Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
انجمن حقوقی گریز را به دست آورد، در ۱۹۸۹ میلادی مشاور حقوقی ملکه شد و در ۲۰۰۷ میلادی به عنوان عضو ارشد انجمن حقوقی گریز انتخاب گردید. او در حال حاضر رئیس انجمن وکلاء دادگستری سوسیالیست هالدین و پروفسور حقوق در دانشگاه لندن سیتی است. منسفیلد هم واره در پایان محافل و رویدادهای رسمی سخنرانی می کند. پرونده های مشهور. منسفیلد علاوه بر این که به عنوان وکیل مدافع از افراد ارتش جمهوری خواه ایرلند دخیل در بمب گذاری های گیلفورد و بیرمنگام که به اشتباه مجرم شناخته شده بودند، دفاع کرد. او همچنین پرونده های ذیل را در دادگاه پیش برده است: گروه تیپ خشم گین؛ دولرز و ماریان پرایس؛ بریان کینان؛ معدن چیان اورگریو؛ محمود حسین ماتان، روت ایلیس و جیمز هانراتی (در فرجام خواهی های پس از مرگ)؛ آن های که در بمب گذاری سفارت اسرائیل در لندن دخیل بودند؛ فرانک کریچلو مالک رستوران مانگرو؛ خانواده استفان لورنس؛ مایکل باریمور در بازجویی پس از مرگ استوارت لوباک؛ باری جرج در بازجویی پس از مرگ جیل داندو؛ گانگستر کینیت ناوی؛ خانواده های یکشنبه خونین؛ آرتور اسکارجیل؛ آنجیلا کاننگز؛ فاطمیر لماج، یک رهبر کوزوو-آلبانیایی که در دادگاه لاهه محاکمه شد
؛ محمد الفاید در بازجویی مرگ پسرش دودی الفاید و دایانا، شاهدخت ولز؛ و خانواده های ژان چارلز دی مینیزس و مارک دوگان. در مارس ۲۰۱۹، او طبق درخواست خانواده بازی کن فوتبال امیلیانو سالار در پرونده مرگ وی دخیل شد تا از منافع آن ها در مناقشه مرگ وی دفاع کند. منسفیلد معمولاً به عنوان «سوسیالیست شامپاین» یاد می گردد، هرچند او گفته است که ۹۵ درصد کارهایش بر مبنای همکاری حقوقی انجام می شود. بمب گذاری لوکه بی. منسفیلد که علیه اتکای بیش از حد بر علم قانونی برای مجرم شناختن هشدار می داد، در یک قسمت برنامه تلویزیونی فرانت لاین اسکاتلند تحت عنوان «سکوت در مورد لاکه بی» که از تلویزیون بی بی سی اسکاتلند در ۱۴ اکتبر ۱۹۹۷ پخش گردید، گفت که تنها می خواهد روی یک نکته تأکید نماید: علم قانونی تغییرناپذیر نیست. آن ها روی میزهای سنگی نوشته نشده اند و بزرگ ترین اشتباهی که یک فرد –مردم عام، تخصص یا هر کسی دیگری–می تواند انجام دهد، باورکردن به این است که علم قانونی به نحوی فراتر از عیب جویی است: این طور نیست! بیشتر بزرگ ترین نارسایی های عدالت در انگلستان از پرونده هایی سرچشمه می گیرد که در آن علم قانونی نادرست ثابت شده است. و لحظه ای که
یک دانشمند علم قانونی یا هر کسی دیگری می گوید: «من مطمئن هستم که این دو مورد باهم جور در می آیند»، من نگران می شوم. زندگی شخصی. منسفیلد سه بار ازدواج کرده است. او با میلیان بوردیس ۱۹ ساله ازدواج کرده بود و حاصل ازدواج آن ها پنج فرزند بود (جاناتن، آنا، لوئیس، لئو و کییران)، پس از آن با هنرمند/فیلم ساز ۳۰ ساله به نام یویتی وانسون ازدواج کرده و باهم یک فرزند (فرید) داشتند، این زوج در ۲۰۱۴ از هم جدا شدند. او از ۲۰۱۵ به بعد با همسر فعلی خود، یویتی گریین وی است. دختر وی، آنا در می ۲۰۱۵ خودکشی کرد. دیدگاه های سیاسی. در نوامبر ۲۰۱۹، منسفیلد همراه با برخی شخصیت های مشهور دیگر، نامه ای به حمایت از رهبر