Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
امپراتوری روسیه به رهبری امپراتور کاترین دوم، "هتمانات" و هتمانات را فتح کرد تا حد زیادی تحت کنترل هتمانات قزاق اوکراین و خانات کریمه ترک بود. روسیه نام این سرزمین ها را «روسیه جدید» (، "نووروسیا") گذاشت. با وقوع انقلاب صنعتی در سراسر اروپا، منابع عظیم زغال سنگ دونباس در میانه سده نوزدهم مورد بهره برداری قرار گرفت. این امر منجر به رونق جمعیت در منطقه شد که عمدتاً مهاجران روسی بودند. در سال ۱۸۵۸، جمعیت منطقه ۷۰۰۷۶۷ نفر بود که تا سال ۱۸۹۷ به ۱۴۵۳۱۰۹ نفر رسید. بر اساس سرشماری امپراتوری روسیه در سال ۱۸۹۷، اوکراینی ها ۵۲٫۴ درصد از جمعیت منطقه را تشکیل می دادند، در حالی که روس ها ۲۸٫۷ درصد را تشکیل می دادند. یونانی ها، آلمانی ها، یهودی ها و تاتارها نیز در دونباس، به ویژه در ناحیه ماریوپل، که ۳۶٫۷ درصد از جمعیت آن را تشکیل می دهند، حضور چشمگیری داشتند. با وجود این، روس ها اکثریت نیروی کار صنعتی را تشکیل می دادند. اوکراینی ها بر مناطق روستایی تسلط داشتند، اما شهرها بیشتر تنها توسط روس هایی که به دنبال کار در صنایع سنگین منطقه آمده بودند، مسکونی شده بودند. آن دسته از اوکراینی های قومی که برای کار به شهرها نقل مکان کر
دند، به سرعت در طبقه کارگر روسی زبان جذب شدند. دوره شوروی. اوکراینی های دونباس تحت تأثیر قحطی هولودومور در سال های ۱۹۳۲–۱۹۳۳ و سیاست روسی سازی ژوزف استالین قرار گرفتند. از آنجایی که اکثر اوکراینی ها کشاورزان و دهقانان روستایی بودند (که توسط رژیم شوروی " کولاک " نامیده می شد)، بیشترین قحطی را متحمل شدند. بر اساس گزارش انجمن اوکراینی ها در بریتانیای کبیر، جمعیت منطقه ای که اکنون استان لوهانسک است در نتیجه قحطی ۲۵ درصد کاهش یافت و منطقه ای که اکنون استان دونتسک است، ۱۵ تا ۲۰ درصد کاهش به خود دید. بر اساس یک تخمین، ۸۱٫۳٪ از کسانی که در طول قحطی در SSR اوکراین جان باختند، اوکراینی نژاد بودند، در حالی که تنها ۴٫۵٪ از نژاد روسیه بودند. در طول بازسازی دونباس پس از جنگ جهانی دوم، بسیاری از کارگران روسی برای سکونت مجدد در منطقه وارد شدند و تعادل جمعیت را بیشتر تغییر داد. در سال ۱۹۲۶، ۶۳۹۰۰۰ نفر روس در دونباس ساکن بودند. تا سال ۱۹۵۹، جمعیت قومی روسیه بیش از دو برابر شد و به ۲٫۵۵ میلیون نفر رسید. روسی سازی با اصلاحات آموزشی شوروی در سال های ۱۹۵۸–۱۹۵۹، که منجر به حذف تقریباً تمام آموزش های زبان اوکراینی در دونباس شد، بیشت
ر پیشرفت کرد. در زمان سرشماری شوروی در سال ۱۹۸۹، ۴۵ درصد از جمعیت دونباس قومیت خود را روس گزارش کردند. دوره اوکراین. پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، ساکنان دونباس بر خلاف بقیه اوکراین، عموماً طرفدار روابط قوی تر با روسیه بودند. . به دنبال اعتصاب معدنچیان در سال ۱۹۹۳ در منطقه که خواستار یک اوکراین فدرال و خودمختاری اقتصادی برای دونباس بودند، یک همه پرسی در سال ۱۹۹۴ در مورد مسائل گوناگون قانون اساسی در استان های دونتسک و لوهانسک، همزمان با نخستین انتخابات پارلمانی در اوکراین مستقل برگزار شد. رای دهندگان و سیاستمداران دونباس تا زمان انقلاب نارنجی ۲۰۰۴ نفوذ گسترده ای بر سیاست اوکراین