Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
رومی موفق شد نیروهای دشمن را شکست داد پس از آن نیروهای اتحادیه به سمت دیوارهای شهر عقب نشستند و دیائوس به آرکادیا گریخت و در آنجا خودکشی کرد غارت کورنت. پس از شکست باقی مانده سربازان و برخی از اهالی متواری شدند اما رومیان از ترس کمین، تا سه روز پس از جنگ وارد کورنت نشدند. رومی ها هنگامی که در کورنت بودند، کل جمعیت بزرگسال مرد را کشتند و تمام زنان و کودکان را به بردگی کشیدند، پس از آن شهر توسط ارتش پیروز روم غارت شد و به کلی نابود شد و تمام گنجینه ها و هنر شهر به غارت رفت. این نمایش ظالمانه ظاهراً بی مورد احتمالاً ناشی از دستورالعمل های مجلس سنا بود که توسط لابی بازرگانان به جهت اشتیاق برای از بین بردن یک رقیب خطرناک تجاری تنظیم شده بود، به گفته پولیبیوس، مومیوس قادر به مقاومت در برابر فشار اطرافیان خود نبود لیوی می نویسد که مومیوس هیچ یک از غنایم را برای خود اختصاص نداد و او را به خاطر صداقت ستایش می کند. سرنوشت کورنت بسیار مشابه سرنوشت کارتاژ در همان ایام بود. پولیبیوس از بی احتیاطی سربازان رومی یاد می کند، کسانی که آثار هنری را از بین می بردند یا مانند اشیا سرگرم کننده با آنها رفتار می کردند با این حال، آنه
ا احترام زیادی به مجسمه های فیلوپومن نشان دادند، هم برای شهرت او و هم اینکه او اولین متحد رم در یونان بود. مومیوس از نظر هنری بسیار نادان بود - هنگام حمل مجسمه ها و نقاشی های بی ارزش به ایتالیا، دستور داد که به پیمانکاران هشدار داده شود که در صورت از دست دادن آنها، مجبور به جایگزینی آنها با مجسمه های جدید می شوند. فتح کورنت ورود بسیاری از آثار هنری یونان به دنیای روم بود، و این فرهنگ را بیشتر در معرض فرهنگ یونان قرار داد و زمینه را برای توسعه جهان یونان و روم فراهم کرد. عواقب. این نبرد به عمر اتحادیه پایان داد یونان به استان تازه تأسیس مقدونیه الحاق شد (اگرچه به برخی از شهرهاخودمختاری داده شد) و کنترل مستقیم روم بر سرزمین اصلی یونان برقرار شد. تا صد سال کورنت تبدیل به ویرانه ای شد و تازه در زمان سزار بود که مجدداً به آن رونق برگشت.
ارتش استقلال برمه یک ارتش انقلابی و همدست با نیروهای محور بود که برای کمک به ژاپنی های میانمار (برمه) در سال ۱۹۴۲ در طی حمله ژاپن به برمه و برای پایان سلطه حکومت بریتانیا در برمه جنگید. این اولین ارتش پسااستعماری در تاریخ برمه بود. ارتش استقلال برمه از گروهی ملی گرایان برمه در سال ۱۹۴۱ به نام سی رفیق و تحت نظارت نیروی زمینی امپراتوری ژاپن تشکیل شد. تلاش های ارتش استقلال برمه برای ایجاد یک دولت در طول تهاجم ژاپن منجر به انحلال آن توسط ژاپنی ها و تشکیل «ارتش دفاع برمه» که کوچکتر بود به جای آن شد. همان طور که ژاپن برمه را به سمت استقلال اسمی هدایت کرد، ارتش دفاع برمه در سال ۱۹۴۳ به ارتش ملی برمه در ایالت برمه تبدیل شد و سپس به صورت یک دولت دست نشانده تحت با ماو، گسترش یافت. پس از تماس مخفیانه با بریتانیا در طول سال ۱۹۴۴، در ۲۷ مارس ۱۹۴۵، ارتش استقلال برمه علیه ژاپنی ها شورش کرد. ارتش به عنوان متحد از فرمانده عالی متفقین، لرد لوئیس مونتباتن، که به کمک آنها برای مقابله با نیروهای ژاپنی نیاز داشت، به رسمیت شناخته شد. در حال عقب نشینی نیروهای ژاپنی و کاهش فشار بین رهبری ارتش استقلال و بریتانیا به عنوان بخشی از اتحاد
یه ضد فاشیست آزادی مردم، ارتش استقلال در جریان رژه پیروزی مشترک متفقین و برمه در رانگون در ۲۳ ژوئن ۱۹۴۵، دوباره به عنوان «نیروهای میهنی برمه» نامگذاری شد. پس از جنگ، پس از مذاکرات پرتنش، تصمیم گرفته شد که نیروهای میهنی برمه در ارتش جدید برمه تحت کنترل بریتانیا ادغام شود، اما بسیاری از کهنه سربازان تحت رهبری قدیمی در «سازمان شبه نظامی داوطلب مردمی» در وضعیت ناپایدار برمه پس از جنگ به کار خود ادامه دهند. آنگ سان و ژاپن. آنگ سان یک ناسیونالیست جنبش دانشجویی بود که برای آرمان یک برمه مستقل کار می کرد. زمانی که در دانشگاه بود، به یک رهبر سیاسی بانفوذ تبدیل شد و بستر جدیدی برای دانشجویان ملی گرای تحصیل کرده ایجاد کرد که قصد تشکیل یک کشور مستقل برمه را داشتند. در سال ۱۹۳۸ او به حزب رادیکال و ضد استعماری دوباما آسیایونه (معروف به «تاکینز») پیوست. پس از شیوع جنگ جهانی دوم، حزب دوباما آسیایونه با حزب بینوایان ترکیب شد و بلوک آزادی را ایجاد کرد که با تلاش های جنگی بریتانیا مخالفت کرد، مگر اینکه برمه بلافاصله پس از جنگ استقلال خود را تضمین کند و تهدید کرد که کارزار ضدانگلیسی و ضد جنگ خود را افزایش خواهد داد. بریتانیایی ه
ا خواسته های بلوک آزادی را رد کردند و بسیاری از رهبری آن تا پس از حمله ژاپن در سال ۱۹۴۲ به زندان افتادند. آنگ سان در سال ۱۹۴۰ به جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) پرواز کرد تا با چینی ها تماس برقرار کند تا در مورد سرمایه گذاری در ارتش مستقل برمه بحث کند. در سال ۱۹۴۰، علاقه نظامی امپراتوری ژاپن به آسیای جنوب شرقی افزایش یافته بود، بریتانیایی ها آشکارا به جمهوری چین (۱۹۴۹–۱۹۱۲) که ژاپن در جنگ دوم چین و ژاپن علیه آن می جنگید، کمک نظامی می کردند. مخصوصاً از طریق جاده برمه تازه افتتاح شده، مواد جنگی می فرستادند. با دشمنی آشکار ژاپن با بریتانیا و ایالات متحده، اشغال برمه برای ارتش ژاپن اهمیت حیاتی پیدا کرد. اشغال برمه به معنای سرکوب مسیر تدارکاتی به جمهوری چین از بزرگراه برمه بود که یکی از مسیرهای کمک رسانی بود. ژاپنی ها همچنین لاستیک طبیعی را یکی از معدود منابع نظامی می دانستند که ایالات متحده نمی توانست برای خود تأمین کند. این ایده وجود داشت که با کنترل عرضه لاستیک طبیعی در آسیای جنوب شرقی، ممکن است یک معاهده صلح به شکلی مطلوب برای ژاپن ایجاد شود. سرهنگ کیجی سوزوکی، افسر ستاد کل امپراتوری، مأموریت یافت تا استراتژی مقابله با
جنوب شرق آسیا را طراحی کند و طرحی برای عملیات مخفیانه در برمه تهیه کرد. ژاپنی ها در آن زمان اطلاعات کمی در مورد برمه داشتند و تماس های کمی در داخل این کشور داشتند. مأمور ارشد ژاپنی در این کشور، «کوکوبو شوزو»، نیروی ذخیره نیروی دریایی بود که چندین سال در آنجا اقامت داشت و با اکثر گروه های سیاسی ضد بریتانیایی ارتباط داشت. سوزوکی به طور مخفیانه از برمه دیدن کرد و در سپتامبر ۱۹۴۰ به عنوان یک روزنامه نگار برای یومیوری شیمبون تحت نام «ماسویو می نامی» و همچنین با رهبران سیاسی تاکین کوداو همائینگ و دوباما آسیایونه ملاقات کرد. ژاپنی ها بعداً با آنگ سان در چین تماس گرفتند که به شیامن زمانی که سوزوکی او را بازداشت کرد، رسیده بود. سوزوکی و آنگ سان سپس به توکیو پرواز کردند. پس از بحث و گفتگو در ستاد کل امپراتوری، در فوریه ۱۹۴۱ تصمیم به تشکیل سازمانی به نام «می نامی کیکان» گرفته شد که قرار بود از گروه های مقاومت برمه حمایت کند و راه برمه به چین را ببندد. در تعقیب این اهداف، جنگجویان بالقوه استقلال در برمه را به خدمت گرفته و آنها را در متحد ژاپن تایلند یا رژیم وانگ جینگ وی آموزش می دادند. آنگ سان و ۲۹ نفر دیگر، افسران آیند
ه و هسته اصلی ارتش استقلال برمه، معروف به سی رفیق در آوریل ۱۹۴۱ برمه را ترک کردند و در جزیره هاینان (در چین کنونی) در زمینه رهبری، جاسوسی، تاکتیک های جنگ چریکی و سیاسی آموزش دیدند. سرهنگ سوزوکی برای کارش با می نامی کیکان نام برمه ای «بو مو گیو» («فرمانده صاعقه») را به خود گرفت. تشکیل و اقدام ارتش استقلال برمه. در ۷ دسامبر ۱۹۴۱، ژاپن به ایالت آمریکا و بریتانیا حمله کرد. در ۲۸ دسامبر، در مراسمی در بانکوک ارتش استقلال برمه (BIA) رسماً تشکیل شد. سی رفیق، و همچنین سرهنگ سوزوکی، خونشان را از بازوهایشان با سرنگ گرفتند، سپس در ظرفی نقره ای ریختند و با مشروبی مخلوط می کردند که به نشانه تعهد وفاداری ابدی در میان خود و به آرمان استقلال برمه - هر یک از آن ها از این مشروب نوشیدند. ارتش استقلال برمه در ابتدا ۲۲۷ برمه ای و ۷۴ ژاپنی عضو داشت. برخی از سربازان برمه ای ساکنان نسل دوم تایلند بودند که نمی توانستند برمه ای صحبت کنند. ارتش استقلال برمه تشکیل شده و به شش واحد تقسیم شد که برای شرکت در حمله ژاپن به برمه در ژانویه ۱۹۴۲، در ابتدا به عنوان جمع آوری اطلاعات، خرابکاران و جویندگان اطلاعات گماشته شدند. رهبر ارتش استقلال برمه
با کیجی سوزوکی به عنوان فرمانده کل، و آنگ سان به عنوان «افسر ارشد ستاد» اعلام شد. هنگامی که ارتش وارد برمه شد، از ۲۳۰۰ نفر تشکیل شده بود. با ورود ژاپنی ها و ارتش استقلال به برمه، ارتش استقلال برمه از حمایت مردم غیرنظامی برخوردار شد و توسط بسیاری از داوطلبان بامار تقویت شد. این باعث شد که تعداد آنها به حدی افزایش یابد که تا زمانی که نیروهای ژاپنی در ۸ مارس به یانگون رسیدند، تعداد ارتش استقلال برمه به ۱۰۰۰۰ تا ۱۲۰۰۰ نفر رسید و در نهایت به ۱۸۰۰۰ تا ۲۳۰۰۰ افزایش یافت. با این حال، بسیاری از داوطلبانی که به ارتش استقلال برمه پیوستند، به طور رسمی استخدام نشدند، بلکه مقامات یا حتی باندهای جنایتکار بودند که خود را ارتش استقلال برمه نامیدند تا فعالیت های خود را پیش ببرند. ژاپنی ها سلاح های کمی در اختیار ارتش استقلال برمه قرار دادند، اما آنها خود را از سلاح های رها شده یا تسخیر شده بریتانیایی مسلح کردند. با کمک یک کمپین تبلیغاتی از سوی ارتش استقلال برمه، سوزوکی مورد استقبال مردم برمه قرار گرفت، زیرا این خبر منتشر شد که «بو مو گیو» (سوزوکی) از نوادگان شاهزاده مایینگون، شاهزاده برمه ای و در خط مستقیم جانشینی است. تاج و ت
خت برمه که پس از یک شورش ناموفق به هوشی مین (شهر) (سایگون) تبعید شده بود، جایی که شاهزاده در سال ۱۹۲۳ درگذشت. تبلیغات مبنی بر اینکه بو مو گیو قرار بود مقاومت را برای بازگرداندن تاج و تخت رهبری کند، به زودی در سراسر برمه گسترش یافت، که به ایجاد قالبی برای روستاییان برمه ای کمک کرد تا مشارکت ژاپنی ها در سرنگونی بریتانیا را بپذیرند. در طول تهاجم، تعداد فزاینده ای از ارتش استقلال در حملات به جمعیت های اقلیت (به ویژه کارن ها) و شکار پناهندگان هندی که از ژاپنی ها فرار می کردند، شرکت داشتند. بدترین جنایات علیه کارن ها در دلتای ایراوادی در جنوب رانگون را نمی توان به دکویت ها یا سربازان غیر سازماندهی شده نسبت داد، بلکه اقدامات توسط زیرمجموعه ای از ارتش استقلال معمولی و افسران ژاپنی آنها انجام شد. عناصر ارتش استقلال در ایراوادی ۴۰۰ روستای کارن را با تلفات حدود ۱۸۰۰ نفر ویران کردند. در یک نمونه، که در خاطرات کیاو زاو، یکی از سی رفیق، نیز شرح داده شده است، سرهنگ سوزوکی شخصاً به ارتش استقلال دستور داد تا دو روستای بزرگ کارن را ویران کند و پس از کشته شدن یکی از افسرانش در یک حمله مقاومت ضد ژاپنی در یک اقدام تلافی جویانه، ه
مه را به قتل برساند. تنش بین ژاپن و ارتش استقلال. از آنجایی که تهاجم به سرعت به نفع ژاپن ادامه یافت، قلمروهای بیشتری به دست ژاپنی ها افتاد که توافقنامه استقلال برمه را نادیده گرفتند. از آنجایی که صفوف ارتش استقلال با هزاران ارتشی و داوطلب غیرسازمان یافته، با سلاح های فراوان در سراسر کشور پخش شده بودند، به هرج و مرج گسترده منجر شد، غارت و کشتار رایج بود. فرماندهی ارتش ژاپن اداره ای را بر اساس شرایط خود تشکیل دادند و فرماندهان ارتش پانزدهم (ژاپن) شروع به تضعیف ایجاد دولت مستقل برمه کردند. «تاکین تون اوکه» به عنوان مدیر سیاسی و سازمان دهنده دولتی انتخاب شده بود. ارتش استقلال برای تشکیل دولت های محلی در برمه تلاش کرد. تلاش بر سر اداره ماولامیاین که لشکر ۵۵ ژاپن به طور قاطع درخواست برمه ها را رد کرده بود و حتی آنها را از ورود به شهر منع کرده بود. بسیاری در ارتش استقلال سرکوبشان توسط ژاپنی ها را مبتنی بر مفاهیم برترپنداری نژادی می دانستند. انتقال به ارتش ملی برمه. پس از یک سال تصرف برمه توسط ژاپن، در ۱ اوت ۱۹۴۳، ایالت تازه تأسیس ایالت برمه توسط ژاپن، استقلال اسمی اعطا شد و به عضویت حوزه رفاه مشترک آسیای شرقی بزرگ د
رآمد. رئیس دولت آن دکتر با ماو شد، یک سیاستمدار ضد استعماری که قبل از جنگ توسط بریتانیا زندانی شده بود. آنگ سان با درجه جدید سرلشکر و بو لت یا به عنوان معاون وی در رژیم جدید وزیر دفاع شد. نی وین (که بعدها بعد از جنگ جهانی دوم دیکتاتور برمه شد) فرمانده کل ارتش ملی برمه شد. ارتش استقلال در نهایت شامل هفت گردان پیاده و انواع واحدهای پشتیبانی با قدرتی بود که به حدود ۱۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰۰ نفر رسید. اکثر آنها از اکثریت جمعیت بامر بودند، اما یک گردان از اقلیت مردم کارن برخاسته بود. اگرچه برمه اسماً خودمختار بود، قدرت دولت برمه برای اعمال حاکمیت خود عمدتاً توسط توافقات زمان جنگ با ژاپن محدود شده بود. نیروی زمینی امپراتوری ژاپن علیرغم اینکه ژاپن دیگر کنترل رسمی بر برمه نداشت، حضور گسترده ای داشت و به اقدامات خودسرانه ادامه می داد. سختی های ناشی از آن و نگرش های نظامی گرایانه ژاپنی، اکثریت جمعیت برمه را علیه ژاپنی ها برانگیخت. نگرش غیر حساس ارتش ژاپن به ارتش استقلال نیز کشیده شد. حتی افسران ارتش استقلال موظف بودند که به افراد رده پایین ارتش امپراتوری ژاپن به عنوان مافوق خود سلام کنند. آنگ سان به زودی از وعده های ژاپنی مبنی بر
استقلال واقعی و توانایی ژاپن برای پیروزی در جنگ ناامید شد. همان طور که ژنرال بریتانیایی در نبرد برمه، ویلیام جوزف اسلیم بیان کرد: دیری نگذشت که آنگ سان متوجه شد که منظور او از استقلال، ارتباط کمی نیز با آنچه ژاپنی ها برای دادن آن آماده بودند، ندارد - اینکه او یک ارباب قدیمی را با یک ارباب جدید بی نهایت مستبدتر عوض کرده است. همان طور که یکی از پیروان برجسته اش زمانی گفت. به من گفت: اگر انگلیسی ها خون ما را می مکیدند، ژاپنی ها استخوان های ما را آسیاب می کنند! تغییر طرفین. در سال ۱۹۴۴، ارتش استقلال با سایر گروه های سیاسی در داخل برمه، مانند کمونیست ها، تماس برقرار کرد. در اوت ۱۹۴۴، یک سازمان جبهه مردمی به نام سازمان ضد فاشیست با تاکین سوئه، یکی از اعضای مؤسس حزب کمونیست برمه به عنوان رهبر تشکیل شد. از طریق کمونیست ها، آنگ سان سرانجام توانست با نیروی بریتانیایی ۱۳۶ در راج بریتانیا تماس برقرار کند. تماس های اولیه همیشه غیر مستقیم بود. نیروی ۱۳۶ همچنین توانست با اعضای واحد کارن ارتش استقلال در رانگون از طریق عواملی که با چتر نجات به ایالت کایا، منطقه پرجمعیت کارن در شرق برمه پرتاب شده بودند، تماس برقرار کند. در دس
امبر ۱۹۴۴، سازمان ضد فاشیست با متفقین تماس گرفت و آمادگی آنها را برای راه اندازی یک قیام ملی که شامل ارتش استقلال نیز می شد، نشان داد. وضعیت بلافاصله توسط بریتانیا برای شورش توسط ارتش استقلال مساعد تلقی نشد و اختلافات داخلی در مورد حمایت از ارتش استقلال بین آنها وجود داشت. بریتانیایی ها نسبت به معامله با آنگ سان تردید داشتند. برخلاف نیروی ۱۳۶، افسران امور مدنی لرد لوئیس مونتباتن در فرماندهی جنوب شرق آسیا خواستار محاکمه او برای جنایات جنگی، از جمله یک پرونده قتل ۱۹۴۲ که در آن او شخصاً یک غیرنظامی به نام رئیس روستای تهبیوگون را در مقابل دیدگان جمعیت زیادی اعدام کرد. ژنرال ویلیام اسلیم بعدها نوشت: «من کمک [آنگ سان] و ارتش او را تنها با درک روشنی که به معنای عدم به رسمیت شناختن هیچ دولت موقتی است، می پذیرم… دولت بریتانیا قصد خود را برای اعطای خودمختاری به برمه در داخل کشورهای مشترک المنافع بریتانیا اعلام کرده بود. و بهتر است بحث خود را به بهترین روش بیرون راندن ژاپنی ها از کشور به عنوان گام بعدی به سوی خودگردانی محدود کنیم.» در اواخر مارس ۱۹۴۵، ارتش استقلال در رانگون رژه رفت و ظاهراً برای شرکت در نبردهایی که سپس
در برمه مرکزی جریان داشت، کارزار برمه (۱۹۴۵-۱۹۴۴) رژه انجام داد. در عوض، در ۲۷ مارس، آنها آشکارا به ژاپنی ها اعلام جنگ کردند و در یک شورش در سراسر کشور قیام کردند. واحدهای ارتش استقلال در سراسر کشور تحت ده فرماندهی منطقه ای مختلف مستقر شدند. کسانی که در نزدیکی خط مقدم بریتانیا در اطراف رود ایراوادی بودند، از واحدهای متفقین که در این منطقه فعالیت می کردند، درخواست تسلیحات و تدارکات کردند. آنها همچنین کنترل نهادهای مدنی را در اکثر شهرهای اصلی به دست گرفتند. آنگ سان و دیگران متعاقباً مذاکرات را با مونت باتن آغاز کردند و در ۲۳ ژوئن ۱۹۴۵ رسماً به متفقین جنگ جهانی دوم به عنوان نیروهای میهنی برمه (ارتش ملی برمه) پیوستند. پسایند. ژاپنی ها تا ماه مه ۱۹۴۵ از بیشتر مناطق برمه بیرون رانده شدند. سپس مذاکرات با انگلیسی ها بر سر خلع سلاح سازمان ضد فاشیست آغاز شد که در اوایل مارس همان سال به یک جبهه متحد متشکل از نیروهای میهنی برمه، حزب کمونیست برمه و حزب سوسیالیست برمه و به اتحادیه ضد فاشیست آزادی مردم تغییر نام داده بود. اگر فرماندار بریتانیایی برمه، رجینالد دورمن اسمیت، هنوز در تبعید در شیملا و ژنرال ویلیام جوزف اسلیم راه
خود را پیش گرفته بودند، ارتش استقلال برمه غیرقانونی اعلام می شد و منحل می شد. آنگ سان به دلیل همکاری با ژاپنی ها به عنوان یک خائن دستگیر و به جنایات جنگی متهم می شد. با این حال، فرمانده عالی متفقین، لوئیس مونتباتن مشتاق بود که از یک جنگ داخلی اجتناب کند و همکاری آنگ سان را که بر هزاران نیروی بسیار سیاسی شده قدرت داشت، تضمین کند. هنگامی که بریتانیا با هشدار متوجه شد که نیروهای میهن پرست برمه سلاح های خود را نگه می دارند و آماده فعالیت های مخفی، مذاکرات پرتنش در کنفرانسی در کندی (سری لانکا)، سیلان، در سپتامبر ۱۹۴۵ برگزار شد. آنگ سان، شش فرمانده نیروهای میهن پرست برمه و چهار نماینده سیاسی اتحادیه ضد فاشیست آزادی مردم با فرماندهی جنوب شرق آسیا ملاقات کردند و لرد مونت باتن به کمک ارتش ملی برمه در پیروزی در برمه برای کاهش تنش ها اذعان کرد. بریتانیایی ها پیشنهاد دادند که حدود ۵۰۰۰ کهنه سرباز و ۲۰۰ افسر نیروهای میهن پرست برمه هسته ارتش برمه را تشکیل دهند تا پس از جنگ تحت فرمان بریتانیا با گردان های استعماری مردم کارن، کاچین و قوم چین ادغام شوند. در پایان، تنها تعداد کمی از نیروهای نیروهای میهن پرست برمه برای ارتش ان
تخاب شدند که اکثر آنها با حقوق دوماهه به خانه فرستاده شدند. به آنگ سان درجه معاون بازرس کل ارتش برمه پیشنهاد شد، اما او پس از بازگشت دولت فرماندار دورمن اسمیت، آن را رد کرد. بو لت یا در عوض این موقعیت را به دست آورد در حالی که آنگ سان یک رهبر سیاسی غیرنظامی در اتحادیه ضد فاشیست آزادی مردم و رهبر سازمان داوطلبان خلق شد، که ظاهراً یک سازمان کهنه سرباز برای ارتش ملی برمه سابق، اما در واقع یک شبه نظامی نیروهایی که آشکارا در حال تمرین نظامی بودند و تعداد آنها در نهایت به ۵۰۰۰۰ رسید. سازمان داوطلبان خلق قرار بود جایگزین ارتش ملی برمه به عنوان یک عامل بازدارنده بزرگ در برابر بریتانیا و رقبای کمونیست او در اتحادیه ضد فاشیست آزادی مردم شود. آنگ سان در سال ۱۹۴۶ رئیس اتحادیه ضد فاشیست آزادی مردم شد و به مبارزات مسالمت آمیزتر برای استقلال و حکومت بریتانیا در برمه تا زمان ترور آنگ سان پس از پیروزی قاطع اتحادیه ضد فاشیست آزادی مردم در انتخابات مجلس مؤسسان در آوریل ۱۹۴۷ ادامه داد. برمه پس از استقلال (۱۹۶۲-۱۹۴۸) سرانجام در ۴ ژانویه ۱۹۴۸ مستقل شد.
ماموریت های یاناگی () یک سری سفرهای زیردریایی بود که توسط نیروی دریایی امپراتوری ژاپن (IJN) در طول جنگ جهانی دوم، برای تبادل فناوری، مهارت ها و مواد امپراتوری ژاپن با نیروهای محور، اساساً آلمان نازی انجام شد.
هیوندای تراجت (Hangul: 현대)؛ "traay" تلفظ می شود)، یک مینی ون هفت نفره است که بین سال های ۱۹۹۹ تا ۲۰۰۸ توسط هیوندای موتور تولید شده است. این خودرو به طور رسمی در سال ۱۹۹۹ معرفی شد. فروش این خودرو در کره جنوبی در آوریل ۱۹۹۹ آغاز شد. همچنین این خودرو در سال ۲۰۰۰ وارد بازار اروپا شد. نام خودرو از زبان فرانسوی گرفته شده است است، در فرانسوی این نام به معنی «سفر از یک نقطه به نقطه دیگر» است. بررسی. این خودرو دارای سه ردیف صندلی است. صندلی های جلو می توانند ۱۸۰ درجه بچرخند تا هنگام پیاده شدن با مشکل مواجه نشوند و صندلی های عقب نیز می توانند به میز تبدیل شوند. تجهیزات استاندارد نسخه دیزلی شامل کیسه های هوا راننده، سرنشین و جانبی، ترمز ضد قفل با EBD، فرمان خودکار برقی، کمربند ایمنی پیش کشنده، تهویه مطبوع جلو و عقب، شیشه های جلو و عقب برقی، رادیو استریو RDS / واحد CD و صندلی های بیرونی کشویی در ردیف دوم است. نسخه اس ئی خودرو به طور استاندارد دارای یک دستگاه پخش DVD، ناوبری ماهواره ای "SmartNav" و حسگر معکوس بود. این نسخه با موتور دیزل و بنزینی و گیربکس دستی یا جعبه دنده خودکار در دسترس خریداران بود.
گارد از قرن پانزدهم مأموران امنیتی ارتش بودند که از افراد سلطنتی و اشراف محافظت می کردند - معمولاً از اعضای عالی اشراف که بر ایالات امپراتوری مقدس روم) حکومت می کردند محافظت می کردند گارد را نباید با بادیگارد (محافظ شخصی) مخلوط کرد، که ممکن است به یک فرد خصوصی نیز اشاره داشته باشد.
غفلت از نرخ پایه یا خطای نرخ پایه و یا مغالطه نرخ پایه (Base rate fallacy) نوعی سوگیری یا خطا در هنگام استدلال کردن است. انسانها در هنگام تصمیم گیری درباره احتمال وقوع یا فراوانی چیزی اغلب تمایل دارند چنانچه اطلاعاتی درباره فراوانی (اطلاعات آماری) داشته باشند و همزمان اطلاعات خاص یا گزارش های شخصی نیز داشته باشند، به اطلاعات آماری کم توجهی کرده یا آن را نادیده گرفته و به گزارش های شخصی متوسل شوند. به بیان بسیار ساده و مختصر: غفلت از نرخ پایه یعنی اعتماد و پذیرش موارد خاص و نادیده گرفتن آمار و اطلاعات موجود. برای مثال درحالیکه آمار و بررسی های متعدد نشان دهنده خطرات مرگبار اعتیاد به سیگار است گاهی می شنویم که فردی بیان می کند که: من کسی را می شناسم که دهها سال است سیگار می کشد و هیچ مشکلی ندارد. در این حالت شخص تمامی آمار ها و داده ها را نادیده گرفته و به موارد خاصی که می شناسد اعتماد و استناد می کند. همچنین افرادی که فی المثل واکسن کووید-19 نمی زنند اغلب به این مغالطه متوسل می شوند. به نظر میرسد که مغز انسان توجه و اعتبار بیشتری برای اظهار نظرهای شخصی و اطلاعاتی فردی قائل است تا مطالعات آماری. بنا بر کتاب تفک
ر، سریع و آهسته، نوشته دانیل کانمن در هنگام بررسی یک موضوع اگر درباره موضع گزارش های شخصی و اطلاعات آماری هر دو موجود باشند، به اطلاعات آماری و نرخ پایه معمولا کمتر توجه می شود یا کاملا نادیده گرفته می شوند. در تعریف نرخ پایه اینطور باید گفت که تصور کنید در یک کوزه 100 تیله رنگی وجود دارد که 15 تیله آن سبز و 85 تیله قرمز است. به نسبت تعداد هر تیله به کل تیله ها نرخ پایه می گو یند. در این حالت نرخ پایه برای تیله سبز رنگ 15 درصد است. و البته احتمال اینکه به طور تصادفی از کوزه تیله سبز انتخاب شود هم 15 درصد خواهد بود. مثال. مثال ۱ : «مارک» یک مرد لاغر اندام اهل آلمان است که عینک به چشم می زند و دوست دارد آثار موتزارت را گوش دهد. کدام یک محتمل تر است؟ اینکه مارک... الف) یک راننده کامیون باشد ب) استاد ادبیات در فرانکفورت باشد بیشتر افراد گزینه دوم (ب) را انتخاب می کنند که اشتباه است. در آلمان تعداد رانندگان کامیون هزار برابر تعداد استادان ادبیات است (بویژه استادان ادبیات در فرانکفورت!). به همین خاطر، بسیار محتمل تر است که مارک راننده کامیون باشد. اما چه اتفاقی می افتد که ما گزینه دوم را انتخاب می کنیم؟ توضیحات درب
اره ظاهر و شخصیت «مارک»، ما را فریب داده و باعث می شود اطلاعات آماری را نادیده بگیرم، و به جای انتخاب گزینه اول که بسیار محتمل تر است، گزینه دوم را انتخاب کنیم، و این کار یعنی غفلت از نرخ پایه. مثال ۲: یک واکسن برای کودکان که از یک بیماری مرگبار جلوگیری میکند %0.001 (یک هزارم درصد) خطر فلج دائم در آنها دارد. این خطر بسیار ناچیز به نظر می رسد و شاید کسی به آن توجه نکند. حالا به همین مثال که به صورت دیگر بیان شده توجه کنید: «از هر ۱۰۰٬۰۰۰ کودکی که واکسن می زنند، یکی به طور دائمی فلج خواهد شد.» جمله دوم تأثیری بر ذهن شما می گذارد که جمله اول نمی گذارد: تصویری از یک کودک مشخص که به دلیل واکسن دچار ناتوانی شده در ذهن شکل می گیرد، در حالی که ۹۹۹٬۹۹۹ کودک واکسینه شده و سالم به حاشیه رانده می شوند. همان طور که پدیده ی «نادیده گرفتن نرخ پایه» پیش بینی می کند، رویدادهایی با احتمال بسیار پایین وقتی به صورت فراوانی نسبی (چند نفر) بیان می شوند، بسیار بیشتر از زمانی که به صورت مفاهیم انتزاعی مثل «احتمال» یا «ریسک» توصیف می شوند، تأثیر می گذارند. مغز ما در درک افراد مشخص بسیار بهتر از درک دسته ها یا گروه ها عمل می کند.
کراز () شرکت کامیون سازی اوکراینی است، که در سال ۱۹۴۶ تأسیس شد.
سوسپیلن () شرکت دولتی رسانه ای اوکراینی است، که در سال ۲۰۱۵ تأسیس شد.
مهاجر سفید () مهاجران سفیدپوست روسی بودند که در پی انقلاب روسیه (۱۹۱۷) و جنگ داخلی روسیه (۱۹۱۷–۱۹۲۳) از قلمروی امپراتوری روسیه مهاجرت کردند و همچنین این عنوان شامل مهاجرانی می شود که مخالف فضای سیاسی انقلابی (بلشویک کمونیست) روسیه بودند. بسیاری از مهاجران سفیدپوست روسی در جنبش سفید شرکت کردند یا از آن حمایت کردند، اگرچه این اصطلاح اغلب به طور گسترده در مورد هر کسی که ممکن است به دلیل تغییر رژیم ها کشور را ترک کرده باشد، به کار می رود.
