Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ژن لیکنز (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه بوم شناسی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان ملی علوم، کمک هزینه گوگنهایم، و نشان بنجامین فرانکلین شده است.
آنتون زنسوز (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه اخترفیزیک و اخترشناسی رادیویی اهل آلمان و از دانش آموختگان دانشگاه مونستر است.
سزار کاماچو (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه تئوری سامانه های پویا اهل برزیل و از نظریه پردازان سامانه های دینامیکی است.
عایشه بورا (؛ زادهٔ ) اقتصاددان، و تاریخ نگار اهل ترکیه و از دانش آموختگان دانشگاه مک گیل و کالج رابرت است. در حال حاضر استاد اقتصاد سیاسی در انستیتوی تاریخ مدرن ترکیه و آتشیک و بنیانگذار انجمن سیاست های اجتماعی دانشگاه بوشازیچی در استانبول است. وی دریافت کننده جایزه TWAS در علوم اجتماعی است زندگی. پس از فارغ التحصیلی از کالج رابرت استانبول، تحصیلات خود را در دانشگاه بوگازیچی ادامه داد. بوورا با داشتن دکترای اقتصاد از دانشگاه مک گیل، کانادا، در مورد تاریخ و روش شناسی اقتصاد، اقتصاد توسعه و سیاست مقایسهای اجتماعی تحقیق می کرد.
عبدالله الموتی (; زاده – درگذشته ) که همچنین به عنوان «عبدالله آل موتی» نیز شناخته می شد متکلم، نویسنده اهل بنگلادش بود. وی ایده های علمی سخت را با روشی آسان و مناسب برای کودکان و نوجوانان می نوشت. او نخستین نویسنده بنگلادشی شد که در سال ۱۹۸۳ برنده جایزه کالینگو یونسکو شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون اکوشی پاداک شده است.
علی شمس الدین (؛ زادهٔ ۲۰ فوریه ۱۹۵۳) دانشمند در زمینه فیزیک اهل لبنان است.
فرانتز اولریش هارتل (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه زیست شیمی اهل آلمان است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه گاردینر، جایزه مرکز پزشکی آلبانی، و جایزه لوئیزا گراس هوروویتس شده است.
اوپانیشاد کته (سانسکریت: कठोपनिषद् or कठ उपनिषद्) ("") یکی از اوپانیشادهای اصیل (موکیا) است که در هشت فصل کوتاهی که در پایان مکتب کته یاجوروردای کریشنا آمده است. این اوپانیشاد که با عنوان اوپانیشاد کته که نیز شناخته می شود بین ۱۰۸ اوپانیشاد موکتیکا در شماره ۳ آمده است. اوپانیشاد کته شامل دو فصل (آدهیایا) است که هر کدام به سه قسمت تقسیم شده است. آدهیایای اول به نظر از آدهیایای دوم قدیمی تر است. این اوپانیشاد روایتگر داستان اساطیری پسری کوچک به نام ناچیکتا است که فرزند عالمی به نام واجاسراواسا است. او یما (خدای هندی مرگ) را ملاقات می کند و گفتگوی آن ها به بحث دربارهٔ طبیعت انسان، دانش، آتمن (روح، خویش) و چرخه شکنی (آزادی) می کشد. تاریخ تألیف اوپانیشاد کته معلوم نیست و محل مناقشه محققان است. محققان بودایی بر آنند که این متن بعد از متون بودایی (قرن پنجم پ. م) تألیف شده است، و محققان هندو می گویند که این متن پیش از بودا و در حدود ۸۰۰ پ.م. تألیف شده است.
