Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
روابط هند و بین النهرین () تا قبل از اسکندر مقدونی در سطح گسترده ای برقرار بوده است. تصور می شود که روابط سند تا بین النهرین در نیمه دوم هزاره سوم قبل از میلاد توسعه یافته است، و با انقراض تمدن دره سند پس از حدود ۱۹۰۰ قبل از میلاد متوقف شده باشد. ناحیهٔ بین النهرین حداقل از حدود ۳۲۰۰ سال قبل از میلاد مسیح، در چارچوب روابط مصر و بین النهرین، واسطه ای در تجارت محصولاتی از جمله مثلاً لاجورد بین آسیای جنوبی و مصر بوده است. یا اینکه حکاکی هایی از تمدن دره سند در موهنجودارو وجود دارد که با حکاکی هایی در شوش کامل تطابق داشته و یکسانند. گسترش نوسنگی (۹۰۰۰–۶۵۰۰ قبل از میلاد). خاستگاه خاور نزدیک کشاورزی جنوب آسیا، توسط علم باستان شناسی به طور کلی پذیرفته شده است. مهرگره یکی از قدیمی ترین مکان هایی است که شواهدی از کشاورزی و گله داری در جنوب آسیا دارد، گله هایی عظیم از بز، گوسفند و گاو، خانه های مستطیل شکل مهرگره و مجسمه های زنانه اساساً همگی مشابه خانه های خاور نزدیک باستان است. بعنوان مثال مجسمه باروری فرهنگ بین النهرین، متعلق به ۶۰۰۰–۵۱۰۰ قبل از میلاد با مجسمه باروری کشف شده از مهرگره در دره سند، حدود ۳۰۰۰ ق.م. یکسان
ند و الهه های باروری دوره نوسنگی در مهرگره شبیه الهه های خاور نزدیک هستند. همه آنها بخشی از سنت «پیکره های ناهید» دوران نوسنگی هستند، سینه ها و باسن فراخ این مجسمه ها ارتباط با باروری و تولید مثل دارند. روابط زمینی و دریایی. کشتی های دریایی برای مردم در منطقه سند شناخته شده بودند، همان طور که توسط مهرهایی نشان داده شده است که کشتی هایی با پرندگان زمین یاب (دیشا-کاکا) را نشان می دهند که قدمت آنها بین ۲۵۰۰ تا ۱۷۵۰ قبل از میلاد است. در دوران باستان این تمدن ها به تکنولوژی دست پیدا کرده بودند که هنگامی که یک قایق در دریا گم می شد و زمینی فراتر از افق بود، پرندگانی که توسط دریانوردان رها می شدند تا خشکی را بیابند و برمی گشتند و بنابراین راه خشکی های پیرامون را نیز به کشتی ها نشان می دادند. مهرهای مختلفی از منطقه سند و خلیج فارس با تصویر کشتی های بسیار بزرگ مربوط به سنت های مختلف کشتی سازی، تاکنون کشف و شناخته شده است. مبادلات تجاری و فرهنگی. بسیاری از یافته های باستان شناسی نشان می دهد که تجارت دریایی در امتداد سواحل آفریقا و آسیا از چندین هزار سال پیش آغاز شده است. کالاهای هندی در بین النهرین. سرهای میخک (میخک صد
پر)، که تصور می شود منشأ آن ها از ملوک ها در دریای جنوب شرقی آسیا باشد، و متعلق به هزاره دوم پیش از میلاد بودند، در منطقه ای در ترقا (تل آشارا) پیدا شد. ژن های هندی در بین النهرین باستان. مطالعات ژنتیک از استخوان های یافت شده در تل آشارا، ارتباط با منطقه شبه قاره هند در دوران پارینه سنگی بالایی را نشان داد. ژن های یافت شده در این آثار باستانی در تل آشارا ارتباط انحصاری ژنتیکی با مردمانی امروزی ساکن در تبت و هیمالیا و لداخ و هند و پاکستان را آشکار ساخت. مطالعات دیگری نیز همچنین ارتباط بین جمعیت های بین النهرین و گروه های جمعیتی که اکنون در جنوب هند واقع شده اند، مانند تامیل ها را نشان داده اند. این واقعیت که نمونه های یافت شده و مورد مطالعه شامل هم مردان و هم زنها بودند که هر کدام در دوره ای متفاوت زندگی می کردند و هاپلوتیپ های متفاوتی را نشان می دادند، نشان می دهد که ماهیت حضور آن ها در بین النهرین طولانی مدت بوده است و نه صرفاً اتفاقی. و در نتیجه این احتمال وجود دارد که این ارتباط ژنتیکی در نتیجه جابجایی جمعیت در زمان های اخیر قطع شده باشد. اجداد نزدیک این نمونه های اسکلت های یافت شده می توانند همان جمعیت بن
