Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پلاکت ها تولید و آزاد شده و آنها فاکتور انعقاد خون XII را فعال می کنند که برای تشکیل لخته خون ضروری است. فاکتور XII که فاکتور Hageman نیز نامیده می شود، شروع کننده تشکیل فیبرین و تولید یک واسطه پیش التهابی به نام برادی کینین است که به نشت از رگ های خونی و ترومبوز کمک می کند. پلی فسفات های ایجاد شده از باکتری، پاسخ ایمنی میزبان را در طول عفونت مختل می کنند و در معرض قرار گرفتن پلی فسفات ها با اگزوپلی فسفاتاز نوترکیب، باعث ایجاد سپسیس در موش ها می شود. پلی فسفات های معدنی نقش مهمی در تحمل سلول های مخمر به کاتیون های فلزات سنگین سمی دارند. به عنوان افزودنی های غذایی مصرف کردن. پلی فسفات سدیم (E452(i))، پلی فسفات پتاسیم (E452(ii))، سدیم پلی فسفات کلسیم (E452(iii)) و پلی فسفات کلسیم (E452(iv)) به عنوان افزودنی های غذایی استفاده می شوند. دلیل بر اینکه که آنها هیچ خطر بالقوه ای برای سلامتی به جز مواردی که به طور کلی به سایر منابع فسفات نسبت داده می شوند (از جمله آنهایی که به طور طبیعی در غذا وجود دارند) وجود ندارد. در حالی که نگرانی هایی در مورد اثرات مضر بر استخوان ها و بیماری های قلبی عروقی و همچنین هیپرفسفاتمی م
طرح شده است. به نظر می رسد که این موارد فقط برای مصرف افراطی منابع فسفات مرتبط باشد. در کل مصرف معقول تا (۴۰)میلی گرم فسفات به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در روز) هیچ خطری برای سلامتی ندارد.
سولومون آدلر (Solomon Adler) (6 اوگست ۱۹۰۹ – ۴ اوت ۱۹۹۴)، به عنوان نماینده وزارت خزانه داری ایالات متحده در کشور چین در جریان جنگ جهانی دوم کار کرد. او توسط ویتاکر چامبرز و الیزابت بنتلی به عنوان جاسوس اتحاد جماهیر شوروی شناسایی گردیده و پس از آن در ۱۹۵۰ میلادی از وزارت خزانه داری استعفا داد. بعد از چندین سال تدریس در دانشگاه کمبریج در انگلستان، او دوباره به چین بازگشت و از دهه ۱۹۶۰ تا هنگام مرگ خود در آنجا به عنوان مترجم و مشاور اقتصادی کار و زندگی نمود. از اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی به بعد، آدلر همچنین با اداره هماهنگی بین المللی در ارتباط بود، این اداره یکی از اداره های مهم حزب کمونیست چین بوده و وظایف آن شامل جمع آوری اطلاعات خارجی می باشد. اوایل زندگی. سولومون آدلر در ۶ اوت ۱۹۰۹ در شهر لیدز، انگلستان به دنیا آمد. خانواده آدلر دارای اجداد یهودی بوده و در اصل از منطقه کاریلیتز، بلاروس بودند، در ۱۹۰۰ میلادی به لیدز مهاجرت نمودند. سولومون آدلر، پنجمین فرزند از ۱۰ فرزند در خانواده بود؛ بزرگ ترین فرزند خانواده، ساول آدلر نام داشت که بعداً انگل شناس مشهور اسرائیلی شد. آدلر در دانشگاه آکسفورد و کالج دانشگاهی لندن، در
رشته اقتصاد درس خواند. او در ۱۹۳۵ میلادی برای پژوهش به ایالات متحده آمد. حرفه. در ۱۹۳۶ میلادی، او در پژوه پژوهش ملی اداره پیشرفت کارها استخدام گردید، اما چندی بعد به شعبه پژوهش پولی و آمار وزارت خزانه داری رفت و در آنجا برای سال های متمادی با هری دکستر وایت کار کرد. آدلر در ۱۹۴۰ میلادی تابعیت کشور ایالات متحده را به دست آورد. در ۱۹۴۱ میلادی، او در کشور چین توظیف گردید و تا ۱۹۴۸ میلادی در آنجا به عنوان نماینده وزارت خزانه داری ایالات متحده باقی ماند. گزارش های که او از چین به وزیر خزانه داری، هنری مورجنتاو جونیور در جریان جنگ می فرستاد، به طور گسترده در گردش قرار