Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
طرح زیر به عنوان مرور کلی و راهنمای موضعی ژاپن ارائه شده است: ژاپن – کشوری جزیره ای در شرق آسیا، واقع در اقیانوس آرام است. این کشور در شرق دریای ژاپن، چین، کره شمالی، کره جنوبی و روسیه قرار دارد و از دریای اختسک در شمال تا دریای چین شرقی و تایوان در جنوب امتداد دارد. کانجیهایی که نام ژاپن را تشکیل می دهند به معنای "منشأ خورشید" است، به همین دلیل گاهی از ژاپن به " سرزمین طلوع خورشید " یاد می شود. ژاپن یک مجمع الجزایر از ۶۸۵۲ جزیره است. چهار جزیره بزرگ هونشو، هوکایدو، کیوشو و شیکوکو هستند که در مجموع حدود نود و هفت درصد از مساحت ژاپن را تشکیل می دهند. جغرافیای ژاپن. جغرافیای ژاپن محیط زیست ژاپن. محیط زیست ژاپن مناطق ژاپن. چهار جزیره اصلی ژاپن عبارتند از: مناطق عمده ژاپن شامل موارد زیر است: اکوورجیونهای ژاپن. اکوورجیونهای ژاپن تقسیمات اداری ژاپن. بخشدارهای ژاپن بخشدارهای ژاپن. از شمال به جنوب (شماره در سفارش )، بخشدارهای ژاپن و مناطق مشترکاً آنها عبارتند از: استان کارافوتو، بخشی از جزیره ساخالین در شمال هوکایدو (در نقشه نشان داده نشده است)، از سال ۱۹۰۷ تا جنگ جهانی دوم بخشی از ژاپن بود. اکنون کل جزیره توسط روسیه
اداره می شود. شهرداری های ژاپن. شهرداری های ژاپن جمعیت شناسی ژاپن. آمار جمعیتی ژاپن دولت و سیاست ژاپن. سیاست در ژاپن شعب دولت ژاپن. دولت ژاپن روابط خارجی ژاپن. روابط خارجی ژاپن عضویت در سازمان بین المللی ژاپن. ژاپن عضو: قانون و نظم ژاپن. قانون ژاپن ارتش ژاپن. ارتش ژاپن فرهنگ ژاپن. فرهنگ ژاپنی معماری ژاپن. معماری ژاپنی غذاهای ژاپن. غذای ژاپنی خانه های ژاپن. مسکن در ژاپن زبان در ژاپن. زبانهای ژاپن دین در ژاپن. دین در ژاپن ورزش و بازی در ژاپن. ورزش در ژاپن اقتصاد و زیرساخت های ژاپن. اقتصاد ژاپن بهداشت در ژاپن. بهداشت در ژاپن
آلفردو وارلی (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "کجا می روی"، "به خاطر رزانا"، "شام دلقک"، "معشوقه پنهانی" و "پونتیوس پیلاطس" اشاره کرد.
دیدگاهِ کلامیِ علی بن موسی الرضا، مجموعه دیدگاه های علی بن موسی الرضا است که در عصر آزادی بیان پیش آمده بین سال های ۲۰۰–۲۰۳ ه .ق، بیان شده است. این اعتقادات، از اهم اعتقادات شیعیان دوازده امامی است که توسط علی بن موسی در جلسات مناظرات، پرسش و پاسخ شیعیان، گفتگوها با مأمون، نامه ها و سخنرانی های وی، مطرح شده اند. اهمیت این گفتگوها، در مقایسه و مقابله این اعتقادات کلامی در مقابل اعتقادات کلامی اشاعره و معتزله نمایان خواهد شد. این بیان اعتقادات بیشتر در سه موضوع کلی، توحید، قران و امامت مطرح شده است. مقدمه. دورانِ علی بن موسی الرّضا، به جهت قدرت نماییِ دو گروهِ معتزله و اهل حدیث، عصرِ بحث های کلامی بوده است. با روی کارآمدنِ مأمون، فضای بازی ایجاد شد تا هر گروه، آزادانه دیدگاهِ مذهبیِ خویش را مطرح نماید و سایرِ مذاهب، آن را موردِ نقد و بررسی قرار دهند. علی بن موسی الرّضا نیز در بین این دو گروه، اقدام به بیانِ دیدگاهِ خویش نمود. این امر سبب شد تا اکثرِ روایاتی که از علی بن موسی توسطِ منابع گزارش شده اند، در حوزهٔ علم کلام باشد. از مهم ترین مسائلی که در این کشمکش های کلامی مطرح می شد، مسائل امامت و توحید بود. علاوه
