Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بدهد، به پاریس آورده شدند. بورسیکو توسط مقامات فرانسوی در ۳۰ ژوئن ۱۹۸۳ دستگیر شد و شی نیز اندکی پس از آن دستگیر شد. در هنگام بازداشت پلیس، شی به پزشکان توضیح داد که چگونه اندام تناسلی خود را مخفی کرده است تا بورسیکو را متقاعد کند که او یک زن است. و همان طور که پزشکان فرانسوی فرستاده شده برای معاینه پی پو کشف کردند، او این توانایی را داشت که بیضه های خود را به داخل حفره بدنش بالا برده و آلت تناسلی خود را به عقب برگرداند و توهم آلت تناسلی زنانه را ایجاد کند. او گفت که شی دو دو، پسر ادعایی آنها، از یک پزشک در استان سین کیانگ چین خریداری شده است. با کشف حقیقت رابطه آنها، بورسیکو با بریدن گلوی خود اقدام به خودکشی کرد اما جان سالم به در برد. افشای عمومی این رابطه طولانی مدت، بورسیکو را به موضوع تمسخر گسترده در فرانسه تبدیل کرد. مجازات. شی و بورسیکوت هر کدام در سال ۱۹۸۶ به اتهام جاسوسی مجرم شناخته شدند و به شش سال زندان محکوم شدند. شی در ۱۰ آوریل ۱۹۸۷ توسط رئیس جمهور فرانسه فرانسوا میتران به عنوان بخشی از تلاش برای کاهش تنش بین فرانسه و چین در مورد آنچه به عنوان یک پرونده «بسیار احمقانه» و غیر مهم توصیف شد، مورد عف
و قرار گرفت. بورسیکو در اوت همان سال مورد عفو قرار گرفت. سالهای آخر و مرگ. پس از عفو، شی به عنوان یک خوانندهٔ اپرا به اجرای برنامه بازگشت. او تمایلی به در میان گذاشتن جزئیات رابطه خود با بورسیکو نداشت و اظهار داشت که «او همیشه مردان و زنان را مجذوب خود می کرد» و «اینکه من چه بودم و آنها چه بودند مهم نبود.» شی در سال های بعد به ندرت با بورسیکو صحبت می کرد. اما در ماه های قبل از مرگ شی، به بورسیکو گفت که هنوز او را دوست دارد. گفته می شود شی ۷۰ ساله بود که در ۳۰ ژوئن ۲۰۰۹ در پاریس درگذشت. از شی پسرخوانده اش، شی دو دو، به یادگار مانده است که بعداً سه پسر از خود به دنیا آورد. بورسیکو که در یک آسایشگاه فرانسوی از مرگ شی مطلع شد، گفت: «او کارهای زیادی علیه من انجام داد فکر می کنم احمقانه است که اکنون بازی دیگری انجام دهم و بگویم غمگین هستم.»
شبح شاد یک فیلم کمدی هنگ کنگی به کارگردانی کلیفتون کو که در سال ۱۹۸۴ منتشر شد. این فیلم که توسط ریموند وانگ پاک-مینگ تهیه و نویسندگی شده است، بازیگرانی چون؛ ریموند وانگ پاک-مینگ، بانی لاو، لولتا لی و سندی لمب به ایفای نقش پرداخته اند. این فیلم دوازدهمین فیلم پرفروش هنگ کنگ در سال ۱۹۸۴ بود. دنباله ها. این فیلم دارای چهار دنباله دیگر می باشد.
حزب کمونیست نروژ (به انگلیسی: Communist Party of Norway)، یک حزب سیاسی کمونیستی در نروژ است. این حزب، با حروف اختصاری: (NKP) در طی چند سال نخستین، بعد از جنگ جهانی دوم، از احزاب مهم و مؤثر در صحنه سیاسی نروژ، محسوب می شد. اما پس از تنها چند سال، حمایت خود را در میان اهالی نروژ، از دست داد؛ و در آخرین انتخابات پارلمانی، در مجموع، بیش از فقط چند صد رأی، کسب نکرد. از سال ۲۰۱۵ میلادی، رونا اونسن، که از اهالی کریستیان ساند، است؛ رهبری حزب کمونیست نروژ، را بر عهده دارد. پیشینه. بعد از نشست سراسری حزب کارگر نروژ در سال ۱۹۲۳ میلادی؛ جناح اکثریت حزب کارگر نروژ، از کمینترن، اخراج شد. حزب کمونیست نروژ، توسط جناح اقلیت حزب کارگر نروژ، که هنوز به انترناسیونال سوم، وفادار بود، تشکیل شد.در عمل حزب کمونیست نروژ، از نظر تشکیلاتی، شاخه نروژی کمینترن، محسوب می شد و شعارهای انترناسیونال سوم را به دقت، دنبال می کرد. حزب کمونیست نروژ، در آغاز فعالیت ۱۳ نماینده در مجلس ملی نروژ، داشت که همگی از حزب کارگر نروژ، جدا شده بودند. در انتخابات سال ۱۹۲۴ در حالی که تنها یک سال از عمر حزب می گذشت؛ فقط ۶ نفر از ۱۳ نماینده قبلی، توانستند به مج
لس ملی نروژ، راه پیدا کنند. در انتخابات سال ۱۹۲۷ میلادی، این تعداد به ۳ نفر کاهش پیدا کرد. از این ۳ نفر نیز، ۲ نفر در طول همان دورهٔ مجلس ملی نروژ، به حزب کارگر نروژ، بازگشتند. سالهای جنگ. در ابتدا، پس از حمله و اشغال نروژ، توسط قوای هیتلری، در ۹ آوریل سال ۱۹۴۰ میلادی، حزب کمونیست نروژ، سیاست حزب را بر اساس پیمان دوستی بین آلمان و اتحاد جماهیر شوروی تنظیم می کرد. در عمل این حزب، خواستار ترک مقاومت بود و شعارهایی به همین منظور سر داد. اما پس از حمله قوای آلمانی به خاک اتحاد جماهیر شوروی، در سال ۱۹۴۱ میلادی، حزب کمونیست نروژ، با یک چرخش، سیاست خود را تغییر داد و از سال ۱۹۴۲ به طور فعال، به رهبری پدر فوروباتن، وارد جبهه مقاومت شد. در عمل حزب کمونیست نروژ، ضمن مبارزه فعال، به علت درخواستهای مکرر خود، برای افزایش اقدامات عملیاتی، با رهبری جبهه داخلی مقاومت نروژ، غالباً اختلاف داشت. پس از جنگ. حزب کمونیست نروژ، در اولین انتخابات مجلس ملی نروژ پس از جنگ جهانی دوم، در سال ۱۹۴۵ میلادی، با کسب ۱۱٫۹ درصد آرا، بهترین پیروزی انتخاباتی خود، در تاریخ حزب را به دست آورد. اما با آغاز جنگ سرد، این پیروزی، طولی نکشید و محبوبیت
حزب به سرعت کاهش یافت. حزب کمونیست نروژ، با طرح مارشال؛ و پیمان آتلانتیک شمالی، به مخالفت برخاست. در انتخابات سال ۱۹۴۹ میلادی، حزب کمونیست نروژ، نتوانست هیچ نماینده ای به مجلس ملی نروژ، بفرستد. بزودی پس از این شکست انتخاباتی، حزب دچار یک بحران شدید داخلی شد که در نتیجه آن، تعدادی از اعضای برجسته حزب، از جمله پدر فوروباتن، از حزب کمونیست نروژ، اخراج شدند. در دوران پس از جنگ، شخصیت برجسته و رهبر حزب از سال ۱۹۴۶ تا ۱۹۶۵ میلادی، به نام امیل لووْلین، آخرین نماینده حزب کمونیست نروژ، در مجلس ملی نروژ، تا سال ۱۹۶۱ میلادی بود. به دنبال اختلافات سال ۱۹۷۲ میلادی بر سر مسئله در خواست عضویت نروژ، در اتحادیه اروپا، حزب کمونیست نروژ، به همراه چند حزب چپ دیگر تشکیل یک جبهه انتخابی داد و در انتخابات سال ۱۹۷۳شرکت کرد. این جبهه در مجموع با کسب ۱۱٫۲ درصد آرا، ۱۶ کرسی در مجلس ملی نروژ، تصاحب کرد. با این حال تنها نماینده منتخب حزب کمونیست نروژ، بر اساس لیست انتخاباتی حزب سوسیالیست چپ، انتخاب شده بود. زمانی که جبهه انتخابی در حال تبدیل به حزب سوسیالیست چپ، بود. حزب کمونیست نروژ، که راضی به انحلال حزب نبود، انصراف داد. از آن زمان، ب
از هم از محبوبیت انتخاباتی حزب، بیشتر کاسته شده است. حزب کمونیست نروژ، آخرین نمایندهٔ حزب در شوراهای شهرستانی را نیز در سال ۱۹۹۱ میلادی، از دست داد. انتقاد از خود. حزب کمونیست نروژ، در اواخر دهه ۱۹۸۰ میلادی، ضمن بررسی گذشته حزب و نقد عملکرد خود؛ در نشست سراسری حزب، در سال ۱۹۹۰ میلادی، تمام اخراج های حزبی، که از سال ۱۹۵۰ به بعد صورت گرفته بودند را لغو کرد. در انتخابات شهرداریها در سال ۲۰۰۳ میلادی، حزب کمونیست نروژ، با کسب تقریباً ۱۰۰۰ رأی ۳ نماینده، به شورای شهری فرستاد. در انتخابات پارلمانی سال ۲۰۱۷ میلادی، این حزب تنها موفق به کسب ۳۰۹ تک رأی شد و زیر خط حداقل لازم ورود به مجلس ملی نروژ قرار گرفت.
