Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
گروه اینویکتا واچ () شرکت ساعت سازی آمریکایی است، که در سال ۱۸۳۷ توسط رافائل پیکارد تأسیس شد.
آربیس () شرکت رستوران های زنجیره ای آمریکایی است، که در سال ۱۹۶۴ توسط فارست رافل تأسیس شد.
کینتارو هاتوری (؛ ۲۱ نوامبر ۱۸۶۰ – ۱۹۳۴) ساعت ساز، کارآفرین، اهالی کسب وکار و سیاستمدار اهل ژاپن بود، که در سال ۱۸۸۱ شرکت سیکو را تأسیس کرد.
راه قدیمی یک فیلم وسترن آمریکایی محصول سال ۲۰۲۳ به کارگردانی برت دونوهو، بر اساس فیلمنامه ای از کارل دبلیو لوکاس، با بازی نیکلاس کیج در نقش یک مرد مسلح بازنشسته در ماموریت یافتن قانون شکنی هایی است که همسرش را کشتند. این فیلم در ۶ ژانویه ۲۰۲۳ توسط صبان فیلمز اکران شد و نقدهای متفاوتی از سوی منتقدان دریافت کرد. طرح داستان. کولتون بریگز تفگ چی بازنشسته زندگی آرامی با دخترش دارد، اما زمانی که پسر مردی که سال ها پیش او را به قتل رسانده بود برای انتقام گرفتن از راه می رسد، باید با گذشته اش روبرو شود. تولید. فیلمبرداری در سال ۲۰۲۱ در مونتانا انجام شد. در ژانویه ۲۰۲۲، صبان فیلمز حقوق پخش فیلم را به دست آورد.
آنانوری () یک مجموعهٔ دژ بر روی رود آراگوی در شهرداری دوشتی، گرجستان و حدود تفلیس است. تاریخ. آنانوری یک دژ و مقر اریستاوی (دوک) دوک نشین آراگوی، یک دودمان فئودال در سده سیزدهم میلادی است. این دژ مکان نبردهای سرشماری بوده است. در سال ۱۷۳۹، توسط شانسهٔ کسانی، یک دوک دشمن، به آنانوری حمله شد و به آتش کشیده شد. قبیلهٔ آراگوی نیز قتل عام شد. با این وجود، چهار سال پس از آن، دهقان های محلی شورش کردند و غاصبان را به قتل رسادند، و سپس از تیموراز دوم، پادشاه گرجستان دعوت کردند که مستقیماً به مردم آنجا فرمانروایی کند. با این حال، در سال ۱۷۴۶ تیموراز مجبور شد با کمک ایراکلی دوم، پادشاه کاختی، یک شورش دهقانی دیگر را سرکوب کند. تا ابتدای سده نوزدهم این دژ به کار برده می شد. در سال ۲۰۰۷، این دژ به فهرست آزمایشی میراث جهانی یونسکو افزوده شد.
گذرگاه قصاب یک فیلم درام و وسترن آمریکایی محصول سال ۲۰۲۲ به کارگردانی گیب پولسکی با بازی نیکلاس کیج و فرد هچینگر است. این اولین فیلم بلند پولسکی در مقام کارگردان محسوب می شود. همچنین فیلمنامه بر اساس رمانی به همین نام در سال ۱۹۶۰ اثر جان ادوارد ویلیامز ساخته شده است. این فیلم اولین نمایش جهانی خود را در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو در ۹ سپتامبر ۲۰۲۲ انجام داد، و در ۲۰ اکتبر ۲۰۲۳ توسط صبان فیلمز در ایالات متحده اکران شد. داستان. در سال ۱۸۷۴، ویل اندروز، پسر ساده لوح و آرمانگرا یک کشیش، دانشگاه هاروارد را رها کرد و به بوچرز کراسینگ، یک شهر کوچک مرزی در کانزاس که بر روی تجارت پوست گاومیش بنا شده بود، سفر کرد. ویل که بر اساس شکار گاومیش فروخته می شود، با میلر، (نیکلاس کیج) یک شکارچی گاومیش حرفه ای و باتجربه که داستانی از گذرگاه دورافتاده کلرادو را برای او تعریف می کند، قرار می گیرد که یکی از معدود گله های عظیم باقی مانده را می توان پیدا کرد. اگرچه ویل در مورد میلر و حماقت این کار هشدار داده شده است، اما … تولید. در سپتامبر ۲۰۲۱ اعلام شد که کمپانی صبان فیلمز حقوق پخش این فیلم را به دست آورده است. فیلمبرداری در م
ونتانا از اکتبر ۲۰۲۱ آغاز شد.
اندرو لویتاس (زاده ۴ سپتامبر ۱۹۷۷) نقاش، مجسمه ساز، فیلم ساز، نویسنده، تهیه کننده، عکاس، رستوران دار، و بازیگر آمریکایی است. اوایل زندگی. لویتاس در شهر نیویورک متولد شد. او تحصیلات خود را در مدرسه هوراس مان و دالتون در منهتن نیویورک گذراند. پس از فارغ التحصیلی از مدرسه دالتون، به دانشگاه نیویورک رفت. اندرو در سال ۲۰۰۰ پس از اخذ مدرک از مدرسه گالاتین دانشگاه نیویورک فارغ التحصیل شد. او یک آمریکایی یهودی است.
