Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کراین که شجاعانه برای این آینده می جنگند، بایستید." جمهوری اسلامی ایران. رئیس جمهور ایران سید ابراهیم رئیسی با ولادیمیر پوتین تماس گرفت و از توقف گسترش ناتو حمایت کرد. حسین امیرعبداللهیان، وزیر امور خارجه ایران در توئیتی نوشت: "بحران #اوکراین ریشه در تحریکات ناتو دارد. ما معتقد نیستیم که توسل به جنگ راه حل است. برقراری آتش بس و یافتن راه حل سیاسی و دموکراتیک ضروری است." محمدجواد لاریجانی، دبیر شورای عالی حقوق بشر در ایران به ایرنا گفت که جمهوری اسلامی از عملیات نظامی علیه اوکراین حمایت نکرده است، اما تهران «چشم هایش را بر توطئه های آمریکا و متحدانش نبسته است». سید علی خامنه ای، رهبر معظم انقلاب اسلامی گفت: «در اوکراین ما طرفدار توقف جنگ هستیم» و بحران اوکراین نشان داد که غرب قابل اعتماد نیست و حمایت آن از «دولت ها و سیاستمدارانی است که توسط آنها نصب شده اند»، یک "سراب" است. او همچنین اشاره کرد که دولت اوکراین از حمایت کامل مردم خود برخوردار نیست. او سیاست های آمریکا را مقصر حمله روسیه به اوکراین دانست و واشنگتن را به دخالت در «امور داخلی کشور، برپایی تظاهرات علیه دولت، ایجاد انقلاب های مخملی، ایجاد کودتای رنگ
ی» متهم کرد. اخراج دیپلمات ها. بیش از ده ها کشور، دیپلمات های روس را در پی تهاجم به اوکراین به دلیل فعالیت های جاسوسی و ناسازگار با وضعیت دیپلماتیک اخراج کردند.
حیات وحش عمان شامل گیاگان و زیاگان این کشور واقع در گوشه جنوب شرقی شبه جزیره عربستان با سواحلی از دریای عمان و دریای عرب است. آب و هوای عمان گرم و خشک است؛ بجز سواحل جنوب شرقی و این کشور زیستگاه های گوناگونی برای حیات وحش شامل کوه ها، دره ها، صحراها، دشت های ساحلی و سواحل دریایی را در خود جای داده است. زیاگان. یکی از آخرین جاهایی که پلنگ عربی به حیات خود ادامه می دهد، کوهستان ظفار در جنوب عمان و ذخیره گاه طبیعی کوه سمحان است که احداث شده تا این گربه های بزرگ شدیداً در معرض انقراض را مورد حافظت قرار دهد. دیگر گوشتخواران موجود در این ذخیره گاه شامل کفتار راه راه، شاه روباه و گربه وحشی عربی هستند.
در فوریه ۲۰۲۲ روسیه به اوکراین حمله کرد. این فهرست رویدادهای کلیدی در آن درگیری است. این جدول زمانی فهرستی پویا و روان است و به این ترتیب ممکن است هرگز معیارهای کامل بودن را برآورده نکند. برخی از رویدادها ممکن است فقط در گذشته به طور کامل درک و/یا کشف شوند. زمینه. در ۲۴ فوریه، روسیه تجاوز همه جانبه ای را به اوکراین آغاز کرد که نشان دهنده تشدید جنگ جاری روسیه و اوکراین بود. این حمله با افزایش طولانی مدت ارتش روسیه (از اوایل سال ۲۰۲۱) و همچنین درخواست های متعدد روسیه برای اقدامات امنیتی و ممنوعیت قانونی علیه پیوستن اوکراین به ناتو انجام شده بود. ۲۰۲۲. ۲۱ فوریه. در ساعت 22:35 (UTC+۳)، رئیس جمهور روسیه ولادیمیر پوتین اعلام کرد که روسیه استقلال دو منطقه جدایی طلب طرفدار روسیه در شرق اوکراین را به رسمیت می شناسد. این عمل منجر به اولین دور تحریم های اقتصادی کشورهای ناتو در روز بعد می شود. ۲۴ فوریه. در یا حدود ساعت 03:00 UTC (۰۶:۰۰ به وقت مسکو، ) در ۲۴ فوریه، ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه در یک پخش تلویزیونی از پیش ضبط شده اعلام کرد که دستور «عملیات نظامی ویژه» در شرق اوکراین را داده است. دقایقی بعد، حملات موشکی ب
ه ده ها شهر در سراسر کشور، از جمله کیف پایتخت اوکراین رخ داد. سرویس مرزی اوکراین مدت کوتاهی پس از آن اعلام کرد که پست های مرزی این کشور با روسیه و بلاروس مورد حمله قرار گرفته است. رئیس جمهور اوکراین ولودیمیر زلنسکی حدود ساعت 03:00 UTC (۰۶:۰۰ به وقت مسکو، UTC+3) حکومت نظامی اعلام کرد. ۲۸ فوریه. جمهوری خلق دونتسک بسیج عمومی را به حالت تعلیق درآورد و گفت که نیازی به نیروی اضافی نیست. دور اولیه مذاکرات صلح میان اوکراین و روسیه بدون هیچ قطعنامه ای به پایان رسید. مارس ۲۰۲۲. نیروهای روسیه در ماه مارس، شهر خرسون در جنوب اوکراین، از جمله، بزرگ ترین تأسیسات هسته ای تولید برق اروپا در زاپوریژیا را اشغال کردند و با کمک گروه شبه نظامی و خصوصی واگنر خود را به نزدیکی کی یف، پایتخت اوکراین رساندند؛ ولی با آتش توپخانه ای و پهپادهای نیروهای اوکراینی، در ۲۹ مارس عقب نشینی کردند. ۱ مارس. در صبح روز اول مارس، یک موشک روسی ظاهراً به میدان استقلال در مرکز خارک اصابت کرد و در مقابل ساختمان اداری استان خارکف منفجر شد. حداقل ۱۰ نفر کشته شدند. در اوایل شب، برج تلویزیون کیف مورد اصابت موشک قرار گرفت و بر اثر این حمله، پنج نفر کشته شدند.
