Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ذخیره برای تمامی خدمات وجود داشت. تعداد نیروهای شبه نظامی گارد ملی کویت ۶٬۶۰۰ نفر بود. اگرچه نیروهای نظامی کشور کویت کوچک باقی ماندند اما بر اساس تحلیل ها و سیاست های پیش بینی شده، آموزش و آمادگی نظامی جدی گرفته شده و در سطح تیپ و اسکادران مؤثر کیفیت مطلوبی دارد.دکترین عملیاتی رزمی در میان نیروهای مختلف رزمی متفاوت بوده و به شدت به توانایی های عملیاتی و آرایش کلی نیروی انسانی در اندازه ها و انواع تجهیزات بستگی دارد. تاریخچه. در سال ۱۹۵۰، شیخ عبدالله السالم الصباح دستور توسعه قابلیت های نیروهای مسلح برای مقابله با تهدیدات خارجی را صادر کرد. بر این اساس، عبدالله مبارک الصباح به عنوان فرمانده کل نیروی امنیت عمومی کویت منصوب شد که به ارتش کویت و تشکیل اولیه خدمات مسلح تازه تعیین شده تغییر نام یافت. در سال ۱۹۵۱، تفنگ برن وارد خدمت اداره امنیت عمومی کویت شد و در سال ۱۹۵۲ خودرو زرهی دایملر نیز به ارتش پیوست. در سال ۱۹۵۳، نیروی مرزی و امنیتی با نام ارتش کویت نام گذاری و از اداره امنیت عمومی جدا شد. اداره امنیت عمومی با اداره پلیس ادغام شد و مقدمات تشکیل وزارت کشور را فراهم آورد. اعضای نیروهای پیشین یا به ارتش پیوستند
یا در نیروهای پلیس و اداره امنیت عمومی تحت وزارت کشور ادغام شدند. ارتش کویت تحت فرماندهی مبارک عبدالله الجابر الصباح قرار داشت که اخیراً از آموزش های نظامی در بریتانیا بازگشته بود و به عبدالله مبارک الصباح گزارش می داد. در همان سال، عبدالله مبارک الصباح اولین باشگاه پروازی کویت را تأسیس کرد. این باشگاه بخشی از اداره هوانوردی غیرنظامی بود و اولین گروه از خلبانان کویتی را در سال ۱۹۵۴ فارغ التحصیل کرد؛ این خلبانان بعدها برای آموزش پیشرفته به بریتانیا اعزام شدند. در سال ۱۹۵۴، مبارک عبدالله الجابر الصباح به عنوان معاون فرمانده ارتش کویت منصوب شد و به عبدالله مبارک الصباح گزارش می داد. در همان سال، صالح محمد الصباح که از بریتانیا بازگشته بود، به عنوان فرمانده ستاد منصوب شد. همچنین در سال ۱۹۵۴، هشت هواپیمای آستر برای آموزش اولیه به باشگاه پروازی کویت وارد خدمت شدند. در سال ۱۹۵۶، ارتش کویت به طور رسمی به مقر جدید خود منتقل شد و برای اولین بار به توپخانه مجهز شد. در همان سال، مرکز آموزشی جدیدی برای ارتش کویت تأسیس شد. تخریب دیوار سوم دفاعی شهر کویت و تشکیل نیروهای مسلح کویت. ارتش کویت در سال ۱۹۵۳ از اداره امنیت عمومی
جدا شد و متعاقباً اداره امنیت عمومی و اداره پلیس در سال ۱۹۵۹ ادغام شده و اداره امنیت عمومی و پلیس را تشکیل دادند. پس از تخریب دیوار سوم دفاعی شهر کویت در سال ۱۹۵۷ از طریق یک حکم وزارتی برای گسترش شهر کویت، وزارت کشور کویت شامل پلیس کویت شکل گرفت. ارتش، اولین شاخه نیروهای مسلح بود که عمدتاً از بخش های نیروی زمینی تشکیل می شد. در همان سال، ارتش قرارداد خرید تانک سنچوریون را امضا کرد و دو هواپیمای تک باله دو هاویلند دی اچ. ۱۰۴ داو وارد خدمت نیروی هوایی تازه تأسیس شدند. در سال ۱۹۵۸، افسران کویتی برای آموزش به آکادمی های نظامی در مصر و عراق اعزام شدند و ارتش کویت پس از کودتای عبدالکریم قاسم برای اولین بار در حالت آماده باش قرار گرفت. در سال ۱۹۵۹، ارتش کویت اولین تیپ رزمی مکانیزه خود، تیپ ششم مکانیزه کویت (که بعدها به تیپ ششم مکانیزه آزادی بخش کویت تغییر نام داد) را تشکیل داد؛ این تیپ پس از آزادی کویت در جنگ خلیج فارس به این نام شناخته شد. عملیات برتری ۱۹۶۱. پس از ۶۲ سال تحت الحمایگی بریتانیا، کویت در سال ۱۹۶۱ اعلام استقلال کرد. عراق بلافاصله ادعا کرد که کویت در واقع یکی از استان های عراق است و تهدید به حمله برای
