Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر ۱۵۲۱ میلادی برای خدمه کشتی سفر جهان گردی ماژلان برگزار گردیده بود و معمولاً نخستین مراسم عشای ربانی در فیلیپین گفته می شود، پیش تر انجام شده است. با این حال، مورخ ویلیام هینری اسکات پس از بررسی نوشته های اودوریک در مورد سفرهای او، نتیجه گیری می نماید که او هیچگاه به خاک فیلیپین قدم نه نهاده است و حتی اگر قدم نهاده باشد، هیچ دلیلی را نمی توان برای انجام مراسم عشای ربانی تصور کرد. اطلاعات روشن در مورد سفر بازگشت اودوریک ارایه نشده است. این رهنورد ماجراجو که از طریق زمین از آسیا بازمی گشت، ظاهراً با گذشتن از زمین یوحنای کشیش (احتمالاً منگولیا) و منطقه کاسان، به تبت وارد شده و حتی احتمالاً از لهاسا نیز دیدار نموده است. پس از آن، ما رد این برادر روحانی را در شمال فارس، در جاییکه او خود آنرا «میلیستورتی» می خواند و زمانی به سرزمین قاتل های حرفه ای (الموت) معروف بوده است، می یابیم. اطلاعات بیشتری در مورد مسیر او به سوی زادگاهش (ونیز) در دست نیست، اما به احتمال زیاد او از طریق تبریز آمده است.
مارتا مرده است یک بازی ویدئویی به سبک ماجراجویی و تریلر روان شناختی است که توسط استودیو ال کی ای توسعه یافته و به وسیلهٔ وایرد پروداکشنز در ۲۴ فوریه ۲۰۲۲، برای پلتفرم های مایکروسافت ویندوز، پلی استیشن ۴، پلی استیشن ۵، ایکس باکس وان، ایکس باکس سری اکس/اس، و آمازون لونا منتشر شده است. این بازی پیچیدگی های ذهن انسان، آسیب های روانی و خودآسیبی را مورد بررسی قرار می دهد و برای مخاطبان بزرگسال توصیه می شود. داستان. "مارتا مرده است" یک تریلر روان شناختی تاریک با چشم انداز اول شخص است که در سال ۱۹۴۴ و کشور ایتالیا روایت می شود و مرزهای بین واقعیت، خرافات و تراژدی جنگ را محو می کند. با تشدید درگیری بین نیروهای آلمان و متفقین، جسد هتک حرمت شدهٔ زنی که غرق شده است پیدا می شود. مارتا مرده است، و خواهر دوقلویش جولیا، دختر جوان یکی از فرماندهان ارتش نازی آلمان، باید به تنهایی با آسیب روحی از دست دادن و عواقب قتل خواهرش مقابله کند.جولیا شخصیت اصلی بازی که به عکاسی علاقه دارد، در یکی از روزها جسد خواهر دوقلویش را در کنار دریاچه نزدیک خانه پیدا می کند. او تصمیم می گیرد هویت خواهرش را به دست بگیرد و گردنبند مارتا را به گردن خو
د می اندازد و شرایط را به گونه ای جلوه می دهد که گویی جولیا در کنار دریاچه مرده است. شکار حقیقت با فولکلور مرموز و وحشت شدید جنگ که هر لحظه نزدیکتر می شود پنهان شده است. اما چه کسی مارتا را کشته است!
لا لیگا ۴۱–۱۹۴۰ دهمین دوره از دسته برتر فوتبال اسپانیا بود. اتلتیکو آویاسیون قهرمان این فصل شد. تغییر قالب رقابت ها. به علت گسترش لیگ به ۱۴ تیم برای فصل بعد، دو تیم انتهای جدول در عوض سقوط مستقیم به سگوندا دیویسیون در یک تک بازی پلی آف، به مصاف تیم های سوم و چهارم جدول پلی آف سگوندا دیویسیون رفتند. تیم ها. پس از یک فصل غیبت به دلیل خسارات وارده به ورزشگاه بوئناویستا، رئال اویدو به دسته برتر بازگشت. با برگشتن دوران فرانکوییسم به اسپانیا، در سال ۱۹۴۱، قانون ممنوعیت استفاده از نام های خارجی مانند اتلتیک، اسپورتینگ و ریسینگ به تصویب رسید. البته باشگاه ها حمایت سلطنتی را دوباره بازیافتند و شروع به استفاده از واژه رئال در نامشان کردند.
