Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
روما پریما-بوهاچفسکی (به اوکراینی: Рома Прийма-Богачевська، به انگلیسی: Roma Pryma-Bohachevsky) (زاده ۱۹۲۷ میلادی - درگذشته ۲۳ مه ۲۰۰۴ میلادی) یک رقصنده و طراح رقص بود که هزاران دانش آموز را در هنر باله و رقص اوکراینی آموزش داد. تحصیلات. روما پریما در یک خانواده اهل موسیقی در پرزمیسی، شهری در لهستان کنونی به دنیا آمد، اما دوران رشد خود را در شهر لویو، شهری در غرب اوکراین کنونی (در آن زمان، بخشی از جمهوری تازه تأسیس شوروی بود) گذراند. در سن ۵ سالگی، مادرش، ایوانا پریما، با تشخیص استعداد دخترش برای حرکات موزون، او را در کلاس های یوریتمیکس و همچنین در مطالعات رقص مدرن، زیر نظر ام. برونوسکا، شاگرد ماری ویگمن، ثبت نام کرد. بین سال های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۴ میلادی، روما شروع به اجرا در تئاتر اُپرا و باله لویو کرد و پس از یک سال و نیم، از خدمت در پیکر باله به نقش های انفرادی کوچک با ماهیت کاراکتر ارتقاء پیدا کرد. پس از جنگ جهانی دوم، روما و مادرش در سال ۱۹۴۴ میلادی در اتریش ساکن شدند و در آنجا پس از ۳ سال تحصیل با درجه ممتاز از آکادمی موسیقی و هنرهای دراماتیک وین فارغ التحصیل شد و بعداً به عنوان سولیست در گروه باله تئاتر ملی
در اینسبروک مشغول به فعالیت شد. در این مرحله، روما از دنبال کردن حرفه ای مختص به باله کلاسیک رویگردان شد و ریشه های خود را در آلترناتیو اکسپرسیون (بیان جایگزین) دنبال کرد. پس از ملاقاتی با هارالد کرویتزبرگ در ویلای او در آلپ، او شروع به تمرکز بر خلق رقص های اکسپرسیونیستی کرد. حرفه. حضور روی صحنه خانم بوهاچفسکی شامل اجراهای انفرادی و تور کنسرت در اروپا، آمریکای شمالی و آمریکای مرکزی بود. در نهایت، او تحت تأثیر روش های آگریپینا واگانوا و مارتا گراهام، که با آن ها آموزش دیده بود، به رقص و تدریس روی آورد. از جمله آثار رقص خانم بوهاچفسکی می توان به «پیر گینت»، «کویت پاپوروتی» (شکفتن شکوفه های سرخس) و «سیندرلا» اشاره کرد که در طول سال ها توسط صدها نفر از شاگردان او رقصیده شده است. در هر اردوگاه تابستانی، خانم بوهاچفسکی افسانه ای را زنده می کرد که مضامین سنتی و کلاسیک را با صحنه پردازی، رقص و لباس های تخیلی در هم تنیده بود. اردوهای تابستانی از ژوئن، ژوئیه و اوت ۲۰۱۴ میلادی به نام او در مرکز میراث اوکراین سویوزیوکا در کوه های شاوانگونک کرهونکسون، نیویورک ادامه یافت. رقص های تاثیرگذارتر، آن هایی هستند که او به طور خا
ص برای گروه رقص اوکراینی سیزوکریلی، متشکل از با استعدادترین شاگردانش، ایجاد کرد. هر طرح رقصی زیبایی تم اوکراینی را که در رقص ایجاد شده با عناصر باله، رقص محلی مدرن و سبک در هم آمیخته و به نمایش می گذارد. از جمله ساخته های او می توان به «نبرد برای آزادی»، یک باله دراماتیک به یاد تراژدی چرنوبیل، و «آیکونا» (نماد)، یک خلق مجدد تاریخی که هزاره مسیحیت در اوکراین را جشن می گیرند، اشاره کرد. مدت کوتاهی پس از مرگ او، کنسرتی که در مرکز لینکلن اجرا شد، بسیاری از کارهایی را که او به شاگردانش آموزش داده بود به نمایش گذاشت.
