Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
زنان در انقلاب ۱۳۵۷ نقش های گوناگونی داشتند. انقلاب ایران یک انقلاب جنسیتی بود. بیشتر سخنان رژیم جدید با محوریت موقعیت زنان در جامعه ایران بود. فراتر از شعارها، هزاران زن نیز به شدت در خود انقلاب بسیج شدند، و در گروه های مختلف زنان به طور فعال در کنار همتایان مرد خود شرکت کردند. زنان نه تنها از طریق رأی دادن در ان شرکت کردند، بلکه از طریق راهپیمایی، تظاهرات و شعار دادن به انقلاب کمک کردند. این انقلاب ماهیتی غیر خشونت آمیز داشت که مشارکت زنان در آن را آسان می کرد. به عنوان مثال، زنان در مراقبت از مجروحان مشارکت داشتند، پزشکان زن به درخواست کمک مجروحان پاسخ می دادند و خانه خود را برای کسانی که نیاز به کمک داشتند باز می کردند. در حالی که زنان خود اغلب کشته، شکنجه، دستگیر یا زخمی شدند و برخی از آنها درگیر فعالیت های چریکی بودند، بیشتر آنها به روش های غیر خشونت آمیز به انقلاب مردمی کمک می کردند. بسیاری از زنان نه تنها درگیر در انقلاب شدند بلکه در بسیج مردان و سایر زنان غیر سیاسی نیز نقش مهمی داشتند. بسیاری از زنان همراه کودکان در اعتراضات حاضر بودند و حضور آنها یکی از دلایل اصلی خلع سلاح سربازانی بود (که از طرف رژ
یم در آنجا بودند) که در صورت لزوم به آنها دستور شلیک داده می شد. نقشی که زنان در تاریخ انقلاب اسلامی ایفا کرده اند در چند جایگاه مادر، همسر، فرزند و مبارز قابل بررسی است. به ویژه آنکه مادران، همسران و فرزندان مبارزان مشقات و فشارهای جسمی و روحی بسیار را تحمل کرده اند. مشارکت کنندگان. سهم زنان در انقلاب ها و اهداف این کمک ها پیچیده و لایه ای است. انگیزه های زنان برای بخشی از انقلاب ها پیچیده بود و در میان دلایل مذهبی، سیاسی و اقتصادی متنوع بود و زنان شرکت کننده از طبقات و زمینه های مختلف بودند. بسیاری از زنان طبقه متوسط تحصیل کرده در غرب از خانواده های سکولار، شهری و مرفه و همچنین بسیاری از زنان از طبقه کارگر و روستایی درگیر بودند. گروه هایی به اندازه فدائیان خلق وجود داشتند و مجاهدین در جریان انقلاب ها در مخالفت با رژیم شاه به عنوان واحدهای چریکی فعالیت می کردند. همچنین گروه های دیگری از زنان با برنامه های مختلف بودند که گاهی اوقات همگرا با سیاست های جمهوری اسلامی بودند. به عنوان مثال، فمینیسم سازمان یافته ای که از زمان سلسله پهلوی وجود داشت، پس از آنکه شاه برای دلجویی از اسلام گرایان، کابینه را در امور زنان
کنار گذاشت، به جنبش انقلابی پیوست. اعضای سازمان زنان ایران در حمایت از انقلاب راهپیمایی کردند و مهم این بود که زنان بسیار وابسته به دولت نیز علیه رژیم شاه روی بیاورند. با این حال، بعداً بین فمینیست ها و موضع انقلاب نسبت به پوشش زنان، تنش ایجاد شد و آنها مخالفت کردند. برخی معتقدند که این سیاست زدگی و بسیج زنان باعث شده است که رژیم جدید بتواند آنها را از حوزه های عمومی و سیاسی خارج کند. این انقلاب منجر به گشودن بی سابقه زنان ایرانی در عرصه سیاست شد (بیشتر از طریق تظاهرات و رأی دادن)، و برخی از نویسندگان بیان کردند که این تأثیر پایدار بر مشارکت سیاسی و نقش زنان ایرانی در عرصه عمومی داشت. برخی از زنان همچنین بخشی از حلقه داخلی رهبران رژیم جدید مانند مرضیه حدیدچی بودند. به غیر از سیاست زدگی زنان، شرایط خاصی در طول انقلاب وجود داشت که زنان را به درگیر شدن در سیاست سوق می داد. به عنوان مثال، ترکیب حکومت نظامی با ساعات ممنوعیت رفت وآمد و تعطیلی مغازه ها و محل کار، همراه با سرمای ماه های پاییز و زمستان منجر به این شد که مراکز بحث سیاسی اغلب در خانه باشند. زنان در کنار مردان با اخبار و رسانه ها و همچنین بحث های سیاسی د