اجرای این ادعا کرد. بریتانیا نیروهایی را به کشور تازه استقلال یافته اعزام کرد تا از عراق پیشگیری کند؛ این عملیات، عملیات برتری نام داشت. در سال ۱۹۶۱، فیلد مارشال عبدالله مبارک الصباح، فرمانده کل ارتش، جای خود را به سرتیپ مبارک عبدالله الجابر الصباح و معاون او سرهنگ صالح محمد الصباح داد. این دو در عملیات برتری شرکت کردند. این عملیات همراه با تیپ ۲۵ کماندوی کویت که در آن زمان فعال بود، انجام شد زیرا ارتش به مرحله دوم آماده باش خود وارد شده بود. در همان سال، باشگاه پروازی کویت از اداره هوانوردی غیرنظامی جدا شد و نیروی هوایی کویت به طور رسمی تأسیس گردید. همچنین، در این سال، خودروی زرهی یونیورسال کریر از خدمت ارتش کویت بازنشسته شد. در سال های بعد و از طریق تجربیات رزمی، کویت یک نیروی نظامی کوچک اما کارآمد شامل نیروی زمینی، نیروی دریایی، نیروی هوایی، گارد ملی، نیروی پلیس و اداره خدمات آتش نشانی تشکیل داد. در سال ۱۹۶۲، ارتش کویت تیپ زرهی ۳۵ شهید و تیپ زرهی ۱۵ مبارک را فعال کرد که به عنوان دومین و سومین تیپ های زرهی فعال در خدمت شناخته می شدند. در همان سال، ارتش کویت اولین رژه نظامی خود را به مناسبت استقلال کویت برگز
ار کرد و هواپیمای بک جت پرووست وارد خدمت نیروی هوایی کویت شد. همچنین، در سال ۱۹۶۲، نیروی پلیس کویت به بخشی از وزارت کشور کویت تبدیل شد. تأسیس ستاد کل نیروهای مسلح (۱۹۶۳). در سال ۱۹۶۳، یک فرمان امیری سازمانی صادر شد که به طور رسمی ستاد کل نیروهای مسلح کویت را ایجاد کرد. به طور مشابه، فرمان امیری دیگری سرلشکر مبارک عبدالله الجابر الصباح را به عنوان رئیس ستاد کل نیروهای مسلح تازه تأسیس منصوب کرد. در همان سال، هواپیمای جت زیرصوت بریتانیایی هاوکر هانتر و هواپیمای ترابری دو هاویلند کانادا دی اچ سی-۴ کاریبو وارد خدمت نیروی هوایی کویت شد. در سال ۱۹۶۵، سرتیپ صالح محمد الصباح به عنوان اولین معاون رئیس ستاد کل نیروهای مسلح کویت منصوب شد. جنگ شش روزه (۱۹۶۷) و جنگ فرسایشی (۱۹۶۷–۱۹۷۰). در سال ۱۹۶۶، مقر بیمارستان نظامی کویت افتتاح شد. در سال ۱۹۶۷، رئیس ستاد کل، سرلشکر مبارک عبدالله الجابر الصباح، معاون خود، سرتیپ صالح محمد الصباح را به عنوان فرمانده موقت یک تیپ ویژه از نیروهای مسلح کویت منصوب کرد. این تیپ عمدتاً شامل نیروهای نخبه ارتش کویت بود. همچنین، شیخ فهد الاحمد الجابر الصباح به عنوان فرمانده موقت گردان دوم کماندو از ت
یپ ۲۵ کماندو کویت منصوب شد. در سال ۱۹۶۷، چندین کشور عربی در جنگ شش روزه با اسرائیل وارد جنگ شدند. کویت به طور علنی در این جنگ شرکت نکرد، اما یک یگان از ارتش در بخش مرکزی جنگ شرکت داشت. مشارکت کویت به اندازه ای نبود که تأثیر قابل توجهی داشته باشد؛ با این وجود، بر اساس اصل همبستگی عرب، واحدهای عملیاتی رزمی مختلف ارتش کویت این اصل را رعایت کرده و مأموریت خود را به پایان رساندند. تیپ یرموک در جبهه مصر شرکت کرد و اولین واحد نظامی کویت بود که خارج از خاک کویت جنگید. در ۶ ژوئن ۱۹۶۷، گارد ملی کویت تحت رهبری و هدایت شیخ سالم العلی الصباح تأسیس شد. در ۱ ژوئیه، جنگ فرسایشی علیه اسرائیل آغاز شد، در حالی که تیپ یرموک در جبهه مصر مشغول نبرد بود. در سال ۱۹۶۸، مقامات نظامی کویت آکادمی نظامی کویت را تأسیس کردند. در سال ۱۹۶۹، نیروهای مسلح کویت هواپیمای جت مافوق صوت انگلیش الکتریک لایتنینگ و بالگردهای بل ۲۰۶ و بل ۲۰۴/۲۰۵ (عمدتاً مدل ۲۰۵) را وارد خدمت نیروی هوایی کویت کردند. در سال ۱۹۷۰، نیروهای مسلح کویت در جنگ با نیروهای اسرائیلی در مصر هفده کشته دادند؛ یک نفر در آوریل و شانزده نفر دیگر در ژوئن کشته شدند. در همان سال، نیروی هو
