Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ان دهد. اما در نهایت پس از انتخابات سراسری ۱۹۷۹ میلادی از هم پاشید. حزب کارگر اسکاتلند در آن انتخابات صرفاً سه نام زد معرفی کرده بود (از جمله سیلارس که برای حفظ کرسی ایرشایر جنوبی خود تلاش می کرد). تنها سیلارس توانست تا اندازه ای رأی نزدیک به برنده را به دست بی آورد و همین ناکامی در به دست آوردن یک سهم معنی دار آرا بود که مبانی تصمیم برای انحلال را شکل داد. حزب ملی اسکاتلند. در اوایل دهه ۱۹۸۰ میلادی، سیلارس (همراه با برخی اعضای پیشین حزب کارگر اسکاتلند) به حزب ملی اسکاتلند (SNP) ملحق شدند. او به عنوان یک چپ گرا با گروه ۷۹ درونی حزب ملی اسکاتلند رابطه بسیار نزدیک داشت و همین گروه بود که او را تشویق به پیوستن به این حزب کرد. سیلارس همراه با گروه ۷۹ و اعضای پیشین حزب کارگر اسکاتلند که حالا عضو حزب ملی اسکاتلند بودند، به شکل دهی حزب ملی اسکاتلند و ارایه یک تعریف واضح از آن به عنوان یک حزب چپِ میانه، شروع کردند. سیاست های اتخاذ شده شامل حمایت از یک طرح عدم-پرداختی در ارتباط به درآمد سرانه که توسط دولت محافظه کار مارگارت تاچر معرفی شده بود و همچنین سیاست استقلال در درون اتحادیه اروپا بود که سیلارس یکی از حامیان پیش
تاز آن بود. سیلارس همچنین شروع به حرف زدن در مورد اقدامات مستقیم برای برجسته سازی آرمان استقلال اسکاتلند کرده و بیان داشت که: «اگر ما آماده برنده شدن استقلال هستیم، پس باید آماده شنیدن صدای دروازه زندان که محکم بسته می شود نیز باشیم». او که در انتخابات سراسری ۱۹۸۷ میلادی خود را برای برنده شدن کرسی لینلیتگو نام زد نموده اما مغلوب تام دالیل از حزب کارگر شده بود، تصمیم گرفته شد تا سیلارس به عنوان نام زد حزب ملی اسکاتلند در انتخابات میان دوره ای گلاسگو-گوان معرفی گردید. کرسی گوان یک کرسی حزب کارگر بود (هرچند همسر سایلارس، مارگو مک دونالد پانزده سال قبل در ۱۹۷۳ میلادی توانسته بود در یک انتخابات میان دوره ای برنده این کرسی از جانب حزب ملی اسکاتلند شود)، اما سیلارس به طور شگرفی برنده این کرسی شد. سیلارس نائب رئیس حزب ملی اسکاتلند شد، اما او با متعجب کردن بیشتر افراد، در انتخابات رهبری حزب هنگامی که در ۱۹۹۰ میلادی فرصت آن مهیا شد، شرکت نکرد. انتخابات سراسری ۱۹۹۲ میلادی شخصاً برای سیلارس مایه ناامیدی بود؛ چون وی کرسی گلاسگو-گوان خود را از دست داد. در همین زمان بود که سیلارس نظر معروف خود در مورد مردم اسکاتلند را که آن
ها «وطن پرستان ۹۰ دقیقه» هستند بیان کرد (۹۰ دقیقه، اشاره به مدت زمان یک مسابقه فوتبال دارد). این نظر سیلارس سرآغاز جدایی از رهبری حزب ملی اسکاتلند را شکل داد. رهبر حزب ملی اسکاتلند در آن زمان، الکس سموند یکی از متحدان سیلارس بود، اما نظریات وی بلافاصله پس از نتیجه انتخابات سراسری ۱۹۹۲ میلادی (و همچنین گمان می رود که حمایت سیلارس از رقیب سموند در مبارزات رهبری حزب، مارگارت ایوینگ) باعث آغاز این جدایی شد. کتاب وی تحت عنوان به جای ترس ۲: یک برنامه سوسیالیستی برای اسکاتلند مستقل در ۲۰۱۴ میلادی به چاپ رسید و او طی این کتاب رؤیای خود برای یک اسکاتلند سوسیالیست و مستقل را به طور کلی ارایه کرد. این کتاب به افتخار کار ۱۹۵۲ انیورین بیوان، به جای ترس، نام گذاری شده بود. در ۲۰۱۶ میلادی، برخلاف موضع حزب ملی اسکاتلند، او در جریان همه پرسی عضویت بریتانیا در اتحادیه اروپا در ۲۰۱۶ میلادی اعلام نمود که به نفع خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا مبارزه خواهد کرد. او گفته است: «من فکر می کنم که (اتحادیه اروپا) به طور بنیادین یک سازمان غیر دموکراتیک است که مثلاً نسبت به مردم پرتغال، اسپانیا و یونان یک بی توجهی سنگدلانه از خود نشان دا
