Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سیدنی، استرالیا، جایی که فیلمبرداری در اوایل سال ۲۰۲۱ انجام شد، اغوا شد. پاسخ انتقادی. در وب سایت جمع آوری نقد راتن تومیتوز بر اساس ۲۳ نقد منتقد، ۴۸ درصد امتیاز را دریافت کرد. و در متاکریتیک، که از میانگین وزنی استفاده می کند، بر اساس ۱۷ منتقد، امتیاز ۵۳ از ۱۰۰ را به خود اختصاص داد که نشان دهنده «بررسی های مختلط یا متوسط» است.
توشیک خاچاطریان (؛ زادهٔ - ) خواننده اپرا اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۰ اوت ۱۹۰۵ در باکو به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان فارغ التحصیل شد. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۵۶) شد. وی در ۱۱ نوامبر ۱۹۷۸ در سن ۷۳ سالگی درگذشت.
امیرسیاوش ذوالفقاریان (زاده ۲۶ خرداد ۱۳۸۰ در مهدی شهر) ورزشکار رشته تیراندازی با تفنگ و عضو تیم ملی فدراسیون تیراندازی ایران است.
این فهرست دربردارنده اسامی حاکمان و خان هایی است که بر خانات جغتای، از زمان حکومت جغتای، فرزند چنگیز، در سال ۱۲۲۷ تا برکناری آنان توسط جونغارها و خواجه های نقشبندی در سال ١٧٠۵، حکومت کردند. البته شاخه ای از این خاندان در قومول تا سال ١٩۴٩ فرمانروایی کرد. حاکمان خانات جغتای از نظر اقتدار و توانایی با یکدیگر تفاوت داشتند حکومت خانات جغتای به عنوان ضعیف ترین دولت مغولان شناخته میشود و اکثر حاکمان آن افراد ضعیفی بودند که بیشتر حکم دست نشاندگان فاتحان بزرگی چون تیمور و کایدو را داشتند. خانات یارکند. "پس از فرار آق باش خان، بقایای خانات یارکند بین دو شاخه رقیب خواجه ها، آق داغایک ها و قره داغلیک ها، تقسیم شد. شاخه آق داغلیک، که مورد حمایت جونغار ها بود، در کاشغر قدرت را به دست گرفت و در آنجا احمد خواجه، پسر یحیی خواجه، خان اعلام شد. از سویی دیگر در یارکند، قره داغلیک ها خواجه دانیال را به عنوان خان یارکند اعلام کردند و قدرت را به دست گرفتند. اندکی بعد بین کاشغر و یارکند جنگ ایجاد میشود." "در سال ١٧١٨ بقایای خانات یارکند، آلتی شهر، توسط تسوانگ ربتان تحت الحمایه خانات جونغار شد و تمام شهر های آن مجبور به خراج شدند. ب
نابراین آق داغلیک ها توسط جونغارها به قدرت می رسند تا مسئولیت جمع آوری خراج را بر عهده بگیرند. در سال ١٧۵٢ آلتی شهر پس از شورش علیه خانات جونغار به رهبری خواجه یوسف، پسر خواجه دانیال و رهبر قره داغلیک ها، استقلال خود را احیا کرد. در سال ١٧۵۵، پسران احمد خواجه و نوه های آفاق خواجه، برهان الدین خواجه و جهان خواجه توسط سربازان چینی در دره رودخانه ایلی از اسارت زونگارها نجات یافتند و به آلتی شهر فرستاده شدند تا پس از پیروزی بر قره داغلیک ها، به چینی ها خراج بدهند. برادران آق داغلیک به آلتی شهر بازمی گردند و در یک جنگ خونین بر قره داغلیک ها پیروز میشوند و در سال ١٧۵۶ کنترل کامل آلتی شهر را به دست میگیرند. اما برخلاف تعهدشان به تحت الحمایگی چین تن نمی دهند. در سال ١٧۵٩ آلتی شهر توسط چین فتح شد و آلتی شهر در سال ١٧۶٠ به استان نانلو (جاده جنوبی) تغییر نام داد و تحت حاکمیت کامل چین درآمد." خانات تورفان. جانشینان منصور خان در اویغورستان، به مرکزیت تورفان، به عنوان خان ادامه حکومت دادند. برخلاف خان های یارکند، خان های تورفان دارای اقتدار کمتر و عموما تحت نفوذ و سلطه خانات یارکند بودند. "*ابراهیم سلطان" (١۶٣٨-١۶۵٣ در ختن
) ١۶۵٣–١۶۵۵، پسر عبدالرحیم خان، در سال ١۶۵۵ کشته شد. "این خانات توسط جونغارها فتح شد. پس از نابودی خانات جونغار توسط چین در سال ١٧۵۶، بازماندگان این دودمان در خانات خودمختار قومول حکومت خود را تا اوایل قرن بیستم ادامه دادند." خانات قومول. خانات قومول یک خان نشین خودمختار در قلمروی دودمان چینگ بود که در سال ١۶٩۶ ایجاد شد و حاکمان آن از نسل مستقیم جغتای خان و خان های تورپان بودند و تا سال ١٩۴٩ حکومت کردند.