اکس اواکس او ، به معنای "آغوش و بوسه"، اولین آلبوم استودیویی گروه موسیقی کره ای-چینی اکسو است که در ۳ ژوئن ۲۰۱۳ توسط اس ام اینترتینمنت منتشر و توسط کی تی میوزیک توزیع شد. این آلبوم به دنبال اولین آلبوم چندآهنگه گروه، (۲۰۱۲)، و در دو نسخهٔ کره ای «بوسه» و چینی «آغوش» منتشر گردید. دو تک آهنگ از آلبوم "اکس اواکس او" منتشر شد: «» و «»، که ترانهٔ دوم به عنوان تک آهنگ لید نسخهٔ بسته بندی شدهٔ این آلبوم، در ۵ اوت ۲۰۱۳ منتشر گردید. هر دو تک آهنگ در ده رتبهٔ اول جدول تک آهنگ های گائون جای گرفتند و «غرش» در جایگاه سوم ۱۰۰ آهنگ داغ کی-پاپ بیلبورد قرار گرفت. این آلبوم برندهٔ آلبوم سال در جوایز موسیقی آسیایی ام نت ۲۰۱۳ شد و با فروش بیش از ۱ میلیون نسخه در فهرست پرفروش ترین آلبوم های کرهٔ جنوبی قرار گرفت. انتشار و ترویج. در ۳۰ مهٔ ۲۰۱۳، نسخه های کره ای و چینی موزیک ویدئوی «گرگ» منتشر شد و اولین اجرای این ترانه در "ام کانت داون" ام نت انجام شد. هر دو نسخهٔ این ترانه، در ۳ ژوئن ۲۰۱۳ به صورت دیجیتال منتشر گردید، در همان روز آلبوم کامل "اکس اواکس او" نیز در دو قالب فیزیکی در کره جنوبی منتشر شد: نسخه «بوسه» به کره ای و «آغوش» ب
ه زبان چینی. اولین اجرای نسخهٔ چینی این ترانه، در اواسط ژوئن از برنامهٔ چینی "کمپ شادی" به روی آنتن رفت. پیش فروش این آلبوم به بیش از ۳۰۰٬۰۰۰ کپی رسید، و یک هفته پس از انتشار در رتبهٔ اول جدول آلبوم های ملل بیلبورد قرار گرفت. تا دسامبر ۲۰۱۳، فروش نسخه های کره ای و چینی آلبوم به همراه نسخه های بسته بندی شدهٔ مربوط به آن ها، درمجموع بیش از ۱٬۰۷۰٬۰۰۰ کپی بود و این آلبوم را به پرفروش ترین آلبوم کی-پاپ در آن سال تبدیل کرد. "اکس اواکس او" همچنین با فروش بیش از یک میلیون کپی، پرفروش ترین آلبوم کرهٔ جنوبی در طول ۱۲ سال بود. جداول. نسخه های کره ای و چینی نسخهٔ ترکیب شده فروش. فروش آلبوم ها. اکس اواکس او "غرش" (بسته بندی شده)
اوپانیشاد ایشا (Devanagari: ईशोपनिषद् IAST ") یکی از کوتاه ترین اوپانیشادها است که در فصل (ادهیایا) ی آخر یاجورودا آمده است. ایشا یک اوپانیشاد اصیل (موکیا) است و به نظم شعری تألیف شده است که ۱۷ یا ۱۸ بند دارد. این اوپانیشاد متنی کلیدی در خرده مکاتب ودانتا و شروتی مهمی در بسیاری از مکاتب مختلفHinduism است. ایشا چهلمین فصل یاجورودا نیز است. نام آن از کلمات آغازینش " گرفته شده که به معنای «دربرگرفته توسط ایشوارا» یا «پنهان در ایشوارا». است این متن دربارهٔ نظریه های مرتبط با آتمن (روح، خویش) بحث می کند هر مکاتب دوایتا (دوگانه بین آتمن و برهمن) و آدوایتا (یکی بودن آتمن و برهمن) به آن ارجاع می دهند. پل دوسن اوپانیشاد ایشا به همراه اوپانیشادهای کنه، کته، سوتاسواتارا و مونداکا تحت عنوان «اوپانیشادهای شعری» طبقه بندی کرده است.
شتاب کِشَندی () یا شتاب جزر و مدی، پدیده ای است که در آن، نیروی جاذبه ماه و خورشید باعث ایجاد کشند (جزر و مد) در اقیانوس های زمین می شود. این جزر و مدها به نوبه خود، بر چرخش زمین تأثیر می گذارند و باعث می شوند سرعت چرخش زمین به مرور زمان کاهش یابد. این کاهش سرعت چرخش زمین به معنای افزایش طول روزها است. شتاب کشندی همچنین می تواند بر مدار ماه تأثیر بگذارد. از آنجا که زمین به دلیل جزر و مدها انرژی از دست می دهد، این انرژی به ماه منتقل می شود و باعث می شود ماه به تدریج از زمین دور شود. شتاب کشندی یک پدیده بسیار کند است، اما در طول زمان می تواند اثرات قابل توجهی داشته باشد. به عنوان مثال، تخمین زده می شود که طول روزها در طول صدها میلیون سال گذشته به دلیل شتاب کشندی حدود ۲ ساعت افزایش یافته است. بررسی اجمالی. شتاب کشندی نتیجه نیروهای کشندی بین یک قمر طبیعی در حال چرخش (مانند ماه) و سیاره اصلی که به دور آن می چرخد (مانند زمین) است. این شتاب باعث می شود که قمر به تدریج در یک مدار پیشرو (حرکت به سمت یک مدار بالاتر، دور از جسم اصلی) از سیاره اصلی دور شود و به کاهش سرعت چرخش سیاره اصلی منجر می شود. این فرایند در نهایت م