رگیر بودند زیرا انقلاب تنها موضوعی بود که صرف نظر از سن و جنسیت مورد توجه هر کسی بود. طی سالهای ۱۹۷۸ و ۱۹۷۹ اجتماعات زیادی در خانه های زنان برگزار می شد که در آن آنها اخبار و حکایات بین فردی را رد و بدل می کردند. زنانی که فعال بودند، زنان مذهبی و زنانی که از رژیم ناراضی بودند، توانستند زیر چتر ضد شاه متحد شوند. اما توجه به این نکته حائز اهمیت است که «زنان همان طور که در دلایل پیوستن به انقلاب متحد نبودند، در عقایدشان دربارهٔ انقلاب و نتیجه آن نیز هم نظر نبودند». علی رغم این بسیج و میزان مشارکت بالای زنان، آنها همچنان از مناصب رهبری منحصر به مردان محروم بودند. تصور می شود زنان بیش از قشرها نخبه انقلاب بخشی از صفوف هستند. دلایل. بیشتر پژوهش های صورت گرفته در این زمینه بیشتر از نقش زنان ایران در طول انقلاب، تأثیر انقلاب بر زنان است. اگرچه مشارکت زنان در وقایع منتهی به انقلاب در موفقیت آن بسیار مؤثر بود، اما بیشتر مطالعات به دلایل دخالت یا سهم آنها پرداخته نشده است. ضرورت بررسی زندگی روزمره زنان، شرایط زندگی آنها و ارتباط آنها با سایر گروه ها برای درک مشارکت آنها در وقایع سیاسی اجتماعی انقلاب ضروری است. همچنین عو
امل فرهنگی، عقیدتی، اجتماعی و مادی شکل دهنده زندگی اجتماعی و اختلاف طبقاتی در دوره قبل از انقلاب باید مورد مطالعه قرار گیرد تا درک شود که چگونه آگاهی اجتماعی زنان ایرانی رشد کرده و چگونه آنها را به این سمت سوق داده است. کارولین ام بروکس استدلال می کند که زنان مجبور شدند بیش از آنکه در مجلس باشند، از طریق اعتراض نگرانی های خود را بیان کنند؛ بنابراین، این موقعیت چانه زنی خطرناکی برای زنان فعال ایجاد کرد، زیرا آنها به جای گفتگو و حفظ موقعیت خود از طریق قانونی، فقط قادر به بحث به صورت جمعی در خیابان ها و دفع آنها با زور بودند. نظر خمینی. سید روح الله خمینی ادعا کرد که "شما زنان اینجا ثابت کرده اید که در خط مقدم این جنبش هستید. شما سهم بزرگی در جنبش اسلامی ما دارید. آینده کشور ما به حمایت شما بستگی دارد. " وی با استناد به تصویر حجاب به عنوان نمادی از انقلاب، گفت: «ملتی که زنان محترمش با نشان دادن انزجار از رژیم شاه با با حجاب تظاهرات می کنند - چنین ملتی پیروز خواهد شد». وی همچنین گفت که، «زنان از همه سطوح جامعه در تظاهرات اخیر، که ما آن همه پرسی خیابانی می نامیم، شرکت داشتند … زنان در مبارزه برای استقلال و آزادی خ
ود در کنار مردان مبارزه کردند.» خمینی از زنان خواست تا در تظاهرات ضد شاه در شهرهای مختلف شرکت کنند. علاوه بر این زنان بعداً به اصرار خمینی برای رای دادن به نفع جمهوری اسلامی و قانون اساسی جدید پاسخ دادند. پس از انقلاب، خمینی موفقیت این جنبش را به زنان نسبت داد، حتی زنان را برای بسیج مردان تحسین کرد، «شما خانمها ثابت کردید که پیشتاز جنبش هستید، ثابت کردید که مردان را رهبری می کنید، با الهام بخشیدن به آنان، مردان ایران از خانمهای بزرگوار ایران درس گرفته اند. . . شما پیشتاز جنبش هستید.» گفته شده است که خمینی و دیگر رهبران پیرامون مسئله حقوق زنان بیشتر سخنان خود را بر روی بسیج زنان از طریق تشویق زنان برای شرکت در اعتراضات و دامن زدن به احساسات ضد شاه خود متمرکز می کردند.
رامیرو دی لئون کارپیو (; زاده – درگذشته ) سیاستمدار، و وکیل اهل گواتمالا بود. وی از ۶ ژوئن ۱۹۹۳ تا ۱۴ ژانویه ۱۹۹۶ رئیس جمهور گواتمالا بود. رامیرو دی لئون کارپیو در ۱۶ آوریل ۲۰۰۲، در سن ۶۰ سالگی درگذشت.
باکارا (Baccara) یک زوج خواننده زن است که در سال ۱۹۷۷ توسط هنرمندان اسپانیایی میت ماتیوس (متولد ۷ فوریه ۱۹۵۱ در لگرنیو) و ماریا مندیولا (متولد ۴ آوریل ۱۹۵۲ در مادرید) تشکیل شد. این زوج با نخستین تک آهنگ خود «بله جناب، می تونم بوگی برقصم» به سرعت به موفقیت جهانی دست یافتند، به طوری که در بسیاری از مناطق اروپا این آهنگ به رتبه یک جدول های موسیقی رسید و با فروش بیش از ۱۸ میلیون نسخه، به یکی از پرفروش ترین آهنگ های تاریخ در تمام گروه های زنانه تبدیل شد.
