Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
انگلستان با سرزمین های استعماری تغییر داد و به آرمان ویگ گرایش پیدا کرد. تاریخ نویسان مدت هاست در مورد اینکه چرا او دیدگاه خود را تغییر داده است، گمانه زنی می کنند. جونز در حالی که در زندگی اجتماعی مانند اشراف بود، به شدت به دموکراسی سیاسی اعتقاد داشت. او مبارزه با بریتانیای کبیر را به جنبشی دموکراتیک تعبیر کرد و مصمم بود که آرمان های انقلابی آن را در حکومت دولت و ملت تجسم بخشد. مخالفت های بعدی او با قانون اساسی ایالات متحده، ناشی از ترس او از دولتی ملی بود که ممکن بود، بیش از حد قدرتمند شود. از آغاز درگیری با انگلستان، جونز از طرفداران سرسخت حقوق استعماری بود. شور و شوقش، او را به سیاست کشاند. در ۱۷۷۴ او توسط هیئت تجارت به منظور عضویت در شورای استعماری پیشنهاد شد، اما به دلیل دیدگاه های رادیکالش، منصوب نشد. در عوض او به عنوان رئیس کمیته امنیتی هالیفاکس خدمت کرد. او از فراخوان کنگرهٔ استانی در ۱۷۷۴ حمایت کرد. این هیئت تنها سه روز در جلسه وجود داشت، اما در طی این مدت، کارولینای شمالی را به طور کامل وارد جنبش انقلابی کرد. جونز به عضویت هر یک از پنج کنگره استانی انتخاب شد، اما نتوانست در چهارمین کنگره شرکت کند؛
زیرا کنگرهٔ قاره ای او را به عنوان سرپرست امور بومیان آمریکا برای سرزمین های استعماری جنوب، منصوب کرده بود. پس از پنجمین کنگره استانی، با اکثریت لیبرال حامی او، جونز در کمیته پیش نویس قانون اساسی استان و لایحهٔ حقوق، حضور داشت. او از نفوذ خود در شکل دادن به قانون اساسی استان استفاده کرد. وقتی تکمیل شد، برای همه به جز افراط گرایان محافظه کار، رضایت بخش بود. در طول دوازده سال بعد، جونز از نظر سیاسی قدرتمندترین مرد ایالت بود. او از ۱۷۷۷ تا ۱۷۸۰ عضو مجلس عوام و برای سه دوره میان سال-های ۱۷۸۲ و ۱۷۸۸ سناتور استان بود. در ۱۷۸۱ و ۱۷۸۷ او عضو شورای استانی بود، سازمانی متمرکز که تا زمان انتخاب دولت استانی حکومت می کرد. در ۱۷۸۰ او به عضویت کنگره قاره ای انتخاب شد و یک سال خدمت کرد. جونز به عنوان نماینده مجمع فدرال انتخاب شد، اما نپذیرفت. هنگامی که قانون اساسی به استان ارائه شد، او مخالفان را برای تصویب آن در مجمع هیلزبورو در ۱۷۸۸ رهبری کرد. در این مجمع، او می خواست روز اول را به وقت دیگری موکول کند. او گفت: «همه نمایندگان می دانستند که چگونه رأی خواهند داد» و او نمی خواست در بحث طولانی و طاقت فرسا در حمایت از قانون اسا
سی و تصویب آن، پیش از اصلاح، به دلیل «اسراف کردن پول بیت المال» گناه کار باشد. پس از یازده روز بحث، با رأی ۱۸۴ در برابر ۸۴، ضد فدرالیست ها بیانیه ای را صادر کردند که نه قانون اساسی را رد می کرد و نه آن را تصویب می کرد. جونز طرفدار تأخیر در تصویب قانون اساسی بود، اما احساسات عمومی به سمت دیگری رفت. طرفداران دولت فدرال به طور مؤثر برای تشکیل دومین مجمع برای عمل به قانون اساسی مبارزه کردند. جونز در مجمع ۱۷۸۹ انتخاب شد اما در آن شرکت نکرد. مجمع در فایتویل تشکیل جلسه داد و قانون اساسی را با ۱۹۵ رای در برابر ۷۷ رای، تصویب کرد. حرفه عمومی او به پایان رسیده بود. خانواده. در ۲۲ ژوئن ۱۷۷۶، با کنار گذاشتن عهد تجرد، در ۲۵ سالگی با مری مونتفورت، دختر سرهنگ جوزف مونتفورت که توسط دوک بوفور به عنوان اولین و تنها «استاد بزرگ ماسون ها و برای آمریکا» منصوب شده بود، ازدواج کرد. آن ها سیزده فرزند داشتند که تنها پنج نفر از آن ها تا بزرگسالی زنده ماندند. از میان آن ها، دو نفر پسر بودند و هر دو در حالی که مجرد بودند، مُردند. سه دختر آن ها عبارت بودند از: خانه جونز، گروو نام داشت که او آن را در انتهای جنوبی شهر هالیفاکس ساخته بود و ب
ه مرکز زندگی اجتماعی و فعالیت های سیاسی منطقه تبدیل شده بود. او مزرعه وسیعی داشت، اسب های زیادی نیز داشت که خوب تربیت شده و پرورش یافته بودند و اصطبل او یکی از بهترین اصطبل ها در جنوب به حساب می آمد. تا ۱۷۹۰ او ۱۲۰ برده داشت. این تعداد بسیار بالایی در جنوب بود، جاییکه مردان در صورت داشتن ۲۰ برده یا بیشتر به عنوان کشاورز بزرگ طبقه بندی می شدند. وفات. جونز پس از یک بیماری طولانی در ۱۸ ژوئن ۱۸۰۱ در رالی درگذشت. بر اساس درخواستش، او را در آنجا و در قبری بی نشانی دفن کردند. او وصیت کرد که او را در کنار یکی از دختران کوچکش دفن کنند و این امر را نیز الزامی کرد؛ که «هیچ کشیش یا شخص دیگری نباید به جسد من با بیان هرگونه مشاهدات ناشایست، توهین کند. بگذارید آفتابی و گرم باشد و پایانی وجود دارد. خانواده ام و دوستانم نباید حتی با یک پارچه سیاه هم برای مرگ من سوگواری کنند. برعکس، من به همسر و سه دخترم؛ آنا ماریا، سالی و پتسی، هر کدام یک ابریشم به رنگ کواکر می دهم تا بر اساس عادت های خود، به این مناسبت، کلاه و روپوش بدوزند».
آنتیل بادپناه () زنجیره ای از جزایر در دریای کارائیب هستند. جزایر آنتیل بادپناه زنجیره ای شرقی-غربی از جزایر نزدیک به سواحل آمریکای جنوبی هستند که اقلیمی خشک دارند زیرا بادهای تجاری رطوبت خود را روی گروه بادگیر می ریزند. آنتیل بادپناه از آروبا در غرب آغاز شده و تا ایسلا ده مارگاریتا در شرق ادامه می یابد. در دریای کارائیب با حرکت به سمت شرق از آنتیل بادپناه به گروهی از جزایر به نام جزایر بادگیر می رسیم. در شمال جزیره های بادگیر هم گروه دیگری از جزایر قرار دارد به نام جزایر بادپناه که نباید نام آن ها را با آنتیل بادپناه اشتباه گرفت. کمان جزیره ای آنتیل بادپناه که عمدتاً فاقد فعالیت آتشفشانی است، در امتداد لبه تغییر شکل یافته جنوبی صفحه کارائیب رخ می دهد و در اثر فرورانش صفحه در زیر صفحه آمریکای جنوبی تشکیل شده است. جزایر. آنتیل بادپناه شامل (تقریباً از غرب به شرق):
