Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د. با این وجود، شورای شهری سن دیگو مخالفت خود را با شورش الورادو اعلام کرد. این بار، حکومت مکزیک دخیل بود و شایعاتی وجود داشت که ارتش مکزیک آماده دخالت است. با این همه، الورادو توانست بار دیگر مصالحه نموده و صلح را حفظ کند. با وجود این مصالحه، مکزیک پیمان شکنی نموده و کارلوس آنتونیو کاریلو، فرد بسیار معروف در میان مردمان جنوب، را در ۶ دسامبر ۱۸۳۷ به عنوان فرماندار منتصب نمود. این بار اما جنگ داخلی آغاز گردیده و پس از چندین نبرد، کاریلو از کالیفرنیا اخراج شد. مکزیک در نهایت تسلیم شده و الورادو را به عنوان فرماندار به رسمیت شناخت. الورادو در ۲۴ اوت ۱۸۳۹ با دونا مارتینو کاسترو در سانتا کلارا ازدواج کرد، اما او در مراسم ازدواج خودش شرکت نکرد و برادر ناتنیش خوسی آنتونیو استرادا را به جای خود فرستاد. هرچند وی ادعا کرد که در مونته ری درگیر کارهای رسمی بود، اما شایعه شد که او خیلی مست بود و از اینرو نمی توانست در مراسم شرکت کند. پس از ازدواج، الورادو با همسرش در مونته ری زندگی می کرد، اما همزمان رابطه خود با معشوقه اش ریموندا که در نزدیکی وی زندگی می کرد را نیز حفظ کرد. فرایند سکولارسازی مأموریت ها تقریباً در مراحل ن
هایی قرار داشت و در همین ایام بود که الورادو بیشتر زمین های آن ها را از طریق اعطای زمین به کالیفرنیایی های مشهور بخشش کرد. هرچند وی هیچ قطعه زمینی برای خود نگرفت، با این وجود، او ملک خود رانچو ال سور را با ملک جان بی.آر. کوپر به نام رانچو بوسلا دل پوتریتو مبادله کرد و چندی بعد دوباره آنرا به کوپر بفروش رساند. او ملکی به نام رانچو ال الیسال در نزدیکی سالیناس را در ۱۸۴۰ میلادی از مربی اسبق خود ویلیام هارتنیل خریداری کرد. در آوریل ۱۸۴۰، گزارشی از شورش برنامه ریزی شده علیه الورادو توسط گروهی خارجی ها به رهبری متحد سابق آیزاک گراهام، فرماندار را وادار نمود تا امر دستگیری و تبعید آنها به مکزیکوسیتی برای محاکمه را صادر نماید. هرچند، آنها درنهایت در ژوئن ۱۸۴۱ میلادی از تمامی اتهام ها تبرئه شدند. همچنین در ۱۸۴۱، رهبران سیاسی ایالات متحده در حال اعلام دکترین مانیفست سرنوشت خود بودند، چیزی که به شدت نگرانی کالیفرنیایی ها را در مرد نیات آنها افزایش داد. والیجو با کاسترو و الورادو رایزنی نموده و توصیه نمود که برای استحکام کنترل نظامی بر کالیفرنیا، مکزیک باید نیروهای تقویتی بیشتر بفرستد. تنش ها میان کالیفرنیای شمالی و جنوب
ی. در واکنش به این رویداد، رئیس جمهور مکزیک آنتونیو لوپز دو سانتا آنا، سرتیپ مانوئل میچلتورنیا را همراه با ۳۰۰ مرد در ژانویه ۱۸۴۲ به کالیفرنیا فرستاد. میچلتورنیا قرار بود سمت فرمانداری و فرماندهی ارتش را در دست گیرد. در ماه اکتبر همان سال، قبل از اینکه میچلتورنیا به مونته ری برسد، کمودور آمریکایی توماس اپ کاستبی جونیز به اشتباه تصور کرد که جنگ میان ایالات متحده و مکزیک آغاز شده است. او از طریق دریا خود را به جزیره مونته ری رساند و درخواست نمود تا پادگان مونته ری تسلیم داده شود. نیروهای میچلتورنیا هنوز هم در جنوب بودند و تعداد نیروهای پادگان مونته ری در مقابل کمودور خیلی اندک بود. الورادو بالاجبارً تسلیم شده و به رانچو ال آلیسال رفت. روز بعد کمودور از اشتباه خود واقف شد، اما الورادو از بازگشت به سمت خود انکار نموده و از کمودور خواست تا با میچلتورنیا صحبت نماید. میچلتورنیا بالاخره به مونته ری رسید اما قادر به کنترل نیروهای خود نبود، چون تعدادی از آنها مجرمین بودند. این کار شایعاتی مبنی بر شورش را گرمتر کرد و تا ۱۸۴۴ الورادو با گروه ناراضی همراه شد، چیزی که میچلتورنیا را مجبور کرد تا فرمان دستگیری وی را صادر کند
. مدت توقیف او خیلی کوتاه بود، چون به میچلتورنیا دستور داده شده بود تا گروه بزرگی را تنظیم نموده و آماده جنگ با ایالات متحده شود. برای این مأموریت، تمامی دستان باید یکی می شدند. اما آزادی وی برای میچلتورنیا نتیجه برعکس داشت، چون گروهی از کالیفرنیایی ها به رهبری مانوئل کاسترو در ۱۴ نوامبر ۱۸۴۴ بر علیه حکومت مکزیک شورش کردند. خوسی کاسترو و الورادو فرماندهی نیروها را بر عهده داشتند. طبال کاسترو به نام خوان 'تامبرو' هیگویرا در جریان تصرف سربازخانه ها در لس آنجلس کشته شد و احتمالاً تنها کالیفرنیایی بود که به قتل رسید. طرفین روی یک آتش بس به توافق رسیده و میچلتورنیا رضایت داد تا نیروهای مجرم خود را مرخص نماید. میچلتورنیا پیمان شکنی کرد و این بار جنگ به شدت آغاز شد. شورشیان در فوریه ۱۸۴۵ در نبرد پروودنسیا که در نزدیکی رود لس آنجلس رخ داد برنده شدند و میچلتورنیا و نیروهای وی کالیفرنیا را ترک کردند. پیو پکو به عنوان فرماندار لس آنجلس انتصاب یافته و خوسی کاسترو فرمانده کل نظامی شد. بعدها، الورادو به عنوان عضو کنگره مکزیک انتخاب گردید. او آماده نقل مکان به مکزیکوسیتی شد، اما تأمین مالی نقل مکان وی را رد کرد و در نتیجه ر
وابط میان کالیفرنیای شمالی و جنوبی بدتر شد. جان سی. فرمونت در اوایل ۱۸۴۶ به مونته ری رسید. کاسترو که از تهاجم بیگانه هر آسان شده بود، شبه نظامیان خود را گردهم آورده و الورادو به عنوان فرمانده دوم گماشت، اما فرمونت به سمت شمال به اورگن رفت. وضعیت سیاسی متزلزل میان در مکزیک به روابط میان کالیفرنیایی ها صدمه زد و به نظر می رسید که جنگ داخلی میان شمال و جنوب در شرف وقوع است.
آسیب پذیری اجتماعی در معنای وسیع آن یکی از ابعاد آسیب پذیری در برابر عوامل استرس زا و شوک های متعدد از جمله سوءاستفاده، طرد اجتماعی و مخاطرات طبیعی است. آسیب پذیری اجتماعی به ناتوانی افراد، سازمان ها و جوامع در مقاومت در برابر تأثیرات نامطلوب ناشی از عوامل استرس زای متعددی اشاره دارد که در معرض آن قرار دارند. این تأثیرات تا حدی ناشی از ویژگی های ذاتی در تعاملات اجتماعی، نهادها و نظام های ارزش های فرهنگی است. از آنجایی که زمانی که فاجعه رخ می دهد بیشتر آشکار است، بسیاری از مطالعات آسیب پذیری اجتماعی در ادبیات مدیریت ریسک یافت می شود.
لیندسی اپل گیت (Lindsay Applegate) (زادهٔ ۱۸ سپتامبر ۱۸۰۸ – درگذشتهٔ ۲۸ نوامبر ۱۸۹۲)، پیشگام آمریکایی بود که به خاطر شرکت در علامت زدن مسیر اپل گیت، یک مسیر جایگزین برای مسیر اورگن، شناخته می شد. این مسیر توسط برادران وی، چارلز و جیسی در ۱۸۴۶ میلادی علامت زده شد، اگرچه جیسی هنگام علامت زدن بخشی از مسیر اپل گیت، از دره ویلامیت تا رود هومبولت، عضو این گروه نبود. براساس دست نوشته اصلی لیندسی اپل گیت در ۱۸۷۷ میلادی، اعضای این سفر اکتشافی شامل افراد ذیل بود: کاپیتان لیوی اسکات، جان اسکات (پسر لیوی)، هنری بایگوس، لیندسی اپل گیت، جیسی اپل گیت، بنجامین چرچ، جان اوینز، رابرت اسمیت، ساموئل گودهو، موسُس «بلَک» هریس، دیوی گوف، بینیت اوسبورن، ویلیام اسپورتسمان و ویلیام پارکر. اوایل زندگی. لیندسی اپل گیت در ۱۸ سپتامبر ۱۸۰۸ در کنتاکی زاده شد و والدین وی دانیل و راچل اپل گیت نام داشتند. خانواده وی در ۱۸۲۰ میلادی به دره اوسیج در میزوری نقل مکان نموده و به مزرعه داری مشغول شدند. در ۱۸۳۱ میلادی، لیندسی با الیزابت میلر، کسی که خواهرش ملیندا همسر برادر بزرگتر لیندسی به نام چارلز بود، ازدواج کرد و آنها شش پسر داشتند. وی در ۱۸۳۲ می
