Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آواره فیلمی هندی در ژانر اکشن-هیجانی رمانتیک محصول سال ۲۰۲۰ به کارگردانی موهیت سوری است. در این فیلم بازیگرانی همچون آنیل کاپور، آدیتیا روی کاپور، دیشا پاتانی، کونال خمو، الی آورام، آمروتا خانویلکار، واتسال شتس، ماکاراند دشپانده، شاد راندهاوا و آنجلا کریسلینزکی ایفای نقش کرده اند. در ۷ فوریه ۲۰۲۰ اکران و با نقدهای مثبتی رو به رو شد و در گیشه موفق عمل کرد. خلاصه داستان. در شب سال نو میلادی، مردی ناشناس به آنجانی آکاشه (آنیل کاپور) بازرس پلیس تماس می گیرد و قتلی را که قرار است خودش مرتکب شود، گزارش می دهد و سال نو را به او تبریک می گوید. آکاشه هر مجرمی را که می گیرد، می کشد و با عنوان درگیری با پلیس گزارش می دهد. پلیس ها زمانی که به محل جرم می رسند با جسد پلیسی که جز تیم مایکل رودریگز (کونال خمو) بوده است رو به رو می شوند. مایکل می خواهد قاتل را دستگیر کند تا زندانی شود در حالی که آکاشه می خواهد او را بکشد و این باعث درگیری بین آنها می شود. در تماس دوم همان شب، قاتل دوباره سال نو را تبریک می گوید و نفر قتل بعدی را مشخص می کند. پلیس سریع خود را به محل می رساند؛ اما زمانی قاتل را پیدا می کنند که کار خود را تمام ک
رده و ویکتور(واتسال شت)، یکی دیگر از اعضای تیم مایکل کشته شده است. اکاشه موقع فرار مجرم می تواند چهره او را ببیند و متوجه می شود او، آدیت (آدیتیا روی کاپور) پسری است که مایکل و تیمش چندسال قبل پرونده اش را بر عهده داشتند و به تازگی از زندان آزاد شده است و حال به دنبال انتقام از افرادی ست که عشقش را انتشار. سازمان سی بی اف سی از سازندگان فیلم خواست که تغییراتی در فیلم ایجاد کنند و صحنه هایی که اصطلاحات مربوط به مواد مخدر در آن ذکر شده است را هم حذف کنند، همچنین آنها از سازندگان خواسته اند صحنه ای که شامل یک نماد مذهبی و دینی است را تغییر دهند و سازندگان باید ابراز داشته باشند که بازیگرانِ «ملنگ» از هیچ نوع وحشیگری و بی رحمی علیه زنان پشتیبانی نمی کنند. دنباله. در ۳۱ می ۲۰۲۰ به طور رسمی اعلام کردند که دنباله این فیلم با نام ملنگ ۲ ساخته خواهد شد. بازیگران آن شرادا کاپور، سیدرات مالهوترا و آنیل کاپور خواهند بود.
میهن یک نیازبان در زبان شناسی تاریخی منطقه ای است که آن زبان تا پیش از تقسیم شدن به زبان های دختر در آن جا گفتگو می شده است. نیازبان زبان تاریخی بازسازی یا تاییدشده گروهی از زبان های به هم مرتبط است. ممکن است میهن زبانی خانواده بسته به سن آن، قطعاً نزدیک (در مورد مهاجرت های تاریخی یا تاریخی نزدیک) شناخته شود یا بسیار نامشخص باشد (در مورد پیشاتاریخ عمیق). بازسازی میهن پیشاتاریخی در کنار شواهد درونی زبانی، از رشته های دیگری همچون باستان شناسی نیز استفاده می کند.
جدایی خواهی زبانی یا تجزیه طلبی زبانی نگرشی است که از جدایی زبان گونه ها از زبانی که تاکنون متعلق به آن بوده است، پشتیبانی می کند تا این گونه به عنوان زبان متمایزی تلقی شود. این وضعیت در ابتدا به دست زبان شناسان اجتماعی کاتالان تحلیل شد اما می توان آن را در سایر نقاط جهان نیز تشخیص داد.
