Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ار شد و در ۲۸ مه ۱۹۷۰ به میزبانی ورزشگاه سن پائولو، سویندن به مصاف ناپولی رفت. تا دقیقه ۶۳، سویندن با نتیجه ۳–۰ پیش بود تا آنکه بازی به آشوب و خشونت کشید. مسابقه متوقف و سپس از دقیقه ۷۹ لغو شد و سویندن را به عنوان قهرمان اولین دوره از این مسابقات اعلام کردند. در دومین دوره از این مسابقات سال ۱۹۷۱، بلک پول و بولونیا بهترین تیم های دو کشور بودند و فینال را در ورزشگاه رناتو دال آرا به تاریخ ۱۲ ژوئن ۱۹۷۱ برگزار کردند. پس گرفتن جام برای یک باشگاه ایتالیایی حیاتی بود. پس از ۹۰ دقیقه، نتیجه ۱–۱ شد و بازی به وقت های اضافه رفت که طی آن میکی برنز گل پیروزی را برای بلک پول به ثمر رساند. در سال ۱۹۷۲، بلک پول مجدداً به فینال راه یافت، اما در دفاع از عنوان قهرمانی ناموفق بود و رم بود که با پیروزی ۳–۱، جام را بالای سر برد. در نسخه سال ۱۹۷۳، دیگر امتیازی به ازای هر گل زده تعلق نمی گرفت. در ۳ ژوئن ۱۹۷۳، ورزشگاه آرتمیو فرانکی پذیرای فینال و شاهد پیروزی ۲–۱ نیوکاسل مقابل فیورنتینا بود. به دلیل عدم استقبال، مسابقات ادامه پیدا نکرد، تا آنکه در سال ۱۹۷۶ به عنوان یک رقابت نیمه حرفه ای دوباره از سر گرفته شد. جام نیمه حرفه ای انگلو-ا
یتالین. منبع: جام نیمه حرفه ای. در مارس ۱۹۷۶، جام انگلو-ایتالین به عنوان یک تورنمنت نیمه حرفه ای با شش شرکت کننده از هر دو کشور، مجدداً معرفی شد. فینال با حضور دو تیم ویمبلدون و مونتسا برگزار شد و مونتسا با یک گل پیروز و قهرمان شکست ناپذیر این تورنمنت شد. این مسابقات به رقابت های جام آلیتالیا تغییر نام داد و برای دو سال بعد، بث سیتی طرف انگلیسی فینال بود اما در سال ۱۹۷۷ به لکو و در سال ۱۹۷۸ به اودینزه جام را باختند. در سال ۱۹۷۹، هر کشور چهار شرکت کننده داشت و ساتن یونایتد، طرف ایتالیایی فینال، چیتی را با نتیجه ۲–۱ شکست داد تا اولین و تنها قهرمان انگلیسی در زمان برگزاری این رقابت ها به عنوان یک رقابت نیمه حرفه ای باشد. ساتن یونایتد در تلاش برای دفاع از عنوان قهرمانی اش در سال بعد تا فینال رسید اما تریستیانا ناکامشان گذاشت. در سال ۱۹۸۱، این مسابقات رقابت های جام تالبوت نام گرفت و مودنا قهرمان آن شد. سال بعد به افتخار مردی که مسابقات را پایه گذاری کرد، نام مسابقات به یادبود جیجی پروناچی تغییر کرد و تعداد شرکت کنندگان به چهار تیم کاهش یافت. فرمت جدید شامل دو نیمه نهایی انگلیسی-ایتالیایی بود و این معنی را داشت که
فینال لزوماً توسط یک تیم انگلیسی و یک تیم ایتالیایی برگزار نمی شد. در فینال آن سال، مودنا با غلبه بر ساتن یونایتد، با موفقیت از عنوان قهرمانی اش دفاع کرد. ساتن آخرین تیم انگلیسی بود که به فینال مسابقات در دوران نیمه حرفه ای اش رسید. هر دو تیم در فینال های ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۶ ایتالیایی بودند و پس از نسخه سال ۱۹۸۶، مسابقات دیگر برگزار نشد. تورنمنت حرفه ای. در سال ۹۳–۱۹۹۲، این رقابت ها به عنوان جایگزینی برای جام فول ممبرز از سر گرفته شد. و تورنمنتی حرفه ای برای تیم های سطح دوم فوتبال دو کشور ایتالیا و انگلستان بود؛ دسته اول انگلستان که به تازگی تغییر نام داده بود و سری بی در ایتالیا. نسخه جدید مسابقات با دورهای مقدماتی آغاز شد و ۲۴ تیم انگلیسی در ۸ گروه سه تیمی با هم رقابت کردند. هر تیم یک بار به مصاف دیگر تیم های گروه می رفت و تیم های اول از هشت گروه به رقابت اصلی راه می یافتند. رقابت اصلی شامل دو گروه بود که در هر گروه چهار تیم انگلیسی و چهار تیم ایتالیایی حضور داشتند. هر تیم چهار بازی گروهی در مقابل تیم های کشور مقابل انجام می داد، سپس، تیم برتر هر گروه از هر کشور در نیمه نهایی رقابت می کردند؛ یک نیمه نهایی تمام انگ
لیسی و یک نیمه نهایی تمام ایتالیایی. فینال یک مسابقه تک بازی به میزبانی ومبلی بود. در فینال ۹۳–۱۹۹۲، کرمونزه با پیروزی ۳–۱ مقابل داربی کَونتی، جام را به ایتالیا برد. در فینال ۱۹۹۴، برشا با غلبه بر ناتس کونتی قهرمانی را به خود اختصاص داد، اما ناتس کونتی یک سال بعد، بار دیگر به فینال رسید و با شکست ۲–۱ آسکولی در فینال ۱۹۹۵ قهرمان شد. فصل ۹۶–۱۹۹۵، آخرین دوره از مسابقات بود و در فینال ۱۷ مارس ۱۹۹۶، جنوا با پیروزی ۵–۲ برابر پورت ویل، آخرین قهرمان این مسابقات شد. از سال ۱۹۹۶ و از آنجا که دو لیگ نتوانستند در مورد تاریخ های برگزاری به توافق برسند، رقابت ها کنار گذاشته شد.
کتابخانه سلیمانیه کتابخانه ای است که در سال ۱۹۲۷ جنب مکاتب مسجد سلیمانیه در استانبول تأسیس شد. کتابخانهٔ اولیه توسط سلیمان اول ساخت شد و هسته اصلی کتابخانهٔ امروزی را شکل می دهد. این کتابخانه از نظر نسخ خطی یکی از مهم ترین کتابخانه های جهان است. کتابخانه های خطی استانبول با «قانون یکسان سازی آموزش» و «قانون تعطیلی تکیه ها و عزلت کده ها» که در دوره جمهوریت تصویب شده بود، به کتابخانه نسخ خطی سلیمانیه تحویل داده شد. ۷۰۰۰۰ جلد نسخه خطی و ۱۲۰۰۰۰ اثر چاپی در مجموع در ۱۰۶ مجموعه در کتابخانه موجود است. از این تعداد، ۱۲۰۰۰ جلد کتاب به زبان ترکی است. ۵۰۰۰۰ جلد به زبان عربی و ۳۶۸۰ جلد به زبان فارسی است. به عنوان مثال، نسخ خطی ابن سینا، یکی از ۳ سندی که در ترکیه یافت شده و توسط یونسکو در «حافظه جهانی» گنجانده شده است، نیز در این کتابخانه یافت می شود. مجموعه ها. با ارزش ترین مجموعه های موجود در کتابخانه نسخه خطی سلیمانیه عبارتند از: ایاصوفیه، بغدادلی وهبی، کارالله، داماد ابراهیم، اسد افندی، فاتح، حاجی محمود، حمیدیه، قلیچ علی، لاللی، ریسولکوتاپ، سلیمانیه، مسجد شهید علی و ینی. مجموعه های زیر در کتابخانه موجود است.
لاسلو آلماشی ( با نام کامل لاسلو آدولف اِده دْیْوردْیْ ماریایِ توروک سنت میکلوشی و زادهٔ ۲۲ اوت/۳ نوامبر ۱۸۹۵ – درگذشتهٔ ۲۲ مارس ۱۹۵۱)، آریستوکرات، موتورسوار، صحرانورد، هوانورد، پیش آهنگ و ورزشکار اهل مجارستان بود که هم در رمان "بیمار انگلیسی" اثر مایکل اونداتیه (۱۹۹۲) و هم در فیلم اقتباسی با همین نام (۱۹۹۶) به عنوان قهرمان داستان از او یاد شده است. زندگی نامه. آلماشی در بوروشتیانکو، اتریش-مجارستان (برنشتاین ایم بورگنلند امروزین در اتریش) در یک خانواده اشرافی مجاری متولد شد. پدرش، دْیْوردْیْ آلماشی، جانورشناس و قوم شناس بود. وی از سال ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۴ در مدرسه بروو تحصیل کرد. این مدرسه در یک خانه شخصی در ایست بورن، انگلستان توسط دانیل ویلر آموزش دید. جنگ جهانی اول. در طول جنگ جهانی اول، آلماشی به همراه برادرش یانوش به پیوست. وی در آنجا شاهد اقدام علیه صرب ها و سپس روس ها در جبهه شرقی بود. در سال ۱۹۱۶، او به نیروهای امپراتوری اتریش-مجارستان و نیروهای هوانوردی سلطنتی منتقل شد. در مارس ۱۹۱۸ و پس از منهدم شدن هواپیمایش در شمال ایتالیا، در بقیه جنگ نقش مربی پرواز را بر عهده گرفت. دوره بین جنگ. آلماشی پس از جنگ، به مؤس
سه تکنیکی ایست بورن در شرق ساسکس، انگلستان رفت. از نوامبر ۱۹۲۱ تا ژوئن ۱۹۲۲، او در همان جا در ایستبورن اقامت داشت. آلماشی یکی از اعضای پیشگام باشگاه پرواز ایستبورن بود. پس از بازگشت به مجارستان، در سمت منشی شخصی اسقف سومبات هی، یانوش میکِش فعالیت کرد. میکش یکی از چهره های برجسته تلاش نافرجام پس از جنگ برای بازسازی هابسبورگ بود. در سال ۱۹۲۱، زمانی که کارل به مجارستان بازگشت تا تاج و تخت را بگیرد، آلماشی جوان به طور تصادفی به عنوان راننده اسقف میکش درگیر این وقایع شد. اسقف به کارل کمک کرد تا به بوداپست برسد؛ میکلوش هورتی، نایب السلطنه مجارستان، کارل را مؤدبانه اما قاطعانه به اتریش بازگردانده بود. پس از معرفی او، پادشاه همچنان از او به عنوان «کنت آلماشی» یاد می کرد. از این رو آلماشی عمدتاً در مصر و در میان خاندان سلطنتی مصر، برای گشودن درهایی که به روی افراد عادی بسته می ماند، از این عنوان به نفع خود استفاده می کرد. اما خود او در گفتگوهای خصوصی اعتراف کرد که این عنوان قانونی نیست. پس از سال ۱۹۲۱، آلماشی به عنوان نماینده شرکت ماشین سازی اتریشی در سومبات هی مجارستان کار کرد و در بسیاری از مسابقات ماشین رانی با برن
