Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عه زمینی به مساحت ۳٬۴۵۰ آکر (۱۴٫۰ کیلومتر مربع)، واقع در امتداد رودخانه راپاهانوک در حوزه اسقفی سنت آن در شهرستان اسکس که پس از نام خانوادگی همسرش آنرا نام گذاری نموده بود. بلاندفیلد به عنوان بخشی از قطعه زمین ۱۰۰٬۰۰۰ آکر (۴۰۰ کیلومتر مربع)، از طریق حق انحصاری به پدربزرگ وی رابرت بورلی سینیور در ۱۶۸۳ میلادی اعطاء گردیده بود. ساخت و ساز نخستین عمارت بورلی در بلاندفیلد که به سبک جورجیا بود (و حالا دیگر وجود ندارد) احتمالاً در حدود ۱۷۵۰ میلادی آغاز گردید. بلاندفیلد دارای اسکله های بود که روی رود راپاهانوک تأسیس شده بود و از آن برای حمل و نقل محموله تنباکوی مزرعه به سراسر اقیانوس اطلس استفاده می شد. علاوه بر کشاورزی و اجاره زمین، بورلی درآمدهای دیگری از فروش زمین در ویرجینیای غربی نیز به دست می آورد. سهل شدن قوانین سختگیرانه زمین از سوی حکومت استعماری ویرجینیا، به وی این امکان را داد تا بنابر شرایط خود با کسانی که در زمین های او ساکن می شوند، قرارداد ببند و او در نخست فروش زمین های را در دره شناندوآه آغاز کرد. در ۶ سپتامبر ۱۷۳۶، بورلی، جان و ریچارد راندولف و جان رابنسون، از سوی تاج و تخت بریتانیا قطعه زمینی به مس
احت ۱۱۸٬۹۴۱ (۴۸۱٫۳۴ کیلومتر مربع) در منطقه سرآب رودخانه ساوت فورک شناندوآه در شهرستان امروزی آگاستا، به طور انحصاری دریافت کردند. در ۱۶ سپتامبر، راندولف ها و رابنسون مالکیت کامل این قطعه زمین را به بورلی انتقال دادند و او برنامه نقشه برداری و فروش آنرا ترتیب داد؛ این قطعه زمین که به بورلی مانور معروف گردید، باعث شد تا توسعه مسکن به سوی غرب رشته کوه های بلو ریج تشویق گردد. او جیمز پاتون، ملوان یک کشتی از الوستر را موظف نمود تا مهاجرین ایرلندی و اسکاتلندی-ایرلندی را استخدام نماید تا آنها زمین های شهرستان آگاستای وی را خریداری نموده و در آنجا ساکن شوند. در ۸ اوت ۱۷۳۷، بورلی به پاتون نوشت، «من خیلی خرسند خواهم شد، اگر شما بتوانید تعداد کافی خانواده ها را وارد کنید تا این زمین ها را به قیمت مناسب از دست ما بگیرند، هرچند برخی ها خانواده های از پنسیلوانیا را ذکر می کنند، اما خانواده های از ایرلند هم عیبی ندارد». در ۱۷۳۸ میلادی، او به جان لوئیس اهل ایرلند شمالی، پدر توماس لوئیس، صلاحیت داد تا زمین وی در شهرستان آگاستا را نشان داده و به فروش برساند، وی همچنین ده سال بعد زمینی را در استنتون برای ساخت ساختمان شهرستان آگ
استا اهدا کرد. در ۱۷۴۳ میلادی، بورلی درخواست نمود تا یک قطعه زمین اعطایی به مساحت ۲۰٬۰۰۰ آکر (۸۱ کیلومتر مربع) واقع در گردنه شمالی مستعمره (Northern Neck Proprietary) در میان رودهای شناندوآه و ساوت برانچ پوتوماک، از توماس فیرفاکس، ششمین لرد فیرفاکس کامرون دریافت نماید، وی برنامه داشت تا در این زمین اسب و چهارپا پرورش داده و زمین واقع در گردنه شمالی را میان مستاجران توزیع نماید. او و دیگران از جمله جان رابنسون و پدر وی (که نیز، جان نام داشت) مقدار ۱۰۰٬۰۰۰ آکر (۴۰۰ کیلومتر مربع) زمین را در ۱۷۴۵ میلادی در رود گرینبرایر به هدف سفته بازی و مسکن سازی خریداری نمودند. فروشات زمین بورلی در ۱۷۴۴ میلادی به طور کل ۴۲٬۱۱۹ آکر (۱۷۰٫۴۵ کیلومتر مربع) زمین شده و در زمان مرگ خود در ۱۷۵۶ میلادی، او ۸۰٬۴۵۵ آکر (۳۲۵٫۵۹ کیلومتر مربع) زمین به فروش رسانده و ۲٬۶۴۷ پوند سود به دست آورده بود. طبق وصیت نامه ۱۷۵۶ وی، بورلی در شهرستان های اسکس، جزیره وایت، پادشاه و ملکه و پرنس ویلیام زمین داشت؛ ۱۴٬۱۷۴ آکر (۵۷٫۳۶ کیلومتر مربع) در شهرستان کارولین، از جمله مالکیت های پومازینو و بورلی چاس و قطعات زمین در پورت رویال؛ یک قطعه زمین به مساحت ۴٬۰۰
