Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بودند، به نظر می رسد که در ترویج این شایعات که موهوت – کسی که آنها از وی حمایت مالی نموده بودند تا کوه ها و دریاها را نقاشی نموده و گونه های جدید را فهرست بندی نماید – آنگکور را کشف نموده بود. موهوت خود به طور نادرست ادعا نموده بود که آنگکور اثر یک تمدن قدیمی تر از خمرها بود. هرچند، همان تمدنی که آنگکور را ساخته بود در قید حیات بسر می برد و در پیش چشمان او قرار داشت، اما او آنها را در یک «وضعیت بربریت» تلقی نموده و نتوانست باور کند که آنها به این حد متمدن یا روشن بوده باشند تا آنگکور را بسازند. او فرض را برین گذاشت که بانی های این چنین یک ساختمان باشکوه یک نژاد گم شده بوده و به طور نادرست قدمت آنگکور را به بیش از دو هزاره و تقریباً هم عصر با روم، نسبت داد. تاریخچه واقعی آنگکور وات بعدتر با بهم پیوند دادن مطالبی از کتاب گمرکات کامبوج اثر فرستاده تیمورخان، ژو داگوان به کامبوج از ۱۲۹۵ تا ۱۲۹۶ میلادی و همچنین با مطالعه مدارک سبکی و کتبیه شناختی که در جریان پاک سازی و مرمت کامل سایت آنگکور گردآوری گردید، به دست آمده است. حالا معلوم شده است که قدمت حیات آنگکور به اوایل قرن نهم تا اوایل قرن پانزدهم میلادی بر می گردد
. استعمارگرایی. برخی ها مدعی می شوند که موهوت ممکن است ابزاری برای توسعه طلبی فرانسه و ضمیمه سازی این اراضی مدت کوتاهی پس از مرگ وی باشد. با این حال، موهوت خود ظاهراً یک استعمارگرای متعهد به نظر نمی رسید، بلکه حتی گاهی او تأثیر و سودمندی استعمار اروپایی را به چالش می کشید: «آیا پیشروی ملت های اروپا بسوی شرق، با معرفی موهبت های از تمدن ما به این سرزمین، منتج به سودمندی آنها خواهد شد؟ یا اینکه، ما به عنوان ابزار کورکورانه جاه طلبی بی حد و مرز، همانند مصیبت به اینجا بیایم و به بدبختی فعلی آنها بافزاییم». مرگ و میراث. موهوت در جریان چهارمین سفر اکتشافی خود، بر اثر بیماری مالاریا در جنگل های لائوس درگذشت. او در این هنگام مشغول بازدید از لوآنگ پرابانگ پایتخت شاهی لان زانگ بود، لان زانگ یکی از سه پادشاهی بود که درنهایت این سه پادشاهی باهم مدغم شده و تحت رهبری یک پادشاه، لائوس امروزی را شکل دادند.
جاستین اورول اشمیت (متولد . مارس ۱۹۴۷) حشره شناس آمریکایی در "مؤسسه زیست شناسی جنوب غربی" دانشگاه آریزونا است. جاستین اشمیت در شمال شرقی ایالات متحده آمریکا در کوه های آپالاچی بزرگ شد. او در دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا تحصیل کرد و در آنجا مدرک لیسانس خود را دریافت کرد و سپس به تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد در دانشگاه بریتیش کلمبیا پرداخت. سپس به دانشگاه جورجیا منتقل شد و در آنجا دکترای خود را دریافت کرد. فوق دکتری او در دانشگاه نیوبرانزویک بود. او سپس به "مرکز تحقیقات زنبور عسل کارل هیدن در وزارت کشاورزی ایالات متحده" در آریزونا رفت و سپس به "مؤسسه بیولوژیکی جنوب غربی در" دانشگاه آریزونا رفت. اشمیت حدود ۲۰۰ مقاله علمی دارد. شاخص درد اشمیت استینگ (شاخص درد نیش اشمیت) بیشتر شناخته شده است، که به خاطر آن جایزه ایگ نوبل را در سال ۲۰۱۵ دریافت کرد. جاستین او. اشمیت متأهل و دارای دو فرزند است.
خانه نیمه چوبی (در سوئیس Riegelhaus) شناخته شده ترین استفاده از اسکلت چوبی در ساخت و ساز ساختمان در آلمان و بخش های بزرگی از سوئیس است. این یک ساختار اسکلت ساخته شده از چوب است که در آن مهاربندی افقی (مثلاً برای تحمل بار باد) با استفاده از پایه هایی که به صورت زاویه دار تعبیه شده است انجام می شود و فضاها (محفظه ها) با مش چوبی که با خشت یا گچ کاری شده پر می شود. با سنگ تراشی. وقتی چوب شد -به استثنای اواخر دوره ساخت- الوارهای گرد را با استفاده از تبر پهن یا آز به تیرهای تک ساقه با مقطع مربع برش می دهند. الوارها توسط نجارها به هم وصل می شدند و بیشتر از بست های فلزی مانند میخ یا پیچ استفاده نمی شد. از روش های اولیه پس از ساخت و ساز تاریخی، خانه نیمه چوبی در ابتدا به یک ستون پشته و خانه ستون پشته تبدیل شد. به جای اینکه روی یک طاقچه قرار بگیرند، ستون های دیوار اغلب در زمین مدفون بودند. ساختار قاب بندی شده (ساخت و ساز طبقاتی) در نهایت از ساخت پست الراس توسعه یافت که تا قرن ۱۹ مورد استفاده قرار می گرفت. یکی از روش های ساخت و ساز غالب باقی ماند و در اروپای مرکزی از شمال کوه های آلپ تا انگلستان گسترده بود. در اواخر دور
ه این نوع ساخت و ساز، Bundwerk مرتبط در کوه های آلپ ظاهر شد. ساخت قاب چوبی را می توان به عنوان جانشین مدرن ساخت و ساز نیمه چوبی در نظر گرفت. اصطلاح "نیمه الوار" از قرن هفدهم وجود داشته است. "Fach" و "Gefach" نامگذاری فضاهایی هستند که توسط تیرهای نگهدارنده تشکیل می شوند و "-werk" مجموعه مرتبط است.
مراسم سنجاق زنی یک استقبال نمادین از پرستاران تازه فارغ التحصیل شده یا به زودی فارغ التحصیل شده در حرفه پرستاری است. تاریخچه این مراسم به جنگ های صلیبی در قرن دوازدهم برمی گردد و ملکه ویکتوریا به فلورانس نایتینگل به خاطر خدماتش به عنوان پرستار نظامی در طول جنگ کریمه نشان صلیب سرخ سلطنتی را اعطا کرد. در سال ۱۹۱۶، مراسم سنجاق زنی در هر دو کشور انگلستان و ایالات متحده تبدیل به یک سنت ثابت شده بود، اگرچه در دهه ۲۰۱۰، بسیاری از مدارس پرستاری در ایالات متحده آنها را لغو کردند. در مراسم سنجاق زنی، پین های پرستاری توسط اساتید دانشکده پرستاری یا شخصی که برایشان مهم است به پرستاران اهدا می شود. مراسم سنجاق زنی به معنای فارغ التحصیلی نیست، زیرا به معنای تکمیل تمام معیارهای لازم برای دریافت مدرک پرستاری نیست. از لحاظ تاریخی، یک سنجاق پرستاری نماد یک پرستار تحصیل کرده است که آماده است تا به عنوان یک متخصص مراقبت های بهداشتی به جامعه خدمت کند. تاریخچه. تاریخچه پین های پرستاری به جنگ های صلیبی در قرن دوازدهم برمی گردد. راهبانی که از شوالیه های صلیبی مجروح و بیمار مراقبت می کردند، یک صلیب مالتی دریافت می کردند که به عنوان او
لین شکل نشانی که برای پرستاری داده شده است، در نظر گرفته می شود. پس از جنگ کریمه، ملکه ویکتوریا به فلورانس نایتینگل نشان صلیب سرخ سلطنتی را به خاطر خدماتش به عنوان پرستار نظامی در طول جنگ اعطا کرد. در ابتدا، فقط پرستارانی که نمرات استثنایی می گرفتند، پین های پرستاری را دریافت می کردند، اما به مرور مراسم سنجاق گذاری شامل همه پرستاران شد. مدرسه پرستاری نایتینگل در بیمارستان سنت توماس لندن نشانی با صلیب مالتی ساخت که به پرستارانی که تحصیلات خود را به پایان رساندند اعطا می کرد. اولین مراسم سنجاق زنی در ایالات متحده در بیمارستان بلویو شهر نیویورک در سال ۱۸۸۰ انجام شد. در سال ۱۹۱۶، مراسم سنجاق زدن که در آن به تمام فارغ التحصیلان پین پرستاری اعطا می شد به یک سنت ثابت در بریتانیا و ایالات متحده تبدیل شد. در دهه ۲۰۱۰، بسیاری از دانشکده های پرستاری در ایالات متحده، مراسم سنجاق زنی خود را لغو کردند و اغلب آنها را از مد افتاده و غیر ضروری می دانستند. سایر دانشکده های پرستاری مراسم هایی را برگزار می کنند که کاملاً توسط دانشجویان برنامه ریزی می شوند. مراسم. پرستاران اغلب سنجاق های خود را به شخصی تقدیم می کنند که تأثیر قابل
توجهی در زندگی آنها داشته است. سمبولیسم. مراسم سنجاق زنی یک استقبال نمادین از پرستاران تازه فارغ التحصیل شده یا به زودی فارغ التحصیل شده در حرفه پرستاری است. این مراسم فارغ التحصیلی نیست، زیرا به معنای تکمیل تمام معیارهای لازم برای دریافت مدرک پرستاری نیست. در برخی از دانشکده های پرستاری، مراسم سنجاق زنی چند هفته قبل از جشن فارغ التحصیلی برگزار می شود. از لحاظ تاریخی، یک سنجاق پرستاری نماد یک پرستار تحصیل کرده است که آماده است تا به عنوان یک متخصص مراقبت های بهداشتی به جامعه خدمت کند. به طور معمول، هر دانشکده پرستاری پین منحصر به فرد خود را طراحی و اعطا می کند.
رودریک مک گریگور (; – ) او یک افسر ارشد نیروی دریایی سلطنتی بود. او در جنگ جهانی اول جنگید و در نبرد گالیپولی و سپس نبرد جوتلند حضور داشت. او همچنین در جنگ جهانی دوم خدمت کرد و در غرق کردن کشتی بیسمارک در ماه مه ۱۹۴۱ شرکت داشت، سمت معاون رئیس ستاد نیروی دریایی (تسلیحات) را بر عهده داشت و فرماندهی اسکادران اول رزم ناو را در طول عملیات در سواحل نروژ و کاروان ها به شمال روسیه بر عهده داشت. علاوه بر این، او در اوایل دهه ۱۹۵۰ به عنوان فرمانده اول دریا خدمت کرد و بیشتر به عنوان یکی از طرفداران برجسته قدرت هوایی مستقر در ناوهای هواپیمابر به یاد آورده می شود.
چارلز مدن، بارونت اول (; – ) افسر نیروی دریایی سلطنتی بود که در طول جنگ جهانی اول به عنوان رئیس ستاد سر جان جلیکو در ناوگان بزرگ از سال ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۶ و به عنوان فرمانده دوم ناوگان تحت فرماندهی سر دیوید بیتی از سال ۱۹۱۶ تا ۱۹۱۹ خدمت کرد. او پس از جنگ فرمانده کل ناوگان اقیانوس اطلس بود و در اواخر دهه ۱۹۲۰ به عنوان لرد اول دریا خدمت کرد. در آن نقش، برای جلوگیری از مسابقه تسلیحاتی، او برابری با ایالات متحده را در قالب ۵۰ رزم ناو پذیرفت و از موقعیت خود بر این اساس دفاع کرد که در واقع او فقط ۴۸ رزم ناو داشت.
لرد جان هی (; – ) افسر نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا و سیاستمدار بود. پس از شرکت در عملیات در سال ۱۸۴۲ در طول جنگ اول تریاک، او به همراه تیپ نیروی دریایی به ساحل رفت و در دفاع از یوپاتوریا در نوامبر ۱۸۵۴ و محاصره سواستوپول در بهار ۱۸۵۵ در طول جنگ کریمه شرکت کرد. او همچنین در نبرد قلعه های تاکو در اوت ۱۸۶۰ در طول جنگ دوم تریاک شرکت داشت. به عنوان یک سیاستمدار، او نماینده پارلمان از ویک و بعداً از ریپون شد. او در ژوئیه ۱۸۷۸ به مدیترانه اعزام شد تا قبرس را تحت کنترل خود درآورد و آن را طبق تصمیمات گرفته شده در کنگره برلین اشغال کند. در یک انتصاب بسیار سیاسی، او در مارس ۱۸۸۶ به عنوان لرد اول نیروی دریایی منصوب شد، زمانی که مارکی ریپون لرد اول دریاسالاری شد، اما تنها پنج ماه بعد، زمانی که دولت لیبرال ویلیام گلدستون در اوت ۱۸۸۶ از قدرت سقوط کرد، مجبور به کناره گیری شد.
جان فوربس (؛ ۱۷ ژوئیه ۱۷۱۴ – ) افسر نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا و سیاستمدار بود. پس از شرکت در یک سفر به لیسبون برای حمایت از پرتغالی ها در مواجهه با تهدید اسپانیا، او به عنوان کاپیتان کشتی درجه سه نورفولک در نبرد تولون در طول جنگ جانشینی اتریش، وارد عمل شد. او یکی از معدود کاپیتان هایی بود که واقعاً دشمن را شکست داد. فوربس به عنوان کمیسر ارشد نیروی دریایی در دولت های متوالی خدمت کرد. در آن نقش، او به غیرقانونی بودن حکم اعدام معاون دریاسالار جان بینگ متقاعد شد و از امضای حکم اعدام بینگ خودداری کرد. او همچنین به عنوان نماینده مجلس از سنت جانستاون و سپس به عنوان نماینده مجلس از مولینگار در پارلمان ایرلند خدمت کرد.