حزب کارگر جرمی کوربین امضاء نموده و او را به عنوان «فانوسی از امید در مشقت علیه ملی گرایی راست-تندرو، بی گانه هراسی و نژادپرستی در حال ظهور در بسیاری از نقاط دنیای دموکراتیک» توصیف نمود، او همچنین از کوربین در انتخابات سراسری ۲۰۱۹ انگلستان پشتیبانی کرد. در دسامبر ۲۰۱۹، او همراه با ۴۲ شخصیت پیشتاز فرهنگی، نامه ای را امضاء نموده و از حزب کارگر به رهبری جرمی کوربین در انتخابات سراسری ۲۰۱۹ پشتیبانی نمود. در این نامه بیان شد
ه بود که «مانفیست انتخاباتی کارگر تحت رهبری کوربین، یک طرح تغییردهنده را پیشنهاد می کند که به نیازهای مردم و سیاره نسبت به سود شخصی که به نفع افراد محدود است، اولویت می دهد». کارهای خیریه. منسفیلد یکی از اهداکنندگان به سازمان رفاه حیوانات به نام ویوا! (Viva!) (صدای بین المللی گیاه خواران حیوانات) بوده و پرورش حیوانات برای اهداف غذایی را به عنوان «نسل کشی» قلم داد می کند. او همچنین یکی از اهداکنندگان به مرکز مشاوره و وکالت هاستنگز است، این مرکز یک نهاد خیریه است که برای ساکنین هاستنگز در ساسکس شرقی و مناطق پیرامون آن خدمات رفاهی و وکالت رایگاه فراهم می کند. او یکی از بنیان گذاران و عضو هیئت امنای نهاد خیریه به نام سکوت خودکشی (SOS) است. او همچنین یک فعال زیست محیطی و حقوق حیوانات است و اخیراً اظهار داشته است که گوشت در آینده ممنوع خواهد شد و نیز باید قانونی برای جرم انگاری زیست بوم کشی یا تخریب محیط زیست در نتیجه دامداری شدید، وجود داشته باشد.
تور تی۱ () آسمان خراش اداری ۳۷ طبقه متعلق به شرکت انژی اس.ای. و مستقر در لا دفانس، فرانسه است، که پروژه ساخت آن در سال ۲۰۰۵ آغاز شد و در سال ۲۰۰۸ به بهره برداری رسید.
تور سی بی۲۱ () ساختمان اداری ۴۴ طبقه مستقر در لا دفانس، فرانسه است، که پروژه ساخت آن در سال ۱۹۷۲ آغاز شد و در سال ۱۹۷۴ به بهره برداری رسید.
امیر پرتز (؛ زادهٔ ) نظامی بازنشسته و سیاست مدار اهل اسرائیل است.
موشه کاپلینسکی (؛ زادهٔ ) سرلشکر بازنشسته نیروهای دفاعی اسرائیل است، که در فاصله سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷ به عنوان جانشین رئیس ستاد کل نیروهای دفاعی اسرائیل فعالیت می کرد. کاپلینسکی دانش آموخته کارشناسی اقتصاد از دانشگاه برایلان و کارشناسی ارشد مدیریت از دانشگاه تل آویو است، همچنین آموزش دیده دوره پیشرفته پیاده نظام نیروی زمینی آمریکا در فورت بنینگ می باشد. او فعالیت نظامی را از سال ۱۹۷۶ در نیروی زمینی اسرائیل آغاز کرد، در فاصله سال های ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷ فرماندهی تیپ ۱ گولانی را برعهده داشت، از ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۱ به عنوان فرمانده لشکر ۹۱ گالیل فعالیت می کرد، از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۲ منشی نظامی نخست وزیر اسرائیل بود و در فاصله سال های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۵ فرماندهی مرکزی اسرائیل را برعهده داشت.
الیزر شکدی (؛ زادهٔ ) فرمانده نظامی بازنشسته و سیاست مدار اهل اسرائیل است، که در فاصله سال های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸ فرمانده نیروی هوایی اسرائیل بود.
