Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تیم ملی فوتسال سنگاپور نماینده سنگاپور در مسابقات بین المللی فوتسال و یکی از تیم های فوتسال آسیایی است.
آرماند دوپلانتیس (؛ زادهٔ ) ورزشکار دو و میدانی آمریکایی-سوئدی است که با ثبت رکورد ۶/۲۵ متر در حال حاضر رکورددار پرش با نیزه در جهان و المپیک به شمار می آید. وی دو مدال طلای المپیک توکیو و پاریس را در رشته پرش با نیزه کسب کرده است. رکورد پرش با نیزه. او علیرغم آن که در پرش سوم خود در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۲۴ توانسته بود مدال طلا را کسب کند، برای ثبت رکوردی جدید، از پرش های دیگر خود بهره برد. او در آخرین پرش خود، با پرش ارتفاع ۶٫۲۵ متر، رکورد دنیا را به نام خود ثبت کرد. دوپلانتیس تنها سه هفته پس از رکورد زنی در المپیک پاریس، در لیگ الماس لهستان برای دهمین بار توانست رکورد جهانی خودش را بهبود بخشد.
تینا دنییلز (؛ زادهٔ ) ورزشکار دو و میدانی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا و ۱ مدال برنز شده است.
اندیشه و معتقداتِ بهرام بیضایی دربارهٔ دستگاه های فکرِ الهیاتی (منتسب به «آیین» و «دین» و «اساطیر» و «قرونِ وسطی» و «ماورای طبیعت» و «حق» و «تکلیف») محلِّ توجّهِ پژوهندگان و دوایرِ دولتیِ روزگارش در ایران بوده است. بیضایی در خانواده ای بهایی زاده شد و پرورش یافت. ولی خود پایبندی و دلبستگیِ ایمانی نشان نداده است؛ و نه فقط نسبت به بهائیت. با این همه، و با این که شاید بشود او را ندانم گرا یا اندیشمندی آزاد، مثلاً هم فکرِ زکریای رازی، شمرد، و بی گواهی از تشرّف یا تکفیرش در آیینی، شاید نشود در همهٔ طولِ زندگیش خداناباور یا لامذهب دانست. او نخستین بار به شیوهٔ بهایی ازدواج کرد (۱۳۴۴) و دستِ کم یک بار پس از آن ساواک دینش را اسلام شناخت (۱۳۴۷). بارها هم آماجِ بهایی ستیزی شد. علاقهٔ او به بعضِ پیشوایان یا پیروانِ بعضی مذهب ها در بعضی آثار و سخنانش پیداست، چنان که انتقادهایش نیز. بارها نیز اشارت هایی به احتمالِ وجودِ جهانی غیر از جهانِ محسوسات در سخنش رفته است، هرچند گاه به صورت هایی نزدیک به کلیشهٔ گفتاری. مطالعاتش در فقه اللّغة و ملل و نحل نیز گواهِ دلبستگیش به، و البته درگیریِ فکریش با، زبان ها و افسانه های مردمان ا
ست. خِردگرایی و باورِ اصالتِ وجود و محیطِ زیست گرایی نیز وجوهِ چشمگیری از تعلّقِ فکری و مذهبیِ او بوده است. غیر از این ها، بیضایی را دیگرانی به خداوندگاری یا حجّتی و پیامبریِ نمایش و منجی گری برکشیده اند، و گاه «عارف» نیز گفته اند و گاه این که فکرش «دقیقا مقابل تفکر دینی رایج می ایستد.» پیشینهٔ خانوادگی. بیضایی در خانواده ای بهایی در اواخرِ روزگارِ پهلویِ اوّل زاده شد. پیشینهٔ بهائیت در خانوادهٔ پدریِ بیضایی به ادیب بیضایی می رسد، که بزرگ ترین عموی بهرام بیضایی بود و در کاشان به کیشِ نو گرویده بود. او روابطِ حسنه با بعضِ نزدیکانِ دربار چون محمّدتقی بهار و سعید نفیسی و احتمالاً احمد قوام داشت. ولی در خانوادهٔ پدریِ بیضایی بستگیِ حکومتی دیده نمی شود. پدرِ بهرام بیضایی، که به پیروی از برادر به بهائیت گرویده بود، هرچند مدّتی به فرهنگستانِ ایران رفت و آمد داشت، به اسبابِ غیرسیاسی زندانی هم شد، و خیلی زود تبرئه. در واقع از گله های اداری او دچاری به بهایی ستیزی بوده است. بهار حتّی از ستمی که به خاطرِ اندیشهٔ متفاوت از اکثریت به ادیب رفته نیز سخن گفته است: «بود او نیز چو من در وطن خویش غریب». مادرِ بهرام بیضایی آیینِ
