Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن شخصاً در رویان حضور یافته و نایبی به جای خود در دیلم تعیین نمود. کیکاووس همچنان در تابعیت شاه غازی رستم باوندی بود و در اروکشی ها و نبردها او را همراهی می کرد. پس از مدتی فخرالدوله گرشاسپ کبودجامه به او پیشنهاد داد برای خلاصی از لشکرکشی های پی در پی برای شاه غازی، علیه او متحد شده و شورش کنند. قرار شد کیکاووس به آمل در غرب و گرشاسپ به استرآباد در شرق طبرستان حمله کنند تا شاه غازی در میانهٔ این دو بماند و در زحمت افتد. کیکاووس پس از کسب موافقت قاضی رویان، شهر آمل را بگرفت و در روستای خراط کلاته کوشک شاه غازی را سوزاند. شاه غازی خود به سرکوب کبودجامه عازم شد و لشکری را به فرماندهی پسرش حسن، به رویان فرستاد. حسن شکست خورد. خورشید مامطیری در این نبرد برای کیکاووس جاسوسی می کرده. پس از شکست حسن، شاه غازی شخصاً در رأس ارتشی به رویان رفت و در نبردی تنگاتنگ پیروز شد. کیکاووس که متوجه شکست خود شد، اظهار پشیمانی کرد و قاضی رویان و گرشاسپ کبودجامه ای را مقصر دانست. اسپهبد شاه غازی گفت «کیکاووس فرزند من است» و او را بخشید. کیکاووس سریعاً با ارتشی به شرق تاخت تا شخصاً گرشاسپ را سرکوب کند و توانست او را با زبان خوش از دژ
به زیر بکشد. در سال ۵۵۸ هجری شاه غازی بر اثر نقرس درگذشت و علاءالدوله حسن به حکومت باوندیان رسید. کیکاووس با او هم روابط حسنه ایجاد کرد. حسن املاک بسیاری را به کیکاووس بخشید و در ۵۶۷ به دست غلامان خود به قتل رسید. پس از او، اردشیر یکم توانست حکومت باوندیان را به دست آورد. اردشیر، کیکاووس را «پدر» می خواند و بدون مشورت با او کاری نمی کرد. خوارزمشاهیان با اطلاع از درگذشت حسن باوندی به قلمرو او تعرض نمودند. خوارزمشاه مؤید آیبه به اردشیر نامه نوشت و گفت در عوض سپردن شهرهای غرب تمیشه (شامل گلستان امروزی)، برای اردشیر شمشیر خواهد زد. اردشیر سریعاً با کیکاووس مشورت نمود و پاسخ منفی روانه کردند. مؤید هم در تسخیر بیرون تمیشه ناموفق ماند و به خراسان بازگشت. کیکاووس در سال های پایانی عمرش در جواب درشتی های اردشیر مدارا می نمود. پیش از مرگ کیکاووس، پسر و ولیعهدش به نام جستان درگذشت و کیکاووس از اردشیر درخواست کرد حکومت پسر خردسال جستان، زرین کمر، را به رسمیت شناخته و دخترش را به ازدواج او درآورد. کیکاووس نهایتاً در سال ۵۷۲ هجری درگذشت.
فصل ۸۴–۱۹۸۳، از مسابقات فوتبال جام برندگان جام اروپا، با برتری ۲ بر ۱ یوونتوس مقابل پورتو، در فینال این رقابت ها و در ورزشگاه سنت یاکوب به پایان رسید.
ایرپورت اکسپرس () یک خط راه آهن متعلق به ام تی آر هنگ کنگ است که به فرودگاه بین المللی هنگ کنگ و ایژاورلد-اکسپو متصل است. این خط که در سال ۱۹۹۸ تأسیس شده دارای ۵ ایستگاه و ۳۵٫۵ کیلومتر طول است.
واکنش مک کورمک روشی برای سنتز ترکیبات آلی فسفردار است. در این واکنش یک ۳٬۱-دی ان و یک منبع از R2P+ با یکدیگر واکنش داده و کاتیون فسفولنیم را تشکیل می دهد. این واکنش به نام دبلیو. بی. مک کورمک، شیمی دان محقق در شرکت دوپونت نامگذاری شده است. تصویر زیر واکنش دی کلروفنیل فسفین و ایزوپرن را نشان می دهد: واکنش از طریق یک فرایند پری سیکلیک-[۲+۴] پیش می رود. مشتقات حاصله را می توان آبکافت کرده و فسفین اکسید تولید کرد. همچنین هیدروهالوژن زدایی محصولات نیز فسفول ایجاد می کند.
فصل ۸۵–۱۹۸۴، از مسابقات فوتبال جام برندگان جام اروپا، با برتری ۳ بر ۱ اورتون مقابل راپید وین، در فینال این رقابت ها و در ورزشگاه دکویپ به پایان رسید.
