Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بق نتایج بررسی ها، کارمندان کمیسیون انتخابات ۱۰۰ درصد اعلام کردند که از ۵۷۰۰ امضا ۱۱۸۰ آن بی اعتبار اند، که ۲۱ درصد از کل امضاها را تشکیل می دهد، در حالی که امضاهای بی اعتبار مجاز ۱۰ درصد بود، این دلیل حذف ژدانوف از رقابت های انتخاباتی گردید. ژدانوف، همراه با تعدادی دیگر از نامزدهای مخالف، با نتایج بررسی امضاها موافق نبودند، رد امضاها را غیرقانونی اعلام شده و به انگیزه سیاسی این تصمیم برای جلوگیری از نامزدی مخالفان برای شرکت در انتخابات اشاره کردند. پس از آن، وی همراه با دیگر نامزدهای مخالف، در اعتراضات روزانه شرکت کرده و هم چنین در تجمعی در خیابان ساخاروف در ۲۰ ژوئیه برای پذیرش همه نامزدهای مخالف در انتخابات شهر دومای سخنرانی کرد. او در اعتصابات واحد برای پذیرش نامزدهای مستقل در انتخابات شرکت کرد، که برای آن نیز بازداشت و بدون تنظیم پروتوکول در ۲۲ ژوئیه آزاد شد. در شب ۲۵ ژوئیه، افسران پلیس برای تفتیش به آپارتمان ژدانوف آمدند و در همان شب او را در چارچوب یک پرونده جنایی که روز قبل به موجب ماده ۱۴۱ تشکیل شده بود برای بازجویی بردند. وی در صبح ۲۷ ژوئیه قبل از شروع اقدام دستگیر شد. تا عصر، او و سایر نامزدهای ثبت
نام نشده آزاد شدند. بار دوم در آن روز توسط پلیس در میدان تروبنایا بازداشت شد. در ۲۹ ژوئیه، دادگاه ژدانوف را به مدت ۱۵ روز بازداشت کرد و پس از آن، بر خلاف قانون، او را برای گذراندن دوران بازداشت در منطقه دیگری - منطقه مسکو، شهر لیوبرتسی، بردند. در ۲ اوت، دادگاه شهر مسکو امتناع از ثبت نام ایوان ژدانوف به عنوان نامزد شهر دومای مسکو را قانونی تشخیص داد، علی رغم این واقعیت که گواهی وزارت امور داخله مغایر با توافقنامه بین CEC و وزارت امور داخله بود (دادگاه تصمیم گرفت که این توافقنامه ماهیت توصیهٔ دارد و فاش کردن اطلاعات شخصی از دیتابیس وزارت امور داخله غیرممکن است) هم چنین از بررسی تأیید مسکوی ها مبنی بر این که آنها واقعاً برای ژدانوف امضا کرده اند خودداری کرد. در پاسخ، ژدانوف دست به اعتصاب غذایی زد: «من دیگر هیچ راه و فرصتی برای بیان موضع خود ندارم. از آن روز به بعد اعتصاب غذایی می کنم و از خوردن غذا امتناع می ورزم. من دیگر به سؤالات پاسخ نمی دهم و از شرکت در این جلسه خودداری می کنم». در ۱۹ اوت، ژدانوف گفت: «بدیهی است که صد در صد من در برگه رای برای انتخابات شهر دومای مسکو در ناحیه ۸ (سوکول، فرودگاه، وویکوفسکی، کو
پتوو) حضور نخواهم داشت» و از همه حامیان خود در منطقه خواست تا از دریا بسدینا، نامزد مخالفان حمایت کنند. لئونید ولکوف گفت که رأی دهی هوش مند نیز از Besedina پشتیبانی می کند. در ۶ دسامبر، ایوان ژدانوف به دلیل شرکت در تجمعی که در ۱۴ ژوئیه در نزدیکی ساختمان کمیسیون انتخابات شهر مسکو برگزار شده بود، بازداشت شد. دادگاه برای او ۱۰ روز بازداشت اداری تعیین کرد. در ۱۶ دسامبر، ژدانوف دوباره در خروجی بازداشت گاه ویژه بازداشت شد، اما به زودی آزاد گردید.
