Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دو یونانی بودند به دنیا آمد. والدینش در ۱۹۰۲، به نیویورک نقل مکان کردند، جاییکه او را در یوتیکا، نیویورک بزرگ کردند. او در ۱۹۱۸ از آکادمی آزاد یوتیکا، فارغ التحصیل شد و در طول جنگ جهانی اول به ارتش ایالات متحده پیوست. پس از جنگ، به کالج همیلتون رفت و در ۱۹۲۲ با درجه ممتاز در رشته فلسفه، فارغ التحصیل شد، او در آنجا عضو انجمن فی بتا کاپا بود. آلفانج در کالج، فعال باقی ماند و زمانی که جایزه یادبود تئودور روزولت را برای کتابش، ستره دادگاه عالی و اراده ملی دریافت کرد، این جایزه را به کالج همیلتون اهدا کرد و جایزه مستمر دین آلفانج آسای را ایجاد کرد که هر سال به دو دانشجو که مقالاتی در مورد حکومت قانون اساسی آمریکا می نویسند، داده می شود. او از دانشکده حقوق دانشگاه کلمبیا، دکترای حقوق گرفت و در منهتن وکیل شد. اواخر زندگی. او با تالیا پری ازدواج کرد و از او صاحب یک فرزند به نام دین آلفانج جونیور شد که بعدها استاد علوم سیاسی در دانشگاه ماساچوست شد. آلفانج در ۲۴ اکتبر ۱۹۸۹ بر اثر سرطان، در منهتن درگذشت. حرفه حقوقی. آلفانج مدرک خود را از دانشکده حقوق دانشگاه کلمبیا دریافت کرد و در ۱۹۲۵ در انجمن وکلای آمریکا پذیرفته شد.
او از ستره دادگاه عالی ایالات متحده به دلیل رفتارش با برنامه های نیو دیل انتقاد کرد و از آن ها خواست که نگرش مترقی تری نسبت به این سیاست ها اتخاذ کنند. وی مدعی شد که این برنامه ها نباید صرفاً بر اساس قانونی بودن آن ها ارزیابی شود، بلکه باید بر اساس تأثیرات احتمالی اخلاقی و اقتصادی آن ها و همچنین تصور عمومی در آن زمان، ارزیابی شود. او از ایده ترومن مبنی بر قانون اساسی پویا، حمایت کرد. بعدها در حرفهٔ سیاسی خود، آلفانج به عنوان معاون لوی دادستان کل ایالت نیویورک، خدمت کرد. حرفه سیاسی. حزب دموکرات. در ۱۹۴۰، فرانکلین دلانو روزولت، آلفانج را به عنوان رئیس دفتر سخنرانان خارجی حزب دموکرات، در سومین کمپین انتخاباتی خود منصوب کرد. در ۱۹۴۱، او نامزد کنگره ایالات متحده از ناحیهٔ آپر اِست ساید (محله ای در ناحیه منهتن نیویورک) که در آن زمان به عنوان منطقه سیلک استاکینگ شناخته می شد، شد اما با ۱۶، ۶۹۰ رأیی که دریافت کرد، نتیجه را به جوزف سی بالدوین واگذار کرد. حزب کارگر آمریکا. آلفانج در اواخر دهه ۱۹۳۰ برای چندین سال، رئیس حزب کارگر آمریکا بود. او در ۱۹۴۲ نامزد فرمانداری نیویورک شد. اگرچه او این نامزدی را دریافت کرده بود،
اما حزب کارگر آمریکا پس ازاینکه سناتور جیمز مید، شخصی که برای نامزدی دموکرات ها از آن حمایت کرده بودند، در انتخابات مقدماتی در مقابل جان جی بنت جونیور شکست خورد، به طور رسمی نامزدی را اعلام کرد. شهردار نیویورک، فیورلو لا گواردیا، از آلفانج در این انتخابات حمایت کرد. آلفانج با ۴۰۹، ۰۴۷ رأی، یعنی حدود ۷٫۱۷ درصد آرا، در جایگاه سوم قرار گرفت. با این تعداد رأی، آلفانج بیش از هر نامزد دیگری از حزب کارگر آمریکا که تا به امروز در یک انتخابات سراسری شرکت کرده، رأی به دست آورده است. این آرا رأی لیبرال ها را تقسیم کرد و نقش مهمی در پیروزی توماس ئی. دیویی داشت. حزب لیبرال. در ۱۹۴۴، زمانی که جناح های طرفدار و ضد کمونیست در درون سازمان با هم درگیر شدند، آلفانج اعتراضات را علیه حزب کارگر رهبری کرد. این اعتراضات منجر به تشکیل حزب لیبرال نیویورک شد. جمهوری خواه. سپس فرماندار نلسون ای راکفلر، در اوایل دهه ۱۹۷۰ آلفانج را به عنوان رئیس هیئت مسابقه و شرط بندی ایالت نیویورک انتخاب کرد. او تا ۱۹۷۵، زمانی که هیو ال کری هیئت را لغو کرد، مشغول به کار بود. کنشگری. آلفانج در تعدادی از سازمان های کنشگر و قومی، از جمله ریاست انجمن پیشرو آ
موزشی یونانی آمریکا که سازمانی برای پیشرفت یونانی آمریکایی ها بود، خدمت کرد. او همچنین بیش از ۴۰ سال به عنوان رئیس خانه یادبود لا گاردیا که یک اقامتگاه مسکونی بود، خدمت کرد. آلفانج رهبری سازمان صهیونیستی «کمیته مسلح سازی دولت یهود» را بر عهده داشت، گروهی که به دنبال پایان تحریم های تسلیحاتی علیه گروه های صهیونیستی بودند و برای ایجاد اسرائیل قبل از استقلال، تلاش می کردند. او همچنین به عنوان رئیس کمیته اضطراری برای نجات یهودیان اروپا خدمت کرد، این گروه به دنبال نجات قربانیان هولوکاست در آن زمان بود. از طریق این سازمان ها، آلفانج تأکید کرد که این وظیفه اخلاقی و مذهبی یک مسیحی است که به یهودیان قربانی شده توسط نازی ها کمک کند. یک عقیده آمریکایی. آلفانج به خاطر اعلامیه کوتاهی که در دهه ۱۹۵۰ با عنوان «عقیده آمریکایی» یا ساده تر «عقیده من» نوشت، در خاطر مانده است. این عقیده در ابتدا در مجله دیس ویک چاپ شد و نسخه فشرده آن در ریدرز دایجست در دو شماره اکتبر ۱۹۵۲ و ژانویه ۱۹۵۴ چاپ شد. در ۱۹۵۲، بنیاد آزادی ها (سازمان آموزشی ملی) واقع در ولی فورج برای سازندگی به آلفانج جایزه داد.
آبرامو باسیوی ؛ (دسامبر ۱۸۱۸ – نوامبر ۱۸۸۵) موسیقی شناس و آهنگساز ایتالیایی بود. باسیوی در لیورنو به دنیا آمد. او به عنوان یک پزشک در فلورانس (۱۸۵۸) شروع به کار کرد، اما پس از مدتی خود را منحصراً وقف موسیقی کرد. اولین تلاش های او به عنوان آهنگساز شکست خورد، اما با گذشت زمان او اپراهای "رومیلدا اد ازلینو" ۱۸۴۰؛ و "انریکو هاووارد"، ۱۸۴۷ و موسیقی های دیگر ساخت. در سال ۱۸۶۳ باسیوی کنسرت های محبوب موسیقی کلاسیک را تأسیس کرد. او به مستمر در نشریات موسیقی مشارکت داشت. او در فلورانس درگذشت.
هدف آسان یک فیلم اکشن و علمی-تخیلی محصول سال ۲۰۱۴ سینمای استرالیا به کارگردانی جان هیت و نویسندگی مشترک هیت و بلیندا مک کلوری است. این فیلم که در استرالیا فیلمبرداری شده است، دامینیک پرسل، ویوا بیانکا، روبرت تیلور و مک کلوری در این فیلم به ایفای نقش پرداخته اند. این فیلم با الهام از فیلمی به همین نام در سال ۱۹۸۲ به کارگردانی برایان ترنچارد-اسمیت ساخته شده است. اصطلاح کلمه Turkey shootدر لغت به معنی شکار بوقلمون ولی در اصطلاح عامیانه فرصتی برای یک فرد است تا از یک موقعیت با درجه سهولت قابل توجهی استفاده کند. این اصطلاح احتمالاً از روشی برای شکار بوقلمون های وحشی سرچشمه می گیرد که در آن شکارچی، با برخورد به گله ای، عمداً آنها را پراکنده می کند. هنگامی که گله پراکنده شد، شکارچی راه می افتد و منتظر می ماند، زیرا گله پراکنده به صورت جداگانه به آن نقطه بازمی گردد و آنها را به یک هدف آسان برای شکار تبدیل می کند. پاسخ انتقادی. این فیلم نقدهای منفی از سوی منتقدان و مخاطبان دریافت کرد. داستان. در میان کشتار غیرنظامیان در منطقه جنگی، دریادار تایلر ریک که رسوایی به بار آورده است در زندانی امنیتی به طور مادام العمر زندانی
می شود تا وقتی که فرصتی به او داده می شود تا آزادیش را به قیمت جانش بخرد و … تولید. فیلمبرداری در ۵ فوریه ۲۰۱۴ در ملبورن آغاز شد.
دنیس وین آرچر (Dennis Wayne Archer) (متولد ۱ ژانویه ۱۹۴۲)، وکیل، حقوقدان، سیاستمدار پیشین اهل میشیگان است. آرچر به عنوان یکی از اعضای حزب دموکرات، در مقام قاضی دادگاه عالی میشیگان و همچنین شهردار دیترویت خدمت کرد. مدتی نیز ریاست کانون وکلای آمریکا را بر عهده داشت و از این جهت نخستین رئیس سیاهپوست این تشکیلات محسوب می شد آن هم در حالیکه تا سال ۱۹۴۳ عضویت وکلای آمریکایی- آفریقایی تبار در این کانون ممنوع بود. اوایل زندگی و تحصیلات. دنیس آرچر در ۱ ژانویه ۱۹۴۲ در یک خانواده کارگری به دنیا آمد که ساکن شرق دیترویت بودند. از آنجاییکه دست پدر آرچر در تصادف ماشین قطع شده بود، خانواده او با مشکلات اقتصادی زیادی دست وپنجه نرم می کردند. با توجه به اینکه در آن شهر فرصت های شغلی زیادی برای افراد معلول وجود نداشت، هنگامی که آرچر پنج ساله بود، این خانواده به دهکده کاسوپولیس نقل مکان کردند. او زمانی که تنها هشت سال داشت برای کمک به خانواده شروع به کار کرد. آرچر کارگر پادوی باشگاه گلف، بولینگ و نظافتچی نانوایی بود. وی پس از فارغ التحصیلی از دبیرستان با اشتغال به کارهایی چون نقاشی ساختمان و کار در داروخانه هزینه تحصیل در کالج را
فراهم کرد. او اولین آمریکایی آفریقایی تباری بود که در واحد مدارک پزشکی بیمارستان هنری فورد کار کرد. آرچر تحصیلاتش را در دانشگاه ایالتی وین با هدف داروسازی آغاز کرد. کمی بعد به مؤسسه فنی دیترویت منتقل شد و سپس به دانشگاه میشیگان غربی رفت. او در دانشگاه میشیگان موفق به اخذ مدرک کارشناسی در رشته آموزش شد. در ابتدا قصد داشت معلم تاریخ شود ولی قرار شد در مدرسه ابتدایی رالف بنچ که درست در ناحیه شرقی مرکز شهر قرار داشت، آموزگار کودکان استثنائی شود. آرچر از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۷۰ در مدارس دولتی دیترویت به کودکان معلول درس داد. سپس در سال ۱۹۷۰ وارد کالج حقوق دیترویت شد که امروزه با نام کالج حقوق دانشگاه ایالتی میشیگان شناخته می شود و مدرک دکترای خود را در رشته حقوق گرفت. وی علاوه بر اشتغال به امور حقوقی در شهر دیترویت، طی سال های ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۵ استاد کالج حقوق دیترویت و از ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۸ استاد دانشکده حقوق دانشگاه ایالتی وِین بود. آرچر از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۵ عضو هیئت مدیره کانون وکلای دیترویت و مدیر بخش وکلای جوان انجمن بود. او همچنین ریاست سه کانون وکلای دیگر را بر عهده داشت: کانون وکلای ولورین از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۰، کانون وکلای م
لی از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۴ و کانون وکلای ایالتی میشیگان از ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۵. دوران خدمت در ستره دادگاه عالی ایالت میشیگان. آرچر پس از ۱۵ سال فعالیت بسیار موفقیت آمیز در حوزه وکالت از سوی فرماندار جیمز بلانچارد به سمت قاضی دادگاه عالی میشیگان منصوب شد. در طول تاریخ ایالت میشیگان، وی دومین سیاهپوستی بود که چنین مقامی را در این دادگاه عهده دار شد و به حدود بیست سال غیبت آمریکایی های آفریقایی تبار در این سمت پایان داد. آرچر در سال های ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۰ به عنوان قاضی مشغول به کار بود. طی آخرین سال خدمتش در ستره دادگاه عالی این ایالت از سوی هفته نامه وکلای میشیگان لقب «محترم ترین قاضی میشیگان» را به خود اختصاص داد. شهردار شهر دیترویت. آرچر مبارزات انتخاباتی خود برای تصدی شهرداری را در سال ۱۹۹۰ آغاز کرد و به رقابت با کلمن یانگ، شهردار محبوب وقت پرداخت که در تلاش بود که برای ششمین دوره باز هم این مقام را در اختیار بگیرد. شهردار یانگ به دلیل بیماری از گردونه رقابت کنار رفت و پس از آن شروع به حمایت از شارون مک فیل نمود. در نوامبر ۱۹۹۳، آرچر موفق شد در انتخابات در مقابل مک فیل به پیروزی برسد، نتایج آراء به ترتیب ۵۷ به ۴۳ درصد بود. نتایج