راه آهن اوکراین () شرکت دولتی ترابری ریلی اوکراینی است، که در سال ۱۹۹۱ تأسیس شد.
فاینانس اند کردیت () شرکت خدمات مالی و سرمایه گذاری اوکراینی است، که در سال ۱۹۹۰ تأسیس شد.
سیتاکندا (به لاتین: Sitakunda) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه چیتاگونگ واقع شده است. سیتاکندا ۲۸٫۶۳ کیلومتر مربع مساحت و ۳۶٬۶۵۰ نفر جمعیت دارد.
بارویاهات (به لاتین: Baroiyarhat) یک تقسیمات کشوری در بنگلادش است که در میرشارای واقع شده است. بارایارهات ۲٫۱۲ کیلومتر مربع مساحت و ۱۱٬۳۲۷ نفر جمعیت دارد.
فتیکچاری (به لاتین: Fatikchhari) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در فاتیکچاری واقع شده است. فتیکچاری ۱۰۰٬۰۰ نفر جمعیت دارد.
رنگنیا (به لاتین: Rangunia) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در رنگونیا واقع شده است. رنگنیا ۲۳٬۰۳۶ نفر جمعیت دارد.
رنگاماتی (به لاتین: Rangamati) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه رنگماتی هیل واقع شده است. رنگاماتی ۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سناگازی (به لاتین: Sonagazi) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه فنی واقع شده است. سناگازی ۵٫۳۳ کیلومتر مربع مساحت و ۲۰٬۸۱۰ نفر جمعیت دارد.
پارشرام (به لاتین: Parshuram) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در استان چیتاگونگ واقع شده است. پارشرام ۲۲٫۴ کیلومتر مربع مساحت و ۲۹٬۶۹۱ نفر جمعیت دارد.
داگانبوییان (به لاتین: Daganbhuiyan) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در داگنبوییان واقع شده است. داگانبوییان ۱۴٫۴ کیلومتر مربع مساحت و ۳۳٬۵۷۴ نفر جمعیت دارد.
نالچیتی (به لاتین: Nalchity) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در نالچیتی اوپازیلا واقع شده است. نالچیتی ۲۳٫۳ کیلومتر مربع مساحت و ۳۰٬۸۰۳ نفر جمعیت دارد.
متبریا (به لاتین: Mathbaria) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه پیروج پور واقع شده است. متبریا ۲۲٫۵۰ کیلومتر مربع مساحت و ۲۸٬۸۵۱ نفر جمعیت دارد.
گرنادی (به لاتین: Gournadi) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه باریسال واقع شده است. گرنادی ۱۱٫۵ کیلومتر مربع مساحت و ۵۰٬۰۲۳ نفر جمعیت دارد.
کوآکاتا (به لاتین: Kuakata) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه پتوکالی واقع شده است.
پیروچپور (به لاتین: Pirojpur) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه پیروج پور واقع شده است. پیروژپور ۲۹٫۵۰ کیلومتر مربع مساحت و ۷۸٬۰۵۷ نفر جمعیت دارد.
پولا (به لاتین: Bhola) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه پولا واقع شده است. پولا ۳۱٫۹ کیلومتر مربع مساحت دارد.
لاکشی پور (به لاتین: Lakshmipur) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه لاکشیم پور واقع شده است. لاکشی پور ۱۹٫۴ کیلومتر مربع مساحت و ۸۳٬۱۱۲ نفر جمعیت دارد.
گوپالگانج (به لاتین: Gopalganj) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه گوپال گنج واقع شده است. گوپالگانج ۱۶٫۹ کیلومتر مربع مساحت و ۵۳٬۷۷۸ نفر جمعیت دارد.
باسایل (به اسپانیایی: Basail) یک منطقهٔ مسکونی در آرژانتین است که در استان چاکو واقع شده است.
کاراتیا (به لاتین: Karatia Union) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در تانگایل صدار واقع شده است. کاراتیا ۱۹ کیلومتر مربع مساحت و ۷۰٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد و ۱۴ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
النگا (به لاتین: Elenga) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه تانگیل واقع شده است. النگا ۲۳٫۲۴ کیلومتر مربع مساحت و ۵۵٬۰۰۰ نفر جمعیت دارد.
بوآپور (به لاتین: Bhuapur) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در بویانپور واقع شده است. بوآپور ۱۳٫۹۲ کیلومتر مربع مساحت و ۲۸٬۷۰۸ نفر جمعیت دارد.
ساخی پور (به لاتین: Sakhipur) یک منطقهٔ مسکونی در بنگلادش است که در ناحیه تانگیل واقع شده است. ساخی پور ۲۷٫۶۲ کیلومتر مربع مساحت دارد.