Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر پرونده آلباهو، یک دادگاه جنایی فرانسه، سه تن از استادان ارشد «"مؤسسه آموزش عالی شیمی و فیزیک صنعتی شهر پاریس"» (ICPSE) را به اتهام جاسوسی ایمیل، مجرم شناخت. این اولین واقعه ای بود که کارمندان دانشگاهی در نتیجه شکایت دانشجویان و در حالی که از حمایت کامل دانشگاه برخوردار بودند، به یک عمل جنایی مجرم شناخته شدند. ایالات متحده. در ایالات متحده، دانشجویان دارای حقوق زیادی هستند که توسط لوایح و قوانین (مثل قانون حقوق مدنی و قانون تحصیلات عالی) و فرمان های اجرائی رئیس جمهور به آن ها اعطا شده است. این حقوق به درجه های مختلف توسط دادگاه به طرزالعمل مبدل شده اند. با این حال ایالات متحده دارای یک منشور حقوقی دانشجویان نبوده و دانشجویان متکی به نهادهای هستند که به صورت داوطلبانه این معلومات را برای آن ها فراهم می کند. با وجود این که الزامیات قانونی برای نشر لوایح دانشجویان و نشر تمام حقوق وجود ندارد، برخی از کالج ها این کار را می کنند. جنبش حقوق دانشجویان. دانشجویان در اروپا و آمریکای شمالی در جریان عصر جنگ ویتنام، خواستار توسعه حقوق مدنی و حقوق دانشجویان شدند. آن ها با ایجاد اتحادیه های دانشجویان و لابی گری برای سیاست
های سازمانی (بدین ترتیب تغییر برخورد فرهنگی با دانشجویان)، لابی برای تغییرات تقنینی در سطوح ایالات و به سطح ملی، دوران دادن دادخواهی ها برای ایجاد لوایح ملی حقوقی دانشجویان، حقوق قانونی تأسیس کردند. به طور مثال در آمریکا، دانشجویان این حق را بدست آوردند که حقوق مدنی شان را در نهادهای تحصیلات عالی حفظ کنند. در اروپا، این جنبش شدید و غیرمنتظره بوده است. دانشجویان متحد شده و در هر یک از نهادها در سطح ایالتی، ملی و نهایتاً در سطح قاره ای، اتحادیه های را به عنوان اتحاد دانشجویان اروپایی تشکیل دادند. آن ها در لابی گری برای حقوق در هر یک از کشورها و در کل در اتحادیه اروپا، نقش کلیدی داشتند. به طور مثال، در سال ۲۰۱۱، رومانی یک لایحه ملی گسترده برای دانشجویان پیشکش کرد که به دانشجویان رومانیایی صد حق را در یک سند واضح و قابل دسترسی گنجانید. اروپا نیز قانونی را روی دست گرفته است که حقوق دانشجویان اتحادیه اروپا که در سایر کشورهای اتحادیه اروپا درس می خواندند، را تصریح کرد. دانشجویان اروپایی از تاکتیک های استفاده کردند که در جریان جنبش جهانی کارگران در قرون هجده و نوزدهم برای دریافت معیارهای کار یا محل کار ایجاد شده بود.
آن ها به اتحادیه ها پیوستند، تقاضاهای شان را هم شفاهی و هم کتبی (گاهی اوقات به شکل طرح پیشنهادی لایحه حقوق دانشجویان) بیان کردند، پیام شان را همه گانی ساخته و به اعتصاب ها پرداختند. در جریان جنبش کارگران، به عنوان مثال، کارگران ایالات متحده به حق ۴۰ ساعت کار در هفته، حداقل دست مزد، پرداخت برابر برای کار برابر، پرداخت به موقع، حقوق قرارداد، معیارهای ایمنی، پروسه ثبت شکایت وغیره دست یافتند. دانشجویان نیز تقاضا کردند که این مقررها و هم چنین حقوق مدنی، قانونی، قراردادی و مصرف کنندگان، که صنایع آن ها را تنظیم می کند باید بر تحصیلات عالی تطبیق گردد. جنبش دانشجویان اروپا و جنبش ایالات متحده از جهات متعددی متفاوت اند. این تفاوت ها می توانند یک فاکتوری باشند در تشخیص این که چرا دانشجویان اروپایی در امر به دست آوردن حقوق شناخته شده قانونی دانشجویان، از حق دسترسی به تحصیلات رایگان تا حق سفر و تحصیل رایگان از یک کشور اتحادیه اروپا به کشور دیگر، تا حق برخورداری از حقوق قانونی ملی در نهادهای تحصیلات عالی، مؤفق تر بوده اند. تفاوت ها میان جنبش های دانشجویان اروپایی و ایالات متحده. اتحادیه دانشجویان اروپایی (ESU) از ESU می خ
