Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ذوب مجدد الکترواسلگ (ESR) که به نام ذوب مجدد سرباره الکتریکی نیز شناخته می شود، فرایند ذوب مجدد و پالایش فولاد و سایر آلیاژها برای کاربردهای حیاتی در هواپیما، نیروگاه های حرارتی، نیروگاه های هسته ای، فناوری نظامی و غیره است. فرایند ذوب مجدد الکتروسرباره (ESR) برای ذوب مجدد و پالایش فولادها و سوپر آلیاژهای مختلف مورد استفاده قرار می گیرد که در نتیجه شمش هایی با کیفیت بالا تولید می شود. این فرایند را می توان از طریق ذوب القایی خلاء آغاز کرد. فرایند ESR از آلیاژ ریخته گری به عنوان یک الکترود مصرفی استفاده می کند. جریان الکتریکی (معمولاً AC) بین الکترود و شمش جدید که در کف یک قالب مسی خنک شده با آب تشکیل می شود، عبور می کند. شمش جدید در یک سرباره مهندسی شده پوشانده شده است که توسط جریان الکتریکی فوق گرم می شود. نوک الکترود به آرامی از تماس با سرباره ذوب می شود. این قطرات فلزی از طریق سرباره به انتهای قالب خنک شده با آب می روند و به آرامی منجمد می شوند زیرا شمش به طور جهت از کف قالب به سمت بالا جامد می شود. حوضچه سرباره در بالای آلیاژ تصفیه شده شناور می شود و با جامد شدن آلیاژ به طور مداوم به سمت بالا شناور می شود
. با عبود قطرات مذاب از سرباره، فلز مذاب از ناخالصی هایی که از نظر شیمیایی با سرباره واکنش می دهند، تمیز می شود. ذوب مجدد الکتروسرباره از سرباره های بسیار واکنش پذیر (کلسیم فلوراید، آهک، آلومینا یا سایر اکسیدها معمولاً اجزای اصلی هستند) برای کاهش میزان سولفید نوع A موجود در آلیاژهای بیومتال استفاده می کند. این یک روش رایج در صنایع اروپایی است. ESR انواع دیگر آخال ها را نیز کاهش می دهد و به عنوان جایگزینی برای روش ذوب مجدد قوس خلاء (VAR) که در صنایع ایالات متحده رایج است دیده می شود. نمونه ای از استفاده از تکنیک فولاد تصفیه شده با الکترو سرباره (ESR) تفنگ تانک L30 است. CrNi60WTi یک فولاد ضدزنگ است که به بهترین وجه توسط ذوب مجدد الکترو سرباره یا ذوب مجدد قوس خلاء شکل می گیرد. از این آلیاژ می توان برای ساخت نیروگاه های هسته ای استفاده کرد. متالورژی ثانویه. متالورژی اولیه شامل یک ابزار دمش اکسیژن درون آهن مذاب است و به این شکل میزان کربن را کاهش داده و در ادامه آهن را به فولاد تبدیل می کند. متالورژی اولیه در نیمه های دهه ۱۹۰۰ توسط مهندس سوییسی به نام رابرت دورا (Robert Durrer) ابداع شد. متالورژی ثانویه یا فولادسا
زی ثانویه به اندازه متالورژی اولیه شناخته شده نیست؛ با این حال هنوز هم به عنوان یکی از متداول ترین انواع روش تولید فولاد به شمار می رود. متالورژی ثانویه با عنوان فولادسازی تحت کوره قوس الکتریک نیز شناخته می شود و همان طور که از اسم آن نیز مشخص است، در این فرایند با استفاده از قوس الکتریکی، ذوب آهن صورت می گیرد. پس از ذوب، آهن با کربن مخلوط شده و به فولاد تبدیل می شود. در فولادسازی ثانویه، یک لوله نسوز به عنوان کوره مورد استفاده قرار می گیرد. کوره نیز به یک سقف مجهز است که هنگام گرم شدن آهن، به عنوان عایق عمل می کند. فولادسازی اولیه از یک دمنده اکسیژن استفاده می کند که اکسیژن را درون آهن مذاب می دمد؛ در حالی که اصلی ترین مشخصه فولادسازی ثانویه، قوس الکتریک است. مکانیزم فرایند ESR. ESR یک فرایند پیوسته است که در آن در حین ذوب شدن الکترود مصرفی، هم زمان تصفیه و انجماد فولاد نیز صورت می گیرد. برای توصیف فرایند به طور خلاصه، موادی که توسط ESR تصفیه می شوند در قالب الکترود هستند و الکترودهای مصرفی عمدتاً شمش های ریخته گری، نورد یا فورج می باشند. الکترود از یک تیر آویزان است که می تواند به صورت عمودی با سرعت کنترل ش
ده حرکت کند. یک وان سرباره واکنش پذیر در یک بوته (ظرف مخصوص ذوب فلز) مسی خنک شونده با آب وجود دارد که باعث می شود شمش ذوب مجدد به سرعت و بسیار یکنواخت منجمد شود. نوک الکترود در وان سربارهٔ گرم وارد شده و نگه داشته می شود و با عبور جریان با ولتاژ پایین و آمپر بالا ذوب می شود. دمای وان سرباره در حدود ۲۰۰ درجه سانتیگراد بالاتر از نقطه ذوب الکترود است. در نتیجه یک فیلم نازک از نوک الکترود ذوب می شود. قطرات فلز مایع تشکیل شده از سرباره عبور کرده و در طرف دیگر درون وان فلز مایع رسوب کرده و به تدریج جامد می شوند. فلز مایع درون فیلم و درون قطرات در تماس با سرباره واکنش پذیراست و به این ترتیب تصفیه می شود. نرخ انجماد فلز مایع توسط میزان ذوب و خنک کننده آب کنترل می شود. موارد فوق توصیف کلی فرایند ESR است، اما تعدادی تغییرات جدید نیز رخ داده است. معمولاً امروزه یک قالب با دیواره کوتاه به جای بوته مسی تمام قد استفاده می شود. منبع تغذیه می تواند AC یا DC باشد. ظرفیت القا مغناطیسی مدار تغذیه با استفاده از چیدمان الکترود دوفیلار یا با لیدهای هم محور یا با استفاده از منبع تغذیه با فرکانس پایین کاهش می یابد. در طول فرایند ESR
، با توجه به وجود سرباره واکنش پذیر که عمدتاً مخلوطی از CaF2، CaO، و Al2O3 است، حذف سولفور از فلز مایع به سرعت انجام می شود. معمولاً تغییری در ترکیب شیمیایی عناصر آلیاژی صورت نمی گیرد اما اصلاح جزئی ترکیبات در حین ذوب ESR قابل انجام است. هیدروژن باید با محدودکردن میزان هیدروژن الکترود آغازین کنترل شود. این یکی از مهم ترین محدودیت های فرایند ESR است. کاربرد روش ESR. فرایند ESR از دهه ۱۹۳۰ شناخته شده است، اما تقریباً ۳۰ سال طول کشید تا برای تولید انبوه شمش های با کیفیت بالا فرآیندی شناخته شده شود. ESR فرایندی است که برای ذوب و تصفیه فولادها و سوپرآلیاژها با کاربردهای مهم و ویژه نظیر صنایع هوایی، نیروگاه های حرارتی و هسته ای، سخت افزارهای دفاعی و غیره مورد استفاده قرار می گیرد. ویژگی اصلی این فرایند که آن را از دیگر فرآیندهای تصفیه ثانویه متمایز می کند، توانایی آن در کنترل هم زمان ساختار انجماد و یکنواختی شیمیایی است. فناوری ESR نه تنها برای تولید شمش های کم وزن فولادهای ابزار و سوپرآلیاژها، بلکه برای تولید شمش های سنگین فورج و شمش های خام تا وزن ۱۶۵ تن نیز به کار می رود. روش ESR برای مواد با کیفیت بالا مناسب اس
ت از جمله:
جورج فولکس، بارون فولکس از کامناک (George Foulkes, Baron Foulkes of Cumnock) (زادهٔ ۲۱ ژانویه ۱۹۴۲)، یک سیاست مدار و اشرافیت انتصابی اهل اسکاتلند است که از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۲ میلادی به عنوان معاون وزیر بریتانیا برای اسکاتلند خدمت نمود. او که عضو حزب کارگر و حزب همکاری بود، از ۱۹۷۹ تا ۲۰۰۵ میلادی نمایندهٔ حوزه انتخابیه کاریک، کامناک و دوون ولی که قبلاً به نام حوزه انتخابیه ایرشر جنوبی یاد می شد، در پارلمان بریتانیا بود. چندی بعد او از ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۱ میلادی به عنوان نمایندهٔ اضافی از حوزه انتخابیه منطقهٔ لوتیانز در پارلمان اسکاتلند نمایندگی کرد. فولکس که متولد شروپ شر است و در مدرسه