Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
. این روش به اختصار (MSM) همچنین به نام قالب گیری تزریقی متوالی نیز شناخته می شود ، در این روش لایه های زیادی در راستای محور اصلی در کنار یکدیگر قرار می گیرند. به زبان دیگر مواد گرم و مذاب به داخل قالب توسط یک توالی خاصی و به نوبت و پس از یکدیگر تزریق می شوند. این کار یک اثر لایه بندی بین مواد ایجاد می کند در حالی که فعل و انفعالات پر انرژی که در مرز های مواد اتفاق می افتد را حفظ می کند. این عمل از آن جهت مهم است که پیوندهای بین لایه ها در بسیاری از موارد قوی تر از زمانی است که لایه ها بر روی یک قسمت از قبل خنک شده اعمال می شوند. در حالی که روش های دیگری نیز موجود است، هنگامی که قطعه تولیدی از انواع زیاد هندسه های مختلف بین لایه هایش تشکیل شده باشد این روش ترجیح داده می شود. فرایند (2K injection molding) زیر مجموعه (MSM) است و برای تولید محصولات با دو پلاستیک با رنگ های متفاوت استفاده می شود. این فرایند نیاز به دو ماشین مجزا قالبگیری دارد تا فرایند را تکمیل کنند. هر کدام از پلاستیک ها نیاز دارند تا به صورت جداگانه ذوب شوند اما محصول نهایی با یک بار قالبگیری تولید می شود. زیر فرایند های MSM عبارتند از: 1.Rotar
y platen: این روش ساده ترین و پر استفاده ترین روش از زیر مجموعه MSM است. 2.Index plate: این روش نیز بسیار به فرایند بالا شبیه است اما دارای توانایی های منحصر به فرد خودش نیز است. 3.Core Toggle: این روش راحت ترین روش از زیر مجموعه MSM است. به این دلیل که نیاز به جا به جایی هسته برای ایجاد هندسه های مختلف نیست بلکه با جا به جایی پیستون این تغییر در هندسه برای ما ایجاد می شود. روش Multi-component injection molding. این روش همچنین به نام قالب گیری تزریق مشترک نیز شناخته می شود ، این روش به این گونه است که چندین ماده مذاب به قالب تزریق می شود و با بهم پیوستن این لایه ها به طور همزمان قطعه مورد نظر تشکیل می شود. به زبان دیگر این روش یک ساختاری مانند ساندویچ ایجاد می کند که دو مایع مذاب تزریق شده به طور همزمان موجود می باشند و در اطراف یکدیگر قالب می شوند و فرایند را تکمیل می کنند. با توجه به مرکز قطعه، مواد مذاب رو می توان به صورت متمرکز از یک ورودی یا به صورت منطقه ای و از چندین ورودی به قالب تزریق کرد. از ویژگی های این روش می توانیم به این اشاره کرد که هزینه تمام شده محصول کاهش پیدا می کند و می توان چگالی یا الاس
یسیته محصول را تغییر داد تا روی آب شناور بماند یا باعث جذب ضربه شود. روش Over-molding. این روش به طور موثر در تکنیک های لایه سازی در پلیمر ها کاربرد دارد. این فرایند به این شکل است که از یک رزین مایع استفاده می شود تا لایه های اضافی به ساختار قطعه موجود اضافه شود (این ساختار موجود می تواند یک قطعه از قبل ماشین کاری شده، یک قطعه پلاستیکی یا حتی یک قطعه از قبل آماده باشد). نمونه ای از چنین رزینی می تواند پلیمری باشد که تا اندکی بالاتر از دمای انقال شیشه اش (glass transition temperature) گرم شده باشد. قطعه موجود که رزین به آن اضافه می شود عموماً از طریق تزریق ساخته می شود و شاید دمایش نزدیک به دمای انتقال شیشه ای آن نیز باشد. این فرایند زمانی به خوبی کار می کند که لایه ها با تفاوت های هندسی در اطراف یک هسته مرکزی مورد نظر باشد. این فرایند می تواند ترکیب دو ماده مختلف از هر جنسی باشد اما باید سازگاری بین دو ماده در نظر گرفته شود. این دو ماده می توانند: پلاسیتیک-پلاستیک ، پلاستیک-لاستیک و فلز-پلاستیک باشند. در این روش چون می توان قطعاتی ترکیبی با فلز و پلاستیک ایجاد کرد ، طراح این قابلیت را پیدا می کند که از سبکی
پلاستیک و مقاومت فلز در طراحی خود استفاده کند و قطعاتی با مزیت های متفاوت ایجاد کند و محدوده استفاده آن ها را در صنایع مختلف گسترش دهد. مزیت ها. اگر قطعه مورد نظر دارای این قابلیت باشد که توسط روش (MMM) تولید شود بهتر است از این فرایند به جای فرایند های سنتی مانند قالب گیری تزریقی، استفاده کنیم. برخی از ویژگی هایی که باعث برتری روش (MMM) می شود به شرح زیر است:
یوسف محمدعلی اف (لاتین: Yusif Məmmədəliyev) یک روستا در شهرستان شماخی در جمهوری آذربایجان است. این روستا به افتخار دکتر یوسف محمدعلی اف نامگذاری شده است.
