Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تل جمده نصر (به عربی: جمدة النصر) یکی از تل های باستانی واقع در استان بابل عراق است که به عنوان یک مکان مشهور برای دوره جمدت نصر (۳۱۰۰-۲۹۰۰ قبل از میلاد مسیح) شناخته می شود. این تل، یکی از شهرهای قدیمی مربوط به سومری هاست. این تل اولین بار در سال ۱۹۲۶ توسط استفان لنگدون حفاری شد که در پی این کاوش، یک لوح سفالی با خطوطی میخی یافت شد. فصل دوم حفاری ها در سال ۱۹۲۸ صورت گرفت، اما این فصل بسیار ضعیف ثبت و ضبط گردیده است. کاوش های بعدی در دهه ۱۹۸۰ و تحت نظارت راجر متیوز -باستان شناس انگلیسی- صورت گرفت. باستان شناسی. در سال ۱۹۲۵، تیم کاوشگری در حال حفاری در کیش بودند که گزارشی از یافت شدن الواح سفالی دارای نقش در منطقه جمده نصر (۲۶ کیلومتری در شمال غربی کیش) آنها را روانه منطقه جمده نصر کرد. در همین بازدید، تصمیم بر حفاری در منطقه شد و اولین فصل حفاری در منطقه به سال ۱۹۲۶ به مدیریت استفان لنگدون -استاد دانشگاه آکسفورد- صورت گرفت. اولین کاوش در منطقه به کمک ۶۰ کارگر و به مدت دوماه صورت پذیرفت. در این حفاری، با وجود اشتباهات حفاران، تعداد زیادی از الواح سفالی میخی یافت شد. یافته های این کاوش بین موزه ملی عراق در بغداد
، موزه اشمولی در آکسفورد و موزه فیلد در شیکاگو تقسیم شد. فصل دوم حفاری در تاریخ ۱۹۲۸ صورت گرفت و از ۱۳ مارس تا ۲۲ مارس به طول انجامید. تعداد حفاران این فصل از کاوش، ۱۲۰ نفر بود. واتلین (مدیر حفاری دوم) هیچ گزارشی را از کاوش های صورت گرفته در فصل دوم را ثبت نکرد و تنها چند یادداشت از این حفاری باقی مانده است. فصل های بعدی کاوش در سال های ۱۹۸۸ و ۱۹۸۹ صورت گرفت/۷/ در سال ۱۹۸۹، با مدیریت متیوز، حفاری دیگری صورت گرفت/۸/ فصول بعدی حفاری با برنامه ریزی صورت پذیرفت اما با آغاز جنگ خلیج فارس، در سال ۱۹۹۰، از هرگونه حفاری تا به امروز در این منطقه جلوگیری شد. سفال های یافت شده در این تپه ها سفال های رنگی هستند و غالباً دارای اشکال هندسی و تصاویر حیوانات است. تصاویری از جمله پرندگان، ماهی ها، بزها، عقرب ها، مارها و درختان. موقعیت و مقیاس. جمده نصر در استان بابل امروزی عراق است که مرکز بین النهرین جنوبی بوده است. این منطقه، یک مکان نیمه بیابانی است. این تل از دو تپه ۱۶۰ در ۱۴۰ متر و ۳۵۰ در ۳۰۰ متر تشکیل شده است، و ارتفاع تپه اول ۲.۹ متر و تپه دوم، ۳.۵ متر است. مساحت تپه اول، ۱.۵ هکتار و مساحت تپه دوم ۷.۵ هکتار می باشد.