انقلاب سوریه، که با عنوان انقلاب کرامت سوریه یا انتفاضه سوریه نیز شناخته می شود، مجموعه ای از تظاهرات گسترده و خیزش های غیرنظامی در سراسر سوریه از فوریه ۲۰۱۱ تا دسامبر ۲۰۲۴ بود که به عنوان بخشی از جنبش بزرگ بهار عربی اول و دوم در جهان عرب، به شمار می رفت. این اعتراضات، در ابتدا توسط رژیم بشار اسد، به شدت و با خشونت، سرکوب و اندکی بعد منجر به جنگ داخلی و مداخله های خارجی شد. این انقلاب، در نهایت پس از ۱۳ سال، با سقوط رژیم اسد در پی حملات ۲۰۲۴ اپوزیسیون سوریه، به پیروزی رسید. این خیزش، با تظاهرات گستردهٔ مخالفان ضددولتی علیه دولت بعث به رهبری بشار اسد آغاز شد و با برخورد خشونت آمیز پلیس و ارتش، دستگیری های گسترده و سرکوب وحشیانه و صدها کشته و هزاران زخمی مواجه شد. علی رغم تلاش بشار اسد برای توقف تظاهرات با سرکوب گسترده و استفاده از سانسور از یک سو و اعطای امتیازات از سوی دیگر، اوضاع از کنترل او خارج شد و حکومت او از ماه آوریل، نیروهای سرکوب گر بسیاری را برای مقابله با اعتراضات، به خیابان ها فرستاد. مرحلهٔ خیزش مدنی مردم سوریه، منجر به ظهور جنبش های اپوزیسیون شبه نظامی و جدایی های گسترده از نیروهای مسلح سوریه شد
که به تدریج درگیری را از یک خیزش داخلی به یک شورش مسلحانه و سپس یک جنگ داخلی تمام عیار تبدیل کرد. ارتش آزاد سوریه در ۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۱ ایجاد شد که نشان دهندهٔ گذار از اعتراضات مدنی به شورش مسلحانه بود. اعتراضات گسترده و سرکوب خشونت آمیز مخالفان، منجر به محکومیت اقدامات حکومت اسد و حمایت بین المللی از معترضان شد. با پیشرفت درگیری ها تا نوامبر ۲۰۱۱، اعتراضات علیه دولت، با ۲۳ کشته و حضور صدها هزار معترض، گسترده تر شد. سرکوب گستردهٔ مردم سوریه، باعث خشم معترضان، به ویژه در شمال و غرب سوریه شد و اعتراضات و شورش ها توسط دانشجویان و جوانان با وجود سرکوب، ادامه یافت. اعتراضات جزئی که خواستار اصلاحات دولتی بودند از ژانویهٔ ۲۰۱۱ آغاز شد و تا مارس ادامه یافت. در این زمان، تظاهرات گسترده ای در قاهره علیه حسنی مبارک رئیس جمهور مصر نیز در جریان بود. خیزش مدنی (مارس تا ژوئیه ۲۰۱۱). ناآرامی های مارس ۲۰۱۱. ناآرامی ها در شهر جنوبی درعا، که گاهی «مهد انقلاب» نامیده می شود، در ۶ مارس با حبس و شکنجهٔ ۱۵ دانش آموز از خانواده های سرشناس آغاز شد. این دانش آموزان به دلیل ترسیم گرافیتی های ضددولتی در شهر درعا، دستگیر شده بودند. تظاهرات
مردم درعا با سر دادن شعار: "" "(مردم، خواهان سرنگونی نظام)" شعار مرسوم معترضان بهار عربی آغاز شد. در پی هجوم نیروهای پلیس به مردم درعا، چهار نفر کشته شدند. در ۲۰ مارس، گروهی از مردم، مقر حزب بعث و سایر ساختمان های عمومی را به آتش کشیدند. نیروهای امنیتی به سرعت پاسخ دادند و گلوله های جنگی را به سمت جمعیت شلیک کردند و به نقاط کانونی تظاهرات، حمله کردند. این حملهٔ دو روزه منجر به کشته شدن هفت افسر پلیس و پانزده معترض شد. در همین حال، اعتراضات جزئی در سایر نقاط سوریه رخ داد. معترضان، خواستار آزادی زندانیان سیاسی، لغو قانون "وضعیت" اضطراری ۴۸ سالهٔ سوریه، آزادی های بیشتر و پایان دادن به فساد فراگیر دولتی شدند. این وقایع منجر به «جمعهٔ کرامت» در ۱۸ مارس شد که در آن تظاهرات گسترده در چندین شهر از جمله بانیاس، دمشق، حسکه، درعا، دیر الزور و حمات آغاز شد. پلیس با گاز اشک آور، ماشین های آب پاش و ضرب و شتم، به اعتراضات پاسخ داد که حداقل ۶ نفر کشته و تعداد زیادی زخمی شدند. در ۲۵ مارس، با حضور تظاهرکنندگان پس از نماز جمعه، اعتراضاتی گسترده در سراسر سوریه گسترش یافت. گفته می شود دست کم ۲۰ معترض توسط نیروهای امنیتی کشته شدند
