Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا به کانال های جدید و طغیانشان از سواحل خود و در نتیجه بروز سیلابی بزرگ (مخصوصا در دوره ذوب بهاری) شد. شهرها و شهرک های دره ساکرامنتو تعداد فزاینده ای از سیل های ویرانگر را تجربه کردند، در حالی که بالا آمدن بستر رودخانه ها مسیریابی در رودخانه ها را به طور چشمگیری دشوار می کرد. شاید هیچ شهر دیگری به اندازه ماریس ویل نعمت و عذاب ناشی از استخراج طلا تجربه نکرده باشد. ماریس ویل که در محل تلاقی رودخانه یوبا و رود فیدر دارد، آخرین نقطه «پرش» معدنچیانی بود که برای جستجوی ثروت خود به سمت کوهپایه های شمالی می رفتند. کشتی های بخار حامل معدنچیان و تدارکات از سانفرانسیسکو، از رودخانه ساکرامنتو و سپس رود فیدر به ماریس ویل جایی که مسافران و محموله های خود را تخلیه می کردند، رفتند. ماریس ویل در نهایت یک خاکریز پیچیده برای محافظت از شهر در برابر سیل و رسوب ایجاد کرد. استخراج هیدرولیک مشکل سیل را در ماریس ویل به شدت تشدید کرد و آب رود فیدر را به شدت کم عمق کرد به طوری که تعداد کمی از قایق های بخار می توانستند از رودخانه ساکرامنتو به سمت اسکله های ماریس ویل حرکت کنند. رسوب به جا مانده از چنین تلاش هایی توسط لایروبی معدن در Yub
a Goldfields واقع در نزدیکی ماریس ویل بازفرآوری شد. منظره فرسایش یافته باقی مانده در محل استخراج هیدرولیک را می توان در پارک تاریخی ایالتی Malakoff Diggins در شهرستان نوادا، کالیفرنیا مشاهده کرد. همچنین منظره مشابهی را در Las Médulas در شمال اسپانیا می توان مشاهده کرد، جایی که مهندسان رومی ذخایر آبرفتی غنی از طلای رودخانه سیل را از زمین جدا کردند. پلینیوس (تاریخ نگار روم باستان) در کتاب "تاریخ طبیعی" خود ذکر می کند که اسپانیا در نتیجه عملیات سنگ شویی زمین به دریا و دریاچه های محلی تجاوز کرده است. اقدام حقوقی پرونده تاریخی. مناطق گسترده ای از زمین های کشاورزی واقع در دره ساکرامنتو زیر رسوبات معدنی به طور عمیق مدفون شده بود. کشاورزان که زمین های کشاورزی آن ها غالباً توسط آب های سیل ویران شده بود، خواستار پایان یافتن استخراج هیدرولیک شدند. در مشهورترین مبارزه قانونی کشاورزان علیه معدنچیان، کشاورزان شکایت خود را از عملیات استخراج هیدرولیک و پرونده تاریخی "Woodruff v." "شرکت معدن و شن بلومفیلد شمالی" به دادگاه منطقه ای ایالات متحده در سانفرانسیسکو رسانند، جایی که قاضی لورنزو ساویر به نفع کشاورزان تصمیم گرفت و استخ
راج هیدرولیک را در ۷ ژانویه ۱۸۸۴ ممنوع اعلام کرد و نیز اعلام نمود که استخراج هیدرولیک «مایه رنجش عمومی و خصوصی» است. او دستور به عملی کردن این تصمیم در مناطق منشعب از نهرها و رودخانه های قابل کشتیرانی را داد. استخراج هیدرولیک در مقیاس بسیار کوچکتر، زمانی که کنگره ایالات متحده قانون Camminetti را تصویب کرد، پس از سال ۱۸۹۳ آغاز شد که در صورت ساخت سازه های حوضه نگهداری رسوب، چنین معدنکاری را مجاز می کرد. این اتفاق منجر به تعدادی عملیات در بالای آبگیرهای (سد) رسوب گیری و سدهای تخت چوبی شد. بیشتر زیرساخت های تحویل آب موردنیاز در استخراج هیدرولیک در اثر سیل سال ۱۸۹۱ از بین رفته بود، بنابراین، این مرحله بعدی از استخراج و معدن کاری در مقیاس بسیار کوچکتر در کالیفرنیا ادامه یافت. فراتر از کالیفرنیا. با وجود اینکه این فناوری به دلیل پذیرش و استفاده گسترده در کالیفرنیا، عموماً به این منطقه مرتبط است، این فناوری به طور گسترده به داکوتای جنوبی (دودوود در ۱۸۷۶)، آیداهو (آیداهو سیتی در ۱۸۶۳)، کلرادو (کلیر کریک، سنترال سیتی و برکنریج در ۱۸۶۰)، اورگان (جکسونویل در ۱۸۵۶)، آریزونا. Lynx Creek در ۱۸۶۸)، مونتانا (باناک در ۱۸۶۵)، آ