واهد تا تقاضاهای دانشجویان را شناسایی کرده و آن ها را به قانون گذاران منتقل کند. انجمن دانشجویان ایالات متحده (USSA) نیز تکلیف دارد تا صدای دانشجویان را در تصمیم گیری های قانونی بلند کند، اما نحوهٔ تشخیص صدای دانشجویان یا تضمین این که خود دانشجویان نماینده خود شان باشند را تصریح نکرده است. ESU بر جمع آوری معلومات از دانشجویان در سراسر کشور تمرکز دارد، لایحه حقوق دانشجویان را ساخته و دانشجویان را اجازه می دهد تا آن را نقد کنند، قوانینی را برای دست یابی به این حقوق در سطح ایالتی و قارهٔ پیشنهاد کرده و بعداً منابع معلوماتی ایجاد می کند تا دانشجویان از حقوق خودشان باخبر شوند. USSA، اهداف اش را از طریق عضویت USSA تعیین می کند. USSA به نظر نمی رسد که در سطح کشور تحقیقی را به راه انداخته یا اهداف دانشجویان را در وب سایت خود بیان کند تا دانشجویان علاقه نشان داده و چیزی را به آن فهرست اضافه یا از آن حذف نمایند. اگر USSA تحقیقی را انجام دهد آن را در وب سایت خود نشان نمی دهد، در وب سایت عملیه جستجو نداشته و این معلومات را برای دانشجویان چاپ نمی نماید. ESU به صورت واضح خواسته های دانشجویان را از طریق مردم و اتحادیه اروپا
بیان می کند. آن ها این خواسته ها را در یک لایحه حقوق دانشجویان که بنام منشور حقوق دانشجویان ۲۰۰۸ یاد می شود، جمع آوری کرده اند. این سند از لحاظ قانونی الزام آور نیست اما تمام خواسته های دانشجویان را به وضوح ارائه کرده و دانشجویان، نهادها و حکومت ها را کمک می کند تا بدانند که دانشجویان چه می خواهند و هم چنین به اتحادیه های دانشجویان در نهادهای فردی به منظور لابی گری حقوقشان کمک می کنند. که درآوردن تغییر فرهنگ و رفتار با دانشجویان در سطح محلی کمک کند. ESU به صورت دیموکراتیک یک لایحه پیشنهاد شده برای دانشجویان ایجاد کرده است که می خواهد در قوانین سطح ملی و قارهٔ پذیرفته شود. این خواسته ها عبارت از: دسترسی به تحصیلات عالی، مشارکت دانشجویان در حاکمیت سازمانی، حمایت های خارج از نصاب و معیارهای نصاب با کیفیت درسی. هر یک از حقوق به خواست های مفصل تر که برای دست یابی به این حقوق ضروری هستند، تقسیم شده اند. با وجودی که انجمن های دانشجویان در آمریکا برای این خواسته ها اصرار دارند، هیچ تلاش متمرکز از طریق انجمن ملی دانشجویان صورت نگرفته است. ابتکارهای قانونی USSA، بخشیدگی قروض دانشجویان، اجازه حضور به دانشجویان مهاجر غی
رقانونی در کالج و تخصیص پول بیشتر دولتی به نهادها و دانشجویان را در بر می گیرد، اما باز هم به نظر می رسد این اهداف توسط اعضای USSA بدون تحقیق ملی در مورد صدای دانشجویان، ایجاد گردیده است. هیچ روشی برای جست جوی وب سایت آن ها وجود ندارد که مشخص گردد آیا تحقیقی را برای جمع آوری اطلاعات از دانشجویان در سراسر کشور انجام می دهند یا خیر. جنبش دانشجویان اروپایی و جنبش ایالات متحده در سطح سازمانی محلی نیز متفاوت اند. در اروپا بیشتر مؤسسات سازمانی دانشجویان بنام اتحادیه های دانشجویان شناخته می شود که نشان می دهد آن ها مصروف لابی گری برای حقوق دانشجویان هستند. در آمریکا به این مؤسسات، حاکمیت های دانشجویان یا انجمن های دانشجویان می گویند و تمرکز آن ها بیشتر بر آموزش فرایند دیموکراتیک است. مشکل اما این جاست که بیشتر حاکمیت های دانشجویان تنها ۲۰ تا ۲۵ درصد نماینده گی در سنای علمی یا ارگان تصمیم گیری سازمانی داشته و نسبت به سایر نمایندگی های سازمانی، تجربه بسیار اندک در پروسه های دیموکراتیک دارند. حاکمیت های دانشجویان بر تدریس نحوهٔ رهبر شدن و اشتراک در دیموکراسی به دانشجویان تمرکز دارد، در حالی که اتحادیه ها بیشتر بر تشخیص
صدای دانشجویان و دستیابی به حقوق دانشجویان از طریق لابی گری متمرکز است.
مجمع النفایس یکی از جامع ترین تذکرہ ھای شعرای زبان فارسی در شبه قارہ ھند و پاکستان محسوب می شود۔ مصنف مجمع النفایس سراج الدین علی خان آرزو است۔ ارزش ادبی و محتوای. مجمع النفایس یکی از جامع ترین تذکرہ ھای شعرای زبان فارسی، باید گفت که تذکرہ مجمع النفایس دائرۃ المعارفی از شعر فارسی است که از دورہ غزنویان تا او اوسط قرن دوازدھم ھجری سرودہ شدہ است۔ از این جھت تذکرہ حاضر ھم تاریخی جامعی است از نفوذ فرھنگ و ادبیات ایران در سراسر شبه قارہ ھند و پاکستان و ھم نمایندہ سبکھای گوناگون است که در طی این ھمه قرون در شعر و ادبیات فارسی به وجود آمدہ است۔ آرزو در تراجم شعرای متقدم ترجمه ایشان را مختصر ولی کلامشان را نسبتاً مفصلتر آوردہ است و در انتخاب اشعار نیز ذوق و سلیقه مخصوص به خرج دادہ است۔ &lt;br&gt;این تذکرہ در زمان حیات مؤلف مورد توجه فضلا و ادباء بودہ است۔ مؤلفان ھم عصر وی به این اثر اھمیت و توجه می دادند، و تذکرہ نویسان بعدی نیز فوائد بسیاری از تذکرہ مجمع النفایس کسب کردہ اند مثل محمد قدرت اللہ متخلص به شوق مؤلف تکملة الشعراء جام جمشید (متوفی در سال ۱۲۲۴ق ھ ) و حسین قلی خان مؤلف تذکرہ نشتر عشق، رحم علیخان ایمان مؤلف
تذکرہ منتخب اللطائف، خوشگو مؤلف سفینه خوشگو از این تذکرہ فیض ھا بردہ اند۔ &lt;br&gt;در این تذکرہ نام غالب شعرای عصر غزنویان تا زمان خود آرزو نوشته شدہ است ولی اھمیت اصلی آن در این است که وی شرح حال شاعران معاصر خود را در این تذکرہ درج کردہ و دربارہ شعرایی که در دیگر تذکرہ ھا ذکر شان کمتر است بحث کردہ۔ آرزو در کتاب خود ترجمه چند تن از ریخته گویان را نیز ذکر کردہ است مثل خواجه میر درد خود آرزو نیز در زبان ریخته شعر می گفت و ھر ماہ در خانه او مجلس شعری برپا می شد و شعراء کلام خود شان را می خواندند۔ اھمیت تاریخی. به علت عدم ضبط تاریخھا و سنوات از ارزش تاریخی مجمع النفایس کاسته شدہ است بعد از بررسی دقیق این تذکرہ ما فقط به نود و چھار موارد برمی خوریم که آرزو تاریخھا را ذکر کردہ است۔ اکثر این تاریخھا و سنوات به وفات شعراء تعلق دارد۔ در ۵۶ مورد فقط تاریخ وفات را ذکر کردہ است۔ در چند مورد جلوس پادشاہ یا تولد شاھزادہ یا تاریخ فتح جایی را نوشته۔ تفصیل ھر کدام جداگانه نوشته می شود۔
آلفرد ینتوفت ماورشتاد (۲۶ ژوئیه ۱۸۹۶ – ۵ سپتامبر ۱۹۶۷) یک بازیگر برجسته نروژی، کارگردان سینما و مدیر تئاتر بود. زندگی نامه. آلفرد ینتوفت ماورشتاد در بریگیا در داویک (اکنون واگسوی) در سون او فیوردانه، نروژ به دنیا آمد. او پسر برینل ماورشتاد (۱۸۵۹-۱۹۴۳) و لوویس ماری برولوس (۱۸۶۷-۱۹۴۳) بود. ماورشتاد در یک آکادمی نظامی در برگن (مدرسه درجه افسری تیپ های برگن) شرکت کرد. در سال های نوجوانی در چندین کنسرت در ناحیه نوردفورد اجرا کرد و با هاردانگر فیدل خود نواخت. او به کریستیانیا نقل مکان کرد و در سال ۱۹۲۱ در تئاتر نروژی شروع به کار کرد. او در سال ۱۹۳۰ در تئاتر ملی شروع به کار کرد. او از سال ۱۹۴۵ تا ۱۹۵۰ مدیر تئاتر در تروندلاگ تئاتر بود. ماورشتاد در چندین فیلم از جمله "فانت" (۱۹۳۷)، "مهمان باردسن" (۱۹۳۹)، "تورس اسنورتولد" (۱۹۴۰) و "تریسیل-نوت" (۱۹۴۲) ایفای نقش کرده است. او عضو انجمن نروژ برای حقوق زنان بود. زندگی شخصی. او دو بار ازدواج کرده بود. اول در سال ۱۹۲۵ با توردیس الفریدا ویتزو (آنها در سال ۱۹۴۳ جدا شدند) و دوم در سال ۱۹۵۶ با گرو اسکات-رود. دختر او ماری ماورشتاد (زاده ۱۹۵۷) و پسرش تورالو ماورشتاد (زاده ۱۹۲۶) هر
دو بازیگر هستند. او همچنین پدرشوهر بازیگر زن، بئاته اریکسن، همسر سوم پسرش بود.
تکنولیبرالیسم (به )، فلسفه سیاسی است که بر اساس ایده های آزادی، فردیت، مسؤلیت، تمرکززدایی و خود آگاهی بنا شده است. این فلسفه هم چنین این ایده که فناوری باید با حد اقل کنترل در دسترس همه قرار بگیرد را برجسته می سازد. اعتقادات اساسی آن تحت پنج منفعت اصلی قرار می گیرند که عبارتند از: ساختن حکومت، اقتصاد، آزادی های مدنی، تحصیل و علم و محیط زیست. تکنولیبرال ها از ایده هایی مثل توازن قدرت در حکومت، تمرکززدایی، تحصیلات ارزان، حفاظت از سیاره مان، هنرهای زیبا، آزادی بیان و فناوری های ارتباطی حمایت می کنند. فلسفه. آدام فیش در کتاب اش به عنوان "تکنولیبرالیزم"، تکنولیبرالیزم را انیگونه توصیف می کند: فناوری های شبکه ای تناقضات آن عده جوامعی را بهبود می بخشند که هم بازار آزاد لیبرالیزم اقتصادی را گرامی می دارند و هم رفاه اجتماعی سوسیال لیبرالیزم را. به این ترتیب، تکنولیبرالیزم با نئولیبرالیزم پیوندهایی داشته اما دارای اختلافات اساسی نیز می باشد؛ «در حالی که آدام اسمیت بازاری را تصور می کرد که به نوعی بخشی طبیعی و ریشه کن ناشدنی دورنما بود (بر اساس گرایش انسان به «مبادله کالا») و تفکر نیولیبرال بازار را هنوز به همین شکل می
بیند، تکنولیبرالیزم بر این باور است که چنین سیستم های پیچیده ای را می توان ساخت». در محور فلسفه تکنولیبرالیزم به عنوان یک عقیده و جنبش «ایمان غالب به تکنولوژی، سوء ظن بر نهادهای مدرنیست سنتی (از بالا به پایین) و باور به این که تأثیرات کلی مشارکت فردی تکنولوژی می تواند خوبی های اجتماعی را به بار بی آورد» قرار دارد. تکنولیبرالیزم عبارت از ترکیب تمرکززدایی، فردیت، مسؤلیت و خود آگاهی، اعتدال، پایداری و نظم و حکومت به سبک مهندسی است. باورهای اساسی آن تحت پنج منفعت اصلی قرار می گیرند: ساختن حکومت، تحصیل و علم، اقتصاد، محیط زیست و آزادی های مدنی. آن ها عبارت از: فناوری شبکه ای. توسعه سریع فناوری شبکه ی، بستری را برای پخش و انتشار معلومات فراهم می کند که به نوبهٔ خود باعث تشویق آزادی بیان و فناوری های ارتباطی می شود. آزادی اقتصادی. تجارت ها. آزادی اقتصادی از نظر تکنولیبرالیزم شامل کاپیتالیزم در محدوده کوچک، یا کاپیتالیزم برای تجارت های کوچک و متوسط است، نه سازمان های شرکتی که توسط گروه های ذینفع بزرگ ایجاد شده اند. به طور ایدئال، سیستم های محلی و پیوندهای اجتماعی، قدرت کاپلیتالیزم جهانی را از بین برده و راه را برای ی
ک اقتصاد جدید کاپیتالیستی هم وار خواهد کرد. تطبیق مقررات اتحادیه شرکت ها این امر را عملی می کند، به این معنی که قوانین بیشتر باید برای کمپنی های بزرگ وضع شود تا رقابت بیشتر ایجاد گردد، در حالی که کمپنی های کوچک با قوانین کم تر فعالیت خواهند کرد. تکنولیبرالیزم بر این تجارت های کوچک و متوسط تأکید بیشتر دارد چون این ها باعث رشد اقتصاد می شوند. پول مصرف شده توسط مقامات محلی یا شرکت های کوچک، در مقایسه با پولی که توسط تجارت های بزرگ در عین محل مصرف می شوند، دوباره در اقتصاد محلی هزینه می شوند. تجارت کردن به این شکل، ارزش پولی بیشتری دارد. مقررات. تمرکززدایی نیز یک تفکر ایدئولوژیک کلیدی برای تکنولیبرالیزم بوده و در پی آن است تا مقرراتی که مانع رقابت تجارت ها با خدمات دولتی می شوند را ملغی سازد. تمرکززدایی به معنی توزیع قدرت از مرکز یک سازمان، پخش اقتدار به سوی کارگران در ساحه است. رشد سریع فناوری معلوماتی به این مفهوم کمک کرده طوری که اینترنت، توزیع معلومات را قابل دسترس و ارزان ساخته است. از سوی دیگر، تفکر ایدئولوژیک بازارهای آزاد قرار دارد. این جا مقررات شدیداً نافذ شده نیاز است چون این نوع بازار بر اساس عرضه و ت
قاضا با کنترل اندک دولتی می باشد. تکنولیبرال ها معتقدند که بدون مشکل یا اقدامات دولتی، دانش و فناوری را می توان از نظر جغرافیایی منتقل کرده و یک بازار کاملاً آزاد را متصور شد که در آن خریداران و فروشنده ها اجازه دارند بدون قید و شرط، بر مبنای توافق دوجانبه روی قیمت بدون مداخلهٔ دولت در قالب مالیات، گمرک یا مقررات، معاملات انجام دهند. هرچند موارد یاد شده یک نگرش ایده ال بوده و تطبیق آن مشکل خواهد بود. مالیات. تکنولیبرال ها، مالیات بر عایدات منفی اعتقاد دارند. بر اساس این تفکر افرادی که پایین تر از یک مقدار مشخص درآمد دارند، در عوض پرداختن مالیات به دولت، از سوی دولت معاش اضافی دریافت می کنند. این امر موجودیت حد اقل عایدات برای همه را تضمین نمود. در حالی که انتقادهای عمومی بر محور این حقیقت می چرخد که مالیات بر عایدات منفی می تواند تمایل به کارکردن را کاهش دهد، تکنولیبرال ها می خواهند مطمئن شوند که ابتدائی ترین سطح عایدات برای همه موجود است. به همین ترتیب، تکنولیبرالیزم خواستار مالیات عادلانه برای شرکت های بزرگ است. مناقشه ها مربوط به شرکت های چند میلیتی که از قوانین مالیات سوءاستفاده می کنند، به این معنی است ک
ه تکنولیبرال ها می خواهند مالیات عادلانه توسط تجارت های بزرگ پرداخت شود. نظریاتی هم چون «علامت مالیات منصفانه» در حال حاضر در حال انجام است. آزادی بیان. تکنولیبرالیزم به عنوان لیبرالیزم قرن بیست و یکم دیده می شود. فناوری های جدی و سایت شبکه های اجتماعی شهروندان را قادر می سازد تا آزادی بیان داشته و دیدگاه های شان را مطرح کنند. بحث های پیرامون تکنولیبرالیزم عبارت از: مسئولیت شهروندی. مسئولیت شهروندی در «تکنولیبرالیزم» به حفاظت از آزادی افراد در حالی که آزادی دیگران نیز حفظ گردد، اشاره می کند. تکنولیبرال ها به دنبال تغییر هستند. آن ها فطرتاً از وضعیت موجود راضی نیستند و به دنبال راه های جدید برای انجام دادن کارها می باشند. لیبرال ها در عرصه فناوری جامعه را به عنوان فرصت طلبان به پیش می رانند. تکنولیبرالیزم دیدگاه های اجتماعی و فرهنگی را ارائه می کند که متضمن تمام تلاش های بشری است. این شامل نحوه ایجاد و استفاده از فناوری، مخصوصاً فناوری کامپیوتر می شود. در عرصه فناوری، لیبرالیزم معمولاً به نوآوری و ریسک پذیری اشاره می کند. علاوه بر آن، اگر شما در فناوری معلوماتی یک تکنولیبرال هستید، آینده به زودی ها نمی تواند ر
قم بخورد. برای آن های که وعده واقعی اینترنت را برای چند رسانه ای و یک بستر کلی برای نرم افزار/ اپلیکیشن می بینند، اینترنت هنوز بسیار آهسته و بدوی است. نمونه ها در سطح جهان. تکنولیبرالیزم یک مثال خوب لیبرالیزم با پیشرفت های علمی و فناوری به علاوه پیشرفت آموزش است، اما هیچ کشوری خود را به تکنولیبرالیزم نسبت نداده است. حکومت سازی. برای ساختن یک حکومت، قدرت متوازن بوده و بازنگری همه چیز یک اصل اساسی است. علاوه بر آن، تفکیک نگرانی ها و عرف ها در پیکر دولت وجود خواهد داشت. برای مثال، در پادشاهی انگلستان، نخست وزیر با حمایت کابینه و وزرا، دولت را رهبری می کند. در حالی که ریاست ها و نهادهای مربوطه آن ها مسئول عملی کردن سیاست گذاری های دولت هستند و مردم می توانند از طریق مشورت دهی و درخواست ها در حکومت سهیم شده و در مورد تصمیماتی که دولت اتخاذ می کند به آن ها اطلاع داده و تأثیرات خود را به جا بگذارند. اقتصاد. کاپیتالیزم در محدوده کوچک، که به معنی کاپیتالیزم برای تجارت های کوچک و متوسط است، به عوض کاپیتالیزم شرکت های بزرگ؛ تمرکززدایی. بر علاوه تنظیم اتحادیه شرکت ها، مالیات بر عایدات منفی یا عایدات ابتدائی جهانی نمونه ه
ای تکنولیبرالیزم در عرصه اقتصادی است. برای مثال، قانون رقابت اتحادیه اروپا برای کنترل شرکت های بزرگ، انحصارگر، مقررات بیشتری را بر آن ها اجرا می کند، در حالی که مقررات کم تر سخت گیر برای شرکت های کوچک درنظر گرفته شده است. هدف اصلی این است که این جا صرف ملاحظات رفاه مصرف کننده درنظر گرفته می شود. آزادی های مدنی. در جامعه امروزی، دسترسی رایگان به اینترنت و آزادی بحث روی مسائل مختلف یک نمونه معروف از تکنولیبرالیزم است.
