Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
وزنامه چیرویل که متعلق به دانشجویان بود، کار می نمود. روزنامه نگاری. فریلند حرفه خیابان فلیت خود را در روزنامه کم عمر سندی کوریسپاندنت آغاز کرد. در ۱۹۹۰ میلادی، او به عنوان گزارش گر اخبار به شبکه بی بی سی پیوسته و برای برنامه های تلویزیونی و رادیویی، از جمله برنامه های دنیا در یک نگاه (The World at One) و امروز (Today) در رادیو ۴ بی بی سی، گزارش می داد. در ۱۹۹۲ میلادی، او یک بورسیه لارنس استرن از واشینگتن پُست دریافت نموده و در آنجا به عنوان نویسنده ای کارمند در مورد اخبار ملی کار کرد. او از ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۷ میلادی به عنوان گزارش گر روزنامه گاردین در واشینگتن کار می کرد و در همان سال به عنوان سرمقاله نویس و ستون نگار به لندن بازگشت. فریلند در میان سال های ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۴ میلادی برای روزنامه دیلی میرَر هرازگاهی به ستون نویسی می پرداخت و او از ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۷ میلادی به طور هفتگی برای روزنامه ایونینگ استاندارد ستون می نوشت. او هر ماه یک بار برای جویش کرونیکل یک ستون می نویسد. او همچنین مقالاتی در روزنامه های نیویورک تایمز، نقدنامه کتاب های نیویورک، نیوزویک و نیو ریپابلیک منتشر کرده است. فریلند در جشنواره ۲۰۰۲ روزنامه ها چ
ه می گویند (What the Papers Say) عنوان «ستون نویس سال» را از آن خود نموده و در ۲۰۰۸ میلادی برای قدردانی از رساله وی تحت عنوان «دستاورد شگفت انگیز بوش» که در نقدنامه کتاب های نیویورک منتشر گردید، جایزه دیوید وات در عرصه روزنامه نگاری را به دست آورد. او که هفت بار برای دریافت جایزه جرج اورول نام زد شده بود، توانست در ماه می ۲۰۱۴ این جایزه را برای کارهایش در عرصه روزنامه نگاری به دست آورد. در ۲۰۱۶ میلادی، او برنده جایزه «صاحب نظر سال» از جوایز صاحب نظران انگلستان شد. فریلند از می ۲۰۱۴ تا اوایل ۲۰۱۶ به عنوان ویراستار اجرائی بخش نظریات روزنامه گاردین کار نموده و امروزه نیز هر شنبه یک ستون برای این روزنامه می نویسد. در نوامبر ۲۰۱۹، فریلند برای ارتکاب یک «خطای بسیار بد» هنگام گزارش گریِ اشتباه مبنی بر این که نام زد پارلمانی آینده حزب کارگر به علت ارایه نظریات یهود ستیزانه در شبکه فیسبوک جریمه شده است، عذرخواهی کرد. او این اشتباه در شناسایی هویتِ دو وکیلی که دارای همان نام بودند را به یک «منبع معتبر پیشین از حزب کارگر» نسبت داد که معلومات وی «به طور بسیار خصمانه ارایه شده» بود. مؤلف. فریلند ده کتاب منتشر کرده است: دو
کار ادبیات-غیرداستانی با نام خودش و نُه رمان که هشت رمان آن با نام مستعار سام بورن به نشر رسیده است. انقلاب را به خانه بی آورید: دلایلی برای یک بریتانیای جمهوری (۱۹۹۸ میلادی) که نخستین کتاب فریلند است، استدلال می نماید که بریتانیا باید آرمان های انقلابی را که در قرن هجدهم به آمریکا صادر کرد بازیابی نموده و این کشور باید از نظر فرهنگی و قانون اساسی تحت یک ترمیم کامل قرار گیرد. این کتاب برنده جایزه ویلیام سامرست موآم در بخش آثار ادبیات غیرداستانی شده و چندی بعد برای یک سری دو-قسمتی در تلویزیون بی بی سی انتخاب گردید. هدیه جیکوب (۲۰۰۵) یک خود زیست نامه از زندگی سه نسل از خانواده خود وی بوده و او همچنین در این اثر به پرسش های گسترده تر هویت و تعلق می پردازد. در ۲۰۰۸ میلادی، او یک سری دو-قسمتی برای رادیو ۴ بی بی سی – یهودی های بریتانیایی و رؤیای صهیون – و همچنین دو مستند تلویزیونی را برای شبکه تلویزیونی بی بی سی چهار پخش کرد: چگونه می توان یک رئیس خوب بود و رئیس هالیوود. مردان پارسا (۲۰۰۶ میلادی)، یک رمان مهیج مذهبی است که تحت تخلص بورن منتشر گردید. این رمان در مورد یک گزارش گر اخبار است که پس از ربوده شدن همسرش،
