Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ری، آرامی هخامنشی، آرامی رسمی، آرامی مقدس. در حدود سال ۵۰۰ ق.م. بود که داریوش اول آرامی را به عنوان زبان رسمی نیمه غربی امپراطوری پارس متعلق به هخامنشیان انتخاب کرد. همزمان سیستم نوشتاری آرامی که تا آن زمان تنها در ساتراپی بزرگ بابیروش استفاده می شد تبدیل به ابزاری برای ارتباطات نوشتاری میان تمام ساتراپی ها با زبان های گوناگون در کشور پهناور هخامنشی شد. اشراف زادگان بابلی هنوز از گویش محلی آرامی شرقی برای اغلب کارهای خود استفاده می کردند، اما دستور داریوش پایه های زبان آرامی را تقویت کرد و محکم ساخت. زبان آرامی پادشاهی جدید تا حد زیادی استاندارد شده بود. رسم الخط آن بیشتر بر پایه ریشه های تاریخی بود تا گویش های گفتاری. همچنین اثرات اجتناب ناپذیر زبان پارسی باستان بر روی این زبان باعث وضوح و انعطاف پذیری آن شد. از آرامی پادشاهی گاهی به عنوان آرامی رسمی یا آرامی مقدس یاد می شود. قرن ها پس از سقوط سلسله هخامنشیان (در سال ۳۳۱ پ. م)، آرامی پادشاهی که داریوش آن را رسمی کرد هنوز هم زبان رایج منطقه بود. از واژه «آرامی هخامنشی» برای توصیف آرامی پادشاهی استفاده می شود. اغلب، زمان استفاده از آرامی را، از ابتدای پادشاهی
داریوش (از ۵۰۰ ق. م) تا حدود یک قرن پس از سقوط سلسله پادشاهی هخامنشیان در سال ۳۳۱ ق.م. می دانند. بسیاری از اسنادی که گویای وجود این گونه از آرامی است در مصر و به ویژه در الفانتین یافت شده اند. مشهورترین این اسناد در این میان کتاب 'Wisdom of Ahiqar' است که دربر گیرنده کلمات قصار و آموزنده می باشد و در سبک بیشتر به کتاب مقدس ضرب المثل ها شباهت داشت. آرامی هخامنشی تا حد زیادی به دیگر گونه های آرامی شباهت دارد و یافتن نمونه های کتبی آن بسیار سخت است. تنها با بررسی دقیق می توان کلمه ای قرضی از زبان محلی را در آن یافت. آرامی پس از هخامنشیان. فتوحات اسکندر بزرگ نتوانست به سرعت باعث تخریب یکپارچگی زبان و ادبیات آرامی شود. مشابه همان آرامی که در قرن ۵ قبل از میلاد استفاده می شد را می توان در اوایل قرن ۲ پیش از میلاد پیدا کرد. سلوکیان از ابتدای سلطنت خود استفاده از یونانی را در محدوده قلمرو خود در سوریه و بین النهرین اجباری کردند. در قرن سوم قبل از میلاد بود که در مصر و سوریه آرامی جای خود را به یونانی داد. با این حال زبان آرامی پس از هخامنشیان توانست به رشد خود ادامه دهد و از طریق صحرای سوریه از یهودیه به عربستان و پا
رت راه پیدا کند. این ادامه استفاده از آرامی پادشاهی نشانه ای از احساسات ضد هلنیستی بود. آرامی مقدس زبان آرامی است که در چهار بخش مجزای کتب مقدس عبری یافت می شود: آرامی مقدس یک لهجه دورگه است. بعضی متون به زبان آرامی مقدس احتمالاً پیش از سقوط سلسله هخامنشیان در بابل و سرزمین یهود به وجود آمده اند. در زمان سلوکیان، تبلیغات معترضانه یهودی باعث به وجود آمدن کتاب دانیال به زبان آرامی شد. این داستان ها احتمالاً در ابتدا به صورت شفاهی بوده اند. این قضیه ممکن است یکی از دلایل وجود مجموعه های گوناگونی از دانیال در یونانی Septuagint و متن ماسوری باشد که نشان دهنده آرامی متأثر از زبان عبری|عبری است. زبان آرامی هاسمونیان در زیر مجموعه بعد از دوره هخامنشیان قرار دارد که در واقع زبان رسمی هاسمونیان یهود (۳۷–۱۴۲ پ. م) است. این زبان بر زبان آرامی مقدس متون قمران تأثیر گذاشت و زبان اصلی متون دینی، غیر از کتاب مقدس، بود. ترجمه های کتب مقدس عبری به آرامی، تارگوم، در ابتدا به زبان هاسمونیان بود. هاسمونیان همچنین در گفتارهای میشنا و توسفتا نیز آمده است، با این وجود با توجه به شرایط و متن تغییراتی داشته است. نوشتار این زبان با نوش
