Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
خواهد بود» پیشنهاد داروین این است که رفتار نوع دوستانه مورد بحث ممکن است با فرایند انتخاب گروهی تکامل یافته باشد. مدت ها پس از مرگ داروین مشکل توضیح اینکه چرا جانوران رفتار نوع دوستانه می کنند و تولیدمثل خود را قربانی می کنند تا به دیگران کمک کنند، همچنان به عنوان یک مسئلهٔ برجسته باقی ماند. بنا بر فرضیه انتخاب گروهی، اگر انتخاب طبیعی منحصراً در سطح فردی عمل کند و برخی ارگانیسم های منفرد را بر دیگران ترجیح دهد، آن وقت نوع دوستی نمی تواند تکامل یابد، زیرا رفتار نوع دوستانه برای خود ارگانیسم فردی، بنا به تعریف، مضر است. با این حال، ممکن است نوع دوستی در سطح گروه سودمند باشد. گروهی که شامل تعداد زیادی نوع دوست است که هر کدام آماده اند تا منافع خودخواهانه خود را برای منافع بیشتر گروه زیر پا بگذارند، ممکن است نسبت به گروهی که عمدتاً یا منحصراً از موجودات خودخواه تشکیل شده است، برتری بقا داشته باشند. گروه هایی که فقط یا عمدتاً از ارگانیسم های خودخواه تشکیل شده اند منقرض می شوند. در دهه ۱۹۶۰ فرضیه انتخاب گروهی عمدتاً به دلیل کار جرج ویلیامز و جان مینارد اسمیت به طور ناگهانی کنار گذاشته شد. ریچارد داوکینز با رد انتخا
ب گروهی استدلال می کند که انتخاب طبیعی روی فرد اثر می گذارد و این سازگاری فرد (تعداد فرزندان و فرزندان بالغ تولید شده در مقایسه با بقیه جمعیت) است که باعث فرگشت می شود. حتی اگر نوع دوستی در سطح گروه سودمند باشد، در هر گروهی، نوع دوستان در معرض استثمار «سواری گرفتن» افراد خودخواه هستند. این نوع افراد یک مزیت سازگاری آشکار دارند: آنها از نوع دوستی دیگران سود می برند، اما خود هیچ هزینه ای را متحمل نمی شوند. در این صورت فرد خودخواه، به طور متوسط فرزندان بیشتری نسبت به کسانی که به گروه ملحق می شوند و در نتیجه آسیب می بینند، باقی می گذارد. اگر خودخواهی ارثی باشد، در نهایت منجر به این می شود که جمعیت کاملاً از افراد خودخواه تشکیل شود. پس از سال ۲۰۰۰ میلادی، موقعیت فرضیه انتخاب گروهی تا حدودی تغییر کرده است. تعدادی از زیست شناسان استدلال کرده اند که انتخاب گروهی به اشتباه در دهه ۱۹۶۰ رد شده و در نهایت این یک اصل توضیحی مهم است، اگرچه این هنوز احتمالاً یک دیدگاه اقلیت است. فرضیه انتخاب خویشاوندی. در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ جایگزینی برای نظریه انتخاب گروهی پدیدار شد. این نظریه انتخاب خویشاوندی بود. انتخاب خویشاوندی یک استراتژی
انتخاب طبیعی است که در آن افراد نزدیک به یکدیگر بدون انتظار دریافت هر گونه کمک از دیگران در آینده و فقط به امید بقای نوع خود به دیگران کمک می کنند. ایده اصلی انتخاب خویشاوندی ساده است. ژنی را تصور کنید که باعث می شود حامل آن نسبت به سایر موجودات مانند با اشتراک غذا با آنها رفتار نوع دوستانه داشته باشد. بدیهی است که نوعدوستان یک نقطهٔ ضعف سازگاری خواهند بود، بنابراین باید انتظار داشته باشیم که ژن نوع دوست از جمعیت حذف شود. با این حال، فرض کنید که نوع دوستان در مورد اینکه با چه کسی غذا تقسیم می کنند، تبعیض قائل می شوند. آنها با همه کسی شریک نمی شوند، بلکه فقط با بستگان خود شریک می شوند. این تبعیض بلافاصله همه چیز را تغییر می دهد؛ زیرا اقوام از نظر ژنتیکی مشابه هستند - آنها ژن های مشترکی با یکدیگر دارند؛ بنابراین وقتی ارگانیسمی که حامل ژن نوع دوست است غذای خود را به اشتراک می گذارد، احتمال مشخصی وجود دارد که گیرندگان غذا نیز نسخه هایی از آن ژن را حمل کنند. این بدان معنی است که ژن نوع دوست اصولاً می تواند توسط انتخاب طبیعی گسترش یابد. این نظریه برای اولین بار توسط ویلیام دی همیلتون (۱۹۶۳) مطرح شد. با این حال، وا