در تئوری کامپایلر، تجزیه و تحلیل وابستگی برای اجرا جمله ها/دستور ها، محدودیت های ترتیبی ایجاد می کند. به طور کلی، اگر "S1" باید قبل از "S2" "اجرا شود، دستور S2" "به S1" بستگی دارد. به طور گسترده دو دسته از وابستگی ها وجود دارد : وابستگی های کنترلی و وابستگی های داده ای . تجزیه و تحلیل وابستگی مشخص می کند که آیا مرتب کردن دوباره یا موازی کردن عبارات بی خطر است یا خیر. کنترل وابستگی ها. کنترل وابستگی موقعیتی است که در آن یک دستورالعمل برنامه اجرا می شود به شرط آنکه دستورالعمل قبلی به گونه ای ارزیابی شده باشد تا امکان اجرای آن را فراهم شده باشد. عبارت "S2" "کنترل وابسته" به "S1 است" (نوشته می شود: formula_1 ) اگر و فقط اگر "اجرای S2 به" طور مشروط توسط "S1" حفظ شود. در مثال زیر نمونه ای از این نوع وابستگی کنترلی دیده می شود: S1 اگر x &gt; 2 باید L1 باشد S2 y := 3 S3 L1: z := y + 1 اینجا، "S2" تنها در صورت غلط بودن گزاره "S1" اجرا می شود. برای توضیحات بیشتر به وابستگی داده ها مراجعه کنید. وابستگی داده ها. یک وابستگی داده ای از دو عبارت هایی که به یک منبع دسترسی مشترک دارند و یا آن را تغییر می دهند، به وجود می آید.
وابستگی جریان (واقعی).. یک عبارت "S2" به جریان وابسته به "S1 است" (نوشته شده است formula_2 ) اگر و فقط اگر "S1" منبعی را تغییر دهد که "S2" بخواند و "S1" قبل از "S2" در اجرا باشد. در زیر نمونه ای از وابستگی به جریان (RAW: Read After Write) آمده است: S1 x := 10 S2 y := x + c ضد وابستگی. یک عبارت "S2" ضد وابسته به "S1 است" (نوشته می شود formula_3 ) اگر و فقط اگر "S2" منبعی را تغییر بدهد که "S1" را بخواند و "S1" قبل از "S2" اجرا شود. نمونه زیر نمونه ای از یک ضد وابستگی است: S1 x := y + c S2 y := 10 در اینجا، "S2" مجموعه ارزش codice_1 اما "S1" برای خواندن مقدارهای قبلی codice_1 . وابستگی به خروجی. یک عبارت "S2" خروجی وابسته به "S1 است" (نوشته شده formula_4 ) اگر و فقط اگر "S1" و "S2" همان منبع را تغییر دهند و "S1" قبل از "S2" در اجرا باشد. نمونه زیر نمونه ای از وابستگی خروجی است (WAW: Write After Write): S1 x := 10 S2 x := 20 در اینجا، "S2" و "S1" هر دو متغیر codice_3 تنظیم می کنند. وابستگی ورودی. یک عبارت "S2" ورودی وابسته به "S1 است" (نوشته شده formula_5 ) اگر و فقط اگر "S1" و "S2" یک منبع را بخوانند و "S1" قبل
از "S2" در اجرا باشد. مثال زیر نمونه ای از وابستگی ورودی (RAR: Read-After-Read) است: S1 y := x + 3 S2 z := x + 5 در اینجا، "S2" و "S1" هر دو به متغیر codice_3 دسترسی دارند. این وابستگی سفارش مجدد را ممنوع نمی کند. وابستگی های حلقه. مشکل محاسبه وابستگی ها در حلقه ها، که یک مشکل مهم و غیر پیش پا افتاده است، با تجزیه و تحلیل وابستگی حلقه، که چارچوب وابستگی ارائه شده در اینجا را گسترش می دهد، حل می شود.
&lt;ns&gt;0&lt;/ns&gt; &lt;revision&gt; &lt;parentid&gt;41374287&lt;/parentid&gt; &lt;timestamp&gt;2025-09-24T09:21:08Z&lt;/timestamp&gt; &lt;contributor&gt; &lt;username&gt;Massol1360&lt;/username&gt; &lt;/contributor&gt; &lt;minor /&gt; &lt;comment&gt;انتقال از به &lt;/comment&gt; &lt;origin&gt;42760874&lt;/origin&gt; &lt;model&gt;wikitext&lt;/model&gt; &lt;format&gt;text/x-wiki&lt;/format&gt; ژان پینگ (Jean Ping) (تلفظ فرانسوی: [ʒɑ̃ piŋ]؛ متولد ۲۴ نوامبر ۱۹۴۲ در آمبوو)، یک دیپلومات و سیاست مدار گابن است، که از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲ به عنوان رئیس کمیسیون اتحادیه آفریقا خدمت کرد. او که پدرش چینی و مادرش گابنی بود، اولین فرد چینی تبار است، که شاخه اجرائی اتحادیه آفریقا را رهبری نمود. ژان پینگ از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۸ به عنوان وزیر دولت و وزیر امور خارجه، همکاری و فرانکفونی جمهوری گابن خدمت کرد و از سال ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۵ رئیس مجمع عمومی سازمان ملل متحد بود. وی در انتخابات ریاست جمهوری گابن در سال ۲۰۱۶ در مقابل رئیس جمهور علی بونگو ایستاد. زندگی نامه. زندگی شخصی. پینگ در آمبوو، یک شهر کوچک در تالاب Fernan Vaz، در جنوب پورت جن
