Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یک شرکت تأسیس شده مطالعه کرد و در ۱۷۵۳ در کانون وکلای مریلند پذیرفته شد. در ۱۷۶۰، او کار خود را به شهرستان فردریک منتقل کرد و در ۱۷۶۱ برای اولین بار برای عضویت مجمع استانی مریلند انتخاب شد. در ۱۶ فوریه ۱۷۶۶، جانسون با آن جنینگز، دختر قاضی ای که زیر نظر او کارآموزی کرده بود، ازدواج کرد. آن ها هشت فرزند داشتند که یکی از آن ها در دوران نوزادی و دیگری در سن بلوغ، فوت کردند. سال های انقلاب. در ۱۷۷۴ و ۱۷۷۵، مجمع مریلند او را به عنوان یک نماینده به کنگرهٔ قاره ای فرستاد. در کنگره، جانسون با کسانی که طرفدار جدایی و استقلال از بریتانیا بودند، متحد شد. در نوامبر ۱۷۷۵، کنگره کمیته ای برای مکاتبات [مخفی] تشکیل داد که دنبال حمایت های خارجی برای جنگ بود. توماس جانسون به همراهی بنجامین فرانکلین و بنجامین هریسون پنجم، به کمیته معرفی شدند. وقتی اعلامیه استقلال ایالات متحده امضاء شده بود، جانسون به مریلند بازگشت و به کار خود در مجلس استان ادامه داد. او در ۱۷۷۵ پیش نویس اعلامیهٔ حقوقی را که توسط مجمع مریلند تصویب شد و بعدها در اولین بخش از اولین قانون اساسی ایالت گنجانده شد، تهیه کرد که در ۱۷۷۶ توسط مجمع قانون اساسی استان در آ
ناپولیس، برای مریلند به تصویب رسید. او همچنین با درجهٔ سرتیپی در میان شبه نظامیان مریلند خدمت کرد. توماس جانسون و برادرانش با ساخت مهمات و به احتمال با ساخت توپ، از انقلاب آمریکا حمایت کردند. کارخانهٔ سابق آن ها، کاتوکتین فرنیس، اکنون بخشی از یک پارک دولتی در نزدیکی کمپ دیوید، در شمال فردریک، مریلند است. در زمستان ۱۷۷۷، جانسون تدارکات را به قرارگاه ارتش قاره ای در دره فورج، تحویل داد. پیش تر از آن در ۱۷۷۷، مجلس استانی، جانسون را به عنوان اولین فرماندار استان جدید انتخاب کرد. او تا ۱۷۷۹ در این سمت خدمت کرد. در دهه ۱۷۸۰ چندین مقام قضایی در مریلند داشت و علاوه بر آن در ۱۷۸۰، ۱۷۸۶ و ۱۷۸۷، در مجلس خدمت کرد. وی لایحه ای را از طریق مجمع مریلند برای ارائهٔ مأموران برای ملاقات با مأموران ویرجینیا به اجرا گذاشت تا «... چارچوب سخاوتمندانه و عادلانه ای را در مورد رودخانه [پوتوماک] تنظیم کنند که ممکن بود برای دو ایالت، سودمند باشد و گزارش آن را به مجمع عمومی، ارائه دهند». هرچند که جانسون مأمور نبود اما کنفرانس (جلسه ای از نمایندگان ویرجینیا و مریلند) موافقت کرد که حوزه قضایی و کشتی رانی را در مرز مشترک دو ایالت در رودخانه
پوتوماک، تنظیم و حل و فصل کند. روند آن ها به عنوان جایگزین کنوانسیون قانون اساسی ۱۷۸۷ عمل کرد. جانسون در ۱۷۸۸ در مجمع مریلند شرکت کرد و با موفقیت، آنان را وادار کرد تا قانون اساسی ایالات متحده را تصویب کند. سال های فدرال. در سپتامبر ۱۷۸۹، رئیس جمهور جورج واشینگتن، جانسون را به عنوان اولین قاضی فدرال برای ناحیهٔ مریلند معرفی کرد، اما او این انتصاب را نپذیرفت. در ۱۷۹۰ و ۱۷۹۱، جانسون قاضی ارشد دادگاه عمومی مریلند بود. در ژانویه ۱۷۹۱، رئیس جمهور واشینگتن، جانسون را به همراه دیوید استوارت و دانیل کارول در کمیسیونی منصوب کرد که پایتخت فدرال را مطابق با قانون اقامت ۱۷۹۰ تعیین می کرد. در سپتامبر ۱۷۹۱، مأموران، شهر فدرال را «شهر واشینگتن» و منطقه فدرال را «سرزمین کلمبیا» نامیدند. در ۵ اوت ۱۷۹۱، جانسون یک انتصاب تعطیلات (انتصابی است که توسط رئیس جمهور در زمانی که مجلس سنای ایالات متحده در تعطیلات است، انجام می شود) از رئیس جمهور واشینگتن، برای سمت قاضی دادگاه عالی ایالات متحده، برای صندلی خالی شدهٔ جان راتلج دریافت کرد و در ۱۹ سپتامبر ۱۷۹۱ سوگند (در ایالات متحده، قضات فدرال ملزم به ادای دو سوگند هستند)، یاد کرد. به طو