بهایی را از مادرِ خود به ارث برده بود. بیضایی از برابریِ حقوقیِ زن و مرد در آیینِ خانوادگیش به نیکی یاد کرده است. کودکیِ بیضایی مقارن بود با تبلیغاتِ ضدّبهاییِ اندیشندگانِ پرطرفداری چون احمد کسروی و عبدالحسین آیتی و فضل الله مهتدی صبحی و محمود حلبی و محمّدتقی فلسفی و فرهنگ نخعی و عواقبش؛ همچنان که جوانیش بعدها در دههٔ ۱۳۵۰ هم زمان بود با انتشارِ پژوهش های ضدّبهاییِ محمّد محیط طباطبایی. او سال ها بعد، در دههٔ ۱۳۹۰، از واقعهٔ ۱۳۲۸ ابرکوه و تبرئهٔ متّهمانش یاد کرد که در افکارش تأثیر داشته است. در احضار و بازجوییِ سالِ ۱۳۸۱ در نیروی انتظامیِ تهران، بیضایی نپذیرفت که کتباً از مذهبِ پدر و مادرش تبرّی جوید. خودشناسیِ مذهبی. بیضایی جوانیِ خود را «مطلقاً بدون باورهای مذهبی» وصف کرده است. ولی بعدها خود را «التقاطی» گفته: «از تمام دین ها و فکرها چیزی در ذهن دارم.» بار دیگری «فرهنگ» را مذهبِ خود شمرده، و دنیا را به چشمِ خِردِ خویش دیدن را هم آیین و هم موضوعِ تبلیغِ فکریِ خود معرّفی کرده است. آزادی خواهی و محیطِ زیست گرایی و نکوهشِ واپس گراییِ عامّه هم بخش و برخِ مذهب و منشِ او بوده است. بیضایی به صراحت دریغ خوارِ زوالِ
آیین ها و سنّت هایی چون کابوکی و تعزیه بوده است که نشد آزادانه تکامل یابند و کارِ اجتماعی و فرهنگیِ خود را نو کنند. او به گرایش های فرهنگیِ چیرهٔ مدرنِ مذهبی و غیرمذهبی و ضدّمذهبی در ایران معترض بوده و در توقّفِ پویاییِ سنّت مقصّرشان می شناخته و فهمش از «خِرد»، که می ستوده اش، غیر از تجدّدگرایی در سرزمین های غیرمغربی بوده است و از لحاظِ سیاسی و مذهبی از ناقدانِ بیشترِ آنچه در آسیا و آفریقا منسوب است به مدرنیته و مدرنیسم و مدرنیزاسیون به شمار می رود. ولی در عینِ حال به نظر نمی رسد که ستایندهٔ غیرانتقادیِ فرهنگِ مغرب زمین چنان که در خودِ مغرب زمین بوده هم بوده باشد یا دریغش از گسستگیِ سنّت بازاندیشانه و در عینِ حال کوششگرانه در جهتِ پیوستگیِ سنجیده نباشد. در مقالهٔ «پس از صد سال» نشان می دهد که سنّتی که سزاوارِ سترونی شده بوده اصلاح می خواسته. کردار. یک ازدواجِ بهایی (۱۳۴۴) و یک ازدواجِ اسلامی (۱۳۷۱) برای بیضایی ثبت شده است. جز این، حدودِ هفتاد سال در ایران تحتِ نظامِ حقوقیِ عمدتاً اسلامیِ روزگارش زندگی و کار و معامله کرده است، هرچند گاه به خاطرِ ناسازگاریِ مذهبی از کار محروم بوده است. وی دربارهٔ بهائیت کم سخن
گفته است. فکرِ بیضایی دربارهٔ نسبتِ زن و مرد در اجتماع نزدیکی با مذهبِ زن سالاری داشته است. بیضایی بارها در زندگی از پاسخ به پرسش های ذات باورانه طفره رفته و به رسمیتشان نشناخته، مثلِ پرسش از چیستیِ سینما. وظیفه گرایی. بیضایی دربارهٔ تکلیف، عنصرِ غالبِ (قانونِ) اجتماعی در دستگاه های اندیشهٔ هنجاری و مذهبی، چند بحثِ مختصرِ نظری داشته، از جمله یک بار در سخنرانیِ ۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۷ در تورنتو. در آینهٔ آثار. بیضایی دربارهٔ چند پیشوای عمدتاً منسوب به مذهب − مذهب هایی که پس از روزگارِ این پیشوایان، بر اساسِ انتظار یا نوستالژیِ ظهورِ منجی، شیعی و بابی شناخته شدند − نمایشنامه و فیلم نامه نوشته است: علی بن ابی طالب و حسین بن علی به ترتیب بخشی از موضوعِ نمایشنامهٔ "مَجلس ضَربت زدن" و فیلم نامهٔ "روز واقعه" هستند و طاهره قرّةالعین موضوعِ نمایشنامهٔ "زرّین تاج". ولی حتّی در این حد هم تفسیرهای مذهبیِ دیگری از کارش شده: مثلاً از "روز واقعه" بوی مسیحیت شنفته اند و بعضِ شیعیان فحوای "مَجلس ضَربت زدن" را توهین و تهمتِ ناروا شناخته اند. تضعیفِ شخصیتِ منجی − خلافِ دکترینِ سنّت های آریایی و سامیِ موعودگرای منتظِرِ مسیحا − و مسئولیت