دستور زبان کیت در مورای و به طور خصوصی در مدرسه پسرانه آسکی هبردشر در شهرستان هرتفوردشر آموزش دید، بعدآً وارد دانشگاه ادینبرو شده و فلسفه خواند. او قبل از این که به عنوان عضو شورای شهرستان ادینبرو و عضو شورای منطقه ای لوتیان انتخاب گردد، به عنوان رئیس اتحادیه دانشجویان اسکاتلندی خدمت نمود. پس از رقابت موفقیت آمیز از حوزه های انتخاباتی ادینبروی غربی در انتخابات ۱۹۷۰ و ادینبرو پینت لندز در انتخابات اکتبر ۱۹۷۴، او در انتخابات سراسری ۱۹۷۹ از حو
زه انتخابیه ایرشر جنوبی و متعاقب تغییرات مرزی، از حوزه انتخابیه کاریک، کامناک و دوون ولی در انتخابات سراسری ۱۹۸۳ به عنوان عضو پارلمان انتخاب شد. فولکس در ۱۹۸۳ میلادی به عنوان عضو حکومت اپوزیسیون در کرسی های جلوی پارلمان منتصب گردیده و به عنوان وزیر سایه اروپا، وزیر سایه امور خارجه و کشورهای مشترک المنافع و وزیر سایه دفاع به ترتیب خدمت نمود. او در ۱۹۹۳ میلادی، پس از حمله به یک افسر پلیس و متهم شدن به مستی و عمل کرد آشوب گرانه، از تصدی وزارت سایه دفاع مجبور به استعفا گردید. او با انتصاب به عنوان وزیر سایه در امور کمک های خارجی در ۱۹۹۴ میلادی دوباره به کرسی های جلو برگشت. پس از برنده شدن حزب کارگر در انتخابات سراسری ۱۹۹۷ میلادی، او از ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۱ میلادی به عنوان معاون وزیر دولت بریتانیا در امور توسعه بین المللی، از ۲۰۰۱ تا ۲۰۰۲ به عنوان وزیر دولت برای اسکاتلند و از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵ به عنوان نماینده بریتانیا در اجلاس پارلمانی شورای اروپا و اجلاس اتحادیه اروپای غربی خدمت نمود. او در انتخابات سراسری ۲۰۰۵ از سمت خود در پارلمان کناره گیری کرد. فولکس در ماه ژوئن ۲۰۰۵ به مجلس اعیان بریتانیا پیوسته و در ماه ژوئیه در شورای
خصوصی گماشته شد. او که در انتخابات پارلمانی ۲۰۰۷ اسکاتلند از فهرست منطقه ای حوزه انتخابیه لوتیانز به عنوان عضو پارلمان اسکاتلند انتخاب گردیده بود، از رفتار حکومت اقلیت حزب ملی اسکاتلند انتقاد کرده و به طرف داری از رضایت فرضی برای اهدای عضو مبارزه نمود. او در انتخابات ۲۰۱۱ پارلمان اسکاتلند شرکت نکرد. در مجلس اعیان، او هم واره به حکومت جدید کارگر وفادار مانده و از جنگ جاری در عراق و پیشنهادهای حکومت مبنی بر کارت های شناسایی الزامی حمایت کرد. در جریان مشاجره هزینه ها در ۲۰۰۹ میلادی، او مجری های تلویزیونی که هزینه های اعضای پارلمان را زیر سؤال می بردند، را متهم به تضعیف دموکراسی کرد. او از رهبر حزب کارگر، جرمی کوربین به خاطر عدم توانایی در رسیدگی به مسئله یهودستیزی در درون حزب انتقاد نموده و فراخوان های برای استعفای ریچارد لئونارد از رهبری حزب کارگر اسکاتلند داد. اوایل زندگی و حرفه. فولکس در اوسوستری، شروپ شر متولد گردیده و در بانف شر و بعداً در مورای بزرگ شد، جای که او در مدرسه متوسطه دولتی به نام مدرسه دستورزبان کیت آموزش دید. او بعداً در مدرسه خصوصی و مستقل به نام مدرسه پسرانه آسکی هبردشر در شهرستان هرتفوردشر
پذیرفته شد. او مدرک لیسانس علوم خود را در رشته تخصصی فلسفه از دانشگاه ادینبرو به دست آورد، جای که او در ۱۹۶۳ میلادی رئیس ارشد شورای نمایندگان دانشجویان بود. چندی بعد او رئیس تمام-وقت اتحادیه دانشجویان اسکاتلندی شده و پس از آن به عنوان عضو شورای شهری شهرستان ادینبرو از بخش سلایت هیل و به ادامه آن به عنوان عضو شورای منطقه ای لوتیان انتخاب گردید. مجلس عوام بریتانیا. فولکس قبل از این که در مجلس عوام به عنوان نماینده انتخاب گردد، او در انتخابات ۱۹۷۰ میلادی از حوزه انتخابیه ادینبروی غربی به مبارزه پرداخت، اما کرسی را به نام زد حزب محافظه کار، انتونی ستودارت واگذار نمود. در انتخابات اکتبر ۱۹۷۴ میلادی، او از حوزه انتخابیه ادینبرو پینت لندز وارد مبارزات انتخاباتی شد، اما مغلوب مالکوم ریف کایند گردید. او در انتخابات سراسری ۱۹۷۹ از جانب حزب کارگر و حزب همکاری خود را از حوزه انتخابیه ایرشر جنوبی نام زد کرده و برای نخستین بار به عنوان نماینده مجلس انتخاب شد. پس از لغو این حوزه انتخابیه بر اثر تغییرات مرزی، او مجدداً در انتخابات سراسری ۱۹۸۳ میلادی از حوزه انتخابیه جدید کاریک، کامناک و دوون ولی انتخاب شد. در ۱۹۸۱ میلادی، فو
لکس لایحه ای را تحت عنوان «لایحه کنترل بازی مهاجمان فضایی (و سایر بازی های الکترونیکی)»، در تلاشی برای ممنوعیت این بازی به دلیل داشتن «ویژگی های اعتیادآور» و «منحرف سازی» افراد، ترتیب نمود. این لایحه مورد بحث قرار گرفته و با تفاوت اندک در تعداد آرا، ۱۱۴ در مقابل ۹۴ رأی، شکست خورد. او در ۱۹۸۲ میلادی برای نخستین بار پیشنهادهای را برای ممنوعیت استفاده دخانیات در اماکن عمومی و در ۱۹۸۵ میلادی قانونی بر علیه تبعیض سنی را معرفی کرد، این دو پیشنهاد با استفاده از شیوه پیشنهاد لایحه توسط عضو پارلمان که بخشی از حکومت نیست، پیشنهاد گردید. به یک حامی قدرت سپاری به اسکاتلند، او در ۱۹۸۸ میلادی در تهیه سند «ادعای حق برای اسکاتلند» دخیل بود. پس از خدمت در کمیته منتخب امور خارجی و مجمع پارلمانی شورای اروپا، فولکس در ۱۹۸۳ میلادی به کرسی های جلوی اوپوزسیون حکومت بریتانیا گماشته شده و به عنوان وزیر سایه اروپا و بعدتر به عنوان وزیر سایه امور خارجه و کشورهای مشترک المنافع خدمت نمود. در ۱۹۹۲ میلادی، او به عنوان وزیر سایه دفاع، خلع سلاح سازی و کنترل تسلیحات گماشته شد. پس از متهم شدن به مستی و عمل کرد آشوب گرانه در جریان رویدادی که او
بر یک افسر پلیس حمله کرده بود، فولکس در ۱۹۹۳ میلادی مجبور کرده شد تا از سمت خود استعفا دهد. او در ۱۹۹۴ میلادی دوباره به کرسی های جلو برگشته و تا ۱۹۹۷ میلادی به عنوان معاون وزیران کمک های خارجی، جوان لیستر و کلیر شارت، خدمت کرد. هنگامی که حزب کارگر در انتخابات سراسری ۱۹۹۷ برنده شد، فولکس به عنوان معاون وزیر دولت در وزارت جدیدالتاسیس توسعه بین المللی گماشته شد. پس از آن او از ۲۰۰۱ میلادی تا تغییرات در کابینه در ماه می ۲۰۰۲ به عنوان وزیر دولت برای اسکاتلند خدمت کرد. از ۲۰۰۳ تا ۲۰۰۵ میلادی، او نماینده بریتانیا در اجلاس پارلمانی شورای اروپا و اجلاس اتحادیه اروپای غربی بود. او در انتخابات سراسری ۲۰۰۵ از سمت خود به عنوان نماینده مجلس، کنار رفت. مجلس اعیان بریتانیا. در ۱۳ می ۲۰۰۵، اعلام گردید که قرار است فولکس یک اشرافیت انتصابی دریافت نماید. در ۱۶ ژوئن ۲۰۰۵، او لقب بارون فولکس از کامناک، برای منطقه کامناک در ایرشر شرقی، را به دست آورد. او در ژوئیه همان سال به عضویت شورای خصوصی درآورده شد. او هم واره به عنوان یک عضو «بسیار وفادار» در حکومت ۱۹۹۷–۲۰۱۰ کارگر باقی ماند. او طرف دار قوی پیشنهادهای ۲۰۰۶ حکومت مبنی بر کارت
های شناسایی الزامی بود. او به حمایت از جنگ عراق ادامه داده و آغاز جنگ عراق توسط تونی بلر را به عنوان یک جنگ دارای هدف واضح که با درایت پیش برده شده و منتج به پیشرفت قابل توجه مردم عراق شده است، توصیف کرد.
گوستاو گروس (Gustav Groß) (۱۸۵۶ – ۱۹۳۵)، یک سیاست مدار بوهمیایی آلمانی لیبرال ملی بود. زندگی. گوستاو گروس در ۱۲ ژوئن ۱۸۵۶ میلادی در راینچنبرگ در سلطنتی بوهم، بخشی از امپراتوری اتریش، متولد شد. پدرش، گوستاو رابرت گروس، صنعت گر راه آهن و یکی از شرکت کنندگان پارلمان فرانکفورتف به عنوان بخشی از انقلاب های سال ۱۸۴۸ میلادی در سراسر کنفدراسیون آلمان بود. گوستاو گروس در دانشگاه های وین و برلین اقتصادی سیاسی خواند. از سال ۱۸۷۷ تا ۱۸۸۱ میلادی او در ولایت اتریش پایین یکی از مقامات سیاسی و از سال ۱۸۸۵ میلادی، یک privatdozent (پروفسور مستقل) اقتصاد سیاسی در دانشگاه وین بود. او بعدها به ایگلاو نقل مکان کرد و به عضویت شورای مارگراویات موراویا درآمد. در سال ۱۸۸۹ میلادی او به مجلس نمایندگان (به آلمانی: Abgeordnetenhaus)، مجلس نمایندگان شورای امپراتوری انتخاب شد. او به عنوان یک لیبرال آلمانی از شهر ایگلاو نمایندگی می کرد. زمانی که در مجلس نمایندگان بود او سخن گوی برای تمام اقوام آلمانی در شورا گردید. او عضو اتحادیه مدرسه آلمان شد و از سال ۱۸۸۵ رئیس این اتحادیه بود. گروس همچنین زندگی نامه نویس کارل ماکس نیز بود. گروس از سال ۱۹۱
۱ میلادی رئیس Deutscher Nationalverband، ائتلاف گسترده احزاب سیاسی ملی گرایان و لیبرال های آلمانی بود که برای رقابت در انتخابات ۱۹۱۱ میلادی با شورای امپراتوری شکل گرفته بود. Deutscher Nationalverband در آن انتخابات برنده شد. با وجود آن، این شورا پس از آغاز جنگ جهانی اول در سال ۱۹۱۴ میلادی به تعلیق درآمد. گروس بعداً در سال های ۱۹۱۷ – ۱۹۱۸ میلادی، در جریان روزهای آخری اتریش – مجارستان، به طرف اخیر جنگ، به عنوان رئیس مجلس نمایندگان ایفای وظیفه کرد. در این سمت به عنوان رئیس نمایندگان، گوستاو گروس در جلسه ۱۲ نوامبر ۱۹۱۸، یک روز پس از کناره گیری امپراتور چارلس اول، «سخنرانی ۹ دقیقه پایانی» را ایراد کرد. بر اساس پیشنهاد گروس، یک پیشنهاد «برای جلسه بعدی هیچ روزی برای رای دادن وجود ندارد» (keinen Tag für die nächste Sitzung zu bestimmen) تصویب گردید. پس از ۱۰ دقیقه، جلسه به پایان رسیده و همراه با آن شورای امپراتوری نیز خاتمه یافت. در روز آینده، «آسمبله مشروطه ملی» جای شورا را گرفته و جمهوری آلمان-اتریش را اعلام کرد. گروس به عنوان رئیس حزب بزرگ مردم آلمان، از ۲۱ اکتبر ۱۹۱۸ تا ۱۶ فوریه ۱۹۱۹ عضو آسمبله مشروطه ملی بود. او
در موراویا از آلمان ها نمایندگی کرد، کشوری که به دلیل ممنوعیت از سوی قدرت های متحدین نتوانست بخشی از المان اتریش باقی بماند. در عوض، جمهوری چک-سلواکیا که از طریق نظامی سرزمین های آلمان ها را در موراویا و بوهمیا اشغال کرده بود، این زمین ها را به دست آورد. آلمان ها در سال ۱۹۱۹ میلادی در این سرزمین ها اجازه نداشتند تا در انتخابات آسمبله مشروطه اتریش شرکت کنند. پیشنهاد وین برای منصوب کردن نمایندگان پارلمان آلمان برای این مناطق مجبوراً لغو گردید. گروس در ۲۳ فوریه ۱۹۳۵ میلادی در وین از دنیا رفت.
مارتی هرست (Marti Hearst)، استاد دانشکده اطلاعات در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی بود. او در ابتدا در زمینه زبان های محاسباتی مبتنی بر پیکره کار کرد، از جمله برخی از کارهای اولیه او در خودکار سازی تجزیه و تحلیل احساسات و ابهام زدایی معنی واژه بود. او الگوریتمی را که به نام «الگوهای هرست» شناخته می شد، اختراع کرد. که در مجموعه های بزرگ متن از الگوهای لکزیکو-سینتکتیک با دقت بالا برای شناسایی روابط هیپونیمی (ISA)، شامل استفاده از آن در وردنت، استفاده می شود. این الگوریتم به صورت گسترده در برنامه های کاربردی متن کاوی تجاری از جمله یادگیری هستی شناسی مورد کاربرد دارد. هرست همچنین کارهای اولیه ای را در تقسیم خودکار متن به مرزهای گفتمان موضوعی انجام داد و رویکردی به نام TextTiling که حالا معروف است را ابداع کرد. تحقیقات هرست در زمینه رابط های کاربری برای فناوری ماشین جست جوگر، تجزیه و تحلیل داده های بزرگ است. او با ابداع تجسم سازی TileBars، در زمینه رابط های کاربری و بصری سازی اطلاعات برای رابط های کاربری جست جوگر، کارهای اولیه ای را انجام داده است. پروژه تحقیقاتی فلامنکوی او روی کرد سفر وجهی (faceted navigation) که اکنو
ن کاربرد گسترده دارد را برای جست جو و مرور وب سایت ها و مجموعه های معلوماتی بررسی کرده و توسعه داد. او اولین کتاب علمی خود را دربارهٔ رابط های کاربری جست جوگر (انتشارات دانشگاه کامبریج، ۲۰۰۹) نوشت. هرست یکی از مؤلفان Edge Foundation و عضو پنل استفاده از دیکشنری میراث آمریکایی زبان انگلیسی است. هرست؛ لیسانس، کارشناسی ارشد و دکترایش را در رشته علوم کامپیوتر از U.C. برکلی دریافت کرده است. در سال ۲۰۱۳ او عضو اتحادیه ماشی نری رایانش شد. او در سال ۲۰۱۷ عضو آکادمی CHI شده و قبل از آن به عنوان رئیس اتحادیه زبان های رایانشی و در شورای مشورتی ریاست NSF’s CISE کار کرده است. علاوه بر آن، او عضو بورد وب برای CACM، پنل استفاده برای دیکشنری میراث آمریکایی، پنل کارشناسان Edge.org، کارمند تحقیقاتی در زیراکس PARC و هیئت مدیره معاملات ACM در وب، زبان های رایانشی، معاملات ACM در سیستم های معلوماتی و سیستم های هوش مند IEEE بوده است. هرست یک جایزه NSF CAREER، یک جایزه فاکولته IBM و بورسیه بنیاد اوکاوا را دریافت کرده است. کار او در زمینه رابط های کاربری تأثیرات عمیقی بر صنعت داشته است که به هرست دو جایزه تحقیقاتی گوگل و چهار جایزه
برتری در تدریس به ارمغان آورده است. او پروژه های به ارزش بیش از ۳٫۵ میلیون دلار در کمک های مالی تحقیقاتی را رهبری کرده است. انتشارات هرست به سال ۱۹۹۰ میلادی برمی گردد، زمانی که «روی کرد ترکیبی برای تفسیر متن محدود» در سمپوزیوم AAAI Spring دانشگاه استنفورد در مورد سیستم های هوش مند مبتنی بر متن در مارس همان سال منتشر شد.
اثر پرواز فضایی بر بدن انسان (): ورود به محیط فضا اثرات پیچیده و عمدتاً مضر کوتاه مدت و بلندمدتی بر بدن انسان دارد. از جمله مهم ترین عوارض پروازهای بلندمدت در شرایط بی وزنی می توان به آتروفی عضلانی و تحلیل رفتن اسکلت (استئوپنی فضایی) اشاره کرد. دیگر مشکلات شامل کاهش عملکرد سیستم قلبی عروقی، کاهش تولید گلبول های قرمز خون (آنمی فضایی)، اختلالات تعادل، مشکلات بینایی، و تغییرات در سیستم ایمنی بدن هستند. عوارض اضافی شامل توزیع مجدد مایعات (که باعث ظاهر پف کرده معروف به "چهره ماه" در فضانوردان می شود)، کاهش توده بدنی، گرفتگی بینی، اختلالات خواب، و افزایش گازهای گوارشی هستند. ارزیابی سال ۲۰۲۴ بیان کرد که مشکلات شناخته شده مانند کاهش تراکم استخوان، افزایش خطر ابتلا به سرطان، ضعف سیستم ایمنی، مشکلات بینایی، و چالش های سلامت روان همچنان موضوعات نگران کننده ای هستند. به ویژه با توجه به پروازهای فضایی خصوصی و تجاری که بدون پژوهش های علمی و پزشکی کافی انجام می شوند، این نگرانی ها افزایش یافته است. چالش های فضایی از دیدگاه ناسا. ناسا اثرات مضر پروازهای فضایی را با اصطلاح RIDGE توصیف می کند که مخفف تابش های فضایی (Radiation
)، انزوا و محدودیت (Isolation and Confinement)، فاصله از زمین (Distance from Earth)، میدان های گرانشی (Gravity Fields)، و محیط های خصمانه و بسته (Hostile and Closed Environments) است. پژوهش در مورد بقا و عملکرد انسان در فضا. مسائل مهندسی مرتبط با ترک زمین و توسعه سیستم های پیشران فضایی بیش از یک قرن است که مورد بررسی قرار گرفته و تحقیقات گسترده ای روی آنها انجام شده است. با این حال، در سال های اخیر، تمرکز بیشتری بر بقای انسان و امکان کار در فضا برای دوره های طولانی یا حتی نامحدود شده است. این چالش نیازمند همکاری علوم فیزیکی و زیستی است و در کنار مسائل مالی، یکی از بزرگ ترین موانع پیش روی اکتشافات انسانی در فضا به شمار می رود. درک اثرات پروازهای فضایی بلندمدت بر بدن انسان گامی اساسی در غلبه بر این چالش است. یافته های علمی اخیر. گزارش ناسا درباره خطرات سلامتی در اکتشافات فضایی (۲۰۱۵): دفتر بازرسی ناسا در اکتبر ۲۰۱۵ گزارشی درباره خطرات سلامتی مرتبط با اکتشافات فضایی، از جمله مأموریت انسانی به مریخ، منتشر کرد. مطالعه دوقلوهای فضانورد (۲۰۱۹): در ۱۲ آوریل ۲۰۱۹، ناسا نتایج پزشکی مطالعه ای را منتشر کرد که در آن یکی ا
ز دو فضانورد دوقلو یک سال در ایستگاه فضایی بین المللی و دیگری روی زمین سپری کرد. این مطالعه تغییرات بلندمدتی مانند تغییرات در DNA و شناخت را نشان داد. مشکلات گردش خون و لخته های خونی (۲۰۱۹): در نوامبر ۲۰۱۹، پژوهشگران گزارش دادند که فضانوردان در طول اقامت خود در ایستگاه فضایی بین المللی با مشکلات جدی در جریان خون و لخته های خونی مواجه شده اند. این یافته ها ممکن است تأثیرات مهمی بر پروازهای فضایی بلندمدت، از جمله مأموریت به مریخ، داشته باشند. اثرات فیزیولوژیکی محیط فضا بر انسان. محیط پروازهای فضایی به طور چشمگیری با شرایطی که انسان برای زندگی و تکامل در آن سازگار شده، متفاوت است. با این وجود، فناوری هایی مانند فضاپیما و لباس های فضایی نقش حیاتی در محافظت از افراد در برابر این شرایط سخت دارند. سامانه های پشتیبان حیات مسئول تأمین نیازهای اساسی مانند هوا، آب و غذا هستند. این سامانه ها علاوه بر حفظ دما و فشار در محدوده ای ایمن، وظیفه مدیریت ضایعات بدن را نیز بر عهده دارند. همچنین، محافظت در برابر عوامل خارجی مضر مانند تابش های کیهانی و میکروشهاب سنگ ها برای بقای فضانوردان ضروری است. چالش های بی وزنی (میکروگرانش). ب
رخی از خطرات محیط فضا، مانند بی وزنی، قابل کاهش نیستند. این شرایط سه تأثیر اصلی بر بدن دارد: کاهش حس موقعیت یابی (Proprioception): توانایی بدن در تشخیص وضعیت و موقعیت خود کاهش می یابد. توزیع مجدد مایعات: مایعات بدن به سمت بالای بدن حرکت می کنند، که می تواند باعث تغییرات قابل مشاهده ای در صورت و بدن شود. تحلیل سیستم عضلانی-اسکلتی: استخوان ها و عضلات به دلیل کاهش استفاده تحلیل می روند. یافته های علمی: در نوامبر ۲۰۱۷، مطالعات MRI نشان داد که سفرهای فضایی طولانی مدت باعث تغییرات عمده ای در موقعیت و ساختار مغز فضانوردان می شود. این تغییرات با طول مدت اقامت در فضا ارتباط مستقیم دارند. در اکتبر ۲۰۱۸، پژوهشگران تحت حمایت ناسا گزارش دادند که سفرهای طولانی به اعماق فضا (مانند سفر به مریخ) می تواند به بافت های گوارشی آسیب جدی وارد کند. همچنین این سفرها ممکن است به مغز فضانوردان آسیب رسانده و روند پیری آنها را تسریع کند. در مارس ۲۰۱۹، ناسا گزارش داد که ویروس های نهفته در بدن انسان ممکن است در طول مأموریت های فضایی فعال شوند، که این امر خطرات بیشتری برای مأموریت های آینده در اعماق فضا به همراه دارد. پزشکی فضایی. پزشکی فضا
یی شاخه ای نوظهور از علوم پزشکی است که به مطالعه سلامت فضانوردان در محیط فضا می پردازد. هدف اصلی این علم، درک توانایی انسان برای بقا و عملکرد در شرایط سخت فضا و همچنین سرعت بازگشت به وضعیت طبیعی بدن پس از بازگشت به زمین است. این حوزه همچنین به دنبال توسعه اقدامات پیشگیرانه و درمانی برای کاهش مشکلات ناشی از زندگی در محیط های نامناسب برای انسان است. اثرات شتاب گیری و بازگشت به زمین. در طول پرتاب و بازگشت، فضانوردان شتابی چند برابر نیروی جاذبه (g) را تجربه می کنند. انسان های آموزش ندیده می توانند حدود ۳g را تحمل کنند، اما در ۴ تا ۶g ممکن است دچار تاریکی دید یا بی هوشی شوند. نیروهای شتاب عمودی (در راستای ستون فقرات) به دلیل انتقال خون از مغز و چشم ها سخت تر تحمل می شوند. استفاده از لباس های مخصوص (G-suit) که جریان خون را به سمت سر هدایت می کنند، می توانند اثرات منفی را کاهش دهند. بیشتر فضاپیماها به گونه ای طراحی شده اند که شتاب گیری و شتاب منفی در حد قابل تحمل باقی بماند. شرایط محیطی فضا. فضای خارج از جو زمین بدون محافظت مناسب، مرگبار است. بزرگ ترین خطر در خلا فضا، نبود اکسیژن و فشار است. دما و تابش های کیهانی نی
ز تهدیدهای جدی محسوب می شوند. اثرات این شرایط شامل موارد زیر است: ایبولیسم: جوشیدن مایعات بدن به دلیل کاهش فشار. هیپوکسی: کمبود اکسیژن. هیپوکاپنی: کاهش دی اکسیدکربن. بیماری کاهش فشار: ناشی از تغییرات ناگهانی فشار. جهش سلولی و تخریب: به دلیل فوتون های پرانرژی و ذرات زیراتمی موجود در فضا. طراحی لباس فضایی. طراحی های فعلی لباس های فضانوردی برای فعالیت های خارج از سفینه (EMU) به مسائل مختلفی توجه داشته و با گذر زمان بهبود یافته اند. یکی از چالش های اصلی، ایجاد تعادل بین افزایش حرکت پذیری فضانورد (که با فشار بالای لباس کاهش می یابد، مشابه سختی تغییر شکل یک بادکنک پر باد نسبت به یک بادکنک خالی) و کاهش خطرات ناشی از کاهش فشار است. پژوهشگران پیشنهاد کرده اند که به جای اعمال فشار یکنواخت بر کل لباس (۲۹.۶ کیلوپاسکال یا ۴.۳ psi)، فقط بخش سر با فشار معادل کابین (۷۱ کیلوپاسکال یا ۱۰.۳ psi) تنظیم شود. در این طراحی، فشار وارد بر تنه می تواند به صورت مکانیکی کنترل شود، که از کاهش حرکت پذیری مرتبط با فشار هوای داخل لباس جلوگیری می کند.
مایکل منسفیلد (زادهٔ ۱۲ اکتبر ۱۹۴۱)، یک وکیل مدافع اهل انگلستان و رئیس نکسوس چمبرز است. اخیراً او از طرف مؤسسه پژوهشی «لیگال ۵۰۰» به عنوان «پادشاه کارهای حقوق بشری» و یک سیلک [مشاور حقوقی ملکه] پیشتاز در رابطه با آزادی های مدنی و حقوق بشر (از جمله اقدامات بر علیه پلیس) توصیف گردید. او که یک جمهوری خواه، گیاه خوار و سوسیالیست است و از خود به عنوان یک «وکیل رادیکال» یاد می کند، در پرونده های برجسته و بحث برانگیز در دادگاه ها و بازجویی های پس از مرگ از متهمین بمب گذارهای ارتش جمهوری خواه ایرلند، شش نفر متهم در بمب گذاری بیرمنگام، کشتار یکشنبه خونین، فاجعه هیلزبورو، مرگ ژان چارلز دی مینیزس و دودی الفاید و پرونده مک-لیبل دخیل بوده است. اوایل زندگی. منسفیلد در شمال فینچلی در شمال لندن بزرگ شده و به مدرسه ابتدائی هولموود (وودساید پارک) و سپس به مدرسه هایگیت رفت، پس از اتمام مدرسه او وارد دانشگاه کیل شده و با دریافت مدرک لیسانس بی ای (BA Hons) در رشته تاریخ و فلسفه از آنجا فارغ التحصیل گردید، هنگام حضور در دانشگاه، او منشی اتحادیه دانشجویان کیل (Keele's) نیز بود. حرفه. منسفیلد در ۱۹۶۷ میلادی به عنوان وکیل مدافع عضویت