Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
برای مثال، دولت بریتانیا هم به کانارد و هم به وایت استار لاین در ساخت کشتی های آرام اس المپیک و اچ ام اچ اس بریتانیک کمک کرد. با این حال، هنگامی که آسیب پذیری این کشتی ها در برابر آتش متقابل در طول جنگ جهانی اول مشخص شد، بیشتر آن ها به عنوان کشتی های حمل سرباز یا کشتی بیمارستانی مورد استفاده قرار گرفتند. جنگ جهانی دوم. در طول جنگ جهانی دوم تعداد زیادی کشتی حمل سرباز از جمله ۲۲۰ کشتی لیبرتی به کار گرفته شد: پس از جنگ جهانی دوم. تعدادی کشتی حمل سرباز در جنگ فالکلند، توسط نیروی دریایی پادشاهی بریتانیا برای حمل سربازان بریتانیایی مورد استفاده قرار گرفتند. در پایان قرن بیستم، تقریباً تمام جابه جایی پرسنل نظامی برای مسیرهای دور، توسط هواپیماهای ترابری نظامی انجام می شد.
اما خوداباشیان (؛ ؛ زادهٔ ) یک سیاستمدار، و اهل ارمنستان است که از تاریخ ۱۹۹۹ تا تاریخ ۲۰۰۷ سمت نمایندگی دوره های دوم و سوم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. وی در ۳ مارس ۱۹۴۷ در شهرستان سوان به دنیا آمد و از فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون شد.
گوهار آقابکی ینوکیان (؛ زادهٔ - درگذشته ) یک مهندس و سیاستمدار اهل ارمنستان بود که از تاریخ ۲۰۰۷ تا تاریخ ۲۰۱۲ سمت نمایندگی دوره چهارم مجلس ملی جمهوری ارمنستان را برعهده داشت. زندگی نامه. در ۲۵ ژانویهٔ ۱۹۴۲ در ایروان به دنیا آمد . وی همچنین برنده مدال مخیتار گش شده است. وی در ۲۴ ژانویهٔ ۲۰۱۹ ‏در سن ۷۶ سالگی درگذشت
آتش در گلستان یک مجموعه تلویزیونی ایرانی محصول سال ١۴٠٠ به کارگردانی و نویسندگی پرویز شیخ طادی و تهیه کنندگی سیدحامد حسینی است که داستانی عاشقانه، زنانه و حماسی را در سال ۱۳۵۸ در روستای مرزی رستم واران در کردستان روایت می کند که مرضیه حدیدچی (دباغ) در شکل گیری این قصه نقش موثری دارد. سریال"آتش در گلستان" تولید گروه فیلم و سریال شبکه پنج سیما است. خلاصه داستان. ماجرای سریال درباره اهالی یک روستاست که به علت یک اختلاف، بین طایفه های ساکن در آن درگیری خونینی بروز می کند و برخی با تحریک عوامل خارج از روستا، به اقدامات جدایی طلبانه می پردازند. این سریال با پروداکشن نسبتا بزرگ، پر از صحنه های جنگ و درگیری میان دو گروه است.
جان آلسوپ جونیور (.John Alsop Jr) (زادهٔ ۱۷۲۴ – درگذشتهٔ ۲۲ نوامبر ۱۷۹۴)، یکی از پدران بنیان گذار آمریکا، بازرگان و سیاستمدار اهل شهر نیویورک بود. او که از ۱۷۷۴ تا ۱۷۷۶ میلادی نماینده نیویورک در کنگره قاره ای بود، در اساس نامه قاره ای ۱۷۷۴ امضاء کرد. با این حال، منابع برجسته مانند بایگانی ملی و کنگره ایالات متحده آمریکا، اساس نامه قاره ای را به عنوان یک سند بنیان گذار ایالات متحده نمی دانند، از این رو منابعی که آلسوپ را بانی آمریکا می دانند، بسیار محدود است. اوایل زندگی. آلسوپ در ۱۷۲۴ میلادی در نیو ویندسور، شهرستان اورنج در استان نیویورک بریتانیایی زاده شد. او فرزند جان آلسوپ سینیور و آبیگیل ساکیت بود. پدر وی به عنوان وکیل دادگستری در نیو ویندسور و بعدتر در نیویورک کار می کرد و به طور گسترده ای به املاک و مستغلات علاقه داشت. والدین او در ۱۷۱۸ میلادی باهم ازدواج کردند و چهار فرزند داشتند، از جمله برادر کوچکتر وی ریچارد آلسوپ. پدربزرگ و مادربزرگ پدری وی سروان ریچارد آلسوپ و هانا اندرهیل (۱۶۶۶ – ۱۷۵۷ میلادی) در نخست در جریان دهه ۱۶۵۰ میلادی در نیویورک مسکن گزین شدند و پدر بزرگ وی به عنوان سرگرد در ارتش الیور کرا