کلازولام (SAH-1123) که به آن ایزوکینازپون نیز گفته می شود، مشتقی از ساختار جوش خورده بنزودیازپین و تترا هیدرو ایزو کینولین است. این دارو در دهه ۱۹۶۰ توسعه یافت اما هرگز به بازار عرضه نشد. این ماده دارای اثرات ضد اضطرابی است و همچنین ادعا می شود که دارای خاصیت ضد افسردگی نیز می باشد.&lt;ref name="doi10.1070/RC2009v078n06ABEH004041"&gt;&lt;/ref&gt;
پولیش بخار (به انگلیسی:vapor polishing) روشی برای کاهش زبری سطح یا بهبود وضوح است. به طور معمول، یک جز در معرض بخار شیمیایی است که باعث جریان سطح می شود در نتیجه سطح آن بهبود می یابد. این روش پولیش اغلب برای بازگرداندن مواد شفاف به کیفیت نوری پس از ماشین کاری استفاده می شود. پلاستیک هایی که به خوبی به پولیش بخار واکنش می دهند، پلی کربنات، اکریلیک ، پلی سولفون ، PEI و ABS هستند. پولیش بخار یک سرویس تمام کننده است که معمولاً برای دستیابی به سطح بالایی از شفافیت در پلاستیک استفاده می شود، مانند زمانی که از پلاستیک برای یک لنز سبک نوری با کیفیت استفاده می شود. در شرایطی از این قبیل، پولیش بخار یکی از بهترین و سریعترین راه ها برای دستیابی به شفافیت مورد قبول ما است. پولیش بخار راهکاری است که برای صیقل دادن سطوح ناهموار قطعات ماشین کاری شده نیز استفاده می شود و می تواند برای قطعات چاپ سه بعدی ساخته شده از برخی پلاستیک های مهندسی معمول استفاده شود. این روش سطوح ناصاف و مات را به سطوح براق و شفاف و بدون اتلاف مواد تبدیل می کند. این امر به ویژه برای اجزای دستگاه های پزشکی که نیاز دارند که تمیز به نظر بیایند، یا تمیز ب
اشند یا برای مدت طولانی تمیز بمانند مفید است. این روش برای قطعات پلاستیکی صنعتی که نیاز به تحمل تنش های زیاد هستند نیز بسیار مفید است. روش کار. پولیش بخار روشی برای صاف کردن انواع خاصی ازمواد رزین پلاستیکی در سطح میکروسکوپی است. این کار با استفاده از گاز فرار حلال weldon4 انجام می شود که با شیمی سطح پلی کربنات ها بسیار واکنش پذیر است. در یک محیط کنترل شده، حلال Weldon 4 تا نقطه جوش گرم می شود و بخارهای حاصل از سطح قطعهٔ کار پاشیده می شوند. سپس پلاستیک در سطح ذوب می شود، خراش ها و حفره های کوچک را پر می کند و سپس به سرعت جامد می شود و پس از آن گاز دیگری در قطعه وجود ندارد. در روشی دیگر برای انجام پولیش بخار، سطح قطعه ای که قرار است پولیش روی آن انجام شود، در معرض بخار حلال گرم قرار می گیرد. بخار یک لایهٔ بسیار نازک روی سطح قطعه را ذوب می کند و با استفاده از کشش سطحی پلاستیک ذوب شده، یک سطح صاف و شفاف را به وجود می آورد. پس از پایان عملیات، بخار از قطعهٔ مورد نظر خارج شده و آن را از مواد شیمیایی و آلودگی های ناشی از عملیات پاک می کند. برای بهترین نتیجه، مهم است که ما قطعات را قبل از پولیش بخار سنباده بزنیم. پول
یش بخار فقط در مقیاس مولکولی کار می کند. پولیش بخار این انحرافات بزرگ در ناهمواری سطح یک قسمت را پاک نمی کند، بنابراین خراش های عمیق تر، علائم ابزار و ماشین کاری باید از بین بروند. معمولاً قبل از پولیش بخار سطح آن را بین ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ گرید سنباده می زنیم. خطرناک بودن. برای افراد آموزش ندیده، این روند به طور بالقوه خطرناک است. به همین دلیل است که این کار فقط باید توسط متخصصان آموزش دیده در یک اتاق کنترل شده و با استفاده از وسایل تنفسی مخصوص انجام شود. برای کمک احتمالی به افراد، خارج از محل انجام عملیات، افرادی استخدام می شوند. پولیش بخار و چاپ سه بعدی. این روش همچنین برای بهبود سطح اشیا ایجاد شده با تکنیک های چاپ سه بعدی استفاده می شود. نسل جدید چاپ سه بعدی اکنون به اندازهٔ کافی صاف و دقیق است که پولیش بخار می تواند باعث بهبود ظاهر و صافی قطعات شود. از آنجا که چاپگر لایه ای از مواد را برای ساختن جسم رسوب می دهد، سطح آن اغلب کاملاً صاف نیست. صافی سطح را می توان با پولیش بخار بسیار افزایش داد. به دلایل فراوان از جمله کم هزینه بودن و سرعت چاپ بالا، فناوری FDM یکی از متداول ترین تکنیک هایی است که امروزه در چاپ سه ب
