Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ل و یک میلیون دختر زیر ۱۵ سال بارداری و زایمان را تجربه می کنند که اکثر این بارداری ها در کشورهای فقیر و کم درآمد گزارش شده اند. بر اساس مطالعات انجام گرفته دختربچه هایی که حداقل تحصیلات را دارند پنج برابر بیشتر از دخترانی که تحصیلات بیشتری دارند در معرض بارداری و تجربه مادری در سنین کودکی هستند. ایران یکی از کشورهایی است که با توجه به قانونی بودن ازدواج کودکان در آن، کودک مادری تبدیل به امری نگران کننده در این کشور شده است. مطابق با آمار اولیه شمار موالید سال ۱۴۰۰ (بر حسب سن مادر در زمان تولد) که از سوی سازمان ثبت احوال کشور منتشر شده، در شش ماه و ۱۶ روز نخست سال ۱۴۰۰، تعداد ۷۹۱ کودک از مادران ۱۰ تا ۱۴ ساله متولد شده اند. استان سیستان و بلوچستان با ثبت تولد ۲۴۸ نوزاد، دارای بالاترین آمار زایمان کودک مادران در ایران است. اسیدپاشی. اسیدپاشی یکی از انواع شدید خشونت بوده و ممکن است در مواردی منجر به مرگ قربانی نیز شود. اسیدپاشی حمله ای است که نه به قصد قتل، بلکه معمولاً برای انتقام و نابودی زندگی اجتماعی و آینده قربانی انجام می شود. اسید ماده ای است که قرن ها از شناخت آن می گذرد، اما به نظر نمی رسد که پدیده اسید
پاشی قدمتی بیشتر از صد و پنجاه سال داشته باشد. سال ۱۳۹۳ بنابر گفته های مسئولان استان اصفهان و کادر درمانی بیمارستان فیض شاهد ۴ مورد اسیدپاشی در بازهٔ زمانی کوتاهی بوده است. مسئولان انگیزه این اسیدپاشی ها را خصومت شخصی اعلام کرده اند این در صورتی است که قربانیان وجود هرگونه خصومت شخصی را رد می کنند اما وجه مشترک بیشتر قربانیان نداشتن پوشش چادر، ماشین سواری کردن و حضور در محدودهٔ خیابان مهرداد و دروازه شیراز است. آدم ربایی. یکی از راه های بسیار شایع قاچاق زنان در ایران ربودن دختران کم سن و سال می باشد. به گزارش معاون مبارزه با جرائم جنایی پلیس آگاهی تهران، در هر ماه شاید ۴۰۰ پرونده آدم ربایی دختر در دایره ۱۱ اداره آگاهی تشکیل می شود. آزار و اذیت و خشونت جنسی. خشونت جنسی علیه زندانیان سیاسی در ایران رواج دارد. گفته می شود که توسط مقامات نادیده گرفته شده یا حتی تسهیل شده است. گزارش های منتشر شده به سازمان ملل نشان می دهد که تجاوز جنسی توسط بازجویان در ایران برای دهه ها مورد استفاده قرار گرفته است. در دهه ۱۹۸۰، پس از انقلاب اسلامی ایران، تجاوز جنسی به زندانیان سیاسی زن به حدی بود که حسینعلی منتظری، معاون وقت آیت ا
لله خمینی، را بر آن داشت تا در نامه ای به تاریخ ۷ مهر ۱۳۶۵، مطالب زیر را به خمینی بنویسد: «آیا می دانستید در برخی از زندان های جمهوری اسلامی به زنان جوان تجاوز می شود؟» دو تن از اعضای جامعه حقوق بشر ایران، وکیل فمینیست و روزنامه نگار شادی صدر و وبلاگ نویس و فعال مجتبی ثمی نژاد مقالاتی را از داخل ایران به صورت آنلاین منتشر کردند مبنی بر اینکه تجاوز جنسی در زندان سابقه طولانی در جمهوری اسلامی دارد. مهدی کروبی در ۹ مرداد ۱۳۸۸ در نامه ای به رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام خواستار رسیدگی به زندان های ایران به دلیل احتمال شکنجه و به ویژه آزار جنسی مردان و زنان شد. او در ۱۹ مرداد ماه به علی لاریجانی رئیس مجلس نامه نوشت و خواستار ملاقات با محمود احمدی نژاد رئیس جمهور، صادق لاریجانی رئیس قوه قضائیه، اکبر هاشمی رفسنجانی کشور شد تا شخصاً اسناد و مدارک خود را در مورد پرونده های جنسی ارائه کند. حجاب اجباری. حجاب اجباری یکی از خشونت آمیزترین قوانینی است که زنان در ایران با آن رو به رو هستند. حجاب اجباری در ایران با مقاومتی روزمره رو به روست. علاوه بر اعتراض های علنی به حجاب اجباری، آمارها هم حاکی از آن است که زنان با رعایت نکرد
