Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پی اف"، لوتز و سایر اعضاء، یک کنوانسیون بین المللی را برای برگزاری در برزیل ترتیب دادند که با حضور مقامات رسمی داخل برزیل و کشورهای خارجی، از جمله فمینیست های برجسته مانند: کری چپمن کت، و روزا مانس برگزار شد. کمپین های فمینیستی بین-آمریکایی و حق رأی. "اف بی پی اف" شروع به دفاع از حقوق زنان و گسترش حق رأی برای زنان در سراسر ایالت های آمریکا کرد، کمپین هایی که لوتز نیز در آن شرکت داشت. او به عنوان نمایندهٔ در بالتیمور، مریلند در سال ۱۹۲۲ میلادی خدمت کرد و در سال های بعد به شرکت در کنفرانس های حقوق زنان ادامه داد. در سال ۱۹۲۵ میلادی، او به عنوان رئیس اتحادیهٔ زنان بین-آمریکایی انتخاب شد. مشارکت لوتز در مبارزه برای حق رأی زنان، او را تا پایان سال ۱۹۳۱ میلادی به چهره برجستهٔ برزیلی حقوق زنان تبدیل کرد، زمانی که سرانجام زنان برزیلی حق رأی به دست آوردند. حمایت لوتز از حقوق زنان به حق رأی ختم نشد و او همچنان نقش برجسته ای در کمپین های فمینیستی داشت. در سال ۱۹۳۳ میلادی، لوتز پس از اخذ مدرک حقوق از ، چندین پیشنهاد برای برابری جنسیتی در مونته ویدئو، اروگوئه ارائه کرد. بارزترین این پیشنهادها فراخوان او از کمیسیون زنان ب
ین-آمریکایی برای تمرکز بر مسائل برابری جنسیتی در محیط کار بود. در سال ۱۹۳۵ میلادی، لوتز تصمیم گرفت برای کسب یک کرسی در کنگرهٔ ملی برزیل نامزد شود و پس از "کاندیدو پسوآ" در جایگاه دوم قرار گرفت؛ زمانی که یک سال بعد "پسوآ" درگذشت، جایگزین او شد و این امر لوتز را به یکی از معدود زنان کنگرهٔ برزیل در آن دوره تبدیل کرد. اولین ابتکاری که لوتز در زمان حضور در کنگره ارائه کرد، ایجاد «اساسنامهٔ زنان» بود؛ کمیته ای برای تجزیه و تحلیل هر قانون و اساسنامهٔ برزیل برای اطمینان از اینکه هیچ یک، حقوق زنان را نقض نمی کنند. با این حال، لوتز پس از بازگشت ژتولیو وارگاس به عنوان دیکتاتور در سال ۱۹۳۷ میلادی، که منجر به تعلیق پارلمان و پروژهٔ اساسنامه شد، نتوانست اقدامات خود را پیش ببرد. لوتز با این وجود به حرفهٔ دیپلماتیک خود ادامه داد. او یکی از چهار زنی بود که منشور سازمان ملل متحد را در کنفرانس زنان بین-آمریکایی که در سال ۱۹۴۵ میلادی در سان فرانسیسکو برگزار شد، امضاء کردند. او همچنین به عنوان معاون کمیسیون زنان بین-آمریکایی از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۵۹ میلادی خدمت کرد. کنفرانس های سیاسی. در در سال ۱۹۲۲ میلادی، لوتز از برابری حقوق و فرصت
های زنان با تمرکز ویژه بر شمول سیاسی دفاع کرد. لوتز در سال ۱۹۳۳ میلادی با مطالعه در مورد وضعیت حقوقی زنان در قارهٔ آمریکا برای کنفرانس بین-آمریکایی مونته ویدئو آماده شد و از اینکه ملیت زنان متأهل نباید منوط به تابعیت همسرانشان باشد، دفاع کرد. او همچنین یک معاهدهٔ حقوق برابر را پیشنهاد کرد و کمیسیون زنان بین-آمریکایی را تحت فشار قرار داد تا مجدداً تمرکز کنند و به تجزیه و تحلیل شرایط کار زنان در قارهٔ آمریکا متعهد شوند. در طول کنفرانس سازمان ملل متحد دربارهٔ سازمان بین المللی در سال ۱۹۴۵ میلادی در سان فرانسیسکو، لوتز به همراه مینروا برناردینو برای گنجاندن کلمهٔ «زنان» در پیش گفتار منشور ملل متحد مبارزه کردند. در پیش نویس اول کلمهٔ «زنان» ذکر نشده بود، و برخلاف میل "ویرجینیا گیلدرسلیو" نمایندهٔ ایالات متحدهٔ آمریکا و برخی مشاوران زن بریتانیایی، لوتز و دیگر زنان از آمریکای لاتین در بند پایانی اصرار داشتند: «... ایمان به اصول اساسی حقوق بشر، در شأن انسان، در حقوق برابر زن و مرد و ملت های کوچک و بزرگ». او همچنین پیشنهاد کرد که سازمان ملل یک کمیسیون ویژه ایجاد کند که هدف آن تجزیه و تحلیل «وضعیت حقوقی زنان» در سراسر
