Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
، بعضاً با ظرفیت تولید لوله و کارگاه های تولیدی، با همکاری شرکت های معتبر در سراسر جهان، به ویژه در آمریکای جنوبی، آسیا و آفریقای جنوبی راه اندازی شد. علاوه بر این، شرکت مانیسمان ای جی تولید لوله های فولادی جوش داده شده، لوله های فولادی ضدزنگ و انواع دیگر لوله ها را آغاز کرد. این شرکت به تولیدکننده برتر لوله و لوله فولادی در سراسر جهان تبدیل شد گسترش با تولید زغال سنگ و فولاد. مانیسمان در دهه های اول آغاز کار خود، صرفاً یک تولیدکننده بود و بنابراین به شدت به تحویل مواد اولیه توسط شخص ثالث وابسته بود. در نیمه اول قرن بیستم، این شرکت برای کاهش ریسک تولید، شروع به یک گروه آهن و فولاد گسترش یافت. این گروه برای خود تولید سنگ معدن و زغال سنگ، فرآوری و تولید فولاد و همچنین یک بخش تجاری یکپارچه داشت. در دهه ۱۹۵۰، مانیسمان کارخانه های لوله سازی را در برزیل، کانادا و ترکیه تأسیس کرد تنوع بیشتر. در سال ۱۹۵۵، هلدینگ مدیریت گروه به مانیسمان ای جی تغییر نام داد. این گروه به توسعه خود به یک مجموعه بسیار متنوع ادامه داد. بخش های شرکتی مهندسی و خودرو که در اواخر دهه ۱۹۶۰ تأسیس شد، شرکت های معروفی مانند رکسروت، دیماگ، دماتیک،
ساچز، VDO، بوگه، کینزل، کراوس مافایی، هارتمن و بران و تالی را تشکیل می داد. در گروه مانیسمان، برخی از این شرکت ها به رهبران بازار جهانی در بخش های تجاری مربوط تبدیل شدند. مخابرات. در سال ۱۹۹۰، به دنبال آزادسازی بازار مخابرات آلمان، مانیسمان یک بخش تجاری جدید راه اندازی کرد و اولین حامل شبکه تلفن همراه آلمان را با مالکیت خصوصی به نام دی تو مانیسمان تأسیس کرد. این شرکت، مانیسمان موبایلفانک جی ام بی اچ نام داشت. این شرکت رقیب اصلی اپراتور فعلی آلمان، تی-موبایل شرکت دویچه تلکام، که با نام دی ۱ نیز شناخته شده است، بود. علاوه بر این، مانیسمان بخش مخابرات خود را با شرکت هایی در آلمان، ایتالیا، بریتانیا و اتریش با ارائه خدمات یکپارچه که تلفن همراه و شبکه ثابت، اینترنت و تجارت از راه دور را پوشش می دهد، گسترش داد. تصاحب توسط وودافون و عواقب آن. شعبه مخابراتی مانیسمان در سراسر اروپا بسیار موفق بود و بنابراین در سال ۱۹۹۹، گروه مانیسمان طرحی را برای جدا کردن سایر بخش ها طراحی کرد. این بخش های صنعتی قرار بود از طریق شناورسازی بورس و تحت نام مانیسمان آتکس ای جی، در یک شرکت جداگانه، که یکی از بزرگترین شرکت های فهرست شده در
شاخص سهام آلمان دکس باشد، ترکیب شوند. با این حال، قبل از تحقق این برنامه ها، با تصاحب مانیسمان توسط شرکت تلفن همراه بریتانیایی وودافون در سال ۲۰۰۰، نبرد تاریخی تصاحب به پایان رسید. در ۴ فوریه ۲۰۰۰، هیئت نظارت مانیسمان در نهایت با قیمت ۱۹۰ میلیارد یورو موافقت کرد که بالاترین قیمت خرید در آن زمان و تا اکنون است. بخش مخابراتی مانیسمان متعاقباً در گروه وودافون گنجانده شد. بخش های دیگر بلافاصله پس از معامله به شرکت های مختلف فروخته شد. منشأ مانیسمان، فعالیت های تولید لوله، همراه با نام تجاری مانیسمان به سالزگیتر ای جی فروخته شد. جنجال ها. در طول جنگ جهانی دوم، زمانی که شرکت تحت ریاست ویلهلم زانگن، فعال حزب نازی، بود، کارگران برده در کارخانه های نورد لوله، بکار گرفته می شدند. زنگن به دلیل درگیری ۴ ماه در زندان گذراند. او تا زمان بازنشستگی در سال ۱۹۶۶، یک چهره برجسته در مانیسمان باقی ماند. در سال ۲۰۰۰، مانیسمان توسط گروه وودافون پی ال سی خریداری شد. برای هر سهم مانیسمان، ۵۳٫۷ سهم وودافون بدون مالیات معامله شد. این یک تصاحب بحث برانگیز بود، زیرا هرگز در آلمان شرکتی به بزرگی و موفقیت مانیسمان توسط مالکی غیر آلمانی خری
داری نشده بود. گفته می شود که این ادغام در یک معامله خصوصی، بین مدیریت مانیسمان و وودافون منعقد شده است. این خرید توسط مدیر اجرایی وودافون، کریس گنت، و اسکات مید از گلدمن ساکس، مشاور ارشد در آن معامله، رهبری شد. شرایط معامله خارج از استانداردهای آلمان، پرداخت های جداگانه زیاد به مدیران برجسته شرکت، در سال ۲۰۰۴ منجر به محاکمه در دادگاه منطقه ای دوسلدورف شد. این محاکمه به دادگاه مانیسمان شناخته شده است. متهمان، از جمله رئیس هیئت نظارت در زمان تصاحب، یوزف آکرمن، و کلاوس اسر مدیر عامل سابق مانیسمن، ابتدا توسط دادگاه بی گناه شناخته شدند. با این حال، پس از تجدیدنظر، دادگاه فدرال دادگستری رای صادر شده را رد کرد و پرونده را برای محاکمه مجدد به لندگریچ ارجاع داد. در ۲۹ نوامبر ۲۰۰۶، دادرسی خاتمه یافت و متهمان با پرداخت میلیون ها یورو موافقت کردند. بر اساس شرایط قرارداد تصاحب، مانیسمان به دنبال تضمینی از وودافون بود که نام و نام تجاری مانیسمان تحت مالکان جدید باقی خواهد ماند. این مورد توافق شد و معامله اعلام شد. با این حال، مدت کوتاهی پس از این، وودافون از توافقات خارج شد و نام تجاری خود را تغییر داد. شرکت های تابعه انف
رادی. مانیسمان آرکور. مانیسمان آرکور یک شرکت تلفن ثابت و اینترنت بود. از ماه مه ۲۰۰۸، زمانی که دویچه بان (۱۸٫۱۷ درصد) و دویچه بانک (۸٫۱۸ درصد) سهام خود را به وودافون فروختند، این شرکت تنها تحت مالکیت وودافون بوده است.
اتو روگه (نروژی: Otto Ruge)، زاده ۹ ژانویه ۱۸۸۲م، در کریستیانیا؛ و درگذشته به تاریخ ۱۵ اوت ۱۹۶۱م، درسن ۷۹ سالگی در اسلو، یک افسر در نیروی زمینی نروژ، بود. وی همزمان با تجاوز نظامی ارتش هیتلر به خاک نروژ، در آوریل سال ۱۹۴۰م، به فرماندهی ارتش نروژ؛ و سپس به مقام رئیس ستاد دفاع نروژ، منصوب شد. اتو روگه، تا زمان ترک مخاصمه، در تاریخ ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰م، رهبری مقاومت نظامی علیه نیروهای مهاجم آلمانی را بر عهده داشت. سپس وی به اسارت درآمد و به آلمان فرستاده شد و تا پایان جنگ در سال ۱۹۴۵م، در اردوگاه اسرای جنگی در آلمان به سر برد.اتو روگه، یکی از فرماندهان برجسته ارتش نروژ بود. وی در سازماندهی نیروهای دفاعی نروژ، در دوران بین دو جنگ جهانی، نقش مؤثری داشت. بعد از تجاوز ارتش هیتلر به خاک نروژ، برای بسیاری از جوانان نروژ، اتو روگه، نماد مقاومت در مقابل قوای متجاوز بود. در طول هفته های حساس ماه آوریل تا ژوئن ۱۹۴۰ میلادی، اتو روگه، به عنوان فرمانده و مشاور نظامی، همکاری تنگاتنگی با ولیعهد وقت؛ و پادشاه وقت نروژ، هاکون هفتم، داشت. نظرات و تحلیل اتو روگه، از اوضاع آن زمان نروژ، در طول این چند هفته حساس، تأثیر قابل توجهی در ارزیاب
ی ها و تصمیمات اتخاذ شده داشته است. پس از پایان جنگ و آزادی نروژ و بازگشت اتو روگه، به نروژ، وی به ریاست نیروهای دفاعی نروژ منصوب شد؛ اما پس از مدت کوتاهی به دنبال اختلاف با رهبری سیاسی جدید، از مقام خود استعفاء داد. تحصیلات و سوابق خدمت. اتو روگه، در مدرسه کلیسای جامع کریستیانیا تحصیل کرد و در سال ۱۸۹۹م، ضمن شرکت در امتحانات پایانی دوره متوسطه، به عنوان متقاضی آزاد، این امتحانات را با موفقیت پشت سر گذاشت. وی سپس وارد آکادمی نظامی نروژ شد و در سال ۱۹۰۲م، در رده افسری فارغ التحصیل گشت. سپس تا سال ۱۹۰۵م، در مدرسه عالی نظامی مشغول ادامه تحصیل بود. وی در سال ۱۹۱۵م، در آزمون ستاد افسران ارشد، شرکت کرد و موفق شد.اتو روگه، در طول سالهای خدمت، فرماندهی پست های حساسی را بر عهده داشته است. از جمله فرماندهی گروهان در تیپ ۱ آکرهوس؛ و فرماندهی گردان در هنگ پیاده روگالاند. وی همچنین مدتی در تیپ ۱ و ۳ سمت فرماندهی داشت. بسیاری اتو روگه را به عنوان یک مربی نظامی ماهر می شناسند. بین سالهای ۱۹۲۲ تا ۱۹۳۰م، وی مسئول آموزش و مربی تیراندازی در پیاده نظام بود. همچنین وی در سالهای بین ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۳م، مشغول تدریس استراتژی و تاریخ جنگ
در مدرسه عالی نظامی بود.اتو روگه، سالها در ستاد کل ارتش نروژ سابقه خدمت دارد. بین سالهای ۱۹۳۳ تا ۱۹۳۸م، وی رئیس ستاد کل ارتش نروژ؛ و از سال ۱۹۳۸ تا ۱۹۴۰م، بازرس کل پیاده نظام ارتش پادشاهی نروژ بود. اتو روگه در سال ۱۹۳۳م، سرهنگ و در سال ۱۹۴۰ به درجه سرتیپی رسید. بعد از پایان جنگ و بازگشت وی به وطنش نروژ در تاریخ ۱۵ ژوئیه ۱۹۴۵م، وی به درجه ارتشبدی که در آن زمان بالاترین درجه نظامی در نیروهای مسلح نروژ، بود؛ ارتقاء پیدا کرد. همچنین وی پس از پایان جنگ، نخست به ریاست نیروهای دفاعی نروژ برگزیده شد؛ اما پس از مدت کوتاهی به دنبال اختلاف با رهبری سیاسی جدید، در اول ژانویه ۱۹۴۶م، از مقام خود استعفاء داد. منابع بیشتر. https://nbl.snl.no/Otto_Ruge
پاول بلونی دو شایو (Paul Belloni Du Chaillu) (۳۱ ژوئیه ۱۸۳۱ (مورد مناقشه) - ۲۹ آوریل ۱۹۰۳) یک جهانگرد، جانورشناس و مردم شناس فرانسوی-آمریکایی بود. او در دهه ۱۸۶۰ به عنوان اولین اروپایی مدرن بود که وجود گوریل ها را تأیید کرد و بعدها وجود قوم پیگمی آفریقای مرکزی را تأیید کرد و این دلیل شهرت او شد. او بعدها در مورد دوره پیش از تاریخ اسکاندیناوی تحقیق کرد. اوایل زندگی و اصل و نسب. گزارش های متناقضی در مورد سال و محل تولد دو شایو وجود دارد. روز تولد او ۳۱ ژوئیه است. اما سال های متفاوتی همچون ۱۸۳۱ (توافق عمومی پژوهشگران امروزی)، ۱۸۳۵، یا ۱۸۳۹ برای سال تولد او، ذکر شده است. گزارش ها معمولاً پاریس یا نیواورلئان را به عنوان محل تولد احتمالی او ذکر می کنند. یک آگهی ترحیم معاصر، موردی را نقل می کند که دو شایو به آن اشاره کرده است «آمریکا، کشوری است که در آن بزرگ شده ام و … فرانسه، سرزمین مادری من است». مدخل او در ویرایش ۱۹۰۱–۱۹۰۲ "Who's Who" اثر مارکوئیس (دایرةالمعارف افراد معروف آمریکایی) - بر اساس اطلاعاتی که او به صورت مستقیم در اختیار ویراستاران قرار داده بود – می گوید او در سال ۱۸۳۸ در نیواورلئان متولد شده است. سنگ
قبر او، محل تولد او را لوئیزیانا و سال تولد او را ۱۸۳۹ نشان می دهد. ادوارد کلود، دوست دو شایو، در خاطراتش داستان را به شکل متفاوتی بیان می کند. کلود، از نیویورک به عنوان یک محل ادعایی دیگر یاد کرد، اما اظهار داشت که زادگاه واقعی دو شایو، جزیره فرانسوی ایل بوربن در اقیانوس هند است که اکنون رئونیون نامیده می شود. او در ادامه مدعی شد که مادر دو شایو یک زن دورگه بوده است. در ۱۹۷۹، مورخ، هنری اچ. بوچر شواهدی شامل سوابق پدر دو شایو، در حمایت از دیدگاه کلاد ارائه کرد. بوچر استدلال می کرد که دو شایو، به عنوان یکی از اعضای جامعه علمی اروپا، سعی می کرد تا تاریخچه خانوادگی خود را که به او برچسب دو رگه بودن می زد، مبهم یا پنهان نگه دارد. در فضای نژادگرایی علمی قرن نوزدهم، اغلب اینگونه در نظر گرفته می شد که بوزینه های بزرگ و آفریقایی های صحرای جنوب، هر دو ظرفیت جمجمه کوچکی دارند و در نتیجه ذاتاً قادر به دستیابی به تمدن نیستند. در نتیجه اعتبار دو شایو به عنوان یک دانشمند و کاوشگر، آسیب می دید. در واقع، نظرات در نوشته یک از هم عصران دو شایو، قوم شناس آفریقایی، مری کینگزلی، نشان می دهد؛ حداقل برخی از دانشمندان که در مورد دو