. اعتراضات، متعاقباً به شهرهای دیگر سوریه از جمله حمص، حمات، بانیاس، جاسم، حلب، دمشق و لاذقیه گسترش یافت. در مجموع، بیش از ۷۰ معترض، کشته شدند. سرکوب. حتی پیش از شروع قیام، دولت سوریه چندین ناراضی سیاسی و فعال حقوق بشر را دستگیر کرده بود که از بسیاری از آن ها توسط حکومت اسد با عنوان تروریست نام برده می شد. در اوایل فوریه ی۲۰۱۱، مقامات سوریه چندین فعال از جمله رهبران سیاسی، غسان نجار، عباس عباس و عدنان مصطفی را دستگیر کردند. پلیس و نیروهای امنیتی با استفاده از ماشین های آب پاش و گاز اشک آور و همچنین ضرب و شتم فیزیکی معترضان و شلیک گلوله های جنگی به اعتراضات پاسخ دادند. به گفته وکلا و فعالان در سوریه و گروه های حقوق بشر، با شروع قیام، دولت سوریه دستگیری هایی گسترده را به راه انداخت و ده ها هزار نفر از معترضان را اسیر کرد. در پاسخ به این قیام، قانون سوریه تغییر کرد تا به پلیس و هر یک از ۱۸ نیروی امنیتی کشور اجازه دهد یک مظنون را به مدت هشت روز بدون حکم، بازداشت کنند. با بسیاری از بازداشت شدگان بدرفتاری شد و بسیاری از زندانیان در اتاق های تنگ محبوس بودند و منابع محدودی در اختیار آن ها قرار می گرفت و برخی نیز مورد
شکنجه، ضرب و شتم و شوک الکتریکی قرار گرفتند. مکان حداقل ۲۷ مرکز شکنجه که توسط سازمان های اطلاعاتی سوریه اداره می شد توسط دیده بان حقوق بشر در ۳ ژوئیهٔ ۲۰۱۲ افشا شد. بشار اسد، مخالفان خود را با عنوان گروه های تروریستی مسلح با انگیزه های افراطی ""تکفیری"" اسلام گرا توصیف کرد و خود را آخرین تضمین برای یک شکل حکومت سکولار معرفی کرد. در اوایل ماه آوریل، استقرار گستردهٔ نیروهای امنیتی از تحصن مردم و چادر زدن آن ها در لاذقیه جلوگیری کرد. برای جلوگیری از گسترش اعتراضات، چندین شهر، محاصره شدند اما با وجود سرکوب ها، اعتراضات گسترده در طول ماه، در درعا، بانیاس، قامشلی، حمص، دوما و حرستا ادامه یافت. اصلاحات. در ماه های مارس و آوریل، دولت سوریه ب امید کاهش ناآرامی ها، اصلاحات سیاسی و تغییر سیاست ها را پیشنهاد کرد. مقامات، مدت دورهٔ سربازی اجباری ارتش را کاهش داده و در تلاش برای نشان دادن عزم خود برای کاهش فساد، فرماندار درعا را برکنار کردند. دولت اعلام کرد که زندانیان سیاسی را آزاد می کند، مالیات ها را کاهش می دهد، حقوق کارکنان بخش دولتی را افزایش می دهد، آزادی مطبوعات را بیشتر می کند و فرصت های شغلی را افزایش می دهد اما
بسیاری از اصلاحات اعلام شده هرگز اجرا نشدند. حکومت اسد که تحت سلطهٔ فرقهٔ علویان بود، وعدهٔ اعطای امتیازاتی به اکثریت سنی و برخی از اقلیت های دینی داد. مقامات، ممنوعیتی را که معلمان را از پوشیدن روبنده محدود می کرد لغو کردند و تنها کازینوی سوریه را تعطیل کردند. دولت همچنین به هزاران کرد سوری که قبلاً «خارجی» نامیده می شدند، شهروندی اعطا کرد. با الگو گرفتن از بحرین، دولت سوریه در ماه ژوئیه، یک گفتگوی ملی دو روزه برگزار کرد تا از این بحران بکاهد. این گفتگو، فرصتی برای بحث در مورد اصلاحات دموکراتیک و سایر موضوعات بود، با این حال بسیاری از رهبران مخالف و معترض، به دلیل ادامهٔ سرکوب معترضان در خیابان ها، از شرکت در آن خودداری کردند. درخواست مردمی معترضان، پایان دادن به قانون "وضعیت اضطراری" کشور بود که برای نزدیک به ۵۰ سال اجرا شده بود. قانون وضعیت اضطراری برای توجیه دستگیری ها و بازداشت های خودسرانه و ممنوعیت مخالفان سیاسی وضع شده بود. پس از هفته ها بحث، اسد فرمانی را در ۲۱ آوریل امضا کرد که به موجب آن، وضعیت فوق العاده در سوریه لغو شد. با این حال، اعتراضات ضددولتی تا ماه آوریل ادامه یافت و فعالان، از وعده های م
