Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آزاده رجحان گوستاوسون (به سوئدی: Azadeh Rojhan Gustafsson؛ زادهٔ ) سیاستمدار ایرانی-سوئدی و نماینده مجلس سوئد از حزب سوسیال دموکرات است. زندگی نامه. آزاده رجحان گوستاوسون در سال ۱۹۸۶ (میلادی) در ایران زاده شد. وی از پنج سالگی به همراه مادر، پدر و برادر خود به کشور سوئد مهاجرت کرد و در همان جا پرورش یافت. رجحان گوستاوسون نخستین بار در سال ۲۰۰۶ وارد حزب سوسیال دموکرات شد و سپس در سال ۲۰۱۴ بعنوان نماینده انتخاب و وارد مجلس سوئد شد.
پژوهشگاه مطالعات فرهنگی، اجتماعی و تمدنی (پمفات) با نام های قبلی مؤسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعی و پژوهشکده مطالعات فرهنگی و اجتماعی یکی از نهادهای آموزش عالی زیر نظر وزارت علوم، تحقیقات و فناوری در ایران است که با هدف «پژوهش در زمینه های فرهنگی و اجتماعی آموزش عالی و توسعه و ارتقای علوم انسانی و اجتماعی» تأسیس شده است. دبیرخانه دائمی جشنواره بین المللی فارابی در این مؤسسه مستقر است. تاریخچه. موافقت اصولی با تأسیس پژوهشکده در جلسه ۱۳۸۲/۰۷/۱۲ شورای گسترش آموزش عالی صورت گرفت و موافقت قطعی در تاریخ ۱۳۸۲/۰۸/۱۹ انجام شد. پژوهشکده با چهار گروه مطالعات آینده نگر، مطالعات اجتماعی، مطالعات زنان و مطالعات فرهنگی با ابلاغ مصوبه مربوط از سال ۱۳۸۳ وارد مرحله اجرایی شد. در سال ۱۳۹۹ این نهاد به «مؤسسه» و در سال ۱۴۰۲ به پژوهشگاه ارتقا یافت.
پژوهش نامه انتقادی متون و برنامه های علوم انسانی نشریه ای علمی در ایران است که با هدف نقد و بررسی متون و کتب علوم انسانی، خصوصاً متون درسی و کمک درسی دانشگاه ها، شناختِ نقاط قوت و ضعف این متون و کمک به ارتقای نقاط قوت و رفع نقاط ضعف و اشکالات احتمالی موجود و نهایتاً ایجاد شرایط کلی لازم برای بهبود کمّی، کیفی، علمی و آموزشی منابع درسی منتشر می شود. این نشریه از سوی شورای بررسی متون و کتب علوم انسانی (وابسته به پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی) منتشر می شود. متن مقالات این نشریه دارای مجوز کامنز است. تاریخچه. این نشریه به صورت فصلنامه با عنوان "نامه علوم انسانی" در بهار ۱۳۷۹ تأسیس شد و تا بهار سال ۱۳۸۸، ۱۹ شماره از آن در ۱۵ مجلد با همین عنوان به چاپ رسید. از شمارهٔ ششم و هفتم به بعد، ترتیبِ چاپ این مجله از فصل نامه به دوفصل نامه تبدیل شد. از شمارهٔ ۲۰ تا ۳۷ به صورت فصل نامه و با عنوان "پژوهشنامه انتقادی متون و برنامه های علوم انسانی" انتشار یافت. این نشریه از شماره ۳۸ تا ۴۷ به صورت دوماهنامه و در نهایت از شماره ۴۸ تا کنون به صورت ماهنامه انتشار می یابد. نمایه. این نشریه در پایگاه استنادی جهان اسلام، پایگاه
مجلات تخصصی نور، مگیران، پایگاه اطلاعات علمی جهاد دانشگاهی، پرتال علوم انسانی، مرکز منطقه ای اطلاع رسانی علوم و فناوری، ویراساینس، سیویلیکا، پایگاه کیت فکتور، آکادمیا، ریسرچ گیت، و ریسرچ بیب نمایه می شود. افتخارات. این نشریه از برگزیدگان بخش جنبیِ یازدهمین دورهٔ جشنواره نقد کتاب بود. همچنین مقالات مختلفِ نشریه در این جشنواره به عنوان برگزیده یا شایسته تقدیر انتخاب شده اند. "پژوهش نامه انتقادی" همچنین از برگزیدگان بخش ویژه جشنواره بین المللی فارابی در دورهٔ هشتم بود.
