Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به آوون والی رهبری کرد. مور که مشتاق دیدار زمین اعطایی خود برای نخستین بار بود، به این دسته ملحق شد. پس از رسیدن در منطقه مطلوب که حالا شهر یورک است، مور و دیل یک قسمت اعظم رود آوون را اکتشاف نموده و حدس آنها در رابطه با اینکه رودهای آوون و سوان در واقع یک رود بود، درست از آب درآمد. اطلاعاتی که مور از این سفر اکتشافی به دست آورد، به او در امر تغییر موقعیت زمین اعطایی خود به ناحیه ای که چراگاه به مراتب بهتر داشت، کمک کرد. در فوریه ۱۸۳۲، مور در نهایت به سمت قضایی که آرزوی آنرا داشت دست یافته و به عنوان عضو کمیسیون دادگاه مدنی گماشته شد. با داشتن زمین خوب و حقوق منظم، مور به سرعت جایگاه خود را به عنوان یک مزرعه دار پیش تاز محکم کرد. تا ۱۸۳۳ میلادی، او یکی از بزرگترین رمه های گوسفند در منطقه را داشت. مور از سایر هم عصریان خود متفاوت بوده و توانست یک رابطه دوستانه و دوامدار با مردمان استرالیایی بومی ساکن در منطقه ایجاد نماید. هرچه بیشتر او در مورد فرهنگ آنها می آموخت، اشتیاق او عمیق تر می شد و او از نظر علمی علاقه مند به زبان و رسومات آنها شد. در میانه سال ۱۸۳۳، مور نخستین گزارش در مورد رسومات بومیان استرالیایی را
در روزنامه پرت منتشر نمود. او برای غرامت پرداختن به مردمان بومی در مقابل از دست دادن زمین شان دادخواهی نموده و همچنین ایده مسیحی سازی آنها را ترویج کرد. او برای مدتی از رابرت لیون در راستای یادگیری زبان آنها حمایت مالی نمود، اما بعداً او را رها کرد تا خودش بی آموزد. در میان سال های ۱۸۳۴ و ۱۸۳۶، مور چندین بار به اکتشاف رفت. در ژانویه ۱۸۳۴، او مناطق بالایی رود سوان را اکتشاف نموده و در نهایت این باور را تأیید نمود که رود آوون و سوان در واقع یک رود است. در آوریل ۱۸۳۵، او زمین های شبانی بیشتر را در نزدیک رود گاربان اکتشاف نمود، که متعاقباً به نام رود مور تغییر نام داده شد. در مارس ۱۸۳۶، او زمینی میان رود مور و انتهای شمال رود آوون را اکتشاف نمود. در اکتبر ۱۸۳۶، او به گروهی تحت رهبری جان سیپتیموس رو پیوست، که هدف آنها اکتشاف زمین به امید یافتن دریای داخلی بود، اما در عوض آنها زمین بسیار لم یزرع را دریافتند. در ۱۸۳۴ میلادی، مجموعه ای از نامه های مور که به خانواده خود در انگلستان نوشته بود، تحت عنوان گزیده ای از نامه ها و خاطرات ارباب جورج فلچر مور، که حالا مسئول یک اداره قضایی در زیستگاه سوان ریور است، منتشر گردید
. این نشریه به درخواست پدر مور، ژوزف مور صورت گرفته بود و ممکن است جورج فلچر مور تا مدتی پس از نشر، از آن بی خبر بوده باشد. در ژوئیه همان سال، سمت مور به مک کی واگذار شده و در عوض مور به عنوان دادستان کل استرالیایی غربی گماشته شد. مور در اوایل از انتصاب مجددش بسیار خشمگین بود، چون با تغییر حرفه از قاضی به وکیل، وضعیت اجتماعی او نیز تغییر می کرد. با این حال، سمت جدید وی به او این امکان را می داد تا در شورای قانون گذاری مستعمره یک کرسی داشته باشد و از این رو این سمت دارای تأثیرگذاری بسیار بود. مور بیشتر سیاست های فرماندار استرلینگ را نمی پسندید و در رابطه با بسیاری موارد با او مخالفت می کرد. به ویژه، از مارس ۱۸۳۵ به بعد، او همواره با پیشنهاد استرلینگ مبنی بر افزایش تعداد نیروی پلیس برای محافظت در مقابل حملات مردمان بومی، مخالف می کرد. در اوایل ۱۸۳۹ میلادی، جان هوت به عنوان فرماندار انتخاب گردید. او نیز همانند مور به زبان های مردمان بومی استرالیا علاقه مند بود و مدت کوتاهی پس از در دست گرفتن فرمانداری، آنها هر دو پروژه ای را برای ایجاد یک واژه نامه زبان بومی استرالیا آغاز کردند. تا اوت ۱۸۴۰، یک قسمت اعظم این واژ
