Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اوکسانا ماس (؛ زادهٔ ۱۹۶۹) هنرمند، و نقاش اهل اوکراین است. او در شهر ایلیچیفسک (حال پودبورسک) در اوکراین متولد شد و در رشته ی نقاشی از دانشکده ی هنری اودسا و دانشگاه ملی مکانیکف اودسا فارغ التحصیل شد. ماس از سال ۱۹۹۰ در نمایشگاه های انفرادی و گروهی در اوکراین و سایر نقاط جهان شرکت کرده است. آثار او به دلیل استفاده ی جسورانه از رنگ ها، اشکال و بافت ها شناخته شده اند. او اغلب از موضوعات طبیعت، فرهنگ اوکراینی و تجربیات شخصی خود در نقاشی هایش استفاده می کند. برخی از افتخارات اوکسانا ماس عبارتند از:. آثار اوکسانا ماس در مجموعه های خصوصی و عمومی در سراسر جهان به نمایش گذاشته شده است. او یکی از شناخته شده ترین هنرمندان معاصر اوکراین است و آثار او به دلیل زیبایی، اصالت و قدرت عاطفی مورد تحسین قرار گرفته اند.
ایلیا کاباکوف (؛ زادهٔ ) مجسمه ساز، نقاش، هنرمند، و عکاس اهل روسیه است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون پرمیوم ایمپریاله و نشان دوستی شده است.
والنتین گالوچکین (؛ ۲۲ نوامبر ۱۹۲۸ – ۳ نوامبر ۲۰۰۶) مجسمه ساز اهل اوکراین بود.
کاساندره (; – ) نقاش، طراح گرافیک، سنگ تراش، و طراح اهل روسیه بود.
بوریس یفیموف (؛ – (aged 108)) نقاش، کاریکاتوریست، کارتونیست، و پویانما اهل جمهوری روسیه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، نشان انقلاب اکتبر، جایزه دولتی اتحاد شوروی، نشان لنین، قهرمان کار سوسیالیست، و مدال دفاع از مسکو شده است.
ترشیش (عبری: תַּרְשִׁישׁ‎) عبارتی است که با معانی گوناگون، به ویژه نام یک منطقه جغرافیایی، در تنخ به کار رفته است. این منطقه فاصله زیادی با اسرائیل و فنیقیه داشت و از آن در کتیبه های آشوری و فنیقی نیز یاد شده است. مکان دقیق ترشیش حتی در دوران باستان نیز مشخص نبوده است و در دو هزار سال اخیر حدس ها و افسانه ها درباره آن رواج داشته است.
ایگور ساویتسکی (؛ ۴ اوت ۱۹۱۵ – ۲۷ ژوئیه ۱۹۸۴) نقاش، و باستان شناس اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
پیتر فیشمان (؛ زادهٔ (61)) نقاش، و مجسمه ساز اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است.
کنستانتین کریژیتسکی (; – ) نقاش اهل اوکراین بود. زندگی نامه. وی در خانواده ای با سابقه اوکراین-لهستان به دنیا آمد. پدرش تاجر بود. وی پس از پایان تحصیلات ابتدایی، در مدرسه نقاشی که توسط نیکولای موراشکو اداره می شد، تحصیل کرد. در سال ۱۸۷۷، او وارد آکادمی سلطنتی هنر سن پترزبورگ شد و در آنجا نزد میخائیل کلود تحصیل کرد. وی دوره های خود را در سال ۱۸۸۴ در آنجا به پایان برد و عنوان «هنرمند درجه یک» و یک مدال طلا برای نقاشی «بلوط» دریافت کرد. در سال ۱۸۸۰، وی به عنوان یکی از اولین اعضای انجمن آبرنگ شناسان روسی شناخته شد.
ولادیمیر اورلوفسکی (؛ – ) نقاش اهل اوکراین بود. زندگی. اورلوفسکی در سال ۱۸۴۲ در کیف در خانواده ای از نژاد اوکراینی متولد شد. در طول تحصیل اورلوفسکی در آکادمی هنر شاهنشاهی، معلم او یکی از مشهورترین نقاشان روسی در قرن نوزدهم الکسی بوگولیوبوف بود. اورلوفسکی در سال ۱۸۶۳، یک مدال نقره در آکادمی هنر سن پترزبورگ دریافت کرد .
یوهان گئورگ پینسل (; – ) مجسمه ساز اهل مشترک المنافع لهستان–لیتوانی بود.
یژی سیمگینوفسکی-الوتر (; ح. ۱۶۶۰ – ح. ۱۷۱۱) نقاش، قلم زن، و طراح اهل مشترک المنافع لهستان–لیتوانی بود.
آلفرد نوسیگ (؛ ۱۸ آوریل ۱۸۶۴ – ) مجسمه ساز اهل لهستان بود.
ژانا بدووا (؛ زادهٔ ) بازیگر، کارگردان، مجری، مجری تلویزیون، طراح، تهیه کننده تلویزیونی، آموزشگر، و آموزگار اهل ایتالیا است.
ژاک هنیزدوفسکی (؛ – ) نقاش، و مجسمه ساز اهل اوکراین (اتریش-مجارستان) بود.
الکساندر لیتوفچنکو (؛ – ) نقاش روس اوکراینی تبار بود.
فیودور پاولوویچ رشتنیکوف (؛ – ) نقاش اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. رشتنیکوف که از او به عنوان متخصص برجستهٔ «واقع گرایی سوسیالیستی» یاد می کنند، سه دهه و نیم در آکادمی هنرهای شوروی عضو بود. آثار او در بهترین مجموعه های روسیه از جمله نگارخانه ترتیاکوف (مسکو)، موزه دولتی روسیه (سن پترزبورگ) و موزه تاریخی دولتی (مسکو) موجود است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، نشان انقلاب اکتبر، و نشان پرچم سرخ کار شده است. اوایل زندگی. رشتنیکوف در روستای سورسکو-لیتوفسکی در منطقهٔ کنونی دنیپروپتروفسک اوکراین در خانواده ای از نقاشان بزرگ به دنیا آمد. رشتنیکوف در کودکی یتیم شد و برادرش وظیفهٔ تربیت او را به عهده گرفت. او نقاشی های دیواری و شمایل های کلیسا را برای امرارمعاش نقاشی می کرد و از رشتنیکوف هم به عنوان شاگرد بهره می برد. رشتنیکوف که هرگز به دبیرستان نرفته بود، جهت آماده سازی خودش برای عضویت در مؤسسه هنری نخبگان وتماس، در مؤسسه آموزشی رابفاک (مخفف دانشکده کارگران) ثبت نام کرد. نوعی مؤسسه آموزشی که کارگران شوروی را برای ورود به موسسات آموزش عالی آماده می کرد. سفر به قطب شمال. در حالی که هنوز یک دانشجوی هنر
بود، مهارت رشتنیکوف در نمایش واقع گرایی، باعث شد او را به عنوان «گزارشگر هنری» در دو سفر قطبی در ۳۴–۱۹۳۲ در نظر بگیرند: اولی، با کاشف مشهور اتو اشمیت روی کشتی یخ شکن ای سیبریاکف؛ و دیگری روی کشتی اس اس چلوسکین محکوم به فنا که در سال ۱۹۳۴ غرق شد. رشتنیکوف یکی از افرادی بود که پس از غرق شدن کشتی، از یخ نجات یافتند. حرفه هنری. در اواخر دهه ۱۹۴۰، رشتنیکوف به عنوان یکی از بهترین های واقع گرایی سوسیالیست شوروی پدیدار شد. او در دو نوع نقاشی تخصص داشت: ترسیم رهبر اتحاد جماهیر شوروی (چندین نقاشی او از استالین مورد پسند رهبر وقت اتحاد شوروی بود) و زندگی عادی. کودکان در نقاشی های او بسیار رایج بودند. در طول زندگی، رشتنیکوف با فرمالیسم در هنر مخالفت کرد و در هر جایی که آن را یافت، آن را افشا کرد. نظرات وی در بین مقامات محبوب بود. رشتنیکوف در سال ۱۹۵۳ به عضویت فرهنگستان هنر درآمد، و در ۱۹۷۴ نیز معاون رئیس آن فرهنگستان شد. او بسیاری از جوایز معتبر دولتی از جمله جایزه استالین را برای مشارکت خود در فرهنگ شوروی دریافت کرد. رشتنیکوف از سال ۱۹۵۳ تا ۱۹۶۲ در دو دانشکده مسکو به تدریس هنر پرداخت. او در ۱۹۶۳ کتابی به نام «اسرار انت
زاعی گرایی، Тайны абстракционизма» تألیف کرد، که در آن دیدگاه های منفی خود را دربارهٔ جنبش های هنری «بورژوایی» بیان کرد. فیودور پاولوویچ رشتنیکوف در سال ۱۹۸۸ در مسکو درگذشت.
واسیل کاسیان (؛ ۱ ژانویه ۱۸۹۶ – ) نظامی، و نقاش اهل اتریش-مجارستان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین، قهرمان کار سوسیالیست، و نشان پرچم سرخ کار شده است.
ادوارد تارلتسکی (؛ زادهٔ ) مجری، موسیقی دان، روزنامه نگار اهل اوکراین است. زندگی در اوکراین. تارلتسکی که در بلاروس تحت تعقیب سیاسی بود، در سال ۲۰۰۸ به اوکراین نقل مکان کرد، زمانی که او نقش «دیوا» را در فیلم کالت روسی خیمه شب بازی بازی کرد که برنده جایزه XXXIII شد. جشنواره فیلم مسکو پس از آن، ادوارد تارلتسکی را به عنوان یک سرگرم کننده شناخت و بعداً، او مسابقه معروف ملکه اوکراینی «دوشیزه دیوا» را در سال ۲۰۱۳ پایه گذاری کرد. در فوریه ۲۰۱۴، ادوارد تارلتسکی در نقش مادام ژو ژو در برنامه تلویزیونی «زوانا وچریا» (نسخه اوکراینی قوانین آشپزخانه من) شرکت کرد. او در سال ۲۰۱۵ درخواست پناهندگی سیاسی در اوکراین کرد، اما درخواست او رد شد. در سال ۲۰۱۸ به سوئد نقل مکان کرد. زندگی در سوئد. از سال ۲۰۱۸ تارلتسکی در استکهلم، سوئد زندگی می کند، وی در جنبش اعتراضی علیه دولت الکساندر لوکاشنکو شرکت کرد.
یوگنی خالدی (؛ – ) عکاس، عکاس جنگ، روزنامه نگار، و پرسنل نظامی اهل دولت موقت روسیه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال دفاع از قفقاز، مدال تسخیر وین، مدال دفاع از سواستوپول، مدال تسخیر بوداپست، مدال تسخیر برلین، و مدال آزادسازی بلگراد شده است.
ایگور کوستین (; – ) عکاس، و روزنامه نگار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
آلفرد فیدتسکی (؛ ۱۸۵۷ – ۲۱ ژوئیه ۱۹۰۲) عکاس، فیلم ساز اهل امپراتوری روسیه بود.
نیکولای شماتکو (؛ – ) نقاش، و مجسمه ساز اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود.
ایوان مارتوس (؛ 1754 – ) مجسمه ساز اهل امپراتوری روسیه بود.
چانا اورلوف (; – ) مجسمه ساز اهل فرانسه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون لژیون دونور شده است.
ایوان کاوالیدزه (; – ) مجسمه ساز، بازیگر، کارگردان فیلم، کارگردان، فیلم نامه نویس، و نمایشنامه نویس اهل امپراتوری روسیه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان لنین شده است.
پرتره کنتس اوسونویل یک نقاشی رنگ روغن روی بوم است که توسط هنرمند نوکلاسیسیسم فرانسوی ژان اگوست دومینیک انگر در سال ۱۸۴۵ ایجاد شده است. لوئیز دو بوروی، کنتس اوسونویل، در خانه ثروتمند بروگلی نشسته است. شاهزاده خانم بروگلی، که بعدها انگر وی را به تصویر کشید. ۱۸۵۱–۵۳، با آلبرت دو بروگلی، برادر لوئیز سیاستمدار سلطنت طلب فرانسوی، دیپلمات و نویسنده ازدواج کرد . لوئیز دو بروگلی با تحصیلات بالا، بعداً مقاله نویس و زندگینامه نویس شد و رمان های عاشقانه تاریخی را براساس زندگی لرد بایرون، رابرت امت و مارگارت ولوا منتشر کرد. این نقاشی یکی از پرتره هایی سفارشی است که انگر در آن زمان پذیرفت، زیرا او بیشتر به موضوع نئوکلاسیک علاقه داشت که برای او درآمدزایی بسیار کمتری نسبت به تصویرگری داشت. او یک طرح مقدماتی تهیه کرده بود و دو سال قبل نسخه رنگ روغن و بوم خود را آغاز کرده بود، اما وقتی دی بروگلی باردار شد کمیسیون را کنار گذاشت و دیگر نمی توانست برای مدت های طولانی به ژست بپردازد، و او به هر حال غیرقابل توصیف و "خسته کننده" بود. " کار نهایی در سمت چپ پایین امضا و تاریخ گذاری شده است. سفارش. در سال ۱۸۴۵ شهرت انگر در اوج بود و او
به عنوان یک چهره نگار بسیار مورد توجه بود. در آن زمان، او فقط به دو پرتره متعهد بود. اثر فعلی و پرتره بارون دو روچیلد. وی امروزه بیشتر برای پرتره هایی از این دست شناخته شده است. لوئیز دو بروگلی (۱۸۱۸–۱۸۸۲) در زمان تصویربرداری ۲۷ ساله بود. انگر دو تا سه سال قبل او را با گچ سیاه به عنوان نقاشی مقدماتی طراحی کرد و یک نقاشی روی بوم نقاشی را آغاز کرد که شامل آینه و تصاویر منعکس نشده است، و حالت را معکوس می کند، اما این کار رها شد. جلسات طولانی و آهسته بود، و دی بروگلی آنها را خسته کننده دانست، در یک مرحله با شکایت از انگر ،" فرزند سوم خود باردار شد، بنابراین دیگر نتوانست ژست بیشتری بگیرد و نقاشی سال ۱۸۴۲ ناتمام ماند و پرتره سال ۱۸۴۵ تکمیل شد.
سابقه جنگ افزارهای تراکیا از قرن ۱۰ پیش از میلاد تا قرن ۱ میلادی در منطقه ای تعریف می شود که مورخان یونان باستان و لاتین آن را به عنوان تراکیه تعریف کرده اند. این مربوط به درگیری های مسلحانه قبایل تراکی و پادشاهی آنها در بالکان است. جدا از درگیری بین تراکیان و ملل و قبایل همسایه، جنگهای داخلی بی شماری در میان قبایل تراکی ثبت شده است. جنگ های قبیله ای. به طور پیوسته در میان قبایل تراکی اختلافاتی پیش می آمد و جنگهای داخلی به وقوع می پیوست و آنها با یونانیان علیه سایر قبایل هم نژادشان متحد می شدند. کسانی که با یونانی ها متحد بودند بیشتر متمدنانه رفتار می کردند و آنها معمولاً در شهرک های حاشیه ساحل تراکیا مستقر بودند. قبایل داخلی به وحشی و بربر بودن معروف بودند و حتی تا دوره روم نیز عادات بربر بودن خود را حفظ کردند. به دلیل درگیری مداوم و اختلافات داخلی در طول دوران ها نتوانستند متحد شوند و مدتی تحت حکومت مصری ها، تئوکریان ها، میسیایی ها و در نهایت ایرانی ها در زمان داریوش درآمدند. با شروع جنگ پلوپونز، قبایل مختلف تراکی تحت حکومت سیتالز ها، پادشاه ادروسی ها متحد شدند. در مدت زمان درگیری با آتن متحد شد. با این حال
، پادشاهی پس از مرگ پادشاه سوتس دوباره به قسمتهای مختلف تقسیم شد. در این زمان بود که فیلیپ مقدونی قسمت وسیعی از ترکیه را فتح کرد و قلمرو و قبایل آن را به مقدونیه جذب کرد.
ژان بوتز (زاده ۸ ژوئن ۱۹۹۵)، بازیکن فوتبال اهل فرانسه است که به عنوان دروازه بان برای آنتورپ بازی می کند. دوران باشگاهی. بوتز در سال ۲۰۰۳ و در ۸ سالگی، برای جوانان لیل بازی می کرد. او در سال ۲۰۱۷، به صورت قرضی به موسکرون پیوست. وی نخستین بازی خود در لیگ برتر فوتبال بلژیک را در ۳۰ ژوئیه ۲۰۱۷ برابر اوستنده انجام داد.
سورس ۲ یک موتور بازی ویدئویی است که توسط ولو به عنوان جانشین موتور سورس تولید شده است. این موتور در سال ۲۰۱۵ معرفی شد، اولین بازی که از موتور سورس ۲ استفاده کرد "دوتا ۲" بود که در ۲۰۱۵ به سورس ۲ منتقل شد. از آن زمان، "آرتی فکت"، "دوتا آندر لرد"، "، ددلاک و کانتر استرایک ۲ همه با این موتور ساخته شده اند. تاریخچه. برنامه جانشینی برای موتور سورس پس از انتشار " در سال ۲۰۰۷ آغاز شد. اولین نسخه نمایشی فناوری موتور در سال ۲۰۱۰ با بازسازی نقشه "لفت فور دد ۲" ساخته شد. تصاویر این آزمایش در اوایل سال ۲۰۱۴ به اینترنت درز کرد. در کنفرانس توسعه دهندگان بازی ۲۰۱۴، یک کارمند ولو به اسم Sergiy Migdalskiy، یک ابزار اشکال زدایی فیزیک سورس ۲ را نشان داد که در "لفت فور دد ۲" استفاده شده بود. قبل از معرفی رسمی در کنفرانس توسعه دهندگان بازی سال ۲۰۱۵، سورس ۲ نخستین بار از طریق استیم ورک شاپ برای "دوتا ۲" در ۲۰۱۴ در دسترس عموم قرار گرفت. در آنجا، ولو هدف خود را اجازه دادن به تولید محتوای مؤثرتر توصیف کرد. ولو همچنین اظهار داشت که از رابط گرافیکی ولکان پشتیبانی می کند و از یک موتور فیزیک جدید داخلی به نام Rubikon استفاده می کند که جا
یگزین ابزار شخص ثالث مانند هاوک می شود. گیب نیوئل، رئیس ولو، گفت که این شرکت قبل از انتشار موتور و کیت توسعه نرم افزار آن، برای کسب اطمینان از وجود بالاترین کیفیت برای توسعه دهندگان، تولید بازی های خود با سورس ۲ را در اولویت قرار می دهند. او اضافه کرد که آنان قصد داشتند تا زمانی که بازی در استیم منتشر شود، آن را برای توسعه دهندگان اش رایگان کنند. در ژوئن ۲۰۱۵، ولو اعلام کرد که تمام بازی "دوتا ۲" طی روزرسانی به نام Dota 2 Reborn به سورس ۲ منتقل می شود. بروزرسانی Reborn برای اولین بار به عنوان به روزرسانی بتا در سپتامبر ۲۰۱۵ در دسترس عموم قرار گرفت و "دوتا ۲" به عنوان اولین بازی استفاده کننده از موتور تبدیل شد. همچنین سورس ۲ برای "آرتی فکت" و "دوتا آندر لرد" استفاده شده و این موتور برای پشتیبانی از اندروید و آی اواس برای سیستم عامل دوم پورت شده است. همچنین این موتور از ایجاد بازی در واقعیت مجازی، استفاده در SteamVR Home پشتیبانی می کند. اولین بتا عمومی ابزار سورس ۲ که به طور خاص برای ایجاد محتوای سفارشی برای "" ساخته شده، در ماه مه سال ۲۰۲۰ منتشر شد.
