Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تیلاپیای باله بلند نام یک گونه از سرده زرماهی ها است. این ماهی گونه ای از سیکلید و بومی حوضه زامبزی، دریاچه مورو و دریاچه بانگوِئولو است. درازای این گونه حداکثر ۴۳ سانتی متر است. در آب های شیرین و در عمق ۵ تا ۱۴ متر و در آب و هوای گرمسیری با دمای متوسط بین ۱۸ تا ۳۵ درجه سانتی گراد زندگی می کند. از آن برای پر کردن حوضچه ها و سدها در سایر مناطق جنوب آفریقا بسیار استفاده شده است، اما در جاهای دیگر کمتر مورد استفاده قرار می گیرد. در دریاچه مورو از نظر اقتصادی مهمترین ماهی است. این ماهی در سال ۱۹۵۴ به دریاچه آلائوترا در ماداگاسکار وارد و به سرعت تکثیر شد. در سال ۱۹۵۷، این گونه از ماهی ۴۶ درصد از صید آن دریاچه را تأمین کرد. علت این امر شاید گیاه خوار بودن این ماهی و بستر مناسب برای این نوع تغذیه در این دریاچه باشد.
سینمای سنگال یک صنعت فیلم سازی نسبتاً کوچک است که از دهه ۱۹۶۰ تا اوایل دهه ۱۹۸۰ به اوج رسید. بررسی سینمای سنگال به دوران قبل و بعد از استقلال این کشور از فرانسه در سال ۱۹۶۰ مربوط است. سینمای حال حاضر سنگال اگرچه نسبت به دهه ۷۰ که عصر طلایی سینمایی این کشور نامیده می شود، افول کرده است اما هنوز سینمای این کشور یکی از معتبرترین ها در سینمای آفریقا و همچنین در سینمای فرانسوی زبان است. هم اکنون تولید سرانه فیلم بلند در سنگال ۱۲ و فیلم مستند ۸ عدد برآورد شده است. سینمای پس از استقلال. در سال ۱۹۵۵ اولین فیلم بومی تاریخ سینمای سنگال به نام "آفریقا در رود سن" توسط پائولین سومانو ویئیرا تولید شد. هم او چندین فیلم کوتاه و مستند دیگر دربارهٔ سنگال تا قبل از استقلال این کشور ساخت. سینمای پس از استقلال سنگال با نام عثمان سمبن، نویسنده، بازیگر، نمایش نامه نویس و کارگردان سنگالی گره خورده است. سمبن به عنوان یک نویسنده و شاعر، بسیاری از آثار خود را به زبان تصویر درآورد. در سال ۱۹۶۳ فیلم کوتاه ۲۰ دقیقه ای او با عنوان "واگن" به زندگی مردم سنگال می پرداخت و یک اثر تأثیرگذار بود. گفته می شود "واگن" احتمالاً اولین فیلم حرفه ای اس
ت که توسط یک سیاهپوست آفریقایی ساخته شده است. در ۱۹۶۶ عثمان سمبن با کارگردانی فیلم "دختر سیاه" اولین فیلم بلند سینمایی تاریخ سینمای سنگال را ثبت کرد. فیلمی که از یکی از نوول های نوشته خودش به همین نام اقتباس کرده بود. جاناتان رزنبام فیلم "دختر سیاه" را یک اثر موجه و باوقار و صدای آفریقای مستقل نامید. دوره طلایی دهه ۷۰. اولین جایزه بین المللی سینمای سنگال توسط عثمان سمبن و با فیلم "خدای دیولا" در سال ۱۹۷۱ از هفتمین جشنواره بین المللی فیلم مسکو بدست آمد. این فیلم برنده جایزه نقره ای این جشنواره شد. دیگر سینماگر تأثیر گذار این دهه جیبریل دیوپ مامبتی بود. عمده آثار سینمایی او بر واقع گرایی اجتماعی اشاره داشتند. "سفر کفتار" محصول ۱۹۷۲ یکی از مهم ترین آثار وی در زمینه واقع گرایی اجتماعی است. سفر کفتار در جشنواره فیلم کن ۱۹۷۳ موفق به دریافت جایزه منتقدان و در هشتمین جشنواره بین المللی فیلم مسکو به دیپلم افتخار دست پیدا کرد. سافی فیه کارگردان زن سنگالی با ۲ فیلم موفق "عابر" (۱۹۷۲) و "نامه های روستایی" (۱۹۷۵) از دیگر سینماگران مؤثر و پیشرو در این دهه بود. بن دیوگی بی دیگر سینماگر متعلق به عصر طلایی سینمای سنگال است. ۲
فیلم او "شاهزادگان سیاه سن ژرمن-د-پرز" (۱۹۷۲) و "سامبا تالی" از مهم ترین فیلم های سنگالی است. بن دیوگی بی همچنین فیلم نامه اولیه فیلم "اردوگاه تیارو" را برای عثمان سمبن نوشت. این فیلم در سال ۱۹۸۸ موفق به دریافت جایزه ویژه هیئت داوران از چهل و پنجمین جشنواره بین المللی فیلم ونیز شد. ۱۹۸۰ تاکنون. ماهاما جانسون ترائوره با فیلم "طب سنتی" (۱۹۸۲)، خدی سیلا با فیلم "یک پنجره باز" (۲۰۰۵)، منصور سوراواد با فیلم "آتش سوزی های منصره" (۲۰۰۹)، الاسان دیاجو با فیلم "اشک هایی برای مهاجرت" (۲۰۱۰)، موسی سین ابسا با فیلم "یول" (۲۰۱۰)، آلن گومیس با فیلم "فیلیسیته" (۲۰۱۷) و ماتی دیوپ با فیلم "آتلانتیک" (۲۰۱۹) از دیگر فیلمسازان مطرح سنگالی در ۲ دهه اخیر هستند.