بهم اصلاحات اسد ناراضی بودند. عملیات نظامی. آوریل ۲۰۱۱. با ادامهٔ ناآرامی ها، دولت سوریه عملیات نظامی بزرگی را برای سرکوب مردم سوریه آغاز کرد که نشان دهندهٔ مرحله جدیدی در این خیزش بود. در ۲۵ آوریل، درعا، که به کانون خیزش تبدیل شده بود، یکی از نخستین شهرهایی بود که توسط ارتش سوریه محاصره شد. برآورد می شود که در این حمله، صدها تا ۶٬۰۰۰ سرباز با گلوله های جنگی به سوی تظاهرکنندگان آتش گشوده و خانه به خانه به جست و جوی معترضان پرداخته و صدها نفر را سلاخی کردند. برای نخستین بار، از تانک ها علیه تظاهرکنندگان استفاده شد و تک تیراندازها در پشت بام مساجد موضع گرفتند. مساجد مورد استفاده، به عنوان مقر تظاهرکنندگان و سازمان دهندگان، مورد هدف قرار گرفتند. نیروهای امنیتی شروع به قطع خطوط آب، برق، تلفن و مصادرهٔ آرد و مواد غذایی کردند. درگیری بین ارتش و نیروهای مخالف، که شامل معترضان مسلح و سربازان جداشده بود، منجر به کشته شدن صدها نفر شد. در ۵ مه، بیشتر اعتراضات سرکوب شد و ارتش شروع به خروج از درعا کرد و تعدادی از نیروها برای کنترل اوضاع، باقی ماندند. مه ۲۰۱۱. در جریان سرکوب در درعا، ارتش سوریه چندین شهر در اطراف دمشق را ن
یز محاصره کرد. در ماه مه، موقعیت هایی مشابه آنچه در درعا رخ داد، در دیگر شهرها مانند بانیاس، حمص، تلکلخ، لاذقیه و چندین شهر دیگر گزارش شد. تا ۲۴ مه ۲۰۱۱، اسامی ۱٬۰۶۲ نفر که در این خیزش کشته شدند توسط سازمان ملی حقوق بشر در سوریه منتشر شد. ژوئن–ژوئیه ۲۰۱۱. با پیشرفت خیزش، مبارزان مخالف مجهزتر و سازمان یافته تر شدند. تا سپتامبر ۲۰۱۱ دو افسر ارشد نظامی و امنیتی به مخالفان پیوستند. برخی از تحلیلگران معتقدند که این جدایی ها نشانه هایی از تضعیف حلقهٔ درونی حکومت اسد است. نخستین مقابلهٔ مسلحانه بین نیروهای دولتی و مخالفان، در ۴ ژوئن ۲۰۱۱ در جسرالشغور، شهری در نزدیکی مرز ترکیه در استان ادلب رخ داد. معترضان خشمگین، ساختمانی را که در آن نیروهای امنیتی به افراد حاضر در یک تشییع جنازه تیراندازی کرده بودند، آتش زدند. در جریان آتش سوزی، تظاهرکنندگان، کنترل یک ایستگاه پلیس را به دست گرفتند و اسلحه ها را ضبط کردند و هشت افسر امنیتی جان باختند. درگیری بین معترضان و نیروهای امنیتی در روزهای بعد ادامه یافت. پس از آن که پلیس مخفی و مأموران اطلاعاتی، سربازانی را که از کشتن غیرنظامیان خودداری می کردند، اعدام کردند، گروهی از نیروها
