Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نیز بود. در سال ۱۹۹۱ کش به شهر نیویورک نقل مکان کرد. در سال ۱۹۹۲، او و کرول از هم جدا شدند. "The Wheel" که در سال ۱۹۹۳ منتشر شد، «یک بررسی اعتراف آمیز سرسختانه از ازدواج ناموفق او بود که به عنوان متنوع ترین تلاش او از نظر موسیقی تا به امروز شناخته شد». این آلبوم آخرین آلبوم کش برای کمپانی کلمبیا بود. تحسین قابل توجهی از سوی منتقدان دریافت کرد، اگرچه هیچ یک از دو تک آهنگ آن، "The Wheel" یا "You Won't Let Me In In" وارد جداول نشدند. ۱۹۹۵–اکنون: نیویورک، آلبوم ها و کتاب های جدید. کش در منهتن ساکن شد و در سال ۱۹۹۵ با جان لونثال تهیه کننده/ترانه سرا/گیتاریست ازدواج کرد که همچنین تهیه کننده آلبوم "The Wheel" بود. او با کپیتال قرارداد بست و در سال ۱۹۹۶ "۱۰ آهنگ دمو" را منتشر کرد که مجموعه ای از ضبط های خانگی بود. همچنین به طور جدی وارد حرفه نویسندگی شد و در سال ۱۹۹۶ هایپریون مجموعه داستان های کوتاه "Bodies of Water" را منتشر کرد که نقدهای مثبتی دریافت کرد. در سال ۱۹۹۷، کش دکترای افتخاری از کالج هنر ممفیس دریافت کرد. او در همان سال سخنرانی آغاز کرد و همچنان به طور عمومی در مورد نویسندگی و موسیقی صحبت می کند. در سال ۱
۹۹۸، او و لونتال شروع به کار بر روی آلبومی کردند که بعداً به "قوانین سفر" تبدیل شد. جلسات ضبط زمانی که او باردار شد و به مدت دو سال و نیم نتوانست آواز بخواند به دلیل پولیپ روی تارهای صوتی او، کوتاه شد. کش که قادر به ضبط نبود، روی نویسندگی خود تمرکز کرد. کتاب کودکان او "پنه لوپه جین: افسانه پریان"، که شامل یک سی دی اختصاصی بود، توسط هارپر کالینز در سال ۲۰۰۰ منتشر شد، و در سال ۲۰۰۱ او مجموعه ای از داستان های کوتاه را با عنوان "Songs Without Rhyme: Prose by Celebrated Songwriters" ویرایش کرد. با احیای صدای خود، ضبط را از سر گرفت و در سال 2003 "Rules of Travel"، اولین آلبوم استودیویی تمام عیار خود را برای کپیتال منتشر کرد. این آلبوم همکاری با هنرمندانی نظیر شریل کرو و استیو ارل در ترانه ای که توسط جو هنری و جیکوب دیلن نوشته شده بود، و ترانه ای دلخراش «سپتامبر وقتی می آید»، یک دوئت با پدرش بود، داشت "قوانین سفر" در سال ۲۰۰۳ نامزد جایزه گرمی برای بهترین آلبوم فولک معاصر شد. کش همچنین یکی از اعضای هیئت داوری Independent Music Awards برای حمایت از هنرمندان مستقل بود. در سال ۲۰۰۶، کش، "بلک کادیلاک" را منتشر کرد، آلبوم
ی که با از دست دادن نامادریش جون، و پدرش جانی، که هر دو در سال ۲۰۰۳ درگذشتند، و همچنین مادرش ویویان، همسر اول جانی که در سال ۲۰۰۵ درگذشت. این آلبوم مورد ستایش منتقدان قرار گرفت و به تاپ ۱۰ لیست برتر "نیویورک تایمز"، "بیلبورد"، PopMatters , NPR رسید. این آلبوم در سال ۲۰۰۶ نامزد جایزه گرمی برای بهترین آلبوم فولک/آمریکایی معاصر شد. کش تورهای گسترده ای را برای حمایت از آلبوم برگزار کرد و اجرای چند رسانه ای با ویدئو، تصاویر و روایت برگرفته از آهنگ ها و تاریخچه خانوادگی کش ایجاد کرد. در سال ۲۰۰۶، مستند کوتاهی از فیلمساز استیو لیپمن، «دریانوردان و موسیقیدانان» بر اساس آلبوم و مصاحبه با کش، در جشنواره فیلم ترایبکا به نمایش درآمد و در جشنواره های سراسر جهان به نمایش درآمد. موسیقی کش همچنین در بیوگرافی استاد آمریکایی عکاس آنی لیبوویتز که بارها از کش و خانواده اش عکاسی کرده است، به طور برجسته به نمایش درآمد. در اواخر سال ۲۰۰۷، کش به دلیل یک بیماری نادر (ناهنجاری چیاری) تحت عمل جراحی مغز قرار گرفت و مجبور شد تاریخ های باقی مانده کنسرت خود را لغو کند. پس از بهبودی موفق، او نویسندگی و اجرای زنده را از سر گرفت. در سال ۲۰۰۸