خواستن از توده ها از نخستین کارهای بیضایی (مثلِ "آرش") از درون مایه های چشمگیر بوده است. عیّارانی غیرتاریخی هم موضوعِ چند کارِ داستانیِ بیضایی بوده اند، مثلِ "عیّارِ تنها" (۱۳۴۹). دربارهٔ مذهبی بودن یا نبودنِ کارِ بیضایی (فارغ از این که چه مذهبی) نظرها گوناگون بوده است. مثلاً مسعود اوحدی «جنبه دراماتیک داستان» را اولویتِ بیضایی شمرده و بر آن بوده که مثلاً در فیلمی چون "باشو، غریبه ی کوچک" «آنچه که به این بچه مربوط می شود، بیشتر در ردیف مسائل انسانی است تا جنبه های الهی و عرفانی.» از طرفِ دیگر مجید مدرسی «نوع نگاه» ِ فیلم های بیضایی را «انسانی و شرعی» وصف کرده است و هوشنگ اسفندیار شهابی همین فیلمِ "باشو" را بازتابندهٔ «ارزش های جهانی بهائیان» شناخته است. هوشنگ گلشیری هم در "غریبه و مه" نشانه های «مذهبی خاصی» دیده (که بیضایی نپذیرفته که هست)، همچنان که امیر اهوارکی در "چریکه ی تارا" و "مسافران" نشانه های بهایی. بهاءالدّین خرّمشاهی بر آن بوده که «نگاه تاریخی هنرمند» در بسیاری از نمایشنامه های بیضایی «پوسته ای» به پیازِ «اسطوره» می افزاید. در نظرِ دیگران. با اینکه کسانی بیضایی را (بیشتر به علّتِ بهائی بودنِ پدر و
مادرش) بهائی می دانند، بعضی دیگر از او به عنوانِ دین ناباور یاد می کنند. مهرِ ۱۳۹۴ محمّد رحمانیان نقل کرد که: رحمانیان از این خاطره نتیجه گرفته که بیضایی «بیشتر از همه ما و کسانی که ادّعا دارند اسلام را می شناسد.»&lt;ref name="http://www.mehrnews.com/2941266%22&gt;%7B%7Bیادکرد وب | عنوان = استقبال از «روز واقعه» به یمن امام حسین (ع) است/ روایتی از بیضایی | ناشر = خبرگزاری مهر | نشانی = http://www.mehrnews.com/news/2941266/استقبال-از-روز-واقعه-به-یمن-امام-حسین-ع-است-روایتی-از-بیضایی | تاریخ بازدید = ۱۲ شهریور ۱۳۹۵ - کد مطلب: 2941266 }}&lt;/ref&gt;&lt;ref name="http://donya-e-eqtesad.com//946699%22&gt;%7B%7Bیادکرد وب | عنوان = استقبال از نمایشنامه خوانی «روز واقعه» | ناشر = روزنامه دنیای اقتصاد | نشانی = http://donya-e-eqtesad.com/news/946699 | تاریخ بازدید = ۱۲ شهریور ۱۳۹۵ - کد مطلب: 946699 }}&lt;/ref&gt; با این همه، اسلام گرایان کمتر به بیضایی روی خوش نشان داده اند. مثلاً جلال آل احمد "غروب در دیاری غریب" و "قصّه ی ماه پنهان" را دفاع از اقلیت شمرد و سرزنش کرد و در دههٔ ۱۳۶۰، به قولِ سیّد محمّد بهشتی شیرازی،
«جماعتی احساس می کردند مخالفت با فیلم های او ثواب دارد». از استثنائاتِ برجسته می شود محمّدتقی جعفری را نام برد و عطاءالله مهاجرانی را که سالِ ۱۳۷۸ در مجلسِ شورای اسلامی از گرایشِ مذهبیِ بیضایی دفاع کرد − هرچند، گرایشِ سیاسیش موضوعِ بازخواست بود. بهرام جاسمی ردّی گنوسی وار در اندیشهٔ بیضایی تشخیص داده و چنین وصفش کرده است.
کنوت کنت گوستافسون (؛ – ) مشهور به کنتا، موسیقی دان و خواننده اهل سوئد بود. در اوایل زندگی، کنتا با مشکلات اعتیاد به الکل و مواد مخدر دست و پنجه نرم می کرد که موضوع سه مستند ساخته استفان یارل با عنوان "به ما می گویند وصله ناجور" بود. گوستافسون در مارس ۲۰۰۳ پس از درمان در خانه استفان یارل و خانواده اش در وستریوتلاند، به دلیل سرطان درگذشت. او در باغ یادبود قبرستان سولنا به خاک سپرده شد.
