Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اکاذیب» بوده است. سوءقصد به جان زندانیان. او در تماسی تلفنی از زندان وکیل آباد مشهد با خانواده اش، گفت: تجاوز جنسی به زندانیان. بر پایهٔ گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر ایران، در گزارش خود از شکنجه و تجاوز جنسی در زندان های ایران و نیز سرکوب سازماندهی شده اقلیت های دینی، قومی و جنسی در این کشور، انتقاد کرده است. ازدواج با همسر زندانیان. برخی از بازجوها و شکنجه گران حکومت جمهوری اسلامی، با تهدید و در همان زندان، همسر زندانیان سیاسی را از آنان جدا می کردند و بعدها به عقد خود درمی آوردند. شلاق و تحقیر. برخی از حوزویان بازجو مانند هادی غفاری، روی پشت دختران ۱۵–۱۴ ساله می نشست و آن ها را مجبور می کرد که راهش ببرند و صدای حیوان درآوردند. در زندان اوین، لباده اش را در شلوارش می کرد و زندانیان را شلاق می زد. آمار زندانیان کشته شده. بر پایه گزارش عفو بین الملل، مسئولان حکومت جمهوری اسلامی از پاسخگویی دربارهٔ مرگ ۷۲ انسان در زندان های ایران، سر باز زده اند. شکنجه قبل از اعدام. علی خسرجی، حسین سیلاوی، جاسم حیدری و ناصر خفاجیان زاده روز یکشنبه ۱۰ اسفند ۱۳۹۹ از سلول های انفرادی زندان شیبان به زندان سپیدار اه
واز منتقل شدند و به طور ناگهانی اعدام شدند. بنا بر گفته خانواده این اعدام شدگان آثار کبودی ناشی از شکنجه در نواحی مختلف بدن آن ها وجود داشته است. افزایش حبس به دلیل خودداری از جاسوسی بر ضد زندانیان دیگر. به گواهی برخی از زندانیان، در زندان های نظام جمهوری اسلامی ایران، زندانیانی که به همکاری و جاسوسی بر ضد زندانیان دیگر نمی پرداختند، چند سال به حبسشان افزوده می شد. مجبور کردن زندانی به کمک به اعدام دوستان زندانی. برخی از زندانیان را به کمک به اعدام دوستان زندانی شان می کردند. شکنجه به دلیل خودداری از مصاحبه اجباری. بر پایه برخی از منابع، زندانیانی که از مصاحبه اجباری خودداری می کردند، مورد ضرب و شتم قرار می گرفتند. اعتراف گیری های اجباری. شمار چشمگیری از زندانیان عقیدتی و سیاسی و مدنی…، با تهدید و شکنجه، به اعترافات در صدا و سیمای رژیم جمهوری اسلامی ناگزیر شده اند. نهادهای امنیتی و اطلاعاتی با کمک صدا و سیما به ضبط و پخش «اعترافات اجباری» مبادرت می کنند. منتقدین می گویند که از این اعتراف ها اغلب در دادگاه ها به عنوان مدرک بهره برده می شود. فدراسیون جهانی جامعه های حقوق بشر در پاریس و سازمان عدالت برای ایران د
ر لندن در تیرماه ۱۳۹۹ اعلام کردند که در حکومت جمهوری اسلامی ایران از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۹ حد اقل ۳۵۵ اعتراف اجباری از تلویزیون حکومتی جمهوری اسلامی ایران پخش شده است. این گزارش ۵۷ صفحه ای تحت عنوان "حکومت اورولی: صدا و سیمای جمهوری اسلامی به مثابه سلاح سرکوب جمعی" ۵ تیر ۱۳۹۹ منتشر شد. عنوان "حکومت اوروِلی" در نام گزارش، برگرفته از نام رمان "۱۹۸۴" اثر جورج اوروِل است، که وضعیت شهروندان را در یک حکومت تمامیت خواه به تصویر می کشد. در این گزارش ۵۷ صفحه ای، نتیجه بیش از ۱۵۰۰ ساعت تحقیق، و تحلیل بیش از ۱۵۰ برنامه و ۱۳ مصاحبه تفصیلی با قربانیان اعترافات اجباری گفت در طی یک دهه اخیر دست کم اعترافات اجباری ۳۵۵ نفر و محتوای افتراآمیز علیه ۵۰۵ تن، از تلویزیون دولتی ایران پخش شده است. در این گزارش گفته شده که صدا و سیما با وزارت اطلاعات و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی در ضبط اعترافات همکاری کرده است. در این گزارش آمده که: به گزارش خبرگزاری هرانا، ارگان خبری مجموعه فعالان حقوق بشر در ایران، به نقل از یک منبع مطلع «آقای قاسمی بجد در خصوص اتهامات مطروحه علیه خود به قضات دادگاه ها طی جلسات دادرسی اعلام کرده است که در طول مدت بازجو