جام والیبال شهبانو ۱۳۵۴ نخستین دوره از جام والیبال شهبانو و نخستین دوره از مسابقات سراسری والیبال زنان در ایران بود که در پاییز و زمستان ۱۳۵۴ در سه مرحله برگزار شد. مرحله اول. مسابقات این مرحله در گروه تیم های تهرانی و شهرستانی برگزار شد. تهران. از گروه تیم های تهرانی ۲ تیم دیهیم و صنعت نفت صعود کردند و در کنار تیم های اول تا ششم فصل قبل جام باشگاه های تهران ۸ تیم تهرانی حاضر در مرحله دوم را تشکیل دادند. این تیم هها عبارتند از هما، پاس، تاج، افسر، دیهیم، صنعت نفت، ؟ و پرسپولیس. شهرستان ها. مسابقات شهرستان ها در سه شهر اصفهان، مشهد و اهواز انجام شد. در اصفهان نمایندگان استان های اصفهان، چهار محال و بختیاری و کرمان حاضر بودند که نمایندگان اصفهان و چهارمحال و بختیاری به مرحله دوم صعود کردند. در مشهد ۲ تیم تاج گیلان و خانه جوانان مازندران حاضر بودند که هر دو تیم صعود کردند. تیم پاس مشهد قرار بود در این گروه حاضر شود که در مسابقات حاضر نشد. فارس، کرمانشاه و خوزستان در گروه دیگر حاضر بودند که تیم های فارس و خوزستان صعود کردند. مرحله دوم. در مرحله دوم ۸ تیم تهرانی در تهران و ۵ تیم شهرستانی در اهواز به رقابت پرداختند
. از هر ۳ تیم به مرحله نهایی صعود کرد تا تکیف ۶ تیم حاضر در مرحله نهایی مشخص شود. تهران. در گروه تیم های تهرانی تیم های تاج، هما، پاس، پرسپولیس، افسر، دیهیم، صنعت نفت و عقاب حاضر بودند. تیم ها تاج، پاس و هما از این گروه صعود کردند. شهرستان ها. در گروه تیم های شهرستانی نیز تیم های استان اصفهان، استان خوزستان، تاج گیلان، استان مازندران و استان فارس حاضر بودند. تیم چهار محال و بختیاری با آنکه مجوز حضور در رقابت ها را داشت اما در بازی ها غایب بود. در پایان ۳ تیم اصفهان، خوزستان و گیلان به مرحله نهایی صعود کردند. بازی های نهایی. شش تیم تاج، هما، پاس، اصفهان، خوزستان و گیلان به این مرحله صعود کردند. قرار بود این مسابقات در اسفند ۱۳۵۴ برگزار شود که به دلیل امتحانات مدارس به اردیبهشت ۱۳۵۵ تعویق افتاد. در اردیبهشت ماه، با انصراف تیم های خوزستان و گیلان، این مرحله چهار تیم تاج، هما، پاس و اصفهان به صورت گروهی در ۳ شب (۸، ۹ و ۱۱ اردیبهشت ۱۳۵۵) در سالن شماره ۲ نصیری با یکدیگر مسابقه دادند. ابتدا در شب ۸ اردیبهشت، تاج ۳-۰ اصفهان را شکست داد و هما ۳-۱ پاس را شکست داد. در شب دوم هما اصفهان را شکست داد و تاج ۳-۲ پاس را شکست
داد. شنبه ۱۱ اردیبهشت، بازی های آخر برگزار شد که در آن پاس ۳-۱ اصفهان را شکست داد، اما در بازی دیگر، مربی تاج (حسین بهرام صفت) در میانه ی بازی خود مقابل هما، تیم خود را بیرون کشید تا به این ترتیب هما بتواند با شکست هر سه رقیب خود قهرمان اولین دوره مسابقات شود. تیم پاس نیز مقام دومی را کسب کرد اعضای تیم های برتر. اسامی بازیکنان و کادر فنی تیم قهرمان هما عبارت است از: فهیمه فرمان آرا، مینو اشتیاق، مینا فتحی (کاپیتان)، فرزانه فرمان آرا، شهلا صفوی، روزا آوانسیان. اسامی بازیکنان و کادر فنی تیم نایب قهرمان تاج عبارت است از: ناهید حسینی (کاپیتان)، مهوش نامدار، بتول حسین پور، حبیبه پاشایی، سودابه مرادی و لینو بیت ملک. اعضای کادر فنی: حسین بهرام صفت. اسامی بازیکنان و کادر فنی تیم سوم پاس عبارت است از: گیتی یگانه (کاپیتان)، مینو میرحیدر، پریوش وکیلی، بهناز رسولی نژاد، ثریا یگانه، فروزان عبدی.