دیابلو جاویدان یک بازی ویدئویی رایگان به سبک نقش آفرینی اکشن و برخط چندنفره گسترده از مجموعه بازی های "دیابلو" است که برای بازی در دستگاه های تلفن همراه طراحی شده است. این بازی که توسط بلیزارد انترتینمنت و نت ایز توسعه یافته، اواخر سال ۲۰۱۸ معرفی شد و در ۲ ژوئن ۲۰۲۲ برای سیستم عامل های اندروید و آی اواس در دسترس قرار گرفت. نسخهٔ بتای بازی نیز در همان تاریخ برای مایکروسافت ویندوز عرضه شد. بازتاب ها. قبل از انتشار. واکنش به معرفی "این بازی" تا حد زیادی منفی بود. در حالی که مخاطبان بازی های سنتی معمولاً نسبت به نسخه های موبایل در اظهار نظر تردید دارند، نارضایتی جامعه و بازیکنان قدیمی دیابلو تشدید شد. آن ها نارضایتی خود را از طریق کانال های آنلاین ابراز کردند و "جاویدان" را به یکی از بازی های قبلی استودیوی نت ایز یعنی "Crusaders of Light" تشبیه کردند. پس از معرفی بازی در بلیزکان، توسعه دهندگان در یک جلسه پرسش و پاسخ با شرکت کنندگان شرکت کردند. دو سؤال مهم از وایات چنگ طراح اصلی بازی در بلیزارد، پرسیده شد که توجه رسانه ها و مخاطبان را به طور چشمگیری جلب کرد، یکی از حاضران از وی پرسید که آیا این معرفی «یک شوخی خارج
از فصل دروغ اول آوریل است»، و دیگری پرسید که آیا احتمال انتشار این عنوان برای رایانه شخصی وجود دارد یا خیر؟ و وقتی منفی جواب داد، جمعیت را او را هو کردند. پس از اعلام این خبر، سهام اکتیویژن بلیزارد در اولین روز معاملات ۷٪ سقوط کرد. از ۲۰ ژوئن سال ۲۰۲۰، دو پیش پرده رسمی بازی در یوتیوب با ۳۳۸ هزار دیس لایک به ۲۶ هزار لایک برای تریلر گیم پلی، و ۷۶۰ هزار دیس لایک به ۳۱ هزار لایک برای تریلر سینمایی، رسید.
سوساننا هاویستُ (؛ زادهٔ ۲۰ اکتبر ۱۹۵۷، هلسینکی) بازیگر زن و خوانندهٔ فنلاندی است. او دختر یوککا هاویستُ آهنگساز و نوازندهٔ فنلاندی و خواهر نوازندگان اُللی و یاننه هاویستو است. او در چندین فیلم سینمایی و تلویزیونی بازی کرده است. وی در سال ۱۹۸۰ سفیر ملی یونیسف بود.
الثاقب فی المناقب، اثری است از ابن حمزه طوسی (د. پس از ۵۵۲ ه.ق) که در موضوع معجزات پیامبر و ائمه نگاشته شده است. این اثر با وجود آنکه با اثرهای مشابه خود همچون مناقب ابن شهر آشوب و الخرائج و الجرائح، مشترکات زیادی دارد اما احادیث منحصر به خودی را نیز گردآوری نموده است. نگارش این اثر به سال ۵۶۰ ه.ق توسط ابن حمزه به پایان رسیده است. نخستین کسی که از این کتاب نام برده است، حسن بن علی طبرسی (سده هفتم ه.ق) است که در دو اثر خویش کامل بهائی و مناقب الطاهرین یاد کرده است اما اشتباهاً مولف کتاب را ابن حمزه صاحب وسیله می داند. به همین جهت بوده است که مولفان سده دوازدهم ه.ق با استناد به کامل بهایی، این اثر را از آن ابن حمزه مولف وسیله دانسته اند. یکی از دلایل تعلق این اثر به ابن حمزه طوسی، روایت مولف از شوهانی است که از مشاخص معلوم عبدالله بن حمزه طوسی بوده است. نسخه. از این اثر نسخه های متعدد خطی در کتابخانه گوهرشاد، مرعشی و اصفهان وجود دارد.
یوهانی «یوککا» هاویستُ (؛ زادهٔ ۵ ژوئن ۱۹۳۰ در Alajärvi، فنلاند) نوازندهٔ فنلاندی با عنوانِ افتخاریِ «مشاور موسیقی» است. وی همچنین از سال ۱۹۵۹ تا دههٔ ۱۹۹۰ که بازنشسته شد به عنوان یک کارآفرین در صنعت تبلیغات کار کرده است. با این حال، او شاید بیشتر به خاطر کارش به عنوان یک ترانه سرا/آهنگساز و به خاطر نواختن ویبرافون و آکاردئون در گروه های موسیقیِ معروف، شناخته شده است.
اولگا اریکوونا ایوانووا (انگلیسی:Olga Erikovna Ivanova; متولد ۲۳ مارس ۱۹۹۳) تکواندوکار روسی است. ایوانووا در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۲۰۱۳ در کلاس سنگین وزن زنان (۷۳+ کیلوگرم) مدال طلا را از آن خود کرد، که اولین مدال طلای روسیه در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان بود. در سپتامبر ۲۰۱۳، ایوانووا با لگد زدن به شکم مردی مهاجم، زنی را از یک درگیری جزئی نجات داد و برای مدت کافی مرد را به زمین انداخت تا قربانی دور شود.
شیائومی می ۱۰ و شیائومی می ۱۰ پرو () تلفن های هوشمند مبتنی بر اندروید هستند که توسط شرکت شیائومی توسعه یافته اند. این محصول در ۱۳ فوریه ۲۰۲۰ افشا شد. می ۱۰ و می ۱۰ پرو در جلو و عقب از قاب آلومینیومی و گوریلا گلس استفاده می کنند.
سالومه ساماداشویلی (؛ زادهٔ ) یک سیاست مدار اهل گرجستان است که از حزب جنبش اتحاد ملی گرجستان در مجلس این کشور حضور دارد. او دو بار به مجلس گرجستان راه یافته است. زندگی نامه. سالومه ساماداشویلی در ۲ آوریل ۱۹۷۶ متولد شد. وی از کالج آلگنی، دانشگاه اروپای مرکزی و دانشگاه واشینگتن فارغ التحصیل شد. وی از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۵ مترجم و دستیار برنامه مؤسسه ملی دموکراتیک ایالات متحده بود. بین سال های ۱۹۹۷ تا ۱۹۹۸ به عنوان محقق مرکز تحقیقات بین المللی هربرت اسکویل در مونتانا فعالیت می کرد و بعداً رئیس دبیرخانه سفارت گرجستان در آمریکا شد. وی از سال ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۱ استادیار دانشگاه واشینگتن، از ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۱ مشاور حقوقی کارانا کورپریشن و از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۲ به عنوان یک متخصص در مرکز بین المللی آموزش و هنر واشینگتن فعالیت می کرد.
داریورد (به لاتین: Daryurd) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان گدابیگ واقع شده است. داریورد ۱۵۴۸ نفر جمعیت دارد.
بوشچالی (به لاتین: Boşçalı) منطقه ای مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان یولاخ واقع شده است.
آریق دام (به لاتین: Arıqdam) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان گدابیگ واقع شده است. آریق دام ۲۲۰۰ نفر جمعیت دارد.
سامان لیق (به لاتین: Samanlıq) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان گدابیگ واقع شده است. سامان لیق ۱۸۲۴ نفر جمعیت دارد.
اسپوتنیک () یک فیلم در ژانر علمی تخیلی، مهیج، درام، و ترسناک است که در سال ۲۰۲۰ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به اکسانا آکینشاینا، پیوتر فیودوروف، و فئودور بوندارچوک اشاره کرد. در فیلم اکسانا آکینشاینا به عنوان یک پزشک جوان بازی می کند که توسط ارتش استخدام می شود تا یک کیهان نگار را که از یک حادثه فضایی مرموز جان سالم به در برد و با ارگانیسم خطرناکی که درون خود زندگی می کند به زمین برگرداند، استخدام شود. "اسپوتنیک" قرار بود پیش از به تعویق افتادن جشنواره به دلیل دنیاگیری کروناویروس، نخستین نمایش جهانی خود را جشنواره فیلم ترایبکا در آوریل ۲۰۲۰ برگزار کند. فیلم در ۲۳ آوریل ۲۰۲۰ با ویدئو هنگام درخواست در روسیه منتشر شد. "اسپوتنیک" به طور کلی نظرات مثبتی از منتقدان دریافت کرد.
چال برون (به لاتین: Çalburun) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان گدابیگ واقع شده است. چال برون ۱۸۰۰ نفر جمعیت دارد.
قوزقره لی (به لاتین: Qozqaralı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان گدابیگ واقع شده است. قوزقره لی ۱۱۸ نفر جمعیت دارد.
آلیسا وُنگ نویسنده داستان های ادبی آمریکایی از نژاد چینی و فیلیپینی است. او داستان کوتاه و شعر منتشر کرده است، و در دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی درس خواند، در سال 2017 با عنوان «استاد هنرهای زیبا» فارغ التحصیل شد. در ژوئیه 2018، او به عنوان نویسنده در "اورواچ" توسط بلیزارد انترتینمنت استخدام شد. در 28 اکتبر سال 2019، طی پنل که در MCM Comic Con London برگزار شد، اعلام شد که او در حال نوشتن یک مجموعه کمیک طنز به اسم 2020 Doctor Aphra جنگ ستارگان برای مارول کامیکس است.
توتوق لو (به لاتین: Totuqlu یا Topuqlu) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان گدابیگ واقع شده است. توتوق لو ۲۲۱ نفر جمعیت دارد.
مسکین لی (به لاتین: Miskinli، تا ۲۵ اکتبر ۲۰۱۱ رستم علی اف Rüstəm Əliyev، پیش تر پلان کند Plankənd و روستاوی Rustavi) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان گدابیگ واقع شده است. مسکین لی ۲۶۱۳ نفر جمعیت دارد.
جنگ یان جو (انگلیسی: Jeong Yun-Jo) یک تکواندوکار کره جنوبی است. وی در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۲۰۱۷ در موجو کره جنوبی، در کلاس سبک وزن (پروزن) به مدال طلا دست یافت.
اُللی هاویستُ (؛ زادهٔ ۳۰ مه ۱۹۵۴، پوری، فنلاند) نوازندهٔ فنلاندی است که بیشتر به خاطر نواختن گیتار استیلِ پدالی و گیتار مشهور است. او یکی از معتبرترین گیتار استیل پدالیست های فنلاند است و به عنوان نوازندهٔ فصلی برای بسیاری از هنرمندان فنلاندی کار کرده است. او در تقریباً ۸۵۰ آهنگ در ۶۰۰ آلبوم نوازندگی کرده است و همچنین تهیه کنندهٔ تقریباً ۵۰ آلبوم بوده است.
مسکین لی ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
گرمه شوی لو (به لاتین: Gərməşöylü یا Gərməşeyli یا Görməşeyli) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان گدابیگ واقع شده است. گرمه شوی لو ۷۳ نفر جمعیت دارد.
نجلا، یک مجموعهٔ تلویزیونی ایرانی به کارگردانی خیرالله تقیانی پور، تهیه کنندگی سعید سعدی و نویسندگی مهدی حمزه در آبادان، خرمشهر، شادگان و تهران، ساخته شده است. نخستین قسمت از این مجموعه در ۱۷ مهر ۱۳۹۹ روی آنتن شبکهٔ سه سیما رفت. فصل دوم این مجموعه در نوروز و رمضان ۱۴۰۱ از شبکه سه، پخش شد. خلاصهٔ داستان. قصهٔ سریال "نجلا" در سال ۱۳۵۸ می گذرد و دختری به یک پسر عاشق در آن اوضاع آشفته و ناامنی ها وعده ای می دهد که طی آن اگر پسر بتواند او را از مرز ایران و عراق رد کند و به زیارت اربعین برسد، در قبال عشقش به او پاسخ مثبت می دهد، اما همهٔ این ها در طول مسیر دست خوش اتفاق هایی می شود. در فصل اول سارا رسول زاده و در فصل دوم محیا دهقانی نقش نجلا را ایفا کرد. نجلا ٢. نجلا ٢ فصل دوم مجموعه تلویزیونی «نجلا» است که به کارگردانی خیرالله تقیانی پور و نویسندگی سید حسین امیرجهانی و تهیه کنندگی سعید سعدی در نوروز و رمضان ١۴٠١ در ٣۶ قسمت از شبکه سه پخش شد.
سیغین جاق (به لاتین: Sığıncaq) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان ماسال لی واقع شده است. سیغین جاق ۱۸۰۲ نفر جمعیت دارد.
ناصر فهیمی (زاده ۱۸ اردیبهشت ۱۳۵۳، سنندج -) پزشک، فعال حقوق بشر و زندانی سیاسی و عقیدتی سابق، اولین شخصیت در تاریخ سیاسی ایران که به صورت رسمی سلب تابعیت ایرانی خود را به دلیل نوع حکومت (دیکتاتوری) از جمهوری اسلامی خواستار شد. زندگی. ناصر فهیمی ۱۸ اردیبهشت ۱۳۵۳ در سنندج استان کردستان. پس از تحمل ۱۲ سال زندان ممتد، بدون مرخصی ، سرانجام در تاریخ ۱۴۰۱/۱۱/۱ از زندان ازاد شد حرفه. وی تحصیلات دانشگاهی خود را در یکی از دانشگاه های بین المللی در رشته پزشکی و با تخصص پوست و مو گذراند. فعالیت. او در نامه ای سرگشاده خطاب به کمیسر عالی حقوق بشر، میچل باچله و جو بایدن رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا خواستار تشدید محکومیت های حقوق بشری بر علیه جمهوری اسلامی شد. اتهام. ناصر فهیمی با اتهاماتی چون «نشر اکاذیب، اقدام علیه امنیت ملی، تشویش اذهان عمومی، توهین به خامنه ای و تهدید مقامات قضایی» محکوم شده است. بازداشت و زندانی. وی اولین در سال ۱۳۷۷ در اعتراضاتی به قصد محکومیت اقدام دولت ترکیه در حمایت از عبدالله اوجالان به مدت دو ماه بازداشت شد. همچنین در سال ۱۳۸۹ پس از ۲۱ روز بازداشت در مکانی نامعلوم به بازداشتگاه ۲۰۹ منتقل شد. در
سال ۱۳۹۳ به اتهام «اداره گروه های مخالف نظام» توسط ابوالقاسم صلواتی به ۱۰ سال زندان محکوم شد. در سال ۱۳۹۴ به اتهام «توهین به مقامات قضائی» به شش ماه زندان و ۷۴ ضربه شلاق محکوم شد. او همچنین به مدت یک سال در زندان فشافویه زندانی بوده است. وی همچنان از دسترسی به خدمات پزشکی محروم بوده است. برادر وی آرام فهیمی بارها توسط وزارت اطلاعات احضار و تهدید و مورد فشارهای امنیتی قرار گرفته است. ناصر فهیمی پس از تحمل ۱۲ سال زندان ممتد، بدون مرخصی ، سرانجام در تاریخ ۱۴۰۱/۱۱/۱ از زندان ازاد شد . ابطال تابعیت. فهیمی در پیامی به سید علی خامنه ای، رهبر و حسن روحانی، رئیس جمهور ایران درخواست ابطال تابعیت رسمی خود را به دلیل دیکتاتور بودن حکومت از قوه قضاییه خواهان شده است. آزادی. وی در بهمن ۱۴۰۱ پس از ۱۲ سال زندان نزدیک به پایان دوران محکومیتش از زندان اوین آزاد شد.
سری فینال های قهرمانی جهان ان بی ای ۱۹۶۵ مرحلهٔ قهرمانی اتحادیهٔ ملی بسکتبال (ان بی ای) در فصل ۶۵–۱۹۶۴ می باشد که در یک سری بهترین از هفت بین دو تیم بوستون سلتیکس به عنوان قهرمان کنفرانس شرق و لس آنجلس لیکرز، قهرمان کنفرانس غرب به انجام رسید. سلتیکس پس از برتری بر فیلادلفیا سونتی سیکسرز در فینال های بخش شرق که با حاشیه ها زیادی همراه بود و با توپ ربایی جان هاولیچک پایان پذیرفت، برای نهمین بار پی در پی به رقابت نهایی راه یافت. لیکرز پس از شکست دادن بالتیمور در شش بازی، برای سومین مرتبه در چهار طی چهار سال به فینال های ان بی ای راه یافت اما این پیروزی با هزینه همراه بود چرا که الگین بیلور، بازیکن این تیم، از ناحیهٔ زانو دچار آسیب دیدگی شد و نتوانست به بازی های خود در دور بازی های حذفی ادامه بدهد. در پایان، تیم سلتیکس با نتیجهٔ ۴–۱ بر لیکرز غلبه کرد و قهرمان ان بی ای در فصل ۶۵–۱۹۶۴ شد. خلاصه سری. بوستون با میانگین ۱۲٫۶ امتیاز برتری در هر بازی این سری توانست لیکرز را شکست بدهد. میانگین امتیازات بوستون در هر بازی ۱۲۳٫۴ امتیاز بود، در مقابل لیکرز به ازای هر بازی ۱۱۰٫۸ امتیاز کسب کرد.. "سلتیکس برندهٔ سری ۴–۱" منبع:
آمار بازیکن. منبع:
بودیمیر لونچار (؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ۱ سپتامبر ۲۰۲۴) دیپلمات و سیاست مدار اهل یوگسلاوی بود. وی از ۳۱ دسامبر ۱۹۸۷ تا ۱۲ دسامبر ۱۹۹۱ وزیر امور خارجه این کشور بود. بودیمیر لونچار در ۱ سپتامبر ۲۰۲۴، پنج ماه پس از تولد ۱۰۰ سالگی اش درگذشت.
