Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ترل می کرد، به وجود آمد. گفته می شود که امپراتور در راه بازگشت از ایتالیا نمی توانست از سالزبورگ عبور کند و برای اینکه بتواند حداقل از گذرگاه های شیب دار کارینتیا عبور کند، مجبور شد سرزمین های فریولی، کارنیولا و ایستریا را به آکویلیا واگذار کند. با این وجود گبهارد پس از بازگشت مجبور به فرار شد. امپراتور یک ضد اسقف منصوب کرد، اما او نتوانست خود را در برابر اشراف وفادار نشان دهد. در سال ۱۰۸۶ گبهارد توانست به سالزبورگ برگردد. او در سال ۱۰۸۸ در دژ هوهنورفن درگذشت. این رویدادها ظهور سالزبورگ به قدرت سیاسی، اهمیت اشراف محلی و استحکامات امن را نشان می دهد. قدرت واقعی در دژها نمایان شد. در اواخر ۱۱ در قرن نوزدهم، زمانی که اقتدار امپراتوری زیر سؤال رفت، دژهای بسیاری در سراسر کشور ساخته شد و آنها را به حاملان واقعی قدرت سرزمینی تبدیل کرد. در سال ۱۱۰۵ هاینریش پنجم، پسر و ضدشاه، امپراتور هاینریش چهارم، اعتراف گیرنده خود را کنراد به عنوان اسقف اعظم سالزبورگ انتخاب کرد. این مورد علاقه که به خودنمایی معروف بود، اسقف امپراتوری را اخراج کرد، دژ هوهنسالزبورگ او را فتح کرد و ساختمان های متعددی در شهر برپا کرد (محل اقامت اسقفی ج
دید، تبدیل کلیسای جامع با دو برج، دو صومعه کلیسای جامع، تونل آبی مونچسبرگ (کانال آلم)، بیمارستان فقیر، چندین صومعه و دادگاه اسقف سوفرگان و قدیمی ترین استحکامات شهر). دژهای اسقف اعظم برای ایمن ساختن شهر محل سکونت و نقاط حساس حکومت در نظر گرفته شده بود. سالزبورگ، ورفن و فریاش به دژها گسترش یافتند. برخلاف اقامتگاه شهر که برای رویدادهای مذهبی استفاده می شد، این دژ در درجه اول برای تظاهرات قدرت وخاستگاه اصیل اسقف اعظم و جاه طلبی های سیاسی او مورد استفاده قرار می گرفت. به دژ اصلی رومی هوهنسالزبورگ یک دیوار حلقه ای بیرونی تاج دار قوی با قسمت های دیواری که تا حد امکان مستقیم کشیده شده بود، داده شد که به دلیل ارتفاع ثابت در گوشه های شیب دار، دارای ارتفاعات برج مانندی بود. این منجر به یک جبهه به طول ۱۵۰ متر به شهر شد. در آن زمان، دولومیت تپه دژ تقریباً منحصراً به عنوان مصالح ساختمانی دژ مورد استفاده قرار می گرفت. یک دیوار حلقه ای داخلی و یک برج مسکونی بزرگ در جنوب هوهر استاک امروزی استحکامات را تکمیل کردند. از این حلقه بیرونی رومی ۴۵۰ متری اوایل دوازدهم قرن، مناطق طولانی بیش از حد ساخته شده بود، اما منطقه دروازه و نشان
ه های ساختار داخلی گم شده است. در آن زمان بیش از ۳۰ وزیر در دژ زندگی می کردند که احتمالاً ساختمان های نمایندگی خود را داشتند. اصطبل ها، انبارها و مشاغل صنایع دستی وجود داشت، اما بقایای آنها به دلیل ساخت و سازهای بعدی و ارتفاع زیاد کوه از بین رفته است. در وسط مجموعه دژ، به وضوح از شهر قابل مشاهده است، در کنار یک حیاط کوچک داخلی و بالای نمازخانه دژ قدیمی، ساختمانی با یک سالن بزرگ رقص ساخته شده است - که به طرز باشکوهی با طاق های پنجره بزرگ تزئین شده و با نقاشی های فراوان - ساختار آن ساخته شده است. تا به امروز تا حدودی زنده مانده است. نمازخانه قدیمی درست در کنار دیوار حلقه ای بزرگ قرار داشت، گالری آن مستقیماً از ساختمان تالار از طریق یک درگاه طاقدار کوچک یا یک گذرگاه مرتفع قابل دسترسی بود. کلیسای قدیمی نیز با گالری جدید، کاربردهای گچ بری و نقاشی های گسترده مبله شده بود. این نمازخانه دژ به تازگی در حفاری ها کشف شده و - تا آنجایی که حفظ شده - کشف شده است. بخش های معماری مرتبط مانند سنگ های گوه ای و طاق های گچبری پیدا شد، بنابراین معماری کلیسا را می توان به خوبی بازسازی کرد. از سوی دیگر، مبلمان زیبا به سختی حفظ شده
