Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رج براون سال ۱۹۶۱ یکی از نخستین قانون جامع روابط کار کارکنان دولتی در کشور بود. سایر طرح های قانونی وی شامل برخی از نخستین لوایح ممنوعیت سرب در بنزین، ممنوعیت استفاده از مواد حشره کش DDT و حتی طرح قانونی بوالهوسانهٔ ممنوعیت موتور احتراقی داخلی بود. براون در سال ۱۹۶۲ در انتخابات پیروز و عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده شد و از سال ۱۹۶۳ تا سال ۱۹۷۰ در این مجلس خدمت کرد. خدمات اولیه در کنگره. خدمات بروان در کنگره همزمان با مراحل اولیهٔ جنگ ویتنام بود. بروان از مخالفان سرسخت گسترش جنگ بود و در سال ۱۹۶۵ به تظاهرات کوئیکر در زینه های کاخ کنگره آمریکا پیوست واین کار به پولس جرأت داد تا وی را همراه با سایر معترضان ضد جنگ دستگیر نماید. وی صدای یگانه و مستحکم ضد جنگ بود. لایحهٔ بودجهٔ سال مالی ۱۹۶۶ وزارت دفاع با ۳۹۲ رای موافق در برابر ۱ رای مخالف توسط مجلس نمایندگان به تصویب رسید و براون تنها کسی بود که رای مخالف داده بود. در ۲۶ فوریه سال ۱۹۶۶، لایحهٔ بودجهٔ کمک خارجی همراه با مفاد آن در حمایت از دولت ویتنام جنوبی با ۳۵۰ رای موافق در برابر ۲۷ رای مخالف توسط مجلس نمایندگان به تصویب رسید و براون یگانه نماینده ای بود که را
ی «نه» (۲۶ رای دیگر اعضای محافظه کار مخالف کمک خارجی بودند)، داده بود. در ماه مارس سال ۱۹۶۶ لایحهٔ بودجهٔ تخصیصات تکمیلی سال مالی ۱۹۶۶ برای تأمین مالی جنگ ویتنام با ۳۹۳ رای موافق در برابر ۴ رای مخالف توسط مجلس به تصویب رسید و نمایندگان هریک بورتون، کاینرز و رایان به جمع براون پیوست. بروان در ماه اوت سال ۱۹۶۷ باز هم یگانه صدای مخالف بر علیه لایحهٔ بودجه دفاعی سال مالی ۱۹۶۸ بود که این لایحهٔ بودجه با ۴۰۷ رای موافق در برابر ۱ رای مخالف به تصویب رسید. براون درگیر سایر تغییرات عمدهٔ سیاست ملی بود که عمده ترین آن تصویب لایحهٔ حقوق مدنی بود. براون مدافع سرسخت و اولیهٔ این سند تقنینی بود و در امضای این لایحه حضور داشت. براون همچنین از سازماندهی کارمندان مزرعه سزار چاوز و تحریم انگور در اواسط دههٔ ۱۹۶۰ انگور، فعالانه حمایت کرد.
سیددی سیددی، کمال، ظرفیت پرانیک و توانایی روحی و روانی افزایش یافته، کمال فوق طبیعی یا غیر معمول؛ کنترل ذهن و پرانا. و کرامات و نیروی معجزه آسای یوگیان است. در فصل سوم رسالهٔ «یوگاسوترای» پاتنجلی آمده این نیروی شگفت آور، مبین پیشرفت و تجرد و پی بردن به ذات اشیاء است. آزادی جان. یوگا دارشا به سیددی بهوتاجایا اشارتی دارد: «با تمرکز عمیق سامیان سامادهی (Samyan samadhi) روی اصول ناخالص، خصیصه های این اصول، پنج وجه تانمانترا(Tanmatras)، و حتی علت ظریف تر سه گونای ساتتوا(Sattwa)، راجاها(Rajas)، تاماها(Tamaha)و نیروی حفظ جانی(Soul)که در اسارت وابستگی به جسم است، و نیروی آزاد کردن و جدا نمودن جان، یوگی می تواند کنترل کاملی روی اصول پنجگانه کسب کند.» کندالینی. وقتی در مراقبه هستی، آینده اسرارش را برایت فاش می کند، یا معانی نهانی کتاب های آسمانی را درک می کنی، تمام تردیدهایت محو می شوند، و معانی غامض علوم روحانی را حتی با اولین نگاه درمی یابی، به بصیرت باطنی رسیده ای، نیروهای غریب سخن وری را کسب کرده ای و اعتماد به نفس کامل داری، بدان که کندالینی معطی سیددیس (siddhis) وارد عمل شده است.
