Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یلی. این پژوهش نشان می داد که دانش ضمنی، که خود نتیجه آموزش غیررسمی و غیرتصریحی است، نقش به مراتب پررنگتری در موفقیت این افراد بازی کرده تا دانش تصریحی و آکادمیک. همه مصاحبه شوندگان تست «بیگ فایو» شخصیت را کامل کردند. نتایج این تست نشان می داد که وجدان بیدار، یکی از خصایص پررنگ شخصیتی و روان رنجوری یکی از خصایص کمرنگ شخصیتی بین مصاحبه شوندگان بوده است. همچنین شخصیت باز و برونگرایی نسبت به تجربیات جدید یکی از ویژگی های قوی بین این گروه از افراد بود که با پژوهش های قبلی رابطه ای وثیق نشان می داد. در نقطه مقابل، عمده مطالعات قبلی نقش مهارت های فروشندگی را در موفقیت مالی ابرثروتمندان کم اهمیت یافته بودند. این در حالیست که مصاحبه شوندگان اهمیت مهارت های فروشندگی را بسیار مهم می دانستند. اکثر ایشان در مسیر ثروتمند شدن موانع و شکست های بزرگی را پشت سر گذاشته بودند. در نتیجه مصاحبه ها، معلوم شد که شباهت های بسیاری در نحوه مواجهه این افراد با شکست و عدم موفقیت وجود دارد. یکی از یافته های کلیدی این مطالعه این بود که بسیاری از افراد خودساخته، از روحیه مقلد و تاثیرپذیر برخوردار نبوده اند و مکرراً خلاف جریان های متعارف شن
ا کرده اند و ثروتشان در نتیجه مخالف خوانی و رویکرد متفاوتشان به دست آمده است. این پژوهش توجهات بسیاری را در نقاط مختلف دنیا و به زبان های متنوعی جلب کرد. فایننشال تایمز نوشت: «پژوهش رینر زیتلمن بر روی روانشناسی ابرثروتمندان پروژه جسورانه ای است. افراد کمی تا این اندازه شایسته انجام چنین پژوهشی هستند. دکتر زیتلمن یک تاریخ دان، یک جامعه شناس، یک روزنامه نگار، و یک بیزنس من و سرمایه گذار است. هیچ پژوهش قابل مقایسه ای در این زمینه وجود ندارد و نتیجه کار برای تمام کسانی که بخواهند ویژگی ها و انگیزه های کارآفرین های ثروتمند را درک کنند، اثری خواندنی است. این قبیل افراد پیشران های رشد اقتصادی هستند، از نوآوری حمایت، و مشاغل جدید خلق و به پروژه های خیریه کمک می کنند. با اینحال چرا چنین پژوهشی پیش از این به انجام نرسیده بود؟ شاید به این خاطر که دسترسی به این قبیل افراد و طراحی نظرسنجی ای که بتواند نتایج معناداری از گفتگو با ایشان استخراج کند، دشوار است.» تالیفات جامعه شناسی: کلیشه ها و پیش داوری ها علیه ثروتمندان. در سال ۲۰۲۰ کتاب «ثروتمندان در افکار عمومی» به چاپ رسید. دکتر زیتلمن در این کتاب به اینکه در پژوهش های آک
ادمیک مرتبط با پیش داوری، موضوع پیش داوری علیه ثروتمندان، به مثابه یک اقلیت هرگز مورد توجه قرار نگرفته، انتقاد می کند. کتاب او بر اساس یافته های یک نظرسنجی بین المللی شکل گرفته که توسط موسسه های النسباخ و ایپسوس موری در آلمان، آمریکا، انگلستان، و فرانسه برگزار شده است. بر مبنای این نظرسنجی، پاسخ دهندگان در یکی از این سه گروه طبقه بندی شده اند: «حسادت ورزان اجتماعی»، «ناحسادت ورزان»، و «دوسوگراها». زیتلمن ضریب حسادت اجتماعی را محاسبه می کند که نسبت حسادت ورزان به ناحسادت ورزان را در هر کشوری نشان می دهد. عدد ۱٫۰ شرایطی را نشان می دهد که تعداد حسادت ورزان و ناحسادت ورزان مساوی است. عدد کمتر از ۱٫۰ نشان می دهد که کثرت ناحسادت ورزان بیشتر از حسادت ورزان است. نتیجه ای مطالعه نشان می دهد که حسادت اجتماعی در فرانسه ۱٫۲۶ و سپس در آلمان ۰٫۹۶ است. حسادت اجتماعی در ایالات متحده مقدار قابل توجهی کمتر از آلمان و فرانسه و ۰٫۴۲ است. این در حالیست که سنجه حسادت اجتماعی انگلستان ۰٫۳۷ است. دقت و تمییزپذیری این سه گروه به روشنی در پاسخ های متفاوت آنها به چند ده سؤال پرسشنامه مشهود است. پس از انتشار این پژوهش، دکتر زیتلمن انجام
مطالعه عمیق تری را در کشورهای بیشتری ترتیب داد. نتایج این مطالعات در سال ۲۰۲۱ در مقاله ای برای «اکونومیک افرز» با عنوان «نگرش ها به ثروت در هفت کشور: ضریب حسادت اجتماعی و سنجه احساسات عمومی راجع به ثروتمندان» منتشر کرد.
