Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شپییانی یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در توتین، صربستان واقع شده است. شپییانی ۲۷۵ نفر جمعیت دارد و ۹۷۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سپونتسه یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در مدوجا واقع شده است. سپونتسه ۱۷۹ نفر جمعیت دارد.
سربووو یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در نگوتین واقع شده است. سربووو ۵۰۲ نفر جمعیت دارد.
سرچکوواتس یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در پیروت واقع شده است. سرچکوواتس ۱۶۲ نفر جمعیت دارد.
سردنگا دوبرینگا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در پوژگا واقع شده است. سردنگا دوبرینگا ۴۸۱ نفر جمعیت دارد.
سردنگا توشیمیا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در نووی پازار واقع شده است.
سردنگوو یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در ولیکو گردیشت واقع شده است. سردنگوو ۵۳۰ نفر جمعیت دارد.
سردنگی بوچومت یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در مدوجا واقع شده است. سردنگی بوچومت ۲۰۷ نفر جمعیت دارد.
سردنگی دل یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در ناحیه پچینیا واقع شده است. سردنگی دل ۹۰ نفر جمعیت دارد.
سردنگی سالاش یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در Bačka Topola Municipality واقع شده است. سردنگی سالاش ۱۷۲ نفر جمعیت دارد.
سردنگی ستاتوواتس یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در پروکوپلیه واقع شده است. سردنگی ستاتوواتس ۳۸ نفر جمعیت دارد.
سردور یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در ولاسوتینتسه واقع شده است. سردور ۲۰۱ نفر جمعیت دارد و ۵۰۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سرمسکا کامنیتسا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در پترو وارادین واقع شده است. سرمسکا کامنیتسا ۳۰٫۴۹ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱٬۹۶۷ نفر جمعیت دارد.
سرمسکا راچا (به لاتین: Sremska Rača) یک منطقهٔ مسکونی در کرواسی است که در Sremska Mitrovica Municipality واقع شده است. سرمسکا راچا ۴۵٫۹۸ کیلومتر مربع مساحت و ۶۲۴ نفر جمعیت دارد و ۷۸ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سرمسکی میخایوتسی یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در Pećinci municipality واقع شده است. سرمسکی میخایوتسی ۸۳۷ نفر جمعیت دارد.
سرزویوتسی یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در ناحیه موراویتسا واقع شده است. سرزویوتسی ۴۲۴ نفر جمعیت دارد.
سرزوواتس یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در الکسیناتس واقع شده است. سرزوواتس ۲۳۸ نفر جمعیت دارد.
سرندایه یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در کروشواتس واقع شده است. سرندایه ۶۶ نفر جمعیت دارد.
سرنچی دول یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در ولادیچین خان واقع شده است. سرنچی دول ۵۸ نفر جمعیت دارد.
سرنگه یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در کروشواتس واقع شده است. سرنگه ۱٬۰۰۲ نفر جمعیت دارد.
سرپتسه یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در کوچوو واقع شده است. بر اساس سرشماری سال 2002 سرپتسه ۱۵۱ نفر جمعیت دارد.
سرپسکا تسرنگا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در Nova Crnja Municipality واقع شده است. سرپسکا تسرنگا ۴٬۳۸۳ نفر جمعیت دارد و ۷۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سرپسکا کوچا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در بوجانوواچ واقع شده است. سرپسکا کوچا ۲۸۴ نفر جمعیت دارد.
سرپسکی ایتبی یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در Žitište Municipality واقع شده است. سرپسکی ایتبی ۲٬۴۰۵ نفر جمعیت دارد و ۷۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سرپسکی کرستور یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در Novi Kneževac Municipality واقع شده است. سرپسکی کرستور ۱٬۶۲۰ نفر جمعیت دارد و ۷۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
آلن استوانوویچ (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل صربستان است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال صربستان بازی کرده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال تورینو، باشگاه فوتبال پالرمو، باشگاه فوتبال پارتیزان و باشگاه فوتبال جمشدپور اشاره کرد.
سرپسکی میلتیچ یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در استان خودمختار وویوودینا واقع شده است. سرپسکی میلتیچ ۳٬۰۳۸ نفر جمعیت دارد و ۹۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ستاییچوو یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در Zrenjanin City واقع شده است. ستاییچوو ۱٬۹۹۹ نفر جمعیت دارد و ۷۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ستایکووتسه یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در ولاسوتینتسه واقع شده است. ستایکووتسه ۸٫۷۰ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۵۳۸ نفر جمعیت دارد و ۲۸۱ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ستایکووتسه یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در سوردولیکا واقع شده است. ستایکووتسه ۱۴۰ نفر جمعیت دارد.
