Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عمر کولگا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال قیصریه اسپور، باشگاه فوتبال آنکارا اسپور، باشگاه فوتبال مرسین، باشگاه فوتبال دنیزلی اسپور، باشگاه ورزشی بولوسپور، باشگاه فوتبال ام وی وی ماستریخت، و باشگاه فوتبال اردواسپور اشاره کرد.
توفیق کوسه (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال قیصریه اسپور، باشگاه فوتبال آنکارا اسپور، باشگاه فوتبال استانبول باشاک شهر، باشگاه فوتبال چای کار ریزه اسپور، و باشگاه ورزشی بولوسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال Turkey national under-17 football team, Turkey national under-19 football team، زیر ۲۰ سال ترکیه، زیر ۲۱ سال ترکیه، و Turkey A2 national football team بازی کرده است.
بلال کیسا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آنکارا اسپور، باشگاه فوتبال گالاتاسرای، باشگاه فوتبال بلدیه اسپور آق حصار، باشگاه فوتبال آنکاراگوچو، باشگاه فوتبال کاردمیر قره بوک اسپور، باشگاه فوتبال فنرباغچه، و باشگاه ورزشی مالاتیااسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال ترکیه، زیر ۲۱ سال ترکیه، Turkey A2 national football team، و ترکیه بازی کرده است.
اردال کیلیچ اصلان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بایرن مونیخ، باشگاه ورزشی گنچلربیرلیغی، باشگاه فوتبال آنکارا اسپور، باشگاه ورزشی غازی عینتاب اف.کی، باشگاه فوتبال غازی عینتاب اسپور، باشگاه فوتبال مرسین، باشگاه فوتبال قونیه اسپور، و باشگاه فوتبال بایرن مونیخ ۲ اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال جوانان آلمان و زیر ۲۰ سال آلمان بازی کرده است.
لارستان کهن و فرهنگ لارستانی عنوان کتابی است به زبان فارسی از احمد اقتداری، ایران شناس و پژوهشگر تاریخ و جغرافیای مناطق جنوبی ایران. این کتاب در سال ۱۳۷۱ منتشر شده است و نسخه ای است ادغام شده در یک مجلد از دو کتاب اول نویسنده با نام های "فرهنگ لارستانی" در موضوع زبان شناسی و "لارستان کهن" در موضوع جغرافیای تاریخی که پیش تر در سال ۱۳۳۴ انتشار یافته بودند. این کتاب را انتشارات جهان معاصر در ۶۰۳ صفحه منتشر کرده است. کتاب "لارستان کهن" سعی در گردآوری نوشته هایی داشته است که در سده های گذشته دربارهٔ لارستان گزارش داده اند. از آن روست که بیشتر حجم آن را نقل نوشته هایی از کتاب های تاریخی قدیم چون "سفرنامهٔ ابن بطوطه" و "نزهةالقلوب" حمدالله مستوفی و نیز آثار شرق شناسان خارجی چون ولادیمیر مینورسکی، تشکیل می دهند. با این حال نوشته هایی دربارهٔ آبادی های آن زمان لارستان و شاعران و نویسندگان قدیم آن منطقه، از جمله مهم ترین بخش هایی است که خود اقتداری آن ها را نگاشته و در کتابش درج کرده است. اقتداری در "فرهنگ لارستانی" به نشر واژه نامه ای از کلمات لارستانی اقدام کرده است و نکاتی نیز در موضوع دستور این زبان نوشته است. این