لشکر پیاده نظام ورماخت یک یگان پیاده نظام به اندازه لشکر در نیروی زمینی آلمان در دوره رایش سوم بود که عملیات های نظامی محول به آن صرفاً در خشکی بوده و اعضای آن بدین منظور آموزش های نظامی لازم را گذرانده بودند. لشکر پیاده نظام بخش غالب لشکرهای ورماخت و وافن اس اس را در رایش سوم تشکیل می داد به وجهی که از مجموع ۲۰۸ لشکر این دو نیروی مسلح در سال ۱۹۴۱، ۱۶۳ لشکر از آن (شامل ۴ لشکر سبک و ۶ لشکر کوهستان) لشکر پیاده نظام بودند. مطالب موجود در این مقاله شامل لشکرهای پیاده نظام موتوریزه، سبک و کوهستان نمی شود. پیش زمینه. پس از شکست امپراتوری آلمان و پایان جنگ جهانی اول، فاتحان غربی پیمان ورسای را بر آلمان تحمیل کردند. بر اساس این پیمان نیروی زمینی آلمان به یک نیروی ۱۰۰ هزار نفری با تنها ۴ هزار افسر محدود شد که با انفصال صدها هزار نفر از خدمت فقط می توانستند نقش امنیت داخلی و مرزبانی را ایفا کنند. نیروی زمینی صرفاً می توانست ۲۱ هنگ پیاده نظام هر یک با ۳ گردان پیاده نظام، یک گردان آموزش و یک گردان خمپاره انداز و ۷ هنگ توپخانه هر یک با سه گردان در کنار هفت گردان مهندسی، بهداری، مخابرات و موتوریزه که مجموعاً هفت لشکر پیاده
نظام را تشکیل می دادند، در اختیار داشته باشد. با توجه به این که امکان باقی ماندن نسبت بسیار اندکی از نیروهای موجود در نیروی زمینی امپراتوری آلمان در نیروی زمینی جدید وجود داشت، استانداردهای بسیار سخت گیرانه ای برای گزینش افراد وضع شد. افراد باقی مانده پانزده ماه در هنگ های خود در رایشسور به عنوان درجه دار خدمت کردند و سپس کسانی برگزیده شدند که از یک آزمون موفق خارج گشتند. افراد پذیرفته شده بدون توجه به رسته سابقشان، به یک دوره در دانشکده پیاده نظام در درسدن فرستاده شدند. این فرایند چهار تا پنج سال از زمان آغاز خدمت به طول انجامید. رایشسور، نیروهای مسلح جمهوری وایمار از همان ابتدا با طراحی سازمانی منعطف که می توانست به سهولت جهت اداره نیرویی بزرگ تر گسترش یابد، شروع به نقض مخفیانه مفاد پیمان ورسای کرد. آلمانی ها در ابتدا کشور خود را به هفت منطقه نظامی (Wehrkreis) (تا سال ۱۹۳۷ سیزده و سال ۱۹۴۲ نوزده منطقه) تقسیم کردند که هر یک با فرماندهی در سطح سپاه، مسئولیت جذب، بسیج، تدارکات، اداره و آموزش نیروهای مربوط به اراضی خود را بر عهده داشتند. فرمانده هر منطقه نظامی فرماندهی یک لشکر پیاده نظام که شماره منطقه را به خ
ود گرفته بود، را نیز به شکل مجزا در اختیار داشت. آغاز شکل گیری لشکرهای پیاده نظام. با به قدرت رسیدن حزب ناسیونال سوسیالیست کارگران به رهبری آدولف هیتلر در سال ۱۹۳۳، آلمان که می دانست همچنان توانایی مقابله رو در رو با دشمنان خود را ندارد و به احتمال قریب به یقین با هویدا شدن این مسئله، از جانب آن ها مورد هجوم نظامی پیش دستانه قرار خواهد گرفت، به شکل مخفیانه به تسلیح خود ادامه داد. همان سال نخست، تصمیم بر افزایش ۱۴ هزار نفری پرسنل فعال نیروی زمینی در قالب یگان های جدید توپخانه، مخابرات و ضدهوایی و تشکیل یک نیروی ذخیره ۸۵ هزار نفری برای آن شد. طبق این برنامه بودجه نظامی افزایش پیدا می کرد و ۹ یگان جدید مرزبانی که اساساً در کنار مهارت های لازم در مرزبانی، آموزش پیاده نظام را دریافت می کردند، نیز تشکیل می شد. در ابتدا قصد رهبران آلمان ایجاد یک نیروی زمینی سیصد هزار نفری در قالب ۲۱ لشکر پیاده نظام تا سال ۱۹۳۸ بود. در نهایت با افزایش خطر درگیر شدن در یک جنگ، دستور به آماده شدن این نیروی زمینی ۳۰۰ هزار نفره تا ماه اکتبر سال ۱۹۳۴ داده شد. سال ۱۹۳۴ هر منطقه نظامی که از پیش یک لشکر پیاده نظام در اختیار داشت، با جداسازی
