Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
طبقه متوسط بود و به معنای جدایی دین از دولت بود. در سال ۱۲۹۶، حزب به طور قطعی به دموکراتهای طرفدار سازماندهی مجدد به رهبری بهار تقسیم شد؛ و دموکراتهای ضد سازماندهی مجدد شدند. اعضای قابل توجه حسن تقی زاده و حیدرخان عمو اوغلی بودند. حزب سوسیالیست انقلابی. حزب اجتماعیون انقلابیون، که به انقلابیون سوسیالیست نیز معروف است، یک حزب سوسیالیست انقلابی در ایران بود که در دهه ۱۲۸۰ تأسیس شد. این حزب مستقر در باکو، نایب السلطنه قفقاز بود. این حزب یکی از مهم ترین احزاب بود که در زمان قاجار توسط مهاجرهای ایران در قفقاز جنوبی تأسیس شد. این حزب هفته ای دو بار یک روزنامه آذربایجانی زبان به نام "اکینچی" و "فله و" سردبیری حسین اسرافیلبکوف منتشر می کرد. حزب سوسیالیست. در طول دهه ۱۹۲۰، حزب سوسیالیست یک حزب سیاسی چپ برجسته بود که به حزب توده ایران نزدیک بود و در سال ۱۳۲۵ به جبهه متحد احزاب پیشرو با هدایت توده پیوست و به طور موثرتر جذب گروه بزرگتر شد. ریشه های حزب سوسیالیست در حزب دموکرات بود، یک گروه اصلاح طلب که در دو دهه اول قرن بیستم فعال بود. به دنبال از هم پاشیدگی این جنبش، آن دسته از اعضایی که ایمان خود را در توده ها حفظ کردن
د و امیدوار بودند که طبقه های پایین و متوسط را که تحت پرچم حزب سوسیالیست در سال ۱۹۲۱ با هم جمع شده بودند، بسیج کنند. این حزب توسط سلیمان اسکندری، محمد موسی و قاسم خان سور و همچنین محمد صدیق طباطبایی، یکی از اعضای یک خانواده روحانی برجسته که عمدتاً برای جلوگیری از حملات اجتناب ناپذیر از سوی روحانیون محافظه کار استخدام شده بودند، هدایت می شد. روزنامه اصلی آنها، "طوفان" (طوفان)، توسط شاعر صریح و جنجالی محمد فرخی یزدی ویراستاری شد. شعبات در رشت، قزوین، بندرانزلی، تبریز، مشهد، کرمان و کرمانشاه تأسیس شد اگرچه تهران پایگاه اصلی عملیات بود و در پایتخت بود که حزب چهار روزنامه را تأسیس کرد و گروه های وابسته ای مانند اتحادیه کارمندان را در آن تأسیس کرد. وزارت پست و تلگراف، یک انجمن مستأجر و جامعه زنان میهنی. گروه دوم برای نقش آفرینی بیشتر زنان در جامعه ایران فعالیت های تبلیغاتی را آغاز کرد و ابتکارهایی از قبیل آموزش برای دختران و وسایل گسترده تر برای سلامتی زنان را ترویج کرد. در سال ۱۳۰۱ توسط محترم اسکندری تأسیس شد و به سرعت به حزب همسرش وابسته شد. برنامه این حزب خواستار برقراری نهایی برابری در جامعه، ملی شدن وسایل تولی
د، طرحهای آبیاری، سطح جدیدی از دولت منطقه ای، دادگستری آزاد و برابر، حقوق آزادی بیان، اجتماعات آزاد و حقوق اتحادیه های صنفی، آزاد انتخابات، دسترسی گسترده تر به آموزش، بهبود شرایط کار از جمله پایان کار کودکان و مداخلات دولت در برابر بیکاری. این حزب حمایت هایی را به دست آورد و به زودی پس از تشکیل ۲۵۰۰ عضو را فقط در تهران جذب کرد. در کنار حزب اصلاح طلبان، حزب احیا و حزب کمونیست حزب سوسیالیست یکی از چهار گروهی بود که رضاشاه هنگام بازی برای تاج و تخت ایران خواستگاری کرد. همراه با حزب احیا اکثریت فعال پارلمان ایران را تشکیل داد که به رضاخان اجازه داد، همان طور که هنوز شناخته شده بود، او دولت اصلاحات خود را تشکیل دهد. خان به زودی از تصمیم سوسیالیست ها جدا شد و با عناصر محافظه کارتر چیزهایی را به او انداخت که تصمیم گرفت برنامه های جمهوری را کنار بگذارد و در عوض خود را به عنوان شاه تثبیت کند. ۱۳۴ این بخش یکی از موارد معدودی در مجلس بود که فعالانه از به سلطنت رسیدن رضا حمایت نمی کند، با این استدلال که علی رغم حمایت آنها از بسیاری از اصلاحات وی، اصول جمهوری آنها مانع از تأیید وی به عنوان یک پادشاه شد. به دنبال صعود رضا
شاه به سلطنت، حزب سوسیالیست به عنوان بخشی از سرکوب گسترده تر مخالفان ضد سلطنت ناپدید شد. اسکندری مجبور به کناره گیری از زندگی عمومی شد و اوباش برای آزار حزب و حمله به املاک آنها سازمان یافته بودند. یک تئاتر سوسیالیستی در انزلی توسط گروهی تحت هدایت پلیس با این بهانه که در حین اجرای "تارتوف،" یک بازیگر زن روی صحنه بوده است در حالی که انجمن زنان میهن پرست را سنگسار کرده و کتابخانه آنها را سوزانده اند، با یک خاک یکسان شده است. در سال ۱۳۲۳ هنگامی که اعضای رادیکال حزب رفقا به دلیل عدم حمایت از کارگران اعتصابی در اصفهان از آن گروه جدا شدند، گروه کوچکی به همین نام به وجود آمد. فرقه جمهوری خواه انقلابی ایران. فرقه جمهوری انقلابی ایران ایران در اواخر سال ۱۳۰۲ توسط دیاسپورای ایرانی در آلمان تأسیس شد، یک حزب سیاسی جناح چپ معتدل در ایران با گرایش های اصلاح طلب سوسیالیستی بود که سکوهای خود را در سال ۱۳۰۵ منتشر کرد. حزب جنگل. حزب جنگل که در طول دهه ۱۹۴۰ در شمال ایران فعال بود، یک حزب، ناسیونالیست و سوسیالیست بود که توسط شورشیان مسلح تأسیس شد و سعی در احیای جمهوری سوسیالیستی ایران ایجاد شده در سال ۱۹۲۱ داشتند و از پرچم سرخ آ
ن به عنوان نماد استفاده کردند. بعدها در سال ۱۹۴۶ برخی از همکاران پیشین میرزا کوچک خان با حزب ایران، حزب توده ایران، حزب دموکرات کردستان ایران و حزب دموکرات آذربایجان، متحد شدند. حزب ایران. حزب ایران که در سال ۱۹۴۱ تأسیس شد، به عنوان ستون فقرات جبهه ملی، سازمان چتر پیشرو ملی گرایان ایرانی توصیف می شود. این مؤسسه که بیشتر توسط تکنوکرات های تحصیل کرده اروپایی تأسیس شده، طرفدار "شکلی رقیق از سوسیالیسم فرانسه " (یعنی "الگوی خود را از حزب سوسیالیست میانه رو فرانسه" قرار داد) و سوسیال دموکراسی ناسیونالیسم لیبرال و سکولاریسم چادر سوسیالیست حزب بیش از آنکه با سوسیالیسم علمی کارل مارکس شباهت به چادر جامعه فابیان داشته باشد. تمرکز آن بر اصول سوسیالیستی لیبرال و دموکراتیک سوسیالیستی، آن را کاملاً متفاوت از احزاب چپ خالص ساخته و در بحث حقوق کارگر چندان دخیل نبود. هسته اصلی حزب ایران اعضای انجمن مهندسان ایران بودند. در انتخابات قانونگذاری ایران در سال ۱۳۲۲، پنج نفر از رهبران این حزب از جمله رضازاده شفق، غلامعلی فریور، احد الحمید زنگنه، حسین معاون و عبدالله معظمی کرسی ها را به دست آوردند، همچنین محمد مصدق که عضو این حزب نبو
د حزب به طور مؤثر پشتیبانی می شود. این حزب به مصدق کمک کرد تا جبهه ملی را تأسیس کند، صنعت نفت را ملی کند و به قدرت برسد. برخی از اعضا در زمان دولت مصدق منصب داشتند. در دهه ۱۳۲۸، این حزب توسط کریم سنجابی و الله یار صالح رهبری می شد. به دنبال کودتای ۲۸ مرداد در سال ۱۹۵۳ سرکوب شد و در سال ۱۳۳۵ غیرقانونی اعلام شد، به این دلیل که ده سال قبل با حزب توده ایران اتحاد داشت. حزب ایران در سال ۱۳۳۹ تا ۱۳۴۴ همراه با سایر احزاب در تشکیل جبهه ملی دوم و سپس جبهه ملی سوم مشارکت کرد اما در این راه توفیق چندانی کسب نکرد حزب ایران بین سالهای ۱۳۴۴ و اواسط دهه ۱۳۵۵ فعالیتهای چندانی نداشت. در سال ۱۹۷۷، همراه با حزب سوسیالیست ها و حزب ملت، جبهه ملی چهارم را احیا کرد و خواستار تغییر رژیم شد. در اوایل سال ۱۹۷۹، دبیرکل وقت حزب، شاپور بختیار به عنوان آخرین نخست وزیر توسط شاه منصوب شد و دو عضو حزب ایران را در کابینه خود گنجاند. با این حال حزب پذیرفتن پست وی را تقبیح کرد، او را از سمت دبیرکلی برکنار کرده و مشخص شدن عضویتش را منوط به برگزاری کنگره حزب ایران نمود. این حزب پس از سال ۱۹۷۹ نقش مهمی در صحنه سیاسی ایران بازی نکرد و خیلی زود ممنو
ع اعلام شد. حزب همرهان. در طول دهه ۱۹۴۰، حزب همرهان بخشی از موج گروه بندی های سیاسی بود که در اوایل دهه ۱۹۴۰ پس از برکناری رضا شاه ایجاد شد. این حزب در نوامبر ۱۹۴۲ توسط مصطفی فاتح، اقتصاددان تحصیل کرده انگلیس، که نزدیک به حزب توده ایران بود، اما از رابطه نزدیک این حزب با اتحاد جماهیر شوروی بدش آمد، تشکیل شد. فاتح، که شخصیتی مهم در شرکت نفت انگلیس و ایران بود، مدتی قبل از تأسیس مجله اختصاصی خود، "امروز و فردا،" مقاله توده "مردم را" ویرایش می کرد. عباس نراقی، یکی دیگر از اعضای بنیان گذار یکی از ۵۳ مردی بود که در سال ۱۳۲۶ به اتهام توطئه برای رهبری یک انقلاب کمونیستی زندانی شد. حزب همرهان خواستار دو هدف اصلی بود: برابری سیاسی با همه ایرانیان و ملی کردن ابزار تولید. در انتخابات ۱۹۴۴ ده کاندیدا مطرح شد که همگی از سوابق حرفه ای بودند. دو عضو حزب رفقا به مجلس ایران انتخاب شدند و در آنجا با مجمع نمایندگان افراد نشستند، گروهی که آنها را به همراه حزب ایران و افراد مختلف مستقل تشکیل دادند، که همه آنها تا حد زیادی از محمد مصدق پیروی می کردند. این حزب در سال ۱۹۴۴ به دنبال اختلاف در اصفهان،درگیری میان کارگران اعتصابی و قبای
ل محلی وفادار به شاه در میان اتهاماتی که کارگران در تلاش برای رهبری یک انقلاب کمونیستی بودند، منشعب شد. جناح حزب رفقای مستقر در مجلس کارگران را محکوم کرد و وفاداری آنها به شاه را تأیید کرد اما یک گروه خارجی دیگر نیز در حمایت از اعتصاب کنندگان به توده پیوست و این گروه که کنترل "امروز و فردا را در دست داشت"، برای تشکیل حزب سوسیالیست جدا شد. جنبش خداپرستان سوسیالیست. نهضت خداپرستان سوسیالیست در سال ۱۹۴۳ تأسیس شد، یکی از شش سازمان اصلی جبهه ملی بود. رهبری این حزب توسط محمد نخشب بود. این سازمان با ادغام دو گروه، حلقه دانش آموزان دبیرستان زیر نظر نخشب در دارالفنون و حدود ۲۵ دانشجو زیر نظر جلال الدین آشتیانی دانشکده فنی دانشگاه تهران تأسیس شد. این سازمان در ابتدا به عنوان لیگ مسلمانان میهن پرست شناخته می شد. این احساسات مذهبی، ملی گرایی و افکار سوسیالیستی را در هم آمیخت. اولین ترکیب بین تشیع و سوسیالیسم اروپا را نخشب می دانند. حرکت نخشب بر این اساس بود که اسلام و سوسیالیسم ناسازگار نیستند، زیرا هر دو به دنبال تحقق برابری و عدالت اجتماعی بودند. نظریه های وی در پایان نامه کارشناسی خود در زمینه قوانین اخلاق بیان شده اس
ت. حزب وحدت ایران. حزب وحدت ایران در سال ۱۳۲۵ به دنبال انشعاب گروهی از اعضای حزب ایران تشکیل شد. در تیر ماه ۱۳۲۵ پس از ائتلاف حزب ایران با حزب توده (موسوم به جبهه موتلفه احزاب آزادیخواه) شمس الدین جزایری و تنی چند از دیگر مخالفان ائتلاف از آن حزب جدا شده و حزب وحدت ایران را تأسیس کردند. به گفته لئونارد بیندر، این حزب در پارلمان چهاردهم با حزب اتحادیه ملی و حزب سوسیالیست در ائتلاف بود. حزب زحمتکشان ملت ایران. در ۲۵ اردیبهشت مه سال ۱۳۴۰ توسط مظفر بقائی بنیاد نهاده شد، حزب زحمتکشان ملت ایران حزبی سیاسی بود که منشی دموکراتیک و اجتماعی داشت که در ابتدا یک عضو از جبهه ملی و متعهد به حمایت از ملی ایران صنعت نفت و مخالف حزب توده بود. آنها با موفقیت مقدار قابل توجهی از جوانان تحصیل (به خصوص در جذب دانشگاه تهران)، نیروی سوم فعالان و مغازه داران از کرمان در "بازار قرار". با این حال این حزب هسته ای از "šqukeš" و "čumāqdār را نیز" دربرداشت"." در انتخابات مقننه ۱۳۳۱، این حزب توسط بقایی و ظهاری دو کرسی به دست آورد. این حزب در سال ۱۹۵۲ بخاطر رابطه با دولت مصدق منشعب شد. توئیلرها به رهبری موتسفر بقایی جبهه ملی را ترک کردند و
علناً با دولت مخالفت کردند درحالی که خلیل ملکی نیروی سوم را با نام "حزب زحمتکش ملت ایران -" نیروی سوم تأسیس کرد و به حمایت از دولت ادامه داد. زحمتکشان اتحادیه ای را با هدایت آیت الله کاشانی با جامعه مسلمانان مجاهد تشکیل دادند و منابع خود را جمع کردند و فعالیت های خود را علیه دولت هماهنگ کردند. آنها فعالانه در کودتای ۲۸ مرداد شرکت کردند و آن را «قیام ملی» خواندند، اما با دولت نظامی فضل الله زاهدی پس از کودتا مخالفت کردند. پس از مخالفت، روزنامه های آنها توقیف شد و دفتر حزب آنها توسط دولت مصادره شد و حزب تا زمان انتخاب قانونگذاری ایران، ۱۳۳۹ ، در یک وقفه بود. آنها فعالیت خود را در سال ۱۹۶۱ از سر گرفتند و در تظاهرات ۵ ژوئن ۱۹۶۳ حمایت خود را از سید روح الله خمینی ابراز داشتند. در سال ۱۹۷۱، حزب با اجازه دولت دوباره سازمان یافته شد، اما پس از اعلام دولت یک حزب در حزب احیا، مجبور شد فعالیت خود را متوقف کند. در سال ۱۹۷۷، بقایی پس از اعلام وفاداری به خاندان پهلوی، البته در سطح محدود، تلاشی را برای احیای حزب انجام داد. پس از انقلاب سال ۱۹۷۹ خیلی زود منحل شد. جامعه سوسیالیست های نهضت ملی ایران. در سال ۱۹۶۰، جامعه سوسیالی
ست های نهضت ملی ایران یا جامعه سوسیالیست های ایران توسط فعالان نیروی سوم به رهبری خلیل ملکی و تعدادی از ملی گرایان رادیکال تأسیس شد که اکثر آنها دارای گرایش های سوسیال دموکراتیک و برخی از اعضای دارای گرایش های سوسیالیستی اسلامی بودند . حسین ملک، احمد سید جوادی و جلال آل احمد از جمله افراد مرتبط با این گروه بودند. حزب ایدئولوژی سوسیالیستی و ناسیونالیستی، از بدو تأسیس به طور رسمی به انترناسیونال سوسیالیست پیوست. این سازمان یکی از اعضای بنیان گذار جبهه ملی (II) بود و «جناح چپ افراطی» در جبهه محسوب می شد. پس از انقلاب ۱۳۵۷ از جبهه دوم جدا شد و به جبهه ملی دموکراتیک پیوست. در انتخابات ریاست جمهوری ایران، ۱۹۸۰، این گروه از مسعود رجوی ، نامزد مجاهدین خلق ایران حمایت کرد. سازمان مجاهدین خلق ایران. سازمان مجاهدین خلق ایران که در ۱۴ شهریور ۱۳۴۴ تأسیس شد، یک سازمان مارکسیستی اسلامی محسوب می شود. از زمان «انقلاب ایدئولوژیک» در سال ۱۳۵۵، این سازمان هیچ سخن عمومی از ایدئولوژی را تحت نظر دکترین بقا خود ندارد. جنبش مسلمانان مبارز. جنبش مسلمانان مبارز در سال ۱۳۵۵ تأسیس شد، یک گروه سیاسی اسلامی سوسیالیست ایرانی به رهبری حبیب ا
لله پیمان است. این گروه انقلابی بودند و به شورای فعالان مذهبی ملی گرایان ایران نزدیک هستند. ایدئولوژی این حزب سوسیالیسم اسلامی، سوسیال دموکراسی و ضد امپریالیسم است. احزاب و سازمان های سوسیالیست ایرانی پس از سال ۱۳۵۷. پس از انقلاب ۱۳۵۷ احزاب سوسیالیست در ایران تا انسداد سیاسی در کشور فعالیت کردند. برخی از این احزاب احزابی بودند که در دوره پهلوی یا اجازه فعالیت نداشتند یا پس از انقلاب تأسیس شدند. از این احزاب می توان به حزب مردم ایران- حزب ایران جبهه دموکراتیک ملی اشاره کرد. نفوذ سوسیالیسم در فرهنگ و اقتصاد ایران. افکار سوسیالیستی نه تنها در سال های پیش از وقوع انقلاب، از جانب روشنفکرانی چون علی شریعتی با شیوه ها و قرائت های گوناگون ترویج می شد، بلکه چنان پرطرفدار بود که در گفتار و آثار روحانیونی چون محمود طالقانی، مرتضی مطهری و محمّد بهشتی نیز نمودهایی از آن جلوه پیدا کرد. شریعتی تحت تأثیر نویسندگان فرانسوی زبانی همچون فرانتس فانون و امه سزر که ضدسرمایه داری و از مارکسیست های طرفدار جهان سوم بودند، معتقد بود که هرگونه سرمایه داری بد مطلق است و فرقی نمی کند سرمایه گذار یک مسلمان متعبد باشد یا یک مسیحی یا یهودی.
شریعتی با بهره گیری از واژگان سوسیالیستی مانند بهره کشی طبقاتی، جامعهٔ بی طبقه، مبارزهٔ طبقاتی، امپریالیسم و… تلاش می کرد میان این واژگان با آموزه های شیعی و شخصیت های تاریخی تشیع، پیوند و شباهت هایی ایدئولوژیک برقرار سازد. محمود طالقانی روحانی شیعه هر چند از منتقدان جدی مارکسیسم بود، امّا دیدگاه او دربارهٔ حق مالکیت انسان به دیدگاه چپ ها شباهت زیادی داشت. در واقع، طالقانی به مالکیت محدود انسان اعتقاد داشت. مرتضی مطهری، دیگر روحانی شیعه نیز اگرچه عمدتاً بر تلاش برای تعریف و تجویز راهی در میانه اقتصاد سرمایه داری و اقتصاد مارکسیستی تمرکز داشت، امّا درصدد نفی سرمایه داری بود و یکی از راهکارهای اقتصادی ای که ارائه می کرد، عبارت بود از: «لزوم مالکیت اشتراکی جامعه بر ماشین آلات صنعتی به عنوان حالتی خاص از تمام اختراعات بشری». محمد بهشتی روحانی دیگری بود که علاوه بر ایفای نقش «تئوری پردازی» اقتصاد دولتی در سال های پیش از انقلاب، در «ساختارسازی حقوقی» برای اقتصاد دولتی در ایران، نقش مؤثری داشت. همچنین محمّدباقر صدر با تألیف کتاب «اقتصادنا»، حبیب الله پیمان با نگارش کتاب «مالکیت، کار و سرمایه» و ابوالحسن بنی صدر با
کتاب «اقتصاد توحیدی» از دیگر مروجان اقتصاد دولتی و مبلغان سایر مصادیق اقتصاد سوسیالیستی بودند. به گفتهٔ مسعود نیلی، اقتصاددان، یکی از رایج ترین تفاسیر از آیهٔ «وَلِلَّهِ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَمَا فِی الْأَرْض وَإِلَی اللَّهِ تُرْجَعُ الْأُمُورُ، و هر آنچه در آسمان ها و آنچه در زمین است، همه ملک خداست و بازگشت همهٔ امور به سوی اوست.» نفی مالکیت خصوصی، و نیز از آیهٔ «وَأَنْ لَیْسَ لِلْإِنْسَانِ إِلَّا مَا سَعَی، و اینکه برای انسان جز حاصل تلاش او نیست.» ارزش کار در مقابل سرمایه بود. هر دوی این تفاسیر هم راستا با برداشت رایج از مارکسیسم دهه های ۴۰ و ۵۰ خورشیدی بود. سازمان مجاهدین خلق ایران و همچنین سازمان چریک های فدایی خلق ایران بزرگ ترین گروه های سازمان یافتهٔ چپ گرا بودند که در سال های پیش از انقلاب، در ترویج آموزه های اقتصاد سوسیالیستی نقش آفرینی کردند. بسیار قبل تر از شکل گیری این گروه ها، حزب توده در تخریب علم اقتصاد و ترویج اندیشه های چپ گرایانه پیشینه ای روشن داشت. این حزب تا حدود سال ۱۳۳۷ به دست حکومت پهلوی متلاشی و فعّالیتش غیرقانونی اعلام شد، امّا اثرگذاری افکار و اندیشه های آن بر ساحت فکری روشنفکرا
ن و انقلابیون ایرانی گسترده و دامنه دار بود. افزون بر نویسندگان برجسته ای چون بزرگ علوی، عبدالحسین نوشین، فریدون توللی، رسول پرویزی، جلال آل احمد، محمد قاضی، احمد آرام و ابراهیم گلستان، که در این سازمان فعّالیت می کردند، چندین نویسنده و شخصیت ادبی مشهور دیگر نیز به ویژه در دورهٔ پیش از ۱۳۲۶، هوادار حزب توده بودند. از جمله این افراد، نیما یوشیج پدر شعر نوی فارسی، محمدتقی بهار، دموکرات کهنه کار و نمایندهٔ شعر کلاسیک را می توان نام برد. حزب در میان نویسندگان جوان بااستعداد و روشنفکران نه چندان معروف قدیم نیز هوادارانی به دست آورد، از جمله، صادق چوبک، نویسندهٔ مشهور معاصر، به آذین (محمود اعتمادزاده)، مترجم و مقاله نویس نامدار، سعید نفیسی مترجم و استاد برجستهٔ ادبیات، محمدعلی افراشته شاعر و سردبیر هجونامهٔ معروف "چلنگر"، احمد شاملو شاعر مشهور و از مریدان به نام نیما یوشیج، محمد معین تاریخ نگار و استاد ادبیات فارسی، غلامحسین ساعدی نمایشنامه نویس، چهار تاریخ نگار به نام های یحیی آرین پور، مرتضی راوندی، مهدی بامداد و محمد تمدن و همچنین گروهی از شعرای نو مانند فخرالدین گرگانی، نادر نادرپور، نقی میلانی، مهدی اعتماد، مح
مد جواهری، محمد تفضلی، سیاوش کسرایی و رهی معیری. اندیشه های چپ و مارکسیستی که به ویژه توسط حزب توده ترویج می شد، در بین مهندسان، استادان دانشگاه و دانشجویان، روشنفکران، نویسندگان، زنان دارای تحصیلات جدید و همچنین افسران ارتش بسیار آشکار بود؛ به طوری که در سال ۱۳۲۵ و سه سال پس از شروع فعالیت حزب توده در دانشکده ها، رئیس دانشگاه تهران گفته بود، بیشتر چهار هزار دانشجوی دانشگاه به شدّت تحت تأثیر حزب توده هستند. همچنین مسئولان دانشگاه، در اواخر همان سال، هشدار می دادند که در نتیجهٔ تبلیغات دبیران دبیرستان ها، ۷۵ درصد از دانشجویان تازه وارد کمونیست هستند. به گفتهٔ بزرگ علوی، سوسیالیسم در بین دانشجویان، جوانانی که فرزند افراد متمول بودند و بازاری ها رواج یافت که او در مورد آنان ذکر می کند: این تأثیرات تا سال های ابتدایی انقلاب ۱۳۵۷ که موسم تدوین قانون اساسی و شکل دهی به ساختارهای اقتصادی نظام جمهوری اسلامی ایران بود، با قدرت ادامه داشت و فضای فکری انقلابیون، شعارها و تصمیمات آنان را شکل داد و اقداماتی چون مصادره ها و ملّی شدن صنایع و بانک ها از اوّلین جلوه ها و عوارض آن بود. همچنین بنابر برخی منابع محمدرضاشاه پهلوی
نیز خودش را از توده ای ها و باقی چپ ها چپ تر می دانست و می گفت: «من از چپ گراها چپ تر هستم.» (کیهان ۳۰ اردیبهشت ۱۳۵۳)؛ گفتنیست در منابعی آمده او در مصاحبه ای با انتقاد از سوسیال دموکراسی در سوئد گفت: «انقلاب سفید من… یک شکل جدید و اصیل از سوسیالیسم است.» (مصاحبه با اوریانا فالاچی).
کارمن با نام کامل کارمن اهلِ تراسته وِره () یک فیلم درام ایتالیایی به کارگردانی کارمینه گالونه است که در سال ۱۹۶۲ منتشر شد. این فیلم اقتباسی آزاد از رمان "کارمن" اثر پروسپر مریمه و اپرای "کارمن" اثر ژرژ بیزه است.
دُن کامیلو و عالی جناب پپونه () که با نام دور آخرِ دُن کامیلو () یک فیلم کمدی ایتالیایی به کارگردانی کارمینه گالونه است که در سال ۱۹۵۵ به نمایش درآمد. چکیده داستان. دون کامیلو با مسیح در مورد رویدادی راز و نیاز می کند که زندگی مردم روستای کوچک برسچلو را آشفته کرده است: شهردار کمونیست، پپپون، خود را برای انتخابات نامزد می کند. اما برای این منظور باید امتحان اخذ گواهینامه پایان تحصیلات را بگذراند. پپیون شجاع خوشبختانه در امتحان خود از کمک مشتاقانه دون کامیلو بهره مند، و در انتخابات برنده می شود.
محمد تقی پور طراح گرافیک ایرانی است. بیشتر فعالیت او در زمینه ی تبلیغات سینما می باشد.وی به خاطر طراحی پوستر فیلم سینمایی "۲۳ نفر" (۱۳۹۷) برندهٔ سیمرغ بلورین بهترین طراحی پوستر از سی و هشتمین جشنواره فیلم فجر شد. همچنین در چهل و دومین دورهٔ این جشنواره برای طراحی پوستر "فسیل" (۱۳۹۹) این جایزه را دریافت کرد. وی همچنین در هشتمین جشنواره بین المللی فیلم شهر به عنوان برگزیده بخش تبلیغات سینما انتخاب شد.