۰ آکر (۱۶ کیلومتر مربع) که معروف به ایلکوود بود در شهرستان کالپپر و چندین قطعه زمین دیگر در شهرک های فالوث و فردریکزبرگ. طبق مورخ ترک مک کلسکی، زمین های بخششی به بورلی از طریق شورای فرماندار به نمایندگی از تاج و تخت بریتانیا، «بازتابی بود از اینکه شورای فرمانداری هم از ارتباطات وی با افراد نخبه و هم از توانایی های رهبری که از خود نشان داده بود، قدردانی نمود». فعالیت های تجاری. بورلی مالک میکده ای در ساختمان بخشداری شهرستان کارولین بود و آنرا مدیریت می کرد، او همچنین با هند غربی تجارت داشت. او در ۱۷۳۹ میلادی به یک بازرگان اهل باربادوس نوشت، «من در وضعیت خوبی قرار دارم و می توانم سیاه پوست، نوشیدنی رم، شکر و ملاس (شیره قند) بفروشم [همین طور نوشته شده است]». بورلی در ورجینیا نمک باربادوسی می فروخت و ذرت را از ویرجینیا به باربادوس می فرستاد. یک موجودی جزئی از ملک وی در ۱۷۴۵ میلادی شامل ۶۵ برده از چهار مزرعه، چهارپا، خوک، گوسفند و اسب بود. در ۱۷۶۳ میلادی، پسر بورلی به نام رابرت گزارش داد که ملک پدر وی «حدود ۱۸۰ پوند، پس از کسر تمامی هزینه های مزرعه» مفاد به دست آورد. سفر اکتشافی خط فیرفاکس. در ۱۷۴۶ میلادی، به بورل
ی از سوی توماس فیرفاکس، لرد فیرفاکس ششم کامرون وظیفه سپرده شد تا به نمایندگی از وی در یک سفر اکتشافی با پیتر جفرسون (پدر توماس جفرسون) در ویرجینیای غربی شرکت نموده و خط فیرفاکس در گردنه شمالی مستعمره (Northern Neck Proprietary) را نشانی نماید، همچنین از کار جفرسون و دیگر نقشه برادرها نظارت به عمل آورد. سال بعدی، او و سایر شرکت کنندگان در سفر اکتشافی خط فیرفاکس دوباره در مزرعه توکاهوی جفرسون گردهم آمدند تا نقشه گردنه شمالی مستعمره را ترتیب دهند (نقشه ای که به نقشه فرای-جفرسون معروف شد). زندگی شخصی و خانواده. بورلی در حدود ۱۷۲۵ میلادی با الیزابت بلاند (متولد ۲۶ مه ۱۷۰۶) ازدواج کرد. الیزابت دختر ریچارد بلاند و الیزابت راندولف بلاند اهل جوردون پاینت و خواهر دولت مرد ریچارد بلاند بود. بورلی و همسر وی چهار فرزند داشتند: یک پسر و چهار دختر – رابرد بورلی (۱۷۴۰ – ۱۸۰۰ میلادی)، الیزابت بورلی میلز، ارسولا بورلی فیتزهاگ و آن بورلی. بورلی به طور فعال در آموزش فرزندان خود سهم داشت و در ۱۷۵۰ میلادی به انگلستان سفر کرد تا پسر خود، خواهرزاده اش رابرت منفورد سوم و یک مرد جوان دیگر را در مدرسه دستور زبان ویکفیلد وارد نماید. سه
فرزند بورلی ازدواج کردند و همسران آنها از خانواده های مهم ویرجینیا بود. رابرت با ماریا کارتر، دختر لاندون کارتر و ماریا بیرد کارتر اهل سابین هال، شهرستان ریچموند، ازدواج کرد. الیزابت با جیمز میلز که در هابز هول تاجر بود و ارسولا با ویلیام فیتزهاگ ازدواج کردند. آن تا زمان مرگ بورلی در ۱۷۵۶ میلادی، هنوز ازدواج نکرده بود.