عدی استفاده می شود. با این حال، ویژگی مشترک مواد چاپ شده در این فناوری، مقاومت ضعیف در برابر چسبندگی لایه و وجود سطوح زبر است که برای بهبود آن نیاز به پولیش پس از آن دارد. عملیات حرارتی و پولیش بخار به ترتیب تکنیک های پس از پردازش هستند که به ترتیب برای رفع چسبندگی ضعیف لایه و از بین بردن سطح زبر و خشن مواد چاپی سه بعدی استفاده می شوند. ویژگی ها. پولیش بخار ثابت می کند که چگالی طیفی قدرت برای ویژگی های زبری سطح با ضریب ۱۰ کاهش می یابد و بر اساس آزمایش نشت خالص پرفلوئوروکربن و آزمایش نشت فشار، بهبود قابل توجهی در ویژگی های هندسی را نشان می دهد. بااین حال، تأثیر این فرایند در خصوصیات مکانیکی بدین صورت است که با افزایش طول کم در محل قطع شدگی، باعث کاهش مدول الاستیک می شود. پولیش ترکیبات نیمه رسانا. روش پولیش ترکیبات نیمه رسانا که از عناصر گروه III و گروه IV جدول تناوبی مانند گالیم آرسنید تهیه شده است، شامل مرحلهٔ واکنش نیمه رسانا با هالید نیتروژن در دمای کافی برای صیقل دادن یک نیمه رسانا و در فشار گاز عنصری است که از عناصر گروه V جدول تناوبی انتخاب شده است و برای جلوگیری از تفکیک ترکیب نیمه رسانا کافی است. دستگا
ه دستی پولیش بخار. دستگاه دستی برای پولیش بخار سطوح پلاستیکی با حرکت دستگاه روی سطح پلاستیکی که باید پولیش شود، شامل یک قسمت بدنه است که یک محفظه بخار را در خود جای داده است. هنگامی که دستگاه با ظرفی که در بالای محفظه قرار دارد تماس دارد و جریان حلال هنگام قطع شدن دستگاه قطع می شود، یک ظرف مانند متیلن کلراید برای حلال پلاستیک برای جریان حلال به داخل محفظه نصب می شود. دقت کنید که این ظرف حتماً باید دور ریخته شود. زمان انجام. پولیش بخار یک فرایند سریع با زمان فرآوری بسیار کوتاه است. پس از اعمال بخار، قطعهٔ هدف در عرض چند ثانیه کاملاً واضح و شفاف می شود. قرار گرفتن در معرض بخار به مدت طولانی تر ضروری نیست؛ بنابراین حتی قطعات بزرگ را می توان در عرض چند دقیقه آماده کرد. پوستهٔ سطح پس از انجام عملیات بلا فاصله جامد می شود و آمادهٔ استفاده است. صرفه اقتصادی. در مقایسه با هزینهٔ پولیش سنگین و ماشین کاری و سنباده زنی، پولیش بخار بسیار مقرون به صرفه است. این امر خصوصاً در مورد هندسه های پیچیده ای که دارای فرورفتگی، برآمدگی و .. است که پولیش کاری آن را مخصوصاً با دست دچار مشکل می کند، گاز weldon4 می تواند به این برجستگی
ها و فرو رفتگی ها اثر کند و بلافاصله شفافیت را بهبود بخشد. پولیش بخار و محیط زیست. پولیش بخار، اگر به درستی انجام شود، هیچ آسیبی به محیط زیست و جو نمی رساند. در تأسیسات همهٔ بخارها از طریق یک فیلتر کربن سه مرحله ای کشیده می شوند بنابراین هیچ آلودگی یا دود به محیط منتقل نمی شود.
نادیا و اسب آبی(فرانسوی: Nadia et les hippoptames) یک فیلم درام فرانسوی به کارگردانی دومینیک کابرا در سال ۱۹۹۹ است. این فیلم در جشنواره فیلم کن در سال ۱۹۹۹ در بخش نوعی نگاه به نمایش درآمد. منابع. مشارکت کنندگان در ویکی پدیا.«Nadia and the Hippos».در دانشنامه ویکی پدیا انگلیسی،بازبینی شده در ۲۵ نوامبر ۲۰۲۰ پیوند به بیرون. نادیا و اسب آبی در بانک اطلاعات اینترنتی فیلم ها (IMDb)
هالازپام مشتقی از بنزودیازپین ها است که تحت نام های تجاری Paxipam در ایالات متحده، Alapryl در اسپانیا، و Pacinone در پرتغال به بازار عرضه می شد. مصارف پزشکی. از هالازپام برای درمان اضطراب استفاده می شد. عوارض جانبی. عوارض جانبی آن شامل خواب آلودگی، پریشانی و سرگیجه است. عوارض گوارشی از جمله خشکی دهان و حالت تهوع نیز گزارش شده است.
اتیل کارفلوزپات دارویی از مشتقات بنزودیازپین است. از نظر ساختار شیمیایی مشابه اتیل لوفلازپات است، با این تفاوت که در این مولکلول گروه متیل کارباموئیل وجود دارد. اثرات دارویی آن عمدتاً آرامبخشی و خواب آوری است.
