Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د که ایالات متحده قبلاً در جنگ عراق شکست خورده است و این افزایش هیچ نتیجه ای نخواهد داشت و اظهار داشت: «من معتقدم که من می گویم که وزیر امور خارجه، وزیر دفاع و شما باید در مورد آنچه رئیس جمهور می داند تصمیم بگیرید (بدانید) این جنگ شکست خورده است و افزایش نیرو چیزی را که با خشونت شدید دیروز در عراق نشان داد، تأثیر ندارد.» دموکرات های کنگره بر این باور بودند که پیشرفت های نظامی در عراق حاصل شده است، اما پیشرفت سیاسی که پرزیدنت بوش به عنوان دلیل اصلی این افزایش اعلام کرد، رخ نداده است. آنها همچنان خواستار خروج نیروهای آمریکایی بودند. در فوریه ۲۰۰۸،نانسی پلوسی، رئیس مجلس نمایندگان به خبرنگاران گفت: «خدا می داند، هر زمان که مردان و زنان نظامی ما به یک تمرین نظامی می روند، ما می خواهیم آنها موفق شوند، و آنها هم این کار را کردند. سیاست دنبال نشد؛ بنابراین آنها می توانند هر تصویری را که می خواهند روی آن نقاشی کنند. هدف محقق نشده است فجایع، تلفات همچنان ادامه دارد. ما در عراق در مسیر اشتباهی پیش می رویم.» هیلاری کلینتون، نامزد ریاست جمهوری، که قبلاً به حمایت از پترائوس رای داده بود، اکنون در "فاکس نیوز یکشنبه" در همان
ماه اظهار داشت که «به اصطلاح موج به این منظور طراحی شده است که به دولت عراق فضا و زمان بدهد تا تصمیمات سختی را اتخاذ کند که فقط عراقی ها می توانند برای آن اتخاذ کنند. خودشان… و من فکر می کنم که طرح یک هدف بسیار روشن برای شروع خروج نیروهایمان بهترین راه برای وادار کردن عراقی ها به مسئولیت است.» افکار عمومی. نظرسنجی گالوپ در اوایل فوریه ۲۰۰۸ نشان داد که ۴۳درصد از آمریکایی ها فکر می کردند که افزایش نیروها «وضعیت آنجا را بهتر می کند». نظرسنجی سی ان ان که در همان دوره انجام شد نشان داد که ۵۲درصد فکر می کنند که نیروهای آمریکایی «در حال پیشرفت در بهبود شرایط در عراق و پایان دادن به خشونت در آن کشور هستند» در حالی که ۴۵درصد مخالف هستند. یک نظرسنجی که توسط مرکز تحقیقاتی پیو در همان روز منتشر شد نشان داد که ۴۸درصد از شرکت کنندگان در نظرسنجی معتقدند که جنگ به خوبی پیش می رود، در مقایسه با ۳۰درصد در سال گذشته، و تعداد مشابهی از حفظ نیروها در عراق تا زمانی که وضعیت تثبیت شود، حمایت می کنند."اکثریت همچنان معتقد بودند که جنگ در وهله اول یک تصمیم اشتباه است. نظرسنجی توسط رادیو ملی آمریکا برخی از نتایج آن را «نشانه ای از موف
قیت آمیز بودن افزایش نیروها» خواند. با این وجود، نظرسنجی که در ژوئن۲۰۰۸ انجام شد، نشان داد که ۶۸درصد از آمریکایی ها مخالف جنگ در عراق بودند و ۶۴درصد از آمریکایی ها می خواستند رئیس جمهور بعدی اکثر نیروها را ظرف چند ماه پس از روی کار آمدن از عراق خارج کند.یک نظرسنجی تابستان۲۰۰۸ سی بی اس نیوز نشان داد که ۴۶درصد فکر می کردند که وضعیت عراق را بهبود می بخشد، در حالی که ۱۱درصد فکر می کردند اوضاع را بدتر می کند و ۳۲درصد فکر می کردند که تأثیری ندارد. یک نظرسنجی در مارس۲۰۰۸ در عراق نشان داد که ۴۲درصد از عراقی ها حملات به نیروهای آمریکایی را قابل قبول خواندند و تنها ۴درصد از عراقی ها معتقد بودند که نیروهای آمریکایی مسئول کاهش خشونت هستند. این نظرسنجی همچنین نشان داد که ۶۱ درصد بر این باورند که حضور نیروهای آمریکایی در عراق در واقع وضعیت امنیتی را بدتر می کند. در ژوئیه ۲۰۰۸، نوری المالکی، نخست وزیر عراق و موفق الربیعی، مشاور امنیت ملی عراق، هر دو به دنبال جدول زمانی برای خروج نیروهای خارجی بودند. یک نظرسنجی شرکت تحقیقات افکار وابسته به سی ان آن که از ۱ تا ۲ سپتامبر ۲۰۱۰ انجام شد، این سؤال را مجدداً مورد بررسی قرار داد: «
همان طور که ممکن است بدانید، ایالات متحده در سال۲۰۰۷ ۲۰۰۰۰نیروی رزمی را به عراق اعزام کرد که به آن موجی نامیده می شد. بر اساس آنچه خوانده اید یا شنیده اید، فکر می کنید که افزایش نیروهای آمریکایی به عراق موفقیت آمیز بوده است یا شکست؟» ۶۰ درصد به عنوان موفقیت، ۳۳ درصد شکست و ۷ درصد وابسته یا نامطمئن پاسخ داده اند.