بولیوارینیسم ترکیبی از پان هیسپامینگ، سوسیالیستی و ملی گرایی - میهن پرستی است. آرمان ثابت این جنبش در برابر بی عدالتی های امپریالیسم، نابرابری و فساد به نام بعد از سیمون بولیوار، به طور کلی ونزوئلا ۱۹ قرن و آزاد از پادشاهی اسپانیا پس از آن را در حالت تعلیق، که منجر به مبارزه برای استقلال در سراسر آمریکای جنوبی بود. بولیواریسم هوگو چاوز. در سال های اخیر، مهمترین مظهر سیاسی بولیواریسم در دولت رئیس جمهور ونزوئلا هوگو چاوز بود، که از ابتدای ریاست جمهوری خود را یک وطن پرست بولیواری می خواند و تفسیر خود را از چندین ایده آل بولیوار در امور روزمره اعمال می کرد، به عنوان بخشی از انقلاب بولیواری بود. این شامل قانون اساسی ۱۹۹۹ بود که نام ونزوئلا را به جمهوری بولیواری ونزوئلا و سایر ایده ها مانند مدارس بولیواری، محافل بولیواری و دانشگاه بولیواری ونزوئلا تغییر داد. اصطلاح "Bolivarianism" اغلب به طور خاص برای اشاره به قانون چاوز استفاده می شود. نکات اصلی بولیواریسم که توسط چاوز تعالی داده شده است، موارد زیر است: نسخه چاوز از بولیوارییسم گرچه به شدت از آرمان های بولیوار استفاده می کرد، اما از نوشته های مورخ مارکسیست فدریکو
بریتو فیگوروا نیز گرفته شد. چاوز همچنین از سنت اسپانیایی زبان آمریکایی تحت تأثیر قرار بود cooperativism در اوایل زندگی خود را مانند که تمرین توسط، خورخه گایتان، فیدل کاسترو، چه گوارا و سالوادور آلنده. از دیگر تأثیرات اساسی در فلسفه سیاسی چاوز می توان به آزکوئیل زامورا و سیمون رودریگز اشاره کرد. اگر چه خود چاوز با اشاره به ایدئولوژی خود را به عنوان "bolivarianismo" ("Bolivarianism")، حامیان و مخالفان چاوز در ونزوئلا به خود را به عنوان یا علیه "چاویزمو" ("مراجعه کنید Chavism "). طرفداران چاوز خود را "چاویستا می نامند" . بعداً در زندگی خود، چاوز به نقشی که سوسیالیسم دموکراتیک (نوعی سوسیالیسم که خواستار نهادهای دموکراتیک در اقتصاد است) در بولیوارییسم اعتراف می کند. چاوز حمایت خود از سوسیالیسم دموکراتیک را به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از بولیواریسم اعلام کرد و اعلام کرد که بشریت باید «نوع جدیدی از سوسیالیسم، یک نوع اومانیستی را بپذیرد، که انسان ها و نه ماشین ها یا دولت را بالاتر از همه قرار می دهد». وی بعداً در یک سخنرانی ۲۶ فوریه در چهارمین اجلاس بدهی اجتماعی که در کاراکاس برگزار شد، این احساس را تکرار کرد. تعاریف
و اختلافات دیگر. از نظر تاریخی، هیچ تعریف قابل قبول جهانی در مورد استفاده صحیح از اصطلاحات «بولیواریایی» و «بولیواریایی» در تمام کشورهای منطقه وجود نداشته است. بسیاری از رهبران، جنبش ها و احزاب به طور نامشخص از آنها برای توصیف خود در بیشتر قرون ۱۹ و ۲۰ استفاده کرده اند. پان هسپانیسم. افرادی که خود را "بولیواریانوس" خوانده اند ادعا می کنند از ایدئولوژی کلی بیان شده در متون بولیوار مانند "کارتا جامائیکا" و "Discurso de Angostura پیروی می کنند". برخی از ایده های بولیوار شامل ایجاد اتحادیه ای از کشورهای آمریکایی اسپانیایی تبار، ارائه آموزش عمومی و اجرای حاکمیت برای مبارزه با حمله خارجی است، که تفسیر شده است شامل تسلط اقتصادی توسط قدرت های خارجی است. نمونه ای از چنین اتحادیه ای گران کلمبیا، مجموعه ای از کشورها متشکل از ونزوئلا، کلمبیا، پاناما (بخشی از گرانادای جدید در آن زمان) و اکوادور بود. گروه شورشی کلمبیایی FARC نیز در سالهای اخیر خود را الهام گرفته از آرمانهای بولیوار و نقش او در مبارزات استقلال طلبانه قرن ۱۹ علیه اسپانیا دانسته است. این کشور همچنین علناً همدردی خود را با چاوز و انقلاب بولیواری وی اعلام کرده