یان گذاران شهر باستانی ترقا باشند، ترقا که یک مکان تاریخیست و احتمالاً در اوایل عصر برنز ساخته شده است، در زمانی که فقط کمی قبلتر از تاریخ گذاری سن اسکلت های هندی یافت شده است. افراد مورد مطالعه همچنین می توانستند نوادگان موج های مهاجرت قدیمی تری باشند که این ژن ها را از شبه قاره هند آورده اند. و می توان گفت که در میان آنها افرادی بودند که در تأسیس تمدن های بین النهرین دخیل بوده اند. به عنوان مثال، عموماً پذیرفته شده است که بنیانگذاران تمدن سومری ممکن است از خارج از منطقه آمده باشند، اما منشأ دقیق آنها هنوز محل بحث است. ژن های آسیای غربی در شمال هند. تحقیقات باستان شناسی اخیر بر اساس نمونه های DNA جمع آوری شده از سایت هاراپان رخیشاپور نشان می دهد که مهاجرت از آسیای غربی به شمال هند در اوایل ۱۲۰۰۰ سال پیش رخ داده است، و تبادلات فرهنگی تا حدود ۲۰۰۰ سال بعد نیز در حجم زیاد وجود داشته است. نوع خط و زبان ها. الفبای آرامی احتمالاً نمونه اولیه خط براهمی هند، نیای تمام خطوط هندی بوده است. اشکال بسیاری از حروف براهمی تأثیر واضح سامی را نشان می دهد. این انتقال احتمالاً در قرن هفتم قبل از میلاد انجام شده است. تطبیق خط آ
رامی با زبان هند و آریایی در هند به هیچ وجه ساده و سرراست نبوده است. علاوه بر این، خط براهمی در اصل از راست به چپ نوشته شده است. روابط بازرگانی میان ایرانیان و هندیان. شواهدی موجود است که از سده ۷ پیش از میلاد میان ایرانیان و هندیان پیوندهای بازرگانی برقرار بوده است و اینکه هندیان نه تنها با ایرانیان چه بسا با مردم بابل هم از راه خلیج فارس در تماس بوده و کالاهای بازرگانی خود را با آنها داد و ستد می نمودند. با کشف آثار باستانی موهنجودارو و هاراپا در هند و همانند آن در ایران در شهر سوخته، درستی این گفته تا حد فراوانی تأیید شده است. در ریگ ودا کتاب مقدس هندوان و یادگار دوران باستانی ودائی، دربارهٔ ایران و از پارتی ها با کلمه ای بنام (پارتاوا) یادشده است. طرح ها و نقش های جانوران، ابزارهای شکار، تزئینات و کنده کاری ها در آثار باستانی جیرفت نشان دهنده تعامل این تمدن با تمدن سومری و بین النهرین است. سومریها آرتتا را دروازهٔ بازرگانی با تمدن هاراپا (هند باستان) می نامیدند و تمدن آراتتا دروازهٔ بازرگانی سومر با تمدن هاراپا (هند باستان) بود. میمون رزوس شهر سوخته. یک ماکاک رزوس جوان - حدوداً پنج ساله در هنگام مرگ - طبق
همان شیوه های تشییع جنازه که برای نوزادان انسان استفاده می شد در قبرستانی در شهر سوخته دفن شده است و یک ظرف (مانند پیالهٔ آب) مخصوص مایعات که در آن زمان به عنوان یکی از هدایای تدفین در کنار متوفا دفن می شد نیز در این گور هم یافت شد که نشان می دهد که محتمل درواقع می توان گفت این میمون، با تشریفات انسان ها خاک شده بوده است. این نوع میمون در پوشش جانوری ایران وجود نداشته است، و این نوع میمون، از شرق هندوستان و چین به ایران آورده شده بوده است. اینجا می توان به سلسله ارتباطاتی که شهر سوخته در آن زمان با شمال هندوستان داشته است رسید. در آن زمان ازآنجا چوب آبنوس وارد می شده است، و ظروف سفالی تبادل می شده است و اکنون مشخص شده است که یک میمون از آن منطقه به ایران آورده شده بوده است.