شایو بد فکر می کردند، از اصل و نسب او یا سایر اطلاعات بی اعتبار دربارهٔ او، اطلاع داشتند. در جوانی، او به همراه پدرش، یک تاجر فرانسوی در استخدام یک شرکت پاریسی، به سواحل غربی آفریقا، جاییکه در ایستگاهی در گابن، توسط مبلغان مذهبی آموزش دید، رفت و نسبت به این کشور و تاریخ طبیعی آن، بومیان آن و زبان آنها قبل از مهاجرت به ایالات متحده در سال ۱۸۵۲، آگاهی و علاقه پیدا کرد. زندگی شخصی. دو شایو دوست ادوارد کلود بود و در یکی از گردهمایی های کلودز ویتسان در استرافورد هاوس، آلدبورگ، سافک، همراه با جان ریس، گرانت آلن، یورک پاول و جوزف تامسون حضور داشت. همچنین، او به همراه شخصیت های دیگر که اکثر آنها عضو جامعه ادبی بودند، در تیم کریکت آماتور جی.ام. بری –نویسنده- به نام «آلاهاکبریز» عضو بود. او در حالی که در یک بازدید علمی از روسیه به عنوان بخشی از تحقیقات خود در مورد مردم اسکاندیناوی بود، بر اثر سکته مغزی در سن پترزبورگ درگذشت. وی در قبرستان وودلاون در برانکس، شهر نیویورک به خاک سپرده شد.
فمینیسم دولتی به فمینیسمی اشاره دارد که توسط دولت ایجاد یا تأیید شده باشد و غالباً دستور کار مشخصی را پیروی می کند. این واژه نخستین بار توسط هلگا هرنس برای توصیف وضعیت نروژ به کار رفت. این کشور سابقه فمینیسم لیبرال با پشتیبانی دولت را دارد و فمینیسم دولتی هنگامی که صحبت از سیاست های برابری جنسیتی در کشورهای نوردیک می شود به میان می آید. این واژه همچنین در مورد کشورهای در حال توسعه که در آن دولت مجوز فمینیسمی که می خواهد را می دهد بی آنکه اجازه شکل گیری سازمان مردم نهاد برای پیگیری اشکال دیگر فمینیسم بدهد را هم به کار می رود. به این ترتیب می توان میان فمینیسم لیبرالی در کشورهای لیبرال غربی با آن فمینیسم دولتی که در بعضی از دولت های تمامیت خواه خاورمیانه ای و در ارتباط با سکولاریسم به وجود می آید تفاوت قائل شد. معنا و مفهوم. فمینیسم دولتی هنگامی شکل می گیرد که دولتی دست به اتخاذ سیاست هایی بزند که برای پیشرفت زندگی و حقوق زنان سودمند باشند. اندیشمندان فمینیسم دولتی به کارآمدی برنامه های مختلف دولت و اینکه چگونه این برنامه ها باعث بهبود حقوق و موقعیت زنان در جامعه می شود صحبت می کنند. بعضی از پژوهشگران مانند الی
زابت فریدمن توصیه می کنند که جهت داشتن یک فمینیسم دولتی موفق وجود جنبش های فمینیستی مستقل از دولت ضروری است. در استرالیا و هلند به آنانی که در ترویج فمینیسم دولتی می کوشند «فموکرات» می گویند. استفاده از مفهوم فمینیسم دولتی برای بررسی سیاست های کشورهای دارای دولت مرکزی قوی مانند ژاپن در مورد زنان مؤثر باشد. اصطلاح «فمینیسم دولتی» نخستین بار توسط هلگا هرنس، اندیشمند علوم سیاسی نروژی در سال ۱۹۸۷ مطرح شد. نظریه پردازان فمینیستی در دهه ۱۹۸۰ میلادی پیرامون این مسئله که دولت ها می توانند نتایج مثبتی در زندگی زنان داشته باشند شروع به اندیشیدن کردند. دولت به عنوان یک نظام می تواند علائق بخش ها و جنسیت های مختلف را حمایت نماید. همچنین می تواند از برنامه های مختلفی که سطوح مختلفی از حمایت را در داخل دولت یا جامعه دارند هم حمایت نماید. نظریه فمینیسم دولتی از کشورهای اسکاندیناوی و سیاست های برابری جنسیتی آنان سرچشمه می گیرد. طی دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ سازمان های فمینیستی اسکاندیناویایی توانست تقاضاهای خود پیرامون برابری جنسیتی را با موفقیت به دولت ارائه کنند. در همان حال هم بازیگران زیاد برای ورود زنان به بازار کار فشار می آو
ردند که منجر به جنبش زنان در عرصه عمومی شد. هرنس این گام ها را به عنوان نزدیکی به سوی «دولت دوست دار زنان» یا «فمینیست دولتی» نام نهاد. هرنس اشاره می کرد که سیاست های رفاه لیبرالی به همراه سطح بالایی از نمایندگی زنان در نهادهای قانون گذاری است که ویژگی هر یک از این دولت ها را بیان می دارد. فمینیسم دولتی در کشورهای مختلف. دولت های تمامیت خواه و خاورمیانه. فمینیسم دولتی در خاورمیانه آنچنان که فعالین فمینیست این کشورها در دهه ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ به آن حمله کردند دارای ابعادی مردسالارانه است. برای مثال در ترکیه فمینیسم در قرن بیستم میلادی در انحصار دولت بود. دولت ترکیه در دهه ۱۹۲۰ میلادی برنامه حجاب زدایی اجباری، دسترسی بیشتر زنان به کار و تحصیلات، گسترش حقوق سیاسی زنان و موارد بسیاری دیگری را در تلاش برای تقلید بعضی از ویژگی های فرهنگ غربی در یک کشور مسلمان اعمال کرد. در دهه ۱۹۸۰ هنگامی که موج دوم فمینیسم در میان نهضت ملی کمالیست های ترکیه به وجود آمد زن ها در چارچوب دولت فمینیست می شدند و بخش هایی از پدرسالاری را با جلوه هایی از ترقی غرب می پوشاندند. در قرن ۲۱ هم ترکیه تحت اداره رجب طیب اردوغان روز به روز عقب گرد کرده
و به کشوری محافظه کار و اسلامی تبدیل شد تا آنجایی که ترکیه در سال ۲۰۲۱ از کنوانسیون حقوق زنان هم بیرون آمد. کشورهای لیبرال دموکراسی. نروژ یکی از نمونه هایی است که سابقه طولانی از فمینیسم لیبرال تحت حمایت دولت دارد. انجمن نروژی حقوق زنان در سال ۱۸۸۴ تأسیس شد و در آن زمان همراه با موج اول فمینیسم می کوشید تا «برابری جنسیتی و حقوق انسانی زنان و دختران را در چارچوب لیبرال دموکراسی از طریق اصلاحات ممکن سازد». از دهه ۱۹۷۰ دولت نروژ با پذیرش نظرات انجمن قوانین و نهادهای دولتی مانند دادآور برابری جنسیتی و ضد تبعیض را براساس پیشنهادها انجمن ایجاد کرد. این موسسات نوپدید که هدفشان گسترش برابری جنسیتی بود را اکثراً اعضا درجه یک انجمن نروژی حقوق زنان مانند اوا کولستاد اداره می کردند. این سنت را در نروژ فمینیسم دولتی می خوانند. نظام های کمونیستی و سوسیالیستی. بعضی از پژوهشگران رابطه جنبش نوظهور زنان با دولت چین را همزیستی می دانند که حاوی عناصری از خودمختاری و وابستگی است و عمدتاً به جای مخالفت با نهادهای حزبی و دولتی در درون آن کار می کند. در آلمان شرقی هم یک برنامه جامع مراقبت از کودکان توسط دولت اجرا شد که نتیجه آن نرخ
بیسابقه ۷۸ درصدی اشتغال زنان بود. نظام دولتی متمرکز این کشور دلیل عمده موفقیت فمینیست ها در اجرا برنامه هایشان بود. به علاوه اینکه وجود بودجه دولتی تا پیش از اتحاد دو آلمان امکان موفقیت بیشتری به برنامه های اجتماعی می داد. انتقادات. بسیاری از فمینیست ها فمینیست دولتی را مفهومی ضد و نقیض می دانند. فمینیسم دولتی می تواند راهی باشد که دولت به جای آنکه اجازه دهد زنان مطالبه نمایند خود نقش آنان را به عهده گرفته به جای زنان صحبت کند و حرکت های مستقل زنان توسط دولت سرکوب شود. جنبش های مستقل زنان ممکن است از سوی حکومت ممنوع شوند.
سپاه حفاظت و امنیت هسته ای سیستم حفاظتی تأسیسات هسته ای ایران زیرمجموعه سپاه پاسداران انقلاب اسلامی است. سپاه هسته ای جدیدترین مجموعه سپاه پاسداران بعد از نیروی های زمینی، دریایی، هوافضا و قدس است. سپاه هسته ای پس از حادثه نطنز که به دلیل ناهماهنگی بین لایه های امنیت ایران رخ داد تشکیل شده است. حفاظت داخلی تأسیسات هسته ای ایران برعهده حفاظت سازمان انرژی اتمی، محافظت بیرون آنها بر عهده سازمان پدافند غیر عامل کشور و مسئول پدافند هوایی این مراکز را نیروی هوافضای سپاه بر عهده دارند. همچنین سازمان انرژی اتمی یک قرارگاه دفاع سایبری هم دارد.
ترک های ایلی یک گروه قومی ترک به رسمیت شناخته نشده در چین هستند که بومی ولایت خودمختار ایلی قزاق در شمال سین کیانگ چین و قزاقستان هستند. تاریخ شفاهی آنها می گوید که آنها از دره فرغانه ازبکستان آمده اند. زبان آنان ترکی متعلق به زبان های قارلقی است.
واندا گرتز (زاده ۱۳ آوریل ۱۸۹۶ – درگذشته ۱۰ نوامبر ۱۹۵۸) سرگرد پیاده نظام نیروی زمینی لهستان بود. وی در طول جنگ جهانی اول در لژیون لهستان با لباس مردانه با نام مستعار کازیمیرز زوچوویچ کار نظامی خود را آغاز کرد. او متعاقباً به لژیون داوطلبانه زنان نیروهای مسلح لهستان در طول جنگ لهستان و شوروی پیوست. در دوره بین دو جنگ او افسر ذخیره شد و با اعمال تبعیض مواجه و از درجه افسری خلع گردید اگرچه از نزدیک با مارشال یوزف پیلسودسکی کار کرد و به عنوان یک فعال در زمینه زنان در ارتش باقی ماند. با شروع جنگ جهانی دوم، تجربیات و مهارت های او در عملیات های ویژه در نهایت توسط مردان نظامی به رسمیت شناخته شد و پس از پیوستن به نیروهای مقاومت در سال ۱۹۳۹ با نام رمز لنا، افسر و فرمانده یک گردان متشکل از زنان در ارتش داخلی شد. او بالاترین نشان های افتخار نظامی لهستان را دریافت کرده است، که بعد از وی تقریباً تکرار نشده است. پیشینه. نام وی در زمان تولد واندا گرتز فون شلیس بود. او در در ورشو از خانواده فلورنتینا و یان گرتز فون شلیس به دنیا آمد. خانواده او در اصل اهل زاکسن آلمان بودند، اما در طول قرن هجدهم در سرزمین مشترک المنافع لهستان–
لیتوانی ساکن شده بودند، در زمانی که که دودمان ویتین تاج و تخت لهستان را اشغال کرده بود. پدر گرتز در قیام ژانویه ۱۸۶۳–۱۸۶۴ جنگید و گرتز با شنیدن داستان های پدرش و همرزمانش بزرگ شد. سال ها بعد او نوشت:من به عنوان یک دختر پنج ساله هیچ عروسکی نداشتم، جز تعداد زیادی عروسک سرباز که با برادر بزرگم و دوستان او با آن ها بازی می کردیم. حتی آن موقع هم می دانستم که درجه نظامی بالا برای دختران نیست. بزرگ ترین آرزوی من افسر شدن بود. با این حال، به عنوان یک دختر، من فقط می توانستم این آرزوی شخصی را نزد خود داشته باشم.در سال ۱۹۱۳، گرتز، مدرسه جیمنیزیوم را در ورشو تکمیل کرد. سپس در اتاق بازرگانی ورشو در زمینه حسابداری آموزش دید و در حالی که هنوز در مدرسه بود به گروه سربازان موسوم به امیلیا پلاترپیوست. پس از شروع جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴، او به سازمان پیشاهنگی لهستان ملحق شد. گرتز اعلامیه های سیاسی پخش می کرد و برای اسیران جنگ لباس می ساخت. او سپس به خدمت گردان چهارم ورشو درآمد، اما در اوت ۱۹۱۵ این گردان به تیپ ۱ لژیون لهستان محلق شد و در پی آن زنان از خدمت در خط مقدم منع شدند. جنگ جهانی اول. گرتز که موهایش را کوتاه کرده و لب