است. از نظر دندروکرونولوژیکی تأیید شده، قدمت لایه اصلی به حدود ۱۱۴۰ می رسد. قطعاتی که دوباره مونتاژ شده اند امکان اتصال به ناحیه پایه حفظ شده، گوشه های اتاق و قاب پنجره ها را فراهم می کنند. بر اساس این نشانه ها، سه ناحیه اصلی وجود دارد، یک پایه شبه مرمری، یک فریز شکل و یک پهنه پنجره تاجی با نوار پیچ و خم. گروه هایی از فیگورها و مدال ها صحنه ای ضد صحنه را به شخصیت های اصلی پیشنهاد می کنند. اهمیت برجسته دژ قرون وسطایی هوهنسالزبورگ نه تنها در ساختار ساختمان تا حد زیادی حفظ شده و اثاثیه نمازخانه، که از نظر تاریخ هنر قابل توجه است - گچ کاری گچ در اینجا برای اولین بار در شمال آلپ استفاده شده است - در پذیرش مستقیم نهفته است. عناصر ساختمانی مقدس در ساختمان سکولار. پنجره های طاقدار بزرگ از معماری معاصر صومعه به عاریت گرفته شده است، و نقاشی های دیواری در سالن رقص توسط نقاشان کلیسا نیز برای این دوره منحصر به فرد است. در طول ۴۶ سال سلطنت ابرهارد دوم (۱۲۰۰–۱۲۴۶)، سالزبورگ اوج ساخت دژ را تجربه کرد. در تأسیسات اساسی هوهنسالزبورگ، چندین مرحله ساخت و ساز بزرگ را می توان در طول این مدت اثبات کرد، که ظاهراً در نظر گرفته شده بود
تا نیاز روزافزون به اتاق های نمایندگی را در نظر بگیرد. ابتدا یک ساختمان مستطیل شکل عرضی به هسته قدیمی هوهر استوک اضافه شد که توسط دیوارهای داخلی باریک به قطعاتی با اندازه مساوی تقسیم شد. تالار ضیافت یک نقاشی دیواری جدید دریافت کرد که احتمالاً می توانست بر اساس امتیاز امپراتور برای اصول روحانی که در آن زمان اجرا می شد، اجرا شود. دژ گوتیک. بخشی از ساختمان جدید تخریب شد، حیاط کوچک داخلی ساخته شد، یک دستشویی چند طبقه ساخته شد و ساختاری همگن به ابعاد ۲۲ × ۳۳ متر با یک راه پله جلویی ایجاد کرد. تالار مرکزی را می توان به عنوان پیشرو ساختمان کاخ گوتیک با سیستم راهروی مرکزی آن تعبیر کرد. در قرن ۱۵ دژ اصلی هوهنسالزبورگ تقریباً به طور انحصاری گسترش یافت و برج های تفنگی با قابلیت شلیک ساخته شدند و بنابراین اولین برج های واقعی در دژ که فقط در پاسخ به سلاح های گرم جدید ساخته شدند. تحت رهبری لئونهارد فون کوچاخ، یکی از معاصران امپراتور ماکسیمیلیان، ارتقاء به نماد قدرتمند قدرت حاکمیتی در حدود سال ۱۵۰۰ انجام شد. در آن زمان، این اسقف اعظم دژ را به یک کاخ مسکونی مدرن و مستحکم گسترش داد. نکته برجسته هنری ساخت چندین اتاق شاهزاده ب
ود که به لطف سنگ تراشی، کنده کاری و اجاق به خوبی حفظ شده، یک اثر اصلی هنر گوتیک اروپایی را نشان می دهد. دژ در دوره های رنسانس و باروک. در اوایل هفدهم در قرن نوزدهم اروپا توسط جنگ سی ساله بین اتحادیه پروتستان و اتحادیه کاتولیک از هم پاشید. در سال های ۱۶۳۲، ۱۶۴۶ و ۱۶۴۸ حتی انتخاب کننده باواریا با خزانه خود به دژ هوهنسالزبورگ گریخت. اسقف اعظم پاریس فون لودرون (۱۶۱۹–۱۶۵۴) توانست با ارتقاء گسترده سنگرهای خود از سالزبورگ در برابر حملات محافظت کند. از سال ۱۶۲۰، کل شهر قدیمی توسط استحکامات و سنگرهای جدید قوی احاطه شده بود