ایی کویت هواپیماهای سبک تهاجمی بک استرایک مستر را وارد خدمت کرد و در سال بعد، هواپیماهای ترابری لاکهید سی-۱۳۰ هرکولس را دریافت کرد. در سال ۱۹۷۲، ارتش کویت سری تانک های اصلی میدان نبرد ویکرز را معرفی کرد و نیروهای مسلح کویت از طریق نیروی هوایی کویت، خلبانان و تکنسین های مصری را روی هواپیمای انگلیش الکتریک لایتنینگ آموزش داد. جنگ های دو جبهه ای: درگیری مرزی سامیتا (۱۹۷۳) و جنگ اکتبر. در سال ۱۹۷۳، نیروهای مسلح کویت با آغاز درگیری مرزی سامیتا ۱۹۷۳ وارد سومین مرحله آماده باش شدند که منجر به تغییرات قابل توجهی در توانایی های عملیاتی نیروهای مسلح شد. همچنین در سال ۱۹۷۳، رهبری نیروهای مسلح کویت خود را در حال آماده سازی برای جنگ در دو جبهه یافت. در حالی که بخش هایی از نیروهای مسلح در حال آماده شدن برای جنگ پس از درگیری مرزی کویت بودند، کویت نیرویی کوچک برای مشارکت در کرانه غربی رود اردن در کنار نیروهای مسلح عراق به جبهه های مصر و سوریه در جنگ جنگ اکتبر ۱۹۷۳ علیه اسرائیل اعزام کرد و به ویژه در جبهه سوریه درگیر نبردهای سنگین شد. همانند سال ۱۹۶۷، مشارکت کویت به اندازه ای نبود که تأثیر قابل توجهی داشته باشد؛ اما، مانند سا
ل ۱۹۶۷، واحدهای عملیاتی مختلف نیروهای مسلح اصل همبستگی عربی را به کار گرفته و مأموریت خود را به پایان رساندند. در سال ۱۹۷۳، نیروهای مسلح کویت نیروی دریایی کویت را به طور رسمی تأسیس کردند. در سال ۱۹۷۳، رهبری نیروهای مسلح جنگی دو جبهه ای را هدایت کرد. رهبری نیروهای مسلح تیپ های کویتی را از طریق فرماندهان رزمی شان در جبهه های سوریه و مصر در جنگ علیه اسرائیل و در کنار نیروهای مسلح عراق هدایت کرد، در حالی که به طور هم زمان باقی مانده نیروهای کویتی را در مرزهای کویت، به دلیل تأثیرات درگیری رزمی سامیتا، رهبری و هدایت می کرد. یک سال بعد در ۱۹۷۴ و به دلیل بحران های پیش بینی نشده و متناقض، مقامات طرحی جدید برای گسترش بیشتر نیروهای مسلح کویت اجرایی کردند. در همان سال، نیروهای مسلح کویت بالگردهای آئروسپاسیال غزال و پوما را به نیروی هوایی کویت معرفی کردند. حفاظت از سفارت دولت کویت و حمایت کلی برای توقف جنگ داخلی لبنان (۱۹۷۵–۱۹۹۰). با آغاز جنگ داخلی لبنان در سال ۱۹۷۵، واحدهایی از تیپ ۲۵ کماندو کویت به لبنان اعزام شدند تا از سفارت وزارت امور خارجه دولت کویت در بیروت حفاظت کنند. از سوی دیگر، یک نیروی چندملیتی صلح بان سازمان
ملل توسط بریتانیا، ایالات متحده، فرانسه و ایتالیا تشکیل شد. یگان های بریتانیایی در نیروی چندملیتی در لبنان شامل گارد اژدهای ملکه از نیروهای مسلح بریتانیا بودند. واحدهای ایالات متحده شامل نیروی دریایی ایالات متحده، تفنگداران دریایی ایالات متحده، نیروی هوایی ایالات متحده و ارتش ایالات متحده بودند. ترکیب نیروهای فرانسه شامل نیروی هوایی فرانسه، ارتش فرانسه، نیروی دریایی فرانسه از جمله آئروناوال و هنگ ها، شرکت ها و واحدهای چترباز عادی و خارجی از جمله هنگ اول چتربازان هوسار، هنگ هفدهم مهندسان