Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن شروع به کار کرد. هیلی در سال ۱۸۷۳ به عنوان رئیس دانشگاه جورج تاون انتخاب شد و سال بعد به ریاست دانشگاه منصوب گردید. او برای تبدیل این مؤسسه به یک دانشگاه مدرن، بر دوره ای از فعالیت در آن زمینه نظارت داشت. او سطح علوم تجربی و تحقیقی را بالا برد، معیار دانشکده پزشکی را ارتقاء داد و موفق به گسترش سریع دانشکده حقوق شد. او همچنین ساختمان بزرگی را ساخت که به تالار هیلی معروف شد. ایجاد این ساختمان پر هزینه دانشگاه را به بدهکاری قابل توجهی کشاند. در سال ۱۸۸۲، هیلی برای زندگی با برادرش جیمز که اسقف پورتلند بود، به ایالت مین رفت. پس از آن، پاتریک و جیمز به طور گسترده در سراسر اروپا سفر کردند. سپس هیلی به خدمت کلیسا در رود آیلند و نیویورک بازگشت. پس از بازنشستگی به جورج تاون مراجعت کرد و در آنجا درگذشت. اوایل زندگی. پاتریک فرانسیس هیلی در ۲۷ فوریه ۱۸۳۴ در کلبه ای چوبی در میکن، جورجیا به دنیا آمد. پدر پاتریک، "مایکل موریس هیلی"، در سال ۱۸۱۸ از ایرلند و از طریق کانادا به ایالات متحده مهاجرت کرده بود. او در زمینی که در لاتاری زمین جورجیا برنده شد، یک مزرعه پنبه در سواحل رودخانه اوکمولگی -در زبان کریک به معنی تله آهو- ایج
اد کرد. او بسیار موفق بود و در نهایت با ۱٫۵۰۰ جریب فرنگی (۶۱۰ زمین) به یکی از بزرگ ترین زمین داران در شهرستان جونز تبدیل شد. او در نهایت صاحب ۴۹ برده شد که یکی از آنها مادر پاتریک، "مری الیزا اسمیت" بود. مایکل هیلی او را در سال ۱۸۲۹ از یک فرد بانفوذ صاحب مزرعه پنبه به نام "سام گریسوولد" خریداری کرده بود که برای او یک برده خانگی باشد. الیزا بود و فرزندانش نیز یک شانزدهم سیاه پوست شدند. یکی از والدین او در دهه ۱۷۹۰ در جریان انقلاب هائیتی از -جزیره ای که در حال حاضر کشورهای جمهوری دومینیکن و هائیتی در آن واقع شده اند- به ایالات متحده فرار کرده بود. از آنجایی که ازدواج سفیدپوستان با دیگر نژادها توسط قانون نژادپرستی جورجیا ممنوع بود، مایکل در سال ۱۸۲۹ با الیزا که ۱۶ سال داشت ازدواج کرد. اگر چه کلیسای کاتولیک ازدواج های بین نژادی را به رسمیت می شناخت، اما در آن زمان هیچ کشیشی در میکن وجود نداشت تا ازدواج آنان را رسمی سازد. در آن زمان، ازدواج این دو در ایالت جنوبی در میان ازدواج های بین نژادی غیرمعمول بود؛ زیرا این اولین ازدواج آنها بود و آنها تا پایان عمر با یکدیگر صادقانه زندگی کردند تا اینکه هر دو در سال ۱۸۵۰ درگ
ذشتند. پاتریک سومین فرزند از ۱۰ خواهر و برادر بود که هشت نفر از آنها تا بزرگسالی زنده ماندند. سه خواهر او راهبه شدند، از جمله "الیزا هیلی"، که یکی از اولین مادران مدیر سیاه پوست یک صومعه شد. دو تن از برادران او کشیش شدند. یکی از آنها، جیمز آگوستین هیلی، اسقف پورتلند، و اولین اسقف کاتولیک سیاه پوست در ایالات متحده شد. برادر دیگر، مایکل، یک کاپیتان برجسته در خدمات دریایی اداره گمرک ایالات متحده در آلاسکا شد. پاتریک و همه خواهران و برادرانش به عنوان برده به دنیا آمدند، و طبق اصول قانون سال های ۱۶۶۰ فرزندان موقعیت قانونی مادر خود را به ارث بردند. مایکل هیلی توسط قانون آزادی بردگان در جورجیا از اخراج همسر یا فرزندانش منع شد، که این امر تنها با مصوبه مجمع عمومی جورجیا در شرایط استثنایی امکان پذیر بود. تحصیلات. طبق قانون بردگی ایالت جورجیا، کودکان هیلی از رفتن به مدرسه منع شدند. مایکل هیلی که مایل بود آنها را از شرایط بردگی در جورجیا نجات دهد، همه فرزندانش را برای تحصیل به ایالت های شمالی فرستاد. او قصد داشت در زمان مرگش در اوت ۱۸۵۰، به آنها بپیوندد. هیلی در ابتدا نتوانست مدرسه ای در شمال پیدا کند که فرزندانش را بپذ