داشتند. ویکتور یانوکوویچ، نخست وزیر وقت، که هدف انقلابی داشت، اهل دونباس است و بیشترین حمایت خود را نیز در آنجا پیدا کرده است. در اوج انقلاب، سیاستمداران منطقه ای طرفدار یانوکوویچ در دونباس خواستار برگزاری همه پرسی در مورد ایجاد " جمهوری خودمختار اوکراین در جنوب شرقی " یا جدایی از اوکراین شدند. این اتفاق نیفتاد و حزب مناطق یانوکوویچ در انتخابات پارلمانی اوکراین در سال ۲۰۰۶ پیروز شد. او بعداً در سال ۲۰۱۰ به عنوان رئیس جم
هور انتخاب شد. دولت او به رهبری نخست وزیر میکولا آزاروف، قانون بحث برانگیز زبان منطقه ای را در سال ۲۰۱۲ اجرا کرد. این قانون به زبانی وضعیت «زبان منطقه ای» را می دهد که در آن درصد نمایندگان گروه قومی آن بیش از ۱۰٪ از کل جمعیت یک منطقه اداری تعریف شده باشد. وضعیت زبان منطقه ای اجازه استفاده از زبان های اقلیت را در دادگاه ها، مدارس و سایر موسسات دولتی در این مناطق اوکراین می دهد. این بدان معناست که زبان روسی برای اولین بار از زمان استقلال اوکراین در دونباس به رسمیت شناخته شد. این قانون در ۲۸ فوریه ۲۰۱۸ توسط دادگاه قانون اساسی اوکراین خلاف قانون اساسی اعلام شد و در سال ۲۰۱۹ با قانون جدیدی جایگزین شد که هدف آن تقویت استفاده از زبان اوکراینی بود. جمعیت شناسی معاصر. بر اساس سرشماری اوکراین در سال ۲۰۰۱، ۵۷٫۲٪ از جمعیت دونباس را اوکراینی ها، ۳۸٫۵٪ روس ها، و ۴٫۳٪ سایر گروه های قومی، عمدتاً یونانی (۱٫۱٪) و بلاروس (۰٫۹٪) تشکیل می داد. ۷۲٫۸٪ از جمعیت گزارش کردند که زبان مادری آنها روسی است. زبان های دیگر که عمدتاً توسط گروه های قومی اقلیت صحبت می شود، ۱٫۱ درصد از جمعیت را تشکیل می دهند. در میان این گروه ها، تنها روماها گز
ارش شده اند که از زبان روسی در زندگی روزمره استفاده نمی کنند و به جای آن از زبان رومی استفاده می کنند. استان خارکف. خارکف که پیشتر یک منطقه کم جمعیت بود، تعداد زیادی از مهاجران اوکراینی را برای اولین بار در زمان قیام خلمنتسکی ۱۶۴۸–۵۷ در خود جای داد. این مهاجران از جنگ بین قزاق های اوکراینی و کشورهای مشترک المنافع لهستان-لیتوانی در نزدیکی رودخانه دنیپر فرار کرده بودند. منطقه ای که در آن ساکن شدند «اسلوبودا اوکراین» نام داشت (، "اسلوبودسکایا اوکراین"). در طول سده های بعد، موج های متعدد مهاجرت به اسلوبودا اوکراین، هم اوکراینی های قومی و هم روس های قومی را به همراه داشت. پیش از سده نوزدهم، تعداد کمی از روس ها در این منطقه ساکن شدند. آنها تمایل داشتند در شهرها زندگی کنند، در حالی که مناطق روستایی تحت تسلط اوکراینی ها بود. این منطقه یک دولت خودمختار قزاق داشت تا اینکه در سال ۱۷۶۵ توسط کاترین کبیر خودمختاری لغو شد. در سال ۱۸۳۲، شکاف شهری و روستایی به شدت ریشه دوانید: ۵۰٪ از بازرگانان را روس ها، و ۴۵٪ از صاحبان کارخانه ها روس بودند. در راستای این روسی شدن فزاینده، نام اسلوبودا اوکراین با فرمانداری خارکف در سال ۱۸۳۵ ج
ایگزین شد. در سرشماری امپراتوری ۱۸۹۷ نشان داده شده است که زبان مادری ۸۰٫۶٪ از جمعیت استان خارکف اوکراینی بوده، در حالی که زبان روسی به عنوان زبان مادری تنها ۱۷٫۷٪ از جمعیت بوده اند. شهر خارکف در سال ۱۹۲۲ پایتخت اتحاد جماهیر شوروی اوکراین شد. در طول قحطی هولودومور ۱۹۳۲–۱۹۳۳، حومه منطقه خارکف که اکثریت جمعیت اوکراینی داشت ویران شد. در همان زمان، شهر خارکف به شدت صنعتی شد و جمعیت روسی آن رونق گرفت. تا زمان سرشماری شوروی در سال ۱۹۸۹، ۳۳٫۲ درصد از جمعیت استان خارکف را روسی می دانستند و ۴۸٫۱ درصد از جمعیت گزارش کردند که زبان مادری آنها روسی است. جمعیت شناسی معاصر. بر اساس سرشماری اوکراین در سال ۲۰۰۱، اوکراینی های قومی ۷۰٫۷ درصد از جمعیت استان خارکف را تشکیل می دهند، در حالی که روس ها ۲۵٫۶ درصد را تشکیل می دهند. سایر اقلیت های قومی ثبت شده در استان خارکف شامل ارامنه، یهودیان و بلاروس ها هستند. ۵۳٫۸ درصد از جمعیت گزارش کردند که زبان مادری آنها اوکراینی است، در حالی که ۴۴٫۳ درصد گزارش کردند که زبان آن روسی است. استان اودسا. در سال ۱۵۹۳، امپراتوری عثمانی منطقه ای را که اکنون استان اودسا نامیده می شود، فتح کرد و آن را ب
ه نام اوزو ایالت، که به طور غیررسمی به عنوان "خان اوکراین" شناخته می شود، ادغام کرد. پس از جنگ روسیه و ترکیه ۱۷۸۷–۱۷۹۲، یدیسان، تقریباً مطابق با شهر مدرن اودسا، توسط امپراتوری عثمانی در معاهده یاسی به عنوان بخشی از امپراتوری روسیه به رسمیت شناخته شد. بر اساس نخستین سرشماری امپراتوری روسیه در منطقه یدیسان، که در سال ۱۷۹۳ پس از اخراج تاتارهای نوگای انجام شد، چهل و نه روستا از شصت و هفت روستای بین رودخانه دنیستر و رودخانه بوگ جنوبی از نظر قومی رومانیایی بودند (که مولداویایی نیز نامیده می شوند). متعاقباً، روس های قومی منطقه را مستعمره کردند و شهرها و بندرهای جدید بسیاری را تأسیس کردند. در سال ۱۸۱۹، شهر اودسا به یک بندر آزاد تبدیل شد. جمعیت بسیار متنوعی در آن زندگی می کردند و بازرگانان دریای سیاه به آنجا رفت و آمد می کردند. در کمتر از یک سده، شهر اودسا از یک قلعه کوچک به بزرگترین شهر در منطقه روسیه نو تبدیل شد. در زمان سرشماری امپراتوری سال ۱۸۹۷، جمعیت تقریبی استان اودسا نوین ۱٬۱۱۵٬۹۴۹ نفر بود. بر پایه آن سرشماری، ۳۳٫۹ درصد از جمعیت را اوکراینی، ۲۶٫۷ درصد روسی، ۱۶٫۱ درصد یهودی، ۹٫۲ درصد مولداوی، ۸٫۶ درصد آلمانی، ۲
درصد لهستانی و ۱٫۶ درصد بلغاری تشکیل می داد. این اعداد نشان می دهد که تنوع قومیتی در منطقه بسیار زیاد بوده و هیچ گروهی اکثریت مطلق را نداشته است. در دوره اولیه اتحاد جماهیر شوروی اوکراین، استان اودسا از بخش هایی از استان خرسون سابق تشکیل می شد. این منطقه جدید پایه منطقه نوین اودسا را تشکیل داد. در طول دوران بین دو جنگ، بودجاک بخشی از پادشاهی رومانی بود. قحطی ۱۹۳۲–۱۹۳۳ هولودومور تأثیر جمعیتی عمیقی بر منطقه داشت. جمعیت آن ۱۵ تا ۲۰ درصد کاهش یافت. حدود یک دهه بعد، اشغال اوکراین توسط نازی ها در طول جنگ جهانی دوم تأثیر مخربی بر جمعیت یهودیان سابق منطقه داشت. همچنین در طول جنگ، بودجاک با تنوع قومیتی به عنوان استان ازمیل به SSR اوکراین ضمیمه شد و در سال ۱۹۵۴ در استان اودسا ادغام شد. در زمان سرشماری شوروی در سال ۱۹۸۹، ۲۷٫۴٪ از جمعیت استان اودسا خود را قومی روسی معرفی می کردند، در حالی که ۵۵٫۲٪ خود را اوکراینی قومی معرفی می کردند. بقیه را بیشتر مولداوی ها، بلغاری ها و گاگائوزها تشکیل می دادند.
