Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
در اوایل ماه مه ۲۰۰۵ گزارش داد که صدام در دیدار با دونالد رامسفلد در اردن، پیشنهاد آزادی خود در قبال درخواست تلویزیونی صدام از گروه های مسلح حامی خود، برای آتش بس با نیروهای ائتلاف را رد کرد. روزنامه انگلیسی "دیلی تلگراف" به نقل از یک منبع بلندپایه دولت بریتانیا که نامش فاش نشد، دو هفته پیش گزارش داده بود که به شورشیان عراقی پیشنهاد «معامله ای» داده شده است که به موجب آن، رئیس جمهور سابق عراق در صورت دست کشیدن از حملات حامیان مسلح خود، مجازات ملایم تری دریافت خواهد کرد. در ۱۷ ژوئن ۲۰۰۵، ماهاتیر محمد، نخست وزیر سابق مالزی، رمزی کلارک، دادستان کل سابق ایالات متحده، رولان دوما، وزیر امور خارجه سابق فرانسه و احمد بن بلا، رئیس جمهور سابق الجزایر، تشکیل کمیتهٔ بین المللی اضطراری برای عراق، با هدف اصلی حصول اطمینان از محاکمه عادلانه صدام و سایر مقامات سابق حزب بعث که با او محاکمه می شوند را ارائه کردند. در ۱۸ ژوئیه ۲۰۰۵، دادگاه ویژه صدام را به اولین مورد از یک سری اتهامات مورد انتظار متهم کرد که مربوط به کشتار جمعی ساکنان منطقهٔ دجیل در سال ۱۹۸۲ پس از یک سوءقصد نافرجام علیه وی بود. در ۸ اوت ۲۰۰۵، خانوادهٔ صدام اعلا
م کردند که تیم حقوقی مستقر در اردن را منحل کرده و خلیل الدلیمی، تنها عضو مستقر در عراق را به عنوان تنها مشاور حقوقی منصوب کرده اند. در مصاحبه ای که در ۶ سپتامبر ۲۰۰۵ از تلویزیون عراق پخش شد، جلال طالبانی، رئیس جمهور عراق، گفت که او مستقیماً از صدام شنیده که در زمان رژیم خود، دستور کشتار جمعی و سایر «جنایت ها» را صادر کرده است و «او مستحق مرگ است.» دو روز بعد، وکیل صدام اعتراف او را تکذیب کرد. وکیل صدام مکرراً تأخیر در رسیدگی به پرونده را درخواست می کرد و اصرار داشت که فرصت کافی برای بررسی اسناد دادستانی داده نشده است، اما او پس از این مطالبات، هیچ پاسخی از دادگاه دریافت نکرد. گروه های بین المللی حقوق بشری، از جمله دیده بان حقوق بشر، عفو بین الملل، برخی نهادهای سازمان ملل متحد و کمیساریای عالی حقوق بشر گفته اند که روند قانونی دادگاه ویژه عراق با استانداردهای بین المللی برای یک محاکمهٔ عادلانه مطابقت ندارد. کوفی عنان، دبیرکل سازمان ملل متحد، از حمایت از روند رسیدگی به اتهامات صدام، خودداری کرد و نگرانی های مشابهی را در مورد عدالت و همچنین احتمال صدور حکم اعدام در این پرونده ابراز کرد. محاکمه مربوط به کشتار دجیل
: ۱۹ اکتبر ۲۰۰۵. دادگاه در ۱۹ اکتبر ۲۰۰۵، چهار روز پس از همه پرسی ۱۵ اکتبر ۲۰۰۵ در مورد قانون اساسی جدید عراق، صدام و هفت مقام سابق عراقی دیگر را محاکمه کرد. این دادگاه به طور مشخص، متهمان را به قتل ۱۴۸ شیعه از دجیل، در انتقام از سوءقصد نافرجام در ۸ ژوئیه ۱۹۸۲ متهم کرد. حامیان صدام در تکریت، به انجام این محاکمه، اعتراض کردند. پس از قرائت اتهامات برای متهمان، هر هشت متهم، بی گناهی خود را اظهار کردند. در حالی که این دادگاه در ابتدا برای عموم آزاد بود، دادگاه در ۱۵ مارس ۲۰۰۶ و پس از آن که صدام شروع به اظهارات سیاسی در جایگاه دفاع کرد و پس از مشاجره بین او و رئیس دادگاه، عمومی بودن این دادگاه، لغو شد. متهمان هم دست صدام عبارت بودند از: صدام در آغاز محاکمهٔ ۱۹ اکتبر، مانند جلسه قبل، سرکش ظاهر شد. او مشروعیت و استقلال دادگاه را رد کرد. صدام گفت: «من با تمام احترامی که برای کادر آن قائل هستم، به این دادگاه نمایشی پاسخ نمی دهم و حق قانونی خود را به عنوان رئیس جمهور عراق حفظ می کنم». وی افزود: نه نهادی که شما را تعیین و اختیار کرده است می شناسم و نه تجاوز را می شناسم، زیرا تمام آنچه بر پایهٔ دروغ ساخته شده، دروغ است.
زمانی که قاضی نام او را پرسید، صدام گفت: «من رئیس جمهور عراق هستم». او این سؤال را پاسخ داد و از رزگار محمد امین قاضی کرد پرسید: «شما کی هستید؟ من می خواهم بدانم شما کی هستید.» وقتی امین، صدام را «رئیس جمهور سابق» خطاب کرد، صدام به شدت مخالفت کرد و گفت که او هنوز رئیس جمهور عراق است و برکنار نشده است. نخستین جلسهٔ محاکمه صدام سه ساعت به طول انجامید. دادگاه، رسیدگی به این پرونده را تا ۲۸ نوامبر ۲۰۰۵ به تعویق انداخت، زیرا برخی از شاهدان به قدری ترسیده بودند که نمی توانستند در جلسه دادگاه شرکت کنند. رغد، دختر بزرگ صدام، طی مصاحبه ای با خبرگزاری عربی العربیه پس از آغاز دادگاه، دادگاه را «مضحک» خواند وی مدعی شد که پدرش در طول دادگاه مانند یک «شیر» رفتار کرده است. او گفت: «پدرم حتی در قفس هم یک شیر خواهد بود. هر شخص صادقی که صدام را می شناسد، می داند که او محکم و قدرتمند است.» دادگاه در ۲۸ نوامبر ۲۰۰۵ توسط رزگار محمد امین رئیس دادگاه، به تعویق افتاد تا فرصتی برای یافتن وکلای جایگزین برای چند تن از متهمان فراهم شود. سعدون سقایر جنابی، وکیل عواد البندر، در ۲۰ اکتبر ۲۰۰۵ توسط افراد مسلح از دفتر کارش ربوده شد و چند ساع
ت بعد در نزدیکی دفترش کشته شد. در ۸ نوامبر ۲۰۰۵، عادل زبیدی، وکیل دادگستری، که وکالت معاون رئیس جمهور سابق، طه یاسین رمضان و عبدالله کاظم را بر عهده داشت، توسط سه مرد مسلح در بغداد کشته شد. ثامر حمود خزاعی وکیل برزان تکریتی نیز در این حمله زخمی شد. در جریان محاکمه، چندین اتفاق رخ داد که صدام با قضات وارد مشاجره شد و از دادگاه سرپیچی کرد. در یک اتفاق، تیم دفاع حقوقی صدام، پس از زیر سؤال بردن مشروعیت دادگاه، و درخواست در مورد بازگرداندن اسناد دفاعیات ضبط شده توسط نیروهای ارتش ایالات متحده و مسائل امنیتی در مورد حفاظت از وکلای مدافع، از دادگاه خارج شدند. صدام همچنین به همراه دیگر متهمان، علیه قاضی امین و دادگاه، انتقاد کردند. روز بعد، صدام، پس از ساعت ها گوش دادن به ادای شهادت ها، به قاضی حمله کرد. او گفت که خسته شده است، قصد بازگشت به دادگاه و رفتن به جهنم را ندارد. مدتی بعد، در ۷ دسامبر ۲۰۰۵، صدام از ورود به دادگاه خودداری کرد، زیرا از شرایط نگهداری خود و اجرای محاکمه شکایت داشت. یکی از شکایات صدام، این بود که چهار روز نتوانسته بود لباس هایش را عوض کند. در ۱۲ دسامبر ۲۰۰۵، صدام به جای واکنش در برابر اظهارات شاه
دان، بازداشت کنندگان آمریکایی خود را به شکنجه متهم کرد و گفت: «از هر جای بدنم کتک خورده ام و نشانه ها در تمام بدنم دیده می شوند.» جعفر الموسوی، دادستان کل عراق، خواستار مجازات اعدام برای صدام و چهار متهم دیگر از جمله برزان تکریتی، برادر ناتنی صدام، طه یاسین رمضان، معاون سابق رئیس جمهور عراق و عوض حامد البندر، قاضی ارشد سابق دادگاه انقلاب صدام شد. مظنونان در صورت مجرم شناخته شدن و محکومیت به اعدام، به دار آویخته می شدند. پس از ترور خمیس العبیدی، وکیل مدافع اصلی خود، صدام در اعتراض به عدم حمایت بین المللی از وکلا دست به اعتصاب غذا زد. در ۲۳ ژوئن ۲۰۰۶، گزارش شد که صدام به اعتصاب غذای خود پایان داد. در ۲۷ ژوئن ۲۰۰۶، دو تن از وکلای صدام حسین، رمزی کلارک، دادستان کل سابق ایالات متحده، و کرتیس دوبلر، کنفرانسی در باشگاه ملی مطبوعات در واشینگتن، دی.سی.، برگزار کردند و خواستار برقراری امنیت فوری برای همه وکلای مدافع عراقی شدند. آن ها در بیانیه ای کتبی شکایت کردند که محاکمه ناعادلانه بوده و توسط مقامات آمریکایی با استفاده از عراقی ها انجام می شود. این دو وکیل ادعا کردند که ایالات متحده علی رغم درخواست های مکرر، از ارائه
