Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کمیسر اروپا برای مشاغل و حقوق اجتماعی () یک سمت در کمیسیون اروپا است. این سمت پیش از این تا سال ۲۰۱۹ به عنوان کمیساریای استخدام امور اجتماعی، مهارت ها و تحرک نیروی کار شناخته می شد. این مقام اروپایی مسئول امور مربوط به اشتغال، امور اجتماعی، مهارت ها و تحرک نیروی کار است. علاوه بر این هماهنگ کننده صندوق اجتماعی اروپا (ESF)، صندوق تعدیل جهانی شدن اروپا (EGF) و مدیریت برنامه اتحادیه اروپا برای ایجاد اشتغال و نوآوری اجتماعی (EaSI) است. همچنین سه برنامه اتحادیه اروپا را از سال ۲۰۱۴ دنبال می کند که شامل خدمات استخدامی اروپا، افزایش سرمایه گذاری و حمایت از سرمایه گذاری خرد است.
نیکول اِی. آوانت (Nicole A. Avant) (زاده ۶ مارس ۱۹۶۸)، سفیر پیشین ایالات متحده در باهاما از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۱ است. زندگی نامه. اوایل حرفه. نیکول آوانت، دختر کلارنس و جاکلین آوانت است. پدر او که به «پدرخواندهٔ سیاه» معروف است، رئیس شرکت ضبط موتاون بود. او روز تولد ۲۸ سالگی مادرش چشم به جهان گشود. در دوران کودکی نیکول، جیمی کارتر، تام بردلی، گری دیویس و جری براون مدام به املاک خانوادگی او در هالیوود رفت وآمد می کردند. نیکول آوانت در سال ۱۹۸۶ از دبیرستان بورلی هیلز و در سال ۱۹۹۰ با درجهٔ کارشناسی ارتباطات از دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، نورث ریج فارغ التحصیل شد. او فعالیت حرفه ای خود را در بخش تبلیغات A&amp;M ریکوردز در لس آنجلس آغاز کرد. در سال ۱۹۸۸، نیکول به عنوان نائب رئیس شرکت موسیقی پدرش، «انتشار موسیقی داخلی» برگزیده شد. در سال ۲۰۰۶، نیکول آوانت به راه اندازی کابینهٔ فرهنگ (Culture Cabinet) کمک کرد و رویدادهای جذب سرمایه را برای هارولد فورد جی.آر. در تنسی سازماندهی کرد. اندکی بعد، درحالی که پدرش به دنبال جذب سرمایه برای هیلاری کلینتون بود، (به همراه چارلز ریوکین) به عنوان یکی از دو رئیس امور مالی جنوب کالیفرنی
ا برای کارزار انتخاباتی سال ۲۰۰۸ باراک اوباما برگزیده شد. سفیر ایالات متحده در باهاما. باراک اوباما در ۱۶ ژوئن ۲۰۰۹، آوانت را سفیر ایالات متحده در باهاما منصوب کرد. در ۲۲ اکتبر ۲۰۰۹، او سوگند یاد کرد و تا ۲۱ نوامبر ۲۰۱۱ در این سمت مشغول به فعالیت بود. او در ۴۱ سالگی، نخستین زن سیاه پوست و جوانترین سفیر تاریخ ایالات متحده در باهاما بود. آوانت در دوران تصدی خود، به دلیل خدمات دیپلماتیک مثال زدنی، نامزد دریافت جایزهٔ سو ام. کاب (Sue M. Cobb) وزارت امور خارجه شد و از او به عنوان یکی از محبوب ترین سفرایی یاد می شود که در این مجمع-الجزایر به ایالات متحده خدمت کرده است. نیکول آوانت با گروه های هوادار محلی برای کمک به افراد توان خواه فعالیت کرده است. او میزبان یونیس و فرانسسکا شریور بود تا آگاهی برای رابطهٔ خاص المپیک و باهاما را افزایش دهد. او هم چنین مجیک جانسون را به اتاق بازرگانی باهاما آورد تا در مورد تجارت با ایالات متحده مشاوره دهد. بازرس کل وزارت امور خارجه در گزارش خود دربارهٔ سفارت ایالات متحده در باهاما به تمجید از سفیر و سفارتخانه پرداخت و بیان کرد که «جامعهٔ بزرگ و متنوع ضابطین قضائی در هیئت اعزامی به با
