Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
شش انفجاری و یک مجتمع فولادسازی بود. مدیریت. کارخانه آهن و فولاد آزوف استال به عنوان یکی از شرکت های تابعه مت اینوست اداره می شد و اکنون به عنوان یک شرکت تابعه هلدینگ مت اینوست یکی از شرکت های تابعه مت اینوست فعالیت می کند.
لون پاول (Leven Powell) (زادهٔ ۱۷۳۷ – درگذشتهٔ ۲۳ اوت ۱۸۱۰)، مزرعه دار، تاجر، افسر ارتش قاره ای و سیاست مدار حزب فدرالیست ویرجینیایی بود که در چندین مقطع در مجلس نمایندگان ویرجینیا و همچنین مجمع تصویب ویرجینیا به نمایندگی از شهرستان لادن، ویرجینیا خدمت کرده است. او همچنین یک دوره نمایندهٔ ایالات متحده آمریکا برای منطقه هفدهم کنگره ویرجینیا بوده است. اوایل زندگی و خانواده. لون پاول در نزدیکی های مارکت در شهرستان پرنس ویلیام در مستعمرهٔ ویرجینیا چشم به جهان گشود. پدرش ویلیام پاول (زادهٔ حدود ۱۷۰۵ – درگذشتهٔ ۱۷۸۷)، کاپیتان کشتی و مزرعه دار مادرش النور پیتون سابق (دختر والنتاین پیتون، ارباب و مزرعه دار برجسته) بودند. کشتی پاول در تجارت ساحلی کار می کرد و ویلیام در حدود سال ۱۷۳۴ از شهرستان سامرست، مریلند به دامفریس نقل مکان کرد. او همچنین قبل از تبدیل شدن به تأمین کنندهٔ گوشت گاو برای نیروهای میهن دوست در جنگ انقلابی آمریکا، در زمین های پرنس ویلیام و شهرستان لادن سرمایه گذاری کرد. پدر و مادر لون، هر دو از تبار نخستین خانواده های ویرجینیا بودند. لون نیز مانند سایر کودکان خانواده های سطح بالای جامعه، از تحصیل خصوصی
بهره مند بود. پاول با سارا هریسون (زادهٔ ۱۷۴۲ – درگذشتهٔ ۱۸۱۲)، دختر مزرعه دار محلی، بور هریسون که مانند لون پاول در جنگ انقلاب آمریکا خدمت کرده، ازدواج کرد. این زوج دارای چندین فرزند از جمله: ویلیام هریسون پاول (زادهٔ ۱۷۶۶) و لون پاول جونیور (زادهٔ ۱۷۷۲)، که در شهرستان لودون به عنوان مزرعه دار باقی ماند، بودند. پسران دیگر آنها بور پاول (زادهٔ ۱۷۶۸)، کاتبرت پاول (زادهٔ ۱۷۷۴) آلبرت هریسون پاول (زادهٔ ۱۷۸۱) وکیل شده و مسیر حرفهٔ سیاسی پدرشان را دنبال کردند. بور پاول در میدلبورگ ماند و در هر دو مجلس مجمع عمومی ویرجینیا خدمت کرد و برادرش کاتبرت شهردار الکساندریا، ویرجینیا و همچنین نماینده کنگره ایالات متحدهٔ آمریکا شد. حرفه. پاول حرفهٔ دولتی خود را به عنوان معاون کلانتر شهرستان پرینس ویلیام تحت نظر دایی خود سرهنگ هنری پیتون، آغاز کرد. با این حال، پاول (مانند پدرش، سرهنگ هنری پیتون و دایی زاده هایش پر تعدادش) در درجهٔ نخست، خانواده اش را به عنوان یک مزرعه دار حمایت می کرد. او زمینی با وسعت ۵۰۰ جریب فرنگی در منطقهٔ تازه تأسیس لادن، ویرجینیا خریداری کرده و در سال ۱۷۶۳ کمی بعد از ازدواج با همسرش، سالی که پدرش، بور هر
یسون، صاحب یک ملک بزرگ در بالادست رودخانه پوتوماک بود، به آنجا نقل مکان کرد. پاول خانه ای با نام «شیدز» و علاوه بر آن، نخستین آسیاب گندم در منطقه را ساخت. او در طول زمان با استفادهٔ نیروی کار به بردگی گرفته شده، پنج مزرعه مجموعاً به مساحت ۱۸۰۰ جریب فرنگی را اداره می کرد. پاول در سال ۱۷۸۷ دارای ۲۲ برده، ۱۸ اسب، ۲۴ رأس گاو و یک کالسکهٔ دو چرخ بود. او (یا پسرش که هم نام وی بود) در سال ۱۸۱۰، همان سالی که پاول در بازدید از یک چشمهٔ سلامتی در پنسیلوانیا چشم از جهان فروبست، صاحب ۱۳ برده بود. پاول همچنین صاحب یک فروشگاه، و در مقطعی یک آسیاب، که آن را بعد از همسرش «آسیاب سالی» نامید، در هانگری ران بود. افسر نظامی. پاول همزمان با بدتر شدن روابط با بریتانیای کبیر در سال های پیش از جنگ انقلاب آمریکا، در کمیتهٔ ۱۵ نفری ایمنی شهرستان لادن در سال ۱۷۷۴ خدمت می کرد. در سال ۱۷۷۴ یا ۱۷۷۵، او مأموریتی را با درجهٔ سرگرد در یک گروه افسران دقیقه بان شهرستان لادن پذیرفت که به جنوب شرقی ویرجینیا سفر کردند تا حملات پیوسته ای را به نیروهای لرد دانمور را در نورفولک و همپتون ترتیب داده و در نهایت به ارتش قاره ای ملحق شدند. در ژانویه ۱۷۷۷
