Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ث بلافصل او و تنها دختر آن ها یاسینت روزماری داشتند. یاسینت روزماری با لرد مارک فیتزالان هاوارد، فرزند برنارد فیتزالان هاوارد، سومین بارون هاوارد از گلوسوپ، ازدواج کرد. لیندزی در اول اوت سال ۱۹۶۹ با لولیا، دوشس وست مینستر، همسر سابق دوک دوم وست مینستر ازدواج کرد. در سال ۱۹۷۳، مصاحبه ای با وی انجام شد که در قسمت جنگ سرد از سریال تحسین شدهٔ دنیا در جنگ به نمایش گذاشته شده که در آن او انتقادش از نبرد نروژ و واکنش های متعاقب آن را به یاد آورد. لیندزی در حالی که به مدیریت شرکت های مختلف مشغول بود، رئیس هیئت مدیرهٔ شورای دائمی بارونتاژ نیز بود و آخرین کتاب خود را در سال ۱۹۷۷ با نام «بارونتاژ» نوشت.
نخست وزیر عراق رئیس دولت عراق و فرمانده کل نیروهای مسلح عراق است. محمد شیاع السودانی از ۲۷ اکتبر ۲۰۲۲، نخست وزیر عراق است. طبق قانون اساسی عراق، نخست وزیر باید مسلمان شیعه باشد. آژانس های تابع مستقیم. اداره مبارزه با تروریسم، سرویس اطلاعات ملی، سرویس امنیت ملی، هسته اطلاعاتی فالکونز و حشد شعبی مستقیماً به نخست وزیر گزارش می دهند. سی تی بی عراق بر فرماندهی ضد تروریسم عراق نظارت دارد، تشکیلاتی که شامل تمام نیروهای عملیات ویژه عراق است. از ۳۰ ژوئن ۲۰۰۹، به مدت یک سال قانونی در دست اجرا بود تا سی تی بی عراق به یک وزارت خانه جداگانه تبدیل شود. جایگاه. دفتر نخست وزیری در ساختمان الزقوره در منطقه سبز بغداد واقع شده است.
کلمنت سنت جورج رویدز لیتلدیل (Clement St. George Royds Littledale) (زادهٔ ۸ دسامبر ۱۸۵۱ – درگذشتهٔ ۱۶ آوریل ۱۹۳۱)، و همسرش ترسا هریس (اسکات) (زادهٔ ۱۸۳۹ – درگذشتهٔ ۱۹۲۸) در زمان خود به عنوان بزرگترین سیاحان بریتانیایی آسیای مرکزی در قرن نوزدهم میلادی شناخته می شدند. لیتلدیل همچنین توسط بسیاری از شکارچیان به عنوان یکی از بزرگترین شکارچیان جانوران شکاری بزرگ در تمام دوران ها شناخته می شود. او حیوانات شاخ دار از جمله گوسفند و بزهایی که در کوه های نیم کرهٔ شمالی زندگی می کردند را شکار و آنها را برای موزه تاریخ طبیعی لندن جمع آوری می کرد. اوایل زندگی. سنت جورج لیتلدیل، ۸ دسامبر ۱۸۵۱ در شهر لیورپول چشم به جهان گشود. پدرش، توماس لیتلدیل و مادرش جولیا رویدز نام داشتند. پدر و پدربزرگ او دلال پنبه و شهردار لیورپول بوده اند. نام کامل وی از روی پدربزرگ مادری اش و تالار سنت جورج که یک ساختمان بزرگ با معماری یونانی-رومی واقع در قلب لیورپول، کلمنت سنت جورج رویدز لیتلدیل بود. او را سنت جورج صدا می زدند. پس از مرگ پدرش مدت اندکی به مدرسه راگبی رفت و مادرش دوباره ازدواج کرد. در سال ۱۸۶۶ او در مدرسه شروسبری نام نویسی نمود و پس
از سه سال بدون آنکه دوران تحصیل خود را به اتمام برساند، مدرسه را ترک کرد. وی زمانی که به سن ۲۱ سالگی رسید حق استفاده از ارثیهٔ خود را یافت و در سال ۱۸۷۴ سفر خود را به دور دنیا آغاز کرد. در طول مسیر خود در غرب هند و درون ایالات متحده آمریکا پرندگان و پستانداران را شکار کرده و برای موزه لیورپول جمع آوری می کرد. او از راه دریا به ژاپن سفر نمود و در ماه اکتبر به یوکوهاما رسید. آنجا با خانم ترزا هریس اسکات، همسر ویلیام جان اسکات که یک اسکاتلندی ثروتمند بود، ملاقات کرد. خانم اسکات ۳۵ سال سن داشت و پانزده سال قبل ازدواج کرده بود. او اصالت کانادایی داشت و در یک خانوادهٔ پیشگام چشم به جهان گشوده بود. ترزا اسکات کوچکترین فرزند میان دوازده فرزند جان و آملیا هریس از الدون هاوس، لندن، انتاریو بود. لیتلدیل همراه با خانوادهٔ اسکات به مدت هشت ماه در سفر بود که از جملهٔ آنها سفری دشوار به کشمیر بوده است. در ژوئن ۱۸۷۵، آقای اسکات به دلیل تب حصبه در راه برگشت به لیورپول بر روی کشتی از دنیا رفت. در فوریهٔ ۱۸۷۷ لیتلدیل و ترسا اسکات با یکدیگر ازدواج کردند. آنها ماه عسل خود را که بیش از یک سال به طول انجامید در کشمیر و لداخ سپری کر
