Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
انی استفاده می کرد. خورشیدی ها در کنار رودخانه نصب می شدند و مانعی عمده را برای عبور نیروها و قایق ها به وجود می آوردند و به علت فاصله نزدیک آنها با یکدیگر، جابجاییشان نیز دشوار بود. ساختمان و عملکرد. ویژگی خورشیدی این است که حتی در صورت برگشتن یا وارونه شدن باز هم عملکرد خود را حفظ می کند. به علت وزن بالای خورشیدی های بزرگ و احتمال فرورفتن آن ها در زمین، ممکن است صفحاتی به زیر بخش هایی از آن که روی زمین قرار می گیرند متصل شود. همچنین ممکن است مکان هایی نیز در بازوهای خورشیدی برای بستن سیم خاردار تعبیه گردد. کنار زدن خورشیدی های کوچک کاری آسان است. در عین حال می توان آن ها را تا حدی در میان گیاهان پنهان نمود یا به رنگ محیط استتار کرد. خورشیدی های ضد غواص از جوش دادن میلگردهای ضخیم ۲ متری از وسط با یکدیگر ساخته می شود. نوک میلگردها به صورت اریب بریده می شود یا به سر آن ها وسیله های نوک تیزی شبیه سرنیزه متصل می شود. در فرهنگ عامه. در بسیاری از فیلم های مربوط به جنگ جهانی دوم موانع خورشیدی دیده می شوند. از جمله در ابتدای فیلم نجات سرباز رایان، نیروهای آمریکایی پس از پیاده شدن از شناورها در ساحل نورماندی از کنار
خورشیدی ها عبور کرده و خود را به مواضع نیروهای آلمانی می رسانند.
پولیتیش آبتایلونگ که «گشتاپوی اردوگاه های کار اجباری» نیز نامیده می شود، یکی از ۵ اداره اردوگاه های کار اجباری آلمان نازی بود که توسط سازمان بازرسی اردوگاه های کار اجباری برای اداره کردن اردوگاه ها ایجاد شده بود. به عنوان نمایندگان گشتاپو و پلیس جنایی (Kripo)، "پولیتیش آبتایلونگ" به مهم ترین اداره از این ۵ بخش سیاسی تبدیل شد. "پولیتیش آبتایلونگ" پس از آن شکل گرفت که "رایشسفورر-اس اس" هاینریش هیملر از تئودور آیکه درخواست کرد تا به ایجاد سامانه ای اقدام نماید که بتواند اردوگاه های کار اجباری را اداره کند. وظایف. "پولیتیش آبتایلونگ" به پنج یا شش بخش تقسیم شده بود که هر یک وظیفه ویژه ای را بر عهده داشتند. برای نمونه، در اردوگاه آشویتس، وظایف "پولیتیش آبتایلونگ" شامل این ها می شدند: ثبت احوال اردوگاه به ثبت نام زندانیان هنگام پذیرش و نیز ثبت ایشان در هنگام ترک آنجا می پرداخت، خواه توسط آزاد شدن ، انتقال، فرار یا مرگ. پرونده برای زندانیان ایجاد می شد، از آن ها عکس های پرتره گرفته می شد، شرح فیزیکیشان ذکر می شد، جزئیات مختصری دربارهٔ زندگی زندانی ثبت می شد، و در نهایت اثر انگشتشان گرفته می شد. "پولیتیش آبتایلونگ" هم
چنین وظایف پلیس اردوگاه ها را انجام می داد و این کار را به زیرمجموعه های تخصصی تقسیم می کرد. گروه سرویس نظارت، اسناد شناسایی زندانیان را تهیه می کرد، گروه دیگری تحقیقات و بازجویی ها را انجام می داد و گروه سوم نظارت بر زندانیان را بر دوش داشت. این شامل مبارزه با گروه های مقاومت پنهانی اردوگاه، و جلوگیری از فرار زندانیان بود. این بخش به خاطر بازجویی های سخت، شکنجه و اعدام معروف بود و زندانیان از اعضای اس اس این بخش ترس بسیار داشتند. منابع. کتاب شناسی
ال ایی دی گُسیلَنده لبه ای (ایی ال ای دی) لزوم ال ایی دی به روشنایی زیاد را تحقق می بخشد، که این تزویج سازی با بازدهی بالا به فیبرهای نوری را برآورده می کند. پیشینه. پس از سیر تکاملی لیزر در سال ۱۹۶۰، به کارگیری ال ایی دی در سامانه های مخابرات نوری در سال ۱۹۷۰ توانست به وقوع بپیوندد. "گسیل گرهای لبه ای" در اواسط دهه ۱۹۷۰ تکامل یافتند. ساختار. ساختار آن ها ظاهراً شبیه دیود لیزری تزریقی است. به طوری که از یک ناحیه موجبر نوری تشکیل شده است، که به صورت یک هدایت گر برای نوری که در امتداد موجبر با بازتابش داخلی کلی گسیل می شود، عمل می کند. این نوع ال ایی دی از ساختار لیزر تزریقی اصلاح شده استفاده می کند. همچنین دارای ناحیه بسیار فعال، با یک تفاوت مکفی، به طوری که موجبر در اطراف ناحیه فعال، تابش را به رُخ گسیلنده قطعه منتقل می کند.
گرفته بود. سازمان جدید نهادی اداری بود که با تغییر سریع قوانین ضدیهودی آلمان نازی که توسط اداره اصلی امنیت رایش اعمال می شدند، بیشتر در مورد هماهنگی و پشتیبانی از این قوانین و در نتیجه مهاجرت و اخراج اجباری مردم یهود فعالیت می کرد. وضعیت حقوقی سازمان جدید در ۴ ژوئیه ۱۹۳۹ بر پایه قوانین نورنبرگ تغییر یافت و توسط دهمین آیین نامه قانون شهروندی صادر شده توسط وزارت کشور رایش تعریف شد. انجمن عنوان قدیمی به اصطلاح "Reichsvereinigung der Juden in Deutschland" را تصاحب کرد، که نامی بود که «نمایندگی رایش برای یهودیان آلمانی» پیشتر از فوریه ۱۹۳۹ تا آن هنگام با آن فعالیت می کرد. سازمان رایش جدید کارکنان، تأسیسات و ساختمان های نمایندگی رایش قدیمی را به خود اختصاص داد. اداره اصلی امنیت رایش سازمان رایش جدید را تحت نفوذ و کنترل خود قرار داد و خاخام لئو بئک را، که پیشتر به عنوان رئیس نمایندگی رایش قدیمی برگزیده شده بود، به عنوان رئیس سازمان جدید تأیید کرد. در پایان ۱۹۳۹، اداره اصلی امنیت آدولف آیشمن را به عنوان "داور ویژه امور یهودیان" (آلمانی: "Sonderreferent für Judenangelegenheiten") منصوب کرد. آیشمن به دلیل اخراج ۵۰٬۰۰۰
اتریشی یهودی و اتریشی های غیر یهودی اما دارای تبار یهودی در سه ماه نخست پس از آنشلوس، به شهرت رسیده بود. بنابراین او مأمور شد تا آلمانی های یهودی و آلمانی های غیر یهودی با تبار یهودی را از مرزهای قدیمی رایش بیرون کند. نظارت محلی سازمان رایش برای یهودیان به شعب محلی گشتاپو سپرده شد.
تانگ هوی تینگ (انگلیسی: Tang Hui-ting)تکواندوکار تایوانی است. وی در مسابقات تکواندو قهرمانی آسیا در سال ۱۹۸۶ موفق به کسب مدال طلا شد. هوی تینگ در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان در سال ۱۹۸۷ در دسته سبک وزن مدال برنز را از آن خود کرد.
اسوالدو گوایاسمین (؛ ۶ ژوئیه ۱۹۱۹ – ) نقاش، و مجسمه ساز اهل اکوادور بود.
بیگانه ای با من است یک مجموعه تلویزیونی درام و خانوادگی به کارگردانی احمد امینی و آرش معیریان و تهیه کنندگی بهروز مفید و نویسندگی فروغ فروهیده محصول سال ۱۳۹۸–۱۳۹۹ است. این مجموعه از ۱۵ آذرماه ۱۳۹۹ از شبکه دو صدا و سیما پخش شد. این آخرین هنرنمایی پرویز پورحسینی فقید بود. داستان. داستان در دهه شصت و سال ۶۹ و پیرامون شخصیت نساء (شبنم قلی خانی) است. نساء کارگر زوجی به نام های مینو و امیرعلی در شیراز است و در پی فرار از دست شوهرش برای نفروختن بچه، همراه با این زوج راهی سفر می شود و تصادف می کنند. امیرعلی می میرد و مینو که باردار است فرزندش را بدنیا می آورد و می میرد. نساء برای زنده نگه داشتن بچه خود، او را به جای مینو جا می زند و عروس خانواده امیرعلی می شود. توضیحات. این سریال به کارگردانی احمد امینی در روزهای ابتدایی تابستان ۹۸ وارد مرحله تولید شد و با اینکه در چند فصل و اوج شیوع کرونا ساخته شد، اما زمان تولید آن یک سال و نیم به طول انجامید، این سریال علاوه بر تهران، شهرک سینمایی غزالی، در کرج، شیراز، بوشهر نیز مقابل دوربین رفت، بخشی از قصه بیگانه ای با من است، در دهه ۶۰ و بخشی از آن در دهه ۷۰ و ۹۰ می گذرد، بنا ب
ر این این سریال در سه فصل داستانی و البته به هم پیوسته تهیه و تولید شده است، فصل اول در ۳۳ قسمت و فصل دوم در دو بخش دهه ۷۰ و دهه ۹۰ در ۱۴ قسمت تهیه شده است، روایت قصه این سریال در دهه ۶۰ می گذرد و در بخش های گروه تولید محدودیت هایی داشتند اما به علت داستان این سریال، می بایست قصه در این دهه روایت می شد، از آنجا که دو فصل این سریال در دو برهه زمانی متفاوت به تصویر کشیده شده است، به همین دلیل هر کدام از این فصل ها توسط یک کارگردان ساخته شده است، احمد امینی کارگردانی فصل یک و آرش معیریان کارگردانی فصل دو را به عهده دارد.
جیمز گلیس (۱۸۰۲–۱۸۶۴) اسقفی کاتولیک روم بود که با عنوان مقام مقدس رسول در منطقه شرقی اسکاتلند خدمت می کرد. زندگی نامه. او در ۷ آوریل سال ۱۸۰۲ در مونترال، کبک، کانادا متولد شد، پدرش اسکاتلندی و مادرش انگلیسی بود، در سال ۱۸۱۶ به همراه والدینش به فوچبرز آمد. سال بعد، او به عنوان یک دانش آموز کلیسایی وارد حوزه علمیه Aquhorties شد و در سال بعدش، یعنی ۳ دسامبر ۱۸۱۸ جیمز و چر نفر که از همراهانش بودند، به دستور اسقف الکساندر کامرون، از Aquhorties به سوی پاریس روانه شدند. هنگامی که در آنجا بود، در ۱۶ دسامبر ۱۸۱۸ وارد حوزه علمیه سنت نیکلاس شد. او در اکتبر ۱۸۲۳ سنت نیکلاس را ترک کرد و وارد مدرسه علمیه Sulpician of Issy شد، پس از آنکه سلامتی خود را از دست داد، در آوریل ۱۸۲۶ به اسکاتلند بازگشت. او به مقام کشیشی توسط اسقف پاترسون در Aquhorties در ۱۸۲۷ ژوئن ۹ رسید. در سال ۱۸۳۱، جان منزی از پیتفودلز، برای اقامت دائم در ادینبورگ آمد. او ۳ سال قبل به کلیسای کاتولیک اسکاتلند املاک گسترده خود در بلر، در نزدیکی آبردین اعطا شده بود همچنین او اسقف پترسون را ترغیب کرد که با او در خانه خود، واقع در محل ۲۴ یورک زندگی کند. اسقف، جیمز گ
لیس را به عنوان منشی خود با خود برد. جیمز گیلیس در تاریخ ۲۸ ژوئیه ۱۸۳۷ به همیاور کشیش وابسته به پاپ از شرق منطقه و اسقف تیتولار لیمیرا توسط سریر مقدس منصوب شد و در ۱۸۳۸ ژوئیه ۲۲ در فرقه اپیسکوپلین دست گزاری کرد .دست گذار اصلی اسقف پیتر آگوستین بینز بود و مشایخ اصلی آن اسقف آندرو اسکات و اسقف جیمز کایل بودند. به دنبال درگذشت اسقف اندرو کاروترز در ۲۴ مه ۱۸۵۲، گلیس خود به خود به عنوان . وی در ۲۴ فوریه ۱۸۶۴ در سن ۶۱ سالگی در دفتر درگذشت. صومعه سنت مارگارت. در دهه ۱۸۳۰، وقتی کلیسای کاتولیک روم در اسکاتلند هنوز تأسیس نشده بود، جیمز گلیس یک کشیش جوان بود، بدون تأثیر، تجربه یا وسایل دنیوی، اما او می خواست که یک صومعه تأسیس کند و به همین خاطر اسقف پترسون برای جمع آوری کمک های مالی او را به قاره اعزام کرد. در سفر از طریق لندن، وی به خانم آن اگنس تریل، دختر وزیر کلیسای اسکاتلند معرفی شد. متعاقباً هنگام بازگشت به انگلیس، خانم تریل به او نامه نوشت و به او پیشنهاد عضویت در جامعه پیش بینی شده خود را داد. خانم اسکاتلندی دیگر، به نام مارگارت Clapperton، که قرار بود یکی از اعضای بنیانگذار جامعه باشد، و از Fochabers بود جیمز گل
یس را از زمان های قدیم می شناخت. توافق شد که دوشیزه تریل و دوشیزه کلاپرتونپد با هم به Chavagnes، مادر خانه اورسولین های عیسی، بروند آنها در ۳۱ اوت ۱۸۳۳ به آنجا رسیدند. در همین حال، جیمز گلیس در ژوئن ۱۸۳۴ موفق شد یک خانه مناسب، معروف به Whitehouse، برای صومعه پیشنهادی خود با ۲ هکتار زمین را با قیمت ۳۰۰۰ پوند خریداری کند. گروه اولیه یازده خواهر با نام Miss Trail (خواهر اگنس ژاویر کنونی)، Miss Clapperton (خواهر Margaret Teresa فعلی)، The Reverend Mother St Hilaire , Mother St Paula , Sister St. Damian، خواهر الکسیس، خواهر John Chrysostom، خواهر مری امیلی، خواهر آنجلینا و دو خواهر غیر روحانی، با نام خواهر استفان و خواهر استل به اسکاتلند سفر کردند اما تا آماده شدن صومعه سرا مجبور شدند چهار ماه در جای دیگر زندگی کنند. در ۲۶ دسامبر ۱۸۳۴، انجمن، صومعه مارگارت را که اولین صومعه پس از اصلاحات در اسکاتلند بود، تصاحب کرد. در سنت مارگارت، مقدماتی برای پذیرایی از بانوان در شبانه روز که تحصیلات آنها کار اصلی خواهران بود، فراهم شده بود. در سال ۱۸۳۵، جشن سنت مارگارت در ۱۶ ژوئن برگزار شد و کلیسای جدید سنت مارگارت، که در کنار خ
انه عمارت وایت هاوس ساخته شده بود، به پایان رسید. در سال ۱۸۶۳، این کلیسای نمازخانه ای برای نگهداری یادگاری که توسط اسقف گیلیس ، سنت مارگارت اسکاتلند به آنها اهدا شده بود، ادامه یافت. بیش از ۱۵۰ سال، تا زمانی که در سال ۱۹۸۶ تعطیل شد، در ادینبورگ به عنوان صومعه و مدرسه سنت مارگارت تحت وزارت اورسولین های عیسی شناخته می شد.
جودو قهرمانی آسیا ۲۰۰۳ شانزدهمین دوره از رقابت های قهرمانی آسیا می باشد که از ۳۱ اکتبر تا ۱ نوامبر ۲۰۰۳ در ججو، کره جنوبی برگزار گردید.
خوزه فلیکس استیگاریبیا (؛ زاده – درگذشته ) سیاستمدار، دیپلمات، و افسر (ارتش) اهل پاراگوئه بود. وی از ۱۵ اوت ۱۹۳۹ تا ۷ سپتامبر ۱۹۴۰ رئیس جمهور این کشور بود. خوزه فلیکس استیگاریبیا در ۷ سپتامبر ۱۹۴۰، در سن ۵۲ سالگی در یک سانحه هوایی کشته شد.
جودو قهرمانی آسیا ۲۰۰۴ هفدهمین دوره از رقابت های قهرمانی آسیا می باشد که از ۱۵ تا ۱۶ مه ۲۰۰۴ در آلماتی، قزاقستان برگزار گردید. در مجموع ۱۹۴ جودوکا در این تورنمنت شرکت کردند، ۱۱۳ مرد و ۸۱ زن.
کروناواک () یک واکسن کووید ۱۹ است که توسط شرکت داروهای بیولوژیک چینی سینواک ساخته شده است. این واکسن از نوع واکسن غیرفعال شده است و آزمایش های مراحل نهایی و کارآزمایی بالینی این واکسن از میانهٔ سال ۲۰۲۰ در برزیل، شیلی، اندونزی و ترکیه آغاز شد. برزیل در تاریخ ۱۲ ژانویه ۲۰۲۱ پس از آزمایش واکسن در جمعیتی ۱۲۵۰۰ نفری میزان اثربخشی این واکسن را تا ۶۵ درصد اعلام کرد که این اثربخشی تقریباً نصف اثربخشی واکسن فایزر یا مدرنا است. این در حالیست که پیش از برزیل، ترکیه اثربخشی واکسن را ۹۱ درصد و اندونزی اثربخشی ۶۵ درصدی را البته در جامعه های آماری کوچک تر اعلام کرده بودند.
ساسان حسینی (زادهٔ ۱۵ اسفند ۱۳۷۷) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال آلومینیوم اراک در لیگ برتر فوتبال ایران بازی می کند.
قمار در ایران شامل شکل های گوناگون شرط بندی و قمار در ایران می شود. براساس قوانین نظام جمهوری اسلامی ایران «قمار» به هر نحوی جرم تلقی می شود و مطابق قانون باید با همه افرادی که به نحوی در شکل گیری و ایجاد شرایط قمار دخیل هستند برخورد قضائی صورت گیرد. تاریخچه. قمار به شکل کنونی برای اولین بار تحت عنوان «بلیت بخت آزمایی» در کشور اجرا شد. در دوران پهلوی برنامه هایی برای ایجاد قمارخانه با سرمایه گذاری های خارجی با هدف جذب سرمایه گذاری خارجی و گردشگر ارایه شد. پس از انقلاب شرط بندی و قماری ممنوع اعلام شد و در پی آن قمارخانه ها تعطیل شدند. پس از ۱۳۷۰ به بعد به شکل جدید به صورت قرعه کشی و اهدای جوایز از سوی بانک ها و شرکت ها انجام شد. انتشار برگه های موسوم به «ارمغان بهزیستی» و برگه های شرط بندی و پیش بینی مسابقات که در اصطلاح عمومی «توتو» خوانده می شدند نیز از دیگر اشکال قمار و بخت آزمایی در ایران بودند. با گسترش شبکه های تلفن همراه صورت دیگری از بخت آزمایی نیز از سوی صدا و سیما پیگیری شد که به آن شیوه «ستاره-مربع» گفته می شود. قانون. در قانون مجازات جمهوری اسلامی ایران، در ماده ۷۰۵ آمده است: همچنین در ماده ۴۶۵ قان
ون مدنی ایران نیز بیان شده است: سایت های شرط بندی. بیشتر این سایت ها در کشورهای همسایه ایران مانند ترکیه و ارمنستان اداره می شوند. هیچ آمار رسمی از تعداد این سایت های شرط بندی اعلام نشده است اما بر اساس برخی گمانه زنی ها بالغ بر ۳۰۰ سایت شرط بندی فارسی زبان فعالیت می کنند. به گفته رئیس پلیس سایبری ناجا از ابتدای سال ۹۸ تا پایان مرداد همان سال، شناسایی ۱۰۰۴ فقره تارنمای قمار انجام گرفته که منجر به تشکیل ۳۹۲ فقره پرونده قضایی با گردش مالی بیش از ۹۶ میلیارد تومان و مسدود سازی بیش از ۹ میلیارد تومان شده است. این سایت ها به جز تراکنش با ارزهای دیجیتال، به صورت ریالی هم کار می کنند، بعضی از آنها از درگاه های داخلی استفاده و برخی هم با حساب های اجاره ای و کارت به کارت پول جابه جا می کنند. در مورد گردش مالی سایت های شرط بندی و قمار در ایران رقم های مختلفی ذکر شده اما بر اساس منابعی مانند بی بی سی و خبرگزاری مهر تراکنش سالانهٔ این وبسایت ها احتمالاً رقمی بین ده تا پانزده هزار میلیارد تومان است. این در حالیست که خبر آنلاین از رقم ۱۵ هزار میلیارد تومان با عنوان «نوک کوه یخی که از سایت های شرط بندی می دانیم» یاد کرده است
. دریافت مجوز درگاه. داشتن وبگاه رسمی و فعال به منظور فروش خدمات یا کالا، گرفتن نماد اعتماد الکترونیکی کسب وکارهای اینترنتی، داشتن حساب بانکی نزد یکی از شعب بانک های عضو شبکه شتاب و داشتن مدارک هویتی بخشی از مراحل دریافت مجوز برای درگاه اینترنتی را تشکیل می دهد. مبلغان شرط بندی. افرادی از قشرهای مختلف همچون برخی از بازیگرها، خواننده ها، ورزشکاران و چهره های معروف شده در فضای مجازی معروف به «شاخ اینستاگرامی» برای سایت های شرط بندی تبلیغ می کنند. «شاخ های اینستاگرام» با ارائهٔ تصاویر فریبنده از دارایی ها و سبک زندگی مرفه شان ادعا می کنند تمام ثروتشان را از راه قمار آنلاین به دست آورده اند. حاشیه سازی و جنجال آفرینی های صوری مانند دعوا و آشتی کنان، ازدواج و طلاق، خودکشی، دوئل و آدم ربایی از جمله شگردهای آن ها برای جذب مخاطب و افزایش تعداد فالورهایشان است. به گفتهٔ مهدی رستم پور بیشتر این افراد بابت جذب مخاطب از یک کانون شرط بندی با مدیریت شخصی با اسم مستعار «دکتر» و پسرش با نام مستعار «مونتیگو» دستمزد می گیرند. پیش تر محمد جرجندی (فعال اینترنتی و کارشناس امنیت اطلاعات) هم از این پدر و پسر به عنوان دو تن از سرشاخ
ه های مافیای شرط بندی اینترنتی نام برده بود. بازی فکری یا آلت قمار؟. شطرنج مدتی در ایران به علت اینکه آلت قمار بود ممنوع بود ولی در خصوص تخته نرد و برخی انواع بازی ورق که مسابقات بین المللی دارند و به عنوان بازی یا ورزش فکری درآمده اند نظر مشخصی وجود ندارد و به طور پیش فرض ممنوع هستند در حالی که هم می توان آن را آلت قمار دانست و هم می توان آن را ورزش فکری در نظر گرفت. فساد و پول شویی. تمام سایت ها پس از دسترسی به حساب بانکی فرد از آن مبلغ بسیاری برمی دارند تا حدی که فردی ادعا کرده است که فردای آن روز ۶ میلیون تومان از حساب او برداشته و پس انتقال حساب بانکی هزاران نفر به صرافی منتقل و به لیر تبدیل شده است.
سید مهدی سجادی (زادهٔ ۲۵ مهر ۱۳۷۸) بازیکن فوتبال اهل اراک است که در پست مهاجم در باشگاه فوتبال خوشه طلایی در لیگ آزادگان بازی می کند.
نیما درودی (زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال خلیج فارس ماهشهر بازی می کند.
مهدی ایزدی بازیکن فوتبال اهل مازندران شهرستان آمل است که این فصل در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال مس سونگون ورزقان در لیگ آزادگان بازی می کند. ایزدی در فصل ۱۴۰۰-۱۳۹۹ عضو باشگاه نفت مسجد سلیمان در لیگ برتر بوده که در ۱۸ بازی برای این تیم به میدان رفته است. مهدی ایزدی در فصل گذشته برای تیم مس شهربابک در لیگ دسته اول در ۲۹ بازی بعنوان بازیکن اصلی و در ۲ بازی بعنوان بازیکن ذخیره به میدان رفته است که حاصل آن دو گل بوده است. وی به دلیل مصدومیت در آخرین بازی لیگ دسته اول برای تیم مس شهربابک از ناحیه کشاله مصدوم شد تا باعث شود نیم فصل اول فصل ۱۴۰۲-۱۴۰۱ را از دست دهد. ایزدی در نیم فصل دوم این فصل از مسابقات با نظر پیروزقربانی سرمربی تیم شهرداری آستارا به این تیم لیگ یکی پیوست. وی همچنین در باشگاه فوتبال رایکا بابل نیز بازی کرده است.
قدیس مریم متجلی، اویواس (۲۸ اکتبر ۱۵۹۹–۳۰ آوریل ۱۶۷۲) یک راهبه اورسولین از فرقه فرانسوی بود. به عنوان بخشی از گروه راهبه هایی که برای ایجاد نظم اورسولین به فرانسه جدید اعزام شدند، مریم در گسترش کاتولیک در فرانسه جدید بسیار مهم بود. علاوه بر این، وی به دلیل تأسیس اولین مدرسه دخترانه در دنیای جدید اعتبار یافته است. به دلیل کار او، کلیسای کاتولیک او را مقدس اعلام کرد، و کلیسای آنگلیکان کانادا با یک شادروز آن را جشن می گیرد.
محمد مشایخ (زادهٔ در بوشهر) بازیکن فوتبال اهل ایران که در پست هافبک بازی می کند.
سیلیکون ناحیه ای-شناور بسیار خالص است سیلیکون به دست آمده توسط عمودی ذوب ناحیه ای. این فرایند در آزمایشگاه های بل توسط هنری تویقه در سال ۱۹۵۵ به عنوان اصلاح روشی که توسط ویلیام گاردنر فن برای ژرمانیوم ایجاد شد، توسعه یافت. در پیکربندی عمودی سیلیکون مذاب دارای کشش سطحی کافی برای جلوگیری از جدا شدن این وزن است. اجتناب از ضرورت ظرف مهار کننده از آلایش سیلیکون جلوگیری می کند. کاربرد. سیلیسیم ناحیه-شناور به طور معمول برای ادوات قدرت و کاربردهای آشکارساز استفاده می شود. در برابر امواج تراهرتز بسیار شفاف است و معمولاً برای ساخت اجزای نوری مانند لنزها و دریچه ها برای کاربردهای تراهرتز استفاده می شود. همچنین در آرایه های خورشیدی ماهواره ها به کار می رود زیرا بازده تبدیل بالاتری دارد.
محمد مهدی احمدی (زادهٔ ۲۱ دی ۱۳۷۹ در ملایر) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست مدافع چپ بازی می کند. وی همچنین علاوه در زیر ۲۰ سال ایران و زیر ۲۳ سال ایران نیز بازی کرده است. دوران باشگاهی. پرسپولیس. احمدی در ۲۲ خرداد ۱۴۰۱ با قراردادی ۳ ساله به پرسپولیس پیوست.
ژوزه نامی مردانه با ریشه پرتغالی است. که می تواند به افراد زیر اشاره داشته باشد:
آرونا راجه (؛ زادهٔ ۱۹۴۶) فیلم نامه نویس، کارگردان فیلم و تدوین گر زن اهل هند است. فیلم شناسی. نویسنده کارگردان تدوین گر
گتو ویلنا گتویی یهودی در جریان جنگ جهانی دوم بود که توسط آلمان نازی در شهر ویلنیوس در قلمرو رایخس کومیساریات اوستلاند تحت کنترل نازی ها تأسیس و اداره می شد. در طی عمر تقریباً دو ساله این گتو، گرسنگی، بیماری، اعدام های خیابانی، بدرفتاری و تبعید به اردوگاه های کار اجباری و مرگ، جمعیت گتو را از ۴۰٬۰۰۰ تن تخمینی به صفر رساندند. تنها چند صد تن، که بیشترشان یا در جنگل های اطراف پنهان شده بودند، یا به پارتیزان های شوروی پیوسته، یا توسط محلی ها پناه داده شده بودند، موفق به زنده ماندن از گتو شدند. نام. نام «ویلنا» از عنوان شهر در زبان عبری گرفته شده است. دیگر نام های این شهر به صورت "Vilnius" در لیتوانیایی، "Wilno" در لهستانی، "Vilna" در روسی، "Vilne" در ییدیش، و "Wilna" در آلمانی نوشته می شوند. پیشینه. پیش از حمله آلمان و شوروی به لهستان در سپتامبر ۱۹۳۹، ویلنیوس (ویلنا به عبری) پایتخت استان ویلنو در جمهوری دوم لهستان بود. زبان های غالب شهر لهستانی و تا حدودی ییدیش بودند. جمعیت لیتوانیایی زبان در آن هنگام اقلیتی کوچک و طبق منابع معاصر لیتوانیایی، حدود ۶ درصد از جمعیت این شهر را تشکیل می دادند. تا سال ۱۹۳۱، این شهر ۱۹۵
٬۰۰۰ نفر جمعیت داشت، که آن را به پنجمین شهر بزرگ لهستان با صنایعی متنوع و کارخانه های جدید تبدیل کرده بود، و همچنین دانشگاهی بسیار معتبر در آن قرار داشت. از هنگام مشخص شدن مرزهای لهستان و لیتوانی در سال ۱۹۲۲ توسط جامعه ملل پس از سرکشی ژلیگوفسکی، ویلنو شهری با اکثریت لهستانی و یهودی بود. پس از تهاجم شوروی به لهستان در سپتامبر ۱۹۳۹، ژوزف استالین طبق پیمان همیاری متقابل شوروی و لیتوانی، ویلنو را در اکتبر به قلمرو لیتوانی منتقل کرد. حدود دو سال بعد، در ۲۶ ژوئن ۱۹۴۱، ارتش آلمان و به دنبالش جوخه های مرگ "آینزاتس کماندو"، وارد ویلنا شدند. رهبران محلی لیتوانیایی هوادار پاک سازی قومی یهودیان و لهستانی ها بودند. در طی تابستان، نیروهای آلمانی و همدستان لیتوانیایی آن ها در یک برنامه پاکسازی گسترده بیش از ۲۱٬۰۰۰ یهودی ساکن ویلنیوس را کشتند. جمعیت یهودیان ویلنیوس در آستانه هولوکاست کمینه ۶۰ هزار تن بود؛ برخی تخمین ها آن را نزدیک به ۸۰ هزار تن نیز ذکر کرده اند، که شامل پناهندگانی می شود که از لهستان اشغالی توسط آلمان به سوی شرق پناه آورده بودند، اما منهای تعداد کمی از یهودیانی است که موفق به فرار به اتحاد جماهیر شوروی شده ب
ودند. آدم ربایی و کشتار یهودیان در شهر پیش از راه اندازی گتو توسط نیروهای در حال پیشروی آلمان آغاز شد و در نتیجه تقریباً ۲۱٬۰۰۰ قربانی پیش از ۶ سپتامبر ۱۹۴۱ اعدام شدند. گشایش گتو. نازی ها به منظور آرام کردن محله فقیرنشین یهودیان در شهر قدیمی ویلنیوس و ناچار کردن دیگر ساکنان ثروتمندتر یهودی به اسکان در گتوی جدید پیش بینی شده توسط آلمان - به عنوان یک بهانه - رویدادی موسوم به «تحریک بزرگ» را در ۳۱ اوت ۱۹۴۱ صحنه آرایی کردند. این صحنه آرایی با هدایت اوبرشارفورر هورست شوآینبرگر از آینزاتس کماندو ۹ و با آگاهی هینریش لوهس ترتیب داده شد. فرانتس مورر، هانس کریستیان هینگست، و شهردار ویلنیوس، کارولیس دابولویشیوس، مکان مناسب را برای گتو آینده انتخاب کردند و چنان صحنه آرایی کردند که گویی از راه دور به سوی سربازان آلمانی مستقر در مقابل یک سینما، از پنجره ای در کنج خیابان Stiklių و Didžioji شلیک شده است. عملیات توسط دو لیتوانیایی با لباس غیرنظامی که به ساختمانی متعلق به یهودیان نفوذ کرده بودند انجام شد. این لیتوانیایی ها از آپارتمان گریختند، سپس با سربازان آلمانی که در انتظار بودند بازگشته، دو یهودی را دستگیر، آن ها را به تی
راندازی به سربازان آلمانی متهم، و ضرب و شتمشان کردند، سپس در همان جا به آن ها شلیک کردند. خیابان های Stiklių و Mėsinių توسط شبه نظامیان محلی مورد هجوم و یهودیان مورد ضرب و شتم قرار گرفتند. شب، به «تلافی» آن رویداد، همه یهودیان از محله ای که نازی ها پیشتر به عنوان مکان گتوی آینده انتخاب کرده بودند، خیابان به خیابان بیرون رانده شدند، و روز بعد زنان و کودکان باقی مانده در حالی که مردان مشغول کار بودند دستگیر شدند. مردان در محل کارشان نیز دستگیر شدند. یهودیان را به زندان لوکیشکیس، سپس به پانریایی، معروف به پوناری (یا پونار) ، منتقل کردند؛ جایی که آن ها میان ۱ و ۳ سپتامبر به قتل رسیده شدند. ۵ تا ۱۰ هزار تن، از جمله ده نفر از اعضای یودنرات، به قتل رسیدند. هدف آلمانی ها از این کار پاکسازی منطقه برای ایجاد گتو به منظور زندانی کردن تمام یهودیان ویلنیوس و حومه آن بود. منطقه معین شده برای گتو، محله قدیمی یهودیان در مرکز شهر بود. در حالی که ویلنا به جز برخی محدودیت های کم شمار در امکان جابجایی و اسکان یهودیان در قرون وسطی، هیچ گاه دارای «گتو» یی یهودی نبود، منطقه ای که نازی ها برای گتوی خود انتخاب کرده بودند بیشتر از نظر
تاریخی ساکنان یهودی داشت. نازی ها منطقه را به دو گتو تقسیم کردند (گتو بزرگ و گتو کوچک)، که با راهرویی که از خیابان Deutschegasse می گذشت، به هم وصل می شدند. در ۶–۷ سپتامبر ۱۹۴۱، نازی ها با اخراج یهودیان از خانه های خود، ۲۰٬۰۰۰ یهودی باقیمانده را به داخل دو گتو شهر منتقل کردند که در طی این عملیات ۳۷۰۰ تن کشته شدند. نوکیشان، «نیمه یهودیان» و کسانی که همسران یهودی داشتند نیز ناچار به رفتن درون گتو شدند. نخستین عملیات آلمانی ها با عنوان عملیات "Gelb Schein" (گذرنامه زرد) نامگذاری شد زیرا که آلمانی ها ۳٬۰۰۰ جواز گذار به کارگران و خانواده های آنها تحویل دادند، در حالی که ۱۲٬۰۰۰ تن را به دورن گتو راه داده بودند. میان ۲۵ و ۲۷ اکتبر ۱۹۴۱، ۳٬۷۸۱ تن از کسانی که این گذرنامه را نداشتند در پوناری کشته شدند. برچیدن. از هنگام تأسیس گتو تا ژانویه ۱۹۴۲، گروه های وظیفه آلمانی و لیتوانیایی "آینزاتس گروپن" به طور منظم عملیات غافلگیرانه ای را با نام "Aktionen" اجرا می کردند که اغلب مصادف با تعطیلات یهودیان بود. ساکنان گتو معمولاً به صف کشیده شده، و برای اعدام از درون گتو اخراج می شدند. در "اَکسیونی" در یوم کیپور در یکم اکتبر ۱۹۴۱
، آلمانی ها به یودنرات دستور دادند که دستگیری های منتهی به مرگ ۱٬۹۸۳ تن را رهبری کنند. ساکنانی که توسط پلیس یهودی فاقد مجوز کار تشخیص داده می شدند، دستگیر و به بازداشتگاه های آلمانی منتقل می شدند. در همان ماه گتو کوچک، که در آن افراد «نامولد» همچون کهنسالان، بیماران، یا کسانی که توانایی کار نداشتند ساکن بودند، توسط آلمانی ها برچیده شد. بیشتر زندانیان به پوناری برده شده و تیرباران شدند. حدود ۲۰٬۰۰۰ یهودی، از جمله ۸٬۰۰۰ تن فاقد برگه های شناسایی، در گتو بزرگ باقی ماندند. دوره میان ژانویه ۱۹۴۲ تا مارس ۱۹۴۳ به عنوان «دوره ثبات» گتو شناخته می شد. "اَکسیون ها" متوقف شدند و برخی جنبه های زندگی عادی بازگشتند. این دوره آرام تا ۶ اوت ادامه داشت؛ پس از آن، آلمانی ها به دستور هاینریش هیملر اقدام به اخراج ۷٬۱۳۰ یهودی به استونی کردند، و عملیاتشان در ۵ سپتامبر به پایان رسید. به دنبال دستور رودولف نویگه بائر، رئیس گشتاپو ویلنیوس، گتو در ۲۳ تا ۲۴ سپتامبر ۱۹۴۳ با فرماندهی "اوبرشارفورر" برونو کیتل برچیده شد. اکثریت ساکنان باقیمانده به اردوگاه کار اجباری وایوارا در استونی فرستاده، یا در جنگل پوناری کشته، یا به اردوگاه های مرگ در
لهستان اشغالی فرستاده شدند.
ییتزهاک آراد ؛ زادهٔ و درگذشته در ۶ مه ۲۰۲۱، با نام ییتزهاک رودنیکی، تاریخ نگار اسرائیلی، عضو بازنشسته ارتش اسرائیل، پارتیزان شوروی سابق، و مدیر ید وشم از ۱۹۷۲ تا ۱۹۹۳ بود. تخصص او تاریخ نگاری هولوکاست بود. او از دانشگاه نیکلاس کوپرنیک در ترونی مدرک افتخاری دکترا دریافت کرد. در دسامبر ۱۹۴۵، آراد بدون اجازه همراه با هانا سزنش با قایق هاپالا به فلسطین مهاجرت کرد. آراد در کارنامه نظامی خود در ارتش اسرائیل به درجه سرتیپی رسید و در سمت مدیر ارشد آموزش منصوب شد. وی در سال ۱۹۷۲از ارتش بازنشسته شد.
آشوینی آیر تیواری (؛ زادهٔ ) کارگردان فیلم و فیلم نامه نویس زن اهل هند است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه فیلم فیر بهترین کارگردانی شده است.