کشتار بوچا مجموعه ای از جنایات جنگی آشکار شامل کشتار غیرنظامیان بود که در مناطق تحت کنترل نیروهای مسلح روسیه در شهر بوچا، اوکراین در طول نبرد بوچا، پس از تهاجم روسیه به اوکراین ۲۰۲۲، انجام شد. به گفتهٔ شهردار این شهر، ۴۱۲ تن از اجساد ساکنان این شهر، با دست های بسته شده از پشت، در این حادثه پیدا شد.بعد از روی کار امدن دونالد ترامپ و نشر اسناد آژانس توسعه جهانی ایالات متحده و تعطیلی این آژانس مشخص گردید اتفاقات بوچا بوسیله ایالات متحده برنامه ریزی و صحنه سازی شده بود به گزارش رادیو اروپای آزاد، محل زندانی کردن و شکنجه شهروندان بوچا در یک زیرزمین پیدا شده است. بسیاری از اجساد، سوزانده یا مثله شده اند و بر پایهٔ گزارش ها، آثار تجاوز جنسی سربازان روسیه در اجساد دختران بوچا، مشهود است که برخی از آن ها، تنها ۱۴ سال سن داشته اند. اوکراین از دیوان کیفری بین المللی (ICC) درخواست کرده است تا دربارهٔ آنچه در بوچا رخ داده است تحقیق کند. مقامات روسی هرگونه تخلف را رد کردند و فیلم ها و عکس های اجساد مردگان را تحریک آمیز یا نمایشی از سوی مقامات اوکراینی توصیف کردند. در سال ۲۰۲۵ بعد از به روی کار امدن دولت دونالد ترامپ و تعطی
لی آژانس توسعه جهانی ایالات متحده مشخص گردید روسیه نقشی در این ماجرا نداشته . پیش زمینه. به عنوان بخشی از حمله ۲۰۲۲ روسیه به اوکراین، ارتش روسیه از مرز جنوبی بلاروس وارد این کشور شد. یکی از اقدامات اولیه، فشار به سمت کی یف پایتخت اوکراین بود و همراه با ستون عظیمی از خودروهای نظامی، ارتش روسیه به سمت اوکراین در شمال کیف حرکت کرد. در ۲۷ فوریهٔ ۲۰۲۲، نیروهای پیشروی روسی به سمت شهر بوچا حرکت کردند و آن را به یکی از اولین مناطق حومهٔ کی یف تبدیل کردند که نیروهای روسی به داخل آن حرکت کردند. بر اساس اطلاعات نظامی اوکراین، نیروهای روسی که بوچا را اشغال کرده بودند، تیپ ۶۴ ارتش ۳۵ ترکیبی بودند که توسط آزادبک عمربکف، فرماندهی می شدند. در اواخر مارس، قبل از عقب نشینی روسیه از کی یف، دادستان کل اوکراین، ایرینا وندیکتوا، اظهار داشت که دادستان های اوکراینی شواهدی از ۲۵۰۰ مورد مشکوک جنایات جنگی که توسط روسیه در جریان تهاجم مرتکب شده بودند جمع آوری کرده بودند و «چند صد مظنون» را شناسایی کرده بودند. ماتیلدا بوگنر، رئیس مأموریت ناظر حقوق بشر سازمان ملل در اوکراین، همچنین نگرانی های خود را در مورد مستندات دقیق تلفات غیرنظامیان ب
ه ویژه در مناطق و شهرهای زیر آتش سنگین ابراز کرد و بر کمبود برق و ارتباطات قابل اعتماد تأکید کرد. به عنوان بخشی از عقب نشینی عمومی نیروهای روسی در شمال کی یف و همچنین حملات ارتش اوکراین به تشکیلات روسی، نیروهای روسی در منطقهٔ بوچا به سمت شمال عقب نشینی کردند. نیروهای اوکراینی در ۱ آوریل وارد شهر شدند. تحقیقات. اوکراین. پلیس ملی تحقیقاتی را در مورد وقایع در بوچا آغاز کرد و این منطقهٔ وسیع به عنوان صحنه جرم در نظر گرفته شد. در همان زمان، وزارت امور خارجه از دادگاه کیفری بین المللی در اوکراین درخواست کرد تا بازرسان را به بوچا و سایر مناطق استان کی یف اعزام کند. وزیر امور خارجهٔ اوکراین دیمیترو کولبا همچنین از دیگر گروه های بین المللی خواست تا مدارک جمع آوری کنند. روسیه. روسیه درخواست جلسهٔ ویژهٔ شورای امنیت سازمان ملل متحد، که یکی از پنج عضو دائمی آن است، برای رسیدگی به آنچه که آن را «تحریک فجیع رادیکال های اوکراینی» می داند، کرد. الکساندر باستریکین، رئیس کمیتهٔ تحقیقات روسیه، با متهم کردن مقامات اوکراینی به انتشار مطالب نادرست در مورد اقدامات نیروهای مسلح روسیه، دستور تحقیق در مورد آنچه را که او «تحریک اوکراین»