تار زبان آرامی هخامنشی تفاوت بسیاری دارد، در این نوشتار به جای استفاده از صورت های ریشه شناختی کلمات تأکید برنوشتن کلمات به همان صورتی است که تلفظ می شوند. تارگوم بابلی در واقع لهجهِ بعدی پس از دوره هخامنشیان است که در تارگوم های رسمی، تارگوم انکلوس|تارگوم انکلوس و تارگوم جناتان یافت می شود. تارگوم هاسمونی اولیه حدوداً در قرن دوم یا قرن سوم به بابل راه یافت. سپس آن ها با توجه به لهجهِ بابلی زمان تغییر یافتند و زبان تارگوم های استاندارد به وجود آمد. این ترکیب در واقع اساس ادبیات بابلی یهود را به وجود آورد. تارگومی گالیلی(Galilean Targumic) مشابه تارگم بابلی است؛ و در واقع ترکیبی از هاسمونی ادبی با لهجهِ گالیلی است. تارگوم هاسمونی در قرن دوم میلادی به گالیلی راه پیدا کرد و برای استفاده محلی متناسب با لهجهِ گالیلی شد و مطابق آن تغییر یافت. کارهای تارگوم گالیلی هیچ گاه به عنوان یک کار معتبر در نظر گرفته نشده اند و اسناد نشان می دهند که هرگاه که لازم بوده در متن آن اصلاحاتی ایجاد شده است. از قرن یازدهم به بعد، زمانی که تارگوم بابلی قانونمند شد، نسخهِ گالیلی بسیار از آن تأثیر گرفت. از قرن سوم میلادی به بعد لهجهِ آر
امی بابلی مورد استفاده بوده است. این گویش در واقع گویش اسناد خصوصی بابلی بوده است و از قرن دوازدهم|قرن دوازده گویش یا لهجهِ تمامی اسناد خصوصی یهودی در آرامی بوده است. این گویش در واقع با اندک تغییراتی بر پایهِ هاسمونی استوار است. این شاید به این دلیل بوده است که بسیاری از اسناد در BDA اسناد حقوقی هستند و بنابراین زبان آن ها باید برای تمامی جامعه یهود ملموس باشد و هاسمونی در واقع استاندارد قدیمی ای بود که مطلوب بود. آرامی نَبَطی در واقع زبان پادشاهی عرب پترا است. این پادشاهی ساحل شرقی رودخانه اردن، شبه جزیره سینا و شمال سرزمین عرب را شامل می شود. شاید به دلیل اهمیت بازرگانی کاروانی بود که نَبَطی ها استفاده از آرامی را به عربی شمالی قدیمی ترجیح دادند. این گویش بر پایهِ زبان هخامنشی با اندک تأثیر از عربی استوار است. 'l' اغلب به 'n' تغییر پیدا می کند و برخی کلمات نیز از زبان قرض گرفته شده اند. بعضی نسخه های خطی آرامی نَبَطی از اوایل این پادشاهی موجود است، اما اغلب آن ها مربوط به چهار قرن اول میلادی هستند. نوشتار این زبان با استفاده از الفبای شکسته است که در واقع مقدمه و سرآغاز الفبای عربی می باشد. شمار وام واژه ه
ا از زبان عربی در طول سده ها افزایش یافته، تا زمانی که در قرن چهارم|قرن چهار نَبَطی در زبان عربی ادغام شد. آرامی پالمیرین در واقع گویشی از زبان آرامی است که در شهر پالمیرا در بیابان سوریه از سال۴۴ قبل از میلاد تا ۲۷۴ بعد از میلاد مورد استفاده بوده است. نوشتار این زبان با استفاده از الفبای گرد بود که بعدها به استرانگلا ی شکسته تغییر یافت. همانند نَبَطی، زبان پالمیری نیز متأثر از عربی بود، اما این تأثیر در مورد زبان پالمیری کمتر بود. آرامی آرساکید زبان رسمی امپراتوری امپراتوری پارتی ها (۲۴۷ BCE–224 CE) بود؛ و بیش از سایر لهجه های پس از هخامنشی رسوم داریوش اول را دارا بود. با این وجود در طول زمان، این گویش از زبان آرامی گفتاری معاصر، گرجی و فارسی تأثیر گرفت. پس از تصرف پارتیان توسط ساسانی های فارس زبان، آرساکید تأثیر بسیاری بر زبان رسمی جدید گذاشت. زبان آرامی شرقی قدیم. گویش های ذکر شده در بخش آخر همگی از خانواده آرامی پادشاهی زمان هخامنشیان هستند. با این حال گویش های مختلف منطقه ای آرامی باستان واپسین در کنار دیگر زبان ها به حیات خود به عنوان زبان های ساده و گفتاری ادامه دادند. شواهد اولیه حیات این گویش ها را ت
