Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
داد، اعضای د اوسوز در گروه بلادلاین (جی اوسو و جیمی اوسو) و سولو سیکوآ به اونز حمله کردند، در حالی که زین در بلاتکلیفی نظاره گر آن صحنه بود. رینز به زین دستور داد تا با صندلی فولادی به اونز حمله کند، اما زین ناگهان به رینز خیانت کرد و در عوض با صندلی به او ضربه کرد. این اتفاق منجر به مسابقه ای بین رینز و زین در الیمینیشن چیمبر (۲۰۲۳) شد که در آن رینز پیروز شد، اما پس از مسابقه، اونز مانع از حمله بیشتر گروه بلادلاین به زین شد. در قسمت بعدی راو، زین گفت که علیرغم اتفاقات پیش آمده بین آن ها، او و اونز باید با هم همکاری کنند تا بلادلاین را از بین ببرند. اونز گفت که او فقط به زین کمک کرد تا خانواده زین مجبور نباشند ببینند که او مانند اونز در مقابل خانواده اش در رویال رامبل نابود می شود و او به زین گفت که به تنهایی به مبارزه ادامه خواهد داد. در هفته های بعد، زین سعی کرد اوسوز را متقاعد کند که رینز آنها را به بازی گرفته است. جیمی وفاداری خود را به خانواده اش حفظ کرد، در حالی که بلاتکلیفی جی تا قسمت ۶ مارس راو ادامه داشت، در آن قسمت او ظاهراً طرف زین را گرفت و با او دست داد، اما سپس به او حمله ور شد، او گفت که زین از
خانواده او نیست. هفته بعد، کودی رودز، حریف رومن رینز در رسلمنیا، تلاش کرد تا به حل مسائل بین اونز و زین کمک کند، اما اوونز نپذیرفت. با این حال، اواخر همان شب، اونز به کمک زین آمد، که توسط اوسوز مورد حمله قرار گرفته بود و اوونز و زین یک دیگر را در آغوش گرفتند. در قسمت ۲۰ مارس راو، اوسوز چلنج اوونز و زین را برای مسابقه ای در رسلمانیا ۳۹ برای قهرمانی کمربندهای تگ تیم راو و اسمکدان را پذیرفت و مسابقه رسماً ثبت شد. ری میستریو و دامینیک میستریو. ری میستریو که با گروه جاجمنت دی مشکلات خاص خود را داشت، زمانی این مشکلات شدت گرفت که پسرش دامینیک میستریو در کلش ات د کسل (۲۰۲۲) بعد برد ادج و ری در مقابل جاجمنت دی، ناگهان به این گروه پیوست. ری از مبارزه با پسر خود امتناع ورزید و در آستانه ترک دبلیودبلیوئی بود، اما او متقاعد شد که بماند. او به اسمکدان انتقال پیدا کرد تا در راو در مقابل پسرش قرار نگیرد. با این حال، مسیرهای آنها دوباره در رویال رامبل ۲۰۲۳ تلاقی می کرد. ری قرار بود در مسابقه رویال رامبل مردان شرکت کند، اما وقتی موسیقی ورودی او پخش می شد وارد سالن نشد. سپس دامینیک در حالی که نقاب ری روی صورتش بود وارد شد، به
این معنی که به پدرش حمله کرده است تا از ورود او جلوگیری کند. با برنده شدن ریا ریپلی از جاجمنت دی در رویال رامبل زنان و انتخاب مسابقه برای کمربند قهرمانی زنان اسمکدان، این گروه شروع به حضور در اسمکدان کرد، بنابراین دومینیک دوباره شروع به حمله به پدرش کرد. در قسمت ۱۰ مارس راو، پس از اینکه اعلام شد که ری اولین عضو تالار مشاهیر دبلیودبلیوئی در سال ۲۰۲۳ خواهد بود، دومینیک گفت که پدرش سزاوار این قدردانی نیست. هفته بعد، ری گفت که می خواهد دومینیک برای همراهی در تالار مشاهیر در کنارش باشد، اما دومینیک در عوض سعی کرد ری را به مسابقه ای در رسلمانیا ۳۹ سوق دهد. با این حال، ری موضع خود را تأیید کرد که با پسرش مبارزه نخواهد کرد. در قسمت ۲۴ مارس اسمکدان، خانواده میستریو مسابقه ری را تماشا می کردند که که او به دلیل دخالت دومینیک شکست خورد. پس از آن، دومینیک به مادر و خواهرش بی احترامی کرد و ری را مجبور کرد که مداخله کند و دومینیک را بزند. سپس ری چلنج دامینیک را برای مسابقه ای در رسلمانیا ۳۹پذیرفت.