جهان به منظور درک بهتر نابرابری هایی است که آنها با آن مواجه هستند و آمادگی بیشتری برای مبارزه با آنها داشته باشند. او به عنوان برجسته ترین و سرسخت ترین مدافع برای گنجاندن حقوق زنان در منشور سازمان ملل متحد شناخته می شود، و بدون کار او، سازمان ملل متحد احتمالاً مأموریتی برای حمایت از حقوق زنان نخواهد داشت. در سال ۱۹۶۴ میلادی، لوتز ریاست هیئت برزیلی را در چهاردهمین کمیسیون بین-آمریکایی در مونته ویدئو بر عهده داشت. علاوه بر این، در پانزدهمین نشست سالانهٔ کمیسیون زنان بین-آمریکایی که در سال ۱۹۷۰ میلادی برگزار شد، او پیشنهاد برگزاری سمیناری را برای رسیدگی به مشکلات خاص زنان بومی ارائه کرد. اگرچه لوتز در این مرحله از زندگی اش کمی بیش از هفتاد سال داشت، اما به شرکت در کنفرانس ها و تلاش برای گسترش حقوق زنان، از جمله کنفرانس جهانی زنان، ۱۹۷۵ میلادی در مکزیکو سیتی ادامه داد. حرفهٔ علمی. پس از بازگشت به برزیل در سال ۱۹۱۸ میلادی، لوتز خود را وقف مطالعهٔ دوزیستان، به ویژه قورباغه های زهرآگین و قورباغه های خانوادهٔ درختی حقیقی کرد. در سال ۱۹۱۹ میلادی، او توسط موزهٔ ملی ریو دو ژانیرو استخدام شد. او بعداً یک طبیعت شناس در
بخش گیاه شناسی شد. لوتز در طول زندگی خود مطالعات و انتشارات علمی متعددی را منتشر کرد که مهمترین آنها «مشاهدات تاریخچهٔ زندگی قورباغه برزیلی» (۱۹۴۳)، «یک گروه همسرایان قورباغهٔ برجسته در برزیل» (۱۹۴۶)، و «قورباغه های جدید از کوه ایتیایا» (۱۹۵۲) بود. در سال ۱۹۵۸ میلادی، او چیزی را توصیف کرد که اکنون به عنوان قورباغهٔ تندرو لوتز شناخته می شود ("پاراتلماتوبیوس لوتزی"، لوتز و کاروالیو، ۱۹۵۸)، که به افتخار پدرش نامگذاری شده است. لوتز به نام دو گونهٔ مارمولک برزیلی: "لیولائموس لوتزاه" و "فیلوپزوس لوتزاه" و همچنین چهار گونهٔ قورباغه: "پریستیمانتیس لوتزاه"، "دندروپسوفوس برتالوتزاه"، "مگائلوزیا لوتزاه"، و "اسکیناکس برتاه" مفتخر است. مجموعه های برتا لوتز که در موزهٔ ملی در ریو دو ژانیرو نگهداری می شد، در آتش سوزی که بیشتر مجموعه های موزه را در سپتامبر ۲۰۱۸ میلادی ویران کرد، نابود شدند. مرگ. او در ۱۶ سپتامبر ۱۹۷۶ میلادی در سن ۸۲ سالگی درگذشت.
مارگارت هیگینز هال (۳ سپتامبر ۱۹۲۰–۳ ژانویه ۱۹۶۶) یک روزنامه نگار و خبرنگار جنگی آمریکایی بود. هیگینز اخبار جنگ جهانی دوم، جنگ کره، و جنگ ویتنام را پوشش می داد و طی اقداماتی، زمینه دسترسی برابر برای خبرنگاران زن جنگ را فراهم می کرد. او یک همکاری طولانی مدت با "نیویورک هرالد تریبون" (۱۹۴۲–۱۹۶۳) و بعداً به عنوان ستون نویس سندیکایی برای "نیوزدی" داشت. او اولین زنی بود که برنده جایزه پولیتزر شد که در سال ۱۹۵۱ برای پوشش او از جنگ کره به وی اعطا شد. سنین جوانی و تحصیل. هیگینز در ۳ سپتامبر ۱۹۲۰ در هنگ کنگ متولد شد، جایی که پدرش، لارنس هیگینز، در یک شرکت حمل و نقل کار می کرد. پدرش که یک آمریکایی ایرلندی-آمریکایی بود، با همسر آینده اش و مادر هیگینز، مارگاریت دوگدار هیگینز (که تبار اشرافی فرانسوی داشت) در جنگ جهانی اول در پاریس آشنا شد. اندکی پس از آن، آنها به هنگ کنگ نقل مکان کردند. خانواده او سه سال بعد از تولدش، به ایالات متحده آمریکا نقل مکان کردند و در اوکلند ساکن شدند. پدر هیگینز در جریان سقوط بازار سهام در سال ۱۹۲۹ شغل خود را از دست داد. هیگینز در زندگی نامه خود، که در "News a Singular Thing" چاپ شده است، این رو
