Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سینمای شاعرانهٔ اوکراین (به انگلیسی: Ukrainian Poetic Cinema) یک جنبش سینمایی و فرهنگی بود که در اواسط قرن بیستم در واکنش به سیاست ملیت شوروی ظهور کرد. این و دیگر جنبش های هنری در صنعت سینمای شوروی در اواسط دههٔ ۱۹۶۰ میلادی با اکران فیلم "سایه های نیاکان فراموش شده" ظهور کردند. برخلاف سینمای رئالیستی شوروی، سینمای شاعرانهٔ اوکراین بر بیان بصری، نقوش سورئال و قوم نگاری متمرکز بود. این سینما متأثر از فولکلور اوکراینی و آثار اولیهٔ الکساندر داوژنکو بود. توسعهٔ سینمای شاعرانه اوکراین موج دیگری از سرکوب ماشین ایدئولوژیک شوروی علیه سینمای اوکراین، آگاهی ملی و جستجوی هنری غیرسنتی را برانگیخت. بسیاری از فیلم های این جنبش در اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی به دلیل سانسور ایدئولوژیک ممنوع شد و تنها در اواخر دههٔ ۱۹۸۰ میلادی و اوایل دههٔ ۱۹۹۰ میلادی منتشر شد. اصطلاح «سینمای شاعرانه اوکراین» به جانوش گازدا (Janusz Gazda) منتقد لهستانی نسبت داده می شود که آن را در سال ۱۹۷۰ میلادی مطرح کرد. فیلم ها. سینمای شاعرانه اوکراین شامل ده فیلم بلند ساخته شده در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ میلادی است. که عبارتند از: "سایه های نیاکان فراموش شد
ه" (۱۹۶۴) اثر: سرگئی پاراجانف؛ "صلیب سنگی" (۱۹۶۸) و "زاخار برکوت" (۱۹۷۱) اثر: لئونید اوسیکا؛ "بهاری برای تشنه ها" (۱۹۶۵)، "حوای سنت جان" (۱۹۶۸) و "پرنده سفید نشان شده با سیاه" (۱۹۷۱) اثر: یوری ایلینکو؛ "وجدان" (۱۹۶۸) اثر: ولودیمیر دنیسنکو؛ "کمیسرها" (۱۹۶۸) اثر: میکولا ماشچنکو؛ و "نامهٔ گمشده" (۱۹۷۲) اثر: بوریس ایوچنکو.
شب مهتابی بر فراز رود دنیپر یک نقاشی رنگ روغن روی بوم است که در سال ۱۸۸۰ توسط نقاش اوکراینی، آرخیپ کویندژی خلق شده است. توضیح اثر. این نقاشی منظره ای از سواحل رودخانه دنیپر را در شب هنگامی که ماه کامل است نشان می دهد. خط افق در ترکیب بندی نقاشی آنقدر پایین آمده که بخش بسیار زیادی از نقاشی توسط آسمان اشغال شده است و نور ماه توسط رودخانه منعکس می شود. تاریخچه. کویژندری این نقاشی را در تابستان و پاییز سال ۱۸۸۰ میلادی آغاز کرد. بعد از شروع روند نقاشی، وی کارگاه خود را به روی عموم به مدت دو ساعت در هر یکشنبه باز می کرد تا کسانی که تمایل به دیدن او در حین کار هستند از وی دیدن کنند. حتی قبل از نمایش عمومی اثر در گالری، نقاشی توسط دوک بزرگ کنستانتین کنستانوویچ در کارگاهش خریداری شد. از نام برخی از دوستان و همکاران کویژندری که در طی نقاشی از او دیدن کردند می توان به ایوان تورگنیف، یاکوف پولانسکی، ایوان کرامسکوی و دیمیتری مندلیف اشاره کرد. این نقاشی بعد از اتمام در سالن انجمن برای تشویق هنرمندان در سنت پترزبورگ به نمایش درآمد. کویژندری بر سازوکار نور در نقاشی هایش بسیار حساس بود و به همین دلیل حساسیت مضاعف و بیشتری بر
نقاشی شب مهتابی داشت. نقاشی بر روی یک دیواری قرار گرفت که پرده ها تمام پنجره های سالن را پوشانده بود تا مانع از ورود نور اضافه و ناخواسته بر روی تابلو شود. همچنین نوری مصنوعی با دقت بالا بر روی مرکز تابلو تنظیم شده بود تا بر ویژگی های آن بیشتر تأکید شود. بر خلاف معمول، نقاشی شب مهتابی تنها اثر نمایش داده شده در گالری بود و این قضیه را زمانی عجیبتر می کرد که موضوع نقاشی، اثری متواضعانه از طبیعت بود. اندازه نقاشی تقریباً کوچک و تنها یک منظره را نشان می داد اما با اینحال جمعیت عظیمی از مردم بیرون سالن به صف شده بودند تا از نقاشی دیدن کنند و بازدیدکنندگان به صورت گروه بندی شده به داخل فرستاده می شدند تا مانع از آسیب به اثر ناشی از ازدحام شود. طبق روایت برخی از افراد، بازدیدکنندگان معتقد بودند که در پشت تابلو لامپی نصب شده تا نور مهتاب را شبیه سازی کند چراکه نور مهتاب بسیار واقع گرایانه بود و برخی به دنبال منبع نور خارجی در طی نمایشگاه بودند.
