Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کامارو عثمان (؛ زادهٔ ۱۱ مهٔ ۱۹۸۷) ورزشکار سبک وزن نیجری-آمریکایی هنرهای رزمی ترکیبی و کشتی آزاد است. وی هم اکنون قهرمان ولتر وزن در یو اف سی است. عثمان در ابتدا به عنوان کشتی گیر در وزن ۸۴ کیلوگرم فعالیت می کرد و در سال ۲۰۱۰ عضو تیم ملی دانشگاهی ایالات متحده آمریکا شد، و چندین بار عنوان قهرمانی را کسب کرد. گذشته. عثمان در نیجریه به دنیا آمد. پدرش نظامی ارتش نیجریه و مادرش معلم بود. او دو برادر به نام های کاشتو و محمد دارد که اولی دکتر داروسازی و بعدی در ورزش های رزمی فعالیت می کند. آن ها در شهر بنین بزرگ شدند. وقتی که عثمان هشت سال داشت به آمریکا شهر دالاس مهاجرت کردند و پدرش داروخانه ای در آن جا ایجاد کرد. کشتی. دانش آموزی. در دوره دوم دبیرستان عثمان فعالیت خودش را با کشتی آغاز کرد، او در مدرسه جیمز بووی در شهر آرلینگتون ایالت تگزاس درس می خواند. در این دوره او چندین بار قهرمان کشتی دانش آموزی تگزاس شد و آخرین مقام او قبل از ورود به دانشگاه مقام سومی بود. دانش جویی. در دوران دانشجویی عثمان برای یک سال در دانشگاه ویلیام پن به میدان کشتی رفت. اما به دلیل جا ماندن از رقابت های دانشجویی به دلیل طوفان برفی که ما
نع شده بود عثمان خود را به تیم برساند قهر کرد و دانشگاه را ترک کرد و وارد دانشگاه نبراسکا شد و سه سال پشت سر هم در سال های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ قهرمان کشتی دانشجویی شد. هنرهای رزمی ترکیبی. در سال ۲۰۱۱ به عنوان مربی کشتی تیم «جنگنده نهایی» برگزیده شد و در کنار مربی گری به یادگیری فنون رزمی روی آورد. ۲۰۱۵. در اولین رویداد ورزشی خود در یو اف سی با «لئون ادواردز» مبارزه کرد و به اتفاق آرای داوران به پیروزی رسید. ۲۰۱۶. در ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۶ با «الکساندر یاکلف» روبرو شد و برای بار دوم با آرای داوران به پیروزی رسید و برای بار سوم به اتفاق آرای داوران در مقابل «وارلی آلوز» به پیروزی رسید. ۲۰۱۷. عثمان در تاریخ ۸ آوریل ۲۰۱۷ در UFC 210 با قهرمان سابق میان وزن KOTC، «شان استریکلند» روبرو شد و یک بار دیگر با تصمیم متفق القول پیروز شد. در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۷، در UFC Fight Night 116، یک مسابقه تغییر برنامه ریزی شده با «سرجیو مورائس» شرکت کرد و را در راند اول ناک اوت کرد. عثمان قرار بود در ۳۰ دسامبر ۲۰۱۷ در مسابقات UFC 219 با «امیل وبر میک» روبرو شود، با این حال، میک مشکلات ویزا را ارائه کرد و مسابقه این زوج برای UFC Fight Night 124 برنامه ر
یزی شد. عثمان با تصمیم متفق القول در این مبارزه پیروز شد. ۲۰۱۸. انتظار می رفت عثمان در ۱۹ می ۲۰۱۸ در UFC Fight Night 129 با «سانتیاگو پونزینبیو» روبرو شود. با این حال، در ۲۱ آوریل، رقیبش به دلیل مصدومیت از کارت خارج شد و با قهرمان جهان «دمیان مایا» مبارزه کرد و با تصمیم متفق القول پیروز شد. عثمان در ۳۰ نوامبر ۲۰۱۸ در فینال The Ultimate Fighter 28 با قهرمان سابق سبک وزن UFC «رافائل دوس آنجوس» روبرو شد. او در این مبارزه با تصمیم متفق القول پیروز شد. ۲۰۱۹. عثمان در ۲ مارس ۲۰۱۹ در مسابقه اصلی UFC 235 با قهرمان سبک وزن UFC «تایرون وودلی» روبرو شد. او پس از تسلط بر وودلی به مدت پنج راند، در مبارزه یک طرفه با تصمیم متفق القول پیروز شد. عثمان اولین دفاع از عنوان خود را انجام داد و در ۱۴ دسامبر ۲۰۱۹ در UFC 245 با رقیب دیرینه «کولبی کاوینگتون» روبرو شد. علیرغم اینکه هر دو ورزشکار عمدتاً کشتی گیران تهاجمی بودند، این مبارزه شامل هیچ گونه مبارزه ای نمی شد و به جای آن شامل حمله با سرعت بالا در ضربه زدن می شد. در نهایت عثمان در راند پنجم توانست حریف خود را ناک اوت کند. ۲۰۲۰. عثمان قرار بود در ۱۲ ژوئیه ۲۰۲۰ در UFC 251 از عنو
