Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
می شوند: جعفری و اسماعیلیه. شیعیان اسماعیلی بیشتر در بدخشان و بغلان زندگی می کنند. بنا بر اعلام جمهوری اسلامی ایران بیش از ۳ میلیون مهاجر افغانستانی با مدرک و بی مدرک در این کشور وجود دارد و نزدیک ۱٫۶۰۰٫۰۰۰ آن شیعه هستند (رجوع شود به مهاجرین افغانستانی ساکن ایران) محل سکونت شیعیان افغانستان. کابل پرجمعیت ترین شهر شیعه نشین در افغانستان محسوب می شود. اهل تشیع اکثرا در غرب کابل و در محلاتی مانند دشت برچی، افشار، چنداول، کارته سخی، کوته سنگی، پل سوخته و… ساکن هستند تلاش ها برای پاکسازی قومی، مذهبی مناطق شیعه نشین. از زمان جدا شدن افغانستان کنونی از خاک ایران همواره شیعیان تحت شدیدترین سیاست های نسل کشی مذهبی و پشتون سازی در حکومت های مختلف تا به هم اکنون قرارداشته اند. (رجوع شود به مقاله پشتون سازی) ۱_ بی توجهی دولت های حاکم بر افغانستان به وضعیت شیعیان و تلاش برای حضور و نفوذ عمدی گروه های تروریستی با تفکرات وهابی، سلفی در مناطق شیعه نشین مرکز و شمال افغانستان از جمله کابل همراه با برکناری، قلع و قمع و اخراج گسترده مقامات شیعه مذهب از ارگان های نظامی و امنیتی یک برنامه نسل کشی برای حذف، تضعیف یا کاهش تعداد شیع
یان است تا بتوانند به تدریج برنامه های دراز مدت خود را در این کشور اجرا کنند ۲_ در کتاب «سقاوی دوم» (که بازتاب دهندهٔ اهداف و پلان های آینده پشتون ها در قبال سایر اقوام و مذاهب است) در ارتباط با شیعیان هزاره و ایران اینگونه نوشته شده که: مذهب رسمی کشور باید حنفی باشد، فقط زبان پشتو رسمی باشد و برای اینکه دست ایران به طور کلی کوتاه و قطع شود، باید زمین های منطقه شیعه نشین بامیان برای مردم شرق و جنوب شرق کشور توزیع گردد و چراگاه های کوچی ها مانند گذشته حفظ و حتّی گسترش داده شود، در مرز مشترک با ایران، باید قبایلی از جنوب و جنوب غربی کشور مستقر گردد و…» ۳_ در راستای تحقق بخشیدن و گسترش چراگاه های کوچی ها اشرف غنی رئیس جمهور افغانستان در روز ۹ فروردین/ حمل سال ۱۴۰۰ دستور داد تا زمین های اطراف هر بند آب (سد آبی) به قشر بزرگی از کوچی ها داده شود که [توزیع زمین] از بند کمال خان در نزدیکی مرز کشور ایران آغاز می شود.» (این دستور بدین معناست که اگر در آینده بند آبی در مناطق شیعه نشین نظیر بامیان ساخته شود زمین های مردم به مرور غصب گردیده و به کوچی ها داده می شود) رئیس ادارهٔ امور ریاست جمهوری نیز یک کمیته را ایجاد کرده
تا در هر ولایتی که بند آب احداث شده است، به کوچی ها زمین توزیع شود مناطق غصب شده شیعه نشین پس از سقوط حکومت طالبان (۲۰۰۱_۲۰۲۰). مردم میرزاولنگ بارها قبل از هجوم صدها نفری طالبان و داعش برای جلوگیری از فاجعه درخواست کمک کرده بودند که هر بار با سکوت و رد این درخواست از جانب وزارت دفاع افغانستان مواجه شده بودند. محمد محقق پس از این فاجعه رسماً اعلام کرد ابن کشتار در راستای اجرای «طرح ناامن سازی شمال و تبدیل کردن این منطقه به وزیرستان شمالی» صورت گرفته است. (منطقه میرزاولنگ هم اکنون به طور کامل از حضور شیعیان پاکسازی شده) مناطق غصب و تصرف شدهٔ شیعه نشین پس از بقدرت رسیدن مجدد طالبان (۲۰۲۱-اکنون). پس از بقدرت رسیدن مجدد طالبان سیاست کوچ اجباری در پوشش دعاوی حقوقی و ادعای داشتن سند مالکیت که غالباً جعلی هستند از سوی طالبان دنبال می گردد، اما مردم محلی به خوبی واقف اند که در این کوچاندن ها و جا به جایی های اجباری تحت هیچ شرایطی دعوایی حقوقی وجود ندارد، بلکه کوچ های اجباری، از اهداف استراتژیک و برنامه های اصلی طالبان در قبال گروه های اجتماعی است که با آنها اشتراک قومی و زبانی و مذهبی ندارند. فشارها بر شیعیان افغانست
ان در ارتباط با ایران. شیعیان و اقوام شیعه مذهب افغانستان همواره از سوی پشتونها و مقامات دولتی افغانستان به جاسوسی و مزدوری برای ایران متهم و پیوسته تحت فشار شدیدی قرار داشته اند در دوره اول حکومت طالبان ملا عبدالمنان نیازی از مهم ترین فرماندهان جهادی دیوبندی طالبان در سخنانی شیعیان افغانستان را متهم به جاسوسی برای ایران کرده و می گوید: «هزاره ها در حدی نیستند که برای منافع ایران در این کشور بجنگند و وی آنها را خواهند کشت» و در جای دیگر به صراحت اعلام می کند که هر روز حدود ۴۰ تا ۱۰۰ شیعه هزاره را می کشد اما آنها هرگز نمی دانند که چگونه و با چه فن و روشی کشته می شوند. مسدود نمودن دو مجرای اثر گذاری ایران یعنی زبان فارسی و مذهب تشیع بر مردم افغانستان همواره جزو سیاست اصلی دولت های غالباً پشتون تبار افغانستان بوده و در این بین، فشار بر هزاره ها دوچندان شده است؛ زیرا هزاره ها هم فارسی زبان هستند و هم غالباً شیعه مذهب. موضوع دیگری که تقصیر و فشار بر هزاره ها را باز هم بیشتر می سازد، تربیت تعداد زیادی از روحانیون شیعه مذهب در ایران است که دشمنان منطقه ای ایران نظیر عربستان سعودی آنها را جاسوس حتمی ایران می دانند. پ
شتونها نیز همواره سعی داشته اند تا کشورهای غربی و اروپایی را از شیعیان و هزاره ها ترسانده و آنها را وابسته به ایران نشان بدهند تا مبادا امتیازات سیاسی و مالی به آنان داده شود، به طور نمونه دولت حامد کرزی همواره به بدنامی هزاره ها نزد کشورهای غربی مبادرت می ورزید، شیعیان افغانستان امکان مسلح کردن و دفاع از خود در برابر تروریست های تکفیری را نیز نداشتند، چرا که همواره متهم می شدند که از جانب ایران مسلح شده و قصد کشتار سایر اقوام و اهل سنت را دارند و با این برچسب و حیله دولت های مختلف در افغانستان با فشار فراوان موفق شدند تا مانع از مسلح شدن مؤثر مناطق شیعه نشین بشوند. به طور نمونه در حالی که طالبان به انواع و اقسام سلاح های سنگین مجهز بودند، عبدالغنی علیپور فرمانده نیروهای مقاومت مردمی که نقش مهمی در امن نگاه داشتن مناطق مرکزی و دفاع از مناطق شیعه نشین افغانستان در برابر طالبان و گروه های تروریستی را برعهده داشت،توسط دولت اشرف غنی دستگیر شد. پس از بالا گرفتن تنش ها برخی نمایندگان پشتوتبار مجلس افغانستان علیپور را متهم به جاسوسی برای ایران کرده و از دستگیری وی حمایت کردند. درد آورتر اینکه قاچاقبری، جنایت، آدم کش
ی و غارتگری را دیگران انجام می دهند، اما غالباً مهاجرین شیعه و به ویژه هزاره، پیامدهای آوارگی مانند تحقیر، توهین، بی سرنوشتی و بار منفی افغانی بودن را به دوش می کشند ایران ستیزی توطئه ای است که از بدو تأسیس افغانستان تا کنون هر از چند گاهی چهرهٔ کریه آن نمایان شده و بیشتر مبنای قومی و فرهنگی داشت که در پناه تعصب کور مذهبی و فرقه ای اجرا می شد، اما در دهه های اخیر خصومت های ایدئولوژیک برخی گروه ها و عناصر سکولار و نیز متحجرین سلفی و تکفیری نیز به آن اضافه شده است پیشینه تاریخی. شیعیان افغانستان از سال های دور و جدایی افغانستان از ایران به دلایل مختلف و به خصوص مذهب همواره در معرض خطر و تهدید بوده اند. در زمان حکومت عبدالرحمان خان قتل عام های گسترده ای صورت گرفت و بنا بر گزارش ها بیش از ۶۰ درصد شیعیان که اکثراً هزاره هم بودند قتل عام شدند و اگر این اتفاق نمی افتاد احتمالاً امروز اکثریت افغانستان با شیعیان بود یکی از دلایل کشتار شیعیان هم همین بود زیرا اکثریت افغانستان را تشکیل می دادند و از طرفی بیش از نیمی از مردم افغانستان هزاره بودند به همین علت عبدالرحمان خان با ارتش جدید خود و فتوای علمای اهل سنت و جمع آور
ی قبایل مختلف اکثراً از قوم پشتون دست به قتل عام گسترده شیعیان و هزاره ها زد و نفرت پراگنی گسترده ای علیه شیعیان را آغاز کرده اند که تا امروز ادامه دارد، قطعاً اگر این قتل عام ها اتفاق نمی افتاد امروز قدرت دست شیعیان و هزاره ها می بود و اکثریت افغانستان هم پیرو مذهب شیعه. در زمان حکومت کمونیستی افغانستان جنگ های فرقه ای و قومی متوقف شده و تمام گروه ها و مذاهب به طور مشترک در جنگ با شوروی و دولت وقت با یکدیگر همکاری می کرده اند. اما پس از اتمام جنگ مجاهدین دست به حملات خونینی علیه شیعیان به خصوص کابل و افشار زدند و قتل عام گسترده ای صورت گرفت. در زمان طالبان نیز رهبر شیعیان افغانستان عبدالعلی مزاری با امضا و تفاهم صلح با طالبان تسلیحات شیعیان و هزاره ها را به طالبان واگذار کرد ولی چون طالبان پیرو مذهب و تفکر دیوبندی و پشتون گرایی بودند و هم مذهب و هم نژاد هزاره ها را دشمن می پنداشتند بر توافق خود پایبند نماندند و زیر عهد خود زدند و رهبر شیعیان افغانستان عبدالعلی مزاری را همراه دو نفر همراه وی یعنی ژنرال ابوذر غزنوی و فردی دیگر قتل عام کردند و سپس بعد از این اتفاق روابط شیعیان و طالبان بیشتر از قبل دچار آسیب شد
. طالبان به منظور تصرف و سنی سازی افغانستان دست به قتل عام و بیرون راندن هزاره ها و شیعیان کردند متأسفانه فجایع گسترده ای مثل مزار شریف اتفاق افتاد. بعد از حمله ائتلاف و آمریکا به منظور مقابله با تروریسم به افغانستان و ساقط شدن طالبان وضعیت شیعیان بهبود پیدا کرد، اما مدتی نگذشت که طالبان دوباره احیا شدند و به جنگ با دولت و ارتش افغانستان و ائتلاف آمریکا پرداختند، سپس هم شاهد ظهور داعش در این کشور بودیم، طالبان مانند قبل به دشمنی با شیعیان ادامه دادند و فجایعی مانند میرزاولنگ را علیه شیعیان مرتکب شدند و بیش از هزاران شیعه و هزاره را کشتند. طالبان گرچه ادعا کرده اند دیگر با شیعیان مشکلی ندارند ولی بنا بر گزارش داده شده از اعضای مذاکره کننده دولت افغانستان و طالبان در قطر این گروه به صورت مستقیم و تند گفتند شیعیان را به رسمیت نمی شناسند و این گروه را مسلمان نمی دادند و گفتگویی با شیعیان ندارند زیرا شیعیان هیچ قدرتی ندارند برای چانه زنی، در دولت افغانستان نیز به شدت تبعیض علیه شیعیان وجود دارد و تنها افراد کمی از شیعیان در دولت قدرت دارند و همچنین دولت بارها علیه شیعیان دست به سلاح برده و نمونه ان فجایع بهسود و ه
رات هست.
مسیحیت پولسی یا الهیات پولسی (پائولیسم)، عبارت و اصطلاحی است که از قرن ۱۸ میلادی به بعد بین برخی منتقدان مسیحیت رواج یافت؛ به این معنی که از قرن هجدهم، تعدادی از منتقدان مسیحیت اعلان کردند آموزه های پولس متفاوت از انجیل (انجیل متی، انجیل مرقس، انجیل لوقا، انجیل یوحنا) و سایر بخش های عهدجدید همچون کتاب اعمال رسولان و رساله یعقوب است و به درنتیجه آموزه های پولس متفاوت از آموزه های اصلی عیسی از مسیحی یهودی های اولیه است. بنا بر باور این دسته از منتقدان مسیحیت، الهیات مسیحی از اعتقادات و آموزه های هلنیستی-یهودی مورد حمایت پولس از طریق نوشته های او و نوشته هایی که در عهد جدید به طور سنتی به او نسبت داده می شود گرفته می شود. این دسته از منتقدان مسیحیت باور دارند اعتقادات پولس ریشه در مسیحیت اولیه یهودیان داشت، اما با تأکید بر گنجاندن غیر یهودیان در میثاق جدید خدا و با رد ختنه به عنوان نشانه غیر ضروری از فقه، از مسیحیت یهودی منحرف شد. منتقدان مسیحیت باور دارند، مسیحیت اولیه () (مسیحیت قبل از قرن ۴) که ریشه در قرون اولیه تاریخ مسیحیت دارد، بسیار متکی به الهیات و اعتقادات پولس است و آنها را توضیح تعالیم عیسی می داند.
= تعریف = مسیحیت پولسی یا الهیات پولسی که توسط منتقدان مسیحیت استفاده می شود، که " Paulism " یا " Paulanity " نیز خوانده می شود، بر این باور است که الهیات مسیحی، از اعتقادات و آموزه های پولس از طریق نوشته های او شکل گرفته است. این منتقدان معتقدند اعتقادات پولس ریشه در مسیحیت اولیه یهود داشت، اما با تأکید بر گنجاندن غیر یهودیان در میثاق جدید خدا و رد ختنه به عنوان نشانه ای غیر ضروری از فقه، از این مسیحیت یهودی جدا شد. = لغت شناسی = به گفته ، اصطلاح «مسیحیت پولسی» برای اولین بار در قرن بیستم در میان دانشمندانِ منتقد مورد استفاده قرار گرفت که رشته هایی از تفکر متفاوت از مسیحیت اولیه را که در آن پولس نفوذ قدرتمندی داشت مطرح کردند. نویسنده مارکسیست آنتونیوگرامشی (۱۸۹۱–۱۹۳۷)، که بر شباهت های مسیحیت بدوی و مارکسیسم تأکید داشت، از عبارت «کریستو- پائولینیسم» نه تنها برای نشان دادن اهمیت بیشتر پولس استفاده کرد، همچنین این عبارت را برای تعیین اعتقادات کلامی و عقیدتی و سازمان تشکیلاتی کلیسای نیز به کار برد. این اصطلاح همچنین توسط دانشمندان مسیحی مدرن مانند جان زیسلر و کریستوفر مونت که علاقه آنها به بازیابی ریشه های مسیحی
ت و اهمیت پولس برای (گروهی از پروتستان های آمریکا)، بازسازی مسیحیت و تجدید گرایی . استفاده می شود. = برخی از آموزه های پولس = لزوم اطاعت از حاکمان. دیدگاه منتقدان مسیحیت. پولس در نامه به رومیان می نویسد: هر شخصی باید مطیع قدرتهای برتر شود؛ زیرا قدرتی جز خدا نیست و آنهایی که هست، از جانب خدا مرتب شده است حتی هر کس با قدرت مقاومت کند، با ترتیب خدا مقاومت کرده باشد…؛ زیرا خادم خداست برای توبه نیکویی، ولی هرگاه بدی کنی، بترس؛ چون که شمشیر را عبث برنمی دارد؛ زیرا او، خادم خداست و با غضب، از بدکاران انتقام می کشد. پس لازم است که مطیع او شوی. دیدگاه مسیحیان. مفهوم عبارت نقل شده از رسالهٔ رومیان به معنای اطاعت محض از فرمانروایان در تمام اُمور نیست، بلکه به معنای رعایت قوانین کشور و احترام به نظم و قانون یک کشور می باشد، تا جایی که مخالف فرمان خداوند نباشد. به عبارت دیگر، مسیحی شدن به معنای شورش سیاسی و برهم زدن نظم کشور نیست. این موضوعی بود که عیسی مسیح در انجیل آن را به حواریون و شاگردان خود آموخت: "عیسی به آنان گفت: آنچه از آن قِیصر است به قِیصر و آنچه از آن خداست به خدا بازدهید". اما در هر صورت این احترام به قوانی
ن، به معنای اطاعت محض از حاکمان نیست، چرا که پولس خود چندین مرتبه زندانی شده بود و در نهایت توسط دولت روم اعدام شد. این یعنی پولس تا جایی به قانون احترام قایل بود، که برخلاف کلام خدا نباشد. عیسی مسیح و رسولان مسیح همواره برخلاف یهودیان شورشی که چندبار علیه حاکمیت روم قیام کردند (قیام یهودیان در سال ۶۶ میلادی، همچنین قیام بارکوخبا در قرن دوم میلادی)، به مردم آموختند، که قیام انسان ها برای برقراری حکومت الهی از طریق حاکمان سیاسی، باور نادرستی است، چرا که رستگاری جامعهٔ بشری، از ایمان حقیقی و عقلانی و قلبی به پروردگار و در درون فکر و دل و وجود انسان ها صورت گرفته و آغاز می شود و سپس در اعمال و رفتار اشخاص نمود پیدا می کند. حکومت الهی در فکر و دل انسان ها صورت می گیرد و پادشاه این حکومت، خداوند است. همان طور که عیسی مسیح خطاب به فرماندار رومی، پونتیوس پیلاطوس گفت: "پادشاهی من از این جهان نیست". رستگاری به واسطه ایمان. دیدگاه منتقدان مسیحیت. از دیدگاه پولس، مسیح به عنوان پسر خدا قربانی شد تا گناهان ذاتی بشر که توسط آدم وارد جامعه بشری گردید آمرزیده شود. به کفاره مرگ و احیاء عیسی مسیحیان آمرزیده می شوند. مرگ او کفا
ره گناهان بشریّت است، و با خون مسیح صلح بین خدا و انسان برقرار می شود.با بخشش از راه ایمان، ، یک مسیحی در مرگ و با پیروزی مسیح بر مرگ با مسیح شریک می شود، و پسرخواندگی جدید را رایگان بدست می آورد. در خصوص شریعت. شریعت فقط گناه کار بودن انسان و بردگی انسان ها را نسبت به گناه روشن می کند و در نتیجه مسیحیان نیازی به به جا آوردن تمامی بخش های شریعت (بخش های آئین های ظاهری/ملّی و قومیّتی) نیستند.. این امر به معنای منقضی شدن احکام اخلاقی شریعت/تورات نمی شود، چرا که پولس همان اصول تورات و عهدقدیم شریعت را تعلیم می داد. که پولس پیروی پولس قبل از مسیحی شدن، اعتقاد داشت غیر یهودیان خارج از آن پیمان الهی می باشند که خداوند با بنی اسرائیل عهد کرده بود، پس از ایمان آوردن به عیسی مسیح بر این باور بود که غیریهودی ها و یهودی ها در وجود عیسی به عنوان ایمان داران به خدا اتحاد پیدا کرده و یکی می شوند. = پولس و شمول غیر یهودیان = مسیحیان اولیه یهودی بودند. طبق نامه های نگاشته شده توسط خود پولس و همچنین کتاب اعمال رسولان، او در ابتدا مسیحیان اولیه را مورد آزار و اذیت قرار می داد، اما در یک مکاشفه عیسی بر او ظاهر می شود و پولس بین
ایی خود را از دست می دهد. پولس پس از این واقعه و شفا یافتن توسط یکی از ایمان داران به مسیح به نام حنانیا، به عیسی به عنوان مسیح ایمان آورده و از آن پس به یهودیان و غیریهودیان می آموخت که عیسی همان مسیح موعود است. به گفته ، «مشکلاتی که وی در نامه های خود با آنها دست و پنجه نرم می کند، شاید برای بسیاری از افراد که در آن دوره با فرقه مسیحیان روبرو بودند، روشن بود.» به گفته ، مهم ترین دغدغه نوشته های پولس در مورد نقش عیسی و آموزه نجات به واسطه ایمان، مسئله ورود مجریان غیر یهودی تورات (یونانی) به پیمان خدا است. ورود غیر یهودیان به مسیحیت اولیه مشکلی برای هویت یهودی مسیحیان اولیه بود. بسیاری از مسیحیان یهودی کاملاً وفادار به شریعت یهود بودند وتنها تفاوت آنها، پذیرش عیسی به عنوان مسیح و منجی بود. رعایت دستورهای یهود، از جمله ختنه، نشانه عضویت در این پیمان قلمداد می شد و یهودی مسیحیان اولیه اصرار داشتند که این آداب را حفظ کنند. ولی تازه گروندگان از «فقه یهود» پیروی نکردند و از ختنه شدن امتناع ورزیدند، زیرا ختنه در دوره یونانی گرایی مدیترانه شرقی جنبه دافعه داشت. پولس با اصرار بر حفظ همه احکام یهود مخالفت شدیدی داشت و
آن را تهدید بزرگی برای آموزه خود یعنی نجات از طریق ایمان به عیسی می دانست. در فرضیه پولس، مرگ و قیام عیسی مسئله مستثنی شدن مسیحیان غیر یهودی از عهد خدا را حل کرد. 'مردن عیسی برای گناهان ما' به مسئله غیر یهودیان مجری تورات اشاره دارد، که علی رغم ایمان خود، نمی توانند کاملاً مجری احکام، از جمله ختنه باشند، و از این رو «گناهکار» هستند، که از میثاق خدا مستثنی می باشند. در آموزه های پولس، نجات با لطف خدا حاصل می شود نه با اجرای شرع. طبق گفته سندرز، این اصرار مطابق دارد با یهودیت حدود است. ۲۰۰ سال قبل از میلاد تا ۲۰۰ میلادی، که عهد و پیمان خدا با اسرائیل را فیض خدا می دانست. رعایت قانون برای حفظ میثاق لازم است، اما این عهد با رعایت شرع حاصل نمی شود، بلکه با لطف خدا به دست می آید. ولی سایر رسولان مخصوصاً پطرس اجرای شریعت را برای غیر یهودیان نیز لازم می دانستند. = جدایی/انشعاب مسیحیت از یهودیت = جدایی/انشعاب بین مسیحیان از یهودیان نه به یک باره، بلکه به آرامی در حال رشد بود و قرن ها طول کشید تا شکاف کامل شود. ایرنئوس، اسقف لیون، در نیمه دوم قرن ۲ نوشت که ابیونی ها پولس را به عنوان ارتداد از شریعت مردود می دانستند و
فقط از نسخه انجیل متی معروف به انجیل ابیونی ها استفاده می کردند، ابیونیان گروهی از مسیحیان یهودی نژاد در سده های نخست مسیحیت بودند، که سخت به قوانین شریعت پایبند بوده و فقط بخش هایی از تورات را قبول داشتند، زیرا برای مثال، ابیونی ها باور داشتند زنان نمی توانند پیامبر باشند و نبوت کنند، بلکه خداوند فقط مردان را را به پیامبری انتخاب می کند، در حالی که بر اساس آموزه های اصیل یهودیت و مسیحیت (عهدقدیم و عهدجدید)، خداوند هم مردان و هم زنان را به پیامبری انتخاب می کند. به همین جهت ابیونی ها به بخش هایی از کتب عهدقدیم که به نبیه ها (پیامبران زن) اشاره دارند، ایمان نداشتند و آن ها را از مجموعه کتب عهدقدیم خارج می کردند. ابیونی ها عیسی را بزرگ ترین پیامبر خدا و همان ماشیح و پیامبر موعود در تورات می دانستند، اما هیچ جنبه الوهیتی برای او قائل نبودند و او را انسان می شمردند. همین طور به نظر با آموزهٔ عیسی مسیح در خصوص مقدس بودن تمامی تورات هم نظر نبودند، چرا که عیسی مسیح تمام تورات را کتاب خدا خواند که تمامی آن نقطه به نقطه به تحقق خواهد پیوست، در حالی که ابیونی ها بخش های مخالف نظر خود را از تورات حذف می کردند. = پولس و
حواریون = توضیحات بیشتر را در صفحهٔ پولس رسول بخوانید دیدگاه منتقدان مسیحیت. منتقدان مسیحیت باور دارند پولس با حواریان اختلاف نظر داشت. به اعتقاد از منتقدان، مهم ترین مورد اختلاف پولس با حواریان مسئله ختنه تازه مسیحیان و نیز لزوم عمل به احکام شریعت بود. پولس که عمل به شریعت را لازم نمی دانست بر نظر خویش پای می فشرد و حتی حواریانی که به شریعت عمل می کردند را مورد طعنه و حمله قرار می داد. خود پولس در رساله به غلاطیان می گوید که با پطرس، جانشین عیسی (متی، ۱۶: ۱۸؛ یوحنا، ۲۱: ۱۵)، در مقابل همگان مخالفت کرده و او را «ریاکار» خوانده است. طبق دیدگاه این دسته از منتقدان، ختنهٔ آلت تناسلی، برای رستگاری انسان لازم است. دیدگاه مسیحیان. مسیحیان معتقدند اختلافی بین پولس و سایر رسولان مسیح در مورد ختنه وجود نداشت، بلکه آن دسته ازافراد به ظاهر مسیحی که پیشینه فریسی افراطی داشتند با پولس مشکل داشتند. برخی از مسیحیان یهودی نژاد (که قبلاً جزو دستهٔ فریسیان بودند)، معتقد بودند که نوایمانان مسیحی (که قاعدتاً بزرگسال بودند)، «اگر طبق شریعت موسی ختنه نشوند، مورد رحمت خدا قرار نمی گیرند» و نجس هستند و همچنین همنشینی و همسُفره شدن با
آن ها، مانند همنشینی و همسُفره شدن با سَگان است. این افراد تندرو و افراطی به پولس و برنابا اعتراض کرده (چرا که پولس و برنابا ختنه را برای نوایمانان مسیحی که بزرگسال بودند، واجب نمی دانستند) و نهایتاً به همراه ایشان به اورشلیم رفته تا در این مورد با کلیسای اورشلیم که پطرس حواری، یعقوب رسول و یوحنا حواری آن را رهبری می کردند صحبت کرده و نظر آنان را جویا شوند. پطرس حواری -که احتمالاً نگران شکاف و جدایی بین مسیحیان بود و نقش میانی بین مسیحیان یهودی و غیریهودی را داشت- در این جلسه به صورت ضمنی از پولس و برنابا حمایت می کند. سپس برنابا و پولس صحبت می کنند. در نهایت یعقوب در تأیید سخنان پطرس، اعلام می دارد که ""رأی من این است که آن هایی را که از امت ها (ی غیر یهودی) به خدا روی می آورند، نباید مشوّش کرد و اما فقط برایشان بنویسیم که از آلودگی های بتان و از زنا و از گوشت حیوانات خفه شده و خوردن خون پرهیز کنند"» در نتیجه کلیسای اورشلیم (شامل پطرس و یعقوب) با پولس و برنابا هم نظر بودند مبنی بر اینکه «ختنه برای یک مسیحی نو ایمان (که ممکن است بزرگ سال یا حتی کهن سال باشد) و رستگاری او ضرورتی ندارد». این توافق احتمالاً برا
ی آن عدهٔ تندرو که سابقاً جزو یهودیان فریسی بوده اند و باعث شده بودند تا برنابا و پولس به اورشلیم بیایند، رضایت بخش نبود، به گونه ای که یعقوب رسول، ایجاد تشنج توسط این افراد را «اقدام خودسرانه» خواند. در نتیجه مسیحیان بر این باورند، که حکم ختنه که خداوند آن را در تورات صرفاً برای یهودیان و آن هم در سن نوزادی واجب کرده بود، پس از عیسی مسیح، دیگر برای مسیحیان امری واجب قرار نداده است. باید توجه داشت که دین یهودیت تقریباً هیچگاه دین تبلیغی نبوده است و به همین جهت افراد بزرگسال از اقوام غیراسرائیلی، بسیار به ندرت و با شرایط بسیار خاصی به یهودیت می پیوستند. به همین جهت مسئلهٔ ختنه شدن افراد بزرگسال تقریباً به جز در صورت اصرار خود شخص اتفاق نمی افتاد. نهایتاً طبق تعلیم مسیحیت، ختنه آزاد است اما واجب نیست. مسیحیت می آموزد که رستگاری انسان در گرو ختنه شدن یا نشدن او و آداب و رسوم ظاهری نیست، بلکه در گرو ایمان به خدا و محبت قلبی به خداوند و همچنین محبت به همنوع (به معنی "انجام دادن" اعمالی چون کمک به نیازمندان، پاکدامنی یا "انجام ندادن" اعمالی چون ظلم و دروغ و ریاکاری و انواع فسادهای اخلاقی). پولس در رسالهٔ رومیان، که
پس از واقعهٔ انطاکیه نگاشته شده و یکی از جامع ترین رساله های پولس محسوب می شود، از یاری رساندن به مسیحیان اورشلیم (که پطرس رسول و یوحنا رسول به ویژه یعقوب رسول در رأس آن ها و به عنوان ستون کلیسا و رهبران مسیحیان اورشلیم شناخته می شدند) با عنوان "خدمت به مقدسان" نام می برد. این یک دلیل و مدرک بر این است که پولس با پطرس یا یعقوب یا سایر رسولان اختلافی نداشته و با هم در ارتباط بوده اند و احترام متقابل بین ایشان برقرار بوده است. پس اینکه پولس به سایر حواریون مسیح بی احترامی یا به طعنه سخن گفته باشد، صحیح نیست. و اما حال، انتقاد مطرح شده در بخش دیدگاه منتقدان مسیحیت، مبنی بر اینکه پولس سایر رسولان مسیح را ریاکار خوانده است، اشاره دارد به شرح واقعهٔ انطاکیه که پولس رسول در رسالهٔ غلاطیان: این انتقادی اشتباه است، چرا که پولس رسول، پطرس رسول و برنابا رسول را ریاکار نمی خواند، بلکه نوشته شده ""به ریاکاری کشیده شدند" یا "از جهت ریا خطا کردند"". پولس رسول عمل انجام شده توسط پطرس رسول و برنابا رسول را اقدام ریاکارانه می خواند. چرا که نحوهٔ عمل و نمود بیرونی عملکرد پطرس و سپس برنابا (هرچند به دلیل مصلحت و جلوگیری ایجاد ت
نش و تشنج انجام دادند) وجههٔ ریاکارانه داشت، نه اینکه پطرس و برنابا ریاکار باشند. این اقدام ایشان می توانسته به طور غیرمستقیم موضع تندروها را مبنی بر نجس بودن ختنه نشدگان تأیید کند و این چیزی بود که پولس رسول در مقابل آن ایستاد. باید توجه داشت که آن طور که پولس نوشته است، پطرس از افراد تندرویی که از اورشلیم به انطاکیه آمده بودند ترس داشت/نگران بود. این افراد تندروی فریسی که این بار به دنبال ایجاد مشاجره و تشنج با پولس و برنابا و مسیحیان غیریهودی بودند، سابقاً حتی پطرس رسول را نیز مورد اعتراض قرار داده او را به نوعی پطرس را در جایگاه خطاکار وادار به توضیح کرده بودند، به این دلیل که پطرس رسول، کُرنلیوس (یک افسر رومی و غیریهودی) و اهالی خانهٔ او را که به عیسی مسیح ایمان آورده بودند غسل تعمید داده بود، بدون اینکه ختنه شده باشند. = توسعه فعالیت پولس = دیدگاه منتقدان مسیحیت. طبق دیدگاه برخی از منتقدان مسیحیت، پولس توانست رهبری مسیحیان غیر یهودی را به عهده گیرد و در واقع توانست به سبب سهل گیری در شریعت و به عهده گرفتن رهبری مسیحیان غیر یهودی، روز به روز پیروان بیشتری پیدا کند، درحالی که ابیونی ها و مسیحیان پیرو پطرس
در میان جمعیت محدود صرفاً یهودی رشد اندکی داشتند، که پیروان آن هم پس از چندی در اثر درگیری های داخلی پراکنده شده، از صحنه تاریخ کنار رفتند. پولس همچنین با دعوت کلیساها به فرمانبرداری محض از حکومت و حاکمان، خود را به حاکمان رومی نزدیک می گرداند. پولس برای ترویج کیش خود تلاش بسیار کرد. بسیار باهوش و آینده نگر بود. در طول سفرهایش، در کنیسه شهرها به موعظه می پرداخت، و به تعداد طرفداران خود می افزود، و چون جایگاه خود را محکم یافت، به راحتی پطرس حواری را به ریاکاری متهم کرد. او در هر شهری که طرفدارانی پیدا می کرد، آنها را نظم می بخشید و تبلیغ در اطراف آن شهر را به آنها واگذار می نمود. سپس به جاهای دیگر می رفت، ولی از کار کلیساهایی که در شهرهای مختلف پایه گذاری می کرد غافل نبود؛ همواره با آنها مکاتبه می کرد وگاه نمایندگانی برای سرکشی به آن مناطق اعزام می نمود. و مدام پیروان خود را از پذیرا شدن بشارت دیگران بر حذر می داشت و وعده می داد که "چون اطاعت شما نسبت به ما کامل شد، آن وقت کسانی را که نافرمانی می کنند مجازات خواهیم کرد. دیدگاه مسیحیان. نکتهٔ مهم اینکه باید دقت شود که تفاوت هست بین "شریعت یهود" (که به قوانین م
کتوب در تنخ یا همان عهدقدیم مکتوب است) و "آداب و رسوم یهودی" (که در کتاب های دیگر، از جمله در تلمود مکتوب است). از جمله «آداب و رسوم یهودی»، می توان به شستن نمادین دست ها پیش از غذا اشاره کرد، نخوردن هم زمان محصولات لبنی به همراه محصولات گوشتی (مثلاً در دوران امروزی، ممنوع بودن پیتزا یا لازانیا به دلیل داشتن پنیر به همراه گوشت)، یا نجس خواندن افراد ختنه نشده. این ها مواردی از سنت و آداب و رسومی هستند که نه فقط پولس، بلکه عیسی مسیح و پس از او رسولان مسیح (پطرس رسول، برنابا رسول، پولس رسول و سایر رسولان) در مقابل آن ها ایستادند. عیسی مسیح درتقابل با این آداب و رسوم یهودی، در موردی بارز و مشهور، از ایمان خالصانهٔ یک افسر رومی و شفای خدمتگزار او سخن گفت و یک غیریهودی را شفا داده و از او خواست تا این شفا و لطف خداوند را به خانوادهٔ خود تعریف کند. عیسی مسیح خطاب به روحانیون ریاکار که به عیسی مسیح در خصوص همنشینی و همصحبتی با افرادی که روحانیون آنان را گناهکار و نجس می خواندند فرمود: "رسالت من این است که گناهکاران را به سوی خدا بازگردانم، نه آنانی که عادل و مقدس هستند (خود را عادل و مقدس می دانند)". عیسی مسیح و بعدا