بر این گفتگوهای علمی بین دو فرقهٔ کلامیِ اهل سنت، شیعیان به عنوانِ فرقه ای پرطرفدار، به جهت سخت گیری های حکومتِ عباسی از امامان خویش، دور بوده و امکانِ برگزاریِ جلساتِ علمی و پرسش و پاسخ با امامِ خویش را نداشتند. این فاصلهٔ شیعیان با رهبرانِ خویش به همراهِ گرایشِ اهلِ حدیث به روایات و ترجیحِ هر روایتی بر عقل، سبب شد تا شیعیان نیز همچون اهل حدیث، در معنای حقیقیِ برخی تعابیر در صفاتِ خدا درمانده شوند. همین امور سبب شده بود تا انحرافاتِ کلامی در بین شیعیان رواج یابد به گونه ای که ابی نصر بزنطی به علی بن موسی الرّضا از اختلافِ شیعیان در مسائلی چون جَبْر و اختیار و صفاتِ خدا خبر داده است. در این بحبوحهٔ کلامی، علی بن موسی با تدارکِ جلسات مناظره، بیانِ روایات و اعتقادات و گفتگو با سرانِ مخالفان و دگراندیشان، با انحرافاتِ اعتقادی در تشیع و جامعهٔ اسلامی مبارزه کرد. این دوران همچنین با اوجِ فعالیتِ نهضتِ ترجمه هم زمان بود. انگیزه ها و اهدافی که این انتقالِ عظیمِ فرهنگیِ دانش را تحت نظرِ خلفای نخستینِ عباسی و درباریان شان به وجود آورد، به عنوانِ پاسخی به نیازهای کاربردیِ سلسلهٔ جدید در نظر گرفته می شوند. مباحثاتِ مذه
بی که پیروانِ کلیساهای مختلفِ مسیحی، ثَنَوی گرایانِ مانَوی، مَزدَکیان، یَهودیان و پیروانِ مذاهبِ مختلفِ اسلامی را گرد هم آورده بود، مباحثه کنندگانِ مسلمان را در موقعیتی ناراحت کننده قرار داد، زیرا با ابزارهای مختلفِ مباحثاتِ فلسفی و کلامیِ قبل از اسلام آشنا نبودند. این ترجمه ها به استفاده از برهان های استدلالی و گفتگوهای منطقی به عنوانِ ابزارِ اصلی در میانِ مُتِکَلِّمانِ اولیه کمک کرد. این تصمیم بخشی از یک استراتژی برای حفظ و تحکیمِ قدرتِ عباسی در برابرِ احیای مباحثِ قبل از اسلام و ظهورِ گرایش های شدیدِ غیراسلامی میانِ اعضای دیوانیِ عباسی بود. در گزارش های مورّخانِ مسلمان مانند مسعودی، در توصیفِ سیاستِ مهدی و خلفای پس از وی آمده که مخالفِ پیروانِ آموزه های مذهبیِ مَرْقیونیه، ابنِ دِیْصان و مانی بوده اند. مهدی دستور داد که متکلمان کتاب هایی را علیهِ این آموزه ها بنویسند. توحید. اثبات خدا. علی بن موسی با دلیل شرطی منکران وجود خدا را به توحید می خواند؛ هرچند این دلیل، صرفاً یک روش عملگرایانه در اثبات وجود خدا باشد. بر اساس این اعتقاد، انسان در بین یک شرط بندی، بین نفع و ضرر قرار دارد و به میل اوست که سختی عمل به
شرایع و توحید الهی را بپذیرد و در مقابل عذاب اخروی منتفی شود، یا آنکه لذت دنیا را انتخاب کند و عذاب اخروی را شامل حال خود کند. از دیگر براهینی که علی بن موسی در مناظرات خود در مرو به آن استناد کرده است، برهان حدوث است. بر اساس این برهان، عالم هستی حادث است و هر حادثی به محدث نیازمند است. آن محدث نیز خود یا حادث است که مجدد نیاز به محدث دیگری دارد، یا آنکه حادث نیست. در هر دو صورت، برای اینکه تسلسل محال پیش نیاید، لازم است تا به محدث قدیم ختم شویم. برهان حرکت، از دیگر براهین مورد استفاده علی بن موسی الرضا در مناظرات خویش است؛ او در مناظره ای که با مردی زندیق داشته است، در اثبات خدامی گوید: «من چون به جسم خود می نگرم که هیچ امکان کم و زیادی در طول و عرض و دفع آفت ها و جلب منافع ندارم، یقین می کنم که این ساختار را بنیانگذاری است و به وجود او اقرار می کنم.» این عبارت علی بن موسی، می تواند به برهان های نظم و برهان امکان و وجوب نیز اشاره داشته باشد. اتصاف صفات به خدا. شیئیت. یکی از بحث های فلسفی و کلامی در جامعه اسلامی، اتصاف یا عدم اتصاف خدا به واژه شیء است. علی بن موسی الرضا، در پاسخ به سؤال شخصی که، صحت یا عدم
