Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا حدودی با این کمبود کلسیم سازگار می شود. مکانیسم آن افزایش جذب کلسیم در روده و همچنین بازجذب کلسیم توسط کلیه ها است. کلسیم سرم مادر در اثر هیپوآلبومینمی مادر کاهش می یابد، اما سطح کلسیم یونیزه شده حفظ می شود. غدد فوق کلیوی. کورتیزول کل (Total) تا سه ماهه سوم به سه برابر سطح در مقایسه با افراد غیر باردار افزایش می یابد. افزایش استروژن در بارداری منجر به افزایش تولید گلوبولین متصل به کورتیکواستروئید می شود و در پاسخ، غده فوق کلیوی کورتیزول بیشتری تولید می کند، اثر خالص آن، افزایش کورتیزول آزاد است که می تواند زمینه ساز مقاومت به انسولین در بارداری و احتمالاً بروز استریا شود. با وجود افزایش کورتیزول، مادر باردار سندرم کوشینگ یا علائم کورتیزول بالا را نشان نمی دهد. یک نظریه این است که سطح بالای پروژسترون به عنوان آنتاگونیست با کورتیزول عمل می کند. غده فوق کلیه تا هشت برابر، آلدوسترون بیشتری تولید می کند اما علائم هیپرآلدوسترونیسم (مانند هیپوکالمی، هیپرناترمی یا فشار خون بالا) در زنان باردار مشاهده نمی شود. غده فوق کلیوی همچنین آندروژن های بیشتری مانند تستوسترون تولید می کند، اما با افزایش استروژن در گلوبولین متص
ل به هورمون جنسی (SHBG)، این ماده بافر می شود. SHBG به سرعت به تستوسترون و به میزان کمتری DHEA متصل می شود. تیروئید. تیروئید بزرگ می شود و ممکن است در سه ماهه اول به راحتی لمس شود. افزایش ترشح کلیه در دوران بارداری باعث دفع ید بیشتر و باعث کمبود ید نسبی و در نتیجه افزایش اندازه تیروئید می شود. افزایش اثر تحریکی استروژن بر گلوبولین متصل به تیروئید (TBG) منجر به افزایش تیروکسین کل (free T4) می شود، اما تیروکسین آزاد (T4) و تری یدوتیرونین (T3) طبیعی باقی می مانند. تغییرات پستان. سینه های یک زن در دوران بارداری تغییر می کند تا آن ها را برای شیردهی به کودک آماده کند. تغییرات طبیعی شامل موارد زیر است: از حدود هفته شانزدهم بارداری سینه ها قادر به تولید شیر هستند. نشت مقدار کمی مایع کاه رنگ به نام آغوز از نوک پستان ها غیر معمول نیست. توده های پستان نیز گاهی اوقات در دوران بارداری ایجاد می شوند اما این ها به طور کلی کیست های خوش خیم یا فیبروآدنوم هستند که نگران کننده نیستند. در صورت شروع نشت مایع آغشته به خون نوک پستان ها، حتماً باید با پزشک مشورت کرد. بسیاری از افراد به اشتباه فکر می کنند که شیردهی باعث آویزان شدن پس
تان ها می شود در نتیجه، امروزه برخی از والدین تمایلی به شیردهی به نوزادان خود ندارند. در واقع، تغذیه با شیر مادر مهم ترین عامل در افتادگی پستان ها محسوب نمی شود بلکه عواملی از جمله: سیگار کشیدن، شاخص توده بدنی (BMI)، تعداد بارداری های فرد، اندازه پستان وی قبل از بارداری و سن مؤثر است. اندازه پستان میزان شیر تولیدی در خانم ها را تعیین نمی کند یا اینکه آیا او می تواند با موفقیت کودک خود را تغذیه کند یا نه. اندازه بزرگتر سینه قبل از بارداری نشانه وجود سلول های چربی بیشتری در پستان است که بر تولید شیر تأثیر نمی گذارد. قلبی عروقی. قلب از جهات مختلف با افزایش تقاضای قلبی که در دوران بارداری رخ می دهد سازگار می شود. برون ده قلب در اوایل بارداری افزایش می یابد و در سه ماهه سوم به اوج خود می رسد، معمولاً به ۳۰–۵۰٪ بالاتر از حد پایه. استروژن از طریق افزایش حجم کلی خون (که ۴۰ تا ۵۰٪ افزایش می یابد) واسطه این افزایش در خروجی قلب است. ضربان قلب افزایش می یابد، اما به طور کلی بیش از ۱۰۰ ضربان در دقیقه نیست. مقاومت عروق کلیوی به میزان ۲۰٪ ثانویه به اثر گشادی عروقی پروژسترون کاهش می یابد. به طور کلی، فشار خون سیستولیک و دیاس
