Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه پیدا کرد. لغت نامه مریام-وبستر به زبان انگلیسی، استفاده قدیمی از کلمه لیبترین را با شرح معنی آن به عنوان «حامی دکترین اراده آزاد» تصدیق می کند. این لغت نامه همچنین تعریف می کند که «لیبرترین به کسی گفته می شود که اصول آزادی فردی را در تفکر و عمل بپذیرد». اصطلاح شناسی. "لیبرترینیسم راست" به عنوان یک اصطلاح توسط برخی از تحلیل گران سیاسی، استادان دانشگاه و اعضای رسانه ها، به ویژه در ایالات متحده، به کار رفت تا فلسفه لیبرترین را که حمایت از سرمایه داری بازار آزاد و حق مطلق بر مالکیت، علاوه بر حمایت از دولت محدود و مالکیت خودی است، توصیف نماید. لیبرترینیسم راست در مقابل دیدگاه های جناح چپ قرار می گیرد که از دیدگاه های اولی حمایت نمی کنند. در اکثر نقاط جهان، این موضع سیاسی خاص بیشتر به عنوان لیبرالیسم کلاسیک، لیبرالیسم اقتصادی و نئولیبرالیسم شناخته می شود. این دیدگاه عمدتاً با سیاست جناح راست که حمایت از بازارهای آزاد و مالکیت خصوصی کالاهای سرمایه ای است، مرتبط می باشد. علاوه بر این، معمولاً با ایدئولوژی های مشابهی مانند سوسیال دموکراسی و لیبرالیسم اجتماعی که عموماً از اشکال بدیل سرمایه داری مانند اقتصادهای مختلط،
سرمایه داری دولتی و سرمایه داری رفاهی حمایت می کنند، در تقابل است. «پیتر والنتاین» می نویسد، لیبرترینیسم که به عنوان مالکیت خودی تعریف می شود، یک دکترین جناح راست در زمینه طیف سیاسی چپ و راست نیست، چون تمایل دارد در مسائل اجتماعی، جناح چپ باشد و با قوانینی مخالفت کند که روابط جنسی توافقی را محدود کرده، مصرف مواد مخدر توسط افراد بالغ و همچنین قوانینی که دیدگاه ها یا مناسک مذهبی و خدمت اجباری در ارتش را تحمیل می کنند، مخالف است. او لیبرترینیسم راست را به عنوان اخذ منابع طبیعی بدون مالک «که ممکن توسط اولین کسی که آن ها را کشف می کند، کار خود را در آن آغاز می کند، یا صرفاً ادعا می کند. بدون رضایت دیگران یا با پرداخت یا بدون پرداخت آن ها را تصاحب می کند» تعریف می نماید. او این را با لیبرترینیسم چپ مقایسه می کند که در آن چنین «منابع طبیعی تصاحب نشده به صورت برابر به همه افراد تعلق دارد». به طور مشابه «شارلوت» و «لاورنس بیکر» بر این باورند که لیبرترینیسم بیشتر به موضع سیاسی اشاره دارد، چون منابع طبیعی اساساً فاقد مالکیت هستند و ممکن است توسط احزاب خصوصی بدون رضایت یا به خاطر دیگران تصاحب شوند. فلسفه. لیبرترینیسم را
ست در اواسط قرن بیستم در ایالات متحده از آثار نویسندگان لیبرال اروپایی مانند جان لاک، فردریش هایک و لودویگ فن میزس توسعه یافت و امروزه معروف ترین مفهوم لیبرترینیسم در ایالات متحده آمریکا است. معمولاً از آن به عنوان ادامه یا رادیکال سازی لیبرالیسم کلاسیک یاد می شود. مهم ترین فیلسوفان اولیه لیبرترین راست، لیبرترین های مدرن آمریکایی مانند رابرت نوزیک و موری روتبارد بودند.
یوبولوس یا اوبولئوس () (به یونانی باستان: Εὐβουλεύς یا Εὐβουλεύς) در دین یونان باستان و اساطیر یونانی به معنای «مشاور خوب» یا «عاقل در نصیحت»، خدایی است که عمدتاً از کتیبه های سنگ نبشته های مذهبی مرتبط با آیین های رازآمیز شناخته می شود. نام او چندین بار در متون معروف به "الواح طلایی اورفیک" (Orphic Gold Tablets) آمده است و به شکل های مختلفی از جمله اوبولوس (Euboulos) و اوبولئوس (Eubouleos) نوشته شده است. ممکن است نام اوبولئوس یکی از القاب خدای اصلی آیین اورفیک، به نام "دیونیسوس" یا "زاگرئوس" باشد، یا مربوط به "زئوس" در ارتباط با مراسم "الوزیس" (Eleusinian Mysteries) باشد. پژوهشگران قرن بیستم و اوایل قرن بیست و یکم بر این باورند که اوبولئوس را می توان به عنوان یک «خدای اصلی» در مراسم رمزآلود مورد مطالعه قرار داد، زیرا نقش برجسته ای در سندها و نوشته های آن دوره دارد. او در تصاویر هنری اغلب به عنوان یک حامل مشعل تصویر شده است، که نشان می دهد نقش او هدایت کردن دوبارهٔ جان ها از دنیای زیرین به سوی زندگی دوباره بوده است. نسب شناسی و هویت. متون ادبی تنها شواهد محدودی از اسطوره شناسی مربوط به اوبولئوس ارائه می دهند.
نامی از او در "سرودهای هومری" به میان نیامده است. تفاوت های موجود در شجره نامه ها و همراهی نام او با خدایان دیگر، این احتمال را مطرح می کند که شاید تمام منابعی که از شکلی از نام «اوبولئوس» استفاده کرده اند، در واقع به یک شخصیت واحد اشاره می کنند. دیودور سیسیلی می گوید که اوبولئوس پسر دِمِتر و پدر کارمه (Karme)، بوده است؛ بنابراین پدرعمو یا پدربزرگ بریتومارتیس (Britomartis) محسوب می شود. یکی از الواح طلایی اورفیک، او را پسر زئوس معرفی می کند و یکی از متون اورفیک نیز چنین از او یاد می کند. هسیخیوس (فرهنگ نویس) اوبولئوس را با پلوتون (Plouton) یعنی همان خدای دنیای زیرین یونانی، یعنی هادِس، یکی می داند؛ همچنین در سرودهای اورفیک، به پلوتون لقب «اوبولوس» داده شده است، اما در سایر منابع و زمینه ها این دو شخصیت از یکدیگر متمایز شناخته می شوند.
فرقه های اسرارآمیز یونانی-رومی () فرقه های دینی در جهان یونانی رومی بودند که برای آغازکنندگان فرقه، مراسم پاگشایی ویژه ای برگزار می شد. مشخصه اصلی این فرقه ها رازداری مرتبط با خصوصیات مناسک تشرف به دین و انجام مناسک است. این فرقه ها شامل مناسک تشرف به دین پیچیده ای بودند که به نام «اسرار» نیز شناخته می شد. مشهورترین ادیان اسرارآمیز دوران باستان یونانی-رومی اسرار الوزینیا بودند که قدمت قابل توجهی داشتند و به پیش از اعصار تاریک یونان تعلق داشتند. فرقه های اسرارآمیز در اواخر دوران باستان متأخر شکوفا شد. آنچه از اسرار قدیمی تر یونانی باقی مانده است، به عنوان بازتاب برخی جنبه های باستانی مذهب رایج دین نیاهندواروپایی، با تشابهات در دین مردمان هندوایرانی شناخته شده است. مکاتب اسرارآمیز دوران باستان یونانی-رومی شامل اسرار الوزیس، اسرار دیونیسوسی، و آیین اورفئوسی است. برخی از بسیاری از الوهیت هایی که رومی ها اسماً از فرهنگ های دیگر اقتباس کردند، در اسرار نیز پرستش شدند. به عنوان مثال، ایزیس مصری، میترا در اسرار میترائیسم، سابازیوس تراکی/فریگی، و سیبل. تعریف و ریشه شناسی. فرقه اسرارآمیز یک گروه مذهبی بسته بود که اعتقاد
ها و مناسک خود را مخفی نگه می داشتند و علاقه ای به اشتراک گذاری اطلاعات با افراد غیرمعتقد نداشتند. فرقه های اسرارآمیز، نگرش های شخصی و فردگرایانه تری نسبت به مرگ و زندگی پس از مرگ داشتند. بیشتر آنها بر اساس داستان های مقدس (hieroi logoi) بودند که اغلب شامل بازآفرینی آیینی اسطوره مرگ-تولد مجدد یک الوهیت خاص بود. فرقه های اسرارآمیز علاوه بر وعده زندگی بهتر پس از مرگ، پیوندهای اجتماعی را در میان شرکت کنندگان تقویت می کردند که (mystai) نام داشت. ادیان اسرارآمیز یکی از سه نوع دین هلنیستی را تشکیل می دادند، دو نوع دیگر فرقه امپراتوری یا ادیان قومی خاص یک ملت یا دولت و فلسفه هلنیستیها. مانند فلسفه نوافلاطونی هستند. اسرار به جای رقابت با دین مدنی مکمل هستند. یک فرد به راحتی می توانست مناسک دین دولتی را رعایت کند، و همچنین در یک یا چند راز مبتدی باشد و در عین حال به یک مکتب فلسفی خاص نیز پایبند باشد. بسیاری از جنبه های دین عمومی مانند قربانی کردن، غذای آیینی، و تطهیر آیینی در درون راز تکرار می شد، اما با این شرط که در مخفی کاری انجام شود و به مجموعه ای از آغازگران محدود شود. مدارس اسرارآمیز جایگاهی را برای حفظ آیین ها
ی مذهبی باستانی ارائه می کردند، که مخصوصاً در زمان امپراتوری روم متاخر مورد تقاضا بود، زیرا آیین های مذهبی از نظم های اجتماعی و سیاسی تثبیت شده به جای کار بر ضد آنها حمایت می کردند. به عنوان مثال، چندین رشته اولیه یهودیت و مسیحیت در تقابل با چنین شرایطی ظاهر شدند، در حالی که فرقه های اسرارآمیز، به دلیل ماهیت خود، در خدمت تقویت وضعیت موجود بودند. کلمه انگلیسی «رمز» mystery در ابتدا به صورت جمع یونانی "Mystêria" ظاهر شد و به لاتین «mysterium» که اصطلاح انگلیسی از آن سرچشمه می گیرد و توسعه می یابد. ریشه شناسی کلمه یونانی "mystêrion" کاملاً روشن نیست، اگرچه محققان به طور سنتی تصور می کنند که از یونانی "myo" به معنای «بستن» (که عمدتاً به بستن چشم ها اشاره دارد، از این رو است که اعضا چشمان خود را می بندد و وارد اسرار می شود). برخی از محققان هیتی معتقدند که اصطلاح یونانی از فعل هیتی "munnae"، «پنهان کردن» یا «به دور از دید بودن» گرفته شده است. عقاید مشترک. بسیاری از ادیان، که به عنوان ادیان اسرار شناخته می شوند، از هر نظر شبیه هم نبودند. آنها دامنه وسیعی را پوشش دادند، و تنوع زیادی در شخصیت و دیدگاه نشان می دادند، ا
ما این اسرار دارای شباهت های اساسی بسیاری بودند. اعضای فرقه های اسرارآمیز لزوماً وجود خدایان دیگر را انکار نمی کردند اما با ورود به فرقه، آنها عهد می کردند که انرژی خود را به احترام یک خدای خاص و بالاتر از دیگر خدایان اختصاص دهند. فرقه های اسرارآمیز. ادیان اسرارآمیز اولیه. ادیان اسرارآمیز از مراسم قبیله ای که توسط مردمان بدوی در بسیاری از نقاط جهان انجام می شد، سرچشمه گرفتند. در حالی که در این جوامع قبیله ای تقریباً همه اعضای طایفه یا روستا پاگشایی شده بودند، اما ورود به فرقه در یونان به یک موضوع انتخاب شخصی تبدیل شد. هگل از نظام اعتقادی مصریان به عنوان «مذهب اسرارآمیز» یا با ترجمه ای دیگر، «مذهب معمایی» یاد می کند. او با این نامگذاری قصد دارد بر ماهیت پنهان بسیاری از ادیان مصر تأکید کند. ادیان اسرارآمیز هلنیستی. هنگامی که اسکندر مقدونی پادشاهی های آسیایی را تا شرق رود سند فتح کرد، جهان یونان به شدت گسترش یافت. با این حال، افکار مذهبی در خود یونان و بخش غربی امپراتوری، اسکندریه بسیار آهسته تغییر کرد. تحول های مهم در آیین های اسرارآمیز در طول عصر هلنیستی ابتدا در شرق یونان اتفاق افتاد، جایی که عناصری از ادیان
یونانی و شرقی در هم آمیختند. تغییرات در دین اجتناب ناپذیر بود و برخی از تأثیرات سنت های شرقی بر یونانیان ناگزیر بود. اما این روند کند بود و تنها چند قرن بعد آشکار شد. ادیان اسرارآمیز در سه قرن اول پس از میلاد در امپراتوری روم به اوج محبوبیت خود رسیدند. با این حال، منشأ آنها به قرون اولیه تاریخ یونان بازمی گردد. بیشتر آیین های اسرارآمیز روم از اصل یونانی گرفته شده اند. اسرار مشهور. اسرار الوزیس. اولین و مشهورترین اسرار اسرار الوزیس بود. همه یونانی زبانان، از جمله زنان و بردگان، واجد شرایط پاگشایی و ورود به فرقه بودند. قبول بردگان در یک فرقه در دنیای یونان بسیار غیرعادی بود. در مذهب یونانی، به طور کلی، تمایزات اجتماعی است. یک دسته از افرادی که از ورود به فرقه کنار گذاشته می شدند، به جز غیر یونانی زبانان، قاتلان بودند. الوزیس در قرن چهارم قبل از میلاد به اوج اهمیت خود رسید و هنوز در زمان تسلط رومیان بر یونان نیز مهم بود. در واقع، اعتبار آن به حدی بود که چندین امپراتور روم از جمله هادریان و مارکوس اورلیوس را در میان آغازگران خود به شمار می آورد. این فرقه ادعا می کرد که پیروان آن از جاودانگی بهشتی لذت خواهند برد،
در حالی که کسانی که خارج از فرقه بودند در تاریکی هادس فرو خواهند رفت. مراسم پاگشایی در یک ساختمان بدون پنجره به نام تلستریون یا محل شروع، که در حداکثر اندازه خود، حدود ۳۰۰۰ نفر را در خود جای می داد، انجام می شد. آنچه در داخل انجام می شد یک راز کامل است. در واقع، این آداب به حدی مخفی بود که دولت آتن برای هر کسی که آن را فاش می کرد، مجازات اعدام تعیین می کرد. شاعر یونانی آیسخلوس (۵۲۵–۵۲۴ (پیش از میلاد) به این اتهام محاکمه شد. هیچ مدرکی وجود ندارد که نشان دهد زمانی که کسی شروع به کار کرد، از او خواسته شد که از هر قانون زندگی ویژه ای پیروی کند. تا آنجا که می توان گفت، اسرار الوزیس، مانند همه ادیان اسرارآمیز دیگر، بر اساس دلایل صرفاً آیینی، نوید سعادت ابدی را می دادند. اسرار دیونیسوسی. فرقه دیگر پیروان اسرار دیونیسوسی بود. خدای شراب، دیونیسوس هادس را به مثابه محل عذابی معرفی می کرد که تنها آغازگران این فرقه می توانستند از آن فرار کنند. در این فرقه بر طبق سنت های باستانی، پرسفونه بشریت را به دلیل مرگ پسرش دیونیسوس مجازات کرد. جنبش اورفیک (که به خاطر ارتباطش با قهرمان اورفئوس نامیده می شود، که به هادس رفت و به زمین
بازگشت) روایت های واضحی از قضاوت، مجازات منتشر کرد. به پیروان آموزش داده شد که زندگی بر روی چرخه تولد و مرگ مکرر خود نوعی جهنم است. لوح های طلایی که در گورهای یونان و جنوب ایتالیا دفن شده اند پیدا شده اند که قدمت آن به قرن چهارم قبل از میلاد می رسد. گزارشی ارفیک از جغرافیای جهان ماوراء ارائه می دهد و به متوفی هشدار می دهد که از آب فراموشی دوری کند و رمزهای عبوری را که فرد را به همراهی با سعادت می پذیرد، بخواند. تغییری در این موضوع نشان می دهد که تمام بشریت به دلیل ارتباط آن با مرگ پسر پرسفونه، خدای دیونیسوس، محکوم به مجازات در جهان اموات است. دیونیسوس توسط خدایان خشن به نام تایتان ها تکه تکه شده و خورده شده بود. زئوس تیتان ها را با رعد و برق سوزاند و بشریت از بقایای دود شده آنها برخاست. پس از آن پرسفونه هر انسانی را مسئول از دست دادن پسرش دانست. تنها چیزی که می توانست فرد را از بدبختی پس از مرگ نجات دهد این بود که شخص در اسرار مورد حمایت دیونیسوس (که پس از نابودی او توسط تایتان ها دوباره متولد شده بود) پاگشایی کند. اسرار دیونیسوسی به ویژه جالب است زیرا آنها به آغازگران دانش خاصی از جغرافیای عالم اموات می دادن
د: آنها به افراد آغازگر یاد می دادند که پس از رفتن به زیر کدام مسیر را دنبال کنند و از کدام مسیر اجتناب کنند. و همچنین کدام آب های جهنمی برای نوشیدن سالم است و کدام باعث فراموشی می شد. فراموشی خطرناک بود زیرا آغازگران باید به خاطر داشته باشند که در مقابل برخی از خدایان یا نگهبانان عالم اموات که در مورد آنها قضاوت می کنند، اعلام کنند که آنها پاک هستند و دیونیسوس آنها را از هرگونه نیاز به کفاره مرگ خود به دست تیتان ها رها کرده است. یادآوری چیزهایی که مبتدیان در زمان زنده بودن یادگرفته بودند بر روی گذرنامه برای مردگان یا لوح های طلای کوچکی که با آنها دفن شده بود، حک شده بود. ایزدبانو سیبل. سیبل در ابتدا به عنوان الهه مادر بزرگ در آناتولی، (ترکیه امروزی) بود. سیبل در آناتولی الههٔ باروری و مراقب جهان بود. ایزدبانو سیبل، که برای کمک به روم برای شکست کارتاژ در دومین جنگ پونی، مورد پرستش واقع شده بود، به همراه همسرش اسطورهٔ یونانی آتیس و کاهن خواجه به نام گالیوس وارد روم شدند. نسخهٔ رومی سیبل نیز همچنان یک الههٔ باروری بود اما همچنین محافظی در برابر بیماری و خشونت جنگ نیز بود. علیرغم موقعیت مفروض او به عنوان ایزدبان
وی تروآ، کاهنی از بالاترین رده های روم برای نظارت بر این فرقه و جشنواره های او انتخاب شد. این فرقه ممکن است بیش از حد «خارجی» در نظر گرفته شد و روم نتوانست به آن اعتماد کند، بنابر این عضویت در آن برای بردگان ممنوع شد. تفاوت اصلی سیبل با مذهب دولتی در روم باستان این بود که پیروان خود را از طریق جاودانگی نجات می داد. ریشه پیوندهای او با جاودانگی در شخصیت همسر او آتیس نهفته است. در داستان اسطوره ای آتیس و سیبل، این زوج دیوانه وار عاشق یکدیگر شدند اما به زودی آتیس جوان به سیبل خیانت کرد. الهه خشمگین شد و دیوانگی همه جانبه را به او القا کرد. آتیس در جنون خود را اخته کرد تا کفاره خیانتش را پس بدهد و بر اثر جراحاتش درگذشت. آتیس سپس به عنوان اولین کاهن در خدمت سیبل دوباره متولد شد. از آن زمان به بعد، کاهنان سیبل اغلب خواجه بودند و به عنوان گالیوس شناخته می شدند. در یک فرایند در مناسک تشرف به دین کاهنان اختگی خود را انجام می دادند. اعتقاد بر این بود که آنها باروری خود را به صورت فیزیکی و نمادین به الهه سیبل می دهند. خوداختگی برای رومی ها از هر طبقه ای غیرقانونی بود. بعداً، شهروندان می توانستند برای قربانی یک قوچ، به ع
نوان جایگزینی برای اخته سازی خود به دستیار راهب بپردازند. نوکیشان فرقه سیبل معمولاً بسیار مرفه و نسبتاً نادر بودند. آنها شامل امپراتور ژولیان می شدند. نوکیشان آیین آتیس تعدادشان بیشتر و کمتر ثروتمند بودند و به عنوان دستیار کاهن شهروندی در جشنواره های «عجیب» خدایان خود عمل می کردند، که برخی از آنها شامل خودزنی های عمومی و خونین گالی می شد. میترائیسم. میترا خدای باستانی، ریشه در فرهنگ هندی و ایرانی داشت اما نسخهٔ یونانی-رومی از این خدا به نام میثراس، به تدریج هویتی جدا از میترا پیدا کرد. میثراس علاوه بر اینکه خدای ناجی بود، به عنوان خدای خورشید نیز پرستش می شد. میترائیسم نزد معاصران خود به عنوان «اسرار ایرانی» شناخته می شد و خود میترا به عنوان «خدای ایرانی» نامیده می شد. شکی وجود ندارد که در آغاز میترائیسم رومی از میترای ایرانی الهام گرفته است، اما این به این گونه نیست که بگوییم این دین ایرانی اولیه از طریق دین زرتشتی تا میترائیسم رومی ادامه داشته است. آیین میترائیسم یکی از برجسته ترین آیین ها، محبوب ترین دین در بین سربازان رومی و بزرگ ترین رقیب مسیحیت در قرون اولیه کلیسا بود. میترا هم برای سرباز پیاده و هم برا
ی افسران درجه بندی خود جذابیت داشت زیرا مردانی که در جنگ با مرگ روبرو شدند، مطمئن می شدند که آیین های میترا آنها را با خیال راحت به زندگی پس از مرگ رهنمون خواهد کرد. آیین میترائیسم دوگانه گرایی مانی را با فرقه های اسرارآمیز یونانی-رومی در هم آمیخت و به پیوند محکمی بین پرستش خورشید (که برای یکتاپرستان آن زمان جذاب بود) و انزجار رایج زمانه از حس های دنیوی تبدیل شد. آیین میترائیسم مانند مسیحیت مقدسات خود را داشت اما زندگی میترا جذابیت کمتری نسبت به زندگی عیسی داشت و زنان حق پیوستن به آیین میترا را نداشتند. ایزیس. ایزیس، مانند سیبل، مدت ها قبل از رسیدن به روم، یک الهه باستانی، همسر و خواهر خدای اوزیریس بود. در دین مصر، ایزیس محافظ زنان و ازدواج، زایمان، فرزندان تازه متولد شده و باروری محصول بود؛ بنابراین، شباهت های آشکاری با الهه سیبل دارد. فرقه های مصری تحت حکومت امپراتور رومی تیبریوس ممنوع شد، اما جانشین او، امپراتور کالیگولا، فعالانه آنها را تشویق کرد که منجر به رواج فزاینده ایزیس در بین زنان و مقامات عالی رتبه شد. در روم باستان، ایزیس به عنوان حیات بخش، شفادهنده و محافظ، به ویژه از طرف خانواده ها پرستش می شد.
او قدرت زندگی و مرگ را داشت و می توانست پیروانش را به همان شیوه ای که شوهرش را از مرگ نجات داد، زنده کند. فتح مصر توسط اسکندر مقدونی عصر جدیدی را برای این فرقه گشود. بطلمیوس یکم سوتر (۲۸۳–۳۶۷ پیش از میلاد)، بنیان گذار دودمان بطلمیوسی در مصر، در تلاش برای یافتن فرقه ای مذهبی که هم رعایای مصری و هم هلنی را متحد کند، فرقه ایزیس را به گونه ای که در جامعه یونانی-رومی معرفی شد، ایجاد کرد. در اسطوره ایزیس، شوهر و برادر او اوزیریس توسط برادر دیگرش کشته و اعضای بدنش در سراسر مصر پراکنده می شود. ایزیس که نمی تواند مرگ او را بپذیرد با جمع آوری و پیوستن کردن جسد او به صورت نمادین، شوهرش را از مرگ ابدی نجات می دهد. برای یونانیان باستان، ایزیس به ویژه جذاب بود، زیرا پانتئون خودشان شامل الهه ای نبود که هم زمان همه این ویژگی ها را داشته باشد: یک درمانگر، یک ارتباط دهنده، یک محافظ، یک شخصیت باروری، یک مادر، و کسی که وعده زندگی پس از مرگ را می داد. فرقه ایزیس به لطف بطلمیوس تا حدی یونانی شد که ذهن رومی می توانست آن را درک کند و با این حال هنوز آنقدر خارجی بود که عجیب و غریب و بیگانه باشد. هنگامی که کاهنی از آیین ایزیس یک زن ب
یگناه رومی را اغوا کرد، امپراتور روم تیبریوس (۴۲ پیش از میلاد – ۳۷ پس از میلاد) دستور داد معبدهای ایزیس ویران شود و کاهنان آن را اعدام کنند. اما امپراتور بعدی یک بار دیگر این فرقه را مجاز کرد. اورفیسم (دین). اگرچه تخمین زمان شروع دین اورفیسم دشوار است، اما در قرن پنجم قبل از میلاد در منطقه وسیعی گسترش یافت. در آن زمان، معلمان دینی به سراسر یونان سفر می کردند تا اعضای جدید را پاگشایی کنند. اورفیسم که با اعتقاد به جاودانگی روح و تناسخ مشخص می شود، زندگی پر از زهد و تفکر را ترویج می کند. طبق گزارش ها، مذهب اورفیک بر اساس آموزه ها و سرودهای اورفئوس بود. این نوازنده افسانه ای بیشتر از اسطوره «اورفئوس و اوریدیس» شناخته می شود، جایی که او برای بازپس گیری همسرش به دنیای اموات سفر می کند. با این حال، اورفئوس نقش برجسته تری در اسطوره های دین اورفیک دارد. در این صورت او به عنوان پیامبری معرفی می شود که اسرار عالم اموات را دیده و حقایق آخرت را برای بشریت آشکار کرده است. مهم ترین خدای اورفیسم خدای دیونیزوس است که از او به عنوان «زاگرئوس» نیز یاد می شود. آیین های اورفیک معمولاً شامل بازسازی مرگ و تولد دوباره خدای شراب بود.