مول خدمت کرد، اما پس از اختلاف نظر با نیابت لرد، وی به تاریکی زندگی در استعمار فرار کرد. پدر و مادر مادربزرگ وی، سروان جان اندرهیل و الیزابت فیک نام داشتند، الیزابیت فیک دختر رابرت فیک و الیزابت فونز، یکی از نوادگان فرماندار جان وینتروپ اهل مستعمره ماساچوست بی، بود. پدربزرگ و مادربزرگ (از طرف مادر) وی سروان جوسف ساکیت و الیزابت بیتس نام داشتند. پدربزرگ و مادربزرگ مادر وی سروان ریچارد بیتس و جوآنا چامبرلین نام داشتند. حرفه. او به عنوان یک مرد جوان به شهر نیویورک نقل مکان نموده و یکجا با برادر خود پا به دنیای تجارت گذاشت. برادران، واردکنندگان و بازرگانان لباس و اشیای خشک شدند. تجارت آن ها شکوفا شد و خانواده آلسوپ برای چندین نسل به یکی از بزرگترین خانواده های بازرگان در شهر مبدل شدند. جان به فعالیت های مدنی و سیاسی علاقه مند شد. او از سوی شهرستان نیویورک به عنوان نماینده در مجلس استان نیویورک انتخاب شد. او یکی از رهبران مدنی بود که انجمن بیمارستان نیویورک را ایجاد نموده و از ۱۷۷۰ تا ۱۷۸۴ میلادی به عنوان نخستین رئیس آن خدمت کرد. در ۱۷۵۷ میلادی، برادر وی ریچارد از دنیای تجارت بازنشسته شده و دوباره به میدل تاون، کن
تیکت نقل مکان نمود. انقلاب آمریکا. در جریان مراحل اول انقلاب آمریکا، مجلس استان نیویورک نتوانستند در مورد کنگره قاره ای به نتیجه برسد. در نتیجه، نماینده های از هر شهرستان در کمیته های انقلابی انتخاب گردید. در ۱۷۷۴ میلادی، آلسوپ همراه با جیمز دوان، جان جی، فیلیپ لوینگستون و آیزاک لو، به عنوان نماینده انتخاب شد. زمانی که کنگره در ۵ سپتامبر برگزار شد، جی دستاوردهای آنها را به کنگره پیشکش نموده و از سوی کنگره پذیرفته شد. آلسوپ در ۱۴ سپتامبر به فیلادلفیا رسید. با شدت گرفتن انقلاب در ۱۷۷۵ میلادی، آلسوپ یکی از رهبران در کمیتهٔ شصت بود، کمیتهٔ که حکومت موقتی در شهر نیویورک را در دست گرفت. او به طور فعالانه از تفاهم نامه های عدم-واردات که اکتبر سال گذشته توسط کنگره امضاء شده بود، علی رغم ضرر شخصی خود، حمایت کرد. او در استخدام ملیشا و تلاش های برای فراهم نمودن اسلحه و تجهیزات به آنها فعال بود. چون مجلس هنوز هم کنگره ملی را به رسمیت نمی شناخت، او در مجلس انقلابی بدیل، کنگره استان نیویورک انتخاب گردیده و این مجلس وی را به کنگره دوم قاره ای معرفی کرد. آلسوپ طرفدار آشتی با بریتانیای کبیر بود و از این رو به جای امضاء کردن ر
وی اعلامیه استقلال، از سمت خود به عنوان نماینده کنگره کنار رفت. سال ۱۷۷۶ یک سال حیاتی در مشقت های نیویورک بود. آلسوپ این سال را در جلسهٔ کنگره در فیلادلفیا آغاز کرد. در این جریان او چندین سفر میان فیلادلفیا و نیویورک انجام داد، او از تجارت خود به عنوان سرپوش استفاده نموده و به عنوان نماینده کنگره برای ارتش تجهیزات خریداری می کرد، به ویژه پودر برای ارتش قاره ای. پس از اینکه ژنرال واشینگتن در اواخر می از کنگره دیدار کرد، آلسوپ در اوایل ژوئن با وی به نیویورک رفت. علاوه بر کارهای قبلی و مداوم خود روی مشکلات تأمینات جنگ افزار برای ارتش، وی همچنین تلاش نمود تا برای ۸٬۰۰۰ سرباز ارتش قاره ای خانه پیدا کند. پس از اینکه خانه وی در نیوتاون در ماه اوت از سوی بریتانیایی ها اشغال گردید، او به کار خود از منهتن ادامه داد. تا ماه سپتامبر، بریتانیایی ها منهتن را نیز اشغال نمودند و تلاش های وی برای حمایت از انقلاب پایان یافت. او به میدل تاون، کنتیکت فرار نموده و در آنجا ماند تا اینکه اشغال بریتانیا در ۱۷۸۳ میلادی پایان یافت. اواخر زندگی. پس از پایان جنگ، او برای بازسازی تجارت خانوادگی خود کار کرده و باری دیگر فعالیت خود به عنوا
