Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ویلیام ویلسون کورکوران (William Wilson Corcoran) (زادهٔ ۲۷ دسامبر ۱۷۹۸ – درگذشت ۲۴ فوریه ۱۸۸۸)، بانکدار، انسان دوست و گردآورندهٔ آثار هنری اهل ایالات متحده بود. او «نگارخانه هنری کورکوران» را بنیان گذاری کرد. زندگی شخصی. کورکوران در ۲۷ دسامبر ۱۷۹۸ میلادی در جرج تاون در بخش کلمبیا متولد شد. او یکی از ۱۲ فرزند (شش پسر و شش دختر) خانواده بود که شش تن آن ها تا دوران جوانی زنده ماندند، پدر وی توماس کورکوران، یک تاجر متوسط بود که دوبار به عنوان شهردار جرج تاون انتخاب شد و مادرش هانا لیمون نام داشت. پدر وی متولد ایرلند بود، در ۱۷۸۸ میلادی در جرج تاون ساکن شد و تجارت چرم را آغاز کرد. ویلیام کورکوران در جرج تاون بزرگ شد، در آنجا رشته مطالعات کلاسیک و ریاضی را در مدرسه های خصوصی که توسط الکساندر کرک و ریویرند ادیسون بیلت پیش برده می شد خواند و برای یک سال در کلاس های کالج جرج تاون، سلف دانشگاه جرج تاون است، شرکت کرد. به جای ادامه تحصیلات، او به تجارت خانوادگی پیوست و به یک تاجر موفق مبدل شد. حرفه. کورکوران در عمر ۱۷ سالگی وارد تجارت شد، در یک مغازه خشکبار که دو برادر مالک وی بودند شروع به کار کرد و دو سال بعد شعبه شخصی
خودش را باز نمود. برادران کورکوران یک حراج عمده فروشی و تجارت کمیشن را آغاز کردند، اما این تجارت نوپای آن ها پس از وحشت ۱۸۱۹ ناکام شد. او در یک تجارت خانوادگی دیگر کار کرد و در ۱۸۲۸ میلادی کنترل یک قسمت بزرگ تجارت املاک و مستغلات ر از پدر خود گرفت. کورکوران به عنوان منشی در بانک کلمبیا شعبهِ جرج تاون استخدام گردیده و بعداً به عنوان مدیر املاک و مستغلات و وام در دومین بانک ایالات متحده در واشینگتن گماشته شد. در ۱۸۳۷ میلادی، کورکوران یک بنگاه دلالی را در خیابان پنسیلوانیا در جاده پانزدهم تأسیس کرد. او در این کسب وکار خود به موفقیت دست یافته و در ۱۸۴۰ میلادی با جرج واشینگتن ریگز، پسر الیشا ریگز، وارد شراکت تجاری شد. شرکت بانکداری خصوصی کورکوران و ریگز از حمایت وزیر خزانه داری لوی وودبری لذت می برد و پس از این که آن ها سفته های وزارت خزانه داری ایالات متحده به ارزش ۵ میلیون دلار را در ۱۸۴۳ میلادی مجدداً به سرمایه گذاران به فروش رساندند، شرکت آن ها به شکوفایی رسید. در ۱۸۴۵ میلادی، شرکت آن ها ساختمان سابقه دومین بانک ایالات متحده که در جاده ۱۵ در خیابان نیویورک موقعیت داشت را خریداری نمود. در بهار ۱۸۴۷ میلادی، کور
کوران و ریگز دو سری اوراق قرضه جنگ مکزیک وزارت خزانه داری را به طور عمده به سرمایه گذاران در داخل و خارج از کشور به فروش رساندند که در این میان درآمد کورکوران ۱ میلیون دلار بود. در ۱۸۵۴ میلادی، کورکوران از شرکت کورکروان و ریگز بازنشسته شد تا روی سرمایه گذاری های خود در املاک و مستغلات، اعطای اراضی، تسلیحات و خطوط آهن تمرکز نموده و همچنین اشتیاق های خود و فعالیت های انسان دوستی را دنبال نماید. هنر. برخلاف بیشتر حامیان معاصر هنر، کورکوران تنها به آثار اروپایی علاقه نداشت و او یکی از نخستین کلکسیون های مهم هنر آمریکایی را گردآوری کرد. تا اواسط دهه ۱۸۵۰ میلادی، تعداد تصاویر و تندیس های که او گردآوری کرده بود از عمارت او که در چهارراه لیفایتی واقع بود بیشتر می شد، از این رو او در ۱۸۵۹ میلادی برجسته ترین معمار آن دوران جیمز رنویک را استخدام کرد تا یک نگارخانه به سبک امپراتوری دوم در خیابان پنسیلوانا بسازد. با این همه، قبل از این که کار گالری به اتمام برسد، جنگ داخلی آمریکا آغاز شد و کورکوران که با مناطق جنوبی هم دردی داشت، واشینگتن را به مقصد پاریس ترک کرد، جای که داماد او، جرج اوستیس جونیور نمایندهٔ ایالات مؤتلفه
