Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در افسانه های سومری، نینسون (همچنین به نام نینسومون، به خط میخی: د 2؛ سومری: "Nin-sumun (ak)" "بانوی گاوهای درنده") ایزدبانویی است که بیشتر به عنوان مادر قهرمان افسانه ای گیلگمش و به عنوان ایزدبانوی نگهبان گودئا در لاگاش شناخته می شود. پدر و مادر او خدایان آنو و اوراس هستند. نینسون همچنین با خدایان کهن پیوند داشته است. افسانه شناسی. در "حماسه گیلگمش"، نینسون به عنوان یک شهبانوی انسانی به تصویر کشیده شده است که در اوروک به همراه پسرش به عنوان پادشاه زندگی می کند. از آنجایی که پدر گیلگمش پادشاه پیشینلوگالباندا بوده است، منطقی است که نینسون برای زایمان با لوگالباندا ازدواج کرد. او در آغاز ماجراهای پسرش با تعبیر رویاهایش به او کمک می کند. همچنین در "حماسه گیلگمش"، نینسون توسط گیلگمش و انکیدو فراخوانده می شود تا از خدای اوتو بخواهند تا در سفرشان به سرزمین زندگی برای نبرد با هومبابا به آنها کمک کنند. اسامی. در نقش برجسته تلو در لاگاش باستانی، برای حدود. ۲۱۵۰ پیش از میلاد، نام او به خط میخی NINSUMUN نوشته شده است که به معنی "گاو درنده" در زبان سومری است. خدایان در پیوند. در افسانه های سومری، نینسون در ابتدا "گولا" ن
امیده می شد تا اینکه بعدها نام او به "نینیسینا" تغییر یافت. بعداً، گولا با ایزدبانوی بابلی نینتینوگگا شناخته شد.
مادولکله (به لاتین: Madulkele) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
ماهیاوا (به لاتین: Mahaiyawa) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
«من تابه حال هرگز» ()، همچنین به عنوان من هرگز... یا ده انگشت نیز شناخته می شود، یک بازی آشامیدنی است که در آن بازیکنان به نوبت از سایر بازیکنان درمورد کارهایی که انجام نداده اند می پرسند و سایر بازیکنانی که آن کار را انجام داده اند با نوشیدن یک نوشیدنی پاسخ می دهند. نسخه ای از این بازی که نیازی به نوشیدن ندارد، معمولاً توسط کودکان و نوجوانان زیر سن قانونی بازی می شود و به جای نوشیدن، بازیکنان در انگشتان خود امتیاز می شمارند.
ماکولدنیا (به لاتین: Makuldeniya) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
در طول مراسم رژه کشورها در افتتاحیه المپیک تابستانی ۲۰۱۶ در ریو دو ژانیرو، ورزشکاران و مقامات از هر تیم شرکت کننده در ورزشگاه ماراکانا پشت سر پرچم دار و افراد حامل پلاکارهای خود راهپیمایی کردند. هر پرچم دار توسط کمیته ملی المپیک مرتبط با تیم یا توسط خود ورزشکاران انتخاب شده بود. ترتیب رژه. یونان به عنوان کشور المپیک باستان و میزبان نخستین دوره از بازی های المپیک مدرن، پیش از سایر کشورها وارد ورزشگاه شد. برزیل نیز به عنوان کشور میزبان پس از همهٔ کشورها به راهپیمایی در ورزشگاه پرداخت. سایر تیم ها مطابق با سنت و آئین نامه های کمیته بین المللی المپیک، به ترتیب حروف الفبای زبان رسمی کشور میزبان (پرتغالی) وارد ورزشگاه شدند. گویندگان در ورزشگاه نام تیم های در حال راهپیمایی را به زبان های فرانسوی، انگلیسی (زبان های رسمی بازی های المپیک) و پرتغالی اعلام کردند و راهپیمایی ورزشکاران در حال در داخل ورزشگاه نیز با پخش و اجرای موسیقی همراه بود. تیم پناهندگان المپیک که متشکل از افراد پناهنده شدهٔ اهل چندین کشور مختلف بود، به عنوان تیم یکی مانده به آخر وارد ورزشگاه شدند و با تشویق ایستاده از سوی تماشاگران مواجه شدند. تیم ها
و پرچم داران. در زیر فهرستی از تیم ها رژه رونده به همراه نام اعلام شدهٔ پرچم دار آن ها به ترتیبی یکسان با ترتیب کشورهای رژه رونده آمده است. نام ها به شکل یکسان با قالب تعیین شده توسط کمیته بین المللی المپیک ذکر شده اند.