و همچنین به دلیل آسیب دیدگی شدید فرستنده های برج تلویزیون، پخش برخی از برنامه های دولتی متوقف شد. ۲ مارس. در صبح روز دوم مارس، گزارش شد که نیروهای روسی موفق به تصرف یک ایستگاه راه آهن و یک بندر رودخانه شدند. اندکی بعد، گزارش شد که نیروهای روسی موفق به تصرف خرسون شدند. الکسی آرستویچ، مشاور اوکراینی بیان کرد که نیروهای اوکراینی برای اولین بار در طول جنگ به سمت هورلیفکا پیشروی کرده اند. گزارش ها بعداً ادعا کردند که بخشی از شهر تصرف شده است. ۱۲ مارس نیروهای روسیه به فرودگاه های نظامی دو شهر لوتسک و ایوانو فرانکیفسک حمله موشکی کردند. وزارت دفاع روسیه ادعا دارد تا کنون ۳۳۰۰ تأسیسات نظامی اوکراین را منهدم رده است. تا کنون کاروان نظامی روسیه تا ۴۰ کیلومتری کیف پیشروی کردند. ۱۵ مارس به نقل از وزارت دفاع روسیه، نیروهای روس کنترل کامل استان جنوبی خرسون را به دست گرفتند. ۲۰۲۴. "توجه: اظهارات در مورد روند جنگ در طول یک درگیری نظامی به دلیل عدم امکان عینیت به دلیل جنگ و انتشار اطلاعات از نظر سیاسی محدود و اغلب کنترل شده توسط هر دو طرف، عموماً غیرقابل تأیید است. با توجه به وضعیت خبری، حتی مفروضات جدی را معمولاً نمی توان نه
از اعتقادات درونی مشارکت کنندگان و نه از تأثیر عمدی بر نظرات و رسانه ها متمایز کرد."
گریس کازادی نتامبوه (زاده ۳۱ ژانویه ۲۰۰۱) یک فوتبالیست فرانسوی است که به صورت قرضی از لیون برای اتلتیکو مادرید بازی می کند. حرفه. او تا سال ۲۰۱۱ در سی اس ام اوبون فوتبال بازی کرد. در ۱ آگوست ۲۰۲۰، او به اتلتیکو مادرید نقل مکان کرد. در ۱۶ ژانویه ۲۰۲۱، او قهرمان سوپرکاپ اسپانیا شد. حرفه بین المللی. او اولین بازی خود را برای فرانسه در ۱۳ آوریل ۲۰۲۱ در باخت ۲–۰ مقابل ایالات متحده انجام داد.