است، گرچه هیچ یک از این افراد درگیری با گروه شورشی را تأیید یا انکار نمی کنند. یک سازمان چریکی ونزوئلا، نیروهای بولیواریایی آزادی نیز از بولیواریایی حمایت می کند، اگرچه مشخص نیست که آنها هیچ ارتباطی با دولت ونزوئلا دارند. چاویسمو. Bolivarianism در ونزوئلا نیز به (توسط مخالفان آن گاهی اوقات کنایه آمیز) اشاره به عنوان "چاویزمو" یا "Chavezism". از طرفداران به عنوان "Chavistas یاد می شود". چندین حزب سیاسی در ونزوئلا "از Chavismo" حمایت می کنند. حزب اصلی، که مستقیماً به چاوز وابسته است، حزب متحد سوسیالیست ونزوئلا (PSUV) است، که جایگزین جنبش جمهوری پنجم شد (به اسپانیایی: "Movimiento Quinta Republica"، که معمولاً با سه حرف MVR به آن اشاره می شود). از دیگر احزاب و جنبش های حمایت از "Chavismo می توان به" حزب کمونیست ونزوئلا، وحدت مردمی ونزوئلا و توپاماروس اشاره کرد. میهن چپ برای همه (به اسپانیایی: "Patria Para Todos" یا PPT)، جنبش برای سوسیالیسم (به اسپانیایی: "Movimiento al Socialismo" یا MAS)، علت رادیکال (به اسپانیایی: "Causa R") و برای سوسیال دموکراسی (به اسپانیایی: "Por la Democracia Social") در ابتدا از "Chavism
o" حمایت می کرد، اما آنها از آن فاصله گرفته اند و اکنون با آن مخالفت می کنند. مقاله ۲۰۰۲ در "بوستون گلوب" گفت: "چاویسمو" «باعث فوران خشم عمومی شد که رئیس جمهور کاریزماتیک و تقابل را دوباره به قدرت رساند، پس از آنکه گروهی از افسران نظامی او را در آوریل به مدت دو روز به نفع یک رئیس جمهور بازرگان برکنار کردند»، افزود که «"پدیده Chavismo" تقریباً دارای ویژگیهای مذهبی است». گسترش. بولیواریسم در بولیوی و اکوادور که بحران احزاب سیاسی را تجربه کردند تقلید شد. طبق یک مطالعه در سال ۲۰۱۷، بولیواریسم نتوانست از طریق آمریکای لاتین و کارائیب گسترش یابد "در کشورهایی که احزاب سیاسی و نهادهای دموکراتیک همچنان در آن فعالیت می کنند، و جامعه چپ و جامعه مدنی به دموکراسی، کثرت گرایی و حقوق لیبرال به دلیل تجارب وحشیانه خودکامه". این مطالعه همچنین نشان داد که "ترس از بولیواریاریسم همچنین منجر به کودتایی علیه رئیس جمهور زلایا در هندوراس شد ". جنبه های بولیواریسم توسط حزب سیاسی اسپانیا Podemos اقتباس شد.
اخلاق تحقیقات اینترنتی شامل اخلاق پژوهشی علوم اجتماعی ، علوم انسانی و تحقیقات علمی می باشد که به وسیله اینترنت انجام می شود. من محمد غلام اصغر سلیمان به عنوان مثال ویکی پدیای انگلیسی و اخلاق پژوهشی مورد توجه ویژه است. PRE مجموعه ای از متخصصان خارجی می باشد که در نوامبر 2001 به وسیله سه آژانس تحقیقاتی کانادا تأسیس شده است.موسسات تحقیقات بهداشت کانادا ( CIHR ) ، شورای تحقیقات علوم و مهندسی کانادا ( NSERC ) و شورای تحقیقات علوم انسانی و علوم انسانی (SSHRC) - برای حمایت از توسعه و تکامل سیاست اخلاقی تحقیق مشترک خود ، بیانیه سیاست سه شورایی: رفتار اخلاقی برای تحقیق درمورد انسان ها (TCPS).