لادا گرانتا () یک خودرو در کلاس کامپکت کوچک است که توسطَ آوتوواز و با همکاری رنو بر اساس پلت فرم لادا کالینا ساخته شده است. فروش این خودرو در بازار روسیه در ۱ دسامبر ۲۰۱۱ آغاز شد. در سپتامبر ۲۰۱۲ و پس از توقف تولید واز-۲۱۰۷ شرایط برای تولید این خودرو شهر در ایژوسک فراهم شد. تولید نسخهٔ ۵ در هاچ بک این خودرو به عنوان جانشین لادا سامارا ۲ نیز در سال ۲۰۱۴ آغاز شد. لادا گرانتا در حد فاصل سال های ۲۰۱۳ تا ۲۰۱۵ پرفروش ترین خودروی بازار روسیه بود. بررسی. لادا گرانتا یک قدم دورتر از خودروهای کلاسیک کلاس آ، بی و سی و به سمت نیازهای جوانان روسی و خانواده های کوچک روسی است که خواهان طرح های سدان سوپرمینی هستند که پس از سال ۲۰۱۰ در روسیه محبوب تر شدند. علاوه بر این، گرانتا احتمالاً با بازار خودروهای خارجی در روسیه رقابت خواهد کرد، زیرا اکثر سوپرمینی های اروپایی صادر شده در آنجا هاچ بک هستند، بنابراین کوچکتر و در عین حال گران تر هستند. اختلال در تولید. پس از حمله ۲۰۲۲ روسیه به اوکراین، رنو به همکاری خود با لادا پایان داد و در نتیجهٔ آن، تولید لادا گرانتا مختل شد. هنگامی که تولید لادا گرانتا در ژوئن ۲۰۲۲ از سر گرفته شد امکا
نات زیادی از جمله کیسه هوا و ترمز ضد قفل از آن حذف شده بود. از ۲۳ اوت، لادا موفق شد بر برخی از پیامدهای تحریم های بین المللی غلبه کند و تولید لادا گرانتا مجهز به کیسه هوای راننده را از سر گرفت. نسل دوم. در سپتامبر ۲۰۲۲، رئیس شرکت ماکسیم سوکولوف اظهار داشت که لادا قصد دارد تا دو یا سه سال دیگر نسل جدید لادا گرانتا را بر اساس پلت فرم رنو عرضه کند که شامل یک کراس اوور جدید نیز می شود. لادا به دنبال تأمین کنندگان جدیدی برای قطعات یدکی و قطعات تولید شده در کشورهای «دوست» است. نسل دوم گرانتا بر روی پلت فرم مدولار سی ام اف-بی ساخته خواهد شد. ویژگی های فنی. ایمنی. گرانتا توسط ARCAP در سال ۲۰۱۲ آزمایش شد و دو ستاره از چهار را به دست آورد. خودروی آزمایشی دارای کیسه هوای تاکاتا برای راننده بود، اما هیچ کیسه ای برای سرنشین نداشت. معیار آسیب سر برای راننده ۵۲۲ و برای مسافر ۸۸۰ بود. گرانتا لوکس در آزمایش تصادفی که در سال ۲۰۱۵ توسط ARCAP انجام شد، سه ستاره از چهار و ۱۰٫۵ امتیاز از ۱۶ را به دست آورد. HIC برای راننده ۵۹۰ و برای مسافر ۴۲۸ بود، در حالی که فشردگی حفره سینه ای به ترتیب ۲۸ و ۲۵ میلی متر اندازه گیری شد. خودرو با دو
کیسه هوا و پیش کشنده کمربند ایمنی آزمایش شد. تیپ بندی. این خودرو در سه تیپ مختلف استاندارد، نرمال و لوکس عرضه شده است. تیپ نرمال شامل فرمان برقی، شیشه های برقی جلو، قفل برقی درها، و کامپیوتر سفری است، در حالی که در تیپ لوکس کیسه هوای سرنشین، کیسه هوای جانبی، ترمز ضد قفل، کنترل پایداری الکترونیکی، شیشه های برقی عقب، تهویه مطبوع، آینه های گرم شونده، گرمکن صندلی های جلو و سیستم چند رسانه ای با صفحه نمایش لمسی ۷ اینچی نیز وجود دارد. لادا گرانتا در روسیه، بلاروس، اوکراین، ارمنستان، آذربایجان و مصر صادر شده و همچنین در اتحادیه اروپا، در جمهوری چک، اسلواکی، اتریش، مجارستان، فرانسه و آلمان در دسترس بوده است. صادرات به اتحادیه اروپا در اوایل سال ۲۰۲۲ با اعمال تحریم ها علیه روسیه پس از حمله روسیه به اوکراین متوقف شد. لادا گرانتا در سال ۲۰۱۸ فیس لیفت شد که چراغ های جلو، جلوپنجره و صندوق عقب را اصلاح کرد، که اکنون ویژگی های طراحی خود را با لادا وستا و لادا ایکس ری مشترک است. در سپتامبر ۲۰۲۲، لادا پنج نسخه از گرانتا را ارائه می کرد: سدان، کراس، لیفت بک، درایو اکتیو و استیشن واگن. مدل استیشن واگن همچنین در دو نسخه ویژه کل
