Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ت می گرفت که از جمله آنها می توان به مواردی همچون تدوین برنامه هایی برای آموزش کودکان استثنائی، معرفی الکل به عنوان ماده ای که به سلامت بدن آسیب می زند، برپایی کمسیون برنامه ریزی کلانشهرها در شهرهای دوقلوی این ایالت و اجرای قانون نظام استخدام عادلانه (مینه سوتا پنجمین ایالتی بود که این قانون را به تصویب رساند) اشاره کرد. اندرسون در سال ۱۹۶۰ در انتخابات فرمانداری با نامزد دموکرات ها، اُرویل فریمن وارد رقابت شد. او در سال ۱۹۹۹ گفت پس از اینکه از قول فریمن شنیده است که علی رغم مخالفت قاضی فدرال، او همچنین مایل است برای درهم شکستن اعتصاب در کارخانه بسته بندی گوشت آلبرت لیا، گارد ملی مینه سوتا را فرا بخواند، تصمیم گرفته است در انتخابات شرکت کند. اندرسون با بیش از بیست هزار رأی برنده این رقابت شد. در طول دوران فرمانداری وی، پرنده غواص شمالی به عنوان پرنده بومی این ایالت معرفی شد و در همین راستا چندین منطقه حفاظت شده نیز به وجود آمد. لایحه الحاقی وضع مالیات بر تاکونیت (نوعی سنگ آهن) و همچنین قانون عدم تبعیض در حوزه مسکن به تصویب رسید. او رقابت انتخاباتی دو سال بعد را با کمترین اختلاف در تاریخ انتخابات ایالات متحده و
اگذار کرد. این انتخابات در ۶ نوامبر ۱۹۶۲ برگزار شد ولی نتایج آن ۲۱ مارس ۱۹۶۳ اعلام گردید. اندرسون تا پایان عمر در حزب جمهوریخواه باقی ماند البته از موضع محافظه کارانه ای که حزب در پیش گرفته بود، ناراضی بود. بطوریکه در دهه ۱۹۶۰، دیدگاه های او در سوی اقلیت حزب قرار داشت. وی طی مصاحبه اش در سال ۲۰۰۳ با روزنامه پایونیرپرس در شهر سنت پاول گفت: «دوباره این را به مردم می گویم که من مایل هستم به عنوان یک جمهوریخواه لیبرال شناخته شوم، حتی اگر این حرف ناپسند به نظر بیاید.» اندرسون در سال ۲۰۰۴ از مقامی که در حزب داشت کناره گیری کرد تا از جان کری، نامزد دموکرات ها در مقابل جورج دبلیو بوش، رئیس جمهور جمهوریخواه وقت، حمایت کند. او به قدری از دولت بوش مأیوس شده بود که در یادداشتی در روزنامه استارتریبون مینیاپولیس مدعی شد رئیس جمهور بوش و معاون او، دیک چنی، «اخبار کذب را بی درنگ و با تمام وجود اشاعه می دهند.» و همچنین چنی را مردی شرور خواند که تصمیم گیرنده اصلی در دولت است.
ازرا تفت بنسون (Ezra Taft Benson) (۴ اوت ۱۸۹۹–۳۰ مه ۱۹۹۴)، کشاورز، مقام دولتی و رهبر مذهبی آمریکایی بود که در جریان هر دو دوره ریاست جمهوری دوایت آیزنهاور، به عنوان پانزدهمین وزیر زراعت ایالات متحده و از سال ۱۹۸۵ الی مرگش در سال ۱۹۹۴، به عنوان سیزدهمین رئیس کلیسای عیسی مسیح قدیسان آخرالزمان (کلیسای LDS) خدمت کرد. اوایل زندگی. بنسون در یک مزرعه در ویتنی آیداهو بدنیا آمد و بزرگترین فرزند از یازده فرزند خانواده بود. وی پسر نوهٔ ازرا تفت بنسون که در سال ۱۸۴۶ توسط بریگم یانگ به عنوان عضو در نصاب دوازده حواری منصوب شد، بود. زمانی که بنسون ۱۲ ساله بود، پدرش به عنوان مبلغ مذهبی به ایالت های غرب میانه ایالات متحده فراخوانده شد و مادر حاملهٔ بنسون را همراه با هفت فرزند تنها گذاشت. بنسون بخش عمدهٔ ادارهٔ مزرعه را به عهده گرفت و به قول خواهرش «او مدت دوسال جایگاه پدر را داشت». بنسون حرفه آکادمیک خود را در کالج کشاورزی ایالت یوتا (USAC دانشگاه ایالتی مدرن یوتا) آغاز کرد و در این دانشگاه بود که برای نخستین بار با خانم آینده اش، فلورا اسمیت بنسون آشنا شد. بنسونیک ربع در میان در USAC زندگی می کرد و در مزرعه خانوادگی کار می ک
