Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
= مهدی وثوق نیا = مهدی وثوق نیا (زاده ی ۱۳۵۰ قزوین، ایران) عکاس مستند و مدرس دانشگاه، ساکن تهران است. او به عنوان مدرس مدعو در پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران و استودیو منظر فعالیت می کند. حوزه ی اصلی فعالیت او عکاسی مستند رویکرد شهری و معماری است. زندگی. او عکاسی را از سال ۱۳۶۷ از طریق کلاس های آزاد انجمن سینمای جوانان فرا گرفت و چون آغاز کارش با تغییرات عمیق اجتماعی در ایران هم زمان شد، به عکاسی مستند گرایش یافت. او در سال های اخیر بر عکاسی از چشم اندازهای ایران، به ویژه منطقه ‎های شهری متمرکز بوده است. عکس های او عمدتاً با نگاهی انتقادی به فضاهای شهری و هویت فرهنگی گرفته شده. به این ترتیب حوزه ی اصلی فعالیت او در این سال ها عکاسی از مناظر شهری (cityscape) می باشد؛ شاخه ای از عکاسی که جلوه های مادی شهر را با رویکردی زیباشناختی ثبت می کند. تحصیلات. وثوق نیا دارای مدرک کارشناسی عکاسی از دانشکده هنر و معماری دانشگاه آزاد اسلامی تهران مرکز و دیپلم گرافیک از هنرستان ولیعصر رشت است. او در طول تحصیل از محضر استادانی چون بهمن جلالی، کاوه گلستان و یحیی دهقانپور بهره برده است. فعالیت ها. آثار مهدی وثوق نیا در بیش از
پنجاه نمایشگاه انفرادی و گروهی در ایران، اروپا، کانادا، آمریکا و کشورهای خاورمیانه به نمایش درآمده است. وثوق نیا در حوزه ی داوری نیز فعال بوده و در رویدادهای متعددی به عنوان داور حضور داشته است. از شاخص ترین این رویدادها می توان به این موارد اشاره کرد: هفتمین دوره ی نشان عکس سال مطبوعاتی ایران (۱۴۰۴) سیزدهمین جشنواره ی هنرهای تجسمی فجر (۱۳۹۹) جایزهٔ شید عکس مستند اجتماعی ایران در سال (۱۳۹۶)، نمایش آثار هشتمین دور ه ی جایزه ی شید، نهمین دوره ی «۱۰ روز با عکاسان ایران» (۱۳۹۸)، و داوری سومین .و هشتمین سالانه ی عکس دانشجویان دانشگاه تهران (۱۳۹۷ و ۱۴۰۳). او همچنین در زمینه ی هنرگردانی و گردآوری کتاب های عکس فعالیت داشته و آثارش در نشریات تخصصی داخلی و بین المللی منتشر شده است. آثار. کتاب ها. تألیف: حضور:
یلدا معیری (متولد ۴ دی ۱۳۶۰) عکاس خبری و عضو انجمن صنفی عکاسان مطبوعاتی ایران است. زندگی. یلدا معیری در۴ دی ۱۳۶۰ به دنیا آمد. او فعالیت عکاسی خود را در سال ۱۳۸۰ به صورت تجربی آغاز کرد. معیری از فعالان در زمینه مناطق محروم و جنگ زده است. او مدتی را در مناطق افغانستان گذرانده و انتشار ویدیویی از فروش فرزندان توسط والدینشان، که بازتاب بسیاری داشت. تا جایی که وی مجبور به عذرخواهی و توضیح شد. او برای تهیه گزارش به کشورهای گرجستان، افغانستان، عراق، اندونزی، لبنان و پاکستان سفر کرده است. او همچنین چندین دوره نمایشگاه عکس انفرادی در ایران، بنگلادش و انگلستان برگزار کرده است. عکس اعتراضات ۱۳۹۶. معیری در سال ۱۳۹۶، عکسی را منتشر کرد که در آن، زنی با مشت های گره کرده، در میان دود دیده می شد. این عکس چنین تداعی می کرد که زنی در اعتراضات مربوط به سال ۱۳۹۶، در حال اعتراض است. این عکس خیلی زود به نماد اعتراض مردم ایران در سال ۱۳۹۶ تبدیل شد. این عکس همزمان با سالروز چهل سالگی انقلاب ایران، توسط ترامپ (رئیس جمهوری وقت آمریکا) در قالب یک توئیت به زبان فارسی استفاده شد. معیری به این استفاده دونالد ترامپ از عکسش واکنش نشان داد و
