Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فاطمه شاهین (متولد ۲۰ ژوئن ۱۹۶۶ در غازی عینتاب) مهندس شیمی و سیاستمدار ترک است. وی در ۲۰ ژوئن ۱۹۶۶ در غازی عینتاب متولد شد، پدرش مصطفی و مادرش پریهان شاهین نام داشتند. وی در رشته مهندسی شیمی در دانشگاه فنی استانبول تحصیل کرد. فاطمه شاهین به عنوان مهندس و مدیر در صنعت نساجی کار می کرد. او به همراه همسرش ایتزت شاهین وارد سیاست شدند و حزب عدالت و توسعه را تأسیس کردند. او نخستین عضو زن پارلمان ترکیه است که از منطقه جنوب شرقی آناتولی انتخاب شده است. فاطمه شاهین به عنوان رئیس شعبه زنان حزب خود فعالیت داشت. پس از انتخابات عمومی سال ۲۰۱۱، او تنها وزیر زن در کابینه سوم نخست وزیر رجب طیب اردوغان بود. وی در ۲۵ دسامبر ۲۰۱۳ در یک تغییر کاربری کابینه جایگزین آیشنور اسلام شد. در نتیجه انتخابات محلی سال ۲۰۱۴، شاهین به عنوان شهردار غازی عینتاب انتخاب شد. او دو فرزند دارد، یک پسر و یک دختر.
کری یک شرکت از شرکتهای تابعه شرکت هیولت پکرد انترپرایز است که در سیاتل، واشینگتن مستقر است و در زمینه تولید ابررایانه فعالیت می کند. همچنین این شرکت سیستمهای ذخیره سازی و تحلیل داده تولید می کند. بسیاری از ابررایانه های این شرکت در لیست TOP500 قرار دارد که جزو قدرتمندترین ابررایانه های جهان است.
موسیقی ۲۴ مقوم شوشتر از موسیقی های نواحی ایران شامل مقامات آوازی و رنگ ها و ترانه ها، موسیقی شادی (آیین های عروسی و مولودی خوانی و…)، موسیقی اندوه (تعزیه، سوگ و مویه گری)، موسیقی مذهبی (نوحه ها، مراثی و…)، موسیقی کار و موسیقی درمانی است. نغمه ها (گوشه ها یا مقوم ها) در موسیقی شوشتری با نام ۲۴ مقوم شوشتری مصطلح شده و به همین نام در فهرست میراث معنوی سازمان میراث فرهنگی ثبت شده است. فراتر از آواز شوشتری (یا گوشه شوشتری در دستگاه همایون)، موسیقی شوشتر عموماً در دستگاه شور یا در مایه دشتی، دستگاه ردیف سنتی خوانده می شود. مقوم به معنای نغمه یا گوشه است و با مقام متفاوت است. سازها. تار، نی جفته، تنبک، دف، داره (دایره)، سرنای کوچک و دهل از مرسوم ترین سازهای مورد استفاده در موسیقی ۲۴ مقوم شوشتر هستند. هنرمندان شاخص. خوانندگان و نوازندگان سرشناسی موسیقی مقامی شوشتر یا آواز شوشتری یا نغمه های شوشتری را خوانده یا نواخته اند. محمدرضا شجریان، محمدرضا لطفی حسین علیزاده، همایون شجریان، عبدالمحمد برجسته، حسن کسایی و عالیم قاسیموف (از خوانندگان جمهوری آذربایجان) از مشهورترین هنرمندانی هستند که موسیقی مقامی شوشتر یا آواز شوشتر
ی یا نغمه های شوشتری را اجرا کرده اند. ثبت ملی. موسیقی مقامی شوشتری با نام ۲۴ مقوم شوشتری مصطلح و در فهرست میراث معنوی سازمان میراث فرهنگی ثبت شده است. از جمله ردیف آوازی موسیقی ۲۴ مقوم شوشتر با شماره ثبت ۸۶۶، تصنیف ها و رنگ های ۲۴ مقوم شوشتر با شماره ثبت ۸۶۷، مولودی خوانی ۲۴ مقوم شوشتر باشماره ثبت ۸۶۸، ذکر خوانی و نوحه خوانی ۲۴ مقوم شوشتر با شماره ثبت ۸۶۹، موسیقی درمانی ۲۴ مقوم شوشتر با شماره ثبت ۸۷۰، موسیقی کار ۲۴ مقوم شوشتر با شماره ثبت ۸۷۱، لالایی های ۲۴ مقوم شوشتر با شماره ثبت ۸۷۲ و اذان ۲۴ مقوم شوشتر با شماره ثبت ۸۷۳ ثبت شده اند. این ثبت ملی طی جشنی ملی گرامی داشته شد. نام گوشه ها (مقوم ها). گوشه های موسیقی شوشتری با نام ۲۴ مقوم شوشتری مصطلح و ثبت شده است. گوشه های (مقوم های) ثبت شده بیش از ۲۴ عدد هستند، اما به دلیل مصطلح بودن عدد ۲۴، به همان صورتی که در گویش شوشتری به کار می رود یعنی ۲۴ مقوم شوشتری ثبت شده اند. این گوشه ها (نغمه ها یا مقوم ها) به شرح زیر هستند: ۱- گوشه ی جولهری. نخستین گوشهٔ موسیقی شوشتر در درآمد ابوعطا است. ۲- گوشهٔ لالا. گوشهٔ لالا دومین گوشه ای است که در موسیقی شوشتر در دستگاه شور و
ابوعطا اجرا می گردد. - ضربی لالا ضربی لالا دومین قطعهٔ ضربی است که در دستگاه شور و ابوعطا اجرا می گردد. گاه این ضربی برای گوشهٔ شکسته نیز اجرا می شود. ۳- گوشهٔ مهردشتی یا راسه. گوشهٔ مهردشتی سومین گوشه در دستگاه شور و ابوعطا است که در موسیقی شوشتر قرار دارد. (منتسب به راسته های بازار یا مقان مهردشت). - قطعه ضربی راسه یا راساً یا مهردشتی این قطعه شاد و مفرح است که بعد از خواندن آواز خواننده نواخته می گردد. ۴- گوشهٔ شکسته یا دشتستانی. گوشهٔ شکسته چهارمین گوشه ای است که در موسیقی شوشتر در شور و ابوعطا نواخته می شود. ۵- گوشهٔ دُرفِیلی. پنجمین گوشه ای است که در دستگاه شور و ابوعطا اجرا می گردد و بسیار دلنشین است. - ضربی درفیلی بعد از اجرای گوشهٔ درفیلی نواخته می شود. ۶- گوشهٔ لیلی مجنون. گوشهٔ لیلی مجنون ششمین گوشهٔ موسیقی شوشتر است که در دستگاه شور و ابوعطا نواخته می شود. - ضربی لیلی مجنون ۷- گوشهٔ کمری این گوشه، هفتمین گوشه از گوشه ها یا گنجینه های موسیقی شوشتر است که در شور و ابوعطا نواخته می گردد. - ضربی کمری ۸- گوشهٔ شهنومه این گوشه، هشتمین گوشهٔ موسیقی شوشتر است که در دستگاه شور و ابوعطا نواخته می شود که از
قطعات حماسی می باشد و حالت روایی و نقالی دارد. - ضربی شهنومه ۹- گوشهٔ برزگری گوشهٔ برزگری به روایت پیروان استاد برجسته، در شور و ابوعطا نوشته شده است که هفتمین گوشه موسیقی شوشتر در شور و ابوعطا است. ۱۰- فایز تنگ سیری دهمین گوشه از موسیقی شوشتر است که بعد از بیداد برزگری خوانده می شود. ۱۱- فایز شوشتری (مکوندی) این فایز یازدهمین گوشه از موسیقی شوشتر است که بعد از بیداد برزگری خوانده می شود. - ضربی فایزها این قطعه ضربی برای همهٔ فایزها به کار برده می شود. ۱۲- فایز اسد، یا غربتی این قطعه بسیار زیبا و شیوا است. ۱۳- گوشهٔ شلیل سیزدهمین گوشه ای که در موسیقی شوشتر وجود دارد، شلیل نام دارد که اجرای آن، قدری مشکل تر است. شلیل به معنای بالابلند و در وصف یار خوانده می شود. ۱۴- چپونی فایز چپونی فایز گوشه موسیقی شوشتر است که در شور و ابوعطا نواخته می گردد. ۱۵- گوشهٔ سرکلکی این آواز سرکلکی است که آن را با قطعهٔ ضربی اجرا می کنند و بسیار شاد و مفرح است و شانزدهمین گوشه موسیقی شوشتر است. - ضربی سرکلکی (محد خوانی) این ضربی شاد نوعی از موسیقی کار و تلاش در موسیقی شوشتر محسوب می شود. سرعت قطعه نت سیاه نقطه دار ۱۸۰ می باشد. این
قطعه دهمین گوشه از گوشه های موسیقی شوشتر است. ۱۶- سوز و گداز یا مارضایی این گوشه که در غم از دست دادن عزیزان خوانده می شود. ۱۷- گوشهٔ گلوپزون این گوشه بعد از گوشهٔ مؤلف بختیاری خوانده می شود و جزئی از موسیقی کار و تلاش شوشتر محسوب می گردد و دومین گوشه ای است که در موسیقی شوشتر در دستگاه همایون گوشهٔ شوشتری خوانده می شود. ۱۸- گوشهٔ بحر کم این گوشه بی شباهت به گوشه حجاز در ابوعطا نیست و از این گوشه کمتر یاد شده است. عده ای براین اعتقادند که این گوشه برگرفته از ردیف های موسیقی سنتی و ملی مان می باشد و عده ای دیگران را از موسیقی شوشتر جدا نمی دانند. ۱۹- گوشهٔ منصوری از دیگر گوشه های محلی شوشتر است که در همایون گوشه شوشتری اجرا می گردد. بسیاری به این گوشه شوشتری منصوری می گویند. گوشه لالایی و شه نومه هم در این مقام اجرا می گردند که چون در قبل به آن اشاره شد، به نام گوشه ای مجزا معرفی نشده است. ۲۰- گوشهٔ باقر ابتدا گوشهٔ باقری یا یوسفی، سپس گوشهٔ کتراک و بعد از آن گوشهٔ هزاره یا یارونی اجرا می گردد. ۲۱- گوشهٔ یوسفی این گوشه بی شباهت به کتراک نیست. - ضربی یوسفی یا باقر این قطعه نه چندان شاد را بعد از آواز گوشهٔ یوسف
ی می نوازند تا علاوه بر تنوع شنیداری به خواننده نیز استراحت صوتی داده باشند. ۲۲- گوشهٔ هزاره یا یارونی این گوشه بعد از گوشهٔ یوسفی خوانده می شود؛ که در دستگاه ماهور اجرا می گردد. گاه این قطعه را در بیات ترک می نوازند ولی اصل آن ماهوراست. ۲۳- کوهکی سرکوهکی بختک این گوشه در دستگاه سه گاه گوشهٔ مویه آغاز می شود، سپس به مخالف سه گاه می رود. آن گاه به درآمد برمی گردد. عده ای آن را بختک و مخالف و عده ای دیگر بختک و محد خوانی می نامند. ۲۴- مراسم آیینی سَبیل عطشان دربارهٔ این گوشه دو روایت وجود دارد؛ بعضی بر این اعتقادند که در بیات ترک اجرا می شود و عده ای دیگر آن را در دستگاه چهارگاه صحیح می دانند. سبیل در دستگاه چهارگاه روایت دوم موسیقی شوشتر می باشد. (در مراسم روضه خوانی، بین دو روضه کسی میان مردم می چرخد و در حال آب دادن به مردم این مقام را با صوتی خوش می خواند) ۲۵- مراسم آیینی چوویشی یا چاووشی از دیگر مراسم های آیینی شوشتر چوویشی خوانی است؛ که به هنگام برگشت از زیارت، سقا با مشکی پر از آب از آن ها پذیرایی می کند. ترانه ها. ۲۶- ترانهٔ سر زِمین این قطعه با سرعت ۶۶ و نت سیاه نقطه دار اجرا می گردد و اولین ترانه در ش
ور و ابوعطا در موسیقی شوشتر است. ۲۷- ترانهٔ عاشق کُش از این ترانه روایتی است که اصل آن در نوا اجرا می شده ولی توسط استاد برجسته به دستگاه همایون گوشهٔ شوشتری تبدیل شده است. ۲۸- ترانه ای حمومی این ترانه در دستگاه همایون گوشهٔ شوشتری نواخته می شود و از قطعاتی است که به هنگام عروسی برای داماد خوانده می شود. ۲۹- ترانهٔ سلام بر علی صلوات بر محمد این قطعه در موسیقی مذهبی شوشتر جای دارد و در تمامی اعیاد مذهبی خوانده می شود. ۳۰- ترانهٔ دایه دایه به معنای مادر است، این قطعه نیز در وصف مادر و اهمیت ایشان در زندگی سروده شده است. ۳۱- ترانه یا تصنیف شو همه شو این ترانه در دستگاه سه گاه خوانده می شود و کاظم مهرپور و خانواده آن را به خوبی اجرا کردهاند. ۳۲- ترانهٔ سرم زبی کُلَهی از ترانه های معروف شوشتری است که از شکسته ماهور آغاز می شود. ۳۳- تصنیف یا ترانهٔ دندون طلویی از ترانه های قدیمی است که در دستگاه ماهور اجرا می گردد. ۳۴- نوحهٔ شام غریبان این نوحه از نوحه های قدیمی شوشتر است و در دستگاه ماهور اجرا می گردد. ماجرای ثبت اشتباه به نام شهر دزفول. در تابستان سال ۱۳۹۱ پنجمین همایش بررسی میراث معنوی کشور توسط سازمان میراث فره
نگی و گردشگری کشور در هتل گاجره دیزین برگزار شد. در پی این جلسه خبری مبنی بر ثبت موسیقی ۲۴ مقوم دزفول با شماره ثبت ۷۰۷ منتشر شد. ثبت موسیقی ۲۴ مقوم به نام دزفول باعث اعتراض هنرمندان جنوب ایران، نمایندهٔ شوشتر در مجلس و همچنین طرح شکایت فعالان موسیقی شوشتر در قوه قضاییه شد. در پی این اعتراض ها، سازمان میراث فرهنگی کشور در نشست بعدی خود در سمنان (دی ۱۳۹۱) به بررسی دوباره پرداخت و اعلام کرد موسیقی ۲۴ مقوم متعلق به شهر شوشتر است و حتی نام مقوم ها، نام برخی محله های شوشتر می باشد. ثبت موسیقی شهری به نام شهر دیگر اتفاقی نادر در سازمان میراث فرهنگی بوده است. فردی به نام عبدالکریم پاکسیرت که مسئول تهیهٔ پرونده بوده با حضور در منزل اساتید موسیقی شوشتر به جمع آوری اسنادی در خصوص بیست و چهار مقوم این شهر تاریخی اقدام کرده ولی در نهایت این اسناد و مدارک را به نام موسیقی دزفول ارایه داده بود. خبرگزاری سازمان میراث فرهنگی علت این ثبت اشتباه را بی دقتی کارشناسان ادارهٔ ثبت ملی آثار عنوان کرده است. و این پرونده در نهایت با نام موسیقی ۲۴ مقوم شوشتر ثبت ملی شد (شماره ثبت ۸۶۶ تا ۸۷۳). این اشتباه باعث انتقاداتی به آتوسا مؤمنی مد
یر کل وقت ثبت آثار ملی هنگام انتصاب به عنوان معاونت سازمان میراث فرهنگی گردید. دیدگاه ها. محمدرضا لطفی می گوید: «مایه شوشتری به لحاظ گستردگی زیاد، در مناطق مختلف همچون لرستان، فارس، کرمانشاه و همدان تأثیرگذار بوده و به شیوه ای متفاوتی اجرا گردیده است و بسیاری از آهنگ های محلی آنان نیز در شوشتری اجرا شده است». ایرج افشار سیستانی در کتاب خوزستان و تمدن دیرینه می نویسد: «شوشتر بر روی تمام دستگاه های موسیقی ایران آهنگ های محلی دارد و برای هرکدام از دستگاه های ایران یک ردیف محلی در شوشتر اجرا می شود، مایه شوشتری را اگر شوشتری ها بخوانند اصل آهنگ است، زیرا همان مایه شوشتری با اشعار محلی خوانده می شود و گیراتر است. بر هر دستگاه موسیقی ایران، شوشتر یک ردیف محلی موافق همان دستگاه را دارد، جز آذربایجان، به ویژه تبریز، گمان نمی رود در هیچ یک از شهرهای ایران روی دستگاه های موسیقی ایران این قدر ردیف محلی داشته باشند. در هر شهری تنها بر روی یک یا دو دستگاه از موسیقی ایران ردیف محلی دارند، یعنی آواز محلی را موافق یک یا دو دستگاه می خوانند، اما در شوشتر موافق همه دستگاه ها آهنگ محلی دارند. اغلب باغبان ها، بافنده ها، معمارها
و بیشتر مردم در شوشتر، موسیقی را خوب می دانند و محلی خوب می خوانند». کاظم پوره در کتاب هویت موسیقی شوشتر در مورد نغمه ها و ترانه های شوشتری می نویسد: «این ترانه ها از رنج و مشقت در کار، عشق و محبت و… حکایت می کند. درواقع هردو جنبهٔ احساسات انسانی یعنی شادی و غم را در برمی گیرند؛ اما غمی که در ترانه ها وجود دارد، ناشی از سرخوردگی و یاس نیست؛ بلکه نشانگر ناخوشنودی از وضعیت جامعه و تلاش برای دگرگونی و بهبود آن می باشد. ترانه ها در موسیقی شوشتر تصنعی نبوده و برگرفته از رنج و شادی، مراسم آیینی (چوویشی، اذان، قراء، تعزیه، ثنا و مناجات)، لالایی مادران و مشاغل (برزگری، باغبانی، آسیابانی، جولهری، گلاب گیری، قرویی (خرمنگاه)، کلک رانی، بنایی و…) که به آن موسیقی کار نیز می گویند». انتشار مقوم ها (گوشه ها). پژوهشگران و موسیقیدانان ملی و محلی، نت ها، تاریخچه و اجرای گوشه های ۲۴ مقوم را منتشر کرده و در دسترس علاقمندان موسیقی قرار داده اند. کاظم پوره پژوهشگر موسیقی ایرانی طی ۲۴ سال پژوهش از سال ۱۳۷۲ گوشه ها و نغمه های موسیقی موسوم به ۲۴ مقوم را همراه با نت ها و توضیحات در کتاب هویت موسیقی شوشتر منتشر کرده است. مهشید نقاش پور
پژوهشگر موسیقی نغمه ها و مقوم ها را شامل موسیقی کار، موسیقی درمانی، و… در ۸ سی دی (لوح فشرده) و یک کتاب جمع آوری کرده و در سال ۱۳۸۵ توسط حوزه هنری سازمان تبلیغات اسلامی منتشر کرده است. حسین طارزاری و علی نظروند گوشه های ۲۴ مقوم را با عنوان روایت ردیف موسیقی آوازی شوشتر در دو سی دی (لوح فشرده) منتشر کرده اند.
سُهراب محمدی (زادهٔ ۱۳۱۷ – درگذشتهٔ ۲۲ مرداد ۱۳۹۹)، موسیقی دان، آهنگساز، خواننده و نوازندهٔ دو تار اهل ایران بود. او آخرین بازماندهٔ بخشی های خودبند کرمانج شمال خراسان بود. وی سه دختر و پنج پسر داشت که گفته می شود آنان نیز نوازندگی دوتار انجام می دهند. زندگی نامه. سهراب محمدی مشهور به سهراب بخشی، سال ۱۳۱۷ در شهر آشخانه، واقع در استان خراسان شمالی متولد شد. از ۱۰ سالگی نواختن دوتار و خواندن شعرهای محلی را آغاز کرد. پدر و پدربزرگ و اجداد وی در زمان حیات خود از فعالان هنرهای دستی، سرودن شعر کُردی کرمانجی و موسیقی و از بخشی ها بودند. نخستین بار فوزیه مجد، مادر اتنوموزیکولوژی موسیقی نواحی، او را به جامعه هنری معرفی کرد. سهراب نخستین خوانندهٔ کُرد کرمانج بود که همکاری خود را با رسانهٔ رادیو آغاز کرد و در برنامه های تلویزیونی و رادیویی و همین طور جشنواره های مختلف ایران پس از انقلاب ۱۳۵۷ حضور داشت. او از ابتدای تأسیس رادیو کرمانجی با صدا و سیمای مرکز خراسان همکاری می کرد و این همکاری تا آخرین روزهای عمر وی ادامه داشت. موسیقی و هنرِ سهراب محمدی، علاوه بر ایران در کشورهای آسیای میانه نیز شناخته شده است. قطعاتی همچون:
شاره جان، آهنگ طوفان، شهید، لیاره، گُلا مِن از جمله آثار سهراب محمدی به شمار می آیند. در اردیبهشت ۱۳۹۷، مراسم تجلیل و بزرگداشت سهراب محمدی در مجتمع فرهنگی و هنری مانه و سملقان برگزار شد. در این مراسم از سردیس سهراب محمدی رونمایی شد. در سی و یکمین جشنواره موسیقی فجر، جایزهٔ باربد بهترین آلبوم موسیقی نواحی به آلبوم موسیقی "شمال خراسان" اثر سهراب محمدی تعلق گرفت. سهراب محمدی که از آخرین بخشی های خودبند کُرمانج شمال خراسان بود. او تنها بخشی ای بود که مدرک درجه یک هنری معادل دکتری نوازندگی و خوانندگی را دریافت کرده بود. خانوادهٔ سهراب محمدی گفته اند که او تا آخرین لحظات عمر دوتار خود را بر زمین نگذاشت. شغل اصلی سهراب محمدی کشاورزی و موسیقی بود. او ۳ دختر و ۵ پسر داشت که گفته می شود همگی آن ها نوازندهٔ دوتار هستند. درگذشت. سهراب محمدی که با وجود بیماری، تحت پوشش هیچ بیمه ای نبود، در ۲۲ مرداد ۱۳۹۹، در سن ۸۲ سالگی بر اثر ایست قلبی درگذشت. ، کمبود خدمات درمانی و بیمه در آن زمان یکی از مشکلات منطقه ایشان بود.
دُمیر اونی روستایی در جنوب شرقی پارک ملی لورین در بیست و چهار کیلومتری شهر نانسی در ایالت گرانت است واقع شده است . کمپ برهنگی باغ ژیمناستیک لورین و کلیسای جامع دمیر اونی از جاذبه های دیدنی این روستا محسوب می شود .
وب فونت یک ویژگی مبتنی بر CSS است که به شما این امکان را می دهد تا فایل های فونت را برای استفاده و به کار بردن در رابط کاربری وب سایتتان جای گذاری کنید. وب فونت ها به دو نوع فرمت اصلی woff و eot دسته بندی می شوند. وب فونت ها معمولاً همان فونت های معمولیِ با فرمت .ttf و .otf هستند که برای محیط وب بهینه شده اند. تاریخچه. با تبدیل حروف سربی قدیمی به فونت های دیجیتالی درون محیط رایانه، اوایل فونت ها یا به طور کلی رایانه های آن دوران فقط از حروف A–Z و اعداد لاتین 0–9 پشتیبانی می کردند. فراگیری بیشتر رایانه ها از نیمهٔ دوم دههٔ ۱۹۹۰ میلای در سراسر جهان، این نیاز را توسط کاربران غیرانگلیسی زبان به وجود می آورد که رایانه ها از زبان های بیشتری پشتیبانی کنند. این دغدغه شرکت های کامپیوترساز را به تدوین استانداردهای مختلفی واداشت. این استانداردها به این صورت بودند که نویسه های یکسان زبان های با ریشهٔ مشترک را در یک صفحه می گنجاندند. صفحاتی که کدپیج نامیده می شدند. وجود همین امر، باعث به هم ریختگی متن و در نتیجه گیجی و سردرگمی کاربران می شد. مثلاً کسی که زبانش اردو بود و در محیط وب متنی به اشتراک می گذاشت، به دلیل یکسان ب
ودن کد نویسه های زبان اردو با زبان فارسی یا عربی، نتیجهٔ نهایی که برای کاربران غیر اردو نمایش داده می شد، متنی به هم ریخته و بی معنی از حروف، نماد و عددهای فارسی بود. با بیشتر شدن این مشکلات، کنسرسیومی به نام یونی کد در سال ۱۹۹۱ میلادی برای ایجاد استانداردی یک پارچه با همین نام، برای تمامی زبان های مرده و زنده ایجاد شد. در سال های ابتدایی تشکیل وب، طراحان سایت ها از فونت های استاندارد برای نمایش متون در وب استفاده می کردند. وب سایت های فارسی زبان مانند همین ویکی پدیا معمولاً از فونت تاهوما استفاده می کردند و همچنان هم بعضی وب سایت ها از این فونت استفاده می کنند. دلیل این کار هم اطمینان خاطر از وجود این فونت بر روی رایانه های کاربران بود. پس از ظهور وب فونت ها، این امکان فراهم شد تا طراحان سایت از فونت دلخواه در سایت استفاده کنند و در نمایش نهایی متون از سمت کلاینت، مشکلی ایجاد نشود؛ حتی اگر آن فونت بر روی سیستم کاربر موجود نباشد. وب فونت گرچه از سال ۲۰۰۹ میلادی هنوز به عنوان یک پیشنهاد باقی مانده، اما به دلیل پشتیبانی بسیار خوب، تبدیل به تنها روشی شده که طراحان وب از آن برای خلق متون زیباتر بهره می برند. فرمت
ها. woff. کوته نوشت Web Open Font Format و به معنی «قالب قلم/فونت باز وب» است. فایل های با این فرمت، قلم های مناسب وب هستند. در واقع این نوع قلم ها همان قلم های OpenType یا TrueType هستند که فشرده سازی مخصوص فرمت بر آنان اعمال شده است و در نتیجه ابردادهٔ XML اضافی تولید شده است. دو هدف اصلی از این کار، این است که هم فایل های قلم در نظر گرفته شده برای استفاده در محیط وب با فایل قلم های در نظر گرفته شده برای استفاده در برنامه های رومیزی که به صورت محلی نصب می شوند، متمایز باشد و هدف دوم برای کاهش تأخیر در وب فونت، هنگام انتقال قلم از سرور به کلاینت از طریق اتصال به شبکه است. eot. کوته نوشت Embedded Open Type است. قلم های با این فرمت همان فشرده شدهٔ قلم های اپن تایپ است که توسط شرکت مایکروسافت طراحی شده است و در صفحات وب جاسازی می شوند. بر خلاف فرمت .woff فقط اینترنت اکسپلورر از این وب فونت پشتیبانی می کند.
بوتیل لیتیم ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
اروبیا ملندز (زاده ۳۰ ژوئیه ۱۹۷۲) تکواندوکار کوبایی و مدال آور المپیک است. وی در بازی های المپیک تابستانی ۲۰۰۰ در سیدنی مدال نقره ی پروزن (سبک وزن) را کسب کرد.
تری کلرواتان ممکن است به یکی از موارد زیر اشاره داشته باشد:
سکتور یک شخصیت ساختگی در مجموعه بازی "مورتال کامبت" که نشر شده توسط میدوی گیمز و ساخته شده توسط اد بون و جان توبایاس است. او در سال ۱۹۹۵ در بازی "مورتال کامبت ۳" حضور پیدا کرد، او در قبیلهٔ لین کوئی بود و جزو قاتلانی بود که تبدیل به سایبورگ شدند. همراه با همتایان خود یعنی سایرکس و اسموک، سکتور مأمور شد تا ساب-زیرو یکی از اعضای سابق قبیلهٔ لین کوئی را شکار کند. بر خلاف سایرکس و اسموک، سکتور هیچ وقت تبدیل به انسان نشد و وفاداری کامل خود را به لین کوئی نشان داد. او قبل از اینکه یک جبههٔ دیگری بسازد با ساب-زیرو بر سر رهبری قبیلهٔ لین کوئی جنگید ولی موفق نشد و بعد جبههٔ خودش را ساخت؛ یعنی تکونین؛ تکونین کاملاً از سربازان سایبری تشکیل شده است. در گذشته قبل از اینکه سکتور سایبری شود در مورتال کامبت ۲۰۱۱، سکتور رسماً به عنوان یک انسان قبل از اینکه به سایبورگ تبدیل شود دیده می شود. پیوند به بیرون. سکتور در مورتال کامبت ویکی
«دارو» ترانه ای از خواننده آمریکایی جنیفر لوپز با همراهی رپر مراکش-آمریکایی فرنچ مونتانا است. این ترانه در ۳ آوریل ۲۰۱۹ به عنوان تک آهنگ منتشر گردید. این ترانه اولین نسخه انتشار جنیفر لوپز تحت نظر شرکت شرکت سرگرمی هیت کو و سومین همکاری اش با فرنچ مونتانا پس از «همان دختر» و «» که هردو در هشتمین آلبوم استودیویی لوپز، "ای.کا.ای." (۲۰۱۴) ظاهر شده اند، است.
سیاه دوزی نوعی سوزن دوزی در سیستان است که برای تزئین پیش سینه و سرآستین لباس به کار می رود و در این نوع دوخت تنها از نخ سیاه رنگ که معمولاً ابریشمی است استفاده می شود. سیاه دوزی نوعی رودوزی اصیل است که توسط زنان سیستانی انجام می شود. سیاه دوزی سیستان نوع دیگر سوزن دوزی در سیستان، است که در آن از نخ سیاه ابریشم استفاده می شود و روی لباس مورد استفاده قرار می گیرد. خامه دوزی و سیاه دوزی بیشتر جنبه خود مصرفی داشته و اکثراً بین اهالی سیستان خرید و فروش می شود. هنر سیاه دوزی اگر چه در گذشته برای تزیین لباس مردان و زنان سیستانی بکار رفته اما در حال حاضر می توان آن برای تزئین دیگر پوشاک بکار برد. تاریخچه. با آمدن سکاها به سیستان تحول بزرگی در این منطقه ایجاد شد، کمترین این تحولات بافته های منطقه بود که تحت تأثیر هنر آن ها قرار گرفت. این قوم در قرن پنجم قبل از میلاد قالی، گلیم و نمد تولید می کردند. شهرت بافته های سیستان در دوره اسلامی نشان از یک هنر پرسابقه و کهن دارد. مردم این منطقه نیز مانند سایر اقوام کوچ در چادر زندگی می کردند و از گلیم به عنوان زیرانداز، پشتی، سفره آرد و نان، خورجین و کیسه های نمک استفاده می کردن
د و برای تزیین آن از خرمهره، صدف، سکه، منگوله و سنگ های زینتی بهره می بردند. این هنر با تاریخ ظهور ابریشم در سیستان برابر است. در نخستین نوشته های اسلامی، سیستان محل تولید بهترین بافته های ابریشمی و پشمی بوده است. سیستان با داشتن باغ های فراوان توت یکی از بزرگ ترین مراکز تولید ابریشم بوده است. منابع تاریخی از وجود کارگاه های تولید پیله و ابریشم در روستای «چلنگ» سیستان حتی در ۱۰۰ سال قبل خبر می دهند. اوج این هنر مثل دیگر هنرهای سیستان را می توان به دوره اشکانی و ساسانی نسبت داد. «سیاه دوزی» نیز نوعی سوزن دوزی است که برای تزیین پیش سینه و سرآستین لباس ها در سیستان به کار می رود. برای این نوع دوخت فقط از نخ سیاه که معمولاً ابریشمی است، استفاده می کنند. این نوع دوخت به شکل دندان موشی به هم چسبیده است و نقش هایی که روی لباس پیاده می شود، به صورت مثلث است. در گذشته لباس اصیل زنان سیستان بیشتر در رنگ های روشن و سفید بوده و از پارچه ای نخی دوخته می شده که نخ آن توسط زنان سیستان بافته می شده و و شامل پنر (پیراهن) گشاد و دامن که به روایت بانوان قدیم سه عدد دامن بوده که بر روی هم می پوشیدند تا در مقابل وزش بادهای سیستان
بتواند باز هم حجاب زن را حفظ نماید، یک باسکت (جلیقه) بر روی پنر پوشیده می شده و لچک که نوعی روسری بوده بر روی پیشانی گره می خورده است در حال حاضر لباس محلی زنان سیستان بیشتر از سفید رنگ بوده، دلیل آن شرایط اقلیمی و آب و هوای گرم سیستان بوده است که رنگ روشن گرما را دفع و رنگ تیره گرما را جذب می کند، به این دلیل از قدیم هم مردم این منطقه رنگ روشن را انتخاب می کنند حتی مردان نیز از رنگ سفید استفاده می کنند. . لباس زنان با سوزن دوزی که به آن سیاه دوزی سیستان می گویند دوخته می شود که این سیاه دوزی در جلوی یقه، سر آستین و سر پوچک شلوار (پاچه شلوار)، پایین چاک لباس زنان انجام می شود و گاهی اوقات هم از خامک دوزی (خامه دوزی) استفاده می شود البته خمک دوزی (خامه دوزی) بیشتر برروی لباس مردان کاربد دارد. دامن لباس زنان سیستان از پارچه هایی با طرح گل های ریز بوده و هم پارچه های ساده است، پنر هم بیشتر گلدار استفاده می شود و با یک بند در قسمت کمر بسته جمع شده و بسته می شده، لچک نیز نوعی دستمال محلی از جنس ابریشم بوده و به رنگ مشکی بوده است. تومون (شلوار) زنان سیستان که با سیاه دوزی بر سر پوچک (پاچه) آن دوخت می خورد. به گفته