Mapam (، مخفف کلمه " حزب کارگران متحد ") یک حزب سیاسی چپ در اسرائیل بود. این حزب نیای حزب کنونی میرتس در اسرائیل است. تاریخ. ماپام، با ادغام حزب کارگران هاشومر هتزایر مستقر در مزاراع اشتراکی کیبوتص، اتحادیه سوسیالیست غیر مستقر در کیبوتص و جنبش صهیونیست چپ کارگری احدوت هاعفودا صهیون شکل گرفت. این حزب در ابتدا حزبی مارکسیست صهیونیست بود و جنبش چپگرای کیبوتص آرتزتی را نمایندگی می کرد و روزنامه عال هامیشمار را در دست داشت. در انتخابات اولین کنست، مپام ۱۹ کرسی به دست آورد و پس از جریان اصلی جریان صهیونیست ماپای، دومین حزب بزرگ اسرائیل محسوب می شود. از آنجا که حزب در آن زمان اجازه عضویت غیر یهودیان را نمی داد، یک لیست عربی با نام بلوک طرفداران عرب، را برای شرکت در انتخابات تنظیم کرده بود (تاکتیکی که ماپای نیز استفاده می کرد، که لیست دموکراتیک ناصره وابسته به آنها بود) با این حال، بلوک اعراب نتوانست از آستانه ۱٪ انتخابات عبور کند. نظرات حزب در طرفدارای از شوروی باعث شد که بن گوریون به این حزب توجهی زیادی نداشته باشد و بنابراین آنها در ائتلاف حاکم قرار نگرفتند. در طول جلسه کنست آنها یک کرسی به دست آوردند که متعلق به
الیعزر پرمینگر بود که او پس از خروج از حزب کمونیست اسراییل به حزب ماپام پیوست. در انتخابات ۱۹۵۱ تعداد کرسی های به ۱۵ کرسی سقوط کرد و حزب دوباره در ائتلاف قرار نگرفت. با این حال، آنها اولین حزب صهیونیستی شدند که یک عرب اسرائیلی، رستم باستونی را راهی کنست کردند. از نظر مپام، مهم ترین رویداد کنست دوم دادگاه های پراگ در سال ۱۹۵۳ بود، که اعتقاد حزب به اتحاد جماهیر شوروی را به شدت متزلزل کرد. دادگاه های نمایشی که در آن بیشتر رهبران یهودی حزب کمونیست چکسلواکی پاکسازی شدند اعلام می کرد که نماینده ماپام در پراگ، موردخای اورن، به عنوان نماینده صهیونیست ها به توطئه چینی مشغول بود.. پس از محاکمات پراگ و بعداً گزارش مخفیانه نیکیتا خروشچف در بیستمین کنگره حزب کمونیست در اتحاد جماهیر شوروی، ماپام از برخی مواضع جناح چپ رادیکال تر خود دور شد و به سمت سوسیال دمکراسی حرکت کرد. این تغییر باعث ایجاد شکاف در حزب شد. اورهام برمان، رستم باستونی و موشه سنه حزب را ترک کردند و جناح چپ را تأسیس کردند، در حالی که هانا لامدان و داوید لیوشیچ حزب خود فراکسیون مستقل از احدوت هاوودا را ایجاد کردند. اگرچه بعدها باستونی به ماپام بازگشت، اما سرا
نجام برمان و اسنه به حزب کمونیست پیوستند و لامدان و لیوشیچ به ماپای پیوستند. چهار عضو دیگر نیز برای تأسیس دوباره احدوت هاوودا حزب ماپام را ترک کردند. این افتراق باعث شد که سخنگوی کنست این گروه را به عنوان یک حزب مستقل در جلسه کنست به رسمیت نشناسد. این رویدادها همچنین باعث ناخشنودی شوروی شد. اگرچه تعداد کرسی های حزب ماپام در پایان کنست دوم به هفت کرسی کاهش یافته بود، این حزب در انتخابات ۱۹۵۵ ۹ کرسی را به دست آورد. ماپام با فاصله گرفتن از شوروی، در ائتلاف بن گوریون برای دولت های هفتم و هشتم قرار گرفت. با این حال، آنها در استعفای بن گوریون و فروپاشی دولت در ۵ ژوئیه ۱۹۵۹ مقصر بودند، زمانی که آنها و احدوت هاوودا در قضیه فروش اسلحه به آلمان غربی علیه دولت رای دادند اما از ترک ائتلاف خودداری کردند. در انتخابات ۱۹۵۹ این حزب ۹ کرسی خود را حفظ کرد و علی رغم اختلافات قبلی در ائتلاف بن گوریون باقی ماندند. در انتخابات ۱۹۶۱ آنها بار دیگر ۹ کرسی به دست آوردند، اما این بار جزئی از اعضای ائتلاف حاکم نشدند. در انتخابات ۱۹۶۵ حزب ماپام یکی از کرسی های خود را از دست داد، اما با این حال وارد دولت ائتلافی شد. در ژانویه سال ۱۹۶۹ میل