شاکه و خان منصور "("به زبان کردی کلهری: شاکه و خان مه سۊر) از معروفترین شاعران کرد هستند. خان منصور خان از اهالی شهرستان ایوان، استان ایلام ایل کلهر بود و شاکه اهل بخش بولی در ایل بولی بود.از آن ها دیوانی به زبان کردی کلهری باقی مانده است. زندگی. طبق آنچه که به صورت سینه به سینه منتقل شده است، خان منصور در حدود سال ۱۱۰۵ ه .ق در منطقه جوی زر ایوان به دنیا آمده و نژاد او از ایل کلهر بوده است. او خان منطقه ایوان و مناطق همجوار (کلهر-مانشت و تیلاور) در زمان حکومت نادر شاه افشار بوده است. خان منصور مردی خوش سیما، شکیل و نیرومند، اهل سیاحت و شکار و می گویند باسواد بوده است. در مورد زمان تولد شاکه به وفور از حدس و گمان استفاده می شود. اکثر صاحبنظران می گویند که شاکه، ده پانزده سالی از خان منصور کوچکتر بود پس با این اوصاف وی باید متولد سال های حدود۱۱۱۵ تا ۱۱۲۰ ه .ق باشد. محل تولد او در روستای پاقلعه در ایل بولی است. خان منصور جوانی خوش سیما، خوش ذوق و خوش سخن بوده است. طبیعت زیبای منطقه، شکار و خوش گذرانی به وی طبعی لطیف و کلامی موزون داده بود. در کتاب «دیوان اشعار و زندگینامه شاکه و خان منصور» نوشته «علی محمد سهراب
نژاد» داستان آشنایی شاکه و خان منصور بدین شرح است: دم غروبی که شاکه برای فروش نمک به منطقه محل اسکان خان و اطرافیانش می آید و بساط معامله وسود وسودا را پهن می کند، مشتریان زیادی از زنان و زیبارویان ایوانی و کلهر را دور خود جمع می کند، زنان ودختران بطور عادی وبی پرده با شاکه روبه رو می شدند و با او به جدال و معامله و بگو مگو می پردازند وشاکه با کمال بشارت وخوش برخوردی با آنها رو به رومی شود، خان این منظره را می بیند و می گوید درویشی او از خانی من بهتر است (در این هنگام خان منصور با مصرع شعری باب صحبت را با شاکه باز می کند و شاکه نیز با مصرع شعری جواب او را می دهد) خان منصور طبع لطیف شاکه را می پسندد او را به میهمانی خود می پذیرد، ملاقات شاکه وخان منصور نقطه شروع زندگی این دو شاعر است در شعر گفتن چنان ذوقشان در هم آمیخته گشته که هر مصراع را که خان منصور می گفته مصراع بعد را شاکه فی البداهه جواب می داده است. شجره نامهٔ شاکه و خان منصور. استاد محیی الدین صالحی در کتاب سرود بادیه تولد خان منصور را ۱۱۰۵ هجری قمری ثبت نموده است. وی پسر میرمیدان پسر منصورخان اول پسر محمدجعفر گپو (دو پسر به نام های منصورخان و شهبازخان
داشته است؛ منصوربیگ یا شهباز بیگ) که نویسنده شرفنامه هم به این اسامی (منصورخان و شهبازخان) اشاره نموده است. محمدجعفر گپو پسر محمدحسن خان پسر اسدخان می باشد که بعدها ایل و طایفهٔ «مه سۊری کلهر» را به خود اختصاص داده اند و از ایل کلهر و حاکم منطقهٔ ایوان در اواخر دوران صفویه و حکومت نادرشاه بوده است. شاکه اهل طایفه پاقلعه ایل بولی بوده است. این دو شاعر در شعر گفتن چنان ذوقشان در هم آمیخته می شود که هر مصراع را که خان منصور می گفته مصراع بعد را شاکه فی البداهه جواب می داده است. تاکنون ۶۲۰ بیت از اشعار این دو شاعر توسط محققین و شاعران کورد به صورت سینه به سینه جمع آوری شده است که در ادبیات جهان این شکل از شعر گفتن وجود نداشته است. شاکه و خان منصور از منظر پژوهشگران. میر جلال الدین کزازی در همایش ملی مانگ و مانشت در شهرستان ایوان با بیان اینکه ویژگی همسرایی اشعار «شاکه» و «خان منصور» در ادبیات ایران کم نظیر است و نمونه های بسیار کمی با این بلاغت و مهارت در اشعار شاعران این سرزمین وجود دارد، افزود: پیوند این دو شاعر شگفت انگیز و بی نظیر است و شاید بتوان آنرا با پیوند «مولانا» و «شمس» سنجید اما هرگز مولانا و شمس بد