گرفته و نقش مهمی را در شکل دهی سیاست اقتصادی دوران جنگ آمریکا نسبت به چین ایفا نمود. در ۱۹۴۹ میلادی، آدلر در معرض تحقیقاتی موسوم به وفاداری کارکنان دولتی قرار گرفت. قبل از این که پرونده حل شود، او از سمت خود استعفا داده و به بریتانیا بازگشت و در آنجا برای چندین سال مشغول تدریس در دانشگاه کمبریج شد. پس از پایان یافتن مدت اعتبار گذرنامه آمریکایی وی، تابعیت او نیز سلب گردیده و شهروندی ایالات متحده را از دست داد. آدلر در اوایل دهه ۱۹۶۰ میلادی به چین بازگ
شت و در گروه رهبری تیمی که کارهای مائو زِدونگ را به انگلیسی ترجمه می کردند، مشغول کار شد. اواخر عمر. پس از این که ایالات متحده تماس های دیپلماتیک خود را در ۱۹۷۱ میلادی با چین از سر گرفت، آدلر شهروندی ایالات متحده خود را تجدید نمود. او در ۴ اوت ۱۹۹۴ میلادی در شهر بژینگ، دو روز قبل از زاد روز ۸۵ سالگی اش، در گذشت. جاسوسی. ویتاکر چامبرز در ۱۹۳۹ میلادی به معاون وزیر خارجه آن زمان به نام آدولف بیرلی بیان داشت که آدلر عضو گروه پنهانی کمونیست در واشینگتن دی سی به نام گروه ویر، می باشد. چامبرز به درستی تشخیص داد که آدلر در دفتر مشاور عمومی وزارت خزانه داری خدمت می کند و قرار گفته چامبرز، آدلر به طور هفته وار از این دفتر به حزب کمونیست ایالات متحده گزارش می فرستاد. الیزابت بنتلی در ۱۹۴۵ میلادی، آدلر را به عنوان عضو گروه سلیورماستر تشخیص داد. یادداشتی که در ۱۹۴۸ میلادی توسط آناتولی گولسکی، جاسوس سابق کمیسارهای خلق در امور داخلی (NKVD) در واشینگتن دی سی، نوشته شده است، آدلر را با لقب «ساکس (Sax)» به عنوان جاسوس جماهیر شوروی شناسایی می کند. این جاسوس که به طور تحت اللفظی به نام «ساکس (Sacks/Saks)» شناخته می شود، در پروژه
ونونا به عنوان کسی شناخته می شود که از طریق گورسکی و رئیس حزب کمونیست ایالات متحده، ایرل براودر، در مورد کمونیست های چینی معلومات فراهم می کند. علاوه بر تماس های که او با گروه های جاسوسی ایالات متحده داشت، هنگامی که وی به عنوان آتشه وزارت خزانه داری در ۱۹۴۴ میلادی در کشور چین خدمت می کرد، آدلر با جاسوس مخفی کمونیست چین به نام چی چائو-تنگ و افسر وزارت خارجه به نام جان استوارت سرویس که سال بعدی در رابطه به پرونده امیرآسیا دستگیر گردید، در یک خانه زندگی می کرد. آدلر همراه با هری دیکستر وایت، معاون وزیر خزانه داری و او. فرانک کو، رئیس شعبه پژوهش پولی وزارت خزانه داری، شدیداً با یک برنامه قرضه طلا به ارزش ۲۰۰ میلیون دالر، برای کمک به ملی گراهای چینی جهت کنترل تورم که در چین اشغال نشده در جریان جنگ جهانی دوم ایجاد شده بود، مخالف نمودند. در خلال سال های ۱۹۴۳ و ۱۹۴۵ میلادی، قیمت ها به بیش از ۱٬۰۰۰ درصد در سال بلند رفت و باعث تضعیف حکومت ملی گراها شد. این تورم به کمونیست ها کمک نمود تا در نهایت در چین به قدرت برسند و طی سال های بعدی، وایت، کو و آدلر متهم شدند که با ممانعت از قرضه برای بهبود ثبات در چین، عمداً باعث اف
زایش تورم گردیدند. در ۱۹۸۳ میلادی یکی از مقاله های چینی منتشر نمود که آدلر از ۱۹۶۳ میلادی به بعد برای اداره هماهنگی بین المللی چین کار می کرد، این اداره یکی از اداره های مهم حزب کمونیست چین بوده و وظایف آن شامل جمع آوری اطلاعات خارجی می باشد. براساس یادداشت تاریخ نگار، آر. بروس کریگ، آپارتمان ایدلر در بژینگ توسط اداره هماهنگی فراهم شده بود و این امر نشان دهنده این بود که، این اداره جایی بود که آدلر در آن کار می کرد.
