Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
این مشکلات را در نظر گرفته و در هنگام ارزیابی اقوام محتاط باشید. فهرست احتمالی گروه های قومی ساکن ترکیه می تواند به شرح زیر باشد: بر پایه نسخه سال 2016 CIA World Factbook، ۷۰–۷۵٪ جمعیت ترکیه از ترکها تشکیل شده است که کردها ۱۹٪ و دیگر اقلیت ها میان ۷ تا ۱۲٪ را تشکیل می دهند. با توجه به ملیت، گزارش سال ۲۰۰۸ برای آماده شورای امنیت ملی ترکیه توسط دانشگاهیان از سه دانشگاه های ترکیه در شرق آناتولی نشان می دهد که حدود ۵۵ میلیون ترک وجود دارد، ۹٫۶ میلیون کردها، ۳ میلیون زازا، ۲٫۵ میلیون چرکس، ۲ میلیون بوسنیایی، ۵۰۰۰۰۰–۱٫۳ میلیون آلبانیایی، ۱۰۰۰۰۰۰ گرجی، ۸۷۰٬۰۰۰ عرب، ۶۰۰٬۰۰۰ پوماک، ۸۰٬۰۰۰ لاز، ۶۰٬۰۰۰ ارمنی، ۲۵٬۰۰۰ آشوری / سریانی، ۲۰٬۰۰۰ یهودی و ۱۵٬۰۰۰ یونانی، ۵۰۰ ایزدی ساکن ترکیه هستند. از زمان مهاجرت به شهرهای بزرگ غرب ترکیه، ازدواج میان قومی متداول تر شده است. یک مطالعه جدید تخمین زده است که ۲٬۷۰۸٬۰۰۰ ازدواج بین ترکها و کردها وجود دارد. تخمین های قومی شناسی در سال ۲۰۱۴ توسط اثنولوگ و ژاک لکلر مقیاس اثنولوگ: ترکها. اگرچه مطالعات ژنتیکی بیشمار نشان داده اند که جمعیت امروزی ترکیه در درجه اول از گروه های تاریخی آناتولی
هستند، نخستین مردم ترک "زبان پس از قرن ششم پیش از میلاد" در منطقه ای که از آسیای میانه تا سیبری امتداد داشت زندگی می کردند منابع چینی قرن هفتم منشأ ترک ها را با بیان اینکه آنها شاخه ای از Hsiung-nu (هون ها) بودند و در نزدیکی «دریای غربی»، شاید دریای خزر زندگی می کردند ، نشان می دهد. منابع مدرن نشان می دهد که اجداد ترکها در ایالت Hsiung-nu در منطقه Transbaikal زندگی می کردند و اینکه بعداً، در طول قرن پنجم، به جنوب آلتای مهاجرت کردند. کلمه ترک تنها در سده نوزدهم با اشاره به روستاییان آناتولی مورد استفاده قرار گرفت. نخبگان عثمانی خود را عثمانی معرفی می کردند، نه معمولاً به عنوان ترک. در اواخر قرن نوزدهم، هنگامی که باورهای اروپایی ناسیونالیسم توسط نخبگان عثمانی پذیرفته شد و چنان که مشخص شد که ترکی زبانان آناتولی وفادارترین حامیان حکومت عثمانی بودند، اصطلاح "ترک" معنای بسیار مثبت تری به خود گرفت. در دوران عثمانی، سیستم ملت جوامع را بر اساس مبنای مذهبی تعریف می کرد و بقایای این امر همچنان باقی می ماند که در آن روستائیان ترکیه معمولاً فقط ترکهایی را که معتقد به مذهب اهل سنت هستند، به عنوان ترک معرفی می کنند و یهودی
ان، مسیحیان یا حتی علویان ترک زبان را غیرترک در نظر می گیرند. از طرف دیگر، سنی های کُرد زبان یا عرب زبان عرب آناتولی شرقی گاهی اوقات ترک محسوب می شوند. عدم دقت در نامگذاری "ترک را" می توان با نامهای قومی دیگری مانند کرد نیز دید که اغلب توسط آناتولی های غربی برای هر کسی در شرق آدانا هست اعمال می شود، حتی آنهایی که فقط به زبان ترکی صحبت می کنند؛ بنابراین، مقوله ترک، مانند دیگر اقوام در ترکیه، با یکنواختی استفاده نمی شود. در سال های اخیر، سیاستمداران ترکیه تلاششان را بر این متمرکز کرده اند تا با تأکید بر اینکه یک "ترک" هر کسی است که شهروند جمهوری ترکیه باشد، این طبقه را به شکلی چند فرهنگی تر تعریف کند. در حال حاضر، ماده ۶۶ قانون اساسی ترکیه " "ترک" " را به عنوان هرکسی که "از طریق پیوند شهروندی به کشور ترکیه متصل باشد " تعریف می کند. ترک های قومی اکثریت در ترکیه هستند و تعداد آنها ۵۵٫۵ تا ۶۰ میلیون نفر است. کردها. هویت کرد همچنان قوی ترین اقلیت در ترکیه مدرن است. جمعیت ۳۰ میلیون نفری کردها در ترکیه. سبب شده کردها یکی از اقوام بزرگ این کشور باشند. این شاید به دلیل جغرافیای کوهستانی جنوب شرقی کشور باشد، جایی که آنه
ا غالب و نماینده اکثریت هستند. آنها در تمام شهرها و شهرهای بزرگ در سراسر ترکیه سکونت دارند. با این حال، هیچ آمار و اطلاعاتی دقیق و به روزی برای جمعیت کرد در دسترس نیست، زیرا دولت ترکیه سرشماری قومی یا نژادی را غیرقانونی کرده است. برآوردی که توسط کتاب جهانی CIA انجام شده است، میزان جمعیت آنها تقریباً ۱۹٪ است. برآورد دیگر، به گفته ابراهیم سیرچی، در کتاب خود «"محیط ناامنی در ترکیه و مهاجرت کردهای ترکیه به آلمان"، بر اساس سرشماری سال ۱۹۹۰ ترکیه و بررسی سلامت جمعیتی ترکیه» در سال ۱۹۹۳، ۱۷٫۸٪ است. برآوردهای دیگر شامل ۱۵٫۷٪ از جمعیت مطابق روزنامه "Milliyet" , و ۲۳٪ توسط کردشناس دیوید مک داوال است. گزارش گروه حقوق اقلیت در سال ۱۹۸۵ (توسط مارتین شورت و آنتونی مکدرموت) برآورد ۱۵٪ کردها در جمعیت ترکیه در سال ۱۹۸۰، یعنی ۸٬۴۵۵٬۰۰۰ از ۴۴٫۵۰۰٬۰۰۰، با اظهار نظر قبلی "هیچ چیز، جدا از" مرزهای واقعی ". کردستان، به همان میزان تخمین جمعیت کرد، گرما به همان اندازه گرما می کند. ناسیونالیست های کرد به وسوسه شده اند تا آن را اغراق کنند، و دولت های منطقه می توانند آن را نادیده بگیرند. در ترکیه فقط آن کردهایی که به زبان ترکی صحبت نمی ک
نند، رسماً برای اهداف سرشماری به عنوان کردها شمرده می شوند، و این رقم بسیار پایین است. " در "ترکیه: یک مطالعه کشور"، یک انتشارات آنلاین کتابخانه کنگره ایالات متحده در ۱۹۹۵، یک فصل کامل در مورد کردها در ترکیه وجود دارد که در آن بیان شده است که: "سرشماری های ترکیه کردها را به عنوان یک قوم جداگانه فهرست نمی کنند. در نتیجه، هیچ اطلاعات موثقی در مورد تعداد کل آنها وجود ندارد. در سال ۱۹۹۵ تخمین تعداد کردهای ترکیه حدود ۸٫۵ میلیون نفر "از ۶۱٫۲ میلیون نفر یا ۱۳٪ از جمعیت در آن زمان بود. آمارهای دولت ترکیه نشان می دهد که زنان کرد در ترکیه حدود چهار فرزند به دنیا می آورند، بیش از دو برابر نرخ برای بقیه جمعیت ترکیه. نخست وزیر اردوغان اظهار داشت که کردها می توانند تا سال ۲۰۳۸ به اکثریت تبدیل شوند. در برخی استانهای تحت کنترل کردستان زنان به طور متوسط ۷٫۱ کودک به دنیا می آورند. حتی اگر بسیاری از کردها به شهرهای غربی ترکیه یا اروپای غربی مهاجرت کرده اند، شهرهای جنوب شرقی ترکیه هنوز با سرعتی بیشتر از سایرین رو به رشد هستند. زنان استانهای تحت کنترل کردستان در شرق ترکیه نیز میزان بیسوادی در حدود سه برابر مردان دارند، عاملی که ب
ا میزان زاد و ولد بالاتر ارتباط دارد. در nakرنک ۶۶ درصد از دختران ۱۵ ساله نمی توانند بخوانند یا بنویسند. هویت ملی کردها به دور از محدود بودن در جامعه کورمانجی نیست، زیرا بسیاری از کردهایی که والدین آنها به استانبول یا سایر شهرهای بزرگ غیر کردی مهاجرت کرده اند، بیشتر به زبان ترکی صحبت می کنند، که یکی از زبان های مورد استفاده انتشارات ناسیونالیست کرد است. اعراب. جمعیت اعراب در ترکیه با توجه به منابع گوناگون متفاوت است. الجزیره و موسسه سیاست خاورمیانه واشینگتن، جمعیت عرب را پیش از جنگ داخلی سوریه در سال ۲۰۱۱ از ۱٫۵۰۰٬۰۰۰ به بیش از ۲٬۰۰۰٬۰۰۰، با پناهجویان اخیر سوریه ۲٬۷۴۸٬۳۶۷، تخمین می زنند. در آخرین آمار، تقریباً ۵ میلیون عرب ساکن ترکیه هستند. اکنون حوزه انتخابی اعراب ترکیه از ۴٫۵ تا ۶٪ از جمعیت کشور ترکیه تشکیل شده است. ارمنی ها. ارامنه در ترکیه بیش از ۳۰۰۰ سال بومی مناطق کوهستانی آناتولی و ارتفاعات ارمنستان هستند و جمعیت تخمینی آن ۴۰۰۰۰ نفر (۱۹۹۵) تا ۷۰ هزار نفر تخمین زده می شود. بیشتر آنها در اطراف استانبول متمرکز شده اند. ارامنه روزنامه ها و مدارس خود را دارند. اکثریت متعلق به ایمان کلیسای ارمنی، با تعداد کم
تری از کاتولیک های ارمنی و انجیلی انجیلی است. جمعیت اصلی آنها در دوران کشتار امپراتوری عثمانی بیش از ۳ میلیون نفر تخمین زده می شد، از سال ۱۹۱۵ تا اوایل دهه ۱۹۲۰ تخمین زده می شود که بیش از ۱٫۵ میلیون نفر از آنها در طول نسل کشی ارمنیان کشته شدند و اجباری به بیابان سوریه منتقل کردند. آشوریان / سریانی ها. تخمین زده می شود ۴۰٬۰۰۰–۵۰٬۰۰۰ آشوری / سریانی در ترکیه زندگی می کنند، در حدود ۱۷٬۰۰۰ در استانبول و ۲۳–۳۳٬۰۰۰ دیگر پراکنده در جنوب شرقی ترکیه به ترتیب در تورابدین، دیاربکر، آدیامان و هارپوت. آنها متعلق به کلیسای ارتدکس سریانی، کلیسای کاتولیک سریانی و کلیسای کاتولیک کلدین هستند. برخی از ملاحظاتی، یک گروه قومی مسلمان که معمولاً از آن به عنوان عرب یاد می شود، دارای اصل و نسب آشوری / سریانی است. آنها در منطقه بین ماردین و میدیات زندگی می کنند که در سریانی "I Mhalmayto" (ܗܝ ܡܚܠܡܝܬܐ) نامیده می شود. آذربایجانی ها. تعیین اینکه چه تعداد از نژادهای آذربایجانی در ترکیه در حال حاضر زندگی می کنند دشوار است، زیرا قومیت یک مفهوم نسبتاً روان در ترکیه است، به ویژه در میان گروه های ترک زبان و قفقازی که با آسانی و آسان تر در جریان
اصلی فرهنگ ترکیه جذب شده اند. حداکثر ۳۰۰۰۰۰ آذری که در ترکیه اقامت دارند، شهروندان آذربایجان هستند. در منطقه آناتولی شرقی، به آذری ها گاهی اوقات به عنوان "acem" (به عجم مراجعه شود) یا "تات گفته می شود". آنها در حال حاضر بزرگ ترین گروه قومی در شهر اودر و دومین گروه قومی بزرگ در کارس هستند. از آنجا که از نظر زبانی این دو بسیار شبیه به هم هستند، مطمئن ترین راه برای شمارش یا برآورد شمار آذری ها از ترک ها در ترکیه این است که توجه داشته باشید که آذری ها عملاً همه مسلمانان شیعه هستند در حالی که همسایگان ترک و کرد آنها مسلمان سنی هستند. چچن ها. در پایان جنگ قفقاز (۱۸۶۴–۱۸۱۸)، بسیاری از چچنی ها از میهن خود در قفقاز شمالی گریختند و در امپراتوری عثمانی مستقر شدند. تعداد چچنها از ده ها یا صدها هزار نفر است. چرکیسها. در اواخر از جنگ روسیه و چرکسی (۱۷۶۳–۱۸۶۴)، بسیاری از چرکس زادگاه خود در قفقاز شمالی گریختند و در امپراتوری عثمانی حل شدند. اکثر چرکیسها از نظر قومی به طور کامل در فرهنگ ترکیه جذب شده اند، ردیابی، شمارش و حتی برآورد حضور قومی آنها را دشوار می کند. گرجی ها. به گزارش روزنامه "ملیت"، تقریباً ۱ میلیون نفر از مردم
تبار گرجستان در ترکیه وجود دارند. یونانی ها. یونانیان جمعیت را تشکیل می دهند یونانی و یونانی -زبان ارتدکس شرقی مسیحیان بودند که عمدتاً در استانبول زندگی می کنند، از جمله منطقه خود جزایر پرنس، و همچنین در دو جزیره از ورودی غربی به تنگه داردانل: ایمبروس و تندوس ( و "بوزکادا") و از نظر تاریخی نیز در غرب آسیای صغیر (با محوریت ازمیر / اسمیرنی)، کوه های آلپ پونتیک (با محوریت Треزون و سوملیا، به یونانیان پونیک مراجعه کنید)، و آناتولی مرکزی (کاپادوسیا) و شمال شرقی آناتولی و منطقه قفقاز جنوبی (ارزینجان، Erzerum، قارص و اردهان، به یونانی های قفقاز مراجعه کنید). یونانیان استانبول بقایای ۲۰۰۰۰۰ یونانی تخمین زده شده هستند که طبق مقررات پیمان لوزان (۱۹۲۳) مجاز به ماندن در ترکیه به دنبال تبادل جمعیت سال ۱۹۲۳ هستند، که شامل اسکان مجدد تقریباً ۱٫۵ میلیون یونانی از آناتولی و شرق تراکیه و نیم میلیون ترک از یونان به جز تراکای غربی. پس از سالها آزار و شکنجه (به عنوان مثال وارلیک ورگیسی (۱۹۴۴–۱۹۴۲) و پوگروم استانبول سال ۱۹۵۵)، مهاجرت یونانیان قومی از منطقه استانبول بسیار تسریع شد و تا سال ۱۹۷۸، ۱۲۰،000 - اقلیت یونانی اشتونگستور را
به حدود ۷۰۰۰ کاهش داد. آمار و ارقام سال ۲۰۰۸ منتشر شده توسط وزارت امور خارجه ترکیه ، تعداد کنونی شهروندان ترکیه تبار یونانی را در علامت ۲۰۰۰–۳۰۰۰ قرار داده است. به گفته Milliyet در ترکیه ۱۵۰۰۰ یونانی وجود دارد، در حالی که طبق دیده بان حقوق بشر جمعیت یونان در ترکیه در سال ۲۰۰۶ حدود ۲۵۰۰ نفر تخمین زده می شد. ایرانی ها. شیرین هانتر در انتشارات سال ۲۰۱۰ خاطرنشان کرد که در ترکیه حدود ۵۰۰۰۰۰ ایرانی وجود داشته است. لاز. اکثر لاز امروز در ترکیه زندگی می کنند، اما گروه اقلیت لاز هیچ وضعیت رسمی در ترکیه ندارند. تعداد آنها امروز حدود ۲۵۰،000 و ۵۰۰٬۰۰۰ تخمین زده می شود. فقط یک اقلیت به زبان ترکی دو زبانه و زبان بومی آنها Laz که متعلق به گروه قفقاز جنوبی است. تعداد سخن گویان لازی رو به کاهش است و اکنون به طور عمده به مناطق ریزه و آرتوین محدود شده است. اصطلاح تاریخی لاستیکستان - که قبلاً به یک زمین باریک در امتداد دریای سیاه که در لازها و همچنین توسط چندین گروه قومی دیگر ساکن بوده است - ممنوع شده است و استفاده رسمی آن ممنوع شده است و جایگزین "Doğu Karadeniz" (که شامل ترابزون است) شده است. در طول جنگ روس و ترکیه در ۱۸۷۸–۱۸
۷۷، جمعیت مسلمان روسیه در نزدیکی مناطق جنگی تحت پاکسازی قومی قرار گرفت. بسیاری از لازایانی که در باتوم زندگی می کنند به امپراتوری عثمانی گریختند و در امتداد ساحل جنوبی دریای سیاه در شرق سامسون مستقر شدند. مردم رومی. رومیان در ترکیه از زمان امپراتوری بیزانس سرچشمه می گیرند. بر پایه برخی گزارش ها، در ترکیه حدود ۵۰۰۰۰۰–۷۰۰٬۰۰۰ رومی وجود دارد. محله Sulukule، واقع در استانبول غربی، قدیمی ترین شهر رومی در اروپا است. زازاها. زازاها قومی در شرق آناتولی هستند که بومی زبان زازا صحبت می کنند. قلب سرزمین آنها، منطقه درسیم، از استانهای تونج ایلی، بین گول و بخش هایی از استان های الازیغ، ارزنجان و دیاربکر تشکیل شده است. به دلیل عدم وجود آمار سرشماری اخیر و گسترده، شمار دقیق زازاها ناشناخته است. جدیدترین آمار رسمی در مورد زبان مادری برای سال ۱۹۶۵ در دسترس است، جایی که ۱۴۷۷۰۷ (۰٫۵٪) زازا را به عنوان زبان مادری خود در ترکیه انتخاب کردند. دین. براساس آخرین منابع آیپسوس، در سال ۲۰۱۶ اسلام اصلی ترین مذهب در ترکیه بود که ۸۲٪ از کل جمعیت را تشکیل می داد و به دنبال آن افراد غیرمجاز مذهبی، ۱۳٪ از جمعیت و مسیحیان را تشکیل می دادند و ۲
٪ را تشکیل می دادند. هیچ آمار رسمی از اعتقادات مذهبی مردم وجود ندارد و در سرشماری از آن سؤال نمی شود. به گفته دولت، ۹۹٫۸ درصد از جمعیت ترکیه مسلمان هستند، بیشتر سنی، حدود ۱۰ تا ۱۵ میلیون نفر علوی هستند. ۰٫۲٪ باقیمانده سایر موارد است - بیشتر مسیحیان و یهودیان. با این حال، اینها براساس اطلاعات مربوط به مذهب موجود در کارت شناسه هر شهروند است که به طور خودکار از والدین به هر نوزاد تازه ای منتقل می شود، و لزوماً نشان دهنده انتخاب فردی نیستند. علاوه بر این، هر کسی که از زمان تأسیس جمهوری به طور رسمی به عنوان مسیحی یا یهودی ثبت نشده بود، به طور خودکار مسلمان شد و به عنوان مسلمان ثبت شد و این برچسب به نسل های جدید منتقل شده است؛ بنابراین، تعداد رسمی مسلمانان نیز شامل افرادی است که دین ندارند. از اسلام به دین دیگری از اسلام گرویده است؛ و هرکسی که از مذهب متفاوتی نسبت به والدین خود برخوردار باشد اما درخواست تغییر سوابق فردی خود را نداده است. همچنین لازم است ذکر شود که ایالت اجازه می دهد سوابق فردی تغییر یابد و می تواند اطلاعات مربوط به آیین خود را از کارت شناسایی حذف کند، اما چنین تغییراتی روی سابقه رسمی تأثیر نمی گذار
د. Eurobarometer Poll 2005 گزارش داده است که در یک نظرسنجی ۹۶٪ از شهروندان ترکیه پاسخ داده اند که «آنها معتقدند خدایی وجود دارد»، در حالی که ۱٪ پاسخ دادند که «آنها اعتقاد ندارند که هر نوع روح، خدا یا نیروی زندگی وجود دارد». در بررسی مرکز تحقیقات پیو، ۵۳٪ از مسلمانان ترکیه اظهار داشتند که «دین در زندگی آنها بسیار مهم است». براساس نظرسنجی گالوپ ۲۰۰۶–۲۰۰۸، ترکیه به عنوان "مذهبی تر" تعریف شده است، که بیش از ۶۳ درصد مردم اعتقاد دارند دین مهم است. براساس بنیاد مطالعات اقتصادی و اجتماعی ترکیه، ۳۳٪ از زنان روسری یا حجاب در ترکیه می پوشند، اما بیشتر آنها روسری فرهنگی می پوشند که نمادی از اسلام نیست و توسط زنان در روستاهای کوچک که زیر آفتاب کار می کنند استفاده می شود. خود را از آفتاب محافظت کنند. ۱۸٪ از شهروندان مرد مسلمان به طور مرتب در نماز جمعه شرکت می کنند. نظرسنجی انجام شده توسط یوبوبارومتر، KONDA و برخی مؤسسات تحقیقاتی دیگر در سال ۲۰۱۳ نشان داد که حدود ۴/۴ میلیون نفر از ۱۵+ نفری مذهبی ندارند. نظرسنجی دیگر انجام شده توسط همین موسسات در سال ۲۰۱۵ نشان داد که این تعداد به ۵٫۵ میلیون نفر رسیده است که تقریباً ۹٫۴٪ از ج
معیت را تشکیل می دهد. گروه های مذهبی طبق برآوردها: اکثریت قریب به اتفاق ترکهای امروزی مسلمان هستند و محبوب ترین فرقه مکتب حنفیان اسلام سنی است که به طور رسمی مورد حمایت امپراتوری عثمانی قرار گرفت. مطابق نظرسنجی تحقیق و مشاوره KONDA که در سال ۲۰۰۷ در سراسر ترکیه انجام شد: اقلیت ها. ترکیه مدرن توسط تأسیس شد مصطفی کمال آتاتورک به عنوان سکولار "(Laiklik،" سازگاری ترکیه فرانسه "لائیسیته")، یعنی بدون دین رسمی کشور، یا جداگانه اختلافات قومی / هویت. مفهوم «اقلیت ها» فقط توسط جمهوری ترکیه پذیرفته شده است، همان طور که در معاهده لوزان (۱۹۲۳) تعریف شده است و از این رو، به شدت محدود به یونانیان، یهودیان و ارمنی ها، فقط در مورد مسائل مذهبی، خارج از محدوده مفهوم قومی. هویت این اقلیت ها نسبت به دیگران مانند کردهایی که ۱۵٪ کشور را تشکیل می دهند. دیگران شامل آشور / سریانی از فرقه های مختلف مسیحی، علوی ها و سایر موارد هستند. گزارش های بسیاری از منابع مانند (دیده بان حقوق بشر، پارلمان اروپا، کمیسیون اروپا، مجالس ملی در کشورهای عضو اتحادیه اروپا، عفو بین الملل و غیره) در مورد تبعیض مداوم و در حال کاهش روبرو است. برخی روندهای فعلی
عبارتند از: براساس ارقام منتشر شده از سوی وزارت امور خارجه در دسامبر ۲۰۰۸، ۸۹٬۰۰۰ شهروند ترکیه ای وجود دارند که به عنوان اقلیت، دو سوم تبار ارمنی تعیین شده اند. آمار جمعیتی اطلاعات نامه جهان. آمار دموگرافیک زیر از کتاب جهانی CIA است: ساختار سنی "۰–۱۴ سال:" ۲۴٫۲۶ ((مرد ۱۰٬۰۸۵٬۵۵۸ / زن ۹٬۶۲۷٬۹۶۷) "۱۵ تا ۲۴ سال:" ۱۵٫۸۸٪ (مرد ۶٬۵۸۹٬۰۳۹ / زن ۶٬۳۱۱٬۱۱۳) "۲۵–۵۴ سال:" ۴۳٫۲۶ ((مرد ۱۷٬۷۹۸٬۸۶۴ / زن ۱۷٬۳۴۹٬۲۲۸) ۵۵–۶۴ سال: ۸٫۸۲٪ (۳٬۵۵۷٬۳۲۹ مرد / زن ۳٬۶۰۶٬۱۲۰) "۶۵ سال و بالاتر:" ۷٫۷۹٪ (مرد ۲٬۸۲۵٬۷۳۸ / زن ۳٬۵۰۶،283) (2018 Est.) سن متوسط "کل جمعیت:" ۳۱٫۲ سال "مرد:" ۳۰٫۹ سال "زن:" ۳۱٫۹ سال (2018 est.) نسبت جنسی "هنگام تولد:" ۱٫۰۵ مرد / زن "زیر ۱۵ سال:" ۱٫۰۵ مرد / زن "۲۴–۲۴ سال:" ۱٫۰۴ مرد / زن "۲۵–۵۴ سال:" ۱٫۰۳ مرد / زن "۵۵–۶۴ سال:" ۰٫۹۹ مرد / زن "۶۵ سال و بالاتر:" ۰٫۸ مرد / زن "کل جمعیت:" ۱٫۰۱ مرد / زن (۲۰۱۷ ارزیابی).) امید به زندگی در بدو تولد "کل جمعیت:" ۷۵٫۳ سال "مرد:" ۷۲٫۹ سال "زن:" ۷۷٫۷ سال (2018 est.) شهرنشینی جمعیت شهری: ۷۵٫۱٪ از کل جمعیت (۲۰۱۸) نرخ شهرنشینی: نرخ تغییر سالانه ۲٫۰۴٪ (۲۰–۲۰ ۲۰۱۵)) ملیت "اسم:" ترک (ع) "ص
فت:" ترکی سواد "تعریف:" سن ۱۵ سال به بالا می تواند بخواند و بنویسد کل جمعیت: ۹۶٫۲٪ مرد: ۹۸٫۸٪ زن: ۹۳٫۶٪ (۲۰۱۶ است)
در اپتیک، قانون میلر یک قاعده تجربی است که تخمینی از میزان بزرگی ضریب غیرخطی را می دهد. به طور رسمی تر، اظهار داشت که ضریب پاسخ پذیرفتاری الکتریکی مرتبه دوم (formula_1) متناسب با محصول پذیرفتاری های مرتبه اول ( formula_2 ) در سه فرکانس که formula_1 وابسته است ضریب تناسب formula_4 به ضریب میلر معروف است . تعریف. پاسخ پذیرفتاری مرتبه اول توسط: در این جا: برای سادگی می توانیم تعریف کنیم formula_11، و از این رو formula_2 را بازنویسی کنید: پاسخ پذیرفتاری مرتبه دوم توسط: در این جا formula_16 اولین ضریب بی هارمونی است. به راحتی نشان می دهد که می توانیم formula_1 را جمله هایی از حاصل ضرب formula_2 بیان کنیم ثابت بودن تناسب بین formula_1 و حاصل ضرب formula_2 ضریب میلر در سه فرکانس مختلف است:
نماسازی ظرفیت-ولتاژ (یا نماسازی C-V، گاهی نماسازی CV) فنی برای توصیف مواد و افزاره های نیم رسانا است. ولتاژ اعمال شده متغیر است و ظرفیت آن به عنوان تابعی از ولتاژ اندازه گیری و ترسیم می شود. در این فن از پیوند فلزی-نیم رسانا (سد شاتکی) یا پیوند p-n یا ماسفت برای ایجاد ناحیه تخلیه استفاده می شود، ناحیه ای که از هدایت سازی الکترون ها و حفره ها خالی است، اما ممکن است شامل دهندههای یونیزه شده و نقص های فعال الکتریکی یا "تله" باشد. ناحیه تخلیه با بارهای یونیزه شده درداخل، مانند خازن رفتار می کند. با تغییر ولتاژ اعمال شده به محل پیوند، می توان عرض ناحیه تخلیه را تغییر داد. وابستگی عرض ناحیه تخلیه به ولتاژ اطلاعاتی کاربردی در مورد خصوصیات داخلی نیم رسانا، مانند مشخصات زدایش آن و چگالی نقص های فعال الکتریکی فراهم می کند. اندازه گیری ها ممکن است در DC یا با استفاده از هردو DC و یک سیگنال AC با سیگنال-کوچک انجام شود ("روش رسانایی"،) یا استفاده از ولتاژ گذرای سیگنال-بزرگ.
فیلم سکسنتفاعی یا فیلم سکس استثماری یا فیلم سکس بهره بردار () به سبکی از فیلم های بلند مستقل و کم هزینه گفته می شود که بیشتر در دههٔ ۱۹۶۰ میلادی و اوایل دههٔ ۱۹۷۰ رایج بود و در آنها، برهنگی فراوان و صحنه های سکسی غیر عیان وجود داشت. این سبک از فیلم ها، زیرمجموعه ای از سبک فیلم های بهره کشی است. واژه انگلیسی «sexploitation» از دههٔ ۱۹۴۰ مورد استفاده بود. این فیلم ها بیشتر در سینماهایی خاص موسوم به «گرایندهاوس» نمایش داده می شد که پیش درآمد سینماهای اکران کنندهٔ پورنوگرافی هاردکور در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ میلادی بودند. اصطلاح پورنوگرافی سافت کور بیشتر برای توصیف فیلم های فیلم سکسنتفاعی غیر عیان پس از قانونی سازی عمومی محتوای هاردکور استفاده می شود. فیلم های برهنه گرایانه را، از سبک های فرعی فیلم های استثمار جنسی نیز به حساب می آورند. همچنین فیلم های «برهنه» و «برهنه های تودل برو» سبک های مرتبطی هستند. در ایالات متحده آمریکا. به دنبال چند اصلاحیه و فرمان قضایی توسط دیوان عالی ایالات متحده آمریکا در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ میلادی، انتشار فیلم های حاوی سکس آشکار و عیان رو به افزایش گذاشت. در سال ۱۹۵۷، پس از دعوای حقوقی
«راس در مقابل ایالات متحده»، دیوان عالی ایالات متحده آمریکا مقرر ساخت که «سکس» و «هرزگی» مترادف نیستند و این سبک از فیلم، حوالی سال ۱۹۶۰ میلادی پدیدار شد. در آغاز سه نوع از این فیلم ها وجود داشت: فیلم های سبک برهنگی های تودل برو، اندک اندک جای خود را به «خشن ها» (roughies) داد؛ فیلم هایی که حاوی انواعِ خشونت مردانه علیه زنان بود؛ از جمله آدم ربایی، تجاوز جنسی و قتل. "لورنا" (۱۹۶۴) اثر راس مایر نخستین نمونهٔ اینگونه فیلم ها محسوب می شود. فیلم "تفاله های زمین!" (۱۹۶۳) به کارگردانی هرشل گوردون لویس و دیوید اف. فریدمن نیز نمونه دیگری از این سبکِ خشن است. یکی دیگر از کارگردانان مشهور این سبک، دوریس ویشمن است. فیلم های سکسنتفاعی در آغاز، تنها در سینماهای «گرایندهاوس» و سینماهای خصوصی مستقل نمایش داده می شد، اما تدریجاً در پایان دههٔ ۶۰ میلادی، در سینماهای زنجیره ای رسمی هم اکران شدند. با جا افتادن تدریجی این فیلم ها، صحنه هایی از نزدیکی جنسی ساختگی (غیرواقعی) هم در آنها به نمایش گذاشته شد. این سبک از فیلم، با مخالفت گروه های مذهبی و همچنین انجمن سینمایی آمریکا مواجه شد که دغدغه اش، کاسته شدن از سود توزیع کنندگان بز
رگ فیلم بود. رسانه های جمعی آمریکایی برای کسانی که برای دیدن اینگونه فیلم ها به سینما می رفتند، از واژه هایی نظیر «کج رفتارها»، «پیرمردان کثیف» و «بارانی پوش ها» استفاده می کرد. در میانهٔ دههٔ ۱۹۶۰ میلادی، برخی روزنامه ها، تبلیغ برای اینگونه فیلم ها را متوقف و ممنوع کردند. تا اواخر دههٔ ۱۹۶۰، فیلم های سکسنتفاعی مخاطبان بیشتری را به خود جذب کرد و این بار، این افراد بیشتر زوج های جوان بودند تا مردان مجردی که در آغاز، اکثریتِ طرفدارانِ اینگونه فیلم ها را تشکیل می دادند. این سبک از فیلم در دههٔ ۱۹۷۰ میلادی، به سرعت رو به افول گذاشت که علت آن، ممنوعیت تبلیغات برای آنها، بسته شدن سینماهای اکران کننده («گرایندهاوس ها» و سینما ماشین ها) و رشد و شکوفایی پورنوگرافی هاردکور در عصر طلایی پورن است. بسیاری از سالن هایی که فیلم های این چنینی را نمایش می دادند، یا به اکران فیلم های پورنوگرافی هاردکور روی آوردند یا به کلی تعطیل شدند. روپوش سفیدها. در اواخر دههٔ ۱۹۶۰، قوانین مرتبط با «هرزگی/وقاحت» در ایالات متحده آمریکا با اکران فیلم سوئدی "من کنجکاوم" بار دیگر مورد چالش و آزمون واقع شد. پس از حکم دیوان عالی مبنی بر آنکه این ف
یلم به سبب محتوای آموزشی اش، مصداق هرزگی نیست، چندین فیلم دیگر در این سبک و با همان سیاق ساخته شد. به این گونه فیلم ها، «روپوش سفیدها» می گفتند، چرا که در صحنهٔ آغازینِ فیلم، یک پزشک با روپوش سفید توضیحاتی دربارهٔ صحنه های سکسی فیلم ارائه می کرد و بدین ترتیب این نوع فیلم ها، در ردهٔ فیلم های آموزشی قرار می گرفت. این قانون منجر به افزایش قابل توجهی در ساخت فیلم های سکسی شد. فیلم "زبان عشق" و سایر فیلم های سوئدی و آمریکایی تا مدتی با استفاده از این ترفند ساخته شدند تا آنکه قوانین موجود در این زمینه، سهل گیرانه تر شد. در آرژانتین. در دهه ۱۹۶۰ فیلم های سکسنتفاعی به طور منظم در آرژانتین ساخته می شد. بزرگ ترین ستاره های ملی در آن سبک سینمایی، ایسابل سارلی و لیبرتاد لبلانک بودند. این ژانر در طول دهه ۱۹۸۰ به سرعت کاهش یافت؛ به ویژه با ظهور دموکراسی در آرژانتین از سال ۱۹۸۳ به بعد و سرانجام در دهه ۱۹۹۰، به جز ساختِ تعدادی فیلم های ویدئویی کم هزینه، به طور کامل ناپدید شد. اگرچه این فیلم ها در آرژانتین ساخته می شدند، اما سانسور دولتی در آن زمان (آرژانتین در بیشتر دهه های ۶۰ و ۷۰ میلادی میان دموکراسی و دیکتاتوری در تغییر
و تلاطم بود) فیلم ها را در معرضِ - یا حتی همیشه تحتِ - سانسور شدیدِ پیش از اکران قرار می داد و در صورتی که استودیوهای فیلم سازی یا کارگردان فیلم از تغییرات پیشنهادی امتناع می کردند، فیلم برای همیشه توقیف می شد. آرماندو بو که چندین فیلم شهوانی و سکسنتفاعی با شریک عشقی خود ایسابل سارلی ساخت، یکی از شناخته شده ترین مواردی در آرژانتین است که با سانسورچی هایی که می خواستند او را به خاطر ساختن «محتویات ناپسند» به زندان بیاندازند، در جنگ و جدل بود. فیلم های او در نهایت عمدتاً به صورت کوتاه شده و با حذف صحنه های فراوان و سانسور زیاد اکران می شدند. یکی از معروف ترین مأموران سانسور دولتی در آن دوره، میگل پائولینو تاتو بود که در دوران دولت های قانونی و دولت های غیررسمی به عنوان مدیر «نهاد دولتی رتبه بندی فیلم» آرژانتین کار می کرد. میگل پائولینو تاتو در این مقام، ده ها فیلم شهوانی یا سکسنتفاعی (از آرژانتین و از دیگر کشورهای جهان) را در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ سانسور، ممنوع التصویر یا به شدت جرح و تعدیل کرد. او همچنین صدها فیلم داخلی/بین المللی از هر نوع و ژانری را در همان دوران توقیف یا سانسور کرد و همواره بهانه اش مبارزه ای
صحیح و اخلاقی با فیلم های «مارکسیستی»، «ضد کاتولیک» یا «برانداز» بود که از نظر او، تلاشی برای «ملوث کردنِ» ارزش ها و هویت ملی کشور محسوب می شد. تاتو اگرچه بیشتر، نقشی بوروکراتیک داشت، اما بسیار مشتاق مصاحبه با رسانه ها بود که در آن دیدگاه های اقتدارگرایانه راست افراطی خود را شرح دهد و حتی در موارد متعددی به «نازی» بودن خود مباهات کرد. او همچنین یک نژادپرست مغرور بود و معروف است که هنگامِ نمایش فیلم "شفت در آفریقا" (۱۹۷۳) در آرژانتین، در تلویزیون گفت: «کاکاسیاه ها، برگردید آفریقا!» رقابت میان ایسابل سارلی و لیبرتاد لبلانک. در دهه ۱۹۶۰، رقابت میان لیبرتاد لبلانک با ایزابل سارلی - که بزرگ ترین نماد سکس در سینمای آرژانتین محسوب می شد و احتمالاً هنوز هم هست - بسیار مشهود بود. آنها دو چهره بزرگ سینمای اروتیک در کشور خود بودند که برای قرارگیری در سرخط خبرها و همچنین موفقیت تجاری فیلم ها در گیشه رقابت می کردند و در آن دوران، تضاد بین این دو، از نظر ظاهری و شخصیتی (چه روی پرده و چه در در زندگی شخصی و اجتماعی) کاملاً مشهود بود: ایسابل سارلی یک زنِ سبزه با بدنی توپُر و خیره کننده بود که اِبایی از نمایاندن قوس و انحناها
ی طبیعی بدنش نداشت و اندام و ویژگی های زنانه اش، مصنوعی نبودند. از طرفی، لیبرتاد لبلانک نسبتاً لاغر بود و طبق گزارش ها ایمپلنت پستان داشت، موهایش را بلوندِ استخوانی رنگ می کرد و با اجتناب از قرار گرفتن در معرض نور خورشید، رنگِ سفیدِ متمایزِ پوستش را حفظ می کرد. سارلی شخصیتی خجالتی و تا حدودی معصوم داشت و همیشه تصویری «خودمانی و راحت» از خود نشان می داد. فیلم های او معمولاً ملودرام و کمدی هایی با برهنگی فراوان بود. در مقابل، لبلانک بی پروا و زیرک بود و تصوری عمومی از یک زن شهرآشوب یا اغواگر را از خود بروز می داد. رسانه ها به او لقب «الهه سپید» (La diosa blanca) داده بودند و بیشتر در فیلم های جنایی و مُهیج بازی می کرد. ایسابل سارلی که او را با نام مستعار «لا سارلی» هم می شناختند، به عنوان یک بازیگر سینما، کاملاً دست پروردهٔ آرماندو بو بود، زیرا این کارگردان آرژانتینی نه تنها عاشقِ دیرینهٔ او بود (سارلی و بو هرگز به طور قانونی ازدواج نکردند، اما تا زمان مرگِ آرماندو، شریک زندگی یکدیگر بودند و با هم زندگی کردند) بلکه مدیر برنامه های او، تهیه کننده و کارگردان فیلم هایی بود که سارلی بازی می کرد و حتی صاحب اختیارِ ا