ادی، حزب ماپام اتحادی را با حزب کارگر اسرائیل به راه انداخت که به مجمع کارگری معراخ مشهور شد. این اتحاد در انتخابات ۱۹۶۹ بیشترین تعداد کرسی های کنست را (۵۶ کرسی از ۱۲۰ کرسی) به دست آورد. در آن زمان، مفسران شوروی ماپام را «یکی از مرتجع ترین احزاب در میان احزاب چپ سوسیالیست» توصیف می کردند. ماپام در هشتمین دوره کنست مدت کوتاهی از اتحاد معراخ جدا شد، اما کمی بعد دوباره به آن پیوست. حضور ماپام در اتحاد معراخ تا انتخابات ۱۹۸۴ ادامه داشت تا اینکه در اعتراض به تشکیل دولت وحدت ملی حزب کارگر به رهبری شیمون پرز با حزب لیکود، از این اتحاد بیرون رفت و شش کرسی خود را در کنست به دست گرفت. حزب ماپام در انتخابات سال ۱۹۸۸ توانست فقط صاحب سه کرسی شود. در نتیجه کاهش حمایت عمومی، حزب ماپام به احزاب راتز و شینویی پیوست تا مرتس، یک اتحاد چپ گرا، سوسیال دموکرات و طرفدار صلح را که سومین حزب بزرگ کنست در انتخابات ۱۹۹۲ بود را ایجاد کنند. در سال ۱۹۹۵ روزنامه حزب، "الحمیشمر" ، انتشار خود را متوقف کرد. از سال ۱۹۵۱ تا سال ۱۹۷۹، ماپام یک نشریه عربی به نام "المرصاد" («به معنای لغوی مشاهده»، شبیه نام روزنامه عبری "آل حمیشمر،" که به معنی «ناظ
ر» بود) منتشر به صورت هفتگی منتشر کرد. سیاست ۱۹۴۸ در قبال اعراب. مپام با سیاستی کاملاً متفاوت از آنچه دیوید بن گوریون در پیش گرفته بو، وارد دولت موقت اسراییل در سال ۱۹۴۸ شد. کمیته اجرایی مپام طرفدار همزیستی یهودیان و اعراب بود، با اخراج غیرنظامیان مخالف بود و از حق بازگشت پناهندگان به خانه هایشان پس از جنگ حمایت می کرد. در ژوئن ۱۹۴۸ بیانیه خط مشی حزب با عنوان «سیاست ما در قبال اعراب در طول جنگ» برای تمامی اعضای حزب فرستاده شد، که توسط آهارون کوهن، رئیس دپارتمان امور عربی مپام نوشته شده بود. ماپام به ویژه با تخریب خانه های اعراب مخالف بود. آرون تزیسلینگ، یکی از دو عضو ماپام در کابینه، موضوع را بارها و بارها تا اواخر ماه ژوئن آن سال مطرح کرد. در جلسه حزبی ماپای در ۲۴ ژوئیه ۱۹۴۸، بن گوریون ماپام را به ریاکاری متهم کرد و با استناد به وقایع درگیری های مشمار هامک گفت: «آنها با یک واقعیت بیرحمانه روبرو شدند … [و] دیدند که فقط یک راه وجود دارد و آن برای اخراج روستاییان عرب و سوزاندن روستاها بود. و آنها این کار را کردند و اولین کسانی بودند که این کار را کردند». ماپام همچنین با ایجاد شهرک های یهودی نشین در سرزمین اعراب
مخالف بود. اما این یک معضل ایجاد کرد زیرا نزدیکترین جنبش کیبوتص از نظر ایدئولوژیکی به مپام، یعنی کیبوتص آرتزی، پیشتاز شهرک سازی ها بود. از دوازده شهرک جدید ایجاد شده در ماه مه و ژوئن ۱۹۴۸، شش شهرک مربوط به ماپام بودند. در اوت ۱۹۴۸، پیشنهادهایی برای ایجاد ۳۲ شهرک جدید ارائه شد که همه آنها به جز ۵ مورد فراتر از مرز پیشنهاد شده مورد تقسیم سازمان ملل بود. به عنوان یک مصالحه، مپام با شرط «زمین مازاد» کافی در هر مکان برای امکان بازگشت ساکنان اصلی موافقت کرد. در ماه های بعدی، ماپام نظر خود را در مورد حق بازگشت پناهندگان با اضافه کردن اینکه در شرایط جنگی هیچ گونه بازگشتی وجود نخواهد داشت ادامه داد با مخالف های شدید گروه های مخالف به پیشنهاد ۲۸ ژوئیه ۱۹۴۹ دولت اسرائیل به سازمان ملل در مورد بازگشت صد هزار پناهنده یهودی، موضوع بدون سر و صدا از دستور کار حزبی خارج شد. شکاف بین سیاست گذاران در دستگاه های اجرایی و اعضای مپام که بر رهبری نیروهای مسلح تسلط داشتند، پس از عملیات نظامی در پاییز ۱۹۴۸ بار دیگر مشخص شد. در اوایل ماه نوامبر، الیزر پرایی، سردبیر روزنامه ماپام، نامه ای دریافت کرد که شرح وقایع کشتار دوایمه بود. پس از