ایرم حلواجی اوغلو (به ؛ زادهٔ در آلمان) بازیگر و مدل اهل ترکیه است. او به دلیل ایفای نقش "نفس کاللی" در مجموعه تلویزیونی تو بگو دریای سیاه شناخته شده است. او در مجموعه های تلویزیونی حریم سلطان و دختران آفتاب بازی کرده است.
اوراوا (به لاتین: Orava) یک روستا در استونی است که در دهستان وورو واقع شده است.
کیکا (به لاتین: Kikka) یک روستا در استونی است که در دهستان وریورا واقع شده است.
روسا (به لاتین: Ruusa) یک روستا در استونی است که در دهستان رپینا واقع شده است.
هولواندی (به لاتین: Holvandi) یک روستا در استونی است که در دهستان پولوا واقع شده است.
سهول ایکس۷ یک کراس اوور اندازه متوسط است که توسط جی ای سی با برند سهول تولید شده است. این خودرو از لحاظ ابعادی پس از مدل ایکس۴ جای می گیرد. این کراس اوور که ابتدا با نام جیایو ایکس۷ در سال ۲۰۲۰ به بازار عرضه شد، اساساً یک فیس لیفت گسترده از جک اس۷ است. در اکتبر سال ۲۰۲۰، نام این خودرو به سهول ایکس۷ تغییر یافت. تا قبل از اینکه برند جیایو کنار گذاشته شود، این خودرو برای مدتی در چین با دو نام مختلف به فروش می رسید. این خودرو در بازار مکزیک با نام جک سی ۷ پرو و در بازار ایران با نام کی ام سی کی۷ عرضه می شود. به گفتهٔ مقامات جی ای سی، علی رغم این که این خودرو در واقع یک فیس لیفت گسترده از مدل قبلی خود است، اولین محصول کراس اوور از خودروی سواری این شرکت در دوره سوم است. قیمت سهول ایکس۷ در بازار چین از ۸۹٬۸۰۰ تا ۱۱۹٬۸۰۰ یوان (~۱۲٬۶۹۶—۱۶٬۹۳۸ دلار آمریکا) است. مشخصات فنی. سهول ایکس۷ دارای یک موتور ۱٫۵ لیتری توربوشارژر است که قدرت و گشتاور است. یک موتور توربوشارژر ۲٫۰ لیتری با قدرت و گشتاور نیز برای این خودرو قابل سفارش است. این موتورها با جعبه دنده دوکلاچه ۶ سرعته جفت می شوند. حداکثر سرعت این خودرو، ۱۶۰ کیلومتر بر ساع
ت است. تجهیزات ایمنی و رفاهی. سهول ایکس۷ تنها نسخهٔ ۵ صندلی دارد و به سیستم شبکه هوشمند اتومبیل جی-لینک به روز شده مجهز است، نمایشگر ال سی دی این خودرو ۱۲٫۳ اینچ اندازه دارد. این نمایشگر سیستم های iflytek car voice 3.5 و کنترل از راه دور APP، کارائوکه داخلی ماشین، نقشه های Gaode و تصاویر پانوراما ۳۶۰ درجه را پشتیبانی می کند و به یک ضبط کنندهٔ رانندگی پانوراما مرتبط است. ایکس۷ به صورت پیش فرض با ۱۴ سیستم پایداری الکترونیکی و سیستم های ایمنی اضطراری تایرهای تخت ارائه می شود. مدل های گران تر این خودرو همچنین مجهز به سیستم های هشدار خروج از خط LDWS و ترمز اضطراری خودکار AEB هستند.
لهسته (به لاتین: Lehtse) یک منطقهٔ مسکونی در استونی است که در دهستان تاپا واقع شده است. لهسته ۳۸۳ نفر جمعیت دارد.
یاندا (به لاتین: Jäneda) یک منطقهٔ مسکونی در استونی است که در دهستان تاپا واقع شده است.
گلیمپیرید، دارویی است که در دیابت شیرین نوع ۲ استفاده می شود. نسبت به متفورمین از ارجحیت کمتری برخوردار است. استفاده از آن همراه با رژیم و فعالیت جسمانی توصیه می شود. به صورت خوراکی تجویز می شود. حداکثر اثر گلیمپیراید سه ساعت پس از مصرف ظاهر می شود و تا حدود یک روز ادامه دارد. عوارض جانبی شایع آن شامل سردرد، حالت تهوع و سرگیجه است. عوارض جانبی جدی ممکن است شامل هیپوگلیسمی باشد. استفاده از این دارو در دوران بارداری و شیردهی توصیه نمی شود. عملکرد این دارو عمدتاً با افزایش مقدار انسولین ترشح شده از لوزالمعده است. گلیمپیرید به عنوان سولفونیل اوره نسل دوم طبقه بندی می شود. گلیمپیرید در سال ۱۹۷۹ ثبت اختراع شد و در سال ۱۹۹۵ برای استفاده پزشکی تأیید شد. این دارو به صورت یک داروی ژنریک در دسترس است. در سال ۲۰۱۸، با بیش از ۱۱ میلیون نسخه، هفتاد و یکمین داروی پر تجویز در ایالات متحده بود.