رافائل دومجان (Raphaël Domjan) (زادهٔ ۱۹ ژانویه ۱۹۷۲)، مدرس و کاوشگر سوئیسی است. او در فاصله زمانی سپتامبر ۲۰۱۰ تا می ۲۰۱۲ موفق شده است تا اولین پروژه سفر به دور دنیا را با استفاده از انرژی خورشیدی طرح ریزی کند و با استفاده از کاتاماران پلنت سولار ام اس به انجام برساند و در سال ۲۰۱۵، در اقیانوس منجمد شمالی با انرژی خورشیدی، کشتی رانی کند. او همچنین طراح و مدیر پروژه سولاراستراتوس است که اولین هواپیمای خورشیدی در استراتوسفر به حساب می آید. دومجان در اوت سال ۲۰۲۰، اولین پرش از یک هواپیمای الکتریکی و اولین سقوط آزاد از یک هواپیمای خورشیدی را انجام داد. او خلبان، کوهنورد، غواص و چترباز و همچنین عضو باشگاه جهان گردان نیویورک و انجمن جهان گردان فرانسه نیز هست. زندگی نامه. رافائل دومجان در ۱۹ ژانویه ۱۹۷۲ در نوشاتل سوئیس به دنیا آمده و در لوزان بزرگ شده است. او یکی از بنیان گذاران شرکت هوروس نتورکز سارل (Horus Networks Sàrl)، اولین وب سرور خورشیدی است که در سال ۲۰۰۱ تأسیس شده است. دومجان در سال ۲۰۰۵، اولین پروژه سفرش به دور دنیا را با استفاده از انرژی خورشیدی اجرایی کرد. بعد از آن در سال ۲۰۰۷ شرکت پلنت سولار اس ای (ب
نیاد پلنت سولار) را تأسیس کرد. کاتاماران پلنت سولار در سال های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۰ در کشور آلمان ساخته شد و ایمو اشتروئر، کار آفرین آلمانی، بر روی آن سرمایه گذاری کرد. دومجان در سال ۲۰۰۷ در سفری پژوهشی با سان ۲۱ درمیان مارتینیک و دومینیکا سفر کرده است. سان ۲۱ اولین کشتی خورشیدی است که توانسته اقیانوس اطلس را بپیماید. در این سفر بود که دومجان، اولین غواصی را، از یک قایق خورشیدی، احتمالاً برای اولین بار در طول تاریخ، انجام داد. او همچنین در پروژه سفر دریایی در شمال/جنوب ایالات متحده که با استفاده از یک خودروی خورشیدی و الکتریکی به نام سولارتاکسی، انجام شده با لوئیس پالمر همکاری داشته است. دومجان در طول سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ مدیریت یک سفر پژوهشی را که برای اولین بار با کشتی خورشیدی پلنت سولار به دور دنیا انجام می شد، برعهده داشت. او در سال ۲۰۱۲، به عنوان سخنران به عضویت انجمن جهانی سخنرانان درآمد. دومجان از آن زمان سخنرانی های متعددی را در سفرهای بین المللی اش انجام داده تا دلایل این سفرها را تشریح کند. دومجان در سال ۲۰۱۴ افرادی را از سراسر جهان در قالب یک تیم دور هم جمع کرد و مأموریت سولاراستراتوس را با همراهی آن ها آغ
از کرد. هدف این مأموریت رسیدن به استراتوسفر با یک هواپیمای خورشیدی بود. او درنظر دارد، این پروژه بی سابقه پرواز را در سال ۲۰۲۳ اجرایی کند. دومجان قصد داشت در سال ۲۰۱۵ با همراهی ملوان به نام آن کوئمر اولین سفر دریایی با یک کایاک خورشیدی را به گذرگاه شمال غربی انجام دهد. متأسفانه آن ها به دلیل شرایط نامساعد جوی مجبور شدند بعد از طی کردن ۳۰۰ کیلومتر بازگردند. با این حال این سفر، اولین سفر به قطب با وسیله نقلیه، با سوخت خورشیدی در طول تاریخ به حساب می آید. دومجان در ۲۵ اوت ۲۰۲۰ پرشی را از هواپیمای خورشیدی سولاراستراتوس اچ بی – اس ایکس ای در پیرن سوئیس انجام داد. خلبان آزمایش، میگوئل ایترمندی (Miguel Iturmendi) در این پرواز هدایت هواپیما را برعهده داشت. این اولین پرش از یک هواپیمای الکتریکی و اولین سقوط آزاد در پرواز با انرژی خورشیدی بود. او چندین بار از ارتفاع چند صد متری پایین پرید تا به سرعت ۱۵۰ کیلومتر بر ساعت رسید. ایترمندی، اولین خلبانی بود که یکی از سران کشورهای جهان را در سال ۲۰۲۱ در پرواز با یک هواپیمای الکتریکی همراهی می کرد. آن ها در ۱۴ سپتامبر ۲۰۲۱ با یک هواپیمای پیپسترل ولیس 128 (Pipistrel Velis128) ب