در متنی به زبان های فارسی و انگلیسی، اعتراض خود را بیان کرد. او در پست اینستاگرامی خود نوشت: «این عکس از مردم ایران و برای مردم ایران گرفته شده است و نباید توسط هیچ کس دیگری مورد سوء استفاده قرار بگیرد.». معیری در مصاحبه با نیویورک تایمز این عکس را غیر واقعی و صحنه سازی دانست. او در این مصاحبه گفته است که عکس در دودی که با استفاده از کپسول اطفاء حریق ساخته شده بود گرفته شد. او عکس های دیگری هم از لحظه ساخت صحنه در اختیار نیویورک تایمز قرار داد. پس از این مصاحبه و در سال ۱۳۹۸، وی به علت انتشار این عکس به ۲ سال حبس تعلیقی محکوم شد. بازداشت در سال ۱۴۰۱. یلدا معیری در جریان اعتراضات ۱۴۰۱ ایران به کشته شدن مهسا امینی در خیابان حجاب تهران در ۳۰ شهریور ۱۴۰۱ بازداشت شد. مرکز رسانه قوه قضاییه در پی پیامی، علت بازداشت معیری را «اتهام ضد امنیتی و حمایت از اغتشاشات» عنوان کرد و بازداشت او را بی ارتباط با فعالیت های رسانه ای او دانست. اما به گفته پدر او، یلدا معیری تنها به دلیل عکس گرفتن و بدون ابلاغ هیچ حکمی در زندان قرچک است. او توسط دادگاه بدوی به انجام دو ماه خدمات رایگان در پارک بانوان، انجام صد صفحه پژوهش دربارهٔ آث
ار مرتضی مطهری، دو سال ممنوعیت استفاده از تلفن همراه و شبکات اجتماعی، دو سال منع اقامت در استان تهران یا استانهای همجوار آن، دو سال ممنوعیت خروج از کشور و ۶ سال حبس تعلیقی محکوم کرد. در حکم او توسط قاضی نوشته شده است: «وی در پوشش خبرنگاری به دنبال خبرسازی و معرکه گیری بوده است». او پس از ۹۲ روز بازداشت، در ۲۹ آذر ۱۴۰۱ از زندان و با قرار وثیقه یک میلیارد تومانی آزاد شد. در پی بازداشت او، کمیته حفاظت از روزنامه نگاران در بیانیه ای ضمن انتقاد از بازداشت، خواستار آزادی وی شد. انجمن صنفی روزنامه نگاران استان تهران هم در پیامی، حضور خبرنگاران در تظاهرات و اعتراضات خیابانی را لازم دانست و از آزادی عمل خبرنگاران دفاع کرده و خواستار آزادی وی شد. وی در اعتراض به حکم دادگاه، پس از آزادی خود، ویدیویی را با لباس پاکبانی در خیابان تهیه کرد.
گوهر دشتی (زاده ۱۳۵۹ در اهواز، ایران) عکاس و ویدئو آرتیست ایرانی است که در تهران زندگی و کار می کند. موضوع غالب در آثار او، ایران، توپوگرافی و تاریخ خشونت آن است. آثار او در سطح بین المللی مطرح است و نمایشگاه های انفرادی زیادی داشته است. او در رشته عکاسی در دانشگاه تهران تحصیل کرد و در سال ۱۳۸۴ از دوره ارشد فارغ التحصیل شد. او در طول تحصیل و در طول زندگی خود شاهد تأثیر جنگ ایران و عراق بر کشورش شد. کارهای ابتدایی دشتی به تأثیرات ماندگار جنگ بر مردم و سرزمین می پردازد. در سال ۲۰۱۷، آثار او کمی تغییر کرد. دشتی شروع به بررسی دنیای طبیعی کرد. اگرچه موضوع با کارهای قبلی او متفاوت است، اما اساس کار او هنوز در کشورش، فرهنگ آن و تجارب او در این زمینه ها ریشه دارد.
