Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لان به طور دسته جمعی محاکمه شدند. در اکتبر ۲۰۱۷ میلادی، عباس لسانی بار دیگر به دادگاه فراخوانده شد. سال های ۲۰۱۸ الی ۲۰۲۰. عباس لسانی در ۲ ژوئیه ۲۰۱۸، برای جلوگیری از شرکت در همایش قلعه بابک که هر سال برگزار می شود، دستگیر شد. او در اعتراض به دستگیری اش اعتصاب غذا کرد. در ۱۴ ژوئیه با وثیقه ۵۰۰ میلیون ریالی از زندان مرکزی تبریز آزاد شد. در ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۸ به دادگاه انقلاب تبریز احضار شد. اما چون احضاریه به صورت پیامک ارسال شده بود و مهر رسمی نداشت، او این احضاریه را رد کرد و به دادگاه نرفت. سپس در ۳۱ دسامبر ۲۰۱۸ به عباس لسانی از سوی دادگاه انقلاب اردبیل پیامک ارسال شد که او به ۱۰ ماه حبس محکوم شده است. در ژانویه ۲۰۱۹، او در اردبیل توسط نیروهای امنیتی دستگیر و به زندان تبریز منتقل شد. عباس لسانی علت دستگیری اش را این گونه توضیح داد: پس از انتقال عباس لسانی به زندان تبریز در ۵ ژانویه، او اعتراض کرد که محاکمه اش بدون ارسال احضاریه رسمی به صورت غیابی انجام شده که این غیرقانونی است. دادگاه تبریز اعتراض عباس لسانی را پذیرفت و اجرای حکم را به طور موقت متوقف کرد. قاضی اهرابی حکم موقت آزادسازی عباس لسانی با وثیقه ۱۰۰ م
یلیون تومانی و برگزاری دوباره دادگاه در ۱۵ ژانویه را امضا کرد. در ۱۵ ژانویه، پس از پایان جلسه دادگاه، عباس لسانی توسط نیروهای امنیتی بازداشت شد. چند روز بعد، ۵ فعال دیگر نزدیک به او در دادگاه انقلاب اردبیل محاکمه شدند. رحیم غلامی، عسگر اکبرزاده، علی واثقی، مهدی هوشمند و سعید صادقی فر به "تشکیل تجمع غیرقانونی به قصد برهم زدن امنیت کشور" متهم شدند. سپس عباس لسانی که به زندان اردبیل منتقل شده بود، به نشانه اعتراض به دستگیری اش اعتصاب غذا کرد. در ۲۱ فوریه ۲۰۱۹، به مناسبت روز جهانی زبان مادری، عباس لسانی که در زندان اردبیل به سر می برد، به همراه لطیف حسنی در زندان کرج، سیامک میرزایی و ابراهیم نوری در زندان اوین، و امیر ستاری در زندان تبریز، اعتصاب غذای ۵ روزه ای را آغاز کرد.آنها این اعتصاب غذا را به نشانه اعتراض به نبود آموزش به زبان ترکی آذربایجانی در ایران برگزار کردند. در ۱۰ مارس ۲۰۱۹، عباس لسانی به دادگاه در اردبیل برده شد. وقتی او از زندان به دادگاه برده شد، از پوشیدن لباس زندان خودداری کرد و این را بی احترامی به کرامت انسانی خود دانست. به همین دلیل، مقامات او را با دستبند و پابند به دادگاه آوردند. عباس لسانی
در دادگاه درخواست کرد که دفاعیاتش به زبان ترکی آذربایجانی انجام شود و به زبان مادری خود از خود دفاع کرد. در ۱۳ آوریل ۲۰۱۹، دادگاه تجدیدنظر استان آذربایجان شرقی به شکایت عباس لسانی از حکم ۱۰ ماهه حبس دادگاه انقلاب تبریز که در فوریه صادر شده بود، رسیدگی کرد. به عباس لسانی اجازه حضور در دادگاه داده نشد. بعدا شعبه ۲۶ دادگاه تجدیدنظر حکم حبس صادر شده برای این فعال سیاسی را «مطابق شرع و موازین شرعی» صادر کرد . در ۸ ژوئیه ۲۰۱۹، دادگاه انقلاب اردبیل عباس لسانی را به دلیل "تشویق مردم غرب آذربایجان به مسلح شدن"، "تشکیل گروه غیرقانونی" و "تبلیغ علیه نظام" به ۸ سال حبس و ۲ سال تبعید به یزد همراه با خانواده اش محکوم کرد. عباس لسانی به این حکم اعتراض کرد و درخواست تجدیدنظر داد. در ۱۳ سپتامبر ۲۰۱۹، عباس لسانی به دادگاه تجدیدنظر احضار شد. دادگاه تجدیدنظر استان آذربایجان شرقی در ۱۶ سپتامبر به شکایت عباس لسانی رسیدگی کرد. عباس لسانی "بیانیه دفاعی" خود که به زبان ترکی آذربایجانی تهیه کرده بود، در جلسه دادگاه خواند. او گفت: در حکم اولیه، او از دو مورد اتهام تبرئه شد، اما بعداً همان دو اتهام دوباره به پرونده او افزوده شد و مدت ح
