Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ه از تعدادی تکنیک کار می شد و دوباره از نیروی آب برای حذف زباله ها استفاده می شد. بقایای موجود در لاس مدولاس و مناطق اطراف آن، زمین لم یزرع مناظر را در مقیاسی عظیم نشان می دهد که با توجه به هیدرولیکی کردن، غنی از سپرده طلا آبرفتی است. لاس مدولاس در حال حاضر میراث جهانی یونسکو است. این سایت بقایای حداقل هفت قنات بزرگ تا طول را نشان می دهد که منابع زیادی از آب را به سایت تغذیه می کنند. پلینی بزرگ (تاریخ نگار روم باستان) عملیات استخراج طلا را در کتاب "تاریخ طبیعی" خود که در قرن اول پس از میلاد منتشر شد، به طور واضح شرح داده است. پلینی در دهه ۷۰ پس از میلاد در هیسپانیا تاراکوننسیس دادستان بود و خود شاهد این عملیات بود. استفاده از هوشینگ از طریق بررسی های میدانی و باستان شناسی در دولاوکوتی واقع در ولز جنوبی، تنها معدن طلای رومی شناخته شده در بریتانیای کبیر، تأیید شده است. تب طلا در کالیفرنیا. شکل امروزی استخراج هیدرولیکی که با استفاده از جت های آبی که تحت فشار بسیار بالا آب را از طریق شلنگ ها و نازل ها به سوی سنگ های مرتفع دارای طلا هدایت می کنند، انجام می گیرد، برای اولین بار توسط ادوارد متسون در سال ۱۸۵۳ و در جر
یان تب طلا در کالیفرنیا، در نزدیکی نوادا سیتی، کالیفرنیا مورد استفاده قرار گرفت. متسون از شلنگ کرباسی استفاده کرد که بعدها در دهه ۱۸۶۰، شلنگ کرینولین جایگزین آن گشت. در کالیفرنیا، برای استخراج هیدرولیکی اغلب آب را از مکان های مرتفع تر برای فواصل طولانی می بردند تا حوضچه ها را چند صد فوت بالاتر از منطقه مورد استخراج قرار دهند. معدن کاری هیدرولیکی در کالیفرنیا از رسوبات شن بهره برداری کرد و آن را به نوعی از استخراج پلاسر تبدیل نمود. معدنچیان اولیه پلاسر در کالیفرنیا متوجه شدند که هرچه شن بیشتری پردازش شود، احتمال یافتن طلای بیشتری وجود دارد. معدنچیان به جای استفاده از قاب ها، جعبه های آبکشی، تشت های بلند و غلتانک ها، به منظور یافتن راه هایی برای پردازش با سرعت بیشتر و مقادیر بیشتر شن، همکاری کردند. استخراج هیدرولیکی به بزرگ ترین و مخرب ترین شکل استخراج پلاسر تبدیل شد. آب از طریق یک شیلنگ کرباسی بزرگ به داخل کانالی که به صورت ممتد باریک می شود، هدایت می شد و از طریق یک نازل آهنی غول پیکر به نام «مانیتور» به خارج هدایت می شد. از جریانی با فشار فوق العاده بالا از طریق دریچه های عظیم برای شستن کل دامنه تپه ها استفا
ده می شد. در اوایل دهه ۱۸۶۰ در حالی که استخراج هیدرولیکی در اوج خود بود، استخراج پلاسر در مقیاس کوچک، تا حد زیادی لایه های سطح غنی پلاسر را خسته کرده بود و صنعت معدن به سنگ سخت (با نام استخراج کوارتز در کالیفرنیا) یا استخراج هیدرولیکی، که به تشکیلات بزرگ تر و سرمایه و بودجه بسیار بیشتر نیاز داشت، روی آورد. تخمین زده می شود که ۱۱ میلیون اونس طلا (تقریبا به ارزش ۷٫۵ میلیارد دلار با احتساب قیمت های اواسط سال ۲۰۰۶) توسط استخراج هیدرولیکی در تب طلا در کالیفرنیا، در اواسط دهه ۱۸۸۰ بازیابی شده باشد. ناگواری های زیست محیطی. در حالی که استخراج معدنی هیدرولیکی میلیون ها دلار درآمد مالیاتی برای ایالت ایجاد نمود و از جمعیت زیادی از معدن چیان در کوهستان حمایت می کرد، تأثیرات مخربی بر محیط طبیعی ساحلیو سیستم های کشاورزی در کالیفرنیا داشت. میلیون ها تن خاک و آب به رودخانه های کوهستانی می ریخت که رودخانه هایی را که به دره ساکرامنتو می ریزند، تغذیه می کردند. هنگامی که رودخانه ها به دره های نسبتاً مسطح می رسند، سرعت آب کاهش و عرض رودخانه ها افزایش می یابد و رسوبات در دشت های سیلابی و بستر رودخانه انباشته می شود که باعث بالا آم
