Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قاطعانه عمدی بودن آن را تکذیب کردند و مادلین آلبرایت، وزیر امور خارجه ایالات متحده، این داستان را «چرند» خواند و رابین کوک، وزیر امور خارجه بریتانیا گفت که «هیچ مدرکی برای پشتیبانی از آن وجود ندارد». در آوریل ۲۰۰۰ "، نیویورک تایمز" نتایج تحقیقات خود را منتشر کرد که، این «تحقیق هیچ مدرکی مبنی بر اینکه بمباران سفارت عمدی بوده است، به دست نیاورد.» درست پس از بمباران، اکثر چینی ها معتقد بودند که این بمباران عمدی بوده است و بسیاری همچنان بر این باورند که عمدی بوده است. با این حال، در نتایج مصاحبه های ساختارمند انجام شده در سال ۲۰۰۲، از ۵۷ درصد از کارشناسان روابط چینی-آمریکایی چینی که معتقد بودند بمباران عمدی بوده است، ۸۷٫۵ درصد به دخالت پرزیدنت کلینتون مشکوک نبودند. در اوت ۱۹۹۹، ایالات متحده با پرداخت غرامت به قربانیان بمباران و خانواده های آنها موافقت کرد. در دسامبر ۱۹۹۹، ایالات متحده موافقت کرد که خسارات وارده به سفارت را به چین بپردازد و چین نیز با جبران خسارت وارده به اموال ایالات متحده در جریان تظاهرات ها، موافقت کرد. در ماه مه ۲۰۰۰ یک لایحه تجاری بزرگ ایالات متحده و چین در مجلس نمایندگان ایالات متحده تصویب ش
د که به قانون روابط ایالات متحده و چین در سال ۲۰۰۰ تبدیل شد که با ورود چین به سازمان تجارت جهانی ادغام شد. در ژوئن ۲۰۰۰، در جریان سفر مادلین آلبرایت، وزیر امور خارجه ایالات متحده به چین، هر دو طرف گفتند که روابط بین آنها بهبود یافته است.
سیمرغ بلورین بهترین فیلم کوتاه یکی از جوایزی است که در جشنوارهٔ فیلم فجر به کارگردانان فیلم های کوتاه اهدا می شود.
هنینگ پالنر (؛ – ) بازیگر و صداپیشه اهل دانمارک بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "قصر"، "ترور" و "یک انسان به تمام معنا" اشاره کرد.
ملین شوارتس (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل دانمارک است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "بازسازی"، "شعله و لیمو" و "قصر" اشاره کرد.
«بغداد» دومین ویدئو کلیپ از دومین آلبوم استودیویی آیلا چلیک به نام "من" است. دربارهٔ ترانه. شعر و موسیقی اثر کار آیلا چلیک است، اما تنظیم اثر توسط اورهان سانجاک انجام شده است. بیازیت اوزتورک در این ترانه چلیک را همراهی کرده است. قبل از اینکه کلیپ ترانه بیرون آید، در فهرست پرشنفته ترین ها و دانلودشده ترین های فیزی و ترک تلکام موزیک در رتبهٔ نخست قرار گرفت. هر دو نسخهٔ ترانهٔ «بغداد» در آی تیونز و اپل میوزیک نیز در دو جایگاه نخست قرار گرفتند. همچنین، در فهرست شزم نیز صدرنشین شد. آیلا چلیک تنظیم تازه ای از ترانه را برای حمایت کردن از تیم ملی فوتبال ترکیه در رقابت های جام ملت های اروپا ۲۰۱۶ مجدداً آماده کرد. چلیک از تیم ملی که در آنتالیا کمپ زده بود دیدار و با بازیکنان و کادر فنی ملاقات کرد. چلیک نسخهٔ فوتبالی ترانهٔ «بغداد» را همراه سرمربی، فاتح تریم، و بازیکنان خواند. این ترانه در ۴۳مین جوایز پروانهٔ طلایی که در سال ۲۰۱۶ برگزار شد جایزهٔ «ترانهٔ سال» را برد. دربارهٔ ویدئو کلیپ. ویدئو کلیپ ۲۵ مهٔ ۲۰۱۶ منتشر شد. فیلمبرداری های کلیپ در ایستگاه راه آهن حیدرپاشا انجام شد. بیازیت اوزتورک هم که آخرین بار در سال ۲۰۰۰ د
ر کلیپی نقش ایفا کرده بود، در این کلیپ آیلا چلیک را همراهی کرد. یک گروه بازیگری متشکل از تقریباً ۳۰ شخصیت در کلیپ ایفای نقش کرد. فیلمبرداری را ولی کوزلو و کارگردانی را بدران گوزل بر عهده داشتند.
آنکر سورنسن (؛ – ) کارگردان فیلم، تدوین گر و فیلم نامه نویس اهل دانمارک بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "زمستان آخر"، "زنت را به من قرض بده" و "قصر" اشاره نمود.
اریک اوربیو (؛ زادهٔ ) تهیه کننده و کارگردان فیلم اهل دانمارک است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "قصر" اشاره نمود.