نها می توان از طریق تأثیری که بر روی کلمات و اسامی گویش های استاندارد داشتند، دریافت. اما در قرن دوم پیش از میلاد|قرن BCE۲ بود که این گویش ها به زبان های نگارشی تبدیل شدند. این گویش ها همگی نشاندهنده گونه ای از زبان آرامی هستند که هیچ گونه وابستگی به آرامی پادشاهی نداشته و تمایزی آشکار را میان مناطق بین النهرین، بابل و شرق، سرزمین یهود، سوریه و غرب نشان می دهد. در شرق گویش های آرامی پالمیرایی و آرامی آرساکید در زبان های منطقه ای ادغام شدند و زبان هایی را به وجود آوردند که ریشه در آرامی پادشاهی و آرامی منطقه ای داشتند. سال ها بعد آرساکید به زبان نیایش در مذهب مندایی، زبان مندایی| تبدیل شد. هنوز هم گویش وران این زبان در مناطقی از عراق و در خوزستان (ایران) زندگی و به این گویش تکلم می کنند. در قلمرو حکومت اسرون به مرکزیت ادسا، بین النهرین|ادسا که در سال BCE۱۳۲ بنیان گذاری شد، گویش محلی زبان سوری|سوری قدیم به عنوان زبان رسمی برگزیده شد. در قسمت های بالایی منطقه دجله، در شرق مدیترانه بود که زبان آرامی رشد کرد که شواهد آن در هاترا، آشور و طور عبدین موجود است. تاتیان، نویسنده کتاب تعالیم دیاتسارون از سرزمین آشور آمده
است و احتمالاً اثر خود (در سال (۱۷۲ بعد از میلاد را در شرق بین النهرین نوشته است، نه در سوریه یا یونان. در بابل، گویش منطقه ای بابلی قدیم "c." 70 CE)) در جوامع یهودی استفاده می شد. این زبان به سرعت تحت تأثیر آرامی بابلی و تارگومی بابلی قرار گرفت. زبان آرامی غربی قدیم. گویش های آرامی منطقه ای در غرب هم همان سرگذشتی را داشتند که برای این گویش ها در شرق رخ داد. آن ها را به راحتی می توان از گویش های شرقی و آرامی پادشاهی تشخیص داد. در این مناطق، آرامی در کنار گویش های کنعانی استفاده می شد و پس از چندی در قرن یکم پیش از میلاد جای فینیقی را گرفت. آرامی همچنین جای زبان زبان عبری را نیز به عنوان زبان گفتار در اوایل قرن چهارم پیش از میلاد گرفت. بیشترین شواهد و مدارک از زبان آرامی غربی قدیم بر جای مانده است که در جوامع یهودی استفاده می شد و از آن با عنوان فلسطینی قدیمی یهودی یاد می شد؛ کهن ترین نمونه آن زبان اردنی شرقی قدیمی است که احتمالاً از منطقه کاسارا فیلیپی آمده است. این گویش در قدیمی ترین نسخه خطی اناچ (حدود ۱۷۰ پیش از میلاد) استفاده شده است. فاز بعدی مشخص در زبان در قرن دوم میلادی است و یهودی قدیم نام دارد. نمو
نه های آن را می توان در نسخه های خطی و نامه های شخصی، نقل قول های موجود در تلمود و رسیدهای قمران جستجو کرد. کتاب «جنگ یهود» نوشته جزفیوس اول که اکنون دیگر، نیز به زبان یهودی قدیم بوده است. گروه های کافری که در سدهٔ یکم میلادی در شرق اردن زندگی می کردند نیز به گویش اردنی شرقی قدیم سخن می گفتند. این گویش ها بعدها گویش فلسطینی کافر قدیم نام گرفت؛ و رسم الخط آن هم به صورت شکسته بود و به سورس قدیم شباهت داشت. گویش فلسطینی مسیحی قدیم ممکن است از همان گویش کافری به وجود آمده باشد. این گویش احتمالاً در پس برخی از گرایش های آرامی شرقی بوده است که در تعالیم سوری قدیم شرقی دیده شده است (رجوع شود به پشیتا). زبان ها در زمان عیسی. در زمان حیات عیسی، در قرن اول پس از میلاد مسیح از دوران اسرائیل در دوره رومی، باور و تصور بر این است که یهودیان به زبان عبری# عبری کلاسیک| عبری و آرامی صحبت می کرده اند. علاوه بر آن، یونانی کوینی زبان بین المللی مورد استفاده رومی ها در زمینه حکومت و تجارت بود و برای کسانی که حوزه نفوذ شهری داشتند، مفهوم و قابل درک بود. در ارتش روم به زبان لاتین صحبت می شد، اما تقریباً هیچ تأثیری بر دورنمای زبانی