آمریکا بود. ساختمان نیمه-کاره که توسط رنویک طراحی شده بود، توسط حکومت ایالات متحده ضبط گردیده و به عنوان یک انبار تأمینی از آن استفاده شد. پس از پایان جنگ، کورکوران به واشینگتن بازگشت؛ کار ساختمان در ۱۸۶۹ میلادی به اتمام رسید و نگارخانه هنری کورکوران در ۱۸۷۴ میلادی افتتاح شد، اما چندی بعد ساختار آن گسترش یافت. یک ساختمان جدید برای نگارخانه هنری و مدرسه تازه تاسیس هنری کورکوران (که حالا به نام کالج هنرها و طراحی کورکوران یاد می شود) توسط معمار معروف آمریکایی ارنیست فلاگ به سبک هنرهای زیبا طراحی گردیده و کار آن در ۱۸۹۷ میلادی، نُه سال پس از مرگ کورکوران، به پایه اکمال رسید. نمای خارجی این ساختمان بازتاب دهنده سبک «نئو-گریک»، شاخه ای از سبک هنرهای زیبا، بوده و تلاش صورت گرفته است تا با بازتاب دادن علامات مفصل و تزئینی در نمای بیرونی ساختمان، وظایف داخلی آن به نمایش گذاشته شود. نخستین ساختمان نگارخانه کورکوران حالا نگارخانه رنویک است که یک موزه اسمیتسونین می باشد. انسان دوستی. در ۱۸۵۴ میلادی، پس از این که او بازنشسته شد، خود و ثروت قابل ملاحظه اش را به هنر و انسان دوستی وقف کرد. در ۱۸۴۸ میلادی، کورکوران زمینی به
مساحت ۱۵ اکر (۶ هکتار) را برای قبرستان اوک هیل خریداری کرد که منظره راک کریک پارک از آنجا دیده می شود. او شرکت قبرستان اوک هیل را تأسیس نمود تا از امور این قبرستان نظارت نماید، شرکتی که توسط لایحه کنگره در ۳ مارس ۱۸۴۹ میلادی رسماً تشکیل گردید. کورکوران هزینه ساخت کلیسای کوچک به سبک معماری نئوگوتیک در قبرستان اوک هیل را پرداخت نمود، کلیسای که معروف به کلیسای کوچک رنویک است. به استثنای موزه اصلی کورکوران (به قسمت پایین مراجعه نمایید)، این تنها ساختمان و نخستین ساختمان («کاخ») در واشینگتن مال در مؤسسه اسمیتسونین بود که رنویک در واشینگتن طراحی شد. کورکوران همچنین یک صندوق اعانه ۱۰٬۰۰۰ دلاری را برای خریداری هیزم به فقرای جرج تاون تأسیس نمود که توسط انجمن بینیولنت مدیریت می گردید. کورکوران همچنین هدایای بسیاری به چندین دانشگاه تقدیم نمود، از جمله دانشگاه جرج واشینگتن، کالج زراعتی مریلند، کالج ویلیام و ماری و دانشگاه واشینگتن و لی. پس از این که خانواده جرج واشینگتن نتوانستند ملک ماونت ویرنون وی را نگهدارند و دولت فدرال نیز خریداری آن را رد کرد، کورکوران در راستای خریداری آن همکاری نمود. یکی از همکاران تجاری قدیمی و
دوست ویلیام ویلسون کورکوران، جرج پی بادی بود. کورکوران چندین میراث مهم دیگری نیز برای مردم واشینگتن به جای گذاشت، از جمله چندین دانشکده دانشگاه کلمبیایی (حالا دانشگاه جرج واشینگتن) و زمین و پرداخت نصف هزینه ساخت آنچه امروزه بنام کلیسای عروج و سنت اگنس (Church of the Ascension and Saint Agnes) یاد می شود. کورکوران همچنین رئیس کورپوریشن دانشگاه کلمبیایی (جرج واشینگتن) بود. در اوایل ۱۸۸۳میلادی، کورکوران ترتیبات لازم را انجام داد تا با هزینه شخصی خود، جسد جان هاوارد پین را به ایالات متحده بازگرداند. پین که یک بازیگر، شاعر و نویسندهٔ «خانه! خانه عزیز!» بود، در ۱۸۵۲ به عنوان میلادی قنسول ایالات متحده در بیگِ تونیس خدمت می کرد و در آنجا وفات نمود. پین قبل از اینکه در ۱۸۵۰ میلادی برای دومین بار به عنوان قنسول در تونس خدمت نماید، دوست نزدیک کورکوران و شریک تجاری وی جرج دابلیو. ریگز بود. کورکوران در ۱۸۶۹ میلادی خانه لوئیس برای زنان – که پس از خانم فقید وی نام گذاری شده بود – را تأسیس نمود تا از زنان مستمند حمایت و مراقبت نماید. این خانه در ۱۸۷۱ میلادی در خیابان ماساچوست NW، میان جاده های پانزدهم و شانزدهم در واشینگتن د