استفان یارل (؛ زادهٔ ) یک کارگردان فیلم اهل سوئد است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "به ما می گویند وصله ناجور" و "تسلیم" اشاره نمود. در بیست وپنجمین دوره جوایز گلدباگن در سال ۱۹۹۰، او جایزه دستاورد خلاقانه را دریافت کرد و در سال ۲۰۱۷ جایزه لنین به او اهدا شد. وی در سخنرانی پذیرش جایزه گفت: «پدرم نانوا بود. مادرم در فروشگاه کار می کرد اما همچنین یک «برده خانه» بود و از من و برادرانم مراقبت می کرد. آن ها زندگی و کار کردند تا ما کودکان بتوانیم فارغ التحصیل شویم، چیزی که خودشان فرصت آن را نداشتند. من این افتخار را داشتم که در کشوری بزرگ شدم که به «بهترین کشور جهان» معروف شد، جایی که آموزش، عدالت، کار برای همه، مراقبت های بهداشتی و برابری به دست آمده بود. از طریق کتاب ها و فیلم ها، نهایتاً راه خودم را پیدا کردم.»
مثل بسیاری زبان های دیگر، انگلیسی تنوع گسترده ای در تلفظ، هم از نظر تاریخی و هم از گویشی به گویش دیگر دارد. گرچه، به طور کلی گویش های منطقه ای انگلیسی سیستم واجی بسیار مشابهی (ولی نه یکسان) با یکدیگر دارند. در کنار سایر قضایا، بیشتر گویش ها کاهش واکه ای در هجاهای بدون تکیه و مجموعه ای پیچیده از مشخصه های واجی که همخوان های سخت و نرم (انسدادی، انسایشی و سایشی) را از هم متمایز می کنند، دارند. همخوان ها. بیشتر لهجه های زبان انگلیسی ۲۴ همخوان دارند. واکه ها. نحوه تلفظ واکه ها در زبان انگلیسی در لهجه های متفاوت بسیار متغیر است. این تفاوت در نحوه ادا کردن حروف صدادار یکی از عمیق ترین تفاوت های لهجه های متفاوت زبان انگلیسی است. واکه های مرکب. واکه مرکب (diphthong) واکه ای است که از دو صدای مصوت مختلف در یک هجا تشکیل شده و صدای منحصر به فردی تولید می کند. صدای واکه مرکب از یک مصوت به مصوت دیگر حرکت می کند، به همین دلیل به آنها مصوت های لغزنده نیز گفته می شود.
به ما می گویند وصله ناجور () یک فیلم مستند سوئدی به کارگردانی استفان یارل است که در سال ۱۹۶۸ منتشر شد. فیلم بازگو کنندهٔ داستان دو نوجوان ناسازگار است و در خلال آن به مسائلی چون الکلیسم، اعتیاد، سیگار و ماری جوآنا، بی خانمانی و غیره می پردازد. "حقایق و نکات برجسته فیلم: کتاب رکوردهای گینس" از این فیلم به عنوان نخستین فیلمی که رابطه جنسی بدون شبیه سازی را به تصویر کشیده است، یاد می کند.
کریس وایت (؛ زادهٔ ) یک موسیقی دان، ترانه نویس، گیتارنواز، خواننده، و تهیه کننده موسیقی اهل بریتانیا است. وی از سال ۱۹۵۹ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. نام او در سال ۲۰۱۹ در فهرست تالار مشاهیر راک اند رول قرار گرفت. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "بانی لیک گم شده" و "به ما می گویند وصله ناجور" اشاره کرد.
۹۹ زن () یک فیلم بهره کشی به کارگردانی خسوس فرانکو است که در سال ۱۹۶۹ منتشر شد.
سکس سخنگو () یک فیلم بلند فرانسوی در عصر طلایی پورن است که در سال ۱۹۷۵ منتشر شد. این نخستین فیلم پورنوگرافی هاردکور فرانسوی بود که موفقیت بین المللی یافت و مبدل به یک فیلم کالت شد.
ویژوال بیسیک برای برنامه ها () یک پیاده سازی برنامه نویسی رویدادمحور مایکروسافت زبان ویژوال بیسیک ۶ است که در سال ۲۰۰۸، خود و محیط یکپارچه توسعه نرم افزار آن به صورت میراثی معرفی شد. اگرچه ورژن های ویژوال بیسیک قبل از دات نت دیگر توسط مایکروسافت حمایت یا به روزرسانی نمی شوند، اما زبان برنامه نویسی VBA در سال ۲۰۱۰ با ارائهٔ ورژن ۷ در برنامه های مایکروسافت آفیس به روزرسانی شد.