فردیناند واندویر هایدن (Ferdinand Vandeveer Hayden) (زادهٔ ۷ سپتامبر ۱۸۲۹ – درگذشتهٔ ۲۲ دسامبر ۱۸۸۷)، زمین شناس آمریکایی بود که به خاطر نقشه برداری های پیشگامانه اش از کوه های راکی در اواخر قرن نوزدهم مورد توجه قرار گرفت. او همچنین پزشکی بود که در زمان جنگ داخلی آمریکا در ارتش اتحادیه خدمت کرد. اوایل زندگی. فردیناند هایدن در وستفیلد، ایالت ماساچوست چشم به جهان گشود. در جوانی شیفتهٔ طبیعت و حیات وحش بود که این موضوع او را به رشتهٔ پزشکی کشاند. او در کلیولند تحت نظر جرد پاتر کرتلند و پس از آن در آلبانی، نیویورک، تحت نظر جیمز هال، از سازمان زمین شناسی نیویورک کار کرد. هایدن در سال ۱۸۵۰ از کالج ابرلین و در سال ۱۸۵۳ از کالج پزشکی آلبانی فارغ التحصیل شد. او توانست در آنجا توجه استاد جیمز هال، زمین شناس دولت در نیویورک را به خود جلب کند و به واسطهٔ اعتبار و نفوذ او توانست به همراه فیلدینگ بی میک، برای پژوهش در زمین شناسی و جمع آوری فسیل ها به گروه اکتشافی قلمرو نبراسکا ملحق شود. هال در تابستان ۱۸۵۳، هایدن را به اولین سفر ماجراجویانه اش در ارتباط با زمین شناسی فرستاد. هایدن به دلیل طرز فکر مستقل خود، به همکاری اش با
هال خاتمه داد و با تشویق اس اف بیرد و حمایت نسبی از مؤسسهٔ اسمیتسونیان، باقی دههٔ ۱۸۵۰ را صرف اکتشافات مختلف و جمع آوری نمونه ها در مناطق شمالی رودخانهٔ میزوری کرد. در سال های ۱۸۵۶ و ۱۸۵۷، هایدن گروهی اکتشافی به رهبری ستوان گوورنور کی. وارن و در سال ۱۸۵۹، گروه اکتشافی رینولدز به رهبری کاپیتان ویلیام اف رینولدز که هر دو از مهندسان عارضه نگاری بودند را مشایعت کرد. یکی از دستاوردهای آن سفر، گزارش زمین شناسی او از کاوش های رودخانه های یلواستون و میزوری در ۱۸۵۹–۱۸۶0 (1869) بود. هایدن در زمان جنگ داخلی به عنوان جراح در ارتش خدمت کرد. او به درجهٔ افسر ارشد پزشکی در ارتش شناندوا ارتقاء یافت و (درجهٔ افتخاری) سرهنگ دوم را به دست آورد. مطالعات زمین شناختی. پس از جنگ داخلی آمریکا، هایدن مطالعات جغرافیایی و زمین شناسی نبراسکا و سرزمین های غربی را برای دولت ایالات متحده رهبری کرد. در سال ۱۸۶۷، او مسئول زمین شناسی در سازمان مطالعات زمین شناسی و جغرافیایی سرزمین های ایالات متحده شد. هایدن هم قبل و هم بعد از جنگ داخلی، سفرهای پیشین اکتشافی به کوه های راکی را رهبری کرد. در سال ۱۸۶۹، او سفری اکتشافی در امتداد کوه فرانت رنج به
سمت دنور و سانتافه را رهبری کرد. در سال ۱۸۷۰، هایدن ۲۵۰۰۰ دلار کمک مالی دولتی دریافت کرد تا یک گروه اکتشافی ۲۰ نفره را به گذرگاه جنوبی، فورت بریجر و هنری فورک برده و دوباره آنها را به شهر شاین بازگرداند. او همچنین در آن زمان با باشگاه مگاتریوم در مؤسسهٔ اسمیتسونیان در واشینگتن دی سی آشنا شد. هایدن برای اندازه گیری مسافت در طول سفرهایش به نواحی مرزهای غربی، از مسافت سنج استفاده کرد، وسیله ای که نقشه برداران برای تخمین مسافت طی شده از آن استفاده می کردند. این دستگاه روی یک گاری که با قاطر حرکت می کرد، نصب شده بود و با چرخش چرخ های گاری، فواصل را اندازه گیری می کرد. دقت دستگاه به دلیل ناهموار بودن