Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ناتالیا موهایلوسکا (؛ زادهٔ ) موسیقی دان اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. وی از سال ۱۹۹۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
ناتالیا نموچینوا (؛ زادهٔ ) تنیس باز اهل اوکراین است.
نادیا کودولا (؛ زادهٔ ) بازیکن والیبال اهل اوکراین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به آر سی کن اشاره کرد.
تام لیب (; – ) پرتاب گر دیسک، و بازیکن فوتبال آمریکایی اهل ایالات متحده آمریکا بود.
نادیا میرونیوک (؛ زادهٔ ) وزنه بردار زن اهل اوکراین است.
نظری یارمچوک (؛ – ) خوانندهٔ مؤلف، موسیقی دان، بازیگر اهل اوکراین بود. وی بین سال های ۱۹۶۹ تا ۱۹۹۵ میلادی فعالیت می کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه ملی شوچنکو شده است.
نونا کاپرژنیسکا (; – ) بازیگر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار شده است.
نیکولای ارکاس (; – ) آهنگساز، نویسنده، تاریخ نگار، و شاعر اهل امپراتوری روسیه بود.
نیکولای ایشچنکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ماریوپول، باشگاه فوتبال متالیست خارکوف، باشگاه فوتبال شاختار دونتسک، باشگاه فوتبال استال کامیانسکه، و باشگاه فوتبال کارپاتی لویو اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اوکراین و اوکراین بازی کرده است.
نیکولای بکای (؛ – ) خواننده، آهنگساز، شاعر، مؤلف اهل اوکراین بود. وی بین سال های ۱۹۷۶ تا ۱۹۹۸ میلادی فعالیت می کرد.
نیکولای رشایف (; – ) بازیگر، کارگردان فیلم، و فیلم نامه نویس اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
نیکولای رودنکو (؛ – ) فعال حقوق بشر، نویسنده، و شاعر اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال دفاع از لنینگراد شده است.
مایکولا ویتالیویچ لیسنکو (زادهٔ ۲۲ مارس ۱۸۴۲ میلادی – درگذشتهٔ ۶ نوامبر ۱۹۱۲ میلادی)، آهنگساز، نوازندهٔ پیانو، رهبر ارکستر و اتنوموزیکولوژیست اوکراینی اواخر دورهٔ رمانتیک بود. در زمان خود، او شخصیت اصلی موسیقی اوکراین بود، با آثاری که شامل اُپرا، آهنگ های هنری، آثار کُرال، قطعات ارکسترال و مجلسی و طیف گسترده ای از موسیقی پیانوی سولو می شد. او اغلب با یافتن یک سنت موسیقی ملی در خلال تجدید حیات ملی اوکراینی، به سبک معاصرانی مانند گریگ در نروژ، پنج در روسیه و همچنین اسمتانا و دورژاک در جایی که جمهوری چک فعلی نامیده می شود، نسبت داده می شود. با مطالعه و ترسیم از موسیقی محلی اوکراین، ترویج استفاده از زبان اوکراینی، و جدا کردن خود از فرهنگ روسی، ساخته های او چیزی را تشکیل می دهد که بسیاری آن را جوهرهٔ اصلی موسیقی اوکراینی می دانند. این امر در اُپرای حماسی "تاراس بولبا"ی او (اقتباس شده از رمانی به همین نام اثر: نیکولای گوگول) به بهترین شکل نشان داده شده است، که به دلیل عظمت آن، پیچیدگی و استفاده از زبان اوکراینی تا پس از زندگی لیسنکو مانع از اجرای آن شد. تنظیم موسیقی او از شعر میهنی الکساندر کونیسکی، معروف به «دعا ب