مانِّرهیمینتیه (سوئدی: "Mannerheimvägen")، (فنلاندی: Mannerheimintie) یک بلوار و خیابان اصلی در هلسینکی مرکز فنلاند به طول ۵٫۵ کیلومتر است. نام گذاری. این خیابان به افتخار فیلد مارشال کارل گوستاف امیل مانرهایم ششمین رئیس جمهور فنلاند نام گذاری شده است. تا قبل از جنگ زمستان این خیابان هِنریکین کاتو (سوئدی: Henriksgatan) نام داشت که به افتخار رابرت هنریک ریبیندر فرماندار کل فنلاند در سال ۱۸۴۰ نام گذاری شده بود. مهم ترین دلیل این تغییر نام، تردد مداوم مانرهایم در طول جنگ داخلی فنلاند، و طی سال ۱۹۱۸ برای پس گرفتن این منطقه از نیروهای آلمانی در این مسیر بود. موقعیت. مجسمه سوارکاری مارشال مانرهایم دقیقاً بر اساس همین واقعه تاریخی در سال ۱۹۶۰ در این خیابان نصب شده است. این مجسمه در امتداد خیابان مانرهیمینتیه دقیقاً در روبروی موزه هنرهای مدرن کیاسما واقع شده است. مانرهیمینتیه، طولانی ترین و مشهورترین خیابان هلسینکی، از اِرُتّایا آغاز می شود و به سوی شمال غربی ادامه می یابد، از مناطق تولُو و روسکئاسوئو می گذرد تا اینکه سرانجام با بزرگراهی که به بیرون شهر می رود، یکی می شود. نقاط آغازین هر دو جادهٔ ملی فنلاند، بزرگراه
تامپِره (E12) و بزرگراه لاهتی (E75)، تقریباً در ارتایا واقع شده اند. بناها و سازه ها. چندین مجسمه و بسیاری از ساختمان ها و بناهای مهم و تاریخی هلسینکی در این خیابان قرار دارند که از میان آن ها ساختمان مجلس، تالار فنلاندیا، و کیاسما قابل اشاره هستند.
در زبان شناسی اجتماعی، ارج به سطح توجهی گفته می شود که به طور معمول در یک جامعه گفتاری به یک زبان یا گویش خاص در برابر زبان ها یا گویش های دیگر نسبت داده می شود. گونه های ارجمند خانواده های زبانی یا گویشی هستند که به طور کلی توسط جامعه ای «درست ترین» یا برترین آن ها به شمار می روند. در بسیاری از موارد، آن ها گونه معیار زبان هستند، اگرچه موارد استثنایی وجود دارد، به ویژه در موقعیت های ارج پنهان (که یک گویش غیر معیار بسیار ارجمند است). علاوه بر لهجه ها و زبان ها، ارج در خصوص ویژگی های کوچکتر زبانی مانند تلفظ یا استفاده از کلمات یا ساختارهای دستوری نیز اعمال می شود، که ممکن است این تفاوت برای تشکیل یک گویش جداگانه کافی نباشد. مفهوم ارج یک توضیح برای پدیده تغییر شکل در میان گویندگان یک زبان یا زبان ها ارائه می دهد. وجود گویش های ارجمند در نتیجه رابطه بین ارجمندی یک گروه از مردم و زبانی است که آن ها استفاده می کنند. به طور کلی، زبان یا گونهٔ مورد استفاده گروه ارجمندتر و ارزشمندتر، از ارج و اعتبار بیشتری برخوردار است. سطح ارجمندی یک گروه همچنین می تواند در این که زبان آن ها یک زبان متمایز تلقی شود یا گویش/گونه (دلا
لت بر این دارد که این گویش/گونه ارزش کافی برای زبان مستقل بودن را ندارد) باشد نیز تأثیر می گذارد. طبقه اجتماعی با زبان ارجمندتر همبستگی دارد و مطالعات در جوامع مختلف نشان داده است که گاه اعضای یک طبقه اجتماعی پایین تر سعی در تقلید از زبان افراد طبقات بالاتر دارند تا نگذارند زبان متفاوت آن ها هویتشان را بسازد. رابطه میان زبان و هویت سازی در نتیجه ارجمندی، زبان جنسیت ها و نژادهای مختلف را تحت تأثیر قرار می دهد. ارجمندی زبانی به ویژه در شرایطی که دو یا چند زبان در حال استفاده هستند و در مناطق شهری قشربندی شده و چندگانه، که در آن به احتمال زیاد گویشوران زبان های و/یا گویش های مختلف وجود دارد، قابل مشاهده است. نتیجه تماس زبانی به رابطه قدرت بین زبان های متقابل بستگی دارد. گروه هایی که در تماس هستند. دیدگاه رایج در میان زبان شناسان معاصر این است که صرف نظر از این تصور که یک گویش یا زبان «بهتر» یا «بدتر» از همتایان خود است، هنگام ارزیابی گویش ها و زبان ها «همه زبان ها - و همه گویش ها - از شایستگی برابری برخوردار هستند.» همچنین، اینکه کدام یک از گونه های کاربردی یا ویژگی ها از ارج بیشتری برخوردار باشد، به شنونده و زم
ینه بستگی دارد. بنابراین مفاهیم ارج آشکار و پنهان نیز وجود دارند. اعتبار بی حد و اندازه به ویژگی های زبان معیار و «رسمی» مربوط است و قدرت و مقام را بیان می کند. اعتبار پنهان بیشتر مربوط به زبان محلی است و بیش از اقتدار، همبستگی، اجتماع و هویت گروهی را بیان می کند.
آقای کامل فیلمی است محصول سال ۲۰۱۱ و به کارگردانی داساراده است. در این فیلم بازیگرانی همچون پرابهاس، کجال آگاروال، تاپسی پانو، کاسیناتونی ویسوانت، پراکاش راج، سایاجی شینده و کائوشال ماندا ایفای نقش کرده اند.
زبان ادبی گونه ای از یک زبان است که برای نوشتن استفاده می شود. این زبان می تواند یک گویش نامعیار یا گونه معیار زبان باشد. گاهی نیز زبان ادبی بسیار با زبان گفتاری متفاوت است. زمانی که میان زبان ادبی و زبان محلی تفاوت بسیاری باشد، گفته می شود دوزبان گونگی رخ داده است. فهم این اصطلاح از یک زبان به زبانی دیگر متفاوت است و به قراردادهای اصطلاحی اتخاذ شده بستگی دارد. برای نمونه در اروپای شرقی و زبان شناسی اسلاوی، از اصطلاح «زبان ادبی» به عنوان هم معنی «زبان معیار» استفاده می شود. زبان مقدس مفهوم مرتبطی است، که به گونه ای از زبان اشاره دارد که در نیایش سرایی برخی دین ها به کار گرفته می شود. فارسی ادبی. فارسی یا فارسی نو به طور پیوسته به عنوان زبان ادبی مناطق بزرگی در آسیای غربی، قفقاز، آسیای میانه و جنوب آسیا به کار گرفته شده است. زبان ادبی امروز فارسی اساساً همان زبانی است که فردوسی از آن استفاده می کرده، گرچه گونه ها و گویش های محلی بسیاری از آن پدید آمده است. برای چندین سده، مردم تحصیل کرده از تنگه بسفر تا خلیج بنگال حداقل کمی فارسی بلد بودند. فارسی در دورانی از بالکان تا دکن، زبان فرهنگ (به ویژه شعر) و زبان میان
جی بوده است. تا قرن هجدهم فارسی زبان ادبی نخبگان گرجستان بود. فارسی دومین زبان اصلی پس از عربی در انتقال فرهنگ اسلامی بود و از جایگاه ویژه ای در تصوف نیز برخوردار است.
زیرگویش در زبان شناسی دسته ای است که میان گویش و گویش فردی قرار دارد. زیرگویش ها زیرگروه های نخستین گویش ها هستند. سپس زیرگویش ها به گویش های فردی تقسیم می شوند. معمولاً زیرگویش های یک گویش بسیار به هم نزدیکند و فقط در تلفظ و واژگان محلی خاصی با هم تفاوت دارند. در برخی زبان ها برای گونه های کوچک زبان واژه خاصی وجود دارد: "govor"، ، .
فراگویش در زبان شناسی میان زبان و گویش قرار دارد. از آن در دو زمینه متمایز برای توصیف روابط ساختاری یا عملکردی یک زبان خاص استفاده می شود. در رده ساختاری، فراگویش ها نخستین تقسیم زبان هستند برای نمونه زبان چندکانونی صربی کرواتی به سه فراگویش (اشتوکاوی، کاجکاوی و چاکاوی) تقسیم می شود که هر یک دارای چندین گویش هستند. در رده عملکردی، یک گونه غالب گویشی را درون یک زبان خاص تعیین می کند که به پرکاربردترین زبان گونه آن زبان اشاره دارد که در عمل توسط بیشتر گویشوران آن به عنوان ابزاری اساسی برای تعامل و ارتباط متقابل پذیرفته شده است. چنین گویشی در این زمینه "میان گویش" نیز نامیده می شود.
کاربرد زبان روشی است که زبان نوشتاری و گفتاری به طور معمول توسط گویشوران آن به کار می رود. یعنی به «عادات جمعی بومیان زبان» در برابر مدل های نظری یا ایدئال چگونگی کاربرد یک زبان اشاره دارد. فاولر کاربرد را به عنوان «روشی که به طور عادی و صحیح از یک واژه یا عبارت استفاده می شود» و «نقاط دستوری، نحو، سبک و انتخاب واژگان» توصیف می کند.
گوناگونی ویژگی زبان است: برای گفتن یک حرف بیش از یک روش وجود دارد. گویشوران یک زبان ممکن است در تلفظ (لهجه) ، انتخاب واژگان، ریخت شناسی و نحو (که گاهی «دستور زبان» نامیده می شود) تفاوت داشته باشند. اما گرچه گوناگونی بسیار زیاد است، اما به نظر می رسد محدودیت هایی در گوناگونی نیز وجود دارد؛ گویشوران به طور کلی در ترتیب واژگان جمله تغییرات شدیدی ایجاد نمی کنند یا از صداهای جدیدی که کاملاً با زبان خود بیگانه است، استفاده نمی کنند.
مردم شناسی زبانی مطالعه آماری زبان ها در بین همه جمعیت ها است. برآورد تعداد گویشوران یک زبان معین ساده نیست و برآوردهای مختلف ممکن است تفاوت چشمگیری داشته باشد. این امر نخست به دلیل مسئله تعریف «زبان» در برابر «گویش» است. شناسایی گونه ها به عنوان یک زبان واحد یا به عنوان زبان های مجزا اغلب بر اساس ملاحظات قومی، فرهنگی یا سیاسی است تا میران درک متقابل آن ها. دومین دشواری چندزبانگی است و تعریف «زبان مادری» را پیچیده می کند. سرانجام، در بسیاری از کشورها، اطلاعات ناکافی سرشماری بر مشکلات می افزاید. مردم شناسی زبانی شاخه ای از جامعه شناسی زبان که روندهای زبانی را تحت تأثیر توزیع و توزیع دوباره جمعیت و وضعیت جوامع مورد بررسی قرار می دهد. پرگویشورترین زبان ها. جدول زیر شمار گویشوران بومی زبان ها به میلیون نفر را طبق برآورد کومری (۱۹۹۸) و وبر (۱۹۹۷) مقایسه می کند. در آن تخمین های اتنولوگ (۲۰۰۵) نیز آورده شده است. مقایسه تخمین هایی که مربوط به همان سال نیست به دلیل رشد ۱٫۱۴٪ جمعیت جهان در سال (با اختلاف منطقه ای قابل توجه) مشکل ساز است. این جدول نشان می دهد که برای بزرگترین زبان های جهان، نمی توان تخمین شمار گویشوران
مادری را با اطمینانی بهتر از شاید ۱۰٪ یا ۲۰٪ داد.
فاصله زبانی تفاوت میان یک زبان یا گویش با زبان دیگر را نشان می دهد. اگرچه رویکرد یکنواختی برای تعیین میزان فاصله زبانی مشخص نیست، اما زبانشناسان از این مفهوم در موقعیت های مختلف زبانی مانند فراگیری زبان دوم، زبان شناسی تاریخی، تعارضات مبتنی بر زبان و تأثیرات اختلافات زبانی بر تجارت استفاده می کنند.
هاینتس کلوس (۳۰ اکتبر ۱۹۰۴، هاله، زاکسن-آنهالت - ۱۳ ژوئن ۱۹۸۷) یک زبان شناس آلمانی و مرجع معتبر بین المللی در مورد اقلیت های زبانی بود. وی اصطلاحات «زبان دور» و «زبان گسترده» را ابداع کرد تا سعی کند تفاوت میان آنچه را که معمولاً گویش نامیده می شود و آنچه را که معمولاً زبان نامیده می شود، توصیف کند.
در زبان شناسی تاریخی، زبان دختر یا زبان نواده زبانی است که از زبانی دیگر، زبان مادر خود، از طریق فرایند ژنتیکی پدید آمده است. اگر بیش از یک زبان از همان نیازبان یا «زبان مادر» ایجاد شده باشد، گفته می شود که این زبان ها خواهر و اعضای یک خانواده زبانی هستند. این مفاهیم با مدل درختی تکامل زبانی مرتبط است، که در آن روابط بین زبان ها با روابط بین اعضای یک درخت خانواده مقایسه می شود. این مدل گوناگونی زبان ها را از یک منبع مشترک به تصویر می کشد. استعاره از رابطه مادر و دختر می تواند منجر به برداشت غلط از تاریخ زبان شود، زیرا زبان های دختر ادامه مستقیم زبان مادری هستند که با روند دگرگونی تدریجی متمایز شده اند. زبان ها موجودات جداگانه ای نیستند که از والدینی که سرانجام می میرد، متولد شده باشند.
در زبان شناسی تاریخی، زبان های خواهر زبان های همبسته ای هستند که از یک زبان اجدادی مشترک، اصطلاحاً نیازبان، ریشه گرفته اند. اعضای یک خانواده زبانی نسبت به یکدیگر خواهر هستند. یک مثال معمول، زبان های رومی است که همه آن ها ادامه لاتین گفتاری هستند. ایتالیایی و فرانسوی حدود ۸۹٪ همپوشانی لغوی دارند، به این معنی که ۸۹٪ از واژگان ویژگی ها و ریشه های یکسان را دارند. ایتالیایی و فرانسوی واژگان شبیه بسیاری دارند. به همین ترتیب، اسپانیایی و پرتغالی حدود ۸۹٪ از نظر واژگانی همپوشانی دارند، بنابراین بسیاری از کلمات بین این دو زبان مشترک هستند یا مشابه (هم خانواده را بیبنید). همپوشانی اسپانیایی و رومانیایی کمتر و در حدود ۶۷٪ است. اسپانیایی و پرتغالی تحت تأثیر عربی و رومانیایی تحت تأثیر زبان های مختلفی، به ویژه زبان های اسلاوی و یونانی، قرار گرفته است. زبان های عاشقانه همراه با مقدار زیادی واژه مشترک، در ویژگی های متعدد همچون صرف و نحو اشتراک دارند چرا که همه آن ها ادامه نیای مشترک خود، لاتین، هستند.