تل آشارا () یا ترقا نام شهری باستانی است که در محلی در کرانه های فرات میانی در استان دیرالزور سوریه کشف شده است، تقریباً ۸۰ کیلومتر (۵۰ مایل) از مرز امروزی با عراق و در ۶۴ کیلومتری (۴۰ مایل) در شمال محوطه باستانی ماری در سوریه، نام آن در زمان نو آشوریان، سیرکو بوده است. ژن های هندی در بین النهرین باستان. مطالعات ژنتیک از استخوان های یافت شده در تل آشارا، ارتباط با منطقه شبه قاره هند در دوران پارینه سنگی بالایی را نشان داد. ژن های یافت شده در این آثار باستانی در تل آشارا ارتباط انحصاری ژنتیکی با مردمانی امروزی ساکن در تبت و هیمالیا و لداخ و هند و پاکستان را آشکار ساخت. این واقعیت که نمونه های یافت شده و مورد مطالعه شامل هم مردان و هم زنها بودند که هر کدام در دوره ای متفاوت زندگی می کردند و هاپلوتیپ های متفاوتی را نشان می دادند، نشان می دهد که ماهیت حضور آن ها در بین النهرین طولانی مدت بوده است و نه صرفاً اتفاقی. اجداد نزدیک این نمونه ها می توانند همان جمعیت بنیان گذاران ترقا باشند، ترقا که یک مکان تاریخیست و احتمالاً در اوایل عصر برنز ساخته شده است، در زمانی که فقط کمی قبلتر از تاریخ گذاری سن اسکلت های یافت شد
ه است. افراد مورد مطالعه همچنین می توانستند نوادگان موج های مهاجرت قدیمی تری باشند که این ژن ها را از شبه قاره هند آورده اند. و نمی توان از این امر غافل شد که در میان آنها افرادی بودند که در تأسیس تمدن های بین النهرین دخیل بوده اند. به عنوان مثال، عموماً پذیرفته شده است که بنیانگذاران تمدن سومری ممکن است از خارج از منطقه آمده باشند، اما منشأ دقیق آنها هنوز محل بحث است. کالاهای هندی در بین النهرین. سرهای میخک (میخک صدپر)، که تصور می شود منشأ آن ها از ملوک ها در دریای جنوب شرقی آسیا باشد، و متعلق به هزاره دوم پیش از میلاد بودند، در منطقه ای در ترقا (تل آشارا) پیدا شد.
نخست وزیر رومانی () رئیس دولت رومانی محسوب می شود. قبلا که دولت محدود به هیئت وزیران بود ، وی رئیس کابینه بود اما از سال ۱۹۶۵ در دوره جمهوری سوسیالیستی رومانی که مقامات دیگری علاوه بر کابینه به دولت اضافه شد، عنوان به نخست وزیر تغییر یافت.
رخیشاپور () سایت باستان شناسی ای واقع در هاریانا هندوستان است. این ایستگاه باستانشناسی از این لحاظ اهمیت دارد که، آزمایش های DNA ای که روی یک اسکلت انجام شد، و نتایج اعلام شدهٔ آن در سپتامبر ۲۰۱۸، نشان می دهد که DNA یافت شده هیچ گونه اثری از اصل و نسب استپ را شامل نمی شود، که این مطلب احتمالاً مطابق با نظریه مهاجرت آریایی هاست، که می گوید هندوآریایی ها پس از آن از استپ ها به هند مهاجرت کردند که تمدن هاراپا کم و بیش شروع به فروپاشی کرده بود. یکی دیگر از سایت های حفاری مرتبط و در نزدیکی منطقه رخیشاپور، سایت باستانشناسی منطقه میتاثال است که هنوز بررسی نگشته است.
پلیمریزاسیون پلاسما (یا پلیمریزاسیون تخلیه تابشی) از منابع پلاسما استفاده می کند تا یک تخلیه گازی ایجاد کند که انرژی مورد نیاز برای تکه تکه کردن مونومر گازی یا مایع که اغلب حاوی یک گروه عاملی وینیل است، فراهم می کند. این فرایند باعث آغاز پلیمریزاسیون می شود. پلیمرهایی که از این روش به وجود می آیند عموماً دارای انشعاب زیاد و دارای اتصال های عرضی زیاد هستند و به خوبی به سطوح جامد می چسبند. بزرگترین مزیت این فرایند این است که پلیمرها را می توان به طور مستقیم به سطح مورد نظر متصل کرد، در حالی که شاخه ها در حال رشد هستند، که مراحل لازم برای سایر فرآیندهای پوشش دهی مانند پیوند را کاهش می دهد. این روش برای ایجاد پوشش های بدون سوراخ با ضخامت ۱۰۰ پیکومتر تا ۱ میکرومتر با پلیمرهای نامحلول روی حلال بسیار کاربردی است. معرفی. در اوایل دهه ۱۸۷۰، «پلیمرهای» تشکیل شده توسط این فرایند شناخته شده بودند، اما در ابتدا بدون توجه به خواص آنها به عنوان محصولات جانبی ناخواسته همراه با تخلیه الکتریکی در نظر گرفته می شدند. تا دهه ۱۹۶۰ که خواص این پلیمرها مفید یافته شد. مشخص شد که می توان پوشش های پلیمری نازک بی عیب را روی فلزات تشکیل