کاظم اسماعیلی (شانزدهم اسفند ۱۳۰۶ -) روزنامه نگار سینمایی، فیلم نامه نویس، مترجم دوبلاژ و مترجم آثار پلیسی است. وی بنیادگذار و سردبیر سه سال نخستِ ماه نامهٔ «ستارهٔ سینما» در دههٔ سی بوده است، فیلم نامهٔ فیلم های «بازوطلایی» (روبرت اکهارت – ۱۳۴۵) [به سبک و در روزگار معروفیت فیلم های جیمزباندی]، «پنجه آهنین» (مهدی میرصمدزاده – ۱۳۴۷)، «پهلوان در قرن اتم» (مهدی میرصمدزاده – ۱۳۵۰) و «احساس داغ» (روبیک زادوریان – ۱۳۵۰) است و نیز چند فیلم نامه را برای ناصر بیگدلی (سینماداری که پیش از انقلاب تهیه کنندگی چندین فیلم سینمایی را هم برعهده داشته است) نوشته و بیش از سی عنوان کتاب را ترجمه کرده است که اکثراً پلیسی ـ جنایی و سینمایی هستند. اسماعیلی نزدیک به نیم قرن است که به ترجمه داستان مشغول است و با ترجمه های روانش در شناساندنِ شماری از نویسندگان مشهور جنایی - معمایی مانند وید میلر، آگاتا کریستی، ژرژ سیمنون، ریموند چندلر، دشیل همت، جیمز هادلی چیس، جیمز لیزور و رابرت لادلم به خوانندگان ایرانی نقش داشته است. زندگی نامه. کاظم اسماعیلی که در آغاز دههٔ بیست و با شروعِ تحصیل در دبیرستان و در گرماگرمِ اشغال ایران توسط متفقین مج
له خوان و سینمارویی حرفه ای بود و به قولِ خودش فیلمی در تهران اکران نشده نبود که ندیده باشد زبان انگلیسی را به گونه ای خودآموز، و به پشتوانهٔ زبان فرانسوی که در مدرسه فرا می گرفت، یادگرفته و در هنگام دانشجویی حقوق قضایی در دانشگاه تهران، که آن را به سرعت رها کرد، برای مطبوعاتی چون مجلهٔ فردوسی مطالبی سینمایی می نوشت. او پیشهٔ ترجمه را با خرید ترجمهٔ داستان هایی کوتاه، به گونهٔ جزوه هایی که کم بها بودند، برای «بنگاه نشریات شبستری» در خیابان شاپور و سپس خیابان فردوسی آغاز کرد (جزوه های آرسن لوپن، جینگوز رجایی – که آرسن لوپن ترکیه بود – ناد پینکرتون و داستانی از دشیل همت). با برپایی نخستین مجلهٔ سینمایی ایران، جهان سینما به مدیریت حسین فرهنگ و کمی بعد سردبیریِ هوشنگ قدیمی، در سال های پایانی دههٔ بیست به پیشنهادِ دوست هم سلکش بابک ساسان، که بعدها از برجسته ترین و با سابقه ترین مترجمان دوبلاژ ایران شد، به آن مجله پیوست و نوشتن و ترجمهٔ یادداشت هایی سینمایی را آغاز کرد (پیش از جهان سینما تنها مجلهٔ سینمایی که منتشر می شد مجله ای بود به نام هالیوود که کاملاً ترجمه بود). به جز کاظم اسماعیلی، بابک ساسان و هوشنگ قدیمی،
رضا زرکش، فرهاد فروهی و بعدها روبرت اکهارت از نویسندگانِ مجلهٔ سینمایی بودند. آن مجله پس از مدتی ورشکسته و تعطیل شد اما جمعِ شش تنیِ دوستان اسماعیلی به پیشنهاد و پیگیریِ او نفری پانصد تومان در وسط گذاشته و مجلهٔ «سینما و تأتر» را منتشر کردند. در هنگام دولت مصدق برای انتشار نشریات نیازی به مجوز وجود نداشت جز ثبتِ نام مجله، که این کار توسط پدر بابک ساسان انجام شد. اسماعیلی همان زمان در مجله ها و روزنامه هایی دیگر نیز مطلب می نوشت. از جمله نخستین ترجمهٔ داستانِ بلندش را - که داستانی تاریخی به نام «شاهین طلایی»، نوشتهٔ فرانک یربی، بود - به صورت پاورقی در مجلات به چاپ رساند و در روزنامهٔ آژنگِ کاظم مسعودی و در رقابت با روزنامهٔ آسیا نیز مطالبی جنجالی و خودساخته می نوشت، از جمله در نبودِ کتاب های آگاتا کریستی، و به خاطر علاقهٔ سردبیرِ روزنامه (حسین صدری پور) به این نویسنده، داستان هایی را به نام او می نوشت. مجلهٔ «سینما و تأتر»، پس از انتشار شش شماره، ورشکست شد اما پس از مدتی و با سرمایه گذاریِ پایرور گالستیان، ارمنیِ عاشقِ سینما که یک مغازهٔ فروش نشریات خارجی را در لاله زار (مقابل سینما متروپل) اداره می کرد، که ب