حسگرهای تصویر تماسی (CIS) حسگرهای تصویری هستند که در اسکنرهای تخت تقریباً در تماس مستقیم با جسم مورد اسکن استفاده می شوند. افزاره بارجفت شده (CCD)، نوع دیگری از حسگرها که اغلب در اسکنرها استفاده می شوند، از آینه ها برای تابش نور به یک حسگر ثابت استفاده می کنند. اسکنرهایی که از CIS استفاده می کنند بسیار کوچکتر از اسکنرهایی هستند که از CCD استفاده می کنند، معمولاً یک دهم توان مصرف می کنند و به ویژه برای کاربردهای کم مصرف و قابل حمل که اغلب از طریق USB تغذیه می شوند، مناسب هستند. یک CIS معمولاً از یک آرایه خطی از آشکارسازها تشکیل شده است که توسط لنزهای فوکوس پوشانده شده و توسط ال ایی دی های قرمز، سبز و آبی برای روشنایی احاطه شده است. استفاده از ال ایی دی به CIS اجازه می دهد تا توان بسیار کارآمدی داشته باشد و به اسکنرها اجازه می دهد از طریق حداقل ولتاژ خط تامین شده از طریق اتصال USB تغذیه شوند. دستگاه های CIS معمولاً کیفیت تصویر پایین تری را در مقایسه با دستگاه های CCD تولید می کنند. به ویژه، عمق میدان بسیار محدود است، که برای موادی که کاملاً تخت نیستند مشکل ایجاد می کند. با این حال، حسگر تماسی CIS کوچکتر و سبکتر
از حسگر خطی CCD است و اجازه می دهد تا تمام عناصر نوری لازم در یک ماژول فشرده گنجانده شود، بنابراین به ساده سازی ساختار داخلی اسکنر کمک می کند. با یک حسگر تماسی CIS، اسکنر می تواند قابل حمل باشد، تنها با ارتفاع حدود ۳۰ میلی متر CIS یک جزء کلیدی است که به طور گسترده در پویشگرها (به ویژه اسکنرهای قابل حمل)، الکتروگراف ها، بارکدخوان ها و فناوری شناسایی نوری استفاده می شود.
کونستانتینوس میلیوتیس-کومنینوس (؛ ۱۸۵۴ – ۱۲ ژوئن ۱۹۴۱) ژنرال نیروی زمینی یونان و شمشیرباز بازی های المپیک تابستانی ۱۸۹۶ بود. وی در جنگ هایی همچون جنگ یونان و ترکیه (۱۸۹۷)، جنگ های بالکان، جنگ یونان و ترکیه (۱۹۲۲–۱۹۱۹) و جنگ جهانی اول حضور داشته است.
فرنتس پلاتکو (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل مجارستان بود. در دهه های ۱۹۱۰ و ۱۹۲۰ به عنوان دروازه بان بازی می کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال مجارستان بازی کرده است.
خط لوله استینگری () یک خط لوله انتقال گاز طبیعی است که گاز طبیعی را از خلیج مکزیک به لوئیزیانا می رساند. این خط لوله متعلق به انرژی ترنسفر است. کد کمیسیون فدرال رگولاتوری انرژی آن ۶۹ است.
فرانسیس دانا (Francis Dana) (13 ژوئن ۱۷۴۳ میلادی - ۲۵ آوریل ۱۸۱۱ میلادی)، از پدران بنیانگذار ایالات متحده، وکیل، حقوقدان و دولتمرد اهل ماساچوست بود. او به عنوان نماینده کنگره قاره ای در ۱۷۷۷ تا ۱۷۷۸ و ۱۷۸۴ میلادی خدمت کرد. او اصول کنفدراسیون را امضاء کرد. با این حال بسیاری از منابع برجسته ای چون بایگانی های ملی و کنگره ایالات متحده، اصول کنفدراسیون را به عنوان سند بنیانگذار در نظر نگرفته و ازین رو منابع بسیار کمی دانا را به عنوان بنیانگذار در نظر می گیرند. همسر دانا، دختر آن رمینگتون و ویلیام الری، امضاء کنندهٔ اعلامیه استقلال بود. او همچنین پدرزن واشینگتن آلستون، یکی از نقاشان و شاعران برجسته بود. زندگی نامه. فرانسیس در چارلزتاون، بوستون بدنیا آمد. او پسر ریچارد دانای وکیل بود. او در هاروارد تحصیل کرده بود، جاییکه در ۱۷۶۲ میلادی از آنجا فارغ التحصیل شده و سپس «حقوق خواند» و در هیئت وکلا پذیرفته شد، پس از آن در بوستون فعالیت های حقوقی موفقیت آمیزی داشت. پس از این که یکی از معارضین سیاست های مستعمراتی شد، رهبر پسران آزادی شده و اولین منتخب کنگره (انقلابی) استانی ماساچوست در ۱۷۷۴ میلادی گشت. در ۱۷۷۵ میلادی، کنگ