دن رودخانه ها، انتقال آن ها به کانال های جدید، طغیانشان از سواحل خود و در نتیجه بروز سیلابی بزرگ (مخصوصا در دوره ذوب بهاری) شد. شهرها و شهرک های دره ساکرامنتو تعداد فزاینده ای از سیل های ویرانگر را تجربه کردند، همچنین بالا آمدن بستر رودخانه ها مسیریابی در رودخانه ها را به طور چشمگیری دشوار می کرد. شاید هیچ شهر دیگری به اندازه ماریس ویل نعمت و عذاب ناشی از استخراج طلا تجربه نکرده باشد. ماریس ویل که در محل تلاقی رودخانه یوبا و رود فیدر قرار دارد، آخرین نقطه پرش معدنچیانی بود که برای جستجوی ثروت به سمت کوهپایه های شمالی می رفتند. کشتی های بخار حامل معدنچیان و تدارکات از سانفرانسیسکو، از رودخانه ساکرامنتو و سپس رود فیدر به ماریس ویل، جایی که مسافران و محموله های خود را تخلیه می کردند، رفتند. ماریس ویل در نهایت یک خاکریز پیچیده برای محافظت از شهر در برابر سیل و رسوب ایجاد کرد. استخراج هیدرولیکی مشکل سیل را در ماریس ویل به شدت تشدید و آب رود فیدر را به شدت کم عمق کرد به طوری که تعداد کمی از قایق های بخار می توانستند از رودخانه ساکرامنتو به سمت اسکله های ماریس ویل حرکت کنند. رسوبات به جا مانده از چنین تلاش هایی توسط
لایروبی معدن در یوبا گلدفیلدز واقع در نزدیکی ماریس ویل بازفرآوری شد. منظره فرسایش یافته باقی مانده در محل استخراج هیدرولیکی را می توان در پارک تاریخی ایالتی مالاکوف دیگینز در شهرستان نوادا، کالیفرنیا مشاهده کرد. همچنین منظره مشابهی را در لاس مدولاس در شمال اسپانیا می توان مشاهده کرد، جایی که مهندسان رومی ذخایر آبرفتی غنی از طلای رودخانه سیل را از زمین جدا کردند. پلینیوس (تاریخ نگار روم باستان) در کتاب "تاریخ طبیعی" خود ذکر می کند که اسپانیا در نتیجه عملیات سنگ شویی زمین به دریا و دریاچه های محلی تجاوز کرد. اقدام حقوقی پرونده تاریخی. مناطق گسترده ای از زمین های کشاورزی واقع در دره ساکرامنتو زیر رسوبات معدنی به طور عمیق مدفون شده بود. کشاورزان که زمین های کشاورزی آن ها غالباً توسط آب های سیل ویران شده بود، خواستار پایان یافتن استخراج هیدرولیکی شدند. در مشهورترین مبارزه قانونی کشاورزان علیه معدنچیان، کشاورزان شکایت خود از عملیات استخراج هیدرولیک و پرونده تاریخی "وودراف در برابر شرکت معدن شن بلومفیلد شمالی" به دادگاه منطقه ای ایالات متحده در سانفرانسیسکو رسانند، جایی که قاضی لورنزو ساویر به نفع کشاورزان تصمیم گر
فت و استخراج هیدرولیکی را در ۷ ژانویه ۱۸۸۴ ممنوع اعلام کرد و نیز اعلام نمود که استخراج هیدرولیکی «مایه رنجش عمومی و خصوصی» است. او دستور به عملی کردن این تصمیم در مناطق منشعب از نهرها و رودخانه های قابل کشتیرانی را داد. استخراج هیدرولیکی در مقیاس بسیار کوچکتر، زمانی که کنگره ایالات متحده قانون Camminetti را تصویب کرد، پس از سال ۱۸۹۳ آغاز شد که در صورت ساخت سازه های حوضه نگهداری رسوب، چنین معدنکاری را مجاز می کرد. این اتفاق منجر به تعدادی عملیات در بالای آبگیرهای (سد) رسوب گیری و سدهای تخت چوبی شد. بیشتر زیرساخت های تحویل آب موردنیاز در استخراج هیدرولیکی در اثر سیل سال ۱۸۹۱ از بین رفته بود، بنابراین، این مرحله بعدی از استخراج و معدنکاری در مقیاس بسیار کوچکتر در کالیفرنیا ادامه یافت. فراتر از کالیفرنیا. با وجود اینکه این فناوری به دلیل پذیرش و استفاده گسترده در کالیفرنیا، عموماً به این منطقه مرتبط است، این فناوری به طور گسترده به داکوتای جنوبی (دودوود در ۱۸۷۶)، آیداهو (آیداهو سیتی در ۱۸۶۳)، کلرادو (کلیر کریک، سنترال سیتی و برکنریج در ۱۸۶۰)، اورگان (جکسونویل در ۱۸۵۶)، آریزونا (لینکس در ۱۸۶۸)، مونتانا (باناک در ۱
