Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
استفاده های دیگر. یک استفاده معمول دیگر برای HFGCS برقراری تماس تلفنی از هواپیمای در حال پرواز با استفاده از شبکه دفاعی تغییر یافته (DSN) با پایگاه نیروی هوایی ایالات متحده، ایستگاه هوایی نیروی دریایی ایالات متحده، ایستگاه هوایی سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده، فرودگاه هوایی ارتش آمریکا یا گارد ملی هوایی در فرودگاه های غیرنظامی، یا تأسیسات پشتیبانی هواپیمایی گارد ملی ارتش یا گارد ملی ارتش مستقر در فرودگاه های غیرنظامی، برای اطلاع از شرایط آب و هوایی محلی و ترتیب سوخت گیری مجدد و اطلاع از تعداد مسافران و خدمه پایگاه. HFGCS همچنین اخبار پیام های اضطراری را نیز به همراه دارد. ایستگاه ها HFGCS. ایستگاه های شبکه HFGCS HF-GCS ایستگاه های بسته (GHFS و HFGCS)
در ارتباطات رادیویی، گروهی از فرکانس های بالاتر یا پایین تر از فرکانس حامل، که نتیجه روند مدولاسیون هست باند جانبی نام دارد. باندهای جانبی اطلاعات منتقل شده توسط سیگنال رادیویی را حمل می کنند. نوارهای جانبی شامل تمام اجزای طیفی سیگنال مدوله شده به غیر از حامل هستند. اجزای سیگنال بالای فرکانس حامل، باند کناری بالایی (USB) و آنهایی که زیر فرکانس حامل هستند، باند کناری پایین (LSB) را تشکیل می دهند. همه اشکال مدولاسیون نوارهای جانبی را تولید می کند.
گالینا لئونیدوونا برژنف ( ؛ ۳۰ ژوئن ۱۹۹۸ – ۱۸ آوریل ۱۹۲۹) دختر سیاستمدار و دبیر کل لئونید برژنف و ویکتوریا برژنوا بود. زندگی و مرگ. گالینا برژنف در ۱۸ آوریل ۱۹۲۹ در یکاترینبورگ متولد شد. در نوجوانی او از عضویت در کومسومول خودداری کرد. بعداً، او از تحصیل در مقطع دانشگاهی امتناع ورزید. او مدت کوتاهی با ایگور کیو ازدواج کرد، ازدواجی که فقط ۹ روز ادامه داشت. تا سال ۱۹۷۱، پدرش لئونید برژنف از روند اوضاع در زندگی گالینا ناراضی بود. او پس از لغو ازدواج دوم وی، خواستار ازدواج دوباره دخترش شد. او در پایان یوری چوربانوف را از میان تعدادی خواستگار انتخاب کرد. گالینا بسیار کمتر دیده می شد، و در زمان یوری آندروپوف، او به طور کلی از چشم عموم ناپدید شد. گالینا در دوران حکومت کنستانتین چرننکو به عموم بازگشت و در یک نشست خبری بزرگداشت روز جهانی زن حاضر شد. در این نشست خبری، نشان لنین توسط آندری گرومیکو در سال ۱۹۷۸ برای پنجاهمین سالگرد تولدش به گالینا اهدا شده بود. بعداً، پس از دستگیری چوربانوف به اتهام فساد، گالینا از او جدا شد و برای چهارمین بار و آخرین بار در سن ۶۵ سالگی با یک مرد ۲۹ ساله ازدواج کرد. قبل از مرگ، گالینا برژن
ف مهمان تلویزیون انگلیس بود و در مورد زندگی در اتحاد جماهیر شوروی شوروی صحبت کرد. در اواخر عمر، گالینا بر اثر مصرف بیش از حد الکل از نظر روانی دچار مشکل شده بود و دخترش او را در یک بیمارستان روانپزشکی بستری کرد که در ۳۰ ژوئن ۱۹۹۸ گالینا برژن درگذشت. منابع. &lt;references group="" responsive="1"&gt;
پیمان صلح اسرائیل و اردن که به طور کامل پیمان صلح بین حکومت اسرائیل و پادشاهی اردن هاشمی نامیده می شود، پیمانی به منظور عادی سازی روابط و صلح بین اسرائیل و اردن است؛ این پیمان که گاهی با نام پیمان وادی عربه نیز شناخته می شود، در سال ۱۹۹۴ به امضا رسید. مراسم امضای قرارداد در گذرگاه مرزی جنوبی عربه در ۲۶ اکتبر ۱۹۹۴ برگزار شد. اردن پس از مصر، دومین کشور عربی بود که با اسرائیل به توافق صلح رسید. این پیمان روابط بین دو کشور را حل و فصل کرد؛ اختلافات مربوط به آب و زمین را تنظیم کرد و همکاری گسترده ای در زمینهٔ گردشگری و تجارت فراهم کرد. این پیمان هر دو کشور را موظف کرد از استفاده از قلمرو خود به عنوان محل حمله نظامی توسط کشور ثالث جلوگیری کنند.