ی نظامی و امنیتی به مخالفان پیوستند. در ۶ ژوئن، شبه نظامیان سنی و جداشدگان ارتش به گروهی از نیروهای امنیتی که به سمت شهر می رفتند حمله کردند که با ضدحملهٔ بزرگ نیروهای دولتی مواجه شد. شورشیان و فراریان به همراه ۱۰٬۰۰۰ ساکن شهر، از ترس وقوع یک کشتار، از مرز، به ترکیه گریختند. در ژوئن و ژوئیهٔ ۲۰۱۱، با گسترش عملیات نیروهای دولتی، شلیک مکرر به معترضان، استفاده از تانک علیه تظاهرات، و دستگیری، اعتراضات ادامه یافت. شهرهای الرستن و تلبیسه و معره نعمان در اوایل ژوئن محاصره شدند. در ۳۰ ژوئن، تظاهرات بزرگی علیه دولت اسد در حلب، بزرگ ترین شهر سوریه، آغاز شد. در ۳ ژوئیه، دو روز پس از این که شهر، شاهد بزرگ ترین تظاهرات علیه بشار اسد بود، تانک های سوری در حمات مستقر شدند. در طول شش ماه نخست قیام، ساکنان دو شهر بزرگ سوریه، دمشق و حلب، عمدتاً در تظاهرات ضددولتی دخالتی نداشتند. میدان های مرکزی این دو شهر، شاهد تظاهرات صدها هزار نفری در حمایت از اسد و حکومت او بود. اکتبر ۲۰۱۱ - ژوئن ۲۰۱۲. در اکتبر ۲۰۱۱، چها روز تظاهرات ضددولتی منجر به ضرب و شتم و درگیری در سراسر کشور شد. کارگران، کارمندان، بازنشستگان، دهقان ها، کشاورزان، دانش
جوها و دستفروش ها هر روز در این جنبش شرکت می کردند. در جریان اعتراضات در حلب در ماه مه ۲۰۱۲، پلیس با شلیک گاز اشک آور و تیر جنگی به بازنشستگان حمله کرد. در تظاهرات کشاورزان و کارگران در رقه در ماه های ژانویه تا آوریل، ۲۱ نفر کشته شدند و صدها تظاهرات خیابانی تا زمان یورش به دانشگاه ها در سپتامبر ۲۰۱۲ ادامه یافت. پیامدها. در ۲۹ ژوئیه، گروهی از افسران جدا شده، از تشکیل ارتش آزاد سوریه (FSA) خبر دادند. این ارتش، متشکل از پرسنل جداشده از نیروهای مسلح سوریه، به دنبال برکناری بشار اسد و دولت او از قدرت است. در ۲۳ اوت، شورای ملی سوریه به عنوان همتای سیاسی FSA تشکیل شد. پوشش رسانه ای. گزارش این درگیری از همان ابتدا دشوار و خطرناک بود. روزنامه نگارها مورد حمله، بازداشت، شکنجه و قتل و ترور قرار گرفتند. امکانات ارتباطی نظیر اینترنت و تلفن، توسط حکومت سوریه مختل شد.
یکاترینا میخائیلی دوریان-آرمنیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) بازیگر تئاتر اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۸ اوت ۱۸۸۵ در تفلیس به دنیا آمد . وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۴۷) شد. وی در ۶ مهٔ ۱۹۶۹ در سن ۸۳ سالگی در ایروان درگذشت
یوگنیا سرگئی خاچیکیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) خواننده سوپرانو اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در در تفلیس به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی وانو ساراجیشویلی تفلیس فارغ التحصیل گشت. وی در تالار اپرای ایروان فعالیت می کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۶۱) شد. وی در ۱۷ سپتامبر ۱۹۹۱ در سن ۷۶ سالگی در ایروان درگذشت
وهمیر ولادیمیری خاچیکیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) بازیگر تئاتر و سینما اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۵ دسامبر ۱۹۲۷ به دنیا آمد . وی به عنوان بازیگر در تئاتر نمایشی هراچیا غاپلانیان فعالیت می کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۸۴) شد. وی در ۲۵ آوریل ۲۰۰۳ در سن ۷۵ سالگی در ایروان درگذشت.
آلکساندر کاراپتیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) خواننده تنور و فعال اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۴ نوامبر ۱۸۸۲ در آستراخان به دنیا آمد و از کنسرواتوار مسکو و کنسرواتوار دولتی چایکوفسکی مسکو فارغ التحصیل گشت. وی در تالار اپرای ایروان فعالیت می کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۳۹) و نشان برجسته افتخار شد. وی در ۱۶ ژوئیهٔ ۱۹۵۶ در سن ۷۳ سالگی در ایروان درگذشت.