، ارتشبد جورج واشینگتن، درجهٔ پاول را به سرهنگ دوم در هنگ شانزدهم قاره ای ارتقا داد. پاول در نبرد لانگ آیلند، نبرد براندی وین و نبرد مونموث جنگید. با این حال، عوارض سلامتی ناشی از اردوگاه زمستانی سخت در دره فورج (که تقریباً باعث شد یک چشمش را از دست بدهد) موجب شد پاول در سال ۱۷۷۸ استعفا دهد، اگرچه مجمع عمومی ویرجینیا بعدها رأی به اهدای سهم کاملی از زمین به او به پاس داد. سه تن از برادرانش نیز در ارتش قاره ای خدمت کرده اند: جان توماس پاول (زادهٔ ۱۷۴۵ – درگذشتهٔ ۱۸۰۷) که به عنوان جراح خدمت کرد، سپس به دامفریس بازگشت. ستوان ویلیام پاول سوم (زادهٔ ۱۷۴۵ – درگذشتهٔ ۱۸۰۷) سه سال زیر نظر سرهنگ دوم دانیل مورگان خدمت کرد و کوچکترین برادر، ستوان جان پیتون پاول (زادهٔ ۱۷۶۰ – درگذشتهٔ ۱۸۴۴) نیز در هنگ یازدهم مورگان (در سال ۱۷۹۹ به هنگ هفتم ویرجینیا تغییر نام داد) خدمت کرد. سپس زمین دریافت کرد و به غرب رفت -ابتدا به شهرستان هاردمن، تنسی- و در نهایت در شهرستان مدیسن، آلاباما از دنیا رفت. سیاستمدار. یک مورخ محلی به تغییر موقعیت پاول را از قهرمان نظامی به سیاستمدار اشاره کرده و پاول را پیشروی حزب فدرالیست منطقه میان دههٔ ۱۷۸۰
تا اوایل دههٔ ۱۸۰۰ دانست زمانی که چارلز اف مرسر به عنوان یکی از حامیان شاهراه ها، برجسته شد. پاول برای نخستین بار در سال ۱۷۷۹ برندهٔ انتخابات مجلس نمایندگان ویرجینیا شد و از شهرستان لادن (به صورت پاره وقت) در کنار پسر عموی خود، فرانسیس پیتون کهنه کار، نمایندگی می کرد. با این حال، پیتون تصمیم گرفت مأمور عالی رتبهٔ دولتی برای منطقهٔ جدید شده و پاول نیز معاون افسر ثبت زمین شود؛ بنابراین یکی از آنها استعفا داده و دیگری در آن نشست قانون گذاری در کنار سرهنگ جوزیا کلافام خدمت کرد. پاول به طور قطع در تاریخ ۱۵ اکتبر ۱۷۸۷ که نشست آغاز شد در کنار سرهنگ کلافام خدمت کرد. سپس مجدداً در نشست سال ۱۷۸۸ پیروز شد (ولی در کنار ریچارد بلاند لی خدمت کرد). همچنین پاول در سال ۱۷۸۸ برندهٔ انتخابات شده و این بار به عنوان یکی از نمایندگان شهرستان لادن در مجمع تصویب ویرجینیا در کنار استیونز تامسون میسون که برخلاف پاول و به مانند عموی خودش به نام جورج میسون بر خلاف مجلس تصویب رأی داده بود، حضور یافت. با این حال پاول دوباره برندهٔ انتخابات مجلس نمایندگان نشد تا آنکه در سال ۱۷۹۱ در کنار آلبرت راسل، که در دو نشست قبلی در کنار ویلیام گانل پ
ل ساز، نمایندهٔ منطقه بود، خدمت کرد. پس از آن پاول مجدداً پیروز انتخابات شده و در کنار جوزف لین مشغول به کار شد. پاول همچنین به تأسیس دو شهر در شهرستان لادن کمک کرد. مهم ترین آنها، میدلبورگ در زمین وی و محل اتصال شاهراه الکساندریا به وینچستر، ویرجینیا (هم اکنون بخشی از مسیر ۵۰ ایالات متحده آمریکا) و جادهٔ میان محل شهرستان لادن (لیسبورگ) و فاوکیر کانتی (وارنتون)، بود. پاول از جوزف چین ۵۰ جریب فرنگی زمین خریداری کرد (کسی که در سال ۱۷۲۸ ساختمان چین را ساخته بود و امروزه آن را مسافرخانه رد فاکس می-نامند که حدوداً در مرکز همان قطعه زمین ۵۰ جریب فرنگی است). آن منطقه، تقاطع چین نامیده می شد و به «پاول تاون» شهره شد. مجلس قانون-گذاری ویرجینیا در سال ۱۷۸۷ این شهر را با افراد غیرمقیم (اما مالکان زمین و کهنه سربازان سیاسی) از جمله: فرانسیس پیتون، ویلیام برونا، ویلیام هیل، جان پی هریسون، بور هریسون، جوزیا کلافام و ریچارد بلاند لی به عنوان متولی، ثبت کرد و به رسمیت شناخت. پاول اجارهٔ زمین را جمع آوری کرده ولی از پذیرفتن نام گذاری شهر به نام خودش امتناع کرد، بنابراین نام آن به «میدلبورگ» تبدیل شد (بعدها کوتاه تر شد). در سا
ل ۱۸۰۱، شرکت شاهراه فیرفکس و لودون که پاول مدیر آن بود، توسط شرکت شاهراه لیتل ریور جایگزین شد (که در آن مرسر برجسته بود). در این میان، پاول در سال ۱۷۹۰، یکی از متولیان مؤسس ماتیلدویل بود که توسط هنری لی سوم (فرماندار ویرجینیا میان سال های ۱۷۹۱ تا ۱۷۹۵) ارتقا یافت. اگرچه شهر تبدیل به مرکز جدید ایالت تبدیل نشد، اما ماتیلداویل به مقر شرکت پاتومک تبدیل شد که تا سال ۱۸۰۲ یک سری کانال و آب بند ساخت تا آبشارهای رودخانهٔ پوتوماک را گیر اندازد ولی هیچ وقت به موفقیت مالی دست نیافت. در نهایت این شرکت در سال ۱۸۲۸ با شرکت کانال چساپیک و اوهایو، ادغام شد. پاول حزب فدرالیست را شهرستان لادن تأسیس کرد. پاول در انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۷۹۶، در میان بیست و یک انتخاب کننده ویرجینیا در رای دادن به جان آدامز در مقابل توماس جفرسون به تنهایی ایستاد. همچنین رأی دهندگان پاول را به عنوان عضو حزب فدرالیست برای کنگرهٔ ششم انتخاب کردند، (۴ مارس ۱۷۹۹ – ۳ مارس ۱۸۰۱). مرگ و میراث. پاول در بازدید از چشمه ها در بدفورد، پنسیلوانیا در سال ۱۸۱۰ چشم از جهان فروبست و در همان مکان، در گورستان قدیمی پرسبیتریان به خاک سپرده شد. بیوهٔ او در شهرستان ل
ادن ماند و دو سال پس از مرگ او از دنیا رفت. محل تولد پاول که به عنوان خانهٔ پاول-آلن شناخته می شود، در سال ۱۹۷۶ در فهرست ملی اماکن تاریخی ثبت شد.
تبعید یا اخراج فیلمی محصول سال ۲۰۲۰ و به کارگردانی کریستوفر اسمیت است. در این فیلم بازیگرانی همچون جسیکا براون فیندلی، جان هفرنان، جان لینچ و شان هریس ایفای نقش کرده اند.
چمپیونشیپ ۱۸–۲۰۱۷ (که به دلایل مالی اسکای بت چمپیونشیپ نام گذاری شده است) دومین فصل مسابقات چمپیونشیپ با نام کنونی اش، و بیست وششمین دورهٔ بازی های این لیگ بود. تغییرات تیم ها. اطلاعات تیم های زیر برای فصل ۱۷–۲۰۱۶ ذکر شده است. به چمپیونشیپ. صعود از لیگ یک سقوط از لیگ برتر از چمپیونشیپ. سقوط به لیگ یک صعود به لیگ برتر
حباب فیلمی محصول سال ۲۰۲۲ و به کارگردانی جاد اپتاو است. در این فیلم بازیگرانی همچون کارن گیلان، اریس اپتاو، فرد ارمیسن، ماریا باکالوا، دیوید دوکاونی، کیگان-مایکل کی، لزلی من، کیت مک کینون، پدرو پاسکال، پیتر سرافیناویچ، گاز خان، ماریا بمفورد، ویر داس، راب دلینی، دونا ایر، بک هانسن و دیزی ریدلی ایفای نقش کرده اند. پیوند به بیرون. ۳۸۸۳۸ وک [و[رده:فیلم های ایالات متحده آمریکا]] ۷ وووک[رده:فیلم نامه های پم بردی]]
توماس لهنه اولسن (زاده ۲۹ ژوئن ۱۹۹۱) یک بازیکن فوتبال اهل نروژ است. که در پست مهاجم برای باشگاه فوتبال لیلستروم بازی می کند. او اولین بازی برای تیم ملی کشورش را مقابل تیم ملی فوتبال هلند در مقدماتی جام جهانی فوتبال ۲۰۲۲ انجام داده است.