د شتِیِر برنده شد.
خواهران بنگر فیلمی محصول سال ۲۰۰۲ و به کارگردانی باب دلمن است. در این فیلم بازیگرانی همچون گلدی هان، سوزان ساراندون، جفری راش، اریکا کریستنسن، روبن توماس و اوا اموری ایفای نقش کرده اند.
دکتر روح () یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۲۲ به کارگردانی بو سونگ-چول و بازی رین، کیم بوم، یوئی و سون نایون است. این مجموعه از سه ژانویه تا ۲۲ فوریه ۲۰۲۲، دوشنبه و سه شنبه ها ساعت ۲۲:۳۰ (کی اس تی) از تی وی ان برای ۱۶ قسمت پخش شد. این مجموعه همچنین برای استریم در تیوینگ، آی چی یی و ویو در دسترس است.
زنان در قاره آمریکا زنانی هستند که در آن متولد شده اند، در آن زندگی می کنند، و اهل قاره آمریکا هستند، منطقه ای که منطقه کارائیب، آمریکای مرکزی یا آمریکای میانه، آمریکای شمالی و آمریکای جنوبی را در بر می گیرد. تکامل، فرهنگ و تاریخ آنها با تاریخ قاره آمریکا همخوان است، اگرچه تجربه های زنان اغلب با مردان جامعه متفاوت بود. تفاوت در تجارب زنان اغلب مربوط به تقسیم کار یا محدودیت هایی است که به دلیل نقش های سنتی در جامعه بر آنها اعمال می شود. تأثیرات برده داری، اسارت و استعمار در طول زمان تأثیر عمیقی بر زنان در قاره آمریکا گذاشته است. انجمن تاریخ زنان در قاره آمریکا (SHAW), یک سازمان بریتانیایی است که تاریخ زنان را در زمینه ارتباط آنها با قاره آمریکا مطالعه می کند. مطالعه تاریخ زنان امکان بازیابی اطلاعات از دست رفته در مورد نحوه زندگی، کار و مشارکت زنان در فرهنگ های خود را فراهم می کند. نگاه کردن به تاریخ زنان از دریچه جغرافیا و فرهنگ مشترک، امکان مقایسه مفید زندگی زنان در قاره آمریکا را فراهم می کند بدون اینکه ناسیونالیسم داستان را تیره کند. تاریخ. پیشاتاریخ. زنان در قاره آمریکا یا زنانی که اکنون در مناطقی به نام آ
مریکای شمالی، آمریکای مرکزی، دریای کارائیب و آمریکای جنوبی ساکن هستند، از طریق مهاجرت وارد این کشور شدند. بسیاری از داستان های منشأ مردمان بومی که در قاره آمریکا زندگی می کردند، حاوی مضامینی از مردمی است که از طریق مکان دیگری، خواه از زمین یا از آب، وارد این سرزمین می شوند. اولین شواهد تاریخی از مردم در قاره آمریکا از مطالعات علمی از DNA میتوکندریایی سرخ پوستان دیرین ناشی می شود که حدود ۱۳۰۰۰ سال پیش از پل برینگ لند از برینگیا به منطقه ای که اکنون به نام آلاسکا شناخته می شود، عبور کردند. از شمال، مهاجران از برینگیا به جنوب سفر کردند و از آنجا از ساحل غربی به سمت شرق منشعب شدند. در ابتدا هم زن و هم مرد در شکار و جمع آوری شرکت داشتند، زیرا بقا به همکاری همه اعضای جامعه بستگی داشت. جمع آوری و ذخیره غذا، ساختن سرپناه و لباس برای زنده ماندن در آب و هوای خشن شمالی، به مهارت های متعددی نیاز داشت. اگرچه تعیین دقیق تقسیم کار برای افراد اولیه غیرممکن است، اما واضح است که مهاجران با شرایط در حال تغییر، سازگاری هایی را انجام داده اند. باستان شناسی اولیه بر اهمیت شکار بزرگ به عنوان یک استراتژی بقا برای دیرینه یان متمرکز ب
ود، اما تحقیقات جدیدتر نشان می دهد که استراتژی قابل اعتمادتر به احتمال زیاد بر روی جمع آوری فعالیت های زنان و کودکان متمرکز بود. همان طور که ابزارها توسعه یافتند، وظایف خاص ممکن است جنبه های جنسیتی داشته باشد، هنگامی که کشاورزی در دوره باستانی ظهور کرد (۸۰۰۰ تا ۳۰۰۰ قبل از میلاد)، و تغییر در تهیه غذا از منابع موجود ایجاد شد، جوامع به سمت جوامع مستقر تر تغییر کردند که اغلب طبقات اجتماعی، تجارت و تخصص اقتصادی نیروی کار را توسعه می دادند. سوابق باستان شناسی نشان می دهد که زنان در سراسر قاره آمریکا نقش پراهمیت در این گذار ایفا کردند و فعالیت زنان در ایجاد و استفاده از ابزار سنگی در این دوره مشهود است. سوابق دفن در طول دوره باستانی چیز زیادی در مورد تفاوت وضعیت بین زنان و مردان آشکار نمی کند اما تأیید می کند که آنها وظایف جداگانه ای انجام می دادند. استعمار اروپا. استعمار و تماس با اروپایی ها تغییرات شدیدی را برای همه ساکنان قاره آمریکا به همراه داشت. بیماری و عدم ایمنی در برابر بیماری های آفریقایی و اروپایی باعث مرگ بیش از ۸۰ درصد از جمعیت بومی قاره آمریکا در دو سده نخستین دوره استعمار شد. گروه های اصلی اروپایی که
مستعمره شدند و بر سر کنترل منطقه جنگیدند، هلندی ها، انگلیسی ها، فرانسوی ها، پرتغالی ها و اسپانیایی ها بودند. آنها سیستم های اقتصادی را ایجاد کردند که به نفع خودشان بود، زمین و منابع را گرفتند و همچنین از مردم بومی نیروی کار یا وارد کردن بردگان نیاز داشتند. اگرچه اسارت در میان فرهنگ های بومی وجود داشته است، اسیران یا برده ها به عنوان پیاده ای برای استفاده در روابط دیپلماتیک، برای حل اختلافات، برای رفع خطاها، یا به عنوان مجازات برای جنایات قرار می گرفتند و اغلب وظایف متعددی به عنوان کارگر یا زندانی داشتند. اکثر اسیران را زنان تشکیل می دادند، زیرا می توانستند به عنوان مذاکره کننده و همچنین برای تکمیل جمعیت رو به کاهش فرهنگ خود یا فرهنگ اسیر خود استفاده شوند. نتیجه پیروزی ها متفاوت بود زیرا هم فرهنگ های بومی و هم گروه های مختلف اروپایی متفاوت بودند، روابط زن و مرد به طور قابل توجهی در دوران استعمار تغییر کرد. استعمارگران فرانسوی، پرتغالی و اسپانیایی عقاید مذهبی کاتولیک را به آمریکای لاتین و آمریکای شمالی آوردند، که پیروی زنان را به اقتدار مردانه تحمیل کرد و زنان را از مراسم تشریفاتی حذف شدند. استعمارگران هلندی و
انگلیسی باورهای عمدتاً پروتستانی را به مردم بومی با دیدگاه های مردانه در مورد نقش های جنسیتی وارد فرهنگ های تحت استعمار کردند. برده داری. آفریقایی ها، بومیان آمریکا و اروپایی ها همگی بخشی از تجارت برده در اوایل تاریخ ایجاد آمریکای شمالی مدرن بودند. در سرتاسر قاره آمریکا، در آب و هوای گرم تر، جایی که سیستم های کشت و زرع توسعه یافتند، یا در مناطق شمالی، جایی که زنان یا به عنوان جنایتکار حمل می شدند یا به عنوان خدمتکار اجاره ای کار می کردند برده داری وجود داشت. در اوایل دهه ۱۵۳۰، پرتغال شروع به استفاده از نیروی کار برده در برزیل برای کار در مزارع نیشکر کرد. در ابتدا، پرتغالی ها از مردم بومی به عنوان برده استفاده می کردند، اما در سال ۱۵۷۴، ولیعهد فرمان داد که اگر مردم بومی آدم خوار، قبلاً برده یا غنائم «جنگ عادلانه» نباشند، نمی توان آنها را به بردگی گرفت. اسپانیایی ها همچنین از مردم بومی به عنوان نیروی کار اجباری استفاده می کردند، اما از آنجا که تحت سیستم "انکومیاندا"، نه دارایی و نه "ایندیوس" ها دارایی ارثی نبودند، با برده داری تفاوت داشت که در سال ۱۵۴۲ در مستعمرات اسپانیا لغو شد. هنگامی که هلندی ها در اوایل قر