تیل متولد شد. پدرش، چنگ ژیپینگ، که گابنی ها او را وانگ پینگ صدا می زدند، یک چینی اهل ونژو، ژجیانگ بود، که در دهه ۱۹۲۰ به عنوان کارگر استخدام گردیده و به یک دروگر الوار تبدیل شد. چنگ که با ژرمن آنینا، دختر گابنی یکی از رهبران قبیلهٔ که در کنگو به دنیا آمده بود ازدواج کرد، پسرش را تشویق کرد، تا با بورسیه دولت گابن در فرانسه تحصیل کند. پینگ دارای دکترای علوم اقتصادی از دانشگاه Paris 1 Patheon-Sorbonne است، که زیر نظر رنه پاست در سال ۱۹۷۵ به دست آورد. پینگ قبلاً با پاسکالین بونگو، دختر رئیس جمهور عمر بونگو رابطه داشته و از او دو فرزند دارد، او همچنین با ماری-مادلین لیان نیز فرزندانی دارد. با این حال، او همیشه با ژان-ترز که اصالت ایتالیایی-عاج دارد متأهل باقی ماند. او پدر هشت فرزند است. سمت های بین المللی. در سال ۱۹۷۲ میلادی، پینگ به عنوان یک کارمند ملکی بین المللی در یونسکو در پاریس شروع به کار کرد. او از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۴ میلادی به عنوان نماینده دائمی گابن در یونسکو خدمت نمود و سپس در سیاست کشورش دخیل شد. او همچنین در سال ۱۹۹۳، زمانی که گابن یک کشور عضو بود، رئیس اوپک بود. پینگ در سال ۲۰۰۴ میلادی به عنوان ۵۹ مین
رئیس مجمع عمومی سازمان ملل متحد انتخاب گردید. پینگ در اولین دور اتحادیه آفریقا در سال ۲۰۰۸ میلادی به عنوان رئیس این کمیسیون انتخاب شده و سمتش را در سال ۲۰۱۲ ترک گفت. پینگ چندین بار در کنفرانس های بین المللی متعددی نماینده گابن بوده است: یونسکو، سازمان اتحادیه آفریقا (اکنون به عنوان AU شناخته می شود)، جنبش عدم تعهد، سازمان همکاری اسلامی (OIC)، سازمان کشورهای صادرکننده نفت (اوپک)، بانک جهانی، اجلاس های فرانکفونی، مجمع های فرانسه-آفریقا، آفریقا-کارائیب-اقیانوس آرام-اتحادیه اروپا، چین-آفریقا، کنفرانس بین المللی توکیو در مورد توسعه آفریقا (TICAD) و کنفرانس های ایالات متحده-آفریقا که در رابطه با قانون رشد و فرصت آفریقا (AGOA) سازمان دهی شده اند. پینگ در میانجی گری های متعددی که توسط رئیس جمهور عمر بونگو برای بازگرداندن صلح و ثبات در آفریقای مرکزی راه اندازی شد، مشارکت داشته است: DRC، جمهوری کنگو، چاد، جمهوری آفریقای مرکزی و سائوتومه و پرنسیپ. در ۱۷ دسامبر ۲۰۱۰، اتحادیه آفریقا از او خواست تا راه حلی برای بحران ساحل عاج بیابد. این کشور در آن زمان درگیر جنگ قدرت بود که از دور دوم انتخابات ریاست جمهوری ۲۸ نوامبر ۲۰۱۰ ا
دامه داشت و هر دو نامزد، لوران گباگبو و آلسان اوتارا، خود را پیروز اعلام کردند. پینگ از مداخله نظامی فرانسه در لیبی در سال ۲۰۱۱ انتقاد کرد، که به نظر او این کشور را ویران و منطقه را بی ثبات کرد. او این سیاست را «نئو استعماری» توصیف کرد که با مداخله گری برنارد هانری لوی و تصمیم نیکلا سارکوزی برای رد سیاست سنتی فرانسه و «رفتن به جنگ، آتش کردن تفنگ ها و رهبری خصومت ها از جلو، تحت پوشش پرچم سازمان ملل و زیر چتر نظامی آمریکا و ناتو». او یک سیاست غربی را محکوم کرد که «برگرفته از احساسات پست و اشتیاق غالب بر عقاید است». حرفه سیاسی. پینگ در سال ۱۹۷۲ میلادی، در یونسکو در بخش روابط خارجی و همکاری به عنوان یک کارمند ملکی بین المللی شروع به کار کرد. در سال ۱۹۷۸ میلادی مشاور سفارت گابن در فرانسه شده و متعاقباً نماینده دائمی گابن در یونسکو شد و تا سال ۱۹۸۴ در این سمت باقی ماند. پینگ پس از بازگشت به گابن در سال ۱۹۸۴ میلادی، زندگی سیاسی اش را به عنوان رئیس دفتر عمر بونگو، رئیس جمهور جمهوری گابن آغاز گرد. حرفه وزارت. در ۲۶ فوریه ۱۹۹۰، پینگ به عنوان وزیر اطلاعات، خدمات پُستی، مخابرات، توریسم، اوقات فراغت و اصلاحات بخش شبه دولت