ستالاچ یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در چیچواتس واقع شده است. ستالاچ ۱۸٫۰۶ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۵۲۱ نفر جمعیت دارد و ۲۳۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ستامنیتسا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در پتروواتس نا ملاوی واقع شده است.
ستانچا یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در کرالیفو واقع شده است.
ستانتسه یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در ناحیه پچینیا واقع شده است. ستانتسه ۱۱۳ نفر جمعیت دارد.
ستانتسی یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در الکسیناتس واقع شده است. ستانتسی ۲۴۱ نفر جمعیت دارد.
ستانتسی یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در کروشواتس واقع شده است. ستانتسی ۴۱۷ نفر جمعیت دارد.
ستانچیچی یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در چاچاک واقع شده است. ستانچیچی ۳٫۶۲ کیلومتر مربع مساحت و ۳۳۱ نفر جمعیت دارد و ۵۵۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ستانوتسه یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در پریچو واقع شده است. ستانوتسه ۸٫۷۸ کیلومتر مربع مساحت و ۶۸ نفر جمعیت دارد.
ستانیچنگه یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در ناحیه پیروت واقع شده است. ستانیچنگه ۶۰۹ نفر جمعیت دارد.
ستانیشیچ یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در Sombor District واقع شده است. ستانیشیچ ۴٬۸۰۸ نفر جمعیت دارد.
ستانیشینتسی یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در ورنگاچکا بانگا واقع شده است. ستانیشینتسی ۳۶٫۴۴ کیلومتر مربع مساحت و ۲۴۵ نفر جمعیت دارد و ۸۱۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ستانگوو یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در الکساندراواک واقع شده است. ستانگوو ۱٬۲۴۴ نفر جمعیت دارد.
ستانگیناتس یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در کنگاژواتس واقع شده است. ستانگیناتس ۹۵ نفر جمعیت دارد.
ستانولوویچه یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در بروس واقع شده است. ستانولوویچه ۱۶٫۷۶ کیلومتر مربع مساحت و ۲۶ نفر جمعیت دارد و ۹۹۹ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ستاپار یک منطقهٔ مسکونی در صربستان است که در Apatin District واقع شده است. ستاپار ۳٬۷۲۰ نفر جمعیت دارد.
سیاست کلمبیا در چهارچوب جمهوری، نظام ریاستی و دموکراسی نیابتی تعریف می شود، طبق آن رئیس جمهور کلمبیا هم رئیس دولت و هم رئیس کشور است، کلمبیا دارای نظام چند حزبی است. قوه مجریه به دست دولت اداره می شود. قوه مقننه توسط دولت و صحن کنگره، مجلس سنا و مجلس نمایندگان کلمبیا تضمین شده است. نظام دادگستری مستقل از قوه مقننه و قوه مجریه است. واحد اطلاعات اکونومیست در سال ۲۰۱۹ کلمبیا را در رده دموکراسی ناقص طبقه بندی کرده است. اصلاحات قانون اساسی. قانون اساسی کنونی کلمبیا، در ۵ ژوئیه ۱۹۹۱ تصویب شد، در قانون اساسی قدرت زیادی به قوه قضاییه داده شد، با هدف اینکه تدارکی باشد برای معرفی کردن سیستم ترافعی که کاملاً جایگزین سیستم موجود یعنی کد ناپلئون شود. از دیگر اصلاحات مهم می توان به طلاق رسمی (بدون تأیید کلیسا)، دوملیتی بودن، انتخابات معاون رئیس جمهور، و انتخابات فرمانداران بخش. قانون اساسی حقوق پایه شهروندی را افزایش داد، از جمله «توتلا »، که طبق آن اگر فردی احساس کند که حقوق اساسی او زیر پا گذاشته شده است، و هیچ راه حل حقوقی دیگری وجود ندارد، می تواند از دادگاه یک اقدام فوری درخواست کند. دولت ملی دارای قوه مجریه، مقننه، و