لادی در جنگ شاهین سیاه بر علیه بومیان آمریکایی جنگید. کشور اورگن. در ۱۸۴۳ میلادی، لیندسی و چارلز با فروختن تمامی مزرعه های خود در میزوری و خریداری چندصد رأس دام، بنابر درخواست دوست خوب جیسی به نام رابرت شارتیس، همراه با برادر کوچکتر خود جیسی به کشور اورگن سفر کردند. در آن زمان، مسیر اورگن هنوز در مراحل اولیه خود قرار داشت و حدود چندصد مایل نهایی آن پس از واسکوپام میشن، باید توسط قایق ها و با گذشتن از بادها، شیب ها و گرداب های خطرناک رود کلمبیا پیموده می شد: پسر نُه ساله لیندسی به نام وارن و پسر ده ساله جیسی به نام ادوارد که آب بازی را بلد نبودند، در جریان این سفر هلاک شدند. لیندسی نوشت، «ما تصمیم گرفتیم که اگر در کشور بمانیم، راهی بهتری برای دیگران که آرزوی مهاجرت دارند، پیدا کنیم». تلفات بعدی در فصل های مهاجرت ۱۸۴۴ و ۱۸۴۵ میلادی، بسیاری از ساکنین را وادار و ترغیب نمود تا به دنبال یک مسیر جایگزین بگردند. لیندسی و چهارده تن از ساکنین دیگر مسیر مهاجرت جنوب را میان فورت هال در آیداهو و دره ویلامیت در اورگن تأسیس کردند، این مسیر از شمال نوادا و پس از آن از جنوب اورگن، جاییکه حالا اشلند و رسبورگ قرار دارد، می گذشت
. هدف از ایجاد این مسیر این بود تا مسیر امن تری نسبت به رود کلمبیا فراهم شود، ساکنین به رفتن به غرب اورگن تشویق گردند، از رفتن به مناطق تحت کنترل شرکت هادسونز بی خودداری صورت گیرد و اینکه مسیر از قلمروی تحت منازعه بریتانیا در شمال کلمبیا فاصله داشته باشد، جاییکه بیشتر ساکنین گمان می کردند، به زودی به مرز ایالات متحده و کلمبیا مبدل خواهد شد. مسیر اپل گیت. جیسی در مورد مسیر کالیفرنیا که از ایداهو تا شمال کالیفرنیا در امتداد رود هومبولت ادامه داشت، از شرکت هادسونز بی اطلاعات به دست آورد. این اطلاعات همراه با اطلاعاتی که از مسیر تله اندازان میان دره ویلامیت و کالیفرنیا به دست آمده بود، باعث شد تا پانزده مرد اسب سوار سفر اکتشافی را، با حمایت مالی حکومت موقت اورگن، در میانه ژوئن ۱۸۴۶ آغاز نموده و به دنبال ارتباطی میان این دو مسیر بگردند. آنها با عبور از دره های ویلامیت، اومپکوا و روگ به سمت جنوب حرکت کردند. آنها در انتهای جنوبی دره روگ – مکان امروزی اشلند – به سمت شرق تغییر مسیر داده و تقریباً با دنبال کردن مسیر امروزی بزرگ راه گرین اسپرینگز، مسیر ۶۶ اورگن، از رشته کوه های کسکیدز عبور و از جای برون آمدند که امروزه
کنو، اورگن واقع شده است. آنها پس از چرخیدن در انتهای جنوبی جهیل کلامات، در نهایت به محل آینده وینموکا، نوادا رسیدند. در اینجا گروه به دو دسته تقسیم شده و برخی ها برای مدتی استراحت کردند، اما گروه دومی با دنبال کردن رود هومبولت به سمت شمال شرق و مسیر کالیفرنیا، به فورت هال رسیدند. نخستین گروه مهاجرین که از مسیر اپل گیت استفاده کردند، گروه متشکل از تقریباً ۱۵۰ خانواده بودند که توسط جیسی متقاعد شدند تا گروه اپل گیت را در سفر بازگشت در خزان ۱۸۴۶ همراهی نمایند. هنگام بازگشت، گروه اپل گیت که مهاجرین نیز با آنها بود، شروع به علامت زدن مسیر برای واگن ها کردند، هرچند که آنها برای این تلاش به حد کافی آماده نبودند، چون ابزار معدودی در دست داشتند و گروه آنها به طور غالب از مهاجرین خسته تشکیل شده بود. آنها همچنین با زمستان زودرس مواجه شدند – زمستانی که رکورد برف سنگین را زد و گروه دونر را در سیرا نوادا که در چندصد مایلی آنها در جنوب قرار داشتند، گیر انداخت. زمانی که آنها در دره روگ رسیدند، زمستان به طور کامل شروع شده بود. باران، برف، گِل، شاخابه ها و رودهای متورم مانع عبور آنها شد. تدارکات ناچیز، کبود موادغذایی، بته ها و