رای اوکراین»، به سرود معنوی این کشور تبدیل شده است. لیسنکو برای ترویج و پرورش فرهنگ اوکراینی، آثاری از بسیاری از شاعران اوکراینی، به ویژه تاراس شوچنکو، که به طور خاص به او ارادت داشت، تنظیم کرد. لیسنکو تأثیر عمیقی بر آهنگسازان اوکراینی بعدی از جمله استانیسلاو لیودکویچ، الکساندر کوشتز، کریلو استتسنکو، یاکی یف استپووی و مهمتر از همه، مایکولا لئونتویچ داشت. نام او بر روی مسابقهٔ بین المللی موسیقی مایکولا لیسنکو و مدرسهٔ موسیقی لیسنکو است که اکنون دانشگاه ملی تئاتر، سینما و تلویزیون آی. کی. کارپنکو-کاری کی یف است. لیسنکو علیرغم شهرت بسیار زیادش در اوکراین، در خارج از کشورش نسبتاً ناشناخته باقی مانده است. زندگی و شغل. اوایل زندگی. مایکولا ویتالیویچ لیسنکو، که با نام نیکولای ویتال یویچ لیسنکو نیز ترجمه می شود، در هرینکی، نزدیک کرمنچوگسکی آویزد از فرمانداری پولتاوا (اکنون کرمنچوک، استان پولتاوا، اوکراین) در ۲۲ مارس ۱۸۴۲ میلادی به دنیا آمد. زادگاه او روستایی کوچک در نزدیکی رودخانه دنیپر و بین شهرهای اصلی کی یف و دنیپروپتروفسک بود. در آن زمان، منطقهٔ مدرن اوکراین تحت کنترل خارجی میان امپراتوری روسیه و امپراتوری اتریش-
مجارستان تقسیم شده بود. خانواده لیسنکو ثروتمند و تحصیلکرده بودند. آن ها یک خانوادهٔ آریستوکرات قدیمی بودند که اصالتشان به کازاک های قرن هفدهم برمی گشت. در میان نوادگان آن ها سرهنگ (درگذشتهٔ ۱۶۹۹ میلادی) بود که فرماندهی هنگ چرنیگوف را برعهده داشت و در هر دو عملیات چیهیرین و آزوف جنگیده بود. پسر ایوان لیسنکو، (درگذشتهٔ ۱۷۵۱ میلادی) به عنوان یساول و خدمت کرده بود. پدر مایکولا لینسکو، ، نوهٔ بزرگ فدیر و خود سرهنگ بود. مایکولا، دو خواهر و برادر کوچکتر داشت، خواهرش و برادر . لیسنکو در سنین پایین، ابتدا با آموزش پیانو توسط مادرش، موسیقی را فرا گرفت. در سن نه سالگی برای ادامهٔ تحصیل موسیقی در مدارس شبانه روزی به کی یف آورده شد. او پیانو را زیر نظر و تئوری موسیقی را نزد نینکویچ آموخت. ساخته های اولیه او از این زمان باقی مانده است، از جمله پولکا (حدود ۱۸۵۱ میلادی) و نوکتورن (۱۸۶۰–۱۸۵۹ میلادی) برای پیانو، و همچنین یک قطعه برای ارکستر زهی، "مولداوسکایا"، "پیتزیکاتوی روسی" (۱۸۵۹–۱۸۶۰). در سال ۱۸۶۰ میلادی، لیسنکو به مدرسهٔ جیمنیزیوم خارکی یف رفت و به تحصیل در رشتهٔ علوم طبیعی در دانشگاه شهر خارکی یف و بعدها در دانشگاه کی ی
ف پرداخت. در دانشگاه اخیر تحصیلات موسیقی را نزد دیمیتریف، ویلچیک و ولنر ادامه داد، و در سال ۱۸۶۵ میلادی در رشتهٔ علوم طبیعی فارغ التحصیل شد. لیسنکو سپس دو سال خدمات کشوری را در شهرستان تاراشچا به عنوان برای اختلافات مربوط به رعایای سابق و ادعای مالکیت زمین آن ها، به انجام رساند. او از سال ۱۸۶۷ تا ۱۸۶۹ میلادی تحصیلات بیشتر موسیقی را در کنسرواتوار لایپزیگ، آلمان، دنبال کرد، جایی که مدرسان اولیه او شامل: کارل راینکه برای پیانو و همچنین ارنست ریشتر برای آهنگسازی و تئوری بودند. آهنگساز نوظهور. لیسنکو از دوران جوانی اشتیاق شدیدی به موسیقی و فرهنگ اوکراینی پیدا کرده بود، به ویژه تحت تأثیر پدربزرگ و مادربزرگش و لذت از آهنگ های دهقانی. در اوایل دههٔ ۱۸۶۰ میلادی، او شروع به جمع آوری و انتشار آهنگ های محلی اوکراینی، اغلب با کمک اوستاپ ورسایی (یک مینسترل [نوازنده دوره گرد]) کرد. او بعداً هفت جلد از تنظیمات و رونویسی هایی از آن ها را بین سال های ۱۸۶۸ و ۱۹۱۱ میلادی منتشر کرد. همچنین فیلسوفانی چون: ویساریون بلینسکی، نیکلای چرنیشفسکی و الکساندر هرتسن بر او تأثیر گذاشتند. کارهای اولیهٔ او شامل نشاندن موسیقی بر روی آثار شاعران