کتاب در واقع نخستین پژوهشی است که به زبان فارسی در این حوزه انجام شده است. در نسخهٔ ادغام شدهٔ این دو کتاب علاوه بر بازنشر متن کامل آن ها، مقاله های دیگری هم که پس از انتشار آن ها تألیف شده، چاپ شده است که برخی از آن مقاله ها نوشتهٔ شرق شناسان خارجی و برخی دیگر نوشتهٔ خود اقتداری است. سید صادق سجادی "لارستان کهن" را یکی از اولین آثاری می داند که می تواند عنوان «تاریخ محلی» به خود بگیرد. از سوی دیگر اما سید محمدکاظم صحبت زاده معتقد است این کتاب دارای دقت تاریخی بالایی نیست و ارجاعات ناقص و عدم ضبط دقیق تلفظ واژگان در این کتاب، موجب دشواری کار پژوهشگران می شود. او ارزش کتاب اقتداری را در پیشگامی آن در طرح موضوع برمی شمرد. در باب "فرهنگ لارستانی"، ابراهیم پورداوود آن را کتابی مهم برای تحقیقات زبان شناسی دانسته است. محمدباقر وثوقی نیز این کتاب را کامل ترین واژه نامه ای توصیف کرده است که در حوزهٔ زبان لارستانی منتشر شده است. "فرهنگ لارستانی" مبنای بسیاری از تحقیقات بعدی در این حوزه قرار گرفت و زبان شناسان روسی، آلمانی، فرانسوی و ژاپنی به آن استناد کردند. زمینه. نوشتن از تاریخ منطقهٔ فارس در دوران پس از قرن ششم هجر
ی قمری و نگارش "فارس نامه" توسط ابن بلخی، به صورت نامنظم انجام شده است که "شیرازنامه" و "تاریخ وصاف" از آن جمله اند. عبدالرسول خیراندیش کمبود منابع در خصوص گرمسیرات فارس را بیشتر از دیگر نقاط آن دانسته و علت آن را در گرمای شدید و مردمان جنگجو می بیند که باعث شده است آثار و اخبار مردم آن منطقه در منابع تاریخی منعکس نشوند. در دوران ناصرالدین شاه قاجار، تاریخ نویسی فارس دوباره رونق گرفت و به نگارش کتاب هایی توسط محمدجعفر خورموجی، حسن حسینی فسایی و فرصت الدولهٔ شیرازی انجامید. این کار در قرن معاصر باز هم گسترش یافت و زمینه های آن متنوع تر شد. ایرج افشار تاریخ نویسانی که در این دوره به منطقهٔ فارس پرداخته اند را به سه نسل تقسیم می کند و محمدعلی خان سدیدالسلطنه را نخستین کسی می داند که با نگرشی علمی تر، به ثبت وقایع مناطق اطرافش پرداخته است. نسل دوم این تاریخ نویسان کسانی چون احمد فرامرزی، محمدحسین رکن زادهٔ آدمیت و محمدامین خنجی را شامل می شود که آثاری در این زمینه پدید آورده اند. افشار برای نسل سوم این تاریخ نویسان، نام هایی چون محمد بهمن بیگی، جلال طوفان و علی مراد فراشبندی را برشمرده و احمد اقتداری را از پیشگام
ان این نسل دانسته است که توانست با نگارش کتاب های "فرهنگ لارستانی" و "لارستان کهن"، خود را مطرح کند. اقتداری "فرهنگ لارستانی" را تحت تأثیر فعالیت های ابراهیم پورداوود نوشته است. پورداوود در آن دوران علاقه مندان را به گردآوری واژه های محلی ترغیب می کرد که نتیجهٔ آن انتشار کتاب های "فرهنگ گیلکی" توسط منوچهر ستوده، "فرهنگ بهدینان" توسط جمشیدسروش سروشیان و "فرهنگ لارستانی" توسط احمد اقتداری بود. در سال های دههٔ سی شمسی نمونه های کمی از بحث دربارهٔ فرهنگ مردم در استان فارس وجود داشت و تلاش اقتداری زمینه ساز نگارش و انتشار آثاری دیگر در زمینه های مختلف فرهنگی فارس، به خصوص با موضوع موسیقی های محلی و فولکلور شد. نویسنده. احمد اقتداری (۳ خرداد ۱۳۰۴ – ۲۷ فروردین ۱۳۹۸) ایران شناس، پژوهشگر خلیج فارس و جغرافیای تاریخی و فرهنگی مناطق جنوبی ایران و استاد دانشگاه ایرانی بود. او از خاندان دَهباشی گراشی بود که حاکمیت لارستان را در دوران قاجار در اختیار داشتند. اقتداری منصب هایی چون ریاست ادارهٔ فرهنگ لارستان و شهرداری لار را در جوانی بر عهده داشت. همچنین سابقهٔ نامزدی برای نمایندگی مجلس شورای ملی از حوزهٔ لارستان، تدریس در دا