نامید، داد. دیگران. ادعاهای متعدد روسیه توسط بی بی سی، بلینگ کت و نیویورک تایمز رد شده است. شواهد و گزارش ها. شاهدان عینی. ساکنان و شهردار بوچا گفته اند که قربانیان، توسط نیروهای روسی کشته شده اند. آن ها می گویند که بسیاری از بازماندگان، از ترس روس ها، در زیرزمین ها مخفی شده بودند. برخی از آن ها هفته ها بدون نور و برق بودند و از شمع، برای گرم کردن آب و پخت و پز استفاده می کردند. آن ها تنها زمانی از مخفیگاه خود بیرون آمدند که مشخص شد روس ها از آن جا رفته اند و از ورود نیروهای اوکراینی استقبال کردند. "بی بی سی" و "گاردین" به گزارش های شاهدان عینی ساکن بوچا و روستاهای مجاور، اوبوخویچی و ایوانکیف اشاره کردند که نشان می دهد سربازان روسی از غیرنظامیان به عنوان سپر انسانی در مقابله با سربازان اوکراینی استفاده کرده اند. "اکونومیست" گزارشی از یک بازمانده از یک اعدام گروهی را منتشر کرد. این مرد، پس از گیر افتادن در یک پست ایست و بازرسی، همراه با تعدادی کارگر ساختمانی، توسط سربازان روسی دستگیر شد. سربازان، آن ها را به ساختمان مجاور که به عنوان پایگاه نیروهای روسی استفاده می شد، منتقل کردند، سربازان روس سپس آن ها را باز
رسی کرده، کتک زده و شکنجه کردند، سپس آن ها را به کنار ساختمان بردند تا آن ها را تیرباران کنند. این مرد، مورد اصابت گلوله از پهلو قرار گرفت اما زنده ماند و بعداً به خانه ای در مجاورت محل، گریخت. دیده بان حقوق بشر گزارش هایی دریافت کرده است که به غیرنظامیان، هنگام خروج از خانه های خود برای یافتن غذا و آب، تیراندازی می شود و با وجود کمبود مایحتاج اولیه مانند آب و گرما به دلیل تخریب زیرساخت های محلی، نیروهای روسی به آن ها دستور بازگشت به خانه هایشان را می دهند. روس ها به طور خودسرانه به ساختمان های شهر شلیک می کردند و سربازان روسیه از ارسال کمک های پزشکی به غیرنظامیان مجروح، خودداری کردند. همچنین یک گور دسته جمعی برای قربانیان، حفر شده بود و سربازان، اعدام های خودسرانه و غیرقانونی انجام می دادند. بر پایهٔ گزارش "نیویورک تایمز"، سربازان روس، ساکنان شهر را «بی پروا و گاه به شیوه ای سادیستی» آزار داده و می کشتند. یک زن اوکراینی توسط روس ها ربوده شد و در یک انبار، بارها مورد تجاوز قرار گرفت و سپس اعدام شد. گروه دیگری از زنان و دختران تقریباً یک ماه در یک زیرزمین، زندانی و مورد تجاوز قرار گرفتند که متعاقب آن، ۹ نفر از
آن ها باردار شدند. اجسادی که دست هایشان را از پشت بسته و اعدام شده بودند، در سراسر شهر پیدا شدند که نشان می دهد، چندین واحد نظامی روسیه، این قتل ها را انجام داده اند. تصاویر ماهواره ای. برای بررسی دقیق تر موضوع، تعدادی تصاویر ماهواره ای از اواسط ماه مارس، توسط مکسار در اختیار "نیویورک تایمز" قرار گرفت. تصاویر خیابان یابلونسکا حداقل ۱۱ «شیء تیره با اندازهٔ بدن انسان» را نشان می دهد که بین ۹ تا ۱۱ مارس در تصاویر ماهواره ای، ظاهر شده اند. این اشیا، دقیقاً در همان موقعیت هایی ظاهر شده بودند که اجساد بعداً توسط یکی از اعضای شورای محلی در ۱ آوریل، پس از بازپس گیری شهر توسط نیروهای اوکراینی فیلمبرداری شد. ویدئوی دیگری از همان خیابان، سه جسد را در نزدیکی دوچرخه و خودروهای رها شده نشان می دهد که برای نخستین بار بین ۲۰ تا ۲۱ مارس در تصاویر ماهواره ای ظاهر شده اند. "تایمز" در ۴ آوریل به این نتیجه رسید که «بسیاری از غیرنظامیان، بیش از سه هفته پیش و زمانی که ارتش روسیه کنترل شهر را در دست داشت، کشته شدند» و این تصاویر، ادعاهای روسیه در مورد تکذیب قتل ها را رد می کند. بی بی سی نیوز هم در بررسی های خود، به همین نتیجه رسید.