هاینر فلاسبک (Heiner Flassbeck) (زادهٔ ۱۲ دسامبر ۱۹۵۰)، اقتصاددان و روشنفکر عامه اهل آلمان بود. او از ۱۹۹۸ تا ۱۹۹۹ میلادی به عنوان معاون وزیر دارایی آلمان فدرال (آلمانی: Bundesministerium der Finanzen) خدمت نموده و در این سمت او همچنین به وزیر دارایی پیشین، اسکار لافونتین در رابطه با اصلاح سیستم پولی اروپا مشورت می داد. او در ژانویه ۲۰۰۳ به عنوان رئیس بخش اقتصاد کلان و توسعه در کنفرانس تجارت و توسعه سازمان ملل متحد (UNCTAD) در ژنو انتخاب شده و تا زمان بازنشستگی اش در پایان ۲۰۱۲ میلادی به علت بالا رفتن سن، در این سمت باقی ماند. زندگی. هاینر فلاسبک از ۱۹۷۱ تا ۱۹۷۶ میلادی در دانشگاه زارلاند در رشته اقتصاد آموزش دید. در این مدت، او به عنوان دستیار ولفگنگ ستوتزیل، با تأکید بر مسائل ارز، کار کرد. پس از آن تا ۱۹۸۰ میلادی، او به عنوان کارمند شورای متخصصین اقتصادی آلمان خدمت کرد. او در ۱۹۸۷ میلادی مدرک دکترا (Dr. rer. pol) را از دانشگاه آزاد برلین با اتمام رساله ذیل به دست آورد: قیمت ها، بهره و نرخ ارز. در مورد نظریه اقتصاد باز در نرخ های انعطاف پذیر ارز (آلمانی: Preise, Zins und Wechselkurs. Zur Theorie der offenen V
olkswirtschaft bei flexiblen Wechselkursen). او از ۱۹۸۰ میلادی به بعد در وزارت اقتصاد و فناوری فدرال مشغول کار بود و در ۱۹۸۶ میلادی به مؤسسه پژوهش اقتصادی آلمان (آلمانی: Deutsches Institut für Wirtschaftsforschung, DIW) در برلین رفت و به کار روی بازار کار و تحلیل چرخه کسب وکار و مفاهیم سیاست اقتصادی پرداخت. در ۱۹۹۰ میلادی، او رئیس بخش چرخه کسب وکار این مؤسسه شد. پس از تغییر حکومت در اکتبر ۱۹۹۸، او در کابینه نخست شرودر به عنوان معاون وزارت دارایی آلمان گماشته شد. او به وزیر پیشین دارایی اسکار لافونتین، کسی که می خواست یکجا با وزیر دارایی فرانسه دومینیک استروس-کان یک سیاست مالی و سیاست پولی کینزی را در سطح اتحادیه اروپا اعمال نموده و سیستم پولی بین المللی را اصلاح نمایند، مشاوره می داد. پس از این که اسکار لافونتین در مارس ۱۹۹۹ از وزارت دارایی استعفا داد، کار فلاسبک نیز به عنوان معاون وزارت در آوریل ۱۹۹۹ پایان یافت. متعاقب آن او برای مدتی به عنوان پژوهش گر اقتصادی و یک متخصص به طور آزاد کار کرد. از نوامبر ۲۰۰۰ تا دسامبر ۲۰۰۲ او به عنوان اقتصاددان ارشد در کنفرانس تجارت و توسعه سازمان ملل متحد (UNCTAD) خدمت نمود.
از ژانویه ۲۰۰۳ الی زمان بازنشستگی اش او به عنوان اقتصاددان ارشد، رئیس بخش اقتصاد کلان و توسعه UNCTAD و از اوت ۲۰۰۳ به عنوان رئیس بخش استراتژی های جهانی شدن و توسعه مشغول خدمت بود. دانشکده اقتصاد و علوم سیاسی دانشگاه هامبورگ در مارس ۲۰۰۵ فلاسبک را به عنوان استاد افتخاری گماشت. مواضع سیاست اقتصادی. فلاسبک در اوایل حرفه علمی خود در دهه ۱۹۸۰ میلادی، به ویژه روی پرسش های نظریه تجارت خارجی (حوزه ای از اقتصاد بین الملل) و سیاست پولی متمرکز بود. او در اثر خود تحت عنوان تجارت آزاد، موافقت نامه عمومی تعرفه و تجارت (GATT) و سیستم بین المللی ارز (آلمانی: Freihandel, GATT und das internationale Währungssystem. 1985)، جستاری برای تعریف مجدد از مزایای تجارت آزاد بر مبنای نظریه جدید تجارت ارایه کرد. در چارچوب یک سیستم نرخ ارز انعطاف پذیر، نمی توان میان حمایت گرایی و تجارت آزاد تصمیم گرفت و علاوه بر آن نمی توان به آزادی ملی مطلوب در بخش سیاست پولی دست یافت. در رساله ۱۹۸۸ خود تحت عنوان قیمت ها، بهره و نرخ ارز، او از «نرخ ارز کاملاً ثابت» به عنوان تنها راه حلی یاد کرد که می تواند تعادل مؤثر و مستمر در اقتصاد جهانی و ثبات قیمت ه