یی، توسط بازجویان اطلاعات سپاه جهت اخذ اعترافات اجباری تحت فشار روحی و شکنجه قرار گرفته است.» آقای قاسمی بجد در دوران بازجویی تحت فشار و شکنجه و در سلول انفرادی، زندانی بود. تخلفاتی چون ممانعت از مصرف داروهای قلب، بیهوشی در پی مصرف داروهای اشتباهی، تهدید به آویزان کردن، تهدید به شکنجه خانواده و بازداشت مادر بیمارش نیز در این گزارش ذکر شده است. کتک خوردن به دلیل آب دادن به گل ها. به گفته یکی از زندانیان، وی به دلیل آب دادن به گل ها در زندان، از پاسدارها کتک خورده بود. در دوره ویروس کرونا. نقض حقوق زندانیان سیاسی در دوره ویروس کرونا. بر خلاف زندانیان دیگر، زندانیانی سیاسی دارای محکومیت بالاتر از پنج سال از حق مرخصی در دورهٔ کرونا هم محروم هستند. بنیاد برومند در یک گزارش مفصل دربارهٔ زندان های ایران، وضعیت شیوع ویروس کرونا را «بحرانی» توصیف کرده و می گوید که حکومت جمهوری اسلامی با زیر پا گذاشتن تعهدات بین المللی دربارهٔ حق حیات و برخورداری از سلامت زندانیان، کاملاً غیرمسئولانه رفتار می کند. کانون نویسندگان ایران در بیانیه ای، ابتلای برخی از زندانیان (عقیدتی و سیاسی) مانند بکتاش آبتین را نتیجهٔ عملکرد مسئولان زند
ان ها و نیز نظام جمهوری اسلامی ایران اعلام کرد. سرکوب روزنامه نگاران به دلیل خبررسانی دربارهٔ کروناویروس. حکومت جمهوری اسلامی، روزنامه نگاران را به دلیل خبررسانی دربارهٔ علت و آمار تلفات کروناویروس، تهدید و بازداشت کرده و به آنان حمله می کند. بازداشت قهرمانان ورزشی به دلیل انتقاد از بازبودن اماکن دینی در دورهٔ کرونا. در آبان ۱۳۹۹ محمدرضا تبریزی نوری (زادهٔ ۱۳۵۸ در مشهد)، قهرمان معلولان پرورش اندام جهان، به دلیل انتقاد به بازبودن اماکن دینی در دورهٔ کرونا، پس از حملهٔ پلیس و نیروهای لباس شخصی به خانه اش بازداشت شد. برخی از شعار دهندگان، خواستار اعدام او شدند. وی برادر کوچک تر سه قهرمان جهانی دیگر یعنی حسن تبریزی نوری (قهرمان بدن سازی پیش کسوتان جهان)، علی تبریزی نوری (قهرمانِ قهرمانان بدن سازی جهان) و محمود تبریزی نوری (قهرمان بدن سازی آسیا) است. بازداشت وکلا و فعالان مدنی. در ۲۳ مرداد ۱۴۰۰ جمعی از وکلای دادگستری و فعالان مدنی از جمله مهدی محمودیان، مصطفی نیلی، آرش کیخسروی، لیلا حیدری، محمدرضا فقیهی و مریم فراافراز توسط نیروهای امنیتی در تهران بازداشت و به مکانی نامعلوم منتقل شده اند. بازداشت مادران دادخواه. د
ر روز جمعه ۸ مرداد ۱۴۰۰ مادران دادخواه که فرزندان شان در اعتراض ها به دست مأموران جمهوری اسلامی کشته شده اند، پس از تجمع در میدان آزادی تهران بازداشت شده اند. مادران میلاد محققی، ابراهیم کتابدار، پژمان قلی پور، فرهاد مجدم، سجاد رضایی و وحید دامور و خواهر حمید رسولی جزو بازداشت شدگان هستند. آن ها با تأکید بر پیگیری حق خود، در شعارهاشان تأکید کرده اند که به دنبال سرنگونی جمهوری اسلامی هستند. مادر پژمان قلی پور، یکی از جانباختگان اعتراضات آبان ۹۸، گفت: «بسه بردگی بسه، ما نمی گیم از ما حمایت کنید، از خودتون حمایت کنید.» خبرنگاران و روزنامه نگاران. در سال ۱۴۰۰، ۱۵ روزنامه نگار توسط حکومت جمهوری اسلامی به زندان افتاده اند. بر پایه برخی از منابع، (جمهوری اسلامی) ایران، «زندان آزادی بیان» است.
پراویدنس استیمرولرز یک تیم اتحادیه بسکتبال آمریکا مستقر در پراویدنس، رود آیلند بود. تا سال ۲۰۲۰، استیمرولرز آخرین باشگاه ورزشی حرفه ای پایه گذاری شده در رود آیلند می باشد که در یکی از چهار لیگ بزرگ حضور داشته است.
