Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هک () یک مجموعهٔ تلویزیونی کمدی-درام آمریکایی است که توسط لوسیا آنیلو، پل دبلیو. داونز و جن استاتسکی ساخته شده است. این مجموعه در ۱۳ مه ۲۰۲۱ در اچ بی او مکس پخش شد. "هک" با بازی جین اسمارت، هانا اینبیندر و کارل کلمونز-هاپکینز، به رابطهٔ حرفه ای بین یک نویسندهٔ کمدی جوان و یک استندآپ کمدین افسانه ای می پردازد. این مجموعه مورد تحسین منتقدان قرار گرفت و جوایز گوناگونی از جمله امی ساعات پربیننده برای نویسندگی، کارگردانی و بازیگر نقش اول دریافت کرد. همچنین در مراسم گلدن گلوب برندهٔ دو جایزه شد.
بال کایا () یک منطقه مسکونی در ترکیه است که در استان آدیامان و در ناحیه سینجیک واقع شده است.
بریلیم (با نشان شیمیایی Be) سبکترین عنصر از دستهٔ فلزات سبک می باشد که در سال های گذشته آلیاژهای آن به دلیل سفتی (Stiffness) فوق العاده، گرمای ویژه و دمای ذوب بالا، کاربردهایی در صنایع مختلف پیدا کرده اند. با این حال عواملی همچون گران قیمت بودن، شکل پذیری پایین و سمی بودن برای برخی افراد، کاربردهای بریلیم را در صنعت همچنان محدود نگه داشته اند. اما در برخی از همین کاربردهای محدود، نیاز است تا چندین قطعهٔ بریلیمی به وسیلهٔ روش های مختلف مکانیکی و شیمیایی به یکدیگر متصل شوند. به همین دلیل روش های مختلفی برای اتصال قطعات بریلیمی اعم از جوشکاری، لحیم کاری، اتصالات مبتنی بر نفوذ و استفاده از چسبهای مختلف توسط دانشمندان گسترش یافته است. آلیاژهای بریلیم عموماً دارای شکل پذیری بسیار پایین و واکنش پذیری بالایی می باشند و به منظور بهبود شکل پذیری و کاهش تردی، همواره سعی می گردد تا ریزساختار آنها دارای اندازهٔ دانهٔ بسیار کوچکی باشد؛ بنابراین در اتصال قطعات بریلیمی نیاز به استفاده از تکنیک های خاص و کنترل ویژهٔ فرایند می باشد. به همین دلیل روش های جوشکاری بریلیم محدود بوده و در عوض، روش های دماپایین مثل استفاده از چسب، ل
حیم کاری و اتصالات حالت جامد بیشتر مورد توجه قرار می گیرند. جوشکاری ذوبی. بریلیم میل ترکیبی بالایی با اکسیژن دارد و اکسیدهای پایداری را تشکیل می دهد و با هیچ فرآیندی که در آن از شارها (fluxes) استفاده می شود یا در جایی که فلز داغ شده در معرض جو قرار می گیرد، جوش داده نمی شود. بریلیم همچنین با نیتروژن اتمسفر واکنش نشان می دهد و نیتریدها را در سطح فلز تشکیل می دهد. هم لایهٔ چسبندهٔ قوی اکسیدی و هم سطح نیترید شده بر روی فلز، باعث ایجاد اختلال در عملیات های جوشکاری و لحیم کاری آلیاژهای این عنصر می شوند. رایج ترین مشکلات مرتبط با جوش ذوبی بریلیم، حساسیت به ترک خوردگی و کنترل اندازه دانه در فلز جوش و در ناحیه متأثر از حرارت (HAZ) است. در جوشکاری ذوبی بریلیم معمولاً سه نوع ترک ایجاد می شود: ترک داغ، ترک ناشی از عیوب، و ترک ناشی از تنش های حرارتی. آلومینیوم در آلیاژهای بریلیم به عنوان یک ناخالصی محسوب شده و ترک خوردگی داغ در درجهٔ اول به دلیل ایجاد یک لایهٔ غنی از آلومینیوم با نقطه ذوب پایین در ناحیهٔ جوش ایجاد می شود؛ بنابراین روش جوشکاری باید به نحوی انتخاب شود که از تشکیل هرکدام از ترک های ذکر شده پیشگیری شود. محص
