Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یراز بود که با تلاش محمد نمازی از لوله کشی آب برخوردار بود و حتی پایتخت نیز فاقد آب لوله کشی بود، برای پیگیری این مسئله نزد احمد ابراهیمی زنگنه می رود که در آن زمان مدیریت سازمان برنامه و بودجهٔ کل کشور را بر عهده داشت. ابراهیمی زنگنه به محمدیان می گوید چنین چیزی دور از انتظار است، چرا که تنها شیراز آب لوله کشی دارد و «اگر چنین چیزی بگویم چشمم را درمی آورند». با این حال زنگنه از محمدیان می خواهد که مسئله را از طریق نمایندگان کرمانشاه در مجلس پیگیری کند. متعاقباً عباس قبادیان کلهر نمایندهٔ کرمانشاه نیز که عضو فراکسیون نظام در مجلس بود از این اقدام حمایت می کند و نهایتاً با پیگیری و تلاش محمدعلی محمدیان، و حمایت ابراهیمی زنگنه و عباس قبادیان کلهر کرمانشاه به عنوان دومین شهر ایران -پس از شیراز- و قبل از آنکه حتی پایتخت به آب آشامیدنی لوله کشی دسترسی داشته باشد، در سال ۱۳۳۳ از لوله کشی آب بهره مند می شود. تأسیس اتوبوسرانی کرمانشاه. پیشنهاد تأسیس خطوط اتوبوسرانی در کرمانشاه در شمارهٔ مؤرخهٔ ۴ مرداد ۱۳۲۶ روزنامهٔ آریا مطرح شد. تا آن زمان از درشکه برای حمل و نقل عمومی در کرمانشاه استفاده می شد. محمدیان در مطلبی درشک
ه را وسیله ای منسوخ دانسته و ضمن تقاضا برای تشکیل سازمان اتوبوسرانی در کرمانشاه، پیشنهاد کرده بود که به منظور جلوگیری از ضرر و زیان رانندگان درشکه ها، شرکتی با سهام کوچک تأسیس شده و اولویت خرید را نیز به درشکه چی ها اختصاص بدهد. در همین شماره به برگزاری جشن برقراری خطوط اتوبوسرانی نیز اشاره شده و درخواست شده که متناسب با حمل و نقل جدید، خیابان های شهر نیز آسفالت شود. تأسیس هنرستان. محمدعلی محمدیان در دههٔ ۱۳۳۰ مدیریت دبیرستان شاهپور کرمانشاه را بر عهده داشت. در سال ۱۳۳۹ پیشنهاد ساخت یک هنرستان صنعتی در غرب کشور مطرح شده و به تصویب رسیده بود. مقامات آموزش و پرورش پایتخت اجازهٔ ساخت این هنرستان را در شهر کرمانشاه نمی داده و قصد داشتند آن را در همدان راه اندازی کنند. با این حال محمدعلی محمدیان بر تأسیس هنرستان صنعتی در کرمانشاه اصرار می ورزد و پس از آنکه مدام با مخالفت های مقامات دولتی در تهران مواجه می شود، به جلب حمایت مردم کرمانشاه و دانش آموزان با خود پرداخته و وقف ملک شخصی خود و به همراه ۲۳ نفر از فرزندان کارگران شرکت نفت کرمانشاه، هنرستان را به راه می اندازد. به دلیل عدم حمایت دولت، محمدیان به کمک فرزندان
کارگران شرکت نفت از آهن پاره های شرکت نفت وسایلی برای مدرسه می سازند تا امکان فعالیت هنرستان فراهم بیاید. این هنرستان در نهایت در سال ۱۳۳۹ با نام هنرستان صنعتی کرمانشاه فعالیت خود را آغاز می کند و مدیریت آن را نیز خود محمدعلی محمدیان خود برعهده می گیرد. در دهه های بعد، به تدریج بخش هایی از محوطهٔ هنرستان با عنوان "دبیرستان فاطمی" و منازل سازمانی از آن جدا گردیدند. پس از انقلاب و در سال ۱۳۶۸ هنرستان صنعتی به دو هنرستان مجزا تقسیم شد، که یکی از این دو هنرستان، "هنرستان فنی شهید بهشتی" نام گرفت و دیگری به یاد محمدیان "مجتمع فنی و حرفه ای پسران کرمانشاه (زنده یاد مهندس محمدعلی محمدیان)" نامیده شد.و همچنین بخشهایی از زمین های هنرستان اختصاص به بخش اداری مرکز اموزش و پرورش ناحیه سه، تالار شهیدبهشتی، دانشگاه تربیت معلم، و کتابخانه مجزا گردید. بزرگداشت. در اسفند ۱۳۴۹ وزارت آموزش و پرورش به محمدعلی محمدیان نشان درجه دو فرهنگ اهدا کرد. به منظور بزرگداشت محمدعلی محمدیان، یکی از دو هنرستانی که پس از تقسیم هنرستان صنعتی کرمانشاه شکل گرفت به نام او "مجتمع فنی و حرفه ای پسران کرمانشاه (زنده یاد مهندس محمدعلی محمدیان)" نام گ
ذاری شده است. همچنین در مهر ۱۳۸۴ مجسمهٔ نیم تنه ای از او در محوطهٔ این هنرستان با حضور دختر ایشان برپا شده است.که طبق نقل قول دختر ایشان زنده یاد مهندس محمدیان چنان به رشد و یادگیری دانش اموزان اهمیت میداد که در روز های برفی که امکان عبور و مرور نبوده با کامیون متعلق به هنرستان خود ایشان شخصا دانش اموزان را از روستا های اطراف و مرکز شهر به هنرستان منتقل میکرده است
ریما کاگتی (؛ زادهٔ ۱۹۷۲) کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس زن اهل هند است.