پالدنیا (به لاتین: Paldeniya) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
پتیاگودا (به لاتین: Petiyagoda) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
پلنا (به لاتین: Pelena) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
پاتیامولا (به لاتین: Pattiyamulla) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
پاراناگاما (به لاتین: Paranagama) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
پاراگودا (به لاتین: Paragoda) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
دانشگاه جاکوبز برمن (به اختصار JU Bremen یا JU) یک دانشگاه تحقیقاتی بین المللی، خصوصی و مسکونی است که در برمن-فگزاک آلمان واقع شده است. این برنامه برنامه های تحصیلی در رشته های مهندسی، علوم انسانی، علوم طبیعی و اجتماعی ارائه می دهد که در آن دانشجویان می توانند مدارک لیسانس، کارشناسی ارشد یا دکترا را کسب کنند. علاوه بر این، دانشگاه یک برنامه مقدماتی را با همکاری گروه آموزش بین المللی آکسفورد ارائه می دهد. بیشتر آموزش ها در دانشگاه به زبان انگلیسی است. دانشجویان دانشگاه جاکوبز از بیش از ۱۱۰ کشور، با حدود ۸۰ درصد دانشجویان خارجی و تقریباً ۳۳ درصد اعضای هیئت علمی بین المللی می آیند.
ویلیام کابل (William Cabell) (زادهٔ ۱۳ مارس ۱۷۳۰ – درگذشتهٔ ۲۳ مارس ۱۷۹۸)، مزرعه دار، سرباز و سیاستمدار آمریکایی بود که برای بیش از چهار دهه در هر دو شورای مجلس عمومی ویرجینیا خدمت نموده و از منطقه ای که مزرعه های خودش و اعضای خانواده اش واقع در قسمت علیای رود جیمز، نمایندگی کرد. اوایل زندگی، خانواده و تحصیلات. کابل در ۱۳ مارس ۱۷۳۰ در لیکینگ هول کریک در منطقه ای که آن زمان شامل شهرستان بزرگ گوچلند، ویرجینیا بود، زاده شد. وی بزرگترین فرزند پزشک، مزرعه دار و نقشه بردار ویلیام کابل (۱۶۹۹ – ۱۷۷۴ میلادی) که از وارمنیستر، انگلستان مهاجر شده بود و همسرش الیزابت برکس (۱۷۰۵ – ۱۷۵۶ میلادی) بود. ویلیام کابل چندین برادر کوچکتر، جوسیف کابل (۱۷۳۰ – ۱۷۹۸ میلادی)، جان کابل (۱۷۳۵ – ۱۸۱۵)، نیکولاس کابل (۱۷۵۰ – ۱۸۰۳ میلادی) و یک خواهر به نام مری داشت. همه برادران کابل (و شوهر مری، جان هورسلی) مدت کوتاهی پس از مرگ پدر شان، در جریان جنگ انقلاب آمریکا به گروه میهن دوستان ملحق شده و با خانواده های برجسته ازدواج نمودند (و خانواده خود را یکی از نخستین خانواده های ویرجینیا ساختند)، چون آنها با استفاده از برده مزرعه های خود را مدیریت م
ی کردند و در مجلس عمومی ویرجینیا و حکومت های محلی خدمت می کردند. پدر کابل برای چندین سال به انگلستان بازگشت تا املاک پدر خود را تسویه نماید و در جریان این مدت اغلب به همسر خود نامه می نوشت و در مورد تحصیلات پسران خود تأکید می کرد. الیزابت برکس کابل املاک خانواده خود را مدیریت می کرد و در این جریان آنها را به طور قابل توجهی افزایش داد (از جمله خریداری برده ها). طبق رسم خانوادگی، پس از کسب آموزش های مناسب طبقه اجتماعی خود از والدین و معلم خصوصی در خانه، این ویلیام کابل در کالج ویلیام و مری در ویلیامزبرگ پذیرفته شد. در یک مقطعی از زمان، این کالج شایستگی ویلیام به عنوان نقشه بردار را تصدیق نمود و از اینرو در ۱۷۴۹ میلادی، وی به تجارت نقشه برداری پدر خود همکاری می کرد. حرفه عمومی وی در ۱۷۵۱ میلادی شروع شد، چون وی در این سال به عنوان متصدی امور مالی حوزه اسقفی سنت آن در شهرستان البمارل، ویرجینیا به پدر خود ملحق شد. دو سال بعد، وی یک سمت رسمی به عنوان نقشه بردار مستقل دریافت کرد. با توسعه مناطق مسکونی به سوی غرب در پدمانت ویرجینیا، مجلس عمومی ویرجینیا شهرستان البمارل را در ۱۷۴۴ میلادی از بخش غربی شهرستان گوچلند ایجاد
