Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن ها به طور کلی رقیب بودند، اما در سال ۱۵۶۵ علیه امپراتوری ویجایاناگارا با یکدیگر متحد شدند و ویجایاناگارا را برای همیشه در نبرد تالیکوتا تضعیف کردند. قابل توجه است که اتحاد کل شهر ویجایاناگارا را ویران کرد و معابد مهمی مانند معبد ویتالا با خاک یکسان شد. در سال ۱۵۷۴، پس از کودتا در برار، احمدنگر به آنجا حمله کرد و آن را فتح کرد. در سال ۱۶۱۹ بیدار توسط بیجاپور ضمیمه شد. سلطنت ها بعداً توسط امپراتوری گورکانی فتح شدند. برار در سال ۱۵۹۶ از احمدنگار خلع شد. احمدنگار بین سالهای ۱۶۱۶ و ۱۶۳۶ به طور کامل گرفته شد. و گلکوندا و بیجاپور طی لشکرکشی اورنگ زیب ۱۶۸۶–۱۶۸۷ فتح شدند.
لیوبیشا بروچیچ (، ۳ اکتبر ۱۹۱۱ – ۱۶ اوت ۱۹۹۵)، مربی فوتبال اهل صربستان بود. زندگی نامه. در طول دوران حرفه ای خود، او سرمربی برخی از تیم های برتر اروپایی بود: پی اس وی آیندهوون، یوونتوس، بارسلونا و ستاره سرخ بلگراد. او همچنین تیم های النصر عربستان، او اِف کِی بلگراد، راسینگ بیروت، و همچنین تیم های ملی آلبانی، لبنان، کویت و بحرین. بروچیچ با آلبانی قهرمان جام بالکان در سال ۱۹۴۶ شد.
مسجد خواجه مرجان لی () یک مسجد واقع در خیابان میرزا علی اکبر صابر محله خواجه مرجان لی در شهر شوشی است. این مسجد در سده هجدهم میلادی ساخته شد.
لارنس مک کئون (Laurence McKeown) (متولد ۱۹۵۶ میلادی)، یک نویسنده، نمایش نامه نویس و فیلم نامه نویس اهل ایرلند است که داوطلب پیشین ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند بوده و در اعتصاب غذای ۱۹۸۱ در ایرلند شرکت کرد. پس زمینه و فعالیت در IRA. مک کئون در ۱۹۵۶ میلادی در منطقه راندالستاون، شهرستان اتریم، ایرلند شمالی متولد شد. او در نوجوانی اشتیاق داشت تا مهندس شود و در سن ۱۶ سالگی در دفاتر سروی کننده کمی مشغول کار شد. هنگامی که او ۱۷ سال سن داشت به ارتش جمهوری-خواه ایرلند ملحق شد و پس از آن در اوت ۱۹۷۶ به اتهام دست داشتن در انفجارها و تلاش برای کشتن یک عضو نیروهای انتظامی سلطنتی اولستر، دستگیر گردید. در محکمه وی که در آوریل ۱۹۷۷ برگزار شد، مک کئون مجرم شناخته شده و محکوم به حبس ابد در زندان ماز گردید. حبس و اعتصاب غذا. مک کئون هنگامی که در زندان بود در اعتصاب های جل پوشی و کثیف که تلاشی برای بازگرداندن وضعیت کتگوری ویژه برای زندانیان شبه نظامی محکوم شده بود، شرکت کرد. اعتراض ها در اواخر ۱۹۸۰ میلادی بالا گرفت و هفت زندانی در اعتصاب غذای پنجاه و سه روزه شرکت نمودند، هدف از این اعتصاب غذا برگرداندن وضعیت سیاسی با برآورده شدن
آنچه به نام «پنج تقاضا» یاد می گردد، بود: این اعتصاب غذا پیش از این که هیچ زندانی بمیرد و بدون بازگشت وضعیت سیاسی پایان یافت و اعتصاب غذای دوم به رهبری بابی ساندز که فرمانده پیشین ارتش جمهوری خواه ایرلند بود در ۱ مارس ۱۹۸۱ در زندان آغاز شد. مک کئون در ۲۹ ژوئن و پس از این که ساندز و سه زندانی دیگر بر اثر گرسنگی مرده بودند، به این اعتصاب پیوست. بعد از این که شش نفر زندانی دیگر نیز بر اثر اعتصاب غذا درگذشتند، خانواده مک کئون اجازه دخالت طبی را دادند تا زندگی وی در ۶ سپتامبر در هفتادمین روز اعتصاب