لاسکا (فربنکس در ۱۹۲۰)، بریتیش کلمبیا (کانادا) و نیز خارج از قاره آمریکا صادر شد. این فناوری به طور گسترده در Dahlonega، جورجیا استفاده شد و همچنان در کشورهای در حال توسعه مورد استفاده قرار می گیرد واستفاده از آن اغلب با پیامدهای زیست محیطی ویرانگرهمراه است. ویرانی ها و تخریب های ناشی از استفاده از این روش در استخراج معدن سبب آن شد که ادوین کارتر، «طبیعت شناس کلبه چوبی» از معدن کاری به جمع آوری نمونه های موجود در حیات وحش از سال ۱۸۷۵ الی ۱۹۰۰، دربرکنریج، کلرادو ایالات متحده روی آورد. استخراج هیدرولیک همچنین در طول تب طلا در استرالیا مورد استفاده قرار گرفت که به آن آبکشی (یا سنگ شویی کردن) هیدرولیک می گفتند. یکی از مکان های قابل توجه در اورینتال کلایمز در نزدیکی Omeo در ویکتوریا بود، با شواهد فراوانی از آسیب که هنوز هم امروزه قابل مشاهده است، که بین دهه ۱۸۵۰ و اوایل دهه ۱۹۰۰ مورد استفاده قرار گرفت. از استخراج هیدرولیک به طور گسترده در تب طلای اوتاگو مرکزی استفاده شد که در دهه ۱۸۶۰ در جزیره جنوبی نیوزیلند رخ داد، جایی که به عنوان "sluicing" نیز شناخته می شد. با شروع از دهه ۱۸۷۰، استخراج هیدرولیک به یکی از پایه
های اصلی استخراج قلع آبرفتی در شبه جزیره مالایی تبدیل شد. این روش قبلاً در شهرستان پولک فلوریدا برای استخراج سنگ فسفات مورد استفاده قرار می گرفته است. کاربرد معاصر. استخراج هیدرولیک علاوه بر کاربرد آن در استخراج ثابت معدن، می تواند به عنوان یک عملیات خاکی استفاده شود که عمدتاً برای تخریب تپه ها مورد استفاده قرار می گیرد. برای مثال Denny Regrade در سیاتل تا حد زیادی با استخراج هیدرولیک انجام شد. استخراج هیدرولیک، روش اصلی استخراج کائولینیت در معادن کورنوال و دوون واقع در جنوب غربی انگلستان است. در عملیات بدر (۱۹۷۳) که آغازگر جنگ یوم کیپور بود، مصر برای شکستن دیوار شنی بار لو لاین در کانال سوئز از روش استخراج هیدرولیک استفاده کرد. میادین طلای راند. شرکت طلا و اورانیوم ایست راند (ERGO) یک مرکز تصفیه مجدد باطله های سطحی طلا است که از سال ۱۹۷۷ در حال بهره برداری در میدان ها طلای راند آفریقای جنوبی است. در این تأسیسات از مانیتورهای هیدرولیک برای ایجاد دوغاب از سایت های باطله قدیمی تر (و در نتیجه غنی تر) استفاده می شوند و حاصل را به کارخانه تغلیظ در فاصله زیاد و طولانی پمپاژ می کند. این تأسیسات ماهانه نزدیک به دو می
لیون تن باطله را با هزینه پردازش کمتر از ۳٫۰۰ دلار آمریکا در تن پردازش می کند(۲۰۱۳). طلا تنها با نرخ گرم در تن ۰٫۲۰ بازیافت می شود، ولی این بازده کم، با هزینه بسیار کم پردازش و بدون نیاز به استخراج یا آسیاب پر هزینه و پرخطر برای بازیابی جبران می شود. لعاب های به دست آمده به دورتر از مناطق ساخته شده پمپ می شوند که امکان توسعه اقتصادی زمین های نزدیک به مناطق با ارزش تجاری و سابقاً پوشیده شده توسط باطله ها را، فراهم می کند. در حال حاضر، زباله های تاریخی معدنی زرد رنگ در اطراف ژوهانسبورگ تقریباً نادر هستند و فقط در عکس های قدیمی تر مشاهده می شوند. پیریت و اورانیوم (برای فرایند تولید سولفوریک اسید) نیز به عنوان محصولات مشترک از فرایند جریان قابل بازیابی با شرایط مناسب اقتصادی هستند. استخراج زیرزمینی هیدرولیک. جت های آب پرفشار به منظور شکستن درز زغال سنگ و شستن دوغاب زغال سنگ حاصل و هدایت آن به سمت نقطه جمع آوری، در استخراج زیرزمینی زغال سنگ استفاده می شود. نازل آب فشار بالا «هیدرو مانیتور» نامیده می شود.