ی.سی. افتتاح شده و تا ۱۹۴۷ میلادی در آنجا فعالیت داشت؛ ساختمان اصلی در ۱۹۴۹ میلادی منهدم گردید. خانه لوئیس به منطقه کادمن هوز در دیکاتور پلیس در جاده 22 NW منتقل شده و در ۱۹۷۶ میلادی فعالیت آن با خانه آبراهام و لورا لیسنر برای زنان کهنسال مدغم شد. تا ۲۰۲۱ میلادی، خانه لوئیس همواره به عنوان بخشی از خانه لیسنر-لوئیس-دیکسون-هرت فعالیت می نمود. برده داری. کورکوران حد اقل یک برده به نام ماری داشت. در دهه ۱۹۳۰ میلادی، جرج پی بادی به کورکوران به عنوان کسی که در تجارت برده دخیل است، اشاره کرد. با این حال، کورکوران حداقل در یکی از نامه های خود به همسرش، نسبت به طرفداران لغو نظام برده داری اظهار هم دردی نموده و ماری و چهار فرزند جوان وی را در ۱۸۴۵ میلادی آزاد کرد. در ۱۸۵۱ میلادی، کورکوران برای کمک به خریداری آزادی برده های که پس از هشت سال فرار از برده داری دوباره دستگیر و برده شده بودند، کمک مالی فراهم نمود. زندگی شخصی. در ۱۸۳۵ میلادی، کورکوران با لوئیس موریس (۱۸۱۸ – ۱۸۴۰ میلادی) که دختر کمودور چارلز موریس (۱۷۸۴ – ۱۸۵۶ میلادی) و خواهر بزرگتر رابرت مورای موریس (۱۸۲۴ – ۱۸۹۶ میلادی) بود، فرار نموده و باهم ازدواج کردند. ق
بل از این که همسر و در عمر جوانی در ۲۱ نوامبر ۱۸۴۰ وفات کند، آن ها سه فرزند داشتند، اما تنها یک تن آن ها زنده ماند و بزرگ شد: پس از مرگ همسرش در ۱۸۴۰ میلادی، کورکوران تصمیم گرفت تا دوباره ازدواج نکند. او به تاریخ ۲۴ فوریه ۱۸۸۸ در واشینگتن دی.سی. درگذشت و در قبرستان اوک هیل به خاک سپرده شد. کورکوران به پوتوماگِ لاج شماره ۵ ماسون های آزاد و پذیرفته شده (Free and Accepted Masons) در جرج تاون پیوسته و در ۲۶ ژوئیه ۱۸۲۷ به ماستر مسون ترفیع نمود. زادگان. کورکوران، از طریق دخترش لوئیس که زنده ماند، پدربزرگ ویلیام کورکوران ایوستیس (۱۸۶۲ – ۱۹۲۱) و لوئیس ماری ایوستیس هیتچاک (۱۸۶۷ – ۱۹۳۴) بود و هیتچاک در ۱۸۹۱ میلادی با توماس هیتچاک (۱۸۶۰ – ۱۹۴۱) ازدواج کرد. میراث. بانک کورکوران که به طور مشترک در ۱۸۴۰ میلادی بنیان گذاری شده بود تا ۲۰۰۵ میلادی تحت نام ریگز بانک فعالیت داشت و در همین سال توسط پی ان سی بانک خریداری شد. نگارخانه هنری کورکوران در واشینگتن دی.سی. یکی از قدیمی ترین موزه های شخصی آمریکا بود که روی هنر آمریکایی تمرکز داشت، این نگارخانه در ۲۰۱۴ میلادی منحل شد، کلکسیون هنری آن به نگارخانه ملی هنر اهدا و ساختمان آن
(شامل مدرسه هنرها) به دانشگاه جرج واشینگتن در واشینگتن دی.سی. منتقل گردید. یکی از جاده ها در محله فلکه دوپونت در ناحیه کلمبیا میان جاده Q و جاده R در NW، یک بلاک دورتر از جاده ریگز، به افتخار کورکوران نام گذاری شده است. محله کورکوران در مینیاپولیس، مینه سوتا که از شمال با جاده ایست لیک، از جنوب با جاده ایست ۳۶ام، از شرق با خیابان هیاواتا و از غرب با خیابان سیدار هم مرز است، نیز به افتخار ویلیام کورکوران نام گذاری شده است. تپه کورکوران در رشته کوه های سیرا نیوادا در کالیفرنیا نیز پس از او نام گذاری گردیده است.