اوکراینی، به ویژه تاراس شوچنکو، شخصیت مهم ادبیات اولیهٔ اوکراینی بود، که متن او را در اثر کُرال "زاپویت" («عهدنامه») تنظیم کرد. دو عامل دیگر در گرایش و شور ملی گرایانهٔ او تأثیرگذار بودند: روابط نزدیک با پسر عمویش، میخیلو استاریتسکی، ولدیمیر آنتونوویچ، مورخ و تادی رایلسکی، پژوهشگر؛ و همچنین ارتباط او با جامعهٔ مخفی هورومادا در کی یف، . لیسنکو به این نتیجه رسید که موسیقی بهترین راهی است که او می تواند میهن پرستی خود را بیان کند، و به جای تکرار سبک های موجود در موسیقی کلاسیک غربی، هدفش ایجاد مکتبی مستقل از موسیقی اوکراینی بود. در سال ۱۸۶۹ میلادی، لیسنکو به کی یف بازگشت، و به قول ریچارد تاروسکین، مورخ موسیقی، «او یک ملی گرای متعهد موسیقایی به خانه بازگشت». در بازگشت به کی یف، به تنظیم و مطالعه ملودی های محلی اوکراینی ادامه داد. او زمان خود را بین فعالیت های متعدد، آموزش پیانو، کار در بخش انجمن موسیقی روسیه (RMS) در کی یف و آهنگسازی تقسیم کرد. در این دوره لیسنکو اولین اُپرای خود را به نام "چرنومورتسی" («ملوانان دریای سیاه») بین سال های ۱۸۷۲ و ۱۸۷۳ میلادی نوشت. همچنین میان این سال ها او یک فانتزیای ارکسترال با عن
وان "اوکراینیسکی کازاک-شومکا" (آهنگ کازاک اوکراینی) و یک قطعهٔ مجلسی برای فلوت، ویولن و پیانو، فانتزی در مضامین اوکراینی نوشت. لیسنکو از سال ۱۸۷۴ تا ۱۸۷۶ میلادی به سن پترزبورگ رفت تا نزد نیکلای ریمسکی-کورساکوف در زمینهٔ ارکستراسیون تحصیل کند. علاوه بر ریمسکی-کورساکوف، او با دیگر اعضای «پنج»، به ویژه مودست موسورگسکی، که در حال کار بر روی صحنهٔ اُپرایی در اوکراین به نام "بازار مکاره در سوروچینستی" بود، ملاقات کرد. در طول این اقامت کوتاه در سن پترزبورگ، لیسنکو یک گروه کُر را رهبری کرد، و آهنگ های پیانوی زیادی نوشت و بیش از ۱۰ اثر در گونه های مختلف نوشت. اقامت در کی یف. لیسنکو زمانی که در سال ۱۸۷۶ میلادی به کی یف بازگشت، گروه کُر دیگری را رهبری کرد. بسیاری از خوانندگان کُر تحت آموزش لیسنکو آهنگساز شدند، از جمله لوکو رووتسکی، پورفیری دموتسکی، کریلو استتسنکو و . فعالیت های دیگر او شامل سازماندهی کنسرت ها برای ورسایی و آموزش موسیقی، اغلب در بود. در اواخر دههٔ ۱۸۷۰ میلادی، لیسنکو به عنوان یک چهرهٔ برجسته در موسیقی اوکراین شناخته شد. او به عنوان یک آهنگساز اوکراینی که در یک کشور تحت کنترل روسیه زندگی می کرد، مشکلات مد
اومی را از جانب دولت تحمل کرد. رابطه او با انجمن موسیقی روسیه (RMS) به تدریج رو به وخامت گذاشت تا اینکه کاملاً نادیده گرفته شد. بر خلاف همکاران روسی خود، لیسنکو هیچ حمایت دولتی دریافت نکرد و گاهی تحت مقاومت فعال مقامات روسی قرار گرفت. فعالیت های سیاسی او در حمایت از فرهنگ اوکراین، باعث بدگمانی مقامات سیاسی به وی شد؛ او بارها توسط دولت زیر نظر گرفته شد و اغلب در مطبوعات محلی مورد حمله قرار گرفت. این فعالیت ها شامل جلسات مکرر با دیگر میهن پرستان اوکراینی و بعداً حمایت او از انقلاب ۱۹۰۵ میلادی و ریاست باشگاه اوکراینی بود. او به دلیل موضع گیری خود در قبال انقلاب در سال ۱۹۰۷ میلادی به زندان افتاد. یکی از موانع لیسنکو، فرمان امس اوکاز در سال ۱۸۷۶ میلادی بود که استفاده از زبان اوکراینی را در چاپ ممنوع کرد. او مجبور بود برخی از موسیقی های خود را در خارج از کشور منتشر کند، در حالی که اجرای موسیقی او باید توسط سانسور امپراتوری ممیزی می شد. لیسنکو برای لیبرتی اُپرای خود اصرار داشت که فقط از زبان اوکراینی استفاده کند. او قصد داشت فرهنگ اوکراینی را ترویج و ارتقا دهد، به طوری که از ترجمهٔ اُپرای "تاراس بولبا" خودداری کرد و