استوانیکو (Estevanico) («استفان کوچک»؛ املای جدید استبانیکو) (Estebanico) (در حدود ۱۵۰۰–۱۵۳۹)، که همچنین او را با نام های استبان دی دورانتس (Esteban de Dorantes) یا مصطفی آزموری (Mustafa Azemmouri) می شناسند، اولین آفریقایی بود که در آمریکای شمالی کاوش کرد. در حدود سال ۱۵۲۱ استوانیکو اسیر شد و به بردگی درآمد. وی در اسپانیا به یک اشراف زاده اسپانیایی فروخته شد. استوانیکو در سال ۱۵۲۷ از همراهان «سفر نارواز اسپانیایی» بود که به هدف کاوش «لا فلوریدا» به راه افتاده بودند. لا فلوریدا در آن زمان از فلوریدای کنونی تشکیل شده بود و تمام سرزمین های ناشناخته شمال و غرب، از جمله شمال مکزیک را در برمی گرفت. از استوانیکو به عنوان «نخستین بزرگ مرد آفریقایی در آمریکا» یاد شده است. زندگی نامه. اوایل زندگی. استوانیکو [نام اصلی او مصطفی آزموری است] در سال ۱۵۲۲ و در دوران جوانی، در شهر مراکشی آزمور واقع در ساحل اقیانوس اطلس که تحت کنترل پرتغالی ها بود، به بردگی فروخته شد. پیشینه او مشخص نیست. برخی از روایت های معاصر از او به عنوان «مور» یاد می کنند، اصطلاحی که در اصل به بربرها گفته می شود؛ در حالی که در سایر روایت ها او را «سیاه»
می دانند که به برخی اجداد آفریقایی جنوب صحرا اشاره دارد. او به یک اشراف زاده اهل اسپانیا به نام آندرس دورانتس د کارانزا فروخته شد. ممکن آزموری به عنوان یک مسلمان بزرگ شده باشد، اما از آنجا که اسپانیا به غیر کاتولیک ها، به ویژه به مسلمانان و یهودیان، اجازه سفر به «دنیای جدید» را نمی داد، اکثر مورخان معتقدند که او برای شرکت در این سفر باید به آیین کاتولیک رومی روی می آورد. نام مسیحی او، استبان (به معنی استفان)، نشان می دهد که او احتمالاً غسل تعمید یافته است. سفر اکتشافی نارواز. این سفر متشکل از ۳۰۰ مرد بود که به رهبری فرماندار تازه منصوب شده لا فلوریدا، پانفیلو د نارواز، در فوریه ۱۵۲۸ کوبا را به مقصد جزیره دلاس پالماس در نزدیکی تامپیکوی فعلی مکزیک ترک کردند تا در آنجا دو محل استقرار ایجاد کنند. طوفان و بادهای شدید کشتی ها را به سواحل غربی فلوریدا کشاند. کشتی های کاروان نارواز در سنت پترزبورگ کنونیِ فلوریدا در سواحل خلیج بوکا سیگا متوقف شدند. نارواز به کشتی هایش و ۱۰۰ مرد و ۱۰ زن دستور داد تا در جستجوی بندر بزرگی که کپتان ها می گفتند نزدیک است، به سمت شمال حرکت کنند. او ۳۰۰ مرد دیگر را با ۴۲ اسب به سمت شمال در
امتداد ساحل هدایت کرد تا دوباره به کشتی هایش در بندر بزرگ بپیوندد. هیچ بندر بزرگی در شمال خلیج بوکا سیگا وجود ندارد و نارواز دیگر هرگز کشتی های خود را ندید. بازماندگان پس از راهپیمایی ۳۰۰ مایلی به سمت شمال و جنگ مسلحانه با بومیان آمریکایی، قایق هایی ساختند تا در امتداد خط ساحلی ساحل خلیجی به سمت غرب حرکت کنند. آنها قصد داشتند تا به پانوکو و ریودلاس پالماس برسند. زمانی که آنها در نزدیکی جزیره گالوستون تگزاس بودند، گرفتار طوفان شدند. تقریباً ۸۰ مرد از طوفان جان سالم به در بردند که در نتیجهٔ امواج، به جزیره گالوستون کشانده شدند. بعد از سال ۱۵۲۹، آزموری و دو بازمانده دیگر از یک قایق، به بردگی سرخ پوستان کواهوئیلتکان درآمدند. سه سال بعد در ۱۵۳۲، آنها یک بازمانده از قایقی دیگر به نام الوار نونیز کابزا د واکا را پیدا کرده و با یکدیگر همسفر شدند. در سال ۱۵۳۴ این چهار مرد به نام های کابزا د واکا، آندرس دورانتس د کارانزا، آلونسو دل کاستیلو مالدونادو و آزموری از اسارت گریختند و به سمت غرب، یعنی به طرف تگزاس امروزی و شمال مکزیک سفر کردند. آنها جزء اولین اروپایی ها و آفریقایی بودند که وارد غرب آمریکا شدند. از زمان رسیدن ب