زمین با تقریب ۳ درصد بود. یلواستون. در سال ۱۸۷۱، هایدن به فرمان وزیر کشور، کلمبوس دلانو، در دورهٔ ریاست جمهوری یولیسیز سایمن گرانت، اولین پژوهش های زمین شناسی آمریکا را با بودجهٔ فدرال و در منطقهٔ یلواستون در شمال غربی وایومینگ رهبری کرد. این گروه شامل حدود ۵۰ مرد بود که افراد برجسته ای مانند توماس موران و نقاش و عکاس معروف مرزی/جنگ داخلی ویلیام هنری جکسون در آن شرکت داشتند. سال بعد، هایدن و پژوهش او با عنوان «"گزارش م
قدماتی از مطالعات زمین شناسی ایالات متحده در مونتانا و بخش هایی از سرزمین های مجاور؛ پنجمین گزارش سالانه از پیشرفت کار"»، در متقاعد کردن کنگره برای پایه گذاری یلواستون به عنوان اولین پارک ملی ایالات متحده نقش به سزایی داشت. به علاوه، عکس های بزرگ و جذاب جکسون و نقاشی های چشمگیر موران نیز در این موضوع کمک کننده بودند. این آثار همچنین به گسترش ایالات متحده به سمت غرب کمک کردند. میراث. نتیجهٔ دوازده سال کار و سفرهای پژوهشی سالانهٔ هایدن منجر به ایجاد مجموعه ای ارزشمند از مجلات در تمام رشته های تاریخ طبیعی و علوم اقتصادی شد. او در سال ۱۸۷۷، اطلس زمین شناسی و جغرافیایی کلرادو را منتشر کرد. آخرین سفر پژوهشی سالانهٔ هایدن در سال ۱۸۷۸ بود. به خاطر تلاش های فراوان و جامع هایدن در زمین شناسی، او فسیل های بی شماری از دایناسورها را کشف کرد که آن ها را از شرق برای مطالعات علمی بیشتر با خود آورد. بسیاری از فسیل هایی که آورده بود، همچنان در مجموعهٔ مؤسسهٔ اسمیتسونیان نگهداری می شوند. دیرینه شناس آمریکایی جوزف لیدی، بیشتر نمونه های فسیلی خود را از هایدن به دست آورد. سال های آخر زندگی. در سال ۱۸۶۰، هایدن به عضویت انجمن فلسفی
آمریکا درآمد. در سال ۱۸۶۵، به کمک جوزف لیدی، استاد زمین شناسی در دانشگاه پنسیلوانیا شد. در سال ۱۸۷۳، به عضویت انجمن باستانی آمریکا درآمد. در سال ۱۸۷۹، به عنوان عضو خارجی انجمن زمین شناسی لندن انتخاب شد. پس از سازماندهی مجدد و تأسیس سازمان زمین شناسی ایالات متحده در سال ۱۸۷۹، هایدن به مدت هفت سال در آنجا به عنوان زمین شناس فعالیت کرد. او در ۲۲ دسامبر ۱۸۸۷ در فیلادلفیا درگذشت و در قبرستان وودلندز به خاک سپرده شد. افتخارات. درهٔ هایدن در یلواستون به افتخار او نام گذاری شده است. در سال ۲۰۱۸، رهبران بومیان آمریکا خواستار تغییر نام درهٔ هایدن شدند، زیرا هایدن «از براندازی قبایلی که از پیروی از دستورهای فدرال خودداری کرده بودند، حمایت کرده بود». شهرک هایدن در ایالت کلرادو، واقع در درهٔ رودخانهٔ یامپا، به افتخار او نام گذاری شده است. همچنین بسیاری از قلهٔ کوه ها، نام او را بر خود دارند. در سال ۱۸۷۱، استفن تایر اولنی، گونه ای از خارخاسک را به افتخار او، نام گذاری کرده است. در سال ۱۸۶۰، رابرت کنیکات، زیرگونه ای از مارهای بندجورابی را به افتخار هایدن، Thamnophis radix haydenii، نام گذاری کرد. در سال ۱۸۶۹، ویلیام گاب یک
حلزون خاکی را به افتخار او، Oreohelix haydeni، نامید. ساختمان هایدن در دانشگاه پنسیلوانیا که سابقاً محل دانشکدهٔ دندان پزشکی بود، اکنون محل دپارتمان های مهندسی زیستی و علوم زمین است.