ره قاره ای وی را در تلاش ناموفقی جهت سازش اختلافات منتج به جنگ انقلاب آمریکا به بریتانیا گسیل کرد. او سال بعد بازگشت و متقاعد شد که حل و فصل دوستانه این جدال غیرممکن بوده و به عنوان نماینده به کنگره قاره ای در ۱۷۷۷ میلادی انتخاب شد، جاییکه اصول کنفدراسیون را در ۱۷۷۸ میلادی امضاء کرد. او به عنوان عضوی از گروه اخیر، در ژانویه ۱۷۷۸ میلادی رئیس کمیته ای شد که قرار بود با ژنرال جرج واشینگتن در دره فورج دیدن کرده و با او در رابطه با سازماندهی مجدد ارتش قاره ای مشورت کند. این کمیته حدود سه ماه را در اردو سپری کرد و به واشینگتن در آماده سازی برنامه سازماندهی مجدد این که کدام کنگره اقتباس شود، یاری داد. در این سال، همچنین او عضوی از کمیته بررسی پیشنهاد مصالحه فردریک نورث بود که او قویاً رد نمود. دانا کنگره را برای همراهی جان آدمز در پاریس رها کرد تا در آنجا دبیر نمایندگی دیپلماتیک شود. در ۱۷۸۰ میلادی، او به عنوان وزیر آمریکا در امپراتوری روسیه لقب گرفت و در همین جریان هیچگاه از سوی کاترین کبیر به رسمیت شناخته نشده و تا ۱۷۸۳ میلادی در سن پترزبورگ باقی ماند. پس از بازگشتش، مجدداً در ۱۷۸۴ میلادی برای کنگره ملی انتخاب شد.
در ۱۷۸۵ میلادی، دانا در دادگاه عالی ماساچوست انتخاب شد و در آنجا تا ۱۸۰۶ میلادی و بعد از ۱۷۹۱ میلادی به عنوان حقوقدان ارشد خدمت کرد. او یکی از مدافعان پرحرارت اقتباس قانون اساسی فدرال، عضوی از معاهده ایالتی که در ۱۷۸۸ میلادی تصویب شد و یکی از مؤثرترین مشاوران رهبران حزب فدرالیست، به خصوص «اسکس جونتو» بود. دانا در ۱۷۹۲ میلادی، سهامدار شرکتی شد که به منظور کشیدن یک پل بر روی «بندرگاه کمبریج» روی رودخانه چارلز تشکیل شده بود. این پل بعدها «پل بوستون غربی» شد، مکانی که امروزه «پل لانگفلو» نامیده می شود. این پل در نوامبر ۱۷۹۳ میلادی شد. دانا در ۱۸۰۶ میلادی بالکل از مشاغل رسمی بازنشسته شد. او عضو صادر کننده امتیاز برای فرهنگستان هنر و علوم آمریکا در ۱۷۸۰ میلادی بوده و فعالانه از رشد دانشگاه هاروارد حمایت کرد. پسر او، ریچارد هنری دانای سنیور، یکی از شاعران و منتقدان ادبی و همچنین یک وکیل بود. نوه پسری او ریچارد هنری دانای جونیور، از وکلا و مؤلفان برجسته ای بود که به عنوان دادستان ایالات متحده برای ماساچوست خدمت کرد و «دو سال پشت دکل» را نوشت. مرگ و میراث. دانا در کمبریج، ماساچوست فوت کرد و در «زمین خاکسپاری قدیمی کم
بریج» دفن شده است. شهرک سابق دانا، ماساچوست، به افتخار او نامگذاری شده است. زیربخش بلکرتن به نام دانا هیل نیز به نام شهرک مذکور نامگذاری شده است.
روکه الفارو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پاناتینایکوس، باشگاه فوتبال ریور پلاته، و باشگاه فوتبال نیولز اولد بویز اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده است.
