Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ادگار ویلیام کاکس (؛ ۹ مه ۱۸۸۲ – ۲۶ اوت ۱۹۱۸) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او در بیشتر دوران جنگ جهانی اول، افسر ارشد اطلاعاتی در ستاد کل بریتانیا بود. او در اوت ۱۹۱۸، اندکی پس از موفقیت های آلمان در حمله بهاری که ارتش های متفقین را تا مسافت زیادی عقب راند، در شرایط مشکوکی هنگام شنا غرق شد. اگرچه رسماً یک تصادف بود، اما سوءظن به خودکشی در مورد مرگ او وجود داشت. وی برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه) شده است.
جان فردریک بویس کومب (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. وی قبل و در طول جنگ جهانی دوم افسر ارتش بریتانیا بود. او دو بار به خاطر خدمتش در نبرد صحرای غربی، نشان خدمات ممتاز دریافت کرد، پیش از آنکه در آوریل ۱۹۴۱ اسیر شود و نزدیک به دو سال و نیم را به عنوان اسیر جنگی در ایتالیا بگذراند. او در سپتامبر ۱۹۴۳، زمانی که ایتالیا از نیروهای محور عقب نشینی کرد، آزاد شد و به خاک متفقین بازگشت و از اکتبر ۱۹۴۴ تا پایان جنگ، فرماندهی یک تیپ زرهی را بر عهده داشت. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
الکساندر استانهوپ کاب (; – ) فرد نظامی اهل راج بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب ویکتوریا شده است.
باسیل اوبری کود (; – ) افسر ارشد ارتش بریتانیا بود. او در طول جنگ جهانی دوم و بلافاصله پس از آن فرماندهی گردان، تیپ و لشکر را بر عهده داشت، اما بیشتر به عنوان فرمانده تیپ ۲۷ مشترک المنافع بریتانیا در طول جنگ کره شناخته می شود. پس از درگیری در کره، او فرماندهی لشکر دیگری را بر عهده داشت و سپس قبل از بازنشستگی، یک مقام ارشد اداری در ارتش داشت. در دوران بازنشستگی، او ارتباط خود را با ارتش ادامه داد و به عنوان سرهنگ هنگ سابق خود خدمت کرد و در نوشتن تاریخ رسمی بریتانیا از جنگ کره کمک کرد. او همچنین به عنوان معاون ستوان ویلتشایر منصوب شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده است.
ویلیام هنری کلینتون (؛ ۲۳ دسامبر ۱۷۶۹ – ۱۵ فوریه ۱۸۴۶) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او افسر ارتش بریتانیا و سیاستمداری بود که در جنگ های انقلاب فرانسه، جنگ های ناپلئونی و جنگ های لیبرال حضور داشت. او همچنین نوه ادمیرال جورج کلینتون و برادر بزرگتر سپهبد سر هنری کلینتون بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
چارلز منسفیلد کلارک (; – ) نظامی و سیاست مدار اهل بریتانیا بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که از سال ۱۹۰۳ تا ۱۹۰۷ فرماندار مالت بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان سلطنتی ویکتوریایی شده است.
نگارخانه اینترنتی هنر () یک گالری هنری مجازی اینترنتی است که در آن این نمایشگاه هنرهای بصری تاریخی اروپا را به نمایش می گذارد که عمدتاً مربوط به دوره های باروک، گوتیک و رنسانس است که برای استفاده آموزشی و شخصی در دسترس است. در این وبگاه بیش از ۴۸٬۶۰۰ اثر هنری از بیش از ۴٬۰۰۰ هنرمند موجود است که به همراه اطلاعاتی دربارهٔ اثر و خالق آن در یک پایگاه داده قابل جستجو ارائه شده است. بیشتر آثار به نمایش درآمده در این وبگاه مشمول حق تکثیر نمی شود؛ چرا که اثر پیش از سال ۱۹۰۰ خلق شده یا صاحب اثر بسیار پیش تر از ۱۹۰۰ به دنیا آمده است.
لرد فردریک کاوندیش (؛ اوت ۱۷۲۹ – ۲۱ اکتبر ۱۸۰۳) فیلد مارشال ارتش بریتانیا بود. او سیاستمدار حزب ویگ بود. پس از خدمت به عنوان دستیار دوک کامبرلند در آلمان در مراحل اولیه جنگ هفت ساله، او تحت فرماندهی چارلز اسپنسر، سومین دوک مارلبورو، در حمله به سنت مالو خدمت کرد و سپس در حمله به شربورگ شرکت داشت. کاوندیش در طول عملیات مجدد پس از نبرد فاجعه بار سنت کاست، فرماندهی گارد عقب را بر عهده داشت و به اسارت درآمد. پس از آزادی، شاهزاده فردیناند از برانسویک فرماندهی یک تیپ از سواره نظام را به او سپرد که او آن را در ژوئن ۱۷۶۲ به پیروزی در نبرد ویلهلمستال رساند.