جام جهانی انفرادی کشتی از ۱۲ تا ۱۸ دسامبر ۲۰۲۰ در بلگراد، صربستان برگزار گردید. این رویداد جایگزین رقابت های قهرمانی جهان ۲۰۲۰ شد، که قرار بود در همان مکان برگزار شود، ولی با توجه به این که برخی از معیارها برآورده نشد، مانند شرکت حداقل ۸ کشور برتر دورهٔ پیشین، مسابقات قهرمانی جهان برگزار نگردید و رقابت ها با نام جام جهانی انفرادی برگزار شد. این جام در دوران همه گیری کووید-۱۹ برگزار شد.
نیمتشک () شرکت خوشه ای آلمانی است، که در سال ۱۹۶۳ تأسیس شد.
قانون جهانی خشونت علیه زنان () یا به اختصار «I-VAWA»، یک قانون پیشنهادی تصویب شده دربارهٔ خشونت علیه زنان از طریق سیاست های خارجی ایالات متحده آمریکا است. این قانون در یکصد و چهاردهمین کنگره ایالات متحده آمریکا در مارس ۲۰۱۵ ارائه شد. پیش تر قوانین مشابهی در دوره های قبلی کنگره مطرح شده بود که به تصویب نرسیدند. پیشینه. بر اساس تخمین «صندوق توسعه زنان سازمان ملل»، دست کم ۱ زن از هر ۳ زن در سرتاسر جهان در معرض سوءاستفاده جنسی، جسمی یا گونه ای از سوءاستفاده در طی زندگی شان هستند. خشونت علیه زنان نه تنها جلوی تربیت کودکان سالم توسط مادران را می گیرد، بلکه بر روی ثبات و پیشرفت اقتصادی کشورهایی که در آن زندگی می کنند، تأثیر منفی می گذارد. قانون جهانی خشونت علیه زنان ۲۰۱۵. قانون جهانی خشونت علیه زنان ۲۰۱۵ (، ) با هدف گنجاندن قانونی در سیاست های خارجی ایالات متحده آمریکا ارائه شد تا ضمن ارائه بهترین راه کارها برای جلوگیری از خشونت، از قربانیان محافظت کند و مرتکبین را تحت تعقیب قرار دهد. این قانون، نتیجهٔ تلاش سازمان های زیر بود: متخصصانی در حوزه های مرتبط از ۴۰ کشور جهان و ۱۵۰ کارگروه در آمریکا، نظرها و پیشنهادهای خود
را برای این قانون ارائه نمودند. لایحهٔ «اچ آر ۱۳۴۰» مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا سرانجام توسط جان شاکوسکی از حوزه انتخابیه نهم ایلینوی در صحن علنی یکصد و چهاردهمین کنگره ایالات متحده آمریکا مطرح شد. باربارا باکسر از کالیفرنیا نیز لایحهٔ «اس. ۷۱۳» را در مجلس سنای ایالات متحده آمریکا ارائه کرد.
ارسلان (انگلیسی: Arslan)، نامی تُرکی و مردانه است؛ که از جنوب شرقی اروپا و مجارستان بلغارستان و روسیه مدیترانه بوسنی و یونان تا سیبری، ایران، ترکیه، آسیای مرکزی، پاکستان هند و چین استفاده می شود و به معنای شیر، و به مجاز به معنای مرد شجاع و دلیر است.
راه آهن تالین–ناروا () قدیمی ترین خط راه آهن در کشور استونی که در سال ۱۸۷۰ ساخته شده است. این خط که ۲۱۱ کیلومتر طول دارد از ایستگاه راه آهن بالتی یام در تالین شروع و در ایستگاه راه آهن ناروا در ناروا به پایان میرسد. راه آهن تالین–ناروا که در شهر ناروا به خط راه آهن روسیه متصل میشود نقش اصلی در عبور قطارهای باری روسیه به بندرهای تالین و اطراف آن همچون لنگرگاه موگا را دارد.
شات () شرکت شیشه سازی آلمانی است، که در سال ۱۸۸۴ تأسیس شد.
ماندریوا () شرکت نرم افزار فرانسوی است، که در سال ۱۹۹۸ تأسیس شد
ماویک () شرکت دوچرخه سازی فرانسوی است، که در سال ۱۸۸۹ تأسیس شد.
