Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
طرح گردید و تمرکز بر این بود تا دانسته شود که آیا قبل از این که به سه عضو ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند شلیک صورت گیرد، فرصتی برای تسلیمی از طرف سربازانی که در مقابل آن ها قرار داشتند، برای آن ها داده شد یا خیر. بر مبنای شایعاتی که در رسانه های بریتانیایی دست به دست می شد و طبق آن حکومت بریتانیا در آن زمان در جریان درگیری های ایرلند از سیاست «شلیک مستقیم» بر علیه ارتش جمهوری خواه ایرلند پیروی می کرد، این سؤال نیز در این مستند مطرح گردید که آیا تبادل آتش و خشونت متناسب بوده است یا خیر. خاک سپاری. در جریان خاک سپاری دسته جمعی جسد مک کان همراه با جسد ساویج و فاریل در زمین ارتش جمهوری خواه ایرلند در قبرستان میلتاون در بلفاست غربی، به تاریخ ۱۶ مارس ۱۹۸۸ که توسط ارتش جمهوری خواه ایرلند حمایت مالی گردید، هنگامی که اجساد را داشتند به زمین پایین می کردند، مراسم خاک سپاری تحت حمله نارنجک دستی از طرف یک نفر از شبه نظامیان منتسب به وفاداران قرار گرفت. مراسم خاک سپاری بلافاصله به یک صحنه آشفته مبدل گردیده و جنگ در حال فرار میان مرد مسلح که با سلاح دستی شلیک می کرد و نارنجک می انداخت و گروهی از عزا داران که وی را در زمین قب
رستان دنبال می کردند آغاز شد. طی این رویداد سه عزادار کشته شده و تعدادی هم مجروح گردید.
دومینیک «سگ دیوانه» مک گلینچی (Dominic "Mad Dog" McGlinchey) (1954 – 10 فوریه ۱۹۹۴)، رهبر شبه نظامی جمهوری خواه ایرلندی بود که در اوایل دهه ۱۹۸۰ از عضویت در ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند به رهبر گروه شبه نظامی آزادی بخش ملی ایرلند رسید. مک گلینچی یکی از ۱۱ خواهر و برادری بود که در یک خانواده ای به شدت جمهوری خواه اهل بلاگی، شهرستان لوندندری به دنیا آمد. او در سال ۱۹۷۱ بدون هیچ اتهامی مدت ۱۰ ماه در زندان لانگ کیش ایرلند توقیف شد. اندکی پس از آزادی در سال بعد، دوباره به جرم تسلیحات به زندان افتاد. مک گلینچی در جریان حبس اش، در سال ۱۹۷۵ با مریم ازدواج کرد و صاحب سه فرزند شد. مک گلینچی پس از این که از زندان آزاد شد، با ایان میلن و اعتصاب غذایی آینده فرانسس هوگز و توماس مک الوی پیوست و کارزار تیراندازی و بمباران شهر و فراتر از آن را ادامه داد. آن ها سپس در کنارهم به ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند پیوستند. این گروه در اواخر دهه ۱۹۷۰ متواری بودند، عملیات ها را انجام می دادند و از چنگ ارتش بریتانیا و پلیس این کشور نیز فرار می کردند ولی سرانجام نیروی امنیتی، مک گلینچی را در سال ۱۹۷۷ در جمهوری ایرلند دستگیر کرد. او به جرم
سرقت ماشین یک افسر پلیس و تهدید افسرهای پلیس با اسلحه محکوم به مجازات شد. مک گلینچی هنگامی که در سال ۱۹۸۲ مدت حبس اش را در زندان پورت لاویز سپری می کرد، با رهبری ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند زندان درگیر شد و به دلیل رفتار خلاف اصول یا اختلافات استراتژیک تبعید گردید. دومینیک مک گلینچی در سال ۱۹۵۴ در خانواده ای در جاده بالیسکیولیون، شهر بلاگی در روستای لاندندری به دنیا آمد. او سومین فرزند از ۱۱ فرزند خانواده ای به شدت جمهوری خواه بود. پدرش یک گراژ داشت و برخی مشتریان پلیس پدرش به دست مک گلینچی کشته شدند. مادرش مونیکا، یک کاتولیک مذهب بود و او ۷ خواهر و ۴ برادر داشت. مک گلینچی در مدرسه محلی درس خواند و به گفته هم کلاسی هایش که بعد دربارهٔ او اظهار داشتند، کودک نه چندان باهوشی بوده است. در ۱۶ سالگی در گراژ پدرش به کارآموزی پرداخت. او در این زمان در تظاهرات های متعدد مدنی که در کشورش برگزار می شد، شرکت می کرد. دلیل صریح این کار او هرچند معلوم نیست ولی دیلون حدس می زند که «او دربارهٔ واقعات و رویدادهای ماحول خود واکنش نشان می داد و ایده شرکت در تظاهرات ها در او علاقه و هویت نزدیک با جامعه خود را ایجاد کرد. مرگ. مو
