Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اریک بیکر () , ( – ) یک فعال بریتانیایی و یکی از بنیانگذاران گروه حقوق بشر عفو بین الملل و دومین دبیرکل این سازمان بود. او همچنین بنیان گذار کمپین خلع سلاح هسته ای (CND) بود. بیکر عضو انجمن مذهبی دوستان (کوئیکرها) بود و به عنوان رئیس ناظر اجتماعی و صلح کوئیکر، سازمانی از کوئیکرها در بریتانیا که برای ترویج و ممارست شهادت کوئیکر در مورد صلح، برابری، سادگی و حقیقت کار می کرد، خدمت کرد. آرامگاه او که خانه ملاقات کوئیکرها شده است در شهر مالدون در اسکس، انگلستان است که یکشنبه ها در جلسات مذهبی آنجا شرکت می کرد. این جلسات امروز نیز فعال است. زندگی و حرفه. بیکر که یک صلح طلب بود، در زمان جنگ جهانی دوم به عنوان یک مخالف با خدمت سربازی مشهور شد. توضیحات وی در مورد توجیه این امر در دادگاهش در نسخه پنجم مجله سالانه کوئیکرها موجود است. در طول جنگ، بیکر در کمپین «امدادرسانی به قحطی» کار کرد و کمک هایی را برای ارسال غذا به قاره جنگ زده اروپا، آموزش عموم مردم انگلیس و فشار بر دولت جمع آوری کرد. از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ او به عنوان دبیر مشترک مرکز کوٍئیکرها در دهلی هند با همسرش جویس فعالیت می کرد. بیکر از سال ۱۹۵۴ تا ۱۹۵۹ دبیرکل ش
ورای ملی صلح بود. در این نقش، در دسامبر۱۹۵۹ مقاله ای تحت عنوان «جنگ روانی چالشی برای دموکراسی» و بیانیه سیاست در مورد «کمپین تأمین توافق بین المللی در مورد ممنوعیت سلاح های هسته ای» نوشت. در اواخر دهه ۱۹۵۰ و اوایل ۱۹۶۰، بیکر به نمایندگی از کمیته دوستان صلح و روابط بین الملل (که در حال حاضر بخشی از ناظر اجتماعی و صلح کوئیکر است) چهار مأموریت صلح در قبرس انجام داد، و مطالبی دربارهٔ صلح در آنجا نوشت. در حین کار روی مسئله قبرس، بیکر با پیتر بننسون، بنیانگذار اولیه عفو بین الملل (AI) آشنا شد. آنها در مورد مسائل سیاسی، اخلاقی و مذهبی بحث کردند. بننسون بیکر را "شریک در راه اندازی پروژه" [۵] توصیف کرد و با هم "درخواست عفو ۱۹۶۱" را اداره کردند. تقریباً هر روز تلفنی با یکدیگر صحبت می کردند و مشترکاً با سیاستمداران، کلیساها و رسانه ها مکاتبه می کردند و جمع کوچکی از طرفداران خود را گرد آوردند. ایده های مشترک آنها غالباً روی دستمال کاغذی در رستوران ها و بارها نوشته می شد ونهایتا بر مقاله ۱۹۶۱بننسون در آبزرور تأثیر گذاشت که در همان ابتدا افکار جهانی را به خود جلب کرد. بیکر به بننسون در تحقیقات و شکل دهی کتابش به نام آزار و
شکنجه ۶۱ کمک کرد، که شامل مواردی دربارهٔ زندانیان سیاسی آن زمان بود. بننسون خاطرنشان کرد که بدون کمک بیکر این امر محقق نمی شد. به پیشنهاد بیکر بود که اصطلاح معروف امروزی «زندانی عقیدتی» اختیار شد و یک موضوع اصلی در عفو بین الملل شد. بیکر بر این نظر بود که آنها باید از کسانی حمایت کنند که خود از خشونت حمایت نمی کنند یا آن را هدایت نمی کنند. بیکر بعداً دیدگاه خود را توضیح داد که عفو بین الملل صدای زنان و مردانی را منعکس می کند «که از تفکر دوقطبی ناشی از جنگ سرد و درگیری های مشابه خسته شده اند، اما عمیقاً نگران کسانی هستند که رنج می کشند فقط به دلیل آنکه رنج می کشند.» بیکر در سال ۱۹۶۶ دبیرکل عفو بین الملل شد. این سازمان در نتیجه استعفای بننسون از ریاست آن دچار بحران شدیدی شده بود. مبنای این استعفا نگرانی های بننسون از سرکوب فعالیت های عفو بین الملل بخاطر انتقاد از دولت انگلیس بود که تمایل برای انتقال مقر سازمان به سوئیس را در او برانگیخته بود.. پست ریاست لغو شد و اریک بیکر به عنوان دبیرکل برگزیده شد. نقل شده است که بیکر با یک کار بزرگ روبرو بود، با روحیه افراد در پایین ترین سطح و بی اعتمادی در مقر این سازمان در
لندن وجود داشت و او می بایست ثبات و اهداف عفو بین الملل را از نو بپا کند. تا ژوئیه ۱۹۶۸، هنگامی که مارتین انالز به عنوان دبیرکل منصوب شد، تعداد گروه های عفو بین الملل دوباره در حال افزایش بود و بیش از یک دهم زندانیان عقیدتی که این گروه پذیرفته بود آزاد شدند. بیکر همچنین رئیس بخش بریتانیایی عفو بین الملل، نایب رئیس کمیته اجرایی عفو بین الملل و رئیس کمیته فرعی الغای شکنجه عفو بین الملل شد. بیکر به فعالیت های صلح آمیز خود در زمینه انجمن مذهبی دوستان ادامه داد. او جلساتی را در مورد زندانیان سیاسی و شکنجه در نشست سالانه ۱۹۷۴ انجمن مذهبی دوستان در بریتانیا و در نشست سه ساله کمیته جهانی مشورت دوستان در سال ۱۹۷۶ سازماندهی کرد، که منجر به بیانیه های مورد توافق برای فعال شدن برای پایان دادن به استفاده از شکنجه شد.