کلود مولو (؛ – ) کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل فرانسه بود. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "سکس سخنگو" اشاره نمود.
ژان-لو فیلیپ (به ؛ – ۳ فوریهٔ ۲۰۲۵) کارگردان فیلم، بازیگر و نویسندهٔ اهل فرانسه بود. از جمله فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی ای که وی در آنها نقش داشته است، می توان به "دوباره خداحافظ"، "لب های خون" و "سکس سخنگو" اشاره کرد.
جغرافیای پاراگوئه مطالعه جغرافیای کشور پاراگوئه است. پاراگوئه کشوری در آمریکای جنوبی است که با برزیل، آرژانتین و بولیوی هم مرز است. رود پاراگوئه (به اسپانیایی: "Río پاراگوئه") این کشور را به مناطق مختلف مختلف شرقی و غربی تقسیم می کند. پاراگوئه از شرق با برزیل، جنوب و غرب با آرژانتین و از شمال با بولیوی مرز دارد. در کنارهٔ جنوب شرقی، رودخانهٔ پارانا قرار دارد که سد ایتایپو، به طور مشترک با برزیل بر روی آن احداث شده است. این سد در حال حاضر بزرگترین نیروگاه برق آبی در دنیا است و تقریباً تمام برق مورد نیاز پاراگوئه را تأمین می کند. نیروگاه برق آبی دیگری که بر روی رودخانهٔ پارانا قرار دارد، سد یا کیرتا) یاکیرتا است که به طور مشترک بین آرژانتین و پاراگوئه احداث شده است. امروزه پاراگوئه بزرگترین صادرکنندهٔ نیروی برق آبی در دنیا است. آب و هوای محلی بین آب و هوای شبه استوایی تا آب و هوای معتدل تغییر می کند، در نواحی شرقی بارش زیاد باران و در نواحی غربی مناطق تقریباً خشک به چشم می خورند.
جغرافیای گویان شامل خصوصیات فیزیکی این کشور در آمریکای جنوبی و بخشی از کارائیب آمریکای جنوبی، هم مرز با اقیانوس اطلس شمالی، بین سورینام و ونزوئلا، با مساحت تقریبی ۲۱۴٫۹۶۹ کیلومتر مربع است. این کشور بین ۱ تا ۹ طول و عرض جغرافیای شمالی و بین ۵۶ تا ۶۲ طول جغرافیای غربی واقع شده است. با خط ساحلی اقیانوس اطلس در شمال شرقی، گویان با ونزوئلا در غرب، برزیل در غرب و جنوب و سورینام در شرق مرز است. مرزهای گویان با برزیل ۱۱۱۹ کیلومتر، با سورینام ۶۰۰ کیلومتر، و با ونزوئلا ۷۴۳ کیلومتر است. طول خط ساحلی آن نیز ۴۵۹ کیلومتر است. بلندترین نقطه این کشور رورایما با ۲۸۳۵ متر ارتفاع است. این کشور را می توان به ۵ منطقه طبیعی تقسیم کرد: دشت مردابی کم عرض و حاصل خیز در امتداد ساحل اقیانوس اطلس که بیشتر جمعیت کشور در آن زندگی می کند؛ یک نوارهٔ شن و ماسه ای سفید دارای تپه زار و خاک های رسی که با مقداری فاصله از ساحل قرار گرفته و بیشتر ذخایر معدنی گویان در این ناحیه قرار دارد؛ جنگل های بارانی انبوه در منطقه کوهستانی جنوب این کشور، مناطق نیمه بیابانی در جنوب غرب؛ و منطقه ای کوچک از زمین های پست های داخلی (ساوانای داخلی) که در آن کوه های
نیز وجود دارد که به تدریج به سوی مرز برزیل افزایش می یابند. گویان یکی از بزرگ ترین مناطق جنگلی دست نخورده در آمریکای جنوبی را دارد که دسترسی انسان به بخش هایی از آن هم چنان دشوار است. آب وهوای گویان گرمسیری و عمدتاً گرم و مرطوب است هرچند بادهای بسامان که از شمال خاوری می وزند به تعدیل هوای این کشور کمک می کنند. این کشور دو موسم بارانی دارد یکی از ماه مه تا اواسط اوت و دیگری از اواسط نوامبر تا میانه های ژانویه. مشخصات. مختصات جغرافیایی: منابع طبیعی. بوکسیت، طلا، الماس، چوب چوب سخت، میگو، ماهی.