لونی در بهار ۱۹۹۴ در ایرلند شمالی می نویسد «خشونت با کشتار هر دو طرف اعم از جمهوری خواهان و وفادارماندگان به صورت آزادانه ادامه داشت». عداوت و دشمنی ۱۹۸۶ – ۱۹۸۷ارتش آزادی بخش ملی ایرلند دوباره شعله ور شد. از سوی دیگر، حزب شین فین به صورت فعالانه استراتژی صلح را برای ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند و جریان جنبش جمهوری خواه ترویج می کرد. یکی از اعضای ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند برای دیلون توضیح داد که چرا مک گلینجی در آن زمان بیش از آنچه که او خود درک کرده بود، شخصاَ آسیب پذیر بود. این داوطلب گفت که پاره ای از چالش مک گلینچی این بود که او پس از آزادی اش «هیچ گروه تروریستی نداشت تا از وی حفاظت کند». این منبع همچنین گفت که او بدون خانه ها امن، گزارش های استخباراتی، شبکه حمایوی و اقدامات احتیاطی غریزوی که زندگی اش را در حالت متواری بودن رهنمایی می کرد، مانند برخی افرادی آسیب پذیر شده بود که [او] زمانی آن ها را مورد هدف قرار می داد. این ها مواردی از مشکلات و چالش های مک گلینچی بودند. او نتوانست درک کند که مانند یک مرغابی نشانده شده است. فرگال کین روزنامه نگار استدلال می کند که در زمان مرگ مکگلینچی «کسی در سازمان نبود
تا از وی محافظت کند». حوالی ساعت ۰۹:۳۰ شام پنج شنبه، ۱۰ فوریه ۱۹۹۴، مک گلینچی به دیدار دوستانش در خیابان دولیک، نزدیک خانه اش رفت و در آنجا با آن ها نان شب را خورد. او تقریباً ۴۰ دقیقه بعد از آنجا برآمد و می خواست ویدیویی را به دکانی در بروکویل به سمت شمال شهر ببرد. مک گلینچی متعاقباً رفتار و وضعیت پدرش را در آن شب «آشفته و از نظر عاطفی ناراحت» توصیف کرد. او اظهار داشت که از پدرش پرسید آیا او فکر می کند خطری از سوی ارتش جمهوری خواه ایرلند متوجه اوست، مک گلینچی در جوابش گفت: «از این ناراحت هستم که نامم توسط افرادی سیاه می شود که هرگز فیر نکرده اند… نه، ارتش جمهوری خواه ایرلند هرگز مرا نمی کشد، پسرم». حدود ۱۱ شب، مک گلینچی و دومینیک ۱۶ ساله می خواستند به خانه برگردند، دیلون – «به دلایلی که هرگز واضح نبود –» گفت – مک گلینچی در جاده باغ های هاردمن نزدیک بیمارستان لوردس به سمت غرفه تلفن عمومی در کنار خیابان رفت تا زنگ بزند. تقریباً بلافاصله – باوجود این که ۴ نفر در آن محل وجود داشتند – یک ماشین از نوع مزدای سرخ رنگ در کنارش ایستاد. درحالی که پسرش از ماشین بر او نگاه می کرد، سه مرد بر او حمله کردند و او را مورد ضر
ب و شتم قرار دادند. وقتی او به زمین افتاده بود، مردان مسلح – که سه تفنگ دست کش و یک تفنچگه در دست داشتند – ۱۴ مرمی به سمت مک گلینچی شلیک کردند. حمله بر او با شلیک مرمی نهایی بر سرش برخورد کرد، هرچند او قبلاً مرده بود. آخرین سخنی که بر زبان آورد این بود «عیسی، مریم مرا کمک کن». پسرش برای آمبولانس فریاد زد. به گفته اولین افسر پلیس که در صحنه قتل حاضر شد، دومینیک جونیور به او گفت که «این پدر من است، این پدر من است، بر او شلیک کردند. عجله کن، به ایست های بازرسی بروید». تأثیر وحشتناک و دیدن چنین بی رحمی سرد روی پسر مک گلینچی را تنها می توان در «مشاهده هولاند و مک دونالد» تصور کرد.