ان خود برای دومین بار در برابر هم تیمی دیرینه خود «گیلبرت برنز» دفاع کند. در ۳ ژوئیه ۲۰۲۰، مشخص شد که تست برنز برای کووید-۱۹ مثبت بوده است و متعاقباً از مسابقه حذف شد. در ۵ ژوئیه ۲۰۲۰، گزارش شد که «خورخه ماسویدال» در مدت کوتاهی خود را برای جایگزینی برنز آماده کرده. عثمان در این مبارزه با تصمیم متفق القول پیروز شد. ۲۰۲۱. عثمان بار دیگر قرار بود از عنوان خود در برابر قهرمان جهان «گیلبرت برنز»، در ۱۲ دسامبر ۲۰۲۰ در UFC 256 دفاع کند. با این حال، در ۵ اکتبر ۲۰۲۰، گزارش شد که عثمان از مسابقه خارج شده است، با اشاره به زمان بیشتری که برای بهبودی از آسیب های فاش نشده لازم داشت و مسابقه برای ۱۳ فوریه ۲۰۲۱ به عنوان قهرمان UFC 258 به تعویق افتاد. عثمان برای سومین بار از عنوان خود دفاع کرد، زیرا در راند سوم از طریق ناک اوت فنی در مبارزه پیروز شد و رکورد قهرمان سابق وزن سبک UFC «ژرژ سنت پیر» را شکست. عثمان برای پنجمین مبارزه خود برای عنوان قهرمانی، در ۲۴ آوریل ۲۰۲۱ در UFC 261 در فلوریدا در برابر «خورخه ماسویدال» برای قهرمانی UFC مسابقه داد. او پس از ناک اوت کردن ماسویدال در راند دوم، با موفقیت از عنوان خود دفاع کرد و اولین
نفری شد که این کار را در UFC انجام داد. این برد برای عثمان چهارمین جایزه اجرای شب را به ارمغان آورد. زندگی شخصی. کامارو و همسرش یک دختر به نام سمیرا (متولد ۲۰۱۴) دارند. پدرش، محمد نصیرو عثمان، که قبلاً در شهرستان تارانت به دلیل سرقت و رانندگی در حالت مستی محکوم شده بود، به پانزده سال زندان و پرداخت ۱۳۰۰۰۰۰ دلار به عنوان غرامت محکوم شد.
ژان-باپتیست دارلان (Jean-Baptiste Darlan) (10 ژوئن ۱۸۴۸ – ۸ دسامبر ۱۹۱۲)، یک سیاست مدار اهل فرانسه بود که از ۱۸۹۶ – ۱۸۹۷ میلادی به عنوان وزیر عدلیه در دولت فرانسه خدمت کرد. سال های اولیه (۱۸۴۸ – ۱۸۸۰ میلادی). ژان باپتیست دارلان در ۱۰ ژوئن ۱۸۴۸ در پادنساک، ژیروند زاده شد و فرزند یک سروان نیروهای دریایی بود. یکی از عقارب دور وی، ملوان همان کشتی بود که در جریان نبرد ترافالگارد، نلسون را به قتل رساند. پدربزرگ وی یک نیروی دریای برجسته بود. پدر وی مالک دو کشتی بود که میان فرانسه و مکزیک رفت و آمد می کرد و همچنین شهردار پادنساک بود. دارلان در یک دبیرستان در بوردو به مدرسه رفت، بعد از آن مدرک حقوق خود را از دانشکده حقوق دانشگاه پاریس به دست آورد. در جریان جنگ فرانسه و پروس در ۱۸۷۰ میلادی، او یک خرد ضابط در نیروهای لو-ا-گرون بود. پس از این که پدر دارلان در ۱۸۷۲ میلادی وفات کرد، او دو کشتی پدرش را فروخت و با پول آن یک دفتر اسناد رسمی را در مارماند خریداری کرد. در ۱۸۷۷ میلادی، وی با مری مارگوریت اسپاگناک که دختر یک دکتر از نراک بود و جهیزیه فراوانی با خود آورد، ازدواج نمود. دارلان دفتر اسناد رسمی خود را فروخت و به کار ب