ان سان که این دو بودند، همسرایی نکرده اند. استاد دانشگاه تهران با اشاره به اینکه شهرستان ایوان امروز سر به کیوان می ساید چراکه وقت آن رسیده که یکی از فرزندان خود را به نام «خان منصور» گرامی بدارد، اظهارداشت: هیچ سخنورانی در ایران وجود نداشته که مانند «شاکه و خان منصور» اینچنین پیوند تنگاتنگ داشته باشند و دیوانی که آمیزه ای از سخنان هر دو سخنور باشد در ادبیات ایران به ندرت یافت می شود. میر جلال الدین کزازی با بیان اینکه «خان منصور» ماهی بوده که از پس مانشت بردمیده و یار یکدل او «شاکه» به پرتو این ماه می ماند، خاطرنشان ساخت: در شهر باستانی ایوان مایه شگفتی نیست که مردانی همچون شاکه و خان منصور در دامان ادب خود پرورده باشد چراکه این دیار مملو از انسان های فرهیخته و ادیب بوده است. وی به نام تاریخی شهر ایوان در زمان هخامنشی با واژه های هخامنشی «آپادانا» یا «یاوانا» اشاره کرد و بیان داشت: برای شناخت بیشتر این دو شاعر توانمند انجام کارهای پژوهشی و تحقیقاتی در خصوص ویژگی های اشعار آنان لازم است. علیرضا خانی شاعر و نویسنده ایوانی که در زمینه اشعار این دو شاعر تحقیق و پژوهش های متعددی انجام داده و توانسته کتاب (شنهٔ وا
ی شه مال) یعنی نسیم باد شمال که جزو جدیدترین اثر پژوهشی در رابطه با اشعار شاکه و خان منصور است را به همراه بهناز دلشاد توسط نشر باشور به چاپ برساند. کتاب که حاصل پژوهشی دانشگاهی است دارای سپاس نامه، مقدمه، مختصری از تاریخ کرد، کلهر و ایوان، مختصری در باب تقسیمات رایج زبان شناسی راجع به زبان کردی، مبحثی در باب زندگی نامه هر دو شاعرمورد بحث و مطلبی در باب ویژگی های سبکی این دو سراینده است که با توجه به وجه پژوهشی کتاب لازم بود مستقلا و با مباحثی طولانی تر به آن پرداخته می شد. نمونهٔ اشعار. که ل ره م قه تاران. خان منصور به شاکه می گوید: که ل ره م قه تاران! که ل ره م قه تاران سوو بچیم وه سه یر که ل ره م قه تاران گه ل گه ل و تیپ تیپ، سوو سدای یاران چو قورازهٔ قاز ئامین وه یاران پرسام ئهٔ چنار غه ریب شاران! جاگهٔ عیش ونوش! گوزه رگای یاران پرسام ئهٔ چنار! شه م شه مال له رز تو له هه وای کی ئی قه ور بوده به رز پرسام ئهٔ چنار پهٔ کی زه رده نی؟ مه ر چو من هجران شه خسی که رده نی؟ ئه وسا توله ی بوم که فتم له داران سه وز کردم له به ین شیش مه غاران گه ل گه ل نازاران هاتن وه پاگه م ته مه نگا کردن هه ر سوو له ساگه م قی قه ی ن
ازاران مه نیشت ئه و شاخم منیش له و بووته و به رز بو ده ماخم له به س ته مه نگای زنج و خال کردم یه سه لەو بووته و زه عیف و زه ردم شوکرانه. شوکرانه م پێد بوو بیناێ بان سه ر کووره گڵاڵان لافاو گرته وه ر شوکرانه م پێد بوو که س سڕ نه زانا سفێد په ڕ له رۆ سه رزه مین شانا شوکرانه م پێد بوو هه ر وه خت مه ێلت هه س وه بێ نم سه ونز که ێ گوڵان که ڵ مه س شوکرانه م پێد بوو ساێه قه ێ نه سیم سه ر تیه تان کردێه وه تڵا و وه سیم شوکرانه م پێد بوو ئاو شه و ماسن ئاقاێ عزرائیل به نی ئایه م تاسن شوکرانه م پێد بوو ئه ێ بارلاهی زه مین یه خ به ساس تا گاه ماهی ماهی ها وه بان گورده ێ نه هه نگێ نه هه نگ ها وه بان به ربه ر سه نگێ ئه و سه نگه ه ا بان تێخ فه ره نگێ په ێوه سه له بان زوان له نگێ وه شه و مه سازوو میل سووهان ساو وه رووژ مه تکێ قه تره قه تره ێ ئاو فه سڵ نه و به هار. فه سڵ نه و به هار چۊ کیه نی نۊره ئه ێ نۊره له تێوڵ موفڵسان دۊره وه هار وه و خه ێمه ێ ره نگاێ ره نگه وه هه ر مه لێ سازێ گرت وه چه نگه وه وه هار هاتگه چۊ حاکم نوو سیا دره ختان کرد وه سه وزه چوو بوڵبوڵ له چه مه ن، که و له نساران ئه و یه ک مه چڕن ڕه وزه ێ وه هاران ڕه نگ ڕ
ه نگ مه گره وسێ هه ر سوو له کاوان وێنه ێ عه رووسێ بەیوو وە (مه چوو وه ) باوان شاکه سه ر تیه تان وه خەێمه ێ گوڵ بوو تڵه سم تووفان زه لان باتڵ بوو دوواێ ره نگاێ ره نگ وه هار هاسڵ بوو نازاری له ێلم چمان له دڵ بوو در سوگ خان منصور. شاکه در سوگ خان منصور گفته است: مانێشت پووشاگە بەرگێ لە مەچیر ئەڕا خان مەسۊر نیەچوو وە نەچیر بانکوڵ پووشاگە بەرگێ لە دوار ئەڕا خان مەسۊر نیەچوو وە شکار محبوبت عام در بین مردم. اشعار شاکه و خان منصور سخت مورد توجه مردم بوده است و " گورانی "، خوانان و "هوره چڕان " غرب کشور، اشعارشان را به مناسبت های مختلف می خواندند. صوت جمیل شعر شاکه و خان منصور از تنگنای ایوان و حلقهٔ تنگ ایل کلهر گذشته، ایلام ، کرمانشاه ، کردستان ، لرستان و کردستان عراق خاصه خانقین و مندلی را درنوردیده است و البته طبیعی است که شعرهایی از این دست که از صدها صافی ذوق و ضمیر می گذرند، به مرورزمان از اصالتشان کاسته شده و به رنگ راویان درآمده باشد.
تی کی براویگ () شرکت هلدینگ ترابری و لجستیک نروژی است، که در سال ۱۹۶۵ تأسیس شد.
دی ان بی نور () شرکت هلدینگ نروژی است، که در سال ۲۰۰۲ تأسیس شد.
نور لاینز () شرکت کشتیرانی نروژی است، که در سال ۱۹۷۷ تأسیس شد. شرکت نور لاینز یک شرکت کشتیرانی و لجستیک خطوط دریایی کوتاه مستقر در نروژ است. این شرکت علاوه بر تخلیه بخش های باری شرکت کوستال اکسپرس، ۱۱ کشتی را اداره می کند. این شرکت علاوه بر سواحل نروژ، از طریق شرکت تابعه بالتیک لاین به دانمارک و فنلاند نیز فعالیت دارد. این شرکت همچنین حمل و نقل کامیونی و ریلی را مدیریت می کند. این شرکت متعلق به شرکت دت استاوانگرسکه دامپسکیس سلسکپ و گروه هورتیگروتن است و قبلاً با نام نور-کارگو شناخته می شد.
اصل طراز اول اصل دوم متمم قانون اساسی مشروطه است که به موجب آن پنج تن از "علمای طراز اول" به معرفی مراجع تقلید شیعه و رای مجلس شورای ملی یا به قید قرعه انتخاب می شدند تا مواد عنوان شده در این مجلس را از نظر انطباق با قواعد اسلام بررسی و موارد مغایر با آن را رد کنند. متن. مجلس مقدس شورای ملی که به توجه و تأیید حضرت امام عصر عجل الله فرجه و بذل مرحمت اعلیحضرت شاهنشاه اسلام خلدالله سلطانه و مراقبت حجج اسلامیه کثرالله امثالهم و عامه ملت ایران تأسیس شده است باید در هیچ عصری از اعصار مواد قانونیه آن مخالفتی با قواعد مقدسهٔ اسلام و قوانین موضوعه حضرت خیرالانام صلی الله علیه و آله و سلم نداشته باشد و معین است که تشخیص مخالفت قوانین موضوعه با قواعد اسلامیه بر عهدهٔ علمای اعلام ادام الله برکات وجودهم بوده و هست لهذا رسماً مقرر است در هر عصری از اعصار هیئتی که کمتر از پنج نفر نباشد از مجتهدین و فقهای متدینین که مطلع از مقتضیات زمان هم باشند باین طریق که علمای اعلام وحجج اسلام مرجع تقلید شیعه اسامی بیست نفر از علماء که دارای صفات مذکوره باشند معرفی بمجلس شورای ملی بنمایند پنج نفر از آنها را یا بیشتر به مقتضای عصر اعضای م
جلس شورای ملی بالاتفاق یا بحکم قرعه تعیین نموده بسمت عضویت بشناسند تا موادیکه در مجلس عنوان می شود بدقت مذاکره و غور رسی نموده هریک از آن مواد معنونه که مخالفت با قواعد مقدسه اسلام داشته باشد طرح و رد نمایند که عنوان قانونیت پیدا نکند و رأی این هیئت علماء در این باب مطاع و متبع خواهد بود و این ماده تا زمان ظهور حضرت حجة عصر عجل الله فرجه تغییرپذیر نخواهد بود. پیش زمینه. پس از توشیح قانون اساسی مشروطه توسط مظفرالدین شاه، ضعف هایی در آن به نظر رسید که باعث شد متممی بر آن وضع شود. بنا براین پس از فرمان محمدعلی شاه کمیسیونی در مجلس شورای ملی تشکیل و مسئول تدوین متمم قانون اساسی شد. بر اساس اصل دوم این متمم، محمدکاظم خراسانی و شیخ عبدالله مازندرانی، دو تن از مراجع تقلید، بیست نفر را معرفی کردند که مجلس پنج تن از آنان را برای نظارت بر تنظیم و تدوین قوانین برگزید. این افراد عبارت بودند از سید ابوالحسن اصفهانی، میرزا سید علی حایری، حاج سید باقر همدانی، حاج آقا نورالله اصفهانی، شیخ مهدی مازندرانی، حاج میرزا ابوالحسن انجزی، سید حسن مدرس و حاج امام جمعه خویی. برخی از این افراد قبول مسئولیت را نپذیرفتند و فقط دو نفر از ج
مله مدرس در مجلس حاضر شدند. این اصل با اصرار شیخ فضل الله نوری که در حرم عبدالعظیم حسنی بست نشست و حمایت روحانیون از آن را جلب کرد تصویب شد. با این وجود روحانیون میانه رو دربارهٔ این پیشنهاد همگی موافق نبودند. اجرا. این اصل در مجلس دوم اجرا شد. مجلس پنجم شورای ملی. در دوره ۵ ام مجلس شورای ملی سید ابو الحسن اصفهانی و آقا میرزا محمد حسین نائینی و آقای شیخ عبد الکریم حایری طی نامه ای ۲۰ نفر از مجتهدین را برای اصل دوم متمم قانون مشروطه معرفی می کنند. و ریاست مجلس مؤتمن الملک در این مورد چنین می گوید: قرائتِ نامه آیات عظام در مجلس پنجم مؤتمن الملک، ریاست مجلس دوره پنجم، در بیست و نهمین جلسه مجلس، در تاریخ ۳۰ خرداد ۱۳۰۳ اظهار داشت: در جلسه بعدی یعنی روز اول تیر ماه ۱۳۰۳ مؤتمن الملک با توجه به سوابق موجود اعلام می کند که با توجه به سوابق موجود انتخاب مجتهدین ناظر یا باید بر اساس رای باشد یا قید قرعه. اما در عمل این موضوع به فراموشی سپرده می شود و در این خصوص اقدامی صورت نمی گیرد.