معتقد بود که این اُپرا بیش از حد جاه طلبانه است که در خانه های اُپرای اوکراینی اجرا شود. چایکوفسکی تحت تأثیر اُپرا قرار گرفت و می خواست این اثر را در مسکو به صحنه ببرد. اصرار لیسنکو بر اجرای آن به زبان اوکراینی، نه روسی، مانع از اجرای این اجرا در مسکو شد. ادامهٔ حرفه. لیسنکو در سال های پایانی زندگی خود، برای افتتاح مدرسهٔ موسیقی اوکراین، به نام مدرسهٔ موسیقی لیسنکو، سرمایه جمع آوری کرد. دختر لیسنکو، ماریانا راه پدرش را به عنوان نوازندهٔ پیانو دنبال کرد و پسرش اوستاپ نیز در کی یف به تدریس موسیقی پرداخت. موسیقی. آهنگساز، نوازندهٔ پیانو، رهبر ارکستر و اتنوموزیکولوژیست، لیسنکو شخصیت اصلی موسیقی اوکراین در زمان خود بود. او آهنگساز پرکاری بود و قطعات پیانو، بیش از صد آهنگ هنری، اُپرا، و همچنین موسیقی ارکسترال، مجلسی و کُرال را نوشت. اُپراها. لیسنکو تعدادی از آثار اپرا نوشت، از جمله اُپرای کلاسیک اوکراینی "ناتالکا پولتاوکا"، "اتوپلنا" («"دوشیزهٔ غرق شده»"، پس از «"شب مه»" اثر: گوگول) و "تاراس بولبا"، "نوکتورن"، و دو اُپرا برای کودکان: کوزا-درزا، پان کوکی. آهنگ های هنری. از بین همکاران اوکراینی خود، لیسنکو بیش از هم
ه متعهد به آهنگ های هنری بود. تعداد آثار او در اینگونه ۱۳۳ است و «داستان توصیفی و پرشور شگفت انگیزی از زندگی اروپایی قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰ میلادی را بیان می کند». این آهنگ ها معمولاً از طریق آهنگسازی ساخته می شوند و به جزئیات متن توجه دارند. رویکرد او ویژگی های موسیقی سنتی اوکراین و موسیقی کلاسیک غربی را در هم می آمیزد. از اولی استفادهٔ مکرر از آرایه ها، مترهای غیرمعمول، و تأثیرات ملودی وار عامیانه است، در حالی که از موسیقی کلاسیک استفادهٔ رمانتیک از کروماتیسم شدید و جابجایی سریع بین مراکز تونال، که نمونه ای از موسیقی کلاسیک قرن بیستم است. آهنگ های او موضوعات بسیار متنوعی را در بر می گیرد که توسط داگمارا تورچین، موسیقی شناس به عنوان «یک [محدوده] بسیار گسترده توصیف می شود — مونولوگ های دراماتیک پرشور و مرثیه های مراقبه ای، بیانیه های عمیق فلسفی و صحنه های عامیانه رنگارنگ، سرنادهای غنایی و آهنگ های عاشقانه وجدآور، یک والس غم انگیز و یک دومای قهرمانانه، یک تصنیف عاشقانهٔ گسترده و یک شعر آهنگین». لیسنکو برای بسیاری از شاعران، به ویژه مدرنیست های اوکراینی، موسیقی تنظیم کرد، که به این گونه بهترین راه را برای بیان ع