باتری گرانشی وسیلهٔ ذخیرهٔ انرژی است که انرژی گرانشی را ذخیره می کند، انرژی ذخیره شده در یک جسم ناشی از تغییر ارتفاع در اثر گرانش است که به آن انرژی پتانسیل نیز می گویند. یک باتری گرانشی با استفاده کردن از انرژی یک سیستم به بالابردن جرمی برای تولید و افزایش انرژی پتانسیل گرانشی کمک می کند، سپس برای تبدیل انرژی پتانسیلی به الکتریسیته رها می شود؛ و از طریق یک مولد الکتریکی برق تولید می کند. انرژی تولید شده از باتری های گرانشی در دسته انرژی های پایدار قرار می گیرد. یک مدل از باتری گرانشی، باتری هایی هستند که جرمی مانند یک بلوک بتن متصل به مولد الکتریکی را برای تولید برق روبه پایین رها می کنند. رایج ترین باتری گرانشی در نیروگاه تلمبه ای ذخیره ای استفاده می شود، جایی که آب برای ذخیره انرژی به ارتفاعات بالاتر پمپ می شود و برای تولید برق به وسیله توربین های آبی رها می شود. توسعه. اولین مدل دستگاهی که از گرانش برای ایجاد حرکت مکانیکی استفاده می کرد، ساعت آونگی بود؛ که در سال ۱۶۵۶ توسط کریستیان هویگنس اختراع شد. ساعت توسط نیروی گرانش و با استفاده از یک مکانیسم فرار کار می کرد که باعث می شد آونگ به جلو و عقب حرکت کند.
از آن موقع، باتری های گرانشی به سیستم هایی تبدیل شده اند که می توانند نیروی گرانش را مهار کرده و از ان برای ذخیره سازی انرژی در مقیاس بزرگ برای تولید الکتریسیته استفاده کرد. اولین نیروگاه تلمبه ای ذخیره ای(PSH) مبتنی بر جاذبه در سال ۱۹۰۷ در سوئیس توسعه یافت. این شرکت در سال ۱۹۳۰ توسط شرکت کانکتیکات الکتریک و پاور کمپانی به ایالات متحده آمد. تا سال ۲۰۱۹ , مجموع ظرفیت جهان برای (psh)، ۱۶۸گیگاوات بوده. ایالات متحده دارای ۲۳ گیگاوات انرژی از PSH , تقریباً ۲٪ از سیستم تأمین انرژی و ۹۵ درصد ذخیره انرژی در مقیاس صنعتی در ایالات متحده است. نیروگاه تلمبه ای ذخیره ای در حال حاضر بزرگترین شکل ذخیره سازی انرژی شبکه در جهان است. در سال ۲۰۱۲، مارتین ریدیفورد و جیم ریوز نمونه اولیه کارآمد باتری گرانشی سبک را توسعه دادند؛ یک باتری گرانشی در مقیاس کوچک که اکنون در برخی کشورها به صورت تجاری در دسترس است. انرژی وَولت(Energy Vault)، یک شرکت ذخیره سازی انرژی است که در حال حاضر روی توسعه باتری های گرانشی در مقیاس بزرگ تر تحقیق و آزمایش می کند. انرژی وَولت که توسط بیل گراس، آندریا پدرتی و رابرت پیکنی در سال۲۰۱۷تأسیس شد؛ در حال گستر
ش نمونه اولبه باتری های گرانشی سبک در مقیاس بزرگتر است. آن ها در حال توسعه جرثقیلی هستند که از رها کردن بلوک های بتنی به جای آب، برق تولید می کند. انرژی وَولت تاریخ عرضه محصول خود را مشخص نکرده است، اما نمونه اولیه آن در دست ساخت است تا یک فناوری ذخیره سازی طولانی مدت امیدوارکننده باشد. در اواخر سال۲۰۲۰، شرکت سوئیسی در آربدو-کاستیون شش جرثقیل نصب کرد که در یک برج به ارتفاع ۱۱۰ متر نصب شده بود که یک بلوک بتنی ۳۵ تنی را بالا و پایین می برد که می توانست ۸۰ مگاوات ساعت انرژی ذخیره کند. شرکت، کربن کاسکادیا، یک شرکت فناوری آب و هوایی مستقر در پورتلند، اورگان، با همکاری دانشگاه بریتیش کلمبیا در حال توسعه یک باتری انرژی بالقوه برای پایداری شبکه تجدیدپذیر است. هدف پروژه آزمایشی آنها ارائه یک مفهوم قابل تجاری سازی است که می تواند برای گنجاندن چندین گیگاوات ذخیره سازی جدید خورشیدی و بادی که در دهه آینده به صورت آنلاین به بازار عرضه می شود، توسعه یابد، زیرا جهان در حال پیشرفت به سمت کربن زدایی از شبکه تولید برق می کند. گراویتریسیتی (Gravitricity)، یکی دیگر از شرکت های تولید باتری های گرانشی، در حال کار بر روی رویکرد دیگر