محمدرضا خدری (۳ فروردین ۱۳۷۷، شیراز) یک بازیکن فوتبال اهل ایران است که برای باشگاه فوتبال پارس جنوبی جم در پست دفاع چپ بازی می کند.
اف دی ۲۰۰۹ یا (۴۱۰۷۷۷) () یک سیارک زیر کیلومتری کربنی و یک سیارک دوگانه است، که به عنوان سیارک نزدیک به زمین بالقوه خطرناک از گروه آپولو طبقه بندی شده است در ۲۴ فوریه ۲۰۰۹ توسط ستاره شناسان برنامهٔ دیده بان فضا در رصدخانه ملی کیت پیک در کوه های کوین لان در نزدیکی توسان، آریزونا، در ایالات متحده کشف شد. تا سال ۲۰۱۹، مدار مدل سازی شدهٔ این سیارک، آن را در معرض خطر برخورد احتمالی آینده با زمین در سال ۲۱۸۵ قرار می داد. با رتبه بندی مقیاس فنی خطر برخورد پالرمو ۰٫۴۴-، این سیارک پنجمین رتبهٔ خطر برخورد [b] در بین تمام سیارک های شناخته شده را داشت. قطر تخمینی، بازده جنبشی، احتمال برخورد، و فاصله زمانی. مشاهدات تا سال ۲۰۱۹ قوس رصدی را چهار سال افزایش داد و یک اثر یارکوفسکی مطلوب را شناسایی کرد که تأثیر آن را در سال ۲۱۸۵ رد می کرد.
یک شخصیت خیالی در مجموعه مانگا و انیمه "ناروتو" است که توسط ماساشی کیشیموتو خلق شده است.او یک شینوبی از قبیله اوزوماکی و از دهکده کونوهاگاکوره است. او پسر ناروتو اوزوماکی است و از طریق مادرش هیناتا هیوگا از نسل قبیله هیوگا محسوب می شود. در حالی که بوروتو اوایل مشکلاتی با پدرش به خاطر مشغله هایش به عنوان هوکاگه داشت، اما سرانجام او برای پدرش و وظایف او احترام قائل شد. بیوگرافی بوروتو. بوروتو حاصل ازدواج ناروتو و هیناتا است و بزرگترین فرزند خانواده اوزوماکی محسوب می شود. بوروتو وقتی خیلی کوچک بود پدرش را الگوی خود می دانست اما وقتی ناروتو به به مقام هوکاگه رسید، نظر بوروتو در مورد او تغییر کرد. به خاطر مشغله ی بسیار زیاد هوکاگه، ناروتو ناخواسته از خانواده اش غافل شد و این موضوع باعث شد تا بوروتو برای جلب توجه پدرش دست به هر کار نامتعارفی بزند. او به تدریج از مقام و وظایف هوکاگه تنفر پیدا کرد و هرگز دوست نداشت روزی به چنین مقامی برسد. همین موضوع نقطه اختلاف او با هم تیمی اش سارادا اوچیها بود، چرا که سارادا مقام هوکاگه را تحسین می کند و دوست دارد که روزی به این جایگاه برسد. پس از اتفاقات مربوط به فیلم بوروتو و حم
له ی اعضای قبیله اوتسوتسوکی به دهکده کونوها، بوروتو متوجه دشواری مسئولیت هوکاگه شد و درک بهتری از پدرش پیدا کرد. به همین سبب رابطه ی او با ناروتو بهبود پیدا کرد. او در حال حاضر یک گنین در تیم کونوهامارو است. اوایل بوروتو به مرور زمان همانند پدرش استعدادهای بیشتری را در خود یافت، اما بر خلاف ناروتو او هیچ انگیزه ای برای تمرین کردن فنون نداشت. به همین خاطر میزان پیشروی او ناچیز بود و او پس از مدتی به صورت مخفیانه روی به استفاده از تجهیزاتی پیشرفته آورد تا کمبودهایش را پوشش دهد. با این حال پس از حمله موموشیکی به دهکده اش این رفتار نیز در بوروتو اصلاح شد. حالا رویای او این است که روزی همانند مربی اش ساسوکه اوچیها به نینجایی قدرتمند تبدیل شود تا از دهکده اش در مقابل دشمنان محافظت کند. پیش زمینه. بوروتو اولین فرزند هیناتا و ناروتو اوزوماکی است. پس از گذشت دو سال از تولدش هیماواری به عنوان خواهرش به دنیا آمد. با توجه به این که والدین او با گذشت سال ها همچنان رابطه با دوستان دوران بچگی خود را حفظ کرده اند، بنابراین بوروتو پدر و مادر همسالان خود را به خوبی می شناسد. در روز مربوط به مراسم انتخاب ناروتو به عنوان هوگاکه