قدیس یعقوب نصیبینی گمان می رود خویشاوند گریگور روشنگر باشد. در نصیبین متولد شد و تا روز فوتش اسقف شهرستان نصیبین بود. او در نیمه اول قرن چهارم میلادى زندگی میکرد و در شهر نصیبین، شهری در مرزهای ایران و بین النهرین به دنیا امد و بزرگ شد. او آرزوی یک زندگی آرام و زاهدانه را داشت و بنابراین، در حالی که هنوز بسیار جوان بود، او در نزدیکی کوه جودی جای که تصور می شد کشتی نوح نشسته بوده است، منزوی شد. او از گیاهان صحرا و میوه درختان تغذیه مى کرد و پوشش او از پوست بز بود. او با زاهد گوشه نشین مروکه دیدار کرد جایی که چشمه یا چاهی مقدس پدیدار شد که گفته اند خواص درمانی دارد. در طی آزار و شکنجه توسط امپراتور ماکسیمیان (۲۸۴-۳۰۵) او با اعتراف شجاعانه ایمان تجلیل شد. به دلیل زندگی سخت و پرهیزگارانه اش، مردم نصیبین او را به عنوان اسقف خود برگزیدند (قبل از سال ۳۱۴ میلادى). قدیس یعقوب دارای ایمان ارتدوکس بود. او بعدها به عنوان موسی بین النهرین مورد ستایش قرار گرفت. و پدر معنوی افرایم سریانی معرفی می شود. یعقوب مقدس در شورای نخست نیقیه در نیقیه حاضر بود و توسط کلیسای مشرق ، کلیسای ارتودکس شرقی ، کلیسای ارتدکس مشرقی ، کلیسای کات
ولیک روم و کلیساهای کاتولیک شرقی به عنوان قدیس مورد تجلیل قرار گرفته است. قدیس یعقوب، در میان پدران شورای اول کلیساى جهانى، یکی از مدافعان برجسته ایمان ارتدوکس بود. او یک کشیش خردمند و فرهیخته بود، او یک مدرسه دولتی در نصیبین ساخت، که در آن خود او یک مدرس بود. قدیس گریگور، اسقف ارمنستان، با درخواست نوشتن در مورد ایمان، به او روی آورد و اسقف نصیبین پاسخ او را در ١٨ فصل برای وی ارسال کرد: درباره ایمان، درباره عشق، روزه، نماز، جنگ روحانى، رستاخیز مردگان، وظایف کشیشان، پیرامون ختنه (علیه یهودیان)، در مورد انتخاب غذاها، درباره مسیح به عنوان پسر خدا و غیره. "تاریخ ادسا" ذکر می کند که قدیس اولین کلیسا را ​​در نیسیبیس در سال های ۳۲۰-۳۱۳ ساخته است. گفته می شود که ، سهم زیادی در ساخت آن کلیسا داشته است، زیرا مقداری ابریشم از آدیابن آورده است. تأسیس مدرسه نصیبین را نیز به سنت یعقوب نسبت می دهند. سنت جیمز نصیبین در شورای نخست نیقیه در سال ۳۲۵ شرکت کرد و با آریوس مخالفت کرد. گفته می شود که قدیس افرایم سریانی با سنت جیمز نصیبین در شورا همراهی می کرد، اما این رویداد ممکن است ساختگی بوده باشد. سنت جیمز در مراسم تشییع جنازه د
ر سال ۳۲۶ شرکت کرد. قدیس در زمره امضاکنندگان در سال ۳۴۱ به شمار می رود، اما حضور او در این شورا در منابع دیگر ثبت نشده است. در سال ۳۵۰، به استناد ، یعقوب مقدس دوباره به دفاع از نصیبین در برابر شاپور دوم کمک کرد، منابع لاتین نقل کرده اند از آنجا که لباس اسقفی او لباس فاخری (regalia) بود او را با امپراطور کنستانتین دوم اشتباه گرفتند. و شاپور دوم او را به مبارزه در بیرون شهر دعوت کرد جایی که او ظاهر گول زننده خود را نمایان کرد و در نتیجه ارتش ایران از شهر بیرون کشیده شدند. معجزات متعددی توسط قدیس تئودورت در "Historia Religiosa" (تاریخ مذهبی) به قدیس یعقوب نسبت داده شده است. که تماما رنگ و بوی مذهبی دارد. یعقوب مقدس در محاصره نصیبین توسط شاپور دوم، "شاهنشاه" از ایران، در ۳۳۷۳۳۸ حاضر بود، و طبق گفته تئودورت مقدس با تحریک جمعیت این شهرستان، به دیوار صعود کرد و پس از دعا برای شهر محاصره کنندگان را نفرین کرد. "" روایت کرده است که او در ۱۵ ژوئیه درگذشت، سی امین روز از محاصره، بر طبق . گنادیوس و افرایم مقدس گزارش می دهند که یعقوب مقدس در دیوارهای نیصیبین دفن شده است. تئودورت مقدس می افزاید که لشکر ایرانی به انبوهی از م
گس ها مبتلا شد که توسط قدیس احضار شده بود و شاپور دوم متعاقباً محاصره را رها کرد. روایت عبری انبوه مگس ها قسمتی از کتاب مقدس عهد عتیق عبری است، و صحت هم دارد. اما، این روایت های لاتین با دانش امروز شاید کمی کودکانه و معصومانه به نظر برسند. و مفهوم لباس فاخر (imperial regalia) ویا مفهوم a cardinal sin که در لاتین به معنای کناه کبیره است. کتاب های دولتی (the secular power) انگلیسی پروتستان می گویند مفهوم Metropolitan archbishop یا cardinal در قرن ششم به وجود آمده و از مفاهیم مسیحیت اولیه نیست. گاه نگاری. در ۲۸۰ زاهد شد. در ۳.۴ تا ۳۱۶ قدیس مشهوری شد و چندین بار قدیس شریا را پذیرفت. سال تقدیس بین ۳۰۸-۳۰۰ حضور در شورای انطاکیه و امضای آن ۳۴۱. باستان شناسی. بخشی از کشتی نوح که یعقوب یافت به کلیسای جامع اچمیادزین در ارمنستان آورده شد. سنت تئودورت نشان می دهد که استخوان های سنت یعقوب پس از تسلیم شهر به ایرانیان در ۲۲ اوت ۳۶۳ از نیسیبیس به ادسا منتقل شد. و بعداً در سال ۹۷۰ به قسطنطنیه منتقل شد. پس از نبرد دینکلار، لئوپولد فون اشتاینبرگ بقایای جمجمه سنت یعقوب را در سال ۱۳۶۷ به کلیسای جامع هیلدشیم در آلمان اهدا کرد . در
سال 2018، بقایای جیمز مقدس از کلیسای ارمنی سنت جورج در پلوودیو بلغارستان به کانادا آورده شد و بخشی از آن در ۱۷ ژوئن به کلیسای ارمنی سنت گرگوری ارمنی در مونترال، و در ۲۴ ژوئن بخشی دیگر به کلیسای ارمنی تثلیث مقدس در تورنتو منتقل شد.
سَبریشوع یکم یک مسیحی بود که در عصر ساسانی به پاتریارخی کلیسای نسطوری رسید. یکی از شخصیتهای مهم مسیحی در زمان خسروپرویز، سبریشوع بود که به مقام پاتریارخی کلیسای نسطوری رسید و نقش سیاسی - مذهبی مهمی را ایفا کرد. یافته های این پژوهش نشان می دهد که سبریشوع با فرمان مستقیم خسروپرویز و بدون رضایت رهبران کلیسای نسطوری در سال ۵۹۶ م. به مقام پاتریارخی رسید و خسروپرویز در جلب نظر مساعد مسیحیان نسطوری نسبت به خود، تسلط بیشتر بر آن ها و مراودات سیاسی خود با امپراتور ماوریکیوس از وی استفاده کرد. همچنین، سبریشوع با حمایت خسروپرویز سعی کرد اختلافات داخلی کلیسا را حل کند و در هنگام آغاز جنگهای خسروپرویز و بیزانس، به عنوانِ نمایندهٔ مسیحیان نسطوری، خسروپرویز و سپاهیان ساسانی را همراهی کرد. در سال ۵۹۶، اسقف ها بنا به میل خسرو، سبریشوع را، که در اصل شبان و فردی بسیار متعصب بود، به مقام جاثلیقی انتخاب کردند. در آن زمان فرقه های مسیحی بسیاری بودند که از خوانش مورد نظر دینی تبعیت نمی کردند و قابلیت این را داشتند که مورد تعقیب قرار بگیرند. یکی از این فِرَق، یعقوبی ها یا مونوفیزیت ها بودند که در این زمان قدرت بسیاری به دست آورده بو
دند و مسیحیان نستوری را به شدت متهم می کردند. در نزاعی که بین این دو گروه شعله ور شد، یعقوبی ها پیروز شدند. رئیس پزشکان دربار به نام گابریل سنجاری، نخست نستوری بود و بعد یعقوبی شده بود؛ و به همین جهت از یعقوبی ها شدیداً پشتیبانی می کرد. میان او و سبریشوع اختلاف پدید آمد و سبریشوع او را به خاطر زندگی خصوصی ای که داشت، تکفیر کرد. گابریل نزد خسرو بسیار گرامی بود. پس از آنکه شیرین که خواهان داشتن فرزند بود، در اثر معالجات این پزشک و دعاهای سنت سرجیوس صاحب پسری شد (همان که نامش را مردانشاه گذاشتند)، عزت و احترام و مقام گابریل در دربار ارتقا یافت. شیرین تابع آیین یعقوبی شد و در نتیجه فرقهٔ مزبور کاملاً قدرت و تسلط یافت.
یعقوب برادعی به عنوان اسقف ادسا بود که فعالیت های مبلغی وی منجر به کلیسای غیر کلسدونی یعنی کلیسای ارتدکس سریانی شد که همچنین به کلیسای یعقوبی معروف است. یعقوبی ها طرفدار مونوفیزیت یا تک طبیعت گرایی اند. البرادعی یا البردعی، کلمه ای سریانی بود که یعقوب بدان ملقب گردید. سبب این لقب، آن بود که وی لباس های ضخیمی می پوشید که از پالان [الاغ و قاطر] ساخته شده بود. ظهور یعقوب برادعی (۵۰۰ – ۵۷۷. م). در قرن ششم میلادی، راهبی به نام «یعقوب بارادیوس» (در عربی: یعقوب البردعی) ظهور کرد که ضمن پذیرش دیدگاه مونوفیزیتی، به ترویج و توسعه این نظریه در میان مسیحیان شرقی همت گماشت و موفقیت زیادی نیز کسب نمود. به زودی وی توانست، گروه زیادی را گرد خود آورد و به دنبال آن، کلیسای یعقوبی را بنیان نهاد. البته «یعقوبی» توسط پیروان این کلیسا به کار برده نشد بلکه عنوانی بود که از سوی ارتدوکس رومی برای پیروان این کلیسا پذیرفته شد تا بدین وسیله، آنها را از کلیسای ارتدوکس شرقی سوریه (که آنها هم «غیر کالسدونی» بودند) متمایز گرداند. زندگی یعقوب برادعی. یعقوب که از پدری روحانی، زاییده شده بود در دو سالگی به دیر رهبانی سپرده شد تا تحت تعالیم مذه
بی رشد کند. او به شدت به مراقبه و تهذیب نفس پرداخت و پس از مرگ والدینش تمام میراثش را به فقرا بخشید و بندگان پدرش را نیز آزاد کرد. به زودی آوازهٔ وی فراگیر شد و شهرت وی «تئودورا» امپراتور وقت را تحت تأثیر قرار داد. «تئودورا» بسیار مایل بود که او را از نزدیک ببیند و به همین دلیل او را به قسطنطنیه فرا خواند و او را مورد تکریم قرار داد. از همین رو او در سال ۵۲۷ میلادی به دادگاه بیزانسی در قسطنطیه فرستاده شد و تا سال ۵۴۳ میلادی تحت امپراتوری «تئودورا» مشغول فعالیت بود. یعقوب در سال ۵۴۳ میلادی توسط پاتریارک اسکندریه «تئودوسیوس» به عنوان اسقف ادسا برگزیده شد. وی مدتها به صورت مخفیانه به مسافرت پرداخت و برای توسعه دیدگاه های مونوفیزیتی بسیار تلاش کرد. مسافرتهای او که با لباس مبدل و در هیئت فقیران انجام می شد سبب گردید که به وی لقب بارادیوس بدهند. به هر حال او با غیرت و تعصب خاص خویش و فعالیتهای بی وقفه اش توانست دیدگاه مونوفیزیتی ها را که در سراشیبی سقوط و در حال انهدام بود، جانی دوباره بخشیده و آن را احیا کند.
سانت آندرئا دِله فِـراته () یک بازیلیکای قرن هفدهمی در شهر رم است که وقف شدهٔ اندریاس قدیس است. کاردینال این کلیسا، انیو آنتونلی است. ساختمان فعلی این بازیلیکا جایگزین یک کلیسای بسیار قدیمی شد که در سال ۱۱۹۲ میلادی ساخته شده بود. این بازیلیکا در آغاز متعلق به راهبه های آگوستینی بود و سپس کلیسای اسکاتلندی های مقیم رم شد تا آنکه در سال ۱۵۸۵ به دنبال تغییر مذهب اسکاتلندی ها به پروتستان، پاپ سیکستوس پنجم آن را به طلبه های دینی سنت فرانسیس پائولا اختصاص داد. از سال ۱۹۴۲ میلادی بود که به دستور پیوس دوازدهم، این کلیسا به رتبهٔ بازیلیکا کوچک ارتقا یافت. ساختمان فعلی را گاسپاره گوئرا طراحی نمود و مراحل ساخت آن در سال ۱۶۰۴ میلادی آغاز شد. پس از هشت سال، پروژه ساخت آن بنا به دلایلی متوقف شد و مجدداً از سال ۱۶۵۳ میلادی، زیر نظر فرانچسکو بورومینی شروع شد. محراب در جناح چپ کلیسا توسط لوئیجی وانویتلی و جوزپه والادیه طراحی و محراب مقدس «سَـنت آن»، «یحیی تعمیددهندهٔ جوان» و «مریم مقدس» توسط جوزپه بوتانی طراحی شده است. تندیس دو فرشته در کناره های اتاق شورای کلیسای و محل جلوس کشیش توسط جان لورنتسو برنینی ساخته شده که «فرشته با
تاجی از خار» و «فرشتهٔ طوماربه دست» نام دارند. در اصل قرار بود این دو مجسمهٔ زینت بخش پل سانت آنجلو باشند، اما پاپ کلمنت نهم آن را ارزشمندتر از چیزی دانست که در معرض فرسودگی عناصر طبیعی باشند و آنها را به کلیسا آورده و دو نسخهٔ کپی شدهٔ جایگزین برای پل در نظر گرفت. نمازخانهٔ این بازیلیکا در سال ۱۹۵۰ به طور کامل توسط مارچلو پیاسنتینی و با سنگ مرمر گرانبها مزین شد. انجلیکا کافمن نقاش سوئیسی و اورست کیپرنسکی نقاش روسی در گورستان این بازیلیکا دفن شده اند.
تلامبوگاهاتاواتا (به لاتین: Telambugahawatta) یک منطقهٔ مسکونی در سری لانکا است که در استان مرکزی (سری لانکا) واقع شده است.
