Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هیئت علمی دپارتمان اقتصاد دانشگاه جرج میسون در ۱۹۸۱ پیوست. او مؤسس مشترک واحد بین رشته ای بود که با عنوان «برنامه یادگیری اجتماعی و سازمانی» در دانشگاه جرج میسون شناخته می شد. او به عنوان استاد جوان بر روی فلسفه و به کارگیری مباحثات الکترونیکی کار کرد. او اهمیت راه های جدید ایجاد محیط های آموزشی تعاملی (محیط های نرم افزاری گروه افزاری و ابرمتنی) جهت تسهیل فرایندهای ارتباطی در سازمان ها را می دانست. او طبیعت بنیادین فرایندهای آموزشی اجتماعی را در مکان هایی چون بازارهای تبادلی، مکالمات شفاهی یا محاورات ابرمتن-محور نشان داد. او به عنوان یک محقق، فلسفه علوم اجتماعی (به ویژه کاربرد هرمنوتیک در اقتصاد) و سامانه های اقتصادی مقایسه ای (به ویژه نظریات اقتصادی سوسیالیسم) را مورد مطالعه قرار داد. وی به همراه ریچارد ابلینگ و سایرین، از پیشتازان تلاش جهت ادغام اقتصاد اتریشی با هرمنوتیک فلسفی در اواخر دهه ۱۹۸۰ بود، به ویژه در زمینههرمنوتیک هانس-گئورگ گادامر. تلاش های او موجب انتقاداتی از سوی اعضای متعدد مکتب اتریشی مؤسسه میزس، به ویژه موری راتبارد و هانس هرمان هپه شد. وی در کتاب «فرهنگ و تجارت: توسعه، نمایش و اخلاقیات تجار
ت» (نیویورک: راتلج ۲۰۰۰) که همراهبا امیلی چملی-رایت تألیف نمود، نقش مهم فرهنگ در توسعه اقتصادی یک ملت را در نظر گرفتند. وی همچنین با مؤسسه کیتو نیز کار کرد. مرگ و میراث. طی بهار ۲۰۰۱ میلادی، سرطان لوزالمعده در لاووی تشخیص داده شد. او اواخر همان سال بر اثر سکته درگذشت. به یاد او کنفرانسی پس از مرگ برگزار شد و کتابی شامل مجموعه مقالات نیز به یادش منتشر گردید.
بئیکجال () یک منطقه مسکونی در قزاقستان است که در استان آتیرائو واقع شده است.
بی شوناس () یک منطقه مسکونی در قزاقستان است که در استان آتیرائو واقع شده است.
بالیقشی () یک منطقه مسکونی در قزاقستان است که در استان آتیرائو واقع شده است.
ازغیر () یک منطقه مسکونی در قزاقستان است که در استان آتیرائو واقع شده است.
آق قیزتوغای () یک منطقه مسکونی در قزاقستان است که در استان آتیرائو واقع شده است.
دوگا ( به معنای واقعی کلمه "قوس" یا "منحنی") یک سیستم راداری فرا افق (OTH) ساخته شده در اتحاد جماهیر شوروی بود که به عنوان بخشی از شبکه راداری هشدار اولیه دفاع موشکی استفاده می شد. این سیستم از ژوئیه ۱۹۷۶ تا دسامبر ۱۹۸۹ کار می کرد. به طور کلی در اتحاد شوروی، دو رادار "دوگا" عملیاتی و مستقر شدند، یکی در نزدیکی چرنوبیل، چرنیهیف در اوکراین شوروی (اوکراین امروزی)، دیگری در شرق سیبری مستقر شده است. "سیستم های دوگا" بسیار قدرتمند بودند و به بیش از ۱۰ مگاوات می رسید، و در باندهای رادیویی موج کوتاه پخش می شدند. شنوندگان موج کوتاه به آنها لقب دارکوب روسی داده بودند، زیرا گسیل هایشان به طور تصادفی ظاهر می شد و مانند صدای ضربه زدن تند و تکراری در ۱۰ هرتز بود. پرش های فرکانس تصادفی بود با پخش های قانونی، رادیوی آماتور، ارتباطات هوانوردی تجاری، اقیانوسی، و خدمات دیگر رادیویی تداخل ایجاد می کرد و منجر به شکایت های بسیاری از سوی کشورهای دیگر شد. بعد از مدتی سیگنال چنان آزاردهنده شد که برخی از سازنده های گیرنده های مورد استفاده در رادیو و تلویزیون آماتور (مورد استفاده مردم عادی)، شروع به گنجاندن «دارکوب بلانکرز» در طرح های م
دار خود کردند.
آق کول () یک منطقه مسکونی در قزاقستان است که در استان آتیرائو واقع شده است.
آق قیستائو () یک منطقه مسکونی در قزاقستان است که در استان آتیرائو واقع شده است.
دوسسور () یک منطقه مسکونی در قزاقستان است که در استان آتیرائو واقع شده است.
