Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خوانده شد. عراق پروتکل ژنو را در سال۱۹۳۱،معاهده منع گسترش سلاح های هسته ای در سال۱۹۶۹ و کنوانسیون سلاح های بیولوژیکی را در سال۱۹۷۲ امضا کرد، اما تا ۱۱ ژوئن۱۹۹۱ آن را تصویب نکرد. عراق کنوانسیون سلاح های شیمیایی را در ژانویه ۲۰۰۹ به تصویب رساند و یک ماه بعد در ۱۲ فوریه برای عراق لازم الاجرا شد. تاریخ. توسعه برنامه ۱۹۶۰–دهه ۱۹۸۰. ۱۹۵۹–۱۷اوت اتحاد جماهیر شوروی و عراق توافقنامه ای را برای اتحاد جماهیر شوروی برای ساخت نیروگاه هسته ای امضا کردند و یک برنامه هسته ای را به عنوان بخشی از درک متقابل خود ایجاد کردند. ۱۹۶۸- یک راکتور تحقیقاتی IRT-2000 توسط شوروی به همراه تعدادی از تأسیسات دیگر که می توانستند برای تولید رادیوایزوتوپ مورد استفاده قرار گیرند در نزدیکی بغداد ساخته شد. ۱۹۷۵- صدام حسین وارد مسکو شد و دربارهٔ ساخت مدل پیشرفته یک نیروگاه اتمی سؤال کرد. مسکو تنها در صورتی موافقت می کند که این ایستگاه توسط آژانس بین المللی انرژی اتمی تنظیم شود، اما عراق نپذیرفت. با این حال، توافقنامه همکاری در ۱۵ آوریل امضا شد که جایگزین توافقنامه ۱۹۵۹ شد. پس از ۶ماه فرانسه با فروش۷۲ کیلوگرم اورانیوم ۹۳ درصدو ساخت نیروگاه هسته ای
بدون کنترل آژانس بین المللی انرژی اتمی به قیمت ۳ دلاربیلیون موافقت کرد. در اوایل دهه۱۹۷۰، صدام حسین دستور ایجاد یک برنامه مخفیانه سلاح های هسته ای را صادر کرد. برنامه های سلاح های کشتار جمعی عراق توسط شرکت ها و دولت های مختلف در دهه های۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ کمک می شد. به عنوان بخشی از پروژه ۹۲۲، عراق تأسیسات سلاح های شیمیایی مانند آزمایشگاه ها، پناهگاه ها، ساختمان اداری و اولین ساختمان های تولیدی را در اوایل دهه۱۹۸۰ تحت پوشش یک کارخانه آفت کش ساخت. شرکت های آلمانی در مجموع ۱۰۲۷تن پیش سازهای گاز خردل، سارین، تابون و گازهای اشک آور ارسال کردند. این کار به عراق اجازه داد تا در سال های ۱۹۸۳ و ۱۹۸۴ به ترتیب ۱۵۰ تن عامل خردل و ۶۰ تن تابون تولید کند که در طول دهه ادامه یافت. پنج شرکت آلمانی دیگر تجهیزاتی را برای تولید سم بوتولین و مایکوتوکسین برای مبارزه با میکروب ها فراهم کردند. در سال۱۹۸۸، مهندسان آلمانی داده های سانتریفیوژ را ارائه کردند که به عراق کمک کرد برنامه سلاح های هسته ای خود را گسترش دهد. تجهیزات آزمایشگاهی و اطلاعات دیگر ارائه شد که بسیاری از مهندسان آلمانی در آن شرکت داشتند. در مجموع، ۵۲ درصد از تجهیزات بین المل
لی سلاح های شیمیایی عراق منشأ آلمانی داشتند. مؤسسه دولتی برای تولید آفت کش ها(SEPP) رسانه های کشت و انکوباتورها را به تجارت مهندسی آب آلمان سفارش داد. کمک غرب به برنامه سلاح های کشتار جمعی عراق. ایالات متحده. ایالات متحده در طول جنگ ایران و عراق با بیش از ۵۰۰ دلار از عراق حمایت کرد میلیون دلار تجهیزات دو منظوره که توسط وزارت بازرگانی تأیید شده است. در میان آنها رایانه های پیشرفته ای وجود داشت که برخی از آنها در برنامه هسته ای عراق استفاده می شد. مجموعه غیرانتفاعی فرهنگ عمومی آمریکایی و مراکز کنترل بیماری تا سال۱۹۸۹ نمونه های بیولوژیکی سیاه زخم، ویروس نیل غربی و بوتولیسم را به عراق می فروختند یا ارسال می کردند که عراق ادعا می کرد برای تحقیقات پزشکی به آن نیاز دارد. تعدادی از این مواد برای برنامه تحقیقاتی سلاح های بیولوژیکی عراق و برخی دیگر برای تولید واکسن مورد استفاده قرار گرفتند.به عنوان مثال، طبق گفته چارلز دوئلفر، برای مثال، ارتش عراق روی سویه مجموعه غیرانتفاعی فرهنگ عمومی آمریکایی۱۴۵۷۸ به عنوان سویه انحصاری سیاه زخم برای استفاده به عنوان یک سلاح بیولوژیکی مستقر شد. دولت ایالات متحده هیئتی از دانشمندان سلا
ح هایی عراقی را به «کنفرانس انفجار» در اوت۱۹۸۹ در پورتلند، اورگان دعوت کرد. در کنفرانس وزارت دفاع و وزارت انرژی ایالات متحده کارشناسانی حضور داشتند که به عراقی ها و سایر شرکت کنندگان توضیح دادند که چگونه امواج شوک را در هر پیکربندی مورد نیاز ایجاد کنند. این کنفرانس شامل سخنرانی هایی در مورد اچ ام ایکس، یک ماده منفجره قوی که عموماً برای انفجار هسته ای ترجیح داده می شود، و در صفحات پرواز، که دستگاه هایی برای تولید نوع خاصی از امواج ضربه ای لازم برای اشتعال بمب هسته ای هستند، بود. هر دو صفحه اچ ام ایکس و فلایر در واقع بعداً توسط بازرسان سلاح هایی سازمان ملل در سایت های تحقیقاتی هسته ای عراق پیدا شدند. بریتانیا. در اواخر دهه۱۹۸۰، بریتانیا مخفیانه به شرکت سلاح هایی ماتریکس چرچیل اجازه داد تا قطعات برنامه سلاح هایی صدام حسین را تأمین کند، در حالی که صنعت بریتانیا جرالد بول را در حین توسعه ابر تفنگ عراقی تأمین می کرد. در مارس۱۹۹۰، یک مورد از ماشه های هسته ای به مقصد عراق در فرودگاه هیترو کشف و ضبط شد. اسکات ریپورت از محرمانه بودن ماجرای اسلحه به عراق را در زمان مشخص شدن آن فاش کرد. بریتانیا همچنین یک کارخانه کلر را
تأمین مالی کرد که قرار بود برای تولید گاز خردل استفاده شود. برنامه سلاح های هسته ای عراق در سال۱۹۸۱ با شکست جدی مواجه شد، زمانی که راکتور اوسیراک، که می توانست مواد هسته ای قابل استفاده از سلاح را تولید کند، قبل از راه اندازی توسط اسرائیل بمباران شد. با این حال، دیوید آلبرایت و مارک هیبز، که برای بولتن دانشمندان اتمی می نویسند، با این دیدگاه مخالفند. آنها می گویند که بسیاری از چالش های فن آوری حل نشده وجود دارد. جنگ ایران و عراق. در سال۱۹۸۰،آژانس اطلاعات دفاعی ایالات متحده گزارشی مبنی بر اینکه عراق به مدت چندین سال به طور فعال در حال دستیابی به ظرفیت های سلاح های شیمیایی بوده است، ارائه کرد که بعداً ثابت شد که درست است. در نوامبر۱۹۸۰، دو ماه پس از جنگ ایران و عراق، اولین گزارش استفاده از سلاح های شیمیایی زمانی رخ داد که رادیو تهران از حمله با گاز سمی نیروهای عراقی به سوسنگرد خبر داد. سازمان ملل متحد گزارش داد که بسیاری از حمله های مشابه در سال بعد رخ داد و ایران را به توسعه و استقرار قابلیت گاز خردل سوق داد. تا سال۱۹۸۴، عراق در برابر حمله های «موج انسانی» ایران از گازهای سمی استفاده می کرد.در طول جنگ ایران و
عراق از سلاح های شیمیایی به طور گسترده علیه ایران استفاده شد. در ۱۴ ژانویه۱۹۹۱، آژانس اطلاعات دفاعی اعلام کرد که یک مأمور عراقی، تلفات آبله نظامی را که به گفته خودش در سال۱۹۸۵ یا۱۹۸۶ دیده است، با عبارات دقیق پزشکی توصیف کرده است. دو هفته بعد، مرکز اطلاعات پزشکی نیروهای مسلح گزارش داد که هشت نفر از ۶۹اسیر جنگی عراقی که آزمایش خون آنها انجام شد، مصونیت نسبت به آبله را نشان دادند که از سال۱۹۷۱ به طور طبیعی در عراق رخ نداده بود. همین زندانیان نیز برای سیاه زخم تلقیح شده بودند. فرض بر این است که عراق در این جنگ از آبله و سیاه زخم استفاده کرده است. "واشینگتن پست" گزارش داد که در سال۱۹۸۴ سیا مخفیانه شروع به ارائه اطلاعات به ارتش عراق در طول جنگ ایران و عراق کرد. این شامل اطلاعاتی برای هدف قرار دادن حمله های سلاح های شیمیایی بود. در همان سال پزشکان اروپایی و هیئت های متخصص سازمان ملل بدون تردید تأیید کردند که عراق از سلاح های شیمیایی علیه ایرانی ها استفاده می کند. سلاح های شیمیایی یک بار هم علیه قیام مردمی شیعیان در جنوب عراق در سال1991 استفاده شد. برآوردهای ایران پس از جنگ نشان داد که بیش از ۱۰۰۰۰۰ایرانی در طول جنگ
هشت ساله با عراق تحت تأثیر سلاح های شیمیایی صدام حسین قرار گرفتند. ایران پس از ژاپن دومین کشور آسیب دیده جهان از نظر سلاح های کشتار جمعی است. برآورد رسمی تعداد غیرنظامی آلوده در شهرهای مرزی یا فرزندان و بستگان جانبازان را که بسیاری از آنها دچار عوارض خونی، ریوی و پوستی شده اند، شامل نمی شود. بر اساس گزارش های رسمی، عوامل گاز اعصاب بلافاصله حدود ۲۰۰۰۰سرباز ایرانی را کشتند. از ۹۰٬۰۰۰بازمانده، حدود۵٬۰۰۰ به طور منظم به دنبال درمان هستند و حدود۱٬۰۰۰ هنوز با شرایط شدید و مزمن در بیمارستان بستری هستند. بسیاری دیگر تحت تأثیر گاز خردل قرار گرفتند. علیرغم برکناری صدام حسین و دولت او توسط نیروهای آمریکایی، در ایران نارضایتی و خشم عمیقی وجود دارد که این کشورهای غربی بودند که در وهله اول به عراق کمک کردند تا زرادخانه سلاح های شیمیایی خود را توسعه دهد و هدایت کند و دنیا هیچ کاری برای مجازات عراق انجام نداد. ایالات متحده و بریتانیا از محکومیت حمله های شیمیایی شناخته شده عراق در شورای امنیت سازمان ملل جلوگیری کردند. در طول جنگ هیچ قطعنامه ای تصویب نشد که به طور خاص استفاده عراق از سلاح های شیمیایی را مورد انتقاد قرار دهد، عل
یرغم تمایل اکثریت برای محکوم کردن این استفاده. در ۲۱ مارس۱۹۸۶ شورای امنیت سازمان ملل متحد پذیرفت «سلاح های شیمیایی توسط نیروهای عراقی علیه نیروهای ایرانی استفاده شده است». این بیانیه با مخالفت ایالات متحده روبرو شد، تنها کشوری که در شورای امنیت به آن رای منفی داد، (انگلیس رای ممتنع داد) در ۲۳ مارس ۱۹۸۸، منابع رسانه ای غربی از حلبچه در کردستان عراق گزارش دادند که چند روز قبل از حمله شیمیایی گسترده عراق به این شهرک. برآوردهای بعدی حاکی از آن بود که ۷۰۰۰نفر کشته و ۲۰۰۰۰نفر زخمی شده اند. حمله گاز سمی حلبچه خشم بین المللی را علیه عراقی ها برانگیخت. بعداً در همان سال، سنای ایالات متحده قانون جلوگیری از نسل کشی در سال۱۹۸۸ را پیشنهاد کرد که تمام کمک های ایالات متحده به عراق را قطع کرد و واردات نفت عراق را متوقف کرد. دولت ریگان با این لایحه مخالفت کرد و آن را زودرس خواند و در نهایت از اجرایی شدن آن جلوگیری کرد، تا حدی به دلیل ارزیابی اشتباه آژانس اطلاعات دفاعی که ایران را مسئول این حمله می دانست. در زمان حمله این شهر در اختیار نیروهای ایرانی و چریک های کرد عراقی متحد با تهران بود. عراقی ها حمله حلبچه را به نیروهای ایر
انی متهم کردند. این هنوز موقعیت صدام حسین در اسارتش در دسامبر ۲۰۰۳ بود. در ۲۱ اوت۲۰۰۶، محاکمه صدام حسین و شش متهم از جمله حسن المجید ("علی شیمیایی") به اتهام نسل کشی علیه کردها آغاز شد. در حالی که این محاکمه حمله حلبچه را پوشش نمی دهد، اما حمله های به روستاهای دیگر در جریان عملیات «انفال» عراق را که ادعا می شود شامل بمباران با سلاح های شیمیایی بوده است، پوشش می دهد. جنگ خلیج ۱۹۹۱. در ۲ آگوست ۱۹۹۰،عراق به کویت حمله کرد و در سطح بین المللی به شدت محکوم شد. ائتلاف بین المللی از ملت ها به رهبری ایالات متحده، کویت را در سال۱۹۹۱ آزاد کرد. بر اساس مقررات آتش بس سازمان ملل که در قطعنامه۶۸۶ شورای امنیت و در قطعنامه۶۸۷ آمده است، عراق در قطعنامه۶۸۶ از توسعه، داشتن یا استفاده از سلاح های شیمیایی، بیولوژیکی و هسته ای منع شده است. همچنین در این معاهده موشک هایی با برد بیش از ۱۵۰ کیلومتر ممنوع شده بود. کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق (UNSCOM) برای انجام بازرسی های سلاح هایی در عراق ایجاد شد و آژانس بین المللی انرژی اتمی (IAEA) باید نابودی برنامه هسته ای عراق را راستی آزمایی کند. بازرسی های سازمان ملل. بازرسی های کمیسیو
ن ویژه سازمان ملل متحد در عراق ۱۹۹۱–۱۹۹۸. کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق پس از حمله به کویت در سال۱۹۹۰برای بازرسی از تأسیسات سلاح هایی عراق تشکیل شد. ابتدا رولف اکیوس و بعداً توسط ریچارد باتلر رهبری شد. در طی چندین بازدید از عراق توسط یونسکام، بازرسان سلاح های با ریحاب رشید طه، زیست شناس عراقی تحصیل کرده بریتانیایی مصاحبه کردند. بر اساس گزارشی از آژانس اطلاعات دفاعی ایالات متحده در سال۱۹۹۹، طاها که معمولاً ملایم رفتار می کرد، هر زمان که کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق از او در مورد الحکم سؤال می کرد، فریاد می زد، جیغ می زد و یک بار صندلی را می کوبید، در حالی که اصرار داشت که الحکم. یک گیاه خوراک جوجه بود.چارلز دوئلفر، معاون رئیس اجرایی کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق، بعداً به خبرنگاران گفت: «چند چیز عجیبی در مورد این کارخانه تولید خوراک حیوانات وجود داشت که با پدافند هوایی گسترده اطراف آن شروع شد». این تأسیسات توسط کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق در سال۱۹۹۶ تخریب شد. در سال۱۹۹۵، بازرس اصلی سلاح های کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق، دکتر راد بارتون از استرالیا، اسنادی را که توسط کمیسی
ون ویژه سازمان ملل متحد در عراق بدست آمده بود به طاها نشان داد که نشان می داد دولت عراق به تازگی ۱۰ تن محیط رشد را از یک شرکت انگلیسی به نام اکسید خریداری کرده است. محیط رشد مخلوطی از قندها، پروتئین ها و مواد معدنی است که مواد مغذی را برای رشد میکروارگانیسم ها فراهم می کند. می توان از آن در بیمارستان ها و آزمایشگاه های تحقیقاتی میکروبیولوژی/زیست شناسی مولکولی استفاده کرد. در بیمارستان ها، سواب های بیماران را برای اهداف تشخیصی در ظروف حاوی محیط رشد قرار می دهند. مصرف بیمارستان های عراق از محیط رشد فقط ۲۰۰ بود کیلوگرم در سال؛ اما در سال۱۹۸۸، عراق ۳۹ تن از آن را وارد کرد. با نشان دادن این شواهد توسط کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق، طاها به بازرسان اعتراف کرد که ۱۹۰۰۰ لیتر سم بوتولینوم رشد کرده است. ۸۰۰۰ لیتر سیاه زخم ; ۲۰۰۰ لیتر آفلاتوکسین که می تواند باعث نارسایی کبد شود."کلستریدیوم پرفرنجنس"، باکتری که می تواند باعث گانگرن گازی شود. و ریسین او همچنین اعتراف کرد که تحقیقاتی در مورد وبا، سالمونلا، بیماری تب و برفکی و آبله شتر انجام داده است، بیماری که از تکنیک های رشدی مشابه آبله استفاده می کند، اما کار با
آن برای محققان بی خطرتر است. به دلیل کشف کار طاها با آبله شتر بود که سرویس های اطلاعاتی آمریکا و بریتانیا نگران بودند که صدام حسین در حال برنامه ریزی برای مسلح کردن ویروس آبله باشد. عراق در سال۱۹۷۱ شیوع آبله داشت و مرکز اطلاعات سلاح های، عدم تکثیر و کنترل سلاح های (WINPAC) معتقد بود که دولت عراق مواد آلوده را حفظ کرده است. بازرسان می ترسیدند که تیم طاها روی انسان ها آزمایش کرده باشند. در طی یک بازرسی، آنها دو محفظه استنشاقی به اندازه پستانداران را کشف کردند، یکی به اندازه ۵ متر مکعب، اگرچه هیچ مدرکی وجود نداشت که عراقی ها از پریمات های بزرگ در آزمایشات خود استفاده کرده باشند. به گفته بازرس سابق اسلحه اسکات ریتر در کتاب خود در سال۱۹۹۹ پایان "بازی: حل بحران عراق"، کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق دریافت که بین ۱ ژوئیه و ۱۵ اوت۱۹۹۵٬۵۰ زندانی از زندان ابوغریب به یک پست نظامی در الحدیثه منتقل شدند. شمال غرب عراق گروه های مخالف عراقی می گویند که دانشمندان به زندانیان سیاه زخم اسپری کردند، اگرچه هیچ مدرکی برای حمایت از این ادعاها ارائه نشد. در طی یک آزمایش، به بازرسان گفته شد که ۱۲زندانی را به تیرها بستند در حال
ی که گلوله های مملو از سیاه زخم در همان نزدیکی منفجر شدند. تیم ریتر خواستار دیدن اسنادی از زندان ابوغریب شد که تعداد زندانیان را نشان می داد. ریتر می نویسد که آنها کشف کردند که رکوردهای ژوئیه و آگوست ۱۹۹۵ گم شده است. دولت عراق در پاسخ به درخواست توضیح دربارهٔ اسناد مفقود، متهم کرد که ریتر برای سیا کار می کرد و از دسترسی کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق به برخی سایت ها مانند مقر حزب بعث خودداری کرد. اگرچه اکئوس گفته است که در برابر تلاش برای چنین جاسوسی مقاومت کرده است، از آن زمان تاکنون اتهامات زیادی علیه کمیسیون آژانس تحت رهبری باتلر مطرح شده است، اتهاماتی که باتلر آنها را رد کرده است. در آوریل۱۹۹۱ عراق اولین اعلامیه خود را از برنامه های سلاح های شیمیایی خود ارائه کرد. اعلامیه های بعدی ارسال شده توسط عراق در ژوئن ۱۹۹۲، مارس ۱۹۹۵، ژوئن ۱۹۹۶ تنها پس از فشار کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق بود. در فوریه ۱۹۹۸، کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق به اتفاق آرا اعلام کرد که پس از هفت سال تلاش برای تعیین میزان برنامه های سلاح های شیمیایی عراق، عراق هنوز اطلاعات کافی را به کمیسیون نداده است تا به این نتیجه
برسد که عراق تمام مراحل خلع سلاح مورد نیاز قطعنامه های شورای امنیت را انجام داده است. در آگوست ۱۹۹۱ عراق به تیم بازرسی بیولوژیکی کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق اعلام کرد که در واقع برنامه سلاح های بیولوژیکی دارد اما این برنامه برای اهداف دفاعی است.عراق پس از مدت کوتاهی اولین اعلامیه سلاح های بیولوژیکی خود را ارائه کرد. پس از آن که کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق اعلام کرد که چنین اعلامیه هایی ناقص هستند، فشار بیشتری بر عراق وارد شد تا به طور کامل و کامل اعلام کند.دومین افشای سلاح های بیولوژیکی در مارس۱۹۹۵ صورت گرفت. پس از تحقیقات کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق و کشف شواهد غیرقابل انکار، عراق مجبور شد برای اولین بار به وجود برنامه سلاح های بیولوژیکی تهاجمی اعتراف کند.اما عراق هنوز سلاح های را رد می کند. فشار بیشتر کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق منجر به سومین افشای سلاح های بیولوژیکی ممنوعه از عراق در اوت۱۹۹۵ شد. تنها پس از آنکه ژنرال حسین کامل المجید، وزیر صنعت و مواد معدنی و مدیر سابق شرکت صنعتی سازی نظامی عراق، با مسئولیت تمامی برنامه های سلاح هایی عراق، از عراق به اردن گریخت، عراق مجب
