Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پارک ملی اولو تمبورونگ اولین پارک ملی است که در برونئی تأسیس شده است و از سال ۱۹۹۱ محافظت می شود. این پارک در منطقه تمبورونگ در شرق برونئی قرار دارد و حدود ۴۰٪ از منطقه جنوب را در وسعتی حدود ۵۵۰ کیلومتر مربع (۲۱۰ مایل مربع) پوشش می دهد. این در منطقه حفاظت شده جنگل باتو آپوی است این پارک محل جنگل های دست نخورده و بکری است که به عنوان جواهر سبز برونئی شناخته می شود. رودخانه های اصلی این منطقه رودخانه های تمبورونگ و ملخ هستند. این یک مرکز مهم اکوتوریسم در برونئی است و میزبان استراحتگاه اولو اولو است ذخیره گاه جنگلی پرادایان نیز در این منطقه قرار دارد. جغرافیا. پارک ملی اولو تمبورونگ در شرق به برونئی دارالسلام، در منطقه تمبورونگ و به سه ناحیه دیگر و ایالت ساراواک مالزی محدود می شود. این جنگل بارانی مساحتی معادل ۲۱۲ مایل مربع (۵۵۰ کیلومتر مربع) را پوشش می دهد. منطقه پارک در ناحیه بالایی بخش شرقی برونئی است. قسمت جنوبی شامل یک منطقه تپه ای با کوه هایی است که به ارتفاع ۱۸۰۰ متر (۵۹۰۰ فوت) می رسند و مناطق پست در دامنه های شمالی قرار دارند. این جنگل ها دارای رودخانه های متنوعی است که دره های باریکی را تشکیل می دهند و
شامل منطقه ساحلی می شود. دسترسی به این پارک فقط از طریق رودخانه امکان پذیر است، قایق های بلند از شهر بندر سری بگاوان، پایتخت برونئی، قابل دسترسی است اولین مقصد با قایق، شهر بنگر است، جایی که رودخانه لیمبانگ از ساراواک خارج می شود و به خلیج برونئی با دلتاهای گل آلود حرا در خور می ریزد. سفر از شهر بنگر به باتانگ دوری از طریق جاده است و مقصد شروع سفر با قایق های بلند در امتداد رودخانه تمبورونگ به داخل پارک است. شبکه گسترده ای از پیاده روها، پل ها و راه پله ها، به طول ۷ کیلومتر (۴. ۳ مایل) برای بازدید از تمام مناطق پارک ساخته شده است. تابلوهای تفسیر اطلاعاتی را در طول مسیر ارائه می دهند همچنین یک راهرو برای مشاهده سایبان وجود دارد. این گذرگاه که با برج های فولادی پشت کابل ساخته شده است، تا ارتفاع ۵۰ متری (۱۶۰ فوت) از کف جنگل مشرف به بلندترین سایبان درختان بالا می رود و مناظری از جنگل ها را فراهم می کند. حفاظت. این پارک تحت کنترل اداره جنگلداری وزارت منابع اولیه و گردشگری است دفاتر ستاد مرکزی پارک ملی در نزدیکی محل تلاقی رودخانه بلاانگ با رودخانه تمبورونگ واقع شده است یک ایستگاه تحقیقاتی (مرکز مطالعات می دانی کوال
ا بلاانگ) توسط دانشگاه برونئی داروسلام در سال ۱۹۹۰ تأسیس شد این ایستگاه در حدود ۵۰۰ متری دهانه رودخانه بلاانگدر ساحل غربی واقع شده است. این مرکز تحقیقاتی به عنوان یک سایت کلیدی تحقیقاتی، آموزشی و آموزشی برای جامعه تحقیقاتی بین المللی و دانشگاه ها عمل می کرد از این برنامه برای برنامه های مختلف آگاهی زیست محیطی استفاده می شود که شامل برنامه آموزش محیط زیست مدرسه است که توسط دانشگاه برونئی دارالسلام اجرا می شود این پارک همچنین بخشی از قرارداد بین المللی حفاظت از قلب بورنئو است. منابع. "Borneo: Sabah, Brunei, Sarawak: the Bradt travel guide" Bradt Travel Guides "Rough Guide to Malaysia, Singapore &amp; Brunei" "The Environmental Status 2012 of the Heart of Borneo Text"
اعتقاد به افسون گری در اروپا را می توان به دوره قدیم ردیابی کرد و در طول قرون میانه دارای تاریخ مداوم است و در محاکمات ساحره ها در اروپای نوین نخستین به اوج می رسد که منجر به ظهور شخصیت انباری «ساحره» در فرهنگ مردمی و داستان پریان در دوره نوین و همچنین مفهوم «ساحره گری نوین» در ویچا و جنبش های مربوطه از ساحره گری معاصر شده است. در اروپای میانه و نوین نخستین، ساحره های متهم شده معمولاً زن بودند که اعتقاد بود از جادو برای آسیب زدن و بدبختی وارد آوردن به اعضای اجتماع خود استفاده می کردند. ساحره گری را غیراخلاقی می دانستند و اغلب اندیشه می شد که شامل ارتباط با موجودات شر مانند «عهد با شیطان» است. اعتقاد بود که ساحره گری را می شد با جادوی حفاظت گر یا جادوی متقابلِ اهل جادو خنثی کرد. مظنونین به ساحره گری نیز مرعوب، مطرود، مضروب یا به دار کشیده می شدند. اغلب آن ها رسمی مورد محاکمه و در صورت اثبات گناه مورد مجازات قرار می گرفتند. ساحره کشی و محاکمات ساحره در اروپا در دوره نوین نخستین منجر به ده ها هزار مورد اعدام شد که تقریباً همیشه متوجه زنانی می شد که اشتغال به ساحره گری نداشتند. باور اروپاییان به ساحره گری در حین
و بعد از عصر روشنگری افول کرد. این موضوع یک ملغمه پیچیده از افعال درمان گران عامیانه، جادوی عامیانه، باور کهن به سحر در اروپای پاگان، دیدگاه های مسیحی دربارهٔ ارتداد، افعال جادوگری یا صرفاً افسانه ها در داستان های عامیانه و مکتوبات دوره میانه و نوین نخستین است. تاریخ. ساحره گری در اروپای دوره قدیم در یونان و روم مجازات می شد. با ظهور مسیحیت، ساحره گری به منزله خرافه تلقی می شد اما برخورد با ساحره گری تا قرن ۱۰ ادامه یافت. شارلمانی هنگامی که مسیحیت را در سال ۷۸۹ به مردم ساکسونی تحمیل کرد بیان کرد: «اگر هر کس تحت فریب شیطان، بیندیشد، چنان که در بین پاگان ها معهود است، که یک مرد یا زن یک ساحره شب هست، و مردان را می خورد و بر این مبنا او را تا حد مرگ بسوزاند… اعدام خواهد شد». آگوستین هیپو تعلیم داد که ساحره گری وجود ندارد و باور به آن کفر است. قانون ایپسکوپی که حدود ۹۰۰ میلادی نوشته شد به تبعیت از تعالیم آگوستین اعلام کرد که ساحره ها وجود خارجی ندارند و کسانی که چنین ادعایی دارند دچار توهم هستند:نباید نادیده گرفت که برخی زنان بی قید، که تحت تأثیر شیطان منحرف شده اند و با توهمات و رؤیت های خیالی از اهریمن ها اغواء
شده اند باور دارند و علنی می گویند که در دل شب سوار برخی حیوانات به همراه الهه پاگان دیانا با دسته ای بی شمار از زنان می رانند و در سکوت شب روی مناطق وسیعی از کشور پرواز می کنند و از فرامین او [دیانا] اطاعت می کنند انگار که او بانوی آن ها است و در شب های دیگر به خدمت او نائل می شوند. اما ای کاش اینان در کفر خود هلاک می شدند و بسیاری دیگر را به چاه بی ایمانی خود نمی کشاندند، چرا که توده های بی شماری که با این رأی باطل فریب خورده اند این را باور می کنند و طبق این باور از ایمان راستین منحرف می شوند و با این اندیشه که اله یا قدرتی غیر از خدای واحد وجود دارد به خطاهای پاگان ها ارتداد می یابند. ساحره کشی در نوین گاه نخستین. منشأ اتهامات علیه ساحره ها در دوره نوین نخستین نهایتاً در محاکمات تکفیرشدگان یافت می شود. این محاکمات شامل ادعاهای دیدارهای محرمانه، عیاشی ها و مصرف نوباوگان می شود. از قرن ۱۵، این ایده بروز کرد که برای ساحره شدن عهد با شیطان و پرستش او ضروری است. این ایده کمک کرد که مفهوم ساحره گری از فال گیران اموات یا افسون گری تمیز یابد (که اعتقاد بود جادوی آن منشأ شیطانی دارد اما قدرت استفاده از آن نیازمند
مطالعه و مناسک پیچیده است). رشد اشتغال به افسون گری در قرن ۱۲ در اثر فوران مکتوبات دربارهٔ جادو و شیطان پرستی از جهان اسلام باعث هشدار مقامات روحانی نسبت به خطرهای بالقوه جادوی شیطانی شد. اما روحانیون باید می فهمیدند چه طور عوام بی سواد می توانستند شاهکارهای جادوی شیطانی انجام دهند که با افعال زبده ترین افسون گران آموزش دیده رقابت می کرد. ایده عهد با شیطان نهایتاً کمک کرد تا بتوانند برای این نوع جادوی جدید توضیحی پیدا کنند. عهد و مناسک مرتبط با ساحره گری به عنوان «شنبه ساحره ها» به وسعت شناخته شد. تا ۱۳۰۰، عناصر لازم برای ساحره کشی فراهم شد و برای یک و نیم قرن بعد، ترس از ساحره های تدریجاً در کل اروپا منتشر شد. در انتهای قرون میانه (حدود ۱۴۵۰)، ترس تبدیل به غوغا شد که بیش از ۲۰۰ سال ادامه داشت. با گسترش این ایده که تمام جادوه ها شامل عهد با شیطان هستند، قوانین ضد ساحره گری شدیدتر شد. هر محکومیت جدید باورها به روش هایی که برای اعتراف گیری به کار می رفت (شکنجه و بازجویی سخت) و فهرست اتهاماتی که این «ساحره ها» به آن ها اعتراف می کردند را افزایش می داد. ظهور غوغای ساحره ها همزمان با ظهور جادوی رنسانس در انسان گر
اهای بزرگ زمانه بود (به این جادوی متعالی گفته می شد و نوافلاطونیان و ارسطوییان که به آن اشتغال داشتند با تقلا تأکید می کردند که حکیمانه و خیرخواهانه بود و اصلاً شبیه ساحره گری نبود) که به مدد ظهور غوغا آمد. ساحره گری بدترین کفرها لحاظ می شد و شکاکیت نخستین دربارهٔ آن به تدریج کاملاً محو شد. عقاید روشنگری بعد از ۱۷۰۰ باورها به ساحره گری را به استهزاء می گرفت. قانون ساحره گری ۱۷۳۵ یک عقب گرد کامل در گرایشات را نشان می داد. مجازات های سنتی برای اشتغال به ساحره گری که در آن زمان بسیاری افراد متنفذ یک جرم محال می دانستند با مجازات هایی برای تظاهر به ساحره گری جایگزین شد. فردی که ادعا می کرد که قدرت احضار ارواح، یا پیش گویی آینده یا طلسم کردن یا یافتن مکان کالاهی گمشده را دارد به عنوان یک بیکار یا شیاد با جریمه های نقدی و زندان مجازات می شد. شخصیت های موجود ساحره. توصیف ساحره در اروپا منبع واحد ندارد. ساحره مشهور فرهنگ عامه و خارافات عامیانه ترکیبی از چندین منبع اثرگذار است. در پایان قرون میانه باورهای شایع دربارهٔ ساحره ها این بود:
جنایات جنگی در افغانستان دورهٔ جنگ از سال ۱۹۷۹ تاکنون را در بر می گیرد. با تهاجم شوروی به افغانستان در سال ۱۹۷۹، چهل سال جنگ داخلی به اشکال مختلف افغانستان را درهم شکست. جنایات جنگی از سوی تمام طرفین انجام شد، اگرچه طالبان مسئول اکثریت آن ها بوده اند. از زمان ظهور طالبان در دهه ۱۹۹۰، جنایات آن شامل کشتار غیرقانونی غیرنظامیان در دوره مدیریت امارت اسلامی افغانستان، کشتار سیستماتیک غیرنظامیان و خشونت جنسی در زمان جنگ در طول دهه ۲۰۱۰ و اعدام غیرنظامیان در جریان هجوم ۲۰۲۱ طالبان بوده است. طالبان. کشتار غیرقانونی غیرنظامیان. امارت اسلامی افغانستان (۱۹۹۶–۲۰۰۱). طالبان در تسلط نظامی خود بر مزار شریف که در ۸ اوت ۱۹۹۸ آغاز شد، از حوالی ساعت ۱۰:۳۰ تا ظهر، غیرنظامیان، عمدتاً هزاره ها، و برخی از تاجیک ها و ازبک ها را به ضرب گلوله کشتند و گلوی آنها را بریدند. اعدام ها تا ۱۳ یا ۱۴ اوت ادامه یافت. طالبان در ماه مه ۲۰۰۰ و ژانویه ۲۰۰۱ قتل عام هایی را عمدتاً در مورد هزاره ها انجام دادند. در کشتار گذرگاه روبوتک در ماه مه ۲۰۰۰، ۳۱ نفر توسط نیروهای طالبان کشته شدند که از میان آنها ۲۶ نفر توسط دیده بان حقوق بشر () «به عنوان غیرنظام
ی معرفی شدند». به مدت چهار روز از ۸ ژانویه ۲۰۰۱، نیروهای طالبان ۱۷۰ غیرنظامی را در یکاولنگ با شلیک جوخه کشتند. مخالفان مسلح (۲۰۰۱–۲۰۲۱). کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان تروریسم طالبان علیه غیرنظامیان افغانستان را جنایت جنگی خواند. به گفته عفو بین الملل، طالبان مرتکب جنایات جنگی با هدف قرار دادن غیرنظامیان، از جمله کشتن معلمان، ربودن امدادگران و سوزاندن ساختمان های مکتب ها شدند. عفو بین الملل بیان کرد که ۷۵۶ غیرنظامی در سال ۲۰۰۶ در پی بمب های جاده ای طالبان یا بمب گذاران انتحاری کشته شدند. در سال ۲۰۱۰، طالبان به طور سیستماتیک غیرنظامیان را در افغانستان کشتند، معمولاً بر اساس این ادعا که قربانیان از جمهوری اسلامی افغانستان حمایت می کردند. روزنامه نگاری که با عفو بین الملل مصاحبه کرد گفت که بزرگان روستایی که از همکاری با طالبان امتناع می کردند اعدام شدند و پس از مرگ متهم به «جاسوسی با آمریکا» شدند. ناتو مدعی شده است که طالبان از غیرنظامیان به عنوان سپر انسانی استفاده کرده است. به عنوان نمونه، ناتو به قربانیان حملات هوایی ناتو در ولایت فراه در ماه مه ۲۰۰۹ اشاره کرد که طی آن دولت افغانستان ادعا می کند تا ۱۵۰ غیرن
ظامی کشته شدند. ناتو اعلام کرد که شواهدی در دست دارد که نشان می دهد طالبان غیرنظامیان را مجبور به ورود به ساختمان هایی کرده است که احتمالاً توسط هواپیماهای ناتو درگیر در جنگ هدف قرار می گیرند. سخنگوی قوماندان آیساف گفت: «این یک طرح عمدی از سوی طالبان برای ایجاد یک بحران تلفات غیرنظامی بود. اینها سپر انسانی نبودند بلکه قربانیان انسانی بودند. ما اطلاعاتی داریم که به این امر اشاره می کند.» به گفته وزارت خارجه آمریکا، طالبان در افغانستان حقوق بشر را علیه زنان نقض کرده است. در سال ۲۰۱۱، "نیویورک تایمز" گزارش داد که طالبان مسئول کشتار ۷۵ درصد از غیرنظامیان در جنگ در افغانستان است. گزارش های سازمان ملل متحد به طور مداوم طالبان و سایر نیروهای ضد دولتی را مسئول اکثر تلفات غیرنظامیان در درگیری ها می داند. در سال ۲۰۱۳، سازمان ملل اعلام کرد که طالبان در مسیرهای ترانزیتی بمب قرار داده است. در سال ۲۰۱۵، عفو بین الملل گزارش داد که طالبان مرتکب قتل عام و تجاوز گروهی به غیرنظامیان افغان در قندوز شدند. جنگجویان طالبان اقوام زن فرماندهان پلیس و سربازان و نیز قابله ها را کشتند و به آنها تجاوز کردند. یکی از فعالان حقوق بشر زن این
وضعیت را به شرح زیر توصیف کرد:زمانی که طالبان کنترل خود را بر قندوز اعلام کردند، ادعا کردند که قانون و نظم و شریعت را به شهر می آورند. اما هر کاری که انجام داده اند هر دو را نقض کرده است. نمی دانم چه کسی می تواند ما را از این وضعیت نجات دهد.»در سال ۲۰۱۵ در قندوز، جوخه های مرگ طالبان از فهرستی از غیرنظامیان - «فعالان، روزنامه نگاران و کارمندان ملکی» را به دست آورد و خانه به خانه بازرسی کرده و آنها را کشتند. نیروهای طالبان وارد خانه یک زن مجروح شده و با شلیک گلوله به سر او شلیک کردند. حمله ۲۰۲۱ طالبان. در نیمه اول سال ۲۰۲۱، نیروهای طالبان بر اساس مأموریت معاونت سازمان ملل متحد در افغانستان (یوناما) مسئول کشتن ۹۱۷، یا به گفته کمیسیون مستقل حقوق بشر افغانستان () ۶۹۹ غیرنظامی بودند. به گفته یوناما، طالبان مسئول «اکثریت» تخریب و غارت خانه های شخصی و زیرساخت های غیرنظامی در ماه مه و ژوئن بوده اند. ایالات متحده و سایر کشورها در اوایل سال ۲۰۲۱ شروع به خروج نیروهای باقیمانده کردند. در ۱۲ می ۲۰۲۱، سهیل پردیس که به مدت ۱۶ ماه به عنوان مترجم برای نیروهای مسلح ایالات متحده در افغانستان کار کرده بود، پس از انتقال به بیرون
از خودرو توسط طالبان توسط طالبان سر بریده شد. در ۱۶ ژوئن، در ولسوالی دولت آباد، ۲۲ کماندوی غیرمسلح نیروهای ویژهٔ افغان در حالی که می خواستند به نیروهای طالبان تسلیم شوند، اعدام شدند. ویدئویی از این رویداد به طور گسترده انتشار یافت و توسط سی ان ان پخش شد. سمیرا حمیدی از عفو بین الملل این رویداد را «قتل خونسرد سربازان تسلیم شده – جنایت جنگی» توصیف کرد. او خواستار بررسی این رویداد به عنوان بخشی از تحقیقات دادگاه کیفری بین المللی در افغانستان شد. در ژوئیه ۲۰۲۱ در قندهار، نیروهای طالبان منتقدان و افرادی را که گمان می رفت اعضای دولت های سطح استان و بستگان آنها بوده اند، به طور فراقضایی اعدام کردند. پاتریشیا گوسمن از دیده بان حقوق بشر اظهار داشت که «فرماندهان طالبان که بر چنین جنایاتی نظارت دارند، مسئول جنایات جنگی نیز هستند». او این اعدام ها را «نشان دادن تمایل فرماندهان طالبان برای سرکوب خشونت آمیزترین انتقادها یا مخالفت ها» توصیف کرد. برآورد تعداد شهروندان که به صورت خودسرانه توسط طالبان در اواسط ماه ژوئیه در سپین بولدک بازداشت شده بودند طیف وسیعی از ۳۸۰ تا ۹۰۰ نفر را شامل می شود که از جملهٔ آنها ۴۰ تا ۱۰۰ نفر به
صورت فراقضایی اعدام شدند. در اوایل ژوئیه ۲۰۲۱ در ولسوالی مالستان، نیروهای طالبان غیرنظامیان را کشتند، اموال شخصی را غارت کردند، آنها را آتش زده و دکان ها را ویران و غارت کردند. در طی ۴ تا ۶ ژوئیه ۲۰۲۱ در مندرخت، ولسوالی مالستان، طالبان ۹ هزاره را به طور فراقضایی اعدام کردند. هزاره ها قبلا مورد آزار و اذیت طالبان قرار گرفته بودند. سه نفر قبل از اعدام توسط نیروهای امنیتی طالبان شکنجه شدند: پاها و دست های وحید قرمان شکسته، موهایش کنده شده و از ناحیه صورت کتک خورد. جعفر رحیمی به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفت و با دستمال خفه شد. سید عبدالحکیم قبل از اصابت گلوله به سینه اش مورد ضرب و شتم قرار گرفت، دستانش بسته شد و به پاهایش تیراندازی شد. سه نفر در یک پاسگاه طالبان و سه نفر دیگر در مندرخت اعدام شدند. در ۱۵ ژوئیه ۲۰۲۱، دانش صدیقی ، خبرنگار عکاسی در سپین بولدک، یا در تیراندازی متقابل بین نیروهای امنیت ملی افغانستان و طالبان یا پس از دستگیری توسط طالبان کشته شد. بدن او مثله شده بود و صورتش غیرقابل تشخیص و آثار لاستیک روی صورت و سینه اش باقی ماند. در ۲۲ ژوئیه ۲۰۲۱، نظرمحمد یک کمدین محبوب، معروف به «خاشا زوان» توسط طالب
ان در ولایت قندهار اعدام شد. در اواخر ژوئیه، چهار پرسنل نیروی امنیتی و یک کارمند شفاخانه از ولسوالی شکردره توسط نیروهای طالبان شکنجه و اعدام شدند. بچهٔ کاکای (پسرعمو) یکی از قربانیان به نام عبدالرحمن گفت که طالبان چشم و زبان بچهٔ کاکایش را برداشته و قبل از تیراندازی با موتر (ماشین) او را زیر گرفته اند. یکی از فرماندهان نیروهای افغان به نام عبدالحمید پس از اسارت توسط طالبان در نزدیکی هرات اعدام شد. در ۶ اوت ۲۰۲۱، نیروهای طالبان مسئولیت ترور دوا خان میناپال، رئیس مرکز رسانه ها و اطلاعات دولتی در کابل را به عهده گرفتند. در همان روز که طالبان کنترل زرنج را به دست گرفتند، لال گل لال، فعال حقوق بشر بیان کرد که اعدام ۳۰ سرباز توسط طالبان جنایت جنگی است. به گزارش طلوع نیوز، برخی از این سربازان قبل از کشته شدن توسط طالبان شکنجه شده و چشم هایشان از حدقه برداشته شد. طالبان اعلام کردند که این سربازان در جریان درگیری کشته شدند. در ۲۱ اوت ۲۰۲۱، ویدیویی که حاجی ملا اچکزی، فرمانده سابق پولیس ولایت بادغیس را نشان می داد، قبل از اینکه توسط جنگجویان طالبان از فاصله نزدیک به ضرب گلوله کشته شود، چشم بند و شکنجه شده بود. به تاریخ