مونیکا گرونکه (متولد ۲۸ مارس ۱۹۵۲ در هانوفر) اسلام شناس آلمانی و استاد مطالعات ایرانشناسی در دانشگاه کلن است. زندگی. پس از اتمام مدرسه، گرونکه مطالعات اسلامی را آموخت. گرونکه از سال ۱۹۹۱ در سمینار شرقی دانشگاه کلن به تدریس مطالعات اسلامی و ایرانی پرداخت. وی سردبیر مجموعه "Documenta Iranica et Islamica است".
لیندا گیل کلارک (؛ متولد ۱۹۵۶) اسلام شناس و ایران شناس کانادایی و استاد ادیان و فرهنگ در دانشگاه کنکوردیا است. وی به خاطر کارهایش در مورد تشیع شناخته شده و برگزیده جایزه بین المللی فارابی است.
تشکیل پودر لیزر که با نام اختصاصی (شکل دهی به روش مهندسی لیزر) نیز شناخته می شود، یک فرایند افزایشی است که برای ساخت قطعات فلزی مستقیماً از مدل جامد طراحی شده به کمک کامپیوتر (CAD)، به روش تزریق پودر فلز در حوضچه مذاب که با یک پرتوی لیزر متمرکز و پرقدرت تشکیل شده، ایجاد شده است. این تکنیک همچنین معادل چندین تکنیک برند تجاری است که دارای رسوب مستقیم فلز (DMD) و ترکیب ( (LC هستند. در مقایسه با فرایندهایی که از بسترهای پودری استفاده می کنند، مانند ( (SLM، اشیا ساخته شده با این فرایند (LENS) می تواند به طور قابل توجهی دارای ابعاد بزرگتری باشند، حتی تا چند فوت. Optomec نشان داده شده در شکل جدیدترین دستگاه Optomec’s RP مبتنی بر فناوری LENS است. فرایند LENS بر اساس دو اصل زیر انجام می گیرد: کاربرد ها. تولید افزودنی آلیاژهای تیتانیوم و تیتانیوم برای کاربردهای پزشکی. LENS یک فناوری AM(additive manufacturing) مبتنی بر لیزر است که از بستر پودر استفاده نمی کند. در این تکنیک ، یک محفظه مرحله ساخت را با محور x-y ترجمه خود در خود جای می دهد در حالی که سر لیزر در امتداد جهت z حرکت می کند. پودر در نقطه کانونی لیزر توسط یک گاز
بی اثر به محفظه جو کنترل شده منتقل می شود. پودر و لیزر یک حوضچه مذاب در سطح فلز ایجاد می کند ، که سپس برای چاپ استفاده می شود. از آنجا که LENS یک روش بستر پودری نیست ، قطعات ساخته شده از این روش به اندازه بستر پودر محدود نمی شوند و طول آنها می تواند تا چند فوت باشد. برخلاف تکنیک های ذکر شده قبلی ، LENS توانایی تولید قطعات با مواد متعدد مانند ساختار متراکم یا متخلخل دارای درجه بندی ترکیبی را فراهم می کند. چنین نسخه هایی را می توان در حین چاپ قطعه به دست آورد. تحقیقات اولیه در مورد استفاده از فناوری LENS برای ایمپلنت های زیست پزشکی با ایمپلنت های متخلخل با سختی کم بصورته منافذ بهینه شده برای رشد سلولهای استخوانی در شرایط آزمایشگاهی آغاز شد. تحقیقات بیشتر بر روی تولید ساختارهای درجه بندی شده برای کاربردهای پوسته مصتحکم و تولید پوشش های سخت برای ایجاد سطوح با استفاده از زیرکونیوم یا اکسید تیتانیوم روی تیتانیوم متمرکز شده است. همچنین ، از مواد زیست سازگار دیگری مانند CoCrMo و NiTi برای اصلاح مدول موثر آنها با ایجاد تخلخل جهت محافظت در برابر تنش استفاده شده است. تأثیر تخلخل بر خصوصیات مکانیکی: با طراحی تخلخل کاشت(
implant) های ساخته شده با LENS، ، کارهای قبلی نشان داده است که می توان مدول الاستیک ایمپلنت های Ti64 را به7 و 60 GPa کاهش داد . این به طور قابل توجهی پایین تر از 110 GPa است که در ایمپلنت های متراکم Ti64 مشاهده می شود و امکان مطابقت مدول الاستیک بهتر با استخوان قشر مغز را فراهم می کند ، که می تواند از 10 تا 30 GPa باشد. تخلخل ایمپلنت های ارتوپدی باعث بهبود چسبندگی ، واسکولاریزاسیون و رشد بافت می شود. هدف از این کار تولید ایمپلنت های متخلخل Ti64 در تلاش برای افزایش تثبیت بیولوژیکی برای افزایش بافت در رشد و کاهش