Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
موطن اش پدرو ماسکارنهاس که در حدود پیش از ۱۵۱۲ می زیست، جزیره ماسکارینس، ماسکارین یا ماسکارینهاس گذاشت، اما در نهایت پس از چند سال این جزیره به نام دایمی اش جزیره رودریگز تغییر نام داده شد. در حقیقت در حوالی فوریه ۱۵۲۸ بود که خود دیوگو رودریگز از این جزیره که با طول زیاد در میان جزایر ماسکاران واقع شده بود و بعداً نام خانوادگی وی رودریگز به آن داده شد، دیدار نمود. زندگی و میراث در گوا و سلسیت. فرماندار سلسیت و مالک کلوا. دیوگو رودریگز پایگاه خود را در گوا تأسیس کرد، زبان محلی را یادگرفت، مسئول ساخت و ساز قلعه گوا و فرماندار جزیره سلسیت بود (بعدها بخشی از بمبئی، حالا ممبی، شد) (در آن زمان الها دی سالسیت دو نورتی نامیده می شد)، چون پس از انعقاد پیمان باسین میان نایب السلطنه پرتغال دُن نندو دا کونها و بهادر شاه از سلطنت گجرات، این جزیره از ۱۵۳۴ میلادی به بعد به مالکیت پرتغال درآمد و از ۲۵ اکتبر ۱۵۳۵ تا ۱۵۴۸ میلادی به رودریگز به اجاره داده شد. وی همچنین به خاطر کارهای هنری که برای زیباسازی سلسیت انجام داد، به ماستر دیوگو معروف شد. او همچنین تحت فرماندهی نظامی دُن جوآو دی کاسترو در ۱۵۳۵ میلادی در ساخت قلعه دیو دخی
ل بود و از نظر دفاعی آنرا طوری طراحی کرد که این قلعه تسخیر ناپذیر پنداشته می شد و توانست برای بیش از ۴ قرن در مقابل چندین حمله تهاجمی مقاومت نماید. دیگو همچنین مالک تمام ساحلی به نام «پرایا دا کلوا» (ساحل کلوا) در گوا بود که به عنوان یک ملک خانوادگی به بازماندگان وی به میراث گذاشته شد و این همان دهکده بود که او در ۱۵۵۱ میلادی عمارت بزرگی در آن ساخت. کاپیتان دژ راکول. رودریگز سردسته قلعه راکول در سلسیت بود، شهری که در جریان نخستین تصرف پرتغال به عنوان شهر مرکزی پنداشته می شود. در آن زمان، این شهر یک قلعه بود و کلیسا نخستین نشان شوکت در سلسیت بود (سلسیت در آن زمان به نام ilha de Salcete do Sul یاد می شد)؛ این کلیسا که با استفاده از گل و با بام گالی پوش در مکان یک معبد هندو ساخته شد، نخستین کلیسا در راکول و در سلسیت بود و کار آن در ۱۵۶۵ میلادی به اتمام رسید. از اینرو این کلیسا را می توان کلیسای مادر (ماتریز) کل جنوب گوا خواند و نام آن Igreja da Nossa Senhora de Neves گذاشته شد. این کلیسا نخستین کلیسای بزرگ گوا بود و دُن گاسپر جرج دی لیآو پریرا شخصاً از مارگائو و مناطق اطراف آن دیدار نموده و موقعیت آنرا انتخاب کر
د. پس از بازدید از چندین مکان، او تیری را در یک زمین در راکول گذاشت و دستور داد تا کلیسا در آنجا ساخته شود؛ رودریگز که سردسته قلعه راکول بود، موظف گردید تا کارهای لازم را انجام دهد. خوسی نیکولاو دا فونسیکا نوشته است که دیوگو رودریگز در کلوا، گوا درگذشت و در همین مادر کلیسا (مارتیز) در سلسیت به خاک سپرده شد، جاییکه او در این زمان سردسته قلعه ای به نام Igreja da Nossa Senhora de Neves در راکول بود و در قبر وی متن ذیل حک شده است: Aqui jaz Diogo Rodrigues o do Forte, Capitão desta Fortaleza, O qual derrubou os pagodes destas terras. Falleceu a 21 de Abril de 1577 annos. ترجمه آن به فارسی چنین می شود: «دیوگو رودریگز (معروف به) او دو فورتی/ سرور این قلعه که پاگوداهای این سرزمین را تخریب کرد، در اینجا آرمیده است. او در ۲۱ آوریل سال ۱۵۷۷ درگذشت». سنگ نوشته قبر و جسد او از ۱۵۷۷ میلادی تاکنون در درون این کلیسا در نزدیکی آلتار Igreja da Nossa Senhora de Neves حفظ شده است. معابد سلسیت هندو در گوا توسط دیوگو تخریب شد و خود وی از تخریب آنها در ۱۵۶۷ میلادی نظارت می کرد. این کار باعث خروج گروهی هندوها از مناطق تحت تسلط پرتغا
ل شده و هندوها با تندیس های ایزهای شان به آنسوی رود زواری به مناطق شاهان هندو پناه بردند. معبدهای شری رامناتی، شری شانتادورگا و شری مانگیشی از جمله معابدی بودند که ویران شدند. ۹ پاگودا در دهکده مارگوآ (ماتاگراما) نیز شامل معابد ویران شده توسط دیوگو بود و در مقابل این کار درآمد تمامی زمین های که در این منطقه بود به وی اعطاء گردید. تخریب از آنجا آغاز شد که یک یسوعی توسط مردمان محلی دهکده لوتولیم مورد حمله قرار گرفت و زمانی دیوگو رودریگوز که در آن زمان سردسته قلعه راکول بود، تمامی ساکنین منطقه لوتولیم را برای جلسه ای فراخواند، مردمان از امر او اطاعت نکرده و در جلسه حاضر نشدند. برای اینکه به آنها جزا داده باشد، او معبد رامنات را سوزاند. ساکنین دهکده از وی به Capitão às Justiças de sua Magestad در گوا شکایت کردند. مجری قانون به سردسته رودریگو دستور داد تا معبد را دوباره بسازد.
اتین-امیل بالیو (؛ زادهٔ ) دانشمند بیوشیمیست در زمینه غدد درون ریز و متابولیسم اهل فرانسه بود. وی بیشتر به خاطر تحقیقاتش در زمینه هورمون های استروئیدی و نقش آنها در تولید مثل و پیری شناخته شده بود. او به دلیل کار بر روی داروی سقط جنین RU486 (میفپریستون) که باعث سقط جنین می شود، به عنوان «پدر» قرص سقط جنین لقب گرفته است. بالیو همچنین برای تعیین اینکه آیا دی هیدرواپی آندروسترون (DHEA) یک پروهورمون است و آیا این هورمون و سایر جایگزین های هورمونی نیز باعث افزایش طول عمر در انسان می شوند، تلاش کرد. اوائل زندگی و تحصیلات. بالیو با نام امیل بلوم در ۱۲ دسامبر ۱۹۲۶ در خانواده ای یهودی در استراسبورگ فرانسه به دنیا آمد. پدرش لئون بلوم، در چهار سالگی بالیو درگذشت، وی پزشک و از اولین متخصصان دیابت بود. بالیو در طول جنگ جهانی دوم، زمانی که خانواده اش به منطقه ای نزدیک گرنوبل گریختند، وی در مقاومت فرانسه شرکت کرد و نام خود را تغییر داد. پس از جنگ، او در دانشکده پزشکی پاریس تحصیل کرد و در سال ۱۹۵۵ پزشک شد. او زیر نظر استاد راهنمای خود، مکس فرناند ژیل (۱۹۱۳–۱۹۷۸)، در زمینه هورمون های استروئیدی به تحصیلات عالیه پرداخت و دکترای
خود را در سال ۱۹۶۳ از پاستور، دانشکده پزشکی و دانشکده علوم در پاریس دریافت کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور و جایزه پژوهش پزشکی بالینی لسکر-دی بیکی شده است. درگذشت. بالیو در خانه اش در پاریس، در ۳۰ مه ۲۰۲۵، در سن ۹۸ سالگی درگذشت.
دیونیزیو آلکالا گالیانو (Dionisio Alcalá Galiano) (زادهٔ ۸ اکتبر ۱۷۶۰ – درگذشتهٔ ۲۱ اکتبر ۱۸۰۵)، افسر نیروی دریایی اسپانیا، نقشه کش و کاوشگر اسپانیایی بوده است. او خطوط ساحلی متنوعی با دقت بی سابقه و به کمک فناوری جدید از جمله زمان سنج ها، در اروپا و آمریکا را ترسیم کرده است. او یک سفر اکتشافی را فرماندهی کرد که در آن تنگهٔ خوان د فوکا و جورجیا را کشف و نقشهٔ آن ها را ترسیم کرد و همچنین تبدیل به نخستین اروپایی شد که با کشتی جزیره ونکوور را دور زد. او به درجهٔ سرتیپی رسید و در نبرد ترافالگار چشم از جهان فروبست. او بعضی اوقات نام خانوادگی خود را به صورت آلکالا گالیانو امضا ولی اغلب، فقط از گالیانو استفاده می کرد. مجلهٔ منتشر شده از سفر دریایی او در سال ۱۷۹۲ فقط از نام گالیانو استفاده می کرد و این نامی شد که او بیشتر با آن شناخته شده است. اوایل زندگی. گالیانو در کابرا، استان کوردوبای اسپانیا در سال ۱۷۶۰ چشم به جهان گشود. او در سال ۱۷۷۱ و در سن ۱۱ سالگی وارد نیروی دریایی اسپانیا شد و در سال ۱۷۷۵، در مدرسهٔ نیروی دریایی اسپانیا نام نویسی کرد. او بعد از فارغ التحصیلی در سال ۱۷۷۹ وارد خدمت فعال شد. گالیانو در چندین
نقشه برداری هیدروگرافی شرکت کرده و در علم نقشه کشی مهارت یافت. او به عنوان یک افسر تازه کار، زمانی را در منطقهٔ ریو دلا پلاتا و جزایر فالکلند گذراند و در سال ۱۷۸۳ به اسپانیا بازگشت. گالیانو در سال ۱۷۸۴ با الساندرو مالاسپینا ملاقات کرد و با وی مشغول به کار شد، بعدها آن دو همراه با یکدیگر به آمریکا سفر کردند. هر دو آنان در میان گروهی از افسران که در رصدخانهٔ سلطنتی واقع در کادیز، تحت فرماندهی دریاسالار ویسنته توفینو مشغول به تحصیل نجوم بودند، حضور داشتند. مدت زمان این انجمن کوتاه بود، زیرا توفینو برای ساخت یک اطلس از ساحل اسپانیا فراخوانده شد و گالیانو را برای مشارکت در این پروژه انتخاب کرد؛ بنابراین گالیانو دستیاری مطالعهٔ بزرگ هیدروگرافی توفینو را انجام داد که منجر به چاپ اطلس ماریتیمو اسپانیا در سال ۱۷۸۹ شد. این تجربه، آغازگر تخصص گالیانو به عنوان یک نقشه کش حرفه ای بود. در سال ۱۷۸۵، گالیانو، با ماریا د لا تسلی ویلاوینسسیو ازدواج کرد. کمی پس از ازدواجشان، گالیانو خانه را برای بررسی تنگه ماژلان، زیر نظر استاد تأثیرگذار دیگرش، آنتونیو د کوردوبا، ترک کرد. در سال ۱۷۸۸، به او مسؤلیت مأموریتی برای اصلاح موقعیت مکا
نی آزور داده شد که در طی آن، او فرماندهٔ کشتی دو دکل ناتالیا بود. در همان سال او در مرحلهٔ نهایی پروژهٔ نقشه کشی توفینو به عنوان دستیار حضور داشت. سفر اکتشافی مالاسپینا. گالیانو در سال ۱۷۸۹ به عنوان نقشه کش برای سفر دریایی سیاسی علمی بلندپروازانه مالاسپینا، انتخاب شد. او سوار بر دومین کشتی به نام آترویدا تحت فرماندهی خوزه بوستامانته، به ترسیم نقشهٔ خط ساحلی پاتاگونیا و بیشتر سواحل اقیانوس آرام از جنوب شیلی تا مکزیک، کمک کرد. علاوه بر آن، او در چندین مأموریت علمی شامل مشاهدات نجومی، گرانش و اندازه گیری های مغناطیسی شرکت داشت. هیئت اعزامی در مارس ۱۷۹۱ به آکاپولکو، گوئررو رسیدند. گالیانو مسئول گروهی از افسران علمی مالاسپینا شد که مقرر شده بود به مدت یک سال در مکزیک اقامت داشته باشند. بخشی از نامهٔ مالاسپینا به نائب السلطنه اسپانیای نو، خوان ویسنته دو گومس، کنت دوم رویاگیگدو را بخوانید: او تحت فرمان ستوان کشتی، دون دیونیزیو گالیانو به همراه [نوالس، پیندا، و اولاوید] به [مکزیک] خواهند رفت… [گالیانو] مسئول هماهنگی در پایتخت و بعداً در اسپانیا و همهٔ یادداشت های مربوط به کارهای سابق، خواهد شد… علاوه بر این، او باید
تمام اطلاعاتی را که برای ارائه یک ایده دقیق از وضعیت سابق و فعلی [اسپانیا نو] مفید است، استخراج کند. بنابراین گالیانو در مکزیک ماند و اطلاعات هیدروگرافیک و نجومی سفر اکتشافی را گردآوری و نقشه ها را آماده کرد. وی همچنین در آرشیوهای مستعمراتی جستجو و اطلاعات مفیدی از ارزیابی وضعیت مستعمره، گردآوری کرده است. این مورد یکی از تکالیف سیاسی سفر اکتشافی مالاسپینا بود که به خاطر آن مالاسپینا و افسرانش اختیارات سلطنتی بالاتری از جمله مجوز دسترسی به هر سندی که گمان می کردند، ممکن است مرتبط با موضوع باشد، نسبت به نائب السلطنه داشتند. گالیانو در حدود یک سال بر روی این موضوع زمان گذاشت تا زمانی که هیئت اعزامی مالاسپنیا به سمت آلاسکا و جزیرهٔ ونکوور حرکت کردند. ملاقات با هیئت اعزامی ونکوور. آن ها در ۱۳ ژوئن در نزدیکی پوینت رابرتز با اچ ام اس چتم، تحت فرماندهی ویلیام رابرت بروتون، دومین نفر در فرماندهی هیئت اعزامی بریتانیایی جورج ونکوور، روبرو شدند. آن ها در ۲۱ ژوئن با شخص ونکوور در نزدیکی ونکوور، بریتیش کلمبیای فعلی ملاقات کردند. گالیانو و ونکوور رابطهٔ دوستانه ای با یکدیگر برقرار کردند و با کمک به همدیگر با تقسیم نقشه بردا
ری ها و به اشتراک گذاری نمودارها، موافقت کردند. آن ها تا ۱۳ ژوئیه به همین منوال با یکدیگر کار کردند و پس از آن به طور جداگانه با کشتی، دور زدن جزیرهٔ ونکوور را از سر گرفتند. کشتی های گالیانو جزیره را به سوی شمال دور زدند و با این کار اثبات کردند که آنجا در حقیقت یک جزیره است. آن ها به نوتکا ساند رسیدند و در ۳۱ اوت یک دور را تکمیل کردند. کشتی های ونکوور زودتر به آنجا رسیده بودند. گالیانو نامه های پیشنهادی و دستوری زیادی، هم از طرف مالاسپینا و هم نائب السلطنه، رویاگیگدو دریافت کرد. مالاسپینا اصرار بر توقف در سان فرانسیسکو در راه بازگشت داشت تا نقشه برداری و ارزیابی مستعمره اسپانیایی را در آنجا انجام دهند، کاری که هیئت اعزامی مالاسپینا قادر به انجام آن نبودند. نائب السلطنه در حالی که در ظاهر با مالاسپینا مخالفتی نداشت، به گالیانو «تقریباً مه همیشگی» سان فرانسیسکو و کمبود تجهیزات در آنجا را نسبت به مونتری اطلاع داد. گالیانو در اواخر سال ۱۷۹۲ به مکزیک بازگشت و شروع به نوشتن گزارشی از اکتشافات خود کرد که در سال ۱۸۰۲ منتشر شد. عجیب آنکه اسپانیا به طور معمول نتایج اکتشافات را محرمانه نگاه می داشت. اگر اکتشافات گالیان
و در مورد تنگهٔ جورجیا و جزیرهٔ ونکوور نبود، به احتمال زیاد گمنام می ماند. مالاسپینا در سال ۱۷۹۵ به دلیل توطئه علیه دولت زندانی شد. اسپانیا قصد داشت که اطلس و یک گزارش مفصل در مورد سفر اکتشافی او منتشر کند ولی این کار بعد از سقوط سیاسی وی غیرممکن شد. پس از انتشار گزارش های سفرهای دریایی لاپیروس و جورج ونکوور در سال ۱۷۹۷ و ۱۷۹۸، مسؤلین اسپانیایی، رغبتی به انتشار گزارش مالاسپینا که می توانست از دیگران پیشی بگیرد، را نداشتند و فقط حاضر به انتشار گزارشی از سفر اکتشافی گالیانو شدند. نام مالاسپینا به طور کلی حذف شد و داستان گالیانو که تحت هدایت مستقیم نایب السلطنه رویاگیگدو انجام شده بود، ثبت شد. در واقعیت گالیانو جایگزین مالاسپینا به عنوان کاشف بزرگ اسپانیا در اواخر قرن ۱۸ شد. حرفهٔ مؤخر. پس از بازگشت گالیانو به اسپانیا در سال ۱۷۹۴، او در ۵ دسامبر ۱۷۹۵ طی حکمی سلطنتی عضو محفل آلکانتارا شد. الساندرو مالاسپینا در اوت ۱۷۹۴ به اسپانیا بازگشت. گالیانو برای ارائهٔ گزارش سفر اکتشافی برای فرماندار در مادرید به مالاسپینا پیوست. آن ها همراه با دو افسر دیگر در پایتخت ماندند تا یک نشریهٔ برنامه ریزی شده از تعداد زیادی گزارش،
مشاهدات، نمودارها، نقشه ها و سایر داده های گردآوری شده در طول سفر دریایی پنج ساله مالاسپینا، تهیه کنند. این عمل بزرگ که شامل یک روایت عالی و یک اطلس بود، قرار بود رقیبی برای سفر اکتشافی جیمز کوک باشد. اکتشاف تنگهٔ جورجیا توسط گالیانو در سال ۱۷۹۲ متمم مهمی برای گزارش بازدیدهای مالاسپینا از آلاسکا و نوتکا بود. به هر حال، مالاسپینا تلاش کرد که بر روی سیاست اسپانیا در مورد مستعمرات آمریکایی با پیامدهای فاجعه بار تأثیر بگذارد. او در اواخر سال ۱۷۹۵ دستگیر و در میان سال های ۱۷۹۶ تا ۱۸۰۲ زندانی شد و پس از آن از اسپانیا تبعید شد. تقریباً تمامی اسناد سفر اکتشافی او مصادره و انتشار آن ممنوع شد. در نتیجه، گزارش گالیانو از تحقیقاتش که در سال ۱۸۰۲ منتشر شد، تبدیل به تنها گزارش موجود در مورد فعالیت های اسپانیایی ها در شمال غربی اقیانوس در چندین سال شده و نام گالیانو برابر با اکتشافات اسپانیایی ها در منطقه قلمداد می شود. پس از این، گالیانو به کار نقشه کشی پرداخت و سپس در پی شروع جنگ با بریتانیا مشغول به خدمت شد. گالیانو مراقب بود تا فاصله اش با مالاسپینا را حفظ کند و همین کار موجب شد وی از مشکلات سیاسی در امان بماند. در سال
۱۷۹۷، او فرماندهی کشتی بادبانی ونسدور را در طول نبرد دماغهٔ سنت وینسنت بر عهده داشت. در سال ۱۷۹۸، گالیانو با گروهی از کشتی ها به آمریکا رفت تا ثروتی که بیشتر برای هزینهٔ جنگ لازم بود را به اسپانیا برگرداند. او شب هنگام در هنگام یک طوفان در کادیز، از محاصرهٔ بریتانیایی ها گریخت و به سوی کارائیب رفت و در کارتاخنا و وراکروز نقره و دیگر اشیای قیمتی را برداشت. در بازگشت، چندین بار مجبور به گریز از کشتی های دشمن شد ولی در نهایت به سلامت به کادیز رسید. او دومین سفر گنج به اسپانیای نو را انجام داده و فرماندهی یک اسکادران کوچک در سفر برگشت را بر عهده داشت. نیروهای بریتانیا و هوای نامناسب او را به سمت هاوانا کشاند. جاییکه او در زمانی که پیمان آمین جنگ را در سال ۱۸۰۲ پایان دادند، حضور داشت. در دسامبر سال ۱۸۰۴، نبردی دوباره میان اسپانیا و بریتانیا آغاز شد. فرماندهی کشتی ۷۶ توپی باهاما به گالیانو که به درجهٔ سرتیپ رسیده بود، داده شد. او در نبرد ترافالگار جنگید و در ۲۱ اکتبر ۱۸۰۵ توسط یک گلولهٔ توپ کشته شد. پیکر او از کشتی نیمه شکسته اش در دریا مدفون شد. میراث. جزیره گالیانو، جزیره ای در تنگه جورجیا، به نام آلکالا گالیانو
و همچنین نقطه آلکالا و نقطه دیونیزیو در شمالی ترین نقطهٔ جزیره نام گذاری شده است. بلندترین نقطهٔ جزیره به ارتفاع ۳۴۱ متر کوه گالیانو بوده که هم اکنون محل حفاظت از طبیعت است و توسط باشگاه گالیانو (تأسیس در ۱۹۲۴) اداره می شود. مسیر اصلی مخصوص پیاده روی آنجا در سال ۱۹۹۲همزمان با دویستمین سالگرد گردهمایی تاریخی افتتاح شده و به نام دیونیزیو گالیانو نام گذاری شده است. سالامانکا پوینت، در سمت شرقی جزیره گالیانو، به نام سکوندینو سالامانکا، یکی از افسران گالیانو نام گذاری شده است. یک صخره با فرم غیر معمول در جزیره گابریولا به نام گالری گالیانو شناخته می شود. به همین ترتیب کشتی جنگی اچ ام سی اس گالیانو به نام وی گذاشته شد. کشتی وظایف خود را با کشتی کوچک مشابهی به نام اچ ام سی اس مالاسپینا که به نام فرمانده و شریک گالیانو بود، جایگزین کرد. کانال سوتیل به خاطر کشتی گالیانو، سوتیل که مانند دماغهٔ سوتیل در شمالی ترین نقطهٔ جزیرهٔ ونکوور واقع شده است، نام گذاری شد.
گیرنده های هورمون استروئیدی در هسته، سیتوزول و همچنین در غشای پلاسمایی سلول های هدف یافت می شوند. آنها عموماً گیرنده های درون سلولی (معمولاً سیتوپلاسمی یا هسته ای) هستند و انتقال پیام برای هورمون های استروئیدی را آغاز می کنند که منجر به تغییر در بیان ژن در بازه زمانی چند ساعت تا چند روز می شود. بهترین گیرنده های هورمون استروئیدی مورد مطالعه، اعضای زیرخانواده گیرنده های هسته ای ۳ (NR3) هستند که شامل گیرنده های استروژن (گروه NR3A) و ۳-کتواستروئیدها (گروه NR3C) است. علاوه بر گیرنده های هسته ای، چندین گیرنده جفت شده با پروتئین G و کانال یونی به عنوان گیرنده های سطح سلول برای برخی هورمون های استروئیدی عمل می کنند.
بخش هَرم، یکی از بخش های شهرستان جویم در استان فارس ایران است. مرکز این بخش، شهر بلغان است. تقسیمات کشوری. شهر: بلغان جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت بخش هرم برابر با ۹٬۱۶۹ نفر بوده است.
ادموند بسلی کورت کِنِدی جی.پی. (Edmund Besley Court Kennedy J. P.) (زادهٔ ۵ سپتامبر ۱۸۱۸ – درگذشتهٔ دسامبر ۱۸۴۸)، کاوشگر میانه قرن نوزدهم میلادی در استرالیا بود. او معاون نقشه بردار نیو ساوت ولز بود و با سر توماس میچل کار می کرد. کِنِدی مناطق داخلی کوئینزلند و مناطق شمالی نیو ساوت ولز، از جمله رود تامسون، رود بارکو، کوپر کریک و شبه جزیره کیپ یورک را اکتشاف نمود. او پس از اینکه مورد اصابت نیزه بومیان جزیره استرالیا در شمال دور کوئینزلند دز نزدیکی کیپ یورک قرار گرفت، در دسامبر ۱۸۴۸ درگذشت. اوایل زندگی. کِنِدی در ۵ دسامبر ۱۸۱۸ در گرنزی در جزایر مانش زاده شد، او فرزند سرهنگ توماس کِنِدی (ارتش بریتانیا) و ماری آن (اسمیت) کِنِدی بود. او ششمین فرزند از ۹ فرزند خانواده بود که شامل پنج پسر و چهار دختر می شد. کِنِدی در الیزابت، کالج گرنزی آموزش دید و از ایام جوانی به نقشه برداری علاقه نشان داد. در ۱۸۳۷ میلادی به ریو دو ژانیرو رفته و در ۱۸۳۸ میلادی، پس از اینکه محل کار وی بسته شد، دوباره به انگلستان بازگشت. یک افسر نیروی دریایی بریتانیا، کاپیتان چارلز جیمز تایرس که دوست خانوادگی آنها بود، پیشنهاد نمود که اگر کِنِدی شایس
تگی لازم را کسب کند، او می تواند شغلی برای کِنِدی در استرالیا تنظیم نماید. کِنِدی در ۱۸۳۹ میلادی در کلاس های نقشه برداری کینگز کالج لندن شرکت نموده و تصدیق نامه ای از استاد خود دریافت کرد. کِنِدی در نوامبر ۱۸۳۹ توسط یک کرجی، گلوب، عازم سیدنی شده و در مارس ۱۸۴۰ به آنجا رسید. یکی دیگر از دوستان خانوادگی آنها کاپیتان پیری که معاون سِر توماس میچل بود، کِنِدی را پس از اینکه امتحان را با موفقیت سپری نمود، به عنوان دستیار نقشه بردار در اداره نقشه برداری نیو ساوت ویلز گماشت. در ماه اوت، به کِنِدی مأموریت داده شد تا برای انجام وظایف نقشه برداری در یک سفر زمینی به ملبورن و از آنجا به خلیج پورتلند، به تایرس ملحق شود. هنگامی که در آنجا بود، او با مهاجری ایرلندی به نام مارگاریت مورفی آشنا شده و از وی یک دختر داشت، هرچند آنها باهم ازدواج نکردند. دختر آنها الیزا به عمر پنج سالگی درگذشت. در جریان این مدت، کِنِدی مهارت های حرفه ای خود را توسعه داد، اما اختلاف او با یک قاضی محلی، جیمز بلیر موجب شد تا او در ماه مه ۱۸۴۳ دوباره به سیدنی فراخوانده شود. با این وجود، کاری که او در خلیج پورتلند انجام داده بود، مورد تحسین قرار گرفته و
نظر مثبت میچل را به خود جلب نمود، چیزی که باعث شد تا میچل پس از مدت کوتاهی او را برای سفر اکتشافی بعدی انتخاب نماید. نخستین سفر اکتشافی. در ۱۸۴۵ میلادی، لندن این صلاحیت را به میچل داد تا سفری اکتشافی را از سیدنی تا خلیج کارپنتاریا و پورت اسینگتون راه اندازی نماید. او یقین داشت که رود بزرگی از جهت شمال غربی به این خلیج جاری است و او نخستین کسی خواهد بود که این رود را کشف می کند. او در نخست نقشه بردار تاونسیند را به عنوان دومین فرمانده این سفر اکتشافی انتخاب کرد، اما مدت کوتاهی پیش از آغاز سفر، او تصمیم خود را تغییر داده و ادموند کِنِدی را به جای وی گماشت. در ۵ نوامبر، کِنِدی در دیوان عالی به عنوان دادور مصالحه سوگند یاد کرد و سفر اکتشافی در میانه نوامبر سیدنی را ترک نمود. گروه با گاری از طریق پاراماتا و بثرست به سوی یک نقطه ملاقات مشخص در بوری حرکت کرد. کِنِدی در نامه ای برای پدرش نوشت که این گروه متشکل از ۳۰ مرد، تدارکات برای ۱۲ ماه و «۸ گاری چهار چرخ، ۳ گاری ساده، ۱۰۲ گاو اخته، ۲۵۵ گوسفند [و] ۱۷ اسب بود». بزرگی این سفر اکتشافی قرار بود برای میزان پیشرفت آن تعیین کننده باشد. میچل در امتداد رود بوگان، شرق رود