هاما تحت رهبری سفیر برای مبارزه با تهدیدات علیه امنیت ملی ایالات متحده به خوبی با یک دیگر همکاری می کنند». در این گزارش همچنین آمده است که سفیر و معاون جدید رئیس هیئت اعزامی که او گماشته بود، به جد بعد از یک دورهٔ مدیریت و رهبری ناکارآمد ظهور کرده بودند. بازرس کل دریافت که نیکول آوانت بارها خارج از سفارت بوده و اغلب به خانه اش در لس آنجلس رفت وآمد داشته است. هنگامی که او در باهاما حضور داشت، اغلب در دفترِ محل اقامتش فعالیت می کرد و نه در سفارتخانه. نیکول آوانت «در دوره ای ۶۷۰ روزه، از ۱۹ نوامبر ۲۰۰۹ تا ۱۹ سپتامبر ۲۰۱۱، ۲۷۶ روز در محل کارش حضور نداشت که به طور متوسط معادل ۱۲ روز در هر ماه است. از ۲۷۶ روز عدم حضور در محل کار، ۱۰۲ روز آن مرخصی شخصی بوده است. او همچنین ۷۷ روز کاری را در قالب آنچه کسب وکار می دانست و ۲۳ روز را به عنوان مأموریت اداری، به ایالات متحده سفر کرد». در این گزارش آمده است که «او تعامل چندانی در سطح بالای امنیتی با وزارت امور خارجه یا دیگر ادارات واشینگتن نداشته است… آوانت بیش از حد به معاون خودش در هیئت اعزامی برای برقراری تماس های روزمره با وزارت امور خارجه متکی بود». این گزارش بابت سطوح
خدمات از بخش کنسولی تمجید کرده و با اشاره به بخش روابط عمومی تقویت شده و بیان می کند که «او (آوانت) و کارکنانش اعتبار سفارت را نزد مردم باهاما بالا برده اند. این به نوبهٔ خود محیط دوجانبهٔ نزدیکی ایجاد کرده که به همکاری عالی ضابطین قضایی می انجامد». آوانت در پاسخ بیان کرده که او میراث دار سفارتخانه ای ناکارآمد بوده و تیم اجرایی جدیدی که منصوب کرده، اوضاع را سروسامان داده است. در نوامبر ۲۰۱۱، نیکول آوانت استعفا داد و به طور غیررسمی در کارزار انتخاب مجدد باراک اوباما در سال ۲۰۱۲ فعالیت کرد و کوشید سرمایه جذب کند. فعالیت های پس از دوران سیاسی. در سال ۲۰۱۹، او فیلم «پدرخواندهٔ سیاه» را ساخت که پخش آن را نتفلیکس به عهده داشت.&lt;ref name="vanityfair 2019/05"&gt;&lt;/ref&gt; در ژانویه ۲۰۲۱، آوانت یکی از اولین سرمایه گذاران یک سایت تجارت الکترونیک به نام Thirteen Lune بود که پیرامون محصولات آرایشی، مراقبت از پوست و مو و تندرستی فعالیت می کرد و مالکیت آن در اختیار کارکنان برندهای رنگ و مواد مربوطه بود. زندگی شخصی. نیکول آوانت، همسر تد ساراندوس، یکی از مدیران اجرایی ارشد نتفیلیکس است. در سال ۲۰۱۰، این زوج خانه ای به
ارزش ۴٫۵ میلیون دلار در هالیوود از مکس آزیرا خریدند و در سال ۲۰۱۷، آن را به مبلغ ۸٫۸۲۵ میلیارد دلار فروختند. در سال ۲۰۱۰، این زوج همچنین خانه ای ساحلی به ارزش ۱۰٫۲ میلیون دلار در مالیبو از دیوید اسپاد خریدند.
شعر هندی و به طور کلی ادبیات هندی، سابقه ای طولانی دارد که به دوره ودایی بازمی گردد. آن ها به زبان های مختلف هندی مانند سانسکریت ودایی، سانسکریت کلاسیک، مانیپوری باستان، مانیپوری مدرن، تلوگو، تامیلی، اوریه، مایتهیلی، کنادا، بنگالی، آسامی، اردو و هندی نوشته شده اند. شعر به زبان های خارجی مانند انگلیسی نیز تأثیر زیادی بر شعر هندی دارد. این شعر منعکس کننده سنت های معنوی متنوع در هند است. بسیاری از شاعران هندی از تجربیات عرفانی الهام گرفته اند. شعر کهن ترین شکل ادبیات است و سنت نوشتاری و شفاهی غنی دارد. جوایز شعر هند. در هند جوایز ادبی بسیار کمی برای شعر وجود دارد. جوایز معتبری مانند جایزه جنانپیت، ساهیتیا آکادمی و کالیداس سامان و غیره به نویسندگان منثور و شعر اهدا می شود. بیشتر جوایز به رمان نویسان رسیده است. کمتر شاعری این جوایز را دریافت کرده است. جایزه جنانپیت. شاعران زیر برای شعر خود برنده جایزه جنانپیت شده اند: فیراق گوراخپوری برای «گل نغمه» (۱۹۶۹)، ویسواناتا ساتیانارایانا برای «سریماد رامایانا کالپاوریکشام» در تلوگو (۱۹۷۰)، آمریتا پریتام برای «کاغذ به بوم» (۱۹۸۱)، کورراتولین حیدر برای او «همسفر آخر»، سینگی