کرد، شهرستان باکینگهام را از بخش جنوبی شهرستان البمارل ایجاد نموده و شهرستان آمرست را از بخش غربی در ۱۷۶۱ میلادی ایجاد نمود. جوسیف و جان کابل برای چندین دوره از شهرستان باکینگهام در مجلس ویرجینیا نمایندگی نموده و نیکولاس کابل (کسی که آخرین مزرعه پدر خود معروف به «لیبرتی هال» را به ارث برده بود) نیز برای چندین دوره از شهرستان آمرست در مجلس ویرجینیا نمایندگی کرد (با این حال، «لیبرتی هال» بعدتر از شهرستان آمرست جدا شده و به نام شهرستان نسلون، خود یک شهرستان مستقل شد). این ویلیام کابل در ۱۷۵۶ میلادی با مارگارت جوردن ازدواج کرد، جوردن دختر سرهنگ ساموئل جوردن بود، کسی که در آینده برای یک دوره از شهرستان باکینگهام در مجلس ویرجینیا نمایندگی کرد. بزرگترین فرزند آنها، ساموئل جوردن کابل، در نخستی سال ازدواج آنها به دنیا آمد و همانند پدر خود مزرعه دار و سیاستمدار شد و در کنگره ایالات متحده آمریکا و مجلس نمایندگان ویرجینیا خدمت کرد. برادر کوچکتر وی ویلیام کابل جونیور (۱۷۵۹ – ۱۸۲۲ میلادی) که همچنین در ارتش قاره ای خدمت کرد، با دختر قاضی اهل ویرجینیا پاول کرینگتون ازدواج نمود و جانشین پدر خود در مزرعه «یونیون هیل» شد، مزرع
ه ای که یک قسمت اعظم آن هنگام تشکیل شهرستان نلسون از بخشی از شهرستان های البمارل و آمرست در ۱۸۰۸ میلادی، به این شهرستان تعلق گرفت. دو پسر دیگر آنها لاندون کابل (۱۷۶۵ – ۱۸۳۴ میلادی) و هکتور کابل (۱۷۶۸ – ۱۸۰۷ میلادی) نام داشتند و بیوه هکتور با قاضی ویلیام دانیل ازدواج کرد و در راستای پرورش قاضی آینده ویلیام دانیل کمک نمود. سه دختر آنها نیز ازدواج کردند. مارگارت با مزرعه دار مشهور شهرستان نسلون و بازرگان رابرت رایوز ازدواج کرد؛ فرزند آنها ویلیام کابل رایوز در آینده یک حقوق دان و دیپلمات برجسته شد. پائولینا (۱۷۶۳ – ۱۸۴۵ میلادی) با سرگرد ادموند رید ازدواج نموده و پس از مرگ وی در حدود ۱۸۰۸ میلادی با کشیش ناش لی گراند ازدواج نمود. کوچکترین دختر آنها الیزابت (۱۷۷۴ – ۱۸۰۱ میلادی) با پسر عموی خود ویلیام اچ. کابل (۱۷۷۲ – ۱۸۵۳ میلادی؛ پسر نیکولاس) ازدواج کرد، کسی که فرماندار ویرجینیا شده و پس از مرگ الیزابت، رئیس اداره ای شد که بعدها به نام دادگاه عالی ویرجینیا یاد شد. مزرعه دار، سیاستمدار و افسر نظامی در دوران استعمار. در ۱۷۵۶ میلادی، ویلیام کابل در نخستین انتخابات خود برنده شده و متعاقب بهار همان سال حرفه ای را آغاز کر
د که به چهار دهه حرفه سیاسی وی به عنوان نماینده در مجلس ایالتی ویرجینیا مبدل شد و در این جریان وی در نخست از شهرستان البمارل و پس از آن از شهرستان آمرست، بعد از ایجاد این شهرستان توسط مجلس قانون گذاری در ۱۷۶۱ میلادی، نمایندگی کرد. رأی دهندگان شهرستان آمرست وی را مجدداً به عنوان نماینده (نیمه-وقت) خود در دوره های بعدی مجلس انتخاب نمودند تا اینکه لرد دنمور درست قبل از آغاز جنگ انقلاب آمریکا این مجلس را ملغا کرد. در ۱۷۶۴ میلادی، کابل یکی از نخستین کسانی بود که عضویت شرکت کانال رود جیمز (هرچند این شرکت به طور رسمی تا ۵ ژانویه ۱۷۸۵ از سوی مجلس قانون گذاری تشکیل نگردید) را کسب کرد و در ۱۷۷۲ میلادی نخستین دوره از چندین دوره کاری خود به عنوان خزانه دار شهرستان آمرست را آغاز نمود. کابل در ۱۷۵۶ میلادی به شبه نظامیان شهرستان البمارل ملحق شده و دو سال بعد (همراه با پدر زن خود ساموئل جوردن و جان نیکولاس) عضو یک کمیسیون شد تا خسارات وارده ناشی از شبیخون های آمریکایی های بومی در سال قبل و همچنین قوانین مرتبط با فراهم نمودن خدمات شبه نظامیان در جریان جنگ فرانسه و هندی ها را بررسی نماید. فرماندار فرانسیس فوکوایر، کابل را در ۱
۱ اکتبر ۱۷۶۰ به عنوان سرهنگ شبه نظامیان شهرستان البمارل گماشت و در سال بعد به خاطر خدماتی که وی انجام داده بود ۴۶۰ آکر و ۱۲۴۳ آکر زمین در شهرستان برانسویک به وی اعطاء کرد. دکتر کابل در میان ۱۶ فوریه ۱۷۶۱ و ۲ مه ۱۷۶۳ شروع به تقسیم زمین خود (برخی از این زمین ها را از طریق فرمان های بخشش سلطنتی در ۱۷۳۸ میلادی به دست آورده بود) در میان پسرانش نمود. او ۱٬۷۸۵ آکر زمین از میراث خود را قبل از وقت به ویلیام کابل اعطاء کرد (هرچند وی از ۱۷۵۲ میلادی به بعد در چند آکر از زمین که با رود فلوانا مرز داشت زندگی می کرد) و شروع به تأسیس چیزی کرد که به نخستین مزرعه اصلی وی «یونیون هیل» تبدیل شد. یک دهه قبل در ۱۷۵۳ میلادی، ویلیام کابل نخستین قطع زمین ادعایی خود به مساحت ۲٬۷۰۰ آکر را در سمت شرقی کوه توباکو را به دست آورده بود و او در مقابل آن ۱۲ پوند و ۱۵ شلنگ به طور نقدی به حکومت استعماری پرداخت کرد. در ۱۷۶۰ میلادی، این ویلیام کابل زمین های هر دو سوی شاخابه فیندلی که با زمین میراثی پدر ش متصل بود را به نام خود ثبت نموده و در ۱۷۶۴ میلادی قطعه زمینی دیگر به مساحت ۵۷۹ آکر را به آن اضافه کرد – و طی سال های بعدی وی خانه ای در این مزرع
ه خود ساخته و همواره به اضافه کردن زمین ادامه می داد. ویلیام کابل همزمان به عنوان نخستین رئیس دادگاه شهرستان آمرست، نخستین ستوان شهرستان (مسئول ارشد نظامی)، نخستین نقشه بردار شهرستان (مهم ترین اداره در یک شهرستان مرزی جدید) و نخستین پزشک قانونی انتصاب یافت و تمامی این سمت های حقوقی، اجرائی و قضایی را تا ۱۷۷۵ میلادی ادامه داد. چون وی تمامی ادارات شهرستان را تا ۱۷۷۵ میلادی در دست داشت، تاریخ نگار خانوادگی احتمال می دهد که بیشتر وظایف اداری از سوی منشی ها یا برخی افراد دیگر تحت سرپرستی وی انجام می شد.
ویلیام دوئر (William Duer) (زادهٔ ۱۸ مارس ۱۷۴۳ – درگذشتهٔ ۷ مه ۱۷۹۹)، وکیل، توسعه دهنده املاک و مستغلات و دلال آمریکایی اهل شهر نیویورک متولد بریتانیا بود. دوئر که یک فدرالیست بود، به عنوان «دوست مردم» ("Philo-Publius") به حمایت از تصویب قانون اساسی ایالات متحده نوشت. وی پیشتر در کنگره قاره ای و کنوانسیونی که قانون اساسی نیویورک را ترتیب داد، خدمت نموده بود. او در ۱۷۷۸ میلادی روی اصول کنفدراسیون امضاء نمود، از اینرو وی یکی از پدران بینان گذار ایالات متحده آمریکا است. اوایل زندگی. دوئر در ۱۷۴۳ میلادی در دوون، بریتانیای کبیر به دنیا آمد. او پسر جان دوئر و فرانسیس فرای بود، پدر وی یک مزرعه دار در آنتیگوآ در هند غربی که خانه ای در دوون نیز داشت. مادر وی دختر سِر فردریک فرای، فرمانده یک واحد نظامی در هند غربی بود و او در آنجا با دوئر آشنا شده و ازدواج نمود. دوئر در کالج ایتون آموزش دید و زمانی که هنوز زیر سن بود به عنوان پرچم دار وارد ارتش شد. وی رابرت کلایو را به عنوان دستیار شخصی (اید-دی-کامپ) هنگام بازگشت وی به هند به عنوان فرماندار کل در ۱۷۶۲ میلادی، همراهی نمود. دوئر شدیداً از آب و هوا متأثر شده و بیمار شود،
از اینرو لرد کلایو را دوباره به انگلستان فرستاد، پس از آن او برای پنج سال تا زمان مرگ پدرش در آنجا باقی ماند و املاک پدرش در دومینیکا را به ارث برد. حرفه. دوئر پس از ترک ارتش به آنتیگوآ رفت. او برای نخستین بار در ۱۷۶۸ میلادی به ایالت نیویورک سفر کرد تا برای تأمین منظم و مداوم الوار به مزرعه های وی در آنتیگوآ و دومینیکا، قرارهای بگذارد. وی به عنوان یک مزرعه دار، معاملات گسترده ای با فیلیپ اسکایلر داشت و اسکایلر او را قانع ساخت تا در اوایل دهه ۱۷۷۰ میلادی به نیویورک نقل مکان کند. دوئر در یکی از سفرهای پیشین خود، چندین قطعه زمین در قسمت بالایی رود هادسن در نزدیکی آلبانی خریداری نموده بود. این منطقه که معروف به فورت میلر بود، هم به عنوان محل سکونت و هم محل نخستین ماجراجویی های مالی وی محسوب می گردید. دوئر کارخانه های چوب بری، انبارها و یک فروشگاه تأسیس کرد. او در ۱۷۷۳ میلادی به انگلستان بازگشت و قراردادی را از نیروی دریایی سلطنتی جهت تأمین الوار برای تیر و دکل به دست آورد. تا ۱۷۷۶ میلادی، او توانسته بود کسب وکار تا حدی موفقیت آمیز را تنها بر مبنای تولید الوار بسازد. جنگ انقلاب آمریکا. دوئر در اصل یک ویگ میانه رو
بود و به نحوی نمی خواست تا در مقاومت فعال علیه حکومت بریتانیا دخیل باشد. اما او در ۱۷۷۵ میلادی عضو کنگره استانی شد؛ او عضو کمیته ای بود که سال بعدی نسخه اصلی قانون اساسی نیویورک را ترتیب داد. دوئر عضو نخستین مجلس سنای قانون گذاری نیویورک بوده و از ۹ سپتامبر ۱۷۷۷ تا ۳۰ ژوئن ۱۷۷۸ به عنوان نماینده ناحیه شرقی در مجلس سنای نیویورک خدمت کرد. وی در ۱۷۷۸ و ۱۷۷۹ میلادی عضو کنگره قاره ای بود. هنگامی که وی در کنگره خدمت می کرد، طبق گزارش ها او به طور مکرر رئیس جمهوری آینده جان آدامز و متخصص مالی رابرت موریس اهل فیلادلفیا را تحت تأثیر قرار می داد، وی همچنین با موریس در کمیته مالی و «اداره کل جنگ» که جانشین وزارت جنگ بود، خدمت کرد. دوئر در ۱۷۷۹ میلادی به تجارت خصوصی بازگشت و با جان هولکر که نماینده تجاری فرانسه بود شریک شد. او همچنین با تأمین تدارکات ارتش آمریکا تحت قراردادهای که رابرت موریس برای وی تنظیم نموده بود، تجارت پرسودی انجام داد. اواخر زندگی. پس از پایان جنگ، دوئر به یک سفته باز چشمگیر مبدل شد؛ وی همچنین در ۱۷۸۶ میلادی در مجلس عمومی نیویورک انتخاب گردید. زمانی که الکساندر همیلتون که داماد اسکایلر بود در ۱۷۸۹ میل
ادی نخستین وزیر خزانه داری ایالات متحده شد، دوئر نیز نخستین معاون وزیر شد. او به خرید و فروش اوراق قرضه آمریکایی ادامه داد، از جمله شرکت ناکام سوسیوتو برای خریداری قرض آمریکا از فرانسه به یک تخفیف. دوئر در نتیجه وحشت ۱۷۹۲ میلادی کاملاً ورشکسته شده و بقیه زندگی خود را در زندان بدهکاران سپری نمود. ناکامی وی علت این وحشت پنداشته می شد، ظاهراً نخستین وحشتی که بر اثر سفته بازی ناشی شد. ضرر ناشی از این رویداد ۳ میلیون دلار تخمین زده شد و فقر ناشی از آن دربرگیرنده بسیاری ها در تمامی طبقه های اجتماعی بود. زندگی شخصی. دوئر در ۱۷۷۹ میلادی با خانم کاترین الکساندر (۱۷۵۵ – ۱۸۲۶ میلادی) که دومین دختر سارا (نام تولد: لوینگستون) الکساندر و ژنرال ویلیام الکساندر بود ازدواج کرد، ویلیام الکساندر مدعی عنوان اشرافی ارل استیرلینگ و سرلشکر ارتش قاره ای در جریان جنگ انقلاب آمریکا بود. ازدواج آنها در خانه الکساندر در مرکز شهرستان به نام «دَ بلدینگز» در نزدیکی بسکینگ ریج، نیوجرسی برگزار شد. این عروسی به سبک زندگی یک مرد اشرافی انگلیسی طراحی شده بود و تمامی ویژگی های یک خانه بزرگ انگلیسی را داشت. پدربزرگ پدری کاترین جیمز الکساندر، دادس
تان کل نیوجرسی و مادر بزرگ وی بازرگان مری اسپرات پرووست الکساندر بود. مادربزرگ و پدربزرگ مادری وی کاترین وان بروغ لوینگستون و فیلیپ لوینگستون، دومین لرد لوینگستون مانور بودند. همسر وی متعلق به خانواده های دی پیسترزها، لوینگستون ها و اسکایلرها بود، خانواده های که جایگاه برجسته ای در جامعه آن دوران داشتند. آنها باهم صاحب هشت فرزند بودند، شامل: دوئر در ۱۸ آوریل ۱۷۹۹ به عمر ۵۷ سالگی در شهر نیویورک درگذشت. وی در مقبره خانوادگی در زیر کلیسای سابقه سنت توماس مدفون شده بود و بعداً در جامائیکا، لانگ آیلند، نیویورک به خاک سپرده شد. پس از مرگ وی، همسر بیوه او در ۱۵ سپتامبر ۱۸۰۱ با ویلیام نلسون ازدواج کرد. نوادگان. از طریق پسر بزرگ خود ویلیام، او پدربزرگ دننگ دوئر، پدر پدربزرگ جیمز گور کینگ دوئر و پدربزرگِ پدربزرگ آلیسدوئر میلر (۱۸۷۴ – ۱۹۴۲ میلادی) شاعر و نویسنده فمینیست بود. از طریق پسر خود جان، او پدربزرگ ویلیام دوئر (۱۸۰۵ – ۱۸۷۹ میلادی) بود، کسی که به عنوان نماینده نیویورک در کنگره ایالات متحده خدمت نمود.
آکا مانتو، شنل قرمز، (ژاپنی: 赤マント، روماجی: Aka Manto)با روبان های قرمز و آبی، (ژاپنی: 赤い紙青い紙، روماجی: Akai-Kami-Aoi-Kami) و گاه شناخته شده با نام شنل آبی، (ژاپنی: 青マント، روماجی: Aoi Manto), یک ژاپنی با پیچه ای قرمز است. داستان. این شخصیت دربرابر کسانی ظاهر می شود که از دستشویی های عمومی یا مدرسه ای استفاده می کنند. با توجه به حکایت های ضد و نقیض افسانه، اما با یک حکایت تأیید شده، این روح می پرسد که شنل یا روبان قرمز می خواهند یا آبی؟ در هر دو حالت، شخص کشته می شود، پس باید با بی اعتنایی به حرف روح شروع به فرار کردن کنند یا هردو گزینه را رد کنند. ضد و نقیض ها. "آکا مانتو" به عنوان یک روح مرد، شبح یا روح گوشه گیر(یوکای) شناخته می شود که در دستشویی های عمومی یا مدارس پرسه می زند. گفته می شود که "آکا مانتو" بویژه به دستشویی های زنانه سر می کشد، و در برخی نسخه های افسانه، گفته می شود که به آخرین باجه های دستشویی می رود. گفته شده که روح یک شنل قرمز شناور و یک ماسک می پوشد که صورتش را پنهان کرده، و بدون نقاب، زیبا و جذاب شناخته شده. طبق افسانه ها، اگر شخصی در دستشویی عمومی یا مدرسه روی توالت نشسته باشد، "آکا مانتو" م
مکن است ظاهر شود و از آنها بپرسد که آیا کاغذ توالت قرمز می خواهند یا آبی. بسته به نسخه داستان، ممکن است از آنها بخواهد که بین یک شنل یا پیچه قرمز یا آبی، یکی را انتخاب کنند. اگر گزینه «"قرمز"» را انتخاب کنند، به گونه ای بدنشان بریده می شود، که جسدشان در خون خودشان می غلطد. روش خاصی که شخص زخمی می شود بسته به روایت متفاوت است، از جمله که با چاقو سوراخ سوراخ می شود یا پوستش کنده می شود. ممکن است ستون مهرشان را جدا کند و به گونه شنل مانند (شنل قرمز) به گردنشان بپیچد. اگر فرد «"آبی"» را انتخاب کند، عواقب آن از خفه کردن تا تخلیه تمام خون از بدنش متغیر است. اگر فرد زرنگی کرده و از "آکا مانتو" رنگی دیگری بخواهد، اغلب گفته می شود که در نتیجه به دنیای مردگان یا جهنم برده می شود. در برخی نسخه ها، انتخاب کاغذ یا شنل «"زرد"» باعث می شود که سر شخص را به زور در توالت فروکند. نادیده گرفتن روح، یا این که شخص هیچ نوع کاغذی را نخواهد، گفته می شود که روح دور می شود. در برخی از روایت ها، رد هر دو گزینه و فرار از "آکا مانتو" نیز منجر به زنده ماندن می شود، گاه "آکا مانتو" به سادگی مانع خروج فرد می شود. تاریخچه. "متیو مایر"، نویسند
ه و فولکلورشناس بیان کرده که "آکا مانتو" به عنوان شایعه در مدرسه به وجود آمده که قدمت آن به اوایل دهه سوم قرن بست برمی گردد. در آن زمان، کلمه "مانتو" معمولاً به یک ژاکت بدون آستین به سبک "کیمونو" گفته می شد، در حالی که در عصر حاضر، "مانتو" کلمه ژاپنی برای شنل و پیچه تعریف شده. به همین دلیل، نسل های مختلف دیدگاه های متفاوتی دربارهٔ ظاهر "آکا مانتو" داشته اند. در فرهنگ عامه. Akagami-Aogami به عنوان هیولای هفتگی در قسمت دوم انیمه سریال "Ghost Stories" س ساخت سال ۲۰۰۰ ظاهر می شود. بازی ویدیویی " در سال ۲۰۰۳ دارای حریفی است که با نام "قاتل شنل پوش"" شناخته می شود، که ممکن است بر اساس افسانه "آکا مانتو" ساخته شده باشد. بازی ویدیویی "آکا مانتو" ۲۰۱۹ که توسط "Chilla's Art" ساخته و منتشر شده، بر اساس این افسانه است. در سریال تلویزیونی ۲۰۲۱ کره جنوبی "Squid Game"، بازیکنان توسط مردی به یک تورنمنت مرگبار آورده می شوند که از آنها می خواهند در ازای پول، بازی کودکان کره ای داکجی ("ddakji)" را بازی کنند. فرد به آنها پیشنهاد می کند کاغذی قرمز یا آبی را انتخاب کنند، اما این انتخاب روی نتیجه تأثیر ندارد. "هوانگ دونگ هیوک"، کار
گردان سریال، در مصاحبه ای تأیید کرد که این اشاره به افسانه "آکا مانتو" بوده است.