حمایت کافی برای وکلای مدافع خودداری کرده است و ایالات متحده عمداً یک محاکمه ناعادلانه را ترجیح می دهد. صدور حکم: ۵ نوامبر ۲۰۰۶. در ۵ نوامبر ۲۰۰۶، صدام حسین به جرم قتل ۱۴۸ شیعه از دجیل، به تلافی سوءقصد صورت گرفته در ۸ ژوئیه ۱۹۸۲، به اعدام با چوبه دار محکوم شد. وقتی قاضی حکم را اعلام کرد، صدام فریاد زد: «زنده باد مردم. زنده باد ملت عرب. مرگ بر جاسوسان» و سپس تکبیر گفت. خلیل الدلیمی، وکیل مدافع، بعداً بیانیه ای از صدام حسین که درست قبل از صدور حکم دادگاه صادر شد، نقل کرد. وی گفت که صدام از هموطنان خود خواسته است که «در مقابل درگیری های فرقه ای متحد شوند». الدلیمی افزود که پیام صدام به مردم، این بود که «غیرنظامی های ملت های متجاوز را عفو کنید و انتقام نگیرید». حکم صادرشده، یک درخواست تجدیدنظر که توسط سیستم قضایی عراق اجباری شده بود، به دنبال داشت. این گمانه زنی وجود داشت که درخواست تجدیدنظر می تواند سال ها طول بکشد و اجرای آن، به تعویق بیفتد. اما در ۲۶ دسامبر، درخواست تجدیدنظر صدام رد شد و حکم اعدام تأیید شد. هیچ درخواست تجدیدنظر دیگری امکان پذیر نبود و صدام باید ظرف ۳۰ روز پس از آن تاریخ، اعدام می شد. این تصمیم
هنوز باید توسط رئیس جمهور عراق تأیید می شد، اما نمی توان آن را تغییر داد. قاضی عارف شاهین، یکی از ۹ قاضی تجدیدنظر، گفت: «این مدت، نمی تواند بیش از ۳۰ روز باشد. از فردا این حکم می تواند در هر زمانی اجرا شود. دادگاه تجدیدنظر، رأی خود را صادر کرده است و آنچه امروز تصمیم گرفتیم قطعی است.» در ۳۰ دسامبر ۲۰۰۶ تقریباً ساعت ۶:۰۵ بامداد به وقت بغداد، حکم صدام حسین اجرا شد و او را به دار آویختند. همدستان صدام، برزان تکریتی، برادر ناتنی وی و رئیس اطلاعات عراق در زمان کشتار دجیل و عواد البندر که برای ساکنان دجیل به عنوان رئیس دادگاه انقلاب صدام (حزب بعث) حکم اعدام صادر می کرد نیز به اعدام با دار زدن محکوم شد. آن ها در ۱۵ ژانویه ۲۰۰۷ اعدام شدند. طه یاسین رمضان معاون سابق رئیس جمهور عراق به حبس ابد محکوم شد. با این حال، در ۱۲ فوریه سال ۲۰۰۷، حکم حبس ابد وی، به اعدام تغییر کرد و رمضان نیز در ۲۰ مارس ۲۰۰۷ به دار آویخته شد. مقامات سابق حزب بعث در منطقه دجیل، عبدالله کاظم روید مشیخی، پسرش مظهر عبدالله روید مشیخی و علی دائم علی به ۱۵ سال زندان محکوم شدند. محمد عزاوی علی، همچنین یکی از مقامات حزب بعث در منطقه دجیل، به دلیل کمبود
شواهد تبرئه شد. اعدام. صدام پس از محاکمه و محکومیت وی به اتهام قتل غیرقانونی ۱۴۸ شیعه در شهر دجیل در سال ۱۹۸۲، پس از محکومیت به جنایت علیه بشریت، با دار زدن اعدام شد. او در نخستین روز از تعطیلات مهم اسلامی، عید قربان، ۳۰ دسامبر ۲۰۰۶، تقریباً در ساعت ۰۶:۰۵ صبح به وقت محلی (۰۳:۰۵ UTC) به دار آویخته شد. این اعدام در " کمپ عدالت " یکی از پایگاه های ارتش عراق در کاظمین، در شمال شرق بغداد انجام شد. واکنش ها. انتقادات. منتقدان، از جمله خلیل الدلیمی، مشاور حقوقی صدام، ادعا کردند که مقامات آمریکایی نفوذ زیادی بر دادگاه داشتند. او در بیانیه ای گفت: این دادگاه، مخلوق اشغال نظامی آمریکاست. خلیل الدلیمی و مفسران مختلف بین المللی ادعا کردند که روزی که در آن حکم دادگاه، به طور زنده برای جهانیان خوانده شد، یعنی ۵ نوامبر ۲۰۰۶، به عمد توسط دولت بوش انتخاب شد تا بر انتخابات میان دوره ای ایالات متحده که دو روز بعد برگزار شد، تأثیر بگذارد. انتظار می رفت که این حکم در ۱۶ اکتبر ۲۰۰۶ صادر شود، اما برای بررسی اظهارات برخی از شاهدان، به تعویق افتاد. حتی با توجه به این که حکم به صورت شفاهی در ۵ نوامبر خوانده شد، حکم کتبی و نهایی تا چن
د روز بعد منتشر نشد. واشینگتن پست گزارش داد که «آمریکایی ها بیشتر قوانینی را که بر اساس آن ها، صدام حسین و همکارانش محاکمه می شوند، تهیه کرده اند». این نشریه همچنین گزارش داد که «یک مقام آمریکایی در بغداد، تأیید کرد که تنها ایالات متحده و بریتانیا کارشناسانی را برای مشاوره به دادگاه در مورد نحوه محاکمه دولت ها به دلیل جنایات جنگی و مواردی از این قبیل، مشارکت داده اند». سازمان حقوق بشری عفو بین الملل از حکم اعدام انتقاد کرد و گفت که این دادگاه «عمیقاً ناقص و ناعادلانه» است. مالکوم استوارت، مدیر برنامه خاورمیانه و شمال آفریقای عفو بین الملل، گفت: این فرایند با «نقص جدی که صلاحیت دادگاه را زیر سؤال می برد، خدشه دار شد.» او به طور ویژه از مداخله های سیاسی، استقلال و بی طرفی دادگاه انتقاد کرد. میراث و اثرات طولانی مدت. محمد بزی، روزنامه نگار در سال ۲۰۱۴ نوشت که محاکمه و اعدام صدام باعث تعمیق فرقه گرایی در عراق شده است.
ترو یا ترر یا ترِرِس یا تریری () نام یک قبیله تراکیایی بود. ترری ها در شمال غربی تراکیه، در منطقه سردیکا (شهر صوفیه پایتخت فعلی بلغارستان) زندگی می کردند. ترری های منطقه سردیکا بعدها در جریان مهاجرت تریبالی ها به شرق جذب شدند. در سال ۶۳۷ قبل از میلاد، قبیله ترِرِس از سمت تنگه بسفر تراکیا به سمت آناتولی حمله کرده و آنجا را تسخیر کردند؛ و به فرمان پادشاه خود کوبوس و در اتحاد با کیمریان و لیکیاها، در سال هفتم سلطنت آردیس، پادشاه لیدیا، به پادشاهی لیدیا حمله کردند. آنها لیدی ها را شکست دادند و پایتخت لیدیا، ساردیس را به جز ارگ آن تصرف کردند و احتمالاً آردیس در این حمله کشته می شد. پسر و جانشین آردیس، سادیاتس، هم احتمالاً در سال ۶۳۵ قبل از میلاد در حمله دیگری به لیدیا به قتل رسید. اما اندکی پس از سال ۶۳۵ قبل از میلاد، با توافق با آشورها و در اتحاد با لیدیها، سکاها تحت فرمان مدهوان وارد آناتولی شدند، ترِرها را از آسیای صغیر بیرون راندند و سیمریان را شکست دادند تا دیگر تهدیدی برای آنها نباشد و بدین ترتیب بود که سکاها تسلط خود را تا آناتولی مرکزی گسترش دادند.
لیدیایی ها () یا اسپارت ها مردم ساکن لیدیه، منطقه ای در آناتولی، بودند که به یک زبان هند و اروپایی صحبت می کردند. پایتخت لیدیا در اسفارد یا ساردیس بود. آنها در همسایگی فریگیه بوده اند. سوالات در مورد منشأ آنها، که به هزاره دوم قبل از میلاد می رسد، همچنان توسط مورخان زبان و باستان شناسان مورد بحث است. اما براساس مطالعات ژنتیکی که از عصر برنز در آناتولی موجود است، به نظر می رسد جمعیت لیدی مخلوطی از کشاورزان ایرانی بوده است و از لحاظ تبارشناسی ژنتیکی در زمینه کار شده است. فرهنگ لیدیایی متمایز، آخرین بار در میان سوابق موجود، توسط استرابون، در کیبیرا در جنوب غربی آناتولی و در حدود زمان او (قرن اول پیش از میلاد) به اثبات رسیده است. قدرت لیدیا با سقوط پایتخت آنها در حوادث پس از نبرد هالیس در سال ۵۸۵ قبل از میلاد و حل شدن در زیرمجوعهٔ ممالک کوروش کبیر در سال ۵۴۶ قبل از میلاد به پایان رسید. خصوصیات اسپارت ها. هرودوت در تاریخ های خود می گوید که اسپارت ها «نخستین مردانی بودند که می دانیم پول طلا و نقره را ساخته و از آنها استفاده کردند». به گفته هرودوت، هنگامی که یک دختر لیدیایی به بلوغ رسید، تا زمانی که جهیزیه کافی به د
ست آورد، به تجارت فاحشگی می پرداخت و پس از جمع آوری جهیزه اش در دسترس بودن خود برای ازدواج را اعلام می کرد. هرودوت همچنین اسپارتی ها را به اختراع انواع بازی های باستانی، به ویژه یک قل دو قل نسبت می دهد، و ادعا می کند که محبوبیت بازی ها به این دلیل حاصل شد که اسپارت ها در طول خشک سالی شدیدی که تجربه کرده بودند، تبدیل به کسانی شده بودند که بازی ها به آنها مجال رهایی روانی از مشکلاتشان را می داد.
گاس آرنهیم (۴ سپتامبر ۱۸۹۷ – ۱۹ ژانویهٔ ۱۹۵۵) نوازندهٔ پیانو و رهبر گروه اهل ایالات متحدهٔ آمریکا بود. او به خاطر نوشتن چند قطعه از جمله اولین اثر موفقش با نام «من برایت گریه کردم» (۱۹۲۳) شناخته شده است. اوج محبوبیت آرنهیم در دهه های ۱۹۲۰ و ۱۹۳۰ میلادی بود. او در کنار حرفهٔ موسیقی اش، در چند فیلم هم نقش های کوچکی ایفا کرد. آرنهیم که زادهٔ فیلادلفیا است، در شیکاگو بزرگ شد. در سال ۱۹۱۹ به همراه ایب لیمن (درامز) و هنری هالستد (ویلون) در مهمانخانهٔ سانسِت سنتا مونیکا، کالیفرنیا پیانو می نواخت. هر سهٔ آن ها بعداً به رهبر گروه های معروف تبدیل شدند. آرنهیم در سال های ۱۹۲۸ و ۱۹۲۹ اولین آثارش را با برچسب اوکی رکوردز منتشر کرد و پس از آن با ویکتور رکوردز (بعدا آرسی اِی) قرارداد بست که همکاری شان تا سال ۱۹۳۳ ادامه داشت. آرنهیم و گروهش در سال ۱۹۳۱ در اولین ضبط های بینگ کرازبی او را همراهی کردند. قطعه های ضبط شده در آن دوره، نقش مهمی در محبوبیت بعدی کرازبی به عنوان خواننده داشتند.
محمود خاتمی (زادهٔ تهران) استاد تمام گروه فلسفهٔ دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران است. انتشار موارد متعدد دستبردهای علمی او در سال ۹۳ منجر به جنجال هایی در سطح بین المللی شد. دستبرد گستردهٔ فکری. در تاریخ ۵ نوامبر ۲۰۱۴، مطلبی از سوی کاربری مهمان در تارنمای فلسفی دیلی نوس منتشر شد که در آن ادعا شده بود محمود خاتمی در برخی از آثار انگلیسی خود مرتکب دستبرد فکری گسترده شده است. در پی این ادعا، مجله ارگانون اف – که یکی از مقالات محمود خاتمی را در سال ۲۰۰۳ منتشر کرده بود – رسماً در وب سایت خود اعلام کرد که محمود خاتمی در این مقاله مرتکب سرقت علمی شده است؛ طبق اعلام این مجله، مقالهٔ خاتمی تقریباً رونوشت واژه به واژه ای از مقالهٔ اندرو کارپنتر است که انتشارات راتلج آن را ضمن مجموعه ای از مقالات منتشر کرده بود. این مجله سپس مقالهٔ خاتمی را با توضیحی دربارهٔ کلاهبرداری علمی او از تارنمای خود برداشت. در فوریهٔ ۲۰۱۵ یکی دیگر از مقالاتی که به نام وی منتشر شده بود همراه با توضیحاتی از سردبیر از وبگاه آن مجله حذف شد. روزنامه شرق در گزارشی دربارهٔ سرقت علمی در ایران در آذر ۱۳۹۳ نوشت «ناشر این کتاب – خانه نشر دکتر
مولر – در سال ۲۰۱۰، دقیقاً ۱۰ کتاب از محمود خاتمی منتشر کرده که حتی یک نسخه هم از این کتاب ها در هیچ یک از کتابخانه های دانشگاه تهران موجود نیست. اما آنچه مسلم است در دانشگاه های ایران انتشار کتاب به زبان انگلیسی در فرایند ارتقای استادان از رتبه دانشیار به استاد تمام بسیار تأثیرگذار است». این روزنامه، در هنگامی که خاتمی در فرصتی پژوهشی در کانادا به سر می برد، با سید حمید طالب زاده، مدیر گروه فلسفه دانشگاه تهران، گفتگو کرد. به گفتهٔ طالب زاده، نامه نگاری های گروه فلسفه دانشگاه تهران با خاتمی پاسخی از وی در پی نداشته است. در تاریخ ۱۰ آذر ۱۳۹۳، دانشگاه تهران در بیانه ای بدون نام بردن از خاتمی، خبر از تشکیل کمیته ای از برجسته ترین استادان این دانشگاه برای بررسی موضوع سرقت علمی «یکی از اعضاء هیئت علمی دانشگاه» داد. جواد طباطبایی در مقدمهٔ کتابِ "ملاحظات دربارهٔ دانشگاه" مفصلاً به این سرقت علمی و شرایط و پیامدهای آن پرداخته است. بازگشت به تدریس در دانشگاه تهران. در سال ۱۴۰۱ شایعاتی مبنی بر احتمال بازگشت خاتمی به تدریس در دانشگاه تهران منتشر شد. عبدالرضا سیف رئیس دانشکدهٔ ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران در پاسخ ب
ه این شایعات اعلام کرد که «وضعیت همکاری دکتر خاتمی با دانشکده از زمان اجرای حکم تخلف وی در سال ۹۴ تعلیق درآمده و تاکنون هیچ تغییری نکرده است [و] روند همکاری مجدد محمود خاتمی با گروه فلسفه، منوط به نظر کمیته های ذی ربط در دانشگاه است که مشغول بررسی پرونده وی هستند». در همین سال انجمن علمی دانشجویان فلسفهٔ دانشگاه تهران در نامه ای به سیدمحمد مقیمی، رئیس دانشگاه تهران، خواستار شفافیت در وضعیت رسیدگی به پروندهٔ تخلفات علمی محمود خاتمی شد. ۱۰۴ دانشجوی فلسفهٔ دانشگاه تهران نیز در نامهٔ دیگری به مقیمی ضمن اشاره به شایعات موجود مبنی بر احتمال بازگشت خاتمی به دانشکده، خواستار اعلام نتایج بررسی های دانشگاه تهران دربارهٔ تخلفات علمی خاتمی، تجدیدنظر در استادتمامی ایشان به دلیل استفاده از امتیاز آثار منحول برای نیل به این مرتبه و بررسی آثار جدید ایشان برای تأیید اصالت آن ها شدند و اعلام کردند که از نظر ایشان «تدریس مجدد آقای خاتمی در دانشکدهٔ ادبیات حیثیت علمی این دانشکده را بیش از پیش لکه دار خواهد ساخت». در خرداد 1404 نیز 100 نفر از دانشجویان گروه فلسفه دانشگاه تهران، در نامه ای خطاب به رییس دانشگاه تهران بار دیگر به اد
امه حضور محمود خاتمی در دانشگاه معترض شدند. در فرازی از این نامه آمده بود: «حتی اگر برخی ترجیح بدهند ماجرا فراموش شود، ما فراموش نکرده ایم. پرونده سرقت علمی گسترده محمودخاتمی همچنان باز است؛ نه فقط در اسناد رسمی دانشگاه، بلکه در حافظه جمعی دانشجویانی که اخلاق علمی را شوخی نمی گیرند. ده سال از افشای این تخلف گذشته، حکم قطعی صادر شده و تخلف محرز است؛ اما هنوز بخش هایی از ماجرا به عمد مسکوت مانده و برخی کوشیده اند با روایت های مخدوش و ادعاهای بی پایه ،اصل تخلف را کمرنگ جلوه دهند یا امکان برخورد قانونی را انکار کنند.». این دانشجویان به صراحت خواستار تنزل رتبه محمود خاتمی از مرتبه استادی و سلب تمامی امتیازاتی شدند که او از طریق مستندات جعلی کسب کرده است. علاوه بر این، در کنار انتشار این نامه، تصویری از شکایت دانشجویان به محمدحسن صادقی مقدم، رییس وقت هیأت انتظامی رسیدگی به تخلفات اساتید دانشگاه تهران نیز منتشر شد.
مسجد چوخور محله () یک مسجد در شهر شوشی بود. این مسجد در بخش شرقی شوشی و در خیابان وزیروف محله چوخور محله، یکی از ۹ محله پایین شهر شوشی قرار داشت. مسجد چوخور محله یکی از هفده مسجد شوشی در اواخر سده نوزدهم میلادی بود. این مسجد دو مناره داشت. شهر شوشی در دهه ۱۷۵۰ میلادی تأسیس شد و چوخور محله حتی پیش از اتمام ساخت دیوارهای قلعه شوشی آباد بود. چشمه ای در نزدیکی آن محله آب معدنی معروف شوشی را تأمین می کرد و مسجد یکی از ارزشمندترین بناهای ذخیره گاه تاریخی و معماری دولتی شوشی بود.
دروازه گنجه () یکی از چهار دروازه ورودی به دژ شوشی در شهر شوشی است. ویژگی ها. با رعایت سنت های قرون وسطایی در شهرسازی دوره خانات، دیوارهای دژ شوشی با چهار دروازه ساخته شد. دروازه اصلی رو به شمال به سمت جاده گنجه بود و به همین دلیل دروازه گنجه نام گرفت. دروازه غربی رو به نواحی غربی از جمله خانات ایروان ایران بود و از این رو دروازه ایروان یا اریوان نامیده می شد. دو دروازه دیگر به روستاهای کوهستانی پیرامون باز می شد. قلعه داخلی شوشی بر فراز قله ای نزدیک دروازه گنجه قرار داشت. دروازه گنجه دارای اهمیت معماری است و اغلب در میان ۲۷۹ اثر و ویژگی مهم ذخیره گاه تاریخی و معماری دولتی شوشی در سده هجدهم میلادی ذکر می شود. دروازه گنجه در خیابان نیازی این شهر قرار دارد.
قدرت فیلمی محصول سال ۲۰۰۳ و به کارگردانی مادور باندارکار است. در این فیلم بازیگرانی همچون راوینا تاندون، سمیر دارامادیکاری، آتول کولکارنی، ویپین شارما و مانوج جوشی ایفای نقش کرده اند.
زندگی کن اما مغرور نباش فیلمی محصول سال ۲۰۰۳ و به کارگردانی سانجای جیها است. در این فیلم بازیگرانی همچون امان ورما، رینکی خانا، راوینا تاندون، دیا میرزا، بهارات جاداو، نامراتا شیرودکار، شویتا منون، ساچین خدکار، ویجای راز، ماهش مانجرکار، سوشمیتا سن، شیواجی ساتام، سایاجی شینده، ریما لاگو و شاکتی کاپور ایفای نقش کرده اند.
پرستار خوب () یک فیلم جنایی و درام آمریکایی به کارگردانی توبیاس لیندهولم محصول سال ۲۰۲۲ با بازی جسیکا چستین، ادی ردمین، نمدی آسوموگا، نوآ امریک و کیم دیکنز است. این فیلم دربارهٔ تعقیب و دستگیری قاتل زنجیره ای آمریکایی چارلز کالن است که در طول ۱۶ سال دوران کاری خود به عنوان پرستار، بیمارانی را به قتل رساند. "پرستار خوب" در ۱۱ سپتامبر ۲۰۲۲ در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو به نمایش درآمد و در ۱۹ اکتبر انتشار محدودی داشت. این فیلم در ۲۶ اکتبر در نتفلیکس منتشر شد. نظرات منتقدان به این فیلم عموماً مثبت بود و ردمین برای نقش آفرینی در آن نامزد دریافت جوایز گلدن گلوب و بفتای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد شد. داستان. امی (با بازی جسیکا چستین) یک پرستار دلسوز و مادری مجرد است که با بیماری قلبی سختی دست و پنجه نرم می کند و با این حال، شیفت های شبانه و طاقت فرسایی را در آی سی یو می پذیرد چراکه سعی دارد نیازهای دختران خودش را تأمین کند. با این حال، با ورود یک پرستار متفکر و همدل به نام چارلی (با بازی ادی ردمین) در بخش او، باری از دوش امی کم می شود. آن ها در طی شیفت های طولانی در بیمارستان، رابطه دوستانه قوی ای با یکدیگر برقر
ار می کنند و برای اولین بار در چند سال گذشته، امی واقعاً به آینده خودش و دخترانش ایمان دارد. با این حال، مجموعه ای از مرگ های مرموز بیماران سبب می شود تا تحقیقاتی در رابطه با چارلی به عنوان متهم اصلی صورت بگیرد و حالا امی مجبور است تا زندگی، شغل و همچنین امنیت دختران خودش را به خطر بیندازد تا بتواند حقیقت را برملا کند. تولید. ساخت این فیلم در سال ۲۰۱۶ اعلام شد. در اوت ۲۰۱۸، جسیکا چستین و ادی ردمین برای بازی در این فیلم وارد مذاکره شدند. فیلمبرداری در ۱۲ آوریل ۲۰۲۱ در استمفورد، کنتیکت آغاز شد. بازخورد. بینندگان. "پرستار خوب" در ۲۷ اکتبر ۲۰۲۲، یک روز پس از اکران، پربیننده ترین فیلم نتفلیکس بود. این فیلم در هفته اول، در رتبه اول ۱۰تای برتر نتفلیکس با ۶۸٫۳۱ میلیون ساعت بازدید قرار گرفت و در ۹۳ کشور در میان جایگاه ۱۰ فیلم برتر بود.
کنده شده فیلمی محصول سال ۲۰۰۳ و به کارگردانی گاراو پاندی است. در این فیلم بازیگرانی همچون علی خان، راوینا تاندون، سورش منون، سلمان خان، آنجان سیرواستاو و سچین تندولکر ایفای نقش کرده اند.