ردی نارایانا ردی برای «ویشوامبارا» در تلوگو (۱۹۸۸)، او.ان. وی کوروپ برای مشارکت در شعر مالایالام (۲۰۰۷) و راووری بهاردواج برای رمان "پااکودورالو" د در تلوگو (۲۰۱۲). آناندا پوراسکار و رابیندرا پوراسکار. آناندابازار پاتریکا سالانه جایزه آناندا را برای ادبیات بنگالی تأسیس کرده است. رابیندرا پوراسکار نیز وجود دارد. اما این جوایز معمولاً نصیب رمان نویسان شده است. شاعران نادری که برنده این جوایز شده اند عبارتند از: پرمندرا میترا برای «ساگار تکه فرا» (۱۹۵۷)، بودادب باسو برای «سوگاتو بیدا» (۱۹۷۴)، آرونا میترا برای «سودهو راتر شابدا» (۱۹۷۹)، جوی گوسوامی برای «گومیچو» (۱۹۹۰)، سریجاتو برای «اورانتو ساب جوکر» (۲۰۰۴) و پیناکی تاکور برای «چومبانر کشاتو» (۲۰۱۲). جوایز ساهیتیا آکادمی. ساهیتیا آکادمی جوایز سالانه را برای هر دو اثر شعر اصلی به زبان های شناخته شده هندی و همچنین آثار برجسته ترجمه شعر هند اهدا می کند. برندگان جایزه برای شعر انگلیسی عبارتند از: جایانتا ماهاپاترا برای «رابطه» (۱۹۸۱)، نسیم ازکیل برای «مزامیر روزهای آخر» (۱۹۸۳)، ککی ان. دارووالا برای «نگهبان مردگان» (۱۹۸۴)، کامالا داس برای مجموعه اشعار (۱۹۸۵)، شیو. ک
ی. کومار برای «دام هایی در آسمان» (۱۹۸۷)، دوم موراس برای «سرندیپ» (۱۹۹۴)، آ.کی. رامانوجان برای مجموعه اشعار (۱۹۹۹) و جیت تایل برای «این خطاها صحیح هستند» (۱۹۱۲). از برگزیدگان برجسته آکادمی برای شعر به زبان های دیگر هند می توان به اچ.اس. شیو پراکاش (کانادا) و کی. ساچیداناندان (مالایایی) اشاره کرد. هجده شاعر برنده جوایز ساهیتیا آکادمی به زبان تلوگو بوده اند. جوایز شعر جوبیل طلایی ادبیات هند. ساهیتیا آکادمی به مناسبت سالگرد خود جوایز زیر را برای آثار برجسته شعر در ترجمه از زبان های هندی اهدا کرد. همه برندگان شعر هند. انجمن شعر (هند) جوایز سالانه را صرفاً برای شعر می دهد. شاعران زیر برنده جوایز سالانه انجمن شعر (هند) با همکاری شورای بریتانیا و وزارت توسعه منابع انسانی (هند) شده اند: متفکران و شاعران غربی علاقه مند به شعر هندی. در قرن نوزدهم، نویسندگان تعالی گرای آمریکایی و بسیاری از نویسندگان رمانتیک آلمانی به شعر، ادبیات و اندیشه هندی علاقه مند شدند. در قرن بیستم، تعداد کمی از شاعران غربی به اندیشه و ادبیات هندی علاقه مند شدند، و توجه بسیاری از آن ها جزئی بود: تی. اس. الیوت در هاروارد زبان سانسکریت خواند، اما بع
داً علاقه خود را از دست داد. بودیسم آلن گینزبرگ و گری اسنایدر را به هند آورد، اما بیشتر به اشکال دین تبتی و ژاپنی علاقه مند شدند. اکتاویو پاز شاعر و نویسنده مکزیکی پس از زندگی در این کشور به عنوان بخشی از مأموریت دیپلماتیک مکزیک (و به عنوان سفیر در دهه ۱۹۶۰) علاقه شدیدی به شعر هندی پیدا کرد. پاز با یک زن هندی ازدواج کرد، کاویاس سانسکریت را ترجمه کرد و مطالب زیادی در مورد هند نوشت.
نخست وزیر جمهوری هند، رئیس قوهٔ مجریه در دولت هند است. نخست وزیر، رئیس شورای وزیران دولت مرکزی است و ریاست کابینه فدرال را بر عهده دارد. نخست وزیر هند می تواند عضو هر یک از دو مجلس پارلمان هند یا لوک سبها (مجلس مردم) و همچنین راجیه سبها (شورای ایالات) باشند. نخست وزیر، سومین مقام هند از نظر میزان اختیارات و قدرت سیاسی است. نخست وزیر در هند، توسط رئیس جمهور هند منصوب می شود. با این حال، نخست وزیر باید از اعتماد اکثریت اعضای لوک سبها که با رأی مستقیم هر پنج سال یک بار انتخاب می شوند، برخوردار باشد. نخست وزیر، عضو ارشد شورای وزیران دولت هند است و به طور یک جانبه، انتخاب و عزل اعضای شورا را کنترل می کند.