نشگاه تهران و ریاست دفتر مطالعات خلیج فارس در مرکز دائرةالمعارف بزرگ اسلامی از دیگر سِمَت هایی است که در زندگی نامهٔ اقتداری به چشم می خورد. عمدهٔ شهرت اقتداری به علت پژوهش در حوزهٔ خلیج فارس است و به همین علت به «پدر مطالعات خلیج فارس» مشهور است. اقتداری ده ها کتاب و صدها مقاله نگارش و منتشر کرده است. او در آثارش به موضوعات گسترده ای در زمینه های مختلف ایران شناسی می پردازد. کتاب "خلیج فارس از دیرباز تا کنون" به قلم اقتداری، جایزهٔ ویژهٔ یونسکو در ایران را به خود اختصاص داده و کتاب "تاریخ مسقط و عمان، بحرین و قطر و روابط آن ها با ایران" نیز مورد تقدیر قرار گرفته است. تحقیقات اقتداری در حوزهٔ زبان شناسی پس از انتشار دو کتاب "فرهنگ لارستانی" و "لارستان کهن" هم ادامه داشته و منجر به تألیف مقاله هایی شده است. او برخی از آن ها را با نام های «مَثَل های لارستانی»، «زبان های محلی و فولکلور خلیج فارس»، «لهجهٔ فیشوری» و غیره در کتاب "کِشتهٔ خویش" که پنجاه عنوان از مقاله هایش را شامل می شود، در سال ۱۳۵۷ چاپ کرده است. همچنین در سال ۱۳۸۴ مجموعه ای دیگر از مقاله های او توسط صادق رحمانی گردآوری شد و با نام "زبان لارستانی"
انتشار یافت. علاوه بر این، اقتداری آثاری چاپ نشده در حوزهٔ تاریخ محلی لارستان دارد که "وقایع انقلاب مشروطیت در لارستان" و "تصوف در سواحل خلیج فارس و شاعران منطقه" از آن جمله اند. نگارش و انتشار. کتاب "لارستان کهن و فرهنگ لارستانی" در اصل چاپ دوم و نسخه ای ادغام شده در یک مجلد از دو کتاب اول احمد اقتداری با نام های "فرهنگ لارستانی" و "لارستان کهن" است. اقتداری از حدود سال ۱۳۱۶ به کار جمع آوری واژگان زبان لارستانی مشغول شد. او پژوهش هایش را غالباً در دههٔ بیست و در قالب یادداشت هایی به انجام رسانده بود و در فاصلهٔ سال های ۱۳۲۸ تا ۱۳۳۲، آن ها را گردآوری و مرتب می کرد. او به گفتهٔ خودش آن یادداشت ها را در سال ۱۳۳۲ ویراستاری کرده و آمادهٔ چاپ نمود، اما از پس هزینهٔ چاپ آن ها برنمی آمد. به همین دلیل تصمیم به انتشار قبض های پیش فروش کتاب ها گرفت. او قیمت کتاب "فرهنگ لارستانی" را هشت تومان و "لارستان کهن" را چهار تومان تعیین کرد و قبض های پیش فروش را به لارستان فرستاد تا میزان استقبال مخاطبانش را بسنجد. کتاب ها در لارستان مورد استقبال قرار گرفت و حدود ۲٬۰۰۰ نسخه پیش خرید شد و اقتداری توانست با پول حاصل از این کار، کت
اب هایش را به چاپ برساند. چاپ "فرهنگ لارستانی" در مراحل پایانی بود که اقتداری به پیشنهاد ایرج افشار، کتاب را به ابراهیم پورداوود ارائه کرد و او نیز مقدمه ای بر آن نوشت. کتاب "فرهنگ لارستانی" نخستین بار در مهر ۱۳۳۴ در چاپخانهٔ رنگین تهران چاپ شد و با شمارگان ۱٬۰۰۰ نسخه منتشر گردید. این کتاب اولین محصول انتشارات فرهنگ ایران زمین، وابسته به مجلهٔ "فرهنگ ایران زمین" لقب گرفت. روی جلد آن طرحی از شیر در کتیبه های تخت جمشید نقش بسته است که نماد انتشارات فرهنگ ایران زمین بود. "لارستان کهن" نیز در آذر ۱۳۳۴ در چاپخانهٔ رنگین تهران چاپ شد و به هزینهٔ مؤلف انتشار یافت. شمار صفحات "فرهنگ لارستانی" ۲۹۶ صفحه و "لارستان کهن" ۲۲۱ صفحه بود. تدوین "لارستان کهن و فرهنگ لارستانی" در مرداد ۱۳۷۰ به پایان رسیده است و انتشارات جهان معاصر آن را به سال ۱۳۷۱ در تهران منتشر کرده است. این کتاب در قطع وزیری منتشر شده است و ۶۰۳ صفحه دارد. قیمت کتاب در زمان انتشار ۶٬۰۰۰ ریال بوده است. درون مایه. اقتداری در "لارستان کهن و فرهنگ لارستانی" چندین مقاله از خود و دیگران را که با موضوع زبان لارستانی و گویش های مختلف آن منتشر شده است، افزوده است. او
ابتدا مقدمه ای که خود بر چاپ دوم کتابش نوشته است را درج کرده و پس از آن، مقاله ای از ژان اوبن، شرق شناس فرانسوی، با نام «مراجع مطالعاتی دربارهٔ لار در قرون وسطی» را به کتاب افزوده است. این مقاله در پی سفر اوبن و اقتداری به لار در سال ۱۳۲۷ نوشته شده و نخستین بار در سال ۱۳۳۵ در مجلهٔ "ژورنال آزیاتیک" چاپ شده است. «لغات تازه یاب»، «مَثَل های لارستانی» و «زبان های جنوب شرقی ایران: لارستانی، کومزاری، بشکردی» عنوان برخی دیگر از مقاله هایی است که اقتداری آن ها را پس از سال ۱۳۳۴ و انتشار دو کتابش نوشته است و آن ها را در ویراست دوم به "لارستان کهن و فرهنگ لارستانی" افزوده است. کتاب اول: لارستان کهن. کتاب "لارستان کهن" با زیرعنوان "تحقیقی دربارهٔ لارستان قدیم" نخستین اثری است که تلاش می کند لار را از لابلای نوشته های پیشین، معرفی کند. این کتاب در واقع تحقیقی است دربارهٔ چگونگی ظهور لارستان در عرصهٔ تاریخ و از زمان مهاجرت آریایی ها به فلات ایران به این سو را در زمینه های فرهنگی، تاریخی و جغرافیایی، بر اساس کتاب های جغرافیایی و اسناد تاریخی مورد بحث قرار داده است. اقتداری در ابتدا مقدمه ای که خود بر "لارستان کهن" نوشته
است را ذکر کرده که در آن، مشخصات و مطالب کتاب و نیز هدف خود از نگارش کتاب را شرح می دهد. در صفحات ابتدایی این کتاب نام خریداران قبض های پیش فروش دو کتاب اقتداری درج شده است. نویسنده در نخستین بخش این کتاب، به معرفی روستاها و آبادی های لارستان می پردازد که برای آن از دو منبع جلد هفتم "فرهنگ جغرافیایی ستاد ارتش" و نیز "اسامی دهات کشور"، چاپ وزارت کشور استفاده کرده است. با این حال، اقتداری به این دو اثر نقدهایی هم وارد می کند و آن ها را به خصوص در ضبط تلفظ نام ها، دارای نقص می بیند. دومین بخش کتاب، «تحقیقات دربارهٔ تاریخ و جغرافیای تاریخی لارستان» نام دارد. این بخش با ترجمهٔ مدخل «لار» در "دانشنامهٔ اسلام لیدن" که ولادیمیر مینورسکی آن را نوشته است، آغاز می شود. این متن بر مبنای "سفرنامهٔ ابن بطوطه"، "تاریخ" "جهان آرا" نوشتهٔ قاضی احمد غفاری و چند کتاب دیگر نوشته شده است. در ادامه، مباحثی در چگونگی تغییر شکل واژهٔ لار، موقعیت جغرافیایی شهر «خوجران» و نام کنونی آن آمده است. سپس اقتداری حاشیه هایی بر مقالهٔ مینورسکی نوشته است. پس از آن ترجمهٔ مدخل «لارین» در "دانشنامهٔ اسلام لیدن" آمده است که نوشتهٔ جان آلان، سکه ش
ناس بریتانیایی، می باشد. مقالهٔ بعدی، ترجمه ای است از مقاله ای به زبان روسی نوشتهٔ الکساندر روماسکویچ، ایران شناس روس، با عنوان «لار و لهجهٔ لاری» که حاصل مطالعات نویسنده در سال ۱۹۱۴ میلادی است و نخستین بار در ۱۹۴۲ به چاپ رسیده است. این مقاله به توصیف وضعیت آب وهوایی و جغرافیای طبیعی منطقهٔ لارستان پرداخته است. اشتباهاتی هم در این مقاله وجود دارد که اقتداری به تصحیح آن ها در پانویس اقدام کرده است. توصیف ابن بطوطه از لار و خنج در سفرنامه اش، بخش دیگر "لارستان کهن" را تشکیل می دهد. در بخش های بعدی، فهرست هایی از حاکمان لارستان در دوره های مختلف، بر اساس گزارش قاضی احمد غفاری در "تاریخ جهان آرا" ارائه شده است. گزارش هایی از "صحائف الاخبار" منجم باشی و ادوارد فون زامباور، سکه شناس اتریشی، بخش دیگر کتاب "لارستان کهن" است. شرح تسخیر لار که اقتداری آن را از کتاب "عالم آرای عباسی" نوشتهٔ اسکندر بیگ منشی استخراج کرده است در صفحات بعدی قرار دارد. در این نوشته، اشاره ای نیز به سلسله حکام محلی لار شده است. چگونگی اخراج پرتغالی ها از جزیرهٔ هرمز و نقش حکام لار در آن ماجرا، از کتاب "خلیج فارس" نوشتهٔ آرنولد ویلسون نقل شده
است. اقتداری بر این مقاله حاشیه نویسی کرده و در آن از نقش نظامیان لارستانی در بازپس گیری هرمز سخن گفته است. با این حال او برای این ادعا به هیچ منبعی استناد نمی کند. نقش مردم لار در قلع و قمع سپاه اشرف افغان که در حال فرار از دست نادرشاه بود، موضوع بخش بعدی کتاب "لارستان کهن" است که از "تاریخ حزین"، نوشتهٔ محمدعلی حزین لاهیجی اقتباس شده است. گزارش هایی از "تاریخ گیتی گشا" نوشتهٔ محمدصادق نامی که ناظر بر حوادث لارستان در دورهٔ کریم خان زند و کشمکش های او با نصیرخان لاری است، در ادامه آمده است. پس از آن اقتداری بخش هایی از سفرنامه های تاورنیه و شاردن که مربوط به لارستان بوده اند را نقل کرده و توضیحاتی هم بر آن ها افزوده است. شرحی که حسن حسینی فسایی دربارهٔ لار در "فارس نامهٔ ناصری" نوشته است در بخش بعدی "لارستان کهن" ارائه شده است و پس از آن نیز اقتداری یادداشت هایی در معرفی رجال و شاعران گذشتهٔ لارستان، به قلم محمدامین خنجی آورده است. در قسمت های انتهایی کتاب، مقالهٔ دیگری دربارهٔ سکهٔ لارین و مشخصات آن به قلم عبدالله عقیلی به چاپ رسیده است. کتاب دوم: فرهنگ لارستانی. فرهنگ لارستانی نخستین پژوهشی است که توسط پژو
هشگری ایرانی و به زبان فارسی دربارهٔ این موضوع انجام شده است. هرچند پیش از آن حداقل پنج اثر مستقل توسط شرق شناسان خارجی در موضوع زبان لارستانی نگارش یافته بود. این کتاب دربرگیرندهٔ واژه ها و اصطلاحات گویش های مختلف زبان لارستانی است. اقتداری در این کتاب بیش از پنج هزار واژهٔ زبان لارستانی را در لهجهٔ گوناگون آن گردآورده و نکاتی را دربارهٔ دستور این زبان نگاشته است. ابراهیم پورداوود بر این کتاب مقدمه ای نوشته است که در صفحات ابتدایی کتاب چاپ شده است. صفحات ابتدایی این کتاب شامل واژه نامه ای است که واژه ها را به تفکیک حرف، معنا کرده است. این بخش، از صفحهٔ ۱ کتاب آغاز شده و تا صفحهٔ ۲۳۱ را دربرمی گیرد. پس از آن، نوشته هایی با عنوان «نکته های دستوری در لهجه های لارستان» قرار دارد که شامل نکاتی دربارهٔ صرف فعل، اسم، صفت و غیره در زبان لارستانی است و صفحات ۲۳۵ تا ۲۷۸ را شامل می شود. در صفحات پایانی فرهنگ لارستانی نیز نامه ای به لهجهٔ لاری درج شده است که در دوران زندیه نگارش یافته است. نقدها و بازخوردها. با وجود انتقاد اقتداری نسبت به شیوهٔ ضبط تلفظ نام مکان های جغرافیایی لارستان در منابع مورد استفاده اش، خود او نیز
در برخی موارد از دقت بالایی برخوردار نبوده است. او در مواردی که از شیوهٔ ضبط تلفظ لاتین استفاده کرده است، مصوت های کوتاه و بلند را به جای هم استفاده کرده است. در مواردی نیز تلفظ های فارسی و انگلیسی ثبت شده، مغایرت دارند. اقتداری برای نگارش "لارستان کهن"، بیش از ۴۱ اثر اروپایی و ۵۹ اثر شرقی را مورد استفاده قرار داده است که این امر، نشان از اشتیاق او برای گردآوری و تدوین مطالب کتاب دارد. او فهرست این آثار را در صفحات ۴۸ تا ۵۳ کتاب "لارستان کهن" درج کرده است. سید محمدکاظم صحبت زاده، ترجمهٔ مدخل «لار» در "دانشنامهٔ اسلام لیدن" را مورد توجه قرار داده است و تلاش ولادیمیر مینورسکی برای تطبیق موقعیت جغرافیایی لار با محل وقوع افسانه های ساسانی را وجه تمایز این قسمت، از سایر بخش ها و مقاله های کتاب می داند. او همچنین حواشی اقتداری بر مقالهٔ مینورسکی را دارای توضیحات مفیدی می داند که به دریافت بهتر مطالب کمک می کند. او در مورد مقالهٔ «لارین» نوشتهٔ جان آلان نیز معتقد است که آلان با استناد به منابع مؤثق در مورد این سکه ها سخن می گوید و نام آن را برگرفته از نام شهر لار می داند. صحبت زاده رواج این سکه ها را نشان دهندهٔ اه
میت و اعتبار لار در گذشته می داند. او وصف لار در "سفرنامهٔ ابن بطوطه" و سکونت بزرگان صوفیه در آن جا را بیانگر تسامح و هم زیستی پیروان دو مذهب شیعه و سنی می داند که تا دوران حاضر نیز به همان گونه ادامه داشته است. سید صادق سجادی "لارستان کهن" را در زمرهٔ اولین آثاری در قرن جدید می داند که می توان آن ها را تاریخ محلی خطاب کرد. از سوی دیگر و به عقیدهٔ سید محمدکاظم صحبت زاده، "لارستان کهن" دقت یک اثر تاریخی را ندارد و عدم ذکر شمارهٔ صفحات و مشخصات کامل مآخذ مطالبی که در کتاب آمده است، کار را برای مراجعه به اصل آثار دشوار می کند. همچنین با توجه به تغییرات تقسیمات جغرافیایی در طول سال ها، بخش هایی از کتاب که به معرفی آبادی های مرتبط با حوزهٔ لارستان می پردازد نیاز به بازنگری دارد. صحبت زاده معتقد است که اگر هدف کتاب از ابتدا، گردآوری مطالبی بوده که دربارهٔ لار نوشته شده است، در چاپ دوم کتاب که سی و هفت سال پس از چاپ نخست انجام شده، باید مطالب بیشتری به آن ضمیمه می شد. او با این حال ارزش کتاب اقتداری را «پیشگامی در ترسیم چهرهٔ شهری که در گذر زمان فراموش شده است» می داند. او "لارستان کهن" را در صورت توانایی در آشنا کر
دن مخاطب با تاریخ لارستان، دستاوردی مهم و درخور ستایش عنوان می کند. ایرج افشار مقدمهٔ ابراهیم پورداوود بر "فرهنگ لارستانی" را «دلپذیر و اساسی» توصیف می کند. خود پورداوود نیز در همان مقدمه، "فرهنگ لارستانی" را کتابی بسیار مهم برای تحقیقات زبان شناسی توصیف می کند. این کتاب به سرعت شهرت یافت و مورد استناد و استفادهٔ محققان روسی، آلمانی و فرانسوی قرار گرفت. همچنین کتاب "مطالعات لارستانی" که توسط کوجی کامیوکا و مینورو یامادا با موضوع لغت نامهٔ لارستانی به فارسی و انگلیسی، به سال ۱۳۵۸ در توکیو به چاپ رسیده است، الگوگرفته از فرهنگ لارستانی است که با مبنایی علمی تر تدوین شده است. یکی از نخستین بازخوردهای "فرهنگ لارستانی"، نامه ای بود که اقتداری از یکی از اهالی فیشور به نام نظام سلیمانی دریافت کرد. این نامه که چند ماه پس از انتشار کتاب در سال ۱۳۳۴ ه .ش و از بیروت فرستاده شده بود، متنی به لهجهٔ فیشوری با الفبای فارسی و نیز مقداری از کلمات و اصطلاحات آن لهجه را شامل می شد. اقتداری بعدها مقدمه ای بر آن نامه نوشت و آن را در سال ۱۳۴۲ ه . ش، با عنوان «لهجهٔ فیشوری» در مجلهٔ "فرهنگ ایران زمین" به چاپ رساند. محمدباقر وثوقی، ا
ستاد تاریخ دانشگاه تهران، کتاب "فرهنگ لارستانی" را به دلیل رعایت اصالت واژه ها و گستردگی لغات مندرج، «کامل ترین واژه نامهٔ لاری» توصیف می کند.
مصطفی کچه لی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آنکارا اسپور، باشگاه فوتبال مرسین، باشگاه فوتبال دنیزلی اسپور، باشگاه فوتبال ترابزون اسپور، و باشگاه فوتبال بورسااسپور اشاره کرد.
عبدالله کارمیل (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آنکارا اسپور، باشگاه فوتبال کارتال اسپور، باشگاه فوتبال ترابزون اسپور، باشگاه فوتبال آدانااسپور، و باشگاه فوتبال آلانیا اسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال جوانان ترکیه، Turkey national under-19 football team، و زیر ۲۱ سال ترکیه بازی کرده است.
ارهان کوش کاپان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آنکارا اسپور اشاره کرد.
ارسن مارتین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال قاسم پاشا اسپور، باشگاه ورزشی گنچلربیرلیغی، باشگاه فوتبال آنکارا اسپور، باشگاه فوتبال رکریتیوو اوئلوا، باشگاه فوتبال مانیسااسپور، باشگاه فوتبال دنیزلی اسپور، باشگاه فوتبال ترابزون اسپور، باشگاه فوتبال سیواس اسپور، باشگاه فوتبال نورنبرگ، باشگاه فوتبال بشیکتاش، و باشگاه ورزشی گوزتپه اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال ترکیه، Turkey A2 national football team، و ترکیه بازی کرده است.
رمضان کورشون لو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آلتای اسپور، باشگاه فوتبال دیاربکرسپور، باشگاه فوتبال آنکارا اسپور، باشگاه ورزشی آدانا دمیرسپور، باشگاه فوتبال چای کار ریزه اسپور، و باشگاه فوتبال بشیکتاش اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال ترکیه بازی کرده است.
فورکان اوزچال (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل ترکیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال گالاتاسرای، باشگاه فوتبال قیصریه اسپور، و باشگاه فوتبال کاردمیر قره بوک اسپور اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال جوانان ترکیه، Turkey national under-17 football team، جوانان ترکیه، Turkey national under-19 football team، و زیر ۲۱ سال ترکیه بازی کرده است.
اجازه مجوزی است که به دارنده آن اجازه می دهد متن یا موضوع خاصی را نقل کند که توسط شخصی که قبلاً چنین اختیاری را دارد صادر شده است. این امر به ویژه در علوم اسلامی است. اجازه معمولاً به این معناست که شاگرد از طریق آموزش شفاهی دست اول از صادرکننده اجازه کسب کرده است، اگرچه این الزام به مرور زمان کاهش یافت. اجازه زنجیره ای از راویان را ارائه می کند که به نویسنده اصلی بازمی گردد، اغلب متون حدیث، فقه و تفسیر وجود دارد. همچنین در آثار عرفانی، تاریخی، و فلسفی و ادبیات نیز دیده می شود. جورج مکدیسی، استاد شرق شناسی، این نظریه را مطرح کرد که «اجازه» خاستگاه مدرک دانشگاهی و همچنین دکترا است. استاد زبان عربی، آلفرد گیوم؛ پروفسور جامعه شناسی، سید فرید العطاس پروفسور مطالعات خاورمیانه، دوین جی. استوارت موافق هستند که شباهت هایی بین اجازه و مدرک دانشگاهی وجود دارد. شرح. ویلیام آ. گراهام، پروفسور هاروارد، سیستم اجازه را به شرح زیر توضیح می دهد: نظام اساسی «سفر در جست وجوی دانش» که در اوایل علم حدیث شکل گرفت، شامل سفر به شهرهای مرکز علم، به ویژه قدیمی ترین و مشهورترین آن ها، برای شنیدن احادیث آنها از زبان عالمان آن علم (مشایخ)
و به دست آوردن آنها بود. اجازه برای نقل کردن آن کلام به نام آنها. این سیستم اجازه گواهی شخصی و نه نهادی نه تنها برای احادیث، بلکه برای انتقال متون از هر نوع، از تاریخ، حقوق، یا زبان شناسی به ادبیات، عرفان یا الهیات نیز خدمت کرده است. سند یک نسخه خطی طولانی و همچنین یک حدیث کوتاه در حالت ایده آل باید منعکس کننده انتقال شفاهی، رو در رو و استاد به شاگرد متن توسط اجازه استاد باشد که متن مکتوب را اعتبار می بخشد. در یک اجازه رسمی و مکتوب، استادی که گواهینامه را اعطا می کند، معمولاً شامل سندی است که شامل نسب علمی استادان اوست که به پیامبر از طریق صحابه، شیخ یا امام بعدی، یا نویسنده کتابی خاص بازمی گردد. انواع اجازه. شاگردان می توانند بر اساس آنچه که مطالعه می کردند، انواع مختلفی از اجازه دریافت کنند. شش نوع عمومی اجازه؛ اجازه خاص، غیر خاص، عام، اجازه فی الکتاب، اجازه مکاتبه و اجازه تشریفاتی است. اجازه خاص بالاترین شکل اجازه ای است که یک شاگرد می تواند دریافت کند، زیرا بیان می کرد که یک شاگرد مجاز است در آن رشته به تأیید آن استاد تدریس کند. فرم غیر اختصاصی نام شاگرد و استاد را بدون ذکر موضوع آموخته شده بیان می کرد.