ه فلوریدا و بعد از پیاده روی حدود ۲۰۰۰ مایل، سرانجام آنها به یک اقامتگاه اسپانیایی در سینالوآ رسیدند و سپس بعد از پیمودن ۱۰۰۰ مایل به سمت جنوب، به مکزیکوسیتی رفتند. در سال ۱۵۴۲ کابزا د واکا کتاب «رلاسیون» را در مورد سفر ۸ ساله ای که او و همراهانش از آن جان سالم به در بردند منتشر کرد. این کتاب حاوی اطلاعاتی دربارهٔ آزموری بود و در سال ۱۵۵۵ تجدید چاپ شد. در این کتاب برای اولین بار مردم، حیات وحش، گیاهان و جانوران بومی آمریکای شمالی و گاومیش کوهان دار آمریکایی توصیف شده بود. در کتاب رلاسیون، کابزا د واکا اغلب از آزموری به عنوان «سیاه» یاد می کند و توضیح می دهد که او همیشه از سه بازمانده دیگر جلوتر حرکت می کرده است، زیرا وی قادر بوده با سرخ پوستان بومی ارتباط برقرار کند. در آخرین جمله رلاسیون، کابزا د واکا «سیاه» را که در این سفر همراه شان بوده، معرفی می کند. در ترجمه مشترک استاد استرلینگ رولنا آدورن (دانشگاه ییل) و محقق چارلز پاتریک پاوتز، این جمله به این صورت ترجمه شده است: «چهارمین مرد استوانیکو نام دارد؛ او سیاه پوستی عرب زبان و از بومیان آزمور است». استاد مارتین آ فاواتا (دانشگاه تامپا) و خوزه بی فرناندز (دا
نشگاه فلوریدا مرکزی) در ترجمه مشترک خود، جمله آخر را به این صورت نوشته کرده اند: «چهارمی استبانیکو است، او یک عرب سیاه پوست و بومی آزمور است». در سال ۱۵۳۹، یعنی سه سال پس از سفر ۸ ساله از فلوریدا به مکزیکوسیتی، نایب السلطنه اسپانیای جدید (مکزیک) آزموری را انتخاب کرد تا در سفری به سمت جنوب غربی به رهبری فرای مارکوس دی نیزا، به عنوان رهنمای اصلی خدمت کند. مقصد آنها «هفت شهر سیبولا» بود. مارکوس دی نیزا در رلاسیون خود گزارش داد که در سال ۱۵۳۹ آزموری در شهر زونی هاویکوه کشته شد. سرخ پوستانی که مرگ آزموری را به راهب مارکوس دی نیزا گزارش دادند، او را در حالی که کشته شده باشد ندیدند؛ بلکه فقط تصور کردند که او کشته شده است. آزموری اولین فرد غیربومی بود که از سرزمین های پوئبلو بازدید کرد. کاشف آمریکای شمالی. در سال ۱۵۲۷ دورانتس، در «سفر پانفیلو د نارواز» برای استعمار فلوریدا و ساحل خلیجی، آزموری را به بردگی گرفت. آنها در فوریه ۱۵۲۸ کوبا را ترک کردند و قصد داشتند دو محل استقرار در مکزیک کنونی در جزیره دلاس پالماس در نزدیکی تامپیکوی امروزی بسازند. کشتی های نارواز به دلیل بادهای شدید به سمت فلوریدا کشیده و نهایتاً در آوری
ل ۱۵۲۸ در خلیج بوکا سیگا متوقف شدند. پس از ناکامیابی در یافتن روستاهای دارای طلا در نزدیکی خلیج تامپا امروزی و پس از تحمل حملات متعدد بومیان آمریکایی، نارواز به امید یافتن مکان بهتری برای اسکان در خلیج بزرگی در شمال، نیروهای خود را تقسیم کرد. نارواز به کشتی ها دستور داد تا در امتداد ساحل به سمت شمال حرکت کنند. همزمان ۳۰۰ تن از نیروهای او در خشکی حرکت می کردند. وی قصد داشت در بندر بزرگ به نیروی زمینی خود بپیوندد. اما هیچ بندر بزرگی در شمال وجود نداشت و کشتی ها و نیروهای زمینی به یکدیگر نرسیدند. پس از طی ۳۰۰ مایلی به سمت شمال به رودخانه سنت مارکس رسیدند. نارواز تصمیم گرفت که در امتداد ساحل، با کشتی به سمت غرب حرکت کنند تا به پانوکو برسند. حدوداً ۲۵۰ بازمانده اسب های خود را ذبح کردند، فلزات افسار و رکاب ها را ذوب کردند و پنج قایق ساختند. آنها قصد داشتند با حرکت در امتداد ساحل خلیج مکزیک، به سکونتگاه اصلی اسپانیایی ها در پانوکو برسند. این قایق ها در سواحل تگزاس غرق شدند و بیشتر سرنشینان در دریا ناپدید شدند. حدود ۸۰ مرد زنده مانده و به ساحل رسیدند. اما بیشتر آنها در شش سال بعدی در اسارت بودند و در همان جا مردند یا