یرد، اما در نهایت "آکادمی فلاشینگ کوئیکر" را که با "خانه گردهمایی قدیمی کوئیکر" در فلاشینگ، کوئینز مربوط بود، پیدا کرد. در این مدرسه هر دو نژاد سیاه و سفید را ثبت نام می کردند. او توانست سه پسر بزرگش را در آنجا ثبت نام کند. پاتریک هیلی مانند سه برادرش تحصیلات خود را در "کالج صلیب مقدس" در ماساچوست ادامه داد. او در سال ۱۸۵۰ در سن ۱۶ سالگی فارغ التحصیل شد و از دانشگاه جورج تاون مدرک لیسانس هنر دریافت کرد، زیرا کالج صلیب مقدس هنوز مانند دانشگاه جورج تاون واجد شرایط اعطاء مدرک تحصیلی نشده بود. هیلی و برادرانش تحت تعلیم "جان برنارد فیتزپاتریک"، اسقف بوستون بودند. پس از فارغ التحصیلی، هیلی در ۱۷ سپتامبر ۱۸۵۰ وارد انجمن یسوعیان شد و به نوآموزی خدمت در کلیسا در فردریک، مریلند ادامه داد. او نگران بود که نژاد مختلط او مانعی برای ورود او به فرقه یسوعی باشد، اما این مشکلی نبود. این واقعیت که والدین هیلی هرگز به طور رسمی ازدواج نکرده بودند به این معنی بود که، طبق قانون شرعی، هیلی خارج از ازدواج به دنیا آمد. این مستلزم این بود که او برای پیوستن به این دستور معافیت دریافت کند، اما هیچ گاه به دنبال آن نبود و او بدون مشکل پذی
رفته شد. با پذیرش او در انجمن یسوعیان، او اولین یسوعی سیاه پوست آمریکایی بود. پس از دو سال تحصیل، هیلی اولین عهد خود را با کلیسا بست و برای تدریس در دانشگاه سنت جوزف در فیلادلفیا فرستاده شد. در سال ۱۸۵۳، او دوباره به "دانشکده صلیب مقدس" منتقل شد. هنگامی که در آنجا تدریس می کرد، متوجه شد که برخی از دانش آموزانی که برادرانش را می شناختند از پیشینه نژادی او مطلع شدند و در خفا نظرات تحقیرآمیز دربارهٔ او بیان می کردند. در سال ۱۸۵۸، هیلی به دانشگاه جورج تاون رفت و در آنجا به تحصیل فلسفه و الهیات پرداخت. مافوقان یسوعی در جورج تاون تحت تأثیر مهارت او در فلسفه قرار گرفتند و تصمیم گرفتند او را به اروپا بفرستند که او در آنجا به ادامه تحصیل خود پرداخت. او ابتدا به رم رفت، اما در طول زمستان سلامتی او رو به افول گذاشت و به "مدرسه علمیه سنت سولپیس" پاریس منتقل شد. او سرانجام برای تکمیل تحصیلات خود در "دانشگاه کاتولیک لوون" به بلژیک رفت. زمانی که آنجا بود، در ۳ سپتامبر ۱۸۶۴ به مقام کشیش منصوب شد. پاتریک همچنین به زبان های لاتین، فرانسوی، ایتالیایی و آلمانی مسلط بود. در ۲۶ ژوئیه ۱۸۶۵، مدرک دکترای فلسفه گرفت و اولین سیاه پوست
آمریکایی بود که موفق به اخذ مدرک دکترا شد. هویت نژادی. در طول زندگی او، نژاد هیلی موضوع حدس و گمان بود. طبق قانون یک قطره، که در زمان حیاتش رواج داشت، او را «سیاه پوست» می انگاشتند، زیرا حداقل یک جد سیاه پوست داشت. برادران هیلی خود را سفیدپوست می دانستند. از بین همه آنها، پاتریک هیلی به راحتی به عنوان سفیدپوست شناخته می شد. او می شد به راحتی به عنوان یک مرد سفیدپوست تشخیص داده شود، نه به عنوان یک مرد سیاهپوست با پوست روشن. اگرچه او خود را سفیدپوست می دانست، اما زمانی که به عنوان رئیس دانشگاه جورج تاون خدمت می کرد، آگاهی از پیشینه نژادی مختلط او پنهان نبود. هموطنان یسوعی پاتریک از نژاد مختلط او اطلاع داشتند، اما بعید است که این موضوع در خارج از محافل یسوعی شناخته شده باشد. علیرغم ظاهر و هویت شخصی او، گمانه زنی هایی در مورد نژاد او در اوایل زندگی اش وجود داشت. "اورست براونسون"، یک نوکیش کاتولیک که خانواده هیلی را شخصاً می شناخت، در حالی که نژادپرستی در ایالات متحده را در مقاله ای در سال ۱۸۶۲ محکوم می کرد، اشاره ای هم به برادران هیلی که کشیش شدند و آنان را متعلق به دسته «مردانی متولد شده از مادران برده» دانست. ب