ژه «انتخاب خویشاوندی» در سال ۱۹۶۴ توسط زیست شناس فرگشتی بریتانیایی جان مینارد اسمیت ابداع شد. تئوری انتخاب خویشاوندی پیش بینی می کند که جانوران به احتمال زیاد نسبت به خویشاوندان خود نوع دوستانه تر رفتار می کنند تا با اعضای غیرخویشاوند از گونه خود. علاوه بر این، پیش بینی می کند که هر چه رابطه نزدیک تر باشد، میزان نوع دوستی بیشتر خواهد بود. یک فرد نیمی از ژن های خود را با هر فرزندش مشترک است و همین طور، خواهران و برادران تنی نیز در نیمی از ژن ها اشتراک دارند؛ پس به همان اندازه که والدین از نظر ژنتیکی به فرزندان شبیهند، خواهران و برادران هم به یکدیگر شباهت ژنتیکی دارند. بنابراین، از دیدگاه ژنتیکی فرگشتی، کمک به پرورش خواهران و برادران کامل به همان اندازه سودمند است که به دنیا آوردن و بزرگ کردن فرزندان خود. این دو فعالیت از نظر فرگشتی کاملاً معادل هستند؛ بنابراین، پرورش مشارکتی — یعنی کمک به والدین در بزرگ کردن خواهران و برادران تنی — می تواند بدون نیاز به انتخاب در سطح گروه فرگشت یابد. این نظریه به سرعت در میان زیست شناسان علاقه مند به فرگشت رفتار اجتماعی برجسته شد. انتخاب خویشاوندی نوعی نوع دوستی اجباری است که
در آن ارگانیسم کنشگر از دست دادن دائمی را تحمل می کند. وقوع عقیم در حشرات اجتماعی مانند زنبور عسل یکی از نمونه های کلیدی انتخاب خویشاوندی است. این حشرات تولیدمثل را به ملکه خود واگذار می کنند در حالی که کارگران زنبور عسل برای کلنی همیشه علوفه می جویند؛ بنابراین، این امکان تکامل یک صفت را فراهم می کند، و به ارگانیسم خاصی فوایدی می بخشد، اما موفقیت باروری دیگری را از بین می برد. دگرخواهی دوسویه. دگرخواهی دوسویه اولین بار توسط رابرت تریورس توصیف شد. در زیست شناسی فرگشتی، دگرخواهی دوسویه رفتاری است که در آن یک موجود زنده طوری عمل می کند که منجر به کاهش اندک و موقت برازش (امکان تولید مثل موفق) خود و به طور همزمان، افزایش برازش هم نوع یا غیر هم نوع خود می شود، با این امید که آن موجود دیگر نیز در آینده به همین ترتیب عمل کند. در سال ۱۹۷۱ رابرت تریورس نظریه دگرخواهی دوسویه خود را برای توضیح سیر فرگشت کمک در لانه سازی یک جفت پرنده مولد ناخویشاوند ارائه کرد. او استدلال کرد که اگر احتمال بالایی وجود داشته باشد که پرنده در آینده از کمک گیرندگان کمک بخواهد، ممکن است به عنوان کمک کننده وارد عمل شود. اگر کمک گیرندگان در زمان
ی که امکان جبران وجود داشته باشد، کمک متقابل نکنند، تعامل نوع دوستانه با این گیرندگان برای همیشه خاتمه می یابد. اما اگر دریافت کنندگانِ کمک، به اعتماد کمک کننده خیانت نکنند و کمک او را جبران نمایند، دگرخواهی دوسویه به طور نامحدود به نفع هر دو طرف ادامه می یابد. این فرضیه توسط بسیاری (مثلاً وست ابرهارد) و داوکینز مورد توجه قرار گرفت. بسیاری از موارد نوع دوستی در طبیعت از نوع خویشاوندی است اما نه همه موارد؛ نمونه های بسیاری از جانوران هستند که نسبت به غیرخویشاوندان و حتی با اعضای دیگر گونه ها رفتار نوع دوستانه دارند. نظریه انتخاب خویشاوندی نمی تواند به ما در درک این رفتارها کمک کند. ایده اصلی دگرخواهی دوسویه ساده است: ممکن است به سود یک جانور باشد که نسبت به دیگری رفتار نوع دوستانه داشته باشد، اگر انتظار برگرداندن لطف در آینده وجود داشته باشد. هزینه رفتار نوع دوستانه برای جانور با احتمال این برگشت منفعت جبران می شود و اجازه می دهد رفتار توسط انتخاب طبیعی تکامل یابد. برای این که نوع دوستی متقابل مؤثر واقع شود، نیازی نیست که این دو فرد خویشاوند باشند یا حتی اعضای یک گونه باشند. با این حال، لازم است که افراد بیش ا
ز یک بار با هر یک از آنها تعامل داشته باشند و بتوانند سایر افراد را که در گذشته با آنها تعامل داشته اند تشخیص دهند. نوع دوستی متقابل و انتخاب خویشاوندی هر دو پدیده شامل افزایش برازش موجودات دیگر به بهای کاهش برازش خود می شوند. با این حال، این دو مفهوم متفاوت هستند. تفاوت اصلی بین انتخاب خویشاوندی و نوع دوستی متقابل این است که انتخاب خویشاوندی در موجودات از نظر نوعی نزدیک مشاهده می شود در حالی که نوع دوستی متقابل در ارگانیسم غیرخویشاوند مشاهده می شود. برخلاف انتخاب خویشاوندی، نوع دوستی متقابل نوعی نوع دوستی اختیاری است که در آن موجود کنشگر تنها به صورت موقت از چیزی محروم می شود. نظریه بازار بیولوژیکی. نظریه بازار بیولوژیکی بسط ایده دگرخواهی دوسویه است، به عنوان سازوکاری برای توضیح اعمال نوع دوستانه بین افراد غیرخویشاوند یا غیرخویشاوند در یک ساختار انعطاف پذیرتر مبادله کالا. اصطلاح «بازار بیولوژیکی» برای اولین بار توسط رونالد نو و هامرشتاین در سال ۱۹۹۴ برای اشاره به تمام فعل و انفعالات بین جاندارانی استفاده شد که در آن جانداران مختلف به عنوان «تجار» عمل می کنند و کالاها و خدماتی مانند غذا و آب، نظافت، تماس های
هشدار دهنده، سرپناه و غیره را با یکدیگر مبادله می کنند. کاربرد تئوری بازار بیولوژیکی با تأکید بر انتخاب شریک در تعاملات بین زمردماهیان و «مشتری» آنها ماهیان صخره های مرجانی مشهود است. ماهیان نظافت چی قلمروهای کوچکی دارند که اکثر گونه های ماهیان صخره ای فعالانه از آن بازدید می کنند تا سطح، آبشش ها و دهانشان را بازرسی و تمیز کنند. مشتریان از حذف بیماری های مخصوص ماهیان سود می برند در حالی که نظافتچی ها از دسترسی به منبع غذایی سود می برند. ماهی میزبان اجازه ورود و خروج ماهی های تمیزکننده را به دهان خود می دهد و حتی پس از انجام تمیز کردن، ماهی پاک کننده را نمی خورد. زمردماهی پاک کننده آبی، یکی از رایج ترین پاک کننده هایی است که در صخره های استوایی یافت می شود. تعداد کمی زمردماهی پاک کننده مشاهده شده است که توسط شکارگران خورده شده است، احتمالاً به این دلیل که حذف انگل برای بقای شکارگر مهم تر از سود کوتاه مدت خوردن ماهی پاک کننده است. نوع دوستی در انسان. در بحث های زیست شناسی اجتماعی در دهه ۱۹۸۰، در این مورد گفتگو می شد که آیا می توان ایده های مربوط به تکامل رفتار جانوران را به انسان تعمیم داد؟ همه زیست شناسان می پ
ذیرند که هومو ساپینس محصول فرایند تکامل است و به همین دلیل، اصول کلی تکاملی در مورد آن صدق می کند. با این حال، بدیهی است که رفتار انسان به مراتب بیشتر از دیگر جانوران تحت تأثیر فرهنگ است که اغلب محصول باورها و تمایلات آگاهانه است — هرچند که ژنتیک هم در رفتار انسان بی تأثیر نیست. با این وجود، به نظر می رسد حداقل برخی از رفتارهای نوع دوستانه انسان ها با پیش بینی های نظریه های تکاملی مطابقت دارد. به طور کلی، انسان ها نسبت به خویشاوندان نزدیک خود رفتار نوع دوستانه تری (به معنای بیولوژیکی) دارند تا نسبت به غیرخویشاوندانشان. همچنین، همان طور که نظریه نوع دوستی متقابل پیش بینی می کند، انسان تمایل دارد به کسانی که در گذشته به او کمک کرده اند، کمک کند. اما از سوی دیگر، شمار زیادی از رفتارهای انسان از دیدگاه تکاملی غیرعادی به نظر می رسد. یک مثال، فرزندخواندگی است. بدیهی است که والدینی که به جای داشتن فرزند به فرزندخواندگی روی می آورند، امکان تکثیر ژن های خود را کاهش می دهند؛ بنابراین فرزندخواندگی یک رفتار نوع دوستانه است. اما این به نفع خویشاوندان نیست — زیرا والدین عموماً با نوزادانی که به فرزندخواندگی می پذیرند، ارتب
اطی ندارند — و والدین نمی توانند چیز زیادی در قالب مزایای متقابل به دست آورند؛ بنابراین اگرچه انتخاب خویشاوندی و نوع دوستی متقابل ممکن است به ما در درک برخی از رفتارهای انسانی کمک کند، اما مطمئناً نمی توان آنها را در همه جا به کار برد. ریچارد داوکینز در کتاب "ژن خودخواه" می نویسد: در مورد رفتار انسان، باید بین نوع دوستی بیولوژیکی (که بر حسب پیامدهای سازگاری تعریف می شود) و نوع دوستی «واقعی» (که بر اساس نیات آگاهانه عامل برای کمک به دیگران تعریف می شود) تمایز قائل شد. همان طور که الیوت سوبر (۱۹۹۴) استدلال کرده است، به نظر می رسد که این دو مستقل هستند زیرا در انسان عملی که با قصد آگاهانه کمک به انسان دیگر انجام می شود ممکن است به هیچ وجه بر آمادگی بیولوژیکی آنها تأثیری نداشته باشد، بنابراین در معنای بیولوژیکی نوع دوستانه محسوب نمی شود. برعکس، اقدامی که به دلایل صرفاً منفعت شخصی انجام می شود، یعنی بدون قصد آگاهانه کمک به دیگری، ممکن است آمادگی بیولوژیکی آنها را به شدت افزایش دهد. الیوت سوبر استدلال می کند که ممکن است که انتخاب طبیعی به نفع انسان هایی باشد که واقعاً به کمک به دیگران اهمیت می دهند، یعنی افرادی که
قادر به نوع دوستی «واقعی» هستند. تفاوت نوع دوستی بیولوژیک یا نوع دوستی واقعی. «نوع دوستی واقعی» شکلی از نوع دوستی است که با قصد آگاهانه برای کمک به دیگران انجام می شود، در این صورت اکثریت قریب به اتفاق موجودات زنده قادر به نوع دوستی «واقعی» نیستند. به عنوان مثال، مورچه ها و موریانه ها احتمالاً نیت آگاهانه ای از ایثار خود ندارند، بنابراین رفتار آنها نمی تواند به قصد ارتقاء منافع شخصی خود یا منافع دیگران باشد. تئوری انتخاب خویشاوندان رفتار نوع دوستانه را به عنوان یک استراتژی هوشمندانه توسط ژن های خودخواه به عنوان راهی برای افزایش آنها در مخزن ژنی را توضیح می دهد. این بدان معناست که رفتارهای مورد بحث فقط «به ظاهر» نوع دوستانه هستند، زیرا در نهایت نتیجه نفع شخصی و ژنتیکی هستند. به نظر می رسد نظریه دگرخواهی دوسویه نیز «نوع دوستی زیستی را از نوع دوستی واقعی خارج می کند». رفتار خوب با کسی به منظور به دست آوردن منافع بازگشتی از آنها در آینده، به نوعی در تضاد با نوع دوستی «واقعی» به نظر می رسد — این فقط به تعویق افتادن منافع شخصی است. نوع دوستی زیستی در جانوران را نمی توان با نوع دوستی به معنای عامیانه روزمره یکسان دا
نست. نوع دوستی بیولوژیکی بر حسب پیامدهای سازگاری تعریف می شود، نه انگیزه های آگاهانه. نایجل باربر دانشمند در زمینه علوم اعصاب رفتاری در کتاب "مهربانی در دنیای بی رحمانه" می نویسد: در مورد خفاش ها نوعی نوع دوستی واقعی نسبتاً محدود گزارش شده است همچنین در برخی از جانوران مانند دلفین ها، فیل ها و به ویژه خانواده نخستی سانان انجام تصمیم گیری های آگاهانه برای کمک به اعضای گروه خود دیده می شود. این به ویژه در برخی از نزدیکترین بستگان انسان به روشنی نشان داده شده است. شامپانزه های نر به خصوص دوستی تنگاتنگی با یکدیگر ایجاد می کنند همچنین میمون ها مطمئناً دارای احساسات و احتمالاً توانایی نشان دادن همدلی هستند اما چیزی که انسان را منحصر به فرد می کند، تمایل انسان به کمک به افراد غریبه حتی به هزینه به خطر انداختن جان خود است. نمونه ها. در بی مهرگان. موریانه. گروه هایی از موریانه ها هستند که سربازانشان از خودکشی دگرخواهانه برای دفاع از کلونی خود استفاده می کنند. برخی از گونه های موریانه کارگرانی دارند که می توانند خود را فدا کنند. تصور می شود که این یکی از مؤثرترین اشکال دفاعی موریانه هاست؛ زیرا کارگران کشته شده تونل های
ی را که به داخل لانه می روند مسدود می کنند و باعث تبادل کشتگان یک به یک بین مهاجمان و مدافعان می شود، به این معنی که حملات هزینه انرژی بالایی برای شکارچیان دارد. مورچه ها. اتوتیزیس، به فرآیندی گفته می شود که در آن یک جانور خود را از طریق پارگی داخلی یا انفجار عضوی که باعث پارگی پوست می شود، از بین می برد. این اصطلاح توسط اولریش ماشویتس و الئونور ماشویتس در سال ۱۹۷۴ برای توصیف سازگاری دفاعی مورچه انتحاری مالزیایی پیشنهاد شد. این رخداد در اثر انقباض عضلات اطراف یک غده بزرگ ایجاد می شود که منجر به شکستن دیواره غده می شود. برخی از موریانه ها (مانند سربازان "گلوبیترمس سولفورئوس") با پارگی غده ای در نزدیکی پوست گردن خود ترشح چسبناکی را ترشح می کنند و در دفاع در برابر مورچه ها اثر قیری ایجاد می کنند. در برخی حشرات اتوتیزیس مخصوص ماده های پس از باروری است، که تنها پس از توقف تولیدمثل شروع به تولید و ذخیره عامل مضر می کنند. آنها شروع به جمع شدن در حاشیه ساختار کلونی می کنند. این ممکن است بخشی از یک تقسیم کار مبتنی بر سن باشد؛ به این معنی که افرادی که کمترین ارزش باقیمانده [باروری] را دارند خطرناک ترین وظیفه را انجام م
ی دهند. در برخی از مورچه های متعلق به جنس «مورچه درودگر» و «مورچه های انتحاری» اتوتیزیس به عنوان یک ویژگی دفاعی نوع دوستانه برای مبارزه بهتر با بندپایان و احتمالاً بازدارندگی شکارگران مهره دار به نفع کلنی مورچه هاست. این مورچه ها از اتوتیزیس به عنوان دفاعی خود ویرانگر برای محافظت از قلمرو خود استفاده می کنند، اما آنها از آن متفاوت از موریانه ها استفاده می کنند، زیرا کاربرد اصلی آنها برای اتوتیزیس شامل مسدود کردن تونل های قلمروشان از مهاجمان نیست، بلکه بیشتر برای اهداف جنگی در طول نبردهای سرزمینی است. مورچه های اولیه برای دفاع از خود از ابزارهای مکانیکی برای نیش زدن استفاده می کردند، اما این نیش ها در برابر شکارچیان مهره داران بزرگ مفیدتر بوده و در برابر سایر بندپایان چندان موفق نبودند؛ بنابراین انتخاب برای اتوتیزیس در مورچه ها به عنوان راهی برای کشتن موثرتر دشمنان بندپایان تکامل یافت. محصولات اتوتیزیس در مورچه ها مواد چسبنده و خورنده ای هستند که در اثر انقباض شکمچه مورچه ها آزاد می شوند و منجر به ترکیدگی در چین بین بخشی و همچنین غدد فک پایین می شود. مورچه ها از این ایثار برای کشتن یک یا چند دشمن که خود را در
این ماده چسبنده گرفتار می کنند، استفاده می کنند. مشاهده شده است که مورچه کارگر خود را به دور حریف می پیچد، گاستر پشتی خود را روی سر حریف می گذارد، قبل از بیرون راندن مواد خورنده چسبنده از دهان و گاستر، به طور دائم به حریف می چسبد در حالی که خود و دشمن و همچنین هر دشمن دیگری را می کشد. که به محصولات چسبیده اند. این مورچه ها عمدتاً از اتوتیزیس در برابر سایر بندپایان مانند کلونی مورچه های مهاجم یا علیه کلنی های موریانه استفاده می کنند و نسبت به شکارچیان مهره داران بزرگتر مانند مارمولک ها یا پرندگان نسبتاً بی تأثیر هستند. این از خود گذشتگی بیشتر در برابر بندپایان مفید است زیرا چسب های چسبنده موجود در محصولات به بهترین وجه بر روی بدن سایر بندپایان عمل می کند. با این حال، ترکیبات مورد استفاده در اتوتیزیس نیز توضیح داده شده است که در بازدارندگی شکارگران مهره دار از خوردن مورچه ها کاربرد دارند، زیرا این محصولات قابل خوردن نیستند. خودکشی دگرخواهانه رفتار معمولی جانوران نیست. بیشتر موجودات به گونه ای رفتار می کنند که بهترین فرصت را برای زنده ماندن و انتقال ژن های خود به فرزندان خود داشته باشند. کارگران مورچه انتحاری ما
لزیایی با خود ویرانگری به هیچ یک از این چیزها نمی رسند. با این حال آنها تنها حشره ای نیستند که این کار را انجام می دهند. آنها متعلق به گروهی به نام مورچه های انتحاری هستند که در سراسر آسیای جنوب شرقی یافت می شوند. ایثار در میان تعدادی از حشرات که با هم در کلونی ها زندگی می کنند از جمله مورچه های دیگر، موریانه ها، زنبورها و شته های خاص، خود را نشان می دهد. از دست دادن یک کارگر کوچک احتمالاً هزینه زیادی برای کلونی ندارد، اما در عین حال خودکشی این کارگران مزایای بازدارندگی یک متجاوز مانند یک شکارگر بزرگ مهره دار را در پی دارد که ممکن است کل کلنی را از بین ببرد. در طول یک زد و خورد، خودتخریبی واقعاً باعث ایجاد مزیت عددی در کلونی مورچه ها نمی شود؛ بلکه بیشتر شبیه چشم در برابر چشم است. دانشمندان نمی دانند چه چیزی این حشرات را وادار می کند تا رفتارهایی را آغاز کنند که به طور اجتناب ناپذیر باعث نابودی خودشان شود. این که چگونه مغز ممکن است بر غرایز حفظ خود در حشره ای که خود را تکه تکه می کند، غلبه کند، یک راز است. گاهی، یک حشره جان خود را برای کمک به همنوعان خود تسلیم می کند، حتی زمانی که هیچ خطری قریب الوقوع وجود ندا
رد. این اتفاق هر شب در کلونی های مورچه برزیلی «فورلیوس پوسیلوس» (Forelius pusillus) رخ می دهد. وقتی غروب آفتاب می رسد، مورچه ها ورودی لانه شان را می بندند و یک تا هشت کارگر را بیرون می گذارند تا کار را تمام کنند. دانشمندان پس از تماشای مورچه های محکوم که لانه را با شن پوشانده بودند تا زمانی که کاملاً پنهان شد، در "طبیعت شناس آمریکایی" نوشتند: «مورچه هایی که در بیرون به دام افتاده بودند قربانی تصادفی نبودند، بلکه بخشی از یک استراتژی عمدی بسته شدن ورودی بودند. با گذشت شب، مورچه ها در اثر وزش باد از بین رفتند، انواع مورچه های گونه های دیگر به آنها حمله کردند یا به سادگی دور شدند. وقتی صبح رسید، هیچ یک از این مورچه ها در نزدیکی ورودی لانه پیدا نشد.» شته. دانشمندان ژاپنی دریافته اند که شته ای به نام «نیپونافیس مونزنی» (Nipponaphis monzeni) زمانی که خانه اش در معرض خطر قرار می گیرد، به صورت انتحاری عمل می کند. این حشرات با هم در تورم هایی که در قسمت بیرونی درختان به نام «گال» یافت می شوند، زندگی می کنند. هنگامی که پژوهشگران سوراخ هایی را در این گال ها حفر کردند، شته های درون بلافاصله شروع به ترشح مایعات بدن برای تر
میم این آسیب کردند. شته هایی که وظیفه گچ کاری روی سوراخ را بر عهده داشتند، چروکیده شدند و حداقل در برخی موارد مردند. در گیاهان. هنگامی که صحبت از نوع دوستی در تشخیص خویشاوندی یا غیرخویشاوندی می شود، مطالعات کمی روی این ویژگی در محصولات کشاورزی متمرکز شده است. برخلاف اینکه بیشتر محصولات به صورت تک کشتی رشد می کنند، شواهدی وجود دارد که نشان می دهد آنها توانایی تشخیص خویشاوندان و رقم های دیگر را دارند. به عنوان مثال، گیاهان سویا کشت شده توانایی تشخیص نیاکان دور یا همسایگان نامرتبط را داشتند. در آن آزمایش، گیاهان در ترکیب های مرتبط به یکدیگر (همان رقم یا رقم متفاوت) در گلدان ها رشد داده شده بودند و اندازه توده ساقه، برگ و ریشه آنها اندازه گیری شد تا دریابند که گیاهان چگونه به رشد نزدیک یا غیرخویشاوند پاسخ می دهند. محصولات زراعی برخلاف گیاهان وحشی در سطح بالاتری کشت ورزی شده اند؛ بنابراین، تکامل صفاتی مانند نوع دوستی را می توان از طریق انتخاب این صفت در آنها پرورش داد. در کشاورزی، اهمیت عملکرد مورد تأکید قرار می گیرد، بنابراین اصلاح ارقام زراعی به نفع نوع دوستی می تواند سبب کاهش رقابت و افزایش عملکرد شود.