یک از کاوشگران و باستان شناسان اولین سوزن دوزی در ایران بوده است و پایه همه سوزن دوزی ها می باشد. در حال حاضر در سیستان صنایع دستی مانند قالی بافی، خرجین بافی، سوزن دوزی، سکه و دکمه دوزی، پریواردوزی، سیاه دوزی، ساخت ظروف سفالین وزینت آلات (جواهر سازی) بین خانواده ها معمول است. در برخی کتب و اسناد تاریخی از سیاه دوزی نام برده شده که خود نشان دهنده قدمت این هنر زیباست. به عنوان مثال:آموزش سیاه دوزی ودگمه دوزی به ۵ تن از روستائیان بنجار شهرستان زابل و روستای کهنه غلامان در خاش گفتی بنشین به تیره روزی/در کار که سیاه دوزی کاربرد. این نوع دوخت برای تزئین پیش سینه و سرآستین لباس به کار می رود و تنها از نخ سیاه رنگ که معمولاً ابریشمی است استفاده می کنند. سیاه دوزی در سیستان در گذشته کاربرد فراوانی داشته است و در جامعه سنتی مردان و زنان سیستانی به کار می رفته که امروزه در اندک قسمت های از سیستان دوخته و کارایی دارد. در این هنر نقوش فراوانی به کار می رود که بسته به جامه زنان و مردان جداگانه است. این هنر تاریخچه ای کهن در تاریخ سرزمین کشورمان دارد. مواد اولیه مورد مصرف در سوزن دوزی سیستان نخ و پارچه است. این دوخت علاوه
بر جامه مردان و زنان سیستانی برای بقچه، جانماز، روطاقچه ای و غیره استفاده می شود. سیاه دوزی سیستان نوعی رودوزی سنتی است که با نخ مشکی ابریشم بر روی پارچه رنگ روشن دوخته کاربرد دارد و این دوخت ها ذهنی بوده برای شال، مانتو، رومیزی، کوسن و… استفاده می شود و بر روی لباس چل تریزه، دور یقه و آستین لباس سیاه دوزی می شود همچنین در جلوی یقه و آستین پیراهن مردان سیستان نیز کاربرد دارد. پیراهن چهل تریز از ۴۰ تکه تشکیل می شود، دور سجاف و سر مچ آن را با نخ سیاه سیاه دوزی می کنند و روی آن کمربند شانه کشی می بندند. نقوش. صنایع دستی سیستان نماد فرهنگ اصیل و تاریخ کهن و هنر بی مثال مردم این سزمین اسطوره ای است، گوهرِ پاکیزه و قیمتیِ مردمی که نه به وسیله صنعت که به دستِ پرتوان صنعتگران، هنرمندان و بافندگان این دیار کهن تولید شده، گوهری پاکیزه که برآمده از رنجِ آدمیزاد است. سیستان دارای صنایع دستی متنوع و جذاب بی نظیری است که حاصل ذوق و خلاقیت ذهن و دستان توانای زنان و مردان هنرمند این خطه است و از جایگاه ویژه ای در میان مردم و به ویژه اقوام و عشایر برخوردار و پاسخگوی همه سلیقه ها است. باستان شناسان با گشودن هر گور در گورستان
۵ هزار ساله شهرسوخته ظروف زیبای سفالینی را کشف می کنند که ذوق و سلیقه زنان و مردان دوران باستان آنان را به وجد و حیرت وامی دارد و با افتخار به جهانیان نشان می دهند که نیاکانشان این چنین خلاقانه هنر و فرهنگ خویش را ماندگار کرده و در کنار اجساد مردگان شان برای نسل های چندین هزار سال بعد از خود به یادگار گذاشته اند تا پیوندی بین نسل های گذشته و حال ایجاد کنند. سیاه دوزی سیستان یک نوع سوزن دوزی است که نقش ندارد و فقط دوخت است که دوخت های آن شامل زنجیره دوزی، لفک، کجک، دولمه، دندان موشی، تخم ترک، بخیه و … است. در سیاه دوزی با دوخت دندان موشی به هم چسبیده نقش هایی را به شکل مثلث بر روی لباس می دوزند و بین این دندان موشی ها گاهی از دوخت زنجیره استفاده می شود.
فریتس لیبر (; – ) نویسنده ژانر فانتزی، وحشت و خیال پردازی اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "کمیل"، "داستان دو شهر"، "آلومای دریاهای جنوب، و "گریک بزرگ" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه یادبود دیمون نایت، جایزه جهانی فانتری برای رمان، جایزه هوگو برای بهترین داستان کوتاه، و جایزه ادبی هوگو برای بهترین رمان شده است.
لوئیس مک مستر بوژولد (; ؛ زادهٔ ) رمان نویس اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه نبیولا برای بهترین رمان و جایزه ادبی هوگو برای بهترین رمان شده است.