ه همین ترتیب، پاتریک هیلی در دوران مدرسه با شایعاتی در میان همکلاسی هایش مواجه شد مبنی بر اینکه رنگ سفید اما کمی تیره او به دلیل وجود مقداری «خون اسپانیایی» است. از سه برادر هیلی که کشیش بودند، فقط "الکساندر شروود هیلی" سیاه رنگ ظاهر شد. اگرچه پیشینه دو نژادی هیلی در طول زندگی او به طور گسترده ای شناخته شده نبود، در اواسط قرن بیستم علاقه دوباره ای به تاریخ او ایجاد شد. در اوایل دهه ۱۹۵۰، "آلبرت اس. فولی"، جامعه شناس یسوعی، شروع به تحقیق در مورد تاریخچه خانواده هیلی کرد و در کتابی در سال ۱۹۵۴ توصیف نژاد مختلط آنها به اوج خود رسید. در دهه ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، دانشگاه جورج تاون شروع به شناسایی عمومی هیلی به عنوان سیاه پوست کرد. دانشگاه جورج تاون. در سال ۱۸۶۶، هیلی به مریلند بازگشت و به عنوان کرسی فلسفه در دانشگاه جورج تاون منصوب شد، دانشگاهی که در حال بهبودی از آسیب های جنگ داخلی بود. او در سال ۱۸۶۷ آخرین عهد خود را اقرار کرد. سال بعد، بخشدار مدارس شد. هیلی برای مدت کوتاهی در "کلیسای مریم مقدس" در الکساندریا، ویرجینیا مستقر شد. او با جولیا گاردینر تایلر، بیوه جان تایلر، دوستی برقرار کرد و با گرویدن او به کاتولیک، در طول
غسل تعمید مشروط او در می ۱۸۷۲ به عنوان پدرخوانده او عمل کرد. در اوایل سال ۱۸۶۹، صحبت از نامگذاری هیلی به عنوان جانشین "برنارد آ. مگوایر" بود. ، "جوزف کلر"، هیلی را واجد شرایط ترین نامزد توصیف کرده بود، اما مافوقان در رم به دلیل نژاد هیلی، رقیب او "جان ارلی" را انتخاب کردند. زمانی که ارلی بیمار شد، کلر به مافوق در رم پیشنهاد داد که "جان باپست" جانشین او شود، در حالی که هیلی به جای باپست به عنوان رئیس کالج بوستون، معتقد بود که نژاد او در مدرسه نیوانگلند کمتر مورد توجه قرار خواهد گرفت. رم این ترتیب را رد کرد و تصمیم گرفت که باپست در بوستون بماند. هنگامی که سلامت جان ارلی رو به وخامت نهاد، هیلی به طور فزاینده ای وظایف ریاست را بر عهده گرفت. ریاست. در ۲۳ مه ۱۸۷۳، ارلی به طور ناگهانی درگذشت و کلر، هیلی را به عنوان پیشوای کار انتخاب کرد. روز بعد، هیئت مدیره گام دیگری برای انتخاب او به عنوان رئیس دانشگاه جورج تاون برداشت. انتصاب او به عنوان رئیس توسط سرلشکر یسوعی، که معمولاً تقریباً همزمان با انتخاب رئیس جدید انجام می شد، تا یک سال بعد انجام نشد. این تأخیر، نتیجهٔ نگرانی رم در مورد پیشینه نژادی مختلط هیلی بود. در ۳۱
ژوئیه ۱۸۷۴، وی رسماً به عنوان رئیس دانشگاه برگزیده شد. به این ترتیب، او اولین رئیس سیاهپوست یک دانشگاه عمدتاً سفیدپوست در ایالات متحده شد. در یک ترتیب غیرمعمول، او تا سال ۱۸۷۹، همزمان با ریاست، به سمت بخشداری نیز ادامه داد. یک سال پس از تحلیف خود به عنوان رئیس، هیلی هدف خود از تبدیل جورج تاون به یک «دانشگاه» مدرن را برای ژنرال برتر، "پیتر جان بکس" توضیح داد. در حالی که جورج تاون قبلاً با تعریف آمریکایی معاصر از دانشگاه -مجموعه ای از مدارس اعطا کننده مدرک تحت یک دولت- مطابقت داشت، هیلی به دنبال بازسازی جورج تاون در مفهوم جدید دانشگاه به عنوان مؤسسه ای بود که در آن فرد می توانست در طیف گسترده ای از رشته های دانشگاهی تحصیل کند. به این ترتیب، او در پی تحقق بخشیدن به آنچه اسقف های کشور در سال ۱۸۶۶ در شورای عمومی دوم بالتیمور گرد هم آمدند، بود: یک دانشگاه بزرگ کاتولیک در ایالات متحده که در هر موضوع مذهبی و سکولار تحصیل می کرد. جمعیت شناسی بدنه دانشجویی در دوران تصدی هیلی دستخوش تغییر شد و برای اولین بار شمالی ها از جنوبی ها بیشتر شدند. در همین حال، درصد دانش آموزانی که کاتولیک بودند به بیش از ۸۰ درصد افزایش یافت؛
تا حدی به دلیل رشد طبقه متوسط ایرلندی آمریکایی در شمال که توانستند پسران خود را به جورج تاون بفرستد. در همین حال، هیلی اولین برنامه بورسیه تحصیلی رسمی را ایجاد کرد. به این صورت که شهریهٔ یک دانش آموز از هر محله واشینگتن، توسط دانشگاه پرداخت می شد. او همچنین رویکرد دانشگاه به نظم و انضباط دانشجویی را اصلاح کرد و آن را با سایر دانشگاه های معاصر آمریکا مطابقت داد. به جای اینکه دانشگاه به صورت محلی عمل کند، با دانشجویان به عنوان افرادی در آستانه بزرگسالی رفتار می کرد. اصلاح برنامه های درسی. هیلی اصلاح برنامه درسی را که به عنوان بخشدار با افزایش حجم دروس ارائه شده آغاز کرد، ادامه داد و تا سال ۱۸۷۹ به دانشجویان اجازه داد تا برنامه درسی کلاسیک هنرهای لیبرال یا برنامه درسی جدید «تجاری و علمی» را مطالعه کنند. فارغ التحصیلان این برنامه درسی علمی جدید، مدرک لیسانس علوم را دریافت کردند. هیلی هیئت علمی جدید یسوعی را با اعتبار علمی بالاتر برای حمایت از این پیشرفت برنامه درسی استخدام کرد. علیرغم تأکید جدید بر علم، هیلی تعهد دانشگاه را به بلاغت احیا کرد. در سال ۱۸۷۵، او پس از اهدایی توسط دانش آموخته ریچارد تی. او همچنین با ا
ختصاص اتاق خود در سالن هیلی، جایگاه ممتازی را در میان گروه های دانشجویی به انجمن داد. سه مدال فارغ التحصیلی ایجاد شد: مدال مناظره مریک، مدال تاریخی موریس، و مدال علمی برج. هیلی همچنین تمرین رهبانی را که می بایست یک دانش آموز در سالن غذاخوری و در هنگام صرف غذا با صدای بلند بخواند را متوقف کرد. هیلی علاوه بر اصلاح آموزش علوم در مقطع کارشناسی، به دنبال ارتقای دانشکده پزشکی به استانداردهای دقیق و مدرن پزشکی بود. در حالی که مدرسه قبلاً تقریباً به طور کامل مستقل از بقیه دانشگاه عمل می کرد، هیلی هیئت مدیره خود را منحل کرد و مدرسه را تحت کنترل مستقیم خود قرار داد و کل دانشکده را جایگزین کرد (فقط دانشکده مؤسس به عنوان اساتید برجسته باقی ماند). طول برنامه درسی از دو سال به سه سال افزایش یافت که اکنون شامل آموزش بالینی می شود. برای اولین بار، متقاضیان باید در یک آزمون ورودی شرکت کنند. در دوران ریاست هیلی، دانشکده حقوق رشد کرد، که تا حد زیادی به دلیل تصمیم ناحیه کلمبیا در مورد الزام متقاضیان جدید به وکالت برای گذراندن سه سال تحصیلات رسمی حقوقی بود. در اوایل دهه ۱۸۸۰، مدرسه دو بار در مرکز واشینگتن جابجا شد، اما از نظر مال
ی قادر به نقل مکان به پردیس جورج تاون دانشگاه آنطور که می خواست نبود. ساخت سالن هیلی. هیلی و کلر طی ملاقاتی در سال ۱۸۷۴ مشخص کردند که ضروری ترین نیاز جورج تاون گسترش امکانات فیزیکی است. به همین خاطر سرگرم بررسی امکان نقل مکان به پردیس جدید و نزدیک در شمال New Cut Road (که امروزه به نام Reservoir Road شناخته می شود) یا انتقال دانشگاه به طور کامل از واشینگتن دی.سی. شدند. با این حال، هزینه هر دوی این پیشنهادها گران بود و آنها تصمیم گرفتند در عوض، محوطه دانشگاه را بهبود بخشند. هیلی با جایگزینی طرح هایی برای ساخت چندین ساختمان کوچک تر، ساختن ساختمان بزرگی را که به عنوان بخشدار تصور می کرد، به سبک معماری آراسته ای که با معماری ساده فدرال شهر در تضاد بود، ساخت. این بنا، "ساختمان شمالی قدیمی" و "ساختمان مگوایر" را به هم متصل کرد. در سال ۱۸۷۴، هیلی به معماران "جان ال. اسمیت مایر" و "پل جی. پلز" دستور داد تا ساختمانی را طراحی کنند که بعداً به عنوان تالار هیلی، ساختمان شاخص جورج تاون شناخته شد. این ساختمان دارای پنج طبقه است که در بالای آن یک برج ساعت به بلندای ۲۰۰فوت (۶۱ متر) قرار دارد و عناصری از چندین سبک معماری را د
ر یک نمای رومی در درجه اول ترکیب می کند که دانشگاه های باستانی اروپا را تداعی می کند. این مکان شامل کلاس های درس، دفاتر، یک سالن نمایش (که بعداً به نام گاستون هال شناخته شد)، آزمایشگاه ها، یک کتابخانه و خوابگاه های دانشجویی می شد. در سال ۱۸۷۷، پس از اخذ موافقت مافوق استان، که نسبت به هزینه ساخت یک ساختمان بزرگ و آراسته محتاط بود، شروع به کار کرد و اجازه داد ۱۰۰٬۰۰۰ دلار (معادل ۲٫۴ میلیون دلار در سال ۲۰۱۹) هزینه شود. تا حد زیادی بزرگترین پروژه ای که جورج تاون انجام داده بود. ساخت این بنا، دانشگاه را که از "وحشت ۱۸۷۳" -یک بحران مالی که باعث رکود اقتصادی در اروپا و آمریکای شمالی شد- رنج می برد، بر آن داشت تا کل پروژه را با دریافت قرض تأمین مالی کند. برای حفظ این پروژه، در سال ۱۸۸۰، هیلی انجمن فارغ التحصیلان جورج تاون را که چهار سال قبل از بین رفته بود، دوباره تأسیس کرد. او همچنین از "ویلیام ویلسون کورکوران"، قدیمی ترین فارغ التحصیل زنده دانشگاه، خواست تا رئیس انجمن شود و کمک مالی جمع آوری کند. علیرغم ایجاد انجمن فارغ التحصیلان و کمک مالی کورکوران، پس از چندین سال، تنها بخش کوچکی از ۱۰۰٬۰۰۰ دلار جمع آوری شد؛ بناب
راین، از سال ۱۸۷۸ تا ۱۸۸۰، هیلی دانشگاه را ترک کرد تا برای جمع آوری سرمایه به سراسر کشور سفر کند. در سال ۱۸۷۸، او به همراه رئیس کالج صلیب مقدس، جوزف بی اوهاگان، از طریق کانال پاناما به سانفرانسیسکو، کالیفرنیا رفت. اگرچه این سفر برای جمع آوری کمک های مالی نیز بود، اما هدف اصلی این سفر بهبود سلامت رو به زوال هیلی بود. سال بعد، او از طریق زمینی و با عبور از غرب میانه به نیویورک و جنوب ساحل شرقی آمریکا، به واشینگتن بازگشت. هیلی با وجود تلاش های گسترده اش، تنها توانست ۶۰۰۰۰ دلار جمع آوری کند. در همین حال، با پیشرفت ساخت و ساز در ساختمان، هزینه ها نیز افزایش یافت. در نوامبر ۱۸۷۹، نمای بیرونی ساختمان با هزینه ای بیش از ۱۵۰٬۰۰۰ دلار تکمیل شد. پس از توقف در ساخت و ساز، کار بر روی فضای داخلی در سال ۱۸۸۰ آغاز شد که نیاز به اخذ وام های اضافی و بزرگ داشت. این ساختمان در سال ۱۸۸۱ به طور منظم مورد استفاده قرار گرفت و تا سال بعد، تقریباً ۴۴۰٬۰۰۰ دلار برای این پروژه هزینه شده بود (معادل ۱۱۷٫۰۰۰ دلار در سال ۲۰۱۹). در نتیجه دانشگاه با وضعیت بد مالی مواجه شد. به این ترتیب کارکنان دانشگاه از جمله تمام اعضای هیئت علمی آن، املاکی ک
ه در واشینگتن، دی.سی.، ویرجینیا و پنسیلوانیا داشتند را برای اجاره با فروش گذاشتند. سالهای بعد. هیلی در تمام دوران ریاست جمهوری خود وضعیت سلامتی ضعیفی داشت و احتمالاً از صرع درمان نشده رنج می برد. در سال ۱۸۸۱، او برای بهبود سلامتی خود با برادرش جیمز، به ایالت مین رفت. پس از بازگشت به جورج تاون در فوریه ۱۸۸۲، وضعیت او به سرعت بدتر شد و در ۱۶ فوریه از ریاست استعفا داد و جیمز ای دونان جانشین او شد. پس از ترک جورج تاون، هیلی به پورتلند، مین بازگشت تا با برادرش زندگی کند. این دو به طور گسترده در سراسر اروپا سفر کردند و از مؤسسات اصلی کاتولیک در فرانسه، اسپانیا، ایتالیا و بلژیک بازدید کردند. او به نمایندگی از یسوعیان شمال شرقی ایالات متحده به عنوان نماینده بیست و چهارمین جماعت عمومی یسوعیان، که در "پناهگاه لویولا" در آزپیتیا، اسپانیا و در ۲۴ سپتامبر ۱۸۹۲ تشکیل شد، انتخاب شد. علی رغم سفرهای او، سلامت هیلی هرگز بهبود نیافت. . پس از مدتی به پراویدنس، رود آیلند رفت و در آنجا کارهای معنوی محدودی انجام داد. سپس به نیویورک بازگشت و در آنجا به "کلیسای سنت ایگناتیوس لویولا" وارد شد. چندین سال بعد، او به دانشگاه جورج تاون باز
گشت تا آخرین سال های زندگی خود را سپری کند. هیلی در ۱۰ ژانویه ۱۹۱۰ در جورج تاون درگذشت. تشییع جنازه او در "کلیسای دالگرن" برگزار شد و جسد او در قبرستان جامعهٔ یسوعیان در محوطه دانشگاه به خاک سپرده شد. تا زمان مرگش، هیلی به دلیل ریاست بر دوره ای از رشد بی سابقه در تاریخ دانشگاه، اغلب به عنوان «بنیانگذار دوم» جورج تاون شناخته می شد. در سال ۱۹۶۹، انجمن فارغ التحصیلان دانشگاه جورج تاون، جایزه پاتریک هیلی را ایجاد کرد که هر ساله به فردی اهدا می شود که فارغ التحصیل دانشگاه نیست اما به آن کمک کرده و از آرمان ها و سنت های آن حمایت کرده است.