بس به ۱۵ سال افزایش یافت. برخی معتقدند که به دلیل دفاعیات عباس لسانی به زبان مادری، او به مجازات سنگین تری محکوم شده است. پس از افزایش مدت حبس، عباس لسانی به حکم دادگاه درخواست تجدیدنظر به دیوان عالی ایران ارائه داد. دیوان عالی ایران حکم ۱۵ سال حبس دادگاه اردبیل را تغییر نداد. در ۲۰ اکتبر ۲۰۲۰، وکیل عباس لسانی، محمدرضا فقیهی، دستگیر شد. فقیهی پس از دیدار با عباس لسانی در صبح روز مذکور، در دادسرای اردبیل بازداشت شد. محمدرضا فقیهی به جرم "افشای اسناد محرمانه قضایی" توسط شعبه ۱۰۲ دادگاه اردبیل به ۶ ماه حبس محکوم شد. در مارس ۲۰۲۰، محمدرضا فقیهی تبرئه شد. در ژوئیه ۲۰۲۰، دیوان عالی ایران درخواست فرجام خواهی عباس لسانی را رد کرد و حکم ۱۵ سال حبس دادگاه اردبیل را تأیید کرد. با وجود اینکه بسیاری از زندانیان به دلیل خطر شیوع ویروس کرونا به طور موقت آزاد شدند، عباس لسانی از این مجوز برخوردار نشد. حتی هنگام فوت برادرش، با وجود داشتن حق چند روز مرخصی برای شرکت در مراسم خاکسپاری و عزاداری، به او این اجازه داده نشد. در ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۰، پس از آغاز جنگ دوم قره باغ، ملاقات عباس لسانی با بستگان و تماس تلفنی با آنها ممنوع شد. سپ
س در ۱۳ نوامبر، این ممنوعیت دوباره برقرار شد. در ۲۰ نوامبر ۲۰۲۰، عباس لسانی که در بخش ۷ زندان اردبیل نگهداری می شد، در اعتراض به ممنوعیت های وضع شده، اعتصاب غذای نشسته ۵ ساعته ای را در دفتر نگهبان زندان برگزار کرد. گفته می شود که این ممنوعیت ها به پیشنهاد رئیس اداره اطلاعات استان اردبیل، مدیرکل دادگستری استان و دادستان اردبیل، ناصر عتباتی و سید عبدالله طباطبایی، اجرا شده است. پس از این اعتراض، به عباس لسانی اجازه ملاقات با بستگان داده شد، اما ممنوعیت تماس تلفنی برطرف نشد. پس از سال ۲۰۲۰. در ۱۳ ژانویه ۲۰۲۱1، یوسف کاری، فعالی که در زندان نگهداری می شد، به دلیل رفتار بد دستیار دادستان و انتقال از بخش خود به بخش قرنطینه، اعتصاب غذا را آغاز کرد. او این اقدام را به عنوان اعتراض به این شرایط انجام داد. به حمایت از او، از ۱۸ ژانویه، عباس لسانی که در زندان اردبیل بود نیز دست به اعتصاب غذا زد. بعداً برای حمایت از یوسف کاری، سیامک میرزایی که در زندان اوین بود و همچنین برادران علی و رضا واثقی که در زندان اردبیل نگهداری می شدند، نیز به اعتصاب غذا پیوستند. عباس لسانی از ۲۰ ژانویه اعتصاب خشک را آغاز کرد. یوسف کاری که از ۱۷
ژانویه اعتصاب خشک را آغاز کرده بود، در شب ۲۰ ژانویه پس از بازگشت به بخش خود از بخش قرنطینه، اعتصاب غذا را متوقف کرد. پس از آن، فعالان سیاسی که به حمایت از او اعتصاب کرده بودند نیز به اعتصاب خود پایان دادند. در ماه مه ۲۰۲۱، در دوران زندان، یوسف کاری دچار درد شدید کمر و زانو شد. به دلیل بی اثر بودن داروها و درمان های ارائه شده توسط پزشکان زندان، در ۲۵ مه به بیمارستان منتقل شد، اما همان روز پس از معاینه دوباره به زندان بازگردانده شد. در ۱۲ ژوئن ۲۰۲۱، او در اعتراض به فشارهایی که توسط مقامات زندان بر زندانیان اعمال می شد، دوباره اعتصاب غذا کرد. طبق قوانین ایران، بخش زندانیان سیاسی باید از سایر زندانیان جدا باشد، اما به دلیل اینکه دادگاه ها و زندان های ایران فعالان سیاسی و اجتماعی را به عنوان زندانیان امنیتی تلقی می کنند، این قانون را رعایت نمی کنند. بنابراین، این زندانیان را در کنار مجرمان خطرناک قرار داده و فشارهای روانی بر آنان افزایش می یابد. بعداً یوسف کاری نیز برای حمایت از عباس لسانی اعتصاب غذا کرد. از 13 ژوئن، هر دو اعتصاب غذای خشک را آغاز کردند. در ۱۳ ژوئن، برادران علی و رضا واثقی و مهرداد شیخی که در زندان