روکه اوالی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال نیولز اولد بویز، باشگاه اتلتیکو ایندپندینته، باشگاه فوتبال راسینگ کلوب آویاندا، و باشگاه فوتبال اتلتیکو هوراکان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده است.
روکه بورلا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال الچه اشاره کرد.
روکه دیترو (; – ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ریور پلاته، باشگاه فوتبال بوکا جونیورز، و باشگاه فوتبال آرژانتینوس جونیورز اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده است.
روکه اولسن (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رئال مادرید، باشگاه فوتبال اتلتیکو تیگره، باشگاه فوتبال کوردوبا، و باشگاه فوتبال راسینگ کلوب آویاندا اشاره کرد.
روکه ماراپدی (; – ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین بود. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده است.
روبن جراردو گریگینی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال چیتادلا، باشگاه فوتبال ویچنزا، و باشگاه فوتبال ونتزیا اشاره کرد.
روبنس سامبوزا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ریور پلاته، باشگاه فوتبال آمریکا، باشگاه فوتبال فلامینگو، و باشگاه فوتبال اونیورسیداد ناسیونال اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۱۷ سال و زیر ۲۰ سال آرژانتین بازی کرده است.
روبن اگورو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال استودیانتس و باشگاه فوتبال لانوس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده است.
روبن استیگارگا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ولز سارسفیلد اشاره کرد.
روبن برنوسیو (; – ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی سن لورنسو آلماگرو، باشگاه فوتبال بوسان ای پارک، و باشگاه فوتبال آرژانتینوس جونیورز اشاره کرد.
روبن براوو (؛ ۱۶ نوامبر ۱۹۲۳ – ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بوتافوگو، باشگاه فوتبال نیس، باشگاه فوتبال روساریو سنترال، و باشگاه فوتبال راسینگ کلوب آویاندا اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده است.
روبن کاپریا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کروز آزول، باشگاه ورزشی بارسلونا، باشگاه فوتبال لانوس، باشگاه فوتبال استودیانتس، باشگاه فوتبال نیولز اولد بویز، باشگاه فوتبال راسینگ کلوب آویاندا، و باشگاه فوتبال پنیارول اشاره کرد.
روبن چکو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پرسیجا جاکارتا، باشگاه فوتبال دینامو تیرانا، باشگاه فوتبال بوکا جونیورز، باشگاه فوتبال تئوتا، و باشگاه فوتبال الاتحاد (سوریه) اشاره کرد.
روبن کوسیلاس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ولز سارسفیلد، باشگاه فوتبال آرژانتینوس جونیورز، و باشگاه ورزشی سن لورنسو آلماگرو اشاره کرد.
روبن داریو گینگا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. باشگاهی. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کروز آزول، باشگاه ورزشی آئوداکس ایتالیانو، باشگاه فوتبال نیولز اولد بویز، باشگاه فوتبال لیبرتاد، و باشگاه فوتبال القادسیه عربستان سعودی اشاره کرد.
روبن داریو لارسا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال والسال، باشگاه فوتبال پرسیب باندونگ، باشگاه فوتبال سرو، و باشگاه فوتبال بیرکیرکارا اشاره کرد.
روبن داریو روسی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی سن لورنسو آلماگرو، باشگاه فوتبال بوسان ای پارک، و باشگاه فوتبال تولوز اشاره کرد.
روبن فرر (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال جیمناسیا لاپلاتا و باشگاه ورزشی ماریتیمو اشاره کرد.
روبن گومز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زوریا لوهانسک، باشگاه فوتبال مشلان، باشگاه فوتبال اوورلا اوژهورود، باشگاه فوتبال زاریا بالتی، باشگاه فوتبال تاوریا سیمفروپول، باشگاه فوتبال استال آلچفسک، و باشگاه فوتبال متالورگ دونتسک اشاره کرد.
روبن هوراسیو گالتی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ریور پلاته، باشگاه فوتبال بوکا جونیورز، باشگاه فوتبال استودیانتس، باشگاه فوتبال اتلتیکو هوراکان، و باشگاه فوتبال آرژانتینوس جونیورز اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده است.