انقلاب ۲۰۲۰ قرقیزستان () در ۵ اکتبر ۲۰۲۰ در اعتراض به انتخابات پارلمانی ۲۰۲۰ آغاز شد زیرا نتیجهٔ انتخابات را غیرمنصفانه می دانستند. بنابراین نتایج انتخابات در ۶ اکتبر ۲۰۲۰ لغو شد، و در ۱۲ اکتبر ۲۰۲۰، رئیس جمهور سورنبای جینبکف در پایتخت بیشکک وضعیت اضطراری اعلام کرد. روز بعد، این اعلام وضعیت توسط پارلمان به تصویب رسید.
الیکایی کوهی نام یک گونه از سرده الیکایی های غارنشین است.
الیکایی آرام نام یک گونه از سرده الیکایی های غارنشین است.
الیکایی ابروحنایی نام یک گونه از سرده الیکایی های غارنشین است.
الیکایی شیپورکی نام یک گونه از سرده الیکایی های غارنشین است.
الیکایی کاب نام یک گونه از سرده الیکایی های غارنشین است.
الیکایی دایتو نام یک زیرگونه منقرض شده از گونه الیکایی اوراسیایی است.
الیکایی سانتا مارتا نام یک گونه از سرده الیکایی های غارنشین است.
الیکایی سوکورو نام یک گونه از سرده الیکایی های غارنشین است.
اِ جا نای کا، به معنی چرا نه؟، کی اهمیت می ده!، به درک! مجموعه ای از جشن های مذهبی به شکل کارناوال و فعالیت های جمعی بود، که اغلب به عنوان اعتراضات سیاسی / اجتماعی شناخته می شود و در بسیاری از مناطق ژاپن از ژوئن ۱۸۶۷ تا مه ۱۸۶۸، در پایان دوره ادو و آغاز اصلاحات میجی دیده می شد. در تاریخ چند مورد از جنون رقص دسته جمعی وجود دارد که در شهر یا روستایی نمودار شده است. رقص طاعون سال ۱۵۱۸ در اروپا مشهورترین نمونهٔ آن است. در رقص طاعون روستاییان و عمدتاً زنان درگیر بودند که در آن رقص روزها ادامه داشت و به نظر می رسد بدون دلیل شروع شده است و در برخی موارد افراد بر اثر رقص بسیار در اثر فشار و نارسایی قلبی جان خود را از دست می دادند. مردم ژاپن در زمان باکوماتسو از انتقال شکایات خود به شوگون خسته شده بودند و از آنها هیچ کمکی دریافت نمی کردند. برای مدتی، همه چیز ناامید کننده به نظر می رسید؛ بنابراین هنگامی که صدها بلاگردان معبد شینتویی معروف به اوفودا روزی از آسمان بارید، مردم به شیوه ای بی سابقه واکنش نشان دادند. مشخص نیست که این بلاگردان ها از کجا آمده بودند. این شایعه وجود داشت که بیشتر آنها متعلق به معبد ایسه هستند. م
عبد ایسه زیارتگاه برتر شینتوی ژاپن است که به ایزدبانوی خورشید یا آماتراسو اختصاص داده شده است. به طور طبیعی، بسیاری از مردم معتقد بودند که این واقعاً نعمتی از جانب خدایان یا کامی است. برخی دیگر بر این باور هستند که تعداد زیادی از بازرگانان در پشت پخش شدن این بلاگردان ها در هوا قرار داشتند، زیرا برخی از آنها حاوی آگهی های تبلیغاتی آشکار برای مشاغل محلی بودند. توکایدو (جاده) یکی از جاده های پر مسافر در دوره ادو بود که دارای ایستگاه ها و مناظر مختلفی بود که در کارهای هنرمند مشهور بلوک های چوبی هیروشیگه به تصویر کشیده شده است. زیارت کنندگان، بازرگانان، راهبان و سایر مسافران برای حمل و نقل، غذا، پناهگاه و مهمتر از همه اطلاعات به توکایدو تکیه می کردند. منطقی است که «اِ جا نای کا» در این مسیر پر استفاده در سراسر ژاپن گسترش یابد. مرزهای اجتماعی و جسمی در این جشن ها به طور عمده رها شده بود. افراد از هر طبقه اجتماعی در خیابان ها درهم آمیخته می شدند - سامورایی ها، بازرگانان، کشاورزان و غیره. خانه ها و محل های کار مملو از کارناوال بود. نقش های جنسیتی دائماً و با اشتیاق عوض می شد. مردان با لباس های زنانه به زن تبدیل می شد
