Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر هامیلتون در نوک Lower Manhattan ناراضی بود. اداره بندر سپس دولت ایالت نیویورک را درخواست کرد، زیرا تعداد کمی از شرکت های خصوصی حاضر به انتقال به مرکز تجارت جهانی بودند. انتخاب معمار. در ۲۰ سپتامبر ۱۹۶۲، پس از تحقیق جامع در مورد معماران، اداره بندرها از انتخاب یاماساکی (به انگلیسی: Yamasaki)به عنوان معمار اصلی و امری راث و پسران (به انگلیسی: )به عنوان معماران همکار خبر داد. در ابتدا، یاماساکی طرحی را درمورد برج های دوقلو به اداره بندرها ارائه داد که هر ساختمان فقط ۸۰ طبقه داشت. یاماساکی خاطرنشان کرد: «گزینه مشهود، گروهی از چندین ساختمان بزرگ است که مانند یک پروژه مسکونی به نظر خواهد رسید.» رونمایی از طرح. طرح نهایی یاماساکی برای مرکز تجارت جهانی در ۱۸ ژانویه ۱۹۶۴، با مدلی که هشت پا ارتفاع داشت، در معرض دید عموم قرار گرفت. پلان برجها به شکل مربع، و ابعاد آن ها از هر طرف تقریباً ۲۰۷ پا (۶۳ متر) بود. ساختمانها با پنجره های باریک اداری طراحی شده اند، که عرض آن ها فقط ۱۸ اینچ (۴۵ سانتی متر) بود، که منعکس کننده ترس از ارتفاع یاماساکی و تمایل او به ایجاد احساس امنیت در سرنشینان ساختمان است. پنجره ها فقط ۳۰ درصد از
نمای بیرونی ساختمان ها را در بر می گرفت و از فاصله ای دور مانند صفحات فلزی جامد به نظر می رسید، اگرچه این یک نتیجه جانبی حاصل از سیستم های سازه ای برجها بود. طراحی یاماساکی استفاده از روکش آلیاژ آلومینیوم در پوشش نمای ساختمان است. طراحی مرکز تجارت جهانی از منظر زیبایی شناسی انتقادهای زیادی از طرف مؤسسه معماران آمریکا و گروه های دیگر به همراه داشته است. لوئیس مامفورد، نویسنده کتاب " The City in History" و آثاری دیگر در مورد برنامه ریزی شهری، از این پروژه انتقاد کرد و آن و سایر آسمان خراش های جدید را «کابینت های تشکیل شده از شیشه و فلز» توصیف کرد. پخش کنندگان تلویزیونی نگرانی هایی را مبنی بر اینکه برج های دوقلوی مرکز تجارت جهانی می توانند باعث ایجاد اختلال در گیرنده های تلویزیونی بینندگان در منطقه نیویورک شوند، که پخش برنامه های تلویزیونی آنها در آن زمان از ساختمان امپایر استیت بود. در پاسخ به این نگرانی ها، اداره بندرها پیشنهاد داد تا امکانات جدید برای انتقال مرکز پخش برنامه های تلویزیونی را به مرکز تجارت جهانی فراهم کند. انجمن Linnaean موزه تاریخ طبیعی آمریکا همچنین مخالف پروژه مرکز تجارت جهانی بود و خطراتی ر
ا که این ساختمان ها بر روی پرندگان مهاجر تحمیل می کنند، ذکر کرده است. شرکت مهندسی سازه Worthington , Skilling , Helle &amp; Jackson برای پیاده سازی طرح یاماساکی تلاش کرد و یک سیستم سازه ای قاب به فرم تیوب که در ساختمانها مورد استفاده قرار می گرفت را توسعه داد. گروه مهندسی اداره بندرها به عنوان مهندسین فونداسیون، جوزف آر. لورینگ و همکاران (به انگلیسی: Joseph R. Loring &amp; Associates)به عنوان مهندسین برق و جاروس، باوم و بولز (JB&amp;B) (به انگلیسی: )به عنوان مهندسین مکانیک در پروژه فعال بودند. شرکت ساختمانی Tishman Realty پیمانکار عمومی پروژه مرکز تجارت جهانی بود. گای اف. توزولی (به انگلیسی: Guy F. Tozzoli)، مدیر دپارتمان تجارت جهانی در اداره بندرها و رینو م. مونتی (به انگلیسی: Rino M. Monti)، مهندس ارشد اداره بندرها، بر پروژه نظارت داشتند. عناصر طراحی. طراحی سازه. به عنوان یک آژانس بین ایالتی، اداره بندرها مشمول قوانین و مقررات محلی شهر نیویورک از جمله کدهای ساختمانی نمی شد. با این وجود، اداره بندرها به معماران و مهندسین سازه نیاز داشت که کدهای ساختمانی شهر نیویورک را رعایت کنند. در زمانی که مرکز تجارت جهانی
برنامه ریزی شده بود، کدهای جدید ساختمان برای جایگزینی نسخه ۱۹۳۸ که هنوز برقرار بود، ابداع شد. مهندسین سازه به دنبال نسخه های پیش نویس کدهای ۱۹۶۸ ساختمان که جدید و شامل «تکنیک های پیشرفته» در طراحی ساختمان بود به استفاده از کدهای نسخه ۱۹۳۸ پایان دادند. برج های مرکز تجارت جهانی شامل بسیاری از نوآوری های مهندسی سازه در طراحی و ساخت آسمان خراش ها بود که به ساختمان ها اجازه می داد به ارتفاعات جدیدی برسند و بلندترین ساختمان ها در جهان شوند. به طور سنتی، برای انتقال بارهای ساختمان در آسمان خراش ها، از اسکلتی متشکل از ستون هایی که در همه قسمت های داخلی توزیع شده بودند، استفاده می کردند و ستون های داخلی فضای طبقه را مختل می کردند. مفهوم سازه قاب به شکل تیوب، که قبلاً توسط مهندس سازه بنگلادشی-آمریکایی فضلور رحمان خان معرفی شده بود، یک نوآوری اساسی بود، که تأمین پلان های باز طبقات و فضای بیشتری برای اجاره را امکان پذیر کرد. در این ساختمانها از ستونهای فولادی پیرامونی با مقاومت و باربری بالا استفاده می شد که به عنوان خرپاها عمل می کردند. گرچه خود ستون ها سبک وزن بودند، اما نزدیک هم جانمایی می شدند و یک سازه دیواری با مق
اومت بالا و صلب را تشکیل می دادند. در هر طرف ساختمانها ۵۹ ستون پیرامونی وجود داشت که با فاصله کم از یکدیگر قرار داشتند.در کل، دیوارهای محیطی برجها در هر طرف، و گوشه های آن به شکل پخ زده بود. ستونهای محیطی به منظور انتقال تقریباً تمام بارهای جانبی (مانند بارهای باد) و ستونهای هسته تیوب اصلی برای انتقال بارهای ناشی از وزن طراحی شده اند. تجزیه و تحلیل سازه ای بخشهای عمده مرکز تجارت جهانی توسط IBM ۱۶۲۰ انجام شد. سازه محیطی با استفاده گسترده از قطعات مدولار پیش ساخته تشکیل شده است که شامل سه ستون با ارتفاع سه طبقه است که به وسیله صفحات اسپندرل متصل شده است. ستونهای پیرامونی دارای مقطع مربع شکل بودند، که هر ضلع مربع، به طول ۱۴ اینچ (36 cm) بود و از صفحات فولادی جوش داده شده ساخته شده اند. ضخامت صفحات و درجه فولاد سازه ستون ها نسبت به ارتفاع برج متفاوت بود، و مقاومت فولاد ستون ها از ۳۶۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰۰ پوند در هر اینچ مربع (۲۶۰ تا 670) MPa) بود. مقاومت فولاد و ضخامت صفحات فولادی ستون ها با افزایش ارتفاع، کاهش داده شد زیرا بارهای ناشی از سازه در طبقه های بالاتر، کمتر بوده و در طبقات پایین تر با افزایش جرم ناشی از طبقات ب
یشتر، بار ناشی از آن ها هم بیشتر است. طراحی قاب به فرم تیوب، باعث شد که فولاد مصرفی سازه ساختمان به میزان ۴۰ درصد نسبت به طرح های معمول سازه ساختمان ها کاهش یابد. از طبقه ۷ تا سطح زمین و پایین تر تا شالوده، فاصله ستون ها از یکدیگر، برای تأمین فضای لازم برای درهای ورودی، ۱۰ پا (۳متر) در نظر گرفته شده اند. همه ستون ها روی سنگ بستر قرار گرفتند، که در عمق۶۵–۸۵ پا (۲۰–۲۶ متر)، در زیر سطح زمین قرار دارد، برخلاف Midtown Manhattan، که در آنجا سنگ بستر در عمق کم است. برای ایجاد قطعات مدولار، صفحات اسپندرل که عموماً با عمق ۵۲ اینچ (۱٫۳متر) می باشند، خارج از سایت و در کارگاه ساخت، به ستونهای خارجی جوش داده شده بودند. عرض هر یک از قطعات مدولار، ۱۰ فوت (۳٫۰متر) و ارتفاع آن ۳۶ پا (۱۰٫۹ متر) بود و دو طبقه کامل و نیمی از دو طبقه دیگر شامل می شد. مدول های مجاور در کنار هم، به هم پیچ شده، و در میانه دهانه، ستون ها و صفحات اسپاندرل به هم وصله می شدند. صفحات اسپاندرل در هر طبقه قرار داشتند و تنش برشی را بین ستونها منتقل می کردند و آنها می توانستند در مقاومت در برابر بارهای جانبی با یکدیگر کار کنند. به غیر از طبقات تأسیساتی، اتصا
لات بین مدول های مجاور در امتداد عمودی جابجا شده بودند، به طوری که وصله ستون ها در بین مدول های مجاور در یک طبقه نبود. هسته اصلی این ساختمان شامل آسانسورها و شفت های ابزار، سرویسهای بهداشتی، سه راه پله و سایر فضاهای پشتیبانی می باشد. هسته هر برج یک منطقه مستطیل شکل به ابعاد ۸۷ در ۱۳۵ پا بود (۲۷ در ۴۱ متر)، و شامل ۴۷ ستون فولادی بود که از سنگ بستر تا به بالای برج امتداد داشتند.ستون ها بعد از طبقه ۶۶ به صورت ماهیچه ای تغییر مقطع داده شده اند، به طوری که در طبقات پایین از مقاطع جعبه ای جوش داده شده تشکیل شده بودند، به مقاطع پروفیل های بال پهن پیش ساخته در طبقات فوقانی تبدیل شدند. هسته سازه ای برج شمالی در امتداد محور طولی از شرق به غرب جانمایی شده است، در حالی که هسته سازه ای برج جنوبی در امتداد شمال به جنوب جانمایی شده است. همه آسانسورها در این هسته ها قرار داشتند. هر ساختمان دارای سه راه پله بود، که آن ها نیز در هسته ها قرار داشتند، به جز در طبقات تأسیساتی که دو راه پله بیرونی به طور موقت، به منظور اجتناب از تلاقی با اتاقهای مخصوص تأسیسات آسانسور از هسته خارج شده و سپس با استفاده از یک راهرو انتقال، مجدداً وار
د هسته شدند. این ترتیب جانمایی باعث شد که راه پله A (به انگلیسی: Stairwell A)از برج جنوبی در ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱، پس از برخورد هواپیما باز هم قابل عبور و مرور باشد. فضای بزرگ و بدون ستون بین محیط و هسته، توسط خرپای کف پیش ساخته پل گذاری شده بود. کفهای طبقات، بار ناشی از وزن خود و همچنین بارهای زنده را به تکیه گاه ها منتقل می کردند. کفها همچنین باعث پایداری جانبی دیوارهای بیرونی شده و بارهای ناشی از باد را در بین دیوارهای خارجی توزیع می کردند. کفها از دال بتنی سبک و ضخیم ریخته شده بر روی یک عرشه فلزی موجدار، همراه با اتصالات برشی برای عملکرد کامپوزیت، تشکیل شده اند.شبکه ای از خرپاها ی سبک برای پل گذاری، همراه با خرپاهای اصلی، بارهای ناشی از کف را به تکیه گاه ها منتقل می کردند. طول دهانه خرپاها، در مناطق با دهانه طولانی ، در ناحیه با دهانه کوتاه بود. خرپای متصل به محیط در ستون های متناوب، و در مراکز. یال بالایی خرپاها به نشیمن های جوش داده شده به اسپندرل ها در قسمت بیرونی، و یک نبشی جوش داده شده به ستون های اصلی هسته قسمت داخلی، پیچ شده است. کفها با میراگرهای ویسکوالاستیک به صفحات اسپندرل پیرامونی متصل شده بودند که