عدم تطابق مدول بود. سایر تکنیک ها. این فرایند از نظر اینکه با استفاده از روش ساخت لایه به لایه، یک جز قطعات جامد را تشکیل می دهد، از نظر رویکرد مشابه سایر فناوری های ساخت سه بعدی است. فرایند LENS در بسیاری از موارد بدون هیچگونه عملیات ثانویه، می تواند از فلز و پودر اکسید فلز به قطعات فلزی تبدیل شود. LENS مشابه پخت لیزر انتخابی است، اما پودر فلز فقط در جایی اضافه می شود که مواد در آن لحظه به قطعه اضافه شود. بدین ترتیب می تواند قطعات در طیف گسترده ای از آلیاژها، از جمله تیتانیوم، فولاد ضدزنگ، آلومینیوم و
سایر مواد ویژه را تولید کند؛ و همچنین مواد مرکب و دارای درجه بندی عملکردی. کاربردهای اصلی برای فناوری LENS شامل تعمیر و تعمیرات اساسی، نمونه سازی سریع، تولید سریع و ساخت محدود برای صنایع هوافضا، دفاع و پزشکی است. مطالعات میکروسکوپی نشان می دهد که قطعات LENS کاملاً متراکم و بدون تخریب ترکیبات هستند. این فرایند همچنین می تواند قطعات «نزدیک» به طرح اصلی را ایجاد کند، در حالی که ساخت یک مورد برای مشخصات دقیق ممکن نیست. در این موارد برای دستیابی به انطباق نهایی می توان از فرایند پس از تولید مانند ماشینکاری سبک ، یا عملیات حرارتی استفاده کرد. این به عنوان عملیات نهایی انجام می شود. تولید افزودنی آلیاژها و کامپوزیت های پایه آلومینیوم(DED of Al–12Si). تلاش برای ساخت آلیاژ توسط LENS به خصوص موفقیت آمیز نبود زیرا پنجره پردازش بسیار باریک بود و نمونه ها متخلخل با تراکم نسبی در محدوده 85٪ - 90٪ بودند. با این حال ، تصفیه قابل توجهی از eutectic Si برای نمونه های پردازش شده با لیزر مشاهده شد ، که نه تنها هدایت حرارتی آن را نسبت به Al-12Si به طور معمول ریخته کاری می کند بلکه اثر مخرب تخلخل را جبران می کند. از طرف دیگر ، به ن
ظر می رسد DMD با لیزر توانسته است نمونه های کاملاً متراکمی تولید کند. توجه داشته باشید که ضخامت لایه به دست آمده در رسوبات برای طیف وسیعی از پارامترهای DMD بسته به پارامترهای DMD مورد استفاده تا 1 میلی متر بود ، به طور قابل توجهی بزرگتر از آنچه در SLM مشاهده شده است. بررسی ریزساختاری انتقال دوره ای مورفولوژی ریزساختاری از دندریتهای ستونی به ساختار ریز سلول در هر لایه را نشان داد. بنابراین ، شباهت شدیدی به ریزساختارهای ساخته شده SLM AlSi10Mg و با SLM Al-12Si وجود دارد: همه آنها α-Al اولیه را با دانه Si معادل هم در مرزهای دندریت نمایش می دهند. تاریخچه چرخه حرارتی و میزان خنک سازی موضعی استخر مذاب در طی DMD نسبت به آنچه در SLM بدست آمده کندتر است و ضخامت لایه بیشتر است ، بنابراین این مشاهده ریزساختارهای درشت(عیوب حجمی) را نشان می دهد . اخیراً از فناوری DMD برای رسوب Al-12Si در قالب ریخته گری Al-Si استفاده شده است و این مزیت(در امکان افزودن فلز به قطعات موجود و همچنین امکان راه حل های تعمیر و نوسازی ) را که فرایندهای DED نسبت به فرایندهای "PBF SLM" دارند ، آنهارا برجسته قرار کرده. تولید مواد افزودنی سرامیکی با لی
زر. از فناوری شکل دهی به روش لیزر برای تولید افزودنی ساختارها از آلومینا استفاده کرده است. این فرایند شبیه روکش لیزر است و مواد پودری توسط یک نازل به حوضچه مذاب ساخته شده با لیزر اضافه می شوند. بحث در مورد اندازه دانه وابسته به شیب دما و سرعت خنک کننده است. تراکم قطعات ساخته شده به 94٪ می رسد اما با عملیات پس از حرارت بیشتر به 97٪ افزایش می یابد. برخی از نمونه ها بدون ترک هستند و به مقاومت قطعات متداول تولید می شوند. با این وجود دقت و ظرافت به اندازه نقطه لیزر اعمال شده (قطر 1.5 میلی متر) محدود می شود.