ائوین مک نامی (Eoin McNamee) (متولد ۱۹۱۴ – ۹ اوت ۱۹۸۶)، جمهوری خواه ایرلندی و رئیس ستاد پیشین ارتش جمهوری خواه ایرلند بود. پس زمینه. مک نامی به عنوان فردی که در «کوه های سپرین» شهر تایرون و لاندندری بزرگ شده است، توصیف می شود. او تعلیم و تربیت رسمی را به صورت کم تر فرا گرفت. او «یک مرد دانشمند، زیرک، عاقل و با درک درستی بود و باور داشت که تلاش با موفقیت انقلابی، جنگیدن در تمامی سطوح از جمله سیاسی و تحریک برانگیز است. ولی کاملاً معتقد به این دیدگاه بود که مبارزه مسلحانه لبه ای تیز یا نیزه تلاش و کلید موفقیت است». مک نامی یک فرد خجالت رو و غالباً خاموش بود که از بودن در محضر عام دوری می جست و همیشه در عقب صحنه کار می کرد. پیرس کیلی از مک نامی این گونه توصیف کرده است: «او مرد مستحکم و فناء ناپذیر به نظر می رسید که همانند سنگ سخت و استوار است». ارتش جمهوری خواه ایرلند. مک نامی قبل از مهاجرت به لندن، در سال ۱۹۳۲ در گرینکسل، شهر تارون به ارتش جمهوری خواه ایرلند پیوست. مک نامی با استفاده از دوچرخه سفرهای طولانی را در جاده های باریک و کوهستانی تایرون و دنیگال انجام داد که منجر به جذب تعداد زیادی افراد در ارتش جمهوری
خواه ایرلند شد. او در کنگره جمهوری خواه شرکت کرد و با جناح چپ تندرو در ایرلند تلاش نمود یک حزب سیاسی را تشکل دهند که روابط خوبی با ارتش جمهوری خواه ایرلند داشته باشد. در همین حال، کنگره جمهوری خواه میان این که اهداف میانه رو جمهوری داشته باشند یا دیدگاه آشکارای کمونیستی، به دو دسته تقسیم شدند. او میان سال های ۱۹۳۷ و ۱۹۳۹ در انگلستان می زیست و هنوز به عنوان «افسر اطلاعات» برای ارتش جمهوری خواه ایرلند کار می کرد. مک نامی در ماه مارس و آوریل ۱۹۳۸ در کنوانسیون های ارتش جمهوری خواه ایرلند در این کشور شرکت کرد و در رأی دهی برای رئیس ستاد جدید، سخن گوی گروه شین راسل بود. در جریان این مدت که او در کنار سایر اعضای ارتش جمهوری خواه ایرلند در انگلستان فعالیت می کرد از سوی سیموس ادونوان و پاتریک مک گرات (جمهوری خواه ایرلندی) در حمایت از کارزار بمب گذاری ارتش جمهوری خواه ایرلند میان سال های ۱۹۳۹ الی ۱۹۴۰ علیه بریتانیا – برنامه خراب کاری – نحوه ساخت مواد منفجره را اندکی فرا گرفت. برنامه خراب کاری (S-Plan) یک کارزار بمب گذاری بود که از سوی ارتش جمهوری خواه ایرلند در جریان جنگ در برابر بریتانیای کبیر انجام شد. در جریان این ک
ارزار، ۳۰۰ انفجار صورت گرفت که ۱۰ کشته و ۹۶ زخمی برجای گذاشت. انفجار در ایستگاه ریل میلورتون (۳ ژوئیه ۱۹۳۹) کاری از مک نامی بود، چون او در میدلندز غربی انگلستان فعالیت می کرد. مک نامی در آوریل ۱۹۳۹ به ایرلند فراخوانده شد و در ۱۱ ژوئن ۱۹۳۹ و به دلیل عضویت در ارتش جمهوری خواه ایرلند متهم شناخته شد و به ۶ ماه حبس در زندان کرملین، بلفاست محکوم گردید. سپس در ماه می ۱۹۴۰ از زندان آزاد گردید و به تایرون؛ محل که در آن به یک چهره رهبر تبدیل شده بود، برگشت. مک نامی در سال ۱۹۴۱ افسر فرمانده نیروهای شمالی ارتش جمهوری خواه ایرلند بود. در ماه مارس ۱۹۴۲، شین مک کول، رئیس ستاد ارتش جمهوری خواه ایرلند دستگیر و زندانی شد. همین بود که مسؤلیت ارتش جمهوری خواه ایرلند به مک نامی رسید و او رئیس ستاد ارتش شد. هرچند، او مدت زیادی را در این سمت سپری نکرد، چون دوباره در ۲۳ می ۱۹۴۲ در شهر دوبلین دستگیر شد و به ۳ سال زندان محکوم گردید تا مدت حبس اش را در کوراگ سپری کند؛ زندانی که صدها نفر از سراسر ایرلند به دلیل فعالیت در ارتش جمهوری خواه ایرلند از سوی حکومت فیانا فیل (Fianna Fáil) دستگیر و زندانی شده بودند. چون تصمیم گرفته بودند تا ارتش