این امر باعث می شود که ساکنین میزان نوسانات را در ساختمان کمتر احساس کنند. خرپاهای کلاه (یا "خرپای بزرگ") که از طبقه ۱۰۷ به بالای ساختمان ها واقع شده اند برای انتقال بار ناشی از یک آنتن بلند ارتباطی که در بالای ساختمان نصب شده، طراحی شده اند. فقط برج شمالی، مرکز تجارت جهانی شماره ۱، در واقع آنتن مجهز داشت، که در سال ۱۹۷۸ اضافه شد. سیستم خرپایی شامل شش خرپا در امتداد محور طولی هسته و چهار خرپا در امتداد محور کوتاه بود. این سیستم خرپایی امکان توزیع مجدد بار بین ستونهای پیرامونی و هسته را فراهم کرده و تکیه گاه برج انتقال می باشد. اثر باد. طراحی سازه تیوب قاب بندی شده با استفاده از فولاد برای ستونهای هسته و محیطی که با انجام اسپری مواد مقاوم در برابر آتش بر روی آنها، محافظت شده اند، سازه ای نسبتاً سبک را ایجاد کرده است که تغییرمکان آن در مقابل باد، در مقایسه با سازه های سنتی مانند ساختمان امپایر استریت که از مصالح بنایی ضخیم و سنگین برای عایق کاری عناصر سازه فولادی در برابر آتش استفاده شده، بیشتر است. در طی فرایند طراحی، آزمایش های تونل باد در دانشگاه ایالتی کلرادو و آزمایشگاه ملی فیزیکی در انگلستان انجام شد تا
نیروهای وارده بر سازه ناشی از نیروی باد که برج های مرکز تجارت جهانی می توانند در معرض آن قرار بگیرند، را تعیین و پاسخ سازه را به آن نیروها ارزیابی کنند. آزمایشاتی نیز به منظور ارزیابی میزان تحمل ساکنین برجها در مقابل تغییرمکان های سازه ناشی از نیروی باد انجام شد. آزمودنی ها برای «امتحان چشم رایگان» انتخاب شدند، در حالی که هدف اصلی این آزمایش این بود که آنها را در نوسان هایی مشابه نوسانات ساختمان قرار دهند و دریابند که چه میزان تغییرمکان های جانبی سازه را می توانند به راحتی تحمل کنند. بسیاری از افراد به خوبی پاسخ ندادند، سرگیجه و سایر عوارض جانبی را تجربه کردند. یکی از مهندسین ارشد لسلی رابرتسون که با مهندس کانادایی آلن G داونپورت کار می کرد تا استفاده از دامپر های ویسکوالاستیک به منظور جذب بسیاری از نوسانات را گسترش دهد. این میراگرهای ویسکوالاستیک که در سراسر این سازه ها در اتصالات بین خرپاهای کف و ستونهای محیطی مورد استفاده قرار گرفته اند، همراه با برخی تغییرات سازه ای دیگر، تغییر مکان ها جانبی ساختمان را به سطح قابل قبولی کاهش دادند. برخورد هواپیما. در این پروژه مهندسان سازه احتمال برخورد هواپیما با ساختمان
را نیز در نظر گرفتند. در ژوئیه سال ۱۹۴۵، یک هواپیمای نورث امریکن بی-۲۵ میتچل که به دلیل وجود مه دید خود را از دست داده بود، به طبقه ۷۸ و ۷۹ ساختمان امپایر استیت برخورد کرد که این حادثه، به فاجعهٔ برخورد هواپیمای بی-۵۲ به ساختمان امپایر استیت مشهور شد. یک سال بعد، هواپیمای دیگری به ساختمان ۴۰ وال استریت اصابت کرد و یک تماس نزدیک دیگر نیز در ساختمان امپایر استیت وجود داشت. در طراحی مرکز تجارت جهانی، لسلی رابرتسون سناریوی برخورد یک هواپیمای جت، بوئینگ ۷۰۷ را که ممکن است در مه راهش را گم کند و به دنبال فرود در فرودگاه بین المللی جان اف کندی یا فرودگاه های فرودگاه بین المللی لیبرتی نیوآرک باشد، را در نظر گرفت. انستیتوی ملی استاندارد و فناوری (NIST) یک کاغذ سفید سه صفحه ای یافت که در آن به تجزیه و تحلیل تأثیر ضربه دیگر هواپیما اشاره شده است، که شامل ضربه جت با سرعت واقعاً در نظرگرفته شد، اما NIST نتوانست شواهد مستند آنالیز ضربه هواپیما را پیدا کند. حفاظت در مقابل آتش. برای محافظت برخی عناصر سازه فولادی در برجها در مقابل آتش، از جمله کلیه خرپاها و تیرهای کف، از اسپری مواد مقاوم در برابر آتش (SFRM) استفاده شده است.
