان دولت را نابود کرد. این استدلال غالباً خواستار اقدام سیاسی درون سیستم، برای اصلاح آن است. ثالثاً، آنارشیسم با خود تناقض دارد؛ اگر این که هیچ قانون و حکومتی نباید باشد، توسط عدهٔ کثیری پذیرفته هم شود، این باز خودش یک نظریهٔ سیاسی و نوعی از حکومت خواهد بود. در این خط انتقاد، تناقض شخصی نیز مطرح می شود که آنارشیسم خواستار اقدام جمعی است؛ در حالی که به استقلال فردی تأیید می کند، از این رو نمی توان اقدام جمعی انجام داد. سرانجام، فیالا از نقدی در مورد بی اثر بودن آنارشیسم فلسفی (همه گفتگوها و عقاید) یاد می کند و اشاره می کند که در این بین س
رمایه داری و طبقه بورژوازی همچنان پابرجاست. آنارشیسم فلسفی پس از انتشار کتاب های طرفدار آنارشیست مانند "اصول اخلاقی و تعهدات سیاسی" اثر آ. جان سیمونز، با انتقادات جامعهٔ علمی روبرو شد. ویلیام ادموندسون، استاد حقوق، مقاله ای نوشت که برخلاف سه اصل مهم آنارشیست فلسفی استدلال می کند و آن را مغالطه آمیز می داند. ادموندسون ادعا می کند که گرچه فرد وظیفهٔ اطاعت به دولت ندارد، اما این بدان معنا نیست که آنارشیسم نتیجه ای اجتناب ناپذیر است و دولت همچنان از نظر اخلاقی مشروع است. در "مسئلهٔ اقتدار سیاسی"، مایکل هومر از آنارشیسم فلسفی دفاع می کند و ادعا می کند که «اقتدار سیاسی یک توهم اخلاقی است». انتقاد دیگر این است که آنارشیسم گرایش بیولوژیکی به اقتدار را نادیده می گیرد و نمی تواند آن را درک کند؛ آن گونه که برای اولین بار در مقاله ای در سال ۱۸۸۶ در فرانسیس ال. فرگوسن در مقاله ای بیان کرد. جوزف راز استدلال می کند که پذیرش اقتدار به این معنی است که با پیروی از دستورهای آن، موفقیت بیشتری کسب خواهد شد. راز معتقد است که این استدلال چه در پیروی از دستورهای موفق و چه در دستورهای اشتباه، صادق است. آنارشیست ها این انتقاد را رد می
کنند؛ زیرا به چالش کشیدن یا سرپیچی از اقتدار، موجب از بین رفتن مزایای آن نمی شود و معتبر بودن مرجعی مانند پزشکان یا وکلا را تصدیق می کند و همچنین تسلیم کامل قضاوت مستقل نیست. ماهیت انسانی، طرد دولت و تعهد به انقلاب اجتماعی آنارشیستی توسط جامعهٔ علمی به ترتیب ساده لوحانه، بیش از حد ساده انگارانه و غیرواقعی دانسته شده است. آنارشیسم کلاسیک مورد انتقاد قرار گرفته، زیرا بیش از حد بر این اعتقاد متکی است که الغای دولت منجر به رونق همکاری بشری خواهد شد. جان مولینوکس در کتاب "آنارشیسم: انتقادی مارکسیستی" می نویسد: «آنارشیسم نمی تواند پیروز شود»، زیرا او معتقد است که آنارشیسم توانایی اجرای صحیح ایده های خود را ندارد. انتقاد مارکسیست ها از آنارشیسم، این است که این نظریه بسیار آرمانی است، زیرا همهٔ افراد باید دیدگاه و ارزش های آنارشیستی داشته باشند، تا عملی شود. بر اساس دیدگاه مارکسیستی، ایده های اجتماعی مستقیماً از آرمان انسانی پیروی می کنند و از ارادهٔ آزاد افراد ماهیت آن شکل می گیرد. مارکسیست ها استدلال می کنند که این تناقض عامل ناتوانی آنارشیست ها در عمل است؛ چون در بینش آنارشیسم، تعارض بین آزادی و برابری از طریق هم
زیستی و درهم آمیختگی حل می شود. مارکسیست ها همچنین آنارشیسم را غیرواقعی و بیش از حد ایدئالیستی می دانند. کارل مارکس آن را به عنوان «حماقت بچه گانه» توصیف کرده. نیکولو ماکیاولی، فیلسوف سیاسی ایتالیایی، در کتاب "گفتارهایی در باب ده کتاب نخست تیتوس لیویوس" آنارشی را یکی از سه شکل بد حکومت می داند:او می گوید که با توجه بدین معایب، قانونگذاران خردمند هیچ یک از اشکال خوب را به تنهایی نپذیرفته اند و شکلی مختلط از هر سه نوع را برگزیده و فقط این شکل مختلط را استوار و دوام پذیر دانسته اند، زیرا که در چنین حکومتی شهریار و اشراف و تودهٔ مردم ناظر رفتار یکدیگرند و اختیارات همدیگر را محدود می کنند. او بهترین نمونهٔ نظام سیاسی را نظامی می داند که لیکورگوس در اسپارت برقرار ساخت؛ حکومت جمهوری روم نیز به سبب اینکه دارای دو کنسول (نماد مونارشی)، یک مجلس سنا (نماد آریستوکراسی) و تریبون های مردمی (نماد دموکراسی) بود، مخلوطی از سه شکل خوب حکومت بود و، در نتیجه، نظام سیاسی کاملی داشت.
جان استفنسون (؛ زادهٔ )، دارنده نشان امپراتوری بریتانیا؛ فیلم ساز، کارگردان، جلوه های ویژه اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۸۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
چهار قحطی بزرگ دوره ادو به ویران کننده ترین قحطی های ناشی از آب وهوای غیرطبیعی طولانی مدت مانند خسارت سرما، خشکسالی، خسارت سیل، بروز غیرطبیعی آفت، بیماری ها و محصولات نامرغوب کشاورزی ناشی از فوران آتشفشان ها در دوره ادو اشاره دارد. این چهار قحطی عبارت بودند از: