Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
روبرت والگه (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم بسکتبال دانشگاه تارتو اشاره کرد.
راین ویدمان (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال راکوره تارواس و تیم بسکتبال دانشگاه تارتو اشاره کرد.
ویلیار وسکی (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال راکوره تارواس و باشگاه بسکتبال کالو اشاره کرد.
مارتین ویاسک (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم بسکتبال دانشگاه تارتو اشاره کرد.
رایدو ویلرس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال راکوره تارواس اشاره کرد.
لزلی نا نورل لوکو معمار، استاد دانشگاه و رمان نویس غنائی -اسکاتلندی است. از سال ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۰ او به عنوان استاد و مدرس دانشگاه فعال بود و به عنوان رئیس دانشکده معماری برنارد و آن اسپیتزر کالج شهر نیویورک فعالیت می کرد. همچنین در سمت های تدریس و مشاغل مختلف در ژوهانسبورگ، لندن، آکرا و ادینبورگ خدمت کرد. در سال ۲۰۱۵، لوکو دانشکده معماری (GSA) را در دانشگاه ژوهانسبورگ تأسیس کرد که یک مدرسه آفریقایی است که به تحصیلات تکمیلی معماری اختصاص دارد. او در سال ۲۰۲۱ به آکرا، غنا بازگشت و مؤسسه آینده آفریقا یک مدرسه کارشناسی ارشد معماری و پلت فرم رویدادهای عمومی را تأسیس کرد. سنین جوانی و تحصیل. لسلی لوکو در داندی زاده شد. پدرش جراح غنائی و مادری اسکاتلندی بود و در غنا و اسکاتلند بزرگ شد. در ۱۷ سالگی به یک مدرسه شبانه روزی خصوصی در انگلستان رفت. او شروع به تحصیل عبری و عربی در دانشگاه آکسفورد کرد، اما این دوره تحصیلی را ترک کرد و به ایالات متحده مهاجرت کرد. او از دانشکده معماری بارتلت، کالج دانشگاه لندن، با مدرک کارشناسی معماری در سال ۱۹۹۲، و مارس در سال ۱۹۹۵ فارغ التحصیل شد و در سال ۲۰۰۷ موفق به اخذ مدرک دکترا در معماری ا
ز دانشگاه لندن شد. حرفه. بسیاری از نوشته های لوکو حاوی مضامینی دربارهٔ هویت فرهنگی و نژادی است. او به طور منظم در آفریقای جنوبی سخنرانی می کند، و همچنین در بریتانیا و ایالات متحده تدریس کرده است. او همچنین به طور منظم برای "The Architectural Review" می نویسد. او در گلچین ۲۰۱۹ "دختران جدید آفریقا" (ویرایش مارگارت بازبی) مشارکت دارد. در سال ۲۰۰۴، او اولین رمان خود را منتشر کرد، "Sundowners"، که در فهرست ۴۰ کتاب پرفروش گاردین قرار گرفت و یازده رمان دیگر را دنبال کرد. در سال ۲۰۲۰، او با رمان "خواهران روح" خود از Orion به PanMacmillan نقل مکان کرد. لوکو معماری را در سراسر جهان تدریس کرده است. قبل از خروج از ایالات متحده، او از سال ۱۹۹۷ تا ۱۹۹۸ استادیار معماری در دانشگاه ایالتی آیووا و از سال ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۰ در دانشگاه ایلینوی شیکاگو. در سال ۲۰۰۰، او استاد مدعو معماری مارتین لوتر کینگ در دانشگاه میشیگان شد. او سپس به مدت تقریباً یک دهه به بریتانیا بازگشت و در دانشگاه کینگستون، دانشگاه شمال لندن و سرانجام دانشگاه وست مینستر به تدریس معماری پرداخت و در آنجا برنامه کارشناسی ارشد فعلی را در مسیر معماری، هویت فرهنگی و جهان
ی شدن تأسیس کرد. (MACIG). لوکو اولین بار پس از بازگشت به آفریقای جنوبی به عنوان محقق آفریقایی مهمان در دانشگاه کیپ تاون منصوب شد. Lokko با همکاری دانشگاه ژوهانسبورگ که از «دست پاچگی های اروپا» خسته شده بود، در سال ۲۰۱۴/۲۰۱۵ دانشکده معماری (GSA) را تأسیس کرد و مدیر مدرسه شد. GSA که از مدرسه فارغ التحصیل طراحی در دانشگاه هاروارد و انجمن معماری لندن الگوبرداری شده است، تنها مدرسه ای در قاره است که روش آموزش سیستم واحد را ارائه می دهد. در سال ۲۰۱۵، لوکو رئیس دانشکده تحصیلات تکمیلی تازه تأسیس و دانشیار معماری در دانشگاه ژوهانسبورگ شد. او GSA را در زمان الزامات سیاسی در آفریقای جنوبی تأسیس کرد و شاهد اعتراضات گسترده دانشجویان، با قیام آگاه به هویت ملی در آفریقای جنوبی پسااستعماری بود. در ژوئن ۲۰۱۹ او به عنوان رئیس دانشکده معماری برنارد و آن اسپیتزر در کالج شهر نیویورک منصوب شد و تا سال ۲۰۲۰ در این سمت باقی ماند. او در حال حاضر مؤسس و مدیر مؤسسه آینده آفریقا در آکرا، غنا است. در سال ۲۰۲۱، او به عنوان متصدی هجدهمین دوسالانه معماری ونیز منصوب شد که قرار است در سال ۲۰۲۳ افتتاح.
سرگی بابنکو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل شوروی و استونی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال کالو اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
رامون کایو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال و ورزشکار ده گانه اهل استونی بود.
تارمو کیکرپیل (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم بسکتبال دانشگاه تارتو اشاره کرد.
اودیل دک (متولد ۱۹۵۵ در لاوال، فرانسه) معمار، شهرساز و استاد دانشگاه اهل فرانسه است. او بنیانگذار شرکت فعال در پاریس، استودیو اودیل دک و دانشکده معماری، مؤسسه Confluence است. دک به خاطر ظاهر و استایل گوت منحصربه فرد و خود توصیفی اش معروف است. تحصیلات. در دهه ۱۹۷۰، اودیل دک برای اولین بار وارد دانشکده معماری منطقه ای رن شد. استاد سال اول دانشکده به او گفت که هرگز معمار نخواهد شد زیرا روحیه مناسبی ندارد. او دو سال را در رن به پایان رساند، سپس به پاریس نقل مکان کرد که در لا ویلت (که قبلاً UP6 نامیده می شد) ثبت نام کرد. به دلیل انقلاب ۱۹۶۸، دک زمان زیادی را به جای کلاس و تحصیلات، در اعتصاب گذراند.
میهکل تیکس (؛ زادهٔ ) نویسنده، روزنامه نگار، و بازیکن بسکتبال اهل استونی بود.
رایت کابین (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال کالو اشاره کرد.
توماس کاندیما (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم بسکتبال دانشگاه تارتو اشاره کرد.
آیوار کوسما (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی بسکتبال اهل استونی است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
مارت لاگا (; – ) بازیکن بسکتبال استونیایی تبار اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم بسکتبال دانشگاه تارتو اشاره کرد.
آندرس سوبر (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال کالو اشاره کرد.
آلکسی تامیسته (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و استونی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال کالو اشاره کرد.
یوزپ تومه (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال کالو اشاره کرد.
آلار واراک (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال کالو اشاره کرد.
ایندرک ویسناپو (؛ زادهٔ ) بازیکن سابق و مربی بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تیم بسکتبال دانشگاه تارتو اشاره کرد.
یاک سالومتس (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و استونی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال کالو اشاره کرد. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال برنز شده است.
کریستیان کیتسینگ (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل استونی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه بسکتبال پاولوس پارنو و باشگاه بسکتبال کالو اشاره کرد.
فرانسین ماری ژان هوبن ( ; متولد ۲ ژوئیه ۱۹۵۵) معمار هلندی است. او با درجه ممتاز از دانشگاه صنعتی دلفت فارغ التحصیل شد. هوبن شریک مؤسس و مدیر معمار مکانو، مستقر در دلفت، هلند است. کار. آثار معماری هوبن گسترده است و شامل پروژه هایی مانند دانشگاه ها، کتابخانه ها، تئاترها، مناطق مسکونی، موزه ها و هتل ها می شود. هوبن ترکیبی از رشته های معماری، شهرسازی و معماری منظر است. فعالیت او به ویژه برای طراحی کتابخانه ها شناخته شده است. کتابخانه در دانشگاه صنعتی دلفت، که در سال ۱۹۹۷ تکمیل شد، منجر به ساخت کتابخانه بیرمنگام در سال ۲۰۱۳ شد. بازسازی کتابخانه میدتاون (کتابخانه مید منهتن و ساختمان استفان آ. شوارتزمن)، نیویورک از کارهای برجسته اوست. او به طور گسترده در مورد کتابخانه ها و ساختمان های عمومی صحبت کرده است و بیان می کند که "کتابخانه ها مهم ترین ساختمان های عمومی هستند. او برای آثارش، چه معماری و چه نویسندگی، تحسین بین المللی را به دست آورده است. آخرین سازه ساخت او کتابخانه بیرمنگام (۲۰۱۳) بود که یکی از شش ساختمانی بود که در فهرست نهایی جایزه استرلینگ ۲۰۱۴ قرار گرفت و توسط موسسه سلطنتی معماران بریتانیا (RIBA) اعطا شد.
هنگامی که "مجله معماران" او را به عنوان معمار زن سال ۲۰۱۴ معرفی کرد، هوبن بیان کرد: «طراحی کتابخانه بیرمنگام یک امتیاز بزرگ بود. معماری در مورد کار گروهی است، در مورد حمایت و رویایی که زنان به ویژه در آن مهارت دارند.» فرانسین هوبن کرسی های استادی در هلند و خارج از کشور داشته است و در سال ۲۰۰۷ استاد مدعو در دانشگاه هاروارد بود. از سال ۲۰۰۲ تا ۲۰۰۶ او معمار شهر آلمر بود. در سال ۲۰۰۱، مانیفست مهم خود را در مورد معماری منتشر کرد. او به عنوان متصدی اولین دوسالانه بین المللی معماری روتردام در سال ۲۰۰۳، موضوع زیبایی شناسی تحرک را به خط مقدم آگاهی طراحی بین المللی آورد. در سال ۲۰۱۰ به فرانسین هوبن عضویت مادام العمر در آکادمی هنرهای برلین، بخش معماری، در برلین اعطا شد. در نوامبر ۲۰۱۵، ملکه ماکسیما هلند، جایزه پرنس برنهارد کالتوورفوندز را برای آثارش به هوبن اهدا کرد. فرانسین کتاب هایی منتشر کرده و به دانشگاه های متعددی سفر کرده و در مورد مطالعات و فعالیت های خود سخنرانی کرده است. آخرین خلاصه داستان او این است: «مردم، مکان، هدف، شعر: فرانسین هوبن از طریق این چهار کلمه رویکرد منحصر به فرد و انسان گرایانه عمل خود را به مع
ماری نشان می دهد.»
گائه اولنتی (؛ (زادهٔ ۴ دسامبر ۱۹۲۷ میلادی – درگذشتهٔ ۳۱ اکتبر ۲۰۱۲ میلادی) معمار ایتالیایی بود که آثارش شامل طراحی صنعتی و نمایشگاهی، مبلمان، گرافیک، طراحی صحنه، نورپردازی و طراحی داخلی است. او برای چندین پروژه در مقیاس بزرگ، از جمله موزه اورسی در پاریس (۱۹۸۰–۱۹۸۶) با معماری ای سی تی، گالری هنر معاصر در مرکز پمپیدو در پاریس، بازسازی کاخ گراسی در ونیز (۱۹۸۵–۱۹۸۵) شناخته شده بود. و یکی از معدود زنانی بود که در دوره پس از جنگ در ایتالیا به طراحی مشغول بود، جایی که طراحان ایتالیایی به دنبال ایجاد ارتباط معنادار با اصول تولید فراتر از ایتالیا بودند. این جنبش طراحی آوانگارد به نوع کاملاً جدیدی از معماری ایتالیایی شکوفا شد، معماری پر از آرمان شهرهای خیالی که استانداردسازی را به گذشته واگذار کرد. مشارکت عمیق اولنتی در صحنه طراحی میلان در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰، او را به یک معمار تبدیل کرد که به دلیل توانایی های تحلیلی اش برای هدایت پیچیدگی های شهری بدون توجه به رسانه مورد احترام بود. توسعه مفهومی او را می توان در مجله طراحی "کازابلا" دنبال کرد، که او به طور منظم در آن مشارکت داشت. معاصران او ویتوریو گرگوتی، جانکارلو دی
کارلو و آلدو روسی بودند. سنین جوانی و تحصیل. گائتانا اولنتی که بومی پالاتزولو دلو استلا (فریولی) است برای معمار شدن در دانشکده معماری میلان دانشگاه پلی تکنیک فارغ التحصیل شد. او به تایمز گفت که برخلاف امید والدینش مبنی بر اینکه او «دختر خوب جامعه» شود، معماری خوانده است. او سپس به کارکنان مجله طراحی کازابلا پیوست و با همتایان خود در رد معماری استادانی مانند لوکوربوزیه، میس ون در روهه و والتر گروپیوس پیوست. آنها خود را جنبش «نئو لیبرتی» نامیدند که از روش های سنتی ساختمانی همراه با بیان سبک فردی طرفداری می کردند. کار و حرفه. اولنتی کار خود را به عنوان یک معمار خصوصی و طراح آزاد از میلان در سال ۱۹۵۴ آغاز کرد. فعالیت معماری او شامل بسیاری از طراحی های مسطح داخلی برای مشتریان شرکت ها، از جمله فیات، بانک تجاری ایتالیایی، پیرلی، اولیوتی و نول اینترنشنال بود. کارهای طراحی مستقل او شامل محصولاتی برای پولترونوا، کندل، ایده آل استاندارد، لویی ویتون و آرتمیده بود. اولنتی که به سمت نشریات کتبی منشعب شد، از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۵ به عنوان مدیر هنری به عنوان مدیر هنری در مجله طراحی "کازابلا-کونتینوئیتا" پیوست، و کارهای طراحی گرا