ه نامه تکمیل شده بود. مور در مارس ۱۸۴۱، یک مرخصی دوامدار گرفته و برای دو سال به لندن بازگشت. واژه نامه مور در ۱۸۴۲ میلادی تحت عنوان واژه نامه توصیفی زبان های معمول در میان مردمان بومی استرالیای غربی، به چاپ رسید. مور در ۱۸۴۳ میلادی به استرالیای غربی بازگشت و در این زمان مستعمره سوان ریور با کسادی شدید اقتصادی مواجه بود. طی چند سال بعدی، او به طور جدی با یک سری تدابیری که به هدف کاهش اثرات کسادی اقتصادی بر زمین داران پیشتاز پیشنهاد شده بود، مخالفت ورزید. مور ادعا نمود که مدیریت غلط بیشتر زمین داران بزرگ بود که آنها را به این بدبختی اقتصادی رسانده بود. این سخنان تند او باعث شد تا او دشمنان تأثیرگذار زیادی پیدا نموده و به سرعت از شهرت او کاسته شود. نظریات او هم در شورای قانون گذاری و هم در رسانه ها باعث جلب تمسخر نسبت به وی شد، اما او به عنوان یک فرد تأثیرگذار باقی ماند چون اعتماد فرمانداران، جان هوت و اندرو کلارک را با خود داشت. در ۲۹ اکتبر ۱۸۴۶، مور با فانی که ختری ناتنی فرماندار کلارک بود ازدواج کرد. در ماه های اخیر ۱۸۴۶، هم فرماندار و هم مسئول مستعمرات، پیتر برون شدیداً بیمار بودند. داماد فرماندار که مور بود
، یکی از معدود افرادی بود که پزشکان فرماندار به او اجازه دیدار با فرماندار را داده بودند. به خاطر مزیتی که داشت، مور در نوامبر ۱۸۴۶ به عنوان سرپرست مستعمرات گماشته شد. برون در همان ماه و کلارک در فوریه ۱۸۴۷ درگذشتند، اما مور به سمت خود به عنوان سرپرست مستعمره تا انتصاب ریچارت مادین در مارس ۱۸۴۸، ادامه داد. هنگامی که فریدریک اروین به عنوان سرپرست-فرماندار خدمت می کرد، محبوبیت مور بیشتر کاسته شد. حکومت اروین و مور بسیار نامحبوب بود؛ باتی (۱۹۲۴ میلادی) می نویسد «هر اقدام دولتی با دیده شک نگرسته می شد. … سال های مدید رکود اقتصادی و مشکلات مستعمره نشینان را بدبین کرده بود و… آنها حکومت آن زمان را مقصر وضعیت خود می دانستند». انتصاب های جدید مادین و فرماندر جدید، چارلز فتزجیرالد، دست مور را از تأثیرگذاری در حکومت جدید کاملاً کوتاه ساخت. اواخر زندگی و مرگ. در اوایل ۱۸۵۲ میلادی، مور مرخصی گرفت و به ایرلند بازگشت. دلیل او برای مرخصی این بود که از پدر بیمارش دیدن نماید، اما کامیرون (۲۰۰۰) می نویسد که دلیل اصلی او نگرانی اش در مورد وضعیت سلامت روانی همسرش بود. وضعیت او در ایرلند بدتر شد و نمی خواست تا دوباره به استرالیای
غربی بازگردد. مور مجبور کرده شد تا از کرسی خود استعفا دهد؛ درخواستی او برای دریافت حقوق بازنشستگی نیز رد شد. فانی مور در ۱۸۶۳ میلادی وفات کرد، اما بازهم مور به استرالیای غربی بازنگشت. در حدود سال ۱۸۷۸ میلادی، ویراستار روزنامه ویست استرالیان، سِر توماس کوکبورن کامپ بیل اجازه خواست تا نامه های مور را به طور سریالی منتشر نماید، که این اجازه به وی اعطاء گردید. نامه ها وی در سال های ۱۸۸۱ و ۱۸۸۲ میلادی در روزنامه ویست استرالیان منتشر شد. پس از دیدن نسخه چاپی نامه های خود، مور تصمیم گرفت تا آنها را در قالب یک کتاب به نشر برساند. این نامه ها در ۱۸۸۴ میلادی تحت عنوان، خاطرات ده سال زندگی پرماجرای یک ساکن اولیه در استرالیای غربی به چاپ رسید. مور به تاریخ ۳۰ دسامبر ۱۸۸۶، در آپارتمان خود در لندن درگذشت. استاناج (۱۹۷۸ میلادی) نوشت که او «ظاهراً بدون هیچ دوست» وفات کرد و کامیرون (۲۰۰۰) نوشت که مرگ او «پایان اندوهناک به یک حرفه مستعمراتی ارزشمند» بود.