توماس هیل باگز سنیور (.Thomas Hale Boggs Sr) (۱۵ فوریه ۱۹۱۴- در ۱۶ اکتبر ۱۹۷۲ ناپدید شد)، سیاستمدار دموکرات آمریکایی و عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده از نیو اورلئان ایالت لوئیزیانا بود. وی رهبر اکثریت مجلس و عضو کمیسیون وارن بود. اوایل زندگی و آموزش. باگز پسر کلیر جوسفین (هلی) و ویلیام رابرتسون «ویل» باگز، در شهر لانگ بیچ در شهرستان هاریسون متولد شد. باگز در دانشگاه تولین تحصیل کرد و در سال ۱۹۳۴ مدرک کارشناسی روزنامه نگاری و در سال ۱۹۳۷ مدرک کارشناسی حقوق را از این دانشگاه بدست آورد. او نخست در نیو اورلئان به وکالت پرداخت اما به زودی به رهبر جنبش برای شکست قدرت سازمان حزبی هوی پیرس لانگ جونیور سناتور ایالات متحده که در سال ۱۹۳۵ ترور شد، تبدیل شد. لانگ قبلاً قدرت سیاست مداران نیو اورلئان را در سال ۱۹۲۹ از هم پاشیده بود. حرفه. مجلس نمایندگان ایالات متحده. باگز دموکرات که به عنوان کاندیدای ضد لانگ وارد رقابت های انتخاباتی می شد، به عضویت مجلس نمایندگان ایالات متحده برای حوزهٔ انتخابیهٔ دوم انتخاب شد و از سال ۱۹۴۱ تا سال ۱۹۴۳ در این مجلس خدمت کرد. در موقع انتخاب به عضویت مجلس ۲۷ ساله و جوانترین عضو کنگره بود. ان
تخاب آغازین وی بدون جدال نبود؛ پنج متحد سیاسی وی که به عنوان کمیسرهای انتخاباتی ناحیهٔ اورلئان کار می کردند، به تغیر ۹۷ رای رقبای دموکرات باگز در دور مقدماتی، به آرای باگز محکوم شدند. پرونده ایالات متحده بر علیه کلاسیک به دادگاه عالی رجوع کرد که در آنجا به دولت فدرال اختیار تنظیم انتخابات های مقدماتی محلی را ایجاد و رویه قضائی کلیدی برای تصمیمات بعدی در مورد حقوق مدنی بوجود آورد. باگز پس از این که در تلاش برای انتخاب مجدد در سال به شکست مواجه شد، به عنوان پرچم دار به نیروی دریایی ایالات متحده پیوست. وی در باقی سال های جنگ دوم جهانی در نیروهای دریای خدمت کرد. تلاش برای فرمانداری. باگز پس از جنگ مجدداً به فعالیت سیاسی خود شروع کرد. در سال۱۹۴۶ یک بار دیگر در کنگره انتخاب شد و سپس سیزده مرتبه مجدداً انتخاب شد، یک مرتبه اندکی پس از ناپدید شدن اما قبل از این که مرده بودن وی تأیید شود. باگز در سال ۱۹۵۱ کمپین محکوم به شکست را برای فرمانداری لوئیزیانا به راه انداخت. باگز که در نظرسنجی اولیهٔ کمپین سبقت داشت، پس از این که لوسیل می گرس یکی از کاندیدان دیگر به ترغیب لیاندر پرز، رئیس سیاسی با سابقهٔ لوئیزیانا، عضویت باگز
را در انجمن دانشجویی آمریکا در دههٔ ۱۹۳۰ زیر سؤال برد، باگز در حالت دفاعی قرار گرفت. در سال ۱۹۵۱، انجمن دانشجویی آمریکا یک جبههٔ کمونیستی پنداشته می شد. باگز این اتهام را انکار کرد و بر گرس و پرز به خاطر تخریب شخصیت وی از طریق داستان های عامدانه و واهی، حمله کرد. گری بولار نویسنده کتاب دروغ بزرگ با قاطعیت در کتاب خود تصریح کرده است که باگز عضو انجمن دانشجویی آمریکا بود اما تلاش کرده این واقعیت را در اوضاع سیاسی متفاوت اوایل دههٔ ۱۹۵۰ پنهان نماید. باگز در رای گیری برای فرمانداری اوایل سال ۱۹۵۲، در جایگاه سوم قرار گرفت. سی.ای. بارهام اهل شهر راستین، کاندید باگز برای نائب فرمانداری در دور دوم انتخابات بر جان مک کتین، فرماندار آینده، غالب شد. الن برایان مور اهل باتون روژ، گزینهٔ باگز برای کرسی ثبت اراضی دولتی، برندهٔ کرسی لوسیل می گرس شد. مور، در دور دوم حکومت مک کتین، مری اولن دکرسون، خزانه دار آینده ایالت را شکست داد. دو کاندید دیگر باگز شکست خوردند؛ چیستر ج. کوکو سناتور ایالت اهل کارکسویل کاندید دادستانی کل در برابر فرد اس. لوبلان، شهردار پیشین باتون روژ شکست خورد و داگلاس فلاور اهل کووشاتا در برابر آلیسون کال
