Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کوئنتین نورتروپ بردیک (Quentin Northrup Burdick) (۱۹ ژوئن ۱۹۰۸–۸ سپتامبر ۱۹۹۲)، وکیل و سیاستمدار آمریکایی بود. او که عضوی از حزب NPL دموکرات داکوتای شمالی بود، از داکوتای شمالی در مجلس نمایندگان ایالات متحده (۱۹۵۹–۱۹۶۰) و سنای ایالات متحده (۱۹۶۰–۱۹۹۲) نمایندگی کرد. او هنگام مرگش سومین سناتور از نظر طول مدت خدمت (پس از استروم تورموند و رابرت برد) در میان اعضای سنا بود. اوان زندگی و تحصیلات. کوئنتین بردیک در میونیک در داکوتای شمالی بدنیا آمد. او بزرگترین فرزند از سه فرند آشر لوید بردیک و اما سسلیا رابرتسون بود. پدر او سیاستمدار جمهوری خواهی بود که به عنوان ستوان-فرماندار داکوتای شمالی (۱۹۱۱–۱۹۱۳) و نماینده ایالات متحده (۱۹۳۵–۱۹۵۹) خدمت نمود. مادر او، دختر اولین ساکن سفیدپوست در ناحیه داکوتای شمالی بود که غرب پارک ریور قرار دارد. او برادر یوگین آلان بردیک بود که قاضی حوزه پنجم قضایی داکوتای شمالی از ۱۹۵۳ تا ۱۹۷۸ میلادی بود. خواهر او روزماری با رابرت دبلیو. لرینگ ازدواج کرد که نماینده ایالات متحده از اوهایو (۱۹۵۹–۱۹۶۱) بود. بردیک در ۱۹۱۰ میلادی با خانواده اش به ویلستون نقل مکان کرد، جاییکه پدرش در کشاورزی و فعالی
ت های حقوقی درگیر شد. او در مدارس عمومی محلی شرکت کرد و در ۱۹۳۶ میلادی از دبیرستان ویلستون فارغ التحصیل شد، جاییکه رئیس کلاس و کاپیتان تیم فوتبال شد. بردیک در دانشگاه مینه سوتا مطالعات کارشناسی خود را انجام داد و مدرک BA را در ۱۹۳۱ میلادی کسب نمود. طی دوران کالج، او در تیم فوتبال به عنوان بلاک کنندهٔ عقب برای برونکو ناگورسکی بازی کرد و رئیس انجمن اخوت سیگما نو بود. او از آسیب در ناحیه زانو در فوتبال صدمه دید و همین مسئله موجب عدم صلاحیت او برای شرکت در خدمات نظامی جنگ دوم جهانی شد. در ۱۹۳۲ میلادی مدرکش را از مدرسه حقوق دانشگاه مینه سوتا دریافت کرد و در کانون وکلا پذیرفته شد. اوان حرفه. بردیک به شرکت حقوقی پدرش در فارگو پیوست، جاییکه کشاورزان را مشاوره می داد، کشاورزانی که بابت اجرائیه سند رهنی طی سال های رکود بزرگ تهدید شده بودند. او سپس اینگونه آنا دوران را یادآور شد: «حدس می زنم که طی آن روزهای بد، ضمیر اجتماعی بدست آوردم و از آن زمان اشتیاق کار در جهت ارتقاء شرایط زندگی انسان ها را دارم». در ۱۹۳۳ میلادی، با ماریتا جنکی ازدواج کرد. این زوج یک پسر و سه دختر داشتند. همسر او در ۱۹۵۸ فوت کرد. بردیک همچون پدرش د
ر سیاست فعال شد و به «لیگ بیطرف» (NPL) پیوست که گروه مترقی عوام گرایی بود که با حزب جمهوری خواه متحد بود. او به عنوان نامزد NPL، در ۱۹۳۴ و ۱۹۴۰ میلادی برای دادستان کل اقدام غیر موفقیت آمیزی داشت، اما در ۱۹۳۶ از سوی این گروه سناتور شهرستان کاس و در ۱۹۴۲ نیز ستوان فرماندار شد. بردیک که معتقد بود NPL در آرای مترقی ایالت تفرقه ایجاد می کند، شروع به حمایت از همتراز کردن NPL با حزب دموکرات بود. او سپس برای فرمانداری داکوتای شمالی در ۱۹۴۶ میلادی به عنوان دموکرات اقدام کرد، اما مجدداً ناموفق بود. او نماینده ای برای معاون ریاست جمهوری سابق، هنری ای. والاس بود که به عنوان نامزد حزب مترقی در انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۴۸ میلادی شرکت کرد. NPL در ۱۹۵۶ میلادی با حزب دموکرات خود را تطبیق داد تا لیگ حزب بیطرف داکوتای شمالی دموکرات را ایجاد کند. همان سال، بردیک از شکست ششم و نهایی انتخاباتی خود رنج برد، هنگامی که او علیه متصدی جمهوری خواه آن زمان، میلتون یانگ برای سنای ایالات متحده وارد عمل شد. حرفه کنگره ای. خانه نمایندگان ایالات متحده. بهار ۱۹۵۸ میلادی، آشر بردیک که نگران شکست خوردن برای انتخابات مجدد برای گزینه اولیه جمهوری خ
واه بود، پیشنهاد عقب نشینی از نامزدی را در صورت توافق NPL جهت حمایت از پسرش به عنوان نامزد دموکراتِ NPL برای کرسیش در خانه نمایندگان ایالات متحده را ارائه نمود. کونتین نیز نتیجتاً موافقت NPL را در آوریل دریافت کرده و برای حوزه کنگره ای کلی داکوتای شمالی در نوامبر بعدی انتخاب شد. او اولین NPL دموکرات بود که برای خانه نمایندگان داکوتای شمالی انتخاب شد. طی تصدی او در مجل، بردیک به عنوان عضوی از کمیته داخله خانه نمایندگان خدمت کرد، جایی که او پروژه انحراف گریسون را حمایت کرد تا آب از رود میزوری به داکوتای شمالی رود. او از سوز کارگران سازمان یافته و «امریکاییان برای کنش دموکراتیک» رتبه های بالایی را دریافت کرد. بردیک که از مخالفین سیاست های کشاورزی اداره آیزنهاور بود، در سخنرانی دختر باکره خود در کف خانه نمایندگان، بردیک خواستار استعفای وزیر کشاورزی ایالات متحده، ازرا تافت بنسون شد. سنای ایالات متحده. بعد از مرگ سناتور ویلیام لانگر در نوامبر ۱۹۵۹، بردیک در انتخابات مخصوص در ۲۸ ژوئن ۱۹۶۰ میلادی جهت پر کردن دوره چهار سال و نیم باقیمانده لانگر اقدام نمود. معارض جمهوری خواه او، فرماندار جان ئی. دیویس بود. بردیک طی کمپ
ینش از جانب اتحادیه کشاورزان ملی حمایت دریافت نمود. او خواستار حمایت برای قیمت های بالا و کنترل های تولیدی در رابطه با غلاتی که مازاد بر نیاز تولید می شوند شد. شعار کمپین او «بنسون را با بردیک شکست بده» بود که به وزیر کشاورزی، بنسون اشاره داشت که سیاست های او در رابطه با کشاورزان ایالتی گندم محبوبیتی نداشت. بردیک در رقابتی تنگاتنگ دیویس را با حاشیه ۱۱۱۸ رأی شکست داد. نه روز بعد از انتخابات، او که همسر نداشت با جوسلین بیرچ پترسون ازدواج کرد. همسر او دو فرزند از ازدواج قبلیش داشت. این زوج یک پسر داشتند. بردیک در ۸ اوت ۱۹۶۰ میلادی از کرسی مجلس نمایندگان انصراف داد و به عنوان عضوی از مجلس سنا قسم یاد کرد. او دوره شش ساله خود را در سال شدیداً دموکراتیک ۱۹۶۴ میلادی با شکست دادن توماس کلپ تضمین کرد. بردیک به سادگی کلپ را در رقابت مجدد ۱۹۷۰ میلادی شکست داد که یک سال دموکراتیک ملی دیگری بود. او در ۱۹۷۶، ۱۹۸۲ و ۱۹۸۸ میلادی مجدداً با حاشیه های بالا انتخاب شد. بردیک در ۱۹۸۷ میلادی رئیس کمیته کارهای عمومی و محیطی سنا شد. بردیک لقب «پادشاه پورک» را برای تمرکز تقریباً تمامی تلاشهای قانونگذاری خود در راه کشیدن بودجه های فدرا
ل به داکوتای شمالی، کسب نمود که محیطی روستایی، فقیر و کمتر توسعه یافته نسبت به بسیاری از ایالات دیگر بود. مرگ. بردیک در سپتامبر ۱۹۹۲ میلادی در سن ۸۴ سالگی براثر سکته قلبی، در حالی که در بیمارستان سنت لوک در فارگو بود درگذشت. بعد از مرگ بردیک، بیوه او جوسلین بیرچ بوردیک توسط فرماندار جورج سینر جهت پر نمودن دوره منقضی نشده تا اجرای انتخابات مخصوص گماشته شد.
جلال کیانی (زادهٔ ) بازیکن هندبال اهل ایران است. وی سابقه عضویت در تیم های سپاهان و مس کرمان را در کارنامه دارد.
دکوراتیوه کونست (به معنای: «هنر تزئینی») یک مجله هنری آوانگارد آلمانی بود که از اکتبر ۱۸۹۷ تا ۱۹۲۹ میلادی منتشر شد. این مجله سبک یوگنداشتیل یا آر نُوو را ترویج کرد و توسط یولیوس مایر-گریفه تأسیس شد. ناشر مجله الکساندر کُخ بود. که در مونیخ به صورت ماه نامه منتشر می شد. این یک مجله خواهر به نام "دی کونست («هنر»)" داشت که یک مجله هنرهای زیبا بود. در سال ۱۹۲۹ میلادی این مجله به "داس شونه هایم («خانه زیبا»)" تغییر نام داد.
رانسوم ام. کالیکوت (Ransom M. Callicott) (۱۲ ژوئیه ۱۸۹۵–۱۴ نوامبر ۱۹۶۲)، رئیس انجمن رستوران ملی، مؤسس مشترک «میان وعده ها برای میلیون ها» و عضوی از شورای شهر لس آنجلس، کالیفرنیا از ۱۹۵۵ تا زمان مرگش بود. او یکی از شکاکان پیشنهاد آوردن بیسبار داجرز از بروکلین و استقرارشان در استادیوم جدید چاوز راوین بود و به دقت بر بررسی برنامه ها برای استادیوم قبل از ساخت آن اصرار می نمود. زندگی نامه. کالیکوت از سنت لوئیس میسوری در ۱۹۱۹ میلادی به لس آنجلس آمد و حرفه اش را در تجارت رستوران به عنوان پادو برای رستوران های زنجیره ای برادران بوس شروع کرد. او در ۱۹۳۱ در عملیات کافه تریای کلیفتون در ۱۹۳۲ میلادی به کلیفورد ئی. کلینتون پیوسته و شریک کلینتون شد. او مشاور غذایی دولت در جنگ جهانی دوم بود که در اردوهای نظامی می گشت و برای کارکنان خدمات نظامی برنامه غذایی پیشنهاد می نمود. او همراه با کلینتون مؤسس مشترک «نیم وعده برای میلیون ها تن» بود که غذاهایی با پروتئین بالا به نام MPF (غذای چند منظوره) را بسته بندی و توزیع می کرد تا بدین شکل با گرسنگی مبارزه کند. سایر فعالیت ها شامل هدایتگری مؤسسه رفاهی لس آنجلس و ریاست باشگاه تروجان ب
ود، تنها رئیس آنجا که در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی شرکت نکرده بوده است. کالیکوت و اولین همسرش آنه کندی در ۱۹۳۹ میلادی طلاق گرفت. او مجدد با آلیس کالیکوت در ۱۹۵۲ میلادی ازدواج کرد و در ۲۰۱ بلوار باختری جنوبی زندگی کردند. کالیکوت که شهردار نوریس پولسون و عضو شورای شهر جیمز سی. کورمن را در پیشنهادی برای آوردن کنوانسیون ملی جمهوری خواه ۱۹۶۰ میلادی به لس آنجلس همراهی می نمود، در ۶۲ سالگی ابتدا از بیماری مزمن قلبی در آوریل ۱۹۵۹ میلادی در واشینگتن DC رنج برد و در بیمارستان دانشگاه جورجتاون درمان شد. بعد سه سال از آن اتفاق در خانه اش واقع در ۳۵۳ مکان پارک لافایت جنوبی ۳۵۳ براثر حمله قلبی در ۱۴ نوامبر ۱۹۶۲ میلادی هنگامی که سه فرزندش برایان، برت و چارلز ادوارد و دختر حاصل از ازدواج اولش، ماری روز براون را بیرون برده بود فوت کرد. خاکسپاری در پارک یادبود چمنزار جنگلی گلندیل صورت پذیرفت. تجارت. کالیکوت به عنوان رئیس انجمن رستوران کالیفرنیای جنوبی (۱۹۴۷–۱۹۵۰) در فوریه ۱۹۴۹ به واشینگتن DC رفت تا علیه پیشنهاد افزوده شدن رستوران ها به قانون دستمزدها و ساعات فدرال لابی کند. او گفت: «اگر این قانون تصویب شود، صنعت ما با ۴۰ ساعت ک
ار در هفته مواجه خواهد شد. این بدان معناست که اتحادیه ها برای ۴۰ ساعت کار دستمزدی را پرداخت خواهند نمود که اکنون برای ۴۸ ساعت می پردازند.» او پیش بینی کرد که با تصویب این قانون قیمت ها بالاتر رفته و موجب ورشکستگی رستوران ها و ایجاد بیکاری خواهد شد. این انجمن میزبان کنوانسیون و نمایشگاه رستوران های منطقه ای ساحل آرام در اوت ۱۹۴۸ میلادی بود که کالیکوت در آن سخنگو بود. همچنین او سفری را به پایتخت در مه ۱۹۵۱ میلادی برنامه ریزی نمود تا علیه قواعد جدید مربوط به سقف قیمت های گوشت های حمل شده از دنورِ کلرادو بجنگد. او هنگام بازگشت رستورانداران را برای کار علیه قوانین «دفتر پایدارسازی قیمت» یا حذف کامل گوشت از منوهایشان تشویق کند. او در ۱۹۴۹ میلادی رئیس انجمن رستوران های ملی بود. خدمات عمومی. کمیسیون ها. قبل از انتخابش بر شورا، کالیکوت عضوی از کمیسیون خدمات مدنی شهر بود. او به عنوان یک عضو کمیسیون خواستار بازنگری در منشور شهری شد که آن را اینگونه توصیف نمود: شبکه عنکوبتی ۱۲۵٬۰۰۰ کلمه ای از عبارات پیچیده که هر مقام صادقی هنگام گیر کردن در آن بیهوده تلاش برای رها شدن از آن را می کند. تنها کسانی که از این شبکه سود می برن
د، معمارانی بی نام عنکبوتی آن هستند که نفعشان در آشوب، درگیری و مناقشات است. او بهنگام مرگش، عضوی از کمیسیون سالن ورزشی لس آنجلس بود. کالیکوت به عنوان رئیس کمیسیون، خواستار تحقیقات کنگره در کمیته المپیک ایالات متحده در بیداری آن پیکره برای تصمیم در حمایت از دیترویت، میشیگان برای المپیک تابستانی ۱۹۶۸ به جای لس آنجلس بود، چرا که لس آنجلس وارد پیشنهاد شده بود. او که برای نمایندگی لس آنجلس در یک کمیته المپیک که سردمدار آن بود در ملاقات شیکاگو صحبت می کرد، گفت که کمیته «سفرهای خارجی را با پرداخت همه هزینه هایش دوست دارد و به همین دلیل همیشه بر سر مذاکره هر شهر ایالات متحده شکست می خورد». شورای شهر. انتخابات. کالیکوت برای کرسی حوزه انتخابیه ۱۲م شورای شهر لس آنجلس در ۱۹۵۳ میلادی اقدام کرد و از عضو آن زمان شورا، اد جی. داونپورت در مرحله نهایی با صرفاً ۴۴۳ رأی باخت. بعد از این که داونپورت در ژوئن ۱۹۵۳ میلادی فوت کرد، کالیکوت یکی از ۱۳ امیدوارانی بود که توسط یک کمیته شورای شهر برای جایگزینیش مورد مصاحبه قرار گرفت. او «خود ره به عنوان متفکر سیاسی بین راهی توصیف کرد و گفت که حمایت جناح چپ که به کمپین اخیر او برای شورای ش
هر جذب شده بودند، تنها به این دلیل که این المان نسبت به داونپورت خصومت آمیزتر است، توسعه یافت». شورا تصمیم گرفت تا بیوه داونپورت، هریت داونپورت را بر این سمت بگمارد. با این حال در ۱۹۵۵ میلادی هریت داونپورت انتخابات را ادامه نداد و کالیکوت بر کرسی حوزه انتخابیه ۱۲م انتخاب شد. او برای یک دوره چهار ساله در ۱۹۵۹ میلادی مجدداً انتخاب شد و در انتخابات ۱۹۶۳ میلادی شرکت نکرد. در آن دوره، حوزه انتخابیه ۱۲م در غرب داون تاون لس آنجلس قرار داشت، بین خیابان های فیگوئروا و کاتالینا. این ناحیه تقریباً توسط بلوار ونیز در جنوب و بلوار سان ست در شمال، خیابان کاتالینا در غرب و خیابان فیگوئروئا در شرق مرزبندی می شد.
ریموند پیس الکساندر (Raymond Pace Alexander) (زاده ۱۳ اکتبر ۱۸۹۷ – درگذشت ۲۴ نوامبر ۱۹۷۴)، رهبر حقوق مدنی، وکیل، سیاستمدار و اولین قاضی آمریکایی-آفریقایی بود که در دادگاه عمومی پنسیلوانیا منصوب شد. او در فیلادلفیا به دنیا آمد و بزرگ شد و اولین فارغ التحصیل سیاه پوست از مدرسه تجارت وارتون در ۱۹۲۰ بود. پس از فارغ التحصیلی از مدرسه حقوق هاروارد در ۱۹۲۳، الکساندر به یکی از وکلای برجسته حقوق مدنی در فیلادلفیا تبدیل شد. او به عنوان یک وکیل سیاه پوست که به مبارزه برای حقوق برابر تمایل داشت، در پرونده تبعیض نژادی بروین، شهرت یافت و وکالت متهمان سیاه پوست را در پرونده های برجسته دیگر، از جمله ترنتون سیکس که گروهی از مردان سیاه پوست به جرم قتل در ترنتون، نیوجرسی دستگیر شده بودند را بر عهده گرفت. الکساندر فعالیت سیاسی خود را با کاندیداتوری ناموفق برای قضاوت در دادگاه دعاوی مشترک در ۱۹۳۳ و ۱۹۳۷ آغاز کرد. در ۱۹۴۹، توسط رئیس جمهور، هری اس. ترومن، برای یک جایگاه در دادگاه استیناف حوزه سوم ایالات متحده آمریکا، در نظر گرفته شد. او بالاخره در ۱۹۵۱ جایگاهی را در شورای شهر فیلادلفیا به دست آورد. پس از دو دوره حضور در شورای شهر،
الکساندر به کرسی دادگاه دعاوی مشترک منصوب شد و در ۱۹۵۹ مجدداً برای یک دوره ده ساله به عنوان قاضی، انتخاب شد. او در تمام مدت حضورش در شهرداری، به فعالیت برای برابری نژادی ادامه داد. الکساندر در ۱۹۶۹ در سن بازنشستگی اجباری، وضعیت سالمندی را پذیرفت و در ۱۹۷۴ درگذشت. میراث او افتخار داشتن جایگاه استادی، در دانشگاه پنسیلوانیا است. اوایل زندگی و تحصیلات. الکساندر در ۱۳ اکتبر ۱۸۹۷ در یک خانواده سیاه پوست از طبقه کارگر در فیلادلفیا، پنسیلوانیا به دنیا آمد. والدین او، مانند بسیاری از آمریکایی های آفریقایی تبار در دهه های ۱۸۶۰ و ۱۸۷۰، مناطق روستایی جنوب را به دنبال فرصت های اقتصادی و فرار از خشونتی که همراه با سیستم جداسازی جیم کرو بود، ترک کرده بودند. پدرش، هیلارد بون الکساندر، به عنوان یک برده در شهرستان مکلنبورگ، ویرجینیا به دنیا آمد و پسر صاحب مزرعه بود. او در ۱۸۸۰ به همراه برادرش ساموئل به فیلادلفیا مهاجرت کرد. در همان سال مادر ریموند، ویرجینیا پیس، نیز به همراه برادرش، جان شولی پیس، به فیلادلفیا مهاجرت کردند؛ آن ها در شهرستان اسکس، ویرجینیا به عنوان برده به دنیا آمده بودند. هیلارد و ویرجینیا در ۱۸۸۲ در فیلادلفیا
ازدواج کردند. این خانواده، همچون اکثر جمعیت سیاه پوست شهر، در بخش هفتم، در محلی که امروزه مرکز شهر فیلادلفیا نامیده می شود، زندگی می کردند. دبلیو ای بی دو بویس، منطقه ای را که الکساندرها در آن زندگی می کردند، بخش «عادلانه و راحت» محله نامیده است. پدر و عموی الکساندر «استادان سوارکاری» بودند که به سفیدپوستان ثروتمند فیلادلفیا و حومه آن در امتداد خط اصلی، اسب سواری آموزش می دادند. اما در ۱۹۱۵ با ظهور عصر ماشین، کسب و کار آن ها رو به زوال رفت و در نهایت به شکست انجامید. در ۱۹۰۹، مادر الکساندر بر اثر بیماری ذات الریه، فوت کرد. هرچند الکساندر بلافاصله برای کمک به خانواده خود شروع به کار کرد، اما پدرش احساس کرد که نمی تواند به اندازه کافی مراقب بچه ها باشد؛ بنابراین؛ الکساندر و سه فرزند دیگر خود (از جمله خواهرش ویرجینیا) را فرستاد تا با عمه و عموی خود، جورجیا و جان پیس، در یک جامعه سیاه پوست رو به رشد در شمال فیلادلفیا، زندگی کنند. پیس ها هم خانواده ای از طبقه کارگر بودند؛ بنابراین با توجه به نیاز افراد بیشتری برای تغذیه، الکساندر به کار کردن خود تا پایان مدرسه و مدرسه، برای کمک به زندگی خود و خواهر و برادرهایش ادا
مه داد. او در آن سال ها شغل هایی همچون کار در اسکله تخلیه ماهی، فروش روزنامه و اداره یک غرفه چکمه سیاه (پولیش براق روی کفش) که شش روز در هفته را در آن کار می کرد، تجربه کرد. همچنین الکساندر از ۱۶ سالگی به مدت شش سال، در خانهٔ اپرای متروپولیتن در شمال فیلادلفیا کار کرد. الکساندر بعدها با نگاهی به دوران کاری خود در خانه اپرا گفت؛ «دنیای جدیدی را برای من گشود» و او از آن محیط با عنوان جاییکه باعث «مقداری از لطافت و فرهنگی که مشخصه سال های بعد من است» یاد کرد. الکساندر در مدرسه مرکزی تحصیل کرد و در ۱۹۱۷ فارغ التحصیل شد. او در آغاز مراسم، سخنرانی خود را با عنوان «آینده سیاه پوستان آمریکایی» ارائه کرد. او با بورسیه شایستگی در دانشگاه پنسیلوانیا ثبت نام کرد و اولین فارغ التحصیل سیاه پوست از مدرسه تجارت وارتون در ۱۹۲۰ شد. سپس در مدرسه حقوق هاروارد ثبت نام کرد. الکساندر در آنجا با کار به عنوان دستیار تدریس، در طول سال تحصیلی به گذران زندگی می پرداخت. تابستان ها در کلاس های کارشناسی ارشد علوم سیاسی در دانشگاه کلمبیا شرکت می کرد، هرچند که تحصیلات را به پایان نرساند و مدرکی دریافت نکرد. در کلمبیا، الکساندر با کار به عنوا
ن باربر برای دلاور، لاکاوانا و راه آهن غربی، مخارج خود را تأمین می کرد. در حالی که هنوز در مدرسه حقوق بود، الکساندر اولین شکایت خود را برای تبعیض مطرح کرد و از مدیسون اسکوئر گاردن به دلیل امتناع از ورود او به دلیل نژادش شکایت کرد که نقض قانون حقوق برابر در نیویورک به شمار می رفت. از آنجاییکه الکساندر هنوز در کانون وکلا پذیرفته نشده بود، جیمز دی مک لندون جونیور، وکیل سیاه پوست فارغ التحصیل از مدرسه حقوق هاروارد را به عنوان وکیل خود استخدام کرد. حرفه حقوقی. الکساندر در ۱۹۲۳ از مدرسه حقوق هاروارد فارغ التحصیل شد. در همان سال، او با همکلاسی سابق خود در پن، سادی تانر موسل، ازدواج کرد. موسل، نوه بنجامین تاکر تانر بود و در ۱۹۲۷ اولین زن سیاه پوستی بود که مدرک حقوق را از دانشگاه پنسیلوانیا گرفت. آن ها دو دختر به نام های رائ و ماری داشتند. او در ۱۹۲۳ در آزمون وکالت پنسیلوانیا قبول شد و تبدیل به یکی از معدود وکلای سیاه پوست در این ایالت شد. الکساندر با وجود مدرک خود، پس از فارغ التحصیلی برای یافتن شغل در فیلادلفیا، با مشکلاتی مواجه شد. در نهایت، او در دفتر وکالت جان آر کی اسکات، نماینده سفیدپوست سابق جمهوری خواه در کنگ
ره، با دفتر کوچکی در شهر، سمتی گرفت. زمان کوتاهی پس از آن، او دفتر خود را با تمرکز بر نمایندگی سیاه پوستان افتتاح کرد. وفات و میراث. الکساندر پس از رسیدن به سن بازنشستگی اجباری در ۷۰ سالگی، مجبور شد در انتهای ۱۹۶۹ از دادگاه بازنشسته شود، اما به عنوان قاضی ارشد باقی ماند. در شب ۲۵ نوامبر ۱۹۷۴، جسد الکساندر که بر اثر حمله قلبی مرده بود، در اتاق قضایی خود پیدا شد. در ۲۰۰۷، دانشگاه پنسیلوانیا، درجه استادی ریموند پیس و سادی تانر موسل الکساندر را که به مطالعه حقوق مدنی و روابط نژادی اختصاص داشت، اعطا کرد. دختران آن ها همزمان با اعلام این خبر، پرتره های والدین خود را به مدرسه حقوق اهدا کردند.
ریکاردو جرومی «ریکی» بردالیو (Ricardo Jerome "Ricky" Bordallo) (۱۱ دسامبر ۱۹۲۷–۳۱ ژانویه ۱۹۹۰)، سیاستمدار و بازرگان آمریکایی بود و دو دوره از ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۹ با نائب فرمانداری رودی سابلان (Rudy Sablan) و، از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ با نائب فرمانداری ادوارد دیگو ریس (Edward Diego Reyes)، به عنوان فرماندار گوآم خدمت کرد. بردالیو به عنوان عضو حزب دموکرات گوآم، قبلاً از ۱۹۵۷ تا ۱۹۷۱ به عنوان سناتور در مجلس مقننه گوآم خدمت کرده بود. اوایل زندگی. بردالیو در ۱۱ دسامبر سال ۱۹۲۷ در هاگاتنیا گوآم بدنیا آمد. بردالیو پسر بالتازر جرونیمو «بی. جی» بردالیو (۸ اوت ۱۹۰۰–۱۰ مه ۱۹۸۴) بازرگان، و جوسیفینا توریس پانجیلینان (۱۸ دسامبر ۱۹۰۴–۲ دسامبر ۱۹۴۵) بود. بی. جی بردالیو، از سیاسیت مداران مشهور دههٔ ۱۹۳۰ تا دههٔ ۱۹۵۰ بود. ریکاردو بردالیو، نخستین فرزند خانواده شامل برادرش جوزف بردالیو (۱۹۳۰–۲۰۰۷) سناتور پیشین بود. ریکاردو بردالیو در دانشگاه سان فرانسیسکو تحصیل کرد و سپس به ایالت گوما برگشت و یک بازرگان موفق و فروشندهٔ خودرو شد. در میان سایر سمت های که وی به عهده داشت، یکی هم مالک «کانون کنار شهری ریکی» بود، کانون کنار شهری ریکی یک رستوران و کا
نون در روستای تامونینگ گوآم بود. بردالیو در اواسط دههٔ ۱۹۵۰ «شرکت خودرو ریکی» را نیز تأسیس کرد که به نخستین فروشندهٔ تویوتا در آمریکا تبدیل شد. زندگی شخصی. بردالیو در سال ۱۹۵۳ با مدلین زین بردالیو ازدواج کرد؛ این زوج جمعاً یک دختر بنام دوبره و یک نوه به اسم نیکلو نلسون دارند. بیوهٔ بردالیو در سال ۱۹۹۰ برای سمت فرمانداری کاندید شد اما موفق نشد و از سال ۱۹۹۵ تا سال ۲۰۰۳ به عنوان نائب فرماندار گوآم و از سال ۲۰۰۳ الی زمانی که نامزدی مجدد در انتخابات سال ۲۰۱۸ را از دست داد، به عنوان نمایندهٔ جزیره در مجلس نمایندگان ایالات متحده خدمت کرد. حرفهٔ سیاسی. سناتور مجلسه مقننهٔ گوآم. بردالیو به عنوان عضو حزب مردم (سلف حزب دموکرات اسبق گوآم)، برای نخستین بار در سال ۱۹۵۶ به عضویت مجلس مقننهٔ گوآم انتخاب شد. از سال ۱۹۵۷ تا سال ۱۹۷۰ در مجلس مقننهٔ سرزمینی خدمت کرد و دو مرتبه رئیس حزب دموکرات گوآم بود. بردالیو به عنوان سناتور، قانونی را طرح کرد که بر مبنای آن برای نخستین بار یک کرسی غیررسمی نمایندگی از گوآم در کنگره ایالات متحده ایجاد شد. فرمانداری بردالیو- تایتانو (سال ۱۹۷۰). بردالیو در نخست در انتخابات سال ۱۹۷۰ برای سمت فرما
نداری کاندید شد، انتخابات سال ۱۹۷۰ نخستین انتخاباتی بود که برای مردم گوآم حق تعیین فرماندار داده شد. بردالیو همراه با سناتور ریچارد «دیک» تایتانو در برابر دو تیم فرمانداری قبلی هریک مانوئل گررو، فرماندار پیشین و نائب وی دکتر آنتونیو سی. (تونی) یاماشیتا و به همین گونه جواکوئیم سی. «کین» آریولا، وکیل و رئیس پیشین مجلس و وایسنتی بامبا قاضی بازنشسته و سناتور پیشین، به رقابت پرداخت. فهرست نامزدان انتخاباتی بردالیو- تایتانو در انتخابات مقدماتی، با تفاوت اندک نسبت به فهرست نامزدان انتخاباتی گررو- یاماشیتا در جایگاه نخست قرار گرفت و در انتخابات مقدماتی دور دوم برنده شد. اما، به دلیل کمپین انتخاباتی ستیزه جویانه حزب دموکرات، فهرست نامزدان انتخاباتی بردالیو- تایتانو در انتخابات عمومی در برابر تیم جمهوری خواه متشکل از نمایندگان آن زمان هریک کارلوس کاماچو و کورت مویلان، شکست خورد. با وجود این همه، انتخابات برای بردالیو پراهمیت بود، زیرا وی و دیک تایتانو، نخستین سازمان سیاسی گوآم را تحت عنوان «اجتماعات مردمی» در تمامی روستاها ایجاد کردند. دورهٔ فرمانداری (۱۹۷۵–۱۹۷۹). فرمانداری بردالیو- سابلان (۱۹۷۴). مدلین، خانم بردالیو،
نیز به عنوان یک کمپین کنندهٔ پرشور و خستگی ناپذیر وارد میدان شد و حامیان زیادی را برای سازمان مذکور جذب کرد. در کاندیداتوری مجدد بردالیو در انتخابات سال ۱۹۷۴، این سازمان و پایگاه حامیان آن نقش ارزشمندی داشت. مدلین بردالیو بیشتر به خاطر فعالیت های بشردوستانه اش مشهور بود. مدلین چندین گردهمایی فرهنگی- مدنی از جمله قطعهٔ موسیقی کامل گوآم و برنامه آموزش کودکان به شیوهٔ سوزوکی ویولن، را حمایت مالی کرد. بردالیو در سال ۱۹۷۴ برای بار دوم همرا با ردولف «رودی» گررو سابلان برای سمت فرماندار کاندید شد. این دو در مقابل چهار فهرست نامزدان دیگر انتخاباتی دموکرات قرار گرفتند که عبارت بودند از: مانوئل گررو و معاون وی دوید دی. ال فلورز (Manuel Guerrero and running mate David D.L. Flores)؛ پدرو سی. سانچز و استیبان یو. توریس (Pedro C. Sanchez and Esteban U. Torres)؛ و جواکوئیم سی. «کین» آریولا (Joaquin C. "Kin" Arriola) و تیودور «تید» نیلسون. دیک تایتانو (Theodore "Ted" Nelson. Dick Taitano)، مدیر کمپین فهرست نامزدان انتخاباتی بردالیو- سابلان بود و سازمانی را که در سال ۱۹۷۰ راه اندازی کرده بود، توسعه بخشید. نقش این سازمان تعیین
کننده بود و فهرست نامزدان انتخاباتی بردالیو- سابلان به راحتی بر سایر تیم های انتخاباتی دموکرات غلبه کرد. فهرست نامزدان انتخاباتی بردالیو- سابلان، بعداً تیم انتخاباتی کاماچو- مویالان را شکست داد، این تیم توانسته بود به سختی تیم رقیب جمهوری خواه پاول کالفو و تونی پالومو را در انتخابات مقدماتی شکست بدهد. کالفو به عنوان کاندید نام نوشتنی (شخصی که اسم وی در ورقه رای دهی یا فهرست کاندیدها نیست ولی به وی رای می دهند) در انتخابات عمومی وارد رقابت شد و حمایت فهرست نامزدان انتخاباتی کاماچو- مویالان را به خود جلب کرد و فهرست نامزدان انتخاباتی بردالیو- سابلان با اخذ کمتر از ۶۰۰ رای از ۲۲٬۰۰۰ آرای اضافی، برنده انتخابات شد. نخستین دور ۱۹۷۵–۷۹. نخستین دور فرمانداری بردالیو که از سال ۱۹۷۵ تا سال ۱۹۷۹ ادامه یافت، جنجال برانگیز بود. وی یک شخصیت خیلی ها کاریزماتیک اما شدیداً جنجالی توصیف شد. شخصی بود که از بیان نظریات اش در مورد هر موضعی، هراس نداشت. در جریان مدت فرمانداریش، مسئلهٔ استقلال، ایالت شدن، وضعیت مشترک المنافع گوآم یا ماندن به عنوان یک قلمرو ایالات متحده، برای رای دهندگان به رای گری گذاشته شد. سناتور پاول بردالیو، بر
ادر بردالیو از استقلال طرفداری کرد. رأی دهندگان، برای وضع موجود به عنوان یک قلمرو وابسته، رای دادند. بردالیو توانست مبلغ ۳۶۷ میلیون دلار را برای بازسازی خسارات طوفان تایفون، پروژه های بهبود سرمایه و سرمایه گذاری های دولت گوآم، فراهم نماید. یکی از این سرمایه گذاری ها بر بیمارستان یادبود گوآم صورت گرفت. فرمانداری بردالیو- سانچز (۱۹۷۸). بردالیو در سال ۱۹۷۸ همراه با دکتر پدرو سی. سانچز، رئیس پیشین دانشگاه گوآم به عنوان کاندید نائب فرمانداری، برای انتخاب مجدد کاندید شد. سابلان، نائب فرمانداری، کاندیداتوری خود را در انتخابات فرمانداری اعلام کرد و در انتخابات مقدماتی ماه سپتامبر سال ۱۹۷۸ حزب دموکرات کاندید شد و نائب فرماندار وکیل جویز ایگلسیاس لئون گررو، به عنوان معاون وی شرکت کرد. بردالیو برندهٔ انتخابات مقدماتی حزب دموکرات شد و با تفاوت آرای زیاد، تیم انتخاباتی سابلان- لئون گررو را شکست داد. با وجود پیروزی در دور مقدماتی انتخابات، در انتخابات عمومی در برابر تیم انتخاباتی کالوف - آدا جمهوری خواه شکست خورد. دورهٔ فرمانداری (۱۹۸۳–۱۹۸۷). فرمانداری ریس- سانچز (۱۹۸۲). بردالیو در سال ۱۹۸۲، همراه با ادی ریس، شخصیت غیر مشه
ور سیاسی و سرهنگ نیروهای هوایی به عنوان معاون خود، برای سومین بار وارد عرصهٔ سیاسی شد. بردالیو با شکست دادن کاندیدان دموکرات هریک کارل گوتیرز و چان پی. آگون در انتخابات مقدماتی حزب دموکرات، یکبار دیگر برندهٔ مقام فرمانداری شد. فهرست نامزدان انتخاباتی بردالیو/ریس با وعده بیرون کشیدن ایالت گوام از حالت کساد و تلاش برای ایجاد وضعیت مشترک المنافع، کالوف فرماندار آن زمان را در انتخابات های سال ۱۹۸۲ شکست داد. دورهٔ دوم ۱۹۸۳–۸۷. دوره دوم فرمانداری بردالیو از سال ۱۹۸۳ تا سال ۱۹۸۷ ادامه پیدا کرد. بردالیو در دور دوم فرمانداریش، رئیس کمیسون خودمختاری بود و در پیش نویش قانون مشترک المنافع گوآم که در ۴ ژوئن سال ۱۹۸۶ تدوین شد، پیشگام بود. بردالیو با طرح «برنامهٔ کار عالی» به مشکلات آموزشی ایالت گوام رسیدگی کرد و روی وضعیت اعتبار بخشی دانشگاه گوآم کار کرد.
دمودکس فولیکولاروم یا هیره فولیکول مو، یک هیره میکروسکوپی است که فقط روی پوست انسان زنده می ماند. این هیره ها روی پوست اکثر افراد هستند. هیره ها معمولاً هیچ آسیبی ندارند، بنابراین بیش از آنکه انگل باشند، همسفرگی به شمار می روند. با این حال، بیماری ناشی از آنها به عنوان دمودیکوزیس شناخته می شود.
کارل آرنولد ؛ (زاده میلادی – درگذشته میلادی) نقاش، کاریکاتوریست و طنزپرداز اهل آلمان بود. او در نوی اشتاد در نزدیکی کوبورگ متولد شد و در مونیخ درگذشت.
یوزف کمر (; – ) بازیگر اهل کشور جمهوری چک بود. وی بین سال های ۱۹۳۷ تا ۱۹۹۵ میلادی فعالیت می کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "مارکتا لازاروا"، "جسدسوز"، "قلعه"، "آخرین داوری"، "شاه شاهان، و "پتک جادوگران" اشاره کرد.
یارُسلاو مُوچکا (; – ) بازیگر سینما اهل کشور جمهوری چک بود. او بین سال های ۱۹۵۴ تا ۲۰۰۰ در بیش از هشتاد فیلم بازی کرد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "مارکتا لازاروا"، "گوش" اشاره کرد.
داگنی سِروائِس (; – ) بازیگر تئاتر و بازیگر سینمای آلمانی-اتریشی بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آنها نقش داشته است می توان به "پتر کبیر" و "آدم و حوا" اشاره کرد.