ور شد فاش کند که برنامه جنگ بیولوژیکی خود بسیار بیشتر است. گسترده تر از آنچه قبلاً پذیرفته شده بود و این برنامه شامل سلاح های بود.در این زمان، عراق اعتراف کرد که به توانایی تولید موشک های دوربردتر از آنچه قبلاً پذیرفته شده بود، دست یافته است. در این مرحله، عراق اسناد بیشتری را در اختیار کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق و آژانس بین المللی انرژی اتمی قرار می دهد که نشان می دهد حسین کامل المجید در یک مزرعه مرغ مخفی شده است. این اسناد به توسعه گاز وی ایکس عراق و تلاش های این کشور برای توسعه سلاح هسته ای آشکارتر می شود.اعلامیه های بیشتری در ژوئن۱۹۹۶ و سپتامبر ۱۹۹۷ به دنبال خواهد داشت. با این حال، در آوریل و ژوئیه ۱۹۹۸، تیم سلاح های بیولوژیکی و رئیس اجرایی کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق ارزیابی کردند که هفت سال پس از اولین اعلامیه ها در سال۱۹۹۱، اظهارات عراق هنوز «غیرقابل تأیید» و «ناقص و ناکافی». در آگوست ۱۹۹۸، ریتر از سمت خود به عنوان بازرس سلاح های سازمان ملل استعفا داد و به شدت از دولت کلینتون و شورای امنیت سازمان ملل به دلیل عدم جدیت کافی در مورد اصرار بر نابودی سلاح های کشتار جمعی عراق انتقاد کرد. ر
یتر همچنین کوفی عنان دبیرکل سازمان ملل را متهم کرد که به تلاش های عراق برای ممانعت از کار کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق کمک می کند. ریتر در ۲۷ اوت۱۹۹۸ گفت: «عراق خلع سلاح نمی شود» و در بیانیه دوم، «عراق توانایی حمله شیمیایی را حفظ می کند». در سال۱۹۹۸ بازرسان سلاح هایی کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق عراق را ترک کردند. بحث های قابل توجهی در مورد اینکه آیا آنها توسط مقام های عراقی «عقب نشینی»، «اخراج» از کشور شدند (همان طور که جورج دبلیو بوش در سخنرانی «محور شرارت» خود ادعا کرد) وجود دارد، یا آنها تصمیم به ترک گرفتند زیرا احساس کردند دستانشان به این سمت است. به قدری گره خورده است که مأموریت را ناامیدکننده ببیند. به گفته خود باتلر در کتاب خود به نام «صدام سرپیچی»، پیتر بورلی، سفیر ایالات متحده، به دستور واشینگتن بود که به باتلر پیشنهاد کرد تیم خود را از عراق خارج کند تا از آنها در برابر حمله های هوایی ایالات متحده و بریتانیا محافظت کند. که در نهایت از۱۶تا ۱۹ دسامبر۱۹۹۸ انجام شد. بین بازرسی ها: ۱۹۹۸–۲۰۰۳. در آگوست ۱۹۹۸، اسکات ریتر در غیاب نظارت مؤثر اظهار داشت که عراق می تواند «سلاح های بیولوژیکی شیمی
ایی، موشک های بالستیک دوربرد را برای تحویل این سلاح های و حتی جنبه های خاصی از برنامه سلاح های هسته ای خود بازسازی کند.» در ژوئن۱۹۹۹، ریتر به مصاحبه کننده ای پاسخ داد و گفت: "وقتی این سوال را می پرسید که آیا عراق دارای سلاح های بیولوژیکی یا شیمیایی است؟ پاسخ منفی است! این یک نه قاطع است. آیا عراق امروز می تواند سلاح های شیمیایی را در مقیاس معنادار تولید کند؟ نه! آیا عراق می تواند سلاح های بیولوژیکی در مقیاس معنادار تولید کند؟ نه! موشک های بالستیک؟ نه! در کل "نه" است؛ بنابراین از نظر کیفی، عراق خلع سلاح شده است.» ریتر بعداً برخی از پرسنل کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق را به جاسوسی متهم کرد و به شدت از دولت بیل کلینتون به دلیل سوء استفاده از منابع کمیسیون برای استراق سمع ارتش عراق انتقاد کرد. به گفته ریتر: «عراق امروز (۱۹۹۹) هیچ قابلیت معناداری از سلاح های کشتار جمعی ندارد. در ژوئن ۲۰۰۰، ریتر برای کنترل سلاح های امروز مقاله ای با عنوان "پرونده خلع سلاح کیفی عراق نوشت". در سال ۲۰۰۱ فیلم مستند او در مورد بازرسی های سلاح هایی کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق در "عراق به نمایش" درآمد. این فیلم توسط یک تاج