جوویتا ایدار (۷ سپتامبر ۱۸۸۵ – ۱۵ ژوئن ۱۹۴۶) روزنامه نگار، فعال سیاسی و کارگر حقوق مدنی مکزیکی-آمریکایی، که در امر مهاجران مکزیکی-آمریکایی و مکزیکی جانبداری می کرد. او در پس زمینه انقلاب مکزیک، که یک دهه از سال ۱۹۱۰ تا ۱۹۲۰ به طول انجامید، برای یک سری از روزنامه ها کار کرد و با استفاده از نوشتن خود برای ایجاد یک تغییر معنی دار و مؤثر تلاش کرد. او کار خود را در روزنامه نگاری در "لکرونیکا"، روزنامه پدرش در لاردو، تگزاس، زادگاهش آغاز کرد. وی در حالی که به عنوان روزنامه نگار کار می کرد، رئیس اتحادیه تازه تأسیس زنان مکزیکی - "لالیگا زن مکزیکیستا" - در اکتبر ۱۹۱۱، سازمانی با تمرکز بر آموزش کودکان مکزیکی، در لاردو برای ارائه آموزش رایگان به کودکان مکزیکی شد. او همچنین در اولین کنگره مکزیک - پریمر کنگرسو مکزیکیستا - فعال بود که مکزیکی-آمریکایی ها را گرد هم آورد تا دربارهٔ موضوعاتی مانند عدم دسترسی آنها به آموزش کافی و منابع اقتصادی بحث کنند.
طرح آلون طرحی برای تقسیم کرانهٔ باختری رود اردن بین اسرائیل و پادشاهی اردن هاشمی، ایجاد یک حکومت دروزی در بلندی های جولان تحت اشغال اسرائیل و بازگرداندن کنترل بیش تر شبه جزیره سینا به اعراب بود. پیش نویس این طرح اندکی پس از جنگ شش روزه در ژوئن ۱۹۶۷ توسط ایگال آلون وزیر اسرائیلی ارائه شد. هدف اصلی این طرح، الحاق بخش عمدهٔ درهٔ اردن از رودخانه به دامنه های شرقی ارتفاعات مرزی کرانه باختری، بیت المقدس شرقی و گوش عتصیون به اسرائیل بود. قرار بود قسمت های باقیماندهٔ کرانهٔ باختری که بیش تر حاوی جمعیت و ساکنان فلسطینی است، به قلمرو خودمختار فلسطین تبدیل شود یا به اردن بازگردد؛ از جمله کریدور و تونلی به اردن از طریق اریحا. این طرح توسط ملک حسین، پادشاه اردن، رد شد. آلون در سال ۱۹۸۰ درگذشت و سال بعد، دولت اسرائیل قانون ارتفاعات جولان را تصویب کرد و عملاً بیشتر این منطقه را به خاک خود ضمیمه کرد.
دردسر با بلیس فیلمی محصول سال ۲۰۱۲ و به کارگردانی مایکل نولز است. در این فیلم بازیگرانی همچون مایکل سی هال، کریس مسینا، بری لارسون، پیتر فوندا و لوسی لیو ایفای نقش کرده اند.
گریس دیگر () یک مجموعه تلویزیونی کوتاه کانادایی به کارگردانی ماری هرون و به نویسندگی سارا پلی است. این مجموعه تلویزیونی اقتباسی از رمان گریس دیگر اثر مارگارت اتوود است که در سال ۱۹۹۶ نوشته شده است. این مجموعه برای اولین بار در ۲۵ سپتامبر ۲۰۱۷ در سی بی سی تله ویژن به نمایش درآمد؛ و در ۳ نوامبر ۲۰۱۷ در نتفلیکس منتشر شد.
شهر مرزی () یک مجموعه تلویزیونی فنلاندی در ژانر جنایی|درام جنایی و نوآر نوردیک به کارگردانی میکو اویکونن است. از جمله بازیگران آن می توان به ویله ویرتانن اشاره کرد. این مجموعه در ۱۶ اکتبر ۲۰۱۶ منتشر شد.
چوهران لی (به لاتین: Çöhranlı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان کردامیر واقع شده است. چوهران لی ۱۲۴۳ نفر جمعیت دارد.
نوآر نوردیک () که با نام «نوآر اسکاندیناویایی» نیز شناخته می شود، یک ژانر یا گونه ادبی در ادبیات داستانی جنایی است که معمولاً از دیدگاه یک پلیس به نگارش درمی آید و در اسکاندیناوی و کشورهای نوردیک مورد استفاده قرار می گیرد. محبوبیت نوآر نوردیک در فیلم و تلویزیون گسترش یافته و از جمله آن می توان به پل و شهر مرزی اشاره کرد. نویسندگان. نویسندگانی که در ایجاد و گسترش این ژانر سهیم بوده اند عبارتند از:
حفاری برای آتش فیلمی محصول سال ۲۰۱۵ و به کارگردانی جو سوانبرگ است. در این فیلم بازیگرانی همچون جیک جانسون، رزمری دویت، بری لارسون، سم راکول، آنا کندریک، اورلاندو بلوم، مایک بیربیگلیا، سام الیوت، جودیت لایت، ران لیوینگستون، ملانی لینسکی، جنی سلیت، تیموتی سیمونز، جین آدامز و کریس مسینا ایفای نقش کرده اند.
خسوس خیل مانزانو ؛ متولد ۴ فوریه ۱۹۸۴ در دن بنیتو؛ داور فوتبال اسپانیایی است که در حال حاضر در لیگ برتر اسپانیا قضاوت می کند. او اولین بازی خود در لالیگا را به تاریخ ۲۵ اوت ۲۰۱۲ در بازی بین مالاگا و رئال مادرید انجام داد. خیل مانزانو همچنین در بازی مرحله یک چهارم نهایی کوپا دل ری در فصل ۲۰۱۴—۲۰۱۳ بین سانتاندر و رئال سوسیداد، که در آن سانتاندر پس از گذشت یک دقیقه حاضر به بازی نشد، قضاوت داشت. پس از بازی بارسلونا و خیرونا در ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۸، که با نتیجه ۲–۲ به پایان رسید، لیونل مسی حاضر به دست دادن با او نشد.
آلن فرانکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه اتلتیکو ایندپندینته اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده است.
«تیپتو» () ترانه ای است که توسط گروه موسیقی راک آمریکایی ایمجین درگنز برای اولین آلبوم استودیویی شان، "دیدهای شبانه" ضبط شده است. این ترانه در ۴ سپتامبر ۲۰۱۲ منتشر شد.
امامزاده زین العابدین مربوط به دوران ایلخانی است و در شهرستان دشتی، بخش کاکی، روستای زیارت ساحلی واقع شده و این اثر در تاریخ ۸ بهمن ۱۳۸۵ با شمارهٔ ثبت ۱۷۱۲۶ به عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.
شبکه های ورزشی الکاس تلویزیونی ورزشی به زبان عربی متعلق به دولت قطر است که دارای چندین شبکه بوده و یکی از پربیننده ترین رسانه های ورزشی در خاورمیانه محسوب می شود. مهم ترین حق پخش های آن: بازی های لیگ قهرمانان آسیا است.
کوهون لو (به لاتین: Köhünlü) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان کردامیر واقع شده است. کوهون لو ۱۱۴۰ نفر جمعیت دارد.
گیستولا یا گستولا () قله ای در بخش مرکزی رشته کوه قفقاز بزرگ در مرز روسیه و گرجستان است. بلندای این قله بالاتر از سطح دریا است. این کوه از گرانیت های پالئوزوئیک تشکیل شده است. دامنه های قله گیستولا پوشیده از برف و یخ است.
«قایق روباز» داستان کوتاهی از نویسندهٔ آمریکایی استیون کرین (۱۸۷۱–۱۹۰۰) است. این کتاب، نخستین بار در سال ۱۸۹۷ منتشر شد و بر اساس تجربهٔ کرین از نجات یافتن از یک کشتی غرق شده در سواحل فلوریداست پیش از سالی که او به کوبا سفر می کرد تا خبرنگار روزنامه شود. کرین هنگامی که کشتی اش، SS "Commodore"، پس از برخورد به یک تپهٔ ماسه ای غرق شد، برای مدت ۳۰ ساعت در دریا گیر افتاد. او و سه مرد دیگر مجبور شدند با یک قایق کوچک راهی ساحل شوند. یکی از این افراد، روغنکاری به نام بیلی هیگینز، پس از واژگون شدن قایق غرق شد. گزارش شخصی کرین از غرق شدن کشتی و زنده ماندن این مردان با عنوان «داستان شخصی استیون کرین»، نخستین بار چند روز پس از نجات وی به چاپ رسید. و به دنبال آن کرین گزارش خود را به شکل داستانی درآورد و داستان کوتاه برگرفته از این ماجرا با نام «قایق روباز» در مجلهٔ Scribner به چاپ رسید. داستان از دیدگاه یک خبرنگار ناشناس روایت می شود که با تجربیات نویسنده پس از غرق شدن کشتی به عنوان نویسنده شباهت زیادی دارد. نسخه ای با عنوان «قایق روباز و دیگر داستانهای ماجراجویانه» در سال ۱۸۹۸ در ایالات متحده به چاپ رسید و نسخه ای هم با
نام «قایق روباز و دیگر داستانها» به طور همزمان در انگلیس منتشر شد. این داستان به دلیل نوآوری توسط منتقدان معاصر تحسین شده است و به عنوان یک داستان نمونه از سبک ناتورالیسم ادبی قلمداد می شود و در میان آثار کرین، بیش از همه مورد بحث و بررسی قرار گرفته است. این داستان به دلیل تصویرسازی، کنایه، نمادگرایی و کاوش در موضوعاتی مانند بقا، همبستگی و تعارض میان انسان و طبیعت، مورد توجه است. اچ. جی. ولز «قایق روباز» را «فراتر از هر پرسشی، گل سرسبد آثار کرین می داند».
آخول لو () یک منطقهٔ مسکونی در جمهوری آرتساخ است که در استان هادروت واقع شده است.
تولد پزشکی بالینی: باستان شناسی نگاه پزشکی (به فرانسوی: Naissance de la clinique: une archéologie du regard médical) کتابی از میشل فوکو، نویسنده فرانسوی است که نخستین بار در ۱۹۶۳ میلادی در فرانسه و به زبان فرانسوی منتشر شد. فوکو در این کتاب به دنبالِ بررسی پیدایشِ «پزشکی بالینی» (la clinique) و آموزش بالینی در بیمارستان ها به عنوان نهادی درمانی، به معرفی مفهومِ «نگاه پزشکی» (Le regard médical) و بازسازی معرفت شناسیِ پژوهش های حوزهٔ درمان در سدهٔ هجدهم میلادی می پردازد. فوکو، تاریخ پزشکی را در سه بخش مطالعه می کند: یکم پزشکیِ دوران رنسانس تا حوالی انقلاب فرانسه با نام «پزشکی رده بندی امراض» (به پزشکی پیش از این دوران که طب سنتی یا پزشکی جالینوسی از یونان باستان بوده است، صرفاً اشارهٔ گذرایی می کند)، دوم پزشکی اواخر سدهٔ هفدهم و سدهٔ هجدهم که بسیار متأثر از حوادث انقلاب فرانسه بود به نام «پزشکی بالینی اولیه» (که این نوع پزشکی هم باز مبتنی بر رده بندیِ اَمراض بود) و سوم پزشکیِ همراه با کالبدشکافی که متأثر از فعالیت های بیشا بود به نام «پزشکی بالینی-تشریحی» (که هم مصداقِ درانداختنِ طرحی نو بود و هم برخی از مفاهیم
قدیمی را احیا کرد و به کار گرفت. و فوکو برای مخالفت با تصورِ رایجِ «انفکاکِ کاملِ روش شناسی پزشکی مدرن با نظام های فکری کهن»، به این احیا و وام گیری مفاهیمِ قبلی اشاره می کند). بازهٔ زمانی ای که فوکو به بررسی و مطالعهٔ آن می پردازد، تقریباً ۵۰ سال است. فاطمه ولیانی، در مقدمه ای که بر ترجمهٔ این کتاب نوشته است، هدفِ فوکو در این کتاب را «بررسی مجموعهٔ گفتارها، قواعد حاکم بر ابژه ها و مفاهیم و عملیات نظری، شرایط لازم برای شکل گیری و تغییر و تحول آن ها و مناسبات متقابل میان گفتارهای و عرصه های غیر گفتاری (زمینه های اجتماعی، اقتصادی و سیاسی)» معرفی کرده است. فوکو در این کتاب، انسانی تر شدن پزشکی در عصر تجدد را نادرست می داند؛ زیرا در این عصر، پزشکان جدید با نگاه پزشکی خود، بیماران را به عنوان مجموعه ای از ارگان ها صرفاً به موضوع تشریح تبدیل می کنند. فوکو پزشکی بالینی را نه فقط روشی برای درمان بیماری که روشی برای تفکر در رابطه با بدن و بیماری می داند. به نظر او، پزشکی بالینی و پزشکی مدرن را نمی توان تنها با بررسی تحولات فنی و تکنیکی (مؤسسات پزشکی، شیوه های مراقبت و…) توضیح داد بلکه توجه به ساماندهی مجددی که این پز
شکی از دانش می کند و با آن بدن انسان را به شیوهٔ جدیدی می خواند نیز نیاز است. میشل فوکو در این کتاب ادعا می کند که نگاه مدرن علوم انسانی و علوم اجتماعی، نه متأثر از علوم طبیعی (تجربی) که متأثر از پزشکی بالینی است؛ بنابراین طبق نظر او، نگاه و فلسفهٔ وجودی پزشکی بالینی بیش از اینکه شاخه ای از علوم تجربی محسوب شود، «سبک خاصی از تفکر» به سیاقِ علوم انسانی است. به زعمِ فوکو، بازتعریفِ رابطهٔ سه مؤلفهٔ حیات، مرگ و بیماری توسط پزشکان بالینی-تشریحیِ سدهٔ نوزدهم بود که نگاه جدیدی در مطالعهٔ انسان، و «دانشِ فَرد» را پدید آورد. میشل فوکو در توضیح این اَمر همچنین به دو مفهوم «سلامتی» و «بهنجاری» توجه می کند. او می گوید که نگاه پزشکی سده ی هجدهم میلادی، معطوف به «سلامتی» بود. یعنی وضعیت بیمار را ناشی از انحراف از یک «قاعده» نمی دانست و در پیِ ترمیمِ همچین چیزی نبود، بلکه به بازیابی کیفیاتی مانند سرزندگی، نرمی و روانی توجه می کرد و در این راستا بر تغذیه ی فرد اهمیت قائل بود، گویی که هر کس می تواند پزشکِ خودش باشد. اما تمرکز پزشکی سده ی نوزدهم، بر مفهوم «بهنجاری» بود. پزشکی سده نوزدهم، متأثر از علوم شیمی و فیزیولوژی، مفاهیم
ش را با توجه به «نوع خاصی از عملکرد و ساختار» صورت بندی می کرد و درمانی را نسخه می نمود. فوکو می گوید این نگاه پزشکی سده ی نوزدهم، وارد علوم انسانی شد و از مبانی آن گَشت. اندیشمندان علوم انسانی نیز مانند پزشکان، طبق دوگانه ی «سالم و مریض»، می پژوهیدند: متفکران علوم انسانی نیز آگاهی، جامعه، نژاد و تمدن را مانند موجودی زنده می دیدند که دگرگون و منحرف می شدند، رو به ضعف و پژمردگی می نهادند، اصالتشان از بین می رفت و فاسد می شدند، و می مُردند. بنابراین علوم انسانی، افزون بر ریشه ی زیست شناختی، ریشه ی پزشکی نیز داشتند. افزون بر استفاده ی غالباً استعاری از مفاهیم زیست شناسی، حیطه ی پژوهش خود را پزشکانه (تضاد سالم و بیمار) تعریف کرده بودند. پزشکی بالینی از سه جهت با علوم تجربی متفاوت است که آن را به طرز فکر متفاوتی بدل می سازد: نخست از منظر «هدف»، هدفِ علوم تجربی، کسب دانش از راه درک جهان و اَعیان آن است در حالی که هدف پزشکی بالینی، کاهش درد و رنجِ بیماران و ارتقای سلامتی ایشان است. دوم از منظر «موضوع»، موضوعات مورد بررسی علوم تجربی، پدیده های نمونه (تیپیکال) و عادی است درحالی که پزشکی بالینی به پدیده های غیرعادی و غ
یرِ نمونه می پردازد. همچنین «ساختار نظری» علوم تجربی شامل الگوهایی همه شمول است حال آنکه الگوهای پزشکی بالینی، همه شمول نیستند و در آن ها، شاهد تبیین های علی (Causal)، غایت شناختی (Teleological) و متعارض (Mutually Excluding) هستیم. نگاه پزشکی. مفهومِ نگاه به معنای آگاهی و ادراکِ یک فرد (یا یک گروه) از افرادِ دیگر، گروه هایِ دیگر یا خودش است. بنابراین منظور از «نگاه پزشکی»، تفکرِ کلی پزشکان دربارهٔ بیمار و بیماری، روشِ مطالعهٔ آن ها بر این دو و نحوهٔ صورت بندیِ ایشان از این دو است. در تبارشناسی پزشکی، اصطلاحِ «نگاه پزشکی» به شیءانگاری بدن بیمار توسط پزشک به عنوان اُبژه ای جدا از شخصیتِ صاحبش اطلاق می شود. این مفهوم، درمان بیماری، پیدایشِ ساختارهای فکری و مادیِ «بالین»، شناخت، بررسی و تحلیل بدن بیمار را ممکن ساخت همچنان که فضای بالینی بخشی از حوزهٔ اجتماعی-اقتصادیِ روابط قدرت بود. پس ورودِ بدن بیمار به بالین به معنای ورود آن به روابط قدرت هم بود که امکان دستکاریِ آن توسط متخصصانِ ذی نفوذِ «نگاه پزشکی» را فراهم می کرد. در سدهٔ هجدهم که انقلاب های فرانسه (۱۷۹۹–۱۷۸۹) و آمریکا (۱۷۸۳–۱۷۷۵)، ورودِ جهان به دوران مدرن
را آغازگر بودند، اتفاقات آن دوران همچنین تحت تأثیر پیشرفت های علمی و فنی، به کلان روایتی دامن زدند که جایگاه دانشمندان علوم تجربی و به ویژه پزشکان را تا حد «حُکَما»یی بالا می برد که قرار بود اَمراض و مشکلات بشری را حل کنند. با همچین نگرشی، جامعهٔ سدهٔ نوزدهم، پزشکان را جایگزین روحانیانِ عملاً بی اعتبارشدهٔ قرون وسطایی کرد. این افسانهٔ ذکاوتِ پزشکی بالینی برای کلان روایتِ گفتمانِ انسان گرایی عصر روشنگری، الزامی می نمود. فروکاست گرایی های زیست شناختی، این اقتدار را برای پزشکان فراهم آوردند که بتوانند «نگاه» خود را به گونهٔ دیگری جداگانه متوجهِ بیمار و بیماری بکنند. همچنین جامعه نیز نگاه پزشکی را بهره مند از قابلیت های نیمه جادویی ای برای کشف حقایق پنهان می دانست. فوکو در مقایسه ی نگاه ابتدایی پزشکی بالینی در فرانسه با نگاه پزشکی رده بندی امراض می گوید: ولی البته همچنان: میشل فوکو در این خلال اشاره می کند که تبدیل شدنِ ستادها و انجمن های طبی فرانسوی به یک نهاد بوروکراتیک برای ثبت و تحلیل و تبادلِ اطلاعات، نگاهِ پزشکی را دوپاره کرد. نگاهِ دوم، نگاهِ ناظر بر فعالیت های پزشکی (نگاه اول) بود که مقدمه ای شُد برای وَض
عِ یک زبان و برنامه ی آموزشیِ معیار برای دانش و تعیینِ صلاحیت پزشکی بالینی. فوکو در جایی دیگر، معرفی «نگاهِ ساکتِ» پزشکی بالینی که «تخیلات و نظریات پیشین در حضورش خاموش اند» می گوید: فوکو می گوید در نگاه پزشکی بالینی، که عاملِ ایجاد این نوع پزشکی هم بود، رد پای ارزش های جهان شناختی مضمر عصر روشنگری دیده می شود: اسطوره ی «نگاه آزاد» که با وفاداری به «کشف»، فضیلتِ ویرانگری نیز می یابد؛ نگاه خلوص یافته ای که خلوص می بخشد، نگاهی آزاد از سایه که سایه ها را محو می کند. فوکو، این نگاه را صرفاً بخشی از دیالکتیک روشنگری می دانست که در چشم پزشک جای گرفته بوده است. به زعم فوکو، نگاه پزشکی بالینی به بدن (برای بررسی علائم و نشانه ها) به گونه ای بود که گویی می خواهد متنی را بخواند یا کلامی از آن بشنود. کلامی که زبانش نباید چیزی مازاد بر پارادایمِ آنچه دیده می شد داشته باشد. نگاه پزشکی بالینی برای آنچه می دید یک معنا قائل بود که به وسیلهٔ دو حس دیدن و شنیدن کسب می شد. به همین دلیل «پرسش از بیمار» (پیرامون پیشرفت فرایند بیماری یا درمان و سابقهٔ بیماری و…) و «معاینه» باید همزمان با یکدیگر پیش می رفتند. فوکو، سه ویژگی را برای
نگاه پزشکی بالینی برمی شمارد: نگاه پزشکیِ بالینی-تشریحی نگاهی معطوف به عُمق بدن بیمار و آسیب های بافتی، همراه با بهره گیری از حس لامسه و دارای توجه بیشتری به خودِ بیمار بود که در فهمش از «مرگ» نیز تجدید نظر کرد. مبنای نگاه پزشکی بالینی اولیه به بیماری و اجزای سازنده اش (که مشخصا در نحوه تفسیر علائم و نشانه ها مشهود است) نگاهی زبان شناختی بود که در پزشکی بالینی-تشریحی، مبنایی عینی تر (آسیب های بافتی) یافت. نگاه پزشکی بالینی-تشریحی برخلاف پزشکی بالینی اولیه، متوجهِ «حجم» بدن بیمار بود تا نِمود «سطحی» علائم و نشانه ها؛ هرچند آن هم در نهایت یافته های حجم بدن را به سطح می آورد و تحلیل می کرد. نگاه پزشکی در دوره بالینی-تشریحی از یک نگاه مبتنی بر دیدنِ صِرفِ سطحِ بدنِ بیمار به یک نگاهِ دیداری، شنیداری و لَمسی (البته همچنان با برتری حس دیداری بر دیگر حواس)، معطوف به فرآیندهای عمقِ بدن بیمار شد. پزشکی تشریحی-بالینی، برعکس پزشکی بالینی که نگاهِ آماری اش به موردها (کِیس ها) برای حذفِ علائم و نشانه های کَم بسامد و رسیدن به یک هستهٔ پایدار (ذات بیماری) بود، به فردیتِ هر کدام از مورد ها توجه داشت و ویژگی های به خصوصِ هر یک
از بیماران در طول بیماری را هم لحاظ می کرد. در نتیجه زبانِ پزشکی به افزون بر تلاش برای توصیفِ کُلّیات، در راستای توصیف استثنائات هم کوشید. پزشکیِ بالینی-تشریحی به جای حذفِ مواردِ استثنایی رؤیت ناپذیر، برای توصیفِ آن ها هم با زبانی صبور و دقیق و کیفی و انضمامی تقلا کرد. استعاره در این موارد بر اندازه مرجح شد (به بزرگیِ…، به قدِ…)، راحتی و دشواری عملیات های ساده توصیف شد (پاره کردن، خردکردن، فشاردادن)، مقایسه تجربی با حالات روزمره انجام شد (تیره تر از حالت طبیعی، حسی میان «حس فشردن بادکنکی نیمه پر در دستمان و خس خس طبیعی نسج ریه»). تحولات معرفت شناختی. تز فوکو با تاریخ دانانی که سدهٔ هجدهم میلادی را تاریخ تولد «سامانهٔ تجربی تازه ای بر اساس ارزشِ مطلقِ واقعیتِ مادّیِ رؤیت پذیر» می دانند مغایرت دارد. به نظر فوکو، پیدایش پزشکی بالینی حکم عقل سلیم به نگریستن به چیزی که واقعاً وجود دارد نبود، بلکه یک جابجایی پارادایم و تغییری در ساختارهای فکری بود که پزشکی بالینی را تبدیل به روشی تازه برای اندیشیدن دربارهٔ بدن، بیماری، اَمراض و درمان کرد: از این منظر، تجربه گرایی پزشکانِ سدگان هجدهم و نوزدهم میلادی، یک نگاه بی غرض
که بیماری را بی طرفانه در برابر دیدگان پزشک می نهد نبود. رابطهٔ پزشک و بیمار، رابطهٔ داننده و گوینده نیست چون پزشک و بیمار موجوداتی فاقد ذهن (mindless phenomenologies) نیستند که از پیش از تشکیلِ گفتگویشان (گفتمان درمان) وجود داشته باشند. پزشکی بالینی به عنوان شاخه ای از دانش در نتیجهٔ ساختاری فکری ای ایجاد شد که پزشکی را «[صاحبِ ؟] حوزهٔ تجربیِ خودش و ساختارِ عقلانیتِ خودش» معرفی می کرد. این تغییر معرفتی به پزشکان امکان استفاده از مفاهیم جدید به جای مفاهیم قدیمی را داد. یک پزشک سدهٔ هجدهمی نیز به نوبهٔ خود مانند یک پزشک سدهٔ نوزدهمی، بیمار و اندامِ درگیر را معاینه می کرد اما از آنجایی که آنان از دو شناختِ پزشکی متفاوت برخاسته بودند، تشخیص متفاوتی هم دربارهٔ علت و درمان بیماری می داشتند و تشخیص هر کدام هم طبق دانش زمانهٔ خودشان درست محسوب می شد. پزشکی بالینی مدرن، نتیجهٔ تلاقی چندین شاخه مطالعاتی است: ۱- بیماری شناسی (Nosology)، شاخهٔ مرکزی است که به طبقه بندی بیماری ها می پردازد و ارتباطِ این شاخه با شاخه های دیگر و اینکه چه معیاری برای طبقه بندی بیماری ها استفاده شود، سامانِ مدرن پزشکی را تشکیل می دهد. ۲- ن
شانه شناسی است که به مطالعهٔ علائم (Symptoms) و نشانه ها (Signs) می پردازد. پزشکیِ پیشابالینی تنها به تحلیل و تفسیر علائم و نشانه ها محدود بود. ۳- علت شناسی (Etiology) که علل و زمینه های بیماری زا را بررسی می کند. و در نهایت، مهم ترین شاخه که نقطهٔ شروع برآمدن پزشکی بالینی-تشریحی است، ۴-آسیب شناسی (Pathology) که با علم تشریح و کالبدشکافی ممکن می شود و عبارت است از ارتباط دادنِ بیماری به یک آسیب بافتی در بدن. در پزشکی پیشابالینی-تشریحی، وقوع بیماری با تغییر در بدن مرتبط دانسته نمی شد. گویی فضای وقوع بیماری، منطبق بر حجم بدن نیست و بیماری بادی است که چند صباحی در بدن انسان حلول می کند. پزشکی مدرن، به جای اتکا به تحلیل و تفسیر و تأویلِ زبانیِ علائم و نشانه ها، بیشتر روی آسیب شناسی متکی است و اغلب از آسیب شناسی به عنوان معیاری برای بیماری شناسی استفاده می کند و به فیزیولوژی و بیوشیمی نیز اتکای بیشتری دارد. پزشکی مبتنی بر رده بندی امراض شکلی از پزشکی است که بلافاصله پیش از پزشکی بالینی وجود داشته «و تاریخاً وجود آن را ممکن کرده است.» در این پزشکی بر اساس الگوی گیاه شناختی، امراض با نظمی بی نقص در چهارچوب نوع و جنس
رده بندی می شوند و در فضای نمودارِ رده بندی، در جایی معین قرار می گیرند. بیماری سرشتی ثابت دارد که با جایگاه آن در بدن مرتبط نیست، ممکن است از عضوی به عضو دیگر رود اما سرشت آن ثابت می ماند. در واقع، بیماری و بدن فضای مشترکی ندارند. نموداری که پزشکان، امراض را در آن ها رده بندی می کردند فضایی بود صاف و تخت که پیکربندی بیماری ها را تجسم می بخشید. فضایی که از بدن انسان، که بیماری در عالم واقع در آن جا می گرفت، به کلی جدا و مستقل بود. در این پزشکی، بدن انسان صرفاً مکانی برای تجسم یافتن انواع ثابت و مطلق امراض بود. بیماری تنها بر مبنای نمودار رده بندی امراض و خصوصیاتی که این نمودار برای آن تعریف می کرد در برابر نگاه آشکار می شد و جسم بیمار به واسطه خصوصیات فردی خود عاملی بود که در برابر سرشت واقعی بیماری حجاب می افکند و آن را از نگاه پزشک پنهان می کرد. بنابر توضیحات جین استاروبینسکی (Jean Starobinski)، پزشکی رده بندی امراض مایل بود مانند مطالعهٔ گیاهان در گیاه شناسی، بیماری ها را طبقه بندی و در جداولی که روابط خانوادگیِ بین انواعِ بیماری را نشان می دهند قرارشان بدهد. وظیفهٔ پزشک، شناختِ نوعِ بیماری ای بود که بیما
ر تبدیل به «مَسکَن و نمایندهٔ» آن شده است. این پزشکی می خواست که بیماری در طبیعی ترین حالتِ خود خودش را بروز بدهد و همواره نگران عواملِ مُخِلِّ بیرونی بود. فوکو از مؤلفهٔ «فضاسازی» برای بررسی تاریخ تحولات پزشکی استفاده می کند. او از سه فضایِ بیماری (فضای اول)، بیمار (فضای دوم) و بیمارستان (فضای سوم) سخن می گوید. فوکو می گوید در فضای بیمارستان - که یک فضای اجتماعی و برخواسته از جَوِّ سیاسیِ آن زمان بود - بود که در نهایت از رهگذر آسیب شناسیِ تشریحی، فضاهای اول و دوم برهم منطبق شدند و پزشکی بالینی-تشریحی متولد شد. استاروبینسکی می گوید که فوکو مفهومِ «فضای بیماری» را از نگرانیِ پزشکان رده بندی امراض از عوامل مخل خارجی و تفکیکِ ایشان از بیماری و این حوزه، بَر کشیده است؛ فضایی که بیماری در آن واقع شده و پزشکی بر آن سلطه دارد. «فضای اولیه»، پیکربندیِ خود بیماری است. پزشکی رده بندی امراض، بیماری را ابتدئاً در سامانی مبتنی بر سلسله مراتبِ خانواده ها، جنس ها و انواع جای می داد. این رده بندی ظاهراً فقط «نمودار»ی بود که امکان می داد قلمروِ در حال گسترش بیماری ها برای قوه ی یادگیری و حافظه، محسوس و ادراک پذیر گردد. این نم
ودار متضمن صورت ظاهری بیماری ها بود، نه سِیرِ زمانی رخدادها و نه مسیر رؤیت پذیر بیماری در بدن انسان. پزشکی رده بندی امراض، جایگاه و موضع بیماری در بدن را مسئله ای مهم و درجه اول نمی شمرد. در نظم بنیادینی که برای مناسبات میان بیماری ها تعریف می کردند، «شباهت ها»، «مرزبندی ها»، «شمول ها» و «تبعیت ها» مطرح بود. این فضای اولیه ی نموداری، شامل یک بخش عمودی است که نمایانگرِ انشعابات متعدد پیامدهای امراض است و یک بخش افقی که در آن شاهد شباهت های بخش های مختلف آن انشعابات هستیم. مبانی این پیکربندی عبارت اند از: اصول پیکربندی فضای اولیه، به ویژه اصل چهارم، توجه پزشکی رده بندی امراض به خود بیمار و بدن بیمار را افزایش دادند. بدن بیمار را باید برای جلوگیری از دخالت هایش در فرایند طبیعی بیماری شناخت. همچنین پزشکی رده بندی امراض باید توضیح می داد که بیماری چگونه در نظام جغرافیایی بدن و تابعِ نظام احجام و توده ها و جامدات و مایعاتِ بدن، آشکار و نمایان می گردد. فوکو، حَلّ و فَصْلِ این موضوع را «فضای ثانویه» می نامد. در پزشکی رده بندی امراض، فضای ثانویه بر فضای اولیه منطبق نبود. ابتلای یک عضو برای تعریف بیماری به هیچ عنوان اه