Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تقال یک سان را نشان می دهند، است. در نهایت و به طور کلی، یافتن یک راه حل دقیق المان محدود برای یک تابع انتقال ایده آل-مانند تضعیف صفر در تمام فرکانس های زیر فرکانس قطع معین و تضعیف بی نهایت از بالا ممکن نیست؛ لذا وظیفه سوم، یافتن تکنیک های تقریبی برای دستیابی به پاسخ های مورد نظر است. در ابتدا، کار حول امپدانس های تک پورتی می چرخید. تابع انتقال بین ولتاژ و جریان، معادل عبارت برای خود امپدانس است. یک شبکه مفید می تواند در ارتباط با باز کردن یک شاخه از شبکه و فراخوانی خروجی آن تولید شود. تقریب. تلاش کاور در ابتدا نادیده گرفته شد زیرا فرم های متعارف او از ترانسفورماتورهای ایده آل استفاده می کردند. همین امر باعث شد که مدارهای او کاربرد عملی کم تری برای مهندسان داشته باشد. با این حال، به زودی معلوم شد که تقریب چبیشف کاور را می توان به راحتی در توپولوژی نردبانی نسبتاً مفیدتر اعمال کرد و ترانسفورماتورهای ایده آل را کنار گذاشت. از آن زمان به بعد، سنتز شبکه به عنوان روش انتخابی، جایگزین طراحی تصویر شد. کارهای دیگر. بیشتر آثار فوق در تکنگاری های اول و دوم کاور موجود است، در آن ها تا حد زیادی به تک پورتی ها پرداخته است.
کاور در تز خود نشان داد که در حالت کلی برای چند پورتی های سه عنصری (یعنی شبکه های که دارای هر سه عنصر R, L و C را هستند) نمی توان یک شکل متعارف فراگیر پیدا کرد و راه حل ها را تعمیم داد، بدین معنا که این وضعیت، با موارد دو عنصری متفاوت است. کاور با این روش، کار خود را بسط داد. کاور کار بارتلت و برون را روی -پورتی های متقارن هندسی به همه دو پورتی های متقارن گسترش داد، یعنی دو پورتی که از نظر الکتریکی متقارن هستند اما لزوماً از نظر توپولوژیکی متقارن نیستند و نتیجتاً به تعدادی مدار متعارف دست یافت. او هم چنین دو پورتی آنتی متریک را مطالعه کرد. کاور قضیه فاستر را نیز به دو عنصری چندین پورتی ال سی (۱۹۳۱) تعمیم داد و نشان داد که تمام شبکه های ال سی معادل می توانند توسط تبدیل های خطی از یک دیگر مشتق شوند.
«مادر» () آهنگ از خواننده آمریکایی چارلی پوث که ۱۲ سپتامبر ۲۰۱۹ منتشر شد. براساس مجله بیلبورد ۷۴ مین آهنگ سال ۲۰۱۹ شناخته شده است.
آبشار برخورد (همچنین به عنوان آبشار جابجایی یا سنبله جابجایی شناخته می شود) مجموعه ای از برخوردهای پرانرژی مجاور (بسیار بالاتر از انرژی های حرارتی معمولی) اتم ها است که توسط یک ذره پرانرژی در یک جامد یا مایع ایجاد می شود. اگر حداکثر انرژی اتم یا یون در یک آبشار برخورد بالاتر از انرژی جابجایی آستانه ماده (ده ها الکترون ولت یا بیشتر) باشد، برخوردها می توانند به طور دائمی اتم ها را از محل های شبکه خود جابجا کرده و نقص ایجاد کنند. اتم پرانرژی اولیه می تواند، به عنوان مثال، یونی از یک شتاب دهنده ذره، یک پس زدن اتمی باشد که توسط یک نوترون، الکترون یا فوتون پرانرژی در حال عبور ایجاد می شود، یا زمانی که یک هسته رادیواکتیو تجزیه می شود و به اتم انرژی پس زدگی می دهد تولید شود. ماهیت آبشارهای برخورد می تواند به شدت بسته به انرژی و جرم پس زدگی / یون ورودی و چگالی مواد (قدرت توقف) متفاوت باشد. آبشارهای خطی. هنگامی که جرم پس زدن اولیه/یون کم است، و ماده ای که آبشار در آن رخ می دهد چگالی پایینی دارد (یعنی ترکیب ماده پس زن دارای قدرت توقف پایینی است)، برخورد بین پس زدگی اولیه و اتم های نمونه به ندرت رخ می دهد، و می تواند به
