Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر اعضای خانوادهٔ سلطنتی ایجاد کرد. پس از چند اشتباه ناخواسته که در اوایل کار مرتکب شد، به خاطر اخلاق شغلی فداکارانه اش، سرگرمی های مجلل همسرش و هدایای شخصی برای حمایت از آرمان های میهن دوستانه اش نظیر مرمت کلیسای جامع سنت پل در لندن مورد تحسین قرار گرفت. او همچنین هزینهٔ بازسازی خانهٔ وینفیلد، محل زندگی سفیر آمریکا را پرداخت کرد. آننبرگ در سال های پایانی زندگی، به یکی از برجسته ترین نیکوکاران ایالات متحده تبدیل شد. در سال ۱۹۸۸، او بنیاد آننبرگ را بنا نهاد و شخصاً بیش از ۲ میلیارد دلار به مؤسسات آموزشی و گالری های هنری، ازجمله دانشکدهٔ ارتباطات آننبرگ در هر دو بخش دانشگاه پنسیلوانیا و دانشکدهٔ ارتباطات و روزنامه نگاری آننبرگ USC در لس آنجلس کمک کرد. آننبرگ در سانی لندز، در ملک ۲۲۰ هکتاری خود در نزدیکی پالم اسپرینگز، کالیفرنیا، از خانوادهٔ سلطنتی، رؤسای جمهور و سایر افراد سرشناس پذیرایی می کرد. اکنون این مکان، یک موزه و مرکز تفریحی است که به ادارهٔ میراث آننبرگ اختصاص یافته است. اوایل زندگی. والتر آننبرگ در ۱۳ مارس ۱۹۰۸ در خانواده ای یهودی در میلواکی، ویسکانسین دیده به جهان گشود. او تنها فرزند سادی سسلیا نی فری
دمن (زادهٔ ۱۸۷۹- درگذشتهٔ ۱۹۶۵) و موزس مو لوئیس آننبرگ بود که روزنامهٔ دِیلی رِیسینگ فُرم را منتشر می کرد و در سال ۱۹۳۶، دِ فیلادلفیا این کوایرر را خرید. آننبرگ از کودکی به لکنت زبان دچار بود. او هفت خواهر به نام های دیانا آننبرگ (زادهٔ ۱۹۰۰ - درگذشتهٔ ۱۹۰۵)، ایستر «آی» آننبرگ سیمون لوی (زادهٔ ۱۹۰۱- درگذشتهٔ ۱۹۹۲)، جانت آننبرگ هوکر (زادهٔ ۱۹۰۴- درگذشتهٔ ۱۹۹۷)، انید آننبرگ هائوپت (زادهٔ ۱۹۰۶- درگذشتهٔ ۲۰۰۵)، لیتا آننبرگ هازن (زادهٔ ۱۹۰۹- درگذشتهٔ ۱۹۹۵)، اِولین آننبرگ جیف هال (زادهٔ ۱۹۱۱ درگذشتهٔ ۲۰۰۵) و هاریت بیتریس آننبرگ ایمز آرونسون (زادهٔ ۱۹۱۴- درگذشتهٔ ۱۹۶۹) داشت. خانوادهٔ آننبرگ در سال ۱۹۲۰ به لانگ آیلند، نیویورک نقل مکان کردند، والتر به دبیرستان پدی در هایتستاون، نیوجرسی رفت و در سال ۱۹۲۷ از آنجا فارغ التحصیل شد. او تحصیل در دانشکدهٔ وارتون در دانشگاه پنسیلوانیا را رها کرد و هرگز مدرک کالج دریافت نکرد. آننبرگ در دوران تحصیل در کالج، عضو زتا بتا تائو بود که یک انجمن برادری سنتی یهودی بود. آننبرگ به شدت تحت تأثیر اتهامات فرار مالیاتی و دیگر رسوایی های مربوط به پدرش در دههٔ ۱۹۳۰ بود. بخش مهمی از زندگی او د
ر بزرگسالی صرف احیای آبروی خانوادگی با انجام اقدام های بشردوستانه و خدمات عام المنفعه شد. حرفه ای تجاری. آننبرگ پس از درگذشت پدرش در سال ۱۹۴۲، کسب وکار خانوادگی را برعهده گرفت و از میان چندین نفر از اعضای خانواده که ناکام مانده بودند، او توانست به موفقیت دست یابد. آننبرگ چندین رسانهٔ نوشتاری و نیز شبکهٔ رادیو و تلویزیونی را خرید که به موفقیت بزرگی انجامید. یکی از موفقیت های بارز او، راه اندازی تی وی گاید در سال ۱۹۵۲ بود که آن را برخلاف توصیهٔ مشاوران مالی اش آغاز کرد. او همچنین هفده مجله پایه گذاری کرد. تی وی گاید در دههٔ ۱۹۷۰، ۶۰۰۰۰۰ تا ۱۰۰۰۰۰۰ دلار در هفته درآمد داشت. درحالی که آننبرگ امپراتوری انتشارات خود را در قالب کسب وکار اداره می کرد، از بهره مندی از آن برای اهداف سیاسی خود واهمه ای نداشت. یکی از نشریات او، دِ فیلادلفیا این کوایرر، در رهایی فیلادلفیا از شرِ حاکمیت شهری عمدتاً فاسدش در سال ۱۹۴۹، تأثیرگذار بود. این نشریه پس از جنگ جهانی دوم کارزاری برای طرح مارشال به راه انداخت و در دههٔ ۱۹۵۰ به مک کارتیسم حمله کرد. در سال ۱۹۶۶، آننبرگ از این کوایرر برای تشکیک در نامزدی میلتون شاپ دموکرات برای فرمانداری