جان آر. بیلور (John R. Baylor) (در بدو تولد او جان رابرت بیلور) (John Robert Baylor) (۲۷ ژوئیه ۱۸۲۲–۶ فوریه ۱۸۹۴)، از عاملین سرخپوست ایالات متحده، ناشر، ویرایشگر، سیاستمدار آمریکایی و همچنین افسر ارشد ارتش ایالات مؤتلفه و مأمور رسیدگی به امور سرخ پوستان در دولت این کشور بود. پس از پایان دوران خدمتش در امور مربوط به سرخ پوستان، او به عنوان یکی از پایه گذاران روزنامه «"مرد سفیدپوست"» شروع به کار کرد؛ این روزنامه که در تگزاس شمالی منتشر می شد از منتقدان جدی فرماندار سم هیوستون بود. بیلور در خلال جنگ داخلی آمریکا، نیروهای مؤتلفه تگزاس را به سوی نیومکزیکو هدایت کرد و متعاقباً خود را نخستین فرماندار منطقه آریزونا معرفی نمود. این اقدام وی از جانب جفرسون دیویس، رهبر ایالات مؤتلفه، مورد تأیید قرار گرفت. بعدها طی مشاجره ای که رخ داد سردبیر روزنامه رقیب به دست بیلور کشته شد. دیویس با دستور بیلور خطاب به هنگ تحت فرمانش برای قلع و قمع نیروهای آپاچی منطقه مخالف بود. از این رو، او را از فرمانداری عزل کرد و جایگاهی را که در کمیسیون تگزاس داشت از وی سلب شد. اندکی بعد، بیلور از این بحران گذر کرد و در شهر سن آنتونیو ساکن شد. سپ
س به عنوان یکی از اعضای قانون گذار به دولت ایالتی راه یافت و علاوه بر آن به دامپروری نیز مشغول شد. در سال ۱۸۸۱ و درست زمانی که ۵۹ سال داشت بار دیگر در نزاعی یک نفر دیگر را کشت، با این حال در دادگاه تبرئه شد. جان آر. بیلور سال ها بعد در همان مزرعه پرورش دامی که متعلق به خودش بود، از دنیا رفت. اوایل زندگی. جان آر. بیلور در سال ۱۸۲۲ در شهر پاریس واقع در ایالت کنتاکی به دنیا آمد، او فرزند یکی از پزشکان جراح شاغل در ارتش آمریکا و همسر او بود. جان یک برادر به نام جورج وایت بیلور داشت که به راه پدر رفت و به خدمت نیروهای نظامی درآمد و بعدها به درجه سرهنگی رسید. این دو پسر همراه خانواده خود در پایگاه های نظامی مختلفی زندگی کردند و در آنجا بزرگ شدند. این پایگاه ها محلی بود که پدرشان به عنوان دستیار جراح هنگ هفتم خدمت می کرد. یکی از عموهای شان، رابرت ایمیت بلدسو بیلور، در دادگاه عالی تگزاس به سمت دستیار قاضی منصوب شد و از بنیان گذارن دانشگاه بیلور بود. عموی ارشد آنها، سرهنگ جورج آر. بیلور نیز در جنگ انقلاب آمریکا حضور داشت. عزیمت به تگزاس. جان بیلور در سن هیجده سالگی به منطقه فایِت در ایالت تگزاس نقل مکان کرد و زندگی اش
را در آنجا بنا نهاد. در سال ۱۸۴۰ به نیروهای داوطلب این ایالت ملحق شد تا به نبرد با سرخ پوستان قبیله کومانچی برود. وی در سال ۱۸۴۴ در شهر مارشال تگزاس با امیلی هانا ازدواج کرد؛ این زوج صاحب هفت پسر و سه دختر شدند. البته برادرش جورج نیز سرانجام به تگزاس آمد. بیلور که با اشتغال به دام پروری در تگزاس روزگار می گذارند، تصمیم گرفت که گریزی نیز به سیاست بزند و اینگونه بود که در سال ۱۸۵۱ به عضویت مجلس قانون گذاری این ایالت درآمد و طی سال های ۱۸۵۲ تا ۱۸۵۴ در آنجا مشغول به کار بود. در سال ۱۸۵۳ صلاحیت حقوقی لازم را کسب کرد. در سال ۱۸۵۵ به عنوان مأمور دولت، مسئول رسیدگی به امور قبیله کومانچی شد و تا سال ۱۸۵۷ و انفصالش از کار، در این منصب باقی ماند. پس از برکناری به سرتاسر ایالت سفر کرد و طی این سفرها ضمن اعلام مخالفت خود با سرخ پوستان کومانچی، اقدام به برگزاری گردهمایی های ضد سرخ پوستی نیز نمود. در این زمان او سردبیری روزنامه ای به نام «دِ وایت من» را بر عهده داشت که در ضدیت با سرخ پوستان بود. به علاوه وی قریب به یکصد هزار نفر از نیروهای پارتیزانی را برای مقابله با سرخ پوستان سازماندهی کرده بود. بعدتر، جان بیلور برای رسی
دگی به امور سرخ پوستان در منطقه جک به مأموریت گماشته شد و از سال ۱۸۵۶ تا زمان برکناری اش یعنی مارس ۱۸۵۷ در آنجا فعالیت می کرد. وی در شمار یکی از منتقدان فرماندار سم هیوستون قرار داشت که معتقد بود او آنطور که شایسته است از ساکنان تگزاس شمالی در مقابل کومانچی ها و آپاچی های لیپان دفاع نمی کند. بدین ترتیب وی برای حضور در مجلس ایالتی انتخاب شد و بعد از سال ۱۸۶۰ هم بنیانگذار و سردبیر یک روزنامه محلی به نام «دِ وایت من» بود که از اخراج سرخ پوستان از تگزاس شمالی حمایت می کرد. دفتر این روزنامه در شهر جکس بورو قرارداشت، بنابراین از مزیت شهری برخوردار بود که یکی از توقفگاه های مسیر شرکت پُستی و حمل ونقل باترفیلد اورلند به شمار می رفت. از این رو تخمین زده می شد که این روزنامه بتواند به دست قریب به یکصد هزار خواننده برسد. جنگ داخلی آمریکا. پس از خروج ایالت تگزاس از اتحادیه، بیلور مأموریت یافت تا در مقام سرهنگ دوم فرماندهی هنگ دوم سواره نظام تگزاس را (که با نام هنگ دوم تفنگداران سواره تگزاس نیز شناخته می شوند) عهده دار شود. نیروهای تحت امر او از جهت جنوب غربی وارد منطقه نیومکزیکو شدند و فورت بلیس را به اشغال خود درآوردند.
فرماندار منطقه آریزونا (۱۸۶۲–۱۸۶۱). پس از کسب پیروزی در نبرد اول مِسیلا (۲۵ ژوئیه ۱۸۶۱) و به تسلیم درآوردن نیروهای آمریکایی در آن منطقه، بیلور خود را به عنوان فرماندار آریزونا معرفی کرد؛ منطقه ای که شامل نواحی جنوبی نیومکزیکو و آریزونای کنونی می شد. این سمت از سوی کنگره مؤتلفه مورد تأیید قرار گرفت و او در سال ۱۸۶۱ به درجه سرهنگی ارتقا یافت. در ۱۸ ژانویه ۱۸۶۲، این ناحیه که تازه داشت شکل می گرفت توسط ایالات مؤتلفه رسماً سامان یافت. مجلس نمایندگان ایالات مؤتلفه (۱۸۶۳–۱۸۶۵). مدتی بعد بیلور برای حضور در دومین کنگره ایالات مؤتلفه انتخاب شد و طی سال های ۱۸۶۳ تا ۱۸۶۵ به عنوان نماینده ایالت تگزاس در آنجا مشغول به خدمت بود. بار دیگر در مقام سرهنگ مأموریتی به او داده شد تا به منظور بازپس گیری آریزونا اقدام به جمع آوری نیروهای تازه نفس کند. این در حالی بود که درست دو هفته پس از آن، جنگ داخلی آمریکا خاتمه یافت. اواخر زندگی. طی سال های پس از جنگ، بیلور در سنت آنتونیو واقع در تگزاس سکونت داشت. در سال ۱۸۷۳ او به نمایندگی از حزب دموکرات نامزد فرمانداری تگزاس شد ولی در رقابت با ریچارد کوک شکست خورد. در سال ۱۸۷۶ و همزمان با بح
بوحه نبرد تپه های سیاه، او برای مقابله با قبیله لاکوتا سیوکس در ارتش آمریکا خدمت کرد. در سال ۱۸۷۸، او در منطقه یووالد مزرعه دامپروری نسبتاً بزرگی به راه انداخت که رونق گرفت ولی او همچنان خود را وارد درگیری های خشونت آمیز می کرد تا جاییکه گفته می شد در اوایل دهه ۱۸۸۰ در نزاع بر سر دام ها یک نفر را کشته است. این قتل در منطقه یووالد رخ داد و قربانی گیل کریست نام داشت. البته بیلور هیچگاه برای این جنایت متهم نشد. او در در تاریخ ۶ فوریه ۱۸۹۴ و در سن ۷۱ سالگی در مزرعه دام پروری خودش از دنیا رفت و در گورستان کلیسای عروج به خاک سپرده شد.
عملیات برتری یک عملیات نظامی بریتانیا در سال۱۹۶۱ برای حمایت از کشور تازه استقلال یافته کویت در برابر ادعاهای ارضی همسایه آن، عراق بود. بریتانیا به درخواست حفاظت از شیخ عبدالله سوم السلیم الصباح کویت واکنش نشان داد و نیروهای هوایی، دریایی و زمینی ظرف چند روز مستقر شدند. عراق حمله نکرد و نیروهای انگلیسی جای خود را به اتحادیه عرب دادند. عراق در سال۱۹۶۳ استقلال کویت را به رسمیت شناخت. زمینه. در سال۱۹۵۸ عبدالکریم قاسم قدرت را در عراق به دست گرفت. قدرت های غربی او را غیرقابل پیش بینی و عراق را بی ثبات می دانستند. در ۲۵ ژوئن۱۹۶۱، پس از انصراف بریتانیا از قدرت در کویت، قاسم اعلام کرد که کویت به عراق ملحق خواهد شد و تهدید نظامی از سوی بریتانیا قریب الوقوع تلقی شد.دلایل جنگ طلبی عراق قابل بحث است، اما علاوه بر سود سیاسی که از یک عملیات نظامی موفق به دست می آمد، دارایی های کویت در آن زمان شامل ذخایر احتمالی نفت (که بعداً تأیید شد) و دسترسی امن به دریا بود که عراق فاقد آن بود. عمل. پس از مهر و موم شدن مرزها و دفاع توسط مبارک عبدالله الجابر الصباح و معاون وی، سرهنگ شیخ صالح محمد الصباح در برابر تهاجم پیش بینی شده، سرتیپ ش
یخ مبارک به یازدهمین حاکم کویت و امیر اول شیخ عبدالله سوم السلیم آل توصیه کرد. صباح به بند۴ توافقنامه استقلال استناد می کند که در آن آمده بود کویت می تواند از بریتانیا درخواست حمایت نظامی کند که در ۳۰ ژوئن۱۹۶۱ انجام شد. بریتانیا مسئولیت حفاظت نظامی کویت را پذیرفته بودو به سرعت یک نیروی عملیات دریایی قوی شامل تفنگداران دریایی سلطنتی از ۴۲ تکاور فرستاد. یک تیم متشکل از ۴۲کماندو با هلیکوپتر از "بالوارک" به فرودگاه وارد شد که یک اسکادران از هاوکر هانترز وارد شد.تا اول ژوئیه، بریتانیا نیمی از یک گروه تیپ در کویت را آماده عملیات کرد. اینها شامل ۴۲ و ۴۵ کماندوی دریایی و دو گروه از گارد دوم جریان سرد بود. سومین اسکادران کارابینیر "C" با تانک سنچوریون خود از اچ ام اس استریکر فرود آمدند. دو گروه کماندویی در گرمای شدید تابستان مناطق مرتفع و اطراف ریج میتلا، نزدیک مرز عراق را اشغال کردند. سرتیپ درک هورسفورد، فرمانده گروه تیپ ۲۴ پیاده نظام از کنیا به کویت منتقل شد تا فرماندهی نیروهای زمینی بریتانیایی را بر عهده بگیرد. در روزهای بعد، تقویت های بیشتری وجود داشت. گروه رزمی کویت توسط سرتیپ مبارک وسرهنگ صالح محمد الصباح رهبری
می شد که بعداً فرماندهی تیپ ۲۵تکاور کویت وتیپ ۶مکانیزه کویت را بر عهده داشت. عواقب. اتحادیه عرب حفاظت از کویت را به دست گرفت و انگلیسی ها تا ۱۹اکتبر نیروهای خود را خارج کردند.قاسم در کودتا در سال۱۹۶۳کشته شد، اگرچه عراق استقلال کویت را به رسمیت شناخت و تهدید نظامی کاهش یافت، بریتانیا به نظارت بر اوضاع ادامه داد و تا سال۱۹۷۱ نیروهای خود را برای محافظت از کویت در دسترس نگه داشت. در آن زمان هیچ اقدام نظامی عراق علیه کویت صورت نگرفت: این به وضعیت سیاسی و نظامی در داخل عراق نسبت داده می شد که همچنان بی ثبات بود.
جان تابور آلساپ (John Tabor Alsap) (زادهٔ ۲۶ یا ۲۸ فوریه ۱۸۳۰ – درگذشتهٔ ۱۰ سپتامبر ۱۸۸۶)، پزشک، وکیل، سیاستمدار و دهقان اهل آمریکا بود که در روزهای آغازین قلمروی آریزونا فعال بود. برخی از دستاوردهای وی مشتمل بود بر منتصب شدن به عنوان نخستین خزانه دار قلمروی آریزونا، انتخاب شده برای سه دوره در مجلس قانون گذاری قلمرو، خدمت به عنوان رئیس مجلس قانون گذاری و رئیس شورا در مجلس قانون گذاری آریزونا و خدمت به عنوان نخستین شهردار فینیکس. زندگی نامه. آلساپ در ۲۶ یا ۲۸ فوریه ۱۸۳۰ در فرانکفورت، کنتاکی متولد شد. خانواده او زمانی که آلساپ دو سال داشت به اوهایو نقل مکان نموده و هنگامی که او ده ساله بود در فورت وین، ایندیانا ساکن شدند. اغلب گفته می شود که آلساپ در ۱۸۵۴ میلادی از کالج پزشکی نیویورک با کسب مدرک های حقوق و پزشکی فارغ التحصیل شد. هرچند شواهدی وجود دارد که وی دانش خود در رشته پزشکی با مطالعه نزد یک پزشک در ماریون، اوهایو فرا گرفت، نه از دانشگاه. پس از اتمام مطالعات خود، آلساپ برای مدت کوتاهی به عنوان پزشک در ایندیانا خدمت کرده و بعداً با شهرستان کنترا کوستا، کالیفرنیا رفت. هنگام حضور در کالیفرنیا، وی حرفه های دهق
انی و کاوش منابع طبیعی را نیز به پیشه پزشکی خود افزود. در ۱۸۶۳ میلادی، آلساپ شروع به کاوش در جایی کرد که به زودی به قلمرو آریزونا مبدل شد. او به یورش دوم کینگ ووسلی بر علیه قبیله آپاچی که از ۲۹ مارس تا ۱۷ آوریل ۱۸۶۴ ادامه داشت، ملحق شده و به عنوان جراح گروه کار کرد. با پایه گذاری شهر پرسکات، آلساپ به مدیر و یکی از مالکان نخستین سالن شهر مبدل شد. وی از سوی فرماندار جان نوبل گودوین به عنوان نخستین خزانه دار این قلمرو انتصاب یافته و تا ۱۸۶۷ میلادی در این سمت به خدمت ادامه داد. یکی دیگر از فعالیت های بازرگانی وی، ملحق شدن به ریچارد کنینگهام مک کورمیک، ووسلی و چند فرد دیگر و تأسیس شرکتی برای ساخت نخستین جاده میان پرسکات و منطقه جنوبی آریزونا بود. آلساپ در ۶ ژوئن ۱۸۶۶ با لوئیسا ای. اوسبورن، دختر یکی دیگر از پیشگامان پرسکات، ازدواج کرد. دو سال بعد، وی به عنوان نماینده شهرستان یاواپای در پنجمین دوره مجلس قانون گذاری قلمرو آریزونا انتخاب گردید. وی در جریان این دوره به عنوان رئیس شورا خدمت کرد. در ۱۸۶۹ میلادی، او به برادر زن خود دبلیو. ال. اوسبورن ملحق شده و شروع به مزرعه داری در رودخانه نمک کرد. در آنجا، او به تأسیس ش
رکت فینیکس دیچ (Phoenix Ditch Company) که هدف آن تأسیس کانال های آبیاری در رودخانه بود، کمک کرد. در ۲۴ اکتبر ۱۸۷۰، آلساپ به عنوان یکی از سه عضو انجمن رودخانه نمک انتخاب گردید، کمیسیونی که مسئولیت نظارت از ساخت شهر فینیکس را برعهده داشت. آلساپ در ۱۸۷۱ میلادی برای بار دوم از شهرستان یاواپای در ششمین دوره مجلس قانون گذاری قلمرو آریزونا نمایندگی کرد. در این دوره، او در کمیتهٔ خدمت کرد که وظیفه آن رسیدگی به مسئله به اصطلاح «مشکل آپاچی» بود. با این حال، از دستاوردهای اصلی وی در این دوره رهبری تلاشی برای تأسیس شهرستان مریکوپا از قسمت جنوبی شهرستان یاواپای بود. فرماندار آنسون پی.کی. سافورد، آلساپ را در ۲۱ فوریه ۱۸۷۱ به عنوان نخستین قاضی در دادگاه وصایای وارث جدیدالتاسیس، گماشت. آلساپ در ۱۸۷۲ میلادی وارد حوزه وکالت شده و برای چندین سال به خدمت در حوزه وکالت پرداخت. آلساپ در مدتی که به عنوان قاضی وصایای وارث خدمت می کرد، مسئولیت سایر فعالیت های گوناگون را نیز برعهده داشت. این وظایف مشتمل بود بر حل و فصل ادعاهای مالکیت در شهرستان جدیدالتاسیس فینیکس، عقد ازدواج ها و بنابر سمتی که در دادگاه داشت، خدمت به عنوان سرپرست مدار
س شهرستان. پس از اتمام دوره خدمت خود به عنوان قاضی، آلساپ در ۱۵ فوریه ۱۸۷۳ برای یک دوره دیگر در این سمت ابقا گردید. آلساپ پس از مرگ همسر خود، برای بار دوم با آنا دی. مورای ازدواج کرد. آلساپ در ۱۸۷۵ میلادی از شهرستان ماریکوپا در هشتمین دوره مجلس قانون گذاری قلمرو آریزونا نمایندگی کرد. در این دوره، وی همچنین به عنوان رئیس مجلس نمایندگان خدمت کرد. سال بعدی وی یکی از اعضای هیئتی بود که به نمایندگی از آریزونا در نمایشگاه شرکت نمود. قاضی آلساپ برای بار دوم به عنوان نماینده شهرستان ماریکوپا در دوره ۱۸۷۹ مجلس قانون گذاری قلمرو آریزونا انتخاب شد. زمانی که شهر فینیکس در ۱۸۸۱ میلادی تأسیس شد، آلساپ به عنوان نخستین شهردار آن انتخاب گردید. آلساپ در سازمان های برادرانه چون فراماسونری، آدفیلوز (Odd Fellows) و شوالیه های پیتیاس (Knights of Pythias) فعال بود. وی عضو کلیسای متدیسم نیز بود. آلساپ در ۱۰ سپتامبر ۱۸۸۶ در فینیکس درگذشت. وی در گورستان پارک یادبود پیشگامان و نظامیان در فینیکس به خاک سپرده شده است.
ناپلئون بناپارت بروارد (Napoleon Bonaparte Broward) (زادهٔ ۱۹ آوریل ۱۸۵۷ - درگذشتهٔ ۱ اکتبر ۱۹۱۰)، ناخدای دریایی، کاپیتان و سیاستمدار آمریکایی بود. او به عنوان نوزدهمین فرماندار ایالت فلوریدا انتخاب شد و از ۳ ژانویهٔ سال ۱۹۰۵ تا ۵ ژانویهٔ ۱۹۰۹ در این سمت خدمت کرد. او بیشتر به خاطر پروژهٔ بزرگش برای زهکشی تالاب های اورگلیدز (منطقه ای طبیعی در جنوب فلوریدا) به هدف استفاده از زمین های آن برای کشاورزی معروف است. بروارد به عنوان فرماندار فلوریدا با دولت فدرال به منظور تأمین بودجهٔ این پروژه متحد شد. او پیش از آن به عنوان نمایندهٔ مجلس فلوریدا و کلانتر شهرستان دووال این ایالت خدمت می کرد. بروارد متحد «استرایت اوت ها» بود- عناصر وابسته به حزب دموکرات در ایالت فلوریدا که گرایش پوپولیستی داشتند. اوایل زندگی و تحصیلات. والدین بروارد آمریکایی بودند و او از جانب پدر نسب فرانسوی داشت. دورهٔ کودکی وی در یک رشته مزارع خانوادگی در کنار رودخانهٔ سنت جانز شهر جکسونویل ایالت فلوریدا گذشت. مزرعهٔ اصلی آنان در دوران جنگ داخلی آمریکا حین اشغال شهر توسط نیروهای متحدین آتش زده شد. بروارد پس از پایان جنگ تلاش کرد که این مزرعه را دوبا
ره احیا کند. پدر و مادرش زمانی که وی هنوز خیلی جوان بود، وفات کردند. وی همراه با برادرش قبل از اینکه با عمویش به شهر نقل مکان کنند، چند سالی از مزرعهٔ خانوادگی مواظبت نمودند. بروارد ابتدا با عمویش جو پارسونز روی رودخانه کار کرد و در طول تابستان در قایق بخاراش کارهای معمولی را انجام می داد. او در سال ۱۸۷۶ پس از این که از مدرسه فارغ شد، کارش را به عنوان خدمهٔ کشتی آغاز و به نیوانگلند سفر کرد. وی مدت دو سال آنجا ماند و روی کشتی ها در ساحل نیوانگلند کار نمود. وقتی به خانه برگشت، مرد تنومندی شده بود که شش فوت قد و دویست پوند وزن داشت. بروارد در سال ۱۸۷۸ پس از کسب تجربه به عنوان خدمهٔ کشتی، به شهر جکسونویل بازگشت و در رودخانهٔ سینت جانز در قایق های یدک کش مشغول به کار شد. او در آنجا با کار کشتی رانی و بسیاری از کاپیتان ها آشنا شد. بروارد در ژانویه سال ۱۸۸۳ با دختر کاپیتان خود، (جورجیانا کارولینا «کری» کمپ) ازدواج کرد. در بهار آن سال برای دریافت مجوز ناخدایی کشتی در کرانهٔ رود سینت جانز-نوار شنی ای دایماً در حال تغییر در امتداد دهانهٔ رودخانه که گاه بالای آب و گاهی هم چندین فوت زیر آب می رفت- درخواست داد. کشتی رانی
در نوار خطرناک و فریبندهٔ آن رودخانه بسیار سودآور بود. به نظر می رسید، بروارد زندگی راحتی در پیش دارد تا اینکه همسر وی در اواخر اکتبر سال ۱۸۸۳ یک روز پس از به دنیا آوردن پسرش درگذشت. پسرش پس از تولد تنها شش هفته زنده ماند. او در سال ۱۸۸۵ به سینت جانز بازگشت و در قایق بخار پدر زن اش، کیت اسپنسر به ناخدایی آغاز کرد. زمانی که در کشتی کار می کرد با انی ایزابل داگلاس، دختر جوان یکی از کاپیتان ها که مسافر دایمی کشتی بود، آشنا شد و سپس هر دو در سال ۱۸۸۷ ازدواج کردند. ثمرهٔ ازدواج آنان نُه دختر بود. آغاز فعالیت سیاسی. بروارد شهرت و اعتبار خود را به عنوان یک ناخدا و کاپیتان خوب تثبیت کرد. در ژانویه ۱۸۸۸ یک فرار بزرگ از زندان سبب رسوایی و برکناری کلانتر شهر شد. پس از آن نمایندهٔ حزب دموکرات شهرستان، در جلسه ای بروارد را به عنوان گزینهٔ مناسب برای پُست کلانتر جدید شهر نامزد کرد. وی به تاریخ ۲۷ فوریهٔ همان سال از سوی فرماندار ایالت به این سمت منصوب شد. بروارد در کمتر از یک ماه پس از تقررش به عنوان کلانتر شهر به دلیل ناکام سازی یک عملیات ضد قمار در سطح ایالت بدنام شد. بروارد به زودی در فعالیت های سیاسی شهر سهم فعال گرفت.