ن رهبر مدنی را از سر گرفت. او از ۱۷۸۴ تا ۱۷۸۵ میلادی رئیس اتاق بازرگانی شهر نیویورک بود. زندگی شخصی. او در ۶ ژوئن ۱۷۶۶ با مری فروگات (۱۷۴۴ – ۱۷۷۲ میلادی) در شهر نیویورک ازدواج کرد. آنها یک دختر به نام مری آلسوپ (۱۷۶۹ – ۱۸۱۹ میلادی) داشتند که با روفس کینگ (۱۷۵۵ – ۱۸۲۷ میلادی) ازدواج نمود. آلسوپ در ۲۲ نوامبر ۱۷۹۴ در خانه خود در نیوتاون، شهرستان کویینز، نیویورک درگذشت و در گورستان کلیسای ترینیتی در منهتن به خاک سپرده شد. ثروت فراوان وی، پس از مرگش، به دختر و داماد وی به ارث گذاشته شد. بازماندگان. برادرزاده وی ریچارد آلسوپ (۱۷۶۱ – ۱۸۱۵ میلادی) یک نویسنده بود و کتاب تاریخ ملی و مدنی شیلی را در دو جلد نوشت، او یکی از متفکرین هاتفورت بود، گروهی که به نام متفکرین کنتیکت نیز شناخته شده و نویسندگانی بودند که در دهه ۱۷۸۰ و ۱۷۹۰ میلادی در دانشگاه ییل فعالیت می کردند و به شکوفایی رسیدند. در ۱۸۰۰ میلادی، آلسوپ یک مونودی در قالب شعر حماسی، هنگام مرگ واشینگتن نوشت. پسر وی که نیز ریچارد آلسوپ نام داشت (۱۷۹۰ – ۱۸۴۲) شریک تجاری دبلیو. اس. وتمور بود و خانه آلسوپ اند شرکت را در والپارایسو، شیلی و لیمو، پرو تأسیس کرد. یکی دیگر از
برادرزاده های وی به نام جوسیف دبلیو آلسوپ (۱۷۷۲ – ۱۸۴۴ میلادی) دختری داشت به نام لوسی آلسوپ. لوسی با هنری چانسی از بنگاه آلسوپ و چانسی در شهر نیویورک، کسی که شرکت پاسفیک میل استیم شیپ (Pacific Mail Steamship Company) را در ۱۸۴۸ میلادی بنیان گذاری نمود، ازدواج کرد. فرزند وی جوسیف رایت آلسوپ جونیور (۱۸۰۴ – ۱۸۷۸ میلادی) پدر جوسیف رایت سوم (۱۸۳۸ – ۱۸۹۱ میلادی بود). جوسیف سوم پدر جوسیف رایت آلسوپ چهارم (۱۸۷۶ – ۱۹۵۳ میلادی) بود و آلسوپ چهارم با کورین دوگلاس رابینسون (۱۸۸۶ – ۱۹۷۱ میلادی) خواهرزاده تئودور روزولت، ازدواج نموده و آنها صاحب فرزندانی به نام های جوسیف رایت آلسوپ پنجم (۱۹۱۰ – ۱۹۸۹ میلادی) و استیوارت آلسوپ (۱۹۱۴ – ۱۹۷۴ میلادی) بودند که هر دو فرزند آنها روزنامه نگار و تحلیلگر سیاسی بودند. برخی از نوادگان مشهور آلسوپ شامل افراد ذیل هستند:
رودریگو چاوز روبلس (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل کاستاریکا است که در پی انتخابات سراسری کاستاریکا به ریاست جمهوری این کشور انتخاب شد. وی قبلا وزیر دارایی کاستاریکا بود و در سال ۲۰۲۲ جانشین کارلوس الورادو کسادا به عنوان چهل و نهمین رئیس جمهور این کشور شد.
یاکریم میانماری (یا برمه ای) ("Streptopelia xanthocycla") گونه ای از پرندگان از خانواده کبوتران است که در گذشته زیرگونه ای از یاکریم اوراسیایی ("S. decaocto") در نظر گرفته می شد. این گونه در چین و میانمار وجود دارد.
یاکریم فیلیپینی ، گونه ای از پرندگان خانواده کبوتران است که در گذشته زیرگونه ای از یاکریم جزیره ("S. bitorquata") در نظر گرفته می شد. این گونه در فیلیپین یافت می شود و در زبان محلی به آن "باتو-باتو د کولار" می گویند. همچنین به گوام و جزایر ماریانای شمالی وارد شده است، اگرچه جمعیت گوام توسط مار درختی قهوه ای به شدت کاهش یافته است. زیستگاه طبیعی آن علفزار باز و زمین های کشاورزی با درختان و بوته ها است.
یاکریم اندونزیایی ، که گاهی به نام یاکریم سوندایی یا یاکریم جاوه ای نیز شناخته می شود، گونه ای از پرندگان خانواده کبوتران است. یاکریم اندونزیایی که گاهی با یاکریم اوراسیایی ("Streptopelia decaocto") که از نظر ظاهری بسیار شبیه است، اشتباه گرفته می شود، پرنده ای کوچک تا متوسط است که بومی جزایر گرمسیری و نیمه گرمسیری اندونزی است. زیستگاه طبیعی آن جنگل های دشت نمناک نیمه گرمسیری یا گرمسیری و جنگل های حرای نیمه گرمسیری یا گرمسیری است.
ایوان تونی (زاده ۱۶ مارس ۱۹۹۶) یک بازیکن فوتبال اهل انگلستان است. که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال الاهلی عربستان سعودی بازی می کند.
متظاهران فیلمی محصول سال ۲۰۱۸ و به کارگردانی جیمز فرانکو است. در این فیلم بازیگرانی همچون جک کیلمر، جین لوی، شامیک مور، جونو تیمپل، برایان کاکس، دنیس کواید، جیمز فرانکو، مصطفی شاکر و آنتونی پوروسکی ایفای نقش کرده اند.
ازدواج مقدس یک فیلم کمدی، محصول سال ۱۹۹۴ و به کارگردانی لئونارد نیموی است. در این فیلم بازیگرانی همچون پاتریشا آرکت، جوزف گوردون لویت، تیت داناوان، آرمین مولر-اشتال، جان اسچاک، لوئیس اسمیت، کورتنی بی. ونس، جفری نردلینگ، ریچارد ریلی، مری پت گلیسون و لوری آلن ایفای نقش کرده اند. خلاصه ماجرا. دختر جوانی که در یک شهربازی کار می کند به کمک دوست پسرش، به طرز بامزه ای محتوای صندوق پول را می دزد. این زوج جوان با هم به کانادا گریخته و در روستای زادگاه پسر که یک اجتماع سنتی و خودمختار مسیحی است، اقامت می کنند. تفاوت های فرهنگی دختر و جامعه سنتی، مشکلات بامزه ای ایجاد می کند…
آخرین فریاد برای جوانمردی (انگلیسی: Last Hurrah for Chivalry) یک فیلم رزمی محصول سال ۱۹۷۹ سینمای هنگ کنگ به نویسندگی و کارگردانی جان وو و تهیه کنندگی ریموند چو است. در این فیلم بازیگرانی چون دیمین لائو و هویی سانگ لی به ایفای نقش می پردازند. این فیلم ادای احترامی به مربی جان وو کارگردان، چانگ چه است. جذابیت شیک نیز از تأثیرات آکیرا کوروساوا ناشی شده است. شخصیت اصلی تسینگ یی الهام گرفته شده از قاتل واقعی جینگ که است که در طول تاریخ به خاطر ترور نافرجامش به یاد می آید. سالی که فیلم منتشر شد نیز همان سالی است که جان وو با تسوی هارک ملاقات کرد.
عشق آباد روستایی از توابع بخش تودشک شهرستان کوهپایه در استان اصفهان ایران است. جمعیت. این روستا در دهستان تودشک قرار دارد و براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۸۵، جمعیت آن ۲۳ نفر (۷خانوار) بوده است.
شکار تعقیبی یا شکار تعقیب و گریز ، نوعی شکار است که در آن شکارگران به صورت انفرادی یا گروهی به طور فعال شکار خود را تعقیب می کنند. این یک استراتژی جایگزین برای شکار به شیوهٔ کمین کردن است - شکارچیان تعقیب کننده برای گرفتن طعمه به سرعت، استقامت و/یا کار گروهی بیشتر تکیه می کنند، در حالی که شکارگران کمینی از پنهان کاری، اغوا کردن، استفاده از محیط پیرامون و عنصر غافلگیری برای گرفتن طعمه استفاده می کنند. در حالی که این دو الگوی شکار متقابل نیستند، تفاوت های ریخت شناسی در طرح بدن یک موجود زنده می تواند یک سوگیری تکاملی به سود هر یک از انواع شکار ایجاد کند. شکار تعقیب و گریز، معمولاً در گونه های گوشت خوار در قلمرو جانوران، مانند یوزپلنگ، شیر، گرگ و گونه های اولیه "انسان" دیده می شود. تعقیب را می توان یا توسط شکارچی آغاز کرد، یا اگر شکار از حضور شکارچی آگاه شد و پیش از نزدیک شدن شکارچی تلاش کرد تا فرار کند. تعقیب و گریز زمانی به پایان می رسد که شکارچی با موفقیت به شکار برسد و با آن برخورد کند، یا زمانی که شکارچی پس از اینکه طعمه از او پیشی گرفته و فرار کرد، تلاش خود را رها کند. یک شکل خاص از شکار تعقیب و گریز، شکار
خستگی ناپذیر است که در آن شکارچی به آرامی اما مداوم طعمه را تعقیب می کند تا با خستگی یا گرمازدگی بیش از حد آن را از بین ببرد. برخی از جانوران نمونه هایی از هر دو نوع تعقیب را دارند.
