Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تریکوسیست اندامکی است که در برخی از مژک داران و چرخان تاژک داران یافت می شود. تریکوسیست را می توان در تتراهیمنا و در امتداد مسیرهای سیلا چندین سامانه سوخت وسازی یافت. این اندامک که در قشر تک یاخته های مژک دار و تاژک دار خاصی یافت می شود، از رشته های بلند و نازک گنجانده شده در یک حفره تشکیل شده است که در پاسخ به محرک هایی ویژه از حفره خارج می شوند. تریکوسیست ها یا در سراسر سطح قشر جاندار یا فقط در نواحی ویژه ای از سطح قشر آن مانند شاخک ها، پاپیلاها و اطراف دهان یافت می شوند. چندین نوع تریکوسیست وجود دارد. تریکوسیست های مخاطی ادخال های کشیده ای هستند که پس از تحریک مصنوعی به صورت اجسام قابل مشاهده خارج شوند. تریکوسیست های رشته ای در پارامسیوم و سایر مژک داران به صورت رشته هایی متشکل از یک استوانه مخطط متقاطع و یک نوک تخلیه می شوند. توکسی سیست ها (در دیلپتوس و برخی تک یاخته ای های گوشت خوار دیگر) تمایل دارند در پیرامون دهان قرار بگیرند. هنگامی که یک توکسی سیست تخلیه می شود، رشته ای بلند و غیرمخطط با نوک میله ای از آن خارج می شود که باعث ناتوانی یا نابودی دیگر ریزاندامگان می شود. این رشته برای گرفتن غذا و احتمالا
ً در دفاع استفاده می شود. اهمیت کارکردی دیگر تریکوسیست ها ناپیدا است، اگرچه ظاهراً در پارامسیوم می توانند در طی تغذیه به عنوان لنگر خارج شوند.
آشپزی پارسیان هند به آشپزی و خوراک های سنتی پارسیان در هند و پاکستان اشاره دارد. خوراک های اصلی. ویژگی اصلی آشپزی پارسیان برنج است که بیشتر با عدس یا خورش کاری خورده می شود. خورش کاری بیشتر با نارگیل تهیه می شود. ناهار معمولاً یک خوراک گوشتی همرا با خورش کاری سبزیجات یا سیب زمینی است. کاچومبار، یک سالاد با پیاز و خیار در کنار بیشتر خوراک ها خورده می شود. خوراک های سرشناس پارسی عبارتند از: منابع. http://parsicuisine.com
درز پیشانی () یک مفصل رشته ای است که دو نیمه استخوان پیشانی جمجمه را در نوزادان و کودکان تقسیم می کند. این درز به طور معمول، بین سه تا نه ماهگی کاملاً جوش می خورد و دو نیمه استخوان پیشانی با هم ترکیب می شوند. به آن درز میان چشمی (متوپیک) نیز گفته می شود، اگرچه این اصطلاح ممکن است به طور خاص به درز پیشانی ماندگار در سنین بالاتر اشاره کند. اگر درز پیشانی در بدو تولد وجود نداشته باشد و هر دو استخوان پیشانی از قبل به هم جوش خورده باشند (پیوستگی جمجمه، کرانیوسینوستوز)، شکلی تیرچه مانند در جمجمه ایجاد می شود به نام سه گوش سری می شود. وجود آن در جمجمه جنین، همراه با سایر درزهای جمجمه و ملاج ها (فونتانل ها)، نوعی انعطاف پذیری برای جمجمه فراهم می کند که می تواند حرکت سر را از طریق مجرای دهانه رحم و مهبل در جریان زایمان تسهیل کند. بافت همبند متراکمی که بین استخوان های پیشانی یافت می شود با بزرگتر شدن کودک با بافت استخوانی جایگزین می شود. نوع ماندگار. در برخی افراد، درز پیشانی می تواند تا بزرگسالی (به طور کامل یا جزئی) باقی بماند و به آن درز میان چشمی پایدار گفته می شود. شیوع آن در زنان حدود ۴ درصد و در مردان حدود ۲ درص
د است. این درز می تواند استخوان پیشانی را دو نیم کند و از دماغک (نازیون) تا نوک سر (برگما) کشیده شود یا به عنوان یک درز جدا باقی بماند. درز ماندگار پیشانی هیچ اهمیت بالینی ندارد، اگرچه می توان آن ها را با شکستگی جمجمه اشتباه گرفت. از آنجا که درزهای ماندگار پیشانی در پرتونگاری قابل رؤیت اند، می توانند برای شناسایی پزشکی قانونی بقایای اسکلتی انسان مفید باشند. درز ماندگار پیشانی را نباید با درز بالای بینی (یک درز کوچک به شکل زیگزاگ که در ابرومیان یا کمی بالاتر از آن قرار دارد) اشتباه گرفت.
سسک دلکش یک سسک کوچک است. این سسکک یک زادآور ساکن در جنوب آسیا از ترکیه تا شمال هند است. از این گونه، ۵ زیرگونه وجود دارد که "P.g. akyildizi"، در جنوب ترکیه، تیره ترین، قهوه ای ترین و به شدت با رگه های زیاد است و درخشان ترین پهلوهای نخودی را دارد. نامگذاری. نام "دلکش" برای هماهنگی بیشتر با نام انگلیسی این گونه و نیز صدای دلنشین این گونه، از گنجینهٔ واژگان فارسی برگزیده شد. واژهٔ "دل" فارسی با بخش نخست واژهٔ انگلیسی یعنی "Del" هماهنگی آوایی دارد. همچنین "دلکش" نام یکی از گوشه های آوازی ایران در دستگاه ماهور است. به سبب، آواز زیبا و دلنشین این پرنده، واژهٔ «دلکش» برای نام فارسی این گونه برگزیده شد. آرایه شناسی. در یک مطالعهٔ منتشرشده در سال ۲۰۲۱ به این نتیجه رسیدند که سسک دلکش باید از سسک شکیل جدا شود. کنگره بین المللی پرنده شناسی این تغییر را در به روزرسانی در اواخر همان سال پیروی کرد.
کیکه آلوارز (؛ زادهٔ ) بازیکن بازنشسته فوتبال اهل اسپانیا است که به عنوان مدافع میانی بازی می کرد و در حال حاضر کمک مربی دپورتیوو آلاوس است. در طول ۱۶ سال دوران حرفه ای، او در ۳۶۹ بازی وارد زمین شد که ۲۰۰ بازی در لالیگا بود. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال اسپانیا و زیر ۲۳ سال اسپانیا بازی کرده است.
کلیسای جامع گورک (به ، به طور رسمی "Pfarr- und ehemalige Domkirche Mariae Himmelfahrt" , ) یک کلیسای بازیلیکا با پایه رمانسک در گورک، کرنتن در اتریش است. کلیسای جامع پیشین و کلیسای جامع همراه آن که اسقف نشین گورک است میان سال های ۱۱۴۰ تا ۱۲۰۰ میلادی ساخته شد و یکی از مهم ترین ساختمان های رمانسک در اتریش است.
جنگل دادیا منطقه گسترده ای از جنگل های طبیعی در واحد منطقه ای اوروس در شمال شرقی یونان است. این جنگل بیشتر از درختان بلوط و کاج تشکیل شده است. این جنگل یکی از مهم ترین مناطق اروپا برای پرندگان شکاری و تنها جنگل در اروپا است که هر چهار گونه اروپایی کرکس در آن دیده می شود. این جنگل یک منطقه حفاظت شده کاملاً مدیریت شده به مساحت است و سالانه حدود ۳۵۰۰۰ نفر از آن بازدید می کنند. جغرافیا. این جنگل در شمال شرقی یونان، در شمال شرقی الکساندروپولیس در نزدیکی مرز ترکیه، جایی که انتهای شرقی رشته کوه های ردوپه و عمدتاً خالی از سکنه و دست نخورده است. این منطقه یکی از تپه های نورد پوشیده از درخت به نام تپه های اوروس است که ارتفاع آن تا حدود است اما بدون هیچ قله مرتفعی ندارد. منطقه حفاظت شده مساحتی به وسعت دارد که توسط یک منطقه حائل به احاطه شده است. سنگ های زیرین آذرین هستند، برخی قلیایی و برخی دیگر اسیدی هستند. بیشتر منطقه جنگلی است، اما برخی جاها از بوته زارها، علفزارها تشکیل شده است. درختان جنگل عمدتاً از بلوط و کاج هستند و برخی از مناطق جنگلی اولیه و مناطق دیگر رشد ثانویه دارند. گیاهان. درختان چیره در جنگل دادیا عبارتند
از کاج ایتالیایی، کاج سیاه و سه گونه از بلوط. از این میان گیاهان دیگر می توان به زغال اخته، درخت یر، لور، چوب استخوانی اروپایی، بارانک و درخت سقز اشاره کرد. گیاهان علفی و گیاهان پیازی در این جنگل شامل گل صدتومانی، ثعلبیان مختلف، زنبق کوتوله"،" لاله وحشی و سورنجان می شود.