تولیک ۱۰–۱۵ میلی متر جیوه در سه ماهه اول بارداری کاهش می یابد و سپس در نیمه دوم بارداری به حالت اولیه برمی گردد. همه این سازگاری های قلبی عروقی می تواند منجر به شکایت های رایج مانند تپش قلب، کاهش تحمل فعالیت و سرگیجه شود. با این حال، هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد ورزش حتی در اواخر مراحل بارداری خطرناک باشد. بزرگ شدن رحم بیش از اندازهٔ ۲۰ هفته می تواند باعث فشار بر ورید اجوف تحتانی شود، و بازگشت خون به قلب یا پیش بار (preload) را به طور قابل توجهی کاهش دهد. در نتیجه، بارداران سالم در وضعیت خوابیده یا ایستاده طولانی مدت ممکن است علائم افت فشار خون را تجربه کنند. هماتولوژی. حجم خون و غلظت هموگلوبین. در طول بارداری، حجم پلاسما ۴۰–۵۰ درصد و حجم گلبول های قرمز خون ۲۰–۳۰ درصد افزایش می یابد. این تغییرات بیشتر در سه ماهه دوم بارداری و قبل از هفته ۳۲ اتفاق می افتد. به دلیل رقیق شدن، نتیجهٔ نهایی کاهش هماتوکریت یا هموگلوبین است که مقیاس هایی از غلظت گلبول قرمز هستند. اریتروپویتین، که تولید گلبول های قرمز خون را تحریک می کند، در طول بارداری افزایش می یابد و این افزایش تا انتهای بارداری به ۱۵۰ درصد می رسد. افت جزئی هم
اتوکریت یا هموگلوبین در اواخر سه ماهه دوم بارزتر است و با رسیدن به ترم به آرامی بهبود می یابد. شمارش پلاکت و گلبول سفید. اثر حاملگی بر روی تعداد پلاکت مشخص نیست، برخی مطالعات کاهش خفیف در تعداد پلاکت ها و برخی دیگر هیچ تغییری نشان نداده اند. تعداد گلبول های سفید خون با ظهور گاه به گاه سلول های میلوسیتی یا متامیلوسیتی در خون افزایش می یابد. در طول زایمان، افزایش تعداد لکوسیت ها وجود دارد. افزایش انعقاد پذیری. در بدن یک خانم باردار افزایش انعقاد پذیری اتفاق می افتد که منجر به افزایش خطر ایجاد لخته خون و آمبولی مانند ترومبوز ورید عمقی و آمبولی ریه می شود. زنان در دوران بارداری و در دوره پس از زایمان ۴–۵ برابر بیشتر از زمان بارداری در خطر ایجاد لخته در عروق هستند. قابلیت انعقاد پذیری زیاد در بارداری برای محافظت از زنان در برابر خونریزی در هنگام سقط جنین یا زایمان تکامل یافته است. در کشورهای جهان سوم، هنوز علت اصلی مرگ مادران خونریزی است. در ایالات متحده ۲۰۱۱–۲۰۱۳ خونریزی ۱۱٫۴٪ و آمبولی ریوی ۹٫۲٪ از کل مرگ های مربوط به بارداری را تشکیل داده اند. افزایش خطر لخته شدن را می توان به موارد مختلفی نسبت داد. سطح پلاسمایی
فاکتورهای پیش انعقادی به طور قابل توجهی در بارداری افزایش می یابد، از جمله: فاکتور فون ویلبراند، فیبرینوژن، فاکتور VII، فاکتور VIII و عامل X. تولید پروستاسیکلین (مهار کننده تجمع پلاکت ها) و هم ترومبوکسان (یک عامل تجمع پلاکت و یک تنگ کننده عروق) افزایش می یابد، اما در مجموع افزایش واکنش پلاکت وجود دارد که می تواند منجر به ایجاد لخته شود. همچنین به دلیل فشار بر ورید اجوف تحتانی توسط رحم، ایستایی (استاز) خون افزایش پیدا می کند. عوامل زیادی خطر لخته شدن در بارداری را افزایش می دهد، از جمله ترومبوفیلیای پایه، سزارین، پره اکلامپسی و غیره. لخته معمولاً در پای چپ یا سیستم وریدی ایلیاک / فمورال چپ ایجاد می شوند. اخیراً چندین مورد از سندرم می-تورنر (May-Thurner) در بارداری گزارش شده است، جایی که شریان ایلیاک مشترک راست، ورید ایلیاک مشترک چپ را فشرده می کند. ادم. ادم یا تورم پا در دوران بارداری شایع است، تا حدی به دلیل بزرگ شدن رحم و فشار ناشی از آن، رگ ها و تخلیه لنفاوی از پاها با مشکل مواجه می شود. متابولیک. در دوران بارداری، هم متابولیسم پروتئین و هم متابولیسم کربوهیدرات تحت تأثیر قرار می گیرد. یک کیلوگرم پروتئین اض