چترباز، هنگ سی وپنجم توپخانه چترباز، هنگ دوم چتربازان خارجی و سایر واحدها به همراه هنگ اول خارجی، هنگ اول سواره نظام خارجی و هنگ دوم پیاده نظام خارجی از لژیون خارجی فرانسه بودند. نیروی چندملیتی در لبنان همچنین شامل چتربازان ایتالیایی از تیپ فولگوره، واحدهای پیاده نظام از هنگ های برسالیری و نیروی دریایی سن مارکو ایتالیا شامل گردان سن مارکو بود. توقف جنگ داخلی لبنان و اقدامات دیپلماتیک. در سطح دیپلماسی بین المللی عربی و انسان دوستانه، دولت کویت نقش برجسته ای در حمایت از تلاش ها برای پایان دادن به جنگ داخلی لبنان (۱۹۷۵–۱۹۹۰) ایفا
کرد. این مأموریت به رهبری شیخ صباح الاحمد الجابر الصباح، وزیر امور خارجه وقت کویت، انجام شد و این اقدامات در دوران امیر کویت، شیخ جابر الاحمد الجابر الصباح، صورت گرفت. توسعه نیروی دفاعی کویت (۱۹۷۵–۱۹۸۴). در سال ۱۹۷۵، مقامات دفاعی کویت نخستین پایگاه دریایی کویت را تأسیس کردند. در همان سال، نیروهای مسلح کویت قرارداد تحویل سامانه موشکی زمین به هوای ام آی ام ۲۳ هاوک را امضا کردند و بخش دفاع هوایی را با نیروی هوایی کویت ادغام کردند. همچنین، هواپیمای ترابری «دو هاویلند کانادا دی اچ سی-۴ کاریبو» از خدمت خارج شد. در سال ۱۹۷۶، نیروهای مسلح کویت هواپیماهای داسو میراژ اف۱ را برای نیروی هوایی کویت دریافت کردند. در همین سال، نیروی هوایی کویت هلیکوپترهای «بل ۲۰۶» و «بل ۲۰۴/۲۰۵» را از خدمت خارج کرد. آغاز تمرینات مشترک با ایالات متحده (۱۹۷۷). در سال ۱۹۷۷، نیروهای مسلح کویت اولین تمرینات آموزشی مشترک خود را با نیروهای مسلح ایالات متحده آغاز کردند. همچنین، در این سال، پایگاه هوایی «احمد الجابر» و «علی السالم» تأسیس شدند که به ترتیب در سال های ۱۹۷۹ و ۱۹۸۰ به طور رسمی افتتاح شدند. در همین سال، نیروی هوایی کویت هواپیماهای «اینگل
یش الکتریک لایتنینگ» و «هاوکر هانتر» را از خدمت خارج کرد و هواپیماهای «داگلاس ای-۴ اسکای هاوک» را وارد خدمت کرد. همچنین، ارتش تانک های «سنتوریون» خود را به سومالی واگذار کرد و تحویل تانک های «چیفتن» آغاز شد. ایجاد نیروی دریایی کویت (۱۹۷۸). در سال ۱۹۷۸، نیروی دریایی کویت به عنوان بخش دریایی نیروهای مسلح کویت تأسیس شد. در همین دوره، ارتش کویت خودروهای زرهی «ام۱۱۳»، سامانه های موشکی کوتاه برد «۹می۵۲ لونا-ام» و توپخانه خودکششی ام۱۰۹ را وارد خدمت کرد. جنگ ایران و عراق (۱۹۸۰–۱۹۸۸). در سال ۱۹۸۰، با آغاز جنگ ایران و عراق، نیروهای مسلح کویت وارد چهارمین مرحله هشدار شدند. در همان سال، قرارداد خرید ناوهای جنگی برای نیروی دریایی کویت امضا شد. نخستین تمرینات مشترک هوایی کویت و عربستان سعودی (۱۹۸۳). در سال ۱۹۸۳، نیروهای مسلح کویت نخستین تمرینات هوایی مشترک خود را با نیروی هوایی سلطنتی عربستان سعودی با استفاده از هواپیماهای «داگلاس ای-۴ اسکای هاوک» انجام دادند. در سال ۱۹۸۴، نیروهای مسلح کویت سامانه موشکی کوتاه برد «۹کی۳۳ اوسا» را برای نیروی هوایی کویت وارد خدمت کردند. در همین سال، ناوهای جنگی سفارش داده شده به نیروی دریایی
