Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ای پررونق و موقعیت تجاری اش به «گوای زرین» (Goa Dourada) شهرت یافت و ضرب المثلی پرتغالی رواج یافت: «هر که گوا را دیده، نیازی به دیدن لیسبون ندارد». بازارهای گوا پر بود از کالاهای سراسر امپراتوری پرتغال، از مروارید و چینی تا مخمل، ادویه و بردگان آفریقایی. حضور پرتغالی ها در هند تا سال ۱۹۶۱ ادامه داشت، زمانی که گوا و دیگر مستعمرات پرتغال توسط دولت هند به این کشور ملحق شدند. تاریخچه. در سده پانزدهم میلادی، پرتغال به دنبال دسترسی مستقیم به تجارت ادویه در شرق بود که تا آن زمان تحت سلطه ونیزی ها و شرکای خاورمیانه ای شان قرار داشت. در سال ۱۴۹۷، واسکو دا گاما، دریانورد پرتغالی، با حمایت پادشاه مانوئل اول، سفری را آغاز کرد تا مسیر دریایی به هند را کشف کند. او با عبور از دماغه امید نیک و سواحل شرقی آفریقا، در سال ۱۴۹۸ به کالیکوت در هند رسید و پایه های حضور پرتغال در شبه قاره هند را بنا نهاد. در سال ۱۵۰۵، اولین نایب السلطنه پرتغال، فرانسیسکو دی آلمیدا، پایگاه خود را در قلعه مانوئل در منطقه مالابار (جنوب هند) بنا کرد، پس از آنکه پادشاهی کوچین به صورت محافظت شده به پرتغال پیوست. در سال ۱۵۱۰، پرتغالی ها گوا را از سلطنت نشی
ن بیجاپور تصرف کردند و آن را به بندر اصلی ناوگان دریایی خود تبدیل کردند. سپس در سال ۱۵۳۰، پایتخت از کوچین به گوا منتقل شد. پس از دا گاما، آلفونسو دو آلبوکرک در سال ۱۵۱۰ شهر گوا را از سلطان نشین بیجاپور تصرف کرد و آن را به مرکز حکومت پرتغال در شرق تبدیل نمود. پرتغالی ها همچنین شهرهای مهمی مانند مالاکا در ۱۵۱۱ و هرمز در ۱۵۱۵ را به امپراتوری خود افزودند. در گوا، آلبوکرک سیاست هایی مانند تشویق ازدواج بین سربازان پرتغالی و زنان بومی، حفظ قوانین محلی و لغو رسوم ناپسندی مانند ساتی (خودسوزی بیوه ها) را اجرا کرد که باعث محبوبیت او در میان مردم محلی شد. از میانه قرن ۱۶ میلادی، اصطلاح «دولت هند» در اسناد رسمی پرتغال رواج یافت. در آن زمان، نایب السلطنه گوا بر تمامی مستعمرات پرتغال در حاشیه اقیانوس هند، از جنوب آفریقا تا جنوب شرق آسیا، نظارت داشت. اما با گذر زمان، محدوده این نفوذ کاهش یافت: در ۱۷۵۲ موزامبیک دولت مستقل خود را پیدا کرد و از ۱۸۴۴ اداره ماکائو، سولور و تیمور نیز از گوا جدا شد. در عمل، قدرت پرتغال در شرق به مرور محدودتر شد و بسیاری از مستعمره های غیررسمی اش در رقابت با دیگر قدرت های اروپایی و محلی رها شدند. در
قرن نوزدهم، پرتغال فقط مناطقی کوچک در غرب هند مانند گوآ، دامان، دیو، دادر و نگرهولی را حفظ کرد. پس از استقلال هند از بریتانیا در ۱۹۴۷، پرتغال همچنان این سرزمین ها را تحت کنترل داشت. اما در سال ۱۹۵۴، دادر و نگرهولی عملاً از کنترل پرتغال خارج شد و سرانجام، با حمله نظامی هند در دسامبر ۱۹۶۱، بقیه سرزمین های هند پرتغال نیز به خاک هند ملحق شد. پرتغال تا پس از انقلاب میخک در سال ۱۹۷۴ و پایان رژیم «استادو نوو» این واقعیت را نپذیرفت و در ۳۱ دسامبر همان سال طی یک پیمان رسمی، حاکمیت هند را به رسمیت شناخت. جغرافیا. این قلمرو شامل چند منطقه پراکنده بود: در اوج خود، مساحت هند پرتغالی حدود ۴٬۱۹۳ کیلومتر مربع بود که بیشتر آن در گوا قرار داشت. گوا همچنین دربرگیرنده حوزه های قضایی پرتغال در ماکائو و تیمور نیز بود و تحت حکومت یک فرماندارکل و یک اسقف اعظم قرار داشت. بازرگانی و اقتصاد. بازرگانی یکی از انگیزه های اصلی گسترش فراساحلی پرتغالی ها بود و از اهداف بنیادین «دولت هند پرتغالی» نیز در دست گرفتن تجارت اروپا و آسیا به جای مسیر دریای سرخ و خلیج فارس، و هدایت آن از طریق دماغه امید نیک بود. این تجارت یا از سوی دولت پادشاهی از ط
ریق نمایندگان سلطنتی ("feitores") در مراکز تجاری سلطنتی ("feitorias") و با بودجه سلطنتی انجام می شد، یا توسط بازرگانان مستقل، چه پرتغالی و چه دیگر ملیت ها. یکی از وظایف اصلی نمایندگان سلطنتی تهیه ادویه برای ارسال به اروپا بود. در سال ۱۵۰۳، پرتغالی ها ۳۰٬۰۰۰ کوئینتال ادویه را در لیسبون تخلیه کردند که بیشتر از میزان واردات ونیزی ها از طریق اسکندریه مصر بود. بخش اعظم کالاهای وارداتی پرتغال به اروپا را فلفل سیاه تشکیل می داد که پس از ۱۵۲۰ به انحصار سلطنتی درآمد. بیشتر فلفل مورد نیاز از کرالا یا کانارا در هند تهیه می شد. پرتغالی ها در بیشتر قرن شانزدهم، بیش از ۷۵٪ فلفل بازار اروپا را تأمین می کردند. سایر کالاهای انحصاری شامل میخک، جوز هندی، دارچین، زنجبیل، ابریشم، مروارید و صادرات طلا و نقره به آسیا بود. دولت پرتغال سامانه ای از «کارریراس» ("carreiras"؛ به معنای «مسیرهای منظم») برقرار کرد که سالی یک بار گوا را به بنادر پرتغالی و غیرپرتغالی در اقیانوس هند و اقیانوس آرام متصل می کرد. این مسیرها ابتدا با کشتی های سلطنتی اداره می شد ولی پس از ۱۵۶۰ به بخش خصوصی اجاره داده شد، و تا اواخر قرن شانزدهم حالت عادی یافت. تا س
ال ۱۵۸۰، ارزش اجارهٔ این مسیرهای تجاری در آسیا به دو میلیون «کروزادو» رسید که دو برابر درآمد حاصل از تجارت گوا-لیسبون بود. پرتغال با تحمیل سامانه ای از مجوزهای دریانوردی به نام "کارتاز"، تجارت در اقیانوس هند را کنترل و هدایت می کرد. این سامانه بیشترین اثربخشی را در سواحل غربی هند داشت. دولت پرتغال همچنین عوارض گمرکی سنگینی دریافت می کرد، به ویژه در گوا، هرمز، ملاکا، باسائین و دیو، که در دهه ۱۵۸۰ بیش از ۸۵٪ درآمد نایب السلطنه را تشکیل می داد. بازرگانان پرتغالی مستقل نیز در تجارت درون آسیایی فعال بودند، و هسته اصلی حضور غیررسمی پرتغال در آسیا را بازرگانان اوراسیایی تشکیل می دادند که از ازدواج سربازان پرتغالی با زنان بومی پدید آمده بودند. مرکز فعالیت آن ها گوا بود، با حدود ۲٬۰۰۰ خانوادهٔ "casados" («مردان متأهل»). آن ها عمدتاً در پارچه های نخی گجراتی، فلفل کرالا، دارچین سری لانکا، برنج کانارا، الماس جنوب هند و سکه های نقره ایرانی (لارین) فعالیت می کردند. تا سال ۱۵۲۰ به بیشتر مناطق بازرگانی مهم آسیا نفوذ کرده بودند، به جز ژاپن که در دهه ۱۵۴۰ به آن رسیدند. ماکائو را همین تاجران مستقل پرتغالی بنیان نهادند. دولت پرت
غال تجارت آن ها را به کاروان هایی برای مقابله با دزدان دریایی سازمان دهی کرد، که مهم ترین شان انتقال پارچه از گجرات به گوا و برنج از کانارا به گوا بود. دومین مرکز بزرگ بازرگانان پرتغالی در هند کوچین بود، با حدود ۵۰۰ خانوادهٔ "casados". جمعیت "casado"ها در دیو حدود ۲۰۰ نفر بود. شرکت هند پرتغالی در سال ۱۶۲۸ تأسیس شد اما به دلیل اینکه تنها سهام دار اصلی آن دولت بود، پنج سال بعد منحل شد. در آن زمان، سهم پرتغال از تجارت فلفل از کمپانی هند شرقی هلند و کمپانی هند شرقی بریتانیا عقب افتاده بود. جنگ میان هلند و پرتغال جنگ هلند و پرتغال باعث افت شدید تجارت پرتغالی ها شد، با اینکه در سال ۱۶۶۳ پیمان صلحی امضا شد. کاروان های درون هند پرتغالی همچنان ادامه یافتند، به ویژه با گجرات، پورتو نوو و چنای. پنبهٔ هندی به کالای اصلی صادراتی از هند پرتغالی تبدیل شد، در حالی که توتون برزیل پرتغال، مهم ترین کالای صادراتی پرتغال به سراسر آسیا تا سده نوزدهم شد. شرکت های جدید هند شرقی پرتغال که در ۱۶۶۹ و ۱۶۸۵ تأسیس شدند نیز به دلیل اختلافات میان دولت و بازرگانان و نبود اعتماد سرمایه گذاران شکست خوردند. تا قرن هجدهم، توتون، شمش، سلاح گرم، ک
الاهای مصرفی چون شراب مادیرا و کتاب مهم ترین کالاهای تجاری در هند پرتغالی بودند، و صادرات به اروپا شامل ابریشم، ادویه، چینی، سنگ های قیمتی، پنبهٔ هندی و مبلمان لاکی باکیفیت بود که بخشی از آن در باهیا در برزیل تخلیه می شد. پارچه های نخی هندی در موزامبیک بسیار پرطرفدار بودند و جامعه ای بزرگ از مهاجران دیو و دامان در آن جا شکل گرفت. با این حال، گوا عملاً به ماهواره تجاری بمبئی بریتانیا بدل شد. بسیاری از بازرگانان هندو-پرتغالی در هند فرانسه، ترانکبار دانمارکی و به ویژه در مدرس، کالکوتا و بمبئی برجسته شدند. یهودیان پرتغالی نیز در تجارت الماس مدرس نقش داشتند. جامعه و فرهنگ. «دولت هند پرتغالی» عمدتاً ماهیتی شهری داشت، زیرا هدف از تأسیس آن فراهم آوردن بندرهایی امن برای تجارت، ارتباطات و سلطه بر آن ها بود؛ بنابراین فقط مناطقی مانند گوا، دامان، باسئین، چائول و کلمبو دارای پس زمینه های روستایی قابل توجهی بودند. پس از کشتار پرتغالی ها در "فیتوریا"ی کالیکوت در سال ۱۵۰۰، تقریباً تمام دارایی های پرتغال در هند به طور گسترده ای مستحکم سازی و دژبندی شد، و بدین ترتیب ساختار «دولت» بیشتر به شبکه ای از ارتباطات دریایی و حلقه ای ا
ز دژها شباهت داشت. جامعه هند پرتغالی به صورت رسمی یک جامعه مسیحی و اروپایی بود، اما تحت تأثیر محیط غیراروپایی که در آن قرار داشت، تغییراتی یافته بود. در رأس این جامعه، نایب السلطنه ها، افسران و روحانیون زاده اروپا قرار داشتند؛ پس از آن ها پرتغالی های "casados" (افراد متأهل) و نوادگان اوراسیایی آن ها بودند که می توانستند بازرگانانی ثروتمند یا مقام داران محلی در "کمارا" (شورای شهری) باشند؛ و در نهایت، مردم بومی قرار داشتند. در اوج خود در سال ۱۶۰۰، شمار کل "casados"های پرتغالی در سراسر قلمرو حدود ۵٬۵۰۰ نفر برآورد می شود. بسیاری از "casados"ها زندگی ای بسیار مرفه و راحت (به نسبت استانداردهای اروپایی آن زمان) داشتند، به گونه ای که برای بازدیدکنندگان خارجی شگفت آور بود: زندگی در خانه هایی زیبا با دکوراسیون هندی، تعداد زیادی خدمتکار، خوراک متنوع شامل میوه ها و مرغ های گوناگون، که اغلب در ظروف چینی مینگ صرف می شد. مردان "casados"ی گوا معمولاً پیراهن و شلوار سفید می پوشیدند و همسرانشان اغلب ساری بر تن داشتند. در کنار دژها، بناهای مذهبی (به ویژه در گوا) بر چشم انداز شهری پرتغالی ها مسلط بودند و جلوه ای آشکار از هویت ار
وپایی و کاتولیکی به شهر می دادند. حدود ۶۰۰ روحانی از مجموع ۱۸۰۰ نفر حاضر در شرق دماغه امید نیک در سال ۱۶۳۰، در گوا متمرکز بودند. با این حال، جامعه اروپایی و اوراسیایی مسیحی در هر یک از مستعمرات پرتغالی همواره در اقلیت بودند، به ویژه در گوا که تخمین زده می شود تنها ۷٪ جمعیت را شامل می شدند و باقی جمعیت شامل هندوها، مسیحیان هندی، آسیایی ها و آفریقایی های آزاد یا برده بود. از این رو، دولت هند پرتغالی فرهنگی آمیخته داشت که با وجود فاصله از اروپا، نمای بیرونی و درونی کلیساها ترکیبی از نمادهای پرتغالی و آسیایی بود. فرهنگ خانگی نیز میان شرق و غرب در نوسان بود؛ از مبلمان گرفته تا پوشاک و خوراک، که اغلب بیشتر آسیایی بود تا پرتغالی. تاریخچه پستی. اطلاعات دقیق از تاریخ پستی آغازین این مستعمره در دست نیست، اما از سال ۱۸۲۵ تبادل منظم نامه با لیسبون انجام می شده است. پرتغال با بریتانیا توافق نامه پستی داشت، بنابراین احتمالاً بخش زیادی از نامه ها از طریق بمبئی و با قایق بستههای بریتانیایی حمل می شدند. مهر پستی پرتغالی از سال ۱۸۵۴ ثبت شده است، زمانی که اداره پست در گوا تأسیس شد. آخرین تمبر رسمی هند پرتغالی در ۲۵ ژوئن ۱۹۶۰ بر
ای پانصدمین سالگرد درگذشت شاهزاده هنری دریانورد منتشر شد. تمبرهای هند از ۲۹ دسامبر ۱۹۶۱ مورد استفاده قرار گرفتند، هرچند تا ۵ ژانویه ۱۹۶۲ تمبرهای قدیمی نیز پذیرفته می شدند. پرتغال پس از آن نیز به انتشار تمبرهایی برای این مستعمره از دست رفته ادامه داد، اما چون در دفاتر پستی هند پرتغالی عرضه نشدند، آن ها را تمبرهای معتبر به شمار نمی آورند. استفادهٔ هم زمان از دو نوع تمبر از ۲۲ دسامبر ۱۹۶۱ تا ۴ ژانویه ۱۹۶۲ مجاز بود. مهرهای پستی استعماری (پرتغالی) تا مه ۱۹۶۲ قابل استفاده بودند. منابع. The. Portuguese India | Facts, History, Maps, &amp; Fortresses. Encyclopedia Britannica. Published June 20, 2018. Accessed April 1, 2025. https://www.britannica.com/place/Portuguese-India The. Portuguese India | Facts, History, Maps, &amp; Fortresses. Encyclopedia Britannica. Published June 20, 2018. Accessed April 1, 2025. https://www.britannica.com/place/Portuguese-India
دمیتری ولادیمیروویچ گوز (؛ زادهٔ در کراسنی سولین) بازیکن فوتبال در پست مدافع اهل روسیه است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال روتور ولگوگراد، باشگاه فوتبال اورارتو، باشگاه فوتبال تیومن، باشگاه فوتبال لوچ ولادی وستوک و باشگاه فوتبال آتیراو اشاره کرد.
رمانی به قلم هاروکی موراکامی، نویسنده ژاپنی، است که در سال ۲۰۱۷ منتشر شد. این رمان در دو جلد با عناوین «ایده به منصه ظهور می رسد» و «استعاره چموش» توسط نشر شینچوشا در ژاپن، به تاریخ ۲۴ فوریه ۲۰۱۷ منتشر شد. ترجمه انگلیسی آن توسط فیلیپ گابریل و تد گوسن توسط انتشارات آلفرد ای. کناف در آمریکا و انتشارات هارویل سکر در بریتانیا منتشر شد. ناشر این کتاب اظهار داشت که ۱٫۳ میلیون نسخه برای چاپ اول ژاپن در نظر گرفته شده است. طرح. قهرمان داستان یک نقاش پرتره بدون نام است که همسرش در ابتدای کتاب او را ترک می کند. او که ضربه سختی از این جدایی خورده است، نقاشی پرتره را رها می کند و به یک سفر طولانی جاده ای می رود. در اثنای سفر جاده ای بی هدفش با زنی عصبی در یک ناهارخوری روبرو می شود که به نظر می رسد از شخصی فرار می کند. قهرمان داستان به این شک دارد که او در حال فرار از مردی است که هنگام غذا خوردن در نزدیکی آنها نشسته است. قهرمان اصلی این مرد را با نام مرد سوبارو فورستر سفید سوار خطاب قرار می دهد. این زن و قهرمان داستان در آخر به هتلی کوچک می روند و رابطه جنسی خشونت آمیزی برقرار می کنند. روز بعد، او بیدار می شود و زن دیگر از
آنجا رفته است. او دوباره به ناهارخوری برمی گردد و مرد صاحب سوبارو فورستر سفید را می بیند و احساس می کند که مرد دقیقاً می داند چه کاری با این زن عصبی در هتل انجام داده است. سفر جاده ای قهرمان داستان با خراب شدن ماشینش به پایان می رسد. او سپس به خانه دورافتاده پدر دوستش، توموئیکو آمادا، نقاش مشهور که به خانه سالمندان منتقل شده است، نقل مکان می کند. در آنجا در اتاق زیر شیروانی این خانه یک جغد شاخدار و یک نقاشی ناشناخته از توموهیکو آماده با عنوان «کشتن کمانداتور» "کشف" می کند که صحنه ای از اپرای "Don Giovanni را به" تصویر می کشد. راوی داستان برای تأمین هزینه های زندگی در آن منطقه به عنوان معلم هنر شروع به کار می کند. در همین حال، یک همسایه ثروتمند، واتارو منشیکی، مبلغ بسیار زیادی پول برای نقاشی پرتره به او پیشنهاد می کند که سرانجام حاضر به انجام این کار می شود. سرانجام او برخلاف تمام نقاشی هایی که قبلاً کشیده است، یک پرتره انتزاعی خلق می کند و در ادامه به او الهام می شود که پرتره ای هم از مرد صاحب سوبارو سفید را شروع کند. یک شب او صدای زنگی را می شنود و برای یافتن منبع صدا، منشیکی را خبر می کند. صدای زنگ از انبو
هی از سنگهای سنگین در پشت یک حرم در جنگل شنیده می شود. منشیکی یک گروه از کارگران ساختمانی را استخدام می کند تا سنگها را بردارند و در نهایت یک گودال ساخته شده توسط بشر را با دیواره های سنگی کشف می کنند. در گودال جز زنگوله ای باستانی چیزی وجود ندارد. با بهتر شدن رابطه آنها، منشیکی به نقاش افشا می کند که او خانه اش را برای پاییدن دختر نوجوان به اسم ماریه آکیگاوا خریده است و احساس می کند او دخترش است. ضمناً، منبع زنگ یعنی موجودی به نام «ایده» با ۶۱ سانتی متر درازا، و از لحاظ اندازه کپی کاراکتر کومنداتور (فرمانده) در نقاشی توموهیکو است. - کومنداتور و نقاش به خانه منشیکی می روند تا نقاشی تازه تکمیل شدهٔ او را ببیند (اگرچه منشیکی نمی توانست کومنداتور را ببیند). بعدها، منشیکی از نقاش درخواست می کند تا صورت ماریه را نقاشی کند که در کلاس او شاگرد است و منشیکی می تواند «تصادفی» او را ملاقات کند. نقاش شروع به نقاشی صورت ماریه و گودال می کند. او نقاشی مردی با سوبارو سفید را متوقف می کند چون احساس می کرد که نیرویی عجیب در درون نقاشی او را وادار به متوقف کردن نقاشی می کند. نقاشی مردی با سوبارو سفید را کنار دیوار می گذارد تا
در مقابل چشمانش نباشد. در یکی از جلسه های نقاشی منشیکی با ماریه ملاقات می کند و شروع به ایحاد صمیمیّت با خاله ماریه می کند که بعد از مرگ ناگهای مادر او بخاطر نیش زنبور سرخ (زنبور گاوی) سرپرستی او را بر عهده گرفته بود و اکنون در کلاس های نقاشی شرکت می کند. بعدها ماریه گم می شود و بعدها مشخص می شود که او به منشیکی مشکوک شده بود و به خانه او رفته بود که ۴ روز در خانه حبس شده بود) اهالی از یافتن ماریه ناامید شده بودند و احساس می کردند که ناپدیدشدن ماریه به تونل مربوط می شود. نقاش از کومنداتور می خواهد تا مکان ماریه را به او بگوید. کومنداتور جواب می دهد که اگر او حرفی بزند ماریه در دردسر بیشتری می افتد. کومنداتور می گوید که نقاش باید دعوت بعدی را بپذیرد که درهرصورت به سرنخی دربارهٔ مکان ماریه کمکی نخواهد کرد. نقاش دعوت او را مبنی بر ملاقات توموهیکو آمادا در خانه سالمندان می پذیرد. همان طور که در نفاشی توموهیکو آمده است، نقاش کومنداتور را با چاقوی ماهی بری می کشد. هنگامیکه کومنداتور را می کشد، دری به دنیای دیگر بوسیله صورت دراز (شخصیت دیگری در نقاشی) باز می شود و نقاش به دنیای زیرزمینی خیالی سفر می کند تا ماریه را
نجات دهد. بعد از اینکه وارد دنیای زیرزمینی شد، برای چند روز در تونل به تله افتاد و منشیکی او را نجات می دهد. بالاخره دختر بدون آسیب از خانه فرار می کند. در انتهای داستان، او با همسر جداشده اش آشتی می کند که پا به ماه است و آنها همدیگر را سالها ندیده بودند. سانسور. در شهر هنگ کنگ چین، کتاب توسط دادگاه مطالب ناخوشایند طبقه بندی و جداسازی شد. براین اساس، ناشر حق پخش و فروش کتاب به افراد زیر ۱۸ سال را ندارد و باید هشدارهایی را در جلو و پشت جلد رمان حک کند. کتابخانه های عمومی حق اجاره/امانت کتاب به افراد زیر ۱۸ سال را ندارند. و اینکه کتاب از نمایشگاه کتاب هنگ کنگ جمع آوری شد. اذهان عمومی نیز با استفاده از فرم های گوگل، بیانیه ای در فیس بوک توسط گروه «خانه ادبیات هنگ کنگ» پست کردند که توسط ۲۴ گروه نوشته شده بود. بیانیه اعلام داشت که تصمیم اتخاذ شده «شرم را به مردم هنگ کنگ بهمراه دارد» و هشدار داد که این تصمیم می تواند جایگاه بین المللی شهر را در بخشهای چاپ و فرهنگ متزلزل کند. در ۲۶ جولای ۲۰۱۸، ۲۱۰۰ نفر بیانیه را امضاء کرده بودند. ترجمه در ایران با عناوین مختلف. یک ترجمه فارسی از این اثر در سال ۱۳۹۸ با عنوان «کشتن
شوالیه دلیر» با ترجمه فروزنده دولتیاری از نشر جامی و ترجمه جدیدی با عنوان «مردی که می خواست پرتره نیستی را بکشد» با ترجمه اسدالله حقانی از نشر ثالث در سال ۱۴۰۰ منتشر شده است. بخش هایی از کتاب. وقتی به گذشته بازمی گردم، می بینم عجب زندگیِ اسرارآمیز و عجیبی داشته ایم؛ زندگی ای پر از تصادف های عجیب و باورنکردنی و سِیرهای غیرقابل پیش بینی و پرپیچ و خم. وقتی این اتفاقات در حال روی دادن هستند، هرقدر هم که دقیق و ریزبینانه به اطرافت نگاه کنی، باز هم به سختی می توانی چیزِ عجیبی در آن رخدادها پیدا کنی. در بحبوحه روزمرگی، شاید این چیزها برایت معمولی و بدیهی به نظر برسند؛ شاید هم برایت منطقی نباشند؛ اما باید زمان بگذرد تا بتوانی بفهمی چیزی واقعا منطقی هست یا نه. - از ترجمه اسدالله حقانی واکنش های انتقادی. — سیستم جمع آوری نقد در وبسایت بوک مارکس گزارش کرد که ۳۶ درصد از منتقدان کتاب را تحسین و ۱۴ درصد آن را متوسط می دانند. براساس ۲۲ نقد از منتقدان، ۵۰ درصد رای مثبت (۲۷ درصد) و «مثبت-منفی» (۲۳ درصد) داده اند. — برادلی بابِندیر از روزنامه آنلاین The A.V. Club کتاب را بخاطر نداشتن انرژی خاص انتقاد می کند که سایر آثار موراکا
می داشتند و اینکه «تلاش او برای کشف فرایند هنری متأسفانه عاری از بینش است». بردلی بابندیر از "باشگاه AV" این کتاب را به دلیل فقدان «انرژی خاص» که از طریق دیگر داستان های تأثیرگذار موراکامی دیده می شود، مورد انتقاد قرار داد و «متأسفانه، تلاش او برای کشف روند هنری فاقد بینش است». — هاری کونزو از روزنامه نیویورک تایمز داستان را شامل «رازهای جالب و آینده دار» می داند اما «این حس وجود دارد که نویسنده یک مشت ایده داشته و آنها را روی دیوار پرتاب می کند به امید آنکه آنها به هم جوش بخورند». و درپایان «کشتن کومنداتور» را یک «غول بزرگ» می داند و «ناامیدی برای نویسنده ای که کارهای بسیار خوبی در گذشته انجام داده است». — راندی روزنتال در روزنامه نقد کتاب لوس آنجلس رمان موراکامی را تحسین کرده است و می نویسد که «کتاب دربارهٔ استعاره ها و ایده هایی است، از جمله زنگ در زیرزمین، انیمه سازی انسانهای ۷۰ سانتی متری، با داشتن آرزوهای ناخوشایند که به سادگی می توانند (به زندگی انسان) تجاوز کنند و موارد زیاد دیگر. موراکامی به ما یادآوری می کند که جهان بیشتر از آنچه ما فکر می کنیم مسحورکننده است».
کانسو براوز () در دهه های اخیر دودمان چینگ (۱۶۴۴–۱۹۱۲) واحدی متشکل از ۱۰ هزار سرباز مسلمان چینی هوئی از استان شمال غربی گانسو بود.
فقه نظامی اسلامی () اشاره به آنچه در احکام اسلام (قانون اسلامی) و فقه (فقه اسلامی) توسط عالم (اسلام) (دانشمندان اسلامی) به عنوان روش صحیح اسلامی پذیرفته شده و انتظار می رود در زمان جنگ توسط مسلمانان اطاعت شود. برخی از محققان و شخصیت های مذهبی مسلمان، مبارزه مسلحانه را بر اساس اصول اسلامی به عنوان جهاد اصغر توصیف می کنند.
ماریوال، ساسکاچوان () این دهکده محل مدرسه شبانه روزی سرخپوستان ماریوال بود که بخشی از سیستم مدارس شبانه روزی بومیان کانادا را تشکیل می داد. در ژوئن ۲۰۲۱، گورهای بدون نشانه حاوی بقایای ۷۵۱ کودک در این مدرسه پیدا شدند که تاکنون در کانادا بیشترین گورها پیدا شده در اینگونه مدارس است.
مدرسه شبانه روزی بومیان ماریوال () بخشی از سیستم مدارس شبانه روزی بومیان کانادا بود که در ماریوال، ساسکاچوان قرار داشت و از سال ۱۸۹۸ تا ۱۹۹۷ فعالیت می کرد. در ژوئن ۲۰۲۱، گورهای بدون نشانه حاوی بقایای ۷۵۱ کودک در این مدرسه پیدا شدند که تاکنون در کانادا بیشترین گورها پیدا شده در اینگونه مدارس است. مدارس شبانه روزی بومیان کانادا به طور سیستماتیک برای مستعمره سازی، نسل کشی، فرهنگ پذیری، تلقین مسیحیت، سوء استفاده جنسی و احتمالاً قتل هزاران کودک بومی مورد استفاده قرار می گرفت. ۶۷ درصد مدارس شبانه روزی توسط کلیسای کاتولیک در کانادا اداره می شد و ۳۳ درصد باقیمانده شامل کلیسای آنگلیکان، کلیسای یونایتد کانادا و پروتستان بود. تاریخچه. این مدرسه در تاریخ ۱۹ دسامبر ۱۸۹۸ افتتاح شد. ابتدا توسط چهار خواهر از گروه بانوان مبشر و سپس توسط خواهران سنت جوزف سنت هیاسینته از ۱۹۰۱ تا ۱۹۷۹ اداره می شد.در سال اول فعالیت خود، ۱۴ دانش آموز با ظرفیت پذیرش ۴۵ دانش آموز در این مدرسه ثبت نام کردند. دولت کانادا اداره مدرسه را در سال ۱۹۶۹ بر عهده گرفت، از سال ۱۹۰۱ بودجه آن را تأمین کرده بود. اولین دولت محلی ساسکاچوان مدرسه را از سال ۱۹۸۷ ادار
ه کرد. این مدرسه در تاریخ ۳۰ ژوئن ۱۹۹۷ تعطیل شد و متعاقباً در سال ۱۹۹۹ تخریب شد و به جای آن یک مدرسه روزانه جای گرفت. ثبت نام در مدرسه در سال تحصیلی ۱۹۶۲–۱۹۶۳ با ۱۴۸ نفر ساکن و ۸۹ دانش آموز روزانه به بیشترین میزان خود رسید. در مدرسه، دانش آموزان فقط روزهای یکشنبه اجازه ملاقات با والدین خود را داشتند - سبکی که با مدیر جدید در سال ۱۹۳۳ پایان یافت. و بعد از آن تنها در مناسبت های خاص اجازه ملاقات با والدین خود را داشتند. دانش آموزان هنگام ورود به مدرسه موهایشان را کوتاه کردند و به هر دانش آموز شماره ای اختصاص داده شد که به درد کارکنان در مواقع آشفتگی میخورد. انتظار کارکنان این بود که «از نظر جسمی بر دانش آموز خود مسلط باشند». کشف قبرها. برای اولین بار در سال ۱۸۸۵ از یک قبرستان در کنار مدرسه استفاده شد. در ماه مه ۲۰۲۱، اولین دولت محلی اعلام کرد که با همکاری یک گروه پلی تکنیک ساسکاچوان با استفاده از رادار قابل نفوذ در زمین آن مکان را جستجو خواهند کرد. در آن زمان تخمین زده شده بود که فقط یک سوم قبرها علامت گذاری شده اند. این جستجو دو سال زودتر برنامه ریزی شده بود، اما به دلیل همه گیری COVID-19 تاخیرهایی مشاهده شد. س
رانجام در تاریخ ۳۱ مه آغاز شد، و پس از ادعای قدیمی ترها مبنی بر دفن اجساد در محوطه مدرسه، چهار بار بسط و گسترش یافت. در تاریخ ۲۳ ژوئن ۲۰۲۱، صدها قبر بدون نشان اعلام شد که در این مدرسه واقع شده اند، که طبق اطلاعات فدراسیون ملل مستقل بومی (FSIN)، که نماینده اولین ملل ساسکاچوان است، تاکنون در کانادا پیدا شده است. تعداد کل گورها روز گذشته در یک کنفرانس مطبوعاتی ۷۵۱ قبر اعلام شد، بیش از سه برابر ۲۱۵ کشف شده در ماه گذشته در Kamloops. درمجموع ۴۴۰۰۰ مترمربع (۴۷۰٬۰۰۰ فوت مربع) جستجو شد که هر یک از ۷۵۱ «ضبط شده» احتمالاً بیش از یک جسد را نشان می داد. اما، از آنجا که این سایت همچنین حاوی بقایای اعضای گروه و افراد خارج از جامعه است، نسبت ۷۵۱ بازدید ضبط شده که می تواند مربوط به مدرسه مسکونی باشد، در حال حاضر ناشناخته است. این احتمال وجود دارد که حداقل ۶۰۰ مورد از کشف ها مربوط به گورهای واقعی باشد، زیرا فناوری رادار دارای خطای ۱۰–۱۵٪ بود. اجساد بخشی از یک گور دسته جمعی نبودند. بلکه سنگ قبرها توسط نمایندگان کلیسای کاتولیک در دهه ۱۹۶۰ برداشته شد. واکنش ها. نخست وزیر ساسکاچوان اسکات مو در بیانیه ای کتبی حمایت خود را از خانواد
ه های متوفی ابراز داشت. نخست وزیر انتاریو داگ فورد در توئیتر خود نوشت: «قلب من برای جوامع بومی با اخبار مربوط به مکان های قبرستانی بدون علامت و صدها کودک دیگر که هرگز به خانه برنگشتند، درد می کند. ما باید با این قسمت وحشتناک تاریخ، از جمله در انتاریو، مقابله کنیم و از آنها درس بگیریم» پری بلگرد، رئیس ملی مجمع اولین ملل، در توئیتی نوشت که این کشف «کاملاً غم انگیز بود، اما تعجب آور نبود». در ساسکاتون، پرچم های شهر قرار است در ۲۴ ژوئن به نیمه چوب کاهش یابد. بابی کامرون، رئیس فدراسیون ملل مستقل، گفت، «این یک جنایت علیه بشریت بود … تنها جنایتی که ما در کودکی مرتکب شدیم بومی متولد شدیم … ما در اینجا اردوگاه های کار اجباری داشتیم. ما آنها را اینجا در ساسکاچوان داشتیم. آنها مدارس شبانه روزی بومیان نامیده می شدند.» دونالد بولن، اسقف اعظم کاتولیک روم، از اقدامات کلیسا عذرخواهی کرد و گفت که آنها در ارائه اطلاعات کمک می کنند. نخست وزیر کانادا جاستین ترودو پاسخ داد که یافته ها «باعث شرمساری کانادا» است و سپس ابراز همدردی کرد. در پاسخ، ماریون بولر، رئیس کمیساری تحقیقات ملی زنان و دختران بومی گمشده و مقتل، سخنان ترودو را به
عنوان «همدردی و آنچه او فکر میکند» رد کرد و در عوض خواستار «اقدام مشخص» شد. جگمیت سینگ رهبر حزب جدید دموکرات از دولت فدرال خواست که همه ۹۴ توصیه کمیسیون حقیقت و آشتی کانادا را اجرا کند. در پی اکتشافات ماریو و کاملوپس، جوامع مختلف در بریتیش کلمبیا ، انتاریو، نیوبرانزویک و نوناووت تصمیم گرفتند جشن روز کانادا را برای سال ۲۰۲۱ لغو کنند، و به جای آن رویدادهای فروتن یا زمان تأمل را انتخاب کنند. برج CN در تورنتو برای نشان دادن حمایت از جوامع بومی، در روز کانادا قرار است به رنگ نارنجی روشن شود. در روزهای پس از کشف، کلیسای جامع جامع سنت پل در ساسکاچوان پوشیده از نقاشی های دیواری بود، متشکل از کلمات «ما بچه بودیم» که توسط اثرات دستی قرمز و لکه های خون جعلی احاطه شده است. بعلاوه، از ۲۷ ژوئن، چهار کلیسای کاتولیک (کلیسای سنت آن، کلیسای چوپاکا، کلیسای مقدس قلب و کلیسای سنت گریگوری) در سرزمین اولین ملل در غرب کانادا در آتش سوزی تخریب شدند، در آتش سوزی های محلی که مشکوک به نظر می رسید مقامات. سازمان، The Missionary Oblates of Mary Immaculateسازمانی کاتولیک که این مدرسه را اداره می کرد، به همراه ۴۸ نفر دیگر، اندکی پس از یافت
ه ها اعلام کرد که تمام اسناد تاریخی موجود در آن را فاش می کنند.
نشر ایران بان یک ناشر ایرانی است که حوزهٔ تخصصی فعالیتش در زمینهٔ ادبیات و روان شناسی کودک و نوجوان است. این ناشر فعالیت خود را از سال ۱۳۸۰ آغاز نموده است. از جمله داستان هایی که از نشر ایران بان منتشر شده است که برای نوجوانان جذاب است، می توان به ژانرهای معمایی و فانتزی اشاره کرد.