سورژیک () به دامنه ای از گویش های اجتماعی مختلط زبان های اوکراینی و روسی گفته می شود که در مناطق خاصی از اوکراین و پیرامون آن گفتگو می شوند. هیچ مجموعه ای از ویژگی های محتدکننده میان این گویش ها وجود ندارد. به گفته برخی از نویسندگان، این اصطلاح برای «هنجارشکنی، عدم اطاعت یا عدم آگاهی از قوانین زبان های معیار اوکراینی و روسی» استفاده می شود. سورژیک یک واژه اوکراینی است که می تواند به هر زبان ترکیبی و نه لزوماً اوکراینی یا روسی اشاره کند. این واژه هنگامی که توسط غیراوکراینی زبانان اوکراین استفاده می شود، بیشتر برای اشاره به ترکیبی از زبان اوکراینی با زبانی دیگر، نه لزوماً روسی، استفاده می شود. هنگامی که این کلمه در روسیه استفاده می شود تقریباً همیشه به ترکیب زبان اوکراینی و روسی اشاره دارد.
تراسیانکا به زبانی مختلط از عناصر و ساختارهای بلاروسی و روسی اطلاق می شود که در بلاروس و مناطق پیرامونی رایج است. پدیده ای مشابه در اوکراین به صورت ترکیبی از اوکراینی و روسی وجود دارد که سورژیک نامیده می شود.
سندی مادلین بالتیمور (زاده ۱۹ فوریه ۲۰۰۰) یک فوتبالیست فرانسوی است که در پست مهاجم برای باشگاه بانوان پاری سن ژرمن و تیم ملی فوتیال یانوان فرانسه بازی می کند.
زبان پولسیایی غربی (захыднёполіськая мова) یک زبان اسلاوی شرقی است که در جنوب غرب بلاروس، شمال غرب اوکراین و مناطق مجاور در لهستان رایج است. در مورد اینکه پولسیایی غربی گویش بلاروسی یا اوکراینی یا یک ریززبان جداگانه است، در میان پژوهشگران اختلاف نظر وجود دارد. واژگان پولسیایی غربی ۵۰ درصد منحصر به فرد، ۴۰ درصد اوکراینی، ۵ درصد بلاروسی و ۵ درصد لهستانی برآورد شده است. الفبا. نیکولای شلیاگوویچ در سال ۱۹۹۰ الفبای ویژهٔ پولسیایی غربی را معرفی کرد.
فینال جام حذفی فوتبال ایتالیا ۲۰۱۰ شصت و سومین فصل از رقابت های کوپا ایتالیا بود. این مسابقه در ۵ مهٔ ۲۰۱۰ بین آ.اس. رم و اینتر میلان در ورزشگاه المپیک رم برگزار شد. که در نهایت باشگاه فوتبال اینتر میلان با تک گل دیگو میلیتو آ.اس. رم را شکست داد و برای ششمین بار قهرمان کوپا ایتالیا شد.
ریچارد ام. المن (زاده ۲۳ آوریل ۱۹۳۴ – درگذشته ۳۱ دسامبر ۱۹۹۷) رمان نویس، شاعر، روزنامه نگار و معلم آمریکایی بود. او در بروکلین، نیویورک به دنیا آمد و والدین او مهاجرینی ییدیش زبان بودند که در اواخر قرن بیستم از مناطق هم مرز روسیه و لهستان به ایالات متحده مهاجرت کرده بودند. وی در سن ۶۳ سالگی در تاریخ ۳۱ دسامبر ۱۹۹۷ درگذشت. از وی، مجموعه بسیاری از آثار منتشر شده مشتمل بر ۱۶ رمان، یک سری از داستان های کوتاه، پنج مجموعه از داستان های برابر نهاد، ۴ کتاب شعر بر جای مانده است. وی داستان زندگی خود را در کتابی با نام «زندگی من تا به امروز» منتشر نموده است.
جرج کنان (George Kennan) (زادهٔ ۱۶ فوریه ۱۸۴۵ – درگذشتهٔ ۱۰ می ۱۹۲۴)، اکتشاف گر اهل ایالات متحده بود که برای سفرهای خود به شبه جزیره کامچاتکا و مناطق قفقاز در امپراتوری روسیه شناخته می شد. او پسر عموی (با دو نسل تفاوت) دیپلمات و مورخ آمریکایی جرج اف. کنان بود و آنها همچنین در همان روز به دنیا آمدند. اوایل زندگی. جرج کنان در نورواک، اوهایو به دنیا آمد و از ایام بسیار جوانی شیفته سفر کردن بود. با این حال، وضعیت مالی خانواده او را وادار کرد تا از ۱۲ سالگی کار را در دفتر تلگراف شرکت خط آهن کلیولند و تولیدو آغاز نماید. حرفه. در ۱۸۶۴ میلادی، او در شرکت تلگراف روسی-آمریکایی مشغول کار شد تا مسیر یک خط تلگراف زمینی پیشنهاد شده که از سیبری و تنگه بیرنگ عبور می کرد را نقشه برداری نماید. او که دو سال را در بیابان های کامچاتکا گذرانده بود، از طریق سن پیتزبورگ به اوهایو بازگشت و چندی بعد به خاطر نطق های علمی، مقالات و کتاب های که در مورد سفرش نوشت، مشهور شد. در کتاب خود تحت عنوان زندگی خیمه نشینی در سیبری، کنان اطلاعات مهمی مرتبط با فرهنگ شناسی، تاریخ و توصیف های گروه های مردمان بومی در سیبری ارایه نمود که هنوز هم برای پژو
هشگران مهم است. این کتاب حاوی داستان های در مورد اقوام کوراکس (نوشتار جدید: کوریاکس)، کامچاتدال (اتیلمن ها)، چوکچی ها، یوکاگیرها، چووان ها، یاقوت ها و گاکوت ها ارایه نمود. در جریان سال ۱۸۷۰ میلادی، او در سن پیتزبورگ بازگشت تا به داغستان که شمالی نقطه در منطقه قفقاز بوده و تنها ۱۰ سال پیش به امپراتوری شوروی ضمیمه شود بود، سفر نماید. با سفر به داغستان، او به نخستین آمریکایی مبدل شد که به فلات های این منطقه سفر نموده و یک منطقه دور دست که متشکل از جمعیت های چوپان، سیم گر و قالین باف و سایر صنعت گران مسلمان است را بررسی می نماید. او به سفر به سمت شمال منطقه قفقاز ادامه داده و قبل از اینکه در ۱۸۷۱ میلادی به آمریکا بازگردد، بار دیگر در ساماشکی و گروزنی توقف کرد. این سفرها به وی اعتبار یک «متخصص» امور روسیه را بخشید. متعاقب آن در ۱۸۷۸ میلادی، کنان در آسوشیتد پرس مقیم واشینگتن دی.سی. مشغول کار شد و در جریان حرفه خود به عنوان گزارشگر جنگ به بیشتر مناطق درگیر جنگ در جهان سفر کرد. در این زمان او با نشریه های چون مجله سنچوری، ماه نامه آتلانتیک، مجله مک کلور (یک مجله ماکریکر)، نشنال جئوگرافیک و اوتلوک نیز همکاری داشت. در
می ۱۸۸۵ میلادی، او یک سفر طولانی دیگر را نیز در روسیه آغاز کرد، اما این بار از اروپا به سمت سیبری. او دید مثبتی نسبت به حکومت روسیه تزار و سیاست های حکومت داری آن داشت که به صراحت آنها را بیان می کرد و سفر او از سوی حکومت روسیه تأیید شد. با این حال زمانی که او در جریان سفر خود با دیگراندشان تبعید شده، به ویژه با نیکولای میخائیلویچ یادرینتسف (۱۸۴۲ – ۱۸۹۴) ملاقات نمود، نظر کنان پیرامون نظام امپراتوری روسیه تغییر کرد. او به طور قوی تحت تأثیر کاترین برشکوسکی قرار گرفت، بشکوسکی یک توده گرا و «مادربزرگ انقلاب روسیه» بود. خانم بشکوسکی یک محفل بدرود در روستای کوچک ترانسبایکال برگزار کرده بود و در جریان آن گفته بود، «ما در تبعید می میریم و نوه های ما نیز در تبعید می میرند، اما در نهایت چیزی از آن برون خواهد شد». او در جریان سفر خود با لئونید کراسین که در آن زمان نوجوان بود نیز ملاقات کرد. پس از بازگشت به ایالات متحده در اوت ۱۸۸۶ میلادی، او به یک منتقد سرسخت دیکتاتوری روسیه مبدل شده و به آبستن سازی آرمان دموکراسی شوروی آغاز کرد. کنان بیست سال بعدی زندگی خود را وقف ترویج آرمان انقلاب روسی نمود که بیش از طریق سخنرانی علم