ه همراه آلبرت دوم، شاهزاده موناکو با کمک برج مراقبت الکتروپستال از فرودگاه نیس در فرانسه و بر فراز قلمرو پادشاهی موناکو پرواز کردند. پرواز آن ها ۳۰ دقیقه به طول آنجامید و آن ها توانستند به حداکثر ارتفاع ۹۰۰ پای برسند. پلنت سولار. اولین تور جهانی با استفاده از انرژی خورشیدی. ام اس تورانور پلنت سولار بزرگ ترین و جدیدترین کشتی خورشیدی است که دور دنیا را با استفاده از انرژی خورشیدی پیموده است. پلنت سولار و خدمه آن بعد از ترک موناکو در ۲۷ سپتامبر ۲۰۱۰، مسیری نزدیک به خط استوا را در پیش گرفتند. این کشتی پس از گذر از اقیانوس اطلس، آبراه پاناما، اقیانوس آرام، اقیانوس هند، کانال سوئز و دریای مدیترانه در ۴ می ۲۰۱۲، پس از پیمودن ۶۰٬۰۰۶ کیلومتر در طول ۵۸۵ روز به موناکو بازگشت. خدمه های عضو پلنت سولار در اولین سفر جهانی خورشیدی (۲۰۱۰–۲۰۱۲). رافائل دومجان در طول این سفر پژوهشی دور دنیا، در سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ مدیریت پلنت سولار را برعهده داشت. پاتریک مارچزو از موناکو تا نومئا و اروان له روزیک در طول مسیر برگشت، هدایت کشتی را بر عهده داشتند. در طول این سفر، قایق رانی به نام جنز لنگواسر و یک مهندس برق به نام کریستیان اوشنبای
ن آن ها را همراهی کردند. اولین ها و رکوردها. پلنت سولار در طول این سفر دور دنیا به تعدادی از اولین ها دست یافت: اولین سفر دور دنیا با استفاده از انرژی خورشیدی، اولین سفر دور دنیا با کشتی خورشیدی و اولین سفر دریایی به اقیانوس هند و دریای سرخ با استفاده از انرژی خورشیدی. بزرگ ترین کشتی خورشیدی در دنیا و طولانی ترین مسیر طی شده توسط یک وسیله نقلیه (۶۰٬۰۲۳ کیلومتر) هم رکوردهایی هستند که این کشتی به آن ها دست یافته است. تمبرها. پُست موناکو بعد از اولین سفر دور دنیا با کشتی خورشیدی، یک تمبر پُستی با ارزش ۷۷ سانتیم یورو برای این سفر ماجراجویانه چاپ کرد که تصویری از پلنت سولار در موناکو را به همراه دارد. سولاراستارتوس. سولاراستراتوس پروژه ای است که رافائل دومجان به شکل رسمی در مارس ۲۰۱۴ آن را آغاز کرد؛ یک هواپیمای خورشیدی دونفره که توسط کالین گولوگان ساخته شده است. رافائل دومجان به همراه تیمش قصد دارند، به رکورد جدیدی از لحاظ ارتفاع مطلق در پرواز با این هواپیما دست یابند. دومجان انتظار دارد آن ها در این مأموریت موفق شوند تا به ارتفاع بیش از ۱۸۰۰۰ متری استراتوسفر برسند، ارتفاعی که تاکنون هیچ هواپیمای پیش رانشگری به آن
دست نیافته است. طبق مشخصات سولاراستراتوس، هدف پروژه این است که انرژی های تجدیدپذیر، به ما امکان دستیابی، به آنچه فراتر از ظرفیت روش های پیش رانشگر معمول است را بدهد. هواپیمای سولاراستراتوس در ۷ دسامبر ۲۰۱۶ برای عموم رونمایی شد. در نهایت، بعد از اجرایی شدن رکورد پرواز که برای سال ۲۰۲۲ برنامه ریزی شده است، رافائل دومجان و تیم سولاراستراتوس امیدواراند که بتوانند فناوری های توسعه یافته در مأموریت به استراتوسفر را تجاری سازی کنند و به طور خاص از طریق توسعه هواپیماهای بدون سرنشین که با انرژی خورشیدی کار می کنند، بتوانند تا استراتوسفر پرواز کنند.