عدها آن را هم برای انتشار مجله اش فروخت، از سال ۱۳۳۲ مجلهٔ «ستارهٔ سینما» را منتشر کرد که با انتشارش تا سال ۱۳۵۷ هنوز بادوام ترین نشریهٔ سینمایی تاریخ مطبوعات ایران، با انتشارِ ۱۰۶۷ شماره، است. مجله در آغاز به صورت ویژه نامهٔ نشریات دیگر منتشر می شد چرا که پس از کودتای ۲۸ امرداد امتیاز جدیدی داده نمی شد تا این که از شمارهٔ چهارم توانست مستقل کار خود را دنبال کند. او در مصاحبه ای می گوید برای شماره های اردیبهشت ماه چون همکارانش همه دانشجو بودند او خودش به تنهایی همهٔ مطالب مجله را می نوشت و ترجمه می کرد اما نام آنها را هم در مطالبی می آورد! اسماعیلی تا سال ۳۵ سردبیر مجلهٔ ستارهٔ سینما بود، سپس به دعوتِ روزنامهٔ کیهان به آن پیوست تا برای آن آگهی های سینمایی بگیرد. ایجاد جدولِ آشنای «نوبت و سأنس فیلم ها در سینماها» از نوآوری های او بود که در آن روزنامه شکل گرفت. او با ترجمهٔ زندگی چارلی چاپلین اثر تئودور هاف در روزنامهٔ کیهان کارِ ترجمه را هم دنبال کرد، هر چند گاه مطالبی سینمایی هم برای نشریه های دیگر می نوشت [همانند: «چگونه یک فیلم تهیه می شود»، ارل سن جان (مجلهٔ فیلمز اند فیلمینگ)، مترجم: کاظم اسماعیلی، ماهنام
ه نمایش، شماره ۶، اردیبهشت ۱۳۳۶؛ «موزیک فیلم هندی»، نویسنده: کاظم اسماعیلی، ماهنامه نمایش، شماره ۱، آذر ۱۳۳۵]. در آن موقع فیلم های خارجی با میان نویس - نوشته ای که داستان را شرح دهد و به سبک فیلم های دورانِ صامت در بخش هایی از فیلم قرار داده می شد - اکران می شدند که اسماعیلی در این زمینه همکاری هایی را با سینماها، از جمله از طریق کار در «شرکت مولن روژ»، داشت. بعد که صنعت دوبلاژ در ایران پا گرفت «استودیو راما» با او تماس گرفت و او ترجمهٔ دوبلاژ را با فیلم «بزن بریم هالیوود» (جری لوئیس – ۱۹۵۶) آغاز کرد. فیلم های «شبکه» (سیدنی لومت - ۱۹۷۶) و «جنگ ستارگان» (جورج لوکاس – ۱۹۷۷) از آخرین فیلم هایی بود که او در تابستان سال ۱۳۵۷ ترجمه کرد. اسماعیلی پس از انقلاب متمرکز بر ترجمهٔ آثار پلیسی شد که در دهه شصت خورشیدی رونق بسیار داشت و گاه کتاب های ترجمه او با شمارگان پنج هزار نسخه ای به چاپ های بعدی می رسیدند. او که گاه کتاب هایی سینمایی نیز ترجمه می کرد تا اواخر ده هشتاد خورشیدی کار خود را دنبال کرد.
(«خارجی»، «بیگانه») یک کلمه ژاپنی برای خارجی ها یا تابعیت های غیر ژاپنی است. این کلمه از دوگانجی تشکیل شده است، (گای:外، "خارج"و جین: 人، "شخص"). کلمات ترکیب شده مشابه که به هرچیز خارجی اشاره دارند، شاملگایکوکو(外国، "کشور خارجی")وگایشا(外 車، "ماشین خارجی") هستند. . این کلمه به طور معمول برای اشاره به خارجیان از نژاد غیرآسیای شرقی استفاده می شود. «گایجین» معمولاً به متولد و بزرگ شده در کشورهای دیگر یا سایر اقوام آسیای شرقی گفته نمی شود. بسیاری از افراد این واژه را دارای بار منفی و توهین آمیز می پندارند، اما برخی دیگر آن را به عنوان یک کلمه عادی می دانند. گایکوکوجین به معنی شخص یا کشور خارجی (به ژاپنی:外国人)و اصطلاحی است، که تا حدودی رسمی تر می باشد و در دولت ژاپن و رسانه ها از آن استفاده می شود. ریشه شناسی و تاریخچه. کلمه گایجین و معنی آن "را" به صورت هیک مونوگاتاری (به انگلیسی: "Heike Monogatari)و (به ژاپنی:平 家 物語) در" قرن سیزدهم میلادی مردم ژاپن به کار می بردند و معنای لفظی آن در قرن۱۳(به جایی که هیچ خارجی وجود ندارد) گایجین به بیگانگان و دشمنان بالقوه اشاره دارد. یکی دیگر از مراجع اولیه برای خارجی ها کلمه رنی هیش