اجازه عامه فقط نام معلمان را آورده و شاگردان را گروهی فهرست کرده است. اجازه ای که بر فلان کتاب داده شد، نشان می داد که طلبه کتاب را نزد مؤلف مطالعه کرده و توانسته کتاب را حفظ کند. هرگاه معلمی متنی را برای شاگردان خود می نوشت و می فرستاد و به آنان اجازه می داد که فقط آنچه را که نوشته بودند یاد دهند، اجازه می شد. در نهایت یک اجازه افتخاری به عنوان نوعی احترام به یک شخص برجسته داده شد، اما اینها از نظر اجازه دادن به شخص مذکور برای تدریس مطالب موضوع اهمیت چندانی نداشتند. اجازه روایت. اجازه روایت یا اجازه نقل روایت به معنای آن است که در حوزه استاد به شاگردان خود اجازه نقل روایت و حدیث بدهد. اجازه نقل روایت برای حفظ و انتقال حدیث و اطمینان از عدم تحریف احادیث به نسل های بعدی بوده است. اجازه ممکن است شفاهی یا کتبی باشد. با پیشرفت دستگاه های چاپ اجازه روایت جنبه تشریفاتی پیدا کرده است. اجازه مصدر افعال از ریشه «جواز الماء» (عبور آب) به معنای عبور دادن آب است و از آنجا که بر علم از باب استعاره آب گفته می شود اجازه به معنای عبور دادن دانش بکار رفته است. گویا شیخ با اجازه دادن، زمینه عبور و جریان یافتن دانش را فراهم ساخ
ته است. اجازه در اصصلاح امروزی به معنای اذن و رخصت و روا دانستن است. اجازه از گذشته در بین علما و دانشمندان علوم اسلامی مرسوم بوده و استادان به منظور بزرگداشت از مقام علمی شاگردانشان و به نشانه کفایت ها و شایستگی هایی که در آنان وجود داشته برایشان اجازه صادر می کردند. در حوزه های مختلف علوم اسلامی هم چون تفسیر، حدیث، فقه، طب، ادبیات و عرفان تبادل اجازه بین استادان و شاگردان مرسوم بوده است، مثلاً اطبا برای شاگردان خود اجازه طبابت می نگاشتند، قاریان برجسته قرآن برای شاگردان خود اجازه قرائت قرآن می نوشتند و روایت کتاب های حدیثی را به حدیث پژوهان اعطا نموده و فقها اجازه اجتهاد یا تصدی امور حسبیه را صادر می کردند. علمای حدیث اجازه را یکی از مهم ترین راه های انتقال حدیث دانسته اند و به عنوان پشتوانه صحّت و درستی نقل احادیث، به نقل و انتقال آن پرداخته اند. بدین صورت که استادان علم حدیث به طور کتبی یا شفاهی اذن روایت احادیث از خود را به شاگردانشان اعطا می نمودند و معمولاً در این اجازات نام استادان و مشایخ و تألیفات خود را می آوردند. اجازات هم چون اسناد و مدارک علمی و فرهنگی ارزشمند در اختیار افراد قرار می گرفته است.
از جمله فایده ها آن اعتماد و اطمینان به گفته ها و نوشته های شخص مُجاز (دارای اجازه) می شود و مشتمل بر اظهارنظرهای مشایخ نسبت به شاگردان و استادان خود است. نخست جلوگیری از هرج و مرج در نقل احادیث که بر اساس اجازات نقل حدیث از هر کسی و از هر جا پذیرفته نمی شد. دوم آنکه معرفی شیخ و اجازه وی، موجب اطمینان شنونده به ناقل حدیث می گردید. سوم آنکه بر طبق صلاحیتی که شیخ در شاگرد می دید، دایره اجازه تحدیث، سعه و ضیق می یافت، زیرا چه بسا شاگردی فقط در نقل کتاب خاصی مجاز و محدود بود، ولی شاگرد دیگری در نقل تمام کتب حدیث مجاز می شد. و به اصطلاح، صلاحیت ناقلین از ناحیه استاد، کنترل می گردید و حدود ناقلین روایات معین می شد. با تکثیر نسخه های کتاب های حدیثی و مخصوصاً پس از چاپ و انتشار مجموعه های حدیثی و با از رسمیت افتادن درس حدیث، جهات اصلی که منظور از اجازه بود از بین رفت و فقط جنبه تشریفاتی باقی ماند. اجازه اجتهاد. اجازه اجتهاد گواهی بر توانایی فقهی در استباط احکام شرعی از متون دینی در حوزه های علمیه است. اجازه اجتهاد از طرف استاد جامع الشرائط به شاگردان دارای قدرت اجتهاد داده می شود. در زمان معاصر رسم بوده است که هنگام