Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کند و در سال ۱۸۶۳ زمانی که دال از دبیرستان فارغ التحصیل می شود، علاقه خاصی به مطالعه دربارهٔ نرم تنان پیدا می کند. دال در سال ۱۸۶۳ زیر نظر لوییس آگاسیس در موزه جانورشناسی تطبیقی هاروارد، در رشته علوم طبیعی به تحصیل ادامه می دهد. آگاسیس در آن زمان که علاقه دال نسبت به نرم تن شناسی را دیده بود، بسیار به او در این زمینه کمک می کند. در آن زمان این رشته خیلی شناخته شده نبود. دال همچنین زیر نظر جفریز وایمن و دنیل برینرد به تحصیل و مطالعه در زمینه کالبدشناسی و پزشکی پرداخت. اولین موقعیت ها و اولین سفرهای اکتشافی. دال در شیکاگو کاری پیدا کرد و آنجا با رابرت کنیکات (۱۸۳۵ – ۱۸۶۶) طبیعت شناس معروف، در موزه آکادمی علوم شیکاگو آشنا شد. در سال ۱۸۶۵ اتحادیه تلگراف غرب سفری را تدارک دید تا از طریق دریای برینگ مسیرهای ممکن برای خط تلگراف را میان آمریکای جنوبی و روسیه کشف کند، کنیکات به عنوان دانشمند راهنمای این سفر انتخاب شد و با نظر اسپنسر فولرتون بیرد از مؤسسه اسمیتسونین، دال را هم به عنوان دستیار با خود به همراه برد. دال به خاطر تخصص اش در زمینه بی مهره گان و آبزیان برای این سفر انتخاب شد. در این سفر با کشتی نایتینگل که تح
ت نظارت چارلز ملویل سامون، طبیعت شناس هدایت می شد، در توقف های اول در آلاسکا دال به کاوش ساحل سیبری پرداخت (که در آن زمان هنوز در قلمرو روسیه بود). اسکمون بی در آلاسکا از روی اسم چارلز اسکومن به این نام گذاشته شد. در سال ۱۸۶۶ دال کاوش هایش را در سفر اکتشافی به سیبری ادامه داد. او در یکی از توقف هایش در سنت میشل آلاسکا مطلع شد که کنیکات، زمانی که در حال شناسایی مسیرهای تلگراف در امتداد رود یوکون بوده است، بر اثر حمله قلبی در ۱۳ می ۱۸۶۶ درگذشت. دال که تصمیم گرفته بود کار ناتمام کنیکات در رودخانه یوکون را به اتمام برساند، فصل زمستان را در همان جا ماند. او به دلیل لغو شدن برنامه سفرش مجبور شد تا پاییز ۱۸۶۸ تحقیقیات را با هزینه های خودش پیش ببرد. در همین زمان، در سال ۱۸۶۷، ایالات متحده حق مالکیت آلاسکا را با قیمت ۷٫۲ میلیون دلار از روسیه خریده بود؛ منطقه ای کشف نشده با حیوانات و گیاهانی که دال به تنهایی به عنوان پژوهشگر و دانشمند کشف آنها را بر عهده گرفت. دال با بازگشت به مؤسسه اسمیتسونین، طبقه بندی هزاران گونه ای که در طول این سفر جمع آوری کرده بود را آغاز کرد. او در سال ۱۸۷۰ گزارش خود را دربارهٔ اولین سفرها با ع
نوان آلاسکا و منابع طبیعی آن منتشر کرد. او در این گزارش به توصیف رودخانه یوکونف جغرافیا و منابع طبیعی آلاسکا و ساکنان آنجا پرداخت. او همچنین در سال ۱۸۷۰ به عنوان دستیار موقت تحقیقات ساحلی ایالات متحده انتخاب شد که نام آن در سال ۱۸۷۸ به تحقیقات ساحلی و کره سنجی ایالات متحده تغییر پیدا کرد) دال در سال های ۱۸۷۱ تا ۱۸۷۴ به مأموریت های اکتشافی و تحقیقاتی دیگری رفت. مأموریت اصلی او انجام پژوهش هایی در سواحل آلاسکا بود، اما او از این فرصت برای جمع آوری تعداد فراوانی از نمونه ها استفاده کرد. در سال های ۱۸۷۱ تا ۱۸۷۲ برای انجام تحقیقات به جزیره آلوتیان رفت. در سال ۱۸۷۴ از طریق شونر مؤسسه تحقیقات ساحلی ایالات متحده، به نام یوکون، در خلیج لیتوا بی لنگر انداخت. این منطقه از نظر او به دره یوسمیت در کالیفرنیا شباهت داشت و یخچال طبیعی اش را حفظ کرده بود. دال مجموعه جمع آوری شده خود از نرم تنان، خارپوستان و فسیل ها را برای لوییس آگسیز در موزه جانورشناسی تطبیقی هاروارد ارسال کرد؛ او مجموعه گیاهان را هم برای آساگری در هاروارد فرستاد؛ اشیاء مرتبط نژادشناسی و باستان شناسی را نیز به مؤسسه اسمیتسونین ارسال شدند. در سال های ۱۸۷۷ تا