ب از باتون روژ که بعداً جمهوری خواه شد، شکست خورد. باگز حمایت روزنامهٔ شروپورت تایمز را برای فرمانداری بدست آورد، این روزنامه به دلیل اقدام باگز به ممانعت دولت ترومن از «تغییر کمک هزینه کاهش روغن در قانون مالیات آمریکا و بدین ترتیب ممانعت از… تلاش های برای بسته کردن سنگ آسیاب در دور و بر صنعت نفت لوئیزیانا، از این نماینده قدردانی کرد.» روزنامهٔ تایمز در یک تحقیق در مورد خانم گرس، همچنین به مبارزه باگز در کنگره در همان اوایل سال ۱۹۴۱ بر علیه کمونیزم و براندازی دولت، اشاره کرد. سایر روزنامه های که از باگز حمایت می کردند، روزنامه های غیرفعال مونرو مورنینگ ورلد و روزنامهٔ فعال مونرو نیوز- استار، بودند. سناتور راسل بی. لانگ از باگز اعلام حمایت کرد اما بسیاری در جناح لانگ، قاضی کارلوس سفت اهل باتون روژ را ترجیح دادند که وی در نهایت دور دوم انتخابات را به قاضی دیگری بنام رابرت اف. کنون اهل میندن (رابرت اف. کنون توسط راسل لانگ در انتخابات ویژه سنا در سال ۱۹۴۸ شکست خورده بود)، باخت. قانون باگز سال ۱۹۵۲ که توسط هلی باگز تهیه شد، احکام جبری را برای جرایم مرتبط با مواد مخدر، تعیین کرد. مجازات ارتکاب بار اول نگهداری ماری
جوانا یا حشیش، حداقل ۲ تا ۱۰ مجازات زندان و ۲۰٬۰۰۰ دلار تعیین شد. انتخابات بعدی مجلس نمایندگان. در سال ۱۹۶۰، الیوت راس باکلی جمهوری خواه پسر عموی ویلیام اف. باکلی جونیور، باگز را به چالش کشید اما صرفاً ۲۲٬۸۱۸ رای (۲۲ درصد) در برابر ۸۱٬۰۳۴ آرا (۷۸ درصد)، بدست آورد. تکت انتخاباتی کنیدی - جانسون به راحتی برندهٔ انتخابات همان سال لوئیزیانا شد. در سال های ۱۹۶۲، ۱۹۶۴ و ۱۹۶۸، دیویدترین، حقوق دان اهل متایری که نخستین فرماندار جمهوری خواه لوئیزیانا در سال ۱۹۸۰ شد، باگز را در انتخاب مجدد به چالش کشید. ترین، در دور اول رقابت متکی بر تلاش های باکلی بود و حرکت گلدواتر در لوئیزیانا در دور دوم رقابت به وی کمک کرد. با این وجود در انتخابات سال ۱۹۶۸ بود که ترین در جایگاه بهتر قرار گرفت: ۷۷٬۶۳۳ رای (۴۸٫۸ درصد) در مقابل ۸۱٬۵۳۷ آرا (۵۱٫۲ درصد) باگز. ترین، پیروزی باگز را به جورج سی. والاس جونیور، فرماندار آلاباما که در تکت انتخاباتی حزب مستقل آمریکا کاندید ریاست جمهوری شده بود، نسبت داد. ترین گفت که هواداران والاس «در کاندیداتوری من بسیار سرد شدند. باور ما نمی شد که آن ها از باگز حمایت نمایند، اما چندین سازمان دموکرات از والاس و ب
اگز پشتیبانی خود را اعلام کرد و وی به اندازه کافی آرای والاس را بدست آرود تا انتخابات را به وی واگذار نماید». باگز در جریان تصدی در کنگره یکی از اعضای تأثیرگذار بود. پس از پرونده براون علیه هیئت آموزش، اعلامیهٔ منیفست جنوبی سال ۱۹۵۶ در محکومیت به تبعیض زدایی را، امضا کرد. ناپدید شدن. باگز جوانترین عضو کمیسیون وارن بود که از سال ۱۹۶۳ تا ۱۹۶۴ به بررسی ترور جان اف کندی پرداخت. گفته می شود که باگز دیدگاه های متفاوتی در مورد گزارش وارن داشته است. بر اساس گزارش Politico، بر اساس Office of the House Historian و Clerk of the House Office of Art and Archives، باگز با گزارش اکثریت کمیسیون - که به یک قاتل تنها اشاره می کرد - مخالفت کرد. باگز گفت که "در مورد آن شک جدی دارم". اما در یک سخنرانی در سال ۱۹۶۶ در برنامه Face the Nation، باگز از یافته های کمیسیون دفاع کرد و اظهار داشت که شک ندارد که لی هاروی اوسوالد کندی را به تنهایی کشت. او گفت که همه شواهد نشان می دهد به کندی از پشت سر شلیک شده است و این استدلال که یک گلوله به جان اف کندی و فرماندار تگزاس جان کانلی برخورد کرده "بسیار قانع کننده است". باگز با ادعاهای منتقدان ک