واریل بگ (; – ) افسر نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود. او در جنگ جهانی دوم به عنوان افسر توپخانه در یک رزم ناو که در کاروان های اقیانوس اطلس شمالی، لشکرکشی نروژ و اشغال ایسلند شرکت داشت، جنگید و سپس به عنوان افسر توپخانه در یک ناو جنگی که در ناوگان مدیترانه در طول نبرد کیپ ماتاپان فعالیت می کرد، جنگید. پس از آن، او در طول جنگ کره فرماندهی یک ناوشکن را بر عهده داشت و در طول رویارویی اندونزی و مالزی، فرمانده ستاد فرماندهی خاور دور بود. او در اواخر دهه ۱۹۶۰، لرد اول دریا و رئیس ستاد نیروی دریایی بود. در این سمت، او به شدت با برنامه های معرفی ناوهای هواپیمابر بزرگ جدید مخالفت کرد و در عوض توانست دولت بریتانیا را متقاعد کند که طرح سه رزم ناو کوچک «عرشه رو» را توسعه دهد.
رجینالد تیرویت (; – ) افسر نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود. در طول جنگ جهانی اول، او به عنوان فرمانده نیروی هارویک خدمت کرد. او رهبری یک نیروی دریایی پشتیبانی متشکل از ۳۱ ناوشکن و دو رزم ناو را در نبرد هلیگولند بایت در اوت ۱۹۱۴ بر عهده داشت، که در آن عملیات، اسکادران اول رزم ناو جنگی به فرماندهی سر دیوید بیتی، سه رزم ناو آلمانی و یک ناوشکن آلمانی را با حداقل تلفات کشتی های جنگی متفقین غرق کرد. تیرویت همچنین نیروهای دریایی بریتانیا را در حمله کوکسهاون در دسامبر ۱۹۱۴ و در نبرد دوگر بنک در ژانویه ۱۹۱۵ رهبری کرد، که در آن عملیات، تیرویت دوباره از اسکادران رزم ناو جنگی قدرتمند بیتی پشتیبانی کرد. پس از جنگ، تیرویت به عنوان افسر ارشد نیروی دریایی جبل الطارق، فرمانده اسکادران سوم رزم ناو سبک در ناوگان مدیترانه و سپس فرمانده در سواحل اسکاتلند خدمت کرد. او همچنین در دوره ای از ناآرامی ها و تنش با دولت ملی گرا به عنوان فرمانده کل قوا در چین خدمت کرد. آخرین انتصاب او به عنوان فرمانده نور بود.
جورج فرانسیس سیمور (; – ) یک افسر نیروی دریایی سلطنتی بود. سیمور پس از خدمت به عنوان یک افسر جزء در طول جنگ های انقلاب فرانسه، فرماندهی کشتی درجه سه نورث آمبرلند را به فرماندهی دریاسالار سر جان داک ورث در نبرد سن دومینگو در طول جنگ های ناپلئونی بر عهده داشت. او همچنین فرماندهی کشتی اسلوپ کینگ فیشر را در محاصره روشفورت و کشتی درجه پنج پالاس را به فرماندهی دریاسالار لرد گامبیر در نبرد جاده های باسک بر عهده داشت. سپس در طول جنگ ۱۸۱۲ به طور فعال خدمت کرد. سیمور در وزارت پیل دوم به عنوان لرد سوم نیروی دریایی منصوب شد و به عنوان فرمانده کل ایستگاه اقیانوس آرام منصوب شد. در اواخر سال ۱۸۴۴، دریاسالار فرانسوی، آبل اوبرت دو پتی-توارس، با ملکه پومار چهارم تاهیتی و با مبلغ و کنسول انگلیسی، جورج پریچارد، وارد درگیری شد و کنسول را اخراج کرد و در طول جنگ فرانسه و تاهیتی، یک تحت الحمایه فرانسه بر این سرزمین ایجاد کرد. این موضوع به عنوان «ماجرای پریچارد» شناخته شد. سیمور با درایت این موضوع را مدیریت کرد و از رویارویی با دولت فرانسه که قبلاً اقدامات توارس را محکوم کرده بود، اجتناب کرد. سیمور بعدها به عنوان فرمانده کل در ایستگا
ه آمریکای شمالی و هند غربی و سپس به عنوان فرمانده کل در پورتسموث خدمت کرد.
