Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
او در این نقش در خارج از مستعمره سلطنتی بریتانیا در مالت، و در دریای تیرنین در سواحل غربی ایتالیا، و بعداً در دریای آدریاتیک در نزدیکی سواحل یوگسلاوی فعالیت کرد. او پس از جنگ در دست یوگسلاوی تحت نام Biokovo سپس ها Jadranka باقی مانده است، خدمت به عنوان یک قایق بادبانی دریایی و به عنوان یک قایق بادبانی ریاست جمهوری برای رئیس جمهور یوگسلاوی یوسیپ بروز تیتو، و همچنین به عنوان یک قایق اعزام. در سال ۱۹۷۸ او هنوز به عنوان یک قایق تفریحی در خدمت بود، اما به زودی از بین رفت.بلی اورائو (به صربی کرواتی به معنای عقاب سفید) یک قایق تفریحی و سلطنتی بود که در سال های ۱۹۳۸–۱۹۳۹ برای نیروی دریایی سلطنتی یوگسلاوی ساخته شد، که در نظر داشت در زمان جنگ به عنوان قایق گشتی، اسکورت یا کشتی نگهبان خدمت کند. بعد از تکمیل، به عنوان قایق بادبانی به خدمت گرفته شد و توسط دریاسالاران ارشد برای حمل و نقل و بررسی تمرینات ناوگان استفاده می شد. او در آوریل ۱۹۴۱ توسط ایتالیایی ها در طول جنگ جهانی اسیر شد. "رجیا مارینا" (عضو نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا) اسلحه های او را جایگزین کرد و از آن به عنوان یک قایق توپدار برای حفاظت از بندر و وظایف اسکور
ت ساحلی استفاده کرد، به طور خلاصه آلبا و سپس زاگابریا. سپس از او برای آموزش متخصصان جنگ ضد زیردریایی از پایگاه دریایی در لا اسپزیا استفاده شد. پس از آتش بس ایتالیا با متفقین در سپتامبر ۱۹۴۳، "زاگابریا" از تصرف آلمان ها فرار کرد و در دسامبر همان سال به نیروی دریایی سلطنتی یوگسلاوی تحویل داده شد. او با نصب مجدد، و با نام اصلی خود "Beli Orao"، برنده مناقصه یک ناوگان قایق های توپدار موتوری شد که توسط نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا به نیروی دریایی سلطنتی یوگسلاوی در تبعید قرض داده شده بود. پیشینه، شرح و ساخت. "Beli Orao" در سال ۱۹۳۸ از Cantieri Riuniti dell'Adriatico (CRDA) در تریست ایتالیا سفارش داده شد، که در اصل به عنوان یک کشتی نگهبانی برای گارد مالی یوگسلاوی طراحی شده بود. در طول ساخت و ساز خود، طرح چندین بار توسط متفاوت بود دولت یوگسلاوی، به طوری که او به عنوان یک به پایان رسید قایق بادبانی سلطنتی برای استفاده توسط نایب السلطنه شاهزاده پل در زمان صلح. در زمان جنگ، او قرار بود به عنوان یک قایق گشتی، اسکورت، یا کشتی نگهبانی استفاده شود. طرح نهایی به او ظاهری شبیه یک قایق بادبانی موتوری یا کشتی مسافربری سریع داد.
منابع در "از Beli Orao" متفاوت طول کلی، هر دو و آورده شده است. طول او , یک پرتو یا , و پیش نویس یا . او جابجایی ، جابجا شد. در بار کامل. او توسط دو موتور دیزل CRDA-Sulzer که دو پروانه را حرکت می دادند، نیرو می گرفت. منابع در قدرت موتورهای او متفاوت است. "کشتی های جنگی کانوی، ۱۹۲۲–۱۹۴۶،" بیان می کند که آنها , اما مورخ نیروی دریایی Zvonimir Freivogel خروجی بالاتری از . موتورها طوری طراحی شده بودند که او را با سرعت و حداکثر سرعت . اندازه خدمه او ناشناخته است. برای خدمت در زمان جنگ، او باید به دو اسلحه ضدهوایی، و دو یا مسلسل. "بلی اورائو"، نامگذاری شده از عقاب دو سر سفید روی نشان یوگسلاوی، در ۲۳ دسامبر ۱۹۳۸ بر زمین گذاشته شد، در ۳ ژوئن ۱۹۳۹ پرتاب شد و در ۲۹ اکتبر همان سال، پس از جنگ جهانی تکمیل شد. II شکسته شده بود. سابقه خدمات. زمانی که "بلی اورائو" تکمیل شد، یوگسلاوی هنوز وارد جنگ نشده بود، اما او بلافاصله برای جایگزینی قایق بادبانی "ویلا"، که توسط دریاسالاران ارشد برای حمل و نقل و بازبینی تمرینات ناوگان استفاده می شد، وارد خدمت شد. "این با تهاجم محور آلمان در آوریل ۱۹۴۱ به کشور تغییر کرد. در زمان تهاجم، "بلی