رد. بنسون از سال ۱۹۲۱ تا سال ۱۹۲۳ در یک مأموریت به عنوان مبلغ مذهبی در کلیسای LDS در بریتانیا کار کرد. در هنگام خدمت به عنوان مبلغ مذهبی و به ویژه دوره خدمت در شهر شفیلد، بنسون به اهمیت کتاب مورموم برای پیام مورمونیسم و در گرویدن مردم بر این عقیده، پی برد. به دلیل ضدیت محلی و تهدیدات خشونت، رهبران کلیسای LDS، دیوید اٌ مک کی حواری را شخصاً برای نظارت از این مأموریت مذهبی فرستادند. مک کی تحت تأثیر بنسون قرار گرفت و وی را به عنوان رئیس کنفرانس نیوکاسل تعیین کرد. بنسون پس از انجام مأموریت خود، در دانشگاه بریگم یانگ تحصیل کرد و کارشناسی خود را در سال ۱۹۲۶ در این دانشگاه به اتمام رسانید. بنسون در آن سال کمی بعدتر از برگشت از مأموریت در هاوایی، با فلورا اسمیت آموسن ازدواج کرد. آن ها جمعاً شش فرزند داشتند. بنسون در سال ۱۹۲۷ مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشتهٔ اقتصاد زراعتی از دانشگاه ایالتی آیووا بدست آورد. چند سال بعد کارهای مقدماتی را برای مدرک دکترا در دانشگاه کالیفرنیا در بریکلی انجام داد اما هرگز آن را به اتمام نرسانید. بنسون درست پس از اخذ مدرک کارشناسی ارشد، به منظور پیشبرد مزرعهٔ خانوادگی در به ویتنی برگشت. بع
دها نماینده ترویج کشاورزی شهرستان در شهرستان اونیدا ایالت آیداهو شد. سپس ناظر تمامی نمایندگان شهرستان شد و در سال ۱۹۳۰ به بویزی رفت. بنسون تناوب در کشت و زرع، بهبود غلات، کود شیمیایی، کنترل آفات و ایجاد شرکت های تعاونی کشاورزان را برای بازاریابی فراورده های کشاورزی، تشویق کرد. بنسون در زمان اقامت در بویزی، در دفتر توسعه مرکزی ایالتی که با خدمات توسعهٔ دانشگاه آیداهو در ارتباط بود، نیز کار کرد. وی همچنین یک شرکت تعاونی کشاورزان را تأسیس کرد. بنسون رئیس انجمن بهبود متقابل مردان جوان سهام بویزی بود و بعداً مشاور ریاست سهام شد. بنسون از سیاست های ملی کشاورزی که در دههٔ ۱۹۳۰ در زمان فرانکلین دلانو روزولت تطبیق شده بود، انتقاد کرد. به ویژه علیه یارانه های کشاورزی و تلاش اداره تنظیم کشاورزی برای افزایش قیمت ها از طریق پرداخت پول به کشاورزان به منظور از بین بردن محصولات و کشتن احشام، اعتراض کرد. بنسون در سال ۱۹۳۹ رئیس سهام بویزی آیداهو شد. در اواخر همان سال به واشینگتن دی. سی رفت و دبیر اجرائی شورای ملی شرکت های تعاونی کشاورزی شد و بر حدود پنج هزار شرکت تعاونی کشاروزی که از دو میلیون کشاورز در سراسر کشور نمایندگی می
کرد، منصوب شد. بنسون نخستین رئیس سهام یک کلیسای جدید در واشینگتن دی. سی شد. حواری. بنسون در سال ۱۹۴۳ به سالک لیک سیتی رفت تا در مورد پذیرش و عدم پذیرش شغل جدید از رهبران کلیسا مشورت بگیرد. رهبران کلیسا به طور غیرمنتظره به وی گفتند که با آن ها بپیوندد. در ۷ ماه اکتبر سال ۱۹۴۳، بنسون و اسپنسز دبلیو. کیمبل (۱۸۹۵–۱۹۸۵)، هردو به عضویت نصاب دوازده حواری کلیسا منصوب شدند و دو سمت را که در اثر مرگ دو تن از حواریان آن کلیسا در تابستان آن سال خالی شده بود، پر کردند. از آنجائیکه کیمبل از لحاظ مراتب در اول تعیین شده بود، از این رو نسبت به بنسون در نصاب به وی ارشدیت قائل شدند. به مجرد فوت کیمبل در سال ۱۹۸۵، بنسون رئیس بعدی کلیسا شد. در سال ۱۹۴۶، نخستین هیئت رئیسه کلیسا، بنسون را به هدف نظارت بر تلاش های امدادی کلیسا پس از جنگ دوم جهانی به اروپا فرستاد. بنسون یازده ماه را در اروپا سپری کرد، ۶۱۰۰۰ مایل را طی کرد و بر دوهزار تن اموال تدارکاتی از جمله تدارکات به آلمان و لهستان نظارت کرد. بنسون با یادآوری این تجربه به خانمش نوشت: «بسیار خوشحالم که شما و کودکان از منظر ویرانی هولناک جنگ در امان بمانید. ترس دارم که نتوانم آن ها
