Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
برای ما میانه روهای فلسطینی. پیام این است که «شما می توانید مذاکرات بعد از جنگ را فراموش کنید زیرا ما مطمئن می شویم که هیچ کس برای گفتگو وجود ندارد».». وی بلافاصله پس از پایان جنگ، پس از ۹۰ روز حبس در زندان رمله، بدون اتهام آزاد شد. ابتکارات و فعالیتهای صلح از سال ۲۰۰۰. نسیبه در بیشتر مراحل صلح اسلو فعالیت سیاسی نداشت اما در سال ۲۰۰۱ به عنوان نماینده ساف در قدس منصوب شد. در این دوره، نسیبه به شدت به فلسطینی ها پیشنهاد داد که در ازای ایجاد یک دولت فلسطینی در کرانه باختری و نوار غزه، از حق بازگشت خود بگذرند. شماری از سازمان های فلسطینی نظرات وی در این مورد را به شدت محکوم کرده اند. نسیبه از نظامی شدن انتفاضه در ژانویه ۲۰۰۲ انتقاد کرد و خواستار انصراف از حملات انتحاری و استقرار فلسطین به عنوان یک کشور غیرنظامی شد: «یک کشور فلسطینی باید غیرنظامی شود، نه به این دلیل که اسرائیل چنین می خواهد، بلکه چون که چنین چیزی به نفع خود ما است.» برخی از شخصیت های ارشد اسرائیل، مانند اوزی لاندو، این پیشنهاد را به عنوان یک ترفند رد کردند. در سال ۲۰۰۲ سری نسیبه و مدیر سابق شاباک، امی ایالون، صدای مردم را منتشر کردند که ابتکار مدن
ی اسرائیلی و فلسطینی با هدف پیشبرد روند دستیابی به صلح بین اسرائیل و فلسطینی ها، و پیش نویس توافقنامه صلحی بود که تشکیل دولت فلسطین در مرزهای اسرائیل ۱۹۶۷ و سازش در مورد حق بازگشت فلسطین را مطالبه می کرد. ابتکار صدای مردم به طور رسمی در ۲۵ ژوئن ۲۰۰۳ راه اندازی شد. در سال ۲۰۰۲، یاسر عرفات، نسیبه را به عنوان نماینده ساف در قدس شرقی منصوب کرد، منصبی که وی پس از مرگ ناگهانی فیصل الحسینی بر عهده گرفت. در سال ۲۰۰۸، نسیبه گفت که تلاش برای راه حل دو کشور در حال تزلزل است. وی از فلسطینیان خواست تا بحث در مورد ایده راه حل تک کشوری را آغاز کنند. وابستگی ها. نسیبه، رئیس و بنیانگذار "گروه مشاوره فلسطین"، بنیانگذار و عضو چندین مؤسسه فلسطینی از جمله انجمن "دوستان بیمار بیت المقدس "، "فدراسیون کارکنان بخش آموزش در کرانه باختری"، "شورای روابط عمومی عربی"، "کمیته مقابله با مشت آهنین" و "شورای عربی قدس" بوده است. او همچنین در هیئت مشورتی مرکز بین المللی اخلاق، عدالت و زندگی عمومی در دانشگاه براندیس عضویت دارد. در سطح بین المللی، نسیبه عضو کمیته های اجرایی و مدیریت برنامه خگ میانه مک گیل است. در نوامبر ۲۰۰۷، پس از انتشار کتاب "ر
وزی روزگاری یک کشور: زندگی فلسطینی"، وی به مونترال، کانادا رفت تا در مورد ام ام ای پی و چشم انداز خود از صلح سخنرانی کند.
ساعت () یک مجموعهٔ تلویزیونی درام بریتانیایی است که در دو فصل، مابین سال های ۲۰۱۱ تا ۲۰۱۲ از شبکهٔ بی بی سی پخش شد.
دِریک وَکس () فیلم نامه نویس، مدیر اجرایی تولید و تهیه کننده تلویزیونی اهل بریتانیا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "هیومنز" و "ساعت" اشاره نمود.
دانیل جیورتی (؛ زادهٔ ۱۹۷۱ میلادی) موسیقی دان و آهنگساز اهل بریتانیا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "ساعت" اشاره نمود.
هزارتو () یک مینی سریال تاریخی بریتانیایی است که در سال ۲۰۱۲ منتشر شد.