ای بیرونی را تضمین نماید. از نظر فلاسبک، تأثیرات ناشی از افزایش و کاهش ارزش پول ملی در سیستم نرخ انعطاف پذیر ارز، مساوی به دخالت دولت طبق لزوم دید آن بوده و به اندازهٔ یک عامل بیرونی محسوب می شود که تغییرات ناشی از عوامل غیر-بازار در نرخ ارز یک عامل بیرونی پنداشته می شود. فلاسبک موضع خود در مورد سیاست اقتصادی را همراه با اقتصاددان فریریکی اسپیکر در کتاب مشترک شان، پایان بیکاری گسترده (آلمانی: German: Das Ende der Massenarbeitslosigkeit, 2007) اظهار داشت. او علت رشد ضعیف و بیکاری گسترده چندین ساله آلمان را نتیجه پیشرفت فناوری، جهانی شدن یا مزدهای بسیار بلند نمی داند، بلکه آن ها را پیامد سیاستی می داند که مبتنی بر تقاضا نیست. از آن به بعد، فلاسبک از یک سیاست اقتصادی که از اصول ابتدائی اقتصاد کینزی پیروی نماید دفاع نموده و مدعی ایجاد «اصلاحات فکری» است. پس از نخستین پیامدهای شدید بحران مالی ۲۰۰۷، او کتاب خود را منتشر کرد: ناکام شد. چرا سیاست به اقتصاد تسلیم می شود (آلمانی: Gescheitert. Warum die Politik vor der Wirtschaft kapituliert. مارس ۲۰۰۹). در این کتاب، او کوتاهی های که سیاست اقتصادی آلمان در جریان اتحاد آ
لمان داشته است و پیوستن دوباره آن به اتحادیه پولی اروپا را برجسته می سازد. او بحران اقتصادی را به یک سیاست ساختاری-محافظه کارانه که متمرکز بر منافع اقتصادی فردی (اقتصاد خرد) است تقلیل داده و از آن به عنوان مبنای برای زیر سؤال بردن اقتصاد بازار استفاده نمود. کتاب فلاسبک، اقتصاد بازار قرن ۲۱ام (آلمانی: German: Die Marktwirtschaft des 21. Jahrhunderts) در سپتامبر ۲۰۱۰ منتشر شد: در این کتاب، تکان ها و بحران های اقتصادی یک امر معمول در نظام اقتصاد بازار پنداشته شده و دوره های ثبات اقتصادی موارد استثنای گفته شده است. این بازار، به یک نظام پولی بین المللی شبیه آنچه قبلاً به طور ابتدایی در اوایل دوره پسا جنگ در سیستم برتون وودز وجود داشت، نیاز داشت. در کتاب اقتصاد بازار قرن ۲۱ام، برای هر مشکلی باید راه حل های بدون انتها جستجو شود که این راه حل ها یا توسط بازار یا توسط دولت تحمیل می گردد. بهره، نرخ ارز و قیمت های منابع طبیعی به طور واضح منوط به کنترل قیمت از جانب دولت در سطح بین المللی است. در یک سیستم کنترل نشده بازار مالی که از اوایل دهه ۱۹۸۰ به بعد وجود دارد، روش تعیین قیمت توسط نیروی تقاضا و عرضه از قبل به حالت تع
لیق درآمده است – از این رو در این گونه یک سیستم، بازار به معنی کلاسیک وجود نداشته است. جدیدترین اثر فلاسبک، ده افسانه بحران (آلمانی: Zehn Mythen der Krise. 2012)، به طور برجسته شامل ارزیابی سیاسی از حوزه مالی – و بحران مالی منطقه یورو بوده و همچنین پیش بینی می نماید که نائل شدن به «روشن گری» ("Aufklärung") اقتصادی تا زمانی ممکن نیست که یک بحران مالی جدید در آینده رخ ندهد. پس انداز و سرمایه گذاری. فلاسبک به این بینش که یک اقتصاد ملی نمی تواند پس انداز کند، نقش عمده ای می دهد: درک عمومی از این مسئله که یک اقتصاد ملی می تواند پس اندازهای خالص کسب کند، یعنی در جریان یک مدت زمانی مشخص پول را پس انداز نموده و این پول پس انداز شده را در یک دوره زمانی دیگر در آینده سرمایه گذاری نماید، غلط بود. این طرز فکر فلاسبک از نتایج میکانیک ترازها که توسط اقتصاددان آلمانی ولفگنگ ستوتزیل ارایه گردید، پیروی می کند. پس انداز یک واحد اقتصادی فعلی، به طور اجتناب ناپذیری منتهی به از دست دادن درآمد یک واحد دیگر می شد. در حال حاضر، یک شخص در اقتصاد نمی تواند عرضه داشته باشد. مخارجی که انجام نشده اند، به همان اندازه خود به یک زمان دیگر م
حول می شوند. چون مجموع عایدات، یعنی درآمدهای تمامی واحدهای اقتصادی با تمامی هزینه ها، یعنی تقاضای کلی واحدهای اقتصادی، مساوی است، از این رو درآمد در آینده کاهش می یابد. عایدی که در یک دوره زمانی به دست می آید باید «همیشه» مورد استفاده قرار گیرد. با تشبیه پس انداز به «اندوختن زمان» که البته نمی شود زمان را اندوخت، پس انداز به معنی عدم-استفاده در هیچ اقتصادی وجود ندارد. سرمایه گذاری های امروزی شرط ساختن سرمایه است، نه بر عکس. هر دو مقدار تنها در بررسی های روی داد-گذشته، مساوی بودند. از نظر فلاسبک، بیشتر استدلال های غلط اقتصادی امروزی را می توان بر مبنای نادانی مردم و سیاست گذاران اقتصادی نسبت به تفاوت نظریه واحد اقتصاد کلی و اقتصاد فردی، تحلیل نمود. به عنوان مثال، بدهی ملی به اشتباه به معنی بدهی نسل های آینده درک می گردد، درحالی که رفاه یک کشور در واقع تنها بر مبنای سرمایه سهمی آینده آن تعیین می گردد و از این رو این ماشین آلات و تسهیلات فعلی همراه با سطح دانش جمعیت و سرمایه اجتماعی این کشور است (که ثبات اساسی جامعه را تشکیل می دهد). در سطح اقتصاد کلان، بدهی تنها زمانی مشکل ساز می شد که به طور خالص در سکتور وجود
می داشت. سیاست پولی، مالی و دستمزد. فلاسبک نیازی به هماهنگی میان سیاست پولی، سیاست دستمزد و سیاست مالی می بیند. از نظر او، سیاست مالی تأثیر برجسته ای بر رشد و اشتغال داشته و کوتاه آمدن این سیاست در حفظ ثبات قیمت را رد می کند. او اذعان می کند که پول گرایی نتوانست تورم را با عرضه پول کنترل کند. این رویکرد در دهه ۱۹۸۰ میلادی توسط برخی بانک های فدرال در واکنش به بحران نفت و رکود تورمی که در دهه ۱۹۷۰ با آن حرکت می کرد اعمال شد، اما منتج به افت سرمایه گذاری و نرخ بالای بیکاری گردید. این رویکرد در دهه ۱۹۹۰ میلادی ترک شد. فلاسبک روی ویژه بودن سیاست پولی آلمان و اروپا تأکید می نماید که در مخالف با اکثریت بانک های مرکزی، تأکید آن بر حفظ پول گرایی است. فلاسبک اشاره می نماید که سیاست پولی بانک فدرال آلمان و بانک مرکزی اروپا (ECB) برای کنترل عرضه پول هیچگاه بر مبنای تولید بالقوه گذشته انجام نشده است. اگر رشد اقتصادی از عرضه پول و در نتیجه از تولید ناخالص ملی و مقدار پیش بینی شده تولید بالقوه تجاوز نماید، بانک مرکزی اروپا پیش از پیش بانک فدرال آلمان را در یک مسیر محدود قرار می دهد، بدون این که با تجاوز از نرخ تورم مورد هد
ف ثبات قیمت ها را در خطر قرار دهد. هیچ کسی نمی تواند تولید بالقوه را از پیش تعیین کند. فلاسبک همچنین معتقد است که نرخ تورم مورد هدف بانک مرکزی اروپا بیش از حد پایین است و به بلند بودن این نرخ در سایر بانک های مرکزی بزرگ اشاره می کند. از نظر فلاسبک، سیاست دستمزد باید به سوی تنظیم دستمزد بر مبنای اقتصاد کلان عمل کرده و «از نظر توزیع بی طرف» باشد. افزایش بهینه در نرخ دستمزد در نتیجه اضافه شدن نرخ تورم و بلندرفتن کارایی کار به دست خواهد آمد. از نظر او، تفاهم نامه کار در سطح ملی بهترین راه حلی است که با اقتصاد بازار سازگاری دارد. این مکانیزم باعث دستیابی به قانون تک قیمت خواهد شد، قانونی که بر اساس آن علی رغم نقص های بازار کار و عدم تقارن اطلاعات، برای کالاهای همسان قیمت های همسان وجود دارد. اتحادیه پولی اروپا و بحران. فلاسبک وحدت پولی را اساساً به عنوان یک «اجتماع تورم» می پندارد؛ یعنی، تمامی کشورهای عضو یک اتحادیه پولی مجبور می بودند تا همان میزان تغییر در قیمت را نشان دهند. این امر تنها در صورت مساوی سازی رشد هزینه واحد کار ممکن می بود، به این هدف که رقابت قیمتی تمامی کشورها حفظ گردیده و از مازاد و کمبود بالای