زها را بدترین روزهای زندگی خود توصیف می کند و می نویسد: «در آن روز بود که نگرانی های برای شغل آینده و چگونگی امرار معاش در ذهنم نقش بست. من آن موقع هشت ساله بودم. مانند میلیون ها نفر دیگر که در دهه سی بزرگ شده اند، ترس این که مبادا جایی برای من در جامعه نباشد، مرا آزار می داد.» کمی بعد پدر هیگینز در یک بانک شغلی پیدا کند و مادرش توانست در ازای شغل معلمی (معلم زبان فرانسه) بورسیه تحصیلی هیگینز برای مدرسه آنا در برکلی را فراهم نماید. دانشگاه کالیفرنیا، برکلی. هیگینز تحصیلات خود را در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی و در پاییز ۱۹۳۷ شروع کرد. پس از فارغ التحصیلی از برکلی در سال ۱۹۴۱ با مدرک لیسانس زبان فرانسه، او به قصد پیدا کردن یک شغل مرتبط با روزنامه، راهی نیویورک شد. او قصد داشت یک سال به خود فرصت دهد تا شغلی پیدا کند و اگر موفق نشد، به کالیفرنیا بازگردد تا معلم زبان فرانسه شود. پس از ورود در اواخر تابستان، او برای ادامه تحصیل در مقطع کارشناسی ارشد در دانشکده روزنامه نگاری دانشگاه کلمبیا درخواست داد. دانشگاه کلمبیا. او پس از ورود به نیویورک در اوت ۱۹۴۱ وارد دفتر شهر "نیویورک هرالد تریبون" شد. او با سردبیر شهر ملاقات
کرد و رزومه خود را به او نشان داد. در حالی که در آن زمان به او پیشنهاد کاری داده نشد، اما سردبیر به او پیشنهاد داد تا ماه دیگر برای پیدا شدن شغلی دیگر مجدد به دفتر مراجعه کند. فعالیت های حرفه ای. اروپا: جنگ جهانی دوم. هیگینز که مشتاق تبدیل شدن به خبرنگار جنگ بود، مدیران "نیویورک هرالد تریبیون" را متقاعد کرد که او را در سال ۱۹۴۴، پس از دو سال کار برای روزنامه، به اروپا بفرستند. پس از استقرار او در لندن و پاریس، در مارس ۱۹۴۵ به آلمان عازم شد. او شاهد آزادسازی اردوگاه کار اجباری داخائو در آوریل ۱۹۴۵ بود و برای کمک هایش در جریان تسلیم شدن توسط محافظان اس اس، نشان مبارزاتی ارتش ایالات متحده را دریافت کرد. او بعداً محاکمه های جنگ نورنبرگ و محاصره برلین توسط اتحاد جماهیر شوروی را پوشش خبری داد. در سال ۱۹۴۷، او رئیس دفتر "تریبون" در برلین شد. کشور کره. در سال ۱۹۵۰، هیگینز به عنوان رئیس دفتر "تریبون در" توکیو منصوب شد و همکارانش در توکیو از او استقبال سردی کردند. او بعداً فهمید که رمانی که اخیراً توسط همکارش در برلین منتشر شده است، تصوری خصمانه ای از او ایجاد کرده است. رمان، "فریاد زدن با لذت"، یک خبرنگار زن در برلین
را به تصویر می کشد. شایعات در آن زمان بر این نکته دامن می زدند که رمان نویس، تونی هاوارد، شخصیت اصلی رمانش را بر اساس شخصیت هیگینز ساخته است، که باعث ایجاد سوء ظن و خصومت در میان کارکنان توکیو با او شده است. مدت کوتاهی پس از ورود او به ژاپن، جنگ در کره آغاز شد، او به عنوان یکی از اولین خبرنگاران این موضوع را مورد پوشش خبری قرار داد. در ۲۸ ژوئن، هیگینز و سه نفر از همکارانش شاهد بمباران پل هانگانگ بودند و در نتیجه در ساحل شمالی رودخانه هان به دام افتادند. پس از عبور از رودخانه و رساندن خود به مقر ارتش آمریکا در سوون که یک روز به طول انجامید، ژنرال والتون واکر به او دستور داد که سریعاً از کشور خارج شود. استدلال او این بود که زنان به جبهه نبرد تعلق ندارند. ژنرال تأکید کرد که ارتش فرصتی برای فکر برای زنان ندارد و نگران ایجاد اقامتگاه های جداگانه برای آنها است. او توانست بعدها با تلاش هایی، چنرال را راضی کند تا با حضورش در جنگ موافقت کند. این یک پیشرفت بزرگ برای همه زنان خبرنگار جنگ بود. اخراج اولیه او از کره و عقب نشینی بعدی مک آرتور که به هیگینز اجازه داد در جبهه باقی بماند، سرفصل اخبار در ایالات متحده شد و او ر
ا به یک چهره مشهور تبدیل کرد. هنگامی که در کره بود، "تریبون" هومر بیگارت را برای پوشش خبری جنگ در کره فرستاد و او به هیگینز گفت که به توکیو برگردد. او نپذیرفت و تریبون به او اجازه ماندن داد، که منجر به درگیری رقابتی بین این دو شد که در نهایت منجر به دریافت جایزه پولیتزر برای هیگینز در سال ۱۹۵۱ برای گزارش بین المللی شد. پوشش امور جهانی. هیگینز در نتیجه گزارش هایش از کره، جایزه یادبود جورج پولک در سال ۱۹۵۰ را از باشگاه مطبوعاتی خارج از کشور دریافت کرد. هیگینز در بقیه عمر خود به پوشش امور خارجی ادامه داد و با رهبران جهان مانند