ولات مختلف از آلیاژهای بریلیم با منابع پودری متفاوت، روش های تثبیت و مراحل پردازش خاصی ساخته می شوند. این محصولات مختلف دارای آنالیز شیمیایی متفاوت، ریزساختارهای مختلف، درجات مختلف ناهمسانگردی و خواص مکانیکی متفاوت خواهند بود. به دلیل شکل پذیری کششی نسبتاً کم (۱ تا ۶ درصد) همهٔ این محصولات، تغییرات جزئی در این عوامل بر جوش پذیری بریلیم تأثیر می گذارد. جوشکاری ذوبی بریلیم به روش هایی محدود می شود که در آنها یا از خلاء استفاده شده یا منطقهٔ جوشکاری به صورت کامل از محیط پیرامون و جو محافظت می شود. عملیات جوشکاری باید طوری طراحی شود که در آن گرمای ورودی، تنش های حرارتی، رشد دانه ها و غلظت عیوب جوش به حداقل برسد. فرآیندی که کوچکترین ناحیه جوش را ایجاد می کند، معمولاً بهترین نتایج را ارائه می دهد. دو روش متداول مورد استفاده برای جوشکاری ذوبی بریلیم عبارتند از: قوس گاز تنگستن (GTA) که به نام (TIG) نیز شناخته می شود و فرآیندهای پرتو الکترونی (EB). بریلیم را می توان با جوشکاری قوسی با گاز محافظ فلزی (GMAW) که به عنوان (MIG) نیز شناخته می شود و با جوشکاری با فشار قوس گازی فلزی (PGMA) جوش داد. از این دو، PGMA ترجیح داده
می شود. با این حال، هر دو روش ورودی گرمای بالاتری نسبت به GTA یا EB تولید می کنند. فشار مورد استفاده در روش PGMA مزایایی همچون کاهش تخلخل و کاهش قطر ستون قوس را به ارمغان می آورد. فرایند GMAW به فیلر آلومینیوم-سیلیکون نیاز داشته و همچنین نیاز به تمیز کردن دقیق و همگنی شیمیایی خوب بریلیم دارد. فرایند جوشکاری پرتوی الکترونی (EBW) جوش هایی با نسبت عمق به عرض بالا (۱۰:۱ تا ۳۰:۱) و ناحیه تحت تأثیر حرارت (HAZ) باریک تولید می کند. دو طرف خط جوش تقریباً موازی هستند. ناحیه ذوب باریک و گرمای ورودی نسبتاً کم بوجود آمده با فرایند EBW منجر به کاهش تنش حرارتی و اعوجاج آلیاژ می شود و در نتیجه تمایل به ترک خوردگی را کاهش می دهد. همچنین، این روش امکان جوشکاری قطعاتی که قبلاً ماشینکاری شده اند را بدون نیاز به ماشینکاری و تنظیم سایز مجدد می دهد. علاوه بر این، نسبت عمق به عرض بالا اغلب امکان جوشکاری تک پاس را فراهم می کند که منجر به کاهش هرچه بیشتر سایز ناحیه تحت تأثیر حرارت می شود. لحیم کاری سخت (Brazing). لحیم کاری سخت یک فرایند اقتصادی جذاب برای تولید پیوندهای متالورژیکی با استحکام بالا است که در آن خواص فلز پایه حفظ می شود.
از مزایای استفاده از لحیم کاری بریلیم نسبت به جوشکاری ذوبی می توان به موارد زیر اشاره کرد: بریلیم به سرعت با اکسیژن واکنش داده و اکسیدهای بسیار پایداری را تشکیل می دهد. این عنصر در دماهای بالا برای اکسیژن، نیتروژن و هیدروژن حلالیت زیادی دارد. مقادیر کم هر یک از این عناصر منجر به افزایش سختی، حساسیت به سوراخ و شکنندگی می شود. علاوه بر این، سطوح اکسید شده و نیترید شده، ترشوندگی و سیالیت فلزات پرکنندهٔ لحیم کاری را مختل می کنند. برای جلوگیری از این مشکلات در هنگام لحیم کاری بریلیم، باید از قرار گرفتن سطوح قطعاتی که قرار است لحیم کاری شوند در معرض هوا در هنگام گرم شدن جلوگیری کرد؛ بنابراین، بریلیم باید در خلاء یا در یک گاز بی اثر با خلوص بالا لحیم کاری شود. لحیم کاری القایی و کوره ای در گاز بی اثر یا خلاء می تواند با موفقیت به کار گرفته شود. در صورت دسترسی نداشتن به خلاء، محیط گاز آرگون یا هلیوم توصیه می شود. لحیم کاری مشعلی عموماً نباید برای بریلیم استفاده شود، زیرا این روش دشوار بوده و نیاز به اقدامات احتیاطی و تکنیک های خاصی دارد. لحیم کاری القایی برای قطعات کوچک و متقارن ترجیح داده می شود، زیرا سرعت اجرای ای