در اوایل سال ۱۸۹۰، حزب دموکرات در ایالت فلوریدا دستخوش یک سری اختلافات داخلی شد. در جکسونویل دو جناح سیاسی (استریت اوت ها) و (آنتی ها) ایجاد شد که سرانجام به اردوگاه های سراسری مبدل شدند. آنتی ها محافظه کار و گرایش تجاری داشتند، در حالی که استرایت اوت ها با پوپولیست ها و کشاورزان متحد بودند. بروارد به اردوگاه استریت اوت ها پیوست. در این دوره، پوپولیست ها در اتحاد مختلط با جمهوری خواهان در ایالت های متعدد جنوبی پیروز شدند. اما حزب دموکرات تلاش کرد تا قدرت را در مجالس ایالتی به دست بگیرد. در انتخابات ۱۸۹۲، استرایت اوت ها به رهبری بروارد کرسی های دفاتر شهری را تصاحب کردند. پس از حفظ کرسی دفتر کلانتری توسط بروارد، دوستان نزدیک وی هریک جان. ان. سی استاکتون و جان. ام. بارز به ترتیب وکیل شورای شهر و عضو شورای شهر شدند. (بروارد زمانی در این سمت انتخاب شد، هنوز به عنوان یک متهم قلمداد می شد). آنتی ها به مبارزه برای کسب قدرت ادامه دادند. دو سال بعد اختلافات میان دو اردوگاه بیش از پیش تشدید شد. آنتی ها و استرایت اوت ها با شکایت به فرماندار و وزیر امور خارجه، همدیگر را به تقلب در انتخابات متهم کردند. آنتی ها پیروز شدند و
هواداران آنان اکثر کرسی های ایالتی را در اختیار گرفتند. وقتی آنتی ها قدرت را به دست گرفتند، بروارد در سمت جدیدی گماشته شد. درگیری کوبا. در سال ۱۸۹۵، بروارد، برادر و یکی از شرکایش، دست به ساخت یک قایق بخار جدید به نام «سه دوست» زدند. جان جوزف دالی و چارلز اسکامل، مالکان شرکت قایق سازی در جزیرهٔ فورت بودند. در زمان ساخت این قایق، شورشیان کوبایی مبارزات شان را برای کسب استقلال از اسپانیا آغاز کردند. یکی از اعضای برجسته جامعهٔ کوبایی جکسونویل در مورد ارسال محموله مهمات و انتقال برخی از تبعیدی های کوبایی از ناسائو (پایتخت باهاما) به کوبا با بروارد در تماس شد. بروارد موافقت نمود و در ژانویه سال ۱۸۹۶، قایق سه دوست در نخستین سفرش از جکسونویل خارج شد و به مقصد کوبا حرکت کرد. بروارد به این عملیات ماجراجویانه ادامه داد تا این که رئیس جمهور ویلیام مک کینلی علیه اسپانیا اعلام جنگ کرد. او نزدیک بود، چندین بار توسط ناوهای جنگی اسپانیا دستگیر یا نابود شود. سفیر اسپانیا در آمریکا با آگاهی از هویت آمریکایی بروارد، خواستار توقف فعالیت و توقیف کشتی او شد. مقام های آمریکایی تلاش کردند که بروارد را بازداشت کنند، اما او با بارگیری
کشتی سه دوست در مکان های خلوت با استفاده از تاریکی شب، پنهان کردن کشتی در عقب کشتی های بزرگ حین خروج از رودخانه سینت جونز، سوار کردن کوبایی ها و بار زدن مهمات از کشتی های دیگر در نقاط مختلف نزدیک دهانهٔ رودخانه، مقام های آمریکایی را دور می زد. او به جز زمانی که می خواست از بازداشت فرار کند، هیچگاه تظاهر نمی کرد که یک ماجراجو نیست. او به دلیل کارهای بی باکانهٔ خود در سراسر ایالت شهرت یافت. با این همه، بروارد اقدامات احتیاطی مانند مخفی کردن سلاح ها و مهمات در محموله های مواد خوراکی را به منظور جلوگیری از توقیف محموله هایش از