مک کوایر، شمال رود ناران و در امتداد رود بالونی به سمت شمال حرکت کرد. میچل در نزدیکی شهر امروزی سنت جرج، کوئینزلند یک مسیر کوهستانی طبیعی پیدا کرد و آنرا پل سنت جرج نام گذاری نمود. برای اینکه حیوانات استراحت نمایند، او کِنِدی را در پایگاه انبار برای سه هفته رها نمود، کِنِدی باید پس از سه هفته به آهستگی به راه خود ادامه می داد، در حالیکه میچل با یک گروه کوچک اکتشاف به سوی شمال را آغاز کرد. میچل به دنبال کردن رود بلونی ادامه داده و مسیری زیادی را تا شمال شرق پیمود و از آنجا به سمت غرب تغییر جهت داد تا اینکه به رود مارانوآ رسید، جاییکه کِنِدی و گروه اصلی در ۱ ژوئن ۱۸۴۶ با آنها همراه شد. میچل درک کرد که تجهیزات آنها باعث کُند شدن پیشروی آنها می شد، از اینرو تصمیم گرفت تا دوباره کِنِدی را در نزدیکی شهر امروزی میچل دوباره تنها بگذارد. او برای چهار و نیم ماه مشغول از گروه اصلی دور بود. میچل در نخست رود مارانوآ را تا سرچشمه آن دنبال کرد و وارد منطقه ای شد که پر از تپه بود و باعث سردرگمی میچل شد. حداقل چهار رودخانه، نوگوآ، بلیاندو، نایو و نیویلی پیگری شده و جهت حرکت آنها تشخیص گردید، اما هیچ کدام به سوی شمال غرب جاری
نبودند و زمان زیادی صرف دانستن آن شد. او بار دیگر گروه را تنها گذاشته و تنها با یک راهنمای بومی و دو مرد دیگر، راهی شمال غرب شد. در نهایت او رود بزرگی را کشف کرد که ظاهراً به سمت خلیج جاری بود و او این رود را به افتخار فرمانروای بریتانیا، رود ویکتوریا گذاشت. تدارکات میچل در حال پایان یافتن بود و او مجبور شد تا بازگشت نماید. دو تیم کوچکتر باهم همراه شده و در ۱۹ اکتبر به انبار کِنِدی برگشتند. از آنجا سفر اکتشافی دوباره برگشت به سوی سیدنی را آغاز نموده و در ۲۰ ژانویه ۱۸۴۷ به این شهر رسیدند. دومین سفر اکتشافی. میچل از ویژگی های رهبری کِنِدی که او با مدیریت پایگاه های انبار در ۱۸۴۶ از خود نشان داد و از مهارت های فنی او در نقشه برداری اکتشاف، تحت تأثیر قرار گرفت. چون هنوز هم سؤال رود بزرگ شمال غربی بدون پاسخ باقی مانده بود، میچل بار دیگر در فوریه ۱۸۴۷ تأیید یک سفر اکتشافی جدید به خلیج کارپنتاریا را کسب کرد و هدفی که او اظهار کرده بود تشخیص مسیر رود ویکتوریا روی نقشه بود. این بار او کِنِدی را مسئول گروه هشت نفری گماشت، گروهی که در ۲۱ مارس ۱۸۴۷ ویندسور، نیو ساوت ولز را ترک کرد. دستورهای وی این بود تا سفر اکتشافی از
طریق سنت جورج بریج (۱۴ می) به مارانوآ (۸ ژوئن)، جاییکه قبلاً انبار وی قرار داشت، سفر نموده و مسیر رود ویکتوریا را مشخص نماید. کِنِدی مدت زمانی را مشغول تعیین مسیر رود ویکتوریای میچل در جدیدترین نقشه مستعمره بود و در این جریان او به این حقیقت پی برد که مسیر کلی ویکتوریا به سوی خمیدگی در کوپر کریک که در ۱۸۴۵ میلادی توسط چارلز استورت نام گذاری شده بود، تغییر جهت می داد. این سفر اکتشافی حرکت به سوی شمال را تا منطقه ای که برای کِنِدی قلمروی جدیدی بود ادامه داده و تا میانه ماه اوت، آنها در مجاورت مکانی بودند که میچل مجبور به بازگشت شده بود. کِنِدی تصمیم گرفت تا گاری ها و تدارکات را از مردمان بومی جزیره استرالیا پنهان نماید، از اینرو او پس از حفر خندقی بزرگ و دفن کردن تدارکات در آن، با اسب های بارکش به سفر خود ادامه داد. رود شروع به چرخش به سمت جنوب غرب نموده و آنها را از خلیج دور کرد. او که به پویش ادامه می داد دریافت که یک رود فرعی قابل ملاحظه از سمت شمال به رود ویکتوریا همراه می شود و او آنرا به افتخار ویر مستعمرات آقای ادوارد دیاس تامسون، رود تامسون نام گذاری کرد.
دبیرستان شاهرضا که امروزه به آن دبیرستان ماندگار علی شریعتی می گویند یکی از دبیرستان های قدیمی شهر مشهد که در خیابان شیرازی، کوچه باغ عنبر واقع شده است. پیشینه. مهم ترین دبیرستانی که از ۱۳۰۴ به بعد، خارج از سیستم دولتی تأسیس شد دبیرستان شاهرضا بود. این دبیرستان تا سال ۱۳۰۹ به عنوان ضمیمه مدرسه رضویه در محل اداره آستان قدس رضوی فعالیت داشت. برای اولین بار در سال ۱۳۰۷ دو کلاس اول و دوم متوسطه و در سال ۱۳۰۸ کلاس سوم متوسطه در محل این آموزشگاه دایر شد. این اقدام بخشی از فعالیت هایی بود که توسط محمد ولی خان اسدی نایب التولیه آستان قدس انجام گرفت. نایب التولیه ضمن گسترش فعالیت های آموزشی، اقدام به ساختن فضای آموزشی به سبک جدید برای دبیرستان نمود. به همین منظور در اراضی باغ عنبر، دبیرستان جدیدی احداث و این مجموعه که با امکانات مناسبی ساخته شده بود رسما در سال تحصیلی ۱۱- ۱۳۱۰ افتتاح شد و کار خود را آغاز کرد. این دبیرستان با نظارت مهندس طاهرزاده بهزاد به مبلغ چهارصد و ده هزار ریال ساخته شد.
اتین بروله (Étienne Brûlé) (زادهٔ حدود ۱۵۹۲ – درگذشتهٔ حدود ژوئن ۱۶۳۳)، اولین کاوشگر اروپایی بود که به آن سوی رودخانه سن لوران و به جاییکه امروزه به عنوان کانادا شناخته می شود سفر کرد. او بیشتر دوران بزرگسالی خود را در میان هورون ها گذراند، به زبان آن ها تسلط یافت و فرهنگ آن ها را آموخت. بروله، مترجم و راهنمای ساموئل دو شامپلن شد که بعدها بروله را به تعدادی مأموریت اکتشافی فرستاد، از جمله گمان می رود که او قبل از شامپلین به دریاچه های بزرگ رفته بود و پس از اولین ورود شامپلین به دریاچه هورون، دوباره به او پیوست. از جمله سفرهای زیاد او، اکتشافات خلیج گرجی و دریاچه هورون و همچنین رودخانه هامبر و اتاوا بود. شامپلین موافقت کرد که بروله را بنا به درخواست خود به عنوان مترجم بفرستد تا در سال ۱۶۱۰ در میان آنونچاتارون، یکی از مردمان آلگونکوین زندگی کند. در سال ۱۶۲۹، در طول جنگ انگلیس و فرانسه، پس از اسیرشدن توسط قبیله سنکا، فرار کرد. بروله توسط قبیله خرس از قوم هورون کشته شد که معتقد بودند او به آن ها در برابر سنکا، خیانت کرده است. اوایل زندگی در فرانسه. بروله در حدود ۱۵۹۲ در پاریس، فرانسه به دنیا آمد. بسیاری از دفاتر
محلی شامپینی-سور-مارن، میان سال های ۱۵۹۰ و ۱۶۰۰ از دست رفتند، بنابراین تاریخ دقیق تولد بروله مشخص نیست. او در سال ۱۶۰۸، زمانی که تنها ۱۶ سال داشت به کانادا رفت. بروله هیچ خاطره یا شرحی از اوایل زندگی خود، در میان مردم بومی یا از سفرهای خود، به جای نگذاشته است؛ بنابراین، وجود او از طریق آثار دیگران از جمله شامپلین، ساگارد و بربوف مورد توجه قرار گرفته است. زندگی در فرانسه جدید. شامپلین دربارهٔ یک جوان که از سال ۱۶۰۸ در فرانسه جدید زندگی می کرد نوشت و بسیاری معتقدند که او، بروله جوان بوده است. در ۱۳ ژوئن ۱۶۱۱، شامپلین برای دیدار با بروله برگشت که به طرز شگفت انگیزی تمام آنچه را که شامپلین از او خواسته بود، انجام داده بود. به مدت چهار سال، شامپلین هیچ تماس یا ارتباطی با بروله نداشت تصور می شود که در آن زمان، او اولین اروپایی بوده که دریاچه های بزرگ را دیده است. در سال ۱۶۱۵، آن ها دوباره در هورنیا ملاقات کردند. بروله در آنجا شامپلین را از ماجراجویی ها و اکتشافات خود در آمریکای شمالی مطلع کرد. بروله توضیح داد که او به مترجم فرانسوی دیگری به نام گرنول، پیوسته است. بروله به احتمال، چهار دریاچه از پنج دریاچه بزرگ - در