و (به انگلیسی: Renri Hishō) است که حدود سال ۱۳۴۹میلادی توسط شخصی به نام نیجو یوشیتومو (به انگیسی:Nijō Yoshimoto) رایج شده است، این کلمه در جایی استفاده می شود که یک ژاپنی اصالتاً ژاپنی نباشد ولی در بین ژاپنیها زندگی می کند و به غریبه ها بیشتر اشاره دارد نه دوستان نزدیک و صمیمی به معنای آن که در هنگامی استفاده می شود فرد ژاپنی نبود و دوست هم نباشد. کاربرد. در حالی که تمام اشکال این کلمه به معنای «خارجی» است، اما در عمل گایجین یا گای کوکوجیم (به انگلیسی:gaikokujin) معمولاً برای اشاره به خارجیان از نژاد غیر آسیای شرقی استفاده می شود. به عنوان مثال، سایر اقوام آسیای شرقی مانند چینی ها و کره ای های مقیم ژاپن به طور معمول به عنوان گایجین شناخته نمی شوند، بلکه با توجه به قومیت آنها به طور مستقیم، یا برای قوم و گروه های چینی خاص از آن استفاده می شود، همچنین معمولاً در رویدادهای ژاپنی مانند بیس بال برای بازیکنان غیر ژاپنی در این ورزش محدودیتی وجود دارد. ژاپنی زبانان معمولاً از افراد غیر ژاپنی به عنوان گایجین یاد می کنند، حتی در خارج از کشور ژاپن هم از این لغت استفاده می کنند. با این وجود، این اصطلاح ممکن است بدون داشت
ن قصد موضوعی توسط بسیاری از مردم مقیم ژاپن به کار برود، که بیشتر برای تحقیر کردن و تحقیر آمیز بودن موضوع از آن استفاده می شود. با توجه به این موضوعات، معمولاً از گایکوکوجین برای رسمی بودن به عنوان کلمه جایگزین برای اشاره به افراد غیر ژاپنی استفاده می شود. نانت گوتلیب، استاد مطالعات ژاپنی در دانشکده زبان و مطالعات اجتماعی در دانشگاه کوئینزلند در کشور استرالیا، می گوید:((این اصطلاح بحث برانگیز شده است و اکنون اکثر پخش کنندگان تلویزیون ژاپن در استفاده کردن از آن اجتناب می کنند. گایجین اغلب در ادبیات و فرهنگ پاپ غربی به کار می رود. همچنین گانجین در بسیاری از رمان های نویسندگان مانند مارک اولدن (نیویورک: خانه آربور، ۱۹۸۶میلادی)، جیمز ملویل برو آرام، گایجین (نیویورک: مطبوعات مارتین، ۱۹۸۶میلادی) به کار رفته است، این کلمه حتی در عنوان فیلم های داستانی مانند گایجین تیزوکا یامازاکی - اوس کامینهوس دا لیبرداده (۱۹۸۰میلادی) و گایجین - آما-من کومو سو (۲۰۰۵میلادی) و همچنین در نام انیمیشن گایجین (۲۰۰۳میلادی) فومی اینو به کار رفته است.
تینودیازپین ها دسته ای از ترکیبات ناجورحلقه است که حاوی یک حلقه دیازپین و یک حلقه تیوفن به هم جوش خورده است. ساختار تینودیازپین، هسته مرکزی برخی از داروها را تشکیل می دهد، از جمله: از آنجا که تینودیازپین ها با سایت گیرنده بنزودیازپین تداخل می کنند، به طور معمول اثرات مشابه بنزودیازپین ها دارند. منابع. Wikipedia contributors, "Thienodiazepine," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Thienodiazepine&amp;oldid=988386601 (accessed November 24, 2020).
محمدرضا نجفی امامی(زاده ۱۶ آذر ماه ۱۳۵۸ شمسی در تهران) کارگردان رئال و انیمیشن و متخصص جلوه های بصری در سینما و تلویزیون است. وی از سال ۱۳۷۸ تاکنون به فعالیت های هنری می پردازد. آثار. آثار ثبت شده به دست محمدرضا نجفی امامی در صنعت سینمایی و سریال تلویزیونی به دو دسته انیمیشن (فضای کاملاً پویانمایی) و جلوه های بصری (رئال انیمیشن) تقسیم شده که شامل: موزیک ویدئو. کاگردانی و مدیر جلوه های بصری کلیپ های خوانندگان معروف از جمله: منابع. محمدرضا نجفی امامی|بانک اطلاعات اینترنتی فیلم ها محمدرضا نجفی امامی|بانک جامع اطلاعات سینمای ایران (سوره سینما) سایت simavfx برای نشان دادن آثار|سایت شرکت SIMAVFX محمدرضا نجفی امامی در سایت Imvbox|بانک اطلاعاتی IMVBOX محمدرضا نجفی امامی در آپارات|آپارات
تبلور پلیمرها (به انگلیسی: Crystallization of polymers) فرایندی است که با ترازبندی نیمه کامل زنجیره های مولکولی آنها همراه است. این زنجیره ها با هم جمع می شوند و مناطق مرتب شده ای به نام لاملا () را تشکیل می دهند که ساختارهای کروی بزرگتری به نام اسفرولیت ها () را تشکیل می دهند. پلیمرها می توانند به محض خنک شدن از فرایند ذوب با کشش مکانیکی یا تبخیر حلال متبلور شوند. تبلور بر خصوصیات نوری، مکانیکی، حرارتی و شیمیایی پلیمر تأثیر می گذارد. درجه کریستالی با روشهای مختلف تحلیلی تخمین زده می شود و به طور معمول بین ۱۰ تا ۸۰ درصد است، پلیمرهای متبلور اغلب «نیمه کریستال» نامیده می شوند. خواص پلیمرهای نیمه کریستال نه تنها با درجه نیمه کریستالی بودن، بلکه با اندازه و جهت گیری زنجیره های مولکولی نیز تعیین می شود. مکانیزم های تبلور. جامد شدن از مذاب. پلیمرها از زنجیره های طولانی مولکولی تشکیل شده اند که مارپیچ های(coils) نامنظم و در هم پیچیده ای را در مذاب تشکیل می دهند. بعضی از پلیمرها هنگام انجماد چنین ساختار بی نظمی را حفظ کرده و به راحتی به جامدات بی شکل تبدیل می شوند. در سایر پلیمرها، زنجیره ها هنگام انجماد مجدداً مرتب
می شوند و مناطق مرتب شده با اندازه معمولی ۱ میکرومتر را تشکیل می دهند. از نظر انرژی برای زنجیرهای پلیمری تراز موازی بودن مطلوب خواهد بود و درهم آمیختگی مانع چنین ترازی می شود؛ بنابراین، در مناطق مرتب شده، زنجیرهای پلیمری هم تراز شده و هم تا می شوند؛ بنابراین این مناطق نه بلوری و نه آمورف هستند و به عنوان نیمه کریستال طبقه بندی می شوند. نمونه هایی از پلیمرهای نیمه بلورین عبارتند از: پلی اتیلن خطی (PE)، پلی اتیلن ترفتالات (PET)، پلی تترا فلورواتیلن (PTFE) یا پلی پروپیلن ایزوتاکتیک (PP) اینکه پلیمرها می توانند متبلور شوند یا نه به ساختار مولکولی آنها بستگی دارد - وجود زنجیره های مستقیم با گروه های جانبی به طور منظم از هم فاصله دارند، تبلور را تسهیل می کند. به عنوان مثال، تبلور در ایزوتاکتیک بسیار ساده تر از شکل پلی پروپیلن آتاکتیک رخ می دهد. پلیمرهای آتاکتیک زمانی متبلور می شوند که گروه های جانبی بسیار کوچک باشند، مانند پلی وینیل و در مورد جایگزین های بزرگ مانند لاستیک یا سیلیکون، متبلور نمی شوند. هسته زایی. هسته زایی با نواحی کوچک و به اندازه نانومتر شروع می شود که در نتیجه حرکت حرارتی برخی زنجیره ها یا بخش ها
ی آنها به موازات یکدیگر رخ می دهد. اگر حرکت حرارتی نظم مولکولی را از بین ببرد، آن دانه ها می توانند جدا شوند، یا اگر اندازه دانه از مقدار بحرانی خاصی فراتر رود، بیشتر رشد کنند.[4][5] جدا از مکانیسم حرارتی، هسته زایی به شدت تحت تأثیر ناخالصی ها، رنگ ها، نرم کننده ها، پرکننده ها و سایر افزودنی ها در پلیمر قرار می گیرد. به این هسته زایی ناهمگن نیز گفته می شود. این اثر به خوبی درک نشده و نامنظم است، به طوری که یک ماده افزودنی می تواند باعث ایجاد هسته در یک پلیمر شود، اما در پلیمر دیگر نه. بسیاری از عوامل هسته زای خوب نمک های فلزی، اسیدهای آلی هستند که خود در دمای انجماد، انجماد پلیمری کریستالی هستند.[5] رشد کریستال از مذاب. رشد کریستال با افزودن بیشتر بخش های زنجیره پلیمری چین خورده حاصل می شود و فقط برای دماهای زیر دمای ذوب Tm و بالاتر از دمای انتقال شیشه ای Tg رخ می دهد. دماهای بالاتر آرایش مولکولی را از بین می برد و در زیر دمای انتقال شیشه ای، حرکت زنجیره های مولکولی منجمد می شود.[6] با این وجود، تبلور ثانویه می تواند حتی کمتر از Tg، در مقیاس زمانی ماه ها و سال ها ادامه یابد. این فرایند بر خواص مکانیکی پلیمرها