ه عنوان وکیل مدافع در نراک آغاز کرد. آن ها دو فرزند داشتند. هیلین با یک ناخدای کشتی ازدواج کرد و فرانسوا دارلان بعدها فرمانده ارشد (ادمایرل) نیروهای دریایی شد. فرانسوا متولد ۷ اوت ۱۸۸۱ بود. ماری مارگوریت در ۱۸۸۵ میلادی به عمر ۳۴ سالگی درگذشت. حرفه سیاسی (۱۸۸۰ – ۱۸۹۸ میلادی). دارلان در ۱۸۷۸ میلادی به انجمن تکثیر ایده های جمهوری خواهی پیوست و یک فرامانسون شد. او که به عضویت لژ بزرگ درآمده بود، درجه های بیشتری کسب نموده و در لژ لی اوگستی امیتی (L'Auguste amitié) که مستقر در کوندوم، ژر بود به درجه وینیریبل (Vénérable) رسید. او با آرمان فالیر و جورجز لیگویس دوست شد و آن ها چندین سال بعد پسر او را به عنوان رئیس ستاد ارتش وزارت نیروی دریایی گماشتند. در ۱۸۸۰ میلادی، دارلان رئیس انجمن شهرداری شده و از ۱۸۸۰ – ۱۸۸۲ میلادی و بار دیگر از ۱۸۸۸–۱۸۹۶ میلادی به عنوان شهردار نراک خدمت کرد. از ۱۸۸۶ – ۱۸۹۸ میلادی وی همچنین عضو شورای عمومی دپارتمنت لو-ا-گرون بود. دارلان در انتخابات میان دوره ای در ۲۷ ژوئیه ۱۸۹۰ از حوزه انتخابیه لو-ا-گرون با کسب اکثریت آرا به عنوان نماینده پارلمان انتخاب گردید و بار دیگر نیز در انتخابات سراسری در
۲۰ اوت ۱۸۹۳ به آسانی، مجدداً به عنوان نماینده انتخاب شد. در ۲۹ آوریل ۱۸۹۶، او در کابینه ژولس میلینی به عنوان وزیر عدلیه و در ۲۶ سپتامبر ۱۸۹۶ به عنوان وزیر امور دینی گماشته شد. هنگامی که وی به عنوان وزیر عدلیه کار می کرد، مباحث عمومی در مورد ماجرای دریفوس به طور روزافزون در حال گسترش بود. دارلان مخالف بازنگری محکمه ۱۸۹۴ بود. اگوستی سکرویر-کیستنر، معاون مجلس سنا که بازنشسته شده بود که ماجرا دریفوس بیگناه است، به تاریخ ۵ نوامبر ۱۸۹۶ به دیدن دارلان آمد. دارلان بیان داشت که او نمی تواند از یک تحقیقات شتاب آمیز، حمایت کند. در ۳۰ نوامبر ۱۸۹۷، دارلان در رابطه به گمارش دو قاضی به چالش کشیده شد، گفته می شد که این گمارش ها بر مبنای مقاصد سیاسی صورت گرفته است و برای این کار توسط مجلس سنا استیضاح شد. او یک روز بعد از سِمتش استعفا داد. او کرسی خود را در انتخابات سراسری ۸–۲۲ می ۱۹۹۸ از دست داد. سال های آخر زندگی (۱۸۹۸ – ۱۹۱۲). دالان در ۱۸۹۹ میلادی لقب پریسپتور-ریسیور (percepteur-receveur) را در پاریس دریافت کرد. وی به تاریخ ۸ دسامبر ۱۹۱۲ در نراک، لو-ا-گرون درگذشت.
مسجد حاجی جواد () یک مسجد در ناحیه یاسامال شهر باکو پایتخت جمهوری آذربایجان است. تاریخچه. بنای پیشین مسجد دارای سه کتیبه بوده که نشان می دهد بنا در سال ۱۳۰۵ بنا به تقویم مسلمانان ساخته شده است. مبتکر بنای مسجد، بازرگانی به نام حاجی جواد بود. فضای درونی ۱۲ متر (۳۹ فوت) پهنا و ۱۸ متر (۵۹ فوت) درازا با ارتفاع ۶ متر (۲۰ فوت) از کف تا سقف و ۹ متر (۳۰ فوت) از کف تا گنبد بود. این بنا مدرسه علوم اسلامی نیز بوده است. در دوران شوروی ساختمان مسجد به مهدکودک و محل زندگی تبدیل شد. پس از اتحاد جماهیر شوروی، مسجد فروریخته تعمیر و برای مردم باز شد. در آوریل ۲۰۱۷ میلادی، تخریب این مسجد باعث ناآرامی مردم محلی شد و اعتراضات را برانگیخت. در اواخر سال به موجب فرمان ریاست جمهوری، مسجدی به همین نام در خیابان عباس میرزا شریف زاده ساخته شد. ساختمان جدید. ساختمان جدید در ۱۲ آوریل ۲۰۱۸ تکمیل شد. مساحت کلی مسجد ۱۲۰۰ متر مربع (۱۳۰۰۰ فوت مربع) است که ۴۰۰ متر مربع (۴۳۰۰ فوت مربع) آن نمازخانه است. ارتفاع آن تا ۱۸ متر (۵۹ فوت) افزایش یافت و ارتفاع مناره ۳۳.۷ متر (۱۱۱ فوت) است. دیوارها با تزیینات و آیات قرآنی تزئین شده است.