ن حجاب در مقابل آن مقاومت می کنند. مدیرمسئول سابق روزنامه کیهان در جریان یک مناظره تلویزیونی که در سال ۱۳۹۹ برگزار شد اعلام کرد ۷۰ درصد مردم در ایران با حجاب اجباری مخالف اند و سالانه حدود پنج درصد از شمار کسانی که ملتزم به حجاب هستند کاسته می شود. از ابتدای جمهوری اسلامی، حجاب زنان به عنوان یکی از بارزترین نشانه های نمایش «کشور اسلامی» مورد توجه حاکمان قرار گرفت.حکومت در چهار دهه گذشته با به کارگیری سیاست های قهری در صدد محقق کردن هدف خود برآمده است. از زمان شکل گیری حکومت جمهوری اسلامی تاکنون، اشکال مختلف ستم و خشونت گسترده علیه زنان در قالب انواع برنامه های دولتی پیش برده شده است. در زندان با تحقیر و شکنجه، در خیابان با حضور گشت های ارشاد، در مدارس و نظام آموزش و پرورش با محتوای ضد زن و القای نقش های فراتر و فروتر به مردان و زنان، در دادگاه ها با انواع توهین های جنسیتی و خوارکننده و قوانین تبعیض آمیز طلاق و حضانت و در خانواده و عشیره زیر سایه یک مرد، اشکال مختلف سرکوب و کنترل به شکل مستقیم و غیرمستقیم جریان دارد. قانون. به موجب ماده ۱۴۱ قانون مجازات اسلامی، «هر کس عملاً در انظار، اماکن عمومی و معابر تظاهر
به عمل حرامی کند علاوه بر کیفر عمل به حبس از ۱۰ روز تا دو ماه یا ۷۴ ضربه شلاق جریمه می شود و اگر مرتکب عملی شود که نفس آن عمل دارای کیفر نباشد ولی عفت عمومی را جریحه دار کند، فقط به حبس از ۱۰ روز تا دو ماه یا ۷۴ ضربه شلاق محکوم می شود.» و در تبصره آمده است: «زنانی که بدون حجاب شرعی در معابر و انظار عمومی ظاهر شوند به حبس از ۱۰ روز تا دو ماه یا از ۵۰ هزار تا ۵۰۰ هزار ریال جزای نقدی محکوم خواهند شد.» خشونت خانگی. در ایران روابط خانوادگی زن و شوهر توسط قانون مدنی تنظیم می شود که ازدواج را نهادی سلسله مراتبی می داند که در آن شوهر بر زن خود اختیار دارد. ماده ۱۱۰۵ می گوید: "«در روابط زن و شوهر، سمت سرپرستی در انحصار شوهر است»". زوج مکلف به نفقه زوجه است ولی در صورت عدم انجام وظیفه زوجه این تکلیف از بین می رود: ماده ۱۱۰۸ می گوید: «"هرگاه زوجه بدون عذر مشروع از ادای وظایف زوجه امتناع کند مستحق آن نخواهد بود.»" ماهیت خشونت خانگی با قوانینی که از کنترل، ظلم و خشونت علیه زنان حمایت می کند، پیچیده است. حکومت این کار را با ترویج عقاید بنیادگرایانه زنان به عنوان دارایی مردان انجام می دهد. این کار را با ایجاد یک سیستم حقوقی
نابرابر و مجازات نکردن حمله حتی زمانی که منجر به جراحت شدید یا حتی گاهی مرگ شده است، انجام می دهد، در نتیجه خشونت خانگی نمی تواند صرفاً خانوادگی باشد، بلکه شروع به شکل گیری یک خشونت سیستماتیک می کند که توسط سنت شعله ور می شود، توسط مذهب شعله ور می شود، توسط دولت مستبد مسلط تشویق می شود، و فقر و بی سوادی به آن قدرت می بخشد. در مرکز این موضوع، این باور در قانون عرفی ریشه دارد، که مردان مسئول امور خانه خود، به ویژه رفتار با اعضای خانواده هستند، و نباید تحت مداخله دولت قرار گیرند. فمینیست های ایرانی معتقدند که مسائل زنان باید بیشتر مورد بررسی قرار گیرد، زیرا زنان بسیاری در ایران با خشونت خانگی مواجه هستند. روشنفکران دینی با درگیر شدن در تحلیل اکراهی از نحوه طرح "سؤال زن" در بافت ایرانی پاسخ داده اند. تاکنون، تحلیل های آن ها پیامدهای جنسیتی مبارزه با مطلق گرایی و اقتدار سنتی را در نظر نمی گیرد. با این حال، تعامل پویای پروژه اصلاحات با مطالبات و خواسته های بخش های مختلف زندگی عمومی ایران اجازه نخواهد داد که موضوع در اینجا باقی بماند. روشنفکران دینی در تلاش برای بازآفرینی حقیقت اساسی دینی در قالب مفاهیم و نظام های
فکری جدید، به طور فزاینده ای باید با نابرابری های جنسیتی سیستماتیک به شیوه ای نظام مندتر برخورد کنند. برخی از عناصر محافظه کار جامعه ایران به تلاش های فمینیستی برای کاهش خشونت خانگی در ایران واکنش نشان داده اند. برای مثال، مینو اصلانی، رهبر بسیج زنان، با تلاش ها برای مبارزه با آزار خانگی در ایران مخالفت کرد، زیرا احساس می کرد که ارزش های سنتی ایران را تهدید می کند. بسیاری از افراد در مناصب قدرت نظرات مشابهی دارند و تلاش های فمینیستی برای دستیابی به برابری جنسیتی را تهدیدی برای اصول اسلامی می دانند. شیوع خشونت خانگی به عنوان عاملی برای نرخ بالای خودکشی، عمدتاً از طریق خودسوزی، در میان زنان کرد در ایران ذکر شده است. مطالعه سازمان بهداشت جهانی در بابل نشان داد که در سال گذشته ۱۵٫۰ درصد از همسران مورد آزار جسمی، ۴۲٫۴ درصد مورد آزار جنسی و ۸۱٫۵ درصد مورد آزار روانی (به درجات مختلف) از سوی شوهران خود قرار گرفته اند که دلیل آن درآمد پایین، سن کم، بیکاری و تحصیلات پایین است. در سال ۲۰۰۴، قاضی طباطبایی، جامعه شناس ایرانی، مطالعه خشونت خانگی را برای پروژه مشترکی که توسط مرکز زنان مشاوره ریاست جمهوری، وزارت آموزش عالی و
وزارت کشور انجام شد، رهبری کرد. پژوهشگران، متخصصان، روانشناسان و سوسیالیست های برجسته دیگری نیز در مطالعه مراکز ۲۸ استان ایران شرکت کردند که پس از چندین سال نتیجه آن به ۳۲ جلد رسید. یافته های پرسشنامه شامل متمرکز بر حوزه های زیر بود: یافته های ۳۲ جلدی فقط در اختیار محققان و پژوهشگران مرکز تحقیقات تهران قرار گرفت و با قانونگذاران و سازمان های دولتی به اشتراک گذاشته شده است. مطالعه ایران، کشوری متنوع با جوامع قومی و فرهنگی بسیار، نتایج متفاوتی را بر اساس استان به همراه داشت. این را می توان به فقدان آموزش عالی، اقتصاد و تسلط دین نسبت داد. از حدود سال ۱۹۹۴ تعداد قابل توجهی پایان نامه تألیف شده در مورد مسائل مربوط به زنان در مقاطع تحصیلی عالی از جمله کارشناسی ارشد و پی اچ دی در دانشگاه های ایران وجود داشته است. از آنجایی که مقالات نتوانسته اند منجر به تغییر یا پیشرفت شوند، اکنون بسیاری از دانشگاه ها از نگارش پایان نامه های مبتنی بر مسائل زنان ایرانی جلوگیری می کنند. براساس تحقیقی که در ایران منتشر شده، در دوران شیوع و قرنطینه کرونا بیش از ۷۷ درصد زنان ایرانی حداقل یکی از انواع خشونت را در دوران قرنطینه تجربه کرده
بودند. در میان این ۷۷٫۲ درصد زنانی که قربانی خشونت بوده اند، ۹۱٫۲ درصد خشونت روانی، ۶۵٫۸ درصد خشونت جسمی، ۴۲٫۶ درصد خشونت جنسی و ۳۸٫۲ درصد خشونت منجر به صدمه را تجربه کرده اند. در دوران همه گیری، تماس با اورژانس اجتماعی برای خشونت خانگی افزایش معنی داری نداشته است، اما زمانی که پیامک خط ۱۲۳ به خانواده ها ارسال شد، تماس ها هفت تا هشت برابر شد. براساس گزارش منتشر شده مرکز آمار ایران در سال ۱۴۰۰ در زمینه «همسرآزاری جسمی» طی چهار سال اخیر همواره ۹۴ درصد معاینات پزشکی قانونی در این خصوص بوده است. همچنین در طی همین دوره چهار سال بین ۵۵ تا ۹۰ درصد معاینات پزشکی قانونی در خصوص «مدعیان همسر آزاری روانی» بوده و در سال ۱۳۹۹ این میزان به ۹۴ درصد رسیده است. آمار منتشر شده از سوی مرکز آمار ایران نشان می دهد که حدود ۹۶ درصد از مجموع ۸۰ هزار و ۱۸۷ مورد معاینه مربوط به مدعیان همسر آزاری جسمی پزشکی قانونی در سال گذشته (۱۳۹۹) معطوف به زنان بوده است. از مجموع ۱۸۲ معاینه مربوط به «همسرآزاری روانی» در پزشکی قانونی تنها ۱۰ مورد مربوط به مردان بوده و بقیه سهم زنان بوده است. براساس تحقیقی در ایران که نتایج آن در کتاب «زنان کتک خورده
»، نوشته شهلا اعزازی منتشر شده، آمده است که ۸۳ درصد زنان کتک خورده که در این تحقیق حضور داشته اند، خانه دار بوده اند و ۹۲ درصد زنان کتک خورده در این تحقیق در خانه خود، مورد خشونت واقع شده اند. آمار بالای خشونت خانگی که بیشتر اوقات در مقابل کودکان رخ می دهد، می تواند اثراتی جبران ناپذیر بر نسل بعدی باقی گذارد. قوانین. قوانین موجود (ماده ۴۲، ۴۳، ۶۶ قانون آیین دادرسی کیفری ایران) در نظر دارند خشونت را در قالب آدم ربایی، آزار جنسی، سوء استفاده از زنان باردار و «جرایم علیه حقوق و مسئولیت های درون خانواده» ممنوع کنند، اما به دلیل فرهنگی و سیاسی از زنان حمایت نمی کند، متجاوزان آنها را محاکمه نمی کند و به قربانیان خدمات ارائه نمی دهد. قوانینی برای اجرای بهتر قوانین موجود و حمایت از زنان در برابر خشونت در هفته منتهی به ۱۶ سپتامبر ۲۰۱۱ در مجلس ایران با تمرکز بر حمایت و پیشگیری از خشونت علیه زنان، از جمله تمرکز بر قاچاق انسان، حمایت بهتر و خدمات قربانیان، توانبخشی (به ویژه در مورد آزار خانگی) و فرآیندهای بهتر برای مدیریت بازجویی از مجرمان زن در دستور کار قرار گرفت. یکی از کلیدهای موفقیت نهایی، تغییر دیدگاه فرهنگی جامعه
در مورد استفاده از خشونت علیه زنان بیان شده است. خشونت جنسیتی. در عین اینکه دولت ها، خشونت مردسالارانه علیه زنان را تدوین و سازماندهی می کنند، جامعه متشکل از خانواده، رسانه، نهادها و شبکه های اجتماعی که تجسمی از مناسبات اجتماعی، طبقاتی و جنسیتی و متأثر از دولت و بازار هستند، در تولید و بازتولید خشونت نقش ایفا می کند. تن زن، کالایی جنسی است که باکرگی او و کنترل آن، ضرورتی است که به شیوه های متفاوت در ارزیابی مردان از زنان دخیل است. انگاره های مردسالارانه ای که نسل به نسل منتقل شده اند و موازنه قدرت را به نفع مردان ثابت نگه داشته اند. سیاست ها. قوانین در ایران نه تنها از زنان در برابر خشونت های مبتنی بر جنسیت که با آن ها در محیط خانه، محیط های کاری یا سایر مکان های عمومی رو به رو هستند، محافظت نمی کند، بلکه در بسیاری از موارد خود مروج خشونت علیه زنان هستند. زنان در ایران از همان کودکی با خشونت های ساختاری و سیستماتیک رو به رو می شوند. خشونت هایی که آن ها را از همان دوران کودکی از دسترسی به ابتدایی ترین نیازهای انسانی شان محروم می سازد. ایران در دوران جمهوری اسلامی در زمره پنجاه کشوری قرار می گیرد که قوانین مشخص
ی برای مبارزه علیه خشونت به ویژه خشونت خانگی ندارد. لایحه منع خشونت علیه زنان. لایحه «منع خشونت علیه زنان» پس از پشت سر گذاشتن فراز و نشیب های بسیار در طول ۶ سال اخیر و حتی تغییر نام از لایحه «منع خشونت علیه زنان» به «تأمین امنیت زنان» و در ادامه، «صیانت و کرامت بانوان» که در هر مرحله از تغییر نام، مواردی از مواد آن حذف و دایره شمولش نیز محدودتر شد، تکلیفی نامشخص دارد. لایحه منع خشونت علیه زنان در برابر خشونت از سال ۱۳۹۲ در دست بررسی و ویرایش است و در شهریور ماه سال ۱۳۹۸ قانونگذاری ایران به تصویب رسید. هدف از این لایحه رسیدگی به موضوع خشونت خانگی علیه زنان در ایران است. این لایحه قصد دارد از طریق آموزش به خشونت بپردازد. در واقع، دوره های آموزشی را برای معلمان، والدین و دانش آموزان اجرا می کند تا به دیگران کمک کند تشخیص دهند که چه زمانی یک زن در معرض خشونت قرار دارد و به آگاهی و آگاهی دربارهٔ موضوع آزار علیه زنان کمک کند. این لایحه همچنین حمایت قانونی از زنان در موقعیت های آزاردهنده از جمله خانه های امن و کمک های پزشکی و روانی برای زنان را اجرا می کند. همچنین آموزش هایی را برای کارکنان پزشکی آغاز می کند تا آنه
ا را در مورد چگونگی کمک به زنان در جستجوی کمک در موقعیت های خشونت آمیز تجهیز کنند. یکی دیگر از اصلاحات اساسی این لایحه مستلزم آن است که مجری قانون نحوه برخورد با خشونت علیه زنان را از نو طراحی کند. قبل از این لایحه، بسیاری از وکلا و مجریان قانون نسبت به رسیدگی به پرونده های خشونت خانگی محتاط بودند، که اغلب موارد خشونت علیه زنان را به عنوان یک موضوع خانوادگی و نه یک موضوع دولتی در نظر می گرفتند. این لایحه اکنون قوه قضائیه و مجریان قانون را ملزم می کند که به طور جدی به این موضوع بپردازند و آنها را یک موضوع امنیت عمومی بدانند. اقدامات. خط تماس ۱۲۳ مخصوص تماس های اورژانس اجتماعی است که افراد در معرض آسیب و آسیب دیده اجتماعی می توانند از آن کمک بگیرند. محدودیت ها. کلیشه های جنسیتی نسبت به ورزش در ایران که زنان در آن ها با محدودیت های ساختاری رو به رو هستند، بیشتر خود را نشان می دهد. دختربچه هایی که از همان بدو ورود به مدرسه و به دلیل حجاب اجباری و پوشیدن مقنعه و مانتوهای گشاد و بلند و محدود شدن در فضاهای بسته عملا فرصتی برای تحرک و فعالیت بدنی نمی یابند. در ایران بسیاری از ورزش ها- مانند دوچرخه سواری- که انجام داد
ن آن ها نیاز به حضور در عرصه عمومی دارد برای زنان ممنوع اعلام شده است. ممنوعیت دوچرخه سواری زنان در ایران آن قدر جدی است که حتی دختربچه ها هم نمی توانند برای رفتن به مدرسه از دوچرخه استفاده کنند. محمدتقی نقدعلی، نماینده خمینی شهر در مجلس شورای اسلامی از مخالفان دوچرخه سواری زنان با غیرقانونی خواندن و حرام دانستن آن در فضاهای عمومی خواستار آن شد تا با انتقال دوچرخه سواری زنان به مکان های سرپوشیده مانند پارک های مخصوص زنان این فعالیت به امری معقول تبدیل شود. این ممنوعیت ها و محدودیت های محیط های ورزشی برای زنان و دختران آسیب های جسمی و روانی زیادی را به دنبال داشته است. به طوریکه به گفته معاون اجتماعی سازمان بهزیستی ایران، در ۱۵ سال گذشته به دلیل کمبود فضا و تحرک، ظرفیت های حیاتی و سلامتی دختران ۱۱ درصد کاهش یافته است. بر اساس آمار اعلام شده از سوی افشین مولایی، رئیس فدراسیون ورزش های همگانی، آمار کم تحرکی و ورزش نکردن زنان در ایران به رقم هشدار دهنده ۶۴ درصد رسیده است. مولایی با نگران کننده خواندن این عدد می گوید: «اگر در بازه زمانی چهارساله نتوانیم ورزش همگانی را در بین زنان و دختران کشور عملیاتی و اجرایی کنی
م در یک دهه آینده فقط با جمعیت زنان بیمار مواجه خواهیم بود.» تحقیقات نشان می دهند کمک به ایجاد زندگی فعال دختران در دوران نوجوانی به ادامه این روند در بزرگسالی آن ها کمک شایانی دارد. دختران غیرفعال در آینده به زنان غیرفعال که از بیماری های جدی ای رنج می برند تبدیل خواهند شد. کم تحرکی در دختران باعث اختلالات هورمونی می شود و پوکی استخوان و کاهش توان عضلات را به دنبال خواهد داشت. اختلالات قاعدگی نیز از دیگر عوارض کم تحرکی در دختران گزارش شده است. فشار خون بالا، دیابت نوع دو، سرطان پستان، سرطان تخمدان و دهانه رحم از دیگر بیماری هایی است که افراد کم تحرک در دوران کودکی در بزرگسالی با آن مواجه خواهند بود. فرزانه ترکان متخصص پزشکی فیزیکی و مؤسس نخستین نهاد پزشکی ورزشی تحت عنوان هیئت پزشکی ورزشی تهران با اشاره به تحقیقی که در مورد ورزش دختران انجام شده میگوید: «در مورد زنان ایرانی با مسئله ای مواجهیم که ۶۰ درصد زنان ما با فقر حرکتی از سنین زیر نوجوانی مواجه اند؛ یعنی فقر حرکتی از سن دبستان در زنان ما شروع شده است. این وضع ادامه پیدا می کند و تا جوانی و میانسالی استمرار می یابد و منجر به بیماری هایی می شود که باید به
درمان آن پرداخت و برایش هزینه کرد.» به گفته این متخصص پزشکی و بر اساس تحقیق انجام گرفته سن بلوغ دختران در ایران بسیار پایین آمده است و به سن دبستان یعنی ۹ و ۱۰ سال رسیده است. بر اساس تحقیق یادشده سن بلوغ در دخترانی که ورزش می کردند بالاتر از سن بلوغ در دخترانی است که ورزش نمی کردند. بر اساس نگاه حکومتی اکثر باشگاه های ورزشی در ایران نوبت صبح و ظهر خود را به زنان اختصاص داده اند و ساعت های عصر و شب که زنان شاغل و دختران نوجوان مدرسه ای می توانند در آن حضور یابند عملا به مردان اختصاص داده شده است. سیاست هایی که به دختربچه ها از همان بدو کودکی می آموزد، ورزش در ایران قلمرویی مردانه است که سهم اندکی از آن، آنهم در برخی از شهرهای بزرگ و برای طبقه ای خاص به آن ها اختصاص داده شده است. کنشگری و اعتراض. دختران خیابان انقلاب نام پویشی بود که در آن دختران و زنان به نشانهٔ اعتراض به حجاب اجباری در ایران با حرکتی نمادین روسری خود را در خیابان از سر برمی داشتند. بعضی از دختران در نقاطی از شهر روی سکو رفته و روسری خود را به نشانه اعتراض بر سر چوب زدند. مردان نیز گاه با تکان دادن روسری یا حمل پلاکارد از این حرکت حمایت کرده
اند. این حرکت توسط ویدا موحد بنیان گذاری و آغاز شد. در فروردین ۱۴۰۱ بیانیه ایی توسط جمع قابل توجهی (۳۰۰ نفر) از زنان سینماگر سرشناس در اعتراض به خشونت علیه زنان در سینما منتشر شد. در بخش هایی از این بیانیه آمده: «در ماه های گذشته، زنان در بستری که با همت خود در طی جنبشی علیه خشونت جنسی فراهم کردند، روایت هایی حاکی از آزارگری و اعمال قدرت بر زنان در محیط سینما را منتشر کردند. گزارشاتی که نشان می دهد هر فرد صاحبت قدرت و شهرت در سازوکار سینمای ایران از موقعیت خود برای قلدری، تهدید، توهین، تحقیر و تعرض به زنان بهره برداری می کند. بی آنکه نهادهای قانونی، خانه سینما، سینماگران و منتقدان آنها را وادار به پاسخگویی و پذیرش مسئولیت کارشان کنند.» جمعی از زنان پس از قتل رومینا اشرفی در اردیبهشت ۱۳۹۸، تصمیم گرفتند با ایجاد حلقه ای از فعالان حقوق زنان در داخل و خارج ایران برای تغییر قوانین به نفع زنان و آموزش و فرهنگ سازی عمومی در این زمینه تلاش کنند. در حال حاضر زنان بسیاری عضو این کارزارند؛ از استادان دانشگاه در کشورهای اروپایی گرفته تا زنان خانه دار و روستایی که برای جلوگیری از قتل های ناموسی فعالیت می کنند. از تابستان
۱۳۹۹ در شبکه های اجتماعی به ویژه توئیتر جنبش من هم (ایران) آغاز شد؛ این جنبش روایت قربانیان ایرانی از آزارهای جنسی است. این رخداد شبیه به جنبش من هم بود که در سال ۲۰۱۷ جنجال های زیادی را آفرید. مناسبت ها. چهارم آذر روزی است که در تقویم جهانی به نام روز مبارزه با خشونت علیه زنان شناخته می شود. از سال ۱۹۸۱، ۲۵ نوامبر هر سال (معادل چهارم آذر) به عنوان روز جهانی رفع خشونت علیه زنان برگزیده شده است. این روز برای یادآوری عزم همگانی برای مبارزه با خشونت علیه زنان انتخاب شده است. مجمع عمومی سازمان ملل متحد در ۱۷ اکتبر ۱۹۹۹ نامگذاری این روز را به عنوان روزی جهانی تصویب کرد.
نبرد برموله در ۲۰ اوت ۱۱۱۹ بین هنری یکم، پادشاه انگلستان و لوئی ششم پادشاه فرانسه در نورماندی درگرفت. هنری یکم مجبور شد چندین بار از دارایی های خود در دوک نشین نورماندی دفاع کند و پیروزی او در این نبرد تهاجم فرانسوی ها را دفع کرد. شکست فرانسه در برموله عملاً شورش بارون ها را فلج کرد و باعث شد که لوئی ششم مجبور شود ویلیام آدلین پسر هنری یکم را به عنوان دوک نورماندی بپذیرد. ویلیام به طور رسمی در سال ۱۱۲۰ در دوک نشین تاج گذاری کرد، حتی اگر لوئی ششم همچنان از ادعای ویلیام کلیتو برای دستیابی به این افتخار حمایت می کرد. این نبرد نتیجه یک رویارویی تصادفی بین دو همسایه است که در مرزهای داخلی خود درگیر یک عملیات نگهبانی قانونی بودند، در حالی که حدود پادشاهی آنها هنوز در وکسین و دره سن نامشخص است. تاریخ نویسان طرف فرانسوی نبردی سخت و خونین را توصیف می کنند که در آن لوئی چاق، علی رغم وزن سنگینش، چنان نزدیک شوالیه های دشمن جنگید که یک سرباز نورمن افسار اسبش را گرفت و فریاد زد: شاه گرفته شد!، که پادشاه با یک ضربه سنگین از گرز خود پاسخ داد و فریاد زد: شاه را نه در جنگ و نه در شطرنج! میتوان گرفت، با این حال، بعداً ثابت شد ک
ه این یک انتساب نادرست است. از سوی دیگر، وقایع نگاری از سمت نورمن نشان می دهد که شوالیه های آنها سود زیادی از باج هایی که توسط شوالیه های فرانسوی اسیرشده پرداخت می شد به دست آوردند و در صورتی که آنها فقط سه قربانی داشتند. این نبرد آخرین نبرد سرنوشت ساز بود که پادشاهی کاپتی طی یک قرن آینده در آن شرکت کرد. با وجود یک قرن پر از جنگ، نبرد واقعی بعدی برای کاپتی ها، نبرد سرنوشت ساز بووین در سال ۱۲۱۴ خواهد بود که در آن فیلیپ دوم آگوستوس با امپراتور مقدس روم اتو چهارم که با جان انگلستان متحد شده بود، روبرو شد و وی را شکست داد.
پدرو د اردیا (Pedro de Heredia) (مادرید، زادهٔ حدود ۱۵۰۵ - زهارا د لوس آتونس، کادیس، درگذشتهٔ ۲۷ ژانویه ۱۵۵۴) کنکیستادور اسپانیایی، بنیان گذار شهر کارتاخنا د ایندیاس و کاوشگر سواحل شمالی و مناطق داخلی کلمبیای امروزی بود. اوایل زندگی. پدرو د اردیا از نوادگان خانواده ای ثروتمند از تبار اشراف بود. والدینش، پدرو د اردیا و اینس فرناندز بودند. مورخ، خوان د کاستلانوس بیان می کند که اردیا حتی از سنین جوانی، شخصیتی ماجراجو و ستیزه جو داشت. اردیا در جوانی با شش مرد که سعی کردند او را در کوچه ای تاریک در مادرید بکشند، درگیر شد. در آن دعوا، بینی او به قدری آسیب دید که نیاز به پزشکی، از دربار اسپانیا داشت. اردیا برای تلافی، سه نفر از آن مهاجمان را کشت و سپس برای فرار از چنگ عدالت، همسر و فرزندانش را ترک کرد و به دنیای جدید گریخت. اولین سفر به بر جدید. اردیا به همراه برادرش آلونسو د اردیا به هند غربی سفر کرد و در سانتو دومینگو، پایتخت جزیرهٔ هیسپانیولا زندگی کردند، در آنجا صاحب یک کارخانهٔ قند و ملکی در استان آزوا شدند. سپس با خبر درگذشت فرماندار سانتا مارتا، رودریگو د باستیداس، هیئت سلطنتی سانتو دومینگو تصمیم گرفتند که پد
رو د وادیلو را به عنوان فرماندار موقت استان و پدرو د اردیا را به عنوان معاونش به آنجا بفرستند. در سال ۱۵۲۸، وادیلو و اردیا به همراه ۲۰۰ مرد، وارد سانتا مارتا شدند، اما طولی نکشید که درگیر اختلافاتی با رودریگو آلوارز پالومینو، معاون سابق باستیداس، شدند که این موضوع با غرق شدن پالومینو در رودخانه ای به نام خودش، خاتمه یافت. وادیلو به عنوان فرماندار موقت سانتا مارتا خدمت کرد، اما برای شرکت در (یک دادگاه اجرایی و قضایی) به سانتو دومینگو بازگشت. در این حین، اردیا تا سال ۱۵۲۹ به کار خود ادامه داد و در تعامل با هندیان، تجربیات زیادی را به دست آورد. او غنیمت های ارزشمندی از مبادلات آینه، ناقوس و دیگر اشیاء زینتی با بومیان جمع آوری کرد، سپس به سانتو دومینگو و بعد با کشتی به اسپانیا بازگشت. اولین سفر اکتشافی به بر جدید. اردیا زمانی که در مادرید بود، تلاش کرد تا تأییدیهٔ سلطنتی برای حفظ متصرفات، قلمرو خلیج کارتاخنا و نیواندولوسیا را به دست آورد؛ نیواندولوسیا سرزمینی بود که از دهانهٔ رودخانهٔ ماگدالنا تا ستان دارین که متعلق به آلونسو د اوجدا بود، امتداد داشت. قراردادی که در آن به اردیا، لقب آدلانتادو داده شد، در ۵ اوت ۱۵
۳۲، توسط ملکه جوآنا از کاستیل (معروف به جوآنای دیوانه) در مدینا دل کامپو امضا گشت. منطقه ای که به اردیا واگذار شده بود، تقریباً کل کلمبیای کنونی و بیش از نیمی از اکوادور امروزی را در بر می گرفت که از سرزمین های داخل کشور تا ناحیهٔ استوایی امتداد داشت. اردیا به شهر سویا نقل مکان و در آنجا یک گالن، یک کشتی و یک پتاچی را تهیه و در نوامبر ۱۵۳۲، با ۱۵۰ مرد و ۲۲ اسب از کادیس، حرکت خود را آغاز کرد. اردیا ابتدا وارد پورتوریکو شد و در آنجا بازماندگان گروه اکتشافی سباستین کابوت را پیدا کرد که پس از شش سال تلاش سخت و نافرجام در نیم کره غربی در حال بازگشت از ریو دلا پلاتا بودند. اردیا تعدادی از افسران کابوت را به گروه خود افزود، از جمله فرانسیسکو سزار که او را معاون خودش کرد. او سپس عازم سانتو دومینگو شد، جاییکه از املاک خود بازدید کرد و تعدادی هندی، برده، چند زن اسپانیایی و یک مترجم به نام ایندیا کاتالینا را به خدمت خود درآورد. ایندیا کاتالینا زنی بومی بود که به هر دو زبان اسپانیایی و هندی مسلط و در جوانی توسط دیگو د نیکوزا ربوده شده بود. تأسیس کارتاخنا د ایندیاس. اردیا پس از گذراندن روز کریسمس در سانتو دومینگو، از میان
دریای کارائیب به قارهٔ آمریکای جنوبی رفت، جاییکه با کشتی های ساحلی در خلیج سانتا مارتا دریاگردی نمود و سپس از دهانهٔ رودخانهٔ ماگدالنا گذشت. او چندین دهکدهٔ هندیان موکانا را پشت سر گذاشت تا اینکه در ۱۴ ژانویه ۱۵۳۳ به کالاماری، بزرگ ترین دهکده که در ساحل شنی خلیج کارتاخنا قرار داشت، رسید. اردیا پس از درگیری شدید با بومیان قلمرو تورباکو، شهری را بنا نهاد که امروزه کارتاخنا د ایندیاس نامیده می شود و نام آنجا را از شهر کارتاخنا در اسپانیا برگرفت، زیرا خلیج مشابهی داشت، اما آنجا را «کارتاخنا د پونینته» نامید تا از آن شهر متمایز باشد. تاریخ دقیق تأسیس کارتاخنا د ایندیاس همچنان موضوعی بحث برانگیز است. برخی معتقدند که در ۲۰ یا ۲۱ ژانویه ۱۵۳۳ بوده، اگرچه فرهنگستان تاریخ کلمبیا، تاریخ اول ژوئن ۱۵۳۳ را ثبت کرده است. سفرهای اکتشافی درون مرزی و رسیدنسیاس. اردیا با سران قبایل هندی در نزدیکی جزایر، پیمان دوستی امضا کرد. اردیا با کمک کاتالینا به عنوان مترجم، مناطق اطراف کارتاخنا از جمله تورباکو و رودخانهٔ ماگدالنا را فتح و کنترل کرد. پدرو د اردیا دومین سفر اکتشافی به دریای جنوب را تدارک دید و در سال ۱۵۳۴، به رودخانهٔ سینو ر