تصاویر ماهواره ای همچنین، نخستین نشانه های حفر یک گور دسته جمعی توسط روس ها در بوچا را در ۱۰ مارس نشان داد که در ۳۱ مارس، به یک خندق با طول تقریبی ۱۵ متر در بخش جنوب غربی منطقه تا نزدیکی کلیسا، گسترش یافته بود. تصاویر پهپادی. تصاویر ثبت شده با پهپاد مورد تأیید "نیویورک تایمز،" دو خودروی زرهی روسی را نشان می دهد که به سمت یک غیرنظامی، در حال راه رفتن با دوچرخه، شلیک می کنند. ویدئوی جداگانه ای که پس از عقب نشینی روسیه فیلم برداری شده است، یک قربانی را نشان می دهد که لباس غیرنظامی مطابق با فیلم های پهپاد بر تن داشت و جسد او در کنار همان دوچرخه افتاده بود. واکنش ها. کشتار بوچا باعث شد تا شمار چشمگیری از کشورهای جهان، روسیه را به اتهام ارتکاب جنایت جنگی پاسخگو بدانند. اوکراین. دیمیترو کولبا، وزیر امور خارجه، این رویداد را یک «قتل عامدانه» توصیف کرد. او گفت روسیه «بدتر از داعش» است و نیروهای روسی در قتل، شکنجه، تجاوز جنسی و غارت گناهکار هستند. کولبا همچنین از کشورهای گروه ۷ خواست تا تحریم های «ویرانگر» اضافی را اعمال کنند. ویتالی کلیچکو، شهردار کی یف در مصاحبه ای با بیلد گفت که «آنچه در بوچا و سایر حومه های کیف ات
فاق افتاد را فقط می توان نسل کشی توصیف کرد» و رئیس جمهور روسیه ولادیمیر پوتین را به ارتکاب جنایت جنگی متهم کرد. رئیس جمهور زلنسکی در ۴ آوریل ۲۰۲۲ از این منطقه بازدید کرد تا به خبرنگاران و جهان، جنایات گزارش شده در بوچا را نشان دهد. روسیه. سرگئی لاوروف، وزیر امور خارجه روسیه، این کشتار را «حملهٔ ساختگی» دیگری خواند که علیه روسیه مورد استفاده قرار گرفت و مدعی شد که این کشتار، انجام نشده است. وی گفت که نیروهای روسی در ۳۰ مارس، بوچا را ترک کردند در حالی که شواهدی از قتل چهار روز بعد و پس از ورود سرویس امنیتی اوکراین به بوچا به دست آمد و مدعی شد که در ۳۱ مارس شهردار بوچا آناتولی فدوروک یک پیام ویدئویی منتشر کرده است که در آن بیان شده است که ارتش روسیه بدون اشاره به تیراندازی افراد محلی در خیابان ها شهر را ترک کرده بود.کانال تلگرامی وزارت دفاع روسیه گزارشی را بازنشر کرد مبنی بر این که نیروهای روسی غیرنظامیان را در جریان نبرد هدف قرار نداده اند. بر اساس این بیانیه، ارتش روسیه نمی توانست یک کشتار را پنهان کند و گور دسته جمعی در شهر مملو از قربانیان حملات هوایی اوکراین است. این وزارتخانه گفت که ویدئویی را که مدعی نشان
دادن اجساد غیرنظامیان کشته شده در بوچا است، تجزیه و تحلیل کرده است و گفت که اجساد فیلمبرداری شده، در حال حرکت هستند. این ادعا توسط دپارتمان بی بی سی مسکو مورد بررسی قرار گرفت و به این نتیجه رسید که هیچ مدرکی مبنی بر صحنه سازی ویدئو وجود ندارد. بلینگکت به خوبی به حساب بی بی سی استناد کرد و جدول زمانی ارائه شده توسط منابع دولتی روسیه را بیشتر زیر سؤال برد به طور خاص، بلینگ کت اشاره کرد که هم رسانه روسی TV Zvezda و هم دبیر شورای شهر بوچا، تاراس شاپروسکی گزارش دادند که نیروهای روسی حداقل تا اواخر ۱ آوریل همچنان در بوچا حضور دارند. ایالات متحده. جو بایدن، رئیس جمهور آمریکا گفت که این کشف، «ظالمانه» بود. وی رئیس جمهور روسیه، پوتین را «جنایتکار جنگی» خواند و اظهار داشت که جهان باید «همهٔ جزئیات را جمع آوری کند تا بتواند یک محاکمهٔ جنایات جنگی داشته باشد.» فرانسه. امانوئل مکرون، رئیس جمهور فرانسه: «آنچه اتفاق افتاد، مجموعهٔ جدیدی از تحریم ها و اقدامات بسیار واضح را اعمال می کند؛ بنابراین در روزهای آینده با شرکای اروپایی خود به ویژه آلمان، اقداماتی را هماهنگ خواهیم کرد.» وی به تحریم های فردی و اقدامات شدید در زمینهٔ
واردات زغال سنگ و نفت اشاره می کند. آلمان. در همین حال، اولاف شولتس، صدراعظم آلمان نیز پس از کشف اجساد غیرنظامیان در بوچا در نزدیکی کی یف، از قتل های منتسب به ارتش روسیه که آن ها را «جنایت جنگی» توصیف کرد، خواستار تحریم های جدید شد. سایر کشورها. شارل میشل، رئیس شورای اروپایی: «از تصاویر نگران کنندهٔ جنایات ارتش روسیه در منطقهٔ آزادشدهٔ حومهٔ کی یف، شوکه شده ام. اتحادیه اروپا به اوکراین و سازمان های غیردولتی کمک می کند تا مدارک لازم برای پیگرد قانونی خود را در دادگاه های بین المللی جمع آوری کنند. تحریم ها و حمایت بیشتر اتحادیه اروپا در راه است.» جاستین ترودو، نخست وزیر کانادا در پیامی توئیتری گفت: «ما قتل غیرنظامیان در اوکراین را قویا محکوم می کنیم، به پاسخگویی به رژیم روسیه متعهد هستیم و هر کاری که می توانیم را برای حمایت از مردم اوکراین انجام خواهیم داد.» یکشنبه "مسئولان این حملات وحشتناک، به دست عدالت سپرده خواهند شد." ملانی جولی، وزیر امور خارجهٔ کانادا، اقدامات روسیه را "تکان دهنده" و "قتل بی دلیل غیرنظامیان بی گناه" خواند و گفت: "کانادا از هیچ تلاشی برای انجام تحقیقات در مورد جنایات جنگی روسیه، دریغ نخوا
هیم کرد تا اطمینان حاصل شود که مسئولان، مورد بازخواست قرار خواهند گرفت». فومیو کیشیدا، نخست وزیر ژاپن به خبرنگاران گفت: «که ژاپن به شدت «نقض قوانین بین المللی» را محکوم کرده و اعلام کرد که این کشور تحریم های بیشتری را علیه روسیه اعمال خواهد کرد.» لیز تراس، وزیر امور خارجه بریتانیا، گفت که «از جنایات در بوچا و دیگر شهرهای اوکراین، وحشت زده شده است» و «گزارش هایی که نیروهای روسی، غیرنظامیان بی گناه را هدف قرار می دهند نفرت انگیز است». او همچنین گفت که مسئولان، مورد بازخواست قرار خواهند گرفت.
اوقات خوش مکس فیلمی محصول سال ۲۰۰۷ و به کارگردانی جیمز فرانکو است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیمز فرانکو، وینس چولیویته، ویلمر کالدرون، ریچارد پورتنو، پیتر مکنزی و مالی چیک ایفای نقش کرده اند.
اعتراضات ۱۴۰۱ سینماگران زن ایران، مجموعه افشاگری ها و اعتراضات نسبت به آزار جنسی در سینمای ایران است که توسط سینماگران زن در جریان است. این افشاگری ها و اعتراضات از فروردین ۱۴۰۱، زمانیکه سمیه میرشمسی، دستیار کارگردان، اتهامی علیه فرهاد اصلانی، بازیگر شناخته شده سینمای ایران مطرح کرد شروع شد. و در پی طرح این اتهام آزار جنسی، بیش از ۵۰۰ نفر از زنان سینماگر از جمله صدها بازیگر و کارگردان زن شناخته شده در بیانیه ای بی سابقه، با تأیید وجود خشونت سیستماتیک علیه زنان در سینمای ایران، خواستار برخورد قانونی جدی با متخلفان شدند. در واکنش به بیانیه زنان سینماگر، خانه سینما، جامعه اصناف سینمای ایران، هر گونه خشونت به ویژه خشونت جنسی به هر شکل در صنعت سینما را محکوم کرد و اعلام کرد که شورای صیانت خانه سینما مسئول رسیدگی به اتهامات مرتبط با خشونت رفتاری در سینماست. در مقابل زنان سینماگر امضاکننده بیانیه، ساختار خانه سینما را فاقد استقلال لازم برای بررسی این موارد دانسته و در رای گیری، پنج سینماگر زن را برای تشکیل یک کمیته مستقل برای پیگیری مطالبات بیانیه و رسیدگی به موارد خشونت و آزار علیه سینماگران زن انتخاب کردند. اعتراض
به آزار جنسی در محیط های فرهنگی و هنری ایران سابقه دار است. در پی شکل گیری جنبش من هم در ایران از تابستان ۱۳۹۹ که در پی آن قربانیان ایرانی تجربه خود از آزار جنسی را در شبکه های اجتماعی به ویژه توئیتر به اشتراک گذاشتند، نام های آشنایی از میان مردان عرصه سینما، تلویزیون و موسیقی و نقاشی مطرح شد. طرح اتهام و بیانیه زنان سینماگر. در فروردین ۱۴۰۱، سمیه میرشمسی، دستیار کارگردان، اتهامی علیه فرهاد اصلانی، بازیگر شناخته شده سینمای ایران مطرح کرد. او در رشته در توییت خود مجموعه اتفاق های پشت صحنه یک فیلم را توضیح داد و نوشت بعد از قلدری و آزار کلامی، اصلانی دستش را گرفته و خواسته که میرشمسی صورتش را ببوسد. آوازه شهناز، فیلمساز و کارگردان نیز گفت است که تجربه مشابهی با اصلانی داشته است. در پی طرح اتهام آزار جنسی توسط سمیه میرشمسی، انجمن صنفی برنامه ریزان و دستیاران کارگردان سینمای ایران در حمایت از سمیه میرشمسی، بیانیه ای صادر کرد. همچنین صدها بازیگر و کارگردان زن شناخته شده از جمله هدیه تهرانی، پریناز ایزدیار، نیکی کریمی، پوران درخشنده، ترانه علیدوستی، سحر دولتشاهی و نرگس آبیار در بیانیه ای بی سابقه، با تأیید وجود خش
ونت سیستماتیک علیه زنان در سینمای ایران، خواستار برخورد قانونی جدی با متخلفان شدند. این اولین بار بود که اعتراض زنان سینما ایران به یک فریاد جمعی تبدیل می شد. علاوه بر صدور بیانیه زنان، ترانه علیدوستی، در گفت وگو با بی بی سی فارسی از سکوت هولناک اهالی سینمای ایران دربارهٔ وضعیت وحشتناک خشونت جنسی در سینمای ایران انتقاد کرد. و همچنین چیستا یثربی، فیلم نامه نویس، نویسنده و شاعر، یکی از اهالی شناخته شده سینمای ایران را به تجاوز متهم و مدعی شد وقتی او مقاومت کرده، از آن مرد کتک خورده است. محسن مهدیان، از مدیران سابق در خبرگزاری فارس نزدیک به سپاه پاسداران و مدیر عامل مؤسسه همشهری، این زنان معترض را «طوطیان نولیبرال وطنی» خطاب کرد و در توییتی اعتراض زنان سینماگر ایران را تقلیدی از کارزار من هم دانست که توسط بازیگران زن هالیوود دربارهٔ آزار جنسی به راه افتاد. در همین زمینه خبرگزاری فارس در مطلبی ضمن تأیید فساد و فضای سیاه حاکم بر سینما و پشت صحنه آن مدعی شد این ناهنجاری به قدری آزاردهنده شده که زنان سینماگر را به ستوه آورده است. واکنش حکومت ایران. سه روز پس از بیانیه مشترک سینماگران زن، کاظم غریب آبادی، دبیر ستاد ح