موز پرورده یا موز فاستر (به انگلیسی:Bananas Foster) یک دسر است که از موز و بستنی وانیلی تهیه شده و سس آن از کره، شکر قهوه ای، دارچین، رام تیره و لیکور موز تهیه می شود. کره، شکر و موز پخته شده، سپس با افزودن الکل می افروزد و سپس موز و سس در کنار بستنی سرو می شود. تاپینگ های پرطرفدار نیز شامل خامه فرم گرفته و انواع مختلف مغزها (پیکان، گردو و غیره) است. این دسر اغلب در کنار میز به صورت فلامبه تهیه می شود. تاریخچه. موز پرورده یک دسر آمریکایی است که ریشه آن در نیواورلئان است و با موز پخته شده و در سس کره، شکر قهوه ای و رام سرو می شود. برای کاراملی کردن، با سس بر پایه لیکور با استفاده از روش پخت و پز به نام فلامبه تهیه می شود. این دسر را می توان با بستنی وانیلی یا به صورت کرپ سرو کرد اما ممکن است به تنهایی نیز میل شود. دارچین و جوز هندی ممکن است به عنوان چاشنی افزوده شود. اگرچه بسیاری فکر می کنند که این دسر در رستوران بِرِنِنز در نیواورلئان، لوئیزیانا ساخته شده است، اما در واقع چند سال پیش از آن در رستوران اوون برنن آغاز شد. در سال ۱۹۵۱، الا برنن و سرآشپز رستوران پل بلانژ با هم کار کردند تا دسر ساخته شده به دست ماد
ر الا را در خانه خانواده برنن تغییر دهند. در آن زمان نیواورلئان مرکز اصلی واردات موز از آمریکای جنوبی بود. این نام به نام ریچارد فاستر، رئیس کمیسیون جنایی نیواورلئان و یکی از دوستان صاحب رستوران اوون برنن گرفته شد.
گربه هیمالین یا گربهٔ هیمالیایی (معروف به پرشین هیمالیایی)، یک نژاد یا زیرنژاد از گربه های مو بلند است که ظاهر کلی شبیه به گربه ایرانی دارد. چشمان آبی و پوشش متفاوت و نقطه های روی بدن گربه های هیمالین، تفاوت ظاهری اصلی آن ها با گربه های ایرانی است. این ۲ ویژگی متمایز، از طریق جفت گیری و ترکیب گربه های ایرانی با گربه های سیامی، ایجاد شده است. برخی از طبقه بندی ها ممکن است هیمالین ها را به عنوان یک نژاد فرعی مو بلند گربه سیامی یا یک نژاد فرعی خال دار از گربهٔ ایرانی طبقه بندی کنند. فدراسیون جهانی گربه، آن ها را همراه با گربهٔ مو کوتاه Colorpoint و گربهٔ جاوه ای، در یک نژاد واحد به نام Colorpoint ادغام کرده است. ویژگی ها. بدن. هیمالین ها به طور کلی مانند گربه های پرشین، بدنی گِرد و پاهای کوتاهی دارند که پرش بلند را برای آن ها دشوار می کند. با این حال، از دهه ۱۹۶۰، برخی هیمالین ها بیشتر بدنی شبیه سیامی دارند، سر. مانند سایر گربه های پرشین، دو نوع گربهٔ هیمالیایی وجود دارد. برخی از آن ها صورت عروسکی هستند. چشم های هیمالین ها نیز بسیار درشت و گِرد است. پوشش بدن. بخش اعظم خَز بدن هیمالین ها، سفید یا کرم است، اما نقا
ط و الگوهای روی پوشش آن ها به رنگ های متفاوت سیاه، آبی، یاسی، شکلاتی، قرمز (شعله ای) و کرم است. سلامتی. برخی از گربه های هیمالیایی، با توجه به اصل و نسب پرشین خود، ممکن است دارای ژنی باشند که باعث بیماری کلیه پلی کیستیک (PKD) می شود. با این حال، یک آزمایش ژنتیکی می تواند نشان دهد که کدام گربه ها حامل ژن PKD هستند و می توان از تولید مثل آن ها جلوگیری کرده و آن ها را عقیم سازی کرد. مانند سایر گربه های مو بلند، هیمالین ها نیز باید روزانه بُرِس زده شوند تا پوشش آن ها بهتر و سالم تر به نظر برسد. علاوه بر این، هیمالین ها ممکن است نیاز به پاک کردن روزانهٔ صورت داشته باشند. حمام کردن هیمالین ها نیز توسط برخی از پرورش دهندگان، توصیه می شود تا به کاهش میزان چربی روی پوست و خز حیوان، کمک کند.