بروس بنت لارنس از سال ۱۹۷۱ استاد دانشگاه دوک بوده و صاحب نظر در حوزه تاریخ اسلام و تمدن اسلامی است. تحصیلات. لارنس فارغ التحصیل دانشگاه پرینستون است و دکترای خود را در دانشگاه ییل در رشته تاریخ ادیان گذرانده است. وی در مقطع دکتری به مباحث غرب آسیا (معروف به خاورمیانه) و آسیای جنوبی پرداخت و فرهنگ ها و زبان ها و تاریخ و اعمال مذهبی مردمانی که به عنوان مسلمان شناخته می شوند را مورد برری قرار داد. در عین حال نقبی هم به سنت های دینی غیرمسلمان آسیا، به ویژه هندوئیسم، بودیسم، سیکیسم و جینیسم زد. او این سنت ها را توأم با تلاقی های پرتلاطم اروپا و آسیا که در برخوردهای استعماری و سپس پسااستعماری شکل گرفته دنبال می کند. سیر نوشتاری. کتاب های اولیه لارنس به بررسی تاریخ فکری و اجتماعی مسلمانان آسیا می پردازد. کتاب هایی نظیر "دیدگاه شهرستانی دربارهٔ ادیان هندی" (۱۹۷۶) و در پی آن "آواهای فلوتی در دوردست" (۱۹۷۸)، "گل سرخ و صخره" (۱۹۷۹) و "ابن خلدون و ایدئولوژی اسلامی" (۱۹۸۴). از اواسط دهه ۱۹۸۰، او توجهش را به تعامل میان دین و ایدئولوژی معطوف کرد. او مبحث بنیادگرایی را موضوع کتاب تک نگاری خود تحت عنوان "مدافعان خدا: شورش بنی
ادگرایان علیه عصر مدرن" (۱۹۸۹/۱۹۹۵) قرار داد که این کتاب جوایز متعددی را تصاحب کرد. یک پژوهش موازی اما در سطحی محدودتر، موضوع آخرین کتاب تک نگاشت او با عنوان "«شکستن اسطوره: اسلام فراتر از خشونت»" (۱۹۹۸/۲۰۰۰) است. لارنس در کتابی دیگر به مسئله پیچیده کثرت گرایی دینی و جوامع دیاسپوریک می پردازد که توسط انتشارات دانشگاه کلمبیا در نوامبر ۲۰۰۲ به چاپ رسیده است. کتاب "ادیان نوین/ ترس های کهن" دربارهٔ ادیان آسیایی در آمریکا تمرکز ویژه ای به سال های مابعد ۱۹۶۵ و چالش های آداب رسوم این ادیان با هنجارها و ارزش های آمریکای شمالی دارد. او همچنین سه تألیف مشترک با همکاران پژوهشگر خود در «پارک پژوهشی مثلث» (RTP) دارد. نخست کتاب "فراتر از ترک و هندو: رقابت با هند اسلامی" که توسط پروفسور دیوید گیلمارتین از دانشگاه ایالتی کارولینای شمالی ویرایش شد و توسط انتشارات دانشگاه فلوریدا در دسامبر ۲۰۰۰ منتشر شد. دوم کتابی با پروفسور کارل ارنست از دانشگاه کارولینای شمالی تحت عنوان "شهدای صوفی عاشق: اخوان چشتی در جنوب آسیا و فراتر از" آن که در نوامبر ۲۰۰۲ توسط انتشارات پالگریو منتشر شد. بروس لارنس به همراه میریام کوک که همسرش و نیز همکا
رش در دانشگاه دوک هست و در حیطه زبان ها و ادبیات آسیایی و آفریقایی پژوهش می کند کتاب "شبکه های ارتباطی مسلمانان: از حج تا هیپ هاپ" را تألیف کرد. این کتاب در مارس ۲۰۰۵ توسط انتشارات دانشگاه کارولینای شمالی (UNC Press) منتشر شد. نشست در ایران. لارنس یک بار در سال ۱۳۷۷ به ایران سفر داشته و همچنین در سال ۱۴۰۰ سخنرانی ای در نشستی مجازی در دانشگاه تهران ایراد نموده است. او درباره تجربه سفر به ایران گفت: «با دو پرفسور دیگر در ایران بودیم و یکی از آن ها اصرار کرد که وقتمان را در تهران نگذرانیم و به اصفهان و شیراز برویم. باید بگویم، بدون قصد بی احترامی به اصفهان یا تهران، بهترین تجربه را در شیراز داشتیم. خاطراتی عالی از تمام سفرم دارم اما خصوصاً رفتن به مقبره سعدی و حافظ و ادای احترام به آن ها را در خاطر دارم. دنیای مدرن اماکن مختلفی را از بین برده است اما هنوز احساسی از یک آرامش و یک ثبات آرام و فراگیر که در شعر فارسی وجود دارد را در شیراز می یابید.» او همچنین درباره نادیا مفتونی که دیگر سخنران جلسه بود گفت: «نادیا، تو ابعاد جدیدی از فارابی را به من شناساندی که با آن آشنا نبودم. در نتیجه از تو سپاسگزارم که غیر از همر
اهی در این گفتگو، معلم من نیز بودی.»
جاده های بد () یک فیلم درام اوکراینی به زبان روسی به کارگردانی ناتالیا ورژبایت است که در سال ۲۰۲۰ منتشر شد. اولین نمایش جهانی آن در ۳ سپتامبر ۲۰۲۰ در سی و پنجمین هفته بین المللی منتقدان ونیز برگزار شد، و در رقابت شرکت داده شد. در سپتامبر ۲۰۲۱، این فیلم به عنوان انتخاب فیلم اوکراینی برای بهترین فیلم بلند بین المللی در نود و چهارمین دوره جوایز اسکار انتخاب شد. داستان. چهار داستان کوتاه در امتداد جاده های دونباس در طول جنگ روایت می شود. هیچ جای امنی وجود ندارد و هیچ کس نمی تواند بفهمد که چه اتفاقی در حال وقوع است. حتی زمانی که در هرج و مرج گرفتار می شوند، برخی موفق می شوند بر دیگران تسلط یابند. اما در این دنیا که از فردایش خبری نیست، همه بی دفاع و بدبخت نیستند. حتی بی گناه ترین قربانیان نیز ممکن است شانسی برای بهبود وضعیت پیدا کنند. قالب. بازیگران برتر فیلم:
دمیترو ایوانوویچ کولِبا ( ; زاده ۱۹ آوریل ۱۹۸۱) دولتمرد، دیپلمات و متخصص ارتباطات اوکراینی است که در حال حاضر به عنوان وزیر امور خارجه فعالیت می کند. او همزمان عضو شورای امنیت و دفاع ملی اوکراین است. کولبا یکی از جوان ترین دیپلمات های رده بالای تاریخ اوکراین است. او پیش از این به عنوان معاون نخست وزیر اوکراین برای یکپارچگی اروپایی و یورو-آتلانتیک و همچنین نماینده دائم اوکراین در شورای اروپا میان سال های ۲۰۱۶ تا ۲۰۱۹ کار می کرد. زندگی نامه. کولبا در ۱۹ آوریل ۱۹۸۱ در شهر سومی در شرق اوکراین به دنیا آمد. او در سال ۲۰۰۳ از مؤسسه روابط جهانی دانشگاه ملی تاراس شوچنکو اوکراین فارغ التحصیل شد و دارای مدرک کاندیدای علوم (معادل دکترا) در رشته حقوق بین الملل است. کولبا از سال ۲۰۰۳ در سرویس دیپلماتیک اوکراین و وزارت امور خارجه خدمت کرده است. در سال ۲۰۱۳، او خدمات عمومی را به دلیل مخالفت با دوره آموزشی ویکتور یانوکوویچ، رئیس جمهور سابق اوکراین، رها کرد و ریاست بنیاد دیپلماسی فرهنگی UART را بر عهده گرفت. او در تظاهرات یورومیدان در سال های ۲۰۱۳–۲۰۱۴ شرکت فعال داشت. در اوج مراحل نخستین تجاوز روسیه به اوکراین در سال ۲۰۱۴، کول
با تصمیم گرفت به عنوان سفیر کل به وزارت امور خارجه بازگردد تا ارتباطات راهبردی را راه اندازی کند. وی مفاهیم دیپلماسی دیجیتال، ارتباطات راهبردی، دیپلماسی فرهنگی و دیپلماسی عمومی را وارد کار این وزارتخانه کرد. در سال ۲۰۱۶، کولبا به عنوان نماینده دائم اوکراین در شورای اروپا منصوب شد. او از اوت ۲۰۱۹ تا مارس ۲۰۲۰ معاون نخست وزیر بود. در مورد مسائل روابط اروپا وی از ۴ مارس ۲۰۲۰ به عنوان وزیر امور خارجه خدمت کرده است.
در ۲۴ فوریه ۲۰۲۲، روسیه به اوکراین حمله کرد و بزرگ ترین و مرگبارترین جنگ اروپا از زمان جنگ جهانی دوم را آغاز نمود؛ جنگی که تشدید چشمگیری در مناقشه میان دو کشور از سال ۲۰۱۴ به شمار می رفت. این درگیری باعث صدها هزار تلفات نظامی و ده ها هزار تلفات غیرنظامی اوکراینی شده است. تا سال ۲۰۲۵، نیروهای روسیه حدود ۲۰ درصد از خاک اوکراین را در اشغال دارند. از جمعیت ۴۱ میلیونی اوکراین، تا آوریل ۲۰۲۳ حدود ۸ میلیون نفر در داخل کشور آواره و بیش از ۸٫۲ میلیون نفر از کشور گریخته اند و بزرگ ترین بحران پناهجویان اروپا از زمان جنگ جهانی دوم را رقم زده اند. در اواخر سال ۲۰۲۱، روسیه نیروهای خود را در نزدیکی مرزهای اوکراین مستقر کرد و درخواست هایی را از غرب مطرح نمود، از جمله ممنوعیت پیوستن اوکراین به ائتلاف نظامی ناتو. ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، پس از آنکه بارها داشتن برنامه ای برای حمله به اوکراین را انکار کرد، در ۲۴ فوریه ۲۰۲۲ آغاز یک «عملیات نظامی ویژه» را اعلام نمود و گفت که هدف آن حمایت از جمهوری های جدایی طلب دونتسک و لوهانسک است؛ جمهوری هایی که نیروهای شبه نظامی آن ها از سال ۲۰۱۴ در جنگ در دونباس با اوکراین می جنگیدند.
پوتین دیدگاه های الحاق طلبانه و امپریالیستی مطرح کرد که مشروعیت اوکراین به عنوان یک کشور را به چالش می کشید، بی اساس ادعا کرد که دولت اوکراین نئونازی هایی هستند که علیه اقلیت روس در دونباس دست به نسل کشی می زنند و گفت هدف روسیه «غیرنظامی سازی و نئونازی زدایی» اوکراین است. حملات هوایی روسیه و تهاجم زمینی از جبهه شمالی (از بلاروس به سوی پایتخت، کی یف)، جبهه جنوبی (از کریمه)، و جبهه شرقی (از دونباس و به سوی خارکوف) آغاز شد. اوکراین حکومت نظامی برقرار کرد، دستور بسیج عمومی داد و روابط دیپلماتیک خود با روسیه را قطع کرد. نیروهای روسیه تا آوریل ۲۰۲۲، پس از مواجهه با مقاومت شدید و مشکلات لجستیکی، از شمال و حومه کی یف عقب نشینی کردند. پس از خروج آن ها، کشتار بوچا فاش شد. در جنوب شرقی، روسیه حمله ای را در دونباس آغاز کرد و پس از محاصره ای ویرانگر، ماریوپل را تصرف نمود. روسیه همچنان به بمباران اهداف نظامی و غیرنظامی دور از خط مقدم ادامه داد و در ماه های زمستان به شبکه انرژی حمله کرد. در اواخر ۲۰۲۲، اوکراین ضدحملات موفقی را در جنوب و شرق اجرا کرد و بخش اعظم استان خارکوف را آزاد ساخت. اندکی بعد، روسیه چهار استان را که بخ
شی از آن ها در اشغال بود، به طور غیرقانونی ضمیمه کرد. در نوامبر، اوکراین خرسون را آزاد کرد. در ژوئن ۲۰۲۳، اوکراین ضدحمله دیگری را در جنوب شرقی آغاز کرد، اما دستاورد چندانی نداشت. پس از پیشروی های کوچک اما پیوسته روسیه در شرق در نیمه نخست ۲۰۲۴، اوکراین در اوت همان سال حمله ای فرامرزی به استان کورسک روسیه که آن جا سربازان کره شمالی برای کمک به روسیه اعزام شده بودند انجام داد. دفتر حقوق بشر سازمان ملل گزارش داد که روسیه در مناطق اشغالی اوکراین مرتکب نقض های شدید حقوق بشر شده است. هزینه مستقیم جنگ برای روسیه بیش از ۴۵۰ میلیارد دلار آمریکا بوده است. این تهاجم با محکومیت بین المللی گسترده روبه رو شد. مجمع عمومی سازمان ملل متحد قطعنامه ای را برای محکوم کردن این حمله و درخواست خروج کامل نیروهای روسیه تصویب کرد. دیوان بین المللی دادگستری دستور توقف عملیات نظامی را صادر کرد و شورای اروپا روسیه را اخراج نمود. بسیاری از کشورها علیه روسیه و متحدش بلاروس تحریم هایی اعمال کرده و کمک های گسترده انسانی و نظامی در اختیار اوکراین قرار دادند. کشورهای بالتیک و لهستان، روسیه را دولت تروریستی اعلام کردند. در سراسر جهان تظاهراتی برگ
زار شد و معترضان ضد جنگ در روسیه با بازداشت های گسترده و سانسور بیشتر رسانه ها مواجه شدند. حملات روسیه به غیرنظامیان منجر به طرح اتهام نسل کشی شده است. اختلالات ناشی از جنگ در کشاورزی و حمل ونقل دریایی اوکراین به بحران غذایی جهانی دامن زد؛ همچنین آسیب های زیست محیطی محلی ناشی از جنگ به عنوان «بوم کُشی» توصیف شده و جنگ سیاست جهانی مقابله با تغییرات اقلیمی را به شدت مختل کرده است. دیوان کیفری بین المللی تحقیقاتی را دربارهٔ جنایت علیه بشریت، جنایات جنگی، کودک ربایی اوکراین و نسل کشی علیه اوکراینی ها آغاز کرد. این دادگاه حکم بازداشت پوتین و پنج مقام دیگر روس را صادر کرد. پیش زمینه. پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱، اوکراین و روسیه همچنان روابط نزدیک خود را حفظ کردند. در سال ۱۹۹۴، اوکراین موافقت کرد که زرادخانه هسته ای خود را کنار بگذارد و تفاهم نامه بوداپست در مورد تضمین های امنیتی را، مشروط بر اینکه روسیه، بریتانیا و ایالات متحده در برابر تهدید یا استفاده از زور علیه تمامیت ارضی یا استقلال سیاسی اوکراین تضمین کنند که از این کشور دفاع خواهند کرد، امضا کرد. پنج سال بعد، روسیه به عنوان یکی از امضاکنندگان
منشور امنیت اروپا، در آن «حق ذاتی هر یک از کشورهای شرکت کننده برای آزادی انتخاب یا مناسبات امنیتی خود، از جمله توافق ها و تعهدها»، را دوباره تأیید کرد. اوکراین علیرغم اینکه از سال ۱۹۹۱ به عنوان یک کشور مستقل به رسمیت شناخته شده بود، به عنوان یک جمهوری تشکیل دهنده اتحاد جماهیر شوروی سابق، توسط رهبری روسیه به عنوان بخشی از حوزه نفوذ آن تلقی می شد. در سال ۲۰۰۸، ولادیمیر پوتین، رئیس جمهور روسیه، علیه پیوستن احتمالی اوکراین به سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) سخنرانی کرد. در سال ۲۰۰۹، یولیان چیفو، تحلیلگر رومانیایی و همکارانش گفتند که روسیه نسخه به روز شده دکترین برژنف را در رابطه با اوکراین دنبال می کند، که بر پایه آن حاکمیت اوکراین نمی تواند بزرگتر از حاکمیت کشورهای عضو پیمان ورشو پیش از فروپاشی حوزه نفوذ شوروی در اواخر دهه ۱۹۸۰ و اوایل دهه ۱۹۹۰ باشد. این دیدگاه بر این فرض بنا شده است که اقدامات روسیه برای آرام کردن غرب در اوایل دهه ۱۹۹۰ باید با واکنش متقابل غرب، بدون گسترش ناتو در امتداد مرز روسیه همراه می شد. پس از هفته ها اعتراض در غالب جنبش یورومیدان (انقلاب نارنجی اوکراین) (۲۰۱۳–۲۰۱۴)، ویکتور یانوکوویچ،
رئیس جمهور هوادار روسیه و رهبران مخالف پارلمانی اوکراین در ۲۱ فوریه ۲۰۱۴ توافقنامه ای را امضا کردند که خواستار برگزاری انتخابات زودهنگام بود. روز بعد، یانوکوویچ پیش از رای گیری استیضاح از کی یف گریخت که باعث سلب اختیارات او به عنوان رئیس جمهور شد. رهبران مناطق شرقی روس زبان اوکراین همچنان وفاداری خود را به یانوکوویچ اعلام کردند، که باعث رخ دادن ناآرامی هایی از طرف هواداران روسیه در سال ۲۰۱۴ در اوکراین شد. این ناآرامی ها با الحاق کریمه به روسیه در مارس ۲۰۱۴ و جنگ در دونباس، که در آوریل ۲۰۱۴ با ایجاد جمهوری خلق دونتسک و لوهانسک توسط روسیه آغاز شد، دنبال شد. در ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۰، رئیس جمهور اوکراین، ولودیمیر زلنسکی، استراتژی جدید امنیت ملی اوکراین را «که گسترش مشارکت متمایز با ناتو را با هدف عضویت در ناتو فراهم می کند»، تصویب کرد در ۲۴ مارس ۲۰۲۱، "زلنسکی فرمان شماره ۱۱۷/۲۰۲۱" را امضا کرد که "استراتژی خلع اشغال و ادغام مجدد سرزمین های موقتاً اشغال شده جمهوری خودمختار کریمه و شهر سواستوپل " را تصویب کرد. در ژوئیه ۲۰۲۱، پوتین مقاله ای با عنوان «"وحدت تاریخی روس ها و اوکراینی ها"» منتشر کرد که در آن دوباره دیدگاه خود