غذای وی، نجات داده شود. او خاطرات خود از رویدادها در زندان را طی مصاحبه ای بیان کرد: شما بسیار خواب آلود و بسیار بسیار خسته هستید و گاهی سر تان تکان می خورد تا به خواب بروید، اما چیزی به شما می گوید که بیدار باشید. این چیزی بود که تمامی افرادی دخیل در اعتصاب غذا را زنده نگه می داشت یا تلاش می نمودند تا مدتی بیشتری را دوام بی آورند. من می دانستم که مرگ نزدیک است اما از آن هراس نداشتم – و این شبیه چیزهای مثل شجاعت یا افتخار نبود. من فکر می کردم که مرگ، آزادی است. شما دیگر هیچ گاهی نمی توانید دوباره آن گونه فکر کنید. دورا
ن اعتصاب مثل خستگی نیست. این یک دوره فرسودگی تمام و کمال ذهنی و فیزیکی است. کاملاً شبیه قرار داشتن در لبه مرگ است. آزادی از زندان. مک کئون قبل از این که از زندان آزاد شود در ۱۹۹۲ میلادی مدرک لیسانس خود را در رشته علوم اجتماعی از دانشگاه آزاد به دست آورد و متعاقب آن دکترای تخصصی خود را در جامعه شناسی از دانشگاه کوئینز بلفاست کسب کرد. او به طور مشترک فستیوال فیلم بلفاست را در میانه دهه ۱۹۹۰ میلادی بنیان نهاد و دو کتاب در مورد زندانیان جمهوری خواه ایرلندی در زندان ماز نوشت؛ مدت حبس خود را متواضعانه نگذراندم: مشقت های بلاک اچ ۱۹۷۶–۱۹۸۱ (نوشته شده به طور مشترک با بریان کمپ بیل و فیلیم او هاگان) در ۱۹۹۴ میلادی منتشر شد و کتاب بی موقع: زندانیان جمهوری خواه ایرلندی، لانگ کیش، ۱۹۷۲–۲۰۰۰ در ۲۰۰۱ میلادی منتشر شد. مک کئون و بریان کمپ بیل مشترکاً فیلم H3 را در مورد اعتصاب غذای ۱۹۸۱ نوشتند که توسط لیس بلیر کارگردانی شده و در ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۱ به پرده های سینما رفت. قبل از مرگ کمپ بیل در ۲۰۰۵ میلادی، او و مک کئون باهم دو نمایش دیگر را نیز نوشتند، نمایش خنده کودکان مان که در ۲۰۰۱ میلادی به بازار آمده و نمایش یک خانه سرد که در
۲۰۰۳ میلادی عرضه شد. نخستین نمایش نامه انفرادی مک کئون به نام نسخه رسمی در ۱۸ سپتامبر ۲۰۰۶ منتشر شد. در ۲۰۰۶ میلادی، او در مستند دو-قسمتی تحت عنوان اعتصاب غذا، ظاهر شد که در بیست و پنجمین سالگرد یادبود از اعتصاب غذای ۱۹۸۱ در RTE به نمایش گذاشته شد. مک کئون همچنین به عنوان افسر توسعه ای برای کویتی نا نلراچیمی (Coiste na nIarchimí) که یک سازمان پوششی برای گروه زندانیان پیشین جمهوری خواه است، کار می کند. در ۱۹۹۶ میلادی او از حوزه انتخابیه انتریم برای گردهمایی ایرلند شمالی خود را نامزد کرد، اما نتوانست موفق شود.
دارکوب های پشت سفید یک سرده از خانواده دارکوبان بومی آمریکای شمالی و جنوبی است. این جنس توسط پرنده شناس فرانسوی آلفرد مالهرب در سال 1845 با دارکوب استریکلند ("Leuconotopicus stricklandi") به عنوان گونه نماد برپا شد. نام "Leuconotopicus" ترکیبی از واژه یونانی باستان "leukos" به معنای "سفید"، "nōton" به معنای "پشت" و "pikos" به معنای "دارکوب" است. این سرده گروه خواهر سرده "Veniliornis" است و یکی از هشت سرده است که در تبار Melanerpini در زیرخانواده دارکوبیان جای دارد. گونه هایی که اکنون در این سرده جای می گیرند، در گذشته به سرده دارکوب های سه انگشته اختصاص داده شده بودند. این سرده شش گونه دارد.