توسط سرخ پوستان بومی کشته شدند. در نهایت فقط آزموری، دورانتس، کابزا د واکا و کاستیلو زنده ماندند. این چهار نفر سال ها در جزایر حائل تگزاس به عنوان برده خدمت کردند. در سال ۱۵۳۴ چهار بازمانده به داخل آمریکا گریختند و درمانگر معنوی شدند. مردم با این درمانگران با احترام زیادی برخورد می کردند، به آنها غذا، سرپناه و تحفه می دادند و در روستاها به افتخار آنها جشن می گرفتند. هنگامی که این چهار نفر تصمیم به رفتن می گرفتند، روستاییان میزبان آنها را به سمت روستای بعدی رهنمایی می کردند. گاهی تا ۳۰۰۰ نفر آنها را تا روستای بعدی همراهی می کردند. این چهار نفر، قاره را تا غرب مکزیک و به سمت صحرای سونوران تا ناحیه سونورا در اسپانیای جدید (مکزیک کنونی) طی کردند. پس از یافتن یک سکونتگاه کوچک اسپانیایی، چهار بازمانده ۱۰۰۰ مایل به سمت جنوب سفر کردند و سرانجام در ژوئیه ۱۵۳۶ به مکزیکوسیتی رسیدند. سفر اکتشافی به نیومکزیکو و ناپدید شدن. در مکزیکوسیتی، چهار بازمانده در شمال در «هفت شهر سیبولا»، قصه هایی از قبایل بومی ثروتمند تعریف کردند که در میان اسپانیایی های مکزیک جنجال ایجاد کرد. هنگامی که سه اسپانیایی از رهبری یک سفر به شمال خوددا
ری کردند، آزموری به آنتونیو د مندوزا، نایب السلطنه اسپانیا جدید فروخته شد. او آزموری را به عنوان رهنمای سفر به شمال منصوب کرد. آزموری در سال ۱۵۳۹ مکزیکوسیتی را ترک کرد و به سینالوآ رفت. در آنجا وی به عنوان رهنما، راهب مارکوس دی نیزا را در یافتن هفت شهر افسانه ای سیبولا همراهی کرد. یک سال قبل، کورونادو سفری را به همین منظور آغاز کرده بود. آزموری قبل از گروه اصلی، همراه با گروهی از سرخ پوستان سونوران سفر را شروع کرد. به او دستور داده شد که با ارسال صلیب هایی به طرف گروه اصلی، نشان دهد که آیا اقلام قیمتی پیدا کرده یا خیر. اندازه صلیب ارسالی بسته به اندازه اقلام قیمتی بیشتر یا کمتر می شد. یک روز صلیبی رسید که به اندازه قد یک انسان بود. این امر باعث شد که دی نیزا به سرعت خود را به جلوی گروه برساند. ظاهراً آزموری به روستای A:shiwi در هاویکوه (در نیومکزیکوی امروزی) رسیده بود. بومیان محلی املای هاویکو را ترجیح می دهند. (اسپانیایی ها بعداً به A:shiwi, Zuñi گفتند. امروزه واژه Zuni (زونی) نیز استفاده می شود). قصه های رویارویی آزموری با A:shiwi همگی بر اساس افسانه هستند. هیچ روایت اول شخصی از آنچه در هاویکوه اتفاق افتاده
وجود ندارد. به گفته مارکوس دی نیزا، زونی ها آزموری و تعداد زیادی از سرخ پوستان شمال مکزیک را که همراه او بودند، کشتند. پس از شنیدن این موضوع، دی نیزا به سرعت به اسپانیا جدید بازگشت. در موردعلت یا نحوه مرگ آزموری هیچ قطعیتی وجود ندارد و احتمالاً هرگز این قضیه روشن نخواهد شد. تقریباً تمام قصه هایی که دربارهٔ مرگ او نقل می شوند، بر اساس افسانه یا حدس و گمان هستند. برخی از مورخان معتقدند که زونی ها ادعای آزموری مبنی بر اینکه نماینده گروهی از اروپاییان است که از عقب او می آیند را باور نکردند و لذا او را کشتند. برخی دیگر حدس می زنند که او به خاطر طلب فیروزه و درخواست رابطه با زنان کشته شده است. «رابرتز اَند رابرتز» نوشت که استوان اهل آفریقای شمالی بود. وی پر جغد می پوشید و کدوی مخصوصی را حمل می کرد و احتمالاً زونی ها تصور کرده اند که او فریبکار است؛ لذا او را کشتند. برخی دیگر بر این باورند که او ممکن شبیه به یک جادوگر شیطانی در آیین زونی به نام «چایکوانا» کاچینا بوده است. خوان فرانسیسکو مائورا در سال ۲۰۰۲ توضیح داد که زونی ها آزموری را نکشتند، بلکه او و دوستانش در میان A:shiwi باقی مانده اند. آنها نیز احتمالاً برا
ی اینکه آزموری و دوستانش بتوانند آزادی خود را دوباره به دست بی آورند، تظاهر کردند که آنها مرده اند. برخی از افسانه های محلی می گویند که شخصیت کاچینا، چاکواینا، بر اساس شخصیت آزموری شکل گرفته است.