خوبی به عنوان دنباله ای از برخوردهای دوتایی مستقل بین اتم ها شناخته شده است. این نوع آبشار را می توان از لحاظ نظری با استفاده از رویکرد شبیه سازی تقریب برخورد دودویی (BCA) به خوبی درمان کرد. به عنوان مثال، یون های H و He با انرژی کمتر از ۱۰ کیلو ولت می توان انتظار داشت که منجر به آبشارهای خطی صرفاً در همه مواد شود. متداول ترین کد BCA SRIM را می توان برای شبیه سازی آبشارهای برخورد خطی در مواد نامنظم برای همه یون ها در همه مواد تا انرژی های یونی 1 GeV استفاده کرد. البته توجه داشته باشید که SRIM اثراتی مانند آسیب ناشی از رسوب انرژی الکترون یا آسیب ناشی از الکترون های برانگیخته را درمان نمی کند. قدرت های توقف هسته ای و الکترونیکی مورد استفاده به طور متوسط با آزمایش ها مطابقت دارند و بنابراین کاملاً دقیق نیستند. قدرت توقف الکترونیکی را می توان به آسانی در شبیه سازی تقریب برخورد باینری یا دینامیک مولکولی (MD) گنجاند. در شبیه سازی های MD می توان آنها را به عنوان نیروی های اصطکاکی یا به روشی پیشرفته تر با پیروی از گرمایش سیستم های الکترونیکی و جفت شدن درجات آزادی الکترونیکی و اتمی وارد کرد. با این حال، ابهاماتی در مو
رد حد کم انرژی مناسب قدرت توقف الکترونیکی یا جفت الکترون-فونون وجود دارد. در آبشارهای خطی، مجموعه ای از پس زدن های تولید شده در نمونه را می توان به عنوان دنباله ای از نسل های پس زدگی، بسته به تعداد مراحل برخورد از زمان برخورد اولیه، توصیف کرد: اتم های ضربه ای اولیه (PKA)، اتم های ضربه ای ثانویه (SKA) اتم های ضربه ای سوم (TKA) و غیره. از آنجایی که بسیار بعید است که تمام انرژی به یک اتم ضربه ای منتقل شود، هر نسل از اتم های پس زن به طور متوسط انرژی کمتری نسبت به قبلی دارند و در نهایت انرژی های اتم ضربه ای برای تولید آسیب به زیر انرژی جابجایی آستانه می روند. در این مرحله دیگر آسیبی نمی تواند ایجاد شود. افزایش گرما (سنبله های حرارتی). هنگامی که یون به اندازه کافی سنگین و پرانرژی باشد و مواد متراکم باشد، برخورد بین یون ها ممکن است آنقدر نزدیک به یکدیگر رخ دهد که نمی توان آنها را مستقل از یکدیگر در نظر گرفت. در این مورد، فرایند به فرایند پیچیده ای از برهمکنش های چند جسمی بین صدها و ده ها هزار اتم تبدیل می شود که نمی توان با BCA درمان کرد، اما می توان با استفاده از روش های دینامیک مولکولی مدل سازی کرد. به طور معمول،
یک سنبله گرما با تشکیل یک منطقه کم متراکم گذرا در مرکز آبشار، و یک منطقه بیش از حد متراکم در اطراف آن مشخص می شود. پس از آبشار، منطقه بیش از حد متراکم به نقص بین بافتی تبدیل می شود و منطقه کم متراکم معمولاً به منطقه خالی تبدیل می شود. اگر انرژی جنبشی اتم ها در ناحیه برخوردهای متراکم دوباره به دما محاسبه شود (با استفاده از معادله اصلی E = ۳/۲·N·k B T)، متوجه می شویم که انرژی جنبشی بر حسب واحد دما در ابتدا از مرتبه 10000 K است. به همین دلیل، منطقه را می توان بسیار گرم در نظر گرفت، و به همین دلیل آن را یک "سنبله" حرارتی یا "سنبله حرارتی می" نامند (این دو عبارت معمولاً معادل در نظر گرفته می شوند). سنبله گرما در ۱ تا ۱۰۰ ثانیه تا دمای محیط خنک می شود، بنابراین «دما» در اینجا با دمای تعادل ترمودینامیکی مطابقت ندارد. با این حال، نشان داده شده است که پس از حدود ۳ ارتعاش شبکه، توزیع انرژی جنبشی اتم ها در یک سنبله گرما دارای توزیع ماکسول-بولتزمن است، که استفاده از مفهوم دما را تا حدودی توجیه می کند. علاوه بر این، آزمایش ها نشان داده اند که یک سنبله گرما می تواند یک انتقال فاز ایجاد کند که مشخص است به دمای بسیار بالایی