باربارا ساتلر (؛ – ) سرمایه دار، بازیگر، مانکن، پلی میت، و مدل عکاسی شهوانی اهل دانمارک بود. وی بین سال های ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۹ میلادی فعالیت می کرد. عکس او بر جلد مجلاتی چون جی کیو و ماکسیم منتشر شد. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "تدی خرسه" اشاره کرد.
پروتئینوپلاست ها که گاهی پروتئوپلاست، آلئوروپلاست و آلئوروناپلاست نامیده می شوند اندامک های تخصصی هستند که فقط در سلول های گیاهی یافت می شوند. پروتینوپلاست ها به دستهٔ وسیعی از اندامک ها به نام پلاست ها تعلق دارند. پلاست ها اندامک هایی تخصصی و دوغشایی هستند که در سلول های گیاهی یافت می شوند. پلاست ها عملکردهای مختلفی مانند متابولیسم انرژی و واکنش های بیولوژیکی را انجام می دهند. انواع مختلفی از پلاست ها از جمله لوکوپلاست ها، کروموپلاست ها و کلروپلاست ها شناخته شده اند. پلاست ها بر اساس ویژگی هایی مانند اندازه، عملکرد و ویژگی های فیزیکی، به دسته های مختلفی تقسیم می شوند. کروموپلاست ها به سنتز و ذخیرهٔ مقادیر زیادی کاروتنوئید کمک می کنند. کلروپلاست ها ساختارهای فتوسنتزکننده ای هستند که به تولید انرژی نور برای گیاه کمک می کنند. لوکوپلاست ها نوعی پلاست بی رنگ هستند که هیچ فتوسنتزی در آن ها رخ نمی دهد. رنگدانهٔ بی رنگ لوکوپلاست بر خلاف آنچه در کلروپلاست ها و کروموپلاست ها یافت می شود به دلیل نداشتن اجزای ساختاری تیلاکوئیدها است که منشأ تولید رنگدانه است. پروتئین ها در بسیاری از دانه ها مانند آجیل برزیلی، بادام زمین
ی و حبوبات یافت می شوند. پروتئینوپلاست ها در دههٔ ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به عنوان اجزای پروتئینی بزرگی شناسایی شدند که هم با میکروسکوپ نوری و هم با میکروسکوپ الکترونی قابل مشاهده هستند.
شیائومی می ۱۱ اولترا () یک تلفن هوشمند بالا ردهٔ مبتنی بر اندروید است که توسط شیائومی تولید شده است. این گوشی در سال ۲۰۲۱ عرضه شد. این گوشی علاوه بر نمایشگر جلو، یک نمایشگر کوچک در پشت نیز دارد.
محمد کلباسی (۱۹ مهر ۱۳۲۲ – ۹ آبان ۱۴۰۲) داستان نویس ایرانی بود. او نگارش داستان کوتاه را از دههٔ ۱۳۴۰ شروع کرد و با نوشتن و انتشار چند داستان کوتاه در جنگ اصفهان و سایر مجلات ادبی شناخته شد.
نوکیا ایکس آر۲۰ (به ) یک تلفن هوشمند مبتنی بر اندروید با نشان نوکیا است که توسط اچ ام دی گلوبال ساخته شده است.
مونیکا هانسن (؛ زادهٔ ) مدل و مجری تلویزیون اهل نروژ است که در سال ۱۹۹۷ دوشیزهٔ شایستهٔ کشور نروژ شد. عکس او بر جلد مجلاتی همچون اسکوایر، ماکسیم و ال چاپ شده است. وی در سال ۲۰۰۶ «زن برگزیدهٔ مجلهٔ ماکسیم» شد و در فوریهٔ همان سال، «زیباروی ماه» مجلهٔ پلی بوی شد. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "دره خدایان" اشاره نمود.
ماشا لوند (؛ زادهٔ ) مدل، بازیگر، طراح و کارآفرین دانمارکی-روسی است. وی در آگهی های تبلیغاتی شرکت های ایکه آ و ئی-ترید حضور داشته و تصویرش بر جلد مجلاتی چون جی کیو، ماکسیم استرالیا، منز هلث، ایمیج اند استایل، پیپل، اف اچ ام، ویمنز فیتنس، پلی بوی، چاپ شده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "مرد آهنی" و "فیلم حماسی" اشاره کرد.
گابریل تیوت (؛ زادهٔ ) مدل و بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۱۹۹۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "مرد آهنی"، ' و ' اشاره کرد.
سفر اکتشافاتی لوئایسا (Loaísa expedition)، یک سفر اکتشافی در اوایل قرن شانزدهم به اقیانوس آرام بود که توسط گارسیا جوفره دی لوئایسا (۱۴۹۰–۲۰ ژوئیه ۱۵۲۶) فرماندهی شد و به دستور پادشاه اسپانیا، چارلز اول، برای استعمار جزایر ادویه در هند شرقی، انجام شد. ناوگانی شامل هفت کشتی، از لاکرونیا، اسپانیا در ژوئیه ۱۵۲۵ حرکت کرد و پس از دور زدن ماژلان-الکانو، به دومین سفر دریایی تاریخ تبدیل شد که از اقیانوس آرام عبور کرد. این سفر منجر به کشف دریای هوسس، در جنوب کیپ هورن و جزایر مارشال در اقیانوس آرام شد. سرانجام یک کشتی در سپتامبر ۱۵۲۶ به جزایر اسپایس رسید. ریشه ها. سفر دی لوئایسا، هم به عنوان یک مأموریت نجات و هم یک سفر دریایی اکتشافی در نظر گرفته شد. ویکتوریا، یک کشتی از سفر ماژلان به اقیانوس آرام بود که در سال ۱۵۲۲ به اسپانیا بازگشت با این خبر که کشتی خواهرش، ترینیداد، آخرین بار در حال تلاش برای بازگشت به خانه از طریق کشتی رانی به سمت شرق از مسیر جزایر اسپایس به سمت آمریکای جنوبی، دیده شده است. به دی لوئایسا دستور داده شد که در سفر بازگشت در مسیر مورد نظر خود به اسپانیا، به دنبال ترینیداد یا اخباری از سرنوشت آن باشد. او
قرار بود در صورت عدم موفقیت، جزایر ماژلان اسپایس راه یافته و به استعمار در بیاورد و همچنین اخباری از سرزمین نیمه افسانه ای اوفیر که دانشمندان اسپانیایی معتقد بودند، ممکن است در نزدیکی چین باشد، ارائه دهد. برای این منظور، به دی لوئایسا هفت کشتی و در مجموع ۴۵۰ مرد، از جمله تاجران و مدیرانی برای اداره جزایر اسپایس، اختصاص یافت. سفر دریایی اقیانوس اطلس. گروه اعزامی در ۲۴ ژوئیه ۱۵۲۵ از کورونا حرکت کرد. این گروه شامل هفت کشتی سانتا ماریا د لا ویکتوریا، سانکتی اسپیریتوس، آنونسیادا، سن گابریل، سانتا ماریا دل پارال و سن لزمس و یک پتاچ (کشتی کوچک بادبانی دو دکل) به نام سانتیاگو بود. دی لوئایسا به همراه خوان سباستین الکانو که در سال ۱۵۲۱ در طول سفر ماژلان به جزایر اسپایس رسیده بود، به عنوان کاپیتان، گمارده شدند. ناوگان به سمت جنوب غربی به سمت جزایر قناری و سپس به سمت جنوب در امتداد خط ساحلی آفریقا حرکت کرد. در نوامبر ۱۵۲۵، دی لوئایسا از غرب اقیانوس اطلس، به سمت برزیل حرکت کرد و در ژانویه ۱۵۲۶ به ساحل پاتاگونیا رسید. هیچ نشانه ای از ترینیداد نبود و دی لوئایسا تصمیم گرفت که جستجوی او را متوقف کند و به جای آن، به سمت جزای
ر اسپایس ادامه مسیر دهد. با این حال، آب و هوا خوب نبود و طی چند هفته بعد، با وزش بادهای شدید هنگام تلاش برای ورود به تنگه ماژلان، کشتی ها به طور متناوب جمع و پراکنده می شدند. دو کشتی سانکتی اسپیریتوس و آنونسیادا، غرق شدند و کشتی سن گابریل، به اقیانوس اطلس رفت و گروه را ترک کرد. کشتی سن لزمس تحت کاپیتانی فرانسیسکو دی هوسس، در امتداد ساحل به سمت جنوب رانده شد، ممکن است در عرض جغرافیایی ۵۷ درجه، جاییکه خدمه به «پایان زمین» اشاره کردند، می توانست اولین مشاهده اروپایی کیپ هورن باشد. پس از مدتی سختی، هوسس توانست یک بار دیگر کشتی خود را به سمت شمال هدایت کند و به سه کشتی دیگر که در گروه باقی مانده بودند، بپیوندد. در ۲۶ مه ۱۵۲۶، این ناوگان کوچک شده، متشکل از چهار کشتی (سه کشتی بزرگ و یک پتاچی)، از تنگه گذشت و وارد اقیانوس آرام شد. سفر دریایی به اقیانوس آرام. آب و هوای بدی که در ابتدا ناوگان دی لوئایسا را پراکنده کرده بود، در اقیانوس آرام ادامه یافت. در باران شدید، چهار کشتی باقی مانده به سرعت دیدشان را نسبت به یکدیگر از دست دادند و نتوانستند در کنار هم باقی بمانند تا زمانی که طوفان سرانجام در ۱ ژوئن آرام گرفت. سانتیا
گو به شمال رفت و در یک سفر ۱۰هزار کیلومتری، در ژوئیه ۱۵۲۶، به سواحل اقیانوس آرام در مکزیک رسید که اولین دسترسی از اروپا به سواحل غربی آمریکای شمالی بود. سن لزمس به طور کامل ناپدید شد. گمانه زنی های قرن بیستم حکایت از آن دارد که او در تواموتوس، یا در جزیره آنا که گروه اعزامی ۱۷۷۴، صلیبی را در ساحل آن پیدا کردند، یا در نزدیکی جزیره مرجانی آمانو، جاییکه بعدها یک توپ قدیمی اسپانیایی پیدا شد، به گل نشسته است. سومین کشتی، سانتا ماریا دل پارال، از اقیانوس آرام به سمت سانگیر در سواحل شمالی سولاوسی حرکت کرد، جاییکه کشتی در ساحل قرار گرفت و خدمه آن به شکل های مختلف توسط بومیان کشته یا به بردگی گرفته شدند. چهار بازمانده در سال ۱۵۲۸ توسط گروه اعزامی اسپانیایی آلوارو د ساودرا سرون که از مکزیک آمده بود، نجات یافتند. آخرین کشتی، سانتا ماریا د لا ویکتوریا، تنها کشتی بود که به جزایر اسپایس رسید و در سپتامبر ۱۵۲۶ پهلو گرفت. بازماندگان. خود لوئایسا در ۳۰ ژوئیه ۱۵۲۶ بر اثر اسکوربوت (نوعی بیماری ناشی از کمبود ویتامین سی) درگذشت، الکانو چند روز بعد و آلونسو دی سالازار نیز سه هفته پس از آن، درگذشتند. ینیگز به جزایر ویسایاس و میندان
ائو در فیلیپین و مولوکاس رسید، اما بر اثر مسمومیت غذایی درگذشت. فقط آندرس دی اوردانتا و ۲۴ مرد دیگر زنده ماندند تا در جزایر اسپایس قدم بر ساحل بگذارند. آن ها در سال ۱۵۳۶ در آرمادای هند پرتغالی، تحت نظر گارد پرتغالی به اسپانیا بازگشتند تا دومین سفر دریایی به دورجهان را در تاریخ تکمیل کنند. یکی از بازماندگان، هانس فون آخن بود که قبلاً به عنوان توپچی در کشتی ویکتوریا زیر نظر ماژلان و الکانو خدمت کرده بود، اولین مردی شد که دو بار زمین را دور زده است. در فرهنگ عامه. رابرت آدریان لنگدون، این فرضیه را مطرح کرد که کشتی سان لزمس، پس از گم شدن، در طوفان سواحل آمریکای جنوبی، از اقیانوس آرام عبور کرد و قبل از ویران شدن در سواحل نیوزلند، در تاهیتی توقف کرد. وینستون کاوی، فیلم ساز نیوزیلندی، نظریه سان لسمز را در کتاب هایش، نیوزلند، یک معمای تاریخی: در مسیر فاتحان اسپانیایی و معمای کشورگشایی ارزیابی می کند که نسخه اسپانیایی آن با حمایت سفارت اسپانیا در نیوزلند تکمیل شد و از افزودن داستان های شفاهی شبه جزیره پوتو به آثار لنگدون، نتیجه می گیرد که این امکان وجود دارد که سن لزمس در شبه جزیره پوتو ویران شده باشد، پژوهش های بیشتر
ی لازم است تا این نظریه از امکان به احتمال برسد. فیلم هیجان انگیز و حکایت توطئه آمیز «کلاه اسپانیایی»، ساخته گرگ اسکاون، بر اساس نظریه لنگدون است.
مندیل پرادهان (Mandil Pradhan) (نپالی: मन्दिल प्रधान)، دوچرخه سوار کوهستان، کاوشگر و راهنمای کوهستان، اهل نپال است. او مالک و راهنمای ارشد شرکت هیمالین رایدز است، شرکت گردشگری دوچرخه سواری در کوهستان که سفرهایی در سطح پیشرفته را در منطقه مستانگ در نپال راه اندازی می نماید. سفر اکتشافی دوچرخه سواری در کوهستان. مندیل از ۲۰۰۸ میلادی بدین سو رشته کوه های هیمالیا در نپال را به هدف وصل کردن مسیرهای گوناگونی که از این منطقه می گذرد، اکتشاف نموده است. او تلاش نمود تا مسیرهای دوچرخه سواری در مناطق کوهستانی شمال را توسعه بخشیده و از آن طریق گردشگری دوچرخه سواری کوهستان را در نپال تشویق نماید. در اوایل، او اکتشاف را زمانی که به عنوان مشاور برای سایر شرکت های گردشگری نپالی کار می کرد آغاز نموده و بعداً با ایجاد شرکت خود هیمالین رایدز در ۲۰۱۰ میلادی، به این کار ادامه داد. در ۲۰۱۰ میلادی، او ۱۰ ماه را در شهرستان دورافتاده مستانگ سپری نموده و مشغول جستجوی راه های مال رو بود که به طور بالقوه می توانست به عنوان مسیرهای دوچرخه سواری مورد استفاده قرار گیرد. در جریان این مدت، او مسیرهای گوناگونی را کشف نمود که از آن زمان به بعد
در میان دوچرخه سوارانی کوهستان که به آن منطقه سفر می نمایند، مشهور شده است. در آوریل ۲۰۱۱، مندیل همراه با دوچرخه سوار کوهستان استرالیایی گرانت دانسی و عکاس نپالی گوارف مان شیرچان نخستین افرادی بودند که از فراز بازه کیانجین تا پایین سیافرو بیسی در منطقه لانگتانگ نپال، دوچرخه سواری نمودند. فعالیت های گردشگری. شرکت گردشگری مندیل، هیمالین رایدز در ۲۰۱۰ میلادی راه اندازی شد. این شرکت تنها به مدل شرکت-به-شرکت، با تمرکز بر مدیریت اراضی، فعالیت نموده و با شرکت های بین المللی در بخش های فروش و بازاریابی همکاری نموده است. این شرکت با فروشنده لباس مقیم بریتانیا، H+I Adventures و شرکت گردشگری مقیم کانادا، Sacred Rides Mountain Bike Holidays، همکاری داشته است. شرکت در مسابقات. مندیل در چندین مسابقات جهانی دوچرخه سواری کوهستان شرکت نموده است، از جمله مسابقات میگاوالانچی، کرانکورکس، انددورو ولد سریز و بیگ مونتین اندورو. علاوه بر اینکه مندیل به طور موفقیت آمیز در مسابقات بین المللی شرکت نموده است، او در مسابقه قهرمانی باز دوچرخه سواری ملی نپال که در چووار، کاتماندو برگزار شده بود، نیز برنده شد. ویدیوهای دوچرخه سواری در کوهست
ان. مندیل از ۲۰۱۲ میلادی به بعد در سه ویدیوی مشهور دوچرخه سواری در کوهستان، رانندگی کرده است. نخستین ویدو در ارتفاعات هیمالیا بود، ویدیوی که ترکیبی از فرهنگ و ماجراجویی را در دره مستانگ به نمایش می گذارد. این ویدئو در سراسر دنیا مورد تقدیر قرار گرفته و در شبکه های مختلف آنلاین بیش از ۱ میلیون بار بازدید شده است. این ویدو یکی از فینالیست ها در جشنواره فیلم های ماجراجویی انگلستان شد، از طرف رید بول به عنوان ویدیوی شگفت انگیز ۲۰۱۲ انتخاب گردید و به عنوان فیلم اصلی مجله اوتساید (Outside Magazine) انتخاب گردید. ویدیوی دومی با نام رنگ های کاتماندو، در ۲۰۱۳ میلادی عرضه شد و توانست توجه زیادی را در رسانه های دوچرخه سواری در کوهستان به خود جلب نماید، از جمله این ویدیو به عنوان ویدیوی اصلی در مجله بایک (Bike Magazine) و در مجرای مشهور دوچرخه سواری کوهستان، پین بایک (Pinkbike)، انتخاب گردید. ویدیوی سومی که «نپال از چشمان من» نام نهاده شد، طی مدت سه سال به طور کامل توسط دوربین با دید گوپرو (GoPro) فیلم برداری شد. این ویدو از سوی دیلی تلگراف و وب سایت دوچرخه سواری در کوهستان، سینگل ترک (Singletracks) نقد علمی گردید. حامیا
ن/شرکاء. مندیل از سوی شرکت دوچرخه سواری کوهستان کانادایی به نام بانشی بایکز (Banshee Bikes)، شرکت نپالی تولید لباس کوهستانی به نام شرپا ادونچر گیر (Sherpa Adventure Gear)، شرکت کلاه و ابزار ایمنی به نام مت لوگراس (Met Bluegrass) و شرکت تولیدی ابزار کانادایی به نام ریس فیس (Race Face) حمایت مالی می گردد. سایر پیشه ها. مندیل قبل از اینکه دوچرخه سوار حرفه ای شود، یک شرکت مدیریت رویدادها به نام پارتی نپال را تنها زمانی که ۱۸ سال داشت، تأسیس کرد. مندیل زمانی که ۲۵ سال داشت این شرکت را در ۲۰۰۸ میلادی به شرکای خود بفروش رساند تا به طور کامل حرفه دوچرخه سواری خود را ادامه دهد.