اردبیل بودند نیز به اعتصاب غذا پیوستند. . پنج فعالی که در اعتصاب غذا بودند، به بخش قرنطینه زندان منتقل شدند و تماس تلفنی با خانواده هایشان نیز ممنوع شد. در ۱۴ ژوئن، برای حمایت از زندانیان اعتصاب کننده، فعالانی که در زندان اوین تهران بودند، یعنی سیامک میرزایی، کیانوش اصلانی و بهنام شیخی، نیز به اعتصاب غذا پیوستند. بعدها خالد پیرزاده، حسین هاشمی و محمد ترکمانی که در تهران زندانی بودند نیز به این اعتصاب پیوستند. در ۱۶ ژوئن، سیامک میرزایی، کیانوش اصلانی و توحید امیر امینی که در زندان اوین تهران به حمایت از اعتصاب غذا پیوسته بودند، به بازداشتگاه تحقیقات وزارت اطلاعات (بند 209) منتقل شده و به مدت ۳ ساعت بازجویی شدند. سپس، مدیریت زندان با خواسته های عباس لسانی موافقت کرد و زندانیانی که مرتکب جرایم سنگین و خطرناک شده بودند را از بخش هفتم که زندانیان سیاسی در آن نگهداری می شدند، خارج کرد. این فعالان نیز به اعتصاب غذای خود پایان دادند. برادران علی و رضا واثقی که به دلیل اعتصاب غذا به بخش قرنطینه منتقل شده بودند، در ۲۵ ژوئن به بخش های قبلی خود بازگردانده شدند. در ۳۰ اوت ۲۰۲۱، یوسف کاری با وثیقه ۸۰۰ میلیون تومانی به مدت
چهار روز برای درمان به مرخصی رفت. اما در ۳ سپتامبر ۲۰۲۱ دوباره به زندان بازگردانده شد. در ۲۲ سپتامبر ۲۰۲۱، علیرضا فرشی اعلام کرد که به دلیل احکام ظالمانه و غیرعادلانه قاضیان در دادگاه های ایران و همچنین محرومیت ترک ها از آموزش به زبان مادری در مدارس، به مدت ۳ روز دست به اعتصاب غذا خواهد زد. پس از آن، عباس لسانی و ۷ زندانی دیگر نیز به حمایت از علیرضا فرشی به این اعتصاب پیوستند. عباس لسانی که از نارسایی قلبی و فشار خون بالا رنج می برد، در ماه اکتبر ۲۰۲۱. برای معاینه به کلینیکی خارج از زندان منتقل شد. سپس در ۴ نوامبر برای معاینه به پزشکی قانونی اردبیل منتقل شد. گزارش شد که به دلیل نتایج آزمایش های او و نیاز فوری به عمل دیسک کمر، تحت معاینه قرار گرفته است. در ۲۴ ژانویه ۲۰۲۲، او دوباره برای معاینه به پزشکی قانونی اردبیل برده شد. در گزارش کمیسیون پزشکی، ضرورت جراحی دیسک های بین مهره ای او مورد تأکید قرار گرفت. به همین دلیل، عباس لسانی از ۱۳ فوریه ۲۰۲۲ به مدت ۶ ماه برای درمان در خارج از زندان به مرخصی رفت. پس از مرخصی، فعالانی از شهرهایی چون تبریز، ارومیه، اردبیل، پارس آباد و مشگین شهر، در تاریخ های ۱۵، ۲۰ و ۲۵ فور
یه به دیدار عباس لسانی در خانه اش رفتند. عباس لسانی در ۹ آوریل ۲۰۲۲ در بیمارستان ولیعصر تبریز تحت عمل جراحی دیسک کمر قرار گرفت. دومین عمل جراحی او در ۲۴ مه انجام شد. با وجود درخواست و نظر پزشک پزشکی قانونی، دادستان اردبیل با تمدید مرخصی پزشکی او موافقت نکرد و عباس لسانی در ۲۷ اوت به زندان اردبیل بازگردانده شد. در ۲۱ فوریه ۲۰۲۳، پس از اعلام "عفو عمومی" توسط سیستم قضایی، از زندان اردبیل آزاد شد و بلافاصله به شهر یزد تبعید شد. اما او از حکم تبعید سرپیچی کرده و به شهر اردبیل بازگشت، جایی که دیگر فعالان از او استقبال کردند. فشارها علیه خانواده. در ۳۱ اکتبر ۲۰۰۶، پس از