خانوادهٔ ب ام و زد مجموعه ای از رودسترهای تولید شده توسط ب ام و است. حرف Z مخفف کلمهٔ "zukunft" (در زبان آلمانی به معنای "برای آینده") است. این خانواده در چهار سری مختلف با شش نسل متشکل از انواع خودروهای رودستر، کوپه، اسپرت و کانسپت تولید شده است. ب ام و ام کوپه و ام رودستر براساس زد۳ اولین نمونه از سری زد بود که توسط ب ام و ام ارتقا یافته بود. ب ام و ام در نسل اول ب ام و زد۴ نیز به ارائهٔ نسخه های ام کوپه و ام رودستر ادامه داد. نسل کنونی ب ام و زد۴ (جی۲۹) از یک موتور ۶ سیلندر خطی با کد بی۵۸بی۳۰ استفاده می کند و پلت فرم آن با نسل کنونی تویوتا سوپرا مشترک است. ب ام و زد۱ (مبتنی بر ای۳۰؛ ۱۹۸۹–۱۹۹۱). ب ام و زد۱ یک رودستر دو نفره است که توسط ب ام و توسعه یافته و از مارس ۱۹۸۹ تا ژوئن ۱۹۹۱ تولید شده است. این خودرو بر اساس پلت فرم سری ۳ ای۳۰ ساخته شده بود. درهای زد۱ غیرعادی بودند و به جای حرکت باز یا رو به بالا، به داخل طاقچه های درمی افتادند و دارای پانل های بدنه بودند که به راحتی قابل جدا شدن و تعویض بودند. این خودرو را می توان با پانل های بدنه خود خارج کرد. فقط ۸٬۰۰۰ دستگاه از زد۱ تولید شد. ب ام و زد۳ (ای۳۶/۷ و ا
ی۳۶/۸؛ ۱۹۹۵–۲۰۰۲). زد۳ اولین رودستر مدرن در بازار انبوه بود که توسط ب ام و تولید شد. این خودرو مدت کوتاهی پس از نمایش در فیلم "گولدن آی" جیمز باند با مدل سال ۱۹۹۶ معرفی شد. تا زمان معرفی خودرو بیش از ۱۵٬۰۰۰ دستگاه از آن پیش خرید شد. زد۳ در سال ۱۹۹۹ با معرفی یک بدنه کوپه دچار فیس لیفت شد و تا قبل از پایان تولید در سال ۲۰۰۲ از یک سبک طراحی تجدید نظر شده برخوردار شد. مدل کوپه از طراحی جنجال برانگیزی برخوردار بود و به آن لقب «کفش دلقک» را دادند. زد۳ در اسپارتنبورگ، کارولینای جنوبی تولید و مونتاژ شد. ب ام و زد۸ (ای۵۲؛ ۲۰۰۰–۲۰۰۳). ب ام و زد۸ از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۳ تولید می شد و نسخهٔ تولید انبوه خودروی مفهومی زد۰۷ بود که توسط هنریک فیسکر دانمارکی در DesignworksUSA ب ام و طراحی شده بود و در سال ۱۹۹۷ از آن رونمایی شد. زد۰۷ در ابتدا برای بزرگداشت ب ام و ۵۰۷ دههٔ ۱۹۵۰ طراحی شده بود، اما محبوبیت قریب به اتفاق این کانسپت تصمیم ب ام و را برای تولید یک مدل تولید محدود به نام زد۸ تحریک کرد. ۵٬۷۰۳ دستگاه از زد۸ ساخته شد که تقریباً نیمی از آنها به ایالات متحده آمریکا صادر شدند. ب ام و زد۴ (ای۸۵ و ای۸۶؛ ۲۰۰۲–۲۰۰۸). نسل اول ب ام و
زد۴ در دو بدنهٔ رودستر با کد ای۸۵ و کوپه با کد ای۸۶ عرضه شد. این خودرو توسط آندرس وارمینگ، طراح دانمارکی ب ام و طراحی شده است. به طراحی ب ام و زد۴ انتقادات بیشتری نسبت به نسل قبلی اش، ب ام و زد۳ مطرح شد. زد۴ بزرگتر بود و دارای یک شاسی سخت تر بود. زد۴ در ابتدا فقط به عنوان رودستر در دسترس بود، اما نسخه کوپه به طور رسمی در سال ۲۰۰۶ عرضه شد. آخرین مدل از این خودرو در ۲۷ اوت ۲۰۰۸ از خط تولید کارخانه اسپارتنبورگ خارج شد. ب ام و زد۴ (ای۸۹؛ ۲۰۰۹–۲۰۱۶). نسل دوم زد۴ در ۱۳ دسامبر ۲۰۰۸ معرفی شد و ماه بعد در نمایشگاه بین المللی خودروی آمریکای شمالی ۲۰۰۹ دیترویت به نمایش درآمد. این نسل اولین مدل سری زد است که از سقف تاشو فلزی قابل جمع شدن استفاده می کند و همچنین اولین نسلی است که در دو نسخهٔ جداگانهٔ رودستر و کوپه عرضه نمی شود. سقف آن از پوستهٔ آلومینیومی سبک دو تکه ساخته شده و باز و بسته شدن آن ۲۰ ثانیه طول می کشد. این نسل برخلاف نسل قبل، در اسپارتنبورگ ایالات متحده تولید نشد و خط تولید آن در رگنسبورگ آلمان بود. ب ام و زد۴ (جی۲۹؛ ۲۰۱۸–اکنون). جی۲۹ نسل سوم و نسل فعلی ب ام و زد۴ است و در تاریخ ۲۳ اوت ۲۰۱۸ و در پبل بیچ کان
کورز دلیگانس از آن رونمایی شد. این خودرو به جای سقف تاشو فلزی از سقف تاشو پارچه ای با سبک و سیاق ای۸۵ استفاده می کند و باز و بسته شدن آن ۱۰ ثانیه طول می کشد. زد۴ جی۲۹ پلت فرم یکسانی با نسل پنجم تویوتا سوپرا دارد و هر دوی این خودروها در یک جا مونتاژ می شوند. تولید و فروش. در زیر ارقام تولید و فروش مدل های ب ام و زد به استثنای زد۱ آورده شده است: زد۹ مفهومی (۱۹۹۹). ب ام و زد۹ (یا زد۹ گرن توریزمو) یک خودروی مفهومی کوپه بود که در سال ۱۹۹۹ در نمایشگاه بین المللی خودروی آلمان رونمایی شد، بعداً در نمایشگاه اتومبیل پاریس ۲۰۰۰ از نوع کانورتیبل آن نیز رونمایی شد. این خودرو از در بال پرنده ای منحصر به فردی برخوردار است که مانند در لولایی معمولی نیز باز می شود و نوآوری هایی مانند مفهوم اولیه سیستم آی درایو ب ام و، به نام Intuitive Interaction Concept در آن گنجانده شده است. بسیاری از سبک های موجود در طراحی ب ام و سری ۶ (ای۶۳) نیز از زد۹ گرفته شده است.
بعد از اتفاق () فیلم درام ایرانی به کارگردانی و نویسندگی پوریا حیدری اوره است که نخستین بار در مهر ۱۳۹۹ در جشنواره بین المللی فیلم های کودکان و نوجوانان به نمایش درآمد و توانست جایزه ویژه یونیسف در این جشنواره را کسب کند. از بازیگران این فیلم می توان به جواد عزتی، رضا کیانیان، بهرام افشاری و علی انصاریان اشاره کرد.
دره آرتیبونیت دره ای است که عمدتاً در هائیتی و در جزیره هیسپانیولا قرار دارد. رودخانه آرتیبونیت از میان این دره می گذرد و سرچشمه های آن در جمهوری دومینیکن نیز وجود دارد. حوضه آبخیز این دره انواعی از مزایای اکوسیستمی حیاتی را همراه خود دارد که توسعه اجتماعی-اقتصادی یکی از فقیرترین مناطق جمهوری دومینیکن و هائیتی به آن بستگی دارد. این مزایا از جنگل زدایی، استفاده نامناسب از زمین و شیوه های زیان بار کشاورزی ضربه خورده و این عوامل در مجموع منجر به تخریب شدید زمین و تهدید منابع آب شده است.
مجله دینی انتقادی که مابین سالهای ۱۳۱۳ تا ۱۳۱۴ ه ش در شهر قم منتشر میشد و شامل عقاید معمول شیعی و انتقادات به شیعه بود که در نهایت بر اثر درگیریهای مذهبی بر سر مقالات انتقادی خصوصا بت پرستی خواندن زیارت امامان شیعی تعطیل گردید. اولین شماره در مهرماه ۱۳۱۳ منتشر گردید و دفتر آن در مدرسه رضویه بود. اعضا. محمد همایون پور سید حسین بدلا علی اکبر حکمی زاده احمد کسروی سیدعلی اکبر برقعی ابوالحسن طالقانی محمدتقی اشراقی میرزاعلی اصفهانی مطالب مجله. از ابتدا دو دسته مقالات که حاکی از وجود دو خط فکری متمایز است، در آن چاپ می شد: دسته اول مقالات برخی روحانیون حوزه ی علمیه قم بود که محتوای آنها شاملِ تداوم خط اسلام و تشیع متعارف و مخالفت پنهان و آشکار با سیاست های فرهنگی رایج در دوره رضاشاه می شد؛ به عنوان نمونه مقاله «مجاهده و تبلیغ» که حاجی میرزاعلی اصفهانی در آن به بیانِ اهمیت شعایر حسینی(ع) و اثرات مثبت آن در جامعه پرداخت در این دسته قرار می گیرد دسته دوم مقالاتی بود که توسط حکمی زاده و سیدعلی اکبر برقعی و کسروی نگارش می یافت که شامل انتقادات به شیعه بود: حکمی زاده در مقاله ای با عنوان «زبان خنثی»، ایده ی حذف الفاظ خارج
ی از زبان فارسی را مطرح کرد. همچنین در مقاله ای با عنوان «بت پرستی» تلویحاً ادای احترام به مراقد ائمه و امامزادگان(ع) و توسل به آنان را مورد مذمت قرار داد. بدین ترتیب، این طلبه ی جوان به همراه شماری از طلاب، از جمله سیدعلی اکبر برقعی، در «همایون» مقالاتی می نوشت که به تدریج به مقابله با شعائر رسمی شیعه منجر شد. درگیری و تعطیلی. پس از آن که کار به درگیری حاد کشید مجله پس از یک سال، متوقف و تعطیل گردید. این درگیری باعثِ خلع لباس حکمی زاده گردید.
وزارت دفاع هند () از وزارتخانه های دولت هند است، که وظیفه مدیریت نیروهای مسلح هند را برعهده دارد و در سال ۱۷۷۶ تأسیس شد. وزارت دفاع هند مسئول هماهنگی و نظارت بر تمام سازمان ها و وظایف دولت است که بطور مستقیم به امنیت ملی و نیروهای مسلح هند مربوط می شود. رئیس جمهور هند فرمانده کل قوای تشریفاتی نیروهای مسلح کشور است. وزارت دفاع چارچوب سیاست و منابع را برای نیروهای مسلح فراهم می کند تا مسئولیت خود را در زمینه دفاع از کشور انجام دهند. نیروهای مسلح هند (شامل ارتش هند، نیروی هوایی هند، نیروی دریایی هند) و گارد ساحلی هند تحت نظر وزارت دفاع، در درجه اول مسئول تضمین تمامیت ارضی هند هستند. بر پایه آمار استاتیستا، وزارت دفاع هند با ۲ میلیون و ۹۲۰ هزار کارمند، یکی از بزرگترین کارفرمایان جهان است. این وزارتخانه هر ساله در ماه ژانویه جشن ها و رژه روز جمهوری را در راجپات سازماندهی و اجرا می کند. وزارت دفاع هند بیشترین بودجه را در بین ادارات فدرال هند دارد و در حال حاضر از نظر هزینه های نظامی در جهان، در بین کشورهای جهان، رتبه سوم را در اختیار دارد.
در داستان ها و فرهنگ عامه آریزونا ، روح سرخ چهره ای است که گفته می شود در اواخر قرن نوزدهم در مرزهای آریزونا پرسه می زد. گفته می شود که این «روح» به شکل شتری بزرگ و قرمز رنگ بوده که یک اسکلت انسانی رنگ پریده بر پشتش سوار بوده است. افسانه های روح سرخ تا پیش از آغاز قرن بیستم در سراسر آریزونا رواج داشت. در سال ۱۸۹۳ یک کشاورز به شتری شلیک کرد و متوجه شد که یک اسکلت انسانی واقعی به پشت آن بسته شده است. پیشینه تاریخی. در طول گسترش ایالات متحده به سمت غرب، نیروهای نظامی به دنبال راه هایی برای تسهیل حمل و نقل در مناطق خشک بودند. در اوایل قرن ۱۹ پیشنهادهای مختلفی برای استفاده از شتر به عنوان حیوانات بارکش ارائه شد، با پیشنهاد وزیر جنگ وقت جفرسون دیویس در نهایت در سال ۱۸۵۵ با بودجه ۳۰۰۰۰ دلار برنامه ای آزمایشی که بعداً به نام «سپاه شتر» شناخته شد تصویب شد. . سپس شترها توسط شرکتی از مناطق اطراف دریای مدیترانه خریداری شد و در نهایت حدود ۷۰ شتر به غرب آمریکا وارد شد. این پروژه در ابتدا موفقیت آمیز بود، اما به دلیل جنگ داخلی آمریکا تا حد زیادی کنار گذاشته شد و حامیان آن مانند جفرسون دیویس به کنفدراسیون پیوستند. پس از آن،
شترها فروخته یا رها شدند و برخی از آنها تا دهه ها پس از آن در منطقه دیده می شدند.
آجی بات (؛ زادهٔ ۱۹۶۱) سیاست مدار اهل هند است، که هم اکنون به عنوان وزیر دفاع هند فعالیت می کند.
ایگور کوستیوکوف (؛ زادهٔ ) فرمانده نظامی و سیاست مدار اهل روسیه است، که هم اکنون به عنوان رئیس اداره اصلی اطلاعات فعالیت می کند. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان الکساندر نوسکی و قهرمان فدراسیون روسیه شده است.
ایگور کروبوف (; – ) فرمانده نظامی و سیاست مدار اهل روسیه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان الکساندر نوسکی و قهرمان فدراسیون روسیه شده است.
ایگور سرگون (; – ) فرمانده نظامی و سیاست مدار اهل روسیه بود. او همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان فدراسیون روسیه شده است.
آناتولی لبد (؛ – ) فرمانده نظامی و سیاست مدار اهل استونی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون قهرمان فدراسیون روسیه شده است.
مجمع الجزایر ساموآ زنجیره ای متشکل از ۱۶ جزیره و کوه های دریایی متعدد است که در مرکز اقیانوس آرام جنوبی، در جنوب خط استوا را پوشش می دهند. جزایر ساموآ تقریباً در نیمه راه بین هاوایی و نیوزیلند واقع شده و بخشی از پلی نزی و منطقه وسیع تر اقیانوسیه را تشکیل می دهند. این جزایر عبارتند از ساوای ئی، اوپولو، توتوئیلا، اووئا، تائو، اوفو، نیولاکیتا، نوئولوآ، ناموآ، فانوآتاپو، جزیره مرجانی رز، نوئولوپا به اضافه جزایر غرق شده وایلولوئو، پاسکو بنکس و الکس بنکس. زمین ساخت. مجمع الجزایر ساموآ دارای ویژگی های بسیاری است که با الگوی تفتگاههای ستونی مطابقت دارد، از جمله آتشفشان فعال زیردریایی وایلولوئو که انتهای شرقی این جزایر را تثبیت کرده است. با این حال، نزدیکی این زنجیره به انتهای شمالی درازگودال تونگا، و وجود آتشفشان های جوان حجیم در جزیره ای که باید قدیمی ترین (۵ میلیون سال) جزیره غربی ساوای باشد، بحث هایی را در مورد یک مدل ستونی/تفتگاهی ساده ایجاد کرده است. مجمع الجزایر ساموآ به احتمال زیاد توسط صفحه تکتونیکی اقیانوس آرام که بر روی یک نقطه داغ حرکت می کرد ایجاد شده است. مسیر تفتگاه ساموآ تا حدودی با گروه بزرگی از جزیره
ها منطبق است که تا ۱۷۰۰ کیلومتر ادامه پیدا کرده اند و احتمالاً همگی توسط همان نقطه داغ تشکیل شده اند. این گروه از جزایز اما همچنین با کوه های دریایی قدیمی تر در امتداد این بزرگراه تفتگاهی تلاقی می کنند. وایلولوئو یک کوه دریایی آتشفشانی است که در سال ۱۹۷۵ کشف شد. این کوه زیرآبی از کف دریا تا عمق {۵۹۳ متر بالا می آید و بین جزایر تائو و رز، در انتهای شرقی زنجیره تفتگاهی ساموآ واقع شده است. این کوه دریای بازالتی به عنوان نشان دهنده مکان فعلی کانون ساموآ در نظر گرفته می شود. قله وایلولوئو کاسه ای با دو هزار عرض و ۴۰۰ متر عمق دارد و بیضی شکل است. دو ناحیه شکاف اصلی از قله به سمت شرق و غرب گسترش می یابند، به موازات روند تفتگاه ساموآ. سومین شکاف کمتر برجسته در جنوب شرقی قله گسترش می یابد. آب سنگ حلقوی رز و کوه دریایی مالولو احتمالاً بقایای جایی هستند که مسیر نقاط داغ مکدونالد یا راروتونگا از مسیر کانون ساموآ عبور می کرد. برخی از کوه های دریایی در غرب ساموآ)، که بین ۶۳ تا ۴۲ میلیون سال پیش در کنار تووالو قرار گرفته اند، احتمالاً بقایای کانون روروتو هستند. اینها همچنین به عنوان «کوه های دریایی متقابل» شناخته می شوند.
دیگر کوه های دریایی بدون تاریخ در ساموآ بر اساس شواهد ژئوشیمیایی به کانون روروتو مرتبط شده اند. آب و هوا. مجمع الجزایر ساموآ به دلیل موقعیت خود در اقیانوس آرام جنوبی، اغلب بین نوامبر و آوریل هدف طوفان های استوایی قرار می گیرد. ساموآ دارای آب و هوای استوایی با میانگین دمای سالانه ۲۶٫۵ درجه سانتی گراد و یک فصل بارانی اصلی از نوامبر تا آوریل، اگرچه باران شدید ممکن است در هر ماه ببارد. سرزمین. زمین جزایر بزرگتر شامل دشت های ساحلی باریک با کوه های آتشفشانی، صخره ای و ناهموار در داخله است. منابع طبیعی شامل جنگل های چوب سخت، ماهی و انرژی آبی است. جزایر کوچکتر بقایای حلقه های توف آتشفشانی فرسوده هستند، برخی فقط یک صخره مرجانی در بالای مخروط فرسایش یافته یک آتشفشان از کار افتاده هستند. آب سنگ حلقوی رز شرقی ترین نقطه مجمع الجزایر و جنوبی ترین نقطه ایالات متحده است. در ساموآی آمریکا پارک ملی ساموآی آمریکایی واقع شده است. بلندترین کوه ها عبارتند از: سیلیسیلی (ساوای ئی) با ۱۸۵۸ متر بلندا، کوه فیتو (اوپولو) ۱۱۱۳ متر، کوه لاتا (تائو)، ؛ قله ماتافائو (توتویلا) در پیومافوآ (اوفو-اولوسگا) در و توموتومو (اوفو-اولوسگا) در . کوه
پیوآ (توتوئیلا) . ساموآی آمریکایی همچنین محل برخی از مرتفع ترین صخره های دریایی جهان با ارتفاع است.
وانواتو (قبلا به نام جزایر هیبرید نو) یک کشور و گروهی از جزایر در جنوب اقیانوس آرام است. این کشور از بیش از ۸۰ جزیره با خط ساحلی و مساحت کل خشکی تشکیل شده است. این کشور کوچک با وسعت آب و خاک، به دلیل پراکندگی جزایرش، سی و نهمین منطقه اقتصادی انحصاری بزرگ با را داراست. مختصات جغرافیایی وانواتو و بخشی از اقیانوسیه است. همسایگان نزدیک آن شامل جزایر سلیمان و کالدونیای جدید هستند و استرالیا نزدیکترین قاره است. سرزمین. وانواتو یک مجمع الجزایر کوهستانی با منشأ آتشفشانی با دشت های ساحلی باریک است. مرتفع ترین کوه آن تابوه ماسانا با بلندی است. آب و هوای استوایی آن توسط بادهای بسامان جنوب شرقی تعدیل می شود و منابع طبیعی آن شامل جنگل های چوب سخت و ماهی است. تا سال ۲۰۱۱ میلادی، ۱٫۶۴ درصد از مساحت زمین آن قابل کشت بوده و ۱۰٫۲۵ درصد به محصولات زراعی و ۸۸٫۱۱ درصد دیگر به سایر کاربری ها اختصاص دارد. بلایای طبیعی شامل طوفان یا گردباد از ژانویه تا آوریل و فعالیت های آتشفشانی است که گاهی باعث زلزله جزئی می شود. سونامی نیز برای جزیره گاه خطرآفرین است. اکثریت جمعیت به آب آشامیدنی قابل اطمینان دسترسی ندارند. جنگل زدایی یکی دیگر از
نگرانی های اصلی در این جزایر است. وانواتو طرف تعدادی از موافقت نامه های بین المللی است، از جمله موافقت نامه های مربوط به منابع زنده قطب جنوب-دریایی، تنوع زیستی، تغییرات آب و هوایی، تغییرات آب و هوایی- پروتکل کیوتو، بیابان زایی، گونه های در معرض خطر، قانون دریا، تخلیه دریایی، حفاظت از لایه اوزون، آلودگی کشتی، و الوار گرمسیری ۹۴.
دنیا میاتوویچ (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل بوسنی و هرزگوین و یک کارشناس و فعال حقوق بشر است و در سمت کمیسر حقوق بشر شورای اروپا خدمت می کند. او در ۲۴ ژانویه ۲۰۱۸ توسط مجمع پارلمانی شورای اروپا انتخاب شد و در ۱ آوریل ۲۰۱۸ سمت جدید خود را آغاز کرد. میاتوویچ کارشناس حقوق رسانه و مقررات رسانه ای است که از سال ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۷ به عنوان نماینده سازمان امنیت و همکاری اروپا در زمینه آزادی رسانه ها خدمت کرده است. میاتوویچ پس از تحصیل در کشورهای مختلف، مدرک لیسانس خود را ازدانشگاه سارایوو در سال ۱۹۸۷ اخذ نمود. او سپس مدرک کارشناسی ارشد مشترک مطالعات اروپایی خود را در دانشگاه های مختلف (دانشگاه سارایوو، دانشگاه ساسکس، دانشگاه بولونیا و دانشکده اقتصاد لندن) گذراند، و در ۲۰۰۲ با مدرک کارشناسی ارشد فارغ التحصیل شد. موضوع پایان نامه او «اینترنت و آزادی بیان» بود. میاتوویچ زبان مادری اش زبان رسمی صربی کرواتی و بوسنیایی است. او همچنین به زبان های انگلیسی و آلمانی مسلط است و به زبان های فرانسوی و روسی نیز آشنایی دارد. فعالیت حرفه ای. میاتوویچ در طول زندگی حرفه ای خود درگیر مسائل رسانه ای در بسیاری از رشته ها، با تجربه قابل توجهی در بو
سنی و هرزگوین، و همچنین محیط های بین دولتی بوده است. در اوایل ۱۹۹۸، او به عنوان یکی از بنیانگذاران آژانس تنظیم مقررات ارتباطات BiH، به ایجاد یک چارچوب قانونی، نظارتی و سیاستی برای رسانه ها در جامعه پیچیده پس از جنگ کمک کرد. او همچنین در راه اندازی یک شورای مطبوعاتی خودتنظیمی و اولین خط کمک رسانه ای رایگان در جنوب شرقی اروپا نقش داشت. اتحادیه اروپا و شورای اروپا، سخنرانی در خانه و خارج از کشور (۲۰۱۰–۲۰۰۷). در ۲۰۰۷، میاتوویچ به عنوان رئیس اروپایی پلاتفرم آژانس های تنظیم کننده انتخاب شد، وی اولین زن و اولین فردی از یک کشور غیرعضو اتحادیه اروپا بود که این پست را بر عهده می گرفت. او قبل از این انتصاب، ریاست گروه متخصصان شورای اروپا در زمینه «آزادی بیان و اطلاعات در مواقع بحرانی» را بر عهده داشت. کمیته وزرای شورای اروپا در دوران ریاست وی، اعلامیه ای در مورد «حمایت و ارتقای روزنامه نگاری تحقیقی» و دستورالعمل هایی دربارهٔ «حفاظت از آزادی بیان و اطلاعات در مواقع بحرانی» صادر کرد. او در تعدادی از کشورهای اروپا به عنوان کارشناس ارتباطات و قوانین رسانه کار کرده است. علاوه بر این، میاتوویچ در کشور خود و خارج از کشور در زم
ینه جنبه های مختلف آزادی رسانه ها و مقررات سخنرانی کرده است. او از ۲۰۰۰ به تدریس مقررات رسانه ای در دانشگاه سارایوو و دانشگاه بانیا لوکا پرداخته است و در کنار سایر سمت های تدریس، در آکادمی تعالی سیاسی (۲۰۰۹–۲۰۰۷) نیز سخنرانی کرده است و از ۲۰۰۸ به عنوان مدرس دائمی سازمان امنیت و همکاری اروپا در پروژه وزارت امنیت در مورد «رسانه ها، امنیت، نفرت و جنایت»، خدمت کرده است. نماینده سازمان امنیت و همکاری اروپا در زمینه آزادی رسانه (۲۰۱۶–۲۰۱۰). در سال ۲۰۱۰میاتوویچ جانشین میکلوش هاراسزتی به عنوان نماینده سازمان امنیت و همکاری اروپا در زمینه آزادی رسانه ها ("") شد. بر اساس دستورالعمل ۱۹۹۷ که به موجب آن، این پست ایجاد شد، میاتوویچ با مشاهده تحولات رسانه ای مرتبط در کشورهای عضو سازمان امنیت و همکاری اروپا، مأموریت خود را به عنوان نماینده سازمان امنیت و همکاری اروپا در زمینه آزادی رسانه و حمایت و ترویج کامل از اصول و تعهدات سازمان در مورد آزادی بیان و آزادی رسانه ها انجام داد. در همین زمینه به ارسال رسانه رایگان و ارسال هشدارهای اولیه و اجرای واکنش سریع در موارد عدم رعایت، مبادرت کرد. در مارس ۲۰۱۳ او برای دومین دوره سه ساله
به عنوان نماینده سازمان امنیت و همکاری اروپا منصوب شد. کمیسر حقوق بشر شورای اروپا (۲۰۱۸–تاکنون). در ۲۴ ژانویه ۲۰۱۸، میاتوویچ به عنوان کمیسر حقوق بشر شورا برای یک دوره شش ساله توسط مجمع پارلمانی شورای اروپا انتخاب شد. او پست جدید خود را از ۱ آوریل ۲۰۱۸ آغاز نمود.
یک استاد بزرگ، کاراته، در سبک وادوریو می باشد. او اولین استاد بزرگ وادوریو کاراته بود و بالاترین جوایز را در ژاپن بخاطر تلاش هایش در کاراته دریافت کرد. اوایل زندگی. اوتسوکا در ۱ ژوئن ۱۸۹۲ در شهر شیمودیت، ایباراکی، ژاپن به دنیا آمد. او یکی از چهار فرزند توکوجیرو اوتسوکا، پزشک بود. در سن ۵ سالگی آموزش هنر رزمی جوجوتسو را زیر نظر عموی بزرگش چوجیرو اباشی (که یک سامورایی بود) آغاز کرد. پدر اوتسوکا آموزش هنرهای رزمی او را در سال ۱۸۹۷ به عهده گرفت. در ۱۳ سالگی، اوتسوکا شاگرد شینزابورو ناکایاما در شیندو یوشین-ریو جوجوتسو شد. در سال ۱۹۱۱، اوتسوکا در حین تحصیل در رشته مدیریت بازرگانی در دانشگاه واسدا در توکیو، در مدارس مختلف جوجوتسو در این منطقه آموزش دید. پیش از اتمام تحصیل، پدرش فوت کرد و او نتوانست به تحصیل ادامه دهد. او به عنوان کارمند در بانک کاواساکی شروع به کار کرد. اگرچه او آرزو داشت یک مربی تمام وقت شود، اما در این مرحله به دلیل احترام به خواسته های مادرش این دوره را دنبال نکرد. شوتوکان کاراته. در ۱ ژوئن ۱۹۲۱، اوتسوکا "منکیو کایدن" (گواهی تسلط و مجوز تدریس) را در شیندو یوشین-ریو جوجوتسو از ناکایاما تاتسوسابورو
