Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اندری خلپس (؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش شنا اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۲ مدال برنز شده است.
اندری خومین (; – ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال فورسکلا پولتاوا، باشگاه فوتبال دینامو کی یف، و باشگاه فوتبال اسپارتاک ایوانو-فرانکیفسک اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال اوکراین و ترکمنستان بازی کرده است.
اندری درینسکی (; – ) شناگر اهل اوکراین بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال برنز شده است.
اندری دمچوک (؛ زادهٔ ) ورزشکار وزنه برداری اهل اوکراین است.
اندری دیکان (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال اسپارتاک مسکو، باشگاه فوتبال تاوریا سیمفروپول، باشگاه فوتبال زسکا خاباروفسک، باشگاه فوتبال احمد گروزنی، باشگاه فوتبال کوبان کراسنودار، و باشگاه فوتبال کراسنودار اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده است.
اندری کوتون (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کریفباس کریفیی ریه، باشگاه فوتبال شاختار دونتسک، باشگاه فوتبال دینامو کی یف، باشگاه فوتبال اوورلا اوژهورود، و باشگاه فوتبال فورسکلا پولتاوا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده است.
اندری مالیشکو (؛ ۱۴ نوامبر ۱۹۱۲ – ) شاعر، روزنامه نگار، منتقد ادبی، و مترجم اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان پرچم سرخ کار، جایزه دولتی اتحاد شوروی، نشان لنین، و نشان پرچم سرخ شده است.
اندری میروننکو (؛ زادهٔ ) بازیکن بسکتبال اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال نقره شده است.
اندری وسیلیتچوک (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اوکراین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ژمچوژینا-سوچی و باشگاه فوتبال کارپاتی لویو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده است.
اندری یودین (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کریفباس کریفیی ریه، باشگاه فوتبال تورپیدو زاپروژیا، باشگاه فوتبال دنیپرو، باشگاه فوتبال زسکا روستوف-نا-دونو، و باشگاه فوتبال کوبان کراسنودار اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال اوکراین بازی کرده است.
انهلینا کالینینا (؛ زادهٔ ) تنیس باز اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
انی پالیان (؛ زادهٔ) ورزشکار اهل اوکراین است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۲ مدال نقره، ۷ مدال برنز شده است.
اوجنیا ولاسوا (؛ زادهٔ ) خواننده، ترانه سرا اهل اوکراین است. وی از سال ۱۹۹۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
کیم مین کیو (؛ زادهٔ ۲۵ دسامبر ۱۹۹۴) بازیگر اهل کره جنوبی است. او در برنامهٔ ورایتی "صحنهٔ جرم فصل ۳" به عنوان دستیار کارآگاه حضور پیدا کرد. او به خاطر بازی در مجموعه های تلویزیونی "" (۲۰۱۹)، "فروشگاه ست بیول" (۲۰۲۰)، "گل برفی" (۲۰۲۰)، "خواستگاری کاری" (۲۰۲۲) و "آیدل بهشتی" (۲۰۲۳) شناخته می شود. حرفه. کیم حرفهٔ خود را در سال ۲۰۱۳ با ایفای یک نقش کوچک در درام شبکهٔ ام نت به نام "مونستار" آغاز کرد و نقش های قابل توجهی در مجموعه های تلویزیونی "سیگنال" (۲۰۱۶)، "چون این اولین زندگیمه" (۲۰۱۷)، "پسر ثروتمند" (۲۰۱۸) و "عطر" (۲۰۱۹) داشته است و در برنامهٔ ورایتی "صحنهٔ جرم فصل ۳" به عنوان دستیار کارآگاه حضور پیدا کرده است. کیم به خاطر بازی در مجموعهٔ تلویزیونی تاریخی "" (۲۰۱۹–۲۰) به رسمیت شناخته شد جایی که نقش لی کیونگ، پادشاه چوسان را بازی کرد. در سال ۲۰۲۰، کیم در درام شبکهٔ اس بی اس به نام "فروشگاه ست بیول" در نقش کانگ جی ووک بازی کرد. در سال ۲۰۲۱، کیم در مجموعهٔ "من با یک آنتی فن ازدواج کردم" بازی کرد که در آوریل از ناور تی وی پخش شد. مدتی بعد او در مجموعهٔ تلویزیونی شبکهٔ جی تی بی سی به نام "گل برفی" در نقش جو گیوک
-چان – یک مأمور اهل کره شمالی بازی کرد. در ژوئیه ۲۰۲۱، تأیید شد که کیم در درام شبکهٔ اس بی اس به نام "خواستگاری کاری" حضور خواهد داشت که از فوریه ۲۰۲۲ پخش شد. کیم در فوریه ۲۰۲۳ با Companion Company قرارداد امضا کرد. در همان سال او در مجموعه تلویزیونی شبکه تی وی ان به نام "آیدل بهشتی" ایفای نقش کرد.
اوکسانا دواچ الیوک (؛ زادهٔ ) بازیکن زن بسکتبال اهل اوکراین بود.
کشتی مهمات، نوعی کشتی کمکی است که به طور خاص برای حمل مهمات، معمولاً برای کشتی ها و هواپیماهای نیروهای دریایی، پیکربندی شده است. سیستم های جابجایی محموله کشتی های مهمات، که با ایمنی فوق العاده بالایی طراحی شده اند، شامل بالابرهای مهمات با قفل های هوایی بین عرشه ها و مکانیسم هایی برای پر کردن تمام محفظه ها با آب دریا در مواقع اضطراری است. این کشتی ها همچنین در هنگام لزوم، مهمات را از یک ایستگاه مستقر در ساحل به ایستگاه یا پایگاهی دیگر حمل می کنند. در نیروی دریایی ایالات متحده. کشتی های مهمات در نیروی دریایی ایالات متحده، اغلب با نام آتشفشان های مختلف، نام گذاری می شوند. در طول جنگ جهانی دوم، کشتی های مهمات نیروی دریایی ایالات متحده با تغییر کاربری از کشتی های تجاری، به ویژه کشتی های تجاری از نوع C2 ساخته می شدند. کشتی های مهمات نیروی دریایی آمریکا، خود مسلح بودند و برخی از آن ها با ایجاد انفجارهایی مهیب در طول جنگ جهانی دوم، منهدم شدند. کشتی در ۱۰ نوامبر ۱۹۴۴ در جزایر آدمیرالتی منفجر شد و کشتی لیبرتی ، در ۲۸ دسامبر ۱۹۴۴ با یک حمله کامی کازه در نزدیکی فیلیپین مورد اصابت قرار گرفت و انفجار آن، توسط یک عکاس آماتو
ر در یک کشتی مجاور، فیلم برداری و ثبت شد. کشتی های , و نیز توسط حمله های هواپیماهای کامی کازه در اوکیناوا مورد اصابت قرار گرفته و غرق شدند. کشتی های مهمات معاصر ایالات متحده از کلاس Kilauea، به طور ویژه برای مأموریت خود طراحی شده است که شامل حمل محموله های خشک و سرد نیز می شود. این کشتی ها غیرمسلح هستند و توسط خدمهٔ غیرنظامی هدایت می شوند. این کشتی ها در حال جایگزینی با کشتی های حمل بار خشک کلاس لوئیس و کلارک هستند.
متلاشی شدن کل بدن، تخریب فوری کل بدن به شکلی که به هیچ عنوان امکان زنده ماندن وجود نداشته باشد. تعبیر اینگونه مواره به شکل "منفجر شده"، "متلاشی شده"، تبدیل به "غبار یا پودر" در فرهنگ مدرن، یا "آب شدن" در ادبیات قدیمی تر اشاره شده است. متلاشی شدن کل بدن ممکن است در اثر قرار گرفتن در داخل یا در مجاورت یک انفجار قوی ایجاد شود. متلاشی شدن کامل بدن شدیدترین نوع آسیب بر اثر انفجار است. همچنین ممکن است در اثر سقوط با سرعت حد، ایجاد شود. متلاشی شدن کامل بدن همیشه برای انسان و حیوانات کشنده است، زیرا مغز (اگر به طور کامل از بین نرود) از اکسیژن محروم است، در حالی که سایر اندام ها (اگر کاملاً از بین نروند) از عملکردهای غیرارادی که برای عملکرد بدن لازم است محروم هستند. بقایای انسانی معمولاً ناقص و در ابتدا غیرقابل شناسایی است علت آن از هم گسیختگی کامل بدن ممکن است به عنوان «تکه تکه شدن اعضا» نامیده می شود.
نوایست (; ; کوتاه شدهٔ New Establish Style Tempo) یک گروه پسرانهٔ کره ای است که توسط پلدیس انترتینمنت ایجاد شده و مدیریت می شود. این گروه در حال حاضر پنج عضو دارد: جی آر، آرون، بک هو، مین هیون و رن. این گروه در ۱۵ ماری ۲۰۱۲ با تک آهنگ «فِیس» فعالیت خود را آغاز کرد.
کانگ دونگ-هو (؛ زادهٔ ۲۱ ژوئیه ۱۹۹۵) که بیشتر با نام هنری بک هو () شناخته می شود، خواننده-ترانه سرا و بازیگر اهل کره جنوبی است. او در سال ۲۰۱۲ به عنوان وکالیست اصلی گروه پسرانهٔ کره ای نوایست فعالیت خود را آغاز کرد. او همچنین به خاطر شرکت در برنامهٔ سال ۲۰۱۷، "پرودوس ۱۰۱ فصل ۲" نیز شناخته می شود. حرفه. پیش از آغاز فعالیت. بک هو در سال ۲۰۱۰ پس از شناسایی توسط توسط پلدیس انترتینمنت، کارآموز این کمپانی شد. او پس از حضور در موزیک ویدئوی تک آهنگ «پلی یور لاو» از گروه افتر اسکول شناخته شد. در سال ۲۰۱۱، بک هو و همگروهی او جی آر در تاک شوی شبکهٔ کی بی اس به نام "سلام مشاور" حضور پیدا کردند و این دو نفر توسط کاهی از گروه افتر اسکول، به عنوان دو تن اعضای گروه نوایست آشکار شدند. قبل از آغاز فعالیت، بک هو به عنوان عضوی از پلدیس بویز ظاهر شد. او بک آپ دنسر آهنگ «واندر بوی» برای گروه افتر اسکول بلو بود و در انتشار کریسمس پلدیس انترتینمت به نام «نامهٔ عاشقانه» حضور پیدا کرد.
جنگجوی سایه ها ۲ (به انگلیسی: Shadow Warrior 2) یک بازی ویدئویی به سبک تیراندازی اول شخص است که توسط فلائینگ وایلد هاگ توسعه یافته و به وسیلهٔ دیوولور دیجیتال منتشر شده است. این بازی دنباله ای بر "جنگجوی سایه ها" در سال ۲۰۱۳ است، که نسخهٔ اصلی آن در سال ۱۹۹۷ راه اندازی مجدد شد. این بازی برای مایکروسافت ویندوز در اکتبر ۲۰۱۶، برای پلی استیشن ۴ و اکس باکس وان در مه ۲۰۱۷، و اکس باکس گیم پس در دسامبر ۲۰۱۸ و دنباله آن، "جنگجوی سایه ها ۳"، در ۶ ژوئیه ۲۰۲۰ منتشر شد. گیم پلی. "جنگجوی سایه ۲" را می توان در حالت تک نفره یا در حالت جدید ۴ نفره بازی کرد. در حالت گروهی، هر بازیکن روایت را به عنوان لا وَنگ تجربه می کند، اما بازیکنان دیگر را به عنوان نینجاهای ناشناس مختلف می بیند. محیط های سطح بازتر و غیر خطی تر از عنوان قبلی هستند. توانایی های جدید پیمایش، مانند تراورس از کوه و پرش مضاعف برای امکان کاوش بیشتر نیز به بازی اضافه شده اند. ساختار مأموریت در "جنگجوی سایه ۲" نسبت به نسخه قبلی خود محدودیت کمتری دارد و بازیکنان اکنون می توانند ماموریت های قبلی را برای درگیر شدن مجدد با دشمنان گذشته به منظور ارتقاء مهارت های وَنگ با
زبینی کنند. این بازی دارای یک منطقه هاب است که در آن بازیکن می تواند کوئست ها را بدست آورد و قبل از شروع یک مأموریت، توانایی های خود را ارتقا دهد. هر مأموریت، به جز رویدادهای داستانی خاص، دارای یک طراحی سطحی و محتوای تصادفی است که شامل طرح بندی نقشه های تصادفی، موقعیت های دشمن، زمین، ساختمان ها و شرایط آب و هوایی است. این بازی از یک سیستم آسیب رویه ای استفاده می کند که به بازیکنان اجازه می دهد تا اندام ها و اعضای بدن دشمن را بریده و منفجر کنند.
کیم جونگ-هیون (؛ زادهٔ ۸ ژوئن ۱۹۹۵) که بیشتر با نام جونگ هیون یا نام هنری جی آر () شناخته می شود، خواننده، رپر، بازیگر اهل کره جنوبی و لیدر گروه پسرانهٔ کره ای نوایست است. او همچنین به خاطر شرکت در برنامهٔ "پرودوس ۱۰۱ فصل ۲" شناخته می شود.
آرون کواک (؛ زادهٔ ۲۱ مه ۱۹۹۳) که با نام هنری آرون () شناخته می شود، خواننده، رپر و سابقاً مجری رادیویی کره-آمریکایی ساکن کره جنوبی است و توسط پلدیس انترتینمنت مدیریت می شود. او در سال ۲۰۱۲ به عنوان یکی از اعضای گروه پسرانهٔ کره ای نوایست فعالیت خود را آغاز کرد.
دو بونگ سون قدرتمند () یک مجموعه تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۷ با بازی پارک بو یونگ به عنوان نقش اصلی زن با توانایی فراانسانی در کنار پارک هیونگ شیک و جی سو است. این مجموعه از ۲۴ فوریه تا ۱۵ آوریل ۲۰۱۷، روزهای جمعه و شنبه ساعت ۲۳:۰۰ (کی اس تی) از جی تی بی سی برای ۱۶ قسمت پخش شد. این مجموعه یک موفقیت تجاری بود و تبدیل به یکی از پربیننده ترین درام های کره ای در تاریخ تلویزیون کابلی شد. این مجموعه همچنین برای استریم در نتفلیکس و دیزنی پلاس در کشورهای منتخب قابل دسترسی است. تولید. این مجموعه به نویسندگی بک می-کیونگ است که قبلاً "اون-دونگ عزیز" را نوشته است و به کارگردانی لی هیونگ-مین است که پیش از این "خانم بداخلاق و نام جونگ-گی" را کارگردانی کرده بود. فیلم برداری در اکتبر ۲۰۱۶ آغاز شد و در ۱۱ آوریل ۲۰۱۷ به پایان رسید. این مجموعه همکاری دوباره پارک هیونگ-شیک و یو جه-میونگ که پیش از این در درام شبکهٔ کی بی اس۲ به نام "" همبازی بوده اند.
پری وزنه برداری کیم بوک جو () یک مجموعه تلویزیونی محصول کره جنوبی در سال ۲۰۱۶ با بازی لی سونگ کیونگ به عنوان نقش اصلی در کنار نام جو هیوک است. "پری وزنه برداری کیم بوک جو" در ژانر سن بلوغ و ورزشی است و از زندگی برندهٔ مدال طلای المپیک، جانگ می ران، الهام گرفته است. این مجموعه از ۱۶ نوامبر ۲۰۱۶ تا ۱۱ ژانویه ۲۰۱۷، چهارشنبه و پنجشنبه ها ساعت ۲۲:۰۰ (کی اس تی) از ام بی سی پخش شد. خلاصه داستان. این سریال داستانی است در مورد گروهی از ورزشکاران کالج که برای رویاهای خود می جنگند، در این راه عشق را تجربه می کنند و پیدا می کنند و در هر مرحله رشد می کنند. تولید. این مجموعه به نویسندگی یانگ هی سونگ، نویسندهٔ اثرهای کمدی رمانتیک "اوه روح من" و "پادشاه دبیرستان" و به کارگردانی پی دی اوه هیون جونگ، کارگردان "هفتمین عامل غیرنظامی" است. اولین جلسه فیلم نامه خوانی در اوت ۲۰۱۶ در ایستگاه پخش ام بی سی در سانگام دونگ، سئول، کره جنوبی انجام شد.
جوامع اوکراینی دور از وطن یا دیاسپورای اوکراینی (به انگلیسی: Ukrainian Diaspora) متشکل از اوکراینی ها و نوادگانشان است که در خارج از اوکراین در سراسر جهان زندگی می کنند، به ویژه کسانی که نوعی ارتباط، حتی اگر زودگذر، با سرزمین اجداد خود حفظ می کنند و احساس هویت ملی اوکراینی خود را در جامعهٔ محلی خود حفظ می کنند. جمعیت اوکراینی دور از وطن در مناطق متعددی در سراسر جهان از جمله سایر کشورهای پساشوروی، اروپای مرکزی و قاره آمریکا یافت می شوند. پراکندگی. جمعیت اوکراینی دور از وطن در بسیاری از کشورهای جهان یافت می شوند. به ویژه در سایر کشورهای استقلال یافتهٔ پس از فروپاشی شوروی (بلاروس، قزاقستان، مولداوی و روسیه)، اروپای مرکزی (جمهوری چک، آلمان و لهستان)، و آمریکای شمالی (کانادا و ایالات متحدهٔ آمریکا) و آمریکای جنوبی (آرژانتین و برزیل) متمرکز شده اند. تاریخچه. ۱۶۰۸ تا ۱۸۸۰ میلادی. پس از شکستی که اتحاد اوکراینی-سوئدی به رهبری ایوان مازپا (Ivan Mazepa) در جنگ پلتاوا در سال ۱۷۰۹ میلادی متحمل شد، برخی از مهاجران سیاسی، عمدتاً کازاک ها، در ترکیه و در اروپای غربی ساکن شدند. در سال ۱۷۷۵ میلادی، پس از سقوط زاپوروژیان سیچ (Za
porozhian Sich) به امپراتوری روسیه، برخی دیگر از کازاک ها به دوبروجا در امپراتوری عثمانی (اکنون در رومانی) مهاجرت کردند، در حالی که برخی دیگر در مناطق ولگا و اورال امپراتوری روسیه ساکن شدند. در نیمهٔ دوم قرن هجدهم، اوکراینی های منطقهٔ فراسوی کارپات، شهرک های کشاورزی را در پادشاهی مجارستان، عمدتاً در مناطق باچکا (Bačka) و سیرمیا (Syrmia) تشکیل دادند. هر دو اکنون در منطقهٔ وویوودینا جمهوری صربستان واقع شده اند. با گذشت زمان، سکونتگاه های اوکراینی در پایتخت های اصلی اروپا از جمله وین، بوداپست، رم و ورشو پدید آمدند. در سال ۱۸۸۰ میلادی، جمعیت دور از وطن اوکراینی تقریباً ۱۲ میلیون نفر را تشکیل می داد که تقریباً ۴۶٪ از کل اوکراینی ها را تشکیل می داد و به شرح زیر توزیع شد: ۱۸۸۰ تا ۱۹۲۰ میلادی. در ربع آخر قرن نوزدهم به دلیل توزیع مجدد مالکیت اراضی، مهاجرت گستردهٔ اوکراینی ها از اتریش-مجارستان به قارهٔ آمریکا و از امپراتوری روسیه به اورال و آسیا (سیبری و قزاقستان) رخ داد. جنبش ثانویهٔ مهاجرت تحت نظارت دولت اتریش-مجارستان متشکل از ۱۰۰۰۰ اوکراینی از گالیسیا به بوسنی بود. علاوه بر این، به دلیل تحریک روسیه، ۱۵۰۰۰ اوکراینی
گالیسیا و بوکوفینا را ترک کردند و در روسیه ساکن شدند. بیشتر این مهاجران بعداً بازگشتند. سرانجام در امپراتوری روسیه، برخی از اوکراینی های نواحی خه اوم و پودلاسکی و همچنین بیشتر یهودیان به قارهٔ آمریکا مهاجرت کردند. برخی از کسانی که وطن خود را ترک کردند، بازگشتند. به عنوان مثال، از ۳۹۳۰۰۰ اوکراینی که به ایالات متحدهٔ آمریکا مهاجرت کردند، ۷۰۰۰۰ نفر بازگشتند. بیشتر مهاجران به ایالات متحدهٔ آمریکا در صنایع ساختمانی و معدنی کار می کردند. بسیاری از آنها به طور موقت در ایالات متحدهٔ آمریکا کار می کردند تا حواله دریافت کنند. در دههٔ ۱۸۹۰ میلادی، مهاجران کشاورزی اوکراین ابتدا به برزیل و آرژانتین مهاجرت کردند. با این حال، نوشته های استاد گالیسیایی و ملی گرا، دکتر جوزف اولسکیو در هدایت مجدد آن جریان به کانادا تأثیرگذار بود. او از یک سکونتگاه بلوکی اوکراینی که قبلاً توسط ایوان پیلیپیو (Iwan Pylypiw) تأسیس شده بود، بازدید کرد و با مقامات مهاجرت کانادا ملاقات کرد. دو جزوهٔ او دربارهٔ این موضوع، ایالات متحدهٔ آمریکا را به عنوان مکانی برای کار مزدی تمجید می کردند، اما بیان می کردند که کانادا بهترین مکان برای مهاجران کشاورزی ب
رای به دست آوردن زمین رایگان است. در مقابل، او به شدت از رفتار با مهاجران اوکراینی در آمریکای جنوبی انتقاد می کرد. پس از نوشته های او، گسترش آهستهٔ اوکراینی ها به کانادا به شدت افزایش یافت. قبل از شروع جنگ جهانی اول، تقریباً ۵۰۰۰۰۰ اوکراینی به قارهٔ آمریکا مهاجرت کردند. این امر را می توان بر اساس فراوانی در کشورها به صورت زیر تقسیم کرد: در سال ۱۹۱۴ میلادی، جامعهٔ اوکراینی دور از وطن در قارهٔ آمریکا حدود ۷۰۰۰۰۰ تا ۷۵۰۰۰۰ نفر بود که به شرح زیر است: بیشتر مهاجران به قارهٔ آمریکا متعلق به کلیسای کاتولیک یونان بودند. این امر منجر به ایجاد اسقف های یونانی کاتولیک در کانادا و ایالات متحده آمریکا شد. نیاز به همبستگی منجر به ایجاد تشکیلات مذهبی، سیاسی و اجتماعی اوکراینی شد. این تشکیلات جدیدِ اوکراینی، پیوندهایی با میهن داشتند که به این واسطه از آنجا کتاب ها، رسانه ها، کشیشان، شخصیت های فرهنگی و ایده های جدید وارد شدند. علاوه بر این، نفوذ محلی، و همچنین نفوذ سرزمین مادری، منجر به روند یک بیداری مجدد ملی شد. در برخی مواقع، دیاسپورا (جامعهٔ دور از وطن) در این بیداری مجدد از زمان خود جلوتر بود. مهاجران از مناطق فراسوی کار
پات و لمکو تشکیلات خود را ایجاد کردند و سلسله مراتب کلیسای کاتولیک یونانی جداگانهٔ خود را داشتند (کلیسای کاتولیک روتنی). این مهاجران اغلب روسین ها یا روتنی ها در نظر گرفته می شوند و برخی آنها را متمایز از سایر اوکراینی ها می دانند؛ با این حال در آرژانتین و برزیل، مهاجران از مناطق فراسوی کارپات و لمکو خود را اوکراینی معرفی می کردند. اکثریت دیاسپورای (جامعهٔ دور از وطن) اوکراینی در قارهٔ آمریکا بر آزادی کشور و کسب استقلال تمرکز داشتند؛ بنابراین، در طول جنگ جهانی اول و مبارزه برای آزادی در اوکراین (۱۹۲۰–۱۹۱۹ میلادی)، دیاسپورای اوکراینی در ایالات متحده آمریکا و کانادا فعالانه به دنبال جلب حمایت دولت ها از آرمان خود بودند. نکتهٔ جالب نقش روتنی ها برای متقاعد کردن دولت ایالات متحدهٔ آمریکا در مورد گنجاندن منطقهٔ فراسوی کارپات به جمهوری چکسلواکی در سال ۱۹۱۹ میلادی است؛ دیاسپورای اوکراین نمایندگانی را به کنفرانس صلح پاریس فرستاد. از سوی دیگر، دیاسپورای اوکراینی در امپراتوری روسیه، و به ویژه در آسیا، عمدتاً کشاورزی بود. پس از سال ۱۸۶۰ میلادی، دیاسپورا عمدتاً در مناطق ولگا و اورال قرار داشت، در حالی که در ربع آخر آن قر
ن، به دلیل کمبود فضا برای اسکان، دیاسپورا به سیبری غربی، ترکستان، خاور دور و حتی در منطقهٔ زلنی کلین (اوکراین سبز) گسترش یافت. در سرشماری امپراتوری روسیه در سال ۱۸۹۷ میلادی، ۱۵۶۰۰۰۰ اوکراینی به شرح زیر تقسیم شدند: در دهه های بعدی، مهاجرت اوکراینی ها به آسیا افزایش یافت (تقریباً ۱۵ میلیون اوکراینی مهاجرت کردند)، به طوری که در سال ۱۹۱۴ میلادی تقریباً ۲ میلیون اوکراینی در بخش آسیایی امپراتوری روسیه وجود داشت. در تمام امپراتوری روسیه، جمعیت دور از وطن اوکراینی بالغ بر ۳۴ میلیون نفر بود. اکثر این جمعیت به دلیل عدم آگاهی ملی و نزدیکی با جمعیت محلیِ روسیه به ویژه در زمینهٔ مذهبی جذب شده بودند. بر خلاف مهاجران اتریش-مجارستان، مهاجران اوکراینی در امپراتوری روسیه نه تشکیلات خود را ایجاد کردند و نه تعاملات زیادی با سرزمین خود داشتند. تنها، انقلاب ۱۹۱۷ میلادی اجازهٔ ایجاد تشکیلات اوکراینی را داد که با تولد دوبارهٔ ملی و سیاسی در اوکراین مرتبط بود. ۱۹۲۰ تا ۱۹۴۵ میلادی. اولین مهاجرت بزرگ سیاسی. جنگ جهانی اول و جنگ داخلی روسیه منجر به اولین مهاجرت گسترده سیاسی شد که با القای اعضایی با پیشینه های سیاسی، علمی و فرهنگی، جوامع
موجود اوکراینی را تقویت کرد. علاوه بر این، برخی از این مهاجران جدید جوامع اوکراینی را در اروپای غربی و مرکزی تشکیل دادند. بدین ترتیب جوامع جدیدی در چکسلواکی، آلمان، لهستان، فرانسه، بلژیک، اتریش، رومانی و یوگسلاوی ایجاد شدند. بزرگترین آنها در پراگ بود که یکی از مراکز فرهنگ و زندگی سیاسی اوکراینی (پس از لویو و کراکوف) به حساب می آمد. این گروه از مهاجران سازمان ها و جنبش های مختلفی را در ارتباط با گروه های مربوطه در نبرد برای استقلال ایجاد کردند. چند دانشگاه اوکراین تأسیس شد. علاوه بر این، بسیاری از این سازمان ها با دولت تبعیدی اوکراین، جمهوری خلق اوکراین مرتبط بودند. در طول دههٔ ۱۹۲۰ میلادی، جامعهٔ دور از وطنِ جدید ارتباط خود را با اوکراین شوروی حفظ کرد. جنبش شوروی دوستی ظاهر شد که در آن مخالفان سابق بلشویک ها شروع به استدلال کردند که اوکراینی ها باید از اوکراین شوروی حمایت کنند. برخی استدلال می کردند که باید این کار را انجام دهند زیرا جمهوری های شوروی رهبران انقلاب بین المللی بودند، در حالی که برخی دیگر ادعا کردند که سیاست های اجتماعی و ملی بلشویک ها به نفع اوکراین است. این جنبش شامل میخائیل گروشوسکی، ولدیمیر
ویننیچنکو و یوهن پتروشویچ بود. بسیاری از مهاجران، به عنوان مثال میخائیل گروشوسکی، بازگشتند و به بلشویک ها کمک کردند تا سیاست اوکراینی کردن خود را اجرا کنند. با این حال، کنار گذاشتن اوکراینی سازی، بازگشت به جمع سازی و قحطی خودساختهٔ ۱۹۳۳–۱۹۳۲ میلادی به این گرایش پایان داد. بسیاری از پیوندها، به استثنای برخی از سازمان های شوروی دوست در کانادا و ایالات متحدهٔ آمریکا، شکسته شدند. از سوی دیگر، جامعهٔ دور از وطن کانادایی و آمریکایی با جامعهٔ اوکراینی در گالیسیا و منطقهٔ فراسوی کارپات ارتباط برقرار کردند. مهاجرت سیاسی در اواسط دههٔ ۱۹۲۰ میلادی به دلیل بازگشت به وطن و کاهش دانشجویانی که در دانشگاه های اوکراین تحصیل می کردند کاهش یافت. مهاجرت اقتصادی. در سال های ۱۹۲۱–۱۹۲۰ میلادی، اوکراینی ها، غرب اوکراین را ترک کردند تا در قارهٔ آمریکا و اروپای غربی ساکن شوند. اکثر مهاجران در آرژانتین، برزیل، اروگوئه، پاراگوئه، فرانسه، بریتانیا و بلژیک مستقر شدند. بحران اقتصادی اوایل دههٔ ۱۹۳۰ میلادی بیشتر رویهٔ مهاجرت را متوقف کرد. بعداً میزان مهاجرت بالا گرفت. تعداد مهاجران را می توان به صورت تقریبی در نظر گرفت: علاوه بر این، بسیاری
از اوکراینی ها به دلیل عوامل سیاسی و اقتصادی، عمدتاً تجمیع سازی و قحطیِ سال ۱۹۲۰ میلادی، جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین را ترک کردند و در آسیا ساکن شدند. اندازه. دیاسپورای اوکراین، خارج از اتحاد جماهیر شوروی، حدوداً میان ۱۷ تا ۱۸ میلیون نفر بود که بر اساس مکان به شرح زیر تقسیم می شد: بر اساس سرشماری شوروی در سال ۱۹۲۶ میلادی، ۳۴۵۰۰۰۰ اوکراینی در خارج از جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین زندگی می کردند که به شرح زیر تقسیم می شوند: در سیبری اکثریت قریب به اتفاق اوکراینی ها در منطقهٔ آسیای مرکزی و در زلنی کلین (اوکراین سبز) زندگی می کردند. در ۱ ژانویهٔ ۱۹۳۳ میلادی، حدود ۴۵ میلیون اوکراینی (بزرگتر از ارقام رسمی) در اتحاد جماهیر شوروی خارج از جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین وجود داشت؛ در حالی که در آمریکا ۱۲–۱۱ میلیون اوکراینی وجود داشت. دیاسپورای اوکراینی در سال ۱۹۳۱ میلادی، را می توان به شرح زیر شمارش کرد: جمعیت اوکراینی دور از وطن در سال ۱۹۳۱ میلادی در جمهوری شوروی سوسیالیستی اوکراین، ۲۵۳۰۰۲۷۸ اوکراینی وجود داشت.
گو هه یونگ مورخ تازه کار () یک مجموعهٔ تلویزیونی کره جنوبی سال ۲۰۱۹ با ایفای نقش شین سه کیونگ در نقش گو هه ریونگ یک بانوی مورخ آزادمنش و چا اون وو، شاهزاده ای که به طور مخفیانه به عنوان یک رمان نویس فعالیت می کند، است. این مجموعه از ۱۷ ژوئیه تا ۲۶ سپتامبر ۲۰۱۹، چهارشنبه و پنجشنبه ها ساعت ۲۱:۰۰ (کی اس تی) از ام بی سی پخش شد و همچنین در سطح بین المللی از نتفلیکس منتشر شد. بازیگران. اصلی. در انتشار نتفلیکس، سه شخصیت زیر در تیتراژ ابتدایی هر قسمت مطرح می شوند: با توجه به تیتراژ مجموعه، بیش از دویست بازیگر در این مجموعه نقش داشته اند. در پایان هر قسمت، در ابتدا مجموعه ای از ۳۴ بازیگر ثابت و پس از آن بازیگران مختص آن قسمت نمایش داده می شود. علاوه بر این، زیرنویس های کره ای تعبیه شده در انتشار نتفلیکس، هر جمله را به شخصیت مربوط به آن نسبت می دهد. تولید. کل بودجهٔ ۱۳ میلیارد وونی این مجموعه توسط نتفلیکس تأمین شد.