افی رسوب می کند و نیمی هم به جنین و جفت می رود و نیمی دیگر به پروتئین های انقباضی رحم، بافت غده سینه، پروتئین پلاسما و هموگلوبین می رسد. نیاز بیشتر به مواد مغذی به علت رشد جنین و رسوب چربی، که تغییرات ناشی از هورمون های استروئیدی، لاکتوژن و کورتیزول است. مقاومت به انسولین می تواند منجر به دیابت بارداری شود. افزایش متابولیسم کبد نیز با افزایش گلوکونئوژنز برای افزایش سطح گلوکز مادر دیده می شود. وزن بدن. درجاتی از افزایش وزن در دوران بارداری قابل پیش بینی است. بزرگ شدن رحم، رشد جنین، جفت، مایع آمنیوتیک، افزایش طبیعی چربی بدن و افزایش احتباس آب، همگی در افزایش وزن در دوران بارداری نقش دارند. میزان افزایش وزن می تواند از تا بیش از باشد. در ایالات متحده، دامنه افزایش وزنی که پزشکان معمولاً توصیه می کنند تا است، اگر خانم باردار اضافه وزن داشته باشد، کمتر و اگر کم وزن باشد تا بیشتر از . تغذیه. از نظر تغذیه زنان باردار نیاز به افزایش کالری ۳۵۰ کیلو کالری در روز و افزایش پروتئین به ۷۰ تا ۷۵ گرم در روز دارند. همچنین نیاز فولات از ۰٫۴ به ۰٫۸ میلی گرم در روز (برای جلوگیری از نقص لوله عصبی) می رسد. دستگاه ادراری تناسلی. پر
وژسترون تغییرات زیادی در سیستم ادراری تناسلی ایجاد می کند. در اواخر بارداری، ممکن است خانم باردار دچار هیدرونفروز فیزیولوژیک و هیدرویورتر شود، که طبیعی است. پروژسترون باعث گشاد شدن عروق و افزایش جریان خون در کلیه ها می شود و در نتیجه میزان فیلتراسیون گلومرولی (GFR) معمولاً ۵۰٪ افزایش می یابد و حدود ۲۰ هفته پس از زایمان به حالت طبیعی برمی گردد. افزایش GFR باعث افزایش حجم ادرار، افزایش دفع پروتئین، آلبومین و گلوکز می شود. پروژسترون همچنین باعث کاهش حرکات حالب می شود و گاه به علت سکون ادرار خطر عفونت ادراری افزایش پیدا می کند. هیدرونفروز فیزیولوژیکی ممکن است از شش هفته ظاهر شود. بارداری باعث کاهش تنوع گونه / جنس میکروبیوتای واژن تغییر می شود. دستگاه گوارش. تغییرات سیستم گوارشی (GI) در دوران بارداری به دلیل بزرگ شدن رحم و تغییرات هورمونی بارداری ایجاد می شود. از نظر آناتومیک، روده و معده توسط رحم در حال بزرگ شدن از موقعیت اصلی خود خارج می شوند، در حالی که هیچ تغییر ذاتی در اندازه اندام های دستگاه گوارش وجود ندارد. افزایش سطح پروژسترون و استروژن در بسیاری از تغییرات عملکردی سیستم GI در دوران بارداری نقش دارد. پروژ
سترون باعث شل شدن عضلات صاف و متعاقباً کند شدن حرکات دستگاه گوارش می شود و میزان تون اسفنکتر تحتانی مری (LES) را کاهش می دهد. افزایش حاصل در فشار داخل معده همراه با میزان LES پایین منجر به ریفلاکس معده مری می شود که معمولاً مادران در دوران بارداری تجربه می کنند. افزایش وقوع سنگ های صفراوی در دوران بارداری به دلیل مهار انقباض کیسه صفرا (در نتیجه افزایش شل شدن عضلات صاف به واسطه پروژسترون) است که منجر به کلستاز بارداری می شود. تهوع و استفراغ حاملگی، که معمولاً به عنوان «تهوع صبحگاهی» شناخته می شود، یکی از رایج ترین علائم دستگاه گوارش در بارداری است. بین ۴ تا ۸ هفته بارداری شروع می شود و معمولاً ۱۴ تا ۱۶ هفته فروکش می کند. علت دقیق حالت تهوع به طور کامل مشخص نشده است اما با افزایش سطح گنادوتروپین جفتی انسانی، پروژسترون و در نتیجه شل شدن عضله صاف معده ارتباط دارد. Hyperemesis gravidarum، که نوعی حالت تهوع و استفراغ حاملگی است، می تواند منجر به کمبود تغذیه، کاهش وزن، عدم تعادل الکترولیت ها شود و یکی از دلایل اصلی بستری در سه ماهه اول بارداری است. یبوست یکی دیگر از علائم دستگاه گوارش است که معمولاً در دوران بارداری