تد کاهلر (متولد ۱۹۵۰)، یک دانشمند علوم کامپیوتر آمریکایی است که بابت نقشش در توسعه روش های متعدد سیستمی معروف است. او بیشتر به دلیل سهمی که در زبان های برنامه نویسی اسمال تاک، اسکوییک و سیستم هایپرکارت اپل کامپیوتر و سایر فناوری های توسعه یافته در زیراکس PARC داشت، مورد توجه قرار گرفت. پس زمینه. کاهلر پسر یک انجنیر مکانیک است و با تعمیر کردن بازیچه های مکانیکی بزرگ شد. در طول دهه ۱۹۶۰ او با دنبال نمودن یک مقاله منتشر شده در Scientific American یک کامپیوتر ساخت. او به دبیرستان Gunn، یک مدرسه دولتی در پالو آلتو، کالیفرنیا رفت و در سال ۱۹۶۸ میلادی فارغ التحصیل شد. زمانی که کاهلر متعلم دبیرستان بود، در جاییکه بعداً به نام صنعت های Fairchild نامگذاری شد، در یک شغل تابستانی پذیرفته شد. در جریان کارش او زبان برنامه نویسی Fortran را یادگرفت. او در جریان روزهای مدرسه با اولین کامپیوتر، یک IBM 1620، معرفی شد که توسط مدرسه یک پارچه پالو آلتو در ناحیه اداره می شد. کاهلر پس از آن به دانشگاه استانفورد رفت و فیزیک خواند، برنامه نویسی را زیر نظر دونالد نوت آموخت، زبان APL را یادگرفت و با دان انگالز ملاقات کرد. او لیسانس اش ر
ا در سال ۱۹۷۲ در فیزیک گرفت. پس از آن، زیراکس یک برنامه آزمایشی را با دبیرستان Gunn آغاز کرده و به آن ها یک زیراکس آلتو را قرض داد. زیراکس PARC. انگالز زمانی که قراردادی را با زیراکس گرفت، کاهلر را به PARC معرفی کرد. آن ها یک تیمی را ساختند که جورج وایت نیز در آن بود، کسی که از قبل در این شرکت روی نرم افزار شناسایی گفتار (speech recognition) کار می کرد. در طول سال های اولش در PARC، او به دانشگاه کارنگی میلون رفت و در سال ۱۹۷۶ میلادی کارشناسی ارشدش را در علوم کامپیوتر گرفت. در دهه ۱۹۸۰ طبق گزارش ها او فناوری حقیقت مجازی (VR) را نشان می داد که شامل یک کاربر در بازی سه بعدی Maze War بود. این نمایش با موفقیت پاسخی را در جهان به کاربر دیگری در دنیای واقعی بیان کرد. این توسعه به عنوان اولین مرجع آواتار محور از این نوع فناوری VR معرفی شده است. کاهلر همچنین به عنوان یکی از پژوهش گران در PARC که به استیف جابز در مورد سه ابتکار شرکت معلومات می دهد، مستند شده است: رابط کاربری گرافیکی (GUI) کامپیوتر زیراکس آلتو، اسمال تاک و شبکه Ethernet در PARC. اسمال تاک. کاهلر بخشی از گروهی تحت رهبری دکتر آلان کی بود، کسی که مفهوم رای
انش شبکه ای را از طریق اسمال تاک اصلاح کرد. این سیستمی است که با زبان LISP جان مک کارتی و زبان برنامه نویسی شبیه سازی Simula، نسخه ۱ و ۶۷ که توسط مرکز رایانش ناروژی توسعه یافته، ترسیم شده است. کی در گزارشی از توسعه ابتدائی اسمال تاک، نقاط عطف کلیدی منتسب به کاهلر را ذکر کرد. به گفته کی، در پهلوی انگالز، دیف روبسون و دیانا میری، به طور مثال، کاهلر در ظرف هفت ماه با موفقیت سیستم اسمال تاک – ۷۶ را از هیچ اجرا کرد. این کار شامل ۵۰ کلاس بود که دربرگیرنده ۱۸۰ صفحه کود منبع می شد. کاهلر همچنین اعتبار طرح سیستم حافظه مجازی (virtual memory) به نام محیط منطقه ای شی گرا (OOZE) را از خود کرده