لویس موریس (Lewis Morris) (زادهٔ ۸ آوریل ۱۷۲۶ – درگذشتهٔ ۲۲ ژانویه ۱۷۹۸)، از پدران بنیان گذار ایالات متحده آمریکا، مالک و توسعه دهندهٔ موریسانیا، برانکس، نیویورک بود که هم اکنون بخشی از شهرستان برانکس است. او به عنوان یکی از نمایندگان کنگرهٔ قاره ای از نیویورک اعلامیهٔ استقلال ایالات متحده آمریکا را امضا کرد. اوایل زندگی. موریس در روز ۸ آوریل ۱۷۲۶ در املاک خانوادگی اش، موریسانیا که هم اکنون بخشی از شهرستان برانکس است، اما در آن زمان بخشی از ایالت نیویورک بود، چشم به جهان گشود. او سومین لویس موریس در خانوادهٔ موریس ها و فرزند لویس موریس (زادهٔ ۱۶۹۸ – درگذشتهٔ ۱۷۶۲) و کاترینته «کاترین» استاتس (زادهٔ ۱۶۹۷ – درگذشتهٔ ۱۷۳۱) بود. پس از مرگ مادرش، پدر او با سارا گاورنر (زادهٔ ۱۷۱۴ – درگذشتهٔ ۱۷۸۶) ازدواج کرد. موریس در سال ۱۷۴۶ از کالج ییل فارغ التحصیل شد و پس از مرگ پدرش در سال ۱۷۶۲ بیشتر املاک پدر را به ارث برد. پدر موریس هفت فرزند شامل خواهر و برادرهای او، استاتز لانگ موریس (زادهٔ ۱۷۲۸ – درگذشتهٔ ۱۸۰۰) و ریچارد موریس (زادهٔ ۱۷۳۰ – درگذشتهٔ ۱۸۱۰) و خواهر و برادر ناتنی اش، مری لارنس، گاورنر موریس (زادهٔ ۱۷۵۲ – درگذش
تهٔ ۱۸۱۶)، ایزابلا و کاترین، داشت. عموی او رابرت هانتر موریس (زادهٔ ۱۷۰۰ – درگذشتهٔ ۱۷۶۴) فرماندار پنسیلوانیا بود. ویلیام پترسون (زادهٔ ۱۷۴۵ – درگذشتهٔ ۱۸۰۶) همسر دخترعموی او، فرماندار نیوجرسی و پدرخواندهٔ استفن ون رنسلیر بود که معاون فرماندار نیویورک و برادر فیلیپ شویلر ون رنسلیر، شهردار آلبانی در نیویورک بود. آنتونی والتون وایت (زادهٔ ۱۷۵۰ – درگذشتهٔ ۱۸۰۳)، ارتشبد ارتش قاره ای فرزند عمهٔ او یعنی الیزابت موریس (زادهٔ ۱۷۱۲ – درگذشتهٔ ۱۷۸۴) بود. تاریخچه خانواده. پدر پدربزرگ او، ریچارد موریس (درگذشتهٔ ۱۶۷۲) پس از آنکه در جنگ های داخلی انگلستان در سال ۱۶۴۸ عضو ارتش الیور کرامول شده از طریق باربادوس به نیویورک مهاجرت کرد. او در برانکس نخستین قطعه زمین را خریداری کرد که بعدها همین زمین بنای عمارت موریسانیا شد. ریچارد و همسر جوانش در حالی که یک نوزاد پسر به نام لویس موریس (زادهٔ ۱۶۷۱ – درگذشتهٔ ۱۷۴۶) از خود به جای گذاشتند، چشم از جهان فروبستند. برادر ریچارد سرهنگ لویس موریس نیز از طریق باربادوس به موریسانیا آمد تا در ادارهٔ عمارت برادرزادهٔ نوزادش را یاری کند. او و همسرش هیچ فرزندی نداشتند. هنگامی که موریس بزرگ شد،
عمارت را گسترش داد. وی با ایزابلا ازدواج کرده و به خدمت هشتمین فرمانداری استعماری نیوجرسی درآمد. موریس فرماندار پرشهرتی بود که از حقوق مالکیت زمین برای مهاجران حمایت می کرد. موریس تاون، نیوجرسی به همین نام اسم گذاری شده است. حرفه. او در سال ۱۷۶۹، برای مجلس عمومی قانون گذاری انتخاب شد و در سال ۱۷۷۴ وقتی که انقلاب آمریکا نزدیک می شد، از دادگاه دریاسالاری استعفا داد. انقلاب آمریکا. هنگامی که انقلاب به صورت فعال آغاز شد، او در میان سال های ۱۷۷۵ تا ۱۷۷۷ یکی از اعضای کنگرهٔ ایالتی نیویورک، در دولت انقلابی بود. آن تشکیلات در همان سال ها، موریس را به کنگرهٔ قاره ای اعزام کرد. او در کنگرهٔ یکی از حامیان فعال استقلال بوده و اعلامیهٔ استقلال ایالات متحده آمریکا را در سال ۱۷۷۶ امضاء نمود. هنگامی که برادرش استاتس موریس با درجهٔ ارتشبد در ارتش بریتانیا خدمت می کرد، در مورد عواقبی که امضاء این سند سرکشانه برای جهان خواهد داشت، به وی هشدار داده بود، او در پاسخ گفت: «لعنت بر عواقب، به من خودکار بدهید». لویس در سال ۱۷۷۷ به نیویورک بازگشت و به عنوان قاضی شهرستان وستچستر فعالیت کرده و به نمایندگی از نواحی جنوبی به عضویت مجلس سن
ای ایالت نیویورک منصوب شد که شامل بروکلین، منهتن، کویینز، استتن آیلند، شهر سافک، نیویورک و وستچستر می شد. او در نخستین مجلس ایالت نیویورک خدمت کرد که از ۹ سپتامبر ۱۷۷۷ آغاز شده و تا پایان مجلس چهارم در اول ژوئیه ۱۷۸۱ ادامه یافت. سه پسر اول او طی جنگ انقلاب آمریکا خدمت کردند و مشاغل ممتازی در ارتش داشتند. دوران پس از انقلاب. موریس با آغاز دوبارهٔ کار در اول ژوئیه ۱۷۸۳ به هفتمین مجلس سنای نیویورک بازگشت و از مجلس هفتم تا پایان مجلس سیزدهم در ۳۰ ژوئن ۱۷۹۰ به خدمت گزاری پرداخت. او در سال ۱۷۸۸ هنگامی که مجلس نیویورک قانون اساسی را تصویب می کرد، یکی از نمایندگان بود. موریس در انتخابات ریاست جمهوری ایالات متحده آمریکا سال ۱۷۹۶ یکی از اعضای کالج انتخاباتی ایالات متحده آمریکای حزب فدرالیست بود و رأی خود را جان آدامز و توماس پیکنی تعیین کرد. در سال ۱۷۸۴، به عنوان عضو افتخاری جامعهٔ سیسیناتی منتخب و در یکم مه همان سال به مقام نخستین نائب الرئیس هیئت مدیرهٔ دانشگاه ایالتی نیویورک منصوب شد. او درهمین مقام تا زمان مرگ به خدمت ادامه داد و سپس توسط سیمئون د ویت جایگزین شد. زندگی شخصی. لویس در ۲۴ سپتامبر ۱۷۴۹ با مری والتون (ز
ادهٔ ۱۷۲۷ – درگذشتهٔ ۱۷۹۴)، عضو یک خانوادهٔ تاجر سرشناس، ازدواج کرد. ماریا دختر جیکوب والتون و ماریا (نام خانوادگی قبل از ازدواج او بیکمن بود) والتون بود. آنها ده فرزند داشتند: هلنا ماگدالنا موریس (زادهٔ ۱۷۶۲ – درگذشتهٔ ۱۸۴۰) که با جان رادرفورد (زادهٔ ۱۷۶۰ – درگذشتهٔ ۱۸۴۰)، سناتور نیوجرسی ازدواج کرد. موریس، پس از جنگ، عمارت خانوادگی را از نو ساخت زیرا که در زمان اشغال نیویورک توسط بریتانیایی ها، عمارت او نیز غارت و سوزانده شده بود. او در سال ۱۷۹۰ زمین خود را که هم اکنون بخشی از برانکس جنوبی در همسایگی موریسانیا است به عنوان پایتخت آمریکا پیشنهاد داد. او در همین عمارت چشم از جهان فروبست و در زیر طاق خانوادگی کلیسای اسقفی سنت آن در برانکس به خاک سپرده شد. نوادگان. او از طرف بزرگترین پسرش، لویس وی موریس پدربزرگ لویس موریس (زادهٔ ۱۷۸۵ – درگذشتهٔ ۱۸۶۳) و سابینا الیوت موریس (زادهٔ ۱۷۸۹ – درگذشتهٔ ۱۸۵۷) است. لویس موریس (زادهٔ ۱۷۸۵) پدر چارلز مانیگوموریس (زادهٔ ۱۸۲۰ – درگذشتهٔ ۱۸۹۵)، افسر ایالات مؤتلفهٔ آمریکا بود. سابینا با پسر عمهٔ خود، رابرت والتر رادرفورد (زادهٔ ۱۷۸۸ – درگذشتهٔ ۱۸۵۲) پسر جان رادرفورد و هلنا موریس
ازدواج کرد. فرزند این دو لویس موریس رادرفورد (زادهٔ ۱۸۱۶ – درگذشتهٔ ۱۸۹۲) در عکاسی نجوم پیشگام بود و نخستین عکس های تلسکوپی از ماه و خورشید و نیز بسیاری از ستارگان و سیارات را گرفت. دانیل فرانسوا ون برام (زادهٔ ۱۸۴۰)، نوه پسری اش، از پسرش استاتس موریس، یک هلندی و فرماندار سولاوسی در هند شرقی هلند بود. دختر نوهٔ پدربزرگ او، لویس موریس که مری آنتیل نام داشت با گریت جی لنسینگ جونیور، نمایندهٔ کنگره ازدواج کرد. دختر جان لنسینگ، سارا، با ادوارد لیوینکستون، پسر نوهٔ فیلیپ لیوینکستون ازدواج کرد. در فرهنگ عامه. پرترهٔ لویس موریس در سال ۱۹۶۹ توسط رونالد کراس در فیلم موزیکال ۱۷۷۶ برادوی و در فیلم ۱۹۷۲ هوارد کین به تصویر کشیده شده است. اگرچه موریس رئیس نمایندگی نیویورک در دومین کنگرهٔ قاره ای بود، «مؤدبانه» از هر گونه رأی امتناع کرده و ادعا کرد کنگرهٔ ایالتی نیویورک هرگز هیچ یک از راهنمایی های صریح و روشن موریس را در مورد هیچ چیز نپذیرفته است. با این حال هنگامی که جرج واشینگتن در پیغامی نوشت، عمارت موریس توسط بریتانیایی ها نابود شده اما خانوادهٔ او در کانکتیکات در امان بودند. موریس از فقدان دستورالعمل خود چشم پوشی کرد
و اعلامیه را امضاء نمود.
بلابر لایه ای ضخیم از بافت چربی عروقی است که در زیر پوست تمام آب بازسانان ، فک ها، پنگوئن ها و گاودریایی سانان قرار دارد.همچنین در بسیاری از خزندگان دریایی مانند ایکتیوسورها و پلسیوسور ها نیز وجود داشت. شرح. بافتی غنی از لیپید غلیظ حاوی فیبر کلاژن، که بافت زیرپوستی را شامل می شود و کل بدن را به جز قسمت ضمائم آن می پوشاند. این بافت توسط شبکه های بسیار سازمان یافته و فن شکل از تاندون ها و رباط ها به شدت به ماهیچه ها و اسکلت متصل می شوند و می توانند تا ۵۰ درصد از توده بدن برخی از پستانداران دریایی را در برخی از مراحل زندگی شان تشکیل دهند و می تواند از ضخامت در دلفین ها و نهنگ های کوچک تر تا بیش از ضخامت در برخی از نهنگ های بزرگ تر، مانند نهنگ حقیقی و نهنگ قطبی متغیر باشد. با این حال، این نشان دهنده توانایی نهنگ های بزرگ تر برای حفظ بهتر گرما نیست، زیرا ضخامت بلابر نهنگ تأثیر قابل توجهی در از دست دادن گرما ندارد. شاخص مهم تر در توانایی نهنگ در حفظ گرما، غلظت یا تمرکز آب و لیپید موجود در بلابر است، زیرا آب ظرفیت نگهداری گرما را کاهش می دهد درحالی که لیپید آن را افزایش می دهد. عملکرد. بلابر ذخیره چربی اولیه در برخی
از پستانداران است، به ویژه آنهایی که در آب زندگی می کنند. به ویژه برای گونه هایی که در قسمت های مختلف اقیانوس تغذیه می کنند و پرورش می یابند بسیار مهم است. در این دوره ها، حیوانات چربی را متابولیزه می کنند. بلابر ممکن است در مصرف انرژی برای پستانداران دریایی مانند دلفین ها صرفه جویی کند، زیرا باعث افزایش شناوری در هنگام شنا می شود. بلابر با سایر اشکال بافت چربی در ضخامت اضافی آن متفاوت است که از این طریق یک عایق حرارتی کارآمد را فراهم می کند و باعث می شود که برای تنظیم حرارت ضروری باشد. بلابر بیش از سایر بافت های چربی دارای رگ های خونی است. تأثیرات انسانی. استفاده ها. "Uqhuq", یا "uqsuq", (بلابر به زبان Inuktitut) بخش مهمی از رژیم غذایی سنتی اینوئیت ها و دیگر مردمان شمالی است علت آن ارزش انرژی بالا و در دسترس بودن می باشد. سلامتی. بلابر نهنگ ها و فوک ها حاوی اسیدهای چرب امگا ۳ و ویتامین D است. برای مثال، بدون ویتامین D، اینوئیت ها و سایر بومیان قطب شمال با احتمال بالاتری به بیماری راشیتیسم مبتلا می شوند. شواهدی وجود دارد که نشان می دهد بلابر و سایر چربی ها در رژیم غذایی مردمان قطب شمال کالری مورد نیاز برای ج
ایگزینی کمبود کربوهیدرات هایی را که در رژیم های غذایی فرهنگ های دیگر جهان یافت می شود، تأمین می کنند.
نانا (زبان گرجی: ნანა) ملکه همسر پادشاهی ایبری به عنوان همسر دوم میریان سوم بود. کلیسای ارتدکس گرجی به علت نقشی که ملکه نانا در گرویدن گرجی ها به مسیحیت داشت، او را قدیس می داند.
رالینز لوندز (Rawlins Lowndes) (زادهٔ ۶ ژانویه ۱۷۲۱- درگذشتهٔ ۲۴ اوت ۱۸۰۰)، وکیل، مزرعه دار و سیاستمدار آمریکایی بود که پس از ورودش به مجلس قانون گذاری کارولینای جنوبی، اگرچه مخالف استقلال از بریتانیای کبیر بود اما درگیر مسائل میهن پرستی شد. لوندز در طول جنگ انقلاب آمریکا به عنوان فرماندار کارولینای جنوبی خدمت کرد و پس از جنگ با تصویب قانون اساسی ایالات متحده در استان خود، مخالفت کرد، زیرا تجارت برده در اقیانوس اطلس را محدود می کرد. لوندز همچنین پیش از مرگش به عنوان قانون گذار و شهردار چارلستون خدمت کرد. دو تن از پسرانش؛ توماس و ویلیام لوندز در کنگرهٔ ایالات متحده آمریکا خدمت کردند. اوایل زندگی و خانواده. لوندز در جزیره ای در سنت کیتس در هند غربی بریتانیا در ژانویه ۱۷۲۱ به دنیا آمد. او سومین پسر تاجر بریتانیایی چارلز لوندز (درگذشتهٔ ۱۷۳۶) و همسرش، روث رالینز سابق (درگذشتهٔ ۱۷۶۳: از یک خانواده مهم محلی) بود. پدرش در ۱۷۳۱ از مجلس قانون گذاری سنت کیتز استعفا داد و همراه با خانوادهٔ جوان و بردگان خود به چارلستون، کارولینای جنوبی نقل مکان کرد. با این حال، او پنج سال بعد، به دلیل پریشان حالی از سرمایه گذاری ناموفق،
دست به خودکشی زد. پسر بزرگ تر او، ویلیام لوندز، همراه با مادر بیوه خود به سنت کیتز بازگشت و در ۱۷۳۹ ازدواج کرد و مانند دیگر خویشاوندان مادری خود به یک قانون گذار محلی تبدیل شد. پسران جوان چارلز در کارولینای جنوبی ماندند و تحت مراقبت رابرت حال، پروست مارشال (کلانتر محلی) قرار گرفتند. پسر بزرگ تر، چارلز لوندز که ۱۷ ساله بود پس از اتمام تحصیلات خود تحت مدیریت هال به یک کشاورز در شهرستان کالتون کارولینای جنوبی تبدیل شد. او همچنین ازدواج کرد و مدت کوتاهی پیش از مرگش در سال ۱۷۶۳به عنوان مارشال پروست (پس از برادر کوچک ترش رولینز همان طور که پایین تر به آن اشاره می شود) خدمت کرد. هال، رالینز را به عنوان وکیل آموزش داد و زمانی که مارشال پروست در ۱۷۴۰ درگذشت، کانون وکلای محلی تنها یک جانشین موقت برای نام گذاری توصیه کرد تا زمانی که رالینز پس از دو سال به سن قانونی رسید، بتواند به عنوان مارشال پروست، جانشین دائمی هال شود. در ۱۷۲۵ هیچ جایگاهی توسط مالکان کارولینا به عمویش توماس لوندز از وستمینیستر، وارثان و مأموران اعطا نشد و زمانی که تاج پادشاهی به مالک درستش رسید، این اعطا تمدید شد، اگرچه توماس لوندز هیچگاه انگلستان ر
ا ترک نکرد اما آن را به دیگران واگذار کرد. حرفه. پس از رسیدن به سن قانونی ۲۱ سالگی، لوندز به سمت پروست مارشال کارولینای جنوبی منصوب شد. او به مدت ده سال از ۱۷۴۲ تا ۱۷۵۲ در این سمت خدمت کرد. موفقیت او به عنوان یک وکیل و همچنین ازدواج مطلوب او، او را به دست آوردن مزارع بزرگ در اشلی، کومباهی و سنت ریورز که با استفاده از بردگان که در آنجا کشاورزی می کرد، سوق داد. لوندز پس از استعفا از سمت مارشال پروست با پیروزی در انتخابات، به مجلس سلطنتی، مجلس قانون گذاری استعماری راه پیدا کرد و به عنوان رئیس آن و نیز «قاضی حد نصاب» برگزیده شد، با قدرتی که به دست آورد دستور داد تا چاپگری که به دستور فرماندار و شورا زندانی شده بود، آزاد شود. با این حال، لوندز با دریافت انتصاب سلطنتی به عنوان قاضی وابسته برای مستعمره، از سمت قانون گذاری خود در ۱۷۶۶ استعفا داد. در آن موقعیت، او قانون تمبر را خلاف قانون، بر ضد حقوق مشترک در نتیجه غیرقابل اجرا در دادگاه خود اعلام کرد. این امر موجب نارضایتی قاضی ارشد مستعمره، گوردون، شد. کسی که اتهاماتی را علیه لوندز به فرماندار و شورا، نسبت داد. اما لوندز به اتفاق آرا تبرئه شد. با این وجود، فرماندار
با دریافت نامه ای از دادستان کل سیمپسون (کسی که پس از مدتی کوتاهی پس از آن به انگلستان بازگشت) در اوایل ۱۷۷۵ لوندز را از سمت قضایی خود برکنار کرد. با این حال، با گذشت مدت کوتاهی پس از آن، زمانی که قاضی گوردون به جامائیکا منتقل شد، لوندز به سمت قاضی ارشد کارولینای جنوبی منصوب شد. لوندز در طول خدمتش به عنوان رهبر سیاسی کارولینای جنوبی به نیرویی راهبردی در دولت انقلابی کارولینای جنوبی تبدیل شد. در ژوئن ۱۷۷۵ کنگرهٔ استانی، لوندز را همراه با هنری لورنز، چارلز پینکنی و ده تن دیگر به سمت کمیتهٔ امنیتی، منصوب کرد. در سپتامبر ۱۷۷۵ آخرین فرماندار سلطنتی، لرد ویلیام کمبل، پس از امتناع از به رسمیت شناختن کنگره استانی که شش ماه بعد در مارس ۱۷۷۶ استقلال مستعمره را اعلام کرد، با یک کشتی جنگی در لنگرگاه فرار کرد. در آن زمان، جان راتلج رئیس مجلس سنا بود و لوندز به عضویت شورای قانون گذاری درآمد. لوندز عضو اولین و دومین کنگرهٔ استانی، اولین و دومین مجلس عمومی و اولین و دومین کمیته امنیتی کارولینای جنوبی شد. در ۱۷۷۶، لوندز یکی از یازده عضو کمیته ای بود که مسئولیت نوشتن پیش نویس قانون اساسی برای کارولینای جنوبی را برعهده داشت. عل
ی رغم درگیری او در به چالش کشیدن اقدامات سختگیرانهٔ بریتانیا که منجر به انقلاب آمریکا شد، لوندز مخالف شورش مسلحانه و استقلال از بریتانیا بود. در۷ مارس ۱۷۷۸ مجمع عمومی کارولینای جنوبی، لوندز را به سمت رئیس جمهوری کارولینای جنوبی منصوب کرد. او جانشین جان راتلج شد (و بعدها جان راتلج نیز جانشین او شد). لوندز علی رغم رأی مخالف پیشین راتلج، در ۱۹ مارس ۱۷۷۸ تغییرات عمده ای در قانون اساسی استان، ایجاد کرد. در ابتدا عنوان مدیر اجرایی کارولینای جنوبی را از «رئیس جمهور» به «فرماندار» تغییر داد. در تغییرات دیگر اساسی، اختیار فرماندار برای حق رد قوانین را حذف کرد، سنای منتخب رأی مردمی را ایجاد کرد و کلیسای انگلستان در کارولینای جنوبی را منحل کرد. در این دوره زمانی، درگیری به کارولینای جنوبی رسیده بود (و مزارع لوندز مورد هجوم قرار گرفته بودند به گونه ای که یک بار که همهٔ اسب هایش را برده بودند، او مجبور شد گاو نر به کالسکهٔ خود ببندد). لوندز با ژنرال بنجامین لینکلن همکاری کرد و همچنین دستور تحریم عمومی بنادر مستعمرهٔ سابق را با ممنوعیت خروج هر کشتی، صادر کرد. پس از خدمت به عنوان رئیس کارولینای جنوبی، لوندز توسط بخش سن بارت
ولومه (که قبلاً در مجلس پائین تر نمایندگی می کرد) به سنای کارولینای جنوبی راه یافت، سپس با پیروزی درانتخابات دورهٔ اول و همچنین انتخابات مجدد در ۱۷۸۷ به نمایندگی از چارلستون (نواحی سن فیلیپ و سن مایکل) تا ۱۷۹۰ که با انتقال پایتخت به کلمبیا تصمیم گرفت، مجدد در انتخابات شرکت نکند، به عنوان نمایندهٔ منتخب در مجلس نمایندگان حضور داشت. لوندز در ۱۷۸۸ به عنوان نماینده مجلس به شدت با پیشنهاد پذیرش قانون اساسی فدرال مخالفت کرد. او چهار بار در سه روز مناظره، به ویژه در مخالفت دربارهٔ بندهایی که با تنظیم تجارت، به کنگره قدرت می داد و همچنین محدودکردن تجارت برده پس از ۱۸۰۸ و تمرکز قدرت برای دولت فدرال، صحبت کرد. با این حال او از شرکت در انتخابات مجمع دولتی که دربارهٔ قانون اساسی فدرال که با ۱۴۰ رأی موافق و ۷۳ رأی مخالف به تصویب رسیده بود، مناظره می کرد، خودداری نمود. در طول همان دورهٔ زمانی، لوندز از سپتامبر ۱۷۸۸ تا سپتامبر ۱۷۸۹، مدیر (شهردار) چارلستون شد. زندگی شخصی. رالینز لوندز سه بار ازدواج کرد. اولین ازدواج او در ۱۵ اوت ۱۷۴۸ با آمارینتیهیا الیوت، دختر توماس الیوت از مزرعه رانتولس در استونو ریور بود که در ژانویه ۱۷۵۰
درگذشت. ازدواج بعدی لوندز در ۲۳ دسامبر ۱۷۵۱ با مری کارتوایت از چارلستون بود، آن ها از این ازدواج صاحب ده فرزند شدند که چندین تن از آنان در سن کودکی از دنیا رفتند. پسران او توماس (زادهٔ ۱۷۶۶) و ویلیام (زادهٔ ۱۷۸۲) هر دو حرفهٔ پدر خود را به عنوان وکیل، قانون گذار و کشاورز ادامه دادند. سه تن از دخترانش در زمان حیات ازدواج کردند و دو تن از آنان صاحب فرزند شدند: آمارینسا لوندز سندرز شامپنی، هریت لوندز براون و سارا-روث لوندز براون. آخرین ازدواج او با سارا جونز، مادر ویلیام جونز لوندز، بود؛ بیوه ای که تنها چند ماه با همسرش زندگی کرد و در تصادف کالسکه ای که همراه پسرش بود، جان خود را از دست داد اما پسرش زنده ماند. وفات و میراث. لوندز در۲۴ اوت ۱۸۰۰ در چارلستون، کارولینای جنوبی فوت کرد و در گورستان سنت فیلیپ به خاک سپرده شد.