را از یاد ببرم». حواری گوردون بی. هینکلی، از تجربه بنسون در اروپا چنین یادآوری می نماید: «مطمئن هستم که ایجاد احساسات قوی وی یعنی نفرت نسبت به کمونیسم و سوسیالیسم ناشی از میوه تلخ دیکتاتوری بود که وی چشیده بود.» در ۲۵ ماه آوریل سال ۱۹۵۰، بنسون نیابتاً با اوا آمندا بنسون، دختر عموی مجرد خود ازدواج کرد و خانمش به عنوان به وکیل وی ایستاد بود. آموزه های بنسون به عنوان حواری، دورهٔ مطالعاتی سال ۲۰۱۵ در انجمن امداد یکشنبه کلیسای LDS و کلاس های میلچیزیدوک پریستود بود. حرفهٔ سیاسی. در سال ۱۹۴۸، توماس اِی دیویی، نامزد جمهوری خواه انتخابات ریاست جمهوری قبل از انتخابات همان سال به بنسون از بنسون درخواست نمود تا وزیر کشاورزی ایالات متحده شود. اگرچه بنسون از رابرت ای تاف، پسر مامای خود در برابر آیزنهاور برای نامزدی حزب جمهوری خواه حمایت کرد و با آیزنهاور آشنایی نداشت، اما با این وجود پس از این که آیزنهاور به ریاست جمهوری برگزیده شد، بنسون را به عنوان وزیر کشاورزی منصوب کرد. بنسون با اجازه و تشویق دیوید اْ. مک کی، رئیس کلیسا این سمت را پذیرفت؛ از این رو بنسون همزمان هم در کابینه ایالات متحده و هم در نصاب دوازده حواری خدمت
کرد. بنسون پس از ادوارت اورت در سال ۱۸۵۲، نخستین عضو روحانی بود که وزیر کابینه شد که سبب ایجاد یک اندازه بحث و جدل در عبور از مرز بین کلیسا و دولت شد. شورای کلیساهای آمریکا، با بنسون به دلیل عضویت در آنچه که یک «دین غیر مسیحی یا بت پرست… دشمن با ایمان مسیحی انجیلی کتاب مقدس» می پنداشتند، مخالف کرد. زمانی که بنسون مسئولیت وزارت کشاورزی را به عهده گرفت، این وزارت ۷۸۰۰۰ کارمند و ۲٫۱ میلیارد دلار بودجه سالانه داشت.
طاق تراژان یک طاق پیروزی رومی است که در شهر تیمگاد (ثموگادی باستانی) در نزدیکی باتنه، الجزایر واقع شده و بین اواخر قرن دوم و اوایل قرن سوم ساخته شده است. سه ایوان طاق در بخش غربی شهر، در ابتدای خیابان دکمنوس ماکزیموس (شرقی-غربی) و انتهای جاده ای که از لامبایزیس می آمده، قرار دارند. تاریخچه. کتیبه روی اتاقک بالایی تاق، پایه گذاری مستملکه از طرف تراژان را در سال ۱۰۰ ثبت کرده است. مواد تزئینی بنا با کناره های تاق های جانبی جدا شده از دیوار، با یک پایه منحنی شکل گرفته شده است که دو تاقچه جانبی برجسته و هم راستا را تشکیل می دهد. این تاقچه ها و تزیینات مجلل در عناصر معماری، همگی نیازمند بررسی و زمان سنجی دقیق تر هستند. این تاق همراه با کل محوطه باستانی تیمگاد، از سال ۱۹۸۲ به عنوان میراث جهانی در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار گرفته است. گزارش تاق. ارتفاع طاق به ۱۲ متر می رسد، با یک طاق مرکزی به ارتفاع ۶ متر که امکان عبور ابزارهای ترابری را می دهد که شیارهای عمیقی در زمین از زیر گذرگاه تاق به جا گذاشته اند. کمانه های جانبی تاق هر کدام ۳٫۷۵ متر بلندا داشته و مخصوص گذرگاه پیاده بوده است. در بالای طاق های جانبی در دو طر
ف، طاقچه های مستطیلی عمیقی وجود دارد که با ستون های کورنتی ساقه ای صاف از سنگ مرمر رنگی روی قفسه ها، کنار آن ها قرار گرفته اند. طاقچه ها برای نگهداری مجسمه ها طراحی شده بودند که اکنون گم شده اند. کل مجموعه هر طاق و طاقچه جانبی توسط دو ستون کورنتی قرمز قاب شده بود که از دیوارها جدا شده بود و توسط پایه ها پشتیبانی می شد. گلدسته ای که در بالای دیوار بالای قوس های جانبی قرار دارد از بالای ستون ها بیرون زده و یک پدینت منحنی به نوبه خود روی آن قرار گرفته است. اتاق زیر شیروانی باید با گروهی از مجسمه های به یاد ماندنی پوشیده شده باشد. مجسمه های دیگری در زمان های پس از این به طاق اضافه شد. که شامل مجسمه ای از خدایان مریخ و یکی از کنکوردیا است که در زمان امپراتور Septimius Severus توسط Lucius Licinius Optatianus به مناسبت انتخاب او به عنوان شعله مادام العمر مستعمره ساخته شد.