چارلز موریس پل، بارونت اول (; – ) افسر نیروی دریایی سلطنتی، مدیر مستعمرات و سیاستمدار بود. او به عنوان یک افسر جزء، در محاصره پوندیچری در هند در طول جنگ انقلاب آمریکا حضور داشت. پس از به دست گرفتن فرماندهی کشتی درجه پنج اچ ام اس ساکسس، در عملیات ۱۶ مارس ۱۷۸۲ در اواخر آن جنگ، ناوچه اسپانیایی سانتا کاتالینا را در تنگه جبل الطارق تصرف و سپس نابود کرد. پس از تصرف کشتی خصوصی فرانسوی وانو در ژوئن ۱۷۹۳، پول در مراحل اولیه جنگ های انقلاب فرانسه در محاصره تولون شرکت کرد. او به عنوان فرماندار و فرمانده کل نیوفاندلند منصوب شد و سپس فرماندهی ناوگان بالتیک را در اواخر جنگ بر عهده گرفت. او همچنین در طول جنگ های ناپلئونی به عنوان کمیسر عالی دریاسالاری در هیئت دریاسالاری به رهبری ویسکونت هاویک خدمت کرد.
الکساندر میلن، بارونت اول (; – ) افسر نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا بود. او به عنوان کاپیتان در ایستگاه آمریکای شمالی و هند غربی، برای دستگیری تاجران برده و انجام وظایف حفاظت از شیلات استخدام شد. او به عنوان یک لرد دریایی جوان در دولت های لیبرال و محافظه کار خدمت کرد و در طول جنگ کریمه مسئول سازماندهی حمل و نقل های بریتانیا و فرانسه شد. او فرمانده ایستگاه آمریکای شمالی و هند غربی شد و در این نقش، به ویژه در پاسخ به ماجرای ترنت در ۸ نوامبر ۱۸۶۱ در طول جنگ داخلی آمریکا، با دیپلماسی عمل کرد، زمانی که ناو یو اس اس سن جاسینتو، به فرماندهی کاپیتان اتحادیه چارلز ویلکس، بسته پستی بریتانیایی آرام اس ترنت را رهگیری و دو دیپلمات کنفدراسیون، جیمز میسون و جان اسلایدل را به عنوان کالای قاچاق جنگی از آنجا خارج کرد. وی در ژوئیه ۱۸۶۶ در سومین دوره وزارت دربی-دیزرائیلی، لرد اول نیروی دریایی شد و در این نقش از تمرکز دولت بر کاهش هزینه ها برای پرسیدن سوالات اساسی در مورد استراتژی دریایی استفاده کرد. او در نوامبر ۱۸۷۲، در اولین دوره وزارت گلدستون، دوباره به عنوان لرد اول نیروی دریایی منصوب شد و در دوره دومین دوره وزارت دیزرائیلی ن
یز در این سمت باقی ماند و نیاز مبرم به حفاظت از تجارت در زمان جنگ را تشخیص داد و خواستار ساخت رزم ناوهای جدید برای حفاظت از کشتی های تجاری بریتانیا شد.
هدوورث میکس (؛ ۵ ژوئیه ۱۸۵۶ – ۲۰ سپتامبر ۱۹۲۹) افسر نیروی دریایی سلطنتی بود. او به عنوان یک افسر جزء در بمباران اسکندریه در طول جنگ انگلیس و مصر حضور داشت. در سال ۱۸۹۹، در طول جنگ دوم بوئر، لمبتون در موریس توقف کرد و به ابتکار خود یک گردان از سربازان مستقر در آنجا را به حرکت درآورد. لمبتون با دانستن اینکه نیروهای بریتانیایی در لیدی اسمیت به توپ های قدرتمندتری نیاز مبرم دارند، یک تیپ دریایی را با چهار توپ دوازده پوندی و دو توپ دیگر برای نجات رهبری کرد. واکنش پرشور در بریتانیا به "قهرمانان لیدی اسمیت" بسیار زیاد بود و کاپیتان هدورث لمبتون را به یک چهره شناخته شده عمومی تبدیل کرد. او به عنوان فرمانده اسکادران سوم رزم ناو در ناوگان مدیترانه و سپس فرمانده کل ایستگاه چین منصوب شد. در طول جنگ جهانی اول، مو، همانطور که در آن زمان شناخته می شد، به عنوان فرمانده کل پورتسموث خدمت کرد که در آن نقش، مسئولیت اصلی او دفاع از ارتباطات بین کانال، از جمله حمل و نقل برای عبور نیروی اعزامی بریتانیا به فرانسه بود. او همچنین یک سرویس گشت نجات غریق با قایق های کوچک را آغاز و سازماندهی کرد.
