Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ناحیه فریزر (به انگلیسی: Fraser Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان بی، میشیگان واقع شده است. ناحیه فریزر ۱۰۲٫۰ کیلومتر مربع مساحت و ۳٬۱۹۲ نفر جمعیت دارد و ۱۸۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ناحیه فردونیا (به انگلیسی: Fredonia Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کالهاون، میشیگان واقع شده است. ناحیه فردونیا ۹۰٫۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۶۲۶ نفر جمعیت دارد و ۲۸۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ناحیه فری سویل (به انگلیسی: Free Soil Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ماسون، میشیگان واقع شده است. ناحیه فری سویل ۸۲۲ نفر جمعیت دارد و ۲۱۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ناحیه فریمن (به انگلیسی: Freeman Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان کلیر، میشیگان واقع شده است. ناحیه فریمن ۹۲٫۷ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۱۵۷ نفر جمعیت دارد و ۳۲۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ناحیه فریمونت (به انگلیسی: Fremont Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ایزابلا، میشیگان واقع شده است. ناحیه فریمونت ۹۲٫۹ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۳۵۸ نفر جمعیت دارد و ۲۵۶ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ناحیه فریمونت (به انگلیسی: Fremont Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان سانیلاک واقع شده است. ناحیه فریمونت ۹۰٫۷ کیلومتر مربع مساحت و ۹۱۳ نفر جمعیت دارد و ۲۳۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ناحیه کلیتون (به انگلیسی: Clayton Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان ارناک، میشیگان واقع شده است. ناحیه کلیتون ۸۳٫۳ کیلومتر مربع مساحت و ۱٬۰۹۷ نفر جمعیت دارد و ۲۵۵ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ناحیه کورتیس (به انگلیسی: Curtis Township) یک منطقهٔ مسکونی در ایالات متحده آمریکا است که در شهرستان آلکونا، میشیگان واقع شده است. ناحیه کورتیس ۱٬۲۳۶ نفر جمعیت دارد و ۳۰۲ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
ابوالقاسم لباسچی (۱۳۰۴ تهران) فعال سیاسی عضو حزب ایران و شورای مرکزی جبهه ملی ایران، از بنیانگذاران جامعه بازرگانان و اصناف و پیشه وران تهران و نماینده بازاریان در نهضت مقامت ملی و شورا ی مرکزی جبهه ملی ایران بود. ابوالقاسم لباسچی فعالی سیاسی متولد ۱۳۰۴ در تهران بود. فعالیتهای سیاسی. لباسچی پس از شهریور ۱۳۲۰ و بازشدن فضای سیاسی کشور ابتدا در حزب توده و سپس در حزب ایران فعالیت کرد. او به همراه حسین راسخ افشار، محمدحسن شمشیری، اسماعیل کریم آبادی، حسن قاسمیه جامعه بازرگانان و اصناف و پیشه وران تهران را پایه گذاری نمود. این سازمان از دولت ملی دکتر مصدق حمایت می کردند. او پس از کودتای ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ پانزده نفر از اعضای این جامعه دستگیر و تبعید شد. او در جبهه ملی ایران در سال ۱۳۳۹ نیز فعال بود و مسئول امور چاپی جبهه ملی را بر عهده داشت. و در همین دوران بارها دستگیر شد. در سال ۱۳۵۶ و با شرع انقلاب لباسچی در تشکیل اتحاد نیروهای جبهه ملی ایران در سال ۱۳۵۶ فعالیت کردهو از سوی جامعه بازار به عضویت در شورای مرکزی جبهه ملی انتخاب می شود. او از پایه گذاران صندوق حمایت از اعتصابیون در دوران انقلاب بود که با حمایت از کارمندان
دولت و دانشگاهیان اعتصاب کننده تعهد پرداخت حقوق آنان را در صورت جلوگیری دولت از دریافتی هایشان را برعهده داشت. او همچنین به همراه محمود مانیان برگزار کننده و تأمین کننده هزینه ها و موارد مربوط به نماز عید فطر در سال ۱۳۵۷ در تپه های قیطریه بود. وی پس از انقلاب به عنوان عضو هیئت اجرایی جبهه ملی انتخاب می شود و بعد از صدور فتوای ارتداد جبهه ملی ایران در ۲۵ خرداد ۱۳۶۰ و در تقابل جامعه بازرگانان و اصناف و پیشه وران تهران با نخست وزیری رجایی و فعالیت هایش مجبور به ترک ایران می گردد.