اس مردانه پوشیده بود، خود را به عنوان کازیمیرز زوچوویچ به لژیون لهستان معرفی کرد. تا معاینه پزشکی همه چیز خوب پیش رفت. با این حال، یک پزشک دلسوز قول داد که هویت جنسی او را افشا نکند پس از چند هفته، وی در یک واحد توپخانه مشغول شد و به مدت شش ماه در آنجا خدمت کرد و در جریان یورش بروسیلوف شاهد عملیات بود. از آنجایی که او یک اسب سوار بود، توانست در یک دسته پرچمدار و امربر خدمت کند. پس از بازگشت به ورشو در سال ۱۹۱۷ گرتز به شاخه زنان سازمان نظامی مخفی لهستان پیوست. در ۸ دسامبر ۱۹۱۷ در جریان تظاهرات در میدان نجات در ورشو، گرتز دستگیر و به شش ماه زندان محکوم شد، اما پس از پرداخت وثیقه، پس از چند هفته آزاد شد. پس از آزادی در نوامبر ۱۹۱۸ در خلع سلاح نیروهای آلمانی شرکت داشت. در دسامبر ۱۹۱۸ لهستان سرانجام استقلال خود را به دست آورد و گرتز به شبه نظامیان خلق پیوست و در ماه مارس به بخش تسلیحات ملحق شد. جنگ لهستان و شوروی. در آوریل ۱۹۱۹، بلافاصله پس از شروع جنگ لهستان و شوروی، گرتز در ارتش لهستان نام نویسی کرد و به لشکر ۱ لیتوانی-بلاروس ملحق شد. در سپتامبر ۱۹۱۹، او به عنوان فرمانده دومین لژیون داوطلبان زنان در ویلنیوس منصو
ب شد. در این یگان در لیتوانی، لژیون های زنان نقش کمکی ایفا کرده و معمولاً فقط به وظایف نگهبانی می پرداختند، اما در طول نبرد در ویلنیوس، لژیون دوم زنان شاهد اقداماتی در جبهه بود که به مقابله با حملات سپاه سواره نظام هایک بژیشکیان کمک کرد. وی در سال ۱۹۲۰ به درجه ستوانی ارتقاء یافت و متعاقباً به او مدال نشان خدمات نظامی شایسته اعطا شد. در پایان جنگ در سال ۱۹۲۱، گرتز از ارتش خارج و به نیروهای ذخیره منتقل شد. در سال ۱۹۲۲ درجه نظامی او به این دلیل که هیچ مبنای قانونی برای یک زن در نیروهای مسلح لهستان برای داشتن درجه افسری وجود ندارد، از وی گرفته شد. پس از کودتای مه ۱۹۲۶، وی در دفتر یوزف پیلسودسکی که در آن زمان بازرس کل نیروهای مسلح بود، دبیر کابینه شد. در سال ۱۹۲۸، گرتز یکی از ۱۳ عضو (آموزش نظامی زنان) بود. پس از مرگ پیلسودسکی در سال ۱۹۳۵، او موزه بلودر را تأسیس کرد، جایی که تا سپتامبر ۱۹۳۹ در سمت مدیریت باقی ماند. اوقات فراغت او به سایر فعالیت های نظامی اختصاص داشت. در سال ۱۹۳۸ او خزانه دار فدراسیون انجمن های لهستانی مدافعان میهن شد. جنگ جهانی دوم. بلافاصله پس از شروع جنگ جهانی دوم در سپتامبر ۱۹۳۹، گرتز یکی از اول
ین زنانی بود که نام رمز لنا به جنبش مقاومت، سرویس پیروزی لهستان پیوست. او ارتباطات مخفیانه را سازماندهی می کرد و دستیار فرمانده لشکر استانیسلاو کوزارسکی بود. در آوریل ۱۹۴۲ به گرتز دستور داده شد تا یک واحد جدید ایجاد و فرماندهی کند. اعضای آن حملاتی را به پرسنل نظامی آلمانی، فرودگاه ها، قطارها و پل ها انجام دادند. گرتزدر پیروزی قیام ورشو تردید داشت و اعضای گروه خود را از شرکت در آن منع کرد. او در سپتامبر ۱۹۴۴ به درجه سرگردی ارتقا یافت. گرتز که پس از قیام، هنوز به عنوان سرگرد کازیک شناخته می شد سرانجام به همراه ۲۰۰۰ مبارز زن دیگر تحت امر خود توسط نیروهای آلمان نازی اسیر شد. و سرانجام در ۱۳ مه ۱۹۴۵ توسط نیروهای لشکر ۸۹ پیاده نظام ایالات متحده آزاد شدند. پس از جنگ. گرتز به عنوان بخشی از نیروهای متحد لهستانی در آلمان تحت فرماندهی بریتانیا، و پس از تسلیم آلمان به اروپا بازگشت تا به عنوان بازرس ارتش خدمت کند. او در جستجوی زنان آواره لهستانی به سراسر آلمان و ایتالیا سفر کرد. از می ۱۹۴۶ تا فوریه ۱۹۴۹ او جزو فرماندهان سپاه اسکان مجدد لهستان بود و به عنوان بازرس سربازان زن در شمال انگلستان خدمت کرد. وظیفه او این بود که آ
نها را برای زندگی غیرنظامی در بریتانیا آماده کند. وی در اثر سرطان در ۱۰ نوامبر ۱۹۵۸ درگذشت. در مراسم تشییع جنازه او بسیاری از کهنه سربازان از جمله الکساندرا پیلسودسکا، و ژنرال ها میخال کاراسزوویچ-توکارزوسکی و تادئوس کوموروسکی شرکت کردند. در سال ۱۹۶۰ خاکستر او به لهستان برده شد و در گورستان نظامی پووزکی در ورشو به خاک سپرده شد.
