Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
یت همراه با دو تن دیگر؛ نورمان گرین، یکی از اعضای جنبش نیروی داوطلب وفادار و یک مأمور زندان در آن نشسته بودند. مک ویلیامز در حالی که به سوی رایت لبخند می زد، این کلمات را فریاد زد: «داوطلبان مسلح جنبش آزادی بخش ملی ایرلند»! و سپس تفنگچه (مجارستی PA-63 نیمه اتوماتیک) را به سمت رایت گرفت و رایت عاجل از جایش برخاست و مک ویلیامز را به بیرون از ماشین انداخت. در همین لحظه گرین و مأمور زندان به خاطر حفظ جان شان خود را به زمین انداختند و مک ویلیامز به سوی رایت شلیک کرد. رایت باوجود این که زخمی شده بود همچنین به لگدزدن و تهدید کردن مک ویلیامز ادامه می داد. سپس مک ویلیامز داخل ماشین زندان شد و هفت گلوله به سمت رایت شلیک کرد. رایت پس از شلیک مرمی آخری که بر شریان بزرگ اش اصابت کرد، جان باخت. این سه مرد سپس به وینگ زندان برگشتند و خود را تسلیم مأموران زندان کردند. در ۲۰ اکتبر ۱۹۹۸، این سه تن به اتهام قتل و داشتن اسلحه گرم و مهمات به قصد به خطر انداختن زندگی دیگران، محکوم شدند؛ به خاطر دست داشتن در قتل به حبس ابد و به دلیل داشتن سلاح گرم به ۲۰ سال زندان محکوم شدند. سپس به دلیل شرایط آزاد سازی زندانیان پیمان جمعه نیک (Good
Friday Agreement) تنها ۲ سال را در زندان سپری کردند و آزاد شدند. تحقیق همکاری کوری. ماهیت قتل رایت در یک زندان شدیداً تحت امنیت، این گمان را برجسته کرد که مقامات کشور با اعضای جنبش آزادی بخش ملی ایرلند همکاری کرده اند تا رایت کشته شود، چون او در برابر پروسه تازه به وجود آمده صلح ایرلند شمالی، خطر ایجاد می کرد. پدر رایت برای دادگاه تحقیق در مورد قتل پسرش کارزاری را به راه انداخت و از مقامات ایرلند شمالی، بریتانیا و ایرلند برای رسیدگی به این معضل خواستار کمک شد. این قتل طبق تحقیق همکاری کوری مورد بررسی قرار گرفت و سفارش شد که حکومت بریتانیا تحقیق و بازجویی دربارهٔ شرایط مرگ رایت را آغاز نماید. در ماه ژوئن ۲۰۰۵، تحقیق و بازجویی دربارهٔ قتل رایت به ریاست لرد مک لین، آغاز شد. در این تحقیق، برخی دانشمندان و افراد برجسته از قبیل؛ اندریو کویل از دانشگاه لندن و اسقف سابق هریفورد، کشیش جان الیور حاضر بودند. پس از قتل بیلی رایت، مارتین اوهاگان روزنامه نگار با مک ویلیامز مصاحبه کرد و اعضای جنبش نیروی داوطلب وفادار را خشمگین ساخت. اندکی بعد، اوهاگان مقاله ای دیگری را منتشر کرد که در آن مک ویلیامز را به تعقیب کردن یک دختر
مدرسه متهم کرد. پس از آزادی او. مک ویلیامز به خاطر قتل رایت تنها دو سال را در زندان سپری نمود و در ۲۰ اکتبر ۲۰۰۰ پس از شرایط پیمان جمعه نیک از زندان مگیلیگان آزاد شد. او پس از آزاد شدن، پیشنهاد برگشت به زندان مازه را برای طرح قتل ارائه کرد، اما از جزئیات حمله چیزی نگفت. او همچنین می دانست که کامره های امنیتی کار نمی کنند و در آن روز در برج مراقبت کسی نمی باشد. مک ویلیامز همچنین اظهار داشت که «تصمیم اتخاذ شده بود تا بیلی رایت کشته شود، چون او مردی بود که تصمیم گرفته بود کارزار کشتار ظالمانه ای کاتولیک های بی گناه را از داخل زندان رهبری کند». در سال ۲۰۰۶، ویلی فریزر، مبارز قربانیان آرماگ جنوبی، پس از این اتهامات که مک ویلیامز یک بار دیگر با جمهوری خواهان مخالف در ساوت داون درگیر شده است، خواستار زندانی شدن او گردید. مرگ. میک ویلیامز در ۲۸ ژوئن سال ۲۰۰۸ میلادی در بیمارستان دیسی هیل در شهر نیوری، از اثر ابتلاء به سرطان به عمر ۴۴ سالگی درگذشت.
اَبشِر یک اپ موبایل است که به شهروندان و ساکنان عربستان سعودی امکان استفاده از خدمات دولتی متنوعی را بدون مراجعهٔ حضوری به ادارات دولتی به صورت رایگان می دهد. با این اپ می توان به ۲۷۹ خدمت دسترسی یافت، از جمله تقاضای شغل، دریافت جواز حج، به روزرسانی اطلاعات گذرنامه، اوراق هویتی، پرداخت قبوض و جریمه ها به صورت الکترونیکی و غیره. یکی از خدمات آن که مناقشه به پا کرده ردیابی زنان خانواده توسط مردان تحت عنوان نظام ولایت است. اپ ابشر را می توان از گوگل پلی و اپ استور اپل دریافت کرد و ناشر آن وزارت داخله عربستان است. بنا بر آمار وزارت داخله، ابشر بیش از ۲۰ میلیون کاربر دارد. تا فوریهٔ ۲۰۱۹ این اپلیکیشن ۴٫۲ میلیون بار از اپ استور دانلود شده است. انتقاد. این اپلیکیشن مورد انتقاد فعالان مختلف حقوق بشر، سازمان های حقوق بشر و جوامع بین المللی قرار گرفته است. ایالات متحده و کشورهای اروپایی نیز این برنامه را محکوم کرده و از پادشاهی خواسته اند تا به سیستم قیمومیت مردان پایان دهد. آبشر در سال 2019 به دلیل عملکردهایش در حمایت از سیاست عربستان سعودی در قیمومیت مردان پس از تحقیق توسط Business Insider مورد توجه رسانه ها قرار گرف
ت. این برنامه به سرپرستان منتخب اجازه می دهد در صورت عبور زنی تحت سرپرستی از فرودگاه، اعلان ها را دریافت کنند و متعاقباً به آنها این امکان را می دهد که حق سفر خود را پس بگیرند. در موارد معدودی، این سیستم توسط زنانی که توانسته اند کنترل تنظیمات آن را به دست آورند و از آن برای سفر به خود استفاده کنند، دور زده شده است. منابع. Wikipedia contributors, "Absher (application)," Wikipedia, The Free Encyclopedia, https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Absher_(application)&amp;oldid=1045014363 (accessed January 9, 2022).
کلم بکت (۱۹۰۶–۱۹۳۷ میلادی) یک کمونیست، رهبر اتحادیه صنفی، قهرمان مسابقات موتورسیکلت سواری در جاده خاکی و یکی از پیشگامان در ورزش مسابقه موتورسیکلت در جاده خاکی اهل انگلستان بود. وی برنده جایزه کلاه طلایی در ورزشگاه اولیرتون بوده و برای هنرنمایی های که در مسابقات موتورسیکلت سواری خود انجام می داد، در سراسر اروپا مشهور بود. در واکنش به مرگ تعداد بیشماری از مسابقه دهندگان جوان در مسابقات موتورسیکلت سواری در جاده خاکی، بکت انجمن رانندگان جاده خاکی که یک اتحادیه صنفی بود را تأسیس نمود تا به مسابقه دهندگان غذا و نوشیدنی فراهم کند. در ۱۹۳۶ میلادی، وی یکی از نخستین داوطلبان انگلیسی بود که در جریان جنگ داخلی اسپانیا، به تیپ های بین المللی پیوست. وی به عمر ۳۱ سالگی، زمانی که سلاح مسلسل را نگه می داشت کشته شد، او زندگی خود را در جنگ جارما قربانی نموده و سایر داوطلبان بریتانیایی را پوشش داد تا آن ها بتوانند عقب نشینی کنند. دوران کودکی. کلم بکت در سال ۱۹۰۶ میلادی در اولدهام، انگلستان متولد شد، وی در یک خانواده متوسط کارگر بزرگ شده و پس از ترک مدرسه، آهن گر شد. زمانی که او حدوداً ۲۰ سال داشت، به لیگ جوانان کمونیست (YCL) که
شاخه جوانان حزب کمونیست بریتانیای کبیر (CPGB) بود ملحق شد، او به یک عضو همیشگی هر دو سازمان مبدل گردیده و زندگی خود را در اوقات فارغ از ورزش به فعالیت های حزب کمونیست وقف کرد. حرفه ورزشی. حرفه موتورسیکلت سواری وی در ۱۹۲۸ میلادی در اودنشاو، زمانی که مسابقه موتورسیکلت سواری در مراحل اولیه خود قرار داشت، آغاز شد. وی به دلیل مهارت های منحصر به فردی که به عنوان راننده موتورسیکلت در نمایش های دیوار مرگ داشت، از بی کاری نجات یافت. وی به زودی به نام «بکت، شیطانِ با جرأت» مشهور گردیده و به عنوان مسابقه دهنده موتورسیکلت سواری برای تیم وایت سیتی مقیم لندن کار می کرد. پس از این که یک سال از پذیرفته شدن وی در مسابقه موتورسیکلت سواری سپری شده بود، وی به یکی از مسابقه دهندگان پیشتاز بریتانیا مبدل گردید. شهرت وی به سرعت در سراسر اروپا پخش شد و تنها در سال ۱۹۲۹، وی در رویدادهای مسابقاتی نمایشی در کشورهای آلمان، یوگسلاوی، ترکیه، دنمارک و فرانسه اجراء کرد. در ۳۰ مارس ۱۹۲۹، بکت و دو ستاره دیگر، جیمی هندل و اسپینسر «اسموکی» استراتون، نخستین مسیر مسابقه موتورسیکلت سواری شفیلد را باز کردند. این سه ستاره، پس اندازه های خود را در خر
یداری زمینِ علف زار در اولیرتون هزینه نموده و تحت نام پرونشیل درت-تراک لمتد (Provincial Dirt-Tracks Ltd) فعالیت می کردند که امروزه به نام ورزشگاه اولیرتون معروف است. بکت که از استثمار کارگران ورزش های مسابقاتی و مرگ های بیشمار رانندگان بی تجربه جوان خشمگین شده بود، از این رو وی یک اتحادیه صنفی را تحت نام انجمن رانندگان جاده خاکی برای مسابقه دهندگان موتورسیکلت سواری بنیان گذاشت. برای اعتراض بیشتر نسبت به مرگ رانندگان ورزشی، او مقاله ای برای روزنامه کمونیست بریتانیایی، دیلی ورکر تحت عنوان «ریختن خون مردانی که جان های خود را در جاده خاکی به خطر می اندازند»، نوشت. این مقاله باعث شد تا او از جانب اتحادیه اوتو-سایکلنگ (Auto-Cycling Union)که از طرف داران این ورزش نمایندگی می کرد، در فهرست سیاه این ورزش قرار داده شود. او که از گذاشته شدن در فهرست سیاهِ بسیاری از وظایف ورزش موتورسیکلت سواری هراسی نداشت، دیوار مرگ شفیلد راه اندازی نموده و به عنوان یک راننده نمایشی کار کرد. در ۱۹۳۱ میلادی او به سفر اروپا و از جمله آلمان رفت، جای که وی شاهد ظهور جنبش فاشیست آلمان بود. در ۱۹۳۲ میلادی، وی به عنوان بخشی از نماینده فدراسیون
ورزشی کارگران بریتانیایی از اتحاد جماهیر شوروی دیدن کرد. با این حال، علی رغم تلاش های بکت برای ترویج ورزش موتورسیکلت سواری به شوروی ها، این ورزش در اتحاد جماهیر شوروی تا پس از جنگ جهانی دوم، پیشرفت چندانی نداشت. پس از بازگشت از اتحاد جماهیر شوروی، بکت به خاطر این که در فهرست سیاه قرار داده شده بود، در یافتن شغل به مشکلاتی مواجه شده و برای کار در کارخانه فورد در دگنهام درخواست داد، به این امید که بتواند مهارت های خود به عنوان یک تعمیر کار را به کار گیرد. با وجود این که وی یک تعمیرکار ماهر بود، اما تنها دو هفته در این کار خانه دوام آورد، چون وی یکی از نخستین کارگرانی بود که تلاش نمود تا کارگران این کارخانه را تحت یک اتحادیه صنفی متحد نموده و شرایط کاری خطیر در این کارخانه را همگانی نماید. در ۱۹۳۲ میلادی، بکت در تعدی جمعی کیندر اسکاوت شرکت کرد، آنچه که امروزه به نام پارک ملی پیک دیستریکت یاد می شود. در تلاشی دیگر برای استفاده حرفه ای از مهارت خود به عنوان تعمیر کار، وی مغازه تعمیر و فروش موتورسیکلت خود را در جاده اورهام، منچستر باز کرد. جنگ داخلی اسپانیا و مرگ. به عنوان کسی که در طول عمر خود به عنوان یک فعال کمو
نیست عمل کرده، طرف دار اتحادیه صنفی بوده و قبلاً با ظهور نازی گرایی در آلمان، فاشیسم را تجربه نموده بود، کلم بکت در جریان جنگ داخلی اسپانیا با جمهوری دوم اسپانیا در مقابل ملی گراهای تحت حمایت فاشیست ها، هم سو شد. از میان تقریباً ۲٬۵۰۰ داوطلب انگلیسی که در جریان جنگ داخلی اسپانیا جهت جنگیدن برای جمهوری دوم اسپانیا رفته بودند، بیشتر آن ها توسط حزب کمونیست بریتانیای کبیر استخدام شدند، همان حزبی که بکت در تمام زندگی جوانی خود از آن حمایت می کرد. کلم بکت یکی از داوطلبان بریتانیایی بود که در جریان جنگ داخلی اسپانیا برای تیپ های بین المللی مبارزه می کرد، وی بریتانیا را ترک کرد تا در نوامبر ۱۹۳۶ به تیپ های بین المللی بپیوندد. پس از رسیدن وی به اسپانیا، نخست به عنوان تعمیرکار، سپس به عنوان راننده آمبولانس و در نهایت تفنگ دار مسلسل گماشته شد. کلم بکت که به خانم خود در انگلستان نامه می نوشت، انگیزه های خود مبنی بر رزمیدن برای تیپ های بین المللی را بیان کرد: «من مطمئنم، تو درک خواهی کرد که اگر من در این جا کمک نمی کردم، هرگز راضی نمی شدم. تنها نفرت من از فاشیسم، من را به این جا کشاند». کلم بکت در ۱۲ فوریه ۱۹۳۷، هنگامی که
در جریان جنگ جارما سایر داوطلبان بریتانیایی را در نزدیکی تیپ آرگاندا پوشش می داد تا عقب نشینی نمایند، کشته شد. وی یکی از ۱۵۰ عضو گردان بریتانیایی تیپ بین المللی بود که در جریان این جنگ در نزدیکی دریای جارما، جنوب شرق مادرید، کشته شدند. در جریان این جنگ، بکت و دوست نزدیک و کمونیست وی به نام کریستوفر کادویل، کنترل یک مسلسل سبک ارابه دار را در دست گرفته و در مکانی موقعیت گرفتند که بعدها مشهور به «تپه خودکشی» شد. مسلسل بکت بند آورد و در نتیجه نیروهای ملی گرا به موقعیت وی یورش برده و وی و بیشتر هم قطارانش کشته شدند.
ساختمان فعلی موزه پیسانکا در سال ۲۰۰۰ در شهر کولومیا در غرب اوکراین در استان ایوانو-فرانکیفسک ساخته شده است، پیش از این مجموعه پیسانکا در کلیسای بشارت کلومیا نگهداری می شد. این موزه بخشی از موزه ملی هوتسولشچینا و موزه هنرهای مردمی پوکوتیا است. بخش مرکزی موزه به شکل پیسانکا (تخم مرغ عید پاک اوکراینی) است. این تنها موزه در جهان است که به پیسانکا اختصاص یافته است و به کارت پستال شهر تبدیل شده است. این موزه در اوت ۲۰۰۷ به عنوان یک نقطه تحول عظیم اوکراین مدرن شناخته شد. این موزه در ۲۳ سپتامبر ۲۰۰۰، در جریان دهمین جشنواره بین المللی هاتسول افتتاح گردید. کارگردان یاروسلاوا تکاچوک برای اولین بار ایده موزه ای به شکل تخم مرغ را مطرح کرد، هنرمندان محلی واسیل آندروشکو و میروسلاو یاسینسکی این ایده را زنده کردند. این موزه نه تنها شکلی شبیه تخم مرغ دارد (ارتفاع ۱۴ متر و قطر ۱۰ متر)، بلکه قسمت های بیرون و داخل گنبد نیز به شکل تخم مرغ نقاشی شده است. مجموعه های موزه. در حال حاضر، موزه دارای مجموعه ای از بیش از ۱۰۰۰۰ پیسانکی است. مجموعه دائمی شامل پیسانکی از اکثر استان های اوکراین است. بسیاری از آن ها از طرح های سنتی به صورت مد
رن بازسازی شده اند، از جمله بازآفرینی های اوکسانا بیلوس و زویا استاشوک از مجموعه اسکارژینسکی (همان طور که کولژینسکی به تصویر کشیده است)، اما مجموعه ای زیبا از پیسانکی های قدیمی تر از منطقه ایوانو-فرانکیفسک نیز وجود دارد که قدمت آن به قرن نوزدهم و بیستم می رسد. نمونه های زیادی از تخم مرغ های پیسانکی و سایر اشکال تزئین شده از سایر کشورهای اسلاوی (بلاروس، جمهوری چک، لهستان) و سرزمین های دورتر (رومانی، سوئد، ایالات متحده، کانادا، فرانسه، پاکستان، سریلانکا و هند) وجود دارد.
کولم مورفی (Colm Murphy) (متولد ۱۸ اوت ۱۹۵۲) جمهوری خواه اهل ایرلند است. او نخستین کسی بود که در ارتباط به انفجار شهر اوماگ محکوم شد اما محکومیت او در دادگاه استیناف لغو گردید. مورفی هنگامی که در انتظار محکمه مجدد مرتبط با جرائم جنایی بود، همراه با مایکل مک کویت، لیام کمپبل و سیموس دالی در محکمه مدنی مسؤل انفجار شناخته شد. او سپس در فوریه ۲۰۱۰ از اتهامات جنایی برائت حاصل کرد. پس زمینه. مورفی در روستای بلیکز، شهر آرماگ به دنیا آمد. او از آوان نوجوانی یک فعال شبه نظامی جمهوری خواه ایرلند بود. در مارس ۱۹۷۲ پس از این که پلیس در ماشین او تفنگچه مرمی دار را پیدا کرد، او را به دلیل دست داشتن در حمله دستگیر کردند و به دو سال زندان محکومش نمودند. مورفی در زندان نظامی کوراگ زندانی شد ولی در ماه اکتبر ۱۹۷۲ از زندان فرار کرد و تا ماه می ۱۹۷۳ از سوی پلیس دستگیر نشد. او سپس در ماه ژوئن ۱۹۷۶ دوباره زندانی شد و به دلیل داشتن اسلحه گرم به سه سال حبس و به خاطر عضویت در ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند به یک سال زندان محکوم شد که هر دو حکم وی هم زمان اجراء شد. در ژوئیه ۱۹۸۳، مورفی پس از تلاش برای خریداری محموله مسلسل های ام ۶۰ جهت
انتفال به ایرلند برای استفاده ارتش آزادی بخش ملی ایرلند در ایالات متحده آمریکا دستگیر گردید. او در این کشور به ۵ سال زندان محکوم شد ولی پس از آزاد شدن زود هنگام در دسامبر ۱۹۸۵ به ایرلند بازگشت. مورفی در اوخر دهه ۱۹۸۰، در بخش املاک سرمایه گذاری کرد و در سال ۱۹۹۰ شرکتی را به نام " Emerald Enterprises تأسیس کرد. او می خانه امیرالد بار در شهر دنداک را به قیمت ۱۰۰ هزار پوند خرید که متعاقباَ به محل نشست و برخاست جمهوری خواهان مخالف مبدل شد. بخش دیگری سرمایه گذاری های او در برگیرنده ۳۰ جریب (۱۲۰ هزار متر مربع) زمین در دراهیدا بود که در سال ۱۹۹۵ به قیمت ۵۲ هزار پوند ایرلندی خریداری کرد و شرکت او قراردهای ۱۱ میلیون پوند ایرلندی برای توسعه دانشگاه شهر دوبلین و چندین میلیون پوند را برای مرکز خدمات مالی بین المللی در داکلندز دوبلین به دست آورد. فعالیت جمهوری خواه دگراندیش. مورفی در ۲۱ فوریه ۱۹۹۹ طبق قوانین ضد تروریستی برای تحقیق و بازجویی از سوی پلیس این کشور دستگیر شد. او در ۲۴ فوریه هنگامی که در محکمه جنایی ویژه/دادگاه کیفری اختصاصی حاضر شد، طبق احکام قانون جرایم علیه دولت ایرلند میان ۱۳ و ۱۶ اوت به اتهام تلاش برای انف
جار نخستین فرد متهم در رابطه به انفجار شهر اوماگ شناخته شد. مورفی همچنین به دلیل عضویت در سازمان غیرقانونی ارتش واقعی جمهوری خواه ایرلند متهم شد. در ۱۰ اکتبر ۲۰۰۰، برنامه تلویزیونی سراسرنما (پانورما) بی بی سی، مورفی را در کنار سیموس دالی و لیام کمپبیل به عنوان یکی از چهار نفری معرفی کرد که در انفجار اوماگ دست داشتند. مورفی در ۲۰۰۱، علیه تلویزیون بی بی سی و شرکت ناشر روزنامه بریتانیایی دیلی میل(Daily Mail) به دلیل اهانت به دادگاه اقدام قانونی را در دست گرفت. شکایت مورفی علیه شرکت ناشر روزنامه ها در ۳۱ ژوئیه ۲۰۰۱ حل شد و این روزنامه مطلبی را منتشر کرد که در آن گفته بود مورفی باید از اتهامات وارده بی گناه دانسته می شد تا این که مجرم بودنش ثابت شود. محاکمه مورفی در ۱۲ اکتبر ۲۰۱۱ در دادگاه ویژه دوبلین آغاز شد. دادگاه در این جریان دریافت که مورفی دو تیلیفونِ را که در جریان انفجار استفاده شده بودند، فراهم کرده است. یکی از شاهدان که پسر برادر دومی مورفی بود، شواهد و مدارک خود را پس گرفت و قاضی عمل کرد دو کارآگاه را بی خردانه خواند و گفت که آن ها در جریان استیضاح و بازجویی شاهد مکرراً دروغ گفته اند. علی رغم این، مورفی
در ۲۲ ژانویه ۲۰۰۲، در توطئه دست داشتن در انفجار اوماگ متهم شد و در ۲۵ ژانویه به ۱۴ سال زندان محکوم گردید که قاضی نیز او را به عنوان یک افراطی کهنه کار جمهوری خواه توصیف کرد. در ۲۱ ژانویه ۲۰۰۵، محکومیت مورفی لغو شد و به دلیل تعرض علیه فرضیه بی گناهی مورفی و تغییر یادداشت های اظهارات پلیس و شواهد و مدارک ارائه شده از سوی دو افسر، حکم محاکمه تازه ای علیه او صادر گردید. یک هفته بعد، پرونده حقوقی مورفی علیه بی بی سی حل گردید و این رسانه اعلامیه ای را منتشر کرد که مورفی «کاملاً این حق را داشت تا بی گناهی از اتهامات علیه خودش را حفظ نماید و شواهد و مدارک در برابر خود را در محاکمه اش ارزیابی و بررسی نماید». در ۲۳ اکتبر ۲۰۰۶، دو افسر پلیس به دلیل شهادت دروغ در جریان محاکمه مورفی، بی گناه شناخته نشدند. در ۲۳ می ۲۰۰۷، اعلام شد که مورفی به دلیل حادثه ترافیکی در سال ۱۹۸۸ حافظه کوتاه مدت اش را از دست داده است. وکلای مدافع او سعی کردند بر این دلیل که وضعیت او می تواند روی حقوق او برای دادرسی منصفانه تأثیر بگذارد، از محاکمه مجدداش جلوگیری کنند. محکمه استنیاف جرایم قرار گذاشت تا به پرونده او دوباره در ماه اکتبر ۲۰۰۸ رسیدگی ک
نند. پس از محاکمه مجدد در ماه ژانویه ۲۰۱۰، مورفی در ۲۴ فوریه ۲۰۱۰ از دادگاه برائت حاصل کرد. در سال ۲۰۰۹، مورفی یکی از چهار نفری بود که از سوی دادگاه مدنی در پرونده مرتبط با انفجار اوماگ که از سوی بازماندگان قربانیان ارائه گرفته شده بود، متهم شناخته شد. در ۷ ژوئیه ۲۰۱۱، مالاچی هایگنز، قاضی ارشد در دادگاه عالی بلفاست محاکمه مجدد پیرامون ادعاهای مدنی علیه مورفی را فرمان داد. او درحالی که حکم اتهام علیه مورفی را برطرف می کرد، شواهد مربوط به ایمیل های دیوید رپرت، مأمور مخفی ایالات متحده آمریکا را زیر سؤال برد. او گفت که قلت شواهد و مدارک ایمیل، عدم تسلسل در ایمیل ها یا حداقل مبهم بودن آن، احتمال ارتباط داشتن حروف اول به شخص دیگری غیر از مورفی و این حقیقت که آن ها به موضوعاتی بیشتر مرتبط با شایعه اشاره دارند، ماهیت ایمیل ها را به عنوان شواهد و مدارک در دادگاه تضعیف می کند. پس از محاکمه مجدد مدنی، مورفی و سیموس دالی در ۲۰ مارس ۲۰۱۳ مسؤل انفجار شناخته شدند.
کانر ترنس مورفی (Conor Terence Murphy) (ایرلندی: Conchúr Ó Murchú) (متولد ۱۰ ژوئیه ۱۹۶۳)، سیاست مدار حزب جمهوری خواه شین فین ایرلند است که عضویت مجلس قوه مقننه ایرلند شمالی از نیوری و آرماگ را دارد. او از سال ۲۰۰۵ الی ۲۰۱۵ به عنوان نماینده نیوری و آرماگ در پارلمان کشور ایفای وظیفه نموده است. اوایل زندگی. مورفی در روستای کملوگ در شهر آرماگ به دنیا آمد و در جریان اعتصاب غذایی سال ۱۹۸۱ با ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند پیوست. او در سال ۱۹۸۲ به دلیل عضویت در این سازمان و داشتن مواد منفجره به ۵ سال زندان محکوم شد. حرفه سیاسی. مورفی میان سال های ۱۹۸۹ و ۱۹۹۷ مشاور شین فین در شورای محلی نیوری و مورنی در منطقه فیوز، در آرماگ جنوبی و سوت داون بود و به عنوان رهبر گروه حزب اش در آن سطح خدمت کرد. انتخابات مجلس. مورفی در سال ۱۹۹۸ به عنوان یکی از دو عضو حزب اش برای راه یابی به مجلس نمایندگان ایرلند شمالی از شهر نیوری و آرماگ انتخاب شد. او در سال ۲۰۰۳ دوباره با دو همکار حزب اش عضویت مجلس کشور را کسب کرد. مورفی در کنار همسرش کاترین، دخترش آیینه و پسرش اویسین در روستای کملوگ در شهر آرماگ زندگی می کند. او نخست وارد کالج سنت کولمن
، نیوری شد و سپس در دانشگاه کوئینز بلفاست و متعاقباً در دانشگاه اولستر به تحصیل پرداخت. مورفی در سال ۲۰۰۱، برای احراز کرسی نیوری و آرماگ ویست منستر وارد کارزار انتخاباتی شد و پس از سیموس مالون، رئیس حزب سوسیال دموکرات و کارگر (SDLP) قرار گرفت و دومین رأی را به دست آرود. زمانی که مالون تصمیم گرفت که دوباره بر سر این کرسی رقابت نکند، مورفی به عنوان برنده آشکار این رقابت شناخته و در ۵ می ۲۰۰۵ به این سمت انتخاب گردید. امتناع گرایی و تور کنفرانس های حزب انگلستان. مورفی با متابعت از سیاست امتناع گرایی شین فین از احراز کرسی در مجلس عوام بریتانیا خودداری کرد. او در مجلس ایرلند شمالی، از ۸ می ۲۰۰۷ الی ۱۶ می ۲۰۱۱ به عنوان وزیر توسعه منطقه ای در هیئت اجرایی ایرلند شمالی ایفای وظیفه نمود و در جریان تور کنفرانس های انگلستان در پاییز ۲۰۰۵، نخستین جمهوری خواه ایرلندی بود که در میان اعضای حزب محافظه کار سخنرانی نمود و با رد کردن انفجار هوتل برایتون به منظور اظهار تأسف در مورد آن، جنجال خلق کرد. دادگاه در مورد انتصاب رئیس آب ایرلند شمالی. مورفی هنگامی که در سال ۲۰۱۱ به عنوان وزیر توسعه منطقه ای خدمت می کرد، سین هوگان کاتولیک
را به عنوان رئیس آب ایرلند شمالی تعیین کرد و درخواست های چهار پروتستانت را در فهرست نهایی نپذیرفت. دادگاه سپس ۱۵۰ هزار پوند را به دلیل تبعیض برای یکی از متقاضیان، آلن لینون به عنوان غرامت پرداخت کرد، چون دادگاه قضاوت کرد که هوگان به این دلیل تعیین گردیده بود که «او یک پروتستانت نبود، چون او برای وزیر و همکاران حزبی اش (شین فین)؛ میشل گیلدرنیو و گیتریونا راون که مورفی دربارهٔ تعیینات با آن ها مشورت کرده بود، معروف بود. دادگاه پی برد که شواهد و مدارک مورفی «غیرقابل قبول و فاقد اعتبار است» و در مدتی که مورفی متصدی وزارت توسعه منطقه ای بود، تعصب و جانب داری مهمی علیه تعیینات نامزدان با پیشینه پروتستانت وجود داشت». مورفی با این یافته دادگاه که او را برچسپ «فرقه گرا» زده بودند، مخالفت کرد. مارتین مک گینس، معاون نخست وزیر ایرلند شمالی از او دفاع کرد و استدلال نمود که مورفی «استخوان فرقه گرایی در بدن خویش ندارد». شاهد پرونده دکلان گورملی. مورفی در دسامبر ۲۰۱۲ به عنوان شاهد در دادگاه عالی بلفاست در پرونده دکلان گورملی که مورفی او را در سال ۲۰۱۰ از سمت اش به عنوان مدیر غیراجرایی آب ایرلند شمالی برکنار کرده بود، حاضر شد
. گورملی دربارهٔ دو اعلامیه مطبوعاتی شین فین که به گفته او افتراءآمیز بود، شکایت کرد. سپس مبلغ ۸۰ هزار پوند به عنوان غرامت برای گورملی پیشنهاد گردید. جنجال بر سر اظهارات مورفی دربارهٔ پاول کوین. کانر مورفی در سال ۲۰۰۷ اندکی بعد از قتل پاول کوین، در مصاحبه ای با اسپات لایت (Spotlight) اظهار داشت که «پاول کوین در قاچاق و جنایت دست داشت و من فکر می کنم هر کسی با این موافق است». در جریان انتخابات عمومی سال ۲۰۲۰ ایرلند، دیدگاه کانر مورفی به یک موضوع بحث برانگیز مبدل شده بود. بریج کوین گفت که پسرش قطعاً در جنایت دست نداشت و از مورفی خواست تا اظهارات خود را پس بگیرد و از خانواده کوین به صورت علنی معذرت بخواهد. در ۶ فوریه ۲۰۲۰، کانر مورفی در مصاحبه ای با رادیو تلویزیون ایرلند گفت او اظهاراتی را که در سال ۲۰۰۷ مطرح کرده بود پس گرفته است و از خانواده کوین عذرخواهی کرد. بریج کوین درخواست خود را برای استعفای مورفی از وزارت مالیه در استورمونت تکرار کرد. بریج گفت که او «باید کارش را تمام کند و عدالت در برابر خانواده کوین تأمین گردد. او گفت که مورفی باید «برود و به خدمات پلیس ایرلند شمالی و پلیس این کشور بگوید که او» در ارت
ش جمهوری خواه ایرلند بعد از قتل، دقیقاً دربارهٔ چه کسی صحبت کرد. بریج همچنین گفت، کانر مورفی تا زمانی که به صورت علنی ظاهر نشود و اظهار نکند که او آماده است تا نزد خدمات پلیس ایرلند شمالی می رود و نام های ارتش جمهوری خواه ایرلند را که با آن ها در کولای هانا صحبت کرده، ندهد، ملاقات نخواهد کرد.