اینکه عباس لسانی دوباره دستگیر شد، همسرش رقیه لسانی در ارتباط با این حادثه به چندین سایت خبری مصاحبه داد. به دلیل انتشار خبر دستگیری همسرش و همچنین مصاحبه با چندین سایت خارجی در این باره، رقیه لسانی نیز تهدید به دستگیری شد. در ماه مه ۲۰۰۷، خواهرزاده عباس لسانی، مهدی محمدپور، دستگیر شد. در ۱۰ سپتامبر ۲۰۰۸، در ساعات شام، به مراسم افطاری که در خانه صیاد محمدیان برگزار شده بود، توسط نیروهای ویژه ایران حمله شد. بیش از 20 نفر که در آنجا مهمان بودند، از جمل
ه اعضای خانواده عباس لسانی، همسرش رقیه لسانی و پسرانش آتیلا لسانی و اوقتای لسانی نیز دستگیر شدند. اعضای خانواده عباس لسانی پس از چند ساعت بازجویی آزاد شدند. در ۹ سپتامبر ۲۰۱۱، پس از دستگیری عباس لسانی، در 13 سپتامبر، خواهرزاده او مهدی محمدپور نیز دستگیر شد. در ماه فوریه ۲۰۱۶، همسر عباس لسانی، رقیه علیزاده، و دو پسرش به شعبه دوم دادگاه اردبیل احضار شدند. در نسخه ای از سند دادگاهی که به او ارسال شد، دلیل احضار او به دادگاه ذکر نشده بود، اما همسر زندانی تهدید شد که در صورت عدم حضور در دادگاه طی ۵ روز، تحت نظارت قرار خواهد گرفت. در ۲۳ فوریه ۲۰۱۶، همسر و دو پسر عباس لسانی در شعبه دوم دادگاه اردبیل مورد بازجویی قرار گرفتند. آن ها به نوبه خود از پاسخ به سوالات دادگاه که بی مورد بود خودداری کردند و از امضای اسناد دادگاه نیز امتناع ورزیدند. در ۸ اکتبر ۲۰۲۰، خودرو متعلق به خانواده عباس لسانی توسط افراد ناشناس به آتش کشیده شد. در نوامبر ۲۰۲۰، پسر عباس لسانی، اوقتای لسانی، به دلیل توزیع شیرینی به مناسبت آزادسازی شوشا در ۹ نوامبر، توسط اداره نظارت بر اماکن عمومی اردبیل به "نگرانی افکار عمومی" متهم شد و از ادامه کار در باز
ار اردبیل منع شد. اعتراضات به دستگیری. در ژانویه ۲۰۰۷، کمیته حقوق جهانی آذربایجانی ها (DAHMK) با درخواست آزادی عباس لسانی به کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد مراجعه کرد . در ۱ فوریه ۲۰۰۷، سازمان عفو بین الملل عباس لسانی را به عنوان زندانی وجدان اعلام کرد. در همان روز، سخنگوی وزارت خارجه ایالات متحده، شان مک کورمک، بیان کرد که این وزارت از وضعیت عباس لسانی که در ایران زندانی است، نگران است و او در زندان تحت فشارهای فیزیکی قرار دارد . در ادامه بیانیه وزارت خارجه آمده است که رژیم ایران زبان آذربایجانی را در مدارس ممنوع کرده، فعالان آذربایجانی را تحت تعقیب قرار می دهد و افرادی مانند عباس لسانی که از حقوق فرهنگی و زبانی خود دفاع می کنند را به ناحق زندانی می کند. در فوریه ۲۰۰۷، هولگر گوستافسون، عضو کمیسیون روابط خارجی پارلمان سوئد و نماینده حزب دموکرات مسیحی، با ارسال نامه ای به محمود احمدی نژاد، رئیس جمهور وقت ایران، خواستار آزادی عباس لسانی شد. در فوریه ۲۰۰۷، کارل شلیتر، عضو پارلمان اروپا، برای آزادی عباس لسانی به سید علی خامنه ای نامه نوشت. او در نامه خود به شرایط نگهداری، وضعیت سلامت و فشارهایی که به خان
واده لسانی وارد می شود، اشاره کرد. در ۶ مارس ۲۰۰۷، وزارت خارجه ایالات متحده گزارش سالانه حقوق بشر برای سال ۲۰۰۶ را ارائه کرد که در آن نقض حقوق زبان مادری آذربایجانی ها، بازداشت های سیاسی و تعقیب فعالان سیاسی، از جمله دستگیری عباس لسانی، مورد اشاره قرار گرفته بود. در مارس ۲۰۰۸، انجمن آذربایجانی های جنوبی مقابل ساختمان بی بی سی در لندن تظاهراتی برگزار کرد. شرکت کنندگان در این تظاهرات خواستار آزادی عباس لسانی شدند. آن ها پلاکاردهایی با عبارات «۳۰ میلیون تُرک آذربایجانی تحت سرکوب رژیم ایران هستند!»