روبن هکتور سوسا (; – ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال سرو، باشگاه فوتبال راسینگ کلوب آویاندا، و باشگاه فوتبال ناسیونال اروگوئه اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده است.
روبن مارینو ناوارو (; – ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه اتلتیکو ایندپندینته اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده است.
روبن مونتویا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بارسلونا اشاره کرد.
روبن نوربرتو برونو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ریور پلاته اشاره کرد.
روبن عمر رومانو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال کرتارو، باشگاه فوتبال کروز آزول، باشگاه لئون، باشگاه ورزشی سن لورنسو آلماگرو، باشگاه فوتبال آمریکا، و باشگاه فوتبال اتلتیکو هوراکان اشاره کرد.
روبن اسکار کوشیمانو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ریور پلاته اشاره کرد.
روبن اوسوالدو دیاز (; – ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال راسینگ کلوب آویاندا و باشگاه فوتبال اتلتیکو مادرید اشاره کرد.
روبن پیاجیو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال تیگرس اونال، باشگاه ورزشی اینترناسیونال، باشگاه فوتبال گرانادا، باشگاه فوتبال یونیکوس، باشگاه ورزشی ماریتیمو، باشگاه فوتبال جیمناسیا لاپلاتا، و باشگاه فوتبال اتلتیکو هوراکان اشاره کرد.
روبن رامیرز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال گودوی کروز، باشگاه فوتبال بانفیلد، باشگاه فوتبال راسینگ کلوب آویاندا، و باشگاه ورزشی آئوداکس ایتالیانو اشاره کرد.
روبن سونیه (؛ – ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال بوکا جونیورز، باشگاه ورزشی سن لورنسو آلماگرو، و باشگاه فوتبال اتلتیکو هوراکان اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده است.
ناتانیل فولسوم (Nathaniel Folsom) (28 سپتامبر ۱۷۲۶–۲۶ مه ۱۷۹۰ میلادی)، یکی از تاجران و دولتمردان آمریکایی بود. او نماینده نیوهمپشایر در کنگره قاره ای در ۱۷۷۴ و ۱۷۷۷ تا ۱۷۸۰ میلادی بود که انجمن قاره ای را امضاء کرد. او به عنوان سرلشکر شبه نظامیان نیوهمپشایر طی جنگ انقلاب آمریکا و همچنین به عنوان پدر بنیانگذار ایالات متحده خدمت کرد. زندگی خصوصی. فولسوم در خانواده بزرگی در اکسیتر، نیوهمپشایر بدنیا آمد. اجداد او در میان اولین ساکنین اکسیتر بودند که به همراه خانواده گیلمن به آنجا رسیدند، خانواده ای که از هینگهام ماساچوست، کمی قبل از حرکت به سوی نیوهمپشایر با آنها ارتباط داشتند. املای اصلی این خانواده Foulsham بود. فولسوم ها خارج از هینگهام، نورفک انگلستان به تملک زمین ادامه دادند، سال های سال پس از این که مستعمرات خلیج ماساچوست را ترک کردند. در ۱۶۷۳ میلادی، جان فولسوم از اکسیرت به پسرش پیتر ۵۰ جریب فرنگی (۲۰۰ هزار متر مربع) زمین در شهرستان نورفولک انگلستان داد، زمینی که از خانواده اش به ارث برده بود. پدر ناتانیل فولسوم به نام جوناتان (حدود ۱۶۸۵ تا ۱۷۴۰ میلادی) با آن لد (۱۶۹۱–۱۷۴۲ میلادی) ازدواج کرده و این فرزندان