پنسیلوانیا بهره برد. شاپ از پیشنهاد ادغام راه آهن پنسیلوانیا با راه آهن مرکزی نیویورک به شدت انتقاد کرد و کمیسیون بازرگانی بین ایالتی آمریکا را در تنگنا گذاشت تا از وقوع آن جلوگیری کند. آننبرگ، به عنوان بزرگ ترین سهام دار راه آهن پنسیلوانیا، به دنبال ادغام این پروژه بود (که به این مهم هم نائل آمد) و از مخالفت با شاپ مستأصل شد. در یک کنفرانس مطبوعاتی، یکی از خبرنگاران این کوایرر از شاپ پرسید که او تابه حال در تیمارستانی بستری بوده است؟ شاپ که سابقهٔ چنین بستری شدنی را نداشت، به گفتن «نه» بسنده کرد. روز بعد، این کوایرر در صفحهٔ اول خود، در یک تیتر پنج ستونی نوشت: «انکار شاپ درخصوص بستری شدن در تیمارستان». شاپ و چند نفر دیگر، باخت در کارزار انتخاباتی را به روزنامهٔ آننبرگ نسبت می دادند. بشردوستی و اواخر زندگی. حتی زمانی که آننبرگ بازرگانی فعال بود، به خدمات عام المنفعه علاقه داشت. در سال ۱۹۵۳، او به یکی از متولیان مؤسس بورسیهٔ آیزنهاور بدل شد. پس از این که ریچارد ام. نیکسون به ریاست جمهوری رسید، آننبرگ را در مقام سفیر در دادگاه سنت جیمز در بریتانیا منصوب کرد. در سال ۱۹۶۹، آننبرگ به دنبال فشاری که پس از جنجال شا
پ به او وارد شد، این کوایرر، فیلادلفیا و دیلی نیوز را که در سال ۱۹۵۷ خریده بود، به مبلغ ۵۵ میلیون دلار به روزنامهٔ نایت (Knight) فروخت. او پس از انتصاب در مقام سفیر، در بریتانیا بسیار محبوب شد و در ۲۶ نوامبر ۱۹۶۹ به عنوان قاضی افتخاری معبد میانه انتخاب شد و در سال ۱۹۷۶ به عنوان شوالیه فرمانده افتخاری نشان امپراتوری بریتانیا (KBE) را دریافت کرد. آننبرگ سبک زندگی باشکوهی داشت. املاک زمستانی او در سانی لندز در رانچو میراژ، کالیفرنیا (نزدیک پالم اسپرینگز)، میزبان دورهمی هایی با حضور افرادی مانند رونالد ریگان رئیس جمهور وقت ایالات متحده و نانسی ریگان، بانوی اول، ملکه الیزابت دوم، فرانک سیناترا، باب هوپ، بینگ کراسبی، چارلز، شاهزاده ولز و خانوادهٔ محمدرضا پهلوی بود. او ریگان، رئیس جمهور وقت ایالات متحده را به مارگارت تاچر، نخست وزیر بریتانیا معرفی کرد و خانوادهٔ ریگان اغلب شب سال نو را با خانوادهٔ آننبرگ جشن می گرفتند. رونالد ریگان در اوایل سال ۱۹۸۱ لئونور آننبرگ را رئیس تشریفات وزارت امور خارجه منصوب کرد. سانی لندز ۴۰۰ جریب (۱٫۶ کیلومتر مربع) زمین را در بر می گیرد که در قطعه ای ۶۵۰ هکتاری (۲٫۶ کیلومتر مربع) محصور ش
ده و با دیواری گچ بری شده در گوشهٔ شمال غربی فرانک سیناترا درایو و باب هوپ درایو احاطه شده است. این ملک یک زمین گلف در دل خود جای داده است. از این املاک همچنان برای جلسه ها و استراحت افراد برجسته استفاده می شود. آننبرگ دانشکدهٔ ارتباطات آننبرگ را در دانشگاه پنسیلوانیا و دانشکدهٔ ارتباطات و روزنامه نگاری را در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی تأسیس کرد. در سال ۱۹۹۳، او یک چک ۱۰۰ میلیون دلاری را به مدرسهٔ پدی اهدا کرد که با احتساب تورم بزرگ ترین کمک مالی تاکنون به یک مدرسه بوده است. آننبرگ به قهرمان تلویزیونی ملی بدل شد و جوایز بسیاری را دریافت کرد. از جملهٔ این دستاوردها می توان به جایزهٔ لوح طلایی آکادمی دستاوردهای آمریکا در سال ۱۹۸۵، مدال آزادی ریاست جمهوری از رئیس جمهور ریگان در سال ۱۹۸۶، مدال لینوس پاولینگ برای بشردوستی، مدال آیزنهاور برای پیشگامی و خدمات در سال ۱۹۸۸و نشان شوالیه گرگوری کبیر در سال ۱۹۹۸ اشاره کرد. وانگهی، او به عنوان افسر لژیون افتخار فرانسه معرفی شد. در اوایل دههٔ ۱۹۸۰، آننبرگ مرکز علوم بهداشتی آننبرگ را در آیزنهاور در رانچو میراژ، کالیفرنیا پایه گذاری کرد. در اواسط دههٔ ۱۹۸۰، او بورسیهٔ تحصیلی آ