سعید درخشنده (زادهٔ ۱۶ فروردین ۱۳۲۳ در تهران) مدیر ورزشی، سرهنگ بازنشسته نیروی هوایی ارتش و بازیکن پیشین والیبال اهل ایران است. درخشنده به عنوان بازیکن در تیم عقاب تهران بازی می کرد. درخشنده از سال ۱۳۹۴ تا ۱۳۹۸ به عنوان رئیس سازمان لیگ فدراسیون والیبال این مسئولیت را بر عهده داشت. وی مدتی سرپرست تیم ملی نوجوانان ایران و مدیر کمیته رویدادهای بین المللی فدراسیون والیبال بود که به عنوان ناظر در جام جهانی ۲۰۱۷، به عنوان رئیس کمیته کنترل در رقابت های قهرمانی نوجوانان آسیا و به عنوان یکی از اعظای کمیته مسابقات کنفدراسیون والیبال آسیا در نشست اجلاس سالیانه این کنفدراسیون حضور داشت.
کریستوفر هال (؛ زادهٔ ) تهیه کننده تلویزیونی اهل بریتانیا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "دراکولا"، "هزارتو"، "پنهان"، "غرور"، "سگ باسکرویل"، "پوآرو" و "خطاهای نرم افزاری" اشاره نمود.
آشپزی مردم هزاره یا آشپزی هزارگی آشپزی مروج قوم هزاره است. این آشپزی هرچند تحت تأثیر آشپزی آسیای مرکزی، آسیای جنوبی و ایرانی بوده است، اما با آن هم غذای مختص به جغرافیای خود را دارد و روش ها و سبک های مختلف برای پخت وپز آن وجود دارد که گستره آن شامل هزاره جات و کویته پاکستان است. در فرهنگ مردم هزاره مهمان نوازی مرسوم و مروج است که برای مهمانان غذاهای خاص تهیه کنند. اکثر هزاره ها با دست خود غذا می خورند و استفاده از چنگال و کارد کاربرد کمتری میان شان دارد. رژیم غذایی مردم هزاره تا حد زیادی بر اساس مصرف غذاهای پر پروتئین مانند گوشت و محصولات لبنی است، آنها در پخت غذا از مقدار زیادی روغن نیز استفاده می کنند. وعده غذایی هزارگی معمولاً شامل پخت یک نوع غذا است و تنوع در آن کمتر دیده می شود. با این حال، در مجالس رسمی بزرگ یا هنگام حضور مهمانان، ممکن است انواع مختلف غذا پخته شود. برنج به دلیل اینکه در هزاره جات قابل کشت نیست کمتر دیده می شود، اما گوشت به دلیل فراوانی به مقدار زیاد مصرف می گردد. دوغ نوشیدنی اصلی به شمار می رود و چای هم محبوبیت زیادی بین مردم هزاره ها دارد. میوه ها و سبزیجات فقط به صورت فصلی مصرف می شو
ند. آشپزی هزارگی عمدتاً بر نان متمرکز است. سه نوع اصلی نان مورد استفاده مردم هزاره وجود دارد: غذاها. غذاهای محبوب هزارگی شامل موارد زیر است: دیگر غذاهای هزارگی شامل قدید، شوربا، آشک، منتو، قوروتی، اوگره، کشکِو، نان ملیده و غیره است.
وقایع نگاری فرانکنشتاین () یک سریال درام تاریخی جنایی بریتانیایی است که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد.
ایوو گربیچ (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل کرواسی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال هایدوک اسپلیت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال کرواسی بازی کرده است.
میگل سن رومن (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الچه اشاره کرد.
متصدی لباس () یک تله فیلم بریتانیایی به کارگردانی ریچارد ایر است که در سال ۲۰۱۵ منتشر شد. این سریال دربارهٔ رابطهٔ یک بازیگر مسن تئاتر و طراح و متصدی لباس اوست.
برایان بروبی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل هلند است. که در پست مهاجم برای تیم آژاکس بازی می کند. او همچنین سابقه بازی در تیم لایپزیگ را دارد وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال هلند بازی کرده است.