داد، اگرچه برای لایه های بسیار نازک (&lt;10nm) اخیراً نشان داده شده است که یک ساده سازی بیش از حد است. با انتخاب نوع مونومر و چگالی انرژی به ازای مونومر، که به عنوان پارامتر Yasuda معروف است، می توان ترکیب شیمیایی و ساختار لایه نازک حاصل را در دامنه وسیعی تغییر داد. این لایه ها معمولاً بی اثر، چسبنده و دارای ثابت دی الکتریک پایین هستند. برخی از مونومرهای رایج پلیمریزه شده با این روش عبارتند از استایرن، اتیلن، متاکریلات و پیریدین. دهه ۱۹۷۰ پیشرفت های زیادی در پلیمریزاسیون پلاسما به همراه داشت، از جمله پلیمریزاسیون انواع مختلف مونومرها. با این حال تا همین اواخر مکانیسم های رسوب تا حد زیادی نادیده گرفته می شدند. از آنجایی که در این زمان بیشترین توجه به پلیمریزاسیون پلاسما در زمینه "پوشش دهی" ها بوده است، اما از آنجایی که کنترل ساختار پلیمری دشوار است، کاربردهای محدودی دارد. مکانیزم عملیات اولیه. تخلیه تابشی. پلاسما مخلوطی از الکترون ها، یون ها، رادیکال ها، ذرات خنثی و فوتون ها است. برخی از آنها در تعادل ترمودینامیکی موضعی هستند، و برخی دیگر در تعادل نیستند. حتی برای گازهای ساده مانند آرگون، این مخلوط می تواند پی
چیده باشد. برای پلاسماهای مونومرهای آلی، پیچیدگی می تواند به سرعت افزایش یابد زیرا بعضی از اجزای پلاسما به قطعات کوچکتر تبدیل می شوند و بعضی دیگر با هم تعامل می کنند و گونه های بزرگتری را ایجاد می کنند. تخلیه تابشی فرآیندی در پلیمریزاسیون است که الکترون های آزادی را تشکیل می دهد که از میدان الکتریکی انرژی می گیرند و سپس از طریق برخورد با مولکول های خنثی در فاز گاز انرژی را از دست می دهند. این منجر به ایجاد تعداد زیادی از مواد با واکنش پذیری شیمیایی بالا می شود که سپس باعث واکنش پلیمریزاسیون پلاسما می شود. فرایند تخلیه الکتریکی برای پلیمریزاسیون پلاسما روش «پلاسمای دماپایین» است، زیرا دماهای بالاتر باعث تجزیه شیمیایی می شود. این پلاسماها توسط یک جریان مستقیم، جریان متناوب یا ژنراتور فرکانس رادیویی تشکیل می شوند. انواع رآکتورها. چند طرح برای دستگاه های مورد استفاده در پلیمریزاسیون پلاسما وجود دارد که یکی از آنها Bell (نوع استاتیک) است که در آن گاز مونومر در محفظه واکنش قرار می گیرد، اما در داخل محفظه جریان نمی یابد. وارد می شود و بدون اینکه بخشی حذف شود، پلیمریزه می شود. این نوع راکتور در شکل ۱ نشان داده شده اس
ت. این راکتور دارای الکترودهای داخلی است و پلیمریزاسیون معمولاً در طرف کاتد انجام می شود. همه تجهیزات دارای ترموستات (دماپای) برای تنظیم دما و محیط خلاء برای تنظیم فشار هستند. عملیات: گاز مونومر در حالت گازی وارد راکتور نوع بل می شود و سپس توسط الکترودها به حالت پلاسما تبدیل می شود که ممکن است شامل رادیکال ها، آنیون ها و کاتیون ها باشد. سپس این مونومرها بر روی سطح کاتد یا برخی از سطوح دیگر، که توسط مکانیسم های مختلف بر روی دستگاه قرار گرفته و جزئیات آن در زیر بحث می شود، پلیمریزه می شوند. بعد از آن پلیمرهای رسوب شده در سطح پخش می شوند و شاخه های در حال رشد با ثبات ظاهراً یکسان را تشکیل می دهند. یکی نوع رآکتور محبوب دیگر جریان در میان راکتور (راکتور جریان پیوسته) است که الکترودهای داخلی نیز دارد، اما این راکتور به گاز مونومر اجازه می دهد در محفظه واکنش جریان یابد، همان طور که از نامش پیداست. این روش باید پوشش یکنواخت تری برای لایه رسوب پلیمری ایجاد کند. از مزیت آن جریان یافتن مونومرهای بیشتری در راکتور است تا پلیمر بیشتری رسوب کند. از معایب آن می توان به تشکیل «دم شعله» نام برد، این اتفاق زمانی رخ می دهد که پل
