Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
تحلیلگران از پیامدهای آن برای چین است. دهه ۱۹۸۰. شیل بهادرا یاگی ادعا کرد که سازمان سیا قیام سیک ها را که بعداً منجر به ترور ایندیرا گاندی توسط محافظان سیک او شد، سازماندهی کرد. در سال۱۹۸۵، طبق "مجله فرانت لاین"، ضد جاسوسی شاخه تحقیقات و تحلیل از یک افسر میدانی در چنای اعتراف گرفت که اطلاعات حساسی را به سیا و اطلاعات سریلانکا منتقل کرده است، شاخه تحقیقات و تحلیل ضدجاسی هند او را با فیلمی مواجه کرد که نشان می داد او با یک شهروند آمریکایی در ساحلی در چنای و استراحتگاهی در کرالا در تماس است، شاخه تحقیقات و تحلیل ضدجاسی هندپس از درگیری های عمومی که در پی این رسوایی رخ داد، به دنبال تشدید امنیت داخلی بود، پرونده چنای مایه شرمساری خاصی بود، زیرا پس از یک رسوایی جاسوسی دیگر که مربوط به اطلاعات فرانسه و لهستان بود، داغ شد. در سال۱۹۸۷، زمانی که حفظ صلح هند نیروی (IPKF) در سریلانکا بود در طول جنگ داخلی سریلانکا، راجان در تماس با مقامات شاخه تحقیقات و تحلیل ضدجاسی هند آمد، او زمانی که یک گروه سیاسی به نام تامیلیلا ایکیا ویدوتالای مونانی را تشکیل داد، مورد توجه مقامات اطلاعاتی هند قرار گرفت، با توجه به سابقه او، ناظران
اتحاد راجان با کارونا را احساس می کنند ممکن است کار دست شاخه تحقیقات و تحلیل ضدجاسی هند باشد. دهه ۱۹۹۰. در سال۱۹۹۲، وزارت امور خارجه آمریکا تهدید کرد که هند را تحریم های اقتصادی می کند، زیرا هند اجازه نمی دهد کارآگاهان آمریکایی به یک مأموریت عکاسی هوایی در امتداد مرز چین و هند بروند. دهه ۲۰۰۰. قابلیت های موشکی بالستیک هند در برآورد اطلاعات ملی مورد بررسی قرار گرفت، که نتیجه گیری شد که دهلی نو معتقد است که گزینه ارسال موشک با قابلیت حمل کلاهک هسته ای برای جلوگیری از اولین استفاده پاکستان از تسلیحات هسته ای و در نتیجه حفظ گزینه جنگ متعارف محدود در پاسخ به پاکستان ضروری است، تحریکات در کشمیر یا جاهای دیگر، تسلیحات هسته ای همچنین به عنوان پرچینی در برابر رویارویی با چین عمل می کند، دهلی نو توسعه و نه فقط در اختیار داشتن موشک های بالستیک با قابلیت حمل کلاهک هسته ای را نماد یک قدرت جهانی و جزء مهم خوداتکایی می داند. تا همین اواخر، تنها شاخه تحقیقات و تحلیل ضدجاسی هند مجاز به برقراری تماس با آژانس های اطلاعاتی خارجی بود و این شغل به تعداد معدودی از رده های آن محدود می شد، تحت دولت ائتلافی اتحاد دموکراتیک ملی،R&amp;A
W,IB و DIA می توانند با سازمان های همتای خود در کشورهای دیگر تعامل داشته باشند، به عنوان مثال، ال، ک، ادوانی، معاون سابق نخست وزیر، با روسای سیا و موساد اسرائیل به همراه کارکنان اداره اطلاعات ملاقات کرد، برجش میشرا، دبیر اصلی پیشین نخست وزیر عطل بیهاری واجپایی، شناخته شده است که با رئیس سازمان اطلاعات بین سرویس پاکستان نیز تماس مستقیم داشته است، در حالی که جلسات به خودی خود نامناسب نیستند، اما می توانند به شکست پروتکل ها منجر شوند به عنوان مثال، اینکه افسران اطلاعاتی تنها در تیم های دو نفره با یک تماس خارجی ملاقات می کنند و در نهایت به نفوذ منجر شود، نظارت اندکی بر این فرایند وجود دارد، که پیامد غیرمنتظره ای داشته است که «صدها مأمور هندی افشا شده اند، اصطلاحی که متخصصان برای توصیف افرادی استفاده می کنند که مشاغل واقعی آنها برای سازمان های اطلاعاتی خارجی شناخته شده است. رابیندر سینگ در رسانه های هندی به عنوان یک دارایی سیا در بخش تحقیق و تحلیل(R&amp;AW)، سرویس اطلاعات ملی، توصیف شده است، مشخص نیست که آیا او عضو یک شبکه مخفی بزرگتر HUMINT است یا خیر، این پیشنهاد قبلاً توسط تعدادی از ناظران خوب مطرح شده بود که ا
و به عنوان مجرای یا برشی برای تعدادی از «دارایی های» بسیار مستقر ایالات متحده عمل کرده است که در اعماق جامعه اطلاعاتی هند، مراکز نظامی و علمی کار بر روی هسته ای و هسته ای کار می کنند، توسعه موشکی و سایر موارد در داخل تشکیلات سیاسی این موضوع همچنین شامل مشکلاتی با اداره اطلاعات، آژانس امنیت داخلی و نگرانی کلی در مورد اعتماد افسران امنیتی بود. در سال ۲۰۰۲، سینگ تحت یک ابتکار ارتباط مبتنی بر مبارزه با تروریسم، آموزش مهارت های مذاکره با گروگان ها و برخورد با هواپیماربایان از ایالات متحده بازدید کرد، سینگ، با این حال، یک تحلیلگر آسیای جنوب شرقی است که روی موضوعات ترور کار نمی کند. در سال ۲۰۰۲، آخرین سالی که ارقام در دسترس است، ایالات متحده میزبان ۸۰ دوره برای افسران هندی و ۱۷ کشور دیگر در آسیا و آفریقا بود، بی رامان، افسر و تحلیلگر سابق R&amp;AW، می گوید: «همکاری و ارتباط اطلاعاتی همیشه بی نظم بوده است، اما ما نمی توانیم دیگر از خود راضی باشیم.» سینگ در می۲۰۰۴ از هند ناپدید شد و از ایالات متحده درخواست پناهندگی داد،"فرانت لاین"، یک مجله خبری هندی، او را به عنوان «وزیر مشترکی که جنوب شرق آسیا را اداره می کند» برای
شاخه تحقیقات و تحلیل ضدجاسی هند توصیف کرد، او به عنوان یک سرگرد ارتش هند به شاخه تحقیقات و تحلیل ضدجاسی هند آمد که «در عملیات بلواستار، حمله ضد تروریستی به معبد طلایی در سال۱۹۸۴، در امریتسار خدمت کرده بود، در مقطعی پس از این، او بار دیگر با تهیه اسناد طبقه بندی شده دولت ایالات متحده، توجه مافوق خود را به خود جلب کرد. به نظر می رسد منبع رابیندر سینگ یکی از بستگان او بوده است، شهروند آمریکایی که بیش از دو دهه با آژانس توسعه بین المللی ایالات متحده(USAID) کار کرده است، گفته می شود که خویشاوند رابیندر سینگ به طور منظم برای کارهای رسمی به هند سفر کرده است و گاهی اوقات در محل سکونت او اقامت داشته است، محققان شاخه تحقیقات و تحلیل ضدجاسی هند ادعا می کنند که این رابطه، رابیندر سینگ را قادر می سازد تا اسناد را تنها با کمترین خطر در معرض قرار گرفتن، ارسال کند. «در اوایل دهه ۱۹۸۰، پسر رئیس وقت شاخه تحقیقات و تحلیل ضدجاسی هند نراسیمهان، پس از تلاش برای نزدیک شدن به رئیس جاسوسی از طریق او، ایالات متحده را ترک کرد، تمدید ویزا به پسر نراسیمهان رد شده بود و در ازای همکاری با سرویس های اطلاعاتی ایالات متحده، تمدید آن پیشنهاد ش
د، یک افسر ارشد شاخه تحقیقات و تحلیل ضدجاسی هند می گوید: «همه با این دقت پاسخ نمی دهند.» اتهامات علیه سینگ در سال ۲۰۰۶ مطرح شد، اتهامات شاخه تحقیقات و تحلیل ضدجاسی هند گفتند که آنها سینگ را در نیوجرسی پیدا کرده اند و روند باید برای استرداد او آغاز شود، در این شکایت آمده است: «اکنون، ما برای استرداد سینگ از ایالات متحده حرکت خواهیم کرد.» وزارت کشور قبلاً به قانون امنیت ملی استناد کرده بود و دستور الحاق اموال سینگ را صادر کرده بود. سینگ پس از از دست دادن اولین درخواست پناهندگی در ایالات متحده، در دادگاه تجدید نظر پیروز شد.
امیرحسین زارع زاده (زادهٔ ۱۶ شهریور ۱۳۸۰ – درگذشتهٔ ۶ دی ۱۳۹۸) یکی از کشته شدگان پس از اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران بود. زندگی نامه. امیرحسین زارع زاده، ۱۶ اردیبهشت سال ۱۳۸۰ متولد شد. او فرزند اول خانواده بود و به همراه پدر و مادرش در ملارد زندگی می کرد. کشته شدن. امیرحسین زارع زاده ۲۵ آبان ۱۳۹۸، در جریان اعتراضات آبان ۱۳۹۸ ایران در ملارد، سرآسیاب مورد اصابت دو گلولهٔ نیروهای امنیتی قرار گرفت. یک گلوله به دست و گلولهٔ دیگر به پهلوی او اصابت کرد. وی را ابتدا به بیمارستان شهریار منتقل کردند. امیرحسین زارع زاده در این بیمارستان مورد عمل جراحی ناموفق قرار گرفت. پس از ۹ روز او را به بیمارستان میلاد تهران منتقل کردند که به دلیل عدم رسیدگی مناسب و تأخیر در انتقال به موقع به بیمارستان میلاد تهران، به علت عفونت شدید، در تاریخ ۱۴ آذر دست چپش از کتف قطع شد و به کما رفت. او پیش از اینکه به کما برود، با تشنگی بسیار، مدام از مادرش طلب آب می کرد اما کادر درمان به علت مسائل درمانی اجازهٔ خوردن آب به وی ندادند. گلوله دومی که به امیرحسین زارع زاده اصابت کرده بود باعث سوراخ شدن ریه و گیر کردن گلوله در نخاع، و قطع نخاعش شده بود. او
پس از گذشت ۴۲ روز در کما، ۶ دی ۱۳۹۸ جان باخت و پیکر وی در امامزاده ابراهیم ملارد به خاک سپرده شد.
جان ویک یک فرنچایز چندرسانه ای اکشن، دلهره آور و نئو-نوآر آمریکایی است که توسط کارگردان چاد استاهلسکی و فیلمنامه نویس دریک کولستاد خلق شده است. کیانو ریوز نقش اصلی جان ویک را بازی می کند یک قاتل سابقه دار بوده و در تلاش برای انتقام است. این مجموعه فیلم که متعلق به کمپانی لاینزگیت است، با اکران فیلم "جان ویک" در سال ۲۰۱۴ آغاز شد و پس از آن سه دنباله به نام های ' در ۱۰ فوریه ۲۰۱۷، ' در ۱۷ مه ۲۰۱۹ و "" در ۲۴ مارس ۲۰۲۳ منتشر شد. این فیلم ها با فروش کلی بیش از ۸۰۰ میلیون دلار در سراسر جهان، با موفقیت تجاری و هنری مواجه شدند. قسمت پنجم نیز در مراحل پیش تولید قرار دارد. خلاصه داستان. همسر جان ویک به علت بیماری فوت کرده و جان در غم درگذشت او به سر می برد. تنها یادگاری او از همسرش یک سگ بیگل است. چند روز بعد، ویک در یک پمپ بنزین در خارج از شهر نیویورک با گروهی از گانگسترهای روسی به رهبری ایوسف برخورد می کند. آنها قصد دارند تا با ترساندن ویک او را مجبور به فروش باس ۴۲۹ ماستنگ ۱۹۶۹ خود کنند. وقتی جان قبول نمی کند آن ها تصمیم می گیرند که آن را بدزدند. آن شب ایوسف با دوستانش به خانهٔ ویک می روند. آن ها علاوه بر دزدیدن ماش
ین و کتک زدن ویک، سگ او را که تنها یادگاری از همسرش بود می کشند. ایوسف موستانگ را به کارگاهی می برد که در آن اتومبیل های مسروقه را پیاده کرده و قطعات آن را می فروشند. در آنجا از صاحب کارگاه، اورلیو، می خواهد که ماشین را تغییر دهد تا اثری از جان ویک روی آن نماند اما اورلیو ماشین را می شناسد و درخواست او را قبول نمی کند. ویک توسط اورلیو متوجه می شود که ایوزف پسر ویگو تاراسوف، رئیس مافیای روسی شهر است. ویگو پس از فهمیدن قضیه، پسرش را کتک می زند و برای او از ویک می گوید. ویگو تعریف می کند که جان ویک یک قاتل زنجیره ای بود که برایش کار می کرد. او در دنیای جنایت با نام «بابا یاگا» شناخته می شد، مردی متمرکز، متعهد، با اراده ای راسخ. هنگامی که ویک عاشق هلن می شود، وظیفه ای به ظاهر غیرممکن به او می دهد تا از کارش بازنشسته شود. ویک با ابزارهای شغل قبلی خود مسلح می شود. ویگو افراد زیادی را برای قتل ویک می فرستد اما هیچ کدام موفق نمی شوند. در نتیجه، ویگو یک جایزه ۲ میلیون دلاری برای سر ویک می گذارد و مربی سابقش مارکوس برای بیرون بردن او استخدام می شود. به خاطر جایزه افراد زیادی برای کشتن جان پیشگام می شوند. در پی این حملا
ت ویک زخمی می شود. به هنگام استراحت زنی به نام پرکینز به او حمله می کند. جان با کمک مارکوس که از ساختمان مجاور با اسلحه او را زیر نظر داشت موفق به دستگیری خانم پرکینز می شود. جان برای تلافی کارهای ویگو وارد یکی از انبارهای باارزش او شده و پس از کشتن افراد ویگو کل انبار را به آتش می کشد. هنگامی که ویگو برای ارزیابی خسارت به انبار می آید مورد حملهٔ غافلگیرانهٔ ویک قرار می گیرد که در نهایت پس از برخورد با ماشین یکی از افراد ویگو دستگیر می شود. ویک به ویگو می گوید تا زمانی که اوسف نمرده است دست از کار نمی کشد زیرا توله سگ به او امید و فرصتی داد تا در غم هلن تنها نباشد. مارکوس دوباره برای نجات ویک مداخله می کند و به او اجازه می دهد تا افراد ویگو را بکشد. ویک با تهدید، ویگو را مجبور کرد تا جای پسرش را افشا کند. ویک پس از آن موفق به کشتن اوسف می شود. ویگو پس از آنکه متوجه شد مارکوس به ویک کمک می کرد، اورا شکنجه و سپس به قتل رساند. این خبر به ویک رسید و اینبار جان برای ویگو بازمی گردد… بازخورد. فروش و عملکرد در گیشه
ریچارد بورگون (Richard Burgon) (متولد ۱۹ سپتامبر ۱۹۸۰)، یک سیاست مدار از حزب کارگر بریتانیا است که از ۲۰۱۵ تاکنون به عنوان نماینده حوزه انتخابیه لیدز شرق (Leeds East) در پارلمان بریتانیا حضور داشته است. بورگون به عنوان وزیر عدلیه دولت سایه و از ۲۰۱۶ تا ۲۰۲۰ به عنوان صدراعظم دولت سایه در کابینه سایه جرمی کوربین خدمت کرد. بورگون در کالج سنت جان دانشگاه کمبریج، ادبیات انگلیسی خواند و در آنجا رئیس انجمن کارگر دانشگاه کمبریج بود. پس از کارکردن به عنوان مشاور حقوقی کار، او در انتخابات عمومی ۲۰۱۵، به عنوان نماینده حوزه انتخابیه لیدز شرق (Leeds East) در پارلمان بریتانیا انتخاب گردید. او توسط رهبر جدید حزب کارگر، جرمی کوربین در سپتامبر ۲۰۱۵ به عنوان وزیر اقتصاد در امور خزانه داری در دولت سایه انتخاب شد. پس از استعفاهای بزرگ و سازمان دهی شده در اعتراض به رهبری کوربین، بورگون در ژوئن ۲۰۱۶ به سِمت وزیر عدلیه ترفیع داده شد. وی یکی از نامزدان سِمت معاونیت در انتخابات عمومی رهبری حزب کارگر در ۲۰۲۰ میلادی بود. پس از این که کی یر استارمر به عنوان رهبر حزب کارگر انتخاب گردید، بورگون در آوریل ۲۰۲۰ از دولت سایه برکنار شد. او تا
مارس ۲۰۲۱ معاون گروه پیکار برای خلع سلاح سازی هسته ای (CND) حزب کارگر بود، این گروه برای شمولیت تمامی اعضای حزب کارگر که همچنین عضو پیکار برای خلع سلاح سازی هسته ای هستند، باز می باشد. دوران کودکی. بورگون در لیدز بزرگ شد و اجداد دور وی اهل ایرلند بودند. او تعلیمات خود را در مدرسه رومان-کاتولیک کاردینال هینان در شهر لیدز تکمیل کرد. برای تکمیل دوره آمادگی دانشگاه به کالج آمادگی سنت آیدن و سنت جان فیشر در شهر هروگت رفت. او در خانواده خود نخستین فردی بود که به دانشگاه رفت و در کالج سنت جان، دانشگاه کمبریج به آموزش ادبیات انگلیسی پرداخت. او کرسی ریاست انجمن کارگر دانشگاه کمبریج را بر عهده گرفت. بورگون گفته است که او با شنیدن در مورد اعتصاب معدن کارهای بریتانیا در ۱۹۸۴–۸۵ میلادی بزرگ شد و این امر او را به سیاست علاقه مند نمود. خاله/عمه وی عضوی از جنبش زنان مخالف بسته شدن معدن زغال سنگ بود که با یک معدن کار اعتصاب کننده ازدواج کرد. او برادرزاده یک نماینده پیشین پارلمان از حزب کارگر به نام کولین بورگون است. تونی بِن ملاقات با بورگون در ژوئیه ۱۹۹۹ را در خاطرات خود توصیف نموده و او را «یک سوسیالیست خوب که تزی در مورد '
تأثیر تونی بن بر حزب کارگر' نوشته بود» توصیف کرد. بِن همچنین نوشته است که بورگون یک بلوز با «طراحی مخصوص» پوشیده بود که در آن عبارت «سوسیالیزم شعله خشم و شعله امید است» نوشته شده بود. بورگون در اعتراض های ضد جنگ ۱۵ فوریه ۲۰۰۳ علیه جورج دبلیو بوش و تونی بلِر برای تهاجم برنامه ریزی شده به عراق، شرکت کرد. حرفه حقوقی. بورگون در ۲۰۰۶ میلادی مدرک سلیسیتر (solicitor) خود را با تخصص در حقوق کار به دست آورد و برای ۱۰ سال در واحد حقوق کار در شرکت سلیسیترهای تامپ سنز در لیدز کار کرد. بورگون تشریح نموده است که به عنوان یک سلیسیتر، او چگونه «از کارگران مربوط به اتحادیه های تجاری مختلف در رابطه به پرونده هایی چون اخراج غیرعادلانه، ضرر در اتحادیه های تجاری، تبعیض بر مبنای معلولیت، تبعیض جنسی، تبعیض بر مبنای دین یا عقیده، کسر غیرقانونی مزدها و انتقال یا ادغام شرکت ها (TUPE) در دیوان های کار دفاع نموده است». حرفه سیاسی. در ۲۰۰۴ میلادی، بورگون در یک انتخابات سراسری از طرف حزب کارگر از حوزه انتخابیه ویدربای در شورای شهری لیدز نامزد شد. بر مبنای مرزبندی های قبلی، اکثریت این حوزه انتخابیه نشانده یک کرسی محفوظ برای حزب محافظه کار
بود و در نتیجه بورگون به عنوان نماینده انتخاب نشد. بورگون در انتخابات درون حزبی حزب کارگر شرکت کرد تا به عنوان نامزد پارلمانی این حزب در انتخابات ۲۰۱۱ میان دوره-ی حوزه انتخابیه بارنسیلی سنترال انتخاب گردد، اما بعد از دَن جارویس، دوم شد. او همچنین برای نامزد شدن در انتخابات میان دوره ای ۲۰۱۱ حوزه انتخابیه راترهام ثبت نام کرد، اما شارت لیست نشد. قبل از انتخابات سراسری بریتانیا در ۲۰۱۵ میلادی، بورگون توانسته بود، عضو شورای محلی به نام جودیت کیومنیز را با موفقیت شکست داده و به جای جورج مودی به عنوان نامزد حزب کارگر از حوزه انتخابیه لیدز شرق (Leeds East) انتخاب گردد. عضو پارلمان. بورگون در انتخابات سراسری ۲۰۱۵ به عنوان نماینده پارلمان از لیدز شرق انتخاب گردید و با انتخاب وی اکثریت حزب کارگر از نظر کرسی از ۱۰٬۲۹۳ رأی به ۱۲٬۵۳۳ رأی افزایش یافت. روزنامه آبزرور، وی را به عنوان یکی از «ستاره های انتخاب شده [در ۲۰۱۵]» توصیف کرد. او در می ۲۰۱۵، در حالی که در کف مجلس اعیان ایستاده بود، سوگند وفا داری الزامی خود را به الیزابت دوم پیشکش نموده و حمایت خود را از تغییر در قانون اساسی برای انتخاب رئیس دولت اظهار داشت: «به عنوان
کسی که به انتخابی بودن رئیس دولت باورمند است، من برای خدمت گذاری به موکلین خود این سوگند را یاد می کنم». پس از استعفای اد میلیبند از رهبری حزب کارگر، بورگون یکی از ۱۰ نماینده جدیداً انتخاب شده از حزب کارگر بود که یک نامه سرگشاده نوشت و درخواست «یک رهبری جدید را نمود که به آینده می نگرد و آجندای کسورات را به چالش می کشد، با تجارت های بزرگ مبارزه نموده و راه بدیلی برای صرفه جویی ها پیشکش می کند – نه یک رهبری که دوباره به سمت اعتقادات گذشته کارگر جدید کشیده شود». همراه با جرمی کوربین، دیین آبوت و جان مک دونیل، بورگون یکی از ۴۸ نماینده از حزب کارگر بود که با شلاق (سیاسی) مبارزه نموده و علیه قانون رفاه ۲۰۱۵ رأی داد، او اظهار داشت که برای «منفعت مردم لیدز شرق و بر علیه حملات محافظه کارانه بر رفاه» رأی می داد. وی یکی از ۳۶ نماینده پارلمان از حزب کارگر بود که جرمی کوربین را به عنوان نامزد در انتخابات ۲۰۱۵ رهبری حزب کارگر ثبت نام نمودند. پس از پیروزی کوربین در این انتخابات، او بورگون را به عنوان وزیر اقتصاد در امور خزانه دولت سایه منصوب کرد. بورگون دوباره کوربین را به عنوان رهبر حزب کارگر در انتخابات ۲۰۱۶ رهبری حزب ک
ارگر، نامزد کرد. بورگون طی مصاحبه ای در اکتبر ۲۰۱۵ با شبکه خبری کانال ۴ اذعان کرد که علی رغم این که برای بیش از یک ماه وزیر اقتصاد در امور خزانه در دولت سایه بود، هنوز با هیچ فردی از صنعت مالی و بانک داری شهر لندن ملاقات نکرده بود و همچنین این که نتوانست کسر بودجه انگلستان در ۲۰۱۵ را پیش بینی نماید. بورگون رئیس کمیته پارلمانی GMB بود. او در این سِمت خود، اطمینان حاصل می کند که منافع اعضای GMB در مجلس اعیان مطرح می گردد. بورگون همچنین عضو اتحادیه نانواها، غذا و کارگران متحد است. بورگون، رئیس گروه پیکار سوسیالیستی نمایندگان کارگر بوده و همچنین به عنوان نماینده چپ گرای حزب کارگر شناخته می شود؛ وی در اعتراض های گردهمایی مردم علیه صرفه جویی شرکت نموده است. بورگون با بیان جملات ذیل درخواست دموکراسی بیشتر در میان حزب کارگر را نمود: «تمامی احزاب باید بیشتر دموکراتیک ساخته شوند. ما در حزب خود بیش از نیم میلیون عضو داریم و من می خواهم که اعضای ما حرف های بیشتری در سیاست های حزبی ما و نحوه پیشبرد این حزب داشته باشند.
تامی مک کارنی (Tommy McKearney) (متولد ۱۹۵۲ میلادی)، یک داوطلب پیشین در ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند است که در اعتصاب غذای ۱۹۸۰ سهم گرفت. پس زمینه. مک کارنی در لورگان واقع در شمال شرق شهرستان آرما به دنیا آمد، اما در روستای موی واقع در جنوب شرق شهرستان تایرون و در آن سوی دریای بلک واتر که این شهرستان را از شهرستان آرما جدا می سازد، بزرگ شد. او در خانواده ای متولد شد که یک سنت طولانی در جمهوری خواهی ایرلندی داشتند. هر دو پدربزرگ های او عضو ارتش جمهوری خواه ایرلند بودند و در جنگ استقلال ایرلند جنگیدند، پدر بزرگ مادری او، تام مورای در تیپ نارت راسکامن به عنوان جنرال آجودان خدمت می کرد. مک کارنی سه برادر خود را در درگیری های ایرلند شمالی از دست داد. سین بر اثر انفجار بمب خودش در ۱۹۷۴ میلادی کشته شد، پادریگ در ۸ می ۱۹۸۷ توسط سرویس/خدمات هوایی ویژه در کمین لاگ گال کشته شد و کیوین که شبه نظامی نبود، هنگامی که درحال کار در دکان قصابی خانوادگی شان بود در ۱۹۹۲ میلادی توسط نیروی داوطلب اولستر به قتل رسید. خواهر وی، مارگاریت نیز در ۱۹۷۵ میلادی در معرض یک تلاش ناموفق برای استرداد قرار گرفت و اسکاتلندیارد وی را «احتمالاً خ
طرناک ترین تروریست زن در بریتانیا» توصیف کرد. فعالیت در IRA. در ۹ اوت ۱۹۷۱، روزی که توقیف (زندانی نمودن بدون محکمه) معرفی شد، مک کارنی نتایج سطح-A خود را به دست آورد. او امیدوار بود که بتواند به آموزش خود در دانشگاه کوئینز بلفاست ادامه دهد و معلم شود، اما نتایج وی برای عضویت کافی نبود. وی معرفی توقیف را به عنوان «کاهی که کمر شتر را شکست» توصیف نمود و تصمیم گرفت تا به ارتش موقت جمهوری خواه ایرلند ملحق شده و عضو تیپ تایرون شرقی شود. وی در اواسط دهه هفتاد، فرمانده این تیپ شد. در ۱۹ اکتبر ۱۹۷۷، او دستگیر گردیده و متهم به کشتن ستانلی آدمز شد، آدمز یک پستچی و سرجوخه (L/Cpl) نیمه وقت در هنگ دفاعی اولستر در گردان هشتم بریتانیا بود. تحت قوانین جلوگیری از تروریسم، او برای هفت روز مورد بازجویی قرار گرفته و براساس گفته وی، در هنگام توقیف با او بد رفتاری صورت گرفت. چندی بعد، پس از این که محکمه بیانیه ای را که او هیچ گاه روی آن امضاء نکرده بود، با اتکا به گفته های بازرس نیروی انتظامی شاهی اولستر (RUC) پذیرفت، وی به جرم کشتن سرجوخه آدمز از جانب محکمه به حبس ابد و با توصیه حداقل بیست سال زندان محکوم شد. اعتصاب غذا. مک کارنی
در اعتراض های جل پوشی و کثیف دخیل بود و همراه با سایر اعضای ارتش جمهوری خواه ایرلند در اعتصاب غذای ۱۹۸۰ سهم گرفت. قبل از آغاز نمودن اعتصاب غذا، مک کارنی به مادر و پدر خود گفت: او از ۲۷ اکتبر تا ۱۸ دسامبر برای ۵۳ روز در اعتصاب غذای بود و طبق گفته یک پزشک زمانی که اعتصاب ختم شد، او تنها چند ساعت دیگر می توانست زنده باشد. رهایی از زندان. مک کارنی در ۱۹۹۳ میلادی بعد از گذراندن ۱۶ سال از دوره حبس خود، آزاد شد. در ۲۰۰۳ میلادی، او در مستند تلویزیون بی بی سی به نام زندگی پس از زندگی ظاهر شد. او حالا یک خبرنگار آزاد، وراستار در نشریه فورت رایت و یک برگزارکننده در اتحادیه کارگران مستقل ایرلند است.
ویلیام هنری وادینگتون (William Henry Waddington) (11 دسامبر ۱۸۲۶ –۱۳ ژانویه ۱۸۹۴)، یک سیاستمدار فرانسوی بود که در ۱۸۷۹ میلادی به عنوان نخست وزیر و بعداً به عنوان سفیر فرانسه خدمت نمود. دوران کودکی و تحصیل. وادینگتون در شاتو سنت-ریمی در اور-ا-لورا زاده شد، او فرزند یک صنعت کار سرمایه دار فرانسوی به نام توماس وادینگتون بود، کسی که خانواده ش یک شرکت بزرگ تولید پنبه را به نام Établissements Waddington fils et Cie تأسیس نموده بود. پدر و مادر وی به نام اَنی (نام خانوادگی هنگام تولد چیسهولم) شهروندی فرانسه را دریافت نموده بودند و وادینگتون تحصیلات ابتدایی خود را در دبیرستان لویس-لی-گراند در پاریس کسب نمود. بعد از آن، او به مدرسه راگبی در بریتانیا فرستاده شد و تحت سرپرستی عموی خود، والتر شیرلی قرار گرفت. پس از اتمام دوره مدرسه در راگبی، او شامل کالج ترینیتی در دانشگاه کمبریج شد؛ بعد از آن فوق لیسانس خود را در رشته هنرها (MA) اخذ نمود و جایزه دوم را در مطالعات کلاسیک و مدال طلای چانسیلور که یک مدال با ارزش است را برنده شد. وادینگتون شامل تیم هشت نفری روئینگ (نوعی قایق رانی) دانشگاه کامبریج بود که در مسابقه قایق رانی م
یان آکسفورد و کامبریج در رود تیمز در مارس ۱۸۴۹ شرکت کرد و تیم وی برنده شد؛ اما او در مسابقه بعدی که در دسامبر همان سال انجام شد و آکسفورد برنده شد، شرکت نکرد. حرفه. تحقیقات باستان شناسی. پس از بازگشت به فرانسه، وادینگتون چند سال خود را وقف تحقیقات باستان شناسی نمود. او به سراسر آسیای صغیر (آناتولی)، یونان و سوریه سفر کرد و جزئیات تجربیات و اکتشافات وی در دو خاطره منتشر شد، اولی توسط بنیاد فرانسه و دومی پس از آن در مقاله وی تحت عنوان مجموعه سکه شناسی و فلسفی («Mélanges de numismatique et de philologie»، ۱۸۶۱ میلادی) به چاپ رسید. به استثنای جستار وی در مورد «کلیسای پروتستان در فرانسه» که در ۱۸۵۶ میلادی در جستارهای کمبریج منتشر شد، سایر کارهای وی تماماً پیرامون باستان شناسی است. این کارها شامل فهرست حاکمان ولایت های آسیایی امپراطوری روم («Fastes des Provinces Asiatiques de l'Empire Romain»، ۱۸۷۲) و نسخه های از فرمان دیوکلسین در مورد حد اکثر قیمت ها و Voyage archéologique اثر فیلیپی لی باس (۱۸۶۸ – ۱۸۷۷ میلادی) است. وادینگتون که عضو انجمن عتیقه شناسان لندن بود، در ۱۸۶۵ میلادی به عنوان عضو فرهنگ ستان کتیبه شناسی و
زبان های باستانی فرانسه انتخاب گردید. مجلس نمایندگان فرانسه. پس از رقابت های ناموفق در سال های ۱۸۶۵ و ۱۸۶۰ میلادی برای کسب کرسی نماینده شهرستان اِن در مجلس نمایندگان فرانسه، وادینگتون در ژانویه ۱۸۷۱ میلادی به عنوان نماینده مجلس انتخاب شد. در ۱۸۷۳ میلادی، وی به عنوان وزیر آموزش ملی در دور دوم حکومت کوتاه مدت نخست وزیر دوفور که از ۱۸ تا ۲۴ می ۱۸۷۳ دوام کرد، منصوب شد. سناتور از حوزه اِن. در ۳۰ ژانویه ۱۸۷۶، او به عنوان سناتور از حوزه اِن انتخاب شد و دوباره از جانب نخست وزیر دوفور به عنوان وزیر آموزش معرفی گردید. به او وظیفه ای سپرده شده بود تا لایحه ای را به منظور انتقال دادن قدرت بیشتر به دولت طرح نماید، کاری زیرکانه که او توانست در مجلس نمایندگان آن را مذاکره نماید، اما در سنای فرانسه شکست خورد. وی همچنین در دوره نخست وزیری جولیس سیمون به کار خود به عنوان سناتور ادامه داد، اما در پی بحران قانون اساسی سیزی می (Seize mai) (16 می ۱۸۸۷) بیرون انداخته شد. پیروزی جمهوری خواهان در انتخابات سراسری اکتبر ۱۸۷۷ میلادی، وادینگتون را دوباره در حکومت نخست وزیر دوفور، به عنوان وزیر امور خارجه برگرداند. او یکی از سفیران تام ال
اختیار فرانسه در کنگره برلین بود (۱۸۷۸). روزنامه های فرانسه در نخست، الحاق قبرس به انگلستان را کاری که از شهرت دیپلماتیک او بسیار پایین است عنوان نمودند، اما بعداً واضح شد که در نتیجه مباحثات او با لرد سالزبری، بریتانیا توافق نموده بود تا فرانسه دست بازتر در تونس داشته باشد. در ۱۸۸۵ میلادی، او دوباره به عنوان عضو سنا انتخاب گردید. نخست وزیر فرانسه. در اوایل ۱۸۷۹ میلادی، وادینگتون در تفاهم با لئون گامبتا موافقت نمود تا به جای جولیس دوفور، سرپرست نخست وزیر شود. او با برقراری صلح میان رادیکال ها و مرتجعین تا زمان تأخیر اصلاحات عاجل، حمایت تمامی احزاب را از دست داد. او در ۲۷ دسامبر از سمت نخست وزیری استعفا داد. او پیشنهاد آنی برای گماشته شدن به عنوان سفیر فرانسه در لندن را نپذیرفت و ترجیح داد تا در ۱۸۸۰ میلادی سمت گزارش دهنده کمیته پارلمانی برای انتخابات (Scrutin de liste) را قبول نماید؛ او یک داوری نامساعد کرد. حکومت وادینگتون. ویلیام هنری وادینگتون – رئیس شورای وزیران و وزیر امور خارجه سفیر فرانسه به لندن. وادینگتون در ۱۸۸۳ میلادی سِمت سفیر فرانسه مقیم لندن را پذیرفت. او برای ده سال تا ۱۸۹۳ میلادی در این سمت با
قی ماند و خانم وی، ماری السوپ کینگ، در خلال این مدت برخی خاطره های تجارب دیپلماتیک آن ها را نوشت – نامه های زن دیپلمات، ۱۸۰۰–۹۰۰ (نیویورک، ۱۹۰۳) و نامه های ایتالیایی خانم دیپلمات (۱۹۰۴) که بعد از مرگ شوهرش به چاپ رسید. زندگی شخصی. خانم اول وادینگتون که در ۱۸۵۰ میلادی با وی ازدواج کرده بود، متیلدی نام داشت (متوفی ۱۸۵۲) و دختر بانک دار، هنری لوتیروت بود. آن ها یک فرزند به نام هنری داشتند (۱۸۵۲ – ۱۹۳۹ میلادی) که در ارتش فرانسه تورن/سروان بود و با ایمیلی دی لی روبرتی ازدواج نموده بود. وادینگتون در ۱۸۷۴ میلادی در پاریس با خانم دوم خود به نام ماری السوپ کینگ (متوفی ۱۹۲۳) ازدواج کرد، السوب که نویسنده و متولد نیویورک بود دختر نماینده کنگره آمریکا و نهمین رئیس کالج کلمبیا، چارلز کینگ بود (از خانم دومش به نام هنریتا لیستون لو که نویسنده سفر بود). آن ها یک پسر به نام فرانسیس ریچارد داشتند که با دختر دریاسالار، ژین-چارلز-الگساندر سالندروز دی لامورنایکس به نام چارلوتی (در ۱۸ ژانویه ۱۹۰۳، پاریس) ازدواج کرد. چارلوتی نوه چارلز سالندروز دی لامورنایکس بود.
لورین دیویدسن (؛ زادهٔ ) روزنامه نگار اهل بریتانیا است. او به عنوان خبرنگار سیاسی اس تی وی و بی بی سی و برای حزب کارگر اسکاتلند کار کرده است.