نجر به قفل کشندی می شود که معمولاً ابتدا در جسم کوچکتر و سپس در جسم بزرگتر اتفاق می افتد (مثلاً به لحاظ نظری برای زمین در ۵۰ میلیارد سال آینده). سامانه زمین و ماه بهترین نمونه مطالعه شده است. فرایند مشابه کاهش سرعت کشندی برای قمرهایی رخ می دهد که دوره مداری کوتاه تر از دوره چرخش سیاره اصلی دارند یا در جهت وارونه می چرخند. نام گذاری این پدیده تا حدودی گیج کننده است زیرا سرعت متوسط قمر نسبت به جسمی که به دور آن می چرخد، در نتیجه شتاب کشندی کاهش می یابد و در نتیجه کاهش سرعت کشندی افزایش می یابد. این معما به این دلیل رخ می دهد که یک شتاب مثبت در یک لحظه باعث می شود که قمر در نیم مدار بعدی دورتر شود و سرعت متوسط آن کاهش یابد. یک شتاب مثبت مداوم باعث می شود که قمر به صورت مارپیچی به سمت بیرون با سرعت و نرخ زاویه ای کاهشی حرکت کند که منجر به شتاب منفی زاویه می شود. یک شتاب منفی مداوم اثر معکوس دارد. سامانه زمین و ماه. تاریخچه کشف شتاب سده ای. ادموند هالی اولین کسی بود که در سال ۱۶۹۵ پیشنهاد کرد که میانگین حرکت ماه ظاهراً با مقایسه با مشاهدات باستانی از گرفت ها سریع تر می شود، اما او هیچ داده ای ارائه نکرد. (در زمان
هالی هنوز مشخص نبود که آنچه در واقع اتفاق می افتد شامل کاهش سرعت چرخش زمین است: همچنین به زمان نجومی - تاریخ مراجعه کنید. هنگامی که به عنوان تابعی از زمان خورشیدی متوسط به جای زمان یکنواخت اندازه گیری می شود، این اثر به صورت یک شتاب مثبت ظاهر می شود) در سال ۱۷۴۹، ریچارد دانثورن پس از بررسی مجدد سوابق باستانی، ظن هالی را تأیید کرد و اولین تخمین کمی را برای اندازه این اثر ظاهری ارائه کرد: نرخ صدی +۱۰ اینچ (ثانیه قوسی) در طول جغرافیایی ماه که نتیجه دقیق شگفت آوری برای زمان خود است و تفاوت چندانی با مقادیر ارزیابی شده بعدی ندارد، به عنوان مثال در ۱۷۸۶ توسط د لالاند، و برای مقایسه با مقادیری از حدود ۱۰ اینچ تا نزدیک به ۱۳ اینچ که حدود یک قرن بعد به دست آمد. پیر سیمون لاپلاس در سال ۱۷۸۶ یک تحلیل نظری ارائه کرد که مبنایی برای شتاب گرفتن حرکت متوسط ماه در پاسخ به تغییرات پریشیدگی در خروج از مرکز مدار زمین به دور خورشید ارائه کرد. محاسبات اولیه لاپلاس کل اثر را در نظر گرفت، بنابراین به نظر می رسید که این نظریه را به طور منظم با مشاهدات معاصر و باستانی مرتبط می کند. با این حال، در سال ۱۸۵۴، جان کاوچ آدامز با یافتن خطای
ی در محاسبات لاپلاس باعث شد که این پرسش دوباره مطرح شود: معلوم شد که تنها حدود نیمی از شتاب ظاهری ماه را می توان بر اساس لاپلاس با تغییر در خروج از مرکز مداری زمین توضیح داد. یافته های آدامز باعث ایجاد یک بحث نجومی شدید شد که چندین سال به طول انجامید، اما درستی نتیجه او که توسط سایر ستاره شناسان ریاضی از جمله سی.ای. دولانه مورد توافق بود، در نهایت پذیرفته شد. این سؤال به تجزیه و تحلیل صحیح حرکات ماه بستگی داشت و با کشف دیگری در همان زمان، پیچیدگی بیشتری پیدا کرد، که یک پریشیدگی بلندمدت قابل توجه دیگر که برای ماه محاسبه شده بود (ظاهراً به دلیل عمل زهره) نیز اشتباه بود و در بررسی مجدد تقریباً ناچیز بود و عملاً باید از این نظریه حذف می شد. بخشی از پاسخ به طور مستقل در دهه ۱۸۶۰ توسط دولانه و ویلیام فرل ارائه شد: کاهش سرعت کشندی سرعت چرخش زمین، واحد زمان را طولانی تر می کرد و باعث شتاب ماه می شد که تنها ظاهری بود. مدتی طول کشید تا جامعه نجومی واقعیت و مقیاس اثرات کشندی را بپذیرد. اما در نهایت مشخص شد که سه اثر وجود دارد که بر اساس زمان خورشیدی متوسط اندازه گیری می شوند. علاوه بر اثرات تغییرات پریشیدگی در خروج از م