یمریزاسیون تا خط خلاء گسترش می یابد. سومین نوع محبوب راکتورها، راکتور بدون الکترود است. در این روش از یک سیم پیچ RF پیچیده شده روی دستگاه شیشه ای استفاده می شود، که از یک ژنراتور فرکانس رادیویی برای تشکیل پلاسما در داخل محفظه بدون حضور الکترودهای مستقیم استفاده می کند (به پلاسمای جفت شده القایی مراجعه کنید). سپس پلیمر می تواند در حالی که از طریق سیم پیچ RF به انتهای خلاءِ دستگاه رانده می شود، رسوب کند. عدم تجمع رسوب پلیمر بر روی سطح الکترود مزیت این روش است، که هنگام پلیمریزاسیون روی سطوح دیگر مطلوب است. نوع چهارم راکتور که محبوبیت آن در حال افزایش است، سیستم پلاسمای فشار اتمسفری است که برای ایجاد لایه های نازک رسوب پلیمری مفید است. این سیستم به سخت افزارهای ویژه شامل خلاء نیاز ندارد، که همین موضوع آن را برای استفاده صنعتی مطلوب می سازد. نشان داده شده است که پلیمرهای تشکیل شده در «فشار اتمسفری» می توانند با پلیمرهای سیستم های کم فشار، خواص مشابهی برای «پوشش دهی» ها داشته باشند. ویژگی های فرایند فیزیکی. تشکیل یک پلاسما برای پلیمریزاسیون به موارد زیادی از جمله موارد ذکر شده در ادامه بستگی دارد. یک الکترون با ان
رژی ۱–۱۰ الکترون ولت، و چگالی 109 تا 1012 الکترون در هر سانتیمتر مکعب، برای ایجاد حالت پلاسما مطلوب مورد نیاز است. تشکیل یک پلاسمای دماپایین اهمیت دارد. دمای الکترون با دمای گاز برابر نیست و دارای نسبت Te/Tg از ۱۰ تا ۱۰۰ است، که باعث می شود این فرایند بتواند در دمای نزدیک به دمای اتاق رخ دهد. این ویژگی سودمند است زیرا پلیمرها در دماهای بالا تجزیه می شوند، یعنی اگر از پلاسمای دمابالا استفاده شود، پلیمرها پس از تشکیل تجزیه می شوند یا هرگز تشکیل نمی شوند. این فرایند مستلزم پلاسمای غیر تعادل ترمودینامیکی است، بدین معنی که مونومرهای باردار انرژی جنبشی بیشتری نسبت به مونومرهای خنثی دارند، و باعث انتقال انرژی به یک بستر، به جای یک مونومر خنثی، می شوند. سینماتیک. میزان انرژی جنبشی این واکنش ها اکثراً به نوع گاز مونومر بستگی دارد که باید به حالت گازی یا بخار شده باشد. با این حال، پارامترهای دیگر نیز مهم هستند، مانند قدرت، فشار، نرخ جریان، فرکانس، فاصله الکترود و پیکربندی راکتور. نرخ جریان پایین معمولاً تنها به مقدار مواد واکنش پذیر موجود برای پلیمریزاسیون بستگی دارد، در حالی که نرخ جریان بالا به زمانی که در راکتور صرف
شده است بستگی دارد؛ بنابراین حداکثر نرخ پلیمریزاسیون جایی در وسط است. سریع ترین واکنش ها معمولاً به ترتیب مولکول ها با پیوند سه گانه &gt; پیوند دوگانه &gt; پیوند یگانه هستند، و همچنین مولکول های با جرم مولی پایین تر سریع تر از مولکول های با جرم مولی بالاتر هستند؛ بنابراین استیلن سریع تر از اتیلن و اتیلن سریع تر از پروپن است، و غیره. فاکتور جرم مولی در رسوب پلیمر به نرخ جریان مونومر وابسته است، مثلاً یک مونومر با جرم مولی بالا، نزدیک به 200 g/mol، معمولاً به نرخ جریانِ 15 g/cm2 نیاز دارد در حالی که مونومر با جرم مولی کمتر، حدود 50 g/mol، فقط به نرخ جریان5 g/cm2 نیاز دارد. بنابراین یک مونومر سنگین نیاز به جریان سریع تری دارد و به احتمال زیاد منجر به افزایش فشار و کاهش نرخ پلیمریزاسیون می شود. افزایش فشار تمایل به کاهش نرخ پلیمریزاسیون دارد، که کاهش یکنواختی رسوب را دربردارد، زیرا یکنواختی رسوب توسط فشار ثابت کنترل می شود. این دلیلی است که پلاسما فشاربالا یا پلاسمای فشار اتمسفری معمولاً به اندازه سیستم های فشارپایین استفاده نمی شود. در فشار بیشتر از ۱ تور، الیگومرها بر روی سطح الکترود تشکیل می شوند و مونومرها ن