دریافت کرد. در حالی که یک مجوز معتبر، یک تصور غلط رایج این است که همراه با این گواهینامه، او «استاد بزرگ چهارم» شیندو یوشین-ریو شد. اما این نادرست است - استاد بزرگ سوم (تاتسو ماتسوکا) در واقع تقریباً ۸ سال بیشتر از اوتسوکا زندگی کرد. با این حال، جوجوتسو به هنر اصلی او تبدیل نشد. در سال ۱۹۲۲، اوتسوکا تمرینات شوتوکان را زیر نظر فوناکوشی گیچین، که تازه وارد ژاپن شده بود، آغاز کرد. در سال ۱۹۲۷، او همچنین یک مطب پزشکی تأسیس کرد و در درمان آسیب های تمرینی هنرهای رزمی تخصص یافت. در سال ۱۹۲۸، اوتسوکا دستیار مربی در مدرسه فوناکوشی بود. او همچنین تحت آموزش دیده موتوبو چوکی و مابونی کنوا و مورد مطالعه قرار کوبودو اوکیناوایی، در این زمان. اوتسوکا شروع به اختلافات فلسفی با فوناکوشی کرد، و راه این دو مرد در اوایل دهه ۱۹۳۰ از هم جدا شد. این ممکن است تا حدی ناشی از تصمیم او برای تمرین با موتوبو باشد. کاراته فوناکوشی بر "کاتا"، یک سری حرکات و تکنیک های مرتبط با اصول مبارزه تأکید داشت. فوناکوشی معتقد نبود که اسپارینگ برای تمرین واقع بینانه ضروری است. با این حال، موتوبو بر لزوم استفاده رایگان تأکید کرد و مجموعه ای از "کومیته ه
ای" دو نفره به نام "یاکوسوکو کومیته" را ایجاد کرد. وادو-ریو کاراته. در ۱ آوریل ۱۹۳۴، اوتسوکا مدرسه کاراته خود را به نام دای نیپون کاراته شینکو کای در ۶۳ بانچی سوهیرو-چو، کاندا، توکیو، توکیو افتتاح کرد. او کاراته شوتوکان را با دانش خود در شیندو یوشین-ریو جوجوتسو ترکیب کرد و کاراته وادو ریو را شکل داد، اگرچه این هنر بعدها چند سال بعد این نام را به خود گرفت. با به رسمیت شناختن سبک خود به عنوان یک سبک مستقل کاراته، اوتسوکا یک مربی تمام وقت شد. در سال ۱۹۴۰، سبک او در بوتوکوکای، کیوتو، برای نمایش هنرهای رزمی مختلف، همراه با شوتوکان، شیتوریو و گوجوریو ثبت شد. پس از جنگ جهانی دوم، تمرین هنرهای رزمی در ژاپن ممنوع شد. اما پس از چند سال، این ممنوعیت برداشته شد. در دهه ۱۹۵۰، اوتسوکا مسابقات مختلف کاراته را برگزار کرد. در سال ۱۹۶۴، سه تن از شاگردان اوتسوکا، تاتسو سوزوکی، تورو آراکاوا، و هاجیمه تاکاشیما) از دانشگاه نیهون به اروپا و ایالات متحده آمریکا سفر کردند و کاراته وادوریو را به نمایش گذاشتند. زندگی بعدی. در ۲۹ آوریل ۱۹۶۶، امپراتور هیروهیتو به اوتسوکا نشان نشان خورشید فروزان درجه پنجم را به خاطر کمک هایش در کاراته اعط
ا کرد. در چند سال بعد، اوتسوکا دو کتاب در مورد کاراته نوشت: "کاراته-دو، جلد یکم" (۱۹۶۷، با تمرکز بر "کاتا") و "کاراته-دو، جلد دوم" (۱۹۷۰، با تمرکز بر "کومیته"). در ۹ اکتبر ۱۹۷۲، فدراسیون بین المللی هنرهای رزمی کوکوسای بودوین (IMAF ژاپن) به اوتسوکا عنوان "شدای کاراته دو میجین جودان" (نسل اول استادان کاراته دارای "دان ۱۰") را اعطا کرد. این اولین بار بود که این افتخار به یک کاراته کار اعطا می شد. اوتسوکا به تدریس وادوریو کاراته در دهه ۸۰ میلادی مشغول بود و در تاریخ ۲۹ ژانویه سال ۱۹۸۲ درگذشت. در سال ۱۹۸۳، پسرش، جیرو اوتسوکا، دومین استاد بزرگ کاراته وادوریو شد و به احترام پدرش نام خود رو به «اوتسوکا هیرونوری دوم» تغییر داد.
شرکت دولتی سرمایه گذاری برق () شرکت دولتی برق چینی است، که در سال ۲۰۱۵ تأسیس شد.