ی با مسئولیت روابط پارلمانی و سخن گوی دولت منصوب شد. وی قبل از این که از ۲۹ آوریل ۱۹۹۰ تا ژوئن ۱۹۹۱ به سمت سرپرستی وزارت معادن، انرژی و منابع هیدرولیک برود، برای مدت ۱۹ ماه از ۲۸ اوت ۱۹۹۲ تا ۲۴ مارس ۱۹۹۴، تنها مدت کوتاهی در این سمت حضور داشت. پینگ قبل از این که در ۳۰ اکتبر ۱۹۹۴ معین مالیه، اقتصاد، بودجه و خصوصی سازی شود، در ۲۵ مارس همان سال برای اولین بار مسئولیت وزارت امور خارجه و همکاری را به عهده داشت. پینگ در انتخابات پارلمانی دسامبر ۱۹۹۶، انتخابات پارلمانی دسامبر ۲۰۰۱ و انتخابات پارلمانی دسامبر ۲۰۰۶، از آمبوو به مجلس نمایندگان انتخاب گردید. پینگ از ۲۷ ژانویه ۱۹۹۷ تا ۲۵ ژانویه ۱۹۹۹ به مدت دو سال وزیر برنامه ریزی، محیط زیست و توریسم بود و سپس مجدداً مسئولیت وزارت امور خارجه و همکاری را بر عهده گرفت، که این بار با پورتفولیوی فرانکفونی و با عنوان وزیر دولت به این سمت رسید. او تا زمان انتخابش به عنوان رئیس کمیسیون اتحادیه آفریقا در ۶ فوریه ۲۰۰۸ در آن جا باقی ماند، سمتی که آن را تا ۱۵ اکتبر ۲۰۱۲ حفظ کرد. در این آخرین دوره نُه ساله وزارت بود که او از ۲۰۰۴–۲۰۰۵ به عنوان رئیس مجمع عمومی سازمان ملل خدمت کرد. در ۱
فوریه ۲۰۱۴، پینگ ناامیدی خود را از حزب حاکم دموکراتیک گابن (PDG) اعلام کرد و در ۱۹ فوریه ۲۰۱۴ استعفا داد. او از آن زمان در درگیری آشکار با رئیس جمهور علی بونگو بوده و بر متحدکردن نیروهای مخالف در ساختاری به نام Front uni de l'opposition pour l'alternance (FUOPA) تمرکز داشت. انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶. در یک نشست سیاسی در شهر اویم در ۲۵ اوت ۲۰۱۵، پینگ رسماً پیشنهاد خود را برای تبدیل شدن به تنها نامزد مخالفان برای انتخابات ریاست جمهوری ۲۷ اوت ۲۰۱۶ آغاز کرد. در آستانه انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶، پینگ به همراه رئیس جمهور مستعفی علی بونگو، یکی از دو نامزد مورد علاقه، در کنار هشت نامزد دیگر بود. چهار نامزد دیگر از او حمایت کردند: کازیمیر اویه امبا، نخست وزیر سابق، گی انزوبا-نداما، رئیس سابق مجلس نمایندگان، لئون پل نگولاکیا، پسر عموی رئیس جمهور بونگو و رولاند دزیره آبا مینکو، یک نامزد مستقل. بر اساس نتایج رسمی ۳۱ اوت ارائه شده توسط CENAP، کمیسیون ملی انتخابات گابن، که بی طرفی آن به شدت مورد انتقاد مخالفان قرار گرفته است، علی بونگو را با ۴۹٫۸ درصد آرا پیروز اعلام کرد. پیروزی او در حالی برگزار شد که ژان پینگ با ۴۸٫۲ د
رصد تنها با ۵۵۹۴ رای شکست خورد. تقلب به ویژه در استان هاوت اوگوئه ادعا شد، پایگاه علی بونگو، که مشارکت مردمی به ۹۹٫۹۳ درصد در مقابل ۵۹٫۵ درصد در سطح ملی بود که ۹۸ درصد از آرا به نفع او رسید. در شب ۳۱ اوت تا ۱ سپتامبر ۲۰۱۶، مقر ستاد انتخابات ریاست جمهوری پینگ مورد حمله نیروهای نظامی قرار گرفت که چندین نفر کشته شدند. پینگ از آن زمان «کودتای نظامی-انتخاباتی» را محکوم کرده است. در ۲ سپتامبر، پینگ در یک کنفرانس مطبوعاتی گفت: «همه دنیا می دانند که رئیس جمهور کیست: من هستم، ژان پینگ». وی خواستار بازشماری آرا توسط شعبه اخذ رای شد. پیشتر در ۳۰ اوت، سفیر آمریکا در گابن خواستار انتشار نتایج توسط شعبه رای گیری شد و اظهار داشت که «رأی دهندگان به دلیل ناکامی های سیستماتیک و بی نظمی های متعدد ناامید شده اند». در ۱ سپتامبر، اتحادیه اروپا همچنین اعلام کرد: «اعتماد به نتایج انتخابات تنها با یک راستی آزمایی شفاف، رای گیری شعبه به شعبه می تواند احیا شود». در ۲۴ سپتامبر ۲۰۱۶، دادگاه قانون اساسی بونگو را با ۵۰٫۶۶ درصد آرا، بالاتر از پینگ با ۴۷٫۲۴ درصد، برنده اعلام کرد. پس از صدور حکم، پینگ که تحت فشار جامعه بین المللی به دادگاه عا
لی شکایت کرده بود، با مردم گابن صحبت کرد: «دیروز، دادگاه علی رغم و برخلاف همه چیز حکم خود را صادر کرد، حاکمیت مردم گابن را زیر پا گذاشت و آشکارا درخواست فوری جامعه ملی و بین المللی برای شفافیت را نادیده گرفت. اما این حکم مردم گابن را متحد یا راضی نمی کند زیرا مردم گابن آن را به رسمیت نمی شناسند. و جامعه بین المللی نیز به آن اعتبار نخواهد بخشید».
