Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هن را در انتزاع از جزئیّاتِ مشخص به عنوان نمونه ای از این امر ذکر می کند. با این کار او از مشکل کلّیّات افلاطونی که در جهان وجود خارجی دارند جلوگیری کرده، همچنین از این مشکل که کلّیّات صرفاً ساخته های ذهن هستند (به قسمی که کلّی ها اندیشهٔ ذهنی جزئیّات هستند که به طور انتزاعی و کلّی درک می شوند) نیز جلوگیری می کند. بوئتیوس می گوید، دو راه وجود دارد که مفهومی بتواند چنان شکل بگیرد که محتوای آن در موجودات خارج، آن طور که در آن مفهوم هست، یافت نشود. برای مثال، کسی شاید انسان یا اسب را کنار هم قرار دهد و مفهوم قنطورس را تشکیل دهد، یعنی در کنار هم قرار دادن اشیائی که طبیعت ترکیب آنها را قبول نمی کند و چنین مفهوم های که من درآوردی ساخته می شوند جعلی اند. از سوی دیگر، اگر ما مفهوم خط را داشته باشیم، یعنی خط محضی که مورد نظر هندسه دانان است، در آن صورت هر چند این درست است که خط محض به تنهای در خارج ذهن وجود ندارد، اما جعلی نیست، زیرا اجسام متضمّن خطوط اند و تمام آنچه ما انجام داده ایم این است که خط را جدا کرده و به صورت انتزاعی در نظر گرفته ایم. ترکیب (همان طور که از ترکیب انسان و اسب قنطورس ایجاد می شود) مفهوم جعلی و
کاذب ایجاد می کند در حالی که انتزاع باعث ایجاد مفهومی می شود که حقیقی است. حتّی اگر شیء تصور شده در خارج به صورت انتزاعی یا مفارق موجود نباشد. مفاهیم جنس و نوع از مفاهیم نوع دوم اند، یعنی با انتزاع ساخته می شوند. وجه شباهت انسانیّت از افراد انسانی انتزاع می شود و این وجه شباهت، که مورد نظر ذهن است، همان مفهوم نوع است. در حالی که مفهوم جنس با بررسی وجوه شباهت به وجود می آید.نتیجه اینکه جنس و نوع در افرادند، اما در مقام تفکّر کلّی اند. آنها حال در اشیای محسوس اند، ولی بدون اجسام متعلق فهم اند. به طور خلاصه استدلال بوئتیوس، امر کلّی را با شکلی همانند می سازد، که هر امر جزئی از یک گونه معین را، به نوعی از آن چیز بدل می سازد و از لحاظ ذهنی می تواند با نادیده گرفتن تفاوت های عارضی درک شود. هر چند بوئتیوس مواد لازم برای حل مسئله کلیّات را در راستای واقع گرایی معتدل فراهم کرد و هرچند نقل قول های او از پورفیری و شرح او بر آنها بحث از این مسئله را در اوایل قرون وسطا آغاز کرد، اولین راه حل قرون وسطاییان در جهتی نبود که بوئتیوس پیشنهاد کرد، بلکه ساده ترین شکل واقع گرایی افراطی بود. واقع گرایی در قرون وسطی. اولین راه حلی
که قرون وسطاییان برای این مسئله ارائه دادند واقع گرایی افراطی بود. این که از نظر تاریخی اولین راه حل بود گواهش این است که مخالفان آن برای مدتی معروف به متجدّدادن بودند. مخالفت های همین متجدّدان و نظریّات آنها راه را برای نظریّات دیگری همچون واقع گرایی معتدل و نام گرایی باز کرد. طبق نظر واقع گرایی افراطی، مفاهیم جنسی و نوعی ما مطابق با واقعیّتی هستند که خارج از ذهن در اشیا وجود دارند، یعنی واقعیت موجودی که افراد در آن مشترک اند؛ بنابراین مفهوم یک انسان یا انسانیّت بیانگر یک واقعیّت است، انسانیّت یا جوهر ماهیّت انسان، که به همان صورتی که در ذهن است در خارج از ذهن نیز موجود است؛ یعنی به عنوان جوهر واحدی که همه انسانها در آن مشترک اند. مسلّماً این نظر فوق العاده خام است و حاکی از فهم کاملاً نادرست رویکرد بوئتیوس به این مسئله؛ زیرا فرض آن این است که تا موضوعی که در قالب مفهوم بیان شده در خارج از ذهن دقیقاً به همان نحوی که در ذهن موجود است وجود نداشته باشد، آن مفهوم کاملاً ذهنی خواهد بود. اگر این نظر را به این معنی بدانیم که کثرت افراد انسان دارای جوهر مشترکی هستند که عدداً واحد است،نتیجه طبیعی آن این خواهد بود که