۸۶۵)، آلاسکا (فربنکس در ۱۹۲۰)، بریتیش کلمبیا (کانادا) و نیز خارج از قاره آمریکا صادر شد. این فناوری به طور گسترده در داهلونگا، جورجیا استفاده شد و همچنان در کشورهای در حال توسعه مورد استفاده قرار می گیرد واستفاده از آن اغلب با پیامدهای زیست محیطی ویرانگر همراه است. ویرانی ها و تخریب های ناشی از استفاده از این روش در استخراج معدن سبب آن شد که ادوین کارتر، «طبیعت شناس کلبه چوبی» از معدن کاری به جمع آوری نمونه های موجود در حیات وحش از سال ۱۸۷۵ الی ۱۹۰۰، دربرکنریج، کلرادو ایالات متحده روی آورد. استخراج هیدرولیکی همچنین در طول تب طلا در استرالیا مورد استفاده قرار گرفت که به آن آبکشی (یا سنگ شویی کردن) هیدرولیکی می گفتند. یکی از مکان های قابل توجه در اورینتال کلایمز در نزدیکی اومئو، در ویکتوریا بو، با شواهد فراوانی از آسیب که امروزه نیز قابل مشاهده است، که بین دهه ۱۸۵۰ و اوایل دهه ۱۹۰۰ مورد استفاده قرار گرفت. از استخراج هیدرولیکی به طور گسترده در تب طلای اوتاگو مرکزی استفاده شد که در دهه ۱۸۶۰ در جزیره جنوبی نیوزیلند رخ داد، جایی که به عنوان سنگ شویی کردن ("sluicing)" نیز شناخته می شد. با شروع از دهه ۱۸۷۰، استخراج ه
یدرولیکی به یکی از پایه های اصلی استخراج قلع آبرفتی در شبه جزیره مالایی تبدیل شد.این روش قبلاً در شهرستان پولک فلوریدا برای استخراج سنگ فسفات مورد استفاده قرار می گرفته است. کاربرد معاصر. استخراج هیدرولیکی علاوه بر کاربرد آن در استخراج ثابت معدن، می تواند به عنوان یک عملیات خاکی نیز استفاده شود که عمدتاً برای تخریب تپه ها مورد استفاده قرار می گیرد. برای مثال دنی ریگرید در سیاتل تا حد زیادی با استخراج هیدرولیکی انجام شد. استخراج هیدرولیکی، روش اصلی استخراج کائولینیت در معادن کورنوال و دوون واقع در جنوب غربی انگلستان است. در عملیات بدر (۱۹۷۳) که آغازگر جنگ یوم کیپور بود، مصر برای شکستن دیوار شنی بار لو لاین در کانال سوئز از روش استخراج هیدرولیکی استفاده کرد. میدان های طلای راند. شرکت طلا و اورانیوم ایست راند (ERGO) یک مرکز تصفیه مجدد باطله های سطحی طلا است که از سال ۱۹۷۷ در حال بهره برداری در میدان های طلای راند آفریقای جنوبی است. در این تأسیسات از مانیتورهای هیدرولیکی برای ایجاد دوغاب از سایت های باطله قدیمی تر (و در نتیجه غنی تر) استفاده می شود و حاصل را به کارخانه تغلیظ در فاصله زیاد و طولانی پمپاژ می کنند.
این تأسیسات ماهانه نزدیک به دو میلیون تن باطله را با هزینه پردازش کمتر از ۳٫۰۰ دلار آمریکا در تن پردازش می کند(۲۰۱۳). طلا تنها با نرخ ۰٫۲۰ گرم در تن بازیافت می شود، ولی این بازده کم، با هزینه بسیار کم پردازش و بدون نیاز به استخراج یا آسیاب پر هزینه و پرخطر برای بازیابی جبران می شود. لعاب های به دست آمده به دورتر از مناطق ساخته شده پمپ می شوند که درنتیجه امکان توسعه اقتصادی زمین های نزدیک به مناطق با ارزش تجاری و سابقاً پوشیده شده توسط باطله ها را، فراهم می کند. در حال حاضر، زباله های تاریخی معدنی زرد رنگ در اطراف ژوهانسبورگ تقریباً نادر هستند و فقط در عکس های قدیمی تر مشاهده می شوند. پیریت و اورانیوم (برای فرایند تولید سولفوریک اسید) نیز به عنوان محصولات مشترک از فرایند جریان، قابل بازیابی با شرایط مناسب اقتصادی هستند. استخراج زیرزمینی هیدرولیکی. جت های آب پرفشار به منظور شکستن درز زغال سنگ و شستن دوغاب زغال سنگ حاصل و هدایت آن به سمت نقطه جمع آوری، در استخراج زیرزمینی زغال سنگ استفاده می شود. نازل آب فشار بالا «هیدرو مانیتور» نامیده می شود.