مارش مدافعان مسکو (به روسی: Марш защи́тников Москвы́) یا آهنگ مدافعان مسکو (روسی: Песня защитников Москвы) یک مارش نظامی روسیه است که در اصل توسط ارتش سرخ مورد استفاده قرار گرفت و اولین بار در طول نبرد 1941 مسکو ظاهر شد. کلمات مارش توسط الکسی سورکوف نوشته شده است در حالی که موسیقی توسط بوریس موکروسوف ساخته شده است. در اوایل اکتبر 1941، ورماخت حمله خود را برای کنترل مسکو آغاز کرد. سورکوف در شوک، شعری را سرود که نامش را مدافعان مسکو گذاشت. این اشعار برای اولین بار در روزنامه پراودا در 3 نوامبر 1941 منتشر شد. یک هفته بعد، توسط وچرنیایا مسکو(نام روزنامه) چاپ شد. با جلب توجه استودیوی مرکزی فیلم مستند اتحاد جماهیر شوروی، این متن توسط موکروسوف تنظیم شد و در مستندی در مورد دفاع از شهرهای ولوکولامسک و موژایسک پخش شد. بعدها در یک محیط ارکستر در فیلم شوروی در سال 1942، مسکو ضربه می زند، اجرا شد. همچنین در فیلم 1944 Six P.M.. استفاده شد. این آهنگ بخشی از رپرتوار سنتی بسیاری از گروه های موسیقی نظامی روسیه است و یکی از آهنگ هایی است که در طول جنگ بزرگ میهنی (در اروپا به عنوان جنگ جهانی دوم شناخته می شود) ساخته شده است. امر
وزه، اغلب در طول رژه سالانه روز پیروزی در پادگان مسکو اجرا می شود. ملودی مارش دوباره به سرود حزب کمونیست ترکیه تبدیل شد.
فرهاد و شیرین () فرهاد و شیرین عنوان اثری عاشقانه از صمد وورغون، شاعر بزرگ آذربایجانی در سال ۱۹۴۱ و با الهام از داستان خسرو و شیرین نظامی گنجوی سروده است. اطلاعات کلی. صمد وورغون پیش از سرودن فرهاد و شیرین، ابتدا اثر خسرو و شیرین نظامی گنجوی را به طور جامع مطالعه کرد و محتوای آن منظومه را در نمایشنامه خود مجسم کرد. به گفته «حبیب بابایف»، منتقد هنری، در حالی که در منظومه نظامی گنجوی «شیرین» در اعمال و افکار خود ثابت قدم و مصمم است و به خسرو عشق می ورزد و به عشق خود اطمینان کامل دارد، اما در اثر صمد وورغون، شیرین نه تنها خسرو، بلکه فرهاد را هم دوست دارد. در اثر صمد وورغون عشق خسرو به شیرین واقعی نشان داده نشده است. وی بر جنبه های انگیزه سیاسی خسرو برای برقراری رابطه عاشقانه و عاطفی با شیرین تمرکز خود را معطوف داشته است. «حبیب بابایف» معتقد است، فرهاد و خسرو حریف یکدیگر نیستند، بلکه دشمنند. برخلاف سنت های ادبیات کلاسیک خاورزمین که در آن زن تنها به عنوان یک موضوع عشق به تصویر کشیده می شد، در نمایشنامه صمد وورغون، شیرین فعال تر، با اراده تر و مستقل تر نشان داده می شود. صمد وورغون تعدادی شخصیت های جدید بدین اثر اضا
فه کرده است، که در منظومه نظامی وجود نداشتند. از مجموعه آن ها می توان به «آذر بابا»، پدر فرهاد، و جلوه دهنده فرزانگی مردم اشاره کرد.
پاول ایوانوویچ باتوف (روسی: Павел Иванович Батов؛ 1 ژوئن [O.S. 20 مه] 1897 - 19 آوریل 1985) یک ژنرال ارشد ارتش سرخ در طول جنگ جهانی دوم و پس از آن، دو بار قهرمان اتحاد جماهیر شوروی بود. باتوف در جنگ جهانی اول شرکت کرد و در آنجا دو بار صلیب سنت جورج را دریافت کرد. پس از مجروح شدن در سال 1917 به مدرسه ای در پتروگراد فرستاده شد و به بلشویک ها پیوست. او در جنگ داخلی روسیه شرکت کرد و در طول جنگ داخلی اسپانیا مشاور تیپ بین المللی XII شد. در طول جنگ جهانی دوم، باتوف فرماندهی ارتش 51 در کریمه را بر عهده داشت. در سال 1942 فرمانده ارتش 3 و سپس ارتش 4 تانک شد که به ارتش 65 تغییر نام داد. پس از جنگ، باتوف فرماندهی ناحیه نظامی کارپات را بر عهده داشت.
جراحی کولورکتال (انگلیسی: Colorectal surgery) یا پروکتولوژی (proctology) رشته ای در پزشکی است که به بررسی، شناخت و درمان اختلالات روده بزرگ (کولون)، راست روده (رکتوم) و مقعد مربوط می باشد. پزشکان متخصص در این رشته جراح کولورکتال نامیده می شوند. پزشکان در ایران و سایر کشورهای جهان برای تبدیل شدن به یک جراح کولورکتال باید پس از پایان دوره ۴ ساله دستیاری جراحی عمومی، به مدت ۱٫۵ سال دوره تکمیلی تخصصی (فلوشیپ) جراحی کولورکتال را بگذرانند. محدوده تخصص. اختلالات جراحی کولورکتال عبارتند از:
جراحی چشم به جراحی گفته می شود که معمولاً توسط یک چشم پزشک بر چشم و زائده های آن انجام می شود. چشم عضوی بسیار حساس است و برای به حداقل رساندن یا جلوگیری از آسیب بیشتر، پیش، حین و پس از عمل جراحی نیاز به مراقبت شدید دارد. جراح چشم متخصص مسئول انتخاب روش جراحی مناسب برای بیمار و انجام اقدامات احتیاطی لازم است. نخستین اشاره ها به جراحی چشم در متون تاریخی در سده ۱۸ پیش از میلاد یافت می شوند و از جراحی آب مروارید نیز برای نخستین بار در سده ۵ پیش از میلاد یاد شده است. امروزه جراحی چشم به طور گسترده انجام می شود و روش های مختلفی برای درمان اختلالات چشمی ایجاد شده است. در ایران فلوشیپ جراحی پلاستیک و ترمیمی چشم به این رشته می پردازد.
کاپیتان فرنائو پیرس دی آندراده (Fernão Pires de Andrade) (با املای Fernão Peres de Andrade هم نوشته شده و در منابع معاصر نیز به صورت Fernam (Fernã) Perez Dandrade نوشته می شود) (درگذشته در ۱۵۵۲)، تاجر، داروساز و دیپلمات رسمی اهل پرتغال بود که زیر نظر کاوشگر و فرماندار ملاکای پرتغالی آلفونسو دو آلبوکرکه فعالیت می کرد. دیدار او با مینگ چین در سال ۱۵۱۷ پس از دیدارهای اولیه جرج آلوارز و رافائل پرسترلو در سال های ۱۵۱۳ و ۱۵۱۶ – نشان دهنده از سرگیری ارتباط مستقیم تجاری و دیپلماتیک اروپا با چین بود. (اگرچه اروپایی هایی نظیر مارکو پولو در چین قرون وسطی حضور داشتند، اما با سقوط سلسله یوآن ارتباطات قطع شد). اگرچه مأموریت دی آندراده در ابتدا موفقیت آمیز بود و به سفارت پرتغال اجازه داد تا با پکن رابطه برقرار کند، اما با وقوع حوادثی که منجر به برداشت بسیار منفی از پرتغالی ها در چین شد، این روابط به زودی تیره گشت. حوادثی که خشم چینی ها را برانگیخت شامل اقدامات برادر دی آندراده به نام سیمائو بود. همچنین گزارش های نادرست مبنی بر آدم خوار بودن پرتغالی ها و ارتباط دادن آن به کودکان ربوده شده چینی و گزارش های واقعی از فتح ملاکا
توسط آنها که یک دولت خراجی وفادار مینگ بود، نیز در این زمینه بی تأثیر نبودند. تا اواخر دهه ۱۵۴۰ و استقرار حکومت پرتغالی ها بر ماکائو در سال ۱۵۵۷، تجارت عادی و روابط میان پرتغال و سلسله مینگ از سر گرفته نشد. در آرشیف های سلسله مینگ، از آندراده با عنوان «فولانگجی» (佛 郎 機) یاد می شد. فولانجی از «فرانک ها» می آید و نام عامی است که از زمان جنگ های صلیبی، مسلمانان آن را اروپاییان می گذاشتند. اصطلاح هندی-جنوب شرقی آسیایی «فرِنگی» نیز از همین ریشه است. چینی ها این رسم را برای اولین بار زمانی اتخاذ کردند که تصور می کردند پرتغالی ها با رهنماها و مترجمان مسلمانِ حاضر در اولین ملاقات فرنائو و قبل از اینکه اروپایی ها مستقیماً با چینی ها ملاقات کنند، در ارتباط هستند. سفرهای خارجی. هند، سوماترا و ملاکا. در سال ۱۵۱۱ فرنائو پیرس د آندراده در عملیات دریایی کاوشگر و فاتح پرتغالی آفونسو د آلبوکرکی، فرماندهی کشتی را از کوچین در هند برای فتح سلطان نشین ملاکا برعهده داشت. مورخ پرتغالی ژائو د باروس (۱۴۹۶–۱۵۷۰) نوشت هنگامی که ناوگان آلبوکرکی وارد آب های وسیع میان سریلانکا و آچه شد، طوفان سهمگینی به وجود آمد، یک کشتی به فرماندهی سیمائ
و مارتینیو غرق شد اما تمام خدمه آن توسط فرنائو نجات یافتند و سوار کشتی او شدند. برای جبران این ضرر، پرتغالی ها پنج کشتی از گجرات را که میان ملاکا و سوماترا در حرکت بودند، دستگیر و آنها را به خدمت خود درآوردند. ناوگان خرد آلبوکرکی با یک کشتی «جانک (کشتی ته پهن و بادبان دار چینی)» دشمن متعلق به «موور» های جاوه ای در نزدیکی پولویررا (احتمالاً پولائو برهالا، ۱۶۰ مایلی ملاکا، میان بلاوان، مدان و لوموت، پراک درگیر شد). به گفته باروس، آنها دو روز با این کشتی جنگیدند. خدمه دشمن از تکتیک های آتش افروزی به کشتی خود به عنوان وسیله ای برای سوزاندن کشتی های آلبوکرکی استفاده کردند، زیرا آنها از تکنیک های رَمینگ و رگبارهای توپخانه ای با برد نزدیک استفاده می کردند. اگرچه کشتی تسلیم شد اما جانک و خدمه آن مورد تحسین شدید پرتغالی ها قرار گرفتند و لقب اُبراوو (جانک شجاع) را از آن خود کردند. خدمه پرتغالی از فرنائو پیرس خواهش کردند تا آلبوکرکی را متقاعد کند که خدمه را ببخشد و آنها را به عنوان فرمانبرداران پرتغال ببینند که واقعاً نمی دانستند با چه کسی می جنگند. آلبوکرکی سرانجام با این امر موافقت کرد. ژائو دی باروس در حین نوشتن سرگذ
شت آفونسو د آلبوکرکی در سوماترا خاطرنشان کرد که چینی ها اولین کسانی بودند که تجارت بین سوماترا و هند را در دست گرفتند. وی همچنین به حضور چینی های ساکنِ سوماترا اشاره کرد. همچنین باروس توضیح داد که در حالی که فرنائو پیرس در پاسِم (قلمرویی در سوماترا) در حال بارگیری مصالجات آسیای جنوب شرقی در کشتی خود بود تا آنها را به عنوان تحفه بدهد یا در چین بفروشد، دو پادشاه مختلف کشته شدند و تاج و تخت آنها غصب شد. ظاهراً غصب تاج و تخت پادشاهان باعث کمی آشفتگی یا بحران در این ایالت شد. باروس توضیح می دهد که بنابر اعتقاد مردم محلی، اگر خویشاوندان سلطنتی یک پادشاه، قصد جان او را بکنند، آن پادشاه شرعاً حق ندارد حکومت کند. مورخ مارک دیون خاطرنشان می کند که فرنائو در نوشته خود همین داستان را بیان نموده و اضافه کرده که در جامعه آنها، تنها یک مسلمان می تواند جایگزین قابل قبولی برای منصب حاکمیت باشد. تماس اولیه با چین. پس از فتح ملاکا در سال ۱۵۱۱، پرتغالی ها نه تنها تجارت مصالجات را اروپا در انحصار خود درآوردند، بلکه با بازرگانان چینی نیز مشتاقانه ملاقات کردند و روابط تجاری داشتند. هنگامی که پرتغالی ها تحت رهبری دیوگو لوپس دسکیرا د
ر سال ۱۵۰۹ برای ایجاد روابط تجاری وارد ملاکا شدند، بازرگانان محلی چینی (و بازرگانان جاوه ای و تامیل) از آنها حمایت کردند. د آلبوکرکی، خورخه آلوارس را برای کاوش به سمت شمال فرستاد. در سال ۱۵۱۳ سفر او در امتداد سواحل گوانگدونگ شروع شد و نهایتاً بیرقی را در «جزیره توئن مون» به اهتزاز درآورد. در همان سال رافائل پرسترلو که بعداً در سال ۱۵۱۶ با بازرگانان چینی کانتون تجارت کرد، این مأموریت را دنبال کرد. او به سایر پرتغالی ها، گزارشی وسوسه کننده در مورد تجارت پرسود در چین ارائه کرد. این امر آندراده را بر آن داشت تا در حالی که در ملاکا متوقف شده بود، روند مأموریت خود را تسریع بخشد و با خدمه خود در مورد رفتن به چین یا بنگال گپ بزند. مأموریت مانوئل اول در چین. انتخاب سفیران. پادشاه مانوئل اول در سال ۱۵۱۷ هنگامی که آندراده با هفت کشتی تجاری مجهز به توپ با یک مترجم مسلمان در ۱۷ ژوئن ۱۵۱۷ به راه افتاد، مجوز یک مأموریت تجاری را صادر کرد. در سال ۱۵۱۵ آندراده برای انجام این مأموریت در لیسبون انتخاب شده بود تا-به عنوان یک داروساز- بتواند اقسام دارو مورد استفاده در شرق آسیا را برای ارائه به پرتغالی ها و اروپا بررسی کند. تاجر فل
ورانسی، جیووانی دا امپولی که وقتی در هند بود گزارشی دربارهٔ تجارت با چین نوشت، نیز در این مأموریت به عنوان نماینده تجاری اصلی میان پرتغالی ها و چینی ها انتخاب شد. با این حال، جیووانی در ۱۵ اکتبر ۱۵۱۷، یعنی در اویل مأموریت، به دلیل آنکه کشتی اش به طور تصادفی آتش گرفت، در چین جان سپرد. تومه پیرس، داروساز سلطنتی که به هند سفر کرده بود و در سال ۱۵۱۵ اثری برجسته در مورد تجارت آسیایی نوشته بود، در این مأموریت به عنوان سفیر اصلی انتخاب شد. اولین تماس. اگرچه پس از غرق شدن یک کشتی در تنگه ملاکا مأموریت متوقف شد، اما در ۱۵ اوت با هشت کشتی در مَصَب رودخانه مروارید پهلو گرفتند و در مورد تجارت احتمالی ابریشم و چینی با مقامات چینی در کانتون مذاکره کردند.
