Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نیروی انتقام جو یک فیلم اکشن و دلهره آور آمریکایی محصول سال ۱۹۸۶ به کارگردانی سام فرستنبرگ با بازی مایکل دادیکوف در نقش کاپیتان مت هانتر است. فیلمنامه توسط جیمز بوت که در این فیلم هم بازیگر بود نوشته شده است. در ابتدا به عنوان دنباله ای برای فیلم تهاجم آمریکایی (۱۹۸۵) در نظر گرفته شده بود که چاک نوریس در نقش مت هانتر بازی کرد. این فیلم با استقبال منفی منتقدان روبرو شد، اما در ویدیوی خانگی موفقیت کالتی به دست آورد و یک فیلم کالت محسوب می شود. بازخورد فیلم. این فیلم عمدتاً با استقبال منفی منتقدان مواجه شد.
پیمان راندیا پیمان صلحی میان شاهنشاهی اشکانی و امپراتوری روم در شهر مرزی راندیا در ترکیه امروزی بود که در سال ۶۳ میلادی منعقد شد. این پیمان جنگ ۵۸ تا ۶۳ ایران و روم را به پایان رساند و تصریح کرد که از این پس یک شاهزاده پارتی از خاندان اشکانی ارمنستان بر ارمنستان حکومت خواهد کرد اما تعیین و حق تفویض وی به امپراتور روم داده شد. گرچه این کار ارمنستان را به یک پادشاهی دست نشانده تبدیل می کرد، از نظر منابع معاصر رومی نرون ارمنستان را عملاً به شاهنشاهی اشکانی واگذار کرد. این سازش میان ایران و روم به مدت چند دهه حفظ شد. سرانجام در سال ۱۱۴ تراژان کنترل مستقیم ارمنستان اشکانی را در دست گرفت و آن را به یک استان رومی تبدیل کرد که فقط برای ۴ سال دوام داشت؛ هادریانوس جانشین او در سال ۱۱۸ دوباره آن را به ایران واگذار کرد. با این وجود دودمان اشکانی ارمنستان تاج وتخت ارمنستان را حفظ کرد، هرچند اغلب به عنوان دولتی دست نشانده بود، تا اینکه در سال ۴۲۸ سرزمین هایش توسط بیزانسی ها و ساسانیان تقسیم شد و بخش شرقی ارمنستان از آن پس به عنوان یک استان ساسانی توسط یک مرزبان اداره می شد.
آزادان (پارسی میانه: "āzādān"، پارتی: "āzātān") یکی از طبقات اشراف ایران بودند. به گفته یوسف فلاوی ارتش اشکانی به رهبری شاهزاده پاکور یکم در طی حمله یهودا از آزادان تشکیل شده بود. ساسانیان همین تقسیم بندی از اشراف را حفظ کردند. در این دوره آزادان چهارمین و آخرین گروه از طبقه اشراف بودند. این چهار طبقه شامل "شهرداران" (شاهان دست نشانده)، "ویسپوران" (شاهزادگان سلطنتی)، "وزرگان" (بزرگان) و "آزادان" (اشراف طبقه پایین) بودند. به نوعی نجیب زادگان ایران همان زارع زادگان هستند که به عنوان دهقانان هم مشهور بودند
ویسپوران طبقه دوم از چهار نوع اشراف دوره ساسانی بود. این گروه شامل شاهزادگان خاندان ساسان یا افراد مرتبط با آن ها می شد. با این حال، اعضای این گروه متعلق به خانواده نزدیک پادشاه ساسانی نبودند.
عصر تاریکی اشکانیان به دوره ای حدوداً سی ساله در تاریخ شاهنشاهی اشکانی میان مرگ (یا سال آخر زندگانی) مهرداد دوم در سال ۹۱ پیش از میلاد تا بر تخت نشینی ارد دوم در سال ۵۷ پیش از میلاد اشاره دارد که پژوهشگران مختلف بر سر محدوده آن به توافق نرسیده اند. به دلیل اینکه از رخدادهای شاهنشاهی در این دوره اطلاعات واضحی وجود ندارد و فقط از حکومت های افرادی که گاه با هم همپوشانی دارند یاد شده، به ان عصر تاریکی می گویند. هیچ منبع مکتوبی که این دوره را توصیف کند باقی نمانده است و پژوهشگران به دلیل ابهامات خود نتوانسته اند جانشینی فرمانروایان و سال های سلطنت آن ها را با استفاده از منابع سکه شناسی موجود بازسازی کنند. هیچ سند قانونی یا اداری از این دوره بر جای نمانده است. برای رفع بخشی از این مشکل سکه شناسی نظریه های متعددی ارائه شده است. بر اساس منابع کلاسیک، نام فرمانروایان در این دوره سیناتروک و پسرش فرهاد سوم، مهرداد چهارم، ارد دوم و فرزندان فرهاد سوم هستند. همچنین فردی به نام داریوش یکم حاکم ماد (آتروپاتن؟) است. دو نام دیگر، گودرز یکم و ارد یکم در لوح های خط میخی تاریخ دار از بابل گواهی شده اند.
نامه مهرداد () یا نامه مهرداد به شاه اشکانی، نامه ای است که ظاهراً توسط مهرداد ششم پادشاه پنتوس به شاهنشاه فرهاد سوم اشکانی (۷۰–۵۷ پ. م) نوشته شده است. این نامه در میان مجموعه ای از سخنرانی ها و نامه های سالوستی که احتمالاً در سده اول یا دوم پیش از میلاد تولید شده است، کشف شد. در این نامه مهرداد از شاه اشکانی در مقابل نیروهای لوکولوس کمک می خواهد و از او می خواهد به اتحاد او و تیگران (شاه ارمنستان) علیه رومیان بپیوندد. این نامه که به سالوست اختصاص داده شده است، منبع مهمی در روابط پنتوس و ایران در آن زمان تلقی می شود.
نوشته های سلطنتی بر سکه های اشکانی به زبان های یونانی و پهلوی اشکانی نوشته شده است و در طول زمان دگرگونی هایی داشته است. برای نمونه، در برخی کتیبه ها، حروف به جای یکدیگر نوشته شده یا به اشتباه حذف و اضافه شدند. شکل ظاهری حروف نیز طی سالیان تغییرات بسیاری کرده است. نوشته های یونانی با چند عنوان افتخاری مختلف، مانند: «ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ ΑΡΣΑΚΟΥ ΕΥΕΡΓΕΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ ΕΠΙΦΑΝΟΥΣ ΦΙΛΕΛΛΗΝΟΣ»، به معنای «از شاهنشاه ارشک، نیکوکار، دادگر، درخشان، یونان دوست ("فیل هلن")»، برروی سکه های شاهنشاهی اشکانی از دوره زمام داری اردوان یکم آغاز می شوند. گونه ابتدایی و نیز کوتاه تر این عبارت، به صورت «ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΡΣΑΚΟΥ ΦΙΛΕΛΛΗΝΟΣ»، به معنای «از شاه بزرگ، ارشک یونان دوست»، برروی تترادراخماهای مهرداد یکم دیده می شوند. عنوان یونان دوست (ΦΙΛΕΛΛΗΝΟΣ)، نوعی ابتکار سیاسی برای جلب یونانیان ساکن شاهنشاهی بود که از زمان مهرداد یکم بر سکه ها نقش بست. نام ارشک، بنیان گذار دودمان اشکانی تا دوره فرهاد چهارم به طور پیوسته بر سکه ها حضور داشت. اشکانیان نقش ارشک، بنیان گذار دودمان را درحالی که بر تخت شاهی تکیه زده و کمانی در دست دارد را همواره ب
رپشت دراخماهای خود استفاده می کردند. این منقوش سازی ارشک برپشت سکه ها، گونه ای تقلید از سلوکیان بود که نقش آپولون را برپشت سکه های خود می آوردند. نقش ارشک نخست روی یک صندلی و سپس سنگی مخروطی (Omphalos) تکیه می کرد. از دوره مهرداد دوم، ارشک بر تختی شاهانه به سبک تخت شاهی زئوس تکیه می کند. به کاربردن شاهنشاه (ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ) بر سکه های اشکانی از همان دوره رواج پیدا می کند. عنوان ها. عنوان های یونانی سلطنتی ضرب شده بر سکه های اشکانی شامل عناوین زیر است: ترانویسی. ترانویسی با الفبای لاتین، برپایه سکه های فرهاد چهارم و بلاش سوم: زبان و خط. خط رایج نوشته ها بر سکه های اشکانی، خط یونانی است. استفاده از نوشته هایی به خط پهلوی اشکانی تنها در اواخر شاهنشاهی اشکانیان رایج می شود. هرچند از دوره بلاش یکم، گاهی نام فرمان روا را با خط پهلوی اشکانی، به صورت مخفف، پشت سر او ثبت می کردند. در اواخر شاهنشاهی اشکانی، نوشته های آرامی-پهلوی درکنار نوشته های یونانی سکه ها که دیگر نادرست و ناخوانا بودند به کار می رفتند. نوشته های آرامی-پهلوی شامل نام شخصی شاه می شدند؛ برای نمونه «وَلَگشی مَلکا (با هزوارش: شاه بلاش)». افول نوشته ها
ی یونانی بر سکه های اشکانی، می تواند نشانه زوال یونانی مآبی در اواخر شاهنشاهی اشکانی و نیز به کارگیری افراد ناآشنا با خط یونانی در ضرابخانه ها باشد. استفاده از خط پهلوی اشکانی در سکه ها با بلاش یکم آغاز می شود و با شکست بلاش ششم و آرتاباز اشکانی، واپسین مدعیان شاهنشاهی اشکانی به دست اردشیر بابکان پایان می پذیرد. این خط پهلوی درآغاز از ظرافت و کیفیت خوبی برخوردار بود، اما از میانه دوره بلاش چهارم (حدود سال ۱۷۰ م) دچار افول کیفیت می شود. این موضوع ناشی از نابسامانی های حکومت اشکانیان در پایان دورانش است.
مجید پُتکی (زادهٔ ۲۵ شهریور ۱۳۵۳) بازیگر تئاتر، سینما و تلویزیون و کارگردان تئاتر و صداپیشه ایرانی است. او در سال ۲۰۱۶ موفق به دریافت جایزهٔ بهترین بازیگر نقش اول مرد با عنوان جایزه دستاورد ویژه از جشنواره بین المللی فیلم «مانهایم» آلمان (برای بازی در نقش پدر در فیلم «زمانی دیگر» به کارگردانی ناهید حسن زاده) شد و برای بازی در فیلم کوتاه "دیگری به کارگردانی" آکو زند کریمی موفق به دریافت جایزه بهترین بازیگر مرد از جشنواره های اوتابیانای برزیل ۲۰۲۱ و اسکرین پاور انگلستان ۲۰۲۰ گشته. مجید پتکی هم اکنون در سمت «مسئول نمایش های آئینی و سنتی استان گیلان» نیز فعال می باشد. زندگی نامه. مجید پتکی در ۲۵ شهریور ۱۳۵۳ در شهرستان رشت (استان گیلان) به دنیا آمد. شروع فعالیت هنری او به دوران تحصیلی ابتدایی و راهنمایی و دبیرستان بازمی گردد. او در سال ۱۳۷۶ در رشته تحصیلی کامپیوتر وارد دانشکده فنی رجایی لاهیجان شده و از همان سال نیز در آمفی تئاتر همین دانشکده فعالیت تئاتری خود را با تمرکز بر نمایش های آیینی و سنتی در پیش گرفت. همزمان با افتتاح شبکه تلوزیونی باران از سال ۱۳۷۷ در سریال ها، نمایش ها و فیلم های تلوزیونی این شبکه به صو
رت مستمر فعال بوده و تا کنون به عنوان بازیگر در ده ها اثر تولید شده در این شبکه و سایر شبکه های تلوزیونی فعالیت داشته است و با کارگردان های خوب کشور همچون آقایان محمد رسول اف، علی شاه حاتمی، محمدعلی طالبی، منوچهر هادی، احمد معظمی، مهدی جعفری، امیرعباس ربیعی، سید جلال حاتمی، فریدون حسن پور، آکو زند کریمی، زنده یاد بهزاد رفیعی و خانم ناهید حسن زاده همکاری داشته است. همچنین ایشان در شبکه نمایش خانگی سابقه فعالیت با کارگردان هایی همچون مهران مدیری، کمال تبریزی، فریدون جیرانی، شهرام شاه حسینی، نیما جاویدی، محمدحسین مهدویان، برزو نیک نژاد، ابراهیم ابراهیمیان، سروش محمدزاده را در کارنامه خود دارد. او همچنین در «رادیو گیلان» به عنوان بازیگر و صداپیشه در نمایش های رادیویی فعالیت دارد.
در سال ۵۲۵ پیش از میلاد مصر به دست هخامنشیان فتح شد و بدین سان دودمان بیست و هفتم مصر و ساتراپی به نام «مودرایَه» () بنیانگذاری شد. مصر تا سال ۴۰۴ پ.م. در حالی که هنوز رسوم و سنتهای سلطنتی خود را حفظ کرده بود، یکی از ساتراپی شاهنشاهی هخامنشی باقی ماند . طی این فتح، کمبوجیه دوم ،شاهنشاه ایران مصری ها را در نبرد پلوزیوم (۵۲۵ پ. م) شکست داد و به عنوان فرعون مصر تاج گذاری نمود. فرمانروایی هخامنشیان پس از شورش و تاجگذاری آمیرتئوس به عنوان فرعون منحل شد. دومین دوره حکومت هخامنشیان در مصر در زمان حکومت دودمان سی و یکم مصر (۳۴۳–۳۳۲ پ. م) رخ داد. نبرد پلوزیوم اول. نبرد پلوزیوم در ماه مه ۵۲۵ پ.م. و میان کمبوجیه دوم هخامنشی و پسامتیک سوم از دودمان بیست وششم مصر در منطقه پلوزیوم، مصر رخ داد. در این رزم هخامنشیان پیروز شدند. در این نبرد که میان ارتش های ایران و مصریان شکل گرفت، در ابتدا کوروش بزرگ به فکر حمله به مصر افتاد، ولی رسیدگی به کارهای شمال شرق و شرق این فرصت را به او نداد که به مصر حمله کند. پس از کوروش، پسرش کمبوجیه که به حکومت رسید نقشه تسخیر مصر را در پیش گرفت، بنا به گفته هرودوت به نقل از تاریخ نگاران مصری در
کتاب تاریخ خود نوشته است کمبوجیه دختر آماسیس دوم، فرعون مصر را خواسته، اما او به جای دختر خودش، دختر فرعون قبلی مصر را به او می دهد که پس از مدتی آن دختر راز خود را به کمبوجیه فاش کرده، گفته است من دختر آپریس هستم، به همین دلیل کمبوجیه تصمیم به حمله به مصر میگیرد. کمبوجیه تصمیم می گیرد که از خشکی به مصر حمله کند به همین خاطر سفیری را نزد حاکم اعراب فرستاده و او قول همکاری را به کمبوجیه داد. آمازیس فرعون مصر می میرد و پسرش پسامتیک سوم (فسمتیخ) که توانایی مقاومت در برابر کمبوجیه را نداشته است جانشین او می شود، سپس سپاه ایران از کویر می گذرد و به شاخه اول رود نیل از سمت مشرق قرار دارد می رسد. جنگ سختی آغاز می شود و به هر دو طرف تلفات بسیاری وارد می شود، ولی مصریان وادار به تسلیم می شوند و این که پس از شکست با بی نظمی به سوی ممفیس پایتخت مصر باستان می گریزند. در پایان کمبوجیه پس از تسخیر ارگ (قلعه)، ممفیس پسامتیک سوم را دوباره حاکم مصر کرد ولی به دلیل شورشی که ایجاد کرد کشته شد. نبرد پلوزیوم دوم. نبرد پلوزیوم در سال ۳۴۳ پیش از میلاد میان هخامنشیان و مزدوران یونانی از یک سو با مصری ها و مزدوران یونانی از سوی دیگر
آنها انجام شد. این نبرد در سنگر پلوزیوم، در ساحل گوشهٔ خاوری دلتای نیل انجام شد. به طور کلی، اردشیر سوم فرماندهی پارسیان و نکتانبوس دوم فرماندهی مصریان را بر دوش داشت. فرماندهی نیروهای یونانی همراه با مصریان درون دژ ازسوی فیلوفرون انجام شد. نخستین تاخت وتاز از سوی نیروهای شهر تبس زیر فرماندهی لاکراتس انجام شد. این نبرد راه ایران را باز کرد تا مصر را بگشاید و واپسین دورهٔ فرمانروایی بومی در مصر باستان پایان یافت.
منطقه تاریخی ایروینگتون () که بعداً به نام واشینگتن اروینگ نامگذاری گردید، منطقه ای تاریخی در ایندیاناپلیس است. ایروینگتون منطقه ای به مساحت ۲۲۱ هکتار است که در سال ۱۹۷۸ در فهرست ثبت ملی اماکن تاریخی قرار گرفت. در آن سال، این ناحیه از ۲۳۷۳ ساختمان و ۵ سازه دیگر و ۲ سایت محلی برخوردار بود. تاریخچه. این شهر که در سال ۱۸۷۰ توسط سیلوستر جانسون و جیکوب جولیان بنا شده و در ابتدا به عنوان حومه ایندیاناپلیس شناخته می شد، در امتداد جاده های پر پیچ و خم خاکی و آجری قرار داشت و انعکاس و چشم اندازی از طراحی سبک دوران رمانتیک را نشان می داد، ایروینگتون در ابتدا حومه آرامی بود که در آن هنرمندان، سیاستمداران، ژنرال های نظامی، دانشگاهیان و سران صنایع محلی ساکن بودند و در سال ۱۹۰۲ به ایندیاناپلیس ضمیمه شد. موقعیت این شهر در ۸ کیلومتری شرق مرکز شهر ایندیاناپلیس در حاشیه غربی شهرک وارن و در خیابان واشینگتن واقع شده است و یک مسیر جاده ملی تاریخی است که مسیر US40 نیز قبلاً در امتداد آن قرار داشت. در اوایل دهه ۱۹۰۰، یک سیستم قطار برقی سریع السیر از ایروینگتون تا مرکز شهر ایندیاناپلیس در امتداد شاهراه ۴۰ ایالتی آمریکا حرکت می کرد.
ایروینگتون بزرگ ترین منطقه تاریخی حفاظت شده محلی در ایندیاناپلیس است. این منطقه از حدود ۲۸۰۰ ساختمان و نزدیک به ۱۶۰۰ قطعه زمین تشکیل شده است. هفتاد و هشت درصد از خانه های این منطقه قبل از سال ۱۹۶۰ ساخته شده بودند. طرح این منطقه تاریخی در سال ۲۰۰۱ با کوشش شورای جامعه تاریخی و درخواست از ساکنان، توسط کمیسیون حفظ آثار تاریخی با سرپرستی اتحادیه ایندیاناپلیس در ۴ اکتبر ۲۰۰۶ به تصویب رسید. دانشگاه باتلر. از سال ۱۸۷۵ تا ۱۹۲۸، دانشگاه باتلر در ایروینگتون تأسیس شد. دانشگاه باتلر، ایروینگتون را به یک جامعه دانشگاهی تبدیل کرد. محوطه دانشگاه در گوشه جنوب غربی ایروینگتون، بین راه آهن پنسیلوانیا و خط راه آهن بالتیمور- اوهایو قرار داشت. ساختمان های آن شامل: ساختمان اصلی (۱۸۷۵)، ساختمان علوم (۱۸۹۲)، آسایشگاه زنان (دهه ۱۸۸۰)، کتابخانه یادبود بونا تامپسون (۱۹۰۳، که امروزه به عنوان مرکز یادبود بونا تامپسون شناخته می شود) و تالار ورزشی جنگ جهانی اول می باشد. مناسبت ها. ایروینگتون یک منطقه مسکونی خانوادگی است. در طول سال، چندین جشنواره در جامعه برگزار می شود که به دوستان و همسایگان این امکان را می دهد تا گردهمایی مشترک داشته باشن
د. برای بیش از ۱۰ سال، انجمن تاریخی ایروینگتون میزبان یک مراسم اجتماعی بستنی و نمایش هنری و موسیقی برای جذب همسایه ها در مرکز یادبود بونا تامپسون بوده است. تا به این ترتیب آن ها بتوانند دربارهٔ تاریخچه ایروینگتون اطلاعات بیشتری کسب کرده و از کتابخانه بازدید کنند. کلوب شبانه باغ ملی ایروینگتون رویدادهای سالانه ای را برای نشان دادن باغ ها، خانه ها و هنر محلی برگزار می کند. هنر. ایروینگتون محل تولد و خانه تنها جنبش هنری تاریخی در مرکز ایندیانا و یک مکان خاص برای نامگذاری گروه ایروینگتون بود. این گروه از هنرمندان در دهه ۱۹۰۰ در ایروینگتون باهم ملاقات، تمرین و نمایش هنری داشتند. امروزه بسیاری از خانه ها و استودیوهای هنرمندان این گروه در سراسر جامعه ماندگار شده اند. کلیساها. جماعت های کلیسا با خانواده ها جدیدی شکل گرفت. یکی از قدیمی ترین آنها یک جماعت آفریقایی-آمریکایی به نام کلیسای باپتیست ایروینگتون است. این انجمن که در سال ۱۸۸۷ تشکیل شد، یکی از قدیمی ترین جماعت های آفریقایی-آمریکایی در شهرستان ماریون بود. جماعت های کلیساهای دیگری مانند کلیسای مسیحی خیابان داونی اول در ساختمان اصلی دانشگاه باتلر ملاقات کردند و بع
دها در دهه ۱۸۹۰ یک کلیسا ساختند. پروتستان ها برای تشکیل یک کلیسا در اوایل دهه ۱۹۰۰ گرد هم آمدند. کاتولیک ها در سال ۱۹۰۹ درخواست یک منطقه داشتند که به «بانوی لردهای ما» تبدیل شد. همه این مذاهب امروزه خانه های عبادتگاه های تاریخی و زیبای خود را حفظ کرده اند. معماری های تاریخی. ایروینگتون هم از نظر معماری و هم از نظر فرهنگی برای این منطقه قابل توجه است. معماری این منطقه سبک های مختلف معماری آمریکایی از ۱۸۷۰ تا ۱۹۵۰ را به خود اختصاص داده است، از جمله سبک ایتالیایی مآب، امپراتوری دوم فرانسه، معماری نئوگوتیک، ملکه آن و معماری دوران بازسازی استعماری و نوسازی تودور.
فتح دره سند به دست هخامنشیان به فتح نظامی و حکومت بر سرزمین های شمال غربی شبه قاره هند به دست شاهنشاهی هخامنشی از سده ششم تا چهارم پیش از میلاد اشاره دارد. این فتوحات دو مرحله داشتند. حمله نخست در حدود ۵۳۵ پ. م به دست کوروش بزرگ انجام شد. او مناطق غربی رود سند را به کشورش افزود. پس از مرگ او داریوش بزرگ در حدود سال ۵۱۸ پ.م. از هیمالیا وارد هند شد دوره دوم فتوحات را تا رود جهلم در پنجاب انجام داد.
شورش بزرگ ساتراپ ها یا شورش ساتراپ ها (۳۶۶–۳۶۰ پ. م) شورشی در دوران شاهنشاهی هخامنشی بود که ساتراپ های هخامنشی در آناتولی علیه حکومت اردشیر دوم به پا کردند. این ساتراپ ها داتامش، آریوبرزن و اروند نام داشتند. ماسول، سردودمان کاریا، نیز در این شورش شرکت داشت اما در میانه راه به اردشیر پیوست. این سلسله شورش ها همواره از سوی فراعنه دودمان سی ام مصر حمایت می شد اما در نهایت حکومت مرکزی با وجود سختی بسیار، موفق به سرکوب و فرونشاندن تمامی این شورش ها شد. شورش داتامش (۳۷۲–۳۶۲ پ. م). داتامش، ساتراپ کاپادوکیه و یک فرمانده نظامی توانا و با استعداد بود که ساتراپی خود را از پدرش کامیسارس پس از ۳۸۴ پیش از میلاد به ارث برده بود، اما مشکلات او با دربار ایران باعث شد که او در سال ۳۷۲ پیش از میلاد به شورش بپردازد. دربار به ساتراپ های همسایه، وادفرداد در لیدیه و آرتومپارا در لیکیه دستور داد تا شورش او را سرکوب کنند، اما داتامش با موفقیت در برابر حملات آنها مقاومت کرد. داتامش در سال ۳۶۲ پیش از میلاد، پس از خیانت دامادش میتروبرزنس کشته شد. شورش آریوبرزن (۳۶۶–۳۶۳ پ. م). آریوبرزن یکم کیوس که از دودمان فارناکیان و حاکم شهر کیوس بود
که بعد از انتصاب پدرش (برادرش) فارناباز دوم به فرماندهی ارتش اعزامی به مصر،به طور موقت تا رسیدن آرتاباز دوم به سن قانونی، عهده دار اداره ساتراپی فریگیه هلسپونت شد. اما هنگامی که آرتاباز دوم خواست ساتراپی را از برادرش (یا عمویش) بازپس گیرد، آریوبرزن نپذیرفت. در نهایت، در حدود سال ۳۶۷ پیش از میلاد، آریوبرزن در شورشی علیه اردشیر دوم، شاه هخامنشی، به داتامش، ساتراپ کاپادوکیه و کیلیکیه پیوست. اردشیر در مقابل، وادفرداد، ساتراپ لیدیه را فرمان به فرونشاندن این شورش داد و او توانست آریوبرزن را از بخش بزرگی از ساتراپی اش بیرون راند. اما آریوبرزن که روابط خوبی با دولت شهرهای یونانی داشت مورد حمایت آنان قرار گرفت و یونانیان در سال ۳۶۵ پ. م ۳۰ کشتی و ۸٬۰۰۰ سرباز مزدور را در اختیار او قرار دادند. آریوبرزن به پاس این کمک، شهرهای سستوس و کریتوت در تراکیه خرسونسوس (شبه جزیرهٔ گالیپولی) را به یونانیان تقدیم داشت و آنان نیز شهروندی آتن را به او و سه پسرش اعطا کردند. این شورشیان همچنین توسط برخی از دولت شهرهای یونان حمایت می شدند و پادشاه اسپارتی آگسیلائوس دوم با یک نیروی مزدور به کمک آنها می آمد. تئوس، فرعون مصر (از دودمان سی ا
م مصر) نیز به حمایت از ساتراپ های شورشی پرداخت و به همراه اسپارت، کمک های قابل توجهی برای آنان فرستاد.آریوبرزن در سال ۳۶۶ پیش از میلاد در محاصره آدرامیتیون از سوی ماسول و وادفرداد مقاومت کرد، تا اینکه آگسیلائوس دربارهٔ عقب نشینی محاصره کنندگان مذاکره کرد. با وجود این، شورش ساتراپ ها در زمستان سال ۳۶۳–۳۶۲ پیش از میلاد شکست خورد و آریوبرزن با خیانت پسرش مهرداد به او، دستگیر و اعدام شد. شورش اروند (۳۶۲ پ. م). در سال ۳۶۲ پیش از میلاد، اروند یکم، ساتراپ ارمنستان، پس از اینکه شاه بزرگ به او دستور داد به میسیا نقل مکان کند، شورش کرد. ساتراپ های دیگر نیز او را به عنوان رهبر شورش شناختند، اما اروند پس از مدتی به دنبال مصالحه با پادشاه شد و به ساتراپ های دیگر خیانت کرد و شورش اندکی پس از آن فروپاشید. اروند بخش زیادی از سواحل دریای اژه را دریافت کرد، درحالی که داتامش پس از خیانت دامادش کشته شد. آریوبرزن نیز کشته شد، اما ساتراپ های شورشی دیگر مورد عفو شاه قرار گرفتند و بدین ترتیب شورش پایان یافت.
شناخت موقعیتی (به )، نظریه ای است که بیان می دارد دانش از کنش ها جداناپذیر است، استدلالش این است که: همه دانش در بستر فعالیت های اجتماعی، فرهنگی و فیزیکی مقید بوده و در این بسترها واقع شده است. برمبنای این فرضیه که نیازمند تغییری معرفت شناختی از تجربه گرایی است، نظریه پردازان موقعیتی، مدلی از دانش را پیشنهاد می نمایند که مستلزم تفکر فوری است، نه ذخیره و بازیابی دانش های مفهومی. اساساً، شناخت نمی تواند از بستر جدا ساخته شود. بلکه دانستن «در همان موقعیت» خود وجود داشته و از بستر، فعالیت ها، مردم، فرهنگ و زبان جدایی ناپذیر است؛ بنابراین، یادگیری از منظر کارکرد مؤثر و فزاینده یک شخص در موقعیت های مختلف دیده می شود نه از منظر گردآوری دانش، چون آنچه دانسته می شود به وسیله عامل و بستر به طور مشترک تعیین می گردد. تاریخچه. با این که شناخت موقعیتی در اواخر قرن بیستم در حوزه روانشناسی تعلیمی به رسمیت شناخته شد، اما با حوزه های قدیمی تر مانند نظریه انتقادی (مکتب فرانکفورت، ۱۹۳۰ میلادی؛ فریری، ۱۹۶۸ میلادی)، انسان شناسی (جین لیو و ایتن ونگر، ۱۹۹۱ میلادی)، فلسفه (مارتین هایدگر، ۱۹۶۸ میلادی)، تحلیل گفتمان انتقادی (فیرکلاف، ۱
۹۸۹ میلادی) و نظریات زبان شناسی اجتماعی (باختین، ۱۹۸۱) که روایت حقیقی بودن دانش عینی و اصول تجربه گرایی کانتی را رد نموده دارای اصول مشترک است. کارهای لوسی ساچمن در رابطه به کنش موقعیتی، در آزمایشگاه های زیراکس در راستای مشهورسازی این ایده که درک یک فاعل از این که چگونه یک کار را انجام دهد، ناشی از تعامل وی با موقعیت اجتماعی و مادی (مثل دخالت فناوری) است که در آن عمل می نماید، اهمیت زیادی داشت. چشم اندازهای اخیر در رابطه با شناخت موقعیتی، بر روی مفهوم هویت سازی نشأت گرفته و روی آن متمرکز می باشد، چون مردم بیشتر از طریق تعاملات درون جوامع کاری، در ارتباط با معانی مذاکره می کنند. نگرش های شناخت موقعیتی در حوزه های آموزش، طراحی دستوری، جوامع آنلاین و هوش مصنوعی (به بروکس، کلنسی مراجعه کنید) بکار رفته اند. شناخت بنیادی که به مطالعه نقش شبیه سازی ها و تجسم ها در شناخت می پردازد، شامل نظریات زبان شناسی شناختی، کنش موقعیتی، شبیه سازی و شبیه سازی اجتماعی می باشد. تحقیقات در راستای درک زبان تجسم یافته، حافظه و نمایش دانش کمک فراوانی نموده است. شناخت موقعیتی، نگرش های گوناگونی را تحت تأثیر خود قرار می دهد که شامل این م
وارد است: از مطالعه انسان شناسی رفتار انسان در زمینه کارهای تسهیل شده توسط فناوری، یا در میان جوامع کاری گرفته تا روانشناسی بوم شناختی چرخه ادراکی-کنشی و دینامیک های عمدی و حتی تحقیقات در حوزه رباتیک و کار در زمینه عوامل خودمختار در ناسا و سایر مکان ها (مانند کارهای دبلیو. جی. کلنسی). تلاش های اولیه برای تعریف شناخت موقعیتی متمرکز بر مقایسه این نظریه نوظهور با نظریات غالب مربوط به پردازش معلومات در روانشناسی شناختی بودند. در این اواخر نظریه پردازان به رابطه نزدیک میان شناخت موقعیتی، مطالعات جدید در عرصه سواد و تحقیقات جدید سواد آموزی پی برده اند (جی، ۲۰۱۰). این رابطه بعد از درک این موضوع هویدا شد که شناخت موقعیتی مدعی است که افراد از طریق تجارب می آموزند. می توان گفت که این تجارب و مهم تر از آن، عوامل دخیلی که در جریان این تجارب روی توجه تاثیرگذارند، از ابزارها، فناوری و زبانی که توسط گروه های اجتماعی و فرهنگی استفاده می شود و همچنین از معانی که توسط گروه های جمعی به این عوامل دخیل داده می شود، متأثر می گردند. تحقیقات جدید در حوزهٔ سواد آموزی، شرایط و احتمالات استفاده از ابزار و زبان توسط افراد و چگونگی تغییر
اتی مانند اینترنت و فناوری ارتباطات بر روی سطح سواد را مورد بررسی قرار می دهند. اصول کلیدی. قابلیت ها/اثرپذیری ها. جیمز جی. گیبسون، ایدهٔ قابلیت های محیط را به عنوان بخشی از ادراک رابطه ای معرفی نمود. ادراک نباید تنها به عنوان قرار دادن ویژگی های محیط در ذهن درک کننده پنداشته شود، بلکه باید به عنوان یک عنصر تعامل فرد با محیط خود مدنظر گرفته شود (گیبسون، ۱۹۷۷ میلادی). مفهوم قابلیت ها، در قلب طرح روانشناسی بوم شناختی که او پیشنهاد کرد قرار داشت. گیبسون بیان کرد که در هر نوع تعامل میان یک عامل و محیط، شرایط ذاتی یا ویژگی های محیط به عامل اجازه می دهد تا کنش های مشخصی را در محیط انجام دهد. او این اصطلاح را این گونه تعریف نمود: ویژگی های موجود در محیط که احتمالات عملکرد را نشان داده و در دسترس عامل قرار دارند تا عامل بصورت مستقیم آنها را درک نموده و بر مبنای آن عمل نماید.&lt;ref name="Gibson 1979/1986"&gt;Gibson 1979/1986&lt;/ref&gt; گیبسون بر روی قابلیت های اشیای فیزیکی، مانند دستگیره های در و صندلی ها تمرکز کرده و پیشنهاد داد که این قابلیت های محیط به صورت مستقیم توسط یک فرد درک می گردد و نیازی به مداخله توسط تج
سم های ذهنی، مانند مدل های ذهنی ندارند. شایان ذکر است که ادعای درک مستقیم گیبسون، به عنوان یک فرایند مستقیم ملاحظه درک و رمزگذاری ویژگی های محیط از مدت ها قبل توسط طرفداران مدل ادراک مبتنی بر رده بندی به چالش کشیده شده است. تمرکز پیرامون چنین تعاملاتی بین عامل و شرایط، در روانشناسی بوم شناختی، با برنامه های شناخت موقعیتی محققینی همچون جیمز جی. گرینو (در ۱۹۹۴ و ۱۹۹۸ میلادی) سازگار بوده، و گرینو از رد صریح فرضیه های اساسی روانشناسی تجربی توسط گیبسون استقبال نمود. نگرش شناخت موقعیتی متمرکز بر «ادراک و عمل است نه حافظه و بازیافت… یک عامل درک کننده/عمل کننده با یک محیط در حال رشد/تغییر یکجا می شود و آنچه که مهم پنداشته می شود چگونگی تعامل بین این دو است.»
عددنویسه های عربیِ شرقی که عددنویسه های عربی-هندی نیز نامیده می شوند، از نمادهایی هستند که برای نشان دادن ارقام یک عدد به کار می روند. این نمادها در کنار الفبای عربی در کشورهای مشرق (شرق جهان عرب)، شبه جزیره عربستان و همچنین گونه های دیگر آن در کشورهای دیگر فلات ایران و آسیا برای اعداد فارسی استفاده می شوند. عددنویسه ها. عددنویسه های مورد استفاده در اعداد فارسی با عددنویسه های مورد استفاده در اعداد عربی تفاوت داشته و کد یونی کد متفاوتی دارند حتی اگر ظاهر یکسان یا شبیه به هم داشته باشند (برای مثال، رقم سه فارسی «۳» با کد یونی کد U+06F3 و رقم سه عربی «٣» با کد یونی کد U+0663 با یکدیگر متفاوتند). با این حال، عددنویسه هایی که در اردو، سِندی و دیگر زبان های آسیای جنوبی استفاده می شوند، دارای کد یونی کد یکسان با فارسی هستند. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Eastern_Arabic_numerals
آریارادان دودمانی ایرانی تبار بود که به صورت موروثی بر کاپادوکیه حکم می راند. آنها از اجداد خاندان کمننوس بودند.
لشکر شصت و یکم پیاده نظام یکی از لشکرهای پیاده نظام نیروی زمینی آلمان در دوره رایش سوم بود که در جنگ جهانی دوم به عملیات پرداخت. تاریخچه عملیاتی. شوروی. لیتوانی. لشکر شصت و یکم پیاده نظام به فرماندهی سرلشکر زیگفریت هانیکه در جریان عملیات بارباروسا، تهاجم آلمان به شوروی، به عنوان بخشی از سپاه ۲۶ در جناح چپ ارتش هجدهم از گروه ارتش شمال از روز ۲۲ ژوئن سال ۱۹۴۱ یورش به منطقه بالتیک را آغاز کرد. این لشکر موظف بود خط دفاع مرزی دشمن بین پیکتاسن و لیورن را بشکند و به سمت شمال شرقی در جهت تلشه پیش برود. بدین منظور هنگ ۱۵۱ پیاده نظام می بایست با جلوداری راه را برای مابقی نیروهای لشکر باز می کرد. در جناح چپ، هنگ ۱۷۶ پیاده نظام نیز می بایست پل رود مینگه را تصاحب می نمود. این لشکر با حرکت از نقطه استقرار خود در نزدیکی شناوگشتن، روز نخست در مقابل مقاومت ضعیف دشمن، موفق به پیشروی بیست کیلومتری تا ارتفاعات گرینینکای و ژادیکیای و تصرف گارگژدای گشت. به هر صورت در مواجهه با دفاع شدید، نبرد سخت خانه به خانه بر سر این شهر هنگ ۱۷۶ پیاده نظام این لشکر را متحمل تلفات جدی از جمله ۶ تن از افسران آن ساخت و پاکسازی شهر را تا ساعت ۱۳:۳۰