کشتار چِنتستوخووا که به آن دوشنبه خونین نیز گفته می شود، توسط نیروهای ورماخت آلمان نازی از روز چهارم جنگ جهانی دوم در شهر چنتستوخووا در لهستان میان ۴ تا ۶ سپتامبر ۱۹۳۹ رخ داد. تیراندازی، ضرب و شتم و چپاول، به مدت سه روز در بیش از دوازده مکان جداگانه در اطراف شهر صورت پذیرفتند. حدود ۱٬۱۴۰ غیرنظامی لهستانی (۱۵۰ تن یهودی) کشته شدند. کشتار. مقر فرماندهی هنگ، واقع در ۲۰ کیلومتری جنوب شهر، عصر ۴ سپتامبر گزارشی از یگان های آلمانی هنگ ۴۲ (لشکر ۴۶ پیاده نظام (ورماخت)) دریافت کرد، مبنی بر اینکه آن ها در دو حادثه مختلف مورد حمله «پارتیزان های لهستانی» قرار گرفته اند؛ یکی در حیاط دانشکده فنی که هنگ در آن مستقر بود و دیگری شامل یک ستونی از اسیران که توسط هنگ ۹۷ محافظت می شدند. سربازان آلمانی ادعا کردند که از یکی از خانه های نزدیک محل استقرارشان مورد اصابت گلوله قرار گرفته اند. با این حال، گزارش ها و شهادت های بعدی سربازان نشان از آن دارند که هیچ یک از شاهدان آلمانی قادر به توصیف مهاجمان فرضی نبوده اند. در بازرسی از خانه هایی که پس از کشتار صورت گرفت، «افراد مشکوک» پیدا نشدند. به گفته یوخن بهلر، تاریخ دان آلمانی، تیراندازی
ها به مردم نخست احتمالاً به دلیل وحشت زدگی و فشار عصبی توسط سربازان آلمانی صورت گرفتند، و سپس آن ها داستانی دربارهٔ «پارتیزان های لهستانی» اختراع کرده اند تا بهانه ای برای اقدامات عجولانه و کشتار متعاقب آن ساخته باشند. به گفته یک شاهد عینی لهستانی این رویداد، که دستگیر شده و در میان ستونی از اسیران لهستانی تحت مراقبت آلمانی ها قرار داشت، سربازان ورماخت با مسلسل به ستون زندانیان شلیک کردند که باعث وحشت افرادی شد که تلاش داشتند از مرگ برهند. در نتیجه این امر، نگهبانانی که ستون را محتفظت می کردند اقدام به تیراندازی وحشیانه به سوی آن ها کردند. در این تیراندازی، حدود ۲۰۰ فرد لهستانی و یهودی جان خود را از دست دادند. پس از اینکه نخستین تیراندازی بی هدف متوقف شد، بخش دوم این کشتار در قسمت دیگری از شهر روی داد. طبق شهادت هلنا اشپیلمان در کمیته تاریخی یهودی، سربازان آلمانی غیرنظامیان لهستانی و یهودی را از خانه های خود به صف کشیده و آن ها را ناچار به راهپیمایی به سوی میدان مگناکی، مقابل کلیسای جامع شهر جمع کردند. در آنجا همه آنها ناچار شدند رو به زمین دراز بکشند و هر کسی که حرکت می کرد، مورد اصابت گلوله قرار می گرفت. د
ر کل چندین هزار تن از جمله افراد کهنسال، کودکان و زنان حضور داشتند. سرهنگ دوم اوبه، مسئول واحدهای ورماخت که کشتار را انجام دادند (و نویسندهٔ گزارش به فرماندهی هنگ که «پارتیزان های لهستانی» را مقصر تیراندازی معرفی کرد) تخمین زدند که حدود ۱۰ هزار تن در میدان به صف کشیده شده بودند. تخمین های مشابهی از تعداد افراد گردآوری شده توسط شاهدان عینی و بازماندگان ارائه شده اند. پس از جدا کردن مردان از زنان، مردان مورد جستجو قرار گرفتند و هر کسی که با خود تیغ تراشیدن صورت یا چاقوی جیبی داشت درجا تیرباران شد. به دیگر مردان گفته شد که وارد کلیسا شوند، اما با آغاز حرکت، سربازان آلمانی با مسلسل و سلاح دستی به سوی آنها آتش گشودند. طبق شهادت هِنوخ دیامانت ، که در این تیراندازی زخمی شد، در نتیجه تیراندازی چندین صد تن در دم کشته و حدود ۴۰۰ تن زخمی شدند. رویدادهای مرتبط با کشتار در برابر کلیسای جامع به شکل روایی توسط یک عکاس آلمانی ثبت شدند؛ از به صف کشی اولیه تا انتظار لهستانی ها و یهودیان برای سرنوشت خود، تا عکس های اجساد پخش شده در خیابان های شهر و میدان کلیسای جامع. این مجموعه عکس توسط یک سرباز آمریکایی از یک یک اسیر آلمانی در