نیاز دارد، که نشان می دهد مفهوم دمای (غیر تعادلی) واقعاً در توصیف آبشارهای برخورد مفید است. در بسیاری از موارد، شرایط تابش یکسان ترکیبی از آبشارهای خطی و اسپایک های حرارتی است. برای مثال، یون های مس ۱۰ مگا ولتی که مس را بمباران می کنند، ابتدا در شبکه در یک رژیم آبشاری خطی حرکت می کنند، زیرا قدرت توقف هسته ای کم است. اما هنگامی که یون مس به اندازه کافی کند شود، قدرت توقف هسته ای افزایش می یابد و یک موج گرما تولید می شود. علاوه بر این، بسیاری از پس زدگی های اولیه و ثانویه یون های ورودی احتمالاً دارای انرژی در محدوده KeV هستند و بنابراین یک موج گرما ایجاد می کنند. به عنوان مثال، برای تابش مس از مس، انرژی های پس زدگی در حدود ۵–۲۰ کو تقریباً تضمین شده است که باعث ایجاد گرما می شود. در انرژی های پایین تر، انرژی آبشاری برای ایجاد یک ناحیه مایع مانند بسیار کم است. در انرژی های بسیار بالاتر، یون های مس به احتمال زیاد در ابتدا به یک آبشار خطی منتهی می شوند، اما پس کش ها می توانند منجر به افزایش گرما شوند، همان طور که یون اولیه پس از کاهش سرعت به اندازه کافی منجر به افزایش گرما می شود. مفهوم "انرژی آستانه شکست زیرآبشاری
انرژی را" نشان می دهد که در بالای آن یک پس زدن در یک ماده به احتمال زیاد به جای یک بار متراکم، چندین نوک حرارتی جدا شده ایجاد می کند. انیمیشن های مبتنی بر شبیه سازی رایانه ای از آبشارهای برخورد در رژیم افزایش گرما در YouTube در دسترس هستند. سنبله های حرارتی یون سنگین سریع. یون های سنگین سوئیفت، به عنوان مثال یون های سنگین MeV و GeV که توسط یک توقف الکترونیکی بسیار قوی آسیب ایجاد می کنند، همچنین می توانند باعث ایجاد سنبله های حرارتی به این معنا که منجر به گرمایش شبکه قوی و یک منطقه اتمی بی نظم گذرا می شوند. با این حال، حداقل مرحله اولیه آسیب ممکن است از نظر مکانیزم انفجار کولن بهتر درک شود. صرف نظر از اینکه مکانیسم گرمایش چیست، به خوبی ثابت شده است که یون های سنگین سریع در عایق ها معمولاً مسیرهای یونی ایجاد می کنند که مناطق آسیب استوانه ای طولانی با چگالی کاهش یافته را تشکیل می دهند. مقیاس زمانی. برای درک ماهیت آبشار برخورد، دانستن مقیاس زمانی مرتبط بسیار مهم است. فاز بالستیک آبشار، زمانی که یون/پس زن اولیه و پس زدگی های اولیه و مرتبه پایین تر آن انرژی بسیار بالاتری از انرژی جابجایی آستانه دارند، معمولاً 0.1-
0.5 ps طول می کشد. اگر یک سنبله گرما ایجاد شود، می تواند حدود ۱ تا ۱۰۰ ثانیه زنده بماند تا زمانی که دمای سنبله اساساً به دمای محیط کاهش یابد. خنک شدن آبشار از طریق رسانایی حرارتی شبکه و رسانایی گرمایی الکترونیکی پس از اینکه زیرسیستم یونی داغ سیستم الکترونیکی را از طریق جفت شدن الکترون-فونون گرم کرد، اتفاق می افتد. متأسفانه سرعت جفت شدن الکترون-فونون از سیستم یونی داغ و نامنظم به خوبی شناخته نشده است، زیرا نمی توان با فرایند نسبتاً شناخته شده انتقال گرما از الکترون های داغ به ساختار بلوری دست نخورده برخورد کرد. در نهایت، فاز آرامش آبشار، زمانی که عیوب تشکیل شده احتمالاً دوباره ترکیب می شوند و مهاجرت می کنند، می تواند از چند ثانیه تا بی نهایت، بسته به ماده، ویژگی های مهاجرت و نوترکیب عیب آن، و دمای محیط طول بکشد. جلوه ها. تولید خسارت. از آنجایی که انرژی های جنبشی در یک آبشار می تواند بسیار زیاد باشد، می تواند ماده را به صورت محلی خارج از تعادل ترمودینامیکی هدایت کند. به طور معمول این منجر به تولید نقص می شود. عیوب می توانند مثل عیوب نقطه ای مانند جفت فرنکل، حلقه های نابجایی منظم یا نامنظم، گسل های انباشته، یا م
