Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
هیرتون ارنشاو (به ) شخصیتی در رمان بلندی های بادگیر اثر امیلی برونته در سال ۱۸۴۷ است. او پسر هیندلی ارنشاو و همسرش، فرانسیس است. توضیحات. هیرتون مردی فراخ و قوی با موهای تیره است. ایزابلا لینتون می گوید که او «نگاهی از کاترین ارنشاو در چشمانش دارد» و در واقع او و کاترین ارنشاو و کاترین لینتون هر دو «چشم های ارنشاوها» قهوه ای تیره دارند. به نظر می رسد که او روح هیت کلیف را حمل می کند و این دو با وجود اینکه هیت کلیف زندگی او را کاملاً ویران کرده است، احترام عجیبی نسبت به یکدیگر دارند. هیت کلیف همچنین کاترین ارنشاو را در او می بیند که به نظر می رسد هیرتون را به منبع درد تبدیل می کند. او گاهی سعی می کند با لینتون (پسر هیت کلیف) کنار بیاید، اما خوب نشد. رابطه عاشقانه او با کتی لینتون ممکن است تا حدی توضیح دهد که چرا هیت کلیف سرانجام به زندگی خود پایان می دهد، به طور بالقوه در آرامش، بدون اینکه انتقام دیگری از کسی بگیرد.
کاترین لینتون (به ) همچنین به عنوان کاترین جوان یا کتی لینتون و بعد به عنوان کاترین هیت کلیف و سپس به عنوان کاترین ارنشاو شناخته می شود. شخصیتی در رمان بلندی های بادگیر اثر امیلی برونته در سال ۱۸۴۷ است. او دختر ادگار لینتون و کاترین ارنشاو است. توضیحات. اگرچه او دختر کاترین ارنشاو است، اما از نظر ظاهری با حلقه های طلایی مو و پوست روشن بیشتر شبیه پدرش است. تنها ویژگی هایی که او از مادرش به ارث می برد، چشم های زیبا و روحیه ی شیطنت آمیز اوست. کاترین در ابتدا ملایم و مهربان است، اما به دلیل تربیت محافظت شده و ثروتمندش در تراش کراس گرانج، کمی بداخلاق است. با این حال، هنگامی که به یک زندگی بدبختی در واترینگ هایتز، تقلیل می یابد، سرد می شود، از همه دور می شود و نسبت به همه اطرافیانش بی اعتنا می شود. این عاشقانه او با هیرتون است که او را به زندگی شاد می رساند و جذابیت شخصیت او را افزایش می دهد.
جو مورگنسترن (متولد ۳ اکتبر ۱۹۳۲) نویسنده آمریکایی و منتقد بازنشسته سینما است. او از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۸۳ برای نیوزویک و سپس از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۲۲ برای وال استریت جورنال نوشت. او در سال ۲۰۰۵ برنده جایزه پولیتزر برای نقد شد. مورگنسترن همچنین برای تلویزیون نیز نوشته است. دوران کاری. مورگنسترن از سال ۱۹۶۵ تا ۱۹۸۳ منتقد فیلم نیوزویک بود. در این مدت، او بانی و کلاید را مورد بررسی قرار داد و سپس نظر خود را به طور جدی مورد بازنگری قرار داد تا در شماره بعدی آن را پس بگیرد. این یک فرصت طلایی بازاریابی برای برادران وارنر برای جلب توجه به این فیلم بود، با توجه به این که باعث شد یک منتقد بزرگ سینما نظر خود را در مورد فضایل آن تغییر دهد. از سال ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۸ او ستونی برای لس آنجلس هرالد اگزمینر نوشت.
حرکت کن () یک فیلم صامت بسیار کوتاه آمریکایی به کارگردانی آلفرد سی. ابدی است که در سال ۱۹۰۳ منتشر شد. نسخه ای از این فیلم در کتابخانه کنگره موجود است.
آلفرد سی. ابدی (؛ – ) بازیگر، تهیه کننده، عکاس و کارگردان اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی یکی از فیلم سازان پیشگام سینما بود که برای توماس ادیسون کار می کرد. وی همچنین در ساحت فیلم های واقع گرایانه تخصص داشت که پیش درآمدی بر فیلم های مستند بودند. او کارش را با دستیاری فیلم برداری برای جیمز اچ. وایت در استودیوهای ادیسون آغاز کرد. وی فیلم های آموزشی و صنعتی هم می ساخت، از جمله فیلم «"زایش"» (۱۹۱۷) که نخستین فیلم از مراحل زایش یک نوزاد محسوب می شود. در سال ۲۰۱۹ میلادی، کتابخانه کنگره فیلم «"ورود مهاجران به جزیره الیس"» او را «به لحاظ فرهنگی، تاریخی یا زیبایی شناختی پُراهمیت» قلمداد کرده و آن را جهت حفظ و نگهداری دائمی به فهرست ملی ثبت فیلم افزود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "سرقت بزرگ قطار" و "حرکت کن" اشاره کرد.