فلک الدین حسن خورشیدی نهمین حاکم دودمان اتابکان لر کوچک و فرزند بدرالدین مسعود اول است. او به همراه برادرش عزالدین حسین به طور مشترک بر لر کوچک حکومت کردند. روابط با ایلخانان. پس ار روی کار آمدن ایلخانان، اتابکان لر کوچک با آنها روابط نزدیکی برقرار کردند به نوعی که ایلخانان حاکمان لر کوچک را انتخاب می کردند. پس از مرگ تاج الدین شاه، برای جانشینی وی درگیری های فراوانی رخ داد. سرانجام آباقاخان ایلخانی حکومت لر کوچک را به دو پسر بدرالدین مسعود سپرد. حکومت و فتوحات. شرف خان بدلیسی در کتاب شرفنامه، فلک الدین حسن را حاکم ولایات لر و برادرش عزالدین حسین را حاکم املاک اینجو مغولان می داند. او همچنین می نویسد که دو برادر لشکری هفده هزار نفری در اختیار داشتند. بنا به نوشته حمدلله مستوفی در کتاب تاریخ گزیده، در زمان حکومت این دو برادر قلمرو اتابکان لر کوچک در جهات مختلف گسترش پیدا کرد و از املاک بیات و همدان و الشتر و اصفهان تا خوزستان و شوشتر تحت تصرف آنان درآمد. معین الدین نطنزی در کتاب منتخب التواریخ می نویسد:امنیت و استقامتی که در آن زمان لرستان را بود، هیچ مورخی در هیچ تاریخی مثل آن نشان ندهد. در این دوره سیاست عمر
انی و تشویق زراعت نیز از جمله اقدامات آنان ذکر شده است. — معین الدین نطنزی، منتخب التواریخ، صفحهٔ ۶۱ مرگ و جانشینی. دایرةالمعارف بزرگ اسلامی در مورد وفات فلک الدین حسن و عزالدین حسین می نویسد: «سرانجام هر دو برادر در ۶۹۲ قمری در زمان فرمانروایی گیخاتو درگذشتند، یا به روایتی هر دو در اثر نزاع با یکدیگر به قتل رسیدند.» پس از مرگ فرزندان بدرالدین مسعود اول خورشیدی، حکومت لر کوچک به جمال الدین خضر فرزند تاج الدین شاه رسید.
کنت موریس بنیوفسکی دی بنیو ات اوربانو (Count Maurice Benyovszky de Benyó et Urbanó) (زادهٔ ۲۰ سپتامبر ۱۷۴۶ – درگذشتهٔ ۲۴ مه ۱۷۸۶)، افسر مشهور ارتش، ماجراجو و نویسندهٔ اهل پادشاهی مجارستان بود که خود را هم مجارستانی و هم لهستانی می دانست. او در مجارستان، لهستان و اسلواکی یک قهرمان ملی محسوب می شود. بنیوفسکی در وربوه، پادشاهی مجارستان (وربوه امروزی در اسلواکی) چشم به جهان گشود و رشد یافت. او در سال ۱۷۶۹ هنگام جنگ در جبههٔ ارتش لهستان تحت فرمان کنفدراسیون بار، توسط روس ها دستگیر و به شبه جزیرهٔ کامچاتکا تبعید شد. او متعاقباً فرار کرد و از راه ماکائو و موریس به اروپا بازگشت و در نهایت به فرانسه رسید. وی در سال ۱۹۷۳، با دولت فرانسه به توافق رسید تا یک پُست تجاری در ماداگاسکار راه اندازی کند. پس از مواجه با مشکلات بارز در آب و هوا، زمین منطقه و بومیان ساکالاوا، وی در سال ۱۷۷۶ پُست تجاری را رها کرد. بنیوفسکی پس از آن به اروپا بازگشت و در ارتش اتریش به جنگ با سلسلهٔ باواریا اعزام شد. پس از آن که در فیومه (رییکای امروزی) خطر کرد و شکست خورد، به آمریکا سفر نمود و پشتوانهٔ مالی لازم برای دومین سفر دریایی خود به ماداگاسک
ار را تأمین کرد. دولت فرانسوی موریس تعدادی نیروی مسلح برای خاتمه دادن به عملیات او فرستاد و بنیوفسکی در مه ۱۷۸۶ کشته شد. پس از مرگ وی گزارش عمدتاً خیالی از ماجراجویی های او تحت عنوان خاطرات و سفرهای موریس آگوستوس کنت د بنیوفسکی در سال ۱۷۹۰ در دو جلد با موفقیت زیاد منتشر شد. زندگی نامه. خاطرات زندگی نامهٔ بنیوفسکی در سال ۱۷۹۰ منجر به ادعاهای زیادی دربارهٔ زندگی او شد. منتقدان از سال ۱۷۹۰ به بعد نشان دادند که بخش زیادی از آن اشتباه است یا به شدت زیر سؤال می رود. نخستین اظهارات او در مورد آن که او به جای ۱۷۴۶ متولد ۱۷۴۱ است، تاریخ تولدی که او را مجاز به شرکت در جنگ هفت ساله با سمت ستوان و داشتن تحصیلات هوانوردی می-کند، کمترین اهمیت را دارد. تنها بخش های حقیقی این گزارش زندگی نامه قسمت هایی هستند که مورد تأیید دیگر منابع می باشند (و یا هنوز می توانند باشند). لازم است ذکر شود که گرچه بنیوفسکی آزادانه از عناوین کنت و بارون در خاطرات یا مکاتبات خود استفاده می کرد ولی هرگز یک بارون نبوده (مادرش دختر یک بارون بود) و تنها در سال ۱۷۷۸ عنوان کنت را کسب کرده است. اوایل زندگی. موریس بنیوفسکی در ۲۰ سپتامبر ۱۷۴۶ در وربوه (ور
