Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
عصای شبانی کلونمَکنویز نوعی (از نوع Insular) عصای شبانی متعلق به اواخر قرن یازدهم است که به عنوان عصای تشریفاتی برای اسقف ها و راهب های مذهبی استفاده می شد. منشأ، محل و تاریخچه مالکیت و نگهداری قرون وسطایی آن ناشناخته است. احتمالاً در اواخر قرن ۱۸ یا اوایل قرن ۱۹ در صومعهٔ کلونماکنویز در شهرستان افلی، ایرلند کشف شد. این عصا دو بخش اصلی دارد: یک شفت بلند و یک خمیده. سبک آن منعکس کننده عناصر هنر وایکینگ است، به ویژه حیوانات مار مانند در نقش های هشت تایی که در دو طرف بدنه خمیده عصا وجود دارد، و نوار حیوانات سگ مانند مشبک کاری شده که تاج را در بالای آن تشکیل می دهید. جدا از کوتاه شدن طول عصا و از بین رفتن برخی از نگین های درج شده، تا حد زیادی دست نخورده است و یکی از بهترین قطعات فلزکاری اینسولار باقی مانده است. او ممکن است با سنت سیاران کلونمکنویز (متوفی حدوداً ۵۴۹ پس از میلاد) مرتبط بوده باشد و احتمالاً توسط تایگرناخ اوا برین (متوفی ۱۰۸۸ میلادی)، راهب بزرگ کلون مکنویز سفارش داده شده است، اما اطلاعات کمی در مورد منشأ یا کشف مجدد آن وجود دارد. این بنا در دو مرحله ساخته شده است: ساختار اصلی قرن یازدهم در اوایل قرن
پانزدهم اضافه شد. عصا از یک هسته چوبی پیچیده شده در لوله های آلیاژ مس (برنز) ساخته شده است که با نوارهای اتصال در جای خود ثابت شده است و سه دستگیره بشکه ای شکل (اتصالات فلزی تزئینی بیرون زده). قلاب به طور همزمان اما به طور جداگانه قبل از قرار گرفتن در بالای کارکنان ساخته شد. ملحقات تزئینی کروزیر شامل تاج و ترمینال (یا «افتاده») روی کج، و دستگیره ها و فرل روی چوب است. این اجزا از نقره، نیلو، شیشه و مینا ساخته شده اند. قلاب بیشتر با گل میخ های شیشه ای آبی گرد و ظروف میلیفیوری (ظروف شیشه ای) سفید و قرمز تزئین شده است. هنری چارلز سیر()، عتیقه شناس و مجموعه دار، لرد شهردار دوبلین، تا زمانی که مجموعه اش توسط آکادمی سلطنتی ایرلند پس از مرگش در سال ۱۸۴۱ میلادی به دست آمد، آن را نگه داشت. در سال ۱۸۹۰ میلادی به شعبه باستان شناسی موزه ملی ایرلند در خیابان کیلدر در بنیاد این شعبه منتقل شد. گریفین موری، باستان شناس و مورخ هنر، کروزیر را «یکی از بهترین نمونه های فلزکاری اوایل قرون وسطایی از ایرلند» توصیف کرده است. عملکرد. مانند تمام کروزیرهای جزیره ای تولیدشده بین حدود. ۸۰۰ و ۱۲۰۰ پس از میلاد، کلونماکنویز کروزیر به شکل کلا
هبردار چوپان باز است، نمادی از عیسی به عنوان چوپان خوب که گله خود را رهبری می کند. مزمور ۲۳ از یک «عصا» و یک «عصا» یاد می کند و از قرن سوم به بعد هنر مسیحی اغلب چوپان را نشان می دهد که عصایی را در دست دارد، از جمله سارکوفاگ سه شبان قرن چهارم در موزه های واتیکان در رم، و ۶- تخت قرن ماکسیمیان در موزه اسقف نشین، راونا. شکل متمایز کروزیرهای ایرلندی، عملکرد کلاهبرداران چوپان را در مهار گوسفندان سرکش تداعی می کند، و به گفته مورخ هنر، راشل ماس، شبیه به چوب های سر خمیده ای است که کروبی ها برای گرفتن شاخه های انگور در شمایل نگاری باکیه استفاده می کردند. زمانی که پاپ سلستین اول در نامه ای به اسقف های گال در سال ۴۳۱ آنها را به دفتر اسقف پیوند داد، کروزیرها به نمادی از وضعیت اسقف ها و راهب ها تبدیل شدند. طبق سنت، اولین نمونه ایرلندی (از ۱۵۳۸ گم شد) " باچال ایسو " (عصه عیسی) بود که توسط خدا به سنت پاتریک داده شد. به گفته باستان شناس ای تی لوکاس، کروزیرها به عنوان «وسایل نقلیه اصلی قدرت [پاتریک]، نوعی الکترود روحانی عمل کردند که از طریق آن انرژی مقدسی را که به وسیله آن معجزات بی شماری را که به او نسبت داده شده بود، منتقل م