نقل مکان به بهشت (; ) یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی به کارگردانی یون جی-ریون است. در این مجموعهٔ اصلی نتفلیکس، لی جه-هون، تانگ جون-سانگ، جی جین-هی، لی جه-ووک و هونگ سونگ-هی به ایفای نقش می پردازند. این مجموعه، داستان مرد جوان مبتلا به اوتیسم (تانگ جون-سانگ) و سرپرست او (لی جه-هون) را روایت می کند. این مجموعه در ۱۴ مه ۲۰۲۱، توسط نتفلیکس در سراسر جهان منتشر شد.
نش (به انگلیسی: Nash) یک منطقهٔ مسکونی در بریتانیا است که در نیوپورت واقع شده است. نش ۲۸۴ نفر جمعیت دارد.
لانگبرو (به انگلیسی: Longborough) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در Cotswold واقع شده است. لانگبرو ۴۷۱ نفر جمعیت دارد.
لنگتافت (به انگلیسی: Langtoft) یک روستا در بریتانیا است که در لنگتافت واقع شده است. لنگتافت ۲٬۰۴۵ نفر جمعیت دارد.
گاوزورث (به انگلیسی: Gawsworth) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در چشر شرقی واقع شده است. گاوزورث ۱٬۷۰۵ نفر جمعیت دارد.
فیر واتر (به انگلیسی: Fairwater) یک منطقهٔ مسکونی در بریتانیا است که در تورواین واقع شده است. فیر واتر ۵٫۲۴ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱٬۶۳۲ نفر جمعیت دارد.
اکینگتون (به انگلیسی: Eckington) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در Wychavon واقع شده است. اکینگتون ۱٬۲۰۲ نفر جمعیت دارد.
بولدر شرقی (به انگلیسی: East Boldre) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در New Forest واقع شده است. بولدر شرقی ۸۴۷ نفر جمعیت دارد.
دیموک (به انگلیسی: Dymock) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در Forest of Dean واقع شده است. دیموک ۱٬۲۱۴ نفر جمعیت دارد.
دانی پیس (به انگلیسی: Dunipace) یک روستا در بریتانیا است که در فالکرک واقع شده است.
دتلینگ (به انگلیسی: Detling) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در Maidstone واقع شده است. دتلینگ ۷۹۶ نفر جمعیت دارد.
درایکات در مور (به انگلیسی: Draycott in the Moors) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در Staffordshire Moorlands واقع شده است. درایکات در مور ۱٬۰۲۹ نفر جمعیت دارد.
دالریمپل (به انگلیسی: Dalrymple) یک روستا در بریتانیا است که در ایرشر شرقی واقع شده است. دالریمپل ۱٬۳۴۷ نفر جمعیت دارد.
کراکستون کریال (به انگلیسی: Croxton Kerrial) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در Melton واقع شده است. کراکستون کریال ۵۳۰ نفر جمعیت دارد.
کروهورست (به انگلیسی: Crowhurst) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در Rother واقع شده است. کروهورست ۱۰٫۱ کیلومتر مربع مساحت و ۸۹۱ نفر جمعیت دارد.
کراسفورد (به انگلیسی: Crossford) یک روستا در بریتانیا است که در لانارکشر جنوبی واقع شده است.
کورس (به انگلیسی: Corse) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در Forest of Dean واقع شده است. کورس ۵۷۸ نفر جمعیت دارد.
کولن (به انگلیسی: Colne) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در هانتینگدونشر واقع شده است. کولن ۸۶۵ نفر جمعیت دارد.
کولسناتون (به انگلیسی: Coalsnaughton) یک روستا در بریتانیا است که در کلاکماننشر واقع شده است. کولسناتون ۸۴۸ نفر جمعیت دارد.
کلیو پریور (به انگلیسی: Cleeve Prior) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در Wychavon واقع شده است.
کارلتون (به انگلیسی: Carlton) یک روستا در بریتانیا است که در سیتی لیدز واقع شده است.
کارفین (به انگلیسی: Carfin) یک روستا در بریتانیا است که در لانارکشر شمالی واقع شده است. کارفین ۱٫۵۴ کیلومتر مربع مساحت دارد.
چالک (به انگلیسی: Challock) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در Ashford واقع شده است. چالک ۱۴٫۰۷ کیلومتر مربع مساحت و ۹۲۰ نفر جمعیت دارد.
کانن بی (به انگلیسی: Canonbie) یک روستا در بریتانیا است که در دامفریس و گالووی واقع شده است. کانن بی ۳۹۰ نفر جمعیت دارد.
بروک فیلد (به انگلیسی: Brookfield) یک روستا در بریتانیا است که در رنفروشر واقع شده است.