جورج وترال (؛ ۱۷۸۸ – ۸ آوریل ۱۸۶۸) ژنرال نیروی زمینی بریتانیا بود. جورج آگوستوس وِدِرآل، پسر ژنرال سر فردریک وِدِرآل، در بخش ارشد کالج نظامی سلطنتی تحصیل کرد و در سال ۱۸۰۳ وارد ارتش شد. او در سال ۱۸۰۷ به عنوان سرتیپ در دماغه امید نیک خدمت کرد، در فتح جاوه به عنوان دستیار پدرش شرکت داشت، از سال ۱۸۲۲ تا ۱۸۲۵ منشی نظامی فرمانده کل مدرس بود و در سال ۱۸۲۶ به عنوان معاون قاضی-وکیل-کل در هند منصوب شد. ژنرال وِدِرآل بیشتر به خاطر خدماتش در طول شورش کانادا در سال های ۱۸۳۷/۳۸ مشهور است که در طی آن فرمانده گردان دوم سلطنتی در نبرد سنت چارلز بود، نبردی که بخشی از شورش کانادای سفلی بود که در ۲۵ نوامبر ۱۸۳۷ بین بریتانیای کبیر و شورشیان میهن پرست کانادای سفلی درگرفت. پس از پیروزی، او و سربازانش ستون آزادی، ستونی که توسط میهن پرستان برای مجلس شش شهرستان در سنت چارلز برپا شده بود، را از زیر خاک بیرون آوردند و آن را به عنوان غنیمت جنگی به همراه تعدادی از زندانیان به مونترال بازگرداندند. وِدِرال به پاس خدماتش، به عنوان عضو افتخاری نشان حمام منصوب شد. او از سال ۱۸۴۳ تا ۱۸۵۰ معاون آجودان کل در کانادا بود. در سال ۱۸۵۴ به عنوان آجو
دان کل نیروها منصوب شد و این سمت را تا سال ۱۸۶۰ که فرماندهی ناحیه شمالی انگلستان را به دست گرفت، حفظ کرد. در پایان خدمتش در سال ۱۸۶۵، به عنوان فرماندار کالج نظامی سلطنتی، سندهرست، منصوب شد. او در سال ۱۸۵۴ سرهنگ هنگ ۸۴ شد، در سال ۱۸۵۶ به مقام شوالیه رسید، در سال ۱۸۵۷ به درجه ستوان ژنرالی رسید و در سال ۱۸۶۵ به نشان صلیب بزرگ شوالیه از نشان حمام مفتخر شد. در سال ۱۸۶۰، او مسئول کل رژه داوطلبان سلطنتی در پارک هولیرود در ادینبورگ برای ملکه ویکتوریا بود. ۲۱۰۰۰ مرد در حال رژه در مقابل جایگاه بزرگی که ۳۰۰۰ تماشاگر به علاوه بیش از ۲۰۰۰۰۰ تماشاگر در دامنه شمالی صندلی آرتور را در خود جای داده بود، ایستادند.
هری ادوارد د روبیلارد وترال (؛ ۲۲ فوریه ۱۸۸۹ – ۱۸ نوامبر ۱۹۷۹) سپهبد نیروی زمینی بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده است. وِدِرال در سال ۱۹۰۹ به هنگ گلاسترشر پیوست. او در جنگ جهانی اول در فرانسه و بلژیک خدمت کرد و در سال ۱۹۱۷ به عنوان افسر فرمانده گردان دوم/چهارم پیاده نظام سبک آکسفوردشایر و باکینگهامشر منصوب شد. در مارس ۱۹۱۸ بر اثر اصابت ترکش به گردنش به شدت مجروح شد. پس از جنگ، او به عنوان سرهنگ دوم در سپاه مسلسل و سپس در سال ۱۹۳۰ به عنوان افسر ستاد کل برای آموزش سلاح در فرماندهی اسکاتلند منصوب شد. سپس در فلسطین خدمت کرد و در سال ۱۹۳۶ به عنوان افسر فرمانده گردان اول، هنگ یورک و لنکستر و سپس در سال ۱۹۳۸ به عنوان فرمانده تیپ نوزدهم منصوب شد. او در جنگ جهانی دوم به عنوان افسر کل فرمانده لشکر یازدهم آفریقا در حبشه در سال ۱۹۴۱ خدمت کرد: او بخشی از "جبهه جنوبی" برای این لشکر بود و فرماندهی لشکر را در طول پیشروی از کنیا، از طریق سومالی ایتالیا و به اتیوپی بر عهده داشت. در اواخر سال ۱۹۴۱، با پایان یافتن تقریباً کامل لشکر، لشکر یازدهم آفریقا منحل شد و او به عنوان افسر کل فرمانده نیروی شرق آفریقا منصو
ب شد. سپس در سال ۱۹۴۳ به عنوان فرمانده کل سیلان منصوب شد. پس از جنگ، او در زمانی که مبارزه استقلال سریلانکا در جریان بود، فرمانده کل سیلان شد. او در سال ۱۹۴۶ بازنشسته شد.