ی برای یک سیستم ذخیره انرژی جدید است. گراویتریسیتی، که در سال ۲۰۱۱ توسط تأسیس شد؛ یک نمونه اولیه باتری گرانشی ۱۰ متری ۲۵۰ کیلوواتی در اسکاتلند ساخت که عملیات آزمایشی و اتصال به شبکه آن را در سال ۲۰۲۱ آغاز کرد. در آوریل ۲۰۲۱، گراویتریسیتی یک باتری گرانشی نصب کرد که اولین نیروی خود را در سایتی در ادینبورگ تولید کرد. مکانیزم ها و قطعات. باتری های گرانشی می توانند طرح ها و ساختارهای متفاوتی داشته باشند، اما همه باتری های گرانشی از خواص فیزیک یکسانی برای تولید انرژی استفاده می کنند. انرژی پتانسیل گرانشی کار مورد نیاز برای حرکت یک جسم در جهت مخالف گرانش زمین است که با معادله زیر بیان می شود. formula_1 که در آن U انرژی پتانسیل گرانشی است، m جرم جسم، g شتاب جسم ناشی از گرانش است(9.8 m/s روی زمین)، و h ارتفاع جسم است؛ با استفاده از اصل کار-انرژی، مقدار کل انرژی تولید شده را می توان با معادله زیر بیان کرد. formula_2 که در آن E مقدار کلی انرژی تولید شده و h1 و h2 بیانگر ارتفاع اولیه و نهایی شی می باشند. تغییر انرژی به طور مستقیم با جابجایی عمودی جرم مرتبط است؛ هر چه جرم بالاتر برود، انرژی پتانسیل گرانشی بیشتری ذخیره می
شود. همچنین تغییر انرژی مستقیماً با جرم یک جسم مرتبط است؛ هرچه جرم سنگین تر باشد، تغییرات در انرژی بیشتر می شود. در باتری گرانشی، جرمی جابجا یا بلند می شود؛ تا انرژی پتانسیل گرانشی تولید کنیم که منجر به تولید برق شود. باتری های گرانشی، انرژی پتانسیل گرانشی را با بالا بردن یک جرم به ارتفاع معینی با استفاده از پمپ، جرثقیل یا موتور، ذخیره می کنند. پس از بالا بردن جرم، انرژی پتانسیل گرانشی را براساس جرم جسم و میزان ارتفاع آن ذخیره می کند. حال انرژی که در آن ذخیره شده به برق تبدیل می شود. جرم پایین می آید تا به ارتفاع اولیه خود برگردد که باعث چرخش ژنراتور و ایجاد برق خواهد شد. انواع باتری های گرانشی. یک مدل باتری گرانشی از یک ساختار بسیار بلند با جرم سنگین استفاده می کند. این سازه بلند را می توان در بالای سطح زمین ساخت، مانند یک ساختمان بلند یا برج، یا می توان یک حفره عمیق در سطح زمین تا عمق معینی حفر کرد تا باتری با مشخصات لازم درست شود. یک جرم با استفاده از یک سیستم قرقره به بالای برج یا بالای سوراخ برده می شود. انرژی اولیه ای برای بلند کردن جرم مورد نیاز است، اما این انرژی معمولاً انرژی اضافی است که در طول زمان
هایی که تولید برق بیشتر از تقاضا است، استفاده می شود. هنگامی که انرژی اضافی تمام می شود، با جابجایی جرم به وسیله ژنراتور به تولید برق پرداخت. مقیاس بزرگ. فناوری ذخیره وزن بالا (LWS) توسط شرکت انرژوزاپاس(Energozapas) توسعه یافته است. اصل عملیاتیLWSمبتنی بر مصرف برق در حین بلندکردن وزنه ها (به ارتفاع چند صد متری) به صورت عمودی با توجه به میدان گرانشی زمین و تولید انرژی در هنگام پایین آمدن وزنه هاست. بلوک های جامد ساخته شده از خاک فشرده به عنوان وزنه عمل می کنند. سازه باربر یک سازه بتن مسلح است که با کمک ربات های سازنده ساخته شده است. فناوری انرژوزاپاس امکان ساخت انبارهای انرژی در مقیاس صنعتی را با توان ۱۰ مگاوات ایجاد می کند. طول عمر ذخیره سازی ۵۰ سال است؛ و راندمان رفت و برگشت ۸۳٪ است. انرژی تجدیدپذیر Lift از نوعی باتری گرانشی استفاده می کند. ونحوه کار ان به این صورت است که برای ذخیره انرژی، ظروف گاز شناور توسط یک وینچ به داخل آب کشیده می شوند، سطح آب صدها متر بالا می رود. سپس چرخه معکوس می شود و با بالا آمدن ظروف گاز برق تولید می شود. زیرساخت نسبتاً کمی برای ساخت ان نیاز است، باتری ها را می توان در نزدیکی مر