است. این سیستم به اسمال تاک سرعت بیشتر داد و سیستم ردیاب مورد استفاده برای شبیه سازی اسمال تاک-۷۶ را توسعه داد زیرا این فناوری می تواند خاطرات مجازی جدید را از تکرارهای قبلی خود بنویسد. کاهلر با اسمال تاک با دو کسی که بعداً برنده Turing Award شدند کار کرد. او یک همکاری حرفه ای مادام العمر را با آلان کی طوری آغاز کرد که این جا بیان شده است. همچنین کاهلر در همکاری با پروفسور دیوید پاترسن، دانشگاه کالیفرنیا، برکلی که بعداً رهبر جنبش RI
SC-V شد، کتاب A Taste of Smalltalk را نوشت. اپل. در مارس ۱۹۸۵، کاهلر به عنوان یک پژوهش گر به اپل رفت. او که در توسعه کامپیوترهای ماکنتاش سهم گرفت که اساساً کمک تکنیکی ارائه می کرد. با این حال، کاهلر بین سال های ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۷ بیشتر به دلیل بهبودسازی سایر فناوری ها مانند سیستم هایپرکارت سیستم مورد توجه قرار گرفت. این ابزاریست که به کاربران اجازه می دهد محتویات سرگرمی و رهنمودی بسازند. کاهلر رابطی را علاوه کرد که کنترل ویدیو دیسک ها را ممکن می ساخت. در سال ۱۹۹۶ میلادی، زمانی که کاهلر در اپل بود، یک پتنت ایالات متحده برای اختراع مشترک رابط کاربری متناوب بر اساس تقاضا (پاپ اپ) در محیط اطراف اشیا، با دکمه های برای دست کاری آن شی، دریافت کرد. اسکوییک. کاهلر همچنین در سال ۱۹۹۶ بخشی از تیم نرم افزار منبع باز اسکوییک مرکزی حمایت شده توسط جامعه شد که همچنین انگالز، جان مالونی، اسکات والاس و اندریس راب را شامل می شد. این نرم افزار اساساً در لابراتوار تحقیقی اپل از اسمال تاک-۸۰ توسعه یافته و بعداً در مهندسی والت دیسنی ادامه پیدا کرد. اسکوییک به عنوان یک زبان باز و بسیار قابل حمل توسعه داده شد که کاملاً در اسمال تاک نوشته ش
ده و شامل سیستم EToys بود که به کودکان اجازه می داد عمل کرد نرم افزار را ببینند. استفاده از فناوری اسمال تاک به اسکوییک اجازه می دهد تا به آسانی اشکال زدایی، تجزیه و تحلیل و تغییر یابد. کاهلر اعتبار نوشتن کود سیستم رنگ آمیزی، paintbox اسکوییک و سایر نسخه های آزمایشی EToys این پلتفورم را از خود کرد. زندگی شخصی. در سال ۱۹۸۲، کاهلر با کارول ناسبی ازدواج کرد، کسی که برای چندین سال در اپل کار نمود، اولین رهنمای مالکان ماکنتاش را نوشت، سیستم کمکی هایپرکارت را برای نسخه ۱٫۰ ساخت و کتاب HyperCard Power را نوشت. در سال ۱۹۹۱ میلادی خانمش به دلیل اختلالات دیابت نوع ۱ در گذشت. کاهلر در سال ۱۹۹۸ میلادی با همسر دومش سینتیا ازدواج کرد. او قبلاً برای ۲۵ سال استاد کودکستان بود و هنرمندی بود که آویزهای شیشه ای ذوب شده را برای گردن بندها و دست بندها می ساخت. آن ها در لاس ویگاس، نیوادا زندگی می کردند و سه فرزند داشنتد. در سال ۲۰۲۰، همسرش به دلیل سرطان درگذشت.
سوسیالیسم صنفی یک جنبش سیاسی طرفدار ادارهٔ کارگری صنعت به میانجی صنف های کارگری «در ارتباط قراردادی ضمنی با عموم جامعه است». این جنبش در پادشاهی متحده آغاز شد و بیشترین تأثیر را در ربع اول قرن بیستم داشت. سوسیالیسم صنفی با ج. د. اچ. کول شناخته می شود و تحت تأثیر ایده های ویلیام موریس است.
دانیال جرارد موریسون (Daniel Gerard Morrison) (متولد ۹ ژانویه ۱۹۵۳)، عضو سابق ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند (IRA)، نویسنده و فعال ایرلندی است که در جریان کشمکش های عمومی در ایرلند شمالی نقش مهمی را در راستای چالش های این کشور ایفا نمود. موریسون به عنوان یک جمهوری خواه ایرلندی، همچنین مدیر نشریات سابق حزب شین فین و سردبیر مجله "جمهوری خواه نیوز" (Republican News) و "هفته نامه جمهوری" (An Phoblacht) بود. او به عنوان دبیر گروه بابی ساندز تراست نیز اجراء وظیفه کرد و اکنون رئیس فستیوال اجتماعی (Féile an Phobail)، بزرگ ترین فسیتوال هنرهای اجتماعی در ایرلند است. زندگی نامه. اوایل زندگی. موریسون در ۹ ژانویه ۱۹۵۳ در شهر اندرسون تاون، بلفاست، از شهرهای به شدت ملت گرا ایرلند، در خانواده دانیال و سوزان موریسون چشم به جهان گشود. پدرش به عنوان نقاش در شرکت کشتی سازی هارلند و ولف در بلفاست شرقی کار می کرد. موریسون ها از خانواده ای به شدت جمهوری خواه بودند که از اساساً جاده مسیرین در بلفاست غربی منشأ گرفته اند. برادر او به خاطر دخیل بودن در مبارزات شمالی ارتش موقت ایرلند در سال ۱۹۴۰ زندانی شد؛ هری وایت، برادر او از داوطلبان ب
رجسته ارتش موقت ایرلند و از نسل قبلی این خانواده بود. موریسون در سال ۱۹۶۶ به حزب شین فین پیوست و در راستای سازمان دهی پنجاهمین سال یاد «قیام عید پاک» (Easter Rising) در بلفاست کمک و همکاری نمود. در آن زمان، او سپس تذکر داد «تا آنجاییکه ما نگران بودیم، به صورت مطلق چانسی برای ظهور دوباره ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند وجود نداشت. آن ها مواردی بودند که در کتاب های تاریخ وجود داشتند». ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند شمالی. پس از آشوب های سال ۱۹۶۹ در ایرلند شمالی که در آن مناطق نشنلست بلفاست مورد حمله قرار گرفت و سوزانده شد، موریسون به ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند که تازه تأسیس شده بود، پیوست. او معتقد بود که «ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند عمداً به نابودی کشانیده شده بود تا این که اوت ۱۹۶۹ فرا رسید، دفاع از [مناطق نشنلست] اندک بود یا هیچ دفاعی وجود نداشت…[بنابرین] یک دوره جدیدی ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند رقم خورده بود تا اطمینان حاصل شود که نشنلست ها دوباره هرگز بدون دفاع رها نخواهند شد». بعد از آن، او مشغول فعالیت های مخفی حزب جمهوری خواه شد ولی در اواخر ۱۹۷۱ به تحصیلات خود در کالج مطالعات بازرگانی بلفاست ادامه داد
و در آنجا به عنوان ویرایش گر مجله دانشجویان کار می کرد. موریسون در سال ۱۹۷۲ به دلیل فعالیت های نظامی و سیاسی اش زندانی شد. فعالیت سیاسی. استعداد و توانایی موریسون در زمینه نویسندگی و کار نشراتی به سرعت در میان جنبش جمهوری خواه پخش و شناسایی شد. پس از این که او در سال ۱۹۷۵ از زندان آزاد گردید، بیلی مک کی مسؤل ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند در بلفاست، او را به عنوان سردبیر مجله «جمهوری خواه نیوز» تعیین نمود. او در این مجله، بسیاری سیاست های دیرینه جنبش، مشخصاً برنامه «ایرلند جدید» را مورد انتقاد قرار داد که از ایرلند فدرال متحد با خودمختاری اولستر حمایت می کرد. در آن زمان، او با جمعی از جمهوری خواهان جوان و چپ گرایی بلفاست به رهبری جری آدامز یک دست شد که می خواستند استراتژی، تکتیک ها و رهبری ارتش موقت ایرلند و حزب شن فین را تغییر دهند. موریسون به صورت اخص اعتقاد داشت که آتش بس سال ۱۹۷۵ ارتش موقت جمهوری خوا ایرلند «فاجعه» بود؛ به ویژه، منتقد قتل سایر جمهوری خواهان و غیرنظامیان پروتستانت از سوی ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند بود. نویسندگی. موریسون پس از سال ۱۹۸۹ چندین رمان و نمایش نامه را دربارهٔ موضوعات مرتبط با جمه
وری خواهی و حوادث تاریخ معاصر بلفاست منتشر کرده است. آخرین نمایش نامه او تحت نام «مرد عوضی» در سال ۲۰۰۵ به نمایش گذاشته شد. این فیلم بر اساس کتاب او با همین نام در سال ۱۹۹۷ ساخته شد که روایت گر زندگی یک مرد ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند است که همکارانش بر او شک می کنند که او برای پلیس کار می کند. نخستین رمان او، بلفاست غربی، را این گونه توصیف کرده اند: دلیل به تصویر کشیدن صادقانه اش از درگیری که به صورت گسترده از سوی افراد خارج از این درگیری و اندک از سوی افراد دخیل در درگیری نوشته شده است، حایز اهمیت می باشد… این احتمالاً نخستین بار است که یک جمهوری خواه ایرلندی معاصر تلاش می کند تا آنچه را که جامعه اش تحت ظلم و استبداد بریتانیا سپری کرده است در قالب رومان نقل کند. دومین کتاب او تحت نام «در پشت پرستو» روایت گر روابط همجنس گرایی، ضرر و تابوی ماحول این چنین روابط در جریان تنش ها در ایرلند شمالی و رفتار پلیس سلطنتی با هم جنس گراهای مرد می باشد. آخرین اثر اصلی او تحت نام «ستون های شورشی» در سال ۲۰۰۴ منتشر شد و پس از آن اثر دیگری او به نام «اعتصاب غذایی» به نشر رسید که شامل همکاری ها، اشعار و داستان های از کریستی
مور و اولیک اکارنر توأم با دیدگاه جهانی دربارهٔ اعتصاب غذایی یک مرد ایرانی بود که در بلانکیت (The Blanket) منتشر شد. منتقد مجله بلفاست تلگراف (The Belfast Telegraph) در سومین کتاب اش نوشت که کتاب مرد عوضی (۱۹۹۷) «باید یکی از مهم ترین کتاب ها در زمینه مشکلات در نظر گرفته شود» از سوی هم مجله ساندی تایمز (Sunday Times) آن را «اثری قدرت مند و پیچیده ای داستان سرایی (storytelling) نامید. این کتاب در اثر «همدم آکسفورد در ادبیات ایرلند» (Oxford Companion to Irish Literature) نیز مورد بحث قرار گرفته و آن را «یادگار قدرت مندی از خیانت، فریب و گناه» خوانده است. این کتاب در نمایش نامه ای به تصویر کشیده شده است که در سال ۲۰۰۵ در لندن تولید شد. چهارمین کتاب او تحت عنوان پس دیوارها فروریختند: مجله زندان(۱۹۹۹) در مجله ایرلند تایمز (Irish Times) به عنوان سند انسانی قابل توجه توصیف شده و با کتاب بورستل بای ('Borstal Boy) اثری از برندان بین مقایسه شد. در مطلب دیگری در همین مجله آن را یکی از مهم ترین کتاب های نوشته شده در درگیری ایرلند شمالی… روایتی کاملاً انسانی از زندگی در زندان خواند. مجله آبزرور (The Observer) نوشت که در ای
رلند شمالی پسا آتش بس… تفکری جدیدی از سوی کسانی ظهور کرد که در جنگ جمهوری خواهان دخیل بودند. گروه بابی سندز تراست. گروه بابی سندز تراست پس از اعتصاب غذایی سال ۱۹۸۱ ساخته شد که در آن ۱۰ زندانی جمهوری خواه به دلیل اعتصاب غذایی علیه حکومت بریتانیا جان خود را از دست دادند. شرکت حقوقی مدین و فینوکین برای این نهاد فعالیت می کند که اعضای اساسی آن جری آدامز، دنی موریسون، تام هارتلی، تام کاهیل (متوفی)، ماری موری (متوفی) و دنی دیوانی بودند. مدتی هم دو خواهر بابی هریک؛ مارسیلا و برنادت اعضای نهاد تراست بودند. اعضای فعلی آن، جری آدامز، دنی موریسون، تام هارتلی، جیم گیبنی، برندان بیک مک فارلین، سیله داراگ، کارال نی چولین و پیتر مدین هستند.
حوادث ذیل به ترتیب ماه ها در سال ۲۰۱۳ در افغانستان به وقوع پیوست.
ادوارد هنری پالمر (۱۸۴۰–۱۸۸۲) شرق شناس اهل انگلستان و استاد دانشگاه کمبریج در زبان و ادبیات عرب بود. زندگی. وی در گرین استریت کمبریج به دنیا آمد. در کودکی یتیم شد و در نهایت فقر زندگی می کرد و به کار در دکانی در لندن اشتغال داشت. عمه او وسایل تحصیلش را در مدرسه پرس اسکول فراهم ساخت. زبان های عربی فارسی، اردو، عبری، یونانی، لاتینی، ایتالیایی و سانسکریت را آموخت. دست به ترجمه اشعار انگلیسی به عربی زد ، فصل مربوط به تاریخ اسلام را از کتاب «تاریخ انحطاط و سقوط امپراتوری رم» (ادوارد گیبون) به فارسی ترجمه کرد. همچنین از مثنوی مولوی قطعاتی به انگلیس ترجمه کرد. در ۱۸۶۷ رساله ای عرفانی بر مبنای مقصد الاقصی عزیز الدین نسفی نوشت. به ایتالیا و فرانسه سفر کرد و اطلاعات وسیعی به دست آورد و از آنجا که شوق عجیبی به خاورشناسی و به خصوص خاورمیانه داشت، در ۱۸۶۷ به عنوان وابسته فرهنگی و مترجم فارسی سفارت بریتانیا به تهران آمد. در سال ۱۸۶۹ صندوق وارسی فلسطین او را به خاور نزدیک فرستاد و سال بعد راهی صحرای سینا شد و از شهرهای قدیمی و آثار باستانی آن دیدن نمود و پس از دیدار با آرمینیوس وامبری نتیجه مطالعات خود را در کتابی به نام “ص