شکار کمینی یا شکار غافلگیرانه یا شکار نشستن و انتظار (sit-and-wait predation)، به رفتار شکار در جانوران گوشت خواری گفته می شود که طعمه را با پنهان شدن، اغوا کردن یا راهبردهای (معمولاً غریزی) استفاده از عنصر غافلگیری می گیرند یا به دام می اندازند. برخلاف شکارگران تعقیبی که برای گرفتن طعمه با استفاده از سرعت یا استقامت زیاد تعقیب می کنند، شکارگران کمینی با پنهان ماندن، از خستگی جلوگیری می کنند و پیش از شروع یک حمله ناگهانی، صبورانه منتظر نزدیک شدن طعمه می شوند و ناگهان و باشتاب شکار را ناتوان کرده و شکار می کند. کمین (ambush) اغلب فرصت طلبانه است و ممکن است با پنهان شدن در یک لانه، استتار، تقلید تهاجمی، یا با استفاده از یک تله (مثلاً یک تار) تنظیم شود. سپس شکارچی از ترکیبی از حواس برای تشخیص و ارزیابی طعمه و زمان بندی حمله استفاده می کند. شکارچیان کمین شبانه مانند گربه ها و مارها، مردمک هایی با شکاف عمودی دارند که به آنها کمک می کند در نوری با فاصله کم تا طعمه را قضاوت کنند. شکارچیان مختلف در کمین از ابزارهای مختلفی برای شکار طعمه خود استفاده می کنند، از زبان چسبناک بلند آفتاب پرست گرفته تا دهان گشاد در قورباغه
ماهی ها. شکار کمینی یا شکار غافلگیرانه به طور گسترده ای در قلمرو جانوران پراکنده شده است و برخی از اعضای گروه های متعددی مانند ستاره دریایی، سرپایان، سخت پوستان، عنکبوت ها، حشرات مانند آخوندک ها و مهره داران مانند بسیاری از مارها و ماهی ها را در بر می گیرد.
ترینیداد و توباگو یک کشور مجمع الجزایری در جنوب دریای کارائیب بین دریای کارائیب و اقیانوس اطلس شمالی در شمال شرقی ونزوئلا است. اگرچه ترینیداد و توباگو در نزدیکی ساحل آمریکای جنوبی واقع شده است، اما به دلیل اینکه در زمره کشورهای کارائیب به شمار می آید، اغلب به عنوان بخشی از قاره آمریکای شمالی در نظر گرفته می شود. مساحت این کشور ۵۱۲۸ کیلومتر مربع است و از دو جزیره اصلی، ترینیداد و توباگو، و ۲۱ جزیره کوچکتر تشکیل شده است. بین دو جزیره اصلی، ترینیداد بزرگتر و پرجمعیت تر است. توباگو بسیار کوچکتر است و حدود ۶ درصد از کل منطقه و ۴ از جمعیت کشور را شامل می شود. مرزهای دریایی ترینیداد و توباگو با کشورهای جزیره ای گرنادا، سنت وینسنت و گرنادین ها، و باربادوس در شمال؛ گویان در جنوب شرق؛ و ونزوئلا در جنوب و غرب تلاقی می کند. خلیج پاریا در کوتاه ترین نقطه بین ترینیداد و ونزوئلا، قاره آمریکای جنوبی را با ۱۱ کیلومتر از ترینیداد و توباگو جدا می کند. این کشور شامل جزایر جنوب شرقی آنتیل کوچک، مونو، هوئوووس، گاسپار گرانده (یا گاسپاری)، توباگو کوچک و جزیره سنت گیلز است. جزیره ترینیداد ۱۱ کیلومتر دورتر از کرانه شمال شرقی ونزوئلا و
در ۱۳۰ کیلومتری جنوب گرنادین ها واقع شده است. مساحت جزیره ۴٬۷۶۸ کیلومتر مربع است. از آنجایی که ترینیداد زمانی بخشی از خاک اصلی قاره آمریکای جنوبی بوده است، دارای مجموعه ای از گیاهان استوایی و حیات وحش است که به طور قابل توجهی متنوع تر از اکثر جزایر کارائیب است. توباگو به طور کلی یک مجموعه مشابه اما با تنوع کمتری دارد. از نظر جغرافیای فیزیکی، این جزایر ادامه سرزمین اصلی آمریکای جنوبی هستند.. ویژگی فیزیکی برجسته جزیره ترینیداد رشته کوه شمالی آن است که ادامه رشته کوه های آند در ونزوئلا است. این رشته از شرق به غرب با ارتفاع متوسط حدود ۴۶۰ متر کشیده شده و در کوه آریپو (سرو دل اریپو)، مرتفع ترین قله کشور، به ۹۴۰ متر می رسد. رشته شمالی محل تعداد زیادی آبشار است که دیدنی ترین آن ها آبشار بلو بیسین (حوضه آبی رنگ) و آبشار ماراکاس هستند که هر دو ۹۱ متر ارتفاع دارند. در ضلع جنوبی دامنه، کوهپایه هایی با ارتفاع تقریبی ۱۵۰ متر به سمت دشت شمالی فرود می آیند. ترینیداد. ترینیداد پنجمین جزیره بزرگ در دریای کارائیب است و مساحتی بالغ بر ۴۸۲۸ کیلومتر مربع دارد. پایتخت و بزرگترین شهر ترینیداد و توباگو، پورت آو اسپین، در شمال غرب ت