اکوادور کشوری در غرب آمریکای جنوبی است که با اقیانوس آرام در استوا هم مرز است. اکوادور طیف گسترده ای از اقلیم های طبیعی را شامل می شود، از سواحل بیابانی جنوبی گرفته تا قله های پوشیده از برف رشته کوه های آند تا جلگه های حوضه آمازون. کوتوتاکسی در اکوادور یکی از آتشفشان های فعال جهان است. این شهر همچنین دارای یک سری از رودخانه های بزرگ است که از مرز جنوبی پیروی می کنند و به ناحیه شمال غربی پرو می ریزند. کیتو پایتخت اکوادور است و در استان پیچینچا در ناحیهٔ سیِرا واقع است. گوای اکیل بزرگ ترین شهر اکوادور است که در استان گوایاس در کُستا واقع است. در مورد شهر کوتوپکسی که در جنوب کیتو در استان مجاور هم نام قرار دارد به اشتباه گفته شده که فعالترین و بلندترین آتشفشان جهان در آنجا قرار دارد، اما در حقیقت چندین قله در شمال شیلی و جنوب پرو بلندتر و فعال تر از آن هستند. در عین حال آتشفشان چیمبوراسو با ارتفاعی بین ۶٬۲۶۷ تا ۶٬۳۱۰ متر، بلندترین قلهٔ اکوادور است. مناطق جغرافیایی. اکوادور دارای سه منطقهٔ جغرافیایی عمده به همراه یک ناحیهٔ جزیره ای در اقیانوس آرام است. توضیحات مناطق. کستا. نواحی غربی اکوادور در امتداد اقیانوس آرا
م قرار دارند و شامل جلگه ای پهن در ساحل هستند که به دامنه های کوه های آند در شرق می رسد. برآورد می شود که ۹۸٪ از جنگل های بومی منطقه ساحلی برای دامداری و کشت محصولاتی مانند موز، کاکائو و قهوه از بین رفته اند. بقایای اندک جنگل ها عمدتاً در رشته کوه های ساحلی مانند ماچه-چیندول، ذخیره گاه بوم شناختی جاما-کوآکه و چونگون-کلونچه باقی مانده اند. این جنگل ها انواع گوناگونی از جمله جنگل های خشک، مرطوب، همیشه سبز، ابری و جنگل های حرّا را شامل می شوند. این جنگل ها که به طور جمعی با نام «جنگل استوایی اقیانوس آرام» شناخته می شوند، یکی از در معرض خطرترین زیست بوم های استوایی در جهان و بخشی از منطقه تنوع زیستی تومبس-چوکو-ماگدالنا هستند. شهر گوایاکیل در جنوب ساحل، بزرگ ترین شهر اکوادور است. در شمال، بندر اسمرالداس، اکوادور برای صادرات نفت استفاده می شود. بندر مانتا نیز پیش تر محل فعالیت نیروی هوایی آمریکا برای کنترل قاچاق مواد مخدر بود. تحلیل های ماهواره ای اخیر نشان داده اند که ۶۳۵ کیلومتر مربع از زمین های جزر و مدی در اکوادور قرار دارند که این کشور را در رتبه ۴۱ از نظر وسعت این مناطق قرار می دهد. سیه را. منطقهٔ میانی اکواد
ور شامل کوه های آند است، با قله هایی پوشیده از برف در تمام طول سال، حتی در نزدیکی استوا. بسیاری از مناطق کوهستانی برای کشاورزی و تولید گل قطع درخت شده اند و در برخی ارتفاعات جنگل های ابری دیده می شوند. رشته کوه های آند در شمال اکوادور به سه رشته موازی تقسیم می شوند: غربی، مرکزی (رشته کوه رویال) و شرقی (رشته کوه غربی). این رشته کوه ها در دوران نوزیستی بر اثر فرورانش صفحه نازکا به زیر صفحه آمریکای جنوبی شکل گرفته اند. در جنوب کشور، این رشته ها کمتر قابل تفکیک هستند. پایتخت کشور، کیتو، در دره ای کوهستانی در دامنه آتشفشان پیچینچا قرار دارد. شهر بوانوس د آگوا سانتا در دامنه تونگوراهوا دارای چشمه های آب گرم است. جاده میان بانیوس و پویو به خاطر باریکی، پیچ های تند و پرتگاه های خطرناک اش شناخته شده است. مهم ترین جاده شرق-غرب در آند، مسیر کیتو به لاگو آگریو است که در بیشتر بخش ها آسفالته اما پرترافیک است. خط لوله نفت اکوادور نیز در امتداد این جاده قرار دارد و نقش حفاظ در برخی قسمت ها را ایفا می کند. کوه ها و آتشفشان های برجسته: اورینته، حوضه آمازون. بخش بزرگی از منطقه اورینته را جنگل های بارانی پهن برگ گرمسیری پوشانده