حرای خروج” انتشار داد. با سفر مجدد به آنجا در آداب و رسوم و لباس و زبان و لهجه بدویان صحرا به مطالعات عمیقی پرداخت. در این موقع او از نظر زبان دانی واطلاع از ادبیات و قواعد عربی آوازه یافته بود و آن را به شیوایی حرف می زد و مانند نویسندگان عرب با قلمی توانا می نوشت و شعر می گفت. پالمر در سال ۱۸۷۱ به مقام استادی زبان و ادبیات عربی در دانشگاه کمبریج منصوب شد و شاگردان متعددی در این زمینه تربیت کرد و در عین حال زبان های دیگر را هم تدریس می کرد. وی در سفر اول ناصر الدین شاه به لندن مترجم فارسی او بود و یکسال بعد در ۱۸۷۴ کتابی بنام ناصرالدین شاه در لندن در مورد این سفر نوشت. مرگ. در ۱۸۸۲ که انقلاب اعرابی پاشا بر ضد انگلستان در مصر به وقوع پیوست، به عنوان رئیس مترجمان نیروهای نظامی انگلیس به مصر رفت که به کشته شدنش انجامید. منابع. یزدان پرست، حمید؛ (۱۳۸۸) نامه ایران: مجموعه مقاله ها، سروده ها و مطالب ایران شناسی، تهران، اطلاعات، چاپ نخست.
حوادث ذیل به ترتیب ماه ها در سال ۲۰۱۵ در افغانستان به وقوع پیوست.
درب زبیده، که منسوب به زبیده بنت جعفر، همسر خلیفه عباسی هارون الرشید است، راهی ست که از کوفه آغاز می شود و در مکه به پایان می رسد. این جاده یکی از مهم ترین راه های زیارتی و تجاری در دوران اسلامی به شمار می رود. این جاده پس از فتح عراق و گسترش اسلام در شام به کار برده شد و استفاده از آن تا حد زیادی منظم و مقرون به صرفه شد، زیرا مراکز آبی و محل های چرا و معدن واقع در آن به ایستگاه های اصلی تبدیل شدند. این جاده در عصر عباسیان به عنوان حلقه ارتباطی مهم بین بغداد و سایر نقاط شبه جزیره عربستان تبدیل شد و خلفای عباسی از این جاده مراقبت کردند و فواید و امکانات متعددی از جمله ساختن حوضچه های آب و حفاری برای آن فراهم کردند. همچنین برای تعریض جاده تلاش کردند تا زائران، مسافران و حیوانات از آن استفاده کنند. منابع تاریخی و جغرافیایی و آثار باقیمانده حاکی از آن است که مسیر این جاده به گونه ای عملی و مجزا مهندسی شده است که در کنار ایستگاه ها، خانه ها و استراحتگاه ها ساخته شده و کف آن در مناطق شنی و گل آلود با سنگ فرش شده است. علاوه بر آن که از مزایا و امکانات لازم از قبیل چاه و حوض و سد برخوردار بوده، بر روی آن تابلوها و چر
اغ ها و مشعل ها و اجاق هایی نصب شده است که مسیر را نشان می دهد تا مسافران را راهنمایی کند. از آغاز خلافت عباسی، خلیفه سفاح در سال ۱۳۴ هجری قمری/۷۵۱ م دستور داد که در کنار جاده کوفه به مکه، فرسنگ ها و پرچم هایی برپا شود. خلیفه منصور دستور ساخت دژها و مخازن آب در چند نقطه از جاده را صادر کرد، در حالی که خلیفه مهدی دستور ساخت کاخ هایی در راه مکه را صادر کرد و خلیفه هارون الرشید نیز دستور ساخت چاه آب را داد. تعداد ایستگاه های اصلی این جاده بیست و هفت ایستگاه و میانگین فاصله هر ایستگاه حدود ۵۰ کیلومتر است.
جزایر فراسان () گروه کوچکی از جزایر مرجانی در حدود ۴۰ کیلومتری ساحل جیزان در دریای سرخ، متعلق به عربستان سعودی هستند. طبیعت. پناهگاه دریایی جزیره فرسان یک منطقه حفاظت شده است. این جزیره محل زندگی غزال عربی و در زمستان پرندگان مهاجر از اروپا است. حیوانات اقیانوسی شامل سفره ماهی دیو، کوسه نهنگ، و چند گونه لاک پشت دریایی در معرض خطر و به ویژه لاک پشت سبز دریایی، لاک پشت پوزه عقابی و فیل دریایی و چند گونه دلفین و نهنگ است. اقتصاد. پس از اینکه یک مهندس فرانسوی در سال ۱۹۱۲ نشت نفت در جزایر را بررسی کرد، امتیازی ۷۵ ساله به میدان های نفتی دریای سرخ اعطا شد. در آن زمان، جزایر فرسان یک صنعت ماهی گیری کوچک داشت.