عملیات سایکلون نام رمز برنامه آژانس اطلاعات مرکزی ایالات متحده (CIA) برای تسلیح و تأمین مالی مجاهدین افغان در افغانستان از ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۹، قبل و در حین مداخله نظامی اتحاد جماهیر شوروی در حمایت از دولت وابسته به شوروی یعنی جمهوری دموکراتیک افغانستان بود. MI6 نیز طی این مدت، با انجام اقدامات مخفیانه ای به حمایت از مجاهدین می پرداخت. این برنامه عمدتاً معطوف به حمایت از گروه های پیکارجوی اسلامی بود، از جمله گروه های دارای پیوندهای جهادی که مورد حمایت رژیم محمد ضیاءالحق در کشور همسایه یعنی پاکستان بودند و از سایر گروه های مقاومت افغان که چندان ایدئولوژیک نبودند پشتیبانی نمی کرد. عملیات سایکلون یکی از طولانی ترین و پرهزینه ترین عملیات های مخفیانه در تاریخ سیا است. تأمین منابع مالی این عملیات با تخصیص ۶۹۵ هزار دلار در سال ۱۹۷۹ رسماً شروع شد. در سال ۱۹۸۰ این مبلغ به سالانه ۲۰ تا ۳۰ میلیون دلار افزایش یافت به نحوی که تا سال ۱۹۸۷ به سالیانه ۶۳۰ میلیون دلار رسیده بود که «بزرگترین پیشکش به شورشیان جهان سوم» خوانده می شود. تأمین منابع مالی (هرچند با کاهش) پس از عقب نشینی شوروی از افغانستان در ۱۹۸۹ ادامه یافت زیرا مجاهدین کم
اکان در حال جنگ با نیروهای ارتش رئیس جمهور محمد نجیب الله طی دوران جنگ داخلی افغانستان (۱۹۸۹ تا ۱۹۹۲) بودند. زمینه. کمونیست های تحت رهبری نورمحمد تره کی در ۲۷ آوریل ۱۹۷۸ قدرت را در افغانستان تصاحب کردند. رژیم جدید که بین فرقه افراطی خلق به رهبری تره کی و فرقه اعتدالی تر پرچم تقسیم شده بود، در دسامبر آن سال یک معاهده مودت با شوروی امضا کرد. تلاش های تره کی برای ارتقای آموزش سکولار و توزیع مجدد اراضی کشور همراه بود با اعدام های دسته جمعی (از جمله اعدام بسیاری از رهبران مذهبی محافظه کار) و سرکوب سیاسی بی سابقه در تاریخ افغانستان، که آتش قیام را در میان مجاهدین شورشی شعله ور کرد. در پی قیام عمومی در آوریل ۱۹۷۹، تره کی در سپتامبر همان سال توسط رقیب خود در جناح خلق، حفیظ الله امین، از قدرت برکنار شد. امین از سوی ناظران خارجی یک «سایکوپث بی رحم» تلقی می شد؛ به خصوص شوروی از بی رحمی شدید دولت امین احساس خطر می کرد و مظنون بود که او عامل سازمان اطلاعات مرکزی آمریکا (CIA) است، هرچند که اینطور نبود. در اواسط دهه ۱۹۷۰، مقامات اطلاعاتی پاکستان شروع به لابی خصوصی با آمریکا و متحدانش برای ارسال کمک های مادی به شورشیان اسلام
گرا کردند. پیوندهای رئیس جمهور پاکستان، محمد ضیاءالحق، با ایالات متحده طی دوران ریاست جمهوری جیمی کارتر به دلیل برنامه هسته ای پاکستان و اعدام ذوالفقار علی بوتو در آوریل ۱۹۷۹، رو به تیرگی گذاشته بود اما کارتر در ژانویه ۱۹۷۹ به زبیگنیو برژینسکی (مشاور امنیت ملی) و سایروس ونس (وزیر خارجه) گفته بود که با توجه به انقلاب ۱۳۵۷ در ایران، «ترمیم روابط ما با پاکستان» اهمیت بالایی دارد. به گفته رابرت گیتس، مقام سابق سیا، «دولت کارتر به سیا رو آورد… برای مقابله با تهاجم شوروی و کوبا در جهان سوم، که به ویژه در اواسط سال ۱۹۷۹ آغاز شده بود». در مارس ۱۹۷۹، «سیا چند گزینه برای اقدام مخفیانه درخصوص افغانستان را به اس.سی. سی (کمیته هماهنگی ویژه) در شورای امنیت ملی ایالات متحده فرستاد. در جلسه ای به تاریخ ۳۰ مارس، نماینده وزارت دفاع ایالات متحده، والتر اسلوکومب «پرسید که آیا زنده نگاه داشتن شورش در افغانستان، و کشاندن شوروی به درون یک باتلاق ویتنامی ارزشی دارد؟» وقتی از اسلوکومب خواستند منظورش از این سخن را روشن کند، پاسخ داد: «خب، منظورم این بود که اگر شوروی تصمیم می گرفت به این عرصه دردسرساز (افغانستان) حمله کند، نفع ما در ا