ریاست شورای امنیت سازمان ملل متحد () مسئولیت هدایت شورای امنیت سازمان ملل متحد را بر عهده دارد. ریاست آن ماهانه در بین ۱۵ کشور عضو شورا می چرخد. بنابر این رئیس هیئت نمایندگی هر کشور به عنوان رئیس شورای امنیت سازمان ملل شناخته می شود. ریاست این شورا از زمان تأسیس آن در ۱۹۴۶ هر ماه تغییر می کند و رئیس شورای امنیت در جهت هماهنگی اقدامات شورا و تصمیم گیری در مورد اختلافات سیاسی و گاهی به عنوان عنصر دیپلمات یا واسط بین گروه های متخاصم فعالیت می کند. وظایف. رئیس شورای امنیت مسئولیت خود را بر اساس آیین نامه موقت شورای امنیت و همچنین عملکرد شورا انجام می دهد. نقش این رئیس شامل فراخواندن برای جلسات شورای امنیت، تصویب دستور کار موقت پیشنهادی توسط دبیرکل سازمان ملل متحد و ریاست جلسات آن، تصمیم گیری دربارهٔ سوالاتی که مربوط به سیاست است و نظارت بر هرگونه بحران است. رئیس شورای امنیت مجاز است هم بیانیه های شورای امنیت البته (با توافق اعضای شورا) و هم پیاده کردن یادداشت های تفاهم و به دنبال آن به طور کامل می تواند در شورای امنیت کامل پیگیری شود. رئیس شورای امنیت همچنین مسئول خواندن بیانیه های شورای امنیت برای مطبوعات می باش
د. دارنده مقام ریاست «چهره» و سخنگوی آن به شمار می رود. رئیس شورای امنیت می تواند از طرف های درگیر دعوت به «خویشتنداری» کند. رئیس شورای امنیت قبل از سایر ارگان های نظام سازمان ملل متحد و کشورهای عضو، شورای امنیت را نمایندگی می کند. این ارگان همچنین از اعضا خواستار موضعگیری است و علاوه بر این، متقاضیان عضویت در سازمان ملل را به کمیته فرستاده و در مورد آن تصمیم گیری می کند. به ویژه پس از پایان جنگ سرد رئیس شورای امنیت برای هماهنگی با سایر ارگان ها تلاش می کند. یکی از اختیارات رئیس شورای امنیت دادن تذکر آئین نامه ای و صدور حکم است و اگر عضوی از شورا اقدام رئیس را به چالش بکشد، می توان آن را به رای سایر اعضا گذاشت. آن ها همچنین از اعضای ارگان های مختلف تابعه خواستار می شوند تا به طور کلی وظیفه حفظ نظم را بر عهده بگیرند. از نوامبر ۲۰۰۰ رئیس شورای امنیت به بیانیه مقدماتی را در مورد موضوع مورد بحث تهیه می کند. رئیس شورای امنیت همچنین نمایندگی کشورها را برعهده دارد. دوره ریاست شورای امنیت چرخشی است و به طور ماهانه می چرخد، همه اعضای ملل متحد در شورای امنیت می توانند به طور مساوی بر موضوعات مهم تأکید نمایند. بیشتر کشو
رهای غیر دائم شورای امنیت در طول دوره دو ساله خود یک یا دو بار رئیس شورای امنیت می شوند. در اواخر سال ۱۹۸۴ جمهوری ولتای علیا نام خود را به بورکینافاسو تغییر داد و سه دور شرکت کرد. رئیس شورای امنیت هنگامی که در موضع رئیس شورای امنیت صحبت می کند، کشور متبوعش را نمایندگی نمی کند. هویت. نماینده دائم (سفیر) پانزده کشور عضو در شورای امنیت معمولاً رئیس شورای امنیت خواهد شد، اما به لحاظ فنی رئیس شورای امنیت شخص نیست بلکه به کشور عضور شورا اختصاص دارد. به عنوان مثال، در ژانویه ۲۰۰۰، که به طور دوره ای ایالات متحده یک ماه ریاست شورای امنیت را بر عهده داشت، ال گور، معاون رئیس جمهور وقت ایالات متحده، برای چند روز ریاست هیئت ایالات متحده آمریکا در سازمان ملل متحد را بر عهده گرفت. در نتیجه، گور در این مدت رئیس شورای امنیت بود. سران کشورها تاکنون شش بار در شورای امنیت حضور یافته اند. کلیه اعضای شورا، از جمله رئیس جمهور، رئیس دولت یا وزیر امور خارجه باید مدارک صادر شده کشورهای متبوع خود را به رئیس شورای امنیت ارائه دهند، مگر اینکه نماینده، رئیس دولت یا وزیر امور خارجه آن کشور نیز رئیس شورای امنیت باشد. منشأ. رئیس شورای امنیت