ر رسمی در ۳۱ اکتبر ۱۷۹۱ برای این سمت نامزد شد و انتصاب او توسط سنای ایالات متحده در ۷ نوامبر ۱۷۹۱ تأیید شد. در ۱۷۹۲، جانسون نویسندهٔ اولین نظر کتبی دربارهٔ دادگاه جورجیا علیه بریلزفورد بود. او در دادگاه خدمت کرد تا اینکه در ۱۶ ژانویه ۱۷۹۳ به دلیل شرایط نامناسب سلامتیش، استعفا داد. جانسون برای سال ها از شرایط نامناسب سلامتیش رنج می برد؛ همان طور که توماس جفرسون به او توصیه کرده بود، آن را در رد پیشنهاد رئیس جمهور، واشینگتن در ۱۷۹۵ برای نامزدیش در پُست وزیر امور خارجه، ذکر کرد. او موفق شد دوستش جورج واشینگتن را در یک مراسم یادبود تولد در ۲۲ فوریه ۱۸۰۰، ستایش کند. رئیس جمهور، جان آدامز در ۲۸ فوریه ۱۸۰۱، جانسون را به عنوان قاضی ارشد منطقه کلمبیا منصوب کرد؛ او برای این پُست تأیید شد، اما این انتصاب را نپذیرفت. اواخر عمر، وفات و میراث. دخترش آن، در ۱۷۸۸ با جان کالین گراهام ازدواج کرد. جانسون در سال های آخر عمرش، در خانهٔ آن ها که در فردریک، مریلند ساخته بودند، زندگی می کرد. این خانه که رز هیل مانور نام دارد، امروزه به یک پارک در شهرستان تبدیل شده و بازدید از آن برای عموم آزاد است. دبیرستان فرماندار توماس جانسون، در
نیمی از رز هیل مانور قرار گرفته است. او در ۲۶ اکتبر ۱۸۱۹ در رز هیل فوت کرد. در ابتدا در حیاط کلیسای آل سنتس به خاک سپرده شد. بقایای جسد او برداشته شد و مجدد در قبرستان کوه الیوت در فردریک به خاک سپرده شد. جانسون یکی از اولین سرمایه گذاران در شرکت ا لینوی-واباش بود که در ایلینویز، زمین های وسیعی را به طور مستقیم از چندین قبیله سرخ پوست، به دست آورده بودند. کمی پس از مرگ او در ۱۸۱۹، پسرش جاشوا جانسون و نوه اش توماس گراهام از ویلیام ام اینتاش در پرونده مهم دادگاه عالی به نام جانسون علیه ام اینتاش، شکایت کردند. این پرونده، یکی از مهم ترین تصمیمات مربوط به مالکیت در تاریخ آمریکا باقی مانده است و مشخص کرد که فقط دولت فدرال می تواند زمین های سرخ پوستان را به دست بیاورد، در نتیجه، نوادگان جانسون نتوانستند، مالکیت خوبی بر آن املاک داشته باشند. سایر مدارسی که به نام توماس جانسون نام گذاری شده اند عبارت از: مدرسه راهنمایی فرماندار توماس جانسون در فردریکِ مریلند، مدرسه راهنمایی توماس جانسون در لانهامِ مریلند و مدرسه ابتدایی توماس جانسون در بالتیمورِ مریلند. در ۱۹۷۸ پل فرماندار توماس جانسون برای جلوگیری از ترافیک، باز شد
. این پل از رودخانه پاتسنت عبور می کند و ارتباط کالورت را به شهرستان های سنت مری برقرار می کند. از آنجاییکه جانسون یک برده دار بود، نام گذاری مدارس به نام او، بحث برانگیز شد.
کنستانتین فیلم () شرکت فیلم سازی آلمانی است، که در سال ۱۹۱۵ توسط والدفرید بارتل و پربن فیلیپسن تأسیس شد.
پربن فیلیپسن (; – ) تهیه کننده فیلم و کارآفرین اهل دانمارک بود، که در سال ۱۹۴۵ شرکت کنستانتین فیلم را تأسیس کرد. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "همه اینها به علاوه ایسلند" اشاره نمود.
نظریه گله خودخواه ، بیان می کند که افراد در یک جمعیت تلاش می کنند تا خطر شکار خود را با قرار دادن سایر همنوعان بین خود و شکارچیان کاهش دهند. یک عنصر کلیدی در این نظریه، «حوزه خطر» است، ناحیه ای از زمین که در آن، هر نقطه به یک فرد خاص نزدیک تر از هر فرد دیگری است. چنین رفتار ضدشکارچی ناگزیر منجر به تجمع می شود. این نظریه توسط دبلیو دی همیلتون در سال ۱۹۷۱ برای توضیح رفتار گروهی جانوران مختلف ارائه شد. این فرضیه عمومی را که تکامل چنین رفتار اجتماعی مبتنی بر منافع متقابل برای جمعیت است، در تضاد قرار داد.