بل یک شخصیت خیالی از "دیو و دلبر" (۱۹۹۱) سی اُمین فیلم پویانمایی بلند والت دیزنی پیکچرز است. بل دختر ناسازگار یک مخترع است که آرزو دارد در ازای ماجراجویی، زندگی روستایی قابل پیش بینی خود را رها کند. وقتی پدرش موریس توسط یک دیو خونسرد زندانی می شود، بل به او آزادی خود را در ازای آزادی پدرش پیشنهاد می کند و در نهایت یادمی گیرد که دیو را با وجود ظاهر ناخوشایند دوست داشته باشد. صداپیشگی بل در فیلم اصلی را بازیگر و خواننده آمریکایی پیج اوهارا انجام داده است. جفری کاتزنبرگ، رئیس استودیو والت دیزنی، "دیو و دلبر را" به عنوان یک پویانمایی موزیکال با یک قهرمان قوی سفارش داد و فیلمنامه نویس لیندا وولورتون را برای نوشتن آن به عنوان اولین کارش استخدام کرد. وولورتون او را بر پایهٔ قهرمان افسانه ای از افسانهٔ «دیو و دلبر» اثر ماری لپرنس دو بومونت از سال ۱۷۵۶ به عنوان شخصیتی قوی تر و کمتر منفعل برای فیلم اقتباس کرد. دیزنی پیش از این فیلم مدت ها برای به تصویر کشیدن شخصیت های زن فیلم هایش به عنوان قربانی، مورد انتقاد قرار گرفته بود. از اینرو وولورتون در تلاش برای جلوگیری از انتقاد با الهام از جنبش حقوق زنان بل را به یک قهرمان
منحصر به فرد دیزنی تبدیل کرد که متفاوت از شخصیت محبوب آریل از "پری دریایی کوچولو"، عمداً فمینیست طراحی شده است. قدرت و عشق بل به خواندن کتاب از اجرای کاترین هپبورن بازیگر آمریکایی در نقش جو مارس در فیلم "زنان کوچک" (۱۹۳۳) الهام گرفته شد، در حالی که نویسندگان به قهرمان ماجراجو اهداف و آرزوهایی فراتر از عشق القا کردند. با این حال، هنرمندان و انیماتورهای داستان اغلب دیدگاه آزادانه وولورتون را برای این شخصیت به چالش کشیدند. جیمز باکستر و مارک هن که انیماتورهای این شخصیت بودند، که قدم زدن برازندهٔ بل را بر پایهٔ بالرین های ادگار دگا نقاش امپرسیونیست ساختند. ویژگی های صورت اروپایی بل از هنرپیشه های بریتانیایی ویوین لی و آدری هپبورنالهام گرفته شده است. چندین بازیگر زن دیگر هالیوود از جمله ناتالی وود، الیزابت تیلور و گریس کلی الهام بخش ظاهر بل بودند. بل با تحسین گستردهٔ منتقدان فیلم روبرو شد که شجاعت، هوش و استقلال او را قدردانی کردند. با این حال، نقدهای فمینیسم او بازخورد متفاوتی داشت؛ مفسران ادبی اقدامات این شخصیت را به دلیل عاشقانه محور بودن آن متهم می کنند. بل به عنوان پنجمین پرنسس دیزنی در میان بهترین های این فر
نچایز قرار می گیرد. پس از اکران "دیو و دلبر" در سال ۱۹۹۱، بل آخرین پرنسس اروپایی دیزنی برای ۲۰ سال آینده باقی ماند، تا اینکه راپونزل از "گیسوکمند" (۲۰۱۰) در سال ۲۰۱۱ به مجموعهٔ پرنسس های دیزنی اضافه شد. بل نزد منتقدان به عنوان یکی از قوی ترین نمونه های شخصیت فمینیست دیزنی در نظر گرفته می شود و اتفاق نظر بر این است که بل رهبری نسلی از قهرمانان فیلم های مستقل آینده بود و در عین حال شهرت پرنسس دیزنی را تغییر داد. بل که یکی از نمادین ترین شخصیت های دیزنی محسوب می شود، تنها قهرمان پویانمایی بود که نامزد دریافت جایزه برای بهترین قهرمانان در رده بندی فیلم از انستیتوی فیلم آمریکایی شد. این شخصیت همچنین در چندین دنباله و اسپین آف فیلم و همچنین در یک یک داستان با بل برایم بخوان ظاهر می شود. سوزان ایگان بازیگر آمریکایی نقش بل را در اقتباس موزیکال برادوی از این فیلم آغاز کرد که برای آن نامزد دریافت جایزهٔ تونی بهترین بازیگر زن در یک موزیکال شد. اما واتسون نسخهٔ لایو اکشن این شخصیت را در اقتباس لایو اکشن سال ۲۰۱۷ از فیلم اصلی سال ۱۹۹۱ بازی کرد.