ایدئولوژی زبان در انسان شناسی (به ویژه انسان شناسی زبان شناختی)، زبان شناسی اجتماعی و پژوهش های میان فرهنگی مورد استفاده قرار می گیرد تا باورهای مربوط به زبان ها به همان صورتی که در دنیای اجتماعی آن ها مورد استفاده قرار می گیرد، مشخص شود. ایدئولوژی های زبانی چگونگی ارتباط باورهای زبانی گویشوران را با سامانه های اجتماعی و فرهنگی گسترده تری که به آن تعلق دارند، نشان می دهد و همچنین نشان می دهد که چگونه این سامانه ها چنین باورهایی را به وجود می آورند. با این کار، ایدئولوژی های زبانی فرضیات ضمنی و صریح در مورد یک زبان یا به طور کلی هر زبان با تجربه اجتماعی و همچنین منافع سیاسی و اقتصادی آن ها پیوند می دهند. ایدئولوژی های زبانی عبارتند از مفهوم پردازی در مورد زبان ها، گویشوران و شیوه های گفتاری. ایدئولوژی های زبانی مانند دیگر ایدئولوژی ها، تحت تأثیر منافع سیاسی و اخلاقی قرار و در یک محیط فرهنگی شکل می گیرند.
سَراسَرنَمایی از ایران (به انگلیسی: Panorama of Persia، به روسی: Панорама Персии) با نام رسمی «سراسرنمایی از ایران، در مسیر سفارت ویژه روسیه به سرپرستی ژنرال ا.ن. کروپاتکین از انزلی تا تهران» سراسرنمایی است که توسط پاول یاکولویچ پیاستسکی نقاشی شده است و راهِ انزلی تا تهران را نشان می دهد. این نقاشی در فوریه ۱۸۹۵م (تقریبا بهمن ۱۲۷۳ شمسی) در عشق آباد به پایان رسید و اکنون تحت مالکیت موزه ارمیتاژ است. در این سراسرنما از کاغذ، آبرنگ، رنگدانه سفید و مدادهای گرافیتی استفاده شده است. پاول پیاستسکی از اعضای ماموریتِ تحت فرماندهی الکسی کروپاتکین بود. در سال ۱۸۹۵ «سفارت ویژه روسیه در ایران» به کروپاتکین اعطا شد تا به سلطنت رسیدن نیکلای دوم را اعلام کند. در حین این مأموریت، پاول پیاستسکی نقاشی مشهور خود «سراسرنمایی از ایران» را تکمیل کرد. مسیرِ نقاشی شده، از انزلی آغاز شده، در ادامه از رشت و قزوین عبور می کند و تهران پایان می یابد. این سراسرنما محیط شهری، جاده ها، کاروانسراها، چشم اندازهای طبیعی (مانند دامنه های البرز) و کاخ های شاهی را در برمی گیرد.
سیاست زبان یک رشته دانشگاهی میان رشته ای است. برخی از پژوهشگران آن را بخشی از زبان شناسی اجتماعی می دانند. از طرف دیگر، پژوهشگران دیگری استدلال می کنند که سیاست زبان شاخه ای از زبان شناسی کاربردی است. سیاست زبان به عنوان یک رشته، در گذشته به عنوان برنامه ریزی زبان شناخته می شد. این ریشته به رشته های دیگری مانند ایدئولوژی زبان، احیای زبان، آموزش زبان و سایر موارد مربوط می شود.
جایگزینی زبان، که همچنین به عنوان انتقال زبان، تغییر زبان یا یکسان سازی زبان نیز شناخته می شود، فرایندی است که به موجب آن زبان یک جامعه به زبانی دیگر تغییر می کند. می توان گفت زبان هایی که دارای وضعیت بهتر یا شمار بیشتر گویشور هستند، تثبیت می شوند یا گسترش می یابند. جایگزینی گلی با لاتین در زمان امپراتوری روم نمونه ای از جایگزینی زبانی است.
در زبان شناسی، کدگزینی زمانی رخ می دهد که یک گویشور در متن یک گفتگو از دو یا چند زبان یا گونه های مختلف یک زبان متناوباً استفاده کند. چندزبانه ها، گاه هنگام گفتگو با یکدیگر از عناصر چند زبان استفاده می کنند؛ بنابراین، کدگزینی استفاده از بیش از یک گونه زبانی به روشی منطبق با نحو و واج شناسی هر گونه است.
در زبان شناسی، یک شکل، گونه یا روش محافظه کارانه آن است که در طول تاریخ نسبتاً کمی تغییر کرده باشد، یا نسبتاً در برابر تغییر مقاوم باشد. این اصطلاح در مقابل اشکال یا گونه های ابتکاری یا پیشرفته است که تغییرات نسبتاً بزرگتر یا جدیدتری را تجربه کرده اند. از طرف دیگر، یک زبان "باستانی" از لحاظ زمانی قدیمی است. یک گونه زبانی محافظه کار گونه ای است که نسبت به دیگر گونه های هم خانواده به گونه کهن تری که از آن تکامل یافته است نزدیکتر باشد. به عنوان مثال، واژه اسپانیایی "caro" و واژه فرانسوی "cher" هر دو از واژه لاتین "cārum" تکامل یافته اند. واژه اسپانیایی که شباهت بیشتری به نیای مشترک دارد، محافظه کارانه تر از واژه فرانسوی است.
در زبان شناسی، توصیف زبانی یا زبان شناسی توصیفی کار تجزیه و تحلیل عینی و توصیف چگونگی استفاده از زبان در واقع (یا نحوه استفاده از آن در گذشته) توسط یک جامعه گویشی است. همه پژوهش های دانشگاهی در زمینه زبان شناسی توصیفی است. این ایده مانند همه رشته های علمی دیگر، به دنبال توصیف واقعیت و بینش بدون تعصب است. زبان شناسی توصیفی نوین مبتنی بر رویکرد ساختاری به زبان است که نمونه آن در کار لئونارد بلومفیلد و دیگران نشان داده شده است. اولین گام مهم توصیف زبان، جمع آوری داده است. برای انجام این کار، یک محقق کار میدانی را در یک جامعه گفتاری به انتخاب خود انجام می دهد و نمونه هایی از سخنرانان مختلف را ضبط می کند. داده هایی که آنها جمع آوری می کنند اغلب از انواع مختلف ژانرهای گفتاری می آیند که شامل روایت ها، مکالمات روزانه، شعر، آهنگ ها و بسیاری دیگر می شود. در حالی که گفتار طبیعی ترجیح داده می شود، محققان با درخواست از سخنرانان برای ترجمه، قواعد دستور زبان، تلفظ، یا با آزمایش جملات با استفاده از فریم های جایگزین، از استنباط استفاده می کنند. فریم های جایگزین جملاتی از پیش ساخته شده توسط محقق هستند که مانند پر کردن جاهای خا
لی هستند. آنها این کار را با اسم ها و افعال انجام می دهند تا ببینند ساختار جمله چگونه ممکن است تغییر کند یا اسم و فعل در ساختار تغییر کند. انواع مختلفی از استخراج در کار میدانی برای توصیف زبانی استفاده می شود. اینها شامل استخراج کنترل شده برنامه، و استخراج کنترل شده با تجزیه و تحلیل است که هر کدام شاخه های فرعی خود را دارند. استخراج کنترل شده زمان بندی زمانی است که محقق پرسشنامه ای از مطالب را در اختیار افراد قرار می دهد و سؤالات را به ترتیب معینی بر اساس برنامه زمان بندی می پرسد. این نوع زمان بندی ها و پرسش نامه ها معمولاً بر خانواده های زبانی تمرکز دارند و معمولاً انعطاف پذیر هستند و در صورت نیاز می توان آن ها را تغییر داد. نوع دیگر استخراج، استخراج کنترل شده با تحلیل است که استخراجی است که تحت برنامه زمان بندی نیست. تحلیل زبان در اینجا در واقع برانگیختگی را کنترل می کند. بسیاری از انواع فرعی از استنباط کنترل شده با تحلیل وجود دارد، مانند استنباط بازجویی به زبان مقصد، برانگیختگی محرک، و بسیاری از انواع دیگر استنباط. استنباط بازجویی زبان هدف زمانی است که محقق از افراد به زبان مقصد سؤال می پرسد و محقق تمام پا
سخ های مختلف را از همه افراد ثبت می کند و آنها را با هم مقایسه می کند. برانگیختگی محرک زمانی است که یک محقق تصاویر، اشیاء یا کلیپ های ویدئویی را در اختیار گویندگان زبان قرار می دهد و از آنها می خواهد موارد ارائه شده به آنها را توصیف کنند. این نوع استنباط به محقق کمک می کند واژگان و ساختارهای گرامری اولیه را بسازد. این فرآیند طولانی و خسته کننده است و چندین سال طول می کشد. این فرآیند طولانی با مجموعه ای به پایان می رسد که مجموعه ای از مواد مرجع است که می تواند برای آزمایش فرضیه در مورد زبان مورد نظر استفاده شود.
