Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
باید همیشه بزرگتر از codice_1 ، این عبارت باید همیشه با مقدارtrue ارزیابی شود. متأسفانه ، این می تواند به ترتیب ارزیابی بستگی داشته باشد. ,وقتی codice_1 نغییر میکند ، دو عبارت باید به روز شوند: codice_5 و شرط. اگر مورد اول قبل از مورد دوم ارزیابی شود ، این نامتغیرثابت باقی خواهد ماند. اگر ، ابتدا شرط با استفاده از مقدار قدیمی codice_2 و مقدار جدید codice_1 ، ابتدا به روز شود ، این عبارت به یک مقدار نادرست ارزیابی می شود. به این "اشکال(Glitch) گفته می شود" . برخی از زبانهای واکنشی بدون اشکال هستند و این ویژگی را اثبات می کنند این امر معمولاً با مرتب سازی توپولوژیکی عبارات و به روزرسانی مقادیر به ترتیب توپولوژیکی حاصل می شود. با این حال ، این می تواند پیامدهای عملکردی مانند تأخیر در تحویل مقادیر (به دلیل ترتیب انتشار) داشته باشد. بنابراین ، در بعضی موارد ، زبانهای واکنشی اشکالات را مجاز می دانند و توسعه دهندگان باید از این احتمال که ممکن است مقادیر به طور موقت با منبع برنامه مطابقت نداشته باشند آگاه باشند و برخی عبارات ممکن است چندین بار ارزیابی شوند (به عنوان مثال codice_8 ممکن است دو بار ارزیابی شود: یک بار
با رسیدن مقدار جدید codice_1 ، و یک بار دیگر codice_2 به روزرسانی t). وابستگی های چرخه ای. مرتب سازی توپولوژیکی وابستگی ها به نمودار دایره ای چرخشی (DAG) بودن نمودار وابستگی بستگی دارد. در عمل ، یک برنامه ممکن است یک نمودار وابستگی تعریف کند که دارای چرخه باشد. معمولاً ، زبانهای برنامه نویسی واکنشی با قرار دادن مقداری عنصر در امتداد "لبه پشتی" انتظار دارند چنین چرخه هایی "شکسته شود" تا اجازه دهد به روزرسانی واکنشی خاتمه یابد. به طور معمول ، زبان ها عملیاتی مانند codice_11 ارائه می دهند که توسط مکانیزم به روزرسانی برای این منظور استفاده می شود ، زیرا codice_11 بیانگر این است که مواردی که در ادامه مطرح میشود باید در "مرحله بعدی" ارزیابی شوند ( و اجازه می دهد ارزیابی فعلی خاتمه یابد). تعامل با حالت تغییر پذیر. زبانهای واکنشی معمولاً فرض می کنند که عبارات آنها کاملاً کاربردی هستند . این به یک مکانیزم بروزرسانی اجازه می دهد تا سفارشات مختلفی را که برای انجام آنها به روز می شود انتخاب کند و سفارش خاص را بدون مشخص بگذارد (در نتیجه امکان بهینه سازی را فراهم می کند). با این وجود ، هنگامی که یک زبان واکنشی در یک زبان ب
رنامه نویسی با حالت تعبیه شده است ، انجام برنامه های تغییر پذیر برای برنامه نویسان امکان پذیر است. نحوه بهبود این تعامل مشکلی است که همچنان حل نشده است. در بعضی موارد ، ممکن است راه حل های جزئی اصولی وجود داشته باشد. دو راه حل از این دست عبارتند از: به روز رسانی پویا نمودار وابستگی ها. در برخی از زبانهای واکنشی ، نمودار وابستگی ها "ثابت است" ، یعنی نمودار در طول اجرای برنامه ثابت است. در زبان های دیگر ، نمودار می تواند "پویا باشد" ، یعنی با اجرای برنامه می تواند تغییر کند. برای یک مثال ساده ، این مثال گویا را در نظر بگیرید (جایی که codice_1 مقدار واکنشی است):در هر ثانیه ، مقدار این عبارت به یک عبارت واکنشی متفاوت تغییر می کند که codice_14 به آن بستگی دارد. بنابراین نمودار وابستگی ها در هر ثانیه به روز می شود. اجازه دادن به آپدیت شدن پویا به وابستگی ها ، قدرت توضیح قابل توجهی را فراهم می کند (به عنوان مثال ، وابستگی های پویا به طور معمول در برنامه های رابط کاربر گرافیکی (GUI) رخ می دهد). با این حال ، موتور به روزرسانی واکنشی باید تصمیم بگیرد که هر بار عبارات را بازسازی کند یا گره یک عبارت را بسازد اما غیرفعال
