Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر دهد. به عنوان مثال، هوش مصنوعی می تواند انتخاب کند که به طور خلاقانه ای عملکرد سوء داشته باشد به گونه ای که احتمال اینکه اپراتورهایش را با یک احساس امنیت کاذب آرام کند، افزایش یابد و سپس تصمیم بگیرد مجدداً سیستم را راه اندازی کرده و آن را از انزوا خارج کند. آزمایش جعبه هوش مصنوعی. آزمایش جعبه هوش مصنوعی یک آزمایش غیررسمی است که توسط الیازر یودکوفسکی ابداع شده است تا نشان دهد که یک هوش مصنوعی کاملاً پیشرفته می تواند یک انسان را فقط با استفاده از ارتباطات متنی متقاعد کند یا شاید حتی فریب دهد یا وادار کند که داوطلبانه آن را «آزاد کند». این یکی از نکات کار یودکوفسکی با هدف ایجاد یک هوش مصنوعی دوستانه است که اگر «آزاد شود» نسل انسان را عمداً یا ناخواسته نابود نمی کند. آزمایش جعبه هوش مصنوعی شامل شبیه سازی ارتباط بین هوش مصنوعی و انسان است تا ببیند آیا هوش مصنوعی می تواند آزاد شود یا نه. از آنجا که یک هوش مصنوعی فراهوشمند هنوز توسعه نیافته است، توسط یک انسان جایگزین می شود. فرد دیگر در این آزمایش نقش «نگهبان دروازه»، شخصی که توانایی «آزاد کردن» هوش مصنوعی را دارد، بازی می کند. آنها فقط از طریق یک رابط متنی یا ترم
ینال رایانه ای ارتباط برقرار می کنند، و هنگامی که هوش مصنوعی توسط نگهبان دروازه آزاد شود یا مدت زمان اختصاص یافته به مدت دو ساعت پایان یابد، آزمایش به پایان می رسد. یودکوفسکی می گوید، علی رغم داشتن هوش انسانی و نه فوق بشری، در دو نوبت توانسته بود نگهبان دروازه را، فقط با استدلال، متقاعد کند که او را از جعبه خارج کند. به دلیل قوانین آزمایش، وی متن یا تاکتیک های وادار سازیِ هوش مصنوعیِ (به انگلیسی: AI Coercion Tactics) موفقیت آمیز را فاش نکرد. بعداً یودکوفسکی گفت که آن را علیه سه نفر دیگر امتحان کرده و دو بار باخته است. محدودیت های کلی. محصورسازی جعبه ایِ چنین هوش مصنوعی فرضی می تواند با سایر روش های شکل دادن به توانایی های هوش مصنوعی، مانند ایجاد انگیزه برای هوش مصنوعی، جلوگیری از رشد هوش مصنوعی یا تعبیهٔ "سیم های رهاساز" (به انگلیسی: Tripwire) همراه باشد که اگر به گونه ای تلاش برای تخلف شناسایی شود، هوش مصنوعی به طور خودکار خاموش می شود. با این وجود، هرچه یک سیستم هوشمندتر رشد کند، احتمال اینکه سیستم بتواند حتی از بهترین روش های کنترل قابلیت(به انگلیسی: Capability Control Methods) طراحی شده، فرار کند، وجود دا
رد. برای حل "مشکل کنترل" کلی هوش مصنوعی فراهوشمند و جلوگیری از خطر وجودی (به انگلیسی: Existential Risk)، محصورسازی جعبه ای در بهترین حالت، مکملِ روش های "انتخاب انگیزه" (به انگلیسی: Motivation Selection) است که می خواهند است که می خواهند اطمینان یابند که اهداف هوش مصنوعی فراهوشمند با بقای انسان سازگار است. همه پیشنهادات محصورسازی جعبه ایِ فیزیکی به طور طبیعی به درک ما از قوانین فیزیک بستگی دارد. اگر یک فراهوشمند بتواند قوانین فیزیکی اضافی را که در حال حاضر از آن بی خبریم استنباط کند و به نوعی از آنها بهره برداری کند، راهی برای فرم دادن یک برنامه بی نقص برای مهار آن وجود ندارد. به طور گسترده تر، برخلاف امنیت رایج رایانه، تلاش برای محصورسازی جعبه ای هوش مصنوعی فراهوشمند خطرناک است زیرا هیچ دانش مطمئنی دربارهٔ عملکرد برنامه محصورساز جعبه ای وجود ندارد. پیشرفت علمی در مورد محصورسازی جعبه ای اساساً دشوار خواهد بود زیرا تا زمانی که چنین موجودی وجود ندارد، هیچ راهی برای آزمایش فرضیه های محصورسازی جعبه ای در برابر یک فراهوشمند خطرناک وجود نخواهد داشت، و آن موقع عواقب شکست آزمون فاجعه بار خواهد بود. در داستان. "اکس ما
کینا" (۲۰۱۵) یک هوش مصنوعی با یک بدن انسان نمای مؤنث را به نمایش می کشد که در یک آزمایش اجتماعی با یک انسان مذکر، در یک ساختمانِ محصور شده، که به عنوان یک «جعبه هوش مصنوعی» فیزیکی عمل می کند، درگیر شده است. هوش مصنوعی موفق می شود علی رغم نظارت فرد توسط سازمان دهندهٔ آزمایش، با تحت تأثیر قرار دادن شریک انسانی خود برای کمک کردن به او، فرار کند و شریکش را در داخل ساختمان محبوس سازد.
یورگن شورناگل (؛ - ) بازیگر اهل آلمان بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "پادتن ها"، "اغواگری – دختر عجیب" و هیندنبورگ اشاره کرد.
هنریک شونمان (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل آلمان است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "زندگی دیگران"، "اسب جنگی"، "آشکار شده"، "آمین."، "یلا"، "هرگز روی برنگردان"، "هیندنبورگ" و "چگونه می توان به صورت آنلاین مواد مخدر فروخت (سریع)" اشاره کرد.
هاروی فریدمن (؛ زادهٔ ۱۹۵۹ میلادی) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا سریال های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به " والکیری" (در نقش یوزف گوبلز)، "فراسوی دریا"، "مسابقه سرعت"، "هانا آرنت"، "صداها"، "ناراست کیش"، "هیندنبورگ" و "مخفی سازی" اشاره کرد.
هیندنبورگ () که در ایران با نام هیندنبرگ: آخرین پرواز از شبکهٔ ۳ پخش شد، یک تله فیلم دو قسمتی آلمانی به کارگردانی فیلیپ کادلباخ است که در سال ۲۰۱۱ منتشر شد. فیلمنامه این فیلم با الهام از سانحهٔ هیندنبورگ ال زد ۱۲۹ نگاشته شده است، اما داستان و وقایع آن، تخیلی و غیرواقعی است. این فیلم که توسط شرکت تیم ورکس تولید شد، بودجه ای بالغ بر ۱۰ میلیون یورو داشت که آن را به گران ترین محصول داخلی آرتی ال تا به امروز تبدیل کرد.
احمد فروتن راد (زادهٔ ۱۲۸۹ – درگذشتهٔ ۱۳۵۱) نوازندهٔ ویلن، آهنگساز، رهبر ارکستر و موسیقی دان اهل ایران بود. زندگی هنری. احمد فروتن راد در سال ۱۲۸۹ ه . خ، در تهران متولد شد. او تحصیلاتِ موسیقی خود را در هنرستان موسیقی و مدرسهٔ موسیقار سپری کرد. وی در زمان ریاست علینقی وزیری بر هنرستان عالی موسیقی، به عنوان هنرآموز هنرستان استخدام شد. در سال ۱۳۱۱، در کنار موسیقی دانانی نظیر: روح الله خالقی، جواد معروفی، علی محمد خادم میثاق و مهدی دفتری، در هیئت ارکستر بلدیه (شهرداری) حضور داشت. او در نوازندگی ویلن، مهارت بسیار داشت و گاهی در برنامه ها به تکنوازی می پرداخت. وی در سال ۱۳۱۹ اُپرت «ستاره و فروغ» نوشتهٔ نظام وفا آرانی را آهنگسازی کرد که پارتیتور آن ۲ بار به چاپ رسید. در اسفند ۱۳۲۲، ارکستر انجمن موسیقی ملی توسط روح الله خالقی تشکیل شد که احمد فروتن راد از نخستین نوازندگان این ارکستر بود. وی در هنرستان موسیقی، ارکستری متشکل از زنانِ نوازنده تشکیل داد که خارج از هنرستان نیز کنسرت هایی به اجرا گذاشت. او با ارکسترهای رادیو نیز به عنوان نوازنده و سرپرست همکاری می کرد و سرپرستِ یکی از ارکسترهای ادارهٔ هنرهای زیبای کشور نیز
بود. احمد فروتن راد غیر از تدریس در هنرستان موسیقی ملی، در زمینهٔ آهنگسازی نیز فعالیت داشت و آثار مکتوبی در موسیقی نظری تألیف کرد. کتاب "آکوردشناسی یا دورهٔ تکمیلی تئوری موسیقی" از جمله آثار او است. احمد فروتن راد، در سال ۱۳۵۱ در تهران درگذشت. از جمله شاگردان او می توان به نام هایی نظیر: حسینعلی ملاح، جواد لشکری، حسن اعتمادی و ...اشاره نمود.
این مقاله فیلم شناسی کاملی از مارلون براندو است که یکی از بزرگ ترین بازیگران تمام دوران به حساب می آید.
میشل یونجو پارک استیل (متولد ۲۱ ژوئن ۱۹۵۵) مقام دولتی جمهوری خواه آمریکایی است. وی از سال 2021 نماینده حوزه انتخابیه چهل وهشتم کالیفرنیا در مجلس نمایندگان آمریکا است. او پیشتر یکی از اعضای شورای نظار شهرستان اورنج، کالیفرنیا و عضو سابق هیئت برابرسازی ایالتی کالیفرنیا بوده است. اوایل زندگی. استیل در سئول کره جنوبی متولد شد. پدرش در شانگهای از پدر و مادری کره ای به دنیا آمد. استیل در کره جنوبی، ژاپن و ایالات متحده تحصیل کرده است. وی دارای مدرک بازرگانی از دانشگاه پپرداین و MBA از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی است. او به کره ای و ژاپنی مسلط است. زندگی سیاسی. کمپین ۲۰۲۰ مجلس نمایندگان ایالات متحده. استیل برای نمایندگی مجلس نمایندگان ایالات متحده در حوزه ۴۸ کنگره ای کالیفرنیا نامزد شده است. استیل ۳۴٫۹٪ آرا را در انتخابات مقدماتی بدست آورد و در انتخابات ۳ نوامبر ۲۰۲۰ با هارلی رودا نماینده فعلی کنگره دموکرات روبرو شد.
جایگاه صحیح نوشته های اولیه کارل مارکس درون نظام فکری او مورد بحث و جدال فراوان بوده است. برخی معتقدند که "شکافی" در توسعه اندیشه مارکس وجود دارد که تفکر وی را به دو دوره تقسیم می کند: گفته می شود " مارکس جوان " متفکری است که با مسئله از خودبیگانگی سر و کار دارد، در حالی که گفته می شود "مارکس بالغ" آرزوی یک سوسیالیسم علمی را دارد.
در معماری رواق یا ایوان ، یک توالی از طاق هایی مجاور یکدیگر است که هر طاق را ستونی یا ردیفی از ستون ها یا پایه ها پشتیبانی می کند. رواق های بیرونی به گونه ای طراحی شده اند که در مسیر عبور و مرور سرپناهی را برای عابران پیاده فراهم می کنند. مسیر پیاده روی ممکن است ردیف هایی از فروشگاه های کوچک و بزرگ باشد. در یک رواق ممکن است مسیر پیاده روی در هر دو طرف آن قوس هایی وجود داشته باشد. گزینهٔ دیگر، طاق نماهای کور بر روی یک دیوار مستحکم قرار می گیرند. طاق نمای کور از ویژگی های معماری رومانسک است که بر معماری گوتیک تأثیر گذار بوده است. در سنت معماری گوتیک، "رواق" را می توان در داخل محوطه، در پایین ترین قسمت دیوارهٔ شبستان، از تری فوریوم و شکاف در کلیسای جامع، یا در قسمت بیرونی، که معمولاً بخشی از آن هستند، پشتیبانی کرد. از راهروهایی که حیاط و ورودی های طاق قوسی را احاطه کرده اند. بسیاری از رواق های قرون وسطایی، مغازه ها یا دکه ها را در فضای سربوشیده خود نگهداری جا می دادند یا آن ها در پشت دیوار اصلی قرار می گرفتند. از این رو، «آرکاید» بدون توجه به فرم معماری، به کلمه ای عمومی برای گروهی از فروشگاه های در یک ساختمان ت
بدیل شده است.
شینار (؛ عبری ، Septuagint ) در کتاب مقدس عبری منطقه جنوبی بین النهرین است. کتاب مقدس عبری. نام "Šinʿar" هشت بار در کتاب مقدس عبری وجود دارد که از آن به عنوان بابل یاد می کند. از توصیفاتی که برای وصف این شهر بیان شده، می شود چنین برداشت کرد که شینار بابل / بابل (در شمال بابل) و اِرِچ / اوروک (در جنوب بابل) است. چنان که در "کتاب پیدایش" ۱۰:۱۰ آمده، آغاز پادشاهی نمرود «بابل [بابل] و اِرِچ [ اوروک ] و اکاد و کلنه» در سرزمین شینار بوده است. در آیه ۱۱: ۲ آمده است که شینار دشتی را که پس از طغیان نوح به محل ساخت برج بابل تبدیل شده بود را در تسلط خود داشت. پس از سیل، پسران شم، هام و یافث ابتدا در ارتفاعات ارمنستان اقامت گزیدند و سپس به شینار مهاجرت کردند. در "پیدایش" ۱۴: ۱٬۹، پادشاه امرفل بر شینار حکومت می کند.
ماساژ تایلندی یا ماساژ یوگای تایلندی یک سیستم درمانی سنتی است که ترکیبی از طب فشاری، اصول آیورودا هند و حالت های یوگای کمکی است. ایده مستعار خطوط انرژی Shen-lines که برای اولین بار مورد استفاده قرار گرفت «ماساژ یوگای تایلندی» است. این موارد مانند نادیس از نظر فیلوسوفی یوگا توسط گوراکنات شبیه است. در زبان تایلندی معمولاً آن را nuat phaen thai (تایلندی: นวด แผน ไทย، تلفظ [nûa̯t pʰɛ̌:n tʰāj]؛ روشن. ماساژ به سبک تایلندی)) یا nuat phaen boran (นวด แผน โบราณ ، [nûa̯t pʰɛ̌:n bō:rā:n]؛ روشن) نامیده می شود. "ماساژ به سبک باستان")، اگرچه نام رسمی آن nuat thai است (massage ไทย ، [nûa̯t tʰāj]؛ "ماساژ تایلندی") مطابق قانون طب سنتی پزشکی تایلند، BE 2556 (2013). وزارت توسعه بهداشت عمومی تایلند برای توسعه طب سنتی و جایگزین تایلند مکان ها و پزشکان ماساژ سنتی تایلند را تنظیم می کند. از سال ۲۰۱۶ این بخش می گوید ۹۱۳ کلینیک سنتی در تایلند در سراسر کشور ثبت نام کرده اند. از سال ۲۰۱۸، از ۸۰۰۰ تا ۱۰٬۰۰۰ فروشگاه اسپا و ماساژ در تایلند، فقط ۴٬۲۲۸ مورد توسط وزارت پشتیبانی خدمات بهداشتی وزارت بهداشت (HSS) تأیید شده اند. یونسکو در دسامبر
۲۰۱۹ ماساژ سنتی تایلندی را به فهرست میراث فرهنگی انسانی خود اضافه کرد. تمرین. گفته می شود که عمل ماساژ یوگای تایلندی هزاران سال قدمت دارد اما به دلیل خواص درمانی قابل درک در سطح عاطفی و جسمی، هنوز بخشی از سیستم پزشکی تایلند است. هنگام انجام ماساژ در زمینه های غربی و تایلندی، در برخی اعمال متفاوت است. حساسیت های فرهنگی غربی ممکن است از نظر پذیرش روش های شیمیایی شفابخشی مانند افزایش شدت ماساژ یا پرش دادن دهنده به دور میز ماساژ مانند خدای هندو هانومان متفاوت باشد. ماساژ سنتی تایلندی از روغن و لوسیون استفاده نمی کند. گیرنده در طول درمان لباس می پوشد. تماس بدن بین گیرنده و گیرنده وجود دارد، اما بدن به جای مالش بر روی عضلات، فشرده، کشیده، کشیده و لرزیده می شود. مفهوم متا (مهربانی مهربانانه)، مبتنی بر آموزه های بودایی، بخشی جدایی ناپذیر از این عمل است. پزشکان مشهور همچنین تأکید بر مراقبه و از خود گذشتگی بخشی از پزشک را به عنوان لاینفک تأثیر این عمل می دانند. گیرنده لباس راحت و گشاد می پوشد و روی تشک یا تشک محکم روی زمین دراز می کشد. در تایلند، حدود ده نفر ممکن است به طور همزمان در یک اتاق بزرگ ماساژ بگیرند. سبک باس
تانی واقعی ماساژ مستلزم آن است که ماساژ تنها با دهنده و گیرنده انجام شود. گیرنده در طول ماساژ در موقعیت های مختلف مانند یوگا قرار می گیرد، که همچنین با فشارهای استاتیک و ریتمیک عمیق ترکیب می شود. ماساژ به طور کلی از خطوط تعیین شده ("سن") در بدن پیروی می کند. از پاها و پاهای فرد دهنده می توان برای قرار دادن بدن یا اندام گیرنده استفاده کرد. در موقعیت های دیگر، دست ها بدن را ثابت می کنند، در حالی که پاها ماساژ می دهند. یک جلسه ماساژ کامل تایلندی ممکن است دو ساعت طول بکشد و شامل فشار دادن و کشش کل بدن است. این ممکن است شامل کشیدن انگشتان، انگشتان پا، گوش ها، شکستن انگشتان، راه رفتن در پشت گیرنده با فشار دادن کف دست، فشار دادن انگشت شست، فشار انگشتان و بازو در بسیاری از موقعیت های مختلف از جمله HDS باشد. روش و ریتم استاندارد ماساژ وجود دارد که گیرنده آن را متناسب با گیرنده تنظیم می کند.
اوگر (مونث: اوگرس) هیولایی افسانه ای است که به شکل انسانی بزرگ و زشت به تصویر کشیده می شود و انسان های معمولی، به خصوص کودکان و نوزادان، را می خورد. اوگرها اغلب در اساطیر، فولکلور و ادبیات داستانی سراسر جهان دیده می شوند و در بسیاری از آثار کلاسیک ادبی، به ویژه در افسانه ها و قصه های پریان، نقش دارند. در اساطیر، اوگرها اغلب به صورت موجوداتی غیرانسانی، بلندقد و با سری بسیار بزرگ، موهای پرپشت، پوستی با رنگ های غیرعادی، اشتهای سیری ناپذیر و بدنی قوی به تصویر کشیده شده اند. اوگرها در اساطیر ارتباط نزدیکی با غول ها و آدم خواران دارند. در فولکلور و ادبیات داستانی، اغلب به غول ها ویژگی های اوگرها داده می شود (مانند غول ها در "جک و لوبیای سحرآمیز" و "جک غول کش"، ناامیدی غول در سیر و سلوک زائر و یوتون در اسطوره شناسی اسکاندیناوی)؛ در حالی که به اوگرها نیز ممکن است ویژگی های غول ها داده شود. مثال های مشهور از اوگرها در ادبیات فولکلور عبارتند از: اوگر در داستان «گربه چکمه پوش» و اوگر در «کوچولوی بندانگشتی». شخصیت های دیگری نیز گاهی به عنوان اوگر توصیف شده اند، از جمله: شخصیت اصلی داستان «ریش آبی»، دیو در "دیو و دلبر"، ه
ومبابا در حماسه گیلگمش، گرندل در بیوولف، پولیفموس، سیکلوپ در "ادیسه" اثر هومر، غول آدم خوار در «سندباد دریانورد» و اونی در فولکلور ژاپنی. ریشه شناسی. واژه "اوگر" ریشه ای فرانسوی دارد و در اصل از نام خدای اتروسک، ارکوس، گرفته شده است. نخستین باری که این واژه به ثبت رسیده است، در منظومه کرتین دو تروا، شاعر قرن دوازدهم، به نام "پرسوال، داستان گنج مقدس" است. در این منظومه، این بیت ها آورده شده است: در این قافیه، اوگرها ممکن است به ساکنان بریتانیای باستان، پیش از اسکان انسان ها، اشاره داشته باشند که در کتاب شبه تاریخ تاریخچه پادشاهان بریتانیا اثر جفری مانموث، به عنوان ساکنان اولیه این سرزمین معرفی شده اند. واژه "orco" از قرن سیزدهم به طور گسترده در ایتالیا استفاده می شد. جاکومو تولومی در یکی از اشعارش (پیش از سال ۱۲۹۰)، شخصیت های داستانی مانند اوگرها (آنهایی که آدم می خوردند)، غول ها، جادوگران و حیوانات سخنگو را با افراد واقعی در شهر خود، سیه نا، مقایسه می کند. جیامباتیستا باسیل (۱۵۷۵–۱۶۳۲)، نویسنده ایتالیایی، از واژه های مرتبط uerco (در گویش ناپولی) و "orco" (در زبان ایتالیایی معیار) در برخی از داستان هایش استفاد
ه کرد و برای نخستین بار از اورک های ماده (در داستان پتروسینلا) سخن گفت. این واژه همچنین در آثار قدیمی تر ایتالیایی (مانند آثار فازیودلی اوبرتی در قرن چهاردهم، لوئیچی پولچی در قرن پازندهم؛ لودوویکو آریوستو در قرن پانزدهم–شانزدهم) نیز مستند شده است. واژه قدیمی تر و مرتبط با این واژه، "orcnēas" در زبان انگلیسی باستان است که در ابیات ۱۱۲ و ۱۱۳ بیوولف یافت می شود و منبع الهام جی. آر. آر. تالکین برای خلق موجودات اورک بوده است. استفاده از واژه "اوگر" به لطف آثار نویسندگان فرانسوی، شارل پرو (۱۶۲۸–۱۷۰۳) و ماری-کاترین ژومل دو برنویل، کنتس د اولنوا (۱۶۵۰–۱۷۰۵)، رواج بیشتری پیدا کرد. نخستین بار، این واژه در کتاب شارل پرو، به نام "داستان ها یا قصه های زمان گذشته" (۱۶۹۶) به کار رفت. سپس در چندین قصه پریان دیگر از او، که بسیاری از آن ها بر اساس داستان های ناپلی بازیله نوشته شده بودند، نیز ظاهر شد. نخستین نمونه از به کار بردن واژه اوگرس برای اشاره به نوع مؤنث اوگر، در نسخه او از داستان "زیبای خفته" دیده می شود. مادام دالنوی نیز برای نخستین بار از واژه اوگر در داستان "درخت نارنج و زنبور عسل" (۱۶۹۸) استفاده کرد و نخستین کسی بو
د که از واژه "ogree" برای اشاره به فرزندان این موجود استفاده کرد. در داستان های مدرن. در جهان امروز، اوگرها در بازی های نقش آفرینی مانند "سیاه چال ها و اژدهایان" به شکل موجوداتی انسان نما، بزرگ و قدرتمند با هوشی کمی پایین تر از حد متوسط ظاهر شده اند. این موجودات در نسخه های مختلف بازی، هم به عنوان دشمنان و هم به عنوان شخصیت های قابل بازی حضور داشته اند. نویسندگان "سیاه چال ها و اژدهایان" اوگر را در میان ده هیولای برتر سطح پایین قرار داده اند و معتقدند که اوگرها «به بازیکنان یاد می دهند که چگونه با هیولاهای بزرگ، قدرتمند و احمق مبارزه کنند، تجربه ای که یکی از ویژگی های اصلی بازی "سیاه چال ها و اژدهایان" است». شرک، اوگر سبز رنگ، شخصیتی تخیلی است که توسط نویسنده آمریکایی، ویلیام استیگ، خلق شده است. این شخصیت از سال ۱۹۹۰ در یک کتاب، چندین فیلم از دریم ورکس انیمیشن، یک مجموعه تلویزیونی و یک تئاتر موزیکال ظاهر شده است. اوگر مولگراث شخصیت منفی اصلی در مجموعه کتاب های ماجراهای اسپایدرویک است که از روی آن یک فیلم و یک مجموعه تلویزیونی نیز ساخته شده است. در "ماجراهای خرس های پاستیلی"، اوگرها ارتش دوک ایگ تورن را تشکیل
می دهند. در این مجموعه تلویزیونی کودکان، آن ها به شکل موجوداتی انسان گونه با لباس ها و تجهیزات قرون وسطایی جدید به تصویر کشیده شده اند. در "اسمورف ها"، اوگرها ظاهری شبیه انسان دارند، اما از نظر بدنی چاق تر هستند. در "افسون زدایی"، خانواده مادری شخصیت الفو از نژاد اوگرها هستند که باعث می شود او موجودی دورگه از ترکیب اوگر و اِلف باشد.
قلب های ارغوانی (به انگلیسی: Purple Hearts) یک فیلم جنگی و درام آمریکایی به کارگردانی سیدنی جی. فیوری محصول سال ۱۹۸۴ با بازی کن وال و شریل لاد است. فیلمنامه مربوط به یک جراح نیروی دریایی و یک پرستار نیروی دریایی است که هنگام خدمت در طول جنگ ویتنام عاشق یکدیگر می شوند. علاقه آنها به یکدیگر تضاد قابل توجهی با خشونت جنگ ایجاد می کند.
پاول کرکوم (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه اهل کانادا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه اینشتین در علوم لیزر، نشان زرین لومونسف، مدال پادشاهی، جایزه هاروی، مدال موسسه فیزیک اسحاق نیوتن و همکار انجمن سلطنتی شده است.
مایکل پپر (؛ زادهٔ ) دانشمند در زمینه فیزیک نوین اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان فارادی، همکار انجمن سلطنتی، مدال موسسه فیزیک اسحاق نیوتن و مدال پادشاهی شده است.
متهمان نقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران اشخاص و نهادهای وابسته به نظام جمهوری اسلامی ایران به ویژه در ردهٔ سران سیاسی، امنیتی، نظامی، انتظامی و قضایی و حتی فقهی (اجتهاد و مرجعیت) هستند که از دیدگاه شمار چشمگیری از کشورهای عضو سازمان ملل و نیز فعالان و نهادهای حقوق بشری مانند شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد و دیوان بین المللی دادگستری (در لاهه) و مراکز و گروه های ایرانی فعال در زمینهٔ حقوق بشر در داخل (مانند کانون مدافعان حقوق بشر) و بیرون از ایران و همچنین کسانی که از سوی حکومت جمهوری اسلامی، حقوق انسانی شان نقض شده است، جزو ناقضان حقوق بشر هستند. نظام جمهوری اسلامی هیچ گاه اتهام نقض حقوق بشر را نپذیرفته است. نقض حقوق بشر توسط جمهوری اسلامی. شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد بارها و همچنین دیوان بین المللی دادگستری و شمار چشمگیری از کشورهای جهان، از جمله، ۴۷ کشور در بیانیه ای و در نشست دیگری ۷۹ کشور (در آبان سال ۱۳۹۹)، ده ها نهاد حقوق بشری، نقض حقوق بشر در ایران به دست مسئولان حکومت جمهوری اسلامی را محکوم کرده اند. به گزارش خبرگزاری آسوشیتدپرس، دولت آمریکا ایران را به همراه کره شمالی، چین و روسیه، به دلیل نقض
شدید حقوق بشر، از جمله، انجام یا اجازه انجام خشونت بر ضد اقلیت های دینی و قومی، محدود ساختن آزادی بیان و آزادی گردهمایی، متهم کرد. در ۲۳ بهمن ۱۳۹۹ بیش از صد تن از نمایندگان مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا از هر دو حزب دموکرات و جمهوری خواه، قطعنامه ای را به امضا رساندند که در آن از ایران دموکراتیک و سکولار پشتیبانی شده نیز و توطئه های تروریستی حکومت جمهوری اسلامی را محکوم می کند. در این قطعنامه، اشاره شده که حکومت جمهوری اسلامی، بارها مردم معترض ایران را در گذشته از جمله، در جریان اعدام های گسترده ۱۳۶۷، اعتراضات دانشجویی سال ۱۳۷۸، اعتراضات سراسری ۱۳۸۸ (تا ۱۳۹۰)، اعتراضات سراسری دی ۱۳۹۶، اعتراضات سراسری آبان ۱۳۹۸ و خیزش ۱۴۰۱ ایران سرکوب کرده است. برخی از ناقضان حقوق بشر در جمهوری اسلامی ایران. نام برخی از مسئولان (تحریم شده یا نشدهٔ) نقض کنندهٔ حقوق بشر در جمهوری اسلامی عبارت است از: فهرست نام های برخی بازجویان و شکنجه گران. "«محمدرضا رضایی فرودی به زندانیان سیاسی می گفت دشمنان اسلام کرم های کوچکی هستند»."'محمد رئیسی، زندانی سیاسی در زندان عادل آباد سال ۹۸ مسئولان و نهادهای تحریم شده. سران و تعداد قابل توجه
ی از مسئولان نظام جمهوری اسلامی ایران به دلیل پایمال کردن حقوق بشر بارها در سطح بین المللی، تحریم شده اند. متهمان نقض حقوق بشر در سرکوب خیزش ۱۴۰۱ ایران. برای آگاهی از این بخش، مسئولان تحریم شده توسط کشورهای غربی به دلیل سرکوب خیزش ۱۴۰۱ ایران را بخوانید. مصونیت ناقضان حقوق بشر. بر پایه گزارش دیده بان حقوق بشر، عاملان کشتار و سرکوب معترضان در (جمهوری اسلامی) ایران از مصونیت برخوردارند. انکار نقض حقوق بشر. روزنامه ها و نهادهای حکومت جمهوری اسلامی، از جمله، روزنامه های فارس (ارگان وابسته به سپاه پاسداران انقلاب اسلامی) و کیهان (روزنامه) (زیر نظر نماینده ولی فقیه)، اتهامات نقض حقوق بشر در جمهوری اسلامی را رد می کنند.
امید () یکی از ایستگاه های خط ۴ متروی مادرید که در ناحیهٔ کرایه ای A واقع شده است.
رنو لوتانگ (؛ زادهٔ ژانویهٔ ۱۹۷۰ میلادی در تهران) یک موسیقی دان، مهندس صدا و تهیه کننده موسیقی اهل فرانسه است. او تهیهٔ آلبوم هایی برای مانو چائو، فایست، امیلی سیمون، الن سوشون، فیلیپه کاتینه، پیچز، رنو، ایدیر، جین برکین، عبدالملک، آریل دومبال، ساول ویلیامز، ببه و جارویس کوکر را برعهده داشته است. او همچنین در دههٔ ۱۹۹۰ میلادی، مهندسی صدای تمامی اجراهای زندهٔ ژان میشل ژار را بر عهده داشت. وی در سال ۱۹۹۶ میلادی برندهٔ ویکتوار دُ لا موزیک شد.
ویکتوار دُ لا موزیک (؛ ) که در لغت به معنای «کامیابی های موسیقی» یا «موفقیت های موسیقی» است، نام یک جایزهٔ مشهور موسیقی است که به طور سالیانه توسط «وزارت فرهنگ فرانسه» به موفقیت های چشمگیر و دستاوردهای ارزندهٔ صنعت موسیقی اهدا می شود. این جایزهٔ، دو زیرگروه دیگر برای موسیقی کلاسیک و جاز دارد که به ترتیب «ویکتوار دُ لا موزیک کلاسیک» و «ویکتوار دُ جاز» نامیده می شوند. در مراسم سالیانه اهدای این جایزه، هنرمندان برجسته ای به اجرای برنامه می پردازند و مخاطبان فراوانی نیز، جشن اعطای جوایز را از طریق تلویزیون مشاهده می کنند. این جایزهٔ، معادل فرانسوی جایزه گرمی و جایزه بریت است و یکی از جوایز اصلی و مهم کشور فرانسه در کنار جایزه مولیر (برای تئاتر و نمایش) و جایزه سزار (برای فیلم) به شمار می رود. برخی از برندگان. باربارا پراوی ماکسیم لو فورستیه آیا ناکامورا ژاک دوترون ونسا پارادی (بیشترین بُرد) جین برکین کلارا لوسیانی
اوکی یو-زوشی به معنای «داستانهای جهان فانی» نوعی کتاب های داستانی جدید بود که در دوره ادو رایج شد. اولین دسته اصلی داستان های محبوب ژاپنی است که بین دهه های ۱۶۸۰ و ۱۷۷۰ در کیوتو و اوساکا نوشته شده است. ادبیات اوکی یو-زوشی از نوع کانازوشی ساخته شد و در واقع در ابتدا به عنوان کانازوشی طبقه بندی می شد. اصطلاح «اوکی یو-زوشی» برای اولین بار در سال ۱۷۱۰ با اشاره به آثار عاشقانه یا اروتیک ظاهر شد، اما بعداً این اصطلاح به ادبیاتی اشاره داشت که موضوعات و جنبه های مختلف زندگی در دوره ادو را در بر می گرفت. موضوع غالب این داستان ها خوشگذرانی، عیّاشی و خودکشی های عاشقانه است. این نوع داستان ها به شدّت در اجتماع به خصوص در شهر اوساکا طرفدار پیدا کرد و به تیراژ بالا چاپ شد. زندگی مرد عاشق پیشه، نوشتهٔ ایهارا سایکاکو اولین اثر در این سبک محسوب می شود. در این اثر انتقاد از فحشا و تصویری از محله های تفریحی که در دهه های ۱۶۴۰ و ۱۶۵۰ محبوب بودند به چشم می خورد. نثر ایهارا سایکاکو دارای چنان کیفیتی است که برخی از منتقدان ادبی، او را در زمرهٔ برترین رمان نویسان تاریخ ادبیات ژاپن قرار می دهند. پس از مرگ سایکاکو، برخی از نویسندگان ب
رجسته ای، شاملِ نیشیزاوا ایپو، میاکو نو نیشیکی و هوجو دنسویی، تنها دانش آموز مستقیم سایکاکو در نوشتن این سبک رمان بودند. آخرین نویسنده مهم اوکی یو-زوشی، اجیما کیسکی، اهل کیوتو بود. در حالی که نوشته های کیسکی سبک و عمق نوشته های سایکاکو را نداشت، وی به دلیل ایجاد کتاب های "«کاتاگی-مونو"» یا "شخصیت ها" که در طول قرن هجدهم محبوب باقی ماند، اعتبار دارد. هر کتاب شامل حدود پانزده طرح بود که انواع مختلف مردم را توصیف می کرد. در اواسط قرن هجدهم، ادو به مرکز فعالیت های ادبی تبدیل شده بود، و در حالی که تولید اوکی یو-زوشی تا حدود دهه ۱۷۷۰ ادامه داشت، این سبک پس از مرگ اجیما کیسکی راکد شد و به آرامی رو به زوال گذاشت.
نیک رابینسون (متولد ۸ ژانویه ۱۹۵۷ در Burnham-on-Sea، انگلیس) متخصص اوریگامی انگلیسی است. وی در سال ۲۰۰۴ توسط انجمن اریگامی انگلیس به نشان فرانسه سیدنی اعطا شد و عضو افتخاری انجمن اوریگامی انگلیس است. وی در طول زندگی حرفه ای خود یک کالیدوسکوپ از پروژه ها را تا کرده است، اما به ظروف تاشو، ماسک ها و طرح های ساده علاقه مند می شود. رویکرد او به اریگامی این است که به جای نمایش واقعی تر، با استفاده از حداقل چین و چروک ها موضوع اصلی را به تصویر بکشد. او به طور فعال با جنبش تعلیمی تاشو درگیر است، که هدف آن ترویج مطالعه دانشگاهی تاریخچه تا کردن کاغذ و آموزش آن است. انتشارات. رابینسون نویسنده ای کتاب های اوریگامب نیز هست و نزدیک به ۷۰ کتاب اریگامی نوشته است. برخی از کتاب های نوشته شده توسط رابینسون عبارتند از: همچنین می توانید نمودارهای تاشو برخی از مدلهای اصلی رابینسون را در وب سایت شخصی وی پیدا کنید. درس دادن. رابینسون یک معلم باتجربه اریگامی است که از سال ۱۹۸۴ کلاسهای اوریگامی را به کودکان و بزرگسالان آموزش داده است. وی در مدارس، باشگاه های جوانان، بیمارستان ها، گالری های هنری، زندان ها، کتابخانه ها و مراکز خرید در ا