میسیون وارن مخالفت کرد و اظهار داشت که "طبیعت بشری" است که "بسیاری از مردم ترجیح می دهند باور کنند که توطئه ای وجود دارد".اینکه چرا موضع او به چنین اصطلاحات مخالفی گرایش پیدا کرد مشخص نیست، اما نظریه پردازان توطئه این تفاوت را مهم دانسته اند . در فیلم JFK ساخته اولیور استون، سناتور راسل لانگ که نقش او را والتر ماتائو بازی می کند جیم گریسون دادستان منطقه اورلئان را ترغیب می کند تا تحقیقات خود را در مورد فعالیت های لی هاروی اوسوالد در نیواورلئان در تابستان ۱۹۶۳ از سر بگیرد، که با ارتباط با دیوید فری و گای بنیستر آغاز می شود. به گفته نویسنده Joan Mellen در کتاب خود A Farewell to Justice، جیم گریسون به او گفت که در واقع هیل باگز بود که او را به بازگشایی تحقیقات خود در مورد ترور رئیس جمهور وادار کرد. به عنوان رهبر اکثریت، باگز اغلب برای دیگران کارزار می کرد، از جمله نماینده نیک بگچ از آلاسکا. در 16 اکتبر 1972، باگز سوار یک هواپیمای Cessna 310 با موتور دوگانه بود که همراه با نماینده بگچ سفر می کرد، که ممکن بود در انتخابات عمومی نوامبر 1972 علیه نامزد جمهوری خواه، دان یانگ، رقابت نزدیکی داشته باشد. همچنین در هواپیما
، دستیار بگچ، راسل براون؛ و خلبان، دان جانز؛ چهار نفری به یک جمع آوری کمک مالی برای Begich می رفتند که بعد از مدتی ناپدید شدند . جستجوی هواپیمای گمشده و چهار مرد شامل گارد ساحلی ایالات متحده، نیروی دریایی، ارتش، نیروی هوایی، گارد ملی هوایی و هواپیماهای ثابت بال و بالگردهای غیرنظامی بود. Cessna باید طبق قوانین ایالت آلاسکا و قوانین فدرال یک فرستنده موقعیت اضطراری حمل می کرد ولی در طول جستجو هیچ سیگنال انتقال اضطراری مشخصی که از هواپیما باشد، شنیده نشد. شورای ملی ایمنی حمل و نقل (NTSB) در گزارش خود در مورد این حادثه، اعلام کرد که فرستنده اضطراری قابل حمل خلبان، که به جای فرستنده ثابت در هواپیما مجاز است، در یک هواپیما در Fairbanks یافت شد. گزارش همچنین خاطرنشان می کند که یک شاهد شیء ناشناس را در کیف خلبان دید که شباهت زیادی به فرستنده اضطراری قابل حمل داشت، به جز رنگ آن. شورای ایمنی نتیجه گرفت که هیچ یک از خلبان و هواپیما دارای فرستنده موقعیت اضطراری نبودند. در 24 نوامبر 1972، جستجو پس از 39 روز متوقف شد. هیچ اثری از بقایای هواپیما، خلبان و سرنشینان آن هرگز یافت نشد. پس از یک جلسه و بحث هیئت منصفه هفت دقیقه ای،
گواهی فوت وی توسط قاضی دوروتی تاینر امضا شد.
دیوینیدیل (به انگلیسی: Divinidylle) پنجمین آلبوم استودیویی خواننده فرانسوی ونسا پارادی است که در ۲۷ اوت ۲۰۰۷ توسط بارکلی منتشر شد. این آلبوم بین نوامبر ۲۰۰۵ و ژوئن ۲۰۰۷ ضبط شد. استقبال منتقدان مطلوب بود، به طوری که آل موزیک می گفت: «احتمالاً بهترین آلبوم پارادی تا کنون» بوده است. آثار هنری این آلبوم توسط بازیگر آمریکایی جانی دپ، همراه پارادی در آن زمان طراحی شده است. در ژوئن ۲۰۰۷، تک آهنگ اصلی این آلبوم که به نام همین آلبوم بود، توسط "فرانکفونی دیفیوژن" پُرشنونده ترین تک آهنگ طی کل سال ۲۰۰۷ در فرانسه، اعلام گردید. آلبوم دیوینیدیل در سال ۲۰۰۹، توسط خواننده تایوانی، جولین تای در آلبوم "پروانه" مورد حمایت قرار گرفت.
