Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
۱۹۵۲ میلادی به عنوان عضو مجلس نمایندگان لوئیزیانا انتخاب شد و با وجود اینکه وی عضو تازه وارد بود، از سوی فرماندار آینده رابرت اف. کنون به عنوان رئیس مجلس توصیه گردید. در لوئیزیانا، علی رغم جدا بودن قوای مقننه و مجریه از هم، رؤسای مجلس به طور منظم توصیه فرماندار را دریافت می نمایند. وی در ۱۹۵۶ میلادی مجدداً به مجلس راه یافت، اما این بار از سوی جانشین کنون، آیرل کمپ لانگ، به عنوان رئیس مجلس توصیه نگردید. لانگ در نخست لوریس ام. ویمبرلی را دوباره به عنوان رئیس مجلس توصیه کرد، اما بعداً وی را در تابستان ۱۹۵۶ به عنوان رئیس اداره فواید عامه گماشت. رفتن غیرمنتظره ویمبرلی باعث شد تا رابرت جوزف «باب» انجیلی اهل سنت مارتین پریش به سرعت جانشین وی گردد. آیکاک منتسب به جناح سیاسی ضد-لانگ در حزب دموکرات لوئیزیانا بود. هنگامی که آیکاک به عنوان معاون فرماندار و رئیس مجلس نمایندگان لوئیزیانا خدمت می کرد، تنها جان هینکل، حقوق دان اهل نیواورلئان و جان آلاریو، تاجر اهل ویستویگو، از سوی مجلس سنا و مجلس نمایندگان به ترتیب در بالاترین مقام رئیس مجلس سنا و رئیس مجلس نمایندگان انتخاب گردیدند. انتخاب به عنوان معاون فرماندار، ۱۹۶۰ و ۱۹۶
۴. آیکاک برای نخستین بار توانست در انتخابات ۱۹۵۹–۱۹۶۰ میلادی نامزدی حزب دموکرات برای کرسی معاون فرماندار را کسب نماید. در آن زمان، طبق قانون اساسی ۱۹۲۱ لوئیزیانا، معاون فرماندار ریاست مجلس سنا را بر عهده داشت. طبق قانون اساسی ۱۹۷۴ میلادی، سناتورها باید «رئیس مجلس سنا» را برای پیشبرد ریاست مجلس و همچنین یک رئیس موقتی را در مقام دوم انتخاب نمایند. این رؤسای مجلس همچنین باید از جانب فرماندار توصیه گردند. آیکاک و شهردار وقت، دابلیو. جرج بودون جونیور اهل الکساندریا در انتخابات مقدماتی دسامبر ۱۹۵۹ پیشتاز انتخابات شده و به انتخابات دور دوم در ژانویه ۱۹۶۰ راه یافتند. نامزدان بازنده مشتمل بود بر فرماندار آن زمان ایرل لانگ که سومین کارزار انتخاباتی معاون فرمانداری وی بود (دو کارزار قبلی وی ناموفق بود) و ویلیام جی. «بیل» وایت (زادهٔ ۲۵ دسامبر ۱۹۱۰ – درگذشتهٔ ۱۲ دسامبر ۱۹۹۰) اهل گرتنا در جفرسون پریش، کسی که به طور مشترک کارزار خود را با مفتش ایالتی ویلیام جی. «بیل» داد اهل بتن روژ پیش می برد. ارنست جی. رایت، برگزارکننده اتحادیه کارگری از نیواورلئان، نخستین نامزد آمریکایی آفریقایی تبار برای بدست آوردن سمت معاون فرمانداری
در انتخابات مقدماتی ۱۹۶۳ و نخستین فرد از نژاد خود بود که پس از دوره بازسازی آمریکا تلاش داشت تا به این سمت حکومت دست یابد. در دور دوم انتخابات مقدماتی معاون فرمانداری، آیکاک گزینه جییمی دیویس برای سمت معاون فرمانداری بود؛ رقیب درون حزبی وی جرج بودون، با شکست نامزد دور دوم مقدماتی، شهر دار دی لیسیپس استوری موریسن اهل نیواورلئان، از قبل مشخص شده بود. در انتخابات سراسری که در ۱۹ آوریل ۱۹۶۰ برگزار گردید، آیکاک جمهوری خواه کلارک کلینتون بوردمن (زادهٔ ۱۴ اکتبر ۱۸۸۷ – درگذشتهٔ ۸ ژوئیه ۱۹۶۵)، مهندس بازنشسته اهل مونرو در اوکیتا پریش، را شکست داد؛ وی در گورستان ریورویو در مونرو به خاک سپرده شده است. بوردمن که زادهٔ شهرستان سنت کریکس، ویسکانسین بود، مدرک لیسانس علوم خود را در رشته مهندسی مکانیک در ۱۹۰۹ میلادی از دانشگاه ویسکانسین-مدیسن کسب نموده بود. بوردمن و همسر وی اتیل وی. (نام تولد: مارتین؛ ۱۸۸۹ – ۱۹۸۹ میلادی) یک پسر بنام گرانت کلینتون بوردمن دوم (۱۹۲۵ – ۲۰۱۰ میلادی) داشتند که از دانشگاه ایالتی لوئیزیانا فارغ التحصیل گردیده و پس از پدربزرگ خود نامگذاری شده بود. بوردمن دوم بیشتر دوره حرفه ای خود را با کار به عنوان مه