ده است. آن ها با دنبال کردن تنها سیاستی که همانا ساختن یک ایالات متحده از اروپا است، آماده هستند تا از مردم را فقیر – ملت های گدا – بسازند، صرف نظر از این که آیا مردم آن را می خواهند یا نه». همه پرسی استقلال اسکاتلند. سیلارس در جریان همه پرسی ۲۰۱۴ استقلال اسکاتلند گفت: «در یک اسکاتلند مستقل، بی پی(BP) مفهوم ملی سازی را به طور کلی یا قسمی خواهد آموخت، همان گونه که در سایر کشورها آموخته است، چون آن ها به اندازه ما مجبور نبودند نرم رفتار کنند. ما صاحبان میدان های نفتی خواهیم بود، نه بی پی و نه هیچ شرکت بزرگ دیگر». حزب آلبا. در ۲۶ مارس ۲۰۲۱، سیلارس از حزب جدید الکس سموند، حزب آلبا، پشتیبانی نموده و بیان داشت: «این یک پیشرفت بسیار مطلوب است چون به رأی دهندگانِ استقلال، حزبی فراهم می کند که حزب ملی اسکاتلند نیست – چون بسیاری ها، از جمله من با توجیهی که دارم، باور دارند که این حزب آغشته به فساد سیاسی است، این حزب در تمامی فعالیت خود از ساختن کشتی فری گرفته تا بیمارستان ها به طور کامل بی عرضه است و این که لاف از بادِ عربستان سعودی می زند، بدون این که شغلی ایجاد کند». او هنوز هم عضو حزب ملی اسکاتلند است.
دودمان سارگونی آخرین دودمان حکومتگر آشور بود که به عنوان پادشاهان آشور در طول امپراتوری آشوری نو برای کمی بیش از یک قرن از زمان به پادشاهی رسیدن سارگون دوم در ۷۲۲ پیش از میلاد تا سقوط آشور در ۶۰۹ پیش از میلاد، بر قلمروی گسترده ای حکومت کردند. اگرچه آشور در نهایت در زمان حکومت آنها سقوط کرد، دودمان سارگونی در اوج قدرت خود و سه جانشین بلافصل سارگون دوم سناخریب (۷۰۵–۶۸۱ پیش از میلاد)، اسرحدون (۶۸۱–۶۶۹ پیش از میلاد) آشوربانیپال (۶۶۹–۶۲۵ پیش از میلاد) بر کشور حکومت کردند. اگرچه این دودمان شامل هفت پادشاه آشوری، دو پادشاه دست نشانده در بابل و شاهزادگان متعدد است، اصطلاح «سارگونی» گاهی فقط برای سناخریب، اسرحدون و آشوربانیپال به کار می رود. اگرچه دودمان سارگونی ها فقط سلطنت چند پادشاه را در بر می گیرد، اما حکومت آنها باعث شد که مرزهای امپراتوری به گونه ای رشد کند که کل خاور نزدیک باستان، مدیترانه شرقی، آسیای صغیر، قفقاز و بخش هایی از شبه جزیره عربستان و شمال آفریقا را دربرگیرد و شاهد انقیاد رقبایی چون بابل، ایلام، پارس، اورارتو، لیدیه، مادها، فریگیه، کیمریان، اسرائیل، یهودا، فینقیه، کلده، کنعان، امپراتوری کوشی، اعراب
و مصر باشد، این دولت ها همان طور که رقبای آشور بودند یا به طور کامل تسخیر شده یا دست نشانده آشور شدند. پس از فتح مجدد بابل توسط سارگون دوم در سال ۷۱۰ پیش از میلاد، سارگونی ها نیز به طور دوره ای به عنوان پادشاهان بابل حکومت می کردند، اگرچه گاهی ترجیح می دادند پادشاهان دست نشانده تعیین کنند؛ زیرا به آنان ثابت شد که کنترل بابل بسیار دشوار است، زیرا این شهر و سرزمین های اطراف آن در جنوب میانرودان، علیرغم اینکه روش های مختلفی برای جلب رضایت بابلی ها انجام می شد، بارها و بارها علیه پادشاهان سارگونی شورش کردند. در شورشی نهایی، توسط نبوپلسر در سال ۶۲۶ پیش از میلاد، موفق به تأسیس یک پادشاهی مستقل جدید به نام امپراتوری بابل نو شد که کمتر از دو دهه بعد امپراتوری آشوری نو را نابود کرد و به حکومت آنان پایان داد. در دوران دودمان سارگونی ها، بابلی ها با مادها که رقبای آشوری ها نیز بودند، متحد شده و اگرچه جنگ ماد و بابل علیه امپراتوری آشور در ابتدا قطعی نبود، سقوط نینوا و مرگ پادشاه سین-شر-ایشکون در سال ۶۱۲ پیش از میلاد یک ضربه مهلک برای امپراتوری آشور بود. جانشین سین-شر-ایشکون، آشور-اوبالیت دوم آنچه از ارتش آشور باقی مانده
بود را در شهر حران گرد آورد، اما شهر در ۶۱۰–۶۰۹ پیش از میلاد طی نبرد و محاصره ای سخت، سقوط کرد و در تلاش برای بازپس گیری آن در ۶۰۹ پیش از میلاد شکست خورد و حکومت دودمان سارگونی ها و تاریخ نزدیک به دو هزار ساله آشور به عنوان یک نهاد سیاسی مستقل به پایان رسید.
