Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
قوم شینکوک یا شینکاک یک قبیله بومیان آمریکایی تثبیت شدهٔ دولت فدرال ایالات متحده آمریکا می باشد. ایشان از اخلاف قوم های پِکوات و ناراگانسِت در جنوب نیوانگلند هستند و به زبان آلگانکویان صحبت می کردند. شینکوک به معنی «مردم ساحل سنگی» است؛ زیرا زمین های اجدادیشان در مرز جنوب شرقی سواحل سنگی لانگ آیلند و جنوب خلیج بزرگ پِیکانیک واقع شده بود. مردم این قبیله دریانورد بودند. صدف کاری های ارزنده شان به نام وامپوم زیبا و پر دوام شهرت فراوان داشت. و به واسطهٔ ارزشی که پیدا کرده بود، به عنوان پول در تجارت بین قبایل مختلف بکار می رفت. وامپوم را حتی برای ثبت مراسم مهم در کمربندهای تشریفاتی نیز به کارمی بردند. در میانهٔ قرن هفدهم اروپائیان در شرق لانگ آیلند لنگر انداختند و مذهب پریسبتری - وابسته به کلیسای مشایخی پروتستان- را با خود آورده، شروع به خرید زمین کردند. و با ایجاد دهات و شهرنشینی، تا اواخر قرن هجدهم اراضی خود را با تجاوز به زمین های بومیان گسترش دادند. بیماری های گوناگون اروپائیان نیز باعث تلفات زیادی در بین بومیان منطقه شد. قبیلهٔ شینکوک و همسایگانش مانند مونتاوک در شرق آن، خیلی زود هدف مبلّغین مذهبی مسیحی قرار
گرفتند. سفرهای این مبلّغین مذهبی از سوی کاناتیکت جنوبی به خلیج لانگ آیلند به آسانی انجام می گرفت. افراد قبیله شینکوک پس از جنگ انقلاب جدائی مهاجرین این قاره از انگلستان، با از دست دادن زمین ها و منابع اقتصادشان ناچار شدند به شهرک برادرتآون که در اراضی سرخپوستان اُنیدا در نیویورک غربی بود نقل مکان کنند. با وجود اینکه طرز حکومت سنتی سرخپوستان تصمیم گیری بر اساس موافقت کامل بین تمام مردان بالغ قبیله بود، اماّ در سال ۱۷۹۲ قوّهٔ مقننهٔ ایالت نیویورک یک نوع روش حکومت قبیله ای که شامل سه امین انتخابی از بین مردان قبیله بود بر آنان تحمیل کرد. از اواسط قرن نوزدهم، قبیله شینکوک اجازه داشت فقط در یک محدوده مسکونی به نام شینکوک رزرویشن بالغ بر ۸۰۰ هکتار که وسعتش با زمین های اجدادیشان ابداً قابل مقایسه نبود در درون شهرک ساوت همپتون زندگی کند. در سال ۲۰۰۷ مدیریت قبیلهٔ شینکوک به طرز حکومت سنتی خود بازگشت، و این بار توافق کامل زنان بالغ قبیله را هم شامل شد. پس از آن یک شورای قبیله ای هم ایجاد کرد. در سال ۲۰۱۰ پس از ۳۰ سال کوشش بالاخره موفق شدند با یک جمعیت ۱۴۰۰ نفری رسمیت خود را از دولت فدرال آمریکا بگیرند. تاریخ. قوم شینکو
ک یکی از سیزده گروه بومیانی بودند و بر پایه خویشاوندی قومی در لانگ آیلند نیویورک می زیستند. که به دلیل موقعیت جغرافیایی شان به این نام شناخته می شدند. اعضای این قبیله مردمی بودند که فقط در لانگ آیلند زندگی نمی کردند و در نقاط دیگر هم ساکن بودند. قبل از تخریب اقتصادی و فرهنگی آنها - و گاهی با بردگی واقعی - توسط اروپایی ها، در دهکده های خودمختار وابسته به خویشاوندی با همسایگان خود زندگی می کردند. این خویشاوندان تحت مدیریت قبیلهٔ پکوات و ناراگانسِت، از قبایل قدرتمندتر آلگانکی جنوب نیوانگلند در سراسر خلیج لانگ آیلند بودند. اعتقاد بر این است که شینکوک به گویشی بر ساخته از موهگان-پکوات - مونتاک، شبیه دیگر همسایگان به نام مونتاوک در لانگ آیلند صحبت می کردند. همان طور که پس از ایجاد محدوده های تعیین شده به نام «ر-زر-وی-شن» برای سکونت قبایل بومیان در بسیاری از قبایل شمال شرقی اجازه صحبت به زبان شینکوک در مدارس داده نشد و استفاده از آن در خارج از رزرویشن بسیار ناخوشایند به حساب می آمد. این باعث کاهش تعداد افرادی شد که به این زبان صحبت می کردند، با این حال، این قبیله به طور فعال درگیر برنامه های تجدید زبان برای تأمین می
راث زبان بومی خود برای نسل های آینده است. گروه های بومیان در قسمت غربی لانگ آیلند، مانند لناپه (دلاور)، و دهکده متینکاک و پاچاگ از هر سه نفر یک نفر به گویش دلاور-مونسی، که بخشی از گروه بزرگ زبانهای آلگانکی، بودند صحبت می کرد. آنها یک سیستم اجتماعی معمول به نام «دراز-خانه»داشتند. این گروه همچنین در منطقه ای واقع شده بود که از حومهٔ میانی آتلانتیک، از غرب کنتیکت، قسمت پایین دره رودخانه هادسون، تا نیوجرسی امروزی، و ایالات دلاور و پنسیلوانیا گسترش می یافت. مانند دیگر بومیان لانگ آیلند، شینکوک از وامپومپیاگ که صدف های براق به نخ کشیده شده است، درست می کردند. سرخپوستان از آن ها به جای پول، یا برای حسابداری، برای زیبایی و تزیینات، و همچنین به عنوان نشانه و نماد فامیلی از آنها استفاده می کردند. این مهره های صدفی در مکان های مسکونی بومیان آمریکا تا غرب کوه های راکی پیدا شده اند که ارزش آن ها را در داد و ستدها نشان می دهد. اگرچه سایر قبایل نیوانگلند هم وامپومپیاک را تولید می کردند، اما شهرت بهترین نوع آن به سرخپوستان لانگ آیلند داده شده است. پائومانوک، یکی از نامهای زیادی که به لانگ آیلند داده شده به معنای «سرزمین مالی
ات» است. این قبیله در معرض حملات قبیلهٔ پیکوات و سایر قبایل نیوانگلند قرار گرفت تا این کالای ارزشمند تجاری را کنترل کنند. اروپایی ها در تجارت با سایر قبایل به سرعت ارزش وامپوم قبیلهٔ شینکوک را آموختند"." کاکنوی مترجم که یک شینکوک مونتاوک بود درجنگ پیکوات در سال ۱۶۳۷ به اسارت درآمد. قبل از بازگشت به لانگ آیلند، در دهه ۱۶۴۰ با جان الیوت در بوستون همکاری کرد تا اولین قسمت های کتاب مقدس الیوت را به زبان بومیان آمریکا ترجمه کند. پس از استعمار اروپاییان، به دلیل آسیب پذیری در برابر بیماری های عفونی که تا قبل از ورود استعمارگران در بین بومیان وجود نداشت، و با نداشتن هیچ نوع مصونیتی، جمعیت بومیان آمریکا در لانگ آیلند به طرز چشمگیری کاهش یافت. همه گیری آبله در سال ۱۶۵۸ باعث مرگ تقریباً دو سوم جمعیت سرخپوستان در این جزیره شد. بعلاوه، با تعدی زمین توسط استعمارگران هلندی و بعداً توسط انگلیسی ها، جوامع آن ها بهم خورد، و آنان را که در جامعه شان سنت شکار و ماهیگیری داشتند به باغداری مجبور کرد. تا سال ۱۷۴۱، جمعیت آنان در مجموع فقط ۴۰۰ بومی آمریکایی تخمین زده می شود. استعمارگران انگلیسی در سال ۱۶۴۱ یک قرارداد اجاره با قبیله ش
ینکوک امضاء کردند. این قرارداد در سال ۱۷۰۳، طوری تنظیم شد تا زمین های بیشتری برای استعمارگران انگلیسی دربر گیرد. در سال ۱۷۹۲، ایالت نیویورک قانونی گذراند که در آن قبیله سرخپوستان شینکوک را به عنوان «متولیان» (امناء) محل معرفی کرد. و در این قانون، یک انتخابات سالانه برای تعیین سه نفر به عنوان «امین"»" قبیله ای مقرر داشت. این حکم از سال ۱۷۹۲ تاکنون ادامه دارد. قبایل مونتاک، شینکوک و اونکچاک برای مقابله با نیروهای خارجی سیستم های قبیله ای ایجاد کردند. قبیلهٔ شینکوک برای مدیریت برخی از روابط با کشاورزان محلی در قرن هیجدهم، و سایر حوزه های قضائی در دوران معاصر به متولیان آنها وابسته بود. بیش از دو قرن، امنای انتخاب شده زمین ها و منابع قبیله را اداره می کردند. بالاخره در پاییز ۲۰۱۰ قبیلهٔ شینوک به رسمیت شناخته شد. تعدادی از اعضای شینکوک پس از جنگ انقلابی آمریکا، لانگ آیلند را ترک کردند و به بومیان برادرتآون (شهرک برادران) در غرب نیویورک پیوستند. در آنجا بومیان قبیلهٔ اونیدا مقداری زمین را در محدودهٔ مسکونی (رزرویشن) خود به آنان اختصاص دادند. در اواسط قرن نوزدهم، قبایل شینکوک و برادرتآون از نیویورک بیرون رانده شدند
و به ویسکانسین مهاجرت کردند. برخی از افراد شینکوک در لانگ آیلند با استعمارگران محلی و بردگان آفریقایی-آمریکایی، که در مزارع و در صنعتگری کار می کردند، ازدواج کردند. اغلب آنان فرزندان خود را به رسم شینکوک پرورش دادند و هویت و فرهنگ خود را حفظ کردند. مردان قبیلهٔ شینکوک به راحتی بر روی آب کار می کردند. در زندگی در اطراف جزیره مدتها ماهیگیر و ملوان بودند. در طول قرن نوزدهم، مردان شینکوک به عنوان ماهیگیر و ملوان در کشتی های نهنگ گیری در بندرگاه "سگ هاربر" و سایر بندرهای محلی کار می کردند. گفته شده که هیچ کشتی از شرق لانگ آیلند خارج نشده است که حداقل یک مرد از قبیلهٔ شینکوک در آن نباشد. هنگام تلاش برای نجات یک کشتی که در شرق همپتون گیر کرده بود در دسامبر سال ۱۸۷۶ ده نفر از مردان شینکوک جان خود را از دست دادند. افراد این قبیله به خاطر چنین تلاشهای قهرمانانه ای است که در حکایات محلی مشهور شده اند. در آغاز قرن بیستم، اعضای قبیلهٔ شینکوک با صفات دریانوردان جسور و مستخدمین کارآمد در خدمات نجات بخش ایالات متحده (گارد ساحلی) توصیف شده اند. مردم قبیلهٔ شینکوک از سال ۱۹۴۶ به بعد در تعطیلات آخر هفته روز کارگر، به یادبود مرا
سم سال ۱۹۱۲، در محلهٔ خود (رزرویشن) میزبان یک نشست و گفتگوی سنتی بومی به نام "پاو-واو" می شوند. روزنامهٔ سراسری آمریکایی «یو اس تودی» این برنامهٔ نشست و گفتگوی (پاو-واو) قبیلهٔ شینکوک را به عنوان یکی از بزرگ ترین "پاو-واو"های انجام شده در ایالات متحده رتبه بندی کرده است. در سال ۲۰۰۸ این پاو-واو پنجاه هزار بازدید کننده را به خود جلب نمود. رسمیت قبیلهٔ شینکوک. پس از بیش از ۳۰ سال تلاش، قبیلهٔ شینکوک در اکتبر ۲۰۱۰ توسط دولت ایالات متحده به رسمیت شناخته شد. از تلاش های این قبیله شکایت از وزارت کشور ایالات متحده بود. جورج تی اسکیبین، در نقش معاون رتبه اول دستیار رئیس امور سرخپوستان، یک اعلامیه ای در رابطه با وضعیت نهایی این قبیله را در ۱۳ ژوئن ۲۰۱۰ صادر کرد. اولین وزیر کشور که از محدودهٔ زندگی بومیان شینکوک در سال ۲۰۱۵ بازدید کرد سالی جول بود. کهوِن واشبِرن، معاون وزیر امور سرخپوستان در این بازدید به او پیوست. یکی از اهداف این سفر نشان دادن اهمیت طرح های انرژی تجدیدپذیر بود. محدوده سکونت بومیان (رِزِروِیشِن). محدودهٔ مسکونی قبیلهٔ شینکوک یک ذخیرهٔ خودمختار است. در سال ۱۸۵۹، مرزهای فعلی تأسیس شد. سازمان فرهنگی بومی
ان شینکوک برای ایجاد برنامه های هنرها و صنایع دستی بومیان آمریکا در سال ۱۹۷۲ تشکیل شد. از برنامه های موجود، آموزش و مطالعه رقص های سنتی، منجوق کاری، منبت کاری، صنایع دستی بومیان آمریکا و موسیقی بومی می باشند. گروهی به نام «خوانندگان جوان» تشکیل شد. این گروه وقت و انرژی خود را صرف یادگیری آوازها، ترتیل شعارهای سنتی، و مراسم طبل آلگانکایی می کنند، و با سفر در سراسر شمال شرقی آمریکا و اجرای پاو-واو در مسابقات طبل زنی بومی شرکت می کنند. برنامه غنی سازی فرهنگی یک فرایند اشتراک و یادگیری است که جامعه بومیان اصلی سرزمین برای اطمینان از انتقال آرمان ها و سنت های نیاکان خود به نسل های آینده درگیر آن می باشد. این فعالیت ها شامل اشتراک و دانش در مورد غذا، لباس، هنر، صنایع دستی، رقص های سنتی، مراسم و زبان های بومی می باشد. این محدوده مسکونی سرخپوستان (رزرویشن) دارای یک موزه، یک مرکز پرورش آبزیان صدف دار، یک مرکز آموزش و پرورش، یک مرکز فرهنگی و اجتماعی، زمین بازی، و یک کلیسای پروتستان می باشد. این محدوده سه مایل (۵ کیلومتر) در غرب شهرک ساوت همپتون، نیویورک قرار دارد. در سال ۱۹۰۳ جمعیت آن به ۱۵۰ نفر می رسید. در سال ۲۰۱۲ تع
داد اعضای سرخپوستان قبیلهٔ شینکوک به بیش از ۱۴۰۰ نفر رسید که بیش از نیمی از آنها در محدودهٔ مسکونی تعیین شده اقامت دارند. اختلاف بر سر مالکیت زمین. در سال ۲۰۰۵ این قوم تقاضای استرداد ۳۵۰۰ هکتار (۱۴ کیلومتر مربع) از زمین های ضبط شده قبیله شینکوک را در شهرک ساوت همپتون، واقع در نزدیکی محدوده مسکونی قبیله (رزرو) و میلیاردها دلار غرامت برای خسارات وارده به زمینهای استعماری را علیه نیویورک از دولت داد. ارزش املاک مورد اختلاف یک میلیارد دلار است و شامل باشگاه گلف شینوکاک هیلز می باشد که به گفته قوم شینکوک محل سنتی خاکسپاری درگذشتگان قبیله است. این طرح دعوی قبیله در دادگاه، شکایتی علیه قوهٔ مقننهٔ نیویورک با اشاره به طریقهٔ تصویب حکم اجازهٔ خرید ۱۸۵۰۰ هکتار زمین های قبیله ای توسط استعمارگران در سال ۱۸۵۹ بود. این دعوی قرار اجاره نامهٔ ۱۰۰۰ ساله را که در سال ۱۷۰۳ مابین مقامات استعمار ساوت همپتون و افراد قبیله امضاء شده بود لغو کرد. این طرح دعوی در دادگاه اعلام داشت که در سال ۱۸۵۹ یک گروه سرمایه گذاران با نفوذ نیویورک برای لغو اجاره نامه با هم همدست شدند و عریضه ای جعلی مبنی بر اینکه از جانب تعدادی از اعضای قبیلهٔ شینک
وک بوده به مجلس مقننهٔ فرستادند. با وجود اینکه بقیهٔ اعضای قبیله فوراً اعتراض کرده و عریضه را جعلی خواندند، مجلس مقننه خرید ۱۴ کیلومترمربع از سرزمین قبیله را توسط استعمارگران تصویب کرد. یک فیلم مستند با عنوان «نقطه وجدان» در سال ۲۰۱۹ منتشر شد و در شبکهٔ دبلیو ان ای تی در شهر نیویورک و ایستگاه های مختلف پی بی اس نمایش داده شد. این فیلم مستند مبارزه برای حقوق مالکیت زمین و حفاظت از اماکن دفن اجدادی شینکوک طی یک دوره پنج ساله است. در این فیلم از یکی از فعالین حقوق قبیله شینکوک به ویژه بکی هیل-جنیا هم یاد می کند. پیشنهاد تأسیس کازینو (قمارخانه). در سال ۲۰۰۷ قبیله شینکوک پیشنهاد تأسیس یک کازینو را برای ایجاد درآمد به منظور رفاه ساکنان و ایجاد فرصت های تحصیلی برایشان داد، اما انجام این پیشنهاد هنوز به جایی نرسیده است. در مذاکرات با ایالت نیویورک و دولت محلی، مدیریت قبیله موافقت می کند که مکانی خارج از منطقه همپتون ها برای محیط زیست بهتر باشد بپذیرد. در آن صورت اگر موفق شوند محلی را با مشارکت دولت بسازند، می توانند یک کازینو مخصوص بازی های گروه درجه III که نسبت به داشتن کازینو در داخل محدوده سکونت قبیله (رزرویشن) بر
ای قبیله سودآورتر است؛ زیرا داخل رزرویشن فقط برای داشتن بازیهای گروه درجه II واجد شرایط هستند. نهنگ گیری. در ایالات متحده، تصور بر آن است که صید نهنگ در دهه ۱۶۵۰ شروع شد. ساکنین انگلیسی ساوت همپتون، افرادی چون جان اوگدن و جان کوپر با سرخپوستان قبیلهٔ شینکوک تعدادی قراردادهای گوناگون بستند که شرکت در صید نهنگ را مجاز می کرد. مهاجران انگلیسی آن زمان اصولاً کشاورز بودند و تجربهٔ زیادی در دریا نداشتند. از طرف دیگر سرخپوستان این قبیله که هم در زمینه دریانوردی و هم در شکار نهنگ بسیار ماهر بودند برای تجاری سازی صنعتی معروف به طرح نهنگ ضروری بودند. طبیعتاً تعداد نهنگ های صید شده در یک فصل رابطهٔ مستقیم با مهارت صیادان نهنگ داشت. در نتیجه، مردان شینکوک اغلب ماه ها جلوتر از فصل صید، و حتی برای سال ها به طور مرتب به دعوت شرکت های صید نهنگ با آنها قرارداد می بستند. این ترتیب ها به طرز غیرقابل تصوری موفقیت آمیز بود، و شرکت های صید نهنگ به زودی در سرتاسر نیوانگلند دیده شد. صیادان سرخپوست به قدری با ارزش بودند که فرماندار وقت در سال ۱۷۰۸ قانونی وضع کرد که «سرخپوستان تحت استخدام شرکت های صید نهنگ از اول نوامبر تا پانزدهم آور
یل از دستگیر شدن، مورد آزار و اذیت و بازداشت قرار گرفتن مصون می باشند». این گونه قراردادهای صید نهنگ با سرخپوستان قبیله شینکوک حداقل تا سال ۱۷۴۶ ادامه یافت. صنعت صید نهنگ در اواسط سالهای ۱۷۰۰ به شدت نزول کرد؛ زیرا دیگر در نزدیکی ساحل وجود نهنگ ها به وفور سابق یافت نمی شدند. بنا بر این شکار نهنگ ها در پهنهٔ جهان گسترش یافت. و هنوز تا دهه ۱۸۰۰ وجود مردان شینکوک در این صنعت بسیار ارزشمند بود. قابل ذکر است که در ۱۸ آوریل ۱۸۴۵ یک سرخپوست شینکوک به نام الی ایزر، اولین سرخپوست آمریکایی بود که با کشتی صید نهنگ به نام منهتن وارد خاک ژاپن شد و در خلیج توکیو لنگر انداخت. وامپوم (صدف کاری). «وامپوم» عبارت است از صنعت صدف کاری که مخصوص سرخپوستان قبیلهٔ شینکوک می باشد. در اوایل دهه ۱۶۰۰، اولین مدرک ثبت شدهٔ اروپایی در بارهٔ سرخپوستان لانگ آیلند از یک مقام رسمی هلندی به نام ایزاک دو رازیرس به دست آمده است. وی لانگ آیلند را چنین توصیف کرد، که حدود ۳۳/۶ کیلومتر پهنای آن است و دارای چندین نهر و خلیج می باشد. این محل جایی است که بسیاری از وحشیان در آن زندگی می کنند. آنان که شینکوک نامیده می شوند با کشت ذرت و ساختن سوان (وامپوم)
زندگی خود را تأمین می کنند." به طور کلی چنین به نظر می رسد که سرخپوستان لانگ آیلند در دوران استعمار بزرگ ترین تولیدکننده وامپوم بودند که بیشتر آن را به عنوان خراج به قبایل بزرگتر یا قدرتمندتر پرداخت می کردند. همان طور که تولید وامپوم در طول دهه ۱۶۰۰ رشد کرد، تا اوایل قرن ۱۸ به یک پول رسمی مستعمرات تبدیل شد و ارز اصلی مورد استفاده در تجارت خز در آن زمان بود. نیاز به وامپوم به حدی شده بود که برای دسترسی نا محدود به آن، نام قبیلهٔ شینکوک و دیگر سرخپوستان لانگ آیلند، به عنوان تأمین کنندگان بی حد وامپوم در قراردادهای تجارت آزاد در فورت آلبانی، در سال ۱۶۶۴، گنجانده شدند. در لانگ آیلند قبیلهٔ شینکوک و دیگر قبائل همسایگی آنها، بسیار مشتاق بودند که دسترسی به منابع طبیعی را از طریق بستن قراردادهای گوناگون با ساکنین لانگ آیلند برای خود حفظ کنند. در سال ۱۶۴۸ قبائل شینکوک، مونتاوک، منهست، و کرچاوگ زمین هایی را فروختند که تبدیل به شهر ایست همپتون نیویورک شد. بر اساس این پیمان: «(قبایل) حق ماهیگیری در همه مکان های مناسب را به جهت تهیهٔ وامپوم برای خود حفظ می کنند». هنوز هم شواهد تأثیر شینکوک بر این صنعت دیده می شود. یک ابز
ار بزرگ به نام «بول ریک» یا «چنگک شینکوک» برای برداشت صدف است که در اواسط دهه ۱۸۰۰ ایجاد شده است.
خوانندهٔ آمریکایی مایکل جکسون (۱۹۵۸–۲۰۰۹)، ملقب به «سلطان پاپ»، را یکی از شاخص ترین چهره های فرهنگی قرن بیستم و یکی از موفق ترین و تأثیرگذارترین سرگرمی سازها دانسته اند. دستاوردهای وی در زدودن تبعیض جنسیتی در موسیقی عامه پسند ایالات متحده نقش داشت و دوره ای از چندگانگی فرهنگی و ادغام را ایجاد کرد که نسل های بعدی هنرمندان از آن پیروی کردند. نفوذ وی به الهام بخشیدن به روند مد و افزایش آگاهی از اهداف اجتماعی در سراسر جهان گسترش یافت. جکسون در سال ۱۹۶۹ به عنوان خواننده اصلی جکسون فایو (گروهی که با برادران بزرگترش تشکیل شد) به یک ستاره کودک تبدیل شد. کنگره ایالات متحده آمریکا این گروه را به دلیل مشارکت در فرهنگ جوانان ایالات متحده به رسمیت شناخت، و جکسون مورد استقبال عموم مردم ایالات متحده قرار گرفت تا جایی که از زمان شرلی تمپل در دهه ۱۹۳۰، توانایی ایجاد یک ستاره کودک وجود نداشت. در اوایل دهه ۱۹۸۰، جکسون به یک شخصیت مسلط در فرهنگ مردمی و اولین سرگرم کننده آفریقایی-آمریکایی تبدیل شد که دارای طرفدار متقاطع قوی در تلویزیون موسیقی (ام تی وی) بود. موزیک ویدئوهای وی، از جمله ویدئوهای «بزن به چاک»، «بیلی جین» و «تریلر» ا
ز آلبوم "تریلر" در سال ۱۹۸۲، به دلیل شکستن موانع نژادی و تبدیل رسانه به فرم هنری و ابزار تبلیغاتی، شناخته شده اند. محبوبیت این ویدئوها باعث شهرت کانال تلویزیونی ام تی وی شد. نتیجه موفقیت جکسون در این زمان، نجات صنعت موسیقی در اواخر دهه ۱۹۷۰، رکود اقتصادی و ایجاد انقلابی در آن زمان با آغاز تمرکز بر بازاریابی آلبوم های پرفروش و ارائه ویدیو بود. جکسون از طریق فیلم ها و اجراهای زنده خود، رقص های خیابانی را به محبوبیت رساند و آثارش به ویژه مون واک، مردم سراسر جهان را به خود جلب کرد. وی به دلیل نقشش در گسترش رقص میان مخاطبان جهانی و تأثیرگذاری قابل مقایسه با نمادهای رقص مانند فرد آستر و سامی دیویس جونیور شناخته شده است. فیلم های "تریلر" با زیبایی شناسی که از سنت فیلم موزیکال گرفته شده ، زیرمجموعه ای از طراحان رقص را به دنبال داشت و دیگر هنرمندان پاپ به دنبال تولید فیلم های تبلیغاتی پیچیده رقص محور بودند. در دهه ۱۹۸۰، خصوصیات شخصی و تغییر شکل ظاهری جکسون منشأ جذابیت روزنامه نگاری تبلوید شد، پدیده ای که به اتهامات کودک آزاری علیه او در سال ۱۹۹۳ منجر شد. این عجایب و جنجال ها باعث الهام بخشیدن به تعداد زیادی آثار هنری
دیگر شد که در نمایشگاه ۲۰۱۸ "مایکل جکسون: روی دیوار" در گالری ملی پرتره لندن به نمایش درآمد. جکسون طیف وسیعی از موضوعات را تحت تأثیر قرار داد، از مطالعاتِ افراد مشهور گرفته تا فرهنگ بصری، مطالعات جنسیتی و جنسی، و موارد دیگر که ارتباط مستقیمی با حرفه او ندارند. طبق مطالعه ای که در ژورنال مطالعات پان آفریقایی در سال ۲۰۱۰ منتشر شد، تأثیر جکسون در دانشگاه با اشاره به او در ادبیات مربوط به ارتباطات جمعی، روانشناسی، پزشکی، مهندسی و شیمی گسترش یافت. شورای انگلیس، نام جکسون را در فهرست «۸۰ لحظه ای که جهان را شکل داد» ثبت کرد و از مایکل جکسون به عنوان یکی از شخصیت هایی که فرهنگ عامه را تغییر داد نام برد.
جشن یا مراسم فیلمی محصول سال ۲۰۱۰ و به کارگردانی مکس وینکلر است. در این فیلم بازیگرانی همچون مایکل آنگارانو، اوما تورمن، ریس تامپسون، لی پیس، جیک جانسون و ربکا میدر ایفای نقش کرده اند.
روابط اسرائیل و موریتانی به روابط دوجانبه تاریخی و کنونی اسرائیل و موریتانی اشاره دارد. در سال ۱۹۹۹، موریتانی سومین عضو اتحادیه عرب شد که اسرائیل را به عنوان یک کشور مستقل به رسمیت شناخت. دو کشور روابط کامل دیپلماتیک را در اکتبر ۱۹۹۹ برقرار کردند. با این حال، به عنوان پاسخی به جنگ غزه، روابط از سال ۲۰۰۹ مسدود شد. تاریخ. موریتانی در نتیجه جنگ شش روزه ۱۹۶۷، دنبال تصمیم جمعی اتحادیه عرب (موریتانی تا نوامبر ۱۹۷۳ در لیگ پذیرفته نشد ) به اسرائیل اعلان جنگ داد و آن اعلامیه را تا حداقل سال ۱۹۹۱ معکوس نکرد و حدود ۳۲ سال تا اوایل اواسط سال ۱۹۹۹، به نظر می رسید اسرائیلی ها از وضعیت جنگ در جریان نیستند. موریتانی پس از قطعنامه قبیله خارطوم در سال ۱۹۶۷، به همان روشی که اکثر کشورهای عربی که اسرائیل را به رسمیت شناختند، پایبند نبود. به عنوان پاسخی به جنگ غزه، روابط با اسرائیل در ژانویه ۲۰۰۹ مسدود شد. در فوریه ۲۰۰۹، موریتانی سفیر خود را از اسرائیل فراخواند،&lt; و در ۶ مارس ۲۰۰۹ پرسنل از سفارت اسرائیل در نواکشوت بیرون رانده شدند و به آنها ۴۸ ساعت فرصت داده شد تا موریتانی را ترک کنند. بر اساس اعلامیه وزارت امور خارجه اسرائیل، ا
ین کشور در اواخر روز رسماً سفارت را تعطیل کرد. در تاریخ ۲۱ مارس ۲۰۱۰ کلیه روابط دیپلماتیک بین دو کشور رسماً پایان یافت. به دنبال توافق صلح اسرائیل و امارات متحده عربی در اوت سال ۲۰۲۰، وزارت خارجه موریتانی گفت که کشور وی به "خرد و قضاوت خوب" رهبری امارات متحده عربی برای امضای توافق نامه با اسرائیل برای توافق برای عادی سازی روابط اعتماد دارد و " امارات متحده عربی دارای حاکمیت مطلق و استقلال کامل در انجام روابط و ارزیابی خود است که مطابق با منافع ملی خود و منافع عرب ها است. "
رضا فلاح (۲۴ شهریور ۱۲۸۸–۱۴ شهریور ۱۳۶۱) مهندس، مشاور سیاسی و یکی از چهره های اثرگذار صنعت نفت ایران در زمان سلطنت محمدرضا پهلوی بود. فلاح قائم مقام رئیس هیأت مدیرهٔ شرکت ملی نفت ایران و مسئول روابط بین المللی و بازاریابی این شرکت بود. به گفتهٔ اسدالله علم، فلاح مردی زیرک بود و شاه از او در مذاکرات پشت پرده با شرکت های نفتی استفاده می کرد. اوایل زندگی. رضا فلاح در ۲۴ شهریور ۱۲۸۸ در کاشان متولد شد. پدرش سیدابراهیم فلاح، روحانی و زمین دار بود. فلاح مقطع دبستان را در کاشان گذراند و پس از آن وارد مدرسهٔ دارالفنون در تهران شد و توانست با نمرات عالی در رشتهٔ علوم فارغ التحصیل شود. در همان سال با بورسیهٔ شرکت نفت ایران و انگلیس، تحصیل در رشتهٔ مهندسی نفت در دانشگاه بیرمنگام انگلیس را آغاز کرد و در سال ۱۹۳۲ دکترای خود را در همین رشته دریافت نمود. زندگی حرفه ای. فلاح پس از دریافت دکترا، به مدت یک سال در مرکز تحقیقات بریتیش پترولیوم در لندن کار کرد و در سال ۱۳۱۳ به عنوان مهندس ارشد به پالایشگاه نفت آبادان منتقل شد. در سال ۱۳۱۸ آموزشگاه فنی نفت آبادان تاسیس شد و فلاح مدیریت آن را برعهده گرفت. پس از ملی شدن صنعت نفت ایرا
ن در سال ۱۳۲۹ و تصویب قانون جایگزین کردن مدیران خارجی با اتباع ایرانی، شورای عالی نفت در سال ۱۳۳۰ فلاح را به جای مدیر انگلیسی پالایشگاه آبادان منصوب کرد. فلاح بعدها سمت های کلیدی در صنعت نفت ایران به دست آورد از جمله مشاور نخست وزیر در امور نفت (۱۳۳۳)، عضو تیم مذاکره قرارداد جدید با کنسرسیوم بین المللی نفت، عضو هیأت مدیرهٔ شرکت ملی نفت و مسئول امور فنی و بین المللی، و در نهایت قائم مقام رئیس هیأت مدیره و مدیرکل امور بین الملل شرکت ملی نفت در سال ۱۳۵۳. در دههٔ ۴۰ و ۵۰، محمدرضا شاه مدیریت صنعت نفت ایران را به سه حوزه تقسیم کرده بود: مذاکرات نفتی پشت پرده و معامله با شرکت های خارجی به فلاح؛ امور مربوط به اوپک به جمشید آموزگار (وزیر دارایی)؛ و امور مدیریتی شرکت ملی نفت به منوچهر اقبال (مدیرعامل شرکت ملی نفت) واگذار شده بود. فلاح که به داشتن روابط دوستانه با شرکت های نفتی بزرگ شهره بود، اغلب در تیم مذاکرات نفتی ایران با آموزگار که گرایش های ناسیونالیستی داشت به اختلاف برمی خورد و البته به گفتهٔ علم، شاه از عدم توافق این دو نفر ابداً ناراضی نبود. در سال ۱۳۴۸، هنگامی که شاه به دنبال افزایش درآمد نفتی ایران بود، فلاح
ایدهٔ ناموفق نفوذ به بازار داخلی نفت آمریکا را پیشنهاد کرد. در ۱۳۴۹، شاه به فلاح دستور داد که طرح فروش نفت به چین کمونیستی را بررسی کند و به علم گفت تا زمانی که فلاح معامله با کوبا، آفریقای جنوبی و شرکت نورثروپ را نهایی نکند اجازه نمی دهد از سمتش کناره گیری کند. علم در بهار ۱۳۵۲ نوشته است که فلاح تلفن زد تا موفقیتش در مذاکره با اعضای مختلف کنسرسیوم بین المللی نفت را خبر بدهد که در نتیجهٔ آن قرارداد ۱۹۵۴ کنار می رفت و به جای آن قراردادی بیست ساله برای تامین نفت توسط شرکت ملی نفت ایران به کنسرسیوم اجرا می شد. در سال ۱۳۵۲، فلاح مذاکرات مربوط به تاسیس یک جوینت ونچر برای بازاریابی نفت بین شرکت نفت آشلند و شرکت ملی نفت ایران را آغاز کرد. در همین سال کنفرانس اوپک در تهران برگزار شد و فلاح با پیشنهاد افزایش قیمت اعلامی نفت به ۱۲ دلار در هر بشکه، نقش مهمی به نفع ایران ایفا کرد. فلاح در میان همکاران و هم عصران خود فردی محترم، مدیری توانا و مذاکره کننده ای زیرک و چیره دست قلمداد می شد که ذهن تحلیلی و کنترل فوق العاده ای بر زبان فارسی دارد. فلاح در آستانه انقلاب ۱۳۵۷ به انگلستان مهاجرت کرد. پس از انقلاب، مهدی بازرگان از
او دعوت کرد به ایران برگردد و مدیریت صنعت نفت را به دست بگیرد اما فلاح این دعوت را نپذیرفت. زندگی شخصی. او با مهین فلاح (۲۰۰۰–۱۹۱۹) ازدواج کرد. آنها سه دختر داشتند: لیلی فلاح لارنس و جینا کوکی فلاح. دختر سوم وقتی در تهران زندگی می کردند در یک سانحه رانندگی جان خود را از دست داد. لیلی لورنس فلاح متولد ۱۹۳۹ است و صاحب قصر کاشان در مالیبو است. مهاجرت و مرگ. فلاح در سال ۱۳۶۱ در لندن درگذشت. او در قبرستان بروکود به خاک سپرده شده است.
سامِر اِسلَم یک رویداد غیر رایگان (Pay-Per-View) در کشتی حرفه ای است که توسط کمپانی دبلیودبلیوئی تهیه می شود و این دوره اش هم در ۲۱ اوت ۲۰۲۱ و در مجموعه ورزشی الیجنت شهر پارادایس ایالت نوادا برگزار شد. این رویداد سی و چهارمین سامراِسلم سالانه بود. یازده مسابقه برگزار شد که یکی از آنها در پری-شو (کیک آف) بود. در مسابقه اصلی رومن رینز در مقابل جان سینا به برتری رسید تا از کمربند یونیورسال خود دفاع کند. شارلوت فلر، نیکی ای.اس.ایچ و ریا ریپلی را شکست داد تا قهرمان جدید کمربند زنان راو بشود. همچنین بکی لینچ پس از یک سال به دبلیودبلیوئی بازگشت و توانست بیانکا بلر را شکست دهد تا قهرمان جدید کمربند زنان اسمک داون بشود. همینطور ادج، سث رالینز را شکست داد. همچنین این رویداد شامل بازگشت براک لزنر به دبلیو دبلیو ای بود. زمینه سازی. "سامر اسلم" شامل مسابقاتی بین دشمنی های موجود، ماجراهای پیش آمده و استوری هایی خواهد بود که پیش از این در برنامه های راو یا اسمک داون پخش شده بود. کشتی گیرها با توجه به مسابقات یا سری اتفاقاتی که برایشان رخ می دهد و تنش را به حداکثر می رساند، نقش منفی یا قهرمان به خود می گیرند.
در ریاضیات، نظریه میدان رده ای (Class Field Theory) شاخه ای از نظریه جبری اعداد است که به توصیف توسیع های گالوایی از میدان های موضعی و سرتاسری می پردازد. اغلب اعتبار مفهوم "میدان رده ای" را به هیلبرت نسبت می دهند، اما این مفهوم پیش از آن هم نزد کرونکر آشنا بود و این وبر بود که در حقیقت اصطلاح مذکور را پیش از ظهور مقالات بنیادین هیلبرت ابداع نمود. ریشه تاریخی این نظریه به اثبات قانون تقابل مربعی توسط گاوس در انتهای قرن هجدهم میلادی بر می گردد. این ایده ها طی قرن بعدی توسعه یافتند و منجر به مجموعه ای از حدس ها توسط هیلبرت شدند که در پی آن توسط تاکاگی و آرتین اثبات شدند. این حدس ها و اثبات هایشان تشکیل بدنه اصلی نظریه میدان رده ای را می دهند.