تأثیر می گذارد و حجم آنها را کاهش می دهد، زیرا زنجیره های پلیمری تراز وسط قرار دارند. زنجیرها از طریق انواع مختلفی از نیروهای واندروالس برهم کنش دارند. قدرت برهم کنش بستگی به فاصله بین قطعات زنجیره موازی دارد و خواص مکانیکی و حرارتی پلیمر را تعیین می کند.[8] رشد نواحی کریستالی ترجیحاً در جهت بزرگترین گرادیان دما رخ می دهد و در بالا و پایین تیغه ها توسط قسمت های چین خورده آمورف در آن سطوح سرکوب می شود. در مورد یک گرادیان قوی، رشد دارای ویژگی دندریتی یک طرفه است.[9] با این حال، اگر توزیع دما همسانگرد و ایستا باشد، لاملاها به صورت شعاعی رشد می کنند و توده های شبه کروی بزرگ تری به نام اسفرولیت ها تشکیل می دهند. اسفرولیت ها اندازه ای بین 1 تا 100 میکرومتر دارند[3] و هنگام مشاهده بین قطبش کننده های متقاطع در میکروسکوپ نوری، طیف وسیعی از الگوهای رنگی را تشکیل می دهند (به عنوان مثال، تصاویر جلویی)، که اغلب شامل الگوی «صلیب مالت» و دیگر قطبش ها می شوند. پدیده های ناشی از هم ترازی مولکولی در لایه های منفرد یک اسفرولیت.[2][4][5] تبلور با کشش. مکانیسم فوق تبلور از مذاب را در نظر می گیرد که برای قالب گیری تزریقی اجزای پل
استیکی مهم است. نوع دیگری از کریستالیزاسیون بر اثر اکستروژن مورد استفاده در ساخت الیاف و فیلم ها رخ می دهد. در این فرایند، پلیمر با فشار وارد می شود، به عنوان مثال، از نازلی که تنش کششی ایجاد می کند که تا حدی مولکول های آن را هم تراز می کند. چنین هم ترازی را می توان به عنوان تبلور در نظر گرفت و بر خواص مواد تأثیر می گذارد. به عنوان مثال، استحکام فیبر در جهت طولی بسیار افزایش می یابد و خواص نوری ناهمسانگردی بزرگی را در امتداد و عمود بر محور فیبر نشان می دهد. چنین ناهمسانگردی در حضور پرکننده های میله ای مانند نانولوله های کربنی در مقایسه با پرکننده های کروی، بیشتر می شود.[10] استحکام پلیمر نه تنها با اکستروژن، بلکه با قالب گیری دمشی نیز افزایش می یابد که در تولید مخازن پلاستیکی و بطری های PET استفاده می شود.[8] برخی از پلیمرهایی که از مذاب متبلور نمی شوند، می توانند تا حدی با کشش تراز شوند.[11] برخی از الاستومرها که در حالت بدون کرنش بی شکل هستند، با کشش، متبلور می شوند. تبلور از محلول. پلیمرها همچنین می توانند از محلول یا بر اثر تبخیر یک حلال متبلور شوند. این فرایند به درجه رقت بستگی دارد: در محلول های رقیق، ز
نجیره های مولکولی هیچ ارتباطی با یکدیگر ندارند و به صورت یک سیم پیچ پلیمری جداگانه در محلول وجود دارند. افزایش غلظت که می تواند از طریق تبخیر حلال رخ دهد، باعث برهمکنش بین زنجیره های مولکولی و تبلور احتمالی مانند تبلور از مذاب می شود.[12] تبلور از محلول ممکن است منجر به بالاترین درجه بلورینگی پلیمر شود. به عنوان مثال، پلی اتیلن بسیار خطی می تواند هنگامی که از محلول رقیق متبلور می شود، تک بلورهای پلاکت مانندی با ضخامت حدود 10 تا 20 نانومتر ایجاد کند. شکل کریستال می تواند برای سایر پلیمرها، از جمله اهرام توخالی، مارپیچ ها و ساختارهای دندریتیک چند لایه پیچیده تر باشد.[2] یک فرایند بسیار متفاوت بارش است. از حلالی استفاده می کند که تک تک مونومرها را حل می کند اما پلیمر حاصل را حل نمی کند. وقتی به درجه خاصی از پلیمریزاسیون رسید، محصول پلیمریزه شده و تا حدی متبلور شده از محلول رسوب می کند. سرعت تبلور را می توان با تکنیکی که به طور انتخابی کسر محلول را بررسی می کند، مانند رزونانس مغناطیسی هسته ای، نظارت کرد.[12] تبلور محدود. هنگامی که پلیمرها از یک محلول همسانگرد، حجمی از مذاب یا غلیظ متبلور می شوند، لاملا های کریستا