فابیو تراورسا (؛ زادهٔ ۱۷ نوامبر ۱۹۷۵) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "فانتوتسی ۲۰۰۰ – شبیه سازی"، "سال اسلحه"، "مادام کاملیا"، "هم کلاسی ها"، "برادر کوچک" و "شوپن" اشاره کرد.
قطار سبک شهری ام تی آر یا لایت ریل () سیستم قطار سبک شهری در هنگ کنگ است که بخشی از سیستم ام تی آر محسوب میشود. این سیستم که در سال ۱۹۸۸ تأسیس شده دارای ۶۸ ایستگاه و ۳۶.۲ کیلومتر طول می باشد.
فائوستو گوئرتسونی (؛ ۱۳ ژانویه ۱۹۰۴ – ۱ ژوئن ۱۹۶۷) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "اوه! سابلا"، "دزد دوچرخه"، "نان، عشق و …"، "دون پاسکواله"، "نان، عشق و رؤیاها"، ""، "سواره نظام"، "کشور زنگ ها"، "یک توپ و یازده مرد"، "آنا از بروکلین"، "اورفه سیاه" و "اتصال کوتاه" اشاره کرد.
فصل ۸۶–۱۹۸۵، از مسابقات فوتبال جام برندگان جام اروپا، با برتری ۳ بر ۰ دینامو کی یف مقابل اتلتیکو مادرید، در فینال این رقابت ها و در ورزشگاه ژرلان به پایان رسید.
میلاخ (به لاتین: Milax) منطقه ای مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان جلفا واقع شده است. میلاخ ۹۲۴ نفر جمعیت دارد.
رشمی اوگینک (انگلیسی: Reshmie Oogink؛ متولد ۲۶ اکتبر ۱۹۸۹) یک تکواندوکار هلندی است. وی در بازیهای المپیک تابستانی ۲۰۱۶ ریودوژانیرو، در وزن +۶۷ کیلوگرم زنان، به نمایندگی از هلند شرکت کرد. وی در مسابقات قهرمانی تکواندو جهان ۲۰۱۷ مدال برنز را در کلاس میان وزن بدست آورد.
فائوستو تومئی (؛ ۲۹ ژوئیه ۱۹۰۹ – ۲۳ ژوئیه ۱۹۷۸) بازیگر اهل ایتالیا بود. وی پس از فارغ التحصیلی در رشتهٔ حقوق، کارش را با تئاتر و مدتی بعد به عنوان گویندهٔ مجری و کمدین در یک رادیوی محلی در میلان آغاز کرد. در سال ۱۹۵۶ میلادی، او مجری جشنواره موسیقی سانرمو بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "کانتربری ممنوعه"، "نیروی سرنوشت" و "بازی های ممنوعه پیترو آرتینو" اشاره نمود.
هزار اسپ دوم بیست و یکمین فرمانروای دودمان پادوسپانیان بود که میان سال های ۵۷۲ تا ۵۸۶ هجری در رویان و دیلمستان حکومت داشت. پس از درگذشت کیکاووس، چون فرزند پسری از او نمانده بود، مردم با هزاراسپ بیعت کردند و او نزد اردشیر یکم باوندی رفت. اردشیر حکومت او را به رسمیت شناخته و تمامی مایملک گذشتگان را به او سپرد. برخلاف کیکاووس که دائماً در نبرد با اسماعیلیان الموت بود، هزار اسپ با آن ها صلح کرد و قلعه های آنان را به ایشان واگذار کرد. مخالفان این سیاست نزد اردشیر باوندی رفته و از رفتار هزار اسپ شکایت کردند. اسپهبد اردشیر در نامه ای او را سرزنش کرده و به جنگ با «ملاحده» فراخواند. هزار اسپ نپذیرفت و بزرگان دربار پادوسپانی در اعتراض به ادامهٔ سیاست های هزار اسپ راهی دربار اردشیر شدند. اردشیر لشکری به فرماندهی «پاشا مبارزالدین ارجاسف» را برای سرکوب هزار اسپ راهی کرد. هزاراسپ در نبرد شکست خورده و به خرابکاری های شبانه در نزدیکی آمل روی آورد. اردشیر این بار شخصاً لشکر آراست و به سوی رویان رفت. در نبردی که رخ داد بسیاری کشته شدند و هزار اسپ به سوی کجور رفت و اردشیر به سمت سیاه رود اردو کشید. این نبردهای پیاپی تا زمستان ا
دامه یافت؛ در این ایام هزار اسپ نزد اسماعیلیه پناهنده شد. اردشیر نیز ضمن بازگشت به آمل، دیلمستان را به یک علوی، به نام «الداعی الی الحق ابو الرضا ابن الهادی» سپرد؛ لیکن هزار اسپ در حمله ای ناگهانی داعی را به قتل رساند. هزار اسپ که از به قدرت رسیدن مجدد در رویان و دیلم ناامید شده بود، به جبال گریخت و از سلجوقیان آذربایجان کمک خواست. اتابک محمد سلجوقی درخواست او را به اردشیر باوند تسلیم داشت، لیکن با پاسخ اردشیر قانع شد که هزار اسپ را توان حکومت در رویان نیست. هزار اسپ سپس به ری رفت و از امیر سراج الدین قایماز طلب کمک کرد. او با دختر سراج ازدواج کرد و امیر سپاهی را روانهٔ رویان نمود. این لشکرکشی هم ناموفق بود و هزار اسپ مجدداً به ری بازگشت. مدتی بعد هزار اسپ به کجور رفته و سعی داشت مردم را با خود همراه سازد تا لشکری بیاراید ولی موفق نشد. اردشیر نهایتاً او را دستگیر کرد و سعی کرد از او به عنوان گروگان استفاده کند تا قلعه های دوستانش را بگشاید و چون موفق به این کار نشد، هزار اسپ را در ۵۸۶ هجری اعدام نمود.