آن نداشت. علاوه بر گویش های رسمی و ادبی آرامی بر اساس هاسمونی ها و بابلی ها شماری از گویش های آرامی گفتاری نیز وجود دارد. هفت گویش آرامی# اواخر آرامی غربی باستان | آرامی غربی در اطراف سرزمین اسرائیل در زمان عیسی رواج داشت. این گویش ها هر چند مشخص و متمایز از یکدیگر بودند، اما گویشوران هر یک از آن ها می توانستند گویش های دیگر را نیز بفهمند. یهودایی باستان گویش غالب اورشلیم و یهودیه بود. در منطقه این گدی| اینگدی گویش جنوب شرقی یهودیه رواج داشت. سامرا نیز گویش سامری- آرامی خاص خود را داشت، که در آن حروف صامت 'he (letter)|he', " 'ayin|‘ayin' به صورت 'aleph (letter)|aleph' تلفظ می شدند. آرامی جلیله، گویش موطن عیسی، را تنها از نام چند مکان، تأثیرات آن بر جلیله تراگومیک، تعدادی اثر ادبی خاخامی و تعدادی اندک از نامه های شخصی می توان باز شناخت. علی الظاهر، این گویش چند ویژگی خاص و متمایزکننده نیز داشته است: واکه های مرکب هیچ گاه به واکه های ساده تبدیل نمی شوند. در شرق اردن، گویش های مختلف اردنی شرقی صحبت می شد. آرامی دمشقی (که غالباً از آرامی مدرن غربی منتج شده است)، در منطقه دمشق و رشته کوه های آنتی- لبنان مورد استفا
ده قرار می گرفت. سرانجام، تا امتداد شمال آلیپو، گویش غربی آرامی اورنتس رواج داشت. این سه زبان، علی الخصوص عبری و آرامی بر یکدیگر تأثیراتی گذاشتند. واژگان عبری وارد آرامی یهودی شدند (البته اغلب این واژگان، واژگان تخصصی مذهبی بودند، اما تعدادی از کلمات محاوره ای از قبیل( 'wood' (به معنای چوب) نیز از زبان عبری به زبان آرامی یهودی وارد شدند. عکس این ماجرا نیز اتفاق افتاد و واژگان آرامی نیز وارد زبان عبری شدند (تأثیر زبان آرامی تنها به وارد شدن واژگانی چون "māmmôn" 'wealth' (ثروت) به زبان عبری محدود نمی شد، بلکه نحوه استفاده واژگان به زبان آرامی نیز در زبان عبری رایج شد. من باب مثال، "rā’ûi"، 'دیده شده'، به معنای 'ارزشمند' در مفهوم 'ظاهراً'، یک نوع گرته برداری از "" زبان آرامی می باشد که دارای معنای ' دیده شده' و 'ارزشمند' است. یونانی عهد جدید اغلب واژه های غیر یونانی «سامی»، از جمله حرف نگاری های واژگان زبان سامی را حفظ کرده است:
پارک ملی سامور - یالاما (به لاتین: Samur-Yalama Milli Parkı) یک پارک ملی در شمال کشور جمهوری آذربایجان است. این پارک ملی توسط الهام علی اف رئیس جمهور جمهوری آذربایجان در ۵ نوامبر ۲۰۱۲ در ناحیه اداری شهرستان خاچماز تأسیس شد. مساحت آن است. هدف این پارک حفظ تنوع زیستی و ژنتیکی این منطقه طبیعی منحصر به فرد و همچنین اشیای تاریخی-فرهنگی آن است. علاوه بر این هدف دیگر آن توسعه محیط زیست گردی و تفریحی است. برخی از مسیرهای توریستی آن از ناحیه یالاما شروع می شوند. ویژگی ها. بخش اعظم این پارک در ناحیه ساحلی دریای کاسپین است که دارای پوشش جنگلی است. به طور کلی چند منظره کلی در این پارک یافت می شود: اسکله های دریایی، اسکله ها و بناهای چوبی، مناظر دارای پوشش جنگلی، گیاهان بوته ای و مناظر استپی خشک. در این ناحیه چهار منطقه آب و هوایی وجود دارد که میزان بارندگی در آن متفاوت است، به طوری که در مناطق ساحلی کمتر از ۳۵۰ میلی متر ، و در مناطق دورتر از دریا بیش از ۴۵۰ میلی متر باران می بارد. خاک این ناحیه از بسیار شنی تا بسیار خاکی متغیّر است. گیاهان و جانوران. گیاهان. گونه های غالب درخت آن بلوط مونتانا و انجیلی هستند. جانوران. برخ
ی از گونه های جانوری برجسته آن عبارت هستنر از کورکور سیاه، عقاب شاهی، سمور آبی، گربه جنگلی، وشق، بز کوهی اروپایی، گوزن قرمز خزر (مرال) و خرس قهوه ای. در آب های ساحلی متعلق به پارک ملی نیز اوزون برون، قزل آلای خال سرخ ، مارماهی سانان و ماهی سفید یافت می شود.
آرتورو رومن یک شخصیت داستانی در مجموعه نتفلیکس خانه کاغذی است که توسط انریکه آرسه به تصویر کشیده شده است. در برنامه تلویزیونی، او یک گروگان و مدیر سابق ضرابخانه سلطنتی اسپانیا است. شخصیت. آرتورو رومن گروگان در فصل های ۱ و ۲ است که در طی آن او یک عامل اصلی محرک مخالفت گروگان ها علیه اسیران آن ها است. آرتورو در اولین قسمت سریال، نام مستعار «آرتوریتو» (انگلیسی: litte Arturo) را از دنور دریافت می کند، نامی که برای بقیه سریال می چسبد. آرتورو از زندگی خود ناراضی و پس از حمله به ضرابخانه و اشتیاق به برقراری مجدد رابطه با معشوقه سابق خود مونیکا، آرتورو اقدام های لازم را برای تبدیل شدن به گروگان مجدداً در زمان سرقت بانک اسپانیا در فصل ۳ از آنجا که او به حرفه بازیگری خود در ایالات متحده متمرکز شده بود، آرسه در اصل علاقه ای به ایفای نقش آرتورو نداشت، که او را «یک مرد منزجر کننده» می دانست. آرسه بعد از دیدن یک تبلیغ قرعه کشی به عنوان نشانه تصمیم گرفت و به این دلیل که قوس آرتورو قرار بود کوتاه مدت باشد، قرار بود این شخصیت پس از قسمت ششم بمیرد. مجله برزیلی "وژا" این شخصیت را "عاشق بعضی ها و نفرت دیگران (و احتمالاً نفرت انگ
یزتر)" توصیف کرد، و مارکو المودوار از "ال اکونومیستا" در ابتدا آرتورو را «کمی تحمل ناپذیر» و بعداً مورد علاقه طرفداران قرار دادند، به طوری که سازندگان تصمیم گرفتند فصل ۳ را با آرتورو به عنوان قهرمان باز کنند. آرسه این تغییر در درک مخاطبان را به علتی طنز که شخصیت ارائه می دهد نسبت داد، علی رغم اینکه نقش کمی در داستان دارد. گیرمو کورائو از لا ناسیون در فصل ۳ آرتورو را به عنوان نمونه ای مهم برای خرده فروشی های غیر ضروری این قسمت که باعث شکسته شدن ریتم می شوند، نام برد و فرض کرد که این شخصیت فقط برای خوشحال کردن طرفداران آورده شده است.
مسیحیت سریانی یکی از گونه های مسیحیت شرقی است که الهیات و مناسک مذهبی را به زبان سریانی بیان می کنند. این زبان در کنار زبان های لاتین و یونانی یکی از سه زبان مهم مسیحیان در دوران مشترک بود. مسیحیت سریانی شامل دو گروه با آداب مذهبی متفاوت است. آداب سریانی شرقی (به کلدانی، آشوری و ایرانی هم معروف است) که کلیساهای کاتولیک کلدانی، آشوری شرق و باستانی مشرق را در عراق و کلیساهای کاتولیک سریانی مالابار و سریانی کلدانی را در هند در بر می گیرد و آداب سریانی غربی که کلیسای ارتدکس سریانی در سوریه، کلیساهای مارونی و سریانی کاتولیک در لبنان و شش شاخه دیگر در هند را در بر می گیرد که دوتای آن ها پروتستان هستند. در هند به مسیحیان هر دو شاخه مسیحیان سریانی یا مسیحیان سنت توماس گفته می شود. زبان سریانی گونه ای از زبان آرامی میانه است که در ادسا در جزیره در قرن اول میلادی پدیدار شد و بسیار نزدیک به زبان آرامی عیسی است. این نزدیکی به اعتبار آن برای مسیحیان بسیار افزوده است. شکل زبان مورد استفاده در ادسا بر نوشته های مسیحی غالب بود و به عنوان گونه استاندارد پذیرفته شده برای گسترش مسیحیت هرجایی که بستر زبان آرامی بود شناخته می شد.
منطقه ای که در آن سریانی یا آرامی سخن گفته می شد منطقه تماس و درگیری امپراتوری روم و شاهنشاهی ساسانی بود و کل یا بخش هایی از لبنان، فلسطین، سوریه، ترکیه، عراق و ایران را در بر می گرفت.