نگه دارد. در حالت دوم ، باید اطمینان حاصل شود زمانی که قرار نیست از عبارت مربوط به گره استفاده شود، آنها در محاسبه شرکت نکنند. مفاهیم. درجات صراحت. زبانهای برنامه نویسی واکنشی می توانند از زبانهای کاملاً واضح که جریانهای داده با استفاده از فلش (arrow) تنظیم می شوند ، تا در جایی که جریان داده ها از سازه های زبان که شبیه برنامه های ضروری یا کاربردی است ، متغیر باشند. به عنوان مثال ، در یک برنامه نویسی واکنش پذیر عملکردی (FRP) که به طور ضمنی لیفت شده است ، یک فراخوانی تابع ممکن است به طور ضمنی باعث ایجاد یک گره در نمودار جریان داده شود. کتابخانه های برنامه نویسی واکنشی برای زبانهای پویا (مانند کتابخانه های "Lisp" Cells و Python "Trellis") می توانند یک نمودار وابستگی از تجزیه و تحلیل زمان اجرا از مقادیر خوانده شده در هنگام اجرای یک تابع ایجاد کنند ، که به مشخصات جریان داده اجازه می دهد تا بصورت و پویا باشند. گاهی اوقات اصطلاح "برنامه نویسی واکنش پذیر" به سطح معماری مهندسی نرم افزار اشاره دارد ، جایی که گره های منفرد در نمودار جریان داده ها برنامه های معمولی هستند که با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند. ایستا یا پویا.
برنامه نویسی واکنشی می تواند کاملاً ایستا باشد در جایی که جریان داده ها به صورت استاتیک تنظیم شده باشد ، یا در جایی که جریان داده می تواند در حین اجرای یک برنامه تغییر کند ، پویا باشد. استفاده از سوئیچ های داده در نمودار جریان داده می تواند تا حدی نمودار جریان داده ایستا را پویا نشان دهد و تمایز را کمی تار کند. با این حال ، برنامه نویسی واکنشی پویا واقعی می تواند از برنامه نویسی دستوری برای بازسازی نمودار جریان داده استفاده کند. برنامه نویسی واکنشی مرتبه بالا. میتوان گفت برنامه نویسی واکنشی جزو زبان های با مرتبه بالاتر است اگر این ایده را پشتیبانی کند که از جریان داده می تواند برای ساخت سایر جریان های داده استفاده کرد. یعنی مقدار حاصل از جریان داده ، نمودار جریان داده دیگری است که با استفاده از همان مدل ارزیابی اول اجرا می شود. تمایز جریان داده. در حالت ایده آل ، همه تغییرات داده بلافاصله منتشر می شوند ، اما در عمل نمی توان به این امر اطمینان داشت. در عوض ممکن است لازم باشد که به بخشهای مختلف نمودار جریان داده ، اولویتهای ارزیابی متفاوتی داده شود. این را می توان برنامه نویسی واکنشی متمایز نامید. به عنوان مثا
ل ، در یک پردازنده کلمه، علامت گذاری اشتباهات املایی کاملاً با درج کاراکترها هماهنگ نیست. در اینجا می توان به طور بالقوه از برنامه ریزی واکنشی متمایز استفاده کرد تا اولویت کمتری به هجی کننده بدهد ، و در عین حال با وجود نگه داشتن این عملیات، جریانهای داده دیگر را اجرا کند. با این حال ، چنین تمایزی پیچیدگی طراحی اضافی را به همراه دارد. به عنوان مثال ، تصمیم گیری در مورد چگونگی تعریف مناطق مختلف جریان داده و نحوه مدیریت عبور از رویداد بین مناطق مختلف جریان داده یکی از این پیچیدگی هاست. مدل های ارزیابی برنامه نویسی واکنشی. ارزیابی برنامه های واکنشی لزوماً براساس چگونگی ارزیابی زبان های برنامه نویسی مبتنی بر پشته نیست. در عوض ، هنگامی که برخی از داده ها تغییر می کنند ، تغییر به تمام داده هایی که از داده هایی که تغییر داده شده اند به طور جزئی یا کامل استخراج می شوند ، انتشار می یابد. این تکثیر تغییر را می توان از راه های مختلفی به دست آورد ، که شاید طبیعی ترین راه یک طرح باطل / تنبل-تجدید(invalidate/lazy-revalidate ) ارزیابی مجدد باشد. انتشاز تغییر با استفاده از پشته میتواند به راحتی مشکل ساز شود.اگر ساختار داده شک