فرانسیسکو فرانکو، نیکیتا خروشچف و جواهر لعل نهرو مصاحبه کرد. در سال ۱۹۵۵، او تأسیس و رئیس دفتر "تریبون" در مسکو شد و اولین خبرنگار آمریکایی بود که پس از مرگ استالین اجازه بازگشت به اتحاد جماهیر شوروی را پیدا کرد. زندگی شخصی. او زمانی که در برکلی بود، با همسر اول خود، استنلی مور، دستیار تدریس در بخش فلسفه آشنا شد. طبق گزارش ها آنها جذب یکدیگر شده بودند، اما هیچ رابطه ای در زمانی که در برکلی بودند شکل نگرفت. وقتی هیگینز به نیویورک نقل مکان کرد، دوباره با مور، که در آن زمان استاد فلسفه در هار
وارد بود، آشنا شد. آنها در سال ۱۹۴۲ ازدواج کردند. کمی بعد او به جنگ جهانی دوم فراخوانده شد و رابطه آنها از هم پاشید و به طلاق در سال ۱۹۴۷ ختم شد. در سال ۱۹۵۲، با ویلیام ایونز هال، ژنرال نیروی هوایی ایالات متحده، ازدواج کرد. دختر اول آنها که در سال ۱۹۵۳ به دنیا آمد، پنج روز پس از زایمان زودرس درگذشت. هیگینز در سال ۱۹۵۸ یک پسر به نام لارنس هیگینز هال و در سال ۱۹۵۹ یک دختر به نام لیندا مارگریت هال به دنیا آورد. در سال ۱۹۶۳، هال از نیروی هوایی بازنشسته شد و برای کار به یک شرکت الکترونیکی رفت. مرگ و میراث. هیگینز در نهایت به بیماری مالاریا مبتلا شد و همین بیماری منجر به مرگ او در ۳ ژانویه ۱۹۶۶ در سن ۴۵ سالگی در واشینگتن دی سی شد. او سرانجام در گورستان ملی آرلینگتون به خاک سپرده شد.
تکذبان محرم قیزی اسماعیلوا ( ; 21 دسامبر ۱۹۲۳ – ۲۴ مارس ۲۰۰۸) خواننده آذربایجانی، هنرمند خلق جمهوری آذربایجان، محقق شخصی جمهوری آذربایجان بود. زندگی و شغل. تکذبان اسماعیلوا در ۲۱ دسامبر سال ۱۹۲۳ در شهر باکو متولد شد. در سالهای ۱۹۳۹–۱۹۴۴ او در کالج موسیقی عاصف زیناللی تحصیل کرد و به عنوان خواننده حرفه ای شروع به اجرا کرد. از سال ۱۰۳۰ تا ۱۹۴۶ تکذبان به اجرا در ارکستر فیلارمونیک دولت آذربایجان پرداخت. او در سال ۱۹۴۲ با مظاهر قلی اف ازدواج کرد که با او صاحب یک دختر الهمه شد، اما این زوج زمانی که دخترشان ۵ ساله بود از هم جدا شدند. اسمایلووا پس از طلاق با حبیب بایراموف نوازنده تار ازدواج کرد. در طول جنگ جهانی دوم، اسماعیلوا به عنوان بخشی از تیپ تبلیغاتی در جبهه کنسرت برگزار کرد. در سال ۱۹۴۴ به عنوان خواننده در کمیته رادیو آذربایجان فعالیت خود را آغاز کرد. در سال های ۱۹۴۶–۱۹۴۹، اسماعیلوا تک نواز گروه کر کمیته پخش رادیو آذربایجان بود. از سال ۱۹۴۸ تا ۱۹۵۶، او دوباره سولیست فیلارمونیک دولتی آذربایجان بود. پس از تبدیل بخش کنسرت انجمن فیلارمونیک به سازمان «صحنه دولتی آذربایجان» در سال ۱۹۵۶، اسماعیلوا تا سال ۱۹۶۲ در اینجا
کار کرد. او از سال ۱۹۶۲ تا ۱۹۷۸ سولیست انجمن فیلارمونیک دولتی آذربایجان بود. از سال ۱۹۸۵، اسماعیلوا شروع به تدریس در ورزشگاه دولتی هنر کرد. اسماعیلوا در سال ۱۹۹۳ عنوان هنرمند خلق جمهوری آذربایجان را دریافت کرد. رپرتوار اسماعیلوا شامل آثار آهنگسازان آذربایجانی، ترانه های محلی و مو سیقی مقامی آذربایجان بود. &lt;/ref&gt; بیشتر آثار توکزبان اسماعیلوا در حال حاضر جزو آثار طلایی نگهداری می شود. اسماعیلوا در طول کار خود در کشورهای خارجی به نمایندگی از آذربایجان در آلمان، لهستان، عراق، ایران، ترکیه، مصر، الجزایر و غیره تور برگزار کرد. اسماعیلوا پس از مرگ همسر دومش حبیب بایراموف در سال ۱۹۹۴ صحنه را ترک کرد و خود را وقف تدریس کرد و از سال ۱۹۹۴ تا ۲۰۰۴ به عنوان معلم در سالن ورزشی هنر مشغول به کار شد. در سال ۱۹۹۸ به او نشان افتخار جمهوری آذربایجان اعطا شد. تکذبان اسماعیلوا در ۲۴ مارس ۲۰۰۸ در سن ۸۵ سالگی در باکو فوت کرد. در سال ۲۰۱۹، کنسرتی به یاد اسماعیلوا در مرکز بین المللی موغام به عنوان بخشی از پروژه «خالقان و بازماندگان» برگزار شد. قرار است نقش برجسته ای از اسماعیلوا و همسرش حبیب بایراموف در مقابل خانه آنها نصب شود.