ننبرگ را در کالج اتون ایجاد کرد که بورسیه ای یک ساله برای یک فارغ التحصیل ارشد کالج ایالات متحده (که از فهرست چرخشی دانشگاه های ایالات متحده ازجمله دوک، هاروارد، پن، پرینستون، ییل و غیره انتخاب می شود) است تا یک سال را به تدریس و فعالیت در جایگاه سفیر فرهنگی در مدرسهٔ پسرانهٔ معروف بریتانیا بگذراند. در سال ۱۹۸۹، او بنیاد آننبرگ را بنیان نهاد و در سال ۱۹۹۳ چالش آننبرگ را راه اندازی کرد که یک اقدام اصلاحی پنج سالهٔ ۵۰۰ میلیون دلاری و بزرگ ترین هدیه ای است که تاکنون به آموزش همگانی ایالات متحده اعطا شده است. در سال ۱۹۹۳، او و همسرش لئونور، مدال ملی هنر را دریافت کردند. در سال ۱۹۹۵، آننبرگ به عنوان عضو آکادمی هنر و علوم آمریکا برگزیده شد. در سال ۱۹۸۸، او انتشارات مثلث (تی وی گاید، دیلی رِیسینگ فُرم و چند نشریهٔ دیگر) را به مبلغ ۳ میلیارد دلار (که قیمت رسانه ای بی سابقه در آن زمان به شمار می رفت) به روپرت مرداک، غول انتشاراتی استرالیایی فروخت و اعلام کرد زندگی خود را وقف بشردوستی خواهد کرد. بر اساس تخمین ها، آننبرگ در طول زندگی خود بیش از ۲ میلیارد دلار را صرف فعالیت های بشردوستانه کرده است. او زمانی گفت که «آموزش
… تمدن را در کنار هم نگه می دارد». بسیاری از ساختمان های مدارس، کتابخانه ها، تئاترها، بیمارستان ها و موزه ها در سراسر ایالات متحده اکنون به نام او خوانده می شوند. کلکسیون هنر امپرسیونیست فرانسوی او در سال ۱۹۹۱ تقریباً یک میلیارد دلار ارزش داشت و پس از مرگش در سال ۲۰۰۲، به موزهٔ هنر متروپولیتن نیویورک اهدا شد. در سال ۱۹۹۰، او ۵۰ میلیون دلار به صندوق کالج متحد سیاهان اهدا کرد، این بیشترین مبلغی است که تابه حال به این سازمان کمک شده است. او همچنین عضو شورای مؤسسان، مؤسسهٔ آمریکایی روترمر در دانشگاه آکسفورد بود که به جمع آوری کمک های مالی برای ساختمان و کتاب خانهٔ مؤسسه کمک کرد. در سال ۱۹۸۳، آننبرگ به عنوان شخصیت سال پیشگامان رسانه ای فیلادلفیا انتخاب شد و در سال ۱۹۹۲ به تالار مشاهیر پیشگامان رسانه ای فیلادلفیا راه یافت. در سال ۱۹۹۵، او جایزهٔ اس. راجر هورچاو را به پاس بهترین خدمات عام المنفعه به دست یک شهروند خصوصی دریافت کرد که یکی از جوایز جفرسون برای خدمات عام المنفعه است که سالانه از سوی مؤسسهٔ آمریکایی خدمات عام المنفعه اهدا می شود. فضای عکاسی آننبرگ که هم به تصاویر دیجیتال و هم به عکاسی چاپی اختصاص دارد، د
ر سال ۲۰۰۹ از سوی بنیاد آننبرگ و متولیان آن در «شهر قرن» لس آنجلس افتتاح شد. اولین نمایشگاه، آثاری از جان بالدساری، کاترین اوپی، داگلاس کرکلند، جولیوس شولمن، لورن گرینفیلد و کارولین کول را به نمایش می گذاشت. زندگی شخصی. آننبرگ در سال ۱۹۳۹ با برنیس ورونیکا دانکلمن ازدواج کرد. برنیس در خانواده ای یهودی در کانادا بزرگ شد. او دختر دیوید دانکلمن، بازرگان کانادایی بود که به تولید عمدهٔ کت و شلوارهای ارزان قیمت و فروش آن ها به قیمت ۱۴ دلار در ۶۵ فروشگاه زنجیره ای خرده فروشی خود معروف بود. آن ها پس از یازده سال زندگی مشترک، در سال ۱۹۵۰ از هم جدا شدند. دانکلمن و آننبرگ در زمان ازدواج صاحب دو فرزند شدند: یک دختر به نام والیس و یک پسر به نام راجر. راجر در سال ۱۹۶۲ خودکشی کرد. دانشگاه هاروارد که زمانی راجر در آنجا دانشجو بود، برای بزرگداشت مرگ او، اکنون سالنی به نام راجر آننبرگ دارد که به افتخار او نام گذاری شده است. در سال ۱۹۵۱، آننبرگ با لئونور «لی» کوهن ازدواج کرد. لی خواهرزادهٔ هری کوهن، بنیان گذار و رئیس کلمبیا پیکچرز بود. با آن که لی یهودی بود، همسر عمویش او را بزرگ کرد و به یک عالم مسیحی بدل شد. به رغم این که اعضا