لارنس کار (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده است.
رابین مکدونالد کارنگی (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که به سمت وزیر ارتش منصوب شد. او در آسایشگاه سالزبری با آرامش درگذشت. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده است.
تامپسون کپر (؛ ۲۰ اکتبر ۱۸۶۳ – ۲۷ سپتامبر ۱۹۱۵ (aged 51)) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که در جنگ دوم بوئر حضور داشت و در طول جنگ جهانی اول فرمانده یک لشکر بود. در نبرد لوس در سال ۱۹۱۵، کاپر هنگام شناسایی خط مقدم در جریان حمله لشکر خود به مواضع آلمان، توسط یک تک تیرانداز مورد اصابت گلوله قرار گرفت. او روز بعد در یک ایستگاه پاکسازی تلفات بر اثر جراحات وارده به هر دو ریه درگذشت. قبر او در گورستان عمومی لیلرز در همان نزدیکی است. کاپر افسری فعال و پرانرژی بود که تنها شش ماه قبل از مرگش در یک انفجار تصادفی نارنجک زخمی شده بود. کمی قبل از این زخم، او توسط پادشاه جورج پنجم به خاطر خدمتش در فرماندهی لشکر خود در طول نبرد اول ایپر، به مقام شوالیه مفتخر شده بود. فیلد مارشال سر جان فرنچ در مورد مرگ او اظهار داشت: «او یک رهبر بسیار برجسته و توانمند بود و مرگ او به شدت احساس خواهد شد.» او همچنین یک مورخ نظامی مشتاق بود و مقالات جمع آوری شده او در حال حاضر در مرکز بایگانی نظامی لیدل هارت در کالج کینگ لندن نگهداری می شود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
ریچارد ساویج، چهارمین ارل ریورز (; ca. 1654 – 18 august ) نظامی و سیاست مدار اهل پادشاهی انگلستان بود. او افسر ارشد ارتش در ارتش انگلیس و سپس بریتانیا بود. پسر دوم توماس سویج، ارل سوم ریورز و همسر اولش الیزابت اسکروپ، سویج پس از مرگ برادر بزرگترش توماس در سال ۱۶۸۰، ویسکونت کولچستر لقب گرفت و تا زمان مرگ پدرش، ارل سوم، در سال ۱۶۹۴، با این عنوان منصوب می شد. سویج به عنوان سرلشکر مهمات و پاسبان برج خدمت کرد و برای مدت کوتاهی به جای جیمز باتلر، دوک دوم اورموند، تا زمان مرگش در سال ۱۷۱۲، فرمانده کل قوا بود.
جورج آگوستوس هربرت، یازدهمین ارل پمبروک (؛ ۱۰ سپتامبر ۱۷۵۹ – ۲۶ اکتبر ۱۸۲۷) نظامی و سیاست مدار اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. هربرت پس از ترک هارو، در سال ۱۷۷۵ به عنوان پرچمدار در دوازدهمین هنگ پیاده منصوب شد و طی پنج سال بعد به همراه کشیش ویلیام کاکس و کاپیتان جان فلوید به سراسر قاره سفر کرد و از فرانسه، اتریش، اروپای شرقی، روسیه و ایتالیا بازدید کرد. هربرت در سال ۱۷۷۸ به درجه کاپیتانی در هنگ ۷۵ پیاده ارتقا یافت و بعداً در همان سال به اولین دراگون سلطنتی منتقل شد. در سال ۱۷۸۱، او به هنگ ۲۲ دراگون منتقل شد و سال بعد به درجه سرهنگ دومی در گارد ۲ دراگون ارتقا یافت. در آغاز جنگ های انقلاب فرانسه، هربرت در فلاندرز درگیر شد، جایی که فرماندهی گارد ۲۳ دراگون را بر عهده داشت و با نیروهای پروس و اتریش ارتباط برقرار می کرد. او همچنین در محاصره والنسین (۱۷۹۳) فعال بود و در اواخر همان سال یک پست دشمن را در هوندسلویت، نزدیک دانکرک، تصرف کرد.
هنری اسپنسر پالمر (؛ ۳۰ آوریل ۱۸۳۸ – ) مهندس نقشه برداری، نظامی و سیاستمدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که به خاطر کارش در توسعه بندر یوکوهاما در امپراتوری ژاپن به عنوان مشاور خارجی دولت ژاپن شناخته می شود.
هنری هربرت، دهمین ارل پمبروک (; – ) یک افسر نظامی، سیاستمدار و درباری بریتانیایی بود که از سال ۱۷۶۱ تا ۱۷۶۳ به عنوان لرد خوابگاه خدمت می کرد. او به خاطر مهارتش در آموزش اسب سواری مشهور بود. کشتی معروف کاپیتان جیمز کوک، اچ ام اس اندیور، که قبلاً ام اس ارل پمبروک نام داشت، در سال ۱۷۶۵ به آب انداخته شد و به نام دهمین ارل نامگذاری شد.