پروتکل لیتوینوف نام رایج یک معاهده صلح بین المللی است که در ۹ فوریه ۱۹۲۹ در مسکو منعقد شد. این معاهده به افتخار ماکسیم لیتوینوف، دیپلمات ارشد شوروی که مذاکرات مربوط به این معاهده را پیش می برد، نام گذاری شده است. یکی از مفاد اصلی این معاهده، اجرای فوری پیمان بریان-کلوگ توسط کشورهای امضاکننده بود. در واقع کشورهای عضو این معاهده رسماً اعلام می کردند که از جنگ به عنوان بخشی از سیاست خارجی ملی، صرف نظر می کنند. نام رسمی پروتکل لیتوینوف که در جامعه ملل به ثبت رسید، «پروتکل لازم الاجرا شدن فوری معاهده پاریس مورخ ۲۷ اوت ۱۹۲۸، درخصوص صرف نظر از جنگ به عنوان ابزار سیاست ملی» بود. این معاهده گاهی با عنوان «پروتکل مسکو» نیز شناخته می شود. اولین امضاکنندگان پروتکل لیتوینوف عبارت بودند از شوروی، لهستان، لتونی، استونی و رومانی. چهار کشور دیگر مدتی بعد رسماً به این پیوستند: لیتوانی، فنلاند، ترکیه و پرشیا (ایران). پیشینه. در اواخر سال ۱۹۲۷، مکاتبات بین هیئت های دیپلماتیک فرانسه و ایالات متحده، به سمت تدوین معاهده ای بین المللی حرکت کرد که به موجب آن کشورهای امضاکننده اعلام کنند که از استفاده از جنگ به عنوان ابزاری برای سیاست
خارجی چشم پوشی و خودداری خواهند کرد. مذاکرات در نیمه اول سال ۱۹۲۸ به سرعت پیش رفت و مجموعاً وزارت خارجه ۱۵ کشور در این فرآیند شرکت داشتند. در ۲۷ اوت ۱۹۲۸ متن معاهده که به پیمان بریان-کلوگ معروف شد (ترکیب نام فرانک بی. کلوگ وزیر امور خارجه آمریکا و آریستی بریان وزیر امور خارجه فرانسه) در پاریس به امضا رسید. در داخل دولت کمونیستی اتحاد جماهیر شوروی اختلافاتی بر سر پیمان بریان-کلوگ وجود داشت و قدرت های سرمایه داری پشت این پیمان هم شوروی را چندان در روند مذاکرات پیمان بازی نمی دادند. شوروی به صداقت و نیت قدرت های بزرگی که در پی انعقاد این پیمان بودند بدبین بود. دولت شوروی که از تهاجم خارجی بیم داشت حتی در پی خلع سلاح کامل بود و استدلال می کرد که ادامه وجود تسلیحات در سطح گسترده، اساساً با دعوت صوری به ممنوعیت جنگ متضاد و ناسازگار است. مقاله ای در روزنامه دولتی شوروی به نام "ایزوِستیا" مشخصاً به کلوگ (وزیر خارجه آمریکا ) و حمایت عمومی و مستمر او از دکترین مونرو و تجویز این دکترین برای اقدام نظامی توسط ایالات متحده علیه «هر قدرتی در جهان» که آن را نقض کند، اشاره کرد. کمیسر امور خارجه شوروی، گئورگی چیچرین، به شدت ا
ز اینکه به شوروی اجازه نداده اند در روند مذاکرات پیمان شرکت فعال داشته باشد انتقاد می کرد. او همچنین به شروط (رزرو) دولت های بریتانیا و فرانسه بر این پیمان معترض بود. شوروی با اینکه عمیقاً به اهداف سیاسی پشت پیمان برایان-کلوگ مشکوک بود، همزمان در پی آن بود که هم در دادگاه افکار عمومی امتیازاتی برای خود به دست بیاورد و هم اندکی امنیت دیپلماتیک ایجاد کند با صحه گذاشتن بر ممنوعیت پیشنهادی این پیمان برای استفاده از جنگ به عنوان ابزار سیاسی. در تابستان ۱۹۲۸، برای ناظران سیاست خارجی مشخص شده بود که شوروی فعالانه به دنبال جایی بر سر میز مذاکره معاهده پاریس است. چیچرین که مخالف عضویت شوروی در این پیمان بود، مناظره سیاسی را به ماکسیم لیتوینوف (معاون وزیر خارجه و دیپلمات کهنه کار شوروی که موافق پیوستن به معاهده بود) باخته بود. هرچند شوروی از افتخار عضو مؤسس بودن در پیمان بریان-کلوگ محروم شد، اما در همان روز امضای پیمان یک دعوت نامه رسمی برای پیوستن به پیمان ارائه شد به دولت های تمامی کشورهای دیگر جهان و دولت شوروی فوراً نام خود را به فهرست امضاکنندگان پیمان افزود. در ۲۹ اوت، مجمع کمیته اجرایی مرکزی شوروی (TsIK) مصوبه ا