ل خاصی داشته باشد به دلیل پیچیدگی بروزرسانی نمایی بالقوه است. یکی از این اشکال را می توان به عنوان "شکل الماس های مکرر" توصیف کرد ، و دارای ساختار زیر است: A n → B n → A n + 1 ، A n → C n → A n + 1 ، جایی که n = 1،2. . . این مشکل می تواند تنها با انتشار اعتبار نامعتبر هنگامی که برخی از داده ها قبلاً اعتبار ندارند ، برطرف شود و بعداً با استفاده از ارزیابی تنبل ، داده ها مجدداً تأیید شوند. یک مشکل ذاتی برای برنامه نویسی واکنشی این است که بیشتر محاسباتی که در یک زبان برنامه نویسی معمولی ارزیابی و فراموش می شوند ، باید در حافظه به عنوان ساختارهای داده نشان داده شوند. این به طور بالقوه می تواند باعث شود برنامه نویسی واکنشی را به شدت حافظه مصرف کند. با این حال ، تحقیق در مورد آنچه که "کاهش" نامیده می شود ، می تواند به طور بالقوه بر این مشکل غلبه کند. از طرف دیگر ، برنامه نویسی واکنشی نوعی از آنچه می توان به عنوان "موازی سازی صریح" توصیف کرداست و بنابراین می تواند برای استفاده از قدرت سخت افزار موازی مفید باشد. شباهت ها با الگوی مشاهده گر. برنامه نویسی واکنش پذیر شباهت های اصلی با الگوی مشاهده گر که معمولاً در برنام
ه نویسی شی گرا استفاده می شود، دارد. با این حال ، ادغام مفاهیم جریان داده در زبان برنامه نویسی بیان آنها را آسان تر می کند و بنابراین می تواند دانه بندی نمودار جریان داده ها را افزایش دهد. به عنوان مثال ، الگوی مشاهدهگر معمولاً جریان داده ها را بین کل اشیا / / کلاسها توصیف می کند ، در حالی که برنامه نویسی واکنشی شی گرا می تواند اعضای اشیا / / کلاسها را هدف قرار دهد. رویکردها. امری ضروری. می توان برنامه نویسی واکنشی را با برنامه دستوری معمولی ترکیب کرد. در چنین الگویی ، برنامه های دستوری بر ساختار داده های واکنش پذیر عمل می کنند. چنین تنظیماتی مشابه برنامه های دستوری محدودیت است . با این حال ، در حالی که برنامه نویسی دستوری محدودیت های دو جهته را کنترل می کند ، اما برنامه نویسی واکنشی، محدودیت های جریان داده یک طرفه را مدیریت می کند. شی گرا. برنامه نویسی واکنشی شی گرا (OORP) ترکیبی از برنامه نویسی شی گرا و برنامه نویسی واکنشی است. شاید طبیعی ترین راه برای ایجاد چنین ترکیبی به شرح زیر باشد: به جای روش ها و زمینه ها ، اشیا "واکنشی" دارند که به طور خودکار مجدداً ارزیابی می شوند ، وقتی که سایر واکنش هایی که به آن
بستگی دارند ، اصلاح شده باشند. اگر یک زبان OORP روش های دستوری خود را حفظ کند ، در گروه برنامه نویسی واکنشی دستوری قرار می گیرد. عملکردی. برنامه نویسی واکنش پذیر عملکردی (FRP) یک الگوی برنامه نویسی برای برنامه نویسی واکنشی بر روی برنامه نویسی عملکردی است . بازیگر. از بازیگران برای طراحی سیستمهای واکنشی ، اغلب در ترکیب با برنامه نویسی واکنش کاربردی (FRP) برای توسعه سیستمهای واکنشی توزیع استفاده شده است. مبتنی بر قانون. دسته نسبتاً جدیدی از زبان های برنامه نویسی از قید ها (قوانین) به عنوان مفهوم اصلی برنامه نویسی استفاده می کنند. این شام ل واکنش به حوادث است که همه محدودیت ها را حل میکند. این نه تنها واکنش های مبتنی بر رویداد را تسهیل می کند ، بلکه باعث می شود برنامه های واکنشی در درستی نرم افزار نقش داشته باشند. یک مثال از زبان برنامه نویسی واکنش پذیر مبتنی بر قاعده ، Ampersand است که در جبر رابطه ایجاد شده است.
رآکتور هسته ای توپاز (TOPAZ) یک راکتور هسته ای سبک وزن است که برای استفاده طولانی مدت در فضا توسط اتحاد جماهیر شوروی ساخته شد. این رآکتور با فلز مایع خنک می شود، از یک آرام کننده دمای بالا حاوی هیدروژن و سوخت بسیار غنی شده استفاده می کند و با استفاده از مبدل یون حرارتی (ترمویونیک) برق تولید می کند.