درختان انبوه و مشکل روشن کردن آتش به خاطر گرم کردن، پیشروی گروه را به طور قابل توجهی کند کرده و باعث شد تا پس از چند مایل مهاجرین را از گروه جدا سازند. زمانی که خبر مشقت های آنها در امتداد مسیر شنیده شد، مهاجرین توسط گروه های نجات از دره ویلامیت نجات داده شدند. اپل گیت ها به خاطر مشکلاتی که نخستین واگن خط آهن در این مسیر مواجه شد، از سوی جیسی کوین تورنتون مقصر دانسته شد، کسی که جنگ لفظی وی نزدیک بود به دوئلی میان وی و یکی از حامیان اپل گیت به نام جیمز نیسمیت بانجامد. بازماندگان این متخاصمین که امروزه زنده هستند، هنوز هم خصومت های میان هم دارند. هرچند مسیر اپل گیت خطرات طبیعی را به حداقل رسانید، اما هندی های مهاجم تا ۱۸۶۲ میلادی جان حداقل ۳۰۰ مهاجر را گرفتند، هرچند این مسیر تا ۱۸۴۷ میلادی به طور عموم مورد استفاده قرار نمی گرفت. لیندسی اپل گیت و گروه وی نخستین مردان سفیدپوست در جایی بودند که حالا به یادبود ملی لاوا بیدز معروف است. هنگام سفر به سمت شرق آنها توسط یک گدازه سرت و سخت شده در انتهای جنوبی جهیل تیول متوقف شدند. چیزی که به نام پل سنگی (Stone Bridge) یاد می گردید و در انتهای شمالی واقع شده و مسیر صدها م
هاجر بود. اواخر زندگی. لیندسی در ۱۸۴۶ میلادی یک زمین اعطایی در ینکللا (میان ایوجین و روزبرگ) به دست آورده و یک کارخانه آسیاب تأسیس کرد. چون پیشه لیندسی نجاری بود، وی نخستین قایق مسافربری رودخانه ای (فری) را در ۱۸۴۴ میلادی در شهرستان پولک ساخت. وی همچنین مالک باجراه [راهی که برای عبور از آن باید عوارض پرداخت] برای عبور از کوهستان سیسکیوس بود، اما در دهه ۱۸۶۰ میلادی آنرا بفروش رساند. لیندسی در ۱۸۶۱ میلادی به عنوان نماینده ویژه حکومت در امور هندی های مودوک گماشته شد. وی در ۱۸۶۲ میلادی از حوزه انتخابیه شهرستان جکسون به عنوان نماینده جمهوری خواه در مجلس نمایندگان اورگن انتخاب گردید. او در ۱۸۶۵ میلادی به عنوان یاور نماینده در امور هندی ها انتخاب گردیده و مسئولیت مدیریت مذاکره پیمان ها و سایر مناسبات حکومت ایالات متحده با هندی های کلامات را برعهده داشت.
آرومانی ها (به آرومانی: Armãnji) یک گروه قومی که به یک زبان رومی شرقی صحبت می کنند، بومی جنوب بالکان، در جنوب شرقی اروپا به طور سنتی در مرکز و جنوب آلبانی، جنوب غربی بلغارستان، شمال و مرکز یونان و مقدونیه شمالی زندگی می کنند، و در حال حاضر در مرکز و جنوب آلبانی، جنوب غربی بلغارستان، جنوب غربی مقدونیه شمالی، شمال و مرکز یونان، جنوب صربستان و جنوب شرقی رومانی یافت می شوند. دیاسپوراهای آرومانی که خارج از این مکان ها زندگی می کنند نیز وجود دارد. آرموانی ها با نام های متعدد دیگری مانند «ولاک ها» یا «مقدو-رومانیایی» شناخته می شوند. واژه «ولاک» در یونان و سایر کشورها برای ارمنی ها به کار می رود، که این واژه در گذشته برای اشاره به تمام مردمان رومی زبان شبه جزیره بالکان و منطقه کوه های کارپات (جنوب شرقی اروپا) رواج بیشتری داشته است. زبان بومی آنها، آرومانیایی، یک زبان رومی شرقی است که بسیار شبیه به رومانیایی است، که دارای گویش های کمی متفاوت برای خود است. این زبان از زبان لاتین عامیانه است که توسط مردم پالئوبالکان (به عنوان مثال، تراکیان رومی شده و داسیان مرتبط) پس از رومی شدن آنها صحبت می شود. زبان آرومانیایی دارای ب
سیاری از ویژگی های مشترک با آلبانیایی، بلغاری و یونانی است. با این حال، اگرچه وام های بسیاری از یونانی، اسلاوی و ترکی دارد، واژگان آن در اصل بیشتر رومی است.