دند. سفرهای اکتشافاتی. خانوادهٔ لیتلدیل به مدت سی سال در آمریکای شمالی و آسیا سفرهایی را انجام دادند و به طور مستمر برای موزه ها جمع آوری می-کردند. آنها این سفرها را با کوه های راکی، پارک ملی یلواستون و آلاسکا آغاز کردند جاییکه توانستند تجربه کسب کردند و مهارت های خود را تقویت کردند. پس از آن با سفرهایی در اواخر دهه ۱۸۸۰ به قفقاز، پامیر و آسیای مرکزی روسیه و مغولستان (آلای و آلتای) ادامه یافت. در سال ۱۸۸۷، توماس مور، رئیس موزهٔ لیورپول، لیتلدیل را به آلبرت گونتر که مدیر جانورشناسی در موزه تاریخ طبیعی لندن بود، معرفی کرد. از آن زمان لیتلدیل به عنوان یک گردآورندهٔ حرفه ای شناخته شد. بزرگترین بهره برداری آنها یک سفر ۱۴ ماهه به تبت در سال ۱۸۹۵ بود که دبیلو ای ال فلچر، برادرزاده ۲۵ ساله لیتلدیل، یکی از بزرگترین پاروزنان آکسفورد، نیز همراه آنها بود. همچنین هفت خدمتکار لاداخی، سه سپهسالار پاتان و سگ خود را از نژاد فاکس تریر به نام تنی به همراه خود برده بودند. آنها در تلاش بودند تا به شهر ممنوعهٔ لهاسا برسند. این کار بزرگترین هدف جستجوگران آسیای مرکزی بود که همگی تا به آن روز ناموفق بودند. خانوادهٔ لیتلدیل از تین شان
گذشتند تا به کاشغر رسیدند، به شهرستان چیمو رفتند و سپس عازم جنوب شدند تا از چانگ تانگ ویرانه و فلات تبت عبور کنند. لیتلدیل این مسیر تا انتخاب کرده بود تا از مواجه با تبتیان تا زمانی که به نزدیکی لاهاسا برسند، جلوگیری کند. لیتلدیل در میان مسیر اولوغ مضطاق که کوهی مرتفع واقع در محدودهٔ دورافتاده ای کون لون در شمال تبت بود را اندازه گیری و ارتفاع را بیش از واقعیت محاسبه کرد. سرانجام گروه در یک گذرگاه نوزده هزار فوتی با صد و پنجاه تبتی مسلح مواجه شدند. به گروه جستجوگران اجازه داده شد تا مسیر خود را بر روی گذرگاه برای رسیدن به محل توقف مناسب ادامه دهند. آنها به ۴۹ مایلی لهاسا رسیده بودند، فاصله ای با لهاسا که از زمان هاک و گابت در سال ۱۸۴۶ از هر خارجی دیگری نزدیکتر بود تا اینکه سر فرانسیس یونگ هاسبند با ارتش بریتانیا در سال ۱۹۰۴ وارد آن شد. در پی عقب نشینی آزاردهنده از تبت، ترسا آنقدر به دلیل اسهال خونی بیمار و ناتوان بود که باید او را ۱۲۰۰ مایل حمل می کردند. در ژوئن ۱۸۹۶، جامعه جغرافیایی سلطنتی مدال حامی خود را به سنت جورج لیتلدیل به دلیل سه سفر اکتشافی بزرگش، اهدا کرد. در سال ۱۸۹۷، خانوادهٔ لیتلدیل همراه با شاه