نوتروفیلی () (که به آن لکوسیتوز نوتروفیل neutrophil leukocytosis یا گاهی اوقات نوتروسیتوز neutrocytosis نیز گفته می شود) لکوسیتوز نوتروفیل ها است، یعنی شمار بالای نوتروفیل ها در خون. از آنجایی که نوتروفیل ها نوع اصلی گرانولوسیت ها هستند، ذکر گرانولوسیتوز اغلب از نظر معنایی با نوتروفیلی همپوشانی دارد. نقطه مقابل نوتروفیلی، نوتروپنی است. علل. نوتروفیل ها گلبول های سفید اولیه هستند که به عفونت باکتریایی پاسخ می دهند، بنابراین شایع ترین علت نوتروفیلی عفونت باکتریایی، به ویژه عفونت های پیوژنیک است. میزان نوتروفیل ها همچنین در هر التهاب حاد افزایش می یابند، بنابراین پس از حمله قلبی، انفارکتوس دیگر یا سوختگی افزایش می یابند. برخی از داروها، مانند پردنیزون، اثری مشابه کورتیزول و آدرنالین (اپی نفرین) دارند و باعث می شوند نوتروفیل های حاشیه ای وارد جریان خون شوند. نوتروفیلی همچنین ممکن است نتیجه یک بدخیمی باشد. لوسمی میلوژن مزمن (CML یا لوسمی میلوئیدی مزمن) بیماری است که در آن سلول های خونی خارج از کنترل تکثیر می شوند. این سلول ها ممکن است نوتروفیل باشند. نوتروفیلی همچنین می تواند در اثر آپاندیسیت و طحال برداری ایجاد ش
ود. نوتروفیلی اولیه افزون بر این می تواند ناشی از کمبود چسبندگی لکوسیت باشد.
سونات پیانو شماره ۳۱ در لا بمل ماژور، اپوس ۱۱۰، اثر لودویگ فان بتهوون در سال ۱۸۲۱م ساخته و در سال ۱۸۲۲ منتشر شد. این اثر در گروه سه تاییِ سونات ها (اپوس. ۱۰۹، ۱۱۰ و ۱۱۱) که بتهوون آن ها را بین سال های ۱۸۲۰ تا ۱۸۲۲ نوشت، سونات پیانوی میانی است و در میان تمامی سونات های پیانوی او، ماقبل آخر است. اگرچه این سونات در سال ۱۸۲۰ سفارش داده شد، اما بتهوون کار بر روی اپوس ۱۱۰ را تا پیش از نیمهٔ دوم سال ۱۸۲۱ آغاز نکرد، و بازبینی نهایی بر روی این سونات را در اوایل سال ۱۸۲۲ تکمیل کرد. این تأخیر به دلیل عواملی نظیر کار بتهوون بر روی میسا سولمنیس و مسئلهٔ سلامتی او بود که رو به وخامت بود. نسخهٔ اصلی این اثر در سال ۱۸۲۲، بدون اهدا به کسی، توسط آدولف مارتین شلیزینگر (ناشر آلمانی) در پاریس و برلین، و یک نسخهٔ انگلیسی از آن نیز توسط موتزیو کلمنتی در سال ۱۸۲۳ منتشر شد. سونات در سه موومان ساخته شده است. موومان اول با سرعت مودراتو از یک فرم معمولیِ سونات پیروی می کند که تمِ آغازینی رسا و قابل تحمل دارد. موومان دوم آلگرو با یک اسکرتسوی مختصر اما طنزآمیز آغاز می شود که مارتین کوپر (موسیقی شناس انگلیسی) معتقد است بر اساس دو آهنگ فولک
لور و به دنبال آن یک تریو ساخته شده است. آخرین موومان شامل چندین بخش متضاد است: یک رسیتاتیو مقدماتی و آهسته، یک «آریوسوی» دردناک، یک فوگ، یک بازگشت به آریوسو، و یک فوگ دوم که به نتیجه ای «پرشور و قهرمانانه» می رسد. ویلیام کیندرمن تشابهاتی را بین فوگ در آخرین موومان و دیگر آثار متاخر بتهوون، مانند فوگِتا در واریاسیون های دیابلی و بخش هایی از "میسا سولمنیس" مشاهده می کند، و آدولف برنهارد مارکس به طرز مطلوبی فوگ را با آثار یوهان سباستیان باخ و جرج فردریک هندل مقایسه کرده است. این سونات موضوعِ مطالعه و تحلیل های موسیقایی افرادی چون دونالد تووی (موسیقی شناس بریتانیایی)، دنیس متیوز (موسیقی شناس و پیانیست انگلیسی)، هاینریش شنکر (نظریه پرداز اتریشی موسیقی) و چارلز روزن (پیانیست و نویسنده آمریکایی) قرار گرفته است و توسط پیانیست هایی مانند آرتور اشنابل، گلن گولد و آلفرد برندل، اجرا و ضبط شده است. تاریخچه. در تابستان ۱۸۱۹م، آدولف مارتین شلزینگر، از «شرکت ناشران موسیقی شلزینگر» مستقر در برلین، پسرش موریس را برای ملاقات با بتهوون برای ایجاد روابط تجاری با آهنگساز فرستاد. این دو در مودلینگ با هم ملاقات کردند، جایی که موریس