ی خانوادهٔ آننبرگ در خانواده های یهودی متولد شده بودند، به آئین های یهودیت پایبند نبودند. آن ها همواره عید پاک و کریسمس را با خانواده و دوستان جشن می گرفتند. درگذشت. در اول اکتبر سال ۲۰۰۲، آننبرگ بر اثر عوارض ذات الریه در خانهٔ خود در وین وود، پنسیلوانیا، درگذشت. او در زمان درگذشت، ۹۴ سال سن داشت. بازماندهٔ او از همسرش، لئونور (زاده ی۲۰ فوریه ۱۹۱۸ – درگذشتهٔ ۱۲ مارس ۲۰۰۹)، دخترش، والیس؛ و دو خواهرش، انید ای. هائوپت و اِولین هال بودند. با احتساب دختران همسرش از دو ازدواج اولش (دایان دشونگ و الیزابت کابلر)، او هفت نوه و شش نتیجه از خود به جای گذاشت.
روسلان پولاداف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال خزر لنکران، باشگاه فوتبال کشله، باشگاه فوتبال زیره، باشگاه فوتبال سیمرغ زاقاتالا، و باشگاه فوتبال سومقاییت اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
جمشید محرم اف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال روان باکو، باشگاه فوتبال آدانااسپور، باشگاه فوتبال کپز، و باشگاه فوتبال باکو اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
نودار محمدوف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال قبله، باشگاه فوتبال خزر لنکران، باشگاه فوتبال روان باکو، باشگاه فوتبال قره باغ، باشگاه فوتبال سومقاییت، و باشگاه فوتبال شاه داغ قوسار اشاره کرد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال زیر ۲۱ سال جمهوری آذربایجان و جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
وقار بیگ بالایف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال باکو اشاره کرد.
دنی سگوویا (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال رایو وایکانو، باشگاه فوتبال سنت پولتن، باشگاه فوتبال ولفسبرگر، باشگاه فوتبال فوئنلابرادا، و باشگاه فوتبال آدمیرا واکر مودلینگ اشاره کرد.
سرگئی چرنیشف (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل روسیه است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال توران تووز، باشگاه فوتبال روان باکو، باشگاه فوتبال لکوموتیو لیسکی، باشگاه فوتبال دینامو استاوروپول، باشگاه فوتبال روستوف، و باشگاه فوتبال دینامو جی تی سی استاوروپول اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال زیر ۲۱ سال جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
ادو اوریول (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال خزر لنکران، باشگاه فوتبال رئال ساراگوسا، باشگاه ورزشی لیماسول، باشگاه فوتبال بلکپول، باشگاه فوتبال بارسلونا بی، باشگاه فوتبال بارسلونا، و باشگاه فوتبال راپید بخارست اشاره کرد.
وصال اسکندرلی (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال اهل جمهوری آذربایجان است. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به باشگاه فوتبال زیره اشاره کرد. وی همچنین در تیم ملی فوتبال جمهوری آذربایجان بازی کرده است.