هنگامی که او از یک رویداد کشته شدن یک مرد شبه نظامی گزارش تهیه می کند، زندگی او مختل می شود. با افزایش قتل های «مردان پارسا» در سراسر جهان، او به زودی خود را در وسط توطئه ای می-یابد که موجب چیزی کم تر از روز قیامت نمی شود. متعاقباً، کتابی دیگری با تخلص سام بورن تحت عنوان آخرین میثاق (۲۰۰۷) منتشر گردید که ترازبندی از پس زمینه فرایند صلح خاورمیانه بود. این کتاب مبتنی بر تجارب نویسنده به عنوان گزارش گر برای بیش از بیست سال در آن منطقه و یک گفت-گوی تحت حمایت روزنامه گاردین که روی توافقات ۲۰۰۳ ژنو اثر گذار بود، نوشته شده است. شخصیت مرکزی خود را دخیل در ترکیبی از اوضاع سیاسی مدرن و وحی های باستانی می یابد. شمارش نهایی (۲۰۰۸)، مبتنی بر یک داستان واقعی از انتقام جویان بود: گروهی از بازماندگان هولوکاست که برای انتقام گیری از شکارچیان نازی تلاش می کردند و این کتاب با تفاوت اندکی رده نخست فهرست پُر فروش ترین کتاب های سندی تایمز را از دست داد. درست قبل از این که چهارمین رمان مهیج با تخلص سام بورن تحت عنوان برگزیده شده (۲۰۱۰) در انگلستان منتشر شود، آژانس خبری بوک سیلر در آوریل ۲۰۱۰ گزارش داد که انتشارات هارپرکالینز توافقی
با فریلند برای نوشتن سه کتاب دیگر با تخلص بورن، امضاء کرده است. هارپرکالینز در ژوئیه ۲۰۱۲ کتاب «معبد خدایان» (Pantheon) را منتشر کرد. ششمین رمان فریلند تحت عنوان «زمستان آمریکایی» با نام سام بورن در ۲۰۱۴ میلادی توسط انتشارات هارپرکالینز منتشر شد، اما دوباره گردآوری شده و مجدداً تحت عنوان «سومین زن» با نام خود فریلند توسط هارپرکالینز در ۲۰۱۵ میلادی منتشر گردید. ششمین رمان وی با تخلص بورن، کشتن یک رئیس، در ۴ ژوئیه ۲۰۱۷ توسط هارپرکالینز به نشر رسید. هفتمین رمان فریلند با نام مستعار سام بورن تحت عنوان قتل حقیقت در فوریه ۲۰۱۹ منتشر شد. دیدگاه ها. اسرائیل، صهیونیسم و یهود ستیزی. او که یک صهیونیستِ لیبرال و پیشتاز در انگلستان است، در ۲۰۱۲ میلادی نوشت که از واژه صهیونیسم به طور مکرر استفاده نمی کند، چون یک غلط فهمی نسبت به این واژه وجود داشته و اغلب به عنوان راست گرا تعریف شده است. او در رابطه به جنگ ۲۰۱۴ اسرائیل و غزه، بر این باور است که اقدام نظامی باعث تداوم جنگ می شود و او همچنین از طرف ها خواسته است تا با مذاکره به این چرخه های خشونت پایان دهند. او، علی رغم سلب مالکیت فسطینی ها، از حق اسرائیل برای پابرجا بودن د
فاع می کند، اما امیدوار است تا اسرائیل از «هزینه بالایی» که فلسطینی ها پرداخته است قدردانی کند. فریلند حزب کارگر بریتانیا را متهم به رد کردن مسئله یهود ستیزی کرده است. او از جناح چپ گرا اکیداً درخواست کرده تا با یهودیان «همان برخوردی را داشته باشند که با هر اقلیت دیگر دارند». وی همچنین در مورد اظهارات ملموس یهودستیزانه فلسطینی ها و این که کوربین با آن ها ارتباط برقرار نموده و اظهار داشته است که بیشتر اعضای جدید حزب کارگر نسبت به یهودیان متخاصم بودند، نظر داده است. نظرهای فریلند برخی انتقادهای را نیز به خود جلب کرده است.