جورج نوجنت، بارونت اول (; – ) فیلد مارشال ارتش بریتانیا بود. پس از حضور به عنوان افسر جزء در جنگ انقلاب آمریکا، در طول لشکرکشی فلاندرز، در کنار گارد کلداستریم تحت فرماندهی دوک یورک جنگید. سپس فرماندهی داوطلبان باکینگهام شایر را در عملیات سنت آندریا و تویل در رودخانه وال بر عهده داشت و در عقب نشینی فاجعه بار از راین شرکت کرد. او به فرماندهی ناحیه شمالی ایرلند رسید و در این سمت نقش مهمی در آرام کردن مردم بلفاست در طول شورش ایرلند ایفا کرد و سپس آجودان کل در ایرلند شد. او فرماندار جامائیکا، فرمانده ناحیه غربی در انگلستان، فرمانده ناحیه کنت در انگلستان و در نهایت فرمانده کل قوا در هند شد.
ویلیام دوتی مورگان (؛ ۱۵ دسامبر ۱۸۹۱ – ۱۳ مه ۱۹۷۷) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارتش بریتانیا بود. در طول جنگ جهانی دوم، او به عنوان رئیس ستاد فیلد مارشال هارولد الکساندر خدمت کرد و بعداً به عنوان فرمانده عالی متفقین در صحنه عملیات مدیترانه جانشین او شد. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده است.
گروه گیمینگ اینوویشن () شرکت شرط بندی ورزشی نروژی است، که در سال ۲۰۰۸ تأسیس شد.
زندگی برجسته ترین نقاشان، پیکرتراشان و معماران () مجموعه ای از زندگی نامه های هنرمندان است که توسط نقاش و معمار ایتالیایی قرن شانزدهم، جورجو وازاری نوشته شده است و «شاید معروف ترین و حتی امروزه، پرخواننده ترین اثر ادبی قدیمی دربارهٔ هنر» است، و آن را «یکی از تأثیرگذارترین نوشته های رنسانس ایتالیایی در مورد هنر»، و «اولین کتاب مهم در تاریخ هنر» می دانند. وازاری این اثر را در دو نسخه گوناگون منتشر کرد که تفاوت های اساسی بین آنها وجود داشت. نسخهٔ اول، دو جلدی و در ۱۵۵۰ میلادی؛ و نسخهٔ دوم، سه جلدی و در ۱۵۶۸ منتشر شد (که معمولاً این چاپ دوم، ترجمه و به آن اشاره می شود). یکی از تغییرات مهم، افزایش توجه به هنر ونیزی در ویرایش دوم بود، حتی اگر وازاری همچنان مورد انتقاد قرار گرفت و از آن زمان تاکنون به دلیل تأکید بیش از حد بر هنر زادگاهش فلورانس مورد انتقاد قرار گرفته است. این کتاب در ایران با عنوان «زندگی هنرمندان» ترجمه و توسط انتشارات سوره مهر منتشر شده است.
جمهوری سوسیالیستی خودمختار نخجوان شوروی (آذربایجانی: , , (به آذربایجانی: , ، ) یک جمهوری خودمختار درون اتحاد جماهیر آذربایجان شوروی بود که خود یک جمهوری در داخل اتحاد جماهیر شوروی بود. این جمهوری خودمختار در ۱۶ مارس ۱۹۲۱ تشکیل شد و در ۹ فوریه ۱۹۲۴ بخشی از آذربایجان شوروی شد. اولین پرچم نخجوان شوروی در سال ۱۹۳۷ معرفی شد و حاوی متن آذربایجانی و ارمنی بود. در دهه ۱۹۴۰، زمانی که الفبای لاتین آذربایجانی با سیریلیک جایگزین شد، پرچم قبلی با پرچم شوروی با متن سیریلیک آذربایجانی "Нахчыван МССР " به رنگ طلایی و نوار آبی تیره در امتداد فس جایگزین شد. در سال ۱۹۹۰ این جمهوری به جمهوری خودمختار نخجوان در جمهوری آذربایجان تبدیل شد. تاریخ. جنگ و انقلاب. در سال های پایانی جنگ جهانی اول، نخجوان صحنه خونریزی بین ارمنی ها و آذربایجانی ها بود که هر دو ادعای مالکیت این منطقه را داشتند. تا سال ۱۹۱۴، جمعیت ارمنی ها اندکی به ۴۰ درصد کاهش یافت، در حالی که جمعیت آذری ها به حدود ۶۰ درصد افزایش یافت. پس از انقلاب فوریه ۱۹۱۷، منطقه تحت اختیار کمیته ویژه ماورای قفقاز دولت موقت روسیه و متعاقباً جمهوری کم دوام فدرال دموکراتیک ماوراء قفقاز در