یاسمین یک شخصیت داستانی است که در "علاءالدین" (۱۹۹۲) سی ویکمین فیلم پویانمایی بلند والت دیزنی پیکچرز ظاهر می شود. یاسمین دختر با روحیهٔ یک سلطان است که از زندگی خود در قصر خسته شده است. علی رغم یک قانون قدیمی مبنی بر اینکه یک شاهدخت باید به موقع با یک شاهزاده در سالگرد تولد آینده اش ازدواج کند، یاسمین در عوض مصمم است با کسی ازدواج کند که او خودش وی را به خاطر شخصیتش دوست داشته باشد نه به خاطر اموال و دارایی اش. یاسمین که توسط کارگردانان ران کلمنتس و جان ماسکر به همراه فیلمنامه نویسان تد الیوت و تری روسیو ساخته شده است، از شاهخدت بدرالبدور، شاهدختی که در علاءالدین و چراغ جادو از داستان عامیانه "هزار و یک شب" ظاهر می شود، اقتباس شده است. لیندا لارکین بازیگر آمریکایی صداپیشگی او را برعهده دارد و صدای آواز او توسط خواننده فیلیپینی لیا سالونگا ارائه شده است. شخصیت یاسمین در ابتدا به صورت یک شاهدخت لوس و ماده باور نوشته شد، اما نویسندگان در نهایت پس از حذف مادر علاءالدین از اسکریپت به بازنویسی او به یک قهرمان قوی تر و برجسته تر پرداختند و عناصر داستان را از فیلم کمدی رمانتیک "تعطیلات رمی" (۱۹۵۳) اقتباس کردند. چندین
ماه پس از ایفای نقش، لیندا لارکین تقریباً از پروژه اخراج شد زیرا جفری کاتزنبرگ، مدیر اجرایی دیزنی احساس می کرد که صدای او برای یک شاهدخت مناسب نیست، اما ران کلمنتس و جان ماسکر موفق شدند او را برخلاف این امر متقاعد کنند. لیا سالونگا که توسط آلبرت تاوارس، مدیر بازیگران کشف شد، بر پایهٔ اجرایش در موزیکال "دوشیزهٔ سایگون"، به عنوان صدای آواز یاسمین انتخاب شد. این تصمیم بی سابقه بازیگری، یاسمین را به اولین پرنسس دیزنی تبدیل کرد که صدای صحبت کردن و آواز خواندنش توسط دو بازیگر زن مختلف ارائه شده است. طراحی شخصیت یاسمین که توسط مارک هن پویانمایی شده است، ترکیبی التقاطی از منابع منحصر به فردی، از جمله یک مهمان ناشناس از شهر بازی، خواهر خود مارک هن، و بازیگر آمریکایی جنیفر کانلی می باشد. یاسمین تنها پرنسس دیزنی است که شخصیت اصلی فیلم خودش نیست و نقش دوم (از میان همهٔ شخصیت های فیلم) و نقش اول زن را بر عهده می گیرد. این شخصیت نقدهای متفاوت و خوب و بد را به خود جلب کرده است، به طوری که قوس شخصیتی او با پیشینیانش آریل از "پری دریایی کوچولو" (۱۹۸۹) و بل از "دیو و دلبر" (۱۹۹۱) به طور نامطلوب مقایسه شده اند، اما به خاطر شخص
یت و ویژگی های شیمی اش با علاءالدین مورد تحسین قرار گرفته است. او ششمین پرنسس دیزنی و اولین عضو غیراروپایی فرنچایز و همچنین اولین شاهدخت غرب آسیا است. به همین دلیل، یاسمین برای معرفی تنوع فرهنگی در فرنچایز پرنسس دیزنی ستوده می شود. یاسمین در دنباله های "بازگشت جعفر" (۱۹۹۴) و "علاءالدین و شاه دزدان" (۱۹۹۶) و همچنین مجموعهٔ تلویزیونی پویانمایی آن و اقتباس موزیکال برادوی از این فیلم ظاهر شد. لیندا لارکین و لیا سالونگا هر دو جایزه افسانه های دیزنی را برای کمک به این نقش دریافت کردند. نائومی اسکات این شخصیت را در اقتباس لایواکشن سال ۲۰۱۹ از فیلم اصلی سال ۱۹۹۲ بازی کرد.