ندس در شرکت کاربن و گاز سید دابلیو. ریچاردسن در فورت ورث، تگزاس سپری کرد. آیکاک تعداد ۳۹۲۴۲۱ رأی (۸۳٫۲ آراء) و بوردمن ۶۸۱۸۶ رأی (۱۴٫۴٪ آرا) را کسب نمودند. (وان ال. فیلپس (متولد ۱۹۲۰) که نیز اهل مونرو و نامزد حزب حقوق ایالت لوئیزیانا بود به تعداد ۱۱۲۹۹ رأی و باقیمانده ۲٫۴٪ آرا را کسب کرد). بوردمن که هفتاد و دو سال عمر داشت، یک کارزار انتخاباتی فعال نداشت. در عصر نوین ایالت، وی حتی نخستین جمهوری خواه بود که تلاش نمود تا به کرسی معاون فرماندار برسد. تا ۱۹۸۷ میلادی، یازده ماه پس از مرگ آیکاک، هیچ جمهوری خواه به سمت معاون فرماندار نرسیده بود تا اینکه پاول هارتی اهل سنت مارتینویل در سنت مارتین پریش، به این سمت که پیش از آن مختص دموکرات های لوئیزیانا پنداشته می شد، دست یافت. در کارزار انتخاباتی دسامبر ۱۹۶۳ تا ژانویه ۱۹۶۴، آیکاک به عنوان یک دموکرات «مستقل» وارد کارزار انتخاباتی شد، یعنی اینکه وی با هیچ یکی از نامزدان فرمانداری به کارزار نپرداخت. احتمالاً وی طرفدار رابرت کنون بود، کسی که می خواست مجدداً به عنوان فرماندار انتخابات گردد و کسی که آیکاک را به عنوان رئیس مجلس نمایندگان توصیه نموده بود، اما وی ترجیح داد تا
به تنهایی مبارزه نماید. در نتیجه کنون همراه با نماینده پیشین ایالتی فرانسیس دوگاس، وکیل اهل تیبدوو در لافورش پریش، وارد مبارزه انتخاباتی شد. آیکاک با نامزد بعدی مورد نظر چپ موریسن برای این سمت، وکیل کلاود بی. دوال اهل هوما در تربون پریش، به دور دوم انتخابات مقدماتی راه یافت. دوال، سخنور «مکتب-کلاسیک»، به اندازه آیکاک یک محافظه کار بود، اما وی همانند همکار تکت انتخاباتی فرمانداری خود موریسن، در مناطق مرکزی و شمالی لوئیزیانا کمتر محبوب بودند. در ۱۹۶۸ میلادی، دوال همراه با رقیب پیشین خود معاون فرماندار آیکاک که رئیس مجلس نمایندگان شده بود، برای نخستین دوره از سه دوره خود وارد مجلس سنای لوئیزیانا شد. دوال و آیکاک چیز دیگری نیز مشترک داشتند: آنها هر دو از پریش های جنوبی لوئیزیانا که در همسایگی هم قرار داشت به مجلس راه یافته بودند و هر دو به سنت سیاست ضد-لانگ گرایش داشتند. حمایت سیاسی از گلدواتر در انتخابات ریاست جمهوری. آیکاک در انتخابات ۱۹۶۴ ریاست جمهوری، از نامزد جمهوری خواه بری موریس گلدواتر اهل آریزونا حمایت سیاسی نمود، نه از هم حزبی دموکرات خود رئیس جمهور لیندون بی. جانسون. فرماندار جان جی. مک کینی، کسی که بی
شتر حامیانش در انتخابات معاون فرمانداری به آیکاک رأی داده بودند، در رقابت ریاست جمهوری بی طرف ماند. با این حال، دو سناتور پرقدرت دموکرات، آلن جی. الندر اهل هوما و راسل بی. لانگ اهل بتن روژ، از تکت انتخاباتی جانسون-هامفری حمایت نمودند. گلدواتر ده رأی الکترال لوئیزیانا را برنده شد: وی تنها دومین جمهوری خواهی بود که در عصر جدید توانسته بود این تعداد رأی الکترال از لوئیزیانا بدست بیاورد، نامزد دومی که به این امر دست یافته بود دوایت دی. آیزنهاور در انتخابات ۱۹۵۶ بود.