ی کرد». در یک بررسی در سال ۲۰۰۴، کلونماکنویز کروزیر یکی از ۲۰ فروند (یا کمتر) تقریباً دست نخورده کروزیر جزیره ای علاوه بر شصت قطعه بود. منشأ و قدمت. جورج پتری، باستانی ایرلندی ( ۱۸۶۶) اولین کسی بود که در مورد کشف کروزیر نوشت و بر اساس منابع خود این مکان را مانند «معبد سیاران» قرار داد، یک سخنرانی که اکنون ویران شده در محوطه صومعه کلونماکنویز، در شهرستان. افالی. گفته می شود که این سخنرانی حاوی مقبره بنیانگذار صومعه سنت سیاران از کلونماکنویز ( )، و او به عنوان قرن ها پس از مرگش ظاهر شد تا «یک مهاجم بالقوه را با کرزیر خود بزند». پتری ثبت کرد که در کنار گنجینه ای از جام نقره ای مربوط به سال ۱۶۴۷، یک ظرف شراب و زیارتگاه یا یادگاری از دست سیاران پیدا شده است که همه اکنون به جز جام گم شده اند. این اشیاء در طول قرن ها پس از مرگ کیاران به صورت جداگانه در محل دفن قرار می گرفتند. هیچ مدرک مستندی برای حمایت از روایت پتری در مورد مکان یافتن کروزیر وجود ندارد. به نظر می رسد این ادعا بر اساس گزارش هایی از سال های ۱۶۸۴ و ۱۷۳۹ است که اشاره می کنند یادگاری از دست سیاران در آنجا پیدا شده است، در حالی که سبک و تکنیک تولید کروزیر
شباهت زیادی به دو کروزیر تکه تکه ای معاصر دارد که گاهی اوقات با آن مرتبط می شوند. کلونماکنویز؛ سر بسیار مشابه و به اصطلاح فریزر کروزیر (شماره کاتالوگ NMI 1899:28) و یک دکمه-کروزیر در موزه بریتانیا. ویلیام فریزر، عتیقه شناس، در سال ۱۸۹۱ نوشت که احتمالاً کلونماکنویز کروزیر به عنوان یادگاری از سنت سیاران مورد احترام بوده است. صومعه کلونماکنویز در سال ۵۴۴ توسط سنت کیاران در قلمرو مین تأسیس شد، جایی که یک مسیر زمینی اصلی شرق به غرب و بخش سیاسی قرون وسطی اولیه (اسلیغ ماهور) در رودخانه شانون به هم رسیدند. این موقعیت استراتژیک به آن کمک کرد تا قرن نهم به مرکز پر رونق دین، یادگیری، صنعتگری و تجارت تبدیل شود و بسیاری از پادشاهان بلندپایه تارا () و از کاناکت در اینجا به خاک سپرده شدند. کلونماکنویز تا حدود زیادی در پایان قرن سیزدهم رها شد. امروزه این سایت شامل نه کلیسای ویران شده، یک قلعه، دو برج گرد و بسیاری از صلیب های سنگی حکاکی شده است. قدمت کروزیر در اواخر قرن یازدهم تا حدی بر اساس شباهت سبک آن به معبد بل سنت کویلاین و معبد بازوی سنت لاختین در اوایل قرن دوازدهم است و همچنین عناصر رومی که گاهی در هنر جزیره ای یافت م
ی شود. دوره. لوکاس آن را اندکی پس از ۱۱۲۵ قرار می دهد. برخی از مورخان پیشنهاد می کنند که کروزیر در دوبلین تولید شده است، بر اساس الگوهای به اصطلاح «مکتب دوبلین» هایبرنو-رینگریک روی کلاهبردار. همچنین دارای طرح های زئومورفیک مشابه طرح های ساخت دوبلین کروزیر مرفه، در عبادتگاه کلیسای سنت کلمبا است، که همچنین دارای شباهت های سبکی به فلزکاری دوبلین است، به ویژه با آن هایی که در حین حفاری در خیابان اصلی، دوبلین، یافت شد. در طول سال های ۱۹۶۲ و ۱۹۶۳ میلادی. هیچ یک از این پیوندها قطعی و به طور گسترده پذیرفته نشده است. کارگاه فلزی قابل توجهی در قرن یازدهم در کلونماکنویز فعال بوده است، و کروزیر حاوی عناصر طراحی و نقوش منحصر به فرد برای اشیاء معاصر یافت شده در یا نزدیک محوطه صومعه است. اینها شامل شیرهای روبه رو با پاهای در هم تنیده روی یقه زیر بالای سر است که روی صلیب بلندی در معبد سیاران نیز وجود دارند. شرح. کروزیر ۹۷ سانتی متر (۳۸ اینچ) طول (تقریباً طول یک عصا) و کج ۱۳٫۵ سانتی متر (۵٫۳ اینچ) عرض دارد. احتمالاً یک بار ۲۰ سانتی متر بلندتر بوده و مانند اکثر نمونه های دست نخورده دیگر، چهار دستگیره داشته است. به نظر می رسد ک