اورائو" در پایگاه اصلی ناوگان نیروی دریایی در خلیج کوتور قرار داشت. هنگامی که گل سرسبد ناوگان، رزمناو سبک منسوخ Dalmacija"، مأموریت یافت تا در حمله ای علیه منطقه ایتالیایی زارا شرکت کند، کارکنان ناوگان به "بلی اورائو" منتقل شدند. پس از ایتالیایی ها اسیر کوتور، فرمانده کل قوا از ناوگان، دریادار امیل دوماینکو، که روی "از Beli Orao" بود خاموش Krtole لنگر در خلیج، با عمومی ایتالیایی که از نیروهای نظامی شد کوتور به ملاقات احضار شد. "بلی اورائو" سپس میزبان مذاکرات بین کارکنان ناوگان و "Regia Marina" (نیروی دریایی سلطنتی ایتالیا) در مورد تسلیم ناوگان بود. Domainko به بادبان در "از Beli Orao" به اجازه داده شد هرتسگ نووی در دهان از خلیج، اما به Kotor بازگشت به تسلیم کشتی. او در ابتدا با نام "آلبا" "(سپیده دم) با رجیا مارینا" به عنوان قایق توپدار وارد خدمت شد، اگرچه نام او به زودی به "Zagabria" (نام ایتالیایی زاگرب) تغییر یافت، احتمالاً برای جبران این واقعیت که به جای تسلیم شدن توسط دو تن از افسرانش نابود شده بود. در آن زمان، او یکی از بزرگترین قایق های توپدار بود که توسط ایتالیایی ها اداره می شد. مانند سایر قایق های ت
وپدار ایتالیایی، او فقط برای حفاظت از بندر و وظایف اسکورت ساحلی به کار مشغول بود. "زاگابریا" سپس به مدرسه جنگ ضد زیردریایی (ASW) در La Spezia در دریای لیگوریا متصل شد، جایی که او به هیدروفون برای شناسایی زیردریایی ها مجهز شد. تا زمان آتش بس ایتالیا با متفقین در سپتامبر ۱۹۴۳، از او برای آموزش متخصصان ASW برای خدمت در ناوها، ناوشکن ها و قایق های اژدر استفاده می شد. در زمان آتش بس، "زاگابریا" با کشتی به آگوستا، سیسیل، از تسخیر قریب الوقوع آلمان فرار کرد. در ۱۹ سپتامبر، او با GabbianoGabbiano به والتا در مستعمره تاج بریتانیا در مالت رفت. ناوچه های "فولاگا" و "گرو"، اما مجبور شدند برای تحویل دریاسالار ایتالیایی شاهزاده آیمونه، دوک آئوستا، به تارانتو در جنوب ایتالیا برگردند، زیرا شرایط آتش بس به او اجازه نمی داد کشور را ترک کند. در ۷ دسامبر همان سال، "زاگابریا" توسط ایتالیایی ها به نیروی دریایی سلطنتی یوگسلاوی در تبعید بازگردانده شد و نام "Beli Orao را" از سر گرفت. بلافاصله پس از بازگشت، پیتر دوم، پادشاه یوگسلاوی، که همراه با دولت خود در بریتانیا در تبعید زندگی می کرد، در مالت ملاقات کرد. پس از نصب مجدد در تارانتو،
"Beli Orao" به عنوان مناقصه برای یک ناوگان قایق های توپدار موتوری (MGB) که توسط نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا به نیروی دریایی سلطنتی یوگسلاوی در تبعید قرض داده شده بود، استفاده شد. در سال های ۱۹۴۴ و ۱۹۴۵، او در مالت مستقر شد، جایی که نیروی دریایی سلطنتی بریتانیا باقی مانده «رویالیست ها» را از ناوگان پاکسازی کرد و آن پرسنل را با خدمه قابل اعتماد سیاسی وفادار به پارتیزان های یوگسلاوی به رهبری حزب کمونیست یوگسلاوی جایگزین کرد. ناوگروه سپس در لیورنو در سواحل غربی ایتالیا مستقر بود، در حالی که در دریای تیرنین فعالیت می کرد. این ناوگان عملیاتی را در اواخر جنگ در دریای آدریاتیک، تحت فرماندهی کنستانتین جرمیچ، در آنکونا در سواحل شرقی ایتالیا از ۱ آوریل ۱۹۴۵ انجام داد. در اواسط آوریل، چهار MGB از ناوگان از تصرف جزیره رب توسط نیروهای پارتیزانی حمایت کردند، اما بی اعتمادی بین نیروی دریایی پارتیزان بومی و بقایای نیروی دریایی سلطنتی یوگسلاوی در تبعید باقی ماند، و حتی بریتانیا ظاهراً محدودیت ها را محدود کرد. اطلاعاتی را که با ناوگان به اشتراک خواهند گذاشت. "بلی اورائو" تا پایان جنگ به خدمت ادامه داد. در دوران کمونیستی پس از
جنگ، مورخان یوگسلاوی عملیات ناوگان را مورد انتقاد قرار دادند یا نادیده گرفتند و تحقیقات تاریخی کمی در مورد این موضوع انجام شده است. پس از جنگ او به "Biokovo" تغییر نام داد و در سال ۱۹۴۹ به "Jadranka" تغییر نام داد و به عنوان یک قایق تفریحی مسلح در نیروی دریایی یوگسلاوی و همچنین به عنوان یک قایق تفریحی ریاست جمهوری برای رئیس جمهور یوگسلاوی، Josip Broz Tito خدمت می کرد. در سال ۱۹۶۹ او به عنوان یک قایق اعزام خدمت می کرد، و در سال ۱۹۷۶ یا ۱۹۷۷ از فهرست نیروی دریایی حذف شد، پس از آن "جادرانکا" جدید به عنوان قایق تفریحی ریاست جمهوری ساخته شد. در سال ۱۹۷۸، "Jadranka" اصلی هنوز به عنوان یک قایق تفریحی در خدمت بود، اما بلافاصله پس از آن از بین رفت. زنگ کشتی او، چرخ و نشان یوگسلاوی که او در طول خدمت خود حمل می کرد در موزه دریایی کرواسی در اسپلیت نگهداری می شود.
ویلا رومانا دل کازاله (؛ ) یک ویلای رومی بزرگ و دارای جزئیات است که در فاصله ۳ کیلومتری شهر پیاتسا آرمرینا، سیسیل قرار دارد. کاوش ها یکی از بزرگ ترین، غنی ترین و گوناگون ترین مجموعه های موزائیک رومی را کشف کرده است که به همان خاطر، این مکان به عنوان یک میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. کف های موزائیکی حدود ۳٬۵۰۰ متر مربع را پوشش می دهند که در نوع خود به دلیل قرار داشتن در مکان حادثه پذیر سیل و نشست زمین تک است.
ادبیات افغانستان به آثار ادبی گفته می شود که در افغانستان امروزی، وصل کننده آسیای مرکزی و جنوبی، تولید می شود. دو زبان اصلی این کشور فارسیو پشتو است، اما زبان های منطقه ای چون اوزبیکی، ترکمنی، بلوچی و پشه ای نیز ادبیات خود را دارند. هرچند افغانستان کشوری چند زبانه است، اما این زبان ها که در فوق ذکر شد به طور معمول توسط نویسنده گان افغان در گفتار و نوشتار به کار برده شده و نصاب درسی نیز به همین زبان ها تهیه شده است. ادبیات افغانستان به طور وسیع تحت تأثیر ادبیات عربی و فارسی قرار دارد. تاریخ ادبیات گسترده تر افغانستان، شامل عصر باستان و افغانستان امروزی می باشد. آثار ادبی نخست به طور شفاهی منتقل می شد. سیستم نوشتاری ادبیات افغانستان از نظر تاریخی به رسم و خط عربی پیوند دارد. قدمت، قدیمی ترین اسناد موجود از ادبیات افغانستان، که باور می شود شاخهٔ از الفبای آرامی نبطی ها بوده است، به قرون پنجم و ششم قبل از میلاد بر می گردد. با این حال، اساساً این ادبیات ریشه در قرون اولیه اسلامی دارد. پژوهش های باستان شناختی که از ۱۹۲۲ میلادی بدین سو انجام شده است نشان دهنده، آثار هنری عالی از نوشته های قبل از اسلام می باشد. ادبیا
ت این کشور به زبان اصلی نوشته و بعد به الفبای عربی تغییر داده شده است، این امر باعث شده است تا این ادبیات دارای میراث غنی از نوشته های قبل از اسلام باشد، که قبل از جای گزین شدن الفبای عربی وجود داشت و شامل زبان های شارادا، خروشتی، یونانی و براهمی بعد از فتح افغانستان توسط مسلمانان می باشد. زبان باختری را نیز می توان در نوشته های قبل از اسلام ردیابی کرد. ادبیات معاصر. ادبیات معاصر افغانستان به طور عمیق در میراث غنی ادبیات شفاهی و ادبیات نوشتاری سنتی ریشه دارد. مردمان بومی افغانستان که در داخل افغانستان یا خارج از کشور زندگی می کنند، معمولاً زبان های پشتو و فارسی را به کار می برند. این دو زبان توسط ۳۲ میلیون نفر در افغانستان به کار برده می شود. در نتیجه این دو زبان رسمی بخش عمده ای از ادبیات افغانستان را پوشش می دهند. ادبیات افغانستان به لحاظ تاریخی توسط شاعران و نویسنده گان ثبت شده است. نویسندهٔ فرانسوی به نام جیمز دارمستتر در ۱۸۸۶ میلادی پیرامون زمینه تاریخی ادبیات افغانستان و نقش شاعران نوشت. استدلال می شود که شعرهای پشتو، از جمله کتاب شیرزمان طایزی به عنوان میدان در (۱۹۸۸) میلادی، نقش قابل توجهی در ادبیات ا
یفا نموده بود. در عصر امروزی، شعرا و نویسنده گان داستان های کوتاه افغان به طور فعال مشغول نوشتن شعر هستند که یک حوزه مشخص ادبیات را شکل می دهد. ادبیات دوره قرون وسطی. ادبیات افغانستان برای قرن ها از نظر ادبیات با تمدن های ایران، چین و هند پیوند دارد. کارهای هنری این کشور در عصر اسلامی در دوران غزنویان در قرن دهم تا دوازدهم میلادی و دودمان غوری ها که معمولاً از زبان فارسی استفاده می کردند شکوفا شد. چون افغانستان دارای یک هویت ادبی غنی است، آهنگ های فولکلور و سنتی بیان گر ادبیات قرن های قدیم تا ادبیات مدرن افغانستان می باشد. در جریان قرون وسطی، ادبیات اساساً به زبان های فارسی، پشتو، عربی و ترکی نوشته می شد. امپراطوری های چون سامانیان، غزنویان، تیموریان و امپراطوری مغول به طور گستردهٔ از ادبیات فارسی متأثر بودند. آن ها معمولاً به تشویق نویسنده گان آن زمان چون رومی، جامی، رودکی، فردوسی و خواجه عبدالله انصاری می پرداختند. در این دوره تنها زبانی که شعرهای حماسی به آن نوشته می شد، زبان فارسی بود. فردوسی اشعار شاه نامه را نوشت، که حاوی شصت هزار بیت هم قافیه است. رومی نیز در آن زمان شعرهای بسیاری می نوشت و بیشتر شعرها
ی وی بعداً به زبان انگلیسی ترجمه شد. ادبیات استعماری. به دلیل مهاجرت های گسترده به سایر کشورها در قرون شانزدهم و هجدهم میلادی، نحوه بیان ایده ها و ایجاد نهادهای ادبی و محیط های آموزشی برای نخستین بار در خارج از کشور، این جوامع خارجی اغلب به عنوان مراکز ادبیات اولیه افغان پنداشته می شوند. در جریان آن قرن ها، این کشور شخصیت های ادبی فراوانی در میان ملت تقسیم نشده ثبت نموده است، اما پس از تقسیم کشور میان امپراطوری مغول و صفویان، چندین شاعر از جمله خوشحال ختک به این مراکز ادبی نقل مکان کردند. ختک که شاعر و جنگ جوی قرن هفدهم بود در رشته کوه های هندوکش زندگی می کرد. تا اواخر قرن نزدهم میلادی، پشتون های که قبل از تقسیم شدن در کشور زندگی می کردند، معمولاً به خواندن شعرها در قالب غزل، یک ژانر کلاسیک اردو، در حیات شاهی سلطنت می پرداختند. ادبیات ادبی، افغان، ترکی و پشتو دارای سنت های مشابه هستند و به طور جمعی به نام ادبیات فارسی شناخته می شوند، هرچند ادبیات افغانستان هم مانند سایر کشورها یک ادبیات مجزا است، که سنت ها و طریقه های نوشتاری خود را دارد، به ویژه در ترکیب شفاهی-قالبی. ادبیات مدرن. کابل، پایتخت افغانستان، در ق
رن بیستم میلادی به مرکز شخصیت های ادبی و نشر آثار ادبی مبدل شد. محمود طرزی که یک اصلاح گرا بود، به نخستین ویراستار سراج الاخبار، نخستین روزنامه ادبی کابل که از ۱۹۱۱ تا ۱۹۱۹ میلادی پخش می شد، مبدل گردید. وی اغلب برای توسعه محیط ادبی مدرن تحسین می شود. افغانستان طی چند دهه پسین چندین شخصیت ادبی را پرورانده است، از جمله خلیل الله خلیلی و سید بهاءالدین مجروح. خلیلی برای نقشی که در ادبیات معاصر داشته است به نام «مرد رنسانس» یاد می شود. محمود طرزی به طور فعالانه در ترویج پشتو به عنوان یک زبان ملی دخیل بود و هم واره از طریق روزنامه سراج الاخبار معلومات و خبر فراهم می کرد. در این دوره سراج الاخبار نقشی کلیدی در مدرنیته سازی جامعه افغانستان از طریقه مقاله های خود ایفا نمود. برعلاوه وی، یک رمان نویس فرانسوی به نام ژول ورن آثار را به زبان خارجی ترجمه کرد. وی به نخستین نویسندهٔ مبدل شد، که نخستین کتاب های چاپ شده در افغانستان مستقل را نشر کرد. ظهور اشعار. شعر و فرهنگ افغانستان، به طور کل دارای یک تاریخ طویل بوده و قدمت آن به ظهور تصوف برمی گردد. اشعار به زبان های گوناگون اما مشترک مانند فارسی، دری، پشتو و اندکی هم به زبا
ن اردو نوشته شده بودند. اشعار زبان های خارجی چون انگلیسی و ترکی نیز بر شعر در افغانستان تأثیرات قوی داشته است. شاعری افغانستان منعکس کننده سنت های معنوی گوناگون در داخل این کشور است. به طور مشخص، بیشتر شاعران افغان از تجارب اسرارآمیز و تصوف الهام گرفته اند. شاعری کهن ترین شکل ادبیات است و سنت گفتاری و نوشتاری غنی دارد. در افغانستان، شعر از قرن ها بدین سو وجود داشته است. شاعر بزرگ مولانا شاعری افغانستانی بود، که در تمام عمر خود به زبان فارسی می نوشت. شعرای دیگری نیز به زبان فارسی می نوشتند، با این حال چندین شاعر دیگر نیز تحت تأثیر زبان های پشتو و عربی قرار داشتند. زنان امروزی پشتون معمولاً به نوشتن گونهٔ از شعر سنتی افغانستان می پردازند که دارای دو بیت هم-قافیه است و به نام لندی (landay) یاد می شود.
در ۲ و ۳ می ۱۸۰۸ قیام د مایو یا قیام دوم مه ۱۸۰۸ در حومه مادرید رخ داد. این قیام شورش مردم مادرید علیه اشغال شهر توسط سربازان فرانسوی بود که توسط نیروهای امپراتوری فرانسه سرکوب شد و اهمیت فوق العاده ای داشت. علاوه بر این، نیروهای گارد امپراتوری ناپلئون با استفاده از کلاه ها و شمشیرهای هلالی با ساکنان مادرید در پوئرتا دل سول جنگیدند، به این ترتیب خاطرات اندلس (اسلامی) را زنده کردند. زمینه. این شهر از ۲۳ مارس همان سال تحت اشغال ارتش ناپلئون بود. شاه کارلوس چهارم توسط مردم اسپانیا در جریان شورش های آرانخوئز مجبور شده بود به نفع پسرش فرناندو هفتم از سلطنت کناره گیری کند، و در زمان قیام هر دو به اصرار ناپلئون در شهر بایون فرانسه بودند. تلاش ژنرال فرانسوی یواخیم مورا برای انتقال دختر و فرزندانش به همراه کوچک ترین پسرش کارل چهارم به بایون باعث شورش گردید.
ملا منصور دادالله الله بزرگ حفی (متوفی ۲۰۱۵ میلادی) برادر ناتنی کوچک تر ملا دادالله آخوند بود، کسی که پس از وی فرمانده ارشد نظامی طالبان در شرق افغانستان شد. وی از ولسوالی ارغنداب ولایت قندهار از قبیله کاکر و از قوم پشتون بود. فعالیت جنگی. وی در ویدیوی که نشان دهنده «جشن فراغت» انتحاری ها بود، ظاهر شد. تصور می شد که وی در ۲۰۰۷ حدود ۳۰ سال عمر داشته باشد. ملا منصور دادالله در دهه ۱۹۹۰، زمانی که طالبان علیه ائتلاف شمال جنگ می کردند، به عنوان دستیار برادر خود خدمت می کرد. وی در نوامبر ۲۰۱۵ میلادی به عنوان معاون امیر شاخه انشعابی طالبان که به نام شورای عالی امارت اسلامی افغان یاد می شد، گماشته شد. ملا داد الله منصور در مارس ۲۰۱۷ زمانی که در کابل زندانی بود، طی یک تفاهم هم راه با چند طالب دیگر با یک خبرنگار اهل ایتالیا به نام دانیال ماستروجیاکومو که نزد طالبان زندانی بود معاوضه شده و از زندان رها شد. در آن زمان تصور نمی شد که وی عضو مهم گروه طالبان شد. پس از این که برادر وی در ۱۲ می ۲۰۰۷ کشته شد، یکی از سخنگویان طالبان اعلام کرد که منصور داد الله به عنوان فرمانده نظامی گروه طالبان در شرق افغانستان جانشین برادرش خو
اهد شد. گمارش منصور ظاهراً نتیجه توانایی ویژه وی نبوده بلکه صرفاً برای این بود که وی برادر ملا داد الله آخوند بود. رهبر طالبان ملا محمد عمر که از قساوت دادالله آخوند ناراضی بود، گفته می شود که با انتصاب دادالله مخالفت نشان داد. با این حال، وی تحت حمایت گروه القاعده قرار گرفت و از وی خواسته شد، تا از تاکتیک های ابومصعب الزرقاوی را در افغانستان استفاده کند. ملا منصور دادالله در ژوئن ۲۰۰۷ گفت: «شیخ اسامه بن لادن زنده است و فعالیت دارد. وی در حال پیش برد وظایف خود است. تازه ترین مدرک مبنی بر زنده بودن وی این بود که وی پس از مرگ برادرم به من نامهٔ تسلیت فرستاد. وی به من نصیحت کرد، تا راه برادرم را ادامه دهم». ملا منصور دادالله در ۲۹ دسامبر ۲۰۰۷ از سمت خود به عنوان فرمانده نظامی طالبان به دلیل سرپیچی توسط ملا محمد عمر عزل شد. داد الله به تاریخ ۱۱ فوریه ۲۰۰۸ در جریان یک حمله شدید نیروهای پاکستانی به طالبان در منطقه گاوال اسماعیل زی مجروح و دستگیر گردید. رهایی از زندان. دادالله همراه با ۶ زندانی دیگر بنا بر درخواست حکومت افغانستان و به منظور گفت گوهای صلح به تاریخ ۷ سپتامبر ۲۰۱۳ توسط حکومت پاکستان از زندان رها شد. دا
دالله پس از رهایی از زندان به افغانستان بازگشت تا پیروان برادر خود را مجدداً تحت یک جبهه جدید به نام جبهه ملا دادالله سازمان دهی نماید. پس از اعلامیه اوت ۲۰۱۵ منبی بر این که اختر منصور به عنوان رهبر طالبان جانشین مرحوم ملا عمر شده است، دادالله از بیعت به وی خودداری نموده و با حامیان خود در زادگاهش ولایت زابل برای خود پایگاه ساخت. پس از آن جنگ های میان افراد وفادار به دادالله و منصور به وقوع پیوست. رسانه های افغانستان در اوایل سپتامبر گزارش دادند، که گفته می شود ملا دادالله پس از اختلافات روی گماردن اختر منصور به عنوان رهبر طالبان، به شاخه افغانستانِ گروه دولت اسلامی (داعش) پیوست. این اعلامیه از جانب یک حامی دولت اسلامی اعلام شد، وی هم چنین افزود که ۲۳۰ جنگ جوی دولت اسلامی (داعش) از ولایت فراه به ولایت زابل اعزام شدند تا بر علیه ۲٬۱۰۰ شبه نظامی طالبان که از طریق منصور فرستاده شده است به نیروهای دادالله کمک کنند. بر اساس گفته های حاجی مهمند نصرت یار ولسوال ارغنداب ولایت زابل، جنگ جویان دادالله با دولت اسلامی هم فکر هستند. با این وجود، برخی منابع افغان می گویند که دادالله پیوستن به دولت اسلامی را رد کرد و هنوز ب
ه طالبان وفادار بود. گزارش می شود که وی گفته است، «ما با امارت هستیم و (همیشه) خواهیم بود». دادالله با رهبری طالبان مخالفت داشت و اختر منصور را «دروغ گو» می خواند. مرگ. دادالله در جریان جنگ های میان نیروهای وی و نیروهای وفادار به رهبر طالبان منصور، در نوامبر ۲۰۱۵ در ولسوالی خاک افغان زابل کشته شد. ادعاهای کشته شدن وی از سوی بزرگان قبیله در منطقه، مقامات دولت افغان و فرماندهان طالبان تأیید گردید، اما سخنگوی وی که ملا نعیم نیازی نام داشت گفت که دادالله صرفاً زخمی شده است. علی رغم این تکذیب، شاخه منسوب به وی به تاریخ ۱۵ اوت ۲۰۱۶ به طور رسمی مرگ وی را تأیید نموده و برادرزاده وی به نام ملا امدادالله منصور را جانشین کردند. منصور سوگند یاد کرد که انتقام مرگ کاکای خود را می گیرد.
تاریخ اسلام در چین به دوران صدر اسلام اسلام بازمی گردد. بر اساس روایات سنتی مسلمانان چین، هجده سال پس از فوت پیامبر اسلام، خلیفه سوم، عثمان، هیأتی را به سرپرستی سعد بن ابی وقاص، دایی محمد، نزد امپراتور گائوزونگ، حاکم وقت چین، فرستاد. ریشه ها. با توجه به روایات سنتی مسلمانان چینی، اسلام برای اولین بار توسط هیئت اعزامی ازسوی عثمان، سومین خلیفه، یعنی در کمتر از بیست سال پس از فوت پیامبر اسلام در ۶۵۱، به چین آورده اند. ریاست این هیئت برعهده سعد بن ابی وقاص، بود. امپراتور گائوزونگ، امپراتور تانگ از این هیئت استقبال نمود و سپس دستور داد برای یادبودِ پیامبر اسلام، مسجدی در کانتون بسازند. این مسجد، اولین مسجد ساخته شده در چین بود. اما مورخان مدرن می گویند که هیچ مدرکی دال برآمدن خودِ سعد بن ابی وقاص به چین وجود ندارد، آنها معتقدند که دیپلمات ها و بازرگانان مسلمان در عرض چند دهه پس از آغاز دوره اسلامی به چین (که تحت حاکمیت سلسله تانگ بود) رسیدند. فرهنگ جهان وطنی سلسله تانگ، که موجب ارتباطات مداوم چینی ها با مردم آسیای مرکزی و ورود بازرگانان آسیای مرکزی و غربی، و بعدتر ساکن شدن آنها در شهرهای چین، به معرفی اسلام کمک کر
د. اولین برخوردهای مسلمانان و چینی ها. هامادا هاگراس می نویسد: "اسلام در دوران تانگ در تابستان سال ۶۵۱ در عصر امپراتور گائوزونگ وارد چین شد؛ در آن سال اولین سفارت عرب در دربار سلسله تانگ تأسیس گردید. این اولین تماس مستقیم میان چینی ها و اعراب است. مردم عرب در اسناد مکتوب چینی، اولین بار تحت نام "داشی" در سالنامه سلسله تانگ (۶۱۸–۹۰۷) ذکر شده اند، (تاشی یا داشی درواقع برگرفته از لغت فارسی «تازی» است؛ نامی که مردم ایران برای اشاره به اعراب استفاده می کردند). اسناد مربوط به سال ۷۱۳ میلادی، از ورود یک سفیر "داشی خبر می دهند." اولین جمعیتی که به طور عمده در چین اسکان یافتند، بازرگانان عرب و فارس بودند. در منابع عربی آمده است که قتیبه بن مسلم، کاشغر را برای مدت کوتاهی از چین گرفت ولی پس از مدتی به طور توافقی دست به عقب نشینی زد. اما مورخان جدید این ادعا را به کلی رد می کنند. خلافت اموی در سال ۷۱۵ میلادی، اخشید، پادشاه دره فرغانهرا خلع کرد و پادشاه جدیدی را بر تخت نشاند. پادشاه مخلوع به کوچا (مقر تحت الحمایهٔ آنکسی) فرار کرد و از چینی ها درخواست کرد مداخله کنند. چینی ها ۱۰٬۰۰۰ سرباز سرباز تحت فرماندهی ژانگ شیائوسانگ
به فرغانه فرستادند. او نیروهای اشغالگر عرب را در نمنگان شکست داد و اخشید را دوباره بر تخت سلطنت نشاند. ژنرال چینی تانگ، جیاهویی، حملهٔ اعراب و تبتی ها را در نبرد آقسو (۷۱۷) دفع کرد و آنها را شکست داد. خان تورگش، سولوک، نیز در حمایت از اعراب به کارزار آقسو پیوست. اوچ تورفان و آقسو در ۱۵ اوت ۷۱۷ مورد حمله نیروهای تورگش، عرب و تبتی قرار گرفتند. خلخ هایی که به ارتش چین خدمت می کردند، تحت فرماندهی آرسیلا شیان، یک خاقانات ترک غربی که زیر نظر ژنرال تانگ جیاهویی، خدمت می کردند، این حمله را دفع کردند. الیشکوری، فرمانده عرب و ارتشش پس از شکست به تاشکند گریختند. در سال ۷۵۱، خلافت عباسی سلسله تانگ را طی نبرد رودخانه تالاس شکست داد. با با مبادله فرستاده ای از امپراتور گائوزونگ با ژنرالی از خلیفه عثمان، سلسله تانگ شاهد ایجاد نخستین سفارت مسلمان در چین بود. چینی ها درخواست های کمکی نیز برای سربازان مسلمان ارسال می کردند، مثلاً در سال ۷۵۶، احتمالاً گروهی متشکل از ایرانی ها و عراقی ها به کانسو فرستاده شدند تا به امپراتور سوسونگ در مبارزه با آن لوشان کمک کنند. کمتر از ۵۰ سال بعد، اتحادی بین تانگ و عباسیان علیه حملات تبتی هاآسی
ای مرکزی منعقد شد. بعدتر هیأتی از جانب خلیفه هارون الرشید (۷۶۶–۸۰۹) به چانگان رسید. این روابط دیپلماتیک، با گسترش جهان اسلام از طریق دریا به اقیانوس هند و تا شرق آسیا پس از تأسیس بغداد در سال ۷۶۲ همزمان بود. پس از تغییر پایتخت از دمشق به بغداد، کشتی های تجاری از مسیر تجاری سیراف و بندر بصره به سمت هند، تنگه مالاکا و چین جنوبی حرکت می کردند. کانتون (یا آنطور که به عربی خوانده می شود: خنفو) بندری در جنوب چین بود که در میان جمعیت ۲۰۰٬۰۰۰ نفری آن، تعداد زیادی از بازرگانان مسلمان موجود بود. اولین مسلمانان بومی در چین. اولین نمونه ها از معماری اسلامی چینی، مسجد جامع شیان (که ساخته شد طبق حکاکی بر روی یک لوح سنگی در داخل مسجد در سال ۷۴۲ ساخته شد)، و مسجد کوچه داکسی در شیان (بر اساس کتیبه امپراتور تیان چی (۱۶۲۰–۱۶۲۷)) از سلسله مینگ؛ که در سال ۷۰۵ ساخته شد) بودند. در زمان سلسله تانگ، جریان پیوسته ای از بازرگانان عرب و ایرانی از طریق جاده ابریشم و مسیرهای دریایی از طریق بندر کوانژو به چین رسیدند. مسلمانان مساجد خود را در محله خارجی در کرانه جنوبی رودخانه کانتون داشتند. همه مهاجران مسلمان نبودند، اما بسیاری یا تعدادی از
آنها ماندند. در تواریخ آمده است که در سال ۷۵۸، یک شهرک بزرگ مسلمان نشین در گوانگژو شاهد یک ناآرامی بزرگ بود و فرار کرد. در همان سال دزدان دریایی عرب و ایرانی که احتمالاً پایگاه خود را در بندری در جزیره هاینان داشتند. این امر باعث شد بخشی از تجار مسیرشان را به شمال ویتنام و منطقه چائوژو در نزدیکی مرز فوجیان منحرف کنند. جامعه مسلمانان در کانتون یک مسجد بزرگ (مسجد هوئائیشنگ) ساخته بودند که در سال ۱۳۱۴ در اثر آتش سوزی ویران شد و در سال های ۵۱–۱۳۴۹ بازسازی شد. از ساختمان اول فقط خرابه های یک برج باقی مانده است. قوانین مربوط به دین. اسلام در دورهٔ سلسله تانگ توسط بازرگانان عرب به چین آورده شد که صرفاً به تجارت و بازرگانی می پرداختند و هیچ تلاشی برای گسترش و تبلیغ اسلام نمی کردند. آن ها اصلاً برای مسلمان شدن هیچ چینی ای تلاش نکردند و فقط تجارت کردند. علت این مسئله این بود که در سال ۸۴۵ فرمانی علیه آئین بودایی در جریان آزار و شکنجه بزرگ ضد بودایی صادر شده بود که مطلقاً راجع به اسلام اظهار نظری نمی کرد. مهاجران اولیه مسلمان، در حالی که اصول اعتقادی خود را در چین رعایت می کردند، هیچ کارزار جدی ای را علیه بودیسم، آیین
کنفسیوس، تائوئیسم یا آیین دولتی انجام ندادند؛ آن ها تنها یک عنصر ثابت جمعیت را تشکیل می دادند که دائماً در حال رفت وآمد بین چین و جهان اسلام از طریق مسیرهای دریایی یا زمینی بود.
کلیسای جامع چفالو () یک بازیلیکای کاتولیک در چفالو، سیسیل است. این مکان یکی از نُه سازه ای است که به عنوان پالرموی عرب-نورمن و کلیساهای جامع چفالو و مونرئاله ثبت میراث جهانی یونسکو شدند. این کلیسای جامع میان سال های ۱۱۳۱ تا ۱۲۴۰ در سبک معماری نورمنی ساخته شد زیرا جزیره سیسیل در سال ۱۰۹۱ توسط نورمن ها فتح شد. بنا به سنت، ساختمان کمی پس از وقتی که پادشاه سیسیل، راجر دوم یک سوگند مقدس یاد کرد، زیرا که از توفان فرار کرد و به ساحل شهر آمد، ساخته شد. این ساختمان یک شخصیت دژ-مانند دارد و اگر از فاصله دور دیده شود، نمای هوایی شهر قرون وسطایی را می پوشاند. تاریخ. کلیسای جامع در یک منطقه پرجمعیت ساخته شد ووجود یک جاده رومی و یک موزاییک پارینه-مسیحی گواه آن است. ساخت و ساز در سال ۱۱۳۱ آغاز گشت، موزائیک ها در سال ۱۱۴۵ قرار گرفتند و در همان سال، راجر دوم یک تابوت به عنوان آرامگاه برای خودش و همسرش در همان جا قرار داد. پس از ۱۱۷۲ کلیسا شاهد یک دوران افول شد. در سال ۱۲۱۵، فریدریش دوم، امپراتور مقدس روم، دو تابوت را به کلیسای جامع پالرمو برد. کمی پس از آن ساخت و ساز کلیسا از سر گرفت و نمای خارجی در سال ۱۲۴۰ تکمیل شد. در سال
۱۴۷۲ یک رواق میان دو برج نمای بیرونی افزوده شد.
کیم سونگ چول (؛ زادهٔ ۳۱ دسامبر ۱۹۹۱) بازیگر اهل کره جنوبی است. او ابتدا در تئاترهای موزیکال به موفقیت دست پیدا کرد پیش از اینکه در نخستین مجموعه تلویزیونی خود به نام "دفترچه زندان" (۲۰۱۷) ایفای نقش کند. او به خاطر بازی در "نبرد جنگساری" (۲۰۱۹) و "تابستان دوست داشتنی ما" (۲۰۲۲) شناخته می شود.