جولی برچیل (Julie Burchill) (زادهٔ ۳ ژوئیه ۱۹۵۹)، نویسنده ای اهل انگلستان است. او کار خود را به عنوان نویسنده در "نیو موزیکال اکسپرس" در سن ۱۷ سالگی آغاز کرده و از آن زمان به بعد با روزنامه هایی چون "دیلی تلگراف"، "ساندی تایمز" و "گاردین" همکاری نموده است. نوشته های وی که روزنامه "آبزرور" در ۲۰۰۲ میلادی آن ها را «به طور جسارت آمیزی صریح» و «معمولاً تعرضی» خواند، در چندین مورد منتج اقدام حقوقی علیه وی شده است. برچیل همچنین یک رمان نویس بوده و یک سریال تلویزیونی براساس رمان ۲۰۰۴ وی، "شوگر راش"، ساخته شده است. دوران کودکی و تحصیلات. جولی برچیل در بریستول متولد شده و در مدرسه غیر-گزینشی دولتی بریسلنگتون آموزش دید. پدر وی یکی از فعالین اتحادیه کمونیستی بوده و در یک کارخانه مشروب سازی کار می کرد. مادر جولی شغلی در کارخانه ساخت جعبه مقوایی داشت. در ۲۰۱۰ میلادی، برچیل در مورد والدین خود نوشت: «من به خانواده ها زیاد اهمیت نمی دهم. من عاشق پدر و مادرم بودم، اما اگر صادقانه بگویم حالا که آن ها وفات نموده اند، زیاد دلتنگ شان نیستم»؛ با این حال، او سه سال بعد با چیزی که بیان داشت این گفته خود را تکذیب کرد، او گفت که نمی ت
واند به بریستول بازگردد، چون هر باری که او حرف زدن کسی را به لهجه بریستولی با والدینش می شنود، به وی یادآوری می کند که چقدر دلتنگ آن ها شده است. او به دانشگاه نرفت و دورهٔ پیش دانشگاهی را نیز تنها چند هفته بعد از پذیرفته شدن ترک نمود تا به نوشتن برای نیو موزیکال اکسپرس (NME) آغاز کند. حرفه نویسندگی و مجری گری. در نیو موزیکال اکسپرس. او حرفه نویسندگی خود در نیو موزیکال اکسپرس (NME) را در سن ۱۷ سالگی در ۱۹۷۶ میلادی پس از این آغاز کرد که به یک آگاهی این روزنامه که در آن نوشته بود «ماجراجویان جوان و شیک» در مورد جنبش پانک که در آن زمان در حال ظهور بود بنویسند، (اتفاقاً با شوهر آینده اش، تونی پارسونز) پاسخ داد. او توانست با فرستادن یک «مدح» از آلبوم اسب های پتی اسمیت، این شغل را از آن خود نماید. او بعداً نوشت که حالا تنها موسیقی سیاه دوست دارد و بیان داشت: «زمانی که من در واقع یک موسیقی پانک را شنیدم، با خود فکر کردم، آه خدای من! این موسیقی نیست، این تنها داد زدن است». در حقیقت، او توانست نخستین آلبوم پانک در انگلستان، آلبوم فراخوان برای جوانان از گروه موسیقی بیگانگان با هم خوانیِ آدریان بورلاند که به طور خصوصی عر
ضه می گردید را تقبیح کند: «ادیِ گونه قرمز سیمای دارد که با رشک خود می تواند یک شیردوش دیوان را سبز بگرداند». آن گونه که او چندی بعد بیان کرد، از اقبال خوب وی، «پانک در عرض دو سال خاتمه یافت. این تنها ویژگی خوب آن بود». زمانی که او ۲۰ سال داشت، کار در نیو موزیکال اکسپرس را ترک نموده و شروع به نوشتن به عنوان نویسنده آزاد نمود تا بتواند در مورد موضوعات مختلف بنویسد، با این حال او هرگز نوشتن در مورد موسیقی پاپ را به طور کامل ترک نکرد. دهه ۱۹۸۰. کارفرماهای اصلی وی پس از ترک نیو موزیکال اکسپرس شامل روزنامه های فیس و سَندی تایمز بود، جای که او در مورد سیاست، موسیقی پاپ، مُد و اجتماع می نوشت و همچنین از ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۶ به عنوان منتقد فیلم برای این روزنامه ها کار کرد. او بعداً در ۲۰۰۸ میلادی اذعان داشت که «بدون شرکت» در اکران فیلم ها، در مورد آن ها نقد سرهم می کرد و شوهر قبلی وی، کاسمو لاندسمان نیز اذعان نموده است که به نیابت از وی در اکران ها شرکت می کرد. در جریان جنگ فالکلند در ۱۹۸۲ میلادی، برچیل استدلال نمود که یکه تازی جنرال گالتیری، شر بزگتری را متوجه می ساخت. او جستارهای به حمایت از مارگارت تاچر می نوشت. هم دلی وی
با تاچر به وی کمک کرد تا ستونی در روزنامه دَ میل آن سندی به دست بی آورد، اما او در ۱۹۸۷ میلادی برخلاف خط سیاسی معمول این روزنامه حرکت نموده و از خوانندگان خود اکیداً درخواست نمود تا به حزب کارگر رأی دهند. هرچند او ادعا می کند که د میل آن سندی را می پسندد، او در ۲۰۰۸ میلادی در مورد روزنامه نگارانِ دیلی میل گفت: «همگی می دانند که سریال هاکس فقط دسته بزرگی از زناکاران هستند، بدترین رفتار در جهان – و بعد شما در دیلی میل افرادی را دارید که به نحوی می نویسند که گویا آن ها قائم مقام کشیشان باشند… داوری اخلاقی در مورد مادران تنها و چه چیزهای دیگری». دهه ۱۹۹۰ میلادی. برچیل به طور مکرر و صادقانه در مورد رابطه خود با مواد مخدر حرف زده است، او می نویسد که «به حدی در دماغ گُنده خود کوکائین می ریخت که برای بیهوش کردن کل نیروهای مسلح کلمبیا کافی بود». او بیان داشت که «به عنوان کسی که از کمرویی مزمن و سقف پایینِ خستگی رنج می برد… من فقط نمی توانم تصور کنم من هیچ گاهی بدون [کوکائین] می توانستم هیچ گونه زندگی اجتماعی داشته باشم، این که من به عنوان ملکه گروچو کلب در یک قسمت اعظم دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ پادشاهی می کردم را کنار بگذارید».