قدرالدین اصلانف () (۲۹ مه ۱۹۴۷ در ناحیه رشت – نوامبر ۱۹۹۲) رئیس جمهور موقت تاجیکستان از ۳۱ اوت تا ۲۳ سپتامبر ۱۹۹۱ بود. او با استعفای رئیس جمهور پیشین، قهار محکموف، به عنوان رئیس موقت شورای عالی شوروی انتخاب شد. یکی از نخستین اقدامات اصلانف به عنوان رهبر امضای فرمانی برای توقف کلیه فعالیت های حزب کمونیست تاجیکستان و ملی شدن املاک این حزب بود. سپس کنگره حزب کمونیست تاجیکستان در نیمه دوم سپتامبر ۱۹۹۱ تشکیل جلسه داد تا انحلال حزب کمونیست اتحاد شوروی را اعلام کند. وی همچنین فرمانی را امضا کرد که ۹ سپتامبر را به عنوان روز استقلال مشخص می کرد. در ۲۰ سپتامبر ۱۹۹۱، اصلانف از حزب کمونیست تاجیکستان و همچنین از دفتر سیاسی آن استعفا داد. در ۲۳ سپتامبر، نیروهای محافظه کار در دولت تاجیکستان اصلانف را برکنار کردند. رحمان نبی اف، دبیر اول حزب کمونیست، به عنوان رئیس جمهور گماشته شد و در همان روز وضعیت اضطراری اعلام شد. یک سال بعد، در طی مراحل نخست جنگ داخلی که پس از فروپاشی شوروی سراسر تاجیکستان را فرا گرفت، گزارش شد که اصلانف در نوامبر ۱۹۹۲ گم شده است. به گفته یک منبع، وی توسط شبه نظامیان جبهه مردمی طرفدار دولت کشته شد.
جبار رسولف () (۱۰ ژوئیه ۱۹۱۳ – ۴ آوریل ۱۹۸۲) دبیر اول حزب کمونیست تاجیکستان از ۱۲ آوریل ۱۹۶۱ تا ۴ آوریل ۱۹۸۲ بود. زندگی. جبار رسولف در ۱۰ ژوئیه ۱۹۱۳ در خجند ولایت سمرقند (تاجیکستان امروزی) در یک خانواده کارگر زاده شد. در سال ۱۹۳۴ او از انستیتوت پنبه آسیای میانه فارغ التحصیل شد. وی از سال ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۸ به عنوان پنبه کار در یک ایستگاه کشاورزی کار کرد. رسولف از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۱ رئیس دپارتمانت و معاون کمیسرای کشاورزی جمهوری شوروی سوسیالیستی تاجیکستان بود. سپس او به عنوان کمیسرای کشاورزی جمهوری شوروی تاجیکستان گماشته شد. در سال ۱۹۴۶، وی به عنوان وزیر محصولات صنعتی جمهوری شوروی تاجیکستان و سپس به عنوان سفیر شوروی در توگو (۱۹۶۰–۱۹۶۱) منصوب شد. او در سال ۱۹۸۲ درگذشت و در دوشنبه به خاک سپرده شد.
دانیل ژیماره (متولد ۱۱ ژوئن ۱۹۳۳) اسلام شناس فرانسوی است. از جمله آثار او، تصحیح کتاب "مشکل الحدیث" است.
تفسیر قرآنی و زبان عرفانی کتابی از پل نویا است که در آن نویسنده به اصطلاحات عرفانی می پردازد. نویا در این کتاب، بسط و تکامل زبان و تفکر عارفان را تحت تأثیر زبان قرآن و مفاهیم آن می داند. به باور او، تجربهٔ عرفانی مبنای تفسیر قرآن قرار گرفته و سپس زبان قرآن برای بیان این تجارب به شکل مستقل استفاده شده است. نقد. دانیل ژیماره معتقد است این کتاب مرحله نوینی در مطالعات عرفان اسلامی است. این کتاب را از مهم ترین کتاب در زمینهٔ زبان عرفانی دانسته اند. ترجمهٔ فارسی. این کتاب با ترجمهٔ اسماعیل سعادت در سال ۱۳۷۳ منتشر و در مراسم کتاب سال جمهوری اسلامی ایران به عنوان کتاب شایسته تقدیر معرفی شد.
تای هیکی به معنی تواریخ صلح بزرگ یک گونکی مونوگاتاری است که در اواخر قرن ۱۴ میلادی نوشته شده و دوره ای مابین ۱۳۱۹ تا ۱۳۶۷ میلادی را پوشش می دهد. این کتاب در درجه اول با دوره نانبوکوچو، دوره جنگ بین دربار شمالی آشیکاگا تاکائوجی در کیوتو و دربار جنوبی امپراتور گودای گو در یوشینو، نارا در ژاپن سرو کار دارد.
سروزیر تاجیکستان عنوانی است که به رئیس دولت کشور تاجیکستان گفته می شود. سروزیر پس از رئیس جمهور دومین فرد نیرومند کشور است. سروزیر کار کابینه را هماهنگ و به رئیس جمهور در اجرای وظایف دولت مشاوره و کمک می کند. قاهر رسول زاده سروزیر کنونی تاجیکستان است.
پل نویا (۱۹۲۵ - ۱۹۸۰) اسلام شناس و عرفان پژوه فرانسوی بود. مهم ترین اثر او، "تفسیر قرآنی و زبان عرفانی" است که در آن به ارتباط میان بسط و تکامل زبان و تفکر عارفان و زبان قرآن و مفاهیم آن می پردازد.
المقنع کتابی از شیخ صدوق است. تصحیح. تصحیح این کتاب که در سال ۱۳۷۳ منتشر و در مراسم کتاب سال جمهوری اسلامی ایران به عنوان کتاب شایسته تقدیر معرفی شد.
قرآن کریم، همراه با ترجمه و توضیحات و واژه نامه نسخه ای از قرآن با ترجمهٔ بهاءالدین خرمشاهی است که در سال ۱۳۷۴ منتشر و در مراسم کتاب سال جمهوری اسلامی ایران به عنوان کتاب شایسته تقدیر معرفی شد.
تربیت و جامعه شناسی کتابی از امیل دورکیم است. ترجمهٔ فارسی. این کتاب با ترجمهٔ علیمحمد کاردان در سال ۱۳۷۶ منتشر و در مراسم کتاب سال جمهوری اسلامی ایران به عنوان کتاب شایسته تقدیر معرفی شد.
الفصول المهمه فی اصول الائمه کتابی از محمد بن حسن حر عاملی است. تصحیح. تصحیح این کتاب در سال ۱۴۱۸ق منتشر و در مراسم کتاب سال جمهوری اسلامی ایران به عنوان کتاب شایسته تقدیر معرفی شد.
الهدایة فی الأصول و الفروع کتابی از شیخ صدوق است. تصحیح. تصحیح این کتاب در سال ۱۳۷۶ منتشر و در مراسم کتاب سال جمهوری اسلامی ایران به عنوان کتاب شایسته تقدیر معرفی شد.
روز استقلال تاجیکستان () که رسماً روز استقلال جمهوری تاجیکستان نامیده می شود، روز ملی کشور تاجیکستان است. این روز سالانه در تاریخ نهم سپتامبر گرامی داشته می شود. این روز در بیشتر سال ها برابر با ۱۸، گاه ۱۹ و به ندرت ۱۷ شهریور (سنبله) در ایران و افغانستان است.
تاریخ المصادر کتابی از احمد بیهقی است تصحیح. تصحیح این کتاب در سال ۱۳۷۶–۱۳۶۶ منتشر و در مراسم کتاب سال جمهوری اسلامی ایران به عنوان کتاب شایسته تقدیر معرفی شد.
دانلد استیلو، معروف به دان استیلو (زادهٔ ۱۹۴۱)، زبان شناس آمریکایی متخصص زبان های ایرانی است. او در دانشکدهٔ زبان شناسی مؤسسهٔ ماکس پلانک در امور علوم تاریخ انسان فعال بوده است. استیلو پیشگام گویش شناسی خانوادهٔ زبان های ایرانی بوده و کار او به کار میدانی و نظریِ زبان شناسی در این زمینه شکل داده است. او در زمینهٔ زبان های فارسی، تاتی، وَفسی، ارمنی، آذری باستان، گیلکی، آرامی، و بسیاری از دیگر زبان ها مطالعات خود را منتشر کرده است. استیلو در دانشگاه های جرج تاون، یوسی ال اِی، شهری نیویورک، واشینگتن، آکادمی علوم گوتینگتن، و مؤسسه ماکس پلانک در امور علوم تاریخ انسان تدریس و پژوهش کرده است. او دارای دکتریِ زبان شناسی از دانشگاه میشیگان با تمرکز بر زبان های ایرانی است. استیلو از زمان بازنشستگی در سال ۲۰۱۱ در هلند زندگی می کند و به نوشتن در زمینهٔ زبان های ایرانی و ترکی ادامه می دهد. انجمن آموزگاران فارسی آمریکا، در سال ۲۰۱۴، به پاس دهه ها خدمت به زمینه های فارسی و زبان های ایرانی، جایزهٔ دستاورد عمر خود را به دان استیلو اعطا کرد.
پیمان راولپندی یا پیمان ۱۹۱۹ افغانستان و انگلستان پیمان پایان دهنده جنگ سوم افغان و انگلیس بود. این پیمان در ۸ اوت ۱۹۱۹ در راولپندی بسته شد. انگلستان طی آن استقلال افغانستان را به رسمیت شناخت (طبق ماده ۵) و توافق کرد که دیگر از تنگه خیبر نگذرد و به افغانستان یارانه ندهد. افغانستان نیز طبق مفاد این پیشمان کلیه پیمان نامه های مرزی قبلاً توافق شده با هند، انگلیس را پذیرفت. بنابراین افغانستان به عنوان یک کشور مستقل پذیرفت که مرز دیورند به عنوان یک مرز بین المللی میان این دو کشور باشد.
منطقه بیاویستوک واحدی اداری از آلمان نازی بود که در زمان جنگ جهانی دوم و پس از عملیات بارباروسا (حمله به اتحاد جماهیر شوروی) ایجاد شد. این منطقه در جنوب شرقی پروس خاوری، در شمال شرقی لهستان فعلی، و همچنین در بخش های مجاور کوچکتری از بلاروس و لیتوانی امروزین واقع شده بود. این سرزمین در شرق خط مولوتوف–ریبنتروپ قرار داشت و در نتیجه توسط اتحاد جماهیر شوروی اشغال شد و زیر جمهوری شوروی سوسیالیستی بلاروس قرار گرفت. پس از حمله آلمان به اتحاد جماهیر شوروی در ژوئن ۱۹۴۱، بخش غربی بلاروس شوروی (که تا سال ۱۹۳۹ متعلق به جمهوری لهستان بود) تحت اداره مدنی آلمان ("Zivilverwaltungsgebiet") قرار گرفت. این منطقه به عنوان «بِتزیرک بیاویستوک» از سال ۱۹۴۱ تا ۱۹۴۴ تحت اداره آلمان بود بدون اینکه به طور رسمی در رایش آلمان ادغام شود. این منطقه به دلیل اهمیتی که از دیدگاه نظامی به عنوان یک سر پل در ساحل نمان برایش متصور بود، تأسیس شد. آلمان بنا به ادعای تاریخی ناشی از سومین تجزیه لهستان، که بیاویستوک را از ۱۷۹۵ تا ۱۸۰۶ به پادشاهی پروس داده بود، حتی در طول جنگ جهانی یکم تمایل داشت تا این منطقه را به خاک خود منضم کند. برخلاف دیگر سرزمین ه
ای لهستان شرقی که پس از جنگ جهانی دوم به طور دائم به خاک اتحاد جماهیر شوروی ضمیمه شدند، بیشتر سرزمین های منطقه بیاویستوک بعدها به لهستان بازگردانده شدند. تاریخچه. پس از آغاز عملیات بارباروسا علیه اتحاد جماهیر شوروی، سربازان در حال پیشروی ورماخت ۳۷۹ نفر را در این منطقه به قتل رساندند، ۳۰ دهکده را «آرام» ساختند، و ۶۴۰ خانه و ۱٬۳۸۵ ساختمان صنعتی را در منطقه سوزاندند. گردان پلیس ۳۰۹ در ۲۷ ژوئن ۱۹۴۱ حدود ۲۰۰۰ یهودی را در کنیسه بزرگ بیاویستوک سوزاند. نخستین فرمان برای اجرای مدیریت مدنی در این مناطق تازه اشغال شده در ۱۷ ژوئیه ۱۹۴۱ صادر شد. مرزهای این منطقه از برآمدگی جنوب شرقی پروس خاوری (مثلث سوواوکی) در راستای رودخانه نمان تا موستی (به استثنای گرودنو)آغاز می شدند، شامل واوکویسک و پروژانی تا رود بوگ در غرب برست-لیتوفسک، و سپس مرزهای دولت عمومی تا پروس خاوری را دنبال می کردند. تا پایان ژوئیه ۱۹۴۱، بیاویستوک تحت مدیریت مقام های نظامی بود، سپس به دولت مدنی واگذار شد. «منطقه بیاویستوک» در ۱ اوت ۱۹۴۱ تأسیس شد و همزمان از مناطق عملیاتی ارتش آلمان در اتحاد جماهیر شوروی مستثنی شد. از آن هنگام تا سال ۱۹۴۴، گشتاپو و اس اس در
این منطقه دست به اعدام زدند، و برای نمونه در جنگل های نووسیووکی در نزدیکی خوروشچ که ۴۰۰۰ تن در آن اعدام شدند. در همان هنگام، برخی از مناطق کوچکتر در شرق مرزهای آلمان و شوروی ۱۹۳۹–۱۹۴۱ در منطقه شارفِن وایسه در پروس خاوری (اوستروونکا کنونی) ادغام شدند. مرکز اداری این منطقه شهر بیاویستوک لهستان بود. رئیس عالی پروس خاوری و گاولایتر اریش کخ از کونیگسبرگ (کالینینگراد امروزی) نخست به عنوان کمیسار مدنی برای منطقه، و بعدها به عنوان رئیس اداره مدنی ("Chef-der-Zivilverwaltung") گماشته شد. کشتارها. هاینریش هیملر در تاریخ ۳۰ ژوئن ۱۹۴۱ از منطقه تازه تشکیل شده "بتزیرک بیاویستوک" بازدید کرد و گفت که به دلیل خطرات احتمالی جنگ های پارتیزانی، نیروهای بیشتری در منطقه مورد نیاز هستند. تعقیب و گریز پس از عقب نشینی سریع ارتش سرخ، خلأیی امنیتی را پدیدآورد که نیازمند استقرار فوری نیروهای اضافی بود. به منظور مقابله با این «تهدید تازه»، ستاد گشتاپو اقدام به راه اندازی "Kommando SS Zichenau-Schroettersburg" کرد که تحت هدایت "اس اس-اوبراشتورمفورر" هرمان شاپر از ایستگاه فرعی شروترسبورگ (پوتسک) با مأموریت فوری برای کشتن یهودیان، کمونیست ه
ا و همکاران NKVD در سراسر روستاها و شهرهای محلی این منطقه بود. در ۳ ژوئیه، تشکیلات اضافی "شوتزپولیتزای"، از دولت عمومی فراخوانده شده و به بیاویستوک رسید. این تشکیلات توسط "اس اس-هاوپت اشتورمفورر" ولفگانگ بیرکنر، از جمله کهنه سربازان آینزاتس گروپ ۴ در جریان تهاجم به لهستان در سال ۱۹۳۹، هدایت می شد. واحد کمکی، به نام «کماندو بیاویستوک»، توسط "اس اس-اوبراشتورمبانفورر" ابرهارد شونگارت به دستور اداره امنیت اصلی رایش فرستاده شد چرا که گزارش هایی مبنی بر فعالیت چریکی شوروی در منطقه با کمک یهودیان به آنها فرستاده شده بود. مرحله نخست آزار و اذیت یهودیان توسط نازی ها بیشتر شامل اعمال مجازات جمعی در روستاهای گوناگونی بود که هر نوع تهدید واقعی یا خیالی در آن ها شناسایی می شد. عملیات ترس افکنی برای جلوگیری از کمک به جنبش های چریکی طراحی شده بودند، اما بیشتر دست آویزی برای به صف کشی و آزار و اذیت یهودیان محلی قرار گرفتند. ساختمان های مورد هدف نابود می شدند، اموالشان به سرقت می رفت، و جوامع محلی کشته یا به اردوگاه های کاری یا زندان ها فرستاده می شدند. "گروپنفورر" نِبه در ۱۴ نوامبر ۱۹۴۱ به برلین گزارش داد که تا آن هنگام ۴۵٬۰
۰۰ تن از این افراد حذف شده اند. در ۱ نوامبر ۱۹۴۱، شهر گرودنو (محل گتو گرودنو که در همان هنگام تأسیس شده بود) و مناطق مجاور آن از رایخس کومیساریات اوستلاند به منطقه بیاویستوک منتقل شدند.
آزار و اذیت شیعیان کشمیر در زمان قرون وسطی، که در تاریخ کشمیر به عنوان تاراجِ شیعه یاد شده است، عبارت است از ده کشتارهای شیعیان کشمیر که در سالهای ۱۵۴۸، ۱۵۸۵، ۱۶۳۶، ۱۶۸۶، ۱۷۱۹، ۱۷۴۱، ۱۷۶۲، ۱۸۰۱، ۱۸۳۱و ۱۸۷۲ میلادی توسط روحانیون سنی و شبه نظامیان منطقه و خارج انجام شده است. زمینه. در سال ۱۳۸۱ میلادی، پس از حمله تیمور به ایران، میر سید علی همدانی، یک صوفی ایرانی با تعداد زیادی از شاگردان وارد کشمیر شد و به تبلیغ اسلام پرداخت. او عشق به اهل بیت را در قلب تازه گرویدگان نهادینه کرد و کتابها و رساله های زیادی نوشت. تشیع به شکل واضح تر توسط میر شمس الدین عراقی که پدربزرگش سید محمد نور بخش از پیروان میر سید علی همدانی بود و دارای احترام ویژه در ایران، قندهار، کابل و کشمیر بود. میر شمس الدین در سال ۱۴۸۱میلادی وارد کشمیر شد و سپس به ایران بازگشت. بیست سال بعد در سال ۱۵۰۱ میلادی، او به همراه هفتصد صوفیان و مبلغان شیعه مذهب دوباره به کشمیر آمد. در سال ۱۵۰۵ میلادی، پادشاه سلسله شاه میر به تشیع روی آورد و قبیله چکان کشمیر نیز همین کار را کرد. میر شمس الدین عراقی در دره های هیمالیا سفر کرد و تشیع را از سکردو به تبت گسترش داد
و هزاران هندو و بودایی را به تشیع تبدیل کرد و همزمان دوران حکومت سلسله چکان هم آغاز شد. در سال ۱۵۸۶ میلادی، کشمیر با امپراتوری مغول ادغام شد. مغول ها افسران با استعدادی را منصوب کرد و سهم بسزایی در زندگی فرهنگی و اقتصادی کشمیر داشت. در سال ۱۷۵۳ میلادی کشمیر توسط احمد شاه ابدالی فتح شد، که فرزندان وی بر کاشمر حکومت کردند تا اینکه در ۱۸۱۹ میلادی آن را به دست سیک ها از دست دادند. با معاهده آمریتسار که در سال ۱۸۴۶ میلادی بین انگلیس و مهاراجه گلاب سینگ جامو امضا شد، کشمیر تحت حکومت دوگرا قرار گرفت. مطابق فرهنگ نامه انگلیسی کشمیر: " "گفته می شود که تعداد سنی ها از شیعیان بسیار بیشتر هست… آنها (شیعیان) در محله ننداپور و حسن آباد، نزدیک دریاچه شهر زندگی می کنند." "اگرچه تعداد آنها بسیار اندک است، اما مردان این فرقه فعال ترین، زحمت کش ترین و مرفه ترین بخش جامعه مسلمانان را تشکیل می دهند." "بهترین کارگران کاغذ سازی و شال سازان در سرینگر شیعه هستند و برخی از ثروتمندترین مردان شهر به آن فرقه تعلق دارند" ". حوادث. تاراج اول. در ۱۵۳۲ میلادی، سلطان سعید خان ارتش تحت فرمان میرزا حیدر دوغلات اعزام نمود که از کاشغر به بلتستان
و لداخ حمله کرد. او یک شکست نظامی متحمل شد و پس از مرگ سعید خان، به شاه مغول همایون در آگره پیوست. وی به دعوت یکی از دو جناح رقیب که به طور مداوم برای دستیابی به قدرت در کشمیر می جنگیدند، با همراهی چهار صد سرباز مغول، به کشمیر بازگشت. او به حکمرانی چک ها پایان داد. سلطنت وی سلطنت وحشت بود و شیعیان چاره ای جز "تقیه" نداشتند.وی نظر دانشمندان اهل سنت را در مورد کتاب "فقه احوط" اثر سید محمد نوربخش "جویا" شد، و آنها فتویٰ کفر را صادر نمودند. میرزا دوگلت می نویسد:" "بسیاری از مردم کشمیر که به شدت به این فرقه دل بسته بودند، خواه ناخواه آنها را به ایمان واقعی برگرداندم و بسیاری را کشتم." "تعدادی از آنها به تصوف پناه بردند اما آنها صوفی واقعی نیستند و چیزی جز اسم از تصوف ندارند." "سیاست تبعیض مذهبی میرزا روند زوال او را سریع تر کرد. این امر یک شورش همه جانبه را برانگیخت و دوغلات در پایان همان سال کشته شد و حکومت چک ها دوباره برقرار شد. به نظر می رسد این «تاراج» جزو یک سنت آزار و شکنجه است. بیشتر برده های خارجی در کاشغر (سین کیانگ امروزی) شیعیان تاجیک چین می بودند. مسلمانان ترک سنی از آنها با عنوان غالچا یاد می کردند
و به این دلیل که با ساکنان ترک سنی متفاوت بودند، به بردگی گرفته می شدند. شیعیان در منطقه خوتان نیز به عنوان برده فروخته می شدند. مسلمانان سنی کاشغر شیعیان را به عنوان برده خرید و فروخت می کردند. تاراج دوم. در سال ۱۵۵۴ میلادی، یک درگیری مذهبی بین سرباز شیعه یوسف ماندیو و یک روحانی سنی حبیب الله خوارزمی، قاضی آسیب جدی دید. با این حال، قاضی جان سالم به در برد و یوسف به دلیل تلاش برای قتل وی، با عجله توسط قاضی سنی سنگسار شد. شیعیان خواستار رعایت عدالت و مجازات مردی شدند که حکم سنگسار یوسف را صادر کرد. میرزا مقیم، فرستاده اکبر، قاضی موسی و ملا یوسف را به قتل رساند و در نتیجه درگیری بین دو گروه شیعه و سنی ایجاد شد. یک درگیری شدید فرقه ای در سال ۱۵۶۸ میلادی رخ داد که منجر به تنش میان حاکم کشمیر و اکبر شد. در سال ۱۵۸۵ میلادی، میرزا قاسم خان به کشمیر حمله کرد تا آن را به امپراتوری مغول ملحق کند. حکومت چک به پایان رسید و سرانجام در سال ۱۵۸۹ میلادی، اکبر پادشاه مغول به کشمیر آمد. تاراج سوم. در اواخر قرن شانزدهم میلادی، احمد سرهندی، روحانی مشهور اهل سنت (۱۵۶۴–۱۶۲۴ م)، رساله ای را تحت عنوان " "رد روافض"" "نگاشته بود" تا ک
شتار شیعیان توسط عبدالله خان ازبک در مشهد را توجیه کند. در این رساله او می گوید:"از آنجا که شیعه لعنت بر ابوبکر، عمر، عثمان و یکی از همسران پاکدامن پیامبر را مجاز می داند، که خود خیانت محسوب می شود، طبق احکام خداوندی کشتن آنها و ظلم به آنها برای اعتلای دین واقعی، تخریب ساختمانهای آنها و توقیف اموال و دارایی های آنها جایز است."اعتقاد خان که یازده سال پست والی کشمیر را در اختیار داشت، یک ستمگر بیرحم بود. او با شیعیان وحشیانه رفتار کرد. یک صوفی نقشبندی خواجه خاوند محمود و شاگردان احمد سرهندی هم شیعیان را محکوم می کردند. در زمان حکومت ظفرخان، در سال ۱۶۳۶ میلادی، در حالی که مردم میوه می چیدند، مناظره ای بین یک شیعه و یک سنی رخ داد و به یک حمله همه جانبه به محله های شیعه منجر شد. تاراج چهارم. در سال ۱۶۸۴ میلادی، چهارمین تاراج با یک مسئله مالی بین یک تاجر شیعه عبدالشکور و یک سنی به نام صادق آغاز شد. ادعا کردند که عبدالشکور به صحابه پیامبر توهین کرده و یک روحانی محلی علیه او "فتوا" داد. اهل سنت برای تنبیه دسته جمعی محله شیعه نشین حسن آباد حمله کردند. ابراهیم خان، والی کشمیر، به او پیشنهاد امنیت داد و سعی در کنترل اوض
اع داشت، اما روحانیون سنی موفق شدند شبه نظامیان قبایل سنی پشتون را از کابل بیاورند. آنها فرماندار را وادار کردند که بازرگان شیعه، دو پسر و یک داماد او را تحویل دهد. ملا محمد طاهر مفتی، یک روحانی سنی، سعی کرد جلوی بلوه را بگیرد، اما خانه او را نیز به آتش کشیدند. یکی دیگر از شیعیان مشهور، بابا قاسم، توسط شبه نظامیان متجاوز گرفتار شد، و تحقیر شد و تا حد مرگ شکنجه شد. محل فرماندار ابراهیم خان به آتش کشیده شد. دولت تلاش کرد تا شورش ها را کنترل کند و برخی از عاملان فساد با مجازات اعدام روبرو شدند. شاه اورنگ زیب ابراهیم خان را از فرمانداری برکنار کرد و عاملان سنی را آزاد کرد. این حادثه به عنوان بدترین درگیری فرقه ای در زمان حکومت اورنگ زیب یاد شده است. تاراج پنجم. در سال ۱۷۱۹ میلادی، شاهنشاه محمد شاه به تخت سلطنت مغول نشست. امپراتور قبلی به یک روحانی ملا عبد النبی، معروف به مهتوی خان، مقام ویژه "شیخ الاسلام" اعطا شده بود. محمد شاه سیاست خود را تغییر داد و ملا را از جایگاه خاص محروم کرد و "جاگیر" "را پس گرفت". ملا تصمیم گرفت با سازماندهی کارزار نفرت علیه هندوها و شیعیان بی نظمی در سلطنت ایجاد کند. این ماجرا به آشوب م
نجر شد، متعصبان اهل سنت شروع به حمله به خواص هندوها و شیعیان کردند و پلیس برای محافظت از آنها از زور استفاده کرد. در همین حال ملا عبد النبی کشته شد و شایعات مبنی بر توطئه ترور توسط یک سرباز شیعه منتشر شد. طرفداران ملا به رهبری پسرش شرف الدین به محله شیعیان زادی بل حمله کردند. این بی قانونی به مدت دو سال حاکم بود تا اینکه یک نیروی بزرگ مغول در سال ۱۷۲۲ میلادی به فرماندهی عبدالصمد خان از لاهور وارد کشمیر شد و شرف الدین رهبر شورشیان کشته شد. نورمن هولیستر می نویسد:" "مسلمانان دوباره برای محاصره و ریختن خون به محله زادی بل رفتند." "ساکنان این محله شیعیان بودند." "در آنجا آنها شروع به کشتن و سوختن کردند." در ابتدا برای "مدت دو روز، مقاومت ادامه داشت، اما سر انجام مهاجمان پیروز شدند." "دو تا سه هزار نفر، که در آن محله بودند، از جمله تعداد زیادی از مسافران مغول، با همسران و خانواده هایشان کشته شدند." "اموالی به ارزش صد هزار روپیه غارت شد و این غارت برای دو یا سه روز ادامه داشت" ".این تاراج همزمان با جنگ قدرت در میان وزیران دهلی بود. عماد الملک برخی از روحانیون اهل سنت را جمع کرد و آنها علیه صفدر جنگ، که شیعه بود، اع