برای محافظت ستونهای هسته در برابر آتش، از دیوار گچی به همراه SFRM یا در بعضی موارد دیوار گچی به تنهایی استفاده شده است. در ستونهای محیطی برای حفاظت در مقابل آتش، از اندود ورمیکولیت در قسمت داخلی ستون ها و SFRM در سه طرف دیگر ستونهای مذکور استفاده شده است. کدهای ساختمانی سال ۱۹۶۸ شهر نیویورک از نظر ضوابط محافظت در برابر آتش، ملایمت بیشتری داشت، مانند این که در برج های مرکز تجارت جهانی سه راه پله خارجی اجازه داده شد، در حالی که طبق کدهای قدیمی تر ساختمان، شش عدد مورد نیاز بود. در آوریل ۱۹۷۰، وزارت منابع هوایی شهر نیویورک به پیمانکاران ساخت مرکز تجارت جهانی دستور داد تا اسپری مواد آزبست به عنوان یک ماده عایق را متوقف کنند. بعد از آتش سوزی در فوریه ۱۹۷۵، که قبل از خاموش شدن در شش طبقه پخش شده بود، ضوابط عایق بندی بیشتری اضافه شد. پس از بمباران سال ۱۹۹۳، بازرسی ها نشان داد که عایق بندی ها ناقص است. اداره بندرها در حال تعویض آن بود، اما جایگزینی عایق بندی ها فقط در ۱۸ طبقه در برج شمالی، و در ۱۳ طبقه در برج جنوبی انجام شد. در برج شمالی عملیات جایگزینی عایق ها در تمام طبقات تحت تأثیر ضربه هواپیما و آتش سوزی در ۱۱ سپت
امبر انجام شده بود و در برج جنوبی، فقط سه طبقه (۷۷، ۷۸ و ۸۵) از این طبقاتی که عملیات جایگزینی عایق ها در آن ها انجام شده بود مستقیماً تحت تأثیر ضربه هواپیما قرار گرفتند. کدهای ساختمانی سال ۱۹۶۸ شهر نیویورک، الزامی به نصب اسپرینکلر آتش برای ساختمانهای مرتفع ، به جز درفضاهای زیرزمینی نداشت. مطابق با کدهای ساختمان، اسپرینکلرها در ابتدا فقط در پارکینگ های زیرزمینی مرکز تجارت جهانی نصب می شدند. پس از آتش سوزی بزرگ در فوریه ۱۹۷۵، اداره بندرها تصمیم گرفت تا نصب اسپرینکلرها را در سراسر ساختمان ها آغاز کند. تا سال ۱۹۹۳، تقریباً تمام برج جنوبی و ۸۵ درصد از برج شمالی دارای اسپرینکلر نصب شده بودند و تا سال ۲۰۰۱ کل مجتمع دارای اسپرینکلر شد. اجرا. در مارس ۱۹۶۵، اداره بندرها شروع به دستیابی به املاک در سایت مرکز تجارت جهانی کرد. شرکت آژاکس برای کار تخریب استخدام شد، که کار خود را از ۲۱ مارس ۱۹۶۵ برای پاکسازی محل ساخت مرکز تجارت جهانی آغاز کرد. باث تاب. آغاز کار اجرای شالوده های مرکز تجارت جهانی همزمان با زمین لرزه ۵ اوت ۱۹۶۶ بود. سایت مرکز تجارت جهانی در محل دفن زباله واقع شده بود، و سنگ بستر در عمق زیر سطح زمین قرار داشت.
برای احداث مرکز تجارت جهانی، لازم بود که «باث تاب» با دیواره دوغاب در امتداد خیابان غربی این محل ساخته شود تا آب رودخانه هادسون وارد سایت نشود. این روش به جای روش های معمولی زهکشی آب مورد استفاده قرار می گرفت زیرا پایین آوردن سطح آب زیرزمینی باعث نشست های بزرگ در ساختمان های اطراف می شود چرا که آن ها بر روی شالوده های عمیق ساخته نشده اند. روش دوغاب شامل حفر ترانشه بود که همزمان با پیشرفت کار حفاری ترانشه، فضای ترانشه را با مخلوط «دوغاب» پر می شد. مخلوط دوغاب، که از بنتونیت تشکیل شده است، حفره ها را پرکرده و مانع ورود می شود. هنگامی که کار حفاری ترانشه انجام شد و خاک ها از محل ترانشه خارج شدند، قفس فولادی بافته شده در داخل ترانشه فروداده می شود و سپس بتن ریخته می شود که در نتیجه فشار بتن ریخته «دوغاب» را بیرون رانده می شود. روش «دوغاب» توسط مهندس ارشد اداره بندرها جان م. کایل جونیور ابداع شد. در اواخر سال ۱۹۶۶، کار اجرای دیوار دوغاب، به رهبری شرکت ایکاندا، که شرکت تابعه شرکت مهندسی ایتالیاییImpresa Costruzioni Opere. Specializzate (ICOS)، مستقر در مونترال بود، آغاز شد . تکمیل دیوار دوغاب چهارده ماه طول کشید، ک
ه انجام آن قبل از شروع حفاری قسمت داخلی سایت لازم بود . تونل های اصلی هادسون، که قطارهای PATH را به ترمینال هادسون منتقل می کردند، تا سال ۱۹۷۱ که ایستگاه جدید PATH ساخته شد، به صورت تونل های مرتفع و بالا نگهداشته شده به سرویس دهی خود ادامه می دادند. برج های دوقلو. کار ساخت و ساز در برج شمالی در اوت ۱۹۶۸ و در برج جنوبی در ژانویه ۱۹۶۹ آغاز شد. استفاده گسترده از قطعات پیش ساخته برای قاب بندی های پیرامونی و سیستم خرپایی کف باعث سرعت بخشیدن به روند ساخت و ساز و کاهش هزینه ها و در عین حال کنترل کیفیت بالاتر می شود. مراسم با شکوه افتتاح برج شمالی (برج ۱ مرکز تجارت جهانی) در ۲۳ دسامبر ۱۹۷۰ صورت گرفت، و مراسم برج جنوبی (برج ۲ مرکز تجارت جهانی) در تاریخ ۱۹ ژوئیه ۱۹۷۱ انجام شده است. اولین مستاجران در ۱۵ دسامبر ۱۹۷۰ به برج شمالی، و در ژانویه ۱۹۷۲ به برج جنوبی منتقل شدند.