ی بود. کنان یکی از پربارترین سخنرانان اواخر قرن نوزدهم میلادی بود. در جریان دهه ۱۸۹۰ میلادی، او برای حدود یک میلیون نفر سخنرانی کرد، از جمله حضور پیاپی شامگاهی (به جز از یک شنبه ها) در جریان ۱۸۹۰–۱۸۹۱ میلادی جهت سخنرانی برای جمعیتی حدود ۲۰۰۰ نفر. گزارش های وی از وضعیت سیبری به طور مسلسل توسط مجله سنچوری به چاپ می رسید و او در ۱۸۹۱ میلادی یک کتاب دو جلدی تحت عنوان سیبری و نظام تبعید به چاپ رساند. این کتاب که حاوی مصاحبه های دست اول، ارقام و نقاشی های از هنرمند جرج آلبرت فراست بود، تأثیر قدرت مندی روی نگرش مردم عامه آمریکا داشت. کنان با برخی مهاجرینی که در تبعید به سر می بردند، مانند پتر کروپوتکین و سرگی کروچینسکی نیز دوست شد. او به یکی از شناخته شده ترین عضو انجمن دوستان آزادی روسیه که مارک تواین و جولیا وارد هوی نیز عضو آن بود، مبدل شده و همچنین در راستای بنیان گذاری نخستین ژورنال انگلیسی-زبان مخالف روسیه تزار، روسیه آزاد همکاری نمود. در ۱۹۰۱ میلادی، حکومت روسیه با ممنوع کردن ورود وی به روسیه، پاسخ داد. کنان تمامی وقت خود را تنها وقف مسائل مرتبط با روسیه نکرده بود، به عنوان یک گزارشگر جنگ، او همچنین در مورد س
یاست های ایالات متحد، جنگ آمریکا و اسپانیا، ترور رئیس جمهوری ویلیام مک کینلی و جنگ روسیه و ژاپن و همچنین جنگ جهانی اول و انقلاب روسیه گزارش می داد. او کتابی تحت عنوان برنامه های شرق دور ائی. اچ هاریمان (۱۹۱۷، انتشارات کونتری لایف پریس) منتشر کرد که تلاش های هاریمان برای اجاره کردن خط آهن منچوری شرقی از ژاپن را بررسی می نماید و کتابی همچنین تحت عنوان شیکاگو و پرونده آلتون: یک معامله غلط درک شده (۱۹۱۶ میلادی، انتشارات کونتری لایف پریس) نوشت و در آن از خریداری خط آهن شیکاگو و آلتون توسط هریمان که بنابر انگیزه های سیاسی توسط ICC و تیدی روزولت مورد انتقاد قرار گرفته بود، دفاع کرد. کنان شدیداً با انقلاب اکتبر مخالفت می کرد، چون او احساس می نمود که بلشویک ها «برای حل موفقیت آمیزی مشکلات مدیدی که پس از سرنگونی تزار به میان آمده بود دارای دانش، تجربه و تحصیلات کافی نبودند». رئیس جمهوری وودرو ویلسون گزارش کنان را در ۱۹۱۸ میلادی مورد مطالعه و ارزش قرار داده و از بلشویک ها انتقاد کرد، اما در نهایت این کنان بود که از اداره ویلسون برای کمرویی بیش از حد در مداخله علیه بلشویسم انتقاد کرد. کنان آخرین نقد خود از بلشویسم را در
یک روزنامه محلی، مدینا تریبیون در ژوئیه ۱۹۲۳ میلادی نوشت: مرگ. کنان به تاریخ ۱۰ می ۱۹۲۴ در خانه خود در مدینا، نیویورک وفات کرد و در قبرستان بوکسوود به خاک سپرده شد.
تا سال ۱۹۹۱، اوکراین بخشی از اتحاد جماهیر شوروی بود و سلاح های هسته ای شوروی را در قلمرو خود داشت. در ۱ دسامبر سال ۱۹۹۱، اوکراین که دومین جمهوری قدرتمند اتحاد جماهیر شوروی بود با اکثریت قاطع رای به استقلال داد که این کار، تنها شانس باقی مانده برای حفظ اتحاد جماهیر شوروی-حتی در مقیاسی محدود- را ازبین برد. بیش از ۹۰ درصد رای دهندگان حمایت خود را از اعلام استقلال اوکراین ابراز و رئیس پارلمان، لئونید کراوچوک را به عنوان اولین رئیس جمهور کشور انتخاب کردند. رهبران بلاروس، روسیه و اوکراین در نشست هایی که در برست (۸ دسامبر) و در آلما آتا (۲۱ دسامبر) برگزار شد، رسماً اتحاد جماهیر شوروی را منحل کردند و کشورهای مشترک المنافع را تشکیل دادند. پس از انحلال اتحاد جماهیر شوروی، اوکراین حدود یک سوم زرادخانه هسته ای شوروی (که در آن زمان سومین زرادخانه بزرگ جهان به شمار می آمد) و همچنین ابزارهای قابل توجهی برای طراحی و تولید آن را در اختیار داشت. به طور کلی حدود ۱۷۰۰ کلاهک در خاک اوکراین باقی مانده بود که شامل ۱۳۰ موشک بالستیک قاره پیمای یوآر-۱۰۰ اِن با شش کلاهک، ۴۶ موشک آر تی-۲۳ مولودت با ده کلاهک، و همچنین ۳۳ بمب افکن سنگین م