ن عملیات، واکنش بین فلز پرکننده و فلز پایه را به حداقل می رساند. لحیم کاری کوره برای قطعات بزرگ ترجیح داده می شود، زیرا یکنواختی در دمای مورد نیاز در طول چرخهٔ گرمایش و سرمایش به راحتی قابل کنترل است. به طور کلی، برای لحیم کاری بریلیم محیط خلاء ترجیح داده می شود. برای به حداقل رساندن تشکیل مواد بین فلزی بین بریلیم و عناصر لحیم، زمان گرمایش، نگهداری و سرد شدن بسیار کوتاه توصیه می شود. لحیم کاری نرم (Soldering). کاربردهای معمول لحیم کاری نرم در بریلیم شامل مواردی است که نیاز به رسانایی الکتریکی بالا با تنش های کم، کاربردهای در دمای پایین که استفاده از مواد غیرفلزی به عنوان چسب در آنها مجاز نیستند و کاربردهای ولتاژ بالا می باشند. لحیم کاری نرم بریلیم با سولدرهای بر پایه ایندیم انجام می پذیرد. علاوه بر اتصال بریلیم به بریلیم، با استفاده از این روش می توان قطعات بریلیمی را به قطعات مسی نیز اتصال داد. اتصال حالت جامد. اتصال حالت جامد (Solid-state bonding) یک اصطلاح عمومی است و شامل فرآیندهایی می شود که مرتبط با نفوذ اتمی، فشار و تغییر شکل در دماهای مختلف هستند، ولی در هیچ کدام از این فرایندها ذوب فلز اتفاق نمی افتد
. اتصال حالت جامد بریلیم معمولاً در بین دماهای ۲۰۰ تا ۸۰۰ درجهٔ سانتیگراد تحت فشار مناسب و در مدت زمان های مختلف انجام می شود. دمای بیش از ۱۰۰۰ درجهٔ سانتیگراد می تواند موجب درشت شدن اندازهٔ دانه های فلز پایه و از دست رفتن خواص مکانیکی آن شود. فشار و زمان انجام عملیات نیز با توجه به آلیاژهای مختلف، شکل هندسی و ابعاد قطعات بریلیمی می تواند به ترتیب از ۷ تا ۱۳۸ مگاپاسکال و ۱ تا ۶ ساعت تغییر کند. تحقیقات جدید نشان می دهند که با استفاده از یک لایهٔ میانی از جنس فلزاتی همچون نقره، می توان قطعات بریلیمی را با روش های اتصال در حالت جامد به آلیاژهای فلزاتی همچون مس متصل نمود. استفاده از چسب ها. امروزه از چسبهای مختلفی برای اتصال قطعات بریلیمی استفاده می شود. در این روش معمولاً پس از پاکسازی دقیق سطح قطعات، محل اتصال را با چسب آغشته کرده و دو قطعه را بر روی هم قرار می دهند. سپس با توجه به نوع چسب، محل اتصال را تحت فشار و دمای مخصوصی برای یک مدت زمان معلوم نگهداری می کنند تا اتصال شکل بگیرد.
دروازه آغ اوغلان () یا دروازه مختار (Muxtar qapısı) یا دروازه شوشی کند (Şuşakənd qapısı)، یکی از چهار دروازه ورودی دژ شوشی در شهر شوشی است. ویژگی ها. دیوارهای قلعه شوشی با رعایت سنت های قرون وسطایی در شهرسازی دوره خان نشین با چهار دروازه ساخته شده است: دروازه اصلی رو به شمال به سمت جاده گنجه بوده و به همین دلیل دروازه گنجه نامیده شده است. دروازه غربی رو به نواحی غربی از جمله خانات ایروان ایران بود و از این رو دروازه ایروان نامیده می شد. دو دروازه دیگر به روستاهای کوهستانی پیرامون باز می شد. راه دروازه قلعه که در زمان پناهعلی خان جوانشیر ساخته شد، شهر شوشی را به روستاهای شوشی کند و مختار متصل می کرد و تا قلعه آغ اوغلان امتداد می یافت. در تمام منابع روسی زبان سده نوزدهم میلادی از دروازه جنوبی شهر به نام دروازه آغ اوغلان یاد شده است. در سده نوزدهم، زندان شوشی در بخش پایینی قلعه، نزدیک دروازه شرقی ساخته شد. در زمان ساخت زندان، بخشی از دیوارهای قلعه و برج های دفاعی به عنوان دیوار زندان مورد استفاده قرار گرفت. نام دیگر این دروازه که در منابع ذکر شده "دروازه توپخانه" است.