پرده نشینی یا پرده کردن کردار دینی و اجتماعی گوشه نشینی زنان است که در میان برخی از جوامع مسلمان و هندو به دو صورت رایج است: تفکیک جنسی مردان و زنان و الزام زنان به پوشاندن بدن خود به گونه ای که پوست خود را بپوشاند و پیکر خود را پنهان کند. به زنان در پرده، پرده نشین گویند. اعمالی که تحرک و رفتار زنان را محدود می کرد از زمان های قدیم در هند وجود داشت و با ورود اسلام تشدید شد. در قرن نوزدهم پرده کردن در میان نخبگان هندو مرسوم شد. پرده کردن به طور سنتی از سوی زنان طبقه پایین تر رعایت نمی شد. تفکیک فیزیکی در ساختمان ها با استفاده از دیوارها و پرده ها انجام می شود. کناره گیری یک زن از پرده معمولاً فعالیت های شخصی، اجتماعی و اقتصادی او را در خارج از خانه محدود می کند. لباس معمولی پرده کردن برقع یا چادری است که ممکن است شامل یشمک، حجابی برای پوشاندن صورت باشد. چشم ها ممکن است در معرض دید قرار بگیرند. پرده کردن در زمان طالبان در افغانستان به شدت رعایت می شود، زیرا زنان باید در همه زمان هایی که در انظار عمومی هستند، پرده کامل را رعایت کنند. فقط اعضای مرد نزدیک خانواده و سایر زنان مجاز به دیدن آنها در خارج از پرده هستن
د. در جوامع دیگر، پرده کردن اغلب فقط در زمان های خاصی از اهمیت مذهبی انجام می شود. زنان هندوی متأهل در بخش هایی از شمال هند، پرده را می گذرانند و برخی از زنان در حضور مردان مسن تر در کنار همسرانشان، غونغات می پوشند. برخی از زنان مسلمان با پوشیدن برقع، پرده را برگزار می کنند. دوپاتا حجابی است که زنان مسلمان و هندو اغلب هنگام ورود به عبادتگاه مذهبی از آن استفاده می کنند. این رسم توسط زنان هندو در جاهای دیگر هند رعایت نمی شود. در آیین اسلام. در تاریخ اسلام، آیه ۵۳ احزاب دربارهٔ زنان پیامبر اسلام به واسطهٔ روایات و احادیث مرتبط، دست آویزی برای پرده نشینی همهٔ زنان بوده است؛ به گونه ای که علاوه بر تمام بدن زن، صدای او نیز عورت شمرده می شد. در نتیجه زنان جز در موارد استثنایی همچون بیماری و گواهی دادن در دادگاه، حتی اجازهٔ بیرون رفتن از خانه را نیز نداشتند. روی هم رفته، محور اصلی بحث فقها نه پوشش، بلکه خانه نشینی زنان بوده و به همین دلیل در کتب فقهی، پوشش زنان در ذیل مباحث نماز و نکاح مطرح شده است. بعضی از محققان بر این باورند که پرده نشینی و غلظت حجاب در اسلام حاصل این انگارهٔ پذیرفته شده در تمدن های بزرگ آن عصر اس
ت که پوشش هرچه بیشترِ تن را نماد برتری اجتماعی و فرهنگی و مالی می دانستند. به ویژه در آیین های زرتشتی و یهودی برای پنهان سازی و نگهبانی از زنان و حتی تشخص و برتری دادن زنان همدین خود بر دیگران می کوشیدند چنان که پلوتارْک (زادهٔ ۴۶ میلادی) در روایت گریز تِمیستوکلِس در شمایل زنی ایرانی، به آیین ایرانیان در دور نگه داشتن زنان از چشم دیگران اشاره کرده است. حجاب (پرده). تا پیش از عصر اخیر، حجاب عمدتاً در معنای قرآنی آن یعنی پرده به کار می رفت که هفت بار در قرآن آمده است: عارفان نیز حجاب را در معنای پرده به کار می بردند: و علی الخصوص فقیهان برای پوشش اسلامی از کلمهٔ «سِتر» و اصطلاحات «سَترِ صَلاتی» و «سَتر غیرِصلاتی» بهره می بردند و تا دورهٔ معاصر، واژهٔ حجاب برای زنان در اشاره به پرده نشینی استعمال می شد. متاع (بهره). واژهٔ "متاع" به معنی "بهره" است و در این آیه به بهرهٔ جنسی در قالب «درخواست جنس و کالا» یا بهرهٔ کلامی در قالب «گفت وگو و پرسش» از زنان محمد تفسیر شده است. مخاطب آیات. چنان که از ظاهر آیات پیداست مخاطب این عبارات، مردان مهمان در خانهٔ محمد است. فقهای معاصر در ایران معمولاً از پرده نشینی زنان عدول کرد