جان کول (John Cole) (23 نوامبر ۱۹۲۷ – ۷ نوامبر ۲۰۱۳)، یک خبرنگار و مجری تلویزیونی اهل ایرلند شمالی بود که به دلیل کارش در بی بی سی شناخته می شود. کول به عنوان معاون ویراستار در روزنامه های "گاردین" و "آبزرور" و از ۱۹۸۱ تا ۱۹۹۲ میلادی به عنوان سردبیر سیاسی در تلویزیون بی بی سی کار کرد. دونالد ماسینتایر، در اعلام فوت وی در روزنامه "ایندیپندنت"، از او به عنوان «شناخته شده ترین و محترم ترین مجری سیاسی پس از جنگ جهانی دوم» یاد نمود. دوران کودکی. کول در ۱۹۲۷ میلادی در بلفاست، ایرلند شمالی متولد شد، پدرش جورج کول یک انجنیر برق بود و مادرش الیس نام داشت. خانواده وی از پروتستان های اولستر بودند، اما کول خود را بریتانیایی می گفت. او تحصیلات رسمی خود را در آکادمی سلطنتی بلفاست کسب کرد. حرفه خبرنگاری. روزنامه نگاری. کول حرفه خود در روزنامه نگاری را در ۱۹۴۵ میلادی، زمانی که ۱۷ ساله بود آغاز کرد و به عنوان گزارش گر و خبررسان صنعتی به روزنامه بلفاست تلگراف پیوست. پس از آن، او در این روزنامه به عنوان گزارش گر سیاسی کار نمود. وی پس از مصاحبه با نخست وزیر وقت بریتانیا، کلمنت اتلی که در آن زمان برای تعطیلات به ایرلند رفته بود،
یک خبر دست اول را منتشر کرد. او در ۱۹۵۶ میلادی به روزنامه گاردین که در آن وقت به نام منچیستر گاردین یاد می شد، پیوست و در رابطه به موضوعات صنعتی گزارش می داد. او در ۱۹۵۷ میلادی به عنوان خبررسان بخش کارگر این روزنامه در دفتر لندن موظف شد. کول که به جای نیستا رابرتس در ۱۹۶۳ میلادی به عنوان ویراستار اخبار این روزنامه گماشته شده بود، کاری را برای سازمان دهی مجدد سیستم «آماتور گونه» جمع آوری اخبار این روزنامه را شروع کرد. در اواسط دهه ۱۹۶۰ میلادی، کول رهبری گروهی را بر عهده داشت که مخالف ادغام با روزنامه تایمز بودند و چندی بعد او به عنوان معاون ویراستار تحت نظر آلایستر هیترنگتون خدمت کرد. هنگامی که هیترنگتون در ۱۹۷۵ میلادی روزنامه را ترک کرد، کول تلاش کرد تا سِمت ویراستاری را به دست بی آورد اما بنا بر دلایلی از جمله تعهد او به آرمان متحد شدن ایرلند شمالی و آنچه برخی ها به عنوان نداشتن انعطاف پذیری و قابلیت نگاه می کردند، نتوانست این سِمت را به دست بی آورد. کول که دیگر نمی خواست در گاردین ادامه دهد، به عنوان معاون ویراستار تحت دونالد تریلفورد به روزنامه آبزرور ملحق شد و برای شش سال در آنجا ماند. پیتر پرستون، کسی که
کول را مغلوب نموده و ویراستار گاردین شده بود، او را به عنوان «یک گزارش گر عالی در امور کارگران»، «یک ویراستار نیرومند اخبار» و «یک شخصیت پُرشور و نشات» در روزنامه توصیف کرد. همکار کول به نام دیوید مک کی نوشت که یکی از نقاط قوت وی «پرسیدن سؤال ناخوشایند بود که فرضیه های پوچ و سادگی های سطحی را فرومی نشاند». تلویزیون. پس از این که تاینی رولند در ۱۹۸۱ میلادی مالک انحصاری روزنامه آبزرور شد، کول شواهدی بر علیه وی به کمیسیون انحصاری ارایه کرد. او یک روز بعد تماسی از شبکه بی بی سی دریافت کرد و شغل ویراستار سیاسی، به جای جان سیمپسون به وی پیشنهاد شد. کول در مورد رفتن خود از روزنامه نگاری به گزارش گری در تلویزیون، این چنین گفت: «دعوت برای داشتن بهترین موقعیت برای نظاره بر شگفت انگیزترین دوره سیاست مدرن، مقاومت ناپذیر بود». او قبلاً تجربه اندکی در گزارش گری تلویزیون داشت اما خود را به عنوان یک «مجری طبیعی» ثابت کرد. با گزارش گری از بیشتر دوره نخست وزیری مارگارت تاچر، او به یک شخصیت مشهور در تلویزیون و رادیو مبدل شد. حجم کار کول سلامتی او را تحت فشار قرار داده بود و او در ماه فوریه ۱۹۸۴ دچار یک حمله قلبی شد. او که در ج