هدف استراتژیک () در راهبرد طرح عملیات نظامی استراتژیک برای تعریف وضعیت نهایی مطلوب یک جنگ یا یک کارزار استفاده می شود. معمولاً یا مستلزم تغییر استراتژیک در موقعیت نظامی دشمن، نیات یا عملیات های در حال انجام، یا دستیابی به پیروزی استراتژیکی بر دشمن است که به درگیری پایان می دهد، اگرچه هدف را می توان از نظر شرایط دیپلماسی یا اقتصاد تعیین کرد، که توسط آن تعریف می شود. دستاوردهای صرفاً سرزمینی، یا شواهدی مبنی بر شکسته شدن اراده دشمن برای مبارزه. گاهی اوقات هدف استراتژیک می تواند محدود کردن دامنه درگیری باشد.
در زمین شناسی و جغرافیا منظور از گودی کارستی یا اووالا () یک فرورفتگی سطحی کارستی است که معمولاً از اتصال جانبی چندین فروچاله ایجاد می شود. گودی کارستی، شکلی واسط بین فروچاله و چمنزار است. اغلب این گودی ها هنگام ادغام چندین فروچاله با هم تشکیل می شوند. دیواره های این گودی ها به مرور در معرض تخریب فرسایشی قرار می گیرند و محصولات این فرایندها در پایین فرورفتگی جمع می شوند و به همین دلیل است که گودی کارستی در عرض گسترش می یابد اما در عمق رشد نمی کند. گاه با فروپاشی گودی های بزرگ کارستی گودی های دیگری تشکیل می شوند. بیشتر گودی های کارستی در مناطقی از سنگ های کربناته شکستگی عصر میانه زیستی در حضور گرما و رطوبت کافی تشکیل می شوند. در این گودی ها گاه دریاچه های دائمی یا موقت هم تشکیل می شود. گودی کارستی به شکل یک فرورفتگی کارستی بسته است و به صورت تکه زمینی است که معمولاً ساختاری دراز یا ترکیبی دارد و اندازه آن بزرگتر از فروچاله ها است. این گودی ها اغلب در «دیناری های بیرونی» در هر نقطه بین اسلوونی و یونان یافت می شوند، اما فرورفتگی های بزرگ کارستیِ بسته، در تمام قاره ها در مناظر مختلف یافت می شوند. نام «اووالا» برا
ی این پدیده، در اصل یک نام محلی است که توسط مردم در برخی مناطق در اسلوونی، کرواسی، بوسنی و هرزگوین، مونته نگرو و صربستان استفاده می شود. در حالت معمول قطر گودی های کارستی ۱۰۰–۲۰۰ متر تا یک کیلومتر و ژرفای آن ها بیش از ۵–۱۰ متر است.
آرگوس یا قرقاول آرگوس، یکی از اعضای زیرتبار آرگوس تباریان (Argusianina) در تبار طاووس تباران (Pavonini) از خانواده قرقاولان و شامل دو گونه از پرندگان نزدیک به طاووس هستند. صدها یا هزاران لکه سفید ریز روی الگوی پرهای خود دارد، و بنابراین نام گذاری آن ممکن است به «غول افسانه ای صدچشم» (آرگوس پانوپتس) اشاره داشته باشد.
طاووس تباران یک تبار از پرندگان زیرخانواده طاووسیان است. اعضای این خانواده عمدتاً در مناطق گرمسیری آسیا و یک گونه در جنگل های بارانی کنگو در آفریقا یافت می شوند. این تبار دربردارندهٔ دو گروه از مهمترین اعضای کاریزماتیک قرقاولان یعنی طاووس ها و آرگوس ها هستند، اما شامل دو گونه به نسبت مرتبط در سردهٔ "کبک های گرمسیری" هستند که در گذشته با کبک های تپه هم گروه بودند (در حال حاضر شناخته شده است که متعلق به یک زیرخانوادهٔ کاملاً متفاوت یعنی کبکیان کاکلی است) تا زمانی که مطالعات تبارشناختی رابطهٔ آنها را با طاووس نشان داد. این گروه بندی ها با تجزیه و تحلیل تبارشناختی ماکیان سانان در سال ۲۰۲۱ پشتیبانی شد و توسط کنگره بین المللی پرنده شناسی پذیرفته شد.
طاووسیان یک زیرخانواده از خانواده قرقاولان از راستهٔ ماکیان سانان است. این زیرخانواده شامل طاووس، آرگوس، قرقاول طاووسی، مهمیزمرغ، مرغ جنگلی (از جمله مرغ خانگی)، دراج ها و بلدرچین جهان قدیم است. اعتقاد بر این است که زیرخانودهٔ طاووسیان در اوایل اولیگوسن، حدود ۳۰ میلیون سال پیش، از خانوادهٔ قرقاولان (Phasianinae) جدا شده است.
