Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر مخالفان فدرالیزم مختص کشورهایی است که چون ایالات متحده است که در طول زمان از اتحاد مناطق مختلف به وجود آمده اند در حالی که افغانستان به صورت تاریخی، به شکل متمرکز اداره شده است. به باور مخالفان، ایجاد فدرالیزم در سایه عدم تشکیل هویت ملی مقدمه ای بر دخالت کشورهای خارجی و تجزیه افغانستان است. موانع ایجاد فدرالیسم در افغانستان. فقدان حکومت مقتدر مرکزی، تفاوت ثروت در ولایات مختلف و بیم از تجزیه افغانستان، از موانع ایجاد فدرالیسم در افغانستان شمرده می شوند. ایالات محتمل. پیشنهادهای مختلف و متفاوتی برای ایالت های محتمل در افغانستان فدرال داده شده. در همه این پیشنهادها ایالات پیشنهادی از ادغام چند ولایت کنونی تشکیل یافته اند. در تنها متن رسمی در مورد فدرالیزم که همان متن پیشنهادی قانون فدرال اسلامی افغانستان که توسط حزب وحدت است از این شش ایالت نام برده شده است: در این قانون اطلاعاتی از محدوده این ایالت ها داده نشده است.
سنت ماری هال یک سالن دانشگاهی قرون وسطایی دانشگاه آکسفورد بود. این دانشکده از سال ۱۳۲۶ تا ۱۵۴۵ تحت نظر کالج آوریل فعالیت می کرد، اما از سال ۱۵۴ به طور مستقل فعالیت داشت تا اینکه در سال ۱۹۰۲ در کالج آوریل گنجانیده شد.
مردم وا (وا: Vāx؛ ؛ ؛ ) یک گروه قومی بومی جنوب شرق آسیا هستند که بیشتر در شمال میانمار، در بخش شمالی ایالت شان و شرق ایالت کاچین و همچنین در استان یون نان چین در نزدیکی مرز با میانمار ساکنند. آیین بیشتر واها زنده انگاری است و فقط گروه های کوچکی از آن ها پیرو آیین بودایی یا مسیحیت هستند. انگلیسی ها به دلیل رواج سنت سر آوردن در میان مردم وا، زمانی آن ها را «وای وحشی» می نامیدند.
زندان سوگامو () یک زندان بود که در ناحیه ایکه بوکورو واقع شده بود که اکنون بخشی از توشیما-کو، توکیو در مناطق ویژه توکیو توکیو، ژاپن است. در دهه ۱۹۳۰ این امر به دلیل اسکان زندانیان سیاسی، از جمله بسیاری از کمونیست ها و سایر مخالفانی که از قانون حفظ صلح در دهه های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰ بدشان می آمد مشهور بود. جاسوسان متفقین جنگ جهانی دوم نیز در آنجا زندانی می شدند، از جمله ریچارد زورگه که در زندان در ۷ نوامبر ۱۹۴۴ به دار آویخته شد.
قوانین حفظ امنیت عمومی، قانون حراست صلح، () یک سری قوانینی بودند که از سال ۱۸۹۴ تا ۱۹۲۵ در زمان امپراتوری ژاپن تصویب شدند. در مجموع، این قوانین برای سرکوب مخالفت های سیاسی گروه های چپ طراحی شدند. قوانین حفظ امنیت سال ۱۸۹۴. قوانین حفظ امنیت سال ۱۸۹۴ (保安 条例، Hoan Jōrei) یک فرمان امپراتوری بود که در ۲۵ دسامبر ۱۸۹۴ صادر شد و هدف آن سرکوب جنبش آزادی و حقوق مردم (ژاپن) بود. این قانون جدی ترین قانون از بین چند قانونی بود که پس از سال ۱۸۷۵ تصویب شد و شامل مخالفت سیاسی با الیگارشی میجی بود. محدودیت های شدیدی را بر مطبوعات، سخنرانی های عمومی و جلسات سیاسی اعمال کرد. ماده چهار قانون به رئیس پلیس متروپولیتن توکیو اجازه داد، با تأیید وزیر داخله، هرکسی که آشفتگی یا برنامه ای برای برهم زدن نظم عمومی در شعاع ۷٫۵ مایل از از کاخ امپراتوری توکیو در توکیو پیدا کند، برای مدت سه سال تبعید کند. ظرف سه روز از ابلاغ قانون، ۵۷۰ نفر از افراد برجسته در جنبش آزادی و حقوق مردم (از جمله اوزاکی یوکیئو فرماندار آینده توکیو) دستگیر و اخراج شدند. این قانون در سال ۱۸۹۸ لغو شد، اما به زودی قانون سختگیرانه تر نظم عمومی و پلیس سال ۱۹۰۰ جایگزین آن
حزب مردمی اصلاحات یک حزب سیاسی فعال در ایران است که در سال ۱۳۹۰ شروع به فعالیت کرد. این حزب توسط محمد زارع فومنی رهبری می شود این حزب در سال ۱۳۹۲ بیانیه ای صادر کرد و از نامزدی اکبر هاشمی رفسنجانی برای ریاست جمهوری حمایت کرد. همچنین در سال ۱۳۸۸ این حزب به عنوان یک اصلاح طلب از جنبش سبز ایران حمایت نکرد.
ارباب نشین صور ()، یکی از واسال ها و قلمروهای تابع پادشاهی اورشلیم بود. کنراد مونفروا در جریان جنگ صلیبی سوم که از این منطقه دفاع می کرد، این ارباب نشین را ایجاد کرد که در آن زمان تنها شهر بزرگ و اصلی پادشاهی اورشلیم پس از حمله ۱۱۸۷ صلاح الدین ایوبی بود. این شهر از زمان فتح آن توسط صلیبیون همواره یکی از شهرهای مهم پادشاهی بوده است و حتی پس از تشکیل این ارباب نشین و انتقال مرکز پادشاهی به عکا، همچنان توسط کنراد و پادشاهان بعدی اورشلیم اداره می شده است. با این حال تاج گذاری پادشاهان در شهر صور صورت می گرفت نه عکا پایتخت جدید پادشاهی. این شهر یکی از کانون های اصلی درگیری خاندان ابلین با طرفداران فریدریش دوم، امپراتور مقدس روم، (جنگ لمباردی ها) بود.
تزویج گر خروجی (OC) جزئی از تشدیدگر نوری است که امکان استخراج بخشی از نور پرتو درون کاواک لیزر را فراهم می کند. یک تزویج گر خروجی اغلب از یک آینهٔ تا حدودی بازتابنده تشکیل شده است، که به بخش خاصی از پرتوی درون کاواک اجازه می دهد تا از طریق آن منتقل شود. روش های دیگر شامل استفاده از آینه های تقریباً-سرتاسر بازتابی در هر انتهای کاواک ، انتشار پرتو یا با تمرکز آن در یک سوراخ دریل شده در مرکز آینه است، یا با هدایت مجدد از طریق استفاده از آینه های چرخان، منشورها یا سایر افزاره های نوری، باعث می شود که پرتو در یک زمان مشخص یکی از آینه های انتهایی را کنارگذرکند. میراگر کاواک. میراگر کاواک یک تزویج گر خروجی است که عملکرد سوئیچ کیو را انجام می دهد. از میراگرهای کاواک می توان برای عملکرد موج-پیوسته استفاده کرد، اما بیشترین کاربرد آنها با لیزرهای مُد-قفل شده است، تا در اوج شدت آن یک پالس بسیار کوتاه استخراج شود.
پیامدهای انسان بر محیط زیست یا پیامد فعالیت های انسان ساخت بر محیط زیست شامل تغییر در محیط های بیوفیزیکی و اکوسیستم ها، تنوع زیستی و منابع طبیعی که به طور مستقیم یا غیرمستقیم توسط انسان ایجاد می شود، از جمله گرم شدن کره زمین، تخریب محیط زیست مانند اسیدی شدن اقیانوس ها، انقراض گسترده و ازمیان رفتن تنوع زیستی، بحران زیست محیطی و فروپاشی زیست محیطی به شمار می رود. تغییر محیط زیست متناسب با نیازهای جامعه، اثرات مخربی از خود به جای می گذارد برخی از فعالیت های بشری که در مقیاس جهانی به طور مستقیم یا غیرمستقیم به محیط زیست جهانی آسیب می رسانند، عبارتند از رشد جمعیت، و ، آلودگی و جنگل زدایی. برخی از مشکلات، از جمله گرم شدن کره زمین و ازدست رفتن تنوع زیستی، خطر حیاتی برای نژاد بشر ایجاد می کند. برخی از کارشناسان این بحران را به طور کل ازدیاد جمعیت انسانی نسبت می دهند. اصطلاح انسان زاد (انسان ساخت) (anthropogenic) یک اثر یا شیء ناشی از فعالیت انسان تعیین می کند. این اصطلاح برای نخستین بار به معنای فنی توسط الکسی پاولوف، زمین شناس روس به کار رفت و نخستین بار در انگلیسی توسط بوم شناس انگلیسی، آرتور تانسلی، در رابطه با تأ
ثیر فعالیت های انسانی بر climax plant communities استفاده شد. دانشمند جَوشناس پل کروتزن در اواسط دهه ۱۹۷۰ اصطلاح «آنتروپوسن» را معرفی کرد. این اصطلاح گاهی در زمینه آلودگی حاصل از فعالیت های انسانی از زمان آغاز انقلاب سبز به کار می رود اما به طور گسترده ای در مورد همه پیامدهای اصلی انسان بر محیط زیست نیز کاربرد دارد. بسیاری از اقدامات انجام شده توسط انسان که به گرم شدن محیط کمک می کند، ناشی از سوزاندن سوخت فسیلی از منابع مختلف مانند: برق، خودرو، هواپیما، گرمایش فضا، ساخت یا تخریب جنگل ها است. زیاده روی انسان. مصرف بی رویه. مقاله اصلی: مصرف بی رویه وضعیتی است که به کارگیری منابع، از ظرفیت پایدار اکوسیستم پیشی گرفته باشد. این وضعیت را می توان با به کارگیری ردپای بوم شناختی اندازه گیری کرد، رویکرد برآورد منابع تقاضای انسان در اکوسیستم ها را با مقدار ماده سیاره در اکوسیستم مقایسه می کند. برآوردها نشان می دهد که تقاضای کنونی بشریت 70% بیشتر از میزان بازآفرینی کل اکوسیستم های کره زمین است. الگوی درازمدت مصرف بی رویه سبب تخریب محیط زیست و در پایان از میان رفتن منابع می شود. پیامدهای فعالیت بشری روی کره زمین به صورت ک
لی تحت تأثیر بسیاری از عوامل است، نه تنها عدد خام که نشان دهنده شمار مردم است. سبک زندگی آن ها (شامل ثروت کلی و به کارگیری منابع) و آلودگی ایجادشده (از جمله اثر کربن) به همان اندازه مهم است. در سال ۲۰۰۸، "نیویورک تایمز" اظهار داشت که ساکنان کشورهای پیشرفته جهان منابعی مانند نفت و فلزات را با سرعتی تقریباً ۳۲ برابر بیشتر از کشورهای در حال توسعه که اکثر جمعیت انسانی را تشکیل می دهند، مصرف می کنند. تأثیر مخرب جمعیت بیش از حد، در اثر مصرف بسیار، افزایش می یابد. بنابر گفته پال آر. ارلیک، در سخنرانی سال 2017:کشورهای ثروتمند غربی اکنون در حال به کارگیری منابع سیاره هستند و با سرعت بی سابقه ای اکوسیستم های آن را نابود می کنند. می خواهیم بزرگراه هایی در سرنگتی ایجاد کنیم تا کانی خاک کمیاب برای تلفن های همراه بدست آوریم. همه ماهی ها را از دریا می گیریم، صخره های مرجانی را خراب می کنیم و دی اکسید کربن را در جو قرار می دهیم. ما یک رویداد مهم انقراض را آغاز کرده ایم [.. .] یک جمعیت جهانی حدود یک میلیارد نفر تأثیر کلی طرفدار-زندگی خواهد داشت. که می تواند برای هزاره ها ادامه داشته باشد و در مقایسه با رشد کنترل نشده کنونی ما
و چشم انداز سقوط ناگهانی، زندگی انسان های بیشتری را در دراز مدت حفظ کند.. .] اگر همه افراد منابع را در سطح مصرف مردم ایالات متحده مصرف کنند - چیزی که دنیا آرزوی آن را دارد - شما به چهار یا پنج کره زمین دیگر احتیاج خواهید داشت. ما سامانه های پشتیبانی از زندگی سیاره خود را خراب می کنیم.تمدن بشری باعث از میان رفتن ۸۳٪ از کل پستانداران وحشی و نیمی از گیاهان شده است. وزن مرغ های جهان سه برابر پرندگان وحشی است، در حالی که گاوها و خوک های اهلی ۱۴ برابر بیشتر از همه پستانداران وحشی هستند. پیش بینی می شود با افزایش جمعیت جهانی به بیش از ۹ میلیارد نفر، مصرف گوشت جهانی تا سال ۲۰۵۰ بیش از دو برابر شود، شاید به ۷۶٪، که محرک مهمی در، از دست دادن تنوع زیستی بیشتر، و افزایش انتشار گازهای گلخانه ای خواهد بود. افزایش بیش از حد جمعیت انسانی. مقاله اصلی: ازدیاد جمعیت انسان برخی از پژوهشگران، کارشناسان و مدافعان هنگام بررسی رشد جمعیت انسانی ابراز نگرانی می کنند که ازدیاد جمعیت محرک اصلی بحران محیط زیست است. برخی از اکولوژیست های ژرف نگر، مانند اندیشمند رادیکال و جدال گرای Pentti Linkola، جمعیت بیش از حد انسان را تهدیدی برای کل ز
یست کره می دانند. در سال ۲۰۱۷، بیش از ۱۵۰۰۰ دانشمند در سراسر جهان دومین هشدار را به بشریت صادر کردند و اظهار داشتند که رشد سریع جمعیت انسانی «محرک اصلی بسیاری از تهدیدهای زیست محیطی و حتی اجتماعی» است. گزارش سال ۲۰۲۱ در "Frontiers in Conservation Science" هشدار داد که اندازه و میزان رشد جمعیت از عوامل مهم در از دست دادن تنوع زیستی و تخریب خاک است و افزود: «افراد بیشتر به معنای تولید ترکیبات مصنوعی و پلاستیک های خطرناک برای دورانداختن هستند که بسیاری از آن ها موجب افزایش سموم رو به رشد زمین هستند. همچنین شانس دنیاگیریهایی را که باعث شکار هرچه بیشتر ناامیدکننده منابع کم می شوند، افزایش می دهد». ماهیگیری و کشاورزی. مقاله اصلی: پیامد زیست محیطی کشاورزی، به دلیل دامنه گسترده ای از شیوه های کشاورزی، در سراسر جهان متفاوت است. در پایان، پیامد زیست محیطی به روش های تولید در سامانه مورد استفاده کشاورزان بستگی دارد. رابطه میان آلاینده ها در محیط و سامانه کشاورزی غیرمستقیم است، و به دیگر متغیرهای آب وهوایی مانند بارندگی و دما نیز بستگی دارد. دو گونه شاخص پیامدهای زیست محیطی وجود دارد: «مبنی-بر-ابزار» که بر اساس روش های ت
ولید کشاورزی است و «مبنی-بر-اثر» که پیامدی است که روش های کشاورزی بر سامانه کشاورزی یا انتشار گازهای گلخانه ای به محیط دارند. نمونه ای از یک شاخص مبنی-بر-ابزار، کیفیت آب زیرزمینی است که تحت تأثیر مقدار نیتروژن وارد شده به خاک قرار می گیرد. شاخصی که منعکس کننده از دست دادن نیترات به آب های زیرزمینی باشد، مبنی-بر-اثر خواهد بود. تأثیر زیست محیطی کشاورزی شامل عوامل مختلفی از خاک، آب، هوا، تنوع جانوری و خاک، گیاهان و خود غذا است. برخی از موضوعات زیست محیطی که به کشاورزی مربوط می شود تغییر آب وهوا، جنگل زدایی، مهندسی ژنتیک، مشکلات آبیاری، آلاینده ها، تخریب خاک و زباله ها است. ماهیگیری. مقاله اصلی: پیامدهای زیست محیطی صید را می توان به مواردی تقسیم کرد که شامل در دسترس بودن ماهیان قابل صید می شود، مانند صید بی رویه، شیلات پایدار و مدیریت شیلات. و مواردی که پیامد ماهیگیری بر دیگر عناصر محیط را شامل می شود، مانند صید غیرمجاز و تخریب زیستگاه مانند صخره های مرجانی. بنابر گزارش 2019 ؛ صید بی رویه مولد اصلی انقراض جمعی گونه ها در اقیانوس ها است. این مسائل حفاظتی بخشی از است خطاب به برنامه های علوم شیلات. افزایش بیشتر میزا
ن میان شمار ماهی موجود برای صید، و تمایل بشریت به صید آن ها، وجود دارد، مشکلی که با افزایش جمعیت جهان بزرگتر می شود. مشابه دیگر مسائل زیست محیطی، ممکن است تضادی میان منافع ماهیگیرانی که برای تأمین معاش خود به ماهیگیری وابسته اند، و دانشمندان شیلات که دریافته اند اگر بخواهند جمعیت ماهیان آینده پایدار باشد، پس برخی از شیلات باید کاهش یا حتی بسته شوند. مجله "Science" یک مطالعه چهار ساله در نوامبر ۲۰۰۶ منتشر کرد، که پیش بینی کرد، که با روندهای غالب، در سال ۲۰۴۸ غذاهای دریایی صید-وحش شده، در دنیا تمام خواهد شد. دانشمندان اظهار داشتند که این کاهش در نتیجه ، آلودگی و دیگر عوامل زیست محیطی است که همزمان با تخریب اکوسیستم آن ها از جمعیت شیلات نیز می کاهد. با این حال، این تجزیه و تحلیل با انتقاداتی روبرو شده است که در آن نقص اساسی وجود دارد، و بسیاری از مقامات مدیریت شیلات، نمایندگان صنعت و دانشمندان یافته ها را به چالش می کشند، گرچه بحث همچنان ادامه دارد. بسیاری از کشورها مانند تونگا، ایالات متحده، استرالیا و نیوزیلند و نهادهای مدیریت بین المللی اقداماتی را برای مدیریت مناسب منابع دریایی انجام داده اند. سازمان غذا و ک
شاورزی سازمان ملل (FAO) دو-سالانه وضعیت شیلات و آبزی پروری جهان را در سال ۲۰۱۸ منتشر کرد خاطرنشان کرد که تولید ماهیگیری در طی دو دهه گذشته ثابت مانده است اما صید ناپایدار ماهیان به میزان ۳۳٪ از شیلات جهان افزایش یافته است. آنها همچنین اشاره کردند که پرورش آبزیان، تولید ماهی پرورشی، از ۱۲۰ میلیون تن در سال در سال ۱۹۹۰ به بیش از ۱۷۰ میلیون تن در سال ۲۰۱۸ افزایش یافته است. جمعیت کوسه ها و سفره ماهی های اقیانوسی از سال ۱۹۷۰ تاکنون ۷۱٪ کاهش یافته است که بیشتر به دلیل صید بیش از حد ماهی است. اکنون بیش از سه چهارم گونه های این گروه در معرض خطر انقراض قرار دارند. آبیاری. مقاله اصلی: پیامد زیست محیطی آبیاری شامل تغییرات کمیت و کیفیت خاک و آب در نتیجه آبیاری و اثرات متعاقب آن بر شرایط طبیعی و اجتماعی در انتهای پایین و پایین دست طرح آبیاری است. پیامدهای ناشی از تغییر شرایط هیدرولوژیکی ناشی از نصب و راه اندازی طرح است. یک طرح آبیاری اغلب آب را از رودخانه می گیرد و آن را در منطقه آبیاری توزیع می کند. به عنوان یک نتیجه هیدرولوژیکی مشخص شد که: تأثیرات آن بر کیفیت خاک و آب غیرمستقیم و پیچیده است و تأثیرات بعدی بر شرایط طبیعی
، زیست محیطی و اقتصادی - اقتصادی پیچیده است. در برخی موارد، اما نه در همه موارد، ورود به سامانه آب و شور شدن خاک می تواند منجر شود. با این حال، می توان از آبیاری، همراه با زهکشی خاک، برای غلبه بر شور شدن خاک با شستن نمک های اضافی از مجاورت منطقه ریشه استفاده کرد. آبیاری همچنین می تواند با استخراج آب های زیرزمینی توسط چاه های (لوله ای) انجام شود. به عنوان یک نتیجه هیدرولوژیکی مشخص شده است که سطح آب پایین می آید. اثرات آن ممکن است استخراج آب، نشست زمین / خاک و در امتداد ساحل، نفوذ آب شور باشد. پروژه های آبیاری می توانند سودمندی های بسیاری داشته باشند، اما عوارض منفی آن اغلب نادیده گرفته می شوند. فن آوری های آبیاری کشاورزی مانند پمپ های آب پرقدرت، سدها و خطوط لوله عامل کاهش گسترده منابع آب شیرین مانند سفره های زیرزمینی، دریاچه ها و رودخانه ها هستند. در نتیجه این انحراف گسترده از آب شیرین، دریاچه ها، رودخانه ها و نهرها خشک می شوند، اکوسیستم های اطراف را به شدت تغییر داده یا تحت فشار قرار می دهند و به انقراض بسیاری از گونه های آبزی کمک می کنند. نابودی زمین های کشاورزی. اطلاعات بیشتر: از دست دادن سرزمین، دگرگونی سر
زمین، و بیابان زایی لال و استوارت میزان جهانی از دست رفتن زمین های کشاورزی توسط نابودی و رهاسازیشان را ۱۲ میلیون هکتار در سال تخمین زدند. در مقابل، بنابر گفته شرر، GLASOD (ارزیابی جهانی تخریب خاک ناشی از انسان، تحت برنامه محیط زیست سازمان ملل) تخمین می زند که از اواسط دهه ۱۹۴۰ سالانه ۶ میلیون هکتار از اراضی کشاورزی به دلیل تخریب خاک از میان رفته باشد، و وی خاطرنشان کرد که این بزرگی مشابه تخمین های پیشین دودال و روزانوف و همکاران است. چنین تلفاتی نه تنها به دلیل فرسایش خاک، بلکه به شوره زنی، از دست دادن عناصر غذایی و مواد آلی، اسیدی شدن، تراکم، قطع شدن آب و نشست زمین مربوط می شود. تخریب زمین ناشی از انسان به ویژه در مناطق خشک بسیار جدی است. با تمرکز بر ویژگی های خاک، اولدمن تخمین زد که حدود ۱۹ میلیون کیلومتر مربع از زمین جهانی تخریب شده است. درگن و چو، که تخریب پوشش گیاهی و همچنین خاک را شامل می شود، تخمین زدند که حدود ۳۶ میلیون کیلومتر مربع در مناطق خشک جهان تخریب شده است. با وجود برآورد تلفات زمین های کشاورزی، مقدار زمین های قابل استفاده در تولید محصولات زراعی در جهان از سال ۱۹۶۱ تا ۲۰۱۲ حدود ۹٪ افزایش یافته
است و تخمین زده می شود که در سال ۲۰۱۲، ۱٫۳۹۶ بیلیون هکتار باشد. تصور می شود که نرخ فرسایش متوسط خاک در سطح جهانی بسیار است و نرخ فرسایش در زمین های کشاورزی معمولی معمولاً بیش از برآورد میزان تولید خاک است که معمولاً بیش از یک مرتبه بزرگی است. در ایالات متحده، نمونه گیری برای تخمین فرسایش توسط NRCS (سرویس حفاظت از منابع طبیعی) ایالات متحده بر اساس آماری است و برای تخمین از معادله-جهانی-خسارت-خاک (Universal Soil Loss Equation) و معادله-رسایش-بادی (Wind Erosion Equation) استفاده می شود. برای سال ۲۰۱۰، میانگین از دست دادن سالانه خاک توسط ورق، ریزش و فرسایش بادی در زمین های غیر فدرال ایالات متحده ۱۰٫۷ تن در هکتار در زمین های زراعی و ۱٫۹ تن در هکتار در زمین های مرتع تخمین زده شد. از سال ۱۹۸۲ متوسط نرخ فرسایش خاک در مناطق زراعی ایالات متحده حدود ۳۴٪ کاهش یافته است. روش های بدون شخم زدن و کم شیب سازی به طور فزاینده ای در محصولات زراعی آمریکای شمالی که برای تولید غلات مانند گندم و جو استفاده می شود، رایج شده است. در زمین های زراعی بدون کشت، میانگین به تازگی از دست رفته کل خاک ۲٫۲ تن در هکتار در سال بوده است. در مقایس
ه با کشاورزی با به کارگیری کشت متعارف، پیشنهاد شده است که، زیرا کشاورزی بدون شخم مزرعه، سرعت فرسایش را بسیار نزدیکتر به سرعت تولید خاک می کند، می تواند زمینه ای برای کشاورزی پایدار فراهم کند. نابودی سرزمین فرایندی است که در آن ارزش محیط بیوفیزیکی تحت تأثیر ترکیبی از فرایندهای ناشی از انسان است که بر زمین تأثیر می گذارند. این امر به عنوان هرگونه تغییر یا آشفتگی در سرزمین تلقی می شود که مخرب یا نامطلوب است. خطرات طبیعی به عنوان یک علت، منتفی هستند؛ اما فعالیت های انسانی می تواند به طور غیرمستقیم بر پدیده هایی مانند سیل و آتش سوزی بوته ها تأثیر بگذارد. به دلیل پیامدهای تخریب زمین بر ، محیط زیست و تأثیرات آن بر امنیت غذایی، این موضوع مهمی در قرن ۲۱ محسوب می شود. تخمین زده می شود که تا ۴۰٪ از زمین های کشاورزی جهان تخریب جدی شده است. تولید گوشت. مقاله اصلی: پیامدهای زیست محیطی در رابطه با تولید گوشت شامل استفاده از انرژی فسیلی، منابع آب و زمین، انتشار گازهای گلخانه ای و در برخی موارد، جنگل زدایی جنگل های بارانی، آلودگی آب و به خطر افتادن گونه ها، از جمله دیگر اثرات سو آن است. استاینفلد و همکاران از فائو تخمین زدند
که ۱۸٪ از انتشار گازهای گلخانه ای ساخت انسان (با تخمین بر حسب ۱۰۰-سال دی اکسید کربن)، به گونه ای با تولیدات دامی ارتباط دارد. داده های فائو نشان می دهد که گوشت ۲۶٪ از تناژ جهانی محصولات دامی در سال ۲۰۱۱ را تشکیل می دهد. در سطح جهان، تخمیر روده (بیشتر در دام نشخوراکنندگان) حدود ۲۷٪ از انتشار متان انتروپوژنیک (انسان-ساخت) را تشکیل می دهد، با وجود قابلیت گرمایشِ جهانیِ ۱۰۰-ساله متان، به تازگی در ۲۸ بدون، و ۳۴ با بازخوردهای چرخه کربن تخمین زده شده است، انتشار متان در حال حاضر اثر کمتری بر گرم شدن کره زمین دارد. اگرچه کاهش انتشار متان تأثیر سریع در جلوگیری از گرم شدن هوا دارد، اما میزان اثر مورد انتظار اندک خواهد بود. سایر انتشارات گازهای گلخانه اییِ ساخت-انسان، مرتبط با تولید دام شامل دی اکسید کربن ناشی از مصرف سوخت فسیلی (بیشتر برای تولید، برداشت و حمل و نقل خوراک) و انتشار اکسید نیتروژن مرتبط با استفاده از کودهای ازته، رشد گیاهان حبوبات تثبیت کننده ازت و مدیریت کود است. مصرف قابل توجهی از آب با تولید گوشت در ارتباط است، بیشتر به دلیل آب مورد استفاده در تولید پوشش گیاهی که خوراک را تأمین می کند. چندین برآورد منت
شر شده از به کارگیری آب در ارتباط با دام و تولید گوشت وجود دارد، اما مقدار مصرف آب اختصاص داده شده به چنین تولیدی به ندرت تخمین زده می شود. به عنوان مثال، به کارگیری "آب سبز"، تبخیر-تعرق از آب خاک است که مستقیماً با بارش فراهم شده است، و "آب سبز" تخمین زده شده است که ۹۴٪ از تولید جهانی دام گوشت گاو " ردپای آب " مراتع را تشکیل دهد، به اندازه ۹۹٫۵٪ از آب مصرفی مرتبط با تولید گوشت گاو «آب سبز» می باشد. نقصان در کیفیت آب توسط مدفوع دامی و دیگر مواد موجود در رواناب و نفوذ در آب نگران کننده است، به ویژه در مواردی که تولید دام فشرده انجام می شود. در ایالات متحده، در مقایسه ۳۲ صنعت، مشخص شد که صنعت دامداری نسبتاً مطابق با مقررات زیست محیطی مطابق با قانون آب پاک و قانون هوای پاک، مطابقت دارد اما مشکلات آلودگی ناشی از عملیات بزرگ دامی گاهی اوقات می تواند در موارد تخلف جدی باشد. اقدامات مختلفی توسط آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده پیشنهاد شده است، که می تواند به کاهش آسیب دام به کیفیت آب روان و کمک کند. تغییر در شیوه های تولید دام، پیامدهای زیست محیطی تولید گوشت را، تحت تأثیر قرار می دهد، همان طور که توسط برخی از د
اده های گوشت گاو نشان داده شده است. در سیستم تولید گوشت گاو ایالات متحده، برآورد می شود که در سال ۲۰۰۷، ۸٫۶٪ کمتر از مصرف سوخت فسیلی، ۱۶٪ انتشار گازهای گلخانه ای کمتر (معادل ۱۰۰- سال دی اکسید کربن برآوردشده)، ۱۲٪ مصرف کمتر آب خارج شده و ۳۳٪ کمتر کاربری زمین، در واحد جرم گوشت گاو تولیدشده، نسبت به سال ۱۹۷۷ می بود. از سال ۱۹۸۰ تا ۲۰۱۲ در ایالات متحده، در حالی که جمعیت ۳۸٪ افزایش یافته است، موجودی نشخوراکنندگان کوچک ۴۲٪، موجودی گاو و گوساله ۱۷٪ و انتشار متان از دام ۱۸٪ کاهش یافت [۵۷]، در حالی که علیرغم کاهش تعداد گاو، تولید گوشت گاو در ایالات متحده در آن دوره افزایش یافت. برخی از تأثیرات دام های تولیدکننده گوشت ممکن است از نظر محیط زیست سودمند باشد. کاهش ضایعات با تبدیل بقایای محصولات غیرقابل خوردن انسان به غذا، به کارگیری دام به عنوان جایگزین سموم دفع آفات برای کنترل علف های هرز مهاجم و زیان بار و دیگر مدیریت گیاهان، به کارگیری مدفوع جانوری به عنوان جایگزین آن دسته از کودهای مصنوعی که برای تولیدشان به سوخت فوسیلی قابل توجهی نیاز مندند، استفاده از چرا برای افزایش زیستگاه حیات وحش، و ترسیب کربن در پاسخ به شیوه ها
ی چِرا، از موارد این سودمندی هستند. برعکس، طبق برخی از مطالعات منتشر شده در مجلات معتبر، تقاضای فزاینده برای گوشت به از دست دادن قابل توجه تنوع زیستی منجر می شود زیرا عامل مهمی در جنگل زدایی و تخریب زیستگاه است. علاوه بر این، "" توسط همچنین هشدار می دهد که افزایش روزافزون به کارگیری زمین برای تولید گوشت نقش مهمی در از دست دادن تنوع زیستی دارد. گزارش سازمان غذا و کشاورزی در سال ۲۰۰۶، "Long Shadow's Livestock"، نشان داد که حدود ۲۶٪ سطح زمینی سیاره به چرای دام اختصاص دارد. روغن نخل. مقاله اصلی: روغن پالم گونه ای روغن گیاهی است که در درختان نخل روغنی یافت می شود که بومی آفریقای غربی و مرکزی هستند. روغن پالم که نخست در غذاهای کشورهای در حال توسعه استفاده می شد، اکنون در دیگر کشورها نیز در مواد غذایی، مواد آرایشی و دیگر محصولات استفاده می شود. بیش از یک سوم روغن نباتی که در سطح جهانی مصرف می شود روغن پالم است. نابودی زیستگاه. مصرف روغن نخل در محصولات غذایی، خانگی و آرایشی در سراسر جهان به معنای تقاضای بسیار برای آن است. به این منظور، مزارع نخل روغنی ایجاد می شود که به معنی حذف جنگل های طبیعی برای فضایش است. این جنگ