کویت تحویل داده شدند و به طور رسمی به خدمت گرفته شدند. ایجاد نیروی زمینی نیروهای مسلح کویت (۱۹۸۸). در سال ۱۹۸۸، نیروی زمینی کویت به طور رسمی به عنوان بخش زمینی نیروهای مسلح کویت معرفی شد. نیروهای مسلح کویت با پایان جنگ ایران و عراق از مرحله هشدار خارج شدند. مرحله هشدار هشت ساله، طولانی ترین دوره هشدار در تاریخ نیروهای مسلح بود. با پایان جنگ ایران و عراق، ارتش کویت خودروهای جنگی پیاده نظام بی ام پی ۲ را به خدمت گرفت. در سال ۱۹۸۹، نیروهای مسلح کویت قرارداد تحویل هواپیماهای اف ۱۸ را امضا کردند و بیمارستان جدید نظامی کویت افتتاح شد. تهاجم عراق و پیامدهای آن (۱۹۹۰). در ۲ اوت ۱۹۹۰، نیروهای عراقی به کویت حمله کردند. ارتش عراق که از نظر تعداد بزرگ تر بود، مقاومت نیروهای ۲۰ هزار نفری کویت را با تلفات سنگین کنار زد؛ پس از دو روز، کویت به طور کامل تسخیر شد. تیپ زرهی ۳۵ شهید ارتش کویت، تحت فرماندهی سرهنگ «سالم مسعود السرور» در نبرد پل ها نزدیک الجهراء درگیر شدند و گارد امیری کویت در نبرد قصر دسمان شرکت کردند. نیروهای عراقی بیشتر تجهیزات سنگین نظامی کویت را تصرف کردند و علیه نیروهای ائتلاف به کار گرفتند. این شامل کل نیروی
دریایی بود که توسط نیروهای ائتلاف غرق شد؛ تانک ها و خودروهای زرهی نیز به تصرف درآمدند. درحالی که عراقی ها پس از شکست موظف به بازگرداندن تجهیزات تصرف شده بودند، بیشتر آن ها به طور کامل آسیب دیده بودند. تنها نیروی هوایی کویت از تخریب در امان ماند، زیرا بسیاری از هواپیماهای آن به عربستان سعودی منتقل شدند. جنگ خلیج فارس و عملیات طوفان صحرا (۱۹۹۰–۱۹۹۱). در همان سال، کویت بخشی از یک ائتلاف نظامی به رهبری ایالات متحده بود که در پاسخ به این تهاجم تشکیل شد و عراق را از کویت بیرون راند. این عملیات به عنوان جنگ خلیج فارس یا جنگ اول خلیج فارس شناخته شد. عملیات طوفان صحرا توسط ائتلاف آغاز شد. هواپیماهای «داگلاس ای-۴ اسکای هاوک» نیروی هوایی کویت، چندین کشتی نیروی دریایی عراق را که تلاش می کردند به جزیره بوبیان نفوذ کنند، نابود کردند. نیروهای مسلح کویت در جریان حمله به نیروهای عراقی در عربستان سعودی، تانک جنگی ام ۸۴ را وارد خدمت کردند. پس از یک کمپین هوایی چهار هفته ای، نیروهای ائتلاف حمله زمینی را آغاز کردند. آن ها به سرعت به عمق عراق نفوذ کردند و پایگاه هوایی سلمان را تصرف کردند و با مقاومت کمی مواجه شدند. جنگ پس از صد س
اعت نبرد زمینی که منجر به تلفات بسیار کم برای ائتلاف شد، پایان یافت. پیامدها. رئیس جمهور ایالات متحده جورج اچ. دابلیو. بوش تهاجم را محکوم کرد و تلاش هایی را برای بیرون راندن نیروهای عراقی رهبری کرد. با مجوز شورای امنیت سازمان ملل متحد، یک ائتلاف به رهبری آمریکا متشکل از ۳۴ کشور به رهبری نورمن شوارتسکف جونیور جنگ خلیج فارس را برای آزادسازی کویت به راه انداخت. پس از چندین هفته بمباران هوایی، یک ائتلاف به رهبری سازمان ملل متحد حمله زمینی را در ۲۳ فوریه ۱۹۹۱ آغاز کرد که طی چهار روز نیروهای عراقی را کاملاً از کویت بیرون راند. پس از آزادی، سازمان ملل، تحت قطعنامه ۶۸۷ شورای امنیت سازمان ملل، مرز عراق و کویت را بر اساس توافقات ۱۹۳۲ و ۱۹۶۳ بین دو کشور مشخص کرد. در نوامبر ۱۹۹۴، عراق به طور رسمی مرز تعیین شده توسط سازمان ملل با کویت را پذیرفت که در قطعنامه های شورای امنیت سازمان ملل قطعنامه ۷۷۳ شورای امنیت سازمان ملل (۱۹۹۲) و قطعنامه ۸۳۳ (۱۹۹۳) توضیح داده شده بود. در جریان و پس از جنگ خلیج فارس، خروج فلسطینیان از کویت رخ داد. در زمان اشغال عراق، بیش از ۲۰۰ هزار فلسطینی به دلیل آزار و اذیت و تهدید توسط نیروهای امنیتی عرا