توماس آلبرت بلمی (; – ) فرمانده نظامی اهل استرالیا بود. وی فیلد مارشال ارتش بریتانیا در جنگ های جهانی اول و دوم بود. او تنها استرالیایی است که به درجه فیلد مارشالی دست یافته است. بلیمی در سال ۱۹۰۶ به عنوان سرباز عادی به ارتش استرالیا پیوست و در کالج ستاد در کویته تحصیل کرد. در طول جنگ جهانی اول، او در ۲۵ آوریل ۱۹۱۵ در فرود در خلیج آنزاک شرکت کرد و به عنوان افسر ستاد در نبرد گالیپولی خدمت کرد، جایی که در گزارش ها از او به عنوان یک حمله جسورانه در پشت خطوط دشمن نام برده شده بود. او بعداً در جبهه غربی خدمت کرد، جایی که در برنامه ریزی نبرد پوزیر خود را متمایز کرد. او به درجه سرتیپ ارتقا یافت و به عنوان رئیس ستاد سپاه استرالیا تحت فرماندهی سپهبد سر جان موناش خدمت کرد، که موناش او را به عنوان عاملی در موفقیت سپاه در نبرد هامل، نبرد آمیان و نبرد خط هیندنبورگ می دانست. پس از جنگ، بلیمی معاون رئیس ستاد کل شد و در ایجاد نیروی هوایی سلطنتی استرالیا نقش داشت. او در سال ۱۹۲۵ از ارتش عادی استعفا داد تا کمیسر ارشد پلیس ویکتوریا شود، اما در شبه نظامیان باقی ماند و در سال ۱۹۳۱ به فرماندهی لشکر سوم ارتقا یافت. بلیمی به عنوان ک
میسر ارشد، رسیدگی به شکایاتی را که منجر به اعتصاب پلیس ویکتوریا در سال ۱۹۲۳ شده بود، آغاز کرد و نوآوری هایی مانند سگ های پلیس و تجهیز خودروها به رادیو را به اجرا درآورد. دوران تصدی او به عنوان کمیسر ارشد با رسوایی پیدا شدن نشان پلیسش در یک فاحشه خانه و تلاش بعدی برای لاپوشانی تیراندازی به یک افسر پلیس که منجر به استعفای اجباری او در سال ۱۹۳۶ شد، خدشه دار شد. در طول جنگ جهانی دوم، بلیمی فرماندهی نیروی دوم امپراتوری استرالیا و سپاه اول در خاورمیانه را بر عهده داشت. در نقش دوم، او فرماندهی نیروهای استرالیا و کشورهای مشترک المنافع را در نبرد فاجعه بار یونان بر عهده داشت. او تلاش کرد تا از منافع استرالیا در برابر فرماندهان بریتانیایی که به دنبال پراکنده کردن نیروهای او بودند، محافظت کند. او به عنوان معاون فرمانده کل قوا در فرماندهی خاورمیانه منصوب شد و در سال ۱۹۴۱ به درجه ژنرالی ارتقا یافت. در سال ۱۹۴۲، او به عنوان فرمانده کل قوا نیروهای نظامی استرالیا و فرمانده نیروهای زمینی متفقین در منطقه جنوب غربی اقیانوس آرام تحت فرماندهی ژنرال آمریکایی داگلاس مک آرتور به استرالیا بازگشت. به دستور مک آرتور و نخست وزیر جان کرت
ین، او فرماندهی شخصی نیروهای گینه نو را در طول نبرد کوکودا تراک بر عهده گرفت و سپهبد سیدنی روول را در شرایط بحث برانگیزی برکنار کرد. او نبرد مهم و پیروزمندانه سالاماوا-لائه را برنامه ریزی و اجرا کرد، اما در طول نبردهای پایانی جنگ با انتقاد از عملکرد ارتش مواجه شد. او در مراسم تسلیم ژاپن در خلیج توکیو در ۲ سپتامبر ۱۹۴۵، سند تسلیم ژاپن را از طرف استرالیا امضا کرد و شخصاً تسلیم ژاپن را در موروتای در ۹ سپتامبر پذیرفت.