سال ۱۹۱۸ قرار گرفت. هنگامی که این جمهوری در ماه مه ۱۹۱۸ منحل شد، نخجوان، قره باغ کوهستانی، زنگزور (امروزه استان سیونیک ارمنستان و بخشی از استان وایوتس دزور) و قزاق به شدت بین دولت های تازه تأسیس و کم دوام جمهوری دمکراتیک ارمنستان (DRA) و جمهوری دموکراتیک آذربایجان (ADR) مورد مناقشه قرار گرفتند. در ژوئن ۱۹۱۸، این منطقه به اشغال عثمانی درآمد. عثمانی ها ۱۰۰۰۰ ارمنی را قتل عام کردند و ۴۵ روستای آنها را با خاک یکسان کردند. بر اساس شرایط آتش بس مودروس، عثمانی ها موافقت کردند که نیروهای خود را از ماوراء قفقاز خارج کنند تا راه را برای حضور نظامی آتی بریتانیا باز کنند. تحت اشغال بریتانیا، سر الیور واردروپ، کمیسر ارشد بریتانیا در قفقاز جنوبی، پیشنهادی مرزی را برای حل مناقشه ارائه کرد. به اعتقاد واردروپ، ادعاهای ارامنه علیه آذربایجان نباید فراتر از مرزهای اداری استان ایروان سابق (که تحت حاکمیت امپراتوری روسیه پیشین نخجوان را در بر می گرفت) فراتر رود، در حالی که آذربایجان باید به استان های باکو و الیزابتپل محدود می شد. این پیشنهاد هم از سوی ارامنه (که نمی خواستند از ادعای خود در قزاق، زنگزور و قره باغ کوهستانی دست بکشند
) و هم از سوی آذری ها (که دست کشیدن از ادعای خود در مورد نخجوان را غیرقابل قبول می دانستند) رد شد. با ادامه اختلافات بین هر دو کشور، به زودی آشکار شد که صلح شکننده تحت اشغال بریتانیا دوام نخواهد آورد. در دسامبر ۱۹۱۸، جعفرگولو خان نخجوانسکی با حمایت حزب مساوات آذربایجان، جمهوری ارس را در آویزد نخجوان از استان ایروان سابق که توسط واردروپ به ارمنستان واگذار شده بود، اعلام کرد. دولت ارمنستان دولت جدید را به رسمیت نشناخت و نیروهای خود را برای تسلط بر آن به منطقه فرستاد. این درگیری به زودی به جنگ خشونت آمیز ارس تبدیل شد. با این حال، در اواسط ژوئن ۱۹۱۹، ارمنستان موفق شد کنترل نخجوان و کل قلمرو جمهوری خودخوانده را برقرار کند. سقوط جمهوری ارس باعث تهاجم ارتش منظم آذربایجان شد و در پایان ماه ژوئیه، نیروهای ارمنی مجبور شدند شهر نخجوان را به آذری ها رها کنند. باز هم خشونت های بیشتری شروع شد و حدود ده هزار ارمنی کشته شدند و چهل و پنج روستای ارمنی ویران شدند. در همین حال، انگلیسی ها که از اوضاع احساس ناامیدی و نسبت به حفظ کنترل بر منطقه خود را ناتوان می دیدند، در اواسط سال ۱۹۱۹ تصمیم به عقب نشینی از منطقه گرفتند. با این حا
ل، جنگ بین ارمنی ها و آذری ها ادامه داشت و پس از یک رشته درگیری که در سراسر منطقه نخجوان رخ داد، توافق آتش بس منعقد شد. با این حال، آتش بس کوتاه مدت دوام آورد و در اوایل مارس ۱۹۲۰، درگیری های بیشتری، عمدتاً در قره باغ، بین ارامنه قره باغ و ارتش منظم آذربایجان درگرفت. این امر باعث درگیری در مناطق دیگر با جمعیت مختلط از جمله نخجوان شد. شوروی سازی. در ژوئیه ۱۹۲۰، ارتش سرخ یازدهم شوروی به این منطقه حمله و آن را اشغال کرد و در ۲۸ ژوئیه جمهوری سوسیالیستی خودمختار شوروی نخجوان را با «روابط نزدیک» با جمهوری آذربایجان شوروی اعلام کرد. در نوامبر، در آستانه تصرف ارمنستان، بلشویک ها برای جلب حمایت عمومی، قول دادند که نخجوان را به همراه قره باغ و زنگزور به ارمنستان اختصاص دهند. این امر زمانی محقق شد که نریمان نریمانوف، رهبر آذربایجان بلشویکی، اعلامیه ای را در جشن «پیروزی قدرت شوروی در ارمنستان» صادر کرد و اعلام کرد که نخجوان و زنگزور باید به عنوان نشانه ای از حمایت مردم آذربایجان از مبارزه ارمنستان علیه دولت سابق جمهوری دمکراتیک ارمنستان به مردم ارمنستان اهدا شود. ولادیمیر لنین، اگرچه از این اقدام به عنوان «برادری عظیم شو