قرقاول واران یک بالاتیره از پرندگان از راستهٔ ماکیان سانان است. این بالاتیره در سال ۱۸۲۵ توسط جانورشناس ایرلندی نیکولاس ایلوارد ویگورس توصیف شد. تیره ها. این بالاتیره به سه تیره تقسیم می شود: بالاتیره قرقاول واران ویگورس، ۱۸۲۵ – ۲۲۵ گونه
افعی گودالی برازنده ، یک گونه سمی از افعی گودال و بومی ژاپن در جزایر جنوبی ریوکیو است. در حال حاضر هیچ زیرگونه ای از آن شناسایی نشده است. طی سال های ۱۹۶۵ تا ۲۰۱۱، ۲۴۴۷ مورد مارگزیدگی از این مار با یک مورد مرگ گزارش شده است. پوسته پوسته شدن این مار، شامل ۲۵ (گاهی ۲۳) ردیف پولک پشتی در بخش میانی بدن است، ۱۷۹–۱۹۲ مورد در نرها و ۱۸۲–۱۹۶ مورد در ماده ها.
کتاب چهارم: توازن چهارمین و آخرین فصل از مجموعهٔ پویانمایی تلویزیونی "افسانه کورا" اثر مایکل دانته دی مارتینو و برایان کونیتزکو است. این فصل شامل سیزده قسمت («فصل») است که همگی توسط استودیو میر پویانمایی شده اند. قسمت ها هر جمعه از ۳ اکتبر ۲۰۱۴ در وبگاه نیکلودئون و سایر رسانه های برخط در دسترس قرار می گرفتند و در ۲۸ نوامبر ۲۰۱۴ در Nicktoons پخش می شدند. استقبال منتقدان از کتاب چهارم، به طور کلی از مجموعه، مثبت بود. "کتاب چهارم" سه سال پس از فصل قبل اتفاق می افتد. این فصل به سفر خودشناسی آواتار کورا پس از ضربه روحی که در کتاب سوم متحمل شد و جنبش امنیت افسر کوویرا برای متحد کردن پادشاهی خاک تحت رهبری مستبد او می پردازد. سپس این فصل با رمان گرافیکی سه گانه "نبردهای سرزمین" دنبال می شود که بلافاصله پس از پایان سریال شروع می شود.
عملیات یو-گو () حمله ژاپنی ها در مارس ۱۹۴۴ علیه نیروهای امپراتوری بریتانیا در مناطق شمال شرقی هند مانیپور و تپه های ناگا (که در آن زمان به عنوان بخشی از آسام اداره می شد) آغاز شد.
جونگ گا رام (؛ زادهٔ ۲۳ فوریه ۱۹۹۳) بازیگر اهل کره جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش در فیلم های "جایگاه چهارم" (۲۰۱۶) و "شاعر و پسر" (۲۰۱۷) به شهرت رسید. او در مجموعه های تلویزیونی مانند "استندبای" (۲۰۱۲)، "معشوقه" (۲۰۱۸) و به عنوان حضور افتخاری در "وقتی کاملیا شکوفا می شود" (۲۰۱۹) حضور پیدا کرده است. او همچنین به عنوان یکی از بازیگران اصلی در مجموعهٔ موفق نتفلیکس، "لاو آلارم" (۲۰۱۹) بازی کرده است.
خاک سپاری جانوران در ایران باستان رخدادی بوده است که مابین برخی از اقوام و در نواحی خاصی از ایران زمین از جمله ناحیهٔ شهر سوخته، در میان سکاها و فرهنگ های سکایی، و در ناحیهٔ حوالی اصفهان رخ می داده است. دفن میمون رزوس در شهر سوخته. شهر سوخته پیوندهای بازرگانی و فرهنگی با زیستگاه ها و فرهنگ های باستانی در دشت سند، سواحل جنوبی خلیج فارس و دریای عمان، جنوب غربی ایران و آسیای مرکزی داشته است. کشف یک ماکاک رزوس (Macaca mulatta) در گورستانی در این مکان، پرتو جدیدی را دربارهٔ بهره برداری از میمون ها در دوران باستان روشن کرد. در محوطه شهر سوخته گور یک میمون که همراه با هدایایی تدفین شده، شناسایی شده است. با توجه به آنکه هدایای تدفین در این گور پیدا شد، می توان گفت دنیای پس از مرگ را نیز برای این میمون نیز در نظر گرفته اند. یک ماکاک رزوس جوان - حدوداً پنج ساله در هنگام مرگ - طبق همان شیوه های تشییع جنازه ای که برای نوزادان انسان استفاده می شد در قبرستانی در شهر سوخته دفن شده است. یک ظرف (مانند پیالهٔ آب) مخصوص مایعات که در آن زمان، به عنوان یکی از هدایای تدفین در کنار متوفا دفن می شد نیز در این گور هم یافت شد که نشان