یز می توانند آن ها را روی سطح حل کنند تا درجه پلیمریزاسیون کم شود و یک سطح روغن تشکیل شود. در فشار کم، سطوح واکنش پذیر مونومر کمتری دارند و پلیمرهای با جرم مولی بالا رشد می کنند. نرخ پلیمریزاسیون به توان ورودی بستگی دارد، تا زمانی که توان به اشباع برسد که در این حالت نرخ مستقل از قدرت است. فاصله باریک تر بین الکترود نیز تمایل به افزایش نرخ پلیمریزاسیون دارد، زیرا چگالی الکترون بر واحد سطح افزایش یافته است. نرخ پلیمریزاسیون همچنین به نوع دستگاه مورد استفاده برای فرایند نیز بستگی دارد. به طور کلی افزایش فرکانس متناوبِ «تخلیه تابشی» تا حدود ۵ کیلو هرتز، با توجه به تشکیل رادیکال های آزاد بیشتر، نرخ را افزایش می دهد. پس از این فرکانس اثرات اینرسی حاصل از برخورد مونومرها مانع پلیمریزاسیون می شود. این اولین شرایط پایا برای فرکانس های پلیمریزاسیون است. دومین ماکسیمم فرکانس در ۶ مگاهرتز رخ می دهد، جایی که واکنش های جانبی دوباره غلبه می یابند و واکنش از طریق انتشار رادیکال های آزاد از پلاسما به الکترود انجام می شود، که این مرحله دومین شرایط پایا ایجاد می شود. این پارامترها برای هر نوع مونومر اندکی متفاوت اند و باید در
موقعیت شان بهینه سازی شوند. مونومرها و پلیمیرهای متدوال. مونومرها. همان طور که در جدول مونومرها مشاهده می شود، بسیاری از مونومرهای ساده به راحتی با این روش پلیمریزه می شوند، اما بیشتر آنها باید به شکل گونه های کوچکتر قابل یونش باشند تا بتوانند به حالت پلاسما تبدیل شوند. اگرچه مونومرهای با پیوندهای متعدد به راحتی پلیمریزه می شوند، اما وجود آن لزومتی ندارد، چرا که مواردی مانند اتان، سیلیکون ها و بسیاری دیگر نیز پلیمریزه می شوند. شرط های دیگری نیز وجود دارد. یاسودا و همکاران ۲۸ مونومر را مورد مطالعه قرار و دریافتند که مونومرهای حاوی گروه های آروماتیک، سیلیسیم، گروه آلکن یا نیتروژن (NH, NH2، CN) به آسانی پلیمریزه شدند، در حالی که مونومرهای دارای اکسیژن، هالیدها، هیدروکربن های آلیفاتیک (هیدروکربن غیر آروماتیک) و سیکلوآلکان ها (هیدروکربن های حلقوی) راحت تر تجزیه شده اند. ترکیبات ذکر شده در نوع دوم فرسایش یا واکنش های جانبی بیشتری دارند که از تشکیل پلیمر پایدار جلوگیری می کند. همچنین می توان N2 ،H2O و CO را به کوپلیمرهای (پلیمرها ساخته شده از دو یا چند نوع مونومر) استایرن اضافه کرد. پلیمرهای پلاسما را از آنجایی که ر
وی یک بستر رشد می کنند می توان نوعی پلیمر پیوندی در نظر گرفت. این پلیمرها به تشکیل رسوب سطحی تقریباً یکنواخت شناخته شده اند که یکی از ویژگی های مطلوب آنهاست. پلیمرهای تشکیل شده از این فرایند به دلیل وجود گونه های منتشر شونده متعدد در پلاسما، اغلب اتصال عرضی ایجاد می کنند و شاخه ها را تشکیل می دهند. این اغلب منجر به پلیمرهای بسیار نامحلول می شود که به این فرایند مزیت می بخشد، زیرا "پلیمرهای پرشاخه" می توانند مستقیماً و بدون انحلال، رسوب کنند. پلیمرها. پلیمرهای متداول عبارتند از: پلی تیوفن، پلی هگزافلورو پروپیلن، پلی تترامتیل تین، پلی هگزامتیل دیسیلوکسان، پلی تترامتیل دیزلوکسان، پلی پیریدین، پلی فورن، و پلی-۲-متیل اوکسازولین. موارد زیر به ترتیب کاهش نرخ پلیمریزاسیون ذکر شده اند: پلی استایرن، پلی متیل استایرن، پلی سیکلوپنتادین، پلی آکریلات، پلی اتیل آکریلات، پلی متیل متاکریلات، پلی وینیل استات، پلی ایزوپرن، پلی ایزوبوتن و پلی اتیلن. تقریباً تمام پلیمرهای ایجاد شده با این روش، ظاهری عالی دارند، شفاف هستند و به طور قابل توجهی دارای اتصال عرضی هستند. با روش های پلیمریزاسیون پلاسما به دلیل گونه های منتشر شونده نمی ت
وان به آسانی پلیمرهای خطی را تولید کرد. بسیاری از بسیاری پلیمرهای دیگر را می توان با این روش تشکیل داد.