را مبنی بر اینکه روس ها و اوکراینی ها «یک ملت» هستند، تکرار کرد. تیموتی اسنایدر، تاریخ شناس آمریکایی، عقاید پوتین را امپریالیسم توصیف کرد. ادوارد لوکاس روزنامه نگار بریتانیایی آن را بازبینی تاریخی توصیف کرد. ناظران دیگر خاطرنشان کرده اند که رئیس جمهور روسیه دیدگاهی تحریف شده از اوکراین نوین و تاریخ آن دارد. روسیه گفته است که پیوستن احتمالی اوکراین به ناتو و به طور کلی گسترش ناتو امنیت ملی این کشور را تهدید می کند. در مقابل، اوکراین و سایر کشورهای اروپایی همسایه، روسیهٔ پوتین را به تلاش برای احیای امپراتوری روسیه/اتحاد جماهیر شوروی و به دنبال آن سیاست های نظامی تهاجمی متهم کرده اند. پیش درآمد تهاجم. درگیری با گردآوری نیروهای نظامی در مقدار زیاد، ابتدا از مارس تا آوریل ۲۰۲۱ و سپس از اکتبر ۲۰۲۱ تا فوریه ۲۰۲۲ آغاز شد. در طول دومین گردآوری نظامی، روسیه خواسته هایی را به ایالات متحده و ناتو ارائه کرد که از جمله آن دو پیش نویس بود که شامل درخواست هایی برای آنچه از آن به عنوان «ضمانت های امنیتی» یاد می شود، از جمله قانونی الزام آور مبنی بر عدم پیوستن اوکراین به ناتو و همچنین کاهش نیروهای ناتو و سخت افزار جنگی مستقر د
ر اروپای شرقی بود. روسیه تهدید کرد که اگر ناتو به «رویکرد تهاجمی» ادامه دهد، پاسخ نظامی نامشخصی دریافت خواهد داد. اتهام های وارده از طرف روسیه. اتهام به نسل کشی. در ۹ دسامبر ۲۰۲۱، ولادیمیر پوتین رئیس جمهور روسیه، از تبعیض علیه روس زبانان بیرون از روسیه صحبت کرد و گفت: «باید بگویم که روسوفوبیا نخستین گام به سوی نسل کشی است. من و شما می دانیم در دنباس چه روی می دهد. بی گمان بسیار شبیه نسل کشی است.» روسیه همچنین قانون زبان اوکراینی را محکوم کرد. در ۱۵ فوریه ۲۰۲۲، پوتین به مطبوعات گفت: «آنچه در دونباس می گذرد دقیقاً نسل کشی است.» خبرگزاری ها خاطرنشان کردند که علی رغم اتهام پوتین به نسل کشی علیه بومیان روس زبان، رئیس جمهور اوکراین ولودیمیر زلنسکی، خود را روس زبان بومی می داند. زلنسکی، رئیس جمهور اوکراین تاریخ تقریبی تهاجم روسیه در۱۶ فوریه را اعلام نمود که «روز اتحاد» می خوانیم. اوکراینی ها را ترغیب می کنم تا «پرچم های ملی خود را با نوارهای آبی و زرد به اهتزاز درآورند و بدین صورت اتحاد خود را به تمام جهان نشان دهند» و همچنین سرود ملی اوکراین را در ساعت ۱۰ صبح به وقت اروپا (UTC+۲) در مکان های عمومی بخوانند. چندین سا
زمان جهانی، از جمله کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل، مأموران نظارتی ویژه سازمان امنیت و همکاری اروپا در اوکراین و شورای اروپا، هیچ مدرکی برای پشتیبانی از ادعاهای روسیه پیدا نکردند. اتهام نسل کشی توسط کمیسیون اروپا به عنوان اطلاعات نادرست روسیه رد شده است. سفارت ایالات متحده در اوکراین ادعای نسل کشی روسیه را «دروغی قابل سرزنش» توصیف کرد، و ند پرایس، سخنگوی وزارت امور خارجه ایالات متحده گفت که مسکو چنین ادعاهایی را به عنوان بهانه ای برای حمله به اوکراین مطرح می کند. ادعای درگیری. درگیری ها در دونباس در ۱۷ فوریه ۲۰۲۲ به شدت افزایش یافت. درحالی که تعداد روزانه حملات در شش هفته اول سال ۲۰۲۲ بین دو تا پنج بار بود، ارتش اوکراین ۶۰ حمله را در ۱۷ فوریه گزارش کرد. رسانه های دولتی روسیه نیز در همان روز بیش از ۲۰ حمله توپخانه ای به پایگاه های جدایی طلبان را گزارش کردند. به عنوان مثال، دولت اوکراین جدایی طلبان روسی را متهم کرد که با استفاده از توپخانه، مهدکودکی در استانیتسیا لوهانسکا را گلوله باران کردند و سه غیرنظامی را مجروح کردند. جمهوری خلق لوهانسک اعلام کرد که نیروهایش توسط دولت اوکراین با خمپاره، نارنجک انداز و ش