سوی اسپانیایی ها انجام می داد. بازگشت به سیاست. در سال ۱۸۹۶، استرایت اوت ها پیشنهاد کردند تا بروارد را در پُست کلانتر شهر نامزد کنند، اما او به دلیل درگیری در عملیات ماجراجویانه اش پیشنهاد آنان را رد کرد. در سال ۱۹۰۰، جنگ در کوبا پایان یافت و روزهای ماجراجویی بروارد هم به آخر رسید. بروارد پیشنهاد دموکرات ها برای نامزدی در مجلس را پذیرفت و تقریباً بدون این که رقیبی در برابر خود دشته باشد، پیروز شد. بروارد در مجلس نمایندگان بسیاری از برنامه های توسعه ای شامل لایحهٔ یک داروخانهٔ عمومی و قانون
ی که طلاق را به علت خبط دماغ یا جنون تجویز می کرد (به درخواست صنعت گر قدرتمند، هنری فلاگر) مورد حمایت قرار داد. قانون انتخابات مقدماتی، مهم ترین قانونی بود که از سوی بروارد حمایت شد. بروارد بارها از جایگزین ساختن طرح انتخابات مقدماتی به جای سیستم کنوانسیون ایالتی حمایت کرده بود؛ سیستمی که توسط یک گروه کوچک به رهبری فلاگر کنترل می شد. قانون جامعی در مجلس تدوین شده بود که بروارد با شور و شوق از آن حمایت کرد، اما وقتی سنا لایحه را شدیداً تضعیف کرد، او حمایت خود را پس گرفت. با آنهم لایحه به تصویب رسید. وقتی حرف از سیاست پیش می آمد، بروارد بی اعتنا نبود. بروارد به عنوان یک «استریت اوت» و حامی «فرد عادی» به طور طبیعی مخالف کنترل فلاگر بر سیستم نامزدی حزب در انتخابات ایالت بود؛ سیستمی که حامی پیشنهاد نامزدهای دموکرات از جناح مخالف پنداشته می شد. آز آنجاییکه ایالت فلوریدا سیاه پوستان را از حق رأی محروم کرده بود و اساساً یک ایالت تک حزبی بود، کنترل آنتی ها بر سیستم نامزدی عملاً به معنای کنترل آنان بر کل دولت ایالتی بود. بروارد به حدی باهوش باود که از لایحهٔ پیشنهادی فلاگر در مورد طلاق حمایت کند، اما با آنهم می خواست ق
درت آن مرد قدرتمند را تصاحب کند.
الیور هزرد پری بلمونت (Oliver Hazard Perry Belmont) (زادهٔ ۱۲ نوامبر ۱۸۵۸ – درگذشتهٔ ۱۰ ژوئن ۱۹۰۸) معاشر و نماینده آمریکایی، از ایالت نیویورک و از اعضای مؤسسهٔ بانکی آگوست بلمونت و شرکا در شهر نیویورک و ناشر هفته نامه ای به نام "وِردیکت" بود. اوایل زندگی. بلمونت در ۱۲ نوامبر ۱۸۵۸ در نیویورک سیتی، ایالت نیویورک چشم به جهان گشود. پدرش، آگوست بلمونت، یهودی و از اهالی هسن بود که در سال ۱۸۳۷ به عنوان گماشتهٔ خانوادهٔ روتشیلد به ایالات متحده آمد و ثروت هنگفتی به دست آورد (قدیمی ترین مسابقهٔ اسب دوانی سه گانه به نام بلمونت استیک، به احترام آگوست بلمونت نام گذاری شده است). مادرش، کارولین اسلایدل (با نام دوشیزگی پری)، دختر ناخدا متیو کالبریت پری بود که به خاطر فرماندهی سفر دریایی به ژاپن، در سال های ۱۸۵۳–۵۴، شهرت داشت. عموی مادرش، ناخدا الیور هزرد پری و همنام او، قهرمان نبرد لیک ایری در سال ۱۸۱۳ بود. بلمونت در مدرسهٔ سنت پل در کنکورد، نیوهمپشایر تحصیل کرد. او در سال ۱۸۷۴، در ۱۴ سالگی وارد آکادمی نیروی دریایی ایالات متحده شده و با یک سال تأخیر و تقریباً با پایین ترین نمره، در ژوئن ۱۸۸۰ فارغ التحصیل شد. او با عنوان ناوآ