علیرضا بیگدلی (زاده ۱۳۴۰) دیپلمات ایرانی و سرپرست سفارت جمهوری اسلامی ایران در کشور افغانستان از آذر سال ۱۴۰۳ است. وی پیش تر معاون کنسولی، امور مجلس و ایرانیان وزارت امور خارجه از سال ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۳ بوده است. بیگدلی دارای مدرک کارشناسی روابط سیاسی، کارشناسی ارشد مطالعات منطقه ای خاورمیانه و دکترای اندیشه سیاسی می باشد. وی پیشتر کاردار ایران در قزاقستان (۱۳۷۰ – ۱۳۷۱)، سفیر ایران در جمهوری آذربایجان (۱۳۷۴ – ۱۳۷۹)، سفیر ایران در قبرس (۱۳۸۹ – ۱۳۸۶) و سفیر ایران در ترکیه (۱۳۹۱ – ۱۳۹۴) بوده است.
حقوق قربانیان حقوق قانونی هستند که به قربانیان جرایم اعطا می شوند. این حقوق می تواند شامل حق تلافی، حق دفاع از قربانی، حق محروم نشدن از عدالت کیفری و حق صحبت کردن در این محاکم می شود. ایالات متحده. جنبش حقوق قربانیان در ایالات متحده بر اساس این نظریه بنا شده است که در اواخر عصر مدرن (۱۸۰۰–۱۹۷۰)، سیستم عدلی آمریکا از مبدأ قربانی-محور خود بسیار دور شد. پس از دهه ۱۹۷۰، این جنبش تلاش کرده تا به قربانیان یک نقش پر معنی تر در محاکم جنایی بدهد و هدف آن شامل سازی «هریک از قربانیان به عنوان شرکت کننده دارای حقوق، منافع و صدای قانوناً شناخته شده» است. اروپا. اتحادیه اروپا. برنامه استکهلم به وضوح قربانیان خشونت مبتنی بر جنسیت را در بخش ۲٫۳٫۴ ذکر کرده و بیان داشته است که قربانیان این نوع به صورت خاص آسیب پذیرند، بنابراین نیاز دارند تا برای شان کمک های ویژه و حفاظت قانونی توسط دولت فراهم شود. قربانیان مبتنی بر جنسیت یا خشونت خانوادگی دارای همان محافظت هایی هستند که یک قربانی جرایم در دولت های عضو اتحادیه اروپا دارای آننند، هرچند که شهروند آن کشور نباشند، چون قربانیانی از این نوع آسیب پذیرتر و بیشتر در معرض خطر قلم داد شده
و قربانیان تروریسم نیز نیازمند محسوب می شوند. اتریش. اتریش برای قربانیان جرایم که در حوزه EEA (کشورهای اتحادیه اروپا به علاوه نروژ، لیختن اشتاین و ایسلند) ساکن اند یا آن هایی که شهروندان یا ساکنان دایمی اتریش می باشند، محافظت های را ترتیب داده است. خدمات قربانیان شامل دسترسی رایگان به مشورت و نمایندگی حقوقی، مشاوره ای و غرامات پولی می شود. غرامات پولی اما محدود اند و تنها به قربانیان جرایم جدی، جرایمی که مجرم در آن حداقل شش ماه محکوم به زندان شود، پرداخت می شوند. غرامات توسط جرایمی اعمال شده بر محکوم و سایر منابع تأمین مالی می گردید. اگرچه اتریش یکی از امضا کنندگان رهنمود قربانیان جرایم (رهنمود 2012/29/EU) است، اما با توجه به تأکید اندک بر حق تعبیر، به صورت کامل از آن متابعت نکرده است. درخواست ها، تماس های تلفونی یا ایمیل ها باید به دو زبان انگلیسی و آلمانی باشد که این امر می تواند مانع قربانیان جرایم از دسترسی کامل به خدمات یا فهم حقوق شان بدون کمک سفارت خانه یا کنسولگری شود. یکی از نقض های دیگر رهنمود، مزایایی است که تنها در اختیار شهروندان اتریش قرار داده می شود. شهروندان اتریش در صورتی که قربانی جرایم با