کیم هاک چول که بیشتر با نام هنری خود، کیم یون وو (؛ زادهٔ ۲۲ ژوئیه ۱۹۷۱) شناخته می شود، خواننده، مربی وکال و استاد دانشگاه در کالج هنر سئول اهل کره جنوبی است.
شنای موزون (تا سال ۲۰۱۷ با نام شنای همزمان شناخته می شد) یکی از رویدادهای المپیک تابستانی از سال ۱۹۸۴ بوده است. برنامه فعلی المپیک برای این ورزش دارای رقابت در مسابقات دو نفره و تیمی است، اما در بازی های گذشته، یک رویداد انفرادی نیز وجود داشت. ایالات متحده، کانادا و ژاپن قوی ترین کشورها در این ورزش بوده اند و مدال های المپیک را از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۶ به دست آورده اند، اما روسیه اخیراً در همه مسابقات بین سال های ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۰ برنده شده است. جدول مدال ها. تا پایان بازی های المپیک ۲۰۲۰، ۹ کشور در ۱۹ رویداد مدال های المپیک این رشته را کسب کرده اند. مسابقات انفرادی زنان در المپیک ۱۹۹۲ دو مدال طلا و بدون مدال نقره برگزار شد.
کیم سانگ-وو (; ؛ زادهٔ ۳ ژوئیه ۱۹۹۳)، که به طور حرفه ای با نام روی کیم (; ) شناخته می شود، خواننده-ترانه سرا، و مجری رادیویی اهل کره جنوبی است. او حرفهٔ خوانندگی خود را پس از برنده شدن در نمایش استعدادیابی تلویزیونی، "سوپراستار کی ۴"، در سال ۲۰۱۲ آغاز کرد.
آلیاژهای حافظه دار مغناطیسی (Magnetic shape memory alloys) که آلیاژهای حافظه دار فرومغناطیسی نیز نامیده می شوند، آلیاژهای حافظه دار خاصی هستند که در مواجه با میدان مغناطیسی نیرو تولید می کنند و دچار تغییر شکل می شوند. اثر حافظه شکل حرارتی نیز در این مواد به دست آمده است. مقدمه. آلیاژهای حافظه دار مغناطیسی مواد فرومغناطیسی هستند که می توانند باعث ایجاد حرکت و نیرو تحت میدان های مغناطیسی متوسط شوند. به طور معمول، آلیاژهای حافظه دار مغناطیسی شامل آلیاژهای نیکل، منگنز و گالیم (Ni-Mn-Ga) هستند. "حدود ۰٫۲٪ تغییر شکل ناشی از میدان مغناطیسی" در سال ۱۹۹۶ توسط دکتر Kari Ullakko و همکارانش در MIT ارائه شد. از آن زمان، بهبود در فرایند تولید و درمان دیگر آلیاژها، منجر به تغییر شکل تا ۶٪ برای "عناصر تک بلوری" تجاری موجود Ni-Mn-Ga حافظه شکل مغناطیسی شده است. همچنین، این مقدار تا ۱۰–۱۲ و ۲۰ درصد برای آلیاژهای جدید در مرحله تحقیق و توسعه افزایش می یابد. نیرو مغناطیسی بزرگ منجر به کرنش می شود. همچنین زمان کم واکنش، فناوری حافظه شکل مغناطیسی را برای طراحی محرک های نوآورانه برای استفاده در پنوماتیک، رباتیک، دستگاه های پزشکی و مک
اترونیک بسیار جذاب می کند. آلیاژهای حافظه دار مغناطیسی بسته به تغییر شکل، خواص مغناطیسی شان تغییر می کند. این اثر که همراه با تحریک است، می تواند برای طراحی حسگرهای جابجایی، سرعت یا نیرو و برداشت کننده های انرژی مکانیکی مفید باشد. اثر حافظه شکل مغناطیسی در دمای پایین فاز مارتنزیت آلیاژ رخ می دهد؛ جایی که سلول های اصلی تشکیل دهنده آلیاژ شکل چهار ضلعی دارند. اگر دما بیشتر از دمای تبدیل مارتنزیت-آستنیت شود، آلیاژ به فاز آستنیت می رود که در آن سلول های اصلی شکل