ریان همان سال و در فصل کنفرانس دوباره به گزارش گری برگشته بود، بمب گذاری در هوتل برایتون را پوشش داد و بلافاصله پس از بمب-گذاری، مصاحبه ای «بیاد ماندنی» با تاچر در پیاده رو انجام داد و طی این مصاحبه تاچر بیان داشت که کنفرانس توری به طور عادی برگزار خواهد شد. به عنوان یک مشاهده کننده زیرک صحنه سیاسی، کول یکی از نخستین افرادی بود که استعفای تاچر از نخست وزیری را طی آنچه مک کی آن را «احتمالاً بزرگ ترین مصاحبه اختصاصی وی» خواند، در ۱۹۹۰ میلادی پیش بینی کرد. دونالد ماسینتایر می نویسد که او «برای درک همگانی از وقایع دهه ۱۹۸۰، بیش از هر فردی دیگری کار کرد». کول با داشتن سبک «با نزاکت اما با تفحص» در مصاحبه خود، برای ارزیابی های سیاسی و برای ارایه نمودن تحلیل به جای «گزارش گری مطبوع»، یک اعتبار قوی برای خود کسب کرده بود. مک کی می گوید که وی «انقلابی در گزارش گری سیاسی معمول» ایجاد کرده است و مسینتایر بیان می دارد که او «مبتکر بهترین روش در خبرنگاری سیاسی مدرن» است. کول که «عاطفه عظیم بینندگان را به خود جلب کرده بود» هم مورد اعتماد سیاسیون و هم مورد اعتماد مردم قرار داشت. او به عنوان کسی که «به زبان مردم عام صحبت می ک
ند» و نه به عنوان «به اصطلاح متخصصین ویست مینستر» شناخته می شد، وی همچنین به «بیان کردن نقطه نظرهای مردان و زنان عادی» شهرت داشت. او با لهجه ایرلندی مجزای خود –که مورد هجو مجله پرایت آی قرار گرفته و برنامه تلویزیونی سپیتینگ ایمیج عروسکی از او در برنامه خود ساختند– راه را برای مجریان بی بی سی که لهجه منطقه ای داشتند، باز کرد. او به عنوان یک ویراستار سیاسی در ۱۹۹۲ میلادی (به عمر ۶۵ سالگی)، چون در آن زمان ضروری می دانست، بازنشسته شد اما به ظاهر شدن در تلویزیون ادامه داد و برنامه های در مورد خلیج و سفر می ساخت. وی همچنین چندین سال پس از بازنشستگی از سِمت ویراستار سیاسی، در برنامه ویست مینستر لایف بی بی سی ظاهر شد. نویسندگی. افزون بر مقاله های مرتبط با خبرنگاری، کول چندین کتاب نیز نوشت. نخستین کتاب های وی شامل فقیرِ زمین در مورد کشورهای در حال توسعه و کتاب سال های تاچر (۱۹۸۷) بود. وی پس از این که از ویراستاری سیاسی از بی بی سی بازنشسته شد، مدت زمان بیشتری را به نوشتن پرداخت. خاطرات سیاسی وی تحت عنوان، آن گونه که به من معلوم شد، در ۱۹۹۵ میلادی منتشر شده و پرفروش ترین کتاب سال شد. او همچنین رمانی به نام یک صلح ابرآل
ود (۲۰۰۱) نوشت که در مورد زادگاه وی بلفاست در ۱۹۷۷ بود. در ۲۰۰۷ میلادی، او مقاله ای برای ژورنال بررسی خبرنگاری بریتانیا نوشت و در آن هم از سیاسیون و هم از رسانه ها برای این حقیقت که چگونه با یک حرمت پایین نسبت به هواداران پارلمانی دیده می شد انتقاد کرد، او در این مقاله به ویژه به تأثیر آلستایر کمپبیل در جریان نخست وزیری تونی بلیر حمله کرد. جوایز. در ۱۹۶۶ میلادی، مؤسسه اسینهاور فلوشیپ کول را برای نمایندگی از بریتانیا انتخاب کرد. او در ۱۹۹۱ میلادی جایزه خبرنگار سال را از انجمن سلطنتی تلویزیون به دست آورد. پس از بازنشستگی اش در ۱۹۹۲ میلادی، او مدرک افتخاری دکترای دانشگاه را از دانشگاه آزاد بریتانیا حاصل نموده و همچنین جایزه ریچارت دیمبلبی را از آکادمی هنرهای فیلم و تلویزیون بریتانیا (BAFTA) در ۱۹۹۳ میلادی به دست آورد. در ۱۹۹۳ میلادی، او پذیرفتن نشان فرمانده والا مقام امپراتوری بریتانیا (CBE) را به دلیل قانون روزنامه گاردین که طبق آن خبرنگاران تنها می توانستند هدایای را دریافت کنند که طی ۲۴ ساعت مصرف می شود، رد کرد. زندگی شخصی. کول در زندگی خصوصی خود طرف دار حزب کارگر بود و به اتحادیه های تجارتی باور داشت. او باو
ر داشت که مبارزه با بی کاری یکی از مهم ترین مسائل سیاسی است. او یک جمهوری خواه بریتانیایی و یک مسیحی راسخ بود و در اواخر زندگی خود با کلیسای یونایتید ریفورم چرچ در کینگستون آپون تیمز، هم نشینی داشت. همکار وی به نام پیتر پریستون، او را یک فرد «گرم، سخی و نوعی از همکاری که همه ما آرزو داریم آن گونه باشیم» توصیف کرد.