رکز مداری زمین، همان طور که توسط پیر سیمون لاپلاس یافت شد و توسط جان کاوچ آدامز تصحیح شد، دو اثر کشندی وجود دارد (ترکیبی که اولین بار توسط امانوئل لیاس پیشنهاد شد). اول، یک کاهش واقعی در نرخ زاویهای حرکت مداری ماه، به دلیل تبادل تکانه زاویه ای بین زمین و ماه وجود دارد. این باعث افزایش تکانه زاویه ای ماه در اطراف زمین می شود (و ماه را به مداری بالاتر با سرعت مداری پایین تر می برد). دوم، افزایش ظاهری در نرخ زاویه ای حرکت مداری ماه (هنگام اندازه گیری بر حسب زمان خورشیدی متوسط) وجود دارد. این ناشی از از دست دادن تکانه زاویه ای زمین و در نتیجه افزایش طول روز است. تأثیرات گرانش ماه. صفحه مدار ماه به دور زمین نزدیک به صفحه مدار زمین به دور خورشید (دایرةالبروج) قرار دارد، نه در صفحه چرخش زمین (استوا) که معمولاً در مورد ماهواره های سیاره ای وجود دارد. جرم ماه به اندازه کافی بزرگ است و به اندازه کافی نزدیک است که در ماده زمین جزر و مد ایجاد کند. در راس این مواد، آب اقیانوس ها هم به سمت ماه و هم به دور از آن متورم می شود. اگر مواد زمین بلافاصله واکنش نشان می دادند، یک برآمدگی به طور مستقیم به سمت و دور از ماه وجود داشت.
در جزر و مد زمین جامد، به دلیل اتلاف انرژی کشندی، یک پاسخ تأخیری وجود دارد. مورد اقیانوس ها پیچیده تر است، اما یک تأخیر نیز در ارتباط با اتلاف انرژی وجود دارد زیرا زمین با سرعت بیشتری نسبت به سرعت زاویه ای مداری ماه می چرخد. این فاصله زمانی قمری در پاسخ ها باعث می شود که برآمدگی جزر و مدی به جلو کشیده شود. در نتیجه، خط عبوری از دو برآمدگی نسبت به جهت زمین-ماه کج می شود و گشتاور بین زمین و ماه را اعمال می کند. این گشتاور، ماه را در مدارش تقویت می کند و چرخش زمین را کند می کند. در نتیجه این فرایند، میانگین روز خورشیدی، که باید ۸۶۴۰۰ ثانیه مساوی باشد، در واقع هنگام اندازه گیری در ثانیه های SI با ساعت اتمی پایدار طولانی تر می شود. (ثانیه SI، زمانی که تصویب شد، کمی کوتاه تر از مقدار فعلی ثانیه از زمان خورشیدی متوسط بود) تفاوت کوچک در طول زمان جمع می شود، که منجر به افزایش تفاوت بین زمان ساعت ما (زمان جهانی) از یک طرف، و زمان اتمی بین المللی و زمان نجومی از طرف دیگر می شود: به ΔT مراجعه کنید. این امر منجر به معرفی ثانیه کبیسه در سال ۱۹۷۲ برای جبران تفاوت ها در مبانی استانداردسازی زمان شد. علاوه بر تأثیر جزر و مد ا
قیانوسی، یک شتاب کشندی نیز به دلیل خم شدن پوسته زمین وجود دارد، اما این تنها حدود ۴ درصد از کل اثر را هنگام بیان بر حسب اتلاف گرما تشکیل می دهد. اگر از اثرات دیگر صرف نظر شود، شتاب کشندی تا زمانی ادامه می یابد که دوره چرخش زمین با دوره مداری ماه مطابقت داشته باشد. در آن زمان، ماه همیشه بالای یک مکان ثابت روی زمین قرار می گیرد. چنین وضعیتی در حال حاضر در سامانه پلوتون-کارون (قمر) وجود دارد. با این حال، کاهش سرعت چرخش زمین به اندازه کافی سریع اتفاق نمی افتد که چرخش قبل از اینکه اثرات دیگر این موضوع را بی ربط کند، به یک ماه افزایش یابد: حدود ۱ تا ۱٫۵ میلیارد سال از هم اکنون، افزایش مداوم تابش خورشید احتمالاً باعث بخار شدن اقیانوس های زمین می شود، و بخش عمده ای از اصطکاک و شتاب کشندی را از بین می برد. حتی بدون این، کاهش سرعت به یک روز یک ماهه تا ۴٫۵ میلیارد سال دیگر که خورشید احتمالاً به یک غول سرخ تبدیل می شود و احتمالاً هم زمین و هم ماه را نابود می کند، تکمیل نخواهد شد. شتاب کشندی یکی از نمونه های معدود در پویایی شناسی سامانه خورشیدی است که به عنوان «پریشیدگی سده ای» (سکولار) یک مدار شناخته می شود؛ به عبارتی اخ