زاده الیم دمیدوف و همسرش سوفیا به سیبری و رشته کوه آلتای سفر کردند. ترسا بزرگ تر بود و این، آخرین سفر اکتشافی وی محسوب می شد. در سال ۱۹۰۰، لیتلدیل به دمیدووز برای سفری به کامچاتکا پیوست. در سال ۱۹۰۱ او تنها به تین شان بازگشت و مجموعهٔ بزرگی از پستانداران از جمله بز کوهی آسیایی را با خود به خانه آورد. در اصل ترسا جمع کنندهٔ گیاهان بود ولی این بار خود لیتلدیل فهرست طولانی ای از گیاهان را جمع آوری کرد. موزه تاریخ طبیعی نام یکی از گوسفندان که از گونهٔ جدیدی بود را به خاطر لیتلدیل، اویس لیتلدالی نام گذاری کند. این گونه امروزه به نام غرم لیتلدیل (اویس آمون لیتلدالی) شناخته می شود. در سال ۱۹۰۲، شاه ادوارد برای صرف ناهار به خانهٔ لیتلدیل ها رفت. او جایزه لیتلدیل، سر بزکوهی از تین شان را درخواست کرد و لیتلدیل مجبور به تمکین شد. در سال ۱۹۰۳، خانوادهٔ لیتلدیل از نیوزیلند بازدید کردند، جاییکه سنت جورج پیشنهاد کرد که آب و هوا و منطقه برای واردات جانوران شکاری معینی، مناسب است. او حالا درگیر پروژهٔ جمع آوری جانوران زنده شده بود. یک پروژهٔ پیچیدهٔ بین المللی که در حین آن او توانست دوستی بلندمدتی با رئیس جمهور تئودور روزولت
برقرار کند. لیتلدیل در سال ۱۹۰۷ در قلمروی نیوفاندلند و یک سال بعد، در قفقاز شرقی به شکار مشغول بود. خانوادهٔ لیتلدیل در کنار هم به سفرهای گستردهٔ خود به نقاط دورافتاده ولی نه در سطح سفرهای اکتشافی بزرگ ادامه دادند. در سال ۱۹۱۹، لیتلدیل قاضی صلح برای برکشایر شد. یک رهبر مناسب سفرهای اکتشافی بزرگ، حالا خود را به عنوان یک قاضی متفکر، مهربان و با قضاوت شهره کرده بود. اواخر زندگی و مرگ. ترسا لیتلدیل به طور ناگهانی در سال ۱۹۲۸ چشم از جهان فروبست. در سال ۱۹۳۱، سنت جورج شش هفته را به ماهی گیری بر روی اسبی در اسکاتلند گذراند. زمانی که به خانه بازگشت بیمار بود و در ۱۶ آوریل در سن ۷۹ سالگی چشم از جهان فروبست. لیتلدیل در طول سال های سفر خود، ۱۲۲ پستاندار را از قفقاز، آسیای مرکزی و کامچاتکا به موزه تاریخ طبیعی اهدا کرد. بقیه آنها به موزه لیورپول اعطا شده است. هر دو موزه تا به حال تعداد زیادی غنائم دیگر و همچنین تعدادی پرنده و پستاندار شامل سرهای بسیار دریافت کرده بودند. پس از مرگ لیتلدیل، موزه تاریخ طبیعی ۹۴ غنیمت دیگر را از میان ۱۵۰ غنیمت دیگر که در خانهٔ وی در ویک هیل هاوس در براکنل، برکشایر قرار داشتند، انتخاب کرد.
سر توماس کاوندیش (Thomas Cavendish) (زادهٔ ۱۹ سپتامبر ۱۵۶۰ - درگذشتهٔ می ۱۵۹۲)، کاوشگر دریانورد خصوصی انگلیسی، معروف به «ناوبر» بود، زیرا او اولین کسی بود که به عمد سعی نمود از سر فرانسیس دریک، الگوبرداری کرده و به شهرها و کشتی های اسپانیایی در اقیانوس آرام حمله کند و با سفر به دور دنیا، به خانه برگردد. مگالن، لوئیزا، دریک و لویالا، گروه های اعزامی بودند که از کاوندیش در سفر به دور کره زمین، پیشی گرفته بودند. اولین سفر و دور زدن موفقیت آمیز کره زمین، با تسخیر طلا، ابریشم و گنج اسپانیایی در اقیانوس آرام و فیلیپین، او را ثروتمند کرد. ارزشمندترین گنج او، غارت کشتی بادبانی ۶۰۰ تنی مانیلا گالنون "سانتا آنا" (Santa Ana یا Santa Anna) بود. او پس از بازگشت، توسط ملکه الیزابت اول انگلستان، به عنوان شوالیه شناخته شد. او بعداً برای دومین سفر دور دنیا و یورش عازم شد، اما خیلی خوش شانس نبود و در ۳۱ سالگی در دریا، درگذشت. اوایل زندگی. کاوندیش در سال ۱۵۶۰ در تریملی سنت مارتین در نزدیکی ایپسوییچ، سافولک، انگلستان به دنیا آمد. پدر او، ویلیام کاوندیش، از نوادگان راجر کاوندیش و برادر سر جان کاوندیش بود که دوک های دوونشایر و دوک