اکز عمده جمعیت قرار داد و راندمان رفت و برگشت ۸۵+٪ است؛ و سیستم را می توان از KWH به GWH مقیاس کرد. انرژی وَولت در حال توسعه باتری های گرانشی در مقیاس بزرگ است. باتری گرانشی که آنها روی آن کار می کنند یک برج ذخیره انرژی است که از بلوک های سیمانی ساخته شده است. جرثقیل های ۱۲۰ متری از انرژی اضافی شبکه برق برای بلند کردن و چیدن بلوک های بتنی استفاده می کنند که هر کدام ۳۲ تن وزن دارند؛ انرژی زمانی بازیابی می شود که بلوک ها برای تولید انرژی با چرخاندن ژنراتور پایین بیایند. یک واحد تجاری می تواند ۲۰مگاوات برق یا انرژی به اندازه مورد نیاز ۲٬۰۰۰ خانه سوئیسی در روز ذخیره کند. نوع باتری گرانشی گراویتریسیتی شامل یک وینچ/ژنراتور برقی قابل تبدیل، کابل ها، یک وزنه بزرگ و شفت عمودی است که در ابتدا با استفاده از شفت های معدنی غیرقابل استفاده به عمق ۱۵۰ تا ۱۵۰۰ متری زیر زمین می رود. وینچ الکتریکی وزنه ای از ۵۰۰ تا ۵۰۰۰ تن را به بالای شفت می برد. هنگامی که وزن کاهش می یابد؛ وینچ الکتریکی را در یک میدان مغناطیسی می چرخاند تا انرژی تولید کند. این سیستم ۱۰ مگاوات ساعت برق تولید می کند که برای تامیین برق دو ساعت ۱۳۰۰۰ خانه کافی اس
ت. همچنین می توان باتری را کنترل کرد تا وزنه را به سرعت پایین آورد تا یک انرژی پرقدرت داشته باشد. شکل دیگری از باتری گرانشی، نیروگاه تلمبه ای ذخیره ای (PSH) است؛ که بزرگترین شکل ذخیره سازی انرژی در شبکه است.PSH به جای یک جرم جامد از آب استفاده می کند که قبل از آزاد شدن از طریق توربین ها برای ایجاد انرژی از مخزن پایینی به مخزن بالاتر پمپ می شود. پیشنهاد جایگزین استفاده از یک مایع با چگالی بالا، برابر متراکم تر از آب است که نیاز به ارتفاع کمتری دارد و در نتیجه اندازه و هزینه زیرساخت های لازم را کاهش می دهد. ذخیره انرژی توسط ریل مفهومی است که در آن از انرژی تجدیدپذیر اضافی برای راه اندازی واگن های قطار سنگین در سربالایی در زمان هایی که تقاضای انرژی کم است استفاده می شود. انرژی پتانسیل بعداً با استفاده از ترمز احیا کننده در هنگام چرخش در سراشیبی آزاد می شود و به عنوان یک باتری گرانشی عمل می کند. یک تأسیسات به نام گرویتی لاین (Gravity Line) در اکتبر ۲۰۲۰در نوادا شروع به ساخت این مدل به صورت کاربردی کرد؛ گرویتی لاین در حال ساخت یک منبع ذخیره سازی ریلی پیشرفته (Advanced Rail Energy Storage (ARES)) واقع در معدن سنگری
زه گیمبیرد پیت در دره پاهرومپ نوادا است. انتظار می رود این تاسیسات۵۰ مگاواتی انرژی تجدیدپذیر اضافی را از منابع غربی ایالات متحده ذخیره کرده و تا ۱۵ دقیقه خدمات تنظیمی را با ظرفیت کامل تحویل دهد. مقیاس کوچک. گرویتی لاین یک چراغ گرانشی کوچک است که با بلند کردن دستی کیسه ماسه یا سنگ به سمت بالا عمل می کند و سپس برای تولید انرژی رها می شود. گرویتی لاین برای کمک به تقریباً یک میلیارد نفر در جهان که منبع برق ندارند طراحی شده؛ و نیاز افرادی که به برق دسترسی ندارند را از اتکا به لامپ های نفت سفید که گران، خطرناک و آلوده کنننده هستند، بی نیاز می کند. اقتصاد