در سنت بودیسم تبتی، شمبهل (; ، ; ، ) یک پادشاهی اسطوره ای است. از شامبالا در "کالاچاکرا تانترا" ذکر شده است. کتب مقدس "بن" از سرزمینی بسیار نزدیک با نام "تاگزیگ اولمو رینگ رانگ" صحبت می کند. نام سانسکریت گرفته شده از نام شهری است که در هندو پوراناها ذکر شده است، احتمالاً در اشاره به سامبال در اوتار پرادش. ارتباط اساطیری این مکان سرچشمه پیشگویی در "" (۴٫۲۴) است که طبق آن، شامباله زادگاه "کالکی" خواهد بود، تجسم نهایی ویشنو، که در عصر جدیدی طلیعه خواهد بود ("ساتیا یوگا").
ماجراهای اوگی مارچ نام رمانی رندنامه و رمان تربیتی اثر سال بلو نویسنده آمریکایی کانادایی است. این رمان اولین بار توسط انتشارات وایکینگ در سال ۱۹۵۳ در کشور آمریکا به زبان انگلیسی چاپ شد. ماجراهای اوگی مارچ داستان شخصی به نام اوگی مارچ است که در دوران رکود بزرگ زندگی می کند؛ این رمان در سال ۱۹۵۴ برنده جایزه کتاب ملی برای داستان شد و در لیست ۱۰۰ رمان برتر به انتخاب کتابخانه مدرن و مجله تایم و گاردین قرار گرفت.
جمهوری خودمختار سوسیالیست شورایی مولداوی یک جمهوری خودگردان تحت جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین بود که از ۱۲ اکتبر ۱۹۲۴ تا ۲ اوت ۱۹۴۰ برقرار بود. این جمهوری شامل ترانس نیستریای کنونی بود.
شیتیل یانسرود (؛ زادهٔ ) اسکی باز آلپاین اهل نروژ است.
یوهانس هوسفلوت کلبو (؛ زادهٔ ) اسکی باز صحرانوردی اهل نروژ است.
پتر نورتوگ (؛ زادهٔ ) اسکی باز صحرانوردی اهل نروژ است.
Therese Johaug (متولد 25 ژوئن 1988) اسکی باز سابق نروژی از روستای Dalsbygda در شهرداری Os است که برای باشگاه های Tynset IF و IL Nansen رقابت کرده است.[1] او در مسابقات جهانی اسکی ده مدال طلای انفرادی به همراه چهار مدال طلا در رله کسب کرده است و چهار مدال طلای المپیک را نیز کسب کرده است. در اکتبر 2016، آزمایش جوهاگ برای داروی افزایش دهنده عملکرد کلوستبول مثبت شد. او به مدت 18 ماه تعلیق شد و بازی های المپیک زمستانی 2018 را از دست داد. او در جام جهانی 2019 به مسابقات بین المللی بازگشت. در 4 مارس 2022، Johaug اعلام کرد که پس از فصل 2021-2022، از اسکی صحرایی نخبه بازنشسته شد.[2]
لاسه شیوس (؛ زادهٔ ) اسکی باز آلپاین اهل نروژ بود.
مارتین یونسرود سوندبی (؛ زادهٔ ) اسکی باز صحرانوردی اهل نروژ است.
دنیل-آندره تانده (؛ زادهٔ ) اسکی باز پرش اهل نروژ است.
مایکن کاسپرشن فالا (؛ زادهٔ ) اسکی باز صحرانوردی اهل نروژ است.
یوهان آندره فورفان (؛ زادهٔ ) اسکی باز پرش اهل نروژ است.
رانهیلد هاگا (؛ زادهٔ ) اسکی باز صحرانوردی اهل نروژ است.
سیمن هاگستاد کروگر (؛ زادهٔ ) اسکی باز صحرانوردی اهل نروژ است.