کارتیمندوا () (سلطنت از ۴۳ تا ۶۹ پس از میلاد) ملکه بریگانتی ها از مردمان سلتی بود که آن زمان در انگلستان شمالی زندگی می کردند. او در زمان فتح بریتانیا از سوی امپراتوری روم به قدرت رسید و ائتلافی از قبایل وفادار به روم را به وجود آورد. نام کارتیمندوا تنها در آثار تاسیتوس آمده که براساس آن او در دوران ابتدایی حضور رومی ها نقش بسیار مهمی در بریتانیای روم داشت. زندگی نامه. اگرچه تاسیتوس نخستین بار در سال ۵۱ میلادی به نام کارتیمندوا اشاره می کند اما به احتمال زیاد او در سال ۴۳ میلادی که کلودیوس فرمان فتح بریتانیا از سوی امپراتوری روم را صادر کرد هم پادشاه بریگانتی ها بود. او احتمالاً یکی از ۱۳ پادشاهی است که در طاق نصرت کلودیوس گفته شده بدون جنگ تسلیم شدند. اگر این فرض را قبول نکنیم باید گفت کارتیمندوا احتمالاً در سال ۴۸ میلادی و پس از شکست شورش بریگانتی ها توسط پبلیوس اوستریوس اسکاپولا به قدرت رسیده است. تاسیتوس از «تولد پرشکوه» کارتیمندوا صحبت می کند که براین اساس احتمالاً او پادشاهی را به ارث برده زیرا نشانی هم از قدرت گرفتن بر اثر ازدواج نیست. تاسیتوس کارتیمندوا و شوهرش ونوتیوس را از وفاداران به روم می خواند ک
ه «بازوان روم از ایشان محافظت می کند». در سال ۵۱ میلادی رهبر مقاومت بریتانیایی ها به نام کاراتاکوس پس از شکست توسط اوستریوس اسکاپولا در ولز در جستجوی پناهگاه به نزد کارتیمندوا رفت اما کارتیمندوا او را در غل و زنجیر تسلیم رومیان نمود. تسلیم کاراتاکوس که بزرگترین نماد پیروزی کلودیوس برای نمایش در تریومف بود بی پاسخ نماند و کلودیوس هم ثروت عظیمی را به کارتیمندوا هدیه داد. او مدتی بعد از ونوتیوس جدا شد و با اسلحه دار خود ولوکاتوس ازدواج کرد. در سال ۵۱ میلادی ونوتیوس علی رغم اینکه برادر و دیگر نزدیکانش گروگان کارتیمندوا بودند بر علیه او و رومیان شورش کرد. ونوتیوس با غیر بریگانتی ها وارد اتحاد شده بود و در دوران فرمانداری آئولیوس دیدیوس گالوس (۵۲ تا ۵۷ میلادی) سرزمین های کارتیمندوا را مورد حمله قرار داد. رومی ها هم چند واحد کوهورس برای یاری ملکه فرستادند اما جنگ بدون پیروزی هیچ یک از طرفین ادامه داشت تا آنکه گائسیوس ناسیکا با لژیون نهم اسپانیا وارد نبرد شد و ونوتیوس را شکست داد. حالا کارتیمندوا به مدد یاری سپاهیان روم تاج و تخت خود را پس گرفت. از کارتیمندوا تا سال ۶۹ میلادی خبری نیست اما در آن ونوتیوس با استفاده از
ناآرامی های سال چهار امپراتور شورش دیگری را آغاز نمود. کارتیمندوا بار دیگر از روم تقاضای کمک کرد اما رومی ها تنها آکسیلیا را برای یاری فرستادند. مدتی بعد کارتیمندوا فرار کرد و ونوتیوس پادشاهی را به دست گرفت و به جنگ با رومیان ادامه داد. پس از این تاریخ از کارتیمندوا اطلاعی در دست نیست. کارتیمندوا از زبان تاسیتوس. تاسیتوس در آثار خود علی رغم اشاره به وفاداری کارتیمندوا به روم نگاهی منفی به او دارد و از خوانندگان خویش می خواهد تا درباره رفتار خائنانه او در اسارت کاراکاتوس که به نزد او پناه آورده بود، هوسرانی های او، بی مناسبتی جنسی او در جدایی از شوهرش برای ازدواج با یک سرباز عادی و در عین حال حیله گری او در گروگان گرفتن بستگان شوهر سابقش قضاوت کنند. تاسیتوس به کرات کارتیمندوا را با عنوان ملکه (regina) نام می برد که در دوران ابتدایی حضور رومی ها در بریتانیا برای هیچ زن دیگری به کار برده نشده است و زن دیگری که در آن زمان رهبری مردمی را بر عهده داشت و بودیکا نامیده میشد هم لقب ملکه را ندارد. افسانه های محلی ولز هم شخصیت هایی دارند که بعضی آن را نشانه از کارتیمندوا می دانند.
