Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا در کرانه های مخالف زارومیلا رخ داد، در حالی که دو افسر اکوادوری که برای صحبت با فرمانده محلی پرویی به آگواس وردس فرستاده شده بودند، توسط مقامات پرویی دفع شدند. طبق روایت های پرو، سربازان ارتش اکوادور از پادگان هواکیلاس (شهری در ساحل رودخانه زارومیلا که در آن زمان به عنوان خط "وضع موجود" در انتهای غربی مرز اکوادور و پرو عمل می کرد)، وارد پست مرزی پرو در آگواس وردس، شهری که مستقیماً روبروی هواکیلاس قرار داشت، شدند و به سمت یک گشتی گارد غیرنظامی پرو آتش گشودند . سپس حدود 200 مرد مسلح اکوادوری به دنبال این نیروها به مدت 30 دقیقه به ایستگاه پلیس در آگواس وردس حمله کردند که در واکنش به آن، پرویی ها با اعزام یک گروهان پیاده نظام به آگواس وردس و عقب راندن اکوادوری ها از زارومیلا، واکنش نشان دادند. در هر صورت، درگیری ها به کل منطقه مرزی در امتداد رودخانه زارومیلا گسترش یافت. تا 6 ژوئیه، پرو حملات هوایی علیه پست های مرزی اکوادور در امتداد رودخانه انجام می داد. پس از پنجم ژوئیه، خصومت ها در امتداد مرز ادامه یافت. در نتیجه، در شب 6 ژوئیه، فرمانده ارشد ارتش اکوادور دستور تشکیل تیپ 5 پیاده نظام در ال اورو، تحت فرماندهی س
رهنگ لوئیس رودریگز را صادر کرد. حمله زارومیلا. نوشتار اصلی: نبرد زارومیلا حمله پرو علیه اکوادور در 23 ژوئیه آغاز شد و توسط یگان تازه تأسیس ارتش شمالی به فرماندهی ژنرال الوی جی. اورتا با هدف پیشروی به سمت شمال و استان ال اورو و با هدف اعلام شده جلوگیری از درگیری های بیشتر در امتداد مرز مورد مناقشه انجام شد. در آن روز، اسکادران 41 پرو از تومبس برای انجام مأموریتی به فرماندهی ستوان دوم آنتونیو آلبرتی و متشکل از ستوان فرناندو پاراد، خوزه آ. کوئینونز و مانوئل ریورا، سوار بر هواپیماهای جنگنده آمریکای شمالی NA-50 یا "توریتوس" خود، به پرواز درآمد. این مأموریت شامل بمباران پست اکوادوری کوئبرادا سکا بود، جایی که آنها بخش عمده ای از توپخانه ضدهوایی خود را متمرکز کرده و مسلسل ها را در آن مستقر کرده بودند. طبق روایت های پرویی، کوینونز به جای اینکه با چتر نجات به سلامت فرود بیاید، تصمیم گرفت با سقوط هواپیمای آسیب دیده اش به مواضع اکوادور، جان خود را فدا کند و باعث از کار افتادن آتشبار شود. این روایت از وقایع متعاقباً توسط مقامات نظامی اکوادور مورد تردید قرار گرفته است، که اظهار داشته اند هیچ توپ ضدهوایی در منطقه وجود نداشت
ه است. هواپیماهای دیگر که اسکادران ۴۱ را تشکیل می دادند، به ماموریت خود ادامه دادند و حمله بعدی را انجام دادند و به تومبز بازگشتند. در 24 ژوئیه، نبردی بین نیروهای پرو و اکوادور در چاکراس رخ داد، جایی که دومی در برابر پروی ها مقاومت کرد. به دلیل حملات مداوم پرو، موقعیت دفاعی سرانجام تسلیم شد و این پست مورد تاخت و تاز قرار گرفت. در 23 ژوئیه، هواپیماهای پرو بمباران استراتژیک شهر بندری را انجام دادند . روز بعد، هواپیماها برای حمله به قایق گشتی "آویسو آتاهوالپا" ، مستقر در اسکله شهر، بازگشتند. این قایق گشتی، بمب های هدف را از مواد منفجره ارزشمندی که در نزدیکی آن قرار داشتند و می توانستند مورد حمله و آتش قرار گیرند، منحرف کرد. در 28 ژوئیه، زیردریایی های پرو "، BAP Islay (R-1)" و "BAP Casma (R-2)،" یک مأموریت شناسایی در دهانه تنگه جامبلی برای جستجوی حضور توپخانه انجام دادند . روز بعد، رزم ناوهای "Coronel Bolognesi" و "Almirante Guise" ، در حین گشت زنی در مقابل تنگه جامبلی، پونتا جامبلی و پورتو بولیوار را بمباران کردند تا برای پیشروی پرو به سمت El Oro آماده شوند. جبهه لا تینا-ماکارا. جبهه لا تینا-ماکارا، که از کوه پی