اوکسانا واسیلیونا کولیادا (زادهٔ ۴ سپتامبر ۱۹۸۰) سرهنگ پلیس در وزارت کشور اوکراین و سیاستمدار اوکراینی است. وی پس از سال ها فعالیت در زمینه های حقوق قضایی و پلیس قضایی وارد امور سیاسی شد. در ۲۹ اوت ۲۰۱۹، وی به عنوان وزیر ادغام مجدد سرزمین های موقتاً اشغال شده، آوارگان داخلی و جانبازان منصوب شد. این وزارتخانه به عنوان یک نهاد دولتی جدید یکی از مهم ترین ارگان های دولتی اوکراین بویژه پس از مناقشه با روسیه در الحاق کریمه به شمار می رود. پیشینه. در سال ۲۰۰۲، کولیادا از مؤسسه امنیتی امور داخلی فارغ التحصیل و بلافاصله از سال ۲۰۰۳ در وزارت کشور اوکراین به عنوان افسر اعمال قانون به کار مشغول شد. همچنین او رئیس اداره ارتباطات و مطبوعات وزارت دفاع اوکراین از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۷ بود که پیش از این از سال ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۷ در دانشگاه دفاع ملی ایوان چرنیاخوفسکی اوکراین تحصیل کرده بود.
ماتی ادواردز هیویت (به انگلیسی: Mattie Edwards Hewitt) (زادهٔ اکتبر ۱۸۶۹ میلادی - درگذشته ۱۹۵۶ میلادی) عکاس آمریکایی مکان های معماری، مناظر، و طرح ها بود که عمدتاً بر اساس موقعیت ساحل شرقی است. در ابتدا او با فرانسیس بنجامین جانستون ارتباط داشت که بعداً معشوق او شد و از سال ۱۹۰۹ میلادی به مدت هشت سال با او زندگی و کار کرد. آن ها با هم استودیوی جانستون-هیویت را در شهر نیویورک تأسیس کردند که از سال ۱۹۱۳ تا ۱۹۱۷ میلادی فعالیت می کرد. آن ها در زمینهٔ عکاسی معماری و منظر به خوبی شناخته شدند و عکس های زیادی از ساختمان ها و باغ های معروف گرفتند که عنوان آن ها «خانم جانستون و خانم هیویت» یا «فرانسیس بنجامین جانستون و متی ادواردز هیویت» بود. پس از قطع همکاری با جانستون در سال ۱۹۱۷ میلادی، هیویت شروع به کار انفرادی کرد و به عنوان یک عکاس تجاری به شهرت رسید. او کسب و کار خود را در زمینهٔ عکاسی با تمرکز خاص بر عکس گرفتن برای طراحان، معماران، و معماران منظر، ثبت نماهای داخلی و خارجی خانه ها و ساختمان های تجاری و باغ ها راه اندازی کرد. او تا زمان مرگش در بوستون در سال ۱۹۵۶ میلادی به این حرفه ادامه داد. کاتالوگی از آثار هیو
یت، با عنوان «پرترهٔ یک دوره در معماری منظر: عکس های متی ادواردز هیویت»، به عنوان یک نمایشگاه در ویو هیل، برانکس، نیویورک موجود است. زندگی نامه. هیویت در اکتبر ۱۸۶۹ میلادی در سنت لوئیس، میزوری، در خانواده ای از طبقهٔ متوسط به دنیا آمد. پس از مدتی تحصیل در هنر با آرتور هیویت که عکاس بود، ازدواج کرد. به عنوان دستیار همسر، او اصول عکاسی شامل پردازش و چاپ را آموزش دید. او کار خود را در عکاسی به عنوان یک مشغولیت کوچک در سنت لوئیس آغاز کرد، جایی که زندگی می کرد و از باشگاه های دوربین عکاسی و مجلات عکاسی که در اواخر قرن نوزدهم شکوفا شده بودند، می آموخت. او همچنین تحت تأثیر مقاله ای دربارهٔ عکاسی از فرانسیس بنجامین جانستون قرار گرفت که در "مجلهٔ خانهٔ بانوان" منتشر شد. عکاسی او در ابتدا بر روی منظره، محیط و موضوعات خانهٔ خود از جمله جوجه ها در انبار، گربه و سگ بود. هیویت در پی سفر به نیویورک در سال ۱۹۰۱ میلادی برای شرکت در نمایشگاه پان-آمریکایی که در بوفالو، نیویورک برگزار شد، با جانستون ملاقات کرد که در آن زمان یک عکاس مشهور از واشینگتن دی.سی. بود جانستون تأثیر عمیقی نه تنها در حرفهٔ عکاسی هیویت، بلکه در زندگی شخصی
او برای چندین سال گذاشت. او سپس یکی از طرفداران جانستون شد و شروع به نوشتن نامه برای او کرد تا از او کمک حرفه ای و شخصی بخواهد. هیویت از او خواستار مشاوره دربارهٔ چندین مورد، از جمله ایجاد فرصت شغلی برای همسرش با لومیرها، عکاسان و دانشمندان فرانسوی، در دفتر تازه افتتاح شدهٔ او در ساحل شرقی در نیویورک، شد. او از جانستون برای ایجاد یک اتاق تاریک در خانه اش، که توسط شوهرش ساخته شده بود، مشورت گرفت. این اتاق تاریک که با دیوارهای تثبیت شده با تراکوتا ساخته شده بود، قفسه ها و فضای کافی برای کار آزادانهٔ دو نفر داشت. او در این اتاق تاریک از استودیوی شوهرش، عکس های گرفته شده توسط جانستون را چاپ کرد. مکاتبات هیویت با جانستون، که عمدتاً یک طرفه بود، با اعلام عشق او به جانستون کاملاً احساسی بود. نامه های او به جانستون بخشی از کتابی است با عنوان "زن پشت لنز: زندگی و کار فرانسیس بنجامین جانستون" (۱۹۵۲–۱۸۶۴ میلادی) نوشتهٔ بتینا بِرچ که همچنین حاوی نامه های "مبادلات نوشتاری عشق-بانو" از بسیاری از افراد آن زمان است. مکاتبات عاشقانه میان زنان مشهور دیگر مانند ویرجینیا وولف و ویتا سکویل-وست، النور روزولت و لورینا هیکوک، ادنا س
نت وینسنت میلی و ادیت وین ماتیسون، و مارگارت مید و روث بندیکت. در یکی از نامه ها هیویت به جانستون می نویسد: "من تعجب می کنم که چرا از شما انتظار دارم بهتر از بسیاری از مردم مرا درک کنید - آیا به این دلیل است که شما را خیلی دوست دارم؟" بر اساس این نامه ها، نویسندهٔ زندگی نامه، اظهار می کند که مکاتبات "سرسختانه لزبینانه... به سختی هنجارگرایانه" بوده است. با این حال، برخی از محققان معتقدند که چنین رد و بدل نامه های عاشقانه در میان زنان قرن نوزدهم غیرعادی نبوده و آنها را غیر نفسانی می دانند. اما بسیاری دیگر احساس می کنند که چنین نوشته هایی «اگر مخفی شده باشند، سرنخی بزرگ تر برای خرده فرهنگ لزبین ها» هستند. سپس هیویت در سال ۱۹۰۹ میلادی از شوهرش آرتور هیویت، طلاق گرفت و خود را از سلطهٔ او رها ساخت و برای کار و زندگی با جانستون به نیویورک نقل مکان کرد. او پس از طلاق به عنوان یک شغل به عکاسی وابسته بود و با فداکاری آن را دنبال می کرد و گفته بود: «این جذاب ترین هنر است». حرفهٔ عکاسی او «گذر از یک آماتور در قرن ۱۹ به یک حرفه ای در قرن ۲۰ میلادی» بود، زمانی که نوآوری قابل توجهی در تجهیزات عکاسی وجود داشت. اگرچه او در سا
ل ۱۹۰۹ میلادی به نیویورک نقل مکان کرد، تنها در سال ۱۹۱۳ میلادی بود که با همکاری جانستون یک شرکت عکاسی با عنوان «استودیو جانستون-هیویت» در نیویورک، با تخصص در عکاسی معماری و باغ تأسیس کرد. در حالی که جانستون وظیفهٔ اصلی عکاسی برای استودیو را بر عهده داشت، هیویت در استودیو به عنوان دستیار تاریکخانه فعالیت می کرد. او در این مرحله به جانستون به عنوان مربی خود وابسته بود. با این حال، شراکت آنها در سال ۱۹۱۷ میلادی به دلایل نامعلومی از هم پاشید. هیویت مهارت حرفه ای خود را در عکاسی خانه و باغ توسعه داد و به طور مستقل عمل کرد. در این زمان، او مشتریان خوبی داشت که کمک کردند که به تنهایی به کسب وکار خود بپردازد. او با دفتر خود در شهر نیویورک، عکاس آزاد شد و با گرفتن عکس از عمارت ها و باغ های افراد ثروتمند ساحل شرقی، وظایف زیادی را انجام داد. برادرزاده اش ریچارد آوریل اسمیت نیز در برخی از وظایف با او همکاری داشت. بسیاری از این تصاویر در روزنامه ها و مجلات به همراه مقالاتی دربارهٔ عمارت ها در نیویورک تایمز، ایونینگ پست، خانهٔ زیبا، و خانه و باغ، و مجلهٔ باغ منتشر شد. در سال ۱۹۱۰ میلادی، هیویت عکس هایی از املاک آلبرت بوردم
ن در ساوت همپتون گرفته بود که در سال ۱۹۱۲ میلادی در ساوت همپتون تایمز و مجدداً در سال ۱۹۱۶ میلادی منتشر شد که مهارت حرفه ای او را در کانون توجه قرار داد. در تمام عکس هایی که می گرفت، دوربین های چوبی سنگین و سه پایه های چوبی را حمل می کرد، برای مشتریان نیز عکس های دیگری می گرفت که به عنوان بخشی از مقاله به روزنامه ها و مجلات ارائه می داد. او همچنین مجموعهٔ ارزشمندی از نگاتیوها را با نام مشتریان، معماران، و مکان ها ثبت و حفظ کرد. او همچنین برای ساختمان های کارر و هستینگز که کار او را به دیگران توصیه کرده بودند، عکس گرفته بود. به قول رابین اس. کارسون، نویسندهٔ کتاب با عنوان: «"فلچر استیل، معمار منظره: شرحی از زندگی باغ سازان»"، ("۱۹۷۱–۱۸۸۵")، هیویت «یکی از شناخته شده ترین و غنایی ترین عکاسان باغ در زمان خود بود.» هیویت برای نمایشگاه پاریس در سال ۱۹۳۰ میلادی عکس هایی گرفت که این ملک را مستند کرد، گفته شده است که این عکس ها «با قطرات نوری که از برگ های براق بیدها منعکس می شدند، می درخشیدند».
لئونید مولودوژانین، معروف به لئو مول، (زاده ۱۵ ژانویه ۱۹۱۵ – درگذشته ۴ ژوئیه ۲۰۰۹) هنرمند نقاش و مجسمه ساز و شیشه گر اوکراینی کانادایی بود. زندگی نامه. لئونید مولودوژانین در پولونهٔ امپراتوری روسیه (اوکراین کنونی) به دنیا آمد. مول هنر سرامیک را در کارگاه سفالگری پدرش فرا گرفت و از سال ۱۹۳۶ تا ۱۹۴۰ در آکادمی امپریال هنر به مطالعه و یادگیری مجسمه سازی پرداخت. بعد از تهاجم آلمان به اتحاد جماهیر شوروی، مول به آلمان تبعید شد و در آنجا تحت تأثیر آرنو برکر، مجسمه ساز آلمانی قرار گرفت. وی در سال ۱۹۴۵م. به لاهه نقل مکان کرد و در دسامبر ۱۹۴۸، او و همسرش، مارگارت (که در سال ۱۹۴۳ با هم ازدواج کردند)، به وینیپگ، منیتوبا در کانادا مهاجرت کردند. او در سال ۱۹۴۹ میلادی اولین نمایشگاه از آثار سرامیکی اش را در وینیپگ به نمایش گذاشت. مول به خاطر مجسمه هایش در مورد رقصندگان اسکوئر، اسکی بازان، بومیان و حیات وحش شهرت داشت. او همچنین بیش از ۸۰ ویترای روی شیشه رنگی را در کلیسای وینیپیگ تکمیل کرد. بالغ بر سیصد اثر از مول در باغ مجسمه لئو مول به مساحت ۱٫۲ هکتار در پارک آسینیبوئین وینیپگ به نمایش گذاشته شده است که مجموعه شامل یک گالری،
یک کارگاه بازسازی شده و یک نمایشگاه خارجی است. این باغ در ۱۹ ژوئن ۱۹۹۲ میلادی رونمایی شد و از آن موقع تاکنون دو بار توسعه و گسترش یافته است. این توسط کمک های مالی خصوصی پشتیبانی می شود و خود مول شخصاً دویست مجسمه برنزی را به شهر وینیپگ اهدا کرد. این مجسمه ها شامل افراد معروف و مذهبی، فیگورهای انسانی و حیات وحش است. مول در چهارم ژوئیه ۲۰۰۹ میلادی در سن ۹۴ سالگی در بیمارستان سنت بانیفیس، وینیپگ، منیتوبا درگذشت. برخی از آثار. در سال ۲۰۰۲، مجسمه برنزی به یاد ماندنی او به نام لامبرجک (۱۹۹۰)، که در حال حاضر در پارک آسینبوین قرار دارد، بر روی تمبر پستی ۴۸ دلاری در کانادا در مجموعه مجسمه سازان نمایش داده شد. مجسمه برنزی کوچک مول از چوب بران (۱۹۷۸) الهام بخش او برای این مجسمه برنزی به یاد ماندنی بود. مول از هنرمندان پرکار به حساب می آید و سه نمونه معروف از مجسمه های او شامل شمایلی از سه پاپ در واتیکان است. وی همچنین مجسمه تاراس شوچنکو، تصویرگر و نقاش اوکراینی را در ردیف سفارت واشینگتن به نمایش گذاشته است. افتخارات. در سال ۱۹۸۹ میلادی درجه افسری کانادا به او منصوب شد و همچنین در سال ۲۰۰۰ میلادی نشان منیتوبا به وی اعطا
شد. او عضو آکادمی سلطنتی هنر کانادا نیز می باشد. او مدارک افتخاری از دانشگاه های وینیپیگ، آلبرتا و منیتوبا دریافت کرده است. مول همچنین به عنوان آکادمیسین افتخاری در آکادمی پرتره کانادا (هون، سی پی ای) در سال ۲۰۰۰ است. مقاله های لئو مول در آرشیو و مجموعه های ویژه در دانشگاه مانیتوبا نگهداری می شود.
گئورگ هاینریچ فرایهر فون لانگسدورف (Georg Heinrich Freiherr von Langsdorff) (زادهٔ ۸ آوریل ۱۷۷۴ – درگذشتهٔ ۹ ژوئن ۱۸۵۲)، طبیعت گرا و کاوشگر آلمانی و همچنین یک دیپلمات روسی بود که بیشتر با نام روسی اش، گریگوری ایوانوویچ لانگسدورف (Grigori Ivanovich Langsdorf) شناخته می شود. او به عنوان طبیعت گرا و پزشک در نخستین سفر جهانی روسیه با کشتی که از ۱۸۰۳ تا ۱۸۰۵ میلادی، شرکت کرد. چندی بعد او به عنوان قنسول عمومی روسیه در ریو دو ژانیرو، برزیل معرفی شد. از آنجا او سفرهای اکتشافی را به میناز ژرایس (۱۸۱۳ تا ۱۸۲۰ میلادی) و سفر اکتشافی لانگسدورف به جنگل آمازون را که از ۱۸۲۵ تا ۱۸۲۹ میلادی به طول انجامید، برگزار نمود. زندگی. گئورگ هاینریچ لانگسدورف در آوریل ۱۷۷۴ میلادی در وولشتاین، در ناحیهٔ پالاتینات، امپراتوری مقدس روم به دنیا آمد. او در رشته طب و تاریخ طبیعی در دانشگاه گوتینگن، آلمان تحت نظر یوهان فریدریش بلومنباخ آموزش دیده و در ۱۷۹۷ میلادی مدرک دکترای خود را در طب و جراحی کسب کرد. او در همان سال، کریستیان آگست که شاهزاده والدیک و پیرمونت و فیلد مارشال ارتش زمینی پرتغال بود را تا لیسبون مشایعت کرد. با این حال، پس از مرگ
شاهزاده کریستیان در ۱۷۹۸ میلادی، او یک مطب پزشکی شخصی باز کرد و متعاقب آن سمتی را به عنوان جراح نیروهای انگلیسی در پرتغال پذیرفت. پس از معاهده آمین، او از لندن و پاریس دیدار نموده و به گوتینگن بازگشت. او در ۲۹ ژانویه ۱۸۰۳ به عنوان عضو و پژوهشگر آکادمی علوم امپراتوری روسیه گماشته شد. او درخواست نمود تا به خدمه نخستین سفر جهانی روسیه از کشتی ملحق شود، اما یک نامه رد محترمانه دریافت کرد؛ کشتی های این سفر دریایی تنها طبیعت گرا رسمی از کپنهاگ را می پذیرفتند. روزی که او نامه را دریافت نمود، گوتینگن را ترک نموده و پس از هفت روز به کپنهاگ رسید، جاییکه کشتی های روسی هنوز هم در لنگرگاه بود. او که برای سفیر روسیه در ژاپن نیکولای رزانوف التماس نموده و توسط کاپیتان آدام یوهان فرون کروسنسترن حمایت می گردید، اجازه پیوستن او به سفر اکتشافی اعطاء گردید. سفر دریایی روسیه به اطراف دنیا. لانگسدورف، به عنوان طبیعت گرا و پزشک در سفر اکتشافی روسیه به رهبری کروسنسترن، از ۱۸۰۳ تا ۱۸۰۵ میلادی شرکت کرد. در این سفر دریایی، او از فالموث در انگلستان، تنریف در جزایر قناری، جزیره سانتا کاتارینا در برزیل، نوکو هیوا، جزایر هاوایی، کامچاتکا و
ژاپن دیدار نمود. زمانی که سفر اکتشافی به کامچاتکا بازگشت نمود، او همراه با سفیر نیکولای رزانوف سفر اکتشافی را ترک نموده و راهی ساحل شمال شرقی شمال آمریکا شد. او مناطق آلیوتی، کودیاک و سیتکا را اکتشاف نمود؛ از سان فرانسیسکو توسط کشتی به سیبری بازگشت نمود، از آنجا از طریق زمین به سوی سن پترزبورگ حرکت نموده و در ۱۸۰۸ میلادی به آنجا رسید. او در جریان سفر خود با مشکلات گوناگونی روبرو شد. به عنوان مثال در برزیل، رطوبت باعث فاسد شدن نمونه های گیاهی او شده و مورچه ها آمدند و حشراتی را که او گردآوری نموده بود، خوردند. در راه بازگشت به سن پترزبورگ، او بخشی از هرباریوم گیاهی خود را در لنا، میان یاکوتسک و ایرکوتسک، از دست داد. با این حال، او توانست یافته های خود را در کتابی تحت عنوان نباتات گردآوری شده در جریان سفر اکتشافی روسیه به اطراف دنیا: سفراکتشافی به رهبری آقای. کروسنسترن (Plantes recueilles pendant le voyage des Russes autour du monde: expédition dirigée par M. de Krusenstern) در ۱۸۱۰ میلادی منتشر نماید. برزیل. لانگسدورف در ۱۸۱۳ میلادی به عنوان قنسول عمومی روسیه در ریو دو ژانیرو، برزیل معرفی شد. او یک مزرعه (به ن
ام «ماندیوکا» یا مانیوک) را در شمال ریو خریداری نموده و به گردآوری نباتات، حیوانات و مواد معدنی پرداخت. او از طبیعت گراان و دانشمندان خارجی مانند یوهان باپتیست فون اشپیکس (۱۷۸۱ – ۱۸۲۶ میلادی) و کارل فردریش فیلیپ فون مارتیوس (۱۷۹۴ – ۱۸۶۸ میلادی) میزبانی و حمایت نموده و از ۱۸۱۳ تا ۱۸۲۰ میلادی در همراهی با طبیعت گرا فرانسوی آگوستین سنت-هیلایر، به اکتشاف گیاهان، جانوران و جغرافیای ولایت میناز ژرایس پرداخت. سفر اکتشافی لانگسدورف. در ۱۸۲۱ میلادی، او به الکساندر یکم، امپراتور روسیه و آکادمی علوم پیشنهاد رهبری یک سفر اکتشافی و علمی بلندپروازانه از سائو پائولو تا پارا، در جنگل های آمازون، را از طریق یک مسیر رودخانه ای ارایه کرد. در مارس ۱۸۲۲ میلادی، او در مشایعت با دانشمندان ادوارد مینیترایس (۱۸۰۲ – ۱۸۶۱ میلادی)، لدویگ ریدیل (۱۷۶۱ – ۱۸۶۱ میلادی)، کریستیان هسی و نیستر روبتسوف (۱۷۹۹ – ۱۸۷۴ میلادی) که مسئولیت مشاهدات جانورشناختی، گیاه شناختی، ستاره شناختی و نقشه کشی را در جریان این سفر اکشتافی برعهده داشتند، به ریو بازگشت. بارون لانگسدورف، به هدف تصویربرداری و مستندسازی یافته های خود، نقاش های چون هیرکولوس فلورنس، یوهان
موریتز روجنداس و آدرین تاونای را استخدام نمود. مخترع دوچرخه، کارل درایس نیز در این سفر اکتشافی شرکت نمود. پس از تدارکات طولانی مدت، سفر اکتشافی لانگسدورف با ۷ قایق و ۴۰ نفر سرنشین پورتو فلیز را از طریق رودخانه تییی تی در ۲۲ ژوئن ۱۸۲۶ ترک نموده و در ۳۰ ژانویه ۱۸۲۷ به کویابا در ماتو گروسو رسید. پس از آن، سفر اکتشافی به دو گروه تقسیم شد: گروه اولی با لانگسدورف و فلورنس، توانست پس از پشت سر گذاشتن مشکلات و مشقت های فراوان در ۱ ژوئیه ۱۸۲۸ به سانتاری در رود آمازون برسد. بیشتر اعضای این سفر اکتشافی، از جمله بارون لانگسدورف، به بیماری های گرمسیری (به احتمال زیاد، تب زرد) مبتلا شدند. او در ماه می ۱۸۲۸ در رود جوروینا، در نتیجه حملات بیماری تب زرد به زوال عقل مواجه شد. آدرین تاونای در اثر غرق شدن در رود گوآپوره درگذشت و روجنداس قبل از اینکه به رودخانه برسد، سفر اکتشافی را ترک کرد. از این رو، تنها فلورنس در تمام این مدت در سفر اکتشافی باقی ماند. دو گروه سفر اکتشافی در شهر بلم دوباره باهم متحد شدند، از طریق کشتی به ریو دی ژانیرو بازگشت نموده و پس از سپری کردن سه سال و طی نمودن ۶٬۰۰۰ کیلومتر از آغاز سفر در ۱۳ مارس ۱۸۲۹ به
ریو رسیدند. کلکسیون های علمی زیادی به موزه کنستکامیرا آورده شد که بعداً مبنای کلکسیون های آمریکای جنوبی موزه های روسی را شکل داد. هرچند، اسناد غنی علمی این سفر که حاوی مشخصات و اکتشافاتی در حوزه های جانورشناسی، گیاه شناسی، کانی شناسی، پزشکی، زبان شناسی و قوم نگاری بود و توسط این سفر اکتشافی به سن پیترزبورگ فرستاده شده بود، برای یک قرن منتشر نگردیده و در بایگانی ناپدید شده بود. این اسناد بعداً در ۱۹۳۰ میلادی توسط پژوهشگران شوروی در صندوق بایگانی آکادمی علوم اتحاد جماهیر شوروی یافت گردید. بنابر سختی های سفر، تیم لانگسدورف موفق نشد نمونه های زیست شناختی زیادی گردآوری نموده یا آنها را به طور مفصل مورد مطالعه قرار دهد، از این رو بیشتر بررسی های آنها در حوزه جغرافیا و قوم نگاری می شد که حاوی اطلاعات جالبی در مورد مردمان بومی برزیل بود که آنها ملاقات نموده بودند، اما بیشتر آنها بعداً ناپدید گردید. امروزه، یک قسمت بزرگ از این مواد دوباره پیدا شده و حالا در موزه قوم شناختی، موزه جانورشناختی و در اتاق های مصون آکادمی علوم سن پترزبورگ نگهداری می شوند. لانگسدورف مدتی کوتاهی پس از سفر اکتشافی لانگسدورف به آمازون، به اروپا