تی آرتی موزیک () یک شبکه تلویزیونی دولتی ترکیه است. این شبکه در تاریخ ۱۶ نوامبر ۲۰۰۹ افتتاح شد. این شبکه به پخش ۲۴ ساعته موسیقی می پردازد.
حسن پایْکِر (تلفظ انگلیسی) و یا حسن دوغان پیکَر (نام ترکی)( , ، Hasan Doğan Piker؛ متولد ۲۵ ژوئیه ۱۹۹۱)، که همچنین به نام حسن اَبی (ابی به معنی "برادر بزرگتر" در ترکی) شناخته می شود، از استریمرهای توییچ و مفسر سیاسی دست-چپی ترک-آمریکایی است. او قبلاً به عنوان روزنامه نگار و تهیه کننده در "ترکان جوان" و به عنوان ستون نویس در "هاف پست" کار کرده است. او در حال حاضر یکی از پربیننده ترین و مشترک شده ترین استریمرها در توییچ است، که در آن اخبار را پوشش می دهد، انواع بازی های ویدئویی را بازی می کند و به بحث در مورد سیاست از منظر سوسیالیستی می پردازد. اوایل زندگی. حسن دوگان پایکر از پدر و مادری ترک در نیوبرانزویک نیوجرسی متولد شد و در استانبول ترکیه بزرگ شد. او تعریف کرده که در دوران تحصیل خود در مدرسه دولتی در ترکیه که به دلیل عدم آمادگی جسمانی و رویکرد پرسشگرانه مورد آزار و اذیت قرار گرفته است. او در جوانی خود را فردی «مطرود» توصیف می کند که جزم اندیشی مذهبی را که در مدرسه به او آموخته بودند زیر سؤال برد و به فرهنگ بازی کامپیوتری علاقه داشت. او به طور منظم یکی از معدود مجلات بازی های کامپیوتری منتشر شده در ترکیه را
می خواند. پایکر به ایالات متحده بازگشت و وارد دانشگاه میامی شد و آن زمان به عنوان مروج باشگاه کار کرد. پس از دو ترم با معدل ۲٫۹، به دانشگاه راتگرز منتقل شد، که در سال ۲۰۱۳ با افتخار کوم لود در رشته علوم سیاسی و ارتباطات از آنجا فارغ التحصیل شد. زندگی شخصی. پایکر مسلمان بزرگ شده و از تبار ترک است. او خواهرزاده جنک یوگور، خالق "ترکهای جوان است". پایکر در سال ۲۰۱۶ در یک فیلم کوتاه به نام "باشگاه" ظاهر شد. او در سال ۲۰۱۸ با بازیگر پورنوگرافی جنیس گریفیت رابطه داشت. در اوت ۲۰۲۱، پایکر یک خانه ۲٫۷ میلیون دلاری در وست هالیوود، کالیفرنیا خرید. این خرید به صورت آنلاین مورد انتقاد افرادی قرار گرفت که احساس می کردند به نظر می رسد این کار مخالف دیدگاه های او به عنوان یک سوسیالیست است. علاوه بر این، در پی افشای اطلاعات گسترده ای از توییچ، که شامل درآمدهای ماهانه مالی پایکر بود، وی بار دیگر مورد انتقاد قرار گرفت. پایکر در پاسخ گفت که درآمد او همیشه شفاف بوده است زیرا کل مشترکان توییچ خود را در استریم خود نشان می دهد.