تاریخ کلیسایی مردم انگلیس ()کتابی است که توسط سنت بید تالیف شده است و مربوط به تاریخ کلیساهای مسیحی در انگلستان است.تمرکز اصلی آن بر تضاد بین آیین رومی پیش از مسیحیت و مسیحیت سلتیک است. در اصل کتاب به زبان لاتین نوشته شده است و یکی از مهم ترین مراجع در تاریخ آنگلوساکسون محسوب می شود و نقش کلیدی در توسعه هویت ملی انگلیسی داشته است. اعتقاد بر این است که کتاب در سال ۷۳۱ میلادی زمانی که سنت بید تقریباً ۵۹ ساله بود تکمیل شده است. شرح کتاب. اولین فصل از پنج فصل کتاب با بررسی جغرافیایی آغاز می شود و سپس تاریخ انگلستان را ترسیم می کند. حمله سزار در سال ۵۵ قبل از میلاد شرح مختصری از مسیحیت در بریتانیای روم، از جمله شهادت سنت آلبان مرد اشاره واقع و با داستان مأموریت آگوستین به انگلستان در سال ۵۹۷ میلادی، که مسیحیت را به میان آنگلوساکسون ها آورد، دنبال می شود.شرح مختصری از مسیحیت در بریتانیای روم، از جمله شهادت سنت آلبان، با داستان مأموریت آگوستین به انگلستان در سال 597، که مسیحیت را به آنگلوساکسون ها آورد، دنبال می شود.فصل دوم با مرگ گریگوری کبیر در سال ۶۰۴ آغاز می شود و پیشرفت بیشتر مسیحیت در کنت و اولین تلاش ها برای
بشارت نورثومبریا را دنبال می کند.هنگامی که پندا، پادشاه بت پرست مرسیا، ادوین تازه مسیحی نورثامبریا را در نبرد هتفیلد چیس در حدود سال ۶۳۲ میلادی در نبرد هتفیلد چیس کشت، پیشرفت مسیحیت متوقف می شود.این عقب نشینی موقتی بود و فصل سوم رشد مسیحیت در نورثامبریا را در زمان پادشاهان اسوالد و اوسوی بازگو می کند نقطه اوج کتاب سوم گزارش شورای ویتبی است که به طور سنتی به عنوان یک نقطه عطف بزرگ در تاریخ انگلیس تلقی می شود.فصل چهارم با تقدیس تئودور به عنوان اسقف اعظم کانتربری آغاز می شود و تلاش های ویلفرد برای آوردن مسیحیت به پادشاهی ساسکس را بازگو می کند.کتاب پنجم داستان را به زمان سنت بِد می آورد، و شامل گزارشی از کار تبلیغی در فریزیا، و درگیری با کلیسای بریتانیا بر سر تاریخ گذاری صحیح عید پاک است.سنت بید مقدمه ای برای این اثر نوشت که در آن کتاب را به پادشاه نورثآمریا تقدیم می کند.احتمالاً پادشاه وقت به اندازه کافی لاتین می دانست که متن کتاب را بفهمد، و حتی ممکن است قادر به خواندن آن بوده باشد منابع کتاب. صومعه جارو یک کتابخانه عالی داشت. هم بندیکت بیسکوپ و هم سئولفریث کتابهایی را از اروپای قاره ای به دست آورده بودند، و در
روزگار بِید، صومعه مرکز آموزشی مشهوری بود. برای دوره قبل از ورود آگوستین در سال ۵۹۷ میلادی، بِید از نویسندگان قبلی، از جمله اوروسیوس، اوتروپیوس، پلینی و سولینوس استفاده کرده است.او از زندگی ژرمنوس اثر کنستانتیوس به عنوان منبعی برای روایات ژرمنوس از بریتانیا استفاده کرده است.گزارش سنت بید از تهاجم آنگلوساکسون ها عمدتاً از کتاب ویرانی و فتح بریتانیا( De Excidio et Conquestu Britanniae) اثر گیلداس گرفته شده است. سنت بید همچنین با گزارش های جدیدتری مانند زندگی ویلفرد اثر ادیوس استفانوس و زندگی های ناشناس گرگوری کبیر و کاتبرت آشنا بوده است.او همچنین از آثار باستانی ژوزفوس و آثار کاسیودوروس استفاده کرد و نسخه ای از کتاب پاپی (Liber Pontificalis ) در صومعه او وجود داشت. بیدهمچنین دوستانی داشت که به او اطلاعات می دادند. آلبینوس، رهبر صومعه در کانتربری، اطلاعات زیادی در مورد کلیسای کنت ارائه کرد، و با کمک نوثلم، که در آن زمان کشیش در لندن بود، نسخه هایی از مکاتبات گرگوری کبیر از روم در رابطه با مأموریت آگوستین به دست آورد. تقریباً تمام اطلاعات بید در مورد آگوستین از این نامه ها گرفته شده است. سنت بید در مقدمه کتاب به