او برای "Measure for Measure" نوشت، ستون ترانه سرایان در "نیویورک تایمز"، با کریس کریستوفرسون و الویس کاستلو ضبط شد، و در سریال تلویزیونی کاستلو "Spectacle" ظاهر شد. کش آلبوم استودیویی بعدی خود را با نام "The List" در ۶ اکتبر ۲۰۰۹ منتشر کرد. این آلبوم بر اساس فهرستی از ۱۰۰ آهنگ برتر کانتری و آمریکایی است که جانی کش در ۱۸ سالگی به او داد. کش ۱۲ آهنگ از ۱۰۰ آهنگ را برای آلبوم انتخاب کرد. این آلبوم دارای دوئت های آوازی با بروس اسپرینگستین، الویس کاستلو، جف تویدی و روفوس وین رایت است. در ۹ سپتامبر ۲۰۱۰، انجمن موسیقی آمریکاییانا "The List" را به عنوان آلبوم سال انتخاب کرد. کش علاوه بر ضبط های خود، در آلبوم هایی از جف بریجز، رادنی کرول، گای کلارک، وینس گیل، لایل لاوت، مری چاپین کارپنتر، مارک کوهن، The Chieftains، جان استوارت، ویلی میسون، مایک داوتی و. دیگران، و همچنین آلبوم های کودکان لری کیروان، تام چاپین، و دن زنز و دوستان. او همچنین در آلبوم های ادای احترام به د بند، جانی کش، باب دیلن، وودی گاتری، جیمی هندریکس، جان هیئت، کریس کریستوفرسون، لورا نایرو، یوکو اونو، داک پوموس، و تامی وینت حضور داشته است. کش در سال ۲۰
۱۰ کتاب پرفروش نیویورک تایمز را به نام ":" «خاطراتی پوینتیلیستی دربارهٔ بزرگ شدن با و بدون پدرش، و در مورد اینکه چگونه از زیر سایه پدرش بیرون رفت و به یک هنرمند با استعداد تبدیل شد» نوشت. در نوامبر ۲۰۱۱، کش با ارکستر مینه سوتا اجرا کرد. در آماده سازی برای این رویداد، او با آهنگساز استفان باربر برای ارکستراسیون ۹ آهنگ او کار کرد. سازمان گردشگری Brand USA از کش برای توسعه آهنگی برای ترویج گردشگری خارجی به ایالات متحده دعوت کرد. در آوریل ۲۰۱۲، او آهنگ «سرزمین رؤیاها» را منتشر کرد که توسط برند USA در تبلیغات ویدئویی و آنلاین به عنوان بخشی از یک کمپین جهانی گردشگری مورد استفاده قرار گرفت. در ۶ فوریه ۲۰۱۲، کش جایزه عالی رسانه و سرگرمی AFTRA را در بخش ضبط صدا دریافت کرد. کش بخشی از Monique را در آلبوم "Ghost Brothers of Darkland County" در سال ۲۰۱۳ خواند که با همکاری جان ملینکمپ خواننده راک و استیون کینگ رمان نویس بود. کش سخنرانی پایانی را در کنفرانس انجمن ارائه دهندگان هنرهای نمایشی، APAP|NYC، در ژانویه ۲۰۱۳ ایراد کرد. کش در سال ۲۰۱۳ با Blue Note Records قرارداد امضا کرد تا یک آلبوم اصلی جدید منتشر کند. "The River
&amp;amp; the Thread" در ۱۴ ژانویه ۲۰۱۴ منتشر شد. این اولین آلبوم کش پس از چهار سال بود. "The River &amp; the Thread" مجموعه ای از آهنگ هایی است که با جان لونثال، همسر و همکارش، الهام گرفته از سفرهای آمریکای جنوبی تولید کرده است. کش "The River &amp; The Thread" را به عنوان «یک سفرنامه کوچک از جنوب و روح» توصیف می کند. این سفر شامل بازدید از خانه دوران کودکی پدر جانی کش در دایس، آرکانزاس، خانه دوران کودکی خود در ممفیس، خانه ویلیام فاکنر؛ Dockery Plantation در کلیولند، ام اس، مزرعه ای که هاولین ولف و چارلی پاتون در آن کار می کردند و می خواندند، پل تالاهاچی و همچنین دیدار با ناتالی چانین، یک خیاط چیره دست در فلورانس، آلاباما است. در طول سال ۲۰۱۴، کش با شریک زندگی خود، جان لونثال، تورهای گسترده ای را برگزار کرد و "The River &amp; The Thread" را به ترتیب با داستان های اول شخص که در طول زمان بافته شده بود اجرا کرد و مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. "The River &amp; The Thread" آلبوم شماره یک سال ۲۰۱۴ در رادیو Americana بود و توسط مجله های "یواس ای تودی، نیویورک تایمز، ویلج ویس، رولینگ استون، هافپستNPR Fresh Air, Uncut
