Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شتر جمعیت آمریکایی، از جمله خود ایمز، امیدوار بودند تا قسمت سفلی کالیفرنیا در نهایت به کالیفرنیا ادغام شود، اما حضور قرارگاه های نظامی و تأثیرگذاری افسران نظامی که ایمز با بیشتر آنها روابط نیک داشت، حمایت یا همدلی آشکار را غیرعاقلانه می کرد. روزنامه هرالد زمانی به عالی ترین دستاورد روزنامه نگاری خود دست یافت که یک سری نامه های یکی از افسران واکر را منتشر نمود و به خاطر حمایت از فیلی باسترها (یک ترفند قانونگذاری) همه آن نامه ها به طور درشت رنگ شده بودند؛ اما در نهایت، زمانی که ناامیدی سفر اکتشافی برای همه روشن شده بود، ایمز آنها را محکوم کرد. ایمز به غیبت های مکرر و طولانی از سن دیگو مشهور بود، چون او به سان فرانسیسکو می رفت تا روزنامه خود را تبلیغ کند، صورت حساب ها را گردآوری نموده و خوش بگذراند.
برنارد دلفانت، بارون دلفانت (؛ – ) با نام اصلی بوریس وینوگرادسکی، کارآفرین، سرمایه دار، تهیه کننده فیلم، برنامه ریز و مدیر تولید اپرا، تئاتر، کنسرت موسیقی و همچنین سیاستمدار اهل بریتانیا بود. وی به عنوان رئیس ئی ام آی ناظر تولید فیلم هایی چون "واسطه"، "قتل در قطار سریع السیر شرق"، "مرگ بر روی نیل" و "شکارچی گوزن" بود. وی در سال ۱۹۷۴ لقب شوالیه را دریافت نمود و به واسطهٔ اشرافیت انتصابی عنوان بارون دلفانت استپنی لندن بزرگ در ۲۹ ژوئن ۱۹۷۶ به او اعطا شد.
ستاره بین کهکشانی () که به نام های ستارهٔ بین خوشه ای و ستارهٔ سرگردان نیز شناخته می شود، ستاره ای است که از نظر گرانشی به هیچ کهکشانی وابسته (گرفتار) نیست. با آنکه در سال های پایانی دهه ۱۹۹۰ عنوان بحث های دامنه داری در جامعهٔ علمی بود، اکنون باور کلی بر آن است که ستارگان بین کهکشانی مانند دیگر ستارگان، در کهکشان خود شکل گرفته اند و پیش از بیرون رانده شدن در نتیجهٔ برخورد کهکشانها یا عبور یک سامانهٔ چند ستاره ای، نزدیک به یک سیاه چاله کلان جرم، که در مرکز بسیاری از کهکشان ها یافت می شود، سرچشمه گرفته اند. در مجموع، "ستارگان بین کهکشانی" به عنوان "جمعیت ستاره ای بین خوشه ای" یا به اختصار جمعیت IC در ادبیات علمی شناخته می شوند. کشف. با کشف "ستاره های بین کهکشانی" در سال ۱۹۹۷، این فرضیه که؛ ستاره ها فقط در کهکشان ها وجود دارند، رد شد. نخستین موردی که کشف شد در خوشهٔ کهکشانی دوشیزه قرار داشت؛ جایی که اکنون تخمین زده می شود حدود یک تریلیون ستاره در آن وجود داشته باشد.
جان اس. برد (؛ زادهٔ نوامبر ۱۹۷۲) فیلم نامه نویس و کارگردان فیلم اهل بریتانیا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "واینل"، "خیابان سبز"، "استن و الی"، "تتریس" و "کثافت" اشاره نمود.
جان پیتر آلتجلد (John Peter Altgeld) (زادهٔ ۳۰ دسامبر ۱۸۴۷ – درگذشتهٔ ۱۲ مارس ۱۹۰۲)، سیاستمدار آمریکایی و بیستمین فرماندار ایلینوی بود که از ۱۸۹۳ تا ۱۸۹۷ میلادی در این سمت خدمت کرد. از دهه ۱۸۵۰ تا آن زمان، وی نخستین فرماندار دموکرات این ایالت بود. این شخصیت پیشتاز جنبش ترقی خواهی، قوانین ایمنی محیط کاری و کودکان کار را امضاء کرد، سه نفر از مردانی که در ماجرای های مارکت محکوم شده بودند را عفو نمود و در ۱۸۹۴ میلادی درخواست ها برای درهم شکستن اعتراض پولمن با به کارگیری زور را رد کرد. در ۱۸۹۶ میلادی، وی یکی از رهبران شاخه ترقی خواه حزب دموکرات بود که با رئیس جمهور گروور کلیولند و دموکرات های محافظه کار مخالفت نمود. او در انتخابات ۱۸۹۶ برای دور دوم فرمانداری که پُر از پیکار خصمانه و شدید بود، شکست خورد. آلتجلد در کشور آلمان به دنیا آمده و در مزرعه ای در غرب میانه آمریکا بزرگ شد. پس از مدتی خدمت در ارتش اتحادیه در ایام جوانی، آلتجلد در میزوری در رشته حقوق درس خواند، همزمان با آموزش خود به عنوان کارگر، کار کرد و در این زمان در سیاست های ترقی خواهی دخیل شد. قبل از اینکه وی به عنوان فرماندار انتخاب شود، یک دفتر حقوقی
در شیکاگو باز نموده و به عنوان وکیل کار نمود، وارد کسب وکار ساخت املاک و مستغلات شد و بعداً به عنوان قاضی خدمت کرد. او با ایما فورد ازدواج کرده بود. او که اغلب از وضعیت سلامت خوبی برخودار نبود، در سن ۵۴ سالگی، در جریان کار در دفتر حقوقی کلارنس دارو درگذشت. اوایل زندگی. آلتجلد در شهرک زتلرز در وستروالد، آلمان به دنیا آمد و نخستین پسر جان پی. و مری آلتجلد بود. والدین وی زمانی که او ۳ ماهه بود، آلمان را ترک کرده و نوزادشان را با خود آوردند. آنها در مزرعه ای در نزدیکی منسفیلد، اوهایو ساکن شدند. او در سن ۱۶ سالگی خانه را ترک نموده و به ارتش اتحادیه پیوست؛ او با تقلب سن خود توانست در هنگ ۱۶۴ام پیاده اوهایو (گارد ملی) ثبت نام نماید. هنگ آلتجلد به عنوان یک واحد ذخیره در ویرجینیا خدمت کرد، کارهای عمومی و مأموریت های اکتشافی را انجام می داد و تنها در یک زدوخورد شرکت کرد. آلتجلد خود نزدیک بود بر اثر تب بمیرد. پس از آن، او در مزرعه پدر خود مشغول کار شد، در کتابخانه همسایه مطالعه نموده و در یک مدرسه خصوصی در لکزینگتون، اوهایو آموزش دید و بعداً برای دو سال در مدرسه ای تدریس کرد. پس از آموزش برای مدت کوتاه در دانشکده الهیات
اوهایو، او با پای پیاده به میزوری رفت و در آنجا به آموزش در رشته حقوق پرداخت و وکیل مدافع شد، وی همزمان با آموزش خود در ساخت و ساز راه آهن نیز به عنوان کارگر کار کرد. او که بر اثر آب و هوا و کار شاقه در اوهایو بیمار شده بود، به کانزاس و آیووا رفته و برای مدتی در آنجا سرگردان ماند تا اینکه در سوانا، میزوری به عنوان معلم و کارگر مزرعه شروع به کار کرد. در آنجا، او در یک بنگاه حقوقی خصوصی شروع به کار کرد که در ۱۸۷۱ میلادی مجوز وکالت در شهرستان اندرو را دریافت کرد. او در دانشگاه آموزش ندیده بود. مدرسه حقوقی دانشگاه که او باید درس می خواهند حتی تا ۱۸۷۲ میلادی تأسیس نشده بود، یک سال قبل از اینکه او مجوز کار به عنوان وکیل را دریافت کند. آلتجلد برای نخستین بار در سوانا وارد سیاست شد. وی در آنجا به عنوان دادستان شهر خدمت نمود و بعداً به عنوان دادستان ایالات در این شهرستان انتخاب شد، اما پس از مدت یک سال، دو-دوره، از این سمت استعفا داد. در ۱۸۷۵ میلادی، آلتجلد به شیکاگو نقل مکان نمود، به این امید که حرفه حقوقی خود را در آنجا ادامه دهد. او به طور مداوم از خانه اش در اوهایو دیدار می کرد. وی در ۱۸۷۷ میلادی با ایما فورد، دخ
تر جان فورد و روث اسمیت، در شهرستان ریچلند، اوهایو ازدواج کرده بود. حرفه حقوقی آلتجلد به سمت موفقیت در حال حرکت بود و تا ۱۸۸۰ میلادی او به طور مستقل به عنوان وکیل کار می کرد. با این حال، چیزی که او را ثروتمند کرد، معاملات املاک و مستغلات و پروژه های توسعه ای، از جمله املاک مسکونی و دفاتر در شیکاگو و خط واگن برقی در نیوارک، اوهایو بود. چشمگیرترین پروژه وی ساختمان یونیتی (۱۸۹۱ میلادی) بود، یک ساختمان دفتری ۱۶ طبقه ای که در زمان خود بلندترین ساختمان در شیکاگو محسوب می شد. در ژانویه ۱۸۹۰، آلتجلد یک قسمت اعظم از مکانی که حالا به نام جاده نورت داربون ۱۲۷ یاد می شود را در مرکز شیکاگو خریداری نموده و شرکت یونیتی را تأسیس نمود تا ساختمان یونیتی آینده را ساخته و مدیریت نماید. او بدون اینکه همه ابعاد را سنجیده باشد، تمام ثروت خود را در این کار سرمایه گذاری نمود و کار ساخت و ساز تا مدتی از آنچه انتظار می رفت سریع تر جریان داشت. با این حال، این کار منتج به یک اشتباه ۱۰۰٬۰۰۰ دلاری شده و بیشتر چهارچوبه ساختمان باید دوباره ساخته می شد. اشتباه دیگری که آلتجلد مرتکب شد، این بود که مبلغ ۴۰۰٬۰۰۰ دلار از جان آر. والش، رئیس شرکت ج