پیکرهٔ تک زبانهٔ تهران یک پیکرهٔ متنی فارسی در مقیاس بزرگ است که در دانشگاه تهران پدید آمده است. این پیکره بیش از ۲۵۰ میلیون واژه را شامل می شود و از پیکرهٔ همشهری و وبگاه ایسنا استخراج شده است.
پیکره همشهری یک پیکره بزرگ فارسی بر پایه روزنامه ایرانی "همشهری" است. این پیکره در ابتدا توسط احسان درودی از دانشگاه تهران جمع آوری و تدوین شد. سپس گروهی به رهبری ابوالفضل آل احمد این پیکره را ساختند و نخستین مجموعه متن فارسی را که برای کارهای ارزیابی بازیابی اطلاعات مناسب بود، ایجاد کردند.
تلسکوپ ماکزوتوف ()، که "Mak" نیز خوانده می شود یک طرح تلسکوپ کاتادیوپتری است که آینه ای کروی و «عدسی هلالی کاو» (مینیسک منفی ضعیف) را در طرحی ترکیب می کند که از «تقارن کروی» تمام سطوح بهره می برد. عدسی منفی معمولاً قطری کامل دارد و در مردمک ورودی تلسکوپ قرار می گیرد (که معمولاً «صفحه تصحیح کننده» یا «پوسته اصلاح کننده مینیسک» نامیده می شود). این طرح ضمن اصلاح سیستم نوری خارج از محور انحراف رنگی، مشکلات انحراف خارج از محور مانند کما را که در تلسکوپ های منعکس کننده وجود دارد، اصلاح می کند. این اختراع در سال ۱۹۴۱ توسط اپتیکدان روسی دیمیتری دیمیتریویچ ماکزوتوف ثبت شد. ماکزوتوف طرح خود را بر اساس ایده ای که دوربین اشمیت به کار گرفته؛ استفاده از خطاهای کروی لنزهای منفی برای اصلاح خطاهای مخالف در آینهٔ اولیه کروی، بنا نهاد. این طرح معمولاً در بازتابنده کاسگرین، با یک ثانویه یکپارچه، که می تواند از عناصر کاملاً کروی استفاده کند، دیده می شود که در نتیجه ساخت آن را ساده می کند. طرح "تلسکوپ های ماکزونوف" از دههٔ ۱۹۵۰ در بازار اخترشناسی آماتوری عرضه شده است. پیوند به بیرون. Maksutov
ویژه واری شیمیایی عبارت است از توانایی محل اتصال یک پروتئین در پیوند خوردن به لیگاندهایی خاص. هرچه تعداد لیگاندهای کمتری یک پروتئین بتواند پیوند بزند، قدرت پیوند بیشتر می شود. ویژه-واری (Specificity) برای یک مجموعه لیگاند به توانایی یک آنزیم در فروکافت یک واکنش مشخص در بستر لیگاندها مرتبط نیست.
ماریو تقدسی (زادهٔ ۱۳۳۷)، خوانندهٔ باریتونِ اُپرا، مُدرس آواز و موسیقی دان اهل ایران است. زندگی هنری. محمد تقدسی، مشهور به ماریو تقدسی در سال ۱۳۳۷ در تهران متولد شد. پدر او تقی تقدسی، دوبلور، بازیگر و از بنیانگذاران برنامهٔ فکاهی طنز ایران بود. او از ده سالگی به هنرستان موسیقی تهران راه یافت و نواختنِ ویلن را آغاز کرد. پس از آن در سن هفده سالگی با یک بورس تحصیلی، برای ادامهٔ تحصیلات موسیقی، به آمریکا مهاجرت کرد و در دانشگاه یو اس سی کالیفرنیای جنوبی به تحصیل اپرا مشغول شد. وی در مدت چهار سال تحصیل در این دانشگاه، همزمان به اجرای اپرا نیز مشغول بود و در این مدت ۸ نقش مختلف اپرا را اجرا کرد. سال های آغازین تحصیل او در دانشگاه، همزمان با انقلاب ۱۳۵۷ ایران و تعطیلی مراکز آموزش موسیقی بود. وی به همین دلیل به ایران بازنگشت و پس از پایان تحصیل در دانشگاه کالیفرنیای جنوبی، عازم نیویورک شد و در مسترکلاس های متعددی در مدرسهٔ جولیارد شرکت کرد. ماریو تقدسی پس از این دوره ها به اتریش رفت و زبان آلمانی را فرا گرفت، سپس در امتحان ورودی اپرای وین شرکت کرد و از بین ۲۷۰ نفر، جزوِ دوازده نفر برگزیده، انتخاب شد. او سپس توسط لوری