میگل آنخل بوستیلو (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود، که در باشگاه های رئال ساراگوسا، بارسلونا و سی دی مالاگا بازی کرده است. او بین سال های ۱۹۶۸ تا ۱۹۶۹ پنج بار برای تیم ملی فوتبال اسپانیا بازی کرد و دو گل زد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اسپانیا بازی کرده است.
تام مگوایر (Tom Maguire) (۲۸ مارس ۱۸۹۲ – ۵ ژوئیه ۱۹۹۳)، یک جمهوری خواه ایرلندی بود، که در فرماندهی غربی در ارتش جمهوری خواه ایرلند (IRA) درجه نظامی فرمانده-ژنرال داشت و واحد ضربتی مایوی جنوبی را رهبری کرد. ارتش جمهوری خواه ایرلند. در ۱۸ سپتمبر ۱۹۲۰، ساختار تیپ مایو تغییر داده شده و به چهار لوای مجزا تقسیم گردید. تام مگوایر به عنوان فرمانده لوای جنوبی مایو گماشته شد. در ۳ می ۱۹۲۱، مگوایر یک کمین را بالای گزمه نیروهای انتظامی شاهی ایرلند در منطقه تورمکیادی، شهرستان مایو رهبری نموده و چهار تن آن ها را به قتل رساند. واحد ضربتی مگوایر سپس به سوی رشته کوه۲های پارترای رفتند. منبعی ادعا می کند که این واحد توسط بیشتر از ۷۰۰ سرباز و پولیس که توسط هواپیما راهنمایی می شدند، محاصره شده بود. مگوایر زخمی گردید و دستیار او کشته شد، اما این واحد موفق شد بدون تلفات بیشتر فرار کند. تلفات جانب بریتانیایی افشا نشده است، اما باور براین بود که بسیار بلند بوده باشد. برخی تحقیقات این امکان را مطرح می کند که حدود کم تر از چهل سرباز بریتانایی در مجاورت آن ها قرار داشت و با تنها مجروح شدن یک افسر بریتانیای، واحد مگوایر مجبور کرده شد تا
سلاح های خود را رها نموده و فرار نمایند. مگوایر در تعداد زیادی از فعالیت۲های نظامی دیگر نیز دخیل بود، از جمله کمین کیلفال. در انتخابات ۱۹۲۱ دایل ایرن (مجلس سفلای ایرلند)، مگوایر به عنوان نماینده حوزه انتخابیه مایوی جنوبی-راسکامن جنوبی از حزب شین فین بدون داشتن هیچ رقیبی برنده شد. او با پیمان انگلیس و ایرلند مخالف کرد و به جز از این که هنگام به رأی گذاشتن این پیمان، پاسخ «Níl» («نخیر» در فارسی) را بیان کرد، او در هیچ مباحثه قابل توجه مجلس سفلا که در مورد این پیمان برگزار می شد اشتراک نکرد. وی دوباره در انتخابات سراسری ۱۹۲۲ بدون رقیب به عنوان نماینده انتخاب شد. در انتخابات سراسری ۱۹۲۳، مگوایر با یک رقیب مواجه بود، اما او موفق شد با کسب ۵٬۷۱۲ رأی (۱۷٫۸ درصد) جای گاه دوم را از پنج کرسی حوزه انتخابیه مایوی جنوبی به دست آورد. او عضو بخش اجرایی ضد-پیمان در ارتش جمهوری خواه ایرلند بود، که فرمان دهی نیروهای شورشی در جریان جنگ داخلی ایرلند را بر عهده داشت. مگوایر هنگامی که در تخت خواب خود بود، توسط ارتش ملی دست گیر گردیده و به او گفته شده بود که قرار بود اعدام شود، اما زندگی او بخشیده شده است. هنگامی که او در زندان بود
، برادر ۱۷ ساله اش به نام سین مگوایر توسط حکومت اعدام شد. مگوایر تا سال ۱۹۲۷ میلادی به عنوان نماینده مجلس سفلا باقی ماند. او در نخست آمادگی خود را برای رقابت در انتخابات سراسری جون ۱۹۲۷ از جانب حزب شین فین اعلام کرده بود، اما پس از این که ارتش جمهوری خواه ایرلند تمامی اعضای خود را تهدید به محکمه نظامی بر اساس فرمان ۲۸ عمومی ارتش نمود، که طبق آن اعضای ارتش نمی توانند در انتخابات ها اشتراک نمایند، مگوایر از اشتراک در انتخابات منصرف شد. (علی رغم این ممنوعیت، افسران ارتش جمهوری خواه ایرلند، از جمله شین فرایل (از حوزه لیتریم-سلیگو) و جان مادین (از حوزه مایوی شمالی) در انتخابات به رقابت پرداختند و جان مادین توانست موفق شود). مگوایر متعاقب آن به تدریج از ارتش جمهوری خواه ایرلند جدا شده و از ۱۹۳۱ تا ۱۹۳۳ میلادی در جریان ریاست جمهوری بریان اوهیگینس به عنوان معاون حزب شین فین کار کرد. در ۱۹۲۳ میلادی، یک افسر ارتش جمهوری خواه ایرلند از مایو گزارش داد که حالا مگوایر کاملاً با حزب شین فین ائتلاف کرده است و هنگام صحبت در محافل گرامی داشت جمهوری خواهی، دعوت مردان برای پیوستن به ارتش جمهوری خواه را رد کرد. هنگامی که مگوایر د