قاید میهنی و سیاسی خود یافت. این ها شامل ایوان فرانکو، یون هربینکا، اولکساندر اولس، ، شچگولف، استاریتسکی و لسیا یوکراینکا، اما همچنین دیگرانی نیز مانند: هاینریش هاینه، آدام میتسکیه ویچ و سمیون نادسون بودند. او به ویژه به تاراس شوچنکو ارادت داشت و ۸۲ متن از مجموعهٔ "کوبزار" شاعر را تنظیم کرد. در اوکراین، اغلب مقایسه هایی بین لیسنکو و شوچنکو انجام می شود، که جمع آن ها چیزی را تشکیل می دهند که بسیاری از اوکراینی ها جوهرهٔ فرهنگ و هویت خود می دانند. سایر موسیقی های آوازی. جدای از ترانه های هنری، آثار آوازی لیسنکو شامل سه کانتات برای گروه کر و ارکستر است که همگی به متون تاراس شوچنکو مربوط می شود: "رادویسیا نیوو نپولیتایا" (شادباش، دشت بی آب)، "بیوت پوروهی" (غرش چابکان)، "نا ویچنو پامیات کوتلیاروس کومو" (به یاد ابدی کوتلیارفسکی).[۳۰] او همچنین حدود ۵۰۰ آهنگ محلی را برای آواز و پیانو، گروه کُر و پیانو، یا کُر آکاپلا تنظیم کرد. او دو اثر برای سالگرد مرگ شوچنکو نوشت، یک مارش مراسم خاکسپاری (۱۸۸۸ میلادی) با کلام یوکراینکا برای ۲۷امین سالگرد و یک کانتاتا (۱۹۱۱ میلادی) برای ۵۰امین سالگرد. تنظیم او در سال ۱۸۸۵ میلادی از ش
عر میهن پرستانهٔ الکساندر کونیسکی که در ابتدا برای گروه کُر کودکان در نظر گرفته شده بود، در سطح بین المللی به عنوان «دعا برای اوکراین» شناخته شد، سرودی معنوی برای میهن. موسیقی پیانو. آثار بزرگ تر لیسنکو برای پیانو شامل "سوئیت اوکراینی در قالب رقص های باستانی"، دو راپسودی (دومی: "دومکا-شومکا" یکی از شناخته شده ترین آثار او است)، "اسکرتسو حماسی" و سونات در آ مینور. او همچنین ده ها اثر کوچکتر مانند نوکتورنها، پولونزها، آهنگ های بدون کلام و قطعات برنامه نوشت. برخی از آثار پیانوی او تأثیرپذیری اش از سبک فردریک شوپن را نشان می دهند. موسیقی مجلسی. موسیقی مجلسی لیسنکو شامل کوارتت زهی، تریو برای دو ویولن و یک ویولا و تعدادی کار برای ویولن و پیانو است. آثار اتنوموزیکولوژیکی (موسیقی شناسی قومی). بررسی اجمالی. لیسنکو اولین مطالعات موسیقایی-قوم نگاری را دربارهٔ کوبزار نابینا، اوستاپ ورسایی انجام داد که در سالهای ۱۸۷۳ و ۱۸۷۴ میلادی منتشر کرد؛ این آثار هنوز هم سرمشق هستند. لیسنکو به تحقیق و رونویسی رپرتوار کوبزارهای دیگر از مناطق دیگر مانند: اوپاناس اسلاستیون از پولتاوا و پاولو براتیتسیا از چرنیهیف ادامه داد. او همچنین به م
طالعهٔ کامل سایر سازهای محلی اوکراینی مانند توربان پرداخت. مجموعه مقالات او در مورد سازهای محلی اوکراین او را بنیانگذار اُرگانولوژی (سازشناسی) اوکراین و یکی از اولین اُرگانولوژیست ها در امپراتوری روسیه می کند. نوشته ها. منبع: میراث و تأثیرات. تأثیر موسیقی و سبک ناسیونالیستی او برای نسل بعدی آهنگسازان اوکراینی بسیار زیاد بود. آهنگسازانی مانند استانیسلاو لیودکویچ، الکساندر کوشتز، کریلو استتسنکو، یاکیف استپووی، و مهمتر از همه، مایکولا لئونتویچ، تأثیر او را تصدیق کرده اند. علیرغم شهرت بالای او در اوکراین، لیسنکو در خارج از کشور چندان شناخته شده نیست. از سال ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۹ میلادی، آثار کامل لیسنکو در ۲۲ جلد در کیف منتشر شد. گروهی از آهنگسازان و نوازندگان اوکراینی، از جمله: ، آریادنا لیسنکو (نوهٔ آهنگساز)، یون رژانوف، آندری اشتوهارنکو، میروسلاو اسکوریک و یوگنی استانکوویچ، مسابقهٔ بین المللی موسیقی مایکولا لیسنکو را در سال ۱۹۶۲ میلادی به افتخار لیسنکو تأسیس کردند. خانهٔ لیسنکو در کی یف که از سال ۱۸۹۴ تا ۱۹۱۲ میلادی در آن اقامت داشت، در سال ۱۹۸۷ میلادی به خانه-موزهٔ مایکولا لیسنکو تبدیل شد؛ یکی از موزه های متعدد شهر بر
ای شخصیت های فرهنگی مهم.