«تبریک» یک ترانه دیس از یوتیوبر سوئدی پیودی پای است که همراه با Roomie خواننده/نوازنده سوئدی-رومی و Boyinaband موسیقی دان انگلیسی آن را منتشر کرد. این تک آهنگ در ۳۱ مارس ۲۰۱۹ همراه با یک موزیک ویدیو در واکنش به پیشی گرفتن مشترکین کانال تی-سریز از پیودی پای و تبدیل شدن به «بیشترین دنبال کننده در یوتیوب» منتشر شد. این موزیک ویدیو در هند مسدود شد. این ویدیو بیش از ۲۱۵ میلیون بازدید دریافت کرد که آن را به دومین ویدیوی پربازدید در کانال پیودی پای تبدیل کرده است. پیش زمینه. در اواسط تا اواخر سال ۲۰۱۸، تعداد مشترکین لیبل موسیقی هندی تی-سریز به سرعت به تعداد مشترکین یوتیوبر سوئدی پیودی پای نزدیک می شد که در آن زمان، پیودی پای مقام «بیشترین تعداد مشترک» در یوتیوب را نیز داشت. در نتیجه، طرفداران، همراه با افراد مشهور و سایر کاربران یوتیوب، با تشویق دیگران به سابسکرایت کردن پیودی پای یا تی-سریز، حمایت خود را نشان دادند. در طول رقابت، هر دو کانال به سرعت تعداد زیادی مشترک به دست آوردند. این دو کانال در ماه فوریه، مارس، و سپس در آوریل ۲۰۱۹، زمانی که پیودی پای پایان رقابت را اعلام کرد، در تعدادی از موارد از نظر تعداد مشترک
ان از یکدیگر پیشی گرفتند و در نهایت تی-سریز پر مشترک شده ترین کانال یوتیوب شد. اشعار. در موزیک ویدیو، پیودی پای از تی-سریز به خاطر فروش آهنگ های دزدی در اوایل فعالیت و فرار مالیاتی رئیس آن، بوشان کومار (با اشاره به گزارش روزنامه "تایمز هند") انتقاد می کند. همچنین او تی-سریز را به دلیل ارسال نامه توقف و انصراف و ادعای توهین آمیز بودن اقدامات و اشعار وی در دیس ترک لازانیا هرزه را مورد تمسخر قرار می دهد. در آخر پیودی پای با ارجاع به ویدیوهای گذشته، از طرفدارانش به خاطر همراهی با او در طول فعالیت حرفه ای اش در یوتیوب، تشکر می کند. بازتاب ها. محبوبیت این ترانه باعث شد که پیودی پای در ۳۱ مارس ۱۶۸۰۰۰ مشترک و در ۱ آوریل ۳۰۹۰۰۰ مشترک به دست آورد. این موضوع باعث شد که او در آن روز در توییتر خود عبارت «big lol» به همراه یک اسکرین شات از تعداد مشترکان خود توییت کند. او در ۸ آوریل با ۵۱۲۰۰۰ مشترک پیش بود. با این حال، با پیشی گرفتن دوباره تی-سریز از پیودی پای در ۱۴ آوریل ۲۰۱۹، اثر ویدیو از بین رفت. هشت روز پس از انتشار ترانه «تبریک»، در کنار لازانیا هرزه هر دو موزیک ویدئو در هند مسدود شدند. تی-سریز اظهار داشت که این دو ترا
نه «افتراآمیز، تحقیرآمیز، توهین آمیز و زننده» هستند و شامل «کامنت های مکرر… توهین آمیز، مبتذل، و همچنین نژادپرستانه» هستند. دادگاه عالی دهلی علیه این دو آهنگ حکم صادر کرد. دادگاه خاطرنشان کرد که پیودی پای در ارتباط با تی-سریز پس از انتشار لازانیا هرزه از انتشار این ویدئو عذرخواهی کرده بود و «اطمینان داده بود که او [در حال] برنامه ریزی برای انتشار ویدیوهای دیگری نیست». در آگوست ۲۰۱۹، گزارش شد که تی-سریز و پیودی پای اختلافات حقوقی خود را خارج از دادگاه حل و فصل کرده اند. موزیک ویدئو. موزیک ویدئو قبلاً در نوامبر ۲۰۱۸ ضبط شده بود زیرا پیش بینی می شد که روزی دنبال کنندگان تی-سریز از پیودی پای پیشی بگیرد. در موزیک ویدئو پیودی پای، Roomie، و Boyinaband در داخل اتاقی با تزئینات مهمانی، بادکنک ها، شامپاین و کیکی که لوگو تی-سریز را دارد، در حال جشن گرفتن هستند. آنها بخاطر اینکه تی-سریز به مقام «بیشترین دنبال کننده کانال یوتیوب» رسیده، تبریک می گویند و می خوانند و می رقصند. در وِرس دوم، پیودی پای از تمام طرفداران و مشترکین خود برای حمایت از او در طی این سال ها تشکر می کند و یک «Brofist» را به دوربین می دهد (به یاد اولین
ویدئوهایش که مشت خود را می بوسید و به سمت دوربین می آورد). در آخر صحنه ای نشان داده می شود که پیودی پای، Roomie، و Boyinaband در شب در بیرون آتش بازی می کنند. ویدیو با دست زدن آهسته مستربیست پایان می یابد.