ر عراقی-آمریکایی که برای ریتر ناشناس بود، کوپن های نفت در برابر غذا را از دولت عراق دریافت کرده بود. در سال ۲۰۰۲، اسکات ریتر اظهار داشت که تا سال۱۹۹۸٬۹۰ تا ۹۵ درصد از قابلیت های هسته ای، بیولوژیکی و شیمیایی عراق و موشک های بالستیک دوربرد که قادر به حمل چنین سلاح هایی هستند، نابود شده اند. ریتر گفت که راستی آزمایی ۱۰۰ درصد فنی امکان پذیر نیست، نه به این دلیل که عراق هنوز سلاح های مخفی دارد، بلکه به این دلیل که عراق پیشگیرانه برخی از انبارها را نابود کرده و ادعا کرده است که هرگز وجود نداشته اند. بسیاری از مردم از تغییر دیدگاه ریتر در مورد عراق در دوره ای که هیچ بازرسی صورت نگرفت، شگفت زده شدند. در طول جنگ ۲۰۰۲–۲۰۰۳، ریتر از دولت بوش انتقاد کرد و اظهار داشت که هیچ مدرک معتبری مبنی بر اینکه عراق توانایی قابل توجهی برای کشتار جمعی کشتار جمعی را بازسازی کرده است ارائه نکرده است. ریتر در مصاحبه ای با "تایم" در سپتامبر۲۰۰۲ گفت که تلاش هایی برای استفاده از کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق برای جاسوسی از عراق وجود دارد.به گزارش رسانه های نیویورک تایمز و واشینگتن پست در ۸ ژانویه۱۹۹۹،"در ماه مارس[۱۹۹۸]، در آخرین تلاش
برای کشف سلاح های و شبکه های اطلاعاتی مخفی صدام حسین، ایالات متحده از تیم بازرسی سازمان ملل استفاده کرد. یک جاسوس آمریکایی را برای نصب یک سیستم شنود الکترونیکی بسیار پیچیده به بغداد بفرستید.» کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق با مشکلات مختلف و عدم همکاری دولت عراق مواجه شد. در سال۱۹۹۸، کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق به درخواست ایالات متحده قبل از عملیات روباه صحرا خارج شد. با وجود این، برآورد خود کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق این بود که ۹۰ تا ۹۵ درصد از سلاح های کشتار جمعی عراق قبل از خروج آن در سال۱۹۹۸ با موفقیت نابود شده بود. پس از آن، عراق به مدت چهار سال (از سال۱۹۹۸ تا ۲۰۰۲) بدون هیچ بازرس سلاح هایی خارجی باقی ماند. در این مدت گمانه زنی ها مبنی بر اینکه عراق فعالانه برنامه های کشتار جمعی خود را از سر گرفته است به وجود آمد. به ویژه، شخصیت های مختلف در دولت جورج دبلیو بوش و همچنین کنگره تا آنجا پیش رفتند که نسبت به سلاح های هسته ای ابراز نگرانی کردند. در مورد اینکه آیا عراق پس از سال۱۹۹۸ هنوز برنامه های کشتار جمعی را داشت یا خیر و اینکه آیا همکاری این کشور با کمیسیون نظارت، راستی آزمایی و ب
ازرسی سازمان ملل متحد کامل بوده است یا خیر، اختلاف وجود دارد. هانس بلیکس، بازرس ارشد سلاح های، در ژانویه۲۰۰۳ گفت که «دسترسی به تمام سایت هایی که ما می خواستیم بازرسی کنیم فراهم شده است» و عراق در این زمینه «به خوبی همکاری کرده است»، اگرچه «به نظر می رسد عراق به طور واقعی این توافق را نپذیرفته است». خلع سلاح."در۷مارس، هانس بلیکس در سخنرانی در شورای امنیت اظهار داشت: «در این زمینه، اکنون این سؤال مطرح می شود که آیا عراق «فورا، بدون قید و شرط و فعالانه» با سازمان ملل متحد، همانطور که طبق بند۹ قطعنامه۱۴۴۱ لازم است، همکاری کرده است) در حالی که ابتکارات متعددی که اکنون توسط طرف عراقی با هدف حل و فصل برخی از مسایل طولانی مدت خلع سلاح انجام شده است، می تواند به عنوان "فعال" دیده شود، این ابتکارات ۳–۴ماه ها پس از قطعنامه جدید نمی توان گفت که به منزله همکاری "فوری" است. آنها لزوماً همه زمینه های مرتبط را نیز پوشش نمی دهند."برخی از مقام های آمریکایی این بیانیه متناقض را به عنوان اعلامیه عدم انطباق درک کردند. تقریباً چهار سال پس از خروج سازمان ملل از عراق در سال۱۹۹۸، هیچ بازرسی سلاح هایی در عراق انجام نشد و عراق تأکید کر
د که هرگز از آنها دعوت نمی شود. لاوه بر این، صدام دستور محرمانه ای صادر کرده بود که عراق مجبور نیست به هیچ یک از قطعنامه های سازمان ملل پایبند باشد زیرا از نظر او ایالات متحده قوانین بین المللی را زیر پا گذاشته است. صدام در سال۲۰۰۱ اظهار داشت: «ما اصلاً به دنبال ساخت سلاح یا جستجوی مضرترین سلاح ها نیستیم اما هرگز از داشتن سلاح برای دفاع از عراق و ملت عرب تردید نخواهیم کرد».مؤسسه بین المللی مطالعات استراتژیک در بریتانیا در سپتامبر۲۰۰۲ دربارهٔ توانایی نظامی عراق به این نتیجه رسید که اگر مواد شکافت پذیر از منابع خارجی به دست آید، عراق می تواند ظرف چند ماه سلاح های هسته ای را جمع آوری کند. با این حال، مؤسسه بین المللی مطالعات استراتژیک همچنین به این نتیجه رسید که بدون چنین منابع خارجی، حداقل سال ها طول می کشد. دکتر مهدی عبیدی، که برنامه سانتریفیوژ هسته ای صدام را ایجاد کرد که با موفقیت اورانیوم را تا درجه سلاح های قبل از جنگ خلیج فارس در سال۱۹۹۱ غنی سازی کرد، در مقاله ای در "نیویورک تایمز" اظهار داشت که اگرچه دانشمندان عراقی دانش لازم برای شروع مجدد برنامه هسته ای را داشتند، اما در سال۲۰۰۲، این ایده به رؤیایی مبه
م از دورانی دیگر تبدیل شده بود. جنگ عراق ۲۰۰۳. در اختیار داشتن سلاح های کشتار جمعی توسط ایالات متحده به عنوان انگیزه اصلی جنگ عراق ذکر شد. پیش درآمد. در اواخر سال ۲۰۰۲، صدام حسین در نامه ای به هانس بلیکس، بازرسان سلاح هایی سازمان ملل را به کشور دعوت کرد. پس از آن، قطعنامه ۱۴۴۱ شورای امنیت سازمان ملل متحد صادر شد و اجازه بازرسی های جدید در عراق را صادر کرد. ایالات متحده مدعی شد که آخرین اعلامیه سلاح هایی عراق، مواد و مهمات را بی خبری کرده است. عراقی ها ادعا کردند که همه این مواد نابود شده است، چیزی که سال ها پیش از آن توسط عالی رتبه ترین جداشده عراق، حسین کامل المجید بیان شده بود. بر اساس گزارش های آژانس بازرسی قبلی سازمان ملل متحد، کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق، عراق ۶۰۰ تن مواد شیمیایی از جمله گاز خردل، وی ایکس و سارین تولید کرد. نزدیک به ۲۵۰۰۰موشک و ۱۵۰۰۰گلوله توپ با عوامل شیمیایی هنوز شناسایی نشده است. در ژانویه۲۰۰۳، بازرسان سلاح هایی سازمان ملل گزارش دادند که هیچ نشانه ای مبنی برداشتن سلاح هسته ای یا برنامه فعال عراق پیدا نکرده اند. برخی از بازرسان سابق کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق در مورد
اینکه آیا ایالات متحده می تواند به طور قطع بداند که آیا عراق تولید سلاح های کشتار جمعی را تجدید کرده است یا خیر، اختلاف نظر دارند. رابرت گالوچی گفت: "اگر عراق [اورانیوم یا پلوتونیوم] داشت، ارزیابی منصفانه این بود که آنها می توانستند سلاح هسته ای بسازند، و هیچ دلیلی وجود ندارد که فرض کنیم در صورت داشتن آنها متوجه می شویم." به طور مشابه، بازرس سابق جاناتان تاکر گفت: «هیچ کس واقعاً نمی داند عراق چه چیزی دارد. شما واقعاً نمی توانید از روی یک تصویر ماهواره ای بفهمید که در داخل یک کارخانه چه می گذرد." با این حال، هانس بلیکس در اواخر ژانویه۲۰۰۳ گفت که عراق "واقعاً قطعنامه های سازمان ملل را که خواستار خلع سلاح این کشور باشد، نپذیرفته است." او ادعا کرد که موادی وجود دارد که به حساب نیامده است. از آنجایی که مکان هایی پیدا شده بود که انهدام سلاح های شیمیایی را نشان می داد، کمیسیون ویژه سازمان ملل متحد در عراق فعالانه با عراق روی روش هایی کار می کرد تا مطمئن شود که آیا مقادیر تخریب شده با مقادیر تولید شده عراق مطابقت دارد یا خیر.در گزارش فصلی بعدی، پس از جنگ، کل اقلام ممنوعه تخریب شده توسط سازمان ملل متحد در عراق قابل جم