بوه کنونی در نزدیکی ترناوا، اسلواکی) چشم به جهان گشود. او با نام ماتیوس موریس میکال فرانسیسکو سرافینوس غسل تعمید داده شد. نام اضافه شدهٔ آگوستوس (آگوست) نیز ممکن است ذکر شود، ولی در نام تعمیدی ثبت شدهٔ او به طور واضح وجود ندارد. موریس فرزند ساموئل بنیوفسکی بود که اهل بخش توروک (توریک امروزی در اسلواکی) در پادشاهی مجارستان بود و گفته می-شود که به عنوان سرهنگ در سواره نظام ارتش اتریش خدمت می کرد. مادرش روزالیا روای دختر یک بارون از خانوادهٔ مجارستانی اصیل روای بود. او دختر نوهٔ پیتر روای و دختر کنت بولدیزسر روای د اسکلابینا بود. او به هنگام ازدواج با ساموئل بنیوفسکی، بیوهٔ یک ارتشبد (یوزف پستوارمگی، درگذشتهٔ ۱۷۴۳) بود. موریس نخستین فرزند از چهار فرزند ساموئل و روزالیا بود: او یک خواهر به نام مارتا و دو برادر به نام های فرنس (زادهٔ ۱۷۵۳-؟) و امانوئل (زادهٔ ۱۷۵۵ – درگذشتهٔ ۱۷۹۹) داشت. هر دو برادر شغل های نظامی را دنبال کردند. او همچنین سه خواهرخوانده و یک برادرخوانده نیز داشت که حاصل ازدواج پیشین روزالیا بودند. ترزیا (زادهٔ ۱۷۳۵ – درگذشتهٔ ۱۷۶۳)، آنا (زادهٔ قبل از ۱۷۴۳)، بوربالا (زادهٔ ۱۷۴۰) و پیتر (زادهٔ ۱۷۴۳).
موریس دوران کودکی خود را در عمارت بنیوفسکی در وربوه گذراند و از سال ۱۷۵۹ تا ۱۷۶۰ در کالج پیاریست سنت جورج (سوتی یور امروزی) در حومهٔ پرسبورگ (براتیسلاوا) تحصیل کرد. هنگامی که والدینش در سال ۱۷۶۰ از دنیا رفتند، خانه و املاک شان مورد دعوای قضایی دو دستهٔ فرزندان شد. ازدواج و خدمت ارتش. بنیوفسکی در سال ۱۷۶۵، ملک مادرش را در هروسو (هروسوف امروزی) در نزدیکی وربوه که قانوناً به یکی از برادرخوانده هایش به ارث رسیده بود، اشغال کرد. این کار وی باعث شد که خانوادهٔ مادری اش شکایتی علیه او ترتیب دهند و او برای محاکمه در نیترا (نیترای امروزی) فراخوانده شود. پیش از اعلام نتیجهٔ محاکمه، او به لهستان نزد عموی خود، یان تیبور بنیوفسکی د بنیو که یک نجیب زادهٔ لهستانی بود، فرار نمود. این کار او نقض حکم قانونی ممنوعیت خروج از کشور بود. بنیوفسکی در ژوئیه ۱۷۶۸ در زپسزمبات (اسپیسکاسوبوتای امروزی) در حومهٔ پوپراد (پوپراد امروزی) به جرم اقدام جهت سازماندهی جنگجویان غیرنظامی کنفدراسیون بار، در منزل یک قصاب آلمانی به نام هونش دستگیر شد. وی مدت کوتاهی پس از دستگیری به طور موقت در نزدیکی قلعهٔ ستارا لوبونیا زندانی شد. تقریباً در همین دوره
با دختر آن قصاب، آنا زوسانا هونش (زادهٔ ۱۷۵۰ – درگذشتهٔ ۱۸۲۶) ازدواج کرد. نتیجهٔ این ازدواج فرزندی به نام ساموئل بود که در ۹ دسامبر ۱۷۶۸ (متولد پوپراد، درگذشتهٔ ۲۲ سپتامبر ۱۷۷۲) چشم به جهان گشود. مدتی بعد سه فرزند دیگر از این ازدواج حاصل شدند: چارلز موریس لوئیس آگوستوس (زادهٔ قبل از ۱۷۷۴-؟ در ماداگاسکار– درگذشتهٔ ۱۱ ژوئیه ۱۷۷۴)، روزا (زادهٔ قبل از یک ژانویه ۱۷۷۹ در بشکو، مجارستان–درگذشتهٔ ۲۶ اکتبر در ویزکا، مجارستان ۱۸۱۶) و سوفیا (زادهٔ پس از ۱۷۷۹). اسیر جنگی در سیبری. این بخش از زندگی بنیوفسکی تنها توسط خود او در زندگی نامه اش ثبت شده است. هیچ مدرکی از چگونگی زندگی او در بازهٔ زمانی میان ژوئیه ۱۷۶۸ تا سپتامبر ۱۷۷۰ وجود ندارد. او در ژوئیهٔ ۱۷۶۸ با هدف پیوستن به نیروهای میهن پرست مشترک المنافع لهستان و لیتوانی به لهستان سفر کرد. این نیروها جبههٔ مقاومت در کنفدراسیون بار (کنفدراسیون بارسکا) را سازمان دهی کرده و حرکت شورشی علیه پادشاه لهستان، استانیسواو آگوست پونیاتوفسکی که به تازگی توسط روس ها روی کار آمده بود را ترتیب دادند. او در آوریل ۱۷۶۹ در نزدیکی ترنوپیل در اوکراین توسط نیروهای روسی دستگیر و در شهری به ن