سیجیلوم دی (مهر خدا یا signum dei vivi، نماد خدای زنده، که توسط جان دی Sigillum Dei Aemeth نامیده شده) یک نمودار جادویی است که از دو دایره، یک پنتاگرام، دو هفت ضلعی و یک هپتاگرام که نام خدا و فرشتگانش ضمیمه آن شده تشکیل شده است. این یک طلسم ("amuletum") با عملکرد جادویی بود که به گفته یکی از قدیمی ترین منابع ("Liber Juratus") به جادوگری که در این راه قدم گذاشته است اجازه می داد تا بر همه موجودات به جز فرشتگان مقرب قدرت و سلطه داشته باشد. اما نه هر شخصی؛ بلکه تنها کسی می تواند از قدرت طلسم بهره گیرد که به سطح بالایی از بصیرت نسبت به خدا و فرشتگانش دست یافته باشد.
عادی پسند ، یک فرضیه تکاملی است که پیشنهاد می کند در طول انتخاب جنسی، جانوران ترجیحاً جفت هایی با حداقل ویژگی های غیرعادی یا جهش یافته، از جمله ریخت، کارکرد و رفتار جستجو می کنند. عادی پسندی قصد دارد خوشه بندی ارگانیسم های جنسی را به گونه ها و سایر مسائلی که توسط معضل داروین توصیف شده است را توضیح دهد. این اصطلاح از واژهٔ یونانی، "koinos" به معنی «مشترک» یا «آنچه عادی است» و "philia" به معنی «دوستی» یا «پسند» گرفته شده است.
محمد نیک نژاد (زاده ۱۳۴۶) سرتیپ دوم خلبان فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی ایران است، که در فاصله سال های ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۲ فرماندهی هواپیمایی فراجا را برعهده داشت. پیشینه. محمد نیک نژاد، خلبان هواپیمای مسافربری نظامی و فرمانده هواپیمایی انتظامی جمهوری اسلامی ایران است. وی در سال ۱۳۶۸ با ورود به دانشگاه تربیت افسری ژاندارمری علوم نظامی و انتظامی پایه را فرا گرفت و پس از آن برای گذراندن علوم تخصصی هوایی در شاخه خلبانی انتخاب شد. وی در طول خدمت مسئولیت اداره معاونت های مختلف و برخی از پایگاه های هوایی انتظامی کشور را بر عهده داشت و در دی ماه سال ۱۳۹۸ با درجه سرهنگی به فرماندهی هواپیمایی انتظامی جمهوری اسلامی ایران منصوب و پس از مدت یک ماه با حکم فرمانده کل قوا به درجه سرتیپ دومی نائل گردید.
شورولت کوروت (سی۲) دومین نسل از خودروهای اسپورت و عضلانی است. شورولت کوروت توسط بخش شورلت جنرال موتورز از سال های ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۷ میلادی تولید شده است. شورولت کروت نسل دوم یکی از خودروهای محبوب آمریکایی است که در آسیا، اروپا و آمریکای شمالی فروخته شده بود. از دلایل محبوبیت این خودرو می توان به طراحی داخلی و خارجی زیبا، موتور قوی، رنگ های متفاوت بدنه، قیمت پایین نسبت به تکنولوژی و کیفیت بسیار بالای ساخت آن اشاره کرد.
مسیر هجومی یا میدان آموزش عملیات هجومى (به انگلیسی: assault course یا trim trail) مسیری است که اغلب در آموزش نظامی استفاده می شود. کاربرد اصلی آن ارزیابی پیشرفت و نقاط ضعف فرد یا تیم است. آموزش نظامی. مسیرهای هجومی در آموزش نظامی برای افزایش تناسب اندام، نشان دادن تکنیک هایی که می تواند برای عبور از موانع استفاده شود و افزایش کار تیمی و اعتماد به نفس استفاده می شود. دوره های حمله نظامی به توسعه کمک می کند: آمادگی جسمانی: قدرت؛ استقامت؛ تحرک؛ فن: مانند نحوه بالا رفتن از دیوار و پایین آمدن ایمن. کار تیمی: به خصوص روی موانعی که تنها به صورت تیمی می توان از چنین دیوارهای بلندی عبور کرد. توانایی ذهنی: غلبه بر چالش ها و ترس ها با شجاعت و عزم شخصی.
دبلیوآراس (زاده ) رقصنده، خواننده و ترانه سرا رومانیایی است. او نماینده رومانی در یوروویژن ۲۰۲۲ بود.