ن هفدهم صنعت شکر برزیل را به دست گرفتند، نه تنها به وارد کردن آفریقایی ها برای کار برده ادامه دادند، بلکه در گسترش تولید شکر در سراسر کارائیب نقش مهمی داشتند. یک انگلیسی آموزش دیده هلندی، جان دراکس، روش های کشاورزی مورد استفاده در برزیل را برای تطبیق با مدل جزیره ای کوچک در باربادوس در اواسط دهه ۱۶۵۰ اصلاح کرد و ثابت کرد که جزایر کارائیب می توانند کالاهای کافی برای پالایشگاه های آمستردام را تأمین کنند. در همان بازه زمانی، هم فرانسه و هم انگلستان شروع به استفاده از برده داری در هند غربی کردند. در دهه ۱۶۲۰، بریتانیا شروع به گسترش به سمت دریای کارائیب کرد و دارایی های اسپانیایی سابق را تصاحب کرد. در ابتدا برنامه ریزی شده بود که جزایر توسط کشاورزان کوچکی که محصولات کشاورزی برای صادرات به انگلستان پرورش می دادند، اداره شود. از آنجایی که شکر سودآورتر بود، کشاورزان کوچک رانده شدند و اقتصاد مزارع توسعه یافت. جنبش های اجتماعی. زنان در ایالات متحده آمریکا به شدت در جنبش مخالفت با بردگی فعال بودند. زنان در خط مقدم این جنبش بودند و در حومه شهر سفر می کردند و در مورد مسئله برده داری صحبت می کردند و ستون اصلی جنبش ضد برده
داری به حساب می آمدند. لوکرشیا مات و ویلیام لوید گاریسون در نهایت انجمن ضد برده داری آمریکا را تأسیس کردند و هر دو از زنان مبارزه با برده داری حمایت کردند. زنانی مانند سارا مک کیم و سوزانا رایت، در راه آهن زیرزمینی فعال بودند و به بردگان کمک می کردند تا به سمت شمال فرار کنند. مشارکت به زنان سفیدپوست محدود نمی شد، زیرا زنان سیاه پوست و زنان بومی آمریکا نیز در کمک به فرار برده ها، صحبت دربارهٔ برده داری و محافظت از آنها مشارکت داشتند. کریستیانا کارتو بانیستر به حدود صد برده که از طریق بوستون آمده بودند پناه داد، و هریت تابمن به دلیل مشارکت در راه آهن زیرزمینی مشهور بود، سوجرنر تروث در مورد بیماری های برده داری سخنرانی کرد، و زنانی مانند چروکی سالی جانسون، سعی کردند از شوهرش که یک برده فراری بود، با بخشی از زمین خود محافظت کنند. Tuscarora، ایروکوا و Seminole برای کمک به فراریان شناخته شده بودند. برای بسیاری از زنان، مبارزه برای از بین بردن برده داری، میل به مبارزه برای حقوق خود را به همراه داشت. تشخیص اینکه آنها قادر به شرکت در کنوانسیون ضد برده داری لندن در انجمنی نبودند که برای ارتقای حقوق گروه دیگری از مردم ت
لاش می کرد، باعث شد الیزابت کدی استانتون و لوکرتیا موت کنوانسیون سنکا فالز را برای حقوق زنان در سال ۱۸۴۸ برگزار کنند در زمان جنگ. در کانادا، زنان برای اولین بار در سال ۱۸۸۵ به طور رسمی در ارتش پذیرفته شدند. آنها به عنوان پرستار در مقاومت شمال غربی مشغول به کار شدند. زنان و فرهنگ. نقش های سنتی. پس از استعمار اروپا در کانادا، زنان نقش های سنتی متفاوتی را ایفا کردند. علاوه بر وظایف خانه، برخی از زنان در تجارت خز، منبع اصلی پول نقد در فرانسه جدید، شرکت می کردند. آنها در خانه در کنار همسران یا پدران خود به عنوان تاجر، منشی و تأمین کننده کار می کردند. برخی از زنان بیوه نقش شوهرانشان را بر عهده گرفتند. تعداد انگشت شماری در نوع خود کارآفرینان فعال بودند. به طور مشابه، در ایالات متحده، زنان نفوذ بیشتری در حوزه خانگی داشتند، حتی اگر آنها اغلب همراه با شوهران خود در جامعه استعماری کار می کردند. به گفته Tuñón Pablos، زنان مکزیکی در طول تاریخ مکزیک در اسطوره ها تعالی پیدا کرده اند اما در نقش خود در جامعه مکزیک پیرو باقی مانده اند. ترویج برابری جنسیتی. بسیاری از کشورهای قاره آمریکا چارچوب های قانونی را برای زنان برای دستیا