هاینتس گائوبه (زادهٔ ۸ سپتامبر ۱۹۴۰ در چسکا لیپا) ایران شناس اهل آلمان و استاد بازنشسته دانشکده ایران شناسی در گروه شرق شناسی دانشگاه توبینگن است. زندگی. گائوبه از سال ۱۹۶۵ مطالعات اسلامی، ایرانشناسی، مطالعات سامی، تاریخ هنر، باستان شناسی و الهیات کلاسیک در هامبورگ، وین، لنینگراد، بیروت و لندن تحصیل کرد. وی پس از دریافت دکترای خود در هامبورگ در سال ۱۹۷۰، تا سال ۱۹۷۵ در انستیتوی مشرق جامعه شرقی آلمان در بیروت استخدام شد. در سال ۱۹۷۶ او درجه شایستگی را در دانشگاه فرانکفورت / ماین گذراند.
ویکتور الکک (۱۹۳۶–۲۰۱۷) ایران شناس لبنانی بود. وی به خاطر کارهایش در مورد ایران و اسلام شهرت دارد. وی برنده جایزه بین المللی فارابی است.
اردوگاه کار اجباری زرتوخن بوش یا سرتوخن بوس، که با نام اردوگاه فوخت نیز شناخته می شود، اردوگاهی برای کار اجباری واقع در فوخت در نزدیک شهر سرتوخن بوس هلند بود. این اردوگاه در سال ۱۹۴۳ افتتاح شد و ۳۱٬۰۰۰ زندانی در آن نگهداری می شدند. ۷۴۹ زندانی در اردوگاه جان خود را از دست دادند و بقیه نیز اندکی پیش از آزادسازی اردوگاه توسط نیروهای متفقین در ۱۹۴۴ به اردوگاه های دیگر منتقل شدند. پس از جنگ از این اردوگاه به عنوان زندانی برای آلمانی ها و هلندی های همدست رژیم نازی استفاده شد. امروزه یک مرکز بازدیدکنندگان با نمایشگاه و بنای یادبود به یاد قربانیان آن اردوگاه وجود دارد. تاریخچه. در طول جنگ جهانی دوم، آلمان نازی از ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۵ هلند را در اشغال داشت. در سال ۱۹۴۲ نازی ها زندانیان یهودی و سایر زندانیان را از طریق اردوگاه های انتقالی امرزفورت و وستربورک از هلند به اردوگاه کار اجباری آشویتس منتقل کردند، به استثنای ۸۵۰ زندانی که به اردوگاه کار اجباری ماوتهاوزن فرستاده شدند. هنگامی که آن ها متوجه کوچک بودن امرزفورت و وستربورک به منظور اداره تعداد زیادی از زندانیان شدند، اس اس تصمیم گرفت که یک اردوگاه کار اجباری در فوخت در نز
دیکی شهر سرتوخن بوس ایجاد کند. ساخت اردوگاه در هرتزوگن بوش، که نام آلمانی «سرتوخن بوس» بود، در سال ۱۹۴۲ آغاز شد. این اردوگاه از اردوگاه های کار اجباری در آلمان الگوبرداری شده یود. نخستین زندانیانی که در سال ۱۹۴۳ وارد شدند، ناچار شدند ساخت اردوگاه را به پایان برسانند. این اردوگاه از ژانویه ۱۹۴۳ تا سپتامبر ۱۹۴۴ مورد استفاده قرار گرفت. در این دوره، حدود ۳۱۰۰۰ زندانی در آن نگهداری می شدند: از جمله یهودیان، زندانیان سیاسی، مبارزان مقاومت، کولی ها، شاهدان یهوه، همجنس گرایان، افراد بی خانمان، بازرگانان بازار سیاه، بزهکاران و گروگان ها. به دلیل گرسنگی، بیماری و بدرفتاری، حداقل ۷۴۹ مرد، زن و کودک در این اردوگاه جان دادند. از این تعداد، ۳۲۹ نفر در محل اعدام درست در بیرون از اردوگاه به قتل رسیدند. با نزدیک شدن نیروهای متفقین به زرتوخن بوش، اردوگاه تخلیه شد و زندانیان به اردوگاه های کار اجباری در شرق منتقل شدند؛ تا ۴–۵ سپتامبر ۱۹۴۴، زنان زندانی به اردوگاه کار اجباری راونسبروک و مردان نیز به زاخسنهاوزن منتقل شدند. در ۲۶ اکتبر ۱۹۴۴، نیروهای اسکاتلندی و کانادایی از واحد زرهی ۴ام ارتش کانادا، هنگ ۵ام ضد تانک پس از جنگ با نگه