دنباله دارها از بیش از ۲۰۰۰ سال پیش در آسمان مشاهده شده اند که بادداشت هایی از رویداد به ثبت رسیده است. در طول این مدت، روش های مختلفی برای نامگذاری دنباله دارها برای هر دنباله دار استفاده شده است که در نتیجه بسیاری از دنباله دارها بیش از یک نام دارند. ساده ترین سیستم، دنباله دارها را با استفاده از سال پیدایی، سالی که در آن رصد شده اند نامگذاری می کند (مثلاً دنباله دار بزرگ ۱۶۸۰). بعدها قراردادی مبنی بر استفاده از نام افراد مرتبط با این کشف (مانند دنباله دار هیل-باپ) یا اولین مطالعه دقیق (مثلاً دنباله دار هالی) در مورد هر دنباله دار شکل گرفت. در طول سدهٔ بیستم، پیشرفت در فناوری و جستجوهای اختصاصی منجر به افزایش گستردهٔ تعداد اکتشافات دنباله دار شد که منجر به ایجاد یک طرح تعیین عددی شد. طرح اولیه کدهایی را به ترتیبی که دنباله دارها از حضیض عبور می کردند اختصاص می داد (مثلاً دنباله دار 1970 II). این طرح تا سال ۱۹۹۴ عمل کرد، زمانی که افزایش مداوم تعداد دنباله دارهای یافت شده در هر سال منجر به ایجاد یک طرح جدید شد. این سیستم که هنوز به کار می رود، کدی را بر اساس نوع مدار و تاریخ کشف اختصاص می دهد (که نمونهٔ آن دن
باله دار سی/۲۰۱۲ اس۱ (آیسون) است).
روش آزموند که گاهی اوقات به عنوان فرآیند osborn نامیده می شود، یک فرآیند یک مرحله ای تاریخی پالایش آهن خام به فولاد طبیعی است. برای تصفیه چدن از اولین کوره های بلند اروپایی، که در قرن دوازدهم در سوئد ظاهر شد. اسموندها از قرن سیزدهم تا سال 1620 که صادرات آنها توسط پادشاه سوئد ممنوع شد، گوی های آهنی تولید شده با این روش، با وزن مدرج و در سراسر اروپا به بازار می آمدند. . منشا کلمه. منشأ کلمه مبهم است، و مطمئن نیست که به طور سیستماتیک یک فولاد طبیعی را تعیین می کند، به عبارت دیگر از تصفیه چدن تولید شده در یک کوره بلند. با این حال، این فلز با شکل پذیری قابل توجهی مشخص میکند، که حاکی از تمیزی متالورژیکی و سطح کربن پایین است که به سختی با بدست آوردن در کوره بلند بدست می آید. هنگامی که اصطلاح ازموند به طور عینی تولید با کوره بلند سوئدی را واجد شرایط می کند، یک نام استثنایی است. بنابراین کوره بلندهای Osmond توسط نویسندگان آمریکایی به عنوان stuckofen متخصص در کاهش آهن مرداب معرفی شده اند، اما آنها تصریح می کنند که آنها "هیچ نامی از کوره ای با این نام و ساخته شدن و نامگذاری به این نام پیدا نکرده اند." آهن ازموند با وزن
تنظیم شده 300 تا 350 گرم 7 یا طبق منابع دیگر 1/24 لیسپوند (sv) یا 280 گرم 4 به سراسر اروپا صادر می شد. این گلوله های آهنی با نام اسموند به بازار عرضه می شد. تاریخچه. آزموندها در اولین گزارش های گمرک انگلیسی،در سال 1325 ظاهر می شوند. واحدهای وزنی که به ازموند اشاره دارند، در یک قرارداد تجاری در سال 1203 در نووگورود وجود دارد که به معنای تولید آهن ازموند از آن تاریخ است. در پایان قرون وسطی، اسموندها را در دانزیگ و لوبک به وسیله سوئیفت به شکل میله هایی جعل می کردند و آهن را به این شکل به اروپا صادر می کردند. در دهه 1620، گوستاو دوم آدولف، پادشاه سوئد، صادرات آهن ازموند را به شکل گلوله ها ممنوع کرد، که بخش عمده ارزش افزوده محصول را پردازش میله ای تشکیل می داد. سپس بازاریابی ازموند ناپدید می شود. محکم و انعطاف پذیر، آهن Osmond به ویژه برای کشیدن سیم مناسب بود همچنین به عنوان "آهن آزبورن" شناخته می شد که از آنجا در سراسر اروپا به شکل گلوله های آهنی به نام "ازموند" به فروش می رسید. سپس توسط بازرگانان انگلیسی که از قرن چهاردهم یک پست تجاری در آنجا داشتند و همچنین توسط هانزا به بریتانیای کبیر وارد شد. فرآیند آهن ازمون