تلالی که به طور پیوسته با زمان افزایش می یابد و دوره ای نیست. تا حد زیادی، پریشیدگی های گرانشی متقابل بین سیارات بزرگ یا کوچک تنها باعث تغییرات دوره ای در مدارهای آن ها می شود، یعنی پارامترها بین مقادیر حداکثر و حداقل نوسان می کنند. اثر کشندی یک جمله درجه دوم در معادلات ایجاد می کند که منجر به رشد نامحدود می شود. در نظریه های ریاضی مدارهای سیاره ای که اساس جدول نجومی را تشکیل می دهند، عبارات سده ای درجه دوم و بالاتر رخ می دهند، اما این ها بیشتر بسط تیلور از عبارات تناوبی با زمان بسیار طولانی هستند. دلیل متفاوت بودن اثرات کشندی این است که برخلاف پریشیدگی های گرانشی دوردست، اصطکاک بخش اساسی شتاب کشندی است و منجر به از دست دادن دائمی انرژی از سامانه دینامیکی به شکل گرما می شود. به عبارت دیگر، ما در اینجا یک سیستم همیلتونی نداریم. تکانه زاویه ای و انرژی. گشتاور گرانشی بین ماه و برآمدگی کشندی زمین باعث می شود که ماه دائماً به مداری کمی بالاتر ارتقا یابد و چرخش زمین کند شود. همانند هر فرایند فیزیکی در یک سامانه منزوی، کل انرژی و تکانه زاویه ای حفظ می شوند. در واقع، انرژی و تکانه زاویه ای از چرخش زمین به حرکت مداری
ماه منتقل می شود (با این حال، بیشتر انرژی از دست رفته توسط زمین (۳٫۷۸- تراوات) توسط تلفات اصطکاکی در اقیانوس ها و برهم کنش آن ها با زمین جامد به گرما تبدیل می شود و تنها حدود ۱/۳۰ (+۰٫۱۲۱ تراوات) به ماه منتقل می شود). ماه از زمین دورتر می شود (۰۸/۰ ± ۳۸٫۳۰ میلی متر در سال)، بنابراین انرژی پتانسیل آن، که هنوز منفی است (در چاه گرانشی زمین)، افزایش می یابد، یعنی کمتر منفی می شود. در مدار باقی می ماند و از قانون سوم کپلر نتیجه می شود که سرعت زاویه ای متوسط آن در واقع کاهش می یابد، بنابراین عمل کشندی روی ماه در واقع باعث کاهش سرعت زاویه ای می شود، یعنی یک شتاب منفی (۰۵/۰ ± ۹۷/۲۵- اینچ در قرن) چرخش آن به دور زمین است. سرعت واقعی ماه نیز کاهش می یابد. اگرچه انرژی جنبشی آن کاهش می یابد، انرژی پتانسیل آن به میزان بیشتری افزایش می یابد، یعنی Ep = -2Ec (قضیه ویریال). تکانه زاویه ای چرخشی زمین کاهش می یابد و در نتیجه طول روز افزایش می یابد. جزر و مد خالص ایجاد شده روی زمین توسط ماه توسط چرخش بسیار سریع تر زمین، از ماه جلوتر کشیده می شود. اصطکاک کشندی برای کشیدن و حفظ برآمدگی در مقابل ماه لازم است و انرژی اضافی تبادل انرژ
ی چرخشی و مداری بین زمین و ماه را به صورت گرما تلف می کند. اگر اصطکاک و اتلاف گرما وجود نداشت، نیروی گرانشی ماه بر روی برآمدگی جزر و مدی به سرعت (در عرض دو روز) جزر و مد را با ماه همگام می کرد و ماه دیگر از آن دور نمی شد. بیشتر اتلاف در یک لایه مرزی پایینی متلاطم در دریاهای کم ژرفا مانند فلات قاره اروپا در اطراف جزایر بریتانیا، فلات پاتاگونیا در سواحل آرژانتین و دریای برینگ رخ می دهد. میانگین اتلاف انرژی توسط اصطکاک کشندی حدود ۳٫۶۴ تراوات از ۳٫۷۸ تراوات استخراج شده است که از این مقدار ۲٫۵ تراوات از جزء اصلی ماه M2 و بقیه از سایر اجزا، هم قمری و هم خورشیدی است. برآمدگی کشندی تعادلی در واقع روی زمین وجود ندارد زیرا قاره ها اجازه نمی دهند که این راه حل ریاضی اتفاق بیفتد. جزر و مد اقیانوسی در واقع به عنوان چرخاب های وسیع در اطراف حوضه های اقیانوسی به دور چندین نقطه آمفیدرومیک که هیچ جزر و مدی وجود ندارد، می چرخند. ماه در حین چرخش زمین، هر موج را به صورت جداگانه می کشد - برخی از امواج جلوتر از ماه هستند، برخی دیگر پشت سر آن هستند، در حالی که برخی دیگر در هر دو طرف هستند. «برآمدگی هایی» که در واقع برای کشیدن ماه تو