مشت زنی بدون دستکش (دست برهنه) یا بوکس خیابانی، ورزش بوکس بدون استفاده از دستکش یا سایر پوشش ها برای پنجه است. تفاوت میان مبارزه خیابانی و یک مسابقهٔ بوکس بدون دستکش این است که بوکس بدون دستکش یک سری قوانین پذیرفته شده دارد؛ مانند ممنوعیت ضربه به حریف زمین افتاده. قوانین رینگ لاندن پرایز اساس بوکس بدون دستکش را برای اکثریت قرن ۱۸ و ۱۹ فراهم کردند. مشت زنی بدون دستکش در قرن بیست و یکم با ترویج BKB (Bare-knuckle boxing) ‏که یک مارکتینگ دارای جواز به همراه دیگر مارکتینگ های بزرگ بریتانیا مانند UBKB وارینگتون (ultimate bare-knuckle boxing)‏و انجمن مشت زنی با مشت بدون دستکش (BFBA) ‏است، دوباره احیا شده است. تاریخ. به نقل از وقایع نگار مشت زنی پوجیلیستیکا، نخستین گزارش روزنامه در مورد مسابقه مشتزنی در انگلستان مربوط به سال ۱۶۸۱ است که در آن مرکوری پروتستان ادعا داشت: «دیروز مسابقه بوکس به برکت دوک آلبمارل، بین خدمتکار دوک و یک قصاب برگزار شد. قصاب، همان طور که قبلاً بارها انجام داده بود، جایزه را از آن خود کرد. هر چند که مرد کوچکی بود، اما در آن تمرین در انگلستان از همه بهتر بود.» اولین قهرمان بوکس بدون دستکش انگلس
تان جیمز فیگ بود که در سال ۱۷۱۹ عنوان قهرمانی را از آن خود کرد و تا زمان بازنشستگی اش در سال ۱۷۳۰، این عنوان را حفظ کرد. قبل از جک باروتون، اولین ایده مشت زنی فعلی از جیمز فیگ نشات گرفت، که به عنوان سازمان دهنده بوکس پیشرفته شناخته می شود. در سال ۱۷۱۹، او یک «بنیاد مشت زنی» تأسیس کرد و خود را به عنوان «متخصص در علم شریف دفاع» اعلام کرد تا به بوکسورها استفاده از دست ها، شمشیر، و چوب را تعلیم دهد. قهرمانان برجسته عبارت بودند از جک باروتون، الیزابت ویلکینسن، دانیل مندوزا، جم بلچر، هن پیرس، جان گلی، تام کریب، تام اسپرینگ، جم وارد، جیمز برک، ویلیام بندیگو تامپسون، بن کنت، ویلیام پری، تام سیرز و جم میس. رکورد طولانی ترین مسابقه مشت زنی بدون دستکش، ۶ ساعت و ۱۵ دقیقه، برای مسابقه بین جیمز کلی و جاناتان اسمیث که در کنار فیری کریک در استرالیا در روز ۳ دسامبر سال ۱۸۵۵ جنگیدند ثبت شده، که اسمیث بعد از ۱۷ راند تسلیم شد. جنگجوی خیابانی، جم میس، به عنوان دارنده طولانی ترین دوران حرفه ای در بین هر مبارزی در تاریخ فهرست شده است. او بیش از ۳۵ سال تا ۶۰ سالگی اش مبارزه کرد و آخرین مسابقه نمایشی خود را در سال ۱۹۰۹ در سن ۷۸ سالگی
ثبت کرد. بوکس بدون دستکش حرفه ای هرگز تحت هیچ قانون فدرال یا ایالتی در ایالات متحده قانونی نبود تا اینکه وایومینگ اولین ایالتی بود که در ۲۰ مارس ۲۰۱۸ آن را قانونی کرد. تا آن تاریخ مهم ترین تصویب کننده مشت زنی بدون دستکش مجله گزت پلیس ملی بود که در دهه ۱۸۸۰ مسابقات و کمربندهای قهرمانی اراده می کرد. گزت پلیس در ۸ ژانویه ۱۸۸۹ آخرین قهرمانی بزرگ سنگین وزن جهان مشت زنی بدون دستکش بین جان ال. سالیوان و جیک کیلرین را مجاز کرد و سالیوان به عنوان برنده ظاهر شد. از آن زمان، دیگر مدعیان دارای جواز مسابقات قهرمانی مشت زنی بدون دستکش شامل مسابقه ۵ اوت ۲۰۱۱ در کازینو فورت مک داول در رزرویشن نیشن یاواپای در آریزونا هستند. قبیله بومی آمریکا مبارزه بین ریچ استوارت از نیوکسل دلور و بابی گان را مجاز شمرد و گان به عنوان پیروز ظاهر شد. سایر قهرمانان برجسته عبارتند از: تام هایر، یانکی سالیوان، نونپاریل دمپسی، تام شارکی، باب فیتزسیمونز و جان موریسی. با ظهور تبلیغات معاصرمشت زنی بدون دستکش مانند BKFC و BKB، تعدادی از قهرمانان بوکس بدون دستکش مورد تأیید و رسمی شناخته شده تاج گذاری کردند. این شامل هنرمند سابق رزمی ترکیبی جویی بلتران