فیک انجام داد و بعداً در هیئت مدیره مجله بین المللی لوتوس (مستقر در میلان از تغییر نام یافته) خدمت کرد. ۱۹۷۴ به بعد). در آن زمان او بخشی از گروهی از متخصصان جوان شد که تحت تأثیر فلسفه ارنستو ناتان راجرز بودند. اولنتی از سال ۱۹۶۰ تا ۱۹۶۲ در دانشکده معماری ونیز به عنوان دستیار مربی در ترکیب معماری و از سال ۱۹۶۴ تا ۱۹۶۷ در دانشکده معماری میلان دانشگاه پلی تکنیک تدریس کرد. با این تجربیات، او از سال ۱۹۶۷ به عنوان مدعو در کنگره ها و موسسات حرفه ای در اروپا و آمریکای شمالی تبدیل شد. او به دنبال عضویت در دو مورد از آنها بود، انجمن آمریکایی طراحان داخلی، ۱۹۶۷، و عضو مطالعات جنبش برای معماری، میلان، ۱۹۵۵–۱۹۶۱. در آن زمان، او همچنین برای یک فروشگاه بزرگ به نام لا ریناشنته طراحی کرد و بعداً برای زانوتا مبلمان طراحی کرد، جایی که او دو تا از شناخته شده ترین قطعات خود را ایجاد کرد، صندلی تاشو «آوریل» که از فولاد ضدزنگ با روکش قابل جابجایی ساخته شده بود. و میز «سانمارکو» او از بشقاب شیشه ای ساخته شده است. پس از انتقال از تدریس، اولنتی به لوکا رونکونی پیوست و به عنوان یک همکار در تحقیقات فیگوراتیو برای آزمایشگاه طراحی تئاتر ا
ز پراتو، فلورانس (۱۹۷۶–۱۹۷۹) پیوست. او سپس به عنوان نایب رئیس انجمن طراحی صنعتی ایتالیا (ای دی آی) نیز خدمت کرد. در سال ۱۹۸۱، او انتخاب شد تا ایستگاه قطار ۱۹۰۰ معماری هنرهای زیبا، یک مکان دیدنی دیدنی که در اصل توسط ویکتور لالوکس طراحی شده بود، به موزه اورسی، موزه ای از هنر عمدتاً فرانسوی از ۱۸۴۸ تا ۱۹۱۵ تبدیل شود. کار او در موزه اورسی منجر به سفارش هایی برای ایجاد فضایی برای موزه ملی هنر مدرن در مرکز ژرژ پمپیدو در پاریس شد. بازسازی کاخ گراسی به عنوان یک موزه هنری در ونیز. تبدیل سفارت قدیمی ایتالیا در برلین به آکادمی علوم. و بازسازی یک سالن نمایشگاهی در سال ۱۹۲۹ در بارسلونا به نام موزه ملی هنر کاتالونیا در سانفرانسیسکو، او کتابخانه اصلی معماری هنرهای زیبا شهر را به موزه هنر آسیایی تبدیل کرد. در سال ۲۰۱۱، اولنتی بر گسترش فرودگاه پروجا نظارت داشت. اولنتی همچنین گاهی به عنوان طراح صحنه برای لوکا رونکونی، از جمله برای "شنبه روشنایی" (۱۹۸۴) کار می کرد. او همچنین شش فروشگاه را برای طراح مد آدرین ویتادینی برنامه ریزی کرد، از جمله یکی در رودئو درایو در لس آنجلس. او حتی مانکن ها را طراحی کرد. کار اولنتی در تئاتر بسیار
معماری بود، زیرا او «جعبه منظره را نه به عنوان ظرفی برای تزئین و قابل تشخیص به معنای چیزی که قبلاً شناخته شده است، بلکه به عنوان یک فضای واقعی به خودی خود می دید.» کار او با بیش از ۲۰۰ اثر ساخته شده به پایان رسید. سبک. اولنتی در دوره پس از جنگ ایتالیا کار کرد و در عین حال قطعاتی را خلق کرد که در طیف گسترده ای از سبک ها و تأثیرات قرار داشتند. او همیشه می خواست تمرکز اتاق روی ساکنان باشد، و معتقد بود که مردم اتاق را به یک اتاق تبدیل می کنند. او سبک متواضعی داشت. "وگ" به نقل از او گفت: «توصیه به هر کسی که از من می پرسد چگونه خانه ای بسازم این است که چیزی نداشته باشم، فقط چند قفسه برای کتاب، چند بالش برای نشستن. و سپس، موضع گیری در برابر امر زودگذر، در برابر روندهای گذرا… و بازگشت به ارزش های پایدار.» مرگ و میراث. اولنتی در ۳۱ اکتبر ۲۰۱۲، تنها چند هفته قبل از تولد ۸۵ سالگی اش، در میلان درگذشت. او از بیماری مزمن رنج می برد و آخرین حضور عمومی خود را در ۱۶ اکتبر، زمانی که جایزه حرفه ای را در تریه ناله میلان دریافت کرد، انجام داد. اولنتی در دسامبر ۲۰۱۲، بلافاصله پس از مرگش، توسط پیازا گای اولنتی در میلان گرامی داشته
می شود. بخشی از مقالات، طراحی ها و طرح های اولنتی از جمله طراحی های طراحی موزه هنر آسیایی در سانفرانسیسکو، کالیفرنیا در آرشیو بین المللی زنان در معماری در کتابخانه نیومن، ویرجینیا تک جمع آوری شده است.
بوندس لیگا ۲۲–۲۰۲۱، ۵۹امین دوره از رقابت های بوندس لیگا، برترین سطح از مسابقات فوتبال در کشور آلمان است. این رقابت ها از ۱۳ اوت ۲۰۲۱ آغاز و پایانش برای ۱۴ مه ۲۰۲۲ برنامه ریزی شده است. جدول زمانی مسابقات در ۲۵ ژوئن ۲۰۲۱ اعلام شد. بایرن مونیخ همچون نه فصل گذشته، مدافع عنوان قهرمانی است. بازی های پلی-آف سقوط. بازی های پلی-آف سقوط در تاریخ ۱۹ و ۲۳ مه ۲۰۲۲ برگزار شدند. بازی ها. "همه زمان ها ساعت تابستانی اروپای مرکزی ()" "در مجموع دو بازی رفت و برگشت، هرتا برلین با نتیجه ۲–۱ پیروز شد، و از این جهت، هر دو باشگاه در لیگ های خود باقی ماندند."
کوفته قلقلی ها ۳: شغل تابستانی یک فیلم کمدی آمریکایی محصول سال ۱۹۸۶ و سومین قسمت از مجموعه فیلم های کوفته قلقلی ها است. این اولین سری از این سری است که دارای رتبه R است. این فیلم یکی از شخصیت های اصلی فیلم کوفته قلقلی ها (۱۹۷۹) را دنبال می کند که اکنون در تابستان برای رئیسی عصبانی کار می کند. بر خلاف دو فیلم اول، این یکی در کمپ تابستانی نیست، بلکه در یک اسکله است. داستان. هنگامی که راکسی دوجر از ورود به دنیای پس از مرگ محروم می شود، آخرین فرصت به او داده می شود تا به یک روح فقیر روی زمین کمک کند. او متوجه می شود که رودی گرنر در یک استراحتگاه تابستانی رودخانه کار می کند. راکسی وظیفه دارد به رودی کمک کند باکرگی خود را از دست بدهد تا بتواند به زندگی پس از مرگ راه یابد.
های وِی مِن ، یک ابر گروه موسیقی کانتری آمریکایی بود که از چهار هنرمند بزرگ موسیقی کانتری که پیشگام زیرژانر کانتری قانون شکن بودند، تشکیل شده بود: جانی کش، وایلون جنینگز، ویلی نلسون و کریس کریستوفرسون. بین سال های ۱۹۸۵ و ۱۹۹۵، این گروه سه آلبوم اصلی (دو آلبوم در کلمبیا رکوردز و یک آلبوم درلیبرتی رکوردز)را تحت عنوان The Highwaymen ضبط کرد. آثار آنها در کلمبیا شامل سه تک آهنگ از جمله آهنگ شماره یک "Highwayman" که در سال ۱۹۸۵ ساخته شد. بین سال های ۱۹۹۶ و ۱۹۹۹، نلسون، کریستوفرسون، کش و جنینگز، صدا و نمایشنامه سازی را برای مجموعه لوئیس لمور، مجموعه ای از جعبه های چهار سی دی از هفت داستان لویی لعمور که توسط کمپانی هایبریج منتشر شد، ارائه کردند. این اثر با عنوان "راهزنان" شناخته می شود. این چهار نفر با هم در فیلم Stagecoach محصول سال ۱۹۸۶میلادی بازی کردند.
یک ترانزیستور اِمیتِرچَندگانه یک ترانزیستور دوقطبی اختصاص یافته است که بیشتر در ورودی های مدار مجتمع تی تی الدروازه های منطقی NAND استفاده می شود. سیگنال های ورودی به امیترها اعمال می شود. ولتاژ ارائه شده به طبقه پیش رو درصورتی که هر یک یا چند پیوند بیس-امیتر بایاس مستقیم باشد، پایین می آید، و این امکان را می دهد که عملیات منطقی با استفاده از یک ترانزیستور انجام شود. ترانزیستورهای امیترچندگانه جایگزین دیودهای (DTL) می شوند تا "منطق ترانزیستور-ترانزیستور" (TTL) را بسازند، و در نتیجه امکان کاهش زمان کلیدزنی و اتلاف توان را فراهم می کنند. استفاده از دروازه منطقی از "ترانزیستورهای امیترچندگانه" در سال ۱۹۶۱ در انگلستان و در ایالات متحده در سال ۱۹۶۲ به ثبت رسید.
«بمان» () ترانه ای از گروه دخترانهٔ کره ای بلک پینک است و توسط وای جی انترتینمنت همراه با «بازی با آتش»، به عنوان تک آهنگ دیجیتال "اسکوئر تو"، در ۱ نوامبر ۲۰۱۶ منتشر شد. این ترانه در جایگاه شماره ۱۰ جدول دیجیتال گائون قرار گرفت.
«بازی با آتش» (; ) ترانه ای از گروه دخترانهٔ کره ای بلک پینک است. این ترانه در ۱ نوامبر ۲۰۱۶ همراه با ترانهٔ «بمان»، به عنوان دومین تک آهنگ دیجیتال آلبوم "اسکوئر تو" توسط وای جی انترتینمنت منتشر شد. این ترانه به نویسندگی تدی پارک است و آهنگسازی آن را تدی و آر. تی انجام داده اند. پیش زمینه و انتشار. در اکتبر ۲۰۱۶، یک تصویر تیزر از جنی همراه با نام ترانه، «بازی با آتش»، آشکار شد و به دنبال آن تصویرهای تیزر لیسا، رزی و جیسو در روز بعد منتشر شد. در ۳۱ اکتبر، ویدئوی پشت صحنهٔ «بازی با آتش» منتشر شد. موزیک ویدئو و ترویج. کارگردانی موزیک ویدئوی «بازی با آتش» را سو هیون سونگ انجام داده است که پیش از این با گروه همکاری داشته است و کارگردانی موزیک ویدئوی «بوم بایا» بر عهده داشته است. این موزیک ویدئو در کانال رسمی یوتیوب بلک پینک در نیمه شب ۱ نوامبر ۲۰۱۶ (کی اس تی) منتشر شد. تا ۲۸ دسامبر ۲۰۲۰، این موزیک ویدئو بیش از ۶۰۰ میلیون بازدید داشت. در ۴ نوامبر ۲۰۱۶، بلک پینک همچنین ویدئوی تمرین رقص «بازی با آتش» را در کانال رسمی یوتیوب خود منتشر کرد. کوریوگرافی آن بر عهدهٔ کایلی هانگامی بوده است که پیش از این با گروه برای «بوم ب
ایا» از آلبوم تک آهنگ "اسکوئر وان" همکاری کرده بود.
بیرون () بیستمین آلبوم استودیویی موسیقی دان انگلیسی دیوید بویی است. این آلبوم در ۲۵ سپتامبر ۱۹۹۵ از طریق ویرجین رکوردز در ایالات متحده و از طریق اریستا رکوردز، بی ام جی و آرسی ای رکوردز در مناطق دیگر منتشر شد. پس از سه گانهٔ برلین در اواخر دهه ۱۹۷۰، بویی و موسیقی دان برایان اینو در این آلبوم با یکدیگر همکاری کردند. این دو از مفاهیم «خارج» از جریان اصلی، مانند هنرمندان مختلف خام و پرفورمنس الهام گرفتند. مراحل ضبط در مارس ۱۹۹۴ در سوئیس آغاز شد و تا نوامبر ادامه داشت. در طول جلسات آزمایشی، بویی دنیایی را تصور کرد که در آن «جنایت های هنری» مانند قتل، جامعه را فرا می گیرد و نتیجهٔ آن پروژه "لئون" بود که در ابتدا به دلیل ماهیت ناهماهنگ با اصول بازرگانی با مقاومت ناشرهای موسیقی مواجه شد. پس از به پایان رسیدن پروژه غیرقانونی، جلسات اضافی در اوایل سال ۱۹۹۵ در شهر نیویورک برای ضبط مطالب تجاری بیشتر و تجدید نظر در مورد مفهوم "لئون" و همچنین پس از نوشتن دفتر خاطرات بویی برای مجلهٔ "کیو" برگزار شد. داستان "بیرون" تحت تأثیر مجموعه تلویزیونی "توئین پیکس"، ساکنان شهر خیالی آکسفورد، نیوجرسی است و در یک روایت غیرخطی ارائه می ش
ود. داستان این آلبوم به کارآگاه ناتان آدلر می پردازند که در حال تحقیق دربارهٔ قتل دختری ۱۴ ساله است. قطعه های منفرد دیدگاه های شخصیت های خاص را نشان می دهند، در حالی که قطعه های گفتاری میان ترانه ایده آل های بیشتری را از شخصیت ها منتقل می کنند. داستان و نوشته های خاطرات آدلر در کتاب چهٔ سی دی آلبوم ارائه شد. از لحاظ موسیقایی، "بیرون" طیف گسترده ای از سبک ها، از جمله آرت راک، اینداستریال راک، جاز، الکترونیکا و امبینت را به نمایش می گذارد. همچنین حاوی عناصری است که در آثار قبلی بویی وجود دارد. جلد آلبوم یک نقاشی است که توسط خود بویی کشیده شده است. قبل از این آلبوم، تک آهنگ آغازین آن با عنوان «عبرت کثیف قلب ها» منتشر شد که عملکرد ضعیفی در جدول های فروش ایالات متحده و بریتانیا داشت. "بیرون" که در اوج معروفیت ژانر بریت پاپ در بریتانیا منتشر شد، در ابتدا نقدهای متفاوتی از منتقدان دریافت کرد. در حالی که اکثراً موسیقی آن را تحسین می کردند، دیگران این آلبوم را مفهومی پرجلوه و همچنین سخت باور یاد کردند. با این وجود، بسیاری آن را بهترین اثر بویی از زمان "هیولاهای ترسناک (و ابروحشتناک ها)" که در دههٔ ۱۹۸۰ منتشر شد می دان
ستند. "بیرون" در جایگاه هشتم جدول فروش بریتانیا و جایگاه ۲۱ جدول ایالات متحده رسید. محبوبیت بویی در ایالات متحده به دلیل چند هنرمندی که آن زمان از تأثیرات بویی در موسیقی یاد کرده بودند افزایش یافت. دو تک آهنگ دیگر از آلبوم منتشر شدند که هر دو تک آهنگ در بریتانیا عملکرد خوبی داشتند. بویی از طریق تور بیرون از آلبوم حمایت کرد، اما به دلیل پخش نکردن ترانه های قدیمی تر خود در تورها مورد انتقاد قرار گرفت. افتتاح کنندهٔ تور در آمریکا ناین اینچ نیلز بود که منجر به همکاری های متعدد بین ترنت رزنر و بویی در سال های بعد شد. ساخت چند دنباله برنامه ریزی شده برای "بیرون" هرگز به نتیجه نرسیدند، و ادامهٔ داستان آلبوم رها شد. در عوض بویی از ایده های موسیقی آلبوم و تور برای آلبوم بعدی خود، "زمینی" (۱۹۹۷) استفاده کرد. با نگاهی گذشته نگر، "بیرون" ارزیابی های مثبت بیشتری دریافت کرده است، و اکثر منتقدان همچنان به تمجید از موسیقی ادامه می دهند اما داستان و طول آن را نقد می کنند. این آلبوم در سال ۲۰۰۳ دوباره منتشر شد و در سال ۲۰۲۱ به عنوان بخشی از مجموعهٔ جعبه ای "ماجراجویی درخشان (۱۹۹۲–۲۰۰۱)" بازسازی شد.
این مقاله رویدادهای قابل توجه، یافته های تحقیقاتی، اثرات و واکنش های مربوط به گرمایش جهانی و تغییرات آب و هوایی را در سال ۲۰۱۹ مستند می کند.
ردپایه یا الگوی کفه یا فُوت پرینت ، چیدمان پدها (در فناوری نصب-سطحی) یا تمام-سوراخ ها (در فناوری تمام-سوراخ) است که برای اتصال فیزیکی و اتصال الکتریکی یک قطعه به برد مدار چاپی استفاده می شود. الگوی کفه روی یک برد مدار با چیدمان پایه ها روی یک قطعه مطابقت دارد. سازندگان قطعات اغلب انواع مختلفی از محصول سازگار-پین تولید می کنند تا به یکپارچه گرهای سامانه ها اجازه دهند تا اجزای مورد استفاده را بدون تغییر ردپایهٔ روی "برد مدار" تغییر دهند. این می تواند صرفه جویی زیادی در هزینه برای یکپارچه گرها ایجاد کند، به خصوص با قطعات متراکم بی جیی ای که در آن پدهای ردپایه ممکن است به چندین لایه از برد مدار متصل شوند. بسیاری از فروشندگان قطعات، از جمله تگزاس اینسترومنتز و CUI، ردپایه ای برای قطعات خود ارائه می دهند. منابع دیگر عبارتند از کتابخانه های شرکت های دیگر، مانند SnapEDA.
موویدیوس یک شرکت مستقر در سان ماتیو، کالیفرنیا است که تراشه های تخصصی پردازنده های کم مصرف را برای بینایی رایانه ای طراحی می کند. این شرکت در سپتامبر ۲۰۱۶ توسط اینتلخریداری شد. تاریخچه شرکت. موویدیوس در سال ۲۰۰۵ توسط شان میچل و دیوید مولونی در دوبلین تأسیس شد. بین سال های ۲۰۰۶ و ۲۰۱۶، نزدیک به ۹۰ میلیون دلار سرمایه جذب کرد. در ماه مه ۲۰۱۳، این شرکت رمی الوازان را به عنوان مدیرعامل منصوب کرد. در ژانویه ۲۰۱۶، این شرکت با گوگل همکاری کرد. موویدیوس در پروژه تانگو گوگل فعال بوده است. موویدیوس در سپتامبر ۲۰۱۶ از خرید برنامه ریزی شده توسط اینتل خبرداد.
کاناکو موراتا (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و کشتی گیر اهل ژاپن است.
یانا کونیتسکایا (؛ زادهٔ ) تکواندوکار، ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و کشتی گیر اهل روسیه است.
مگان اندرسون (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل استرالیا است. اندرسون یک رزمی کار سابق استرالیایی است که در بخش پر وزن زنان سازمان یواف سی به رقابت پرداخت و در مارس ۲۰۲۱ برای قهرمانی پر وزن زنان رقابت کرد. اندرسون همچنین در لیگ ام ام ای تمام زنان سازمان اینویکتا شرکت کرد و در آنجا قهرمان پر وزن اینویکتا اف سی شد.
بته کوریا (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل برزیل است. وی بین سال های ۲۰۱۲ تا ۲۰۲۱ میلادی فعالیت می کرد.
فینال جام حذفی فوتبال ایتالیا ۲۰۱۷ هفتادمین فصل از رقابت های کوپا ایتالیا بود. این مسابقه در ۱۷ مهٔ ۲۰۱۷ بین لاتزیو و یوونتوس در ورزشگاه المپیک رم برگزار شد. در نهایت باشگاه فوتبال یوونتوس با گل های دنی الوز و لئوناردو بونوچی برای دوازدهمین بار قهرمان کوپا ایتالیا شد.
ژرمن دو راندامی (؛ زادهٔ ) فوتبالیست بازنشسته، افسر پلیس، بوکسور و ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل پادشاهی هلند است. او که در مبارزات مجاز کیک بوکسینگ شکست ناپذیر بود، در بخش خروس وزن زنان مسابقات قهرمانی نهایی مبارزه (سازمان یواف سی) رقابت کرد و اولین قهرمان پر وزن زنان یواف سی بود. پیش از پیوستن به یواف سی، دِ راندامی در بخش پر وزن استرایک فورس رقابت می کرد.
کازمیک گرلز () همچنین با نام WJSN (; ) نیز شناخته می شود، گروه دخترانهٔ کره ای-چینی شکل گرفته زیر نظر استارشیپ انترتینمنت و یه هوا انترتینمنت است و در ۲۵ فوریه ۲۰۱۶ با انتشار آلبوم چندآهنگهٔ "دوست داری؟" و دوازده عضو، سولا، شوان یی، بونا، اکسی، سوبین، لودا، داوون، اون سو، چنگ شیائو، منگ میچی، یوروم و دایونگ فعالیت خود را آغاز کرد. در ژوئیه ۲۰۱۶، سیزدهمین عضو گروه، یون جونگ، به کازمیک گرلز ملحق شد. یه هوا در مارس ۲۰۲۳ اعلام کرد که شوان یی، چنگ شیائو و میچی گروه را ترک کرده اند.