شارلوت کالا (؛ زادهٔ ) اسکی باز صحرانوردی اهل سوئد است.
مارکوس هلنر (؛ زادهٔ ) اسکی باز صحرانوردی اهل سوئد است.
پیتر فورشبری (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جام استنلی و تالار افتخارات هاکی شده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به فیلادلفیا فلایرز اشاره کرد.
هنریک سدین (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به ونکوور کناکز اشاره کرد.
ماتس سوندین (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون تالار افتخارات هاکی شده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به ونکوور کناکز اشاره کرد.
آندری میرر (؛ زادهٔ ) اسکی باز آلپاین اهل سوئد است.
هنریک زتبری (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جام استنلی شده است.
آنا یانسون هاگ (؛ زادهٔ ) اسکی باز صحرانوردی اهل سوئد است.
فریدا هانسدوتر (؛ زادهٔ ) اسکی باز آلپاین اهل سوئد است.
نیکلاس لیدستروم (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جام استنلی و تالار افتخارات هاکی شده است.
پرنیلا ویبری (؛ زادهٔ ) اسکی باز آلپاین اهل سوئد بود. او در سال های ۱۹۹۰ تا ۲۰۰۲ در مسابقات جام جهانی شرکت کرد و با کسب دو مدال طلای المپیک، چهار قهرمانی جهانی و یک عنوان کلی جام جهانی، یکی از موفق ترین اسکی بازان آلپاین در دهه ۱۹۹۰ است.
دنیل سدین (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به ونکوور کناکز اشاره کرد.
آنا کارین زیدک (؛ زادهٔ ) ورزشکار دوگانه اهل سوئد بود. او در ابتدا به عنوان اسکی باز صحرانوردی فعالیت می کرد و در المپیک زمستانی ۲۰۰۲ در سالت لیک سیتی شرکت داشت. پس از آن، در فصل ۲۰۰۲–۲۰۰۳ به تیم ملی دوگانه سوئد پیوست و در مسابقات جام جهانی دوگانه شرکت کرد. زیدک در مسابقات قهرمانی جهان ۲۰۰۵ در پینچانگ، کره جنوبی، در رشته رله مختلط مدال نقره کسب کرد. در المپیک زمستانی ۲۰۰۶ در تورین، او در رشته ۷.۵ کیلومتر اسپریت مدال نقره و در رشته ۱۲.۵ کیلومتر استارت انبوه مدال طلا به دست آورد. زیدک در مجموع در ۹ فصل جام جهانی دوگانه شرکت کرد و در ۲۰۱ مسابقه انفرادی و ۲۳۳ مسابقه رله حضور داشت. او ۱۲ پیروزی انفرادی، ۳۰ سکو و ۴ پیروزی رله و ۱۰ سکو در مسابقات رله کسب کرده است. زیدک در ۱۶ مارس ۲۰۱۲ از دنیای حرفه ای خداحافظی کرد.
گوستاف لیندبلوم (؛ ۳ دسامبر ۱۸۹۱ – ۲۶ آوریل ۱۹۶۰) ورزشکار پرش سه گام اهل سوئد بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا شده است.
گوستاف سودرشتروم (; – ) ورزشکار طناب کشی و پرتاب گر دیسک و وزنه اهل سوئد بود.
یوهان اولسون (؛ زادهٔ ) اسکی باز صحرانوردی اهل سوئد است.
استینا نیلسون (؛ زادهٔ ) اسکی باز صحرانوردی اهل سوئد است. او ۱ طلا ۲ نقره و ۲ برنز مسابقات المپیک و ۲ طلا و ۵ نقره قهرمانی جهان را در کارنامه خود دارد. همچنین او موفق به کسب ۳ طلا و ۱ نقره قهرمانی جوانان جهان و ۱ طلای المپیک جوانان اروپا شده است.