۳۰ اوت ۲۰۲۱ گزارش شد که غلام سخی اکبری، فرمانده سابق پولیس ولایت فراه در شاهراه کابل - قندهار کشته شد. در ۲ سپتامبر ۲۰۲۱، فؤاد اندراب خواننده فولکلور پس از اینکه از خانه اش در دره اندراب برده شده بود توسط جنگجویان طالبان اعدام شد. در ۵ سپتامبر ۲۰۲۱، جنگجویان عرب زبان طالبان به عنوان مقصر قتل یک افسر سابق پلیس باردار به نام بانو نگار در فیروزکوه معرفی شدند. به گفته خانواده نگار، او هشت ماهه باردار بود که سه فرد مسلح طالبان به خانه خانواده اش رسیدند و همه ساکنان آن را بستند و بعد از ضرب و شتم و تیراندازی، نگار و طفل متولد نشده اش را در مقابل چشمان شوهر و دیگر فرزندانش کشته شدند. درگیری های پنجشیر. در جریان درگیری پنجشیر، طالبان به اعدام های غیرقانونی و مسدود کردن عرضه مواد غذایی متهم شدند. یکی از بزرگان قبیله گفت که هشت غیرنظامی در ۷ سپتامبر توسط آنها اعدام شدند. شورش، پسر امرالله صالح اظهار داشت که کاکایش روح الله عزیزی در ۹ سپتامبر در کنار راننده اش توسط طالبان پس از توقف در یک ایست بازرسی اعدام شدند. یک گزارش تحقیقی که در ۱۳ سپتامبر توسط بی بی سی منتشر شد به این نتیجه رسید که طالبان حداقل ۲۰ غیرنظامی را در پ
نجشیر از زمان ورود آنها به دره در آغاز ماه سپتامبر اعدام کردند. خبرنگاران خبرگزاری فرانسه که در ۱۵ سپتامبر اجازه ورود به پنجشیر را گرفتند، با ساکنانی که مدعی بودند طالبان ۱۹ غیرنظامی را بین روستای خنج و بازارک اعدام کرده اند، مصاحبه کردند و از فرار غیرنظامیان از ولایت جلوگیری کردند تا از آنها به عنوان سپر انسانی استفاده کنند. خشونت جنسی. فقدان داده های معتبر در مورد شیوع و شکل خشونت علیه زنان در افغانستان به دلیل سنت گرایی نهفته و اعمال تبعیض آمیز گسترده در بسیاری از مناطق کشور وجود دارد که مانع جمع آوری آنها شده است. اما به طور کلی میتوان گفت خشونت جنسی در افغانستان به دلیل بی ثباتی مزمن، نابرابری ساختاری جنسیتی و فضای معافیت از مجازات است.طبق گفته سازمان ملل ، در پی فرمان طالبان مبنی بر اینکه زنان باید از سر تا پا خود را بپوشانند بسیاری از زنان به دلیل «بد حجابی» در دسامبر ۲۰۲۳ و ژانویه ۲۰۲۴ توسط طالبان بازداشت شدند.و نیز بنا بر اعلام گزارشگر سرویس خبری افغان زن تایمز، دستگیری ها و آزار جنسی زنان جوان در حین بازداشت در اوایل سال جاری منجر به خودکشی آنان شده.زن تایمز، همچنین داستان هایی از زنانی که توسط طالب
ان دستگیر شده اند و مورد تجاوز جنسی قرار گرفته اند، گزارش کرده است. در سال ۲۰۱۵ در قندوز، نیروهای طالبان تجاوز جنسی، از جمله تجاوز گروهی را انجام دادند. یک زن به دلیل ارائه خدمات بهداشت باروری به زنان مورد تجاوز گروهی قرار گرفت و توسط طالبان اعدام شد. تحلیل و بررسی. طالبان به طور رسمی سیاست هایی را در نظر گرفته است که اعضای خود را از کشتن غیرنظامیان، بریدن برخی از اعضای بدن (مانند بینی و گوش)، یا استفاده از حملات انتحاری علیه اهدافی که ارزش نظامی قابل توجهی ندارند را منع می کند. طالبان کمیسیون های مستقل و نمبرهای تلفنی را برای گزارش ناشناس حوادث مربوط به حملات غیرنظامیان توسط اعضای خود ایجاد کرده است، که بسیاری از آنها به دلیل تخلفات اخراج یا به شدت مجازات شده اند. با وجود این تلاش ها، هزاران غیرنظامی افغان از سال ۲۰۰۱ در حملات طالبان کشته شده اند، به طوری که یوناما ۷۴ درصد از تلفات غیرنظامیان افغان در سال ۲۰۱۳ را به طالبان نسبت داده است. مکس آبراهمز می گوید که رهبری طالبان از مشکلات حاد فرماندهی و کنترل رنج می برد که به دلیل ماهیت ناهموار این سازمان و تأثیر قتل های هدفمند مقامات بلندپایه طالبان توسط ارتش ایا
لات متحده است که تمایل به توانمندسازی فرماندهان جوان تر که تمایل به شلاق دارند را افزایش داده است. علیه مردم غیرنظامی آبراهمز دریافت که وقتی غیرنظامیان آسیب می بینند، طالبان اغلب مسئولیت حملات را انکار می کنند، حتی گاهی اوقات به دلیل افزایش تلفات غیرنظامیان، مسئولیت اولیه را پس می گیرند. ائتلاف شمال. در دسامبر ۲۰۰۱، کشتار دشت لیلی رخ داد، که در پی آن بین ۲۵۰ تا ۳۰۰۰ جنگجوی طالبان که تسلیم شده بودند، در حین انتقال توسط نیروهای ائتلاف شمال در کانتینرهای کامیون فلزی با گلوله کشته یا خفه شدند. گزارش ها همچنین نیروهای زمینی آمریکا را در محل حادثه نشان می دهد. مستند ایرلندی "" به بررسی این ادعاها پرداخت و ادعا کرد که گورهای دسته جمعی هزاران قربانی توسط بازرسان سازمان ملل پیدا شده است و ایالات متحده تحقیقات در مورد این حادثه را مسدود کرده است. ناتو و متحدان. در ۲۱ ژوئن ۲۰۰۳، دیوید پاسارو، پیمانکار سیا و تکاور سابق ارتش ایالات متحده، عبدالولی، یک زندانی را در پایگاه جنوب اسدآباد، ولایت کنر به قتل رساند. پاسارو در یک مورد حمله جنایتکارانه با سلاح خطرناک و سه مورد حمله غیرقانونی مجرم شناخته شد. او در ۱۰ اوت ۲۰۰۹ به ۸ س
ال و ۴ ماه زندان محکوم شد. در سال ۲۰۰۲، دو زندانی غیرنظامی غیرمسلح افغان توسط پرسنل نیروهای مسلح ایالات متحده در مرکز بازداشتگاه تئاتر بگرام (همچنین "نقطه جمع آوری بگرام" یا ) در بگرام، افغانستان، شکنجه و کشته شدند. زندانیان حبیب الله و دلاور به سقف بسته شده و تا حد مرگ کتک خوردند که باعث مرگ آنها شد. تحقیقات پزشکی قانونی اعلام کرد که مرگ هر دو زندانی قتل بوده است. کالبدشکافی ضربه شدیدی را به هر دو پای زندانیان نشان داد و این تروما را با ضربه خوردن توسط اتوبوس مقایسه کرد. پانزده سرباز متهم شدند. در تابستان ۲۰۱۰، آیساف پنج سرباز ارتش ایالات متحده را به قتل سه غیرنظامی افغان در ولایت قندهار و جمع آوری اعضای بدن آنها به عنوان غنائم در آنچه که به کشتار بخش میوند معروف شد، متهم کرد. علاوه بر این، هفت سرباز به جرائمی مانند استفاده از حشیش، ممانعت از تحقیقات و حمله به سوت زن جاستین استونر متهم شدند. یازده نفر از دوازده سرباز به اتهامات مختلف محکوم شدند. الکساندر بلکمن یک گروهبان نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا از تاونتون، سامرست، در یک دادگاه نظامی در ویلتشایر به دلیل قتل یک جنگجوی غیرمسلح در ولایت هلمند در سپتامبر ۲۰۱
۱ که طبق گزارش در زمان کشته شدن زخمی و غیرمسلح بود، متهم شد. در سال ۲۰۱۳، او از دادگاه نظامی در بولفورد، ویلتشایر به حبس ابد محکوم شد و به طور غیر شرافتمندانه از نیروی دریایی سلطنتی اخراج شد. در سال ۲۰۱۷، پس از شکایت به دادگاه تجدید نظر نظامی محکومیت وی به دلیل کاهش مسئولیت به قتل عمد کاهش یافته و این حکم به هفت سال کاهش یافت و عملاً بلکمن به دلیل مدت زمان سپری شده آزاد شد. در کشتار قندهار در ۱۱ مارس ۲۰۱۲ در ولسوالی پنجوائی در ولایت قندهار، شانزده غیرنظامی کشته و شش غیرنظامی دیگر زخمی شدند. ۹ نفر از قربانیان کودک بودند و یازده نفر از کشته شدگان از افراز یک خانواده بودند. رابرت بیلز گروهبان ستاد ارتش ایالات متحده بازداشت شده و به شانزده فقره قتل عمد متهم شد. بیلز به شانزده فقره قتل عمد به عنوان بخشی از یک توافق برای جلوگیری از صدور حکم اعدام، اعتراف کرد و متعاقباً به حبس ابد بدون آزادی مشروط محکوم شد و به طور غیر شرافتمندانه ای از ارتش ایالات متحده اخراج شد. در نوامبر ۲۰۱۴، عفو بین الملل پنتاگون را متهم کرد که مدارک مربوط به جنایات جنگی، شکنجه و قتل های غیرقانونی در افغانستان را پنهان کرده است. در ۳ اکتبر ۲۰۱۵
، یک حمله هوایی به بیمارستانی در قندوز توسط نیروی هوایی ایالات متحده آمریکا که توسط پزشکان بدون مرز اداره می شد، در جریان نبرد قندوز انجام شد. در این حمله هوایی ۴۲ نفر کشته و بیش از ۳۰ نفر زخمی شدند. زید رعد حسین، کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد گفت که این حمله هوایی ممکن است جنایت جنگی بوده باشد. یازده روز پس از حمله هوایی، یک تانک آمریکایی وارد محوطه بیمارستان شد. مقامات پزشکان بدون مرز گفتند: «ورود اجباری و اعلام نشده آنها به اموال آسیب رساند، شواهد احتمالی را از بین برد و باعث استرس و ترس برای تیم پزشکان بدون مرز شد.» تحقیقات فرماندهی مرکزی ایالات متحده به این نتیجه رسید که برخی از پرسنل از قوانین درگیری و قانون جنگ مسلحانه پیروی نکرده اند. تحقیقات با این حال به این نتیجه رسید که حمله هوایی یک جنایت جنگی نبوده و اظهار داشت که برچسب «جنایات جنگی» معمولاً برای اعمال عمدی - هدف قرار دادن عمدی غیرنظامیان یا هدف قرار دادن عمدی اشیاء محافظت شده (مانند بیمارستان ها) محفوظ است. تحقیقات نشان داد که این حادثه ناشی از ترکیبی از خطاهای انسانی و نقص تجهیزات بوده و هیچ یک از پرسنل نمی دانستند که در حال حمله به
یک مرکز پزشکی هستند. در سپتامبر ۲۰۱۸، ایالات متحده تهدید کرد که در صورت متهم کردن هر یک از سربازان آمریکایی که در افغانستان خدمت می کنند، قضات دیوان کیفری بین المللی () و سایر مقامات را دستگیر و تحریم می کند. ایالات متحده همچنین اعلام کرد که در صورت انجام تحقیقات در مورد اتهامات جنایات جنگی توسط ایالات متحده در افغانستان، با دیوان کیفری بین المللی همکاری نخواهد کرد. در ۱۲ آوریل ۲۰۱۹، هیئتی از قضات دیوان بین المللی کیفری تصمیم گرفتند که تحقیقاتی را در مورد افغانستان آغاز نکنند. فاتو بنسودا، دادستان ارشد دادگاه، گزارشی را ارائه کرد که «یک مبنای معقول» را مبنی بر ارتکاب جنایات ایجاد کرد، اما آنها تصمیم گرفتند که ادامه ندهند زیرا ایالات متحده و سایر طرف ها همکاری نمی کنند. در مارس ۲۰۲۰، قضات ارشد دیوان بین المللی کیفری خواستار تحقیق دربارهٔ جنایات جنگی توسط نیروهای آمریکایی، افغان و طالبان در افغانستان شدند و تحقیقات قبلی دربارهٔ نقش ایالات متحده در ارتکاب جنایات جنگی را لغو کردند. جنایات جنگی توسط نیروهای دفاعی استرالیا. دیوید مک براید افشاگر استرالیایی در سال ۲۰۱۷ اسناد طبقه بندی شده را به بنگاه خبررسانی استرال
یا فاش کرد و آنها سریالی به نام پرونده های افغان را تولید کردند. این اسناد طیف گسترده ای از موضوعات، از جمله موارد متعدد کشتار غیرقانونی غیرنظامیان غیرمسلح را پوشش می دهد. در پاسخ به افشای اطلاعات، پلیس فدرال استرالیا در ژوئن ۲۰۱۹ به دفاتر بنگاه خبررسانی استرالیا یورش برد. بازرس کل نیروی دفاعی استرالیا به طور علنی نسخه ویرایش شده تحقیق افغانستان را منتشر کرد، که به نام گزارش بریتون شناخته می شود؛ جزئیات رفتار نادرست سربازان استرالیایی در افغانستان، عمدتاً اس ای اس () در نوامبر ۲۰۲۰ فاش شد. شواهدی از ۳۹ قتل فراقضایی توسط نیروهای استرالیایی، از جمله قتل غیرجنگجویان و اعدام زندانیان، که منجر به انحلال یک اسکادران اس ای اس و تحقیقات پلیس شد، یافت شد. تحقیقات دیگری در مورد قتل های غیرقانونی بیشتر در میان گزارش های مربوط به یک حادثه ادعایی در مورد کشتن یک زندانی مقید توسط نیروهای استرالیایی نیز ادامه داشت. با این حال، فرمانده دسته واحدی که گفته می شود مسئول آن بود، این ادعاها را رد کرد. استفاده از فسفر سفید. فسفر سفید توسط سازمان های حقوق بشری به عنوان ظالمانه و غیرانسانی محکوم شده است زیرا باعث سوختگی شدید می شود.