برام شاو (به انگلیسی: Bramshaw) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در New Forest واقع شده است. برام شاو ۶۸۴ نفر جمعیت دارد.
برام هوپ (به انگلیسی: Bramhope) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در سیتی لیدز واقع شده است. برام هوپ ۳٬۴۰۰ نفر جمعیت دارد.
بردفیلد (به انگلیسی: Bradfield) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در Tendring واقع شده است. بردفیلد ۱٬۱۱۲ نفر جمعیت دارد.
باودون (به انگلیسی: Bowdon) یک منطقهٔ مسکونی در بریتانیا است که در ترافورد واقع شده است. باودون ۹٬۲۲۸ نفر جمعیت دارد.
بوتن همپتون (به انگلیسی: Bothenhampton) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در Dorset واقع شده است. بوتن همپتون ۲٬۱۳۱ نفر جمعیت دارد.
دالتون (به انگلیسی: Dalton) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در West Lancashire واقع شده است. دالتون ۳۸۳ نفر جمعیت دارد.
بلک واتر (به انگلیسی: Blackwater) یک روستا در بریتانیا است که در سنت اگنس، کورن وال واقع شده است.
بیت تون (به انگلیسی: Bitton) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در South Gloucestershire واقع شده است. بیت تون ۳٬۵۰۹ نفر جمعیت دارد.
بلتون (به انگلیسی: Belton) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در North West Leicestershire واقع شده است. بلتون ۷۳۴ نفر جمعیت دارد.
بکرمت (به انگلیسی: Beckermet) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در Copeland واقع شده است. بکرمت ۱٬۶۱۹ نفر جمعیت دارد.
باستون (به انگلیسی: Baston) یک روستا و محله مدنی در بریتانیا است که در South Kesteven واقع شده است. باستون ۱٬۴۶۹ نفر جمعیت دارد.
لاندوگو (به انگلیسی: Llandogo) یک روستا در بریتانیا است که در مونموت شر واقع شده است. لاندوگو ۵۴۷ نفر جمعیت دارد.
امیلیو گومز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال بازنشسته اهل اسپانیا است که او را معمولاً با نام "امیلیو" صدا می کنند، وی در پست هافبک بازی می کرد. امیلیو کار خود را با رده های جوانان باشگاه بارسلونا آغاز کرد و برای تیم 'B' این باشگاه در فصل ۷۷-۱۹۷۶ سگوندا دیویژن بازی کرد. زندگی حرفه ای. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۰ سال اسپانیا بازی کرده است. قبل از اینکه در فصل ۱۹۸۱–۱۹۸۲ به لالیگا صعود کند در سال ۱۹۸۰، امیلیو به باشگاه فوتبال سلتاویگو نقل مکان کرد و در دسته دوم بازی می کرد.
گروه های موسیقی عثمانی قدیمی ترین گروه های رزمی نظامی در جهان هستند. اگرچه آنها اغلب با کلمه مهتر شناخته می شوند، نام آنها از کلمه "mehterân" که در فارسی به معنای برتر است گرفته شده) در اروپای غربی، کلمه مهتر تنها به یک نوازنده در یک گروه اشاره دارد. اما در عثمانی، این گروه به طور کلی به عنوان "مهتران" (مهتران seniors) شناخته می شدند، اغلب به آن "mehter" "bölüğü" (واحد مهتر)، "mehter takımı" ("جوخه "مهتر" ") می گویند. در اروپای غربی، موسیقی این گروه اغلب به نام موسیقی ینی چری نیز خوانده می شود، زیرا یانیچرها هسته اصلی گروه ها را تشکیل می دادند. از گروه های موسیقی نظامی نظیر مهتران تا قرن سیزدهم هیچ نامی برده نشده است. اعتقاد بر این است که اولین بار «مهتر» توسط سلطان سلجوقی علاءالدین کیقوباد سوم به همراه نامه ای درود بر دولت تازه تأسیس برای عثمان اول فرستاده شد استفاده شده است.. از آن پس هر روز بعد از نماز عصر؛ «مهتر» برای حاکم عثمانی نواخته می شود. مفهوم گروه های موسیقی نظامی، مانند گروه هایی که حتی امروزه مورد استفاده قرار می گیرند، در قرن شانزدهم از امپراتوری عثمانی به عاریت گرفته شد. صدای مرتبط با "مهتران"