و کارایی. هزینه باتری های گرانشی بسته به طراحی متفاوت است. هزینه بهره برداری از انرژی آبی ذخیره سازی پمپ شده ۱۶۵ دلار در هر کیلووات ساعت، با هزینه ترازشده انرژی(LCOS)، ۰٫۱۷ دلار در کیلووات ساعت است. پمپ ها و توربین های سیستم های PSH تا ۹۰ درصد بازدهی، کار می کنند. انرژی وَولت، پیشنهاد کرد که سیستم باتری الکتریکی از ۷ تا ۸ میلیون در نظر گرفته شود. که دارای LCOS 0.05 دلار در کیلووات ساعت و راندمان رفت و برگشت ۸۸–۹۲٪ است. این در مقایسه با LCOS باتری های لیتیوم یونی ۵۰
درصد ارزان تر است که ۰٫۲۵ دلار در کیلووات ساعت تا ۰٫۳۵ دلار در کیلووات ساعت هستند. انتظار می رود که ۲۵۰ هزار کیلووات برق به میزان ۱٫۲۵ میلیون دلار باشد و وعده دوره عمر ۵۰ ساله و بازده ۸۰ تا ۹۰ درصد را می دهد. هزینه های نسبی تأسیسات ذخیره سازی گرانشی که از وزنه های ۲۰۰۰ تنی آویزان شده از وینچ های موجود در میل های معدنی بلااستفاده استفاده می کنند، در مقایسه با باتری های لیتیوم یونی، نشان می دهد که اگرچه «هزینه اولیه بالاست»، عمر ۲۵ ساله این تجهیزات - بدون تخریب ظرفیت در حین استفاده - یک «پیشنهاد قانع کننده» برای اهداف توازن شبکه در مقیاس بزرگ ایجاد می کند. برخلاف نیروگاه تلمبه ای ذخیره ای، پنل های خورشیدی و توربین های بادی، که فقط در شرایط خاص یا در مناطق خاصی می توانند کار کنند، باتری های گرانشی مانند باتری هایی که توسط انرژی وَولت، و گراویتریسیتی پیشنهاد شده اند را می توان در هر نقطه از جهان ساخت و از مواد موجود در محل ساختمان استفاده کرد. باتری های گرانشی انرژی خورشیدی و باد را بادوام تر می کنند، زیرا می توانند انرژی اضافی را که در ساعات اوج مصرف تولید می کنند ذخیره کرده و بعداً در صورت نیاز توزیع کنند. اثر
ات زیست محیطی. باتری های جاذبه برای جفت شدن با راه حل های انرژی تجدیدپذیر طراحی شده اند که منابع آن (نور خورشید، باد و غیره) اغلب متغیر هستند و لزوماً با تقاضا منطبق نیستند. امید است که آن ها هزینه بلند مدت بهتری نسبت به باتری های شیمیایی داشته باشند، در حالی که مشکلات زیست محیطی کمتری نسبت به دیگر راه حل های ذخیره سازی سنتی مانند ذخیره آب پمپ شده دارند. پیش بینی می شود که سیستم های باتری الکتریکی قادر به تأمین فوری قدرت طی مصرف پیک باشند که ممکن است به آن ها امکان تکمیل یا جایگزینی سوخت فسیلی را بدهد . انتظار می رود سیستم های واحد وزنی بتوانند در کم تر از یک ثانیه به تولید برق کامل برسند. بنابراین، استفاده از باتری های گرانشی در مقیاس بزرگ تر، نیاز به سوخت های فسیلی را کاهش می دهد و به طور قابل توجهی انتشار CO2 را کاهش می دهد. باتری های گرانشی نسبت به باتری های لیتیوم یونی سازگارتر با محیط زیست هستند، زیرا باتری های لیتیوم یونی عمر کوتاه تری دارند و در صورت نیاز به دور انداختن آنها مشکلاتی ایجاد می شود. باتری جاذبه (شیمیایی). از سال۱۸۷۰ تا ۱۹۳۰، اصطلاح «باتری گرانشی» برای توصیف مجموعه ای از انواع باتری های م
حبوب استفاده شد که در آن از گرانش برای جدا نگه داشتن اجزای شیمیایی بر اساس چگالی مربوطه استفاده می شد.
والنتینا آناتولیوْنا شوْچنکو (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و مبارز پیشین موای تای قرقیزستانی-پرویی است. او در رده مگس وزن زنان برای یواف سی رقابت می کند، جایی که هم اکنون قهرمان مگس وزن زنان یواف سی است. شوچنکو پس از شکست جوانا ژدرژیچک در یواف سی ۲۳۱ قهرمان این دسته شد.