لیک مسلسل مورد حمله قرار گرفته اند. روز بعد، جمهوری خلق دونتسک و جمهوری خلق لوهانسک دستور تخلیه اجباری غیرنظامیان از پایتخت های خود را صادر کردند، اگرچه اشاره گفته شده که تخلیه کامل ماه ها طول می کشد. رسانه های اوکراینی از افزایش شدید تیرباران توپخانه ای شبه نظامیان تحت رهبری روسیه در دونباس به عنوان تلاشی برای تحریک ارتش اوکراین نام بردند. در ۲۱ فوریه، سرویس امنیت فدرال روسیه (FSB) اعلام کرد که گلوله باران اوکراین یک تأسیسات مرزی FSB را در ۱۵۰ متری مرز روسیه و اوکراین در استان روستوف نابود کرده است. همچنین سرویس مطبوعاتی منطقه نظامی جنوبی اعلام کرد که نیروهای روسی صبح آن روز یک گروه ۵ نفره از خرابکاران را در نزدیکی روستای میتیکایسکایا در استان روستوف، که با دو خودروی جنگی پیاده نظام از اوکراین به مرز نفوذ کرده بودند، منهدم کردند. اوکراین دست داشتن در هر دو حادثه را رد کرد و آنها را یک پرچم دروغین خواند. علاوه بر این، دو سرباز اوکراینی و یک غیرنظامی در اثر گلوله باران در روستای زیتسیف در شمال دونتسک کشته شدند. در ۲۱ فوریه، نیروگاه حرارتی لوهانسک در جمهوری خودخوانده لوهانسک از سوی نیروهای ناشناس گلوله باران شد
. اوکراین نیوز اعلام کرد که در نتیجه این پیشامد نیروگاه مجبور به تعطیلی شد. دست اندازی در دونباس. ۲۱ فوریه. در ۲۱ فوریه ۲۰۲۲، پس از به رسمیت شناختن جمهوری های دونتسک و لوهانسک از طرف روسیه، رئیس جمهور پوتین دستور داد نیروهای روسیه به دونباس گسیل شوند. روسیه این حرکت را «مأموریت حفظ صلح» نامید. ارتش روسیه اعلام کرد که ۵ خرابکار اوکراینی را که از مرز دو کشور رد شده اند کشته است، اما کی یف این ادعا را رد کرد. در اواخر همان روز، چندین رسانه مستقل تأیید کردند که نیروهای روسی درحال ورود به دونباس هستند. ۲۲ فوریه. در ۲۲ فوریه ۲۰۲۲، جو بایدن، رئیس جمهور آمریکا گفت که «تهاجم روسیه به اوکراین» آغاز شده است. ینس استولتنبرگ، دبیرکل ناتو و جاستین ترودو، نخست وزیر کانادا، گفتند که «تهاجم بزرگ تری» صورت گرفته است. دیمیترو کولبا، وزیر امور خارجه اوکراین گفت: «چیزی به نام تهاجم جزئی، متوسط یا بزرگ وجود ندارد. تهاجم، تهاجم است.» جوزپ بورل، مسئول سیاست خارجی اتحادیه اروپا، اظهار داشت که «نیروهای روسیه به خاک اوکراین وارد شده اند» که «یک تهاجم تمام عیار نبود.» در همان روز، شورای فدراسیون روسیه به اتفاق آرا به پوتین اجازه استفاده
از نیروی نظامی در خارج از روسیه را داد. رئیس جمهور اوکراین، ولادیمیر زلنسکی نیز دستور سربازگیری از نیروهای ذخیرهٔ اوکراین را صادر کرده و بسیج عمومی اعلام کرد. در ۲۳ فوریه، اوکراین وضعیت فوق العاده سراسری (به استثنای سرزمین های اشغالی در دونباس) اعلام کرد که از نیمه شب اجرایی شد. در همان روز روسیه شروع به تخلیه سفارت خود در کی یف کرد و همچنین پرچمش را از بالای ساختمان پایین آورد. تارنماهای پارلمان و دولت اوکراین به همراه وب سایت های بانکی، مورد حمله DDoS قرار گرفتند. در ساعات نخستین ۲۴ فوریه، زلنسکی یک سخنرانی تلویزیونی احساسی انجام داد که در آن شهروندان روسیه را به زبان روسی خطاب قرار داده و از آن ها خواست تا از جنگ جلوگیری کنند. شورای امنیت سازمان ملل. مداخلهٔ ۲۱ فوریه در دونباس توسط روسیه به طور گسترده توسط شورای امنیت سازمان ملل متحد محکوم شد و هیچ پشتیبانی دریافت نکرد. مارتین کیمانی سفیر کنیا، حرکت پوتین را با استعمار مقایسه کرد. نشست دیگری در شورای امنیت سازمان ملل متحد در ۲۳ و ۲۴ فوریه ۲۰۲۲ تشکیل شد. روسیه در جریان نشست اضطراری شورای امنیت سازمان ملل با هدف خنثی کردن بحران، یورش به اوکراین را آغاز کرد.
آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد گفت: «به صلح فرصت بدهید». روسیه درحالی که ریاست شورای امنیت سازمان ملل را در فوریهٔ ۲۰۲۲ برعهده داشت، به اوکراین حمله کرد و به عنوان یکی از پنج عضو دائمی، دارای حق وتو نیز هست. یورش و مقاومت. ۲۴ فوریه. کمی پیش از ساعت ۰۵:۰۰ به وقت اوکراین (UTC+۲) (۰۶:۰۰ به وقت مسکو، UTC+۳) در ۲۴ فوریه، پوتین اعلام کرد که تصمیم به آغاز عملیات نظامی در شرق اوکراین گرفته است. پوتین در سخنرانی خود گفت هیچ برنامه ای برای اشغال سرزمین اوکراین وجود ندارد و مدعی شد که از حق مردم اوکراین برای تعیین سرنوشت پشتیبانی می کند. پوتین همچنین گفت که روسیه به دنبال «جنگ زدایی و نازی زدایی» از اوکراین است و از سربازان اوکراینی خواست سلاح های خود را زمین بگذارند. چند دقیقه پس از اعلام پوتین، انفجارهایی در کی یف، خارکف، اودسا و دونباس گزارش شد. مقامات اوکراینی گفتند که روسیه نیروهای خود را در اودسا و ماریوپول فرود آورده و موشک های کروز و بالستیک خود را به فرودگاه ها، پایگاه ها و انبارهای نظامی در کی یف، خارکف و دنیپرو شلیک کرده است. کمی بعدتر ارتش اوکراین اطلاعات مربوط به فرود ارتش روسیه در اودسا را تکذیب کر
د. خودروهای نظامی روسیه از طریق سنکیوکا که نقطهٔ مرزی اوکراین، بلاروس و روسیه است در حدود ساعت ۶:۴۸ صبح به وقت محلی وارد اوکراین شدند. به گفتهٔ وزیر کشور اوکراین، آنتون هراشچنکو، درست پس از ساعت ۰۶:۳۰ صبح، نیروهای روسی از طریق مناطق نزدیک شهر خارکف حمله را آغاز کردند و پهلوگیری های آبی خاکی نیروهای روسیه در اندازه های بزرگ در شهرهای ماریوپول و اودسا گزارش شد. هراچنکو پهلوگیری در نزدیکی اودسا را تأیید کرد. در ساعت ۰۷:۴۰، بی بی سی به نقل از منابع دیگر اعلام کرد که نیروها از سمت بلاروس نیز وارد اوکراین می شوند. نیروهای مرزی اوکراین یورش هایی را به پایگاه هایی در لوهانسک، سومی، خارکف، چرنیهف و ژیتومیر و همچنین از کریمه گزارش کردند. پس از یک ساعت خارج از دسترس بودن، تارنمای وزارت دفاع اوکراین بارگذاری مجدد شد. این وزارت خانه مدعی شد که پنج هواپیما و یک هلیکوپتر روسی را در لوهانسک سرنگون کرده است. کمی پیش از ساعت ۰۷:۰۰ به وقت محلی، رئیس جمهور اوکراین، ولادیمیر زلنسکی اعلام کرد که حکومت نظامی در اوکراین برقرار شده است. با توجه به درخواست وزارت دفاع روسیه از واحدهای کنترل ترافیک پرواز اوکراین برای توقف پروازها، محدود
یت هایی برای تردد هوایی غیرنظامی در حریم هوایی شرق اوکراین اعمال شد و آژانس ایمنی هوانوردی اروپا، کل منطقه را منطقهٔ درگیری فعال اعلام کرد. نیروهای روسی از شمال بلاروس (به سمت کیف)، همچنین از شمال شرق روسیه (به سمت خارکف)؛ از شرق در DPR و LPR. و از جنوب در کریمه، وارد اوکراین شدند. تجهیزات و وسایل نقلیه روسی با علامت نظامی Z سفید (حروف غیر سیریلیک) مشخص شده بودند، تا تصور شود اقدامی است برای جلوگیری از تداخل آتش دوستانه. ۲۵ فوریه. حدود ساعت ۰۴:۰۰ به وقت محلی، شهر کی یف با دو انفجار ناشی از موشک های کروز و بالستیک لرزید. دولت اوکراین گفت که یک هواپیمای دشمن را بر فراز کی یف سرنگون کرده است که سپس به یک ساختمان مسکونی برخورد کرده و آن را به آتش کشیده است. بعداً معلوم شد که این هواپیما یک سوخو-۲۷ اوکراینی بود. تحلیل گران نظامی مستقل، خاطرنشان کردند که به نظر می رسد نیروهای روسیه در شمال اوکراین، به شدت با نیروهای مسلح اوکراین درگیر شده اند. واحدهای روسی در تلاش بودند تا کی یف را محاصره کنند و به سمت خارکف پیشروی کنند، اما در درگیری های شدیدی گرفتار شدند و تصاویر رسانه های اجتماعی نشان می داد که برخی از ستون های