Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
بی برای رخنه نهایی و شکستن محاصره به دست آورند. به هر صورت کوچک تر شدن ناحیه تحت محاصره تمامی آن را در برد توپخانه شوروی قرار داده بود و تراکم بالای نیروهای ورماخت در آن برای آلمانی ها بسیار خطر آفرین بود. به هر حال، کولاک زمستانی و شرایط بد راه ها عملیات قوای ارتش سرخ را نیز با اختلال مواجه می ساخت و امکان بهره گیری کامل از مزیت توپخانه را از آن ها می گرفت. نیروهای در محاصره که در سه ستون در جهت جنوب غربی عمل می کردند، موظف بودند خود را به موضع نجات پیشین در لیسیانکا و اوکتیابر در ۲۰ کیلومتری جنوب شرقی شندروفکا برسانند. روز ۱۵ فوریه به نیروهای درون محاصره و لشکر یکم زرهی که نقش سرنیزه سپاه ۳ زرهی ورماخت را بر عهده داشت، اعلام شد تخلیه منطقه شب ۱۶/۱۷ فوریه صورت خواهد گرفت. همان روز گردان ۱ هنگ ۱ زرهی و گردان ۲ هنگ ۱۱۳ پنتسرگرندیر ورماخت، با وجود دفاع شدید شوروی، وارد لیسیانکا شدند. یگان های ورماخت تا این زمان بسیار تضعیف شده بودند. در گروهان های گردان ۲ هنگ ۱۱۳ پنتسرگرندیر تنها ۱۰ تا ۱۲ نفر و برای گردان ۱ هنگ ۱ زرهی ورماخت تنها ۱۲ تانک پنتر وجود داشت. نیروهای درون محاصره پس از از بین بردن تسلیحات سنگین خود، س
اعت ۱۱ روز ۱۶ فوریه رو به غرب حرکت کردند تا از محاصره خارج شوند. صبح روز ۱۷ فوریه تپه ۲۳۹ به کمک هنگ زرهی سنگین "بکه" با تنها ۶ تانک تیگر و ۸ تانک پنتر عملیاتی، توسط آلمانی ها تسخیر و اتصال با نیروهای درون محاصره برقرار گشت. در نهایت بیش از ۳۶ هزار نفر از نیروهای آلمانی موفق به گریز از حلقه محاصره شدند. به هر صورت، خود اشتمرمان در جریان درگیری ها کشته شد. در جهت تقدیر از اقدامات او در این زمینه، پس از مرگ برگ های بلوط به نشان صلیب شوالیه صلیب آهنین او افزوده گشت. تلفات و پیامدها. در جریان این عملیات ۵۵۹ تن از نیروهای سپاه ۳ زرهی ورماخت کشته، ۳۴۷ نفر مفقود و ۲۲۵۲ مجروح شدند و ۱۵۶ تانک آن ها از بین رفت. در طرف مقابل، شوروی ۸۰ هزار نفر و ۶۰۶ تانک را از دست داد. شوروی مدعی شد در این نبرد محاصره ای ۵۵ هزار کشته و زخمی بر آلمانی ها تحمیل نموده و ۱۸ هزار نفر را به اسارت گرفته است. ژوزف استالین، رهبر شوروی پس از این نبرد کونف را به درجه مارشال اتحاد جماهیر شوروی ترفیع داد و پاول روتمیستروف، فرمانده ارتش پنجم تانک محافظ، را به نخستین مارشال نیروهای تانک بدل ساخت. ارتشبد واتوتین نیز ممکن بود بتواند چنین ترفیعی دریافت ک
ند اما روز ۲۹ فوریه در کمین نیروهای تجزیه طلب اوکراینی به شکل مرگباری مجروح شد و روز ۱۵ آوریل جان باخت.
یوگنی اوسینوفسکی (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل استونی است. وی از سال ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۸ وزیر امور اجتماعی و از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۵ وزیر آموزش و تحقیقات بوده است.
داگْبِلادهِ (نروژی: Dagbladet) به معنی: (برگ روز)، یک روزنامهٔ نروژی است.این روزنامه در سال ۱۸۶۹م، در کریستیانیا بنیانگذاری شده؛ و اولین شماره آن، در تاریخ دوم ژانویهٔ ۱۸۶۹م، در پایتخت نروژ منتشر شده است.داگْبِلادهِ، یکی از ۲ روزنامه، در نروژ است، که به صورت تک فروشی، در سراسر کشور نامبرده، عرضه می شود. این روزنامه به عنوان یک نهاد رادیکال لیبرال و با این حال، بدون وابستگی به حزب ونستره، که نمایندهٔ سیاسی قشر لیبرال در نروژ بود، آغاز به فعالیت کرد و در صف مقدم خواستاران نوآوری قرار داشت. داگْبِلادهِ به داشتن قلمی بی پروا و گستاخ معروف؛ و به صورت سنتی، بلندگوی موجهای رادیکال، در فضای فرهنگی و هنری نروژ بوده است.