ارانو () شرکت انرژی هسته ای فرانسوی است، که در سال ۲۰۰۱ توسط آن لوورژون تأسیس شد.
گاردینا () شرکت تجهیزات کشاورزی آلمانی است، که در سال ۱۹۶۱ تأسیس شد و هم اکنون زیرمجموعه ای از گروه هسکوارنا می باشد.
بانیجی () شرکت سرگرمی فرانسوی است، که در سال ۲۰۰۸ تأسیس شد و هم اکنون زیرمجموعه ای از شرکت ویوندی می باشد.
یونیتاریسم سیاسی یا واحد گرایی سیاسی، نظریه ها، مفاهیم یا سیاست های مختلفی را تعریف می کند که از یک سیستم حکومتی کاملاً یکپارچه و متمرکز با هدف نهایی ایجاد یک دولت متمرکز حمایت یا آن را اعمال می کنند. در عمل، یونیتاریسم اغلب به عنوان یک آموزه یا جنبش سیاسی در درون نهادهای سیاسی پیچیده (کنفدراسیون ها، فدراسیون ها و اتحادیه های سیاسی دیگر) نمایان می شود، که مدافع بالاترین درجه ادغام و اتحاد سیاسی فراتر از تمرکز اداری صرف است. یکی از اهداف اصلی یونیتاریست های سیاسی محو یا سرکوب قابل ملاحظه همه اشکال خودگردانی منطقه ای و خودمختاری، با انتقال اختیارات دولت های کنفدراتیو، واحدهای فدرال، مناطق خودمختار یا کانتون ها به طور مستقیم به دولت مرکزی است. واحد سازی و منطقه ای سازی اغلب به ترتیب با سانترالیسم و تمرکززدایی اشتباه گرفته می شوند.
آزادی مذهب در افغانستان در سالهای اخیر تغییر کرده است زیرا دولت کنونی افغانستان پس از حمله به رهبری ایالات متحده که آوارگی دولت سابق طالبان را بر عهده داشت، تنها از سال ۲۰۰۲ برقرار بوده است. قانون اساسی افغانستان به تاریخ ۲۳ ژانویه ۲۰۰۴، و سه ماده اولیه آن حکم دارد: اصل هفتم قانون اساسی این کشور را ملزم به رعایت اعلامیه جهانی حقوق بشر (UDHR) و سایر معاهدات و کنوانسیون های بین المللی می کند که کشور عضو آن است. مواد ۱۸ و 19 UDHR، که با هم جمع شده اند، عملاً اعلام می کنند که داشتن یک پرویزلیتیسم مذهبی از حقوق جهانی انسان است. در گذشته، جوامع کوچکی از هندو ها، سیک ها، یهودیان و مسیحیان نیز در این کشور زندگی می کردند. با این حال، بیشتر اعضای این جوامع را ترک کرده اند. این اقلیت های غیر مسلمان حتی در اوج خود تنها یک درصد از جمعیت را تشکیل می دادند. تقریباً همه اعضای جمعیت هندو و سیک اندک این کشور که زمانی حدود ۵۰ هزار نفر بودند، به خارج از کشور مهاجرت کرده یا پناهنده شده اند. تعداد غیرمسلمانان مانند هندوها و سیک ها در حال حاضر تنها صدها نفر است که اغلب به عنوان تاجر کار می کنند. معدود مسیحیان و یهودیانی که در این ک
شور زندگی می کنند اکثراً خارجی هستند که برای انجام کارهای امدادی به نمایندگی از سازمان غیردولتی (NGO) در این کشور به سر می برند. تاریخچه. طالبان تفسیر خود را از قوانین اسلامی تحمیل کردند و «وزارت ارتقا of فضیلت و پیشگیری از معاونت» را برای اهداف اجرا ایجاد کردند. یکی از وظایف این وزارتخانه اداره یکی از پلیس های مذهبی بود که احکام مربوط به قانون لباس، شغل، دسترسی به مراقبت های پزشکی، رفتار، اعمال دینی و بیان را اجرا می کرد. افرادی که تخلف از یک حکم را داشتند، اغلب درجا مجازات می شدند که شامل ضرب و شتم و بازداشت بود. طالبان اعضای سایر فرقه های اسلامی و همچنین غیرمسلمانان را مورد آزار و اذیت قرار دادند. به طور سنتی، اسلام اهل سنت مکتب فقهی حنفی شکل اصلی اسلام در افغانستان بوده است. این مدرسه طالبان را از پیروان خود می داند. Deoband مدرسه (مدرسه مذهبی) نزدیک دهلی، هند، تقریباً ۲۰۰ سال منبع نفوذ این سنی ها بوده است. بیشتر رهبری طالبان در حوزه های علمیه تحت تأثیر دیوبندی در پاکستان شرکت می کردند. مکتب دیوبند مدتهاست که سعی دارد «اسلام» را با کنارگذاشتن عقاید غیراسلامی ایمان و تأکید مجدد بر الگوهای تثبیت شده در قرآن