نینگز تراست و بانک ملی شیکاگو وام گرفته بود. مسائل فنی این قرارداد مشکلات زیادی به آلتجلد در پی داشت. در نهایت، یک قرارداد جدید امضاء شد، اما آلتجلد تنها می توانست ۳۰۰٬۰۰۰ دلار از والش وام بگیرد. آلتجلد بالاخره بقیه پول را خودش گردآوری نموده و کار ساخت ساختمان یونیتی را به اتمام رساند. در ۱۸۹۳ میلادی، او اظهار داشت که از میان تمامی دستاوردهایش، ساختمان یونیتی بیشترین رضایت خاطر را به وی داده است. آلتجلد میلیونر شد و زمانی که او در انتخابات فرمانداری شرکت نمود، شش ساختمان در شیکاگو داشت. اوایل حرفه سیاسی. براساس یادداشت مورخ فیلیپ درای، نام آلتجلد «مترادف به سرآغاز عصر ترقی است». نخستین سمت دولتی وی، دادستان شهر در سوانا، میزوری بود و او در این مقام خود مقررات شهرداری را دوباره نوشت. هنگام زندگی در میزوری، آلتجلد در جنبش گرانگر و حزب دموکرات دخیل شد و در ۱۸۷۴ میلادی به عنوان دادستان ایالت برای این شهرستان انتخاب گردید. آنگونه که آلتجلد بعدتر نوشت، او به زودی از نظام عدالت کیفری ناامید شده و پس از تنها یک سال از آن سمت استعفا داد. آلتجلد تصمیم گرفت تا در انتخابات ۱۸۸۴ کنگره در مقابل متصدی جورج آدامز از حوزه انت
خابیه کنگره ای چهارم ایلینوی خود را نامزد کند. همان سال، او رساله ای را در مورد اصلاحات سیستم جزایی تحت عنوان ماشین جزایی ما و قربانیان آن، منتشر نمود. رساله وی استدلال نمود که محکومیت حبس به جای اینکه مجرمین را اصلاح سازد، مجرمین را قویتر می کند. هرچند این ناحیه به طور گسترده ای جمهوری خواه بود، اما آدامز توانست تنها با هشت پاینت (۵۴ در مقابل ۴۶ درصد) رقیب جمهوری خواه خود را شکست دهد، نمایش بهتری نسبت به آنچه دموکرات معروف لامبرت تری دو سال پیشتر به نمایش گذاشته بود. آنگونه که یکی از رهبران جمهوری خواه بازگو می کند، «او (آلتجلد) انتخاب نشده بود، بلکه کمیته اجرائی ما از تبلیغ انتخاباتی قوی که وی انجام داده بود، بیش از حد ترسیده بودند». در ۱۸۸۶، وی به عنوان قاضی دادگاه عالی شهرستان کوک انتخاب گردیده و تا ۱۸۹۱ میلادی در این سمت خدمت کرد.
راه آهن رامنی، هایت و دیمچرچ () یک خط آهن سبک ۳۸۱ میلی متری در کنت (انگلستان) است که لوکوموتیوهای دودی و درون سوز بر روی آن حرکت می کنند. طول این خط آهن است و بندر سینک در هایت را از طریق دیمچرچ، سنت مِـری و نیو رامنی به دانجنس متصل می کند.
باشگاه فوتبال آمریکا که با نام های آمریکا مینیرو و میکروبیو ورده نیز شناخته می شود، یک تیم فوتبال برزیلی از شهر بلو هوریزونته، پایتخت ایالت مینا ژرایس برزیل است. این باشگاه که در سال ۱۹۱۲ تأسیس شد، نام و نشان خود را از زمان تأسیس خود حفظ کرده است. رنگ لباس اصلی خانگی سفید و سبز است، البته رنگ مشکی نیز در دهه ۱۹۷۰ استفاده می شد. این تیم همچنین بین سال های ۱۹۳۳ و ۱۹۴۲ با لباس قرمز خانگی بازی می کرد تا اعتراضی به معرفی حرفه ای گری باشد. این تیم مسابقات خود را در ورزشگاه ریموندو سامپایو معروف به ایندپندنسیا برگزار می کند و تنها باشگاه حرفه ای در بلو هوریزونته است که استادیوم اختصاصی خود را دارد. این باشگاه سومین پایگاه بزرگ هواداران را در میان تیم های مینا ژرایس دارد. بازیکنان مطرح. این باشگاه در پرورش استعدادهای جوان در فوتبال شهرت زیادی دارد. از جمله می توان به توستائو، ادر آلکسیو، یوجی ناکازاوا، گیلبرتو سیلوا، فرد، دانیلو و ریچارلیسون اشاره کرد. هماوردی ها. بزرگترین رقبای آمریکا، کروزیرو و اتلتیکو مینیرو هستند. دربی بین آمریکا و اتلتیکو مینیرو با نام O Classico das Multidões (دربی توده ها) شناخته می شود که اول
ین بار در ۱۵ نوامبر ۱۹۱۳ در یک بازی دوستانه برگزار شد و با نتیجه یک بر یک مساوی به پایان رسید.