رأی گیری حاکی از آن بود که او ۹۰ درصد آرای سفیدپوستان را کسب کرده است در حالیکه تنها ۴۷ درصد از سیاهپوستان به او رأی داده بودند. آرچر از سال ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۱ به عنوان شهردار دیترویت بر سر کار بود. در دوران تصدی این سمت، تلاش کرد تا از طریق همکاری با رؤسای کسب وکارهای واقع در حومه شهر و تعامل بر سر پیشنهادهای نوآورانه آنها برای این شهر، روابط شهرنشینان را با حاشیه نشینان و کسب وکارهای محلی بهبود بخشد. یکی از مهم ترین خدمات او در دیترویت، جذب غول های فناوری در حوزه نرم افزار به این شهر بود. در دوره او، رتبه اعتباری اوراق قرضه شهر دیترویت چندین برابر بیشتر شد. زمانی که او شهردار شد، هنوز هم ثبت گردش های مالی بسیار پیچیده به صورت دستی و بر روی فیش انجام می گرفت. آرچر کاری کرد تا استفاده از رایانه در بسیاری از ادارات شهر رایج شود. مجموعه تحت امر او، برنامه توسعه نیروی کار را نیز آغاز کرد. آرچر از حامیان جدی بسیاری از پروژه های ساختمانی مرکز شهر بود که از آن میان می توان به احداث دو استادیوم جدید، ساخت ورزشگاه فوردفیلد برای تیم دیترویت لایِن و کامریکا پارک برای تیم دیترویت تایگر اشاره کرد. او در آخرین سالی که شهردار ب
ود، ریاست اتحادیه ملی شهرها را بر عهده گرفت. علی رغم آنکه نرخ جرم و جنایت و بیکاری در دوره آرچر کاهش یافت ولی او همواره به دلیل عدم حمایت یا بی توجهی به رهبران جامعه آمریکایی های آفریقایی تبار مورد انتقاد قرار داشت. به عنوان نمونه هنگامی که سه کازینو در محدوده شهر بازگشایی شد و مجوز هیچ یک از آنها به این گروه اعطا نشد، آرچر در معرض مخالفت شدید قرار گرفت. وی در سال ۱۹۹۷ باز هم با اختلاف زیادی برنده رقابت انتخاباتی شد ولی در دوره دوم با درخواست برگزاری مجدد انتخابات از سوی مخالفان اصلی خود مواجه شد. از این رو از شرکت در انتخابات سال ۲۰۰۱ خودداری کرد. دوران پس از شهرداری. پس از اتمام دوران تصدی آرچر بر شهرداری در ژانویه ۲۰۰۲، او به ریاست مؤسسه حقوقی رایت واقع در دیترویت و عضویت در هیئت مدیره شرکت نرم افزاری Compuware رسید. وی از اعضای شورای دعاوی قضایی آمریکا نیز بود. در سال ۲۰۰۴ از سوی فرماندار میشیگان، جنیفر گرانهُلم، برای یک دوره هشت ساله به عضویت هیئت امنای دانشگاه وسترن میشیگان درآمد. عضویت او در تاریخ ۳۱ دسامبر ۲۰۱۲ به پایان رسید. در اکتبر ۲۰۰۴ نیز به سرپرستی رزاپارکس منصوب شد. در فوریه ۲۰۰۸، آرچر اعلام کر
د که قصد دارد در سال ۲۰۱۰ برای فرمانداری ایالت میشیگان نامزد شود، اما در ماه نوامبر اظهار داشت که از تصمیم برای حضور در رقابت های انتخاباتی منصرف شده است. وی در حال حاضر یکی از مدیران پروژه سیاست حمل ونقل ملی است و به عنوان رئیس مشترک پروژه سیاست حمل و نقل ملی در مرکز سیاست های فراحزبی خدمت می کند. آرچر عضو هیئت مشاوران ارشد بین المللی بانک سرمایه گذاری جفریس نیز است. همچنین، به عنوان عضو آزاد در کمیته ملی دموکرات ها نیز حضور دارد و در کمیته اجرایی آن فعالیت می کند. آرچر در تاریخ ۱ دسامبر ۲۰۱۷ خاطرات خود را با عنوان «بگذارید آینده آغاز شود» منتشر کرد. این اثر با همکاری الیزابت آن آتکینز تدوین شده و توسط انتشارات آتکینز و گرینزپن به چاپ رسید. زندگی شخصی. آرچر عضو انجمن برادری آلفاپی الفا و لژ هندسه ۴۹#، فراماسون های F&amp;AM PHA و از شاخه ماسون های پرنس هال است.