جنگل سنگی شده لسبوس یک جنگل چوب سنگی شده در جزیره لسبوس در یونان است. این جنگل از بقایای فسیل شده گیاهان و درختان تشکیل شده است که در بسیاری از مناطق در قسمت باختری جزیره لسبوس یافت می شوند. یافته ها اکنون شامل یک درخت ۱۹٬۵ متری با تعدادی ریشه و شاخه و برگ و همچنین ۱۵۰ کنده سنگ فسیل شده است. منطقه محصور شده نظر تنه درختان فسیل شده بسیار متراکم است و منطقه ای را تشکیل می دهد که به عنوان جنگل سنگ شده لسبوس تعیین شده است و توسط موزه تاریخ طبیعی جنگل سنگ شده لسبوس مدیریت می شود. این جنگل سنگ شده به عنوان یک اثر طبیعی حفاظت شده است. موزه. یک موزه تاریخ طبیعی مربوط به جنگل سنگ شده وجود دارد. میراث جهانی یونسکو. جنگل سنگ شده لسبوس، ، برای فهرست آزمایشی میراث جهانی یونسکو پیشنهاد شد.
استادیوم المپیا در سایت باستان شناسی المپیا، یونان، در شرق معبد زئوس واقع شده است. این مکان جایگاه بسیاری از رویدادهای ورزشی در بازی های المپیک باستان بود. تاریخ. در طول بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۴، این استادیوم میزبان مسابقات دو و میدانی بود. نشانه های فیزیکی ورزشگاه طولانی و گسترده است و عمدتاً برای مسابقات دویدن که سریع ترین فرد جهان را تعیین می کرد به کار برده می شد. مسیر آن از خاک رس سخت ساخته شده بود تا به عنوان کشش برای شرکت کنندگان در مسابقات دویدن عمل کند. مانند دو و میدانی امروزی، یک بلوک سفید در یک انتهای مسیر قرار داده می شد که در آن ورزشکاران برای قرار دادن پاهای خود صف می کشیدند و برای آغاز مسابقه آماده می شدند. بلوک سفید برای تراز کردن همه ورزشکاران به کار برده می شد تا همه آن ها مسافت یکسانی را بدوند.
محمد باقری (پژوهشگر و تاریخ نگار علم ایران، متولد ۷ دی ماه ۱۳۲۹ در رشت) سردبیر مجله میراث علمی اسلام و ایران، عضو هیئت مشاوران مجله Suhayl ، مجله تاریخ علم در اسپانیا، و عضو وابسته هیئت علمی پژوهشکده تاریخ علم دانشگاه تهران است. = تولد و زادگاه = محمد باقری، فرزند حسین در سال ۱۳۲۹ در شهر رشت به دنیا آمد. وی تحصیلات ابتدایی و متوسطه خود را در زادگاه خود، شهر رشت، به پایان رساند. = تحصیلات = در سال ۱۳۴۸ برای ادامه تحصیل راهی تهران شدند و در رشته مهندسی برق در دانشگاه صنعتی شریف تهران (آریامهر سابق) به علم آموزی پرداختند. وی از سال ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۵ در مقطع دکتری دانشگاه اوترخت (هلند) مشغول به تحصیل بودند. موضوع رساله دکتری ایشان تصحیح، ترجمه و شرح انگلیسی مقاله ­های اول و چهارم «زیج جامع» کوشیار گیلانی بود؛ موضوع کتاب زیج جامع علم نجوم است . = ورود به عرصه پژوهش = پس از پایان دوره دانشگاه در سال ۱۳۵۸ و گذراندن خدمت وظیفه، در مراکز مختلف دولتی و غیردولتی به عنوان مهندس برق مشغول به کار شد. در کنار اشتغال به کار، به فعالیت های پژوهشی و ترویجی درزمینهٔ ریاضیات، فیزیک و نجوم پرداخت. شروع کارهای پژوهشی محمد باقری در ابتد
ا بیشتر درزمینهٔ ترویج علوم بود، ولی بعدها فعالیت خود را بیشتر بر روی تاریخ علوم، به ویژه ریاضیات و نجوم در ایران متمرکز کرد. از سال ۱۳۷۲؛ کار مهندسی را رها کرد و همه وقت خود را صرف امور پژوهش نمود. = فعالیت های علمی = محمد باقری عضو وابسته هیئت علمی پژوهشکده تاریخ علم دانشگاه تهران هستند؛ و از تاریخ ۱۳۸۶ تا ۱۳۹۰ سردبیر مجله "تاریخ علم" بودند که پژوهشکده تاریخ علم دانشگاه تهران منتشر می کند. از سال ۱۳۹۱ ، تاکنون سردبیری مجله میراث علمی اسلام و ایران بر عهده ایشان است؛ همچنین ریاست کمیسیون تاریخ علم و فناوری در جوامع اسلامی (CHOSTIS) نیز بر عهده محمد باقری است. کمیسیون تاریخ علم و فناوری در جوامع اسلامی زیرمجموعه اتحادیه بین المللی تاریخ و فلسفه علم و فناوری (IUHPST) است. در حال حاضر ایشان عضو هیئت مشاوران مجله Suhayl ، مجله تاریخ علم در اسپانیا، هست. = تألیفات و ترجمه ها = برخی از آثار محمد باقری عبارت اند از = جوایز = در سال ۱۳۹۵، دکتر باقری به پاس یک عمر ترویج علم، مفتخر به دریافت جایزه «چراغ» شدند. متن این جایزه به شرح زیر است : سپاس برای یک عمر ترویج علم به پاس یک عمر تلاش پربرکت در راه ترویج علم، نخستین
جایزه یک عمر ترویج علم چراغ، با افتخار تقدیم می شود که دانشمند و مروج برجسته دوران ما، دکتر محمد باقری. = منابع =
ریچارد فلتون اوت کالت (؛ ۱۴ ژانویه ۱۸۶۳ – ۲۵ سپتامبر ۱۹۲۸) نویسنده، طراح و نقاش آمریکایی حرفهٔ خود را به عنوان طراح فنی توماس ادیسون آغاز کرد و سپس به عنوان کاریکاتوریست وارد مطبوعات شد. او کمیک استریپ "کوچه هوگان" را در ۵ می سال ۱۸۹۵ خلق کرد و با شخصیت بچه زرد و باستر براون به پایه گذار صنعت کمیک مدرن بدل شد. زندگی و کار. ریچارد فلتون اوت کالت در ژانویهٔ ۱۸۶۳ در لنکستر اوهایو بدنیا آمد و از سال ۱۸۷۸ تا ۱۸۸۱ در "مدرسهٔ طراحی مک مکین" به تحصیل پرداخت و پس از فارغ التحصیلی، به نقاشی تجاری مشغول شد و به عنوان طراح فنی توماس ادیسون حرفهٔ خود را آغاز کرد. بعدها او برای مجله Street Railway و Electrical World، که متعلق به یکی از دوستان ادیسون بود، کار کرد و در کنار آن، در مجلات طنز تروث، پاک، جاج و لایف تصویر سازی کرد. در یکی از این تصاویر که برای تروث خلق کرده بود، می توان پسر بچه ای را در پائین تصویر دید که بعدها به بچه زرد معروف گشت.
استحکامات شهر رودس مانند یک هلال دفاعی در اطراف شهر قرون وسطایی شکل گرفته و عمدتاً در تشکیل استحکامات امروزی متشکل از یک دیوار بزرگ نقش داشته که از یک خاکریز روکشی در سنگ، مجهز به سنگر و خندق ساخته شده است. بخشی از استحکامات رو به بندر از یک دیوار خرطومی شکل تشکیل شده است. این استحکامات توسط شوالیه های مهمان نواز سنت جان با تقویت دیوارهای بیزانسی موجود از سال ۱۳۰۹ ساخته شدند، سالی که آنها پس از یک مبارزه سه ساله جزیره را تصرف کردند. تاریخ. رودز به دلیل موقعیت جغرافیایی خود به عنوان دروازه ای به دریای اژه، همیشه در مسیرهای تجاری میان غرب و شرق موقعیت برتری داشته است و به لطف بندرگاه هایکه به خوبی محافظت شده، یک ایستگاه مهم بوده است. در طول دوره هلنیستی در اواخر قرن چهارم پیش از میلاد، شهر رودس در میان دیوارهای دفاعی محصور بود که امکان مقاومت در برابر محاصره دمتریوس پولیورکتس پادشاه مقدونیه را در سال ۳۰۵ پیش از میلاد فراهم می کرد. غول رودس معروف به عنوان سپاسگزاری از خدایان برای پیروزی در برابر دمتریوس ساخته شد. فیلو بیزانسی نویسنده رساله «پاراسکئواستیکا» در مورد آثار دفاعی، در قرن سوم پیش از میلاد در رودس اقام
ت کرد و دیوارها را تحسین کرد. زمین لرزه ۲۲۶ پیش از میلاد به استحکامات آسیب جدی وارد کرد، اما استحکامات به زودی بازسازی شدند. بیزانسی ها در بلندترین بخش شهر یک دژ ساختند. زمانی که شوالیه های مهمان نواز جزیره را فتح کردند، شهر همچنان ثروتمند اما رو به زوال بود. رودس به لطف ثروتی که شوالیه ها از سرزمین مقدس به ارمغان آوردند و به خاطر به ارث بردن دارایی های شوالیه های معبد که پس از سرکوب شوالیه های معبد در سال ۱۳۱۲ با فرمان پادشاه فرانسه فیلیپ چهارم به شوالیه ها داده شد، رشد اقتصادی یافت. غنای جزیره عثمانی ها را از سواحل نزدیک به خود جذب کرد (ترکیه تنها ۱۸ کیلومتر با رودس فاصله دارد و به راحتی می توان آن را دید). شوالیه ها کارهای پیوسته ای را بر روی استحکامات آغاز کردند، هم برای گنجاندن دهکده های جدید در جنوب شهر تاریخی بیزانسی و هم برای به روز رسانی استحکامات به تکنیک های دفاعی نظامی جدید. شوالیه های سنت جان در طول کمابیش سه سده زیستن در سرزمین مقدس تجربه طولانی در ساختن دژها و استحکامات داشتند، با این حال الگوی مرجع برای ساختن استحکامات دیوارهای قسطنطنیه بود که در درازای سده ها، توانایی زیادی برای ایستادگی در ب
رابر محاصره نشان داده بود. در سال ۱۴۴۰ سلطان مملوک مصر به قصد فتح شهر، آن را برای ۴۰ روز محاصره کرد که شکست خورد. در سال ۱۴۸۰، رودس به دست سربازان محمد دوم محاصره شد، اما ارتش نیرومند قسطنطنیه که ۱۰۰٬۰۰۰ سرباز با ۱۷۰ کشتی بود به دلیل دلاوری شوالیه ها و استحکامات قوی، سربازان عثمانی را از جزیره رودس راندند. در سال ۱۴۸۱ یک زمین لرزه شهر را ویران کرد و به خانه ها و استحکامات شهر آسیب های جدی ای وارد کرد و تلفات آن ۳۰٬۰۰۰ تن بودند. یک محاصره نو از سوی عثمانی ها پیشبینی می شد، پس شوالیه ها با به کارگیری سرمایه و منابع مالی، در کوتاه مدت کاخ های مهم شهر و استحکامات نوسازی شدند. در پی سال ها استادان بزرگ دستور بازسازی استحکامات و فعال سازی توپخانه را دادند. برای این کار، آن ها از بهترین معمارهای ایتالیایی درخواست کمک کردند. در میان این معماران، ماتئو جیونی، باسیلیو دلا سکولا، جرولامو بارتولوچی و گابریل تادینو دا مارتینینگو بودند. دوتای آخری در طول آخرین محاصره شهر در سال ۱۵۲۲ حضور داشتند. استحکامات رودس در سال ۱۵۲۲ یخ زده شد، به طوری که رودز یکی از اندک شهرهای اروپایی است دیوار حصارکشیده شده است که هنوز انتقال میان
استحکامات کلاسیک قرون وسطی و امروزی را نشان می دهد. استحکاماتی که امروزه نیز کمربندی را در اطراف شهر قرون وسطایی ایجاد می کند، به طوری که یک محله جدا از شهر نو است، در زمان مدیریت ایتالیایی جزیره بازسازی شده و در حال حاضر در حال مطالعه، مرمت و نگهداری هستند.
یاقوت بال بزرگ یک گونه از مگس مرغ در خانوادهٔ مگس مرغان است و در بولیوی، کلمبیا، اکوادور و پرو یافت می شود. زیستگاه طبیعی آن جنگل های کوهستانی نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری است. در حدود ۱۵٫۵–۱۷٫۵ سانتی متر (۶–۷ اینچ) طول و حدود ۱۰ گرم وزن دارد. این گونه یکی از بزرگ ترین گونه های مگس مرغ است، اگرچه کمی کوچک تر از مگس مرغ های سردهٔ "زبرجدی ها" و مگس مرغ غول پیکر است.
فرودگاه بین المللی چابهار یک فرودگاه در حال ساخت در چابهار در جنوب شرقی ایران است که با مداخله نیروی هوایی ساخت آن اکنون متوقف شده است. از دهه ۷۰ خورشیدی که منطقه آزاد چابهار ایجاد شد، این منطقه فرودگاه مستقل و بین المللی نداشته و نزدیک ترین فرودگاه به چابهار، فرودگاه بین المللی چابهار-کنارک متعلق به پایگاه دهم شکاری نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران است که در شهرستان کنارک و در فاصله بیش از ۴۰ کیلومتری چابهار قرار گرفته است. عملیات اجرایی ساخت فرودگاه چابهار به دلیل اختلافات میان نیروی هوایی و منطقه آزاد چابهار در سال ۱۳۹۹ متوقف شد. موافقان. موافقان احداث فرودگاه جدید اعلام کرده اند با توجه به محدودیت های فرودگاه نظامی در کنارک و اهمیت و جایگاه منطقه آزاد چابهار و ضرورت ایجاد یک فرودگاه بین المللی، کمیته عالی فضایی کشور متشکل از نیروهای مسلح و ارگان های هوایی دولتی مجوز احداث شهر فرودگاهی چابهار با تأکید بر حمل کالا و مسافر را صادر کرد و در آذر ماه سال ۱۳۹۸ فرودگاه بین المللی چابهار کلنگ زنی شد تا شهر فرودگاهی در این منطقه ایجاد شود. این شهر فرودگاهی در زمینی به مساحت ۲۸۱۵ هکتار در ضلع شمالی منطقه آزاد در
حال ساخت است. مخالفان. برخی کارشناسان مخالف احداث فرودگاه جدید به چند دلیل هستند؛ اما مخالفان بیان می دارند: در ماده 20 قانون تشویق و حمایت از سرمایه گذاری خارجی و ماده 35 آیین نامه اجرایی آن به صراحت بیان شده است که ارائه تسهیلات روادید سه ساله همراه با سفر مکرر در ایران برای سرمایه گذاران خارجی، مدیران، کارشناسان و بستگان درجه یک آنها و امکان تمدید آن ارائه می شود لذا تردد سرمایه گذاران خارجی حتی در فرودگاه هایی که در خارج از مناطق آزاد واقع شده اند به سهولت و بدون هیچ گونه مشکلی انجام می شود در نتیجه این موضوع که حتما فرودگاه یک کشور باید در منطقه آزاد آن کشور باشد هیچ گونه توجیهی ندارد ( این قانون در تاریخ 19 /12 /1380 به تصویب مجلس شورای اسلامی و در تاریخ 4 /3 /1381 به تصویب مجمع تشخیص مصلحت نظام رسیده و آیین نامه اجرایی این قانون به پیشنهاد وزارت امور اقتصاد و دارایی به شماره 29778 مورخ 23 /5 /1381 در جلسه هیئت وزیران مورخ 24 /6 /1381 تصویب شده است).
جزایر دریای اژه ( ; ) گروهی از جزایر در دریای اژه هستند که در شرق و جنوب سرزمین اصلی یونان، غرب ترکیه و شمال جزیره کرت و مجاورت جزیره رودس، کارپاتوس و کاسوس قرار دارند. نام یونانی باستان برای واژهٔ "مجمع الجزایر" ( , "archipelagos") از ریشهٔ کلمهٔ "اژه" بود و بعداً به جزایری که شامل آن است گفته شد و اکنون به طور کلی تر برای اشاره به هر گروه جزیره ای استفاده می شود. امروزه اکثریت قریب به اتفاق جزایر دریای اژه متعلق به یونان است و این جزایر بین ۹ منطقه اداری تقسیم شده است. تنها جزایر قابل توجه ترکیه در دریای اژه، ایمبروس (Gökçeada) و تندوس (Bozcaada) در قسمت شمال شرقی دریا هستند. جزایر مختلف کوچکتر در سواحل غربی ترکیه نیز تحت حاکمیت ترکیه هستند. این جزایر دارای تابستان های گرم و زمستان های معتدل، آب و هوای مدیترانه ای تابستان گرم ("Cfa" در طبقه بندی آب و هوای کوپن) هستند. گروه ها. جزایر دریای اژه به طور سنتی به هفت گروه از شمال به جنوب تقسیم می شوند: اصطلاح جزایر ایتالیایی دریای اژه () گاهی اوقات برای اشاره به جزایر دریای اژه که در طول جنگ ایتالیا-ترکیه در سال ۱۹۱۲ توسط ایتالیا تسخیر شد و (از طریق معاهده لوزان)
از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۴۷ ضمیمه خاک آن شد، استفاده می شود و به دودکانیس، شامل رودس و کاستلوریزو، مشتمل است. در پیمان صلح در سال ۱۹۴۷، این جزایرِ تحت کنترلِ ایتالیا، به یونان واگذار شد.
آرئو هاروتیونی ساموئلیان ( زاده ) یک فعال، معمار و سیاستمدار اهل ارمنستان است. عضو حزب جمهوری خواه ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۱۵ ژانویه ۱۹۷۶ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه ملی معماری و شهرسازی ارمنستان فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال موسس خورناتسی (۲۰۱۴) شده است. وی عضو اتحادیه معماران ارمنستان می باشد.
نینا هوهانسی هٌوسپیان (؛ – ) یک بازیگر سینما اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۱۴ آوریل ۱۹۱۵ در باکو به دنیا آمد و از فارغ التحصیل شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی آذربایجان شوروی (۱۹۶۲) و نشان برجسته افتخار (۱۹۵۹) شده است. هوسپیان از سال ۱۹۳۴ در فعالیت می کرد. وی در ۱۹ نوامبر ۱۹۷۷ در سن ۶۲ سالگی در استپاناکرت درگذشت.
فروم (لاتین "forum" به معنی «مکان عمومی خارج از منزل» یا «انجمن»،) یک میدان عمومی در معماری شهری رومی بود، که عمدتاً برای فروش کالا اختصاص داشت. به عنوان مثال، شامل یک بازار همراه با ساختمان هایی برای مغازه ها و دکه هایی برای غرفه های روباز می شد. بسیاری از فروم ها در مکان های دورافتاده در امتداد یک جاده ساخته شدند، در این صورت فروم مذکور تنها محل سکونت در آن نواحی می بود و نام خاص خود را می داشت، مانند Forum Popili یا Forum Livi. عملکردهای فروم. یک فروم علاوه بر عملکرد استاندارد خود به عنوان یک بازار، محل تجمعی بود که اهمیت اجتماعی زیادی داشت و اغلب صحنه فعالیت های متنوعی از جمله بحث ها و مناظره های سیاسی، قرار ملاقات، جلسات و غیره بود. هر شهر رومی یک فروم داشت. فروم ها اولین ملغمه از ترکیب مردمان لاتین، ایتالیایی، اتروسکی، یونانی، سلتیک یا موارد دیگر بودند. اولین فروم ها بین روستاهای مستقل در آن دوره قرار گرفتند که فقط از طریق باستان شناسی شناخته شده هستند. پس از ظهور جمهوری روم، مشهورترین فروم جهان رومی، فروم شهر رم در خود رم بود که به عنوان الگویی از ساخت و ساز مدرن آن زمان، عمل کرد. در زمان گسترش جمهوری
متاخر، نوسازی انجمن های شهر، الهام بخش پومپی مگنوس برای ایجاد تئاتر پومپه در سال ۵۵ قبل از میلاد بود. این تئاتر شامل یک فروم بزرگ در پشت طاق های تئاتر بود که به نام Porticus Pompei (ستون های پومپی) شناخته می شد. این ساختار پیشرو اولین فروم امپراتوری ژولیوس سزار و افراد پس از آن بود. دیگر مجامع اصلی هم در ایتالیا یافت می شوند. با این حال، آنها را با تباه می گیرند، که ممکن است از انواع مختلف مراکز مدنی باستان سرچشمه گرفته باشد. در حالی که میدان ها/پیازاها از نظر استفاده و عملکرد مشابه فروم هستند، اکثر آنها در قرون وسطی ایجاد شده اند و اغلب بخشی از ساختار اصلی شهر نیستند. فوراها بخشی منظم از هر استان رومی در جمهوری و امپراتوری شدند و با نمونه های باستان شناسی در: در شهرهای روم جدید فروم معمولاً در تقاطع اصلی مسیرهای شمال به جنوب و شرق به غرب واقع شده. همه فوروها دارای معبد ژوپیتر در انتهای شمالی هستند و همچنین شامل معابد دیگر و همچنین بازیلیکا هستند. یک جدول وزن و اندازه گیری عمومی دارند، به طوری که مشتریان در بازار بتوانند اطمینان حاصل کنند که پیمانه های کوچک به آنها فروخته نمی شود. و اغلب حمام هایی را در نزدیک
ی خود دارند. در زمان انتخابات، نامزدها از پله های معابد در فروم برای ایراد سخنرانی های انتخاباتی خود استفاده می کردند و انتظار داشتند مشتریانشان برای حمایت از آنها بیایند.
اما ملیکی استپانیان (؛ ؛ – ) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. زندگی نامه. وی در ۲۶ اوت ۱۹۱۵ به دنیا آمد . وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند شایسته ارمنستان شوروی (۱۹۶۴)، شده است. وی در ۱۶ فوریه ۱۹۸۹ در سن ۷۳ سالگی در ایروان درگذشت. گزیده فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به گیکور (فیلم ۱۹۸۲) اشاره کرد.
معادن لائوریون یا لاوریون معادن باستانی هستند که در جنوب آتیکا تقریباً ۵۰ کیلومتری جنوب مرکز آتن، در یونان واقع شده اند. این معادن بیشتر به دلیل تولید نقره شناخته می شوند، اما منبع مس و سرب هم بودند. تعدادی از بقایای این معادن (شفت، گالری، کارگاه سطحی) هنوز در منطقه وجود دارد. این معادن در دوران ماقبل تاریخ به عنوان منبع مس و گالن، سنگ معدن سرب مورد بهره برداری قرار می گرفتند. در دوره کلاسیک، استخراج معادن در این منطقه از سر گرفته شد. آتنی ها از تعداد زیادی برده برای استخراج این منطقه استفاده می کردند و نقره تولید شده سهم قابل توجهی در ثروت شهر داشت. این معادن که در قرن اول قبل از میلاد متروک شدند، در سال ۱۸۶۴ دوباره فعال شدند و تا سال ۱۹۷۸ توسط شرکت های فرانسوی و یونانی استخراج شدند.