آن در جلسه کمیته سیاسی حزبی در ۱۱ نوامبر ۱۹۴۸ برگزار شد که در آن رئیس ستاد هگانا، یسرائیل گالیلی (که کمی قبل از آن از سمت خود برکنار شد) در مورد قتل غیرنظامیان در طی عملیات های یوآو و حیرام توضیحاتی ارائه کرد. آهارو کوهن دستور تحقیقات مستقل را در خصوص این وقایع صادر کرد. مشکل ماپام این بود که فرماندهان این عملیات، ییتزک سده و موشه کارمل از اعضای ارشد ماپام بودند. حزب ماپام با دستور بن گوریون در مورد تحقیقات داخلی در مورد حزب موافقت کرد. در دسامبر، رهبر حزب، مئیر یاعری، علناً از ارتش اسرائیل انتقاد کرد که از اخراج غیرنظامیان به عنوان یک «استراتژی ضروری» استفاده می کند. این انتقادها احتمالاً به سمت یگال آلون، از اعضای حزب ماپام و و فرمانده ارتش در عملیات دنی نشانه گرفته شده بودند
کیسه زیرغرابی یا بورس ساب کوراکوئید یک بورس سینوویال است که در ناحیه شانه جای دارد. این کیسه در بخش جلویی ماهیچه زیرکتفی و پایین تر از زائده غرابی جای دارد. کارکرد آن باعث کاهش اصطکاک میان ماهیچه غرابی بازویی، ماهیچه زیرکتفی و سر کوتاه زردپی های ماهیچه دوسر بازو است و بنابراین چرخش درونی و بیرونی شانه را آسان می کند. مفصل شانه در شرایط عادی با مفصل گلینوهومرال ارتباط برقرار نمی کند، اما ممکن است با کیسه زیرسرشانه ای ارتباط برقرار کند. به همین ترتیب، مایع حاجب تزریق شده در مفصل گلینوهومرال در طی آرتروگرام که به کیسه زیرغرابی گسترش می یابد که غیرطبیعی است و به طور غیر مستقیم پارگی کلاهک گرداننده با ضخامت کامل را نشان می دهد.
گیجی یک فیلم دلهره آور آمریکایی آماده اکران به نویسندگی و کارگردانی دوبوئیز آشونگ با بازی آندره آ ریسبرو، امین جوزف، ابن ماس-بچراک ، آنتوانت کرو-لگاسی، گاوین وارن، ویکتوریا هیل، استارلتا دوپویز و جودیت اسکات است. همچنین جیمی فاکس به عنوان تهیه کننده این فیلم فعالیت می کند. فیلم برداری. فیلمبرداری در جمهوری دومینیکن در اوت ۲۰۲۰ آغاز شد. تولید در ابتدا قرار بود در مارس ۲۰۲۰ آغاز شود، اما به دلیل همه گیری کووید ۱۹ به تعویق افتاد. در سپتامبر، زمانی که یکی از خدمه پس از چندین بار شلیک پلیس دومینیکن به کاروان خدمه مجروح شد، تولید برای مدت نامعلومی متوقف شد. ظاهراً این حادثه به دلیل یک مورد اشتباه هویتی رخ داده است. این فیلم هنوز تولید خود را از سر نگرفته است.
نیازمندی یا نیاز در توسعه محصول و بهینه سازی فرایند، یک نیاز «فیزیکی یا تابعی» به صورت «سندسازی شدهٔ یکتا» است و یک طراحی، محصول یا فرایند خاص، قصد برآورده سازی آن را دارد. نیازمندی اغلب در معنی صوری اش در طراحی مهندسی استفاده می شود، که شامل مهندسی سیستم ها، مهندسی نرم افزار، یا مهندسی سازمانی است.
کیسه بالا سرشانه ای یک کیسه در بالای بخش جنبی زائده سرشانه ای است که به طور معمول با مفصل شانه ارتباط برقرار نمی کند. از این کیسه چندان بهره برده نمی شود و عمدتاً در گزارش های موردی از تشخیص احتمالی بدون ارتباط هیستوپاتولوژیک توصیف می شود.