ر رابطه به این موضوع به چالش کشیده شد، او مدعی شد که ارتش جمهوری خواه ایرلند «دیگر اصلاً مانند آنچه قبلاً بود، نیست» و از این بابت او با این سازمان اختلاف نظر دارد. مگوایر و مشروعیت جمهوری خواهی. مگوایر یکی از هفت نفری که قبلاً در ۱۹۲۱ در دور دوم به عنوان نماینده انتخاب شده بودند، در دسمبر ۱۹۳۸ میلادی با شورای نظامی ارتش جمهوری خواه ایرلند تحت رهبری شین راسل ملاقات کردند. این هفت نفر در این جلسه روی چیزی امضاء کردند که به استدلال آن ها صلاحیت حکومت دایل ایرن (مجلس سفلای ایرلند) را به شورای نظامی تفویض می کرد. از آن پس، شورای نظامی ارتش جمهوری خواه ایرلند خود را به عنوان حکومت مشروع جمهوری خودخوانده ایرلند محسوب می کرد و ارتش جمهوری خواه ایرلند و حزب شین فین بر اساس این مشروعیت، نپذیرفتن دولت های جمهوری ایرلند، ایرلند شمالی و تحریم اشتراک در نهادهای پارلمانی این دولت ها را، توجیه می کردند. بر بنیاد گفته های جی. بویر بیل در کتاب ارتش مخفی، «با مستثنی سازی احتمالی تام مگوایر که آن ها را هم راهی کرده بود، بقیه اعضای دایل (مجلس سفلا) این گونه احساس کردن که درخواست ارتش جمهوری خواه ایرلند به آن ها عزت نفسی داد که ا
ز سال ها توسط بیشتر فرقه ها رد شده بود و هم چنین این که تفویض مشروط قدرت توسط آن ها به ارتش جمهوری خواه مبانی اخلاقی لازم برای مبارزه های قریب الوقوع» ۱۹۳۹ – ۱۹۴۵ میلادی را فراهم می نمود. پس از انشعاب ارتش جمهوری خواه ایرلند در ۱۹۶۹–۷۰، هنگامی که اکثریت اعضای ارتش جمهوری خواه ایرلند و حزب شین فین تصمیم گرفتند، تا تحریم اشتراک در پارلمان را رها کنند، روایری او برادایگ و دایتی او کونایل به دنبال مگوایر گشتند و او را متقاعد نمودند تا ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند را به عنوان جانشین مشروع شورای ۱۹۳۸ ارتش به رسمیت بشناسد. از جمله ۷ امضاء کننده ۱۹۳۸، مگوایر تنها شخصی بود، که در قید حیات بود. به همین گونه، در نتیجه انشعاب ۱۹۸۶ در جنبش جمهوری خواهی، هم ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند و هم ارتش اصلی جمهوری خواه ایرلند تلاش نمودند تا حمایت مگوایر را به دست آورند. مگوایر بیانیهٔ را امضاء نمود که پس از مرگ وی در ۱۹۹۶ میلادی منتشر شد. طی این بیانیه، او به شورای نظامی ارتش اصلی جمهوری خواه ایرلند مشروعیت بخشیده بود (گروهی که در خاک سپاری وی در ۱۹۹۳ میلادی مراسم تیراندازی انجام دادند). جی. بویر بیل در کتاب درگیری های ایرلند، نظ
ر مگوایر را در ۱۹۸۶ بیان می کند، «تحریم اشتراک در انتخابات یک مبنای اصلی جمهوری خواهی و یک اصل اخلاقی بود. این تحریم به جنبش مشروعیت بخشید و این حق را داد تا جنگ را تأمین مالی کند و به نمایندگی از جمهوری صحبت نماید، که در قلب های همه مردم جا داده شده است». مرگ. مگوایر در ۵ ژوئیه ۱۹۹۳ درگذشت. او در منطقه کراس، شهرستان مایو به خاک سپرده شد. حزب جمهوری خواه شین فین، چندین گرامی داشت در کنار آرامگاه او برگزار کرده است.