صحت این اتصاف را از وی جویا شده بود، گفت: «بله، می توان خدا را به شیء متصف کرد.» در ادامه می افزاید که، ملاک این اتصاف مهم است. وی، دلیل این پاسخ را، به یکی از آیات قران مستند کرده و آیه ۱۹ انعام را دلیلی بر این پاسخ می داند. با این وجود و به گفته فخر رازی، بسیاری از اهل سنت، به رویت خدا در روز قیامت باور دارند. دلیل این باور، تمسک به آیه ای از قران است که در آن، مؤمنان در روز قیامت چهره خداوند را می بینند. با این حال علی بن موسی الرضا در پاسخ شخصی که از معنای این آیه سؤال دارد، می گوید که منظور از ناظر در آیه، منتظر است؛ بنابراین معنای آیه چنین است که مؤمنان در روز قیامت منتظر پاداش از جانب خداوند هستند. در جای دیگر علی بن موسی، درک خداوند با حواس را رد کرده و در پاسخ مردی زندیق که می پرسد: اگر خدا با هیچ یک از حواس درک نمی شود پس وجود ندارد؛ می گوید: «ما با ناتوانی حواسمان از ادراک خداوند، یقین پیدا می کنیم که او پروردگار ماست و او چیزی است به خلاف سایر اشیاء» افعال. با وجود آنکه اهل حدیث از اهل سنت، تمام تعابیر افعالی و غیر افعالی روایات را به معنای ظاهری گرفته و هیچگونه تاویل و تفسیری را دربارهٔ آن نمی پذ
یرند، اما علی بن موسی در بیان و تشریح اینگونه تعابیر و صفات، مردمان را به نفی انسان انگاری خداوند دعوت می نمود. برای مثال وی در تشریح آیه ای از قران که خداوند را به آمدن در قیامت متصف کرده بود، معتقد است که این خداوند نیست که در قیامت می آید، چرا که خداوند از حرکت مبری است؛ و مقصود از این آمدن، امر و مشیت الهی است که خواهد آمد. این خلط معانی، تنها مربوط به آیات نبوده و در روایات نیز گزارش هایی وجود دارد. علم. یکی از معضلات علم کلام، مسئله اتصاف علم به خداوند، قبل از خلقت اشیاء است به این معنا که آیا خداوند را می توان عالم دانست حتی قبل از آنکه چیزی را خلق کند. علی بن موسی در پاسخ به این شبهه کلامی، معقتد است که علم خداوند عین ذات اوست. به این قاعده در علم فلسفه، اتحاد عالم و معلوم گفته می شود. امامت. با پیدایشِ معتزله و بیانِ دیدگاه های عقلی و برتری دادنِ عقل بر نقل، مسئلهٔ امامت نیز — که از دیدگاهِ شیعه، بحثی نقلی است — شکلی عقلی به خود گرفت. شاهدِ این تغییر، داغ شدنِ بحث های کلامی در عصرِ علی بن موسی بود که در همان دوران، بیانِ بحث های عقلی در زمینهٔ امامت، رشد بیشتری یافت. مأمون نیز با ایجادِ آزادیِ نسبی د
ر بیانِ دیدگاه های مختلف، سبب شد تا علی بن موسی بر خلافِ پدرانش مسئلهٔ امامت را با خیالِ راحت تری تبلیغ و تشریح نماید؛ به طوری که تا قبل از آن، بحث دربارهٔ امامت تنها مربوط به محافلِ خاصِّ علمی بود، اما در عصرِ علی بن موسی این بحث ها به میانِ عمومِ جامعه کشیده شد. ازاین رو علی بن موسی در معرفیِ تشیع و امامت به ایرانیان نقشِ اساسی را عهده دار بود. با بررسی روایات منقول از علی بن موسی الرضا در باب «نادر جامع فی فضل الامام و صفاته» از کتاب "اصول کافی"، مشخص خواهد شد که مسئله امامت در گفتار علی بن موسی الرضا جایگاه ویژه ای دارد. بر اساس یک بررسی آماری، بیشتر تأکید این روایات بر علم امام است. از بین این روایات، هجده روایت به مسئله صفات و ویژگی های امام، ده روایت به اهداف امام، هفت روایت به توصیف امام، ۶ روایت به عظمت جایگاه امامت، شش روایت به جهل عامل سلب اختیار بشر در تعیین امام، چهار روایت به الهی بودن انتصاب امام و سه روایت نیز به منکران انتصابی بودن امامت اشاره دارد. به دیگر سخن ۸۱ درصد از مجموع روایات این باب، به معرفی جایگاه امام و امامت پرداخته است و ۱۹ درصد دیگر در موضوع روش تعیین امامان تبین شده است. علی