منابع. - ТУКЕЗБАН МАГЕРРАМ ГЫЗЫ ИСМАЙЛОВА". azertag.az (in Russian). Retrieved 2020-11-21. - Tükəzban İsmayılova". Metbuat.az (in Azerbaijani). Retrieved 2020-11-21. - Tükəzban İsmayılova". Qadin.net. 2015-05-31. Retrieved 2020-11-21. - Həyat yoldaşının ölümündən sonra səhnədən imtina edən sənətkar". Kayzen (in Russian). Retrieved 2020-11-21. - Сегодня проводят в последний путь народную артистку Азербайджана Тукезбан Исмайлову". 1news.az (in Russian). Retrieved ۲۰۲۰-۱۱-۲۱. - Yaradanlar və yaşadanlar"da Tükəzban İsmayılova yad olunub". medeniyyet.az. Retrieved 2020-11-21. - İlhamə Quliyeva: "Tükəzban İsmayılova və Həbib Bayramovun xatirəsi mütləq əbədiləşdirilməlidir"". apa.az (in Azerbaijani). Retrieved 2020-11-21.
زباء بنت عمرو، ملکه مشهور تدمر است که در سده سوم میلادی می زیسته است. داستان انتقال او از قاتل پدرش نقل اکثر تاریخ های مطرح قرار گرفته است. برخی شخصیت او را آمیخته با افسانه قلمداد کرده اند. نام. نام وی در منابع اسلامی زباء، زبای و حتی زینب نیز گزارش شده است. زنوبیا دیگر نام اوست. از دیگر نام های او در منابع، نائله است که طبری در تاریخش او را به این نام گزارش کرده است. فیروزآبادی در "قاموس المحیط" نام او را میسون و ابن نباته در "شرح العیون فی شرح رساله ابن زیدون" نامش را فارعه گزارش می کند. زبیدی در "تاج العروس" او را بارعه و نابله و جاخظ در "المحاسن و الاضداد" او را هند نام برده است. نسب. زباء، دختر عمرو بن ظرب بن حسان بن آدینه بن سمیدع بن هوثر است. جد او را هوثر یا هوبر عملیقی یا عملقی و حتی عمیلقی معرفی کرده اند. سرگذشت. مورخان بیشتر در خصوص دوران حکومت او انتقام گرفتن از قاتل پدرش سخن به میان آورده اند. در این خصوص آورده اند که جذیمه الابرش بن مالک بن فهم تنوخی، نخستین پادشاه عرب عراق، در جنگی با عمرو بن ظرب که حاکم شام و جزیره بود، پیروز شد و عمرو را به قتل رسانید. زباء دختر عمرو، پس از رسیدن به قدرت نبر
دی با جذیمه را تدارک دید ولی با سفارش های خواهرش از این کار منصرف شد. او قانع شد تا به جای جنگ با قاتل پدر، از حیله و نیرنگ درگرفتن انتقام استفاده کند. در همین راستا، وی نامه ای به جذیمه نوشت و به او پیشنهاد ازدواج داد. او از ملحق کردن دو قلمرو ذیل سلطه جذیمه برای جلب جذیمه استفاده کرد. جذیمه نیز این پیشنهاد را پذیرفت و عازم تدمر شد اما سربازان زباء او را محاصره و دستگیر کردند و در نهایت جذیمه به دستور زباء کشته شد. پس از قتل جذیمه، جانشین اقدام به خون خواهی کرد اما به توجه به عدم تسلط بر زباء و استحکامات تدمر، از این کار بازماند. در نهایتی حیله ای برای قتل زباء گرفته شد. بر اساس این نقشه، شخصی به نام قصیر را گوش و دماغ بریدند و به تدمر فرستادند. قصیر خود را مورد ظلم واقع شده حاکم شام معرفی کرد که به بهانه دست داشتن در قتل جذیمه، به این وضع افتاده است. او از زباء درخواست پناهندگی کرد و زباء نیز موافقت کرد. کمی بعد، قصیر به بهانه کاروان تجاری، هزار شتر را از تدمر برای تجارت خارج کرد و در بازگشت، به جای کالا در هر شتر، دو جنگجو وارد شهر تدمر کرد. جنگجویان در فرصتی مناسب، از شترها پیاده و به شهر حمله کردند و در
نهایت زباء که قصد فرار داشت، در چنگ عمرو یکی از سرداران سپاه دشمن قرار گرفت. زباء سریعاً زهری که به همراه داشت را سر کشید و با جمله معروف «به دست خودم کشته شدم نه تو ای عمرو» به زندگی خود پایان داد. این جمله او، امروزه از ضرب المثل های عربی است. در منابع. او را زنی با تدبیر و آشنا به چند زبان دانسته اند که به تاریخ مصر علاقه بسیار داشت. آورده اند او به قصرش به سبک شاهان ساسانی زیست می کرد و جمعی از فیلسوفان را در گرد خود جمع کرده بود. در برخی منابع از مناسبت های او با پادشاهی روم یاد شده است. برخی شخصیت او را آمیخته واقعیت و افسانه می دانند.