همچنین بر موسیقی کلاسیک اروپایی تأثیر گذاشت، آهنگسازانی مانند جوزف هایدن، ولفگانگ آمادئوس موتزارت، و لودویگ ون بتهوون همگی آهنگ هایی را نوشتند که از موسیقی "مهتر الهام گرفته است یا برای تقلید از موسیقی طراحی شده بودند". امروزه موسیقی مهتری عمدتاً تشریفاتی است و توسط بسیاری از ترک ها به عنوان نمونه ای برجسته از قهرمانی و برای یادآوری گذشته تاریخی ترکیه در نظر گرفته می شود. امروزه، یگان مهتر "نیروهای مسلح" ("Mehter Bölüğü") گروه موسیقی سنتی نیروهای مسلح ترکیه است و به طور منظم در موزه نظامی (Askeri Müze) در استانبول و همچنین در برخی مراسم دولتی اجرا می کند. گروه موسیقی تاریخی استانبول وزارت فرهنگ نیز وجود دارد. ساختار. انواع مختلف گروه ها بر اساس تعداد سازها و نوازندگان به کار طبقه بندی می شوند: شش لایه ("altı katlı")، هفت لایه ("yedi katlı") یا نه لایه ("dokuz katlı"). در اوایل قرن نوزدهم، گروه موسیقی شخصی وزیر شامل ۹ طبل، فیف و فلوت، هفت شیپور و چهار سنج (به علاوه نوازنده تمپان که اختیاری در این گروه قرار می گرفت) بود. لباس هایی که "مهتران می پوشد"، علی رغم تنوع زیاد در رنگ و سبک، همیشه بسیار رنگارنگ است، اغ
لب شامل کلاه های آجدار بلند که در بالا گشاد هستند و لباس های بلندی که در ابریشم های رنگارنگ پیچیده شده اند. مدیر گروه، رهبر ارکستر و رهبران بخش، همگی لباس های قرمز می پوشند. یک گارد رنگی با لباس های دوره ای و حمل سلاح و پرچم های دوران حضور دارد. ترکیبات شناخته شده. جدین ددن. یکی از شناخته شده ترین این مارش ها جدین ددن نام دارد. متن ترانه "Ceddin, deden, neslin, baban (2x);" "Hep kahraman Türk milleti." "Orduların, pek çok zaman, vermiştiler dünyaya şan (2x)." "Türk milleti!، Türk milleti! (2x);" "Aşk ile sev millieti," "Kahret vatan düşmanını, çeksin o mel'un zilleti (2x)." که می توان آن را به فارسی ترجمه کرد: [به] اجدادتان، پدربزرگتان، فرزندانتان، پدرتان نگاه کنید. ملت ترک همیشه شجاع بوده است. ارتش های شما بارها در سراسر جهان شهرت داشته اند. (2x) ملت ترک، [ای] ملت ترک! (2x) ملیت [خود] را عاشقانه دوست داشته باشید، بر دشمنان سرزمین مادری خود غلبه کن، آن ملعونان ذلت را خواهند چشید. (2x)
گردان گمشده یک فیلم جنگی صامت آمریکایی محصول سال ۱۹۱۹ که در مورد واحدهای تیپ پشتیبانی هفتاد و هفتم پیاده نظام ("گردان گمشده") است که در طول جنگ جهانی اول به اعماق جنگل آرگون فرانسه نفوذ می کنند. این فیلم توسط بارتون ال کینگ کارگردانی شده است و سرگرد چارلز و تعدادی از سربازان واقعی این واقعه در فیلم به عنوان بازیگر حضور دارند. این فیلم در ۲ ژوئیه ۱۹۱۹ در آمریکای شمالی منتشر شد. همچنین از این فیلم در سال ۲۰۰۱ توسط راسل مالکهی بازسازی با همین نام (گردان گمشده) منتشر شد.
احد جوان صالحی (زادهٔ ۲۵ شهریور ۱۳۴۴ در اردبیل) کشتی گیر اهل ایران است. او در مسابقات کشتی فرنگی مردان در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۸۸ و بازی های المپیک تابستانی ۱۹۹۲ شرکت کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است. ایشان معروف به استاد فن کمر آسیا هستن.
داروهای ضد اسهال، انواعی از داروها و موادی هستند که در هنگام اسهال، تجویز شده و باعث توقف، کاهش یا بهبود وضعیت اسهال می شوند.
مجید جهان دیده (زادهٔ ۱۶ مرداد ۱۳۴۷) کشتی گیر اهل ایران است. او در مسابقات ۵۲ کیلوگرم فرنگی مردان در بازی های المپیک تابستانی ۱۹۹۲ شرکت کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
«جوکر و ملکه» () ترانه ای از خوانندهٔ انگلیسی اد شیرن است که در آلبوم "=" (۲۰۲۱) قرار گرفته است. نسخه ای از ریمیکس دونوازی این ترانه با حضور خواننده-ترانه سرای آمریکایی تیلور سوئیفت در ۱۱ فوریهٔ ۲۰۲۲ در قالب چهارمین تک آهنگ آلبوم منتشر شده است.