قضاییه مستقل است. قوه مجریه. رئیس جمهور برای یک دوره چهارساله انتخاب می شود. بین سال های ۲۰۰۵ تا ۲۰۱۵، رئیس جمهور می توانست برای دور دوم انتخابات نیز کاندید شود و دو دوره پشت سر هم رئیس جمهور شود. براساس قانون اساسی سال ۱۹۹۱ معاون رئیس جمهور نیز همراه با خود رئیس جمهور در انتخابات ریاست جمهوری و توسط مردم برگزیده می شود. طبق قانون، معاون رئیس جمهور در صورت استعفای رئیس جمهور، بیماری یا فوت وی بدون برگزاری انتخابات تا پایان دوره به مقام ریاست جمهوری می رسد. قوه مقننه. کنگره دو-مجلسی کلمبیا دارای ۱۰۸ عضو از مجلس سنای کلمبیا و ۱۷۲ عضو از مجلس نمایندگان کلمبیا است. سناتورها بر اساس رأی گیری سراسری انتخاب می شوند، در حالی که نمایندگان در رای گیری از بخش های مختلفی که در ۳۲ بخش ملی مستقر هستند، انتخاب می شوند. پایتخت کشور یک منطقه جدا محسوب می شود، درنتیجه مانند دیگر مناطق نماینده جداگانه ای انتخاب می شود. اعضا ممکن است به طور نامحدود مجدداً انتخاب شوند و برخلاف سیستم قبلی، هیچ نماینده کنگره جایگزینی وجود ندارد. کنگره دو بار در سال تشکیل جلسه می دهد و رئیس جمهور این قدرت را دارد که در صورت لزوم یک جلسه ویژه فوری ت
رتیب دهد. قوه قضاییه. قوه قضائیه مدنی یک شاخه جداگانه و مستقل از دولت است. دستورالعمل ها و ساختار کلی اجرای عدالت کلمبیا در قانون ۲۷۰ در ۷ مارس ۱۹۹۶ تعیین شده است. ساختار کلی قوه قضاییه از چهار حوزه قضایی مجزا (عادی، اداری، قانون اساسی، و ویژه) تشکیل شده است. عالی ترین ارگان های قضایی کلمبیا عبارتند از: دیوان عالی، شورای دولتی، دادگاه قانون اساسی و شورای عالی قضایی. اگرچه کلیه دادگاه های عالی از نظر فنی بر حوزه های قضایی جداگانه نظارت می کنند، اما دادگاه قانون اساسی دارای طیف وسیعی از نظارت قضایی است که غالباً به آن اجازه می دهد تا در مورد موضوعاتی که در حوزه های مختلف تحت نظارت هستند تصمیم گیری کرده و حتی در احکام سایر دادگاه های عالی به طور مستقیم قضاوت کند. مشارکت ها با سازمان های بین المللی. جهانی. سازمان ملل متحد بانک جهانی غیره
ارن آلبایراک (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل ترکیه است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال ترکیه بازی کرده است.
تاریخ کلیسای کاتولیک به شکل گیری، وقایع تاریخی و دگرگونی های متأثر بر کلیسای کاتولیک در طول زمان اشاره دارد. کلیسای کاتولیک براین باوراست که این نهاد با عیسی مسیح و آموزه های او آغاز شد (بین ۴ سال قبل از میلاد تا سال ۳۰ میلادی). سنت کاتولیک معتقد است که کلیسای کاتولیک ادامه دهنده جامعه مسیحی اولیه توسط شاگردان عیسی است. کلیسا اسقف های خود را جانشینان حواریون عیسی و رهبر کلیسا، اسقف رم (همچنین به عنوان پاپ شناخته می شود)، را تنها جانشین سنت پیتر می داند که در روم در قرن اول پس از میلاد پس از انتصاب خود توسط عیسی به عنوان خلافت رسولی به جامعه مسیحی خدمت کرد. با این حال در پایان قرن دوم میلادی، اسقف ها برای حل مسائل اعتقادی و خط مشی، اجتماع در کلیساهای منطقه ای را آغاز کردند. در قرن اول با همه آزارها به دلیل درگیری با دولت بت پرست روم، مسیحیت در سراسر امپراتوری اولیه روم گسترش یافت. در سال ۳۱۳، آزار و شکنجه ها با فرمان میلان و قانونی شدن مسیحیت توسط امپراتور کنستانتین اول کاهش یافت. در سال ۳۸۰، تحت فرمانروایی تتئودئوس یکم، مسیحیت با فرمان تسالونیکی، فرمان امپراتور، دین رسمی امپراتوری روم شد. که تا سقوط امپراتوری