گردان جایگزینی-آموزش و یک گردان پیاده نظام از سه گردان پیاده نظام هر یک از هنگ های لشکر خود، یک هنگ مستقل پیاده نظام ایجاد نمود. این ۲۱ هنگ پیاده نظام هر یک شماره ای بین ۲۲ تا ۴۲ به خود گرفتند. ۴۲ هنگ پیاده نظام دیگر که همچنان در قالب لشکرهای پیاده نظام خود باقی مانده بودند، به کمک نیروهای داوطلب یا افسران و درجه داران دو گردان دیگر، گردان آموزش و گردان سوم پیاده نظام خود را مجدداً احیا نمودند و برخی گردان پیاده نظام چهارمی نیز تشکیل دادند. بدین ترتیب نیروی زمینی آلمان تا پایان سال ۱۹۳۵، مجموعاً دارای ۱۶۵ گردان پیاده نظام بود. به طریق مشابهی ۱۴ هنگ توپخانه نیز ایجاد گردید. بدین صورت که هر یک از هفت هنگ توپخانه ای که از پیش وجود داشتند، به کمک دو گردان خود دو هنگ توپخانه مستقل ایجاد نمودند. هر کدام از این هنگ های توپخانه نیروهای در اختیار خود را به صورت چهار گردان هر یک با دو آتشبار سه توپه (مجموعاً ۲۴ توپ) سازمان داد. پس از ورود نوزده گردان پیاده نظام آلمانی به منطقه غیرنظامی شده راینلند در ماه مارس سال ۱۹۳۶ و شکستن علنی مفاد پیمان های ورسای و لوکارنو، آلمانی ها علاوه بر ایجاد چند منطقه نظامی دیگر، تا اکتبر ه
مان سال چهار لشکر پیاده نظام غالباً به کمک نیروهای پلیس محلی در راینلند (۲۵، ۲۶، ۳۳ و ۳۴) و هشت لشکر پیاده نظام در مناطق دیگر تشکیل دادند. با وجود این که پیمان های لوکارنو و ورسای حضور نیروهای ارتش آلمان را در منطقه رایلند ممنوع اعلام کرده بودند اما به این کشور اجازه داشت ۳۱۵۰۰ نیروی پلیس در آن داشته باشد. آلمانی ها که بالغ بر ده تا دوازده درصد بیش از این عدد نیروی پلیس در رایلند به کار برده بودند، از همین شمار افراد جهت تشکیل لشکرهای پیاده نظام خود استفاده نمودند. تا سال ۱۹۳۷، بیست و نه لشکر ذخیره پیاده نظام متشکل از نیروهای گروه یک (با دست کم یک سال سابقه خدمت فعال) و دو ذخیره (افرادی که در سال های صلح ۱۹۲۰ تا ۱۹۳۴ به سن هجده سال رسیده بودند)، ایجاد شدند که اکثراً مجموع نفرات آن ها به استاندارد ۱۶ هزار نفر نمی رسید. سال ۱۹۳۷ هیچ لشکر پیاده نظام جدیدی ایجاد نشد. با این وجود نیروی لشکرهای پیشین با داوطلبان و سربازان وظیفه تا نزدیک مقدار سازمانی تکمیل گردید. با الحاق اتریش به آلمان در ماه مارس سال ۱۹۳۸ و وارد شدن یگان های نیروی زمینی این کشور به ورماخت، قوای پیاده نظام اتریش که از پیش به صورت هفت لشکر سازمان ی
افته بود، در قالب دو لشکر پیاده نظام (یکی مستقر در وین و دیگری در لینتس) در کنار سایر لشکرها به نیروی زمینی آلمان پیوستند و شماره های ۴۴ و ۴۵ را به خود گرفتند. بسیاری از افسران اتریشی بدون از دست دادن مقام و درجه خود در ورماخت پذیرفته شدند. به هر حال عده زیادی از این افراد و چندین یگان اتریشی جهت گذراندن دوره های آموزشی راهی دانشکده های ارتش آلمان گشتند. بدین شکل تا پاییز سال ۱۹۳۸ نیروی زمینی آلمان ۳۴ لشکر پیاده نظام داشت. در بدو آغاز تهاجم آلمان به لهستان در سال ۱۹۳۹، نیروی زمینی آلمان دارای ۳۶ لشکر پیاده نظام بود که با شروع بسیج عمومی لشکرها، ۵۱ لشکر پیاده نظام دیگر با به همراه ۱٫۱ میلیون نفر به این شمار اضافه شد (مجموعاً ۸۷ لشکر پیاده نظام). در عرض یک سال آینده مجموعاً ۱۴۳ لشکر پیاده نظام دیگر نیز ایجاد گردید. موج های بسیج لشکرهای پیاده نظام. لشکرهای پیاده نظام نیروی زمینی آلمان در مجموع در قالب ۳۵ موج بسیج شدند. با وجود این که هر یک از این موج ها از منظر شمار و نوع نیروی انسانی و تسلیحات مقداری با موج های قبلی تفاوت داشتند، ساختار آن ها عموماً مشابه یکدیگر بود. شش مورد از این موج ها هنگام آماده سازی برای