این مقاله، فهرست مربیان باشگاه فوتبال تاتنهام هاتسپر و آمار عملکردشان در بازی های لیگ، جام ها؛ از جمله جام های داخلی و اروپایی است که به ترتیب تاریخ انتصاب در جدول زیر فهرست شده اند. از نظر کسب جام ها و افتخارات، بیل نیکلسون، پرثمرترین دوره را برای تاتنهام رقم زد؛ با قهرمانی لیگ فوتبال در فصل ۶۱–۱۹۶۰، قهرمانی در سه دوره از جام حذفی در سال های ۶۱–۱۹۶۰، ۶۲–۱۹۶۱، ۶۷–۱۹۶۶، به دست آوردن دو جام اتحادیه در سال های ۷۱–۱۹۷۰ و ۷۳–۱۹۷۲، پیروزی در جام خیریه ی سال های ۱۹۶۱، ۱۹۶۲ و یک قهرمانی مشترک در سال ۱۹۶۷ و کسب بزرگترین دستاوردهای تاریخ باشگاه، جام در جام اروپا در سال ۶۳–۱۹۶۲ و جام یوفا در فصل ۷۲–۱۹۷۱.
ساندرا لی لنچ (زاده ۳۱ ژوئیه ۱۹۴۶) یک قاضی در دادگاه استیناف حوزه یکم ایالات متحده امریکا است. او اولین زنی است که در این دادگاه خدمت می کند. لنچ بین سال های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۵ به عنوان قاضی ارشد حوزه یکم خدمت کرد.
ناحیه بوگورودیتسکی () یک ناحیه اداری (رایون)، یکی از بیست و سه منطقه در استان تولای روسیه است. این ناحیه به عنوان منطقه بخش شهرداری بوگورودیتسکی ثبت شده است. مساحت ناحیه بوگورودیتسکی و مرکز اداری آن شهر بوگورودیتسک است.
این مقاله، فهرستی از آمارها و رکوردهای باشگاه فوتبال تاتنهام هاتسپر است. آمار و رکوردها در لیگ برتر. تاتنهام از زمان تأسیس لیگ برتر در فصل ۹۳–۱۹۹۲، عضو ثابت آن بوده است. با کسب مقام چهارم در فصل ۱۰–۲۰۰۹، باشگاه برای اولین بار وارد مرحله مقدماتی لیگ قهرمانان اروپا شد. این آغازی برای روند باثبات تاتنهام بود و در یازده فصل متوالی از ۱۰–۲۰۰۹ تا ۲۰–۲۰۱۹، کارش را در جمع ۶ تیم برتر لیگ پایان داد و در چهار فصل متوالی از ۱۶–۲۰۱۵ تا ۱۹–۲۰۱۸، سهمیه لیگ قهرمانان اروپا را کسب کرد. رکورد نقل و انتقالات. بازیکنانی که نامشان پررنگ شده، هم اکنون در عقد قرارداد با باشگاه هستند.