است که قهرمانی سنگین وزن BKFC و مسابقات قهرمانی سنگین وزن مجله نیشن پلیس گزت را دارد. فنون. مبارزات اولیه هیچ قانون نوشته شده ای نداشته اند. هیچ تقسیم وزن یا تعداد راند و حتی داوری وجود نداشت، در نتیجه مبارزات بسیار بی نظمی به وجود آمد. در سال ۱۷۱۳ در ناتینگهام، گزارش اولیه ای از بوکس توسط سر توماس پارکینز بارونت دوم، مالک زمین در روستای بانی، ناتینگهام شایر، از تکنیک هایی که روی آن تسلط داشت منتشر شد. این مقاله، صفحه ای از راهنمای کشتی و شمشیر بازی او، "پروگیمناسماتا: بازی مسافرخانه ای یا کشتی گیر بغل کورنیش"، سیستمی از ضربه با سر، مشت، ضربه زدن به چشم، خفگی، و پرتاب های سخت را توصیف می کند که امروزه در بوکس شناخته نشده است. در نتیجه، هیچ محدودیت تعداد دور برای مبارزه وجود نداشت. زمانی که مردی نمی توانست خراشی ایجاد کند، بازنده اعلام می شد و مبارزه متوقف می شد. علاوه بر درصورتی که این مبارزات توسط آشوب جمعیت، دخالت پلیس، نیرنگ یا رضایت هر دو مبارز به تساوی درهم می شکست، به پایان می رسید. در حالی که مبارزات می توانستند تعداد زیادی راند داشته باشند، مبارزان وانمود می کردند که در مقابل ضربات ضعیف حریف آسیب می ب
ینند تا از استراحت ۳۰ ثانیه ای بین راندها استفاده کنند، در نتیجه راندها در عمل کوتاه بودند. اگرچه دوران باروتون قوانینی را برای متمدن کردن بوکس به ارمغان آورد، اما حرکات زیادی در این دوره وجود داشت که در بوکس بدون دستکش امروزی غیرقانونی است. تکنیک های انقلابی جدیدی نیز وجود داشت که در این مدت تدوین شد. در این مقطع، چنگ زدن مجاز بود و بسیاری استفاده از پرتاب های پشت کمر و سوپلکس را ترجیح می دادند، هرچند گرفتن زیر کمر غیرقانونی بود. به علاوه دوش گیری و فیبینگ، که در آن بوکسور گردن یا موی حریف را می گیرد و چندین بار به او ضربه می زند، قانونی و قابل استفاده بود. طرز ایستادن سنتی بوکس بدون دستکش برای مبارزه با قلاب زدن و دفاع مشت طراحی شده است. ضربات پا نیز در آن زمان در بوکس مجاز بود، ویلیام بندیگو تامپسون در مبارزه با بن کانت متخصص ضربات پا بود، و لنکاشایر نویگیتر در نبرد با تام کریب از ضربه به ساق پا استفاده می کرد. در دوران پوجیلیسم کلاسیک بود که بسیاری از تکنیک های مشت زنی معروف ابداع شد. ساموئل الیاس اولین کسی بود که مشتی را اختراع کرد که بعدها به نام آپرکات شناخته شد. تام اسپرینگ استفاده از هوک چپ را رایج ک
رد و تکنیکی به نام «قدم هارلیکوئین» ایجاد کرد که در آن خود را در دسترس حریف خود قرار می داد، سپس از مشت حریف به طور غریزی اجتناب می کرد و همزمان به او مشت می زد و اساساً تمارض بوکس را اختراع کرد. دانیل مندوزا مخترع بوکس به سبک اوت باکس است. عقب نشینی ایرلندی. «عقب نشینی ایرلندی» یک نوع مبارزه سنتی مشت زنی بدون دستکش است که در آن بخش مانور دادن در اطراف رینگ حذف می شود و فقط جنبه های خشن تر مشت زدن و مشت خوردن باقی می ماند. این شکل از مبارزه در اواخر قرن نوزدهم در محله های زاغه نشین ایرلندی آمریکایی در ایالات متحده رایج بود، اما در این جامعه ابتدا با بوکس بدون دستکش و سپس با بوکس عادی تحت الشعاع قرار گرفت. مشت زنی بدون دستکش مدرن. قوانین مدرن. با احیای دوباره بوکس بدون دستکش در قرن بیست و یکم، تغییرات متعددی در قوانین رینگ لاندن پرایز انجام شد که بوکس بدون دستکش قدیمی را کنترل می کرد. علاوه بر این، چندین تغییر از قوانین مارکیز کوئینزبری شکل گرفت. قابل ملاحظه تر از همه، شمارش ۱۸ ثانیه برای هر زمین خوردن در BKB وجود دارد، اگرچه BKFC از شمارش ۱۰ ثانیه ای سنتی استفاده می کند. در بیشتر مارکتینگ های بوکس بدون دستکش