توکای محمدف مجسمه ساز و تندیس ساز آذربایجانی، هنرمند خلق آذربایجان شوروی (۱۹۷۳)، عضو غیرحضوری آکادمی هنر اتحاد جماهیر شوروی (۱۹۷۵)، خادم هنر افتخاری آذربایجان شوروی (۱۹۶۲) و پروفسور (۱۹۷۷) بود. بین سال های ۱۹۷۰ تا ۱۹۷۲ ریاست اتحادیه نقاشان جمهوری آذربایجان بر عهده داشت. اوایل زندگی و تحصیل. توکای محمدف ۱۸ ژوئیه سال ۱۹۲۷ در خانواده زیور محمد اوا، اولین زن مجسمه ساز آذربایجان، در شهر باکو در آذربایجان شوروی به دنیا آمد. پس از گذراندن تحصیلات متوسطه، وارد مدرسه فنی هنر باکو شد. در دوره سوم بود که، در سال ۱۹۴۵ به رشته مجسمه سازی آکادمی دولتی هنر، مجسمه سازی و معماری سن پترزبورگ پذیرفته شد. در سال ۱۹۵۱ از این آکادمی دانش آموخته شد. از استادان بزرگی مانند «آلکساندر ماتویوف»، «میکائیل کرزین» و «ونیامین پینچوک» آموزش دید. در سال ۱۹۷۸ از توکای محمدف در پاس ساخت مجسمه مشهدی عزیزبیگوف در باکو در سال ۱۹۷۷، با اعطای جایزه دولتی اتحاد شوروی تقدیر به عمل آمد. ساخت مجسمه یادبود به ارتش یازدهم شوروی در باکو در سال ۱۹۸۰، یکی دیگر از آثری بود، که به تخصیص جایزه دولتی آذربایجان شوروی در سال ۱۹۸۲ به وی انجامید. با بنای مجسمه محمد
فضولی در باکو در سال ۱۹۸۲، نشان نقره آکادمی هنر شوروی را ازآن خود نمود. فعالیت. از آثار مهمی که توکای محمدف خلق کرد، می توان مجسمه نیم تنه برنز اختصاص یافته به جانبازان جنگ، مجسمه های «عادل قلی اف» - قهرمان اتحاد شوروی، «بهاءالدین میرزایف»، «س. امحدف» - قهرمان کار سوسیالیست که همگی در سال ۱۹۸۵ ایجاد شدند، مجسمه پرتره ای صمد وورغون (۱۹۸۷)، مجسمه عمادالدین نسیمی (۱۹۷۹) و غیره… را شمرد. توکای محمدف از نخستین مجسمه سازان اهل آذربایجان بود که شروع به بهره مندی از چوب در مجسمه سازی کرد، که بعداً این به مورد علاقه ترین مصالح برای وی تبدیل شد. برای مدت مدید وی در آذربایجان زندگی کرد و عهده دار یکی از قسمت های آکادمی دولتی هنر آذربایجان شد. در طی این دهاها تعداد بسیار زیادی از هنرمندان مستعد را به بار آورد.
فریدون بیگلری، باستان شناس و موزه دار اهل ایران است. حرفه. فریدون بیگلری یکی از بنیانگذاران اصلی و رئیس بخش پارینه سنگی موزه ملی ایران است که در سال ۱۳۸۰ تأسیس شد. حوزهٔ پژوهشی او، دورهٔ پارینه سنگی قدیم ایران و غرب آسیا و پارینه سنگی میانی ایران به طور کلی و منطقه زاگرس (ایران و عراق) را به طور ویژه در بر می گیرد. بیگلری از دهه ۱۳۷۰ تاکنون در مناطق مختلف ایران پروژه های میدانی باستان شناسی متعددی را انجام داده است که از میان آن ها می توان به کاوش در غار مرتاریک بیستون، غارهای قلعه بزی اصفهان، غار دربند رشی گیلان و پناهگاه دارای در کردستان اشاره کرد. جدیدترین فعالیت های میدانی وی کاوش های باستان شناسی نجات بخشی در محدوده سد داریان بود که پیش از آب گیری مخزن سد داریان در منطقه هورامان کردستان و کرمانشاه، انجام شد. تحت هدایت او، چهار گروه از باستان شناسان، ۱۶ محوطهٔ باستانی را کاوش کردند که قدمت چهار مورد از آن ها به پارینه سنگی میانی، پارینه سنگی جدید و فراپارینه سنگی بازمی گردد. دیگر فعالیت میدانی اخیر وی بررسی باستان شناسی محدوده حریم منظر فرهنگی ماسوله در راستای تکمیل پرونده ثبت منظر فرهنگی این منطقه مهم در