بان باقی ماندهٔ اس اس اردوگاه را که تقریباً کامل تخلیه شده بود آزاد کردند. حدود ۵۰۰–۶۰۰ زندانی زنده مانده بودند که قرار بود در عصر همان روز اعدام شوند، ولی با ورود نیروهای آزادیبخش از مرگ نجات پیدا کردند. حدود ۵۰۰ زندانی نیز در تلی از اجساد در نزدیکی دروازه ها پیدا شدند که در صبح همان روز آزادسازی اعدام شده بودند. در نخستین سال پس از جنگ، این اردوگاه برای بازداشت آلمانی ها، نفرات هلندی اس اس، کسانی که گمان بر همدستیشان بود به همراه فرزندانشان، و جنایتکاران جنگی مورد استفاده قرار گرفت. اردوگاه در ابتدا توسط سربازان نیروهای متحد محافظت می شد، اما اندکی بعد توسط هلندی ها محافظت شد. دفترچه خاطرات داوید کوکر. داوید کوکر (۱۹۲۱–۱۹۴۵)، که یک دانشجوی یهودی بود با خانواده اش در آمستردام زندگی می کرد تا اینکه در شب ۱۱ فوریه ۱۹۴۳ اسیر و به اردوگاه فوخت منتقل شد. در حین توقیف، او دفترچه خاطراتی نوشت که قسمتهای مختلف آن قاچاقی به بیرون از اردوگاه منتقل می شدند اما امروزه به شکل در دسترس است. نوشته های او رویدادهای ۱۱ فوریه ۱۹۴۳ تا ۸ فوریه ۱۹۴۴ را ثبت کرده اند. داوید در دفتر خاطرات خود شعر می سرود و در اردوگاه به کودکان یهو
دی آموزش می داد. در ۲ ژوئن ۱۹۴۴، او و خانواده اش را با قطار به آشویتس-برکناو منتقل کردند. داوید این فرصت را پیدا کرد که نامه ای از قطار به بیرون پرتاب کند. خانواده او بعدها به اردوگاه گروس روزن (در بیلاوا) منتقل شدند. مادر و برادرش ماکس از جنگ جان سالم به در بردند، اما داوید در هنگام انتقال افراد بیمار به داخائو در سال ۱۹۴۵ درگذشت. دفترچه خاطرات هلگا دین. هلگا دین (زاده ۶ آوریل ۱۹۲۵ در آلمان – درگذشته ۱۶ ژوئیه ۱۹۴۳ در سوبیبور، شچچین) نویسنده یک دفترچه خاطرات بود که در سال ۲۰۰۴ یافته شد و در آن او از مشاهداتش در جریان اسکان در اردوگاه زرتوخن بوش می نویسد. پس از واپسین نوشته اش در دفترچه خاطرات در حوالی آغاز ژوئیه ۱۹۴۳، هلگا در سن ۱۸ سالگی به سوبیبور منتقل و در آنجا کشته شد.
"اف ۸" (به انگلیسی F8) در انگلیسی تلفظ شده به شکل ایمان("fate") هشتمین آلبوم استودیویی توسط گروه هوی متال آمریکایی فایو فینگر دث پانچ است که در ۲۸ فوریه سال ۲۰۲۰ منتشر شد. این اولین آلبوم فایو فینگر دث پانچ است که چارلی آنگن درام نوازنده است، که به دنبال ترک جرمی اسپنسر به گروه پیوست و آخرین آلبوم گروه با جیسون هووک گیتارییست است. لیست آهنگ ها. تمامی آهنگ ها توسط زلتن بثری، جیسون هووک، ایوان ال. مودی نوشته شده است
کوندان شاه (; – ) کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل هند بود.