لارس تا لا تینا و چینچیپه امتداد داشت ، مسئولیت لشکر هشتم سبک پرو، تحت فرماندهی سرهنگ دوم سزار آ. سالازار کارتاخنا بود. نبرد ماکارا. طبق روایت های پرو، تعداد زیادی از پرویی ها در ماکارا ساکن بودند که خود را هدف حمله جمعیت اکوادور می دیدند. در 25 ژوئیه، خبر رسید که کنسولگری پرو سنگسار شده و نشان ملی پرو به زور برده شده است. مقامات نظامی پرو در لا تینا اعتراض کردند و خواستار توضیح شدند و پس از یک اولتیماتوم دو ساعته، یک گروهبان و دو سرباز را برای دریافت پاسخ فرستادند. آنها با رگبار مسلسل مورد استقبال قرار گرفتند که گروهبان را کشت و دو سرباز دیگر را زخمی کرد. طبق گفته اکوادور، نشان ملی خود به خود افتاد و توسط خود کنسول جابجا شد. پس از این رویداد، اخبار مربوط به وقایع ادعایی به پرو رسید، اما مقامات اکوادور موفق شدند با کنسول پرو ارتباط برقرار کنند که پیشنهاد داد وقایع را برای طرف پرو توضیح دهد. با این حال، ساعاتی بعد کنسول به همراه خانواده اش شهر را ترک کرد. اکوادوری ها همچنین استدلال پشت تحریکات طرف اکوادوری را مورد مناقشه قرار دادند، زیرا کاملاً مشخص بود که نیروهای پرو در نزدیکی شهر سازماندهی شده اند و اخبار مر
بوط به وقایع در استان ال اورو به منطقه رسیده بود. پیش از نبرد، جمعیت غیرنظامی تخلیه شدند و برخی از داوطلبان برای کمک به ارتش اکوادور باقی ماندند. تبادل آتش از ساعت 2 بعد از ظهر آغاز شد. سزار یانز، فرمانده پرویی و فرمانده هنگ هفتم سواره نظام، با پشتیبانی یک گروهان از گردان نوزدهم پیاده نظام و یک آتشبار از گروه هشتم توپخانه، در 28 ژوئیه از رودخانه عبور کرد و ماکارا را تصرف کرد و با مقاومت کمی روبرو شد. بعداً، با پشتیبانی گروهانی به فرماندهی کاپیتان فرناندو دل ریسکو، بقایای ارتش اکوادور در نزدیکی وادو لیمون نیز شکست خوردند. این شهر متعاقباً توسط نیروهای پرویی اشغال، غارت و دو روز بعد تخلیه شد، زمانی که نیروهای پرویی به مواضع خود بازگشتند. نبرد کازادروس، پروگرسو و هواسیمو. در 29 ژوئیه، پاسگاه های مرزی اکوادور در کازادروس و پروگرسو توسط نیروهای پرو مورد حمله قرار گرفتند، اما این حملات دفع شدند. در پاسگاه هواسیمو اکوادور که در همان نزدیکی قرار داشت، نیروهای پرو و اکوادور نیز درگیر شدند؛ اکوادوری ها مجبور به عقب نشینی شدند و سلاح ها و تجهیزات خود را به جا گذاشتند. نبرد ۲۵ ژوئیه. در 25 ژوئیه، در بخش چاکراس، نیروهای ق
درتمند پرو که پیشاپیش آنها یک تانک قرار داشت، گروهی متشکل از 25 سرباز به فرماندهی ستوان سزار ادموندو چیریبوگا گونزالس اکوادوری را محاصره کردند . این سرباز از تسلیم شدن امتناع ورزید و به همراه نیروهایش تا پای جان جنگید. در محلی که او و افرادش جان باختند، پرویی ها صلیبی با پلاکی نصب کردند که روی آن نوشته شده بود: «ستوان سزار ای. چیریبوگا گونزالس و 25 سرباز، که در 25 ژوئیه 1941، در حین انجام وظیفه جان باختند.» این صلیب پس از جنگ، پس از عقب نشینی نیروهای پرو از جنوب اکوادور، پیدا شد. به دلیل اقداماتش، چیریبوگا پس از مرگ به درجه کاپیتانی ارتقا یافت و به عنوان قهرمان ملی اکوادور اعلام شد. حمله یاوپی-سانتیاگو. علیرغم آتش بس توافق شده، درگیری های مسلحانه ای در منطقه آمازون رخ داد و نیروهای پرویی لشکر جنگل، بین ۱ و ۲ اوت ۱۹۴۱، حمله ای را علیه پادگان های اکوادوری مستقر در رودخانه های یاوپی و سانتیاگو آغاز کردند. نبرد رودخانه یاوپی. به گفته ستوان دوم هوگو اورتیز گارسس [ es ] ، که روز بعد کشته شد ، پاسگاه یاوپی اکوادور و پادگان گازیپوم آن از 31 ژوئیه تا 1 اوت 1941 توسط حداقل 100 سرباز از ارتش پرو، مسلح به هشت مسلسل، مورد
حمله قرار گرفت. نبرد رودخانه سانتیاگو. در 2 آگوست 1941، در گاپیزوم، در سواحل رودخانه سانتیاگو، پاسگاه ده سرباز اکوادوری، به فرماندهی ستوان دوم 20 ساله هوگو اورتیز گارسس [ es ] ، دوباره مورد حمله قرار گرفت و برخلاف روز قبل ، توسط نیروهای پرو تصرف شد. اورتیز از تسلیم شدن خودداری کرد و در نبرد توسط سربازان پرو کشته شد، که او را در پرچم گروه کوچک اکوادوری که مسئول محافظت از منطقه یاوپی بود، دفن کردند. بقایای او در سال 1943 به کیتو منتقل شد. نبرد ۱۱ اوت. نیروهای کمکی که اورتیز گارسس درخواست کرده بود، تنها یک هفته بعد از راه رسیدند و شروع به نزدیک شدن به رودخانه یاوپی کردند. این واحد که توسط سرجوخه سالوادور لئون ولوز فرماندهی می شد و از هشت سرباز تشکیل شده بود، در ۱۱ آگوست شروع به نزدیک شدن به رودخانه یاوپی کرد که مورد حمله سربازان پرویی قرار گرفت. پس از نیم ساعت نبرد، اکوادوری ها شکست خوردند و قلمرو پرو [ "نیازمند توضیح" ] را در رودخانه های یاوپی و سانتیاگو تثبیت کردند. کمپین دریایی. نیروی دریایی پرو نسبت به نیروی دریایی اکوادور که تجهیزات کمی داشت، برتری داشت . نتایج به نفع پرو بود، مانند محاصره موفقیت آمیز گوای
اکیل. در 25 ژوئیه، ناوشکن پرو، "آلمیرانته ویلار،" با ماموریت ورود به آب های اکوادور و انجام گشت زنی و شناسایی در منطقه، از زوریتوس حرکت کرد . قایق توپدار اکوادوری، "آبدون کالدرون،" در مجاورت کانال جامبلی مشاهده شد. کشتی اکوادوری که در حال حرکت به سمت گوایاکیل بود ، به محض شناسایی کشتی پرو، 180 درجه چرخید و در حالی که شلیک می کرد، به سمت پورتو بولیوار فرار کرد. دریاسالار ویلار نیز همین کار را کرد و به دلیل عمق کم ساحل، در دایره هایی مانور داد و از نزدیک شدن بیش از حد به ساحل خودداری کرد. پس از 21 دقیقه آتش، نبرد پایان یافت. کمپین هوایی. نیروی هوایی پرو از نظر تعداد نفرات و فناوری پیشرفته تر از همتای اکوادوری خود بود. هسته اصلی هوانوردی پرو را یک اسکادران پنج فروندی از جنگنده های NA-50 ، معروف به "توریتوس" ، تشکیل می داد که نسخه ای از هواپیمای P-64 آمریکای شمالی بودند و در ماه مه 1939 توسط ایالات متحده تحویل داده شده بودند . همانند مورد خودروهای زرهی، اکوادور عملاً فاقد هواپیماهای جنگی بود؛ در آغاز جنگ، نیروی هوایی اکوادور تنها شش هواپیمای Curtiss-Wright CW-19R Sparrow و سه هواپیمای شناسایی و تهاجمی IMAM Ro.37
داشت که در وضعیت نامناسبی قرار داشتند. پرو بمباران هوایی محدودی را در شهرهای اکوادوری Huaquillas، Arenillas، Santa Rosa و Machala انجام داد. در 31 ژوئیه، قبل از آتش بس که قرار بود در آن تاریخ به اجرا درآید، به پروئی ها دستور داده شد تا شهر پورتو بولیوار را تصرف کنند، که این کار با استفاده از چتربازان گروهان چترباز تازه تأسیس نیروی هوایی پرو انجام شد . استفاده از چتربازان مذکور در تصرف شهر تعیین کننده و غافلگیرکننده بود، زیرا تنها تعداد انگشت شماری از کشورها واحدهای چترباز داشتند، مانند آلمان با "Fallschirmjäger" خود ، که پرو را به اولین کشور در نیمکره غربی تبدیل کرد که چتربازان را مستقر کرد و پس از آن آرژانتین در سال 1944. چتربازان از بمب افکن های حمل و نقل ایتالیایی Caproni Ca.111 پیاده شدند. محاصره گوایاکیل. در 31 آگوست 1941، و در مواجهه با یک وضعیت حساس سیاسی و امنیت ملی، رئیس جمهور اکوادور، کارلوس آلبرتو آرویو دل ریو، تصمیم گرفت بخش قابل توجهی از ارتش اکوادور را برای محافظت از پایتخت، کیتو ، حفظ کند . این دستور نظامی به دلیل گزارش های اطلاعاتی دریافتی از سرویس های اطلاعاتی برزیل ، شیلی و ایالات متحده صادر
شد که به رئیس جمهور آرویو دل ریو و فرماندهی عالی نظامی اکوادور اطلاع می دادند که پرو کمتر از 48 ساعت با گوایاکیل فاصله دارد و از ماچالا و پورتو بولیوار، دومین بندر اکوادور، حرکت می کند. نیروهای پرو کمتر از 170 کیلومتر از منطقه شهری گوایاکیل فاصله داشتند. اگر اکوادور حقوق پرو بر سرزمین های مورد مناقشه را نمی پذیرفت، ارتش پرو قصد داشت به اولین بندر اکوادور حمله کرده و آن را تصرف کند. به محض اشغال گوایاکیل، نیروهای پرو در بخش اشغالی ارتفاعات اکوادور از لوخا، که کمتر از 600 کیلومتر از پایتخت فاصله دارد، حرکت کرده و کیتو را اشغال می کردند، عملیاتی که حداکثر 10 روز طول می کشید، زیرا نیروهای مسلح اکوادور عملاً در ماه سپتامبر وجود نداشتند. تا پایان اوت 1941، پرو سواحل را اشغال کرد: استان ها و کانتون های ال اورو، پورتو بولیوار و محاصره گوایاکیل، بندر تجاری اصلی و پایگاه دریایی اکوادور را آغاز کرد. در کوهستان، استان ها و کانتون های لوخا و زامورا چینچیپه اشغال شدند. در جنگل، نیروهای مسلح پرو مدعی مالکیت سوکومبیوس، ناپو و پاستازا در مناطقی شدند که با دولت سابق کیخوس مطابقت داشت. این دولت طبق فرمان سلطنتی 15 ژوئیه 1802 ب
ه نایب السلطنه پرو منتقل شد و طبق روایت پرویی، اکوادور با سوءاستفاده از این واقعیت که پرو در جنگ اقیانوس آرام 1879 با شیلی روبرو بود، آن را اشغال کرده بود. قلمرو سوکومبیوس در سال 1922 به طور اسمی توسط کلمبیا در نتیجه پیمان سالومون-لوزانو به پرو منتقل شده بود ، اما این قانون توسط اکوادور به رسمیت شناخته نشد. در مواجهه با تهدید علیه دولت اکوادور، با توجه به اینکه کارلوس آلبرتو آرویو دل ریو، رئیس جمهور اکوادور ، بخش قابل توجهی از ارتش را در کیتو نگه داشته بود ، اکوادور فوراً درخواست آتش بس کرد که در 31 ژوئیه 1941 به اجرا درآمد. اشغال. اشغال اکوادور توسط پرو رسماً پس از آتش بس 31 ژوئیه 1941 برقرار شد، که از زمان آغاز اشغال پرو با حمله زارومیلا در 23 ژوئیه وجود داشته است. پس از آتش بس، یک دولت غیرنظامی در استان اشغالی ال اورو توسط پرو تأسیس شد. یک ماه بعد، در 2 اکتبر، توافق نامه تالارا ( به اسپانیایی : "Acuerdo de Talara" ) امضا شد که از طریق آن آتش بس دوجانبه برقرار شد. این پیمان همچنین یک منطقه غیرنظامی بین دو کشور ایجاد کرد که تحت نظارت دولت اکوادور خواهد بود و نمایندگان نظامی کشورهای میانجی که این توافق نامه ر
ا نیز امضا کرده اند: ایالات متحده ، برزیل و آرژانتین ، بر آن نظارت خواهند داشت . از دیگر کشورهای درگیر در میانجیگری می توان به واتیکان اشاره کرد که هم مستقیماً بین دو کشور و هم در ارتباط با سایر میانجیگران و تا حد کمتری شیلی و مکزیک عمل کرده است . موضوع پان-آمریکاییسم مطرح شد و کشورهایی مانند اکوادور وفاداری خود را به این جنبش اعلام کردند و کشورهای دیگر مانند ویشی فرانسه از آن انتقاد کردند و استدلال کردند که این جنبش تنها به افزایش نفوذ آمریکا در این قاره کمک می کند. زمانی که آتش بس پذیرفته شد، شهرهایی که توسط پرو بمباران شده بودند شامل سانتا روزا ، ماچالا و پورتو بولیوار بودند . هواپیماهای پرو حداقل در دو نوبت مختلف به گوایاکیل رسیده بودند، اما اسکادران اعزامی به شهر خود را به پخش اعلامیه های تبلیغاتی محدود کرد که توسط روزنامه های پرو، "لا اینداستریا" و "ال تیمپو" ، بازنشر شدند . در اول آگوست 1941، آتش سوزی در سانتا روزا آغاز شد که بیش از 120 خانه را ویران کرد. هر دو طرف یکدیگر را به خاطر آتش سوزی مقصر دانستند، روزنامه پرویی "ال کومرسیو" با گزارشی که ادعا می کرد مردم محلی صدای یک فرمانده اکوادوری را شنیده ان
د که دستور داده منطقه را به آتش بکشند، نیروهای اکوادوری را در حال عقب نشینی مقصر دانست. این شهر توسط نویسنده ایتالیایی، لئونلی کاستلی، به دلیل مقیاس تخریب منطقه که مشابه شهر چک بود، " لیدیچه آمریکا" نامیده شد . دولت پرو بلافاصله تلاش هایی را برای بهره برداری از سرزمین های تازه تصرف شده در جنوب اکوادور آغاز کرد. یک دولت مدنی تأسیس شد تا حس عادی بودن را برای شهروندان اکوادوری که تحت اشغال زندگی می کردند، فراهم کند و این امر ارتش را از برخی تلاش ها معاف کرد. تلاش زیادی از سوی یگان ارتش شمالی در این دوره نیز صرف تعمیر و نگهداری زیرساخت ها، مانند بزرگراه ها و راه آهن ها شد که به نوبه خود به نفع ارتش پرو مورد استفاده قرار می گرفت. این تلاش چنان شدید بود که کمتر از شش ماه بعد، این استان از حالت جنگ زده خود متحول شد. دولت اکوادور همچنین یک کمپین دیپلماتیک را آغاز کرد که از طریق آن، دولت پرو به عنوان یک دولت توسعه طلب توصیف شد که با زور به همسایگان خود حمله می کند و سرزمین های خود را گسترش می دهد، و همچنین قصد دارد روابط خود را با اسپانیا که در طول درگیری بی طرف مانده بود، تقویت کند. از سوی دیگر، پرو ادعاهای توسعه طلب
انه را رد کرد و ادعا کرد که این کشور قصد ندارد سرزمین جدیدی به دست آورد و از همان ابتدا قصد داشت اشغال موقت باشد. در طول درگیری، ژاپن متهم به تأمین سلاح پرو در بیش از یک مورد شد که احساسات ضد ژاپنی را در این کشور تا جایی افزایش داد که سازمان های ژاپنی به دولت اکوادور شکایت کردند و دولت اکوادور بیانیه ای رسمی در رد این اتهام منتشر کرد. شورای کانتون ماچالا، که شهر و استان ال اورو از طریق آن اداره می شد، به همراه چندین پناهنده از ال اورو، از ماچالا به گوایاکیل نقل مکان کرد . برخی از پناهندگان به تعداد کمتر به سمت شمال تا کوئنکا یا کیتو سفر کردند . طبق گزارش ها، تعداد پناهندگان آنقدر زیاد بود که از شهروندان خواسته شد تا آنها را در خانه های خود بپذیرند، در حالی که کالاهای آنها توسط نیروهای پرو غارت می شد و طبق گزارش ها، از طریق هواپیما، قطار یا ماشین به تومبس فرستاده می شدند . شهر مجاور، تندالس، یکی از نقاطی بود که پناهندگان برای اقامت در آنجا یا عزیمت به گوایاکیل یا شمال بیشتر به آنجا سفر می کردند. با گذشت زمان، تعداد پناهندگان از شهر فراتر رفت، زیرا شهر قادر به تأمین چنین تعداد زیادی از مردم نبود. با خروج تعداد
زیادی از مردم، شهر ماچالا، که قرار بود به عنوان مقر دولت پرو عمل کند، طبق گزارش ها عملاً خالی ماند، زیرا اکثر ساکنان آن به سمت شمال رفته بودند. همچنین قبل از تخلیه، به دلیل فقدان مدیریت، وضعیت بی نظمی عمومی حاکم شده بود و هر دو کشور از غارت برخی از نیروهای اکوادوری که به سمت شمال فرار می کردند، خبر می دادند. علاوه بر این، مقاومتی توسط شهروندان اکوادوری و اعضای ارتش ایجاد شده بود که از طریق آن اقدامات خرابکارانه علیه نیروی اشغالگر پرو انجام می شد. این اقدامات از اقدامات جزئی تا درگیری های مسلحانه بین هر دو طرف که در چندین مورد منجر به مرگ شد، متغیر بود. طبق گزارش ها، این درگیری ها توسط هر دو طرف تا زمان امضای توافق نامه ای که منطقه غیرنظامی را در 2 اکتبر ایجاد کرد، آغاز شد. پایان اشغال. توافق نامه تالارا در 2 اکتبر امضا شد که طی آن آتش بس دوجانبه ای بین اکوادور و پرو برقرار و اجرا شد. این پیمان همچنین یک منطقه غیرنظامی بین دو کشور ایجاد کرد که تحت نظارت نمایندگان نظامی کشورهای میانجی که این توافق نامه را نیز امضا کرده بودند و بعداً پروتکل ریو را در سال 1942 امضا کردند، یعنی ایالات متحده ، برزیل و آرژانتین، قرا
ر داشت . دولت اکوادور، که در آن زمان به رهبری دکتر کارلوس آلبرتو آرویو دل ریو بود ، در 29 ژانویه 1942 پروتکل ریودوژانیرو را امضا کرد که با آن اکوادور رسماً ادعای خود را بر یک خروجی مستقل به رودخانه آمازون کنار گذاشت و سرانجام بیشتر مرز خود با پرو را برقرار کرد. طبق این توافق، در 12 فوریه 1942، نیروهای پرو استان ال اورو اکوادور را تخلیه کردند. در این مدت، دولت در تبعید "اورنسه" مقدمات اولیه را برای برقراری مجدد اداره استان در اسرع وقت، مانند استقرار مجدد فوری یک نیروی پلیس به منظور ایجاد یک نهاد امنیتی در منطقه و همچنین بازگشت پناهندگانی که استان را به مقصد شمال کشور ترک کرده بودند، فراهم کرده بود. شورای کانتون تبعیدی اولین جلسه عمومی خود را در 18 ژانویه، شش روز پس از خروج نیروهای پرو از اکوادور، برگزار کرد. پیامدها. پس از حمله ژاپن به پرل هاربر، پرو روابط دیپلماتیک خود را با قدرت های محور قطع کرد و با متفقین متحد شد . قرار دادن علائم مرزی در امتداد خط مرزی قطعی که توسط پروتکل ریو مشخص شده بود، هنوز تکمیل نشده بود که اکوادوری ها در سال ۱۹۴۸ از کمیسیون های تعیین مرز خارج شدند؛ آنها استدلال کردند که ناسازگاری بی
ن واقعیت های جغرافیایی و دستورالعمل های پروتکل، اجرای پروتکل را تا زمانی که پرو موافقت خود را برای مذاکره در مورد خط مرزی مناسب در منطقه مورد نظر اعلام نکند، غیرممکن می سازد. بنابراین، حدود ۷۸ کیلومتر از مرز اکوادور و پرو برای پنجاه سال آینده بدون علامت باقی ماند و همچنان باعث درگیری دیپلماتیک و رویارویی های نظامی بین دو کشور شد. "«هشدار در جبهه»" ، یک فیلم تبلیغاتی پرو که در طول جنگ فیلمبرداری شده بود، به دلیل پروتکل ریودوژانیرو تا سال ۲۰۱۴ منتشر نشد. در سال ۱۹۶۰، خوزه ماریا ولاسکو، رئیس جمهور اکوادور، اعلام کرد که پروتکل ریو باطل است. به گفته دولت ولاسکو، این معاهده که تحت اشغال نظامی خاک اکوادور توسط پرو امضا شده بود، غیرقانونی و مغایر با معاهدات پانامایی بود که هرگونه معاهده ای را که تحت تهدید به زور امضا شود، غیرقانونی می دانستند. با این حال، این اعلامیه تأثیر بین المللی کمی داشت و با اقدام معناداری دنبال نشد؛ پرو و چهار کشور دیگر همچنان این معاهده را معتبر می دانستند. تحلیلگران پرویی گمان می کنند که رئیس جمهور ولاسکو "از تز بطلان" برای جمع آوری حمایت سیاسی با لفاظی های ملی گرایانه و پوپولیستی استفاده کر
ده است . در سال ۱۹۸۱، این کشورها دوباره برای مدت کوتاهی در جنگ پاکیشا با هم درگیر شدند . تنها پس از جنگ سنپا در سال ۱۹۹۵ بود که این اختلاف سرانجام حل و فصل شد. در ۲۶ اکتبر ۱۹۹۸، نمایندگان پرو و اکوادور یک توافق نامه صلح قطعی امضا کردند: قانون ریاست جمهوری برازیلیا .
انتقام جویان سری ()) مجموعه ای از کتاب های کمیک آمریکایی است که توسط مارول کامیکس منتشر شده است که در آن یک تیم تخیلی ابرقهرمانی سیاه افزار به همین نام حضور دارد. این مجموعه با اد بروبیکر شروع شد که وظیفه نویسندگی را برعهده داشت و یک فرقه سیاه پوست از تیم فوق قهرمان برتر مارول، انتقام جویان را به تصویر می کشید که تحت هدایت و رهبری کاپیتان استیو راجرز (کاپیتان سابق آمریکا) فعالیت می کردند.این سریال بخشی از راه اندازی مجدد خط انتقام جویان به عنوان بخشی از «عصر قهرمانانه» است.
ایالتی و اصلی فیلمی محصول سال ۲۰۰۰ و به کارگردانی دیوید ممت است. در این فیلم بازیگرانی همچون ویلیام اچ میسی، سارا جسیکا پارکر، الک بالدوین، جولیا استایلز، فیلیپ سیمور هافمن، ربکا پیدگئون، دیوید پیمر، چارلز دارنینگ، پتی لوپن، کلارک گرگ، ریکی جی، مایکل هیگینز، جاناتان کتز، لورا سیلورمن و جان کرازینسکی ایفای نقش کرده اند.
گروه ضربت رایشلایتر روزنبرگ () یک سازمان حزب نازی بود که در طول جنگ جهانی دوم به تصاحب اموال فرهنگی اختصاص داشت. این حزب توسط ایدئولوگ اصلی حزب نازی، آلفرد روزنبرگ، از داخل دفتر امور خارجه NSDAP رهبری می شد. بین سال های ۱۹۴۰ و ۱۹۴۵، ERR در فرانسه، کشورهای بنلوکس، لهستان، کشورهای بالتیک، یونان، ایتالیا و در قلمرو اتحاد جماهیر شوروی در رایش کومیساریات اوستلند و رایش کومیساریات اوکراین فعالیت می کرد.
قوانین بروکلین فیلمی محصول سال ۲۰۰۷ و به کارگردانی مایکل کورنته است. در این فیلم بازیگرانی همچون فردی پرینز، اسکات کان، مینا سوواری، جری فرارا، الک بالدوین، مونیکا کینا و روبرت تورانو ایفای نقش کرده اند.
محمدحسین رکن زاده آدمیت با شهرت آدمیّت و متخلص به سالک (زاده ۱۲۷۸-مرگ ۱۳۵۲)، نویسنده، روزنامه نگار، مقاله نویس، زندگی نامه نویس، کتاب دار و شاعر اهل ایران، که در شهر شیراز به دنیا آمده است. در خصوص زندگی وی، کتاب زندگینامه «محمدحسین رکن زاده آدمیت» توسط احمد شعبانی تألیف و منتشر شده است. زندگی. محمدحسین رکن زاده آدمیت سال ۱۲۷۸ خورشیدی (۱۳۱۷ قمری) در شیراز متولد شد. او از سن ۵ سالگی در مدرسه سعادت بوشهر مشغول تحصیل شد. رکن زاده در سال ۱۳۰۵ خورشیدی هفته نامه ادبی و سیاسی «آدمیت» را در شیراز به راه انداخته و منتشر کرد اما به دلیل سانسور حاکم در مطبوعات از انتشار آن منصرف شد. او در ادامه کتابخانه آدمیت (انتشارات و کتاب فروشی) را در سال ۱۳۰۸ خورشیدی تأسیس کرد. محمدحسین رکن زاده آدمیت پس از یک عمر تحقیق و جستجو در سال ۱۳۵۲ خورشیدی درگذشت. آثار. رکن زاده آدمیت صاحب ۹ تألیف و تصنیف است که تا اکنون شش جلد از آنها به چاپ رسیده و منتشر شده است. آثار او به شرح زیر است: اشعار. رکن زاده آدمیت گاهی اوقات اشعاری در قالب قصیده و غزل می سرود. وی یک مجموعه شعر منتشر نشده دارد.
سید مجید میراحمدی سرتیپ سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است که از سال ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۳ به عنوان معاون امنیتی و انتظامی وزیر کشور فعالیت می کرد. وی فعالیت نظامی را در خلال جنگ ایران و عراق در سپاه پاسداران آغاز کرد. میراحمدی از ۱۳۸۴ تا ۱۳۸۶ جانشین فرمانده نیروی مقاومت سپاه پاسداران بود، از ۱۳۸۶ تا ۱۳۸۷ ریاست اداره اطلاعات سپاه پاسداران را برعهده داشت، در فاصله سال های ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۲ به عنوان معاون سرمایه انسانی وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح فعالیت می کرد و از ۱۳۹۶ تا ۱۴۰۰ جانشین معاون اطلاعات و امنیت ستاد کل نیروهای مسلح بود. تحریم ها. اتحادیه اروپا، روز دوشنبه ۲۱ آذر ۱۴۰۱ سید مجید میراحمدی را به همراه ۱۹ شخص حقیقی دیگر و سازمان صداوسیمای جمهوری اسلامی، به دلیل نقض فاحش حقوق بشر در فهرست تحریم های خود قرار داد. این تحریم همزمان با اعدام دو جوان بازداشت شده در اعتراضات سه ماه اخیر ایران با حکم دادگاه های جمهوری اسلامی صورت گرفت.