۱۸۷۸ او با سفرهای اکتشافی بلیک شناخته می شد که در امتداد سواحل شرقی ایالات متحده انجام شده بود. دال در اوت ۱۸۷۸ برای شرکت در جلسه انجمن پیشرفت علوم بریتانیا در دوبلین در اروپا اقامت داشت. او از این فرصت برای بازدید از مجموعه نرم تنان استفاده کرد و با دانشمندان اروپایی ملاقات کرد. ۱۸۸۰ و بعد از آن. دال در سال ۱۸۸۰ با آنت ویتنی ازدواج کرد. آنها برای ماه عسل به آلاسکا سفر کردند. بعد از اینکه به سیتکا رسیدند، همسرش به خانه شان در واشینگتن برگشت. دال آخرین مرحله از پژوهش هایش را در شونر یوکان آغاز کرد. در این سفر چند نفر دیگر، از جمله ماهی شناسی به نام تارلتون هافمن میان (۱۸۴۶ – ۱۹۱۶) او را همراهی می کردند. دال در سال ۱۸۸۲ در کمیته مبارزات انتخاباتی جمهوری خواهان شرکت کرد. در سال ۱۸۸۴ دال پروژه تحقیقاتی سواحل و کره سنجی آمریکا را رها کرد. او تا آن زمان بیش از ۴۰۰ مقاله نوشته بود. در سال ۱۸۸۵ او به پژوهشکده زمین شناسی ایلات متحده که به تازگی تأسیس شده بود، ملحق شد و در آنجا به عنوان باستان شناس مشغول به کار شد. او در موزه ملی آمریکا هم سمت افتخاری سرپرست گروه دیرین شناسی بی مهرگان را دریافت کرد و در آنجا به مطالعه
بی مهرگان فسیلی و بی مهرگان جدیدتر می پرداخت. او تا آخر عمر خود در همین سمت مشغول به کار بود. دال به عنوان بخشی از کارش برای پژوهشکده زمین شناسی ایالات متحده، سفرهای برای مطالعه زمین شناسی و فسیل ها داشت؛ سفرهایی به نورث وست (۱۸۹۰، ۱۸۹۲، ۱۸۹۵، ۱۸۹۷، ۱۹۰۱ و ۱۹۱۰) فلوریدا (۱۸۹۱) و جورجیا (۱۸۹۳) در سال ۱۸۹۹ دال به همراه گروهی از دانشمندان نخبه، مثل جان مویر، متخصص یخبندان شناسی، در سفر اکتشافی هریمان آلاسکا حضور داشتند. آنها با کشتی بخار تک پیچه جرج دبلیو الدر در امتداد آبدره یخبندان در سواحل آلاسکا، جزایر آلوتیان و تنگه برینگ حرکت کردند. بسیاری از سرده ها و گونه های جدید در این سفر تشریح شدند. دال در آلاسکا دانشمندی بی رقیب بود و دانشمندان دیگر اغلب هم به خاطر دانش او در زیست شناسی و هم به دلیل شناخت او از فرهنگ مردم بومی آلاسکا، شگفت زده می شدند. مقالات و گزارش های او در راه سفر اکتشافی هریمن آلاسکا که شامل یک فصل است به نام توصیف و اکتشاف آلاسکا و جلد ۱۳، نرم تنان خشکی و آب های شیرین. دال دو ماه را در موزه بیشاپ در هاوایی گذراند تا مجموعه صدف های آنجا را مورد بررسی قرار دهد. انجمن ها و افتخارات. دال عضو برگزی
ده بیشتر انجمن های علمی ایالات متحده آمریکا بود، او همچنین نایب رئیس آکادمی هنر و علوم آمریکا (۱۸۸۲، ۱۸۸۵) یکی از مؤسسان انجمن ملی جغرافیا و انجمن فلسفه واشینگتن هم بود. در سال ۱۸۹۷ او به عنوان عضوی از آکادمی ملی علوم انتخاب شد. دال همچنین یکی از اعضای خارجی انجمن زمین شناسی لندن بود. جایگاه علمی او باعث شد که او مدارک افتخاری مختلفی را نیز دریافت کند. ماونت دال، قله ای با ارتفاع ۸۳۹۹ فوت (۲۵۶۰ متر) در رشته کوه آلاسکا که حالا بخشی از پارک ملی و منطقه حفاظت شده دنالی است، به احترام دال توسط ای اچ بروکس در سال ۱۹۰۲ در پژوهشکده زمین شناسی ایالات متحده نام گذاری شده است.
جرارد گامبائو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که برای الچه سی اف بازی می کند. او عمدتاً یک هافبک میانی است ولی می تواند به عنوان هافبک دفاعی یا دفاع میانی نیز بازی کند. زندگی حرفه ای. گامبائو که در کمپلونگ، خیرونا، کاتالونیا به دنیا آمد و اولین بازی خود را برای بزرگسالان باشگاه فوتبال ژیرونا با ذخیره ها در فصل ۲۰۱۲–۱۳ در سگنا کاتالانا انجام داد.
فلچر کریستین (Fletcher Christian) (۲۵ سپتامبر ۱۷۶۴ تا ۲۰ سپتامبر ۱۷۹۳ میلادی)، یکی از مسترز میت های روی عرشه ای HMS بونتی طی سفر دریایی ناوبان یکم ویلیام بلای به تاهیتی در سال های ۱۷۸۷–۱۷۸۹ برای درخت نان بود. در شورش در بونتی، کریستین حکم کشتی را از بلای در ۲۸ آوریل ۱۷۸۹ میلادی دریافت کرد. برخی از متمردان در تاهیتی رها شدند، در حالی که کریستین، هشت متمرد دیگر، شش تاهیتی مرد و یازده تاهیتی زن در جزایر پیت کرن استقرار یافته و «بونتی» سوزانده شد. پس از اینکه در ۱۸۰۸ میلادی زیستگاه کشف شد، متمرد بازمانده گزارش های متعارضی را در رابطه به نحوه مرگ کریستین ارائه نمود. اوان زندگی. کریستین در ۲۵ سپتامبر ۱۷۶۴ میلادی بدنیا آمد. منزل خانوادگی او در «مورلند کلوز»، ایگلزفیلد نزدیک کوکرموث در کامبرلند انگلستان بود. سمت پدری فلچر از جزیره من نشأت گرفته بود و بسیاری از نسل اجداد پدری او از نظر تاریخی دیمسترها بودند که نام خانوادگی اصیلشان مک کریستین بود. فلچر برادر ادوارد و هامفری بود. او یکی از سه پسر چارلز کریستین اهل مورلند کلوز و اهل ملک «اوانریگ هال» در دیرهام، کامبرلند بود که از نسل «attorney-at-law» با تربیت مانکس و هم
سرش آن دیکسون بود. ازدواج چارلز با آن باعث شد که بخشی از املاک کوچک مورلند کلوز نصیبش گردد: «تل مستطیلی از ساختمان ها … نصف قلعه، نصف مزارع و ابنیه.» این املاک را می توان در سمت شمالی جادهٔ کاکماوت به اگرمونت A5086 دید. چارلز در ۱۷۶۸ میلادی هنگامی که فلچر هنوز چهار سال هم نداشت فوت کرد. آن نشان داد که نسبت به مدیریت پول به شدت مسئولیت ناپذیر است. تا ۱۷۷۹ میلادی، هنگامی که فلچر پانزده سال داشت، بدهی آن به ۶۵۰۰ پوند (معادل ۸۹۳٬۱۱۶ پوند امروزی) رسید و دچار سرنوشت زندان بدهکاران گردید. مورلند کلوز گم شد و آن و سه فرزند جوانش مجبور به فرار به «آیسل آف من» شدند که از املاک خویشاوندان او بود، جایی که طلبکاران انگلیسی در آنجا قدرتی نداشتند. سه تا از پسران بزرگتر کریستین توانستند ۴۰ پوند (معادل ۵٬۴۹۶ پوند امروزی) را برای مادرشان سالانه جمع آوری کنند که به خانواده امکان داد تا در فقر نجیبانه ای زندگی کنند. کریستین هفت سال را از سن نه سالگی در مدرسه آزاد کاکرماوت سپری نمود. یکی از هم عصری های جوان ترش در آنجا ویلیام وردزورث بود که از اهالی کاکرماوت به شمار می رفت. اغلب پیشنهاد شده که این دو نفر «دوستان مدرسه ای» بوده ان
د، در حقیقت کریستین شش سال بزرگتر از وردزوورث بود. مادرش «آن» در ۱۸۱۹ میلادی در «آیسل آف من» فوت کرد. حرفه دریایی. فلچر کریستین حرفه دریایی خویش را در سن بالا شروع کرد و به نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا، به عنوان پسر کابین پیوست، هنگامی که به سن هفده سالگی رسیده بود (میانگین سنی برای این موقعیت بین ۱۲ تا ۱۵ سال بود). او بیش از یک سال را در یک کشتی خطی درجه سوم همراه با فرمانده آینده اش ویلیام بلای خدمت کرد. ویلیام بلای به عنوان ناوبان ششم کشتی گماشته شد. سپس کریستین در کشتی پست درجه ششم HMS ائورودیکه مبدل به میدشیپمن شد و شش ماه پس از این که به دریا رفت «مسترز میت» شد. فهرست نقش های HMS ائورودیکه نشان می دهد که کریستین برای یک سفر دریایی ۲۱ ماهه به هند ثبت نام شده بود. همچنین این فهرست نشان می دهد که کریستین بیش از انتظارات ظاهر شده بود چرا که: «حدود هفت ماه خارج از انگلستان، از میدشیپمن به مسترز میت ارتقاء یافته بود». پس از بازگشت «ائورودیکه» از هند، کریستین به میدشیپمن تنزل درجه داده شد و با نیروی دریایی تسویه حساب شد. او که قادر نبود تا برای سمت میدشیپمن دیگری را بیابد، تصمیم گرفت تا به ناوگان تجاری بریتان
یایی پیوسته و و در کشتی «بریتانیا» متعلق به ویلیام بلای مشغول به کار شد. خود بلای نیز از نیروی دریایی بریتانیا بیرون رفته و اکنون ناخدای یک کشتی تجاری شده بود. بلای کریستین را در دفتر کشتی به عنوان سرناو ثبت کرده و پذیرفته بود، اما به او تمامی حقوق یک افسر کشتی شامل غذاخوردن و استراحت در اقامتگاه افسران را به او داد. کریستین در سفر دریایی دوم به جامائیکا به همراه بلای، به عنوان میت دوم رتبه بندی شد. بلای در ۱۷۸۷ میلادی از کریتستین خواست که در عرشه HMAV بونتی برای مدت دو سال سفر دریایی اتنقال درختنان از تاهیتی به ایندیز غربی خدمت کند. بلای ابتدا تماماً انگیزه داشت تا کریستین به عنوان مستر خدمت کند، اما هیئت دریایی خواسته او را به دلیل کم بودن سال های خدمت به عنوان یک بالارتبه رد کرده و جان فرایر را به جای او گماشت. کریستین به عنوان مسترز میت نگه داشته شد. سال بعد آن، در میانه سفر دریایی بونتی، بلای کریستین را به عنوان ناوبان کنشگر گماشته و ازین رو ارشد فرایر کرد. در ۲۸ آوریل ۱۷۸۹ میلادی، فلچر کریستین شورشی را بر روی عرشه بونتی رهبری کرده و ازین نقطه به بعد به عنوان یک یاغی در نظر گرفته شد. او به صورت رسمی از ر
تبه دریایی اش در مارس ۱۷۹۰ میلادی خلع شده و پس از بازگشت بلای به انگلستان اخراج شده و شورش را به هیئت دریاسالاری گزارش نمود. شورش در بونتی. در ۱۷۸۷ میلادی، کریستین به توصیهٔ بلای به عنوان مسترز میت در بونتی جهت سفر اکتشافاتی درخت نان به تاهیتی گماشته شد. طی سفر رفت دریایی، بلای او را به عنوان ناوبان یکم کنشگر گماشت. بونتی در ۲۶ اکتبر ۱۷۸۸ میلادی رسید و کریستین پنج ماه بعدی را در آنجا سپری نمود. بونتی با محموله درخت نان در ۴ آوریف ۱۷۸۹ میلادی سفر دریایی اش را آغاز نمود. در حدود ۱۳۰۰ مایل غرب تاهیتی نزدیک تونگا، شورشی در ۲۸ آوریف ۱۷۸۹ میلادی شکل گرفت که توسط کریستین رهبری می شد. براساس گزارش ها، ملوانان به زندگی «بی نقص» و فرصت های جنسی که در جزیره تاهیتی واقع در اقیانوس آرام وجود داشت جذب شده بودند. همچنین دلیل آورده اند که آن ها تحت رفتارهای تند بلای برانگیخته شده بودند. هجده شورشی بلای را در قایق کوچکی به همراه هجده تا از بیست و دو خدمه وفادار به او شناور ساختند. پس از این شورش، کریستین تلاش نمود تا یک مستعمره در توبوای بسازد، اما در آنجا شورشیان با بومیان دچار تنش شدند. هنگام با ترک جزیره، او اندکی در تاهیت
ی درنگ کرد و با مایمیتی در ۱۶ ژوئن ۱۷۸۹ میلادی ازدواج کرد که دختر یکی از رؤسای محلی بود. در حالی که در تاهیتی بود، ۱۶ تا از افراد عرشه را پیاده کرد. این شانزده نفر شامل چهارتا از وفادارن بلای بودند که از بونتی بیرون انداخته شده بودند و دو نفر دیگر که نه مشارکتی در شورش داشته و نه مقاومت کرده بودند. سپس نه شورشی دیگر، شش مرد تاهیتی و یازده زن تاهیتی به سمت شرق دریانوردی نمودند. در این زمان، آن ها در جزیره پیتکیرن لنگر انداختند و در آنجا بونتی را از تمامی چیزهایی که می توانست شناور باشد پیش از «متیو کوینتال» خالی کرده و به آتش کشیدند. در نتیجه عدم تعادل جنسی و به بردگی گرفتن مردان تاهیتی توسط شورشیان، طفیانی رخ داد و بسیاری از مردان کشته شدند. منابع. کتابشناسی برای مطالعه بیشتر پیوند به بیرون. اطلاعات کلی اطلاعات شجره نامه ای The following genealogical information about Fletcher Christian and the other "Bounty" crew members comes from descendants of the "Bounty" crew, who may not be reliable and from historical archives. اطلاعات مرتبط