اب و کراس کوئست عرضه می شود که نسخه دوم دارای سقف و ریل های مشکی رنگ شده، رینگ های آلیاژی به رنگ مشکی و نقره ای، تودوزی داخلی ویژه، توری محموله، شیشه جلوی گرم کن دار، دو کیسه هوا، قابلیت های چندرسانه ای، دوربین دید عقب، سنسورهای پارک و تهویه مطبوع می باشد. فراخوان. در مه ۲۰۱۳، آوتوواز برای حدود ۳۰ هزار لادا گرانتا و کالینای فروش رفته را به علت مشکلاتی در سیستم ترمز فراخوانی صادر کرد.
ماندارام نووارا (به لاتین: Mandaram Nuwara) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است. ماندارام نووارا ۵۵۰ نفر جمعیت دارد.
مانداران نوارا (به لاتین: Mandaran Newara) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
ماراسسانا (به لاتین: Marassana) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
ماراتوگودا (به لاتین: Maratugoda) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
ماتوراتا (به لاتین: Maturata) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
ماواتورا (به لاتین: Mawatura) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
رمیجوس (حدود ۴۳۷ میلادی – ۱۳ ژانویه ۵۳۳ میلادی) اسقف رنس و «رسول فرانک ها» بود. رمیجوس روز ۲۵ دسامبر سال ۴۹۶ میلادی کلوویس یکم، پادشاه فرانک ها را غسل تعمید داد که موجب به مسیحیت گرویدن تمام فرانک ها گشت. این حادثه را یکی از مهم ترین رویدادهای تاریخ اروپا دانسته اند. قلمرو کوسی در پیکاردی حوالی سال ۵۰۰ میلادی توسط کلویس به عنوان خراج گذار کلیسا، به رمیجوس اعطا شد.
دبیرخانه بخش مدادومبارا (به لاتین: Medadumbara Divisional Secretariat) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در ناحیه کندی واقع شده است.
منیکدیولا (به لاتین: Menikdiwela) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در ناحیه کندی واقع شده است. منیکدیولا ۱٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
منیکهینا (به لاتین: Menikhinna) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
میگامانا ایهالاگامدا (به لاتین: Migammana Ihalagammedda) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
میگامانا ماهاگامدا (به لاتین: Migammana Mahagammedda) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
مرجان داوری (زاده ۴ اردیبهشت ۱۳۴۵ در تهران) پژوهشگر، مترجم و نویسنده ایرانی است که بیش از ۲۰ سال به مطالعه، تدریس، ترجمه و تحقیق دربارهٔ متون فلسفی پرداخته است. وی از سال ۱۳۹۸، به ۷۵ سال زندان محکوم شده است. مرجان در ۱ مهر ۱۳۹۴ در خانه پدری اش در کرج دستگیر شد و در زندان زنان قرچک محبوس بود. او بعداً به اتهام توهین به مقدسات به اعدام و ۱۶ ماه حبس دیگر به دلیل توهین به سید علی خامنه ای به زندان محکوم شد. چهار سال بعد در سال ۱۳۹۸ وی به ۷۵ سال زندان محکوم شد. تحصیل و کار. او دبستان را در انگلستان و پس از بازگشت به ایران، در یک مدرسه بین المللی پارتی به پایان رساند. او در ۱۳ سالگی دیپلم ترجمه انگلیسی دریافت کرد و تحصیلات خود را در دانشگاه الزهرا در زمینه طراحی گرافیک و نقاشی، علاوه بر تحقیق و ترجمه در علوم داخلی، هستی شناسی شرقی و غربی ادامه داد. آثار ترجمه شده وی عبارتند از "Talons of Time" پل توئیتچل، جستجوگر فیل موریمیتسو و "تمرینات معنوی ECK" هارولد کلمپ. او صرفاً بر علوم درونی و هستی شناسی شرقی متمرکز بود و به عنوان محقق و معلم متافیزیک در مؤسسه راه معرفت (راه حکمت) کار می کرد. او همچنین معلم مؤسسه راه معرفت
بود که به طور رسمی ثبت شده بود. علاوه بر این، او در سال ۲۰۱۰ چاپ کتابها را در مدرسه فکری اشراقی آغاز کرد. آثار و نوشته های جمع آوری شده وی در آرشیو نگهداری می شد تا به صورت رایگان در اختیار طرفدارانش قرار گیرد اما توسط نیروهای امنیتی ضبط شده است. او خود را یک محقق آزاد در زمینه علوم باطن گرایی غربی متافیزیک می داند. دستگیری و محاکمه. جدول زمانی: واکنش بین المللی. در مارس ۲۰۱۷، سازمانی که به حمایت از مترجمان اختصاص داده بود، نامه سرگشاده ای به علی خامنه ای با این موضوع منتشر کرد: «مرگ به خاطر محتوا - مرجان داوری را آزاد کنید». دادخواست. در ۱۶ مارس ۲۰۱۷، برخی از حامیان مرجان با ایجاد طوماری آنلاین در Change.org آگاهی خود را در مورد وضعیت وی افزایش دادند و از عفو بین الملل خواستند تا اقدامات مناسب برای توقف اعدام مرجان داوری را انجام دهد. این طومار در اکثر زبانهای رایج مانند انگلیسی، فرانسوی، آلمانی، ایتالیایی، اسپانیایی، ژاپنی، چینی، هلندی و فارسی موجود است. این طومار توسط ۳۰٬۰۶۸ حامی در بسیاری از کشورها امضا شد و هم اکنون به اتمام رسیده است.
اوپل کومبو () یک خودروی مینی ون سایز کوچک است که از سال ۱۹۸۶ تا کنون تولید می شود. این خودرو مخصوص بازار ترکیه است.
محمد خزاعی می تواند اشاره به یکی از افراد زیر باشد:
میموره (به لاتین: Mimure) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
مینیگامووا (به لاتین: Minigamuwa) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
مینیپه (به لاتین: Minipe) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
دبیرخانه بخش مینیپه (به لاتین: Minipe Divisional Secretariat) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در ناحیه کندی واقع شده است.
اسلام انقلابی ()عنوان کتابی است از کارلوس سانچز که آن را در سال ٢٠٠٧ به چاپ رسانده است.
کوه دربند یک کوه استان البرز ایران است. این کوه، در ۴۰ کیلومتری شمال تهران، واقع شده است. دربند ۲۸۶۵ متر بالاتر از سطح دریا در رشته کوه البرز واقع شده است.
قرارداد تعیین خط سرحدی ایران و ترکیه قراردادی امضا شده بین ایران و ترکیه در تهران در سال ۱۳۱۰ شمسی بود که تغییرات محدود ولی شایان توجهی را در خط مرزی ۱۹۱۴ دو کشور ایجاد کرد. از اواخر دهه ۱۹۲۰ میلادی، تصادمات مرزی در مرز ایران و ترکیه با تناوب نگران کننده ای شروع شد. در سال ۱۹۲۷، سربازان ایرانی تا بایزید درون ترکیه پیش رفتند در حالی که ترکیه تا سال ۱۹۲۹ نواحی بزرگی را در شرق خط مرزی سال ۱۹۱۴ که مالکیت بر آنها را برای امنیت ملیش حیاتی می دید به اشغال خود درآورد. در سال ۱۹۲۹ ایران تهدید کرد تصویب عهدنامه ۱۹۲۶ ایران و ترکیه را تا زمان عقب نشینی سربازان ترک به پشت خط ۱۹۱۴ پس خواهد گرفت. مهم تر از آن ترکیه نسبت به به رسمیت شناختن الزامات عثمانی بی رغبت بود و مخصوصاً استدلال می ورزید که پروتکل ۱۹۱۳ قسطنطنیه در زمان ضعف ترکیه به آن تحمیل شده است. ایران نیز در اعتبار آن پروتکل و محدودیت های سرزمینی وضع کننده آن بر اراضی منتقل شده ذهاب و شط العرب در جنوب مناقشه می کرد. پس از یک سال و نیم مذاکره دو طرف در ۹ آوریل ۱۹۲۹ دو توافق مرزی امضا کردند. اولی خط مرزی ۱۹۱۴ را تأیید می کرد ولی پیش از اتخاذ هرگونه تصمیم در خصوص تعیین