د از سال 1567 در ولز ثبت شده است. این روش همچنین در شهرستان لامارک، وستفالن و سوئیس مورد استفاده قرار گرفته است. در سال 1784، توصیفی که توسط مهندس آلمانی اورمن انجام شد، بر شباهت روش مورد استفاده در ولز با روش مورد استفاده در وستفالیا تأکید داشت. فرآیند. آهن ازموند از ذوب آهن خام در یک اجاق باریک تر و عمیق تر از ظروف معمولی در آهنگری انگلیسی ساخته شد. منبع سوخت زغال چوبی که حرارت با دم از داخل لوله دمیده می شد. در ادامه آهن خام را همانن عکس در کوره قرار میدادند و شروع به ذوب شدن به صورت قطره ای میکرد و در میان ذغال سنگ های رشته ای در کوره میریخت که باعث میشد سرباره از آهن جدا شود همچنین پوششی ایجاد میکرد که در برابر اکسید شدن مقاوم شود. سپس منتظر میماند تا مقداری آهن خمیری شود و بعد دمش را قطع کرده و با کج کردن کوره سرباره را بیرون میریزند و همچنین با قاشقی که با سرعت دور خود میچرخد آهن آزموند را دور خود به صورت توپی جمع میکند. فوت و فن هایی در این روش وجود دارد که تجربی بوده است مانند اینکه وقتی که سرباره رنگ خاکستری - قهوه ای دارد و سفت باشد نشان دهنده این است فرآیند کامل انجا نشده است یا اینکه اگر سرباره م
ایل به قرمز یا سبز باشد نشان میدهد اکسید شدن اتفاق افتاده و باید مذاب دوباره اضافه شود. این فرآیند با تأسیس کارخانه سیم کشی توسط ویلیام هامفری و دیگران در تینترن در سال 1566 به ولز معرفی شد. هامفری ترتیب داد تا یک سازنده متخصص آهن آزموند، کورسلت تینکاوس، را از جنوب غربی وستفالن بیاورد، جایی که تولید به سطح بالایی از مهارت فنی رسیده بود. تین هاوس در سال 1567 وارد ولز شد و در Rhydygwern در بخش Glamorgan از ارباب ماخن شروع به کار کرد. این جایی بود که اولین Machen Forge بود و ظاهراً او در آنجا آهن آزموند می ساخت. ظاهراً آهن به جای چکش tilt که معمولاً در فورج های ظریف است، با یک چکش helve ساخته می شد. این ماده خام برای سیم کاری در Tintern بود. آهن ازموند در قرن 18 در Pontypool ساخته شد تا سیم کارهای آنجا را تامین کند، و یکی از فورج های آنجا هنوز در قرن 19 'Osborn Forge' نامیده می شود. جستار های وابسته. ریخته گری سرباره آهن متالوگرافی
باین هیو کلاپرتون (؛ در انان، دامفریز و گلووی – در سوکوتو) افسر دریایی اهل اسکاتلند که مکتشف در آفریقای غربی و مرکزی بود. طی دو سفر اکتشافی از صحرای آفریقا می گذرد (۲۷–۱۸۲۲).
یوجین فیتزربرت (، زاده شده به نام هوراس، که بعداً به یوجین تغییر نام داد و سپس با نام مستعار فلین رایدر شناخته شد) یک شخصیت تخیلی است که در "گیسوکمند" (۲۰۱۰) پنجاهمین فیلم بلند پویانمایی از استودیوی انیمیشن والت دیزنی، فیلم کوتاه آن "گیسوکمند تا ابد (۲۰۱۲)" و "مجموعه تلویزیونی" "ماجراجویی راپانزل گیسوکمند" در سال ۲۰۱۷ ظاهر می شود. صداپیشگی این شخصیت بر عهده بازیگر آمریکایی زکری لی وای است که پس از اطلاع از اینکه صدای خوانندگی او را نیز ارائه خواهد کرد، تصمیم گرفت برای این نقش هنرآزمایی کند. دوئت لوی با خواننده و همبازی اش مندی مور، «حقیقت بر من روشن می شود»، به اولین ترانهٔ حرفه ای ضبط شده این بازیگر تبدیل شد. فلین که بر اساس شاهزاده در افسانه راپانزل از برادران گریم ساخته شده است، یک دزد است که تحت پیگرد قانونی قرار دارد و پس از دزدیدن تاج از قصر به برج راپانزل پناه می برد. راپانزل از فلین باج گیری می کند تا او را به موقع برای دیدن فانوس های شناور پادشاهی برای تولد هجده سالگی اش ببرد. فلین به تدریج عاشق راپانزل می شود و نظرش را تغییر می دهد. فلین توسط کارگردانان ناتان گرنو و بایرون هاوارد خلق شد زیرا آنها اح