جورج مارتین (؛ ۱۷۶۴ – ۲۸ ژوئیه ۱۸۴۷) افسر نیروی دریایی سلطنتی بود که در طول جنگ استقلال آمریکا و جنگ های انقلاب فرانسه و جنگ های ناپلئونی خدمت کرد. در طول دوران طولانی خدمت دریایی خود، در چندین نبرد مهم شرکت کرد و به خاطر آنها افتخارات و ترفیعات زیادی دریافت کرد. او فرماندهی کشتی ها را در کیپ سنت وینسنت و کیپ فینیستر بر عهده داشت. جورج مارتین در یک سلسله مهم دریایی متولد شد که با خانواده رولی نسبت داشت و از طرف مادری نوه دریاسالار ناوگان سر ویلیام رولی و از طرف پدری نوه بزرگ دریاسالار سر ویلیام مارتین بود. او اوایل دوران کاری خود را در کشتی هایی که عمویش، کاپیتان و بعدها معاون دریاسالار، جاشوا رولی، فرماندهی می کرد، گذراند. او در هند غربی شاهد عملیات بود و تا پایان جنگ با آمریکا به فرماندهی کشتی خود ارتقا یافت. سال های صلح او را موقتاً بیکار گذاشت، اما وقوع جنگ با فرانسه انقلابی در سال ۱۷۹۳ فرصتی را برای تحت تأثیر قرار دادن مافوق هایش فراهم کرد. او با دریافت فرماندهی چندین کشتی، به همراه جرویس در دماغه سنت وینسنت جنگید و پس از آن در عملیاتی شرکت کرد که منجر به تصرف یک ناوچه اسپانیایی و نابودی ناوچه دیگر شد. س
پس در مدیترانه، ابتدا در محاصره مالت و سپس در سواحل مصر، خدمت کرد و سپس در دوران صلح موقت به ساحل رفت. با از سرگیری خصومت ها، او به خدمت بازگشت و در سال ۱۸۰۵ در نبرد جنجالی دماغه فینیستر تحت فرماندهی رابرت کالدر شرکت کرد. اندکی پس از آن به دریاسالاری ارتقا یافت و در دادگاه نظامی کالدر شهادت داد و پس از مدت کوتاهی حضور در ساحل، به دریا بازگشت. او در محاصره کادیز و عملیات در حمایت از نیروهای ایتالیا شرکت کرد و سپس در اواخر جنگ ها به ساحل رفت. او ترفیعات و افتخارات مختلفی دریافت کرد، چندین سال فرماندهی پورتسموث را بر عهده داشت و به تعدادی از نشان های شوالیه گری منصوب شد. مارتین در اواخر عمرش دریاسالار و سپس معاون دریاسالار بریتانیا شد و در سال ۱۸۴۷ در بالاترین رتبه شغلی خود درگذشت.
ترنس لوین (; – ) دریابُد ناوگان (۵ ستاره) نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا بود، که در فاصله سال های ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۲ به عنوان نهمین رئیس ستاد دفاع بریتانیا فعالیت می کرد. لوین فعالیت نظامی را از سال ۱۹۳۹ در نیروی دریایی بریتانیا آغاز کرد و تا پیش از سال ۱۹۷۱ فرماندهی شناورهای اچ ام اس کرونا، اچ ام اس اورچین، اچ ام اس تنبی و اچ ام اس هرمس را برعهده داشت. او از ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۳ جانشین فرمانده نیروی دریایی بریتانیا بود، از ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۵ به عنوان فرمانده کل ناوگان بریتانیا فعالیت می کرد، از ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۶ فرماندهی داخلی نیروی دریایی بریتانیا را برعهده داشت و از ۱۹۷۷ تا ۱۹۷۹ لرد نخست دریا (فرمانده نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا) بود. وی در جنگ جهانی دوم و جنگ فالکلند حضور داشت و در سال ۱۹۸۲ پس از ۴۳ سال خدمت از نیروهای مسلح بریتانیا بازنشسه شد.
جفری هورنبی (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است. او یک افسر نیروی دریایی سلطنتی بود. او به عنوان یک افسر جزء، در نوامبر ۱۸۴۰ در جریان جنگ مصر و عثمانی در تصرف عکا شرکت داشت. به عنوان کاپیتان، او به همراه یک تیپ دریایی به جزیره ونکوور اعزام شد، جایی که در اختلافی که به جنگ خوک معروف شد، واحدی از نیروهای ایالات متحده را یافت که آماده تصرف جزایر سن خوان بودند. هورنبی از قدرت دیپلماسی خود برای تسهیل واگذاری مسالمت آمیز جزایر به ایالات متحده استفاده کرد. هورنبی به عنوان فرمانده کل اسکادران غرب آفریقا، فرمانده کل اسکادران پرواز و سپس فرمانده کل اسکادران کانال منصوب شد. پس از آن، او فرمانده کل ناوگان مدیترانه، رئیس کالج دریایی سلطنتی گرینویچ و در نهایت فرمانده کل پورتسموث شد.
جان کانینگهام (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب جنگ ۱۹۴۵–۱۹۳۹ (فرانسه) و لژیون دونور (افسر بزرگ) شده است. او که یک ناوبر ارشد واجد شرایط بود، در سال ۱۹۳۰ به عنوان مدیر طرح ها در نیروی دریایی منصوب شد. او در طول جنگ جهانی دوم به عنوان فرمانده کل ناوگان مدیترانه با مسئولیت پیاده شدن متفقین در آنزیو و جنوب فرانسه، در عملیات حضور داشت. او در اواخر دهه ۱۹۴۰ به عنوان لرد اول دریا خدمت کرد: تمرکز او بر اجرای سیاست دولت مبنی بر اوراق کردن بسیاری از کشتی های قابل استفاده بود.