هفتم، خواهر بوروتو یعنی هیماواری قصد داشت عروسک پاندای خود را به این مراسم بیاورد. بوروتو برای این که عروسک را با خود حمل نکند آن را از خواهرش جدا کرد. طی یک کش و مکش سر عروسک کنده شد و هیماواری که عصبانی شده بود بیاکوگانش بیدار شد و با وجود معذرت خواهی بوروتو به سوی او حمله ور شد. ناروتو این موضوع را حس کرد و خود را برای محافظت از بوروتو رساند. او طی حمله ی هیماواری به یکی از نقاط چاکرایش از پای درآمد و بوروتو از ترسش در کمد لباس اتاقش پنهان شد هر چند که هیماواری خیلی زود جای او را پیدا می کند. کارما. بعد از شکست دادن موموشیکی، بوروتو مهری به شکل لوزی را در دست راستش دریافت کرد که به وسیله آن قادر به دستیابی به قدرت های موموشیکی بود. با این حال او در ابتدا نمی توانست به آن دسترسی پیدا کند و علاوه بر آن این مهر چاکرای فراوانی را مصرف می کرد. او مدتی بعد موفق به فعال کردن این قابلیت در خود شد. وقتی که کارما فعال شود، این نشان روی دست بوروتو گسترش پیدا کرد و تمام دست و سمت راست صورت او را می گیرد. در این حالت پارامترهای فیزیکی او به شکل قابل توجهی افزایش پیدا می کند و بوروتو قادر است هر نوع نینجوتسو یا انرژی را
جذب کند. همچنین وقتی کارمای او با کارمای دیگری همگام سازی شود، بوروتو قادر است دروازه ای بین بعدی به قلمروهای دیگر باز کند. او در ابتدا با اراده ی خود قادر به انجام این کار نبود اما بعدها با توسط کاواکی آموخت که چطور به طور موثر از آن استفاده کند. با وجود قدرت هایی که این نشان به ارمغان می آورد اما در حقیقت وجود آن برای بوروتو خطرناک است، به طوری که این نشان به تدریج موموشیکی را در وجود او بازنویسی می کند و سرانجام او از درون بوروتو دوباره متولد خواهد شد. در هنگام تخلیه شدن چاکرا یا مجروح شدن، کامای او می تواند به طور کامل ضمیر و شخصیت موموشیکی را آشکار کند و اجازه ی کنترل بدن بوروتو را به او بدهد. در این حالت یک شاخ از سمت راست پیشانی بوروتو بیرون می زند که کمی خمیدگی دارد. همچنین در این وضعیت چشم راست او تبدیل به یک بیاکوگان می شود. قدرت و سرعت او به شدت افزایش پیدا کرده، به طوری که او قادر است دست راست جهش یافته بورو را نابود کند. تماس بوروتو با کاواکی که حامل کامای ایشیکی است می تواند باعث ایجاد یک تنین شود و نرخ تصاحب کردن هر دو حامل را افزایش دهد. به دنبال شکست ایشیکی، بوروتو تحت درمان ویژه آمادو قرار
گرفت تا توسعه ی کارما را سرکوب کند. این موضوع به او اجازه می داد تا برای مدتی از قدرت کارما استفاده کند بدون آن که تحت تسخیر موموشیکی قرار بگیرد. به دنبال مرگ او در تلاش برای متوقف کردن کنترل موموشیکی، او توسط موموشیکی با استفاده از داده ی باقی مانده کارما احیا شد و این موضوع بوروتو را به یک اوتسوتسوکی کامل تبدیل کرد در حالی که از لحاظ فیزیکی تغییری در او ایجاد نشد. پس از احیا شدن بوروتو حس کرد که می تواند دسترسی و کنترل بیشتری روی ماهیت موموشیکی داشته باشد.