، «زبان تُرکی آذربایجانی باید در آذربایجان جنوبی زبان رسمی باشد!» و «شکنجه زندانیان وجدان را متوقف کنید!» در دست داشتند. در این تظاهرات که دو ساعت به طول انجامید، شرکت کنندگان اعلامیه هایی درباره دستگیری عباس لسانی و وضعیت آذربایجانی های جنوبی در ایران به زبان انگلیسی توزیع کردند . در ۲۹ اوت ۲۰۱۵، در استادیوم تختی اردبیل، در جریان مسابقه فوتبال بین تیم های شهرداری اردبیل و گیتی پسند اصفهان، هواداران اردبیلی شعار «کشور ما آباد باشد، لسانی آزاد باشد» را سر دادند و آزادی عباس لسانی را خواستار شدند. در ۱۰ سپتامبر ۲۰۱۵، مصطف
ی پروین، صالح پیچقانی، توحید امیر امینی، مرتضی پروین و میثم جولانی در استادیوم تختی اردبیل در جریان مسابقه فوتبال توسط نیروهای امنیتی ایران دستگیر شدند. دلیل این دستگیری، بالا بردن پلاکاردهایی با مضمون حمایت از عباس لسانی و دیگر زندانیان سیاسی و سر دادن شعارهای ملی گرایانه بود . هر یک از آن ها به سه ماه زندان و ۳۰ ضربه شلاق محکوم شدند. با وجود اینکه حکم شلاق باید در پایان دوره حبس اجرا می شد، این حکم در نخستین روزهای زندانی شدن آن ها به اجرا درآمد. در سال ۲۰۱۹، کتابی با عنوان «فریاد آزادی» توسط گروهی از حامیان عباس لسانی منتشر شد که شامل اشعار، مقالات، دفاعیات او در دادگاه و مصاحبه های او بود. در همان سال، عباس لسانی در اعتراض به دستگیری خود دست به اعتصاب غذا زد و فعالان کمپینی با عنوان «حمایت از عباس لسانی» راه اندازی کردند . در ۴ فوریه ۲۰۱۹، قباد عباداوغلو، رئیس جنبش دموکراسی و رفاه آذربایجان، خواستار آزادی عباس لسانی شد و از همه دعوت کرد که از او حمایت کنند. در ۵ فوریه، حزب مساوات خواستار آزادی بدون قید و شرط عباس لسانی و تمامی فعالان که در زندان های ایران نگهداری می شدند، شد و بیانیه ای در این باره منتشر
کرد . علاوه بر بیانیه حزب، رئیس آن، عارف حاجیلو نیز سرکوب فعالان در ایران را محکوم کرد و خواستار آزادی عباس لسانی شد . در ۷ فوریه، صابر رستم خانلو رئیس مشترک کنگره جهانی آذربایجانی ها، خواستار آزادی فوری عباس لسانی و دیگر افرادی که به ناحق زندانی شده اند و تحقق خواسته های ملی، سیاسی و اقتصادی تُرک های آذربایجانی در ایران شد. در ۱۰ فوریه، فعالان حقوق بشری که از کمپین «حمایت از عباس لسانی» حمایت کرده بودند، مورد حمله نیروهای امنیتی قرار گرفتند؛ خانه های مرتضی پروین، مهدی دوستدار و رحیم نوروزی و محل کار علی واثقی و مظاهر معالی مورد تفتیش قرار گرفت. در ۱۰ ژوئیه ۲۰۱۹، سازمان جوانان ملی گرا در مقابل سفارت ایران در باکو تجمعی برگزار کرد تا از حقوق عباس لسانی و دیگر فعالان حمایت کند. شرکت کنندگان در این تجمع شعارهایی همچون «آزادی برای هم میهنان ما!»، «آذربایجان جنوبی ایران نیست!» و «آذربایجان یکی باشد، پایتختش تبریز باشد!» سر دادند و قطعنامه تجمع را مقابل سفارت قرائت کردند. در ۱۷ ژوئیه ۲۰۱۹، فعالان حزب مساوات تلاش کردند تا مقابل سفارت ایران تجمعی اعتراضی برگزار کنند. در قطعنامه این تجمع، از دولت ایران خواسته شد تا هم