در دفاع از او (به انگلیسی: "In Her Defense") همچنین به عنوان دفاع کامل نیز شناخته می شود یک فیلم دلهره آور کانادایی محصول سال ۱۹۹۹ به کارگردانی سیدنی جی. فیوری است. داستان. وکیل اندرو گارفیلد با یک زن ناشنوا (مارلی متلین)، رابطه برقرار می کند وقتی روزی شوهرش آنها را در حال معاشقه می بیند. اندرو گارفیلد او را می کشد. از آن پس در فیلم، وکیل باید از معشوق خود که مقصر قتل معرفی شده است، خودش دفاع کند.
بی تقصیر! () یک فیلم صامت ایتالیایی به کارگردانی کارمینه گالونه است که در سال ۱۹۱۵ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به سوآوا گالونه اشاره کرد.
فبو کُنتی (؛ – ) مجری رادیو، تلویزیون، سرمایه دار و بازیگر اهل ایتالیا بود. وی کارش را با مجری گری رادیو شروع کرد و مدتی مجری یک مسابقهٔ رادیویی در رای بود که با موفقیت عظیمی روبرو شد و به مدت ۱۳ سال پخشش ادامه داشت. وی در سال ۱۹۷۳ استاد اعظم یکی از شاخه های فراماسونری ایتالیا شد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان شایستگی از جمهوری ایتالیا شده است.
مرد منزوی فیلمی محصول سال ۲۰۰۹ و به کارگردانی برایان کوپلمن و دیوید لوین است. در این فیلم بازیگرانی همچون مایکل داگلاس، جینا فیشر، جسی آیزنبرگ، مری-لوئیز پارکر، ایموجن پوتس، سوزان ساراندون، دنی دویتو، ریچارد شیف، داگلاس مک گراث، بروک آلتمن، جیلیان جیکوبز، اولیویا ترلبی، آرتور جی.ناسکارلا و لنی ونیتو ایفای نقش کرده اند.
جامعه ادو اشاره به جامعه ژاپن تحت حکمرانی شوگون سالاری توکوگاوا در طی دوره ادو از سال ۱۶۰۳ تا ۱۸۶۸ میلادی دارد. جامعه ادو یک جامعه فئودالی یا ارباب رعیتی با طبقه بندی دقیق اجتماعی و آداب و رسوم و مقرراتی بود که برای تضمین ثبات سیاسی در نظر گرفته شده بود. مردم ژاپن بر اساس چهار شغل وراثتی به یک سلسله مراتب از طبقات اجتماعی منصوب می شدند. امپراتور ژاپن و اشراف درباری طبقه حاکم رسمی ژاپن بودند اما قدرت نداشتند. شوگون از خاندان توکوگاوا، دایمیو (فئودال ها و امیران محلی) و ملازمان آنها که از طبقه سامورایی بودند کشور ژاپن را از طریق سیستم قلمرورهای فئودالی اداره می کردند. اکثر جامعه ادو معمولاً به طبقات خرده دهقان پیشه، صنعتگران صنعتگران و بازرگان و گروه های مختلف نجس ها تقسیم شده بودند. باکوماتسو از ۱۸۵۳ به مخالفت فزاینده ای با بافت جامعه ادو منجر شد و پس از اصلاحات میجی در سال ۱۸۶۸ این سیستم برچیده شد. زمینه تاریخی. فئودالیسم، طبقه بندی اجتماعی و رده بندی صحیح ریز افراد در ژاپن مدت ها قبل از دوره ادو وجود داشته است، و شروع آن با از زمان اصلاحات تایکا در سال ۶۴۵ بعد از میلاد و آغاز سیستم حقوقی ریتسوریو است که از س
یستم حقوقی سلسله تانگ چین الگو گرفته شده بود. این اصلاحات به دنبال یک کودتای مهم و ویرانگر توسط سوگا نو امیشی صورت گرفت، با این حوادث نه تنها خاندان های ژاپنی را نابود کرد، بلکه شکافی را در آیین بومی ژاپن، کو-شینتو، ایجاد کرد، و راه را برای تلفیق گرایی آیین بودایی-شینتو هموار کرد. اصلاحات تایکا «چسب قانونی» بود که برای خنثی کردن تلاش های آینده کودتا ضروری تلقی شد و سیستم ریتسوریو منجر به تشکیل کاست های ژاپنی بر پایه ریتسوریو در ژاپن شد. با این وجود، جنگ های مکرر و بی ثباتی سیاسی در قرن های بعدی ژاپن را آزار می داد و فرصت های بی شماری را برای غصب و بسیج مواضع در صفوف اجتماعی فراهم می کرد. ایده های کنفوسیوس گرایی از چین همچنین به عنوان یک الگو از نسخه های دقیق اجتماعی مورد توجه قرار گرفت. شوگون سالاری آشیکاگا هنگامی که بر ژاپن به عنوان یک شوگون سالاری (باکوفو) فئودال در دوره موروماچی از سال ۱۳۳۸ تا ۱۵۷۳ بر ژاپن حکومت می کرد، یک سیستم طبقاتی آزاد را ایجاد کرد. سقوط شوگون سالاری آشیکاگا از سال ۱۴۶۷ به دوره سنگوکو (یا «عصر دولت های متخاصم») که با وضعیت آشفتگی اجتماعی و جنگ داخلی مدام همراه بود انجامید. توکوگاوا ای
ه یاسو از خاندان توکوگاوا و ارتش شرقی او پس از نبرد سکیگاهارا در سال ۱۶۰۰، با شکست ارتش غربی تویوتومی هیده یوری و پایان دادن به جنگ های داخلی سنگوکو، به عنوان پیروز میدان درآمد. ایه یاسو شوگون سالاری توکوگاوا را به عنوان یک دولت جدید فئودالی ژاپن تأسیس کرد که در آن خودش شوگون بود. با این حال، ایه یاسو به خصوص در مورد تحرک اجتماعی بسیار احتیاط می کرد، زیرا تویوتومی هیده یوشی، یکی از همسالان او و یک کانپاکو (مشاور سلطنتی) که قبل از او فرمانروای ژاپن شد، در طبقات پایین جامعه متولد شده بود و سپس و به قدرتمندترین شخصیت سیاسی ژاپن تبدیل شد. خاندان توکوگاوا سعی در از بین بردن هرگونه مخالفت احتمالی در سراسر جامعه ژاپن از بالا به پایین برای تحکیم حاکمیت خود داشت. سیستم طبقه بندی توکوگاوا. توکوگاوا با ارائه سامانه ای از طبقه بندی دقیق اجتماعی، اکثریت ساختار اجتماعی ژاپن را در یک سلسله مراتب از طبقات اجتماعی سازماندهی کرد. به ژاپنی ها طبق حرفه خود یک طبقه موروثی اختصاص داده شد که به طور مستقیم توسط فرزندان آنها به ارث می رسد و این طبقات نیز طبق سلسله مراتب خود طبقه بندی شده بودند. اشراف. امپراتور. امپراتور ژاپن حاکم رسم
ی ژاپن در راس سلسله مراتب طبقاتی توکوگاوا بود. با این حال، امپراتور فقط یک دوژور حاکم بود که به عنوان شکل] به عنوان منبعی برای اقتدار شوگون عمل می کرد. به امپراتور و دربار امپراتوری در کیوتو واقع در کیوتو، پایتخت رسمی ژاپن، عملاً هیچ قدرت سیاسی داده نشده بود اما اعتبار آنها شکست ناپذیر بود. اشراف درباری. اشراف درباری، کوگه، اشراف مدنی ژاپن و در مرتبهٔ دوم در سلسله مراتب طبقاتی توکوگاوا بودند. شبیه «امپراتور»، «کوگه» بسیار معتبر بود و در زمینه های فرهنگی نفوذ قابل توجهی داشت، اما قدرت سیاسی بسیار کمی داشت و فقط برای اهداف نمادین در خدمت کارمندان بود. شوگون. " شوگون " حاکم " دفاکتو " ژاپن و سوم در سلسله مراتب طبقاتی توکوگاوا بود. به طور رسمی، شوگون عنوانی برای یک ژنرال نظامی برجسته از طبقه «سامورایی» بود که توسط امپراتور با وظیفه دولت ملی منصوب شده بود. در واقع، شوگون یک دیکتاتوری نظامی بود که فقط انتصاب اسمی امپراتور بود که نهایت قدرت سیاسی را در ژاپن داشت، سیاست خارجی، نظامی و حمایت از فئودال را کنترل می کرد. شوگون موقعیتی موروثی بود که توسط اعضای خاندان توکوگاوا که از فرزندان مستقیم توکوگاوا ایه یاسو بودند،
اداره می شد. شوگون و دولت او باکوفو در شهر پایتخت شوگون سالاری توکوگاوا ادو (توکیوی امروزی) در ولایت موساشی واقع در ۳۷۰ کیلومتری شرق کیوتو در منطقه کانتو مستقر بود. دایمیو. دایمیوها اربابان فئودال سامورایی و در رده چهارم در سلسله مراتب طبقاتی توکوگاوا بودند. دایمیوها اعضای عالی رتبه سامورایی بودند و مانند شوگون بیشتر قدرت سیاسی واقعی ژاپن را در اختیار داشتند. دایمیو مسئول و مدیر در اداره دامنه های شخصی بزرگ خود یا املاک فئودالی خود بودند، این قلمروهای فئودالی هان نام داشتند، که به عنوان بخش های اداری غیررسمی تقسیمات کشوری همزمان با استان های قانونی عمل می کرد. اگر در سیستم مالیات توکوگاوا، ارزش قلمروی یک سامورایی ککوداکا با ۱۰٬۰۰۰ ککو (۵۰٬۰۰۰ بوشل) یا بیشتر ارزیابی می شد، یک مالک فئودالی به عنوان دایمیو (مالک بزرگ) در نظر گرفته می شد. دایمیو استقلال قابل توجهی داشت اما سیاست توکوگاوا در سانکین کوتای آنها را ملزم می کرد که هر ساله در ادو و قلمرو خود زندگی متناوب کنند. دایمیوها به شینپان که از بستگان خاندان توکوگاوا بودند و دایمیوهای فودای که قبل از نبرد سکیگاهارا به خاندان توکوگاوا پیوسته بودند و سرانجام دایمی
وهای توزاما، کسانی که فقط پس از نبرد سکیگاهارا به توکوگاوا تسلیم شد، طبقه بندی می شدند. چهار طبقه اجتماعی. دولت توکوگاوا عمداً یک نظم اجتماعی به نام چهار طبقه جدید (شین نو کوشو) ایجاد کرد که کشور را به ثبات می رساند. چهار طبقه جدید مبتنی بر ایده های کنفوسیوس گرایی بود که از چین به ژاپن گسترش یافت و براساس ثروت یا سرمایه تنظیم نشده بود. با استفاده از این سیستم، باقی ماندهٔ غیر اشرافی جامعه ژاپن متشکل از سامورایی ها (士 shi)، دهقانان کشاورزی (農 nō)، صنعتگران (工 kō) و بازرگانان (商 shō) بودند. سامورایی ها در رأس طبقات چهارگانه جامعه قرار می گرفتند زیرا آنها الگوی نظم و اخلاق والا را برای پیروی از دیگران ایجاد می کردند. هدف این سیستم تقویت موقعیت قدرت آنها در جامعه با توجیه جایگاه حاکم آنها بود. با این حال، «شین نو کوشو» به طور دقیق جایگاه راهبان بودایی و شینتو را مشخص نمی کند، آنان در خارج از دربار امپراتوری بودند و همچنین در طبقات چهارگانه نیز گنجانده نشدند. در برخی موارد، یک سامورایی رده پایین وضعیت کمی بهتری از یک دهقان می توانست داشته باشد. با این وجود، ایجاد اختلاف بین طبقات به ویژه بین صنعتگران و بازرگانان د
ر مناطق شهری، زمینه هایی را برای محدود کردن امتیازات و مسئولیت ها در طبقات مختلف را فراهم می کرد و حس نظم را به جامعه می داد. در عمل، به طور کلی روابط اجتماعی یکپارچه، به ایجاد ثبات سیاسی که دوره ادو را تعریف می کرد، کمک کرد. سامورایی. سامورایی ها (جنگجویان) در طبقه بندی نجیب زادگی در ژاپن در رتبه پنجم در سلسله مراتب طبقه بندی دولت توکوگاوا بودند. سامورایی ها حدود ۱۰٪ از جمعیت را تشکیل می دادند و به عنوان سرباز در استخدام ارباب در یک رابطه فئودالی ارباب و جنگجو فعالیت می کردند. طبقات دیگر از داشتن شمشیرهای بلند یا کاتانا منع شدند و حمل یک درازشمشیر و یک شمشیر کوتاه نماد طبقه سامورایی شد. با این حال، خدمات آنها تقاضای محدودی داشت زیرا دوره ادو عمدتاً از تهدیدهای خارجی و درگیری های داخلی بری بود. در عوض، سامورایی ها مهارت های جنگی خود را بیشتر به عنوان یک نوع هنر حفظ کردند تا جهت جنگیدن. به سامورایی ها کمک هزینه ای از جانب اربابشان پرداخت می شد و این امر ارتباط آنها با پایگاه اقتصادی محدود می کرد. علاوه بر این، سامورایی ها نمی توانستند زمین داشته باشند، که به آنها مستقل از وظیفه درآمد می داد. سامورایی ها به طور
کلی در اطراف قلعه ژاپنی متعلق به دایمیو زندگی می کردند، و یک شهر یا محیط شهری شکوفا را در وسط یک قلمرو ایجاد می کردند. طبقه بندی های اجتماعی در طبقه سامورایی ها وجود داشت: سامورایی های سطح بالا مستقیم به دایمیوی خود دسترسی داشتند و می توانستند معتمدترین موقعیت های خود را داشته باشند، و برخی از آنها به سطحی از ثروت دست یافتند که به آنها اجازه می داد تا چندین ملازم سامورایی در خدمت خود داشته باشند. سامورایی های سطح میانی مواضع نظامی و دیوان سالاری را در اختیار داشتند و در صورت لزوم با دایمیوی خود ارتباط نیز برقرار می کردند. به سامورایی های سطح پایین به اندازه یک دستمزد کافی برای امرار معاش پرداخت می گردید و به عنوان نگهبان، پیام رسان و دفتریار کار می کردند. موقعیت های درون طبقه سامورایی عمدتاً ارثی بود و افراد با استعداد نمی توانستند بالاتر از چند مرحله اجتماعی فراتر از تولد خود قرار بگیرند. دهقانان. خرده دهقان پیشه ها در رده سلسله مراتب طبقاتی توکوگاوا در رتبه ششم و از طبقه معمولی بودند. دهقانان از نظر توکوگاوا بسیار مهم بودند زیرا آنها مهمترین کالا، غذا خوراک را تولید می کردند. طبق فلسفه کنفوسیوس، جامعه بدون
کشاورزی نمی توانست دوام بیاورد. زندگی برای دهقانان محدوده روستایی به کشاورزی در روستاها و اطراف آنها محدود بود. دهقانان به ندرت از روستاهای خود کوچ می کردند و سفرها و زیارت به مجوز احتیاج داشت، اما جوانان گاهی به دنبال کار فصلی در خارج از روستای خود بودند. در نتیجه، مردم نسبت به افراد خارجی بسیار مشکوک بودند. پیوندهای اجتماعی که برای بقای کل روستا حیاتی است، از طریق جشنواره های فصلی نیز تقویت می شود. روستاها کاملاً جمعی بودند. فشارهای شدیدی برای انطباق وجود داشت و مجالی برای انحراف از عرف وجود نداشت. گرچه درگیری هایی وجود داشت، اما آنها به عنوان اخلال در نظم روستا شناخته می شدند و تا آنجا که ممکن بود محدود می شدند. طبقه دهقان مالک زمین بود، اما حقوق مالیات دادن به این زمین به اربابان محلی داده شد. دهقانان تلاش می کردند تا در عین اینکه غذای کافی برای خود تولید کنند و از عهده پرداخت مالیات نیز برآیند. دهقان می توانستند مقدار نسبتاً زیادی ثروت جمع کنند اما به دلیل ارتباط با زمین در همان طبقه باقی می ماند. خانواده های ثروتمندتر و خانواده هایی که زمین خود را داشتند و مالیات می پرداختند، بسیار بالاتر در نظر گرفته
می شدند و از نفوذ سیاسی بیشتری در امور روستاها برخوردار بودند. با این حال، بقای روستا به هر خانوار بستگی داشت که برای رفع فشار مالیاتی و غلبه بر بلایای طبیعی مانند قحطی با یکدیگر همکاری کنند. در طول حکومت شوگون سوم توکوگاوا ایه میتسو، کشاورزان مجاز به خوردن دانه ای از برنج هایی که رشد می کردند نبودند. آنها مجبور بودند همه چیز را به دایمیوی خود تحویل دهند و سپس منتظر بمانند تا او مقداری به عنوان خیرات به او پس بدهد. صنعتگران. صنعت گر ان هفتم رتبه در سلسله مراتب طبقاتی توکوگاوا و دومین طبقه معمولی بودند. صنعتگران زیر دهقانان قرار می گرفتند زیرا تولیدکننده بودند اما کالاهای غیر ضروری تولید می کردند. صنعتگران به طور معمول در مناطق شهری زندگی می کردند و تا سال ۱۸۰۰ ممکن است ۱۰٪ از جمعیت ژاپن در مناطق بزرگ شهری زندگی کنند، که یکی از بالاترین سطح در جهان در آن زمان بود. دایمیوها و سامورایی های هیچ کالایی را تولید نمی کردند، اما آنها از مازاد مالیات زمین استفاده می کردند تا مصارف خود را تأمین کنند. نیازهای آنها توسط صنعتگران برآورده شد، آنها به اطراف قلعه ها نقل مکان کردند و محدود به زندگی در محله خود بودند. بازرگانا