بازگشت نموده و در ۱۸۵۲ میلادی بر اثر تب تیفوس در فرایبورگ، آلمان درگذشت. مطالعهٔ تازه دریافته است که لانگسدورف ۱٬۵۰۰ نواده در برزیل دارد که مشهورترین آنها لوما دی اولیویرا، ملکه کارناوال برزیل، است. میراث. گونهٔ از ماهر زهرآگین آمریکای جنوبی، میکروروس لانگسدورف، به افتخار او نام گذاری شده است. هنگام مراجعه به یک نام گیاه شناسی، کوته نوشت نویسنده، لانگسد. (Langsd.)، اشاره به این شخص به عنوان نویسنده دارد. رسانه. یک فیلم مستند با بازیگری آدریانا فلارسن، نواده هیرکولوس فلورنس که در کمپیناس – برزیل زندگی می کند، توسط شبکه تلویزیونی دیسکاوری ساخته شده است که بخشی از مسیر این سفر اکتشافی را طی می کند. این مستند همچنین از کلکسیون های موزه لانگسدورف سن پیترزبورگ دیدار نمود. ماوریکیو دیاس کارگردان این مستند بود.
رتافیلا قیروانی () در شهر قیروان (از کوچ نشین های یونان باستان در شمال آفریقا) که امروزه شحات نامیده می شود در سال ۵۰ پیش از میلاد متولد شد. رتافیلا از زنان اشراف قیروان بود و بر اساس گفته های پلوتارک در کتابش به نام «در فضائل زنان» "De mulierum virtutes"او بود که حاکم ستمگر قیروان به نام نیکوکراتس را سرنگون کرد. نیکوکراتس پس از کشتن شوهر رتافیلا به نام فائیدیموس او را مجبور به ازدواج با خودش کرده بود. نیکوکراتس حاکمی بسیار ستمگر بود و در دوران او اهالی قیروان تحت آزار و اذیت بودند، اموالشان غصب می شد و خانه هایشان را تخریب می کردند. رتافیلیا که مصمم بود مردم خویش را از ستم این حاکم رها نماید تصمیم گرفت تا نیکوکراتس را مسموم کند. مادر نیکوکراتس به نام کالبیا که به رتافیلا مشکوک شده بود پسر خویش را قانع کرد تا همسرش را شکنجه نماید. رتافیلا از ازدواج اجباری خود با نیکوکراتس صاحب دختری شد که این دختر مادر خویش را قانع ساخت تا برای سرنگونی پدر ستمگرش برادر پدرش یعنی لئاندر را اغوا نماید و رتافیلا توانست لئاندر را برای قتل نیکوکراتس قانع کند. با مرگ نیکوکراتس، برادرش لئاندر به قدرت رسید اما او هم حاکمی ستمگر بود و
اکنون رتافیلا نقشه ای دیگر برای رهایی مردم خویش از ستم حاکم نیاز داشت. این بار رتافیلا به شاهزاده ای لیبیایی به نام آنابوس را رشوه داد تا لئاندر را اسیر نماید، سپس لئاندر را به جنگ با لیبیایی ها تشویق نمود. در این جنگ لئاندر شکست خورد و پس از اسارت اعدام شد. با از میان رفتن لئاندر دوران استبداد در قیروان به سر آمد و مردم بسیار از رتافیلا تجلیل نمودند. ایشان از او خواستند تا خود حکومت شهر را در دست بگیرد اما رتافیلا این خواسته را رد کرد. گفته شده رتافیلا باقی عمر خویش را مشغول زندگی معمولی بود در خانه خود به بافندگی می پرداخت. تاریخ نگاران بازگشت رتافیلا به زندگی عادی را نشانی از پیوستن او به یک فرقه زنانه در آن دوران می دانند. زنی رومی به نام آنتونیا مجسمه ای قیروانی داشت که شمایل رتافیلا را تجسم می کرد و وجود این مجسمه می تواند نشان گر عضویت رتافیلا در یک فرقه زنانه باشد یا آنکه مجسمه فقط به خاطر نقش رتافیلا در تاریخ قیروان ساخته شده باشد.