داگلاس ادوارد بروس (Douglas Edward Bruce) (متولد ۲۶ اوت ۱۹۴۹)، فعال سیاسی محافظه کار، وکیل، مجرم و قانون گذار پیشین آمریکایی است که از سال ۲۰۰۸ تا سال ۲۰۰۹ عضو مجلس نمایندگان ایالت کلرادو بود. وی همچنین به خاطر نوشتن منشور حقوق مالیات دهنده (TABOR) ایالت کلرادو، مشهور است. بروس به عنوان مدافع سرسخت دولت محدود، منشور حقوق مالیات دهنده (TABOR) را نوشته و معرفی کرد که به عنوان یک اقدام برای محدود کردن هزینه در سال ۱۹۹۲ مورد تأیید رای دهندگان کلرادو قرار گرفت. نام وی با این اقدام چنان مرتبط است که تلاش برای دور زدن محدودیت های این منشور حقوق به «دی بروسینگ» مشهور است. بروس پس از دو دور کمپین ناموفق برای کرسی مجلس سنای ایالتی کلرادو در سال های ۱۹۹۶ و ۲۰۰۰، در سال ۲۰۰۴ در کمیسیون شهرستان ال پاسو انتخاب شد. در ماه دسامبر سال ۲۰۰۷ نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیه پانزدهم مجلس که شامل کلرادو اسپرینگز شرقی می شود، در کرسی خالی مجلس نمایندگان کلرادو انتصاب شد. بروس پس از لگد زدن بر یک عکاس روزنامهٔ راکی مونتین نیوز در روز تحلیف خود، نخستین قانون گذار در تاریخ کلرادو است که رسماً توبیخ شد. وی پس ازخود داری از حمایت از یک قطعنامهٔ
تشریفاتی تکریم کهنه سربازان، از کمیته نظارت بر امور کهنه سربازان اخراج شد. بروس با وجودی که در رقابت برای انتخاب در یک دورهٔ کامل در انتخابات مقدماتی حزب جمهوری خواه شکست خورد، اما به فعالیت خود در راستای کاهش مخارج و مالیات دولتی در شهر کلرادو اسپرینگز و سراسر ایالت ادامه داد. بروس در سال ۲۰۱۰ به پول شویی، شروع به رشوه دهی برای یک مقام دولتی و فرار مالیاتی با استفاده از یک سازمان خیریه و فعالیت های ضد مالیاتی متهم شناخته شد. در سال ۲۰۱۱ به تمامی اتهامات مندرج اتهام نامه شامل چهار مورد فعالیت جنایی جنایت منجمله پول شویی، شروع به نفوذ نامشروع بر یک مقام دولتی و فرار مالیاتی، محکوم شناخته شد. در نتیجه تحقیقات معلوم شد که از یک مؤسسهٔ خیریه دولتی کوچک که به منظور پنهان سازی میلیون ها دلار از وزارت درآمد ایالتی تأسیس کرده بود، استفاده می نماید. در ۱۳ ژانویه سال ۲۰۱۲ به ۱۸۰ روز حبس، پرداخت مبلغ ۴۹٬۰۰۰ دلار جریمه نقدی و شش ماه حبس تعلیقی تحت شرایط افشای مفصل، محکوم به مجازات شد. اوایل زندگی و آموزش. بروس که در شهر لس آنجلس ایالت کالیفرنیا متولد شد در ۱۶ سالگی از دبیرستان هالیوود و سپس با کسب مدرک دوگانه در تاریخ و
حکومت از کالج پومونا فارغ شد. در سال ۱۹۷۳ مدرک دکتری حقوق را از دانشکدهٔ حقوق دانشگاه کالیفرنیای جنوبی (USC Gould) بدست آورد و از سال ۱۹۷۳ تا سال ۱۹۷۹ به عنوان معاون دادستان ناحیه ای شهرستان لس آنجلس کار کرد و با ناخشنودی از سیستم دادگاه استعفا کرد. حرفه. بروس در سال ۱۹۸۰ یک کمپین را که بخش عمدهٔ منابع مالی آن را خود تأمین کرده بود، برای عضویت در مجلس قانون گذاری ایالت کالیفرنیا راه اندازی کرد و در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات نامزد حوزهٔ انتخابیهٔ سی و هشتم مجلس که در آن زمان در وسط پسفیک پلیسدس و ملیبو قرار داشت، شد. بروس که با شعار «جزئیات نه کلیات ایمن» کاندید شده بود به گونه ای رقابت کرد که یکی از روزنامه های محلی آن را «تا حدی غیرعادی، یک کمپین مقدماتی قانون و نظم توسط یک دموکرات» توصیف کرد. بروس در انتخابات مقدماتی که میزان مشارکت در آن خیلی زیاد بود، با پنج درصد تفاوت شکست خورد. استیون آفرایت، رقیب وی با اختلاف بسیار کم انتخابات عمومی را به ماریون دبلیو. لا فولت باخت. نقل مکان به کلرادو و املاک اجاره ای. بروس در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ یک تعداد املاک اجاره ای را در ناحیهٔ لس آنجلس بدست آورد که پس از ترک سمت