نظریه میدان (جامعه شناسی) در جامعه شناسی، بررسی می کند چگونه افراد، "میدان ها" یا "میدان های اجتماعی" را می سازند و چگونه تحت تأثیر چنین میدان هایی قرار می گیرند. میدان های اجتماعی محیط هایی هستند که در آن بین افراد و بین گروه ها، رقابت اتفاق می افتد. بازارها، رشته های دانشگاهی و سبک های موسیقی نمونه هایی از میدان های اجتماعی هستند. میدان ها دارای جایگاه های مختلفی هستند که کنشگران اجتماعی آگاه می توانند تصاحب کنند. بازیکنان مسلط در این میدان که «متصدیان» نامیده می شوند، به طور کلی برای حفظ زمین به شکل فعلی رقابت سرمایه گذاری می کنند زیرا تغییر در قوانین رقابت سبب بی ثباتی جایگاه غالب آنها می شود. ممکن است در میدان ها «مخالفانی» باشند و بخواهند میدان را تغییر دهند تا بتوانند با موفقیت با متصدیان کنونی رقابت کنند. تغییر چشمگیر در میدان های پایدار پیشین می تواند از هر یک از مدیران موفق یا نفوذ از سایر میدان ها یا از تغییر قوانین تحمیلی توسط دولت رخ دهد. به طور کلی، جایگاه های میدانی مختلف انگیزه های متفاوتی ایجاد می کند. جایگاه میدانی توسط افراد به شکل انگیزش تجربه می شود. تصدیق سهام این میدان و کسب منافع و سرم
ایه گذاری های تعیین شده توسط میدان را ایلوسیو می نامند. میدان های ناپایدار با تغییر سریع و اغلب با اشکال مخرب رقابت، مانند رقابت خالص بر سر قیمت ها تعریف می شوند که حاشیه سود را به سطوح غیرقابل دفاع پایین می برد؛ بنابراین، میدان ها باید با قوانینی تثبیت شوند تا اطمینان حاصل کنند که رقابت اشکال غیرمخرب دارد. میدان های پایدار بندرت به تنهایی پدیدار می شوند ولی باید توسط کارآفرینان ماهر ساخته شوند. حکومت اغلب در این فرایند نیز نقش دارد. فرمول بوردیو از میدان ها. «میدان» یکی از مفاهیم اصلی است که توسط دانشمند علوم اجتماعی فرانسوی پیر بوردیو استفاده می شود. در صورت بندی او، میدان به محیطی گفته می شود که در آن کارگزاران انسانی و جایگاه اجتماعی آنها قرار دارد. جایگاه هر عامل خاص در میدان، نتیجه تعامل بین قوانین خاص میدان، عادت واره ها و سرمایه (اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی) عامل است. میدان ها با یکدیگر تعامل دارند و سلسله مراتبی هستند: بیشتر آنها تابع میدان بزرگتر روابط قدرت و طبقه هستند. بوردیو به جای تحدبد تحلیل خود از روابط اجتماعی و تغییر به عاملیت داوطلبانه یا صرفاً بر اساس مفهوم ساختاری طبقه، از مفهوم کارگزاری -
ساختار «میدان» استفاده می کند: هر عرصه تاریخی و غیرهمگن اجتماعی - فضایی که در آن مردم برای دستیابی به منابع مطلوب مانور می دهند و مبارزه می کنند. بیشتر آثار بوردیو نقش نیمه مستقل منابع آموزشی و فرهنگی را در بیان عاملیت مشاهده می کند. این امر باعث می شود کار او برای مطالعات لیبرال-محافظه کار سازگار باشد که شکاف های اساسی جامعه را در میان جناح های بی نظم طبقه کارگر قرار می دهد که نیاز به مداخله انضباطی دارند، جایی که آنها بیش از حد از نابرابری اجتماعی رنج می برند. با توجه به موقعیت تاریخی و زنذگینامه او، جای تعجب ندارد که برخلاف برخی از پیروانش یا جامعه شناس بانفوذ آلمانی، ماکس وبر، بوردیو در عمل بخاطر شناخت و تاثیرپذیری و همدلی با مارکسیست، فرماندهی اقتصاد را به عنوان مؤلفه اصلی قدرت و عاملیت در جامعه سرمایه داری بپذیرد. نظام اجتماعی. در آثار بوردیو، میدان، نظامی از جایگاه های اجتماعی (مثلاً حرفه ای مانند قانون) است که ساختار درونی آن بر اساس قدرت روابط (مانند اختلاف قدرت بین قضات و وکلا) است. به طور خاص، میدان یک عرصه اجتماعی مبارزه بر سر تخصیص گونه های خاصی از سرمایه است. - سرمایه هر چیزی است که برای عوامل ا