جوزف اچ. آلن (Joseph H. Allen) (زادهٔ ۵ سپتامبر ۱۸۲۱ – درگذشتهٔ ۲۴ آوریل ۱۸۸۴) بازرگان صنعتی، افسر جنگ داخلی و سرپرست شهری برونزویک، نیویورک بود. آلن در البورگ، ورمانت از والدین دارای اصالت بریتانیایی به دنیا آمد و در جوانی خانه را ترک کرد. پس از چندین کسب وکار ناموفق، وی در کسب وکار چال زن و کج بیل موفق شده و محصولات خود را بیشتر به جنوب آمریکا بفروش می رساند. او در انتخابات سرپرست شهرک برونزویک در ۱۸۵۶ میلادی و قاضی صلح در ۱۸۶۱ میلادی شرکت نموده و پیروز شد. با آغاز جنگ داخلی، فروشات وی سقوط کرد و از اینرو او وارد ارتش اتحادیه شد. آلن در جریان خدمت چندین بار زخم برداشت و با درجه سرهنگ دوم به حرفه نظامی خود پایان داد. او به خانه بازگشته و کارخانه اش را مجدداً باز نمود، کاری که موفقیت صنعتی دهکده های کوچک و ایگل میلز در اواسط تا آخر قرن نوزدهم میلادی نقش اساسی داشت. او در ۱۸۸۴ میلادی به عمر ۶۲ سالگی درگذشت. اوایل زندگی. آلن فرزند جان و سارا آلن بود. پدر وی اهل کنتیکت و دارای تبار انگلیسی و مادر وی در اصل اهل ورمانت و دارای تبار اسکاتلندی بود. آنگونه که سالوستر در تاریخ شهرستان رنسلیر، نیویورک می نویسد، او در ه
شت سالگی خانه را ترک کرد «تا برای خود ثروتی به دست آورد». وی در سن جوانی در یک کارخانه تولید چال زن در همدن، کنتیکت شروع به کار نموده و تا هفده سالگی در آنجا به کار ادامه داد. در این جریان، او یک فروشگاه ساعت خریداری نموده و بعداً آنرا با چندین اسب در ورمانت و کانادا مبادله کرد. او اسب های خود را از طریق کشتی به هند غربی فرستاد، اما کشتی در دریا شکست و اسب های او ناپدید شد. او را از نظر بدهی در وضعیت بدی قرار داد. با این وجود، او دوباره توانست وام بگیرد و دوباره تعدادی اسب به هند غربی فرستاد، این بار موفق شد و نه تنها توانست دیون خود را بپردازد، بلکه سود هم به دست آورد. قبل از جنگ. آلن به زودی سمت خود در کارخانه چال زن در کنتیکت را به دست آورد تا ۱ سپتامبر ۱۸۴۳ در این کارخانه به کار ادامه داد و بعد از آن به تروی، نیویورک رفت. در این شهر، آلن با او. دبلیو. ایدسون در کارخانه ساخت چال زن شریک شد. این شراکت تا ژانویه سال بعدی پابرجا بود تا اینکه آلن کل سهام شریک خود را خریداری نموده و به تنهایی به این کسب وکار ادامه داد، اما کارخانه در ۱۸۵۰ میلادی در اثر آتش سوزی از بین رفت. آلن در ژانویه ۱۸۵۱ آسیاب های آرد ایگل
را خریداری نمود که از نظر تاریخی ساختمان مهم صنعتی در این منطقه به حساب می رفت و در نهایت نام دهکده کوچک نیز به آن نامگذاری شد، (دهکده ایگل میلز). این کارخانه تاریخچه طولانی از تلاش های ناموفق تجاری داشت. آسیاب های آرد ایگل در ۱۸۲۱ میلادی توسط دانیل شلدون به هدف آرد کردن گندم منطقه تروی ساخته شده بود. پس از یک مدت کوتاه موفقیت، این کسب وکار فعالیت خود را متوقف نموده و ساختمان بلااستفاده باقی ماند. پس از آن ساختمان به جیمز بومستد به فروش رسید، کسی که آنرا به عنوان یک کارخانه تولید غذای حیوانات دوباره باز کرد. وی نیز در کسب وکار خود موفقیتی چندانی نداشت و ساختمان را به جیمز مک چنسی فروخت، کسی که ساختمان