دادستانی ناحیه ای، به طور تمام وقت آن را مدیریت می کرد. در جریان اواخر دههٔ ۱۹۷۰ و اوایل دههٔ ۱۹۸۰، بروس در چندین منازعهٔ مالیاتی با سازمان خدمات درامدهای داخلی آمریکا در کشمکش بود. بروس در سال ۱۹۸۶ چندین ملک را در کلرادو اسپرینگز در ملیکت خود درآورد و برای همیشه به کلرادو رفت. اندکی پس از نقل مکان به کلرادو، وابستگی سیاسی خود را از حزب دموکرات به حزب جمهوری خواه تبدیل کرد. بروس افزون بر ملیکت های واقع در شهر کلرادو اسپرینگز، املاک اجاره ای را در شهر دنور و شهر پوابلو کلرادو بدست آورد. با وجودی که اکثریت ده ها احضاریه علیه وی نقض شده است، اما مکرراً توسط قانون و مقامات تنفیذ قوانین احضار شده است. بروس در رابطه با اتهام بکار انداختن یک ساختمان غیر ایمن، به دلیل اهانت با احضاریه دادگاه در سال۱۹۹۵ مدت هشت روز را در زندان سپری کرد. در پاسخ به چندین شکایت که علیه وی ثبت شده بود، مطابقت قانون شهر را با قانون اساسی زیر سؤال برد و مقامات شهر را بدنبال آن سلیقه ای یا انتخابی و انجام «انتقام جویی» شخصی علیه خودش متهم ساخت. بروس در سال ۲۰۰۳ اعلام کرد که قصد دارد املاک اجاره ای خود را به فروش رساند تا وقت بیشتری را در فع
الیت های سیاسی وقف نماید، اما اخیراً در سال ۲۰۰۷ توسط کلرادو اسپرینگز به خاطر نگهداری املاک مخروبه احضار شد. بروس در سال ۲۰۰۸ به خاطر دو ملیکت «مخروبه» تا حدی به خاطر پنجره های که به دستور شهر روی آن ها تخته پوشانیده شده بودند، توسط کلرادو اسپرینگز احضار شد، اما در نهایت پس از این که بروس این ساختمان ها را به فروش رسانید اتهامات هم لغو شد. اندکی قبل از ورود بروس در انتخابات مقدماتی مجلس قانون گذاری ماه اوت سال ۲۰۰۸، کلرادو اسپرینگز ساختمان چهار خانه ای متعلق به بروس را «مخروبه» اعلام کرد؛ بروس در واکنش به این اقدام گفت که برای تعمیر ساختمان و آماده سازی آن به فروش سرمایه گذاری کرده است. در اوایل سال ۲۰۱۰ کلرادو اسپرینگز مبلغ ۴۰٬۰۰۰ دلار را به هدف راه اندازی مجدد خدمات آب در هفت ملک اجاره ای بروس از وی مطالبه نمود، درخواستی که بروس آن را تلافی سیاسی عنوان کرد اما کارمندان شهر با ذکر این که تمامی املاک متروکه رها شده بودند، این اقدام را توجیه کردند. منشور حقوق مالیات دهندگان. با وجود رد اقدامات مشابه محدودیت های مالیاتی توسط رای دهندگان در جریان دهه های گذشته، بروس در سال ۱۹۸۸ کمپینی را راه اندازی و رهبری کرد ک
ه در نهایت موفق شد TABOR «منشور حقوق مالیات دهندگان» را در کلرادو به تصویب برساند. منشور حقوق مالیات دهندگان یا TABOR در میان سایر احکام، تأییدی رای دهندگان را در قسمت هرگونه افزایش در مالیات الزامی ساخت و هزینه دولت ایالتی را محدود ساخت تا در تناسب با رشد جمعیت و تورم رشد نماید. علیرغم این که منشور حقوق مالیات دهندگان یا TABOR در سال ۱۹۸۸ تصویب نشد و در مراجعه در سراسر ایالت صرف تأییدی ۴۲ درصد رای دهندگان را بدست آورد، اما بروس این لایحه را بازنگری کرد و در سال ۱۹۹۰ مجدداً به رای گذاشته شد و در این دور رای گیری ۴۹ درصد حمایت رای دهندگان را بدست آورد. تلاش سوم در سال ۱۹۹۲ موفق شد و منشور حقوق مالیات دهندگان یا TABOR با ۵۴ درصد آرا به تصویب رسید و بخشی از قانون اساسی کلرادو شد. محدودیت های منشور حقوق مالیات دهندگان یا TABOR بر هزینه های دولتی، در سال ۱۹۹۷ در معرض اجراء گذاشته شد که بازپرداخت به مالیات دهندگان را به بار آورد. در جریان این کمپین ها، بروس سخنگوی اصلی TABOR بود که اغلب با روی رومر، مخالف TABOR و فرماندار کلرادو سخنان بد و رکیک رد و بدل می کرد. در یکی از این موارد که اکثر اوقات به آن اشاره می شود،
رومر پرسنل TABOR را به «تروریسم اقتصادی» تشبیه کرد؛ بروس در واکنش به آن کارت های بازرگانی شخصی را با عنوان «داگلاس بروس: تروریست» چاپ کرد.