رینیداد واقع شده است. از دیگر سکونتگاه های قابل توجه می توان به سان فرناندو، آریما، پوینت فورتین و چاگواناس اشاره کرد. ترینیداد دارای سه منطقه مرتفع است: رشته شمالی، محدوده مرکزی و رشته جنوبی. بیشتر جزیره نسبتاً مسطح است که توسط دشت کارونی پوشانده شده است. این دشت بخش زیادی از زمین های قابل کشت کشور را تشکیل می دهد. رشته شمالی یک منطقه کوهستانی و جنگلی انبوه است که از ساحل تا توکو در شرق و شبه جزیره چاگواراماس در غرب امتداد دارد. این منطقه زیستگاه ۴۳۰ گونه پرنده و بیش از ۱۰۰ گونه پستاندار از جمله میمون جیغ کش سرخ گویان، میمون شنل پوش، پلنگچه و گوزن های کوچک است. بلندترین قله «سرو دل آریپو» با ارتفاع ۹۴۰ متر از سطح دریا است. سه رشته کوه جدا از ترینیداد عبور می کنند که ادامه ای از کوردیلرای ساحلی ونزوئلا است. رودخانه ها و نهرهای متعددی در جزیره ترینیداد وجود دارد. مهم ترین آنها رودخانه اوتویره با درازای است که به سمت شرق تا اقیانوس اطلس امتداد دارد، و رودخانه کارونی به طول ۴۰ کیلومتر که به سمت غرب به خلیج پریا می رسد. بیشتر خاک های ترینیداد حاصلخیز هستند، به استثنای زمین های شنی و ناپایدار که در قسمت جنوبی جزیر
ه یافت می شود. توباگو. توباگو در ۳۸ کیلومتری سواحل شمال شرقی ترینیداد واقع شده است و با ۳۰۰ کیلومتر مربع مساحت، به طور قابل توجهی کوچکتر است. شهرهای اصلی جزیره شامل اسکاربرو، مرکز اصلی جمعیت، راکسبورو و شارلوت ویل است. توباگو عمدتاً تپه ای و کوهستانی است که بلندترین نقطه آن، قله کبوتر است که در نزدیکی شهر اسپای ساید قرار دارد و ارتفاع آن از سطح دریا به ۵۵۰ متر می رسد. توباگو کوهستانی است و ارتفاعات آن به ۵۵۰ متر می رسد. این جزیره دره های عمیق و حاصلخیز دارد و نوک جنوب غربی جزیره دارای سکوی مرجانی است. اگرچه توباگو منشأ آتشفشانی دارد، هیچ آتشفشان فعالی در آن وجود ندارد. جنگل ۴۳ درصد از جزیره را پوشش می دهد. سیل و فرسایش خاک در توباگو شدیدتر از ترینیداد است. خط ساحلی با خلیج های متعدد، سواحل و دشت های ساحلی باریک پس و پیش رفتگی زیادی دارد. توباگو چندین جزیره کوچک اقماری دارد. بزرگترین آنها، توباگو کوچک، به شکل ستاره دریایی است و با زمین های تپه ای خود مساحت دارد. آب و هوا. آب و هوای هر دو جزیره گرمسیری است. دمای هر دو تفاوت چندانی ندارد و به طور میانگین در طول سال ۲۶٫۵ درجه سانتی گراد است. یک فصل مرطوب و خشک وج
ود دارد و میانگین بارندگی آن ۲۲۰۰ میلی متر در سال است. فصل اول از ژانویه تا مه و دومی از ژوئن تا دسامبر ادامه دارد. مناطق داخلی توباگو ممکن است گهگاه در طول ماه های خشک دچار خشکسالی شوند و قرار گرفتن در معرض بادهای شمال شرقی به این معنی است که دمای آن کمی پایین تر از دمای ترینیداد است. اگرچه طوفان های استوایی گهگاه بر مجمع الجزایر تأثیر می گذارند، اما جای گیری این دو جزیره در جنوب حوضه طوفان اقیانوس اطلس شمالی آن ها را از آسیب عمده طوفان های منطقه جدا می دارد. زمین شناسی. از نظر زمین شناسی، این جزایر بخشی از کمان آتشفشانی آنتیل کوچک نیستند. در عوض، ترینیداد زمانی بخشی از سرزمین اصلی آمریکای جنوبی بوده و در فلات قاره آن واقع شده است. توباگو نیز بخشی از زنجیره کمان جزیره ای غرق شده مربوط به صفحه کارائیب مشتق شده از اقیانوس آرام است. این جزایر توسط خلیج پاریا از قاره آمریکای جنوبی جدا می شوند. رشته شمالی عمدتاً از سنگ های دگرگونی ژوراسیک بالایی و کرتاسه تشکیل شده است. دشت های شمالی (کریدور شرقی-غربی و دشت های کارونی) از رسوبات آواری دریایی کم عمق جوان تر تشکیل شده است. در جنوب آن، کمربند چین خوردگی و رانشی محدود