منور یا شعله، نوعی از مواد آتشکاری است که نور روشن یا گرمای شدیدی را بدون انفجار تولید می کند. منورها برای سیگنال دهی خطر، روشنایی، یا اقدامات متقابل دفاعی در کاربردهای غیرنظامی و نظامی استفاده می شوند. منورها بر اساس موقعیت و نیاز، می توانند بر روی زمین، در آسمان یا به وسیلهٔ چتر نجات استفاده شوند تا حداکثر زمان روشنایی را در یک منطقهٔ بزرگ فراهم کنند. منورها ممکن است از هواگردها، با استفاده از موشک یا توپخانه، با استفاده از تفنگ های منورانداز یا لوله های ضربه ای دستی، به کار گرفته شوند.. نخستین استفادهٔ ثبت شده از باروت برای اهداف سیگنال دهی، «بمب سیگنالی» بود که توسط دودمان سونگ چین (۹۶۰–۱۲۷۹ میلادی) در زمانی که دودمان یوآن (۱۲۷۱–۱۳۶۸) یانگژو را در سال ۱۲۷۶ محاصره کرده بودند، استفاده شد. این روش که برای انفجار در آسمان طراحی شده بود، برای ارسال پیام به گروهی از نیروها در دوردست استفاده می شد. اشارهٔ دیگری به عبارت «بمب سیگنالی» در متنی به تاریخ ۱۲۹۳ میلادی آمده است. شیمی. منورها نور خود را از طریق احتراق یک ترکیبات آتشبازی تولید می کنند. مواد تشکیل دهنده، متنوع هستند، اما اغلب بر پایهٔ استرانسیم نیترات، پت
اسیم نیترات، یا پتاسیم پرکلرات هستند و با سوختی مانند زغال سنگ، گوگرد، خاک اره، آلومینیوم، منیزیم، یا یک رزین پلیمری مناسب مخلوط می شوند. منورها ممکن است با گنجاندن رنگ های آتشبازی، رنگی شوند. از منورهای کلسیمی در زیر آب برای روشن کردن اجسام زیر آب استفاده می شود. کاربردهای غیرنظامی. در دنیای غیرنظامی، منورها معمولاً به عنوان سیگنال دهنده استفاده می شوند و ممکن است روی زمین مشتعل شوند، به عنوان سیگنال هوایی یا با استفاده از یک اسلحه دستی منورانداز یا از یک لولهٔ مخصوص، پرتاب شوند. منورها معمولاً در کیت های بقا تعبیه می شوند. سیگنال خطر دریایی. منورهای قرمز که مشابه یک موشک شلیک می شوند یا در دست نگه داشته می شوند، به طور گسترده ای به عنوان یک سیگنال خطر دریایی شناخته می شوند. کنوانسیون بین المللی ایمنی جان اشخاص در دریا (SOLAS) دارای استانداردهایی برای سیگنال های بصری، از جمله شعله های دستی و هوایی است. منورهای دستی باید حداقل یک دقیقه با تابندگی متوسط ۱۵٬۰۰۰ شمع بسوزند، در حالی که منورهای هوایی باید حداقل ۴۰ ثانیه با روشنایی متوسط ۳۰٬۰۰۰ شمع بسوزند. هر دو مورد باید به رنگ قرمز روشن بسوزند. کشورهای عضو SOLAS
از کشتی ها می خواهند سیگنال های بصری را همراه خود داشته باشند. فسفید کلسیم اغلب در منورهای دریایی استفاده می شود، زیرا در تماس با آب، فسفین آزاد می کند که در تماس با هوا خود مشتعل می شود. این منورها اغلب همراه با کلسیم کاربید استفاده می شوند که استیلن آزاد می کند. مجریان قانون همچنین ممکن است از منورها برای علامت دادن به رانندگان در مورد خطرات ترافیکی یا مسدود شدن جاده استفاده کنند، که اغلب به عنوان جایگزینی قابل مشاهده در شب برای مخروط های ترافیکی است. مجریان قانون در ایالات متحده معمولاً از منورهای منیزیمی استفاده می کنند که بین ۱۵ تا ۳۰ دقیقه دوام دارند. کاربردهای نظامی. منور سیگنال دریایی. در سال ۱۸۵۹، مارتا کاستون بر اساس کارهای اولیهٔ همسر متوفی خود، بنجامین فرانکلین کاستون، اختراع منور کاستون را به ثبت رساند. این اختراع، به طور گسترده توسط نیروی دریایی ایالات متحده در طول جنگ داخلی و توسط سرویس امداد و نجات ایالات متحده (پیش ساز گارد ساحلی ایالات متحده) برای سیگنال دادن به کشتی های دیگر و به ساحل استفاده شد. روشنایی. از سال ۱۹۲۲، منور فرود هواگرد یا «لندینگ فلر» که به یک چتر نجات متصل می شد، برای فرود