اتل دی الن (Ethel D. Allen) (زاده ۸ می ۱۹۲۹ – درگذشت ۱۶ دسامبر ۱۹۸۱)، سیاستمدار و پزشک آفریقایی-آمریکایی از حزب جمهوری خواه بود که به مدت ۱۰ ماه از ژانویه تا اکتبر ۱۹۷۹، به عنوان وزیر رفاه عمومی پنسیلوانیا در زمان فرماندار، دیک تورنبورگ، خدمت کرد. قبل از خدمت در کابینهٔ ایالتی، الن از ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۹، یکی از اعضای شورای شهر فیلادلفیا بود که نمایندهٔ دو ناحیهٔ ۵ و منطقهٔ بزرگ بود. اوایل زندگی. الن در فیلادلفیا، پنسیلوانیا به دنیا آمد. او در کالج ایالتی ویرجینیای غربی، در رشته شیمی و زیست شناسی و کمی هم ریاضیات، تحصیل کرد و در ۱۹۶۳ دکترای خود را در رشته استخوان درمانی از کالج پزشکی استخوان درمانی فیلادلفیا گرفت. در حالی که والدین او در سیاست محلی دموکرات ها فعال بودند، الن سرانجام به یک داوطلب جمهوری خواه تبدیل شد و برای کمپین های مختلف از جمله کمپین دوایت آیزنهاور در ۱۹۵۲، کار کرد. او به شوخی خود را به عنوان یک «بی اف آر؛ یک سیاه پوست، جمهوری خواه زن، موجودی نادر به اندازهٔ یک فیل سیاه و به همان اندازه باهوش» توصیف می کرد. بنابر توصیف خودش، الن به عنوان یک «متخصص محله یهودی نشین» در شرایط سخت و اغلب خطرناک در برخ
ی از فقیرترین محله های فیلادلفیا کار می کرد. در یک مورد، او فریب یک تماس دروغین را خورد، وارد خانه ای شد و خود را هدف سرقت دید. چهار مرد به امید اینکه از کیف پزشکی او دارو خارج کنند، او را محاصره کرده بودند. اما او پس از به دست گرفتن اسلحه-اش و فرار سارقان احتمالی، جان سالم به در برد. حرفه سیاسی. شورای شهر. الن به این نتیجه رسید که بهترین راه برای او در راه مبارزه با جنایتی که او به عنوان یک پزشک شاغل مشاهده می کرد، مشارکت بیشتر در سیاست است. وی در ۱۹۷۱ برای شورای شهر فیلادلفیا نامزد شد. در آن سال، او با اجرای یک سری مناظره های قوی، توماس مکینتاش، عضو شورای دموکرات آن زمان از ناحیه پنجم را برکنار کرد. با انتخاب او، وی اولین زن آفریقایی آمریکایی بود که در شورای شهر مشغول به کار شد. الن در طول تصدی خود، از قوانینی حمایت کرد که منجر به ایجاد کمیسیون جوانان فیلادلفیا برای کمک به حل مشکلی به نام گروه های خلافکار شهری شد. در ۱۹۷۵، الن تصمیم گرفت که دوباره برای عضویت در شورا انتخاب شود. اما این بار برای یکی از کرسی های بزرگ شورا، نامزد شد. او یکی از دو کرسی نفرات رزرو برای غیرعضو اکثریت حزب دموکرات را به دست آورد که
بعدها کرسی خالی شده توسط تام فوگلیتا که نامزد این حزب برای شهردار در انتخابات آن سال بود را تصاحب کرد. در زمان عضویت در شورا، الن به عنوان یک سیاستمدار سرسخت و صریح شناخته می شد که اغلب با شهردار، فرانک ریزو و رئیس شورا، جورج شوارتز درگیر بود. با رشد حضور محلی او، حضور ملی او نیز افزایش یافت. الن در مجمع ملی جمهوری خواهان در ۱۹۷۶، سخنرانی دوم را در حمایت از نامزدی رئیس جمهور، جرالد فورد انجام داد. وزارت. در ژانویه ۱۹۷۹، فرماندار جدید، دیک تورنبورگ، الن را به عنوان وزیر رفاه عمومی انتخاب کرد. گفته می شود که الن به رهبران جمهوری خواه شهر گفته بود؛ اگر آن ها به او اطمینان دهند که راهی بدون مانع برای نامزدی حزب در انتخابات شهردار آن سال داشته باشد، پیشنهاد تورنبرگ را رد خواهد کرد. وقتی چنین تضمینی دریافت نکرد پیشنهاد تورنبرگ را پذیرفت. در اکتبر همان سال، کابینه تورنبرگ با چند استعفا به لرزه درآمد. دو وزیر بهداشت و کار به دلیل ناراحتی از دولت و ناتوانی در همکاری مؤثر با همکاران خود، استعفا داده بودند. در نتیجه بررسی های بیشتر در کابینه، تورنبرگ با الن ملاقات کرد تا در مورد اتهامات غیبت و ناشایستگی که علیه او مطرح