فرنسیس پین بینگهام بولتون (Frances Payne Bingham Bolton) (۲۹ مارس ۱۸۸۵–۹ مارس ۱۹۷۷)، سیاستمدار جمهوری خواه از ایالت اوهایو بود. او در مجلس نمایندگان ایالات متحده خدمت کرد و نخستین زنی بود که از از ایالت اوهایو در کنگره انتخاب شد. بولتون در اواخر دههٔ ۱۹۳۰، در قبال سیاست خارجی موضع انزواگرایانه اتخاذ کرد و در سال ۱۹۴۰ با (پیش نویس) قانون خدمات انتخابی و در سال ۱۹۴۱ با قانون وام و اجاره مخالفت ورزید. در جریان جنگ خواستار تبعیض زدایی از واحدهای پرستاری نظامی شد که همگی سفیدپوست و زنان بودند. در سال ۱۹۴۷ لایحهٔ طولانی مدت را برای آموزش پرستاری تهیه کرد اما این لایحه به تصویب نرسید. زمانی که بعد از جنگ پیش نویس این لایحه دوباره وارد مجلس شد، بولتون سرسختانه از خدمت نظامی اجباری زنان حمایت کرد. بلتون با اشاره به نقش برجستهٔ زنان در جنگ گفت: ادامهٔ ایفای این نقش اصلی برای زنان اشد ضرورت است. بلتون نقش زنان را تهدید به ازدواج نمی دانست و استدلال می کرد که زنان در خدمت سربازی، شخصیت و مهارت های خود را توسعه می دهند و از این رو جایگاه آن ها در خانواده بلند می رود. بولتون به عنوان یکی از اعضای کمیتهٔ روابط خارجی مجلس، س
رسختانه از سازمان ملل بویژه صندوق کودکان ملل متحد (UNICEF) و استقلال مستعمرات آفریقایی حمایت کرد. اوایل زندگی. بولتون با نام فرنسیس پین بینگهام ۲۹ مارس سال ۱۸۸۵ در شهر کلیوند ایالت اوهایو متولد شد. بولتون دختر چارلز ویلیام بینگهام (۱۸۴۶–۱۹۲۹) و مری پری (نام تولد: پین) بینگهام (۱۸۵۴–۱۸۹۸) بود. خواهران و برادران وی عبارت بودند از اولیور پری بینگهام، ویلیام اچ. بینگهام، الیزابت بیردسلی (موسوم به بینگهام) بلاسم و هنری پین بینگهام. ناتان پی. پین (شهردار پیشین کلیوند)، اولیورد آزار پین (که در شرکت نفتی استاندارد اویل کار کرد) و فلورا پین خاله (خانم ویلیام کالینز ویتنی، وزیر نیروی دریایی ایالات متحده)، از جمله اعضای فامیل مادری بولتون بودند. هنری بی. پین، سناتور ثروتمند ایالات متحد، پدربزرگ مادری بولتون بود. فرنسیس در مدارس خصوصی در شهر کلیوند ایالت نیویورک و پاریس درس خواند. حرفه. بولتون که در بخش های بهداشت، آموزش پرستاری و سایر خدمت اجتماعی، آموزش و کارهای خیریه فعالیت می کرد، چند ماه پس از فوت همسرش چستر سی. بولتون در سال ۱۹۳۹، جانشین وی شد. بولتون پس از انتخابش در دوره باقی مانده شوهر مرحومش، از اخذ پول مستمری
متعارف شامل باقی حقوقی که شوهر مرحومش در صورت ختم دوره خدمتش دریافت می کرد، خودداری کرد. او از حوزهٔ انتخابیهٔ بیست و دوم نمایندگی می کرد که اکثراً از حومهٔ شرقی شهر کلیوند تشکیل شده بود. بولتون چهارده دوره دیگر نیز خدمت کرد که سه دورهٔ آن همراه با پسرش اولیور پی. بولتون بود. بولتون و الیور به عنوان مادر و پسری که با هم در مجلس خدمت می کردند، در برنامه تلویزیونی شغل من چیست؟ ظاهر شدند. طبق گزارش ها، زمانی که پسر بولتون علیه بولتون رای داد، بولتون نجواگونه در صحن مجلس گفت: «آن پسر خوانده من است». یک تحقیق محرمانه سال ۱۹۴۳ کمیتهٔ امور خارجی مجلس نمایندگان توسط آیزابا برلین به وزارت امور خارجه بریتانیا، بولتون را چنین توصیف کرد: بولتون که در کمیتهٔ امور خارجی مجلس خدمت می کرد، پس از سقوط پایگاه فرانسه در شهر دین بین فو در ماه مه سال ۱۹۵۴ با جان فاستر دالس، وزیر امور خارجه تماس گرفت و از وی خواست که پرستار ژنویو دوگالارد را به ایالات متحده بخواهد. پس از ورود دوگالارد در ماه ژوئیه، بولتون وی را «نماد ویژگی های قهرمانانه بودن زنان در جهان آزاد» توصیف کرد. دوگالارد پس از دریافت مدال نشان افتخاری آزادی رئیس جمهوری، د