جان الیوت کایرنز (John Elliott Cairnes) (زادهٔ ۲۶ دسامبر ۱۸۲۳ – ۸ ژوئیه ۱۸۷۵)، یک اقتصاددان سیاسی متولد ایرلند بود. او به عنوان «آخرین اقتصاددان کلاسیک» توصیف شده است. زندگی نامه. جان کایرنز در کاسل بلینگهام، شهرستان لوث چشم به جهان گشود. او پسر ویلیام الیوت کایرنس (۱۷۸۷–۱۸۶۳ میلادی) اهل استامین که در نزدیکی شهر دراهیدا واقع شده است و ماریانی ووسلی بود، کسی که مادرش خواهر سر ویلیام بلینگهام، نخستین بارونت کاسل بلینگهام بود. پدر جان، برخلاف خواسته مادر خود (کاترین مور اهل مورهال، کِلینچی)، تصمیم به آغاز حرفه تجاری گرفته و در کارخانه آب جو سازی ووسلی در کاسل بلینگهام شریک شد. در ۱۸۲۵ میلادی، ویلیام کایرنز کارخانه آب جو سازی خود را در دراهیدا تأسیس نموده و آب جو سازی دراهیدا را به موفقیت تمام عیار رساند. او برای ظرفیت عالی که در تجارت و اشتیاقی ژرفی که به امور خیریه داشت، در خاطرهای باقی ماند. پس از ترک مدرسه، جان چند سالی را در دفترخانه پدرش در دراهیدا سپری نمود. با این همه، او به طور کلی مشتاق ادامه آموزش خود بود و به او اجازه داده شد تا در کالج ترینتی دوبلین وارد شود، جای که او در ۱۸۴۸ میلادی مدرک لیسانس خود
در رشته علوم مقدماتی (BA) و شش سال بعد مدرک فوق لیسانس خود در رشته ام ای (M.A) را به دست آورده و از کالج ترینیتی در دوبلین فارغ التحصیل گردید. پس از سپری نمودن برنامه درسی هنرها، او به مطالعه حقوق پرداخت و وکیل دادگستری ایرلندی عنوان شد. اما او اشتیاقی برای ادامه حرفه حقوقی از خود نشان نداد و طی چند سال بعدی او خود را وقف نوشتن در مورد پرسش های اجتماعی، اقتصادی و رساله های مرتبط با ایرلند در نشریه های گوناگون، کرد. تمرکز اصلی او بر اقتصاد سیاسی بود و این رشته را به طور کامل مورد مطالعه قرار داد. هنگامی که او در دوبلین اقامت داشت با آرکبیساپ واتلی معرفت حاصل کرد، کسی که برای شخصیت و توانایی های کایرنز احترام بسیار بالایی قائل بود. در ۱۸۵۶ میلادی، کرسی اقتصاد سیاسی در دانشگاه دوبلین که توسط واتلی تأسیس شده بود، خالی شد و کایرنز در این کرسی گماشته شد. براساس لوایح این بنیاد، درس های نخستین سال تدریسی وی به چاپ رسید. این کتاب در ۱۸۵۷ میلادی تحت عنوان ویژگی و روش منطقی اقتصاد سیاسی، منتشر شد. این کتاب که بر ادامه اثر جان استوارت میل رساله-های در باب مسائل حل و فصل نشده اقتصاد سیاسی نوشته شده و آن را گسترش داد، یک
معرفی ستودنی بر مطالعه اقتصاد به عنوان یک علم، را شکل داد. در این کتاب، قدرت تفکر و بیان نویسنده به بهترین وجه ممکن نشان داده شده است. عینیت منطقی، دقت زبان و درک قاطع از ماهیت واقعی حقایق اقتصادی از ویژگی های این کتاب و سایر کارهای وی می باشد. اگر این کتاب هیچ محتوای برای پیشکش کردن نمی داشت، باز هم با بیان واضح ماهیت و معنی واقعی اصطلاحات مبهم حقوقی که در آن وجود داشت، مزایای غیرقابل اندازه گیری در حوزه اقتصاد سیاسی ارایه می کرد. از نقطه نظر قلمرو علمی و روش اقتصاد سیاسی که در این کار آغازین به طور مفصل تشریح گردید، نویسنده همیشه به آن پایبند باقی مانده و چندین رساله بعدی وی مانند رساله های در مورد اقتصاد سیاسی و زمین، اقتصاد سیاسی و لِسِه فِر، چیزی جز تکرار همان آموزه ها نیستند. کارهای بعدی وی در حوزه علم اقتصاد، یک سری مقالات در باب مسئله طلا بود که قسماً توسط مجله فارسرز به نشر رسید که در این مقالات پیامدهای احتمالی افزایش تعداد ملازمین طلا در کشف معادن طلا در استرالیا و کالیفرنیا با مهارت و توانایی عالی تحلیل گردید. وی همچنین نقدی در مورد اثر ام. چیوالریز، در مورد سقوط احتمالی ارزش طلا، نوشت که در ژوئیه