شاهزاده کریستین هسن (; – ) پرسنل نظامی و سیاست مدار اهل دانمارک بود.
یواخیم کاستنشایلد (; – ) افسر اهل دانمارک بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دنبرو شده است.
ارنست آلبرشت فون ابرشتاین (; – ) کاخ دار، سیاستمدار و افسر اهل امپراتوری مقدس روم بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دنبرو شده است.
یوهان فردریک کلاسن (؛ ۱۱ فوریه ۱۷۲۵ – ) فرد نظامی اهل دانمارک بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان دنبرو شده است.
با عشق … از عصر دلیل فیلمی محصول سال ۲۰۱۰ و به کارگردانی یان ساموئل است. در این فیلم بازیگرانی همچون سوفی مارسو، مارتون چوکاش، میشل دوشوسوآ، ژونتان زکی و آلکسی میشالیک ایفای نقش کرده اند.
بیورن اینگمان بیسروپ (; – ) افسر اهل دانمارک بود، که در فاصله سال های ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۰ به عنوان رئیس دفاع دانمارک فعالیت می کرد.
منو متوقف کن فیلمی محصول سال ۲۰۱۳ و به کارگردانی ژان-پل لینفیلد است. در این فیلم بازیگرانی همچون سوفی مارسو، میو-میو، مارک باربه و اریک گودون ایفای نقش کرده اند.
دانشگاه خاتم النبیین یک دانشگاه خصوصی است که در سال ۱۳۸۵ هجری شمسی توسط آیت الله محسنی در شهر کابل افغانستان تأسیس شده است. مالکان و صاحبان امتیاز این دانشگاه محمد جواد محسنی نوه مؤسس و سید عبوالقیوم سجادی می باشد. دانشگاه خاتم النبیین با مأموریت تربیت کادر متعهد، متخصص و خدمت گذار و انکشاف علمی کشور افغانستان متناسب با معیارهای ملی و بین المللی احداث شده است. این دانشگاه در شانزده رشته در مقاطع کارشناسی و کارشناسی ارشد فعالیت دارد. دکتر سیدعبدالقیوم سجادی رئیس، دکتر عبدالکریم اسکندری معاون علمی، علی شاه حسنی معاون اداری-مالی، روح الله صادقی معاون امور محصلان، محمد عقیل متین محسنی آمر امور محصلان و موسی خان صدر افضلی مدیر فارغ التحصیلان به عنوان مهم ترین مسئولین این دانشگاه می باشند. منابع. https://knu.edu.af/
دانشگاه غرجستان یک دانشگاه در افغانستان است که در منطقه پل سرخ شهر کابل موقعیت دارد و در سال ۲۰۱۰ (میلادی) تأسیس شده است.
حزب محافظه کار خلق استونی () یک حزب پوپولیسم جناح راست و محافظه کار ملی به ریاست مارتین هلمه است که در سال ۲۰۱۲ تأسیس شده است.
اودوراوانا مگوداگامدا (به لاتین: Udurawana Megodagammedda) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
مایلز اندرسون (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "لا لا لند"، '، "ادیسه"، "آزادی را فریاد کن"، "خانه پوشالی"، "سی و نه پله"، "لورنا دون"، "ویشواروپام"، "شاه زنده است"، "معجزه باد"، "سوئینی"، "دادگاه جزا"، "به من بگوئید آقا"، "طبابت در پیک"، "تلفات"، "اندکی فراست"، "آدمکشان میدسامر"، "شهر هالبی"، "نیروی نهایی"، "ویلیام و مری"، "مسترپیس"، "پزشک ها"، "ایست اندرز"، "ذهن های جنایتکار"، "کنستانتین"، "تفنگدارها"، "بتل کریک"، '، "فیلادلفیا همیشه آفتابی است" و "تراژدی مکبث" اشاره کرد.
آندرس سونسن (; ۱۱۶۷ – ۲۴ ژوئن ۱۲۲۸) اسقف اعظم لوند اهل دانمارک بود. وی به همراه والدمار دوم دانمارک در نبرد لیندانیسه در جنگ صلیبی لیوونی حضور داشت.