مایکل آلستون-رابرتس-وست (; – ) یک افسر ارشد ارتش بریتانیا بود که در دهه ۱۹۶۰ به مناصب بالایی رسید. او در جنگ جهانی دوم و جنگ کره خدمت کرد، جایی که فرماندهی لشکر اول کشورهای مشترک المنافع را بر عهده داشت و بعداً به عنوان فرمانده ستاد فرماندهی شمالی منصوب شد. وست سربازی شوخ طبع و غیرمتعارف بود و به مهمانی و موسیقی جاز علاقه داشت.
کولویل ویمیس (; – ) ژنرال اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده است. کولویل ومیس (با تلفظ ویم) فرزند الکساندر ومیس بود. او در مدرسه بدفورد و آکادمی نظامی سلطنتی وولیچ تحصیل کرد و در دسامبر ۱۹۱۰ به عضویت مهندسان سلطنتی درآمد. مانند بسیاری از جوانان دیگر هم نسل خود، در جنگ جهانی اول خدمت کرد و نشان خدمات ممتاز و صلیب نظامی دریافت کرد. او در ژوئن ۱۹۱۸ به درجه سرگردی ارتقا یافت. در سال ۱۹۲۰ به سپاه سلطنتی سیگنال که به تازگی تشکیل شده بود، منتقل شد. پس از تحصیل در کالج ستاد، کمبرلی از سال ۱۹۲۳ تا ۱۹۲۴، در سال ۱۹۲۶ به عنوان افسر ستاد کل در دفتر جنگ منصوب شد و سپس در سال ۱۹۲۹ به عنوان مربی در مدرسه سیگنال در کتریک منصوب شد. او در سال ۱۹۳۲ مدرسه سیگنال را ترک کرد تا به عنوان افسر ارشد در فرماندهی شمالی در یورک مشغول به کار شود. در ۱ اکتبر ۱۹۳۵، ومیس به درجه سرهنگی ارتقا یافت و به عنوان معاون آجودان کل در دفتر جنگ در لندن منصوب شد. او بین ۱۸ ژانویه ۱۹۳۸ تا ژانویه ۱۹۳۹ دانشجوی کالج دفاع امپراتوری بود. پس از اتمام دوره، به درجه سرلشکری ارتقا یافت و در ۹ ژانویه ۱۹۳۹ به عنوان مدیر بسیج در دفتر جنگ منصوب
شد. در ۱۹ فوریه ۱۹۴۰، او به سمت معاون آجودان کل نیروها در دفتر جنگ منتقل شد. در ۱۰ ژوئن ۱۹۴۰، نه ماه پس از شروع جنگ جهانی دوم، ومیس جایگزین ژنرال رابرت گوردون-فینلیسون به عنوان آجودان کل نیروها شد. او با پذیرش این سمت به عنوان سرلشکر موقت ارتقا یافت. اهمیت روزافزون نقش ایالات متحده در جنگ جهانی دوم منجر به ایجاد یک مأموریت نظامی توسط دولت بریتانیا در واشینگتن دی سی شد. در ۳ ژوئن ۱۹۴۱، ومیس به عنوان رئیس مأموریت ارتش بریتانیا در واشینگتن منصوب شد. در ژانویه ۱۹۴۲، نخست وزیر وینستون چرچیل تصمیم گرفت ومیس را در واشینگتن با ژنرال سر جان دیل جایگزین کند، بنابراین ومیس به بریتانیا بازگشت. ومیس در ۱۶ ژوئن ۱۹۴۲ به عنوان دبیر نظامی وزیر جنگ منصوب شد. او قرار بود تا پایان جنگ در این پست کلیدی باقی بماند. او در ۱۵ اکتبر ۱۹۴۵، زمانی که جنگ تمام شده بود، به درجه ژنرالی ارتقا یافت و پس از تقریباً سی و شش سال خدمت، در ۲۳ نوامبر ۱۹۴۶ از ارتش بازنشسته شد. ومیس در ۱۱ ژوئیه ۱۹۴۰ به عنوان عضو افتخاری نشان حمام منصوب شد و در ۱۴ ژوئن ۱۹۴۵ به مقام فرمانده شوالیه نشان حمام ارتقا یافت. او همچنین در ۱ ژوئیه ۱۹۴۱ به عنوان فرمانده شوالیه
نشان امپراتوری بریتانیا منصوب شد. به پاس قدردانی از پیوندهایش با ایالات متحده، در ۲۳ ژوئیه ۱۹۴۸، نشان لژیون شایستگی در درجه فرمانده نیز به او اعطا شد.