و حدیث «پاک» کند. دانشمندان دیوبندی اغلب با آنچه آنها به عنوان تأثیرات غربی تصور می کنند مخالفت کرده اند. بیشتر مردم به سنیسم حنفی متأثر از دیوبندی پایبند هستند، اما اقلیت قابل توجهی به نسخه عرفانی تر سنیسم حنفی که عموماً به آن تصوف معروف است، پایبند هستند. تصوف بر اساس دستورها یا برادری است که از رهبران مذهبی کاریزماتیک پیروی می کند. شیعیان تحت سلطه طالبان از نظر اقتصادی آسیب پذیرترین گروه ها در این کشور بودند. یک گروه قومی معروف به هزاره عمدتاً مسلمان شیعه هستند. همچنین تعداد اسماعیلیان اندکی در مناطق مرکزی و شمالی کشور زندگی می کنند. اسماعیلیان مسلمان شیعه هستند، اما آقاخان را رهبر معنوی خود می دانند. آزادی بیان، از جمله در مورد مسائل دینی. در مارس ۲۰۱۵، یک زن ۲۷ ساله افغان به دلیل ادعاهای دروغ سوزاندن نسخه ای از قرآن توسط اوباش کشته شد. پس از ضرب و شتم و لگد فرخنده، جمعیت او را از روی پل انداختند، بدن او را آتش زدند و در رودخانه انداختند. طالبان آزادی بیان در مورد مسائل مذهبی یا مباحثی را که عقاید مسلمانان اهل سنت ارتدوکس را به چالش می کشد، منع کرد. انتشار و توزیع ادبیات از هر نوع، از جمله مطالب مذهبی، ن
ادر بود. در سال ۱۹۹۸ دستگاه های تلویزیونی، ضبط کننده های ویدئو کاست، نوارهای ویدئویی، کاست های صوتی و دیش های ماهواره ای به منظور اجرای این ممنوعیت غیرقانونی بودند. با این حال، گزارش های بعدی نشان داد که بسیاری از افراد در مناطق شهری در سراسر کشور با وجود ممنوعیت همچنان به داشتن چنین دستگاه های الکترونیکی ادامه می دهند. طالبان همچنان موسیقی، فیلم و تلویزیون را به دلایل مذهبی در مناطقی که هنوز در آن است، منع می کند. تبعیض مذهبی. تبعیض علیه غیرمسلمانان. طبق دیدبان حقوق بشر (HRW)، در سپتامبر ۱۹۹۸، طالبان با صدور احکامی غیرمسلمانان را از ساختن عبادتگاه منع کردند اما به آنها اجازه عبادت در اماکن مقدس موجود را دادند، غیر مسلمانان را از انتقاد از مسلمانان منع کردند، به غیر مسلمانان دستور دادند خانه های خود را با قرار دادن پارچه ای زرد در پشت بام خود شناسایی کرده، زندگی غیر مسلمانان را در همان محل زندگی مسلمانان منع کرده و زنان غیر مسلمان را ملزم به پوشیدن لباس زرد با علامت مخصوص کنند تا مسلمانان بتوانند فاصله خود را حفظ کنند. قانون اساسی حقوق سیاسی غیر مسلمانان افغانستان را محدود می کند و فقط مسلمانان مجاز به رئیس ج
مهور هستند. تبعیض علیه سیک ها. در ماه مه ۲۰۰۱، بر اساس گزارش های خبری، طالبان حکمی را در نظر گرفتند که سیک ها را ملزم به نشان های مشخص بر روی لباس خود می کند. در ۲۳ مه ۲۰۰۱، رادیو طالبان اعلام کرد که این حکم توسط مقامات مذهبی تصویب شده است. با این حال، گفته می شود ملا عمر این فرمان را امضا نکرده و توسط طالبان اجرا نشده است. ادعای طالبان این بود که این فرمان پیشنهادی از شهروندان سیک در برابر آزار و اذیت اعضای پلیس مذهبی محافظت می کند. ناظران بین المللی این فرمان پیشنهادی را بخشی از تلاشهای طالبان برای تفکیک و منزوی کردن شهروندان غیر مسلمان و تشویق به مهاجرت بیشتر سیک ها دانستند. گزارش شده است که واکنش شهروندان سیک از بی تفاوتی تا خشم متفاوت است. تبعیض علیه مسلمانان شیعه هزاره. سرکوب گروه قومی هزاره توسط طالبان، که عمدتاً شیعه مسلمان هستند، به ویژه شدید بود. اگرچه درگیری بین هزاره ها و طالبان از نظر مذهبی سیاسی و نظامی بود، و نمی توان با اطمینان گفت که طالبان فقط به دلیل اعتقادات مذهبی خود، وابستگی مذهبی به مبارزات خود علیه شیعه درگیر شده اند. هزاره ها ظاهراً عامل مهمی در سرکوب آنها بودند. طالبان به ارتکاب قتل