اند که از دامنه های شرقی کوه های آند آغاز شده و تا حوضه آمازون ادامه می یابد. این جنگل ها ترکیبی از باران زای مرتفع با دره ها و آبشارهای پرشیب، و جنگل های دشت های پایین دست هستند. منابع نفتی در این منطقه قرار دارند و دفتر مرکزی آن ها در نووه لوخا است. در برخی مناطق، تخریب زیست محیطی شدید بوده و آلودگی نفتی فاجعه بار دیده می شود. حدود ۳۸٪ از سطح اکوادور پوشیده از جنگل است و با وجود نرخ جنگل زدایی سالانه ۱٫۵٪، همچنان یکی از پرتنوع ترین مناطق زیستی جهان به شمار می آید. منطقه اورینته محل زندگی بسیاری از گروه های بومی اکوادور است، از جمله کچواهای دشت، سیونا، سکویا، هائورانی و کوفان. جزایر گالاپاگوس. جزایر گالاپاگوس در فاصله حدود ۱۰۰۰ کیلومتری غرب ساحل اکوادور قرار دارند. این جزایر به دلیل ارتباطشان با چارلز داروین معروف هستند؛ داروین طی سفر دوم اچ ام اس بیگل و با مشاهده جانوران این جزایر، نظریهٔ انتخاب طبیعی و فرگشت را مطرح کرد. این جزایر در سال های اخیر گردشگران بسیاری را به خود جذب کرده اند. گونه های خاصی مانند بوبی پاآبی، ایگوآنایان و گونه های دیگر در این منطقه یافت می شوند. پروازهای داخلی از اکوادور به گالاپا
گوس نیز برای تسهیل سفر گردشگران برقرار است. تقسیمات کشوری. اکوادور دارای ۲۲ استان است که هریک مرکز اجرایی خود را دارد. مراکز استان ها در داخل پرانتز آورده شده اند. زهکشی. تقریباً همهٔ رودهای اکوادور در منطقهٔ سیه را سرچشمه می گیرند و به سوی شرق به سوی رود آمازون یا به سوی غرب به اقیانوس آرام جریان می یابند. این رودها یا از آب شدن برف در لبه های قله های پوشیده از برف سرچشمه می گیرند یا از بارندگی فراوانی که در ارتفاعات بالاتر می بارد. در منطقهٔ سیه را، رودها و جویبارها باریک اند و به سرعت از شیب های تند پایین می روند. هنگامی که رودها از دره های مرتفع (هویاس) عبور می کنند، ممکن است کندتر و عریض تر شوند، اما با پایین آمدن از بلندی های کوه های آند به مناطق پست تر، بار دیگر سریع می شوند. این رودهای کوهستانی هنگامی که وارد نواحی هموارتر کاستا و اورینته می شوند، پهن تر می گردند. در منطقهٔ کاستا، کاستای بیرونی بیشتر رودخانه های فصلی دارد که با باران های مداوم از دسامبر تا مه تغذیه می شوند و در فصل خشک به بسترهای خشک رود تبدیل می شوند. چند استثنا نیز وجود دارد: رودهای دائمی و بلندتری که از کاستای درونی و سیه را سرچشمه
می گیرند و از سراسر کاستای بیرونی عبور می کنند و به اقیانوس آرام می ریزند. در مقابل، کاستای درونی دارای رودخانه های دائمی است که ممکن است در فصل بارندگی طغیان کرده و گاه مرداب هایی تشکیل دهند. سامانهٔ رود گوایاس که به سوی جنوب به خلیج گوایاکی یل جریان دارد، مهم ترین سامانهٔ زهکشی در کاستای درونی به شمار می رود. حوزهٔ آبخیز رود گوایاس، که شامل زمین های زهکشی شده توسط شاخه های آن نیز می شود، ۴۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع وسعت دارد. رود ۶۰ کیلومتری گوایاس اندکی شمال گوایاکی یل از پیوند دو رود باباهویو و دائوله پدید می آید. این رود در شهر گوایاکی یل در میان تپه ها باریک می شود، اما در جنوب شهر پهن شده و از شبکهٔ دلتا مانند جزیره ها و کانال های کوچک می گذرد. در دهانه اش، این رود خور پهناوری پدیدمی آورد که در اطراف جزیره پونا دو شاخه می شود، که یکی از این شاخه ها عمق بیشتری دارد و برای کشتیرانی مورد استفاده قرار می گیرد. دومین سامانهٔ مهم رودخانه ای در منطقهٔ کاستا، رود اسمرالدا است که در درهٔ کوییتو در منطقهٔ سیه را با نام رود گوایابامبا سرچشمه می گیرد و به سوی غرب جریان یافته و نزدیک شهر اسمرالدا به اقیانوس آرام می ریزد.