بن موسی الرضا در این دسته از روایات، ویژگی ها و لوازم امامت را بیان کرده است. وی علم خدادادی، عصمت، قریشی بودن، برتری بر دیگران و داشتن صفات عالیه ای همچون شجاعت، قدرت، شرح صدر و… را از مهمترین ویژگی های امام دانسته است. حدوث و قدم قرآن. مسئله حدوث و قدم قران، از نخستین تاملات کلامی مسلمانان در ارتباط با قران بود و حتی برخی این مسئله را سرچشمه پیدایش علم کلام دانسته اند. با گرم شدن بحث های کلامی در ارتباط به حدوث و قدم قرآن، مسلمانان به دو دسته اشعری و غیر اشعری تقسیم شدند؛ اشعریان به قدم قران معتقد شدند و کلام را به دو نوع لفظی و نفسی تقسیم کردند و گفتند که قرآن، کلام نفسی و یکی از صفات خدا است. در مقابل، معتزله و شیعه نیز معتقد شدند که قرآن حادث است و کلام را از صفات فعلی خدا دانستند. این نزاع کلامی به قدری بالا گرفت که برخی خلفا عباسی همچون مأمون، برای پایان به این بحث کلامی وارد عمل شدند. در این اوضاع، علی بن موسی الرضا، راهکاری دیگر را در پیش گرفت؛ وی جامعه اسلامی را به سمت هدایتگری قران سوق می داد و از ورود افراد به اینگونه مباحث، رضایت خاطر نداشت. با این حال، حادث بودن قرآن، دیدگاهی نزدیک به دیدگاه ائم
ه دوازده گانه شیعه بوده است که به جهت صبغه سیاسی گرفتن این دیدگاه و سوء استفاده های دستگاه عباسی از آن، امامان شیعه کمتر به آن پرداخته اند. این مسئله دربارهٔ علی بن موسی به عنوان امام هشتم شیعیان نیز صادق بود، به گونه ای که علی بن موسی دربارهٔ قدم یا حدوث قران، سخنی صریح را بیان نکرده است. این امور سبب شد تا مسئله حدوث و قدم قران، نزد شیعیان جایگاهی نیابد و منابع شیعی به اینگونه امور نپردازند.
اینلاین هاکی یا اسکیت هاکی یکی از رشته های ورزش هاکی است که روی سطوح مختلف انجام می شود و بازیکنان با استفاده از رول اسکیت در زمین حرکت کرده و با استفاده از چوب هاکی، توپ پلاستیکی هاکی را وارد دروازه و امتیاز کسب می کنند. هر تیم از پنج بازیکن درون زمین از جمله دروازه بان تشکیل شده است، حال آنکه تعداد کل بازیکنان یک تیم معمولاً 16 نفر است. مسابقات بین المللی رشته اینلاین هاکی توسط دو فدراسیون مختلف برگزار می شود، فدراسیون جهانی اسکیت و فدراسیون بین المللی هاکی روی یخ، که هرکدام مسابقات خودشان را برگزار می کنند.
فرزاد هوشیدری (زاده ۱۳۶۶ در تهران) ورزشکار اهل ایران، بازیکن و کاپیتان و مربی تیم ملی اینلاین هاکی ایران و تیم ملی هاکی روی یخ ایران است. او موفق شده به همراه تیم ملی ایران در سالهای ۲۰۱۲ و ۲۰۱۶ مقام سوم بازیهای آسیایی را کسب کند. هوشیدری مدتی به عنوان بازیکن در تیم آندرداگز مالزی (Underdogs) به میدان رفته و موفق شد با به ثمر رساندن ۴ گل و ۶ پاس گل به همراه این تیم مقام سوم مسابقات قهرمانی اینلاین هاکی مالزی را بدست آورد. وی همچنین مدتی به عنوان لژیونر ایرانی برای تیم هاکی ترووا آنکارا در ترکیه نیز به میدان رفت.
دانته دی پائولو (؛ – ) یک بازیگر و رقصنده اهل ایالات متحده آمریکا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "شش زن برای قاتل"، "دختری که زیاد می دانست"، "پونتیوس پیلاطس"، "هفت عروس برای هفت برادر"، "سوئیت چریتی"، "کارمن" و "داستان یوسف و برادرانش" اشاره کرد.
آندرئا اسکوتی (؛ زادهٔ ۲۷ اوت ۱۹۳۱) بازیگر اهل ایتالیا است. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "سه بیگانه در رم"، "ارتباط ایتالیایی"، "زندان زنان"، "قاتل نه صندلی رزرو کرد"، "جنگو، آماده مرگ باش"، "مردی با چهره عجیب به دنبال توست تا تو را بکشد"، "" و "بسیار لذت بخش، کاملاً مرده" اشاره کرد.