این موضوع اشاره داشته است؛ او با دانیل، اسقف وینچستر، برای اطلاعاتی در مورد تاریخ کلیسای وسکس در تماس بود، و همچنین برای اطلاعاتی به صومعه لاستینگهام نامه نوشت. او همچنین از ابوت اسی(Abbot Esi) به عنوان منبعی برای امور کلیسای شرقی انگلیس و اسقف ساینیبرت (Cynibert) برای اطلاعاتی در مورد لیندسی نام می برد. مورخ والتر گفارت استدلال می کند که بِید ساختار تاریخ را بر سه اثر بنا نهاده است و از آنها به عنوان چارچوبی استفاده می کند که سه بخش اصلی اثر حول آن ساخته شده اند. برای بخش اولیه کار، تا زمان مأموریت گریگوری، گوفارت ادعا می کند که بید از کتاب ویرانی و فتح بریتانیا اثر گیلداس استفاده کرده است. بخش دوم، جزئیات مأموریت گریگوری آگوستین کانتربری را بر اساس زندگی ناشناس گرگوری کبیر که در ویتبی نوشته شده بود، تنظیم کرده است. گفارت ادعا می کند که بخش آخر، جزئیات رویدادهای پس از مأموریت گریگوری را از زندگی ویلفرد استفان از ریپون الگوبرداری کرده است. محتوا. تاریخ کلیسا و مردم انگلیس هدفی جدلی و آموزشی دارد. بید نه تنها برای گفتن داستان انگلیسی ها، بلکه برای پیشبرد دیدگاه های خود در مورد سیاست و مذهب تلاش می کند. از نظر
سیاسی او طرفدار زادگاهش نورثامبریا است و نقش آن را در تاریخ انگلیس بیش از مرسیا، رقیب بزرگ جنوبی آن،می داند. او در توصیف رویدادهای قرن هفتم، زمانی که نورثومبریا قدرت غالب آنگلوساکسون بود، بیشتر از هشتم، زمانی که چنین نبود، زحمت می کشد. تنها انتقادی که او از زادگاهش نورثومبریا وارد می کند، به صورت نوشتاری درباره مرگ پادشاه اکگفریت در نبرد با پیکت ها در نچتانسمیر در سال ۶۸۵ است. بید این شکست را به انتقام خداوند برای حمله نورثومبریا به ایرلندی ها در سال قبل نسبت می دهد. زیرا در حالی که بید به نورثومبریا وفادار است، وابستگی حتی بیشتر به ایرلندی ها و مبلغان آنها نشان می دهد، که به نظر او آنها را بسیار مؤثرتر و فداکارتر از همتایان انگلیسی خود می داند. آخرین دغدغه او تاریخ دقیق عید پاک است که به طور مفصل درباره آن می نویسد. در اینجا و تنها اینجاست که او جرأت می کند از سنت کاتبرت و مبلغان ایرلندی انتقاد کند، که به گفته ی بید، این رویداد را در زمان نامناسبی جشن گرفتند. در پایان او با خوشحالی متذکر شد که کلیسای ایرلندی با پذیرش تاریخ صحیح عید پاک از اشتباه نجات یافت.
مرکز کنترل مأموریت ( یا (MCC) (که گاهی به آن مرکز کنترل پرواز یا مرکز عملیات نیز می گویند) تأسیساتی است که پروازهای فضایی را معمولاً از نقطه پرتاب تا فرود یا پایان مأموریت مدیریت می کند. این مرکز قسمتی از بخش زمینی عملیات فضاپیما است. در چنین مرکزی، کارکنان کنترل کننده پرواز و سایر پرسنل پشتیبانی تمام جنبه های مأموریت را با بهره گیری از فناوری های دورسنجی پایش می کنند و با استفاده از ایستگاه های زمینی دستورات را به فضانوردان یا سفینه های فضایی ارسال می کنند. پرسنل پشتیبانی کننده در این مراکر می توانند شامل افراد بخش کنترل وضعیت، قدرت، پیشرانش، حرارتی، پویایی شناسی وضعیت، عملیات مداری و سایر سامانه های فرعی باشند. آموزش این مأموریت ها معمولاً برعهده کنترل کننده های پرواز است که تمرینات گسترده ای را در مرکز کنترل مأموریت ترتیب می دهند.