مرز دقیق در نواحی مرزی خواهان تشکیل یک کمیسیون مرزی برای ارزیابی بیشتر نواحی بولاک باشی، قصور، و دو دهکده کوچک در جنوب ناحیه مرزی به نام های سیرو و سرتاق می شد. به موجب قرارداد دوم ک قرارداد ۱۳۱۰ تهران و به طور کلی به نفع ترکیه بود. خط مرزی در شمال به سوی شرق جابه جا شد تا کنترل کامل دو کوه آرارات کوچک و بزرگ را به ترکیه بدهد و در وسط نیز بین روستای ارمنی گوییربران و کتول داغ به سوی شرق جابه جا شد تا نود مایل مربع دیگر در قصبه قطور را به ترکیه بدهد. در جبران آن ایران نوار کوچکی از زمین در منتهی الیه شمالی منطقه مرزی در نزدیکی تالاب بورالان را دریافت کرد و در جنوب خط مرزی به سوی غرب جابه جا شد تا کنترل هشتاد مایل مربع دیگر بین باژرگه و کوتو داغ را به ایران بدهد. این قرارداد در دوم بهمن ماه ۱۳۱۰ شمسی / ۲۳ ژانویه ۱۹۳۲ میلادی به امضای محمدعلی فروغی وزیر امور خارجه ایران و توفیق رشدی بیک وزیر امور خارجه ترکیه رسید و سپس در سال ۱۳۱۱ در مجلس شورای ملی ایران به ریاست حسین دادگر تصویب شد. ع مصوبه مجلس ایران که به تأیید نخست وزیر دو کشور نیز رسید شامل حق مالکیت تام ایران برای استفاده از آبهای چشمه ثریا و چشمه های «سلپ
» و قزلو و یارم قیه سفلی و مراتع واقعه در جنوب و مغرب خط سرحدی بوده است. همچنین شش سال بعد پیمان سعدآباد برای احترام به مرزیهای همسایگان بین پادشاهی پهلوی ایران و کشورهای پادشاهی افغانستان، جمهوری ترکیه و پادشاهی عراق امضا گردید. در توافق ۲۶ مه ۱۹۳۷ اصلاح کوچکی در خط مرزی ۱۳۱۰ شمسی به نفع ایران در محل ماربیشو در بخش شمالی مرز مابین باژرگه و کتول داغ انجام شد. به عقیده محمدعلی بهمنی قاجار، ترکیه تلاش فراوانی داشت تا قرارداد مرزی جدید را جانشین عهدنامه ارزنه الروم و پروتکل اسلامبول کند تا آثار عهدنامه قارص میان شوروی و ترکیه به رسمیت شناخته شود و مناطق استراتژیکی از خاک ایران به ترکیه ملحق گردد. هر چند محمد علی فروغی وزیر خارجه وقت معتقد بود که ترکیه چشمداشتی به خاک ایران ندارد. زمینه. مرز ترکیه و ارمنستان. پس از سرنگونی حکومت تزاری در روسیه، بلشویک ها بر اساس پیمان برست-لیتوفسک در ۳ مارس ۱۹۱۸ تمامی اراضی ای را که روسیه پس از جنگ ۱۸۷۷–۷۸ روسیه-عثمانی به دست آورده بود را رها کردند. تا مه آن سال گرجستان، ارمنستان و آذربایجان جمهوری های مستقل تشکیل داده بودند و حالا دیگر مرز قبل از جنگ ۱۸۷۸ روسیه-عثمانی ترکیه، گرج
ستان و ارمنستان را از یکدیگر جدا می کرد. ترکیه فوراً به ارمنستان حمله کرد و جمهوری ارمنستان مجبور به امضای پیمان باتوم در ۴ ژوئن ۱۹۱۸ شد که باعث شد نیمی از اراضی خود از جمله نخجوان، شرور، سورمالو، و نیمی از اچمیادزین و الکساندروپول را به ترک ها ببازند. پایان جنگ جهانی اول و شکست قدرت های محور ترک ها را مجبور کرد به مرزهای ۱۹۱۴ برگردند و ارمنستان را قادر ساخت نه تنها اراضی از دست رفته اش را بازپس گیرد بلکه به درون استان قارص حرکت کند. معاهده سور و مرزهای ویلسون رئیس جمهور آمریکا برای یک دولت بزرگ ارمنی به جمهوری ارمنستان امید داد ولی ده روز بعد ترک ها و بلشویک ها با امضای پیمانی در مسکو تمامی معاهدات پیشین حکومت تزاری را ملغی کردند و از پذیرش معاهده سور سر باز زدند. ترک ها که از عدم مداخله شوروی و بی عملی اروپا اطمینان یافته بودند تا آخر سپتامبر به ارمنستان حمله کردند و تا میانه نوامبر همه اراضی از دست داده پیش از عقب نشینی شان در نوامبر ۱۹۱۸ را پس گرفتند. سرنگونی جمهوری کوتاه مدت ارمنستان و شوروی شدن ارمنستان در ۲ دسامبر ۱۹۲۰ یک بار دیگر مرزها بین ترکیه و ارمنستان را دستخوش تغییر کرد. روسیه و ترکیه با پیمان م