ه و تفسیری محدود از آن ارائه کرده اند. در تفسیر نمونه اثر مکارم شیرازی آمده است: علل تشریع پرده نشینی. برای واژهٔ نکاح هر دو معنای آمیزش جنسی و آمیزش عاطفی ذکر شده است. شیخ طَبرِسی (زادهٔ ۴۵۴ه .ش/۱۰۷۵م) در تفسیر مجمع البیان چنین می نویسد: دربارهٔ شیوهٔ برخورد بعضی از مسلمانان با زنان پیامبر اسلام و سبب پرده نشینی همسران وی، در آیات و روایات دیگر اشاراتی شده است. در مورد آیهٔ ماقبل ("[ای پیامبر] از این پس زنانِ [دیگر] برای تو حلال نیست، و نه اینکه آنان را با همسرانی بَدَل سِتانی گرچه زیباییِ آنان تو را به شگفت آوَرَد؛ مگر آنچه دستت دارا شد [برده یا زیردست]…") روایتی بدین شرح آورده اند که مسلمانی به خانهٔ پیامبر آمده و بدون اجازه در حُجرهٔ عایشه داخل گردید و سپس خطاب به محمد، خواستار نکاح بَدَل و مبادلهٔ عایشه با زن خود برای آمیزش جنسی شد. پیامبر رنجید و گفت این عمل حرام شده است. ابوالفتوح رازی (زادهٔ ۴۵۶ه .ش/۱۰۷۷م) در باب این مسئله می نویسد: در آیین هندو. ریشه های پیش از اسلام. با ورود اسلام به هند، پرده کردن به یک رسم مرسوم جوامع هندو و نخبگان طبقه بالا در سراسر هند تبدیل شد. اگرچه پرده معمولاً با اسلام مرتبط
است، بسیاری از محققان استدلال می کنند که حجاب و منزوی کردن زنان پیش از اسلام معمول بود. این اعمال معمولاً در میان گروه های مختلف در خاورمیانه مانند جوامع دروزی، مسیحی و یهودی یافت می شد. به عنوان مثال، روبنده در عربستان قبل از اسلام وجود داشت و تحرک زنان طبقات بالا در امپراتوری های بابل، ایران و بیزانس قبل از ظهور اسلام محدود بود. مورخان معتقدند که پرده کردن توسط مسلمانان در طول گسترش امپراتوری عربی به عراق امروزی در قرن هفتم پس از میلاد بدست آمد و اسلام صرفاً اهمیت مذهبی را به اعمال محلی موجود در آن زمان اضافه کرد. تاریخ پس از اسلام. فرمانروایی مسلمانان شمال هند در طول امپراتوری مغول بر هندوئیسم تأثیر گذاشت و پرده کردن به طبقات بالای هندو در شمال هند گسترش یافت. گسترش پرده در خارج از جامعه مسلمانان را می توان به گرایش طبقات مرفه به بازتاب رویه های اجتماعی اشراف نسبت داد. زنان فقیر پرده را رعایت نمی کردند. زنان طبقه پایین در روستاهای کوچک اغلب در مزارع کار می کردند و بنابراین نمی توانستند کار خود را کنار بگذارند. در طول دوره استعمار بریتانیا در هند، رعایت پرده در میان اقلیت مسلمان بسیار رایج بود و به شدت رعا
یت می شد. در دوران معاصر، حجاب و منزوی کردن زنان هنوز در کشورهای عمدتاً اسلامی، جوامع و کشورهای جنوب آسیا وجود دارد. با این حال، این عمل یکپارچه نیست. پرده کردن بسته به منطقه، زمان، وضعیت اجتماعی-اقتصادی و فرهنگ محلی اَشکال و اهمیت متفاوتی دارد. این امر معمولاً در برخی از جوامع مسلمان در افغانستان و پاکستان همراه با عربستان سعودی مرتبط است. پرده کردن اخیراً در شمال نیجریه، به ویژه در مناطقی که تحت تأثیر قیام بوکوحرام قرار گرفته اند، پذیرفته شده است. همچنین توسط قبایل راجپوت هند و پاکستان به عنوان یک عمل اجتماعی بدون توجه به مذهب مشاهده می شود. نقدها. پرده نشینی به عنوان محافظت. برخی از محققان استدلال می کنند که پرده کردن در اصل برای محافظت از زنان در برابر آزار و اذیت و دیده شدن به عنوان اشیای جنسی طراحی شده است. در دوران معاصر، برخی از مردان و زنان هنوز پرده را به عنوان راهی برای محافظت از ایمنی زنان در حین حرکت در حوزه عمومی تفسیر می کنند. رعایت پرده نیز به عنوان راهی برای حفظ شرافت و رفتار با فضیلت زنان تلقی می شود. با این حال، منتقدان خاطرنشان می کنند که این دیدگاه باعث سرزنش قربانی شده و مسئولیت جلوگیری
از تجاوز جنسی را بر عهده زنان تا خود مجرمان می گذارد. پرده به مثابه ستم. پرده کردن بارها به واسطهٔ سرکوب زنان از طریق محدود کردن خودمختاری آنان، آزادی حرکت و دسترسی به منابعی مانند آموزش، اشتغال و مشارکت سیاسی مورد انتقاد قرار گرفته است. برخی از پژوهشگران مانند پی سینگ و روی، پرده کردن را نوعی تسلط مردانه در حوزه عمومی و «کسوف هویت و فردیت زن مسلمان» تفسیر می کنند. به گفته محققانی مانند الیزابت وایت، «پرده کردن تطبیق و وسیله ای برای تداوم تفاوت های درک شده بین جنسیت ها است: مرد متکی به خود و پرخاشگر، زن ضعیف، غیرمسئول و نیازمند حمایت». جرالدین بوکز می نویسد: «در هر دو مورد [جدایی فضایی و حجاب]، از زنان انتظار می رود که آسایش و آزادی خود را یا برای سرکوب یا برای تحریک میل جنسی مردانه فدای الزامات جنسیت مردانه کنند». هنگامی که پرده کردن در قوانین نهادینه می شود، فرصت، استقلال و اختیار را در زندگی خصوصی و عمومی محدود می کند. نتیجهٔ آن سیاست هایی است که همان هنجارهای فرهنگی را تقویت می کند تا تحرک زنان را در حوزهٔ عمومی محدود کند و تفکیک جنسیتی و نهادینه کردن تفاوت های جنسیتی در آن ترویج داده می شود. گاهی اوقات و