ق و اخراج از مشاغل خود تحت تأثیر نفوذ عراق، از کویت گریختند. پس از جنگ خلیج فارس، مقامات کویت نزدیک به ۲۰۰ هزار فلسطینی را در سال ۱۹۹۱ تحت فشار قرار دادند تا کویت را ترک کنند. این اقدام در پاسخ به همسویی یاسر عرفات، رهبر فلسطینی، و ساف با صدام حسین، دیکتاتور عراقی و مهاجم به کویت، صورت گرفت. فلسطینیانی که از کویت فرار کردند، اکثراً شهروندان اردنی بودند. پس از آزادی کویت. پس از آزادی، کویت به یکی از شرکای نزدیک نظامی ایالات متحده، بریتانیا و فرانسه تبدیل شد. کویت در سپتامبر ۱۹۹۱ یک توافق نامه ده ساله همکاری دفاعی با ایالات متحده و سپس با بریتانیا و فرانسه امضا کرد. همکاری های دفاعی با ایالات متحده، بریتانیا و فرانسه شامل آموزش در کشورهای خارجی و برگزاری تمرین های نظامی مشترک در خاک کویت است. توافق با ایالات متحده شامل دسترسی به بندرها، ذخیره سازی تجهیزات نظامی و انجام آموزش ها و تمرین های مشترک می شود. این توافق به صورت رسمی شامل استقرار پرسنل نظامی ایالات متحده در کویت نبود، چرا که ۱۵۰۰ نفر از پرسنل آمریکایی باقی مانده پس از جنگ خلیج فارس، قرار بود ظرف چند ماه خاک کویت را ترک کنند. در سال ۱۹۹۲، نیروهای مسلح ک
ویت ساختار مشترک واحدهای مختلف خود را آغاز کردند. در همان سال، هواپیماهای جنگنده مک دانل داگلاس اف/ای-۱۸ هورنت تحویل داده شد و به خدمت رسمی نیروی هوایی کویت درآمد. بحران اکتبر ۱۹۹۴ با عراق. در سال ۱۹۹۴، نیروهای مسلح کویت با آغاز بحران خلع سلاح عراق در اکتبر، وارد پنجمین مرحله آماده باش خود شدند و نیروی هوایی کویت قرارداد دریافت سامانه موشکی "استار بورست" را امضا کرد. در سال ۱۹۹۵، خودروی زرهی شنی دار "دیزرت واریر" و سامانه "ام بی-۳۰ اسمرچ" وارد خدمت ارتش کویت شدند. در سال ۱۹۹۶، تانک اصلی میدان نبرد "ام۱آی۲ آبرامز" و خودروی جنگی پیاده نظام بی ام پی-۳ وارد خدمت کویت شدند. در همین سال، دانشکده فرماندهی و ستاد مشترک «مبارک عبدالله» (به عربی: کلیة مبارک العبدالله للقیادة و الأرکان المشترکة - دولة الکویت) به یادبود سپهبد مبارک عبدالله الجابر الصباح (۱۹۳۴–۱۹۸۷) افتتاح شد. عملیات «ضربت صحرا» (۱۹۹۶). پس از عملیات «ضربت صحرا» در سال ۱۹۹۶، کویت با استقرار دائمی یک گروه عملیاتی گردان ایالات متحده در خاک خود موافقت کرد. این چرخش های ارتش ایالات متحده تحت عنوان عملیات «اقدام ذاتی» (که بعدها در ۱ اکتبر ۱۹۹۹ به عملیات «بهار ص
حرا» تغییر نام داد) و تمرین های «ایگر میس» سپاه تفنگداران دریایی ایالات متحده، تمرین های مشترکی با نیروهای زمینی کویت و سایر شرکای ائتلافی برگزار کردند. علاوه بر این، نیروهای عملیات ویژه ایالات متحده طی تمرین های «آیریس گلد» برای آموزش و کمک به سایر واحدهای نظامی کویت حضور داشتند. در سال ۱۹۹۷، نیروهای مسلح کویت سامانه موشکی سطح به هوای "ام آی ام پاتریوت" را وارد خدمت نیروی هوایی کویت کردند. عملیات «روباه صحرا» (۱۹۹۸). در سال ۱۹۹۸، نیروهای مسلح کویت تغییرات سازمانی در زنجیره فرماندهی بین رئیس ستاد کل و معاونان مختلف وی ایجاد کردند. در همان سال، نیروهای مسلح کویت وارد ششمین مرحله آماده باش خود شدند، این آماده باش همزمان با بمباران عراق در دسامبر ۱۹۹۸ بود که میان ایالات متحده، بریتانیا و عراق انجام شد. پنجاهمین سالگرد ارتش کویت (۱۹۹۹). در سال ۱۹۹۹ و در دوره حکومت شیخ جابر الاحمد الجابر الصباح، ستاد کل ارتش کویت پنجاهمین سالگرد جوبیلی طلایی نیروهای مسلح کویت را تحت رهبری فرمانده کل قوا، امیر کویت و با هدایت رئیس ستاد کل جشن گرفت. ناوهای جنگی زرهی تازه سفارش داده شده، به نیروی دریایی و گارد ساحلی کویت تحویل داده ش