شده بود صحبت کند. طبق گزارش ها، الن در اوایل همان سال، بیش از نیمی از یک دورهٔ ۴۰ روزه را در دفتر خود در هاریسبورگ غایب بود، ظاهراً او برای سخنرانی هایی که توسط کارمندان ایالتی تهیه شده بود، حق الزحمه دریافت کرده بود. به نوبه خود، الن اظهار داشت که غیبت های او برای انجام مؤثر وظایفش ضروری بوده است و او فقط از یک کارمند دولتی برای نوشتن دو سخنرانی، کمک گرفته است که در مجموع ۱۰۰۰ دلار به دست آورده است. او ادعا کرد که این سخنرانی ها تنها درصد کمی از تعداد سخنرانی هایی را که او از زمان روی کار آمدن ارائه کرده بود، تشکیل می داد. تورنبورگ، از الن خواست استعفا دهد و زمانی که الن از این کار امتناع کرد، تورنبورگ او را اخراج کرد. دو سال قبل، فرماندار میلتون شاپ، سی دلورس تاکر را که به عنوان وزیر رفاه نیز خدمت می کرد، برای استفاده از کارمندان عمومی به منظور کمک به تهیه سخنرانی هایی که برای آن ها هزینه دریافت می کرد، برکنار کرده بود. اواخر زندگی. اخراج الن با واکنش شدید جامعه آفریقایی آمریکایی و گروه های مختلف حقوق مدنی علیه تورنبورگ مواجه شد. برخی اظهار کردند که الن به دلیل رنگ پوست و جنسیت یا هر دو، استاندارد متفاوتی
دارد. برخی دیگر ادعا کردند که اقدامات فرماندار، دارای انگیزه سیاسی بوده است. اخراج او از کابینه تورنبورگ به فعالیت سیاسی او پایان داد. او کمی بیش از یک سال به عنوان پزشک منطقهٔ آموزشی فیلادلفیا با مسئولیت های مدیریتی، مشغول به کار بود. در دسامبر ۱۹۸۱، به دلیل عوارض ناشی از عمل جراحی قلب بای پس دوبل، درگذشت. در حالی که الن هرگز ازدواج نکرده بود و فرزندی نداشت، نام او به عنوان یک پیشرو، میراثی است که از او باقی مانده است. او اغلب، آفریقایی آمریکایی ها و زنان را تشویق می کرد که به دنبال مناصب سیاسی باشند، دوست او آگوستا کلارک بعدها تبدیل به دومین زن آفریقایی آمریکایی شد که در شورای شهر فیلادلفیا مشغول به کار بوده و در نهایت به حزب اکثریت دموکرات ملحق شده است. بعدها منطقهٔ آموزشی فیلادلفیا، نام یکی از مدارس ابتدایی خود را به افتخار او، تغییر داد.
دروپدی مرمو (، ، ، ، ؛ متولد ۲۰ ژوئن ۱۹۵۸)، با نام درگی برنچی تدو (، ، ؛ )؛ رئیس جمهور هند از تاریخ ۲۵ ژوئیه ۲۰۲۲ است. او عضو حزب بهاراتیا جاناتا است. وی اولین شخص در تاریخ هند است که از کاست ها و قبیله های برنامه ریزی شده در هند به مقام ریاست جمهوری این کشور نائل آمده است. او قبلاً به عنوان نهمین فرماندار جارکند از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۱ خدمت می کرد. مرمو که از ایالت اودیشا آمده است، اولین فرماندار جارکند نیز بود که دوره پنج ساله خود را به پایان رساند. مرمو پیش از ورود به سیاست در اواخر دهه ۷۰ میلادی و اواسط ۸۰ میلادی منشی بود و تا سال ۱۹۹۷ میلادی بعنوان معلم در رایرانگپور مشغول به کار بود. زندگی شخصی. دروپدی مرمو در یک خانواده قبیله ای سانتالی در ۲۰ ژوئن ۱۹۵۸ در روستای بایداپوسی در ناحیه مایوربانج در اودیشا در خانواده بیرانچی نارایان تودو به دنیا آمد. پدر و پدربزرگ او هر دو از سران دهکده تحت سیستم بودند. حرفه. شغل تدریس. مرمو قبل از ورود به سیاست ایالتی به عنوان معلم مدرسه شروع به کار کرد. او به عنوان استادیار در آموزش و پژوهش یکپارچه شری اوروبیندو، رایرنگپور و به عنوان دستیار جوان در بخش آبیاری دولت اودیشا کار ک