مشاهده می شود. هنگامی که روده بزرگ توسط رحم در حال رشد تحت فشار قرار می گیرد انسداد مکانیکی ایجاد می گردد. تصور می شود کاهش تحرک در کل سیستم گوارش و همچنین افزایش جذب آب در دوران بارداری نیز از عوامل مؤثر در این امر هستند. تمایل به غذاها یا برعکس پرهیز از غذاها یا بوی برخی از مواد غذایی در بارداری شایع است. اگرچه سازوکار دقیق این علائم به طور کامل توضیح داده نشده است، اما تصور می شود که ولع مصرف در رژیم غذایی ممکن است از این فکر ناشی شود که غذاهای خاصی ممکن است به رفع حالت تهوع کمک کنند. پیکا، که میل شدید به مواد غیرمعمول مانند خاک رس و یخ است نیز در بارداری گزارش شده است. بواسیر و بیماری لثه دو یافته جسمی متداول در ارتباط با سیستم گوارشی است. بواسیر در نتیجه یبوست و احتقان وریدی ایجاد می شود که در بارداری شایع است. تصور می شود بیماری لثه مربوط به نرم شدن لثه و ورم (تورم ناشی از جمع شدن مایعات) است که اغلب در بارداری مشاهده می شود. مکانیسم و دلیل تغییرات لثه به خوبی درک نشده است. تحمل ایمنی. جنین درون یک زن باردار ممکن است به عنوان یک آلوگرافت غیرمعمول موفق دیده شود، زیرا از نظر ژنتیکی با او متفاوت است. به ه
مین ترتیب، بسیاری از موارد سقط خود به خودی را می توان رد پیوند مادر توصیف کرد. اسکلتی عضلانی. سازگاری یافتن نورومکانیکی با بارداری به تغییر در راه رفتن، پارامترهای وضعیتی و همچنین بازخورد حسی مربوط می شود، به دلیل تغییرات آناتومیک، فیزیولوژیک و هورمونی متعددی که زنان در دوران بارداری تجربه می کنند. چنین تغییراتی خطر ابتلا به اختلالات اسکلتی - عضلانی و آسیب های ناشی از سقوط را افزایش می دهد. اختلالات اسکلتی - عضلانی شامل کمردرد، گرفتگی عضلات پا و دردهای مفصلی است. زنان باردار با نرخ مشابه (۲۷٪) نسبت به زنان بالای ۷۰ سال (۲۸٪) زمین می خورند. بیشترین میزان زمین خوردن (۶۴٪) در سه ماهه دوم اتفاق می افتد. برخی از عواملی که ممکن است در این آسیب ها نقش داشته باشند شامل انحراف از وضعیت طبیعی بدن، تعادل و راه رفتن هستند. وضعیت بدن با پیشرفت بارداری تغییر می کند. تغییر وضعیت بدن به طور طبیعی در اثر کشش عضلات شکم زن هنگام رشد جنین اتفاق می افتد. این عضلات کمتر قادر به انقباض و نگهداری کمر در یک راستای مناسب هستند. زن باردار الگوی متفاوت راه رفتن دارد. این مرحله، به دلیل افزایش وزن و تغییر در وضعیت بدن با پیشرفت بارداری ط
ولانی می شود. علاوه بر این، افزایش وزن بدن در دوران بارداری، احتباس مایعات و افزایش وزن باعث کاهش قوس پا می شود و به طول و عرض پا افزایش می یابد. تأثیرات هورمون ها مانند استروژن و ریلکسین باعث بازسازی بافت های نرم، غضروف و رباط ها می شود. برخی از مفاصل اسکلتی مانند سمفیز شرمگاهی و ساکروایلیاک پهن می شوند یا سستی بیشتری پیدا می کنند. اضافه شدن وزن، به ویژه در اطراف تنه، به طور طبیعی مرکز جرم مادر باردار را تغییر می دهد (COM). لوردوز کمر. برای جبران موقعیتی بار اضافی ناشی از بارداری، مادران باردار اغلب کمر خود را می کشند (extension). با افزایش بار جنین، زنان تمایل دارند تا کمر خود را به طور خاص در ناحیه کمر ستون مهره خود قوس دهند تا ثبات وضعیت و تعادل را حفظ کنند. قوس ناحیه کمر به لوردوز کمر معروف است که با کاهش گشتاور مفصل ران، مرکز جرم را به حالت پایدار بازیابی می کند. بر اساس مطالعه ای که توسط ویتکوم و دیگران انجام شد، لوردوز کمر می تواند از زاویه ۳۲ درجه در ۰٪ توده جنین (یعنی زنان غیر باردار یا اوایل بارداری) به ۵۰ درجه در ۱۰۰٪ توده جنین افزایش یابد (اواخر بارداری). با زایمان، زاویه لوردوز کاهش می یابد و می