های نیوکاسل نام خانوادگی خود را از کاوندیش گرفته اند. زمانی که توماس کاوندیش ۱۲ ساله بود، بخشی از دارایی پدرش را به ارث برد. در سن ۱۵ سالگی وارد کالج کورپس کریستی در کمبریج شد، دو سال در آنجا ماند اما مدرکی نگرفت. پس از ترک مدرسه در ۱۷ سالگی، او بیشتر ۸ سال بعدی زندگی اش را مجلل زیست نمود. او در سال ۱۵۸۴ نماینده مجلس برای شفتسبری، دورست بود. در سال ۱۵۸۵، به همراه سر ریچارد گرنویل برای کمک به استعمار روانوک، عازم سفر دریایی شد و تجربه های بسیار ارزشمندی به دست آورد. اما سرمایه خود را از دست داد. او در سال ۱۵۸۶ عضو پارلمان در ویلتون بود. اولین سفر دریایی: یک سفر موفق به دور دنیا به سمت غرب. در ژوئیه ۱۵۸۶ اسپانیا و انگلستان درگیر جنگ بودند که با حمله تهدیدآمیز نیروی دریایی اسپانیا به انگلستان در سال ۱۵۸۸ به اوج خود رسید. کاوندیش مصمم شد با یورش به بنادر و کشتی های اسپانیایی در اقیانوس آرام و دور زدن کره زمین، از سر فرانسیس دریک پیروی کند. کاوندیش پس از دریافت مجوز برای حملات پیشنهادی خود، یک کشتی بادبانی ۱۲۰ تنی با هجده توپ، به نام دیزایر ساخت. یک کشتی ۶۰ تنی با ۱۰ تفنگ، کشتی ای دیگر و کشتی ۴۰ تنی هاگ گالنت به
او پیوستند. دومین سفر دریایی و وفات. کاوندیش در اوت ۱۵۹۱ دومین سفر دریایی خود را به همراه دریانورد جان دیویس انجام داد. آن ها به سمت جنوب، به تنگه ماگلان رفتند و سپس به برزیل بازگشتند، جایی که در ایلهابلا مخفی شدند و تجدید قوا کردند، سانتوس و سائو ویسنته را غارت کردند. با رفتن به شمال، آن ها بیشتر خدمه خود را در نبردی با پرتغالی ها، در دهکده ویتوریا که اکنون مرکز ایالت اسپیریتو سانتو است، از دست دادند. آنتونی نایوت، یکی از ملوانان رها شده، بعدها از ماجراجویی های خود در برزیل نوشت. کاوندیش با بقیه خدمه کشتی، به آن سوی اقیانوس اطلس به سمت سنت هلنا حرکت کرد، اما به دلایل نامعلومی احتمالاً در سال ۱۵۹۲ در نزدیکی جزیره آسنشن در جنوب اقیانوس اطلس، در سن ۳۱ سالگی درگذشت. آخرین نامه کاوندیش که چند روز قبل از مرگش به مجری خود نوشته است، جان دیویس را به یک «شرور» متهم می کند که باعث «تباهی کل سفر» شده است. جان دیویس پیش از بازگشت به انگلستان، با خدمه و کشتی های کاوندیش به راه خود ادامه داد و در حالی که بیشتر خدمه اش به دلیل گرسنگی و بیماری از دست رفتند، جزایر فالکلند را کشف کرد. در فرهنگ عامه. کاوندیش شخصیت اصلی رمان تا
ریخی، کاپیتان برای الیزابت، نوشته جان وستکات است که اتفاقات اولین سفر دریایی به دور زمین اش را دنبال می کند. تنباکوی کاوندیش که یک تنباکوی محبوب برای پیپ است به نام توماس کاوندیش نام گذاری شد.
رشته کوه نیکلاس () که در زبان محلی به نام کوه های واخان هم گفته می شود، رشته کوهی از کوه های پامیر در مرز افغانستان و تاجیکستان است که از واخان در افغانستان می گذرد. این رشته کوه پامیر کوچک و پامیر بزرگ را در واخان جدا می کند. این منطقه دارای جمعیت کم مردمان وخی و قرقیزها است. این رشته کوه دارای قله هایی است که ارتفاع آنها از ۵۵۰۰ تا ۵۸۰۰ متر (۱۸۰۰۰ تا ۱۹۰۰۰ فوت) است. طول این رشته کوه حدود ۱۶۰ کیلومتر (۱۰۰ مایل) می باشد. مرز افغانستان و تاجیکستان روی قله نیمه شرقی این رشته را امتداد می یابد. این رشته کوه در جریان کمیسیون مشترک مرزی پامیر روسیه و بریتانیا در سال ۱۸۹۵ که مرز بین قلمرو روسیه و افغانستان را مشخص می کرد، عنوان رشته کوه نیکلاس را به خود اختصاص داد. در ازای توافق بریتانیا برای استفاده از واژه رشته کوه نیکلاس، به افتخار امپراتور نیکلاس دوم روسیه، در نقشه های رسمی، روس ها متقابلا موافقت کردند که دریاچه زارکول را به افتخار ملکه ویکتوریا بریتانیا به عنوان دریاچه ویکتوریا معرفی کنند.
مرحله اول جنگ صدساله بین فرانسه و انگلیس بود که از سال ۱۳۳۷ تا ۱۳۶۰ به طول انجامید. گاهی اوقات از آن به عنوان جنگ ادواردی نیز یاد می شود (زیرا توسط پادشاه ادوارد سوم، پادشاه انگلستان آغاز شد) که ادعای تاج و تخت فرانسه را در سرپیچی از پادشاه فیلیپ ششم، پادشاه فرانسه داشت. این درگیری سلسله ای ناشی از اختلافات بر سر حاکمیت فئودالی فرانسه بر آکیتن و ادعاهای خاندان پادشاهی انگلستان بر تاج و تخت فرانسه بود. پادشاهی انگلستان و متحدانش بر این مرحله از جنگ تسلط داشتند. ادوارد سوم دوک نشین آکیتن را به ارث برده بود و به عنوان دوک آکیتن، دست نشانده فیلیپ ششم، پادشاه فرانسه بود. ادوارد در ابتدا جانشینی فیلیپ را پذیرفت، اما روابط بین دو پادشاه زمانی که فیلیپ با دشمن ادوارد، پادشاه دیوید دوم، پادشاه اسکاتلند متحد شد، به تیرگی گرایید. ادوارد به نوبه خود به رابرت سوم آرتوآ، یک فراری فرانسوی پناه داد. هنگامی که ادوارد از اطاعت از خواسته های فیلیپ برای اخراج رابرت از انگلستان سرباز زد، فیلیپ نیز دوک نشین آکیتن را مصادره کرد. این امر باعث تسریع در بروز جنگ شد و به زودی در سال ۱۳۴۰ ادوارد خود را پادشاه فرانسه اعلام کرد. ادوارد سو
م و پسرش ادوارد، شاهزاده سیاه، ارتش خود را در یک لشکرکشی موفقیت آمیز در سراسر فرانسه با پیروزی های قابل توجه در اوبروش (۱۳۴۵)، کرسی (۱۳۴۶)، کاله (۱۳۴۷) و لاروش-درین (۱۳۴۷) رهبری کردند. خصومت ها در اواسط دهه ۱۳۵۰ به دلیل محرومیت های ناشی از مرگ سیاه متوقف شد. سپس جنگ ادامه یافت و انگلیسی ها در نبرد پواتیه (۱۳۵۶) پیروز شدند، جایی که پادشاه فرانسه، ژان دوم، اسیر شد و برای باج گیری در بازداشت بود. آتش بس بوردو در سال ۱۳۵۷ امضا شد و به دنبال آن دو معاهده در ۱۳۵۸ و ۱۳۵۹ در لندن امضا شد. پس از شکست معاهدات لندن، ادوارد لشکرکشی ریمز را راه اندازی کرد، که اگرچه تا حد زیادی ناموفق بود، اما به عهدنامه بریتانی انجامید که به دلیل انصراف از ادعای خود برای تاج و تخت فرانسه، سرزمین های خاصی در فرانسه تحت تسلط ادوارد باقی ماند. این تا حدی ناشی از دوشنبه سیاه (۱۳۶۰) بود، طوفان عجیبی که ارتش انگلیس را ویران کرد و ادوارد سوم را مجبور به مذاکرات صلح کرد. این صلح نه سال به طول انجامید. اما سپس مرحله دوم خصومت ها به نام جنگ شارلی آغاز شد. زمینه. هنگامی که شارل چهارم فرانسه در سال ۱۳۲۸ درگذشت، نزدیک ترین مرد در صف تاج و تخت، ادوارد
سوم پادشاه انگلستان بود. ادوارد حق خود را از طریق مادرش ایزابلا، خواهر پادشاه مرده، به ارث برده بود. اما این سؤال مطرح شد که آیا او باید بتواند حقی را که به عنوان یک زن از آن برخوردار نیست، منتقل کند، زیرا فقط مردان می توانند پادشاه باشند؟ مجمعی از اشراف فرانسوی تصمیم گرفتند که نزدیکترین وارث از طریق نسب مرد، پسر عموی اول شارل چهارم، فیلیپ، کنت والوا، باشد و او باید به عنوان فیلیپ ششم تاجگذاری کند. ایجاد جانشینی قانونی برای تاج و تخت فرانسه در جنگ نقش اساسی داشت و ادوارد سوم و نسل های بعدی پادشاهان انگلیس ادعای آن را داشتند. پس از اکراه اولیه، ادوارد سوم هفده ساله (به عنوان دوک آکیتن) در سال ۱۳۲۹ به فیلیپ ششم ادای احترام کرد. گاسکونی هسته اجدادی انگلیسی را تشکیل داد که در آکیتن ادغام شده بود. گاسکونی در جنوب غربی فرانسه درست در شمال پیرنه واقع شده بود، گاسکونی ها زبان و آداب و رسوم خاص خود را داشتند. بخش بزرگی از شراب قرمز (معروف به claret) که آنها تولید می کردند، در تجارت سودآور با انگلیسی ها حمل می شد. این تجارت درآمد زیادی برای پادشاه انگلیس به همراه داشت. گاسکونی ها رابطه خود را با یک پادشاه دوردست انگلیس
ی که آنها را تنها گذاشته بود به پادشاهی فرانسوی که ممکن بود در امور آنها دخالت کند ترجیح می دادند. علیرغم ادای احترام ادوارد به فیلیپ، فرانسوی ها به مداخله در گاسکونی ادامه دادند. یک رشته درگیری در برخی از شهرهای حصاردار در امتداد مرز گاسکون رخ داده بود. . Agenais منطقه ای از گاسکونی در دست فرانسه بود و مقامات آنجا بر دولت انگلیس فشار می آوردند. زنجیره ای از خانه های مذهبی، اگرچه در حوزه قضایی ادوارد بود، اما پرونده هایی در اختیار مقامات فرانسوی بود. فیلیپ همچنین با اربابان مختلفی در گاسکونی قرارداد بست تا در صورت جنگ با انگلیس، نیروهای خود را تأمین کند. گاسکونی تنها مسئله نبود. در دهه ۱۳۳۰، حمایت فرانسه از اسکاتلند باعث ایجاد مشکلاتی برای انگلیسی ها شد. وفاداری در کشورهای سفلی تقسیم شد. در فلاندر، شهرها به منابع پشم انگلیس وابسته بودند، در حالی که اشراف از پادشاه فرانسه حمایت می کردند.عنصر دیگر قدرت دریایی بود. فیلیپ قصد داشت به یک جنگ صلیبی برود و ناوگانی را در نزدیکی مارسی جمع کرده بود. این طرح ها در سال ۱۳۳۶ کنار گذاشته شد و ناوگان در اقدامی آشکار تحریک آمیز علیه انگلیسی ها به کانال مانش در نزدیکی نورماند
ی حرکت کردند. یکی از مشاوران تأثیرگذار ادوارد رابرت سوم آرتوآ بود. روبرت تبعیدی از دربار فرانسه بود که با فیلیپ ششم بر سر ادعای ارث اختلاف داشت. در نوامبر ۱۳۳۶، فیلیپ اولتیماتومی به سنشال گاسکونی داد و تهدید کرد که اگر روبر آرتوآ به فرانسه مسترد نشود، «خطر و اختلاف بزرگ» به دنبال خواهد داشت. هنگامی که فیلیپ در سال بعد زمین های پادشاه انگلیسی را در گاسکونی و شهرستان پونتیو مصادره کرد، بر مورد روبرت آرتوآ به عنوان یکی از دلایل کمک تأکید کرد. کشورهای سفلی (۱۳۳۷–۱۳۴۱). مصادره گاسکونی توسط فیلیپ ششم باعث تسریع جنگ در سال ۱۳۳۷ شد. در پاسخ، استراتژی ادوارد این بود که انگلیسی ها در گاسکونی موقعیت خود را حفظ کنند در حالی که ارتش او از شمال به فرانسه حمله می کرد. نیروهای انگلیسی توسط یک اتحاد بزرگ از حامیان قاره ای تکمیل می شد که او وعده پرداخت بیش از ۲۰۰هزار پوند را داده بود. ارزش آن در سال ۲۰۱۸ معادل ۶۵ میلیون پوند است. ادوارد برای پرداخت هزینه های جنگ مجبور شد مقدار زیادی پول برای نیروهای خود و همچنین متحدانش در قاره جمع آوری کند. بعید بود که پارلمان انگلیس بتواند به سرعت مبالغ لازم را جمع آوری کند، بنابراین، در تاب
ستان ۱۳۳۷، طرحی تدوین شد که عملاً تمام ذخایر پشم کشور برای کمک به تأمین مالی جنگ در دسترس باشد. ۳۰۰۰۰ کیسه توسط بازرگانان انگلیسی فروخته و مبلغ آن (۲۰۰۰۰۰ پوند تخمین زده می شود) به ادوارد قرض داده شد. برای پرداخت هزینه های وعده داده شده به متحدانش، ادوارد همچنین مجبور شد از خانه های بانکداری بزرگ بردی و پروزی وام سنگین بگیرد. در اواخر سال ۱۳۳۸، زمانی که او وجوه بانک های بانکی را تمام کرد، William de la Pole، یک تاجر ثروتمند، با اعطای یکصد و ده هزار پوند، به نجات پادشاه آمد. بیشتر پولی که ویلیام د لا پول به پادشاه قرض داد از دیگر تجار انگلیسی جمع آوری شد. ادوارد همچنین از بازرگانان در کشورهای سفلی وام گرفت، که نرخ بهره اخاذی را در نظر گرفتند و ضمانتهای محکم تری برای بازپرداخت مطالبه کردند. در سال ۱۳۴۰ ارل های دربی و نورث همپتون به عنوان ضامن بازپرداخت وام ها بودند. در تابستان ۱۳۳۹، ادوارد از عوام کمک هزینه سیصد هزار پوندی درخواست کرده بود. در اوایل سال ۱۳۴۰ در ازای امتیازاتی که از طرف شاه گرفته شد، این کمک را پیشنهاد کردند. ادوارد که به دلیل تلاش هایش برای جمع آوری پول به تأخیر افتاده بود، به طور موقت نتوانست
برنامه های تهاجمی خود را ادامه دهد. در همین حال، تأخیر در تهاجم به این معنی بود که دولت فرانسه می توانست از منابع خود در جاهای دیگر استفاده کند. در دسامبر ۱۳۳۸، گاسکونی مورد تهاجم فرانسوی ها قرار گرفت و Saint-Macaire و Blaye را تصرف کردند. انگلیسی مسئول دفاع از گاسکونی، سنشال گاسکونی، الیور اینگام بود که با ادوارد سوم و پدرش ادوارد دوم موافق و مخالف بود. او خود را به عنوان یک سرباز توانا به عنوان یک بداهه ساز قابل توجه ثابت کرده بود. از آنجایی که استراتژی انگلیسی ها حمله به فرانسه از شمال بود، اینگام نه سرباز و نه بودجه از انگلستان دریافت کرد، بلکه باید کاملاً بر منابع محلی تکیه می کرد. این ها بسیار کمیاب بودند، بنابراین در نهایت استراتژی او این بود که انگلیسی ها خود را در قلعه هایشان نگهدارند و تا جایی که می توانستند آن را حفظ کنند. او توانست در سال ۱۳۳۹ لرد آلبرت را متقاعد کند که جهت حملات فرانسوی ها را تغییر دهد و با کمک او حمله ای به قلمرو فرانسه انجام دهد. مجلس انگلیس در بهمن ۱۳۳۹ کشتی هایی را از بنادر مختلف اطراف سواحل انگلیس فراخواند تا دو ناوگان دریایی را تأمین کند. این اتفاق نیفتاده بود، بنابراین فرا
نسوی ها که گالی ها و خدمه ای را از جنوا استخدام کرده بودند، توانستند تقریباً به میل خود به سواحل انگلیس حمله کنند. پورتسموث مورد حمله قرار گرفت، ساوتهمپتون تخریب و گرنزی تصرف شد. کارزار فرانسه در دریا در ژوئیه ۱۳۳۹ ادامه یافت، زمانی که ناوگان فرانسوی عازم سواحل جنوبی انگلستان شد و در آنجا قصد حمله بزرگی به بندرهای سینک داشت. اولین هدف آنها ساندویچ در کنت بود. با این حال، کنت با نیروهای مردمی در امتداد ساحل منتظر آنها بودند، بنابراین ناوگان به سمت چاودار ادامه داد، جایی که آنها تعدادی نیرو را فرود آوردند و به حمله به منطقه ادامه دادند. با این حال، سرانجام انگلیسی ها دو ناوگان را جمع کردند و هر دو به فرماندهی رابرت مورلی برای مقابله با فرانسوی ها وارد شدند. فرانسوی ها، با مزدوران ایتالیایی خود که معتقد بودند ناوگان انگلیسی بزرگتر از آنچه بود، دوباره سوار کشتی های خود شدند و به سمت سواحل فرانسه حرکت کردند. آنها بدون درگیری دریایی به بندرها فرار کردند. در ماه اوت، لشکرکشی نیروی دریایی فرانسه ناگهان به پایان رسید، زمانی که خدمه جنوایی پس از نزاع بر سر دستمزد شورش کردند و کشتی های آنها را تصرف کردند، آنها به ایتالی
ا بازگشتند. جدا از چند استثناء قابل توجه، مانند هیستینگ بدون دیوار، که کاملاً سوخته بود، دفاع ساحلی انگلیسی در برابر حملات فرانسوی ها نسبتاً موفق بود. با این حال، بسیاری از انگلیسی ها به فرانسه در آغاز جنگ و سایرین برای دفاع از سواحل در برابر فرانسوی ها به کار گرفته شد، نیروهای موجود در شمال و مرز اسکاتلند کاهش یافت. با کاهش حضور انگلیسی ها، اسکاتلندی ها توانستند بسیاری از نقاط قوت را بازپس بگیرند، مانند پرث در سال ۱۳۳۹ و ادینبورگ در سال ۱۳۴۱. ادوارد که در معرض خطر فروپاشی فوری برنامه هایش بود، به شدت به نتایج مثبت نظامی نیاز داشت. در ماه سپتامبر، ادوارد ارتشی متشکل از حدود ۱۲۰۰۰ مرد را در کشورهای سفلی تشکیل داد. ارتش او شامل عناصری از متحدان مختلف او بود. کامبرای متحد پادشاه فرانسه بود، بنابراین، در ۲۰ سپتامبر، ارتش ادوارد به سمت اسقف اعظم حرکت کرد که محاصره دو هفته ای کامبرایی در پی داشت. کل منطقه ویران شد، اما کامبرا تصرف نشد، سپس در غروب ۹ اکتبر، ارتش ادوارد عقب نشینی کرد و به سمت فرانسه پیشروی کرد. در حالی که ادوارد کامبری را محاصره کرده بود، پادشاه فرانسه فرصت داشت تا ارتش خود را فراخواند. در تهاجم ادوا
رد، ارتش فرانسه تا پرون، نزدیک به مرز پیشروی کرد. در حالی که ارتش ادوارد نواری به وسعت بیست مایل از حومه فرانسه را ویران کرد و صدها روستا را غارت و سوزاند، ارتش فیلیپ بر ارتش ادوارد سایه انداخت. در ۱۴ اکتبر، ادوارد به سمت ارتش فرانسه پیشروی کرد و نبرد قریب الوقوع به نظر می رسید. ادوارد دوباره دور شد و قلمروهای بیشتری را غارت کرد. فرانسوی ها همچنان بر انگلیسی ها سایه می انداختند. در نهایت خطوط نبرد در استان پیکاردی بین La Capelle و La Flamengrie ترسیم شد، که هر دو اکنون در «منطقه» Vervins درست در شمال فرانسه هستند. انتظار می رفت که هر دو طرف در ۲۳ اکتبر در مقابل یکدیگر قرار بگیرند، اما هیچ اتفاقی نیفتاد. هنگام شب، ادوارد سربازان خود را از فرانسه خارج کرد، فرانسوی ها ادوارد را تعقیب نکردند، این منجر به پایان ناگهانی مبارزات شد. حاکم فلاندری به پادشاه فرانسه وفادار مانده بود، در نتیجه ادوارد تمام کالاهای انگلیسی فلاندر را تحریم کرد. این امر در سال ۱۳۳۷ به دلیل کمبود پشم و آذوقه انگلیسی، شورشی را در فلاندر به وجود آورد. رهبر شورش Jacob van Artevelde در ازای لغو تحریم انگلیسی، بی طرفی فلاندری ها را ترتیب داد. تا د
سامبر، فلاندری ها آماده پیوستن رسمی به ائتلاف ضد فرانسوی بودند. مقامات شهری گنت، ایپر و بروژ ادوارد را پادشاه فرانسه اعلام کردند. هدف ادوارد تقویت اتحاد خود با کشورهای سفلی بود. حامیان او می توانند ادعا کنند که به پادشاه «واقعی» فرانسه وفادار هستند و علیه فیلیپ شورش نمی کنند. در فوریه ۱۳۴۰، ادوارد به انگلستان بازگشت تا تلاش کند وجوه بیشتری را جمع آوری کند و همچنین با مشکلات سیاسی مقابله کند. مدتی بود که دفاع انگلیسی ها در گاسکونی به شدت تحت فشار قرار گرفته بود، اما زمانی که دو تن از اشراف که از پادشاه فرانسه حمایت می کردند، به جای جنگ با انگلیسی ها، به دنبال دشمنی خانوادگی با یکدیگر بودند، آرامش حاصل شد. دو نجیب زاده درگیر عبارت بودند از کنت آرمانیاک و کنت فوکس. همچنین کمک های بیشتری توسط خانواده آلبرت ارائه شد. به همراه برنارد آیز، لرد آلبرت که در سال ۱۳۳۹ برای حمایت از ادوارد اعلامیه داد. آلبرت ها یکی از مهم ترین ارباب نشین ها در گاسکونی انگلیسی را بر عهده داشتند و پادشاهان انگلیس و فرانسه خواستار حمایت آنان از خود بودند. آلبرت بودجه مبارزات انتخاباتی ادوارد در گاسکونی را تأمین کرد و همچنین با روابط خانوادگ
ی خود توانست نیروی انسانی بیشتری را برای ارتش ادوارد پیدا کند. در سال ۱۳۴۰، فرانسوی ها یک ناوگان تهاجمی شامل کشتی های فرانسوی، کاستیلی و جنوا را تشکیل دادند. حدود ۴۰۰ کشتی در Zwyn فشرده شدند. انگلیسی ها کشتی های جنگی هدفمند نداشتند، بنابراین مجبور بودند به کشتی های تجاری با بدنه گرد و با کشش عمیق، معروف به دنده که برای انجام وظایف دریایی تبدیل شده بودند بسنده کنند. ادوارد یک ناوگان ترکیبی را در اورول در کنت جمع آوری کرد و مقر خود را در «دنده توماس» ایجاد کرد. اگرچه او می دانست که ناوگان فرانسوی نیرویی بسیار برتر از ناوگان اوست، اما با ناوگان خود در ۲۲ ژوئن برای مقابله با ناوگان فرانسوی یک روز بعد حرکت کرد. ناوگان فرانسوی یک آرایش دفاعی در نزدیکی بندر Sluys به کار گرفت و احتمالاً سعی داشت از فرود ارتش ادوارد جلوگیری کند. ظاهراً ناوگان انگلیسی فرانسوی ها را فریب داد تا فکر کنند در حال عقب نشینی هستند. با این حال، هنگامی که باد در اواخر بعد از ظهر چرخید، انگلیسی ها با باد و خورشید در پشت سر حمله کردند. ادوارد کشتی های خود را در واحدهای سه نفره، دو کشتی مملو از کمانداران و یکی پر از افراد مسلح به ناوگان فرانسوی ف