روم غربی (امپراتوری غرب)، و بعداً، با امپراتوری بیزانس (امپراتوری روم شرقی)، تا فتح قسطنطنیه ادامه داشت. در طول این مدت، هفت شورای جهانی اول، بر اساس گفته یوسبیوس پنج منطقه اصلی (حوزه های قضایی در داخل کلیسای کاتولیک) در نظر گرفته شد: یوسیبوس قیصریه، پاپ روم، پاتریارک کلیسای قسطنطنیه، پاتریارک انطاکیه، پاتریارک اورشلیم و اسکندریه، معروف به پنج پایه. نبرد تولوز در ۷۲۱ جمعیت مسیحیان را در برابر ارتش خلافت اموی حفظ کرد، اگرچه خود روم در سال ۸۵۰ ویران شد و قسطنطنیه نیز محاصره گردید. در قرن یازدهم، روابط تیره بین کلیسای یونانی زبان در شرق و کلیسای لاتین زبان در غرب، تا حدی به دلیل درگیری بر سر قدرت پاپ، به جدایی شرق و غرب تبدیل شد. جنگ صلیبی چهارم و غارت قسطنطنیه توسط صلیبیان متجاوز آخرین دشمنی را ثابت کرد. قبل و در طول قرن ۱۶، کلیسا درگیر فرایند اصلاح کاتولیک یا اصلاح متقابل بود. در قرون بعدی، کاتولیک گرایی علیرغم کاهش تسلط بر جمعیت اروپایی به دلیل رشد پروتستانتیسم و همچنین شک گرایی دینی در عصر روشنگری و پس از آن، به طور گسترده ای در سراسر جهان گسترش یافت. در شورای دوم واتیکان در دهه ۱۹۶۰ مهمترین تغییرات در نظام
نامه شیوه های کلیسای کاتولیک از شورای ترنت که مربوط به ۴ قرن قبل بود مورد تجدید نظر اساسی قرار گرفت. پیشینه. طبق آموزه های سنتی، کلیسای کاتولیک توسط عیسی مسیح تأسیس شد. عهد جدید فعالیتها و تعلیمات عیسی ، انتصاب دوازده حواریون و دستورات وی برای ادامه کار را تأیید می کند. کلیسای کاتولیک صریحاً اشاره دارد که ورود روح القدس بر حواریون، در رویدادی که به عید پنجاهه یا پنطیکاست معروف است، آغاز خدمت عمومی کلیسا را نشان می دهد. کاتولیک ها معتقدند که سنت پیتر اولین اسقف روم، لینوس را به عنوان اسقف بعدی انتخاب کرد، بنابراین خط بی وقفه ای از پطرس و لینوس تا پاپ فعلی، پاپ فرانسیس شکل گرفته است؛ یعنی کلیسای کاتولیک خلافت رسولی را با تعیین جانشین سنت پیتر حفظ می کند. در گزارش اعترافات پطرس در انجیل متی، اعتقاد بر این است که مسیح، پطرس را به عنوان سنگی که کلیسای مسیح بر روی آن ساخته خواهد شد، تعبیر می کند. در حالی که برخی از محققان معتقدند پطرس اولین اسقف روم بود، برخی دیگر می گویند که نهاد پاپ به این ایده وابسته نیست که پیتر اسقف رم بوده یا حتی در رم بوده است. بسیاری از محققان بر این باورند که ساختار کلیسایی متعدد در رم تا
اواسط قرن دوم، زمانی که ساختار یک اسقف واحد توسط پیشگامان تصویب شد، وجود داشت. سازماندهی اولیه. شرایط در امپراتوری روم گسترش ایده های جدید کلیسای کاتولیک را تسهیل کرد. راه ها و مسیرها امکان سفر راحت تر را فراهم می کرد، دولت ساکنان، به ویژه ساکنان مناطق شهری، را به یادگیری زبان یونانی تشویق کرده بود و زبان رایج باعث می شد ایده ها به راحتی بیان و درک شوند. در اطراف دریای مدیترانه بیش از ۴۰ جامعه مسیحی تا ۱۰۰ نفر بوجود آمدند. اگرچه بیشتر اینها در امپراتوری روم بودند، اما جوامع مسیحی قابل توجهی نیز در ارمنستان، ایران و در امتداد ساحل مالابار هند ایجاد شد. دین جدید بیشترین موفقیت را در مناطق شهری داشت و ابتدا در میان برده ها و افراد دارای موقعیت اجتماعی پایین و سپس در میان زنان اشراف گسترش یافت. در ابتدا، مسیحیان در کنار یهودی ها به عبادت ادامه می دادند، که مورخان آن را مسیحیت یهودی می نامند، اما در بیست سال پس از مرگ عیسی، روز یکشنبه به عنوان اولین روز عبادت در نظر گرفته شد. هنگامی که مبلغانی مانند پولس رسول شروع به تغییر دین غیر یهودیان کردند، مسیحیت از شیوه های یهودی دور شد تا خود را به عنوان یک دین جداگانه معر