مانوئل آرمیجو (Manuel Armijo) (حدود ۱۷۹۳ – ۱۸۵۳ میلادی)، سرباز و دولت مرد اهل نیومکزیکو بود که برای سه دوره به عنوان فرماندار نیومکزیکو خدمت کرد. وی در خاموش سازی شورش ۱۸۳۷ نقش اساسی را ایفا کرد؛ رهبری نیروهای را برعهده داشت که سفر اکتشافی تگزان سانتافه را دستگیر نمودند؛ و بعدها در جریان جنگ آمریکا و مکزیک، او به ایالات متحده تسلیم شده و زمینه تصرف سانتافه را فراهم نمود. اوایل زندگی و دوره اول فرمانداری. مانوئل آرمیجو در ۱۷۹۳ میلادی در البوکرکی، منطقه نیومکزیکو و به احتمال قریب در بلن به دنیا آمده بود. وی پسر ویسنته فریر ای آرمیجو و باربارا کاسیلدا دوران ای چاوس بود، والدین وی هر دو از خانواده های معروف نیومکزیکو بودند. ویسنته آرمیجو و خانواده وی در دهه ۱۷۹۰ میلادی در پلازا دی سان انتونیو دی بیلن زندگی می کردند و براساس آمار اسپانیا، ویسنته به عنوان انباردار و ستوان در کسوت شبه نظامیان خدمت می کرد. مانوئل آرمیجو در ۱۸۱۹ میلادی با ماریا ترینیداد گابالدون ازدواج کرد. این زوج هیچ فرزندی نداشتند، اما دختری به نام رامونا را به فرزندی گرفتند، کسی که از وی در وصیت نامه مانوئل به عنوان «تنها دختر و وارث من» یاد شده ا
ست. رامونا آرمیجو با لوئیس سی. دی باکا اهل ساکورو، نیومکزیکو ازدواج کرد. براساس یادداشت جورج ویلکینز کندال، آرمیجو با کار کردن نزد یک گله دار گوسفند و دزدیدن و دوباره بفروش رساندن گوسفندان، اغلب به کارفرمای خود، ثروتمند شد؛ اما کندال در حالی از تجارب خود می نویسد که در ۱۸۴۱ میلادی در نزد آرمیجو زندانی بود و تصویری که او از آرمیجو ارایه می کند، تصویر دشنام آمیز است. مورخ مارک سیمونز داستان ارایه شده در مورد دزدی گوسفند را یک «سنت» می خواند. ویلیام ورث در وبسایت مورخین ایالت نیومکزیکو نوشت، «تصویری که جلج ویلکینز کندال از فرماندار آرمیجو ارایه می کند این است، مردی تحصیل نیافته از خانواده فقیر که با دزدی راه خود را به بالا باز کرد. ارایه یک کاریکاتور زشت از آرمیجو توسط کندال، راهی بود تا با آن بتواند آرمیجو تهمت بزند، چون از نظر وی فرماندار پس از دستگیری سفر اکتشافی فاجعه آمیز تگزاس سانتافه در ۱۸۴۱ میلادی با وی رفتار غیرعادلانه داشت». از نظر ساکنین اسپانیایی تبار نیومکزیکو، مورخین به طور عموم در ارایه تاریخچه مانوئل آرمیجو، عملکرد منصفانه داشته اند. آنجلیکو چاوز نوشت، «شخصیت مانوئل آرمیجو به عنوان فرماندار و انس
ان، به حدی در تعداد زیادی از منابع به طور غیرعادلانه به تصویر کشیده شده است، که ذکر آنها در اینجا نمی گنجد». آرمیجو در ۱۸۲۲ میلادی شهردار (alcalde) البوکرکی و در ۱۸۲۴ میلادی به درجه سروان در شبه نظامیان رسید. وی در ۱۸۲۷ میلادی به عنوان فرماندار نیومکزیکو انتخاب گردید، اما در ۱۸۲۸ میلادی به عنوان یک تاجر گوسفند و پتوهای پشمی ثروتمند از سانتافه به البوکرکی بازگشت و دوباره به عنوان شهردار انتخاب شد. برخی منابع می گویند که او به خاطر خودداری از تحقیقات فدرال، سمت فرمانداری را ترک کرد. آرمیجو در ۱۸۳۶ میلادی به عنوان محصل تعرفه (subcomisario) نیومکزیکو گماشته شد؛ این سمت شامل گردآوری پول و همچنین کار رسمی در سانتافه بود. با این حال، وی بنابر دلایل سلامتی بیشتر وقت خود را در البوکرکی سپری می کرد و از اینرو کسی دیگری جایگزین وی شد. شورش ۱۸۳۷. ساکنین ناراضی مناطق شمالی نیومکزیکو فرماندار البینو پریز را در اوت ۱۸۳۷ ترور نموده و کنترل ایالت را در دست گرفتند، (شورش ۱۸۳۷). بیشتر مردم مناطق جنوبی با این حکومت جدید به مخالفت پرداختند، اما چندین فرد معروف از رهبری جنبشی برای سرکوب این شورش خودداری نمودند. ماریانون چاوز، یکی