که کل مونچسبرگ و فستونگسبرگ را شامل می شد. کار پرهزینه سنگرسازی توسط استاد سازنده سانتینو سولاری رهبری شد. از سال ۱۶۳۳ تا ۱۶۴۵ این دژ همچنین تقویت دیوارهای حلقه قرون وسطایی انجام شد. تمام سنگرهای چوبی که هنوز وجود دارند و تقریباً تمام سقف های برج بلند و سقف بلند هوهر استاک برداشته شد. در عوض، سنگرهای جدید مستحکمی در جنوب غربی، غرب و شرق ساخته شد که دیوارهای بزرگی به تپه دژ اطراف می رسید. پله های زیرزمینی متصل به چندین بندر سالی. این دروازه با تبدیل دروازه شهردار، اولین طاق حصار، دو دروازه و گربه بسی
ار پیشرفته بالای پیترزفریدوف تقویت شد. برای قرار دادن پارک توپخانه به طور قابل توجهی تقویت شده، زرادخانه بزرگ بین دروازه های راس و شلودر گسترش یافت، در زیرزمین های دو طبقه هوهر استاک (امروزه موزه ماریونت) به صخره شکسته شد و در سال ۱۶۴۴ اولین سالن بسیار مرتفع شلیک شد. گذرگاه توسط یک نیم طبقه تقسیم می شد. برای اسکان سربازان، اتاقک های جدید خدمه در نزدیکی Reißzug ایجاد شد و سلول های زندان در برج افقی ساخته شد. در زمان ماکس گاندولف فون کوئنبورگ (۱۶۶۸–۱۶۸۷) کوئنبورگ باستی بزرگ در سال ۱۶۸۱ به دلیل سقوط احتمالی زوینگر شمالی، اما مهمتر از همه به دلیل خطر پیشروی ارتش ترکیه (محاصره وین در ۱۶۸۳) ساخته شد. در کنار، سنگر به ارتفاع بیش از ۳۰ متر آن با یک سرریز کوچک با کازمیت های بیشتر همراه است. فرانتس آنتون فون هاراخ (۱۷۰۹–۱۷۲۷) ناهارخوری را ساخت و گذرگاه مارها از جمله برج شهردار را بازسازی کرد. در نتیجه، تنها اقدامات جزئی مانند تعمیرات و دیوارهای حائل کوچک و محکم تر انجام شد. پس از سال ۱۷۸۹ موجودی زرادخانه منحل شد. از پادگان اتریش تا آهنربای گردشگری. در قرن هجدهم اسقف اعظم سالزبورگ، که تا آن زمان مستقل بود، به طور فزایند
ه ای به سیاست اتحاد اروپا و جنگ های ائتلافی آن کشیده شد. عرضه تسلیحات ذخیره شده در تسلیحات چشمگیر بود، فقط تعداد کمی در سالزبورگ باقی مانده بود. یکی از قدیمی ترین آنها، یک تیرکمان قرون وسطایی واقع در زیر Roßpforte، تنها در قرن ۱۹ مورد استفاده قرار گرفت. در قرن نوزدهم به صاحبان دژ کروزنشتاین فروخته شد. پس از روند نامطلوب نبرد هوهنلیندن، شاهزاده اسقف اعظم کولوردو مجبور شد از نیروهای پیشروی که بعداً در والز جنگیدند فرار کند. سالزبورگ در سال ۱۸۰۳ سکولاریزه شد (قسمت اعظم از حکومت سکولار جدا شد) و در سال ۱۸۰۵ به سلطنت اتریش ملحق شد. در اوایل سال ۱۸۵۱، اهمیت هنری زیاد اتاق های شاهزاده گوتیک شناخته شد و آنها به طور گسترده بازسازی شدند. در سال ۱۸۶۱، امپراتور فرانتس یوزف اول شخصیت دژ را لغو کرد و چندین زرادخانه و انبار قدیمی پس از آن تخریب شد. Hoher Stock تا سال ۱۸۸۳ یک پادگان ("Hohe-Stock-Barracks") باقی ماند. ساختمان های بیرونی تا سال ۱۹۱۸ به عنوان یک فروشگاه لباس و زندان مورد استفاده قرار می گرفتند و هنگ راینر از سال ۱۹۱۲ تا ۱۹۱۴ در اینجا مستقر بود) با افزایش گردشگری، راه آهن دژ در سال ۱۸۹۱ ساخته شد و خانه یوهان مای
کل هایدن به یک ایستگاه دره تبدیل شد. ترمیم کار شاخ "گاو نر سالزبورگ" دنبال شد، که قبلاً در سال ۱۷۵۳ توسط یوهان روچوس اگداچر تجدید شده بود. پس از جنگ های جهانی و ده سال اشغال، این دژ توانست دوباره خود را به عنوان نمادی از شهر در میان جریان رو به رشد گردشگران قرار دهد. رویدادهای فرهنگی متعدد، مانند آکادمی تابستانی نقاشان معرفی شده توسط اسکار کوکوشکا، جشنواره قرون وسطی و بازار ظهور، موزه ها و مجموعه های مختلف و همچنین کنسرت های معروف در تالار طلایی تضمین می کنند که دیوارهای قدیمی احیا می شوند و بازسازی در حال انجام است. کار تأمین مالی می شود، به طوری که دژ هوهنسالزبورگ می تواند پس از ۱۱۰۰ سال از عمر خود به آینده ای مثبت نگاه کند. از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶، اقدامات بازسازی گسترده ای انجام شد که در آن یک شرکت از همسایه باواریا با تجربه در حفظ آثار نیز مشارکت داشت. در مجموع، از نظر تاریخی و ساختاری می توان به خوبی نشان داد که دژ هوهنسالزبورگ در قرون وسطی بالا با یک دژ اشرافی «معمولی» از نظر اندازه و اهمیت مطابقت نداشت، بلکه دارای ویژگی فرامنطقه ای بود. یک استحکامات «شاهزاده» و ساختمان باشکوه اقامتگاهی از همان ابتدا. شواه
د اولیه مربوط به هنرمندانی است که در ساختمان های مقدس آموزش دیده اند، که در رشته های معماری، سنگ تراشی، گچ کاری و نقاشی خود نقطهٔ بالایی از توسعه قدرت قرون وسطایی را بر روی ساختمان های سکولار ایجاد کردند که می توانست با دژهای بزرگ امپراتوری رقابت کند. در سپتامبر ۲۰۱۷، انفجارهای کوچکتری برای یک دوره شش هفته ای برنامه ریزی شده آغاز شد تا دو مخزن یا حوضچه آب آتش نشانی در صخره دژ ایجاد شود. آخرین آتش سوزی در دژ در سال ۱۸۴۰ بود، اما به دلیل سخت بودن تأمین آب اطفاء، تدارکاتی را برای آتش سوزی بزرگ احتمالی بدون نیاز به استفاده از منبع آب آشامیدنی فراهم شد. پس از طوفان در اکتبر ۲۰۱۸ که به شدت به سقف های اسلحه خانه و انبار غله آسیب رساند، این سقف ها بین ژوئیه و نوامبر ۲۰۱۹ تجدید شدند. خرپا سقف با ضایعات چوبی تاریخی تقویت شد و در مجموع حدود ۸۰۰۰۰ زونا اترنیت و پنج تن ورق مس گذاشته شد. استفاده امروزی. هوهنسالزبورگ به لطف شرایط و موقعیت خوبش، توجه بسیاری را به خود جلب کرده است. استحکامات بیرونی را می توان بدون راهنما بازدید کرد. یک تور با راهنما با راهنماهای صوتی برای بخش داخلی تور (مجله نمک، اتاق شکنجه، برج کششی، نبردها،
گاو نر سالزبورگ) در دسترس است. فضای داخلی طبقه بالا (اتاق های شاهزاده، موزه ها) به تنهایی بازدید می شود. از ژوئیه ۲۰۰۹ یک «گشت با راهنمای ویژه» به زبان آلمانی و انگلیسی در طول ماه های تابستان وجود دارد که باید به طور جداگانه پرداخت شود و در طی آن کارکنان دژ مبدل بازدیدکنندگان را به قدم زدن در قرن شانزدهم می برند. قرن منجر می شود. اتاق هایی که در غیر این صورت بسته هستند، مانند Pfisterei (نانوایی قدیمی)، انبار شراب، Kuenburgbastei یا سرریز چهار گوش فقط در چنین تورهای ویژه قابل بازدید هستند. ورود به فضای باز برای ساکنان در ایالت فدرال سالزبورگ رایگان است. علاوه بر تورها، کنسرت های منظمی برگزار می شود و از کلیسا نیز استفاده می شود، به عنوان مثال برای عروسی های کلیسا یا در چند تعطیلات انتخاب شده. موزه ماریونت "سالزبورگ" با فهرست تاریخی تئاتر ماریونت سالزبورگ و همچنین موزه کوک نیز در این دژ قرار دارد. هنگ پیاده نظام Archduke Rainer Regiment No. 59. همچنین دوره هایی در آکادمی بین المللی تابستانی سالزبورگ برای هنرهای زیبا وجود دارد. چشم انداز. برج های دژ منظره چشمگیری از حوضه سالزبورگ و به ویژه کوه ها و رشته کوه های
اطراف زیر را ارائه می دهند.
انتخابات سراسری کاستاریکا () در ۶ فوریه ۲۰۲۲ برای انتخاب رئیس جمهور، دو معاون رئیس جمهور و همه ۵۷ نماینده مجلس قانونگذاری برگزار گردید. از آنجایی که هیچ یک از نامزدهای ریاست جمهوری حداقل ۴۰ درصد آرا را به دست نیاوردند، قرار است دور دوم این انتخابات که در ۳ آوریل ۲۰۲۲ برای دو نامزدی که بیشترین آرا را به دست آورده اند، بین خوزه ماریا فیگورس و رودریگو چاوز روبلز برگزار گردید و نهایتاً رودریگو چاوز روبلس به پیروزی رسید و به عنوان پهل و نهمین رئیس جمهور این کشور انتخاب شد. نظام انتخاباتی. رئیس جمهور کاستاریکا با استفاده از نظام اصلاح شده دو مرحله ای انتخاب می شود که در آن نامزد بایستی حداقل ۴۰ درصد آرا را برای پیروزی در دور اول کسب کند. اگر هیچ نامزدی در دور اول برنده نشود، دور دوم بین دو نامزدی که بیشترین تعداد آرا را دارند برگزار می شود. ۵۷ عضو مجلس قانونگذاری با استفاده از لیست بسته و نمایندگی تناسبی انتخاب می شوند. این انتخابات از طریق رای گیری گسترده از هفت حوزه انتخابیه باقیمانده برگزار می شود. از ۵۷ کرسی بین چهار تا ۱۹ کرسی بر اساس هفت استان کشور انتخاب می شوند، فهرست های احزاب باید به تناوب بین نامزدهای مر
د و زن جایگزین شود و احزاب نیز باید سه یا چهار فهرست از هفت فهرست منطقه ای خود را به رهبری یک نامزد زن اختصاص داده باشند. تاریخچه. در انتخابات قبلی، دور دوم انتخابات برگزار شد، زیرا هیچ یک از احزاب سیاسی ۴۰ درصد آرا را به دست نیاوردند. این تنها سومین بار در تاریخ بود که دور دوم برگزار می شد. دو نامزدی که بیشترین حمایت را داشتند عبارت بودند از معاون وقت، روزنامه نگار، واعظ، و خواننده موسیقی مسیحی، فابریسیو آلوارادو مونوز از حزب محافظه کار احیای ملی، و وزیر سابق کار، روزنامه نگار و نویسنده، کارلوس آلوارادو کوسادا از حزب حاکم کنش شهروندان. . این انتخابات با مسائل اجتماعی و مذهبی مشخص شد که شامل موضوعاتی مانند ازدواج همجنس گرایان، دولت سکولار و آموزش جنسی می شد. کارلوس آلوارادو در دور دوم با اختلاف زیادی برنده شد. قانون اساسی کاستاریکا رئیس جمهور فعلی جمهوری را از خدمت در دوره های متوالی منع می کند، و باعث می شود رئیس جمهور فعلی، کارلوس آلوارادو، واجد شرایط نامزدی در سال ۲۰۲۲ نباشد. علاوه بر این، وزرای دولت و مدیران یا مدیران مؤسسات مستقل باید دوازده ماه قبل از تاریخ انتخابات استعفا دهند. اگر بخواهند برای ریاست ج
مهوری یا معاونت ریاست جمهوری نامزد شوند، انتخابات برگزار می شود. نامزدها. نامزدهای ریاست جمهوری. دادگاه عالی انتخابات بیست و پنج حزب و نامزدهای معرفی شده آنها را برای ریاست جمهوری تأیید کرد، روند انتشار آرا در دسامبر ۲۰۲۱ با نامزدهای جدول زیر آغاز شد.
پنج مرد از ادو یک فیلم جیدایگکی به کارگردانی ایتو دایسوکه است که در سال ۱۹۵۱ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به ایچیکاوا اوتائمون و ایسوزو یامادا اشاره کرد. خلاصه داستان. در طول قرن هفدهم، گروه های هاتاموتو، سامورایی های دست نشانده شوگونات توکوگاوا، در پایتخت جدید ادو ویرانی ایجاد می کردند. مخالف آنها بانزویی چوبی بود که تنها هدفش نجات ادو از هاتاموتو بود؛ زیرا رفتار خشونت آمیز آنها تهدیدی جهت متلاشی کردن ساختار جامعه محسوب می شد.
«هر دقیقه یک احمق به دنیا می آید» عبارتی است که به فینیاس تیلور بارنوم، یک شومن آمریکایی در اواسط قرن نوزدهم منتسب است، اگرچه هیچ مدرکی وجود ندارد که او واقعاً این عبارت را گفته باشد. این عبارت در ابتدا در میان قماربازان و فریبکاران استفاده می شد. انتساب به بارنوم. آرتور اچ ساکسون، زندگی نامه نویس بارنوم، سعی کرد زمانی را که بارنوم این عبارت را به زبان آورده بود، ردیابی کند، اما نتوانست آن را تأیید کند. به گفته ساکسون، «هیچ گزارش معاصری در مورد آن وجود ندارد، یا حتی هیچ پیشنهادی مبنی بر اینکه کلمه «احمق» در زمان او به معنای تحقیرآمیز استفاده می شد، وجود ندارد. بارنوم آن گونه نبود که حامیانش را تحقیر کند.» برخی منابع ادعا می کنند که این عبارت به احتمال زیاد از فریبکار معروف جوزف ("جو یقه کاغذی") بسیمر است، و منابع دیگر می گویند که در واقع توسط دیوید هانوم با اشاره به نقش بارنوم در حقه غول کاردیف بیان شده است. هانوم غول «اصلی» را به نمایش می گذاشت و از بارنوم به دلیل نمایش یک نسخه و ادعای اصلی بودن آن شکایت کرد. شکایتی که البته موفق نبود. مردم دسته دسته برای دیدن نمایش بارنوم پول پرداخت می کردند، حتی پس از اینک
ه تقلبی بودن هر دوی آنها ثابت شد. یک رقیب سیرک بارنوم، آدام فوروپا ، در یک مصاحبه روزنامه در تلاش برای بی اعتبار کردن او، این نقل قول را به بارنوم نسبت داد. منبع دیگری، مایکل کاسیوس مک دونالد ، مالک سالنِ شیکاگو در اواخر دهه ۱۸۶۰ را به عنوان مبتکر این سخن گفت. طبق کتاب "Gem of the Prairie: Chicago Underworld" (1940) نوشته هربرت آسبری ، مک دونالد در حال تجهیز قمارخانه خود معروف به "فروشگاه" بود که شریک زندگی او نسبت به تعداد زیاد چرخ رولت و میزهای فارو که در حال نصب بودند و توانایی آنها برای جذب مشتری نگرانی کرد. ظاهراً مک دونالد می گوید: "نگران نباش، هر دقیقه یک احمق به دنیا می آید." تاریخچه. در ابتدا این عبارت در میان قماربازان رواج داشت. در رمان "چهل و دومین موازی" اثر جان دوس پاسوس، این نقل قول به مارک تواین نسبت داده شده است.
فرحان جاسم محمد (؛ زادهٔ ۱۹۵۷) کشتی گیر اهل عراق است. او به نمایندگی از کشورش در رقابت های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ شرکت کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده است.
ادوارد میچوت (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پاری سن ژرمن اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال France national under-16 football team، زیر ۱۷ سال فرانسه، و زیر ۱۹ سال فرانسه بازی کرده است.
ژاوی سیمونز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل هلند است که در تاتنهام هاتسپر در لیگ جزیره بازی میکند سیمونز در تیم ملی فوتبال زیر ۱۷ سال هلند، زیر ۱۸ سال هلند، و زیر ۱۹ سال هلند و همچنین در جام جهانی۲۰۲۲ بازی کرده است. او محصول آکادمی بارسلونا می باشد.
رینیلدو ایسنارد مانداوا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل موزامبیک است که در پست مدافع کناری برای تیم ساندرلند بازی می کند. وی همچنین در تیم ملی فوتبال موزامبیک بازی کرده است.
بنجامین آندره (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل فرانسه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آژاکسیو، باشگاه فوتبال رن، و باشگاه فوتبال لیل اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال فرانسه بازی کرده است.
عونی کنعان (زادهٔ حدود ۱۹۲۸) ورزشکار بسکتبالیست اهل عراق است. او در مسابقات مردان بازی های المپیک تابستانی ۱۹۴۸ حضور داشت.
غول کاردیف یکی از معروفترین حقه ها در تاریخ آمریکا است. ارتفاع آن و ظاهراً شبیه «مردی متحجر» بود که در ۱۶ اکتبر ۱۸۶۹، توسط کارگران حفر چاه در کاردیف، نیویورک کشف شد. این مجسمه و یک کپی دیگری که توسط فینیاس تیلور بارنوم ساخته شده بود، هنوز در حال نمایش هستند. نسخه اصلی در حال حاضر در موزه کشاورزان در کوپرستون، نیویورک به نمایش گذاشته شده است. ساختن و کشف. این غول ساخته یک تنباکوفروش نیویورکی به نام جورج هال بود. او ملحد بود و پس از بحثی در مورد کتاب مقدس تصمیم به ساختن این غول گرفت. در کتاب مقدس در سفر پیدایش ۶:۴ به موجودات غول پیکری که زمانی روی زمین ساکن اشاره شده است. هال در ابتدا چند نفر را استخدام کرد تا برایش یک بلوک سنگی از معدن سنگ گچ در فورت دوج، آیووا به طول استخراج کنند. او به آنها گفته بود که این سنگ را برای بنای یادبود آبراهام لینکلن در نیویورک نیاز دارد. سپس او این بلوک سنگی را به شیکاگو فرستاد و در آنجا یک سنگ تراش آلمانی را استخدام کرد تا آن را شبیه یک مرد بتراشد و او را به مخفی کاری سوگند یاد داد. آنها با کمک اسید و لکه گذاری کاری کردند که تا این غول قدیمی و فرسوده به نظر برسد. در نوامبر ۱۹۸۶،
هال غول را با راه آهن به مزرعه پسر عمویش، ویلیام نیول، منتقل کرد. تا آن زمان، او برای این جعل خرج کرده بود. نزدیک به یک سال بعد، نیوول دو نفر را به ظاهر برای حفر چاه استخدام می کند و آنها در ۱۶ اکتبر ۱۸۶۹ غول را پیدا می کنند. یکی از این مردان فریاد می زد: "یک سرخپوست پیر اینجا دفن شده است!" نمایش غول. نیوول بر فراز غول چادری برپا می کند از مردمی که خواهان دیدن غول بودند نفری دریافت می کند. او دو روز بعد قیمت را دو برابر می کند. این بار مردم بیشتری برای دیدن غول هجوم می آورند. در نهایت، هال سهم خود را به به یک سندیکای پنج نفره می فروشد و آنها هم غول را برای نمایش به نیویورک منتقل می کنند. غول چنان جمعیتی را جذب کرد که فینیاس تیلور بارنوم ۵۰۰۰۰ دلار برای خریدن غول پیشنهاد می کند. وقتی سندیکا این پیشنهاد را رد می کند، او یک نمونه ای جعلی و دقیقاً مشابه از مجسمه می سازد و اعلام می دارد که غول اصل این است و غول کاردیف جعلی است. این امر باعث می شود که سندیکا از بارنوم شکایت کند. در ۱۰ دسامبر ۱۸۶۹، هال همه داستان را برای خبرنگاران افشا می کند، و در ۲ فوریه ۱۸۷۰، هر دو غول به عنوان جعل در دادگاه معرفی می شوند. قاضی
همچنین حکم می دهد که نمی توان از بارنوم به دلیل جعلی خواندن یک غول جعلی شکایت کرد.
بارتولینا سیسا (؛ ۱۷۵۰ – ) یک زن آیمارایی و قهرمان بومی بود که شورش های متعددی را علیه امپراتوری اسپانیا در چارکاس، که در آن زمان بخشی از نایب الملک نشین پرو و بولیوی کنونی بود، رهبری کرد. او در کنار همسرش، رهبر سرخ پوستان بومی توپاک کاتاری، در سازماندهی اردوگاه های نظامی بومی ها که لاپاز را به محاصره درآورده بودند، شرکت داشت. بارتولینا عاقبت مورد خیانت قرار گرفت و به مقامات اسپانیایی تحویل داده شد که آنها نیز بعداً او را اعدام کردند. زندگی نامه. بارتولینا سیسا در حدود سال ۱۷۵۰ در جامعه بومی کاراکوتو، روستایی در رئال اودینسیا چارکاس در نایب الملک نشین پرو به دنیا آمد. پدر و مادرش خوزه سیسا و جوزفا وارگاس بودند. او هنوز کودک خردسالی بود که خانواده اش به سیکا سیکا نقل مکان کردند. محاصره لاپاز. بارتولینا سیسا، همسرش و دیگر رهبران بومی مانند خوزه گابریل کوندورکانکی، که بعدها به عنوان توپاک آماروی دوم معروف شد، و برادران داماسیو و توماس کاتاری در جهت هدف ایدئال خود، که توانمند ساختن بومیان بود، به هم پیوستند. آنها موفق شدند حدود ۱۵۰۰۰۰ بومی، عمدتاً کچوا و آیمارا را حول آرمان خود جمع کنند. در ۱۳ مارس ۱۷۸۱ سیسا و تو
پاک کاتاری شهر لاپاز، پایتخت آن زمان چارکاس و مقر استعمار رئال اودینسیا، را با نیرویی متشکل از ۲۰۰۰۰ نفر محاصره کردند و بعداً ۸۰۰۰۰ نفر دیگر به آنها ملحق شدند. این شهر در دره ای محصور با دسترسی محدود واقع شده است و محاصره توانست تمام رفت و آمدها به شهر را به طور کامل مسدود کند. در این مدت، سیسا در همه گذرگاه های کوهستانی که به شهر منتهی می شد اردوگاه های نظامی برپا کرد و به عنوان فرماندهی اصلی نیروهای بومی عمل می کرد. در ۲۱ مه، یک نیروی نظامی اسپانیایی تلاش کرد تا محاصره را عقب زده و سیسا را دستگیر کند، اما موفق نشد. کاتاری و سیسا اردوگاهی را در ال آلتو برپا کردند و ارتش آنها به مدت ۱۸۴ روز، از مارس تا ژوئن و از اوت تا اکتبر، محاصره را حفظ کرد. سیسا یکی از فرماندهان محاصره بود و پس از دستگیری کاتاری در آوریل نقش مهمی را ایفا کرد. دستگیری و اعدام. پس از تقریباً ۱۹۰ روز، سرانجام محاصره، با ورود نیروهای تقویتی اسپانیایی که از لیما، لاپلاتا و بوئنوس آیرس آمدند، شکسته شد. نیروهای اسپانیایی از دیگر جوامع بومی که مخالف کاتاری بودند کمک دریافت کردند و این در نهایت به دستگیری او انجامید. آنها در سپتامبر ۱۷۸۲ به دار آو
یخته شدند.