اکنش ها به پیروی از پرده کردن می تواند خشن باشد. برای مثال، در سال ۲۰۰۱ در سرینگر هند، چهار زن جوان مسلمان به دلیل عدم حجاب در انظار عمومی قربانی اسیدپاشی شدند. تهدیدها و حملات مشابهی در پاکستان و کشمیر رخ داده است. پرده به عنوان توانمندسازی. احیای پرده در دوران مدرن گاهی اوقات به عنوان بیانیه ای برای روابط جنسی مترقی تلقی می شود. برخی از زنان به عنوان نمادی برای محافظت و آزادی تحرک، روبند و پوشش سر می پوشند. آنها پرده کردن را ابزاری توانمند می دانند تا از حقوق خود برای دسترسی به فضای عمومی برای آموزش و استقلال اقتصادی استفاده کنند. به عنوان مثال، در روستاهای بنگلادش، زنانی که برقع می پوشند از مشارکت اجتماعی و دیده شدن بالاتری برخوردار بودند که به طور کلی به افزایش موقعیت زنان کمک می کند. در فرهنگ و رسانه. کتاب ها. «زنان منزوی» انتقادی از سیستم پرده کردن توسط اولین فمینیست مسلمان و اصلاح طلب اجتماعی بنگالی، رقیه سخاوت حسین (۱۸۸۰–۱۹۳۲) است. "رویای سلطانه" یک داستان آرمان شهر فمینیستی در سال ۱۹۰۵ است که توسط رقیه سخاوت حسین نوشته شده است و یک آرمان شهر فمینیستی (به نام لیدی لند) را در آیینه ای از رویه سنتی "پرد
ه کردن" به تصویر می کشد که در آن زنان همه چیز را اداره می کنند و مردان منزوی هستند. کلیشه های سنتی مانند «مردها مغزهای بزرگ تری دارند» و زنان «به طور طبیعی ضعیف هستند» در "رویای سلطانه" با منطقی مانند «فیل هم مغز بزرگ تر و سنگین تری دارد» و «شیر از مرد قوی تر است» مقابله می کند، اما هیچ کدام از آنها بر مردان مسلط نیستند.
فرد فان هوفه (; – ) موسیقی دان سبک جاز اهل بلژیک و از پیشگامان جاز آزاد بود.
جاناتان فریمن (؛ زادهٔ ) بازیگر، صداپیشه و عروسک گردان اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۷۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
بازندگان قهرمان () یک فیلم سرقت آرژانتینی به کارگردانی سباستیان بورنستین است که در سال ۲۰۱۹ منتشر شد. "بازندگان قهرمان" در ۱۵ اوت ۲۰۱۹ در آرژانتین اکران شد و اولین نمایش بین المللی خود را در بخش نمایش های ویژهٔ جشنواره بین المللی فیلم تورنتو برگزار کرد. این فیلم به خاطر بازی هایش مورد تحسین قرار گرفت و منتقدان آن را با "چگونه یک میلیون بدزدیم" (۱۹۶۶) و "یازده یار اوشن" (۲۰۰۱) مقایسه کردند. فیلم به عنوان نماینده آرژانتین برای بهترین فیلم بلند بین المللی در نود و دومین دوره جوایز اسکار انتخاب شد، اما نامزد نشد.
مارکو آنتونیو کاپونی (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل آرژانتین است. وی از سال ۲۰۰۶ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "پاتاگونیا"، "دانش آموختگان" و "بازندگان قهرمان" اشاره کرد.
سباستیان بورنستین (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل آرژانتین است. وی از سال ۱۹۹۱ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "بازندگان قهرمان" و "یک داستان چینی" اشاره نمود.
کارلوس بلوسو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل آرژانتین است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "دختر مقدس"، "زنان قاتل" و "بازندگان قهرمان" اشاره کرد.
دانیل آرائوس (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل آرژانتین است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "بازندگان قهرمان" اشاره نمود.
ورونیکا ئیناس (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل آرژانتین است. وی از سال ۱۹۸۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "طاعون"، "پائولینا" و "بازندگان قهرمان" اشاره کرد.