ین بود که مطمئن شویم آنجا گیر می افتند». اما یکی از مقامات اطلاعات ملی به نام آرنولد هورلیک در یادداشتی مورخ ۵ آوریل هشدار داد که «اقدام مخفیانه، هزینه را برای شوروی بالا خواهد برد و افکار عمومی مسلمانان را در بسیاری از کشورها علیه آنها شعله ور خواهد ساخت. این خطر وجود داشت که برنامه کمک چشمگیر و مخفیانه از سوی ایالات متحده ریسک کار را بالا ببرد و شوروی را به سمت مداخله ای مستقیم تر و شدیدتر از آنچه که قصدش را داشت، بکشاند.» در مه ۱۹۷۹، مقامات آمریکا از طریق رابط های حکومت پاکستان، دیدارهای مخفیانه با رهبران شورشی افغانستان را آغاز کردند. یک مقام سابق ارتش پاکستان ادعا کرده که او در این ماه، شخصاً یک مأمور سیا را به گلبدین حکمتیار معرفی کرده است (درخواست های مبتنی بر قانون آزادی اطلاعات برای دسترسی به اسناد حاوی جزئیات این دیدارها رد شده است). دیدارهای دیگری در ۶ آوریل و ۳ ژوئیه برگزار شدند، و در همان روز دومین دیدار، کارتر سندی را امضا کرد که «به سیا اجازه می داد اندکی بیش از ۵۰۰ هزار دلار [برای کمک های غیرکشنده به مجاهدین] هزینه کند» که در آن زمان «نقطه شروع کوچکی به نظر می رسید». تا دسامبر ۱۹۷۹، دولت امین
کنترل بخش اعظم افغانستان را از دست داده بود و همین امر باعث شد تا اتحاد جماهیر شوروی به این کشور حمله کند، امین را اعدام کرده و ببرک کارمل، رهبر پرچم را به عنوان رئیس جمهور منصوب نماید. زبیگنیف برژینسکی بعدها ادعا کرد که «ما روسی ها را مجبور به مداخله نکردیم، بلکه آگاهانه احتمال مداخله آنها را افزایش دادیم». به گفته برژیسنکی، او در اواسط سال ۱۹۷۹ متقاعد شده بود که شوروی بدون توجه به سیاست های ایالات متحده می خواهد به افغانستان حمله کند و دلیل آن هم کوتاهی دولت کارتر در پاسخ تهاجمی به اقدامات شوروی در آفریقا بوده، اما – با وجود خطر پیامدهای ناخواسته – حمایت از مجاهدین می توانست راه مؤثری برای پیشگیری از تهاجم شوروی به کشورهای فراتر از افغانستان (به خصوص کشور خود برژینسکی یعنی لهستان) باشد. اهمیت کامل کمک آمریکا به مجاهدین قبل از حمله مذکور از سوی شوروی، محل بحث بسیاری از صاحب نظران است. برخی ادعا می کنند که این کار، مستقیماً و حتی عمداً شوروی را به اعزام نیرو به داخل خاک افغانستان تحریک کرده است. با این حال، بروس ریدل معتقد است که کمک های آمریکا در وهله نخست به قصد بهبود روابط آمریکا با پاکستان انجام شده، در ح
الی که استیو کول می گوید: «یادداشت های آن زمان - به خصوص آنهایی که در نخستین روزهای پس از اشغال شوروی نوشته شده اند – روشن می سازد که هرچند برژینسکی مصمم بوده از طریق اقدام مخفیانه در افغانستان با شوروی مقابله کند لیکن در عین حال نگران پیروزی شوروی بوده است… با توجه به این شواهد و هزینه های هنگفت سیاسی و امنیتی که اشغال افغانستان بر دولت کارتر تحمیل کرد، هر ادعایی مبنی بر اینکه برژینسکی شوروی را به داخل خاک افغانستان کشانید عمیقا جای تردید دارد». خود کارتر گفته است که تشویق