را بدنیا آورد: آنا، سارا، لیدیا، الیزابت، ابیگیل، جان، مری، ناتانیل، جوناتان، ساموئل، جوسیاه و تروورتی (از روی نام یکی از اجداد فولسوم به نام تروورگی نامگذاری شده است). هنگامی که پدر فولسوم در ژانویه ۱۷۴۰ میلادی فوت کرد، ناتانیل سیزده ساله به عنوان تاجر مشغول به کار شد. او در الوار سرمایه گذاره کرده و اره آسیابی باز کرد. سپس در ۱۷۶۱ میلادی وارد تجارت با برخی از اقوام دورش چون جوزف و جوسیاه گیلمان شد. آنها «فولسوم، گیلمن و گیلمن» شدند و یک مغازه عمومی باز کرده و کشتی هایی ساخته و در ادامه در رابطه با واردات/صادرات فعالیت نمودند. این شرکت در اکسیتر و پرتسموث فعالیت کرد. گرچه که شرکاء در ۱۷۶۸ میلادی از هم جدا شدند، فولسوم بقیه عمرش را در زمینه تجارت خارجی، عملیات الوار و چوب بری مشغول به کار بود. فولسوم دوبار ازدواج کرد، اولین بار با دوروتی اسمیت (۱۷۲۶–۱۷۷۶ میلادی) که فرزندانشان شامل اینها بودند: ناتانیل، دوروتی، جوناتان، آنا، آرتور، مری و دبوراه. دبوراه همسر اول فرماندار نیوهمپشایر، جان تیلور گیلمن و مری دومین همسرش بود. فولسوم مجدد با مری فیشر ازدواج کرد و یک دختر به نام روت ویر داشتند. حرفه نظامی. فولسوم همچو
ن بسیاری از جوانان دیگر به شبه نظامیان پیوست. طی جنگ فرانسویان و سرخپوستان، او کاپیتان یک دسته در هنگ استانی نیوهمپشایر طی مأموریت اعظامی نقطه کراون بود که توسط سر ویلیام جانسون در ۱۷۵۵ میلادی رهبری می شد. در نبرد دریاچه جورج، دسته او که توسط توپخانه های ماساچوست حمایت می شدند، غافلگیر شده و بارون دیسکائو، فرمانده ارشد فرانسوی را اسیر کرد. در کنار تسخیر بارون، آن ها نیروهای فرانسوی را پراکنده ساختند، قطار چمدان های فرانسویان را همراه با حجم حیاتی انبوهی از اقلام تأمینی را گرفتند و تنها شش نفر تلفات دادند. فولسوم ادامه داد تا سرهنگ هنگ چهارم شبه نظامیان نیوهمپشایر شد. مأموریت رسمیش توسط فرماندار جان ونتوورث پس از هجمه بر فورت ویلیام و مری در دسامبر ۱۷۷۴ میلادی لغو شد. سرهنگ فولسوم بدون در نظر گرفت این لغو مأموریت، هنگش را به پورتسماوت برده و توپ های تسخیر شده را به طور امن به دورام با اسکورت برگرداند. نزدیک آغاز جنگ انقلابی، کنگره استانی او را تیمسار سرتیپ فرمانده نیروهای نیوهمپشایر نامید. این مسئله موجب برخی از پریشانی ها شد، چرا که دولت موقتی ماساچوست نیز نام جان استارک را بر همان سمت نهاده بود. در آن زمان،
سرهنگ استارک فرمانده ارشد مردان نیوهمپشایری بود که اقدام به تسخیر بوستون کرده بودند. این سرگشتگی در ژوئن ۱۷۷۵ میلادی حل شد، هنگامی که کنگره قاره ای جان سالیوان را ژنرال آن نیروهای نیوهمپشایری نمود که در ارتش قاره ای خدمت می کردند. فولسوم افسر ارشد نیروهای شبه نظامی در ایالت بود. او بعدها سرلشکر لقب گرفت و به نیروگیری، آموزش و تأمین نیروها طی جنگ ادامه داد. حرفه سیاسی. فلسوم چندین سال را به عنوان اعتدالگر جلسات شهرک در اکسیتر خدمت کرد. هنگامی که کنگره استانی انقلابی اولین بار در ۲۱ ژوئیه ۱۷۷۴ میلادی نشست برگزار کرد، او یک نماینده بود. کنگره استانی او را نماینده خود در اولین کنگره قاره ای نامید که در فیلادلفیا نشست برگزار کردند. در آن هنگام او صاحب امضا در انجمن قاره ای بود. فولسوم هنگامی که همه چیز به موفقیت انقلاب مرتبط بود، عضوی بود که دچار جنبه های شک گرایانه شده بود. در این دوره هم که افراد زیادی در کشور پراکنده شده که با کشور مادر همدردی کرده و خود را «توری ها» می نامیدند، اقتباس روش ها یا انجام برخی از اقدامات ضروری شد، اقداماتی که می توانست به شناخت دوستان و دشمنان استقلال کمک نمایند. کنگره قاره ای بر ا