ماهواره جوی یا شبه ماهواره (استفاده بریتانیایی) یک اصطلاح بازاریابی برای هواپیمایی است که برای مدت طولانی در جو در ارتفاعات بالا کار می کند تا خدماتی را که به طور متعارف توسط یک ماهواره مصنوعی در حال چرخش در فضا ارائه می شود ارائه دهد. ماهواره جوی از طریق بالابری اتمسفر بالا باقی می ماند، یا رانش (به عنوان مثال، بالن) یا آیرودینامیکی (به عنوان مثال، هواپیما). در مقابل، ماهواره های معمولی در مدار زمین در خلاء فضا عمل می کنند و از طریق نیروی گریز از مرکز ناشی از سرعت مداری آنها در پرواز باقی می مانند. تا به امروز، تمام اتمسات ها وسایل نقلیه هوایی بدون سرنشین (پهپاد) بوده اند. اصول طراحی. یک اتمسات از طریق بالابر اتمسفر به سمت بالا باقی می ماند، برخلاف ماهواره ای که در مدار زمین است که آزادانه با سرعت بالا در خلاء فضا حرکت می کند و به دلیل نیروی گریز از مرکز خود که با نیروی گرانش مطابقت دارد در مدار می چرخد. ساخت و پرتاب ماهواره ها گران است و هرگونه تغییر در مدار آنها مستلزم صرف سوخت بسیار محدود آنهاست. ماهواره های جوی بسیار آهسته پرواز می کنند. آنها قصد دارند خدمات مختلف خود را با صرفه اقتصادی و تطبیق پذیری بیش
تر نسبت به ماهواره های کنونی در مدار پایین زمین ارائه دهند. انتظار می رود ارتفاعات عملیاتی در تروپوپوز ( تقریباً ۶۵۰۰۰ فوت) باشد، جایی که بادها معمولاً کمتر از ۵ گره هستند و ابرها جلوی نور خورشید را نمی گیرند. در ایالات متحده مطلوب است که در ارتفاعات بالای ۶۰۰۰۰ پا عمل کند، که بالاتر از آن اداره هوانوردی فدرال حریم هوایی را تنظیم نمی کند. دو کلاس از اتمسات وجود دارد، به ترتیب بالابری خود را از طریق یا نیروهای هوازی (به عنوان مثال، بالن) یا آیرودینامیکی (به عنوان مثال، هواپیما) به دست می آورند. طراحی های ناسا و تیتان هوافضا برای اینکه برای مدت های طولانی در آسمان باقی بمانند، برخلاف پروژه لون گوگل که استفاده از بالن های پر از هلیوم در ارتفاع بالا را در نظر می گیرد، از هواپیماهای برقی ملخ دار با انرژی سلول های خورشیدی استفاده می کنند. هواپیماها. برای فعال کردن عملکرد در شب و اطمینان از استقامت در چرخه های متوالی ۲۴ ساعته روز/شب، در ساعات روشنایی روز، پنل های خورشیدی باتری ها یا سلول های سوختی را شارژ می کنند که متعاقباً در ساعات تاریکی، تغذیه می کنند. یک ماهواره جوی ممکن است در ابتدا در شب با انرژی باتری بالا ب
رود و کمی بعد از سپیده دم به ارتفاع برسد تا پانل های خورشیدی بتوانند از نور خورشید یک روز کامل استفاده کنند. سیستم آکیلا مبتنی بر پهپاد فیس بوک انتظار دارد از فناوری ارتباط لیزری برای ارائه ارتباط اینترنتی بین پهپادها و همچنین بین پهپادها و ایستگاه های زمینی استفاده کند که به نوبه خود به مناطق روستایی متصل می شوند. پهپاد Aquila یک بال پرنده فیبر کربنی با انرژی خورشیدی است که به اندازه یک جت مسافربری طراحی شده است. اولین پرواز آزمایشی آکیلا در ۲۸ ژوئن ۲۰۱۶ انجام شد. این هواپیما به مدت نود دقیقه پرواز کرد و به حداکثر ارتفاع ۲۱۵۰ فوتی رسید، و زمانی که یک بخش ۲۰ فوتی از بال سمت راست در حین نزدیک شدن نهایی به فرود شکسته شد، به شدت آسیب دید. Aquila توسط شرکت بریتانیایی آسنتا طراحی و تولید شده است. هوافضای لومیناتی ادعا می کند که هواپیمای خورشیدی Substrata آن می تواند به طور نامحدود تا عرض جغرافیایی ۵۰ درجه از طریق شکل گیری پرواز مانند غازهای مهاجر، در ارتفاع باقی بماند و تا ۷۹ درصد از توان مورد نیاز برای هواپیمای عقب نشین کاسته شود و به بدنه های کوچک تر هواپیما اجازه دهد. بالن ها. یک ماهواره بالون زمین ثابت (GBS) د