از بستگان جوان و ثروتمند آرمیجو، این سمت رهبری را به وی پیشنهاد کرد و آرمیجو نیز آنرا پذیرفت. وی حرکت به سوی سانتافه را آغاز نمود و خود را فرماندار اعلام کرد، سمتی که حکومت مکزیک نیز پس از شنیدن خبر شورش، آنرا به آرمیجو داده بود (برخلاف گزارش کندال که گفته بود، نامه انتصاب-خودی آرمیجو به عنوان فرماندار بعداً به آنها رسید). آرمیجو با نوشتن نامهٔ به حکومت درخواست نمود تا نیروهای فدرال فرستاده شود و سربازان آموزش دیده تحت فرماندهی سرهنگ دوم کایتانو جوستینیانی از سواره نظام وراکروز در اوایل ژانویه ۱۸۳۸ رسیدند. در اواخر همان ماه، شورش بار دیگر شعله ور شد و آرمیجو با هدایت نیروها توانست شورشیان را در پوجواکو مغلوب نماید. بر اساس نامه های آرمیجو که به مورخ مکزیکی کارلوس ماریا بستامانتی فرستاده بود، او ظاهراً فرمانده نیروهایش را در دست داشت، در حالیکه در واقع این جوستینیانی بود که نیروها را رهبری می کرد. برخی از نویسندگان آمریکایی که البته با کندال آغاز شد، آرمیجو را متهم به سرکوب شورشی نموده اند که خود در اصل آغاز کرده بود. تاجر و نویسنده جوسیا گریگ گفت که، برادر آرمیجو «به طور خصوصی» به گریگ اظهار داشت که آرمیجو با
شتاب از البوکرکی به سانتافه رفت و انتظار داشت تا شورشیان وی را به عنوان فرماندار انتخاب می کنند. چون وی شخصاً هیچ سهمی در این شورش نداشت، «آنها ادعای وی مبنی بر توافق داشتن با آنها را تصدیق نکردند» و از اینرو او به البوکرکی آمد تا یک جنبش ضدانقلاب را سازماندهی کند. مورخ جنیت لیکومتی این داستان را به دیده شک نگریسته و تصریح می نماید که هیچ گونه مدرک مستند دال بر دخالت آرمیجو در شورش ۱۸۳۷ وجود ندارد. دور دوم. در ۱۸۴۱ میلادی، آرمیجو به طور موفقیت آمیز توانست سفر اکتشافی تگزان سانتافه را دفع نماید. او ظاهراً وعده دروغین رفتار مصون به آنها داد، اما در عوض بازرگانان و سربازان تگزاسی را دستگیر نموده و به عنوان زندانی به قسمت جنوب مکزیکو فرستاد. داستان های فساد آرمیجو حتی به مناطق اروپا-آمریکایی منطقه نیز رسید تا یورش به ایالات متحده را توجیه نمایند. همچنین شایعه شده بود که او با مالک ثروتمند سالن سانتافه به نام ماریا جرترودیس «تولس» بارسلو دارای رابطه نامشروع است. همچنین در این دوران، او به طور مشتاقانه اعطای زمین به آمریکایی ها را تأیید نموده و با فروش ۹٬۷۰۰٬۰۰۰ آکر (۳۹٬۰۰۰ کیلومتر مربع)، برخی از بزرگترین زمین های
اعطایی از نظر مساحت را در تاریخ را رقم زد. به عنوان مثال، چارلز بوبین و گوادالوپ میراندا در ژانویه ۱۸۴۱ از آرمیجو درخواست نمودند تا زمینی به مساحت ۱٬۷۴۱٬۷۶۴ آکر (۷٬۰۴۸٫۶۷ کیلومتر مربع) واقع در شرق کوه های سانگری دی کریستو را به آنها اعطاء نماید. بخشی از آن زمین به چارلز بنت داده شد، در حالیکه او شهروند مکزیکو نبود. زمانی که پادری مارتینز در مورد چنین اعطای زمین مطلع شد، او چنین یک انتقاد قوی را متوجه آرمیجو نمود که وی در تابستان این اعطای زمین را پس گرفت. آرمیجو بعدها زمانی که بوبین درگذشت، این زمین اعطایی را به داماد وی لیوسین مکسویل داد. جمهوری تگزاس در ۱۸۴۳ میلادی یک نیروی دیگر را به نیومکزیکو فرستاد تا دستگیری سفر اکتشافی تگزان سانتافه و حملات مکزیکو به تگزاس را تلافی نماید. این نیرو که متشکل از حدود ۲۰۰ مرد بود، یکی از واحدهای پیشرو نیومکزیکو را شکست داد. آرمیجو که در ۱۴۰ مایل (۲۳۰ کیلومتر) فاصله با ۵۰۰ مرد اردو زده بود، با شنیدن این خبر، «وحشت زده شده و فرار کرد». پس از آن، وی از سمت فرماندهی نیروها استعفا داد و سال بعد «به دلیل وضعیت سلامت ضعیف» از فرمانداری کنار رفت.
موریس بِرک بلکناپ (Morris Burke Belknap) (۷ ژوئن ۱۸۵۶–۱۳ آوریل ۱۹۱۰)، تاجر آمریکایی اهل لوئیزویل از شهرهای کنتاکی بود. او که از جمهوری خواهان به شمار می رفت در سال ۱۹۰۳ برای فرمانداری ایالت کنتاکی نامزد شد. پس از اخذ مدرک از دانشکده، دانشکده علوم شفیلد در دانشگاه ییل در کارخانه تولید ابزاری که متعلق به پدرش بود، مشغول کار شد. سپس در تأسیس یک شرکت ساخت ادوات کشاورزی سهیم شد. در سال ۱۸۸۳ با لی لی باکنر ازدواج کرد و از او صاحب چهار فرزند شد. پس از مرگ پدرش، قائم مقام کارخانه او شد، سمتی که تا پایان عمر آن را حفظ کرد. لی لی باکنر در سال ۱۸۹۳ از دنیا رفت و موریس در سال ۱۹۰۰ با ماریون اس. دومونت پیوند زناشویی بست. او علاوه بر فعالیت های تجاری، در خدمت ارتش ایالتی کنتاکی نیز بود و سرانجام به درجه سرهنگ دومی رسید. در طول جنگ آمریکا و اسپانیا در سال ۱۸۹۸ و قبل از پایان درگیری ها، مدت کوتاهی در پورتوریکو خدمت کرد. وی پیش از آنکه در سال ۱۸۹۹ با افتخار از خدمت کناره گیری کند به درجه سرهنگی نائل شد. پس از آنکه در ۱۹۰۳ برای حضور در مجمع جمهوری خواهان برگزیده شد، درخواست نامزدیش برای فرمانداری ایالت کنتاکی نیز مورد پذیرش قر
ار گرفت. او براساس تجارب تجاری خود و همچنین در مخالفت با سیاست های فرماندار فعلی وارد رقابت انتخاباتی شد ولی در نهایت عرصه را به &lt;bdi&gt;جی. سی. دبلیو. بکام&lt;/bdi&gt;، فرماندار وقت ایالت، واگذار کرد. پس از ناکامی در انتخابات فرمانداری، باقی مانده عمرش را صرف حضور در سازمان های مذهبی و مدنی مختلف نمود. او در ۱۳ آوریل ۱۹۱۰ در اثر کم خونی شدید درگذشت؛ گمان می رفت ابتلا به کم خونی پرنیشیوز در پورتوریکو موجب وخامت شرایط جسمیش شده باشد. اوایل زندگی و خانواده. بلکناپ در ۷ ژوئن ۱۸۵۶ در خانه پدر و مادرش واقع در لوئیزویل ایالت کنتاکی به دنیا آمد و کوچکترین فرزند ویلیام برک و مری (ریچاردسون) بلکناپ بود. او تا سن هفده سالگی در مدرسه خصوصی بنجامین بی. هانتون تحصیل کرد. در سال ۱۸۷۳ به همراه برادرش، ویلیام ریچاردسون بلکناپ (۱۸۴۹–۱۹۱۴) به سفری یک ساله در اروپا رفت. بعد از بازگشت از این سفر در دانشکده علوم شفیلد دانشگاه ییل ثبت نام کرد. او در سال ۱۸۷۷ موفق به اخذ مدرک شد ولی برای انجام تحصیلات تکمیلی در رشته شیمی یک سال بیشتر در دانشگاه ماند. در سال ۱۸۹۷ و در پی بازگشت به لوئیزویل مدت کوتاهی در کارخانه ابزارسازی پدرش به
نام دبلیو بی. بلکناپ و شرکاء مشغول کار شد. سپس با توماس میکل و بری کلمن اقدام به تأسیس شرکت توماس میکل و شرکاء نمود که در زمینه تولید ادوات کشاورزی فعالیت می کرد. او در سال ۱۸۸۳ به عنوان قائم مقام مدیر به کارخانه پدرش بازگشت. در ۱۴ ژوئن ۱۸۸۳ با لی لی باکنر دختر سیمون بولیوار باکنر، از ژنرال های ارتش ایالات مؤتلفه، ازدواج کرد. این زوج صاحب چهار فرزند به نام های گرترود، والتر کینگزبری، لیلی و موریس جونیور شدند. لی لی بلکناپ در ۱۸۹۳ از دنیا رفت. پس از مرگ او، بلکناپ به یاد همسرش یک پل سنگی در چروک پارک لوئیزویل ساخت که به پل بلکناپ معروف است. پدرش در سال ۱۸۸۹ درگذشت، پس از ثبت این شرکت تولید و ساخت ابزار بلکناپ، موریس بلکناپ به عنوان قائم مقام شرکت انتخاب شد و تا پایان عمرش در این سمت باقی ماند. او جوان ترین فردی بود که به ریاست هیئت تجاری لوئیزویل انتخاب شد و سال های سال این مسئولیت را برعهده داشت. خدمت نظامی. در سال ۱۸۷۹، بلکناپ برای سربازی در هنگ اول پیاده نظام گارد ایالتی کنتاکی که به لژیون لوئیزویل معروف بود، نام نویسی کرد. پدر همسرش در سال ۱۸۸۷ به عنوان فرماندار ایالت کنتاکی انتخاب شد و بلکناپ را با درجه ل
نلی به خدمت در ستاد ارتش ایالتی گماشت. در ۱۸۹۰، او فرماندهی گروهان الف هنگ اول گارد ایالتی کنتاکی را بر عهده گرفت و در سال ۱۸۹۳ نیز به عنوان سرهنگ دوم یگان انتخاب شد. همزمان با آغاز جنگ آمریکا و اسپانیا، فرماندار اوکانل بردلی، یگان تحت امر بلکناپ را برای حضور در جبهه فراخواند. او در ۱۳ مه ۱۸۹۸ برای خدمت احضار و همان روز نیز راهی شد. بلکناپ پیش از اینکه در ۲۸ ژوئن ۱۸۹۸ به نیوپورت نیوز در ویرجینیا برسد، چندین هفته را در یکی از شهرهای کنتاکی به نام لکسینگتون سپری کرد. اول اوت ژنرال فردریک دنت گرانت دستور داد تا شش یگان با فرماندهی بلکناپ سوار بر کشتی یواس آرسی عازم پورتوریکو شوند. نیروها ۱۱ اوت به شهر پونس رسیدند و سپس به مایاگوئس اعزام شدند. به آنها دستور داده شده بود تا به محض اینکه ترددها امن شد به طرف خشکی بروند و در تعقیب هنگ یازدهم پیاده نظام باشند. با پایان یافتن درگیری ها، بلکناپ و نیروهایش تا ۲۶ اوت در مایاگوئس ماندند و سپس به پونس بازگشتند و در تاریخ ۲۹ و ۳۰ اوت به هنگ خود ملحق شدند. با ارتقای کسلمن به درجه سرتیپی، بلکناپ نیز سرهنگ شد و فرماندهی فرست کنتاکی به او واگذار گشت. یگان او در ۱۲ دسامبر ۱۸۹۸ ب
ه لوئیزویل بازگشت و متعاقب آن بلکناپ در ۲۴ فوریه ۱۸۹۹ با افتخار از خدمت نظامی کناره گیری کرد و دیگر هرگز در ارتش خدمت نکرد. وی در ۱۶ ژوئیه ۱۹۰۰ با مریسون اس. دومانت ازدواج کرد که اهل پلین فیلد ایالت نیوجرسی بود. رقابت انتخاباتی فرمانداری. در مجمع ایالتی جمهوری خواهان در سال ۱۹۰۳، رهبران حزب از جمله دبیلو گادفری هانتر حمایت خود را از بلکناپ برای حضور در انتخابات فرمانداری اعلام کردند. با این حال فرماندار سابق، بردلی به حمایت از یکی از رفقایش به نام وکیل آگوستوس ای. ویلسون پرداخت که از اهالی لوئیزویل بود. طرفداران ویلسون گرفتار چالشی شدند که آنها را از صحنه انتخابات دور کرد و سبب شد تا او از رقابت ها کنار گذاشته شود و مجمع را ترک کند. بدین ترتیب بلکناپ از طرف حزب برای حضور در نخستین رأی گیری معرفی شد. باکنر، فرماندار دموکرات سابق از نامزدی همسر دخترش در انتخابات حمایت کرد. بلکناپ با تأکید بر تجربه خود در حوزه کسب و کار آن را با اتهامات وارده به فرماندار وقت یعنی جی سی دبلیو بکهام در سوءمدیریت مؤسسات خیریه ایالت، مقایسه کرد. بلکناپ در خارج از لوئیزویل چندان چهره شناخته شده ای نبود. او قدرت سخنوری خوبی در انظار ع
موم نداشت و در غنا بخشیدن به رقابت انتخاباتی موفق نبود. به گزارش روزنامه نیویورک تایمز «سرهنگ موریس بی. بلکناپ، نامزد جمهوری خواهان در انتخابات فرمانداری کنتاکی، ورزشکار، سیاستمدار و تاجر ثروتمندی است». روز رأی گیری در سراسر ایالت روز پرالتهابی بود تا جاییکه یکی از قضاتی که حامی بلکناپ بود در محل رأی گیری در لوئیزویل از سوی یک کلانتر مورد اصابت گلوله قرار گرفت. بدین ترتیب، پیروزی به رقیب بلکنپ رسید؛ بکهام با ۲۲۹۰۱۴ رأی در مقابل ۲۰۲۷۶۴ پیروز انتخابات شد. این نخستین باری بود که طی شانزده سال اخیر دموکرات ها اکثریت آراء را به دست آوردند. سال های آخر زندگی. بلکناپ فعالیت های تجاری خود را ادامه داد و در سال ۱۹۰۵ در کنگره بین المللی اتاق های بازرگانی که در شهر لیژ بلژیک برگزار شد، شرکت کرد. وی طی سال های ۱۹۰۷ تا ۱۹۰۹ ریاست هیئت پارک های لوئیزویل را بر عهده داشت. او عضو چندین سازمان مدنی و مذهبی از جمله باشگاه پندنیس، باشگاه کانتری لوئیزویل، باشگاه سالماگوندی لوئیزویل و کلیسای پروتستان یادبود وارن این شهر بود. بلکناپ در این کلیسا دیکون و رئیس هیئت امنا بود. همچنین ریاست انجمن فارغ التحصیلان دانشگاه ییل در لوئیزویل و