هوهانس لئونی کاراپتیان (هوهانس کاغاوانتسیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) کارگردان تئاتر اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱ آوریل ۱۹۱۴ در آلکساندراپول به دنیا آمد . وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی شد. وی در ۳۰ مه ۱۹۹۴ در سن سالگی در ایروان درگذشت.
مائیس گریگوری کاراگیوزیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) بازیگر سینما، تلویزیون و تئاتر اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۰ مهٔ ۱۹۳۱ در Գումիստա به دنیا آمد و از آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی و هنرمند شایسته ارمنستان شوروی شد. وی در ۱۰ مارس ۱۹۹۹ در سن ۶۷ سالگی در ایروان درگذشت گزیده فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که آوت آوتیسیان در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد: پیوند به بیرون.
گریگور موشغی هاخینیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) երաժշտության ուսուցիչ، կոմպոզիտոր و երաժշտության ուսուցիչ اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۰ آوریل ۱۹۲۶ در قاراکیلیسا یا ایروان به دنیا آمد و از کنسرواتوار دولتی کومیتاس ایروان (۱۹۵۷) فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون چهره هنری شایسته ارمنستان شوروی هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۹۰) و نشان پرچم سرخ کار (۱۹۷۶) شد. وی در ۶ مارس ۱۹۹۱ در سن ۶۴ سالگی در درگذشت و در آرامستان مرکزی ایروان (توخماخ) به خاک سپرده شد.
گورگن آلکساندری هاکوبیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) بازیگر سینما و تئاتر اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۵ فوریهٔ ۱۹۰۷ در بجنی به دنیا آمد . وی در فرهنگستان دولتی تئاتر سوندوکیان (۱۹۲۵–۱۹۲۸) (۱۹۵۹) و تئاتر دراماتیک دولتی وارطان آجمیان گیومری (۱۹۲۸–۱۹۴۱) فعالیت می کرد. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۶۷)، هنرمند افتخاری جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه (۱۹۵۶) و نشان برتری شد. وی در ۱۸ ژانویهٔ ۱۹۷۷ در سن ۶۹ سالگی در ایروان درگذشت و در به خاک سپرده شد. گزیده فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد.
ستاره فیلم رامز یک نمایش تلویزیونی همراه با دوربین مخفی و شوخی است که توسط رامز جلال و ژان-کلود ون دام ارائه شده است. این برنامه در ماه رمضان ۲۰۲۲ توسط گروه مرکز پخش خاورمیانه منتشر شد . این برنامه سرگرمی توسط اداره کل رفاه عربستان حمایت می شود. این نمایش در صحرای ریاض، عربستان سعودی فیلمبرداری شده است. در وسط صحرا، مهمان به برنامه می رسد و به او گفته می شود که فیلمی وجود دارد که در آن ژان کلود ون دام بازی می کند. در نتیجه، مهمان اپیزود فرض می کند که او برای اجرای یکی از صحنه ها انتخاب شده است. ابتدا با مهمان مصاحبه می شود. مهمان برنامه سپس با ون دام ملاقات می کند تا در مورد صحنه آینده صحبت کند. شوخی زمانی شروع می شود که مهمان به ماشینی می رسد که یک شورلت کامارو زد ال وان است. سپس مهمان با سرعت زیاد دیوانه وار، شیرین کاری های تکان دهنده و یک مار که قبلاً در ماشین قرار داده شده بود مواجه می شود. در نهایت، ماشین بلافاصله قبل از اینکه به دریاچه پر از تمساح ها بیفتد، متوقف می شود. شورلت کامارو ZL1 به عنوان سریع ترین شورلت تا کنون شناخته می شود. قدرت موتور آن معادل ۵۸۰ اسب بخار است.
گئورگ مناتساکانی هاکوبیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) بازیگر تئاتر اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۲ سپتامبر ۱۹۱۷ در آلکساندراپول به دنیا آمد . وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی (۱۹۸۵) شد. وی در ۱۷ نوامبر ۱۹۹۶ در سن ۷۹ سالگی در گیومری درگذشت.
هاروتیون همایاکی هاکوبیان (؛ زادهٔ - ) بازیگر، تردست، نویسنده، روزنامه نگاری اعتقادی اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۵ آوریل ۱۹۱۸ در ایغدیر، فرمانداری ایروان به دنیا آمد و از آکادمی هنرهای تئاتر روسیه فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان شوروی، هنرمند مردمی اتحاد شوروی، هنرمند شایسته ارمنستان شوروی، نشان پرچم سرخ کار شد. وی در ۱۳ ژانویهٔ ۲۰۰۵ در سن ۸۶ سالگی در مسکو درگذشت و در گورستان ترویکوروفسکوی به خاک سپرده شد.