سیستم های باز سیستم های رایانه ای هستند که ترکیبی از قابلیت های اشتراک پذیر، قابلیت حمل و استانداردهای نرم افزار باز یا توسعه پذیر را ارائه می کنند. (همچنین می توانند به تأسیسات خاصی اشاره کنند که به گونه ای پیکربندی شده اند که دسترسی نامحدود افراد و/یا رایانه های دیگر را فراهم کنند ؛ این مقاله در این مورد نیست). این اصطلاح در اوایل دهه 1980 رایج شد، عمدتاً برای توصیف سیستم های مبتنی بر یونیکس، به ویژه برخلاف فریم های اصلی و مینی رایانه هایی که در آن زمان استفاده می شدند. برخلاف سیستم های قدیمی تر، نسل جدید سیستم های یونیکس دارای رابط های برنامه نویسی استاندارد شده و اتصالات محیطی بودند. توسعه سوم شخص سخت افزار و نرم افزار مورد استقبال قرار گرفت ، این قضیه باعث این شد که شرکت هایی مثل Amdahl و Hitachi برای حق فروش سیستم ها و تجهیزات جانبی سازگار با پردازنده های مرکزی IBM به دادگاه رجوع کنند . می توان گفت که تعریف "سیستم باز" در دهه 1990 با ظهور استانداردهای نرم افزاری مستقل مانند سیستم های واحد یونیکس رسمیت بیشتری پیدا کرد. اگرچه امروزه کاربران رایانه به میزان بالایی از قابلیت همگامی سخت افزاری و نرم افزاری ا
ستفاده می کنند، اما در قرن بیستم مفهوم سیستم های باز توانست توسط فروشندگان یونیکس به عنوان یک متمایزکننده مهم رایج شود. IBM و سایر شرکت ها برای دهه ها در برابر این تغییر مقاومت پیشه کردند، مثالی برای آن هشداری است که در سال 1991 توسط یکی از مدیران حسابداری IBM مبنی بر اینکه فرد باید «مواظب قفل شدن در سیستم های باز» باشد، است . با این حال، در نیمه اول قرن بیست و یکم، بسیاری از فروشندگان سیستم های قدیمی، به ویژه IBM و HP ، شروع به استفاده از لینوکس به عنوان بخشی از استراتژی فروش کلی خود کردند، و « منبع باز » به عنوان «سیستم باز» به بازار عرضه شد. در نتیجه، یک پردازنده مرکزی IBM با لینوکس روی IBM Z بیشتر به عنوان یک سیستم باز به بازار عرضه شد تا رایانه های کالایی که از مایکروسافت ویندوز "منبع بسته " استفاده می کردند . در پاسخ، شرکت های بیشتری کد منبع را برای محصولات خود باز کردنند ، که نمونه بارز آن Sun Microsystems و ایجاد پروژه های OpenOffice.org و OpenSolaris بر اساس محصولات نرم افزاری StarOffice و Solaris بودند که قبلا "منبع بسته" بودند.
بهمن امیری مقدم (زادهٔ ۱۳۴۱ در کرمانشاه) سرتیپ دوم پاسدار فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران است، که به عنوان مدیرکل دفتر امور مرزی و مرزنشینان وزارت کشور فعالیت می کرد. وی فعالیت نظامی را در خلال جنگ ایران و عراق در سپاه پاسداران انقلاب اسلامی آغاز کرد. امیری مقدم از ۱۳۸۶ تا ۱۳۹۰ فرمانده انتظامی استان گیلان بود، در فاصله سال های ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۶ فرماندهی انتظامی استان خراسان رضوی را برعهده داشت و از ۱۳۹۶ تا ۱۴۰۰ به عنوان جانشین معاون عملیات ناجا فعالیت می کرد. او در ابتدای فعالیت دولت سیزدهم، در سال ۱۴۰۰ برای مدتی مدیرکل امور اتباع و مهاجرین خارجی وزارت کشور بود و از ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۱ استانداری کرمانشاه را برعهده داشت. سوابق. امیری مقدم رئیس ستاد سپاه کرمانشاه در دوران جنگ ایران و عراق، جانشین ستاد مهندسی کل سپاه، فرماندهی انتظامی استان های گیلان و خراسان رضوی و مدیر کل اتباع خارجی وزارت کشور را در کارنامه دارد. عملکرد ایشان در کمتر از یک سال ضعیف دانسته شد و برکنار شد. از اقدامات وی می توان به بازپس گرفتن موقوفات استانداری از ادارهٔ اوقاف استان کرمانشاه اشاره کرد. استانداری کرمانشاه. امیری مقدم در دولت سیزدهم برای
مدتی استاندار کرمانشاه بوده است. امیری مقدم پس از کسب رأی اعتماد هیئت وزیران در ۱۵ دی ۱۴۰۰ به عنوان استاندار استان کرمانشاه منصوب شد و تا ۳۰ آذر ۱۴۰۱ در این سمت باقی ماند. اظهارنظرهای جنجالی. بهمن امیری مقدم در زمان تصدی استانداری کرمانشاه در تیرماه ۱۴۰۱ در اظهار نظری عجیب درباره گروه ۱+۵ گفته بود که در مذاکرات هسته ای در یک طرف ایران و در طرف دیگر ۵ قدرت جهانی قرار دارند و این عزت ایران را در سطح جهانی نشان می دهد. این در حالیست که منظور از ۵ در این ترکیب ۵ عضو دائمی شورای امنیت سازمان ملل متحد یعنی آمریکا، فرانسه، انگلیس، چین و روسیه است که دارای حق وتو هستند و منظور از ۱ نیز کشور آلمان است که از حق وتو در سازمان ملل برخوردار نیست. این اظهار نظر با انتقادات وسیعی همراه شد و استاندار کرمانشاه به دلیل ناآگاهی اش از پرونده هسته ای و بی اطلاعی از ترکیب مذاکرات مورد انتقاد قرار گرفت. به دنبال این انتقادات، کانال تلگرامی «اخبار استانداری کرمانشاه» ویدئوی کوتاهی را از امیری مقدم منتشر کرد که در آن انتقادها به سخنان خود را «شیطنت رسانه ای» نامید و ویدئوی اول را دست کاری شده دانست و ادعا کرد که معنای صحیح ۱+۴ را می
دانسته و منظورش چیز دیگری بوده است. با این وجود این توضیحات نیز مورد انتقاد قرار گرفت و برخی آن را نشانه بی سوادی سیاسی استاندار دانسته و حتی خواستار استعفای وی شدند.
رابرت تورنس (Robert Torrens) (۱۷۸۰ – ۲۷ می ۱۸۶۴ میلادی) افسر سپاه تفنگداران دریایی سلطنتی، اقتصاددان سیاسی، مالک بخشی از روزنامه تأثیرگذار Globe و یک نویسنده پُرکار بود. او همچنین رئیس هیئت مدیره کمیسیون اسکان استرالیای جنوبی مستقر در لندن بود که توسط قانون سال ۱۸۳۴ استرالیای جنوبی به منظور نظارت از کالنی جدید استرالیای جنوبی ایجاد شده بود تا این که کالنی ورشکست شده و او در سال ۱۸۴۱ میلادی برکنار شد. او عمدتاً برای دفاع از علل مهاجرت به کالنی جدید شناخته می شود و نام او در دریای اصلی آدلاید، تورنس، اطراف و اکناف تورنسویل و چندین جای دیگر زنده است. او گاهی اوقات به نام سرهنگ رابرت تورنس یاد می شود اما رتبه اخیر نظامی او در منابع مختلف مورد مناقشه است. پسرش، سر رابرت ریچارد تورنس سال های زیادی را در استرالیای جنوبی سپری کرد، حتی برای مدت کوتاهی به عنوان مسئول ایالتی ایفای خدمت نموده و به خاطر اصلاحات زمینی که انجام داد، معروف شد. زندگی ابتدائی و خانواده. تورنس در هروی هیل، دیری، ایرلند تولد شد. او پسر رابرت تورنس از هروی هیل و همسرش الیزابت، خواهرزاده بریستو بود. خانواده تورنس که فکر می شود از نسل یک افسر سوئدی
که برای ویلیام سوم انگلستان خدمت می کرد، باشند. یک خانواده بزرگ و برجسته دیری بودند. از میان خویشاوندان نسبی متعدد او، سر هنری تورنس مشاور برجسته نظامی و رابرت تورنس، قاضی دادگاه Common Pleas (ایرلند) بودند. تورنس در سال ۱۸۰۱ میلادی در دوبلین با چاریتی، دختر ریچارد چوت از تاونلند روکسبورو در شهرستان کیری ازدواج کرد. آن ها در سال ۱۸۱۹ میلادی از هم جدا شدند و تورنس به انگلستان رفت. او در سپتامبر ۱۸۲۰ با ایستر سارا، خواهرزاده سرلی، ازدواج نمود. پسر تورنس، رابرت ریچارد تورنس، مدیر و سیاست مدار در استرالیای جنوبی، قباله تورنس (Torrens title) که سیستم ثبت قباله جات زمین است را ابداع کرد، این سیستم به صورت گسترده در مشترک المنافع بریتانیا و سایر ایالات (مثلاً آیووا) و کشورها کاربرد دارد. حرفه نظامی. تورنس در سال ۱۷۹۶ میلادی وارد نیروی دریایی سلطنتی شد. او در سال ۱۸۱۱ با مدافعه کردن از جزیره بالتیک آنهولت در برابر قوای برتر دانمارکی در لشکرکشی والچرن شهرت یافت. او در آن جنگ به شدت زخمی شده و به خاطر شجاعتش رتبه افتخاری جگرنی به وی اعطا گردید. در دوصدمین سال گرد جنگ آنهولت، شمشیر داده شده به تورنس از سوی موزه نیروی ب
حری سلطنتی خریداری شد. پس از واگذاری جزیره در اوت ۱۸۱۲، گارنیزیون در زمستان ۱۸۱۲ تحت رهبری جگرن جیمز مالکولم، متحد با قوای اسپانیایی دوباره در اسپانیای شمالی توظیف شد. تورنس در ۳۱ اوت به لندن برگشت، و به او امر شد تا به ستاد قوماندانی وولویچ گزارش بدهد. اگرچه لغت نامه زندگی نامه ملی (۱۸۸۵–۱۹۰۰ میلادی) از او به عنوان «سرهنگ در لژیون اسپانیایی» یاد شده است، این ادعا هنوز توسط منابع دیگر اثبات نشده است. یک نامه مورخه ۱۶ ژانویه ۱۸۱۳ وجود دارد که در آن تورنس و ادوارد نیکولس مشترکاً امضا کرده اند و بیان می دارد که تورنس به ارتش اسپانیایی اعزام نشود، بلکه نیکولس سمت او را بگیرد. نتیجه آن مشخص نیست اما معلوم می شود که تورن بایلی به عوضش اعزام شده است.&lt;ref name="ADM 1/3318."&gt;Letters from Marine Field Officers (Lieutenant Colonels and Majors) 1807–1814 ADM 1/3318 folio 582&lt;/ref&gt;&lt;ref name="ADM 1/3308"&gt;Letters from Commandants at Woolwich 1812–1814 ADM 1/3308 folio 540&lt;/ref&gt; تورنس متعاقباً به عنوان افسر فرمانده نیروی بحری در HMS بلینهایم گماشته شده و این سمت را از ۲۳ ژوئن ۱۸۱۳ تا ۱۱ ژانویه ۱۸۱۴ به
عهده داشت. آخرین اعزام او در جریان زمستان ۱۸۱۳–۱۸۱۴، در خارج از کشورهای سفلی، در محاصره آنتورپ بود. او در مارس ۱۸۱۴ دوباره به پورتسموت بازگشت.&lt;ref name="ADM 35/3340"&gt;HMS "Blenheim" Ship Muster 1813 June – 1814 Sep ADM 35/3340&lt;/ref&gt;&lt;ref name="ADM 1/3318"&gt;Letters from Marine Field Officers (Lieutenant Colonels and Majors) 1807–1814 ADM 1/3318 folio 695&lt;/ref&gt; اشتباه در رتبه نظامی او. بر اساس DNB، تورنس در سال ۱۸۱۹ میلادی به رتبه دگرمنی و در سال ۱۸۳۷ به رتبه سرهنگی ترفیع کرد. با این حال، او با حق مستمری در سال ۱۸۳۵ بازنشسته شد. بر اساس منشأ شمشیری که در یک کتلاک حراج به تورنس ارائه شده بود، تورنس دیگر خدمت نظامی نکرد اما تا سال ۱۸۳۴ میلادی در نیروی بحری سلطنتی باقی ماند و دوره ۱۸۲۳ – ۳۰ را با حق مستمری سپری کرد. این نشان می دهد که رتبه دگرمنی در سال ۱۸۱۹ تنها یک رتبه افتخاری بوده و او سال های ۱۸۲۳ تا ۱۸۳۰ را در حق مستمری سپری کرده است. او در سال ۱۸۳۱ میلادی به رتبه جگرنی ترفیع کرده و در سال ۱۸۳۴ خدمت نظامی را به اتمام رسانیده است. از او در هانسارد از نوامبر ۱۸۲۶ تا اوت ۱۸۳۲ و در گزارش سال
۱۸۳۱ کمیته انتخاب پارلمانی دربارهٔ کالسکه بخار که او در آن نشسته بود (نشر شده در سال ۱۸۳۴)، به نام «سرهنگ تورنس» یاد شده است. و به صورت مشابه از او در مقاله ای در سال ۱۸۳۲ در ثبت نام سیاسی کوبت به عنوان کسی نام برده شد که مخالف سیاست های او بود. در شهرت پسرش، سر رابرت ریچارد تورنس، در DNB، به تورنس بزرگ «دگرمن» به کار برده شده است. اقتصاددان. تورنس در دسامبر ۱۸۱۸ به عنوان همکار جامعه سلطنتی انتخاب گردید. او کشف کننده مستقل اصل مزیت نسبی در تجارت بین المللی بود، اصلی که معمولاً به دیوید ریکاردو نسبت داده می شود، در حالی که تورنس در سال ۱۸۱۵ میلادی، دو سال قبل از اولین نشر کتاب اصول اقتصاد سیاسی و مالیات اثر ریکاردو، در مورد آن نوشته است. او مدافع سرسخت رستگاری کاتولیک بود و در این مورد یک نمایش نامه و یک ناول نوشته است. تورنس یکی از اعضای بنیان گذار کلب اقتصاد سیاسی بود. او همچنین از اولین کسانی بود که در مورد تعرفه بهینه نظریه پردازی کرد و ۱۱ سال از افکار جی اس میل در این مورد پیشی گرفت. طرف داری او از عمل متقابل (reciprocity) به جای تجارت آزاد بدون قید و شرط در دهه ۱۸۴۰ بسیار بحث برانگیز بود و بعدها از سوی
حامیان کمپین اصلاحات تعرفه جوزف چمبرلین به عنوان پیشرو نام برده شد. تورنس شدیداً از مهاجرت تمویل شده توسط دولت حمایت می کرد تا فشار بر بریتانیا کاهش یابد (مخصوصاً در ایرلند؛ او استدلال می کرد که معیارهای زندگی در ایرلند تنها در صورتی می تواند بهبود یابد که زراعت در ایرلند سود آورتر گردد، اما این کار در همان زمان باعث بی جا شدن کارگران به صورت گسترده و به طور کوتاه مدت خواهد شد و آن ها نیاز خواهند داشت تا در دوره گذار مورد حمایت قرار بگیرند). استرالیای جنوبی. او قبلاً به برنامه ای علاقه مند بود که محل سکونت را در نیوزیلند بی آبد، در سال ۱۸۲۵ میلادی او مسئول شرکت زیلاند جدید بود، تصدی که ریاست آن به عهده شخص سرمایه دار جان جورج لامتون، نماینده پارلمان از ویگ (بعداً اولین ارل دورهام) بود و برای اولین بار تلاش کردند تا نیوزیلند را قابل سکونت بسازند. او همچنین به کالنی دریای سوان توماس پیل (سال ۱۸۲۹) علاقه مند بود، اما در سال ۱۸۳۱ میلادی، او تنها به صورت فردی توانست در طرح های مهاجرت حقیقی با شرکت اراضی استرالیای جنوبی (SALC) دخیل گردد. بعد از ناکام شدن SALC، او به اتحادیه استرالیای جنوبی پیوست و احتمالاً امیدوار
بود تا به عنوان فرماندار استرالیای جنوبی گماشته شود. این خواسته او به نتیجه نرسید، اما او به عنوان رئیس کمیسیون اسکان استرالیای جنوبی منصوب گردید، و یکی از ۱۴ کمیسار مهاجرت استرالیای جنوبی شد که همه آن ها به استثنای یکی در لندن مستقر بودند. این هیئت مدیره مؤظف بود تا از مهاجرت جدید استرالیای جنوبی نظارت کنند و تورنس وقت و انرژی قابل ملاحظه ای را برای نوشتن و لکچردادن به مهاجرین و سرمایه گذاران بالقوه به این کالنی، صرف کرد. با این حال، مدیریت مالی او تقریباً در تمام بخش ها کاستی داشت: او پول را در طرح های تبلیغاتی مصرف کرد؛ به نظرسنجی های پُر هزینه ای دستور داد که فعالیت نظرسنجی ویلیام لایت در مورد مهاجرت، را مختل می کرد؛ افرادی را اولویت داد که ادعا می کردند سرمایه قابل ملاحظه ای دارند، اما هیچ مکانیزمی وجود نداشت که سرمایه مفروض آن ها بررسی شود. معابر آزاد را به یک شکل تنظیم ناشده فراهم کرد. او به جورج گاولر، کسی که پس از اخراج جان هندمارش به عنوان کمیسار اسکان و فرماندار گماشته شده بود، با کمک مالی کمی از انگلستان کمک اندکی کرد. این سؤ مدیریت، باعث شد تا استرالیای جنوبی ورشکسته شود. تورنس در سال ۱۸۴۱ میلادی
خلع شد (هرچند در آن زمان، گاولر قربانی اصلی مصائب ولایت بود) و قانون استرالیای جنوبی سال ۱۸۴۲ مهاجرت را تحت حکم مستقیم شاه درآورد. سیاست. او به عنوان ویگ در مجلس اعیان سال ۱۸۲۶ نماینده ایسپویچ، سوفولک، در سال ۱۸۳۱ نماینده آشبورتون، دیون و از سال ۱۸۳۲ تا ۱۸۳۵ اولین نماینده پارلمان حوزه انتخابیه جدید بولتون، لانکشایر بود. نویسنده. ثبت سالانه (Annual Register) می گوید: «او یک نویسنده خستگی ناپذیر بود؛ محصولات قلم او شامل انواع زیاد تراکت ها در مورد مضامینی اقتصاد سیاسی، تعدادی جزوه های توانا در مورد ارز و تعدادی فعالیت های ادبی طبقه سبکتر، به درازای بیش از پنجاه سال می شود. برای مدتی سرهنگ تورنس یکی از مالکین و ویراستاران روزنامه گلوب بود. او یک نویسنده با مهارت و صریح بود و بر برخی از مسایل پیچیده مرتبط با علم پولی که مانع سد راه دانشجویان اقتصاد بودند، روشنی قابل ملاحظه ای افگند». مرگ و میراث. تورنس در ۲۷ می ۱۸۶۴ میلادی به سن ۸۴ سالگی در لندن درگذشت. از او همسر دومش باقی ماند. او به خاطر مقالاتش در مورد اقتصاد سیاسی و سایر متفکران سیاسی مورد تحسین قرار گرفت. با وجود انرژی و حمایت خستگی ناپذیر او از اسکان استر