هواگردها در تاریکی استفاده شد. این منورها، کمتر از چهار دقیقه روشن بودند و شدت نور آن ها حدود ۴۰٬۰۰۰ لومن بود. اقدامات متقابل دفاعی. انواع خاصی از منورها موسوم به شراره در هواپیماهای نظامی به عنوان یکی از اجزاء اقدامات متقابل دفاعی در برابر موشک های گرما یاب استفاده می شود. شراره ها معمولاً توسط خلبان یا به طور خودکار توسط دستگاه های هشداردهنده، شلیک می شوند و با مانورهای شدید فرار همراه هستند. از آن جایی که هدف آن ها فریب موشک های فروسرخ است، شراره ها در دمای هزاران درجه می سوزند و در طیف مرئی نیز فروزان هستند. منورهای متصل. منورهای متصل، به یک سری سیم ها متصل هستند و برای محافظت از یک منطقه در برابر نفوذ افراد از بیرون، استفاده می شوند. با حرکت سیم ها، منور فعال و شعله ور می شود و شروع به سوختن می کند و هم هشدار و هم روشنایی ایجاد می کند. مقررات. بر اساس مقررات سازمان ملل متحد، منورها مواد منفجره کلاس ۱٫۴ تعیین شده اند. چندین ایالت در ایالات متحده، از جمله کالیفرنیا و ماساچوست، تنظیم سطوح پتاسیم پرکلرات را آغاز کرده اند، که می تواند در سطوح خاصی در آب آشامیدنی خطرناک باشد. آب آشامیدنی آلوده می تواند منجر به
علائمی مانند تحریک معده، تهوع، استفراغ، تب، بثورات پوستی و حتی کم خونی آپلاستیک کشنده (به دلیل کاهش انواع سلول های خونی) شود.
انجمن آمریکایی رصدگران ستارهٔ متغیر با کوته نوشت (AAVSO)، از زمان تأسیس خود در سال ۱۹۱۱، مشاهدات ستاره های متغیر را که بیشتر آن ها توسط اخترشناسان آماتور انجام شده است، هماهنگ، جمع آوری، ارزیابی، تجزیه و تحلیل، منتشر و بایگانی کرده و پیشینه ها را در اختیار اخترشناسان حرفه ای، پژوهشگران و همچنین آموزندگان و مربیان قرار می دهد. این رکوردها منحنی های نوری را ترسیم می کنند که تغییر در روشنایی یک ستاره را در طول زمان نشان می دهد. از آنجایی که ستاره شناسان حرفه ای زمان یا منابع لازم برای نظارت بر هر ستاره متغیر را ندارند، نجوم یکی از معدود علومی است که آماتورها می توانند مشارکت واقعی در تحقیقات علمی داشته باشند. در طول سال ۲۰۱۱، صدمین سال از وجود AAVSO، ۲۰ میلیونمین رصد ستاره متغیر در پایگاه داده دریافت شد. پایگاه بین المللی AAVSO در حال حاضر بیش از ۳۵ میلیون مشاهده را ذخیره می کند. این سازمان سالانه نزدیک به ۱۰۰۰۰۰۰ مشاهدات را از حدود ۲۰۰۰ ناظر حرفه ای و آماتور دریافت می کند و به طور مرتب در مجلات علمی نقل قول می شود. این انجمن همچنین در آموزش و اطلاع رسانی عمومی بسیار فعال است. آنها به طور معمول کارگاه های آموزشی
برای علوم شهروندی برگزار می کنند و مقالاتی را با آماتورها به عنوان نویسندگان همکار منتشر می کنند. در دههٔ ۱۹۹۰، AAVSO برنامه درسی «Hands-On Astrophysics» را توسعه داد، که اکنون با نام ستاره شناسی متغیر شناخته می شود.
باشگاه فوتبال رویال یونیون سن ژیلواز، یا به اختصار USG، یک باشگاه حرفه ای فوتبال در سنت ژیل از توابع بروکسل است که در لیگ برتر فوتبال بلژیک فعالیت می کند. این تیم از۱۹۱۰ تا ۱۹۶۷رکورددار قهرمانی درلیگ بلژیک بود تا این که دراین سال اندرلشت باکسب دوازدهمین قهرمانی خود، به تنهایی رکورددار تعداد قهرمانی در لیگ بلژیک شد. در سال ۲۰۲۱، این باشگاه توانست با قهرمانی در سطح دوم فوتبال بلژیک، پس از ۴۸ سال، مجدداً به لیگ برتر بازگردد.