بی به برابری با مردان فراهم کرده اند. طبق قانون اساسی، زنان امروزی جمهوری دومینیکن از نظر حقوق و مالکیت با مردان برابر هستند. زنان آرژانتینی بر اساس استانداردهای آمریکای لاتین به سطح نسبتاً بالایی از برابری دست یافته اند و در گزارش شکاف جنسیتی جهانی که توسط مجمع جهانی اقتصاد در سال ۲۰۰۹ تهیه شد، زنان آرژانتینی از نظر دسترسی به منابع و فرصت ها در رتبه بیست و چهارم در میان ۱۳۴ کشور مورد مطالعه قرار گرفتند. زنان در برزیل از حقوق و وظایف قانونی مشابه مردان برخوردار هستند که به وضوح در ماده ۵ قانون اساسی ۱۹۸۸ برزیل بیان شده است. یک دفتر در سطح کابینه، دبیرخانه امور زنان، بر دبیرخانه ویژه ای نظارت می کند که مسئولیت تضمین حقوق قانونی زنان را بر عهده دارد. اگرچه قانون تبعیض بر اساس جنسیت در استخدام و دستمزد را ممنوع می کند، تفاوت دستمزد قابل توجهی بین مردان و زنان وجود دارد. پیشرفت تحصیلی، مشارکت نیروی کار و حقوق زنان بهبود یافته است، به ویژه از زمانی که شیلی دوباره در سال ۱۹۹۰ به یک دموکراسی تبدیل شد. شیلی در سال ۲۰۰۴ طلاق را قانونی کرد و همچنین یکی از معدود کشورهایی است که رئیس جمهور زن داشته است. دستاوردهای فرهنگی
. در زمان انقلاب آمریکا، زنان مستعمره ها به حق طلاق دسترسی بیشتری پیدا کردند. زنان دورگه آفریقایی-ترینیدادی معمولاً «سرپرست خانواده» می شوند، بنابراین «خودمختاری و قدرت» کسب می کردند. زنان ترینیداد و توباگو با شرکت در کارناوال ترینیداد و توباگو، «جنسیت قاطعانه» خود را به نمایش می گذارند. برخی از آنها همچنین در فرقه های به اصطلاح آفریقایی-مسیحی و در اداره «انجمن های اعتباری چرخشی غیررسمی سو سو سو» فعال بوده اند. نقش سیاسی. زنان ۴۸٫۹ درصد از کرسی های پارلمانی در مجلس ملی کوبا را در اختیار دارند و در رتبه ششم از ۱۶۲ کشور در زمینه مسائل مشارکت زنان در زندگی سیاسی قرار دارند. پاناما یک رئیس جمهور زن به عنوان رهبر ملی خود داشت، میریا موسکوسو اولین رئیس جمهور زن پاناما بود که از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۴ در این سمت فعال بود. محل کار. زنان در قاره آمریکا به طور فزاینده ای به محیط کار کمک کرده اند و مشاغلی را به دست آورده اند که زمانی برای زنان ممکن نبود. آموزش. از نظر تحصیلی، زنان در گویان در امتحانات منطقه ای از مردان گویان بهتر عمل کرده اند. در حال حاضر تعداد زنانی که در گویان در دانشگاه ها تحصیل می کنند بیشتر از مردان است.
زنان آرژانتینی از سطح تحصیلات مشابهی با مردان برخوردار هستند و نسبت ثبت نام در مدارس تا حدودی بالاتر از همتایان مرد خود هستند. آنها به خوبی در زندگی فرهنگی و فکری ملت ادغام شده اند. در السالوادور، درصد مردان با حداقل تحصیلات متوسطه در سال ۲۰۱۰، ۴۷٫۵ در مقایسه با زنان ۴۰٫۵ درصد بود. فمینیسم. نهادهای قانونی و دولتی که در حال حاضر در پاراگوئه وجود دارد تا حدی از طریق تلاش های سازمان های فمینیستی در این کشور توسعه یافتند که در طول دهه ۱۹۹۰ کمپین های آگاه سازی قابل توجهی را برای رسمی کردن تضمین های حقوق زنان برگزار کردند. آزار و اذیت جنسی و خشونت. در دورانی که برده داری در قاره آمریکا قانونی بود، زنان برده شده اغلب به عنوان وسایل جنسی مورد استفاده قرار می گرفتند و هیچ حمایت و پناهی برای آسیب های جنسی نداشتند. در آمریکای لاتین، اغلب کسانی که مرتکب اعمال خشونت آمیز علیه زنان می شوند، از سوی سیستم های قانونی که برای تعقیب مجرمان مجهز نیستند یا گاهی علاقه چندانی به انجام این کار نشان نمی دهند، مجازات نمی شوند.
مرتد فِطری در فقه شیعه به شخصی گفته می شود که در خانواده مسلمان زاده شده باشد به طوری که، پدر یا مادرش یا هر دو، مسلمان باشند و بعد از بلوغ، محققانه از اسلام رویگردان شود. مجازات چنین فردی براساس فقه شیعه اعدام است. شیخ طوسی از علمای بزرگ شیعه در مورد مرتد فطری می گوید؛ اکثر فقه های شیعه بر این باورند حکم مرتد فطری یعنی قتل به صورت عموم بوده و شامل صورت توبه و عدم توبه می شود، به این معنا که توبه مرتد هیچ اثری در حکم قتل وی ندارد، و به محض اثبات ارتداد، شخص مرتد باید کُشته شود. همچون علاوه بر اجرای مجازات قتل احکامی مانند فسخ عقد زناشویی بدون نیاز به اجرای صیغه طلاق و بی اعتبار شدن مالکیت وی نسبت به اموالی که قبل از ارتداد داشته است، نیز از دیگر مجازات های اسلامی برای مرتد فطری محسوب می شود. شرایط. از نظر فقه های امامیه دو گونه مرتد وجود دارد: فطری و ملی. اگر مسلمان زاده ای از دین خود خارج شود، از نوع نخست به شمار می آید و اگر کافری پس از گرویدن به اسلام به کفر بازگردد، به عنوان مرتد ملی شناخته می شود. این تقسیم بندی نزد فقه های شیعه از آنجاست که بین دو نوع مرتد از نظر مجازات تفاوت قائل شده اند، اما فقهای اهل
سنت برای هر دو، مجازاتی یکسان مطرح کرده اند. معیار فقه های امامیه برای تشخیص فطری بودنِ مرتد یکی از این عناصر است: انعقاد نطفه در خانوادهٔ مسلمان، ولادت از والدین مسلمان، بلوغ در دامان پدر و مادر مسلمان. محمدحسن نجفی مشروحاً به نقد نظریات مختلف پرداخته، و عنصر «انعقاد نطفه» را ترجیح داده است؛ بر این پایه، اگر والدین طفل پس از انعقاد مرتد گردند، وی همچنان فطرتاً مسلمان خوانده می شود. اما از نظر مجازات، فقهای امامیه علاوه بر قتل، عقوبت های زیر را برای مردی که مرتد فطری است در نظر گرفته اند:
روبن لوی (۲۸ آوریل ۱۸۹۱ – ۶ سپتامبر ۱۹۶۶) استاد زبان فارسی در دانشگاه کمبریج بود که در زمینه ادبیات فارسی و تاریخ اسلام مقالاتی نوشت. زندگی. لوی در مدرسه فریرز، بانگور، کالج دانشگاهی ولز شمالی، کالج بانگور و کالج جسوس آکسفورد تحصیل کرد و زبان های فارسی و ترکی و زبان های سامی را مطالعه می کرد. اولین معلم فارسی او عیسی صدیق بود. در طول جنگ جهانی اول، او سروان اطلاعات ستاد کل بین النهرین بود (۱۹۱۶–۱۹۱۸) و در سرویس سیاسی عراق کار می کرد (۱۹۱۸–۱۹۲۰). او از سال ۱۹۲۰ تا ۱۹۲۳ در آکسفورد به زبان فارسی سخنرانی می کرد و سپس از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۶ در ایالات متحده زندگی کرد. او در سال ۱۹۲۶ به عنوان مدرس زبان فارسی به دانشگاه کمبریج نقل مکان کرد و در سال ۱۹۵۰ استاد زبان فارسی شد و کرسی برای او ایجاد شد. او همچنین عضو همکار کالج مسیح در کمبریج بود. در طول جنگ جهانی دوم، او یک رهبر اسکادران در اطلاعات RAF بود. آثار. اولین کتاب او، "ادبیات فارسی" (۱۹۲۳) زمانی نوشته شد که او هنوز در آکسفورد مدرس بود. "تواریخ بغداد" (۱۹۲۹) گزارشی از قرون وسطی مسلمانان و خلافت عباسی بود. این منجر به کار اصلی او، "جامعه شناسی اسلام" (۲ جلد – ۱۹۳۱-۳۳
) (در سال ۱۹۵۷ با عنوان "ساختار اجتماعی اسلام") گردید که به عنوان رویکردی جدید به تاریخ مسلمانان تلقی می شد. او همچنین ترجمه ها و تصحیح های نقادانهٔ متون فارسی، از جمله "قابوس نامه" ("آینه ای برای شاهزادگان"، ۱۹۵۱)، "مرزبان نامه " ("قصه های مرزبان"، ١۹۵۹) و "شاهنامه" (۱۹۶۶) را ویراستاری و منتشر کرد.
امیلی وایلدینگ دیویسون (۱۱ اکتبر ۱۸۷۲). - ۸ ژوئن ۱۹۱۳) از طرفداران حق رای زنان اهل بریتانیا بود که در اوایل سده بیستم برای کسب رأی برای زنان در بریتانیا مبارزه می کرد. دیویسون که یکی از اعضای اتحادیه اجتماعی و سیاسی زنان (WSPU) و یک مبارز برای آرمان خود بود، در ۹ نوبت دستگیر شد، هفت بار دست به اعتصاب غذا زد و در چهل و نه نوبت به زور غذا خورد. او پس از برخورد با اسب پادشاه جورج پنجم، آنمر در دربی ۱۹۱۳ هنگامی که در طول مسابقه به پیست رفت، در سن ۴۰ سالگی جان باخت. دیویسون در خانواده ای متوسط بزرگ شد و قبل از اینکه به عنوان معلم و فرماندار مشغول به کار شود در کالج رویال هالووی لندن و کالج سنت هیو آکسفورد تحصیل کرد. او در نوامبر ۱۹۰۶ به WSPU پیوست و در طول راهپیمایی ها افسر سازمان و مباشر ارشد شد. او خیلی زود به دلیل اقدام ستیزه جویانه خود در سازمان شناخته شد. تاکتیک های او شامل شکستن شیشه ها، پرتاب سنگ، آتش زدن صندوق های پستی، کار گذاشتن بمب و در سه نوبت، پنهان شدن در کاخ وست مینستر - از جمله در شب سرشماری ۱۹۱۱ بود. تشییع جنازه او در ۱۴ ژوئن ۱۹۱۳ توسط WSPU سازماندهی شد. صفوفی متشکل از ۵۰۰۰ نفر از افراد طرفداران ح
ق رای زنان و حامیان آنها تابوت او را همراهی کردند و ۵۰۰۰۰ نفر در مسیر لندن به احترام او ایستادند. سپس تابوت او با قطار به محل زندگی خانوادگیش در مورپث، نورثامبرلند برده شد. دیویسون یک فمینیست سرسخت و مسیحی پرشور بود و براین باور بود که سوسیالیسم یک نیروی اخلاقی و سیاسی برای خیر است. بسیاری از زندگی او از طریق نحوه مرگش تفسیر شده است. او هیچ توضیح قبلی در مورد آنچه قصد داشت انجام دهد ارائه نکرد و عدم قطعیت انگیزه ها و نیات او بر نحوه قضاوت او توسط تاریخ تأثیر گذاشته است. چندین نظریه برای مرگ او از جمله تصادف، خودکشی، یا تلاش برای چسباندن پرچم حق رأی به اسب پادشاه ارائه شده است. زندگی. سنین جوانی و آموزش. امیلی وایلدینگ دیویسون در ۱۱ اکتبر ۱۸۷۲ در خانه راکسبورگ، گرینویچ، در جنوب شرقی لندن به دنیا آمد. والدین او چارلز دیویسون، یک تاجر بازنشسته، و خواهرزاده کیزلی، هر دو از مورپث ، نورثامبرلند بودند. در زمان ازدواج او با مارگارت در سال ۱۸۶۸، چارلز ۴۵ ساله و مارگارت ۱۹ ساله بود. امیلی سومین فرزند از چهار فرزند این زوج بود. خواهر کوچکتر او در سال ۱۸۸۰ در سن شش سالگی بر اثر دیفتری درگذشت. ازدواج با مارگارت دومین ازدو
اج چارلز بود. ازدواج اول او قبل از مرگ همسرش در سال ۱۸۶۶ بود. خانواده دیویسون به ساوبریج وورث، هرتفوردشر نقل مکان کردند، در حالی که امیلی هنوز نوزاد بود. تا ۱۱ سالگی در خانه تحصیل کرد. هنگامی که والدینش به لندن نقل مکان کردند، او به یک مدرسه روزانه رفت، سپس یک سال را در دانکرک فرانسه گذراند. هنگامی که او ۱۳ سال داشت به دبیرستان مدرسه مقدماتی کنزینگتون رفت و بعداً در سال ۱۸۹۱ برای تحصیل ادبیات، بورسیه ای را به کالج رویال هالووی برد. پدرش در اوایل سال ۱۸۹۳ درگذشت و او مجبور شد به تحصیل خود پایان دهد زیرا مادرش توانایی پرداخت هزینه های ۲۰ پوندی در هر ترم را نداشت. پس از ترک هالووی، دیویسون به یک سرپرست تبدیل شد و عصرها به مطالعه ادامه داد. او به اندازه کافی پول پس انداز کرد تا در کالج سنت هیو، آکسفورد، برای یک ترم ثبت نام کند تا بتواند در امتحانات نهایی شرکت کند. او در زبان انگلیسی به افتخارات درجه یک دست یافت، اما نتوانست فارغ التحصیل شود زیرا مدارک تحصیلی آکسفورد برای زنان موجود نبود. او بین سالهای ۱۸۹۵ و ۱۸۹۶ برای مدت کوتاهی در یک مدرسه کلیسا در ادگباستون کار کرد، اما این کار را دشوار دید و به Seabury، یک مدر