لوئیس براندونی (؛ زادهٔ ) بازیگر و سیاستمدار اهل آرژانتین است. وی از سال ۱۹۶۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "آتش بس" و "بازندگان قهرمان" اشاره کرد.
فدریکو خوسید (؛ زادهٔ ) آهنگساز، موسیقی دان و نوازنده پیانو اهل آرژانتین است.
سانتیاگو میتره (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل آرژانتین است. از فیلم هایی که وی کارگردانی کرده است، می توان به "فیل سفید"، "کارانچو"، "پائولینا" و "اجلاس سران" اشاره کرد.
خاویر خولیا () فیلم بردار، عکاس، نقاش و تدوین گر اهل آرژانتین است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "گرفتن قاتل"، "متبارک با آتش" و "اجلاس سران" اشاره نمود.
رادیو تبریز (شبکهٔ استانی صدای آذربایجان شرقی) به عنوان دومین رادیو ایران به لحاظ قدمت، یکی از رادیوهای سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران و زیرمجموعهٔ صدا و سیمای آذربایجان شرقی است. این رادیو در شهر تبریز، بلوار ۲۹ بهمن، خیابان جام جم، صدا و سیمای آذربایجان شرقی و به صورت ۲۴ ساعته فعالیت می کند. رادیو تبریز در سال ۱۳۲۵ خورشیدی تأسیس شده و از سال ۱۳۷۶ خورشیدی تحت عنوان «شبکهٔ استانی صدای مرکز آذربایجان شرقی» فعالیت می کند. مجموع تعهدات این رادیو در سال ۱۳۸۶ خورشیدی، ۴۱۸۰ ساعت برنامه بوده است و در سال ۱۳۹۶ خورشیدی به لحاظ میزان تولیدات، رتبهٔ دوم را در سطح کشور به خود اختصاص داد. تاریخچه. رادیو تبریز به عنوان دومین رادیو ایران و اولین رادیو محلی کشور در تاریخ ۱۸ فروردین ۱۳۲۵ خورشیدی در راستای اصلاحات فرقه دموکرات آذربایجان، ابتدا با عنوان «صدای حکومت ملی آذربایجان» (آذربایجان ملی حکومتی نین سسی) فعالیت خود را آغاز کرد. گسترهٔ پخش این رادیو، منطقهٔ آذربایجان شامل مناطق در تصرف حکومت خودمختار آذربایجان و جمهوری مهاباد بود. رادیو تبریز در ابتدای تأسیس خود به عنوان ابزاری جهت جنگ تبلیغاتی علیه حکومت مرکزی ایر
ان مورد استفاده قرار می گرفت. از طرفی اکثریت مردم در آن دوره بی سواد بودند و اجازهٔ رسمی شدن زبان ترکی آذربایجانی به حکومت محلی داده نمی شد و این رادیو ابزاری مناسب جهت نفوذ به افکار عمومی مردم ترک زبان آذربایجان محسوب می شد. در دورهٔ حکومت خودمختار آذربایجان و به دستور سید جعفر پیشه وری در خیابان های ارومیه بلندگو نصب شده بود تا مردم از تبلیغات رادیو تبریز در راستای اهداف فرقهٔ دموکرات آذربایجان آگاه شوند. همچنین جمهوری مهاباد نیز در این زمینه وابسته به حکومت خودمختار آذربایجان بود و صدای رادیو تبریز در مهاباد نیز پخش می گردید. در راستای همین تبلیغات، در جریان اعزام نیرو توسط حکومت مرکزی جهت بازپس گیری آذربایجان، رادیو تبریز علیه دولت احمد قوام تبلیغات پخش می کرد و پیاپی اعلام می نمود: «ما تا آخرین نفس خواهیم جنگید؛ مرگ هست، اما بازگشت نیست». تا جایی که شخص پیشه وری نیز در این رادیو حاضر شده و شروع به توهین علیه نخست وزیر وقت ایران کرد. در کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ خورشیدی، ساعت ۱۳:۵۵ به وقت گرینویچ، گویندهٔ رادیو تبریز بیان داشت این رادیو در اختیار نیروهای طرفدار محمدرضا پهلوی است. سپس رادیو تبریز شروع به پخش بر
نامه های رادیو تهران (که آن هم در سال ۱۲:۰۳ خبر عزل محمد مصدق را داده بود) روی موج خودش کرد. طی روزهای بعدی، موسیقی هایی میهن پرستانه و بیانیه های رسمی اعلام سیاست های جدید از رادیو پخش شد. رادیو تبریز تا پایان دورهٔ پهلوی مهم ترین و پرمخاطب ترین مرکز رادیویی استانی ایران بود که علاوه بر منطقهٔ آذربایجان، در دیگر استان های ایران و نیز در کشورهای قفقاز مخاطبانی داشته است. اما این رادیو از اواسط دههٔ ۱۳۶۰ خورشیدی با افول تدریجی مواجه شد؛ از عوامل اصلی این افول، قطع همکاری با هنرمندان، موسیقی دانان، نخبگان و استادان دانشگاه و نیز کاهش درصد برنامه ها به زبان ترکی آذربایجانی عنوان شده است. خسرو معتضد در برنامه ای که از رادیو ایران پخش شد و به اولین های رادیو اختصاص داشت، شکل گیری رادیو تبریز را به لحاظ تاریخی مورد بررسی قرار داد. برنامه ها. برخی از برنامه های تولیدی رادیو تبریز به شرح زیر است:
خوان لیرادو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل آرژانتین است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "دانش آموختگان"، "مارادونا، دست خدا"، "متبارک با آتش" و "نیمه تاریک قلب" اشاره کرد.