ر یک ضیافت شام سیصد نفره اعضای کنگره در شهر کلیوند زادگاه بولتون در یک سیاحت بیرون از کشور، مورد پذیرایی قرار گرفت. بولتون بر قانون حقوق مدنی سال ۱۹۵۷، ۱۹۶۰، ۱۹۶۴ و ۱۹۶۸ و قانون حق رای دهی سال ۱۹۶۵ رای مثبت داد. کمیتهٔ امور خارجی مجلس نمایندگان. در سال ۱۹۵۵ بولتون نخستین زن آمریکایی عضو کنگره بود که ریاست یک هیئت نمایندگی بین المللی را به عهده داشت و از منابع خود برای تأمین مالی آن استفاده کرد. خانم بولتون به عنوان عضو کمیتهٔ فرعی در امور آفریقا کمیتهٔ امور خارجی مجلس نمایندگان، این را مسئولیت خود می دانست که تا حد امکان از آفریقا بازدید نماید. بولتون که در ۱ سپتامبر به سنگال رسید، شش هفته بعدی را با هواپیما، قطار ریل، قایق و ماشین خودرو، سراسر قاره را رفت و آمد کرد. ایست های مهم وی در کشورهای لیبریا، غنا (که از آن زمان تا حال به نام ساحل عاج مشهور است)، کنگوی بلژیک، رودزیای شمالی (زامبیای فعلی)، رودزیای جنوبی (زیمبابوه فعلی)، آفریقای جنوبی و اتیوپی بود. با ملی گرایان برجسته مانند قوام نکرومه، سیاست مداران قدرتمندی چون هایله سلاسی و زنان برجسته همچون ملکه مادر توتسی ها ملاقات کرد. بلتون در جریان سفر خود زمان
زیادی در دیدار از مدارس و صحبت با جوانان و ملاقات با زنان از همه اقشار جامعه در بازارها یا درمان گاه ها، صرف کرد. به عنوان شخصی که علاقهٔ همیشگی به آموزش و مراقبت داشت، در جریان سفر به آفریقا این مسائل را در اولویت کاری خود قرار داد. بولتون پس از برگشت به ایالات متحده، یک گزارش خیلی ها دقیق و خردمندانه را به کنگره ارائه کرد. یکی از پیشنهادهایش به کنگره این بود که، وزارت امور خارجه یک دفتر جدید در امور آفریقا ایجاد نماید و این شعبه توسط دستیار جدید وزیر امور خارجه در امور آفریقا، نظارت شود. بولتون کمک کرد تا ایجاد این دفتر را عملاً مشاهده نمائیم و همین بود که کنگره در سال ۱۹۵۸ این دفتر را ایجاد کرد. بولتون افزون بر شریک سازی گزارش سفر خود به کنگره از طریق گزارش رسمی، با ساختن فیلمی دربارهٔ سفر خود تحت عنوان آفریقا: غول با آینده سال ۱۹۵۵، تلاش تحسین برانگیزی را برای آشنا سازی مردم آمریکا در مورد تنوع قاره آفریقا انجام داد. این فیلم منبع بسیار خوبی برای دانشجویان و مدرسینی که خواهان نگاه به چندین کشور/مستعمره آفریقایی در اواسط دههٔ ۱۹۵۰ هستند، است و این فیلم توسط آرشیو ملی در DVD قابل دسترس است. سفر بولتون به آف
ریقا، افزون بر آگاه ساختن کنگره و مردم در مورد آفریقا، در قسمت آغاز فرایند رفع محدودیت بر زنان برای ایفای نقش عمده در روابط خارجی ایالات متحده کمک کرد. افزون بر تأثیرگذاری بر روابط ایالات متحده با آفریقا، یکی از ماندگارترین دستاوردهای بولتون طرح قانون خریداری ملک در سراسر رودخانه پوتوماک از موت ورنون خانهٔ جورج واشینگتن بود. این قانون مانع تجاری سازی منطقه شد و ظاهر و سیمای آن را همانند زمانی که واشینگتن در آن زندگی می کرد، حفظ کرد.
فرنک بلاس آگون جونیور (.Frank Blas Aguon Jr) (زادهٔ ۲۱ ژوئن ۱۹۶۶)، سیاستمدار گوآمی و ستوان ارتش است. او عضو حزب دموکرات و از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۷، از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱ و از سال ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۹ در مجلس قانونگذاری گوآم خدمت کرده است. او از سال ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵، معاون رئیس مجلس بود. سناتور آگون با کسب رتبهٔ اول و آرای بیشتر در انتخابات سال های ۲۰۱۴ و ۲۰۱۶، نسبت به کسب رتبهٔ دوم در سال ۲۰۱۲، مجدداً در انتخابات پیروز شد. آگون همچنین در انتخابات فرمانداری سال ۲۰۰۶ و ۲۰۱۰، کاندید معاون فرماندار گوآم شد و در انتخابات ۲۰۱۰، معاون کارل گوتیرز، فرماندار سابق گوآم بود. در فوریه ۲۰۱۷، آگون اعلام کرد که قصد شرکت در انتخابات ۲۰۱۸ فرمانداری گوآم را به همراه معاون خود، وکیل سابق ایالات متحده آلیسیا لیمتیاکو دارد. او در اوت ۲۰۱۸ در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات شکست خورد. آگون در انتخابات همگانی نوامبر به عنوان نامزد نوشتنی شرکت کرد و با ۲۲ درصد آرا سوم شد. اوایل زندگی. آگون در ۲۱ ژوئن ۱۹۶۶ چشم به جهان گشود. والدینش فرانسیسکو بلاس آگون سینیور (زادهٔ ۱۹۳۶– درگذشتهٔ ۲۰۰۵) و مارسلینا لئون گوئررو آگون هستند. او در مزرعه ای در گوآم بزرگ شد. آگو
ن در مدرسهٔ سنت فرانسیس تحصیل کرد و در سال ۱۹۸۴، از مدرسهٔ یادمان پدر دوئناس، دبیرستانی کاتولیک در مانیلاو فارغ التحصیل شد. او در سال ۱۹۸۸، مدرک کارشناسی خود را از دانشگاه دنور و در سال ۱۹۹۰، مدرک M.B.A را نیز از همان دانشگاه دریافت کرد. زندگی شخصی. آگون با جنیفر آنکانکو لویان ازدواج کرده است. همسرش عضو تیم سافت بال زنان بوده و در بازی های میکرونزی سال ۱۹۹۸ در پالائو، مدال طلا برای گوآم به دست آورد. آنها چهار فرزند دارند. آگون عضو کلیسای کاتولیک سنت فرانسیس در گوآم است. حرفهٔ سیاسی. آگون در سال ۱۹۸۸ شروع به فعالیت در دولت کرد. او به عنوان مدیر وزارت بازرگانی گوآم، تحلیلگر مالی و رئیس شورای برنامه ریزی منطقه ای گوآم خدمت کرده است. آگون در سال ۱۹۹۹ در گارد ملی هوایی گوآم نام نویسی کرد. او در سال ۲۰۰۷ و ۲۰۰۸ به عنوان عضوی از گروه عملیات آزادی بلندمدت به افغانستان اعزام شد. مجلس قانونگذاری گوآم. آگون برای اولین بار در سال ۱۹۹۷ در بیست و چهارمین مجلس قانونگذاری گوآم به عنوان سناتور انتخاب شد. او از آن زمان تاکنون در شش دورهٔ دو ساله در مجلس قانونگذاری خدمت کرده است. در سال ۲۰۰۳، آگون برای یک دوره، معاون رئیس مجلس
بود. وظایف او در مجلس شامل رسیدگی به امور جزایر میکرونزی، کهنه سربازان، امور نظامی و همچنین مسائل مرتبط با آموزش بوده است. مبارزهٔ انتخاباتی آندروود - آگون (۲۰۰۶). آگون در سال ۲۰۰۶، دستیار کاندیدای انتخابات فرمانداری گوآم، رابرت آنکلیتس آندروود بود. در سپتامبر، گروه انتخاباتی آندروود-آگون، پس از شکست فرماندار سابق کارل گوتیرز و سناتور بی جی کروز، در انتخابات مقدماتی پیروز شدند، و بعد از آن، در حال حاضر، گوتیرز از سوی نمایندهٔ سابق کنگره، آندروود حمایت می شود. با این حال، گروه انتخاباتی آندروود-آگون در انتخابات همگانی از فرماندار فعلی جمهوری خواه، فلیکس پرز کاماچو و معاون فرماندار مایکل کروز شکست خورند. مبارزهٔ انتخاباتی گوتیرز- آگون (۲۰۱۰). در سال ۲۰۱۰، کارل گوتیرز، فرماندار سابق گوآم، آگون را به عنوان معاون فرماندار خود در انتخابات فرمانداری سال ۲۰۱۰ برگزید. گوتیرز و آگون بدون هیچ رقیبی در انتخابات مقدماتی شرکت کردند و این اولین انتخابات مقدماتی بلامنازع دموکرات ها برای فرمانداری در چهل سال گذشته بود. آنها در انتخابات مقدماتی، ۸۱۴۰ رأی به دست آوردند. گوتیرز و آگون در انتخابات همگانی سال ۲۰۱۰ از ادی بازکالوا
و ری تنوریو با ۴۸۷ رأی شکست خوردند. آگون به همراه گوتیرز شکایتی را در اعتراض به بازشماری آرا به ثبت رساند. در فوریه ۲۰۱۲، آگون شکایت خود را پس گرفت. بازگشت به مجلس قانونگذاری گوآم. در سال ۲۰۱۲، آگون یکبار دیگر به عنوان سناتور در مجلس قانونگذاری گوآم نامزد شد. او همچنین با مسئول امور مالی کمپین انتخاباتی، جی آرتور «آرت» چان جونیور که مهندسی از شرکت ساختمانی راک هاوایی است، همکاری کرد. آگون که به تازگی دوباره وارد عرصهٔ سیاست شده بود، از سه سناتور فعلی، رأی بیشتری آورد و در انتخابات مقدماتی حزب دمکرات با ۷۵۷۲ رأی، به رتبهٔ دوم رسید. سی و دومین مجلس قانونگذاری گوآم. سناتور آگون در ۷ ژانویه ۲۰۱۳ با حضور همسرش جنیفر و فرزندانش به منصب خود بازگشت و به عنوان سناتور و رئیس جابجایی ارتش گوآم، امنیت ملی، امور کهنه سربازان و قوهٔ قضاییه سوگند یاد کرد. در ۲۵ ژانویه ۲۰۱۳، سناتور آگون، لایحهٔ شماره ی۲۴–۳۲ قانون مشروح گوآم در رابطه با معافیت کارمزدها برای خویشاوندان نزدیک شهدای قهرمان را مطرح کرد. در دسامبر ۲۰۱۴، سناتور آگون، لایحه ای برای اصلاح بخش یک قانون عمومی ۳۲–۲۰۸ که در رابطه با حذف «سناتورهای مجلس قانونگذاری گوآم» ا
ز قانون دستمزد رقابتی سال ۲۰۱۴ بود را مطرح کرد. در دسامبر، سناتورها آگون و رودریگز، لایحهٔ شماره ی۳۲–۴۱۲ قانون مشروح گوآم در رابطه با اجبار متخصصین سقط جنین به درج سن جنین در گزارش های سقط جنین را مطرح کردند. انتخابات ۲۰۱۴. در ۲۵ ژوئن ۲۰۱۴، آگون به عنوان سناتور دموکرات، برای نامزدی در سی و سومین مجلس قانونگذاری گوآم در هیئت انتخابات گوآم نام نویسی کرد. در حال حاضر، مسئول امور مالی کمپین انتخاباتی آگون، اپیفانیو وینستون ام الیسیتو است که جایگزین جی آرتور چان جونیور شد. سناتور آگون در این انتخابات با ۶۵۵۶ رأی یا ۷۹٫۳ درصد از آرای اولیهٔ دموکرات ها در جایگاه اول قرار گرفت. او با کسب آرای بیشتر در سال ۲۰۱۴ نسبت به رتبهٔ دوم خود در سال ۲۰۱۲، با کسب رتبهٔ اول، مجدداً در انتخابات پیروز شد. سی و سومین مجلس قانونگذاری گوآم. آگون پس از کسب رتبهٔ اول در انتخابات سراسری گوآم، از سوی همکارانش در سی و سومین مجلس قانونگذاری گوآم به عنوان رئیس جابجایی ارتش گوآم، امنیت ملی، امور کهنه سربازان و قوهٔ قضاییه انتخاب شد. انتخابات ۲۰۱۶. در ۱۳ ژوئن ۲۰۱۶، آگون به عنوان سناتور دموکرات، برای نامزدی در مجلس قانونگذاری گوآم در هیئت انتخا
بات گوآم نام نویسی کرد. او با کسب آرای بیشتر در سال ۲۰۱۶، مجدداً با رتبهٔ اول در انتخابات پیروز شد. انتخابات ۲۰۱۸. مبارزهٔ انتخاباتی آگون – لیمتیاکو (۲۰۱۸). در ۲۱ فوریه ۲۰۱۷، آگون اعلام کرد که قصد شرکت در انتخابات ۲۰۱۸ فرمانداری گوآم را به همراه معاون خود، آلیسیا لیمتیاکو، وکیل سابق ایالات متحده (گوآم و جزایر مشترک المنافع ماریانای شمالی) و دادستان کل گوآم دارد تا اینکه این موضوع در اکتبر ۲۰۱۷، تأیید شد. آنها با لو لئون گوئررو و معاونش جاش تنوریو، با فرماندار سابق کارل گوتیرز و معاونش فرد بوردالو و با دنیس رودریگز و معاونش دیو کروز به رقابت خواهند پرداخت. آنها اخیراً سه گروه انتخاباتی دیگر را پس از بردن لئون گوئررو/تنوریو از دست دادند و همچنین با شکست های پی در پی گوتیرز/بوردالو و رودریگز/کروز با ۳۲ درصد آرای اولیه به نامزدهای رسمی تبدیل شدند.
فرنک ویلیام بویکین سنیور (.Frank William Boykin Sr) (۲۱ فوریه ۱۸۸۵–۱۲ مارس ۱۹۶۹)، از سال ۱۹۳۵ الی ۱۹۶۳ به عنوان عضو کنگره دموکرات در حوزهٔ انتخابیه اول کنگره آلاباما خدمت کرد. بویکین که پسر مساقات بود، با وجودی که اقدامات کارآفرینی وی منجر به تحقیقات جنایی و پیگردهای متعددی ـ هم قبل از خدمت قانون گذاری و هم پس از پایان آن شد، اما با این وجود به ثروتمندترین مرد شهر موبیل تبدیل شد. اوایل زندگی و خانواده. بویکین چهارمین فرزند از ده فرزند مساقات جیمز کلرک بویکین و همسرش گلوینیا ارمنیا اینسووت در بلادون اسپرینگز آلاباما متولد شد، تحصیلات اندک بویکین در کلاس چهارم به پایان رسید. در سال ۱۸۹۳ خانوادهٔ بویکین به فیرفورد در شهرستان واشینگتن نقل مکان کرد و فرنک در آنجا در ابتدا در فروشگاه خانواده کمک می کرد. حرفه. بویکین با سخت کوشی و پشت کار به یک بازرگان موفق تبدیل شد و به الوار، روغن تربانتین، فروشگاه های ارتش و املاک و مستغلات علاقه داشت. بعداها حکایت کرد که در ۱۲ سالگی از مسئول آب یکی از خدمه ساخت راه آهن شهرستان واشینگتن به توزیع کننده امکانات و برنامه گذار تبدیل شد. در ۱۵ سالگی مدیر کمیساری راه آهن متعلق به شرکت
تولیدی سیبورد کانزاس سیستی شد. سال بعد از آن بویکین و جان ایوریت نخستین فروشگاه بلوک را در شهرستان واشینگتن ساختند و در سال ۱۹۰۵ بویکین نخستین ماشین اره کشی را خریداری کرد. در سال ۱۹۱۵ بویکین به شهر نزدیکی موبیل که رفت و با ایوریت به سرمایه گذاری روی املاک و مستغلات، ماشین های اره کشی و فروشگاه های ارتش ادامه دادند. برخی اوقات آن ها املاک و مستغلات را خاصتاً از آمریکائیان بومی چاکتاو در بدل قرضه فروشگاه های شان می گرفتند که این کارشان بعداً مورد انتقاد قرار گرفت. در جریان جنگ اول جهانی، قراردادهای کشتی سازی منجر به صنعتی شدن شهر موبیل شد و بویکین به عنوان مدیر اجرایی در چندین شرکت کشتی سازی مشغول به کار شد. وی همچنین به یکی از مشهورترین متهمان در دادرسی های ۱۹۲۴ و سال ۱۹۲۵ ویسکی در موبیل بود، چنانچه در زیر به آن پرداخته شده است. در سال ۱۹۲۷، ایوریت، شریک بویکین فوت کرد و با فوت وی بویکین مدیر اجرائی شرکت شد. در سال ۱۹۳۹، بویکین سهم باقی مانده خانوادهٔ ایوریت در سرمایه گذاری مشترک را در بدل مبلغ ۹۹۰۰ دلار خریداری کرد که برادرش مت بویکین، قاضی دادگاه امور وصایای ارث این خریداری را مورد تأیید قرار داد. حرفهٔ سیا
سی. در سال ۱۹۳۵ پس از انتصاب جان مکدافی، عضو کنگره در منصب قضاوت فدرال، بویکین از حوزهٔ انتخابیهٔ نخست مستقر در شهر موبیل، به عضویت در کنگره انتخاب شد. از آنجائیکه بویکین از دههٔ ۱۹۲۰ به بعد در هیچ انتخابات رای نداده بود، باید مالیات سرانه ۱۴ ساله را پرداخت می کرد تا می توانست برای خود رای بدهد. او در سال ۱۹۳۶ دوباره برندهٔ کرسی شد و ۱۲ مرتبه مجدداً انتخاب شد. بویکین در طول سال های ۱۹۳۹، ۱۹۴۰ و ۱۹۴۱، از کمک به بریتانیا در جنگ علیه آلمان نازی حمایت کرد. بویکین بر قانون وام و اجاره سال ۱۹۴۱ رای مثبت داد تا کمک های مادی را به ارتش بریتانیا فراهم نماید. او از سال ۱۹۴۳ تا سال ۱۹۴۷، رئیس کمیتهٔ ثبت اختراعات مجلس بود. در سال ۱۹۴۶ در یک انتخابات ویژه برای کرسی مجلس سنای ایالات متحده کاندید شد اما در جایگاه سوم قرار گرفت. بویکین یگانه عضو کنگره محسوب می شد که ماموریتش مراقبت از شهروندان حوزهٔ انتخابیهٔ خودش بود. اگر چه نظر به سابقه خدمتش، می توانست میلیون ها دلار فدرال را به حوزهٔ انتخابیه خودش بکشاند، اما وی بیش از هر عضو دیگر نمایندهٔ کنگره ایالتی به خاطر رای نام خوان (نوع رای شمارشی که در آن هر رای دهنده با خوانده