سط ماه وجود دارد (و ماه را می کشند) نتیجه خالص ادغام امواج واقعی در تمام اقیانوس های جهان است. شواهد تاریخی. این سازوکار ۴٫۵ میلیارد سال است که از زمان تشکیل اولین اقیانوس ها روی زمین در حال کار است، اما در زمان هایی که بسیاری از آب ها یا بیشتر آب به شکل یخ بوده است، کمتر مؤثر بوده است. شواهد زمین شناسی و دیرینه شناسی وجود دارد که نشان می دهد زمین در گذشته دور سریع تر می چرخیده و ماه به زمین نزدیک تر بوده است. سنگ های موزون کشندی، لایه های متناوب شن و لای هستند که در فراساحل از خورهایی که جریان های جزر و مد زیادی دارند، رسوب کرده اند. چرخه های روزانه، ماهانه و فصلی را می توان در رسوبات یافت. این سابقه زمین شناسی با این شرایط ۶۲۰ میلیون سال پیش مطابقت دارد: روز ۰٫۴ ± ۲۱٫۹ ساعت بود و ۰٫۱ ± ۱۳٫۱ ماه سینودیکی در سال و ۷ ± ۴۰۰ روز خورشیدی در سال وجود داشت. میانگین سرعت دور شدن ماه از آن زمان تاکنون ۰٫۳۱ ± ۲٫۱۷ سانتی متر در سال بوده است که تقریباً نصف نرخ فعلی است. نرخ بالای فعلی ممکن است به دلیل تشدید (فیزیک) نزدیک بین بسامدهای طبیعی اقیانوس و بسامدهای کشندی باشد. تجزیه و تحلیل لایه بندی در پوسته های فسیلی نرم تنا
ن از ۷۰ میلیون سال پیش، در دوره کرتاسه پسین، نشان می دهد که ۳۷۲ روز در سال وجود داشته است، بنابراین طول روز در آن زمان حدود ۲۳٫۵ ساعت بوده است. توصیف کمی حالت زمین و ماه. حرکت ماه را می توان با دقت چند سانتی متر توسط آزمایش فاصله سنجی لیزری قمری (LLR) دنبال کرد. پالس های لیزری از بازتابنده های گوشه ای منشوری روی سطح ماه که در طول مأموریت های برنامه فضایی آپولو از سال ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۲ و توسط برنامه لونوخود ۱ در سال ۱۹۷۰ و لونوخود ۲ در سال ۱۹۷۳ مستقر شده اند، بازتاب می شوند. اندازه گیری زمان بازگشت پالس، معیار بسیار دقیقی از فاصله را ارائه می دهد. این اندازه گیری ها با معادلات حرکت برازش می شوند. این مقادیر عددی را برای کاهش سرعت سده ای ماه، یعنی شتاب منفی، در طول جغرافیایی و نرخ تغییر محور نیمه اصلی بیضی زمین-ماه به دست می دهد. نتایج برای دوره ۱۹۷۰–۲۰۱۵ به شرح زیر است: این با نتایج فاصله سنجی لیزری ماهواره ای (SLR) سازگار است، تکنیکی مشابه که برای ماهواره های مصنوعی در حال چرخش به دور زمین اعمال می شود، که مدلی برای میدان گرانشی زمین، از جمله میدان کشند، ارائه می دهد. این مدل به طور دقیق تغییرات در حرکت ماه را پیش
بینی می کند. در نهایت، مشاهدات باستانی از گرفت های خورشیدی موقعیت های نسبتاً دقیقی را برای ماه در آن لحظات ارائه می دهد. مطالعات این مشاهدات نتایجی مطابق با مقدار ذکر شده در بالا ارائه می دهد. پیامد دیگر شتاب کشندی، کاهش سرعت چرخش زمین است. چرخش زمین به دلیل علل مختلف در همه مقیاس های زمانی (از ساعت ها تا قرن ها) تا حدودی نامنظم است. اثر کوچک جزر و مدی را نمی توان در یک دوره کوتاه مشاهده کرد، اما اثر تجمعی بر چرخش زمین که با یک ساعت پایدار (زمان نجومی، زمان اتمی بین المللی) اندازه گیری می شود، حتی چند میلی ثانیه در هر روز به راحتی در عرض چند قرن قابل توجه می شود. از زمان یک رویداد در گذشته دور، روزها و ساعت های بیشتری (که در چرخش کامل زمین اندازه گیری می شود) (زمان جهانی) نسبت به ساعت های پایدار کالیبره شده با طول روز فعلی (زمان نجومی) سپری شده است. این به عنوان ΔT شناخته می شود. مقادیر اخیر را می توان از سرویس بین المللی چرخش زمین و سامانه های مرجع (IERS) به دست آورد. [۳۰] جدولی از طول واقعی روز در چند قرن گذشته نیز موجود است. از تغییر مشاهده شده در مدار ماه، می توان تغییر مربوطه در طول روز را محاسبه کرد (ک