ی رسمی برای پذیرش پیمان را به تصویب رساند - نتیجه ای که لیتوینوف یک روز بعد به کارگزاران کمیسیون صلح اطلاع داد. الحاق رسمی شوروی به معاهده پاریس در ۸ سپتامبر ۱۹۲۸ به تصویب رسید. در سرمقاله رسمی روزنامه دولتی "ایزوِستیا" به تاریخ ۷ سپتامبر ۱۹۲۸، دولت شوروی اعلام کرد که «به منظور اشاره به عدم کفایت تعهدات پیشنهادی و تقاضای گسترش این تعهدات به گونه ای که حقیقتاً از صلح حفاظت شود» به پیمان پاریس پیوسته است و این اهداف را تنها با «کار مثبت و مثمرثمر در زمینه خلع سلاح» می توان محقق کرد. این آرزوها خیلی زود به ناکامی کشیدند زیرا روند تصویب معاهده توسط امضاکنندگان خوب پیش نرفت. چهار ماه پس از امضای معاهده، هیچ یک از امضاکنندگان آن را به طور رسمی تصویب نکرده بودند. شکل گیری پروتکل لیتوینوف. هنگامی که دولت شوروی تصمیم گرفت به امضاکنندگان معاهده پاریس بپیوندد، حال چه با اهداف تبلیغاتی و چه با اهداف عملی، این کشور به حامی اصلی معاهده تبدیل شد و تلاش کرد همراه با کشورهای همسایه خود، این معاهده را لازم الاجرا کند. در ۲۹ دسامبر ۱۹۲۸، لیتوینوف پیشنهاد کرد که یک پروتکل اضافی به معاهده پاریس الحاق شود تا به موجب آن، این معاهده
در روابط دوجانبه شوروی با دشمن تاریخی اش لهستان و بخش تازه استقلال یافته امپراتوری روسیه یعنی لیتوانی، لازم الاجرا شود. لهستان اولین کشوری بود که به این ابتکار شوروی پاسخ داد و متقابلاً پیشنهاد کرد که متحد نظامی لهستان یعنی رومانی، و سایر کشورهای حوزه بالتیک هم عضو پروتکل الحاقی شوند. دولت شوروی با این پیشنهاد لهستان موافقت کرد تا بدینوسیله روند تصویب معاهده پاریس را تسریع کند. این پیشنهاد به کشورهای دیگر از جمله لتونی، استونی، فنلاند، پرشیا (ایران) و ترکیه نیز اطلاع داده شد. این سند که با هدف تسریع پذیرش و تصویب اصول پیمان بریان-کلوگ تهیه شد، به نام «پروتکل لیتوینوف» یا «پروتکل مسکو» شناخته می شود. نام رسمی پروتکل لیتوینوف که در جامعه ملل به ثبت رسید، «پروتکل لازم الاجرا شدن فوری معاهده پاریس مورخ ۲۷ اوت ۱۹۲۸، درخصوص صرف نظر از جنگ به عنوان ابزار سیاست ملی» بود. امضا کردن. لتونی در ۵ مارس ۱۹۲۹، استونی در ۱۶ مارس ۱۹۲۹ و دولت های لهستان و رومانی در ۳۰ مارس ۱۹۲۹ این سند را به تصویب رساندند. در ۳ ژوئن ۱۹۲۹ این پروتکل در "مجموعه معاهدات جامعه ملل" رسما به ثبت رسید و طبق ماده ۳، در ۱۶ مارس ۱۹۲۹ لازم الاجرا گردید.
گورهای دسته جمعی در عراق پس از حمله به عراق درسال۲۰۰۳ که رژیم صدام حسین را سرنگون کرد، به خوبی شناخته شده است. کارشناسان بین المللی تخمین زدند که ۳۰۰٬۰۰۰ قربانی تنها در این گورهای دسته جمعی هستند. این گورهای دسته جمعی بیشتر شامل بقایای اجساد مسلمانان شیعه و کُردهایی بود که به دلیل مخالفت با رژیم بعث عراق بین سال های۱۹۸۳ و ۱۹۹۱ کشته شدند. زمینه. برخی از اطلاعات زیر از فکت شیت-دفتر دموکراسی، حقوق بشر و کار و دفتر امور عمومی گرفته شده است.گورهای دسته جمعی در عراق به عنوان مکان های بدون علامت مشخص می شود که حداقل شش جسد را در خود جای داده است. برخی از آن ها را می توان با تپه های زمین انباشته شده در بالای زمین یا به عنوان گودال های عمیقی که به نظر می رسد پُر شده اند شناسایی کرد. شناسایی برخی از گورهای قدیمی دشوارتر است، زیرا در طول زمان، توسط پوشش گیاهی و آوار پوشانده شده اند. محل هایی در تمام مناطق کشور (عراق) کشف شده اند و حاوی اعضای هر گروه مذهبی و قومی بزرگ در عراق و همچنین اتباع خارجی از جمله کویتی ها و سعودی ها هستند. بیش از ۲۵۰ محل گزارش شده است که تقریباً ۴۰ مورد تا به امروز تأیید شده است. گمان می رود که ب
یش از یک میلیون عراقی در نتیجهٔ اعدام ها، جنگ ها و فرارها در عراق مفقود شده باشند که تصور می شود صدها هزار نفر از آن ها در گورهای دسته جمعی هستند. بیشتر گورهای کشف شده تا به امروز مربوط به یکی از پنج جنایت بزرگی است که رژیم مرتکب شده است.به گفتهٔ دولت اقلیم کردستان عراق، بسیاری از گورهای دسته جمعی در کردستان حاوی کردهای عراقی است که به دلیل قومیت خود در یک اقدام نسل کشی کشته شده اند. تحقیقات کمیتهٔ سنای آمریکا. به نظر می رسد که حقایق مندرج در فکت شیت همان چیزی است که توسط تحقیقات کمیتهٔ سنای ایالات متحده جمع آوری شده است. روند بازیابی اجساد به دلیل خشونت محلی و نیاز به شناسایی اجساد، جداسازی اجساد، پزشکی قانونی و غیره کند گزارش شده است. بستگان به یاد اقوام مفقود شده به قبور شتافته اند. در فرهنگ عامه. فیلم "مرد آبی" محصول ۲۰۱۴، که مربوط به مقالهٔ نیویورک تایمز با عنوان «کشف وحشت عراق در گورهای صحرا» نوشتهٔ جان اف برنز است، دربارهٔ گور دسته جمعی «مرد آبی» واقع در محاویل است.