ه مرکزی از سنگ های رسوبی کرتاسه و ائوسن، با سازندهای میوسن در امتداد جناحین جنوبی و شرقی تشکیل شده است. دشت های ناپاریما و باتلاق ناریوا شانه جنوبی این برآمدگی را تشکیل می دهند. دشت های جنوبی از ماسه های میوسن و پلیوسن، رس و شن تشکیل شده است. ذخایر نفت و گاز طبیعی، به ویژه در شمال گسل لوس باخوس، روی آن قرار دارند. رشته جنوبی سومین برآمدگی تاقدیس را تشکیل می دهد. این شامل چندین زنجیره تپه ای است که مشهورترین آنها تپه ترینیتی است. این سنگ ها شامل ماسه سنگ، شیل، لای سنگ و رس هایی هستند که در میوسن تشکیل شده و در پلیستوسن بالا رفته اند. ماسه های نفتی و گِلفشان ها به ویژه در این منطقه رایج هستند.
فراماسونری قاره ای، که همچنین به عنوان فراماسونری لیبرال، فراماسونری لاتین و فراماسونری آدوگماتیک، نیز شناخته می شود شامل لژهای ماسونی مستقر عمدتاً در قاره اروپا است که لژ بزرگ شرقی فرانسه (GOdF) را به رسمیت می شناسند یا متعلق به CLIPSAS, SIMPA , TRACIA , CIMAS, COMAM, CATENA, GLUA یا هر یک از سازمان های بین المللی مختلف فراماسونری لیبرال هستند می باشد. تعداد بیشتری از فراماسون ها، که اکثر آنها در ایالات متحده آمریکا زندگی می کنند متعلق به لژهایی هستند که لژ بزرگ متحد انگلستان را به رسمیت می شناسند و فراماسون های قاره ای را به رسمیت نمی شناسند و آنها را " نامنظم " می دانند. دو شاخه فراماسونری. فراماسونری دو شاخه دارد که «در رابطه دوستانه با یکدیگر نیستند». در کشورهای آمریکای لاتین، اروپای قاره ای و بیشتر آفریقا، فراماسونری قاره ای اروپایی به سبک GODF غالب است، اگرچه این کشورها ممکن است لژهای بزرگ کوچک تر نیز داشته باشند که بخشی از سنت «منظم» هستند. تاریخ شکاف در بین دو شاخه فراماسونری. دلایل متعددی برای شکاف در فراماسونری و چرایی تداوم آن وجود دارد. اولین نمونه لغو شناسایی در ایالات متحده مدت کوتاهی پس از جنگ
داخلی آمریکا رخ داد. در سال ۱۸۶۹، گراند اوریان یک گروه ماسونی را در لوئیزیانا به رسمیت شناخت که توسط لژ بزرگ لوئیزیانا (GLL) به رسمیت شناخته نشد. این امر توسط GLL به عنوان تهاجم به حوزه قضایی آن تلقی شد و به رسمیت شناختن GODF را پس گرفت. بنا به درخواست GLL، چندین لژ بزرگ آمریکایی دیگر نیز از شناسایی خارج شدند. شواهدی وجود دارد که نشان می دهد انگیزه های نژادی ممکن است در این عدم شناخت نقش داشته باشند. GODF اخیراً قطعنامه ای به تصویب رسانده بود که در آن بیان می کرد که «نه رنگ، نژاد، و نه دین نباید مرد را برای شروع کار رد صلاحیت کند» و لژ بزرگ لوئیزیانا سیاه پوستان و افراد مختلط را به شدت مستثنی می کرد. نفاق اولیه در ایالات متحده به اتفاق آرا نبود. بسیاری از لژهای بزرگ آمریکایی تا قرن بیستم به شناخت GODF ادامه دادند. انشقاق ۱۸۷۷. این انشقاق در سال ۱۸۷۷ زمانی که GODF قوانین اساسی خود را تغییر داد تا " لائیسیته " مذهبی کامل را تغییر داد، گسترش یافت. در حالی که سنت انگلیسی-آمریکایی مدت ها از نامزدها می خواست که اعتقاد به خدا را بپذیرند، GODF این شرط را حذف کرد و بیان کرد که لائیسیته «ایجاب می کند که به همه انسان ه