ه در آن "cy" به معنای "سده" است): با این حال، از سوابق تاریخی در طول ۲۷۰۰ سال گذشته، میانگین زیر به دست می آید: با دو بار ادغام در طول زمان، مقدار تجمعی متناظر یک سهمی با ضریب T2 (زمان در سدهٔ مربع) از (۱/۲) ۶۳ s/cy2 است: در مقابل کاهش سرعت کشندی زمین، سازوکاری وجود دارد که در واقع چرخش را تسریع می کند. زمین یک کره نیست، بلکه یک بیضی گون است که در قطب ها مسطح شده است. SLR نشان داده است که این مسطح شدن در حال کاهش است. توضیح این است که در طول عصر یخبندان توده های بزرگی از یخ در قطب ها جمع شده و سنگ های زیرین را پایین آورده اند. توده یخ بیش از ۱۰۰۰۰ سال پیش شروع به ناپدید شدن کرد، اما پوسته زمین هنوز در تعادل هیدرواستاتیکی نیست و هنوز در حال بازگشت است (زمان استراحت حدود ۴۰۰۰ سال تخمین زده می شود). در نتیجه، قطر قطبی زمین افزایش می یابد و قطر استوایی کاهش می یابد (حجم زمین باید ثابت بماند). این بدان معنی است که جرم به محور چرخش زمین نزدیک تر می شود و گشتاور لختی زمین کاهش می یابد. این فرایند به تنهایی منجر به افزایش سرعت چرخش می شود (پدیده ای مانند اسکیت باز در حال چرخش که با جمع کردن بازوهای خود سریع تر می چرخ
د). از تغییر مشاهده شده در گشتاور لختی، می توان شتاب چرخش را محاسبه کرد: مقدار متوسط در طول دوره تاریخی باید حدود -۰٫۶ میلی ثانیه در قرن بوده باشد. این تا حد زیادی مشاهدات تاریخی را توضیح می دهد. سایر موارد شتاب کشندی. بیشتر قمرهای طبیعی سیاره ها تا حدودی (معمولاً کوچک) تحت شتاب کشندی قرار می گیرند، به جز دو دسته از اجرام که سرعتشان به دلیل اثر کشندی کاهش می یابد. با این حال، در بیشتر موارد، این اثر به اندازه ای کوچک است که حتی پس از میلیاردها سال، بیشتر قمرها در واقع از بین نمی روند. این اثر احتمالاً برای دیموس، قمر دوم مریخ، که ممکن است پس از خروج از چنگ مریخ به یک سیارک متقاطع زمین تبدیل شود، بیشتر مشهود است. این اثر همچنین بین اجزای مختلف در یک ستاره دوتایی ایجاد می شود. علاوه بر این، این اثر کشندی صرفاً به قمرهای سیاره ای محدود نمی شود. بلکه بین اجزای مختلف درون یک سامانه ستاره دوتایی نیز ظاهر می شود. برهم کنش های گرانشی در چنین سامانه هایی می تواند نیروهای کشندی ایجاد کند که منجر به پویایی جذابی بین ستارگان یا اجرام در حال چرخش آن ها می شود و بر تکامل و رفتار آن ها در مقیاس های زمانی کیهانی تأثیر می گذا
رد. کاهش سرعت کشندی. این پدیده در دو حالت رخ می دهد: ۱. قمرهای سریع: برخی از قمرهای داخلی سیاره غول پیکرها و فوبوس (قمر) در شعاع مدار هم زمان می چرخند، به طوری که دوره مداری آن ها کوتاه تر از چرخش سیاره شان است. به عبارت دیگر، آنها سریع تر از چرخش سیاره به دور سیاره خود می چرخند. در این حالت، برآمدگی های جزر و مدی ایجاد شده توسط ماه بر روی سیاره آن ها از ماه عقب می ماند و باعث کاهش سرعت آن در مدارش می شود. نتیجه نهایی، زوال مدار آن قمر است که به تدریج به سمت سیاره می رود. چرخش سیاره نیز در این فرایند کمی افزایش می یابد. در آینده دور، این قمرها به سیاره برخورد می کنند یا از درون حد روشه عبور کرده و بر اثر جزر و مد به قطعاتی تبدیل می شوند. با این حال، همه این قمرها در منظومه خورشیدی اجرام بسیار کوچکی هستند و برآمدگی های جزر و مدی ایجاد شده توسط آن ها بر روی سیاره نیز کوچک است، بنابراین این اثر معمولاً ضعیف است و مدار به آرامی زوال می یابد. قمرهای تحت تأثیر عبارتند از: برخی فرض می کنند که پس از تبدیل شدن خورشید به غول سرخ، چرخش سطحی آن بسیار کندتر می شود و باعث کاهش سرعت کشندی سیارات باقی مانده می شود. ۲. قمرهای