اردوگاه کار اجباری هینزرت اردوگاهی برای کار اجباری ساخته شده توسط آلمان نازی در راینلاند-فالتس در ۳۰ کیلومتری مرز با لوکزامبورگ بود. از این اردوگاه در طول فعالیتش به منظورهای مختلفی بهره گرفته می شد. شهرت این اردوگاه به خاطر نقشی بود که به عنوان مرکز انتقالی تبعیدیان "شب و مه" و نیز بازداشتیان مقاومت لوکزامبورگ داشت. در آغاز، این اردوگاه آلمانی هایی را دریافت می کرد که یا برای اورگانیتزاسیون توت کار می کردند یا به احکام بازپروری سبک محکوم شده بودند. با گذر زمان، زندانیان فرانسوی نیز به اردوگاه هینزرت آورده شدند. اما مهم ترین زندانیان اردوگاه را بازداشتیان "شب و مه" تشکیل می دادند که در پاریس دستگیر شده و از مه ۱۹۴۲ تا سپتامبر ۱۹۴۳ به این اردوگاه گذر داشتند. در اکتبر ۱۹۴۳ و با پیشروی نیروهای متفقین به سوی آلمان، واپسین نفرات "شب و مه" اردوگاه را ترک کردند. تاریخچه. اردوگاه کار اجباری هینزرت برای نخستین بار در سال ۱۹۳۸ برای اسکان کارگرانی که دیوار غربی را می ساختند گشایش یافت. با این حال، در ۱۶ اوت ۱۹۳۹ در یک آتش سوزی سوخت و در اکتبر ۱۹۳۹ به عنوان بازداشتگاه بازداشت و بازآموزی پلیس برای زندانیان محکوم به مجازات
های سبک (زیر ۱۴ روز) و نیز برای آن دسته از کارگرانی که به باور نازی ها رفتارهای ضداجتماعی نشان داده بودند، بازسازی شد. این کارگران، که بسیاری از آنها توسط گشتاپو برمن آورده شده بودند، نه تنها در دیوار غربی، بلکه در سایر پروژه های زیربنایی نظامی مانند پایگاه های هوایی در مانهایم و ماینتس کار می کردند. در ۱ ژوئیه ۱۹۴۰، این اردوگاه زیر نظر اداره بازرسی اردوگاه های کار اجباری قرار گرفت. پس از حمله به بلژیک، هلند، لوکزامبورگ و فرانسه در ۱۹۴۰، هینزرت همچنین به اردوگاهی برای زندانیان سیاسی از آن کشورهایی تبدیل شد که نیاز به «آلمانی سازی دوباره» داشتند. در ۷ فوریه ۱۹۴۲، فرماندهی اردوگاه به اداره اصلی اقتصادی و اجرایی اس اس (WVHA) منتقل شد. سپس اردوگاهی برای گشتاپو در منطقه لوکزامبورگ و تریر شد. تا زمان ورود اولین زندانیان شب و مه، اردوگاه تحت ساختار سازمانی سایر اردوگاه ها فعالیت می کرد و شامل بخش سیاسی، اردوگاهی برای «بازداشت و امنیت»، یک واحد پزشکی و واحدهای نگهبانی بود. پس از ورود زندانیان شب و مه، بخش سیاسی و اردوگاه «بازداشت و امنیت» تعطیل شدند. هینزرت عمدتاً تا ۲۱ نوامبر ۱۹۴۴ و هنگامی که از لحاظ اداری با اردوگ
اه مرگ بوخن والد مرتبط شد، خودمختار بود. این اردوگاه در حمله ای هوایی در ۲۲ فوریه ۱۹۴۵ تا حدی تخریب شد، اما تا ۳ مارس همان سال و هنگامی که بسیاری از زندانیان باقی مانده در آن در یک راهپیمایی مرگ به هسن علیا فرستاده شدند، عملیاتی باقی ماند. این اردوگاه در ۱۷ مارس ۱۹۴۵ توسط واحدهای شناسایی لشکر ۹۴ام پیاده نظام کشف شد. در آن زمان تعداد انگشت شماری از زندانیان هنوز در اردوگاه باقی مانده بودند. جنایت های جنگی. زندانیان اردوگاه هینزرت در شرایط بسیار سختی نگهداری می شدند؛ آن ها به طور منظم ضرب و شتم می شدند و جلسات شکنجه و اعدام در ملأ عام برگزار می شد تا فضای وحشت و ترس دائمی ایجاد شود. اگرچه اکثر زندانیان هینزرت به اردوگاه های دیگر منتقل شده یا تا زمان آزادسازی اردوگاه در زندان نگه داشته شده بودند، اما بسیاری از آنها در هینزرت شکنجه و قتل شدند. اگرچه هینزرت تنها یک اردوگاه «انتقالی» بود، ۳۲۱ زندانی در آن کشته شدند. قربانیان اغلب مورد اصابت گلوله قرار گرفته، یا در آب خفه می شدند، یا با تزریق کشنده کشته می شدند. طبق سوابق محاکمه، نگهبانان اس اس نیز زندانیان را شکنجه می کردند، آنها را رها می کردند تا از بیماری یا گرس
نگی بمیرند، یا آنها را جلوی سگ ها برای تغذیه می انداختند. در سال ۱۹۴۱، دو کامیون ۷۰ اسیر جنگی شوروی را به هینزرت منتقل کردند. به زندانیان گفته شد که آنها تحت معاینه پزشکی قرار می گیرند، اما به آنها سم کشنده پتاسیوم سیانید تزریق شد و آن ها اندکی پس از آن درگذشتند. آنها را در جنگل نزدیک اردوگاه به خاک سپردند. به دنبال اعتصاب عمومی ۱۹۴۲ لوکزامبورگ علیه اشغالگران آلمانی و بخشنامه جدیدی که جوانان لوکزامبورگی را به زور در ورماخت نام نویسی می کرد، ۲۰ نفر از اعتصاب کنندگان توسط گشتاپو دستگیر، به اعدام محکوم شده، و میان ۲ تا ۵ سپتامبر ۱۹۴۲ تیرباران شدند. ارنست توسن بوکسور نیز در میان آنها بود. این زندانیان سیاسی نیز در نزدیکی اردوگاه دفن کردند. در سالهای بعد، بیش از ۳۵۰ مبارز مقاومت لوکزامبورگ توسط گشتاپو دستگیر شدند. ۵۰ تن از این مبارزان به اعدام محکوم شدند. از این ۵۰ حکم، ۲۵ مجازات اجرا شد. با این حال، از ۲۵ نفر باقیمانده، ۲۳ نفر بعدها به تلافی اقدامات مقاومت در لوکزامبورگ اعدام شدند. تعداد دقیق قربانیان کشته شده در هینزرت ناشناخته مانده است. میان ۱۶۰۰ تا ۱۸۰۰ لوکزامبورگی به هینزرت اعزام شده بودند. مقاومت ملی لوکزام
بورگ ("Conseil National de la Resistance") مرگ ۳۲۱ تن، از جمله ۸۲ لوکزامبورگی را تأیید کرده است، اما بقایای کامل قربانیان کشته شده پیدا نشده است. در سال ۱۹۴۶، به دنبال آزادسازی اردوگاه توسط متفقین، بقایای بسیاری از قربانیان پیدا و با افتخارات کامل ملی به کشورهای مربوطه منتقل شد. آن بقایایی که به هیچ کشوری منتقل نشده بودند، در محل و در یک گورستان یادبود به خاک سپرده شدند. اجساد قربانیان لوکزامبورگ در تاریخ ۹ تا ۱۰ مارس ۱۹۴۶ به لوکزامبورگ منتقل شدند. در طول مسیر، شهروندان برای ادای احترام در جاده ها صف کشیده بودند و برخی لباس راه راه زندانیان اردوگاه را بر تن داشتند. اجساد ابتدا به طور موقت در پلاس دارم، در مرکز شهر لوکزامبورگ، گذاشته شدند، و سپس در گورستان کلیسای جامع نوتردام دفن شدند.
مظفر علی (؛ زادهٔ ۱۹۴۴) کارگردان فیلم، فیلم نامه نویس، و تهیه کننده فیلم اهل هند است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه فیلم فیر بهترین کارگردانی شده است.
یوآن شائو (چینی:, ; درگذشته ۲۸ ژوئن ۲۰۲), با نام محترم بنچو (), یکی از جنگ سالاران دودمان هان در دوران پایانی حکومت این سلسله در کشور چین می باشد. خاندان یوآن یکی از مهم ترین خاندان های امپراتوری هان در اواخر عمر این امپراتوری بود که در چهار نسل مناصب لشکری و کشوری مهمی در اختیار داشت. خدمت به هو جین. در میانهٔ دههٔ ۱۸۰ میلادی، امپراتوری هان شاهد شورش هایی بود که عمدتاً از جامعهٔ دهقانی آغاز شدند و هدفشان سرنگونی سلسلهٔ هان بود. «لیو هونگ» که با عنوان امپراتور لینگ خوانده می شد، با بی کفایتی امور مملکتی را به خواجگان سپرده بود و هیچ توجهی به خواسته های مردم نداشت. در نتیجه دهقان ها دست به شورشی زدند که به نام «شورش دستار زردها» شناخته شده و امپراتوری را تا مرز نابودی پیش برد. با وجود این مشکلات، برادر ملکه هو «هو جین» که امور لشکر امپراتوری را دست داشت، به کمک فرماندهانی چون «لو ژی» و «هوآنگفو سانگ» توانست شورشیان را شکست داده و امپراتوری را نجات دهد. بعد از شکست شورشیان، میان هو جین و خواجگان درگیری هایی رخ داد. هو جین معتقد بود که وضعیت نابسامان امپراتوری نتیجهٔ بی کفایتی خواجگانی است که امور دربار را در دس
ت گرفته اند. این اختلافات دو حزب مخالف را در دربار امپراتوری به وجود آورد. نخست حزب ده ملازم، که متشکل از خواجگان بود و دوم حزب هو جین، که پیروان او را شامل می شد و اکثراً فرماندهان نظامی بودند. مهم ترین پیروان هو جین، یوآن شائو و سائو سائو بودند که از نوجوانی با یکدیگر دوستی داشتند. این اختلافات، به اختلاف بر سر جانشین امپراتور لینگ انجامید. هو جین و پیروانش معتقد بودند «لیو بیان» پسر ملکه هو باید جانشین شود؛ اما خواجگان که از قدرت گیری هو جین در سایهٔ خواهر زاده اش هراس داشتند، نظرشان «لیو شیه» پسر بانو وانگ، صیغهٔ امپراتور لینگ بود. هو جین ابتدا می کوشید خواهرش را قانع کند خواجگان را از دربار بیرون کند، اما خواجگان ملکه هو را تحت فرمان خود درآورده و چنین اجازه ای به او ندادند. در نتیجهٔ مجبور شد برای سرکوب خواجگان به روش نظامی متوسل شود. با مرگ امپراتور لینگ، جنگ قدرت آغاز شد. هو جین برای تمام فرماندهان نظامی امپراتوری نامه نوشت و از ایشان دعوت کرد در سرکوب خواجگان به او ملحق شوند. سائو سائو شدیداً با این کار مخالف بود، زیرا معتقد بود این کار باعث می شود برنامهٔ سرکوب به گوش خواجگان برسد. او نیروی نظامی پا
یتخت را برای سرکوب خواجگان کافی می دانست، اما هو جین سائو سائو را بی خرد خواند و کار خودش را کرد. طبق پیش بینی سائو سائو، خبر برنامه های هو جین به گوش خواجگان رسید. ایشان با کمک «هو میائو» برادر هو جین و ملکه، هو جین را به جلسه ای فراخواندند. یوآن شائو و سائو سائو که نسبت به این جلسه بدبین بودند، هو جین را تا قصر همراهی کردند، اما خواجگان مانع ورود آن دو شده و هو جین تنهایی قدم به قصر گذاشت. در قصر شماری آدمکش که مزدور خواجگان بودند، هو جین را محاصره کرده و وِی را به قتل رساندند. سپس سرش را بریده و به بیرون از قصر، مقابل یوآن شائو و سائو سائو پرت کردند. این دو که چنین خطری را پیش بینی می کردند، سریعاً با نیروهای خود به قصر حمله کرده و کشتار عظیمی به پا کردند. در این کشتار، تمام خواجگان جز چند تن از سرانشان (که آنها نیز حین فرار از پایتخت کشته شدند) نابود شده و شیرازهٔ قدرت ایشان فروپاشید. اما با فرار لیو بیان که آن زمان امپراتور شناخته می شد، و برادرش لیو شیه به بیرون از پایتخت، نتیجه طور دیگری رقم خورد. لشکرکشی علیه دونگ ژئو. دونگ ژئو که فرمانده ای از ناحیهٔ لیانگ بود، با درخواست هو جین به پایتخت آمده و اردو
زده بود. وی لیو بیان و لیو شیه را هنگام فرار پیدا کرد و به لویانگ بازگرداند. این چنین دونگ ژئو توانست اعتباری کسب کرده و خود را صدراعظم جدید خواند. از نخستین اقدامات او، برکناری لیو بیان و به قدرت رساندن لیو شیه با نام «امپراتور شیان» بود. بخاطر فضای رعب و وحشتی که دونگ ژئو به وجود آورده بود، هیچ کس جرأت مخالفت با او را نداشت، جز دینگ یوآن و یوآن شائو که شجاعانه با او مخالفت می کردند. دونگ ژو با نظر مشاورش، لی رو، دینگ یوآن را از طریق تطمیع پسر خوانده اش، لو بو، نابود کرد. اما بخاطر جایگاه خاندان یوآن، نتوانست چنین رفتاری با یوآن شائو داشته باشد و با یک فرمان از جانب امپراتوری، وِی را به فرمانداری ناحیهٔ «جی» فرستاد. سال بعد، سائو سائو که یکی از معتمدان دونگ ژئو شده بود، با همکاری وانگ یون، وزیر کشور، توطئه ای ریخت تا دونگ ژو را ترور کند. اما نقشهٔ او شکست خورد و تحت تعقیب قرار گرفت. سائو سائو توانست به کمک چِن گونگ، خودش را به زادگاهش رسانده تا از گزند مأموران دونگ ژئو در امان باشد. سپس به کمک پدرش، جنبشی را علیه دونگ ژو آغاز کرد. به مرور زمان، فرماندهان دیگری نیز از سایر نقاط امپراتوری به سائو سائو ملحق شد