شما چه می کردید؟ یک مجموعه تلویزیونی دوربین مخفی موقعیتی آمریکایی است با قالب آزمایش اجتماعی که از سال ۲۰۰۸ از شبکه ای بی سی نیوز پخش می شود.
قلب شکن یک فیلم فرانسوی محصول ۲۰۱۰ در ژانر کمدی عاشقانه به کارگردانی پاسکال شومی و با بازی رومن دوریس، ونسا پارادی، ژولی فریه، اندرو لینکلن، ژاک فرانتس، فیلیپ لاشو و ویکتوریا سیلوستدت است.
هری جیمز واتسن «جیمی» بلوین (Harry James Watson "Jimmy" Belvin) (۱۹۰۰–۱۹۸۶)، آموزگار بود و به عنوان نماینده و سناتور ایالت اکلاهما خدمت کرد. وی نخستین رئیس سالار منتخب یکی از پنج قبیلهٔ متمدن در قرن بیستم و با سابقه ترین سالار قبیلهٔ سرخپوست چاکتای ایالت اکلاهما، بود. بلوین از طریق فسخ، باز آرائی و باز زیستی و غرور بومی به ماهیت قبلیه خود پی برد. وی رهبر دو قطبی بود، بعضی ها آن را به عنوان یک نیمه دیکتاتور می شناختند که دفتر سالار قبیله را سخت در قبضهٔ خود نگهداشته بود و از قدرت خود برای حمایت از همسان سازی کامل در جامعه مسلط استفاده کرد و سنت ها، زبان و آداب و تشریفات چاکتا را به عنوان بقایای ناخوشایند تاریخ ناهنجار، سرکوب نمود. از نظر تعدادی دیگر، وی یک رهبر خیلی محبوب و مورد محبت اطرافیان و عوام گرا بود که خانه به خانه می رفت و با اعضای قبلیه صحبت می کرد، آن ها را از مسائل با خبر می ساخت و تلاش می کرد چاره ای در قسمت فقر زدایی و بیکاری آن ها ایجاد نماید. اوایل زندگی. جیمی بلوین در ۱۱ دسامبر سال ۱۹۰۰ در شهرستان بازول چاکتا در خانوادهٔ واتسون جی و مابل پاورز بلوین، متولد شد. بلوین از نوادگان مستقیم بلوین های
اصیل که در جریان دنبالهٔ اشک های یا جابجایی های اجباری از می سی سی پی به سرزمین سرخپوستان، جبراً منتقل شدند، بود. بلوین در مدرسهٔ بازول درس خواند و از کالج آموزگاران جنوب شرقی با مدرک کارشناسی در رشته علوم فارغ شد و سپس برای اخذ مدرک کارشناسی ارشد در رشته آموزش در دانشگاه اکلاهما به دروس ادامه داد که در سال ۱۹۴۱ آن را به پایان رساند. بلوین از سال ۱۹۲۳ الی سال ۱۹۳۹ در مدرسهٔ میهو در شهرستان برایان و در شهرستان چاکتا، تدریس کرد. در سال ۱۹۴۱ سرپرست آموزش عمومی شهرستان برایان انتخاب شد و تا سال ۱۹۵۲ این سمت را به عهده داشت. سپس مزرعهٔ گاو نژاد هرفورد را در شهرستان های برایان و چاکتا، راه اندازی نمود. بلوین پس از نخستین انتخاب موفقیت آمیزش در مجلس مقننه اکلاهما در سال ۱۹۵۵، سه دوره در مجلس نمایندگان ایالتی اکلاهما به نمایندگی از شهرستان برایان، خدمت کرد. زمین های زغال سنگ و آسفالت. در اوایل سال ۱۹۴۶، حمایت از بلوین برای انتخاب در سمت سالار در حال افزایش بود. ویلیام ای. دورانت تا سال ۱۹۳۷ در این سمت خدمت کرد و به نظر می رسید پیشرفت کمی در فروش زمین های آسفالتی چاکتا و چیکسا داشته است. ۴۰۰٬۰۰۰ جریب (۱٬۶۰۰ کیلومتر م