تمسیرولیموس ، که با نام تجاری Torisel فروخته می شود، یک داروی داخل وریدی برای درمان سرطان سلول کلیوی (RCC) است که توسط شرکت دارویی وایت ساخته شده است. این دارو توسط سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) در می ۲۰۰۷، و همچنین توسط آژانس دارویی اروپا (EMA) در نوامبر ۲۰۰۷ مورد تأیید قرار گرفت. تمسیرولیموس یک مشتق و پیش دارو برای سیرولیموس محسوب می شود.
سیریل دوورل (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده است. یک افسر ارتش بریتانیا بود که از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۳۷ به عنوان رئیس ستاد کل امپراتوری، فرمانده حرفه ای ارتش بریتانیا، خدمت کرد. پیش از رسیدن به این مقام، او در جنگ چهارم انگلیس و آشانتی و جنگ جهانی اول جنگید و در طول این جنگ ها فرماندهی گردان، تیپ و لشکر را بر عهده داشت و بعدها در سال های منتهی به جنگ جهانی دوم، به دولت بریتانیا در مورد اهمیت حفظ توانایی تشکیل یک نیروی اعزامی برای عملیات در سرزمین اصلی اروپا مشاوره داد.
روبرت کرافورد (; – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او افسر ارتش بریتانیا بود. پس از یک دوره نظامی که او را از هند به هلند کشاند، در سال ۱۸۱۰ در جنگ شبه جزیره، فرماندهی لشکر سبک، متشکل از سربازان پیاده نظام نخبه ارتش در آن زمان، تحت فرمان دوک ولینگتون به او سپرده شد. کراوفورد فردی سختگیر و تا حدودی مستعد نوسانات خلقی خشونت آمیز بود که لقب "باب سیاه" را برای او به ارمغان آورد. او در ۱۹ ژانویه ۱۸۱۲ در جریان حمله به شکاف کوچکتر در محاصره سیوداد رودریگو، به شدت زخمی شد و چهار روز بعد درگذشت.
استپلتون کاتن (؛ ۱۴ نوامبر ۱۷۷۳ – ۲۱ فوریه ۱۸۶۵) نظامی و سیاست مدار اهل ولز بود. وی فیلد مارشال ارتش بریتانیا و مدیر مستعمراتی بود که از سال ۱۸۱۷ تا ۱۸۲۰ به عنوان فرماندار باربادوس فعالیت کرد. او به عنوان یک افسر جزء، در لشکرکشی فلاندر، جنگ چهارم انگلیس-میسور و شورش ایرلند در سال ۱۸۰۳ شرکت داشت. کاتن فرماندهی یک تیپ سواره نظام در ارتش سر آرتور ولزلی را بر عهده داشت و سپس در مراحل پایانی جنگ شبه جزیره، فرماندهی کل سواره نظام را بر عهده گرفت. او سپس فرمانده کل ایرلند و فرمانده کل هند شد. در نقش اخیر، او بهاراتپور - قلعه ای که قبلاً تسخیرناپذیر تلقی می شد - حمله کرد.
جان جورج استوارت موری، هشتمین دوک آتول (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان گل خار، نشان سلطنتی ویکتوریایی، و نشان حمام شده است.
جان کمبل، پنجمین دوک آرگیل (؛ ژوئن ۱۷۲۳ – ۲۴ مه ۱۸۰۶) فیلد مارشال ارتش بریتانیا و نجیب زاده اسکاتلندی بود. پس از خدمت به عنوان افسر جزء در فلاندرز در طول جنگ جانشینی اتریش، فرماندهی یک هنگ به او سپرده شد و دوباره به اسکاتلند اعزام شد، جایی که در مراحل اولیه شورش یعقوبی ها در لاک فین با آنها مخالفت کرد و در نبرد فالکرک مویر و سپس در نبرد کالودن علیه آنها جنگید. او بعداً در ایرلند به عنوان آجودان کل منصوب شد و حدود ۲۰ سال به عنوان نماینده پارلمان خدمت کرد و سپس به قلعه اینوراری بازنشسته شد.
آرتور ریچارد ولزلی، دومین دوک ولینگتون (; – ) نظامی و سیاست مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی نشان بند جوراب و شورای خصوصی بریتانیا شده است. او که بین سال های ۱۸۱۲ تا ۱۸۱۴ لرد دورو و بین سال های ۱۸۱۴ تا ۱۸۵۲ مارکیز دورو نامیده می شد، سرباز و سیاستمدار بریتانیایی بود. او پسر ارشد آرتور ولزلی، اولین دوک ولینگتون، فاتح واترلو و نخست وزیر بود و در سال ۱۸۵۲ جانشین پدرش در قلمرو دوک ها شد و از سال ۱۸۵۳ تا ۱۸۵۸ به عنوان ارباب اسب، سمت سیاسی کوچکی را بر عهده داشت. در سال ۱۸۵۸، به او نشان شوالیه بند جوراب داده شد.