عیسی مومنی (زادهٔ ۱۱ دی ۱۳۴۶ در کردکوی) کشتی گیر آزادکار پیشین اهل ایران است. وی فرزند علی محمد مومنی عضو تیم کشتی ایران در المپیک ۱۹۶۸ می باشد. فعالیت حرفه ای. عیسی مومنی فعالیت کشتی را از ۱۶ سالگی همراه برادر خود موسی آغاز کرد. وی در جام جهانی ۱۹۹۴ در ادمونتون، که نخستین حضورش در ترکیب تیم ایران بود با این تیم نایب قهرمان جام جهانی شد. مومنی در این رقابت ها دیو شولتز، قهرمان جهان و المپیک را ۹ بر ۱ شکست داد و شگفتی ساز مسابقات شد. وی سپس یک نشان طلا در سال ۱۹۹۵ و یک برنز در سال ۱۹۹۶ در رقابت های قهرمانی آسیا کسب کرد. عیسی مومنی در رقابت های المپیک تابستانی آتلانتا ۱۹۹۶ در وزن ۷۴ کیلوگرم آزاد مردان شرکت کرد که عملکرد ضعیفی داشت. وی در دور نخست ۸ بر صفر مغلوب بووایسار سایتیف از روسیه شد، در دور دوم لازاروس لویزیدیس از یونان را ۶ بر صفر شکست داد و در سومین مبارزه اش به آلبرتو رودریگوئز از کوبا ۴ بر ۱ باخت و حذف شد. وی در پیشینهٔ کاری خود مسئولیت ریاست کشتی با کمربند ایران، عضویت در کمیسیون کشتی ساحلی اتحادیه جهانی و ریاست بخش کشتی سنتی و ساحلی ایران را دارد.پس از برکناری وی علی بازیار رئیس کمیسیون کشتی های سنت
ی و ساحلی فدراسیون کشتی شد
آنتونلا فاساری (به ؛ زادهٔ – درگذشتهٔ ) بازیگر اهل ایتالیا بود. از جمله فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی ای که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "مردم رم"، "بیماری تلخ"، "و اینک سکس"، "سوبورا" و "دلسوزی برای شاه میگو" اشاره کرد.
آنتونیو چنتا (؛ – ) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "مزد ترس" و "سه آرزو" اشاره کرد.
آرماندو فالکونی (؛ – ) هنرپیشه اهل ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "دون پاسکواله"، "نامزد شده"، "روسینی" و "بانوی پیر" اشاره کرد.
آرماندو فرانچولی (؛ – ) بازیگر اهل ایتالیا بود. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است، می توان به "تاجر ونیزی"، "" و "میلیدی و تفنگدارها" اشاره کرد.
آرماندو جیل (؛ ۲۳ ژوئیه ۱۸۷۷ – ۱ ژانویه ۱۹۴۵) خواننده-ترانه پرداز، شاعر و بازیگر اهل پادشاهی ایتالیا بود. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "ناپل سبز و آبی" اشاره نمود.
ناپل سبز و آبی () یک فیلم موزیکال ایتالیایی است که در سال ۱۹۳۵ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به لینا جناری، آرماندو جیل، آگوستینو سالویه تی و نیکلا مالداچئا اشاره کرد.
جووانی گائتا (؛ ۱۸۸۴ – ۲۴ ژوئن ۱۹۶۱) نام واقعی شاعر، نویسنده و موسیقی دان ایتالیایی بود که با نام هنری ئی. آ. ماریو شناخته می شود. او حرف «E» را از ابتدای نام مستعار «اِرمس» برداشت که با آن برای روزنامه ایل ونتزیمو می نوشت؛ حرف «A» از نام «الساندرو»، سردبیر روزنامه گرفته شده بود؛ و «ماریو» نام مدیر لهستانی آن روزنامه بود. گائتا بیش از ۲۰۰۰ اثر به زبان های ایتالیایی و ناپولی نوشت و آهنگ سازی کرد. او در سال ۱۹۱۸ ترانهٔ افسانهٔ پیاوِه را نوشت که هنگام تأسیس جمهوری ایتالیا، یکی از نامزدهای سرود ملی ایتالیا بود. دیگر آثار مشهور او عبارت اند از: سانتا لوشیا لونتانا، عروسک ها و عطرها، افعی، رزهای سرخ و سرزمین خورشید. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است می توان به "ناپل سبز و آبی" اشاره نمود.