ن. بازرگانان در رده سلسله مراتب طبقاتی توکوگاوا در رتبه هشتم و سوم از کلاس مردم عادی بودند. بازرگانان در انتهای سیستم طبقاتی رسمی قرار می گرفتند زیرا کالایی تولید نمی کردند و به دلیل وضعیت پایین آنها مجبور به شلوغ کردن کالاهای محلی و منطقه ای می شدند. بازرگانان، مانند صنعتگران، معمولاً در محله های خود در شهرها زندگی می کردند. در دوره ادو، علی رغم موقعیت اجتماعی، بازرگانان به طور فزاینده ای قدرت می گرفتند و بازرگانان برتر از احترام خاصی برخوردار بودند، اوساکا و بعداً ادو طبقه بازرگان تمرکز داشتند. خانه های بازرگان ثروتمند برای سازماندهی توزیع کنندگان و در اختیار داشتن انحصارات قانونی پدید آمدند. با رشد ثروتشان، بازرگانان می خواستند دارایی خود را به همان روشی که سامورایی مصرف می کند مصرف و به نمایش بگذارند، اما قوانین آنها را از این کار آشکارا بازمی داشت. نجس ها. در زیر طبقه بازرگان جوامع مختلفی وجود داشتند که در سیستم رسمی طبقاتی توکوگاوا گنجانده نشده بودند. این افراد نجس ها بودند که به یک دلیل یا دلیل دیگر از جامعه اکثریت ژاپن خارج بودند و به طور آشکاری در سطح جامعه مورد تبعیض قرار می گرفتند. بوراکومین. بوراک
ومین مردمی در ژاپن بودند که شغل آنها نجس یا آلوده به مرگ تلقی می شد، مانند اعدام کنندگان (جلادان)، دست اندرکاران کار کفن و دفن، کارگران کشتارگاه، قصابها و دباغان. این مشاغل در مذهب شینتو کِه گاره (آلوده) به شمار می آمد؛ و در دوره ادو، بدنامی اجتماعی بودن یک بوراکومین به یک وراثت تبدیل شد. بوراکومین ها گرچه از مردم عادی بودند، قربانی استراسیزم شدید بودند و در روستاها یا محله های گتو (مخصوص به خود) و به دور از بقیه مردم زندگی می کردند. خارجیان. اقلیت های قومی در ژاپن به طور کلی از سیستم طبقاتی مستثنی بودند، اگرچه افراد خاصی از آنان در خدمت شوگون یا دایمیو بودند. سیاست انزواطلبانه توکوگاوا در ساکوکو ورود بیشتر خارجی ها را به ژاپن ممنوع کرده بود. نقش زنان. زندگی یک زن ژاپنی با توجه به موقعیت اجتماعی خانواده اش بسیار متفاوت بود. انتظار می رفت زنان در خانواده های سامورایی تسلیم مردان سرپرست خانوار خود شوند، اما با افزایش سن، در صورت فوت شوهرشان می توانند به عضویت در رتبه بندی خانواده درآیند. به کودکان دستور داده شد که حتی به عنوان بزرگسال به هر دو والدین احترام بگذارند. زنان از طبقات پایین به دلیل انتظارات اجتماعی،
محدودیت کمتری داشتند و می توانستند نقشی اساسی در تجارت خانواده داشته باشند. از زنان دهقان انتظار می رفت که کارهای منزل را صبح زود قبل از کار در مزارع با اقوام مرد خود انجام دهند و بدون توجه به سن، اعضای مهم خانواده خود بودند. ازدواج براساس جذابیت عاشقانه نبود. خانواده ها سعی کردند از ازدواج به عنوان راهی برای افزایش جایگاه اجتماعی خود یا در میان گروه های ثروتمند، برای افزایش نفوذ و دارایی های خود استفاده کنند. اغلب اوقات، ازدواج بین دو خانواده با وضعیت برابر اتفاق می افتد. باکرگی زنان در ازدواج در طبقات سامورایی مهم بود اما برای طبقات پایین بسیار کم اهمیت بود. پس از ازدواج، زنان درگرفتن شریک جنسی اضافی محدود شدند. با این وجود مردان طبقات بالا می توانستند زنان دیگری را اختیار کنند و با زنان مجرد نیز رابطه برقرار کنند. طلاق معمول بود و زنی از یک خانوار فقیر خیلی راحت می توانست شوهرش را ترک کند و به خانواده اصلی خود برگردد. فروپاشی. بنیان جامعه ادو نظم اجتماعی پایدار آن بود، اما تغییر در جامعه ژاپن طی دو قرن آینده شروع به به چالش کشیدن سیستم توکوگاوا کرد. افزایش شهرنشینی و افزایش مصرف گرایی باعث شد ثروت در خارج