اوکس انگیر اِیمز (Oakes Angier Ames) (زادهٔ ۵ آوریل ۱۸۲۹- درگذشته ۱۹ سپتامبر ۱۸۹۹)، تاجر، سرمایه گذار و نوع دوست آمریکایی در خانوادهٔ ایمز از نورث ایستون، ماساچوست بود. او یکی از ورثهٔ اولیور ایمز و شرکت «"سایمز"» و شرکت «"ایمز شاول اند تول"» (بیل و ابزار) بود و در خانواده ای چشم به جهان گشود که به دلیل فعالیت های موفق تجاری و اقدامات بشردوستانه و خیرخواهانه معروف بود. ایمز بسیاری شهروندان را استخدام کرده بود. او ابتدا در سال ۱۸۷۳ به عنوان سرپرست و سپس در سال ۱۸۷۷ به عنوان رئیس شرکت فعالیت کرد و بر تمام امور کارخانه نظارت داشت. ایمز به دلیل حل وفصل مهم ترین اعتصاب کارگری در تاریخ این شهر که در سال ۱۸۸۹ بیش از دو سال به طول انجامید، آوازه ای چشم گیر برای خود دست وپا کرد. اوکس پیش از وفات، به مدیریت کسب وکار خانوادگی پُر رونق و موفق کمک کرد و برای بهبود شهر ایستون بناهایی ساخته بود (ازجمله مدرسه ای در نورث ایستون). او در جایگاه رئیس بانک پس انداز نورث ایستون و معاون بانک ملی ایستون، مدیر بانک ملی لینکلن بوستون و شرکت ماشین آهن کینگزلی، متولی پناهگاه ایالتی مجانین در تاونتون، MA (بیمارستان ایالتی تاونتون)، مدیر
شرکت وام و اعتبار آمریکایی و شرکت اوراق بهادار یونایتد الکتریک فعالیت کرد و یکی از مالکان مزرعهٔ شکر در لوئیزیانا بود. خانواده. اوکس انگیر ایمز، پسر بزرگ اوکس ایمز (۱۸۷۳–۱۸۰۴) نمایندهٔ کنگره از ماساچوست (نیروی اصلی پشت صحنهٔ راه آهن "یونیون پاسیفیک") و برادر اولیور ایمز (فرماندار ـ ۱۸۹۵–۱۸۳۱)، سی وپنجمین فرماندار ماساچوست (۱۸۹۰–۱۸۸۷)، فرانک مورتون ایمز، هنری گیلمور ایمز و سوزان اولین (ایمز) فرانسوی بود. مادر او، اولینا اورویل گیلمور، دختر جاشوا و هانا (لوتروپ) گیلمور از ایستون MA بود. اصل ونسب خانوادهٔ ایمز را که او یکی از فرزندانش است، می توان در ویلیام ایمز جست وجو کرد که برادرش جان در سال ۱۶۳۵ به نیوانگلند مهاجرت کردند و در بریج واتر، MA ساکن شدند. پدربزرگ عالی رتبهٔ او، سروان جان ایمز و پدربزرگش اولیور ایمز، شرکت بیل ایمز (Ames Shovel) را در روزگاری که برای ساخت کانال ها و راه آهن به بیل نیاز بود، پایه گذاری کردند. اوایل زندگی. اوکس انگیر در ایستون، MA در مدرسهٔ دولتی درس می خواند. او سپس به آکادمی فروت هیل و آکادمی لستر در MA رفت و در هجده سالگی وارد کسب وکار خانوادگی شد. او نحوهٔ ساخت بیل را یادگرفت و د
ر رسیدگی به امور کارگران مهارت یافت. شرکت اولیور ایمز و پسران، متعلق به اولیور ایمز پدربزرگ خانوادهٔ اوکس انگیر، نخست در Shovelshop Pon در ایستون، MA قرار داشت. در ۲ مارس ۱۸۵۲، اوکس انگیر شاهد آتش سوزی هولناکی بود که تمام ساختمان ها را تخریب کرد و متعاقب آن، در تلاشی بی فرجام برای اطفای آتش، به دلیل استنشاق دود بیمار شد. در آن زمان می پنداشتند که او به سل مبتلا شده و برای درمان ریه به کوبا اعزام شد. در ۲۸ دسامبر ۱۸۵۲، اولینا ایمز نامه ای از پسرش دریافت کرد که پس از عزیمت از چارلستون SC، شش روز قبل به کوبا رسیده است. وضعیت سلامت ی او پس از بازگشت، بسیار بهبود یافته بود. نگهبان در هنگام آتش سوزی، پاتریک کوین بود. در شیفت شبانه، فانوسی ناخواسته از دست کوین در یک لاک بسیار اشتعال پذیر افتاد. کارگاه تکمیل کاری آتش گرفت و شعله ها خیلی زود به بقیهٔ ساختمان ها سرایت نمود. در آن ایام، خانوادهٔ ایمز در این فکر بودند که عملیات بیل سازی را به طور کامل به محل دیگری منتقل کنند و این تنها نکتهٔ امیدوارکننده در پسِ این حادثهٔ ویران گر بود. نقل کرده اند این آتش سوزی چنان تأثیر ماندگاری بر اوکس انگیر داشت که او اولین عضو از ای