ند، و زنان با لباس های مبدل به مرد تبدیل می شدند. نخستین مورد از این جشنواره پس از حدود سه روز و سه شب جشن در روز چهارم به پایان رسید. در حالی که «اِ جا نای کا» بیشتر در مناطق شهری اتفاق می افتاد، اما به ندرت به جوامع کشاورزی روستایی نیز دیده می شد. مهم نیست که فستیوال «اِ جا نای کا» از چه شکلی برخوردار است، عبارت «اِ جا نای کا» در کل ژاپن به عنوان یک وجه مشترک به کار می رفت. در این جشن ها شعرهای زیادی بارها و بارها خوانده می شد. محقق جورج ام. ویلسون در کتاب خود، ترجمه یک شعر که در طی اوج شکوفایی «اِ جا نای کا» رواج داشت را به این شکل ترجمه کرده است: Nishi kara chôchara ga tonde kite، پروانه ها از غرب وارد می شوند، Kôbe no hama ni kane nuite، مجذوب پول های بندر کوبه، اِ جا نای کا، اِ جا نای کا! به درک! به درک! Nipponkoku e wa kami ga furu، خدایان به ژاپن فرود می آیند، Tôjin yashiki nya ishi ga furu، در حالی که سنگ ها بر روی محله خارجی ها می ریزد، اِ جا نای کا، اِ جا نای کا! به درک! به درک! اِ جا نای کا، اِ جا نای کا! به درک! به درک! با توجه به این شعر به نظر می رسد که احساس اصلی که در آن زمان توسط مردم مشترک
بود، بیگانه هراسی بود. پخش و باریدن بلاگردان ها از هوا باعث به وجود آمدن احساسات مذهبی در بین مردم شده بود و به همین دلیل آنها به خدایان امید داشتند تا ژاپن را از هجوم این بیگانگان حریص نجات دهد. همچنین با توجه به این شعر آنها آرزو می کردند سنگ ها بر روی خارجی ها بیفتند، و این کاملاً برعکس نعمت های آرام بخش و زیبای خدایان است که به ژاپنی ها هدیه می شود. در سال ۱۹۸۱، کارگردان ژاپنی شوهی ایمامورا فیلم خود ا جا نای کا (فیلم) را تولید کرد، که به طور عمدی تفسیر نادرستی از وقایع ارائه می دهد اما با این وجود فضای ناپایدار و متشنج عصر را نشان می دهد. شوهی ایمامورا پیش از این در نوشتن فیلم یوزو کاواشیما مربوط آخرین روزهای شوگون سالاری به نام خورشید باکوماتسو (幕末 太陽 傳، Bakumatsu taiyōden) در سال ۱۹۵۷ کمک کرده بود. این موضوع همچنین در سال ۱۹۶۹ در اثری به کارگردانی کیهاچی اوکاموتو و با شرکت توشیرو میفونه در فیلم شیر قرمز (赤 毛، Akage) به تصویر کشیده شده است. «اِ جا نای کا»، که تاکنون به عنوان بخشی از تاریخ ژاپن در زمان باکوماتسو ناشناخته بود، در سالهای اخیر در تولیدات اصلی تاریخی، مانند مجموعه تلویزیونی تایگا ،ریومادن و ی
ائه نو ساکورا گنجانده شده و به تصویر کشیده شده است.
بزالقان لی (به لاتین: Bozalqanlı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان تووز واقع شده است.
الیکایی پشت حنایی نام یک گونه از سرده خمیده منقارها است.
الیکایی پس سرزنگاری یا الیکایی اسکلیتر نام یک گونه از سرده خمیده منقارها است.
بزالقان لی (به لاتین: Bozalqanlı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان تووز واقع شده است. بزالقان لی ۳۸۶۱ نفر جمعیت دارد.
الیکایی تپویی نام یک گونه از سرده الیکایی های غارنشین است.
الیکایی برزخی نام یک گونه از سرده کنارخوان ها است.
الیکایی نیستان نام یک گونه از سرده کنارخوان ها است.
مسمال لار (به لاتین: Məsmallar یا مسیم لر Məsimlər) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان تووز واقع شده است.
الیکایی جگن نام یک گونه از سرده سینه چنبری ها است.
الیکایی جنگلی گوشه گیر نام یک گونه از سرده الیکایی های درختی است.
بزالقان لی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
زرین سر چرخ ریسکی نام یک گونه از خانواده چرخ ریسک تاب لانه است.
پرونده نیکل توخالی یا سکه توخالی به تحقیقات اف بی آی پیرامون کشف محفظه هایی گفته می شود که شکلی مانند سکه نیکل آمریکایی داشتند و در آن ها پیام های رمزی جای گذاری می شد. در نهایت مشخص شد که این پرونده با فعالیت های جاسوسی رودلف ایبل از جانب شوروی مرتبط است.