پیروان این جنبش بر این باور بودند که روح آنها جنبه ای از خدا را در خود دارد که باید از اشکال فیزیکی آنها «رهایی» یابد. برخلاف اسرار دیونوسی، نقش دیونیزوس در ارفیسم کاهش بازداری ها نبود، بلکه متوقف کردن ترس از مرگ بدنی بود. مکتب فیثاغوری. عقاید اورفیک ها اساس مکتب فیثاغوری بود که از قرن ششم قبل از میلاد در جنوب ایتالیا شکوفا شد. فیثاغورث ساموسی نه تنها یک ریاضی دان یونان باستان، بلکه فیلسوف و بنیان گذار یک دین اسرارآمیز نیز بوده است. قدمت فرقه فیثاغورث به قرن ششم قبل از میلاد برمی گردد. طبق گزارش ها، حقایقی را در مورد معنای متافیزیکی اعداد و نجات روح انسان آشکار کرد. درست مانند هر فرقه اسرارآمیزی، فیثاغورث حقایق خود را فقط برای کسانی که آغاز شده بودند آشکار می کرد. اعضای آن مراسم پاکسازی را انجام می دادند که شامل پاکی جنسی و رژیم گیاهخواری سخت می شد. هدف نهایی رسیدن به تجسم های بالاتر بود، به این معنی که فیثاغورثی ها به مفهوم تناسخ اعتقاد داشتند. این مکتب فکری در قرن اول پیش از میلاد احیا شد و این بار پرستش فیثاغورث را نیز دربر گرفت. در ارتباط با قضاوت بعد از مرگ. دنیای مرگان یونان به عنوان یک مکان نامناسب تع
ریف شده بود، اگرچه رویکرد به آن اغلب شامل سفر بر روی آب می شد. رودخانه های این قلمرو در ادیسه هومر (۷۵۰–۷۰۰ قبل از میلاد) ذکر شده است و شعر هومر هادس را به عنوان یک «تاریکی تیره» معرفی می کند. قرن ها بعد، آریستوفان (تولد ۴۴۸ پیش از میلاد)، نمایشنامه نویس یونانی، تصویر بیشتری از هادس ارائه کرد و خطاکاران را توصیف کرد که در گل و سرگین دراز کشیده بودند. برخی از افراد در مواجهه با فکر وجودی تیره و تار در عالم اموات به دنبال بهبود وضعیت خود بودند. احتمال این وجود داشت که رفتار فضیلت آمیز کافی نباشد و تصور می شد که یکی از راه های دستیابی به زندگی پس از مرگ شادتر از طریق پاگشایی در فرقه های اسرارآمیز مرتبط با اورفئوس و دیونیسوس باشد. برخلاف جشن ها و قربانی های عمومی، که معمولاً در سطح اجتماعی یا مدنی سازماندهی می شدند، آیین های فرقه های اسرارآمیز به طور خصوصی برای افراد یا گروه های کوچک انجام می شد. راهبان خودخوانده تجربه های دگرگون کننده ای را به پیروان ارائه می کردند که اعتقاد به جریان دین اصلی نمی توانست آن را فراهم کند. در اواخر دوره باستانی ، سنت های یونانی شروع به انشعاب بیشتر مسیرها در زندگی پس از مرگ کردند.
از قرن ششم قبل از میلاد به بعد، آنها به این باور رسیدند که کسانی که در برخی از مناسک مخفی پاگشایی شده بودند، می توانند انتظار وجودی پربرکت تر در آخرت داشته باشند، وجودی پربرکت تر از کسانی که پاگشایی نشده بودند. دقیقاً معلوم نیست منظور آنها از «برکت» چیست. این حالتی از وجود است که هرگز به روشنی توصیف نمی شود. برخلاف باورهای اولیه یونانی، اواخر دوره باستانی شاهد توسعه نظامی بود که در آن افراد عادی ممکن بود انتظار دریافت پاداش یا مجازات پس از مرگ را داشته باشند. این مفهوم در دوره کلاسیک نسبتاً گسترده بود. در بیشتر موارد، گفته می شد که سرنوشت فرد به رفتار او در زمان زنده بودن بستگی دارد. با توجه به این ایده، آمادگی برای مرگ نباید چیزی بیش از رفتار خوب نیاز داشته باشد. اما تعداد کمی از مردم زندگی با فضیلت کامل داشتند، و بنابراین بیشتر آنها نگران آنچه در انتظارشان بود باقی ماندند. شاید به همین دلیل، در آغاز دوره باستانی متاخر، این ایده رواج پیدا کرد که می توان از اثرات پس از مرگ رفتار بد فرار کرد و حتی با وارد شدن به یک یا چند فرقه به اصطلاح اسرارآمیز در حالی که هنوز زنده است، سعادت پس از مرگ را تضمین می کرد. افراد