می دهد که محتمل درواقع می توان گفت این میمون، با تشریفات انسان ها خاک شده بوده است. در آسیای مرکزی نیز گورستانی پیداشده، که همهٔ قبرها دارای میمون هستند. استخوان ها، تاندون و عضلات میمون مذکور، نشان می دهد که محتمل ماکاک در قفس نگه داشته می شده است. هیچ گونه میمون رزوسی بومی ایران نیست و ماکاک های رزوس در بخش هایی از مناطق جنوبی و جنوب شرقی آسیای مرکزی زندگی می کرده اند. منشأ احتمالی این میمون رزوس را از دره سند که در آنجا نیز ماکاک موجود است، می توان فرض کرد. اگرچه یافتن بقایای میمون ها نادر است، اما منابع مکتوب گواهی می دهند که نخستی های غیرانسانی در هزاره چهارم تا دوم قبل از میلاد به عنوان حیوانات مجلل و نمادهای قدرت، و اغلب به عنوان هدیه برای نخبگان، به خاور نزدیک وارد می شدند. این نوع میمون نیز در پوشش جانوری ایران وجود نداشته است، و این نوع میمون، از شرق هندوستان و چین به ایران آورده شده بوده است. این کشف نشان دهنده یکی از اولین نمونه های نگهداری میمون ها به عنوان حیوان خانگی است. سگ باستانی قلعه کش. سگ در ایران باستان حضوری پررنگ داشته است. موارد زیادی از به خاک سپردن سگ ها در محوطه های باستانیِ منطقه
شام و بین النهرین (شامل کشورهای سوریه، اردن، لبنان و فلسطین کنونی یا به عبارت دیگر، کشورهای شرق دریای مدیترانه) یافت شده اند. در منطقه قائم شهر نیز گور سگی یافت شده است که با مراسم خاصی تدفین شده است که این گور به حدود سه هزارساله پیش بازمی گردد. به نظر پژوهشگران به خاک سپاری سگ ها رسمی محلی بوده، بامطالعه و پژوهش این نوع تدفین حیوانی می توان به ابعاد بیشتری از آداب و عقاید مردمانِ هزاره های پیشین پی برد. تپه قلعهٔ کش اثری تاریخیِ شهرستان قائم شهر است که در خیابان طالقانی این شهر واقع شده است. تپّه قلعهٔ کش ابتدا توسط موسی درویش روحانی و حسن رضوانی در سال ۱۳۵۶ مورد شناسایی قرار گرفت. یکی از مهم ترین یافته هایِ کاوش سال هزار و سیصد و هشتاد و یک در قلعهٔ کش، به خاک سپاری این سگ در عمق دویست و هفتاد سانتیمتری از سطح تپّه بود. این حیوان در جهتِ شمالی ـ جنوبی و بر پهلوی چپ قرار داشت. دست های این حیوان مقابل دهانش قرارگرفته و پاها به موازات بدن کشیده شده بود. به همراه تدفین مقداری خاکستر و قطعات سفالینِ خاکستری رنگ در اطراف قبر و محدودهٔ چاله گور به دست آمد. بر اساس مطالعات اولیه، این تدفین متعلّق به سگ اهلی، حدودا
ً چهارده ساله و احتمالاً نر است. این نوع خاک سپاری شبیه به مورد مشابه دیگری در مازندران است که از کاوش گوهرتپّة بهشهر به دست آمد، در گوهر تپّه نیز با قطعات استخوانی پراکنده سگ به همراه جسد یک انسان در یک گور مواجه شدند. به نظر می رسد که سگ باستانی قلعهٔ کش قربانی شده باشد. در نقاط دیگری از سرزمین ایران نیز، از جمله در دو محوطة تپّه عشق (در بجنورد) و تپّه ریبا (در آشخانه) در استان خراسان شمالی مراسم تدفین سگ به دست آمده است. در محوطه های باستانی در شرق دریای مدیترانه هم مانند تل هرور، تل یاونه، تل موزان، خالده اِشدود، شوهام، تل قصیل، آپولونیا آرسوف، جازر، گانسورک و لاکیش نیز تدفین سگ یافت شده است. همچنین در حفاری های باستان شناسی اورشلیم دو گور سگ مربوط به دورة هخامنشی کشف شده است. به سبب تعریض جاده، بخشی از تپّه باستانیِ قلعه کش قائم شهر، در معرض تخریب قرار گرفته است. ایجاد سایت تپّه قلعه کش، و در دید عموم مردم قرار دادن سگ یافت شده و اشیاء دیگری که در این محوطه بوده اند، ازجمله اقدامات مورد تقاضای برخی باستان شناسان است. رسم سگ دید. این مراسم که نشان دادن جنازه به سگ است، میراث گذشته روزگاران قدیم ایرانیان ق
بل از زرتشت است. از دیدگاه زرتشتیان زمانی که جان از بدن خارج می شود اگر سگی در کنار پای جسد بسته باشد چون نسوش (دیوی که بر اجساد آدمی دست می یابد و آن را پلید می سازد) بر وی هجوم برد و چنانچه سگ آن جسد را ببیند، نسوش رانده می شود. به احتمال زیاد رسم سگ دید که عبارت بود از آوردن سگی بر بالین محتضر یا مرده و نشان دادن جسد به سگ و مالیدن پوزه به آن جسد، از همین عقیده سرچشمه گرفته است. اساس این عقیده بر این بود که سگ که دزد و گرگ و دشمنشان را در دوران زندگانی می راند، قادر به راندن دروج و نسوش پلیدی که از سوی باختر، جایگاه دیوان بر جسد مرده حمله می کند، هم هست. گاهی چند قطره هوم مخلوط به آب نیز، در دهان مرده ریخته می شد تا سبب آمرزش و جاودانگی او گردد. تا چندی پیش هم با نهادن قطعه نانی بر سینهٔ جسد و بردن سگ برای برداشتن آن رسم سگدید کردن به ذهن ها القا می شد. آیین خاکسپاری مردگان سکاها. سکاها آیین خاصی برای دفن مردگان داشته اند. خاک سپاری و در «خاک کردن اسب فرد سکایی» در کنار وی، ازجمله رسوم سکایی بوده است. در مراسم تدفین متوفی رسم بر این بود که معمولاً همراه شاه متوفی او را با اسبش، به خاک می سپردند. البته گوره
ای سکاها پس ازآنکه تشییع کنندگان محل را ترک می گفتند، غالباً مورد دستبرد دزدان قرار می گرفت و به خاطر زَرهای موجود در آنها به تاراج می رفت. به عنوان مثال در داستان سهراب شاهنامهٔ فردوسی، زمانی که رستم برای در خاک کردن فرزندش، دخمه ای مهیّا می کند، باآنکه تمایل دارد آن را با طلا و مشک بیاراید، با این استدلال که این تجملات پس از ترک محل، به تاراج می رود؛ از این کار خودداری می کند. بقایای اسب در گورستان های اصفهان. در پی عملیات مسیر خط لوله گذاری آب به سمت شرق اصفهان، دو گور خمره اشکانی کشف شد که شواهد بی سابقه از دوره های تاریخی را در اصفهان نشان دادند. در این کاوش های تپه اشرف اصفهان، اسکلت یک زن اشکانی، اسکلت یک اسبی و اشیای باستانی دیگر، و همچنین اسکلت یک دختر نوجوان و بقایایی از ستون فقرات یک اسب دیگر یافت شد. بقایایی از گوشوارهٔ برنزی نیز در کنار اسکلت دختر نوجوان یافت شد. قد اسکلت در حدود ۱۴۶ سانتی متر است. اسکلت یافت شده در اصفهان به صورت کاملاً طاق باز دفن شده و صورت آن به سمت آسمان و اندکی به سمت شرق است، اسکلت به دست آمده متعلق به دوره اشکانی است و در نتیجه می توان گفت به دوره مهرپرستی بازمی گردد چرا
که دین و مذهب غالب در دوره اشکانیان، مهرپرستی بوده است، و تدفین نیز در خاک انجام شده است. که، در آیین این مردمان این گونه مرسوم بوده است که شخص در هر ساعتی از طول شبانه روز فوت می کرد یا او را دفن می کردند صورتش را بر اساس وضعیت خورشید در آسمان قرار می دادند و این نوجوان یا در حدود ظهر فوت کرده یا زمان دفن او هنگام ظهر بوده است. نوع دفن این اسب نیز به گونه ای است که سر به سمت بدن حیوان برگردانده شده و این یک نوع تدفین رسمی را نشان می دهد که متعلق به سال های اولیه دورهٔ اشکانی است؛ در این نوع تدفین ها، جسد حیوان در کنار صاحب فوت شده اش، دفن می شد. پیش تر گورستان هایی در نواحی شمالی ایران شناسایی شده بود که نشان می داد اسب شخص متوفی را، در کنارش دفن می کردند و هم اکنون مشخص شده است که این نوع تدفین در حوالی اصفهان نیز رخ می داده است. کشف این نوع از تدفین، در تپه اشرف اصفهان، ازلحاظ تاریخ اصفهان بسیار بااهمیت است چراکه تاکنون چنین پدیده ای در مرکز ایران گزارش نشده بود. در کنار اسکلت زن اشکانی یک سفال پیالهٔ پارچ مانند لبه شبدری که مخصوص نگهداری مایعات است پیدا شد، پایین پای این اسکلت سکویی قرار دارد که یک کوزه (