سنت وینسنت ویتشد ارسکین (St Vincent Whitshed Erskine) (زادهٔ ۱۸۴۶ – درگذشتهٔ ۱۹۱۸)، نقشه بردار ارشد آفریقای جنوبی، یکی از کاوشگر اولیه در گازالند و اولین کسی بود که از اروپا به رودخانه لیمپوپو سفر کرد و موفق شد، مسیر پایین این رودخانه را به سمت دهانه آن بپیماید. خانواده. ارسکین در ۷ فوریه ۱۸۴۶ در تاسمانی متولد شد. او پسر دوم سرهنگ ارجمند، دیوید ارسکین (پسر دیوید ارسکین، دومین بارون ارسکین از رستمورل) و همسر اولش آنه ماریا اسپود بود (که در۱۲ نوامبر۱۸۳۹ با او ازدواج کرد) آنه ماریا اسپود دختر جوزیا اسپود و نوه جوزیا اسپود بود. همسر دوم دیوید ارسکین، اما فلورنس مری هارفورد، دختر ناخدا چارلز جوزف هارفورد لنسر دوازدهم، بود. سنت وینسنت ارسکین در سال ۱۸۷۰ با آلیس لیندلی بوکانان، دختر پنجم دیوید دیل بوکانان و همسرش مری آن، ازدواج کرد. دیوید دیل بوکانان (زادهٔ ۱۸۱۹، درگذشتهٔ ۴ سپتامبر ۱۸۷۴ در کیپ تاون) بانی روزنامه «ناتال ویتنس» (روزنامه آفریقای جنوبی) بود. سنت وینسنت ارسکین و آلیس بوکانان صاحب شش فرزند بودند: سنت وینسنت ارسکین از دوستان توماس باینس بود. باینس نقاشی سرشناس بود که در سال ۱۸۵۸ دیوید لیوینگستون را درسفرها
ی اکتشافی آفریقا در امتداد زامبزی همراهی کرد. سنت وینسنت ارسکین در ۸ ژوئیه ۱۹۱۸ به دلیل ابتلا به آنفلوانزای اسپانیایی در ۷۲ سالگی درگذشت. او در آرامگاه میتلند در کیپ تاون دفن شده است. همسر او، آلیس ارسکین هم در تاریخ ۲۲ اکتبر ۱۹۲۲ در اویتنهاگ آفریقای جنوبی از دنیا رفت. سفرهای اکتشافی در آفریقا. سنت وینسنت ارسکین در سال های ۱۸۶۸ تا ۱۸۷۵ سفرهای اکتشافی متعددی در آفریقای جنوبی داشت؛ از ناتال به سمت شمال و گازالند و به سمت جنوب و دهانه رودخانه لیمپوپو. در گزارش ثبت شده از گازالند آمده است «احتمالاً سنت وینسنت دبلیو ارسکین اولین اروپایی است که بعد از جویندگان طلای پرتغالی در قرن شانزدهم، موفق شده تمام مناطق خشکی از ساحل سوفالا و منطقه ای میان رودخانه لیمپوپو و پانگوی را کاوش کند (۱۸۶۸–۱۸۷۵)» (گازالند نام قدیمی موزامبیک و زیمبابوه است که گستره آن از سمت شمال، از رودخانه کوماتی در خلیج دلاگوا در استان ماپوتوی موزامبیک تا رودخانه پانگوی در مرکز موزامبیک ادامه داشت). گزارش چهار مورد از سفرهای سنت وینسنت ارسکین در نشریه انجمن سلطنتی جغرافیای لندن آمده است: حرفه های بعدی. سنت وینسنت ارسکین به دنبالهٔ سفرهای اکتشافی اش،
به عنوان نقشه بردار در استان های ناتال، ترنسفال و کیپ مشغول به فعالیت بود. او به همراه خانواده اش در کیپ تاون ساکن شد و در سال ۱۹۱۸ در همان جا درگذشت. منابع پژوهشی. «سفر من به رودخانه لیمپوپو» نوشته سنت وینسنت ارسکین و دفتر خاطرات آلیس ارسکین در دانشگاه ناتال نگهداری می شوند. بخشی از خاطرات آلیس ارسکین در «تاریخچه خانواده بوکانان، جیمز بوکانان و فرزندانش» آمده است. آلیس ارسکین در بخشی از یادداشت هایش به زندگی خانواده اش در کوکستاد، در گریکوالند شرقی در سال ۱۸۷۸ می پردازد؛ جاییکه آنها مورد شورش و هجوم گریکواها قرار گرفتند؛ انبار باروت منفجر شد و سنت وینسنت و آلیس ارسکین، هر دو از ناحیه پا زخمی شدند و نیاز بود که آلیس ارسکین برای معالجه پای خود و جلوگیری از قطع شدن آن به انگلستان برود. خانواده ارسکین یک سال پس ازبازگشت از انگلستان و مدتی زندگی در کوستاد، به ورای هید نقل مکان کردند. آنها از پس از بازگشت از مشقت های سفر با ارابه گاوی می گفتند. اسناد و مدارکی مرتبط با سنت وینسنت ارسکین در سازمان اسناد ملی آفریقای جنوبی نگهداری می شود که شامل درخواست های پرداخت دستمزد کاری، درخواست کار به عنوان نقشه بردار زمین، به
عنوان قاضی بودن در بخش ایناندا، درخواست های آلیس ارسکین برای کمک تحصیلی فرزندانش؛ ارجاعات به معاملات زمین و پرونده های دادگاهی مرتبط با سنت وینسنت و غیره می شود. همچنین آرشیو نشریه انجمن سلطنتی جغرافیا که بیشتر شامل مقاله های دست نویس سنت وینسنت، نقشه ها و پیش طرح ها می شود و همین طور نامه ای که در آرشیو ملی بریتانیا نگهداری می شود؛ این نامه از جانب سرگرد دی ارسکین (پدر سنت وینسنت) در تاریخ ۲۲ دسامبر ۱۸۸۰ به آبردیر فرستاده شده و در آن درخواست تسهیل استخدام فرزندش در اداره نقشه برداری ترنسوال آمده است.
