Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اله آن امتناع کرد و در نتیجه درهای بانک اول برای همیشه بسته شد. با بروز مشکلات اقتصادی، فشارهای مالی و دشواری هایی که در تأمین مالی دولت فدرال در طول جنگ ۱۸۱۲ وجود داشت، کنگره و رئیس جمهور در سال ۱۸۱۶ مجوز بیست و یک ساله دیگری به بانک دوم آمریکا اعطا کردند. بانک دوم از بسیاری جهات نسخه سامان یافته و احیا شدهٔ بانک اول محسوب می شد. خانواده. چارلز، پدر نیکلاس، به واسطه تعهدش به آرمان استقلال آمریکا و همراهی با بنجامین فرانکلین در شورای عالی اجرایی پنسیلوانیا، چهره بسیار برجسته ای به شمار می رفت. عمویش، نیکلاس بیدل (۱۷۵۰–۱۷۷۸) که هم نام او بود، از قهرمانان نیروی دریایی بود که جان خود را در جنگ استقلال آمریکا از دست داد. عموی دیگرش، ادوارد بیدل، از اعضای نخستین کنگره قاره ای در سال ۱۷۷۴ بود. در سال ۱۸۱۱، بیدل با جین مارگارت کریگ (۱۷۹۳–۱۸۵۳) ازدواج کرد. این زوج صاحب شش فرزند شدند؛ چارلز جان بیدل که به خدمت ارتش آمریکا و مجلس نمایندگان این کشور درآمد. ادوراد سی. بیدل (۱۸۱۵–۱۸۷۲) که اواخر دهه ۱۸۳۰ همراه پدرش، نیکلاس، به تجارت بین المللی پنبه مشغول بود. نیکلاس برادر کوچکتری به نام توماس بیدل داشت که از کهنه سربازان ج
نگ ۱۸۱۲ بود و به سمت نماینده دولت در امور بازنشستگی و ریاست شعبه سنت لوئیس بانک دوم در ایالت میزوری منصوب شد. در اوت ۱۸۳۱، توماس با اسپنسر پتیس که از نمایندگان میزوری بود، دوئل کرد. این دوئل در بلادی آیلند، جایی در میانه رودخانه می سی سی پی ودر نزدیکی سنت لوئیس برگزار شد. از آنجاییکه توماس نزدیک بین بود، آنها از فاصله نزدیک و بسیار خطرناک حدود یک و نیم متری به یکدیگر شلیک کردند. پتیس در عرض چند ساعت از دنیا رفت ولی توماس سه روز بعد تسلیم جراحاتش شد. در واقع می توان گفت دلیل اصلی برگزاری این دوئل، انتقاد پتیس از مدیریت نیکلاس در بانک و متعاقبش دفاع توماس از برادرش بود. پس از رد و بدل کردن نامه هایی با سردبیر یک روزنامه، بیدل به دیدار پتیس در اتاق هتل محل اقامتش رفت و با او که بیمار بود شدیداً برخورد کرد. پتیس بهبود یافت و سپس توماس را به دوئل دعوت کرد. نباید توماس بیدل را با پسر عموی دومش، توماس بیدل که اهل فیلادلفیا و یکی از دلالان معروف ارز بود، اشتباه گرفت.
پادشاهی عربستان سعودی یک سلطنت مطلقه اسلامی است که در آن اسلام سنی بر اساس قوانین محکم شریعت دین دولتی رسمی است. غیر مسلمانان باید در خلوت به دین خود بپردازند و در معرض تبعیض و تبعید هستند. با این که هیچ قانونی همه شهروندان را ملزم نمی کند که مسلمان باشند، خارجی های غیرمسلمان که تلاش می کنند تابعیت عربستان سعودی را به دست آورند، باید به اسلام روی آورند. فرزندانی که از پدران مسلمان به دنیا می آیند، طبق قانون مسلمان تلقی می شوند و گرویدن از اسلام به دین دیگر ارتداد محسوب می شود و مجازات اعدام دارد. توهین به اسلام سنی نیز مجازات اعدام دارد، اما مجازات رایج تر برای آن، حبس طولانی است. بر اساس گزارش ۲۰۱۳ وزارت امور خارجه ایالات متحده در مورد آزادی مذهبی بین المللی، «هیچ گزارش تایید شده ای از اعدام برای ارتداد یا توهین به مقدسات» بین سال های ۱۹۱۳ و ۲۰۱۳ وجود نداشته است. آزادی دینی عملاً وجود ندارد. دولت آزادی دین را قانوناً به رسمیت نمی شناسد و از آن حفاظت نمی کند و در عمل این آزادی به شدت محدود شده است. به عنوان یک سیاست، دولت حق عبادت خصوصی را برای همه، از جمله غیرمسلمانانی که برای انجام اعمال مذهبی در خانه ها جم
ع می شوند، تضمین و از آن حفاظت می کند. اما در عمل به این حق احترام گذاشته نمی شود و در قانون تعریف نشده است. پلیس اسلامی سعودی () که با نام کمیته ترویج فضیلت و پیشگیری از منکر (CPVPV) یا «پلیس مذهبی» نیز شناخته می شود، ممنوعیت اعمال عمومی ادیان غیر اسلامی را اجرا می کرد، اگرچه اختیارات آن در آوریل ۲۰۱۶ به میزان قابل توجهی کاهش یافت. شریعت برای همه افراد داخل عربستان سعودی صرف نظر از مذهب اعمال می شود. وضعیت آزادی مذهبی. عربستان سعودی یک حکومت دینی اسلامی است و دولت قرآن و سنت (سنت) محمدی را قانون اساسی این کشور اعلام کرده است. آزادی مذهب غیرقانونی نیست، اما ترویج دین غیرقانونی است. اسلام دین رسمی است. طبق این قانون، فرزندانی که از پدران مسلمان به دنیا می آیند نیز مسلمان هستند، صرف نظر از کشور یا سنت مذهبی که در آن بزرگ شده اند. دولت دین ورزی عمومی ادیان دیگر را ممنوع می کند، اما عموماً به ادیان غیر اسلامی اجازه می دهد تا به طور خصوصی دین ورزی کنند. منبع اولیه قانون در عربستان سعودی مبتنی بر شریعت (حقوق اسلامی) است، به طوری که دادگاه های شرعی عمدتاً بر اساس دستورالعملی است که از قرآن و سنت گرفته شده است. علاوه
بر این، قوانین و عرف سنتی قبیله ای همچنان قابل توجه است. تنها تعطیلات ملی در عربستان سعودی دو عید است، عید فطر در پایان ماه رمضان و عید قربان در پایان مراسم حج و روز ملی عربستان. اعمال متضاد با آن، مانند جشن مولدالنبی (میلاد حضرت محمد) و زیارت مقبره مسلمانان نامدار، ممنوع است، اگرچه اجرای آن در برخی از جوامع راحت تر از سایر جوامع بود و شیعیان به صورت عمومی در برخی جوامع مجاز به برگزاری مراسم عاشورا بودند. محدودیت آزادی مذهبی. اسلام ورزیدن به طور کلی محدود به مکتبی از شاخه سنی اسلام است که توسط محمد بن عبدالوهاب، یک محقق مذهبی عرب قرن هجدهم تفسیر شده است. در خارج از عربستان سعودی، این شاخه از اسلام اغلب به عنوان " وهابیت " شناخته می شود، اصطلاحی که سعودی ها از آن استفاده نمی کنند. اعمال خلاف این تعبیر، مانند جشن میلاد محمد و زیارت مقبره مسلمانان نامدار، ممنوع است. انتشار آموزه های مسلمانان که مطابق با تفسیر رسمی پذیرفته شده اسلام نباشد ممنوع است. نویسندگان و سایر افرادی که علناً از این تفسیر انتقاد می کنند، از جمله کسانی که طرفدار تفسیر سخت گیرانه تر هستند و کسانی که طرفدار تفسیر معتدل تری نسبت به تفسیر دولت
هستند، طبق گزارش ها زندانی شده اند و با اقدامات تلافی جویانه دیگری روبرو شده اند. وزارت امور اسلامی بر ساخت و نگهداری تقریباً تمام مساجد در کشور نظارت و تأمین مالی می کند، اگرچه بیش از ۳۰ درصد از کل مساجد در عربستان سعودی توسط شخصیت های خصوصی ساخته و وقف شده است. این وزارت حقوق ائمه و سایر کسانی که در مساجد کار می کنند پرداخت می کند. یک کمیته دولتی شرایط ائمه را مشخص می کند. «پلیس مذهبی» یا "مطوعین" یک نهاد دولتی است و رئیس آن مقام وزارت دارد. این کمیته افراد مسلح و غیرمسلح را به میان مردم می فرستد تا اطمینان حاصل کند که شهروندان سعودی و مهاجران مقیم عربستان سعودی حداقل در ملاء عام از آداب اسلامی پیروی می کنند. قوانین عربستان سعودی مشروبات الکلی و محصولات گوشت خوک را در این کشور ممنوع می کند زیرا آنها را خلاف اسلام می داند. کسانی که قانون را نقض می کنند مجازات های سختی دارند. مجازات قاچاق مواد مخدر همیشه اعدام است. بر اساس قوانین عربستان، تبدیل مسلمان به دین دیگر ارتداد محسوب می شود که مجازات آن اعدام است. در مارس ۲۰۱۴، وزارت کشور عربستان سعودی با صدور فرمانی سلطنتی که تروریسم را به عنوان «فرستادن به افکار ال
حادی به هر شکل یا زیر سوال بردن مبانی دین اسلامی که این کشور بر آن استوار است» تعریف می کند همه ملحدان را تروریست نامید. غیر مسلمانان نیز از سوی عربستان سعودی به شدت از ورود به شهر مقدس مکه منع شده اند. در بزرگراه ها، افسران پلیس مذهبی ممکن است آنها را منحرف کنند یا جریمه کنند. در خود شهر، بررسی جاده ها به صورت تصادفی انجام می شود. بازدید از مدینه به عنوان غیر مسلمان توسط عربستان سعودی مجاز است. توهین به مقدسات و ارتداد. عربستان سعودی قوانین جنایی ای دارد که تغییر دین یا دست کشیدن از اسلام، که به عنوان ارتداد تعریف شده و مجازات آن اعدام است را برای مسلمانان غیرقانونی می کند. به همین دلیل، عربستان سعودی به عنوان «جهنم مرتدان» شناخته می شود، بسیاری از مسلمانان سابق به دنبال خروج یا فرار از این کشور قبل از کشف بی اعتقادی خود هستند و زندگی دوم خود را با نام مستعار در اینترنت زندگی می کنند. در ۳ سپتامبر ۱۹۹۲، صادق عبدالکریم مال الله پس از محکومیت به ارتداد و توهین به مقدسات در ملاء عام در القطیف در استان شرقی عربستان سعودی سر بریده شد. صادق ملاالله، یک مسلمان شیعه اهل عربستان سعودی، در آوریل ۱۹۸۸ دستگیر و به پرتاب
سنگ به سمت گشت پلیس متهم شد. بنا بر گزارش ها، او در اولین ماه های بازداشتش برای مدت های طولانی در سلول انفرادی نگهداری می شد و قبل از اولین حضورش در برابر قاضی در ژوئیه ۱۹۸۸ شکنجه شد. گزارش شده است که قاضی از او خواسته است که از شیعه به اسلام سنی وهابی بگرود و گفته می شد که در این صورت به او قول محکومیت سبک تری داده است. پس از امتناع وی از این کار، او را به زندان المباحیث العمه (اطلاعات عمومی) در ذمام بردند و تا آوریل ۱۹۹۰ در آنجا نگهداری شد. وی سپس به زندان المباحیث الامه در ریاض منتقل شد و تا تاریخ اعدام در آنجا ماند. اعتقاد بر این است که صادق مال لله در تلاش ها برای تضمین حقوق اقلیت مسلمان شیعه عربستان سعودی مشارکت داشته است.
پیتر رینسفورد بردی (Peter Rainsford Brady) (۴ اوت ۱۸۲۵–۲ مه ۱۹۰۲)، افسر نظامی، نقشه بردار و سیاستمدار آمریکایی بود. پس از یک دوره خدمت کوتاه در نیروی دریایی ایالات متحده، به تگزاس رنجرز یا پلیس ایالتی تگزاس پیوست و در جریان جنگ مکزیک – آمریکا و در امتداد مرزهای غربی خدمت کرد. از تگزاس به سمت غرب نقل مکان نمود و در آنجا ساکن اولیه و یک شخصیت سیاسی شد. پس زمینه. بردی در ۴ اوت ۱۸۲۵ در بخش جورج تاون واشینگتن DC در خانوادهٔ پیتر و آن (رینسفورد) تولد شد. مادرش از لندن بود. مادرش در ۲۱ سالگی با یک شهروند جورج تاون ازدواج نمود. آن ها علاوه بر پیتر دو دختر به نام های مارگارت آن و مری الن داشتند. پیتر در ۱۲ سالگی در کالج جورج تاون آموزش دید. این رویداد نباید توسط سیستم آموزشی امروزی که در آن زمان وجود نداشت، مورد قضاوت قرار گیرد. در آن زمان بین آموزش متوسطه و کالج هیچ تفاوتی وجود نداشت. «کالج» در آن زمان بیشتر یک مدرسه خصوصی پسرانه بود. کالج در برگیرنده آموزش ابتدائی و متوسطه نیز بود. چپاول دریایی. تلاش های مدرن برای بررسی خدمت نیروی دریایی وی به همین گونه سر در گم است؛ به ویژه کتاب های راهنما و سایت های تگزاس رنجر چیز
های متفاوتی ارائه می نمایند، این که بردی در سال ۱۸۴۴ از آکادمی نیروی دریایی ایالات متحده در آناپولیس مریلند فارغ شده است و پس از یک سال خدمت از نیروی دریایی استعفا نموده یا این که وی به عنوان ناوآموز خدمت کرد اما نه در آکادمی. این آکادمی در سال ۱۸۴۵ تأسیس شد. موثق ترین گزارش حاکی از این است که وی از سال ۱۸۴۴ تا سال ۱۸۴۶ ناو آموز بوده و با فارغ شدن در کلاس اول که برای همیشه از آنجا فارغ شد و به منظور جنگیدن در جنگ مکزیک – آمریکا با «تگزاس رنجرز یا پلیس ایالتی تگزاس» که در آن زمان بازوی نظامی ایالت جدید تگزاس بود، استعفا داد. یکی هم می توان قرار ذیل حدس زد. در ابتدا به عنوان دانش آموز افسران نیروی دریایی یا ناوآموزان، حرفهٔ خود را به روش عملی تر در یک کشتی بادبانی جنگی آغاز نمود. بعد از دورهٔ کارآموزی در دریا، امتحانی را سپری نمودند که در صورت کامیابی در آن امتحان، «پسد میدشیپمن» نامیده می شدند، این اصطلاحی بود در آکادمی نیروی دریایی قدیمی بر آن تأکید صورت می گرفت. بعد از گذراندن این دوره باید به درجهٔ ستوانی نائل می شدند. درجهٔ ناوبان دوم چنان چه امروز وجود دارد تا جنگ داخلی زمانیکه استفاده قبلی آن دوباره مروج
شد، ایجاد نشده بود. «پسد میدشیپمن» به نفع ناوبان دوم کنار گذاشته شد. در سال ۱۸۳۴ یک مدرسهٔ نیروی دریایی ایجاد شد اما می بایست در پناهگاه نیروی دریایی فیلادلفیا واقع میدان دریایی فیلادلفیا که با یک بیمارستان و یک خانهٔ بازنشستگان نیروی دریایی مشترک بود، قرار می گرفت. این ساختمان ظریف شباهت زیادی با اولین سالن بنکرافت داشت. اسم نامناسب پناهگاه نیروی دریایی در عوض نام رسمی آن یعنی مدرسهٔ نیروی دریایی به این مؤسسه آموزشی نصب گردید. یک شرط جدیداً اضافه شده بود که تمامی ناوآموزان باید ۸ ماه در مدرسهٔ نیروی دریایی خدمت نمایند و امتحان خود را در آنجا بگذرانند. قبل از آن اگر ناوآموزان «فعال» باشند به این معنی است که در محیط کشتی هستند. اگر از امتحان با موفقیت عبور می کردند، «گذرانده» گفته می شدند. در سال ۱۸۴۵ آکادمی جدید در آناپولیس، ناوآموزان و مربیان را از مدرسهٔ فیلادلفیا تحویل گرفت. مدت زمانی سپری شده در مدرسهٔ نیروی دریایی و سفر دریایی محاسبه شد؛ بنابراین آکادمی توانست بعد از یک سال از تأسیس ناوآموزان را فارغ دهد. یک تعداد (قابل اعتماد یا غیرقابل اعتماد) گزارش می دهند که بردی به عنوان ناوآموز در کشتی قدیمی یواس
اس لکسینگتون و بر کشتی یواس اس پلیموث در دریای مدیترانه خدمت کرد، شاید در مورد کشتی لکسینگتون احتمال کمتری وجود دارد زیرا در تمام مدتی که بردی می بایست در اکادمی/مدرسهٔ نیروی دریای می بود، این کشتی در مدیترانه بود. در مورد کشتی پلیموث بعضی شواهدی وجود دارد. کتاب تاریخچهٔ ارتش و نیروی دریایی ۱۸ آوریل ۱۸۴۴ از حرکت کشتی یواس اس پلیموث برای پیوستن به گردان های دریایی و بعد گشت زنی در دریای مدیترانه به منظور خدمت برای منافع ایالات متحده و جلوگیری از شروع مجدد دزدی دریایی در امتداد ساحل بربری، گزارش می دهد. یکی از جملهٔ ناوآموزان پیتر. پی. بردی بود، پی در این نام یک اشتباه تایپی در عوض آر است. زمانی که در سال ۱۸۴۵ آکادمی به کار آغاز نمود، این کار را با فهرستی از ناوآموزان مدرسهٔ نیروی دریایی و هر ناوآموز فعالی که برای حضور ضروری خود در مدرسه آماده بود، انجام داد. این یک برنامهٔ پنج ساله بود: سال های نخست و اخیر در آناپولیس و سه سال وسط در دریا. در ماه ژانویه سال ۱۸۴۶ این آکادمی ۳۶ دانش آموز داشت که ظاهراً در سال ۱۸۴۰ در مدرسهٔ نیروی دریایی به درس شروع نموده بودند، ۱۳ دانش آموز در سال ۱۸۴۱ و ۷ نفر منصوب شده از سال ۱
۸۴۵ و ۳۶ نفر از جملهٔ کلاس سال ۱۸۴۶ بودند. بردی در میان یکی از این ها نبود جز این که اشتباهاً حذف شده باشد. ناوآموزان از سال ۱۸۴۳ و ۱۸۴۴ به طور آشکارا غایب بودند و دلیل آن احتمالاً دور بودن آن ها از دریا بود. سایر افسران پرچم دار در نیروی دریایی بعدی که فارق التحصیل شناخته شدند، ادعا داشتند که در آن سال ها در دریا بودند. دفاتر ثبت نام ناوآموزان آکادمی نگهداری نشده بود یا حد اقل تا بعد از تنظیم مجدد در سال ۱۸۵۰ باقی نماند، ازینرو هیچ راهی برای تأیید حضور و فارغ التحصیل شدن افرادی چون بردی که نیروی دریایی را بلافاصله پس از فراغت ترک کرده بود، وجود نداشت. آمار اولیه می بایست مجدداً از سایر منابع تأیید می شد. این کاملاً مشخص نیست که بردی در آکادمی حضور یافت یا در عوض حضور استعفا داد. اگر در آکادمی حضور یافته باشد، فارغ شدنش معلوم نیست. این مستند است که بردی در کشتی پلیموث حضور داشت. کشتی پلیموث تا ماه اکتبر سال ۱۸۴۶ با گردان های دریایی بود و این که بردی در این زمان در کلاس ۱۸۴۶ بوده باشد بسیار دیر است، اگر بردی تمام وقت با کشتی پلیموث بوده باشد، سؤال برانگیز است. هرچند درست است که قایق های صید نهنگ در یک زمانی بر
ای سال ها ناپدید می شدند اما این موضوع برای کشتی های که در ایستگاه بودند، صدق نمی کند. نقل و انتقالات به کشی ها یا از کشتی ها مکرراً صورت می گرفت. آن ها همچنین باید اغلب در بندر بوده باشند، اگر اینگونه بوده باشد، برای ناوآموزان چون بردی چانس یک مرتبه سوار شدن در هر کشتی در گردان دریایی داده شده. بردی می توانست به موقع برای کلاس های سال ۱۸۴۶ یا حتی سال ۱۸۴۷ دوباره برگردد. اگر بیشتر منابع می گویند که بردی فارغ شده است، احتمالاً اطلاعات را از خود او که تا عصر عکاسی زنده بود، گرفته اند. نقشه بردار زمین های اعطایی دولت فیشر- میلر. پیتر بردی شهروند مؤدب پایتخت کشور که دارای تحصیلات عالی بود و در منطقه مدیترانه سفرهای زیادی کرده بود، در سال ۱۸۴۶ به منظور سفر به ایالت بیابابی تگزاس غربی که مملو از بومیان آمریکایی متخاصم بود، نیروی دریایی ایالات متحده و پایتخت را ترک نمود، دیگر هرگز به شرق برنگشت و در اصل هرگز به جز تگزاس، آریزونا و نیومکزیک به جای دیگری سفر نکرد. بردی هیچ دلیل شخصی برای رفتن به آنجا نداشت، دوست یا وابستگانش در آنجا نبود و نه از مردم و نوع زمین آنجا اطلاع داشت.
«از نو نوشتن ستاره ها» () یا «از نو نوشتن سرنوشت» ترانه ای با اجرای زک افران و زندایا برای فیلم "بزرگ ترین شومن" ساخته سال ۲۰۱۷ است که در ۱۷ نوامبر ۲۰۱۷ توسط آتلانتیک رکوردز در آلبوم "" منتشر شد. نسخه بازسازی شده. ۱۶ نوامبر ۲۰۱۸ این آهنگ توسط جیمز آرتور و آن-ماری بازسازی شد.
یان زوارتِن دَیک (زاده ۲۹ ژوئیه ۱۸۹۶ در روتردام – درگذشته ۱۴ سپتامبر ۱۹۷۶) یک تاجر و دیپلمات هلندی بود. او به عنوان مدیر کارخانه های فیلیپس در لیتوانی و کنسول موقت دولت هلندی در تبعید، بر اعطای ۲۳۴۵ روادید برای کوراسائو برای نجات یهودیان از هولوکاست در طول جنگ جهانی دوم نظارت داشت. در سال ۱۹۹۷، ید وشم او را به عنوان درستکار در میان ملل به رسمیت شناخت. در سال ۱۹۳۹، او به عنوان مدیر بخش تولید فیلیپس در لیتوانی انتخاب شد. هنگامی که اتحاد جماهیر شوروی لیتوانی را در سال ۱۹۴۰ تصرف کرد، برخی از هلندیان یهودی تبار در لیتوانی به یان زوارتن دیک نزدیک شدند تا روادید برای هند شرقی هلند بگیرند. با اجازه مافوق یان زوارتن دیک، یعنی ال پی یی دِ دِکِر که سفیر هلند در لتونی بود، او موافقت کرد که به آنها کمک کند. این خبر منتشر شد و یهودیانی که از لهستان تحت اشغال آلمان گریخته بودند نیز از او کمک خواستند. سفیر هلند، دِ دکر، از سوی یک متقاضی یهودی ترغیب شده بود که اظهارنامه ای در مورد روادید این متقاضی بنویسد که در آن بیان می کرد که ورود به کوراسائو و مناطق وابسته در هند غربی نیازی به ویزا ندارد، در حالی که بخش مربوط به مجوز فرما
ندار کوراسائو را که لازم است حذف کرد. در این مورد، زوارتندیک نیز از این روش پیروی کرد و در چند روز، با کمک دستیاران، بیش از ۲۰۰۰ روادید برای یهودیان به کوراسائو صادر کرد. پناهندگان همچنین به سوگیهارا چیئونه، کنسول ژاپن مراجعه کردند، که برخلاف مخالفت دولتش به آنها روادید عبوری از طریق ژاپن داد. این به بسیاری از پناهندگان فرصتی داد تا لیتوانی را از طریق راه آهن سراسری سیبری به سمت خاور دور ترک کنند. در سه هفته پس از ۱۶ ژوئیه ۱۹۴۰، زوارتن دیک ۲۳۴۵ روادید برای ورود به کوراسائو نوشت و برخی از یهودیان از آ» رونوشت های بیشتری تهیه کردند. بسیاری از کسانی که ا این طریق به آن ها کمک شد او را فقط به عنوان «آقای رادیو فیلیپس» می شناختند. هنگامی که اتحاد جماهیر شوروی لیتوانی را ضمیمه کرد، دفتر فیلیپس و سفارتخانه ها و کنسولگری های وی در کاوناس را در ۳ اوت ۱۹۴۰ تعطیل کردند. او به هلند اشغالی بازگشت تا تا زمان بازنشستگی خود در مقر فیلیپس در اَیندهوفن کار کند و در مورد این موضوع صحبتی نکرد. زوارتن دیک در سال ۱۹۷۶ در آیندهوون درگذشت.
سنساوودین (، پیش تر Festinavir) (INN)، (BMS-986001) یک داروی پژوهشی جدید است که توسط بریستول-مایرز اسکوئیب برای درمان عفونت HIV تولید شده است. در آغاز در دانشگاه ییل توسعه داده شد.
بیژن قادری (زادهٔ ۲ تیر ۱۳۲۹) آهنگساز، رهبر ارکستر و نوازندهٔ هورن اهل ایران است. او نخستین رهبر ارکستر سمفونیک تهران پس از انقلاب اسلامی می باشد. زندگی هنری. بیژن قادری در ۲۹ تیر ۱۳۲۹ در تهران متولد شد. از ۱۱ سالگی به هنرستان عالی موسیقی رفت و به یادگیری ساز هورن زیر نظر مرتضی حنانه پرداخت. از شانزده سالگی در کلاس های هارمونی ثمین باغچه بان و هوشنگ استوار شرکت کرد و در ۱۸ سالگی پس از قبولی در آزمون نوازندگی، به استخدام ارکستر سمفونیک تهران به رهبری حشمت سنجری درآمد. او در کنار فعالیت حرفه ای به عنوان نوازنده ارکستر سمفونیک، از نوجوانی به آهنگسازی، نوازندگی پیانو و تنظیم در موسیقی پاپ نیز مشغول بوده است. در دوران پس از انقلاب و با انحلال سازمان ارکستر و مهاجرت بسیاری از نوازندگان، در تابستان سال ۱۳۵۸ قادری به عنوان نخستین رهبر ارکستر سمفونیک تهران از سوی نوازندگان ارکستر برگزیده شد. وی در جایگاه رهبر ارکستر به مدت دو سال به اجرای موسیقی کلاسیک پرداخت و برخی از آثار مشهور رپرتوار موسیقی کلاسیک از جمله آداجیو سل مینور از آلبینونی، سمفونی شماره ۸ از دورژاک، گزیده ای از اپرای "سلحشور روستایی" از ماسکانی، کنسرتو ک
لارینت و کنسرتو فلوت از موتسارت را به روی صحنه برد. وی همچنین در طول دو سال فعالیت خود در ارکستر سمفونیک، آثار انقلابی آهنگسازان ایرانی از جمله همایون رحیمیان، مجید انتظامی، هوشنگ کامکار، نصیر حیدریان و سید محمد میرزمانی را اجرا کرد. قادری خود نیز به آهنگسازی، تنظیم و اجرای موسیقی مشغول بود و از جمله فعالیت های او می توان به تنظیم ارکسترال ترانهٔ «آرژانتین برای من گریه نکن» اثر اندرو لوید وبر با صدای فرهاد، سرود هنر (هر دو با اجرای ارکستر سمفونیک تهران) و سرود برپا خیز به آهنگسازی سرخیو اورتگا برای گروه کر چهارصدایی اشاره کرد. از سال ۱۳۶۰ قادری در شهر لس آنجلس زندگی می کند. وی برادرزاده ایرج قادری، تهیه کننده و کارگردان ایرانی است.
ترویج بین المللی سلفی گری و وهابیت در اسلام سنی مورد علاقه پادشاهی عربستان سعودی و سایر پادشاهی های خلیج فارس که از اواسط دهه ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ شروع شده، به جایی رسیده که ژیل کپل، دانشمند علوم سیاسی فرانسوی، آن را «جایگاه برتر قدرت در بیان جهانی اسلام» تعریف می کند. تا دهه ۱۹۹۰ که عربستان سعودی (و شورای همکاری خلیج فارس) از اخوان المسلمین جدا شد، تفاسیر نه تنها شامل اسلام "سلفیه" عربستان سعودی، بلکه اسلام اسلام گرا / احیاگر، و «ترکیبی» از این دو تفسیر را شامل می شد. نیروی محرکه ترویج این تفاسیر در جهان اسلام «بزرگترین کارزار پروپاگاندای جهانی بود که تا به حال شکل گرفته است» (به گفته آلکس الکسیف، دانشمند علوم سیاسی)، «که تلاش های تبلیغاتی شوروی در اوج جنگ سرد در برابر آن کوچک جلوه می کرد» (به گفته روزنامه نگار دیوید ای. کپلن) و از طریق صادرات نفت که پس از جنگ اکتبر ۱۹۷۳ افزایش یافت تأمین بودجه می شد. یک تخمین این است که در دوره سلطنت ملک فهد (۱۹۸۲ تا ۲۰۰۵)، بیش از ۷۵ میلیارد دلار برای گسترش اسلام وهابی هزینه شد. این پول برای تأسیس ۲۰۰ دانشکده اسلامی، ۲۱۰ مرکز اسلامی، ۱۵۰۰ مسجد و ۲۰۰۰ مدرسه برای کودکان مسلمان در کشور
های مسلمان و غیرمسلمان استفاده شد. این مدارس از نظر دیدگاه «بنیادگرا» بودند و شبکه ای را «از سودان تا شمال پاکستان» تشکیل دادند. شاه فقید همچنین مرکزی انتشاراتی را در مدینه راه اندازی کرد که تا سال ۲۰۰۰، ۱۳۸ میلیون نسخه از قرآن (متن مرکزی دینی اسلام) را در سراسر جهان توزیع کرد. همراه با میلیون ها قرآنی که به صورت رایگان توزیع شد، متون اعتقاد پیروی تفاسیر سلفی ارائه شد. در دهه ۱۹۸۰، حدود ۷۰ سفارت عربستان سعودی در سرتاسر جهان به وابستگان مذهبی مجهز شدند که وظیفه آنها ساخت مساجد جدید در کشورهایشان و متقاعد کردن مساجد موجود برای تبلیغ دعوت "سلفیه" بود. دولت عربستان تعدادی از سازمان های بین المللی را برای گسترش اسلام بنیادگرا از جمله اتحادیه جهانی مسلمانان، مجمع جهانی جوانان مسلمان، سازمان بین المللی امداد اسلامی و موسسات خیریه سلطنتی را تأمین مالی می کند. حمایت از "دعوت" (به معنای واقعی کلمه «دعوت کردن» به اسلام) - تبلیغ یا تبلیغ اسلام - برای حاکمان سعودی از «الزامات دینی» خوانده شده است که نمی توان آن را «بدون از دست دادن مشروعیت داخلی» خود به عنوان حامیان و ترویج کنندگان اسلام رها کرد. علاوه بر تفسیر سلفی از اس
لام، سایر تفاسیر سختگیرانه و محافظه کارانه از اسلام سنی که به طور مستقیم یا غیرمستقیم با کمک وجوه عربستان سعودی و کشورهای عربی حوزه خلیج فارس کمک می شود، تفاسیر سازمان های اسلام گرا مانند اخوان المسلمین و جماعت اسلامی است. در حالی که اتحادهای آنها همیشه دائمی نبوده، گفته می شود که سلفی گری و اشکالی از اسلام گرایی یک «تلاش مشترک» را تشکیل داده اند، که در یک «انزجار» شدید علیه نفوذ غرب، اعتقاد به اجرای دقیق دستورها و ممنوعیت های "شریعت"، مخالفت با اسلام شیعه و اعمال مذهبی رایج اسلامی (تکریم اولیای مسلمان)، و اعتقاد به اهمیت جهاد مسلحانه اشتراک نظر دارند. گفته می شود که این دو جنبش بعداً به ویژه در نتیجه جهاد افغانستان در دهه ۱۹۸۰ علیه اتحاد جماهیر شوروی، که منجر به آموزش و تجهیز هزاران مسلمان برای مبارزه با شوروی و متحدان افغان آنها در افغانستان در دهه ۱۹۸۰ شد «در هم آمیخته اند»، یا یک «ترکیب» را شکل داده اند. این بودجه به خاطر ترویج نوعی اسلام متعصب و نامداراگر مورد انتقاد قرار گرفته است که گفته می شود به پرورش تروریسم اسلامی کمک کرده است. منتقدان استدلال می کنند که داوطلبانی که برای جنگ در افغانستان بسیج شده