مامبای سبز شرقی نام یک گونه بزرگ و بسیار سمّی از سرده مامباها است که در مناطق ساحلی جنوب شرق آفریقا زندگی می کند. اندرو اسمیت جراح و جانورشناس اسکاتلندی آن را در سال ۱۸۴۹ چنین توصیف کرد: بدنی باریک با پشتی سبز روشن و فلس های شکمی سبز-زرد. طول ماده بالغ به طور متوسط حدود ۲ متر است و نرها کمی کوچکتر هستند. مامبای سبز شرقی دارای کمترین سم در بین سه گونه مامبای سبز است، اما هنوز هم ماری بسیار سمی است. این مامبا، اگرچه گونه ای نیمه مهاجم است، اما به طور کلی از مردم دوری می کند. فصل زادآوری که از سپتامبر تا فوریه است دورهٔ اوج گزش این گونه است که طی این دوره، در بیشترین سطح تحریک پذیری هستند. این مار تمایل دارد به طور مکرر نیش بزند، یک نیش این مار می تواند حاوی ۶۰ تا ۹۵ میلی گرم زهر با وزن خشک باشد. مقدار دوز زهر این مار که می تواند یک انسان را بکشد، حدود ۱۸ تا ۲۰ میلی گرم است.
کیچو ؛ – ) زبان شناس، شاعر، و نویسنده اهل ژاپن بود.
قورباغه درختی پالمر نام یک گونه از خانواده قورباغه های درختی حقیقی است.
سَرمِسی جُلگه ای نام یک گونه از سرده مارهای سرمسی است.
چوپان سیغناق (به لاتین: Çobansığnaq) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان تووز واقع شده است. چوپان سیغناق ۱۵۸۹ نفر جمعیت دارد.
مسائل حقوق بشر در ارتباط با همه گیری کووید–۱۹ () در دورهٔ همه گیری کووید ۱۹ مواردی از نقض حقوق بشر از جمله سانسور، تبعیض، بازداشت خودسرانه و بیگانه هراسی از مناطق مختلف جهان گزارش شده است. عفو بین الملل پاسخ داده است که «نقض حقوق بشر به جای تسهیل، مانع پاسخگویی به موارد اضطراری بهداشت عمومی می شود و کارایی آن را کاهش می دهد.» سازمان جهانی بهداشت اعلام کرده است که درخواست های ماندن در خانه برای کاهش سرعت همه گیری، نباید با هزینه کردن حقوق بشر، اجباری شود. نگرانی های گسترده تری در مورد تأثیر اقدامات مهار کووید ۱۹ بر حقوق بشر، دموکراسی و حکمرانی کردن ابراز شده است. بسیاری از کارشناسان گزارش می دهند که موضوع های مختلفی در ارتباط با حقوق بشر و همه گیری کووید ۱۹ با هم تلاقی می کنند و این مسئله دیگر به یک موضوع دسته بندی نمی شود. نقض حقوق بشر در دوره همه گیری کووید–۱۹ توسط جمهوری اسلامی ایران. وضعیت زندان ها در دورهٔ کروناویروس. سازمان عفو بین الملل شرایط زندان های ایران را از نظر امکانات «بی رحمانه و غیرانسانی» توصیف کرده و به مواردی چون «کمبود امکانات تهویه هوای مناسب، سرویس های بهداشتی کثیف و ناکافی، کمبود مواد ش
وینده لازم برای شستن ظروف و لباس های زندانیان، کمبود آب شرب، غذای کم کیفیت و کمبود شدید تختخواب» اشاره کرده است. این سازمان مقامات ایران را متهم کرد که به طور عمدی از ارائه مراقبت های پزشکی به زندانیان عقیدتی و دیگر زندانیانی سیاسی سر باز می زنند و جان و سلامتی آنها را در معرض خطر جدی قرار می دهند که در بعضی موارد، محرومیت از مراقبت های پزشکی برای مجازات، ارعاب یا تحقیر زندانیان یا با هدف اخذ اعترافات اجباری صورت گرفته است. روز جمعه ۱۰ مرداد ۱۳۹۹، سازمان عفو بین الملل با انتشار برخی مکاتبات سازمان زندان های ایران با مقامات وزارت بهداشت فاش ساخت که نظام جمهوری اسلامی ایران در ارسال تجهیزات و لوازم پزشکی به زندان های کشور جهت مهار ویروس کرونا ناکام مانده است. این نهاد مدافع حقوق بشر تصویر چهار نامه را منتشر کرد که سازمان زندان ها از دولت درخواست کمک تجهیزاتی یا نقدی برای مقابله با ویروس کرونا در میان زندانیان می کند. از این میان دو نامه حاوی شکایت از وزارت بهداشت است و این وزارتخانه را متهم می کند که هیچ کمکی به سازمان زندان ها نکرده است. یکی از این نامه ها تاریخ ۲۵ خرداد را بر خود دارد که خطاب به معاون درمان و