جیمز اچ. وایت (؛ ۱۸۷۲ – ۱۹۴۴) بازیگر، تهیه کننده فیلم، کارگردان فیلم و فیلم بردار اهل کانادا بود و یکی از پیشگامان سینمای کانادا بود که بیش از ۵۰۰ فیلم کوتاه داستانی و مستند ساخت.
زودباش () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی آلفرد جی. گلدینگ است که در سال ۱۹۱۷ منتشر شد. هیئت بازبینی فیلم شیکاگو، بخش هایی از این فیلم را زمان نمایش سانسور کرد.
جامعه دموکراتیک و آزاد شرق کردستان یا کودار (به کُردی: "کۆمه ڵگای دیموکراتیک و ئازادی رۆژهه ڵاتی کوردستان، کۆدار" یا Komalgeyê Demokratîk û Azadê Rojhilatê Kûrdistanê, Kodar) یک نظام اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و اقتصادی است که برای سازمان دادن جامعه کردستان ایران در قالبی غیردولتی و بر اساس نظام ارزشی و تئوریک کنفدرالیسم دموکراتیک تأسیس شده است. بنیانگذار جامعه دموکراتیک و آزاد شرق کردستان (کودار)، حزب زندگی آزاد کردستان (پژاک) بوده که در سال ۱۳۹۳ آن را بر اساس آرا و عقاید عبدالله اوجالان تأسیس کرده است. کودار خود را نه یک حزب یا سازمان، بلکه «یک سیستم دمکراتیک غیردولتی» می داند که از «همه اقشار و طبقات مختلف اجتماعی به خصوص زنان و جوانان» و «بر اساس میهن آزاد و یکسان، و مجالس شهروندان آزاد و برابر» تشکیل می شود و با بهره گیری از «نیروی ذاتی تنوعات جامعه» به فعالیت «در عرصه های اجتماعی، فرهنگی، اقتصادی، علمی، هنری، سیاسی، دفاع، دیپلماسی و حقوقی» می پردازد. به گفته فرهاد عبدالله زادگان عضو رهبری حزب حیات آزاد کردستان، کودار بُعد عملی ایده کنفدرالیسم دموکراتیک و تحقق بخشی به جامعه مبتنی بر سیاست دموکراتیک را نمایند
گی می کند و این با ساختار و عمل حزبی که آموزش و تکوین کادر از طریق قالب، جهت گیری، استراتژی، تاکتیک و ایدئولوژی حزبی مشخص را دنبال می کند کاملاً متفاوت است. کودار به عنوان مدلی از یک نظام سیاسی-اجتماعیِ کنفدرال ـدموکراتیک می تواند احزاب و نهادهای سیاسی، اجتماعی و مدنی متعددی را با ایدئولوژی و ساختار و قالب متفاوت در زیر یک سقف گرد آورد. به گفته عبدالله زادگان نظام کنفدرال دموکراتیک کودار آلترناتیوی برای الگوی قدرت گرایی حزبی و هدف قرار دادن سلطه حزبی بر جامعه محسوب می شود و حزب حیات آزاد کردستان با تأسیس این نظام که احزاب سیاسی تنها به عنوان جزئی از آن امکان فعالیت دارند، زمینه را برای ایجاد جامعه ای دموکراتیک مهیا ساخته است. نظام کنفدرالیسم کودار همچنین با جبهه و فعالیت جبهه ای نیز متفاوت است. جبهه سیاسی چندین حزب سیاسی یا تشکل مدنی را با هدف به دست آوردن قدرت دولتی با یکدیگر متحد می کند، اما نظام کنفدرال نه تنها به فعالیت حزبی محدود نیست، بلکه احزاب را در خدمت یک نظام اجتماعی دموکراتیک، متکثر و فراگیر قرار می دهد که ابعاد آن تنها به سیاست محدود نمی شود و به دنبال تسخیر قدرت دولتی نیز نیست. به گفته امیر کریم
ی عضو شورای رهبری کودار نیز کودار نه یک حزب یا جبهه، بلکه «یک نظام دموکراتیک اجتماعی» است که نه «خودِ پژاک» بلکه «منتج از بستری است که مبارزات پژاک در جامعه کردستان ایجاد کرده است.» به باور او تأسیس جامعه دموکراتیک امری مربوط به فردای پیروزی دموکراتیک نیست، بلکه امری است که می باید در روند مبارزه متحقق شود و به آرامی تکامل بیابد. به باور او کودار بر پایه فعالیت های قبلی نیروهای کنفدرالیست دموکراتیک به وجود آمده و همچون بستری برای فعالیت این نیروها در آینده نیز رشد خواهد یافت. همتای این سیستم در رابطه با زنان جامعه زنان آزاد شرق کوردستان (کژار) است که از آن به عنوان به عنوان شاخه زنان جامعه دموکراتیک و آزاد شرق کردستان (کودار) یاد می شود. تاریخچه. کنگره مؤسس «جامعه دموکراتیک و آزاد شرق» (کودار) همزمان با برگزاری کنگره چهارم حزب حیات آزاد کردستان، در روز ۱۵ اردیبهشت ۱۳۹۳ در قندیل برگزار شد و طی آن سیستم کودار اعلام موجودیت کرد. در این کنگره همچنین شورای رهبری متشکل از ۱۹ نفر (۱۰ نفر زن و ۹ نفر مرد) انتخاب شدند و همچنین زیلان تانیا و ریزان جاوید به عنوان ریاست مشترک برگزیده شدند. در کنگره مؤسس بیانیه اعلام موجود
یت کودار منتشر و قرائت شد که در آن به شرح نظام کودار و اهداف آن پرداخته شده است. کودار در ۱ اردیبهشت ۱۳۹۶ برنامه ای را تحت عنوان «"نقشه راه کودار برای برساخت دموکراسی در ایران و حل مسئله کُرد"» منتشر کرد و خواهان حل دموکراتیک مسئله کُرد و تغییرات اساسی به منظور تأسیس نظامی دموکراتیک در ایران شد. کودار همچنین در ٢١ تیرماه ١٣٩٧ به صورت مشترک با حزب حیات آزاد کردستان (پژاک) برنامه مشترکی را با عنوان «"پروژه کودار و پژاک جهت اقدام برای دموکراتیزه کردن ایران"» منتشر کرد. کودار در ۱۱ شهریور ۱۳۹۶ متنی را تحت عنوان «"قرارداد اجتماعی کودار"» منتشر کرد که در کنگره دوم این سیستم به تصویب رسیده بود و خطوط کلی، ساختار و اهداف کودار را نشان می دهد. این متن در کنگره سوم کودار بازنگری قرار گرفت و نسخه تازه ای از آن در ۲۸ آذر ۱۳۹۹ انتشار یافت. بنیان های کودار. جامعه دموکراتیک و آزاد شرق (کودار) در بیانیه اعلام موجودیت خود از ۱۱ اصل به عنوان بنیان های نظام کنفدرالیسم دموکراتیک یاد کرده که بنیان های نظام سیاسی، اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی کودار به شمار می آیند. در «"قرارداد اجتماعی کودار"» مصوب کنگره سوم ذیل ماده پنچم فصل اول نیز
«مبانی و اصول نظام کودار» در ۱۴ بند ذکر شده است. خلاصه ای از بنیان های کودار بر اساس بیانیه اعلام موجودیت آن به شرح زیر است: رهبری و ریاست. جامعه دموکراتیک و آزاد شرق کردستان (کودار) توسط یک شورای رهبری متشکل از ۱۹ نفر (۱۰ نفر زن و ۹ نفر مرد) رهبری می شود. ریاست این شورا نیز در هر دوره بر عهده دو نفر قرار می گیرد که یکی نفر باید مرد و دیگری باید زن باشد. افراد زیر در دوره های مختلف تاکنون به عنوان رؤسای مشترک کودار انتخاب شده اند:
مدیریت یکپارچه آفات (IPM) یا مبارزه تلفیقی با آفات و بیماری های گیاهی (IPC)، یک رویکرد گسترده است که شیوه های کنترل اقتصادی آفات را ادغام می کند. هدف IPM سرکوب جمعیت آفات زیر سطح آسیب اقتصادی است. سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد، IPM را اینگونه تعریف می کند: «درنظر گرفتن دقیق تمام تکنیک های موجود کنترل آفات و به کارگیری روش های مناسب با یکدیگر که مانع از توسعه جمعیت آفات می شود و آفت کش ها و سایر مداخلات را در سطوحی نگه می دارد که توجیه اقتصادی داشته باشد و خطرات سلامت انسان و محیط زیست را کاهش دهد یا به حداقل برساند. مبارزه تلفیقی بر رشد یک محصول سالم با کمترین اختلال ممکن در اکوسیستم های کشاورزی تأکید دارد و مکانیسم های طبیعی کنترل آفات را تشویق می کند.» حشره شناسان و بوم شناسان از دهه ۱۹۷۰ بر تلفیق روش های کنترل آفات (IPM) پافشاری کرده اند. مبارزه تلفیقی همچنین می تواند از معرفی و گسترش گونه های مهاجم پیشگیری کرده و سبب کاهش خطرات و هزینه ها و به حداکثر رساندن منافع شود. تاریخچه. اندکی پس از جنگ جهانی دوم، زمانی که حشره کش های مصنوعی به طور گسترده در دسترس قرارگرفتند، حشره شناسان در کالیفرنیا و در کمربند
پنبه ای ایالات متحده مفهوم «کنترل تحت نظارت حشرات» را توسعه دادند. بر پایه این طرح، کنترل حشرات بایستی توسط حشره شناسان واجد شرایط «نظارت» شده و کاربرد آنها بر اساس نتایج حاصل از پایش دوره ای جمعیت آفات و دشمنان طبیعی باشد. این روش کنترل نظارت شده باید جایگزین سمپاشی تقویمی شود تا از خطرات بکاهد. از لحاظ تاریخی، تمرکز اصلی برنامه های IPM بر حشرات آفت کشاورزی بود. برنامه های IPM اکنون برای مبارزه با بیماری ها، علف های هرز و آفات خارج از زمینهٔ کشاورزی مانند سازه های مسکونی و تجاری، چمن زارها و مناطق طبیعی توسعه یافته اند. مدل های پیش بینی ابزار مناسبی برای پشتیبانی از اجرای برنامه های IPM هستند. کنترل های شیمیایی تنها زمانی اعمال می شود که پایش های منظم نشان دهند که جمعیت آفت به سطحی رسیده است (آستانه اقتصادی) که برای جلوگیری از رسیدن جمعیت به سطح آسیب اقتصادی نیاز به درمان دارد، در این زمان خسارت اقتصادی از هزینه های مبارزه بیشتر است. مفهوم IPM بتدریج گسترش یافت و کنترل تلفیقی را به تمام طبقات آفات بسط داد به طوری که به کارگیری کنترل هایی مانند آفت کش ها باید با روشهای مبارزه برای همه کلاس های آفات سازگار با
شد. تاکتیک های دیگر مانند انتخاب گیاهان مقاوم به آفات و بیماری ها و روشهای درست کشاورزی، بخشی از چارچوب IPM شدند. IPM تخصص حشره شناسان، گیاه پزشکان، نماتولوژیستها و دانشمندان علف های هرز را ترکیب کرد. در سال ۱۹۹۷، پری ادکیسون و ری اف اسمیت جایزه جهانی غذا را برای تشویق به استفاده از IPM دریافت کردند. کاربردها. از مبارزه تلفیقی در کشاورزی، باغبانی، جنگل داری، سکونت گاه های انسانی، حفاظت و مرمت میراث های فرهنگی و کنترل عمومی آفات، از جمله آفات ساختاری، آفات چمن زار و گیاهان زینتی استفاده می شود. اصول. بطورکلی سیستم مبارزه تلفیقی (IPM) بر شش جزء اساسی طراحی شده است:
چِنیِک شلِگل (; – ) بازیگر اهل کشور چکسلواکی بود. او بین سال های ۱۹۱۹ تا ۱۹۴۱ در ۶۸ فیلم ظاهر شد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "مسیحی" اشاره کرد.
ییندژیخ بلاختا (; – ) بازیگر اهل کشور چکسلواکی بود. او بین سال های ۱۹۲۶ تا ۱۹۵۱ در بیش از ۱۰۰ فیلم ظاهر شد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "حلقه ازدواج" اشاره کرد.
یارُسلاو ماروان (; – ) بازیگر اهل کشور چکسلواکی بود. وی بین سال های ۱۹۲۶ تا ۱۹۷۳ میلادی فعالیت می کرد. او در پراگ به دنیا آمد. او از دهه ۱۹۲۰ با «ماری ماروانووا» ازدواج کرد و از «آلنا یانچارژیکووا» صاحب یک دختر (آلنا ماروانووا) شد. او در سال ۱۹۱۹ امتحان پایان مدرسه را گذراند و به عضویت اداره مرکزی پست درآمد. او برای امور تجاری به اوزغرود فرستاده شد (۱۹۲۰–۱۹۲۳). او در طول حرفه اش عضو سه تالار تئاتر شد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "گردان"، "قصه های چاپک"، "مسیحی"، "بازرس، و "حلقه ازدواج" اشاره کرد.
ساشا راشیلُو (; – ) بازیگر اهل کشور چکسلواکی بود. او بین سال های ۱۹۱۳ تا ۱۹۵۴ در ۳۰ فیلم ظاهر شد.
ساشا راشیلو (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل کشور جمهوری چک است. وی از سال ۱۹۸۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "پیوندهای خانوادگی"، "ساختمان پزشکان در باغ رز" و "بیگ بیت" اشاره کرد.
جناب اعلیحضرت حقه باز () یک فیلم کمدی صامت کوتاه به کارگردانی هال روچ است که در سال ۱۹۲۰ منتشر شد.
یارُسلاو وُیتا (; – ) بازیگر اهل اتریش-مجارستان (جمهوری چک کنونی) بود. او بین سال های ۱۹۲۱ تا ۱۹۷۰ در بیش از ۹۰ فیلم ظاهر شد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "قصه های چاپک" اشاره کرد.
یان سویتاک (; – ) کارگردان فیلم، بازیگر سینما و تئاتر اهل کشور چکسلواکی بود. او یکی از بازیگران مهم فیلم چکسلواکی در دوران بین دو جنگ و در طول جنگ جهانی دوم بود. سویتاک مدت کوتاهی پس از آزادسازی پراگ در سال ۱۹۴۵ به قتل رسید. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "خلسه" اشاره کرد.
ادروارد وُیان (; – ) بازیگر مشهور اهل کشور جمهوری چک در سال های نخستین سینما بود.
واتسلاو ویدرا (; – ) بازیگر سینما و تئاتر اهل کشور چکسلواکی بود. او بین سال های ۱۹۱۴ تا ۱۹۵۳ در ۳۱ فیلم بازی کرد. نوه او، واتسلاو ویدرا، متولد ۱۹۵۶، نیز یک بازیگر برجسته است.
تئودور پیشتک (; – ) بازیگر و کارگردان فیلم اهل کشور چکسلواکی بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "قصه های چاپک"، "بازرس"، "فانوس، و "خواهر آنجلیکا" اشاره کرد.
چادربان ، بخشی است بیرون زده از پایه های کعبه که گرداگرد خانه را در بر گرفته است.این نام از واژه ی فارسی چادربان گرفته شده است زیرا همچون کمربندِ بیرونی چادر، پایه های ساختمان را ایستاتر می کند. ۴۱ چنبره در این سازه کار گذاشته شده است که پرده یِ خانه را به پایه های ساختمان متصل می کند. درواقع زیر درِ کعبه، چادربان دیده نمی شود . گرچه این سازه، برای ایستایی کعبه ساخته شده است ولی چادربان، بخشی از خودِ ساختمان کعبه به شمار نمی آید. "چادربان" در سال های۵۲۶ه .خ، ۶۱۷ه .خ، ۶۴۱ه .خ، ۶۵۰ه .خ، ۹۸۰ه .خ و ۱۳۷۵ه .خ بازسازی شده است.
هیئت اعزامی کمک مرزی اتحادیه اروپا به گذرگاه رفح دومین مأموریت غیرنظامی اتحادیه اروپا در مدیریت بحران، در سرزمین های فلسطینی برای نوار غزه بود. این مأموریت، در ۲۴ نوامبر ۲۰۰۵ برای نظارت بر عملیات در گذرگاه مرزی رفح بین نوار غزه و مصر و بخشی از توافقنامه حرکت و دسترسی بین اسرائیل و تشکیلات خودگردان فلسطین، آغاز شد. استقرار اولیه با ۷۰ پرسنل از جمله یک تیم امنیتی ویژه آغاز شد. در ۱۳ ژوئن ۲۰۰۷، پس از تسلط حماس در نوار غزه، رئیس این هیئت اتحادیه اروپا، تعلیق موقت عملیات در این گذرگاه را اعلام کرد زیرا تشکیلات خودگردان فلسطین نمی توانست امنیت ناظران اتحادیه اروپا را تأمین کند. در طول ۱۹ ماه زمانی که ناظران اتحادیه اروپا در ترمینال حضور داشتند (یعنی از پایان نوامبر ۲۰۰۵ تا ژوئن ۲۰۰۷)، در مجموع نزدیک به ۴۵۰٫۰۰۰ نفر از این گذرگاه استفاده کردند که به طور متوسط حدود ۱٫۵۰۰ نفر در روز بود. از سال ۲۰۰۷، اتحادیه اروپا سیاست عدم تماس با حماس را داشته است. پیشینه سیاسی. گذرگاه مرزی رفح برای اقتصاد غزه و دوام هر کشور مستقل فلسطینی در آینده بسیار مهم است، زیرا تنها گذرگاه مرزی نوار غزه با کشوری غیر از اسرائیل است. علاوه بر این
، پس از خروج نیروهای دفاعی اسرائیل از نوار غزه و پس از آن بسته شدن گذرگاه رفح، روابط تجاری با همسایه مصر متوقف شد. با توجه به نگرانی های مربوط به امنیت اسرائیل در مورد واگذاری کنترل رفح به تشکیلات خودگردان فلسطین (انتقال سلاح های احتمالی و بازگشت بدون ممانعت رهبران افراطی تبعیدی و تروریست ها)، هدف اعلام شده اتحادیه اروپا بام رفح ارائه حضور شخص ثالث در رفح به منظور در همکاری با تلاش های نهادسازی کمیسیون اروپا، به گشایش گذرگاه رفح و ایجاد اعتماد بین دولت اسرائیل و تشکیلات خودگردان فلسطین کمک می کند. علاوه بر این، هدف سیاسی گسترده تر حمایت از طرح صلح نقشه راه از طریق اعتمادسازی و افزایش ظرفیت فلسطین در همه جنبه های کنترل مرزی است. مدیریت مؤثر مرزها، جابجایی کالاها و افراد را به داخل و خارج نوار غزه را تسهیل می کند، در نتیجه شرایط زندگی فلسطینی ها را بهبود می بخشد و چشم انداز دوام یک کشور فرضی فلسطینی را افزایش می دهد و در عین حال به امنیت اسرائیل هم کمک می کند. سازمان. هیئت معاونت مرزی اتحادیه اروپا یک هیئت غیرنظامی و غیرمسلح است که عمدتاً از پلیس، پلیس مرزی و افسران گمرک تشکیل شده است. در ابتدا قرار بود این هیئ
ت در نوار غزه در یک مجتمع ویژه ساخته شده در نقطه عبور رفح در مقر مأموریت در شهر غزه باشد. با این حال، به دلیل امنیت، مقر این مرکز در حال حاضر در تل آویو مستقر است که قبلا در عسقلان قرار داشت. این مأموریت همچنین یک دفتر میدانی در شهر غزه دارد. تعداد پرسنل به میزان قابل توجهی کاهش یافته است. با وجود تعلیق عملیات در رفح در ژوئن ۲۰۰۷، این هیئت ظرفیت خود را برای استقرار مجدد در رفح حفظ کرده است. این مأموریت تخصص خود را در مدیریت مرزی و عملیات گمرکی حفظ می کند و به طور منظم برای به اشتراک گذاشتن تخصص خود با سایر ذینفعان درگیر در موضوع مرز و گذرگاه تماس می گیرد. این مأموریت همچنین به طور منظم و در سطح عملیاتی با طرفین در ارتباط است. وظایف. وظایف این هیئت عبارتند از: اتحادیه اروپا حفظ قوانین توافق مرزی بین طرفین و نقش شخص ثالث اتحادیه اروپا را مهم می داند و آماده است تا در صورت شرایط سیاسی و امنیتی اجازه دهد تا این هیئت به گذرگاه اعزام شود. رفح در ۲۸ مه ۲۰۱۱ توسط مصر گشوده شد و از آن زمان خارج از محدوده توافق نامه فعالیت می کند. تاریخ. تا سال ۲۰۰۷، ناظران اتحادیه اروپا بام رفح از گذرگاه مرزی کرم ابوسالم برای رسیدن به
گذرگاه مرزی رفح استفاده می کردند. این هیئت اداره یک دفتر ارتباطی در کرم ابوسالم را بر عهده داشت که در زمان واقعی اطلاعات ویدئویی و اطلاعاتی از فعالیت ها در گذرگاه رفح دریافت می کرد. فید زنده نیز توسط ناظران اسرائیلی دریافت می شد. دفتر ارتباط به طور منظم برای بررسی اجرای "اصول توافق شده برای گذرگاه رفح"، برای حل و فصل هر گونه اختلاف مربوط به موافقت نامه، و انجام سایر وظایف مشخص شده در آن، تشکیل جلسه می داد. دفتر رابط توسط افسران رابط هیئت اتحادیه اروپا، تشکیلات خودگردان فلسطین و دولت اسرائیل اداره می شد. در ۱۳ ژوئن ۲۰۰۷، پس از تسلط حماس در نوار غزه، رئیس این هیئت اروپایی تعلیق موقت عملیات در گذرگاه رفح را اعلام کرد. در اکتبر ۲۰۱۴، پروژه آمادگی خود را با هدف افزایش قابلیت های تشکیلات خودگردان برای استقرار مجدد سریع در رفح و پتانسیل آن برای بهره برداری آینده از رفح راه اندازی کرد. در ۱ ژوئیه ۲۰۱۵، ناتالینا سیا توسط کمیته سیاسی و امنیتی اتحادیه اروپا به عنوان رئیس هیئت اتحادیه اروپا در رفح منصوب شد. از سال ۲۰۱۵، مأموریت با سرنشین محدود بود. شورای اتحادیه اروپا برای فعال کردن مجدد مأموریت اتحادیه اروپا دررفح در ز
مانی که شرایط سیاسی و امنیتی اجازه دهد ابراز آمادگی کرده است. از سال ۲۰۱۵، هیچ یک از طرف های توافق ۲۰۰۵ (تشکیلات خودگردان فلسطین و اسرائیل) رسماً از اتحادیه اروپا درخواست نکرده اند که اتحادیه اروپا مأموریت خود در رفح را مجدداً فعال کرده و مجدداً مستقر کند.