استودیو باره یکی از اولین استودیوهای اختصاص داده شده به تولید پویانمایی بود که توسط رائول باره و ویلیام نولان در سال ۱۹۱۴ تأسیس شد. این استودیو پیشگام برخی از مراحل تولید انیمیشن، از جمله سوراخ مکانیکی بر ورقه های سِل و متحرک سازی جلوه های ویژه بر روی شیشه بود. استودیو با فیلم های پویانمایی تبلیغاتی شروع به کار کرد (که از اولین های فیلم پویانمایی برای تبلیغ نیز محسوب می شود)، سپس مجموعه ای به نام "Animated Grouch Chaser" را ساخت. این مجموعه بیشتر به صورت لایو اکشن و با درج چند انیمیشن بود. همچنین استودیو باره کارتون های "Phables" و "The Boob Weekly" را تولید کرد. انیماتورها شامل فرانک موزر، گرگوری لا کاوا، جورج استالینگز، تام نورتون و پت سالیوان بودند که همه آنها کار خود را از اینجا شروع کردند. روب گلدبرگ نویسنده مجموعه "The Boob Weekly" بود. در سال ۱۹۱۶، ویلیام راندولف هرست استودیو سرویس بین المللی فیلم () را تأسیس کرد و همه انیماتورهای استودیو باره از جمله بیل نولان را استخدام کرد تا برای او کار کنند. بلافاصله پس از آن، چارلز باورز با رائول باره تماس گرفت که به مدت یک سال انیمیشن "Mutt and Jeff" را متحرک می
کرد. این مجموعه به قدری بازتاب خوب داشت که از استودیو باورز پیشی گرفت. مشارکت بین آن دو شکل گرفت و انیماتورهای استودیو چارلز باورز در استودیو باره کار کردند. نتیجه افتتاح شرکت فیلمسازی باد فیشر (Bud Fisher Film Corporation) بود که به نام سازنده کمیک استریپ "Mutt and Jeff" یعنی باد فیشر نامگذاری شد. فیشر مسائل مربوط به حق امتیاز کارتون ها را بر عهده گرفت، باره نظارت بر انیمیشن سازان را بر عهده داشت و باورز مسائل دفتری و برنامه ریزی را اداره می کرد. در واقع چارلز باورز باعث سقوط استودیو شد: باره در سال ۱۹۱۸ برای جلوگیری از اتهام به عنوان همدست، استودیو را ترک کرد؛ باورز در سالهای ۱۹۱۹ و ۱۹۲۱ اخراج شد. این امر باعث شد فیشر مسئول شود. در نهایت استودیو باره در سال ۱۹۲۳ ورشکست شد. علاوه بر باره و باورز، کارگردانان استودیوی آنها شامل مانی گولد و دیک فریل بودند. انیماتورها شامل سی تی اندرسون، کلارنس ریگبی، جورج استالینگز، تد سیرز، مانی دیویس، برت جیلت، دیک هومر، تام پالمر، بن شارپستین، بیل تیتلا، آلبرت هرتر، کارل لدرر، اف ام فولت، ایزادور کلاین، میلت گروس، والتر لانتس و جورج روفل بودند. فیلم شناسی. مجموعه ها تک قسمت
ماساهیرو ساکورای (زاده ۳ اوت ۱۹۷۰) کارگردان، طراح بازی و ترانه سرا ژاپنی است که بیشتر به عنوان خالق مجموعه "کِربی" و "برادران سوپر اسمش" شناخته می شود. به غیر از کار روی آن مجموعه ها، او طراحی بازی "متیوز" در سال ۲۰۰۵ و کارگردانی "" در سال ۲۰۱۲ را برعهده داشت. وی که قبلاً کارمند استودیو هالکن بود، در سال ۲۰۰۳ شرکت را ترک کرد و در سال ۲۰۰۵ به همراه همسرش میشیکو ساکورای (که او هم کارمند سابق استودیو هالکن بود) استودیو سورا ال تی دی. را تأسیس کردند، یک شرکت که به صورت مستقل در چندین پروژه کار می کند. همچنین ماساهیرو ساکورای نویسنده یک ستون هفتگی برای مجله "فامیتسو" است و در برخی از بازیهای خود کارهای صداپیشگی را انجام داده که مهم ترین آنها صدای شخصیت کینگ دی دی دی در بازی "" و مجموعه "برادران سوپر اسمش." است. حرفه. ماساهیرو ساکورای در ۳ اوت ۱۹۷۰ در موساشی مورایاما، توکیو ژاپن متولد شد. یکی از اولین تجربیات ساکورای در صنعت بازی های ویدئویی زمانی شروع شد که او برای استودیو هالکن کار می کرد و در آنجا شخصیت کِربی را در ۱۹ سالگی خلق کرد و اولین بازی خود، "سرزمین رؤیایی کربی" را کارگردانی کرد. ساکورای در ۵ اوت ۲۰۰۳، ا