نبرد لاذقیه ( ; ) یک اقدام دریایی کوچک اما انقلابی در جنگ یوم کیپور بود که در ۷ اکتبر ۱۹۷۳ بین اسرائیل و سوریه انجام شد. این نبرد، نخستین نبرد دریایی در تاریخ بود که شاهد نبرد بین قایق های موشکی مجهز به موشک های سطح به سطح و استفاده از فریب الکترونیک بود. زمینه. در آغاز خصومت یوم کیپور، نیروی دریایی اسرائیل برای از بین بردن توانایی های دریایی سوری ها که به قایق های موشک انداز کلاس کومار و کلاس اوسا ساخت شوروی مجهز شده بودند، اقدام کرد. قایق های موشک انداز سوریه مجهز به موشک های ضدکشتی P-15 Termit (نام گذاری ناتو: SS-N-2 "Styx") ساخت شوروی با برد دو برابر موشک های ضدکشتی گابریل اسرائیلی بودند. نبرد. در آغاز جنگ ۱۹۷۳، نیروی دریایی اسرائیل به بندر لاذقیه سوریه حمله کرد. برای این منظور، اسرائیلی ها پنج قایق موشک انداز و دو فروند کشتی با چهار هلیکوپتر فرستادند. هلیکوپترها دارای تجهیزات ESM, خاشه و ارتقاء اکو مکانیکی/الکترونیکی بودند. هدف این نیرو، حملهٔ موشکی و تفنگی به این بندر سوریه بود. قرار بود از هلیکوپترها برای نظارت سطحی، EW، ردیابی جنگ افزاری و به عنوان طعمه استفاده شود. چهار قایق موشک انداز کلاس ساعر ۳ و
یک قایق موشک انداز ساعر ۴ نیروی دریایی اسرائیل، در دو ستون موازی به سمت بندر لاذقیهٔ سوریه حرکت کردند. در ستون غربی، قایق های موشک انداز "میزنک" (Blast)، "گاعش" (Storm) و "حنیت" (Spear) قرار داشتند. ستون شرقی از قایق های موشک انداز "میوتک" (Reliance) و "ریشف" (Spark) تشکیل شده بود. قایق های موشک انداز اسرائیل توسط یک قایق اژدرافکن گشتی سوریه، شناسایی و این کشف به پایگاه اطلاع داده شد. اما قبل از هر گونه ارسال نیروهای پشتیبان سوری، در ساعت ۲۲:۲۸ نیروهای اسرائیلی به قایق اژدرافکن با استفاده از موشک گابریل یورش برده و قایق سوری، با شلیک توپ ۷۶ میلی متری از قایق های "میوتک" و "حنیت" به زیر آب رفت. کشتی های اسرائیلی هنگامی که به سمت ساحل سوریه حرکت می کردند، با یک کشتی مین جمع کن کلاس تی۴۳ سوری به وزن ۵۶۰ تُن درگیر شدند و این بار با استفاده از چهار موشک ضدکشتی گابریل، این کشتی را نیز غرق کردند. در ساعت ۲۳:۳۰ اسرائیلی ها با دو قایق موشک انداز کلاس کومار و یک قایق موشک انداز کلاس اوسای سوری مواجه شدند. در همین حال، ۳ قایق موشک انداز در حال گشت زنی سوریه، از نزدیکی منطقهٔ بانس، به سمت شمال غرب برای حمله به نیروهای اس
رائیلی رهسپار شدند. سوری ها ۸ تا ۱۲ موشک استایکس را به سمت کاروان اسرائیلی شلیک کردند که این قایق ها متعاقباً از رادار سوریه ناپدید شدند. قایق های موشک انداز سوری، موشک های استایکس خود را از راه دور شلیک کردند، اما با نزدیک شدن موشک ها، اسرائیلی ها از اقدامات متقابل الکترونیکی و پرتاب خاشه برای فریب دادن موفقیت آمیز موشک ها استفاده کردند. زمانی که قایق های اسرائیلی نزدیک تر شدند، ۵ موشک گابریل شلیک کردند که یکی از کومارها و قایق کلاس اوسا بلافاصله غرق شدند و کومار دومی هم آسیب دید. کومار سوری که سالم مانده بود سعی کرد فرار کند اما در آب های کم عمق، به گل نشست و در ساعت ۰۰:۲۶ با شلیک توپ ۷۶ میلی متری قایق های اسرائیلی، منهدم شد. در جریان این درگیری دریایی، سایر قایق های موشک انداز سوریه موشک هایی را از داخل محدوده بندر لاذقیه پرتاب کردند. موشک ها درحالی که قایق های موشک انداز سوری بین کشتی های تجاری در بندر لنگر انداخته بودند پرتاب شدند). این موشک ها دچار اختلال شده یا هدایت خود را از دست دادند و دو کشتی تجاری خارجی (یکی یونانی و دیگری ژاپنی) که در کوتاه اسکله لنگر انداخته بودند مورد اصابت قرار گرفتند. هر دو ک
شتی تجاری در موتورخانه مورد اصابت قرار گرفتند. نیروی دریایی سوریه تا پایان آن جنگ، در بنادر اصلی خود باقی ماند. در حالی که نبرد لاذقیه نخستین نبرد دریایی در تاریخ بین قایق های موشک انداز بود، اما اولین حادثه ای نبود که در آن یک قایق موشک انداز، کشتی دیگری را با استفاده از موشک غرق کرد. دو قایق موشکی کلاس کومار نیروی دریایی مصر، توانسته بودند ناوشکن اسرائیلی ایلات ساخت بریتانیا را در ۲۱ اکتبر ۱۹۶۷، اندکی پس از جنگ شش روزه، با استفاده از چهار موشک سطح به سطح ترمیت پی۱۵ غرق کنند.