هرچند برچیل به طور مکرر زندگی شخصی خود را به نوشته هایش کشانده، اما زندگی شخصی وی به موضوعی برای نظریات عامه مبدل گردیده است، به ویژه در جریان این دوره که «هر چیزی مرتبط با او – ازدواج هایش، شهوت رانی اش، کودکانش – ظاهراً به خبر مبدل می شدند». در ۱۹۹۱ میلادی، برچیل همراه با لاندیسمان و توبی یانگ، یک مجله کم-عمر به نام مدرن رویو را پایه گذاری کردند که از طریق آن او با شارلوتی ریوین آشنا شده و همراه وی رابطی داشت که توجه همگان را جلب کرد. او در مصاحبه ای با لین باربر در ۲۰۰۴ میلادی گفت، «[من] تنها برای شش هفته در ۱۹۵۵ میلادی هم جنس گرا بودم»، یا در مقاله ای در ۲۰۰۰ میلادی اظهار داشت، «شش ماه بسیار لذت بخش همجنس گرایی من». این مجله که با شعار «فرهنگ فرودست برای اندیش مندان» آغاز به کار کرده بود، تنها تا ۱۹۹۵ میلادی، زمانی که برچیل و همکاران وی ورشکسته شدند، دوام آورد. این مجله برای مدتی کوتاهی در ۱۹۹۷ توسط بروچیل به همکاری ویراستاری راوین، مجدداً احیا گردید. «جنگ فاکس» در ۱۹۹۳ میلادی میان برچیل و نویسنده کامیل پالیا که در مجله مدرن رویو منتشر می گردید، توجه بسیاری را به خود جلب کرد. در ۱۹۹۵ میلادی، برچیل ستونی
برای روزنامه تایمز تحت عنوان «من یک سلیطه هستم و افتخار می کنم» نوشت و در این مقاله استدلال نمود که زنان باید واژه «سلیطه» که برای تحقیر استفاده می شود، را اصلاح کنند. او نوشت: «بنا بر ماهیتی که این چیزها دارد، طی سال های اخیر، کسی که تحقیر شده است قدم های را برای پذیرفتن این تحقیرها برداشته اند؛ از این رو ما سیاه پوستانی داریم که همدیگر را «سیاه» می گویند، هم جنس بازهای داریم که به رسم تحقیر یکدیگر را «همجنس باز» می گویند و بعد ابله های کلاس-بالایی داریم که به خوشحالی یک دیگر را «هینری» صدا می زنند. در ۱۹۹۶ میلادی، بازیگر، نویسنده، نمایش نامه نویس و کارگردان تئاتر استیون برکوف در رابطه به یکی از مقاله های برچیل که در روزنامه سندی تایمز منتشر گردیده و شامل نظریاتی بود که پیشنهاد می کرد برکوف «به طور ترسناکی زشت» است، به دادگاه در رابطه به این افترا شکایت نموده و برنده شد. قاضی فرمان داد که اقدامات برچیل باعث «تمسخر و تحقیر» وی شده است. آن گونه که خود برچیل می گوید، دهه ۱۹۹۰ یک دوره متلاطم برای وی بود: از ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۴ میلادی. او که در فعالیتی، همراه با ویل سیلف و برخی دیگر، به عنوان یک استفاده کننده مواد مخدر
صحبت می کرد، استفاده خود از مواد مخدر را هنگام دفاع از بازیگر دانیلا ویست بک به خاطر از دست دادن تیغه بینی اش به دلیل استفاده از کوکائین که در روزنامه گاردین در ۲۰۰۰ میلادی منتشر شده بود، تأیید کرد. روزنامه نگار دیبورا اور که در آن زمان با سیلف ازدواج کرده بود، در روزنامه ایندیپندنت از برچیل و مقاله وی به شدت انتقاد کرد: «او خود را به عنوان یک معتاد کوکائین نمی بیند، از این رو او هیچ ترحمی به خانم ویست بک ندارد». برای انتقام گیری از مقاله دیبورا اور، برچیل یک احساس عاشقانه نسبتاً طولانی مدت با ویل سیلف به نیت خشمگین کردن اور، پیدا کرد. در ژوئن ۲۰۰۰، نامه ای از دیبورا بوسلی که در آن زمان در گروچو کلاب سر پیش خدمت بود، در ایندیپندنت به نشر رسیده و باعث یک تکان اندک شد. بوسیلی که در آن زمان همسر ریچارد انگرامس، منتقد دیرین برچیل بود و به مقاله ای که توسط یونی رابرتس نوشته شده بود پاسخ داده و بیان داشت که هنگامی که برچیل در گروچو مخفی شده بود، تنها «یک پرنده چاق با کت ضدآب نیلی بود که در یک کنج می نشست». در سال بعدی، اثر وی تحت عنوان برچیل در مورد بکام (۲۰۰۱ میلادی) که یک کتاب کوتاه در مورد نظریات برچیل پیرامون ز