حزب لیبرترین کالیفرنیا (LPC) وابسته حزب ملی لیبرترین (LP) در کالیفرنیا است. رئیس حزب میمی رابسون است و در ساکرامنتو، کالیفرنیا در شهرستان ساکرامنتو مستقر است. از سال ۲۰۱۶ لیبرترین تقریباً ۰/۷۴٪ از آرا ثبت شده در ایالت را دارا بوده است. تاریخچه. در سال ۱۹۷۲، این حزب خواستار شکایت از کارمندان شهرستان در شهرستانهای Placer و Butte به دلیل امتناع از اجازه دادن به رای دهندگان برای ثبت نام به عنوان لیبرترین شد. در سال ۱۹۷۸ اد کلارک، که از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۴ رئیس اتحادیه بود و بعداً در سال ۱۹۸۰ کاندیدای ریاست جمهوری ملی شد، به عنوان مستقل برای فرمانداری کالیفرنیا کاندیدا شد تا حزب را به رسمیت بشناسد و بیش از پنج درصد دریافت کرد. با این حال، وزیر امور خارجه حکم داد که دو درصد شرط حفظ احزاب و عدم کسب احراز احزاب است و از آنجا که کلارک به عنوان یک فرد مستقل و نه یک لیبرتاریا کاندیدا شده است، هیچ یک از این دو حساب نمی شود. طرف دعوی علیه این تصمیم شکایت کرد، اما ابتدا رد شد و سپس در فرجام خواهی رد شد. حزب لیبرتاریان کالیفرنیا میزبان کنوانسیون ملی لیبرتاریان در سالهای ۱۹۷۷، ۱۹۷۹، ۱۹۸۰ و ۲۰۰۰ بوده است.
کیا کی ایکس۷ یک کراس اوور سایز متوسط ۷ نفره است که از سال ۲۰۱۶ توسط دانگ فنگ یوئدا کیا در چین تولید می شود. بررسی اجمالی. کراس اوور کیا کی ایکس۷ در نمایشگاه اتومبیل ۲۰۱۶ گوانگژو در چین رونمایی و در تاریخ ۱۶ مارس ۲۰۱۷ و با قیمت ۱۷۹٬۸۰۰ تا ۲۲۴٬۸۰۰ یوان در چین عرضه شد. این خودرو مبتنی بر نسل سوم کیا سورنتو است که به عنوان یک خودروی مقرون به صرفه در چین عرضه می شود می شود. این محصول در چین توسط دانگ فنگ یوئدا کیا، جوینت ونچر دانگ فنگ و کیا تولید می شود. این خودرو از پیشرانهٔ سورنتو نسل سوم بهره می برد و همچنین با دو جعبه دندهٔ ۶ دندهٔ دستی و ۶ دندهٔ اتوماتیک عرضه می شود و می توان آن را به صورت اختیاری با قابلیت تمام چرخ متحرک سفارش داد.
«لباست را بپوش» (؛ ) که با نامِ «در لباس دلقک» () هم شناخته می شود، یک آریای تنور مشهور از اپرای پالیاچی اثر روجرو لئونکاوالو است که نخستین بار در سال ۱۸۹۲ میلادی اجرا شد. این آریا در پایان پردهٔ اول اپرا اجرا می شود، جایی که «کانیو»، پی به خیانت همسرش می برد، اما مجبور است آماده شده و در نقشِ «پالیاچو»ی دلقک به روی صحنه برود، چرا که نمایش، علی رغم تمامی مشکلات و سختی ها، باید ادامه یابد. این آریا را یکی از احساس انگیزترین رپرتوارهای اپرایی دوران می دانند. رنج «کانیو» در این آریا به تصویر کشیده می شود و مثال خوبی برای مفهوم «دلقک غمناک» است که ظاهرش خندان است، اما در درونش غوغایی برپاست. این باور، امروزه همچنان پابرجاست و آنرا به صورت اشکی در گوشهٔ چشم دلقکِ خندان نمایش می دهند که بر روی گونه هایش می لغزد. اجراهای انریکو کاروسو از این آریا در سال های ۱۹۰۲، ۱۹۰۴ و ۱۹۰۷ میلادی، یکی از پرفروش ترین گرامافون های ۷۸ دور عصر بود که بالغ بر ۱ میلیون نسخه فروش داشت. از این آریا در فرهنگ عامه استفاده فراوانی شده و در بسیاری از تصاویر، اشارات و نقیضه ها به کار رفته است. لیبرتو. &lt;poem lang="it" style="float:left;"&gt;
Recitar! Mentre preso dal delirio, non so più quel che dico, e quel che faccio! Eppur è d'uopo, sforzati! Bah! Sei tu forse un uom? Tu se' Pagliaccio! Vesti la giubba e la faccia infarina. La gente paga, e rider vuole qua. E se Arlecchin t'invola Colombina, ridi, Pagliaccio, e ognun applaudirà! Tramuta in lazzi lo spasmo ed il pianto in una smorfia il singhiozzo e 'l dolor, Ah! Ridi, Pagliaccio, sul tuo amore infranto! Ridi del duol, che t'avvelena il cor!&lt;/poem&gt; &lt;poem style="margin-left:2em; float:left;"&gt;بازی کن! در میان آشفتگی فکری، دیگر نمی دانم چه می گویم، یا چه می کنم! با این حال، این کار ضروری است. خودت را مجبور کن! به! آیا حتی انسان هستی؟ تو یک دلقکی! لباست را بپوش و پودر گریم را بر چهره ات بزن. مردم پول می دهند، و می خواهند که در اینجا خوش باشند. و حتی اگر رنگی پوش، کبوترک تو را می دزدد، لبخند بزن، دلقک، و همگی آنان تشویقت خواهند کرد! آشفتگی ها و اشک هایت را به شوخی و لطیفه مبدل کن، و رنج و هق هق گریه ات را به پوزخند و تمسخر، آه! بخند، دلقک، به عشق شکست خورده ات! بخند به اندوهی که قلبت رو
شرنگ زده!&lt;/poem&gt;
رکن الدین علاءالدوله میرزا یک شاهزادهٔ تیموری و نوهٔ شاهرخ حاکم آسیای مرکزی بود. او فرزند بایسنقر بود و بایسنقر هم به دلیل این که پیش از پدرش درگذشت، نتوانست جانشینش شود. علاءالدوله پس از مرگ پدربزرگش درگیر جنگ جانشینی متعاقب آن شد. اگرچه او در آغاز از یک مزیت راهبردی برخوردار بود، اما سرانجام رقیبانش از او پیشی گرفتند. علاءالدوله در غربت پس از چندین تلاش ناموفق برای به دست آوردن تاج و تخت، درگذشت. جنگ جانشینی. شاهرخ بی درنگ پس از سرکوب شورش نوهٔ دیگرش، سلطان محمد پسر بایسنقر، در مارس ۱۴۴۷ به دلیل بیماری در اقامتگاه زمستانی خود در ری درگذشت. گوهرشاد که با او بود، به سرعت پیامی به علاءالدوله پسر بایسنقر که به عنوان معاون شاهرخ در هرات مانده بود، فرستاد و او را از مرگ سلطان آگاه کرد. با این حال، در حالی که او و عبداللطیف پسر الغ بیگ جسد را برای خاکسپاری به هرات اسکورت می کردند، عبداللطیف پسر الغ بیگ مادربزرگ و جسد هر دو را به گروگان گرفت. دلایل وی برای این امر نامشخص است، اما این احتمال وجود دارد که او در حال تلاش برای پیشی گرفتن بر علاءالدوله پسر بایسنقر و قوت بخشیدن ادعای جانشینی خود بوده باشد. همچنین ممکن اس
ت این رخداد بخشی از طرحی از پیش تعیین شده برای پشتیبانی از ادعاهای پدرش الغ بیگ بوده باشد که در این مرحله تنها پسر زندهٔ شاهرخ بود. علاءالدوله پسر بایسنقر که در هرات روزگار می گذراند، با آگاهی از اوضاع، خود را شاه خواند و خزانهٔ پدربزرگ خود را میان سربازان تقسیم کرد. سپس سربازان شاهزاده حمله به پسرعموی خائنش (جهت آزاد کردن شهبانوی بیوه و نجات پیکر پدربزرگش) را آغاز کردند. طی چند ماه بعد، سرزمین های گوناگون امپراتوری تیموری از سوی فرزندان و نوادگان شاهرخ تقسیم شدند و این شاهزادگان ترجیح دادند با احتیاط و حالت دفاعی عمل کنند. در این مدت علاءالدوله پسر بایسنقر موقعیتی غبطه برانگیز داشت و منطقهٔ ثروتمند خراسان را در اختیار داشت که دربردارندهٔ پایتخت پیشین پدربزرگش هرات بود. افزون بر این، او بیشتر اشراف شاهرخ را در بیعت داشت و همچنین بهرمند از کمک شهبانوی متنفذ گوهرشاد بود. این وقفه در ماه مه پایان یافت، زمانی که الغ بیگ، که از سمرقند فرمانروایی می کرد، ابوبکر فرزند محمد جوکی را به اسارت گرفت و نیروهای خود را در بلخ که پیشتر جوکی در آن فرمانروایی می کرد مستقر کرد. هنگامی که الغ بیگ شنید که علاءالدوله لشکر خود را د