کاری نظامی با ارمنستان را متوقف کرده و قرارداد تولید مشترک سلاح را لغو کند و عباس لسانی و دیگر فعالان را آزاد کند و به تبعیض های قومی پایان دهد. در مارس ۲۰۲۰، ۱۶۱ فعال، از جمله روزنامه نگاران، شاعران، محققان، نویسندگان و فعالان مدنی، نامه ای به ابراهیم رئیسی، رئیس قوه قضائیه ایران، نوشتند و به دلیل خطر ویروس کرونا خواستار آزادی زندانیان سیاسی شدند. در این درخواست نام ۲۸ زندانی سیاسی آذربایجانی از جمله عباس لسانی ذکر شده بود. در ژوئن ۲۰۲۰، گروه مدافع حقوق بشر «متحد برای ایران» که مقر آن در ایالات متحده است، کمپینی برای جمع آوری امضا جهت آزادی عباس لسانی راه اندازی کرد. در دسامبر ۲۰۲۰، در شهر اردبیل، شعارهایی برای آزادی زندانیان سیاسی روی دیوارهای شهر نوشته شد. از جمله این شعارها: «هنوز خبری نداریم»، «زندانیان سیاسی ما را نجات دادند، مدت زیادی است که در قفس هستند، آن ها را فراموش نکنیم»، «زندانیان را به مرخصی بفرستید»، «دیدارها و تماس های تلفنی عباس لسانی همچنان ممنوع است»، و «سلامت زندانیان سیاسی ما خط قرمز ما است». در مه ۲۰۲۱، شعارهایی در خیابان های اردبیل در حمایت از آزادی زندانیان سیاسی نوشته شد. از آنجا که
در آن زمان انتخابات در ایران نزدیک بود، فعالان شعارهایی مانند «ما به حق آزادی زندانیان سیاسی رأی می دهیم»، «ما به عباس لسانی رأی می دهیم» و «نماینده منتخب ملت آذربایجان در زندان است» بر دیوارها نوشتند. در اوت ۲۰۲۱، جاوید رحمان، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر در ایران، گزارش جدیدی درباره نقض حقوق بشر در ایران به مجمع عمومی سازمان ملل ارائه کرد. او در گزارش ۲۵ صفحه ای خود اشاره کرد که فعالان جامعه مدنی تُرک مانند عباس لسانی و علیرضا فرشی در ایران به دلیل دفاع از حقوق اقلیت ها هدف قرار گرفته اند و اطلاعاتی درباره اعتصاب غذای عباس لسانی و هفت فعال دیگر در ژوئن ۲۰۲۱ نیز ارائه داد.
علی آباد چاه کیچی روستایی در دهستان گنبد علوی بخش مرکزی شهرستان دلگان استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۶۱ نفر (۱۵خانوار) بوده است.
مزرعه کومان روستایی در دهستان گنبد علوی بخش مرکزی شهرستان دلگان استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲۰ نفر (۱۰خانوار) بوده است.
احمدآباد روستایی در دهستان دلگان بخش مرکزی شهرستان دلگان استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۸۵ نفر (۲۳خانوار) بوده است.
چاه چاکر یا موتور چاکر‎ روستایی در دهستان دلگان بخش مرکزی شهرستان دلگان استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲۲۹ نفر (۵۷خانوار) بوده است.
چاه گزی روستایی در دهستان دلگان بخش مرکزی شهرستان دلگان استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲۰۰ نفر (۵۳خانوار) بوده است.
چاه محمد روستایی در دهستان دلگان بخش مرکزی شهرستان دلگان استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ این روستا بدون جمعیت بوده است.
چاه محمد روستایی در دهستان دلگان بخش مرکزی شهرستان دلگان استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵ جمعیت این روستا ۲۷۱ نفر (۷۵خانوار) بوده است.
میوزیک اَند میدیا () یک مجله برای رادیو، موسیقی و سرگرمی در سرتاسر اروپاست که نخستین بار در سال ۱۹۸۴ با نام "یوروتیپ شیت" منتشر شد و از سال ۱۹۸۶ به عنوان کنونی اش تغییر نام داد. مقر اصلی آن در آغاز در شهر آمستردام بود ولی بعدها به لندن منتقل شد. انتشار این مجله در اوت ۲۰۰۳ به پایان رسید. این مجله، نشریه خواهر مجلهٔ بیلبورد بود.
جدول های هلند () که با نام های مگاچارتس و داچ چارتس هم شناخته می شود، یک شرکت جدول های موسیقی است که وظیفه اش تهیه و ارائه جدول های رسمی موسیقی در هلند است که مشهورترین شان «جدول صد تک آهنگ برتر هلند» و «جدول صد آلبوم موسیقی برتر هلند» است. این شرکت همچنین بخشی از شرکت خدمات بازاریابی بنلوکس است.