توماس من رندولف (Thomas Mann Randolph) (زادهٔ ۱ اکتبر ۱۷۶۸ – درگذشتهٔ ۲۰ ژوئن ۱۸۲۸)، مزرعه دار، سرباز و سیاستمدار آمریکایی اهل ویرجینیا بود. او به عنوان عضو مجمع عمومی ویرجینیا، نماینده در کنگره ایالات متحده و همچنین به عنوان بیست و یکمین فرماندار ویرجینیا از سال ۱۸۱۹ الی ۱۸۲۲ خدمت کرد. او با مارتا جفرسون، بزرگ ترین دختر توماس جفرسون، سومین رئیس جمهور ایالات متحده ازدواج کرد. آنها یازده فرزند داشتند که دوران کودکی را به سلامتی طی کردند. رندولف در بزرگ سالی دچار اعتیاد به الکل شد و مدتی قبل از مرگش، از همسرش جدا شد. زندگی شخصی. اوایل زندگی و تحصیلات. توماس من رندولف در ۱ اکتبر ۱۷۶۸ در تاکاهو در مستعمره ویرجینیا به دنیا آمد. توماس اولین پسر توماس من رندولف پدر و آنه کری رندولف دختر آرچیبالد کری بود. خواهرهایش او عبارت بودند از: مری رندولف، نویسنده کتاب «کدبانوی ویرجینا»؛ آنه کری («نانسی») رندولف، همسر گاورنر موریس و خواهر کوچکترش، ویرجینیا رندولف کری، نویسنده «نوشته هایی پیرامون شخصیت زن». ویلیام رندولف، مهاجری اهل جزیره ترکیه، از اجداد وی بود. اجداد پدرش ریچارد رندولف (پدربزرگ آنه کری) و توماس رندولف اهل تاکاه
و بودند. رندولف ها جزو اولین خانواده های ویرجینیا بودند. رندولف از سوی مادرش یکی از نوادگان پوکاهانتس بود. همان طور که در میان بسیاری از خانواده های کشاورز رایج بود، رندولف تحصیلات اولیه خود را نزد مادر و معلمان خصوصی سپری کرد. او از سال ۱۷۸۵ الی ۱۷۸۸ در کالج ویلیام و مری در ویلیامزبورگ ویرجینیا و دانشگاه ادینبورگ اسکاتلند تحصیل کرد. اگرچه او فارغ التحصیل نشد، اما همچنان تحصیلاتش را به صورت خودآموز ادامه داد و به یک گیاه شناس برجسته تبدیل شد. در سال ۱۷۹۴، رندولف به عضویت انجمن فلسفه آمریکا انتخاب شد. توماس من رندولف پدر، زمینی را در وارینا برای رندولف خریداری کرد که او نیز آن را به مزرعه ای سودآور تبدیل کرد. ازدواج و فرزندان. در ۲۳ فوریه ۱۷۹۰، رندولف با مارتا جفرسون، دختر توماس جفرسون و همسرش مارتا ویلز اسکلتون جفرسون ازدواج کرد. خانواده های جفرسون و رندولف اجداد مشترک داشتند؛ آنها نوه های برادرانشان بودند. توماس جفرسون از فرزندان برادرزاده رندولف بود. پدر رندولف بخشی از دوران کودکی اش را با جفرسون در تاکاهو گذرانده بود. آنها در شهرستان آلبمارل زمین هایی کنار یکدیگر داشتند. توماس و مارتا رندولف اغلب در مانتیس
لو می ماندند و هنگامی که توماس جفرسون حضور نداشت، تجارت شان را مدیریت می کرد. به پیشنهاد پدرهمسرش، رندولف فرمانده شبه نظامیان ویرجینیا و قاضی حل اختلاف محلی شد. این مردان علایق و دیدگاه های مشترکی داشتند. رندولف ها دوازده فرزند داشتند: مارتا و توماس رندولف از نوامبر ۱۷۹۷ تا تابستان ۱۷۹۹ در بلمونت زندگی کردند. بلمونت متعلق به جان هاروی پدر بود که دوست جفرسون و پدراندر توماس من رندولف پدر بود که گابریلا هاروی را به عنوان همسر دوم خود انتخاب کرده بود. آنها تصمیم گرفته بودند تا سکونت گاه اصلی شان در شهرستان آلبمارل باشد و در عین حال املاک وارینا را هم حفظ کنند. در ژانویه ۱۸۰۰، خانواده رندولف ها به سمت ادج هیل (نزدیک شادول) نقل مکان کردند. پس از بازنشستگی پدرش، مارتا و فرزندانشان از سال شامل دوره ای که رندولف فرماندار بود، در مانتیسلو زندگی می کردند. اختلاف خانوادگی و از دست دادن ادج هیل. مادرش آنه کری رندولف در سال ۱۷۸۹ درگذشت. در اواخر سال ۱۷۹۰، توماس رندولف پدر در ۵۰ سالگی با گابریلا هاروی که هفده ساله و دختر جان هاروی بود، ازدواج کرد. آنها دو فرزندان داشتند، یک دختر که در کودکی درگذشت و یک پسر که نامش را توماس
من رندولف (۱۷۹۲–۱۸۴۸) گذاشتند، گویی که «اولین پسرش را از ازدواج قبلی اش حذف می کرد». پدر رندولف در سال ۱۷۹۳ درگذشت و نابرادریش توکاهو ارث برد. رندولف به عنوان مجری وصیت نامه انتخاب شد، اما در کمال بهت و حیرت او، سرپرستی کودکان خردسال به او اعطا نشد. پس از جنگ ۱۸۱۲، رندولف دچار مشکلات مالی و شخصی شد. او وارث بدهی شد. به علاوه، او به دلیل محصولات نامرغوب و قیمت پایین تنباکو عایدی چندانی نداشت. جفرسون دیگر به دنبال مشورت از او نبود و بیشتر به توماس پسر رندولف تکیه کرد. پسران او توماس و جورج بسیار به پدربزرگش جفرسون نزدیک بودند که شاید این امر در بروز اختلاف میان پدرشان و پدربزرگش نقش داشته است. رندولف به دلیل فقدان عقل سلیم و ناتوانی در کنترل خشم و به خاطر اعتیادش به الکل نتوانست توانایی های بالقوه خود را شکوفا کند. رابطه او با مارتا و فرزندانشان به دلیل مشکلات مالی و رفتارهای توهین آمیز او دچار مشکل شده بود. رندولف مزارع وارینا را در سال ۱۸۲۵ به اکین خوش مشرب یا ایکن پطرزبورگی فروخت. مزارع ادج هیل، همراه با محصولات، ساختمان ها، حیوانات و بردگان آن، در سال ۱۸۲۵ ضبط رهن شد و عایدی حاصل از فروش محصولات نیز نتوانس
ت تمام قرض های خانواده را بازپرداخت کند. خریداری که در طی حراجی ضبط رهن، این ملک را در ژانویه ۱۸۲۶ به تملک درآورد، پسر ارشد رندولف، توماس جفرسون رندولف بود. رندولف دیگر مالک زمین نبود که این امر بر توانایی او برای رأی دادن و تصدی سمت تأثیر گذاشت. خانواده اش به جای ادج هیل، انرژی خود را بر روی حفظ مانتیسلو که آن نیز در خطر مالی قرار داشت، متمرکز کرده بودند و این موضوع او را خفه تر کرد. هر چه بیشتر او خفه می شد، خانواده اش بیش از او فاصله می گرفتند.
آزادبک حسن بکوویچ عُمَربکف () (زادهٔ ۱۹۸۲) سرهنگ دوم ارتش روسیه است. او بر اساس گزارش ها ریاست تیپ ۶۴ تفنگ موتوری جداگانه را در تهاجم به اوکرایت بر عهده دارد، واحدی که مظنون به ارتکاب جنایات جنگی در کشتار بوچا اوکراین است. عمربکف توسط رسانه ها "قصاب بوچا" لقب گرفته است. اوموربکوف اصالتاً بوریات (اقلیت مغول روسیه) است. در نوامبر ۲۰۲۱، او از کلیسای ارتدکس روسیه برکت دینی دریافت کرده بود. عمربکف پس از آن که وب سایت روزنامه نگاری شهروندی اوکراینی اینفورم ناپالم (InformNapalm) اقدامات این افسر را افشا کرد و بسیاری از اطلاعات شخصی او را در معرض دید عموم قرار داد، برای عموم شناخته شد. به گزارش اینفورم ناپالم عمربک اف یک سرهنگ ۴۰ ساله است که در نبرد بوچا نیروهای روسی را رهبری می کرد. "ایندیپندنت" گفت که قادر به تأیید یا تأیید این ادعاها نیست. رئیس جمهور اوکراین ولودیمیر زلنسکی در ۴ آوریل ۲۰۲۲ از بوچا بازدید کرد. او سپس در مورد جنایات جنگی که گفته می شود توسط نیروهای روسی مرتکب شده اند صحبت کرد. ظاهراً نیروهای تحت فرمان عمربکف غیرنظامیان غیرمسلح را به قتل رساندند و به زنان و کودکان تجاوز کردند. پس از خروج نیروهای روسی
از شهر، گورهای دسته جمعی کشف شد. زلنسکی سپس خواستار تشکیل دادگاهی به سبک نورنبرگ شد تا جنایات جنگی روسیه را بررسی و محاکمه کند. عمربکف از ۲۱ آوریل ۲۰۲۲ تحت تحریم های بریتانیا قرار گرفت.