ندگی، حرفه و رابطه دیوید بکام با ویکتوریا بکام بود، «بدترین نظریات را پس از اثر هی دی از آرچر» به خود جلب کرد. یکی از منتقدان نوشت، «اگر برچیل در مورد فوتبال می نویسد، پس جیمی هیل باید در مورد بحث های فیمنیستی بنویسد». رابرت وایندر در روزنامه نیو استیتسمان نوشت: «این کتاب، در چارچوب برچیل برای تحسین طبقه کارگر به خوبی جا می افتد؛ برچیل، بکام را به عنوان یک نماد ضد بی فرهنگی از ارزش های طبقه کارگر معرفی می کند – بکام او را به یاد مردان مغرور دوران کودکی اش که «نمونه ای از سخاوت، پشتکار و نجابت» بودند، می اندازد. تا ۲۰۰۳ میلادی، برچیل برای پنج سال هر هفته یک ستون در روزنامه گاردین می نوشت. او در ۱۹۹۸ میلادی توسط اور، زمانی که به عنوان ویراستار در ضمیمه گاردین ویک ایند کار می کرد و حرفه برچیل دچار مشکل بود، در این روزنامه انتصاب گردید؛ چون برچیل پس از احیای مجدد روزنامه پانج از آنجا اخراج گردیده بود. برچیل به طور مکرر از دیبورا اور برای نجات دادنش، سپاس گذاری نمود. یکی از مقالاتی که او در گاردین نوشت، در واکنش به قتل مجری تلویزیونی بی بی سی به نام جیل داندو در ۱۹۹۹ میلادی بود. وی تکانِ قتل داندو را به یافتن یک «
رتیل پشمالو در سبد پُر از توت فرنگی» مقایسه کرد. در ۲۰۰۲ میلادی، او به سختی توانست از محاکمه به اتهام ترغیب برای تنفر نژادی فرار کند، چون «او در یک ستون روزنامه گاردین، ایرلند را مترادف با کودک آزاری، هم دلی با نازی و ستم بر زنان» توصیف کرده بود. برچیل در مدت زمان حرفه ای خود چندین بار عواطف ضد ایرلندی از خود بروز داده بود، او در روزنامه تایم اوت مقیم لندن اعلام نمود که «من از ایرلندی ها متنفر هستم، چون فکر می کنم آن ها رقت انگیز هستند». او از جنگ در عراق حمایت نموده و در ۲۰۰۳ میلادی در روزنامه گاردین نوشت که او «طرف داری یک جنگ کوچکِ فعلی نسبت به یک جنگ بدتر در آینده» است و آن های که مخالف جنگ بودند را با برچسب «توجیه گران طرف دار صدام» به انتقاد گرفت. او موضع خود را بیان داشت «این جنگ برای آزادی، عدالت – و نفت» است توجیه نموده و اظهار داشت که چون بریتانیا و ایالات متحده به عراق سلاح فروخته بودند، حالا «این مسئولیت ما است تا با عمل کرد همانند شیر و پایان کردن شر صدام، آزمندی و جهل خود را جبران کنیم». برچیل روزنامه گاردین را به تلخی ترک نموده و بعداً در مصاحبه بیان داشت که آن ها برای من به جای ازدیاد حقوق، یک
نیمکت مبلی پیشنهاد کردند. او اظهار داشت که این روزنامه را در اعتراض به آنچه وی «یهود ستیزی» خواند، ترک کرده است. از ۲۰۰۵ تا ۲۰۰۹ میلادی. برچیل یکی از نخستین منتقدان رسمِ کوچک شمردن افراد طبقه اجتماعی پایین تر با زدن برچسب کولی «چاوها» نسبت به آن ها بود. در ۲۰۰۵ میلادی، او مستند شبکه اسکای وان در دفاع از چاوها را ارایه کرد. او در مصاحبه ای با دیلی تلگراف در آن زمان اظهار داشت که، «مسخره کردن کسانی که نسبت به شما در وضعیت بدتری قرار دارند، اصلاً شوخی نیست. این رقت انگیز، بزدلانه و زور گویی است». «این کار نشانه از خود بیزاری است. … طبقه متوسط نمی توانند افرادی را که از آن ها بیشتر خوشحال هستند تحمل کنند، از این رو آن ها به چاوها برای چیزهای مانند پوشیدن جواهرات ارزان قیمت می تازند. این حسادت است، ژوئن آن ها در درون خود باور دارند که چاوها نسبت به آن ها بهتر هستند. آن ها حتی زیباتر هم هستند». پس از ترک روزنامه گاردین، او در اوایل ۲۰۰۵ میلادی به روزنامه تایمز رفت، روزنامه ای که حاضر بود، تقاضاهای وی را برآورده ساخته و حقوق قبلی وی را دو برابر کند. چندی پس از آغاز ستون هفتگی خود در آنجا، او به جرج گلووی اشاره کرد،
اما ظاهراً او را با نماینده پیشین پارلمان، ران براون اشتباه گرفته و زشت کاری های براون را به گالووی نسبت داد، «او اعراب را ترغیب کرد تا با نیروهای بریتانیای در عراق بجنگند». او در ستون خود عذرخواهی نموده و روزنامه تایمز غرامتی را که گفته می شود ۵۰٬۰۰۰ پوند بوده است، پرداخت کرد.