سکو در ۱۶ مارس ۱۹۲۱ مرزهای امروزی روسیه و ترکیه را ترسیم کردند که در پیمان قارص در ۱۳ اکتبر ۱۹۲۱ مورد پذیرش ارمنستان، گرجستان و آذربایجان قرار گرفت. در این پیمان ها ترکیه در ازای بازگردانی آجارستان با بندر باتومی آن به گرجستان شوروی، بخش سومارلو (که از قبل در اشغال نیروهای ترک قرار داشت) را به دست آورد. علاوه بر این ترکیه بخش الکساندروپول اشغالی را به ارمنستان شوروی بازگرداند و به این شرط که نخجوان منطقه ای خودمختار تحت حاکمیت آذربایجان شوروی باشد و بی اجازه ترکیه به طرف دیگری (چون ارمنستان شوروی) واگذار نشود سربازانش را از شارور-نخجوان خارج کرد. بدین ترتیب ترکیه با ضمیمه کردن سومارلو و اطمینان از این که شارور بخشی از نخجوان می ماند، این نوار را که ترکیه را به شارور در نخجوان در کنترل آذربایجان متصل می کرد به دست آورد. مرز جدیدی بین ترکیه و اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی ترسیم شد که تا به امروز مرز بین المللی ترکیه، ارمنستان و گرجستان است. دیپلمات های زیرک ترک انزوای ارمنستان را تضمین و به نخجوان آذربایجان دسترسی پیدا کردند. آنان امیدوار بودند منطقه زنگزور نیز بخشی از آذربایجان باشد، که به آنان یک راه باز زمین
ی به باکو می داد. در پی خیزش و اعتراضات عمده ارمنی ها، مسکو زنگزور را به ارمنستان داد و مناطق ارمنی نشین قره باغ کوهستانی را درون بومی داخل آذربایجان تعیین کرد. شوروی چند هفته پیش از پیمان مسکو در ۲۱ فوریه ۱۹۲۱ پیمان دوستی ای با ایران بست که گرچه مواد معینی از عهدنامه ترکمانچای را ملغی می کرد به از دست دادن اراضی ایران در سال ۱۸۲۸ نمی پرداخت. دودمان قاجار در این زمان در حال احتضار بود و مسایل مهمتری در مرزهایش با شوروی داشت. مورخین بین المللی استدلال می کنند که اتحاد شوروی مالک بر حق نوار ارضی بین رود قره سوی علیا و رود ارس بود و آنها را به اشتباه به ترک ها در پیمان های مسکو و قارص واگذار کرد؛ شماری از نقشه های قرن هیجدهم این نوار را بخشی از حکومت ماکو و نه بخشی از ناحیه سورمالوی ایروان که امروزه در روسیه واقع شده را نشان می دهند. شورش آرارات. همزمان با سال های منتهی به قرارداد مرزی ایران و ترکیه که مصادف با فروپاشی امپراطوری عثمانی بود، عده ای از مردم ترکیه از جمله برخی سلطنت طلبان عثمانی و کردهای ترکیه با حمایت ارامنه یک جمهوری خودمختار در منطقه آرارات و هم مرز با ایران تشکیل دادند. دولت ترکیه اصرار داشت که