آرنه اومهان (؛ زادهٔ ) ورزشکار پرش سه گام اهل سوئد بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره، ۱ مدال برنز شده است.
هوکان لوب (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جام استنلی شده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به کلگری فلیمس اشاره کرد.
کارل استاف (; – ) ورزشکار طناب کشی و پرش سه گام و پرش با نیزه اهل سوئد بود.
آندرش سودرگرن (؛ زادهٔ ) اسکی باز صحرانوردی اهل سوئد بود.
فردریک مودین (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جام استنلی شده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به تمپا بی لایتنینگ و کلگری فلیمس اشاره کرد.
یسپر نلین (؛ زادهٔ ) ورزشکار دوگانه اهل سوئد است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده است.
مارتین لوندستروم (؛ ۳۰ مه ۱۹۱۸ – ۳۰ ژوئن ۲۰۱۶) اسکی باز صحرانوردی اهل سوئد بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۳ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده است.
ماتس ناسلوند (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جام استنلی شده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به مونترآل کانادینز اشاره کرد.
میکائیل ساموئلسون (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جام استنلی شده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به ونکوور کناکز و نیویورک رنجرز اشاره کرد.
نیلس کارلسون (; – ) اسکی باز صحرانوردی اهل سوئد بود.
سیگوارد اریکسون (; – ) اسکیت باز سرعت اهل سوئد بود.
توینی گوستافسون (؛ زادهٔ ) اسکی باز صحرانوردی اهل سوئد بود.
توماس هولمستروم (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جام استنلی شده است.
توماس یونسون (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جام استنلی شده است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به ادمونتون اویلرز اشاره کرد.
تومی سولو (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به ادمونتون اویلرز اشاره کرد.
آنا اولسون (؛ زادهٔ ) اسکی باز صحرانوردی اهل سوئد بود.
آسار رونلوند (; – ) اسکی باز صحرانوردی اهل سوئد بود.
دنیل ریکاردسون (؛ زادهٔ ) اسکی باز صحرانوردی اهل سوئد بود.
گونار اریکسون (؛ ۱۳ سپتامبر ۱۹۲۱ – ۸ ژوئیه ۱۹۸۲) اسکی باز صحرانوردی اهل سوئد بود. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۱ مدال برنز شده است. در المپیک زمستانی 1948 دو مدال، یک طلا در امدادی 4×10 کیلومتر و یک برنز در 18 کیلومتر انفرادی کسب کرد. اریکسون در مسابقات جهانی اسکی 1950 FIS Nordic در ماده 50 کیلومتر قهرمان شد، اما در المپیک 1952 دوازدهم و در مسابقات جهانی 1954 بیست و یکم شد. اریکسون پنج برادر و سه خواهر داشت. پدر آنها در سن 42 سالگی درگذشت و فرزندان مجبور شدند در نوجوانی در کارخانه چاقوسازی محلی شروع به کار کنند. در سال 1946 آنها تجارت سخت افزار خود را راه اندازی کردند. اریکسون با کرستین نورلین، برنده ماراتن اسکی واسا در سال 1949 که در همسایگی زندگی می کرد، ازدواج کرد. او در 38 سالگی درگذشت. اریکسون پس از بازنشستگی از مسابقات در سال 1954 زمانی را صرف جمع آوری تمبر، ماهیگیری، شکار و کار به عنوان چوب بری کرد. در سال 1980 به بیماری لو گریگ مبتلا شد و در ژوئیه 1982 درگذشت.
ایدا اینگمارسدوتر (؛ زادهٔ ) اسکی باز صحرانوردی اهل سوئد است.
یورگن یونسون (؛ زادهٔ ) بازیکن هاکی روی یخ اهل سوئد بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به آناهایم داکس اشاره کرد.