ن خانواده بود که خانه اش ـ کوئست هاوس ـ را از سنگ بنا کرد. کارخانهٔ بیل سازی جدید و بسیاری از سازه های آیندهٔ ایمز نیز از سنگ ساخته شد. در آن روزگار، مرسوم بود که نسل های قبل با پسران و دخترانشان زندگی کنند. اوکس انگیر تا حدود سی سالگی با اوکس، پدرش و اولینا، مادرش در خانه ای زندگی می کرد که پدربزرگش، اولیور پیر آن را ساخته بود. اولیور پیر تا زمان وفاتش، در بخشی از خانه با پسر و عروسش روزگار می گذراند. خانهٔ آن ها در خیابان اصلی در نزدیکی کارگاه های شرکت بود که البته اکنون دیگر در آنجا قرار ندارد. وقتی ساخت کوئست هاوس به پایان رسید، اوکس، عروس جدیدش کاترین (هوبارت) ایمز را به آنجا برد تا باهم زندگی کنند و خانواده تشکیل دهند. کسب وکار. در سال ۱۸۶۳، اولیور ایمز پدر (۱۸۶۳–۱۷۷۹)، پدربزرگ اوکس انگیرز دارفانی را وداع گفت و شرکت اولیور ایمز و پسران و همهٔ املاک را برای اعضای بازماندهٔ خانوادهٔ ایمز در ایستونMA به میراث گذاشت. او برای سه نوه اش، اوکس انگیر، اولیور و فردریک لاتروپ ایمز یک سوم از سود شرکت را به ارث گذاشت و به طور مساوی میان آن ها تقسیم کرد و بدین ترتیب آن ها را باهم شریک کرد. نوهٔ دیگرش، فرانک مورتون ا
یمز، با تلاش خود به ریاست شرکت آهن و ماشین کینگزلی در کانتون MA رسید. در بحبوحهٔ جنگ داخلی، سه نوهٔ اولیور ایمز باهم همکاری کردند و این کسب وکار پر رونق خانوادگی را حفظ کردند و توسعه دادند. اولیور مشغول سرمایه گذاری های تجاری مربوط به شرکت در بیرون ایستون MA شد. فردریک خزانه دار و دبیر بود. اوکس انگیر ناظر، مدیرکل و سپس از سال ۱۸۷۷ تا زمان مرگش، رئیس شرکت بود. تا آن زمان، شرکت تقریباً ۱۱۷۵۰۰ دوجین بیل در سال تولید می کرد و ۵۰۰ نفر روزانه ده ساعت در آنجا کار می کردند. او که آن زمان ناظر بود، در سال ۱۸۶۳ به خاطر کورهٔ جوشکاری اش که برای متعادل کردن دماهای موردنیاز برای جوش تیغهٔ بیل و تسمهٔ فلزی طراحی شده بود، گواهی ثبت اختراع آنتریم را دریافت کرد. در سال ۱۸۷۳، او و برادرش فرانک مورتون ایمز، آنچه را که بعدها به مزارع ساوت ساید و استل در جفرسون پریش لویئزیانا تبدیل شد، به مبلغ ۱۸۰۰۰۰ دلار خریدند. این مزارع در آن روزگار به دلیل روش های پیشرفتهٔ دروی شکر و حمل ونقل محصول نهایی معروف بودند. روزانه ۶۰۰۰۰ تا ۷۰۰۰۰ پوند شکر تولید می شد. شاید علاقهٔ اوکس به داشتن مزرعهٔ شکر، به روزگار اقامت وی در دوران جوانی در کوبا با
زمی گردد. در سال ۱۸۷۹، در ایام ریاستش بر شرکت، ۵۰ درصد از هزینهٔ ساخت کلیسایی را در مرکز ایستون تأمین کرد. این هزینه معادل ۱۴۰۰ دلار بود. این کلیسا که درواقع کلیسایی پروتستان بود، به کلیسای میثاق رسالت سوئد وابسته بود. پیش از خرید کلیسای جدید، تعداد فزاینده ای از مهاجران شاغل در این شرکت مجبور بودند، آئین های مذهبی خود را در خانه های شخصی به جای بی آورند. اوکس انگیر نیز به این کلیسای سوئدی اجازهٔ استفاده از سالن واقع در خیابان اصلی را داد. کمک به ساخت عبادت گاه در راستای سنت خانوادگی ایمز بود. آن ها همچنین نمازخانه ای در خیابان پوند برای کارگران ایرلندی ساخته بودند. اعتصاب سال ۱۸۸۹. ویلیام شافین در مورد تاریخچهٔ شهر ایستون می نویسد، که اوکس انگیر خلق وخویی کاملاً درخورِ فعالیت به عنوان مدیر برای کارکنان شرکت داشت و از فرایند ساخت بیل به خوبی مطلع بود. شخصیت اوکس در قضیهٔ اعتصاب بسیار به او کمک کرد. زندگی اوکس نمونه ای از صداقت و مهربانی در قبال کارگران و دیگر نیازمندان شهر بود. اگرچه پیش از اعتصاب سال ۱۹۸۹، نمونه های اختلاف اندکی در میان کارگران دیده شده، هیچ یک از آن ها کاملاً مستند نیست و منجر به اخراج کارگ
ران و اختلال در روند تولید بیل نشده است. در ساخت بیل، جوش دادن تسمه های فلزی به بیل های لبه فولادی وظیفهٔ دسته گذاران بود. قشر دسته گذاران که در زمان اعتصاب از سوی شرکت اولیور ایمز و پسران استخدام شده بودند، از یکی از سیاست های اجرایی پیشین شرکت، ابراز نارضایتی کردند. در ۲۲ فوریه ۱۸۸۹، بیست وسه کارگر دسته گذار دست به اعتصاب زدند و روز بعد پس از تشکیل کمیته ای برای صحبت با اوکس انگیر ایمز مدیرکل دربارهٔ قوانین، به سر کار خود برگشتند. او پاسخ داد که قوانین وضع شده ضروری هستند و دلیل ضرورت را توضیح داد. با وجود این که بعضی کارکنان ایمز خودشان پیش تر کارگر دسته گذار بودند و شرکت به خاطر دستمزدهای خوب و روش های کاری منصفانه معروف بود، دسته گذاران به سر کار برنگشتند. اوکس انگیر پس از اولتیماتوم به اعتصاب کننده ها برای بازگشت به سر کار تا ۴ مارس، مجبور شد به دنبال استخدام جایگزین برای آن ها باشد. هابرت، پسر او و ویلیام، فرزند اولیور ایمز فرماندار، مسئول آموزش کارگران سوئدی جایگزین بودند. هابرت همچنین مسئول محافظت از کارگران جایگزین در برابر اذیت و آزار اعتصاب کننده ها بود. با آن که اوکس انگیر کتباً تقاضا کرد که اعتص