باشگاه فوتبال کارتاخنا یک باشگاه فوتبال اسپانیایی حاضر در سگوندا دیویسیون است که در کارتاخنا، در ایالت خودمختار مورسیا مستقر است. تاریخچه. کارتاخنا در ۲۵ ژوئیه ۱۹۹۵ در محل باشگاه دپورتیوو بالسیکاس تأسیس شد. باشگاه نام خود را به باشگاه فوتبال کارتاگنا تغییر داد و لوئیس الیور ریاست را بر عهده گرفت و دوران تصدی خود را با غوطه ور شدن باشگاه در مشکلات اقتصادی و نزدیک به سقوط آغاز کرد. پس از کمپین ۲۰۰۲–۲۰۰۳ توسط کارآفرین محلی فرانسیسکو گومز از تا شدن نجات یافت، خود را در سطح سوم تثبیت کرد و به ارتقای دیگری دست یافت. کارتاخنا در پایان فصل ۲۰۱۱–۲۰۱۲ از دسته دوم سقوط کرد. در ماه مه ۲۰۱۵، گل دیرهنگام کارلوس مارتینز با پیروزی در بازی پلی آف بر اساس قانون گل های خارج از خانه مقابل باشگاه فوتبال لاس پالماس اتلتیکو، باشگاه را از سقوط بیشتر نجات داد. در ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۰، کارتاخنا پس از ۸ سال غیبت به سگوندا دیویسیون ارتقا یافت.
جونیور تالو (زاده ) بازیکن فوتبال اهل ساحل عاج است که در پست مهاجم برای باشگاه اویپشت بازی می کند.
دوازدهمین عضو هیئت منصفه () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی جورج لسی است که در سال ۱۹۱۳ منتشر شد. هارولد لوید هم در این فیلم نقشی بازی کرده است، اما نامش در عنوان بندیِ فیلم ذکر نشده است.
آر. هنری گری (؛ ۱۷ ژوئیه ۱۸۹۱ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "دوازدهمین عضو هیئت منصفه" اشاره نمود.
مرگِ مردِ زن باره پنجمین آلبوم خواننده و ترانه سرای کانادایی، لئونارد کوهن می باشد که با تهیه کنندگی و همکاری در نگارش ترانه ها توسط فیل اسپکتور، منتشر شده است. این آلبوم از بعضی جهات حرکت کوهن از سبک مینیمالیستی خود، به سمت روش های ضبط موسیقی دیوار صوت اسپکتور می باشد. این آلبوم در آمریکا توسط وارنر رکوردز و در باقی کشورها و به صورت سی دی توسط کمپانی همیشگی انتشار آثار کوهن یعنی کلمبیا رکوردز منتشر شد.
لورا سویر (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "داستان راهب پیر"، "هولدا اهل هلند" و "دوازدهمین عضو هیئت منصفه" اشاره نمود.
هولدا اهل هلند () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی جی. سرل داولی است که در سال ۱۹۱۳ منتشر شد. هارولد لوید هم در این فیلم نقشی بازی کرده است، اما نامش در عنوان بندیِ فیلم ذکر نشده است.
تری. جی. بوریسیوس (Terrill G. Bouricius) (متولد ۲۷ مارس ۱۹۵۴)، سیاستمدار آمریکایی است که از سال ۱۹۹۱ تا سال ۲۰۰۱ به نمایندگی از حوزهٔ انتخابیهٔ چیتندن ۷–۴ به عنوان عضو حزب ترقی خواه ورمونت در مجلس نمایندگان ورمونت خدمت کرد. قبل از تصدی در مجلس نمایندگان ایالتی، از سال ۱۹۸۱ تا سال ۱۹۹۱ به نمایندگی از ناحیهٔ دوم در شورای شهر برلینگتون ایالت ورمونت و به عنوان رئیس این شورا خدمت کرد. بوریسیوس در نیومکزیکو متولد شد و در کالج میدلبری تحصیل کرد. با فعالیت در حزب اتحادیه آزادی وارد سیاست شد و در این رئیس شعبهٔ شهرستان آدیسون و حزب ایالتی خدمت کرد و با نامزدی آن ها دو مرتبه برای کرسی سنای ایالت ورمونت کاندید شد. به منظور همکاری در تأسیس حزب شهروندان، حزب اتحادیه آزادی را ترک کرد و کاندید عضویت در سنای ایالتی و نائب فرمانداری شد. بوریسیوس در شورای شهر برلینگتون انتخاب شد و نخستین عضو حزب شهروندان بود که در اداره ایالات متحده انتخاب شد. وی متحد شهردار برنی سندرز بود و یک دوره به عنوان رئیس شورای شهر خدمت کرد. در سال ۱۹۸۶ کاندید کرسی مجلس نمایندگان ایالتی شد و با شش رای رقابت را به بن ترومن باخت، اما بعداً در انتخابات سا
ل ۱۹۹۰ ترومن را شکست داد و الی بازنشستگیش در سال ۲۰۰۰ در این مجلس خدمت کرد. بوریسیوس و تام اسمیت از جمله نخستین اعضای ائتلاف ترقی خواهان بودند که در مجلس نمایندگان ایالت انتخاب شدند. اوایل زندگی و تحصیلات. تری جی. بوریسیوس، در ۲۷ مارس سال ۱۹۵۴ در نیومکزیکو بدنیا آمد. در سال ۱۹۷۶ با کسب مدرک کارشناسی در رشتهٔ علوم سیاسی از کالج میدلبری فارغ شد. بوریسیوس با کاترین لامب ازدواج کرد و دو فرزند از وی داشت. حرفه. کمپین های اولیه. بوریسیوس با نامزدی حزب اتحادیه آزادی در انتخابات سال ۱۹۷۶، کاندیداتوری خود را برای کرسی مجلس سنای ایالتی ورمونت اعلام کرد اما در میان پنج کاندید در جایگاه چهارم قرار گرفت. وی با نامزدی حزب اتحادیه آزادی برای یک کرسی از جملهٔ شش کرسی مجلس سنای ایالتی از شهرستان چیتندن کاندید شد اما در جایگاه اخیر قرار گرفت. در جریان انتخابات سال ۱۹۸۰ برای کسب نامزدی دموکرات ها برای کرسی مجلس سنای ایالتی از شهرستان چیتندن به رقابت پرداخت اما در انتخابات مقدماتی شکست خورد. با این همه، حزب شهروندان بعداً نامزدی خود را برای رقابت به وی واگذار کرد، اما در میان نه کاندید در جایگاه هشتم را به خود اختصاص داد. بوریسی
وس به عنوان رئیس حزب اتحادیه آزادی در شهرستان آدیسون خدمت کرد. پس از خروج برنی سندرز از حزب در سال ۱۹۷۷، به عنوان رئیس حزب اتحادیه آزادی برگزیده شد و تا زمانی که پس از استعفااش در سال ۱۹۷۸، جک کروین جایگزین وی شد، در این سمت خدمت کرد. در سال ۱۹۸۰، ارل گاردنر، جیمز فرانکو و بوریسیوس که همه اعضای پیشین حزب اتحادیه آزادی بودند، در تأسیس حزب شهروندان در ورمونت همکاری کردند. بوریسیوس در انتخابات سال ۱۹۸۲ کاندید نائب فرمانداری شد و در کنوانسیون ایالتی حزب نامزدی وی مورد تأیید قرار گرفت. وی نامزدی حزب شهروندان را بدون مخالفت بدست آورد اما در انتخاباتی که پیتر پلیمپتون اسمیت، نامزد جمهوری خواه برندهٔ آن شد، شکست خورد. بوریسیوس برای دریافت بیشترین حمایت ایالتی در انتخابات سال ۱۹۸۲ کاندید حزب شهروندان شد، اما این حزب جایگاه والای حزب را که پس از انتخابات سال ۱۹۸۲ بدست آورده بود از دست داد، زیرا هیچ یکی از کاندیدان ایالتی آن ها بیش از ۵٪ آرای مردم را بدست نیاوردند. سیاست های محلی. انتخابات. بوریسیوس در سال ۱۹۸۱ نامزدی حزب شهروندان را بدست آورد تا از حوزهٔ انتخابیه دوم برای کرسی شورای شهر در برلینگتون ایالت ورمونت کاندید
شود. ماریون فیشر، عضو دموکرات آن زمان شورای شهر، از مناظره با بوریسیوس خودداری کرد. بوریسیوس فیشر را در انتخابات شکست داد و نخستین عضو حزب شهروندان بود که در ایالات متحده در این اداره انتخاب شد. وی پس از هزینهٔ ۶۱۷ دلار در برابر ۶۴۱ دلار سورل، در انتخابات سال ۱۹۸۳ علیه اسنتر سورل، نامزد دموکرات و عضو سابق مجلس سنای ایالتی مجدداً برنده شد. در انتخابات سال ۱۹۸۵ با نامزدی ائتلاف ترقی خواه، در برابر جان اچ. بارتلیت جونیور نامزد دموکرات، برنده شد. بوریسیوس با جمع آوری ۱٬۶۳۰ دلار و ۲٬۰۸۸ دلار و بدهی باقی مانده ۴۵۸ دلار، در برابر ریک شارپ، نامزد دموکرات در انتخابات سال ۱۹۸۷ مجدداً برنده شد. بوریسیوس در انتخابات سال ۱۹۸۹ در عوض نامزدی در ریاست شهرداری، به دنبال انتخاب مجدد در شورای شهر شد و آین سی. گالبرت، نامزد حزب دموکرات و آین گرت دایمودستون، نامزد حزب اتحادیه آزادی را شکست داد. دانا کلارک، در انتخابات سال ۱۹۹۱ جانشین بوریسیوس انتخاب شد. بوریسیوس، جانتان لئوپولد خزانه دار شهر و پیتر کلاول مدیر توسعه اجتماعی و اقتصادی، به احتمال زیاد کاندیدان مورد نظر ائتلاف در انتخابات شهرداری سال ۱۹۸۹ محسوب می شدند. جین برگمن، ر