ناخدا جورج کومر (George Comer) (آوریل ۱۸۵۸–۱۹۳۷ میلادی)، یکی از معروف ترین ناخدایان صید نهنگ آمریکایی در خلیج هادسون به شمار می رفت و طی اوایل قرن بیستم میلادی به عنوان پیشروترین مرجع در اینوئیت خلیج هادسون به حساب می رفت. کومر کاوشگر قطبی، شکارچی نهنگ/شکارچی خوک آبی، قوم شناس، نقشه نگار، مؤلف و عکسبردار بود. او ۱۴ سفر دریایی در شمالگان و سه سفر دریایی در طول عمرش در جنوبگان صورت داد. این سفرهای اکتشافاتی (در حدود ۱۸۷۵–۱۹۱۹ میلادی) اغلب در نیو لاندن، کنتیکت یا نیوبدفورد، ماساچوست صورت می پذیرفت. دایرهٔ دوستان و همکاران کومر شامل سایر کاوشگران سرشناس هم عصرش همچون رابرت پری و ناخدا فردریک کوک و مربی اش فرانتس بوئاس، ُ «پدر انسان شناسی آمریکایی» می شد. زندگی شخصی. کومر در استان کبک، در سال ۱۸۵۸ میلادی به دنیا آمد. پدر او انگلیسی و مادرش ایرلندی بودند. این خانواده در ۱۸۶۰ میلادی به ایالات متحده مهاجرت کردند و کومر در شرق هدم، کنتیکت پرورش یافت. او تنها به مدت دو سال در مدرسه شرکت نمود. پس از این که پدر کومر در دریا گم شد، مادر او نتوانست از فرزندش پشتیبانی و حمایت نماید. در پی آن، کومر یتیم شده و دوران خویش را د
ر پرورشگاه هدم شرقی سپری نمود. در ۱۸۷۷ میلادی، کومر (در سن ۱۹ سالگی) با جولیا چیپمن (سن ۲۰ سالگی؛ متولد پنسیلوانیا) ازدواج کرده و این زوج خانه شان را در جاده کوهستان پارناسوس در هدم شرقی ساختند. حاصل این ازدواج دو فرزند بود: دخترشان نلی جی. (متولد آوریل ۱۸۷۸) و پسرشان توماس ال. (آوریل ۱۸۸۶–۱۹۳۰ میلادی) که یک افسر کشتی بود. سفرهای اکتشافاتی شمالگان. کومر اولین سفرهای دریایی خویش را در سن ۱۷ سالگی بر روی کشتی صید نهنگ «نیل» برای کامبرلند ساوند، جزیره بافین در ۱۸۷۵ میلادی صورت داد. او از ۱۸۸۹ تا ۱۸۹۱ میلادی سه گشت دریایی در اسکونری به نام «ارا» به مقصد جزیره جنوب شرقی بافین انجام داد. این سفرها پس از ۱۵ ماه صید نهنگ بر روی «کانتون» طی سال های ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۴ صورت پذیرفت. کومر پس از ۲۰ سال دریانوردی، مبدل به ناخدای اولین کشتی خود در ۱۸۹۵ میلادی شد. از ۱۸۹۵ تا ۱۹۱۲ میلادی، کومر طی شش سفر صید نهنگ در خلیج هادسون شامل قشلاق کردن در «روز ولکام ساوند» در «ارا» (که در ۱۹۰۶ در نیوفاندلند غرق شد) (ابر، ۱۹۸۹، صفحه ۲۵) و «ای تی گیفورد» به مهارت رسید. کومر در حالی که در خلیج هادسون قشلاق می کرد با آیویلینگمیوت، نتسیلینگمیوت و
قائرنرمیوت آشنا گردید. کومر مردان «کاریبو اینوئیت» را به عنوان دستیار صید نهنگ استخدام کرده و این افراد هم به خدمه کشتی گوشت گوزن دادند تا از توسعه بیماری اسکوربوت نجات پیدا کنند. کومر در بسیاری از موقعیت ها از اینوئیت ها عکسبرداری کرده و به همین دلیل به او نام «انگاکوق» (به معنی «شمن») را دادند، چرا که این عکس ها واقعیتی نبودند که به راحتی توسط اینوئیت ها درک گردند. کومر با یک زن آویلیک به نام نیویاتسیاناق (یا نیویساناق) پیوندی برقرار ساخت که در میان اینوئیت ها از آن به «شوفلی کومر» یاد می گردد. او به مدت چندین سال در سفرها کومر را همراهی کرده و پسرش «اودلاناک» را که به او «جان ال» گفته می شد را همراهش آورد که طبق شایعه ای از او به عنوان پسر زیست شناختی کومر یاد کردند. کومر حداقل یک فرزند دیگر را هنگامی که در خلیج هادسون بود را از زنی به نام «اوکتوک» حاصل نمود به نام «لورنت پامئولیک» (۱۹۱۱-؟). پامئولیک توسط شوفلی و شمنی به نام «آنگوفیماریک» پس از مرگ مادرش به فرزندی گرفته شد. تاجر خزی به نام اف.ان. مونجو در ۱۹۰۶ میلادی، «ارا» را خریده و ناخدا کومر را به عنوان ناخدا استخدام نمود، اما کومر کشتی را در جزیره میک