مدرن، قانون سه-زمین-خوردن وجود ندارد و مبارزان نمی توانند با زنگ نجات پیدا کنند. مبارزات شامل ۵ راند ۲ دقیقه ای در BKFC و ۷ راند ۲ دقیقه ای در BKB است. یکی از ویژگی های متمایزکننده بوکس بدون دستکش مدرن، شمول مشت زدن در حالت کلینچ است که به عنوان «مشت زنی کثیف» نیز شناخته می شود. مسابقات قهرمانی بوکس بدون دستکش در قوانین زیر اجرا می شود و با سایر مسابقات متفاوت است: ۱. مبارزان مجاز به بستن و چسپ زدن نوار به دور مچ، شست، و وسط دست هستند. هیچ پانسمان یا نواری نمی تواند در ۱ اینچ (۲۵ میلی متر) پاینی آخرین بند انگشت قرار داشته باشد. ۲. مبارزان پای خود را روی خط می گذارند. دو خط به فاصله ۳ فوت (۹۱ سانتی متر) در مرکز رینگ-که مبارزان هر دور را آنجا شروع می کنند- وجود دارد. پای جلو روی خط قرار می گیرد و داور به مبارزان دستور «پنجه زدن» می دهد، که نشان دهنده آغاز مبارزه/راند است. ۵. مبارزی که زمین می خورد ۱۰ ثانیه فرصت دارد تا سرپا شود وگرنه داور مبارزه را متوقف می کند. ضربه زدن به جنگنده زمین خورده مجاز نیست. هر مبارزی که این کار را انجام دهد، رد صلاحیت خواهد شد. هنگامی که یک جنگنده سرنگون می شود، به جنگنده دیگر دستور
داده می شود که به یک فضای بی طرف روانه شود. ۶. اگر مبارزی زخمی شود و خون بینایی مبارز را مختل کند، داور ممکن است تایم اوت اعلام کند و به کاتمن ۳۰ ثانیه فرصت دهد تا خونریزی را متوقف کند. اگر خون قابل کنترل نباشد و خون همچنان مانع دید مبارز شود، داور مبارزه را متوقف کرده و مبارز دیگر پیروز می شود. ۷. مبارزات در هر راند دو دقیقه است و هر مبارزه ۳ یا ۵ راند خواهد بود. BKB می تواند شامل ۳، ۵ یا ۷ باشد. ۸. لباس: همه مبارزان باید یک محافظ کشاله ران با کاپ، یک محافظ لثه، تنه یا تنه بوکس و کفش بوکس/کشتی داشته باشند. در تاپ داگ روسیه دست اصلاً محافظی ندارد. ۹. از همه مبارزان انتظار می رود ۱۰۰٪ تلاش خود را انجام دهند و با روحیه ورزشی کامل رفتار کنند.
ویلیام اندروز کلارک جونیور (.William Andrews Clark Jr) (زادهٔ ۲۹ مارس ۱۸۷۷- درگذشتهٔ ۱۴ ژوئن ۱۹۳۴)، نوع دوست ساکن لس آنجلس و کوچک ترین پسر بازماندهٔ ویلیام اندروز کلارک، از بزرگان صنعت مس و سناتور آمریکایی و همسر اول وی، کاترین بود. اوایل زندگی. ویلیام اندروز کلارک جونیور در ۲۹ مارس ۱۸۷۷ در دیر لاج، مونتانا چشم به جهان گشود. پدرش، ویلیام ای. کلارک و مادرش، کاترین لوئیز استافر بودند. او در فرانسه و ایالت نیویورک آمریکا تحصیل کرد و در سال ۱۸۹۹ با اخذ مدرک کارشناسی حقوق از دانشگاه ویرجینیا فارغ التحصیل شد. حرفه و سرگرمی ها. کلارک یکی از شرکای شرکت حقوقی کلارک و روت در بوت، مونتانا بود. او همچنین در هیئت مدیرهٔ چندین شرکت معدنی و وابسته به صنایع متعلق به پدرش، فعالیت می کرد. مجموعهٔ کتاب. در اواسط دههٔ ۱۹۱۰ میلادی، کلارک برای تفریح و سرگرمی، شروع به جمع آوری مجموعه کتاب های تاریخی و مطبوعات فاخر کرد (قبلاً نیز برای سرگرمی کتاب می خرید). در سال ۱۹۱۹، کلارک با استخدامِ رابرت ای. کوان، کتاب شناس، کوشید از راهنمایی های او در خریدن کتاب های مناسب و نیز تدوین فهرست کتب کتابخانه بهره ببرد. در سال ۱۹۲۰، جان هنری نش اهل س