را برای مدتی بلااستفاده نگه داشت و پس از مدتی مالکیت آنرا به کاتلین و سکستون منتقل نمود و آنها تولید چال زن و نوک قلم را در این ساختمان آغاز کردند. کاتلین و سکستون که نیز موفقیتی نداشتند، ساختمان را ترک کردند و مک چنسی (که نامش هنوز در قباله وجود داشت) ساختمان را به گروم و شاتوک به فروش رساند و آنها تولید آچار شلاقی را در آن شروع کردند. این ماجراجویی نیز ناموفق بود و ساختمان به پل اسمیت کارخانه دار اهل کلوپسوایل
به فروش رسید، اما او پس از مدتی تصمیم گرفت که بهتر است تا کارخانه های خود را به طور منسجم در کلوپسوایل حفظ نماید، از اینرو او این ساختمان را در ۱۸۵۱ میلادی به آلن بفروش رساند. این کارخانه در نزدیکی بستر صخره ای نهر پویستین کیل واقع شده بود، نهری که به طور عموم به عنوان انرژی آبی این منطقه مورد استفاده قرار داشت. آلن دو ساختمان جدید بلند کرده و آب این نهر را از طریق تونل های درون صخره ای زیر این ساختمان ها به کارخانه خود هدایت کرد. او نام شرکت خود را شرکت تولیدی میلوایل گذاشت و آسیاب را به کارخانه تولید چال زن و نوک قلم تبدیل کرد. برای مدتی، او به طور آزمایشی به تولید زنجیر و سوهان نیز پرداخت. اما این شرکت به زودی با مشکلات حقوقی درگیر شده و منحل گردید. آلن شرکت را در ۱۸۵۹ میلادی دوباره باز کرد، ماشین آلات بیشتری برای تولید کج بیل اضافه نموده و یک دکان خرده فروشی در محل باز کرد. او بازار خوبی در جنوب آمریکا پیدا کرد، جاییکه تقاضا به محصولات او بلند بود. شرکت وی که به تازگی به شرکت پلنترز هو نام گذاری شده بود یک موفقیت چشمگیر به حساب می رفت. اما با نزدیکی ملت به جنگ داخلی، تقاضا به محصولات وی سقوط کرده و فروش
در جنوب ناممکن شد. کارخانه نه تنها به دلیل میزان پایین فروش، بلکه به خاطر اینکه آلن وارد ارتش اتحادیه شد، در ۱۸۶۱ میلادی بسته گردید. خدمت در دولت و ارتش. آلن حضور برجسته در برونزویک داشت. در مارس ۱۸۵۳، وی ریاست جلسه ای برای تأسیس «کلیسای مریدان مسیح در دهکده میلوایل» را برعهده داشت، کلیسای که حالا به کلیسای مریدان مسیح معروف است. در جریان آن تابستان، ساختمان کلیسا با هزینه حدود ۱٬۲۰۰ دلار ساخته شد. در ۱۸۵۶ میلادی، آلن سرپرست شهر برونزویک شد، سمتی که وی تنها یک مرتبه در آن انتخاب شده و تا ۱۸۵۷ میلادی خدمت کرد؛ او از سوی حزب ویگ وارد انتخابات شده بود. او در ۱۸۶۱ میلادی نیز به عنوان قاضی صلح انتخاب گردید، اما به خاطر اینکه تصمیم گرفت در جنگ داخلی خدمت کند، دوره خود را به پایان نرساند؛ این بار او از سوی حزب دموکرات خود را نامزد کرده بود و تا آخر عمر خود یک دموکرات باقی ماند. هنگ داوطلبان پیاده ۱۲۵ام در اوایل ۱۸۶۲ میلادی در برونزویک تأسیس گردیده و درخواست رئیس جمهور لینکلن برای نیروهای بیشتر در سپتامبر همان سال از سوی آلن پاسخ داده شد. او در گروهان C هنگ داوطلبان ۱۶۹ام نیویورک ثبت نام نمود، با انتخاب به عنوان سروا