ده و مستقیماً به خدمت درآمدند. جنگ جهانی علیه تروریسم (۲۰۰۱ تاکنون). پس از آغاز جنگ علیه تروریسم با کمپین های نظامی که به دنبال حملات ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱ به ایالات متحده انجام شد، کویت توسط رئیس جمهور ایالات متحده، جورج دبلیو بوش، به عنوان یکی از پانزده کشور متحد اصلی غیرناتو اعلام شد. در طول جنگ عراق، نیروهای نظامی کویت نقش مهمی در حمایت از عملیات های لجستیکی نیروهای مسلح ایالات متحده که در عراق مشغول عملیات نظامی بودند، ایفا کردند. پنجاهمین سالگرد نیروی هوایی کویت (۲۰۰۳). در ماه مه ۲۰۰۳، نیروی هوایی کویت پنجاهمین سالگرد جوبیلی طلایی خود را تحت رهبری فرمانده کل قوا و امیر کویت جشن گرفت. پنجاهمین سالگرد گارد امیری کویت (۲۰۱۱). در ژوئن ۲۰۱۱، گارد امیری کویت پنجاهمین سالگرد جوبیلی طلایی خود را تحت رهبری فرمانده کل قوا و امیر کویت جشن گرفت. پنجاهمین سالگرد نیروی دریایی کویت (۲۰۱۱). در نوامبر ۲۰۱۱، نیروی دریایی کویت پنجاهمین سالگرد جوبیلی طلایی خود را تحت رهبری فرمانده کل قوا و امیر کویت جشن گرفت. مداخله ۲۰۱۵ در یمن. نیروهای مسلح کویت در پی مداخله به رهبری عربستان سعودی در یمن (۲۰۱۵) که توسط ائتلافی از کشورهای عربی،
از جمله کویت انجام شد، به حالت آماده باش درآمدند. کویت با اعزام هواپیماهای نیروی هوایی خود در این عملیات مشارکت کرد. نیروهای مسلح، گارد ملی کویت، پلیس کویت و اداره آتش نشانی کویت برنامه های دفاعی را برای تقویت تدابیر امنیتی داخلی فعال کردند. این تدابیر شامل افزایش امنیت در اطراف تأسیسات نفتی در کویت و خارج از آن نیز می شد. پنجاهمین سالگرد گارد ملی کویت (۲۰۱۷). در ژوئن ۲۰۱۷، گارد ملی کویت پنجاهمین سالگرد جوبیلی طلایی خود را تحت رهبری فرمانده کل قوا، امیر کویت و با هدایت شیخ سالم العلی الصباح جشن گرفت.
نبرد روال () یک نبرد در دریای بالتیک در خارج شهر روال (تالین امروزی) میان کشورهای سوئد و روسیه در ۱۳ مه ۱۷۹۰ رخ داد که با پیروزی کشور روسیه همراه بود. نبرد روال یک پیروزی چشمگیر برای روسیه بود. سوئدی ها دو کشتی جنگی را از دست دادند، و با وجود برتری عددی تقریباً دو برابر مجبور به عقب نشینی شدند. تلفات سوئدی ۵۱ کشته، ۸۱ زخمی و ۲۵۰ اسیر و تلفات روسیه ۸ کشته و ۲۷ زخمی بود. منابع معاصر از تلفات روسیه شامل ۴ کشته، ۷ نفر زخمی شدید و ۱۸ زخمی سطحی، به همراه به اسارت درآمدن دست کم ۴۰۰ ملوان، سرباز و افسر سوئدی و احتمالاً ۱۳۰ کشته خبر دادند.
موریس اشلی (؛ زادهٔ ) استادبزرگ شطرنج، نویسنده و گزارشگر جاماییکایی—آمریکایی است. او در سال ۱۹۹۹ مقام استادبزرگی را دریافته کرده و تبدیل به اولین شطرنج باز سیاه پوستی شد که به مقام استادبزرگی می رسد. اشلی همچنین به عنوان یک گزارشگر مسابقات مهم شطرنج شناخته شده است. او پیش از این سال ها یک معلم شطرنج بود. در ۱۳ آوریل سال ۲۰۱۶، طی مراسمی به اشلی و استادبزرگ شطرنج گاتا کامسکی جایگاهی در تالار مشاهیر شطرنج ایالات متحده داده شد.
چوب خط یک مجموعه تلویزیونی طنز به کارگردانی حمید بهرامیان و تهیه کنندگی منصور سهراب پور محصول سال ١٣٩٩ می باشد. که اولین قسمت از این مجموعه از ١۴ اسفند ١٣٩٩ از شبکه سه سیما پخش شد و در ۲۹ اسفند ۱۳۹۹ به پایان رسید. خلاصه داستان. فرخ فرخنده مسافری که از خارج از کشور به وطن باز می گردد و همزمان با رسیدنش مشکلات زیادی سر راهش قرار میگیرد پلمپ خانه،خراب شدن دستگاه کارخانه،اخراج شدنش از کارخانه و...