ر استراتوسفر () بالاتر از سطح دریا) در یک نقطه ثابت روی سطح زمین پرواز می کند. در آن ارتفاع هوا ۱۰/۱ چگالی آن در سطح دریا است. میانگین سرعت باد در این ارتفاعات کمتر از سرعت باد در سطح است. یکی از پروژه های قبلی گوگل پروژه لون بود که استفاده از بالن های پر از هلیوم در ارتفاعات را در نظر داشت. برنامه های کاربردی. کاربردهای پیشنهادی برای اتمسات ها شامل امنیت مرزی، نظارت بر ترافیک دریایی، عملیات ضد دزدی دریایی، واکنش به بلایا، مشاهده کشاورزی، رصد جو، پایش آب و هوا، رله ارتباطات، تحقیقات اقیانوس شناسی، تصویربرداری از زمین و ارتباطات راه دور است. طبق گزارش ها، فیس بوک در نظر دارد با ناوگانی متشکل از ۱۱۰۰۰ وسیله نقلیه، دسترسی به اینترنت به قاره آفریقا را فراهم کند. استقامت طولانی در ارتفاع بالا. استقامت طولانی در ارتفاع بالا (HALE) توصیف یک وسیله نقلیه هوایی است که در ارتفاع بالا (تا ۶۰۰۰۰ پا) عملکرد بهینه دارد و قادر به پروازهایی است که برای مدت زمان قابل توجهی بدون توسل به فرود ادامه می یابد. تروپوپاز نشان دهنده ارتفاع بالا است. پیشه وری. لاکهید مارتین یک نمایشگر HALE تولید کرده است که اولین نمونه از این نوع کاردس
تی بود. وسیله نقلیه HALE-D در ۲۷ ژوئیه ۲۰۱۱ به فضا پرتاب شد تا از مکانی بالاتر از جت استریم در موقعیت مدار زمین ثابت کار کند. HALE-D قرار بود به عنوان یک سکوی نظارتی ، رله مخابراتی یا یک ناظر آب و هوا عمل کند. نورثروپ گرومن RQ-4 گلوبال هاوک نمونه ای از پهپاد HALE است. در مجموع ۴۲ نفر از آنها در خدمت نیروی هوایی ایالات متحده، از سال ۱۹۹۸ هستند. آن را حمل بالا وفاداری رادار، الکترو نوری، و مادون قرمز سنسور، قادر می سازد آن را به surveil به همان اندازه که ۴۰۰۰۰ مایل مربع (۱۰۰۰۰۰ کیلومتر 2) از زمین در روز است. بیرق دار آکینجی به عنوان کلاس HALE تولید شد پهپاد و قرار است در سال ۲۰۲۱ یا اواخر سال ۲۰۲۰ وارد خدمت شود. هواپیمای پروتئوس در ارتفاع بالا در ارتفاع ۱۹ کیلومتری و ۸۱۲ متری (۶۵۰۰۰ فوت)، در حالی که وزن ۱۱۰۰ کیلوگرم را حمل می کرد، با زمان استقامت حداکثر ۱۸ ساعت. جنرال اتمیکس ای ال تی یواس، (لاتین: "Altus" به معنی "بلند") در ارتفاعات ۱۸ کیلومتری و ۲۸۸ متری (۶۰۰۰۰ فوت) به علاوه، با زمان استقامت تقریباً ۲۴ ساعت، با تغییرات قابلیت های استقامتی بستگی به ارتفاع عملیات عمل می کند. بوئینگ چشم فانتومی قادر است چهار روز
یک محموله پرواز را در ارتفاع حفظ کند. یک نوع طراحی قادر است در حین حمل محموله به مدت ده روز پرواز را در ارتفاع حفظ کند. یک مقاله طراحی کشتی HALE PW-114 را توصیف می کند که مجهز به حسگرهایی برای پرواز در ارتفاع ۲۰ کیلومتری به مدت ۴۰ ساعت است. لاکهید مارتین آرکیو-۳ دارک-استار یک سفینه با محوریت پنهانکاری بالا است که برای عملکرد بهینه در مناطق بسیار محافظت شده و به منظور انجام شناسایی ساخته شده است. این شناور برای حداقل هشت ساعت در ارتفاعات ۱۳٫۷۱۶ کیلومتری (۴۵۰۰۰ پا) و فراتر از آن در نظر گرفته شده است. ایرباس زفیر برای پرواز تا حداکثر ارتفاع ۲۱٫۳۳۶ کیلومتر (۷۰ ۰۰۰ پا) طراحی شده بود و در پروازی در سال ۲۰۰۶، ۸۰ ساعت در هوا بود که در آن زمان طولانی ترین پرواز انجام شده توسط یک وسیله نقلیه HALE بود. مدل ۷ دارای رکورد رسمی استقامت طولانی برای یک پهپاد ۳۳۶ ساعت و ۲۲ دقیقه و ۸ ثانیه است، پروازی که از ۹ تا ۲۳ ژوئیه ۲۰۱۰ انجام شده است.