راجر بک هاوس (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان سلطنتی ویکتوریایی شده است. او افسر نیروی دریایی سلطنتی بود. او در جنگ جهانی اول به عنوان فرمانده یک رزم ناو خدمت کرد و پس از جنگ به عنوان فرمانده اسکادران جنگی و بعدها فرمانده کل ناوگان داخلی منصوب شد. او که در نوامبر ۱۹۳۸ به عنوان فرمانده اول دریا منصوب شد، سهم عمده اش در این نقش، کنار گذاشتن سیاست رسمی بریتانیا مبنی بر اعزام یک ناوگان بزرگ به سنگاپور برای جلوگیری از تجاوز ژاپن (استراتژی سنگاپور) بود، زیرا متوجه شد که تهدید فوری (از آلمان و ایتالیا) به خانه نزدیک تر است و چنین سیاستی دیگر قابل اجرا نیست. او در ژوئیه ۱۹۳۹ درست قبل از شروع جنگ جهانی دوم بر اثر تومور مغزی درگذشت.
فرانسیس ویلیام آستن (; – ) افسر اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است. او افسر نیروی دریایی سلطنتی و برادر بزرگتر جین آستن رمان نویس بود. او به عنوان فرمانده کشتی اسلوپ پترل، حدود ۴۰ کشتی را تصرف کرد، در تصرف یک اسکادران فرانسوی حضور داشت و در جریان جنگ های انقلاب فرانسه، رهبری عملیاتی را بر عهده داشت که در آن کشتی فرانسوی لینگوریل به اسارت درآمد و دو کشتی دیگر در نزدیکی مارسی به ساحل رانده شدند. در آغاز جنگ های ناپلئونی، آستن برای تشکیل و سازماندهی یک سپاه از کشتی های محافظ دریایی در رامس گیت منصوب شد تا از نواری از سواحل کنت دفاع کند. او به عنوان فرمانده کشتی درجه سه کانوپوس منصوب شد که در آن در تعقیب ناوگان فرانسه به هند غربی و بازگشت از آن شرکت کرد و سپس در نبرد سن دومینگو جنگید و خط بادپناه کشتی ها را به داخل نبرد هدایت کرد. او بعداً فرماندهی کشتی درجه سه سنت آلبانس را بر عهده گرفت و قبل از سوار کردن نیروهای بریتانیایی که پس از نبرد کورونا عقب نشینی می کردند، نبرد ویمرو را از عرشه کشتی خود مشاهده کرد. او به عنوان افسر فرمانده کشتی درجه سه الفنت خدمت
کرد و در طول جنگ ۱۸۱۲، کشتی خصوصی آمریکایی اسووردفیش را به اسارت گرفت. به عنوان یک افسر ارشد، آستن به عنوان فرمانده در ایستگاه آمریکای شمالی و هند غربی خدمت کرد.
آرتور نایوت ویلسون (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (افسر بزرگ) و صلیب ویکتوریا شده است. او افسر نیروی دریایی سلطنتی بود. او در جنگ انگلیس و مصر در سال ۱۸۸۲ و سپس جنگ مهدی خدمت کرد و در طول نبرد ال تب در فوریه ۱۸۸۴ نشان صلیب ویکتوریا به او اعطا شد. او فرماندهی یک ناو جنگی، مدرسه اژدرافکنی ورنون و سپس یک ناو جنگی دیگر را بر عهده گرفت و سپس مسئولیت اسکادران اژدر آزمایشی را بر عهده گرفت. او بعداً فرماندهی ناوگان کانال را بر عهده گرفت. او مدت کوتاهی به عنوان لرد اول دریا خدمت کرد، اما در آن نقش "خشن، غیرمنطقی و مستبد" بود و در واقع فقط به عنوان جانشین دریاسالار سر جان فیشر انتخاب شد زیرا از اصلاحات فیشر حمایت می کرد. ویلسون به دلیل مخالفتش با تأسیس ستاد نیروی دریایی، حتی کمتر از آنچه که به دلیل ماهیت موقت انتصابش در نظر گرفته شده بود، دوام آورد. او که در آغاز جنگ جهانی اول به عنوان مشاور منصوب شده بود، از طرح های تهاجمی در دریای شمال از جمله تصرف هلیگولند حمایت می کرد و از طرفداران اولیه توسعه و استفاده از زیردریایی ها در نیروی دریایی سلطنتی