نیکولای مارگوویچ (؛ – ) انسان شناس، تاریخ نگار، آهنگساز، فرهنگ عامه شناس، شاعر، و موسیقی دان اهل امپراتوری روسیه بود.
نیکولای میخیلوف (; – ) موسیقی دان، و آهنگساز اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
نیکولای ویلینسکی (؛ – kiev, ukraine) آهنگساز اهل امپراتوری روسیه بود. وی بین سال های ۱۹۱۹ تا ۱۹۵۷ میلادی فعالیت می کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین شده است.
نیکولای یورچنکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کریفباس کریفیی ریه، باشگاه فوتبال زبرویوفکا برنو، باشگاه فوتبال دینامو کی یف، باشگاه فوتبال اسپارتاک ایوانو-فرانکیفسک، و باشگاه فوتبال کارپاتی لویو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده است.
وادیم ابراموف (؛ زادهٔ ) روزنامه نگار، بازیگر، مجری تلویزیون، شومن، و دی جی اهل اوکراین است.
وادیم کازاچنکو (؛ زادهٔ ) خواننده اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند شایسته فدراسیون روسیه شده است.
واسیل بارکا (; – ) زبان شناس، شاعر، منتقد ادبی، مترجم، و نویسنده اهل جمهوری خلق اوکراین بود.
واسیل سیموننکو (؛ – ) شاعر، و روزنامه نگار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
واسیل کارداش (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آرسنال کی یف، باشگاه فوتبال چورنومورتس اودسا، باشگاه فوتبال دینامو کی یف، باشگاه فوتبال مکابی حیفا، و باشگاه فوتبال کارپاتی لویو اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اوکراین و اوکراین بازی کرده است.
واسیل کراینیک (؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش شنا اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۳ مدال برنز شده است.
واسیل کوبین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال توبول، باشگاه فوتبال متالیست خارکوف، باشگاه فوتبال شاختار دونتسک، باشگاه فوتبال شاختیور سالیهورسک، باشگاه فوتبال اوورلا اوژهورود، و باشگاه فوتبال کارپاتی لویو اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اوکراین و اوکراین بازی کرده است.
واسیلی گوگول-یانوفسکی (؛ – ) نویسنده، شاعر، و نمایشنامه نویس اهل امپراتوری روسیه بود.
والری کریونتسوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال متالورگ زاپروژیا، باشگاه فوتبال متالورگ-۲ دونتسک، باشگاه فوتبال آق تپه، باشگاه فوتبال متالورگ دونتسک، و باشگاه فوتبال شاختار دونتسک اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اوکراین و اوکراین بازی کرده است.
والری وروبیوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کریفباس کریفیی ریه، باشگاه فوتبال دنیپرو، باشگاه فوتبال آرسنال کی یف، باشگاه فوتبال تورپدو مسکو، باشگاه فوتبال دینامو کی یف، و باشگاه فوتبال فورسکلا پولتاوا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده است.
والریا استراخوا (؛ زادهٔ ) تنیس باز اهل اوکراین است.
والنتین اسلایسر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال متالورگ دونتسک، باشگاه فوتبال متالیست خارکوف، باشگاه فوتبال روستوف، باشگاه فوتبال دینامو کی یف، و باشگاه فوتبال اوورلا اوژهورود اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده است.
والنتین موسکوین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کریفباس کریفیی ریه، باشگاه فوتبال دنیپرو، باشگاه فوتبال هاپوئل کفار سابا، و باشگاه فوتبال اسپارتاک ایوانو-فرانکیفسک اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده است.
والنتینا ایاکنکو (؛ زادهٔ ) تنیس باز اهل اوکراین است.
ورونیکا ایواسیوک (؛ زادهٔ ) وزنه بردار اهل اوکراین است.