ین اساس شرطی گذاشت که طبق آن تمام افرادی که به آزادی و استقلال علاقه مند بودند باید با سلاح ها و پول خود با خصومت های بریتانیاییان مخالفت می ورزیدند. این الزام موجب نامگذاری «آزمون انجمن» شد. تمامی افرادی که از امضاء صرفنظر نمودند خلع سلاح شده و با حسادت مورد مراقبت قرار می گرفتند و تمامی تظاهرات خصمانه شان مورد توجه واقع شده و به کمیته امنیت گزارش می شد، کمیته ای که از افراد گماشته شده توسط مجلس عمومی ترکیب یافته بودند. دستورها و توصیه های آنها تمام قدرت و اثرات لازمه را داشته و به اندازه کنش ها و تصمیمات مجلس عمومی نافذ بودند. فولسوم در ۱۷۷۵ میلادی خدماتش را در کنگره استانی تا ۱۷۸۳ میلادی ادامه داد. او هنگامی گماشته شدن بر کمیته امنیت نیوهمپشایر، متحد سیاسی نزدیکی با «مشچ ویر» و جوسیا بارتلت شد. در ژانویه ۱۷۷۶ میلادی نیز قاضی دادگاه دادخواست های عوام شد. در ۱۷۷۷ و ۱۷۷۹ میلادی به عنوان نماینده دومین کنگره قاره ای بازگشت. در ۱۷۸۳ میلادی، قاضی ارشد دادگاه دادخواست های عوام شد. همان سال معاهده مشروطه ایالتی را بر عهده گرفت. هنگامی که اساسنامه اقتباس گردید، به عنوان رئیس معاهده، نامه ای را نوشت و سپس آن نامه را
برای شهرک ها جهت انعقاد ارسال نمود. نکته جالب اینجاست که یکی از مسائلی که توسط اساسنامه مطرح شد، محدودسازی تعداد دفاتری بود که در دست یک نفر می توانست قرار گیرد؛ لذا فولسوم از مجلس عمومی، سرکرده شبه نظامیان و شورای دولتی استعفا داد. او موقعیت قاضی ارشد شهرستان راکینگهام را تا زمان مرگش در اکسیتر طی ۲۶ مه ۱۷۹۰ میلادی در دست داشت. او در قبرستان خیابان زمستان اکسیتر دفن شده است.
روبن تانوچی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه اتلتیکو ایندپندینته اشاره کرد.
روبی سروینی (; – ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ریور پلاته، باشگاه فوتبال اطلس، و باشگاه ورزشی دیپورتیوو کالی اشاره کرد.
رودولفو گناوی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آرژانتینوس جونیورز اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال استرالیا بازی کرده است.
ریدوان پالرمو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال آرسنال ساراندی اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال Argentina U17 بازی کرده است.
سابینو کولتا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه اتلتیکو ایندپندینته، باشگاه فوتبال فلامینگو، و باشگاه فوتبال لانوس اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال آرژانتین بازی کرده است.
سالوادور کاپیانو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین بود. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال پالرمو و باشگاه فوتبال نیولز اولد بویز اشاره کرد.
سالوادور رینوسو (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه ورزشی سن لورنسو آلماگرو اشاره کرد.
سالوادور سانچز (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ریور پلاته اشاره کرد.
سانتیاگو الوی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل آرژانتین است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال ریور پلاته، باشگاه فوتبال واتفورد، باشگاه فوتبال کیدرمینستر هاریرس، و باشگاه فوتبال ووستر سیتی اشاره کرد.
سانتیاگو ارتزامندیا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال Paraguay national under-23 football team و پاراگوئه بازی کرده است.