فی کند، هرچند مسئله پولس و یهودیت امروزه هنوز مورد بحث است. برای حل اختلافات اعتقادی بین جناح های رقیب، حوالی سال ۵۰ حواریون اولین شورای کلیسا، شورای اورشلیم را تشکیل دادند. این شورا تأیید کرد که غیریهودیان می توانند بدون اتخاذ تمام قانون موسی مسیحی شوند. تنش های فزاینده به زودی منجر به جدایی شدیدتری شد برای مثال در زمانی که مسیحیان از پیوستن به شورش بارکوخبا در سال ۱۳۲ امتناع کردند برخی از گروه های مسیحیت تعامل با یهودیان را حفظ کردند. به گفته برخی از مورخان و محققان، کلیسای اولیه مسیحی بسیار سست سازماندهی شده بود و در نتیجه تفسیرهای متفاوتی از باورهای مسیحی ایجاد شد. تا پایان قرن دوم، جوامع مسیحی برای اطمینان از سازگاری بیشتر در آموزه های خود، سلسله مراتب منظم تری ایجاد کرده بودند و اسقف مرکزی دارای قدرت بر روحانیون در شهر خود بود در این برهه سازمان کلیسا شروع به تقلید ساختاری از امپراتوری کرد. اسقفان در شهرهای مهم سیاسی از قدرت بیشتری بر اسقف های شهرهای مجاور برخوردار بودند. کلیساهای آنتیاک، اسکندریه و روم دارای بالاترین مقام بودند. از قرن دوم، اسقف ها اغلب در کلیساهای منطقه گرد هم می آمدند تا مسائل اعتقاد
ی و خط مشی را حل کنند. این آموزه توسط مجموعه ای از متکلمان و معلمان تأثیرگذار، که در مجموع به عنوان پدران کلیسا شناخته می شوند، تصحیح شد. از سال ۱۰۰ به بعد، مسیحیت اولیه ارتدوکس و علمای ارتدوکس مانند اگناتیوس انطاکی و ایرنئوس تعلیم کاتولیک را در تضاد شدید با موارد دیگر مانند گنوسیسم تعریف کردند. از سوی دیگر آموزه ها و سنت ها تحت تأثیر دفاعیات دینی مانند پاپ کلمنس یکم، ژوستین شهید و آگوستین در کلیسای کاتولیک تثبیت شد. آزار و شکنجه ها. بر خلاف اکثر ادیان در امپراتوری روم، مسیحیت از پیروان خود خواسته بود تا از همه خدایان دیگر دست بردارند، عملی که از یهودیت گرفته شده است. امتناع مسیحیان از پیوستن به جشن های مرسوم رومیان بت پرست به این معنا بود که آنها نمی توانند در بسیاری از آئین های اجتماعی و دینی شرکت کنند، که این عمل باعث شد غیر مسیحیان-از جمله مقامات دولتی-از این ترس داشته باشند که این روش مسیحیان خدایان را عصبانی کرده و در نتیجه صلح و رفاه امپراتوری مورد تهدید قرار بگیرد. علاوه بر این، صمیمیت خاص جامعه مسیحی و محرمانه بودن در مورد انجام اعمال مذهبی باعث ایجاد شایعاتی مبنی بر گناه کاری مسیحیان در رابطه جنسی و
آدم خواری شد. آزار و شکنجه های ناشی از این رفتارها از سوی مقامات دولتی و مردم غیر مسیحی و یهودی، هرچند معمولاً محلی و پراکنده بود، تا زمانی که مسیحیت در قرن چهارم قانونی نشد، ادامه داشت. مجموعه ای از آزار و شکنجه های متمرکزتر بر مسیحیان در اواخر قرن سوم فزونی گرفت، چرا که بحران های نظامی، سیاسی و اقتصادی امپراتوری روم، همگان را بر این باور رهنمون کرد که توسط خدایان مغضوب شده اند. از این پس بود که به همه ساکنان دستور داده شد که مسیحیان را قربانی کنند تا مجازات شوند. یهودیان تا زمانی که مالیات پرداخت می کردند از