۱۸۶۰ در نقدنامه ادینبرا به نشر رسید. کایرنز در ۱۸۶۱ میلادی به عنوان پروفسور دانش نظری حقوق و اقتصاد سیاسی در کالج کوئینز گالوی گماشته شد، یک سال بعد او اثر تحسین آمیز خود را تحت عنوان قدرت برده که یکی از عالی ترین نمونه های فلسفه اقتصاد کاربردی است، منتشر کرد. در این مطالعه، از معایب ذاتی استخدام برده ها با تمامیت و توانایی عالی پرده برداشته شده و یافته های این مطالعه در زمره آموزه های شناخته شده اقتصاد سیاسی جا افتاده اند. نظریات که کایرنز در رابطه به مسئله احتمالی جنگ داخلی آمریکا اظهار نموده بود، وقوع رویدادها به یک قسمت اعظم آن صحه گذاشت و همچنین ظهور این کتاب روی رویه ای که متفکرین سیاسی مهم در انگلستان نسبت به ایالات مؤلفه آمریکا اتخاذ نمودند، تأثیری برجسته ای داشت. در جریان بقیه مدت اقامت خود در گالوی، پروفسور کایرنز چیزی فراتر از چند پارچه و جزوه که اساساً پیرامون مسائل ایرلند بود، نه نوشت. از جمله این مقالات، مهم ترین آن ها یک سری مقالاتی بود که در مورد تأمل روی آموزش دانشگاهی نوشته شده بود. سلامت وی که در هیچ زمانی خیلی خوب نبود، اما پس از به زمین خوردن از اسب خود در ۱۸۶۵ میلادی، بیش از پیش ضعیف تر
شد. پس از آن، او برای کوشش های فعالانه ناتوان شده بود و کار وی هم واره با حملاتی از بیماری مختل می گردید. در ۱۸۶۶ میلادی، او به عنوان پروفسور اقتصاد سیاسی در یونیورسیتی کالج، لندن گماشته شد. او مجبور کرده شد تا سال تحصیلی ۱۸۶۸–۱۸۶۹ را در ایتالیا بگذراند، اما پس از بازگشت او تا سال ۱۸۷۲ به تدریس ادامه داد. در جریان آخرین سال تحصیلی خود، او یک کلاس مختلط برگزار کرد و دختران اجازه شرکت در کلاس های او را داشتند. سلامت وی دیگر به او مجال نمی داد تا وظایف عمومی خود را پیش ببرد؛ او در ۱۸۷۲ میلادی از کرسی خود استعفا داد و با عنوان افتخاری استاد امریت اقتصاد سیاسی بازنشسته شد. در ۱۸۷۳ میلادی دانشگاه خود وی به او مدرک افتخاری دکترای حقوق (LL.D) را اعطاء کرد. کایرنز در ۸ ژوئیه ۱۸۷۵ در بلاکهیت در نزدیکی لندن، چشم از جهان فروبست. خانواده. کایرنز در ۲۷ نوامبر ۱۸۶۰ با الیزابت («الیزا») چارلوتی الکساندر (دختر جوان؛ ۱۸۳۸–۱۸۶۹) در اتحادیه کلیسایی نیکلاس قدیس در گالوی ازدواج کرد. او دختر جرج هنری مینتو الکساندر (۱۸۱۱–۱۸۵۳ میلادی)، قاضی در دادگاه عالی هند، بود. جان و الیزا کایرنز چهار فرزند داشتند، یک دختر و سه پسر که یکی آن ها
ویلیام الیوت (۱۸۶۲ – ۱۹۰۲ میلادی) یک افسر و نویسنده بود. جان و الیزا نام پسر دومی خود را رابرت گاولد کایرنز (۱۸۶۳–۱۸۶۸ میلادی) گذاشتند که به افتخار رابرت گاولد شا (۱۸۳۷–۱۸۶۳ میلادی) یک قهرمان ارتش اتحادیه در جنگ داخلی بود. کار. کایرنز سال های آخر عمر خود را در جمع آوری و منتشر کردن برخی مقاله های پراکنده که به نقدنامه ها و مجله ها انجام داده بود و همچنین در آمادگی برای گسترده ترین و مهم ترین کار خود سپری کرد. رساله های سیاسی که در ۱۸۷۳ میلادی به چاپ رسید، حاوی تمامی مقالات مرتبط با ایرلند و نظام دانشگاهی آن و همچنین برخی مقالات دیگر بود که تا حدودی ماهیت مشابهی داشتند.