اواخر جنگ بدست آمد. تعداد کشته شدگان. بر پایه گذارش رسمی نوشته شده توسط سرهنگ دوم اوبه: در جریان «اقدام به مجازات به دلیل فعالیت های پارتیزانی» ۳ زن و ۹۶ مرد کشته شدند. با این حال، در بهار ۱۹۴۰، ریشارد وندلر، شهردار آلمانی در چنتستوخووا، اجازه نبش قبر اجساد توسط شورای شهر را داد. حدود ۲۲۷ جسد، از جمله ۱۹۴ مرد، ۲۵ زن و ۸ کودک، از خاک بیرون آورده شدند. ۲۲ قربانی یهودی شناسایی شدند. جسدها در چندین مکان از جمله در خیابان کراکوفسکا، در گارناکارسکا، نزدیک شورای شهر و در خیابان پیوترکوفسکا از خاک بیرون آورده شدند. همچنین چندین قتل در مقیاس کوچکتر در دیگر نقاط شهر انجام شدند، از جمله بیمارانی در یک بیمارستان نظامی که توسط صلیب سرخ اداره می شد. طبق «مرکز مستندسازی تاریخ چنتستوخووا»، در آن روز به طور کلی کمینه ۶۰۰ تن در شهر کشته شدند. برخی تخمین ها از قربانیان این تعداد را بیش از ۱۰۰۰ تن، شامل ۹۹۰ لهستانی تبار و ۱۱۰ یهودی، اعلام کرده اند. بعدها، پس از برچیده شدن گتو چنتستوخووا بیش از ۴۰٬۰۰۰ یهودی به قتل رسیدند. تحقیقات پس از جنگ. تحقیق دربارهٔ این کشتار در سال ۱۹۸۵ در بایرویت آلمان در مورد سربازان پیشین هنگ ۴۲ پیاده ن
ظام انجام شد. اکثر این سربازان هنوز ادعا می کردند که پیش از کشتار از خانه های مجاور مورد اصابت گلوله قرار گرفته بودند، اما هیچ کس نمی توانست مهاجمان را توصیف کند. یک سرباز پیشین حتی اعتراف کرد که هیچ تصوری از این که مهاجمان فرض شده «سرباز، پارتیزان یا غیرنظامی» بوده اند، ندارد. چندین سرباز اعتراف کردند که وحشتی عمومی در میان نیروهای آلمانی به وجود آمد و همه برای برداشتن سلاح های خود دویده، روی هم لغزیده و به هدف به همه سوی تیراندازی می کردند. یکی از افسران هنگ به یاد آورد که او از سربازانش به دلیل عدم رعایت کامل نظم خشمگین شده بود. سربازان پیشین این یگان همچنین اعتراف کردند که آن ها در جستجوی های بعدی نه تنها هیچ اسلحه ای پیدا نکردند، بلکه جز چند زن دارای بچه و برخی افراد کهنسال، مردان توانمندی در آن حوالی نبود. به گفته سرباز پیشین هانس م. «من هرگز در چنتستوخووا پارتیزانی را با چشم خود ندیدم.» در رابطه با کشتار دوم در نزدیکی کلیسای جامع، سرباز سابق پیشین، فریتز اس. در اقراری اولیه ادعا کرد که پس از توقف تیراندازی بی هدف، به او دستور داده شده که مودبانه از غیرنظامیان بخواهد خانه های خود را ترک کنند و در یک کلی
سا جمع شوند. با این حال، فریتز اس. چند روز بعد داوطلبانه نزد بازپرس ها برگشت و اظهارات خود را تغییر داد. وی گفت که دستور این بود که غیرنظامیان را با زور از خانه های خود خارج کرده و با صورت های رو به زمین به صف بکشند. وی افزود که «من می خواهم تأکید کنم که من هرگز با ادب از هیچ غیرنظامی نخواستم که خانه خود را ترک کند. در واقع، ما آن ها را [از خانه خود] بیرون انداختیم.» این کشتار همچنین توسط کمیته تاریخی یهودی و حکومت چنتستوخووا مورد بررسی قرار گرفت. در سال ۲۰۰۹، مؤسسه یادبود ملی لهستان گورهایس دسته جمعی در نزدیکی ایستگاه راه آهن استرادوم یافت که حاوی حدود ۲۰۰۰ جسد بودند، اگرچه هنوز مشخص نیست که آیا اجساد مربوط به این کشتار است یا کشتارهای بعدی توسط نازی ها. همچنین در سال ۲۰۰۹، دفترچه خاطرات بولسلاو کورکوفسکی کشف شد. کورکوفسکی شاهد این کشتارها بود و بعدها به عنوان کارگر اجباری در نبش قبر برخی از اجساد در سال ۱۹۴۰ شرکت کرد (وجود این دفترچه خاطرات پیشتر به دلیل در دسترس بودن چندین بخش از آن مشخص شده بود). در هفتادمین سالگرد حمله آلمان به لهستان در سپتامبر ۲۰۰۹، رسانه عمومی آلمانی "Rundfunk Berlin-Brandenburg" قصد
فیلمبرداری یک فیلم مستند با موضوع کشتار چنتستوخووا را داشت، چرا که بر خلاف جنایات جنگی اس اس، آگاهی گسترده ای از جنایات جنگی ورماخت تا آن هنگام در آلمان وجود نداشت.
«پوشش عمیق»، که همچنین با عنوان «۱۸۷» هم شناخته می شود، اولین تک خوانی رپر آمریکایی دکتر دره است. همچنین این ترانه اولین آهنگ او پس از انحلال گروه ان.دابلیو.ای است. این قطعه برای موسیقی متن فیلم "پوشش عمیق" ضبط شده است. در این ترانه، خواننده رپ آمریکایی، اسنوپ داگ نیز حضور دارد.
جنگ صلیبی دوم سوئد یک لشکرکشی احتمالی نظامی سوئدی در قرن سیزدهم علیه تاوستیان، در فنلاند کنونی، به رهبری بیرگر جارل بود. دربارهٔ بسیاری از جزئیات این جنگ صلیبی بحث های وجود دارد. پس از جنگ صلیبی، تاوستیان به تدریج تحت حکومت کلیسای کاتولیک و پادشاهی سوئد قرار گرفت. تاریخ تاوستیا. تاوستیان از اوایل عصر حجر ساکن سرزمین کنونی فنلاند بوده اند. منطقه اصلی تواستیا باستان در حوالی دریاچه واناجاوسی شکل گرفته است. مثالی از حضور تاوستیان در عصر آهن، تپه هایی است که در جهت جنوب-شمال در حوالی هامنلینا ایجاد شده است. بر روی این تپه ها قله های متعددی ساختع شده بود در منابع تاریخی اولین بار از تاوستیان در سال ۱۰۴۲ یاد شده است. احتمالاً قدیمی ترین جاده شناخته شده فنلاند (جاده گاو تواستیا) را با ساحل غربی فنلاند متصل می کند. اولین نشانه های مسیحیت را می توان مربوط به قرن یازدهم دانست. تاریخ نگار ولیکی نووگورود تواستیان را در درگیری های مکرر با نوگورود و کارلیان و همچنین سایر فنلاندی های بالتیک از قرن ۱۱ تا ۱۴ توصیف می کنند. جنگ صلیبی دوم سوئد به فنلاند احتمالاً در سال ۱۲۹۳ فرایندی را آغاز کرد که تواستیا را به بخشی از پادشاهی س
وئد تبدیل کرد. پیشینه. سوئد از ابتدای قرن سیزدهم شروع به مستعمره نمودن فنلاند کرد، در سال ۱۲۲۰، سوئد سعی کرد در جنگهای صلیبی بالتیک شرکت کند، اما نتوانست جای خود را در استونی حفظ کند. یادداشتهایی از افراد کلیسایی سوئدی در سال ۱۲۳۰ در تواستیا وجود دارد که احتمالاً توسط اسقف فنلاند به نام توماس نوشته شده است. مسیحیت داشت به آرامی در فنلاند جای خود را باز می کرد که ظاهراً با واکنش شدید علیه مبلغین مسیحی روبرو شد، و در سال ۱۲۳۷، پاپ گریگوری نهم فراخوان جنگ صلیبی برای سوئدی ها علیه «مرتدان و بربرها» فرستاد. منابع تاریخی. تمامی جزئیات این جنگ صلیبی مربوط به نوشته های اریک کرونیکل است که ماهیتی عمدتاً تبلیغاتی دارد و یک قرن پس از وقایع، در میان ناآرامی های داخلی و جنگ با نوگورود نوشته شده است. تاریخ نگار می گوید که جنگ صلیبی بین نبرد اسپارساترا در سال ۱۲۴۷ و مرگ پادشاه اریک (XI) در ۱۲۵۰ رخ داده است، و تاوستیان را به عنوان مخالفان سوئدی معرفی می کند. طبق تاریخچه، لشکرکشی در سوئد آماده شد و سپس از طریق دریا به یک سرزمین در ساحل، جایی که دشمن منتظر بود، انجام شد. کرونیکل همچنین اشاره کرد که قلعه ای به نام taffwesta bor
g پس از جنگ تأسیس شد. کرونیکل همچنین جنگ صلیبی را با روس های ارتدکس پیوند داد و به این نکته اشاره کرد که «پادشاه روسیه» سرزمین فتح شده را از دست داده است. لوبک از حدود سال ۱۳۴۰ با یادداشت کوتاهی که بیرگر جارل فنلاند را تحت حکم سوئد ارائه کرد، این لشکر کشی را تأیید کرداست. تفسیرها. برخلاف اولین جنگ صلیبی سوئد، به نظر می رسد تردیدی وجود ندارد که تلاش سوئد برای مسیحی کردن فنلاند در اواسط قرن سیزدهم به اوج خود رسید. هنوز بسیاری از جزئیات، از جمله سال و ماهیت دقیق آن، همچنان موضوع بحث باقی مانده است. ماهیت جنگ صلیبی. اگرچه تاریخ نگار سعی داشت جنگ صلیبی را به عنوان یک جنگ پیروز تصور کند، اما این یک مرحله غیرمعمول خونین در روند در حال انجام بود که فنلاند وارد کشور سوئد شد. سوئد دارای یک دولت مرکزی و یک نیروی ایدئولوژیک قوی در قالب کلیسای کاتولیک بود. سردمداران فنلاندی که به آن پیوستند از قدرت و اعتبار برخوردار شدند زمان. قدمت این جنگ صلیبی تا حدودی مورد اختلاف بوده است. علاوه بر تاریخ ۱۲۴۷–۱۲۵۰ داده شده در «وقایع نامه اریک»، مواردی وجود دارد که تاریخ حمله را به ۱۲۳۸–۱۲۳۹ یا ۱۲۵۶مرتبط می داند. عواقب. در سال ۱۲۴۹، اوض
اع به اندازه کافی برای تأسیس اولین کلیسا در فنلاند آماده شد، کلیسا دومنیکن تأسیس شد. این کلیسا تا پایان قرن در کنار استحکامات اسقف در کروینن بود.