ناطق آمورف باشند. تابش طولانی مدت بسیاری از مواد می تواند منجر به آمورفیزاسیون کامل آنها شود، اثری که به طور منظم در حین دوپینگ کاشت یون تراشه های سیلیکون رخ می دهد. تولید عیوب می تواند مضر باشد، مانند در راکتورهای شکافت هسته ای و همجوشی که در آن نوترون ها به آرامی خواص مکانیکی مواد را کاهش می دهند، یا یک اثر اصلاحی مفید و مطلوب مواد، به عنوان مثال، زمانی که یون ها برای سرعت بخشیدن به ساختارهای چاه کوانتومی نیمه هادی وارد می شوند. عملکرد لیزر یا برای تقویت نانولوله های کربنی. یکی از ویژگی های عجیب آبشارهای برخورد این است که میزان آسیب نهایی تولید شده ممکن است بسیار کمتر از تعداد اتم هایی باشد که در ابتدا تحت تأثیر امواج گرما قرار گرفتند. به خصوص در فلزات خالص، تولید آسیب نهایی پس از فاز افزایش حرارت می تواند مرتبه ای کوچکتر از تعداد اتم های جابجا شده در سنبله باشد. از سوی دیگر، در نیمه هادی ها و سایر مواد با پیوند کووالانسی، تولید آسیب معمولاً مشابه تعداد اتم های جابجا شده است. مواد یونی می توانند مانند فلزات یا نیمه هادی ها با توجه به کسری از آسیب دوباره ترکیب شوند. عواقب دیگر. آبشارهای برخورد در مجاورت یک س
طح اغلب منجر به کندوپاش می شود، هم در رژیم خوشه خطی و هم در رژیم سنبله گرما. جهش های گرما در نزدیکی سطوح نیز اغلب منجر به تشکیل دهانه می شود. این دهانه توسط جریان مایع اتم ها ایجاد می شود، اما اگر اندازه پرتابه تقریباً بیش از ۱۰۰۰۰۰ اتم باشد، مکانیسم تولید دهانه به همان مکانیسم دهانه های ماکروسکوپی تولید شده توسط گلوله ها یا سیارک ها تغییر می کند. این واقعیت که بسیاری از اتم ها توسط یک آبشار جابه جا می شوند به این معنی است که یون ها را می توان برای مخلوط کردن عمدی مواد، حتی برای موادی که معمولاً از نظر ترمودینامیکی غیرقابل اختلاط هستند، استفاده کرد. این اثر به اختلاط پرتو یونی معروف است. ماهیت غیرتعادلی تابش می تواند برای بیرون راندن مواد از تعادل ترمودینامیکی و در نتیجه تشکیل انواع جدیدی از آلیاژها استفاده شود.
موسیقی جاز ایرانی به اشاره موسیقی جاز ساخته شده توسط نوازندگان ایرانی که بعضاً با سازهای سنتی ایرانی ترکیب شده است دارد. تاریخچه. سال های اول. موسیقی جاز همراه با گسترش تأثیرات غربی در موسیقی پاپ در ایران ظهور کرد. یکی از پیشگامان موسیقی جاز در ایران، آلفرد لازاریان، خواننده و رقصنده کم شناختی بود که اولین آهنگ ضبط شده اش در رادیو ملی ایران پخش شد. با این حال، لازاریان خیلی زود خوانندگی را کنار گذاشت. ویگن دردریان، هنرمند مشهور پاپ و جاز که عموماً با نام «ویگن» شناخته می شود، کار خود را در اوایل دهه ۱۹۵۰ آغاز کرد. اولین آهنگ ویگن، "مهتاب"، که در سال ۱۹۵۴ منتشر شد نیز در رادیو پخش شد و نقطه عطفی را در موسیقی تحت تأثیر غرب ایران رقم زد. ویگن برخی از به یاد ماندنی ترین آهنگ های ایران از جمله همکاری با دلکش را خلق کرد و به عنوان سلطان جاز ایران شناخته شد. پس از انقلاب ۱۳۵۷. یک گروه موسیقی به نام "ایجاز" اولین کنسرت موسیقی جاز با مجوز رسمی را در ایران پس از انقلاب اجرا کرد. آن ها جاز تلفیقی را ایجاد کردند که عناصری از موسیقی کلاسیک بومی را در خود جای داده بود. بمرانی، یکی از اولین گروه های بلوز کانتری در ایران پس
از انقلاب، در سال ۲۰۰۸ به عنوان بخشی از موج جدیدی از تأثیرات بر صحنه های موسیقی تهران تأسیس شد. پالت، یک گروه مشابه که در سال ۲۰۰۹ تشکیل شد، موسیقی ترکیبی از کلارینت، ویولن سل و کنترباس را می سازد. آن ها در ایران طرفداران زیادی پیدا کرده اند و در خارج از کشور نیز اجرا داشته اند.