جمهوری خواه ایرلند را اجازه ندهند که بی طرفی ایرلند را در جریان جنگ جهانی دوم به خطر بیندازد. او در این مدت در کوراگ، زبان ایرلندی و اسپانیایی را آموخت و هنگامی که عیسی مسیح را به عنوان «یک انقلابی و سوسیالست» توصیف می کرد احساسات برخی زندانیان را برانگیخت. در این مدت بود که مک نامی طی گفت گوها با اعضای جناح چپ ارتش جمهوری خواه ایرلند در زندان به یک تروتسکیست شاخهٔ مارکسیزم مبنی بر آراء لیون تروتسکی مبدل شد. اواخر زندگی. پس از این که او سال ها را در زندان کوراگ سپری کرد، به ایالات متحده آمریکا مهاجرت نمود. نخست او به فیلادلفیا عزیمت کرد و سپس به ایالت شیکاگو نقل مکان نمود؛ محل که گمان می شود او به عنوان تسهیل کننده میان رهبری ارتش جمهوری خواه ایرلند و فراهم کنندگان تسلیحات در آمریکا عمل می کرد. مک نامی یکی دیگری از ایرلندی های بود که به خاطر ازدواج از شغلش در ارتش دوری نکرد. حتی پس از این که او عازم ایالات متحده آمریکا شد، نخست در ایالت فیلادلفیا و سپس در شیکاگو اقامت گزید، بازهم در کنارش کودکان و بازیچه ها را نه، بلکه دوستان و همکاران زن و مرد ایرلندی اش را جمع کرد که از خود گذشتگی شان در راستای آزادی کامل
ایرلند برابر بود به زندگی خود شان. او در سال ۱۹۳۲ به ارتش جمهوری خواه ایرلند پیوست و تا آخرین نفس سرباز متعهد و وفادار این گروه باقی ماند. هنگامی که ارتش جمهوری خواه ایرلند به دو بخش؛ ارتش رسمی جمهوری خواه ایرلند و ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند منقسم شد، او انتخاب کرد تا در کنار ارتش موقت باشد. گفته می شود که مک نامی دوست نزدیک جورج هریسون، همکار او در ارتش جمهوری خواه ایرلند بود. شعبه محلی (cumann) حزب شین فین را به افتخار از تلاش های او نام گذاری کردند: شعبه محلی ائوین مک نامی، کیلدریس، شهر تایرون. یادبودی به پاس خدماتش نیز در چهارراهی آرام در کوه های سپرین، زادگاهش شهر تایرون، قرار دارد.
اریک اپل (Erich Apel) (زادهٔ ۳ اکتبر ۱۹۱۷ – درگذشتهٔ ۳ دسامبر ۱۹۶۵)، در جریان جنگ جهانی دوم، به عنوان مهندس موشک در مرکز پژوهش نظامی پنمونده در آلمان نازی کار کرد. پس از بازگشت از اتحاد جماهیر شوروی، جایی که تا ۱۹۵۲ میلادی تحت عملیات اوساویکهیم به اجبار به توسعه موشک می پرداخت، وی یکی از مقامات حزب اتحاد سوسیالیستی آلمان شرقی شد. در جریان اواخر دهه ۱۹۵۰ میلادی، او به طور فزاینده در سیاست های اقتصادی دخیل بوده و از ۱۹۵۸ میلادی به عنوان رئیس کمیسیون اقتصادی پولیتبورو خدمت نمود. وی به عنوان یک اصطلاح طلب پنداشته می شد. با این حال، پس از اکتبر ۱۹۶۴ زمانی که نیکیتا خروشچف قدرت را در مسکو از دست داد، اصلاحات اقتصادی به سرعت از دستور کار دور شد. اپل در میان سال های ۱۹۶۳ و ۱۹۶۵ میلادی به عنوان رئیس کمیسیون برنامه ریزی دولت خدمت نمود. آخرین پروژه وی، مذاکره یک معامله تجاری با اتحاد جماهیر شوروی بود. با این حال، چند ساعت قبل از این که به نمایندگی از حکومت آلمان شرقی موافقت نامه به دست آمده را امضاء نماید، به وسیله اسلحهٔ گرم دست به خودکشی زد. زندگی. سال های اولیه. اریک هانس اپل در شهر کوچک یودنباخ متولد شد، این شهر کوچ
ک در جنگل فرانکونیایی واقع بوده و زمانی به دلیل موقعیتش به عنوان ایستگاه میان راه در یک مسیر تجاری بزرگ منفعت می برد، اما بعداً به علت ساخت خط آهن که لایپزیگ و نورنبرگ را مستقیماً وصل می کرد، اهمیت تجاری خود را از دست داد. پدر اپل یک مهندس مکانیک بود و مادرش در صنعت لباس کار می کرد. وی در شهرهای زونه برگ و اشتایناخ به مدرسه می رفت اما در سال ۱۹۳۲ میلادی مدرسه را ترک کرد تا یک برنامه کارآموزی در ابزار سازی و مهندسی مکانیک را در کارخانه پرسلان در نویهاوس آغاز کند. حزب نازی در آن منطقه مشهور بود و وی در ۱۹۳۵ میلادی به سازمان جوانان دوچیس جنگولاک (Deutsches Jungvolk) پیوست. با این حال، دریافته شد که این جوان شانزده ساله «تمرین های کند هوشی خسته کننده ذهن» ("der stumpfsinnige Drill") را اخلال نموده و نه ماه بعد به دلیل «رویه منفی»، از تمرین های شبه نظامی که از پسران انتظار می رفت در آن شرکت کنند، دور انداخته شد. پس از اتمام دوره کار آموزی اش در ۱۹۳۵ میلادی وی تا ۱۹۳۷ میلادی در کارخانه نویهاوس به عنوان ابزار ساز و طراح باقی ماند. پس از آن، وی در سال های ۱۹۳۷ تا ۱۹۳۹ میلادی در آکادمی مهندسی در ایلمناو درس خواند و مد
رک خود را در رشته مهندسی مکانیک از آنجا به دست آورد. سال های جنگ. بلافاصله پس از دریافت مدرک تحصیلی، اپل در ۱۹۳۹ میلادی به خدمت اجباری ارتش درآمد و عضو گردان ذخیره پیاده نظام ۴۵۱، مستقر در گوتا شد. در این هنگام، جنگ جهانی دوم آغاز گردید. با این وجود، اپل در ۲۰ دسامبر ۱۹۳۹ در مرکز پژوهش اداره تسلیحات در شهر پنمونده در کرانه شمالی آلمان موظف گردید. رئیس این مرکز پژوهشی، متخصص فرهمند موشک سازی، ورنر فون براون بود. اپل ظاهراً یکی از عناصر عملیاتی وی بود. یکی از هم عصرهای وی بعداً بیان داشت که او همانند سایر افراد از ۰۷:۳۰ الی ۱۷:۳۰ کار می کرد، اما بعداً در شامگاه ها به اتاق خواب خود در یک خواب گاه نزدیک می رفت تا روی طرح ها برای بهبود کار کند. تخصص وی در سیستم های هیدرولیک موشک بود. وی در کارهای محاسبه، اندازه گیری و مدل سازی خود به طور خستگی ناپذیر عمل می کرد. به نظر می رسد که وی دیگران را به خوبی متأثر کرده بود، چون در اوت ۱۹۴۰ وی از تمامی مکلفیت های خدمت بیشتر در ارتش معاف گردید. در نوامبر ۱۹۴۰، او به سمت مهندس ماشین آلات و دستیار رئیس مرکز پژوهشی گماشته شد. او به طور کامل به سیاست بی علاقه بود، هرگز عضو هیچ ح
زبی نشد و همکارانش وی را مهندسی می خواندند که روح و جسم خود را وقف مهندسی کرده است. ۳ اکتبر ۱۹۴۲، بیست و پنجمین زاد روز اپل بود. به طور اتفاقی، وی در آن روز قادر بود در هر نقطه ای از جهان شاهد نخستین پرتاب موشک دور-برد به نام (در آن مرحله) A4 باشد. پرتاب در ساعت ۱۶:۰۰ انجام شده و همه چیز عالی پیشرفت، موشک به سرعت ۴٫۵ ماخ، ارتفاع ۸۵ کیلومتر (۵۳ مایل) و فاصله افقی ۱۹۰ کیلومتر (۱۲۰ مایل) رسید. با آغاز سال ۱۹۴۳ میلادی، اپل بار دیگر ترفیع نموده و علی رغم سن جوان خود به عنوان رئیس یکی از چندین شعبه مرکز پژوهش نظامی پنمونده گماشته شد. چندی پس از سمت جدیدش، او در جمعی از همکاران خود بیان کرد که چه اتفاقی فلاکت باری رخ می دهد اگر یکی از این چیزها در وسط شهر منفجر شود. رئیس وی، والتر تیل، این حرف وی را شنید و او را دور از دیگران فراخواند و گفت، «اپل، تو باید به خدمات بهداشتی می پیوستی: تو برای کار در این جا بسیار نرم دل هستی». با این وجود، هیچ چیزی دلالت بر این نمی کند که این صحبت وی روی ابعاد حرفه ای وی تأثیر منفی نموده باشد: پژوهش گران در پنمونده خود را به عنوان یک تیم نخبه که مشغول کار حیاتی بودند می دیدند و تنها حر
فه جایگزین واقعی برای وی، منتهی به پیوستن دوباره به خطوط مقدم ارتش می شد. در جریان ۱۹۴۳ میلادی، روشن شد که بریتانیا از موجودیت این چنین یک مرکز پژوهشی در پنمونده مطلع است. بریتانیایی ها با متحد آمریکایی خود یک سری بمباران ها را برای تخریب این مرکز انجام دادند که از اوت ۱۹۴۳ شروع شد. از جمله ۷۳۳ نفری که در نخستین تهاجم به پنمونده در ۱۷ اوت کشته شدند، بیشتر آن ها کارگران اجباری بودند، اما شامل رئیس اپل، والتر تیل و خانواده وی نیز می گردید. با این حال، اپل در آن زمان در یک موقعیت بسیار دور بود، چون در آوریل ۱۹۴۳ او و تیمش که شامل متخصصین مونتاژ و مدیران می شد به کارخانه لنکی-هوفمان-ویرکی (Linke-Hofmann-Werke (LHW)) در بریسلاو (که قبل از ۱۹۴۵ به نام وروتسواف یاد می گردید) منتقل شده بودند. بریسلاو از قبل مرکز تولید ریل بوده و LHW نیز قبلاً برای تولید لوکوموتیوها و واگن های ریل کار می کرد، اما در جریان جنگ از توانایی های چیره مهندسی این کارخانه برای تولید اجزاء و قطعات-فرعی موشک استفاده می شد، موشکی که طبق تبلیغات حکومت در آن وقت به نام موشک «سلاح کیفری ۲/ وی-۲» ("Vergeltungswaffe 2") یاد می گردید. چون حملات مستمر
بمباران بر مرکز پژوهشی ارتش در پنمونده تا سال ۱۹۴۳ و ۱۹۴۴ دوام داشت، LHW به مکان مونتاژ موشک وی-۲ مبدل گردید. در ۱ آوریل ۱۹۴۴، بنا بر درخواست مدیریت LHW، قرارداد کاری اریک اپل با اداره تسلیحات فرمان دهی عالی ارتش پایان بخشیده شد. حالا او مستقیماً به عنوان سر مهندس و دستیار رئیس فنی در LHW کار می کرد. تا اواخر ۱۹۴۴ میلادی، گسترده جنگ داشت به آلمان می رسید. کارخانه LHW حالا تولید موشک وی-۲ را به یک شرکت بیرونی به نام «پتریبو GmbH» در کلاینبودونگن که در نزدیکی نوردهاوزن واقع شده بود، واگذار کرد. طبق قرارداد مونتاژ، آن ها اریک اپل را نیز به آنجا فرستادند و شغل وی در شرکت پتریبو GmbH رسماً از ژانویه ۱۹۴۵ به عنوان رئیس فنی این شرکت آغاز شد. عزم قاطع اپل مبنی بر عدم دخالت در سیاست حالا ظاهراً کم رنگ شده بود، چون موقعیت جدید برای مونتاژ مشک، بخشی از کارخانه زیرزمینی وسیع در اردوگاه کار اجباری میتلباو-دورا بود. وضعیت کار به حدی رعب آور بود که براساس حداقل یک گزارش گر، تعداد بردگانی که هنگام کار روی ساخت کارخانه زیر زمینی و در جریان کار روی موشک وی-۲ قربانی شدند، نسبت به شهروندان لندن بیشتر بود. جای که هدف موشک های تکم
یل شده بود. حتی اگر اریک اپل به چگونگی تنظیم کارخانه و نحوه اداره تاسیساتِ شدیداً مرگ بار برای کارگران اجباری هیچ کاری نداشت، اما به عنوان مهندسی که مسئول ساخت موشک ها بود، طبیعتاً با این مسئله سروکار داشت. پس از فروپاشی آلمان نازی هم از نظر نظامی و هم از نظر سیاسی در جریان نیمه نخست ۱۹۴۵ میلادی، اپل موفق شد تا خود را دوباره به زادگاهش در یودنباخ برساند. همانند میلیون ها هم وطن اش، او نیز متعهد بود تا به طور قطعی ارتباط خود با گذشته را قطع کند. منطقه تحت اشغال شوروی. جنگ به طور رسمی در ماه می ۱۹۴۵ پایان یافت. منطقه جنوبی آلمان به طور کامل توسط ارتش ایالات متحده آزاد شده بود، اما قدرت های فاتح از قبل توافق کرده بودند تا ۲ بر ۳ قسمت غرب کشور را به چهار منطقه تحت اشغال نظامی تقسیم کنند. پس از این که آمریکایی ها به موضع مورد توافق خود عقب نشینی کردند، یودنباخ به قسمت میانی آلمان تعلق گرفت که حالا به نام منطقه تحت اشغال شوروی یاد می شد. در اوایل، اپل در مزرعه های محلی کار می کرد. در ۱۵ ژانویه ۱۹۴۶، او در برنامه «معلمین جدید» پذیرفته شد. چون میلیون ها آلمانی که در سن کار قرار داشتند، یا کشته شده بودند یا هم در اردو
گاه های جنگی اسیر بودند، کم بود معلمان به شدت احساس می گردید و برنامه که البته با میزان اثرگذاری متفاوت در مناطق اشغالی مختلف تطبیق می گردید، این بود تا افراد با سواد که تصور می شد بیش از حد با تفکر نازی لکه دار نشده اند انتخاب گردند تا یک دوره «آموزش دوباره» فشرده را سپری نموده و کار را برای تعلیم کودکان که در سن مدرسه بودند، آغاز نمایند. وی تا ۳۱ می ۱۹۴۶، هم آموزش می دید و هم در آکادمی تجاری که در نزدیکی اشتایناخ بود، تدریس می کرد.