مرکز اسناد حزب نازی در شهر مونیخ ()، موزه ای است در شهر مونیخ آلمان که به تاریخچه و پیامدهای روی کار آمدن رژیم نازی در آلمان و نقش مونیخ به عنوان "پایتخت جنبش" () می پردازد. تاسیس. در سال ۲۰۰۵ دولت ایالت بایرن اعلام کرد که موزه در مکانی که پیشتر ساختمان براون هاوس (مرکز اصلی حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران آلمان) در آن قرار داشت ساخته خواهد شد. ساخت ساختمان در مارس سال ۲۰۱۲ آغاز شد و موزه در ماه می ۲۰۱۵ افتتاح شد.
توماس مک کین (Thomas McKean) (۱۹ مارس ۱۷۳۴، ۲۴ ژوئن ۱۸۱۷)، وکیل، سیاستمدار و از پدران بنیان گذار ایالات متحده آمریکا بود. وی در زمان انقلاب آمریکا در جایگاه نماینده ایالت دلاوِر در کنگره قاره ای حضور یافت و اساسنامه انجمن قاره ای، اعلامیه استقلال آمریکا و اصول کنفدراسیون به امضاء وی رسید. مک کین مدتی در مقام رئیس کنگره خدمت کرد. او همچنین در مقاطع زمانی مختلف به عضویت فدرالیست و دموکرات-جمهوری خواه درآمد. توماس مک کین به عنوان فرماندار ایالت دلاوِر، رئیس دادگستری پنسیلوانیا و فرماندار این ایالت نیز مشغول به کار بوده است. در واقع او به سبب در اختیار داشتن طیف وسیعی از مناصب دولتی بسیار شناخته شده است. اوایل زندگی و خانواده. توماس مک کین در سال ۱۷۳۴ به واسطه پدر و مادرش، ویلیام مک کین و لِتی تیا فینی تابعیت پنسیلوانیا را به دست آورد. پدرش در نیولاندن میخانه دار بود؛ والدینش هردو از پروتستان های ایرلندی تبار بودند که در دوران کودکی از شهر کوچک بالی مانی واقع در ناحیه انتریم ایرلند به ایالت پنسیلوانیا آمده بودند. نخستین همسرش مری بوردِن بود. آنها در سال ۱۷۶۳ با یکدیگر ازدواج کردند و در خیابان ۲۲ نیوکاسل واقع در ا
یالت دلاور سکونت گزیدند. آنها شش فرزند داشتند؛ جوزف، رابرت، الیزابت، لتی تیا، مری و مری. مری بوردن مک کین در سال ۱۷۷۳ از دنیا رفت و در کلیسای اسقفی امانوئل شهر نیوکاسل به خاک سپرده شد. لتی تیا مک کین با جورج بوکان ازدواج کرد، او مادر دریاسالار فرانکلین بوکانان بود. سارا آرمیتاژ همسر دوم توماس مک کین بود. این دو در سال ۱۷۷۴ ازدواج کردند، در شمال شرق خیابان سوم و خیابان پاین در شهر فیلادلفیا در پنسیلوانیا زندگی می کردند و صاحب چهار فرزند به نام های سارا، توماس، سوفیا و ماریا نیز شدند. این خانواده در کلیسای پرزبیتری نیوکاسل و همچنین نخستین کلیسای پرزبیتری فیلادلفیا عضویت داشتند. سارا، دختر مک کین با یک دیپلمات اسپانیایی به نام کارلوس مارتینز دی ایروخو، اولین مارکی کاسا ایروخو وصلت کرد؛ پسر آنها مارتینز دی ایروخو مک کین بعدها نخست وزیر اسپانیا شد. انقلاب آمریکا. با اینکه مک کین بیشتر در فیلادلفیا اقامت داشت ولی همچنان یکی از رهبران پرنفوذ استقلال آمریکا در دلاورِ به شمار می رفت. در کنار رید و سزار رودنی، او نیز یکی از نمایندگان دلاورِ در نخستین کنگره قاره ای در سال ۱۷۷۴ و دومین دوره این کنگره در سال های ۱۷۷۵ و ۱۷