زارت بهداشت نوشته شده است و می گوید که «علی رغم مکاتبات مکرر… و پی گیری های حضوری تا به حال هیچ گونه کمک نقدی یا غیرنقدی برای کنترل بیماری کرونا» به سازمان زندان ها نشده است. نامه دوم به تاریخ ۶ فروردین با فهرستی از اقلام ضروری مانند ماسک، دستکش، مایع ضدعفونی کننده دست و لباس مخصوص همراه است و با ارجاع به نامه های پیشین سازمان زندان ها با وزارت بهداشت عنوان می کند که اما «تاکنون هیچ گونه کمک تجهیزاتی یا تأمین وسایل محافظت فردی و مواد ضدعفونی کننده صورت نگرفته است». آخرین نامه نیز که تاریخ ۱۵ تیر را دارد خطاب به معاون توسعه مدیریت و منابع و برنامه ریزی وزارت بهداشت نوشته شده و با توجه به «عدم حصول نتیجه از پی گیری های به عمل آمده» درخواست می کند که جلسه ای اضطراری در آن معاونت با حضور نمایندگان سازمان زندان ها و سازمان برنامه و بودجه برگزار شود. سازمان عفو بین الملل می گوید که این نامه ها زنگ خطر را «دربارهٔ کمبود شدید تجهیزات حفاظتی شخصی، مواد ضدعفونی کننده و تجهیزات و لوازم پزشکی کلیدی [در زندان های ایران] به صدا درآورده است». همچنین بنیاد برومند در یک گزارش مفصل دربارهٔ زندان های ایران، وضعیت شیوع ویروس کرو
نا را «بحرانی» توصیف کرده و می گوید که حکومت جمهوری اسلامی با زیر پا گذاشتن تعهدات بین المللی دربارهٔ حق حیات و برخورداری از سلامت زندانیان، کاملاً غیرمسئولانه رفتار می کند. به کارگیری کرونا به عنوان ابزار شکنجه. مقامات قوه قضاییه بیماری کرونا را به عنوان ابزاری برای شکنجه بر ضد زندانیان سیاسی به کار گرفته اند. به کارگیری کرونا به عنوان ابزار مرگ. کانون نویسندگان ایران در بیانیه ای، ابتلای برخی از زندانیان (عقیدتی و سیاسی) مانند بکتاش آبتین به ویروس کرونا (و درگذشت بر اثر آن) را نتیجهٔ عملکرد مسئولان زندان ها و نیز حکومت جمهوری اسلامی اعلام کرد. همچنین، گروهی از زندانیان سیاسی، مرگ بکتاش آبتین را مصداقی از «قتل سیستماتیک زندانیان سیاسی» در ایران اعلام کردند. آمار مرگ زندانیان بر اثر کرونا. این سازمان در بیانیه ای که همراه نامه ها منتشر کرده آماری از مرگ و میر بر اثر کرونا در زندان های ایران ارائه داده و به نقل از گروه های حقوق بشری مستقل نوشته است که تاکنون «بیش از ۲۰ زندانی مشکوک به ابتلا به ویروس کرونا جان باخته اند» که دو نفر آنها در زندان قزل حصار بودند، ۶ نفر در ندامتگاه مرکزی تهران بزرگ، دو نفر در زندان
شهر ری، ۸ نفر در زندان ارومیه و یک نفر نیز در هر کدام از زندان های کامیاران، سقز و سپیدار. عفو بین الملل می گوید، «جزئیات این نامه ها در تضادی آشکار با اظهارات رسمی اصغر جهانگیر، رئیس سابق سازمان زندان ها و مشاور فعلی رئیس قوه قضائیه قرار دارد که پیشتر از اقدامات مقامات در پیشگیری از شیوع ویروس کرونا در زندان ها به عنوان کاری «بزرگ» و «بی نظیر» یاد کرده بود». به گفته این نهاد، جهانگیر «گزارش های مبنی بر بالا رفتن میزان مبتلایان و مرگ های مرتبط با ویروس کرونا در داخل زندان ها بر اثر ازدحام جمعیت، شرایط غیربهداشتی و کمبود دسترسی به امکانات درمانی را انکار کرده است». نرگس محمدی، فعال حقوق بشر که به اتهام «تبلیغ علیه نظام» در زندان زنجان به سرمی برد از ابتلای خود و ۱۱ نفر دیگر از هم بندی های وی به ویروس کرونا خبر داده بود. نامه های نرگس محمدی نیز عنوان می کرد که زندان زنجان فاقد امکانات و تجهیزات پزشکی برای مقابله با این بیماری است به طوری که بیماران به حال خود رها شده اند. همچنین در این گزارش گفته شده زینب جلالیان پس از مثبت بودن آزمایش کرونا برای رسیدگی به این وضع اعتصاب غذا کرده اما بعد از ۵ تیرماه او «ناپدید