پیتر پارکر، بارونت اول (؛ ۱۷۲۱ – ۲۱ دسامبر ۱۸۱۱) فرد نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. او افسر نیروی دریایی سلطنتی و سیاستمدار بود. او به عنوان یک افسر جزء، در آغاز جنگ جنکینز ایر، به همراه اسکادرانی به فرماندهی ادمیرال ادوارد ورنون به هند غربی اعزام شد. او دوباره در نبرد تولون در طول جنگ جانشینی اتریش حضور یافت. به عنوان کاپیتان کشتی درجه چهار اچ ام اس بریستول، در طول جنگ هفت ساله در حمله به گوادلوپ شرکت کرد. او به عنوان یک دریادار، به ایستگاه آمریکای شمالی اعزام شد تا از یک لشکرکشی به رهبری ژنرال سر هنری کلینتون که در مراحل اولیه جنگ انقلاب آمریکا، وفاداران به بریتانیا را در مستعمرات جنوبی تقویت می کرد، پشتیبانی دریایی کند. او رهبری یک حمله دریایی علیه استحکامات جزیره سالیوان (که بعداً به نام فرمانده آنها فورت مولتری نامیده شد) را بر عهده داشت و از چارلستون، کارولینای جنوبی محافظت کرد. با این حال، پس از یک نبرد طولانی و سخت، پارکر مجبور شد حمله را متوقف کند، زیرا متحمل تلفات سنگینی از جمله از دست دادن یک کشتی شده بود. او متعاقباً تحت فرماندهی لرد هاو در حمله و تصرف شهر نیویورک خدمت کرد و فرماندهی اسکادر
انی را بر عهده داشت که لانگ آیلند و رود آیلند را تصرف کرد. پارکر پیش از بازگشت به عنوان نماینده پارلمان از سیفورد و سپس به عنوان نماینده از مالدون، فرمانده در جامائیکا شد. او بعداً فرمانده در پورتسموث شد.
هنری کپل (; – ) فرد نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان مریت شده است. او افسر نیروی دریایی سلطنتی بود. اولین فرماندهی او عمدتاً در سواحل اسپانیا، که در آن زمان در بحبوحه جنگ اول کارلیست بود، سپری شد. او به عنوان افسر فرمانده ناوچه اچ ام اس دیدو در ایستگاه هند شرقی و چین، در عملیات های جنگ اول تریاک و در عملیات علیه دزدان دریایی بورنئو مستقر شد. او بعداً به عنوان فرمانده تیپ دریایی که سواستوپول را در طول جنگ کریمه محاصره کرده بود، خدمت کرد. پس از تبدیل شدن به فرمانده دوم ایستگاه هند شرقی و چین، فرماندهی اسکادران بریتانیایی را در نبرد با دزدان دریایی چینی در نبرد فتشان کریک بر عهده داشت که در آن حدود ۱۰۰ فروند شناور جنگی دشمن غرق شدند. او متعاقباً در تصرف کانتون در طول جنگ دوم تریاک شرکت کرد. کپل فرمانده در دماغه امید نیک و ایستگاه ساحل غربی آفریقا، سپس فرمانده در ایستگاه ساحل جنوب شرقی آمریکا، فرمانده در ایستگاه چین و در نهایت فرمانده در پلیموث بود.
جان نوریس (؛ ۱۶۷۱ – ۱۳ ژوئن ۱۷۴۹) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر نیروی دریایی سلطنتی و سیاستمدار ویگ بود. پس از خدمت به عنوان افسر جزء در طول جنگ نه ساله و جنگ ویلیامیت در ایرلند، فرماندهی یک اسکادران به آمریکای شمالی فرستاده شد تا از شهرک های بریتانیایی در سواحل خلیج هادسون در سال ۱۶۹۷ محافظت کند. اگرچه او طرحی برای بازپس گیری برخی از سرزمین های نیوفاندلند و لابرادور که توسط نیروهای فرانسوی در زمستان قبل تصرف شده بود، تدوین کرد، اما وقتی شورای محلی نظر او را رد کرد، از اجرای آن طرح بازماند. نوریس در مراحل اولیه جنگ جانشینی اسپانیا، تحت فرماندهی دریاسالار سر جورج روک در نبرد کادیس خدمت کرد. او در اوت ۱۷۰۴ فرماندهی طلایه داران را در نبرد مالاگا بر عهده گرفت و سپس در اکتبر ۱۷۰۵ در تصرف بارسلونا تحت فرماندهی ادمیرال ارل پیتربورو خدمت کرد. نوریس به عنوان افسر پرچم، با ناوگانی به دریای بالتیک اعزام شد تا از ائتلافی از نیروهای دریایی روسیه، دانمارک و هانوفر در جنگ بزرگ شمالی حمایت کند. تزار پیتر فرماندهی ناوگان ائتلاف را شخصاً بر عهده گرفت و در سال ۱۷۱۶ نوریس را به عنوان معاون خود منصوب کرد: آنها با هم از کشتی