شوروی به حمله به افغانستان «قصد من نبود». گیتس می گوید «هیچکس در دولت کارتر نمی خواست شوروی به افغانستان حمله کند و هیچکس، دست کم تا حدی که من می توانم به یاد بیاورم، هرگز طرفدار تلاش برای کشاندن آنها به سوی حمله نبود… تنها پس از حمله شوروی بود که برخی طرفدار «گرفتار کردن» شوروی در ویتنام خودش شدند.» کارتر از حمله دسامبر ۱۹۷۹ ابراز تعجب کرد. به گفته ریدل، اجماع جامعه اطلاعاتی ایالات متحده طی سال های ۱۹۷۸ و ۱۹۷۹ - که تا ۲۹ سپتامبر ۱۹۷۹ نیز تکرار می شد - این بود که «حتی اگر احتمال فروپاشی دولت خلق در میان باشد هم مسکو با نیروهای خود مداخله ن
خواهد کرد.» خاطرات کارتر از نوامبر ۱۹۷۹ تا حمله شوروی در اواخر دسامبر هم تنها شامل دو اشاره کوتاه به افغانستان و عمدتاً معطوف به بحران گروگانگیری در ایران است. در غرب، حمله شوروی به افغانستان تهدیدی برای امنیت جهانی و عرضه نفت از خلیج فارس تلقی می شد. علاوه بر این، عدم پیش بینی دقیق مقاصد شوروی باعث شد مقامات آمریکایی تهدید شوروی علیه ایران و پاکستان را مورد ارزیابی مجدد قرار بدهند، اگرچه اکنون مشخص شده است که این ترس ها بیش از حد بزرگ شده بودند. به عنوان مثال، نهادهای اطلاعاتی ایالات متحده تمرین های شوروی برای حمله به ایران را در سال ۱۹۸۰ از نزدیک دنبال می کردند، در حالی که هشدار قبلی برژینسکی مبنی بر اینکه "اگر شوروی بر افغانستان مسلط شود، می تواند بلوچستانجدیدی را ایجاد کرده… [و بدین نحو] پاکستان و ایران را تجزیه کند» ضرورت جدیدی به خود گرفت. در پی حمله، کارتر مصمم بود که قاطعانه پاسخ بدهد. او در یک سخنرانی تلویزیونی، وضع تحریم هایی علیه شوروی را اعلام کرد، وعده کمک مجدد به پاکستان را داد، و آمریکا را متعهد به دفاع از خلیج فارس نمود. کارتر همچنین خواستار بایکوت المپیک تابستانی ۱۹۸۰ در مسکو شد که جنجال تلخی
برانگیخت. مارگارت تاچر، نخست وزیر بریتانیا، حمایت پرشوری از موضع سرسختانه کارتر نشان داد اگرچه نهادهای اطلاعاتی بریتانیا معتقد بودند که «سیا تهدید شوروی نسبت به پاکستان را بیش از آنچه لازم است جنجالی کرده." گیتس گفته است که استنسفیلد ترنر (مدیر اطلاعات مرکزی و اداره عملیات سیا) «چندین گزینه افزایشی» - شامل تأمین مستقیم تسلیحات از ایالات متحده به مجاهدین از طریق ISI - را در اواخر اوت ۱۹۷۹ در نظر داشته، و یکی از دستیاران برژینسکی که نامش فاش نشده نیز در گفگو با سلیگ اس. هریسون تأیید کرده که کمک های ظاهراً «غیرکشنده» ایالات متحده به مجاهدین، شامل تسهیل حمل سلاح توسط اشخاص ثالث بوده است. اما کول، هریسون، ریدل، و رئیس بخش خاور نزدیک-جنوب آسیا در آن زمان - چارلز کوگان - همگی می گویند که تا قبل از ژانویه ۱۹۸۰، هیچ سلاحی که توسط ایالات متحده برای رسیدن به دست مجاهدین تأمین شده باشد وارد پاکستان نشده. کارتر در اواخر دسامبر ۱۹۷۹ دستور پیشین خود را اصلاح کرد و مقرر نمود که کمک به مجاهدین می تواند شامل اقلام کشنده نیز باشد. محور سیاست ایالات متحده در طول جنگ، در اوایل سال ۱۹۸۰ از سوی کارتر تعیین شد: کارتر برنامه ای برای