ناتالی تروندی (؛ – ) بازیگر تلویزیون، سینما و مجری اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۵۳ تا ۱۹۷۸ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "در زیر سیاره میمون ها"، "فرار از سیاره میمون ها"، "فتح سیاره میمون ها، و "نبرد برای سیاره میمون ها" اشاره کرد. اوایل زندگی. تروندی در بوستون، ایالت ماساچوست متولد شد. پدر او ایتالیایی و مادرش ایرلندی بود. پدرش مدیریت شرکت بیمه را برعهده داشت و ثروتمند بود. وقتی تروندی در سنین جوانی بود، شغل پدرش باعث شد که خانواده اش به نیویورک نقل مکان کنند. او در نیویورک در مدرسه مری مونت تحصیل کرد. تئاتر. تروندی وقتی ۱۲ سال داشت، در تئاتر برادوی تست بازیگری داد و توانست نقش کاراکتر ۱۵ ساله ای به نام نانسی در نمایشنامه "دختری می تواند تعریف کند" را بگیرد بدون اینکه تهیه کنندگان در طول آزمون بازیگری متوجه شوند که او برای ایفای این نقش، سن کمتری دارد. فیلم شناسی. او حرفه بازیگری در سینما را در سال ۱۹۶۲ و با فیلم "آقای هابز به تعطیلات می رود" شروع کرد. در ماه مه سال ۱۹۶۳، در سانحه رانندگی دچار بیرون زدگی دیسک کمر شد و این اتفاق
، موجب وقفه ای در حرفه او شد چرا که مدت زیادی را برای بهبودی گذراند. شوهر دوم تروندی، آرتور پ جاکوبز تهیه کننده فیلم سینمایی و تلویزیونی بود و برای شرکت APJAC کار می کرد. این شرکت تهیه کنندگی و ساخت سری فیلم های "سیاره میمون ها" را برعهده گرفت. در اوایل سال ۱۹۷۰، تروندی نقش آلبینای جهش یافته تله پاتیک را در فیلم در زیر سیاره میمون ها برعهده گرفت. او در اوایل سال ۱۹۷۰ نقش دکتر استفانی برنتون را در فیلم فرار از سیاره میمون ها و در نهایت در فیلم های فتح سیاره میمون ها و نبرد برای سیاره میمون ها در نقش لیزا، یک شامپانزه بازی کرد. آخرین فیلم تروندی در سال ۱۹۷۴ و با بازی در فیلم هاکلبری فین بود که این فیلم نیز توسط شرکت APJAC تهیه شد. فعالیت در تلویزیون. ستون نویس روزنامه، ارسکین جانسون، روزی تروندی را شخصی که الکلی نیست و بین سنین ۱۱ تا ۱۶ سالگی در تلویزیون درخشید، توصیف کرد و همچنین افزود که او در میان ۲۰۰ برنامه تلویزیونی در نیویورک و روزهای اولیه رایج گردیدن استفاده از تلویزیون، با شهرت چندانی در آن حضور پیدا نکرد. هنگامی که تروندی و صنعت تلویزیون به اوج شهرت رسیدند، او در برنامه های تلویزیونی حضور پیدا کرد و م
شهور شد. برای مثال در سال ۱۹۶۰، در اپیزود دنور مک کی و سریال تلویزیونی بونانزا، در سال ۱۹۶۳ در اپیزود قضیه پرتقال های طلایی و در سال ۱۹۶۳ در سریال منطقه نیمه روشن و در نهایت به عنوان مهمان در اپیزود آلفرد هیچکاک تقدیم می کند شرکت کرد. آخرین حضور او در تلویزیون در سال ۱۹۷۸ بود. تهیه کنندگی. تروندی پس از مرگ همسر دومش، آرتور پ جاکوبز ، کنترل کمپانی همسرش، APJAC را برعهده گرفت. زندگی شخصی. تروندی پنج بار ازدواج کرد. اولین ازدواج او در سپتامبر سال ۱۹۵۹ و در سن ۱۹ سالگی بود که با میلیونر ۲۲ ساله، چارلز هریسون، ازدواج کرد، اما خیلی زود و در سال ۱۹۶۰ از یکدیگر طلاق گرفتند. او بیوه همسر دومش، تهیه کننده فیلم، آرتور پ جاکوبز بود. تروندی از ازدواج شش ساله با سومین همسرش، روبرتو فوجیا دو فرزند متولد سال های ۱۹۷۶ و ۱۹۷۷ داشت. همچنین او ازدواج کوتاه مدتی با اسکات کریستل در سال ۱۹۸۰ داشت و در سال ۱۹۸۵ نیز با آندرس لوپز ازدواج کرد.