گذرگاه بیت حانون () و ()، مشهور به گذرگاه اِرِز، یک گذرگاه مرزی بین نوار غزه و اسرائیل است. این شهر در انتهای شمالی نوار غزه، بین کیبوتس اسرائیلی ارز و شهر فلسطینی بیت حانون واقع شده است. در حال حاضر، این تنها گذرگاه بین نوار غزه و اسرائیل از طریق زمین است و دومین گزینه برای غزه ای ها در زمانی که گذرگاه رفح با مصر بسته می شود، است. استفاده از گذرگاه ارز به فلسطینیانی که تحت تابعیت حکومت خودگردان فلسطین زندگی می کنند، شهروندان و اتباع مصری و مقامات کمک های بین المللی محدود می شود. دولت اسرائیل به ساکنان فلسطینی اجازه می دهد تا صرفاً در «موارد استثنایی بشردوستانه» از طریق ارز سفر کنند و همچنین استثناهای دیگر برای دانشجویان و ورزشکارانی که به خارج از کشور سفر می کنند و همچنین بازرگانان. گذرگاه ارز توسط نیروهای دفاعی اسرائیل مدیریت می شود و برخلاف گذرگاه کارنی و گذرگاه کرم ابوسالم که هر دو توسط سازمان فرودگاه های اسرائیل مدیریت می شوند. محاصره نوار غزه تأثیر قابل توجهی بر این گذرگاه که دهانه ای در دیوار غزه اسرائیل است، داشته است. امکانات. این پایانه یک ساختمان مدرن به سبک آشیانه با مساحتی در حدود است و ظرفیت جاب
جایی ۴۵٫۰۰۰ نفر در روز را دارد که در سال ۲۰۰۷ با هزینه ۶۰ میلیون دلار تکمیل شده است. محل. گذرگاه بیت حانون بخشی از مجموعه ای است که قبلاً پارک صنعتی ارز را شامل می شد. این گذرگاه بزرگراه ۴ اسرائیل را به جاده صلاح الدین غزه متصل می کند. تا اوایل دهه ۱۹۷۰، یک خط راه آهن که اسرائیل و نوار غزه را به هم متصل می کرد نیز از این گذرگاه عبور می کرد. امروز، خط آهن در نوار غزه برچیده شده است، و در سمت اسرائیل، خط راه آهن فعال راه آهن اسرائیل پس از حدود ۴٫۵ کیلومتر پایان می یابد. هر چند در آینده ممکن است مجدداً به گذرگاه تعمیم داده شود تا خدمات باربری به نوار غزه ارائه شود. حرکات. تا سپتامبر ۲۰۰۰، بیش از ۲۶٫۰۰۰ ساکن فلسطین می توانستند روزانه به اسرائیل رفت و آمد کنند (حدود ۸۰۰٫۰۰۰ در ماه). پس از آغاز انتفاضه دوم، این تعداد به کمتر از ۹۰۰ نفر در روز کاهش یافت. در سال ۲۰۰۴، به طور متوسط ماهانه ۴۳٫۴۴۰ نفر عابر از گذرگاه بیت حانون به اسرائیل رفته اند. پس از تسلط حماس بر غزه، این تعداد در سال ۲۰۰۸ به ۲۱۷۵ نفر کاهش یافت. پس از آتش بس اسرائیل و حماس در سال ۲۰۱۴، در سال ۲۰۱۵ این تعداد به ۱۵۰۰۰ نفر در سال افزایش یافت. به گفته گیش
ا، ۱۵٫۳۸۸ فلسطینی در ژانویه ۲۰۱۶ از گذرگاه بیت حانون به خارج از غزه رفته اند. از این تعداد، ۲۸۹۶ نفر بیمار و همراهان آنها، ۸۱۸۳ نفر تاجر و ۴۳۰۹ نفر سایرین بوده اند. درگیری غزه و اسرائیل. در ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۴، در پاسخ به گزارش هایی مبنی بر اینکه درگیری اسرائیل و غزه در سال ۲۰۱۴ باعث کمبود شدید تخت های بیمارستانی در غزه شده است، نیروهای دفاعی اسرائیل بیمارستان صحرایی ارتش اسرائیل را برای غزه ها در گذرگاه ارز افتتاح کردند. در آوریل ۲۰۱۵، المانیتور نوشت که مردم غزه به طور فزاینده ای از باج گیری توسط سرویس های امنیتی و اطلاعاتی اسرائیل که به دنبال جذب جاسوسان فلسطینی هستند، از طریق سوء استفاده از نیاز آنها به کار، پول، درمان پزشکی یا مسافرت شکایت دارند. به گفته سرهنگ محمد ابوحربید، متخصص امنیت اطلاعات در وزارت کشور غزه، ۷۰ تا ۸۰ درصد از شهروندانی که از این گذرگاه عبور می کردند، در سال ۲۰۱۴ مورد تلاش اسرائیل برای استخدام قرار گرفتند. او گفت که این افراد شامل بازرگانان، بیماران، غزه هایی است که برای اهداف تفریحی سفر می کنند و دانشجویانی که در دانشگاه های خارجی تحصیل می کنند. پدر پسر بچه هفت ساله ای که می خواست برای شیمی