سازی قهری» شده است. نقض حقوق زندانیان سیاسی. بر خلاف زندانیان دیگر، زندانیانی سیاسی دارای محکومیت بالاتر از پنج سال از حق مرخصی در دورهٔ کرونا هم محروم هستند. نقض حقوق زندانیان عقیدتی (بهائی…). در میانه بحران جهانگیر کرونا، زندانیان عقیدتی بهائی که تعدادشان بین ۵۰ تا ۱۰۰ است، با وجود خطر ابتلا، همچنان در زندانهای ایران باقی ماندند. حکومت در این دوران فشار بر جامعه بهائی را افزایش داد که اعتراض گسترده دولتهای ایالات متحده آمریکا، انگلستان، کانادا، آلمان و تعدادی از نمایندگان پارلمان اروپا را به دنبال داشت. تنها در ماه ژوئن ۲۰۲۰، ۷۷ بهائی در ۸ استان دستگیر شدند، به دادگاه فراخوانده شدند، به زندان محکوم شدند یا زندانی شدند. فرهاد فهندژ، زندانی عقیدتی بهائی که حکم ۱۰-ساله اش را در زندان می گذراند، با وجود ابتلا به کرونا، از مرخصی محروم شد. ممنوع شدن ورود واکسن کرونا از سوی خامنه ای. در ۱۹ دی ماه ۱۳۹۹، علی خامنه ای واردات واکسن کووید ۱۹ ساخت آمریکا و انگلیس را ممنوع اعلام کرد و گفت که به این واکسن ها اعتماد ندارد و حتی به فرانسه هم خوشبین نیست. ساعاتی بعد جمعیت هلال احمر ایران ورود ۱۵۰ هزار دوز واکسن کرونای شرکت ف
ایزر از آمریکا را منتفی نمود. سرکوب روزنامه نگاران به دلیل خبررسانی دربارهٔ کروناویروس. حکومت جمهوری اسلامی، روزنامه نگاران را به دلیل خبررسانی دربارهٔ علت و آمار تلفات کروناویروس، تهدید و بازداشت کرده و به آنان حمله می کند. بازداشت قهرمانان ورزشی به دلیل انتقاد از بازبودن اماکن دینی در دورهٔ کرونا. در آبان ۱۳۹۹ محمدرضا تبریزی نوری (زادهٔ ۱۳۵۸ در مشهد)، قهرمان معلولان پرورش اندام جهان، به دلیل انتقاد به بازبودن اماکن دینی در دورهٔ کرونا، پس از حملهٔ پلیس و نیروهای لباس شخصی به خانه اش بازداشت شد. برخی از شعار دهندگان، خواستار اعدام او بودند. وی برادر کوچک تر سه قهرمان جهانی دیگر یعنی حسن تبریزی نوری (قهرمان بدن سازی پیش کسوتان جهان)، علی تبریزی نوری (قهرمانِ قهرمانان بدن سازی جهان) و محمود تبریزی نوری (قهرمان بدن سازی آسیا) است.
عاشورعلی لار (به لاتین: Aşırallar) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان تووز واقع شده است. عاشورعلی لار ۲۱۷ نفر جمعیت دارد.
آغاج قلعه (به لاتین: Ağacqala) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان تووز واقع شده است. آغاج قلعه ۳۳۴ نفر جمعیت دارد.
تاکیزاوا باکین یا کیوکوتِی باکین ; – ) رمان نویس در اواخر دوره ادو اهل ژاپن بود. او بیشتر به روحیه و اخلاقیات طبقه سامورایی پرداخت و کتاب های بسیاری دربارهٔ منش و خصال رزمندگان نوشت. بیشتر به خاطر آثاری مانند نانسو ساتومی هاکندن و چینستسو یومی هاریسوکی (قصه های عجیب هلال ماه) شناخته می شود. هر دو نمونه برجسته ای از «یومیوهون» قرن نوزدهم یا «کتاب برای خواندن» (در مقابل کتاب های تصویری و کتاب برای حفظ کردن) هستند. زندگی. باکین در ۴ ژوئیه ۱۷۶۷ در ادو (توکیو فعلی) (توکیو) متولد شد، پنجمین پسر اومون و اوکیوشی بود. پدر او، اوکیوشی، سامورایی در خدمت یکی از ملازمان شوگون، ماتسودایرا نوبوناری بود. دو برادر بزرگتر او در نوزادی درگذشتند، در حالی که دو نفر دیگر، رابون (۱۷۵۹–۱۷۹۸) و کیچی (۱۷۶۵–۱۷۸۶) نقش اصلی را در زندگی باکین ایفا کردند. او دو خواهر کوچکتر داشت، اوهیسا، متولد ۱۷۷۱ و اوکیکو، متولد ۱۷۷۴. باکین در خاطرات روزانه خود نوشت که پدرش، نوشیدن زیاد الکل، بورس تحصیلی و ادبیات کلاسیک علاقه داشت و در کار خود به عنوان یک سامورایی کوشا بود. پدر وی در سال ۱۷۷۵ درگذشت، هنگامی که باکین تنها ۹ سال داشت، به سبب اینکه از طریق
نوشیدن نقرس را تشدید کرده بود. به زودی کمک هزینه خانواده باکین به نصف کاهش یافت و در دسامبر سال بعد، برادرش رابون خدمات خود را به خاندان ماتسودایرا را رها کرد تا به عنوان یک رونین (سامورایی بدون ارباب) زندگی کند. در نتیجه باکین و خانواده اش مجبور شدند به خانه بسیار کوچکتری بروند. در سال ۱۸۰۷، باکین شروع به انتشار چینستسو یومی هاریسوکی (قصه های عجیب هلال ماه) یک رمان فانتزی، و یکی از شاهکارهای وی در مورد فعالیت های میناموتو نو تامه تومو در شورش هوگن و به وجود آمدن پادشاهی ریوکیو کرد و محبوبیت او سر به فلک کشید. همچنین توسط تصاویر خلاقانه و قدرتمند کاتسوشیکا هوکوسائی به این محبوبیت کمک کرد، اما به دلیل اختلاف نظر با هوکوسائی در زمینه تصاویر، این همکاری با هفت اثر به پایان رسید.