موکاسین (به انگلیسی: Moccasin) کفشی است از پوست گوزن یا چرم نرم دیگر،[۱] که از یک زیره (با چرمی که «کار نشده» ساخته شده است) و دو طرف آن از یک تکه چرم ساخته شده است، که در بالا به هم دوخته شده و گاهی با یک رویه (قطعهٔ اضافی از چرم) است. زیرهٔ آن نرم و منعطف است و قسمت بالایی اغلب با گل دوزی یا منجوق آراسته شده است. اگرچه گاهی در داخل خانه پوشیده می شود، اما عمدتاً برای استفاده در فضای باز استفاده می شود. از نظر تاریخی، این کفشِ بسیاری از مردم بومی آمریکای شمالی است. علاوه بر این، شکارچیان، بازرگانان و مهاجران اروپایی آنها را می پوشیدند. ریشه شناسی. از نظر ریشه شناسی، موکاسین برگرفته از زبان های آلگانکی کلمهٔ پوهاتانی "makasin" (مربوط به ماساچوست "mohkisson" / "mokussin"، اوجیبوی "makizin"، میکماک "mksɨn"), و از کلمهٔ پروتو-آلگانکی "maxkeseni" (کفش) گرفته شده است. طراحی. در دههٔ ۱۸۰۰ میلادی، موکاسین ها معمولاً بخشی از رگالیای کانادایی بودند، به عنوان مثال. یک کت و شلوار پاوواو رایج ترین سبک موکاسین هندی های دشتی است. موکاسین ها از پا محافظت می کنند در حالی که به پوشنده اجازه می دهد زمین را احساس کند. سرخپوستان
دشت ها، با توجه به اینکه جغرافیای سرزمینی آن ها دارای سنگ و کاکتوس بود، موکاسین هایی با کف سخت می پوشیدند. قبایل سرخپوستان شرقی برای راه رفتن در زمین جنگلی پوشیده از برگ، موکاسین هایی با کف نرم می پوشیدند. کاربردهای معاصر. در نیوزیلند و استرالیا، موکاسین های پشم چینِ گوسفندان از نمد مصنوعی و کرم رنگ، با درز پشتی ساخته شده و در بالای پنجه گرد و جمع می شود. این موکاسین ها در قسمت جلو بسته شده اند و بند آن که با سگکی در قسمت بیرونی کفش بسته می شود، با یک زبانهٔ آویخته پوشانده می شود. ترتیب بستن کفش از گیرکردن شانهٔ دستی قیچی در توری ها جلوگیری می کند. موکاسین پشم چین از پا محافظت می کند، کف چوبی را به خوبی می گیرد و عرق را جذب می کند. کلمهٔ "موکاسین" همچنین می تواند نشان دهندهٔ کفشی از چرم گوزن باشد که با بند تزئین شده است. موکاسین سواری. "موکاسین سواری" (موک سواری) یک نسخهٔ معاصر از موکاسین سنتی بومیان آمریکا با اضافه کردن زبانه های لاستیکی در زیره است. افزودن زیرهٔ لاستیکی به تطبیق پذیری و طول عمر کفش می افزاید و در عین حال انعطاف پذیری و راحتی یک موکاسین سنتی را حفظ می کند. این ها برای افرادی اختراع شدند که
می خواستند در حین سواری چنگش بیشتری داشته باشند. دو نوع زیره وجود دارد، از جمله: موکاسین چکمهٔ کار. "موکاسین های چکمهٔ کار" که معمولاً به عنوان «موک سرپنجه» (Moc Toe) شناخته می شوند، عموماً ترکیب شده با زیره های ترکیبی لاستیکی سخت هستند. موکاسین های چکمهٔ کار، به سبکی است که نشان دهندهٔ موکاسین بومی آمریکایی است. به طور معمول با دوخت دو تکه چرم یا پارچه، این الگو یک طرح U شکل در اطراف لایهٔ سرپنجهٔ کفش ایجاد می کند.
واحه اسکار (به انگلیسی: Oscar's Oasis) که در ایران با نام های ماجراهای اسکار یا اسکار نیز معروف است یک مجموعه تلویزیونی کمدی پویانمایی رایانه ای و بدون کلام است که از ۷۸ قسمت ۷ دقیقه ای تشکیل شده است. این مجموعه توسط کمپانیهای TeamTo و Tuba Entertainment ساخته شده است. ابتدا این سریال Ooohhh Asis نام داشت و از ۷ قسمت یک دقیقه و نیم تشکیل شده بود که از ۲۶ مارس ۲۰۰۸ تا ۳۰ مه ۲۰۰۹ از شبکه تی اف۱ فرانسه پخش شد، سپس با نام جدید Oscar's Oasis در قالب ۷ دقیقه ای در MIPTV Media Market در سال ۲۰۱۰ عرضه شد. داستان. شخصیت اصلی این مجموعه، مارمولکی به نام اسکار است که در یک بیابان زندگی می کند و همیشه با یک گروه سه نفره شامل یک روباه صحرا، یک کرکس و یک کفتار و البته مرغ ها مشکل دارد، اسکار که به دنبال آب و غذا می گردد در اکثر مواقع در معرض خطر شکار شدن است.