ناپلئون () فیلم درام تاریخی حماسی محصول ۲۰۲۳ به کارگردانی و تهیه کنندگی ریدلی اسکات و نویسندگی دیوید اسکارپا است. این فیلم مبتنی بر زندگی ناپلئون بناپارت است که عمدتاً به قدرت رسیدن این رهبر فرانسوی و نیز رابطهٔ او با ملکه ژوزفین را به تصویر می کشد. واکین فینیکس و ونسا کربی به ترتیب نقش ناپلئون و ژوزفین را ایفا می کنند. اسکات پس از اتمام فیلم خود "آخرین دوئل" در اکتبر ۲۰۲۰، "ناپلئون" را به عنوان پروژه بعدی خود معرفی کرد و فینیکس نقش اصلی را برعهده گرفت. پس از تأخیرها و بازنویسی ها به دلیل دنیاگیری کووید-۱۹، از جمله جایگزینی کربی با جودی کومر، فیلمبرداری در فوریه ۲۰۲۲ در انگلستان آغاز شد و چندین ماه به طول انجامید. علاوه بر نویسنده دیوید اسکارپا، داریوش وولسکی، فیلمبردار و کلر سیمپسون، تدوینگر نیز از جمله همکاران مکرر اسکات بودند. "ناپلئون" در ۱۴ نوامبر ۲۰۲۳ در پاریس به نمایش درآمد و در ۲۲ نوامبر به وسیلهٔ گروه سینمایی سونی پیکچرز در ایالات متحده و بریتانیا اکران و سپس از طریق سرویس اینترنتی اپل تی وی پلاس پخش شد. این فیلم بیش از ۲۱۴ میلیون دلار در گیشه فروش داشت و نقدهای متفاوتی از منتقدان دریافت کرد (اگرچه د
ر فرانسه بیشتر نظرات منفی بود). منتقدان سکانس های نبرد و اجراهای بازیگران را تحسین کردند، با این حال، فیلم به دلیل ریتم، لحن و عدم دقت تاریخی مورد انتقاد قرار گرفت. داستان. سال ۱۷۹۳، در گیر و دار انقلاب فرانسه، افسر ارتش جوان ناپلئون بناپارت شاهد بریدن سر ماری آنتوانت به وسیلهٔ گیوتین بود. در روزهای پایانی همان سال، رهبر انقلاب پل باراس به ناپلئون دستور داد محاصره تولون را بر عهده بگیرد؛ او با موفقیت به شهر یورش برد و کشتی های انگلیسی را با توپخانه فراری داد. پس از برکناری و اعدام ماکسیمیلیان روبسپیر در پایان حکومت وحشت، رهبران فرانسه، از جمله ناپلئون، کوشیدند تا پایداری را بازگردانند. ناپلئون بار دیگر با به کارگیری توپخانه، شورش سلطنت طلبان را در سال ۱۷۹۵ سرکوب کرد. ناپلئون به بیوهٔ اشرافی ژوزفین بوآرنه اظهار عشق می کند و این دو سرانجام با هم پیوند زناشویی می بندند. با اینکه فعالیت جنسی این دو بسیار است، ژوزفین باردار نمی شود. در مصر، او در نبرد اهرام در سال ۱۷۹۸ بار دیگر پیروز شد، اما هنگامی می شنود که ژوزفین معشوقه ای به نام هیپولیت چارلز دارد، به خانه بازگشت. دیرکتوار فرانسه ناپلئون را بابت رها کردن لشکری
انش نکوهش کرد، اما او آن ها را به خاطر رهبری ضعیفشان در فرانسه سرزنش می کند. ناپلئون در کنار چند هم دست مانند تالیران، فوشه، سیه و دوکوس، دیرکتوار را در کودتایی سرنگون می کند و به کنسول های فرانسه تبدیل می شود. ناپلئون در سال ۱۸۰۴ به واسطهٔ پاپ به عنوان امپراتور فرانسه تاج گذاری می کند و در طی مراسم تاج گذاری، او جسورانه و با اعتماد به نفس، تاج را بر سر خودش می گذارد. وزیر امور خارجه تالیران به اتریش پیشنهاد اتحاد می دهد، اگرچه اتریشی ها این ایده را رد می کنند. یک سال بعد، ناپلئون در نبرد استرلیتز، اتریشی ها و روس ها را مغلوب کرد و آن ها را مجبور کرد تا پیش از بمباران یخ ها و غرق کردنشان، بر فراز دریاچه های یخ زده عقب نشینی کنند. پس از آن، او امپراتور اتریش فرانتس دوم را دعوت می کند — که تزار روسیه الکساندر یکم از شرکت در این جلسه خودداری می کند — و به فرانتس می گوید از آنجایی که او ارتش آن ها را به طور کامل نابود نکرده است، انتظار دارد که تزار قدردان باشد. مادر ناپلئون از فرزندش می خواهد زنی را باردار کند تا ثابت شود که ژوزفین نابارور است. ناپلئون در سال ۱۸۱۰ از او جدا شد و هنگامی که ژوزفین نخست از خواندن فر