نیکلاس گلدبارت () کارگردان فیلم و تدوین گر اهل آرژانتین است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "قعر دریا" و "اجلاس سران" اشاره نمود.
دومینیک اشناپر (زاده ۹ نوامبر ۱۹۳۴) جامعه شناس و دانشمند علوم سیاسی فرانسه است. زندگی نامه. دومینیک اشناپر دختر ریمون آرون (۱۴ مارس ۱۹۰۵–۱۷ اکتبر ۱۹۸۳) روشنفکر، نویسنده و جامعه شناس فرانسوی، و سوزان آرون و همسر آنتوان اشناپر (۱۰ جولای ۱۹۳۳–۲۹ اگوست ۲۰۰۴) بود و از وی سه فرزند دارد: لور، آلن و پائولین. شغل. دومینیک اشناپر پژوهشگر و استاد جامعه شناسی است. مطالعات او عمدتاً در حوزه جامعه شناسی تاریخی است. پژوهش هایش از اقلیت ها و مسایل مربوط به کار و بیکاری گرفته تا موارد دیگری همچون جامعه شناسی شهری و از دهه ۱۹۹۰ نیز مفاهیم شهروندی و ملت ها را شامل می شود. عضویت در شورای قانون اساسی. دومینیک اشناپر از ۱۲ مارس ۲۰۰۱ تا تا ۱۲ مارس ۲۰۱۰ عضو شورای قانون اساسی فرانسه بود. جستارهای وابسته. رمون آرون
چرخه هیاهوی گارتنر نموداری است که روند بلوغ، پذیرش و کاربرد عمومی فناوریهای مشخص را در گذر زمان نشان می دهد. این نمودار توسط مؤسسه تحقیقاتی و مشاوره ای فناوری اطلاعات طراحی، استفاده و برند شده است. این «چرخه هیاهو» مدعی است که بلوغ فناوری های نوظهور دارای پنج مرحله مختلف است. این مدل کامل نیست و تحقیقات نشان می دهد که بهبودهایی بر آن می توان متصور شد. «چرخه هیاهو» مبتنی بر همان مدل اثر دانینگ کروگر با در نظر گرفتن «اعتماد به نفس افراد» در برابر «بینش فن آوری» است. پنج مرحله. هر «چرخه هیاهو» به پنج مرحله کلیدی تقسیم می شود.
گیلوخیپا (؛ ) یا در زبان هوری کیلو-هیپا ("Kilu-Hepa")، یا در زبان مصری باستان کیرگیپا ("Kirgipa") شاهدخت پادشاهی میتانی بود. او دختر شوت تارنای دوم پادشاه میتانی و خواهر ﺗﻮﺷﺮﺍﺗﺎ بود. گیلوخیپا به دلایل سیاسی، به مصر فرستاده شد تا با آمنهوتپ سوم ازدواج کند. فرعون مصری به مناسبت ازدواجش با گیلوخیپا در دهمین سال سلطنت خود (حدود ۱۳۷۸ تا ۱۳۷۶ ق. م) شماره ویژه ای از اسکراب های یادبود تهیه کرد، جایی که او در آن ثبت کرد که شاهدخت توسط ۳۱۷ بانوی منتظر، و زنانی از اهل بیت کاخ سلطنتی پادشاه میتانی اسکورت شد.