ستودیو هالکن را ترک کرد و به کار خود بر مجموعه بازی های کِربی پایان داد زیرا از دنباله دار کردن بازی ها توسط استودیو هالکن خسته شده بود. ساکورای دو هفته پس از استعفای خود در مصاحبه با نینتندو دریم گفت: «برای من سخت بود که ببینم هر بار که یک بازی جدید می سازم، مردم خود به خود تصور می کردند که دنباله ای در راه است.» او توضیح داد که «حتی اگر دنباله ای در کار باشد، بسیاری از افراد باید تمام توان خود را برای ساختن یک بازی بگذارند، اما برخی معتقدند که فرایند ساخت دنباله به طور طبیعی اتفاق می افتد.». بلافاصله بعد، ساکورای به همراه تتسویا میزوگوچی بر روی پروژه ای با همکاری شرکت کیو اینترتینمنت شروع به کار کردند. این همکاری منجر به انتشار بازی "متیوز" در سال ۲۰۰۵ شد که یک بازی معمایی برای کنسول نینتندو دی اس بود. در ۳۰ سپتامبر ۲۰۰۵، ساکورای اعلام کرد که شرکت شخصی خود به نام سورا ال تی دی. را تأسیس کرده است. اعلام شد که دو بازی در دست توسعه است اما اطلاعاتی در مورد عناوین آن فاش نشد. در مورد آینده مجموعه "برادران سوپر اسمش"، نینتندو و رئیس استودیو هالکن، ساتورو ایواتا، در کنفرانس مطبوعاتی نینتندو در ای۳ ۲۰۰۵، قول دادند
که بازی به صورت آنلاین برای کنسول وی عرضه خواهد شد. در شماره ۸۸۵ مجله "فامیتسو"، ساکورای فاش کرد که به عنوان کارگردان و طراح بازی در "برادران سوپر اسمش. نزاع" برای کنسول وی حضور دارد. "برادران سوپر اسمش. نزاع" در سال ۲۰۰۸، پس از استخدام پرسنل از ۱۹ استودیوی های مختلف، منتشر شد. ساکورای به صورت روزانه وب سایت "برادران سوپر اسمش. نزاع" را با نام "Smash Bros. Dojo" به روز رسانی می کرد که یک سال قبل از انتشار، او اسرار بازی و محتوای گیم پلی را از طریق سایت فاش کرد. سایت "Smoj Bros. Dojo" از ۲۲ مه ۲۰۰۷ تا ۱۴ آوریل ۲۰۰۸ به روزرسانی های منظمی داشت. در آخرین روز به روز رسانی ها مشخص شد که ساکورای صدای شخصیت کینگ دی دی دی را در بازی ' و همچنین در بازی "سوپر اسمش. نزاع" را انجام داده است. او و شرکتش، سورا ال تی دی. در کنار نینتندو، یک استودیوی فرست پارتی به نام Project Sora را تأسیس کردند که ۷۲٪ سهام متعلق به نینتندو و ۲۸٪ متعلق به شرکت سورا ال تی دی. بود. در ای۳ ۲۰۱۰ مشخص شد که ساکورای و شرکت Project Sora بر روی عنوان ' برای کنسول نینتندو دی اس کار می کنند. استودیو Project Sora بسته شد و توسعه بازی در ۳۰ ژوئن ۲۰۱۲ به
پایان رسید. در ای۳ ۲۰۱۱، نینتندو اعلام کرد که ساکورای بر بازی "برادران سوپر اسمش. برای نینتندو ۳دی اس و وی یو" کار می کند. ساکورای بعد از انتشار عنوان "بچه ایکاروس: قیام" توسعه بازی را در مارس ۲۰۱۲ آغاز کرد. در فوریه ۲۰۱۳، ساکورای با بیماری کلسیمی شدن زردپی در ناحیه شانه راست خود مواجه شد که هر زمان که دست خود را حرکت می داد درد شدیدی برای او ایجاد می کرد.. او گفت که این بیماری به طور مداوم کار او را در طول آزمایش بازی کند می کند. همسر ساکورای، میشیکو، بر روی رابط کاربری گرافیکی بسیاری از بازی های همسرش از جمله "کربی ایر راید"، "متیوز" و مجموعه "برادران سوپر اسمش" کار کرده است. در مقاله ای در ژانویه ۲۰۱۵ در مجله هفتگی "فامیتسو"، ساکورای با اشاره به احتمال بازنشستگی، اظهار تردید کرد که اگر حرفه او استرس زا باشد نمی تواند به بازی سازی ادامه دهد. در دسامبر ۲۰۱۵، ساکورای بار دیگر گفت که مطمئن نیست بازی دیگری برای مجموعه "برادران اسمش" را بسازد. , اما در ۸ مارس ۲۰۱۸، "برادران سوپر اسمش نهایی" در کنفرانس نینتندو دایرکت معرفی شد و در دسامبر ۲۰۱۸ برای کنسول نینتندو سوئیچ منتشر شد که بار دیگر ساکورای کارگردانی این اث
ر را برعهده داشت. پس از معرفی آخرین شخصیت قابل دانلود برای بازی "برادران سوپر اسمش نهایی"، ساکورایی در نینتندو دایرکت بیانیه خداحافظی منتشر کرد و تصمیم گرفت از ۵ اکتبر ۲۰۲۱ استراحت کند.