بندتو لو موناکو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم های او می توان به "من، دن جووانی"، "ایل دیوو" و "باریا" اشاره کرد.
اریک برت (; – ) مهندس عمران، و خلبان اهل کشور سوئد بود. برت در شهر ماریفریا سوئد متولد شد و سپس به مقر گروه ساب در لینشوپینگ سوئد نقل مکان کرد. برادر اریک به نام لارس برت هم با درجه سرهنگی در نیرو نظامی سوئد خدمت می کرد. اریک برت در سال ۲۰۰۲ میلادی در سوئد درگذشت. فعالیت های کاری. برت از اولین کسانی بود که به طور جدی ایده استفاده از بال سه گوش را در هواپیمای ساب ۳۵ دراکن و سپس ساب ۳۷ ویگن اجرایی و وارد چرخه عملیاتی کرد.
سینمای جمهوری مقدونیه شمالی به صنعت سینما، بدنه سینمایی و تولید مستقل و مشترک فیلم در این سرزمین اشاره دارد. جمهوری مقدونیه شمالی کشوری است در جنوب شرقی اروپا و شمال یونان. این جمهوری در سپتامبر ۱۹۹۱ از یوگسلاوی مستقل شد. پیشینه. اولین کارگردان های سینمای اولیه مقدونیه شمالی یاناکی و میلتون ماناکی بودند. نخستین تجربهٔ فیلم سازی این ۲ برادر، ساختِ فیلم مستند از ریسندگی و بافتنی مادربزرگ شان با عنوانِ "بافنده (۱۹۰۵)" به مدت ۶۰ ثانیه بود که نخستین فیلم ساخته شده در شبه جزیرهٔ بالکان محسوب می شود و با استفاده از یک دوربین ۳۵ میلیمتری، تصویربرداری شد. "فروزینا" (۱۹۵۲) به نویسندگی ولادو مالسکی و کارگردانی وویسلاو نانوویچ اولین فیلم بلند تاریخ سینمای جمهوری مقدونیه شمالی است. سینمای مدرن. مشهورترین کارگردان این کشور میلچو مانچفسکی است. او با فیلم "پیش از باران" (۱۹۹۴) با بازی راده سربزیا و فیلیدا لاو جایزهٔ شیر طلایی جشنواره فیلم ونیز را از آنِ خود کرد. "پیش از باران" به عنوان اولین نماینده سینمای مقدونیه نامزد جایزه اسکار بهترین فیلم بین المللی در شصت و هفتمین دوره جوایز اسکار بود. از دیگر فیلم های میلچو مانچفسکی،
"گرد و غبار" (۲۰۰۱)، "سایه ها" (۲۰۰۷)"، مادران" (۲۰۱۰)"، مون بیکینی"(۲۰۱۷) "و درخت بید"(۲۰۱۹) قابل اشاره است. از دیگر فیلم های مهم سینمای مدرن مقدونیه شمالی "سرزمین عسل"(۲۰۱۹) ساخته تامارا کوتوسکا و لوبومیر استفانو قابل اشاره است. سرزمین عسل دومین نماینده سینمای این کشور بود که نامزد کسب ۲ جایزه اسکار شد. این فیلم در در نود و دومین دوره جوایز اسکار در ۲ بخش بهترین فیلم خارجی زبان و بهترین مستند نامزد شده بود. آمار و ارقام. در حال حاضر در جمهوری مقدونیه شمالی ۱۸ سالن سینمای مدرن و فعال وجود دارد و سرانه تولید سالیانه فیلم بلند ۴ عدد است. جمعیت سینماروی این کشور نیز سالیانه حدود ۲۰۰ هزار نفر برآورد شده است.