لوئیزه دوتنهوفر (Luise Duttenhofer؛ ۵ آوریل ۱۷۷۶ – ۱۶ مه ۱۸۲۹) یکی از برجسته ترین هنرمندان آلمانی در هنر شِرِن بُری (Scherenschnitt) بود. آثار او ترکیبی از ویژگی های سبک های بیدرمایر، نوکلاسیسیسم و رمانتیسم را نشان می دهد. او بیش از ۱۳۰۰ اثر شِرِن بُری خلق کرد که شامل پرتره ها، صحنه های خانوادگی، مناظر، حیوانات، موتیف های مذهبی و اسطوره ای، و طراحی های تزئینی بود. دوتنهوفر در آثارش از تکنیک های نوآورانه ای مانند ایجاد پرسپکتیو برای ایجاد عمق در تصاویر دوبعدی استفاده می کرد. او در زمان خود با نویسندگان و هنرمندان برجسته ای مانند یوهان ولفگانگ فون گوته و ژان پل در ارتباط بود. اگرچه پس از مرگش تا حدودی فراموش شد، اما در اوایل قرن بیستم دوباره کشف شد و آثارش در نمایشگاه ها و نشریات مختلف به نمایش درآمد. منابع. https://en.wikipedia.org/wiki/Luise_Duttenhofer https://de.wikipedia.org/wiki/Luise_Duttenhofer
آفریقاحشره خواران یک کلاد از پستانداران است که شامل حشره خوار فیلی و حشره خوارسانان آفریقایی است. این کلاد شامل حشره خوار فیلی، موش کورهای طلایی و تیغ پشت ها است.
طیف سنجی پس پراکندگی رادرفورد یک تکنیک تحلیلی است که در علم مواد استفاده می شود. گاهی به عنوان طیف سنجی پراکندگی یونی با انرژی بالا (HEIS) شناخته می شود. RBS برای تعیین ساختار و ترکیب مواد با اندازه گیری پراکندگی معکوس پرتوی از یون های پرانرژی (معمولاً پروتون ها یا ذرات آلفا) که به نمونه برخورد می کند، استفاده می شود. آزمایش گایگر-مارسدن. طیف سنجی پس پراکندگی رادرفورد به افتخار لرد رادرفورد، فیزیکدانی که گاهی از او به عنوان پدر فیزیک هسته ای یاد می شود، نامگذاری شد. رادرفورد بر مجموعه ای از آزمایش های انجام شده توسط هانس گایگر و ارنست مارسدن بین سال های ۱۹۰۹ و ۱۹۱۴ نظارت داشت که در مورد پراکندگی ذرات آلفا از طریق ورق های فلزی مطالعه می کردند. رادرفورد در حالی که تلاش می کرد تا «ذرات سرگردان» را از بین ببرد که ناشی از نقص در منبع آلفای آنهاست، به مارسدن پیشنهاد کرد که پراکندگی عقب را از یک نمونه ورقه طلا اندازه گیری بکند. با توجه به مدل غالب اتم آلو-پودینگ، که در آن الکترون های منفی کوچک از طریق یک ناحیه مثبت پراکنده پخش می شدند، پس پراکندگی ذرات آلفای مثبت با انرژی بالا نباید وجود داشته باشد. حداکثر انحرافات
کوچک باید رخ دهد زیرا ذرات آلفا تقریباً بدون مانع از فویل عبور می کنند. در عوض، زمانی که مارسدن آشکارساز را در همان سمت فویل به عنوان منبع ذره آلفا قرار داد، بلافاصله سیگنال پراکنده قابل توجهی را تشخیص داد. به گفته رادرفورد، "این باورنکردنی ترین اتفاقی بود که تا به حال برای من در زندگی ام رخ داده است. تقریباً به همان اندازه باورنکردنی بود که گویی یک گلوله ۱۵ اینچی را به یک تکه دستمال کاغذی شلیک کردید و دوباره برگشت و به شما برخورد کرد.» رادرفورد نتیجه آزمایش گایگر-مارسدن را نشانه ای از برخورد کولن با یک ذره مثبت منفرد تفسیر کرد. این او را به این نتیجه رساند که بار مثبت اتم نمی تواند منتشر شود، بلکه باید در یک هسته عظیم متمرکز شود: هسته اتم. محاسبات نشان داد که بار لازم برای انجام این انحراف تقریباً ۱۰۰ برابر بار الکترون، نزدیک به عدد اتمی طلا است. این منتهی به توسعه مدل رادرفورد از اتم شد که در آن یک هسته مثبت که از ذرات مثبت "N" e یا پروتون ها تشکیل شده بود، توسط "الکترون های بار -e در مدار N" احاطه شده بود تا بار هسته ای را متعادل کند. این مدل در نهایت توسط اتم بور جایگزین شد و برخی از نتایج اولیه مکانیک کو