گاسپار دی پورتولا (Gaspar de Portolá) (۱۷۱۶ – ۱۷۸۶ میلادی)، افسر ارتش اسپانیایی بود که برای رهبری مأموریت اکتشافی پورتولا به سوی کالیفرنیا و خدمت به عنوان نخستین فرماندار کالیفرنیاس شناخته می شود. بنیان گذاری شهرهای مهم کالیفرنیا مانند سن دیگو و مونته ری و همچنین نام گذاری ویژگی های جغرافیایی در سراسر کالیفرنیا که هنوز هم پابرجا است، در جریان مأموریت اکتشافی او انجام شد. اوایل زندگی. گاسپار دی پورتولا یی رویرا (به زبان کاتالانی: Gaspar Portolà i Rovira) در ۱ ژانویه ۱۷۱۶ در یک خانواده دارای درجه پایین اشرافیت کاتالانی در منطقه اوس دو بالاگور، کاتالونیا به دنیا آمد. گاسپار به عنوان یک سرباز ارتش اسپانیا در ایتالیا و پرتغال خدمت کرد. او در ۱۷۳۴ میلادی درجه نظامی پرچم دار و در ۱۷۴۳ میلادی درجه نظامی ستوان را به دست آورد. پس از اخراج یسوعی ها از امپراتوری اسپانیا، به پورتولا مأموریت سپرده شد تا یسوعی ها را از پایگاه های تبلیغ مذهبی اسپانیا در باخا کالیفرنیا دور نماید. پس از مأموریت، او اطمینان داد که پایگاه های تبلیغ مذهبی به فرانسیسکن ها و فرقه دومینیکن تسلیم داده شده است. مأموریت اکتشافی به لاس کالیفرنیاس. اسپان
یا با هراس از اینکه مبادا ساحل سمت اقیانوس آرام شبه جزیره ی باخا کالیفرنیاس توسط قدرت های خارجی دیگر تصرف شود، ماموریت های مذهبی و سایر پایگاه ها را در این منطقه تأسیس کرد. انگلیسی ها که مستعمراتی در ساحل شرقی این قاره و شمال منطقه ای که اکنون به نام کانادا شناخته می داشتند، نیز کاشف های را به اقیانوس آرام گسیل داشتند. صیادهای خز اهل روسیه از سمت شرق سیبری به سوی تنگه برینگ و جزایر آلیوتی و فراتر از آن فشار می آوردند. قاصدهای که در ۲۳ ژانویه میان شاه کارلوس و نائیب السلطنه مبادله شد، راه را برای گسترش کنترل اسپانیا در ساحل اقیانوس آرام و تأسیس مستعمرات و ماموریت ها در خلیج سن دیگو و خلیج مونته ری که قبلاً کشف گردیده و در گزارش های کاشف های پیشین خوان کابریلو و سباستین ویزکینو توصیف شده بود، هموار ساخت. ویزکینو نقشه خط ساحلی کالیفرنیا را در ۱۶۰۲ میلادی به سمت شمال تا مونته ری ارایه نموده بود، اما به دلیل اینکه کاشف های پیشین هیچ لنگرگاه خوب که کشتی های اسپانیایی بتواند برای مدت دوامدار لنگر انداخته و به تجارت میان آسیا و مکزیک بپردازند نیافته بودند، هیچ زیستگاه اسپانیایی قابل توجه یا حتی ایستگاه تجارتی بر مبنا
ی آن نقشه ها ایجاد نگردید: خلیج مونته ری که هم توسط کابریلو و هم توسط ویزکینو توصیف شده بود، در معرض جریان ها و بادهای شدید قرار داشت. در ماه می ۱۷۶۸، سر مفتش عمومی اسپانیا، خوسی دی گالویز، روند برگزاری یک سفر اکتشافی از طریق دریا و زمین را آغاز کرد. پورتولا به عنوان «فرماندار کالیفرنیاس» گماشته شده و صلاحیت کامل به وی اعطاء گردید. خونیپیرو سیرا که رهبر مبلغان فرانسیسکن در این سفر اکتشافی بود، مسئولیت امور مذهبی را برعهده گرفت. واحدهای اعزام شده از طریق دریا و زمین قرار بود در خلیج سن دیگو باهم یکجا شوند. نخستین کشتی، سان کارلوس در ۱۰ ژانویه ۱۷۶۹ از لاپاز و کشتی دومی، سان انتونیو در ۱۵ فوریه از کابو سن لوکاس سفر اکتشافی خود را آغاز نمودند. همزمان، عناصر مختلف از گروه سفر زمینی شروع به حرکت به سمت شمال لورتو، باخا کالیفرنیا سور نمودند. سفر اکتشافی زمینی در ویلیکاتا گردهم آمدند و سیرا نخستین پایگاه جدید خود را در آنجا تأسیس کرد. از آنجا، بر اساس برنامه پورتولا سفر زمینی به دو گروه تقسیم شد. گروه پیشتاز که مسئولیت ساختن یک گاری دنباله دار و آرام کردن مردمان بومی را برعهده داشت، توسط کاپیتان فرناندو رویرا یی مونک