وارونه: همه قمرهای وارونه تا حدی کاهش سرعت کشندی را تجربه می کنند زیرا حرکت مداری و چرخش سیاره آنها در جهت مخالف است و باعث ایجاد نیروهای بازگرداننده از برآمدگی های کشندی آن ها می شود. تفاوت با حالت قبلی «قمر سریع» در اینجا این است که چرخش سیاره نیز به جای سرعت، کند می شود (تکانه زاویه ای همچنان حفظ می شود زیرا در چنین حالتی مقادیر چرخش سیاره و چرخش ماه دارای علامت مخالف هستند). تنها مهواری (قمری) در منظومه خورشیدی که این اثر برای آن قابل اغماض نیست، تریتون نپتون است. همه قمرهای وارونه دیگر در مدارهای دوردست قرار دارند و نیروهای کشندی بین آنها و سیاره ناچیز است. باور بر این است که عطارد و زهره هیچ قمری ندارند، زیرا هر قمر فرضی مدت ها پیش کاهش سرعت را تجربه می کرد و به دلیل سرعت چرخش بسیار آهسته هر دو سیاره به سیارات برخورد می کرد. علاوه بر این، زهره دارای چرخش وارونه نیز می باشد.
نیسارگاداتا مهاراج (۱۷ آوریل ۱۸۹۷–۸ سپتامبر ۱۹۸۱)، یکی از معلمان فرقه اینچگیری و آموزگار مکتب آدویتا بود. کتابی تحت نام من آن هستم در سال ۱۹۷۳ به وسیله پخش شد که ترجمه آموزه های وی از زبان ماراتی به انگلیسی را دربر می داشت، این کتاب موجبات شهرت نیسارگاداتا در فرنگستان را فراهم کرد. همچنین برگردان پارسی این کتاب در وب فارسی قابل تهیه است. زندگی نامه. وی در ۱۷ آوریل ۱۸۹۷ (احتمالاً با نام ماروتی شیروامپانت کامبلی) از مادری به نام پارواتی بی و پدری به اسم شیروامپانت کامبلی در بمبئی زاده شد. زادروز او با جشنواره ، روز تولد هانومان یکی از خدایان هندو مصادف شده بود و از همین روی، والدینش نام ماروتی را برای او برگزیدند. پدر و مادرش از یکی از سنت های ویشنوپرستی در هندوئیسم که نام دارد پیروی می کردند. پدرش شیروامپانت، به عنوان مستخدم در بمبئی کار می کرد و بعدتر به کشاورزی در محله کاندالگائون مشغول شد. ماروتی شیورامپانت کامبلی به همراه دو برادرش، چهار خواهر و والدین در روستایی کوچک به نام کاندالگائون واقع در منطقه سیندهودورگ ماهاراشترا پرورش یافت، با درگذشت پدر به سال ۱۹۱۵، به همراه برادر بزرگش برای تأمین معاش خانواده ب
ه بمبئی نقل مکان کرد. ابتدا به کار کارمندی مشغول شد و سپس در فروشگاهی کوچک به کار فروش نوعی سیگار دست پیچ هندی که بیدی نام دارد پرداخت و چندی نگذشت که صاحب یک فروشگاه خواربار فروشی زنجیره ای شد. در ۱۹۲۴ ازدواج کرد، حاصل پیوندش سه فرزند دختر و یک پسر بود. سادانا. در ۱۹۳۳، یاشوانترائو باگکار، دوست ماهاراج وی را به گورویش (مرشد)، سیدارامشوار ماهاراج معرفی کرد. گورو به او می گوید، «تو آنی نیستی که می اندیشی…». سیدارامشوار او را به اینچگری سامپرادایا معرفی کرد، به او دستورالعمل مراقبه و مانترا داد، ماهاراج نیز بلافاصله همه دستورالعمل ها و دستورها سیدارامشوار را یک به یک دنبال و اجرا می کرد: به دنبال دستور گورویش مبنی بر تمرکز بر احساس "من هستم"، ماهاراج همه ی اوقات فراغتش را به تماشای خود در سکوت پرداخت و سال های آینده را به همین شیوه ادامه داد، مراقبه می کرد و می خواند: همنشینی نیسارگاداتا با گورویش دو سال و نیم بشتر به طول نیانجامید، سیدارامشوار ماهاراج در ۹ نوامبر ۱۹۳۶ میلادی در گذشت. یک سال پس ماهاراج بمبئی را ترک گفت و به سر تا سر هندوستان سفر کرد. پس از هشت ماه به خانواده اش در بمبئی بازگشت. در راه بازگشت به