حفره زیرآرنج یا اوله کرانون یک فرورفتگی سه گوش عمیق در سطح پشتی استخوان بازو است. این فضا برای جای گیری برآمدگی سرآرنج از استخوان زند زیرین (اولنا) در استخوان بازو در هنگام دراز کردن ساعد است. ساختار. حفره زیرآرنج در بخش پشتی استخوان بازو جای دارد. پوشینه مفصلی آرنج دقیقاً نزدیک به حفره زیرآرنج به استخوان بازو متصل می شود. دیگر جانوران. حفره زیرآرنج در پستانداران گوناگون از جمله سگ نیز وجود دارد.
گاوبازی (به فرانسوی - "Combat de taureau") نقاشی به سال ۱۸۶۵–۱۸۶۶ از ادوار مانه است و اکنون در موزه اورسی پاریس قرار دارد. پس از سفر این هنرمند به اسپانیا در سال ۱۸۶۵ کشیده شد و بخشی از دوره اسپانیایی وی (۱۸۶۷–۱۸۶۲) را تشکل می دهد. این اثر با اینکه مورد تحسین و حمایت چارلز بودلر وامیل زولا قرار گرفت، چنان مورد حمله شدید دیگر منتقدان قرار گرفت که مانه آن را تا سال ۱۸۷۲ در استودیو خود نگه داشت. این نقاشی در این سال مورد تحسین گونکور قرار گرفت.
شیدبرانگیزش فرآورش یک حالت برانگیخته از یک سیستم کوانتومی با جذب فوتون است. حالت برانگیخته از اندرکنش میان فوتون و سیستم کوانتومی تولید می شود. فوتون ها انرژی را می برند که توسط طول موج های نوری که فوتون ها را گسیل می کنند، تعیین می شود. شیدبرانگیزش در شیدهم پارش نقش بازی می کند و از تکنیک ها و فناوری های دیگر بهره می برد:
وراز تیرداد یکم پادشاه اران از ۶۷۰–۷۰۵ میلادی بود. وی از سال ۶۹۴ تا ۶۹۹ میلادی به عنوان زندانی در قسطنطنیه نگهداری می شد و در غیاب او ملکه اسپاراما و شاهزاده شیرو حکومت می کردند. هنگامی که تیرداد به سلطنت رسید شیرو توسط اعراب زندانی شد. پس از مرگ او، پادشاهی سلسله مهرانیان پایان یافت.
پیمان فرار یک فیلم شیلیایی محصول سال ۲۰۲۰، ساخته کارگردان داوید آلبالا است. واقعه تاریخی. این الهام گرفته از وقایع رخ داده در فرار از زندان است که در تاریخ ۳۰ ژانویه ۱۹۹۰ در زندان عمومی سانتیاگو اتفاق افتاد، این رخداد به عملیات موفقیت معروف است.در این رخداد ۴۹ زندانی زندان عمومی سانتیاگو، از جمله چندین عضو جبهه میهنی مانوئل رودریگز که به دلیل اقدامات مسلحانه ای که در دوران دیکتاتوری نظامی اتفاق افتاده بود، از جمله هفت نفر که به جرم حمله علیه آگوستو پینوشه به اعدام محکوم شده بودند از زندان گریختند. توضیحات. در طی سالهای آخر رژیم نظامی، گروهی از شبه نظامیان FPMR با برنامه ریزی و اجرای یک نقشه پنجاه زندانی سیاسی از زندان عمومی سانتیاگو را انجام دادند. ۲۴ زندانی یک تونل به طول بیش از ۸۰ متر حفر کردند و تنها با استفاده از یک پیچ گوشتی توانستند ۵۵ تن از خاک زمین را در طی بیش از یک سال حفر کنند و خاک را در پشت بام زندان پنهان کنند. این طرح مشمول، انتخاب یک گروه قابل اعتماد، اجتناب از ناراحتی های معمول چنین کاری و حفظ رازداری بود تا کشف نشود. نه زندانیان عادی در سلول های مجاور و نه ژاندارم هایی که روزانه آنها را تماش