جاده به پالوما یک فیلم هیجان انگیز درام آمریکایی محصول سال ۲۰۱۴، به کارگردانی، تهیه کنندگی، نویسندگی و بازیگری جیسون موموآ است. این فیلم در ۱۱ ژوئیه ۲۰۱۴ اکران شد. داستان. ولف، آمریکایی بومی است که پس از قتل متجاوز مادرش، از قانون فرار می کند. شش ماه بعد، او با فردی به نام کَش ملاقات می کند و به سوی شمال به سمت اموال خواهرش می رود و قصد دارد تا خاکستر مادرش را پخش کند، اما با قانون درست پشت سر او، رؤیای او برای قرار دادن روح مادرش در صلح ممکن است به بهایی برسد… تولید. در اکتبر ۲۰۱۱ جیسون موموآ اظهار داشت که در یک پروژه آتی "به نام جاده به پالوما" در حال نویسندگی، کارگردانی و بازیگری است. فیلمبرداری با قیمت ۶۰۰۰۰۰ دلار، در فوریه ۲۰۱۲ در نیدلز، کالیفرنیا آغاز شد و باقی تولید در لس آنجلس و بیشاپ ادامه یافت. موموآ برای موسیقی این فیلم، با گروه های پاول اند راپ و رولینگ استونزهمکاری کرد. انتشار. در تاریخ ۱۳ اوت ۲۰۱۳ اعلام شد WWE Studios و انکور بی اینترتیمنت حق توزیع این فیلم را در آمریکای شمالی، انگلستان، استرالیا و نیوزلند را بدست آورده اند. انتشار آن برای اواخر سال ۲۰۱۳ برنامه ریزی شده بود. این فیلم در آوریل ۲۰
۱۴ در جشنواره فیلم ساراسوتا به نمایش درآمد و بررسیهای مثبتی را به دست آورد.
رکود بزرگ در بریتانیا، که از آن با نام بحران بزرگ نیز یاد می شود، یک دوره رکود اقتصادی ملی در دهه ۱۹۳۰ بود که از رکود اقتصادی جهانی در آن زمان نشات گرفته بود. این بزرگترین و عمیق ترین رکود اقتصادی بریتانیا در قرن بیستم بود. رکود بزرگ در اواخر سال ۱۹۲۹ در ایالات متحده آغاز شد و به سرعت در جهان گسترش یافت. بریتانیا برخلاف ایالات متحده، آلمان، کانادا و استرالیا در دهه ۱۹۲۰ رونق چشمگیری را تجربه نکرده بود، بنابراین اثر رکود کمتر به چشم می آمد. تجارت جهانی بریتانیا نصف شد (۳۳–۱۹۲۹)، تولید صنعت سنگین یک سوم کاهش یافت، سود اشتغال تقریباً در همه بخش کاهش یافته است. در تابستان سال ۱۹۳۲، تعداد بیکاران ثبت شده ۳٫۵ میلیون نفر بود و بسیاری دیگر تنها مشغول به کار نیمه وقت بودند. به ویژه مناطق صنعتی و معدنی در شمال انگلیس، اسکاتلند، ایرلند شمالی و ولز بیشترین زیان اقتصادی را متحمل شدند. بیکاری در ابتدای دهه ۱۹۳۰ در برخی مناطق به ۷۰ درصد رسیده بود (با بیش از ۳ میلیون بیکار در سطح ملی) و بسیاری از خانواده ها تماماً به بیمه بیکاری دولت وابسته بودند. از نظر سیاسی، حزب محافظه کار در این دوره حاکم بود و حزب کارگر به شدت ضعیف شد.
پیش زمینه. رکود بزرگ بین سال های ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۲ در حالی آغاز شد که انگلستان هنوز از اثرات جنگ جهانی اول بهبود نیافته بود. اقتصاددان لی اوهانیان نشان داد که تولید اقتصادی بین سالهای ۱۹۱۸ و ۱۹۲۱ به میزان ۲۵ درصد کاهش یافت و تا پایان رکود بزرگ، رشدی را شاهد نبود، بریتانیا دچار رکود بزرگ بیست ساله ای بود که از ۱۹۱۸ شروع شده بود. به همین دلیل، تولید اقتصادی در بریتانیا به طور خفیف تری نسبت به بقیه جهان بین سالهای ۱۹۲۹ و ۱۹۳۴ کاهش یافت. صنایع سنگین که بستر تجارت صادرات بریتانیا را تشکیل می داد (مانند معدن زغال سنگ، کشتی سازی و فولاد) به میزان زیادی در مناطق خاصی از بریتانیا مانند شمال انگلستان، ولز جنوبی، ایرلند شمالی و اسکاتلند مرکزی متمرکز بود، در حالی که صنایع جدید بیشتر در انگلستان جنوبی و مرکزی متمرکز بودند. میزان تولید صنعتی بریتانیا در دهه ۱۹۲۰ در حدود ۸۰ الی ۱۰۰ درصد بود و حدود ۸۰ درصد از تولیدات آن قبل از جنگ صادر می شود. استاندارد طلا. از سال ۱۹۲۱، بریتانیا بهبود اقتصادی کندی را از جنگ و رکود متعاقب آن آغاز کرد. اما در آوریل سال ۱۹۲۵، صدر اعظم محافظه کار اکسچر، وینستون چرچیل به توصیه بانک انگلستان، پوند است