, No Depression، The Sun (بریتانیا)" و "American Songwriter" به عنوان یکی از برترین آلبوم های سال ۲۰۱۴مورد تقدیر قرار گرفت. در ۸ فوریه ۲۰۱۵، کش برنده سه جایزه گرمی برای بهترین آلبوم آمریکانا برای "The River &amp; The Thread" و بهترین آهنگ American Roots با جان لونثال و بهترین اجرای American Roots برای "A Feather's Not A Bird" شد. در سال ۲۰۱۵، کش به تالار مشاهیر ترانه سرایان نشویل راه یافت، از او به عنوان هنرمند در محل اقامت در تالار مشاهیر و موزه کانتری موسیقی تجلیل شد، و به عنوان هنرمند مجموعه پرسپکتیو ۲۰۱۵–۲۰۱۶ کارنگی هال انتخاب شد. در سال ۲۰۱۸، کش با ICM Partners قرارداد امضا کرد و آلبوم جدیدی با عنوان «او همه چیز را به خاطر می آورد» منتشر کرد. در ۲۹ فوریه ۲۰۲۰، کش به همراه گروهش در سالن تاریخی یونیورسال یونیورسال در ساراتوگا اسپرینگز، نیویورک اجرا کردند تا بازگشایی خود را به عنوان یک مکان هنرهای نمایشی پیشرفته افتتاح کنند. زندگی شخصی. خانواده. کش سه خواهر کوچکتر دارد: کتی، سیندی و تارا. والدین او در سال ۱۹۶۶ طلاق گرفتند. پدرش در سال ۱۹۶۸ با جون کارتر ازدواج کرد. خواهران ناتنی کش خوانندگان کانتری کارلین کا
رتر (از ازدواج جون با خواننده کارل اسمیت) و رزی نیکس آدامز فقید، همچنین به نام رزی کارتر (از ازدواج جون با ادوین «ریپ» نیکس) هستند. جانی و پسر جون، جان کارتر کش، برادر ناتنی رزان است. نامادری و پدر کش در سال ۲۰۰۳ و مادرش در سال ۲۰۰۵ درگذشتند. کش در سال ۱۹۷۹ با رادنی کرول خواننده و ترانه سرای موسیقی کانتری ازدواج کرد. آنها سه دختر دارند: کیتلین، چلسی و کری. کش همچنین دختر کرول، هانا، را از ازدواج قبلی اش را بزرگ کرد. کش و کرول در سال ۱۹۹۲ از هم جدا شدند. او در سال ۱۹۹۵ با همسر دومش، جان لونثال، ازدواج کرد و صاحب یک پسر به نام جیکوب شد. کش با شوهر و پسرش در چلسی، منهتن زندگی می کند. سلامتی. در ۲۷ نوامبر ۲۰۰۷، کش به دلیل جراحی مغز در بیمارستان پرسبیتریان نیویورک بستری شد. او در یک بیانیه مطبوعاتی اعلام کرد که از ناهنجاری چیاری نوع I رنج می برد و انتظار دارد «به طور کامل بهبود یابد». عمل جراحی موفقیت آمیز بود، اگرچه بهبودی کند بود و در مارس ۲۰۰۸ او مجبور شد تاریخ های تور بهاری خود را برای بهبودی بیشتر لغو کند. او در مورد این تجربه در مقاله خود در "نیویورک تایمز" نوشت: «خب، در واقع، این جراحی مغز "است»". او نوشتن،
ضبط و اجرا را در اواخر تابستان ۲۰۰۸ از سر گرفت. پروژه های دیگر. کش از چندین مؤسسه خیریه حمایت می کند. او یکی از اعضای هیئت مدیره قدیمی مرکز پیشگیری از خشونت جوانان (CPYV) است که به طور رسمی با نام PAX شناخته می شود، سازمانی که به پیشگیری از خشونت با اسلحه در میان کودکان اختصاص دارد. او توسط PAX در پنجمین جشن سالانه مزایای سالانه آنها در سال ۲۰۰۵ مورد تقدیر قرار گرفت. کش یک استاد مهمان مکرر در برنامه های انگلیسی و ترانه سرایی کالج ها و دانشگاه های مختلف از جمله LeMoyne, فرلی دیکینسون و NYU است. بیش از ۲۵ سال است که کش با سازمان Children, Incorporated در حال همکاری بوده و از طریق این سازمان که برای حمایت و آموزش کودکان و جوانان نیازمند در سراسر جهان تلاش می کند، حمایت مالی بسیاری برای کودکان انجام داده است. کش در سال ۲۰۰۹ به عضویت انجمن قرن انتخاب شد. او همچنین با دانشگاه ایالتی آرکانزاس در پروژه Johnny Cash Boyhood Home کار می کند که خانه دوران کودکی پدرش را در Dyess، آرکانزاس بازسازی کرده است. خانواده کش با جمع آوری پول از طریق جشنواره های موسیقی سالانه از بازسازی حمایت کردند. رزان میزبان اولین و دومین جشنوا