رویانه» که در آن «مرزها در میان خانواده مردم شوروی معنی ندارد» استقبال کرد، اما با این طرح موافقت نکرد و در عوض خواستار مشورت با مردم نخجوان در یک همه پرسی شد. بر اساس ارقام رسمی این همه پرسی که در آغاز سال ۱۹۲۱ برگزار شد، ۹۰ درصد از جمعیت نخجوان می خواستند «با حقوق جمهوری خودمختار» در جمهوری آذربایجان شوروی قرار گیرند. تصمیم برای تبدیل نخجوان به عنوان بخشی از آذربایجان امروزی در ۱۶ مارس ۱۹۲۱ در معاهده مسکو بین روسیه بلشویستی و ترکیه تثبیت شد. قرارداد بین روسیه شوروی و ترکیه همچنین خواستار الحاق آویزد سابق شرور-درالگز (که دارای اکثریت قاطع آذری بود) به نخجوان بود، که به ترکیه اجازه داد تا با جمهوری آذربایجان شوروی مرز مشترک داشته باشد. این قرارداد در ۲۳ اکتبر در معاهده قارص مجدداً تأیید شد. بنابراین، در ۱۶ مارس ۱۹۲۱ جمهوری خودمختار نخجوان شوروی تأسیس شد. در ۹ فوریه ۱۹۲۴، اتحاد جماهیر شوروی به طور رسمی نخجوان شوروی را تحت صلاحیت جمهوری آذربایجان شوروی قرار داد. قانون اساسی آن در ۱۸ آوریل ۱۹۲۶ به تصویب رسید. بزرگداشت. در سال ۲۰۰۸، بانک ملی آذربایجان یک جفت سکه یادبود طلا و نقره برای هشتاد و پنجمین سالگرد ایجاد
جمهوری خودمختار شوروی سوسیالیستی نخجوان ضرب کرد.
نوستالژی برای اتحاد جماهیر شوروی () یا نوستالژی شوروی یک پدیده اجتماعی به صورت نوستالژی برای دوران شوروی (۱۹۲۲–۱۹۹۱) است، که می تواند برای سیاست، جامعه، فرهنگ یا صرفاً زیبایی شناسی آن باشد. چنین نوستالژی ای در میان مردم روسیه و سایر کشورهای پس از شوروی، و همچنین در میان افرادی که در اتحاد جماهیر شوروی متولد شده اند، اما مدت هاست که در خارج از کشور زندگی می کنند، و حتی در میان کمونیست ها و هواداران اتحاد جماهیر شوروی از جاهای دیگر جهان رخ می دهد. در سال ۲۰۰۴، کانال تلویزیونی نوستالژیا، لوگوی آن با تصاویر تزیین شده چکش و داس، در روسیه راه اندازی شد. نظرسنجی. از زمان سقوط اتحاد جماهیر شوروی و بلوک شرق، نظرسنجی سالانه توسط مرکز لوادا نشان می دهد که بیش از ۵۰ درصد از جمعیت روسیه از فروپاشی آن ابراز تاسف کرده اند، تنها استثنا در سال ۲۰۱۲ است که حمایت از اتحاد جماهیر شوروی به پایین تر از این میزان رسید. یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۸ نشان داد که ۶۶ درصد از روس ها از سقوط اتحاد جماهیر شوروی پشیمان اند که یک رکورد ۱۵ ساله را به نام خود ثبت کرد و اکثر این نظرات پشیمان کننده متعلق به افراد بالای ۵۵ سال بود. در ارمنستان، ۱۲ درصد
از پاسخ دهندگان گفتند که فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی خوب بود، در حالی که ۶۶ درصد گفتند که فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی لطمه زد. در قرقیزستان، ۱۶ درصد از پاسخ دهندگان گفتند که فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی خوب بود، در حالی که ۶۱ درصد گفتند که این کار لطمه زد. یک نظرسنجی در سال ۲۰۱۲ که توسط بنیاد کارنگی انجام شد نشان داد که ۳۸ درصد از ارامنه موافق هستند که کشورشان «همیشه به رهبری مانند استالین نیاز خواهد داشت». یک نظرسنجی که در سال ۲۰۱۹ انجام شد نشان داد که ۵۹ درصد از مردم روسیه معتقدند که دولت شوروی «از مردم عادی مراقبت می کرد». یک نظرسنجی که در سال ۲۰۲۰ انجام شد نشان داد که ۷۵ درصد از مردم روسیه معتقدند دوران شوروی «بهترین زمان» در تاریخ این کشور بوده است. دلایل. بر اساس نظرسنجی ها، آنچه در مورد اتحاد جماهیر شوروی سابق مغفول مانده است، سیستم اقتصادی مشترک آن بود که حد اقلی از ثبات مالی را فراهم می کرد. اصلاحات اقتصادی نئولیبرالی پس از سقوط اتحاد جماهیر شوروی و بلوک شرق استانداردهای زندگی برای عموم مردم را ناگوار کرد. سیاست های مرتبط با خصوصی سازی باعث شد تا بیشتر اقتصاد کشور به دست یک الیگارشی تجاری تازه حاکم شده
بیفتد. احساس تعلق به یک ابرقدرت بزرگ دلیل دومی برای نوستالژی بود. بسیاری از تجربیات خود در دهه ۱۹۹۰ احساس تحقیر و خیانت شدگی کردند و این تحولات را به گردن مستشاران قدرت های غربی انداختند، به ویژه با نزدیک شدن ناتو به حوزه نفوذ روسیه.