فهرست برترین های سوئد (؛ ) جدول موسیقی ملی کشور سوئد است که پیشتر با نام های تُـپ لیستان (۱۹۷۵ تا ۱۹۹۷) و هیت لیستان (۱۹۹۸ تا ۲۰۰۷) شناخته می شد و از اکتبر ۲۰۰۷ نام کنونی اش را یافت. این فهرست با اطلاعات به دست آمده از «انجمن صنعت ضبط موسیقی سوئد» () تهیه می شود. پیش از تُـپ لیستان، آمار فروش موسیقی در سوئد توسط کوالستوپن (Kvällstoppen) تهیه می شد که به طور هفتگی، یک فهرست ترکیبی از تک آهنگ ها و آلبوم های موسیقی را ارائه می داد.
فرانسواز دستور ،(۱۷ آوریل ۱۹۴۲) فیلسوف و مترجم فرانسوی است. او استاد دانشگاه نیس سوفیا آنتیپولیس است. زندگی نامه. فرانسواز دستور در شهر لیون به دنیا آمد. او بین سال های ۱۹۶۴ تا ۱۹۹۵ در دانشگاه پانتئون-سوربن تدریس می کرد. از سال ۱۹۹۵ تا ۱۹۹۹ در دانشگاه پاریس ۱۲ ول دو مرن (منطقه کرتی) تدریس کرد؛ و از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۳ در دانشگاه نیس سوفیا آنتیپولیس به تدریس پرداخت. تخصص او بیشتر در زمینه پدیدارشناسی (فلسفه) آلمان و فرانسه است. او کتاب ها و مقالات بسیاری به خصوص در مورد ادموند هوسرل، مارتین هایدگر، موریس مرلو-پونتی، ژاک دریدا، پل ریکور، هانس-گئورگ گادامر منتشر کرده است.
چوله آندرا () یک فیلم درام دلهره آور روان شناختی به کارگردانی سرجیو نیکلائسکو است که در سال ۱۹۸۵ منتشر شد. این فیلم به عنوان نماینده رومانی برای بخش جایزه اسکار بهترین فیلم بین المللی در پنجاه و هشتمین دوره جوایز اسکار انتخاب شد، اما به فهرست نهایی نامزدان راه نیافت. از بازیگران آن می توان به گئورگه کوزوریچی، اشتفان یورداکه، یون آنگل و الکساندرو دوبرسکو اشاره کرد.
لیویو رِبرانو (؛ ؛ – ) نویسنده، نمایشنامه نویس اهل رومانی بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "چوله آندرا" و "نفرین زمین، نفرین عشق" اشاره نمود.
تیبریو اولا (؛ – ) آهنگساز، موسیقی دان، مربی موسیقی و استاد دانشگاه مجاری تبار اهل رومانی بود. وی دانش آموختهٔ کنسرواتوار دولتی چایکوفسکی مسکو (۱۹۴۹ تا ۱۹۵۴) بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "فناناپذیران" و "آنگاه همگی را به مرگ محکوم کردم" اشاره نمود.
آخرین فشنگ () یک فیلم جنایی اکشن به کارگردانی سرجیو نیکلائسکو است که در سال ۱۹۷۳ به نمایش درآمد. چکیده داستان. میهای رومان، شریک کمیسر سابق میکلووان، تمام تلاش خود را می کند تا قاتل میکلووان، سمانکا، با بازی جورجه کنستانتین، را روانه زندان کند. اما به دلیل نبود شواهد کافی، دادگاه سمانکا را آزاد می کند. در تلاش های ناامیدانه اش برای به زندان انداختن سمانکا، میهای رومان مأموریت جدیدی دریافت می کند و هم زمان شریکی تازه. شریک جدید، اوآرکا، به نظر می رسد خدمتکاری سابق باشد که در همه چیز مهارت دارد؛ افزون بر این، او یکی از بهترین ها در رانندگی در جاده های پرپیچ وخم است.