پیاله) بزرگ وارونه و شکسته در کنار آن قرار دارد که به نظر می رسد این قبر در سال های دور بازشده و در معرض دستبرد و آسیب قرارگرفته است. سارویه که محل یافت شدن این اسکلت ها و اسب هایشان است، در حمله اعراب به ایران ویران گردید و اکنون تنها بقایایی اندک و جزئی از آنها به صورت تپه ای باقی مانده است که بنام «تپه اشرف» معروف است، آن گونه که ابو مشعر بلخی می گوید، اعراب به گمان یافتن گنج شروع به تخریب و ویرانی دژ می کنند؛ و پس از اسلام همچنین مسجدی بر روی بخشی از دژ سابق سارویه بنا می شود؛ و بعدها مدرسه ای نیز بر روی آثار پیشین احداث می شود. هیئت های باستان شناسی در کاوش ها از این منطقه به حوض خانه و بنای کاخ اشرف متعلق به قرن دوازدهم هجری قمری هم رسیده اند. مدتی هم در این ناحیه پیست موتورسواری بنا شده بوده است. بر روی همین سکو بخشی از ستون فقرات یک اسب دیگر نیز به دست آمده است، که محتمل است این اسب دوم به قبر دیگری ارتباط داشته باشد که در نزدیکی قبر دختر اشکانی قبلی، باشد، اما ازآنجایی که مابقی محدودهٔ این آثار در زیر ساخت وسازها و خیابان ها قرار دارد، امکان ادامه کاوش به وقوع نپیوست. با کشف اجساد این اسب ها در کنار
صاحبانشان به نظر می رسد، این گورستان در ابتدا بسیار گسترده بوده است. اما این اسکلت ها به دلیل رطوبت زیاد به شدت آسیب دیده اند. تپه تاریخی اشرف در کرانه زاینده رود قرارگرفته است و تا سال های دهه ۱۳۳۰ خورشیدی، کشاورزان منطقه بر روی خاک محدودی که از آوار بناهای تپه برجای مانده بوده است به کشاورزی نیز می پرداخته اند، جسد این اسب ها در ضلع شرقی تپه اشرف، جایی که هم اکنون نیز فضای سبز شهرداری قرار دارد؛ این آثار در عمق سطحی کشف شدند. به لحاظ نظام طبقاتی می توان گفت دو اسکلت یافت شده ازجمله مردمان طبقه متوسط دوره اشکانیان بوده اند. این نوع تدفین که اسب ها را در کنار صاحبش بافاصله دفن می کردند مربوط به اوایل دوره اشکانی است، در گورهای سکایی که نمونه هایی از آن به دست آمده است نیز، نشان می دهد که اسب را در کنار صاحبش دفن می کردند. پارت های اصفهان جز قبایل سکایی بودند؛ و بنابراین همان طور که سکاها اسب را می کشتند و جسدش را در کنار صاحب فوت شده اش دفن می کردند، با کشفیات اخیر در تپه اشرف مشخص شد که در اصفهان و نواحی مرکزی ایران هم این نوع تدفین وجود داشته است. حمزه اصفهانی در کتاب «سنی الملوک الارض و الانبیاء» دربارهٔ س
ارویه اطلاعاتی چنین می دهد: ابوریحان بیرونی در مورد این ناحیه می گوید: به دستور خلیفهٔ عرب بسیاری از این آثار و نوشتارهای یافت شده در اصفهان، بر بار صدها شتر به بغداد منتقل می شود و بسیاری دیگر از کتاب ها و متون در همان جا نابود می گردد.
شین سونگ هو (؛ زادهٔ ۱۱ نوامبر ۱۹۹۵) بازیگر و مدل اهل کره جنوبی است. او به عنوان نقش اصلی با حضور در "ای-تین" (۲۰۱۸) توجهات را به خود جلب کرد. او همچنین به خاطر ایفای نقش در "آلارم عشق" (۲۰۱۹) و "کیمیای روح" (۲۰۲۲) نیز شناخته می شود.
هونگ سونگ هی (؛ زادهٔ ۱۹ اوت ۱۹۹۷) بازیگر اهل کره جنوبی است. او به خاطر ایفای نقش در درام های "فقط برقص"، "همچو پروانه" و "نقل مکان به بهشت" شناخته می شود. او همچنین در فیلم "پاون" نیز حضور پیدا کرده است.