اب کنندگان خانه های سازمانی را ترک کنند، هیچ وقت آنها را بیرون نکرد. تنها ممانعت از کار، مربوط به جیمز ریلی به خاطر خشونت غیرقانونی و نابجا بود. در ۱۲ آوریل ۱۸۸۹، اعتصاب پایان یافت و حدود شانزده اعتصاب کننده با همان قوانین به کار بازگشتند. تنها پنج اعتصاب کننده اجازه بازگشت به کار نیافتند. دو نفر از آن ها قبلاً در جای دیگری مشغول به کار شده بودند و سه نفر دیگر به عنوان باغبان در املاک ایمز استخدام شدند. فروش بیل با ضرر روبه رو شد، بااین حال توانست با ۹۵۰٫۲۷ دلار از فروش سال های قبل پیشی بگیرد. کوئست هاوس. میراث اوکس انگیر ایمز برای نورث ایستون را هنوز هم می توان در خانه اش، کوئست هاوس، در کنار کوئست بروک مشاهده کرد. کوئست که از سنگ ساخته شده، در زمین پشت کتاب خانهٔ رایگان ایمز بنا شده است. پسر او، وینتروپ ایمز، تهیه کنندهٔ معروف سینما نیز پس از به میراث بردن این خانه از پدرش، با همسرش لوسی در آنجا زندگی کرد. اکنون این ملک متعلق به کتابخانه بوده و به مرکزی برای برنامه ریزی فرهنگی تبدیل شده است. ساخت کوئست در سال ۱۸۵۳ آغاز و یک سال بعد از آن تکمیل شد. طراحی بخش جلوی این خانه از نقشه ای اثر معمار معروف، اندرو جک
سون داونینگ (درگذشت ۱۸۵۲) الهام گرفته شده بود. داونینگ با الکساندر جکسون دیویس، ارائه دهندهٔ نقشه های معماری، همکاری کرد. این بنا به سبک احیای گوتیک ساخته شد. جان ایمز میشل، تحصیل کردهٔ هاروارد (یکی از اولین پسرعموهای اوکس انگیر و معمار کلیسای وحدت در ایستون، MA) فضای پشت این بنا را در سال ۱۸۷۳ طراحی کرد. او همچنین دودکش های مسی را به همراه پلکانی جدید به بنا افزود. فردریک لا اولمستد، معمار منظر، زمین های آن را طراحی کرد و همچنین با مشورت ایمز، بنای سنگی مجاور را ساخت. ایمز به همراه خانواده اش با پرداخت پول از المستِد و اچ. اچ. ریچاردسون معمار خواست مجموعهٔ باشکوهی از ساختمان ها و مناظر را در نورث ایستون بسازند که عبارت از: شخصی. اوکس انگیر یکتاپرست بود. او رئیس کمیتهٔ کلیسا بود و معمولاً مراسم عبادت روز یکشنبه را از دست نمی داد. اوکس در ۱۹ ژوئیه ۱۸۵۵ در ایست بریجواتر ماساچوست ازدواج کرد. آن ها شش فرزند داشتند، اگرچه دوتا از آن ها در طفولیت جان سپردند: خانم اوکس انگیر سحرگاه روز دوشنبه ۱۸ آوریل ۱۹۰۳ چشم از جهان فروبست. او زندگی آرامی داشت، اما در زمان مرگش به خاطر مشارکت در امور خیریهٔ محلی در یادها ماند. اوک
س انگیر با هیچ سازمان خاصی در ارتباط نبود.
هنری گوردون بنت (; – ) فرمانده نظامی اهل استرالیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
لزلی جیمز مورشد (; – ) فرمانده نظامی اهل استرالیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام و نشان امپراتوری بریتانیا شده است.
ویلیام ریدل بردوود (; – ) فیلد مارشال ارتش بریتانیا بود. وی در خلال جنگ جهانی اول، در دوره هایی فرماندهی سپاه اول انزاک، سپاه ارتش استرالیا و نیوزلند و ارتش پنجم (بریتانیا) را برعهده داشت. او در جنگ دوم بوئر در ستاد لرد کیچنر به طور فعال خدمت کرد. او دوباره در جنگ جهانی اول به عنوان فرمانده سپاه ارتش استرالیا و نیوزیلند در طول نبرد گالیپولی در سال ۱۹۱۵ حضور یافت و رهبری پیاده شدن در شبه جزیره و سپس تخلیه را در اواخر سال بر عهده داشت، پیش از آنکه در مراحل پایانی جنگ به عنوان فرمانده ارتش پنجم در جبهه غرب منصوب شود. او در سال ۱۹۲۰ به عنوان افسر کل فرماندهی ارتش شمالی در هند و در سال ۱۹۲۵ به عنوان فرمانده کل ارتش هند را بر عهده گرفت.