ن این گروهان وی توانست طی شش روز گروهان خود را منسجم نماید. بیشتر سربازان پیاده اهل برونزویک بودند، هرچند برخی از آنها اهل شهرهای مجاور بودند. ساکنین شهر پول لازم را گردآوری نمودند تا «هزینه ها و مصارف» سربازان آلن که به جنگ می رفتند را تأمین نمایند. آلن در تمامی نبردهای که هنگ وی دخیل بود سهم گرفت، به جز از چند نبرد کوچک که وی به خاطر جراحات ناشی از نبرد نتوانست سهم بگیرد. در جریان نبرد خلیج هاربرد، استخوان های دست وی کاملاً خرد شد و بعدتر در جریان نبرد اول فورت فیشر همان دست وی جراحت سطحی برداشت. در جریان جنگ فورت فیشر، او از ناحیه نزدیکی مفصل مچ پای خود نیز مجروح شد؛ مرمی شمخال تا زمان مرگ در بدن وی باقی مانده بود. هنگام بازیابی سلامت خود، او مجدداً در نیویورک توظیف گردید تا سربازان جدید استخدام نماید. وی در ماه ژوئن ۱۸۶۴ به درجه سرگرد ترفیع داده شده و همچنین به خاطر نشان دادن «رفتار شایسته» در فورت فیشر، وی در ۱۳ مارس ۱۸۶۵ از سوی رئیس جمهور لینکلن به درجه افتخاری (بدون حقوق) سرهنگ دوم ترفیع داده شد. پسا جنگ و زندگی شخصی. آلن پس از جنگ به برونزویک بازگشته و شرکت پلنترز هو را در همکاری با جورج تی. لین دوبار
ه باز کرد. آلن به تولید چال زن که حتی پس از بسته کردن شرکت تولیدی میلوایل یک درصد کوچک از تولیدات را شکل می داد، کاملاً پایان داد. آلن خود مسئولیت تولید و فروش را بر عهده گرفته و سهم بزرگی در بازار جنوب به دست آورد. شکوفایی تجارت دوباره بازگشت و تا حداقل دهه ۱۸۸۰ میلادی به قوت ادامه داشت. در نهایت شرکت توسعه داده شده و به تولید کج بیل های سبکتر و مورد استفاده مردم عام آغاز نموده و این جنس به را خط تولید کج بیل سنگین سبک-جنوبی اضافه کرد. شرکت پلنترز هو تا دهه ۱۸۹۰ میلادی نیز تا حدی موفق به حساب می رفت، اما در دهه ۱۹۲۰ میلادی متوقف گردید. علاوه بر خدمت در سمت های قاضی صلح و سرپرست شهر، گفته می شود که آلن همچنین یکی از حامیان اصلی آموزش در این شهر بوده است. وی در ۶ ژوئیه ۱۸۴۷ با سارا اچ. پاین، دختر دیوید اچ و کاترین سی. پاین، اهل همدن، کنتیکت ازدواج کرد. این زوج دو فرزند داشتند: سارا و کورنلیا می. آلن در ۲۴ آوریل ۱۸۸۴ درگذشت و در گورستان ایگل میلز در جاده برونزویک، دهکده ایگل میلز به خاک سپرده شد؛ همسر وی در ۱۹۰۷ میلادی در گذشت و در جوار وی به خاک سپرده شد. از نشانه حک شده در سنگ قبر وی (به طور مشخص، گونیا و پرگ
ار) دانسته می شود که آلن یک مِیسون بوده است.
ویم کامدی کامپنی () یک استودیوی فیلم در جکسون ویل، فلوریدا و نیویورک بود که عمر کوتاهی داشت. این شرکت فیلم سازی، کمپانی تولیدی لوبین را پس از ورشکستگی از زیگموند لوبین خریداری نمود و تخصصش در تولید فیلم های کمدی دو حلقه ای (کوتاه) بود. بنیان گذاران این استودیوی فیلم سازی «لوئیس برستین» و «مارک دینتنفاس» بودند. برخی از آثار مهم تولیدشده توسط این کمپانی، فیلم های کوتاه اولیور هاردی، بیلی روژ، رزمری ثبی، بیلی بلچر و کیت پرایس بود. این استودیو در اوج فعالیت خود، ۵۰ کارمند داشت. این فیلم در سال ۱۹۱۷ میلادی - زمانی که اولیور هاردی کشف کرد بنیان گذاران آن از دستمزد کارکنان و هنرمندان دزدی می کنند - منحل شد. از فیلم های تولیدشده توسط این استودیو می توان به "مرغان"، "همه چیز برای یک دختر"، "بیبی دال"، "ماجراهای مدرسه"، "اسپاگتی" و "گناهکاران" اشاره کرد.