ملک عزالدین حسین سوم خورشیدی شانزدهمین حاکم دودمان اتابکان لر کوچک و فرزند شجاع الدین محمود است. او پس از مرگ پدرش بر لر کوچک حکومت کرد. او با دودمان های آل مظفر و آل جلایر روابط دوستانه ای داشت. حکومت. دایره المعارف بزرگ اسلامی درباره او مینویسد: «ملک عزالدین که ۱۲ سال بیش نداشت به حکومت نشست. وی به همراهی وزیر با تدبیر خود، خواجه محمود بن محمد چاغری به اصلاح خرابیهای مملکت همت گماشت. ملک عزالدین در دوران فرمانروایی با همسایگان خود، سلاطین آل مظفر و جلایری روابط دوستانه ای داشت و یکی از دختران خود را به شاه شجاع و دیگری را به سلطان احمد بن اویس به زنی داد.» روابط با تیموریان. در حمله اول تیمور گورکانی به ایران در ۷۸۸ قمری، او به بهانه اینکه ملک عزالدین به کارون های حجاج تاخته است، به لرستان حمله کرد. تیمور به لرستان تسلط پیدا کرد و ملک عزالدین حسین را به سمرقند تبعید نمود. پس از چند سال اما ملک عزالدین حسین توانست نظر تیمور را جلب کند و با شرایطی جدید به کار خود ادامه دهد. معینی نطنزی در کتاب منتخب التواریخ مینویسد:در شرایط جدید چنین مقرر شده بود که نهاوند، اسدآباد و خرم آباد را باسقاقان جغتای اداره کند و اج
رای امور دیوانی برعهده اتابک ملک عزالدین باشد. وی موظف بود مالیات مقرر سالیانه را از احشام اخذ کرده و به نمایندگان حکومت تیموری تحویل دهد. —معینی نطنزی، منتخب التواریخبا این حال در حمله دوم تیمور گورکانی به عراق عجم در سال ۷۹۵ لرستان تا حد بسیاری ویران گشت و باعث شد که قبائل لر به راحتی به دستورات تیمور تن ندهند. همین امر باعث شد میان مامور مالیاتی تیمور و ملک عزالدین اختلافاتی به وجود بیاید و مامور مالیاتی تیمور با عزالدین حسین سوم رفتار تحقیرآمیزی داشته باشد. مرگ و جانشینی. شرف خان بدلیسی در کتاب شرفنامه مینویسد: «سیدی احمد در یک شب بصورت ناگهانی بر سر چادر محصل مالیات ها رفت تا وی را بدین سبب [رفتار توهین آمیز با عزالدین حسین سوم] تنبیه کند. اما محصل فهمید و دست به سلاح شد. سیدی احمد ناتوان از مقابله با وی و اطرافیانش از معرکه گریخت. در حالی که پدرش در نزد آنان باقی مانده بود. مأمور مذکور چند کس از اطرافیان اتابک را کشت و از سر خشم وی را نیز سیاست کرد و دستور داد تا پوست وی را بکنند و پر از کاه کرده و به سلطانیه ببرند. در آنجا نیز به همان شکل او را آویختند.» پس از مرگ عزالدین حسین سوم فرزندش سیدی احمد به ک
وه ها گریخت و بعد از مرگ تیمور به لرستان مسلط گشت.
دُنیز گلازر (زادهٔ ۳۰ نوامبر ۱۹۲۰ در آراس و درگذشته ۶ ژوئن ۱۹۸۳در پاریس) مجری تلویزیون و تهیه کننده زن فرانسوی است. زندگی نامه. دُنیز گلازر در یک خانوادهٔ بزاز یهودی در شهر آراس به دنیا آمد. پدرش روژه گلازر که در جنگ جهانی اول به شدت مجروح شده بود، دارندهٔ نشان افتخار صلیب نظامی ۱۹۱۴-۱۹۱۸ (فرانسه) بود. دنیز در جنگ جهانی دوم به دلیل یهودی بودن به شهر کلرمون-فران پناهنده شد و به «شبکهٔ جنبش ملی علیه نژادپرستی» (MNCR) پیوست. در پایان جنگ به حرفهٔ روزنامه نگاری رو آورد. در ۱۹۴۸ پس از آشنایی با بوریس ویان و ژاک کانتی وارد فعالیت های رادیو و تلویزیونی شد. دنیز گلازر در ۱۹۵۹ مجری برنامهٔ تلویزیونی مشهور "دیسکوراما" () شد که اختصاص به معرفی خوانندگان، آهنگسازان و هنرپیشه های تئاتر و سینما داشت. خیلی از چهره های سرشناس فرانسه نظیر باربارا (خواننده)، سرژ گنزبور، ژاک برل، ژرژ موستاکی و ماکسیم لو فورستیه شهرت خود را مدیون دعوت دنیز گلازر و حضور در برنامهٔ "دیسکوراما" وی هستند. او در ۷ ژوئن ۱۹۸۳ بر اثر سرطان ریه در پاریس درگذشت و در گورستان یهودیان سَن روش (Cimetière Saint-Roch) واقع در شهر والانسین به خاک سپرده شد. در ۲۰
۱۴، خیابانی در همین شهر به یاد او نامگذاری شده است. کلمب اشنک در سال ۲۰۱۰، با انتشار رمان خواندنی "زن سلبریتی" ("Une Femme célèbre") نام او را دوباره در اذهان عمومی زنده کرد. این کتاب که «جایزهٔ ادبی آنا دو نوآی» (Prix Anna-de-Noailles) را برای نویسنده به همراه آورد و به فروش خیلی بالایی دست یافت، در واقع گوشه هایی از زندگی پر فراز و نشیب دنیز گلازر را شرح می دهد.
"در جنگل شهرها ("به آلمانی: "Im Dickicht der Städte"، که در فارسی در جنگل شهر برگردان شده است) نمایشنامه ای از نمایشنامه نویس نوگرای آلمانی، برتولت برشت است. این نمایش که بین سال های ۱۹۲۱ و ۱۹۲۴ نوشته شده است، نخستین بار با نام در جنگل ("Im Dickicht") و در ۹ مه ۱۹۲۳ در رزیدنتزتئاتر(Residenztheater) در مونیخ به روی صحنه رفت. کارگردان نمایش، اریش انگل و طراح صحنه کاسپار نهر بودند. از بازیگران این نمایش می توان به اتو ورنیک در نقش شلینک دلال چوب، اروین فابر در نقش جورج گارگا و ماریا کوپنهوفر در نقش خواهرش مری اشاره کرد. "در جنگل" در تئاتر دویچس ماکس راینهارت در برلین، جایی که برشت به عنوان نمایشنامه نویس مشغول به کار بود، ساخته شد. نمایش در ۲۹ اکتبر ۱۹۲۴ با همان کارگردان و طراح صحنه، اما در نسخه ای کوتاه با پیش گفتاری نو (که پایین تر آورده شده است) و با نام جنگل: زوال یک خانواده ("Dickicht: Untergang einer Familie") به روی صحنه رفت. فریتز کورتنر در نقش شلینک و والتر فرانک نقش جورج را بازی کردند و فرانزیسکا کینز، پل بیلد، ماتیاس ویمن و گردا مولر نیز از بازیگران آن بودند. بر پایه گفته ویلت و مانهایم نمایش «موفقیت
آمیز نبود». برشت نمایشنامه را تقریباً تا به شکل نهایی خود - که اکنون با نام در جنگل شهرها ("Im Dickicht der Städte)" و عنوان فرعی «مبارزه بین دو مرد در شهر بزرگ شیکاگو» منتشر شده است - بازبینی کرد و در سال ۱۹۲۷، در تئاتر Hessisches Landestheater در دارمشتات به کارگردانی کارل ایبرت به روی صحنه برد. برشت در پیش درآمد نمایشنامه به بیننده/خواننده خود می گوید: نمایش نخست توسط نازی ها قطع شد. "در جنگل شهرها" در ۹ مه ۱۹۲۳ در تئاتر رسیدنتز (Residenztheater) مونیخ با بازی اروین فابر و اتو ورنیکه در نقش های اصلی گارگا و شلینک به نمایش درآمد. نمایش نخست چندین بار توسط نازی ها، با سر و صدا، سوت و پرتاب بمب های بدبو به سمت بازیگران روی صحنه قطع شد که باعث مشکل هایی برای موزیکال های برشت در دوران جمهوری وایمار شد. نمایش توسط اریش انگل کارگردانی شد - که نخستین همکاری برشت با او بود و سرآغاز پیوند طولانی با برشت که تا زمان مرگ برشت در سال ۱۹۵۶ ادامه داشت، داشت. برگردان فارسی. در جنگل شهر نخستین بار توسط محمود حسینی زاد در مجموعه ای که شامل دو نمایش نامه دیگر برشت (بعل و آوای طبل در شب) نیز بود به فارسی برگردان شد و توسط انتش
ارات خوارزمی منتشر شد. ساخته های برجسته. کارگردان پرآوازه آلمانی پیتر اشتاین در سال ۱۹۶۸، زمانی که دستیار کارگردان بود، و پیش از اینکه چند سال بعد نمایش بسیار تأثیرگذار Schaubühne am Halleschen Ufer را در برلین غربی کار کند، یک روگرفت (نسخه) برجسته از "در جنگل شهرها" را در کامرسپیله مونیخ کارگردانی کرد. دیتر لیزر که برای مخاطبان انگلیسی زبان به خاطر بازی در نقش دکتر جوزف هیتر در "فیلم هزارپا" (۲۰۱۰) شناخته می شود، اولین فیلم خود را در نقش کولی کاوچ بازی کرد. آل پاچینو در سال ۱۹۷۹ در یک اثر موقتی در تئاتر سیرکل این د اسکوئر در شهر نیویورک به کارگردانی کارگردان برجسته رومانیایی لیویو سیولئی بازی کرد. جودیت مالینا یک تئاتر زنده از این نمایش را در نیویورک کارگردانی کرد که در ۱۶ دسامبر ۱۹۶۰ افتتاح شد. در اکتبر ۱۹۹۱، روث برگهاوس این نمایش را در هامبورگ به عنوان بخشی از مجموعه ای از «متن های در پیوند»، (که شامل "مرگ دانتون" اثر بوشنر نیز می شد) کارگردانی کرد.
طفولیت ماکسیم گورکی () فیلمی در سبک زندگینامه ای و محصول سال ۱۹۳۸ است که بر اساس اولین قسمت از زندگی نامه سه قسمتی ماکسیم گورکی، نویسنده روسی و شوروی، کودکی من (منتشر شده ۱۹۱۳–۱۹۱۴) است. این فیلم سال های اولیه زندگی الکسی پیشکوف، معروف به ماکسیم گورکی، نویسندهٔ مشهور شوروی را نشان می دهد و مخاطب را با سرگذشت الکسی در خانه پدربزرگ و مادربزرگ مادری اش در شهر نیژنی نووگورود آشنا می کند. الکسی با اعضای خانواده، کارگران کارخانه رنگ سازی پدربزرگش و کودکان یتیم محلی ارتباط برقرار می کند که همگی بر او تأثیر می گذارند. این فیلم در سال ۱۹۳۹ و به دنبال آن دو فیلم قسمت های دوم و سوم زندگی نامه او را پوشش می دهند:
همیلتون هیوم (Hamilton Hume) (زادهٔ ۱۹ ژوئن ۱۷۹۷ -درگذشتهٔ ۱۹ آوریل ۱۸۷۳)، اولین کاشف ایالت های استرالیای کنونی از جمله نیو ساوت ولز و ویکتوریا بود. در سال ۱۸۲۴، هیوم به همراه ویلیام هاول، در قالب یک هیئت اعزامی به سفری اکتشافی رفت که مسیر خشکی (زمینی) از سیدنی به پورت فیلیپ (نزدیک ملبورن) را طی کردند. او به همراه استوارت از اولین اروپایی هایی بودند که در سفر اکتشافی خود در سال ۱۸۲۸، رودخانه دارلینگ را کشف کردند. پس زمینه. هیوم در ۱۹ ژوئن ۱۷۹۷ در سون هیلز، در مجاورت پاراماتا، سکونتگاهی نزدیک (اکنون حومه) سیدنی به دنیا آمد. او پسر ارشد اندرو همیلتون هیوم و همسرش الیزابت (نی کِنِدی) بود. اندرو هیوم به سمت کمیساریای کل ایالت نیو ساوت ولز منصوب شد و در سال ۱۷۹۷ در مستعمره نیو ساوت ولز حضور یافت. همیلتون هیوم تحت تعلیم مادرش قرار گرفت. حرفهٔ کاوشگری. اولین کشف. هنگامی که هیوم تنها ۱۷ سال داشت، به همراه برادر کوچکترش جان و یک پسر بومی در جنوب غربی بریما شروع به کاوش در فراسوی سیدنی کرد. در سال ۱۸۲۲، او به همراه الکساندر بری سفری به سواحل جنوبی نیو ساوت ولز داشت. او تا جنوبِ رودخانه کلاید پیش رفت و به نواحی داخلی کش
ور تا بریدوود رسید. بری در شول هون مستقر شد و در ژوئن ۱۸۲۲ هیوم و گروهی از مجرمان را ترک کرد تا کانالی را به طول ۲۰۹ یارد بین رودخانه شول هون و رودخانه کرک هون، حفر کند تا راه عبور قایق ها به شول هون را هموار کند. این کانال اولین کانال قابل کشتی رانی استرالیا بود که ۱۲ روزه تکمیل شد. سفر اکتشافی هیون و هاول. در سال ۱۸۲۴، فرماندار «بریزبن» نظر به اینکه سفری به خلیج اسپنسر داشته باشد، هیوم را ملاقات کرد. بریزبن در این هنگام با ویلیام هاول در ارتباط با همین موضوع در تماس بود، اما دقیقاً مشخص نیست که کدام یک از این دو اولین نفری بودند که وی به آنها نزدیک شد. با این حال، بودجه دولت برای این سفر اکتشافی فراهم نشد، به طوری که آن دو در نهایت تصمیم گرفتند با هزینه شخصی خود سفر کنند، به جز مابقی تجهیزات مانند تعدادی زین، اسلحه، لباس و پتو که از فروشگاه های دولتی تهیه شده بود. آنها بعد از چهار روز، به کشور صعب العبور گولبرن رسیدند. آنها سه روز تلاش کردند تا از رشته کوه بزرگ جداکننده (Great Dividing Range) که در کوه Mt Disappointment واقع شده بود، عبور کنند اما ناکام ماندند. هیوم مسیر حرکت را به سمت غرب تغییر داد و سپس د
ر ۱۲ دسامبر به زمین پستی درشهر برادفورد، رسیدند و در آنجا اردو زدند. آنها در ۱۸ دسامبر به نیو ساوت ولز بازگشتند. هیوم ترجیح داد برای دوری از کشور کوهستانی و در همان حال صرفه جویی در زمان، بیشتر به غرب سفر کند. در ۱۶ ژانویه ۱۸۲۵، درست زمانی که آرد شان تمام شد، به ارابه های رها شده بود، دست یافتند و دو روز بعد به ایستگاه هیوم درگانینگ رسیدند. هیوم و هاول هر کدام ۱۲۰۰ هکتار زمین به عنوان کمک مالی دریافت کردند، پاداشی کم ارزش در مقابل سفر اکتشافی بسیار مهم که تمامی پاداش صرف هزینه های همان سفر شد. این سفر اکتشافی اولین سفری بود که مسیر زمینی از جنوب نیو ساوت ولز به پورت فیلیپ (سواحل ملبورن) را کشف کرد. کوه های آبی و دره لیگو. در سال ۱۸۲۷، هیوم با همراهی «ستوان جورج ام سی بوون» که در آن زمان دستیار نقشه بردار بود، بخش غربی کوه های آبی را کشف کرد - در اطراف منطقه ای که به نام فرماندار رالف دارلینگ، گذرگاه دارلینگ نامیده شد- و سه گذرگاه را از میان پرتگاه غربی پیدا کرد که مسیر ان از مسیر پرشیب کوه یورک دور بود. در این دوره، او دره لیتگو را به اسم، ویلیام لیگو که حساب رس کل وقت ایالت «نیو ساوت ولز»، نام گذاری کرد. کاو
ش رودخانه دارلینگ. در نوامبر ۱۸۲۸، هیوم با چارلز استوارت به غرب نیو ساوت ولز سفر کرد، جاییکه رودخانه دارلینگ، طولانی ترین انشعاب رودخانه موری، را پیدا کردند. هیوم توانست با برخی از بومیان که در اوایل سفر با آنها آشنا شده بودند، ارتباط برقرار کند. آنها وظیفه راهنمایی مسیر را پذیرفتند، بعدها، زمانی که بومیان آنها را ترک کردند، استورت از توانایی هیوم در ردیابی حیوانات سرگردانشان قدردانی کرد. به سبب وجود خشکسالی در منطقه، یافتن آب، تلاش مداوم می طلبید، و این خوی طبیعت گردی هیوم بود که گروه را نجات داد. استورت دوست داشت هیوم را در دومین سفر خود که در پایان سال ۱۸۲۹ آغاز کرد، همراه خود ببرد، اما هیوم در فصل برداشت محصول بود و نمی توانست برای سفر آماده شود. هیوم کار خود را به عنوان یک کاوشگر به پایان رسانده بود و روزهای باقی مانده عمرش را به عنوان یک دامدار موفق سپری کرد. اواخر زندگی. هیوم درتاریخ ۸ نوامبر ۱۸۲۵ با الیزابت دیت در کلیسای سنت فیلیپ در سیدنی ازدواج کرد. آنها بچه دار نشدند. هیوم تا زمان مرگش در ۱۹ آوریل ۱۸۷۳ در اقامتگاهش، کلبه کوما به عنوان قاضی در یاس خدمت کرد. یک کالسکه دو نفره که زمانی به هیوم تعلق دا
شت و در یاس استفاده می کرد، در مجموعه موزه ملی استرالیا در کانبرا قرار گرفت.
سلسله جنگجویان یا خاندان قهرمانان یک فیلم فانتزی-اکشن محصول سال ۲۰۲۱ هنگ کنگ است که بر اساس یک مجموعه بازی ویدیویی ژاپنی با همین عنوان محصول کمپانی کویی تکمو ساخته شده است. همچنین این فیلم به عنوان یکی از اقتباس های سینمایی رمان داستان عاشقانه سه پادشاهی محسوب می شود. لوئیس کو، کارینا لاو تونی یانگ و ری لیو از جمله بازیگران این فیلم هستند. این فیلم در ۲۹ آوریل ۲۰۲۱ در هنگ کنگ و سپس در چین اکران شد. نتفلیکس حق پخش جهانی فیلم را با شکستن رکورد قیمتی هشت رقمی برای یک فیلم زبان چینی خریداری کرد و آن را در ۱ ژوئیه ۲۰۲۱ پخش کرد. تا ۲۳ می ۲۰۲۱، این فیلم مجموعاً ۳٫۳۱ میلیون دلار در سراسر جهان فروخت. همچنین منتقدان بازخورد ضعیف تا متوسطی به فیلم دادند.
خوان د لا کوزا (Juan de la Cosa) (زادهٔ حدود ۱۴۵۰ - درگذشتهٔ ۲۸ فوریه ۱۵۱۰ میلادی)، ناوبر و نقشه بردار کاستیایی که به دلیل طراحی اولین نقشه اروپا که شامل قلمرو آمریکای کشف شده در قرن پانزدهم بود، شهرت گرفت. در سال ۱۴۹۹، او به عنوان خلبان ارشد راهی سفری اکتشافی به نام آلونسو دی اوجدا به مقصد سواحل آمریکای جنوبی شد. پس از بازگشتش به اندلس، شروع به ترسیم نقشه جهان کرد، همان نقشه "مپا موندی" که نقش محوری درشهرت او داشت. او به سرعت به هند بازگشت، البته این بار به همراه رودریگو د باستیداس. د لا کوزا در سال های بعدی زندگی اش، سفرهای متعددی به آمریکا را تحت فرمان خود با عنوان وظایف ویژه از طرف پادشاهی انجام داد. او درسال ۱۵۰۸ درهیئت خلبانان در بورگوس حضور یافت و در سال ۱۵۰۹، د لا کوزا آخرین سفر خود را برای تملک سواحل کلمبیای مدرن آغاز کرد. د لا کوزا قبل از اینکه بتواند اورابا را تصاحب کند، در یک درگیری مسلحانه با بومیان آن منطقه کشته شد. خاستگاه و دوران جوانی. هیچ کس محل دقیق تولد خوان د لا کوزا را نمی داند، اما محتمل ترین فرضیه برای محل تولد او منطقهٔ سانتونا است، زیرا اسناد نشان می دهد که او ساکن آنجا بوده و همسر و
دخترش در آن شهر زندگی می کردند. تاریخ تولد او نیز نامعلوم است، اما میان سال های۱۴۵۰ تا ۱۴۶۰ برآورد شده اند. اطلاعاتی از دوران کودکی یا نوجوانی او در دسترس نیست. اولین سفرهای دریایی. بنا برگفته برخی از مورخان او در سال ۱۴۶۰ در استا ماریا دل پورتو در کانتابریا، اسپانیا به دنیا آمده است. او از همان دوران کودکی اش، زمان زیادی را روی آب و در دریاها گذرانده است.
واروارا ماسالیتینووا (؛ – ) بازیگر اهل کشور امپراتوری روسیه بود. از فیلم هایی که وی در آن نقش داشته است می توان به "الکساندر نوسکی" و طفولیت ماکسیم گورکی اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه و نشان پرچم سرخ کار شده است.
ایرینا زاروبینا (؛ 1907 – ) بازیگر اهل کشور اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. از فیلم هایی که در آنها بازی کرده می توان به اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون هنرمند مردمی جمهوری شوروی فدراتیو سوسیالیستی روسیه، مدال دفاع از لنینگراد، و نشان پرچم سرخ کار شده است.
سبزهای استونی () یک حزب سبز در استونی است که در سال ۲۰۰۶ تأسیس شده است.
اریتم مولتی فرم ماژور به انگلیسی: "Erythema multiforme" "major" نوعی بثورات پوستی است که با از دست دادن پوست یا جدا شدن اپیدرم همراه است. برخی اوقات اصطلاح "اریتم مولتی فرم ماژوس" برای بثورات تاول دار به کار می رود. طبق برخی منابع، در طیف روند این بیماری دو حالت وجود دارد: در این دیدگاه، EM ماژور، SJS و TEN نوعی وضعیت واحد در نظر گرفته می شوند که بر اساس میزان جداشدگی اپیدرم، از یکدیگر قابل تمایز هستند. اما یک طبقه بندی جامع، اریتم مولتی فرم مینور، اریتم مولتی فرم ماژور و SJS/TEN را به عنوان سه وضعیت جداگانه در نظر می گیرد.
پیِترو پائولو ساورگنان دی برازا (Pietro Paolo Savorgnan di Brazzà) که بعدها به پیر پاول فرانکو کمیل ساورگنان د برازا (Pierre Paul François Camille Savorgnan de Brazza) شناخته شد (زادهٔ ۲۶ ژانویه ۱۸۵۲ – درگذشتهٔ ۱۴ سپتامبر ۱۹۰۵ میلادی)، کاوشگر زادهٔ ایتالیا بود که تابعیت فرانسه را داشت. او با کمک مالی خانواده اش، توانست منطقه اوگوئه در آفریقای مرکزی را کشف کند و پس از آن با حمایت انجمن جغرافیای پاریس تا حد زیادی به نواحی داخلی اوگوئه، در امتداد قسمت راست ساحل کنگو، رسید. رفتار گرم و صمیمانه، جذابیت و روش صلح جویانه اش او را در میان آفریقایی ها به چهره ای محبوب بدل کرد. به همین دلیل، پایتخت جمهوری کنگو که در آن زمان مستعمره فرانسه بود، به پاس احترام به او برازاویل نام گرفت و این نام توسط حاکمان دوره پسا استعمار حفظ شد. در اصل آنها تنها ملت آفریقایی بودند که این کار را انجام دادند. سال های اولیه. پیِترو پائولو ساورگنان دی برازا متولد شهر رمِ ایتالیا، هفتمین فرزند از سیزده فرزند خانواده بود. پدرش اَسکانیو ساورگنان دی برازا، یک هنرمند اصیل و مشهور از خانواده ایبا ریشه های فریولی باستان (منطقه ای در روم باستان با ف
رهنگ و تاریخ متفاوت) و پیوندهای نه چندان عمیق فرانسوی بود. مادرش جاچینتا سیمونیتی، از یک خاندان کهن رومی با ریشه و نسب ونیزی، ۲۴ سال از پدر پیِترو کوچکتر بود. پیترو از همان دوران کودکی به کاوشگری، علی رغم در نواحی غرب آفریقا علاقه مند بود. او موفق شد تا به دانشکده نیروی دریایی فرانسه به نام بوردا واقع در برستراه پیدا کند. او در سال ۱۸۷۰ فارغ التحصیل شد و با کشتی فرانسوی ژان داک به الجزایر سفر کرد و در آنجا شاهد سرکوب خونین قیام مقرانی بود و این شروعی بود بر گرایش و تعهد او به فلسفه عدم خشونت. کاوش در آفریقا. برازا در سال ۱۸۷۲، در حالیکه برای یک مأموریت ضد برده داری در نزدیکی گابن دریانوردی می کرد، برای اولین بار آفریقا را دیدن کرد. کشتی دیگر او ونوس بود که مرتباً در گابن توقف می کرد. در سال ۱۸۷۴ برازا دو سفر به این کشور داشت؛ رودخانه های گابن و اوگوئه. سپس او به دولت پیشنهاد کرد که می تواند، اوگوئه را تا دستیابی به منابع کشف کند. او با کمک دوستان رده بالایش، به نام های ژول فِری و لئون گامبتا، قسمتی از بودجه اکتشافی را تأمین کرد و مابقی را از جیب خود پرداخت کرد. او در سال ۱۸۷۴ تابعیت فرانسه را دریافت کرده و نا
م جدیدش را با املای فرانسوی اخذ کرد. لویس ریموند دی مونتیناک دی شوفانس به عنوان حامی دی برازا در سال های اولیه زندگی حرفه ای او، از تلاش های برای به دست آوردن تبعیت کشور فرانسه حمایت کرد. در این سفر که از ۱۸۷۵ تا ۱۸۷۸ به طول انجامید، او به منسوجات پنبه ای و ابزارهایی برای مبادله کالا مجهز شد. و با نوئل بِالی پزشک، آلفرد مارکهٔ طبیعت شناس، یک ملوان، سیزده تن از لپت های (نیروهای استعماری آفریقایی) سنگالی و چهار مترجم محلی در این سفر همراه شد. او پس از بازگشت به پاریس، به عنوان یک چهرهٔ مشهور و تأثیرگذار در مطبوعات فرانسه تجلیل شد و نخبگان سیاسی فرانسه از او به عنوان مردی برای پیشبرد آمال امپریالیستی در آفریقا قدردانی کردند. دی برازا به ایلو ماکوکو، پادشاه باتکه پیشنهاد کرد که پادشاهی خود را تحت حمایت پرچم فرانسه قرار دهد. ماکوکو که علاقه مند به فرصت های تجاری برای به دست آوردن برتری بر رقبای خود بود، این معاهده را امضا کرد. مفاد این معاهده پس از مرگ پادشاه توسط ملکه نگالیفورو، ملکه مادر و شخصیتی تأثیرگذار در زمان حیات استعمار فرانسه، تأیید شد. در سال ۱۸۸۶، دی برازا فرماندار کل کنگوی فرانسه شد. او در سال ۱۸۹۷، ب
ه دلیل درآمد کم گزارش های روزنامه نگاران از شرایط بومیان که به گفته برخی از آنها «خیلی خوب» بود، برکنار شد. برازا شخصاً از اقدامات استثمارگرایانه و سرکوب گرانه شرکت های اعطا کننده امتیاز که خود از نزدیک شاهد آنها بود، ناامید شده بود. در سال ۱۹۰۵، داستان هایی از بی عدالتی، کار اجباری و خشونت در پاریس تحت رویکرد آزادسازی امیل جنتیل، حاکم جدید کنگو، به شرکت های امتیازی جدید التاسیس توسط اداره مستعمراتی فرانسه و تاییدشده از سوی پروسپر فیلیپ اوگوار، اسقف کاتولیک کنگو، رسید. دی برازا برای بررسی این داستان های ساخته شده اعزام شد و گزارش حاصله، علی رغم موانع زیادی که بر سر راه او وجود داشت، رسوایی و نفرین به همراه داشت. وقتی معاون او «فلیسین شاله» گزارش شرم آور را به مجلس ملی ارائه کرد، بلافاصله سرکوب شد. زندگی شخصی. برادر کوچکتر برازا، جاکومو ساورگنان دی برازا، کوه نورد و طبیعت شناس بود که در سال های ۱۸۸۳تا ۱۸۸۶ برادرش پیِر را در سفر به آفریقا همراهی کرد. برازا با ترِز دی شامبرون ازدواج کرد. در نتیجهٔ این ازدواج، پیِر دی شامبرون و چارلز دی شامبرون برادرهای همسرش شدند. رِنِه دی شامبرون، داماد پیِر لاوال، نخست وزیر وی
شی فرانسه برادرزادهٔ او بود. دی برازا در سال ۱۸۸۸ فراماسون شد. عضویت او در۲۶ ژوئن ۱۸۸۸ در لوژ «آلزاس-لورن» در پاریس آغاز شد. وفات و یادبودها. برازا در آخرین سفرش به کنگو، بیماری سختی گرفت و در راه بازگشت به داکار بر اثر اسهال خونی و تب درگذشت، اما همسرش که همراه او بود همواره بر این باور بود که او مسموم شده است. جسد او به فرانسه بازگردانده شد و قبل از دفن در گورستان پرلاشز، در سنت کلوتیلد تشییع شد. بیوه او، ترِز که از رفتارهای سیاستمداران ناراضی بود، درخواست نبش قبر داد و دوباره پیکرش در الجزایر به خاک سپردند.
زنان برای حقوق بشر زنان یک سازمان غیردولتی مستقل زنان (NGO) است که در سال ۱۹۹۳ در ترکیه تأسیس شد. هدف آنها مبارزه برای حقوق زنان، جلوگیری از خشونت علیه زنان و ارائه اطلاعات در مورد حقوق زنان در ترکیه برای تحقیق و آگاهی عمومی است. درباره. سازمان زنان برای حقوق بشر زنان برای ارتقای حقوق زنان در ترکیه فعالیت می کند. آن ها روی مستندسازی و به اشتراک گذاری اطلاعات در مورد وضعیت حقوق بشر زنان در آن کشور کار می کنند و برنامه هایی را برای کمک به توانمندسازی زنان ترویج می کنند. همچنین اطلاعاتی در مورد حقوق و وضعیت قانونی زنان در ترکیه را منتشر کرده اند. اطلاعاتی که این سازمان منتشر کرده است در تحقیقاتی که به بررسی حقوق زنان در ترکیه می پردازد، استفاده شده است. سازمان همچنین برای مبارزه با خشونت علیه زنان و تعریف تجاوز زناشویی به عنوان یک جرم تلاش کرده است. این سازمان همچنین با شبکه زنانی که تحت قوانین مسلمانان زندگی می کنند (WLUML) همکاری دارد. مقر اصلی این سازمان در استانبول مستقر است.
موزه هوانوردی دوربرد و استراتژیک پولتاوا (اوکراینی: موزه هوانوردی بمب افکن های سنگین) موزه تجهیزات هوانوردی دوربرد واقع در شهر پولتاوا در قلمرو پایگاه هوایی سابق پولتاوا-۴ اوکراین است. این موزه در محل فرودگاهی ایجاد شده است که در دهه ۱۹۲۰ از یک فرودگاه غیرنظامی به یکی از قدرتمندترین پایگاه های هوایی راهبردی جهان تبدیل شد. آغاز کار موزه را می توان سال ۱۹۸۷ در نظر گرفت. زمانی که یک هواپیمای توپولف تو-۱۶، که تقریباً ۴۰ سال در خدمت هوانوردی دوربرد اتحاد جماهیر شوروی بود، در این پایگاه نصب شد. پس از پایان جنگ سرد، تنها لشکر هوانوردی بمب افکن سنگین در اوکراین در پولتاوا باقی ماند که مجهز به بمب افکن های دوربرد توپولف تو-۲۲ام۳ و هواپیماهای آموزشی دوربرد توپولف تو-۱۳۴یوبی ال بود. این لشکر سرانجام در سال ۲۰۰۶ منحل شد. هرچند قرار بود هواپیماها منهدم شوند، اما در می ۲۰۰۷، با تلاش خلبانان نظامی سابق، شرکت موزه هوانوردی دوربرد تأسیس شد تا هواپیماها را به نمایش بگذارد.
باغ ملی نیشابور (همچنین شناخته شده به: باغمّلی در گویش نیشابوری) یکی از باغ های (بوستان) اصلی و تاریخی شهر نیشابور می باشد. در جبهه شمالی این باغ ستون های باغ ملی نیشابور قرار دارند که یکی از آثار ثبت شده ملی ایران واقع در این بوستان می باشند. در جبهه جنوبی این بوستان ساختمان اصلی شورای اسلامی شهر نیشابور و کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان نیشابور واقع است که مربوط به دوره پهلوی می باشد. این بوستان به دلیل واقع بودن در مرکز شهر نیشابور (منطقه ۲ شهرداری) یکی از نقاط اصلی گردشگری شهر نیشابور نیز می باشد. باغ شناخته شده دیگری به نام باغ امین اسلامی نیز در روبروی جبهه شمالی این باغ قرار دارد. ستون ها و سردر باغ ملی نیشابور. ستون ها و سردر باغ ملی نیشابور در جبهه شمالی این بوستان (خیابان امام) قرار دارند. این ستون ها در اوایل دهه شصت شمسی و توسط محمدقاسم اخویان آجرتراش نیشابوری ساخته شد.