رود اسمرالدا ۳۲۰ کیلومتر طول دارد و حوزهٔ آبخیز آن ۲۰٬۰۰۰ کیلومتر مربع است. رودهای عمده در منطقهٔ اورینته عبارت اند از: پاستازا، ناپو و پوتومایو. رود پاستازا از پیوند رودهای چامبو و پاتاته پدید می آید که هر دو از سیه را سرچشمه می گیرند. رود پاستازا شامل آبشار آگویان است که با ارتفاع بلندترین آبشار در اکوادور به شمار می رود. رود ناپو در نزدیکی کوه کوتوپاکسی سرچشمه می گیرد و مهم ترین رود برای ترابری در نواحی پست شرقی است. عرض این رود از متغیر است. در بالادست، ناپو به سرعت جریان دارد، اما پس از پیوند با یکی از شاخه های اصلی اش، رود کوکا، کندتر و هموارتر می شود. رود پوتومایو بخشی از مرز با کلمبیا را تشکیل می دهد. همهٔ این رودها به رود آمازون می ریزند. جزایر گالاپاگوس رودخانهٔ مهمی ندارند، هرچند برخی از جزیره های بزرگ تر دارای چشمه های آب شیرین اند، با وجود آن که در اقیانوس آرام جای دارند. اقلیم. هر منطقهٔ اکوادور تحت تأثیر عوامل متفاوتی بر اقلیم خود است. منطقهٔ کُستا (ساحلی) عمدتاً تحت تأثیر جریان های اقیانوسی گرم یا سرد است. در مقابل، اقلیم در سیه را (کوهستان) بیشتر تابع ارتفاع از سطح دریا است. منطقهٔ اورینته (ش
رق، نواحی آمازونی) دارای اقلیمی نسبتاً یکنواخت است و تفاوت آن در دو زیرمنطقه بسیار کم است. اقلیم جزایر گالاپاگوس نیز هم تحت تأثیر جریان های اقیانوسی است و هم تحت تأثیر ارتفاع. در سراسر اکوادور، تغییرات بارندگی تعیین کنندهٔ فصل ها هستند. دما بیشتر تابع ارتفاع است؛ با هر افزایش ۲۰۰ متری ارتفاع، دما حدود ۱ درجه سانتی گراد کاهش می یابد. این پدیده در نواحی کوهستانی سیه را به ویژه چشمگیر است. منطقهٔ کوهستانی. در سیه را، دما در طول سال تغییر زیادی نمی کند؛ گرم ترین ماه به طور میانگین ۱۶ درجه و سردترین ماه حدود ۱۳ درجه سانتی گراد دما دارد. اما اختلاف دمای روز و شب بسیار زیاد است؛ صبح ها سرد و بعدازظهرها گرم. آفتاب تقریباً عمودی و هوای رقیق در ارتفاعات باعث گرم شدن سریع زمین در روز و سرد شدن شدید در شب می شود. معمولاً صبح ها آفتابی و بعدازظهرها ابری و بارانی هستند. بارندگی در نواحی کم ارتفاع و در معرض باد بسیار بیشتر است و ممکن است در دره های محافظت شده فقط ۵۰۰ میلی متر در سال باشد، در حالی که در کیتو ۱۵۰۰ میلی متر و در دامنه های روبه باد تا ۲۵۰۰ میلی متر در سال می رسد. خشک ترین ماه ها از ژوئن تا سپتامبر هستند. اقلیم
در سیه را بر پایهٔ ارتفاع به سطوح مختلف تقسیم می شود: منطقهٔ شرقی / آمازون. نواحی پست شرقی در اورینته، بارندگی فراوانی دارند، به ویژه در دامنه های آند، که گاهی بارش سالانه به بیش از ۵۰۰۰ میلی متر می رسد. میانگین دما در بخش غربی این منطقه حدود ۲۵ درجه است و در دشت های جنگلی شرقی، بارندگی بالا و دما بیش از ۲۸ درجه ثبت می شود. جزایر گالاپاگوس. اگرچه جزایر گالاپاگوس روی خط استوا قرار دارند و در حالت عادی باید دارای اقلیم استوایی باشند، اما تحت تأثیر جریان هامبالت اقلیم آن ها بیشتر شبیه به منطقهٔ سیه را است تا کُستا. در سطح دریا، زمین ها بیابانی هستند با دمای حدود ۲۱ درجه. هشت ماه تابستان خشک است، اما در ماه های ژانویه تا آوریل مه و نم نم باران وجود دارد. در ارتفاعات تا ۴۵۰ متر، اقلیم ترکیبی از گرمسیری، نیمه گرمسیری و معتدل است. دما حدود ۱۷ درجه، با مه و نم نم در تابستان و باران در زمستان. در سطح سردتر بالای ۴۵۰ متر، دما زیر ۱۴ درجه است. در کل، سواحل استوایی خنک اند. توافق های بین المللی. بخشی از: پیمان قطب جنوب، پروتکل قطب جنوب- محیط زیست، تنوع زیستی، تغییرات آب و هوا، تغییرات آب و هوا- پروتکل کیوتو، بیابان زایی،
گونه های در معرض خطر، ضایعات خطرناک، ممنوعیت آزمایش هسته ای، محافظت از لایه ازن، آلودگی کشتی، الوار گرمسیری ۸۳، الوار گرمسیری ۹۴، تالاب، نهنگ