سلطان سلاطین لقبی سلطنتی در دولت عثمانی است که گفته شده اولین بار سلطان دهلی آن را در بافت فارسی به کار برده است. "سلطان سلاطین" نیز مانند بسیاری از القاب، ستایش آمیز با منشأ عربی است که مثل "شاه شاهان"، در فارسی، می تواند ادعای امپراتوری ولی حاکمیت شرعی را بیان کند. از آنجایی که کلمه و مفهوم "امپراتور" در اسلام واژه ای بیگانه محسوب می شد سلاطین عثمانی به صورت رسمی از این لقب استفاده می کردند. عثمانی از لقب پادشاه (به شکل "پادیشاه") به عنوان جاگزینی برای لقب سنتی "سزار" که در امپراتوری بیزانس بود استفاده می کرد. سلاطین دهلی از این عنوان برای نشان دادن حکومت خود بر شمال هند استفاده می کردند، زیرا صدها راجهٔ هندی تحت فرمانروایی آنها حکومت می کردند. آن ها خود را زیردست خلیفه می دانستند اما همزمان خودمختاریشان را حفظ می کردند. به همین ترتیب، سلاطین بنگال نیز از این عنوان استفاده می کردند. "شاهنشاه" در ایران نیز با مشروعیت کمتری ادعا می کرد که «سلطان سلاطین» است. این اظهارات با درگیری بین فرقه های های سنی و شیعه اسلام گره خورده است.
حادثه آلتمارک () یک حادثه دریایی جنگ جهانی دوم بین ناوشکن های بریتانیایی و نفتکش آلمانی نفت کش آلتمارک بود که در ۱۶–۱۷ فوریه ۱۹۴۰ اتفاق افتاد. این حادثه در آب های بی طرف نروژ در آن زمان رخ داد. در کشتی آلتمارک حدود ۳۰۰ زندانی متحد (به طور رسمی بازداشت شدگان) حضور داشتند که کشتی هایشان توسط ناو کلاس دویچلند در اقیانوس اطلس جنوبی غرق شده بود. نیروهای دریایی بریتانیا با نفتکش و بعداً ناوشکن اچ ام اس کازاک (اف۰۳) به کشتی آلمانی در نزدیکی Jøssingfjord حمله کردند و همه اسیران را آزاد کردند و هشت دریانورد آلمانی را با سلاح گرم کشتند و ده نفر دیگر را زخمی کردند که پنج نفر از آنها حالشان وخیم بود. در این عملیات یک ملوان انگلیسی و یک ملوان نروژی نیز به شدت مجروح شدند. آلمان مدعی شد که این حمله نقض شدید قوانین بین المللی و بی طرفی نروژ است و در یک برنامه تبلیغاتی از «ذهنیت» چرچیل در تبریک گفتن به نیروی دریایی خود به دلیل «تیراندازی به مردان غیرمسلح» انتقاد کردند.
اوریانا باندیرا (Oriana Bandiera)، FBA (زادهٔ ۲۶ اوت ۱۹۷۱)، آکادمیک و اقتصاددان اهل ایتالیا است که در اقتصاد توسعه تخصص دارد. او از ۲۰۰۹ میلادی به عنوان پروفسور اقتصاد در مدرسه اقتصاد لندن تدریس می کند. او اکنون به درجه پروفسوری سِر انتونی اتکینسون در رشته اقتصاد در مدرسه اقتصاد لندن رسیده است و یکی از نویسندگان در مجله اکونومیتریکا است. حوزه مطالعه وی اساساً شامل سازمان ها و بازارهای کار و رابطه این دو با فرایند توسعه اقتصادی می باشد. دوران کودکی و تحصیل. باندیرا متولد ۲۶ اوت ۱۹۷۱ در کاتانیا، سیسیل در ایتالیا است. او در دانشگاه بوکونی در میلان به آموزش در رشته اقتصاد آغاز نموده و در ۱۹۹۳ میلادی مدرک لیسانس خود را در رشته علوم مقدماتی (بی ای) و در ۱۹۹۴ میلادی مدرک فوق لیسانس خود را در رشته علوم (MSc) کسب کرد. پس از آن وی دوره تحصیلات تکمیلی خود را در رشته اقتصاد در بوستون کالج در ایالات متحده آغاز کرد: او دوره دکترای تخصصی (PhD) خود را در ۲۰۰۰ میلادی به اتمام رساند. حرفه اکادمیک. پژوهش های باندیرا متمرکز بر اقتصاد توسعه است. او همچنین پژوهش های در حوزه های اقتصاد خرد کاربردی، مشوق ها در سازمان ها و بازارهای ک
ار انجام می دهد. باندیرا در سپتامبر ۱۹۹۹ میلادی به عنوان مربی اقتصاد به مدرسه اقتصاد و علوم سیاسی لندن (LSE) در انگلستان پیوست. او از ژانویه تا مارس ۲۰۰۳ در دانشگاه شیکاگو، استادیار مهمان بود. او از ژانویه تا مارس ۲۰۰۴ در دانشکده اقتصاد دانشگاه نیویورک، استادیار مهمان بود. او آوریل ۲۰۰۴ را در مؤسسه بین المللی مطالعات اقتصادی (IIES) در دانشگاه استکهلم سپری کرد. او در مارس ۲۰۰۵ در دانشگاه بوکونی (آلما ماتر وی) و در آوریل ۲۰۰۵ در دانشگاه ییل به عنوان استادیار مهمان خدمت کرد. او در مارس ۲۰۰۶، به عنوان استادیار مهمان دوباره به مؤسسه بین المللی مطالعات اقتصادی برگشت. از مارس تا می ۲۰۰۷، او در مرکز مطالعات سازمان صنعتی در دانشگاه نورث وسترن به عنوان استادیار مهمان مشغول بود. در اوت ۲۰۰۷، او به درجه دانشیار در رشته اقتصاد ترفیع داده شد. او در ۲۰۰۹ میلادی کرسی پروفسوری اقتصاد را به دست آورد. وی از ۲۰۱۲ میلادی بدین سو به عنوان رئیس مراکز بین المللی سانتوری و تویوتا برای رشته های اقتصادی و مرتبط (STICERD) در مدرسه اقتصاد لندن خدمت می نماید. او به عنوان یکی از دبیران ژورنال اقتصاد کار (Journal of Labor Economics) از ۲۰۱۴
میلادی، ایکونومیکا (Economica) از ۲۰۱۶ و ژورنال بینش های اقتصاد خرد (Microeconomic Insights) کار می کند. او عضو آکادمی بریتانیا، انجمن اقتصادسنجی، مرکز پژوهش های سیاست اقتصادی (CERP)، اداره پژوهش و تحلیل اقتصادی توسعه (BREAD) و مؤسسه اقتصاد کار (IZA) است. تحقیقات. تمایل های پژوهشی باندیرا بر محور تأثیر مشوق های پولی و روابط اجتماعی روی رفتار افراد می چرخد. از نظر فرآورده های پژوهشی، باندیرا در میان ۲ درصد اقتصاددان های رده بندی شده است که در پایگاه داده های مقالات پژوهشی اقتصاد (IDEAS/RePEc) ثبت شده اند. نتایج کلیدی پژوهش های وی شامل موارد زیر است:
ارنل چاتفیلد (; – ) سیاست مدار اهل بریتانیا بود. همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام، نشان مریت، و نشان سلطنتی ویکتوریایی شده است.
آیز*وان (; ; ; ) یک گروه دخترانهٔ کره ای–ژاپنی بود که از طریق ریلتی شوی شبکهٔ ام نت، "پرودوس ۴۸" شکل گرفت. این گروه دوازده عضو داشت: جانگ وون یونگ، ساکورا میاواکی، جو یو ری، چوی یه نا، آن یو جین، ناکو یابوکی، کوان اون بی، کانگ هه وون، هیتومی هوندا، کیم چه وون، کیم مین جو و لی چه یون. این گروه توسط آف د رکورد و سوینگ انترتینمنت مدیریت می شد. نام. آیز*وان، نام این گروه توسط نتیزن ها از طریق وبگاه رسمی "پرودوس ۴۸" پیشنهاد شد و توسط سی جی ئی ان ام انتخاب شد. «آیز» (IZ) یک نام عددی برای عدد ۱۲ است و «وان» (ONE) نمایانگر این است که آنها به عنوان یک گروه هستند. نشان ستاره (*) بین «آیز» و «وان» نشانگر برج فلکی منطقةالبروج است.
نبرد صدای جنگ () در 9 آوریل 1940 در دروباک ساند، شمالی ترین بخش اسلوفورد بیرونی در جنوب نروژ اتفاق افتاد. این پایان «جنگ تلفنی» و آغاز جنگ جهانی دوم در اروپای غربی بود.
نبردهای نارویک () از ۹ آوریل تا ۸ ژوئن ۱۹۴۰ به عنوان یک نبرد دریایی در اوفوتفیورد و به عنوان یک نبرد زمینی در کوه های اطراف شهر شمال نروژ نارویک به عنوان بخشی از نبرد نروژ جنگ جهانی دوم جنگیدند. دو نبرد دریایی در Ofotfjord در ۱۰ آوریل و ۱۳ آوریل بین نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا و آلمان نازی کریگسمارینه، در حالی که عملیات زمینی دوماهه انجام شد. بین سربازان نروژی، جمهوری سوم فرانسه، بریتانیا و دولت در تبعید لهستان علیه سربازان کوهستانی آلمانی، ملوانان کشتی شکسته کریگسمارین و پیاده نظام چترباز آلمانی جنگ شد.
توماس چالمرز (Thomas Chalmers) (متولد ۱۷ مارس ۱۷۸۰ – درگذشته ۳۱ مه ۱۸۴۷)، یک کاهن مسیحی، استاد الهیات، اقتصاددان سیاسی و رهبر کلیسای اسکاتلند و کلیسای آزادی اسکاتلند، اهل کشور اسکاتلند بود. از او به عنوان «والاترین کاهن اسکاتلند در قرن نوزدهم میلادی» یادآوری می گردد. او از ۱۸۳۵ تا ۱۸۴۲ میلادی به عنوان نائب رئیس انجمن سلطنتی ادینبورگ خدمت نمود. شهرک پورت چالمرز در نیوزیلند به افتخار چالمرز نام گذاری شده است. یک سردیس چالمرز در تالار قهرمانانِ یادمان ملی والاس در استیرلینگ به نمایش گذاشته شده است. «مرکز توماس چالمرز» در کرکلیستون به افتخار وی نام گذاری شد. اوایل زندگی. او در شهرک انستروتر، فایف متولد گردید، پدر وی جان چالمرز، یک تاجر بود و مادرش الیزابت هال نام داشت. چالمرز هنگامی که ۱۱ ساله بود در دانشگاه سنت اندروز پذیرفته شده و به آموزش ریاضی پرداخت. در ژانویه ۱۷۹۹، او مجوز کشیش بودن را از جانب شورای مشایخی سنت اندروز دریافت نمود. در می ۱۸۰۳، پس از شرکت در کلاس های بیشتر آموزشی در دانشگاه ادینبرا و کار کردن به عنوان استادیار ریاضی در دانشگاه سنت اندروز، او به عنوان کاهن/کشیش در کیلمانی، ۹ مایل دورتر از دانشگ
اهی که به تدریس می پرداخت، مقرر شد. کیلمانی یک قصبه کوچگ [ناحیه که از خود کلیسا و کشیش داشت] و به طور برجسته زراعتی بوده و جمعیت آن در ۱۸۱۱ میلادی به کم تر از ۸۰۰ نفر می رسید. استاد و کاهن. چالمرز در رابطه به کیفیت تدریس ریاضی در دانشگاه سنت اندروز، مشکلی ایجاد کرد. این مشکل شامل تاختن به جان روتیرام، پروفسور فلسفه طبیعی نیز بود. درس های ریاضی وی اشتیاق را بیدار می کرد، اما بنا بر دستور مقامات متوقف گردید. پس از آن، چالمرز کلاس های شخصی آموزش ریاضی خود را باز نموده و دانشجویان بسیاری جلب کرد؛ هم زمان با ریاضی، او درس های در شیمی ارایه کرده و قصبه خود در کیلمانی را نیز اداره می نمود. در ۱۸۰۵ میلادی، چالمرز خود را در سمت پرفیسوری ریاضی که در دانشگاه ادینبرا خالی شده بود نامزد کرد، اما ناموفق بود. در ۱۸۱۵ میلادی، علی رغم این که شورای شهر گلاسگو به دلیل آموزه های بشارتی چالمرز با وی مخالف بودند، اما او به عنوان کاهن کلیسای ترون در گلاسگو گماشته شد. شهرت وی به عنوان کشیش، از گلاسگو در کل انگلستان پخش شد. هنگامی که او از لندن دیدار کرد، ساموئل ویلبرفورسی نوشت، «تمام دنیا شیفته دکتر چالمرز هستند». طی مدتی که او در گ