محمد شفیع طهرانی (زاده ۱۰۸۷ هـ ق) متخلص به وارد، شاعر و تاریخ نگار ایرانی سده دوازدهم هجری است. منابع.
کلیسای تیگران هوننتس آنی () یا کلیسای گریگور مقدس () یک کلیسا متعلق به کلیسای حواری ارمنی می باشد که در شهر آنی (شهر باستانی)، در آیرارات، ارمنستان غربی واقع شده است. ساخت و ساز این ساختمان در سده ۱۳ام میلادی به پایان رسید. این بنا به سبک معماری ارمنی طراحی شده است.
چهارپایی ، نوعی حرکت زمینی است که در آن یک جانور چهاراندام (و همچنین آخوندکها که عمدتاً به این روش راه می روند) از هر چهار اندام (پا) برای تحمل وزن، راه رفتن و دویدن استفاده می کنند. به جانور یا ماشینی که معمولاً حالت چهار پا را حفظ می کند و با استفاده از هر چهار اندام حرکت می کند، چهارپا گفته می شود (از "quattuor" لاتین به معنی "چهار" و "pes" , "pedis" به معنی "پا"). بیشتر چهارپاها مهره داران زمینی هستند، از جمله پستانداران و خزندگان، اگرچه برخی از آن ها عمدتاً آبزی هستند مانند لاک پشت ها، دوزیستان و پاروپاها. چهاراندامان دوپا مانند برخی از پرندگان (مانند لک لک نیل) گاهی پس از پریدن به سوی طعمه از بال های خود برای راست کردن خود استفاده می کنند. چهارپایان در برابر چهاراندامان. اگرچه کلمات «چهارپا» و «چهاراندام» هر دو از اصطلاحاتی به معنای «دارای چهار پا» مشتق شده اند، اما معنی متمایز دارند. چهاراندام هر عضوی از واحد آرایه شناسی چهاراندامان است (که با نسب از یک نیای چهار پای مشخص تعریف می شود)، در حالی که یک چهارپا در واقع از چهار دست و پا برای حرکت استفاده می کند. همه چهاراندامان چهارپا نیستند و همه جاندارانی
که می توان آنها را «چهارپا» توصیف کرد، چهاراندام نیستند. این معنی آخر شامل اشیاء مصنوعی خاصی می شود؛ تقریباً همه چهارپایان جاندان چهاراندام هستند (به استثنای برخی از بندپایان شکاری که برای حرکت چهارپایی سازگار شده اند، مانند آخوندک ها). تمایز بین چهارپایان و چهاراندامان در زیست شناسی فرگشتی مهم است، به ویژه در زمینه چهاراندامانی که اندام هایشان با نقش های دیگر سازگار شده است (مانند دست ها در انسان، بال ها در پرندگان، و باله ها در نهنگ ها). همه این جانوران چهاراندامان هستند، اما هیچ کدام چهارپا نیستند. حتی مارهایی که اندام هایشان باقی مانده یا به طور کامل از دست رفتند، با این وجود، چهاراندامان هستند. در نوزادان و برای ورزش. چهارپایی گاهی به عنوان «چهار دست و پا» شناخته می شود و در خزیدن، به ویژه توسط نوزادان دیده می شود. ربات های چهارپا. BigDog یک ربات چهارپای پایدار پویا است که در سال ۲۰۰۵ توسط بوستون داینامیکس با فاستر-میلر، آزمایشگاه پیشرانش جت ناسا و ایستگاه میدان کنکورد دانشگاه هاروارد ایجاد شد. وضعیت پیش رونده. یک مفهوم مرتبط با چهارپایی، پیش رونده یا داشتن حالت افقی تنه است. اگرچه تقریباً همه جانوران چ
هارپا پیش رونده هستند، جانوران دوپا، از جمله بسیاری از پرندگان زنده و دایناسورهای منقرض شده، نیز چنین وضعیتی دارند. میمون های غیرانسانی با پشتی ایستاده (عمودی) ممکن است به صورت چهارپا راه بروند که به آن مشت پیمایی می گویند.