ادا رهبری می شد و در ۲۴ مارس ویلیکاتا را ترک کرد. کشیش خوان کریسپی به عنوان خاطرات نویس فرانسیسکن ها، همراه با رویرا بود. گروهی که توسط پورتولا رهبری می شد و شامل خونیپیرو سیرا (رئیس مبلغان مذهبی) و ترکیبی از مبلغان مذهبی، ساکنین و سربازان کت-چرمی، از جمله خوسی رایموندو کاریلو بود، به تاریخ ۱۵ می ویلیکاتا را ترک نمود. خونیپیرو سیرا در جریان این سفر دو پایگاه دیگر نیز تأسیس کرد: سن دیگو دی آلکالا را در ۱۶ ژوئیه ۱۷۶۹ و پایگاه سان سن کارلوس بورومیو دی کارمیلو را در ۳ ژوئن ۱۷۷۰. رویرا در ماه می در منطقه سن دیگو امروزی رسید، یک کمپ در این ناحیه تأسیس کرد که امروزه به نام اولد تاون یاد می شود و منتظر رسیدن دیگران ماند. به خاطر اشتباه محاسباتی ویزکینو در تشخیص عرض جغرافیایی لنگرگاه سن دیگو، کشتی ها از این لنگرگاه عبور نموده و قبل از اینکه راه برگشت خود را پیدا کنند، در یک فاصله بسیار دور در سمت شمال لنگر انداختند. کشتی سان انتونیو در ۱۱ آوریل رسید و کشتی سان کارلوس، نخستین کشتی که لا پلاز را ترک کرده بود، با بادها و طوفان های شدید در جریان سفر مواجه شده و در ۲۹ آوریل رسید. به خاطر سفر طاقت فرسای که کشتی ها داشتند، ب
یشتر افراد درون کشتی به بیماری اسکوربوت مبتلا شده بودند و یک تعداد زیاد آنها وفات نمودند. از مجموع ۲۱۹ نفری که باخا کالیفرنیا را ترک نموده بودند، تنها اندکی بیش از ۱۰۰ نفر حالا زنده بودند. پورتولا و گروه وی که شامل خوان کریسپی، ۶۳ سرباز کت-چرمی و ۱۰۰ قاطر بار شده از اسباب سفر بود، بسیار مشتاق به رسیدن هرچه زودتر به خلیج مونته ری بودند و در ۱۴ ژوئیه ۱۷۶۹ حرکت به سمت شمال را آغاز نموده و روزانه دو تا چهار لیگ (۱ لیگ = ۲٫۶ مایل) را طی می نمودند. این سفر اکتشافی یک زمین لرزه در دریای سانتا آنا را در ۲۸ ژوئیه ثبت نمودند. در ۲۹ ژوئیه، آنها به منطقه امروزی فولرتون، کالیفرنیا در هیلکریست پارک رسیدند. در ۳۰ ژوئیه، این سفر اکتشافی هنگام گذشتن از لا هابرا (لنگرگاه شمالی بولیوارد) از پونت هیلز عبور کردند. آنها به سمت شمال غرب به سوی دریایی سن گابریل (در نزدیکی ال مونته) حرکت کردند و برای گذشتن از دریا یک پل ساختند. این پل (که در خاطرات کریسپی از آن به نام «لا پونت» یادآوری می شود) امروزه به نام شهری در نزدیک آن، لا پونت، یادبود می گردد. آنها در ۲ اوت به منطقهٔ رسیدند که امروزه به نام لاس آنجلس یاد می گردد (مکانی که دریای
لس آنجلس و دریای آرویو سیکو باهم یکجا می شوند). روز بعدی، آنها به تندی با پیروی از رد پای هندی ها از مکانی گذشتند که بعداً به ویلشایر بولیوارد معروف گردیده و حالا به نام سنتا مونیکا یاد می گردد. آنها برای مدتی در ناحیه ساوگوس که حالا بخشی از سانتا کلاریتا است می چرخیدند، در ۱۹ اوت به جای رسیدند که بعداً معروف به سانتا باربارا شد و در ۱۳ سپتامبر به ساحهٔ رسیدند که امروزه به نام سن سیمن یاد می گردد. آنها که به علت شیب بیش از حد و دشوار بودن اراضی نتوانستند در این منطقه اقامت نمایند، دوباره از ساحل به سمت زمین دور شدند. آنها حرکت به سمت دره سن انتونیو را آغاز نموده و به تاریخ ۱ اکتبر، گروه پورتولا از کوه های سانتا لوکیا بالا رفتند و به دهانه دریای سالیناس رسیدند. پس از طی نمودن ۴۰۰ مایل (۶۴۰ کیلومتر) از سن دیگو و حدود ۱٬۰۰۰ مایل (۱٬۶۰۰ کیلومتر) از ویلیکاتا، آنها در نهایت به خلیجی رسیدند که به دنبالش بودند.