جان موناش (; – ) فرد نظامی اهل استرالیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان خدمات برجسته (ارتش آمریکا)، نشان حمام، و لژیون دونور شده است.
زدریو جی ایکس۵ یک خودروی کراس اوور ساب کامپکت الکتریکی است که توسط خودروسازی چینی زدریو ساخته شده است. بررسی اجمالی. جی ایکس۵ اولین بار در نمایشگاه خودروی شانگهای ۲۰۱۹ معرفی شد. این خودرو دارای ۵ در و ۵ صندلی است. طول آن ۴۱۵۰ میلی متر / عرض ۱۸۰۰ میلی متر و ارتفاع آن ۱۵۰ سانتیمتر است. قیمت این خودرو در چین بین ۱۱۵۸۰۰ تا ۱۳۹۸۰۰ یوان است. پیشرانه. این خودرو دارای یک باتری ۴۶٫۴ کیلووات ساعتی و یک موتور ۲۱۱ کیلوواتی است که حداکثر سرعت خودرو را به ۱۴۰ کیلومتر در ساعت، می رساند.
دیکسون سیتی () یک بخش در شهرستان لاکاوانا، پنسیلوانیا و ۶ کیلومتری شمال اسکرانتون است. در گذشته دیکسون سیتی، معدن کاری زغال سنگ یک صنعت مهم بوده است. در سال ۱۹۳۰ جمعیت بخش با ۱۲٬۳۹۵ تن به اوج خود رسید و جمعیت دیسکون سیتی در سال ۲۰۱۰، ۶٬۰۷۰ تن بود.
رحیم عفیفی (۵ فروردین ۱۳۰۶–۸ مرداد ۱۳۷۵) زبان شناس ایرانی و استاد بازنشستهٔ دانشگاه فردوسی مشهد بود.
همنام، به یک نام شخص، موقعیت جغرافیایی، ساختمان یا موجودیت دیگری گفته می شود که نامی مشابه با دیگری دارد یا از نام نهاد دیگری که برای نخستین بار این نام را داشته، نام گذاری شده است. اصطلاح مخالف آن، اشاره به موجودیت اصلی که نام دیگری پس از آن نامگذاری شده است، نام بخش (نام نسبت) نامیده می شود.
اسپور کورپوریشن () شرکت رستوران های زنجیره ای در آفریقای جنوبی است، که در سال ۱۹۶۷ تأسیس شد.
نیمچا، یک شمشیر یک دستی از شمال آفریقا است که به ویژه در مراکش و الجزایر استفاده می شود. نوعی شمشیر یا "سیف" است. نیمچای بازمانده که در قرن شانزدهم در شمال آفریقا محبوب شد، معمولاً از اواخر قرن ۱۸ به بعد بود و به دلیل استفاده از تیغه های قدیمی تر قابل توجه است. از نظر سبک، اغلب دسته هایی از نوع عربی با طغرا روی تیغه داشتند.
کاوریون () شرکت ساخت وساز فنلاندی است، که در سال ۲۰۱۳ تأسیس شد.
یودی ای هلدینگ () شرکت دولتی هلدینگ مالزیایی است، که در سال ۱۹۹۹ تأسیس شد.
پیش قبض نوعی چاقوی هندوایرانی است که برای نفوذ به جوشن و انواع دیگر زره ها طراحی شده است. این کلمه "پیش قبض" یا پیش "قبض" نیز نوشته می شود و در زبان فارسی به معنای از پیش گرفتن است. به زبان هندوستانی وام گرفته شد. در اصل در زمان ایران صفوی ساخته شد و در دوره مغول در آسیای مرکزی و شبه قاره هند گسترش یافت.
اس پی ستیا () شرکت دولتی املاک و مستغلات مالزیایی است، که در سال ۱۹۷۴ توسط پرمودالان ناسیونال تأسیس شد.
اس ام لایف دیزاین () شرکت انتشارات کره ای است، که در سال ۱۹۹۸ تأسیس شد.
دشنه نازک یک چاقوی بلند سبک وزن با تیغه ظریف نوک تیز است که از لحاظ تاریخی توسط طبقه بالا، اشراف یا شوالیه ها استفاده می شود. از نظر طراحی مشابه خنجر مبارزه، دشنه نازک در قرون وسطی پدیدار شد و در دوران رنسانس در اروپای غربی، به ویژه در فرانسه، سوئیس و ایتالیا مورد استفاده قرار گرفت. نیروهای مسلح ایران صفوی (۱۵۰۱–۱۷۳۶) از دشنه نازک استفاده می کردند. این سلاح به ویژه برای سربازانی که از منطقه قفقاز سرچشمه می گرفتند، به ویژه چرکسها، گرجیها و ارمنی ها در نظر گرفته می شد.