ا می کردند، نقشه را کشف نکردند. سرانجام ۴۹ زندانی موفق شدند در یکی از شگفت آورترین فرارهای تاریخ جنایی شیلی به آزادی برسند. خلاصه داستان. در اواخر دورهٔ دیکتاتوری پینوشه، زندانیان سیاسی جدید به زندان عمومی سانتیاگو می رسند. در میان آنها لئون وارگاس (بنخامین بیکونیا) و رافائل جیمنز (روبرتو فاریاس) سعی می کنند سلولهای خاصی را برای برقراری ارتباط به دست آورند، اما در توزیع این وارگاس ها، او دیر می رسد، که باعث ایجاد تضاد بر سر برنامه هایی می شود که آنها ارائه داده اند. همزمان دادستان آندرئا (ماتئو ایریبارن) و سرپرست زندان (ویلی سملر) و وکیل مدافع، فابیلو پیزارو (آمپارو نوگوئرا) از CODEPU برای دیدن وضعیت زندانیان می آید. زندانیان با محاسبه اینکه برای رسیدن به هدف خود باید ۵۰ تن زمین را حفر کنند، نقشه کشی یک تونل و پیش بینی مشکلات آن را آغاز می کنند. آنها تصمیم می گیرند سوراخی در سقف سلول ایجاد کنند تا خاک های کنده شده ر بر روی سقف پنهان کنند. آنها یک قطعه دیوار کاذب ایجاد می کنند تا سوراخ را بپوشاند. با رویه های مختلف آنها می توانند با رنگی مشابه دیوار مهر و موم کرده تا مبادا زندانبانان و زندانیان دیگر به آنها شک
کنند. آنها یک سری سیگنال های مخفی ایجاد می کنند تا به یکدیگر هشدار دهند و کار را به اتمام برسانند. پائولینا بئزا (فرانسیسکا گاویلان)، همسر سابق رافائل جیمنز، جبهه طلب، کسی است که با سایر اعضای FPMR و حزب کمونیست رشته ها را برای کمک لجستیکی از بیرون از زندان به زندانیان هنگام فرار کمک می رساند. در هنگام ملاقات های خانوادگی، درگیری و احترام هر یک به ایده های انقلابی خود، با روابط پرتنش خانوادگی، ایجاد خواهد شد. موقعیت های مختلفی از جمله: زوج های جدا شده، اقوامی که گزینه های سیاسی را نمی فهمند، چشم انداز بدبینانه نسبت به آینده، رنج فرزندان و غیره وجود دارد.
آق محمدلو (به لاتین: Aghmamedlo) یک منطقهٔ مسکونی در گرجستان است که در شهرداری مارنئولی واقع شده است. آق محمدلو ۲٬۲۸۹ نفر جمعیت دارد.
داوید آلبالا کاردمیل (زاده سانتیاگو، ۱۱ نوامبر ۱۹۷۱)، روزنامه نگار، کارگردان فیلم، فیلمنامه نویس و تهیه کننده اهل شیلی است.
خوجورنی (به لاتین: Khojorni) یک منطقهٔ مسکونی در گرجستان است که در شهرداری مارنئولی واقع شده است. خوجورنی ۶۳۵ نفر جمعیت دارد و ۸۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آخکرپی (به لاتین: Akhkerpi) یک منطقهٔ مسکونی در گرجستان است که در شهرداری مارنئولی واقع شده است. آخکرپی ۶۱۰ نفر جمعیت دارد و ۱٬۰۰۷ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آنجلو جیلاردینو (Angelo Gilardino) (زادهٔ ۱۶ نوامبر ۱۹۴۱ – درگذشتهٔ ۱۴ ژانویهٔ ۲۰۲۲) موسیقی دان و نوازنده گیتار کلاسیک و آهنگساز اهل ایتالیا بود. زندگی نامه. آنجلو جیلاردینو در ورچلی به مدرسه موسیقی رفت و نوازندگی گیتار و ویلونسل را آموخت و سپس به تحصیل آهنگسازی پرداخت. طی سال های ۱۹۵۸ تا ۱۹۸۱ برای جیلاردینو دوره فعالیت به عنوان نوازنده کنسرت بود. او توانست تأثیر مهمی بر رشد گیتار به عنوان سازی که در قرن بیستم مورد توجه بود داشته باشد. در این سال ها اولین اجراهای ده ها قطعه که برای گیتار نوشته شده و به او تقدیم شده بود را اجرا کرد. سال ۱۹۶۷ انتشارات بربن (Bèrben) او را به عنوان سرپرست مهمترین مجموعه ای که در رابطه با موسیقی قرن بیستم منتشر می کرد، برگزید.(هر قطعه و هر اجرا داستان خودش را دارد) و بالاخره خداحافظی از دنیای کنسرت در ۴۰ سالگی و صرف تمام وقت بر آهنگسازی و تدریس و پژوهش در باب موسیقی تصمیمی بود که آنجلو در سال ۱۹۸۱ گرفت. از سال ۱۹۸۲ تا کنون کارهای متعددی از ساخته های جیلاردینو منتشر شده است: ۱- مجموعه قطعات پیشرفته برای تکنوازی که با همکاری جان دووارت منتشر شده است. ۲- سونات «مانند سونات نامه ای بر
ای فردریک که به تازگی از وی منتشر شده» ۳- کنسرتو برای گیتار سولو و ارکستر گیتار ۴- ۱۰ کنسرتو برای گیتار سولو و ارکستر ۵- تعدادی کار برای ارکسترهای مجلسی از ساخته های اوست. آثار جیلاردینو همواره از قطعات رپرتوار نوازندگان کنسرتی است و در نقاط مختلف جهان و مسابقات معتبر اجرا و ضبط می شود. وی در زمینه تدریس، کارش را از مدرسه موسیقی G.B. Viotti واقع در ورچلّی آغاز کرد، همان جایی که خودش تحصیل موسیقی را آغاز کرده بود. کنسرواتوار Antonio Vivaldi را در فاصله سال های ۱۹۸۱ تا ۲۰۰۴ برای ادامه کار و فعالیت برگزید. طی سال های ۱۹۸۴ تا ۲۰۰۳ در آکادمی Lorenzo Perosi دروس post-graduate ارئه کرد. جیلاردینو از سال ۲۰۰۵ مسئول برگزاری دوره پیشرفته نوازندگی در مدرسه موسیقی F.A. Vallotti در شهر ورچلّی است. برگزاری حدود ۲۰۰ دوره درسی و مستر کلاس و شرکت در سمینارهای مختلف و همکاری با دانشگاه ها و انستیتوها و کارگاه های آموزشی و فستیوال های مختلف از دیگر اقدامات جیلاردینو در راستای پیش بردن آموزش علمی گیتار کلاسیک است. شهروندی افتخاری شهر لوگاگنو (به دلیل تدریس در فستیوال گیتار بین المللی که در این شهر برگزار می شد)، در سال ۱۹۸۹، نصی
ب جیلاردینو شد. همچنین دانشگاه گرانادا که به مناسبت صدمین سال تولد آندرس سگوویا (سال ۱۹۹۳) برنامه های مختلفی ترتیب داده بود از آنجلو جیلاردینو برای برگزاری دورههٔ گیتار به این دانشگاه دعوت کرد. در مقام پژوهشگر موسیقی. جیلاردینو، تلاش های زیادی را در راستای جمع آوری رپرتوار گیتار نیمه اول قرن بیستم کرد؛ نتیجه این کنکاش معرفی قطعاتی همچون: واریاسیون های اوتورینو رزپیگی، سونات آنیونیو خوزه و تعداد زیاد کارهایی بود که طی دهه های بیست و سی توسط آهنگسازان اسپانیایی، فرانسوی و انگلیسی برای آندرس سگوویا نوشته شده بودند. از سال ۲۰۰۲ شروع به اصلاح و انتشار این آثار توسط بربن کرده است. همچنین کنسرتو گیتار آهنگساز روسی بوریس آسافیف را به صورت ادیت شده با انتشارات اُرفه منتشر کرد. اثر ناتمام آلکساندر تانسمن (یادبودی برای مانوئل دوفایا) که به صورت نیمه کاره رها شده بود توسط جیلاردینو کامل و منتشر شد. به این ترتیب جیلاردینو توانسته نقش مهم و مؤثری در گسترش رپرتوار گیتار کلاسیک در دوره معاصر داشته باشد. در طی سال های ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۵ به عنوان دبیر هنری همایش سگوویا با بنیاد لینیار همکاری داشت. سال ۱۹۹۸ نشان «مارنگو موزیک» از سوی
کنسرواتوار آلساندریا به وی اهدا شد. کنگره گیتار ایتالیا ۳ بار در سال های ۱۹۹۷٬۹۸و۲۰۰۰ به دلیل فعالیت گسترده در زمینه های آهنگسازی، تدریس و پژوهش جیلاردینو را لایق دریافت «گیتار طلایی» دانست. سال ۲۰۰۹ به عضویت «نشان دستاورد هنری تالار شهرت» بنیاد گیتار آمریکا درآمد. وی دو کتاب دربارهٔ اصول تکنیکی گیتار نگاشته است. دو هندبوک منتشر کرده است؛ یکی دربارهٔ آهنگسازانی که علاقه به نوشتن قطعات برای گیتار داشتند اما با پیچیدگی های این ساز آشنا نبودند، دیگری دربارهٔ تاریخ گیتار. همچنین جیلاردینو مقالات متعددی در نشریات مختلف به انتشار رسانده است. جوایز و عناوینی که توسط شاگردان جیلاردینو در مسابقات بین المللی کسب شده، همچون حضور او در هیئت های داوری، بی شمار است.
درخت سقز که با نام علمی "Sapium glandulosum" نیز شناخته می شود، یک گونهٔ درختی از خانوادهٔ فرفیونیان است. این گیاه بومی قلمرو نوگرمسیری مکزیک و کارائیب جنوبی تا آرژانتین است، و در جاهای دیگر نیز کشت شده است. این گیاه شناخته شده ترین گونهٔ "Sapium" است. نام های متداول آن شامل درخت سقز، درخت شیر، شیر زیتون و درخت زیتون نر است. این گونه ای از درختان تا ارتفاع ۳۰ متر است که معمولاً دارای ریشه های پشتیبان و تنه های چندتایی هستند. بخش های چوبی کوچکتر می توانند دارای خارهای کوتاه ضخیم باشند. این درخت دارای یک پوستهٔ بیرونی نازک، تکه تکه، پوسته پوسته و خراشدار و یک پوستهٔ داخلی ریزدانه است. این درخت مقدار زیادی لاتکس شیری تولید می کند. برگ ها دارای چیدمان متناوب و دندانه های کشیده یا بیضی شکل هستند که طولشان به ۲۷ سانتی متر و عرض ۸ سانتی متر می رسد. برگ های تازه روئیده دندانه های غده بر سر دارند. این گونه تک پایه (دارای نر و مادگی در آن واحد) است. گل آذین آن به صورت چیدمان میخ مانندی از خوشه های گل نر و تعداد کمی گل ماده در پایه است. طول گل های نر بنفش رنگ کوچک و گرد به ندرت به بیش از یک میلی متر می رسد. گل ماده دارا
ی سه خامه به طول تقریبی ۲ میلی متر است. میوهٔ آن یک کپسول گرد به رنگ قهوه ای مایل به سبز است که طول آن به یک سانتی متر می رسد و به سه تکه تقسیم می شود که هر کدام یک دانه دارند. دانه با یک لایهٔ نازک از گوشت قرمز رنگ پوشانده شده است. این درخت در جنگل های مرطوب و بارانی مناطق گرمسیری رشد می کند. لاتکس فراوان گیاه از کیفیت بالایی برخوردار بوده و می توان از آن در ساخت لاستیک استفاده کرد. برداشت آن دشوار است، بنابراین از نظر تجاری سودمند نیست.
آخکولا (به لاتین: Akhkula) یک منطقهٔ مسکونی در گرجستان است که در شهرداری مارنئولی واقع شده است. آخکولا ۸۶ نفر جمعیت دارد.
مسجد پل خشتی بزرگترین مسجد کابل، افغانستان است. این مسجد در مرکز کابل قدیم بنا شده است. این مسجد در قرن ۱۸ میلادی بنا شد اما بازسازی و توسعه آن در دهه ی ۱۹۶۰ به فرمان محمد ظاهرشاه صورت گرفت. این مسجد در جریان درگیری های دهه ی ۱۹۹۰ آسیب دید اما دوباره بازسازی شد.
کوسیه (به فرانسوی: Cusset) یک کمون در فرانسه است که در آلیه واقع شده است. کوسیه ۳۱٫۹۳ کیلومتر مربع مساحت دارد و ۳۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است. خواهرخوانده. شهرهای ایو (رومانی)، نویزس و آلیه خواهرخوانده های کوسیه هستند.
در اساطیر یونانی ، Pistis (Πίστις) تجسم حسن نیت ، اعتماد و اطمینان بود. در مسیحیت و در عهد جدید ، "پیستیس معادل" "ایمان" است. این کلمه توأم با تشخیص های دیگری همچون elpis (امید)، sophrosyne (احتیاط) و خاریتس آمده که همه در همبستگی با صداقت هماهنگی در میان مردم قرار داشت. معادل رومی آن Fides بود ، مفهومی تشخیص یافته که در فرهنگ رومی بسیار قابل توجه است. علاوه بر این ، ارتباطی نزدیک میان پیسیک و اقناع از طریق بحث ایمان ایجاد شد و با درک پیسیک به عنوان یک فن بلاغی، بیشتر هم شکل گرفت. در بلاغت. بنابراین ، پیستیس در بلاغت عبارتست از عناصری که موجب قضاوت واقعی از طریق آنتیمم ها و از این رو اثبات گزاره می شود. آن را در سه حالت به کار می گیرند. حالت نخست "جستارمایه ای است که قادر به ایجاد یک حالت ذهنی در مخاطب است." پیستیس دوم "موضوعی است که خود تحت گرایش به عقل جنبه های منطقی آن در نظر گرفته می شود." پیستیس سوم "جنبه منطقی ، عقلی و فکری موضوع مورد بحث" است. هر سه حالت پیستیس از این رو در لوگوس اتفاق می افتند که به اقناع منقطی گرایش دارد. بلاغت یونانی و مسیحیت. مفاهیم مسیحی ایمان (پیستیس) از مفهوم بلاغی یونانی در مور
د پیستیس گرفته شده است. پیستیس مسیحی اقناعش را در پرتویی مثبت تلقی می کند زیرا مفاهیم پیستیس در عهد جدید نیازمند که شنونده از جستارمایه مورد بحث آگاهی داشته و بنابراین قادر به پذیرش کامل باشد. در حالی که یونانیان مفهوم پیتیس را گفتاری اقناعی می دانستند که مملو از حذف به قرینه بود و بیشتر بر "تأثیر و تأثر متمرکز بود تا بر بازنمایی حقیقت". سیر تحول پیستیس در مسیحیت به عنوان تکنیک بلاغی اقناعی کاملاً با معنای آن که توسط یونانیان استفاده می شود در تضاد است. منابع. ویکی پدیای انگلیسی