توشیهیرو هاسگاوا یک کشتی گیر آزادکار اهل کشور ژاپن است. از افتخارات وی می توان به کسب مدال طلا بازی های آسیایی ۲۰۲۲ و مدال برنز قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۱ اشاره کرد. فعالیت حرفه ای. قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۱. هاسگاوا در وزن ۶۱ کیلوگرم کشتی آزاد قهرمانی کشتی جهان ۲۰۲۱ اسلو شرکت کرد، او در مسابقه های اول تا سوم نیکو مگرله از آلمان، رحمان عموزاد از ایران و ادوارد گریگورف از لهستان را شکست داد اما در نیمه نهایی به عباس گادژی ماگومدف از روسیه باخت و به دیدار رده بندی رفت. وی در دیدار رده بندی تومنبیلگین توشینتولگا از مغولستان را شکست داد و مدال برنز را بدست آورد.
القای احساس گناه کار بودن گونه ای از داشتن احساس گناه یا مسئولیت است. اکثراً این اصطلاح به ایجاد احساس گناه غیرقابل توجیه توسط شخص دیگری گفته می شود و گونه ای از دستکاری روانشناختی به حساب می آید. بررسی اجمالی. ایجاد احساس گناه در شخص نوعی دستکاری روانشناختی در قالب اعمال مجازات برای درک تخلف محسوب می شود. سفرهای گناهکارانه نیز نوعی پرخاشگری منفعلانه تلقی می شود. در این روش برای قربانی انجام تخلف یا هر گونه کار نادرست در گذشته یادآوری می شود تا ابتدا او احساس گناه کرده و سپس گزینه ای برای رهایی از این حس به او به طور ضمنی یا مشخص پیشنهاد داده می شود. فرد دستکاری کننده این راه فرار را چه خواسته و چه ناخواسته براساس نیازهای خود طراحی و مطرح می کند. به صورت غالب افراد احساس وظیفه به انجام خواسته های مطرح شده را به عنوان مسیری برای دریافت تأیید ایشان و رهایی از حس گناه انتخاب می کنند. جورج کی سیمون، نویسنده کتاب های روان شناختی، گناه افکنی را یک روش ارعاب توصیف می کند. فرد دستکاری کننده به قربانی با وجدان می گوید که او به اندازه کافی اهمیت نمی دهد، بیش از حد خودخواه است یا اینکه با دشواری روبرو نمی شود. این امر م
عمولاً باعث ایجاد احساس بد در قربانی و شک و تردید در مورد خود شده که منجر به اضطراب و در نهایت در قرارگیری در جایگاه تسلیم می شود. به نظر می رسد اولین بار استفاده از این اصطلاح در سال ۱۹۶۷ میلادی ارائه شده است. مطالعات محدودی در مورد بررسی گناه افکنی ها وجود دارد. تمرکز این مطالعات بیشتر بر روی احساس گناه در روابط بین والدین و فرزندان است. انواع. سه نوع گناه افکنی پیشنهاد می شود:
پیمان پاریس ۱۸۱۵ () که بنام پیمان دوم پاریس نیز شناخته می شود، در ۲۰ نوامبر ۱۸۱۵ پس از شکست و کناره گیری دوم ناپلئون بناپارت به امضا رسید. در فوریهٔ آن سال، ناپلئون از تبعید خود در جزیره البا فرار کرده بود. برای شروع صد روز حکومت بازسازی شدهٔ خود، او در ۲۰ مارس وارد پاریس شد. پس از شکست فرانسه به دست ائتلاف هفتم در نبرد واترلو، ناپلئون متقاعد شد که دوباره در ۲۲ ژوئن از سلطنت کناره گیری کند. پادشاه لوئی هجدهم، که هنگام ورود ناپلئون به پاریس از کشور فرار کرده بود، برای هشتمین بار در ۸ ژوئیه دوباره بر تخت نشست. "پیمان پاریس ۱۸۱۵" شرایط مجازات بیشتری نسبت به معاهدهٔ سال قبل داشت. فرانسه مجبور شد ۷۰۰ میلیون فرانک غرامت بپردازد و مرزهای آن به مرزهای موجود در ۱ ژانویه ۱۷۹۰ کاهش یافت. فرانسه قرار بود پول اضافی را برای تأمین هزینهٔ ایجاد استحکامات دفاعی اضافی که توسط کشورهای ائتلاف همسایه ساخته می شد را بپردازد. بر اساس شرایط پیمان، بخش هایی از فرانسه باید توسط ۱۵۰٬۰۰۰ سرباز به مدت ۵ سال اشغال شود و فرانسه هزینهٔ آن را بر عهده گیرد. با این حال، اشغال ائتلاف تحت فرماندهی دوک ولینگتون فقط برای سه سال ضروری تلقی شد و نیر
وهای خارجی در سال ۱۸۱۸ از فرانسه خارج شدند (کنگرهٔ ایکس لا چاپل را ببینید. علاوه بر پیمان صلح قطعی بین فرانسه و بریتانیای کبیر، اتریش، پروس و روسیه، چهار کنوانسیون دیگر نیز وجود داشت و طرحی که بی طرفی سوئیس را تأیید کرد، در همان روز امضا شد.