انتومی را در خود جای داد. اگر انرژی ذره فرودی به اندازه کافی زیاد شود، از سد کولن بیشتر رفته و توابع موجی ذرات فرود آمده و برخورد شده با هم همپوشانی دارند. این ممکن است در موارد خاصی منجر به واکنش های هسته ای شود، اما اغلب این برهمکنش کشسان باقی می ماند، اگرچه مقاطع پراکندگی ممکن است به عنوان تابعی از انرژی به شدت در نوسان باشند. این مورد به عنوان "طیف سنجی پس پراکندگی الاستیک (غیر رادرفورد)" (EBS) شناخته می شود. اخیراً با حل معادله شرودینگر برای هر برهمکنش، پیشرفت زیادی در تعیین مقاطع پراکندگی EBS حاصل شده است.. اصول اساسی. ما پراکندگی معکوس رادرفورد را به عنوان یک برخورد کره سخت الاستیک بین یک ذره با انرژی جنبشی بالا از پرتو فرودی ("پرتابه") و یک ذره ثابت واقع در نمونه ("هدف") توصیف می کنیم. "الاستیک" در این زمینه به این معنی است که هیچ انرژی بین ذره فرودی و ذره ساکن در هنگام برخورد انتقال نمی یابد و حالت ذره ساکن تغییر نمی کند. (به استثنای مقدار کمی تکانه که نادیده گرفته می شود. فعل و انفعالات هسته ای معمولاً کشسان نیستند، چون یک برخورد ممکن است منجر به واکنش هسته ای با آزاد شدن مقادیر قابل توجهی انرژی شود
. تجزیه و تحلیل واکنش هسته ای (NRA) برای تشخیص عناصر سبک مفید است. با این حال، این پراکندگی رادرفورد نیست. با در نظر گرفتن سینماتیک برخورد (یعنی پایستگی تکانه و انرژی جنبشی)، انرژی E 1 پرتابه پراکنده از انرژی اولیه E 0 کاهش می یابد: که در آن k "عامل سینماتیکی" شناخته می شود و که در آن ذره ۱ پرتابه است، ذره ۲ هسته هدف است و formula_3 زاویه پراکندگی پرتابه در چارچوب مرجع آزمایشگاهی (یعنی نسبت به ناظر) است. علامت مثبت وقتی گرفته می شود که جرم پرتابه کمتر از هدف باشد، در غیر این حالت علامت منفی گرفته می شود. در حالی که این معادله به درستی انرژی پرتابه پراکنده را برای هر زاویه پراکندگی خاص (نسبت به ناظر) تعیین می کند، اما احتمال مشاهده چنین اتفاقی را توصیف نمی کند. برای آن ما به سطح "مقطع دیفرانسیل" رویداد پس پراکندگی نیاز داریم: جایی که formula_5 و formula_6 اعداد اتمی هسته های حادثه و هدف هستند. این معادله در مرکز مرجع جرم نوشته شده است وبه همین دلیل تابعی از جرم پرتابه یا هسته هدف نیست. زاویه پراکندگی در چارچوب مرجع آزمایشگاهی formula_3 با زاویه پراکندگی در مرکز قاب مرجع جرم تتا یکسان "نیست" (اگرچه برای آزمایشا
ت RBS معمولاً خیلی شبیه هستند). با این حال، پرتابه های یونی سنگین به راحتی می توانند یون های سبک تری را پس بزنند که اگر هندسه درست باشد، می توان آنها را از هدف پرتاب کرد و شناسایی کرد. این اساس تکنیک تشخیص پس زدگی الاستیک (ERD، با مترادف های ERDA, FRS, HFS) است. RBS اغلب از یک پرتو He استفاده می کند که به راحتی H را پس می کشد، بنابراین RBS/ERD به طور همزمان اغلب برای بررسی محتوای ایزوتوپ هیدروژن در نمونه ها انجام می شود (اگرچه H ERD با پرتو He بالاتر از 1 MeV رادرفورد نیست: http://www-nds را ببینید. .iaea.org/sigmacalc ). برای ERD زاویه پراکندگی در چارچوب مرجع آزمایشگاهی کاملاً متفاوت از زاویه مرکز مرجع جرم است. دلیل اینکه یون های سنگین نمی توانند از یون های سبک پس پرکنده شود: آن است که جنبشی ممنوع است. فاکتور سینماتیکی باید واقعی بماند و این زاویه پراکندگی مجاز را در چارچوب مرجع آزمایشگاهی محدود می کند. در ERD اغلب راحت است که آشکارساز پس زدگی را در زوایای عقب نشینی به اندازه کافی بزرگ قرار دهیم تا سیگنال از پرتو پراکنده منع شود. شدت یون پراکنده در مقایسه با شدت پس زدگی همیشه بسیار زیاد است (فرمول مقطع پراکن