ه این تلفات ناشی از شکسته شدن آن برای آسان تر کردن آن و در نتیجه پنهان شدن از دید وایکینگ ها و مهاجمان بعدی نورمن باشد. عصا از یک هسته چوبی که با لوله های فلزی پوشانده شده است، تشکیل شده و از دو بخش اصلی تشکیل شده است: شفت بلند و خمیده. کلاهبردار به قسمتی عمودی به نام قطره ختم می شود که یک صفحه قطره ای در سمت بیرون دارد. پوشش روی شفت توسط نوارهای اتصالی که توسط سه دستگیره به یکدیگر متصل شده اند وصل می شود، در حالی که یک فرول آلیاژ مس محافظ نوک پایه شفت را تشکیل می دهد. هسته های شفت و کج از تکه های الوار جداگانه ساخته شده اند اما به همان دوره بازمی گردند. کلاهبردار دارای یک نوار اتصال داخلی، تاج و صفحه قطره ای است که هر کدام به طور مستقل ساخته شده اند و بدون عملکرد ساختاری، صرفاً تزئینی هستند. این بنا در دو مرحله ساخته شده است: بنای اوایل قرن یازدهم به آن اضافه شده و در قرن چهاردهم بازسازی شده است، الحاقیه های بعدی شامل اسقف و اژدها در بشقاب قطره ای، و برخی از تزئینات روی دستگیره بالایی. فاز اول به سبک جزیره ای طراحی شده است و شامل زیور آلات حیوانات، درهم آمیزی و الگوهای هنری سلتیک است. بسیاری از تزیینات متأثر
از سبک های رینگریک اواخر قرن دهم و سبک های اورن قرن یازدهم در هنر وایکینگ است که هر دو با حیوانات نواری شکل (اغلب مارها، سگ ها و پرندگان)، شاخ و برگ های آکانتوس، صلیب ها و مارپیچ ها مشخص می شوند. و از طریق تماس مستقیم و هنر معاصر آنگلوساکسون از جنوب انگلستان در ایرلند اقتباس شد. ماس کروزیر را یکی از بهترین اشیاء تحت تأثیر رینگریک ایرلندی، همراه با معبد میوساخ و کاتاچ (هر دو قرن یازدهمی) توصیف می کند. با وجود اینکه متحمل خسارت، آسیب و تعمیرات مضری شده است، اما در مجموع در شرایط عالی قرار دارد. صفحه قطره ای اصلی در اواخر دوره قرون وسطی جایگزین شد. چوب انتهای تاج پوسیده شده است، احتمالاً به دلیل نمایان شدن یکی از پرچ ها، که به نوبه خود منجر به آسیب بیشتر به سازه می شود. خم کردن. کلاهبردار است بالا، پهن و حداکثر دور آن است. این از یک تکه چوب تشکیل شده است که در آلیاژ مس محصور شده است، با یک اتصال داخلی و صفحات برای تاج و قطره. هر طرف کلاهبردار با چهار یا پنج حیوان مار مانند زئومورفیک ریخته گری نقره در ردیف هایی از گره های هشت شکل محکم بسته شده و بدن های رنگ پریده نواری شکل که در هم تنیده شده و روی هم حلقه می شون
د تزئین شده است. طراحی شده در اقتباس ایرلندی از سبک رینگریک، آنها با نوارهای نازکی از نیلو که به عنوان لبه های تزئینی ظاهر می شوند که، به گفته باستان شناس و مورخ هنر، گریفین موری، «از سر و بدن آنها سرچشمه می گیرند و گره های گیاهی شکل می دهند. طرح های اطراف آنها» قبل از خاتمه در الگوهای مارپیچی. تاج توسط پرچ و میخ به بالای کج متصل می شود. تقریباً نیمی از آن جدا شده است، اما آنچه باقی می ماند یک ردیف روباز از پنج حیوان سگ مانند خمیده است که از بالای محل اتصال با عصا تا قبل از بالای کلاهبر امتداد دارد - احتمالاً ردیفی که زمانی تا بالای آن کشیده شده است. افت، به خصوص از آنجایی که حیوان سربی به شدت آسیب دیده است و سر خود را از دست داده است، در حالی که نزدیکترین آنها نیز آسیب دیده و دارای قطعات گم شده هستند. حیوانات آینده نگر هستند و سرتاسر قرار گرفته اند و به سبک اوزبرگ هنر وایکینگ ارائه شده اند. به گفته مورخ هنر مایر دو پائور، هر یک از آنها به عنوان «با فک های [خود] باسن حیوان قبلی را گرفته اند». به طور مشابه، سر فریزر کروزیر شامل الگوهای دندان سگ در قسمت بالای کلاهک است، اما تصور می شود که اینها متعلق به قرن شان
زدهم هستند. رها کردن. قطره اصلی احتمالاً به اندازه دستگیره ها تزئین شده بود، اما گم شده و زمانی در طول قرن های ۱۴ یا ۱۵ جایگزین شد. صفحه فعلی، مانند صفحه اصلی، یک پسوند جعبه مانند توخالی را تشکیل می دهد که به انتهای کلاهک ثابت شده است. از آلیاژ مس ریخته گری می شود و از یک درج شکلی ریخته گری تشکیل شده است که به یک نوار فلزی ساده متصل است. در بالای آن یک سر انسان نمایان و عجیب و غریب با مینای دندانه دار دیده می شود. در حفره زیر، چهره ای است که در قرن چهاردهم یا پانزدهم اضافه شده است، که به نظر می رسد یک اسقف یا روحانی باشد که میتر (نوعی سرپوش اسقف) بر سر دارد. او یک دستش را برای تبرک بالا آورده است در حالی که دست دیگرش یک کالسکه بلند با یک کلاهبردار مارپیچ است که از آن برای به خیمه زدن حیوانی، احتمالاً یک اژدها، به پای او استفاده می کند. دی پاور روحانی را به عنوان یک شخصیت جزیره ای در اواخر دوره با «چشم های سوراخ شده، گوش های کوچک، بینی بزرگ و سبیل و ریش سنگین» توصیف می کند. موقعیت قرارگیری پیکره های انسانی شبیه به کروزیر مرفه اواخر قرن نهم است. تنها نمونه باقی مانده دیگر از چنین چهره ای در قطره رودخانه لاون کر
وزیر است. احتمالاً دیگر کروزیرها زمانی چهره های مشابهی داشتند اما اجزای آن آسیب دیده یا برداشته شدند. به نظر می رسد که این روحانی به عنوان نماینده قدیس یادبود در نظر گرفته شده است، بنابراین «جسد قدیس بنیان گذار را نمایان و فعال می سازد» و اقتدار قدیس را به حامل فعلی کرزیر اعطا می کند. صفحه مسی زیر قطره حاوی طرح های دو مارپیچی لعابی است که به رنگ های آبی، سبز و زرد ارائه شده است. به عنوان قابل مشاهده ترین بخش کروزیر، قطره ها نقطه تمرکز آشکار برای هنر فیگور بودند، عنصری که جدا از زئومورفیسم، در غیر این صورت تقریباً به طور کامل در فلزکاری جزیره ای وجود ندارد. این منجر به نظریه هایی در قرن نوزدهم شد که قطره ها به عنوان ظرفی برای بقایای کوچک تر مقدسین عمل می کردند، در حالی که بدنه فلزی عصای چوبی اصلی قدیس را نگه می داشت. این ادعاها از اواسط قرن بیستم مورد تردید بوده اند و هیچ مدرکی برای حمایت از این نظریه ها وجود ندارد. یک استثناء لیزمور کروزیر است، که در آن دو یادگار کوچک و یک پارچه کتانی در طی یک بازسازی در سال ۱۹۶۶ میلادی در داخل کلاهبردار پیدا شد. شفت. شفت از یک هسته چوبی که با دو لوله آلیاژ مسی اندود شده تشکی
ل شده و پس از پایین ترین دستگیره باریک می شود. لوله در ابتدا با دو نوار اتصال در قسمت جلویی مهر و موم شده بود که احتمالاً از چرم بودند اما اکنون از بین رفته اند، اگرچه بخشی از یک غشای چرمی بین چوب و فلز هنوز وجود دارد. این شفت شامل سه دستگیره بشکه ای شکل و با تزئینات تزئین شده است که هر کدام کاملاً دور عصا می پیچند. آنها در فاصله مسافتی روی کارکنان قرار می گیرند و با طول لوله های خالی از هم جدا می شوند. هر کدام شامل الگوهای روباز و صفحات آلیاژ مسی تعقیب یا بازدارنده (یعنی برجستگی که از پشت چکش خورده است) است، این ویژگی فقط در کروزیر مرفه یافت می شود. بزرگ ترین و بالاترین گره است بلند و دارای قطر است. در مرکز آن یک نوار افقی از میناکاری و میناکاری شامپلوی حاوی الگوهای هندسی و شاخ و برگ قرار گرفته است. با پلاک های مثلثی و مستطیلی درج شده (که تعدادی از آنها وجود ندارد) که بین آنها گل میخ های شیشه ای آبی قرار گرفته اند. پلاک ها مسی و با تزیینات درهم و دارای حاشیه هایی هستند که با نوارهایی از مس تابیده و سیم نقره پوشانده شده اند. این شامل است تاج که برای نگه داشتن پایه کلاهک بریده شده است. تاج زیر دستگیره بالایی ا
ز آلیاژ مس ساخته شده است و شامل دو جفت حیوان بزرگ گربه مانند است که رو به روی یکدیگر یا روبروی یکدیگر قرار دارند. حیوانات به صورت برجسته و تزئین شده با نیلو و نقره منبت کاری شده اند. آنها یال های شیر مانند، گوش های قائم، گردن های بلند و دم های طناب دار دارند. پاهای در هم تنیده آنها از مارپیچی شروع می شود که قبل از ادغام با حیوان مربوطه در طرف مقابل، به کمان های تریکوتر تبدیل یا گره می خورد. اگرچه معمولاً به عنوان شیر شناخته می شوند، اما این پیکره ها همچنین شباهت هایی به گریفین ها در یک گره جزیره ای قرن هشتمی از ستنس در نروژ دارند.&lt;ref name="m115/6"&gt;Murray (2015), pp. 115–116&lt;/ref&gt; دستگیره مرکزی است ارتفاع دارد و کمتر از دو مورد دیگر تزئین شده است، اما دارای نوارهای درهم تنیده به سبک رینگریک باز ساخته شده از نقره منبت کاری شده است که مجموعه ای از الگوهای گره خورده را تشکیل می دهد. اندازه دستگیره پایین است ارتفاع، و مانند دستگیره بالایی دو مخروطی (یعنی دو قسمتی) و حاوی پلاک های مسی است که با گل میخ های شیشه ای از هم جدا شده اند. پس از دستگیره پایینی، شفت از یک حلقه آزاد عبور می کند و به سمت حلقه میخ
دار (یک پایه فلزی محافظ، در اینجا از آلیاژ مس) که نقطه پایه کروزیر را تشکیل می دهد، باریک می شود. برخلاف دو نمونه دیگر جزیره ای با فرول های باقی مانده (لیزمور و رودخانه لان، که هر دو انتهای پیچیده تر و پیچیده تری دارند)، در دستگیره پایینی ریخته نمی شود، بلکه یک قطعه جداگانه است. منشأ مدرن. مکان و سال کشف مجدد کروزیر نامشخص است. پتری در سال ۱۸۲۱ در "یادداشت های خود در مورد تاریخچه کلونماکنویز" نوشت که «حدود ۳۰ سال پیش» پیدا شده است. [...] [در] مقبره سنت سیاران» با قرار دادن یافته آن . او ادامه داد که دیگر اشیاء کشف شده در مقبره شامل یک جام و ظرف شراب بود که به گفته پتری «به دست نادانان افتاد و احتمالاً ارزش نگهداری را نداشتند»، که نشان می دهد فلز گرانبهای آنها ذوب شده و به قیمت ذاتی فروخته شده است. ارزش. «مقبره سنت سیاران» که پتری به آن اشاره کرده است به احتمال زیاد معبد کیاران متعلق به کلونماکنویز است، یک نیایشگاه- نمازخانه در این مکان. کروزیر برای مدتی در مجموعه لرد شهردار دوبلین و کلکسیونر هنری چارلز سیر (۱۷۶۴–۱۸۴۱) بود، اگرچه شرایط خرید او مشخص نیست. در سال ۱۹۷۰، باستان شناس فرانسوا هانری حدس زد که سر «مم
کن است به طور مستقیم یا غیرمستقیم آن را از خانواده نگهبانان موروثی آن به دست آورده باشد» (خانواده ای محلی که در طول قرن ها از شیء مراقبت و محافظت می کردند)، اما وجود ندارد. شواهد مستند برای این یک نمایش سنگی در سال ۱۸۲۶ در "نماهای زیبا از آثار باستانی ایرلند" که در سال ۱۸۳۰ توسط معمار و نقشه کش رابرت اوکالاگان نیونهام گردآوری شد، ظاهر شد و در آنجا توصیف شد که «۱۰۰ سال پیش حفر شده است». در کاتالوگ سال ۱۸۴۱ برای نمایشگاهی از مجموعه سر در بیمارستان روتوندا در دوبلین که مدت کوتاهی پس از مرگ وی برگزار شد، کروزیر به عنوان یک کروزیر «قدیمی» و زینتی توصیف شده است که زمانی به ابوت های کلونماکنویز تعلق داشت. در آن نمایشگاه توسط آکادمی سلطنتی ایرلند خریداری شد، و به موزه ملی ایرلند، خیابان کیلدر، دوبلین، در تأسیس آن در سال ۱۸۹۰ منتقل شد. امروزه در اتاق خزانه داری، در کنار کروزیرهای رودخانه لان و لیزمور به نمایش گذاشته می شود، جایی که به عنوان R 2988 فهرست شده است. ماکت اوایل قرن بیستم در دکلویسترز در نیویورک است. به طور گسترده ای به عنوان مجلل ترین و آراسته ترین کروزیرهای بازمانده از قرون وسطی شناخته می شود، در سال ۲۰۱۱
در "فهرست آیریش تایمز" و آکادمی سلطنتی ایرلند با عنوان " تاریخ ایرلند در ۱۰۰ شی " ظاهر شد.
دانشگاه کاتولیک ایرلند (CUI ; ) یک دانشگاه خصوصی کاتولیک در دوبلین، ایرلند بود. این دانشگاه در سال ۱۸۵۱ به دنبال مجمع تورلز در سال ۱۸۵۰، و در پاسخ به دانشگاه ملکه ایرلند و کالج های مرتبط با آن که غیر مذهبی بودند، تأسیس شد. کاردینال کالن قبلاً کاتولیک ها را از حضور در این «کالج های بی خدا» منع کرده بود. استقرار. پس از دوره رهایی کاتولیک در تاریخ ایرلند، اسقف اعظم آرماگ تلاش کرد برای اولین بار در ایرلند تحصیلات عالی را هم برای پیروان کلیسای کاتولیک و هم توسط چنین افرادی ارائه دهد. سلسله مراتب کاتولیک خواستار جایگزینی کاتولیک برای دانشگاه دوبلین / کالج ترینیتی شد، که سلسله مراتب از نادیده گرفتن منشأ انگلیسی آن خودداری کرد. سلسله مراتب همچنین می خواست با «کالج های بی خدا» دانشگاه ملکه ایرلند - که در شهرهای گالوی، بلفاست و کورک تأسیس شده بود، مقابله کند. دانشگاه دوبلین از دهه ۱۷۸۰ کاتولیک ها را برای تحصیل پذیرفته بود. با این حال، یک آزمون مذهبی مانع از تلاش کاتولیک ها برای عضویت در هیئت های مدیریت دانشگاه شد. از این رو، در سال ۱۸۵۰، در سینود تورلز، تصمیم گرفته شد که در دوبلین - به ویژه برای کاتولیک ها - یک مؤسسه ج
دید افتتاح شود. یافته های سینود توسط پاپ پیوس نهم مورد حمایت قرار گرفت و مقر مقدس در سال ۱۸۵۲ تأیید کرد و سپس در ۲۰ مارس ۱۸۵۴ بخشنامه ای از پاپ صادر کرد و از تأسیس دانشگاه حمایت کرد. در ۱۸ مه ۱۸۵۴ "دانشگاه کاتولیک ایرلند" با پنج دانشکده - حقوق، ادبیات، پزشکی، فلسفه و الهیات - با ریاست جان هنری نیومن (بعدها کاردینال) به طور رسمی تأسیس شد. سخنرانی ها در ۳ نوامبر ۱۸۵۴ با ثبت نام هفده دانش آموز آغاز شد که اولین آنها دانیل اوکانل، نوه دانیل اوکانل، سیاستمدار برجسته کاتولیک بود. در سال ۱۸۵۶ کلیسای دانشگاه افتتاح شد. به عنوان یک نهاد خصوصی، به دانشگاه کاتولیک هرگز منشور سلطنتی داده نشد، و بنابراین قادر به اعطای مدرک معتبر نبود و از مشکلات مالی مزمن رنج می برد. نیومن در سال ۱۸۵۷ دانشگاه را ترک کرد و پس از آن مدرسه رو به زوال جدی رفت. بارتولومئو وودلاک در سال ۱۸۶۰ به سمت رئیس دانشگاه منصوب شد و تا زمانی که در سال ۱۸۷۹ اسقف ارداق و کلونماکنویز شد، خدمت کرد. در سال ۱۸۶۱، دکتر وودلاک تلاش کرد زمینی را برای ساختمانی در نزدیکی کالج هولی کراس کلونلیف، تأسیساتی که به عنوان دانشگاه سنت پاتریک شناخته می شود، ایمن کند. نقشه ها
توسط یک معمار به نام J.J. مک کارتی، و سنگ بنا گذاشته شد. کاردینال کالن مخالف این ایده بود که دانشجویان غیر روحانی و روحانی را در یک محل آموزش دهند. اما این طرح به دلیل گسترش خط راه آهن کنار گذاشته شد و یک کلیسا و صومعه در محل ساخته شد. با نام کلاس های شبانه دانشگاه سنت پاتریک توسط دانشگاه به نام دکتر وودلاک تبلیغ می شد. برخی از مدارس متوسطه فیدر برای CUI تأسیس شد. کالج سنت فلانان در کو. کلر و دبیرستان دانشگاه کاتولیک در واترفورد به مدرسه دانشگاه کاتولیک نزدیک به آن پیوستند. در سال ۱۸۶۳، CUI اولین دکترای الوهیت خود را به جیمز وینسنت کلیری (استاد کالج سنت جان، واترفورد، و اسقف آینده کینگستون، کانادا) اعطا کرد. در سال ۱۸۸۰ دانشگاه سلطنتی ایرلند تأسیس شد. منشور دانشگاه سلطنتی به همه دانشجویان ایرلندی این حق را می دهد که در امتحانات دانشگاه شرکت کنند و مدارک آن را دریافت کنند. این دانشگاه در سال ۱۸۸۲ به "کالج دانشگاه - دوبلین" تغییر نام داد. به رسمیت شناختن. تا آنجا که به مقامات مدنی مربوط می شد، دانشگاه کاتولیک نه یک دانشگاه شناخته شده بود و نه مؤسسه ای که مدارک معتبر ارائه می کرد. نیومن در تأسیس دانشگاه جدید موف
قیت چندانی نداشت، اگرچه بیش از ۲۵۰۰۰۰ پوند از افراد غیر روحانی برای تأمین مالی آن جمع آوری شده بود. اگرچه آنها پول بنیاد را به عنوان متولی در اختیار داشتند، سلسله مراتب در سال ۱۸۵۹ بیشتر آن را برای حمایت از یک تیپ ایرلندی به رهبری مایلز آوریلی برای کمک به دفاع از رم در جنگ دوم استقلال ایتالیا فرستاد. نیومن در سال ۱۸۵۷ دانشگاه را ترک کرد. به گفته لیتون استراچی (در کتاب "ویکتوریان برجسته"، ص. 72)سرانجام او متوجه چیز دیگری شد: او دید که کل پروژه یک دانشگاه کاتولیک به عنوان یک سلاح سیاسی و کلیسایی علیه کالج های ملکه پیل تکامل یافته بود، و این تمام بود. و خود او به این دلیل فراخوانده شده بود که نامش یک دارایی با ارزش در یک پارتی بازی خواهد بود. وقتی این را فهمید، از ریاست خود استعفا داد و به سخنرانی بازگشت.متعاقباً مدرسه رو به زوال جدی رفت. در سال ۱۸۷۹ فقط سه دانشجو ثبت نام کرده بودند. وضعیت در سال ۱۸۸۰ تغییر کرد که دانشگاه سلطنتی ایرلند به رسمیت شناخته شد و دانشجویان دانشگاه کاتولیک حق شرکت در امتحانات دانشگاه سلطنتی و دریافت مدرک آن را داشتند. پس از اصلاحات ۱۸۸۰، دانشگاه کاتولیک متشکل از تعدادی کالج تشکیل دهنده
بود، از جمله کالج سنت پاتریک، ماینوث و دانشکده پزشکی سنت سیسیلیا (به پایین مراجعه کنید)، و بسیاری از دانشگاه اصلی سپس به یکی دیگر از کالج های خود، کالج دانشگاه، دوبلین ادغام شدند. . به دنبال قانون ۱۸۷۹، همه کالج های کاتولیک از جمله کالج کارلو، کالج صلیب مقدس و کالج بلک راک (کالج "فرانسوی") تحت نظر دانشگاه کاتولیک قرار گرفتند. متعاقباً سایر حوزه های علمیه مانند کالج سنت کیران، کیلکنی، کالج کارملیت، ترنور به دانشگاه کاتولیک و در نتیجه دانشگاه سلطنتی جدید وابسته شدند. کالج دانشگاهی در سال ۱۸۸۳ به کنترل یسوعیان منتقل شد، زمانی که دانشکده های دانشگاه کاتولیک به جز پزشکی در آن قرار داشتند. دانشگاه ملی ایرلند، ۱۹۰۹. در سال ۱۹۰۹، دانشگاه کاتولیک اساساً با ایجاد دانشگاه ملی ایرلند، با کالج دانشگاهی دوبلین به عنوان مؤسسه، به پایان رسید، اما دانشگاه کاتولیک ایرلند تا سال ۱۹۱۱ یک نهاد قانونی باقی ماند. در سال 1915 NUI به تعدادی از دانشجویان سابق CUI دکترای افتخاری اعطا کرد. دانشکده پزشکی دانشگاه کاتولیک. دانشکده پزشکی دانشگاه کاتولیک در سال ۱۸۵۵ در خیابان سیسیلیا، دوبلین، سخنرانی هایی را برای دانشجویان پزشکی آغاز کرده بو
د. بر خلاف دانشگاه کاتولیک مرتبط، به رسمیت شناختن فارغ التحصیلان آن توسط موسسات رسمی (RCSI) موفقیت آن را تضمین کرد. این امر باعث شد که دانشکده پزشکی به موفق ترین کالج مؤسس دانشگاه کاتولیک تبدیل شود و تا سال ۱۹۰۰ دانشکده پزشکی به بزرگترین دانشکده پزشکی در ایرلند تبدیل شد. اصلاحات ۱۹۰۸، دانشکده پزشکی دانشگاه کاتولیک را به عنوان دانشکده پزشکی کالج دانشگاه دوبلین، با دکتر DJ Coffey, MB(RUI)، استاد فیزیولوژی، دانشکده پزشکی دانشگاه کاتولیک، بازسازی کرد و اولین رئیس UCD شد.
رابط منسجم مقیاس پذیر یا رابط منسجم به هم پیوسته (SCI)، یک استاندارد اتصال پرسرعت برای پردازش چندگانه حافظه مشترک و ارسال پیام است. هدف این بود که مقیاس بندی به خوبی شود، انسجام حافظه در سراسر سیستم و یک رابط ساده فراهم شود، به عبارتی استانداردی برای جایگزینی گذرگاه های موجود در سیستم های چند پردازنده ای با یکی بدون محدودیت های مقیاس پذیری و عملکرد ذاتی. استاندارد IEEE Std 1596-1992، استاندارد IEEE برای رابط منسجم مقیاس پذیر (SCI) توسط هیئت استانداردهای IEEE در ۱۹ مارس ۱۹۹۲ تأیید شد. این استاندارد در طول دهه ۱۹۹۰ مورد استفاده قرار گرفت، اما هرگز به طور گسترده مورد استفاده قرار نگرفت و از اوایل دهه ۲۰۰۰ با سیستم های دیگر جایگزین شده است. تاریخچه. بلافاصله پس از پروژه Fastbus (IEEE 960) Futurebus (IEEE 896) در سال ۱۹۸۷، برخی مهندسان پیش بینی کردند که تا زمانی که در اوایل دهه ۱۹۹۰ منتشر شود، برای بازار محاسباتی با کارایی بالا بسیار کند خواهد بود. در پاسخ، یک گروه مطالعاتی "Superbus" در نوامبر ۱۹۸۷ تشکیل شد. کارگروه دیگری از انجمن استاندارد مؤسسه مهندسین برق و الکترونیک (IEEE) برای تشکیل استانداردی در این بازار د
ر ژوئیه ۱۹۸۸ تشکیل شد. زیرمجموعه ای از ویژگی های Futurebus که می توان آن ها را به راحتی با سرعت بالا پیاده سازی کرد، همراه با اضافات جزئی برای تسهیل اتصال به سیستم های دیگر، مانند VMEbus. بسیاری از توسعه دهندگان پیشینه خود را از گذرگاه های کامپیوتری پرسرعت داشتند. نمایندگانی از شرکت های صنعت کامپیوتر و جامعه تحقیقاتی شامل Amdahl, Apple Computer, BB&amp;N, Hewlett-Packard, CERN, Dolphin Server Technology, Cray Research, Sequent, AT&amp;T, Digital Equipment Corporation, McDonnell Douglas, National Semiconductor, Stanford Linear Accelerator, Tektronix, Texas Instruments, Unisys، دانشگاه اسلو، دانشگاه ویسکانسین. هدف اصلی یک استاندارد واحد برای همه گذرگاه های کامپیوتر بود. این کارگروه خیلی زود ایده استفاده از ارتباط نقطه به نقطه در شکل حلقه های درج را مطرح ساخت. این امر افزون بر مجاز کردن تراکنش های موازی، از ایجاد خازن توده ای، مشکلات طول/سرعت فیزیکی محدود نور و بازتاب های خرد جلوگیری می کند. استفاده از حلقه های درج به Manolis Katevenis نسبت داده می شود که آن را در یکی از جلسات اولیه کارگروه پیشنهاد کرد. گروه کار
ی برای توسعه استاندارد توسط دیوید بی. گوستاوسون (رئیس) و دیوید وی. جیمز (معاون رئیس) رهبری شد. دیوید وی جیمز در نوشتن مشخصات از جمله C-code قابل اجرا مشارکت قابل توجهی داشت. [نیاز به منبع] گروه Stein Gjessing در دانشگاه اسلو از روش های رسمی برای تأیید پروتکل انسجام استفاده کردند و Dolphin Server Technology یک تراشه کنترل گر گره شامل منطق انسجام حافظه پنهان را پیاده سازی کرد. نسخه ها و مشتقات مختلف SCI توسط شرکت هایی مانند Dolphin Interconnect Solutions, Convex, Data General AViiON (با استفاده از کنترل کننده حافظه پنهان و تراشه های کنترل کننده پیوند از Dolphin), Sequent و Cray Research پیاده سازی شدند. Dolphin Interconnect Solutions یک مشتق متصل PCI و PCI-Express از SCI را پیاده سازی کرد که دسترسی به حافظه مشترک غیر منسجم را فراهم می کند. این پیاده سازی توسط Sun Microsystems برای خوشه های پیشرفته خود، گروه Thales و چندین برنامه دیگر از جمله برنامه های حجمی برای ارسال پیام در خوشه بندی HPC و تصویربرداری پزشکی استفاده شد. SCI اغلب برای پیاده سازی معماری های دسترسی غیریکنواخت حافظه مورد استفاده قرار می گرفت. همچن