لون-لانگلند نزدیک نیوفاندلند در همان سال غرق نمود. سپس کومر ناخدای اسکونری که مونجو پس از آن خرید به نام «ای.تی. گیفورد» شده که از ۱۹۰۷ تا ۱۹۱۲ میلادی فرماندهی نمود. این صیاد خارج از نیو لاندن، کنتیکت در سفر دریایی ۱۹۰۷ میلادی عملیات کرد، همچنین در سفر دریایی نیوبدفورد، ماساچوست در ۱۹۱۰ میلادی نیز برای شکار نهنگ و خز و قشلاق در دماغه فولرتون حضور داشت. سفر اکتشافاتی «آنتونی فیالا» ی او در ۱۹۰۷ میلادی جهت استقرار پایگاه های تدارکاتی در شمالگان برنامه ریزی شد تا مایحتاج گروه دومی که قرار بود تلاش کنند تا به قطب شمال دست یابند را تهیه کند. کومر در ۱۹۱۲ میلادی از صید نهنگ بازنشسته شد. کومر در ۱۹۱۵ میلادی به عنوان استاد یخ در «جورج بی. کلوئت» خدمت کرد که توسط موزه تاریخ طبیعی آمریکا برنامه ریزی شده بود تا افراد «دونالد مک میلان» را از «سفر اکتشافاتی کراکر لند» در ایتاه در گرینلند شمالی بازگرداند. در مسیر، کلوئت به مدت دو سال در یخ گیر افتاد و به کومر این فرصت را داد تا در «کوهستان دونداس»، (Umánaq, Uummannaq یا Umanak)، تپه ای نزدیک پیتوفیک حفاری های باستان شناختی کند، آنجاکه شواهدی را از زیر خاک بیرون آورد از مرد
مانی که امروزه به مردمان تولی از آنها یاد شده که همان اجداد اینوئیت هایند. یافتهٔ او به «تودهٔ زبالهٔ کومر» معروف شده است، چرا که شامل تل زبالهٔ مربوط به آشپزخانه است. آخرین سفر شمالگان کومر در ۱۹۱۹ میلادی رخ داد که بخشی از آن به دلیل وداعی بر دوستان اینوئیتش بود. این از برنامه هایی بود که توسط کاوشگر/رفتارشناس شمالگان به نام کریستین لیدن برنامه ریزی شده بود تا در میان اینوئیت ها به مطالعه بپردازد. اما اسکونری به نام «فینبک» در دماغه فولرتون به گل نشسته و گم شد. تحقیقاتی در مورد این سانحه صورت پذیرفت و شرایط به نظر مشکوک می آمد. برای کومر، فایدهٔ این حادثه این بود که می توانست مدت زمان طولانی تری را با دوستان اینوئیتش سپری نماید.
زن کشی یک اصطلاح جنایی ناشی از نفرت است که به طور کلی به عنوان قتل عمدی زنان یا دختران تنها به دلیل زن بودن تعریف می شود، اگرچه تعاریف آن بسته به بافت فرهنگی آن متفاوت است. دایانا ای اچ راسل اولین کسی بود که این اصطلاح را در دوران مدرن در سال ۱۹۷۶ تعریف و منتشر کرد. او این کلمه را اینگونه تعریف می کند: «کشتن زنان توسط مردان به دلیل زن بودن آنها». برخی دیگر بر نیت یا هدف این عمل که به طور خاص متوجه زنان می شود، تأکید می کنند زیرا آنها زن هستند. موارد دیگر شامل کشتن زنان توسط زنان است. خشونت علیه زنان از هر ۱۰ زن، ۳ نفر را در طول زندگی تحت تأثیر قرار می دهد و تخمین زده می شود که ۱۳٫۵ درصد از قتل ها در سراسر جهان مربوط به شرکای صمیمی است که قتل های جنسیتی را شامل می شود. مخالفان استدلال می کنند که از آنجایی که بیش از ۸۰ درصد از همه قربانیان قتل مرد هستند، این اصطلاح تأکید بیش از حدی بر قتل زنان دارد که نسبت کمتری از قربانیان را تشکیل می دهند. با این حال، در ۴۰ درصد از قتل هایی که مقتول زن است، شریک عاطفی یا اعضای خانواده مسئول قتل هستند، در حالی که این نسبت برای مردان ۶ درصد است. علاوه بر این، مطالعه زن کشی یک چ