ره موسیقی سالانه جانی کش در سال های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲ بوده است. کش حامی اختصاصی حقوق هنرمندان در عصر دیجیتال است و در هیئت مدیره ائتلاف سازندگان محتوا حضور دارد. در ۲۵ ژوئن ۲۰۱۴، کش در مقابل مجلس نمایندگان، کمیته قضایی حقوق مالکیت معنوی و صدور مجوز موسیقی اینترنتی شهادت داد. در سال ۲۰۱۸، کش دریافت کننده مدرک دکترای افتخاری از کالج موسیقی برکلی بود. کتب و مقالات. Cash's work has also appeared in "نیویورک تایمز"، "The Oxford American"، "نیویورک"، "نیوزویک"، "رولینگ استون" و "Martha Stewart Living". جوایز و افتخارات. جوایز آکادمی موسیقی کانتری جوایز و افتخارات موسیقی آمریکانا جوایز انجمن موسیقی کانتری جوایز گرمی تا به امروز، کش برای ۱۵ جایزه گرمی در چهار ژانر کانتری، فولک، پاپ و ریشه آمریکایی نامزد شده است. افتخارات دیگر در ۷ مه ۲۰۲۲، مدرک دکترای افتخاری از دانشگاه ایالتی آرکانزاس به کش اعطا شد. او سخنران اصلی در طول شروع کار بود.
خپله و کشمکش ها () یک فیلم کمدی صامت کوتاه آمریکایی به کارگردانی نوئل ام. اسمیت است که در سال ۱۹۱۹ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به اولیور هاردی، ریچارد اسمیت و جیمی اوبری اشاره کرد.
ناشی ها و خرابکاری ها () یک فیلم کمدی صامت کوتاه آمریکایی به کارگردانی نوئل ام. اسمیت است که در سال ۱۹۱۹ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به اولیور هاردی، ریچارد اسمیت و جیمی اوبری اشاره کرد.
حسین بن معین الدین علی میبدی یزدی (درگذشتهٔ قمری) ملقب به کمال الدین و متخلص به منطقی از فقهای مذهب شافعی قرن دهم هجری بود. او در میبد یزد زاده شد. پدرش معین الدین جمال بن جلال الدین محمد است که کتاب "مواهب الهی" را دربارهٔ تاریخ آل مظفر نوشت که که به نثر مصنوع و ناشیانه نگارش یافته است. منطقی در جوانی به شیراز رفت و در مکتب جلال الدین دوانی تحصیل کرد. او به مقام قضاوت شهر یزد رسید، ولی او را تکفیر کردند و به قتل رسید. مؤلف ریاض العارفین مرگ او را در سال ۹۱۰ هجری قمری ذکر کرده است و می گوید او به دستور شاه اسماعیل صفوی به قتل رسید. مدفن او در یزد در مزار نزدیک حرم امامزاده جعفر قرار دارد.
شلیک به هدف یک فیلم اکشن، جنایی و درام آمریکایی محصول سال ۱۹۹۸ به کارگردانی مت ارل بیسلی با بازی میکی رورک و دنی ترخو است. این فیلم در لوکیشنی در فورت ورث، تگزاس فیلمبرداری شده است. داستان. گروهی از فراریان از زندان یک مرکز خرید را تصرف می کنند و …
ماسیمو وینیلی ؛ () (زاده میلادی – درگذشته میلادی) یک طراح اهل ایتالیا بود که در زمینه های مختلفی از جمله بسته بندی، لوازم خانگی، مبلمان، تابلوهای عمومی و طراحی نمایشگاه کار می کرد. او یکی از بنیانگذاران شرکای وینیلی، به همراه همسرش، للا بود. شعار او این بود: «اگر می توانی یک چیز را طراحی کنی، می توانی همه چیز را طراحی کنی» که گستره وسیعی از کارهای او را نشان می دهد. وینیلی محکم در سنت مدرنیستی کار کرد. سبک او بر سادگی با استفاده از اشکال هندسی اولیه تأکید داشت.