مکعبی دارند. با چنین شکلی، اثر حافظه شکل مغناطیسی از بین می رود. انتقال از مارتنزیت به آستنیت باعث ایجاد نیرو و تغییر شکل می شود؛ بنابراین، آلیاژهای حافظه دار مغناطیسی را می توان از نظر حرارتی نیز فعال کرد؛ مانند آلیاژهای حافظه شکل حرارتی (به عنوان مثال، آلیاژهای نیکل-تیتانیوم (Ni-Ti) را ببینید). اثر حافظه شکل مغناطیسی. عامل کرنش های بزرگ در آلیاژهای حافظه دار مغناطیسی، "جهت گیری مجدد ناشی از میدان مغناطیسی" (MIR) است که در شکل ترسیم شده است. مانند سایر مواد فرومغناطیسی، آلیاژهای حافظه دار مغناطیسی هنگامی که در معرض یک میدان مغناطیسی خارجی قرار می گیرند، خ
اصیت مغناطیسی ماکروسکوپیک را نشان می دهند که از ترازهای مغناطیسی اولیه در امتداد جهت میدان بیرون می آید. با این حال، متفاوت با مواد فرومغناطیسی استاندارد، هم ترازی با چرخش هندسی سلول های اصلی تشکیل دهنده آلیاژ به دست می آید؛ و با چرخش بردارهای مغناطیسی درون سلول ها به دست نمی آید (مانند انقباض مغناطیسی). یک پدیدهٔ مشابه زمانی رخ می دهد که آلیاژ تحت یک نیروی خارجی قرار بگیرد. از نظر ماکروسکوپی، نیرو مانند میدان مغناطیسی عمل می کند و به چرخش سلول های اصلی کمک می کند و بسته به کاربرد آن در سیستم مختصات مرجع، باعث افزایش یا کاهش طول می شود. فرآیندهای افزایش و کاهش طول در شکل نشان داده شده است که به عنوان مثال، افزایش طول به صورت مغناطیسی و کاهش طول به صورت مکانیکی به دست می آید. چرخش سلول ها نتیجه ناهمسانگردی مغناطیسی بزرگ آلیاژهای حافظه دارمغناطیسی و تحرک بالای نواحی داخلی است. به زبان ساده، یک عنصر حافظه دار مغناطیسی توسط مناطق داخلی تشکیل شده است که هر کدام جهت سلول های اصلی متفاوتی دارند (مناطق در شکل با رنگ های سبز و آبی نشان داده شده اند). به این نواحی، متغیرهای دوقلو می گویند. اعمال یک میدان مغناطیسی یا یک
تنش خارجی، مرزهای متغیرها را که به "مرزهای دوقلو" نامیده می شوند، تغییر می دهد و در نتیجه به نفع یک یا دیگری است. هنگامی که عنصر کاملاً منقبض یا کاملاً کشیده می شود، تنها توسط یک متغیر تشکیل می شود و گفته می شود که در یک "حالت واحد قرار دارد". در امتداد یک جهت ثابت، اگر عنصر در حالت انقباض یا در حالت افزایش طول باشد، خاصیت مغناطیسی عنصر حافظه دار مغناطیسی متفاوت است. ناهمسانگردی مغناطیسی تفاوت بین انرژی مورد نیاز برای مغناطیسی کردن عنصر در حالت تک متغیر انقباض و در حالت تک متغیر افزایش طول است. مقدار ناهمسانگردی به حداکثر بازده کاری آلیاژ حافظه دار مغناطیسی و در نتیجه به کرنش و نیروی موجود که می تواند برای کاربردها استفاده شود مربوط می شود. خواص. ویژگی های اصلی اثر حافظه شکل مغناطیسی برای عناصر تجاری موجود در خلاصه می شود (جایی که جنبه های دیگر فناوری و کاربردهای مرتبط شرح داده شده است): توسعه آلیاژها. آلیاژهای استاندارد آلیاژهای نیکل-منگنز-گالیم (Ga-Mn-Ni) هستند؛ این آلیاژها از سال ۱۹۹۶ که نخستین اثر حافظه شکل مغناطیسی چاپ شده است در حال بررسی می باشند. doi:. ISSN 1059-9495.&lt;/ref&gt; آلیاژهای دیگر مورد ب