ایرج هندسی گوران (۱۳۰۶ در قصر شیرین - ۱۴۰۰ در کرمانشاه) روزنامه نگار، شاعر، عکاس، نقاش و فعال سیاسی کُرد اهل ایران بود. زندگی. ایرج هندسی گوران در سال ۱۳۰۶ خورشیدی (در شناسنامه ۱۳۰۷ ثبت شده است) و به خاطر مأموریت کاری پدرش و سکونت خانواده اش در شهر قصر شیرین به دنیا آمد. پدرش حسینعلی خان هندسی گوران بنیانگذار اولین مدرسه کرمانشاه به نام محتشمیه و اداره معارف در محله چنانی در سال ۱۲۷۸ خورشیدی بود که با روی کار آمدن عبدالحسین میرزا فرمانفرما به جرم آزادی خواهی و حمایت از فرقه دمکرات مدرسه اش تعطیل و متواری گردید. پنج ساله بود که پدرش را از دست داد. دوره دبیرستان را در مدرسه شاهپور گذراند و آنجا موم و نقاشی رنگ روغن را تعلیم می بیند. او خبرنگاری و تندنویسی را تجربه کرد. نوشته های اجتماعی ایرج هندسی در سال ۱۳۲۹ در روزنامه طوفان غرب به مدیریت حسن خراسانی و سردبیری رکن الدین حجتی نشان از علاقه او به نوشتن می دهد. از دوران جوانی شروع به روزنامه نگاری، کارهای هنری و نقاشی کرد. در اوج دوران ملی شدن صنعت نفت در هفت روزنامه کرمانشاه که به طرفداران مصدق تعلق داشتند مطلب می نوشت و از جبهه ملی ایران و محمد مصدق طرفداری می
کرد. در سال ۱۳۳۰ به جرم نشر اوراق جبهه ملی دستگیر و ۳۸ روز زندانی شد. هندسی آثار نقاشی های خود را در سال ۱۳۶۵ در تالار شهرداری کرمانشاه به نمایش عموم گذاشت که بیشتر آثار او به خاطر علاقه ای که به زادگاهش داشت به پرتره هایی از بزرگان و مشاهیر کرمانشاه اختصاص داشت. علاقه وی به روزنامه نگاری و نقاشی در ۷۰ سال کاری او را به یکی از چهره های پیشکسوت در این عرصه تبدیل کرد. وی مؤسس «انجمن هنرهای تجسمی کرمانشاه» نیز بود. درگذشت. ایرج هندسی گوران شاعر، عکاس، نقاش، فعال سیاسی در ۱ بهمن ۱۴۰۰ درگذشت. در هنگام فوت از وی با عنوان «قدیمی ترین روزنامه نگار کرمانشاهی» یاد می شد.
اولورگسایلی یک سازند زمین شناسی در شرق آفریقا، در کف دره ریفت شرقی در جنوب کنیا است، که در جنوب غربی نایروبی در امتداد جاده به دریاچه ماگادی قرار دارد. این محوطه شامل گروهی از سایت های باستان شناسی پارینه سنگی زیرین است. اولورگسایلی به دلیل تعداد زیادی از تبرهای دستی آشولی کشف شده در آنجا که با ذبح حیوانات مرتبط است، مورد توجه قرار گرفته است. با توجه به موزه های ملی کنیا، این یافته ها از نظر باستان شناسی، دیرینه شناسی و زمین شناسی اهمیت بین المللی دارند. تاریخچه. این آثار برای اولین بار توسط زمین شناس بریتانیایی جان والتر گرگوری در سال ۱۹۱۹ کشف شد، اما تا سال ۱۹۴۳ روند کندی داشت و در این سال بود که حفاری به طور جدی تحت هدایت ماری و لوئیس لیکی و با کمک اسرای ایتالیایی که از آزادی مشروط برخوردار بودند، آغاز شد. کار در آنجا تا سال ۱۹۴۷ ادامه یافت. گلین آیزاک در دهه 1960 برای پایان نامه خود این حفاری را آغاز کرد. در دهه ۱۹۸۰، تحقیقات توسط ریچارد پاتس از موسسه اسمیتسونیان در ارتباط با موزه های ملی کنیا ادامه یافت. یافته ها. ابزارهای انسانی برجسته ترین اقلام تاریخی در این منطقه هستند. تبرهای دستی فراوان مشخصه دوره