مسلح کردن مجاهدین از طریق ISI پاکستان را آغاز کرد و از عربستان سعودی تعهد گرفت که به اندازه ایالات متحده برای این منظور بودجه اختصاص بدهد. حمایت ایالات متحده از مجاهدین در زمان جانشین کارتر، رونالد ریگان، با هزینه نهایی ۳ میلیارد دلار برای مالیات دهندگان آمریکایی، سرعت گرفت. تصمیم به هدایت کمک های ایالات متحده از مجرای پاکستان، منجر به کلاهبرداری های گسترده ای شد زیرا اغلب سلاح های ارسالی به کراچی، به جای رسیدن به دست شورشیان افغانستان، در بازارهای داخلی پاکستان فروخته می شد. کراچی خیلی زود به «یکی از خشن ترین شهرهای جهان» تبدیل شد. اینکه کمک ها به دست کدام دسته از شورشیان برسد نیز تحت کنترل پاکستان بود: از هفت گروه مجاهدین مورد حمایت دولت ضیاء، چهار گروه هوادار عقاید بنیادگرایانه اسلامی بودند - و بخش عمده منابع مالی به دست این بنیادگرایان رسید. با وجود این، کارتر از تصمیم خود مبنی بر حمایت از کسانی که او کماکان آنها را «مبارزان آزادی» در افغانستان می خواند، ابراز تاسف نکرده است. برنامه. حامیان اصلی برنامه اولیه چارلی ویلسون (نماینده کنگره تگزاس)؛ مایکل جی ویکرز (افسر جوان شبه نظامی سیا)؛ و گوست آوراکوتوس (ر
ئیس منطقه ای سیا) بودند که فرد اخیر رابطه نزدیکی با ویلسون داشت. استراتژی آنها تأمین ترکیب وسیعی از تسلیحات، تاکتیک ها و تدارکات به همراه برنامه های آموزشی بود تا توانایی شورشیان در جنگ چریکی علیه شوروی را افزایش دهد. در ابتدا، برای جلوگیری از افشای دخالت ایالات متحده، این برنامه فقط تسلیحات ساخت شوروی را در اختیار شورشی ها می گذاشت. این برنامه با حمایت مخفیانه اسرائیل ممکن شد که محموله های عظیمی از تسلیحات ساخت شوروی را در جنگ یوم کیپور توقیف کرده بود و حاضر شد آنها را به صورت زیرزمینی به سیا بفروشد، و همچنین با کمک مصر که اخیراً ارتش خود را با تسلیحات خریداری شده از کشورهای غربی مدرنیزه کرده و تسلیحات قدیمی تر ساخت شوروی خود را به دست مجاهدین رسانده بود. پس از سال ۱۹۸۵، در حالی که دولت ریگان اعلام کرد از جنبش های مقاومت ضدشوروی در جهان حمایت می کند (آنچه امروز به دکترین ریگان معروف است)، دیگر نیازی به پنهان کردن منشأ تسلیحات نبود. مایکل پیلزبری (مقام ارشد پنتاگون) از تأمین تسلیحات ساخت آمریکا (از جمله تعداد زیادی موشک استینگر) به مقاومت افغان ها با موفقیت حمایت کرد. توزیع تسلیحات به شدت متکی به رئیس جمهور پ
اکستان، محمد ضیاءالحق بود که با چارلی ویلسون (نماینده کنگره آمریکا) رابطه شخصی داشت. سازمان اطلاعات نظامی پاکستان در رژیم ضیاءالحق، واسطهٔ توزیع منابع مالی، عبور تسلیحات، آموزش نظامی و حمایت مالی از گروه های مقاومت افغان بود. در کنار تأمین مالی از طریف برنامه های مشابه از MI6 و سرویس هوایی ویژه بریتانیا، عربستان سعودی و چین، سازمان اطلاعات نظامی پاکستان بین سال های ۱۹۷۸ تا ۱۹۹۲ بیش از ۱۰۰ هزار شورشی را مسلح کرد و تمرین داد. آنها داوطلبان کشورهای عربی را تشویق می کردند تا در مبارزه با نیروهای شوروی مستقر در افغانستان به مقاومت افغانستان بپیوندند. MI6 از یکی از گروه های تندرو اسلامی به فرماندهی احمدشاه مسعود حمایت می کرد که از نظر آنها مبارزی اثرگذار بود. علیرغم تردیدهای سیا دربارهٔ مسعود، او تبدیل به متحد کلیدی MI6 شد؛ MI6 سالانه هیئتی مرکب از دو نفر از مقامات خود و چند مربی نظامی را نزد مسعود و رزمندگان وی می فرستاد. اغلب تسلیحاتی که به صورت مخفیانه داده شد، Lee Enfieldsهای قدیمی ارتش بریتانیا بود که برخی از آنها از ذخایر ارتش هندوستان خریداری شده بود و در میان گروه های مقاومت افغان محبوبیت یافت. مین های لمپت