این مقاله فهرستی از فهرست های فیلم ها بر پایه سال، جوایز، کشورهای مبدأ و ژانر در میان عوامل دیگر را ارائه می کند. بر پایه سال. فهرست رویدادهای مرتبط با فیلم بر پایه سال اکران فهرست بندی شده است.
اعتراضات ۱۴۰۰ افغانستان در ۱۷ اوت ۲۰۲۱ پس از سقوط کابل به دست گروه طالبان، توسط مردم افغانستان آغاز شد. این تظاهرات توسط دموکرات های اسلامی و فمینیستها برگزار شده است. هر دو گروه در برابر حقوق زنان تحت دولت طالبان، با توجه به قوانین تبعیض و زن ستیزی دست به اعتراض زده اند. این معترضان از طرف هیچ گروه سیاسی و کشور های خارجی حمایت نمی شوند. رویدادهای ضد تظاهراتی به نفع حکومت طالبان توسط زنان اسلام گرا نیز انجام شده اند . پیش زمینه. در طول هجوم طالبان زمانی که شورشیان طالبان بخش های بزرگی از خاک افغانستان را تصرف و به چندین ولایت حمله کردند، تعدادی از غیرنظامیان تظاهرات ضد طالبان را برای طرفداری دولت جمهوری اسلامی افغانستان را آغاز کردند. در ۲ اوت، تعداد زیادی از مردم در ولایت هرات به پشت بام خود رفته و "تکبیر" سردادند. روز بعد، تظاهرات مشابهی در مکان های دیگر گسترش یافت؛ ساکنان کابل در حالی که در خیابان ها پرچم افغانستان را تکان می دادند، شروع به فریاد تکبیر کردند. مدت کوتاهی پس از آن، طالبان یک بمب قدرتمند را در خانه وزیر دفاع انفجار دادند. تظاهرات در هرات الهام بخش تظاهرات در ولایت های ننگرهار، خوست، کنر و بام
یان بود. در ۱۵ اوت ۲۰۲۱، طالبان کابل را تسخیر کردند. این امر بسیاری از مردم را به وحشت انداخت و باعث تخلیه نظامی، کارکنان سفارت و غیر نظامیان از افغانستان شد. اعتراضات. اوت. ۱۷ اوت. در ۱۷ اوت ۲۰۲۱، چند تظاهرات کوچک متشکل از زنان در کابل گزارش شد که خواستار حقوق برابر برای زنان بودند. ۱۸ اوت. روز بعد چند تظاهرات بزرگتر در شهرهای پشتون-نشین شرقی گزارش شد. در ۱۸ اوت، طالبان بر روی تظاهرکنندگان در جلال آباد آتش گشودند و ۳ کشته و بیش از ۱۲ نفر زخمی شدند. طالبان وعده داده بود که در حکومت آنها بی رحمی نخواهد بود. شاهدان گفتند که ساکنان محلی سعی در نصب پرچم ملی افغانستان در یک چهارراه در جلال آباد داشتند که طالبان به سوی آنها آتش گشوده و آنها را به قتل رساندند. گزارش هایی دیگر حاکی از آن بود که مردم در تلاش برای نسب پرچم جمهوری اسلامی افغانستان در شهرهای شرقی خوست و اسدآباد بودند. ۱۹ اوت (روز استقلال افغانستان). روز بعد، ۱۹ اوت، روز استقلال افغانستان، تظاهرات به ولایت های دیگر گسترش یافت؛ تظاهرات های جداگانهٔ بزرگ در کابل، که در یکی از آنها بیش از ۲۰۰ نفر با زور توسط طالبان متفرق شدند. پسان تر برخی از رسانه ها گزارش
دادند که تظاهرات در کابل به هزاران معترض افزایش یافته است. گزارش های متعددی از وجود داشت که نشان می داد پرچم طالبان پاره شده و توسط پرچم جمهوری اسلامی افغانستان جایگزین شده بود و معترضان پرچم دوم را به اهتزاز درآوردند. چند تن از معترضان در روز استقلال افغانستان در اسدآباد در حالی که پرچم سه رنگی افغانستان را حمل می کردند، از سوی طالبان مستقیماً به ضرب گلوله کشته شدند، که بعداً صدها نفر از مردم به این راهپیمایی پیوستند. در کابل صفوف اتومبیل و مردم پرچم سه رنگ طولانی افغانستان گزارش شد. در خوست طالبان با خشونت اعتراضات را متفرق کردند و اعلام حکومت نظامی ۲۴ ساعته کردند؛ در همین حال، در ننگرهار، ویدئویی یک معترض را در حال خونریزی با یک زخم گلوله نشان می داد که در حال انتقال بود. امرالله صالح معاون سابق رئیس جمهور و رئیس جمهور مدعی در ۱۹ اوت از معترضانی که «"پرچم ملی را حمل می کنند و برای کرامت ملت می ایستند"» حمایت کرد. ۲۰ اوت. در ۲۰ اوت، زنان افغان نگرانی های خود را برای آینده و مشارکت زنان در دولت جدید در یک گردهمایی اعتراضی ابراز کردند. فریحه ایثار، فعال حقوق بشر، اظهار داشت: «ما حق تحصیل، حق کار و حق مشارکت س