۷۶ بود. مک کین با حمایت صریحش از استقلال ایالات متحده، یکی از صداهای تأثیرگذاری بود که دیگران را متقاعد می ساخت به جدایی آمریکا از بریتانیای کبیر رأی دهند. در ژوئن ۱۷۷۶ و هنگامی که کنگره بحث در خصوص قطعنامه استقلال را آغاز کرد، رودنی غایب بود. رید با استقلال به مخالفت پرداخت، بنابراین در هیئت نمایندگان دلاورِ و میان مک کین و او شکافی به وجود آمد که مانع از رأی مثبت به استقلال کشور می شد. مک کین از رودنی که در این جلسه حضور نداشت درخواست کرد تا خودش را شبانه از شهر دلاورِ به آنجا برساند و این نتیجه را تغییر بدهد. پس از اینکه در تاریخ ۲ ژوئیه رأی گیری به نفع استقلال انجام شد، مک کین در جلسه مربوط به تنظیم متن اعلامیه رسمی استقلال نیز شرکت کرد که در ۴ ژوئیه به تصویب رسید. چند روز پس از انجام رأی گیری، وی کنگره را ترک کرد تا در مقام سرهنگ، فرماندهی گردان چهارم همیاران پنسیلوانیا را بر عهده بگیرد؛ این گردان یک گروه شبه نظامی بود که در سال ۱۷۴۷ توسط بنجامین فرانکلین پایه گذاری شده بود. آنها برای دفاع از نیویورک در شهر پرث امبوی ایالت نیوجرسی به ارتشبد جورج واشینگتن ملحق شدند؛ بنابراین هنگامی که در تاریخ ۲ اوت ۱۷۷۶،
بیشتر امضاءکنندگان امضاء خود را ذیل اعلامیه استقلال مرقوم کردند، مک کین در جای دیگری حضور داشت و در دسترس نبود. در نسخه چاپی اعلامیه استقلال آمریکا که در تاریخ ۱۴ ژانویه ۱۷۷۷ سندیت یافت اثری از امضاء وی دیده نمی شود. از این رو گمان می رود که توماس مک کین بعد از این تاریخ و احتمالاً در حدود سال ۱۷۸۱ این اعلامیه را امضاء کرده باشد. مجلس شورای ایالتی دلاورِ در دوره ۱۷۷۶–۱۷۷۷ در واکنشی محافظه کارانه علیه حامیان استقلال آمریکا، از انتخاب دوباره مک کین و رودنی در کنگره قاره ای اکتبر ۱۷۷۶ امتناع کرد. با این حال پس از نبرد برندی وین و اشغال بخش هایی از آمریکا از سوی بریتانیا، نظرات به نحوی تغییر کرد که مک کین مجدداً در اکتبر ۱۷۷۷ توسط مجلس شورای ایالتی دلاورِ به کنگره فراخوانده شد. درست در همین زمان، او همواره از سوی نیروهای انگلیسی تحت تعقیب بود. به طوری که طی سال های آتی ناگزیر شد پنج مرتبه محل اقامت خانواده اش را تغییر دهد. تا تاریخ ۱ فوریه ۱۷۸۳ وی به طور مستمر در خدمت کنگره بود. او همچنین در تنظیم پیش نویس اصول کنفدراسیون مساعدت داشت و در۱ مارس ۱۷۸۱ به تصویب آنها رأی داد. هنگامی که وضعیت نامساعد جسمی ساموئل هانت
ینگتون او را ناچار ساخت که در ژوئن ۱۷۸۱ از سمت ریاست کنگره استعفا دهد، مک کین به عنوان جانشین او انتخاب شد و از ۱۰ ژوئن تا ۴ نوامبر ۱۷۸۱ در این جایگاه خدمت کرد. البته این سمت عمدتاً تشریفاتی و عملاً فاقد هر نوع قدرت و اعتباری بود، ولی این مسئولیت مک کین را ملزم می ساخت تا حجم زیادی از مکاتبات را انجام دهد و اسناد رسمی را امضاء کند. طی دوره ای که تصدی این سمت بر عهده او بود، لرد کورن والیس ارتشبد ارتش بریتانیا در یورک تاون خود را تسلیم کرد و بدین ترتیب جنگ خاتمه یافت. مرگ و میراث. مک کین در سال ۱۷۸۵ عضو انجمن سین سیناتی پنسیلوانیا بود و بعدها نائب رئیس آن شد. در سال ۱۷۸۱ کالج پرینستون مدرک دکترای تخصصی حقوق را به وی اعطا کرد. در سال ۱۷۸۲ نیز کالج دارتموث مدرک افتخاری مشابهی را به مک کین داد و دانشگاه پنسیلونیا مدرک کارشناسی را در سال ۱۷۶۳ و مدرک دکترای تخصصی حقوق را در سال ۱۷۸۵ به او اهدا نمود. توماس مک کین در سال ۱۷۹۰ با همکاری استاد جان ویلسون اقدام به انتشار «تفسیرهایی بر قانون اساسی ایالات متحده آمریکا» کرد. مک کین در فیلادلفیا درگذشت و دراولین گورستان پرزبیتری کلیسای این شهر به خاک سپرده شد. در سال ۱۸۴۳ پ
یکر او به قبرستان لورل هیل منتقل گشت. علاوه بر ناحیه مک کین در پنسیلوانیا، مدرسه توماس مک کین در نیوکاسل، خیابان مک کین در فیلادلفیا و خوابگاه مک کین هال در دانشگاه دلاورِ همگی به افتخار او نام گذاری شده اند. در دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا نیز یک خوابگاه محصلی و یک جاده به نامش وجود دارد. نکته جالب توجه این است که حتی نام خیابان «کیپ» در بروکلین شهر نیویورک نیز حاصل اقدامی اشتباه برای نام گذاری خیابانی به نام او است. در واقع بسیاری از خیابان های بروکلین به افتخار امضاءکنندگان اعلامیه استقلال نام گذاری شده اند و «خیابان کیپ» نیز نتیجه آن است که برنامه ریزان این طرح موفق نشدند نام و امضاء او را به درستی بخوانند. براساس برخی گزارش ها، حرف آغازین نام مک کین یعنی «م» با حرفی که میان نام و نام خانوادگی قرار می گیرد، اشتباه گرفته شده است و نوع نگارش مک کین باعث شد که حرف «ن» به اشتباه «پ» خوانده شود. قد مک کین بیش از ۱۸۰ سانتی متر بود و معمولاً کلاه سه گوش بزرگی به سر می گذاشت و عصایی با سر طلایی به دست می گرفت. او مردی با خلق وخوی تند و شخصیتی سرسخت بود، «با صورتی لاغر، بینی عقابی و چشمانی نافذ». جان آدامز او را اینگ
ونه توصیف می کرد: «برای من مسجل شده بود که او یکی از سه مردی است که در کنگره قاره ای پیش از سایر افرادی که در آنجا حضور داشتند به وضوح نتیجه کارها را می دید». به هرحال توماس مک کین به عنوان رئیس دادگستری و فرماندار پنسیلوانیا اغلب کانون توجه و بحث بود.
ماتئوس ریس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل برزیل است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به سائو پائولو و اسپورتینگ لیسبون اشاره کرد.
دان خوری پرنده (bird feeder)، میز غذای پرنده (bird table)، یا سینی خوراکی (tray feeder)، ابزارهایی هستند که در فضای باز برای تأمین خوراک پرندگان (تغذیه پرندگان) قرار می گیرند. موفقیت یک دان خوری پرنده در جذب پرندگان به محل قرارگیری آن و انواع غذاهای ارائه شده بستگی دارد، زیرا گونه های مختلف ترجیح متفاوتی دارند. بیشتر دان خوری های پرندگان دانه یا غذای پرندگان مانند ارزن، آفتابگردان (روغنی و آجیلی)، گلرنگ، دانه نایجر و دانه کلزا را برای پرندگان دانه خوار فراهم می کنند. دان خوری پرنده، اغلب برای پرنده نگری استفاده می شود و بسیاری از مردم وب بینها را بر روی دان خوری هایی که پرندگان اغلب در آنجا جمع می شوند، آموزش دیده نگه می دارند و برخی حتی در نزدیکی دان خوری پرنده زندگی می کنند.
برونو وینیسیوس سوزا راموس که به برونو تاباتا (؛ زادهٔ ) مشهور است، بازیکن فوتبال اهل برزیل است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اتلتیکو مینیرو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۳ سال برزیل بازی کرده است. دوران حرفه ای. اتلتیکو مینیرو. تاباتا در سال ۲۰۱۴، به تیم جوانان اتلتیکو مینرو پیوست. وی قبل از پیوستن به تیم جوانان اتلتیکو مینیرو، بازی در باشگاه های محلی Aciaria FC و Usipa را آغاز کرده بود. پورتیموننزه. او در سال ۲۰۱۶ با پورتیموننزه پرتغال قرارداد امضا کرد و اولین بازی حرفه ای خود را برای این تیم، در سگوندا لیگا مقابل باشگاه فوتبال اسپورتینگ سی پی بی در ۶ اوت ۲۰۱۶ انجام داد. اسپورتینگ. در ۲۹ سپتامبر ۲۰۲۰، تاباتا با قراردادی پنج ساله به باشگاه فوتبال اسپورتینگ پیوست.
نونس کار خود را با Ericeirense شروع کرد و سپس به تیم LigaPro Estoril رفت . نونس در طول دوران حضورش در این باشگاه، بیشتر در تیم ذخیره بازی می کرد ، قبل از اینکه در ژانویه 2019 به تیم اسپورتینگ سی پی در لیگ برتر رفت . در حالی که بخشی از تیمی بود که در سال 2021 موفق به کسب دبل شد . در ماه آگوست، نونس با تیم لیگ برتری ولورهمپتون واندررزقرارداد امضا کرد. برای انتقال رکورد باشگاهی به ارزش 45 میلیون یورو (38 میلیون پوند)، قبل از انتقال به تیم همکار لیگ برتری منچسترسیتی در فصل بعد. نونس که تا 12 سالگی در برزیل به دنیا آمد و بزرگ شد، تصمیم گرفت برای تیم ملی پرتغال بازی کند و اولین بازی ملی بزرگسالان خود را در سال 2021 انجام داد و در جام جهانی فوتبال 2022 و یوفا یورو 2024 نماینده این تیم بود. تیم ملی. او توسط تیته، سرمربی تیم ملی برزیل به عنوان یکی از ۹ جایگزین بازیکنان مستقر در بریتانیا، برای سه بازی مقدماتی جام جهانی ۲۰۲۲ برابر شیلی، آرژانتین و پرو دعوت شد. او دعوت را رد کرد، زیرا به دلیل واکسینه نبودن کامل در مقابل کووید-۱۹، باید در هنگام بازگشت قرنطینه می شد. نونز که در برزیل متولد شد و تا ۱۲ سالگی در آن کشور رشد ک
رد، پس از دعوت شدن به تیم ملی پرتغال از سوی فرناندو سانتوس، تصمیم گرفت برای تیم ملی فوتبال پرتغال بازی کند و اولین بازی ملی خود را در سال ۲۰۲۱ مقابل قطر در یک بازی دوستانه انجام داد. او اولین گل ملی خود را در ۲۲ مارس ۲۰۲۲ بعد در جریان پیروزی ۳ بر ۱ مقابل ترکیه در مرحله نیمه نهایی پلی آف مقدماتی جام جهانی ۲۰۲۲، به ثمر رساند.
دیوید میلچ (؛ زادهٔ ) فیلم نامه نویس و تهیه کننده تلویزیونی اهل ایالات متحده آمریکا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "فاک" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه ادگار و جایزه انجمن نویسندگان آمریکا شده است.
مانوئل اوگارته (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اروگوئه است که برای باشگاه فوتبال منچستریونایتد بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال اروگوئه، زیر ۲۳ سال اروگوئه و بزرگسالان اروگوئه بازی کرده است. او اولین بازی برای تیم بزرگسالان را در سال ۲۰۲۱ انجام داد. او تیم ملی اروگوئه را در کوپا آمریکا ۲۰۲۴ همراهی کرد و در تیم منتخب تورنمنت قرار گرفت. دوران باشگاهی. فنیکس. اوگارته فوتبال خود را در رده های جوانان قبل از پیوستن به تیم جوانان فنیکس از باشگاه محلی سیتی پارک آغاز کرد، و در سن ۱۵ سالگی توسط سرمربی روزاریو مارتینز به تیم بزرگسالان راه پیدا کرد. مدت کوتاهی بعد، او برای شرکت در کوپا سودامریکانا ۲۰۱۶ جز فهرست ۳۰ نفره قرار گرفت. اوگارته اولین بازی حرفه ای خود را در ۴ دسامبر ۲۰۱۶ انجام داد و در دقیقه ۸۳ جایگزین آگوستین کانوبیو در برد ۴–۱ مقابل دانوبیو شد. با انجام این کار، او جوانترین بازیکن در قرن ۲۱ شد که به طور حرفه ای در اروگوئه بازی می کند (۱۵ سال و ۲۳۳ روز). اوگارته در ابتدا به عنوان مهاجم بازی می کرد، قبل از اینکه تبدیل به هافبک شود. تحت هدایت خوان رامون کاراسکو، به اوگارته فرصت داده شد شد تا م
نظم تر بازی کند، او در سن ۱۸ سالگی کاپیتان باشگاه شد و اولین گل خود را در ۱۰ مارس ۲۰۱۹ در برد ۲–۰ مقابل راسینگ کلاب به ثمر رساند، همان طور که او ۱۴ بازی در لیگ برتر اروگوئه انجام داد. در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۰، اوگارته در بازی اول کوپا سودامریکانا ۲۰۲۰ پاس گل لوچیانو نکوسور در برد ۳–۱ مقابل هواچیپتا را ارسال کرد. او در مجموع ۵۷ بازی برای این باشگاه انجام داد و یک گل به ثمر رساند. فامالیکائو. در ۲۹ دسامبر ۲۰۲۰، اوگارته قراردادی پنج ساله با باشگاه پرتغالی فامالیکائو به مبلغ ۳میلیون یورو را امضا کرد. او اولین بازی خود را در ۱۷ ژانویه ۲۰۲۱ در پیروزی ۲–۰ مقابل سانتا کلارا انجام داد. در ۲۱ فوریه، او اولین گل خود را برای باشگاه در پیروزی ۱–۰ مقابل ریو آوه به ثمر رساند. علیرغم اینکه اوگارته در ابتدا بازیکن ثابت نبود، در نهایت در تیم تحت هدایت ایوو ویرا جایگاهی به دست آورد، زیرا تطبیق پذیری او به او اجازه داد تا در پست های مختلف در خط میانی بازی کند. اسپورتینگ. در ۹ اوت ۲۰۲۱، اوگارته قراردادی پنج ساله با اسپورتینگ به مبلغ ۶٫۵ میلیون یورو امضا کرد. در ۱۴ اوت، او اولین بازی خود را برای این باشگاه انجام داد و در دقیقه ۹۲ در پیروز