الش اجتماعی است. یک اصطلاح جایگزین ارائه شده کشتار جنسیتی است که دوسوگراتر و فراگیرتر در نظر گرفته می شود. با این حال، برخی از فمینیست ها استدلال می کنند که اصطلاح "جنسیت کشی" تابوی موضوع قتل زنان را تداوم می بخشد و قدرت خاموش کردن مداوم ساختارهای مردانه مسلط در جامعه را ثابت می کند. انگیزه های زن کشی با انگیزه های آندروسیت بسیار متفاوت است. به جای تمرکز بر خشونت خیابانی، بیشتر زن کشی در خانه رخ می دهد، یعنی خشونت خانگی که همچنین شامل سقط جنین انتخابی نیز می شود. تاریخچه. اصطلاح زن "کشی" برای اولین بار در سال ۱۸۰۱ در انگلستان به معنای «کشتن یک زن» استفاده شد. در سال ۱۸۴۸، این اصطلاح در واژگان حقوقی وارتون منتشر شد. اصطلاح دیگری که مورد استفاده قرار می گیرد "feminicide" است که از کلمه لاتین "femina" به معنای زن تشکیل شده است. استفاده کنونی با جنبش های فمینیستی دهه ۱۹۷۰ پدیدار شد، که هدف آن بالا بردن آگاهی و مقاومت زنانه در برابر ستم جنسیتی بود. این اصطلاح همچنین توسط فمینیست های رادیکال ابداع شد تا خشونت علیه زنان را آشکار کند. نویسنده آمریکایی، کارول اورلاک، به طور گسترده ای به عنوان آغاز کننده استفاده از این
اصطلاح در این زمینه شناخته می شود. دایانا راسل این اصطلاح را در دادگاه جنایات علیه زنان در سال ۱۹۷۶ در حالی که «در اولین دادگاه بین المللی جرایم علیه زنان در بلژیک شهادت می داد» منتشر کرد. از سوزاندن جادوگران در گذشته، تا رسم رایج تر جدیدتر از نوزادکشی دختران در بسیاری از جوامع، تا کشتن زنان به عنوان «ناموس»، متوجه می شویم که زن کشی مدت هاست ادامه داشته است. اما از آنجایی که فقط شامل زنان می شود، تا زمانی که کارول اورلاک کلمه زن کشی را اختراع کرد، نامی برای آن وجود نداشت. تا همین اواخر، زن کشی در بسیاری از متون علمی وجود نداشت. زن کشی را می توان با استفاده از شدت خشونت، مانند دسترسی و تهدید با سلاح گرم، رابطه جنسی اجباری، تهدید به قتل، و خفه کردن شناسایی کرد. تعریف زن کشی نیز بر نابرابری جنسیتی از نظر تحصیلات، سطح اقتصادی و اشتغال متکی است. دیانا راسل، نویسنده فمینیست، تعریف زن کشی را به «کشتن زنان توسط مردان به دلیل زن بودن» محدود می کند. راسل بر این ایده تأکید می کند که مردان با انگیزه های جنسیتی مرتکب زن کشی می شوند. او همچنین برای نشان دادن اینکه زن کشی هم برای دختران و هم برای نوزادان ممکن است رخ دهد، ک
لمه زن (woman) را با زنانگی (female) جایگزین می کند. راسل بر این باور است که تعریف او از زن کشی در مورد همه انواع قتل های جنسی خواه با انگیزه زن ستیزی (نفرت از زنان)، احساس برتری نسبت به زنان، لذت جنسی، یا با فرض مالکیت بر زنان صدق می کند. تعریف گسترده تر راسل از زن کشی این است: «زن کشی در انتهای زنجیره ای از ترور ضد زن است که شامل طیف گسترده ای از آزارهای کلامی و فیزیکی، مانند تجاوز، شکنجه، بردگی جنسی (به ویژه در فحشا)، آزار و اذیت جنسی (از طریق تلفن، در خیابان، اداره و کلاس)، ختنه کردن دستگاه تناسلی (کلیتوریدکتومی، برداشتن، انفیبولاسیون)، عمل های غیرضروری زنان (هیسترکتومی)، دگرجنس گرایی اجباری، اجباری عقیم سازی، مادر شدن اجباری (با جرم انگاری پیشگیری از بارداری و سقط جنین)، جراحی های روانی، محرومیت از غذا در برخی فرهنگ ها، جراحی های زیبایی و سایر ناقص سازی ها به نام زیباسازی می شود. هرگاه این اشکال تروریسم منجر به مرگ شود، تبدیل به زنان کشی می شود.» تعاریف دیگر. تعریف دایانا راسل توسط همه محققان به عنوان تعریف استاندارد برای زن کشی پذیرفته نشده است. ژاکلین کمپبل و کارول رانیان از واژه زن کشی برای اشاره به «