مسیحیت شرقی شامل مذاهب مسیحی می شود که خارج از جهان غرب، در آسیا که گهواره مسیحیت است توسعه یافته اند. بدنه های اصلی مسیحیت شرق کلیسای ارتدکس شرقی، کلیسای ارتدکس مشرقی، کلیسای کاتولیک شرقی، کلیسای پروتستان شرقی و کلیسای مشرق هستند. کلیسای شرق به طور تاریخی با کلیسای غرب (لاتین) در تضاد بوده است. اما در پی اصلاحات پروتستانی در قرن ۱۶، اصطلاح مسیحیت شرقی در تضاد با مسیحیت غربی است که هم کلیسای لاتین را در بر می گیرد و هم پروتستانتیسم و کلیساهای کاتولیک مستقل. مسیحیت شرقی در قرن ۲۱ شامل سنت ها و کلیساهای مسیحی که به طور متمایز در طول قرون متمادی در خاورمیانه، آفریقا، شرق اروپا، آناتولی، ساحل مالابار، جنوب هند و بخش هایی از خاور دور توسعه یافته اند. این اصطلاح یک گروه یا فرقه مذهبی تنها را توصیف نمی کند. برخی از کلیساهای شرقی از نظر تاریخی و کلامی بیشتر از یکدیگر با مسیحیت غربی مشترک هستند. کلیساهای مختلف شرقی معمولاً خود را «شرقی» نمی نامند، بجز کلیسای آشوری شرق و کلیسای باستانی مشرق. خانواده ها. کلیسای ارتدکس شرقی. کلیسای ارتدکس شرقی یکی از سه شاخه اصلی مسیحیت می باشد. این کلیسا در سال ۱۰۵۴ پس از میلاد و در پی
جدایش بزرگ در کلیسا به وجود آمد. در پی این جدایش پاپ لئون نهم و اسقف اعظم قسطنطنیه یکدیگر را طرد کردند. این جدایش به دلایل گوناگونی انجام پذیرفت. از جمله اختلافات عقیدتی می توان به اختلاف نظر در مورد ماهیت روح القدس اشاره کرد. عقیده کلیسای شرقی این بود که روح القدس همزمان نشأت گرفته یا برخاسته از پدر و منتقل شده به پسر می باشد ولی کلیسای غربی بر این باور بود که روح القدس برخاسته از پدر "و" پسر می باشد. کلیسای ارتدکس مشرقی. کلیساهای ارتدکس مشرقی کلیساهایی در مسیحیت شرقی هستند که تنها سه شورای کلیسایی اول را به رسمیت می شناسند: شورای نیقیه در ۳۲۵، اولین شورای قسطنطنیه در ۳۸۱ و شورای افسوس در ۴۳۱. این کمونیون متشکل از شش کلیسای دارای اسقف مستقل است: کلیسای حواری ارمنی، کلیسای ارتدکس قبطی، کلیسای ارتدکس توحیدی اریتره، کلیسای ارتدکس توحیدی اتیوپی، کلیسای ارتدکس سوری مالانکالا، و کلیسای ارتدکس سریانی. کلیسای مشرق. کلیسای مشرق از مسیحیت سریانی سرچشمه گرفت و سنت های متمایزی از الهیات مسیحی را گسترش داد و نقش مهمی در تاریخ مسیحیت در آسیا ایفا کرد. همچنین باعث انشقاق ۱۵۵۲ شد که در اوایل دوران مدرن منجر به یک سری تقسیم
بندی های درونی میان مسیحیان آشوری گردید و در نهایت منجر به ایجاد کلیسای کاتولیک کلدانی و کلیسای شرقی آشوری شد. کلیسای باستانی شرق که در سال ۱۹۶۸ توسط ایجاد گردید ریشه های خود را به کلیسای مشرق می رساند. کلیسای مشرق توسط پاتریارک شرق یا کاتولیکوس شرق رهبری می شد. کلیسای کاتولیک شرقی. کلیسای کاتولیک شرقی کلیساهایی مستقل و خودمختار و در عین حال تأثیرپذیر از پاپ هستند. این کلیسا به همراه کلیسای لاتین، کلیسای کاتولیک را می سازند. جنبش های مخالف. کلیسای پروتستان شرقی. کلیساهای پروتستان شرقی مجموعه ای از فرقه های ناهمگن پروتستان را تشکیل می دهند که بیشتر نتیجه اصلاحاتی در مسیحیت ارتدکس هستند.
آسترید اورنهولت یاکوبسن (؛ زادهٔ ) اسکی باز صحرانوردی اهل نروژ است.
سایوز-ام اس-۱۶، یک مأموریت سرنشین دار سازمان ملی فضانوردی روسیه به سمت ایستگاه فضایی بین المللی محسوب می شود. همچنین فضاپیمای این مأموریت وظیفه ارسال و بازگرداندن تعدادی از فضانوردان گروه اعزامی ۶۲ و گروه اعزامی ۶۳ را نیز بر عهده داشت. این مأموریت نخستین پرواز فضاپیمای سایوز با موشک های جدید سایوز-۲ می باشد. همچنین به دلیل دنیاگیری کروناویروس مراسم سنتی بدرقه فضانوردان انجام نشد و مردم از طریق رسانه ها پرتاب را تماشا کردند.
کریستین استورمر استیرا (؛ زادهٔ ) اسکی باز صحرانوردی اهل نروژ بود.
مأنوس موان (؛ زادهٔ ) اسکی باز نوردیک اهل نروژ است.
مصطفی خان لی (به لاتین: Mustafaxanlı) یک منطقه مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان شابران واقع شده است.