سلمی باشا (زاده ۹ نوامبر ۲۰) بازیکن فوتبال فرانسوی است که به عنوان یک وینگر چپ پشت یا چپ برای باشگاه لیگ دسته یک فمینین لیون و تیم ملی فرانسه بازی می کند. اوایل زندگی. باشا در منطقه گرانج بلانش لیون فرانسه بزرگ شد. او در چهار سالگی توسط برادرش به فوتبال معرفی شد. او در هشت سالگی به آکادمی لیون پیوست. حرفه باشگاهی. او به پیشرفت خود در رده های جوانان در لیون ادامه داد. در سال ۲۰۱۳، بازی های او توجه سونیا بومپاستور، فوتبالیست سابق را که مسئولیت مرکز تمرین لیون را نیز بر عهده داشت، جلب کرد. او در فصل ۱۸–۲۰۱۷ با لیون قراردادی حرفه ای امضا کرد. در همان فصل، لیون قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شد و باشا در فینال شروع کرد. لیون باید در فینال لیگ قهرمانان ۲۰۱۹ نیز شرکت کند. باشا در این بازی به عنوان جانشین اوژنی لو سامر در دقیقه ۸۲ بازی به میدان رفت. افتخارات. لیون فرانسه زیر ۱۹ سال منابع. Roussel, Vincent (۵ مارس ۲۰۱۸). "Selma Bacha, une merveilleuse histoire du temps" (in French). Foot d'Elles. Retrieved 22 January 2021.
جورج فلچر مور (George Fletcher Moore) (زادهٔ ۱۰ دسامبر ۱۷۹۸ – درگذشتهٔ ۳۰ دسامبر ۱۸۸۶)، یکی از ساکنین اولیه معروف در استرالیای غربی مستعمراتی و «یکی از شخصیت های کلیدی در میان نخستین گروه نخبه حاکم بر استرالیای غربی» بود (کامیرون، ۲۰۰۰). او چندین سفر اکتشافی را راه اندازی نمود؛ یکی از نخستین اسناد موجود در مورد زبان بومیان جزیره استرالیا در منطقه پرت را منتشر کرد؛ و نویسنده «"خاطرات ده سال زندگی پرماجرای یک ساکن اولیه در استرالیای غربی"» بود. اوایل زندگی. مور در ۱۷ دسامبر ۱۷۹۸ در باندز گلین، دونیمانا، شهرستان تایرون در ایرلند به دنیا آمد. او آموزش های خود را در کالج فویل در شهر دری و در کالج ترینیتی در شهر دوبلین به اتمام رسانید. او در ۱۸۲۰ میلادی از رشته حقوق فارغ التحصیل شد و شش سال بعدی را در بخش قضایی ایرلند سپری کرد، اما چون پیشرفت چندانی در این حوزه نمی دید، تصمیم گرفت تا پیشه قضایی را در مستعمرات ادامه دهد. پس از اعلام یک پست خالی در مستعمره جدیدالتاسیس، سوان ریور کالونی، مور از اداره مستعمرات درخواست اطلاعات نمود، اما به او گفته شد که این چنین انتصاب ها مسئولیت حاکم استرالیای غربی، سِر جیمز استرلینگ ا
ست و هیچ ضمانتی از جانب اداره مستعمرات نمی تواند، ارایه گردد. با این وجود، اداره مستعمرات به وی گفت، در صورتیکه بخواهد به آنجا مهاجرت نماید، این اداره می تواند یک معرفی نامه به وی بدهد. در استرالیا. مور با کشتی کلیوپاترا مرز دوبلین را به مقصد استرالیای غربی ترک نموده و در ۳۰ اکتبر ۱۸۳۰ به سوان ریور کالونی رسید. پس از رسیدن به آنجا، او دریافت که ویلیام مکی دسامبر گذشته به عنوان رئیس دادگاه های ابتدائی و سه ماهه گماشته شده است و او بلافاصله درک نمود که این کار شانس مور برای استخدام در بخش قضا را کاملاً از بین می برد. بنابرین او توجه خود را به مشکلات به دست آوردن زمین اعطایی و ساخت یک مزرعه متمرکز نمود. در اواخر نوامبر، مور مدعی شد که مالک یک قطعه زمین بسیار بزرگ در آوون والی است، هرچند او تا آن زمان زمین را ندیده بود، اما رابرت دیل که در ماه ژوئیه به اکتشاف این منطقه پرداخته بود، از آن بسیار توصیف نموده بود. مور نصف زمین اعطایی ویلیام لمب در سوان علیا را نیز به دست آورده و توافق نمود که اقدامات لازم برای به دست آوردن مالکیت کامل را انجام دهد. در سپتامبر ۱۸۳۱، رابرت دیل گروه بزرگی را برای ساختن جاده از گیلدفورد