تواند به زاویه قبل از بارداری برسد. متأسفانه، گرچه لوردوز کمر گشتاور مفصل ران را کاهش می دهد، اما بار ستون فقرات را تشدید می کند، که ممکن است دلیل کمردرد مشترک در زنان باردار باشد. پایداری وضعیت بدن. وزن اضافه شده در طی پیشرفت بارداری نیز بر توانایی حفظ تعادل تأثیر می گذارد. زنان باردار درک کمتری از تعادل هنگامی که به آرامی ایستاده اند دارند، که با افزایش حرکت به جلو و عقب بدتر می شود. این رابطه با پیشرفت حاملگی افزایش یافته و به طور قابل توجهی پس از زایمان کاهش می یابد. برای جبران کاهش ثبات تعادل، عرض بدن برای حفظ ثبات وضعیت افزایش می یابد. راه رفتن. راه رفتن در زنان باردار غالباً به صورت اردکی (waddle) ظاهر می شود. با این حال، تحقیقات نشان داده است که راه رفتن به جلو به تنهایی در دوران بارداری بدون تغییر است. مشخص شده است که پارامترهای راه رفتن مانند حرکت شناسی راه رفتن، (سرعت، طول گام و سرعت) در سه ماهه سوم بارداری و یک سال پس از زایمان بدون تغییر باقی می مانند. این پارامترها نشان می دهد که هیچ تغییری در حرکت رو به جلو وجود ندارد. اگرچه، افزایش قابل توجهی در پارامترهای راه رفتن حرکتی وجود دارد که می تواند
برای توضیح چگونگی حرکت حرکات راه رفتن علی رغم افزایش توده بدن، عرض و تغییر توزیع توده در مورد کمر در دوران بارداری استفاده شود. برای جبران این انحرافات راه رفتن، زنان باردار اغلب سازگاری هایی انجام می دهند که منجر به آسیب های اسکلتی-عضلانی می شود. نتایج نشان می دهد که ورزش و تهویه ممکن است به بهبود این نشانه ها کمک کند. تنفسی. تغییرات فیزیولوژیکی زیادی در دوران بارداری رخ می دهد که بر وضعیت و عملکرد تنفسی تأثیر می گذارد. پروژسترون اثرات محسوسی بر روی فیزیولوژی تنفسی دارد، باعث افزایش حجم دقیقه (مقدار هوای ورودی به ریه و خروجی از آن در یک دقیقه) در سه ماهه اول ۴۰٪ و فقط از طریق افزایش حجم جاری می شود، زیرا سرعت تنفس در بارداری تغییر نمی کند. در نتیجه، سطح دی اکسید کربن در خون کاهش می یابد و pH خون قلیایی می شود (یعنی PH بالاتر و بیشتر بازی است). این امر باعث می شود کلیه های مادر بی کربنات دفع کنند تا این تغییر در PH جبران شود. اثر ترکیبی کاهش غلظت سرمی دی اکسید کربن و بی کربنات منجر به افزایش مختصر در pH خون می شود (به ۷٫۴۴ در مقایسه با ۷٫۴۰ در حالت غیر باردار). اگر نمونه گاز خون شریانی (ABG) یک زن باردار آزم
ایش شود، ممکنست شاهد آلکالوز تنفسی (بواسطه کاهش دی اکسید کربن سرم از طریق ریه ها) به همراه اسیدوز متابولیک جبرانی (به خاطر کاهش بی کربنات سرم با واسطه کلیه ها) باشیم. با ادامه بزرگ شدن رحم و جنین، دیافراگم به تدریج بیشتر به سمت بالا جابجا می شود. این امر باعث می شود فضای کمتری برای انبساط ریه در حفره قفسه سینه در دسترس باشد و منجر به کاهش حجم ذخیره بازدم و حجم باقیمانده شود. این امر باعث کاهش ۲۰ درصدی ظرفیت باقیمانده عملکردی (FRC) در طول بارداری می شود. مصرف اکسیژن در دوران بارداری، به علت نیاز به اکسیژن در جنین در حال رشد، جفت و هم افزایش فعالیت متابولیکی اندام های مادر، ۲۰ تا ۴۰ درصد افزایش می یابد. این افزایش در مصرف اکسیژن از یک سو و کاهش FRC از دیگر جهت به طور بالقوه می توانند بانوان باردار را نسبت به آسم، پنومونی و دیگر بیماری های تنفسی، مستعد کنند.