شند غرامت دریافت می کنند، حتی اگر در کشور دیگری جراحت بردارند، این حمایت اضافی تنها برای شهروندان اتریش است. شهروندان غیر EEA از حمایت های کم تری از سوی دولت اتریش برخوردار اند و باید در عوض برخلاف رهنمود، به Weissering که یک مؤسسه NFP است و برای قربانیان جرایم خدمات ارائه می کند، اتکا کنند. با توجه به منابع محدود Weissering (که قسماً توسط دولت تمویل شده و بیشتر متکی به کمک های مالی است)، هر قربانی که به دنبال غرامت باشد، به صورت موردی آزمایش و ارزیابی می گردند. کمک های اضطراری ممکن است در برخی از موارد موجود باشد. دولت اتریش اخیراً در روز آگاهی دهی قربانیان جرایم، که حقوق قربانیان را در محل کار در رابطه به خشونت کارمند/کارفرما و هم چنان خشونت کارمند/ مشتری ترویج می دهد و یکی از معضلات در اتریش است، اقدامات مشارکتی صورت داد. این نشان می دهد که دولت اتریش تلاش می کند تا دربارهٔ قربانیان جرایم، مخصوصاً در حوزه هایی که از نظر رهنمودی معضلاتی وجود دارد، آگاهی دهی کند. بلغارستان. تلاش های بلغارستان برای حفاظت و حمایت از حقوق قربانیان جرایم عموماً سطحی پنداشته می شوند. قربانیان حق دارند تا با همکاری وکیل حقوقی، در
محاکم جنایی بحیث شاهد، مدعی یا شاکی خصوصی، اشتراک کنند. علاوه بر آن، قوانین از شاهدهای آسیب پذیر (مانند اطفال، قربانیان جرایم جنسی) در جریان شاهدی حفاظت می کند و پلیس در این خصوص دست به کار می شود. یک نظرسنجی اخیر بین المللی قربانیان جرایم (ICSV) نشان می دهد که تنها ۴۰ درصد قربانیان از نحوه رسیدگی پلیس به امور شان راضی هستند. مسائل قربانیان تجاوز. قوانین تجاوز جنسی بلغارستان بحث برانگیز بوده است، طوری که یک تعداد درخواست ها به دادگاه اروپایی در مورد نقض کنوانسیون حقوق بشری ارائه شده است. در پرونده M.C. علیه بلغارستان، ECJ اعلام کرد که تصمیم تحت تعقیب قرار ندادن تجاوز جنسی یک قربانی ۱۴ ساله، حقوق او را طبق مفاد ۳ و ۸ نقض کرده است. احکام قوانین اعلام می دارند که تجاوز جنسی تنها در صورتی تحت پی گرد قانونی قرار می گیرد که شواهد اجبار فیزیکی و مقاومت فعالانه موجود باشد. دادگاه اعلام کرد که قوانین تجاوز جنسی باید بر تمام انواع اقدامات جنسی بدون رضایت طرفین اعمال شود. اخیراً، تعدادی از نقض های کنوانسیون محو تمام انواع تبعیض علیه زنان (CEDAW) در گزارشی از کمیته برجسته شده بود. این گزارش، ناتوانی بلغارستان در امر فراه
م کردن غرامات مناسب برای قربانیان جرایم جنسی و هم چنین اتکا بر کلیشه های جنسیتی هنگام نوشتن مصوبات قانونی را نقد کرد. مسائل مربوط به قوانین قاچاق انسان. شورای اخیر اروپا در مورد اقدامات علیه قاچاق انسان دریافت نموده که هیچ قربانی بالغ قاچاق انسان هیچ نوعی کمکی را از سوی دولت بلغارستان دریافت نکرده است. به نظر می رسد دلیل کلیدی این امر از ویژگی ها و بلاتکلیفی پیرامون چارچوب قانونی قاچاق انسان ناشی می شود. اولاً، این مشکل دو تعریف جداگانه دارد: یکی برای جرم انگاری عمل قاچاق و یکی برای شناسایی قربانیان. تعریف دوم محدودتر است، بنابراین یک شخص ممکن است برای اهداف محاکم جنایی قربانی تلقی شود اما در صورتی که خدمات حمایتی و غرامات مطرح می شود، خارج از تعریف «قربانی» قرار بگیرد. دوماً، قوانین بلغارستان تماماً بر این اساس که بلغارستان کشور «مبدآ» باشد عمل می کنند، یعنی قاچاق شامل بی جا نمودن شهروندان بلغارستان به سایر کشورها می شود. در نتیجه، قربانیانی که در داخل بلغارستان بوده اما شهروندان غیر اتحادیه اروپا هستند ممکن است از شکاف های که در قوانین وجود دارد، بی آفتند. کرواسی. از زمانی که کرواسی در سال ۲۰۰۴ میلادی نامزد
اتحادیه اروپا شد، حقوق قربانیان جرایم در کرواسی به تدریج در حال بهبود است. در نتیجه خواست آن ها بر این که بخشی از اتحادیه اروپا باشند، تعدادی از پیش نیازها وجود دارد که باید در سیستم عدلی جنایی و حقوق بشری برآورده شود. کرواسی، برای احقاق پیش نیازهای یاد شده، آغاز به آوردن تغییر در سیستم عدلی جنایی در خصوص حقوق قربانیان کرد. تغییراتی که دولت می خواست ایجاد کند در قالب دپارتمان حمایت از شاهدین و سایر افراد دخیل در محاکم جرایم جنگی بود (2005). در سطح قانون گذاری، قانون طرزالعمل جنایی (۲۰۰۸) حقوق قربانیان را در داخل و خارج از دادرسی جنایی افزایش داده و قربانیان را علاوه بر نقش آن ها از نظر شاهد و طرف آسیب دیده، به عنوان یک نهاد جداگانه در دادگاه به رسمیت شناخت. این حقوق شامل «حق کمک و حمایت های مؤثر روانی و تخصصی دیگر از سوی مقامات، مؤسسات یا نهادهای کمک رسان قربانیان جرایم جنایی» و «حق غرامات برای آسیب های مادی و غیرمادی از بودجه دولتی» می شود. در سال ۲۰۰۸ میلادی، قانون غرامات برای قربانیان جنایی نیز تنفیذ شد. در نتیجه این قانون شهروندان کرواسی می توانند در صورتی که متحمل آسیب های جدی شخصی شده باشند، غرامت دریا
فت کنند. موضع پیش رونده کرواسی را می توان از طریق مورد اخیر معرفی قوانین در رابطه با غرامت به قربانیان تجاوز جنسی که در جریان جنگ استقلال ۱۹۹۱–۱۹۹۵ اتفاق افتاده است، مثال آورد. این اقدام برای غرامت دادن به قربانیان یاد شده نشان دهنده پذیرش قطع نامه شورای امنیت سال ۲۰۰۸ سازمان ملل است که اعلام داشت تجاوز جنسی می تواند به عنوان یک جرم جنگی محسوب شود. موازی با قانون غرامت قربانیان جنایی، پارلمان کرواسی در سال ۲۰۱۵ میلادی، قوانینی را در ارتباط با غرامت دادن به قربانیان تجاوز جنسی که در جریان جنگ استقلال اتفاق افتاده بود، تصویب کرد. این غرامت به شکل پرداخت یک بار، هم راه با کمک هزینه ماهانه و دسترسی به تداوی رایگان روانی، خدمات طبی و حقوقی بود.
پترولیوم اتر کسر نفتی متشکل از هیدروکربن های آلیفاتیک است که در محدوده ۳۵ تا ۶۰ درجه سانتی گراد می جوشد و معمولاً به عنوان حلال آزمایشگاهی استفاده می شود. برخلاف نام، اتر نفتی به عنوان اتر طبقه بندی نمی شود. این اصطلاح فقط به صورت مجازی استفاده می شود و به معنای سبکی و نوسان شدید است. خواص. سبک ترین و فرارترین حلال های هیدروکربنی مایع که می توان از تامین کنندگان مواد شیمیایی آزمایشگاهی خریداری کرد نیز ممکن است تحت نام اتر نفت عرضه شود. اتر نفت عمدتاً از هیدروکربن های آلیفاتیک تشکیل شده است و معمولاً مقدار کمی هیدروکربن های آروماتیک دارد. معمولاً هیدرودسولفوره می شود و ممکن است برای کاهش مقدار هیدروکربن های آروماتیک و دیگر هیدروکربن های غیر اشباع، هیدروژنه شود. اتر نفت معمولاً دارای پسوند توصیفی است که محدوده جوش را نشان می دهد؛ بنابراین، از تأمین کنندگان پیشرو بین المللی مواد شیمیایی آزمایشگاهی، امکان خرید اترهای نفتی مختلف با محدوده جوش مانند ۳۰ تا ۵۰ درجه سانتی گراد، ۴۰–۶۰ درجه سانتی گراد، ۵۰–۷۰ درجه سانتی گراد، ۶۰–۸۰ درجه سانتی گراد و غیره وجود دارد. در ایالات متحده، حلال های هیدروکربنی آلیفاتیک درجه آزمای