درمان با نوترون سریع روشی درمانی با بهره گیری از انرژی بالا نوترون به طور معمول بین ۵۰ تا ۷۰ مگا الکترون ولت برای درمان سرطان است. بیشتر پرتوهای درمانی نوترون سریع توسط رآکتورها، سیکلوترون ها (Be+d) و شتاب دهنده های خطی تولید می شوند. درمان به وسیله نوترون در حال حاضر در آلمان، روسیه، آفریقای جنوبی و ایالات متحده در دسترس است. در ایالات متحده، یک مرکز درمانی در سیاتل، واشینگتن فعال است. مرکز سیاتل از سیکلوترون استفاده می کند که پرتوی پروتون به وسیله بریلیوم تولید می شود.
فوتو اِلاستیسیته تغییر خصوصیات اپتیکی ماده تحت تغییر شکل مکانیکی را توصیف می کند. این خاصیت تمام محیط های دی الکتریک است و اغلب برای تعیین تجربی توزیع تنش در یک ماده استفاده می شود. آزمایش فوتوالاستیک، (همچنین "فتوالاستیسیته" نیز نامیده می شود) یک ابزار مهم برای تعیین نقاط تنش بحرانی در یک ماده میباشد و برای تعیین غلظت استرس در هندسه نامنظم استفاده می شود. تاریخچه. پدیده فوتو الاستیک اولین بار توسط دیوید بروستر ، فیزیکدان اسکاتلندی کشف شد. چارچوب های آزمایشی در ابتدای قرن بیستم با آثار EG Coker و LNG Filon از دانشگاه لندن توسعه یافت. کتاب آنها "رساله ای در مورد خاصیت ارتجاعی"، که در سال ۱۹۳۰ توسط کمبریج پرس منتشر شد، به یک متن استاندارد در این زمینه تبدیل شد. با پیشرفت و اصلاحات در این فناوری، آزمایش های فتولاستیک برای تعیین حالت های سه بعدی تنش گسترش یافت. به موازات تحولات تکنیک های تجربی، اولین توصیف پدیدارشناختی فوتو الاستیسیته در سال ۱۸۹۰ توسط فردریش پوکلز ارائه شد. اما این تقریباً یک قرن بعد توسط نلسون و لاکس کامل شد زیرا توصیف پاکلز فقط اثر فشار مکانیکی بر خصوصیات اپتیکی ماده را دربر میگیرفت. با ظهور پو
لاریسکوب دیجیتال نظارت مداوم بر ساختارهای تحت بار امکان پذیر شد. کاربردها. فوتو الاستیسیته برای تجزیه و تحلیل انواع تنش و کرنش استفاده می شود. روش پولاریسکوپ دیجیتالی با تهیه تصویر سریع و پردازش داده ها، اجازه می دهد تا فوتو الاستیسیته در کاربردهای صنعتی مانند کنترل کیفیت فرایند تولید برای موادی مانند شیشه و پلیمر مورد استفاده قرار بگیرد. از از فوتو الاستیسیته در دندانپزشکی برای تجزیه و تحلیل فشار در مواد پروتز استفاده می شود. فوتو الاستیسیتی می تواند برای بررسی وضعیت استرس موضعی در سنگ تراشی مورد استفاده قرار گیرد. فتوالاستیسیته با عکاسی سرعت بالا برای بررسی رفتار شکستگی در مواد مورد استفاده قرار می گیرد.یکی دیگر از کاربردهای مهم آزمایش های فوتوالاستیسیته، مطالعه استرس در اطراف شکاف های دو ماده است. شکاف دو ماده در بسیاری از سازه های مهندسی مانند سازه های جوش داده شده وجود دارد فرمول ها. برای یک ماده دی الکتریک خطی، تغییر در تانسور گذردهی معکوس formula_1 با توجه به تغییر شکل (شیب جابجایی formula_2) به صورت زیر شرح داده می شود: جایی که formula_4 تانسور فوتو الاستیستی مرتبه چهارم است، formula_5 جابجایی خطی از
تعادل است و formula_6 نشانگر تمایز با توجه به مختصات دکارتیformula_7 است. برای مواد همسانگرد، این تعریف به صورت زیر ساده می شود: جایی که formula_9 قسمت متقارن تانسور فوتوالاستیک (تانسور فشار فوتو الاستیک) است، و formula_10 فشار خطی است. قسمت غیر متقارن از formula_4 به عنوان ضریب تانسور اپتیکی شناخته می شود. از هر دو تعریف، روشن است که تغییر شکل (تنش و کرنش) ممکن است موجب ایجاد ناهمسانگردی در مواد همسانگرد گردد. اگرچه تانسور فوتوالاستیک متقارن معمولاً با توجه به کرنش مکانیکی تعریف می شود، اما بیان کشش فوتوالاستیسیته از نظر تنش مکانیکی نیز امکان پذیر است. اصول تجربی. تنش وکرنش. دلیل دوشکستی بودن کریستال ها خاصیت ناهمسانگردی کریستال ها می باشد و هر عاملی که نا همسانگردی را در یک کریستال القا کند موجب دوشکستی شدن کریستال خواهد شد. تنش و کرنش نیز از جمله اعمالی هستن که باعث القای نا همسانگردی در مواد الاستیک می گردد که این ناهمسانگردی می تواند به صورت گذرا وآنی باشد و این ویژگی موجب می شود تا تنش و کرنش وارد بر ماده را با استفاده از آزمایش هایی اپتیکی اندازه گرفت. قانون تنش اپتیکی. در حالت استرس، می توان برای محیط
سه محور اصلی استرس تعیین کرد که تغییرات ضریب شکست بر راستای این محورها اتفاق می افتد. رابطه ضریب شکست ها با محورهای اصلی استرس به این صورت تعریف می شود: formula_12 formula_13 formula_14 formula_15 ضریب شکست ماده در حالتی است که هیچ استرسی وارد نشده است و محیط در حالت همسانگرد است. formula_16 تغییرات ضریب شکست در هر یک از محورهای اصلی استرس محیط است و formula_17 مقادیر ثابت هستند که به جنس ماده بستگی دارند. formula_18 ضرایب استرس مربوط به هر یک از محور های اصلی ماده میباشد. از تعریف های بالا می توانیم به این نتایج برسیم: formula_19 formula_20 formula_21 formula_22 فرمول های بالا اختلاف دو به دو ضریب شکست سه محور اصلی استرس را نشان می دهد. در حالتی که formula_18 مقادیر غیر صفر و غیر یکسانی داشته باشند به آن محیط سه محوری یا triaxial گفته می شود اگر formula_24 باشد محیط دو محوری یا biaxial خواهد بود و در محیط های تک محوری یا uniaxial formula_25 می باشد. اگر نور با قطبش خطی را بر روی تیغه فوتوالاستیک دو محور تابیده شود به نحوی که جهت قطبش روی هر دو محور استرس کریستال مولفه داشته باشد در این حالت بین دو مولفه نور
ی تجزیه شده در محورهای استرس اختلاف راه به وجود می آید. formula_26 ضرایب استرین به صورت formula_27 formula_28 تعریف میشود که به قانون تنش اپتیکی معروف است. قانون کرنش اپتیکی. وقتی ماده فوتوالاستیسیته تحت بار دچار تغییر شکل میشود به آن استرین یا کرنش میگویند ضرایب کرنش ماده به صورت زیر تعریف میشود: formula_29 formula_30 که E مودول یانگ و V ضریب پواسون میباشد و برای قانون تنش اپتیکی داریم: formula_31 روش های آنالیز. برای اندازه گیری تنش و کرنش ماده از چیدمانی به اسم پولاریسکوپ استفاده میشود که شامل دو قطبشگر خطی میباشد و در پشت و جلو ماده فوتوالاستیک قرار میگیرد و در خروجی طرح روشن و تاریک به دلیل اختلاف راه ایجاد شده توسط استرس تشکیل میشود. پلاریسکوپ تخت. در چیدمان پلاریسکوپ تخت، نور ابتدا از یک قطبشگر عبور کرده و سپس با ماده فتوالاستیک برخورد میکند و بسته به اینکه تیغه نمونه فوتوالاستیک، عبوری باشد یا بازتابی قطبشگر دوم به ترتیب در امتدا قطبشگر اول و تیغه نمونه و یا در راستای پرتوی بازتابی از تیغه قرار میگیرد و قطبش نور در جهت های محور های اصلی ماده تجزیه میشود. در نهایت بر روی پرده تصویر، کانتور حاصل از تنش
و کرنش بر تیغه را خواهیم داشت. بسته به اینکه جهت های قطبش دو قطبشگر نسبت به هم عمود باشند یا موازی طرح کانتور تاریک و روشن میتواند باهم جایگزین شود. شدت خروجی از این چیدمان به این صورت است: formula_32 ایزو کلینیک و ایزوکروماتیک. طرح حاصل از چیدمان پلاریسکوپ تخت به صورت ترکیبی فرانژ های تاریک و روشن و فرانژ های رنگی خواهد بود که فرانژ های تاریک و روشن تک رنگ را ایزوکلنیک میگوند و فرانژ های رنگی را ایزو کروماتیک میگویند. فرانژ های ایزوکلینیک با تغییر زاویه α تغییر میکند و فرانژ ها ایزوکروماتیک با تغییر formula_33 تغییر خواهند کرد. پلاریسکوپ دایروی:. برای بررسی بهتر فرانژ های ایجاد شده میتوان به وسیله چیدمان پلاریسکوپ دایروی فرانژ های ایزوکلنیک رو حذف کنیم. این چیدمان شامل دو قطبشگر و دو تاخیر دهنده موج میباشد به نحوی که نور فرودی پس از عبور از قطبش گر خطی از تیغه تاخیر دهنده موج عبور میکند و قطبش دایروی به خود میگیرد سپس از نمونه فوتوالاستیک عبور کرده و قطبش های آن در جهت محور های اصلی استرس ماده تجزیه میشود و سپس از یک تیغه تاخیر دهنده موج عبور کرده و قطبش خطی به خود میگیرد و در نهایت با عبور از قطبشگر طرح فرا
نژ های ایزوز کروماتیک بر روی پرده حاصل میشود. حالت های قرار گرفتن قطبشگر ها و تیغه های تاخیر دهنده موج نسبت بهم میتواند به چهار صورت باشد و طرح فرانژ های حاصل بر اساس این حالت ها بوجود می آید.
تجزیه و تحلیل قابلیت دسترسی یک راه حل برای مشکل قابلیت دسترسی در زمینه خاص سیستم های توزیع شده است. برای تعیین اینکه به کدام کشورهای جهانی می توان از طریق یک سیستم توزیع شده متشکل از تعداد مشخصی از نهادهای محلی که با تبادل پیام ارتباط برقرار می کنند ، دسترسی پیدا کرد، استفاده می شود. بررسی اجمالی. تجزیه و تحلیل قابلیت دسترسی در مقاله ای از سال 1978 برای تجزیه و تحلیل و تأیید پروتکل های ارتباطی معرفی شد . این مقاله با الهام از مقاله ای توسط بارتلت و همکاران ارائه شده است. از 1968 که پروتکل بیت متناوب را با استفاده از مدل سازی حالت محدود موجودیت های پروتکل ارائه داد و همچنین اشاره کرد که پروتکل مشابهی که قبلاً شرح داده شد دارای نقص طراحی است. این پروتکل به لایه پیوند تعلق دارد و تحت برخی مفروضات ، تحویل صحیح داده ها بدون از دست دادن و یا کپی برداری را ، علی رغم وجود برخی اوقات خرابی یا از بین رفتن پیام، به عنوان سرویس ارائه می دهد. برای تجزیه و تحلیل قابلیت دستیابی ، نهادهای محلی با حالت ها و انتقال های خود مدل سازی می شوند. موجودیت با ارسال پیام ، مصرف پیام دریافتی یا انجام تعامل در رابط خدمات محلی خود ، حالت
را تغییر می دهد. دولت جهانی formula_1 یک سیستم با n موجودیت توسط ایالات تعیین می شود formula_2 (من = 1 ، ... n) از موجودیت ها و وضعیت ارتباطات formula_3. در ساده ترین حالت ، محیط بین دو موجودیت توسط دو صف FIFO در جهت مخالف ، که حاوی پیام های در حال انتقال است (که ارسال می شود ، اما هنوز مصرف نشده است) مدل می شود. تجزیه و تحلیل قابلیت دسترسی با تجزیه و تحلیل تمام توالی های احتمالی انتقال حالت موجودیت ها و وضعیت جهانی مربوطه ، رفتار احتمالی سیستم توزیع شده را در نظر می گیرد. نتیجه تجزیه و تحلیل قابلیت دستیابی ، نمودار انتقال وضعیت جهانی است (همچنین نمودار قابلیت دستیابی نیز نامیده می شود) که تمام حالت های جهانی سیستم توزیع شده را که از حالت اولیه جهانی قابل دسترسی هستند ، و همه توالی های ممکن ارسال ، مصرف و تعاملات خدماتی که توسط محلی انجام می شود را نشان می دهد موجودیت ها. با این حال ، در بسیاری از موارد ، این نمودار انتقال نامحدود است و نمی توان آن را به طور کامل جستجو کرد. نمودار انتقال می تواند برای بررسی نقایص کلی طراحی پروتکل (به زیر را ببینید) ، بلکه همچنین برای بررسی اینکه توالی تعاملات سرویس توسط نهاده