ئیس ائتلاف بیان داشت که به باور وی گزینه های موجود در انجمن حزبی، لئوپولد، بوریسیوس و کلاول خواهند بود. بوریسیوس نام خود را برای بررسی داد اما به طور فعالانه برای جلب حمایت ائتلاف کمپین نکرد. بوریسیوس در انجمن حزبی سخنرانی کرد و و از کلاول که برندهٔ نامزدی ائتلاف شد، حمایت کرد. دورهٔ تصدی. برنی سندرز که از حمایت حزب شهروندان برخوردار بود، گوردون پاکت دموکرات شهردار فعلی را با ده رای در انتخابات شهرداری سال ۱۹۸۱ شکست داد. سندرز متعاقب پیروزی در انتخابات سال ۱۹۸۱، به علت مخالفت یازده عضو از سیزده عضو هیئت انجمن شهرداری با وی، با چالش های در شورای شهر مواجه شد. شورا با اقدامات پیشنهادی سندرز مخالفت کرد و رای وی را در مورد قانون گذاری نادیده گرفت. بوریسیوس و سادی وایت تنها اعضای شورای شهر بودند که با سندرز متحد بودند. پس از انتخابات های سال ۱۹۸۲، ازجمله سیزده عضو شورای شهر، پنج عضو آن طرفدار سندرز بودند. اما، اعضای جمهوری خواه و دموکرات شورای شهر با هم متحد شدند و پس از شش دوره رای گیری با هشت رای در برابر پنج رای رابرت پترسون جمهوری خواه را به جای سدی وایت حامی سندرز، به عنوان رئیس انتخاب کردند و مانع دریافت سمت
ها توسط اعضای شورای شهر طرفدار سندرز شدند. اعضای طرفدار سندرز در جریان انتخابات شورای شهر در سال ۱۹۸۴، یک کرسی را از حزب دموکرات بدست آوردند و ترکیب شورای شهر به شش عضو حزب ترقی خواه، پنج عضو جمهوری خواه و دو عضو دموکرات، رسید. بوریسیوس پس از سی و یک دوره رای گیری، رئیس شورای شهر انتخاب شد و تا سال ۱۹۸۵ در این سمت خدمت کرد. بوریسیوس یگانه عضو ائتلاف ترقی خواه بود که در جریان اداره سندرز، به عنوان رئیس در شورای شهر خدمت کرد.
روری در تالاب گرفتاری ها () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی جی. فارل مک دانلد است که در سال ۱۹۱۳ منتشر شد. هارولد لوید هم در این فیلم نقشی بازی کرده است، اما نامش در عنوان بندیِ فیلم ذکر نشده است.
جرج پریالت (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۱۱ تا ۱۹۳۲ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "رزیتا"، "خون و شن"، "دلبر و دغل"، "سامسون"، "روری در تالاب گرفتاری ها" و "ثروت" اشاره کرد.
جنویو ویلهلمینا گانت (؛ زادهٔ ) هنرپیشه بریتانیایی-هلندی است که با بازی در نقش پانسی پارکینسون در "هری پاتر و زندانی آزکابان" (۲۰۰۴)، به شهرت رسید. زندگینامه. گانت در لندن، انگلستان زاده و بزرگ شد، او دختر بازیگر هلندی فردریک دو گروت و بازیگر بریتانیایی فیونا گانت زاده شد و بزرگ شد. او دو خواهر و برادر به نام های الوین و الیور دارد و بازیگری را از ۱۲ سالگی شروع کرد. گانت در مدرسه گودولفین و لاتیمر در لندن تحصیل کرد. او با مدرک زبان انگلیسی از کالج نیونهام، کمبریج فارغ التحصیل شد.
حفاظت دریایی که به عنوان حفاظت اقیانوسی نیز شناخته می شود، حفاظت و نگهداری اکوسیستم در اقیانوس ها و دریاها از طریق مدیریت برنامه ریزی شده به منظور جلوگیری از بهره برداری بی رویه از این منابع دریایی است. حفاظت دریایی با مطالعه گیاهان دریایی و منابع جانوری و عملکردهای اکوسیستم انجام می شود و با واکنش به اثرات منفی آشکار دیده شده در محیط مانند انقراض گونه ها، نابودی زیستگاه و تغییر در کارکرد اکوسیستم هدایت می شود و بر محدود کردن انسان تمرکز می کند. - باعث آسیب به اکوسیستم های دریایی، بازسازی اکوسیستم های آسیب دیده دریایی و حفظ گونه ها و اکوسیستم های آسیب پذیر زندگی دریایی می شود. حفاظت دریایی یک رشته نسبتاً جدید است که به عنوان پاسخی به مسائل زیست شناختی مانند انقراض و تغییر زیستگاه های دریایی گسترش یافته است. حفاظت گرایان دریایی به منظور تعیین چگونگی انجام این کار بر ترکیبی از اصول علمی مشتق از زیست شناسی دریا، بوم شناسی، اقیانوس نگاری و علوم شیلات و همچنین عوامل انسانی مانند تقاضا برای منابع دریایی، حقوق دریایی، اقتصاد و سیاست تکیه می کنند. به بهترین وجه از گونه های دریایی و اکوسیستم ها حفاظت و نگهداری می کند.
حفاظت دریا را می توان به عنوان زیرشاخه ای از زیست شناسی حفاظت توصیف کرد.