حوادث ذیل به ترتیب ماه ها در سال ۲۰۱۶ در افغانستان به وقوع پیوست.
باز-عقاب سیاه ، همچنین به عنوان باز-عقاب خودکامه شناخته می شود، یک گونه عقاب است که از مرکز مکزیک تا آمریکای مرکزی در جنوب برزیل تا کلمبیا، شرق پرو و شمال آرژانتین یافت می شود. دو زیرگونه شناخته شده وجود دارد، ، که در جنوب شرق برزیل و شمال شرق آرژانتین یافت می شود و کمی کوچک تر ، که می توان آن را در جاهای دیگر در سراسر محدوده این گونه یافت. زیستگاه های ترجیحی آن شامل جنگل های مرطوب و نمناک و نزدیک رودخانه ها و چندین نوع جنگل است. این گونه نامعمول تا نسبتاً رایج در اکثر محدوده آن است. نزدیک ترین خویشاوند آن بازعقاب زیبا است که از نظر اندازه، ظاهر و رفتار مشابه است اما در ارتفاعات پایین زندگی می کند.
جوزفین برنادت مک آلیسکی (Josephine Bernadette McAliskey) (نام هنگام تولد، دولین؛ متولد ۲۳ آوریل ۱۹۴۷)، که معمولاً با نام های برنادت دولین یا برنادت مک الیسکی نیز شناخته می شود، یک رهبر حقوق مدنی و سیاست مدار پیشین اهل ایرلند است. وی از ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۴ میلادی به عنوان نماینده مجلس عوام از حوزه انتخابیه مید اولستر در ایرلند شمالی خدمت نمود. آغاز فعالیت سیاسی. دولین در یک خانواده کاتولیک در شهرک کوکزتاون در شهرستان تایرون چشم به جهان گشود و سومین فرزند از شش فرزند خانواده بود، پدرش جان جیمز و مادرش الیزابت برنادت دولین بودند. پدر وی را با بیان ایده آل های جمهوری خواه ایرلندی بزرگ نموده و زمانی که برنادت تنها نُه سال داشت، وفات کرد. پس از فوت او، خانواده مجبور بود برای بقا به برنامه های رفاهی متکی شود، تجربهٔ که عمیقاً برنادت را متأثر کرد. مادر برنادت زمانی که وی نزده ساله بود درگذشت و او مجبور بود هم برادران و خواهران خود را بزرگ کند و هم به دانشگاه برود. وی عضو آکادمی دخترانه سنت پاتریک در دانگنون شد. زمانی که در ۱۹۶۸ میلادی در دانشگاه کوئینز بلفاست درس می خواند، وی در سازمان حقوق مدنی به نام دموکراسی مردم (People
's Democracy) که دانشجویان ان را رهبری می نمود، یک سِمت برجسته را برعهده گرفت. متعاقب آن، دولین از دانشگاه اخراج شد. او در انتخابات سراسری ۱۹۶۹ ایرلند شمالی در مقابل جیمز کیکستر-کلارک خود را نامزد کرد، اما نتوانست موفق شود. پس از این که جورج فوریست نمایندهٔ مید اولستر درگذشت، وی در انتخابات میان دورهٔ از تکت انتخاباتی «اتحاد» خود را نام زد نمود، او توانست نام زد حزب اتحادگرای اولستر که بیوه فوریست به نام آنا بود را شکست دهد و به مجلس نمایندگان بریتانیا راه یابد. او که ۲۱ سال سن داشت، جوان ترین نماینده مجلس نمایندگان بریتانیا در آن زمان محسوب می گردید و تا قبل از این که در انتخابات سراسری می ۲۰۱۵، مهایری بلاک ۲۰ ساله این افتخار را به دست آورد، وی جوان ترین زن نماینده در تاریخ مجلس نمایندگان بریتانیا بود. شعار دولین هنگام انتخابات این بود، «من کرسی ام را می گیریم و برای حق شما مبارزه می کنم – این شعار، اشاره به طرد تاکتیک های سنتی جمهوری خواهی ایرلند مبنی بر پرهیز از پذیرفتن کرسی حتی پس از برنده شدن در انتخابات، داشت. در ۲۲ آوریل ۱۹۶۹، یک روز قبل از زاد روزاش در ۲۲ سالگی، وی سوگند وفاداری خود را یاد نموده و یک