ان فرانسیسکو، اولین نسخه از این فهرست را منتشر کرد. بشردوستی. کلارک، فیلارمونیک لس آنجلس را بنیان نهاد که در سال ۱۹۱۹ در سالن اجتماعات ترینیتی فعالیتش را آغاز کرد. پس از مرگ کلارک در سال ۱۹۳۴، کتاب خانهٔ شخصی اش که شامل کتب و نسخ خطی کمیاب بود، تحت عنوان «کتاب خانهٔ یادبود ویلیام اندروز کلارک» به دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس اهدا شد. وی همچنین برای ساخت هالیوود بول کمک مالی کرد. زندگی شخصی. در سال ۱۹۰۲، کلارک با میبل دافیلد فاستر (زادهٔ ۱۸۸۰ – درگذشتهٔ ۱۹۰۳) ازدواج کرد. همسرش پس از تولد پسرشان، بر اثر ابتلا به بیماری سپتیسمی درگذشت. در سال ۱۹۰۷، کلارک با آلیس مک مأنوس (زادهٔ ۱۸۸۳ – درگذشتهٔ ۱۹۱۶) که بومی نوادا بود، ازدواج کرد. آن ها پس از ازدواج در اوایل دههٔ ۱۹۱۰ به لس آنجلس مهاجرت کردند. (شهر کلارک، نوادا به افتخار پدرش نام گذاری شده است). خانهٔ این زوج در بلوار آدامز و خیابان سیمارون در زمینی است که امروزه کتاب خانهٔ کلارک در آن قرار دارد. کلارک همچنین روابط عاشقانه ای با مردان داشت. در میان معشوقه هایش، هریسون پست بارز و برجسته بود. او مجموعه نامه های اسکار وایلد کلارک به لرد آلفرد داگلاس را رونویسی می کرد
. کلارک همچنین مسئولیت طراحی داخلی کتاب خانهٔ کلارک را به هریسون پست سپرد. بر اساس گفتهٔ کارکنان کتابخانه، تصویر ۱۳ مرد برهنه روی سقف منقش کتابخانه، همگی سیمای هریسون پست داشتند. پست در عمارتی روبه روی خانهٔ کلارک در خیابان سیمارون زندگی می کرد. پس از مرگ کلارک، هریسون پست ثروت هنگفتی از او به میراث برد. مرگ. کلارک در ۱۴ ژوئن ۱۹۳۴ در سالمون لیک، مونتانا چشم از جهان فروبست. او در مقبرهٔ خانوادگی که خود در جزیره ای در دریاچهٔ سیلوان واقع در قبرستان ابدی هالیوود ساخته بود، به خاک سپرده شد. هر دو همسر و پسر وی نیز در این مقبره دفن شده-اند.
ان جی سی ۴۰۳۸ () گروهی از گروه ها و خوشه های کهکشانی در صورت های فلکی کلاغ و پیاله است. این گروه ممکن است شامل ۱۳ تا ۲۷ کهکشان باشد. شناخته شده ترین کهکشان های این گروه، کهکشان های دوشاخک (زوج کهکشان برهم کنشی ان جی سی ۴۰۳۸ و ان جی سی ۴۰۳۹) هستند که یک جفت کهکشان برهم کنش شناخته شده هستند. اعضای گروه. جدول زیر کهکشان هایی را فهرست می کند که به طور مداوم به عنوان اعضای گروه در کاتالوگ کهکشان های نزدیک شناسایی شده اند.
پائولو رومانو (؛ درگذشت در ۱۴۷۰) مجسمه ساز و زرگر ایتالیایی اوایل دوران رنسانس بود. برخی آثار او امروزه در کلیسای سانت آندرئا دلا واله و موزه های واتیکان به نمایش درآمده است.
لورنتستو (؛ – ۱۵۴۱) معمار و مجسمه ساز ایتالیایی دوران رنسانس و از شاگردان رافائل بود. وی با خواهر جولیو رومانو، یکی دیگر از شاگردان رافائل ازدواج کرد. وی بعدها به همکاری رافائلو دا مونتلوپو یکی از پیکره های مقبرهٔ رافائل را در پانتئون ساخت و در بنای مقبره های کلمنت هفتم و لئون دهم مشارکت داشت. در اینجا وی ساختِ تندیس های فرعی رابه عهده داشت و ساختِ مجسمه اصلی به بارتولومئو باندینلی سپرده شد.
باسیل چارلز دیوی (; – ) نظامی اهل بریتانیا بود. او فرماندهی گروهی را بر عهده داشت که مسئولیت اصلی آن، پل زدن بر موانع اصلی مختلف در عملیات مارکت گاردن بود و بعدها فرمانده کالج علوم نظامی سلطنتی شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده است.
جان دالینگ (; ۱۷۳۱ – ۱۶ ژانویه ۱۷۹۸) نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. او تحت فرماندهی جیمز ولف در ارتش بریتانیا خدمت کرد که در سال ۱۷۵۸ در خلیج سنت لارنس جنگید و در سال ۱۷۵۹ در نبرد دشت های آبراهام، کبک را از فرانسوی ها تصرف کرد. دالینگ از سال ۱۷۷۷ تا ۱۷۸۲ فرماندار جامائیکا و از سال ۱۷۸۴ تا ۱۷۸۶ فرمانده کل ارتش مدرس (قلعه سنت جورج) بود. او در سال ۱۷۷۶ به عنوان سرهنگ شصتمین پیاده نظام منصوب شد و پس از ارتقاء به درجه سپهبدی در سال ۱۷۸۲، در سال ۱۷۸۳ به عنوان سرهنگ سی و هفتمین پیاده نظام منصوب شد. در سال ۱۷۹۶ به درجه ژنرالی کامل ارتقا یافت و در ۱۱ مارس ۱۷۸۳ به عنوان بارونت «بروود در شهرستان ساری» منصوب شد.