اسلام در جزایر کوکوس (کیلینگ) دین اکثریت است. بر اساس ، ۷۵ درصد از جمعیت جزایر کوکوس مسلمان بودند. جمعیت زیاد مسلمانان به دلیل مهاجرت کارگرانی با اصالت مالایی و اندونزیایی به جزایر کوکوس و جزیره کریسمس است. جمعیت دو جزیره مسکونی کوکوس عموماً بین قومیت های اروپایی در جزیره غربی (تقریباً ۱۲۰ نفر) و مالایی های قومی در جزیره اصلی (۵۰۰ نفر) تقسیم شده است. سازمان اصلی مسلمانان جزیره، شورای اسلامی جزایر کوکوس کیلینگ است. این جزایر سه مسجد دارند که جدیدترین آنها مسجد جزیره غربی است که در فهرست میراث فرهنگی ثبت شده است.
ویرانی و فتح بریتانیا ()اثری است که به زبان لاتین توسط روحانی بریتانیایی سنت گیلداس در قرن ششم پس از میلاد نوشته شده است. این کتاب در سه بخش و در محکومیت اعمال معاصران گیلداس، اعم از سکولار و مذهبی، که او آنها را مقصر وضعیت وخیم امور در بریتانیای زیر سلطه روم می داند تدوین شده است. این کتاب یکی از مهم ترین منابع برای مطالعه تاریخ بریتانیا در قرن پنجم و ششم میلادی است، زیرا تنها منبع قابل توجه برای دوره است که توسط یکی از معاصران نزدیک به مردم و وقایع شرح داده شده نوشته شده است. بخش اول شامل روایتی از تاریخ بریتانیا از فتح روم تا زمان گیلداس است. این بخش شامل اشاراتی به آمبروسیوس اورلیانوس و پیروزی بریتانیایی ها در برابر ساکسون ها در نبرد مونس بادونیکوس است. قسمت دوم محکومیت پنج پادشاه به دلیل گناهان مختلف است، قسمت سوم شامل حمله مشابهی به روحانیون عصر بریتانیا است. تاریخ. کار گیلداس برای مورخان اهمیت زیادی دارد، زیرا اگرچه در ابتدا به عنوان کتاب تاریخی در نظر گرفته نشده است، اما تقریباً تنها منبع باقیمانده است که رویدادهای بریتانیایی تقریباً معاصر نویسنده در قرن پنجم و ششم را بیان داشته است. تاریخ معمولی که ب
رای نگارش این اثر ذکر شده است،زمانی در دهه چهلم قرن ششم است، اما اکنون به احتمال زیاد زودتر، در ربع اول قرن ششم یا حتی قبل از آن در نظر گرفته می شود. مورخ کمبریج، کارن جورج، در مطالعه جامع خود از متن گیلداس، محدوده ای تاریخی بین ۵۱۰ تا ۵۳۰ میلادی را پیشنهاد می دهد از دیدگاه گای هالسال مورخ:شواهدی وجود دارد که کتاب در اواخر قرن پنجم نوشته شده است. این دلایل عبارت از، سبک لاتین او، دغدغه های الهیاتی او، و بازخوانی بخش تاریخی و جایگاه او در آن است. البته بعید است که گیلداس قبل از ۴۸۰-۴۹۰ میلادی یا خیلی بعد از حدود ۵۵۰ کتابش را نوشته باشد. اندرو بریز در کتاب اخیر خود (۲۰۲۰) استدلال می کند که گیلداس در حال نوشتن کتاب در سال ۵۳۶، در میانه رویدادهای شدید آب و هوایی ۵۳۵-۵۳۶ بوده است، زیرا او به یک "مه غلیظ و شب سیاه" اشاره کرده که "بر کل منطقه نشسته است" هدف گیلداس در نوشته هایش موعظه برای معاصرانش به روش پیامبران عهد عتیق بوده است، بنابراین، او جزئیات تاریخی را تنها در جایی که هدف او را برآورده می کند، ارائه می دهد. به عنوان مثال، او یکی از اولین توصیفات دیوار هادریان و شاید دیوار آنتونین را ارائه می دهد، اگرچه گزار