سانت آندرئا دلا واله () یک بازیلیکا کوچک در شهر رم ایتالیاست. قرار بود ساخت این کلیسا در ۱۵۸۲ آغاز شود، اما مراحل اولیه ساخت از سال ۱۵۹۰ و با طرحی از جاکومو دلا پورتا و پی یر پائولو اُلیویری شروع شد. طراحی داخلی کلیسا در سال ۱۶۵۰ به پایان رسید و تغییراتی توسط فرانچسکو گریمالدی بدان افزوده شد. طراحی و ساخت تزئینات داخلی گنبد کلیسا توسط جووانی لانفرانکو و دومنیکینو که هر دو از شاگردان آنیباله کاراچی بودند، صورت پذیرفت و نخستین نمازخانه در سمت راست کلیسا در سال ۱۶۷۰ توسط کارلو فونتانا طراحی شد و در آن تندیس هایی اثر آنتونیو راجی دیده می شود. در این کلیسا دو تهی گور پیوس دوم و پیوس سوم وجود دارد. نخستین پردهٔ اپرای "توسکا" جاکومو پوچینی در سانت آندرئا دلا واله رخ می دهد.
Fizz buzz یک بازی گروهی کلمات برای کودکان است تا به آنها در مورد تقسیم آموزش دهد. بازیکنان به نوبت به صورت افزایشی شمارش می کنند و هر عددی را که بر سه بخش پذیر باشد با کلمه "fizz" و هر عددی را که بر پنج بخش پذیر باشد با کلمه "buzz" جایگزین می کنند. نحوه بازی. بازیکنان معمولاً در یک دایره می نشینند. اولین بازیکن عدد "۱" را می گوید و بازیکنان به نوبت می شمارند. به این ترتیب هر عددی که بر سه بخش پذیر باشد با کلمه "fizz" و هر عددی که بر پنج بخش پذیر باشد با کلمه "buzz" جایگزین می شود. اعدادی که بر ۱۵ بخش پذیر هستند تبدیل به Fizz "buzz" می شوند. بازیکنی که تردید کند یا اشتباه کند از بازی حذف می شود. به عنوان مثال، یک نمونه از بازی فیز باز به صورت زیر شروع می شود: مدل های دیگر بازی. در برخی از نسخه های بازی می توان به جای آن از قوانین تقسیم پذیری دیگری مانند تقسیم پذیری بر ۷ استفاده کرد. قانون دیگری که ممکن است برای پیچیده تر کردن بازی استفاده شود این است که اعداد حاوی یک رقم نیز شامل قانون جایگزینی با کلمه می شوند (به عنوان مثال، ۵۲ از همان قانون برای عددی که بر ۵ بخش پذیر است استفاده می کند چون در آن رقم ۵ وجود د
ارد).
سانت آنیزه این آگونه () یک کلیسای باروک قرن هفدهمی در شهر رم ایتالیا می باشد که رو به پیاتسا ناوونا و در مکانی واقع شده است که آنیزه مقدس (یکی از قدیسه های دوران آغازین تاریخ مسیحیت) به شهادت رسید. ساخت این کلیسا در سال ۱۶۵۲ آغاز شد و معماران اصلی آن جیرولامو رائینالدی، کارلو رائینالدی و فرانچسکو بورومینی بودند. این کلیسا امروزه علاوه بر مراسم مذهبی، مکان برگزاری موسیقی کلاسیک، موسیقی مجلسی و اپرا است. در این کلیسا پیکره ها و تندیس هایی از مجسمه سازان نامداری چون ارکوله فراتا، آنتونیو راجی، دومنیکو گوئیدی وجود دارد و فوارهٔ چهار رودخانه جان لورنتسو برنینی نیز درست در جلوی کلیسا ساخته شده است. آویزها و بخش های سه گوش زیر گنبد، بر پایهٔ فضایل چهارگانه، توسط یکی از شاگردان و پیروان برنینی به نام جووانی باتیستا گائولی نقاشی شده است. عبارت "in agone" (این آگونه) در عنوانِ این کلیسا، ارتباطی با واژه های agony (رنج و عذاب) و martyr (شهادت) ندارد. «"این آگونه"» در واقع نام باستانی پیاتسا ناوونا است و ریشه ای یونانی دارد که به معنای «در جایگاه حریفان» است؛ چرا که این کلیسا در مکان یک استادیوم ورزشی باستانی به سبک یونا
نی ها ساخته شده بود.