کیهان برزگر اندیشمند روابط بین الملل و استراتژیست سیاسی است. وی استاد تمام و مدیر گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران است. برزگر برای آثارش در زمینه سیاست خارجی ایران شناخته شده است. فعالیت ها. برزگر استاد روابط بین الملل در واحد علوم و تحقیقات دانشگاه آزاد اسلامی و مدیر گروه علوم سیاسی و روابط بین الملل در این دانشگاه از سال ۱۳۹۲ است. وی تحصیلات خود را تا مقطع دکتری در ایران به پایان رساند و در طی سال های ۱۳۸۰–۱۳۸۲ برای دوره فوق دکتری به مدرسه اقتصاد و سیاست لندن (انگلستان) رفت. بین سال های ۱۳۸۶–۱۳۸۸ به عنوان پژوهشگر و استاد مهمان و مقیم به مدرسه حکومت کندی دانشگاه هاروارد (آمریکا) دعوت شد و این عنوان را تا سال ۱۳۹۰ به عنوان پژوهشگر غیرمقیم حفظ کرد. از سال ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۳ هم به عنوان پژوهشگر غیر مقیم در «برنامه امنیت بین المللی دانشگاه ام.آی. تی» (آمریکا) مشارکت داشت. برزگر در کنفرانس های بین المللی، سمینارهای اندیشکده ها و دانشگاه های جهان مشارکت و سخنرانی کرده است. او در فصلنامه ها و مجلات پژوهشی بین المللی (همچون فارن آفرز، واشینگتن کوآرترلی، میدل ایست پالسی، نیوزو
یک، بولتن دانشمندان اتمی، مجله سیاست جهانی و غیره) و در قالب فصول کتب تدوینی انگلیسی منتشر شده است. برزگر همچنین برخی مقالات علمی خود را در فصلنامه ها و رسانه های داخلی همچون مطالعات راهبردی، رهیافت های سیاسی و بین المللی، پژوهش های سیاسی-بین المللی، سیاست جهانی، مطالعات اورآسیای مرکزی، فصلنامه سیاست خارجی و غیره منتشر کرده و ستون نویسِ حوزه سیاست خارجی در روزنامه ها و وب سایت های فارسی و انگلیسی (همچون تابناک، خبرانلاین، فارس نیوز، روزنامه های شرق، اعتماد، ایران، خراسان، دنیای اقتصاد، المانیتور، شورای اتلانتیک، میدل ایست آی، فارن افرز، فارن پالسی و غیره) است. او همچنین سردبیر چندین مجله علمی و سیاسی-تحلیلی (از جمله مجله انگلیسی دیسکورس)، مجله حقوق و سیاست واحد علوم و تحقیقات (۱۳۸۲–۱۳۸۴)، مجله دیپلمات و غیره، عضو و بنیانگذار انجمن های علمی (همچون انجمن های علوم سیاسی و انجمن ایرانی روابط بین الملل)، رئیس شورای علمی و سیاستگذاری (همچون فصلنامه مطالعات خاورمیانه و فصلنامه مطالعات منطقه ای) و عضو هیئت تحریریه چندین فصلنامه علمی داخلی و بین المللی بوده است. برزگر بعد از بازگشت از دانشگاه هاروارد، ریاست مرکز مطالع
ات استراتژیک خاورمیانه را به مدت ۱۰ سال (تا پائیز ۱۳۹۸) بر عهده داشت. از مهمترین اقدامات وی در این مدت ریاست، راه اندازی دوره های آموزشی-پژوهشی پیشا و پسادکتری بود که بر مبنای آن بسیاری از دانش آموختگان رشته های علوم سیاسی و روابط بین الملل به سمت پژوهش های کاربردی با تمرکز بر رویکردهای ملی سوق یافته که بسیاری از آنها اکنون اعضای هیئت علمی دانشگاه های ایرانی، به ویژه در واحدهای مختلف دانشگاه آزاد اسلامی هستند. وی تاکنون ۹ کتاب تألیف و مقالات متعدد علمی به زبان فارسی و انگلیسی در موضوعات مطالعات سیاست خارجی ایران، مطالعات منطقه ای و استراتژیک در حوزه رشته روابط بین الملل منتشر کرده است. آخرین کتاب های او «سیاست منطقه ای ایران در بستر زمان» (انتشارات مرکز مطالعات خاورمیانه، تابستان ۱۳۹۸) و «سیاست خارجی ایران در خاورمیانه» (انتشارات وزارت امور خارجه: بهار ۱۳۹۵ چاپ سوم) هستند. برزگر از طرفداران رویکرد «خاص گرایی» و «منطقه گرایی» در روابط بین الملل است و موفقیت سیاست خارجی ایران و ملاک توسعه و پیشرفت کشور را در قالب ادغام سیاسی-امنیتی و اقتصادی در حوزه همسایگی و در منطقه بزرگتر غرب آسیا و تمرکز بر رویکرد «چندجانبه
گرایی منطقه ای»، با تکیه بر گفتمان «تعامل فعال و متوازن» در عرصه منطقه ای و جهانی می داند. راهبرد «ایران قوی از درون» از سوی برزگر در مقاله ای با عنوان «رویکرد سیاست خارجی ایران در توازن قوای منطقه ای» در فصلنامه مطالعات راهبردی (زمستان ۱۳۹۷) منتشر شد. برزگر هم اکنون مشاور ارشد دانشگاهی دفتر مطالعات سیاسی و بین المللی وزارت امورخارجه است.