عام هزاره ها به ویژه در شمال متهم شده اند. ادعا شده است که طالبان هزاران غیرنظامی و زندانی را در جریان دستگیری مزارشریف در اوت ۱۹۹۸ و بعد از آن قتل عام کردند. گفته می شود این کشتار علیه هزاره های قومی صورت گرفته است. در سپتامبر ۱۹۹۸، با به دست گرفتن طالبان بر شهر بامیان، تقریباً ۵۰۰ نفر کشته شدند. هزاره ها پس از جنگ طولانی مدت به سبک چریک ها، در آوریل ۱۹۹۹ کنترل بامیان را به دست آوردند. با این حال، طالبان بامیان را در ماه مه سال ۱۹۹۹ بازپس گرفتند و طبق گزارش ها تعدادی از ساکنان شیعه را کشتند. در ژانویه ۲۰۰۱، چندین سازمان غیردولتی گزارش دادند که طالبان چند صد غیرنظامی شیعه را در یکاولنگ در مرکز کشور قتل عام کردند. گفته می شود این قتل عام پس از بازپس گیری منطقه توسط طالبان از نیروهای مخالف صورت گرفته است. به گفته شاهدان مصاحبه شده توسط HRW، پس از بازپس گیری منطقه توسط طالبان، آنها قربانیان روستاهای اطراف را جمع آوری کرده و آنها را با سرنیزه در مرکز شهر تیراندازی یا ضربات زخمی کردند. علاوه بر ادعای نسل کشی، ادعاهای اجباری اخراج قوم هزاره و تاجیک از مناطق تحت کنترل یا تسخیر طالبان و همچنین آزار و اذیت این اقلیت ه
ا در سراسر مناطق تحت کنترل طالبان وجود دارد. آزادی عمل به دین. نماز برای همه اجباری بود و کسانی که در اوقات معین نماز نمی خواندند یا دیر به نماز می رفتند، مجازات می شدند، اغلب با ضرب و شتم شدید. در سال ۱۹۹۸ گزارش هایی منتشر شد مبنی بر اینکه اعضای وزارتخانه در کابل افراد را در خیابان متوقف کرده و از آنها خواستند تا دعاهای مختلف قرآن را بخوانند تا میزان دانش دینی آنها مشخص شود. تخریب مجسمه های بودا. در مارس ۲۰۰۱، طالبان دو مجسمه غول پیکر پیش از اسلام بودای حک شده در صخره ها را در استان بامیان تخریب کردند، به این دلیل که مجسمه ها بت پرستی بودند طالبان علی رغم درخواست سازمان ملل، سازمان های غیردولتی بین المللی و جامعه جهانی، از جمله بسیاری از کشورهای مسلمان، برای حفظ مجسمه های دو هزار ساله، مجسمه ها را تخریب کردند.
قانون خشونت علیه زنان () یا به اختصار «VAWA»، یک قانون فدرال در ایالات متحده آمریکا بود که در تاریخ ۱۳ سپتامبر ۱۹۹۴ میلادی به امضای بیل کلینتون چهل و دومین رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا رسید. به موجب این قانون، یک بودجهٔ ۱٫۶ میلیارد دلاری برای تحقیق و تعقیب کیفری برای خشونت علیه زنان اختصاص یافت و عاملان خشونت، ملزم به پرداخت اجباری خسارت شده و در مواردی که دادستان تصمیم به عدم پیگیری و دادخواهی می گرفت، دولت موظف به پرداخت خسارت به قربانیان بود. این قانون همچنین منجر به برپایی اداره خشونت علیه زنان در وزارت دادگستری ایالات متحده آمریکا شد. حامی لایحهٔ این قانون، مجلس سنای ایالات متحده آمریکا و معاون آیندهٔ رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا، جو بایدن (از حزب دموکرات ایالت دلاوِر) در سال ۱۹۹۴ بود و پشتیبانی های گسترده ای از سوی ائتلاف گروه های حامی ذی نفوذ دریافت داشت. این قانون را هر دو مجلس کنگره ایالات متحده آمریکا و با حمایت هر دو حزب پُرطرفدار، در سال ۱۹۹۴ میلادی تصویب کردند؛ گرچه یک سال بعد، نمایندگان حزب جمهوری خواه مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا تلاش کردند تا بخشی از بودجهٔ آنرا قطع کند. در سال ۲۰۰۰