باشگاه سرگرمی نینتندو یک باشگاه هواداران بود که توسط نینتندو عرضه شد. پیوستن به آن رایگان بود و اعضای آن یک اشتراک رایگان برای نینتندو Fun Club News دریافت کردند، مجله ای که دربارهٔ بازی ها و بازی های محبوبی که برای آینده نزدیک برنامه ریزی شده بود بحث می کرد. همچنین نکات و ترفندها، اخبار بازی های ویدیویی نینتندو و کمیک ها را ارائه می دهد. تاریخچه. از زمان راه اندازی ان ای اس در سال ۱۹۸۵، مدیر انبار و مدافع گیمر هاوارد فیلیپس و بازاریاب گیل تیلدن، یک کمپین بازخورد مصرف کننده از درج کارت ها در بسته های سخت افزاری و بازی های نینتندو راه اندازی کرده بودند و یک پایگاه داده از اطلاعات تماس مشتریان با نام ها و آدرس های پستی ساخته بودند. فیلیپس یک خط تلفن رایگان مشاوره گیم پلی را در نینتندو آمریکا راه اندازی کرد، با پنج یا شش مشاور در کارکنان. آنها می خواستند این مشاوره گیم پلی منابع فشرده را در قالب رسانه های جمعی ادغام کنند. فیلیپس گفت: «زمانی که برای اولین بار "ان ای اس" را در سال ۱۹۸۵ به بازار فرستادیم، خیلی سریع متوجه شدیم که بچه ها می میرند فقط برای به دست آوردن اطلاعات اضافی در مورد بازی ها نه فقط بازی های جدی
دی که منتشر می شوند، بلکه همچنین چگونه آنها را بازی کنیم.» "باشگاه سرگرمی نینتندو" در سال ۱۹۸۷ توسط گیل تیلدن و رئیس باشگاه سرگرمی هاوارد فیلیپس با انتشار "اخبار باشگاه سرگرمی نینتندو راه اندازی شد". چهار شماره اول خبرنامه از اواخر سال ۱۹۸۷ به صورت فصلی ارائه شد و سه شماره پایانی آن هر دو ماه یکبار بود. فیلیپس گفت: «بچه ها این مجله را دوست داشتند زیرا شامل عکس های صفحه نمایش بازی ها بود. قبل از اینترنت و VCRها، در واقع نشان دادن بازی ها به بچه ها تنها راه برای توضیح نحوه انجام ترفندها بود. آنها نمی توانستند آن را به صورت آنلاین جستجو کنند." "نینتندو فان کلاب" از طریق کاتالوگ ها و آگهی های موجود در جعبه های سیستم سرگرمی نینتندو و همچنین در محتوای حداقل یک بازی به نام "Mike Tyson's Punch-Out به بازار عرضه شد!" "!". در فواصل بین راندها، وقتی مربی لیتل مک به او نکاتی می دهد تا به او کمک کند حریفش را شکست دهد، گاهی اوقات می گوید: «"join the Nintendo Fun Club today پس از هفت شماره و ۶۰۰۰۰۰ مشترک، همراه با بیش از ۱۰۰ مشاور گیم پلی تلفنی، فیلیپس و تیلدن می خواستند حوزه بازاریابی منابع فشرده و غیر درآمدزا را ساده تر ک
رده و گسترش دهند. "نینتندو Fun Club News" به نفع مجله بسیار گسترده تر و جاه طلبانه "Nintendo Power" در اوت ۱۹۸۸ متوقف شد. اولین شماره آن برای اعضای باشگاه سرگرمی رایگان بود و یک مجله سنتی با اشتراک پولی بود. پیوند به بیرون. در اینترنت آرشیو بایگانی شده است