ونوس اوربینو (به ) نام یک نقاشی از دوره ی رنسانس است که به دست تیسین کشیده شده است. این تابلو، که اکنون در گالری اوفیتزی شهر فلورانس نگهداری می شود، به درخواستِ نجیب زاده ای ایتالیایی در آغاز جوری ساخته شده بود که قابل حمل باشد (ابعاد ). این نقاشی الگوی دیگر هنرمندان برای بازنمایی برهنگی زنانه در آثارشان شد؛ ازجمله شاهکارهایی همچون "زن زیبای حرمسرا" از ژان آگوست دومینیک انگر، "ماخای برهنه" از فرانسیسکو گویا، و به ویژه "المپیا" از مانه. تابلویی سفارشی. "ونوس اوربینو" را گویدوبالدو دلا رووره، جانشین فرانچسکو ماریا دلا رووره دوک اوربینو، سفارش داد. دوک ۲ سال پیش تر پرتره ای از همان مدل به نام "زیبا" خریده بود. گویدوبالدو دلا روور در نامه ای از "زن برهنه" نوشته است؛ این عبارت خود نشان می دهد که بحث اسطوره در اینجا صرفاً بهانه است. آرمیدگی ونوس به راستی بر زیبایی و جذابیت بدن زنانه صحه می گذارد. در سده ی ۱۶ میلادی، تصاویر را دارای قدرت جادویی می دانستند و توصیه می شد زوج ها نگاره ای از زنان و مردان زیبا و برهنه را از دیوار اتاق خوابشان آویزان کنند؛ زیرا باور داشتند که اگر زن هنگام باروری به آن بدن های زیبا بنگرد،
فرزندش زیباتر خواهد شد. گمان می رود که این تابلو، ایزدبانو ونوس را سرتاپا برهنه به تصویر می کشد. این نقاشی شاید از "ونوس درسدا" یا "ونوس خفته" از جورجونه الگو گرفته شده باشد. در این نگاره، زن برهنه با تکیه بر بازوی راستش دراز کشید و سرش را بر بالشتکی گذاشته است؛ موهایش بر شانه اش ریخته و چند گل رز میان انگشتانش دارد. او خویشتن را تماماً در معرض نمایش گذاشته است، و تنها فَرج خود را با دست چپش به گونه ای غریزی و محجوبانه می پوشاند. سگ کوچکی جلوی پای او در خود فرو رفته است. چیدمان صحنه همانند کاخ های دوره ی رونسانس است. در پس زمینه، دو خدمتکار دور صندوق لباس سرگرم کاری هستند. رونگاری ها. سال ۱۸۲۲، انگر تابلوی تیسین را رونگاشت. این رونگاری در موزه هنر والترز در بالتیمور ایالات متحده نگهداری می شود. در آغاز جمهوری سوم فرانسه، ویکتور موتز نیز یک رونگاری از ونوس اوربینو را برای موزه ی کوتاه مدت رونگاری ها نقاشی کرد. این نسخه سپس به موزه ماکون داده شد. تندیس ها. لورنتسو بارتولینی مضمون این نقاشی را گرفت و به شکل تندیس درآورد. این تندیس برپایه ی نقاشی است که انگر به همین منظور برای او کشید. تندیس اصلی در موزه فابر در
مونپلیه نگهداری می شود؛ تندیس دیگری نیز از روی آن ساخته شده که متعلق به صابون سازان آ و اف پیرز است و در نگارخانه ی هنر لیدی لور نزدیک لیورپول نگهداری می شود.
ویلیام تاد آکین (William Todd Akin) (زادهٔ ۵ ژوئیه ۱۹۴۷ – درگذشتهٔ ۳ اکتبر ۲۰۲۱)، سیاستمدار جمهوری خواه آمریکایی که از سال ۲۰۰۱ تا ۲۰۱۳، نمایندهٔ دومین حوزهٔ انتخاباتی میزوری بود. او متولد شهر نیویورک و بزرگ شدهٔ سنت لوئیس بزرگ بود. آکین پس از گرفتن مدرک کارشناسی از مؤسسهٔ پلی تکنیک ووستر در ماساچوست، در سپاه مهندسی ارتش ایالات متحده خدمت کرد و در صنایع کامپیوتر و فولاد مشغول به کار شد. در سال ۱۹۸۸، او به عضویت مجلس نمایندگان میزوری درآمد و تا سال ۲۰۰۰ در مجلس ایالتی خدمت کرد. سپس به عضویت مجلس نمایندگان ایالات متحده درآمد و تا سال ۲۰۱۳ در آنجا خدمت کرد. فعالیت آکین در کنگره، پس از شکست او در تلاش برای برکناری سناتور دموکرات، کلر مک کسکیل در انتخابات ۲۰۱۲ به پایان رسید. آکین که در انتخابات مقدماتی جمهوری خواهان پیروز شده بود، در نظرسنجی های پیش از انتخابات، از کلر مک کسکیل جلوتر بود تا اینکه اظهار داشت، زنانی که قربانی آنچه که او «تجاوز مشروع» می نامید، به ندرت باردار می شوند. آکین در نهایت به خاطر این اظهار نظر عذرخواهی کرد، اما درخواست های مبنی برای کناره گیری از انتخابات را نپذیرفت. او از کلر مک کسکیل با ۳