ربع) زمین مشترک متعلق به قبایل چاکتا و چیکسا، مورد نزاع بود. براساس توافق سال ۱۹۰۲، ایالات متحده به خریداری این زمین ها در ظرف مدت سه سال توافق کرد اما تا آن زمان این خریداری را انجام نداده بود. رئیس دورانت و فلوید مایتوبی فرماندار چیکسا، در سال ۱۹۴۶، مبلغ ۳۳٫۱ میلیون دلار تقاضا نمودند که دولت ایالت متحده ۲٫۲ میلیون دلار ارزش داشت. از سوی دیگر، بلوین به عنوان رهبر آموزش دیده و آب دیده تلقی می شد که خواهان احیای قبیله بود. حتی قبل از این که رئیس شود، نامه های طولانی به عضو کنگره کارل آلبرت، عضو کنگره ویلیام استیگر، عضو کنگره المر توماس، سناتور ادوارد اچ. موری، دفتر ادارهٔ امور سرخ پوستان و رئیس پنج قبیلهٔ متمدن نوشت و در این نامه ها از تأخیر در نهایی سازی خریداری انتقاد نمود. زمانی که بالاخره روی توافق نامهٔ ۸٫۵ دلاری توافق صورت گرفت، بلوین با راه اندازی کمپین نامه نگاری این سؤال را مطرح کرد که چرا این توافق نامه بدون اجازه دادن به نمایندگان کنفدراسیون چاکتا-چیکسا برای شرکت در مذاکرات، صورت گرفت است؟ بلوین با درنظر داشتن این که این زمین حاوی ۷۷۰ میلیون تن زغال سنگ سهل الوصول، ۱ میلیارد تن دیگر زغال سنگ ذخیره و
آسفالت و کشف اخیر نفت، این سؤال را مطرح که چگونه می توان زغال سنگ را ۱ درصد در هر تن و زغال سنگ ذخیره را ۰٫۱ درصد در هر تن، ارزش گذاری کرد. بلوین همچنین از این واقعیت که رئیس دورانت در مذاکرات شرکت نکرده بود، به شدت انتقاد نمود و تصمیم در مورد «جلسهٔ سرنوشت ساز تأثیرگذار بر رفاه قبیله از زمان توافق نامهٔ آتوکا سال ۱۸۹۷»، را به عهده مایتوبی و وکیل قبیله چاکتا واگذار کرد. کنفدراسیون چاکتا-چیکسا رسماً در ۹ ژانویه سال ۱۹۴۷ ایجاد شد، ولی این کنفدراسیون، قبل از آن برای چندین سال به عنوان وسیله ای برای ردیابی و پیگیری دارایی های قبیله، برگذاری جلسات و مباحث و انتشار اطلاعات خارج از ساختار «رسمی» BIA، فعالیت می کرد. پس از این که روی فروش مذاکره صورت گرفت، بلوین به عنوان رئیس کنفدراسیون، نامه های به اعضای قبیله نوشت و از آن ها خواست در جلسات اطلاعاتی حضور یابند و در مورد پذیرش و عدم پذیرش این پیشنهاد تصمیم بگیرند. بلوین نظر خود را رائه نکرد، اما از اعضای قبلیه درخواست نمود تا مطابق به وجدان خود رای دهند. اگرچه از نظر بلوین مبلغ توافق نامه به قیمت پائین ارزش گذاری شده بود، اما به محض این که رئیس شد از انتقاد از قیمت د
ست کشید و تلاش کرد که سهمیهٔ بسیار ضروری اعضای قبلیهٔ تهیدست خود را جمع آوری نماید. رئیس ارشد چاکتا. بلوین برای بار اول در سال ۱۹۴۸ رئیس قوم چاکتا انتخاب شد. در واقع بلوین نخستین رئیس انتخابی یکی از پنج قبیلهٔ متمدن و قوم چاکتا در قرن بیستم بود. تمامی رؤسای پنج قبلیهٔ متمدن اکلاهما، از زمان اجرایی شدن قانون داوز توسط رئیس جمهور به اساس پیشنهاد BIA، تعیین شده بودند. الی دههٔ ۱۹۷۰، صرف دو استثناء در انتصابات رئیس جمهور این بود که در سال ۱۹۴۸ و مجدداً در سال ۱۹۵۴ به قبیلهٔ چاکتا اجازه داد که رئیس شان را خود انتخاب نمایند. با آن که رای دهی محدود به بخش کوچکی از اعضای واجد شرایط بود اما این قبیله در هر دو بار بلوین را انتخاب نمودند. وزارت کشور قبل از انتخابات سال ۱۹۵۴، به بلوین اطلاع داد که ریاست دائمی برای این قبیله حکم نشده است. بلوین با کارل آلبرت، عضو کنگره تماس گرفت که وی نیز طرفدار دموکراسی قبیله ای بود و در پشت صحنه تلاش می کرد تا ریاست قبیلهٔ چاکتا را به عنوان یک سمت دائمی ابقاء نماید. بلوین چنان شدید به حق قبایل برای انتخاب طرز حکومت خود معتقد بود که حتی قبیلهٔ چکسا را تشویق نمود تا برای انتخابات خود تأکی