عبدالکریم الکَرْمی همچنین مشهور با کُنیهٔ ابوسلما (۱۹۰۹ – ۱۱ اکتبر ۱۹۸۰) شاعر، سیاستمدار و وکیل فلسطینی بود. او یکی از برجسته ترین شاعران فلسطینی در سدهٔ بیستم بود. نویسنده و فعالی که مبارزات ملی، منطقه ای و بین المللی را با هم ترکیب کرد و به ویژه به کودکان پرداخت. او با ابراهیم طوقان دوستی نزدیک داشت و با عبدالرحیم محمود در ارتباط بود. از اعضای سازمان آزادیبخش فلسطین بود. او لقب «ابو سلما» را به عنوان امضایی برای مقالات و اشعار خود انتخاب کرد. زندگی و پیشه. عبدالکریم الکرمی در سال ۱۹۰۹ در طولکرم، سنجق نابلس، ولایت بیروت، امپراتوری عثمانی، در خانواده ای سرشناس متولد شد، پدرش سعید بن علی الکرمی عالم دینی بود و برادرانش احمد شاکر، حسن، یوسف، محمود، حسین، عبدالغنی، عبدالله، نبهان و نبیه نام داشتند. . تحصیلات ابتدایی را در زادگاهش و در مدرسهٔ ملک الظاهر در دمشق فرا گرفت. دورهٔ راهنمایی را در شهر السلط، و متوسطه در مکتب عنبر در دمشق گذراند، جایی که او بکالوریای سوریه را در ۱۹۲۷ بدست آورد.فعالیت ملی گرایانه او از سنین پایین آغاز شد، زمانی که دانش آموز مدرسهٔ الملک الظاهر و سپس مکتب عنبر بود. او در تظاهرات و اعتصابا
ت دانشجویی شرکت کرد، مانند تظاهراتی که در اعتراض به ورود آرتور بالفور به دمشق در آوریل ۱۹۲۵ برگزار شد و اعتصاباتی که علیه قیمومیت فرانسه و در همبستگی با انقلاب سوریه که در ژوئیه ۱۹۲۵ آغاز شد. ورود او به دنیای شعر از زمانی آغاز شد که در مکتب عنبر دمشق دانش آموز بود، جایی که لقب ابوسلما را از مطلع یک شعر عاشقانه به دست آورد. پس از پایان تحصیلاتش در دمشق، به فلسطین برگشت. او از زمانی که پس از اتمام تحصیلاتش به فلسطین بازگشت. از مسئلهٔ فلسطین حمایت کرد. به عنوان معلم در مدارس عمریه و رشدیه در اورشلیم منصوب شد. با این حال، مقامات قیمومیت او را از حرفهٔ تدریس اخراج کردند زیرا او شعری با عنوان «کوه مکبّر، ای فلسطین» را در مجلهٔ مصری «الرساله» منتشر کرد و سرود که در آن به حکومت قیمومیت بریتانیا به دلیل تأسیس کاخ کمیسر عالی در «جبل المکبر» در اواسط دههٔ ۱۹۳۰ حمله کرد. دوستی نزدیک، او و ابراهیم طوقان را به هم رساند. پس از صدور بیانیه ی پادشاهان و امرای عرب در ۱۱ اکتبر ۱۹۳۶ که از فلسطینی ها خواسته بود اعتصاب عمومی خود را علیه سیاست طرفداری بریتانیا از صهیونیسم متوقف کنند، عبدالکریم الکرمی شعری در هجو این پادشاهان و امرا
با عنوان «شعلهٔ شعر» سرود. این شعر غوغای گسترده ای به پا کرد و به بخشی از میراث انقلاب ۱۹۳۶ تبدیل شد. پس از اینکه مقامات بریتانیایی به دلیل سرودن شعرش او را از مدرسه رشیدیه اخراج کردند، الکرمی در بخش ادبیات رادیو فلسطین مشغول به کار شد که دوستش ابراهیم طوقان رئیس آن بخش بود. در این دوره، او به مؤسسهٔ حقوق در اورشلیم پیوست و مدرک خود را در سال ۱۹۴۱ دریافت کرد. در دوران تحصیل، مقالات ادبی برای روزنامه «مرآة الشرق» می نوشت. او همچنین به همراه تعدادی از نویسندگان مشهور، از جمله خلیل البدیری و رئیف خوری، «انجمن قلم» را تأسیس کرد. در فعالیت های «انجمن جوانان مسیحی» و «باشگاه ارتدکس عرب» در اورشلیم و حیفا شرکت داشت.او شغلش در ایستگاه رادیویی را رها کرد و به حیفا نقل مکان کرد، جایی که تا نکبت ۱۹۴۸ به وکالت مشغول بود. او در ۲۸ آوریل به دمشق رفت و شعر معروف خود را، «ما باز خواهیم گشت» منتشر کرد. او در اشعارش علیه استعمارگران شورید، برای آنانی که در مبارزه با استعمار و صهیونیسم کشته شدند و شهید نامیده می شوند، سوگواری کرد و تمام امیدش را به مردم عرب بست. او در دمشق زندگی می کرد، جایی که به عنوان معلم در مدارس آن، سپس ب
ه عنوان کارمند وزارت ارتباطات و پس از آن به عنوان وکیل مشغول به کار شد. در نهایت، او خود را وقف کار ملی در کمیته های صلح و همبستگی کرد، در کنفرانس ها و جلسات آنها شرکت کرد و از طریق آنها مسئلهٔ فلسطین را مطرح نمود. او در اولین کنفرانس ملی فلسطین که در اواخر ماه مهٔ ۱۹۶۴ در اورشلیم برگزار شد و تأسیس سازمان آزادیبخش فلسطین را اعلام کرد، شرکت کرد. او همچنین تا زمان مرگش در تمام شوراهای ملی متوالی شرکت داشت. الکرمی پس از شرکت در کنفرانس تأسیس «سازمان همبستگی آسیایی-آفریقایی» که در سال ۱۹۶۵ در قاهره برگزار شد، به عنوان مسئول رسمی همبستگی آسیایی-آفریقایی در سازمان آزادیبخش فلسطین (ساف) منصوب شد. او همچنین در کنفرانس های اتحادیه نویسندگان آسیایی و آفریقایی و شورای جهانی صلح شرکت کرد. الکرمی به مبارزهٔ ملی شدید با آگاهی از واقعیت اجتماعی و تضاد موجود در آن شهرت یافت. او در کنار نیروهای انقلابی در جامعهٔ عربی و فلسطینی ایستاد و مبارزهٔ ملی، منطقه ای و بین المللی را در چارچوب یک نظریهٔ جامع اجتماعی، اقتصادی و سیاسی به هم پیوند داد. او کودکان را به عنوان امید آینده مخاطب قرار داد، برای آنها از طبیعت و وطن سرود و یک مجمو
عه کامل شعر را به آنها تقدیم کرد. پس از نکبت، او به مبارزهٔ خود متعهد و نسبت به پیروزی خوشبین ماند. به پاس قدردانی از او که بیش از نیم قرن برای قضیهٔ فلسطین شعر سرود و از برای موضع متعهدانه ملی، منطقه ای و بین المللی اش، در سال ۱۹۷۸، اتحادیهٔ نویسندگان آسیا و آفریقا جایزهٔ سالانهٔ ادبی لوتوس را به او اهدا کرد و آن را از دست رئیس جمهور آنگولا گرفت. در اول دسامبر ۱۹۷۸، سازمان آزادیبخش فلسطین مراسم بزرگداشتی برای او در بیروت برگزار کرد. عبدالکریم الکرمی در سال ۱۹۸۰ به عنوان رئیس اتحادیهٔ عمومی نویسندگان و روزنامه نگاران فلسطین انتخاب شد. درگذشت. عبدالکریم الکرمی هنگام شرکت در یک کنفرانس همبستگی در مسکو، احساس ناخوشی کرد، ناگهان دردی احساس کرد. پسرش او را به بیمارستانی در آمریکا برد، هفت روز پس از ورودش، در ۱۱ اکتبر ۱۹۸۰ و پس از عمل جراحی بر اثر سپتیسمی در بیمارستان دانشگاه جورج واشنگتن در واشنگتن دی سی درگذشت. درگذشت. پیکر او به دمشق منتقل و در قبرستان شهدا در اردوگاه یرموک به خاک سپرده شد. او بالاترین مدال فلسطین، سپر انقلاب فلسطین، را دریافت کرد.در سال ۱۹۹۰، سازمان آزادی بخش فلسطین نشان فرهنگ، هنر و ادبیات قدس
را به نام او اهدا کرد. زندگی شخصی. همسرش رقیه حقی و پسرشان سعید نام داشت. آثار. ابوسلما آثار شعری بسیاری برجای گذاشت، عناوین عربی آن ها: در نثر:
سرپیشخدمت () یک فیلم کمدی صامت کوتاه آمریکایی به کارگردانی نوئل ام. اسمیت است که در سال ۱۹۱۹ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به اولیور هاردی، لری سمون و لوسیل کارلایل اشاره کرد.
لوسیل کارلایل (؛ ۳۱ اوت ۱۸۹۵ – ۱۹ اکتبر ۱۹۵۸) بازیگر اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم های او می توان به "سرپیشخدمت"، "کارگر صحنه"، "یک جفت پادشاه"، "مأمور اف بی آی"، "شاگرد فروشنده"، "بدون ناقوس عروسی" و "مراقبت ملال انگیز" اشاره نمود.
دلبران و کلید انفجار () یک فیلم کمدی صامت کوتاه آمریکایی به کارگردانی نوئل ام. اسمیت است که در سال ۱۹۱۹ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به اولیور هاردی، ریچارد اسمیت و جیمی اوبری اشاره کرد.
دندان پزشکان و بانوان () یک فیلم کمدی صامت کوتاه آمریکایی به کارگردانی نوئل ام. اسمیت است که در سال ۱۹۲۰ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به اولیور هاردی، ریچارد اسمیت و جیمی اوبری اشاره کرد.
مستخدمه و پارچه کتانی () یک فیلم کمدی صامت کوتاه آمریکایی به کارگردانی نوئل ام. اسمیت است که در سال ۱۹۲۰ منتشر شد. از بازیگران این فیلم می توان به اولیور هاردی و جیمی اوبری اشاره کرد.
آقایان (زبان ارمنی: ), یکی از نام های خانوادگی رایج در میان ارمنیان می باشد.
باشگاه فوتبال ایسترا ۱۹۶۱ () یا به طور خلاصه ایسترا، یک باشگاه حرفه ای فوتبال از کشور کرواسی، شهر پولا است که در حال حاضر در لیگ برتر کرواسی بازی می کند. هواداران و مالکیت. ایسترا، سابقه هواداری بسیار غنی ای دارد. گروهی از طرفداران سرسخت باشگاه به نام Demoni شناخته می شوند و به خاطر شعارها و جشن های پرشور و همچنین تعصب شدیدشان نسبت به باشگاه مشهور هستند. در تابستان ۲۰۱۸، مالکیت باشگاه یک بار دیگر تغییر کرد، این بار کنسرسیوم باسکی《باسکونیا آلاوس گروپ》اکثریت سهام را به دست آورد و مالک انحصاری باشگاه شد. تاریخچه. این باشگاه توسط کارخانه کشتی سازی پولا اولجانیک در سال ۱۹۴۸ تأسیس شد و NK Uljanik نام گرفت. اولین موفقیت باشگاهی در سال ۱۹۶۰–۱۹۵۹ بود که آنها به لیگ دوم یوگسلاوی راه یافتند. در سال ۱۹۶۱، NK Uljanik با NK Pula ادغام شد و باشگاه فوتبال ایسترا ۱۹۶۱ را تشکیل داد. این باشگاه مدت کوتاهی پس از آن متوقف شد، اما توسط سیلوان فارانگوا و ایوان شهیچ در سال ۱۹۶۴، زمانی که آنها در لیگ محلی پولا بازی می کردند، دوباره شروع به کار کردند. پس از تأسیس کشور کرواسی مستقل، این باشگاه بین سال های ۱۹۹۳ تا ۱۹۹۸ در لیگ دسته اول ف
وتبال کرواسی بازی می کرد تا این که در سال ۱۹۹۸ به یک رده پایین تر سقوط کردند. در سال ۲۰۰۱ آنها قهرمان لیگ دسته دوم کرواسی شدند و به لیگ دسته اول بازگشتند. این باشگاه برای اولین بار در تاریخ خود در فصل ۲۰۰۴–۲۰۰۵ در لیگ برتر بازی کرد و اولین برد خود را در مقابل اوسیک در هفته چهارم کسب کرد.
مولوی مهدی مجاهد (۱۹۸۸ – ۱۷ اوت ۲۰۲۲) یک رهبر نیروهای مسلح هزاره بود. او یکی از اعضای سابق طالبان بود اما به دلیل مخالفت با بسته شدن مدارس دخترانه و خواستار حقوق بیشتر برای هزاره ها، از سمت خود برکنار شد. زندگی. مهدی در روستای کوچکی به نام هوش در ولسوالی بلخاب واقع در شمال افغانستان در خانواده ای از قوم هزاره به دنیا آمد. مهدی ۸ ساله بود که طالبان برای اولین بار در سال ۱۹۹۶ کنترل افغانستان را به دست گرفتند. سه سال بعد، طالبان ولسوالی بلخاب زادگاهش را تصرف کردند. او با خانواده اش به ایران مهاجر شد و پس از بیرون راندن طالبان از قدرت پس از حملات ۱۱ سپتامبر، بازگشت. پس از بازگشت، مهدی به مدرسه رفت و به نظر می رسید که انگیزه ای برای تصاحب مزرعه خانوادگی دارد. اما در اوایل دهه ۲۰ زندگی اش، یک جنگ سالار فاسد هزاره تحت حمایت آمریکا، زمین های خانواده شان را تصرف کرد. در تلافی، مهدی و بسیاری از دوستان، پسر فرمانده جنگ را ربودند و او را گروگان گرفتند و تنها پس از بازگرداندن زمین ها توسط فرمانده جنگ، او را بازگرداندند. در آن شب، نیروهای فرمانده جنگ، خانه مهدی را محاصره کردند و در حالی که او قصد فرار داشت، درگیری آغاز شد.
مهدی در بیمارستان بستری شد و سپس به اتهام آدم ربایی به هفت سال زندان محکوم شد. او در زندان مذهبی تر شد و به عضویت مخفی طالبان درآمد. طالبان. در آوریل ۲۰۲۲، طالبان مهدی را به عنوان رئیس استخبارات در ولایت بامیان و رئیس طالبان در ولایت سرپل منصوب کردند، اقدامی که بسیاری از اعضای طالبان و شبکه حقانیبه دلایل بسیاری با آن مخالف بودند. او از شیعیان هزاره است. طالبان متهم به استفاده از مهدی برای افزایش نفوذ خود در میان شیعیان هزاره بودند. مهدی بعداً پس از سخنرانی علیه بسته شدن مدارس دخترانه از طالبان اخراج شد. ضد طالبان. در سال ۲۰۲۲، مهدی اعلام کرد که جنگجویان وفادار به او متشکل از حدود ۲۰۰ شیعه هزاره را مسلح می کند. او همچنین مناره ای به عبدالعلی مزاری در بلخاب ساخت و به دیدگاه های ملی گرایانه شیعه اسلام گرای هزاره روی آورد. نیروهای وی ولسوال طالبان را برکنار کردند و ولسوالی بلخاب را تصرف کردند. مولوی عطاالله، ولسوال طالبان از بلخاب گریخت و مهدی یکی از یاران هزاره اش را جایگزین او کرد. مهدی مجاهد توسط NRF و سیاستمدار هزاره محمد محقق حمایت می شد. در ۱۳ جون ۲۰۲۲، مهدی مجاهد ولسوالی بلخاب را به طور کامل به دست گرفت و
جنگجویان وی خسارات سنگینی به طالبان واردکردند. او در ابتدا برنده درگیری بود، اگرچه طالبان بعداً از جنگجویان او بیشتر شد و بلخاب را پس گرفت. مرگ. مهدی مجاهد در ۱۷ اوت ۲۰۲۲ در حالی که قصد ورود به ایران را داشت کشته شد. او توسط طالبان در قریه بنیاد ولسوالی کهسان دستگیر شد و قبل از به قتل رسیدن هویتش تأیید شد. تصویری نیز در شبکه های اجتماعی دست به دست شد که ظاهرا مجاهد را زنده و در بازداشت طالبان نشان می دهد. تصویر نشان می داد که مجاهد زنده دستگیر و سپس اعدام شده است.
جان لونثال (زاده ۱۸ دسامبر ۱۹۵۲)، نوازنده، تهیه کننده، ترانه سرا و مهندس صدا آمریکایی است که در تولید آلبوم های هنرمندانی نظیر ویلیام بل، پسران نابینای آلاباما، میشل برنچ، رزان کش، مارک کوهن، شاون کالوین، سارا جاروس، رادنی کرول، جیم لادردیل، جوآن آزبورن، لوودون وین رایت سوم مشارکت داشته است. او تاکنون برنده شش جایزه گرمی شده است. حرفه. او به عنوان یک نوازنده با هنرمندانی چون جکسون براون، ویلی نلسون، بروس هرنزبی، الویس کاستلو، دالی پارتن، امیلو هریس، چارلی هیدن، دیوید کرازبی، لیون هلم، ادی بریکل، پل سایمون، تردسکی، گروه Tedeschi Trucks Band، استیو فوربرت، کلی ویلیس، دانلد فگن، رای کودر، و جانی کش همکاری کرده است. به عنوان یک ترانه سرا، بیش از ۲۰۰ آهنگ او توسط هنرمندان مختلفی از جمله رزان کش، شاون کالوین، مارک کوهن، میشل برنچ، گروه کامیون های تدشی، وینس گیل، جرج استریت، شلبی لین، پتی لاولس، جیم کاکر، لادردیل و ویلیام بل ضبط شده اند. در سال ۱۹۸۸، او اولین آلبوم خود با نام "Steady On" اثر شاون کالوین که برنده گرمی شد را نوشت و تولید کرد. او در سال ۱۹۹۱ آهنگ موفق مارک کوهن به نام Walking in Memphis را تنظیم و نواخ
ت. در سال ۱۹۹۸، او برنده جایزه گرمی برای ضبط و آهنگ سال برای تهیه و نوشتن آهنگ " Sunny Came Home " شد. لونثال همه آهنگ های منتشر شده توسط رزانا کش را در سال ۲۰۱۴ به "نام The River &amp;amp; the Thread" تولید و نوشت. در ۸ فوریه ۲۰۱۵، "The River &amp;amp; the Thread" برنده سه جایزه گرمی در شاخه های آلبوم آمریکانا سال، بهترین آهنگ اصیل آمریکایی برای "A Feather's Not a Bird" و بهترین اجرای اصیل آمریکایی برای "A Feather's Not a Bird" شد. او اکثر آهنگ های منتشر شده توسط ویلیام بل، خواننده سول را در سال ۲۰۱۶، "This Is Where I Live"، نوشت و تهیه کرد، که برنده جایزه گرمی سال ۲۰۱۷ برای آلبوم سال آمریکانا شد. در سال ۲۰۱۸ لونثال آهنگ "بگذار مادرم زندگی کند" را که با همکاری مارک کوهن نوشته شده بود و توسط The Blind Boys Of Alabama اجرا شد را تولید کرد. این آهنگ نامزد جایزه گرمی برای بهترین اجرای اصیل آمریکایی شد. آهنگ "Crossing To Jerusalem" که با رزان کش نوشته شده بود، نامزد بهترین آهنگ American Roots برای گرمی ۲۰۱۹ شد. آلبوم "World on the Ground" سارا جاروس به تهیه کنندگی او برنده جایزه گرمی ۲۰۲۱ بهترین آلبوم آمریکانا شد