هربرت واتس (؛ ۱۴ فوریه ۱۸۵۸ – ۱۵ اکتبر ۱۹۳۴) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است. واتس افسر ارتش بریتانیا بود که در طول جنگ جهانی اول فرماندهی لشکر هفتم و بعدها سپاه نوزدهم را بر عهده داشت.
ردموند وات (؛ زادهٔ ) فرد نظامی اهل بریتانیا است. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام، نشان سلطنتی ویکتوریایی، و نشان امپراتوری بریتانیا شده است. ردی وات در کالج ایتون و کلیسای مسیح، آکسفورد تحصیل کرد و در سال ۱۹۷۲ به گارد ولز پیوست. او در سال ۱۹۸۲ از کالج ستاد، کمبرلی، فارغ التحصیل شد و همچنین دوره فرماندهی عالی و ستاد را به پایان رساند. او در ۳۰ ژوئن ۱۹۸۸ به درجه سرهنگ دومی ارتقا یافت و در سال ۱۹۹۰ به عنوان فرمانده گردان اول گارد ولز منصوب شد. در ۳۰ ژوئن ۱۹۹۳ به درجه سرتیپ ارتقا یافت و از سال ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۵ به عنوان فرمانده تیپ سوم پیاده نظام خدمت کرد، در سال ۱۹۹۶ به عنوان فرمانده نشان امپراتوری بریتانیا منصوب شد و سپس در سال ۱۹۹۷ به عنوان مدیر مطالعات و معاون فرمانده (زمین) کالج فرماندهی و ستاد خدمات مشترک منصوب شد. در ۱۷ آگوست ۱۹۹۸، او به درجه سرلشکری ارتقا یافت و به عنوان افسر کل فرمانده لشکر اول زرهی (بریتانیا) شد که به عنوان لشکر چند ملیتی ستاد (جنوب غربی) به بوسنی اعزام شد. وات در سال ۲۰۰۰ به عنوان سرلشکر فرمانده لشکر خانگی و افسر کل فرمانده منطقه لندن منصوب شد و در این سمت نقش مهمی در مراسم تشییع جنازه مل
که مادر در سال ۲۰۰۲ داشت. او در سال ۲۰۰۳ فرمانده ارتش میدانی شد و در سال ۲۰۰۴ به عنوان فرمانده شوالیه نشان سلطنتی ویکتوریا مفتخر به دریافت نشان شوالیه شد. در سال ۲۰۰۵ به عنوان افسر کل فرمانده ایرلند شمالی منصوب شد: در این نقش، او از برنامه ریزی بلندمدت حمایت کرد و اظهار داشت که چنین درس هایی را می توان در عراق به کار برد. از سال ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۸، او فرمانده کل قوا، فرماندهی زمینی بود. او در سال ۲۰۰۸ به عنوان فرمانده شوالیه نشان حمام منصوب شد و اواخر همان سال از ارتش بازنشسته شد.
دیوید واتسون (؛ ۷ فوریه ۱۸۶۹ – ) فرد نظامی اهل کانادا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است. واتسون، پسر ویلیام واتسون و جین گرانت، متولد شهر کبک، روزنامه نگار روزنامه ی کبک مورنینگ کرونیکل (که بعدها فقط کبک کرونیکل نامیده شد) بود. او بعدها مدیر کل روزنامه و مدیر کل ناشر آن شد. او دوران نظامی خود را به عنوان سرباز وظیفه در هنگ هشتم تفنگداران سلطنتی آغاز کرد. او در سال ۱۹۰۳ به درجه ستوان و سپس کاپیتان، در سال ۱۹۱۰ به درجه سرگردی و در سال ۱۹۱۲ به درجه سرهنگ دومی ارتقا یافت. در سال ۱۹۱۴، او در نیروی اعزامی کانادا ثبت نام کرد و به زودی فرماندهی گردان دوم، سی ئی اف، به او سپرده شد. او در سال ۱۹۱۵ به درجه سرتیپ ارتقا یافت و فرماندهی تیپ پنجم، لشکر دوم کانادا را بر عهده گرفت. او در آوریل ۱۹۱۶ به درجه سرلشکری ارتقا یافت و فرماندهی لشکر چهارم کانادا را پس از تأسیس آن در سال ۱۹۱۶ بر عهده گرفت. او با کمک ادموند آیرونساید، فرماندهی های مختلف خود را در بیشتر نبردهای بزرگ کانادایی جنگ جهانی اول، از جمله نبرد دوم ایپر، نبرد سوم، نبرد ویمی ریج، نبرد پاسچندال، نبرد آمیان، نبرد دوم آراس و نبرد کامبره، بر عهده دا
شت. در اواخر سال ۱۹۱۷، او و ویکتور اودلوم، فرمانده خود، آرتور کوری، را از اتهام اختلاس که به پایان دوران حرفه ای اش منجر شد، نجات دادند. آنها به کوری پول کافی «قرض» دادند تا بتواند مبلغ بسیار زیادی را که قبل از جنگ از صندوق های هنگ دزدیده بود، بازپرداخت کند. پس از جنگ، او کار خود را در روزنامه کبک کرونیکل از سر گرفت و مالک اصلی آن شد. او همچنین رئیس کمیسیون بندر کبک بود. او در سال ۱۹۲۲ درگذشت.