گاکر میدیا (؛ سابقاً شرکت بلاگ وایر () و شرکت گاکر میدیا ()) یک شرکت آمریکایی رسانهٔ آنلاین و شبکهٔ وبلاگ بود. این شرکت در اکتبر ۲۰۰۳ توسط نیک دنتون با نام بلاگ وایر تأسیس شد و در شهر نیویورک مستقر بود. گاکر میدیا که تا سال ۲۰۱۲ در جزایر کیمن مستقر بوده است، شرکت مادر برای هفت وبلاگ مختلف و بسیاری از وبگاه های فرعی زیر نظر آنها بوده است: "گاکردات کام"، "دداسپین"، "لایف هکر"، گیزمودو، "کوتاکو"، "جالوپنیک" و "جزبل". همهٔ مقالات گاکر بر پایه پروانهٔ کرییتیو کامنز انتساب-غیر تجاری منتشر می شوند. این شرکت در سال ۲۰۰۴ از «شرکت بلاگ وایر» به «شرکت گاکر میدیا»، و کمی بعد به گاکر میدیا ال ال سی تغییر نام داد.
جنبش حقوق اوتیسم یک جنبش اجتماعی در چهارچوب جنبش حقوق معلولین است. طرفداران این جنبش بر تنوع عصبی انسان ها تأکید می کنند و طیف اوتیسم را نه به شکل یک «اختلال یا بیماری» محتاج به درمان، بلکه به عنوان نتیجهٔ تفاوت های طبیعی در مغز انسان می بینند. از جمله اهداف این جنبش افزایش پذیرش رفتارهای اوتیستیک، به وجود آمدن خدماتی با هدف بهبود کیفیت زندگی افراد اوتیستیک و به رسمیت شناخته شدن جامعهٔ اوتیستیک به عنوان یک گروه اقلیت است. رویدادها. روز جهانی اوتیسم. روز جهانی اوتیسم یا روز آگاهی جهانی اوتیسم روز دوم آوریل است. این روز توسط مجمع عمومی سازمان ملل در سال ۲۰۰۷ ایجاد شد. در ۲ آوریل ۲۰۰۹ فعالان این جنبش ۱۵۰ کالسکه را در نزدیکی پارک مرکزی نیویورک رها کردند که به شکل نمادین نشان دهندهٔ این نکته است که برآورد می شود از هر ۱۵۰ کودک یک نفر در طیف اوتیسم قرار دارد.
در روان شناسی بیزارگرها محرک های ناخوشایندی هستند که از طریق تقویت منفی یا تنبیه مثبت موجب تغییراتی در رفتار می شوند. با اعمال یک بیزارگر بلافاصله بعد یا قبل از یک رفتار، احتمال تکرار آن رفتار در آینده کاهش می یابد. بیزارگرها می توانند محرک های ناخوشایند جزئی باشند یا به طور جسمی، روانی یا احساسی به فرد آسیب بزنند. استفاده از بیزارگرها مورد انتقاد گروه های مختلف از جمله فعالان جنبش حقوق اوتیسم بوده است.
سیمرغ بلورین بهترین فیلم از نگاه ملی جایزه ای است که در جشنواره فیلم فجر از سوی سازمان سینمایی کشور اهدا می شود. این جایزه در بیست و پنجمین دوره جشنواره فیلم فجر در سال ۱۳۸۵ به جشنواره اضافه شد.
تحلیل رفتار کاربردی یا مهندسی رفتاری یک فن علمی برای تغییر رفتارهای مهم اجتماعی به وسیله ی رویکردهای تجربی است. در این فن از شرطی سازی فعال و شرطی سازی کلاسیک برای تغییر رفتار اجتماعی استفاده می شود. تحلیل رفتار کاربردی یکی از انواع تحلیل رفتاری است. از دیگر انواع این فن می توان به رفتارگرایی رادیکال و تحلیل رفتاری تجربی اشاره کرد. از این اصطلاح به عنوان جایگزینی برای اصطلاح قدیمی تر اصلاح رفتار استفاده می شود. انتقادات به روش ABA (تحلیل رفتار کاربردی) و سایر روش های رفتارگرا. تحلیل رفتار کاربردی موضوع برخی مناقشات بوده است. به گزارش روزنامهٔ "گاردین" برخی از فعالان جنبش حقوق اوتیسم به خاطر استفاده از بیزارگرها این رویکرد را به تربیت سگ تشبیه کرده اند. روش ABA و سایر روشهای رفتارگرا هم به دلیل پیشینه، هم به دلیل هدف گیری رفتارهای تکراری غیر مضر، هم به دلیل نبود شواهد کافی اثر بخشی و هم به دلیل تبعات منفی مورد انتقادات برخی از پژوهشگران و روانشناسان قرار دارد. در مورد پیشینه به این اشاره می شود که در گذشته که بر افراد همجنسگرا برچسب کجروی جنسی زده و همجنسگرایی اختلال دانسته می شد، از روش های رفتارگرا برای به ا