یاسی و اجتماعی خود را از دست نخواهیم داد.» سپتامبر. ۲ سپتامبر. در ۲ سپتامبر، ۲۴ زن در هرات با برگزاری اعتراض خیابانی، خواستار شمول زنان در دولت طالبان و بازگشت تمام زنان شاغل به کارشان شدند. یکی از پوسترها اظهار داشت: «آموزش، کار و امنیت — حقوق غیرقابل انکارمان است». برگزارکنندگان اعتراض گفتند که آنها برای تظاهرات زنان در سراسر افغانستان برنامه ریزی کرده اند. اعتراض مشابه زنان در کابل در سپتامبر ۳ صورت گرفت، که خواستار شمول زنان در دولت و حقوق زنان در تصمیم گیری فرآیندهای سیاسی شدند. معترضان همچنین خواستار دفاع از بهبود حقوق خود در دو دههٔ اول قرن بیست و یکم شدند. با توجه به ویدئویی در رسانه های اجتماعی آنلاین اعتراض های دیگر زنان در کابل در همان روز برگزار شد که توسط نیروهای طالبان مسدود شد. ۴ سپتامبر. در تاریخ ۴ سپتامبر تظاهرات حقوق مدنی با حضور روزنامه نگاران، فعالان و زنان در کابل ادامه یافت. مسیر راهپیمایان در حالی که به سمت ارگ ریاست جمهوری روان بودند، توسط نیروهای امنیتی طالبان مسدود شد. طالبان وارد جمعیت شده و با شلیک سلاح در هوا و استفاده از گاز اشک آور علیه معترضان، مردم را متفرق کردند. طالبان با اس
تفاده از ته تفنگ و اشیاء فلزی به معترضان حمله کردند. یک زن معترض پس از ضربه یک شیء فلزی به سرش از سوی طالبان بیهوش شد. او بعدها پنج بخیه برای درمان زخم دریافت کرد. طالبان همچنین شروع به دشنام گویی به معترضان کرد. ۷ سپتامبر. در ۷ سپتامبر، ۲۰۰ نفر در مقابل سفارت پاکستان در کابل اعتراض کردند. شعارهای اعتراضی شامل «پاکستان، پاکستان، افغانستان را ترک کن» گزارش شد و معترضان خواستار «رهایی» شدند. نیروهای امنیتی طالبان با شلیک به هوا مردم را متفرق کرده و وحید احمدی، فیلمبردار طلوع نیوز را بازداشت کردند. در همان روز ۲۰۰ نفر در هرات اعتراض کردند. طالبان معترضان را با شلاق زده و با تیرهای هوایی جمعیت را متفرق کردند. دو یا سه زن در اعتراضات هرات کشته شدند. ۸ سپتامبر. در ۸ سپتامبر، تظاهرات در کابل و فیض آباد صورت گرفت. تظاهرات توسط نیروهای امنیتی طالبان شکسته شد. در تظاهرات کابل، شعارها شامل «"کابینهٔ بدون زنان یک شکست است"» بود و زنان خواستار حقوق برابر و «"زنان در دولت"» شدند. شرکت کنندگان زن در اعتراض، توسط نیروهای امنیتی طالبان شلاق، تیزر، ضرب و شتم و شفاهی مورد آزار و اذیت قرار گرفتند. یک معترض زن گفت که او از طالبان
نمی ترسد و همچنان در تظاهرات شرکت خواهد کرد و گفت: «"بهتر است یک بار بمیرد تا به تدریج بمیرد"». پنج روزنامه نگار «روزنامه اطلاعات روز» در جریان این اعتراض ها بازداشت شدند و دو نفر به دلیل صدمات در شفاخانه بستری شدند. واکنش طالبان. علیرغم وعده های اعتدال، نیروهای طالبان به روزنامه نگارانی که تظاهرات اوت را در جلال آباد و کابل پوشش می داند حمله کردند. در ۱۹ اوت، طالبان از روحانیون مسلمان خواست تا به جماعت خود بگویند که در کشور باقی بمانند و با «"پروپاگاندای منفی"» مقابله کنند، همچنین از افغان ها خواست که به کار بازگردند. طالبان همچنین پیش از نماز جمعه از امامان خواست تا مردم را در برابر خروج از کشور متقاعد کنند. اقدامات اجباری فراوانی علیه معترضان فعال توسط طالبان انجام شده است، با این حال، تظاهرات به صورت قابل ملاحظه ای ادامه داده شده است. طالبان واکنش خشنی نشان دادند و با ضرب شتم معترضان آن ها را بازداشت کردند. طالبان با شلیک تیر هوایی و ریختن آب و کف بر روی سر معترضان آن ها را سرکوب کردند اعتراضات همبستگی. پس از تصمیم دولت فدرال کانادا برای پایان دادن به ماموریت تخلیه، افغان ها و کانادایی ها به خیابان ها رف
تند تا حمایت خود را از کسانی که در افغانستان باقی مانده بودند را ابراز کنند. در آتن صدها افغان روبروی سفارت ایالات متحده رفته و از جامعهٔ بین المللی درخواست صلح کردند.