این دستور معاف بودند. برآورد تعداد مسیحیان اعدام شده از چند صد تا ۵۰٬۰۰۰ متغیر است. بسیاری فرار کردند یا اعتقادات خود را کنار گذاشتند. اختلاف نظرها در مورد این که کلیساها چه نقشی در سرنوشت این مرتدین باید داشته باشند منجر به انشعابات دوناتیست و نواتیانیست گردید. علیرغم این آزارها، تبلیغ مسیحیت انجیلی ادامه یافت و منجر به فرمان میلان شد که مسیحیت را در سال ۳۱۳ قانونی کرد و در سال ۳۸۰ مسیحیت به دین رسمی امپراتوری روم تبدیل شد. اواخر دوران باستان. هنگامی که کنستانتین در سال ۳۱۲ عهده دار امپراتوری روم غربی
شد، پیروزی خود را به خدای مسیحی نسبت داد. بسیاری از سربازان ارتش او مسیحی بودند و ارتش او پایگاه قدرت او بود. او با لیسینیوس (امپراتوری بیزانس)، فرمان میلان را صادر کرد که تحمل همه ادیان را در امپراتوری الزامی می کرد. این فرمان تأثیر کمی بر نگرش مردم داشت. قوانین جدیدی برای برخی از باورها و اعمال مسیحی تدوین شد. بیشترین تأثیر کنستانتین بر مسیحیت حمایت او بود. او هدایای زیادی از زمین و پول به کلیسا داد و معافیت های مالیاتی و سایر شرایط قانونی ویژه را به اموال و خادمان کلیسایی ارائه کرد. مجموع این هدایا باعث شد کلیسا تا قرن ششم بزرگترین مالک زمین در غرب شد. بسیاری از این هدایا از طریق مالیات شدید بر فرقه های بت پرست تأمین می شد. برخی از فرقه های بت پرست به دلیل کمبود بودجه مجبور به انحلال شدند. وقتی این اتفاق افتاد، کلیسا نقش قبلی فرقه را در مراقبت از فقرا بر عهده گرفت. یک تغییر مهم در این دوره تن پوش روحانی های مسیحی بود. روحانیان در انعکاس افزایش جایگاه خود در امپراتوری، لباس خاندان سلطنتی، را انتخاب کردند. در زمان فرمانروایی کنستانتین، تقریباً نیمی از کسانی که خود را مسیحی معرفی کردند حقیقتاً مسیحی نبوند. ک
نستانتین می ترسید که تفرقه باعث نارضایتی خدا شود و امپراتوری را دچار مشکل کند، بنابراین اقدامات نظامی و قضایی را برای از بین بردن برخی فرقه ها انجام داد. برای حل اختلافات دیگر، کنستانتین اقدام به تأسیس شورای سراسری مسیحیت برای تعیین تفاسیر الزام آور آموزه کلیسا کرد. تصمیماتی که در شورای نخست نیقیه (۳۲۵) دربارهٔ الوهیت مسیح اتخاذ شد منجر به تفرقه گردید. در همین هنگام دین جدید، آریانیسم در خارج از امپراتوری روم شکوفا شد. در تقابل با این اتفاق تا حدودی برای متمایز شدن از آریانیسم ها، ارادت کلیسای کاتولیک به مریم بسیار برجسته تر از قبل جلوه گری کرد. که این روند نیز منجر به شکاف های بیشتری درون جامعه مسیحیت گردید. در سال ۳۸۰، جریان اصلی مسیحیت - برخلاف آریانیسم - دین رسمی امپراتوری روم شد. در سال ۳۸۵، مرجع قانونی جدید کلیسا باعث شد تا اولین استفاده از مجازات اعدام به عنوان مجازات بر بدعت گذارمسیحی، یعنی پریسیلیان، اعلام شود. در این دوره، کتاب مقدس به طور رسمی در مجامع کلیساها از طریق فرایند مقدس سازی رسمی به تثبیت رسید. طبق برخی روایات، در سال ۳۸۲ شورای روم ابتدا رسماً کتاب مقدس را به رسمیت شناخت و کتابهای مورد قب