ویلیام ایرواین (William Irvine) (زادهٔ ۳ نوامبر ۱۷۴۱ – درگذشتهٔ ۲۹ ژوئیه ۱۸۰۴)، پزشک، سرباز و دولتمرد ایرلندی-آمریکایی اهل کارلایل، پنسیلوانیا بود. او قبل از اینکه به انقلاب آمریکا بپیوندد و در طول جنگ انقلابی آمریکا علیه بریتانیایی ها مبارزه کند، به عنوان جراح در یک کشتی برای نیروی دریایی سلطنتی، طبابت می کرد. با تشدید تنش میان مستعمرهٔ آمریکا و دولت بریتانیا در طول دهه ۱۷۷۰، ایرواین، آرمان انقلابی را درک کرد و با آن متحدشد. او پس از آن به عنوان سرتیپ در جنگ انقلابی آمریکا، در وسترن تئاتر خدمت کرد. پس از جنگ، او در کنگرهٔ قاره ای خدمت کرد و بعدها نقش فعالی در خاتمه دادن شورش ویسکی در پنسیلوانیا ایفا کرد. او همچنین دو دوره در کنگره، به نمایندگی از پنسیلوانیا خدمت کرد و در سایر امور عمومی این استان نیز فعال بود. اوایل زندگی. ایرواین از خانواده ای اسکاتلندی-ایرلندیِ پروتستان بود که نزدیک انیسکیلن، در شهرستان فرمانا، اولستر، در پادشاهی ایرلند به دنیا آمد. قومیت اسکاتلندی ایرلندی و مذهب پروتستان او، در ابتدا مانعی در دنیای اجتماعی تحت سلطه انگلیس در آمریکای استعماری بود. او از دانشگاه دوبلین فارغ التحصیل شد. در آ
نجا، پزشکی و ادبیات کلاسیک را زیر نظر جورج کلگهورن که بعدها شایستگی و دانش ایرواین در پزشکی را تضمین کرد، آموخت. پس از آن، او برای کار به عنوان جراح کشتی در من آو وار بریتانیا پذیرفته شد و در طول جنگ فرانسه و بومیان آمریکا خدمت کرد. در ۱۷۶۳ به مستعمرات بریتانیا در آمریکا مهاجرت کرد و در کارلایل، پنسیلوانیا ساکن شد. در آن سال او نماینده مجمع های انقلاب استانی برگزار شده در ۱۷۶۴–۱۷۶۶ شد. او در ۱۷۷۲ با آن کالندر، دختر رابرت کالندر، شهروند برجستهٔ کارلایل ازدواج کرد. ایرواین احترام زیادی برای او قائل بود و اولین پسرش را به نام او نام گذاری کرد. ایرواین دو برادر داشت؛ اندرو که افسر ارتش قاره ای بود و متیو که پزشک و جراح در لشکر ژنرال چارلز لی بود. پسر او، کالندر، در ۱۷۷۴ به دنیا آمد و در ۱۷۹۸ کاپیتان توپ خانه و مهندسان شد. زمانی که انتصاب سیاسی ایرواین مستلزم نقل مکان به فیلادلفیا شد کالندر، املاک پدرش در بروکن استراو را مدیریت کرد. پسر دوم او، ویلیام، در ۱۸۰۸ به عنوان کاپیتان توپ خانهٔ سبک، وارد ارتش شد و در جنگ ۱۸۱۲ شرکت کرد. کوچک ترین پسر ایرواین، آرمسترانگ، نیز در جنگ ۱۸۱۲ به عنوان آجودان ارتش نظامیان مشترک ال