میلادی، دیوان عالی ایالات متحده آمریکا در پروندهٔ «موریسون در برابر ایالات متحده»، با اختلاف نظرِ شدید میان قضات عالی خود، یک مادهٔ قانونی از قانون خشونت علیه زنان را باطل کرد که به زنان اجازه می داد از فرد خاطی در یک دادگاه فدرال شکایت کنند. این رأی با اکثریت ۵ به ۴ به دست آمد و عنوان داشت که این مادهٔ قانونی، خارج از اختیارات قدرتِ دولتِ فدرال بر مبنای «اصل مربوط به تجارت» است. قانون خشونت علیه زنان مجدداً در سال های ۲۰۰۰ و ۲۰۰۵ میلادی به تأیید اکثریت نمایندگان کنگره از هر دو حزب رسید. تجدید این قانون در سال ۲۰۱۲ با مخالفت حزب جمهوری خواه محافظه کار مواجه شد که با تعمیم آن به حمایت از زوج های هم جنس گرا و همچنین اعطای روادید به مهاجران غیرقانونی آسیب دیده از خشونت معترض بودند، اما سرانجام پس از یک کشمکش حقوقی در سال ۲۰۱۳ میلادی دوباره تأیید شد. در اثر تعطیلی حکومت فدرال ایالات متحده آمریکا در ۲۰۱۸-۲۰۱۹، فرجهٔ قانونی این قانون سرانجام در ۲۱ دسامبر ۲۰۱۸ به پایان رسید. در ۲۵ ژانویهٔ ۲۰۱۹ میلادی، این قانون با استفاده از لایحهٔ مخارج کوتاه مدت به مدت کوتاهی دوباره برقرار شد، اما در ۱۵ فوریهٔ ۲۰۱۹ منقضی شد. مجلس
نمایندگان ایالات متحده آمریکا در آوریل همان سال، مجوز مجدد اجرای این قانون را با گنجاندن چند مادهٔ قانونی جدید صادر کرد که افراد تراجنسیتی را نیز در چتر حمایتی خود قرار می داد و مرتکبین به خشونت خانگی را از خرید سلاح گرم منع قانونی می نمود. برای رسیدن به یک اکثریت دو حزبی، سناتور جونی ارنست (جمهوری خواه از آیووا) و سناتور داین فاینستاین (دموکرات از کالیفرنیا) به ماه ها گفتگو و چانه زنی پرداختند که در نوامبر ۲۰۱۹ به بن بست رسید. سناتور جونی ارنست اعلام کرد که نسخهٔ جدیدی از این قانون را ارائه خواهد که امیدوار است به تصویب مجلس سنای ایالات متحده آمریکا برسد. نسخهٔ مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا موسوم به «اچ.آر. ۱۵۸۵» در حال حاضر شامل هیچگونه تنبیهی برای بریدن آلت زنانه (FGM) نیست. بنا به اعلام مرکز کنترل و پیشگیری بیماری، در حدود ۵۱۳٬۰۰۰ زن و دختر در آمریکا، در معرض خطر بریدن آلت زنانه هستند، یا آنکه پیش تر دچار آن شده اند. «مجمع زنان مستقل» کنگرهٔ آمریکا را تحت فشار گذاشته تا قیود قانونی جدید جهت تشدید جریمه برای قطع آلت زنانه و نیز افزایش بودجه را در راه مبارزه با آن به تصویب برساند؛ بیشتر از آن چیزی که د
ر حال حاضر در قانون پیش بینی شده است، چرا که چنین عملی در هر حال، در آمریکا غیرقانونی است. نسخهٔ «اچ.آر. ۱۵۸۵» همچنین فاقد ضوابطی برای تحذیر قتل ناموسی، قاچاق جنسی یا ازدواج اجباری کودکان است که همگی در آمریکا غیرقانونی هستند.
واترمن () شرکت نوشت افزار فرانسوی است، که در سال ۱۸۸۴ توسط لویس واترمن تأسیس شد.
ژوپلی () شرکت صنایع غذایی فرانسوی است، که در سال ۱۹۶۵ تأسیس شد و هم اکنون زیرمجموعه ای از شرکت جنرال میلز می باشد.
فراماتومه () شرکت انرژی هسته ای فرانسوی است، که در سال ۱۹۵۸ تأسیس شد.
گروه بول () شرکت فناوری اطلاعات فرانسوی است، که در سال ۱۹۳۱ تأسیس شد و هم اکنون زیرمجموعه شرکت آتوس می باشد.
گروه تی اف۱ () شرکت رسانه ای فرانسوی است، که در سال ۱۹۷۵ توسط دولت فرانسه تأسیس شد و هم اکنون زیرمجموعه شرکت بوویگ می باشد.
آتش زا یک فیلم بریتانیایی به کارگردانی شارون مگوایر و با بازی میشل ویلیامز، یوان مک گرگور و متیو مک فادین در سال ۲۰۰۸ است.
فنی ریسان مالفورد هیچکاک (؛ ۷ نوامبر ۱۸۵۱ – ۱۹۳۶) شیمی دان اهل ایالات متحده آمریکا و یکی از ۱۳ زنی بود که در سدهٔ ۱۸۰۰ میلادی دکترای شیمی گرفت. او نخستین زنی بود که از دانشگاه پنسیلوانیا دکترای شیمی گرفت. وی مشارکت های مهمی در زمینهٔ حشره شناسی، استخوان شناسی ماهی ها و آسیب شناسی گیاهان داشت.