ول عهد عتیق و عهد جدید را فهرست کرد و در سال ۳۹۱ ترجمه لاتینی ولگاته کتاب مقدس انجام شد. سایر روایات، شورای کارتاژ در سال ۳۹۷ را به عنوان شورایی که قانون کتاب مقدس را به نحوی که امروزه شناخته می شود، برشمرده اند. شورای افسوس در سال ۴۳۱ ماهیت تجسم عیسی را روشن کرد و اعلام کرد که او، هم انسان کامل است و هم خدا. دو دهه بعد، شورای خلقیدون برتری پاپ رومی را تحکیم بخشید که بر ادامه روابط تنش زا میان روم و قسطنطنیه، مقر مسیحیت شرقی افزود. اختلافات تک طبیعت گرایی در مورد ماهیت دقیق تجسم عیسی نیز باعث ایجاد اولین کلیساهای ارتدوکس شرقی از کلیسای کاتولیک شد. اوایل قرون وسطی. پس از سقوط امپراتوری روم غربی در سال ۴۷۶، مسیحیت سه گانه با آریانیسم برای تبلیغ دین و ارائه آن به قبایل بربر باهم به رقابت پرداختند. در سال ۴۹۶ کلوویس اول، پادشاه بت پرست فرانک ها، به مسیحیت گروید و این آغاز افزایش مداوم ایمان در غرب بود. در سال ۵۳۰، بندیکت نرسیا قانون سنت بندیکت خود را به عنوان راهنمای عملی برای زندگی جامعه رهبانی نوشت که پیام آن به صومعه های سراسر اروپا رسید. صومعه ها با حفظ فرهنگ فکری در مدارس، کتابخانه ها و کتابت خانه با حفظ هنر
های دستی و مهارت های هنری مجاری اصلی تمدن شدند. صومعه ها به عنوان مراکز کشاورزی، اقتصادی و تولیدی و همچنین مرکز زندگی معنوی عمل می کردند. در این دوره ویزیگوتها و لومباردها از آریانیسم دور شده و به کاتولیک ها نزدیک شدند. پاپ گریگوری یکم نقش مهمی در این تغییر و تحولات داشت و ساختارهای کلیسایی و مدیریتی را بر پایه تلاش های تبلیغی آغاز کرد. مبلغانی مانند آگوستین کانتربری از رم به سراغ آنگلوساکسون ها رفتند، و از راه دیگر در مأموریت هیبرنو اسکاتلندی، کلومبانوس ، سنت بونیفاس، ویلیبرورد، آنسگار و بسیاری دیگر مسیحیت را به شمال بردند. در اروپا گسترش مذهب کاتولیک در بین مردم ژرمن و اسلاو، و در قرن های بعد به وایکینگ ها و دیگر اسکاندیناوی ها رسید. در این گذار تاریخی کلیسای ویتبی در سال ۶۶۴، در ادغام مجدد مسیحیت سلتی در جزایر بریتانیا تأثیرگذار بود. در اوایل قرن هشتم، تصور نمادین بیزانس (شمشیر بیزانس) به منبع اصلی درگیری بین قسمتهای شرقی و غربی کلیسا تبدیل شد. امپراتوری بیزانس به دلیل نقض ده فرمان، ایجاد و احترام به تصاویر مذهبی را ممنوع کردند. ادیان بزرگ دیگر در شرق مانند یهودیت و اسلام ممنوعیت های مشابهی داشتند. پاپ گرگ
وری سوم به شدت با این بدعت مخالفت کرد. ملکه جدید ایرنه امپراتریس روم شرقی که در کنار پاپ قرار داشت، خواستار تشکیل شورای جهانی شد. در سال ۷۸۷، شورای دوم نیقیه پیام او را به گرمی پذیرفتند. در پایان، ۳۰۰ اسقف، که توسط نمایندگان پاپ آدریان یکم رهبری می شدند آموزه های پاپ به نفع شمایل و نمادها را پذیرفتند. با تاجگذاری شارلمانی توسط پاپ لئون سوم در سال ۸۰۰، عنوان جدید وی به عنوان پاتریسیوس رومانوروم و واگذاری کلیدهای مقبره سنت پیتر، پاپ قدرت جدیدی در غرب پیدا کرد. این امر تا حدودی پاپ ها را از قدرت امپراتور قسطنطنیه رهایی بخشید، اما باعث ایجاد تفرقه نیز شد، زیرا امپراتورها و پدرسالاران قسطنطنیه خود را فرزندان واقعی امپراتوری روم می دانستند که به آغاز کلیسا بازمی گردد. پاپ نیکلاس اول از به رسمیت شناختن فوتیوس اول سراسقف کلیسای ارتدوکس شرقی و اسقف اعظم جهانی کنستانتینوپل، که به نوبه خود به پاپ به عنوان بدعت گذار حمله کرده بود، امتناع ورزیده بود، زیرا وی فیلیوکه را در مرامنامه خود نگه داشت، که به روح القدس به عنوان خدای پدر و پسر اشاره می کرد. موقعیت پاپ از طریق این اتحاد جدید تقویت شد، اگرچه در دراز مدت مشکل جدیدی را