لام جهاد کردند تا از ناموس سه خلیفه اول دفاع کند. این اقدام منجر به چندین کشتار خونین شیعیان در کشمیر و پنجاب شد. تاراج ششم. در سالهای ۱۷۴۱ تا ۱۷۴۵ میلادی، شورشی علیه فرماندار مغول، عنایت الله ایجاد شد. پس از حمله نادرشاه به دهلی، معاون فرماندار ابو البرکات خان علیه ارباب خود قیام کرد و خود را پادشاه مستقل اعلام کرد و عنایت الله را در سال ۱۷۴۱ میلادی به قتل رساند. امپراتور مغول اسد یار خان را به عنوان فرماندار کشمیر منصوب کرد. این منجر به شورشی به رهبری دیر الله بیگ، با همراهی با برخی از سربازان شیعه شد. ابو برکت خان به عنوان انتقام، جنایات علیه غیرنظامیان شیعه سرینگر انجام داد. تاراج هفتم. در سالهای ۱۷۶۲ تا ۱۷۶۴ میلادی، حاکم افغانی کشمیر، بلند خان بامزی، شیعیان را مورد آزار و اذیت قرار داد. در منطقه زیر کنترل امیرخان جوان شیر، که از شیعیان حمایت می کرد، شایعه منتشر شد مبنی بر اینکه برخی از شیعیان به حبیب الله نوشهری ناسزا گفته اند. جمعیت خشمگین اهل سنت به محله زادی بل حمله کرد و خانه های متعلق به شیعیان را آتش زد. بلند خان دستور دستگیری شیعیان متهم به کفر را صادر کرد.در سال ۱۷۶۵ میلادی، یک روحانی شیعه حافظ ع
بدالله به دلیل تبلیغ تشیع، با سر بریدن مجازات شد. در سال ۱۷۸۸ میلادی، هنگامی که فرماندار وقت جمعه خان الکوزائی برای کمک به شاهزاده تیمور به کابل رفت، شورش های فرقه ای رخ داد. تاراج هشتم. در سال ۱۸۰۳ میلادی، درگیری های شدیدی بین شیعه و سنی درگرفت.فرهنگ انگلیسی کشمیر یادداشت می کند:" "در زمان حکومت افغان ها، شیعیان مجاز نبودند عزاداری محرم را برگزار کنند." "در زمان عبدالله خان، که خود را از تخت کابل جدا کرده بود، آنها سعی در مراسم گرفتن داشتند. اما مورد حمله و غارت قرار گرفتند و خانه های آنها سوخته شد. حدود ۱۵۰ نفر از آنها (زیرا اون ایام تعداد بسیار کمی در شهر وجود داشت) را جمع کردند، بینی آنها را سوراخ کرده همه آنها را با یک طناب بهم دیگر گره زدند، و مجبور رژه رفتن از بازارها کردند" ". تاراج نهم. کشمیر در سال ۱۸۱۹ میلادی توسط سیک ها فتح شد. این زمانی بود که سید احمد بریلوی، که بعداً به خاطر جنگ علیه امپراتوری سیک مشهور شد، با صدها پیروان خود در شهرهای شمال هند بر علیه عقاید و رسوم شیعه تبلیغ می کرد. سید احمد بارها تعزیه هایشان را تخریب نمود، امری که منجر به شورش و هرج و مرج شد. همزمان، در دوران فرمانداری بهما
سینگ درگیری شدیدی رخ داد. در سال ۱۸۳۱ میلادی، منطقه شیعه نشین زادی بل به آتش کشیده شد.در فرهنگ انگلیسی کشمیر آمده:" "در زمان فرماندار بهما سینگ، شیعیان سعی داشتند جشن محرم را برگزار کنند، اما سنیان خشمگین بر سر آنها افتادند، پانزده نفر از آنها را کشتند و اموال آنها را به یغما بردند و بازرگانان ایرانی، که دو یا سیصد نفر بودند، کشمیر را ترک کرده و از آن زمان هرگز در آنجا اقامت نکرده اند" ".در ماه مه ۱۸۳۱ میلادی، سید احمد بریلوی هنگام تلاش برای ورود به کشمیر در بالاکوت کشته شد. تاراج دهم. در سال ۱۸۷۲ میلادی، در زمان رنبیر سینگ، حملات وحشیانه علیه شیعیان انجام شد. درگیری بظاهر مذهبی بود اما ریشه اقتصادی را نمی توان نادیده گرفت. بازار شال دست شیعیان بود، بخاطر پارچه های با کیفیت بالا که توسط بافندگان شیعه زادی بال تولید می شد.در فرهنگ انگلیسی کشمیر آمده:" "این اغتشاشات برای یک هفته ادامه داشت، و برای مدتی مانع تلاش های فرماندار شد. وی سرانجام خواستار کمک به نیروها شد. منطقه ها به خرابه ها تبدیل شدند؛ و تجارت برای مدتی کاملا متوقف شد. بخش بزرگی از شهر در حال خالی شدن بود." "شیعیان به هر سمت فرار می کردند. برخی به د
نبال امنیت در کوه ها پناه بردند. عده ای دیگر در شهر در مکانهای مخفی ماندند." "بسیاری از زنان و کودکان شیعه از دست هم کیشان خشمگین خود در خانه های هندوها پناهندگی یافتند." "وقتی نظم به طور کامل برقرار شد، سرکرده های شورش دستگیر و زندانی شدند، علاوه بر صدها یا هزاران نفر، از قشر فقیر."