شروع کننده می توانند انتظار داشته باشند که زندگی پس از مرگ را در یک چمنزار یا مکان های دلپذیر دیگر با خوردن، نوشیدن و رقصیدن سپری کنند. افراد غیر آغازگر، هر چند رفتارشان در طول زندگی مثال زدنی باشد، برای همیشه در منجلاب غوطه ور می شوند. یکی از جذاب ترین منابع اطلاعاتی در مورد اسرار، الواح به اصطلاح ارفیک هستند. اینها که توسط محققان مدرن به نام اورفئوس شاعر اسطوره ای نامگذاری شده اند، کتیبه های یونانی هستند که بر روی ورقه های نازک طلا نوشته شده اند. آنها در گورها سپرده می شدند و معمولاً متن کوتاهی را در خود دارند که وضعیت متوفی را اعلام می کند و راهنمایی برای سفر او به دنیای زیرین ارائه می دهد. اگرچه این لوح ها در منطقه وسیعی یافت شده اند - در سیسیل و جنوب ایتالیا، شمال یونان، پلوپونز و کرت - آنها بسیار نادر هستند. احتمالاً صاحبان آنها تعداد معدودی منتخب بودند که از عقایدی پیروی می کردند که برای معاصرانشان باطنی و التقاطی به نظر می رسید. الواح حکاکی شده برای کسانی که به فرقه های اسرارآمیز راه یافته بودند تضمین می کند. این متون روح فرد درگذشته را هنگام ورود به دنیای زیرین هدایت می کنند. برخی از متون به شکل دیا
لوگ هستند، در حالی که به نظر می رسد برخی دیگر به نمایندگی از فرد مرده صحبت می کنند. محتوای آنها متفاوت است، اما تعدادی از عبارات و مضامین تکرار می شوند. مکان های دیدنی که باید در دنیای زیرین جستجو کرد، اغلب ذکر می شوند. مسیری از سمت چپ یا راست خانه هادس می گذرد و فرد باید مراقب باشد تا مسیر صحیح را طی کند. مسیر به چشمه ای منتهی می شود که اغلب با درخت سرو درخشان مشخص می شود، اما معمولاً باید از این کار اجتناب شود. مرده اگرچه تشنه است، اما راه را باید تا «دریاچه خاطره» ادامه دهد. او ممکن است مجبور شود در برابر نگهبانان ناشناس یا در برخی موارد الهه دنیای زیرین، پرسفونه، صحبت کند. کلماتی که باید به زبان بیاورند شامل ادعاهای پاک یودن یا منشأ الهی است. عبارات دیگر به منابعی فراتر از دانش امروزی اشاره دارد. فضای روی این لوح های گرانبها محدود بود، و بیشتر متون به جای توصیف وجود سعادت، بر سفر تمرکز می کنند. با این وجود، گهگاه اشاره هایی به تناسخ وجود دارد. فرقه های اسرارآمیز که از قرن اول بعد از میلاد در سراسر امپراتوری روم گسترش یافت، به رستاخیز روح اعتقاد داشتند، بنابراین تصور می کردند که دنیای زیرین فقط برای افرادی
است که مراسم پاگشایی اسرارآمیز را انجام نمی دهند. نقد اسرار. نقص این سیستم، همان طور که منتقدان باستانی آن قبلاً دیده بودند، این بود که پس از وارد شدن به یک فرقه اسرارآمیز، مردم می توانستند تا آخر عمر هر طور که دوست دارند رفتار کنند. فیلسوف یونانی دیوژن کلبی گفت: «بیهوده خواهد بود، اگر آژیلاوس و اپامینونداس— دو ژنرال اسپارتی که به شخصیت اشراف شناخته می شوند— پس از مرگ در منجلاب به سر ببرند، در حالی که افراد بی ارزش، صرفاً به این دلیل که در یک فرقه اسرار پاگشایی کرده اند، در جزایر مبارکه ساکن شوند.» (دیوژن لائرتی، زندگی فیلسوفان برجسته ۶٫۳۹). اگرچه چند فرقه اسرارآمیز ممکن است افراد آغازگر را ملزم به پیروی از قواعد خاصی از خلوص تشریفاتی تا پایان عمر خود کرده باشند (مثلاً پشم نپوشیدن)، به نظر نمی رسد که انتظاری وجود داشته باشد که آنها از قوانین اخلاقی پیروی می کردند. تناسخ در چند متون مرتبط با اسرار دیونیسوسی دیده می شود. جنبه های آخرت شناختی فرقه های اسرارآمیز نشان دهنده شیوهٔ جدیدی از تفکر دربارهٔ زندگی پس از مرگ است که متعاقباً بر بسیاری از نظام های مذهبی و فلسفی دیگر در دوران باستان متأخر، از جمله مسیحیت، ت
أثیر گذاشت. منسوخ شدن اسرار. امپراتور روم تئودئوس یکم در یک سری احکام که از سال ۳۹۱ بعد از میلاد آغاز شد، عبادت پاگانیسم را ممنوع کرد و دستور تخریب معابد و محراب ها را صادر کرد. در حدود سال ۳۹۶–۳۹۵، معبد الوزیس توسط ویزیگوت ها در زمان پادشاه آلاریک یکم ویران شد و هرگز بازسازی نشد. در قرن پنجم میلادی، اسرار منقرض شد.
یوبولوس (؛ – )پیش از میلاد سیاستمدار، و سخنران عمومی اهل آتن باستان بود. یوبولوس در سیاست آتن بسیار تأثیرگذار بود و به خاطر توانایی هایش در مدیریت امور مالی آتن قابل توجه بود.