مسیر با مانع مجموعه ای از موانع فیزیکی چالش برانگیز است که یک فرد، تیم یا حیوان باید از آن عبور کند، معمولاً در زمان مشخص. مسیرای بامانع می تواند شامل عناصر دویدن، کوهنوردی، پریدن، خزیدن، شنا و تعادل با هدف آزمایش سرعت، استقامت و چابکی باشد. گاهی اوقات یک مسیر شامل آزمون های ذهنی است.
زدوب سی زدوب گروه موسیقی اهل مولداوی است. آن ها به همراه آدواهوو برادرز نماینده مولداوی در یوروویژن ۲۰۲۲ بودند.
سفید ناب ()، مستندی پرتره دربارهٔ پرویز فنی زاده بازیگر سینمای ایران به کارگردانی فرناز تبریزی و پوریا نوری است. داستان. فیلم پرتره ای دربارهٔ پرویز فنی زاده، بازیگر فقید سینمای ایران است. در این مستند بلند، از تصاویر ویدئویی و عکس های دیده نشده ای از فنی زاده استفاده شده است. در توضیح فیلم آمده؛ گفت دروغ چرا، تا قبر آ، آ، آ، آ اما آی آخر را هنوز به آخر نرسانده، در یک همچنین روزی، در پنجم اسفند ماه ۵۸، خودش را به قبر رساند تا ستاره ای غریب در صحنه نمایش و سینمای ایران غروب کند. پرویز فنی زاده، کارگر نمونه خوان سابق چاپخانه و بازیگر بی نظیر سال های بعد، فقط ۴۲ سال زندگی کرد. اما اسم اش به شکلی غریب ماندنی شد. چرا؟ کسانی که «سفید ناب» را دیده اند، نادرند.
کلیفورد سورن (؛ زادهٔ ۲۱ سپتامبر ۱۹۲۵ – درگذشتهٔ ۴ ژوئن ۲۰۱۴) بازیگر خردسال سینما و بازیکن کریکت اهل ایالات متحده آمریکا بود. کلیفورد سورن پسر دکتر کلیفورد بریل سورن (۱۸۹۰–۱۹۸۱) بود. والدینش پس از تولد او از آفریقای جنوبی به لس آنجلس مهاجرت کردند. او هفت خواهر و برادر داشت که همگی بازیگران خردسال بودند: ونته سورن، ایوونه سورن، ریموند سورن، ارنست سورن، کریستوفر سورن، ویلیام سورن، و وینستون سورن. او در سال ۲۰۱۴ در سن ۸۸ سالگی در لس آنجلس درگذشت. کلیفورد سورن مانند برادرانش وینستون و ریموند برای تیم ملی کریکت ایالات متحده بازی کرد. او در نقش کلیفورد سورن (در فیلم های ۱۹۴۰ در نقش کلیفورد سورن جونیور)، به ویژه در فیلم "سرود کریسمس" ظاهر شد. از فیلم هایی که او در آنها بازی کرده است می توان به "شاهزاده و گدا" (۱۹۳۷)، "سرود کریسمس" (۱۹۳۸)، "تعقیب تبهکار" (۱۹۴۱)، "چه سرسبز بود دره من" (۱۹۴۱)، و "برداشت محصول تصادفی" (۱۹۴۲) اشاره کرد.
واچیک مانگاساریان که به «واچه» شهرت داشت (زاده ۱۹۴۳ - درگذشته ۲۴ ژانویه ۲۰۲۲) وی بازیگر ارمنی تبار ایرانی-آمریکایی بود که سابقه بازی در فیلم های سینمایی و تلویزیونی متعددی را در کارنامه حرفه ای خود داشت. از مجموعه تلویزیونی های شاخص واچیک مانگاساریان در سال های اخیر می توان به «ان سی آی: لس آنجلس»، «هوش»، و «مأموران شیلد» اشاره کرد. زندگی. مانگاساریان در سال ۱۹۴۳ میلادی در یک خانواده ارمنی در ایران متولد شد. او در اواسط دهه ۱۹۶۰ میلادی به ایالات متحده آمریکا مهاجرت کرد و به عنوان بازیگر در عرصه هنرهای نمایشی مشغول به کار شد. او به ایران نیز سفر می کرد و در آثار برخی کارگردان های این کشور از جمله ساموئل خاچیکیان به هنرنمایی پرداخت. واچیک مانگاساریان، نخستین نقش سینمایی خود را در سال ۱۹۷۸ بدست آورد و در فیلم «کوسه جنوب» بازی کرد. او در دهه هشتاد میلادی به عنوان بازیگر مهمان در بسیاری از سریال های عامه پسند آمریکایی بازی کرد و به تدریج به یکی از هنرمندان پرکار در هالیوود تبدیل شد. وی در طول فعالیت های هنری خود در تعدادی از فیلم های مرتبط با ایران، از جمله «مهمانان هتل آستوریا» به کارگردانی رضا علامه زاده، «سنگسا