درمانی در بیمارستان اسرائیل از ارز عبور کند، توسط یک افسر اسرائیلی مورد اخاذی قرار گرفت. پدر گفت که افسر اسرائیلی در ازای جاسوسی برای اسرائیل، مبلغی را برای درمان پیشنهاد کرده است. پس از اینکه او این پیشنهاد را رد کرد، اجازه ورود به او رد شد. مرکز حقوق بشر المیزان در غزه در سپتامبر ۲۰۱۳ شیوه های مشابه دستگیری یا فشار را فاش کرد تا به مردم غزه اجازه داده شود «بین جاسوسی یا بازگشت به غزه جایی که می توانند بمیرند» انتخاب کنند. به یک تاجر غزه که از طریق گذرگاه بیت حانون سفر می کرد، در ازای دادن اطلاعات مربوط به مقر امنیتی در غزه، حمایت مالی و مزایای مالیاتی قابل توجهی دریافت شد. زنی که بیمار بود و نیاز به درمان داشت، درخواست سفر به کرانه باختری را رد کرد، زیرا او پاسپورت اردنی داشت، نه فلسطینی. در آوریل ۲۰۱۵، سازمان اروپایی-خاورمیانه ای دیده بان حقوق بشر گزارش داد که تعداد فزاینده ای از بازرگانان فلسطینی در حالی که می خواستند از طریق گذرگاه بیت حانون برای سفرهای معمول به اسرائیل بروند بازداشت شده اند. بازجویان اسرائیلی از آنها در مورد سوابق شغلی، تعاملات اجتماعی و وابستگی آنها به احزاب سیاسی سؤال می پرسند. این گ
روه حقوق بشر دریافت که عوامل اطلاعاتی اغلب تلاش می کنند تاجران را وادار کنند تا اطلاعات ادعایی دربارهٔ گروه های مسلح در غزه را افشا کنند. آنها مورد تحقیر و رفتار غیرانسانی قرار می گیرند و در صورت امتناع از همکاری، مجوز ورود آنها گرفته می شود. همچنین "مرکز رسانه ای حقوق بشر و دموکراسی" (شمس) در ژانویه ۲۰۱۶ گزارش داد که اسرائیل از گذرگاه بیت حانون به عنوان تله ای برای مسافران فلسطینی استفاده می کند. به گزارش شمس، اطلاعات اسرائیل از اکثر مسافران فلسطینی که مجوز استفاده از گذرگاه را دارند، سؤال می کند. ربودن ده ها مسافر توسط اسرائیل پس از بازجویی از آنها گزارش شد که برخی از آنها بیمار بودند.
سکه های عرب-بیزانسی یا عربی-بیزانسی، سکه هایی هستند که در دهه های نخست حاکمیت خلافت اسلامی به سبک سکه های بیزانسی ضرب شده اند. اصلاح عرب بیزانسی بیشتر برای توصیف سکه هایی که تا سال ۷۷ قمری (۶۹۶ یا ۶۹۷ میلادی) در شام ضرب شده اند به کار می رود. بااین حال تعدادی از سکه های ضرب ایران، شمال آفریقا و اندلس نیز با این اصطلاح توصیف می شوند. زبان های مورد استفاده در این سکه ها شامل لاتین، یونانی، پهلوی و عربی بودند. نخستین سکه های عرب بیزانسی کپی های سکه های بیزانسی روزگار هراکلیوس و کنستانس دوم بودند و تفاوت های اندکی با نمونه های بیزانسی داشتند. ولی به تدریج با حذف نمادهای مسیحی و افزودن نوشته های عربی بر سکه ها، تفاوت آن ها با سکه های بیزانسی بیشتر شد. اسلامی ترین گونه این سکه ها، سکه های خلیفه ایستاده بودند. بیشتر سکه های عرب بیزانسی از جنس مس (فلوس) و تعدادی کمی نیز از جنس طلا (سولیدوس و سپس دینار) بودند.