هلن دویچ (؛ – ۲۹ مارس ۱۹۸۹) با نام اصلی هیلینه رُزنباخ ()، پزشک و متخصص روان کاوی لهستانی-آمریکایی و از همکاران زیگموند فروید بود. او «مؤسسهٔ روان کاوی وین» را بنیان نهاد و در سال ۱۹۳۵ به کمبریج، ماساچوست رفت و به فعالیت های حرفه ای خود ادامه داد. دویچ یکی از نخستین روان کاوانی بود که در زمینهٔ روانکاوی زنان تخصص داشت. وی از اعضای فرهنگستان هنر و علوم آمریکا بود. زندگی نامه. وی در ۹ اکتبر ۱۸۸۴ در شهر پرزمیسی در بخش تجزیه شدهٔ لهستان در پادشاهی گالیسیا و لودومریا در خانواده ای یهودی به دنیا آمد. دوره های پزشکی و روانپزشکی را در وین و مونیخ گذراند و از شاگردان و دستیاران زیگموند فروید بود و نخستین متخصصی بود که حوزهٔ فعالیتش متمرکز بر روانپزشکی زنان بود. او اغلب می گفت که پدرش الهام بخش وی بود. پدر او «ویلهلم رزنباخ» یک وکیل دعاوی برجستهٔ یهودی و یک «لیبرال و متخصص حقوق بین الملل» در دوران شیوع یهودستیزی بود.&lt;ref name="Appignanesi/Forrester308"&gt;Appignanesi/Forrester, p.308&lt;/ref&gt; پدرش نخستین وکیل دعاوی یهودی در آن منطقه بود. وی که به کارش پدرش علاقمند بود، در آغاز قصد داشت تا وکیل شود، اما دریافت که
زنان اجازهٔ وکالت و کار در این زمینه را ندارند و به سراغ رشتهٔ روان پزشکی رفت. هلن که در پرزمیسی به «دختر زیبای رزنباخ» معروف بود، لقب «آنچنان باهوش و استعداد که می شد یک پسر باشد» را دریافت کرد.&lt;ref name="Appignanesi/Forrester309"&gt;Appignanesi/Forrester, p.309&lt;/ref&gt; برخلاف رابطهٔ گرمش با پدر، رابطه وی با مادرش غیرصمیمی و سرد بود. در حالی که او به طور کلی پدرش را می پرستید، اما از مادرش «رگینا» متنفر بود. به گفته هلن، مادرش «هیچ یک از علایق روشنفکرانهٔ شوهرش را نداشت» و هلن آرمان های مادرش را طبقاتی و مادی گرا می دانست. هلن مدعی بود که مادرش او را مورد آزار و اذیت قرار می داد، اغلب او را کتک یا سیلی می زد و حملهٔ لفظی به او می کرد. هلن استدلال می کرد که علت بدرفتاری مادرش نه برای تنبیه او، بلکه «برای بیرون ریختن خشم و پرخاشگری های سرکوب شده اش» بود، زیرا هلن جایگزین پسری شده بود که مادرش می خواست و انتظارش را داشت. هلن اغلب می گفت که خانه دوران کودکی اش تحت سلطه و نگرانی شدید مادرش برای کسب شایستگی و موقعیت اجتماعی بود. هلن مادرش را «بی فرهنگ، از نظر فکری متزلزل و بردهٔ اقتدار بورژوازی» می دانست. ا
گرچه هلن گاه به گاه در آرزوی عشق مادر بود، اما هرگز رنگ عشق و محبت مادری را ندید. در عوض، عشق مادرانه از جانب خواهرش «مالوینا» و زن بامحبتی در همسایگی شان می آمد که با او را «کنتس رنگ پریده» لقب داده بود. هلن به یاد می آورد که در دوران کودکی اش «نه پرستار مختلف از او مراقبت کردند» و از احساس وابستگی به [مادر] خود متنفر بود. این احساسات اغلب او را به رویاپردازی می کشاند که شاید شخص دیگری مادر واقعی بوده است. وی که شیفتهٔ ادامه تحصیل و یادگیری بود و در ضمن از زندگی ای که مادرش برای او برنامه ریزی کرده بود تنفر داشت، در دوران نوجوانی دست به دامن پدرش شد تا وی را برای ادامه تحصیل پس از سن چهارده سالگی کمک کند، اما متوجه شد که پدرش تمایلی به این کار ندارد. دویچ در کتاب خود، «"روانشناسی زنان"»، یکی از جنبه های مازوخیسم زنانه را با دلبستگی دختر به پدرش و پیامدهای احتمالی چنین هویتی مرتبط می کند. او می نویسد که پدر گاهی با نزدیک شدن به سن بلوغ جنسی، رابطه خود را با دخترش قطع می کند. هلن بعدها مقاومت و عدم تمایل پدرش به کمک را، به زن ذلیلی و تمایل او به حفظ آرامش در منزل نسبت داد. خواهر او «مالوینا» فردی بود که به او