ی شدند. به طور رسمی، این سلاح ها توسط کشورهای مشترک المنافع کنترل می شدند. در سال ۱۹۹۴ اوکراین موافقت کرد که این تسلیحات را نابود کند و به معاهده منع گسترش سلاح های هسته ای (NPT) بپیوندد. واحدهای نظامی سابق. اوکراین به عنوان یک جمهوری در اتحاد جماهیر شوروی، دارای پایگاه نیروهای هسته ای زیر بود: خلع سلاح هسته ای. جان میرشایمر، نظریه پرداز روابط بین الملل و استاد دانشگاه شیکاگو، در مقاله ای که سال ۱۹۹۳ منتشر کرد پیش بینی کرده بود که احتمالاً اوکراین، بدون هیچ گونه بازدارندهٔ هسته ای، مورد تجاوز روسیه قرار خواهد گرفت. اما این دیدگاه در آن زمان بسیار در اقلیت بود. نتیجهٔ مطالعه ای که در سال ۲۰۱۶ در ژورنال "World Affairs" منتشر شد استدلال کرد که به نظر نویسندگان، خلع سلاح اتمی اوکراین یک «اشتباه احمقانه» نبود و مشخص نیست که اوکراین بتواند به عنوان کشوری هسته ای وضعیت بهتری داشته باشد. این مطالعه بیان داشت که تلاش برای استقلال اوکراین با هدف تبدیل آن به یک کشور غیرهسته ای بوده است. به گفته نویسندگان، ایالات متحده در مورد خلع سلاح هسته ای اوکراین را مستثنی از دیگر کشورهای حاصل فروپاشی شوروی (همانند بلاروس و قزاقستان
) نمی دانست. همچنین ارزش بازدارندگی تسلیحات هسته ای در اوکراین نیز مشکوک بود زیرا اوکراین باید ۱۲ تا ۱۸ ماه برای ایجاد کنترل کامل عملیاتی بر زرادخانه هسته ای به جا مانده از شوروی وقت می گذاشت. موشک های کروز هواپرتاب در زمان فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی توسط روس ها غیرفعال شده بودند که حتی اگر توسط اوکراینی ها دوباره پیکربندی شده و به کار می افتادند، بعید به نظر می رسید که آنها بتوانند بازدارندگی لازم را به ارمغان آورند. ضمناً اگر اوکراین تصمیم به ایجاد کنترل کامل عملیاتی بر تسلیحات هسته ای می گرفت، با تحریم های غرب یا حتی با لغو به رسمیت شناختن دیپلماتیک توسط ایالات متحده و دیگر متحدان ناتو و همچنین احتمالاً با اقدام تلافی جویانه روسیه روبرو می شد. به علاوه، از آنجایی که اوکراین برنامه تسلیحات هسته ای نداشت با پایان یافتن عمر مفید تسلیحات هسته ای با مشکل روبه رو می شد چرا که نمی توانست آنها را جایگزین کند. اوکراین در ازای کنار گذاشتن سلاح های هسته ای خود غرامت مالی و همچنین تضمین های امنیتی تفاهم نامه بوداپست دریافت کرد. تفاهم نامه بوداپست. در ۵ دسامبر ۱۹۹۴ رهبران اوکراین، روسیه، بریتانیا و ایالات متحده تفاهم ن
امه ای را برای ارائه تضمین های امنیتی به اوکراین در رابطه با الحاق این کشور به NPT به عنوان یک کشور غیرهسته ای امضا کردند. هر چهار طرف این تفاهم نامه را امضا کردند که شامل یک مقدمه و شش بند بود. این تفاهم نامه به شرح زیر است:
گیل اینس (Gil Eanes) (یا طبق املای آن در پرتغالی باستان، Eannes)، ناوبر و کاوشگر پرتغالی در قرن پانزدهم بود. زندگی نامه. گیل اینس در سال ۱۳۹۵ میلادی در لاگوس متولد شد. اطلاعات زیادی دربارهٔ زندگی شخصی او پیش از حضور پُر رنگش در عصر کاوش پرتغال و قبل از اینکه او پیش خدمت خانوادگی و محافظ شخصی شاهزاده هنریِ دریانورد باشد، در دسترس نیست. اینس یکی از بومیان لاگوس بود و سفرهای دریایی اش را از همان جا و از جنوب الگاروه بنا نهاد. اینس در سال ۱۴۳۳ میلادی به گروه کاوش گران شاهزاده هنری ملحق شد. شاهزاده یک کشتی را به همراه خدمه اش به او سپرد تا سفری حول