دستور مقدماتی تار و سه تار عنوان کتابی در زمینهٔ آموزش نواختن سازهای تار و سه تار است. این اثر توسط روح الله خالقی، موسی معروفی و نصرالله زرین پنجه، در سال ۱۳۳۰ برای سال اول هنرستان موسیقی ملی، تنظیم و به چاپ رسید. تاریخچه. جلد اول "دستور مقدماتی تار و سه تار، در سال" ۱۳۲۹ برای هنرجویان سال اول هنرستان موسیقی ملی به ریاست روح الله خالقی تنظیم و آمادهٔ چاپ بود اما به دلیل فراهم نشدن اعتبار مالی به چاپ نرسید. در سال ۱۳۳۰ «انجمن ملی» این کتاب را برای نخستین بار منتشر نمود. از آن تاریخ به بعد، جلد اول و جلد دوم آن بارها توسط ناشران مختلف از جمله انتشارات سرود، ماهور، صفی علیشاه، گنجینه کتاب نارون، نای و نی به چاپ رسیده است. نویسندگان. روح الله خالقی (زادهٔ ۱۲۸۵ ه . خ در ماهان کرمان – درگذشتهٔ ۱۳۴۴ در سالزبورگ اتریش) موسیقی دان، آهنگساز و نوازندهٔ ویلن اهل ایران بود. وی آهنگساز سرود معروف ای ایران بود. او در سال ۱۳۰۲ به «مدرسهٔ عالی موسیقی» رفت و در آنجا تحت نظر علینقی وزیری آموختن موسیقی و نواختن ویلن را آغاز کرد. وی در ۱۳۱۴ وارد خدمت دولتی در وزارت فرهنگ گردید و در ۱۳۱۷ معاون دفتر وزارتی وزارت فرهنگ شد. در ۱۳۲۰
به پیشنهاد وزیری، معاون ادارهٔ موسیقی کشور و نیز معاون هنرستان عالی موسیقی شد. در ۱۳۲۵ مدتی در وزارت کار و تبلیغات کار کرد. در ۱۳۲۷ متصدی دبیرخانهٔ هنرهای زیبا شد. در ۱۳۲۸ هنرستان موسیقی ملی را تأسیس کرد و رئیس آن شد. خالقی سال ها در رادیو ایران نیز فعالیت داشت و از جمله رئیس شورای موسیقی رادیو بود و برنامه های رادیویی «یادی از هنرمندان درگذشته» و ساز و سخن را راه اندازی کرد. وی همچنین، سرپرست ارکستر گل ها نیز بود. خالقی در سال ۱۳۳۸ به در خواست خود از اداره کل هنرهای زیبا بازنشسته شد اما همچنان به فعالیت های هنری خود ادامه داد. خالقی در ۱۳۴۴ در سالزبورگ در اتریش پس از چند عمل جراحی ناموفق، بر اثر سرطان معده درگذشت و در گورستان ظهیرالدوله در تهران به خاک سپرده شد. خالقی پس از کتاب "نظری به موسیقی٬" "کتاب هماهنگی" و پس از آن کتاب "سرگذشت موسیقی ایران" را دربارهٔ سرگذشت موسیقی، موسیقی دانان و نوازندگان ایرانیِ هم عصر خود نگاشته است.موسی مَعروفی (زادهٔ ۱۲۶۸ ه . خ در تهران – درگذشتهٔ ۷ شهریور ۱۳۴۴در تهران) موسیقی دان، نوازندهٔ تار، مُدرس و گِردآورندهٔ ردیف موسیقی ایرانی بود. او نواختن سه تار را نزد «یوسف صورتگر» ک
ه از عکاسان دربار ناصری بود آغاز کرد. سپس از آموزش های درویش خان بهره برد. او با پشتکار و تمرینِ بسیار به درجه ای از نوازندگی رسید که موفق شد نشان «تبرزین طلا» را از درویش خان دریافت نماید. وی هم چنین نزدحسین هنگ آفرین به فراگیری نت پرداخت. او در سال ۱۳۰۲ به مدرسه موسیقی علی نقی وزیری راه یافت و بر آموخته های خود افزود. موسی معروفی با تکیه بر ردیف میرزا آقا حسینقلی و میرزا عبدالله و استفاده از نوشته های علی نقی وزیری ردیفی را گردآوری کرد که در سال ۱۳۴۲ منتشر شد. بنا به پیشنهاد موسی معروفی، سلیمان روح افزا نوازنده تار، ردیف مذکور را از روی نُت با تار اجرا و ضبط کرد. او در هنرستان موسیقی ملی تدریس می کرد و با ارکستر رادیو در بدو تأسیس، همکاری داشت.نصرالله زرین پنجه (زادهٔ ۱۲۸۵ ه . خ در تهران – درگذشتهٔ ۲۵ آذر ۱۳۶۰)، نوازندهٔ تار و آهنگساز بود. او همچنین در نواختن سه تار، بربط و ترومپت مهارت داشت. او در ۱۳ سالگی نزد «ربیع خان» برادر درویش خان به نواختن تار مشغول شد و سپس به خدمت موزیک نظام درآمد. روزی تار می زد که حسین هنگ آفرین صدای سازش را شنید و ذوق او را پسندید و به شاگردی خود پذیرفت. بعدها از خدمت موزیک نظا