ن مازل که در آن زمان رهبری اپرای وین را در اختیار داشت، به مدت سه سال به استخدام درآمد. تقدسی در این هنگام با لوچیانو پاواروتی، خوانندهٔ شهیرِ اپرای جهان آشنا شد و به عنوان تنها شاگرد ایرانیِ پاواروتی از آموزش های وی بهره های بسیار گرفت. او همزمان، تحصیلات خود را در کنسرواتوار وین به پایان برد. از جمله استادان او می توان به هنرمندانی نظیر: شریل مینس، رناتا تبالدی، مونتسرات کابایه و بیریگت نلسون اشاره کرد. وی پس از پایان تحصیلات موسیقی خود به آلمان رفت و خوانندگی اپرا را دنبال کرد. ماریو تقدسی از سال ۱۳۸۸ به بعد، در سفرهایی به ایران، هر سال مسترکلاس هایی را در شهرهای مختلف برگزار می کند. او نخستین بار در ایران، به دعوت محمد سریر در جشن خانه موسیقی، با عنوان «شب محمد نوری»، که در مهر ۱۳۹۰ در تالار وحدت تهران برگزار شد، به اجرای برنامه پرداخت. وی پس از آن، همکاری خود را به صورت دوره ای با ارکسترهای مختلف در ایران آغاز کرد. تقدسی در سال ۱۳۹۴ از سوی دولت اسپانیا برای تأسیس بنیاد هنری و آکادمی آواز در مایورکا دعوت شد. بهمن ۱۳۹۹، در آیینِ ششمین سال نوای موسیقی ایران، از ماریو تقدسی، تقدیر به عمل آمد. فرهاد هراتی در
غیاب وی، لوح تقدیر و تندیس «سال نوا» را دریافت کرد. فعالیت های هنری. از جمله فعالیت های ماریو تقدسی، می توان به موارد زیر اشاره کرد: سولیست اپرای وین، اجرای کنسرت در کشورهای مختلف از جمله انگلستان، ژاپن، بلژیک، آلمان، اتریش، فرانسه و اسپانیا، همکاری با علی رهبری در «موزیکال مرگ»، آموزش آواز کلاسیک در ایران، مستر کلاس در قصر باشکوه سوئیس، داوری نخستین جشنواره موسیقی آئینی سنتی خلیج فارس آثار هنری. ماریو تقدسی، رپرتواری شامل بیش از ۲۰ عنوان اپرا و چندین اثر موزیکال، از آثار آهنگسازان سرشناس دنیا را در کارنامهٔ هنری خود دارد. او در آلمان، چند آلبوم موسیقی کلاسیک و پاپ از جمله: آلبوم سامر فانتزی در سال ۲۰۰۲ و آلبوم آفتاب در قلب شما در سال ۲۰۰۴ را منتشر کرده است. اپرا. از جمله اپراهایی که توسط ماریو تقدسی اجرا شده است، به موراد زیر می توان اشاره کرد:
مردم شب یک فیلم درام آمریکایی است که در سال ۱۹۵۴ با بازی گریگوری پک،برودریک کرافورد، آنیتا بیورک و بادی ابسن به کارگردانی نانالی جانسون و نویسندگی جد هریس ساخته شده است. داستان این فیلم در برلین طی سال های پس از جنگ جهانی دوم اتفاق می افتد.
سرگئی ادواردویچ بورتکویچ (؛ ؛ – ) آهنگساز رومانتیک، موسیقی دان و نوازنده پیانو لهستانی تبار اهل اوکراین بود که در سال ۱۹۲۲ به تابعیت و شهروندی اتریش دست یافت. او از شاگردان آناتولی لیادوف و کارل فون آرک در «هنرستان موسیقی سن پترزبورگ» بود. وی سپس در سال ۱۹۰۰ به لایپزیگ رفت و دورهٔ تکمیلی موسیقی را در «هنرستان موسیقی لایپزیگ» زیر نظر آلفرد رایسنائر و زالومون یاداسون (هر دو از شاگردان فرانتس لیست) گذراند. سبک پیانوی او مبتنی بر سبک های فرانتس لیست و فردریک شوپن بود که مایه هایی از سبک های پیوتر ایلیچ چایکوفسکی، سرگئی راخمانینف، الکساندر اسکریابین، ریشارد واگنر و موسیقی فولکلور اوکراینی را هم در بر می گرفت. سرگئی بورتکویچ برای نخستین بار، نامه های نادیژدا فون مک و چایکوفسکی را از روسی به آلمانی ترجمه کرد.