ا، بدون تمایز از طبقه، منشأ یا فرقه، ابزاری داده شود تا خودشان باشند. آنها آزادی انتخاب دارند و مسئول بلوغ خود و ارباب سرنوشت خود هستند." در مجموع، GODF ملحدان را می پذیرد، در حالی که لژها در سنت انگلیسی-آمریکایی قبول نمی کنند. سپس لژ بزرگ متحد انگلستان به رسمیت شناختن خود را پس گرفت و GODF را «نامنظم» اعلام کرد. از آنجایی که سایر حوزه های قضایی تمایل داشتند از رهبری GODF یا UGLE پیروی کنند، شکاف گسترش یافت. پیشینه الزام اعتقاد به خدا. در مورد زمانی که فراماسونری انگلیسی-آمریکایی شروع به نیاز به اعتقاد به خدا کرد، بحث هایی وجود دارد. ممکن است از اولین روزهای فراماسونری باشد: نسخه خطی Regius، قدیمی ترین سند شناخته شده ماسونی متعلق به ۱۴۲۵–۱۴۵۰، بیان می کند که یک ماسون «باید همیشه خدا و کلیسای مقدس را به خوبی دوست داشته باشد.» قوانین اساسی ۱۷۲۳ جیمز اندرسون بیان می کند که «یک ماسون در دوران تصدی خود موظف است از قانون اخلاقی پیروی کند، و اگر او به درستی این هنر را درک کند، هرگز یک آتئیست احمق یا یک لیبرتین بی دین نخواهد بود.» GODF از ۱۸۴۹ تا ۱۸۷۷ نیاز به ایمان به خدا داشت و سپس موضع خود را تغییر داد. تفاوت به ال
زام در اعتقاد محدود نمی شد. به دنبال تغییرات سال ۱۸۷۷، لژ شرق بزرگ نیز تمام ارجاعات به معمار بزرگ جهان را از آیین خود حذف کرد و جلد قانون مقدس (که در فرانسه کتاب مقدس بود) را از مراسم خود حذف کرد. این عناصر قبل از سال ۱۸۴۹ در فراماسونری فرانسه وجود داشتند. بحث سیاسی در لژها. تفاوت دیگر بین فراماسونری قاره ای و انگلیسی-آمریکایی این است که بحث سیاسی در لژها به پیروی از سنت قاره ای مجاز است، در حالی که در سنت انگلیسی-آمریکایی به شدت ممنوع است. رابطه با کلیسای کاتولیک. فراماسونری قاره ای در کشورهای سنتی کاتولیک متمرکز شده است و توسط منتقدان کاتولیک به عنوان خروجی برای نارضایتی ضد کاتولیک تلقی می شود. بسیاری از رژیم های مخصوصاً ضد روحانی در کشورهای سنتی کاتولیک به عنوان دارای ارتباطات قوی ماسونی تلقی می شدند. "دایرةالمعارف کاتولیک" ۱۹۱۳ با استناد به ادعایی که در سندی از "گراند اورینت دو فرانس" ارائه شده است، فراماسونری را به خاطر انقلاب فرانسه و آزار و شکنجه کلیسا نسبت داد. دایرةالمعارف، فراماسونری را نیروی اولیه ضد روحانیت فرانسوی از سال ۱۸۷۷ به بعد می دید، و دوباره به اسناد رسمی ماسونری فرانسوی برای حمایت از ادع
ای خود استناد می کرد. به گفته یکی از مورخین، خصومت ماسونی تا اوایل قرن بیستم با Affaire Des Fiches ادامه یافت و طبق دایرةالمعارف قدیمی کاتولیک، قانون ۱۹۰۵ فرانسه در مورد جدایی کلیساها از دولت را می توان به لژ گراند اوریان، بر اساس اسناد ماسونی ریشه داد. در ایتالیا، کلیسا انجمن مخفی ضد روحانی و ناسیونالیستی، Carbonari را به فراماسونری مرتبط کرد و جهت ضد روحانی اتحاد ایتالیا را به فراماسونری متهم کرد. در دهه ۱۸۹۰، کلیسا درخواست های خود را از کاتولیک ها برای اجتناب از معامله با دولت ایتالیا با اشاره به ماهیت فرضی «ماسونری» دولت توجیه می کرد. فراماسونری مکزیکی نیز پیرو الگوی فراماسونری قاره ای در سایر کشورهای لاتین زبان بود که در طول قرن نوزدهم ضد روحانیت تر شد، به ویژه به این دلیل که نظام درجه بندی مناسک اسکاتلندی ایجاد شده توسط آلبرت پایک را پذیرفتند، که کلیسای کاتولیک آن را به عنوان ضد روحانی دید. حتی در سال ۲۰۰۵، رئیس اتحادیه برادران حرفه ای کاتولیک اسپانیا، اقدامات ضد روحانی دولت سوسیالیست را به «جنگ صلیبی عظیم ماسونری علیه کلیسا» متهم کرد. فراماسون های وابسته به شاخه اصلی فراماسونری، وابسته به لژ بزرگ متحد