جَزایِر خودمُختار مَجمَع الجَزایِر قَمَر واحد تقسیمات کشوری مجمع الجزایر قمر است. قمر یک جمهوری فدرال است که به چهار جزیره خودمختار تقسیم بندی شده است. گرند کومور بزرگترین جزیره کشور قمر است و پایتخت ملی که شهر مورونی است در آن قرار دارد. موهلی کوچک ترین جزیره خودمختار است و آنژوان یک جزیره آتشفشانی است. مایوت جزیره ای تحت مناقشه است بین قمر و فرانسه که تحت نظارت فرانسه قرار دارد. هر جزیره خودمختار جزایر کوچکتری را در مرز خود دارد. هر یک از جزایر خودمختار یک قانون اساسی، رئیس جمهور و مجلس دارد که از دولت مرکزی جدا است.
جیرولامو رائینالدی (؛ ۴ مه ۱۵۷۰–۱۵ ژوئیه ۱۶۵۵) معمار سبک تکلف گرایی اهل ایتالیا بود. وی یکی از رقیبان موفق جان لورنتسو برنینی بود. شهرت پسرش کارلو رائینالدی که معمار سبک باروک بود، از خودش هم فراتر رفت. وی از شاگردان دومنیکو فونتانا بود و با جاکومو دلا پورتا همکاری می کرد.
کارلو رائینالدی (؛ – ) معمار باروک اهل ایتالیا و فرزند معمار تکلف گرای ایتالیایی جیرولامو رائینالدی بود. نمای بیرونی کلیسای سانت آندرئا دلا واله را او طراحی نموده است.
سان کارلو آل کورسو () یک بازیلیکا کوچک در شهر رم واقع در خیابان کورسو است. این کلیسا، وقف امبروس مقدس و کارلو بورومئو مقدس است. ساخت این بازیلیکا در سال ۱۶۱۰ آغاز شد و دکوراسیون داخلی آن توسط جاکومو فانچلی و کوزیمو فانچلی انجام شد. نمازخانهٔ سانت اولاف در سمت چپ شبستان کلیسا به اولاف دوم پادشاه نروژ تقدیم شده است که پس از گرویدن به دین مسیحیت، در نبرد استیکلستاد در سال ۱۰۳۰ میلادی به شهادت شد.
روث روشه، بارونس فرموی (؛ ؛ – ) ندیمه، نوازنده پیانو، و آریستوکراسی (طبقه) ارمنی تبار اهل بریتانیا بود. زندگی نامه. وی در در به دنیا آمد و از فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون شد. وی در در سن سالگی در درگذشت.
چارلز همیلتون آیده (؛ ؛ – ) مؤلف (پدیدآور)، رمان نویس، نویسنده و شاعر ارمنی تبار اهل فرانسه-بریتانیا بود. زندگی نامه. وی در ۱۸۲۶ در پاریس به دنیا آمد. پدری وی که یک تاجر ارمنی بود زمانی که وی چهار سال سن داشت در یک دوئل کشته شد. وی توسط مادرش که دختر آدمیرال بریتانیایی در لندن بزرگ شد. وی از دانشگاه بن فارغ التحصیل گشت. وی به مدت ۷ سال در ارتش بریتانیا خدمت نمود. وی در ۱۳ دسامبر ۱۹۰۶ در سن ۸۰ سالگی در لندن درگذشت.
جک چارلز استن مور آقازاریان ( ؛ – ) فرد نظامی ارمنی تبار اهل فرانسه بود. وی افسر نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا بود. زندگی نامه. وی در ۲۷ اوت ۱۹۱۵ در لندن به دنیا آمد . نوئل آقازاریان برادر وی بود. وی همچنین برنده جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه) و صلیب جنگ ۱۹۴۵–۱۹۳۹ (فرانسه) شد. وی در ۲۹ مارس ۱۹۴۵ در سن ۲۹ سالگی در اردوگاه کار اجباری فلوسنبورگ به اتهام جاسوسی اعدام شد.
جولیان سائول دیوید (؛ ؛ زادهٔ ) مجری تلویزیون و آکادمیسین مورخ نظامی ارمنی تبار اهل بریتانیا بود. وی در فعالیت می کند. زندگی نامه. وی با نام جولیان سائول داویدیان () در مارس ۱۹۶۶ در مونماوت به دنیا آمد و از ، با مدرک ام ای در رشته تاریخ از دانشگاه ادینبرو و با مدرک پی اچ دی از دانشگاه گلاسگو فارغ التحصیل گشت.