معبد آپولون، خدای موسیقی، هارمونی، نور، شفا و اورالس، مهمترین و برجسته ترین جایگاه در میان حرم های پان هلنی در شهر دلفی بود. این عمارت با ستون های نیمه بازسازی شده که امروزه قابل مشاهده است، به قرن بیستم قبل از میلاد برمی گردد و طبق روایت های باستانی، پنج معبد با معماری مشابه در طول تاریخ ساخته شده اند. پیشگویان زن که با نام پیتیا شناخته می شدند، در قسمت این معبد کار می کردند. محل. معبد آپولو در دلفی که در کوه پارناسوس در یونان مرکزی قرار دارد، بخشی از مکان های مقدس و امن پان هلنیک و مکانی دورافتاده، در دلفی است که نسبت به سکونتگاه های یونانی مرکزیت داشت. موقعیت مرتفع معبد بر روی کوه هم نشان دهنده برجستگی آپولون و هم خود حرم است. بر اساس اندازه گیری هایی که تصور می شود توسط زئوس ایجاد شده است، دلفی مرکز جهان برای یونانی ها بوده و «امفالوس» یا «ناف» زمین در معبد مقدس آپولون قرار داشت. شهر دلفی به دور از نفوذ شهرهای متنفذ، اما همچنان مرکزی بود و مکان حرم پان هلنیک ماهیت آن را تقویت می کرد و به این ایده کمک می کرد که می توان به آپولون به عنوان یک مرجع خدایگانی بی طرف اعتماد کرد. معبد آپولون در دلفی با توجه به مو
قعیت مرکزی و دسترسی دشوارش، مکان معمولی نبود، بلکه مکانی نزدیک به خدایان بود. تاریخچه. هر معبد یونانی بنای مقدسی بود که به یک ایزد خاص اختصاص داشت و نیایشگران بر این باور بودند که او مرتب به آن بنا سر می زند. حتی کوچک ترین شهرها چندین معبد داشتند و هر ایزدی معابدی داشت که در سرتاسر یونان پراکنده بودند. سرانجام عبادتگاه های دینی خاصی در یونان پدیدار شدند که همه پولیس های گوناگون (دولت شهرهای مختلف یونان مثل آتن، اسپارت و ...) آن ها را دارایی مشترکشان به حساب می آوردند. مهم ترین و مشهورترین آن ها معبد آپولون در شهر دلفی بود که در داخل آن قرار داشت. این اوراکل از طریق کاهنه ای به نام پیتیا پیام های ایزد آپولون را به نیایشگران منتقل می کرد و مرکز ارتباط میان انسان و جهان ایزدی به شمار می رفت. معبد دلفی بدون اوراکل فقط یک عبادتگاه محلی بود، اما با حضور آن به مهم ترین مرکز مذهبی و مشورتی سراسر یونان بدل شد. معبد دلفی به ایزد بلندمرتبه خورشید، آپولون تعلق داشت. مردم از سرتاسر یونان برای نظرخواهی از پوتیا، کاهنهٔ غیبگوی عبادتگاه، به آنجا سفر می کردند. اکثر مردم عقیده داشتند آپولون و دیگر ایزدان به واسطه او مستقیماً ب
ا انسان ها سخن می گویند. هیچ کس به درستی نمی دانست پوتیا چگونه برگزیده می شود، اما معمولاً زنی دهقانی و بی نام ونشان بود که از نظر اجتماعی برجسته نبود. با این حال، سخنان او در حکم کلام ایزدی تلقی می شد. کسانی که برای مشورت به دلفی می آمدند، هزینهٔ زندگی پوتیا را می پرداختند. هرچند معابد دیگری نیز در یونان کاهنه های پیشگو داشتند، هیچ کدام به اندازه معبد دلفی مقدس و معتبر شمرده نمی شد. دلفی نه فقط عبادتگاهی برای آپولون، بلکه نقطهٔ اتصال میان انسان و جهان غیب بود. سرانجام، همین که احیای تجارت آغاز شد و پولیس ها ثروتمند شدند، نیایشگاه دلفی به انبار بزرگی از مال و منال تبدیل شد. بسیاری از نیایشگران، افزون بر پرداخت ورودیه، هدایای فاخر، از جمله فلزات گرانبهایی چون طلا برای آپولون می آوردند. همچنین، از آنجا که عبادتگاه محل مقدسی بود که کسی جرأت سرقت از آن نداشت، مردم اغلب اشیای قیمتی خود را به امانت در آنجا می گذاشتند. در تاریخ. تیتوس لیویوس، مؤرخ رومی، در کتاب "از پیدایش روم" نوشته که لوکیوس تارکوئینیوس متکبر، واپسین شاه روم، خوابی ناخوشایند دید که از آن بسیار مضطرب شد و بر آن شد تا کسانی را به سوی پیتیا بفرستد تا