تأثیر مطلوبی بر آهنگساز گذاشت. پس از مدتی مذاکره با نامه، شلزینگرِ پدر، پیشنهاد خرید سه سونات پیانو با دستمزدی معادلِ ۹۰ دوکات را در آوریل ۱۸۲۰، به بتهوون داد، اگرچه بتهوون در ابتدا ۱۲۰ «دوکات» درخواست کرده بود اما در ماه مه ۱۸۲۰، وی موافقت کرد و متعهد شد که سونات ها را در طی سه ماه تحویل دهد. این سه سونات آنهایی هستند که اکنون با نام «Opp» شناخته می شوند و عبارتند از: اپوس ۱۰۹، ۱۱۰ و ۱۱۱ که آخرین سونات پیانوی بتهوون است. بتهوون از تکمیل این سه اثر به دلیل موانع متعددی که برایش به وجود آمد، بازماند و تحویل آنها در موعدِ مقرر امکان پذیر نشد؛ از جمله کار بر روی میسا سولمنیس (اپوس. ۱۲۳)، ابتلا به روماتیسم در زمستان ۱۸۲۰، و بیماری یرقان در تابستان ۱۸۲۱. بری کوپر اشاره می کند که اپوس. ۱۱۰، تا نیمهٔ دوم سال ۱۸۲۱، «هنوز شکل نگرفته بود». شلزینگر، اپوس ۱۰۹ را در نوامبر ۱۸۲۱ منتشر کرد اما مکاتبات نشان می دهد که اپوس ۱۱۰، تا اواسط دسامبر ۱۸۲۱، هنوز آماده نشده بود. بتهوون به اصلاح آخرین موومان ادامه داد و باز هم تا اوایل سال ۱۸۲۲، به پایان نرسید. احتمالاً کُپی پارتیتور در همین زمان به شلزینگر تحویل داده شده است، زیرا بت
هوون در ژانویه ۱۸۲۲ مبلغ ۳۰ «دوکات» برای سونات دریافت کرده بود. نامه های آدولف شلزینگر به بتهوون در ژوئیه ۱۸۲۲، تأیید می کند که سونات، همراه با اپوس ۱۱۱، در پاریس کتابت شده است. سونات در آن سال همزمان در پاریس و برلین منتشر شد و در ۱۴ سپتامبر همان سال، انتشارات «کتاب شناسی ملی فرانسه» آن را به ثبت رساند. همچنین برخی از نسخه های چاپ اول در اوایل ماه اوت به وین رسید و در همین ماه، چاپ سونات در روزنامهٔ «وینر سایتونگ» اطلاع رسانی شد. سونات بدون اهدا به کسی منتشر شد، اگرچه شواهدی وجود دارد که بتهوون قصد داشت اپوس ۱۱۰ و ۱۱۱ را به آنتونی برنتانو (یکی از معشوقه هایش) تقدیم کند. در فوریه ۱۸۲۳، بتهوون نامه ای به فردیناند ریس در لندن فرستاد و به او اطلاع داد که نسخه های خطی اپوس ۱۱۰ و ۱۱۱ را برایش فرستاده است تا او بتواند ترتیبِ انتشار آنها را در بریتانیا بدهد؛ بتهوون در این نامه خاطرنشان کرده است که اگرچه اپوس ۱۱۰ قبلاً در لندن موجود بوده است ولی آن نسخه دارای اشتباهاتی بود که در نسخهٔ فرستاده شده به ریس، اصلاح گردیده است. ریس پس از این نامه، موتزیو کلمنتی را متقاعد کرد که حق انتشار این دو سونات را در بریتانیا به دست
آورد، و کلمنتی نیز آنها را در همان سال در لندن منتشر کرد. ساختار. فرم. سونات در سه موومان ساخته شده است، هرچند در نسخهٔ اصلیِ شلزینگر، موومان سوم به دو بخشِ آداجیو و فوگ، تقسیم شده است. آلفرد برندل تم های اصلی سونات را بدین صورت مشخص کرده است که همگی از «هگزاکورد» (شش نت اول گام دیاتونیک) مشتق شده اند که همراه با فواصل سوم و چهارم، تقسیم شده اند. او همچنین اشاره می کند که حرکت مخالف بسیار، یکی از ویژگی های این کار است که به ویژه در موومان دوم این نقش برجسته است. تم های اصلی هر موومان در این سونات، با فرازی شروع می شود که فقط محدودهٔ صوتی یک ششم بزرگ را پوشش می دهد. نکتهٔ مهم دیگر استفاده از نت فا است که درجهٔ ششم (رونمایان) از گام لا بمل ماژور است. نت فا، اوج فِراز اول در موومان آغازین را تشکیل می دهد و سپس به عنوان تونیک، در موومان دوم عمل می کند. همچنین اجرای نت های فا با دست راست، بخش تریوی موومان دوم را همراهی می کند و در موومان سوم، مقدمه با نت فا آغاز شده است. طولِ اجرای سونات، حدود ۱۹ دقیقه است. موومان اول. موومان اول در لا بمل ماژور با علامتِ تمپوی مودراتو (سرعت متوسط، آوازگونه و بسیار رسا) مشخص شده ا
ست. دنیس متیوز موومان اول را به عنوان یک «فرمِ سونات منظم و قابلِ پیش بینی» توصیف می کند، و چارلز روزن ساختار موومان را «هایدنی» می نامد. ابتدای قطعه نشانِ «کُن آمابیلیتا» (با مهربانی) دارد. پس از یک توقف در آکورد هفت نمایان (میزان دوم)، گشایش با تمی «آوازگونه» گسترش می یابد (میزان سوم). بعد از آن، حرکتِ آرپژی سه لاچنگ ها، منجر به «پاساژی انتقالی» و درخشان می شود: در ادامه، گروه دومِ تم ها در می بمل ماژور (نمایان)، شامل فیگورهای آپاژیاتور و یک باس است و طی سه مرحله از می بمل ماژور به سل ماژور فرود می آید و این در حالی است که ملودی در اینجا، به فاصلهٔ یک ششم، بالاتر رفته است. در انتها، گشایش با یک تم کادانسیِ دولاچنگ، به پایان می رسد. بخش بسط و گسترش (که چارلز روزن آن را «بنیانی ساده» می نامد)، شامل بیانِ مجددِ «تم اول» با یک سکانس نزولی است که با نت های دولاچنگ در بخش پایین همراه است. دونالد تووی «سادگی هنرمندانهٔ» بخش گسترش را با ستون های پارتنون مقایسه می کند. بازگشایش به طور متعارف با بیان مجددِ تم آغازین در تونیک (لا بمل ماژور) آغاز می شود و بتهوون آن را با موتیف «پاساژِ انتقالی» ترکیب می کند. تم "آوازگون
ه" به تدریج از طریق زیرنمایان به می ماژور مدولاسیون می شود (گامی به ظاهر دور، که دنیس متیوز و دونالد تووی، هر دو این گام را به عنوان یک نماد آسان برای منطقی کردنِ ورود به فا بمل ماژور می دانند). پس از آن طولی نمی کشد که هارمونی به گام خانگی خود (لا بمل ماژور) بازمی گردد. کودای موومان با «کادانس کامل» روی نت پدال در تونیک، بسته می شود. موومان دوم. موومان دوم در فرم اسکرتسو و با علامت آلگرو مولتو (بسیار سریع) مشخص شده است. دنیس متیوز ساختار موومان را «مختصر و مفید»، و ویلیام کیندرمن آن را «شوخ و طنزآمیز» توصیف می کند، حتی اگر در گام فا مینور باشد. ریتم در این قطعه، پیچیده، با سنکپ های فراوان و ابهاماتی است. دونالد تووی اشاره می کند که این ابهام عمدی است: تلاش می شود تا با کوتاه کردن میزان (از چهار ضربی به دو ضربی) و شکل گیری آکسان های بیشتر روی ضرب ها، از توصیف این موومان به عنوان یک «گاووت» جلوگیری شود و اگر بتهوون می خواست، می توانست یک «گاووت» بسازد. بتهوون در این موومان از نوانس به شیوه ای تناوبی (چهار میزان P و چهار میزان F) استفاده می کند و موومان را با یک موتیف در گسترهٔ صوتی یک ششم، آغاز می کند. مارتین
کوپر (موسیقی شناس انگلیسی) تشخیص داد که بتهوون قسمت خشن تر در اسکرتسوی خود را با استفاده از موتیفِ دو آهنگ فولکلور استفاده کرده است. دونالد تووی قبلاً به این نتیجه رسیده بود که طرح چنین نظریاتی، «بی وجدانی» است، زیرا اولین آهنگ از این ترانه های فولکلور (مدتی قبل از آهنگسازی سونات)، توسط بتهوون تنظیم شده بود تا هزینهٔ ناچیزِ ارسالِ بسته پستی به ناشر را پرداخت کند، تووی اضافه می کند: «ماهیت این نوع تنظیم روشن می سازد که آهنگ های عامیانه برای آهنگساز اهمیت چندانی نداشته است». فرمِ سه قسمتی (تریو) که در ر بمل ماژور است، «پرش های ناگهانی» و «فرودهای خطرناک» را در کنار هم قرار می دهد، بی سر و صدا پایان می یابند و منجر به تکرار تغییریافته اسکرتسو می شود. اسکرتسوی تغییریافته، دارای دو تکرار است، اولین تکرار برای این منظور نوشته شده است تا امکان ایجاد یک ریتارداندوی اضافی را در تکرار دوم فراهم کند. پس از چند آکورد همزمان، کودای کوتاهِ موومان، با سوم پیکاردی در فا ماژور، از طریق یک آرپژِ شکستهٔ متوالی در باس، به پایان می رسد. موومان سوم. ساختار موومان سوم به دو بخشِ «آریوسوی» (آوازگونه) آهسته و دو فوگ سریع تر، تقسیم می