آگریپینای بزرگ () (۱۴ پیش از میلاد تا ۳۳ میلادی) از اعضای شاخص دودمان ژولیو کلودین حاصل ازدواج مارکوس ویپسانیوس آگریپا (از حامیان نزدیک نخستین امپراتور روم، آگوستوس) و دختر آگوستوس ژولیا بزرگ بود. برادران او لوسیوس سزار و گایوس سزار بودند که فرزندخوانده آگوستوس محسوب می شدند و تا زمان مرگشان در سال های ۲ و ۴ میلادی جانشینان او به حساب می آمدند. با مرگ این دو نفر ژرمنیکوس ژولیوس سزار فرزندخوانده تیبریوس که خود فرزندخوانده آگوستوس بود شد. در نتیجه این اتفاقات آگریپینا با ژرمنیکوس ازدواج کرد تا بدین ترتیب ژرمنیکوس به خاندان ژولیان نزدیک تر شود. آگریپینا به همراه فرزندانش ژرمنیکوس را در تمام دوران حیاتش همراهی کردند. در سال ۱۴ میلادی ژرمنیکوس به عنوان فرماندار و فرمانده به گل فرستاده شد. در این ایام بود که یکی از فرزندان این دو به نام گایوس به لقب کالیگولا (چکمه های کوچک) معروف شد زیرا آگریپینا دوست داشت لباس های سربازی کوچک و چکمه بر تن کودک خود کند. پس از سال ها حضور در گل آن ها به رم برگشتند که در آنجا از ژرمنیکوس به خاطر خدماتش در ۲۶ مه سال ۱۷ میلادی تقدیر شد. در همان سال ژرمنیکوس برای فرمانداری به استان های
شرقی گسیل داده شد. هنگامی که ژرمنیکوس در استان های شرقی مشغول بود میان او و فرماندار سوریه نئائوس کالپورنیوس پیزو دشمنی سختی درگرفت و ژرمنیکوس در ۱۰ اکتبر سال ۱۹ میلادی به صورت مشکوکی فوت کرد. جسد ژرمنیکوس که در میان مردم از محبوبیت برخوردار بود در انطاکیه سوزانده و خاکسترش به رم فرستاده شد تا در آرامگاه آگوستوس دفن گردد. در این هنگام آگریپینا که از محبوبیت شوهرش در نزد مردم اطلاع داشت ادعا نمود که شوهرش به قتل رسیده تا پسر تیبریوس به نام دروسوس ژولیوس سزار بتواند امپراتور شود. آگریپینا با الگوگیری از مادربزرگش لیویا دروسیلا مشغول به جمع آوری حامیان برای دو فرزند خود به نام های نرو و دروسوس سزار شد. این رفتار او و پسرانش را وارد کشمکش با فرماندار پرایتوری لوسوس آئلیوس سژانوس کرد. سژانوس حامیان آگریپینا را با اتهام هایی مانند خیانت و سورفتار جنسی در سال ۲۶ میلادی حذف کرد. آگریپینا و پسرش نرو نیز در سال ۲۹ میلادی تبعید شدند. نرو به پونزا فرستاده شد و آگریپینا به ونتوتن که آنجا در سال ۳۳ میلادی بر اثر گرسنگی فوت کرد. نمودهای فرهنگی. آگریپینا یکی از معدود زنان دوران امپراتوری روم است که داستان زندگی اش در سده های
پسین به عنوان نمونه ای از شخصیت اخلاقی بازگو می شد. سفر او برای رساندن خاکستر شوهرش به رم در میان نقاشان قرن هجدهم میلادی بسیار محبوب بود که ویلیام ترنر و گاوین همیلتون آثاری در مورد این موضوع دارند. در این میان اما اثر بنجامین وست با نام آگریپینا با خاکستر ژرمنیکوس در برندیسیوم از کشتی پیاده می شود که در سال ۱۷۶۸ نقاشی شد از شهرت خاصی برخوردار است. در مجموعه زندگی نامه های زنان تاریخی و افسانه ای که نویسنده فلورانسی به نام جووانی بوکاچو به نام درباره زنان مشهور در سال های ۶۲–۱۳۶۱ میلادی جمع آوری نموده و اولین نمونه منحصر به زندگی نامه زنان در ادبیات غرب هست نیز داستان آگریپینا ذکر شده است. دیگر آثار مشهوری که به داستان آگریپینا اشاره می کنند هم عبارتند از:
وانسا آودی ریس اوبراین (Vanessa Audi Rhys O'Brien) (متولد ۲ سپتامبر ۱۹۶۴)، کوهنورد، کاوشگر، زیر آب پیما، مؤلف و مدیر کارآفرین پیشین بریتانیایی-آمریکایی است. در ۱۲ ژوئن ۲۰۲۰، اوبراین نخستین زنی بود که به بلندترین نقطه و پایین ترین نقطه زمین رفته و رکورد جهانی گینس را به دست آورد. در ۲۸ ژوئیه ۲۰۱۷، او با رهبری یک تیم ۱۲ نفری هنگام بالا رفتن و پایین شدن از قله K2، در سومین تلاش خود به نخستین زن آمریکایی و نخستین زن بریتانیایی (در نتیجه ملیت دوگانه اش) مبدل شد که به قله کی۲ بالا می رود. او عضو انجمن سلطنتی جغرافیا (RGS) و عضو انجمن اکتشافات علمی (SES) است. اوبراین جایزه دختر بی پروا را در ۲۰۱۹ میلادی و جایزه کاوشگر سال را در ۲۰۱۸ میلادی از انجمن اکتشافات علمی دریافت نمود. او با صعود به هفت بلندترین قله در تمام قاره ها در ۲۹۵ روز، ریکورد گنیس را به نام خود ثبت نمود که زودترین زمان در میان زنان است. اوبراین همچنین ۶۰ مایل دریایی یا ۱۱۱ کیلومتر در قطب شمال و قطب جنوب را با اسکی پیمود و گرند اسلم کاوشگران را در ۱۱ ماه تکمیل کرد و به نخستین زنی که این چالش را در طی یک سال تقویمی و هشتمین زنی که این چالش را تکمیل نموده
است، مبدل شد. اوایل زندگی. وانسا آودی ریس اوبراین در ۲ دسامبر ۱۹۶۴ به دنیا آمد و در گراس پوینت فارمز، میشیگان بزرگ شد. اوبراین شامل مدرسه مطالعات حرفه ای (SPS) دانشگاه نیویورک شد، مدرک لیسانس بی ای (اقتصاد) خود را از این مدرسه به دست آورده و پس از آن مدرک مدیریت ارشد کسب وکار خود را در رشته مالی از مدرسه کسب وکار اشترن دانشگاه نیویورک کسب کرد. وانسا اوبراین یکی از ۱۰ دانشجوی مشهور مدرسه کسب وکار اشترن دانشگاه نیویورک عنوان شد. اوبراین در مورگان استنلی، بارکلیز و بنک آو آمریکا به عنوان رئیس مالی و توسعه کسب وکار کار کرد. وظایف به عنوان سفیر، عضو هیئت مدیره و عضو پژوهشی. اوبراین عضو افتخاری هیئت مشورتی انجمن اکتشافات علمی است. او سفیر اجتماعی شرکت تجهیزات، آرک تیریکس، سوهو، نیویورک، سفیر حسن نیت پاکستان، سفیر افتخاری انجمن کوهنوردان ایالات متحده-نیپال و عضو فعال باشگاه امریکن آلفاین است. اوبراین قبلاً در سمت های مختلفی در هیئت مدیره باشگاه کاوشگرها و بنیاد آمریکایی-پاکستانی خدمت نموده و عضو افتخاری پیشین هیئت مشورتی تامسون سافریز بود. اوبراین به پروژه های پژوهشی و علمی زیادی کمک نموده است، از جمله تحقیق اثرات
قرارگرفتن در معرض کم اکسیژنی در ارتفاعات بلند هنگام کوهنوردی (پرچم شماره ۲۰۶ باشگاه جهان گردان در قله ماناسلو در ارتفاع ۲۶٬۷۵۹ فوت)، آزمایش باریک شدن یخچال های در ارتفاع بلند (پرچم شماره ۱۳۲ باشگاه جهان گردان در یخچال گادوین-آستین در ارتفاع ۱۶٬۵۰۰ فوت) و تشریح تأثیرات گرمایش زمین در خط استوا در همکاری با پروژه ۲۵ صفر (25Zero) قبل از کنفرانس تغییر اقلیم سازمان ملل متحد (COP21). قله ها و قطب ها. اوبراین که قبلاً به پایگاه کوه اورست با گاری سفر کرده و قله های کوه های نامدار، از جمله پنج قله از ۱۴ قله ۸٬۰۰۰ متری (شیشاپانگما، اورست، چو ایو، ماناسلو و کی۲) را پیموده و دو قله هشت هزار متری را پشت سر هم تنها در فاصله ۸ روز بالا رفته بود (شیشاپانگما و چو ایو)، تصمیم گرفت تا به اشتیاق کوهنوردی خود بافزاید و چالش نایل شدن به گرند اسلم کاوشگران را برای خود انتخاب کرد. گرند اسلم کاوشگران شامل صعود به هفت قله در هفت قاره، قطب های شمال و جنوب و همچنین دستیابی به چالش سه قطب است. گودال چلنجر. اوبراین در همکاری با اداره ملی اقیانوسی و جوی، به سفر اکتشافی حلقه آتش کالادان اوشیانیک از اقیانوس آرام پیوست تا کف سه حوض که گودال چل