ل زدایی در آسیا، آمریکای لاتین و آفریقای غربی رخ داده است و مالزی و اندونزی ۹۰٪ درختان نخل جهانی را در اختیار دارند. این جنگل ها دامنه گسترده ای از گونه ها را در خود جای داده اند، از جمله بسیاری از جانوران در خطر انقراض، از پرندگان گرفته تا کرگدن ها و ببرها. از سال ۲۰۰۰، ۴۷٪ از جنگل زدایی به منظور پرورش مزارع نخل روغنی بوده است، در هر سال ۸۷۷٬۰۰۰ جریب (۳۵۴٬۹۰۹ هکتار) زمین تحت تأثیر قرار می گیرد. پیامدها بر تنوع زیستی. جنگل های طبیعی دارای تنوع بیولوژیکی بسیاری هستند، با طیف وسیعی از ارگانیسم ها که از آن به عنوان زیستگاه خود استفاده می کنند. اما مزارع نخل روغن خلاف این است. مطالعات نشان داده است که مزارع نخل روغنی کمتر از ۱٪ تنوع گیاهی را که در جنگل های طبیعی دیده می شود و ۹۰۴۷٪٪ تنوع پستانداران کمتری دارند. این به دلیل خود نخل روغن نیست، بلکه به این دلیل است که نخل روغن تنها گونه گیاهی موجود در این گونه مزارع است. از این رو این مزارع به عنوان یک شناخته می شوند، در حالی که جنگل های طبیعی حاوی دامنه گسترده ای از گیاهان و جانوران هستند، که آن را بسیار متنوع می کند. یکی از راه های ازدیاد پایداری روغن نخل (اگرچه ه
نوز بهترین گزینه نیست) از طریق دارکشت ورزی که در آن مزارع از گونه های مختلفی از گیاهان که در تجارت استفاده می شوند تشکیل می دهد - مانند قهوه یا کاکائو. در حالی که اینها از مزارع تک-کشت بیشتر تنوع زیستی دارند، اما هنوز به اندازه جنگل های طبیعی کارآمد نیستند. علاوه بر این، جنگل زراعی، به همان اندازه مزایای اقتصادی برای کارگران، خانواده های آن ها و مناطق اطراف آن همراه ندارد. میزگرد دربارهٔ روغن پالم پایدار (RSPO). یک سازمان غیرانتفاعی است که معیارهایی را تدوین کرده است که اعضای آن (از سال ۲۰۱۸ بیش از ۴۰۰۰ مورد از آنها وجود دارد) برای تولید، تهیه و استفاده از روغن پالم پایدار (گواهی پایدار روغن نخل؛ CSPO) باید از آنها پیروی کنند. در حال حاضر، ۱۹٪ روغن پالم جهانی توسط RSPO به عنوان پایدار تأیید شده است. معیارهای CSPO بیان می دارد که مزارع نخل روغنی را نمی توان در محل جنگل ها یا مناطق دیگر با گونه های در معرض خطر، اکوسیستم های شکننده یا مناطقی که نیازهای جوامع محلی را تسهیل می کند، پرورش داد. همچنین خواستار کاهش سموم دفع آفات و آتش سوزی، همراه با چندین قانون برای اطمینان از رفاه اجتماعی کارگران و جوامع محلی است. پ
یامدهای اکوسیستم. همچنین نگاه کنید به: تخریب محیط زیست. مقاله اصلی: فعالیت های انسانی باعث تخریب محیط زیست می شود، که عبارت است از زوال محیط زیست از طریق مانند هوا، آب و خاک؛ تخریب اکوسیستم ها، نابودی زیستگاه، انقراض حیات وحش و آلودگی. تخریب محیط زیست به عنوان هرگونه تغییر یا آشفتگی در محیط تعریف می شود، که مخرب یا نامطلوب باشد. همان طور که توسط معادله نشان داده شده است، پیامدهای زیست محیطی (I) یا فرسایش ناشی، از ترکیب جمعیت بسیار و فزاینده انسانی (P)، افزایش مداوم رشد اقتصادی یا ثروت سرانه (A) و به کارگیری فناوری هایی که در کاهش-منابع و آلودِگی زایی(T) را به همراه دارند. طبق تحقیقی که در سال ۲۰۲۱ در Frontiers in Forests and Global Change منتشر شد، تقریباً ۳٪ از سطح زمینی کره زمین از نظر زیست بومی و از لحاظ جانوری دست نخورده است، به معنای مناطقی با جمعیت سالم از گونه های جانوری بومی با ردپای انسانی کم یا بدون ردپای انسانی. بسیاری از این اکوسیستم های دست نخورده در مناطقی بودند که مردم بومی در آن سکنا داشتند. گسستگی زیستگاه. مقاله اصلی: بنابر یک مطالعه در سال ۲۰۱۸ در "طبیعت"، ۸۷٪ اقیانوس ها و ۷۷٪ زمین (به استثن