موزه کارخانه آرگو که در دهه های ۱۳۴۰ و ۱۳۵۰ از کارخانه های فعال تولید نوشیدنی در ایران بود و از اولین کارخانه های صنعتی در ایران است. کارخانه با معماری ویژه اش در مرکز شهر، تقریبا ساختمانی مخروبه به حساب می آمد و به مدت چهل سال متروکه ماند. تاریخچه. تاسیس شرکت آرگو. شرکت آرگو (A.R.G.O) در سال ۱۳۰۹ به عنوان شرکت نوشیدنی آبجو الکلی در ایران تاسیس شد و محصولات خود را با نام آرگو عرضه کرد. اولین کارخانه آرگو پایین تر از میدان فردوسی در خیابان کوشک (تقوی کنونی) ساخته شد. دومین کارخانه آرگو نیز در دهه ۳۰ شمسی در مهرآباد جنوبی بنا شد و جایگزین کارخانه تعطیل شده آرگو در فردوسی شد. نقل مکان کارخانه. در اواسط دوره ی پهلوی با افزایش جمعیت تهران، تقسیم باغ ها و تراکم بیشتر بافت مسکونی باعث افزایش همسایگان آرگو شد، همسایه هایی که با ارسال شکواییه و امضای طومار نسبت به بوی نا مطبوع حاصل از تخمیر و تولید الکل و آلودگی هوا شکایت می کردند. در پی بالا گرفتن این شکایات، در سال ۱۳۳۲ دکتر مصدق قانونی برای خروج کارخانه های رسومات از داخل شهر را به تصویب رساند. تا پنج سال بعد همه کارخانه های مشروب سازی تهران تعطیل و به خارج از شهر
در آن زمان (مهرآباد جنوبی) منتقل شدند و کارخانه آرگو به مغازه آرگو تبدیل شد. انقلاب سال ۱۳۵۷. تولید آبجوی آرگو تا روزهای پایانی منتهی به انقلاب اسلامی ادامه داشت و کارخانه آرگو مهرآباد در تاریخ ۹ بهمن ۱۳۵۷ توسط مردم به آتش کشیده شد و برند آن بلااستفاده ماند. سال ۱۳۹۹ برند آرگو توسط شرکت کسل نوش خریداری شد و به عنوان آبجوی دست ساز غیر الکلی (حلال) عرضه می شود. جوایز و افتخارات. در سال ۲۰۲۲ موزه کارخانه آرگو در تهران در میان پنج اثر برگزیده جایزه معماری آقاخان قرار گرفت. همچنین در همان سال این موزه کارخانه به عنوان ساختمان فرهنگی سال توسط مجله دزین به عنوان برگزیده نهایی معرفی شد.
مهران فیض امام دوست (زادهٔ ۲ آذر ۱۳۸۰) بازیکن والیبال اهل ایران است که برای باشگاه والیبال پیکان بازی می کند. وی سابقه عضویت در تیم ملی والیبال ایران و تیم ملی والیبال جوانان ایران را دارد. پیشینه. پست تخصصی مهران فیض امام دوست در تیم ملی ایران، مدافع است. او در مسابقات والیبال قهرمانی زیر ۱۹ سال پسران جهان به همراه تیم ملی والیبال جوانان ایران به مقام قهرمانی جهان رسید. همچنین فیض امام دوست در مسابقات زیر ۲۱ سال جهان که با قهرمانی ایران به پایان رسید عضویت داشت.
شرکت خرده فروشی پاندا () شرکت خرده فروشی عربستانی است، که در سال ۱۹۷۸ توسط بندر طلعت حموه تأسیس شد. پاندا یک شرکت خرده فروشی مواد غذایی در عربستان سعودی است. پاندا یکی از شرکت های تابعه گروه ساوولا است. گروه ساوولا در بین ۱۰۰ شرکت برتر بازار عربستان سعودی رتبه نهم و در بین بخش صنعتی پس از سابک رتبه دوم را دارد. گروه ساوولا اخیراً بخش روغن ها و چربی های خود را در بازار سهام عربستان سعودی با نام آفیا اینترنشنال عرضه کرده است.
پترومین () شرکت نفت عربستانی است، که در سال ۱۹۶۸ تأسیس شد. شرکت پترومین یک شرکت تولید محصولات روانکار و خدمات خودرویی در عربستان سعودی است که در زمینه روغن های روان کننده از جمله روغن ها و روان کننده های تولیدی، صنعتی و خودرو، خدمات خودرو (پترومین اکسپرس)، خرده فروشی سوخت و نمایندگی های فروش خودرو فعالیت می کند. این شرکت یکی از «بازیگران اصلی پیشرو» صنعت گریس روان کننده است.
شاورمر () شرکت صنایع غذایی عربستانی است، که در سال ۱۹۹۹ توسط عبدالمحسن الربیعه تأسیس شد. شاورمر یک رستوران زنجیره ای خاورمیانه ای با خدمات سریع است که در زمینه شاورما تخصص دارد. شاورمر اولین شعبه خود را در سال ۱۹۹۹ در ریاض افتتاح کرد و در حال حاضر در ۲۲ شهر عربستان سعودی با ۱۱۶ شعبه فعالیت می کند. مفهوم شاورمر حول نوآوری در شاورمای سنتی و حفظ استانداردهای کیفیت بین المللی برای محصولاتش می چرخد و شاورمر را به یکی از بزرگترین شرکت های صنایع غذایی در عربستان سعودی تبدیل کرده است.