حساب جاری خودداری گردد. برای تمامی منطقه یورو، او پیشنهاد می کند که تمامی دولت ها مجبور بودند از نرخ تورم مطلوب بانک مرکزی اروپا پیروی نمایند. چون آلمان از طریق سیاست «محدودیت مزد» خود از زمان معرفی اتحادیه پولی، به طور جدی به این هدف تعیین شده نرخ تورم نرسید، صنعت آلمان در یک محدوده بزرگ به سهم بازار دست یافت که به هزینه سایر کشورهای منطقه اروپا تمام شد. به عنوان راه حلی به این مشکل که از نظر او علت اصلی بحران یورو است، او هماهنگی سیاست های دستمزد در اتحادیه پولی اروپا را پیشنهاد می کند. چون گزینه افزایش و کاهش نرخ ارز به دلیل لغو ارزهای ملی دیگر دسترس نیست، تنها گزینه بدیل کاهش ارزش واقعی در کشورهای دارای کمبود حساب جاری بالا مانند اسپانیا، پرتغال، یونان و ایتالیا و همچنین افزایش ارزش واقعی در آلمان است – که از طریق افزایش بیشتر نرخ دستمزد در آلمان نسبت به سایر کشورهای منطقه یورو، ممکن می گردد. «معجزه اقتصادی» آلمان. فلاسبک، معجزه اقتصادی (Wirtschaftswunder) آلمان در دهه های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ میلادی را به سیاست اقتصادی لودویگ ارهارد و مفهوم اقتصاد بازار اجتماعی اردولیبرال که او به طور غیرکامل اجرا کرد، نسبت داده
بلکه این دوره معجزه اقتصادی را به سیاست پولی آمریکا که در جریان سیستم برتون وودز (تا تقریباً ۱۹۷۳ میلادی) تأثیرات شگرفی بر سطح منافع آلمان داشت، نسبت می دهد. همچنین، نرخ های یک نواخت ارز که اغلب بازتاب دهنده نرخ پایین مارک-آلمان (ارز قبلی آلمان) بود، به طور اساسی در رسیدن به سطح سایر کشورها مفید واقع گردید. به علاوه، فلاسبک رشد اقتصادی آلمان در سال های «معجزه اقتصادی» را با سایر کشورها مقایسه نموده و نتیجه گیری می نماید که نرخ رشد آلمان غربی تنها به طور اندکی نسبت به نرخ رشد فرانسه و ایتالیا در دهه ۱۹۵۰ بالاتر بود، اما در دهه ۱۹۶۰ میلادی، این نرخ نسبت به حد میانگین رشد این کشورها بطی تر شده بود. با مقایسه رشد اقتصادی آلمان با رشد اقتصادی ژاپن که به طور بسیار اندکی خود را به اقتصاد بازار و رقابت عیار ساخته بود، معجزه اقتصادی بیشتر «شبیه پرسه زدن» بود. تنها انگلستان نتوانسته بود تا با این رشد قاره ای اروپا و توسعه ژاپن دست یابد. دیدگاه ها درمورد سیاست اقتصادی امروزی و بحران اروپا. فلاسبک همواره نظریات خود در مورد سیاست و نظریات اقتصادی را در رسانه ها شریک می سازد که به طور به گونه ای با اقتصاد کینزی و به ویژه ب
ا نظریات یوزف شومپیتر و ویلهلیم لاوتینباتش مطابقت دارد. در آوریل ۲۰۱۰، هنگام مواجه با آغاز بحران پولی که به بحران یورو در آلمان نیز معروف است، او تقاضای نمود تا «فعالیت های قماری از فعالیت های عادی بازار» در بانک ها جدا ساخته شود. وظیفه اداره های رتبه بندی اعتباری دیگر نباید به سکتور خصوصی واگذار شود. ریاضت اقتصادی که از یونان خواسته شد، غیر واقع بینانه بود؛ مشکل اصلی یونان نبود، بلکه موجودیت عدم تر از اقتصادی در منطقه اقتصادی اروپا، به ویژه مسئله رقابت در کشورهای اروپای جنوبی، بود. یک اقتصاد بازار کارا در قرن ۲۱ام دارای نیازها/ضروریات/بایدهای ذیل است: فلاسبک در ماه می ۲۰۱۳ نوشت، در گفتمان سیاسی سرکوب گزینه خارج کردن یورو غیر مسئولانه بود و این که آلمان بدون شک از سناریوی اخراج یورو شدیداً متأثر خواهد شد. در رابطه به راه حل های ممکن برای حل بحران مالی منطقه یورو، او تقاضا نمود تا آلمان موضع خود را به طور بنیادی تغییر دهد تا شیب رقابت در منطقه اروپا کاهش یابد. در مصاحبه ای با شبکه ان-تی وی، زمانی که از فلاسبک پرسیده شد، آیا دولت در بحران یورو عمل کرد موفقیت آمیز خواهد داشت، او پاسخ داد:
هلن کالور (Helen Culver) (۳ مارس ۱۸۳۲ - ۱۹ اوت ۱۹۲۵)، سازنده موفق املاک و مستغلات و انسان دوست بود. او مالک «هال هاوس» بود و آن را به جین آدامز اجاره داد، بعداً او این ملک را همراه با صدها هزار دلار اعانه به جین آدامز هدیه داده و به طور قابل توجهی در راستای بنیان گذاری جنبش اسکان در ایالات متحده کمک کرد. او تا ۱۸۹۸ میلادی یکی از اعضای هیئت امنای هال هاوس بود. اوایل زندگی. کالور در ۳ مارس ۱۸۳۲ میلادی در لیتل ولی، نیویورک زاده شد. او کوچک ترین فرزند از چهار فرزند لیمان و امیلیزا (هال) کالور بود. لیمان کالور یک دهقان بود و زمین را خریداری، پاک کاری و سپس به فروش می رساند. در ۱۸۳۸ میلادی، امیلیزا کالور درگذشت و او و برادران/خواهرانش توسط خواهران لیمان کالور تا زمانی که او دوباره ازدواج کرد، مراقبت می شدند. کالور در مدارس محلی آموزش دید و در سن ۱۴ سالگی شروع به تدریس در مدرسه شهرستان کرد. او همچنین در آکادمی رندالف و حوزه علمیه زنانه در رندالف، نیویورک پذیرفته شد. آموزش وی زمانی که لیمان کالور به طور ناگهانی در ۱۸۵۲ میلادی بر اثر تب حصبه وفات کرد، مختل شد. دارایی وی به بیوه اش و دو فرزند از همسر دوم خود به ارث گذا
شته شد. در نتیجه، هلن کالور در سن ۲۰ سالگی مجبور بود تا خودش درآمد کسب کند. حرفه. کالور در ۱۸۵۲ میلادی از آکادمی رندالف فارغ التحصیل شد. پس از فراغت، کالور همراه با برادر خود رابرت به غرب نقل مکان کرده و در نزدیکی پدربزرگ شان در دکالب، ایلینوی مسکن گزیدند. در ۱۸۵۳ میلادی، او یک مدرسه خصوصی را در سیکامور، ایلینوی در یک ساختمان متروکه مدرسه آغاز نموده و همچنین در آکادمی دوو مشغول تدریس شد. در ۱۸۵۴ میلادی، کالور دوباره به شیکاگو نقل مکان نموده و از ۱۸۵۴ تا ۱۸۶۱ میلادی به عنوان معلم و مدیر مدرسه در مدرسه های مختلف شیکاگو خدمت کرد. در این میان، او رابطه خود را با پسر عمویش چارلز جیرولد هال که یک تاجر املاک و مستغلات بود، تقویت کرد. پس از این که خانم هال، ملیسینت در ۱۸۶۰ میلادی وفات یافت، کالور تدریس در مدارس دولتی را رها نموده و مشغول آموزش و مراقبت از پسر هال، چارلز و دختر وی فریدریکا شد. در جریان جنگ داخلی آمریکا، کالور به عنوان پرستار در کمیسیون بهداشت ایالات متحده خدمت کرد. پس از نبرد استونز ریور، کالور در نزدیکی مورفریزبورو، تنسی موظف شده و به عنوان مسئول یک بیمارستان تک اتاقهِ چهل-بستر گماشته شد. پس از اتمام
جنگ، کالور به شیکاو و خانواده هال بازگشت. از ۱۸۶۸ تا ۱۸۸۹ میلادی، کالور همراه با پسر عموی خود چارلز هال در شرکت های املاک و مستغلات در شیکاگو و در سراسر کشور از جمله آتلانتا و جکسون ویل، فلوریدا کار کرد. زمانی که هال در ۱۸۸۹ میلادی وفات کرد، کالور تجارت املاک و مستغلات وی را به ارث برد. انسان دوستی. در کنار حمایت از جین آدامز، کالور از چندین آرمان علمی مهم دیگر حمایت کرد، مثلاً اهدای بیش از ۱٫۱ میلیون دلار به دانشگاه شیکاگو، کاری که او را به یکی از نخستین حامیان مالی مهم این دانشگاه مبدل نمود. در ۱۹۰۶ میلادی، او ۵۰٬۰۰۰ دلار به ویلیام آیزاک توماس داد تا از مطالعه ای تحت عنوان دهقان لهستانی در اروپا و آمریکا حمایت نماید. کالور در ۱۹۲۵ میلادی درگذشت.
پنتوستاتین () یا دئوکسی کوفورمایسین با نام تجاری Nipent تولید شده توسط SuperGen) یک داروی شیمی درمانی ضد سرطان است. سازوکار. این دارو به عنوان آنالوگ پورین طبقه بندی می شود که نوعی آنتی متابولیت است. این ماده از آدنوزین نوکلئوزیدی تقلید می کند و بنابراین آنزیم آدنوزین دآمیناز را مهار می کند و در توانایی سلول برای پردازش دی ان ای اختلال ایجاد می کند. سلول های سرطانی معمولاً بیشتر از سلول های سالم تقسیم می شوند. دی ان ای به شدت در تقسیم سلولی (میتوز) نقش دارد و داروهایی که فرآیندهای مرتبط با دی ان ای را هدف قرار می دهند، برای سلول های سرطانی سمی تر از سلول های سالم هستند. کاربرد. پنتوستاتین برای درمان لوسمی سلولی مویی استفاده می شود و از راه انفوزیون داخل وریدی هر دو هفته یک بار به مدت سه تا شش ماه داده می شود. افزون بر این، پنتوستاتین برای درمان بیماری حاد و مزمن پیوند در مقابل میزبان مقاوم به استروئید استفاده شده است. پنتوستاتین همچنین در بیماران لوسمی مزمن لنفاوی (CLL) که عود کرده اند استفاده می شود.
جیمز استمبل دوسنبری (James Stemble Duesenberry) (۱۸ ژوئیه، ۱۹۱۸ – ۵ اکتبر ۲۰۰۹) اقتصاددان آمریکایی بود. او با پایان نامه دکترایش در سال ۱۹۴۹ میلادی با عنوان «درآمدها، پس انداز و نظریهٔ رفتار مشتری»، نقش چشم گیری در تحلیل کینزی درآمدها و استخدام ایفا نمود. دوسنبری در درآمدها، پس انداز و نظریهٔ رفتار مشتری فرضیه های ابتدائی اقتصادی در مورد رفتار مشتریان را زیرسوال برد. او استدلال کرد که نظریهٔ مشتری، اهمیت عادت دهی در ایجاد الگوهای مصرف را مدنظر نگرفته است. او همچنین بر اهمیت محیط اجتماعی در تعیین سطح انفرادی هزینه ها تأکید کرد. او مکانیزمی موسوم به «تأثیر نمایش» را پیشنهاد کرد که مردم توسط آن الگوهای مصرف خود را، نه به دلیل تغییر در درآمدها یا قیمت ها، بلکه از مشاهده هزینه های مصرفی دیگران که در تماس با آن بوده اند، تعدیل می کنند. او استدلال کرد که این پدیده توسط ارتباط داخلی ترجیحات مردم و نیاز به حفظ یا بالا بردن موضع اجتماعی یا پرستیژ یک فرد، برانگیخته می شود. جزء قوی اجتماعی که باعث مصرف مردم می شود یک جنبه کلیدی در تدوین یک نظریهٔ متمایز مصرف او موسوم به فرضیه درآمدهای نسبی بود. با این نظریه، مصرف و نرخ پ
س اندازهای یک فرد بیشتر به درآمدهای آن ها در مقایسه با آن هایی که در اجتماع زندگی می کنند، می شود نه سطح مطلق درآمدهای آن ها. پذیرش. درحالی که برخی از هم عصران دوسنبری کارهای او را به عنوان یک سهم بزرگ در این رشته می بینند، نتوانستند یک جذبه چشم گیر به دست آورند. کنث ارو معتقد بود که کارهای دوسنبری «یکی از قابل ملاحظه ترین مشارکت های دوره پساجنگ برای درک رفتار اقتصادی» است. اما امروز، کارهای دوسنبری از کتاب های درسی معیاری اقتصاد غایب اند. با اینحال برخی مانند رابرت اچ. فرانک استدلال می کند که کارهای او نسبت به نظریات بدیلی که در دهه ۱۹۵۰ مطرح شدند، مانند فرضیه درآمد دائمی از میلتون فریدمن، بهتر است. فرانک استدلال می کند که نظریه دوسنبری می تواند، توضیح دهد که چرا مردم سرمایه دار در مقایسه با فقرا، تمایل دارند تا با نرخ های بلندتر پس انداز کنند. حتی در صورتی که درآمدها ملی افزایش یابد، مصرف بلند قابل دید سرمایه داران، مصرف بیشتر در سطوح دیگر درآمدزا را تشویق می کند. علاوه بر آن، شناخت دوسنبری از اهمیت عادت سازی، با ثبات مصرف مشاهده شده در کوتاه مدت هم خوانی دارد، چون خانواده ها تلاش می کنند تا معیارهای قبلی ز
ندگی شان را حتی در شرایط رکود اقتصادی حفظ کنند. پس زمینه. دوسنبری به دانشگاه میشیگان رفته و آنجا در سال ۱۹۳۹ میلادی مدرک BA، در سال ۱۹۴۱ میلادی MA و در سال ۱۹۴۸ میلادی دکترای خود را به دست آورد. دوسنبری از سال ۱۹۶۶–۶۸ میلادی در شورای مشاورین اقتصادی تحت ریاست لیندون جانسن ایفای وظیفه کرد.
جان اندرو کریتون (John Andrew Creighton) (زادهٔ ۱۵ اکتبر ۱۸۳۱ – درگذشتهٔ ۷ فوریه ۱۹۰۷)، یکی از نخستین بازرگانان و انسان دوستان اوماها، نبراسکا و بانی دانشگاه کریتون بود. جان که برادر کوچکتر ادوارد کریتون بود، مسئولیت انواعی از مؤسسات را در سراسر شهر اوماها برعهده داشته و پاپ لئون سیزدهم برای قدردانی از کارهای وی در دانشگاه کریتون، جامعه کاتولیک در اوماها و به طور کلی در شهر اوماها، لقب اشرافی برای وی اعطاء نمود. زندگی نامه. کریتون در شهرستان لیکینگ، اوهایو زاده شد، نخستین شغل او کار برای برادرش ادوارد بوده و مأموریت وی وصل یک خط تلگراف از کلیولند به تولیدو بود. در ۱۸۵۲ میلادی، او در مدرسه دومینیک سنت جوسیف در نزدیکی سومیرسیت، اوهایو پذیرفته شد. در ۱۸۵۶ میلادی او به عنوان منشی یک بازرگان محلی به کلیولند آمد و در ۱۸۶۰ میلادی او دو کار برای انتقال چهارپاها و محموله از اوماها به دنویر، کلرادو را بر عهده گرفت. تقریباً در همین زمان، ادوارد قراردادی برای نصب ۷۰۰ مایل (۱٬۱۰۰) خط تلگراف پاسفیک که نخستین تلگراف بین قاره ای در ایالات متحده بود، را دریافت نمود. جان به عنوان رئیس ساخت و ساز استخدام شد. کریتون در اوایل دهه
۱۸۶۰ میلادی به معدن طلا در مونتانا سفر نموده و در نهایت یک خط تلگراف را میان سالت لیک سیتی در ایالت یوتا و هلنا در ایالت مونتانا نصب کرد. هنگامی که کریتون در ایالت مونتانا زندگی می کرد، از او به عنوان کسی که در راستای پاکسازی ایالت از قانون شکن های که این ایالت را برای زندگی نامساعد کرده بودند همکاری نمود، تحسین می گردد. در ۱۸۶۵ میلادی، پس از این که او مورد حمله قرار گرفته و پای او کسر کرد، یک روزنامه محلی نوشت «به باور ما، تنها راهی که می توان جان کریتون را کشت این است که سر او را قطع کرد و سپس بدن او را با خود برد». در جریان همین دوره زمانی، کریتون از سوی سرپرست فرماندار کل ایالت مونتانا، توماس فرانسیس میگر، لقب «سرهنگ» را دریافت کرد. جان کریتون در ۱۸۶۸ میلادی به طور دائم به اوماها برگشت و در آنجا تجارت بقالی را در منطقه جابرز کانیون آغاز کرد. او در ۱۸۶۸ میلادی با سارا ایملی ویرهام که خواهر ماری لوکریتیا کریتون، همسر برادرش ادوارد، بود ازدواج کرد. زمانی که ادوارد به طور ناگهانی در ۱۸۷۴ میلادی درگذشت، همسر وی ماری به آرمان او برای ساختن یک کالج آزاد در نبراسکا متعهد ماند. ماری نیز در ۱۸۷۶ میلادی وفات نموده
و مقدار هنگفتی پول همراه با دستورهای جدی برای بنیان گذاری یک کالج به افتخار شوهرش، به جا گذاشت. جان، پسر عموی وی جیمز و هرمان کونتزی که یک بانکدار و دوست خانوادگی آن ها بود، اجراکنندگان خواسته ادوارد بودند. در این شغل خود، آن ها مکان فعلی دانشگاه را خریداری نموده و به بلند کردن چیزی شروع کردند که امروزه به نام کریتون هال یاد می گردد. همسر جان، سارا در ۳ سپتامبر ۱۸۸۸ درگذشت؛ قبل از مرگ خود او یک ساختمان تجاری در نزدیکی مرکز شهر اوماها را برای کالج کریتون که هنوز تأسیس نشده بود، به ارث گذاشت. تا اوایل دهه ۱۸۹۰ میلادی، او به عنوان کسی شناخته می شد که «بیش از هر شخصی دیگری، مالک املاک و مستغلات با ارزش در شهر [اوماها] است». او مالک یک شرکت خط آهن، یکی از سهامداران بزرگ در شرکت خط تراموا اوماها، بسیار مشتاق به سندیکای اوماهای جنوبی که بیشتر آن منطقه را آباد کرده بود و نایب رئیس نخستین بانک ملی اوماها بود. در ۱۸۸۴ میلادی، کریتون یکی از نماینده ها در گردهمایی ملی دموکرات ها در شیکاگو بود، جای که گروور کلیولند نامزد ریاست جمهوری ایالات متحده شد. انسان دوستی. گفته می شد که از زمان بنیان گذاری دانشگاه کریتون در ۱۸۷۸ می