فهرست میراث جهانی یونسکو است و باعث کشف مکان های باستانی متعددی گردید که قدمت سکونت انسان در منطقه ماسوله را به حدود هفت هزار سال پیش برده است. بیگلری علاوه بر ایران در چند برنامه میدانی باستان شناسی در فرانسه و عراق مشارکت داشته است. وی نقش اساسی در شکل گیری بخش پارینه سنگی موزه ملی ایران در سال ۱۳۸۱ داشت و در سال ۱۳۸۶ با همکاری اداره کل میراث فرهنگی استان کرمانشاه و موزه ملی ایران نخستین موزه تخصصی پارینه سنگی ایران به نام موزه پارینه سنگی زاگرس را در تکیه بیگلربیگی کرمانشاه تأسیس کرد. بیگلری با همراهی دو پژوهشگر بلژیکی و فرانسوی نخستین مجموعه مقالات مختص به باستان شناسی پارینه سنگی ایران را در سال ۱۳۸۸ در بریتانیا منتشر کرده است / و در سال های اخیر نیز دو کتاب دیگر با همکاری پژوهشگران ایرانی در موزه ملی ایران منتشر کرده کرده. وی همچنین تاکنون بیش از ۵۰ مقاله تکی و گروهی به زبان انگلیسی و دیگر زبان ها در حوزه باستان شناسی پارینه سنگی منتشر کرده است. بیگلری سخنرانی های متعددی در حوزه تخصصی خود در کشورهای مختلف از جمله فرانسه، ژاپن، سوئیس، ایالات متحده، دانمارک، ازبکستان و اسپانیا ارائه کرده است. وی مدتی سرد
بیری مجله بین المللی «باستان شناسی ایران» را به عهده داشت و مدت ها نیز عضو شورای پژوهشی پژوهشکده باستان شناسی بود. بیگلری در حال حاضر معاونت فرهنگی موزه ملی ایران را به عهده دارد. بیگلری در معرفی باستان شناسی پارینه سنگی به مردم، از طریق رسانه های مختلف مانند روزنامه ها، مجلات، نمایشگاه ها، اینستاگرام و تلویزیون فعال است.
گیب پولسکی (زاده ۳ مه ۱۹۷۹) کارگردان، نویسنده و تهیه کننده آمریکایی است. پولسکی از مهاجران اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی متولد شد و در منطقه شیکاگو بزرگ شد. پس از فارغ التحصیلی، او به دانشگاه ییل رفت.
یاسوهیرو اینابه (به ؛ زاده ۲۱ اکتبر ۱۹۸۵) کشتی گیر اهل ژاپن در دسته ۵۵ کیلوگرم کشتی آزاد است. او برنده مدال برنز مسابقات قهرمانی کشتی جهان ۲۰۱۰ و مدال برنز بازی های آسیایی ۲۰۱۰، و همچنین نایب قهرمان مسابقات قهرمانی کشتی آسیا در سال های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲ شده است. او در فینال مسابقات قهرمانی کشتی کشور ژاپن به شینیچی یاموتو باخت و دوبنده تیم ملی ژاپن و حضور در المپیک ۲۰۱۲ لندن را از دست داد. قهرمانی دانشگاهی جهان در سال ۲۰۰۸ و نایب قهرمانی جوانان جهان در سال ۲۰۰۵ دیگر افتخارات این کشتی گیر ژاپنی است.
اطلس چیتا، یک هواپیمای جنگنده تولید آفریقای جنوبی است که توسط شرکت هواپیمایی اطلس (بعداً شرکت دنل) طراحی و تولید شده است. این هواپیما به درخواست نیروی هوایی آفریقای جنوبی (SAAF) توسعه یافته و عملیاتی شد. چیتا در بحبوحهٔ جنگ مرزی جنوب آفریقا در دههٔ ۱۹۸۰ به عنوان یک ارتقاء بزرگ ناوگان داسو میراژ ۳ ساخت فرانسه در نیروی هوایی آفریقای جنوبی، توسعه یافت. چیتا از فناوری کفیر ساخت اسرائیل، مشتق شده از میراژ ۵ / آی ای آی نشر استفاده می کند. در برنامهٔ ارتقاء چیتا، سه مدل شامل "چیتای سی" دوصندلی و "چیتای دی" و "چیتای ئی" تک صندلی تولید شدند. هر سه مدل، وارد نیروی هوایی آفریقای جنوبی شدند و برای مدتی به عنوان تواناترین هواپیمای جنگنده و جنگنده تهاجمی این نیرو، خدمت کردند. مدلی "چیتای آر" که برای شناسایی هوایی در نظر گرفته شده بود، به عنوان نمونهٔ اولیه ساخته شد، اما این مدل، هرگز وارد خدمت عملیاتی نشد. در سال ۱۹۹۲، مدل چیتای ئی از خدمت نیروی هوایی آفریقای جنوبی خارج و بازنشسته شد. مدل های سی و دی چیتا نیز در آوریل ۲۰۰۸ بازنشسته و با ساب ۳۹ گریپن ساخت سوئد جایگزین شدند. تعداد محدودی چیتا پس از بازنشستگی، همچنان توسط نیر