ژاکوب لو مایر (Jacob Le Maire) (زاده حدود ۱۵۸۵ – درگذشت ۲۲ دسامبر ۱۶۱۶)، دریانورد بلژیکی بود که میان سال های ۱۶۱۵ تا ۱۶۱۶ زمین را دور زد. تنگهٔ میان تیرا دل فوئگو و ایسلا د لوس استادوس، بدون هیچ جنجالی به افتخار او تنگهٔ لو مایر نام گذاری شد. این خود لومر بود که به شورایی در ایندراخت پیشنهاد کرد، که گذرگاه جدید، به نام او نام گذاری شود و شورا به اتفاق آرا با لومر موافقت کرد. زندگی نامه. ژاکوب لو مایر در آنتورپ یا آمستردام چشم به جهان گشود، او یکی از ۲۲ فرزند ماریا والروون از آنتورپ و ایزاک لو مایر (زادهٔ ۱۵۵۸ – درگذشتهٔ ۱۶۲۴) از تورنه بود که پدرش در آن زمان یک تاجر موفق در آنتورپ بود. ایزاک و ماریا کمی پیش از محاصرهٔ آنتورپ توسط اسپانیایی ها در سال ۱۵۸۵ با یکدیگر ازدواج کردند و پس از آن به آمستردام فرار کرده و در آنجا مستقر شدند. به نظر می رسد که ژاکوب بزرگ ترین پسر آنان بوده که احتمالاً در همان سال به دنیا آمده است. ایزاک در آمستردام بسیار موفق بود و یکی از بنیان گذاران کمپانی هند شرقی (VOC) در هلند شد. با این حال، ایزاک لو مایر در سال ۱۶۰۵ پس از اختلاف نظر مجبور به ترک شرکت شد و به مدت یک دهه تلاش نمود تا ا
نحصار شرکت، بر تجارت به هند شرقی را از میان ببرد. ایزاک در سال ۱۶۱۵ یک شرکت جدید (شرکت استرالیایی) را، با هدف یافتن راهی جدید در اقیانوس و جزایر ملوک تأسیس کرد، تا به کمک آن بتواند انحصار کمپانی هند شرقی هلند را دور نماید. او در تجهیز کردن دو کشتی ایندراخت و هورن مشارکت داشت و پسرش ژاکوب را مسئول تجارت در حین سفرها کرد. ویلم اسخاوتن، کاپیتان کشتی ایندراخت، یک استاد کشتیرانی باتجربه بود که با سهم برابر با ایزاک لو مایر در این شرکت جدید، سرمایه گذاری کرده بود. در ۱۴ ژوئن ۱۶۱۵، ژاکوب لو مایر و ویلم اسخاوتن از تسل، در جمهوری هلند سفر دریایی خود را آغاز کردند. در ۲۹ ژانویه ۱۶۱۶ دماغه هورن را دور زدند و نام آن را هورن نهادند که در آتش سوخت و از دست رفت. همچنین شهر هلندی هورن، محل تولد اسخاوتن بود. پس از آنکه در اوایل مارس، در پهلو گرفتن، در جزایر خوان فرناندز موفق نبودند، کشتی ها از مسیری تقریباً مستقیم در اقیانوس عبور کردند و از تعدادی از جزایر توآموتو بازدید کردند. آن ها نخستین مردمان اهل غرب بودند که در میان ۲۱ تا ۲۴ آوریل ۱۶۱۶ از جزایر (شمالی) تونگا دیدار کردند از جمله: «جزیره کوکوس» (تفاهی)، «جزیره خائنان» (نی
واتوپوتاپو) و «جزیره امید خوب» (نیوافئو). آن ها در ۲۸ آوریل جزایر هورن (فوتونا و الوفی) را کشف کردند و بسیار مورد استقبال قرار گرفتند و تا ۱۲ می در آنجا ماندند. آن ها سپس سواحل شمالی ایرلند جدید و گینه جدید را دنبال کردند و در ۲۴ ژوئیه، از جزایر مجاور که به جزایر اسخاوتن معروف شد، بازدید کردند. آن ها در ماه اوت به ملوک شمالی و در نهایت در ۱۲ سپتامبر ۱۶۱۶ به ترنات، مرکز فرماندهی کمپانی هند شرقی هلند، رسیدند. آن ها در آنجا مورد استقبال مشتاقانه توسط فرماندار کل هند شرقی هلند، لورن رئال، دریاسالار استیون ورهاگن و فرماندار آمبون و جاسپر جانس قرار گرفتند. ایندراخت در ۲۸ اکتبر با ۸۴ نفر از ۸۷ خدمه اصلی به سمت جاوه حرکت کرد و هر دو کشتی به باتاویا رسیدند. اگرچه آن ها یک مسیر ناشناخته را باز کرده بودند، یان پیترزون کوئن از کمپانی هند شرقی هلند ادعا کرد که آن ها انحصار تجارت در جزایر ملوک را نقض کرده اند. لو مایر و اسخاوتن دستگیر شدند و کشتی ایندراخت توقیف شد. پس از آزادی، آن ها همراه یوریس ون اسپیلبرگن، که در حال دور زدن زمین بود، از راه تنگه ماژلان از باتاویا به آمستردام بازگشتند. لو مایر در این سفر به خانه، در کشتی
آمستردام بود ولی در راه، چشم از جهان فروبست. ون اسپیلبرگ که در بستر مرگ با او بود و گزارش سفر لو مایر از این سفر را برداشت و از آن، در کتاب خود، به نام آینه هند شرقی و غربی استفاده کرد. باقی اعضای گروه پس از دو سال و ۱۷ روز از زمانی که از همدیگر جدا شده بودند در ۱ ژوئیه سال ۱۶۱۷ به هلند بازگشتند. ایزاک پدر ژاکوب مصادره و سرانجام کمپانی هند شرقی را به چالش کشید ولی تا سال ۱۶۲۲ زمان برد تا دادگاه به نفع وی رأی دهد. مبلغ ۶۴ هزار پوند به وی اعطا شد و او نیز کتاب خاطرات پسرش را باز پس گرفت (که بعداً توسط خودش دوباره منتشر شد) و شرکت او اجازه یافت تا از مسیر جدیدی که به تازگی کشف شده بود، برای تجارت استفاده کند. متأسفانه تا آن زمان، شرکت هلندی هند غربی مدعی همین مسیرهای آبی بود.