آشولی است که توسط انسان ها بین ۶۰۰۰۰۰ تا ۹۰۰۰۰۰ سال پیش در امتداد جایی که در آن زمان ساحل دریاچه ای خشک شده بود، ساخته شده اند. فسیل هایی از حیوانات مختلف نیز یافت شده است، از جمله گونه های منقرض شده اسب آبی، فیل، گورخر، زرافه و بابون که احتمالاً با کمک تبرهای دستی قصابی شده اند. در ژوئن ۲۰۰۳، یک تیم به رهبری پاتس یک استخوان پیشانی را "در جا" کشف کردند. بخش های دیگر جمجمه کوچک (با نام KNM-OL 45500) در ماه های بعد پیدا شد. استخوان پیشانی ۹۰۰۰۰۰ تا ۹۷۰۰۰۰ سال قدمت دارد و احتمالاً متعلق به "هومو ارکتوس" است، بنابراین آن را به اولین فسیل انسانی که در این مکان یافت می شود، تبدیل می کند. بقایای فسیلی در همان سطح چینه شناسی با دو تبر دستی و چندین پوسته، نزدیک نهشته های متراکم تبرهای دستی بودند. در سال ۲۰۱۸، شواهدی مربوط به سکونت حدود ۳۲۰۰۰۰ سال پیش در اولورگسایلی که احتمالاً با انسان های اولیه "هومو سایپینس" مرتبط است، از جمله: تجارت و حمل و نقل منابع از مسیرهای دور (مانند ابسیدین)، یافت شد. همچنین شواهدی از رنگدانه ها و امکان ساخت نقاط پرتابه کشف گردید. ظهور این رفتارها، توسط نویسندگان سه مطالعه در سال ۲۰۱۸ در این
سایت مشاهده شده است، که تقریباً مربوط به اولین بقایای فسیلی شناخته شده "انسان خردمند" از آفریقا (مانند جبل ایرهود در مراکش و فلوریسباد در آفریقای جنوبی) مربوط به حدود در همان دوره اند، و پیشنهاد می شود که رفتارهای پیچیده در آفریقا در حدود زمان ظهور "هومو ساپینس" آغاز شد. منابع. &lt;templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"&gt;&lt;/templatestyles&gt;
جزیره مفنگانو در قسمت شرقی دریاچه ویکتوریا و در دهانه خلیج وینام قرار دارد. بخشی از کشور کنیا است و در غرب جزیره روسینگا قرار دارد. این جزیره ۶۵ کیلومتر مربع مساحت دارد و در نقطه کوه کویتوتو به ۱۶۹۴ متر ارتفاع می رسد. در سرشماری سال ۱۹۹۹ جمعیت آن ۱۶۲۸۲ نفر بوده است. از نظر اداری، مفنگانو بخشی از شهرستان خلیج هوما است.
جزیره روسینگا، با شکل کشیده تقریباً ۱۰ مایل (۱۶ کیلومتر) از انتها به انتها و ۳ مایل (۵ کیلومتر) در عریض ترین نقطه خود، در قسمت شرقی دریاچه ویکتوریا در دهانه خلیج وینام قرار دارد. این جزیره بخشی از کنیا است که به وسیله گذرگاهی به مبیتا پوینت در سرزمین اصلی متصل می شود.
چراغ آباد، روستایی در دهستان گابریک بخش مرکزی شهرستان جاسک در استان هرمزگان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۶۵ نفر (۱۱ خانوار) بوده است.
پرکوه پایین، روستایی در دهستان گابریک بخش مرکزی شهرستان جاسک در استان هرمزگان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۳ نفر (۷ خانوار) بوده است.
ماگدالنا لامپارسکا (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل لهستان است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "نامه به بابا نوئل ۲"، "عشق بزرگ"، "فردا به سینما می رویم"، "الان وقتش نیست"، "۳۹ و نیم"، "قانون حقیقی"، "هتل ۵۲"، "خدایان"، "صفر" و "۳۶۵ روز" اشاره کرد.
تراتکان، روستایی در دهستان پیوشک بخش لیردف شهرستان جاسک در استان هرمزگان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۱۲ نفر (۵۲ خانوار) بوده است.
شرکت صنایع هواپیماسازی چانگه (CAIC) () یک تولیدکننده و تأمین کننده هلیکوپتر چینی برای ارتش چین است. این شرکت یکی از اعضای شرکت صنعت هوانوردی چین (AVIC) است. چانگه در شهر جینگدیجن در استان جیانگشی مستقر است. ۴۳۰۰ کارمند این شرکت در دو کارخانه تولیدی با ۱٫۲۹ میلیون متر مربع و ۰٫۲۲ میلیون متر مربع مساحت ساخت و ساز، مشغول به فعالیت هستند. چانگه یک شرکت سرمایه گذاری مشترک با هلیکوپترسازی آگوستا (شرکت هلیکوپترسازی جیانگشی چانگه-آگوستا، با مسئولیت محدود) بوده و با شرکت هواپیماسازی سیکورسکی رابطه دارد. شرکت تابعه آن، کارخانه ماشین سازی چانگه، یک شرکت خودروسازی بزرگ در چین است.