دماغه بوجادور داشته باشند؛ دماغه ای که بر اساس دانش آنها و نوع تجهیزات شان، یک دماغه صعب العبور به حساب می آمد. اینس پیش از اینکه به غرب و به سمت جزایر قناری حرکت کند، سفرهای زیادی از لاگوس در پرتغال، به سواحل غربی آفریقا داشت که تعداد دقیق آن مشخص نیست. اینس در جزایر قناری چند تن از بومیان را به اسارت گرفت و به ساگرس بازگشت؛ او خطرهای ادامه این سفر را دلیل بازگشت خود می دانست. شاهزاده هنری که از او انتظار سربلند بیرون آمدن از سفر دماغه بوجادور را داشت، پس از بازگشت این
س با اون به سردی برخورد کرد. اینس امیدوار بود که سال بعد دوباره مورد توجه شاهزاده قرار بگیرد و شاهزاده برای یک سفر اکتشافی دیگر به او اعتماد کند. در سال ۱۴۳۴ کشتی بادبانی کوچک او به همراه خدمه اش موفق شد تا به آن سوی دماغه بوجادور سفر کند و از طریق روش ولتا دو مار به ساگرس بازگردد. اینس در این سفر توانست گزارشی از وضعیت آب، خشکی و سهولت مسیریابی در آن سوی دماغه تهیه کند. او هنگام بازگشت با خودش مقداری گل سرخ وحشی به همراه آورد تا موفقیت اش در این سفر را نشان داده باشد. کشف یک مسیر قابل عبور در نزدیکی دماغه بوجادور، نقطه آغازی برای کشف قاره آفریقا توسط پرتغالی ها بود. اینس در سال ۱۴۳۵ به همراه آفونسو گونسالوژ بالداییا سفر دیگری را آغاز کرد. آنها حدود ۳۰ فرسنگ (۱۴۴ کیلومتر) یا به روایتی دیگر ۵۰ فرسنگ (۲۴۰ کیلومتر) در جنوب دماغه بوجادور حرکت کردند تا به سواحل آفریقا رسیدند. گرچه آنها در طول این سفر امیدبخش مستقیماً با هیچ انسانی ساکن در آنجا برخورد نکردند، اما ردپای حضور انسان را در آنجا مشاهده کردند. آنها خلیجی را که در آن لنگر انداخته بودند، به دلیل فراوانی ماهی هایی که از آب گرفته بودند (سرخ ماهی های مشابه) خ
لیج سرخ ها نام گذاری کردند. نام گذاری ها. یکی از میدان های شهر لاگوس در پرتغال که شهر محل تولد اینس است، به اسم او نام گذاری شده است. همچنین یک تالار سخنرانی قدیمی در شهر میندلوی جزیره سائوویسنته در کیپ ورد (دماغه سبز) به نام او ثبت شده است. این تالار در دهه ۱۹۳۰ در میان مجمع الجزایر بهترین کیفیت آموزشی را داشته است. امروزه این مکان با نام اسکولا خورخه باربوسا شناخته می شود و بخشی از پردیس دانشگاه کیپ ورد به حساب می آید. یکی از کشتی های نیروی دریایی پرتغال هم که در سال ۱۹۵۵ ساخته شده به اسم اینس نام گذاری شده است.
الکساندر هنری موهوت (Alexandre Henri Mouhot) (زادهٔ ۱۵ می ۱۸۲۶ – درگذشتهٔ ۱۰ نوامبر ۱۸۶۱)، طبیعت گرا و کاوشگر فرانسوی میانه قرن نوزدهم میلادی بود. او در شهر مونتبلیر، شهرستان دو در نزدیک مرز سوئد به دنیا آمد، اما دوران کودکی خود را در روسیه و احتمالاً بخشی از آسیا گذراند. او در نزدیکی نافان، لائوس درگذشت. او بیشتر در ارتباط به آنگکور بیاد آورده می شود. مقبره موهوت درست خارج از بان فانوم در شرق لوآنگ پرابانگ قرار دارد. اوایل زندگی. او با برادر خود چارلز به سراسر اروپا سفر کرد و به یادگیری تکنیک های عکاسی که توسط لوئی داگر ابداع شده بود، پرداخت. در ۱۸۵۶ میلادی، وی خود را وقف آموزش علوم طبیعی کرد. هنگام خواندن کتاب «شاهی و مردم سیام» توسط سِر جان بورینگ در ۱۸۵۷ میلادی، موهوت تصمیم گرفت تا به هندوچین سفر نموده و یک سری اکتشافات گیاه شناختی را برای کلکسیون نمونه های جانورشناسی جدید انجام دهد. درخواست های اولیه وی توسط شرکت های فرانسوی و حکومت ناپلئون سوم رد گردید. انجمن شاهی جغرافیایی و انجمن جانورشناسی لندن از وی حمایت نمودند و او از طریق سنگاپور با کشتی راهی بانکوک شد. سفرهای اکتشافی. موهوت در ۱۸۵۸ میلادی چهار س
فر از مقر خود در بانکوک به مناطق داخلی سیام، کامبوج و لائوس انجام داد. در جریان دورهٔ سه ساله قبل از مرگ خود، او با سختی های زیادی مواجه شده و با حیوانات وحشی زیادی مقابله کرد تا برخی اراضی قبلاً کشف نشده جنگل را اکتشاف نماید. در نخستین سفر اکتشافی خود، او از آیوتایا، پایتخت پیشین کشور سیام (که اراضی قبلاً تأسیس شده بود) دیدن نمود و یک مجموعه گستردهٔ از حشره ها و همچنین تخم های زمینی و دریایی گردآوری نموده و به انگلستان فرستاد. در ژانویه ۱۸۶۰، در پایان دومین و طولانی ترین سفر خود، او به آنگکور (که اراضی قبلاً تأسیس شده بود) رسید – منطقه ای که بیش از ۴۰۰ کیلومتر مربع مساحت را دربر گرفته و پر از مکان های باستانی شامل تراس ها، حوض ها، شهرهای خندقی، کاخ ها و معابد بود که مشهورترین آن معبد آنگکور وات بود. او جزئیات این بازدید خود را در سفرنامه اش نوشت که شامل سه هفته مشاهدات مفصل می شد. این سفرنامه ها بعداً در Voyage dans les royaumes de Siam, de Cambodge, de Laos گنجانده شده و پس از مرگ وی به چاپ رسید. آنگکور. از ماهوت اغلب به عنوان «کاشف» آنگکور یاد می گردد، این در حالی است که آنگکور هیچگاه ناپدید نشده بود – موق
عیت و وجود تمامی مکان های آنگکور همیشه برای خَمرها معلوم بود و بازدیدکنندگان غربی زیادی از قرن شانزدهم میلادی به بعد از آن دیدن نموده بودند. موهوت در سفرنامه های خود تذکر می دهد که پدر چارلز ایملی بویلیواوکس که یک مبلغ مذهبی فرانسوی مقیم باتم بنگ بود، در آن زمان گفته بود که او و چند کاشف غربی دیگر حد اقل پنج سال قبل از موهوت از آنگکور وات و سایر معابد خمری دیدار نموده بودند. پدر بویلیواوکس گزارش سفر خود را در ۱۸۵۷ میلادی منتشر کرد: «سفر در هندوچین ۱۸۴۶ – ۱۸۴۸ میلادی، آنام و کامبوج». قبل از وی، یک تاجر پرتغالی دیوگو دو کوتو از آنگکور دیدار کرده و گزارش سفر خود را در حدود ۱۵۵۰ میلادی نوشته بود، کشیش پرتغالی آنتونیو دا ماگدالینا نیز در مورد سفر خود به آنگکور وات در ۱۵۸۶ میلادی نوشته بود. هرچند، این موهوت بود که آنگکور را در غرب معروف نمود. شاید هیچ یک از بازدیدکنندگان غربی پیشین به اندازه موهوت به طور مهیج در مورد انگکور نه نوشته بود، او همچنین رسم های جالب و مفصلی را در نوشته اش شامل ساخت. در سفرنامه ای که پس از مرگ وی به نشر رسید «سفرها در سیام، کامبوج و لوئاس»، موهوت آنگکور را با اهرام مصر مقایسه نمود، چون در
آن زمان اهرام مصر در غرب مشهور بود و مبانی تمامی تمدن ها را به شرق میانه منتسب می نمود. به عنوان مثال، او سرهای بودا در دروازه آنگکور تام را به عنوان «چهار سر سترگ به سبک مصری» توصیف نموده و در مورد آنگکور نوشت: «یکی از این معابد – که می تواند حریف معبد سلیمان شود و توسط برخی میکل آنژهای باستانی بلند شده است – ممکن است جایگاهی بسیار مفتخری در پهلوی برخی از زیباترین ساختمان های ما داشته باشد. این معبد از آنچه یونان و روم برای ما بجا گذاشته بزرگتر است، اما بیانگر داستان غمگین انگیز از یک حالت بربریت است که ملت در آن فرورفته است». موهوت همچنین نوشت: «در آنگکور… خرابه های از این شکوه و عظمت… وجود دارد که انسان در نخستین دایدار به طور عمیقی آنرا می ستاید، اما نمی تواند مانع خود شود تا این پرسش را مطرح کند که چه بلای بر سر این نژاد قدرت مند، بسیار متمدن، واقعاً روشن و سازندگان این کارهای غول آسا آمده است؟» این چنین پرسش ها ممکن است باعث افزون شدن این درک نادرست شده باشد که موهوت خرابه های متروک یک تمدن ناپدیدشده را کشف کرده است. انجمن شاهی جغرافیایی و انجمن جانورشناسی لندن که هر دو مشتاق اعلام کردن یافته های جدید