تاچریسم یک ایدئولوژی محافظه گرای بریتانیایی است که به نام مارگارت تاچر رهبر حزب محافظه کار نام گذاری شده است. این اصطلاح برای توصیف اصول و سیاست های دولت بریتانیا تحت رهبری تاچر از انتخابات عمومی سال ۱۹۷۹ تا استعفای او در سال ۱۹۹۰ و ادامهٔ آن در دولت های محافظه کار جان میجر و دیوید کامرون استفاده می شود. تاچریسم نمایانگر رد و واژگونی سیستماتیکِ اجماع پسا-جنگ بود. طبق این اجماع، احزاب گوناگون در بریتانیا با پذیرش اصول اقتصاد کینزی، دولت رفاه، مالکیت دولتی و اقتصاد دستوری به یک توافق دست یافته بودند. البته استثنایی نیز برای این تحولات وجود داشت که آن نیز حفظ سرویس سلامت همگانی در بریتانیا بود. اصول دقیق آنچه که تاچریسم را تشکیل می دهد و همچنین میراث خاص آن در تاریخ بریتانیا در دهه های گذشته بحث برانگیز است. از نظر ایدئولوژیک، نایجل لاوسون، وزیر خزانه داری تاچر، تاچریسم را یک قالب سیاسی می داند که بر بازار آزاد، مخارج محدود دولت، کاهش مالیات و یک ناسیونالیسم بریتانیایی در داخل و خارج از کشور تأکید می کند، توصیف کرده است. اگر چه خود تاچر به ندرت از کلمهٔ «تاچریسم» استفاده می کرد، اما او در سخنرانی خود در مبارزات
انتخاباتی سال ۱۹۸۷ در سولیهال، هنگام توصیف موفقیت های اقتصادی دولت اش اشاره کرد که «این چیزی است که من تاچریسم می نامم» . روزنامهٔ دیلی تلگراف در آپریل سال ۲۰۰۸ در توصیف دولت غیرمحافظه کار تونی بلر نوشته بود که بلر اقدامات اصلاحی مرکزی تاچریسم از قبیل مقررات زدایی، خصوصی سازی صنایع مهم ملی، حفظ بازار کار انعطاف پذیر، به حاشیه راندن اتحادیه های کارگری و تبدیل دولت متمرکز از حکومت های محلی به حکومت مرکزی، را پذیرفته است. مواضع اقتصادی. تاچریسم با ایده های «اقتصاد پولی» مطرح شده فردریش هایک در کتاب «قانون اساسی آزادی» ارتباط نزدیک دارد زیرا تاچر در هنگام یک سخنرانی و پس از اینکه به میز کوبید بیان کرد که «این همان چیزی است که ما به آن باور داریم». برخلاف سیاست های دولت پیشین بریتانیا، پول گرایی تمرکز خود را از کنترل بیکاری به کنترل تورم متمرکز کرد. براساس این ایده، تورم ناشی از وجود پول زیاد در اقتصاد می باشد. بر همین اساس تاچر به دنبال کنترل عرضهٔ پول برای مهار تورم بود. البته تا سال ۱۹۷۹ تنها مارگارت تاچر نبود که بدنبال مهار تورم بوده است بلکه دنیس هیلی نخست وزیر پیشین بریتانیا نیز اقداماتی برای این هدف انجام د
اده بود. البته تحلیل شده است که دولت تاچر کاملاً پول گرایی را اجرا نکرده است و از سال ۱۹۸۴ به بعد دولت تاچر مجبور شده است تا این سیاست شکست خورده را کنار بگذارد. رویارویی با اتحادیه های کارگری. دولت تاچر برخلاف دولت محافظه کار ادوارد هیث قدرت اتحادیه های کارگری را به مرور کاهش داد. بزرگترین رویارویی با اتحادیه ها، اعتصاب «اتحادیهٔ ملی کارگران معدن (NUM)» در سال های ۱۹۸۴–۱۹۸۵ بود که در نهایت منجر به شکست این اتحادیه شد. شواهدی وجود دارد که نشان می دهد این رویارویی با اتحادیه های کارگری هم توسط حزب محافظه کار و هم از سوی اتحادیه کارگران معدن پیش بینی شده بود. در نهایت نیز این تقابل منجر به احیای مجدد تفوق قدرت سرمایه بر کار شد. مواضع داخلی و اجتماعی. تاچریسم یک رویکرد محافظه کارانهٔ اخلاقی است. یکی از اندیشمندان استدلال می کند که تاچریسم از طریق محافظه کاری با اقتصاد بازار آزاد یک اتحاد ایجاد کرد. تاچریسم نوشداروی جدید چشمگیری مانند مالیات بر درآمد منفی میلتون فریدمن را پیشنهاد نکرد بلکه در عوض هدف آن ایجاد یک سیستم اقتصادی مالیاتی-منفعتی منطقی بود که در عین حمایت از یک سیستم اجتماعی محافظه کار مبتنی بر اخلاق س
