Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یده شده بودند و گوت ها برای وزاندن بیشتر دود به آرایش رومی ها، شروع به روشن کردن آتش کردند. والنس در مورد پیشنهاد صلح تجدید نظر کرده بود و آمادهٔ می شد تا ریکومر را راهی دیدار با فریتیگرن کند، این درحالی بود که دو واحد از نخبگان رومی، اسکوتاری تحت فرمان کاسیو و ساگیتاری تحت فرمان باکوریوس، بدون هیچ دستوری با گوت ها درگیر شدند. این سر آغاز نبرد آدریانوپل بود. زمانی که دو ارتش با یکدیگر تن به تن شدند، سواره نظام های گرتونگی و آلانی رسیده و نبرد را به نفع گوت ها تاب دادند. جناح چپ روم محاصره شده و از میان رفت و درگیری در تمام طول خطوط آغاز شد که به حمام خون برای نیروهای رومی تبدیل شد. آنها طوری محکم ملبس شده بودند که حتی نمی توانستند مانور داده یا دستان خود را اندکی بالا ببرند. برخی موفق شدند تا فرار کنند. سباستیانوس، ترایانوس، آکوئیتوس و سی و پنج افسر بلندپایه کشته شدند، درحالی که ریکومر، ویکتور و ساترنینوس فرار کرده بودند. دو سوم ارتش روم شرقی بر روی زمین به طور مرده دراز کشیده بودند. داستانهای پیچیده بسیاری از اینکه سرنوشت نهایی امپراتور چه شد وجود دارد. یکی ادعا می کند که او بسیار زخمی شده بوده و توسط نیروها
ی خود به یک خانهٔ مزرعی برده شده بود. گوت ها به آنها نزدیک شدند امامورد اصابت تیر قرار گرفتند و همین باعث شد تا گوت ها خانه را درحالی که امپراتور درون آن بود یکجا بسوزانند. دیگری گزارش می کند که والنس در میدان نبرد همراه با ارتش خود کشته شد. به هر حال هرآنچه رخ داده بدن او هرگز پیدا نشد. گوت ها که از پیروزی خود نیرو گرفته بودند، آدریانوپل را محاصره کردند، اما شهر ایستادگی کرد. دیوارهای آن تقویت شده بود، سنگ های بزرگی پشت سر درها گذاشته شده بود و زوبین ها و توپ های بسیاری به هنگام حمله بر سر مهاجمان بارید. گوت ها نیروهایی را از دست دادند اما نتوانستند پیشرفتی به دست آورند، سپس به نیرنگ و حیله گری روی آوردند: بدینصورت که آنها به خائنان رومی پیشنهاد کردند طوری وانمود کنند که گویی از دست گوت ها رها شده و فرار می کنند تا بدینصورت به شهر نفوذ کرده و سپس در جای جای شهر آتش به پا کنند، به محض اینکه شهروندان مشغول خاموش کردن آتش شدند گوت ها به دیوارهای محافظت نشده حمله ور شوند. سربازهای رومی در شهر مورد استقبال قرار گرفتند اما زمانیکه داستانهایی که هر یک تعریف می کردند با یکدیگر همخوانی پیدا نکرد، زندانی شده و شکنجه ش
دند؛ سپس به نیرنگ خود اعتراف کرده و گردن زده شدند. گوت ها یک حمله دیگر انجام دادند اما یکبار دیگر شکست خوردند. با این حمله پایانی، گوت ها دیگر منصرف شده و راه خود را کشیدند و رفتند. آنها به همراه چندین هون و آلان نخست به پرینتوس رفته و سپس راهی کنستانتینوپل شدند. آنها در کنستانتینوپل در نبرد کوچکی به نام نبرد کنستانتینوپل را جنگیدند که البته به کمک پادگان های عربی این جنگ مهار شد. گفته می شود زمانیکه یک سرباز لخت عرب به سوی مهاجمان حمله برآورده و سپس دشمنان را سلاخی کرده و خون یکی از دشمنان سر بریده شده را خورد، گوت ها را بسیار ترساند قرار داد. گوت های تحت تأثیر قرار گرفته از بزرگی شهر و دیوارهای بلند آن، تصمیم گرفتند تا راه خود را عقب کشیده و به غارت حومه های شهرها ادامه دهند. با مرگ والنس، امپراتوری روم شرقی ناچار بود تا بدون یک امپراتور اداره کند. مگیسترمیلیتوم شرق (فرماندهی سپاه شرق)، ژولیوس از این می ترسید که جمعیت گوتی ها در هرجایی از قلمرو امپراتوری روم شرقی، هم غیرنظامیان و هم آنهایی که در واحدهای نظامی هستند به سوی امپراتوری حرکت کنند. پس از اتفاقات آدریانوپل آنها این توانایی را داشتند که خود را با ف
ریتیگرن متحد کرده و این بحران را به استانهای بیشتری گسترش دهند. بنابرین ژولیوس، گوتی ها نزدیک مرز را با هم فریب داد و قتل عام کرد. تا سال ۳۷۹، این خبر به گوتیهای استانهای داخلی، درجاییکه قتل عام در آن صورت گرفته بود رسید و برخی شورش کردند، به ویژه در آسیای صغیر. رومی ها موفق شدند تا این شورش ها را سرکوب کنند و برخی از گوتی ها را اعم از گناهکار و بیگناه در همان جا سلاخی کردند. ۳۷۹–۳۸۲: تئودوسیوس یکم و پایان جنگ. آن بخش از جنگ های گوتیک میان سالهای ۳۷۹ و ۳۸۲ مدارک و شواهد بسیار کمی در دسترس است و گزارش ها بیشتر گمراه کننده می شوند، به ویژه در مورد ظهور تئودوسیوس یکم به عنوان امپراتور نو روم شرقی. تئودوسیوس، زاده شده در هیسپانیا، فرزند یک ارتشبد نامدار بود. او در سال ۳۷۴ در شرق بالکان علیه سرمتیان لشکرکشی کرد. تئودوسیوس پس از اینکه پدرش به دنبال مرگ امپراتور روم غربی والنتییان یکم، قربانی دسیسه دادگاه شد، ملک و دارایی های خود در اسپانیا را رها کرد. اینکه چرا او را به شرق دعوت کردند هنوز هم یک معما است. به نظر می رسد که تئودوسیوس سمت خود را به عنوان رهبر کسب کرد. ممکن است که او در اواخر سال ۳۷۸ علیه گوتی ها لشکر
کشی کرده باشد. در ۱۹ ژانویه سال ۳۷۹، تئودوسیوس به عنوان امپراتور شناخته شد. شواهد همچنان در مورد اینکه چگونه چنین چیزی رخ داد اندک اند. اینکه گراتیان خود ترفیع مقام تئودوسیوس را ابتکار کرد یا ارتش باقی مانده در شرق گراتیان را ناچار به پذیرش همکاری با با تئودوسیوس کرد روشن نیست. هرچه باشد گراتیان از تئودوسویس به عنوان هم امپراتوری خود یاد می کند اما بی درنگ برای رویارویی با آلِمانی به غرب شرق را ترک می کند. افزون بر بخشودن اداره اسقف نشینی داسیا و مقدونیه به تئودوسیوس، گراتیان پیشنهاد کمک کوچکی در مورد اینکه چگونه باید با گوتی ها برخورد کند به او می دهد. تئودوسیوس به استخدام یک ارتش نو در مقرهای خود در سالونیک اقدام می کند. کشاورزان برای ارتش فرا خوانده شدند و مزدوران بربر از آنسوی دانوب خریداری شدند. فراخوان کشاورزان با رنجش و نارضایتی های فروانی به همراه بود. برخی انگشتان خودشان را مثله می کردند، اما شمار بسیاری از آنها به کمک اربابانشان که هیچ علاقه ای به از دست دادن کارگران خود و سپردن آنها به ارتش نداشتند پنهان شده یا حتی ترک گفتند و سر به قریبان گذاشتند؛ اما تئودوسیوس با قوانین سخت بسیاری پاسخ آنهارا می
داد و کسانی را که فراریان را پنهان می کردند مجازات می کرد و به کسانی که آنها را تسلیم می کردند پاداش می داد. حتی آنهایی که خود را مثله کردند باز هم مجبور می شدند وارد ارتش روم شوند. مودارس، یکی از ژنرال های تئودوسیوس که خود یک گوتی بود، پیروزی کوچکی در برابر فریتیگرن به دست آورد. حتی پیروزی های کوچک از این دست توسط مبلغان و پروپاگاندیست های امپراتوری به شدت مورد ستایش قرار می گرفت. گزارشهایی از برگزاری جشن های پیروزی یافت شده اند که حاکی از این است که تئودوسیوس به پیروزی نیاز داشت و بایددر حال مقابله با بحران گوتیک دیده می شد. در سال ۳۸۰، گوتی ها جدا شدند. گرتونگی به ایلیریکوم رفته و استان غربی پانونیا را مورد هجوم قرار دادند. هرآنچه اتفاق افتاد دوباره مورد مناقشه است؛ آنها یا به دست ارتش گراتیان شکست خوردند، یا به طور صلح آمیز قراردادی را امضا کردند که آنها را در پانونیا اسکان داد. تروینگ ها نیز به سمت جنوب به مقدونیه و تسالی حرکت کردند. تئودوسیوس با ارتش نوین خود به رویارویی با آنها رفت اما به همراه بربرهای غیرقابل اعتماد و نیروهای تازه کارش، از میان رفت. نیروهای بربر با فریتیگرن همراه شدند و بسیاری از رومی
ها سر به قریبان گذاشتند. با این پیروزی تروینگ ها آزاد بودند تا به رومی های بومی فشار بیاورند تا به آنها باج دهند. این زمان بود که امپراتوری روم غربی در نهایت پیشنهاد کمک کرد. با پایان دادن به تهاجم پانونیا، گراتیان با تئودوسیوس در سیرمیدوم دیدار کرد و ارتشبدهای خود، آربوگاست و بائوتو را برای عقب رانی گوتی ها به تراکیه روانه کرد که موفقیت آنها تا تابستان ۳۸۱ به طول انجامید. تئودوسیس در همین حال آنجا را به سوی کنستانتینوپل ترک گفت، جایی که در آنجا اقامت داشت. پس از سالها جنگ و نبرد، دو ارتش شکست خوردهٔ روم و بن بست ادامه دار، مذاکرات برای صلح آغاز شد. صلح و پیامدهای آن. ریکومر و ساتورنینوس مذاکرات را برای رومی ها انجام دادند و سرانجام در ۳ اکتبر ۳۸۲ صلح برقرار شد. در آن زمان رهبران گوتی ها از آدریانوپل رفته بودند؛ فریتیگرن، آلاتئوس و سافارکس دیگر هیچ وقت در تاریخ عهد باستان ذکر نشدند و سرنوشت پایانی آنها نامشخص است. حدس و گمان از مرگ در جنگ تا سرنگونی به عنوان بهای صلح متغیر است. در صلح، رومی ها هیچ رهبری از گوتی ها را به رسمیت نشناخته و گوتی ها به طور اسمی در امپراتوری روم گنجانده شدند. رومی ها با آنها وارد ی
ک اتحادیهٔ نظامی تحت عنوان فوئدراتی شدند: در صورت نیاز گوتی ها به ارتش روم فراخوانده می شوند و در مواقع خاص می توانند به جای ارتش روم به طور کامل وارد عرصه نبرد شوند. چیزی که از سنت همیشگی رومی به دور بود این بود که گوتی ها در داخل امپراتوری روم و در استان های سکائستان، موسیا و احتمالاً مقدونیه صاحب زمین و اراضی شدند که تحت اختیار خودشان بوده و پراکنده نشدند. این به آنها اجازه داد تا این قوم، با قوانین داخلی و سنت های فرهنگی خود، در چارچوب یک مردم همبسته و متحد، کنار یکدیگر بمانند. برای امضا و تضمین کردن این قرارداد، تئودوسیوس جشن بزرگی را برای گوتی ها به پا کرد. تمیستیوس، سخنور و مبلغ امپراتوری روم، ضمن اذعان بر اینکه گوتی ها از نظر نظامی غیرقابل شکست بودند، صلح را به عنوان یک پیروزی برای رومیان فروخت که گوت ها را به طرف خود برده بودند و آنها را به کشاورزان و متحدان تبدیل کرده بودند. او باور داشت با گذشت زمان، گوتی های بربر همچون گالاتیایی های بربر، به رومیی هایی ثابت قدم و استوار تبدیل خواهند شد. با وجود این امیدها، جنگ گوتیک شیوهٔ برخورد امپراتوری روم با مردمان بربر هم در خارج و هم در داخل مرزهای امپراتوری
شان را تغییر داد. اکنون گوتی های تروینگ، به عنوان مردمی متحد و یکپارچه درون مرزهای روم، می توانند در مورد موقعیت خود با رومی ها مذاکره کنند، حتی اگر نیاز باشد با اعمال قدرت و به شکل ویزیگوت ها در آیند. گهگاهی می توانند به عنوان دوستان و متحدان روم رفتار کنند و گهگاهی نیز به عنوان دشمن. این تغییر در رفتار رم با بربرها غارت رم در سال ۴۱۰ را به دنبال داشت. جنگ گوتیک حتی به دین رسمی امپراتوری هم تأثیر گذاشت. با مرگ والنس در آدریانوپل که خود پیرو مکتب فکری دینی مسیحیت آریانیسمی بود، راه را برای تئودوسیوس که اعتقادنامه نیقیه را به عنوان شکل رسمی مسیحیت به کرسی بنشاند هموار شد. گوتی ها مانند سایر مردمان بربر، به آریانیسم گرویدند. منابع. منابع اولیه منابع ثانویه
سید محمد حسینی (زاده ۱۸ دی ۱۳۷۳؛ گچساران) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مدافع میانی بازی می کند.
صلیب نظامی () نشان نظامی سطح سوم (سطح دوم آن تا پیش از سال ۱۹۹۳ اهدا می شد) است، که به افسران و (از سال ۱۹۹۳ به بعد) درجه های دیگر نیروهای مسلح بریتانیا اعطا می شود و پیش تر به افسران سایر کشورهای مشترک المنافع نیز اعطا می شد. نشان صلیب نظامی به منظور به رسمیت شناختن «یک عمل یا اقدامات شجاعانه مثال زدنی در طول عملیات نظامی بر ضد دشمن در زمین» به اعضای نیروهای مسلح بریتانیا، در هر درجه ای اعطا می شود.
مدل سازی سه بعدی (به انگلیسی: 3D Modeling) فرآیند مصرف یک عربی مبتنی بر مختصات x و y پیدا کردن دایموند در ماینکرافت فیزیک از هر رو به رو یا سطح یک شیعه (بی جان یا جاودانه) به صورت سه قبلی از طریق سخت افزارهای غیر تخصصی با دستکاری ویکی پدیا، رئوس و بردار های مجموعه در یک فضای سه قلبی شبیه سازی شده است. مدل های سه بعدی (3D) یک جسم فیزیکی را با استفاده از مجموعه ای از نقاط در فضای سه بعدی نشان می دهند که توسط عناصر هندسی مختلف مانند مثلث ها، خطوط، سطوح منحنی و غیره به هم متصل می شوند. به عنوان مجموعه ای از داده ها (نقاط و سایر اطلاعات)، مدل های سه بعدی می توانند به صورت دستی، الگوریتمی (مدل سازی رَویه ای) و یا با اسکن سه بعدی ایجاد شوند. سطوح آن ها ممکن است بیشتر با نگاشت بافت تعریف شود. طرح کلی. این محصول مدل سه بعدی نام دارد. شخصی که با مدل های سه بعدی کار می کند ممکن است به عنوان یک هنرمند سه بعدی یا یک مدل ساز سه بعدی شناخته شود. یک مدل سه بعدی همچنین می تواند به عنوان یک تصویر دو بعدی از طریق فرآیندی به نام رندرینگ سه بعدی نمایش داده شود یا در شبیه سازی کامپیوتری از پدیده های فیزیکی استفاده شود. مدل های سه
بعدی ممکن است به صورت خودکار یا دستی ایجاد شوند. فرآیند مدل سازی دستی، تهیه داده های هندسی برای گرافیک های کامپیوتری سه بعدی شبیه به هنرهای پلاستیکی چون مجسمه سازی است. مدل سه بعدی را می توان با استفاده از دستگاه های چاپ سه بعدی که لایه های دوبعدی مدل را با مواد سه بعدی، لایه به لایه در یک زمان تشکیل می دهند، به صورت فیزیکی ایجاد کرد. بدون مدل سه بعدی، چاپ سه بعدی امکان پذیر نیست. نرم افزار مدل سازی سه بعدی یک گروه از نرم افزارهای گرافیک کامپیوتری سه بعدی هستند که برای تولید مدل های سه بعدی استفاده می شوند. برنامه های منحصربفرد از این گروه، مانند اسکچ آپ، برنامه های کاربردی مدل سازی نامیده می شوند. تاریخچه. مدل های سه بعدی در حال حاضر به طور گسترده در هر زمینه ای از گرافیک های سه بعدی و کَد (CAD) استفاده می شوند، اما تاریخچه آن ها به پیش تر از استفاده گسترده از گرافیک های سه بعدی در رایانه های شخصی باز می گردد. در گذشته، بسیاری از بازی های رایانه ای از تصاویر از پیش رندر شده مدل های سه بعدی به عنوان اسپرایت استفاده می کردند، قبل از اینکه رایانه ها بتوانند آن ها را در زمان واقعی ارائه دهند. بنابراین طراح می تو
اند مدل را در جهت ها و نماهای مختلف ببیند، این می تواند به طراح کمک کند تا ببیند آیا شیء همانطور که در نظر گرفته شده است در مقایسه با دید اصلی اش ایجاد شده است، یا خیر. دیدن طرح به این صورت می تواند به طراح یا شرکت کمک کند تا تغییرات یا بهبودهای مورد نیاز محصول را کشف کند. بازنمایی. تقریباً تمام مدل های سه بعدی را می توان به دو دسته تقسیم کرد: مدل سازی صُلب و پوسته می تواند اشیاء یکسانی را ایجاد کند. تفاوت بین آن ها عمدتاً تغییرات در نحوه ایجاد و ویرایش آن ها و قراردادهای استفاده در زمینه های مختلف و تفاوت در انواع شباهت میان مدل و واقعیت است. مدل های پوسته باید خمینه باشند (بدون سوراخ یا ترک در پوسته) تا به عنوان یک شی واقعیِ معنادار باشند. در مدل پوسته ای از یک مکعب، سطح پایین و بالای مکعب باید دارای ضخامت یکنواخت و بدون سوراخ یا ترک در اولین و آخرین لایه چاپ شده باشند. شبکه های چندضلعی (و به میزان کمتری سطوح تقسیم بندی شده) رایج ترین نوع بازنمایی هستند. مجموعهٔ تراز نیز یک بازنمایی مفید برای تغییر شکل سطوحی هستند که دستخوش تغییرات توپولوژیکی زیادی مانند سیالات می شوند. فرآیند تبدیل نمایش اجسام، مانند مختصا
ت نقطه وسط یک کره و یک نقطه در محیط آن به یک نمایش چندضلعی از یک کره، تسلاسیون نامیده می شود. این مرحله در رندر مبتنی بر چندضلعی استفاده می شود، جایی که اشیاء از بازنمایی های انتزاعی ("اولیه") مانند کره ها، مخروط ها و غیره، به اصطلاح "مش ها" ("meshes")، که شبکه هایی از مثلث های به هم پیوسته هستند، تجزیه می شوند. مش های مثلث ها (به جای مربع ها) محبوب هستند، زیرا ثابت شده است که شطرنجی کردن آن ها آسان است (سطح توصیف شده توسط هر مثلث مسطح است، بنابراین برآمدگی همیشه محدب است). بازنمایی های چندضلعی در همه تکنیک های رندر استفاده نمی شوند، و در این موارد، مرحله تسلاسیون در انتقال از بازنمایی انتزاعی به صحنه رندر شده گنجانده نمی شود. روند. سه روش رایج برای بازنمایی یک مدل وجود دارد:
صلیب نیروی هوایی () یک نشان نظامی است، که به افسران و از سال ۱۹۹۳ به سایر درجه داران نیروهای مسلح بریتانیا اعطا می شود و پیش تر به افسران سایر کشورهای مشترک المنافع نیز اعطا می شد. این نشان برای «عمل یا اعمال شجاعانه مثال زدنی در حین پرواز، البته نه در عملیات فعال علیه دشمن» اعطا می شود.
آلن گوردون کانینگهام (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. وی افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که به خاطر پیروزی هایش بر نیروهای ایتالیایی در نبرد شرق آفریقا در طول جنگ جهانی دوم شناخته می شود. سپس فرماندهی ارتش هشتم را در نبرد صحرا بر عهده داشت، اما در طول نبرد صلیبی علیه اروین رومل از فرماندهی برکنار شد. بعدها به عنوان هفتمین و آخرین کمیسر عالی فلسطین خدمت کرد. او برادر کوچکتر دریاسالار ناوگان، لرد کانینگهام از هیندهوپ، بود. او برادر کوچکتر آدمیرال ناوگان لرد کانینگهام بود. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده است.
مایکل اریک کوریلا (؛ زادهٔ ۱۶ مه ۱۹۶۶) ژنرال بازنشسته نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا است که از ۱ آوریل ۲۰۲۲ تا ۸ اوت ۲۰۲۵ به عنوان پانزدهمین فرمانده ستاد فرماندهی مرکزی ایالات متحده خدمت می کرد. او پیش از این به عنوان فرمانده کل سپاه هجدهم هوابرد و قبل از آن به عنوان رئیس ستاد کارکنان فرماندهی مرکزی ایالات متحده خدمت می کرد. زندگینامه. کوریلا در کالیفرنیا به دنیا آمده و در الک ریور، مینه سوتا بزرگ شد. وی مدرک کارشناسی مهندسی هوافضا را از آکادمی نظامی ایالات متحده، کارشناسی ارشد مدیریت را از دانشگاه رجیس و مدرک کارشناسی ارشد در مطالعات امنیت ملی از کالج ملی جنگ دریافت کرده است. پس از فارغ التحصیلی از وست پوینت، در سال ۱۹۸۸ به عنوان افسر پیاده نظام به ارتش ایالات متحده اعزام شد. کوریلا در اوایل دوران کاری خود در حمله ایالات متحده به پاناما شرکت داشت. و در جنگ خلیج فارس، و همچنین عملیات حفظ دموکراسی در هائیتی، و بخشی از نیروی کوزوو و نیروی تثبیت کننده در بوسنی و هرزگوین بود. وی از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۴، در منطقه جغرافیایی تحت مسئولیت فرماندهی مرکزی ایالات متحده مستقر بود و در این مدت به عراق، افغانستان و سوریه اعزام
شد. در سال ۲۰۰۵، او به عنوان فرمانده گردان اول، هنگ ۲۴ پیاده نظام، تیپ اول، لشکر ۲۵ پیاده به عراق اعزام شد. پس از نبردی در موصل که در آن "سه بار مورد اصابت گلوله قرار گرفت اما در حین هدایت نیروهای خود به شلیک به سمت شورشیان ادامه داد"، به او نشان ستاره برنزی با نشان "وی" اعطا شد. کوریلا بعداً فرماندهی گردان دوم تکاور و هنگ ۷۵ تکاور را بر عهده گرفت. او از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۴ معاون فرمانده کل ستاد فرماندهی مشترک عملیات ویژه، از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۵ معاون فرمانده کل لشکر یکم پیاده و از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۶ معاون مدیر عملیات ویژه و مبارزه با تروریسم ستاد مشترک نیروهای مسلح ایالات متحده بود. او از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۸ به عنوان فرمانده لشکر ۸۲ام هوابرد و از سال ۲۰۱۸ تا ۲۰۱۹ رئیس ستاد فرماندهی مرکزی ایالات متحده خدمت کرد. او در اکتبر ۲۰۱۹ فرماندهی سپاه هجدهم هوابرد را بر عهده گرفت. در اوایل سال ۲۰۲۲، او برای نظارت بر استقرار نیروهای آمریکایی در پاسخ به بحران ۲۰۲۱–۲۰۲۲ روسیه و اوکراین به آلمان اعزام شد. در ژانویه ۲۰۲۲، او برای ارتقاء به درجه ژنرالی و انتصاب به عنوان فرمانده فرماندهی مرکزی ایالات متحده نامزد شد. کوریلا این سمت را د
ر آوریل ۲۰۲۲ به عهده گرفت. در آوریل ۲۰۲۴، او در پی حمله هوایی ۲۰۲۴ اسرائیل به کنسولگری ایران در دمشق در اول آوریل که در آن چندین فرمانده نظامی ایرانی کشته شدند، در انتظار یک ضد حمله از سوی ایران به اسرائیل اعزام شد. در ماه سپتامبر، او دوباره برای مشورت با وزیر دفاع، یوآو گالانت، به اسرائیل سفر کرد. در ۱۰ ژوئن ۲۰۲۵، در جریان مذاکرات بین ایالات متحده و ایران در مورد برنامه هسته ای این کشور، کوریلا در جلسه استماع کنگره گفت که در صورت شکست مذاکرات، «طیف گسترده ای» از گزینه های نظامی را برای رئیس جمهور دونالد ترامپ آماده کرده است. در ۸ آگوست ۲۰۲۵، برد کوپر به عنوان فرمانده ستاد فرماندهی مرکزی ایالات متحده جانشین او شد. زندگی شخصی. کوریلا و همسرش مری پیج دو دختر دارند.
گای کارلتون، اولین بارون دورچستر (; – ) سیاست مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی افسر ارتش بریتانیا و مدیر مستعمراتی بود. او دو بار به عنوان فرماندار استان کبک، از سال ۱۷۶۸ تا ۱۷۷۸، همزمان به عنوان فرماندار کل آمریکای شمالی بریتانیا در آن زمان، و بار دیگر از سال ۱۷۸۵ تا ۱۷۹۵ خدمت کرد. عنوان بارون دورچستر در ۲۱ اوت ۱۷۸۶ ایجاد شد. او فرماندهی نیروهای بریتانیایی را در جنگ انقلاب آمریکا بر عهده داشت، ابتدا رهبری دفاع از کبک را در طول تهاجم شورشیان در سال ۱۷۷۵ و ضدحمله ۱۷۷۶ که شورشیان را از استان بیرون راند، بر عهده داشت. در سال های ۱۷۸۲ و ۱۷۸۳، او به عنوان فرمانده کل نیروهای بریتانیایی در آمریکای شمالی رهبری کرد. در این سمت، او به خاطر اجرای وعده آزادی تاج و تخت به بردگانی که به بریتانیایی ها پیوسته بودند، مشهور بود و بر تخلیه نیروهای بریتانیایی، وفاداران به بریتانیا و بیش از ۳۰۰۰ آزاد شده از شهر نیویورک در سال ۱۷۸۳ برای انتقال آنها به یک مستعمره بریتانیایی نظارت داشت. در همین راستا، کارلتون ساموئل بیرچ را مأمور ایجاد کتاب سیاه پوستان کرد. حرفه نظامی و سیاسی برادر کوچکترش، توماس کارلتون، با حرف
ه خودش در هم تنیده بود و توماس تحت نظر او در کانادا خدمت می کرد. او برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
جان مور (؛ ۱۳ نوامبر ۱۷۶۱ – ) نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. وی افسر ارتش بریتانیا بود. او به خاطر اصلاحات آموزش نظامی و مرگش در نبرد کورونا، که در آن ارتش فرانسه به فرماندهی مارشال ژان دو دیو سولت را در طول جنگ شبه جزیره دفع کرد، شناخته شده است. پس از جنگ، ژنرال ژان سارازین تاریخ فرانسوی این نبرد را نوشت که در آن گفت: «هر آنچه بناپارت ممکن است بگوید، سولت قطعاً در کورونا دفع شد؛ و بریتانیایی ها یک پیروزی دفاعی به دست آوردند، هرچند که این پیروزی با از دست دادن ژنرال شجاع خود مور، که به خاطر فضایل شخصی و استعدادهای نظامی اش برجسته بود، به دست آمد.» وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
ردورز هنری بولر (; – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او افسر ارتش بریتانیا و دریافت کننده صلیب ویکتوریا، بالاترین نشان شجاعت اعطا شده به نیروهای بریتانیا و کشورهای مشترک المنافع، بود. او در ماه های اولیه جنگ دوم بوئر به عنوان فرمانده کل نیروهای بریتانیا در آفریقای جنوبی خدمت کرد و متعاقباً تا زمان بازگشت به انگلستان در نوامبر ۱۹۰۰، فرماندهی ارتش در ناتال را بر عهده داشت. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب ویکتوریا شده است.
جولیان هدوورث جورج بینگ (; – ) فیلد مارشال ارتش بریتانیا بود که به عنوان فرماندار کل کانادا، دوازدهمین فرماندار کل از زمان کنفدراسیون کانادا، خدمت کرد. بینگ که دوستانش او را با نام «بونگو» می شناسند، در خانواده ای اشرافی در پارک ورتهام در هرتفوردشایر انگلستان به دنیا آمد و به همراه برادرانش در کالج ایتون تحصیل کرد. پس از فارغ التحصیلی، به عنوان افسر شبه نظامی منصوب شد و قبل از ثبت نام در کالج ستاد، کمبرلی، در مصر و سودان خدمت کرد. در آنجا، او با افرادی دوست شد که وقتی در فرانسه به رتبه ارشد رسید، هم دوره ای های او بودند. پس از خدمات برجسته در طول جنگ جهانی اول، به ویژه با نیروی اعزامی بریتانیا در فرانسه، در نبرد گالیپولی، به عنوان فرمانده سپاه کانادا در ویمی ریج و به عنوان فرمانده ارتش سوم بریتانیا، بینگ در سال ۱۹۱۹ به مقام اشرافی ارتقا یافت. در سال ۱۹۲۱، پادشاه جورج پنجم، به توصیه نخست وزیر دیوید لوید جورج، او را به جای ویکتور کاوندیش، نهمین دوک دوونشایر، به عنوان فرماندار کل کانادا منصوب کرد، پستی که او تا زمان جانشینی فریمن فریمن-توماس، اولین ویسکانت ویلینگدون در سال ۱۹۲۶ در اختیار داشت. بینگ به دلیل رهبری
جنگی اش در بین کانادایی ها محبوب بود، اگرچه ورود مستقیم او به امور سیاسی، کاتالیزوری برای تغییرات گسترده در نقش تاج در تمام قلمروهای بریتانیا شد. پس از دوره معاونتش، بینگ به بریتانیا بازگشت تا به عنوان کمیسر پلیس کلان شهر منصوب شود و در میان اشراف به ویسکانت بینگ ویمی ارتقا یافت. سه سال پس از رسیدن به درجه فیلد مارشالی، او در ۶ ژوئن ۱۹۳۵ در خانه اش، تورپ هال، درگذشت. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان سلطنتی ویکتوریایی، نشان خدمات برجسته (ارتش آمریکا)، نشان حمام، و لژیون دونور (صلیب بزرگ) شده است.
جان گریر دیل (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر)، صلیب نظامی ۱۹۱۴-۱۹۱۸ (فرانسه)، نشان افتخار تولد لهستان، نشان سنت اولاف، نشان خدمات برجسته (ارتش آمریکا)، و نشان حمام شده است. او یک افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که در جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم خدمت کرد. از ماه مه ۱۹۴۰ تا دسامبر ۱۹۴۱، او رئیس ستاد کل امپراتوری، رئیس حرفه ای ارتش بریتانیا بود و متعاقباً در واشنگتن دی سی به عنوان رئیس هیئت ستاد مشترک بریتانیا و سپس نماینده ارشد بریتانیا در ستاد مشترک خدمت کرد.
چارلز جیمز ناپیر (; – ) سیاست مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی او افسر و کهنه سرباز ارتش بریتانیا در جنگ شبه جزیره و جنگ ۱۸۱۲ و بعدها سرلشکر ارتش بمبئی بود که در این دوره، فتح نظامی سند توسط بریتانیا را رهبری کرد و سپس به عنوان فرماندار سند و فرمانده کل هند فعالیت کرد.
روی اورکوهارت (; – ) فرمانده نظامی اهل بریتانیا بود. او یک افسر ارتش بریتانیا بود که در طول جنگ جهانی دوم و شرایط اضطراری مالایی خدمت کرد. او به خاطر نقشش به عنوان افسر کل فرمانده لشکر اول هوابرد، که با وجود تلفات بسیار شدید، با افتخار در نبرد آرنهم در طول عملیات مارکت گاردن در سپتامبر ۱۹۴۴ جنگید، مشهور شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان سنت اولاف شده است.
هنری هیوز ویلسون (; – ) فرد نظامی اهل جمهوری ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (صلیب بزرگ)، نشان خدمات برجسته (ارتش آمریکا)، نشان حمام، و نشان لئوپولد شده است. یکی از ارشدترین افسران ستاد ارتش بریتانیا در جنگ جهانی اول و برای مدت کوتاهی یک سیاستمدار اتحادیه گرای ایرلندی بود. ویلسون به عنوان فرمانده کالج ستاد، کمبرلی، و سپس به عنوان مدیر عملیات نظامی در وزارت جنگ خدمت کرد و نقش حیاتی در تدوین برنامه هایی برای اعزام نیروی اعزامی به فرانسه در صورت جنگ ایفا کرد. او به دلیل نقشش در تحریک برای معرفی خدمت سربازی اجباری و حادثه کوراگ در سال ۱۹۱۴، به عنوان یک دسیسه چین سیاسی شهرت یافت. ویلسون به عنوان معاون رئیس ستاد نیروی اعزامی بریتانیا، مهمترین مشاور سر جان فرنچ در طول لشکرکشی ۱۹۱۴ بود، اما روابط ضعیف او با داگلاس هیگ و ویلیام رابرتسون باعث شد که در سال های میانی جنگ از تصمیم گیری های ارشد کنار گذاشته شود. او نقش مهمی در روابط نظامی انگلیس و فرانسه در سال ۱۹۱۵ ایفا کرد و - پس از تنها تجربه فرماندهی میدانی خود به عنوان فرمانده سپاه در سال ۱۹۱۶ - در اوایل سال ۱۹۱۷ به عنوان متحد ژنرال جنجالی فرانسو
ی، رابرت نیول، خدمت کرد. بعداً در سال ۱۹۱۷، او مشاور نظامی غیررسمی نخست وزیر بریتانیا، دیوید لوید جورج، و سپس نماینده دائم نظامی بریتانیا در شورای عالی جنگ در ورسای بود. در سال ۱۹۱۸، ویلسون به عنوان رئیس ستاد کل امپراتوری (رئیس حرفه ای ارتش بریتانیا) خدمت کرد. او پس از جنگ، زمانی که ارتش به شدت در حال کاهش اندازه بود و در تلاش برای مهار ناآرامی های صنعتی در بریتانیا و ناآرامی های ملی گرایانه در عراق و مصر بود، همچنان این سمت را بر عهده داشت. او همچنین نقش مهمی در جنگ استقلال ایرلند ایفا کرد. پس از بازنشستگی از ارتش، ویلسون مدت کوتاهی به عنوان نماینده پارلمان و مشاور امنیتی دولت ایرلند شمالی خدمت کرد. او در سال ۱۹۲۲ توسط دو فرد مسلح ارتش جمهوری خواه ایرلند ترور شد.
ادوارد واگنر (۱ آوریل ۱۸۹۴ – ۲۳ ژوئیه ۱۹۴۴) نظامی بلندپایه آلمانی در دوره رایش سوم بود که در دوران جنگ جهانی دوم ریاست بخش تدارکات فرماندهی عالی نیروی زمینی را برعهده داشت. او یکی از عوامل کودتای ناموفق ۲۰ ژوئیه ۱۹۴۴ علیه آدولف هیتلر بود و در پی شکست آن دست به خودکشی زد. او به همراه راینهارت هایدریش، قوانین و مقرراتی را وضع کردند تا آینزاتس گروپن بتواند ارتش را همراهی نموده و نسبت به کشتار یهودیان شوروی اقدام کنند.
میزوچ () یک سکونتگاه شهری در شهرستان زدولبونیف، استان ریونه در کشور اوکراین، در ۳۰ کیلومتری ریونه است. جمعیت آن ۳۳۶۵ نفر (تخمین زده شده در سال ۲۰۲۱) بوده است. اولین گزارش مکتوب به سال ۱۳۲۲ برمی گردد. تأیید وضعیت قانونی شهر به سال ۱۴۲۹ برمی گردد. در سال ۱۷۶۱، آگوست سوم، پادشاه لهستان، حقوق ماگدبورگ را به میزوچ اعطا کرد. در بین جنگ های جهانی، میزوچ یک جامعه چند قومیتی مانند بسیاری دیگر در شرق لهستان بود که یهودیان، لهستانی ها و اوکراینی ها در آن ساکن بودند. یک مدرسه نظامی در میزوچ برای افسران گردان ۱۱ تیپ اول ارتش لهستان وجود داشت. در جنگ جهانی دوم، این شهر دو بار مورد حمله قرار گرفت. این شهر در سال ۱۹۴۱ تحت اشغال نازی ها قرار گرفت. ساکنان یهودی آن ابتدا به گتوی تازه تشکیل شده گتو میزوچ رانده شدند، سپس از آنجا بیرون آورده شده و در دره مجاور قتل عام شدند. در ژانویه ۱۹۸۹ جمعیت ۴۲۲۰ نفر بود.