جوزف مک دونل (Joseph McDonnell) (زادهٔ ۱۴ دسامبر ۱۹۵۱ – درگذشتهٔ ۸ ژوئیه ۱۹۸۱)، یکی از داوطلبان در ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند بود که در جریان اعتصاب غذای ۱۹۸۱ ایرلند درگذشت. اوایل زندگی. مک دونل در جاده اسلیت در قسمت پایینتر فولز رود، شهر بلفاست به عنوان یکی از ۱۰ فرزند خانواده زاده شد. وی در یک مدرسه رومان کاتولیک هم جوار آموزش دید. وی در ۱۹۷۰ میلادی با گوریتی ازدواج کرد و به خانه خواهرش در لینادون نقل مکان نمود. خانه آنها چندین بار مورد حمله قرار گرفت. فعالیت در ارتش جمهوری خواه ایرلند. مک دونل در جریان عملیات دمتریوس دستگیر گردیده و همراه با جری آدامز و چند تن دیگر در ناو زندان اچ ام اس میدستون بدون محکمه محبوس شدند. چندی بعد وی برای چند ماهی به زندان اچ ام پریزون ماز منتقل گردید. پس از رهایی از زندان، وی به تیپ بلفاست در ارتش موقت جمهوری خواه پیوست. در جریان آمادگی برای یک حمله بمب گذاری به تأسیسات شرکت اثاثیه بالمورال در دونمورای، او با بابی ساندز آشنا شد. در جریان درگیری میان ارتش جمهوری خواه ایرلند و نیروهای انتظامی سلطنتی اولستر (RUC) و ارتش بریتانیا، این دو مرد همراه با شیاموس فینوکان و شین لاویری
دستگیر گردیدند. مک دونل و دیگر افراد به علت حمل سلاح گرم به ۱۴ سال حبس محکوم گردیدند. هیچ کدام از این افراد، قضاوت محکمه را نپذیرفتند. اعتصاب غذا. مک دونل با اهداف اعتصاب غذای ایرلندی موافقت نمود که شامل موارد زیر بود: حق نه پوشیدن لباس مخصوص زندانیان؛ حق انجام ندادن کارهای اجباری زندان؛ حق مصاحبت آزادانه با سایر زندانیان؛ حق برگزاری فعالیت های تعلیمی و تفریحی و حق داشتن یک بازدید کننده، یک نامه و یک بسته در هر هفته. اگرچه مک دونل در اعتصاب غذای نخست (۱۹۸۰) شرکت نکرد، اما او در اعتصاب غذای دوم (۱۹۸۱) به بابی ساندز و دیگران ملحق شد. در جریان این اعتصاب غذا، وی همچنین از حوزه انتخابیه اسلایگو-لیتریم در انتخابات سراسری جمهوری ایرلند به مبارزه پرداخت، اما با تفاوت بسیار اندک انتخابات را واگذار کرد. قبل از این که در ۸ ژوئیه ۱۹۸۱ وفات کند، او ۶۱ روز را بدون غذا سپری کرد. مک دونل دو فرزند دارد. همسر وی گوریتی در پیکار حمایت از اعتصاب غذا کنندگان، نقش فعال داشت. مک دونل در قبری نزدیک به بابی ساندز در گورستان میلتاون، به خاک سپرده شد. جان جوی مک گریل که نماینده انتخاباتی مک-دونیل در حوزه انتخابیه اسلایگو-لیتریم بود، خ
طابه مراسم خاک سپاری را ایراد کرد. با نقل قولی از پاتریک پیرس، او گفت: «مردان دانای دنیا ممکن است وی را برای فدا کردن همه چیز خود، نادان بگویند؛ اما ظاهراً این نادان ها بودند که مسیر تاریخ ایرلند را تغییر دادند». اتهامات. در مارس ۲۰۰۶، زندانی پیشین به نام ریچارد او راو، مدعی شد که سه روز قبل از مرگ مک دونل، حکومت بریتانیا یک پیشکش قاطع به رهبری در داخل زندان ارایه داد که برای پایان دادن به اعتصاب کافی بود. او راو مدعی است که هرچند رهبری در داخل زندان آماده شده بودند تا این پیشنهاد را بپذیرند، به اعتصاب پایان بخشیده و جان مک دونل و دیگران که پس از وی وفات نمودند را نجات دهند، اما رهبری بیرون از زندان به آن ها گفتند تا ادامه دهند. فرمانده ارتش جمهوری خواه ایرلند در آن زمان در زندان لانگ کیش، برند مک فارلین (مشهور به «بیک»)، این نسخه از رویدادها را به طور صریح مورد تردید قرار داده است. تنها یک زندانی دیگر به نام انتونی مک اینتایر که در همان ساختمانی که او راو و مک فارلین نیز در آن بودند زندانی بود، این نسخه از رویدادهای که او راو در رابطه به اعتصاب غذای ۱۹۸۱ بازگو نموده است، را پشتیبانی نمود. گرامی داشت. در روز
یادبود از جان باخته گان ایرلندی در قبرستان ویویرلی در سیدنی، استرالیا از مک دونل گرامی داشت شد. جو مک دونل همچنین در آهنگ گروه ولف تونز به نام «جو مک دونل» گرامی داشته می شود.