از خاک ایران برای حمله به این جمهوری استفاده کند و تا آن زمان حاضر به حل اختلافات در نوار مرزی با ایران نبود و وعده حل اختلافات پس از همکاری ایران را می داد. مقامات جمهوری آرارات مدعی حمایت از ایران بودند و سرهنگ ریاضی وابسته نظامی سفارت ایران در پاریس با دو تن از رهبران آنان روبن پاشا، از سران فرقه داشناکسیون و محمد علی بیگ وزیر کشور سابق عثمانی و از سلطنت طلبان آن کشور و مخالف مصطفی کمال پاشا دیدار و مواضع ایشان را جویا شد. در برخی دیدارها حسین علا سفیر ایران نیز حضور داشت. نمایندگان جمهوری آرارات معتقد بودند که دولت ترکیه برای جدا کردن آذربایجان از ایران برنامه دارد. به اعتقاد آنان، ایجاد ایالت «آذربایجان» نامی در شوروی و سپس ملحق کردن نخجوان به این ایالت از برنامه های ترکیه بوده است که به شوروی در قرارداد قارص القا شده. ریاضی در گزارش خود معتقد است که ارامنه صمیمیت بیشتری نسبت به دیگر اعضای جمهوری آرارات نسبت به ایران داشتند. روبن پاشا به ریاضی اظهار کرده بود که ترکیه قوای فراوانی به مرز ایران گسیل داشته است. حمایت از شورش آرارات در میان روشنفکران و مطبوعات ایران نیز طرفدارانی داشت. جمهوری آرارات تا پیش
از همکاری ایران با ترکیه به دغدغه های امنیتی ایران احترام گذاشته و از جمله درخواست عضویت سیمیتقو در خویبون را رد می کردند. محمود افشار و اعتلا الملک خلعتبری از جمله نویسندگان ایران حامی حمایت ایران از شورش آرارات بودند. با اینکه ایران به حمایت عملی از شورش آرارات نپرداخت و نهایتاً با ترکیه همکاری کرد، انوشیروان سپهبدی (از وزاری خارجه و دیپلمات های دوره پهلوی) در خاطرات خود به نقل از توفیق رشدی بیک وزیر خارجه ترکیه که با وی رفاقت داشته، نقل می کند که در همان سال ها که احمد شاه قاجار ایران را به مقصد پاریس ترک کرده بود، از سوی کمال پاشا آتاترک مأمور می شود که در پاریس با وی دیدار کند: «آتاترک نظر به اینکه سلسله قاجاریه از نژاد ترک بودند، خیلی مایل بود که احمدشاه کارش خراب نشود و در سلطنت مستقر باشند. آن زمان احمدشاه در فرنگستان بود، به او پیغام دادم که بروم و با احمدشاه ملاقات کنم و از او بخواهم که زودتر تا کار خراب نشده، به ایران مراجعت کند. من پاریس رفتم و به احمدشاه که آن زمان در نیس بود، تلگرف کردم که از طرف آتاترک پیغام فوری دارم. احمد جواب داد که من چند روز دیگر به لوزان می روم و منتظر هستم که در آنجا شما
را ملاقات کنم. من در آن روز به لوزان رفتم و در لوزان پالاس که احمدشاه در آنجا منزل داشت، رفتم و مرا در روز موعود پذیرفت، آقایان ارفع الدوله و عمو کهن وزیر مختار ایران در پاریس حضور داشتند و مذاکرات ما شروع شد. تمام مذاکرات به زبان ترکی بود، چون هر شش نفر مثل یک نفر ترک، ترکی صحبت می کردند. گفتم آتاترک به شما سلام می رسانند و خیلی آرزو دارد که هرچه زودتر اعلیحضرت به ایران مراجعت فرمایند چون تصوّر می کند که اقامت فوق العاده اعلیحضرت در فرنگستان و اوضاعی که امروز در آنجا پیش آماده، ممکن است باعث زحمت زیاد بشود. احمدشاه جواب داد خودم خیال دارم به همین زودی مراجعت کنم- گفتم آتاترک مایل است اعلیحضرت از راه آنکارا به ایران مراجعت فرمایند؛ گفت بسیار خوب. در این موقع که صحبت به اینجا رسیده بود، اضافه کردم که آتاترک حاضر است یک سپاه (Corps d'arme) قشون همراه اعلیحضرت بکند که در رکاب اعلیحضرت به تهران بیایند و مخالفان سلطنت را دور بکنند و پس از آنکه وضع به حال عادی برگشت، آنوقت اعلیحضرت قشونی را که در رکاب آمده اند، مرخص فرمایند. دیدم اینجا چهره احمدشاه تغییر کرد، گفت من ترکی شما را نمی فهمم، در صورتی که تا به حال تمام