دگی رادرفورد با صفر شدن زاویه پراکندگی به بی نهایت می رسد)، و برای ERD معمولاً پرتو پراکنده باید به نحوی از اندازه گیری حذف شود. یکتایی در فرمول مقطع پراکندگی رادرفورد البته غیرفیزیکی است. اگر سطح مقطع پراکندگی صفر باشد، به این معنی است که پرتابه هرگز به هدف نزدیک نمی شود، اما در این مورد همچنین هرگز به ابر الکترونی اطراف هسته نیز نفوذ نمی کند. فرمول خالص کولن برای مقطع پراکندگی نشان داده شده در بالا باید برای این اثر غربالگری اصلاح شود، که با کم شدن انرژی پرتابه (یا به طور معادل، جرم آن زیاد می شود) اهمیتش بیشتر می شود. در حالی که پراکندگی زاویه بزرگ فقط برای یون هایی که هسته های هدف را پراکنده می کنند، رخ می دهد، پراکندگی زاویه کوچک غیرکشسانی می تواند از الکترون های نمونه نیز رخ دهد. این منجر به کاهش تدریجی انرژی جنبشی یون های فرودی در هنگام نفوذ آنها به داخل نمونه می شود، به طوری که پراکندگی مجدد هسته های داخلی با انرژی فرودی «مؤثر» کمتری رخ می دهد؛ مثلاً، یون های پراکنده برگشتی، انرژی را به الکترون ها در حالی که خارج می شوند از دست می دهند. مقداری که انرژی یون پس از عبور از یک فاصله معین کاهش می یابد، به
عنوان قدرت توقف ماده نامیده می شود و به توزیع الکترون بستگی دارد. این اتلاف انرژی با توجه به مسافت پیموده شده به طور مداوم تغییر می کند، به طوری که قدرت توقف به صورت بیان می شود برای یون های انرژی بالا قدرت توقف معمولاً متناسب است formula_9 ; با این حال، بدست آوردن دقیق قدرت توقف با هر دقتی دشوار است. توان توقف (به درستی، "نیروی توقف") دارای واحد انرژی در واحد طول است. به طور کلی در واحد فیلم نازک داده می شود، که از eV / (اتم / سانتی متر 2) از آن است که به صورت تجربی بر روی لایه های نازک که ضخامت همواره کاملاً به عنوان جرم واحد سطح اندازه گیری اندازه گیری، اجتناب از مسئله تعیین چگالی مواد که ممکن است به عنوان تابعی از ضخامت متفاوت باشد. قدرت توقف در حال حاضر برای همه مواد در حدود ۲٪ شناخته شده است، http://www.srim.org را ببینید. ابزار دقیق. یک ابزار RBS به طور کلی شامل سه جزء اساسی است: دو ترتیب مشترک منبع/شتاب در سیستم های RBS تجاری استفاده می شود که در یک یا دو مرحله کار می کنند. سیستم های یک مرحله ای شامل یک منبع +He متصل به یک لوله شتاب با پتانسیل مثبت بالا که به منبع یونی اعمال می شود و زمین در انتهای لو
له شتاب است. این آرایش ساده و راحت است، اما به دلیل دشواری اعمال ولتاژهای بسیار بالا به سیستم، دستیابی به انرژی های بسیار بیشتر از ۱ مگا ولت می تواند دشوار باشد. یون و موقعیت ترمینال مثبت در مرکز لوله شتاب سیستم دو مرحله ای، یا «شتاب دهنده پشت سر هم»، با یک منبع _Hشروع می شود. عنصر پوست کن های موجود در حذف مثبت الکترون ترمینال از یون که از طریق عبور، تبدیل او - یون به یون او ++. بنابراین یون ها شروع به جذب به سمت ترمینال می کنند، از آن عبور می کنند و مثبت می شوند و تا زمانی که از لوله در زمین خارج شوند دفع می شوند. این آرایش، اگرچه پیچیده تر است، اما مزیت دستیابی به شتاب های بالاتر با ولتاژهای اعمال شده کمتر را دارد: یک شتاب دهنده معمولی پشت سر هم با ولتاژ اعمالی ۷۵۰ کیلو ولت می تواند انرژی یونی بیش از ۲ مگا ولت به دست آورد. آشکارسازهایی برای اندازه گیری انرژی پس پراکنده معمولاً آشکارسازهای مانع سطحی سیلیکونی هستند، یک لایه بسیار نازک (100 nm) از سیلیکون نوع P بر روی یک بستر نوع N که یک اتصال pn را تشکیل می دهد. یون هایی که به آشکارساز می رسند مقداری از انرژی خود را در اثر پراکندگی غیرالاستیک الکترون ها از دس