محبت مادری می داد. هنگامی که مادرشان تصمیم گرفت هلن را کتک بزند، مالوینا کسی بود که مراقب بود به سر او ضربه نخورد. مالوینا اما خود موضوع نگاه محدود به نقش زن در جامعه بود. از هلن دویچ و خواهرانش انتظار می رفت که در سن کم و با مردان با موقعیت مناسب اجتماعی ازدواج کنند. مالوینا اگرچه مجسمه ساز و نقاش بااستعدادی بود، ولی مجبور شد به جای مرد رویاهایش، با مردی که والدینش «مناسب تر» می دانستند، ازدواج کند.&lt;ref name="Appignanesi/Forrester310"&gt; Appignanesi/Forrester, p. 310&lt;/ref&gt; برادر هلن «امیل» به جای محبت، با او بدرفتاری می کرد. برادرش او را در سن چهار سالگی مورد آزار جنسی قرار داد و در تمام دوران کودکی نیز وی را عذاب می داد. بعدها هلن این رابطه را «علت اصلی تمایل او نه تنها به خیال پردازی مخفیانه، بلکه برای واقعی دانستن این خیال ها» قلمداد نمود. به عنوان تک پسر خانواده، امیل قرار بود که وارث مسلم خانواده باشد اما در عوض، امیل ثابت کرد که یک قمارباز، منفعت طلب و دانش آموزی ضعیف و مایهٔ سرخوردگی خانواده است. هلن در طول زندگی اش سعی می کرد کاستی های برادرش را جبران کند، اما «احساس می کرد که هرگز شکست امی
ل را از نظر مادرش با موفقیت جبران نکرده است»، ولی توانست به جای برادرش، فرزند محبوب و مورد علاقهٔ پدرش شود. شناخته شده ترین مفهوم بالینی او شخصیت «انگار» یا «چنان که گویی» بود، مفهومی که به او اجازه می داد منشأ توانایی خاص زنان برای هم ذات پنداری با دیگران را توضیح دهد. دویچ شخصیت های اسکیزوئیدی را توصیف کرد که «عادی به نظر می رسند، زیرا موفق شده اند «روابط کاذب» از انواع پیچیدهٔ مختلف را جایگزین یک تماس احساسی واقعی با افراد دیگر کنند. آنها به گونه ای رفتار می کنند که «انگار» با افراد دیگر رابطه ای احساسی دارند… احساسات و هیجانات غیراصیل و کاذب شان. به طور گسترده تر، او معتقد بود که یک فرد «عموماً سرد» که کم و بیش از هیجان و درگیری عاطفی دوری کامل دارد … ممکن است بیاموزد که کمبودها و نارسایی های احساسی خود را پنهان کند و به گونه ای رفتار کند که «انگار» احساسات و روابط واقعی با مردم دارد. «هلن دویچ، که قرار بود با نوشته هایش در مورد جنسیت زنانه نامی برای خود دست و پا کند» در محافل فمینیستی به شکلی متناقضی به یک «جاذب انتقاد» مبدل شد و آماج حملات منتقدان قرار گرفت… «نام او با قلم موی یک فروید «ضدزن» که او شاگر
د خوش خدمت و سرسپرده اش شده بود، لکه دار شد.» در سال ۱۹۲۵ او «نخستین روانکاوی شد که کتابی در زمینه روانشناسی زنان منتشر کرد». و به گفته پال روزن، «علاقه ای که او و کارن هورنای به این موضوع نشان دادند، سبب شد تا فروید که دوست نداشت در این زمینه عقب بماند، خود به نگارش تعدادی مقاله در مورد زنان بپردازد.» فروید در مقاله خود در سال ۱۹۳۱ در مورد «جنسیت زنانه» «آخرین مقالهٔ هلن دویچ در مورد مازوخیسم زنانه و رابطه آن با سردمزاجی جنسی را تأیید می کند، و در این مقاله همچنین فعالیت فالیک (آلتی) دختر و شدت وابستگی او به مادرش را مورد توجه قرار داد.» با گذشت زمان، دیدگاهی دقیق تر و پسا فمینیستی از فروید، فمینیسم و دویچ به دست آمده و بنابراین می توان دید که کتاب مهم و اصلی او «مملو از بینش حساسی در مورد مشکلاتی است که زنان در تمام مراحل زندگی با آن روبرو هستند». در واقع، دربارهٔ دویچ ادعا شده که «نگرانی ها و دغدغه های حاکم بر زندگی او شباهت زیادی به زنانی دارد که در دومین موج بزرگ فمینیسم در دهه ۱۹۷۰ شرکت داشتند: نافرمانی و سرکشی از سنین پائین… تلاش برای استقلال و تحصیل… تضاد بین نیازهای شغلی و خانواده، دوسوگرایی و دودلی