۹٫۲ درصد به ۵۴٫۷ درصد شکست خورد. در کتابی که در ژوئیه ۲۰۱۴ منتشر شد، آکین از اظهارات نخستین خود دفاع کرد و بیان داشت که از عذرخواهی خود پشیمان است. اوایل زندگی، تحصیلات و کسب و کار. آکین متولد شهر نیویورک و بزرگ شدهٔ سنت لوئیس بزرگ بود. والدینش نانسی پری (نام تولد: بیگلو) و پل بیگلو آکین بودند. پدرجد آکین، توماس راسل آکین، در سال ۱۹۱۱، شرکت فولاد لکلدی را در سنت لوئیس تأسیس کرد. در آخر، این شرکت به پدربزرگش، ویلیام آکین، و سپس به پدرش، پل رسید. پدرش از نسل سوم فارغ التحصیلان دانشگاه هاروارد بود که در زمان جنگ جهانی دوم به عنوان افسر در نیروی دریایی خدمت کرد. آکین از مدرسهٔ جان باروز، مدرسه ای غیرانتفاعی در حومهٔ شهر سنت لوئیس، و از مؤسسهٔ پلی تکنیک ووستر در ووستر، ایالت ماساچوست، فارغ التحصیل شد و در سال ۱۹۷۰، مدرک کارشناسی علوم با گرایش مهندسی مدیریت گرفت. او پس از فارغ التحصیلی به عنوان افسر مهندس در گارد ملی ارتش ایالات متحده خدمت کرد و سپس تا سال ۱۹۸۰ در نیروی ذخیرهٔ ارتش بود. او پس از ترک خدمت تمام وقت، در شرکت آی بی ام، به فروش عمدهٔ سیستم های کامپیوتری مشغول و سپس به عنوان مدیر در کسب و کار خانوادگی در
حوزهٔ فولاد مشغول به کار شد. آکین در سال ۱۹۸۴، از حوزهٔ علمیه، مدرک کارشناسی ارشد الهیات گرفت و در آنجا به مطالعهٔ زبان های یونانی، عبری و تفسیر محافظه کارانهٔ متون مقدس پرداخت. او به کلیسا ملحق نشد. آکین از فعالان دیرین ضد سقط جنین و در مقطعی، عضو هیئت مدیرهٔ انجمن مخالفان سقط جنین میزوری بود. او حداقل هشت بار مابین سال های ۱۹۸۵ و ۱۹۸۸، در حالی که در مقابل کلینیک های سقط جنین در ایلینوی و میزوری تظاهرات می کرد، به جرم تخطی از قانون دستگیر شد. او اظهار داشت که تظاهرات مسالمت آمیز بودند و برای دفاع از عقایدش عذرخواهی نخواهد کرد. او در آن دوران از نام «ویلیام آکین» استفاده می کرد. پس از آن دوره، زمانی که برای منصب سیاسی نامزد شد، از نام «تاد آکین» استفاده کرد. مجلس نمایندگان ایالات متحده. انتخابات. در سال ۲۰۰۰، با کناره گیری جیم تلنت، نمایندهٔ ایالات متحده که برای فرمانداری نامزد شده بود، آکین برای گرفتن کرسی مجلس در انتخابات مقدماتی جمهوری خواهان شرکت کرد. مشارکت اندک رأی دهندگان به خاطر باران شدید به آکین کمک کرد که تنها با ۵۶ رأی در این انتخابات مقدماتی تنگاتنگ پیروز شود. او دو کاندید شناخته شده، جین مک نار
ی، مدیر اجرایی سابق شهرستان سنت لوئیس و فرانک فلوترون، سناتور ایالتی را شکست داد. آکین در شبی که در انتخابات مقدماتی پیروز شد، اظهار داشت که «در پایگاه انتخاباتی من زلزله خواهد شد.» آکین در انتخابات همگانی، تد هاوس، سناتور ایالتی دموکرات را با ۵۵ درصد آرا شکست داد. او دیگر هرگز با چنین رقابت تنگاتنگی مواجه نشد و برای پنج بار مجدداً انتخاب شد. در سال ۲۰۱۰، آکین با کسب ۶۷٫۹ درصد آرا مجدداً انتخاب شد. دوران تصدی. آکین در سال ۲۰۰۸ از اتحادیهٔ محافظه کاران آمریکا، امتیاز ۹۶٪ و در سال ۲۰۰۷، امتیاز ۱۰۰ درصد را به دست آورد. آکین در بیشتر دوران تصدی خود، در فهرست رسمی مجلس با عنوان «نمایندهٔ سنت لوئیس» ثبت شده بود، هرچند که منطقهٔ او شامل هیچ بخشی از شهر سنت لوئیس نبود. مسائل اجتماعی. آکین مخالف صریح سقط جنین در هر شرایطی، از جمله دلایل سلامتی یا در موارد تجاوز جنسی یا زنای با محارم، و مخالف تحقیقات سلول های بنیادی جنینی بود. او در سخنرانی سال ۲۰۰۸ در صحن مجلس، متخصصین سقط جنین را «تروریست» نامید و ادعا کرد که عمل «سقط جنین» روی زنانی که واقعاً باردار نبوده اند، «امری رایج» برای متخصصین سقط جنین است. آکین از حامیان حق
نگهداری و حمل اسلحه بود و رتبه A از انجمن ملی سلاح داشت. او از حامیان سرسخت ممنوعیت دولتی دربارهٔ پوکر آنلاین بود. وی با لایحهٔ طرح همگانی آموزش همهٔ کودکان مخالفت کرد. او معتقد بود که دولت فدرال نباید دربارهٔ آموزش تصمیم بگیرد، بلکه دولت محلی باید بر آموزش عمومی نظارت داشته باشد. مسائل نظامی. آکین زمانی را صرف کار روی مسائل نظامی و کهنه سربازان کرد. او در کمیتهٔ یگان های نیروی مسلح مجلس، به عنوان رئیس کمیتهٔ فرعی نیروهای دریایی و توان نظامی که به مسائل مربوط به نیروهای دریایی و هوایی رسیدگی می کند، خدمت کرد. او در کمیتهٔ فرعی نیروی دریایی و کمیتهٔ فرعی نظارت و تحقیقات به عنوان جمهوری خواه بلندپایه خدمت کرد. او همچنین لوایح مربوط به کهنه سربازان به ویژه لایحهٔ ثبت سوختگی به خاطر سوزاندن پسماند در فضای باز و بدون نظارت را مطرح کرد که برای کهنه سربازان عراق و افغانستان که در معرض این سوختگی قرار گرفته بودند، یک بایگانی ایجاد می کند. آکین مخالف لغو خط مشی شهر دوور بود که در آن پوشش رسانه ای از تابوت سربازانی که از خارج از کشور به خانه بازمی گشتند را با استناد به مسائل مربوط به حریم خصوصی و رعایت احترام ممنوع می
کرد. زندگی شخصی. آکین در ژوئن ۱۹۷۵ با لولی بو، فارغ التحصیل دانشگاه هالینز، ازدواج کرد. آنها صاحب شش فرزند شدند. لولی طرفدار تحصیل در خانه بود و همهٔ فرزندانش در خانه آموزش دیدند. سه پسر آنها به آکادمی نیروی دریایی ایالات متحده در آناپولیس رفته و عضو تفنگداران دریایی ایالات متحده شدند. یکی از پسران آکین در حمله به فلوجهٔ عراق شرکت داشت. آکین و همسرش سال ها در خانهٔ دوران کودکی آکین، خانه ای که متعلق به پدرش بود، در شهر تون اند کانتری در ایالت میزوری زندگی کردند. وضعیت سلامتی و وفات. در آوریل ۲۰۰۱، آکین برای درمان سرطان پروستات که در «مرحلهٔ ابتدایی» بود، تحت عمل جراحی قرار گرفت. او در ۳ اکتبر ۲۰۲۱، در ۷۴ سالگی بر اثر سرطان در خانهٔ خود درگذشت.
جسلین ون ترامپ (؛ – ) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "روری در تالاب گرفتاری ها" و "خوشی یک روز" اشاره کرد.
توماس بردلی (Tom Bradley) (۲۹ دسامبر ۱۹۱۷–۲۹ سپتامبر ۱۹۹۸)، سیاستمدار و مأمور پلیس آمریکایی بود که از سال ۱۹۷۳ تا سال ۱۹۹۳ به عنوان سی و هشتمین شهردار شهر لس آنجلس خدمت کرد. وی نخستین و تا به حال یگانه شهردار سیاه پوست شهر لس آنجلس بود و ۲۰ سال شهرداری وی طولانی ترین دورهٔ تصدی شهرداری در تاریخ این شهر است. بردلی با انتخابش به عنوان شهردار در ۱۹۷۳، دومین شهردار سیاه پوست بود که شهردار یکی از شهرهای بزرگ ایالات متحده آمریکا شد. بردلی در سال ۱۹۹۳ پس از کاهش میزان محبوبیتش در نتیجهٔ شورش های ۱۹۹۲، بازنشسته شد. بردلی که عضو حزب دموکرات بود، در سال های ۱۹۸۲ و ۱۹۸۶ برای سمت فرمانداری کالیفرنیا نیز کاندید کرد، اما در هردو مرتبه توسط جرج دکمجیان، کاندید حزب جمهوری خواه، شکست خورد. پویایی نژادی که به نظر می رسید مسبب شکست نادر و غیر منتظرهٔ وی در سال ۱۹۸۲ بود، راه را برای شکل گیری اصطلاح «اثر بردلی» هموار کرد. بردلی در سال ۱۹۸۵، به دریافت نشان اسپینگارن از طرف انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان (NAACP) مفتخر گردید. اوایل زندگی و آموزش. بردلی که پدربزرگ اش برده بود، در ۲۹ ماه دسامبر سال ۱۹۱۷ در خانوادهٔ لی توماس و کرینر برد