ت می دهند و برخی از این الکترون ها انرژی کافی برای غلبه بر شکاف نواری بین ظرفیت نیمه رسانا و نوارهای رسانایی به دست می آورند. این بدان معناست که هر برخورد یونی روی آشکارساز تعدادی جفت الکترون-حفره تولید می کند که به انرژی یون بستگی دارد. این جفت ها را می توان با اعمال ولتاژ در سرتاسر آشکارساز و اندازه گیری جریان تشخیص داد و اندازه گیری مؤثر انرژی یون را فراهم می کند. رابطه بین انرژی یون و تعداد جفت های الکترون-حفره تولید شده به مواد آشکارساز، نوع یون و بازده اندازه گیری جریان بستگی دارد. وضوح انرژی به نوسانات حرارتی بستگی دارد. پس از برخورد یک یون بر روی آشکارساز، "مدتی" قبل از ترکیب مجدد جفت الکترون-حفره باقی می ماند که در آن یون فرود دوم را نمی توان از اولی متمایز کرد. وابستگی زاویه ای تشخیص را می توان با استفاده از یک آشکارساز متحرک، یا عملاً با جدا کردن آشکارساز مانع سطحی به سلول های مستقل زیادی که می توان به طور مستقل اندازه گیری کرد، به دست آورد و محدوده ای از زوایای حول پراکندگی مستقیم (۱۸۰ درجه) را پوشش داد. وابستگی زاویه ای پرتو فرودی با استفاده از یک مرحله نمونه کج کنترل می شود. ترکیب و اندازه گیری
عمق. اتلاف انرژی یک یون پس پراکنده به دو فرایند بستگی دارد: انرژی از دست رفته در رویدادهای پراکندگی با هسته های نمونه، و انرژی از دست رفته در پراکندگی با زاویه کوچک از الکترون های نمونه. فرایند اول به سطح مقطع پراکندگی هسته و در نتیجه جرم و عدد اتمی آن بستگی دارد؛ بنابراین، برای یک زاویه اندازه گیری معین، هسته های دو عنصر مختلف، یون های فرود را به درجات مختلف و با انرژی های متفاوت پراکنده می کنند و پیک های جداگانه ای را در نمودار N(E) تعداد اندازه گیری در مقابل انرژی تولید می کنند. این پیک ها مشخصه عناصر موجود در ماده هستند و ابزاری برای تجزیه و تحلیل ترکیب یک نمونه با تطبیق انرژی های پراکنده با مقاطع پراکندگی شناخته شده فراهم می کنند. غلظت نسبی را می توان با اندازه گیری ارتفاع قله ها تعیین کرد. دومین فرایند اتلاف انرژی، قدرت توقف الکترون های نمونه، منجر به تلفات گسسته بزرگی مانند تلفات ناشی از برخوردهای هسته ای نمی شود. در عوض، اتلاف تدریجی انرژی وابسته به چگالی الکترون و مسافت طی شده در نمونه ایجاد می کند. این اتلاف انرژی انرژی اندازه گیری شده یون هایی را که از هسته های داخل نمونه به صورت پیوسته بسته به عمق
هسته ها به عقب پراکنده می شوند، کاهش می دهد. نتیجه این است که به جای قله های تیز پراکنده پشتی که در نمودار N(E) انتظار می رود، با عرض تعیین شده توسط انرژی و تفکیک زاویه ای، قله های مشاهده شده به تدریج به سمت انرژی پایین تر حرکت می کنند زیرا یون ها از عمق اشغال شده توسط آن عبور می کنند. عنصر عناصری که فقط در عمقی در داخل نمونه ظاهر می شوند، موقعیت های اوج خود را نیز به میزانی تغییر می دهند که نشان دهنده فاصله ای است که یک یون برای رسیدن به آن هسته ها باید طی کند. بنابراین، در عمل، یک پروفایل عمق ترکیبی را می توان از اندازه گیری RBS N(E) تعیین کرد. عناصر موجود در یک نمونه را می توان از موقعیت پیک ها در طیف انرژی تعیین کرد. عمق را می توان از عرض و موقعیت جابجا شده این قله ها و غلظت نسبی از ارتفاعات قله تعیین کرد. این به ویژه برای تجزیه و تحلیل یک نمونه چند لایه، به عنوان مثال، یا برای یک نمونه با ترکیبی که به طور مداوم با عمق متفاوت است، مفید است. این نوع اندازه گیری فقط می تواند برای تعیین ترکیب عنصری استفاده شود. ساختار شیمیایی نمونه را نمی توان از نمایه N(E) تعیین کرد. با این حال، می توان از طریق RBS با بررس