تیم ملی بسکتبال بورکینافاسو ، نماینده بورکینافاسو در مسابقات بین المللی بسکتبال است .
تیم ملی بسکتبال بوروندی ، نماینده بوروندی در مسابقات بین المللی بسکتبال است .
صفیه علی (؛ ۲ فوریه ۱۸۹۴ – ) نخستین پزشک زن در جمهوری ترکیه بود. او فارغ التحصیل کالج رابرت در استانبول بود و در جنگ های بالکان، جنگ جهانی اول، و جنگ استقلال ترکیه به درمان مجروحان جنگی پرداخت. صفیه در سال ۱۹۱۶ در آلمان تحصیل پزشکی را آغاز کرد و در سال ۱۹۲۳ مطبش را در استانبول افتتاح کرد. یک مرکز سلامت خانواده در استانبول به یاد او نام گذاری شده است. وی تحقیقات مهمی در زمینهٔ رفاه حال مادران و نوزادان انجام داده است. او همچنین با تدریس پزشکی به دانشجویان دختر، به عنوان اولین زنی که پزشکی را آموزش داد، تاریخ ساز شد. در دوم فوریهٔ ۲۰۲۱، گوگل تولد ۱۲۷سالگی صفیه علی را با یک گوگل دودل گرامی داشت.
بریگنده (تیپ) هفتم حمله به دیسنته (روش انزال هوایی) () یگان پیاده نظام چترباز بخشی از قشون های مابیلی تحت نظارت وزارت مدافعه جمهوری تاجیکستان می باشد و در پایتخت این کشور دوشنبه واقع شده است.
تیم ملی بسکتبال کامرون، نماینده کامرون در مسابقات بین المللی بسکتبال است. کامرون که زمانی تنها تیم متوسط بود، به یک قدرت و مدعی بزرگ برای قهرمانی بسکتبال آفریقا تبدیل شد. بهترین موفقیت آنها رسیدن به نشان نقره در سال ۲۰۰۷ بود.
جنبش خلافت، در سال ۱۹۱۸ به پشتیبانی از خلافت عثمانی در هندوستان پدید آمد و صحنهٔ همبستگی هندوان و مسلمانان شد. این جنبش مخالف سرنگونی امپراتوری عثمانی بود و باور داشت بریتانیا در تلاش برای از میان بردن همه کانون های قدرت اسلامی است. برخی بر این باورند که جنبش خلافت ریشه در اندیشه اتحاد اسلام داشت که در عثمانی تبلیغ می شد. حرکت نخست. نخستین حرکت برای تشکیل جنبش خلافت در یازدهمین نشست سالانه جامعه مسلمانان سراسر هند (۳۰ دسامبر ۱۹۱۸) در دهلی انجام گرفت. در این نشست، دربارهٔ مسائل خلافت عثمانی بحث و صحبت شد.
مسجد نصرتیه (ترکی استانبولی: Nusretiye Camii) یک مسجد واقع در محله توپخانه از منطقه بی اوغلو، استانبول است که معماری آن تحت تأثیر عناصر اسلامی می باشد، سبک باروک را حفظ کرده و آن را منحصر به شهر می کند. این مسجد طی امپراتوری عثمانی در سال ۱۸۲۳-۱۸۲۶ توسط سلطان محمود دوم ساخته شده است.
در ریاضیات، یک منیفلد دیفرانسیل پذیر نوعی منیفلد است که جهت انجام حساب دیفرانسیل و انتگرال، به طور موضعی به میزان کافی به یک فضای خطی شبیه اند. هر منیفلدی را می توان توسط گردایه ای از چارت ها که به آن اطلس هم می گویند، توصیف کرد. آنگاه می توان ایده هایی را از حسابان به کار گرفت، در حالی که هر چارت در فضایی خطی قرار داشته که در ان می توان قواعد حسابان را به کار برد. اگر چارت ها به طرز مناسبی با هم سازگار باشند (یعنی تابع انتقال از یک چارت به دیگری دیفرانسیل پذیر باشد)، محاسبات انجام گرفته در یک چارت در بقیه چارت های دیفرانسیل پذیر نیز برقرار است. به زبان صوری، یک منیفلد دیفرانسیل پذیر، منیفلدی توپولوژیک است که ساختار دیفرانسیل سرتاسری بر روی آن تعریف شده است. هر منیفلد توپولوژیکی را می توان به طور "موضعی" و با کمک هومئومورفیسم ها در اطلس و یک ساختار استاندارد دیفرانسیل رو یک فضای خطی، مجهز به یک ساختار دیفرانسیل کرد. برای القای یک ساختار دیفرانسیل روی دستگاه های مختصاتی موضعی با استفاده از هومئومورفیسم ها، ترکیبشان روی اشتراک چارت ها باید توابعی دیفرانسیل پذیر روی فضای خطی متناظر باشد. به بیان دیگر، اگر دامنه
چارت ها همپوشانی داشته باشند، مختصات تعریف شده توسط هر چارت باید نسبت به مختصات تعریف شده در هر چارت از اطلس نیز دیفرانسیل پذیر باشد. نگاشت هایی که مختصات تعریف شده توسط چارت های مختلف را به هم مرتبط می کنند را "نگاشت های انتقال" گویند. دیفرانسیل پذیری در موقعیت های مختلف، معانی مختلفی دارد: به طور پیوسته دیفرانسیل پذیر، k بار دیفرانسیل پذیر، هموار و هولومورفیک. به علاوه، امکان القای چنین ساختار دیفرانسیلی روی یک فضای مجرد، امکان گسترش تعریف دیرانسیل پذیری به فضاهایی که دستگاه مختصات سرتاسری ندارند را نیز می دهد. یک ساختار دیفرانسیل امکان تعریف فضای مماس دیفرانسیل پذیر سرتاسری، توابع دیفرانسیل پذیر، تنسور دیفرانسیل پذیر و میدان برداری را می دهد. منیفلدهای دیفرانسیل پذیر در فیزیک اهمیت بالایی دارند. برخی از انواع خاص منیفلدهای دیفرانسیل پذیر پایه ای برای نظریات فیزیکی چون مکانیک کلاسیک، نسبیت عام و نظریه یانگ-میلز را می دهد. امکان تکوین حاسابان برای منیفلدهای دیفرانسیل پذیر وجود دارد. از نتایج این تکوین، ماشین های ریاضیاتی چون حساب خارجی می باشد. به مطالعه حسابان روی منیفلدهای دیفرانسیل پذیر هندسه دیفرانسیل می
گویند.
مسجد والده سلطان پرتونهال (ترکی استانبولی: Pertevniyal Valide Sultan Camii) همچنین به عنوان مسجد والده سلطان آق سرای نیز شناخته می شود مسجدی سلطنتی عثمانی در استانبول است. در تقاطع خیابان اردو و بلوار آتاتورک در محله آق سرای واقع شده است. همچنین در کنار دبیرستان پرتونهال (ترکی: Pertevniyal Lisesi) واقع شده است که به دستور والده سلطان پرتونهال ساخته شده است.
برج ساعت نصرتیه (ترکی استانبولی: Tophane Saat Kulesi) یا همان برج ساعت توپخانه، برج ساعتی است که در محله توپخانه واقع شده است، محله ای در منطقه بی اغلو استانبول در کنار مسجد نصرتیه و کیوسک توپخانه در ساحل اروپایی در تنگه بسفر. این بنا به دستور سلطان عثمانی عبدالمجید اول و توسط معمار گارابت آمیرا بالیان طراحی و در سال ۱۸۴۸ تکمیل شد.
جان بارنز (مرگ ۱۶۶۱ میلادی)، یک راهب بندیکتین انگلیسی بود. زندگی نامه. او در دانشگاه آکسفورد تحصیل کرده بود، اما پس از کاتولیک شدن به اسپانیا رفت و الوهیت در دانشگاه سالامانکا تحت خوان آلفونسو Curiel خواند. وی پس از تصمیم برای پیوستن به مردم اسپانیا نشان سنت بندیکت، در ۱۲ مارس ۱۶۰۴میلادی در صومعه سنت بندیکت در والادولید لباس خدمت خود را پوشید. سال بعد در ۲۱ مارس اعلام شد که در تاریخ ۲۰ سپتامبر ۱۶۰۸میلادی به کشیش منصوب شد. وی سپس در منطقه دوآی و اس تی مالو در اسپانیا فعالیت خود را آغاز کرد. وی پس از مدتی کار در این کشور، بازداشت و همراه چند کشیش دیگر به نرماندی تبعید شد. او که به پیشگویی انگلیسی در دیولوارت، در لورن دعوت شد، در آنجا یک سخنرانی در مورد الوهیت داشت، و بعداً به همین دلیل در کالج مارچین در دوای مشغول به کار شد. بارنز که دوباره وارد انگلستان شد، در سال ۱۶۲۷میلادی در آکسفورد به طور خصوصی اقامت گزید تا در کتابخانه بادلین، مطالبی برای برخی از آثار خودش را که قصد انتشار آن ها را داشت، جمع آوری کند. در این دوره برادرانش او را به عنوان یک دشمن می دیدند. او دشمن قدرت موقتی پاپ بود. او به تعلیم برخی از کاس
یویست ها در موضوع گمراهی بیانیه هایی صادر کرده بود. وی تأیید کرده بود که قبل از اصلاحات هرگز هیچ جماعتی از بندیکتین ها در انگلیس وجود نداشته است، به استثنای نظم کلونی و او با پدر فرانسیس والگراو، با ائتلاف راهبان متعلق به جماعت اسپانیا، ایتالیا (کاسین) و انگلیس مخالفت آشکار خود را اعلام کرد. وود نقل می کند که نوشته های او «وی را چنان مورد تنفر فرماندهان خود قرار داد که موجب تلاش برای الگوبرداری از وی شد». بارنز، با درک خطر، به پاریس فرار کرد و در آنجا تحت حمایت سفیر اسپانیا قرار گرفت. در نتیجه، تلاش های انجام شده توسط پدر کلمنت رینرو علاقه او به آلبرت اتریشی، بارنز را به زور از پاریس تبعید کردند، همین موضوع باعث شد تحقیقات و کتاب های او نانوشته باقی بماند پس از پاریس او را به سرعت به فلاندر تبعید کردند. به گفته وود، وی از فلاندر به رم منتقل شد، جایی که به دستور پاپ، او را ساکت کردند و دیگر خبری از عقاید و سخنان او در هیچ جا نبود. او را به یک دیوانه خانه در پشت کلیسای سنت پل منتقل کردند. به نظر افراد زیادی او تا زمان قبل از مرگ خود، یعنی قبل از اوت ۱۶۶۱میلادی، در آنجا زندانی شده بود. توسط حزب اصلاح شده بارنز ب
ه عنوان ایرنوس لقب گرفته بود که مردی فرهیخته، صلح طلب و معتدل بود. اما نویسندگان کاتولیک، رفتار و کردار او را به شدت محکوم می کردند. به عنوان مثال، Dom Bennet Weldon می گوید: «من نامه های زیادی را جمع آوری کرده ام که نشان می دهد او در انگلیس در سندهای موجود دستکاری های بسیاری کرده بود تا بتواند زود تر از موعد خود حقوق بازنشستگی خود را از دولت دریافت کند؛ که در نهایت با در یافت این مستمری و خرج کردن آن برای عقاید خود و ترویج آن ها به عنوان یک تهدید جدی برای آن ها محسوب می شد.»
مدرسه سنگی یا تاش مدرسه (ترکی استانبولی: Taşmedrese) یک مجموعه مذهبی قرن سیزدهم در آق شهر، استان قونیه ترکیه است. این مجموعه توسط صاحب آتا، وزیر سلجوقیان روم و به دستور وی ساخته شد. همان طور که از نام آن پیداست، این مدرسه در اصل یک مدرسه مذهبی است که در سال ۱۲۵۰ ساخته شده است.