در مورد مادر شدن، شکاف بین هویت زنانه جنسی و مادری.&lt;ref name="Appignanesi/Forrester, p. 307"&gt;Appignanesi/Forrester, p. 307&lt;/ref&gt; به همین ترتیب، می توان دریافت که «دغدغه های روانکاوانه دویچ مربوط به لحظات کلیدی جنسیت زنانه بود: قاعدگی، از دست رفتن بکارت، آمیزش جنسی، بارداری، ناباروری، زایمان، شیردهی، رابطه مادر و فرزند و یائسگی که موضوع اساسی و موارد مورد بحث هر مجله مختص زنان معاصر است - موضوع هایی که، نوشته ها و مقالات هلن دویچ تا حدی به ایجاد و مطرح شدن آنها کمک کرد. در سال ۱۹۱۹، با نظارت فروید، هلن اولین بیمار خود ویکتور تاسک را روان کاوی کرد، و در همان حال، فروید هم مشغول راونکاوی و بررسی هلن شد. پس از سه ماه، به درخواست فروید، هلن جلسات تحلیلی ویکتور تاسک را خاتمه داد. هلن گفت که در طول این جلسات «عاشق فروید شده است». او بیشتر خود را دختر فروید می دانست و مدعی بود که فروید الهام بخش او بوده و استعدادش را کشف کرده است.&lt;ref name="Appignanesi/Forrester318"&gt; Appignanesi/Forrester, p. 318&lt;/ref&gt; با این حال، هلن می گفت که فروید تمایل دارد «بیش از حد بر روی هم ذات پنداری او با پدرش» و راب
طه اش با لیبرمن تمرکز کند. در یکی از جلسات روانکاوی با فروید، هلن [تحت هیپنوتیزم] خود را دید که دارای اندام های زنانه و مردانه است. از طریق روان کاوی های فروید، او متوجه شد که شخصیت او تا حد زیادی توسط «آرزوی کودکی اش برای اینکه همزمان، زیباترین دختر و باهوش ترین پسر پدرش باشد، تعیین شده است.»&lt;ref name="Appignanesi/Forrester319"&gt; Appignanesi/Forrester, p. 319&lt;/ref&gt; پس از یک سال، فروید جلسات تحلیلی هلن را خاتمه داد تا در عوض بر روی مرد گرگی کار کند. با تمامی این تفاسیر، هلن یک پزشک بالینی زبردست بود که گاهی با فروید در زمینهٔ بیماران شان مخالفت می کرد و از این اختلاف نظرها سربلند بیرون می آمد. پس از نطق کارل آبراهام در مورد زنانگی، رشک قضیب و عقده اختگی زنانه در «کنگرهٔ لاهه» در سال ۱۹۲۰، هلن روانکاوی را به فروید واگذار کرد تا با آبراهام کار کند.&lt;ref name="Appignanesi/Forrester320"&gt; Appignanesi/Forrester, p. 320&lt;/ref&gt; هنگامی که در کنگره لاهه بود، هلن مقاله خود را طی یک سخنرانی در مورد "روانشناسی بی اعتمادی" ارائه کرد. در آن مقاله، او ادعا کرد که دروغ یک سازوکار دفاعی در برابر رویدادهای
واقعی و همچنین یک عمل خلاقانه است. در سال ۱۹۲۳، هلن بدون همسرش فلیکس، یا پسرش مارتین، به برلین نقل مکان کرد تا با آبراهام کار کند، که به عقیدهٔ هلن دیدگاه عمیق تری از فروید در بررسی های روانکاوانه داشت.&lt;ref name="Appignanesi/Forrester321"&gt; Appignanesi/Forrester, p. 321&lt;/ref&gt; هلن در حین کار با ابراهیم احساس آرامش می کرد و از «سبک تحلیلی جالب و بینش عینی او بدون هیچ گونه احساس گیج کننده تَرافکنی» لذت می برد. آبراهام در یکی از جلسات روانکاوی نامه ای از فروید را به هلن نشان داد که در آن، فروید استدلال کرده بود که موضوعِ ازدواج هلن با فلیکس باید در طول تجزیه و تحلیل روانی از مورد بحث واقع نشود. بعدها آبراهام اعتراف کرد که قادر به تجزیه و تحلیل روانی او نیست زیرا «احساس زیادی نسبت به او دارد». اجبار هلن برای تکرار را بشکنید. این فرضیه وجود دارد که فروید با پایان دادن ناگهانی روان کاوی هلن و همچنین ارسال چنین نامه ای به آبراهام، سعی در شکستن اضطرار هلن برای تکرر داشت.&lt;ref name="Appignanesi/Forrester, p. 322"&gt;Appignanesi/Forrester, p. 322&lt;/ref&gt; در سال ۱۹۲۴، هلن از برلین به اتریش و همچنین نزد ف