الیای جنوبی، تورنس کسی بود که با مدیریت ضعیف مالی ان را به ورشکستگی رساند و باعث شد تا آن اسکان در سال ۱۸۴۲ میلادی تحت اداره شاه قرار بگیرد. با این حال، در دهه ۱۸۴۰ او در اصلاح شرکت های که مس را استخراج کرده و در استرالیای جنوبی خط آهن می ساختند، کمک کرد. دریای تورنس (Kara-wirra-parri) که از میان آدیلاید عبور می کند، در سال ۱۸۳۶ میلادی به احترام او توسط فرماندار هندمارش نام گذاری شده است و فرماندار گاولر اولین ایستگاه قرنطینه را در سال ۱۸۳۷ میلادی به جزیره تورنس مسما کرد. سیاح ادوارد ایر در سال ۱۸۳۹ میلادی، جهیل بزرگ نمکی در شمال کالنی را جهیل تورنس نام نهاد و حومه تورنسویل و مناطق شرقی و غربی تورنس نیز به یادبود از رابرت تورنس نام گذاری شده اند. و اما تورنس پارک، پس از پسرش، سر رابرت تورنس، نام گذاری شده است.
بحران برلین در سال ۱۹۶۱ (به ) در فاصلهٔ ۴ ژوئن تا ۹ نوامبر ۱۹۶۱ رخ داد و آخرین حادثه سیاسی-نظامی مهم اروپا در دوران جنگ سرد در مورد وضعیت اشغالی شهر برلین پایتخت آلمان و آلمان پس از جنگ جهانی دوم بود. بحران برلین زمانی شروع شد که اتحاد جماهیر شوروی اولتیماتومی را صادر کرد و خواستار خروج تمام نیروهای مسلح از برلین، از جمله نیروهای مسلح کشورهای غربی در برلین غربی شد. این بحران با تقسیم "دوفاکتوی" شهر با برافراشتن و آغاز ساخت دیوار برلین در آلمان شرقی به اوج خود رسید. بیست و دومین کنگره حزب کمونیست اتحاد جماهیر شوروی - آخرین کنگره ای که حزب کمونیست چین در آن شرکت کرد - همزمان با این بحران در مسکو برگزار شد. سیر وقایع. اولتیماتوم ۱۹۶۱ برلین. در نشست وین در ۴ ژوئن ۱۹۶۱، تنش ها افزایش یافت و نیکیتا خروشچف، نخست وزیر شوروی، در دیدار با جان اف. کندی، رئیس جمهور ایالات متحده، اولتیماتوم شوروی مبنی بر امضای معاهده صلح جداگانه با آلمان شرقی و در نتیجه پایان دادن به قراردادهای چهار قدرت موجود که حقوق آمریکا، بریتانیا و فرانسه برای دسترسی به برلین غربی و اشغال را تضمین می کند، دوباره صادر کرد. برلین شرقی توسط نیروهای شورو
ی. اما این بار با صدور مهلت ۳۱ دسامبر ۱۹۶۱ این کار را انجام داد. سه قدرت پاسخ دادند که هرگونه معاهدهٔ یک جانبه نمی تواند بر مسئولیت ها و حقوق آن ها در برلین غربی تأثیر بگذارد. افزایش تنش ها. در رویارویی های فزاینده بر سر وضعیت برلین، کندی در جریان مذاکرات وین خود با خروشچف در ژوئن ۱۹۶۱ کندی اساساً موافقت ایالات متحده را با تقسیم دائمی برلین اعلام کرد. این اتفاق باعث شد که اظهارات علنی بعدی و قاطعانه تر او، نزد دولت شوروی، اعتبار کمتری داشته باشد. کندی تصمیم گرفت سیاست انعطاف پذیری را که توسط مشاوران جوان او پیشنهاد شده بود، اجرا کند. ایالات متحده سه منفعت حیاتی را در سیاست خود برای برلین تعریف کرد و همه آن ها را فقط به بخش غربی شهر مرتبط کرد: حضور نیروهای غربی در برلین غربی. امنیت و دوام بخش های غربی؛ و دسترسی غرب به آن ها. با تشدید رویارویی بر سر برلین، کندی در ۲۵ ژوئیه یک سخنرانی تلویزیونی در واشینگتن در سی بی اس ایراد کرد که در سراسر ایالات متحده پخش شد. او بار دیگر تأکید کرد که ایالات متحده به دنبال درگیری نیست و او «نگرانی های تاریخی اتحاد جماهیر شوروی در مورد امنیت آن ها در اروپای مرکزی و شرقی» را می دا