فهرستی از حاکمان اموی عراق در زیر آمده است. بررسی. در سده های میانه، عراق منطقه ای دربرگیرنده بخش های پایینی میانرودان بود و از دید اندازه و شکل تقریباً برابر با سرزمین بابل باستان بود که از شمال غربی به الجزیره، از شمال به آذربایجان از شمال شرقی به ناحیه جبال، از خاور به اهواز، از جنوب شرقی به دریای فارس (خلیج فارس) و در جنوب غربی به صحرای عربستان محدود بود. در ساختار اداری خلافت اموی، سرزمین عراق در آغاز یک استان یگانه نبود. بلکه میان فرمانداران شهرهای پادگانیِ بصره و کوفه تقسیم می شد. این دو شهر برای نخستین بار در سال ۶۷۰ میلادی زمانی که خلیفه معاویه بن ابی سفیان کنترل هر دو را به زیاد بن ابیه سپرد، با هم در یک استان جای گرفتند. پس از مرگ زیاد دو شهر به طور جداگانه اداره شدند، اما خلفای بعدی باز به این ترکیب یگانه دست زدند و پس از زمان عبدالملک بن مروان، همهٔ عراق معمولاً در دست یک فرماندار در یک استان یگانه بود. فرماندار عراق فردی نیرومند در رده بندی اداری دولت بنی امیه بود. افزون بر خود عراق، این فرماندار مسئولیت آن دسته از سرزمین های امپراتوری را نیز که نیروهای بصره یا کوفه گشوده بودندشان، به دوش داشت؛
از جمله اهواز، ناحیه جبال، فارس، کرمان، خراسان، سگستان، مکران، ایالت سند و جرجان افزون بر این به وی اختیاراتی در استان های خاوری عربستان یعنی بحرین، یمامه و عمان نیز داده می شد. روی هم رفته، این استان ها نزدیک به نیمی از کل امپراتوری را دربرمی گرفتند و بخش چشم گیری از درآمدی که از سوی دولت مرکزی در دمشق گردآوری می شد را تولید می کردند. فرماندار قدرت گماشتن و برداشتن فرمانداران زیردست در هر یک از این شهرهای نام برده را داشت و هریک از فرمانداران زیردست وی، به جای خلیفه، مستقیماً به وی گزارش می دادند. کسانی که به فرمانداری عراق گماشته می شدند، همگی در زمان تصدی مسئولیت خود در این استان اقامت می گزیدند. در زمان زیاد بن ابیه، بصره و کوفه به عنوان پایتخت دوقلو نقش آفرینی می کردند و فرماندار در هر سالِ فرمانداری خود، در هر دو شهر نشیمن می گزید. بعداً بصره به عنوان شهر اصلی استان، کوفه را کنار زد و تا پایان سده هفتم به عنوان مرکز فرمانداری نقش آفرینی کرد. فرماندار پرآوازه حجاج بن یوسف ثقفی دستور ساخت شهرک پادگانی سومی را به نام واسط را داد که سپس از آن به عنوان محل اقامت خود تا پایان زندگی بهره برد. پس از آن، واسط اغ
لب از سوی فرمانداران به عنوان محل اقامت اصلی شان استفاده می شد، اگرچه آنها به طور پراکنده به اقامت در شهرهای دیگر مانند کوفه و حیره نیز ادامه می دادند. عراق تا سال ۷۴۹/۷۵۰، هنگامی که سپاهی عباسی واسط را محاصره کرد و واپسین فرماندار عراق، یزید بن عمر فزاری را وادار به تسلیم کرد، به عنوان یک استان اموی باقی ماند. عباسیان پس از پیروزی بر بنی امیه، فرمانداری عراق را برهم زدند و روش گماشتن فرمانداران جداگانه برای مناطق جداگانه را از سر گرفتند. فهرست فرمانداران. تنها نام فرماندارانی که همزمان کنترل بصره و کوفه را در دست داشتند در فهرست زیر آمده است.
حمله به وزارت دفاع استونی در ۱۱ اوت ۲۰۱۱ توسط یک فرد ارمنستانی به نام کارن درامبیان انجام شد که وی پس از به کار انداختن چندین ماده منفجره، در یک درگیری با پلیس به ضرب گلوله کشته شد. در ۱۱ اوت ۲۰۱۱، در حدود ساعت ۱۵:۰۰ به وقت محلی، درامبیان وارد ساختمان وزارت دفاع استونی در مرکز تالین شد در حالی که مسلح به یک تپانچه با حدود ۱۰۰ گلوله و یک کیسه حاوی ده تا پانزده ماده منفجره بود. او در سالن ورودی شروع به تیراندازی و بمب های دودی را منفجر کرد اما نتوانست از دروازه امنیتی عبور کند و وارد فضای داخلی ساختمان شود. در آن زمان ساختمان توسط نیروهای دفاع ملی استونی محافظت می شد. وی دو نفر از جمله یک نگهبان امنیتی را به طور موقت به گروگان گرفت. در یک عملیات مشترک که توسط پلیس و سرویس امنیت داخلی استونی انجام شد واحد کی-کوماندو پلیس به ساختمان حمله کرد و پس از تبادل آتش درامبیان کشته شد. وزیر دفاع مارت لار در آن زمان در ساختمان نبود. کارن درامبیان (, ,) زاده ۲۶ ژوئیه ۱۹۵۴ در شهر ایروان بود که در سال ۱۹۹۳ تابعیت کشور استونی را به دست آورده بود. وی دانش آموخته رشته حقوق بود و یک مؤسسه حقوقی را در شهر ماردو اداره می کرد. درامب
یان از همسرش طلاق گرفته بود و در سال ۲۰۱۱ با مشکلات مالی روبه رو شده بود و آپارتمان وی توسط دادگاه فروخته شده بود. او در سال ۲۰۰۷ وکیل لاریسا نشتشادیمووا سخنگوی "گروه نوچنوی دوزور" بود که اتهام وی درگیری با پلیس در جریان وقایع شب برنزی بود.