قوق بشر قوه قضاییه ایران گفت از زنان باید به دلیل اینکه بیشتر در معرض آسیب پذیری قرار دارند، در عرصه هنر و به ویژه سینما حمایت و محافظت شود و آنان را به تصویب لایحه صیانت، کرامت و تأمین امنیت زنان در برابر خشونت ارجاع داد که منتقدان زیادی دارد. همچنین غریب آبادی و انسیه خزعلی، معاون زنان رئیس جمهور ایران، سینماگران زن را دعوت کردند برای شکایت به آنها مراجعه کنند. محمدمهدی اسماعیلی، وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی، معتقد است این موضوع را باید بدون سروصداهای رسانه ای پیگیری کرد. واکنش خانه سینما. خانه سینما بعد از چند روز سکوت، خشونت، به ویژه خشونت جنسی، را محکوم و در بیانیه ای اعلام کرد "شورای صیانت" از قبل در این نهاد صنفی وجود داشته و بر اساس اساسنامه خانه سینما، مسئول رسیدگی به اتهامات مرتبط به خشونت رفتاری در صنعت سینماست. شورای صیانت خانه سینما متشکل از از رئیس هیأت مدیره، رئیس شورای عالی داوری، سه نفر از شخصیت های معتمد و صاحب نام سینمای ایران به انتخاب مجمع عمومی خانه سینما، نماینده وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی و یک حقوقدان معرفی کرده است. در واکنش، شماری از امضا کنندگان بیانیه اول، خواستار تشکیل یک نهاد مستقل
از مناسبات داخلی خانه سینما شدند و شورای صیانت خانه سینما را به عنوان مرجع این موضوع به رسمیت نشناختند. آنها این نهاد را فاقد استقلال لازم برای رسیدگی به چنین پرونده هایی عنوان کرده و اعتقاد دارند برخی از اعضای آن روایت زنان سینماگر را فعالانه سرکوب کرده اند. یک روز پس از اعلام موضع خانه سینما، انجمن بازیگران سینمای ایران نیز ضمن محکوم کردن خشونت و نابرابری جنسیتی در محیط سینما، از مطرح شدن شکایت ها در این زمینه حمایت کرد. تشکیل کمیته مستقل از خانه سینما. ۱۸ فروردین، آزاده صمدی، بازیگر سینما و تلویزیون، در صفحه شخصی خود در اینستاگرام اعلام کرد سینماگران زن ایران برای تشکیل کمیته ای مستقل در زمینه بررسی جرایم خشونت جنسی و جنسیتی رای گیری برگزار می کنند. نیکی کریمی، آیدا پناهنده، غزاله معتمد، غزاله سلطانی، ترانه علیدوستی، منصوره یزدان جو، هانیه توسلی، ریحانه طراوتی، مهین صدری، آزاده صمدی، سمیه میرشمسی، مارال جیرانی و ثمین مهاجرانی برای عضویت در این کمیته اعلام آمادگی کردند. در پی این رای گیری از امضا کنندگان بیانیه زنان سینماگر، هانیه توسلی، ترانه علیدوستی، سمیه میرشمسی، غزاله معتمد و مارال جیرانی برای تشکیل یک
کمیته مستقل از خانه سینما برای پیگیری مطالبات بیانیه و رسیدگی به موارد خشونت و آزار علیه سینماگران زن انتخاب شدند.
فرزند خدا فیلمی محصول سال ۲۰۱۳ و به کارگردانی جیمز فرانکو است. در این فیلم بازیگرانی همچون اسکات هیز، تیم بلیک نلسون، جیمز فرانکو، جیم پرک، نینا لجتی و برایان لالی ایفای نقش کرده اند.
ماریا الیزابت (Marie) Stellwag-Bes (14 ژانویه ۱۸۸۲ به دنیا آمد و ۷ اوت ۱۹۳۸ فوت شد) ماریا الیزابت یک مهندس شیمی هلندی و عضو شورای شهر در دلفت برای Vrijzinnig Democratische Bond بود. او اولین زنی است که در هلند دیپلم مهندسی دریافت کرد و یکی از سه عضو شورای شهر زن اول در دلفت بود. سنین جوانی و تحصیل. بس در سال ۱۸۸۲ در تیلبورگ به دنیا آمد، دختر کلاس بس و یوهانا بس (با نام خانوادگی استول). پدرش به عنوان معلم ریاضی در مدرسه راهنمایی تیلبورگ کار می کرد. پس از اتمام تحصیلات ابتدایی خود در سال ۱۸۹۴، بس اولین دانش آموز دختر در تیلبورگ بود که در دبیرستان پذیرفته شد. برای این کار باید از وزیر مجوز گرفته می شد و اعطا می شد. در سال ۱۸۹۹، او امتحانات نهایی مدرسه خود را با موفقیت به پایان رساند، و سال بعد او به عنوان اولین دانش آموز دختر در مدرسه Polytechische te Delft شروع به تحصیل در بخش فناوری کرد. در ۲۷ ژوئیه ۱۹۰۴، بس در رشته مهندسی شیمی از پلی تکنیک فارغ التحصیل شد و اولین مهندس فارغ التحصیل زن در هلند شد. در همان سال، او به عنوان دستیار فیزیک در کالج سابق خود منصوب شد، که به عنوان یک کالج فنی ارتقا یافت و در سال ۱۹۰۵