، مواد منفجره، بی سیم، اطلاعات و حدود ۵۰ لانچر موشک بلوپایپ با ۳۰۰ موشک برای نیروهای مقاومت افغان فرستاده شد. در همین حین، سرویس هوایی ویژه بریتانیا نیز در داخل و خارج افغانستان، آموزش های بسیار مهمی به نیروهای مقاومت می داد. گزارش ها نشان می دهند که پرسنل غیرنظامی وزارت امور خارجه ایالات متحده و سیا طی این مدت اغلب به منطقه مرزی افغانستان-پاکستان سر می زدند، و ایالات متحده در کمک به مهاجران افغان سخاوتمندانه مشارکت داشته است. ویلیام کیسی، رئیس سیا، بارها مخفیانه به پاکستان سفر کرد تا با مقامات سازمان اطلاعات نظامی پاکستانکه مجاهدین را مدیریت می کردند دیدار کند و از تمرین های چریکی دست کم یک نوبت بازدید به عمل آورد. کول گزارش می دهد که:کیسی میزبانان پاکستانی خود را با این پیشنهاد که جنگ افغانستان را به درون خاک دشمن - به خود اتحاد جماهیر شوروی - ببرند، شگفت زده کرد. کیسی می خواست تبلیغات خرابکارانه را از طریق افغانستان به جمهوری های جنوبی مسلمان اتحاد جماهیر شوروی بفرستد. به گفته مقامات پاکستانی و غربی، پاکستانی ها با این پیشنهاد موافقت کردند و سیا به زودی هزاران قرآن و همچنین کتاب هایی دربارهٔ جنایات شوروی د
ر ازبکستان و کتاب هایی دربارهٔ قهرمانان تاریخی ناسیونالیسم ازبک تأمین کرد.یک نقطه دیگر در تماس مستقیم دولت ایالات متحده و مجاهدین وقتی بود که سیا حکمتیار را با هواپیما به ایالات متحده برد و آنجا زلمی خلیل زاد، مقام وزارت خارجه، از وی میزبانی کرد. حکمتیار برای ملاقات با ریگان رئیس جمهور دعوت شد اما نپذیرفت و در کنفرانس کاخ سفید با مجاهدین در اکتبر ۱۹۸۵، یونس خالص جایگزین وی شد و او از ریگان علناً دعوت کرد تا به دین اسلام مشرف شود. هاوارد هارت، رئیس پایگاه سیا در اسلام آباد، رابطه ای شخصی با عبدالحق برقرار کرد که جانشین هارت، ویلیام پیکنی نیز این رابطه را ادامه داد و منجر به ملاقات افغان ها با ریگان و تاچر شد.ریچارد آرمیتاژ معاون وزیر دفاع ایالات متحده، مرتباً با مجاهدین به ویژه برهان الدین ربانی ملاقات می کرد. همچنین معلوم شده است که مأموران سیا به طور مستقیم به جلال الدین حقانی پول نقد داده اند. موشک ضدهوایی Stinger ساخت ایالات متحده، که از سال ۱۹۸۶ به تعداد بسیار زیاد در اختیار مجاهدین قرار گرفت، ضربه قاطعی به تلاش های نظامی شوروی وارد کرد، زیرا به افغان های دارای تسلیحات سبک اجازه می داد تا در مقابل فرود هل
یکوپترهای شوروی در مناطق استراتژیک، دفاع مؤثری داشته باشند. استینگرها چنان معروف و مرگبار بودند که در دهه ۱۹۹۰، ایالات متحده برنامه «بازپس گیری» این تسلیحات را به اجرا گذاشت تا اجازه ندهد موشک های استفاده نشده به دست تروریست های ضدآمریکایی بیفتد. این برنامه ممکن است پس از مداخله ایالات متحده در افغانستان در اواخر سال ۲۰۰۱ به صورت مخفیانه تمدید شده باشد، زیرا آمریکا می ترسید که استینگرهای باقیمانده علیه نیروهای آمریکایی در این کشور استفاده شود. برنامه ریگان به پایان اشغال افغانستان به دست شوروی، کمک کرد و شوروی نتوانست شورشیان را سرکوب کند. در ۲۰ ژوئیه ۱۹۸۷، عقب نشینی نیروهای شوروی از خاک افغانستان اعلام شد و آخرین سربازان شوروی در ۱۵ فوریه ۱۹۸۹ افغانستان را ترک کردند. عقب نشینی شوروی از افغانستان در تسریع فروپاشی خود شوروی نیز مؤثر بود.