دانیل مک کان (Daniel McCann) (زادهٔ ۳۰ نوامبر ۱۹۵۷ – درگذشتهٔ ۶ مارس ۱۹۸۸)، یک عضو ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند (IRA) بود که در ۶ مارس ۱۹۸۸، هنگامی که تلاش می کرد یک ماشین انفجاری را در جبل الطارق جاسازی نماید، توسط ارتش بریتانیا تیرباران گردیده و کشته شد. دوران کودکی. مک کان در یک خانواده جمهوری خواه ایرلندی که از منطقه کلونارد در بلفاست غربی بودند، متولد شد. وی آموزش های ابتدایی خود را در مدرسه ابتدایی سنت گال و مدرسه دستور زبان سنت مری در بلفاست، دریافت کرد. مک کان نتوانست تحصیلات خود را به پایان برساند، چون پس از این که در اغتشاشات دخیل شد، دستگیر گردید. وی متهم به «رفتار اغتشاش گرایانه» شده و محکوم به شش ماه حبس گردید. اواخر همان سال، مک کان به ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند پیوست. چندی بعد، وی به دلیل مالکیت مواد منفجره مجرم شناخته شده و محکوم به دو سال حبس شد. فعالیت شبه نظامی. در ۱۹۸۷ میلادی، مک کان همراه با یک عضو دیگر ارتش جمهوری خواه ایرلند، سین ساویج، دو افسر نیروهای انتظامی سلطنتی اولستر را در لنگرگاه های بلفاست به قتل رساندند. در ۱۹۸۸ میلادی، مک کان و ساویج همراه با یک عضو دیگر ارتش جمهوری خواه ای
رلند به نام مایرید فاریل به سرزمین فرادریایی بریتانیا در جبل طارق فرستاده شدند تا بمبی را در منطقه شهری جاسازی نموده و یک گروه نوازنده نظامی بریتانیا که هر هفته هنگام تغییر محافظین جلوی اقامت گاه حاکم آن منطقه رژه می رفتند، را هدف قرار دهند. حکومت بریتانیا از پیش در مورد این عملیات آگاهی داشت، از این رو یک واحد ویژه ارتش بریتانیا را جهت مهار سازی تیم ارتش جمهوری خواه ایرلند به جبل طارق فرستاد. زمانی که مک کان، ساویج و فاریل در ۶ مارس ۱۹۸۸ قبل از رانندگی ماشین انفجاری، مشغول یک عملیات شناسایی در جبل طارق بودند، سربازان سرویس هوایی ویژه با لباس های غیرنظامی، در جاده های شهر با آن ها مقابله کردند. پنج گلوله از یک فاصله نزدیک به بدن مک کان اصابت کرد و سربازان سرویس هوایی ویژه بعداً ادعا نمودند که آن ها هنگام نزدیک شدن به آن ها، به یک «حرکت تهاجمی» دست زده بودند. فاریل که همراه مک کان بود، نیز تیر خورده و کشته شد. ساویج که به تنهایی در عقب مک کان و فاریل در یک فاصله که به چشم قابل دید بود قدم می زد، با دیدن تیراندازی به سمت همکارانش، پا به فرار گذاشت و چندین یارد به سمت شهر جبل طارق فرار کرد، اما یکی از سربازان سر
ویس هوای ویژه او را با پای پیاده دنبال نمود، این سرباز ساویچ را نیز دستگیر نموده و سپس به قتل رساند. پس از این رویداد، دریافته شد که هر سه عضو ارتش جمهوری خواه ایرلند غیر مسلح بودند. یک ماشین انفجاری که آماده راندن به سمت جبل طارق بوده و توسط مک کان، ساویج و فاریل ساخته شده بود، دو روز پس از مرگ آن ها توسط پلیس اسپانیا در فاصله ۳۶ مایل اسپانیا یافت شد که حاوی ۱۴۰ پوند (۶۴ کیلو گرام) سمتکس و یک وسیله منفجر کننده بود که زمان آن با زمان تغییر محافظین در جبل طارق تنظیم شده بود. رویدادهای متعاقب. مستندی تحت عنوان مرگ بر صخره در مورد عملیات ناکام ارتش جمهوری خواه ایرلند چندی پس از این که به وقوع پیوست، تولید گردیده و در تلویزیون بریتانیای پخش گردید، این مستند حاوی جزئیاتی در مورد اقدامات حکومت بریتانیا، اسپانیا و تیم ارتش جمهوری خواه ایرلند در عملیاتی بود که حکومت بریتانیا نام رمزی عملیات فلایوس به آن داده بود. در این مستند همچنین با شاهدان عینی که تیرباران اعضای ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند را به چشم دیده بودند، مصاحبه صورت گرفته و سوالاتی از آن ها برای محک زدن صداقت حکومت بریتانیا و گزارش های سربازان بریتانیایی م