به "Technische Hoogeschool Delft" تغییر نام داد تا بر کیفیت تحصیلی آموزش تأکید شود. در سال ۱۹۱۰ بس دستیار فیزیک نظری و کاربردی در آنجا شد و در سال ۱۹۱۹ به عنوان عضو دائمی کارکنان منصوب شد. در سال ۱۹۲۶ به دلیل مسائل بهداشتی کار خود را ترک کرد. زندگی سیاسی. در سال ۱۹۱۸، بس به عنوان نامزد لیبرال دموکرات ها در انتخابات ملی Tweede Kamerverkiezingen که در ۲۱ مه برگزار شد، شرکت کرد. این انتخابات اولین انتخاباتی بود که پس از یک سری اصلاحات، معروف به «آرامش بزرگ» برگزار شد که حق رای عمومی مردان و نمایندگی تناسبی را معرفی کرد و جایگزین رای گیری قبلی در حوزه های انتخابیه تک عضوی شد. زنان می توانستند در انتخابات شرکت کنند، اما نمی توانستند خودشان رای دهند و تنها در سال ۱۹۱۹ این حق را به دست آوردند. احزاب لیبرال بیشترین کرسی ها را از دست دادند و بس انتخاب نشد. در دهه ۱۹۱۰، بس از نظر سیاسی فعال شد و به Vrijzinnig Democratische Bond (VBD) (ترجمه لیگ دموکرات لیبرال)، یک حزب سیاسی لیبرال مترقی در هلند پیوست. این باعث شد که بس یکی از بنیانگذاران کلوپ ملی Vrijzinnig Democratische Vrouwenclub همراه با تعدادی از زنان از جمله آلتا
جاکوبز، پزشک و فعال برجسته حق رأی زنان باشد. بس یکی از اعضای هیئت مدیره مرکزی VBV بود. [۷] سال بعد در سال ۱۹۱۹ بس رهبر حزب برای VDB در انتخابات شهرداری در دلفت شد. او حدود دو سوم از مجموع ۱۸۲ رأی داده شده برای حزب را به دست آورد و تا مارس ۱۹۲۰ در شورای شهر دلفت حضور داشت. او در شورا به عنوان مبارزی برای کنترل الکل نامی برای خود دست و پا کرد. ازدواج و مرگ. در ۱۵ ژوئیه ۱۹۲۰، بس با کشیش لوتری انجیلی، تئودور گوتلیب استلواگ (۱۸۸۸–۱۹۳۵) ازدواج کرد. این زن و شوهر در کلیسای انجیلی لوتری زندگی می کردند، یک ساختمان تاریخی در ۲۵۳ اود دلفت. پس از ازدواج، بس در کلیسای لوتری در دلفت فعال شد، جایی که از جمله به عنوان معلم در مدرسه یکشنبه مشغول به کار شد. پس از مرگ همسرش در سال ۱۹۳۵، بس به همراه خدمتکارش به لاهه نقل مکان کرد و در ۷ اوت ۱۹۳۸ در سن ۵۶ سالگی درگذشت. بس در ۱۰ اوت ۱۹۳۸ در گورستان یافا در دلفت به خاک سپرده شد. بزرگداشت. ماری بسسترات، خیابانی در دلفت، در سال ۱۹۸۸ به نام او نامگذاری شد. در سال ۲۰۱۷، ماری بس در پیاده روی مشاهیر فارغ التحصیلان، به منظور جشن گرفتن ۱۷۵مین سالگرد TU Delft، برای جشن گرفتن جایگاه خود به ع
نوان اولین زنی که به عنوان مهندس از دانشگاه فارغ التحصیل شد، اعطا شد.
شاهدخت میبل اورنج-ناسائو (؛ زاده ۱۱ اوت ۱۹۶۸) بیوه شاهزاده فریسو اورنج-ناسائو و زن برادر ویلم-آلکساندر پادشاه هلند است. زندگی نامه. شاهزاده مابل از اورنج-ناسائو (قبلاً میبل مارتین ویس اسمیت، متولد ۱۱ اوت ۱۹۶۸بود، که بیشتر با نام مابل ون اورنج شناخته می شود، بیوه شاهزاده فریسو و خواهر شوهر است. پادشاه ویلم الکساندر هلند. مابل وقت خود را در فعالیت های حقوق بشری مانند تأسیس جنگ کودک هلند، شورای اروپایی روابط خارجی، و Girls Not برای پایان دادن به کودک همسری می گذراند. ماربل همچنین به عنوان اولین مدیر اجرایی گروه The Elders که توسط نلسون ماندلا تأسیس شده و کوفی عنان ریاست آن را بر عهده دارد، خدمت کرده است. در سال ۲۰۰۵، مجمع جهانی اقتصاد او را به عنوان یک رهبر جوان جهانی به رسمیت شناخت. ون اورنج مشاور چندین سازمان غیرانتفاعی از جمله ائتلاف برای دادگاه کیفری بین المللی، صندوق ملاله، اقدام بحران و بنیاد جامعه باز است. اوایل زندگی و تحصیل. ماربل با نام میبل مارتنبن لوث در Pijnacker هلند به دنیا آمد. والدین او هندریک کورنلیس لوس (۲۷ آوریل ۱۹۴۴–۱۸ فوریه ۱۹۷۸) و همسرش فلورانس مالده گیجسبردینا کومان (متولد ۱۹۴۴) بودند. هن