اند (مانند اسامه بن لادن) و از موفقیت خود در برابر ابرقدرت شوروی «دچار شعف» شده اند، به جهاد علیه دولت های مسلمان و غیرنظامیان در کشورهای دیگر ادامه دادند. و اینکه گروه های سنی محافظه کار مانند طالبان در افغانستان و پاکستان نه تنها به غیر مسلمانان ("کفار") بلکه به سایر مسلمانانی که آنها را مرتد می دانند، مانند شیعه ها و صوفیان حمله کرده و آنها را می کشند. از سال ۲۰۱۷، تغییرات در سیاست مذهبی عربستان سعودی باعث شده است که برخی بر این نظر باشند که «اسلام گرایان در سراسر جهان باید از این روش پیروی کنند یا در خطر سقوط در سمت نادرست راست کیشی قرار گیرند». زمینه. قبل از تحریم نفتی در سال ۱۹۷۳، مذهب در سراسر جهان اسلام «در تسلط سنت های ملی یا محلی بود که ریشه در مذهبی بودن مردم عادی داشت.» روحانیون به مکاتب مختلف "فقهی" خود (مذهب چهارگانه اهل سنت "و" شیعه جعفری) می نگریستند: به گفته ژیل کپل، سه مکتب اول به «پوریتانیسم الهام گرفته از عربستان» (مکتب حنبلی) به دلیل ویژگی فرقه ای آن با ظن بزرگ می نگریستند. اما مشروعیت این طبقه از فقهای سنتی اسلامی در دهه های ۱۹۵۰ و ۶۰ توسط قدرت دولت های ملی گرای پسااستعماری تضعیف شده بود
. در «اکثریت قریب به اتفاق» کشورهای مسلمان، موقوفات خصوصی مذهبی ("اوقاف") که قرن ها پشتیبان استقلال علما/فقیهان اسلامی بودند، به تصرف دولت درآمد و فقها به کارمندان حقوق بگیر تبدیل شدند. حاکمان ملی گرا طبیعتاً کارمندان خود (و تفاسیر کارمندانشان از اسلام) را تشویق می کردند تا به منافع کارفرمایان/حکام خود خدمت کنند، و به ناچار فقها در بین عموم مسلمانان مجری این کار دیده شدند. عربستانیهای سعودی ثروت نفتی خود را نه به عنوان یک حادثه زمین شناسی یا تاریخی، بلکه مستقیماً مرتبط با مذهب شان می دانستد - نعمتی که خداوند به آنها داده است، «تا حقانیت آنها را در جدایی آنها از سایر فرهنگ ها و مذاهب اثبات کند»، و نیز چیزی که با رفتار پرهیزگارانه «به رسمیت شناخته شود و به آن عمل شود» و بنابراین به رونق و پشتوانه سلسله «در غیر این صورت شکننده» آن «مشروعیت بخشد». حاکمان عربستان سعودی سعی داشتند با ثروت جدید خود به دنبال جایگزینی جنبش های ملی گرایانه در جهان اسلام با اسلام باشند، اسلام را «به خط مقدم صحنه بین المللی» بیاورند و اسلام را در سرتاسر جهان تحت یک مذهب واحد سلفی متحد کنند و توجه خاصی به مسلمانانی داشتند که به غرب مهاجرت
کرده بودند (یک "هدف ویژه"). به قول اسکات شین، روزنامه نگار، «وقتی امامان سعودی با پوشیدن لباس های سنتی عربی، صحبت به زبان قرآن - و چک های سخاوتمندانه به کشورهای مسلمان در آسیا یا آفریقا، یا در جوامع مسلمان در اروپا یا آمریکا می رسند. به طور خودکار دارای اعتبار بودند."
آندره آس لودویگ ییتلس (; – ) نویسنده ادبیات پزشکی، پزشک، شاعر، نویسنده، روزنامه نگار و سیاستمدار اهل کشور جمهوری چک بود. نام مستعار او «جاستوس فری» بود.
ایوان بلاتنی (؛ – ) شاعر اهل کشور چکسلواکی و عضو Skupina 42 (گروه ۴۲- انجمن هنرمندان مدرن چک) بود. او در سال ۱۹۴۸، کشور خود را ترک کرد. با این حال، زندگی را در تبعید دشوار می دانست. وی در طول زندگی بعدی خود در انگلستان، روزهایش را در بیمارستانهای مختلف روانی گذراند و از ترس پارانوئید رنج می برد و فکر می کرد که مأمورین STB ممکن است او را ربوده و به چکسلواکی بازگردانند.
لو بلاتنی (؛ – ) نویسنده، شاعر، و منتقد تئاتر اهل کشور چکسلواکی بود. زندگی. بلاتنی از یک خانواده موسیقی دان از برنو بود. او از سال ۱۹۱۵ تا ۱۹۱۸ یک سرباز در گالیسیا، در بوکووینا و آلبانی بود. پس از جنگ، تحصیلات خود را در پراگ خاتمه داد و در چسکی دراهی(راه آهن ایالتی چکسلواکی) در برنو، کارمند دولت شد. وی اندکی پس از آن ابتدا به عنوان دراماتورگ فعالیت تئاتر خود را آغاز کرد، او سعی کرد آثار جدید مهم و بومی و عجیب و غریب را روی صحنه بیاورد.