برای پاپ ها ایجاد کرد. بعد از قرون وسطی. اصلاحات کلونیکی صومعه ها که در سال ۹۱۰ آغاز شد، راهبان را تحت کنترل مستقیم پاپ قرار داد و نه تحت کنترل اربابان فئودال، بنابراین این منش منبع اصلی فساد را از بین برد. این روند باعث تجدید بزرگ رهبانی شد. صومعه ها و کلیساهای جامع هنوز تقریباً در همه مدارس و کتابخانه ها فعالیت می کردند و اغلب به عنوان موسسات اعتباری برای رشد اقتصادی نیز عمل می کردند. پس از سال ۱۱۰۰، برخی از مدارس قدیمی کلیسای جامع برای آموزش پیشرفته به مدارس راهنمایی پایین و مدارس عالی تقسیم شدند. ابتدا در بولونیا، سپس در پاریس و آکسفورد، بسیاری از این مدارس عالی تبدیل به دانشگاه شدند و نیاکان مستقیم موسسات آموزشی مدرن غربی شدند. در اینجا بود که متکلمان برجسته برای توضیح ارتباط بین تجربه انسانی و ایمان کار کردند. توماس آکویناس، مشهورترین این متکلمان، مدخل الهیات را نگاشت که یک دستاورد فکری کلیدی در ترکیب تفکر ارسطویی و انجیل بود. مشارکت رهبانی درجهان غرب شامل آموزش متالورژی، معرفی محصولات جدید، نت نویسی و ایجاد و حفظ ادبیات بود. در طول قرن یازدهم ،جدایی شرق و غرب برای همیشه اتفاق افتاد. این اختلاف بر سر ا
ین بود که کدامیک از کلیساهای قسطنطنیه یا روم صلاحیت مدیریت بر کلیسای سیسیل را دارند. مجادله ای فرسایشی که در سال ۱۰۵۴ منجر به تکفیر متقابل شد. شاخه غربی (لاتین) مسیحیت از آن پس به عنوان کلیسای کاتولیک شناخته شد، در حالی که شاخه شرقی (یونانی) به عنوان کلیسای ارتدوکس معروف بود. دومین شورای لیون (۱۲۷۴) و شورای فلورانس (۱۴۳۹) هر دو نتوانستند این جدایی را ترمیم کنند. برخی کلیساهای شرقی از آن زمان به بعد با کلیسای کاتولیک متحد شده اند و برخی دیگر ادعا می کنند که هرگز از ارتباط با پاپ خارج نشده اند. به طور رسمی، این دو کلیسا در انشعاب باقی مانده اند، اگرچه تکفیر متقابل در سال ۱۹۶۵ برداشته شد. در قرن یازدهم، مناقشه اعطای مقام بین امپراتور و پاپ بر سر حق انتصاب در کلیسا به وقوع پیوست، اولین مرحله اصلی مبارزه بین کلیسا و دولت در قرون وسطی اروپا با پیروزی پاپ همراه بود، اما با تقسیم ایتالیایی ها بین گوئلف ها و گیبلین ها اختلاف ها به تدریج پاپ را تضعیف کرد. کلیسا همچنین با ممنوعیت ازدواج های خویشاوندی تا درجه هفتم، سعی کرد تا بیشتر ازدواج ها را کنترل کند. بر اساس این قوانین، تقریباً همه ازدواج های بزرگ نیاز به اخذ مجوز د
اشتند. قوانین در سال ۱۲۱۵ به درجه چهارم کاهش یافت (در حال حاضر فقط درجه اول توسط کلیسا ممنوع است - به عنوان مثال، مرد نمی تواند با دختر خوانده خود ازدواج کند). پاپ اوربان دوم اولین جنگ صلیبی را در سال ۱۰۹۵ آغاز کرد هنگامی که درخواست الکسیوس اول امپراتور بیزانس را برای جلوگیری از حمله ترکیه پاسخ داد. اوربان همچنین معتقد بود که یک جنگ صلیبی ممکن است به آشتی با مسیحیت شرقی کمک کند. با گزارش هایی از ستم های مسلمانان علیه مسیحیان، نخستین جنگ صلیبی در ۱۰۹۶ آغاز شد. آنها قصد داشتند سرزمین مقدس را به کنترل مسیحیان بازگردانند. هدفی که به طور دائمی محقق نشد و وحشی گری های فراوانی توسط نیروی نظامی هر دو طرف انجام شد و در تاریخ ثبت گردید، که میراث بی اعتمادی متقابل بین مسلمانان و مسیحیان غربی و شرقی را به جا گذاشت. غارت قسطنطنیه در جریان جنگ صلیبی چهارم کام مسیحیان شرقی را تلخ کرد، با وجود این واقعیت که پاپ اینوسنت سوم هرگونه حمله ای را صریحاً ممنوع کرده بود. در سال ۲۰۰۱، پاپ جان پل دوم از مسیحیان ارتدوکس به خاطر گناهان کاتولیک ها از جمله غارت قسطنطنیه در سال ۱۲۰۴ عذرخواهی کرد.
دنی کارواخال (؛ زادهٔ ) یک بازیکن فوتبال اهل کاستاریکا است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال کاستاریکا بازی کرده است.