ا با الزامات ارائه شده توسط مشخصات سرویس جهانی سیستم مطابقت دارد. خصوصیات پروتکل. "محدودیت:" نمودار انتقال وضعیت جهانی محدود است اگر تعداد پیام هایی که ممکن است در حال انتقال باشند محدود است و تعداد ایالات همه موجودات محدود است. این سوال که آیا تعداد پیام ها در مورد اشخاص محدود دولت محدود باقی می ماند ، به طور کلی مسئله تصمیم ناپذیر است . وقتی تعداد پیام های منتقل شده به یک آستانه مشخص می شود ، یکی معمولاً نمودار انتقال را کوتاه می کند. موارد زیر نقایص طراحی است: یک مثال. به عنوان مثال ، ما سیستم دو موجود پروتکل را در نظر می گیریم که پیام های "ma" ، "mb" ، "mc" و "md را" با یکدیگر مبادله می کنند ، همانطور که در نمودار اول نشان داده شده است. پروتکل با رفتار دو موجودیت تعریف می شود ، که در نمودار دوم به صورت دو ماشین حالت ارائه می شود. در اینجا نماد "!" به معنای ارسال پیام است ، و "؟" به معنای مصرف پیام دریافتی است. حالتهای اولیه حالتهای "1" هستند. نمودار سوم نتیجه تجزیه و تحلیل قابلیت دستیابی برای این پروتکل را در قالب یک ماشین حالت جهانی نشان می دهد. هر دولت جهانی دارای چهار م componentsلفه است: وضعیت نهاد پر
وتکل A (چپ) ، حالت نهاد B (راست) و پیام های در حال انتقال در وسط (قسمت بالایی: از A به B ؛ قسمت پایین: از B به A ) هر انتقال این دستگاه حالت جهانی مربوط به یک انتقال موجودیت پروتکل A یا نهاد B است. حالت اولیه [1 ، - - ، 1] است (بدون ارسال پیام در حال انتقال). یکی می بیند که این مثال دارای یک فضای جهانی محدود است - حداکثر تعداد پیام هایی که ممکن است همزمان حمل و نقل شوند دو پیام است. این پروتکل دارای یک بن بست جهانی است که این حالت است [2 ، - - ، 3]. اگر کسی انتقال A را در حالت 2 برای مصرف پیام "mb حذف کند" ، در ایالات جهانی [2 ، "ma mb" ، 3] و [2 ، - "mb" ، 3] استقبال نامشخصی صورت می گیرد. انتقال پیام. طراحی یک پروتکل باید با خواص محیط ارتباطی زمینه ای ، با احتمال عدم موفقیت شریک ارتباطی و سازوکار مورد استفاده توسط نهادی برای انتخاب پیام بعدی برای مصرف ، سازگار شود. رسانه ارتباطی برای پروتکل ها در لایه پیوند به طور معمول قابل اعتماد نیست و امکان دریافت اشتباه و از دست دادن پیام را فراهم می کند (به عنوان انتقال حالت رسانه مدلسازی می شود). پروتکل های استفاده شده از سرویس IP اینترنت نیز باید امکان تحویل خارج از
سفارش را داشته باشند. پروتکل های سطح بالاتر معمولاً از یک سرویس حمل و نقل جلسه محور استفاده می کنند که به این معنی است که رسانه انتقال FIFO قابل اطمینان از پیام ها را بین هر جفت موجودیت فراهم می کند. با این حال ، در تجزیه و تحلیل الگوریتم های توزیع شده ، اغلب این احتمال وجود دارد که برخی موجودیت ها به طور کامل از کار بیفتند ، که به طور معمول (از دست دادن پیام در رسانه) با رسیدن یک پیام مورد انتظار توسط مکانیزم مهلت شناسایی نمی شود. در مورد اینکه آیا یک نهاد می تواند پیام خاصی را برای مصرف انتخاب کند ، وقتی چندین پیام از راه رسیده و آماده مصرف است ، فرض های مختلفی ارائه شده است. مدل های اصلی به شرح زیر است: مقاله اصلی که مشکل پذیرایی های نامشخص را مشخص می کند ، و بیشتر کارهای بعدی ، یک صف ورودی واحد در نظر گرفته است. بعضی اوقات ، پذیرش های نامشخص توسط یک وضعیت رقابتی ای معرفی می شوند ، به این معنی که دو پیام دریافت می شود و ترتیب آنها تعریف نمی شود (که این امر معمولاً در صورت دریافت از طرف شرکای مختلف صورت می گیرد). با استفاده از صف های مختلف یا استخرهای پذیرایی ، بسیاری از این نقایص طراحی از بین می روند. با ا