Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
مایل او به دوست داشتن اغلب او را به اتخاذ تصمیمات نابخردانه یا وعده های غیرقابل اجرا بدون در نظر گرفتن عواقب سوق می دهد، اما زمانی که منجر به عواقب نامطلوب می شود، از آن عقب نشینی می کند. به نظر می رسد مایکل بر لحظاتی از همدردی یا متمدن بودن که توسط همکارانش (عمدتا جیم) متوجه او می شود، تأکید می کند و اهمیت آنها را برای جبران تنهایی خود افزایش می دهد. مایکل نسبت به امور مالی خود بی مسئولیت می کند، و در یک نقطه آنقدر بدهی دارد که مجبور می شود شغل دومی را به عنوان بازاریاب تلفنی انتخاب کند. اسکار نموداری از عادات خرج کردن مایکل تهیه می کند و او را به خاطر خرج کردن پول زیاد برای چیزهایی که «هیچ کس به آنها نیاز ندارد» مانند مجموعه های جادویی و تجهیزات حرفه ای ماهیگیری باس سرزنش می کند. در نهایت، مایکل مجبور به اعلام ورشکستگی می شود (که فکر می کند فقط باید بایستد و فریاد بزند "اعلام ورشکستگی می کنم!") به دلیل فقدان کلی عقل سلیم، مایکل می تواند در برابر سوء استفاده قابل توجهی از همسالان خود مقاومت کند و اغلب مورد شوخی قرار می گیرد. زمانی که مورد ظلم قرار می گیرد سریعاً توهین می شود و پاسخ او اغلب با آسیبی که متحمل
می شود نامتناسب است. به همین ترتیب، هنگامی که ناخواسته مردم را آزار می دهد، عذرخواهی می کند. بارزترین نمونه آن در «شکار جادوگر همجنس گرا» است، زمانی که او بعد از اینکه متوجه شد استفاده اش از اصطلاح «فاگی» احساسات اسکار را جریحه دار کرد، گریه می کند. حتی با وجود اینکه او به طور کلی از انتقاد، تمسخر و طعنه غافل است، مایکل محدودیت هایی برای صبر خود دارد و میزان توهینی را که واقعاً می تواند تصدیق کند زیر سوال می برد (طلب احترام حرفه ای از استنلی هادسون در «آیا من لکنت دارم؟» یا ایستادن در برابر کارمندان به نفع هالی در "اخلاق تجاری").
نرسه (پارسی میانه: "Narseh") یکی از شاهزادگان ساسانی در سده سوم میلادی در زمان حکومت شاپور یکم بود. زندگی. از او در سنگ نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت به عنوان شاهزاده (پارسی میانه: "wispuhr") یاد شده است. او در این سنگ نوشته در میان ۶۷ نجیب زاده در رتبهٔ هشتم و در میان پنج شاهزاده در رتبه چهارم قرار دارد. با توجه به این سنگ نوشته نرسه عضو خاندان ساسان بوده است اما رابطه او با خانواده سلطنتی دقیقاً مشخص نیست. به گفته متن کتیبه او پسر پیروز بوده است و این پیروز می تواند پیروز، پسر اردشیر بابکان و برادر شاپور یکم، پیروز میشانی، پسر شاپور میشانشاه و نوهٔ شاپور یکم، پیروز کارن یا اسپبد پیروز باشد.
نرسه (پارسی میانه: "Narseh") یکی از نجیب زادگان ساسانی در سده سوم میلادی در زمان حکومت شاپور یکم و ساتراپ رند بود. زندگی. از او در سنگ نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت به عنوان ساتراپ رند و یکی از هفت ساتراپ کشور یاد شده است. او در این سنگ نوشته در میان ۶۷ نجیب زاده در رتبهٔ سی وهفتم قرار دارد و شاه به نام او قربانی هایی کرده است. هنوز مشخص نشده که رند در کجا واقع شده اما احتمالاً به ری یا راوند کنونی مربوط می شود.
اما زیا دارسی (؛ زادهٔ ۲۷ ژوئن ۱۹۹۲) بازیگر انگلیسی است. او در مجموعه هایی مانند "عشق سفر" (۲۰۱۸) و "جویندگان حقیقت" (۲۰۲۰) بازی کرده است. دارسی در مجموعهٔ پیش درآمد "بازی تاج وتخت" با نام "خاندان اژدها" نقش رینیرا تارگرین را ایفا کرده است؛ او برای این نقش نامزد جایزه گلدن گلوب شد. زندگی و حرفه. اِما دارسی در آموزشگاه هنر راسکین دانشگاه آکسفورد و سنت ادموند هال، آکسفورد در رشته هنرهای زیبا دانش آموخته است و در سال ۲۰۱۱ فارغ تحصیل شد. دارسی همچنین در تئاترهای نمایشی مانند "رومئو و ژولیت" و "بوته آزمایش" بازی کرده است. زندگی شخصی. دارسی نان-باینری است و از ضمایر they/them استفاده می کند. فیلم شناسی. فیلم سریال
رویل پروداکشنز () یا اندمول شاین آمریکای شمالی () یک شرکت تولیدکننده محتوای تلویزیونی است که در سال ۲۰۰۲ در لس انجلس تاسیس شد. این شرکت زیرمجموعه ای از شرکت اندمول در آمریکای شمالی است.
نرسه اندیگان خدای (پارسی میانه: "Narseh ī Andēgān xwadāy") یکی از نجیب زادگان ساسانی در سده سوم میلادی در زمان حکومت شاپور یکم و فرمانروای اندیگان بود. زندگی. از او در سنگ نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت به عنوان فرمانروای (پارسی میانه: xwadāy) اندیگان (هندیجان کنونی) یاد شده است. او در این سنگ نوشته در میان ۶۷ نجیب زاده در رتبهٔ پانزدهم قرار دارد. اطلاعات دیگری از زندگی او در دست نیست.
مرسدس بنز او۳۰۲ یک اتوبوس سایز بزرگ بود که بین سالهای ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۴ توسط مرسدس بنز تولید شد. تاریخچه. مرسدس بنز او۳۰۲ در ماه مه ۱۹۶۵ به عنوان جایگزینی برای او۳۰۱ به بازار عرضه شد. این اتوبوس توسط کارخانه مرسدس بنز در مانهایم تولید شده بود. بدنه آن به باوهاوس طراحی شده است. بیش از ۳۲۰۰۰ دستگاه او۳۰۲ در یک دوره یازده ساله ساخته شده اند، درنهایت او ۳۰۳ جایگزین این مدل شد. این خودرو برای جام جهانی فوتبال ۱۹۷۴ در آلمان غربی، برای جابه جایی اعضای تیم استفاده شد.
بابک (پارسی میانه: "Papak/Pabag") یکی از نجیب زادگان ساسانی در سده سوم میلادی در زمان حکومت شاپور یکم و هزاربد ارتش ساسانی بود. زندگی. از او در سنگ نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت به عنوان هزاربد یاد شده است. او در این سنگ نوشته در میان ۶۷ نجیب زاده در رتبهٔ یازدهم قرار دارد. در مورد خویشاوندی وی یا حتی اگر وی با سایر اشراف و مقامات ذکر شده در منابع ارتباط داشته باشد، هیچ چیزی مشخص نیست.
هزاربد (، به معنای «فرمانده هزار» از )، که به عنوان هزارفت () نیز شناخته می شود، یکی از مقام های ارتش شاهنشاهی ساسانی بود که در آغاز گارد سلطنتی را رهبری می کرد اما بعدها مقام آن برابر با "وزرگ فرمذار" () (وزیر) شد.
بابک (پارسی میانه: Papak/Pabag) یکی از نجیب زادگان ساسانی در سده سوم میلادی در زمان حکومت شاپور یکم و شمشیردار ارتش ساسانی بود. زندگی. از او در سنگ نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت به عنوان شمشیردار یاد شده است. او در این سنگ نوشته در میان ۶۷ نجیب زاده در رتبهٔ سی وششم قرار دارد. اطلاعات دیگری از زندگی او در دست نیست.
شمشیردار (پارسی میانه: šafšēlār) یکی از مقام های ایران ساسانی بود که با توجه به نامش شمشیر شاهنشاه را احتمالاً در مراسم های سلطنتی حمل می کرد. از این مقام در سنگ نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت یاد شده و فردی به نام بابک دارندهٔ آن است.
بابک ویسپورکان (پارسی میانه: "Pābag ī Wisparr(a)gān") یکی از نجیب زادگان ساسانی در سده سوم میلادی در زمان حکومت شاپور یکم بود. زندگی. از او در سنگ نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت به عنوان پسر ویسپور یاد شده است. او در این سنگ نوشته در میان ۶۷ نجیب زاده در رتبهٔ سی وسوم قرار دارد. اطلاعات دیگری از زندگی او در دست نیست.
بابک (پارسی میانه: "Ardašīr") یکی از نجیب زادگان ساسانی در سده سوم میلادی در زمان حکومت شاپور یکم و دربد دربار بود. زندگی. از او در سنگ نوشته شاپور یکم بر کعبه زرتشت به عنوان دربد یاد شده است. او در این سنگ نوشته در میان ۶۷ نجیب زاده در رتبهٔ چهل وهشتم قرار دارد. اطلاعات دیگری از زندگی او در دست نیست.
طرح دفاعی شوروی پیش از آغاز جنگ با آلمان به مجموعه پیشبینی ها، اقدامات و آماده سازی های این کشور برای مقابله با تهاجم احتمالی آلمان اشاره دارد که از اواسط سال ۱۹۳۹ آغاز شد و تا هنگام آغاز عملیات بارباروسا توسط نیروهای محور علیه این کشور، ادامه داشت. در این طرح، شوروی در راس همه اقدامات سعی داشت با خودداری از دست زدن به اقدامات تحریک کننده، به آلمان بهانه ای برای آغاز جنگ ندهد. شوروی پس از انعقاد پیمان مولوتوف-ریبنتروپ، تلاش کرد با سلطه بر فنلاند، کشورهای حوزه دریای بالتیک و شرق لهستان، بین سرزمین اصلی خود و آلمان منطقه حائل ایجاد کند که این امر با در تماس مستقیم قرار دادن دو طرف باعث تغییر شرایط دفاعی شوروی شد. در نهایت، شوروی از ماه ژوئیه سال ۱۹۴۰، با به دست آوردن اطلاعاتی مبنی بر قصد قطعی آلمان بر تهاجم، شروع به تنظیم طرح دفاعی ویژه ای در این رابطه کرد. این طرح که در دفعات مختلف تغییرات عمده ای به خود دید، با داشتن ظاهری دفاعی، از باطنی تهاجمی برخوردار بود و قصد داشت پس از شکست و متوقف ساختن مهاجمان در مناطق مرزی، تهاجم گسترده ای به درون اراضی آن آغاز کند. پیش بینی و آگاهی از امکان تقابل. ماه اوت سال ۱۹۳۹ ی
عنی پیش از آغاز تهاجم آلمان به لهستان، ژوزف استالین خطاب به شورای پولیتبورو، مسئله احتمال تقابل با آلمان در صورت پیروزی آن کشور بر لهستان، فرانسه و انگلستان را محتمل دانست و ضمن تأیید خطر نسبی، وقوع بسیار نزدیک آن را رد و با فرض تضعیف آلمان پس این جنگ ها و مشغول بودن آن به تجدید قوا، وقوع آن را دست کم پس از بیش یک دهه پیشبینی نمود. استالین معتقد بود آلمان منابع کافی برای جنگ در دو جبهه را در اختیار ندارد و هیتلر چنین ریسکی نخواهد کرد. در عین حال، استالین امیدوار بود در گونه ای از بن بست همانند جبهه غربی جنگ جهانی اول، آلمان در باتلاق جنگ فرسایشی در فرانسه گرفتار شود. استالین همچنین انتظار داشت بتواند با استفاده از وابستگی رو به فزونی امور جنگی آلمان به کمک های اقتصادی و سیاسی شوروی، آلمان را وادار سازد به دنبال حفظ حسن نیت شوروی د مرحله دوم جنگ باشد. انعقاد پیمان مولوتوف-ریبنتروپ امید استالین را نسبت به به تعویق افتادن حمله آلمان به شوروی افزایش داد. بهار سال ۱۹۴۱، استالین نگران بود با نفاق بریتانیا یا صلح ناگهانی بین آلمان و این کشور، پای شوروی در نهایت به جنگ کشیده شود. پرواز رودلف هس به اسکاتلند ظن وقوع چن
ین صلحی را در او افزایش داد. در این زمان استالین امیدوار بود این تقابل غیرقابل اجتناب دست کم یک سال دیگر به تعویق بیفتد تا شوروی بتواند بازسازماندهی نیروهای مسلح خود را تکمیل نماید. طرح دفاعی. اقدامات اولیه. شوروی تلاش کرد با اشغال شرق لهستان و کشورهای حوزه دریای بالتیک، یک منطقه حائل بین خود و آلمان ایجاد کند. در همین حال، پیروزی خیره کننده آلمان در مقابل فرانسه و تسخیر پاریس توسط ورماخت، باعث دستپاچگی رهبران شوروی گردید. منقول است استالین در این زمان گفت: «آلمانی ها حالا رو به ما خواهند کرد. آن ها ما را زنده زنده خواهند خورد.» ضمن دست نزدن به هیچگونه عمل تحریک آمیز، ویاچسلاو مولوتف، وزیرخارجه این کشور در اقدامی مستاصلانه جهت نرم کردن آلمانی ها، به تعویق انداختن روی آوردی آن ها به شرق و البته همراه ساختن آن ها در موضوع بیسارابیا و کشورهای حوزه دریای بالتیک، این «موفقیت باشکوه ورماخت» را به گراف فن شولنبرگ، سفیر آلمان در مسکو تبریک گفت. تقسیم اروپای شرقی بین آلمان و شوروی باعث تماس مستقیم بین دو طرف و در نتیجه تجدید نظر بنیادین در برنامه های ستاد کل ارتش سرخ در ارتباط با تقابل احتمالی با آلمان شد. البته این م
سئله با وجود از میان برداشتن منطقه حائل بین دو کشور که پیش از این نیاز دفاعی شوروی را تأمین می کرد، با ارتقا موقعیت راهبردی این کشور باعث رفع خطر استفاده از کشورهای بالتیک به عنوان پلی جهت تهاجم به شهرهای مهمی همچون لنینگراد و مینسک گردید و با سلطه شوروی بر بیسارابیا، این کشور را به میدان های نفتی رومانی که منبع حیاتی امور جنگی آلمان به حساب می آمد، نیز نزدیک تر ساخت. پیروزی درخشان آلمان بر فرانسه موجب پدیداری احساس خطر در رهبران شوروی گردید تا با بازگرداندن طرح مرخص کردن عده زیادی از سربازان، از بیست و دوم ماه مه سال ۱۹۴۰ مجدداً فرمان به بسیج عمومی و با مشاهده نقش نیروهای زرهی در پیروزی آلمان، به افزایش سرعت تولید تانک های تی-۳۴ جهت جایگزینی ذخایر متعدد تانک های منسوخ پیشین خود بدهند. ماه ژوئن، سیمیون تیموشنکو، کمیسار خلق در امور دفاع، گزارشی از نتایج به کارگیری تاکتیک "بلیتس کریگ" توسط نیروهای آلمانی در میدان های رزم، به استالین ارائه کرد. در طول همین ماه تیموشنکو یا تأیید استالین، دستور به برقراری مجدد یگان های بزرگ زرهی پس از انحلال آن ها در ماه نوامبر سال ۱۹۳۹، داد. ماه فوریه سال ۱۹۴۱، مجوز تشکیل بیست سپ
اه مکانیزه کم و بیش بر مبنای مدل یگان های آلمانی، صادر شد. چنین واکنش های عجولانه ای به تحولات، با توجه کمبود وقت، علاوه بر این که کمکی به شرایط شوروی نکرد بلکه آثار سوئی نیز از خود در زمینه هماهنگی های لازم دفاعی بر جای گذاشت. آغاز طرح ریزی. به لطف شبکه گسترده و مؤثر جاسوسان، شوروی به سرعت از آغاز آماده سازی برای طرح عملیاتی بارباروسا مطلع شد. با توجه به امضای پیمان بی طرفی با امپراتوری ژاپن در ماه مارس سال ۱۹۴۰، شوروی تقریبا مطمئن بود که تنها لازم است برای جنگ در یک جبهه برنامه ریزی نماید. بدین ترتیب از ماه ژوئیه، ستاد کل ارتش سرخ شروع به تنظیم برنامه های جدیدی بر اساس تعیین آلمان به عنوان خطرناک ترین تهدید و محور شمال رود پریپیات به عنوان محمل ترین مسیر تهاجم آلمانی ها کرد. در طرحی که توسط سرلشکر الکساندر واسیلیوسکی، جانشین رئیس ستاد کل ارتش سرخ ارائه گردید حمله ای توسط آلمان با پشتیبانی ایتالیا، فنلاند، رومانی و احتمالا مجارستان و ژاپن پیشبینی می‎شد که با نیرویی بالغ بر ۲۷۰ لشکر از جمله ۲۳۳ لشکر در مرزهای جدید غربی شوروی صورت می پذیرفت. واسیلیوسکی بر این باور بود که تمرکز اصلی آلمان با ۱۲۳ لشکر پیاده نظام
و ۱۰ لشکر زرهی، بر شمال مرداب های پریپیات و پیشروی به سمت مینسک، مسکو و لنینگراد قرار خواهد گرفت. بنابراین، واسیلیوسکی قصد داشت بیشتر نیروهای ارتش سرخ را همین ناحیه مستقر کند. به هر حال، مارشالتیموشنکو، احتمالا با پیشبینی مخالف استالین، این طرح را رد کرد. ارتشبد کیریل مرتسکوف، رئیس جدید ستاد کل ماه اوت از واسیلیوسکی و همکاران او خواست طرح جدیدی بریزند. طرح دوم دو حالت ارائه می کرد که بر اساس شرایط سیاسی بیشتر نیروهای ارتش سرخ را در شمال یا جنوب مرداب های پریپیات متمرکز می نمود. استالین روز ۵ اکتبر این طرح را مورد بررسی قرار داد. او به وضوح گزینه شمالی را رد نکرد اما در این پندار بود که درگیری پیش رو یک جنگ فرسایشی است و آلمان با منابع ضعیف علاوه بر این که خواهان سلطه بر منابع طبیعی اوکراین است، بلکه قصد دارد تا جای ممکن بین ارتش سرخ و میدان های نفتی رومانی فاصله بیندازد. بر این مبنا، استالین پیشبینی می کرد تلاش اصلی مهاجمان از جانب جنوب صورت خواهد گرفت. بدین ترتیب ستاد کل طرح جدید دیگری که جهت گیری اساسی نیروها را به سمت جنوب غربی تغییر می داد، آماده کرد که روز ۱۴ اکتبر به تایید رسید. طرح ژوکوف. انجام شبیه س
ازی های عملیاتی ده روزه در ماه های دسامبر سال ۱۹۴۰ و ژانویه سال ۱۹۴۱ نیز بر اولویت مناطق جنوبی تأکید کرد. چهاردهم ژانویه سال ۱۹۴۱، گئورگی ژوکوف به فرمان استالین به عنوان رئیس ستاد ارتش سرخ برگزیده شد. ژوکوف هنگامی به این منصب رسید که تنها پنج ماه تا آغاز تهاجم آلمان، برای تغییر راهبرد دفاعی شوروی به طرحی واقع بینانه تر و به حداقل رساندن صورت تهاجمی آن فرصت داشت. در طرح جدیدی که در جریان کنفرانس های سطح بالا، توسط او در طول ماه آوریل تهیه شد، شوروی ۳۴۴ لشکر با مجموعاً ۷٫۸۵ میلیون سرباز ایجاد می کرد که ۶٫۵ میلیون نفر از آن ها در مقابل آلمانی ها قرار می گرفتند. طرح ژوکوف نیز مانند طرح پیشین، بر حفظ خط مرزی با دفاع فعالانه تأکید داشت و دنباله آن را ضد حملات در نظرگرفته بود. در طرح او به تانک های آلمانی اجازه داده می شد که به مناطق شرقی نفوذ کنند و سپس هر سرنیزه زرهی به تنهایی منهدم می شد. فرماندهی عالی شوروی احتمالا از این که آلمانی ها یک توقف عملیاتی در اسمولنسک جهت باز سازماندهی و بهبود شرایط تدارکاتی را لازم می دیدند، به خوبی آگاه بود. از همین رو اجرای حملاتی از نواحی ولیکیه لوکی و گومل در شمال و جنوب اسمولنسک
جهت بدل ساختن این توقف عملیاتی به یک تاخیر عمده برای دشمن را در نظر در نظر گرفته شده بود. بدین منظور ۱۳ مه سال ۱۹۴۱ ستاد کل دستور به حرکت ارتش بیست و دوم از اورال به ولیکیه لوکی و ارتش بیست و یکم از ناحیه وولگا به گومل داد. طرح ژوکوف به هیچ وجه قصد نداشت بدنه اصلی نیروهای ارتش سرخ را بسیار نزدیک تهاجم اولیه دشمن قرار دهد تا قدرت تحرک پذیری از این نیروها گرفته شود و در خطر محاصره و انهدام قرار گیرند. این طرح لایه نخست نیروهای ارتش سرخ را که به شکل ثابتی در مناطق مرزی قرار می گرفتند، قربانی می کرد تا شدت تهاجم نیروهای آلمانی به مرور کاسته شود. فرماندهان خط مقدم و یگان هایی که چنین سرنوشتی برای آن ها رقم زده می شد، هیچگاه از این تصمیم مطلع نشدند. پیشبینی می شد مقاومت این نیروها باعث ایجاد فاصله بین سر نیزه زرهی آلمان و پیاده نظام آن شود تا با هر یک به شکل جداگانه برخورد گردد. نیروهایی که به محاصره می آمدند، می بایست همچنان به عنوان بخش فعالی از لایه تاکتیکی به مبارزه ادامه می دادند تا سرعت پیشروی آلمانی ها را کاهش دهند. انتظار می رفت پس از انهدام نیروهای اصلی لایه نخست، دسته ها و یگان های کوچک آن با حضور در جنگ
ل ها به فعالیت های پارتیزانی بپردازند. طرح ژوکوف تحت عنوان «طرح دفاع از مرزهای کشور» یک ماه پیش از آغاز عملیات بارباروسا ارائه و به نیروها ابلاغ شد. این طرح، دفاعی بود که با حمله به اراضی داخلی آلمان ادامه پیدا می کرد. ژوکوف این مفهوم دفاعی خود بر پایه ایده های میخائیل توخاچفسکی توسعه داده و بنا کرده بود. ارتش سرخ با آگاهی از جدا افتادن بخشی از نیروهای آلمانی در رومانی، طرحی نیز برای تهاجم به این متحد آلمان پس از متوقف کردن تهاجم اولیه این کشور آماده کرده بود که شامل حمله هوایی به میدان های نفتی رومانی در پلویشت و تهاجم آبی-خاکی به جزایر دلتای رود دانوب می شد. طرح ژوکوف به طرح اصلی عملیات جنگی و بسیج ارتش سرخ بدل شد. طرح مورد نظر با وجود این که از منظر راهبردی حالتی تدافعی داشت اما ذاتاً از طبیعتی تهاجمی برخوردار بود. در نهایت بر اساس این طرح و طرح بسیج مرتبط به آن، شوروی ۲۳۷ لشکر از مجموع ۳۰۳ لشکر خود را در سه منطقه ویژه دفاعی در غرب و یک ارتش نهم مجزا مستقر می ساخت؛ که در صورت آغاز جنگ چهار جبهه شمال غربی، غربی، جنوب غربی و نهایتاً جنوبی را تشکیل می دادند. به صورت کلی نیروهای ارتش سرخ می بایست در دو قسمت را
هبردی مستقر می شدند. قسمت نخست با ۱۸۶ لشکر به چهار جبهه عملیاتی اختصاص می یافت و قسمت دوم با ۵۱ لشکر در غالب پنج ارتش در اختیار فرماندهی عالی (استاوکا) قرار می گرفت. هر یک از چهار جبهه عملیاتی می بایستی قوای خود را به شکل سه کمربند پشت سرهم در طول مرزهای جدید و پشت آن آرایش می دادند. کمربند نخست نیروی پوششی در طول مرز بود و دو کمربند دیگر تقریباً با اندازه برابر دفاع در عمق را تشکیل می دادند و اقدام به ضد حمله می کردند. پنج ارتشی که در نهایت شامل ۵۷ لشکر می شدند، در طول رودهای دوینا و دنیپر مستقر شده بودند. این قسمت عملاً از چشم سرویس های اطلاعاتی آلمانی مخفی ماند. وظیفه این نیروها اجرای ضد حمله در هماهنگی با ضد حملات نیروهای خط مقدم بود. اواخر ماه مارس به درخواست ژوکوف، پانصد هزار نفر از نیروهای ذخیره در حالت آماده باش قرار گرفتند تا آموزش آن ها شدت بگیرد. تقریبا تمامی این افراد به چهار منطقه نظامی غربی اعزام گشتند. چند روز بعد سیصد هزار نفر دیگر از نیروهای ذخیره نیز فراخوانده شده و در ناحیه واسط در فاصله بین لایه تاکتیکی و لایه عملیاتی قرار گرفتند. قریب به ۱۷۰ لشکری که در بخش اروپایی شوروی، غرب مسکو و شرق ک
یف، مستقر گشتند تنها بین ۸ تا ۹ هزار نفر نیرو در اختیار داشتند. توان چندین مورد از این لشکرها نیز تنها بین ۵ تا ۶ هزار نفر بود. بیشتر لشکرهایی که دست کم از منظر نفرات، تکمیل تر بودند، در مواضع غربی تر، در لایه نخست تاکتیکی قرار گرفتند. امید می رفت از لایه عملیاتی در مقابل تهاجم اصلی دشمن محافظت شود و با استقرار به موقع و مناسب، جناحین گروه ارتش مرکز آلمان را مورد تهدید قرار دهد. با وجود اقدام برای بسیج ۸۰۰ هزار نفر از نیروهای ذخیره و سرعت بخشیدن به فارغ التحصیلی دانشکده های مختلف نظامی، به هر صورت مشکلات بسیج نیرو سبب شد این طرح به شکل کامل اجرا نشود و تا هنگام آغاز تهاجم آلمان، هیچ یک از دو بخش عمده یعنی نیروهای مناطق دفاعی و نیروهای پنج ارتش فرماندهی عالی بر اساس طرح بسیج و استقرار، به صورت کامل در جایگاه خود قرار نگیرند. آماده سازی دفاعی مناطق نظامی. بالتیک و لنینگراد. طرح ریزی اولیه ارتش سرخ در مناطق شمالی بر این باور بود که لنینگراد تنها از طریق فنلاند مورد تهدید واقع خواهد شد و تهاجم آلمان مسکو را هدف قرار خواهد داد. روز ۱۸ نوامبر سال ۱۹۴۰، فرماندهی عالی شوروی از وجود از برنامه ریزی آلمانی ها برای تهاجم
حمایتی به سمت لنینگراد مطلع شد؛ بنابراین طرح دفاعی دیگری بر اساس تهاجم آلمانی ها از محور پسکوف آماده و پیشبینی شد فنلاندی ها نیز از طریق ویبورگ به سمت لنینگراد پیشروی خواهند کرد. دفاع از محور پسکوف-استروف از منطقه نظامی لنینگراد به منطقه ویژه نظامی بالتیک منتقل شد. این طرح دو مرحله تدافعی نخست در خط مرزی و طول رود دوینا و سپس در خط ریگا-پسکوف-لوگا-نووگورود را برنامه ریزی کرده و از مزایای موانع طبیعی همچون رودهای ولیکایا و لوگا و مرداب ها و جنگل های منطقه استفاده نموده بود. طرح دیگری در ۱۵ مه سال ۱۹۴۱ منطقه نظامی لنینگراد را در مسئولیت دفاع از شهر لنینگراد و خط ریلی مورمانسک حفظ و منطقه ویژه نظامی بالتیک را موظف به متوقف ساختن دشمن در خط ریگا-ویلنا و محافظت از جزایر بالتیک نمود. پس از تحقق اهداف اولیه، دو منطقه نظامی می بایست اقدام به دستیابی به برتری هوایی علیه مهاجمان می نمودند و سپس آماده مشارکت در در ضد حملات علیه دشمن می بودند. طبق تصور شوروی مبنی وجود ۱۵ روز فرصت برای آماده سازی پس از آغاز تهاجم آلمان، با قرار دادن تنها یک هنگ از بیشتر لشکرها در خط مرزی، فیودور کوزنتسوف، فرمانده منطقه نظامی بالتیک تصور
می کرد بتواند از این مدت جهت انتقال نیروهای خود به خط مقدم استفاده کند. او همچنین قصد داشت از دو سپاه مکانیزه خود در یک ضد حمله زود هنگام و تعیین کننده در جهت شکست و انهدام سرنیزه زرهی آلمان استفاده نماید. منطقه ویژه نظامی غرب. آرایش دفاعی ارتش سرخ در این منطقه تنها به یک لایه محدود می شد و هیچ نیروی ذخیره ای نداشت. هنگامی که تمرکز شوروی توسط استالین از مسکو به اوکراین منتقل شد، منطقه ویژه نظامی غرب جایگاه و منابع خود را به عنوان محور اصلی دفاعی از دست داد. بسیاری از نیروهای این منطقه با خط مقدمی ۴۳۵ کیلومتری، درون برآمدگی بیاویستوک متمرکز شده بودند که آن ها را کاملاً در معرض به محاصره درآمدن توسط دشمن قرار می داد. این منطقه نظامی روز ۲۶ مارس سال ۱۹۴۱ به نیروهای خود دستور داد تا ۱۵ ماه ژوئن خود را به توان رزمی کامل خود برسانند اما کمبود منابع جلوی چنین آماده سازی هایی را می گرفت. با اجازه دادن شدن به نیروهای زرهی آلمانی برای نفوذ در اراضی شرقی بر پایه طرح ژوکوف، قصد او و استالین از وجود منطقه نظامی غرب از ابتدا قربانی کردن آن در مقابل تاکتیک "بلیتس کریگ" بود تا جبهه ذخیره را در طول خط استالین نیروی اصلی دفاعی
در نظر بگیرند. با این حال، ژنرال دمیتری پاولوف، فرمانده این منطقه نظامی که از این تصمیمات مطلع نبود، می پنداشت شوروی اقدام به متوقف کردن مهاجمان در خط مرزی خواهد کرد. او تصور می کرد با کمک سه سپاه مکانیزه از چهار سماه مکانیزه خود، خواهد توانست تا هنگام رسیدن نیروی کمکی از لایه عملیاتی و ذخیره راهبردی، جلوی پیشروی نیروهای دشمن را بگیرد و حتی در صورت لزوم با ثبات بخشی به خط مقدم، مهاجمان را به درون اراضی خود عقب براند. با این وجود، ژوکوف قصد نداشت برای حفظ منطقه محدب بیاویستوک، طبق نظر پاولوف، نیروهای لایه عملیاتی و ذخیره راهبردی را وارد میدان نبرد کند. کیف و اودسا. فرماندهی عالی شوروی می دانست که تمرکز اصلی نیروهای آلمانی بر شمال مرداب های پریپیات است اما استالین اصرار داشت که تأکید شوروی بر جنوب باقی بماند. نفوذ بالای مردم اوکراین و تمایل به حفظ منابع و صنایع این منطقه و پایگاهی قدرتمند در نزدیکی بالکان سبب چنین تأکیدی شده بود. بدین جهت ژوکوف ارتش نوزدهم را از قفقاز شمالی به جنوب اوکراین و ارتش شانزدهم را از منطقه فرابایکال به غرب اوکراین منتقل نمود. در مجموع حدود ۶۰ لشکر شامل ۱۶ لشکر تانک و ۸ لشکر موتوریزه،
بسیار بیشتر هر منطقه نظامی دیگری، در منطقه نظامی ویژه کی یف مستقر شدند. تعداد زیادی از هنگ های هوایی ارتش سرخ نیز در این منطقه نظامی قرار گرفتند. با وجود تغییرات ژوکوف، هیچ آرایشی از ارتش سرخ از جمله جبهه های جنوب غربی و جنوبی آن آماده جنگ نبود. به هر صورت نیروهای لایه نخست دفاعی بسیار نزدیک مرز و در فاصله ۵۰ کیلومتری از آن مستقر شدند که این مسئله با وجود مشکلات ترابری و سرعت کند پیاده نظام نسبت به تانک های آلمانی، آن ها را به سمت فاجعه می برد. لشکرهای بسیاری از سپاه های مکانیزه در اوکراین اغلب با فاصله ۱۶۰ کیلومتری از یکدیگر مستقر شدند. به هر صورت نیروهای مرزبانی تنها در این منطقه تحت امر منطقه نظامی قرار گرفته بودند. میخائیل کیرپونوس، فرمانده منطقه ویژه کیف بر اساس طرح دفاعی ژوکوف، دو گروه شوک هر یک با سه سپاه مکانیزه با مجموعاً ۳۷۰۰ تانک برای ضد حمله به عمق اراضی آلمان ترتیب دیده بود. اقدامات دیگر. استالین امیدوار بود با پایبندی تام به توافقات اقتصادی با آلمان از طریق تأمین مواد اولیه حیاتی برای اقتصاد آن، خطر یک مخاصمه در کوتاه مدت را دفع کند. بدین ترتیب در هجده ماه منتهی به جنگ، شوروی قریب به دو میلیون
تن محصولات نفتی، ۱۴۰ هزار تن منگنز، ۲۶ هزار تن کروم و مقادیر زیادی از سایر اقلام به آلمان صادر نمود. با ابراز نگرانی عناصر اطلاعاتی و دیگران از تقویت تهدید نظامی آلمان بدین طریق، استالین اصرار بیشتری بر این پایبندی نشان داد. او در تلاش بود از این راه در ظاهر به هیتلر القا کند به او سو ظن پیدا نکرده است چرا که می پنداشت اگر پیشوای آلمان خلاف آن تصور نماید، کشورش را مورد حمله قرار خواهد داد. به هر روی، شوروی با تمرکز نیروهایش در مناطق مرزی سعی داشت حالتی بازدارنده در مقابل آلمان ایجاد کند. هنگامی که ماه آوریل سال ۱۹۴۱ سرویس اطلاعاتی شوروی خبر از استقرار ۷۲ لشکر آلمانی در مناطق مرزی داد، استالین به اتکای بیش از ۳۰۰ لشکر ارتش سرخ در این سوی مرز گفت: «بگذار تلاششان را بکنند.» مولوتف، وزیرخارجه شوروی نیز در اظهار نظری مشابه اذعان داشت: «تنها یک احمق به ما حمله می کند.» با توجه به چنین سخنانی می توان متوجه شد رهبران شوروی با وجود آگاهی از آماده سازی نظامی آلمان، کشورشان را در جایگاه قدرت می دیدند و توانش را بیش از مهاجمان فرض می کردند. پس از جلسه شورای عالی نظامی ارتش سرخ در اواخر ماه فوریه و اوایل ماه مارس، با وجود
مخالفت شدید ژوکوف و تیموشنکو، شوروی با رهاسازی تقریباً کامل استحکامات دفاعی خط استالین در مرز پیش از سال ۱۹۳۹ با لهستان و برچیدن آن، سعی در ایجاد استحکامات دفاعی دیگری در غرب مناطق ویژه نظامی در مرزهای جدید خود داشت. تجربه ارتش سرخ نشان از مؤثر بودن این گونه خط دفاعی های ثابت در هنگام به کارگیری آن توسط فنلاندی ها در جنگ زمستان علیه این کشور داشت. از این رو، آن ها شکست خط دفاعی ماژینو را در اثر ضعف فرانسوی ها می دیدند. در هر صورت با وجود اقدامات فراوان، کار ساخت این استحکامات جدید در اثر اختلالات حاصل از مخارج بالا، به کندی پیش رفت و در هنگام آغاز تهاجم آلمان کمتر از پنجاه درصد از آن به اتمام رسید. بسیاری از این استحکامات به جای تمرکز بر محتمل ترین مسیرهای پیشروی دشمن، به صورت همگونی در طول مرز پخش شده بودند. از طرفی ساخت استحکامات کاملا در دید آلمانی ها در آن سوی مرز صورت گرفت و هیچ استتاری بر آن ها اعمال نشد. ارتباطات تلفنی نیز بین این نقاط ناقص بود و تنها ۳۲ درصد از آن تکمیل گشت. بیشتر نقاط مستحکم تنها مجهز به مسلسل بود و صرفا ۲۵ درصد آن ها دارای تسلیحات ضد تانک لازم شدند. به ابتکار ژوکوف برای جلوگیری از
نابودی یا به غنیمت درآمدن آن ها، تجهیزاتی همچون توپ ها، کشنده آن ها و پل های معلق یگان های مهندسی در قالب «ماموریت های آموزشی» به فواصل دوری در مناطق شرقی منتقل شدند. با این وجود از انتقال زره پوش ها به منظور جلوگیری از تحریک آلمانی ها که مداوما بر فراز این مناطق پرواز شناسایی انجام می دادند و آشوب و هرج و مرج در میان نیروهای مرزی در اثر از دست دادن پشتیبانی این تجهیزات، خودداری گشت. با این حال ادوات زرهی این نیروها اغلب تسلیحات منسوخ از جمله تانک های تی-۲۶ و بی تی بودند و تصمیم بر این گرفته شد که تانک های جدیدتر تی-۳۴ و کی وی-۱ به نیروهای ذخیره راهبردی تعلق بگیرد. در این زمان شوروی که از کمبود افسران با تجربه رنج می برد، اقدام به بازگرداندن ۴ هزار تن از افسران قربانی پاکسازی بزرگ به خدمت فعال کرد. تیموشنکو ماه مه با ارسال فرمانی به مناطق نظامی به تشریح کلیات وظایف آن ها در صورت تهاجم غافلگیرانه آلمان پرداخت. او آمادگی رزمی مناطق نظامی مرزی غربی را افزایش داد. بر اساس طرح تیموشنکو، سپاه های تفنگ دار می بایست لایه نخست و سپاه های مکانیزه لایه دوم را تشکیل می دادند. میانه ماه مه ستاد کل به مناطق نظامی غربی دستو