گریگوری پل جوردن ( ؛ – ) پزشک و آموزگار ارمنی تبار اهل هند-بریتانیا بود. زندگی نامه. وی در ۱۸۵۸ در کلکته به دنیا آمد وی خواهرزاده پل چاتر بود وی در سال ۱۸۸۰ با مدرک کارشناسی پزشکی و جراحی از دانشگاه ادینبرو فارغ التحصیل گشت. سپس در وین و پاریس ادامه تحصیل داد. وی در ۴ دسامبر ۱۹۲۱ در سن سالگی در لندن درگذشت.
گیلبرت بیبریان ( ؛ زادهٔ ) آهنگساز در سبک موسیقی کلاسیک و نوازنده گیتار ارمنی تبار اهل بریتانیا است. زندگی نامه. وی در ۱۹ فوریه ۱۹۴۴ در استانبول از والدینی ارمنی-یونانی تبار به دنیا آمد و در سال ۱۹۶۸ از فارغ التحصیل گشت.
نوئل آقازاریان (؛ ؛ – ) فرد نظامی ارمنی تبار اهل بریتانیا بود. وی در بین سال های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۱ در نیروی هوایی سلطنتی بریتانیا خدمت نمود. وی در نبردهای بریتانا و شمال آفریقا در جریان جنگ جهانی دوم مبارزه نمود زندگی نامه. وی در ۲۶ دسامبر ۱۹۱۶ در لندن به دنیا آمد . نوئل برادر جک و مونیک آقازاریان بود. وی در ۱۶ مهٔ ۱۹۴۱ در سن ۲۴ سالگی در جریان شمال آفریقا در نزدیکی کمبوت در لیبی ایتالیا کشته شد و در به خاک سپرده شد.
تامارا سدا گریگوریان (؛ ; – ) تهیه کننده تلویزیونی ارمنی تبار اهل بریتانیا بود. وی در زمینه هنر ویدئویی فعالیت می کرد. زندگی نامه. وی در ۵ ژوئیهٔ ۱۹۴۴ در دورست به دنیا آمد . وی در ۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۰۹ در سن ۶۵ سالگی درگذشت.
ایوان ولادیسلاو ( ؛ – درگذشته ) امپراطور(تزار) امپراتوری نخست بلغارستان از تقریبا اوت ۱۰۱۵ تا فوریه ۱۰۱۸ تزار بلغارستان بود. او گابریل رادومیر تزار قبلی و پسرعمویش که جانش را نجات داده بود را کشت و تاج و تخت بلغارستان را تصاحب کرد. بخاطر وضعیت ناامیدانه کشور بعد از جنگ چند دهه ای با امپراطوری روم شرقی و برای تحکیم وضعیتش تلاش کرد با باسیل دوم ملقب به بلغارکش قرارداد آتش بس امضا کند.بعد از شکست مذاکرات او مقاوت را ادامه داد و تلاش ناموفقی برای پس زدن بیزانس انجام داد. ایوان ولادیسلاو تلاش کرد ارتش بلغار را تقویت ببخشد،بسیاری از قلعه های بلغارستان را بازسازی کرد و حتی یک ضد حمله در برابر بیزانس ترتیب داد.ولی او در (دراج کنونی) شکست خورد و کشته شد.بعد از مرگش بیوه او، اکثر اشراف زادگان و مقامات دینی بلغارستان در نهایت تسلیم باسیل دوم شدند. باسیل به زودی آخرین باقی مانده های مقاومت را نیز در هم شکست و امپراطوری نخست بلغارستان را نابود کرد. ایوان ولادیسلاو میراث پیچیده ای دارد و از چشم افراد مختلف از یک قاتل بی رحم تا قهرمانی در پی نجات کشورش دیده می شود.نوادگان ایوان وارد اشراف زادگان روم شرقی شدند و به بالاترین
درجات سلسله مراتب بیزانس رسیدند. دو زن از خاندانش امپراطوریس شدند و بسیاری دیگر به درجات به درجات فرماندهی و مقامات عالی رتبه رسیدند. او یکی از اجداد ژان دوم بود. زندگی نامه. اوایل زندگی. ایوان ولادیسلاو پسر آهارون برادر امپراطور ساموئل کومسادزاگ از سلسه کومسادزاگ بود.در سال ۹۷۶ یا ۹۸۷ ساموئل دستور داد برادرش و تمام خانواده اش به جرم خیانت اعدام شوند.ایوان تنها بازمانده بود و جانش بخاطر دخالت عموزاده اش پسر ساموئل گابریل رادومیر نجات داده شد. از زندگی او در دهه های بعدی تا به دست آوردن قدرت اطلاعاتی در دسترس نیست.
گریگور گیرگوروف ( ؛ زادهٔ ) بوکسور در پروزن ارمنی تبار اهل بلغارستان است که در رقابت های بین المللی در مجموع موفق به کسب دو مدال طلا و یک مدال نقره شده است. زندگی نامه. وی در ۴ مارس ۱۹۶۸ در وارنا به دنیا آمد .