ام پولونه زندانی شد. پس از آن در ژوئیه به کیف و در نهایت در سپتامبر به کازان منتقل شد. تلاش برای فرار از کازان او را در نوامبر به سنت پترزبورگ کشاند، جاییکه او دوباره دستگیر شده و به عنوان زندانی به شرق دور در سیبری فرستاده شد. او در سپتامبر سال ۱۷۷۰ به همراه چند تبعیدی و زندانی دیگر-مهمترین آنها آگوست وینبلاد سوئدی و افسران ارتش روسیه به نام های واسیلی پانوف، آسف باتورین و ایپولیت استپانوف که همگی آنان نقش مهمی در زندگی بنیوفسکی در دو سال آینده اش داشتند، به بولشرتسک، پایتخت اداری آن دورهٔ کامچاتکا، فرستاده شدند. اروپا و آمریکا. بنیوفسکی پس از ترک ماداگاسکار در آوریل ۱۷۷۷ به فرانسه بازگشت. او موفق به کسب یک مدال (نشان سنت لوئیس) و مقادیر قابل توجهی پول به عنوان بازپرداخت، لابی با وزرا برای پول بیشتر و منابعی برای یک برنامهٔ پیشرفت متفاوت برای ماداگاسکار، شد. در سپتامبر ۱۷۸۳، بنیوفسکی همچنین سندی به امضای امپراتور یوزف دوم اتریش به دست آورد که حمایت اتریش را به بنیوفسکی برای استثمار و دولت ماداگاسکار می داد. دومین هیئت اعزامی به ماداگاسکار. در آوریل ۱۷۸۴، بنیوفسکی و تعدادی از شرکای تجاری به آمریکا رفته و در آ
نجا قراردادی با دو تاجر بالتیموری به نام زولیکوفر و میسونیر بست. در ژانویهٔ ۱۷۸۶، گزارش شد که بنیوفسکی زنده است و در آنگونستی (نزدیک اموهیترالانانای دنیای امروز) مشغول به کار است. بنیوفسکی در ۲۳ یا ۲۴ مه سال ۱۷۸۶ توسط این نیروها محاصره و کشته و در محل اردوگاهش به خاک سپرده شد. گازتا وارشاسکا، روزنامهٔ ورشو در نسخهٔ ۱ دسامبر ۱۷۸۷ خود، گزارش داد که دفعات متعددی گفته شده بود که کشته شده، در آن زمان در وین بود و قبل از آن نیز در استانبول حضور داشت. به هر حال، به سبب آنکه هیچ گزارش دیگری مبنی بر زنده بودن بنیوفسکی وجود نداشت، این گزارش احتمال زیاد یک شایعهٔ اشتباه یا سوءتفاهم بوده است. میراث. بسیاری از فعالیت هایی که بنیوفسکی ادعا کرده در لهستان، کامچاتکا، ژاپن، فورموسا و ماداگاسکار انجام داده، در بهترین حالت می توان گفت قابل بحث است. ولی در هر صورت هیچ اثر به جا مانده ای در تاریخ جنگ، اکتشاف یا استعمار وجود ندارد. میراث او عمدتاً در خودزندگی نامهٔ او (خاطرات و سفرهای موریس آگوستوس کنت دو بنیوفسکی) بیان شده که در سال ۱۷۹۰ و در دو نسخه توسط دوستان ماژلان به انتشار رسیده است. او همچنان در مجارستان، اسلواکی و لهستان
به عنوان یک قهرمان ملی بسیار مشهور است. یک سازمان دوستی مجارستانی–ماداگاسکاری پیوند میان بنیوفسکی و ماداگاسکار را ترویج می دهد. همچنین کنفرانس و ملاقات هایی ترتیب داده و وب سایت را ایجاد کرده اند که به تجلیل از زندگی بنیوفسکی اختصاص دارد.
پیوتر ایلیچ روستوف () شخصیتی در رمان جنگ و صلح اثر لئو تولستوی است ، که در سال ۱۸۶۹ منتشر شد.
سنگر فیلمی محصول سال ۱۹۹۹ و به کارگردانی ویلیام بوید است. در این فیلم بازیگرانی همچون پل نیکولاس، دنیل کریگ، جولیان رایند-تات، دانی دایر، جیمز دارسی، ایدرین لوکیس، کیلین مورفی، کیران مک مینامین و بن ویشاو ایفای نقش کرده اند.