آنگاه همگی را به مرگ محکوم کردم () یک فیلم درام تاریخی رومانیایی به کارگردانی سرجیو نیکلائسکو است که در سال ۱۹۷۲ به نمایش درآمد. چکیده داستان. داستان درباره ی پسربچه ای است که پس از کشته شدن برادر بزرگ ترش ــ یک چریک در زمان جنگ جهانی دوم که به دست سازمان امنیت «سیگورانسا» کشته می شود ــ توسط خواهر بزرگ ترش، مارگارِتا، و شوهر او، پدر یوهان، به فرزندی پذیرفته می شود. یوهان کشیش روستاست و با آن که مردی مهربان و باهوش است، از ناتوانی پسر در ابراز محبت به او، دلخور و مأیوس است. این پسر که نسبت به دختران هم سن وسالش نیز بی تفاوت است، ترجیح می دهد وقتش را با تودور، ملقب به «ایپو» که به «احمق دهکده» معروف است، بگذراند. آن دو با هم ماهی گیری می کنند و در ویرانه های روستایی مجاور که به خاطر تخلفی جزئی از فرمان اشغال گران آلمانی نابود شده، انقلاب فرانسه را بازسازی می کنند. روزی پسر شاهد تمرین سواری یک افسر سواره نظام آلمانی میان کپه های یونجه است. مدتی بعد اسب بدون سوار از آن جا می گذرد و پسر جسد افسر را کنار جاده پیدا می کند. او ماجرا را گزارش می دهد، اما پیش از آن، پنهانی تپانچه ی مرد را می دزدد. در مراسم خاکسپاری، ف
رمانده آلمانی با بی اعتنایی به روستا اعلام می کند که اگر تا صبح روز بعد قاتل خود را معرفی نکند، رهبران جامعه ــ از جمله یوهان و همسرش، شهردار، پزشک شهر و دفتردار ــ اعدام خواهند شد. آن شب، یوهان ضیافتی مجلل ترتیب می دهد. تودور، که همیشه هدف تمسخر و تحقیر بوده، نه تنها برای اولین بار دعوت می شود، بلکه میهمان افتخاری مجلس هم هست. پزشک، معاینه ای کوتاه و مشکوک روی او انجام می دهد و به او می گوید سبک زندگی ناسالمش کار دستش داده است. خیلی زود معلوم می شود ماجرا از چه قرار است: رهبران جامعه می خواهند تودور دروغ بگوید و قتل را گردن بگیرد تا جان آن ها نجات پیدا کند. پس از کشمکش های درونی، تودور سرانجام در برابر التماس های احساسی آنان تسلیم می شود، اما کم کم درمی یابد که برای مدت کوتاهی صاحب قدرت و اهمیتی بی سابقه شده است. از یوهان می خواهد مراسم خاکسپاری نمادینی برایش برگزار کند تا ببیند «شهادتش» چه شکلی خواهد بود و در آخرین لحظات، تقاضای پول و زمین برای اعضای بیمار، ناتوان و سالخورده ی خانواده اش می کند. اما سحرگاه، نیروهای آلمانی به طور غیرمنتظره ای از روستا عقب نشینی می کنند و همه نجات می یابند. تودور زانو می زند
و اشک می ریزد ــ با این ابهام که آیا از زنده ماندن خوشحال است یا برای از دست رفتن فرصت قهرمان شدن، سوگواری می کند. یوهان و دیگر روشنفکران محلی بی درنگ به همان نگاه تحقیرآمیز سابقشان بازمی گردند. پسر، در حالی که ریاکاری آنان را تماشا می کند، در ذهن خود حکم مرگ همه شان را صادر می کند. تپانچه ی افسر را بیرون می کشد و صدای شلیک تنها یک گلوله شنیده می شود، اما فیلم به طور مبهم نشان می دهد که آیا کسی کشته شده یا نه.
آخرین یورش () با نامِ اصلیِ ما، در خطوط مقدم () یک فیلم درام رومانیایی به کارگردانی سرجیو نیکلائسکو است که در سال ۱۹۸۵ به نمایش درآمد. چکیده داستان. هوریا لازار (جورجه الکساندرو) یک افسر مشتاق اما بی تجربه است که فرماندهی نیروهای رومانیایی را برعهده دارد. واحد او سراسر خاک ترانسیلوانی، مجارستان و چکسلواکی را درمی نوردد و در طی آن تلفات سنگینی را متحمل می شود. بخش اعظم نیمه دوم فیلم محاصره بوداپست، از جمله تلاش آلمان برای از میان بردن آن را پوشش می دهد. در طول جنگ، لازار با سیلویا (اونسا)، دختر ژنرال مارینسکو (با بازی خود سرجیو نیکولائسکو) رابطه برقرار می کند.
(۲۸ ژوئیه ۱۹۰۴ _دسامبر ۱۹۷۰) یک جاسوس بود که در طول جنگ جهانی دوم به نفع رایش سوم فعالیت می کرد. اسم رمز وی در دستگاه اطلاعاتی آلمان، «سیسرو» بود. وی نقش مهمی در جمع آوری اطلاعات برای عملیات پرش بلند، با هدف ترور هم زمان ژوزف استالین، وینستون چرچیل، و فرانکلین روزولت در کنفرانس ۱۹۴۳ تهران را داشت.
زن کولی جوان (به انگلیسی: Young Gypsy Woman) یک نقاشی اثر کرلیس هونز است. این نقاشی که در سال ۱۸۷۰ خلق شده است هم اکنون در موزه ملی هنر لتونی قرار دارد. آفرینش. این نقاشی در تابستان ۱۸۷۰ در بلژیک کشیده شده است؛ زمانی که هونس در سالن پاریس شرکت کرد و پس از آن به نورماندی و سپس بلژیک رفت.