مان جدایی خودداری کرد، ناپلئون نزد مردم به صورت ژوزفین سیلی زد، اما آن دو با هم رابطه خوبی دارند و به داد و ستد نامه های دوستانه ادامه می دهند. ناپلئون با ماری لوئیز اتریش ازدواج کرد که یک سال بعد صاحب پسری شد. در سال ۱۸۱۲، ناپلئون پس از اینکه تزار از پیمان صلح با فرانسه کنار کشید، به روسیه تهاجم نظامی برد. او با وجود ایستادگی چریکی خونین از سوی نیروهای کازاک های دن، در نبرد بورودینو پیروز می شود، اما مسکو را خالی از سکنه و سپس شعله ور می بیند. ناپلئون هنگام زمستان با از دست دادن حدود نیم میلیون نفر به فرانسه عقب نشینی می کند. در سال ۱۸۱۴، ائتلاف ناپلئون را به کناره گیری و تبعید به البا مجبور کرد. در سال ۱۸۱۵، ناپلئون با شنیدن اینکه ژوزفین حالش خوب نیست، از جزیره می گریزد و در فرانسه به قدرت بازمی گردد. ژوزفین که مجبور شده بود در قلعه مالمیسون خلوت کند، پیش از رسیدن ناپلئون می میرد. پادشاه لوئی هجدهم هنگ پنجم را برای توقف ناپلئون می فرستد، اما ناپلئون آن ها را مجذوب خود می کند تا به او بپیوندند. هنگام نبرد واترلو در ژوئن، ناپلئون با گردآوری نیروهای بیشتر، با ارتش بریتانیا به رهبری دوک ولینگتون رو در رو می شود
. حملات سواره نظام فرانسه به وسیلهٔ میادین پیاده نظام بریتانیا دفع می شود و ناپلئونِ ناامید سربازان باقی ماندهٔ خود را به پیش وامی دارد، اما این پیشروی به وسیلهٔ خطوط دوباره تشکیل شده از پیاده نظام دشمن نابود می شود. نیروهای پروسی مارشال بلوشر برای نیروبخشی به ولینگتون می رسند و فرانسوی ها گسیخته می شوند. در حالی که ناپلئون عقب نشینی می کند، به ولینگتون ادای احترام نظامی می کند. ناپلئون این بار به جزیره سنت هلن در اقیانوس اطلس تبعید می شود و در حال گفتن شوخی کنایه دار با کودکان دیده می شود، خاطرات خود را می نویسد که به یکی از پرفروش ترین کتاب ها در سراسر جهان تبدیل می شود و نسخه ای از تاریخ را به شنوندگان خود ارائه می دهد که در آن او همیشه درست کار است. ناپلئون با شنیدن اینکه ژوزفین او را فراخواند تا دوباره همدیگر را ملاقات کنند، در سال ۱۸۲۱ درگذشت. تولید. توسعه. در ۱۴ اکتبر ۲۰۲۰، ریدلی اسکات همان روزی که فیلم برداری فیلمش "آخرین دوئل" به پایان رسید، نام "کیت بگ" را به عنوان پروژه بعدی خود برای استودیوی قرن بیستم معرفی کرد و کارگردانی و تهیه کنندگی آن را بر اساس فیلم نامه ای از دیوید اسکارپا، همکار اسکات در "
تمام پول های جهان" بر عهده خواهد داشت. واکین فینیکس در نقش رهبر نظامی و سیاسی فرانسه ناپلئون بناپارت به پروژه پیوست و پس از "گلادیاتور" (۲۰۰۰) او دوباره با این کارگردان همکاری کرد. با این حال، زمانی که قرارداد اسکات با استودیو قرن بیستم تا پایان سال منعقد شد، این پروژه در دسترس دیگر استودیوهای بزرگ قرار گرفت. در ژانویه ۲۰۲۱، استودیو اپل تی وی تعهد خود را برای تأمین مخارج مالی و تولید فیلم اعلام کرد و فیلم برداری آن نیز در سال ۲۰۲۲ در بریتانیا شروع خواهد شد. اسکات در بیانیه ای گفت: «ناپلئون مردی است که من همیشه مجذوب او بوده ام، او از ناکجاآباد آمد تا بر همه چیز حکومت کند — اما در تمام مدتی که با همسر زناکارش ژوزفین جنگی عاشقانه داشت. او دنیا را تسخیر کرد تا عشق او را به دست آورد و چون نتوانست، آن را فتح کرد تا او را از بین ببرد و در این راه خود را نابود کرد.» جودی کومر بازیگر فیلم "آخرین دوئل" اولین انتخاب اسکات برای ایفای نقش امپراتور ژوزفین بود. او برای بازی در مارس ۲۰۲۱ وارد مذاکره شد و انتخاب در این نقش را در سپتامبر تأیید کرد و گفت: «من فقط از فرصتی برای کار دوباره با ریدلی و تیمش و ایده کار با واکین، کس