کنیاک اسکندربیگ یک برند آلبانیایی است که از سال ۱۹۶۷ در تیرانا ساخته می شود. این نوشیدنی ملی آلبانی محسوب می شود و به خاطر طعم شیرین آن معروف است. ریشه نام. این برند بعد از اسکندربیگ (؛ ۱۴۰۵–۱۴۶۸)، قهرمان ملی آلبانی اقتباس شده است. فرایند تولید و محتوای الکل. کنیاک اسکندربیگ منحصراً در بشکه ها و مخزن های ساخته شده از بلوط تولید می شود که به عطر، بو و رنگ آن روح می بخشد. مهمترین مواد تشکیل دهنده کنیاک کهنه عصاره گیاهان کوهی، آلو، انگور و لیکور لیمو هستند. از شکر و کارامل نیز استفاده می شود. پس از فرایند تولید برند (کنیاک) برای چند سال ذخیره می شود و سپس در داخل و خارج از کشور فروخته می شود. میزان الکل موجود در آن حداقل ۴۰ درصد است.
پلیسکا یک کنیاک بلغاری است. این نام از پلیسکا پایتخت قرون وسطایی بلغارستان گرفته شده است. پنج ستاره روی برچسب بطری این نوشیدنی به نشانهٔ پنج سال ذخیره شدن این نوشیدنی در بشکه های بلوط برای جا افتادن آن قرار دارد، برندهای کهنه تر (و البته گران تر) برای ۱۰، ۱۳ یا حتی ۱۷ سال ذخیره می شوند. پلیسکا معمولاً حدود ۴۰ درصد محتوی الکل است. امروزه برچسب های قدیمی بطری های پلسکا برای مجموعه داران ارزشمند است. اوایل از بلغارستان وارد و در آلمان توزیع می شد. مشهورترین توزیع کننده پلسکا تولیدکننده نوشیدنی گامزا از شهر پلون بلغارستان است. ظاهر و طعم. شکل ظاهری برند پلیسکا معمولاً به رنگ چوب ماهون توصیف می شود. از جمله اینکه این نوشیدنی حاوی طعم های وانیلی است که در اصل عامل طعم آن هستند.
مسافر () دوازدهمین آلبوم استودیویی گروه موسیقی جیپسی کینگز است که در سال ۲۰۰۶ منتشر شد و یکسال بعد در ۲۳ ژانویهٔ ۲۰۰۷ در ایالات متحده آمریکا به بازار عرضه شد که عیناً مشابه نسخهٔ بین المللی آن بود.
ناماور یا نماور می تواند در اشاره به موارد زیر باشد:
فیلیپ آیدل (؛ – ) آهنگساز، موسیقی دان، مسئول استودیوی ضبط موسیقی و تهیه کننده موسیقی اهل فرانسه بود. از میان آثار موسیقی که وی تهیه کنندگی آنها را بر عهده داشت، می توان به آلبوم مسافر گروه موسیقی جیپسی کینگز اشاره کرد.
زنان در موسیقی نقش زنان را به عنوان آهنگساز، ترانه سرا، مجری ساز، خواننده، رهبر ارکستر، دانش پژوه موسیقی، مربیان موسیقی، منتقدان موسیقی، روزنامه نگاران موسیقی و سایر مشاغل موسیقی توصیف می کنند. همچنین، این جنبش های موسیقی را توصیف می کند، به عنوان مثال موسیقی زنان، موسیقی است که توسط زنان برای زنان نوشته و اجرا می شود. در دهه ۲۰۱۰، در حالی که زنان بخش قابل توجهی از خوانندگان موسیقی محبوب و موسیقی کلاسیک را تشکیل می دهند و بخش قابل توجهی از ترانه سراها (که بسیاری از آنها خواننده و ترانه سرا هستند)، تعداد کمی از زنان تهیه کننده موسیقی، منتقدان راک و سازهای راک هستند. زنان برجسته هنرمند موسیقی پاپ مانند بیورک و لیدی گاگا در مورد تبعیض جنسیتی در صنعت موسیقی اظهار نظر کرده اند. علاوه بر این، یک مطالعه اخیر به رهبری دکتر اسمیت اعلام کرد که در طی شش سال گذشته، نمایندگی زنان در صنعت موسیقی حتی کمتر بوده است". در موسیقی کلاسیک، اگرچه تعداد زیادی آهنگساز زن از دوره قرون وسطی تا به امروز وجود داشته است، اما آهنگسازان زن در رپرتوار موسیقی کلاسیک، کتابهای درسی تاریخ موسیقی و دائرةالمعارف های موسیقی به میزان قابل توجهی نما