برنامهٔ ۲۵ سالهٔ همکاری های مشترک ایران و چین یا به اختصار سند همکاری ایران و چین یک توافق سیاسی، استراتژیک و اقتصادی با جنبه های پنهان میان نظام جمهوری اسلامی ایران و جمهوری خلق چین برای سرمایه گذاری در صنعت نفت ایران، شرکت ملی صادرات گاز ایران، شرکت ملی صنایع پتروشیمی ایران، زیرساخت های ایران و همکاری نظامی، امنیتی، فرهنگی و قضایی است. ادعای «پترولیوم اکونومیست» آن است که حجم سرمایه گذاری معادل ۲۸۰ تا ۴۰۰ میلیارد دلار آمریکا است. بخش چشمگیری از این سرمایه گذاری چینی ها طی سال نخست اجرای قرارداد ۲۵ ساله با آن ها به صنعت نفت وگاز ایران تزریق می شود و مابقی آن به صورت مرحله ای و براساس توافق دو طرف از سوی پکن در ایران انجام می شود. این سند بخشی از طرح یک کمربند یک راه چین است. طبق گفته امیرعبداللهیان وزیر امور خارجه ایران، این قرارداد از روز ۲۴ دی ماه ۱۴۰۰ وارد فاز اجرایی شد آغاز بحث این توافقنامه به سفر شی جین پینگ، رئیس جمهور جمهوری خلق چین، به ایران در سال ۱۳۹۴ بر می گردد. از سال ۱۳۹۸، بستن این پیمان به طور جدی مورد بحث قرار گرفت و چند متن پیش نویس، میان دو کشور مبادله شد. درپایان حسن روحانی، رئیس جمهور ایر
ان پیش نویس نهایی برنامهٔ ۲۵ سالهٔ همکاری های جامع ایران و چین را ۱ تیر ۱۳۹۹ در جلسه هیئت دولت بررسی و تأیید کرد. در آن نشست به وزارت امور خارجه ایران مأموریت داده شد که طی مذاکرات نهایی با طرف چینی، براساس منافع متقابل بلندمدت، این برنامه را به امضای طرف ها برساند. به گفتهٔ غلامرضا انصاری، معاون دیپلماسی اقتصادی وزارت خارجه جمهوری اسلامی، این سند، تنها اقتصادی نیست و سند نهایی در «در بخش های مختلف قضایی، مجلس و غیره دو کشور ورود کرده است.». به گفتهٔ وی اهداف این سند در مدت ۲۵ سال تکمیل می شود و قرار است معاملات با واحد پولی کشور چین یعنی «یوان» صورت گیرد. در ۷ فروردین ۱۴۰۰، این سند توسط محمدجواد ظریف و وانگ یی، وزرای خارجهٔ ایران و چین، امضا شد. برخی منتقدان، این حرکت را نه به دلیل چرخش نظام جمهوری اسلامی به سمت شرق، بلکه نشانه ورود ایران به بازی قوانین بین الملل می دانند و آن را عقب نشینی از سیاست های چهل سال گذشته خود ارزیابی می کنند. برخی دیگر از منتقدان از آن با نام «قرارداد ترکمانچای» یاد کردند و عده ای آن را ناقض اصل ۷۷ قانون اساسی می دانند. همچنین شماری از نمایندگان مجلس از ابعاد «پنهان» این قرارداد ا
براز نگرانی کرده اند. گروهی از منتقدان، از جمله، برخی سیاستمداران داخلی و مخالفان جمهوری اسلامی ایران در خارج از کشور از این توافق به ویژه با ادعای استقرار نیروی نظامی چینی و نیز واگذاری برخی جزایر جنوب ایران انتقاد کرده و به تبدیل ایران به مستعمره و وابستهٔ اقتصادی چین، هشدار دادند. همچنین منتقدان به این برنامه همکاری، این برنامه را نمونه ای از دیپلماسی قرض-تله چین خوانده اند و آن را به سود ایران ارزیابی نمی کنند. گروه دیگری نیز عملی شدن آنچه که اعلام شده را دور از واقعیت می دانند و تأکید می کنند که بر اساس تجربه، چین نشان داده است که دنبال منفعت خود است و هر جا که ببیند ممکن است منافعش صدمه ببیند، پا پس می کشد. از این رو، از نظر آن ها چین تحریم های آمریکا را هیچگاه برای ایران نقض نمی کند، همان طور که پس از تحریم های اخیر، چین بیش از نود درصد از خرید نفت خود از ایران را کاهش داده یا پروژه های نفتی را در ایران بدون اینکه به پایان برساند، رها کرده و رفته است. مدافعان سند می گویند در این مرحله تنها یک توافق راهبردی برای تعیین چارچوب کلان همکاری تدوین شده و شامل اعداد و ارقام مورد بحث نمی باشد. این ها در آینده د