فرات نام یک مجموعه تلویزیونی است که در سال ۱۳۹۰ از شبکه دو صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران به کارگردانی مازیار میری و نویسندگی علی اکبر محلوجیان و به تهیه کنندگی محمدعلی اسلامی پخش شد.این مجموعه دهه اول محرم ۱۳۹۰ از شبکه دو سیما پخش شد. تیتراژ پایانی این مجموعه تلویزیونی با صدای امیرحسین مدرس بود. خلاصه داستان. داستان دو دوست قدیمی را به تصویر می کشد که بر اثر حادثه ای رفاقت دیرینه آنها جای خود را به دشمنی می دهد تا آنجا که این ۲ دوست قدیمی برابر یکدیگر قرار می گیرند.حسن پورشیرازی در این سریال در نقشی ظاهر شده است که در حق حاج ابراهیم اشتباه بزرگی را مرتکب شده، اما بعد از گذشت مدتی به خطای خود اعتراف کرده و از او درخواست بخشش می کند،اما واقعیت این است که این بخشش بیش از ظرفیت حاج ابراهیم است. پخش. این سریال ابتدا در سال ۱۳۹۰ از شبکه دو و بعد ، در سال ۱۳۹۹ از شبکه آی فیلم پخش شد.
مثل یک کابوس نام یک مجموعه تلویزیونی است که در سال ۱۳۹۰ از شبکه یک صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران به کارگردانی شهرام شاه حسینی و نویسندگی حامد افضلی، رؤیا خسرونجدی و فروغ فروهیده و به تهیه کنندگی فاطمه ثمرقندی پخش شد. تیتراژ پایانی این مجموعه توسط آریا عظیمی نژاد ساخته و توسط حامد بهداد خوانده شده است. خلاصه داستان. ناصر پارسا که در زندگی اش، چیزی برای از دست دادن ندارد؛ پس از ۳۰ سال به کشور بازمی گردد. او از دختر دوست قدیمی اش کیوان، می خواهد تا وکالت پرونده قتلی را بر عهده بگیرد که سالها پیش، ناصر رابه خاطر آن متهم ساخته اند… پخش. این سریال ابتدا در سال ۱۳۹۰ از شبکه یک و بعد، در اردیبهشت ۱۴۰۰از شبکه آی فیلم پخش شد.
سوگورو ایوازاکی (؛ زادهٔ ) بازیکن بیس بال اهل ژاپن است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
ماساهیرو تاناکا (؛ زادهٔ ) بازیکن بیس بال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به نیویورک یانکیز اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا شده است.
یودای اونو (؛ زادهٔ ) بازیکن بیسبال اهل ژاپن است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به اژدهایان چونیچی اشاره کرد.
ریوتارو اومنو (؛ زادهٔ ) بازیکن بیس بال اهل ژاپن است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
هیدتو آسامورا (؛ زادهٔ ) بازیکن بیس بال اهل ژاپن است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا شده است.
ریوسوکه کیکوچی (؛ زادهٔ ) بازیکن بیس بال اهل ژاپن است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا شده است.
هایاتو ساکاموتو (؛ زادهٔ ) بازیکن بیس بال اهل ژاپن است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده است.
همدل لی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در جیحان واقع شده است.
حمیدیه یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در جیحان واقع شده است.
حمیدبیگ یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در جیحان واقع شده است.
حمیدبیگ بجاقی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در جیحان واقع شده است.
عمران یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در جیحان واقع شده است.
اینجه یر یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در جیحان واقع شده است.
عیسی لی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در جیحان واقع شده است.
ایسیرگان لی یک منطقهٔ مسکونی در ترکیه است که در جیحان واقع شده است.
تایلر آستین (؛ زادهٔ ) بازیکن بیس بال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به نیویورک یانکیز اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
شین باز (؛ زادهٔ ) بازیکن بیس بال اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
آنتونی کارتر (؛ زادهٔ ) بازیکن بیس بال اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
براندون دیکسون (؛ زادهٔ ) بازیکن بیس بال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به سنت لوئیس کاردینالز اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
آنتونی گوس (؛ زادهٔ ) بازیکن بیس بال اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
ادوین جکسون (؛ زادهٔ ) بازیکن بیس بال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به سنت لوئیس کاردینالز اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
اسکات کازمیر (؛ زادهٔ ) بازیکن بیس بال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به لس آنجلس داجرز و لس آنجلس آنجلز اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
نیک مارتینز (؛ زادهٔ ) بازیکن بیس بال اهل ایالات متحده آمریکا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تگزاس رنجرز اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
اسکات مک گاف (؛ زادهٔ ) بازیکن بیس بال اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
جو رایان (؛ زادهٔ ) بازیکن بیس بال اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
رایدر رایان (؛ زادهٔ ) بازیکن بیس بال اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.