، افراد انسان فقط بالعرض با هم تفاوت دارند؛ مثلاً اودوی تورنه ای تردیدی در اخذ این نتیجه نداشت. او معتقد یود وقتی کودکی آفریده می شود، خدا ویژگی جدیدی از جوهرِ قبلاً موجود ایجاد می کند نه یک جوهر جدید. از نظر منطقی نتیجه این واقع گرایی افراطی وحدت گرایی محض است. برای مثل ما مفهوم های جوهر و وجود را داریم، و بر اساس اصول واقع گرایی افراطی، لازم است تمام اشیائی که واژه جوهر را بر آن حمل می کنیم وجود و حالات جوهر واحدی باشند. این دیدگاهی بود که یوهانس اسکوتوس اریگنا در قرون وسطای داشته است و او را به درستی می توان یک تک جوهر گرا نامید. کسانی که در اوایل قرون وسطای به واقع گرایی افراطی معتقد بودند در مقام منطق دان به فلسفه ورزی می پرداختند به این معنا که فرض می کردند نظام منطقی و نظام واقعی دقیقاً مشابه و از آنجا که، برای مثال، معنای انسان در گذاره های افلاطون انسان است و ارسطو انسان است یکسان است، بنابر این در نظام واقعی یک این همانی جوهری بین افلاطون و ارسطو وجود دارد. از طرف دیگر آنها تحت تأثیر ملاحظات کلامی نیز بودند. به عنوان مثال اودوی تورنه ای از واقع گرایی افراطی جهت تبیین انتقال گناه نخستین استفاده کرد.
اگر کسی گناه نخستین را آلودگی مثبت نفس انسان تلقی کند، در آن صورت با برهان ذوحدّین آشکاری مواجه خواهد شد: یا باید بگوید هر بار که کودکی به دنیا می آید، خدا یک جوهر انسانی جدید از عدم خلق می کند، در نتیجه خدا مسئول این آلودگی یعنی گناه است. یا باید خلق نفس فردی توسط خدا را انکار کند. آنچه اودوی تورنه ای به آن اعتقاد داشت نوعی ارثی انگاری نفس بود. بدین معنا که جوهر یا طبیعت انسانی حضرت آدم، که آلوده به گناه نخستین بود، به نسل او رسیده است و آنچه را خدا خلق می کند فقط خاص یا کیفیت جدیدی از جوهرِ قبلاً موجود است. دیدگاه دیگر در قرون وسطا واقع گریی معتدل است که مبانی آن قبل از آنکه توماس آکویناس آن را مطرح کند پی ریزی شده بود. وقتی آکویناس اعلام می کند که کلیات قائم به ذات نیستند بلکه فقط در جزئیّات وجود دارند، چیزی را بازگو می کند که قبل از او پیر آبلار و جان سالزبری گفته بودند. برای مثال، انسانیّت یا ماهیت انسانی فقط در این یا آن انسان موجود است و کلیّتی که در مفهوم انسانیّت وجود دارد نتیجه انتزاع است بنابراین به معتای مشارکت ذهنی است. اما این متضمن باطل بودن مفهوم کلّی نیست. از نظر آکویناس ذات از طریق فعالیّت ذ
هنی از ماده آزاد می شود و به صورت انتزاعی مورد ملاحظه قرار می گیردبه این ترتیب توماس هر دو شکل واقع گرایی افراطی، یعنی شکل افلاطونی و شکل قرون وسطایی متقّدّم، را رد می کند، اما مانند آبلار مایل نبود که افلاطون گرایی را به طور کامل رد کند. بنابرین آکویناس سه گانگی وجود کلیات را می پذیرد: نام گرایی در قرون وسطی. دیدگاه متضاد واقع گرایی دیدگاهی به نام نام گرایی یا اصالت تسمیه است که در افراطی ترین نوع خود معتقد است که کلّیّات، سازه های کلامی هستند و در اشیاء یا از قبل وجود ندارند؛ بنابراین، کلّیّات در این دیدگاه چیزی هستند که مخصوص شناخت و زبان انسان است. فیلسوف و خداشناس روسکلینوس از طرفداران اولیه و برجسته این دیدگاه بود. دیدگاه خاص او این بود که اصول کلّی چیزی بیش از گفته های صوتی (صدا) نیست. ویلیام اوکامی. از طرف دیگر نامگرایی در قرون وسطا، حاصل جدال بین ویلیام اوکامی و شاگردش پیر آبلار است. ویلیام اوکامی، در ابتدا یک واقع گرای افراطی بود؛ مثلاً او نیز معتقد بود که همان طبیعت ذاتی در عین حال کاملاً در تمام افراد نوع مورد نظر وجود دارد، با این نتیجه منطقی اجتناب ناپذیر که تفاوت افراد هر نوع نه جوهراً بلکه به
طور عَرَضی از افراد نوع دیگر متفاوت است. پیر آبلار می گوید که اگر چنین باشد، در افلاطون و سقراط که در جاهای متفاوتی هستند جوهر واحدی وجود دارد، زیرا افلاطون از یک دسته اعراض و سقراط از دسته دیگری تشکیل شده است. مسلماً چنین نظریه ای نوعی از واقع گرایی افراطی است. و آبلار در اثبات نتایج بی معنی آن هیچ مشکلی نداشت. برای مثال اگر نوع انسانی جوهراً، و بنابراین کلّاً، در آن واحد هم در افلاطون و هم در سقراط وجود دارد، در این صورت سقراط باید افلاطون باشد و همزمان در دو مکان حضور داشته باشد. به علاوه، چنین نظریه ای در نهایت به وحدت وجود منتهی می شود، زیرا خدا جوهر است و تمام جواهر با جوهر الهی یکی خواهد شد. تحت فشار انتقادتی از این نوع، ویلیام اوکامی، نظر خود را تغییر داد و با کنار گذاشتن نظریه یکسانی به نفع نظریه بی تفاوتی، مدعی شد که دو فرد از یک نوع نه به طور ذاتی، بلکه به نحو بدون تمایزی یک چیز هستند. آبلار نظریه جدید او را حیله ای صرف می دانست. اوکامی می گوید دو کلمه یکی و یکسان به دو طریق قابل فهم هستند: از حیث بیتفاوتی و از حیث یکسانی در جوهر. در ادامه توضیح می دهد پطرس و پولس به یکسان انسانند یا بی تفاوت از ان
سانیت برخوردارند، به این معنا که همان طور که پطرس ناطق است پولس نیز ناطق است و همان طور که پطرس فانی است پولس نیز فانی است و غیره، در حالی که انسانیت آنها یکسان نیست (منظور او این است که ذات یا طبیعت آنها از نظر عددی یکسان نیست) بلکه شبیه هم است، زیرا آنها هر دو انسانند. این به وضوح مخالف نظریه واقع گرایی افراطی است. به طور خلاصه، ویلیام اوکامی در طول زمان دارای سه نظریه بود: پیر آبلار. پیر آبلار با قبول تعریف ارسطو از کلّی، آنطور که بوئتیوس ارائه کرده بود، می گوید این نه شیء بلکه نام است که محمول واقع می شود، و نتیجه می گیرد: باقی می ماند که کلّیّتی از این قبیل را فقط به کلمات نسبت دهیم. این چیزی مانند نظر اصالت تسمیه روسکلینوس است (آبلار مدتی تحت تعلیم او بود)، اما واقعیّت این است که گرایش او به بحث دربارهٔ کلمات کلّی و جزئی ثابت می کند که ما نمی توانیم فوراً نتیجه بگیریم که آبلار وجود هر واقیعتی را در ازای کلمه انکار می کرد، زیرا قطعاً منکر این نبود که واقعیّاتی وجود دارند که مطابق با کلمات جزئی است. به علاوه آبلار بین لفظِ کلمه و معنیِ کلمه تمایز قائل می شود و می گوید نه اینکه کلّی لفظ کلمه است بلکه کلّی
معنی کلمه است. چرا او چنین تمایزی قائل می شود؟ زیرا لفظ کلمه دالّ برکلمه به عنوان عین فیزیکی، یک شیء است، و هیچ شئی بر شیء دیگر قابل حمل نیست. در حالی که معنی کلمه دلالت می کند بر کلمه بر اساس رابطه اش با محتوای منطقی، و این محتواست که مجمول واقع می شود. از نظر نام گرایی آبلار عقل از طریق مفاهیم کلّی تصویر مشترک و مبهمی از اشیا کثیر درک می کند. وقتی ما کلمه انسان را می شنویم تصویر خاصی در ذهن ما ظاهر می شود که چنان با انسانهای جزئی ارتباط دارد که، مشترک بین همه آنهاست و خاص هیچ یک از آنها نیست. در واقع طبق نظر آبلار، در واقع هیچ مفهوم کلّی وجود ندارد، بلکه فقط تصاویر مبهمی وجود دارند که متناسب با درجه ابهام و عدم تمایز جنس و نوع هستند. اما در ادامه می گوید که مفاهیم کلّی از طریق انتزاع به وجود می آیند و ما به واسطه این مفاهیم آنچه را در متعلق شناسایی است تصور می کنیم. آبلار توضیح می دهد که وقتی می گوید تصور ما از انسان مبهم است، منظورش این است که طبیعت یا ذات از طریق انتزاع، به اصطلاح، از هرگونه فردیّت آزاد می شود و به نحوی که دارای هیچ رابطه خاصی با هیچ فرد به خصوصی نیست، بلکه به نحوی که می توان آن را بر همه
انسانها حمل کرد در نظر گرفته شود. خلاصه آنکه آنچه در مفاهیم نوعی و جنسی ادراک می شود در اشیاء موجود است (مفهوم فاقد مرجع عینی نیست)، اما وجودش در آنها، یعنی در اشیاء فردی، آنگونه نیست که تصوّر می شود. به عبارت دیگر واقع گرایی افراطی باطل است. اما همچنان این به معنی آن نیست که کلّیّات فقط اعتبارات ذهنی اند، چه رسد به اینکه کلمات صرف باشند. وقتی آبلار می گوید کلّی یک اسم یا معنی است، منظور او این است که وحدت منطقی مفهوم کلّی فقط بر محمول تأثیر دارد، یعنی اینکه آن یک اسم است نه شیء یا فرد. اگر ما بخواهیم مانند جان سالزبری، آبلار را قائل به اصالت تسمیه یا نامگرا بنامیم، باید در عین حال بدانیم، که اصالت تسمیه او فقط انکار واقع گرایی افراطی و تأکید بر تمایز بین نظام های حقیقی و منطقی است، بدون اینکه انکار مبنای عینی مفاهیم کلی را در پی داشته باشد، نظریه آبلار طرحی ابتدایی از نظریه پیشرفته واقع گرایی معتدل است. بحث آبلار در مورد مبحث کلیات بسیار تعیین کننده بوده است، به این معنا که او با اثبات اینکه چگونه می توان نظریه واقع گرایی افراطی را انکار کرد بدون اینکه در عین حال مجبور به انکار هرگونه عینیّت نوع و جنس شد ضر
به مهلکی به آن وارد کرد. ویلیام اوکام. مسئله کلیات در دوره متاخر قرون وسطا از نو مورد بحث قرار گرفت و ویلیام اوکام و پیروان او راه حل متفاوتی ارائه دادند. ویلیام اوکام به طور گسترده در این زمینه نوشته است. او به شدّت استدلال می کرد که کلّیّات محصول اندیشه انتزاعی بشری هستند. از نظر اوکام ، کلّیّات فقط کلمات یا (در بهترین حالت) مفاهیمی هستند که فقط در ذهن وجود دارند و هیچ جای واقعی در جهان خارج ندارند. مخالفت او با کلّیّات بر اساس نظریه معروفش تیغ اوکام نبود، با این حال او دریافت که واقعی بودن آنها از جهاتی متناقض است. اوکام در یک اثر اولیه خود اظهار داشت: «هیچ چیز خارج از نفس، کلی نیست، چه از طریق خودش و چه از طریق هر چیز واقعی یا منطقی که به آن افزوده می شود، مهم نیست که چگونه در نظر گرفته شود یا درک شود.» با این وجود، موقعیت وی از مخالفت آشکار با واقع گرایی افراطی در آثار بعدی خود تغییر کرد (هر چند به شیوه ای اصلاح شده که او را به عنوان یک واقع گرا طبقه بندی نمی کند).
کارن جانگیروف (؛ ; – ) یک بازیگر اهل ارمنستان بود. وی بین سال های ۱۹۷۲ تا ۲۰۱۴ میلادی فعالیت می کرد و در ۲۳ فیلم نقش آفرینی نمود. زندگی نامه. کارن جانگیروف در ۱۵ مارس ۱۹۴۸ در باکو به دنیا آمد و در سال ۱۹۷۱ از دپارتمان بازیگری آکادمی دولتی هنرهای زیبای ارمنستان فارغ التحصیل شد. از سال ۱۹۸۲ در تئاتر آکادمی ملی سوندوکیان ایروان فعالیت می کرد. جانگیروف همچنین در تئاتر نمایشی هراچیا غاپلانیان فعالیت می کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی ارمنستان (۲۰۰۸) شده است. وی در ۲۶ دسامبر ۲۰۱۴ در سن ۶۶ سالگی در ایروان درگذشت. گزیده فیلمشناسی. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به آثار زیر اشاره کرد.
مگالنسفالی یا ماکرنسفالی ، به اختصار MEG، که برخی اوقات با ماکروسفالی (بزرگی سر) اشتباه گرفته می شود یک اختلال رشد به حساب می آید که در آن مغز به طور غیرطبیعی بزرگ شده است. مشخصه آن مغزی دارای ۲٫۵ انحراف استاندارد بالاتر از میانگین وزن مغزیِ متوسط در افراد است. گفته می شود تقریباً از هر ۵۰ کودک ۱ نفر (۲٪) مبتلا به این عارضه است محققان بر این باور اند، جهش در مسیر PI3K-AKT (مسیر سیگنال دهی سلولی) عامل اصلی تکثیر بیش از اندازه سلول های مغز و در نهایت علت اصلی مگالنسفالی است. این جهش، یک طبقه بندی از رشد بیش از حد مغز را ایجاد کرده که شامل دو سندرم ناهنجاری مگالنسفالی-مویرگی (MCAP) و مگالنسفالی-پلی داکتیلی-پلی میکروگیریا-هیدروسفالی (MPPH) می شود. مگالنسفالی معمولاً در بدو تولد و به وسیله ام آرای تشخیص داده می شود. چندین اختلال روان پزشکی عصبی مرتبط با مگالنسفالی وجود دارد؛ برای مثال مطالعات نشان داده است اوتیسم شایع ترین بیماری مرتبط با ناهنجاری MEGبه شمار می آید. اگرچه در حال حاضر درمانی برای مگالنسفالی وجود ندارد، اما روش های مدیریتی برا کاهش نقایص مرتبط با مگالنسفالی در حال گسترش است. بیشتر تحقیقات اخیر با هد
ف ایجاد محرک های بازدارنده برای کاهش مسیر جهش ایجاد کننده مگالنسفالی انجام شده است. شرح. سه نوع گسترده مگالنسفالی وجود دارد: مگالنسفالی وضعیتی بوده که در آن نوزاد یا کودک، دارای مغز غیرعادی، بزرگ، سنگین و معمولاً ناقص است؛ به گونه ای، وزن مغز برای سن و جنس کودک بیشتر از اندازهٔ متوسط است. بزرگ شدن سر ممکن است در بدو تولد مشهود باشد یا در سالهای اولیه زندگی به طور غیرطبیعی بروز کند تصور می شود که مگالنسفالی با اختلال در تنظیم تولید سلول ها در مغز مرتبط است. در رشد طبیعی، تکثیر نورون ها طی فرایندی که در آن سلول های عصبی تقسیم و نسل جدیدی از سلول ها را تشکیل می دهند، تنظیم می شود به طوری که تعداد مناسبی از سلول ها در زمان و محل مناسب تکثیر و ایجاد می گردند. در مغزِ دارای اختلال مگالنسفالی، تعداد زیادی سلول در طول رشد یا به تدریج به عنوان بخشی از اختلالات دیگر مانند نوروفیبروماتوزها یا لکودیستروفی ها تولید می شوند. علائم مگالنسفالی شامل تأخیر در رشد، تشنج و اختلال عملکرد کورتیکوسپاینال (قشر مغز و نخاع) است. مگالنسفالی مردان را بیشتر از زنان مبتلا می کند. مگالنسفالای یک طرفه یا همی گالنسفالی یک بیماری نادر است که
با بزرگ شدن یک طرف مغز، مشخص می شود. کودکان مبتلا به این اختلال ممکن است دارای سر بزرگ و نامتقارن باشند که با تشنج، فلج نسبی و اختلال در عمکرد شناختی همراه است. تشخیص و پیش آگاهی. پیش آگاهی. پیش آگاهی و تشخیصِ قبل از تولد نوزادان و کودکان مبتلا به مگالنسفالی بستگی به علت زمینه ای و اختلالات عصبی مرتبط دارد. پیش آگاهی و فهم امکان تولد نوزاد مبتلا به همی گالنسفالی غیرممکن است زیرا این بیماری بیشتر در اثر اختلالات دوران جنینی بروز می کند. تشخیص. همی گالنسفالی سمت چپ، در فرد مبتلا به نوروفیبروماتوز به سادگی قابل تشخیص است، با وجود پیشرفت های بسیار که در تشخیص مگالنسفالی در این سال ها صورت گرفته، همچنان پزشکان نتوانسته اند این اختلال را با دقت بیشتری تشخیص دهند و معمولاً اولین معاینه فیزیکی زمانی انجام می شود که ویژگی های مگالنسفالی ظاهر شود. این معاینه ها معمولاً در هنگام تولد یا در مراحل اولیه رشد کودک انجام می گیرد. پس از تولد پزشک اندازه گیری دو سر را انجام داده سپس سوابق خانوادگی را بررسی می کند تا دریابد آیا سابقه مگالنسفالی در خانواده وجود داشته است یا خیر. اگر اندازه سر در اندازه طبیعی نباشد، بررسی دستگاه
عصبی با استفاده از MRI برای تشخیص ابتلا به ماکروسفالی یا مگالنسفالی انجام می گیرد. این آزمایشِ تصویربرداری اطلاعات مفصلی در مورد اندازه مغز، عدم تقارن حجمی نیم کره ها و سایر تحولات نامنظم مرتبط با مگالنسفالی-پلی داکتیلی-پلی میکروگیریا-هیدروسفالی، مگالنسفالی-مویرگی و همی گالنسفالی را ارائه می دهد. همچنین ارتباطِ زیادی بین صرع و مگالنسفالی وجود دارد و این مسئله می تواند به پزشکان در تشخیص این بیماری کمک کند. جلوگیری. از آنجا که روش های درمانیِ بسیار کمی برای مدیریت مگالنسفالی وجود دارد، بیشتر تحقیقات برای مهار جهش مسیر کورتیکوسپاینال انجام شده است؛ امکان به نتیجه رسیدن این تحقیقات بسیار پایین است زیرا درک مکانیسمِ زمینه ای جهش ژنی، کار دشواری است. چیدمان های ژنتیکی که باعث ایجاد یک جهش می شوند، پراکنده اند و تشخیص الگوها در بسیاری از موارد دشوار است. اگرچه تحقیقات بسیار کمی برای ایجاد محرک هایی بازدارنده برای جلوگیری از جهش در مسیر PI3K-AKT انجام شده است، اما چندین شرکت دارویی بر روی طراحی داروهای پیشگیری کننده تمرکز کرده اند. درمان. درمان استاندارد برای مگالنسفالی وجود ندارد. درمان بستگی به اختلال، علائم و معل
ولیتهای فردی که با آن مرتبط است دارد و بیشتر به صورت کاهنده عوارض مگالنسفالی صورت می گیرد.
لویی مارک بری (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل بریتانیا است که به عنوان مهاجم و وینگر در لیگ یک فوتبال انگلستان، باشگاه فوتبال ایپسویچ تاون، به صورت قرضی از لیگ برتر فوتبال انگلستان، باشگاه فوتبال استون ویلا بازی می کند. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال انگلستان، و زیر ۱۸ سال انگلستان بازی کرده است.
دیوید برمودو روبیو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است که در پست دفاع چپ بازی می کرد. برمودو در سانتا کلما د گرامنت، استان بارسلون، کاتالونیا متولد شد، وی در دوران جوانی از طریق سیستم جوانان غول های محلی باشگاه بارسلونا در لا ماسیا ناموفق ظاهر شد، در سال ۲۰۰۱ رفت و با تنریف قرارداد بست و تازه نفس به لالیگا بازگشت. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۰ سال اسپانیا و زیر ۲۱ سال اسپانیا بازی کرده است.
مدینه فاضل اوا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زنان تاجیکستان بازی کرده است.
جبهه مقدونیه () همچنین به عنوان جبهه سالونیک (پس از تسالونیکی) شناخته می شود در پاییز ۱۹۱۵ در نتیجه تلاش نیروهای متفقین برای کمک به صربستان، در برابر حمله ترکیبی آلمان اتریش-مجارستان و بلغارستان شکل گرفت. اعزام نیروها بسیار دیر و با نیروی ناکافی برای جلوگیری از سقوط صربستان انجام شد و با بحران سیاسی داخلی در یونان همزمان شد سرانجام، جبهه ای پایدار ایجاد شد، که از سواحل آدانیاتیک آلبانی تا رودخانه استروما جریان داشت و نیروهای چند ملیتی متفقین را در برابر ارتش بلغارستان قرار می داد جبهه مقدونیه تا زمان حمله بزرگ متفقین در سپتامبر ۱۹۱۸، که منجر به تسلیم بلغارستان و آزادسازی صربستان شد، کاملاً پایدار ماند پیش زمینه. در پی ترور ولیعهد اتریش-مجارستان توسط یک صرب بوسنیایی، اتریش-مجارستان در اوت ۱۹۱۴ به صربستان حمله کرده بود اما نتوانست بر مقاومت صربستان غلبه کند. پس از ورود امپراتوری عثمانی به جنگ در کنار نیروهای مرکزی (نوامبر ۱۹۱۴)، عامل تعیین کننده در بالکان، نگرش بلغارستان شد. بلغارستان یک موقعیت استراتژیک مهم در جبهه صربستان داشت و مداخله آن در هر یک از دو طرف متخاصم تعیین کننده بود. بلغارستان و صربستان در سی سا
ل گذشته دوبار با یکدیگر جنگیده بودند: در جنگ صربستان و بلغارستان در سال ۱۸۸۵ و در جنگ دوم بالکان در سال ۱۹۱۳. بلغارستان در سال ۱۹۱۳ شکست خورده بود و دولت و مردم بلغارستان عموماً احساس می کردند که صربستان زمین که به حق متعلق به بلغارستان بود را به سرقت برده است. در حالی که متفقین تنها می توانستند به بلغارستان امتیازهای سرزمینی کوچکی از طرف صربستان و یونان بی طرف ارائه دهند، وعده های قدرت های مرکز بسیار جذاب تر به نظر می رسید، زیرا آن ها پیشنهاد دادند که بیشتر اراضی مورد ادعای بلغارستان را به بلغارها واگذار کنند. پادشاه فردیناند پیمانی با آلمان امضا کرد و در ۲۱ سپتامبر ۱۹۱۵ بلغارستان شروع به بسیج برای جنگ کرد. حمله سه جانبه و سقوط صربستان. پس از پیروزی ارتش صربستان در نبرد کولوبارا در دسامبر ۱۹۱۴، جبهه صربستان تا اوایل پاییز ۱۹۱۵ آرام بود. تحت فرماندهی فیلد مارشال آگوست فون مکنسن، ارتش بالکان اتریش-مجارستان، ارتش یازدهم آلمان و ناوگان مستقر دررودخانه دانوب بزرگترین حمله علیه صربستان را در ۶ اکتبر ۱۹۱۵ آغاز کردند. علیرغم فداکاری شدید ارتش صربستان، ارتش بالکان اتریش-مجارستان، پس از عبور از رودخانه های ساوا و درین
ا و ارتش یازدهم آلمان پس از عبور از دانوب، بلگراد، اسمدروو، پوشارواچ و گولوباچ را اشغال کرد و در جنوب رودخانه های ساوا و دانوب، نیروهای صرب را مجبور به عقب نشینی به جنوب صربستان کرد. در ۱۵ اکتبر ۱۹۱۵، دو ارتش بلغاری به واحدهای صرب حمله کردند و تا ۲۲ اکتبر ۱۹۱۵ به دره رودخانه موراوا جنوبی در نزدیکی ورنج نفوذ کردند. نیروهای بلغاری کومانوو، شتیپ و اسکوپیه را اشغال کردند و از عقب نشینی ارتش صربستان تا مرز یونان و تسالونیکی جلوگیری کردند. به مدت یک سال، متفقین (بریتانیا و فرانسه) بارها وعده اعزام نیروهای نظامی جدی به صربستان را داده بودند، در حالی که هیچ چیز عملی نشده بود. اما با بسیج بلغارستان در جنوب آن، وضعیت صربستان ناامید کننده شد. تحولات سرانجام فرانسوی ها و انگلیسی ها را مجبور کرد در مورد اعزام یک نیروی اعزامی کوچک از دو لشکر از گالیپولی تحت فرمان فرمانده فرانسوی موریس ساریل، برای کمک به صربستان تصمیم بگیرند. دلیل اصلی تأخیر وضعیت بحرانی جبهه غربی و مذاکرات محرمانه با هدف آوردن بلغارستان به اردوگاه متفقین بود. مارشال پوتنیک دستور عقب نشینی کامل صربستان را به سمت جنوب و غرب از طریق مونته نگرو و ورود به آلبان
ی صادر کرد. صرب ها با مشکلات بزرگی روبرو بودند: آب و هوای وحشتناک، جاده های نامناسب و نیاز ارتش به ده ها هزار غیرنظامی که با آن ها عقب نشینی کردند. تنها ۱۲۵۰۰۰ سرباز صرب به سواحل آدریاتیک رسیدند و سوار کشتی های ایتالیایی شدند که ارتش را قبل از سفر به تسالونیکی به کورفو و دیگر جزایر یونان منتقل کردند مارشال پوتنیک درست یک سال بعد در بیمارستانی در فرانسه درگذشت. لشکرهای فرانسوی و انگلیسی در اکتبر ۱۹۱۵ تحت فرماندهی مشترک ژنرال فرانسوی موریس سرایل و ژنرال بریتانیایی برایان ماهون از تسالونیکی به سمت شمال حرکت کردند. با این حال، دفتر جنگ در لندن تمایلی به پیشروی بیش از حد در صربستان نداشت؛ بنابراین لشکرهای فرانسوی خود به خود در رودخانه وردار پیش رفتند. این پیشروی به ارتش صربستان در حال عقب نشینی کمک محدودی کرد، زیرا بلغاری ها برای مقابله با این تهدیدها باید نیروهای بیشتری را در جناح جنوبی خود متمرکز می کردند که منجر به نبرد کریوولاک شد. در پایان نوامبر، ژنرال سرآیل مجبور شد در مقابل حملات گسترده بلغاری ها به مواضع خود عقب نشینی کند. در زمان عقب نشینی او، انگلیسی ها در کاستورینو نیز مجبور به عقب نشینی شدند. تا ۱۲ دس
امبر، تمام نیروهای متحد به یونان بازگشتند. آلمانی ها به بلغاری ها دستور دادند از مرزهای یونان عبور نکنند، زیرا در پاسخ به حمله بلغارستان به مقدونیه، ریسک ورود یونان به جنگ وجود داشت. متفقین نیز به سهم خود از این امر استفاده کردند و موقعیت های خود را در پشت مرزها تقویت و تثبیت کردند بنابراین، یک پیروزی آشکار، هر چند ناقص برای قدرت های مرکزی به دست آمد. در نتیجه آن ها خط راه آهن از برلین به قسطنطنیه را باز کردند و به آلمان اجازه دادند از شریک ضعیف خود، امپراتوری عثمانی حمایت کند. علیرغم پیروزی قدرت های مرکز (محور)، متفقین موفق شدند بخشی از ارتش صربستان را نجات دهند. و از همه مهمتر، متفقین - با استفاده از بهانه اخلاقی نجات ارتش صربستان - موفق شدند جبهه غیرممکن صربستان را با جبهه ای مناسب در مقدونیه (هر چند با نقض قلمرو یک کشور رسماً بی طرف) جایگزین کنند. جبهه ای که سه سال بعد کلید پیروزی نهایی آنها شد. تاسیس جبهه مقدونیه. در ۵ ژانویه ۱۹۱۶، ارتش اتریش-مجارستان به متحد صربستان مونته نگرو حمله کرد. ارتش کوچک مونته نگرو در نبرد موخکوواچ مقاومت شدیدی نشان داد، که این امر کمک زیادی به خروج ارتش صربستان کرد و در ۲۵ ژان
ویه مونته نگرو مجبور به تسلیم شد. اتریش-مجارها از سواحل دریای آدریاتیک به سمت آلبانی تحت کنترل ایتالیا پیش رفتند. در پایان زمستان، ارتش کوچک ایتالیایی در آلبانی تقریباً از کل کشور خارج شده بود. در این مرحله، با تقریباً شکست جنگ در بالکان، ستاد کل انگلیس می خواست تمام نیروهای انگلیسی را از یونان خارج کند، اما دولت فرانسه به شدت اعتراض کرد و نیروها باقی ماندند. ارتش متفقین در اطراف تسالونیکی مستقر شدند، که به اردوگاه مستحکم عظیمی تبدیل شد و نام مستعار مضحک «باغبانان سالونیکا» را برای متفقین به ارمغان آورد. ارتش صربستان (تحت فرماندهی ژنرال پتر بوجوویچ)، پس از استراحت و بازسازی در کورفو، توسط فرانسوی ها به جبهه مقدونیه منتقل شد. در این میان، اوضاع سیاسی یونان آشفته بود. از نظر رسمی، یونان بی طرف بود، اما پادشاه کنستانتین اول طرفدار آلمان بود، در حالی که الفتریوس ونیزلوس، نخست وزیر طرفدار متفقین بود. با آگاهی از اینکه رومانی در شرف پیوستن به طرف متفقین بود، ژنرال سرآیل آماده سازی برای حمله به ارتشهای بلغاری را که نیروهایش روبرو بودند، آغاز کرد. آلمانی ها برنامه های خود را برای «حمله» طراحی کردند. حمله آلمان در ۱۷
اوت، تنها سه روز قبل از شروع حمله فرانسه آغاز شد. در حقیقت، این حمله از ناحیه بلغارها انجام شد؛ زیرا ارتش اتریش-مجارستان در آلبانی بود و تنها یک لشکر آلمانی در مرز یونان بود. بلغاری ها در دو جبهه حمله کردند. در شرق، آنها به راحتی تمام قلمرو یونان را در شرق رودخانه استروما فتح کردندزیرا ارتش یونان به دستور کنستانتین، پادشاه طرفدار آلمان، مقاومتی نکرد. در غرب، این حمله به لطف غافلگیری موفقیت اولیه را به دست آورد، اما نیروهای متفقین پس از دو هفته خط دفاعی خود را حفظ کردند. متفقین با متوقف کردن حمله بلغارستان، حمله متقابل را از ۱۲ سپتامبر (نبرد کیماخچالان) آغاز کردند. زمین ناهموار بود و بلغاری ها در حال دفاع بودند اما نیروهای متفقین دستاوردهای پیوسته ای کسب کردند. پیشرفتهای آهسته متفقین در طول اکتبر و تا نوامبر ادامه داشت، هوا بسیار سرد شده و برف روی تپه ها باریده بود. آلمانی ها دو لشکر دیگر برای کمک به تقویت ارتش بلغارستان فرستادند تا ۱۹ نوامبر ارتش فرانسه و صربستان کایماخچالان، بلندترین قله کوه نیدسه را تصرف کردند و قدرتهای مرکزی را مجبور کردند که بیتولا راواگذار کنند ۶۰ هزار بلغاری و آلمانی کشته، زخمی یا اسیر