روز جهانی تنوع زیستی یک روز بین المللی است که توسط سازمان ملل متحد برای ترویج مسائل مربوط به تنوع زیستی تعیین شده است. این روز در حال حاضر در ۲۲ مه برگزار می شود. از زمان ایجاد این روز توسط کمیته دوم مجمع عمومی سازمان ملل متحد در سال ۱۹۹۳ تا سال ۲۰۰۰، در ۲۹ دسامبر به مناسبت روز اجرایی شدن کنوانسیون تنوع زیستی برگزار شد. در ۲۰ دسامبر ۲۰۰۰، این تاریخ برای بزرگداشت تصویب کنوانسیون در ۲۲ مه ۱۹۹۲، در اجلاس زمین ریودوژانیرو، و تا حدی برای جلوگیری از بسیاری از تعطیلات دیگر که در اواخر دسامبر رخ می دهد، تغییر یافت. دلایل. روز جهانی تنوع زیستی در محدوده سند ۲۰۳۰ یونسکو برنامه توسعه سازمان ملل پس از سال ۲۰۱۵ قرار دارد. در این ابتکار بزرگ همکاری بین المللی، موضوع تنوع زیستی به ذینفعان در کشاورزی پایدار، بیابان زایی، فرسایش خاک و خشکسالی؛ آب و فاضلاب؛ سلامت و توسعه پایدار؛ انرژی؛ علم، فناوری و نوآوری، اشتراک گذاری دانش و ظرفیت سازی؛ تاب آوری و سازگاری شهری؛ ترابری پایدار؛ تغییرات اقلیمی و کاهش خطر فاجعه؛ اقیانوس ها و دریاها؛ جنگل ها؛ گروه های آسیب پذیر از جمله مردم بومی؛ و امنیت غذایی مربوط می شود. نقش حیاتی تنوع زیستی د
ر توسعه پایدار در نتیجه سند کنفرانس سازمان ملل متحد در توسعه پایدار، «جهانی که ما می خواهیم: آینده ای برای همه است» به رسمیت شناخته شد.
اشتراک گذاری دانش فعالیتی است که از طریق آن دانش (یعنی اطلاعات، مهارت ها یا تخصص) بین افراد، دوستان، همسالان، خانواده ها، جوامع (مثلاً ویکی پدیا)، یا درون یا بین سازمان ها مبادله می شود. این فرایند، دانش فردی و سازمانی را مانند پل می کند، ظرفیت جذب و نوآوری را بهبود می بخشد و در نتیجه منجر به مزیت رقابت پایدار شرکت ها و همچنین افراد می شود. اشتراک گذاری دانش بخشی از فرایند مدیریت دانش است. جدای از اشتراک گذاری دانش چهره به چهرهٔ سنتی، رسانه های اجتماعی ابزار خوبی هستند زیرا راحت، کارآمد و پرکاربرد هستند. سازمان ها تشخیص داده اند که دانش دارایی نامشهود ارزشمندی برای ایجاد و حفظ مزیت های رقابتی است. با این حال، فناوری تنها یکی از عوامل متعددی است که بر اشتراک گذاری دانش در سازمان ها تأثیر می گذارد، عواملی مانند فرهنگ سازمانی، اعتماد و مشوق ها. اشتراک گذاری دانش یک چالش بزرگ در حوزه مدیریت دانش است زیرا برخی از کارکنان تمایل دارند در برابر به اشتراک گذاری دانش خود با بقیه سازمان مقاومت کنند. در دنیای دیجیتال، وب سایت ها و برنامه های موبایل امکان اشتراک گذاری دانش یا استعداد بین افراد یا درون تیم ها را فراهم می ک
نند. افراد به راحتی می توانند به افرادی که می خواهند یاد بگیرند دسترسی پیدا کنند و استعداد خود را برای دریافت پاداش به اشتراک بگذارند.
خوان باتیستا ولنتین الورادو ایی والیجو (Juan Bautista Valentín Alvarado y Vallejo) (زادهٔ ۱۴ فوریه ۱۸۰۹ – درگذشتهٔ ۱۳ ژوئیه ۱۸۸۲)، سیاستمدار اهل کالیفرنیا بود که از ۱۸۳۷ – ۱۸۴۲ میلادی به عنوان فرماندار آلتا کالیفرنیا خدمت نمود. الورادو، قبل از آغاز دوره فرمانداری، جنبش استقلال آلتا کالیفرنیا را از ۱۸۳۶ – ۳۷ میلادی برای مدت کوتاهی رهبری می کرد و در این زمان توانست با موفقیت سرپرست-فرماندار نیکلاس گوتیرز را عزل، استقلال را اعلام و یک قانون اساسی و پرچم جدید بسازد، اما پس از آن با حکومت مکزیک روی موافقتنامهٔ به توافق رسید که منتج به به رسمیت شناختن فرمانداری وی و پایان جنبش استقلال گردید. اوایل زندگی. الورادو در مونته ری، آلتا کالیفرنیا از خوسی فرانسیسکو الورادو و ماریا جوسیفا والیجو زاده شد. پدربزرگ وی خوان باتیستا الورادو در ۱۷۶۹ میلادی به عنوان سرباز پیاده در ارتش اسپانیا تحت فرماندهی گاسپار دی پورتالا خدمت می کرد. پدر وی چند ماه پس از تولد وی درگذشت، مادرش سه سال بعد دوباره ازدواج کرده و کفالت وی را پدر بزرگ و مادربزرگ مادریش سپرد، جاییکه او با ماریانو گودالوپ والیجو بزرگ شد. آنها توسط ویلیام ادوارد پیتی هار
تنیل، بازرگان انگلیسی که در مونته ری زندگی می کرد، آموزش داده شدند. در ۱۸۲۷ میلادی، الورادوی هجده ساله به عنوان منشی مجلس قانون گذاری قلمرو استخدام شد. در ۱۸۲۹ میلادی، او همراه با والیجو و دوست دیگر شان به نام جوسی کاسترو، توسط سربازان دخیل در شورش نظامی به رهبری جواکوئین سولیس، دستگیر شدند. در ۱۸۳۱ میلادی، او برای معشوقه اش جولیانا فرانسیسکو رامونا یی کاستیلو که وی او را «ریموندا» می خواند، خانه ای در مونته ری ساخت تا در آن زندگی کند (یا به احتمال بیشتر برای خواهرش ماریا ریموندا کاستیلو). با گذشت چندین سال، این زوج حداقل دو دختر نامشروع که الورادو آنها را قبول داشت (استیفانا دل روساریو متولد ۱۸۳۴ و ماریا فرانسیسکو دی لا اسیسیون متولد ۱۸۳۶) و چندین فرزند دیگر داشتند که وی آنها را نمی پذیرفت، اما الورادو هرگز با مادر آنها ازدواج نکرد. در جریان این دوره، الورادو بیش از حد به نوشیدن آغشته شد. یکی از دختران آنها مدعی شد که، ریموندا به این خاطر ازدواج با الورادو را رد کرد که او بیش از حد می نوشید. حمایت از سکولارسازی. الورادو از سکولارسازی مأموریت های اسپانیا در کالیفرنیا حمایت کرد. هرچند خوسی ماریا دی اچندیا دیگر
فرماندار نبود، اما وظیفه نظارت از سکولارسازی مأموریت سن میگوئل را به الورادو سپرد. فرماندار جدید مانوئل ویکتوریا این فرقه را باطل اعلام نموده و تلاش نمود تا الورادو و کاسترو را دستگیر نماید. این دو نفر پا به فرا گذاشته و در نزد دوست قدیمی شان والیجو که حالا آجودانِ قلعه سن فرانسیسکو شده بود، مخفی شدند. از آنجا که ویکتوریا یک فرد مشهور نبود، اچندیا حکومت وی را سقوط داده و پیو دی جسوس پیکو را در اواخر ۱۸۳۱ میلادی جانشین وی کرد. سکولارسازی مأموریت ها در ۱۸۳۳ میلادی از سر گرفته شد. در ۱۸۳۴ میلادی، الورادو به عنوان نماینده مجلس قانون گذاری انتخاب گردیده و همچنین به عنوان بازرس گمرک مونته ری گماشته شد. فرماندار خوسی فیگویرا قطعه زمینی معروف به رانچو ال سور که مساحت آن به دو لیگ یا حدود ۹٬۰۰۰ آکر (۳٬۶۰۰ هکتار) می رسید و در جنوب مونته ری واقع شده بود، را در ۳۰ اکتبر ۱۸۳۴ به الورادو اعطاء کرد. جنبش استقلال. پس از وفات فیگویرا در سپتامبر ۱۸۳۵، نیکلاس گوتیریز در ژانویه ۱۸۳۶ به عنوان سرپرست-فرماندار گماشته شد. پس از وی ماریانو شیکو در ماه آوریل فرماندار شد، اما فرد مشهوری نبود. مأموران اطلاعات وی برایش گفتند که شورش دیگ
ری در کالیفرنیا در حال شکل گرفتن است، از اینرو او به مکزیک فرار کرد با این ادعا که برنامه داشت نیروهای بیشتری بر علیه کالیفرنیایی های استقلال طلب گردآوری نماید. به جای فراهم کردن نیرو، مکزیک وی را به خاطر ترک سمت خود توبیخ کرد. گوتیریز که یک فرمانده نظامی بود دوباره فرماندهی را در دست گرفت، اما کالیفرنیایی ها او را نیز همانند سایر فرمانداران مکزیکی پیش از وی، مجبور به فرار کردند. الورادو و کاسترو که اعضای ارشد مجلس قانون گذاری بودند، با حمایت سیاسی والیجو و پشتیبانی گروهی از مردمان تنسی تحت رهبری سروان آیزاک گراهام، در نوامبر ۱۸۳۶ میلادی دست به شورش زدند و گوتیریز را از کشور بیرون راندند. کودتاچیان کالیفرنیا تحت رهبری الورادو یک قانون اساسی جدید نوشته و پرچم جدید برای خود انتخاب کردند – تنها یک ستاره سرخ در پس زمینه سفید، اما پس از اینکه الورادو با مکزیک صلح کرد این پرچم دیگر استفاده نشد. فرماندار الورادو. الورادو در سن ۲۷ سالگی به عنوان فرماندار انتصاب یافت، اما شورای شهری لس آنجلس اعتراض کردند. الورادو، کاسترو و گراهام پس از گذشت سه ماه به جنوب رفته و روی مصالحه ای مذاکره کردند تا از جنگ داخلی جلوگیری نماین