از طبقه سامورایی متمرکز شود، و علی رغم افزایش هزینه کالاها، هزینه های ثابت آنها افزایش نیاورد. هزینه سنگین آداب معاشرت اجتماعی باعث شد بسیاری از سامورایی ها وام دار خانواده های بازرگان شهری ثروتمند شوند. بازرگانان، از ترس نقض قوانینی که امتیازات را برای طبقه سامورایی محدود می کرد، در نمایش مال خود محدود شدند. برخی از محققان ژاپنی شروع به زیر سؤال بردن عقاید کنفوسیوسی کردند که بنیان جامعه ادو را ایجاد کرد. فناوری جدید که بهره وری را افزایش می داد، به برخی از خانواده های دهقان اجازه تولید مازاد غذا را می داد و درآمد قابل ملاحظه ای را ایجاد می کرد که می توانست برای حمایت از مشاغل فراتر از کشاورزی استفاده شود. برخی از دهقانان نیز به همسایگان ثروتمند خود بدهکار شدند و خانواده های بیشتری مالکیت زمین های خود را از دست دادند. این کینه ای را برانگیخت که گاهی به خشونت علیه صاحبان خانه و نخبگان روستا منجر می شد. در سال ۱۸۵۳، در آغاز باکوماتسو هنگامی که قدرتهای غربی از برتری تکنولوژیکی خود برای گرفتن امتیازات از شوگون سالاری توکوگاوا و بستن معاهدات نابرابر استفاده کردند، جامعه ادو به طور فزاینده ای مورد انتقاد مردم ژاپن
قرار گرفت. بسیاری از مردم ژاپن از جمله اعضای سامورایی شروع به سرزنش شوگون سالاری توکوگاوا به علت «عقب ماندگی» ژاپن و تحقیر ناشی از آن کردند. یک جنبش نوسازی که طرفدار لغو فئودالیسم و بازگشت قدرت به دربار امپراتوری بود، سرانجام شوگون سالاری توکوگاوا را تحت عنوان اصلاحات میجی در سال ۱۸۶۸ سرنگون کرد. دولت جدید، دولت میجی یا امپراتوری ژاپن به زودی سیستم طبقاتی توکوگاوا که ویژگی جامعه ادو بود را لغو کرد. طبقات کوگه و دایمیو با امتیازات و تبعیض طبقاتی که الیگارشی میجی را تشکیل می داد، در طبقه اشرافی کازوکو ادغام شدند. بیشتر سامورایی های باقیمانده که به کازوکو تبدیل نشدند، به عنوان شیزوکو، یک طبقه متمایز و بدون امتیازات طبقاتی که صرفاً یک عنوان در ثبت دولت بود، تعیین شدند. عوام و بوراکومین ها بدون محدودیت یا تمایز برای شغل خود در یک طبقه عادی قرار گرفتند، گرچه بوراکومین ها همچنان با تبعیض مشابه جامعه ادو روبرو بود.
ال پی-۴۴ آگونیست انتخابی و قوی گیرنده ۷ سروتونین است که مصارف پژوهشی داشته و برای مطالعهٔ اثرات پیچیدهٔ این گیرنده در مغز، از جمله تنظیم چرخهٔ خواب-بیداری، اضطراب و حافظه کاربرد دارد.
ال پی-۱۲ () آگونیست انتخابی و قوی گیرنده ۷ سروتونین ، و گیرندهٔ D2 دوپامین است. این دارو برای پژوهش دربارهٔ اثرات گیرنده ۷ سروتونین در پدیده هایی چون «واژ دردی» یا درد حاصل از یک محرک غیر آسیب رسان (Allodynia) و «پردردی» (Hyperalgesia) به کار می رود.
ئی-۵۵۸۸۸ یک آگونیست انتخابی و قوی گیرنده ۷ سروتونین است که در پژوهش های مرتبط با اثر این گیرنده در «درک درد» استفاده می شود. این ماده وقتی به تنهایی تجویز شود، تنها جلوی پردردی را می گیرد و اثرات ضد درد ندارد، اما وقی به همراه مرفین مصرف شود، اثرات ضد درد آن را به شدت افزایش می دهد.
ال پی-۲۱۱ یک آگونیست انتخابی و قوی گیرنده ۷ سروتونین است که نفوذ بهتری به مغز در مقایسه با سایر داروهای مشابهش دارد و اثرات مشابهی نیز در حیوانات ایجاد می کند.
اِن-متیل سروتونین () یک آلکالوئید تریپتامین و مشتق شیمیایی سروتونین است که در آن یک گروه متیل در آلکیل آمین جای دارد. این ماده در گیاهان، حیوانات و قارچ ها یافت شده است که از آن میان می توان به کوهوش سیاه، فلفل ژاپنی، قورباغه شکم سبز-طلایی و قارچ های سمی آمانیتا اشاره کرد. اِن-متیل سروتونین به گیرنده ۷ سروتونین و گیرندهٔ متصل شده و خواص آگونیستی از خود نشان می دهد. این ماده همچنین می تواند در نقش بازدارنده بازجذب سروتونین ظاهر شود.