نجر را تشکیل می دهند را بررسی نماید. در ۱۲ ژوئن ۲۰۲۰، ویکتور ویسکوو و اوبراین به «حوض شرقی» در گودال چلنجر نزول نموده و سه ساعت را مشغول نقشه برداری در ته گودال بودند، آنها که حدود یک مایل از اراضی زیر دریا را در حال غواصی اسکن نمودند، دریافتند که سطح زمین دریا برخلاف آنچه قبلاً تصور می شد هموار نبوده بلکه شیب دار است و در هر ۵٫۵ متر (۱۸ فوت) شیب آن در معرض تغییر می باشد. سایر ورزش ها. پس از گذاشتن پرچم صلیب سرخ آمریکا در قطب شمالی در ۲۰۱۳ میلادی، اوبراین در ۲۰۱۷ میلادی دوی ماراتن بوستون را تکمیل نمود تا صلیب سرخ آمریکا بیش از ۵۱۲٬۰۰۰ دلار برای امور خیریه به دست آورد. اوبراین امتیاز عکس برداری از افراد ذیل در بخش ورزش ماشین سواری را برای مجله فوربز داشته و مسابقه فور-واید نشنال، انجمن ملی هات رید (NHRA) در جاده zMAX در شارلوت، کارولینای شمالی در ۲۰۱۸ میلادی را تحت پوشش قرارداد: دان اسکوماشر، لیه پریتچیت، تونی اسکوماچر و آنترون براون. اوبراین همچنین امتیاز عکس برداری از افراد ذیل در مجله فوربز را داشته و مسابقات ماشین سواری پوکونو ریس وی در ۲۰۱۵ میلادی را تحت پوشش قرار داد: جستن ویلسون، ماریو آندریتی، ریک میرز
و سیج کرام. تصاویر بیشتر شامل اسکات دیکسون، چیک گاناسی، مایک هول و پیپا مان می باشد.
حقوق زنان حقوق بشر است () عبارتی است که جنبش های فمینیستی از آن استفاده می کنند. این عبارت نخستین بار در دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ میلادی مطرح شد و هنگامی که هیلاری کلینتون بانوی اول ایالات متحده آمریکا در ۵ سپتامبر ۱۹۹۵ میلادی طی سخنرانی خود در کنفرانس جهانی زنان ۱۹۹۵ سازمان ملل متحد در پکن آن را به کار برد بسیار مشهور شد. کلینتون در این سخنرانی کوشید تا میان حقوق زنان و حقوق بشر پیوندی نزدیک برقرار کند و در اصل عبارتی طولانی تر و دو سویه به کار برد: «حقوق بشر حقوق زنان و حقوق زنان حقوق بشر است». نخستین استفاده ها. مفهوم «حقوق زنان حقوق بشر است» را می توان با تعابیر مختلف در آثار فمینیست های نخستین مانند سارا موره گریمکه و آنجلینا گریمکه ولد در دهه ۱۸۳۰ یافت اما استفاده از آن در دهه ۱۹۸۰ و پیش از سخنرانی کلینتون رایج شد. برای مثال استفاده از این عبارت در گفتگویی در نیویورک تایمز در سال ۱۹۸۴ مشاهده می شود و یکبار دیگر هم سسیلا مدینا در مقاله درخشان خود پیرامون فمینیسم در ۱۹۸۵ همین عبارت را به کار می برد. سیاستمدار کانادایی اد برادبنت که رئیس مرکز جهانی حقوق بشر و توسعه دموکراتیک بود هم طی مصاحبه ای در ژانویه ۱۹۹۳ می گو
ید «اگر ما به عنوان یک جامعه باور داریم که حقوق زنان حقوق بشر است پس اکنون وقت آن است که به تبعیض علیه زنان در قوانین مهاجرتی پایان دهیم». لارول فلچر هم در سمپوزیم حقوق بین الملل در سال ۱۹۹۳ همین عبارت را به کار برده است. ماده ۳ منشور حقوق بشر مالزی هم که در دسامبر ۱۹۹۴ با همکاری چند سمن انتشار یافت با جمله «حقوق زنان حقوق بشر است» آغاز می گردد. میراث. این سخنرانی نقطه ای تأثیرگذار در تاریخ جنبش زنان دانسته می شود و در سال های بعد بسیاری از زنان این عبارت کلیدی کلینتون را بازخوانی کردند. این سخنرانی در میان ۱۰۰ سخنرانی فصیح قرن ۲۰ آمریکا رتبه ۳۵ را دارا می باشد. در سال ۲۰۱۱ کلینتون در موقعیتی مشابه طی سخنرانی خود در اجلاس حقوق ال جی بی تی در سازمان ملل در روز حقوق بشر گفت: «حقوق همجنسگرایان حقوق بشر است و حقوق بشر حقوق همجنسگرایان است». سال ۲۰۱۵ و در بیستمین سالگرد این سخنرانی بازنگری های بیشتری در مورد آن صورت گرفت و گویا همه هم آنچنان تحت تأثر آن قرار نگرفته بودند. بروس فین گفته است: «کلینتون در پکن جمله ای را گفت که خیلی هم عمیق و پرمعنی نبود، او گفت زن ها هم انسان هستند». این سخنرانی و جمله مخصوص آن در جر