موتور شار محوری (همچنین به عنوان موتور شکاف محوری یا موتور پنکیکی نیز شناخته می شود) هندسه ای از ساختار موتور الکتریکی است که در آن فاصله-هوایی بین روتور و استاتور، و بنابراین جهت شار مغناطیسی بین این دو، به موازات محور چرخش قرار می گیرد. به جای به طور شعاعی مانند هندسه استوانه ای هم مرکز موتور با فاصله-هوایی شعاعی رایج تر. اگرچه این هندسه از زمان توسعه اولین موتورهای الکترومغناطیسی مورد استفاده قرار گرفته است، اما استفاده از آن تا زمان در دسترس بودن گسترده آهنرباهای دائمی قوی و توسعه موتورهای دی سی بدون جاروبک که می توانستند بهتر از برخی از مزایای هندسه محوری استفاده کنند، نادر بود. هندسه محوری را می توان تقریباً برای هر اصل عملیاتی (به عنوان مثال دی سی با جاروبک، القایی، پله ای، رلوکتانسی) که می تواند در یک موتور شعاعی استفاده شود، و می تواند برخی از توپولوژی ها را که در هندسه شعاعی عملی نیستند، اما حتی برای همان اصل عملیاتی ملاحظاتی در کاربرد و طراحی وجود دارد که باعث می شود یک هندسه مناسب تر از دیگری باشد، اعمال کرد. موتورهای محوری معمولاً کوتاه تر و عریض تر از موتورهای شعاعی معادل هستند. موتورهای شار محو
ری بدون-یوک چگالی گشتاور بسیار خوبی ارائه می دهند. موتورهای محوری مدتی است برای موتورهای دی سی بدون جاروبک کم-توان و کم-قیمت استفاده می شوند، زیرا این موتور به راحتی می تواند مستقیماً بر روی یک برد مدار چاپی (PCB) ساخته شود یا حتی از مسیرهای مسی پی سی بی به عنوان سیم پیچ استاتور استفاده شود، اما اخیراً تلاش های بیشتری برای طراحی موتورهای بدون-جاروبک با قدرت بالا در هندسه محوری صورت گرفته است. یک موتور محوری دی سی با جاروبک موفق، موتور لینچ است، که در آن روتور تقریباً به طور کامل از نوارهای مسطح مسی با هسته های کوچک آهنی در داخل آن تشکیل شده است که امکان عملکرد بسیار متراکم-توان را فراهم می کند.
جان راجرز کامنز (John R. Commons) (زادهٔ ۱۳ اکتبر ۱۸۶۲ – درگذشتهٔ ۱۱ می ۱۹۴۵)، اقتصاددان نهادگرایی، جرجیست، ترقی خواه و تاریخ نگار کارگر در دانشگاه ویسکانسین-مدیسن، اهل ایالات متحده بود. اوان زندگی. جان آر. کامنز در ۱۳ اکتبر ۱۸۶۲ در هولانسبرگ، ایالت اوهایو متولد گردید. کامنز به عنوان یک فرد مذهبی تربیت شده بود و این امر باعث شد تا وی در سنین جوانی برای عدالت اجتماعی دادخواهی نماید. کامنز یک دانشجوی فقیر تلقی می گردید و هنگام تحصیل از یک بیماری روانی رنج می برد. به خاطر پتانسیلی که در عزم و کنجکاوی شدید وی دیده می شد، به او اجازه داده شد تا بدون به پایان رساندن دوره تحصیلی، فارغ التحصیل گردد. در این زمان، او از نظریه اقتصادی «مالیات واحد» هنری جرج پیروی کرد. او در بقیه عمر خود از این روی کرد اقتصادی «جرجیست» یا «ریکاردی» با تمرکز بر اجاره های زمین و حق انحصاری پیروی نمود، از جمله پیشنهادی در مورد مالیات بر درآمد با نرخ بالاتر بر اجاره زمین. پس از این که کامنز از کالج ابرلین فارغ التحصیل گردید، وی دو سال از دوره فوق لیسانس را در دانشگاه جانز هاپکینز تحت نظر ریچارد تی. الی تکمیل کرد، اما بدون به دست آوردن مدرک ت