Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وش تصدیق اعلام می کند. تنها نیازمندی برای شناسانه آن است که باید در دامنه امنیتی اش یکتا باشد. احراز هویت کننده ها معمولاً بر اساس حداقل یکی از این چهار فاکتور هستند: تأیید دسترسی. تأیید دسترسی، همان «تابعی است که در مدت بهره برداری دسترسی را اعطا یا رد می کند». در مدت تاییدکردن دسترسی، سامانه نمایش صوری «سیاست مجوزدهی» را با «درخواست دسترسی» مقایسه می کند، تا تعیین کند که آیا درخواست باید اعطا یا رد گردد. به علاوه ارزیابی دسترسی می تواند به صورت برخط/در آینده انجام شود. حسابرسی. حسابرسی از بعضی مولفه سامانه مثل دنباله های حسابرسی (رکوردها) و لاگ ها استفاده می کند تا یک فاعل را به عمل هایش مرتبط سازد. اطلاعات ذخیره شده باید برای نگاشت فاعل به کاربر کنترل شده کافی باشد. «دنباله حسابرسی» و «لاگ ها» برای این موارد مهم اند: اگر کسی نیست که به صورت مرتب لاگ هایتان را بازبینی کند، و آن ها به صورت امن و سازگار نگهداشته نشده باشند، ممکن است به عنوان یک مدرک پذیرفته نشوند. بیشتر سامانه ها می توانند گزارش های خودکار تولید کنند، این کار براساس ملاک ها یا آستانه های از قبل تعریف شده و معین انجام می شود، که مرحله چیدن (Cl
ipping level) نامیده می شود. برای مثال، یک مرحله چیدن را می توان تنظیم کرد تا گزارشی را در صورت وقوع این موارد تولید کند: این گزارش ها به مدیر سامانه یا مدیر امنیتی کمک می کند تا به صورت ساده تری تلاش های نفوذ ممکن را شناسایی کند. تعریف مرحله چیدن: توانایی یک دیسک برای نگهداری از ویژگی های مغناطیسی و نگهداری از محتوایش. بازه سطح بالا برابر ۶۵ تا ۷۰ درصد است و کیفیت پایین، کمتر از ۵۵ درصد است. کنترل های دسترسی. مدل های کنترل دسترسی را گاهی به صورت اختیاری و غیراختیاری رده بندی می کنند. سه مدل شناخته شده تر شامل: کنترل دسترسی اختیاری (DAC)، کنترل دسترسی اجباری (MAC)، و کنترل دسترسی مبتنی بر نقش (RBAC) می باشد. MAC غیر اختیاری است. کنترل دسترسی اختیاری. (DAC) سیاستی است که توسط مالک یک مفعول تعیین می گردد. مالک تعیین می کند که چه کسی اجازه دسترسی به مفعول را دارد، و نیز او چه مجوزهایی دارد. دو مفهوم مهم در DAC این موارد هستند: کنترل های دسترسی در سامانه های کنترل دسترسی یا مبتنی بر ACL می تواند اختیاری باشد. (در سامانه مرتبط با توانمندی، مفهوم صریح «مالک» وجود ندارد، بلکه سازنده یک مفعول دارای درجه کنترل مشابهی
روی سیاست دسترسی اش است). کنترل دسترسی اجباری. کنترل دسترسی اجباری به این موضوع اشاره دارد که فقط و فقط در صورتی اجازه دسترسی به یک مفعول داده شود که قواعدی موجود باشد که به یک کاربر خاص اجازه دسترسی به منبع را بدهد. مدیریت این موضوع مشکل است، اما موقعی که برای محافظت از اطلاعات بسیار حساس استفاده می شود، استفاده از آن موجه است. مثال های این موضوع شامل اطلاعات نظامی و حکومتی خاص است. مدیریت (روی آنچه لازم است) موقعی ساده است که اطلاعات را بتوان به کمک کنترل دسترسی سلسله مراتبی محافظت کرد، یا با اینکه با برچسب های حساسیت آن را پیاده سازی کرد. آنچه که روش را «اجباری» می سازد استفاده حتمی از «قاعده» یا «برچسب حساسیت» است. معمولاً از دو روش برای اعمال کنترل دسترسی اجباری استفاده می شود: سامانه های کمی MAC را پیاده سازی می کنند؛ و SELinux مثال هایی از سامانه هایی هستند که MAC را پیاده سازی کرده اند. کنترل دسترسی مبتنی بر نقش. کنترل دسترسی مبتنی بر نقش (RBAC) یک سیاست دسترسی است که توسط سامانه تعیین می گردد، و نه توسط مالک. از RBAC در کاربردهای تجاری و نیز در سامانه های نظامی استفاده می شود، که در آن نیازمندی های ا
منیتی چند مرحله ای می تواند وجود داشته باشد. RBAC با DAC متفاوت است زیرا DAC به کاربران کنترل دسترسی به منابع اش را می دهد، درحالی که در RBAC، دسترسی در سطح سامانه کنترل می گردد، یعنی خارج از کنترل کاربر است. اگرچه RBAC غیراختیاری است، در درجه اول، از نظر روشی که مجوزها رسیدگی می شوند، از MAC متمایز می شود. MAC مجوزهای خواندن و نوشتن را بر اساس مرحله صدور کاربر و دیگر برچسب ها کنترل می کند. RBAC مجموعه ای از مجوزهایی را که می تواند شامل عملیات پیچیده ای مثل تراکنش های تجارت الکترونیکی باشد، و همچنین می تواند به اندازه خواندن و نوشتن ساده باشد، کنترل می کند. یک نقش در RBAC را می توان به صورت مجموعه ای از مجوزها در نظر گرفت. سه قاعده اصلی برای RBAC تعریف شده است: محدودیت های اضافی نیز قابل اعمال است، همچنین نقش ها را می توان به صورت سلسله مراتبی ترکیب کرد، که در آن نقش های سطح بالاتر، شامل مجوزهایی است که به زیرنقش های سطح پایین تر تعلق دارند. بیشتر فروشندگان IT این کنترل RBAC را در یک یا بیشتر از محصولاتشان ارائه کرده اند. کنترل دسترسی مبتنی بر ویژگی. در (ABAC) دسترسی بر اساس حق فاعل مرتبط با یک کاربر بعد از ا
حرازهویت اعطا نمی شود، بلکه بر اساس ویژگی های کاربر حق اعطا می شود. کاربر باید به اصطلاح ادعاها را دربارهٔ ویژگی هایش اثبات کند تا به موتور کنترل دسترسی داشته باشد. یک سیاست کنترل دسترسی مبتنی بر ویژگی، ادعاهایی را برای اعطای دسترسی به یک مفعول، باید برآورده سازی کند. برای مثال ادعا می تواند «مسن تر از ۱۸ سال» باشد. به هر کاربری که می تواند این ادعا را اثبات کند، دسترسی اعطا می شود. کاربران موقعی بینام هستند که احرازهویت و شناسایی حتماً مورد نیاز نیست. راه هایی برای اثبات ادعا به صورت بینام می تواند مورد نیاز باشد. این موضوع از طریق قابل دستیابی است. XACML (زبان نشان گذاری کنترل دسترسی گسترش پذیر) یک استاندارد برای کنترل دسترسی مبتنی بر ویژگی است. ورژن ۳ برای در ژانویه ۲۰۱۳ استانداردسازی شد. مدل های کنترل دسترسی شکستن شیشه. به صورت سنتی دسترسی، هدف محدودسازی دسترسی را دارد، بنابراین بیشتر مدل های کنترل دسترسی از «اصل انکار پیش فرض» پیروی می کنند، که این یعنی اگر یک تقاضای دسترسی خاص به صورت صریح اجازه داده نشود، آن دسترسی رد می شود. این رفتار می تواند با عملیات عادی یک سامانه ناسازگار باشد. در وضعیت های خاص،
انسان ها باید ریسکی را بپذیرند، که در آن ریسک، یک سیاست کنترل دسترسی نقض می شود، این موضوع در صورتی رخ می دهد که مزیت های بالقوه ای که می توان به آن رسید، از آن ریسک مهمتر است. این نیازمندی مخصوصا در دامنه مراقبت های سلامتی قابل مشاهده است، که در آن دسترسی های رد شده به رکوردهای بیمار می تواند منجر به مرگ بیمار شود. «شکستن شیشه» می خواهد این موضوع را کاهش دهد این کار از طریق ایجاد امکان رونویسی تصمیم کنترل دسترسی توسط کاربر قابل انجام است. «شکستن شیشه» را می توان به روش خاص کنترل دسترسی (مثلاً توسط RBAC) یا به صورت عمومی (یعنی مستقل از مدل کنترل دسترسی زیربنایی) پیاده سازی کرد. کنترل دسترسی مبنتی بر میزبان (HBAC). ابتکار HBAC برای «کنترل دسترسی مبتنی بر میزبان» به کار می رود.
حادثهٔ شاتل فضایی کلمبیا () یک حادثهٔ مرگبار در برنامهٔ فضایی ایالات متحده آمریکا بود که در ۱ فوریهٔ سال ۲۰۰۳ اتفاق افتاد. این حادثه زمانی رخ داد که شاتل فضایی کلمبیا با وارد شدن به جو زمین متلاشی، و ۷ سرنشین آن نیز کشته شدند. این حادثه، دومین حادثهٔ مرگبار در برنامهٔ شاتل های فضایی بود. نخستین حادثه مربوط به شاتل فضایی چلنجر بود که در سال ۱۹۸۶، بلافاصله پس از پرتاب متلاشی شد. این سانحه باعث به تعویق افتادن سفرهای فضایی شاتل های ناسا تا ژوئن ۲۰۰۵ میلادی شد. تحقیقات سال ۲۰۱۴ ناسا در رابطه با این فاجعه مشخص کرد که سرنشینان، چند لحظه قبل از متلاشی شدن شاتل فضایی، بر اثر برون جوش و باروتروما شدید کشته شده بودند. همچنین خدمه پیش از حادثه توانستند حدود نه دقیقه به صورت ویدئو کنفرانس با مرکز عملیات در ارتباط باشند که حادثه در پایان آن رخ داد. علت حادثه. هنگام پرتاب شاتل به فضا، قطعه ای ۷۵۰ گرمی از فوم محافظ حرارتی مخزن خارجی شاتل فضایی شاتل کنده شد و به موزاییک کامپوزیت کربن-کربن عایق حرارت بال چپ اصابت کرد. برخورد این قسمت باعث ایجاد شکافی در لبه حمله بال شد و هنگام بازگشت به زمین و در جو که شاتل با گرمای زیادی روب
رو بود، دمای زیاد و گازهای گرم باعث شکسته شدن بال از داخل و در نتیجه تکه تکه شدن شاتل شد. بررسی فیلم ها و عکس های پرتاب شاتل، نگرانی هایی را در مورد امکان آسیب رساندن این فومها به شاتل در میان مهندسان ایجاد کرده بود و حتی برخی تلاش کرده بودند که از وزارت دفاع آمریکا (فرماندهی راهبردی ایالات متحده آمریکا) خواسته شود تا عکس هایی را از شاتل در حال گردش مداری تهیه کند، اما مدیران ناسا که نگران ایجاد تأخیر در نتیجه مانورهای مورد نیاز برای عملیات عکسبرداری بودند با این عملیات مخالفت کرده بودند. در فضاپیمای کلمبیا امکانی برای انجام تعمیرات فضایی در حین گردش مداری وجود نداشت. برخی معتقدند که در صورت کشف آسیب دیدگی موزاییک عایق این امکان بود که فضاپیمای آتلانتیس که در حال آماده سازی برای مأموریت عادی اس تی اس-۱۱۴ بود، سریعاً پرتاب شود و در کنار کلمبیا پهلو بگیرد و فضانوردان کلمبیا را با راهپیمایی فضایی به آن منتقل کنند. استفاده از ایستگاه فضایی بین المللی امکانپذیر نبود، زیرا سوخت کلمبیا برای رسیدن به مدار ایستگاه فضایی بین المللی کافی نبود. جداشدن فوم از مخزن سوخت خارجی، چندین بار در ماموریت های پیشین ناسا نیز اتفاق
افتاده بود و معمولاً جداشدن و برخورد فوم و یخ از تانکر خارجی منجر به صدمه دیدن کاشی های عایق حرارتی شاتل می شد، اما از آنجاکه فضاپیماهای پیشین بدون حادثه از سفر فضایی برگشته بودند، مدیریت ناسا به بررسی و پیشگیری جدی این مشکل نپرداخته بود.
آرزو تن سایان (انگلیسی: Arzu Tan Sayan؛ متولد ۱۹۷۳ در آرزو تن) تکواندوکار بازنشسته زن ترک و قهرمان سابق جهان است که در وزن زیر ۴۷ کیلوگرم رقابت می کرد و در حال حاضر به عنوان مربی فعالیت می کند. آرزو تن در سال ۱۹۷۳ در استانبول، ترکیه متولد شد. وی در طول تمرینات خود از خواهر بزرگتر خود، زلیحان، قهرمان تکواندوی جهان تأثیر پذیرفت. او از ۹ سالگی تمرین تکواندو را شروع کرد. عموی ناتنی و مربی او فاهرتین یلدیز مهمترین عامل در شکل گیری بعدی او بود. وی در سال ۱۹۹۶ با یاووز سایان، یک تکواندوکار جوان ازدواج کرد و در سال ۱۹۹۷ پسری به نام یونس امره به دنیا آورد. پسرش که هم تکواندو تمرین می کند و هم هندبال بازی می کند، در راه تبدیل شدن به یک ورزشکار موفق است.
توتَن نام نوعی قایق محلی است که با بافتن نی و الیاف و ساقهٔ آن در روستاها و مناطق حاشیه تالاب هامون بویژه اطراف کوه خواجه و منطقه تخت عدالت در سیستان مورد استفاده صیادان و روستاییان قرار می گیرد. تاریخچه. توتن قایقی با قدمت صدها ساله از صنایع دستی سیستان زمانی به وفور بر روی بستر دریاچه هامون به چشم می خورد اما امروز چشم انتظار حیات دوباره آن است تا باز به آغوش آب بازگردد.در زمان پرآبی هامون، صیادان منطقه و همچنین کسانی که قصد عبور از عرض دریاچه هامون را داشتند از توتن که از توتک برای تولید آن استفاده می شد بهره برداری می کردند. ساخت قایق. تولید توتن با سختی ها و مشقت های فراوان همراه بود اما تولید آن برای بومیان محلی با توجه به اینکه مواد اولیه تولید آن از دریاچه تأمین می شد بدون هرگونه هزینه ای انجام می گرفت. هرساله نیز با آمدن آب از سرریز سدهای افغانستان به مدت چندماه بعضی نقاط تالاب دارای آب بوده و توتن سواری به تفریحی برای مردم مبدل می شود. توتن از نی های روییده در نیزارهای حاشیه دریاچه هامون ساخته می شودتوتن یک نوع گیاهی خودرو هست که از اول فروردین می روید به نام توتَک تا آخر تیر قابل برداشت است و آن تو
تک را بریده و تا سه یا چهار روز می گذارند تا خوب خشک شود و بعد از خشک شدن کمی آب روی آن می پاشند تا نم دار شود بعد تعداد دو بلیمه که توتن را به هم وصل می کند درست می کنند و بعد سر و ته توتن را مشخص می کنند و آخر سر هم دو عدد کنار توتن (چنگک) نامیده می شود درست می کنند و بعد توتن آماده می شود. با خشک شدن دریاچه هامون توتک هارا از مازندران تهیه می شود. کاربرد. تا چند سال پیش که تالاب بین المللی هامون آب داشت و صید و صیادی، دامداری و شکار از رونق خاصی برخوردار بود توتن نقش وسیله حمل و نقل مردم در این دریاچه آب شیرین و تختک های (شبه جزیره) داخل آن را ایفا می کرد بطوریکه دامداران و صیادان بدون این وسیله امکان انتقال علوفه، جابجایی دام، فعالیت صیادی و شکار را نداشتند. امروزه همچنان توتن به شکل محدود در رودخانه هیرمند و بخشهای بسیار کوچکی از دریاچه هامون مورد استفاده قرار می گیرد و رقابت توتن سواری بین صیادان منطقه سیستان در مناسبت های مختلف برگزار می شود. امروزه هنرمندان صنایع دستی سیستان نمونه های این قایق ها را در ابعاد کوچک برای تزیین منازل می سازند و به این هنر توتن بافی می گویند. توتن سواری. توتن سواری از جمله
بازی ها و ورزش های بومی و محلی پرطرفدار سیستان به شمار می رود که از گذشته های دور تاکنون در بین صیادان و ماهی گیران منطقه سیستان به ویژه در زمان پرآبی هامون رواج داشته است. تا چند سال پیش که تالاب بین المللی هامون آب داشت و صید و صیادی، دامداری و شکار از رونق خاصی برخوردار بود توتن نقش وسیله حمل و نقل مردم در این دریاچه آب شیرین و تختک های (شبه جزیره) داخل آن را ایفا می کرد به طوریکه دامداران و صیادان بدون این وسیله امکان انتقال علوفه، جابجایی دام، فعالیت صیادی و شکار را نداشتند. امروزه همچنان توتن به شکل محدود در رودخانه هیرمند و بخشهای بسیار کوچکی از دریاچه هامون مورد استفاده قرار می گیرد و رقابت توتن سواری بین صیادان منطقه سیستان در مناسبت های مختلف برگزار می شود. توتن سوار با پاروی بلندی که در گویش محلی به آن ˈپچو ˈ می گویند و از چوب بلندی تشکیل شده، وسیله خود را به حرکت درمی آورد. توتن سوار در طول مسیر با زدن چوب به کف رودخانه یا دریاچه به حرکت خود ادامه می دهد و همین مسئله موجب افزایش قدرت بدنی و استقامت وی می شود و معمولاً توتن سواران یا ˈپچوداران ˈ که دائماً به این شغل یا ورزش و بازی مشغولند از عضلات
ی قوی وبدنی سالم و با نشاط برخوردار هستند.
«هرگز نگو هرگز» ترانه ای از گروه موج نوی رومیو وُید است که در سال ۱۹۸۲ منتشر شد. این ترانه که آهنگ امضای رومیو وُید به شمار می آید یکی از قطعات موجود در ئی پی ۴ آهنگهٔ "هرگز نگو هرگز" بود و پس از آن در آلبوم استودیویی "نیکوکار" منتشر شد. آل میوزیک از این ترانه به عنوان «یکی از متمایزترین و مبتکرانه ترین لحظه های موسیقی موج نو» یاد کرده است. «هرگز نگو هرگز» در زمان اتشارش در ایالات متحده برای ۷ هفته در جدول ترانه های راک جریان اصلی حضور داشت و تا رتبهٔ بیست و هفتم آن جدول صعود کرد. این قطعه برای ۱۸ هفته جزو پُرفروش ترین ترانه های دنس کلاب بود و بالاترین جایگاهش در آن جدول، هفدهم بود که در ۲۷ مارس ۱۹۸۲ ثبت شد. «هرگز نگو هرگز» در نیوزیلند هم با ۹ هفته حضور در جدول پُرفروش ترین ها و صعود تا رتبهٔ هجدهم آن جدول عملکرد قابل قبولی داشت. ساخت و محتوا. «هرگز نگو هرگز» معمولاً به خاطر سطر تکرارشوندهٔ «اگه با هم بخوابیم ممکنه بیشتر ازت خوشم بیاد» به یاد آورده می شود. شعر ترانه (در آن زمان) یک پیغام فمینیستی به شنونده می داد و تکمیل کنندهٔ شخصیت غیر رمانتیکی بود که دبورا آیِل (خواننده و ترانه سرا) از خودش ارائه می کرد. ش
عر ترانه در مورد فرانک زینکویج (باسیست رومیو وُید) نوشته شده است با این حال او تا سال ۲۰۰۰ از این موضوع خبر نداشت. در آن سال پزشکان به دبورا آیِل گفتند باید یک عمل جراحی انجام بدهد که با خطر مرگ همراه است، بنابراین بهتر است کارهایی را که فکر می کند جا مانده اند انجام دهد. در نتیجه او با زینکویج تماس گرفت و به او گفت: «من دارم برای یک عمل جراحی می روم و باید به تو بگویم که هرگز نگو هرگز را راجع به تو نوشته ام». زینکویچ از شنیدن این موضوع شوکه شد. به گفتهٔ آیل روابط اعضای گروه بسیار افلاطونی بود اما این موضوعی بود که در پس ذهن او بود. آن سطر تکرار شونده به نوعی دارد می گوید من واقعاً از تو خوشم نمی آید، اما اگر چیزی از تو ببینم ممکن است برایت ارزش قائل شوم. موزیک ویدئو. برای این ترانه یک ویدئوی سیاه و سفید ساخته شد که حس فیلم های تجربی را به بیننده منتقل می کرد. «هرگز نگو هرگز» از آثاری بود که در دورهٔ نوپایی ام تی وی، به شکل گیری «سیمای ظاهری» آن شبکه کمک کرد، اما با فراگیر شدن محبوبیت ام تی وی در صنعت موسیقی، این صنعت بیشتر روی گروه هایی تمرکز کرد که در ویدئوهای شان «ظاهر» خوبی ارائه می کردند.
ام تی وی ای ام ایز ۲۰۱۳ (همچنین به عنوان جوایز موسیقی ام تی وی اروپا نیز شناخته می شود) در ۱۰ نوامبر ۲۰۱۳ در Ziggo Dome، آمستردام، هلند برگزار شد. این دومین بار بود که جوایز در هلند برگزار می شد، آخرین بار در سال ۱۹۹۷ بود. چندین نمایش از نمایش اصلی در مکان های مختلف آمستردام نسبت به گنبد زیگو اجرا شده است. دی جی هلندی افروجک در Melkweg اجرا کرد و اسنوپ داگ برای اجرای " Gin and Juice " به او پیوست. گروه آمریکایی ایمجین درگنز ترانه خودشان «رادیواکتیو» را در سالن موسیقی Heineken اجرا کردند.
خوان ناتالیسیو گونزالس (؛ زاده – درگذشته ) سیاست مدار اهل پاراگوئه بود. وی از ۱۶ اوت ۱۹۴۸ تا ۳۰ ژانویه ۱۹۴۹ رئیس جمهور این کشور بود. خوان ناتالیسیو گونزالس در ۶ دسامبر ۱۹۶۶، در سن ۶۹ سالگی بر اثر سکته قلبی درگذشت.
ام تی وی ای ام ایز ۲۰۱۴ (همچنین به عنوان جوایز موسیقی ام تی وی اروپا نیز شناخته می شود) در ۹ نوامبر ۲۰۱۴ در The SSE Hydro، گلاسگو، اسکاتلند برگزار شد. این اولین بار از سال ۲۰۰۳ که جوایز در اسکاتلند برگزار می شد و پنجمین بار بود که پادشاهی انگلستان میزبان MTV EMA از زمان اجرای برنامه در بلفاست، ایرلند شمالی بود. این مراسم هر ساله داغ ترین کارهای موسیقی جهان را در شهری متفاوت به نمایش می گذارد. میزبان این مراسم نیکی میناژ بود. آریانا گرانده «مشکل» و «خلاصی» را در این مراسم اجرا کرد. اجرای دیگری از آلیشیا کیز در آکادمی O2 گلاسگو ارائه شد. آزی آزبورن جایزه گلوبال آیکان را از اسلش دریافت کرد. وان دایرکشن و فایو سکندز آو سامر با سه پیروزی بزرگترین برندگان شب بودند و پس از آنها آریانا گرانده و کیتی پری قرار گرفتند.
ام تی وی ای ام ایز ۲۰۱۵ (همچنین به عنوان جوایز موسیقی ام تی وی اروپا شناخته می شود) در ۲۵ اکتبر ۲۰۱۵ در مدیولانوم فوروم در آساگو، نزدیک میلان در ایتالیا برگزار شد. این سومین بار است که جوایز در ایتالیا برگزار می شود، بار دوم میلان شهر میزبان است و اولین بار (و تاکنون تنها) جوایز در ماه اکتبر برگزار می شود. این جوایز در همان محل برگزاری MTV EMA در سال ۱۹۹۸ برگزار شد. در تاریخ ۳۰ سپتامبر ۲۰۱۵، اعلام شد که خواننده اد شیرن به همراه روبی رز میزبان این جوایز خواهد بود. جاستین بیبر شش جایزه از جمله بهترین مرد و بهترین بازی در سراسر جهان را از آن خود کرد. در طول اواسط سال ۲۰۱۵، میلان همچنین میزبان اکسپو ۲۰۱۵، شریک جوایز امسال بود.
ام تی وی ای ام ایز ۲۰۱۷ (که همچنین با عنوان جوایز موسیقی ام تی وی اروپا شناخته می شود) () در ۱۲ نوامبر ۲۰۱۷ در ومبلی آرنا، ومبلی، لندن، بریتانیا برگزار شد. میزبان این مراسم ریتا اورا بود. تیلور سوئیفت برای شش جایزه و پس از آن شان مندز برای پنج جایزه نامزد شدند. مندز چهار جایزه را کسب کرد و به عنوان برنده ترین هنرمند شب مراسم شناخته شد.
خوان مانوئل فروتوس (؛ ۱۲ ژوئن ۱۸۷۹ – ۱۵ آوریل ۱۹۶۰) حقوقدان، سیاستمدار، وکیل، قاضی و روزنامه نگار اهل پاراگوئه بود. وی از ۳ ژوئن ۱۹۴۸ تا ۱۵ اوت ۱۹۴۸ رئیس جمهور این کشور بود. خوان مانوئل فروتوس در ۱۵ آوریل ۱۹۶۰، در سن ۸۰ سالگی درگذشت.
جوایز هزاره ام تی وی (که به اختصار MIAW نامیده می شود) یک برنامه سالانه جوایز موسیقی آمریکای لاتین است که توسط کانال کابلی ام تی وی آمریکای لاتین به منظور بزرگداشت بهترین های موسیقی لاتین و دنیای دیجیتال نسل هزاره ارائه می شود. این مراسم از اولین دوره برگزاری در مکزیکو سیتی در ۱۶ ژوئیه ۲۰۱۳ برگزار می شود.
پنجمین دوره جوایز سالانه هزاره ام تی وی در ۳ ژوئن ۲۰۱۷ در Palacio de los Deportes در مکزیکو سیتی برگزار شد و در ۴ ژوئن ۲۰۱۷ از طریق ام تی وی آمریکای لاتین پخش شد. این جوایز بهترین های موسیقی لاتین و دنیای دیجیتال نسل هزاره را جشن می گیرند. میزبان این مراسم له له پانز و خوانپا زوریتا بودند. جی بالوین و سباستیان یاترا با ۵ بار نامزدی را رهبری کردند، در حالی که لالی اسپوزیتو با دو جایزه بزرگترین برنده شب بود. بعلاوه، لیدی گاگا جایزه نماینده تغییر کمیساریای عالی سازمان ملل متحد برای پناهندگان را دریافت کرد.
جوایز ویدئو موسیقی ام تی وی ۲۰۱۷ در تاریخ ۲۷ اوت ۲۰۱۷ در د فروم در اینگلوود، کالیفرنیا برگزار شد به افتخار موزیک ویدئوهای منتشر شده بین ۲۵ ژوئن ۲۰۱۶ و ۲۳ ژوئن ۲۰۱۷ برگزار شد. میزبان آن کیتی پری بود. سی و چهارمین نمایش جایزه سالانه برای دومین بار در تاریخ خود از محل برگزاری زنده پخش می شود. در طول پخش، موزیک ویدئوی تیلور سوئیفت «نگاه کن مجبورم کردی چیکار کنم» برای اولین بار پخش شد. مراسم از طریق شبکه های مختلف ویاکوم و برنامه های مرتبط با آنها پخش می شد.
جوایز موزیک ویدئو بریتانیا ۲۰۱۷ در ۲۶ اکتبر ۲۰۱۷ برای شناسایی بهترین ها در موزیک ویدئوهای پادشاهی متحده و سراسر جهان برگزار شد.
جوایز موزیک ویدئوی بریتانیا در تاریخ ۲۰ اکتبر ۲۰۱۷۶ برگزار شد تا بهترین ها را در موزیک ویدئو از بریتانیا و سراسر جهان تشخیص دهد. نامزدها در ۲۱ سپتامبر ۲۰۱۶ اعلام شد. جیمی XX موسیقی دان انگلیسی با ویدئو " Gosh " به کارگردانی رومین گاوراس برنده ویدئوی سال شد.
بیهاری پور یک روستا در بنگلادش است که در استان باریسال و در ناحیه باریسال واقع شده است.
جوایز موسیقی ای آرآی ای برای بهترین هنرمند بین المللی جایزه ای است که در جوایز سالانه موسیقی ای آرآی ای ارائه می شود که عملکرد عمومی هنرمندان بین المللی را در استرالیا به رسمیت می شناسد. جایزه اولین بار در مراسم ۲۰۱۰ با نام محبوب ترین هنرمند بین المللی تحویل داده شد. مجموعه نامزدهای بهترین هنرمند بین المللی براساس ده آلبوم انجمن صنعت ضبط استرالیا جمع آوری شده و آمار فروش منفرد مربوط به نمودارهای منتشر شده بین دوره واجد شرایط، از ده هنرمند پرفروش دریافت خواهد شد. برندگان و نامزدی ها. در جدول زیر، برنده با یک رنگ جداگانه و با پررنگ مشخص شده است. نامزدها کسانی هستند که برجسته یا پررنگ نیستند.
نخستین خودرو (به انگلیسی: "The First Auto") یک فیلم سینمایی صامت سیاه و سفید آمریکایی محصول سال ۱۹۲۷ که دربارهٔ انتقال اسب به اتومبیل در یک خانواده می باشد. بازیگران اصلی فیلم چارلز امت مک و پتسی روت میلر هستند. در حالی که این فیلم یک فیلم صامت است، اما دارای یک موسیقی متن فیلم صدا بر روی دیسک ویتافون درا است.
به نام پدر به نام زندگی دومین رمان از ویلیام وارتن، نویسندهٔ آمریکایی، است. این کتاب به «داستان پدران و پسران» می پردازد که «از رابطهٔ خود وارتن با پدرِ محتضرش» برگرفته شده است. رمان به نام پدر به نام زندگی در سال ۱۹۸۱ پس از "پرنده باز" (۱۹۷۸) منتشر شد. داستان مربوط به یک هنرمند آمریکایی ساکن پاریس است که با شنیدن خبر حملهٔ قلبی مادرش نزد خانواده خود برمی گردد. این اثر یکی از سه رمان وارتن است که فیلم هایی بر اساس آن ها ساخته شده است. دوتای دیگر "پرنده باز" و "نیمه شبی آرام" هستند. خلاصهٔ داستان. این رمان «پی رنگ دوگانه» دارد و در آن، از رابطهٔ شخصیت اصلی از یک سو با پدر خود و از سوی دیگر با پسرش می خوانیم. جان تریمانت، هنرمند آمریکایی میانسال است که با همسر و بچه هایش در پاریس زندگی می کند. جان وقتی از طریق تلگراف خبردار می شود که مادرش دچار حملهٔ قلبی شده به آمریکا می رود. این سرآغاز سفری است که در آن، جان (که پسر دانشگاهی اش بیل هم به زودی به او ملحق می شود) چیزهای زیادی دربارهٔ پدر بودن و پیر شدن و تعریف جدیدی از عشق می آموزد. داستان درواقع دربارهٔ سه نسل مختلف است که هریک دیدگاه متفاوتی نسبت به روابط خان
وادگی و جهان دارند، اما نهایتاً رشتهٔ مشترکی است که از چنبرهٔ اختلافات نسلی فراتر می رود، «عشقی که نسل ها را به هم پیوند می دهد». نظرات منتقدان. رمان به چنان شیوهٔ واقع گرایانه ای روایت می شود که بعضی منتقدان گفته اند بعید است داستان آن خیالی باشد؛ مثلاً کریستوفر لمان-هاوپت از نیویورک تایمز می نویسد «اولین واکنش ناخودآگاه مخاطب به رمان "به نام پدر به نام زندگی" این است که داستانش نمی تواند خیالی باشد». کرکس ریویوز این رمان را با اثر پیشین وارتن یعنی "پرنده باز" مقایسه می کند. «در "پرنده باز"، آرزوی تبدیل شدن به پرنده، وجود پسری را فرامی گیرد و در "به نام پدر به نام زندگی"، میل به داشتن زندگی بهتر و جریانات مختلف زندگی که به ضمیر خودآگاه پیرمردی تحت فشار فراوان جریان می یابد». کرکس ریویوز در پایان، این اثر را چنین توصیف می کند: «رمانی مهم از نویسنده ای که زبردستی اش با این اثر باشکوه تأیید می شود». اقتباس سینمایی. رمان به نام پدر به نام زندگی در سال ۱۹۸۹ به فیلمی با عنوان «پدر» به کارگردانی گری دیوید گلدبرگ تبدیل شد. در این فیلم، جک لمون در نقش جک تریمانت، تد دنسن در نقش جان تریمانت و ایثن هاک در نقش بیلی تریم
انت ایفای نقش می کنند. فیلم «پدر» در وبسایت راتن تومیتوز نمرهٔ ۶۰ درصد دارد. هل هینسن از واشینگتن پست می نویسد: «پدر، واکاوی ملودراماتیک رابطهٔ میان دو نسل از پدران و پسران است و تقریباً تمام مشکلات احساسی را دربرمی گیرد، از ضعف و زوال عقلی تا آشتی مجدد و مرگ».
مارکو بکیس (؛ زادهٔ ۲۴ اکتبر ۱۹۵۵) فیلم نامه نویس، کارگردان فیلم شیلیایی-ایتالیایی سینما است. از فیلم های او می توان به "گاراژ المپیک" اشاره کرد که در جشنواره فیلم کن ۱۹۹۹ در بخش نوعی نگاه به نمایش درآمد.
رژین روبَن (؛ زادهٔ دسامبر ۱۹۳۹) استاد دانشگاه، نویسنده، مترجم و جامعه شناس زن فرانسوی-کانادایی است. زندگی نامه. رِژین روبَن در سال ۱۹۶۳، در رشته های تاریخ و جغرافی از دانشگاه سوربن و در سال ۱۹۶۹، در مقطع دکتری از مدرسه عالی مطالعات علوم اجتماعی پاریس دانش آموخته شد. او پس از چند سال تدریس در دانشگاه نانتر پاریس، در ۱۹۷۷ به کانادا مهاجرت کرد و به عنوان استاد جامعه شناسی در دانشگاه کبک در مونترآل به تدریس پرداخت. او به موازات تدریس، آثار متعددی را منتشر کرده است که مضمون بیشتر آنها بررسی «هویت» و «فرهنگ» در تاریخ و جامعه است. رژین روبن از پیشگامان آنالیز گفتمان (l'analyse du discours) و نقد جامعه شناسی ادبی (l'analyse sociologique de la littérature) یا «سوسیوکریتیک» (la sociocritique) در زیرمجموعهٔ مکتب مونترال (L’École de Montréal) نیز می باشد. او دریافت چندین جایزهٔ ادبی را نیز در کارنامهٔ خود دارد.
ایگینیو مورینیگو (؛ ۱۱ ژانویه ۱۸۹۷ – ) سیاست مدار اهل پاراگوئه بود. وی از ۷ سپتامبر ۱۹۴۰ تا ۳ ژوئن ۱۹۴۸ رئیس جمهور این کشور بود. ایگینیو مورینیگو در ۲۷ ژانویه ۱۹۸۳، در سن ۸۶ سالگی درگذشت.
نورمن (نُرم) بی کریم (۱۹۱۳–۲۰۱۱) مهندس الکترونیک و مجری مهندسی آمریکایی بود. تلاش وی برای ساخت یک ترانزیستور برای بازار آزمایشگر-علاقمند آماتور الکترونیک، به هموار کردن مسیر نسلی از مهندسان و تکنسین های الکترونیکی آمریکایی در طول رقابت فضایی بین ایالات متحده و اتحاد جماهیر شوروی کمک کرد. "نتیجه این شد که یک نسل کامل از مهندسان مشتاق - بچه هایی که واقعاً در گاراژها و زیرزمین هایشان کار می کنند - باید انواع پروژه های الکترونیکی را بسازند." "بسیاری از آن ها مهندس شدند." - هری گلدشتاین، سردبیر مجله IEEE "اسپکتروم".
سرجو گریـِکو (؛ – ) کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس اهل ایتالیا بود. از فیلم های او می توان به "مسیر نفرت" و "آن قطار زرهی لعنتی" اشاره کرد.
آنانت ماهادوان () کارگردان فیلم، بازیگر و فیلم نامه نویس اهل هند است.
مسیر نفرت () یک فیلم ملودرام ایتالیایی به کارگردانی سرجو گریکو است که در سال ۱۹۵۰ منتشر شد. تولید. این نخستین فیلم بلند داستانی ای است که به کارگردانی سرجو گریکو ساخته شده و در زمرهٔ ملودرام های عاشقانهٔ احساساتی قرار می گیرد که در سال های پس از جنگ جهانی دوم نزد تماشاگران ایتالیایی بسیار محبوب بودند (و بعدها از سوی منتقدان با عنوان نئورئالیسم ضمیمه ای شناخته شدند). فیلم در لوکیشن های بیرونی در کالابریا فیلم برداری شد، در مناطق کارمیلیاتلو سیلانو، یکی از محله های شهرداری اسپتزانو دلا سیلا، سن جیووانی این فیوره، و سیلوانا مانسیو، یکی از محله های شهرداری سرا پداچه، در استان کوزنتسا. این اثر با شماره ۹۳۸ در دفتر ثبت آثار سینمایی «انجمن نویسندگان و ناشران ایتالیا» ثبت شد و به کمیسیون بازبینی فیلم به ریاست جولیو آندرئوتی ارائه گردید و توانست مجوز نمایش شماره ۱۰.۳۶۰ را در تاریخ ۸ اوت ۱۹۵۱ دریافت کند؛ طول اعلام شدهٔ فیلم ۲٫۳۸۴ متر و طول تأییدشدهٔ آن ۲٫۲۰۰ متر بود؛ نمی دانیم ۱۸۴ متر حذف شده از فیلم شامل چه بخش هایی بوده است. تاکنون نسخهٔ دی وی دی این فیلم منتشر نشده است، هرچند تعدادی عکس صحنه و پوستر آن موجود است. در