اوا دل واکیا بولز (Eva del Vakia Bowles) (زادهٔ ۱۸۷۵ – درگذشتهٔ ۱۹۴۳)، معلم آمریکایی و بنیان گذار انجمن مسیحی زنان جوان در نیویورک بود. وقتی او در انجمن مسیحی زنان جوان مجزای نیویورک در هارلم فعالیت خود را آغاز کرد، نخستین زن سیاه پوستی بود که دبیرکل سازمان بوده است. بولز به مدت هجده سال شعبه های انجمن مسیحی زنان جوان را سازمان دهی می کرد و خدمات این انجمن را به نفع اعضای جامعه توسعه می داد. رئیس جمهور فقید، تئودور روزولت، از او به دلیل فعالیت هایش در انجمن مسیحی زنان جوان مجزای نیویورک طی جنگ جهانی اول، تقدیر نمود. اوایل زندگی. اوا دل واکیا بولز در ۲۴ ژانویه ۱۸۷۵ در آلبانی، اوهایو چشم به جهان گشود. او فرزند مری جین (نی پورتر) و جان هاوکزبولز بود. پدرش اولین مدیر سیاه پوست مدرسه در ماریتا، اوهایو بود و بعدها به عنوان یکی از نخستین کارمندان سیاه پوست پست خانهٔ راه آهن در اوهایو فعالیت کرد. پدربزرگ پدری او، جان راندولف بولز، کشیش باپتیست بود و به عنوان روحانی پنجاه وپنجمین هنگ پیاده نظام ماساچوست در جنگ داخلی آمریکا خدمت می کرد. بولز پس از تحصیل در مدارس عمومی در آلبانی برای تکمیل تحصیلات به کالج کسب وکار بلیس
در کلمبوس رفت و در همان زمان در کلاس های تابستانی دانشگاه ایالتی اوهایو شرکت کرد. حرفه. بولز حرفهٔ خود را به عنوان استاد در چند کالج مربوط به سیاه پوستان آغاز کرد: مدرسهٔ عادی چندلر در لکسینگتون، کنتاکی، کالج سنت آگوستین در رالی، کارولینای شمالی و مدرسه سنت پل در لارنس ویل، ویرجینیا. در سال ۱۹۰۵، هنگامی که او به تدریس در ویرجینیا مشغول بود، ادی ویتز هانتون که همسرش ویلیام دبیر انجمن مسیحی مردان جوان در هارلم بود، به بولز نزدیک شد. هانتون او را برای رهبری پروژهٔ خواهری در انجمن مسیحی زنان جوان نیویورک استخدام کرد تا نیازهای زنان جوان را پیگیری کند. وقتی بولز در آن سال در آنجا مشغول به فعالیت شد، نخستین زن سیاه پوستی بود، که به عنوان دبیر انجمن مسیحی زنان جوان تا آن روزگار در ایالات متحده استخدام شده بود. در سال ۱۹۰۸، او در رشتهٔ مددکاری اجتماعی در دانشگاه کلمبیا در دانشکدهٔ بشردوستی تحصیل نمود. بولز پس از گذراندن دورهٔ تحصیلات خود میان سال های ۱۹۰۸ تا ۱۹۱۲، به عنوان مددکار اجتماعی در خیریه های مرتبط کلمبوس، اوهایو فعالیت کرد. در سال ۱۹۱۳، او به نیویورک بازگشت تا به عنوان دبیر هیئت ملی کمیتهٔ فرعی انجمن مسیحی ز
نان جوان مربوط به کار رنگین پوستان فعالیت کند. بولز مسئولیت افزایش خدمات به زنان سیاه پوست را برعهده گرفت. با وجود تفکیک شعبه ها، او پیشنهاد داد که هر شهر فقط یک انجمن مسیحی زنان جوان داشته باشد، زیرا معمولاً شعبه های سفیدپوستان امکانات و بودجهٔ بهتری داشتند. بولز شعبه های سیاه پوستان را وابسته به مدیریت زنان سفیدپوست و آنان را از بسیاری امکانات محروم کرد. بولز معتقد بود که این ساختار به زنان هر دو نژاد فرصت می دهد تا در کنار هم فعالیت کنند. انجمن مسیحی زنان جوان در جنگ جهانی اول بودجه ای برای گسترش بیشتر خدمات در جوامع سیاه پوست و مراکز مشاغل صنعتی دایر و همچنین تجهیزات صنایع شیمیایی فراهم کرد. آن ها همچنین پانزده غذاخوری افتتاح کردند و تسهیلاتی برای سرگرمی سربازان و خانواده-های شان تدارک دیدند. فرایند استخدامی بولز چنان موفقیت آمیز بود که او تعداد کارکنان سیاه پوست را از یک نفر به بیش از شصت نفر رساند. رئیس جمهور فقید، تئودور روزولت، به دلیل تلاش های بولز از بودجهٔ جایزهٔ نوبل خود، ۴۰۰۰ دلار و امکان سکونت به وی اعطا کرد. بولز همچنان هیئت ملی را در تنگنا قرار داد تا نمایندگی های بیشتری در سطوح محلی و ملی به