درخت بادبزنی کیسه ای () درختی متوسط تا بزرگ و برگ ریز است که می تواند تا ارتفاع ۳۰ متر رشد کند. این گیاه بومی هند (در بخش هایی از گات های غربی در منطقه کارناتاکا-کرالا و جنگل های هند مرکزی)، نپال و سری لانکا است. گیاه شناسی. درختی است اغلب با تنه پیچ خورده یا دوتایی، تا ارتفاع ۳۰ متر رشد می کند، ضخامت پوست تنه تا ۱٫۵ سانتی متر، خاکستری تا قهوه ای تیره، خشن و از نظر طولی عمیقاً ترک خورده است. برگ های در حال رشد متناوب به طول ۷ تا ۱۱ سانتی متر، پینه ای هستند و معمولاً دارای پنج تا هفت برگ ساقه دار و متناوب در حال رشدند. تیغه های دراز تا بیضی شکل آنها در پایه گوه ای شکل است، معمولاً در راس مات و در اطراف آن محکم است، آن ها از هر دو طرف سبز تیره، چرمی و بدون کرک هستند. گل های زرد، معطر و دوجنسه روی ساقه های کوتاه حدود ۱ سانتی متر ارتفاع دارند، دارای براکت های کوچک، دوشاخه ای هستند و در قسمت های بزرگ انتهایی یا شیاردار رشد می کنند. جام لوله ای زنگوله ای آن ها دارای پنج لوب کوتاه است که دو قسمت بالایی به هم آمیخته شده اند. تاج دوتایی قائم، دوبرابر جام، دارای پنج برگ با میخ های بلند و حاشیه موج دار، طاووس گرد، بال ه
ای شیب دار و آونگ مات است. این گل دارای ده پرچم است که به پنج عدد در هم آمیخته شده اند، رشته های هم طول بساک کروی است. یک تکه پایین بیضه شامل دو تخم است، سر خمیده با یک شکاف سر مانند به پایان رسیده است. گل های شکوفه از ژوئن تا اکتبر ظاهر می شوند، میوه ها از دسامبر تا مارس می رسند و تا اردیبهشت روی درخت باقی می مانند. میوه ها گرد، مسطح و باله پهن، غلاف های بدون شکاف، به طول ۳ تا ۵ سانتی متر و به رنگ قهوه ای مایل به قرمز هستند. آنها حاوی یک دانه کلیه شکل اند که توان جوانه زنی خود را برای یک سال حفظ می کند. درختان منحصراً از طریق بذر تکثیر می شوند که پس از چند روز خیساندن در آب در ماه مارس در خاک گرم کاشته می شوند.
بئاتریس کورتنی ()، کنتس افتخاری ادسا و کنتس هم نشین هنبرگ و همسر اتو فون بوتنلاوبن بود. وی بزرگترین فرزند ژوسلین سوم کوتنی و آگنس مایلی بود که قلعه تورون و نوف را به شوالیه های تتونیک فروخت. در سال ۱۲۲۰، بئاتریس و همسرش اراضی خود را در جلیل از جمله یک سوم تیول سنت جورج و یک سوم روستای بقیعه را به شوالیه های تتونیک فروختند.
درخت روغن () یا ماهوآ (mahua) یک درخت استوایی هندی است که عمدتاً در دشت ها و جنگل های مرکزی و شمالی هند یافت می شود. درخت روغن درختی است زودرشد از تیره چیکوئیان که ارتفاع آن تقریباً به ۲۰ متر می رسد و دارای شاخ و برگ های همیشه سبز یا نیمه همیشه سبز است. این درخت سازگار با محیط های خشک است و به عنوان یک درخت غالب در جنگل های برگریز مخلوط استوایی در هند در ایالت های اودیسا، چتیسگر، جارکند، اوتار پرادش، بیهار، ماهاراشترا، آندرا پرادش، مادهیا پرادش، کرالا، گجرات، بنگال غربی و تامیل نادو می روید. کاربردها. درخت روغن در مناطق گرم و مرطوب برای دانه های روغنی (با تولید سالانه بین ۲۰ تا ۲۰۰ کیلوگرم بذر در هر درخت، بسته به بلوغ)، گل ها و چوب، کشت می شود. چربی آن (جامد در دمای مغمولی) برای مراقبت از پوست، تولید صابون یا مواد شوینده و به عنوان کره گیاهی استفاده می شود. همچنین می توان از آن به عنوان سوخت روغن نباتی استفاده کرد. کیک های بذری که پس از استخراج روغن به دست می آیند، کود بسیار خوبی را تشکیل می دهند. از گل ها برای تولید نوشیدنی الکلی در مناطق گرمسیری هند استفاده می شود. این نوشیدنی بر حیوانات نیز تأثیر می گذارد.