همه قتل های زنان بدون توجه به انگیزه یا وضعیت مرتکب» استفاده می کنند این نویسندگان استدلال می کنند که تعیین انگیزه همیشه از نظر تجربی امکان پذیر نیست. انگیزه. زن کشی شامل قتل شریک صمیمی، لزب کشی (lesbicide)، زن کشی نژادی، زن کشی سریالی، زن کشی دسته جمعی، زن کشی مرتبط با قتل ناموسی و موارد دیگر است. هر گونه اقدام به قتل جنسی که منجر به مرگ زنان شود، زن کشی محسوب می شود. زن کشی پنهان همچنین در جرم انگاری سقط جنین منجر به مرگ مادر، گسترش عمدی ایدز، یا مرگ در نتیجه ختنه زنان شکل می گیرد. رایج ترین شکل زن کشی در جهان، آن چیزی است که توسط شریک جنسی یک زن انجام می شود. که دست کم ۳۵ درصد از کل قتل زنان در جهان را تشکیل می دهد. مناطق مختلف جهان زن کشی را به طور متفاوتی تجربه می کنند، به عنوان مثال، خاورمیانه و جنوب آسیا دارای نرخ های بالاتری از قتل ناموسی هستند: قتل زنان توسط خانواده شان به دلیل تجاوز جنسی یا رفتاری واقعی یا فرضی مانند زنا، آمیزش جنسی یا حتی زنانی که مورد تجاوز جنسی قرار گرفته اند. شریک. زن کشی شریک صمیمی، که گاهی به آن زن کشی عاشقانه می گویند، به «قتل یک زن توسط شریک صمیمی یا شریک صمیمی سابقش» اشاره
دارد که می توانند شامل دوست پسر، شوهران یا شریک فعلی باشند. ۵ تا ۸ درصد از کل قتل هایی که توسط مجرمان مرد انجام می شود، موارد قتل شریک جنسی است. به عنوان مثال، بررسی منابع رسانه ای و اینترنتی در مورد هر قتل یک زن مسن بین سال های ۲۰۰۶ تا ۲۰۱۵ نشان داد که تمام موارد قتل زنان در اسرائیل منحصراً زن کشی شریک جنسی بوده است. نژادپرستی. جنبش امید، زن کشی نژادپرستانه را به عنوان کشتن زنان با انگیزه های نژادی توسط مردانی از نژادهای مختلف تعریف می کند. به گفته دایانا راسل و نویسنده همکار جیل رادفورد، نژادپرستی با خشونت علیه زنان ارتباط برقرار می کند و هم خود زن کشی و هم روش هایی را که جامعه محلی، پلیس، رسانه ها و سیستم قانونی به آن پرداخته اند، شکل می دهد. راسل، رادفورد و بسیاری دیگر از فعالان فمینیست بیان می کنند که وقتی به طور خاص به زن کشی در ایالات متحده نگاه می کنیم، باید سیاست جنسیت گرایی و نژادپرستی را در قتل های زنان سیاه پوست و عدالت کمی که اغلب اجرا می شود در نظر گرفت. پوشش رسانه ای به ویژه هنگام پوشش دادن قتل های سیاه پوستان در برابر زنان سفیدپوست می تواند نشان دهنده سوگیری در ابن مورد باشد. جیمی گرانت در مور
د قتل ۱۲ زن جوان در بوستون می نویسد «... نژادپرستی در پوشش رسانه ای، که عملاً این قتل ها را در ابتدا نادیده می گرفت و بعداً قربانیان را با کلیشه های نژادپرستانه و جنسیتی به عنوان فراری یا روسپی نشان می داد، افشا می کند.» علاوه بر این، پاسخ پلیس و تحقیقات اغلب بر اساس نژاد قربانی متفاوت است. هوموفوبیک. به گفته دایانا راسل و جیل رادفورد، لزب کشی که به عنوان زن کشی همجنس گرا هراسی نیز تعریف می شود، سابقه طولانی در قتل قانونی لزبین ها در زمینه های فرهنگی مختلف دارد: امروزه، لزبینیسم دیگر یک جنایت بزرگ نیست، اما همچنان توسط بسیاری از دولت ها جرم انگاشته شده و توسط اکثر ادیان محکوم می شود. شکنجه و قتل همجنس گرایان در همه نقاط جهان حتی در کشورهای توسعه یافته اتفاق می افتد. لزبین ها اغلب کشته یا شکنجه می شوند یا به طور کلی از حقوق آنها به دلیل نادیده گرفتن آنها از نظر قدرت سیاسی و نمایندگی اجتماعی محروم می شود. وقتی صحبت از کمپین های خشونت علیه زنان می شود، لزبین ها یا کنار گذاشته می شوند یا فقط در پاورقی شامل می شوند. یک مطالعه موردی که در سال ۲۰۱۴ به طور عمیق تجزیه و تحلیل شد چندین مورد خشونت ضد دگرباشان جنسی، نشان