دمیتری موراتوف (؛ زادهٔ ) روزنامه نگار، مجری، سردبیر، و مجری تلویزیون اهل روسیه است. او در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی زاده شده و از سال ۱۹۸۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور (شوالیه)، جایزه صلح نوبل، جایزه آزادی مطبوعات، و نشان دوستی شده است.
اوپنهایمر () یک فیلم دلهره آورِ زندگی نامه ای حماسی به نویسندگی و کارگردانی کریستوفر نولان است که در سال ۲۰۲۳ اکران شد. نولان فیلم نامه این فیلم را بر اساس کتاب "پرومته آمریکایی، پیروزی و تراژدی جی رابرت اوپنهایمر" به رشته تحریر درآورده است. داستان فیلم دربارهٔ زندگی جی. رابرت اوپنهایمر، فیزیک دان نظری آمریکایی است که به عنوان «پدر بمب اتمی» شناخته شده است و کیلین مورفی نقش وی را در فیلم بازی کرده است. این ششمین همکاری مشترک نولان و مورفی است. امیلی بلانت در نقش همسر اوپنهایمر، «کیتی»؛ مت دیمون در نقش رئیس پروژهٔ منهتن لسلی گرووز؛ رابرت داونی جونیور در نقش لوئیس استراوس (عضو کمیسیون انرژی اتمی ایالات متحده)؛ و فلورنس پیو در نقش معشوقهٔ کمونیست اوپنهایمر جین تتلاک حضور دارند. دیگر بازیگران شامل جاش هارتنت، کیسی افلک، رامی ملک و کنت برانا می شوند. نولان در سپتامبر ۲۰۲۱ خبر از نویسندگی و کارگردانی فیلمی زندگی نامه ای دربارهٔ اوپنهایمر داد که داستان آن طی جنگ جهانی دوم جریان دارد و یونیورسال پیکچرز به عنوان توزیع کننده انتخاب شد. نولان بعد از نزدیک به دو دهه همکاری و ساخت ۹ فیلم برای برادران وارنر به علت اختلاف د
ر زمینه اکران سینمایی با این شرکت قطع همکاری کرد. بعد از انجام مذاکرات، یونیورسال پیکچرز حق ساخت و پخش جهانی فیلم را خرید. اکثر بازیگران اصلی میان سپتامبر ۲۰۲۱ و آوریل ۲۰۲۲ مشخص شدند. پیش تولید تا ژانویهٔ ۲۰۲۲ و فیلم برداری در اواخر فوریه آغاز شد و در مهٔ همان سال پایان یافت. "اوپنهایمر" با فرمت ۶۵ میلی متری و به صورت آی مکس تصویربرداری شد و قسمت های از آن برای نخستین بار در تصویربرداری آنالوگ سیاه وسفید آی مکس فیلم برداری شد. نولان مانند آثار قبلی خود از جلوه های طبیعی و حداقل تصویرسازی تولیدشده توسط کامپیوتر استفاده کرد. پس از "بی خوابی" (۲۰۰۲)، این نخستین فیلم نولان است که با درجه سنی R ساخته شده است. "اوپنهایمر" ۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۳ در سینما گرند رکس پاریس به روی پرده رفت و ۲۱ ژوئیهٔ همان سال در سینماهای ایالات متحده و بریتانیا اکران شد. انتشار "اوپنهایمر" با "باربی" از شرکت برادران وارنر هم زمان بود و به دلیل پدیدهٔ فرهنگی باربنهایمر مورد توجه قرار گرفت. فیلم با واکنش بسیار مثبت منتقدان همراه بود و در زمینهٔ عملکرد تیم بازیگری، فیلم نامه، کارگردانی نولان، تدوین و فیلم برداری تحسین شد. "اوپنهایمر" با بیش از ۹۷۵