ر قالب قراردادهای مشخص تدوین خواهد شد. در شرایطی که تحریم های آمریکا علیه ایران در راستای اعمال استراتژی فشار حداکثری به بیشترین میزان خود رسیده است و منجر به بحران اقتصادی در ایران شده است، توافق بلندمدت با چین راه نجاتی برای ایران دربرابر تحریم فزاینده اقتصادی به شمار می رود و می توانست منجر به ناکامی سیاست فشار حداکثری دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده، به منظور تسلیم ایران باشد. چنان که سخنگوی دولت ایران در حمایت از این توافق اعلام کرده است: «سیاست های آمریکا برای انزوای ایران و قطع روابط بین المللی ما شکست خورده است.» پیشینه. طرح یک کمربند و یک جاده. طرح راه ابریشم جدید یا طرح یک کمربند و یک جاده، یک طرح سرمایه گذاری در زیربناهای اقتصادی بیش از ۶۰ کشور جهان و توسعهٔ دو مسیر تجاری «کمربند اقتصادی راه ابریشم» و «راه ابریشم دریایی» است که توسط چین در سال ۲۰۱۳ ارائه شده است. پشتوانهٔ این طرح قدرت صنعتی اقتصاد چین و توان سرمایه گذاری آن است. این طرح می تواند به همراه قدرت نظامی چین، به هژمونی این کشور در آسیای شرقی بینجامد و در نهایت با توافق بر مسیرهای تجاری خشکی و آبی اوراسیا، چین را به سوی قدرت برتر در
اقتصاد جهانی رهنمون کند. موافقان این طرح، آن را راهی برای شکاف زیرساخت ها میان کشورهای توسعه یافته و کشورهای درحال توسعه، کمک به رشد اقتصادی این کشورها و رونق تجارت بین المللی می دانند. اما مخالفان آن را طرحی استعماری می دانند که بسیاری از کشورهای هدف، توان بازپرداخت بدهی ها را ندارند و قراردادهای آن شفاف نیست. از نظر این دسته کارشناسان، پیشینه های چین در در سرمایه گذاری در کشورهای دیگر نگران کننده است، زیرا کشورهایی همچون سریلانکا و پاکستان به علت نوع قرارداد و ناتوانی برای پرداخت بدهی، مهم ترین بنادر خود را به صورت اجارهٔ بلندمدت ۴۳ و ۹۹ ساله در اختیار چین قرار داده اند. این واگذاری ها نیز موجب ایجاد بحران های سیاسی در این کشورها شده است و امروزه این معاهده ها در کشورهای مذکور «معاملات گران تر از ارزش واقعی و به نفع چین» خوانده می شود. چین از طرحی ۹۰۰ میلیارد دلاری برای سرمایه گذاری در زیرساخت های اقتصادی جهان به منظور گسترش جهانی شدن و توسعهٔ بازارها رونمایی کرده است. این طرح بزرگ ترین طرح سرمایه گذاری است که تاکنون توسط یک کشور ارائه شده است. در این راستا، چین پیشتر در راستای توسعه جای پای تجاری و نظامی
خود در منطقه اقیانوس هند و دریای عمان، قرارداد بلندمدتی را با پاکستان برای توسعه و بهره برداری از بندر گوادر بسته است که احتمال می رود منجر به ایجاد یک پایگاه نظامی برای اشراف بر آبراه آن منطقه نیز بشود. در چنین شرایطی ایران هم به جهت تجارت زمینی و هم دریایی برای توسعه طرح راه ابریشم جدید چین ارزش راهبردی دارد و فشار اقتصادی آمریکا بر ایران، این کشور را بیشتر به چین مرتبط کرده است، به طوری که در سال ۲۰۱۹ یک سوم کل تجارت انرژی ایران با چین بوده است. چین در نظر دارد از طریق خط لوله گاز و نفت خلیج فارس را از مسیر پاکستان به مناطق شمالی خود ببرد. همچنین، رقابت راهبردی چین و هند بر سر دسترسی به مسیر تجاری و انرژی منطقه آسیای مرکزی و غربی، جایگاه ایران را هم به جهت ترانزیت کالا و هم تأمین انرژی در مرکز بازی بزرگ ژئوپلیتیک سده ۲۱ قرار داده است. سطح شراکت تعاملات تجاری. نکتهٔ دیگر در بررسی روند صادرات و واردات ایران میان سال های ۱۳۸۸ تا ۱۳۹۸، افزایش نقش کشورهای روسیه و چین است. واردات ایران از روسیه در سال ۱۳۸۸ برابر با ۸۹۷ میلیون دلار بود که این کشور را در رتبهٔ چهاردهم قرار می داد. این رقم در سال ۱۳۹۷ به ۱٬۳۴۳ میلی
ون دلار رسیده و روسیه را به جایگاه هشتمین واردکننده به ایران رسانده است. همچنین چین که در سال ۱۳۸۸ و با فاصلهٔ بسیار نسبت به امارات متحدهٔ عربی، دومین کشور واردکنندهٔ کالا به ایران بود (۴٬۸۳۹ میلیون دلار و تقریباً برابر با یک سوم کل واردات از کشور امارات)، از سال ۱۳۹۳، به نخستین واردکننده به ایران تبدیل شده است. واردات چین به ایران در سال ۱۳۹۷ برابر با ۱۰٬۳۱۵ میلیون دلار و یک ونیم برابر واردات از کشور امارات متحدهٔ عربی است. به طور متوسط از سال ۱۳۹۳ تا سال ۱۳۹۸، یک چهارم کل واردات ایران توسط کشور چین تأمین شده است. بجز تجارت، چین یک سرمایه گذاری اصلی در اقتصاد ایران است و بیش از صد شرکت بزرگ چینی در بخش های اصلی اقتصاد ایران، به ویژه انرژی و ترابری، سرمایه گذاری کرده اند. دولت چین یک وام ده میلیارد دلاری به شرکت های چینی، برای توسعه زیرساخت هایی نظیر سد، نیروگاه و مسیر ریلی داده است. چین جهت تسهیل تجارت خود با ایران و ترانزیت کالا از طریق ایران، در توسعه خط آهن برقی تهران-مشهد سرمایه گذاری کرده است تا مدت زمان دوازده روزه حمل کالا از شانگهای تا تهران را کاهش دهد. با این حال با اعمال تحریم های ثانویه آمریکا از
سال ۲۰۱۸، تجارت چین با ایران تنزل یافته است. هرچند چین همچنان از ایران نفت وارد می کند، با این حال سطح تجارت دو کشور در سال ۲۰۱۹ نسبت به سال پیش از آن به یک سوم تنزل یافت و به ۲۳ میلیارد دلار رسید. نقش علی خامنه ای و بیت رهبری. غلامرضا مصباحی مقدم عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام اعلام کرد که سند همکاری ۲۵ ساله با چین پیش از تحریم ها و زمانی شکل گرفته است که رهبر جمهوری اسلامی پیام خاصی و فرد خاصی را به چین فرستاد و با رئیس جمهوری چین گفتگو کرد و تا پیش از این، عزمی در رفتار دولت روحانی در رابطه با روسیه و چین وجود نداشته است. به علاوه، در پشت صحنه کوتاهی یک برنامه تلویزیونی ایران، مجیدرضا حریری رئیس اتاق بازرگانی ایران و چین می گوید که «ما پیام نظام را به چینی ها دادیم نه پیام دولت». به گفتهٔ وی «آن ها می دانند که دولت کاره ای نیست». او همچنین در این برنامه می گوید که «علی لاریجانی با پیام کتبی علی خامنه ای به چین رفته است» و «رهبری علی لاریجانی و حسین آقامحمدی مشاور اقتصادی اش را به چین فرستاد تا پیام نظام برای بازسازی روابط اقتصادی را ببرند». وی همچنین افزود که «کلمه به کلمه مذاکرات با رهبر «چک» می شده». پنج شنب
ه ۹ مرداد ۱۳۹۹ منصور حقیقت پور، مشاور علی لاریجانی، در روزنامه شرق اظهار کرد او مدنظر علی خامنه ای برای پیگیری این قرارداد مهم بوده تا مناسبات ایران و چین در این قرارداد مدیریت شود و در نتیجه یک سند «اجرایی و عملیاتی» پدید آید. مشاور او اضافه کرد خامنه ای به علی لاریجانی اعتماد بالایی داشته و «نقش ویژه ای» را در ایجاد این توافق بازی می کرده است. در مهر ۹۹، محمود واعظی، تأیید کرد که علی لاریجانی «مسئول پیگیری سند همکاری راهبردی ایران و چین است.». عضو شدن در سازمان همکاری شانگهای. برای چین، هم سازمان همکاری شانگهای و هم برنامه ۲۵ ساله با ایران بخشی از طرح یک کمربند-یک جاده محسوب می شود؛ از این رو احتمال می رود که در آینده نزدیک درخواست ایران برای عضویت دائم در این سازمان تکرار و با موافقت همه اعضاء آن رو به رو شود. خروج آمریکا از برجام و سیاست فشار حداکثری. از دیدگاه واشینگتن پست سیاست فشار حداکثری آمریکا علیه ایران که بعد از خروج این کشور از برجام در سال ۲۰۱۸ اتخاذ شد، همزمان با جنگ تجاری با چین، ایران را به سوی چین رانده است و ایران برای نجات اقتصاد خود و چین برای توسعه نفوذ خود در منطقه خاورمیانه و دستیابی ب