ویلیام اچ. مک ریون (؛ زادهٔ ۶ نوامبر ۱۹۵۵)، دریابُد (امیر چهارستارهٔ) بازنشستهٔ نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا است که از ۸ اوت ۲۰۱۱ تا ۲۸ اوت ۲۰۱۴ به عنوان نهمین فرمانده فرماندهی عملیات ویژه ایالات متحده آمریکا خدمت کرد. وی از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸، ریاست سامانهٔ دانشگاه تگزاس را بر عهده داشت. مک ریون پیش تر از ۱۳ ژوئن ۲۰۰۸ تا اوت ۲۰۱۱ به عنوان فرمانده ستاد فرماندهی مشترک عملیات ویژه (JSOC) و از ژوئن ۲۰۰۶ تا مارس ۲۰۰۸ به عنوان فرمانده فرماندهی عملیات ویژه اروپا (SOCEUR) خدمت می کرد. وی علاوه بر وظایف خود به عنوان فرمانده فرماندهی عملیات ویژه اروپا ، به عنوان اولین مدیر مرکز هماهنگی نیروهای عملیات ویژه ناتو (NSCC) گمارده شد، جایی که وی مسؤول ارتقای توانایی ها و قابلیت همکاری همه نیروهای عملیات ویژه ناتو شد. مک ریون پس از بیش از ۳۷ سال خدمت در ۲۸ اوت ۲۰۱۴ از نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا بازنشسته شد. او بیش از پانزده سال به عنوان فرمانده نیرو های ویژه آمریکا در عراق و افغانستان حاضر و همچنین وی در دستگیری صدام حسین، رهبر بعث عراق نقشی اساسی داشته است. زندگی نامه. ویلیام هری مک ریون در ۱۹ سالگی برای تحصیل از زاد
گاهش پینهارست در جورجیا به تگزاس رفت و ۳ سال در دانشگاه تگزاس تحصیل کرد . او بعد از ۵ سال تصمیم به حضور در دوره آموزشی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا گرفت و پس از رفتن به کالیفرنیا و به گفته خودش بعد از طی کردن مراحل بسیار سخت جزو ۳۰ نفری بود که از بین ۳۲۰ داوطلب انتخاب شده بود . مربیان وی اغلب فرماندگان و یا کهنه سرباز های جنگ ویتنام بودند. او در عراق و افغانستان به عنوان فرمانده جوخه های ارتش امریکا و چندین سال به عنوان فرمانده نیروی دریایی و نیروهای ویژه آمریکا منسوب بود. او یکی از مامور های زندان صدام حسین بود و در یکی از کتاب هایش پس از دیدن وارد شدن رهبران جدید عراق به محل نگهداری صدام و واکنش او می نویسد:وقتی در را باز کردم تا رهبران جدید عراق وارد شوند صدام بلند نشد پوز خندی زد و هیچ نشانه ای از پشیمانی در او نبود. بلافاصله چهار رهبر عراقی سرش فریاد کشیدند اما صدام با یک نگاه تحقیر آمیز، لبخندی مرگ بار نصیب آن ها کرد و از آن ها با احترام خواست که بنشینند. در چشمان رهبران عراقی ترس موج می زد در حالی که صدام دیگر تهدیدی برای حاضران در اتاق نبود. اگر هدف از ملاقات با صدام نشان دادن این بود که او دیگر ق
درتی ندارد، این نقشه به شکل تحقیر آمیزی شکست خورده بود.او در کتاب تخت خوابت را مرتب کن درباره یکی از فرمانده هایش با لقب موکی می گوید که او از فرماندهان جنگ ویتنام بود و وقتی کسی درست به وظایفش عمل نمی کرد او را موظف میکرد که از تپه ای ماسه ای به دورن موج ساحل کورونادو بپرد و آنقدر خودش را غلت بدهد تا شبیه کلوچه شکری بشود و تا پایان روز بایستی با همان لباس تمرین را ادامه می داد. یک روز موکی که مردی قد بلند و قوی بود و در دوچرخه سواری و شنا تبحر و استعداد عجیبی داشت با دوچرخه تصادف کرد و قطع نخاع شد اما هیچگاه به خودش و دیگران شکایت نکرد بلکه او هنوز دوست من و جزو الهام بخش ترین انسان های زندگی من است. او در نکته پایانی یکی از کتاب هایش برای کسانی که قصد تغییر خود و دنیای اطراف را داردند، می نویسد:
نیروی هوابرد تاجیکستان () چتربازهای نیروهای مسلح تاجیکستان هستند. آن ها مشابه نیروی هوابرد روسیه هستند که اغلب با آن ها تمرین می کنند. نیروی هوابرد به عنوان یک یگان نخبه نیروهای ویژه عمل می کنند که زیر نظر وزارت دفاع تاجیکستان و بخشی مجزا از نیروی زمینی هستند. اگرچه آن ها چترباز نامیده می شوند، اما نیروهای متحرک اغلب در هلیکوپترها مستقر می شوند، زیرا نیروی هوایی تاجیکستان هواپیماهای بال ثابت کمی دارد. تاریخچه. در ۲ اوت ۱۹۹۷، هفتمین گردان تهاجم هوابرد تشکیل شد. این اولین تیپ هوابردی بود که در این کشور تشکیل شد. حدود نیمی از افسران این تیپ در جنگ داخلی تاجیکستان خدمت کرده بودند. در سپتامبر ۲۰۰۳، نیروهای متحرک ایجاد شدند. این نیرو از تمام واحدهای هوابرد (از جمله گردان)، و همچنین نیروهای ویژه، واحدهای تفنگداران کوهستانی و برخی دیگر از زیرمجموعه ها تشکیل شده بود. در ۴ اوت ۲۰۰۷، وزارت دفاع روز چترباز را برای تجلیل از نیروهای متحرک ایجاد کرد. آموزش و همکاری. در سال ۲۰۱۴، یک نمایش بازی جنگی در فخرآباد، حدود ۳۰ کیلومتری جنوب دوشنبه برگزار شد که در آن یک زیرمجموعه از نیروهای متحرک در خنثی سازی یک گروه تروریستی و آزادسا