صحبت ما با ترکی به خوبی پیش می رفت، مجبور شدم مطلب بالا را فوراً به فرانسه تکرار کنم - احمدشاه متغیر شد، گفت «به آتاترک بگویید هیچ وقت پادشاه ایران با قشون اجنبی به کشور خودش نخواهد رفت.» فوراً گفت وگو را خاتمه دادم و از اتاق بیرون رفت. رشدی اینجا اضافه کرد؛ «پس از این جواب و ردّ سخت احمدشاه بود که آتاترک اعلامیه مشهور خود را بر له رضا خان داد.» نهایتاً دولت ایران در سال ۱۳۰۹ به ارتش ترکیه اجازه داد که وارد خاک ایران گردیده و از پشت به نیروهای شورشی آرارات حمله کند. پس از بیست روز ترکیه این نیروها را سرکوب کرد. تعدادی از نیروهای کرد به خاک ایران گریختند و آشوب به خاک ایران کشیده شد که نهایتاً توسط نیروهای نظامی ایران خاتمه یافت و دولت ایران به فرمانده آنان احسان نوری پاشا پناهندگی داد. ارتش ترکیه پس از ورود به ایران ۸۰۰ کیلومتر از خاک ایران شامل مناطق آیوبیگ شیله، توژیک، سلطان تپه و قله آرارات کوچک (آغری) را اشغال کرد. سرتیپ عبدالرضا افخم ابراهیمی که به دلیل پایمردی در دفاع از خاک ایران متهم به تخلف گردیده و برکنار شده بود، پیش از این در تلگراف خود به مرکز یکسال پیش از همکاری ایران با ترکیه پیش بینی کرده بود
که ترکیه تنها به استفاده از یک «راه» برای حمله به شورشیان آرارات اکتفا نکرده و کل آن منطقه را متعلق به خود می داند. رحمت الله معتمدی نماینده وزارت خارجه ایران در کمیسیون مشترک مرزی ایران و ترکیه برای تعیین مرز دو کشور پس از خلف وعده ترکیه در خارج شدن از آرارات می نویسد: «از قرار یاور میر حسین خان هاشمی قوای دولت ترکیه در «توژیک» و «کوه سلپ» و «دره قوزلو»، مشغول ساختن نظامیه هستند. حقیقا دولت ترکیه به هیچ عهد و پیمان مقید نیست. این بدقولی و غیرحق گویی دولت مشار الیه مورد تنفر عموم ایران و ایرانیان است. در هر موقع که دولت ایران نسبت به دولت مزبور حسن مساعدت نشان داده و ابراز صمیمیت و مودت کرده است، نتیجه بالعکس شده» است. حمله ترکیه به خاک ایران. از دیگر رویدادها منتهی به قرارداد؛ حمله ترکیه به خاک ایران در ۱۳۰۸ (دو سال پیش از امضای قرارداد مرزی) است. در مرداد ۱۳۰۸ عشایر ترکیه با کمک ارتش این کشور با حمله مرز ایران مناطقی را اشغال می کنند و ارتش ترکیه از عشیره ایرانی خلیکانلو می خواهد که مناطقی از مرز را به سمت داخل ایران ترک کند. همچنین هواپیماهای ارتش ترکیه ۸۰ بمب به خاک ایران در منطقه آواجیق پرتاب کرده و ۲۰
شهریور همان سال، حمله گسترده تری توسط عشایر و ارتش ترکیه به خاک ایران روی می دهد که توسط نیروهای نظامی ایران دفع و نیروهای ترکیه وادار به خروج از خاک ایران می گردند. اقدامات ترکیه در راستای تحت فشار گذاردن ایران برای همکاری جهت سرکوب شورش آرارات ارزیابی می گردد. منطقه قره سو. منطقه قره سو که در این قرارداد تعیین تکلیف شد که از اهمیت استراتژیک بالایی برخوردار بود و از سال ها پیش محل منازعه ایران، روسیه تزاری و عثمانی بود، زیرا امکان اتصال به قفقاز و ارمنستان را فراهم می آورد. منطقه قره سو بنا به برداشت اقبال السلطنه ماکویی حاکم ایرانی منطقه، برخلاف عهدنامه ترکمانچای توسط روسیه تزاری از خاک ایران جدا شده بود و در قرارداد دوستی شوروی و ترکیه (عهدنامه قارص در شهریور ۱۳۰۰) از سوی شوروی به ترکیه واگذار گردید و ترکیه را با نخجوان هم مرز کرد. از همان زمان اقبال السلطنه در مکاتبات خود با مرکز خواستار اعمال حاکمیت ایران بر این منطقه شد و چند بار نیز شخصاً در این باره اقدام کرد. همچنین ایل جلالی نیز در این منطقه ساکن بودند. به اظهار اقبال السلطنه (حاکم ایرانی منطقه) شوروی در قرارداد دوستی با ترکیه، منطقه ایگدیر را به تر