یندگی ندارند. به عنوان مثال، در "تاریخ موسیقی مختصر آکسفورد"، کلارا شومان یکی از تنها آهنگسازان زنی است که از او نام برده شده است. زنان بخش قابل توجهی از تکنوازهای ساز در موسیقی کلاسیک را تشکیل می دهند و درصد زنان در ارکسترها در حال افزایش است. مقاله سال ۲۰۱۵ در مورد تکنوازهای کنسرتو در ارکسترهای مهم کانادا نشان داد که ۸۴٪ از تکنوازان سمفونیک اورچستر مونترال مرد بودند. در سال ۲۰۱۲، زنان هنوز فقط ۶٪ از ارکسترهای فیلارمونیک وین را که دارای رتبه بالایی هستند تشکیل می دهند. زنان در ژانرهای موسیقی معروف مانند راک و هوی متال کمتر به عنوان نوازنده ساز رایج هستند، اگرچه تعدادی ساززن و گروه موسیقی کاملاً زن وجود دارد. زنان به ویژه در ژانرهای فلزی شدید کمتر معرفی می شوند. زنان همچنین در رهبری ارکسترال، روزنامه نگاری انتقاد موسیقی/موسیقی، تولید موسیقی و مهندسی صدا کمتر حضور دارند. در حالی که زنان از آهنگسازی در قرن نوزدهم دلسرد می شدند و زنان موسیقی شناس کمیاب هستند، زنان درگیر آموزش موسیقی می شوند "تا حدی که زنان در نیمه بعدی قرن نوزدهم و تقریباً در قرن ۲۰ بر این رشته تسلط داشتند. به گفته جسیکا دوچن، نویسنده موسیقی "رو
زنامه ایندیپندنت" در لندن، زنان موسیقی دان در موسیقی کلاسیک اغلب به جای استعدادشان به دلیل ظاهرشان مورد قضاوت قرار می گیرند و برای اینکه در صحنه و عکس ها سکسی و زیبا به نظر برسندتحت فشار قرار می گیرند. دوچن اظهار داشت که در حالی که در اینجا زنان موسیقی دانانی که از نظر مادی موفقیت بیشتری دارند، از اهمیت به ظاهر خود امتناع می ورزمد. به گزارش رادیو ۳ ویرایشگر بریتانیا، ادوینا Wolstencroft، صنعت موسیقی را به مدت طولانی باز به حضور زنان در عملکرد یا سرگرمی نقش بوده است، اما زنان تمایل کمتری به مناصب، مانند بودن می هادی از یک ارکستر، حرفه ای که "یکی از آخرین سقف های شیشه ای در صنعت موسیقی " نامیده شده است. در موسیقی عامه پسند، در حالی که زنان خواننده زیادی آهنگ ضبط می کنند، تعداد کمی از زنان در پشت کنسول صوتی به عنوان تهیه کننده موسیقی فعالیت می کنند، افرادی که روند ضبط را کارگردانی و مدیریت می کنند. یکی از ضبط شده ترین هنرمندان یک زن است، آشا بوسل، خواننده هندی که بیشتر او را به عنوان خواننده پخش در سینمای هندی می شناسند.
شاه غازی یک لقب برای برخی از فرمانروایان طبرستان بوده است که می تواند به اشخاص زیر اشاره داشته باشد:
لوئیز فیلیپه نام یک براندی با کیفیت است، که از بودگاس روبیو در لا پالما دل کندادو اسپانیا به بازار عرضه می شود. بشکه های بلوط که این کنیاک بسیار قدیمی در آن جاافتاده می شود در سال 1893 هنگام تاسیس بودگاس روبیو کشف شدند. این بشکه ها متعلق به پسر لوئی فیلیپ اول پادشاه بورژوای فرانسه بوده اند که قبل از مرگ در سویل اقامت داشته و به او اختصاص داشته است. پس از از میان رفتن بودگاس مورالس، بشکه های شامل برندی لوئیز فیلیپه توسط بودگاس روبیو در سال 1965 تصاحب شد. این محصول با الگو گیری ازین برندی کشف شده از حدود سال 1990 با موفقیت به بازار عرضه شده است. بخشی از تولیدات این کارخانه علاوه بر اسپانیا به پرتغال، آلمان، سوئیس و ژاپن نیز صادر می شود.