جنگ بسیج گشتند. موج نخست مربوط به قوای دائمی نیروی زمینی بودند. مابقی موج ها از منابع مختلفی چون نیروهای ذخیره جذب شدند. بر اساس جدول سازمان و تجهیزات: بدین ترتیب هنگام آغاز جنگ جهانی دوم هر لشکر پیاده نظام نیروی زمینی آلمان به شکل میانگین ۱۶ هزار نفر در اختیار داشت. با الحاق یگان های دیگر به این لشکرها، گاهی شمار نفرات برخی از آن ها به ۲۰ هزار نفر نیز می رسید. این آمار اواخر جنگ به شدت افت کرد؛ به وجهی که بسیاری از سپاه ها (هر یک مشتکل از دو یا چند لشکر) در مجموع حتی ۲۰ هزار نفر در اختیار نداشتند. سازمان. سازمان لشکرهای سال ۱۹۳۹. سازمان لشکرهای پیاده نظام ورماخت در سال ۱۹۳۹ به ترتیب زیر بود: با توجه به این که تجربیات جنگ جهانی اول نقش به سزایی در این مسئله داشتند، سازمان لشکرهای پیاده نظام سال ۱۹۳۹ ورماخت مشابهت بسیاری به سازمان لشکرهای پیاده نظام نیروی زمینی امپراتوری آلمان در سال ۱۹۱۸ داشت؛ با این تفاوت که یک گروهان تفنگ دار از گردان های پیاده نظام کاسته، یک گروهان توپ پیاده نظام به هنگ های پیاده نظام افزوده، گروهان های سواره نظام این تیپ ها به سطح دسته تقلیل، خمپاره اندازهای گردان مهندسی به گروهان مسلسل (
گروهان سنگین) گردان های پیاده نظام منتقل و یک گروهان دیگر به گردان مهندسی افزوده شدند. علاوه بر این دسته مخابرات نیز به سطح یک گردان کامل ارتقا یافت. فرماندهی. تا سال ۱۹۳۵ هر لشکر پیاده نظام علاوه بر یک فرمانده کل (فرمانده منطقه نظامی) دارای دو معاون فرمانده بود. یکی از این معاونان فرمانده پیاده نظام (Infanteriefuehrer) و دیگری فرمانده توپخانه (Artillieriefuehrer) به حساب می آمد که هر یک (معمولاً با درجه سرتیپ) یگان های مربوط به خود را هدایت می کردند. این فرماندهان هدایت گروه های رزمی لشکر را نیز اغلب بر عهده می گرفتند. افسر عملیات (la) در سطح لشکر نقش ریاست ستاد لشکر را ایفا می کرد و افسر اطلاعات (Ic) مستقیماً تحت امر او بود. البته از عنوان رئیس ستاد تنها در سطح سپاه یا بالاتر استفاده می شد. هنگام ورود به میدان های نبرد، ستاد لشکر معمولاً به سه بخش ستاد عملیات (Fuehrungsabteilung)، ستاد تدارکات (Quartermeister) و ستاد نیرو (Adjutantur) تقسیم می گردید. مجموع این ستادها مرکز فرماندهی به ریاست افسر عملیات را ایجاد می نمودند. افسر اطلاعات (Ic) و افسر توپخانه (Ia) لشکر در ستاد عملیات که مهم ترین ستاد لشکر به حساب
می آمد، حضور داشتند. افسر ارشد تدارکات (Ib) رهبری ستاد تدارکات را عهده دار بود. افسر ارشد اداری (IVa)، افسر ارشد بهداری (IVb)، افسر ارشد دامپزشکی (IVc) و افسر حمل و نقل موتوری (V) نیز در ستاد تدارکات قرار می گرفتند که هر یک بخش خود را هدایت می نمودند. افسر ارشد نیرو (IIa) که آجودان نیز نامیده می شد و پشت خط مقدم حضور می یافت، ستاد نیرو را هدایت می کرد و افسر دوم نیرو (IIb)، قاضی ارشد دادگاه نظامی (III)، روحانی لشکر (IVd) و سایر یگان های مورد نیاز جهت عملکرد مناسب قرارگاه های ستادی همچون بخش نگهداری خودروها، یگان های امنیت، یگان های مهندسی ساخت وساز و یگان های جایگزینی زیر نظر او قرار داشتند. افسر دوم نیرو (IIb) مسئولیت امور درجه داران و درخواست نیروی جایگزین از طریق افسر ارشد نیرو را عهده دار بود. تنها افسران درجه یک (I) بخشی از ستاد کل لشکر بودند. به همین جهت بیشتر این نفرات در آن حضور نداشتند. علاوه بر این سه ستاد عمده، لشکر دارای ستادهای ویژه ای بود که همراه افسران یا بخش هایی به صورت موقت یا دائم به آن ملحق می شدند. این ستادها می توانستند شامل فرمانده نیروهای تدارکاتی لشکر (بیشتر موارد تحت امر افسر ارشد