نتی، بهره وری اقتصادی بریتانیا را افزایش می داد. در این سیستم هنوز یک تور ایمنی اجتماعی حداقلی برای فقرا وجود داشت اما توجه اصلی بر تشویق به تلاش و صرفه جویی فردی بود. همچنین تاچریسم به دنبال به حداقل رساندن رفاه اجتماعی برای طبقه های متوسط و درعوض تقویت فضایل بورژوازی ویکتوریایی بود. بر خلاف فردگرایی افراطی اکثر مدل های نئولیبرال، تاچریسم یک ایدهٔ «خانواده محور» بود. ریشه های این باور در تجربیات تاریخی متدیسم و همچنین ترس از دولت بسیار قدرتمندی بود که هایک هشدار آن را داده بود. تاچر در هنگامی که نمایندهٔ مجلس عوام بود (سال ۱۹۶۶) با اینکه تابع محافظه کاری اجتماعی بود اما جزء اولین نمایندگان محافظه کار بود که به قانونی شدن هم جنس گرایی رأی مثبت داده بود. درهمان سال نیز به قانونی شدن سقط جنین هم رای داد. با این حال در دهه ۱۹۸۰ در زمان نخست وزیری، دولت تاچر بند بیست وهشتم را تصویب کرد. این قانونی بود که با «ترویج عمدی» همجنس گرایی توسط مقامات محلی و ترویج آن از طریق آموزش در مدارس به عنوان یک شکلی از خانواده مخالفت می کرد. این قانون در سال های اولیه با مخالفت های مؤسسات دفاع از همجنسگرایان روبرو شد و در سال ۲۰۰۳
در زمان نخست وزیری دولت کارگری بلر لغو شد. خطابه ای در فراز تپه. در سال ۱۹۸۸ تاچر یک سخنرانی الاهیاتی در مجمع عمومی کلیساهای اسکاتلند انجام داد. تاچر در این سخنرانی توجیهی الهیاتی برای ایده های خود در مورد سرمایه داری و اقتصاد بازار ارائه کرد. او بیان کرد: «مسیحیت در مورد رستگاری روحانی است نه اصلاح اجتماعی». او از سنت پل نقل کرد که گفته بود: «اگر کسی کار نمی کند، نباید غذا بخورد». انتخاب نقش مهمی در اصلاحات تاچر ایفا کرد و تاچر گفت که این انتخاب نیز مسیحی است و اظهار داشت که عیسی مسیح انتخاب کرد که جان خود را فدا کند و همهٔ افراد حق انتخاب بین «خیر و شر» را دارا می باشند. سیاست خارجی. بیشترین روابط خارجی در زمان دولت تاچر با ایالات متحده آمریکا بود. زمانی که تاچر نخست وزیر بود از مواضع رونالد ریگان حمایت می کرد. به عنوان مثال او به هواپیماهای آمریکایی اجازه داد تا از پایگاه های بریتانیا برای حملات علیه دشمنان شان استفاده کنند. بمباران لیبی در سال ۱۹۸۶ توسط آمریکا و اجازه استقرار موشک های کروز آمریکایی و موشک های پرشینگ در خاک بریتانیا نمونه ای از این روابط حسنه بود. برخلاف باور همگان مسئلهٔ شکاکیت به اروپا
در دولت تاچر در اواخر عمر حکومت وی به واقعیت پیوسته بود. او روابط خوبی با اروپایی ها داشت و از ورود بریتانیا به جامعهٔ اقتصادی اروپا در سال ۱۹۷۳ حمایت کرد، در همه پرسی سال ۱۹۷۵ برای رای «آری» مبارزه کرد و قانون واحد اروپایی را در سال ۱۹۸۶ امضا کرد. انتقادات. مخالفان دولت تاچر معتقدند که موفقیت های اقتصادی آن ها تنها به بهای هزینه های اجتماعی سنگین برای جمعیت بریتانیا به دست آمده است. به طور مثال در سال ۱۹۸۴ نزدیک به ۳٫۳ میلیون بیکار در بریتانیا وجود داشت و این در مقایسه با زمانی که او برای اولین بار در سال ۱۹۷۹ به قدرت رسیده بود این رقم تنها ۱٫۵ میلیون نفر بوده است. البته این رقم تا پایان سال ۱۹۹۰ به حدود ۱٫۶ میلیون نفر بازگشته بود. در حالی که تاچر احیاگر اقتصاد بریتانیا نامیده می شود به دلیل افزایش دو برابری نرخ فقر نسبی در دوران نخست وزیری اش مقصر شناخته شده است. در این دوران نرخ فقر در کودکان در بریتانیا در سال ۱۹۹۷ بالاترین میزان در کل اروپا رسیده بود. زمانی که او در سال ۱۹۹۰ استعفا داد، ۲۸ درصد از کودکان در بریتانیا زیر خط فقر در قرار داشتند. این رقم در زمان دولت جان میجر، جانشین تاچر، به اوج خود یعنی نز
دیک به ۳۰ درصد رسیده بود. همچنین در دوران حکومت وی شاخص جینی بریتانیا در طول بیست سال افزایش یافته بود. منابع. کتاب شناسی (انگلیسی)
مسعود زائر کاظمین (مسعود کاظمینی) فرزند اصغر (زادهٔ ۱۷ آبان ۱۳۷۶) در کاشان بازیکن فوتبال اهل کاشان است که در پست وینگر راست برای باشگاه باشگاه فوتبال تراکتور در لیگ برتر فوتبال ایران بازی می کند.
هاکان کارسَک یا هاکان کارساک (به ترکی استانبولی: Hakan Karsak) (زادهٔ ۱ آوریل ۱۹۷۵) بازیگر فیلم، سریال و تئاتر اهل ترکیه است. حرفهٔ او. هاکان کارسَک در سال ۱۹۹۲ به تئاتر جوانان آنکارا و گروه تئاتر دبیرستان یحیی کمال بیاتلی پیوست و به صورت آماتور وارد تئاتر شد. پس از مدت کوتاهی به عنوان کارآموز در کارگاه بازیگری تئاتر هنری آنکارا شروع به کار کرد. پس از دبیرستان، در گروه ساخت وساز دانشگاه آفیون کوجاتپه ثبت نام کرد. پس از فارغ التحصیلی وارد رشتهٔ فلسفهٔ دانشگاه استانبول شد و سرانجام از آنجا فارغ التحصیل شد. پس از زلزلهٔ ۱۹۹۹ دوزجی، او به مدت ۲ سال به عنوان مربی تئاتر در دوزجه کار کرد و با یونیسف برای کمک به کودکان و جوانان آسیب دیده از این فاجعه همکاری کرد. هاکان کارسک در سال ۲۰۱۳ برندهٔ جایزهٔ بهترین بازیگر مرد از جشنوارهٔ بین المللی فیلم بسفر شد. او به دلیل بازی در نقش انیشته در سریال راهزنان در دنیا حکومت نمی کنند شناخته می شود.
واحد شلداگ () نیروهای ویژه تکاوری نیروی هوایی اسرائیل است، که در سال ۱۹۷۴ تأسیس شد. واحد شلداگ در جنگ ۱۹۸۲ لبنان، درگیری های جنوب لبنان، انتفاضه اول و انتفاضه دوم، عملیات باغ میوه و نبرد ۲۰۱۴ اسرائیل و غزه به عنوان یگان عمل کننده در نبرد شرکت داشت. این واحد بخشی از بال ۷ اسرائیل از شاخه ویژه نیروهای هوایی است و در پایگاه هوایی پالماخیم مستقر است. این واحد توسط افسری با درجه سرهنگ دومی فرماندهی و کنترل می شود. واحد شلداگ در عملیات مخفی، جستجو و نجات رزمی، حملات کماندویی، نجات گروگان، جنگ نامنظم، نفوذ دوربرد، عملیات اطلاعاتی نظامی، عملیات ویژه و شناسایی ویژه در خاک دشمن تخصص دارد. تاریخچه. واحد شلداگ در سال ۱۹۷۴، پس از جنگ یوم کیپور، توسط موکی بتسر، یکی از کهنه سربازان سایرت متکل که چندین کهنه سرباز متکل را با خود آورده بود، تأسیس شد. این یگان در ابتدا به عنوان یک گروهان ذخیره سایرت متکل فعالیت می کرد، اما در نهایت به نیروی هوایی اسرائیل منتقل شد. ماموریت شلداگ، استقرار مخفیانه در محیط های جنگی و خصمانه برای انجام شناسایی ویژه، ایجاد مناطق تهاجمی یا فرودگاه ها و همزمان انجام کنترل ترافیک هوایی و اقدامات کماندوی
ی است. شالداگ از پایگاه هوایی پالماخیم فعالیت می کند. سربازان این یگان تفنگ های تهاجمی ام۱۶ یا ام۴ کارباین مجهز به نارنجک انداز ام۲۰۳ حمل می کنند. برای مأموریت های ویژه، آنها تپانچه های سری ۹×۱۹ میلی متری گلوک و تفنگ های تک تیرانداز ماوزر را حمل می کنند.
رئیس ستاد کل نیروهای دفاعی اسرائیل () ارشدترین جایگاه نظامی در مجموعه نیروهای دفاعی اسرائیل است، که ریاست ستاد کل نیروهای دفاعی اسرائیل را برعهده دارد. رئیس ستاد کل توسط رئیس جمهور این کشور منصوب می شود و به وزیر دفاع گزارش می دهد. هم اکنون سپهبد ایال زمیر ریاست ستاد کل را برعهده دارد. رئیس ستاد کل برای یک دوره سه ساله که فقط یک سال قابل تمدید است، خدمت می کند. در هر زمان معین، رئیس ستاد کل تنها افسر فعالی است که بالاترین رتبه نیروهای دفاعی اسرائیل، یعنی راو آلوف را دارد که به انگلیسی به عنوان سپهبد، یا افسر سه ستاره، ترجمه می شود. تنها استثنا برای این قانون در طول جنگ یوم کیپور رخ داد، زمانی که رئیس سابق ستاد کل، حیم بار-لو، که در شروع و در طول جنگ عضو کابینه بود، از بازنشستگی خارج شد و در یک جایگاه پائین تر از رئیس ستاد و به عنوان فرمانده ستاد فرماندهی جنوبی منصوب شد. برای مدت کوتاهی، او و رئیس ستاد کل، داوید الازار، هر دو با رتبه راو آلوف (سپهبد) در نیروهای مسلح اسرائیل حضور داشتند و از آن پس تاکنون، تنها یک سپهبد فعال در نیروهای دفاعی اسرائیل حضور دارد که آن هم در جایگاه رئیس ستا کل خدمت می کند.
مدار لیساجو یا مدار لیساژو (). در اخترپویاشناسی، (تلفظ [li.sa.ʒu])، به نام فیزیکدان فرانسوی ژول آنتوان لیساژوس، یک مسیر مداری شبه تناوبی است که یک جسم می تواند در اطراف یک نقطه لاگرانژی سیستم سه جسمی، بدون نیاز به نیروی محرکه، آن را دنبال کند. مدارهای لیاپانوف بر گِرد نقطهٔ لاگرانژی مسیرهای منحنی هستند که به طور کامل در صفحهٔ دو جسم اصلی قرار دارند. در مقابل، مدارهای لیساژو شامل اجزایی در این صفحه و عمود بر آن هستند و از منحنی لیساژو پیروی می کنند. مدارهای هاله نیز شامل اجزای عمود بر صفحه هستند، اما دوره ای هستند، در حالی که "مدارهای لیساجو" معمولاً این گونه نیستند. در عمل، هر مداری در اطراف نقاط لاگرانژی L1، L2 یا L3 از نظر دینامیکی ناپایدار است، به این معنی که انحرافات کوچک از حالت تعادل در طول زمان افزایش می یابد. در نتیجه، فضاپیماها در این مدارهای نقطه ای لاگرانژی باید از سیستم های رانش خود برای نگهداری موقعیت مداری خود استفاده کنند. اگرچه آنها کاملاً پایدار نیستند، اما یک تلاش نه چندان دشوار برای حفظ ایستگاه، فضاپیما را برای مدت طولانی در مدار مورد نظر لیساجو نگه می دارد. در غیاب تأثیرات دیگر، مدارهای حو
ل نقاط لاگرانژی L4 و L5 تا زمانی که نسبت جرمی دو جرم اصلی بیشتر از ۲۵ باشد، از نظر دینامیکی پایدار هستند. دینامیک طبیعی فضاپیما (یا جسم آسمانی طبیعی) را در مجاورت نقطهٔ لاگرانژی بدون استفاده از سیستم رانش نگه می دارد، حتی زمانی که کمی از حالت تعادل خارج شده باشد. با این حال، این مدارها می توانند توسط دیگر اجرام عظیم نزدیک بی ثبات شوند. به عنوان مثال، مدارهای اطراف نقاط L4 و L5 در منظومهٔ زمین-ماه به دلیل اختلالات سیاره ها، به جای میلیاردها سال، تنها چند میلیون سال طول می کشد.
قتلغشاه, کوتلوشا یا قوتلغشاه (، , یا Cotlesse در منابع فرانکی)، سرداری تحت امر غازان حاکم مغول ایلخانی در پایان قرن ۱۳ام بود. وی به ویژه در کشور مسیحی گرجستان و به ویژه در زمان حمله مغول به سوریه فعال بود تا اینکه شکست مفتضحانه وی در سال ۱۳۰۳ به تبعید وی انجامید. وی در سال ۱۳۰۷ در جریان فتح گیلان کشته شد. اوایل زندگی. قتلغشاه از قبیله منغود بود. پدر او منگودای نویان یکی از سردارهای ارشد کوبلای بود که پدربزرگش جدی نویان فرمانده مینگان چنگیز خان بود. عموی او هولغوتو قارچی نیز از امیرهای بزرگ "کشیک" هولاکو و اباقا بود. او دو یا سه برادر داشت که قبل از ظهور او مرده بودند. امیر تیمور بوقا یکی از برادران او بود که فرماندهی مینگان را بر عهده داشت. دوره الجایتو. پس از مرگ غازان در سال ۱۳۰۴، برادرش اولجایتو به سلطنت رسید. پس از آن، قتلغشاه دوباره محبوب شد و به عنوان فرمانده عالی قوای ایلخانی منصوب شد. پسرش قرانجوق به عنوان بیستمین امیر اولجایتو در آناتولی منصوب شد. او از سال ۱۳۰۶ لشکرکشی اولجایتو را در گیلان رهبری کرد. او با خروج از خلخال موفق شد فومن و گسکره که دباج حاکم آن ها برای امیر پولاد قیاء از زیردستان قتلغشاه