سرگذشت. ماسیئرا یک برندی پرتغالی است. سرگذشت. خوزه گیلرممی مسییرا شرکتی را به نام خود در سال ۱۸۶۵ تأسیس کرد که علاوه بر شراب، سرکه شراب و روغن زیتون را نیز عرضه می کرد. در سال ۱۸۸۵ پس از آنکه پسرش خوزه ماریا مسییرا در آنجا علم می شناسی را آموخت یک سفر مطالعاتی در مورد فرایند تولید کنیاک انجام داد و پس از آن شروع به ساخت یک کنیاک با نام "Conhaque Macieira" کرد. ماسیئرا در نمایشگاه جهانی پاریس در سال ۱۹۰۰ و در سال ۱۹۱۵ در بزرگداشت افتتاح کانال پاناما نیز عرضه و بنمایش گذاشته شد. ماسیئرا از سال ۲۰۰۱ عضو گروه پرنود ریکارد است. فرایند تولید. انواع انگور Arinto، Periquita، Trincadeira و Fernão که بومی پرتغال هستند در تولید این برندی استفاده می شود. سپس براندی که از آن بدست می آید حداقل برای مدت شش ماه در بشکه های بلوط جاافتاده می شود. علاوه بر شناخته شده ترین نسخه، محصولاتی با درصد الکل ۳۶، ۴۰ و ۴۳ درصد نیز عرضه می شود. چهره های کلیدی. ماسیئرا یکی از کلیدیتری پرچم داران تولید برندی در پرتغال است که با دارا بودن ۵۵ درصد از سهم بازار برندی و فروش دو میلیون لیتر (سال ۲۰۰۸) در پرتغال پیشرو است. با توجه به فرصت های محدو
د رشد بیشتر در داخل کشور، این شرکت اخیراً بر صادرات تمرکز کرده است، به ویژه برزیل و چین به عنوان بازارهای آینده این شرکت شناخته شده اند. امروز این نوشیدنی در ۲۹ کشور در هر پنج قاره جهان به فروش می رسد.
وچیا روماگنا (به ) یک براندی از امیلیا-رومانیا در ایتالیا است. این نام به طور سنتی به محصولات این منطقه اطلاق می شود. این محصول به نام های به ایتالیایی: "Etichetta nera" (به فارسی: "برچسب سیاه")، "Classica" (به فارسی: کلاسیک)، "Riserva 10 anni" و همچنین Etichetta Oro و Etichetta Bianca عرضه می شوند. این برند در سال ۱۸۲۰ ایجاد شد، اما تا سال ۱۹۳۹ در بازار ایتالیا عرضه نشده است. توزیع این برندی در آلمان توسط گروه برنتسن انجام می شود.
عاج گیاهی (به انگلیسی: Vegetable ivory) یا آجیل تاگوا محصولی است که از درون دانه سفید و بسیار سخت بذر درختان نخل تهیه می شود. عاج گیاهی به دلیل شباهت آن به عاج حیوانات نامگذاری شده است. گونه های «» به معنی «گیاه فیل»، بومی آمریکای جنوبی، مهم ترین منابع عاج گیاهی هستند. از دانه های نخل عاج کارولین () در جزایر کارولین، نخل ناتانگورا () در جزایر سلیمان و وانواتو، و نخل بادبزن واقعی «Hyphaene petersiana»، در جنوب صحرای آفریقا، نیز برای تولید عاج گیاهی استفاده می شود. نخل تاگوا تا ۱۵ سال طول می کشد تا بالغ شود. اما وقتی به این مرحله رسید، می تواند عاج گیاهی را تا ۱۰۰ سال تولید کند. در هر سال یک نخل تاگوا می تواند تا ۲۰ پوند عاج گیاهی تولید کند. ماده ای که در دکمه ها استفاده می شود کوروزو (corozo) یا کوروسو (corosso) نامیده می شود. گونه ها. برخی از گونه هایی که عاج گیاهی از آنها برداشت می شود عبارتند از: (عمدتا در پرو و بولیوی) (عمدتا در اکوادور) (عمدتا در کلمبیا) Phytelephas tenuicaulis موارد استفاده. استفاده اولیه از عاج گیاهی که از دهه ۱۸۸۰ گواهی شده است برای ساخت دکمه ها بود. راچستر، نیویورک، یک مرکز تولیدی بود
که در آن دکمه ها «تحت بهبودسازی مخفی در میان تولیدکنندگان راچستر قرار می گرفتند»، که احتمالاً «زیبایی و کیفیت پوشیدن» آنها را بهبود می بخشید. قبل از اینکه پلاستیک در تولید دکمه متداول شود، حدود ۲۰٪ از کل دکمه های تولید شده در آمریکا از عاج گیاهی ساخته می شد. از عاج گیاهی برای تهیه تاس، دسته چاقو و مهره های شطرنج، بسیار استفاده شده است. این ماده بسیار سخت و متراکم است. مانند سنگ، تراشیدن با چاقو بسیار سخت است اما در عوض به اره دستی و سوهان نیاز دارد. عاج گیاهی به طور طبیعی سفید با ساختار دانه مرمری خوب است. می توان آن را رنگ کرد، رنگ آمیزی دانه بندی را نمایان می کند. هنوز هم معمولاً در دکمه ها، جواهرات و کنده کاری های هنری استفاده می شود. بسیاری از دکمه های عاج گیاهی به شکلی تزئین شده بودند که از رنگ طبیعی آجیل تاگوا به عنوان کنتراست با سطح رنگ شده استفاده می کردند، زیرا رنگ از عمق لایه اول نفوذ نمی کرد. این امر همچنین به شناسایی مواد کمک می کند.