آدونیس کرید یک شخصیت تخیلی از مجموعه فیلم های کرید (۲۰۱۵)، کرید ۲ (۲۰۱۸) و کرید ۳ (۲۰۲۲) است. نقش این شخصیت را مایکل بی. جردن در هر سه قسمت بازی می کند. در فضای تخیلی فیلم ها، دانی پسر نامشروع قهرمان فقید و سابق جهان آپولو کرید است که حاصل رابطه نامشروع قهرمان سابق سنگین وزن و زنی با نام خانوادگی جانسون است که در دهه ۱۹۹۰ درگذشت. دانی چند سال اول زندگی خود را در مراکز نگهداری و نوجوانان می گذراند تا اینکه متعاقباً توسط مری آن کرید، بیوه آپولو، به فرزندی پذیرفته شد. او زندگی لوکسی دارد و شغل ثابتی دارد، اما آن را رها کرده و رؤیای مادام العمر یعنی تبدیل شدن به یک بوکسور حرفه ای را دنبال می کند. او به فیلادلفیا می رود و دوست مرحوم پدرش راکی بالبوآ را متقاعد می کند تا او را آموزش دهد و او را راهنمایی کند. داستان کرید. در سال ۱۹۹۸، آدونیس جانسون در یک بازداشتگاه نوجوانان در لس آنجلس وقت می گذراند و اغلب با دیگر کودکان دعوا می کند. در نتیجه او را به سلول انفرادی می برند. مری آن کرید (فیلیسیا رشاد)، بیوه آپولو، با دانی ملاقات می کند و او را به فرزندی قبول می کند. به او می گوید که او پسر آپولو کرید است (پسری از یک را
بطه خارج از ازدواج) هفده سال بعد، در سال ۲۰۱۵، دانی (با استفاده از نام خانوادگی مادر بیولوژیکی خود جانسون) یک جوان ثروتمند فارغ التحصیل دانشگاهی است که در یک شرکت اوراق بهادار در گروه مالی اسمیت بوردلی کار می کند. با این حال، در تعطیلات آخر هفته، او مخفیانه به تیخوانا می رود تا در مسابقات بوکس حرفه ای در برابر حریفان نامعلوم مبارزه کند و رکورد شکست ناپذیر ۱۵ پیروزی را حفظ می کند. به زودی، آدونیس از شغل شرکت اوراق بهادار خود استعفا می دهد تا رویای خود را برای بوکس شدن دنبال کند. مری آن به شدت با بوکسور شدن دانی مخالفت می کند و به او می گوید که چگونه شوهرش سی سال پیش در جریان مسابقه با ایوان دراگو در رینگ کشته شد و چگونه راکی بالبوآ پس از آسیب مغزی مجبور به بازنشستگی شد. ولی آدونیس بدون ترس از محل سکونت مادرش نقل مکان می کند و به فیلادلفیا سفر می کند تا به دنبال بهترین دوست و رقیب سابق پدرش، راکی (با بازی سیلوستر استالونه) باشد.
نظریه زیست آهنگ یک ایده شبه علمی است که بیان می کند زندگی روزمره ما به طور قابل توجهی تحت تأثیر چرخه های ریتمیک با دوره های دقیقاً ۲۳، ۲۸ و ۳۳ روزه است، معمولاً یک چرخه فیزیکی ۲۳ روزه، یک چرخه احساسی ۲۸ روزه، و یک چرخه فکری ۳۳ روزه است. این ایده توسط "ویلهلم فلیس" در اواخر قرن ۱۹ توسعه یافت و در اواخر دهه ۱۹۷۰ در ایالات متحده رایج شد. این پیشنهاد به طور مستقل آزمایش شده است و به طور مداوم هیچ اعتباری برای آن یافت نشده است. بر اساس تئوری بیوریتم ها، زندگی یک فرد تحت تأثیر چرخه های بیولوژیکی موزون است که بر توانایی او در حوزه های مختلف مانند فعالیت های ذهنی، فیزیکی و عاطفی تأثیر می گذارد. این چرخه ها از بدو تولد شروع می شوند و در طول زندگی به صورت ثابت (به موج سینوسی) در نوسان هستند و با مدل سازی ریاضی آنها، پیشنهاد شده است که سطح توانایی فرد در هر یک از این حوزه ها روز به روز قابل پیش بینی باشد. این نظریه مبتنی بر این ایده است که عملکردهای شیمیایی بیوفیدبک و ترشح هورمونی در بدن می تواند در طول زمان یک رفتار سینوسی نشان دهد. محاسبه. تئوری های منتشر شده معادلات چرخه ها را به صورت زیر بیان می کنند: