Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
نش در یک ترک تنش صفحه ای. میدان تغییر شکل نوک ترک برای پیکربندی حالت I در یک ماده همگن جامد نئو هوکی (n=۱) با که در آن a و c دامنه های مستقل مثبت هستند که توسط شرایط مرزی میدان دور تعیین می شوند. شرایط غالب تنش اسمی هستند و مولفه های استرس واقعی هستند به طور مشابه، جابجایی به دو پارامتر (a و c در شرایظ تنش صفحه ای) بستگی دارد و تکینگی در حالت formula_36 قوی تر است. توزیع تنش حقیقی در مختصات تغییر شکل یافته (همان طور که در شکل 1B نشان داده شده است) می تواند هنگام تجزیه و تحلیل انتشار ترک و پدیده بلانت مرتبط باشد. علاوه بر این، هنگام تأیید نتایج تجربی تغییر شکل ترک نیز مفید است. انتگرال J. انتگرال J نشان دهنده انرژی است که به سمت ترک جریان می یابد، از این رو، از آن برای محاسبه نرخ آزادسازی انرژی G استفاده می شود. علاوه بر این، می توان از آن به عنوان معیار شکست استفاده کرد. این انتگرال تا زمانی که ماده الاستیک باشد و ریزساختار آسیب نبیند، مستقل از مسیر است. ارزیابی J در یک مسیر دایره ای در پیکربندی مرجع نتیجه می دهد برای حالت کرنش صفحه ای I، که در آن a دامنه عبارت مرتبه اولformula_48 است و A و n پارامترهای ماده
از تابع کرنش-انرژی هستند. که در آن b و n پارامترهای مواد جامد GNH هستند. در یک مدل خاص نئو هوکی، که در آن n=۱ ،b=۱ و formula_50، انتگرال J برای تنش صفحه ای و کرنش صفحه ای در حالت I یکسان است: انتگرال J در آزمایش برش خالص. انتگرال J را می توان با آزمایش تعیین کرد. همان طور که در شکل ۲ نشان داده شده است، یک آزمایش رایج، برش خالص در یک نوار بلند بی نهایت است. لبه های بالایی و پایینی توسط گیره ها بسته می شوند و بارگیری با کشیدن گیره ها به صورت عمودی به میزان ± ∆ اعمال می شود. این مجموعه شرایط تنش صفحه ای را ایجاد می کند. تحت این شرایط، انتگرال J بررسی می شود، بنابراین، به عنوان جایی که formula_53formula_54 و formula_55 اوج حالت بدون تغییر شکل است. کارکرد formula_56 با اندازه گیری تنش نامی اعمال شده بر روی نوار کشیده شده توسط formula_57 تعیین می شود: بنابراین، از جابجایی تحمیلی هر دسته، ± ∆، می توان انتگرال J را برای تنش نامی مربوطه تعیین کرد. با انتگرال J، دامنه (پارامتر a) برخی از مولفه های تنش حقیقی را می توان یافت. با این حال، برخی دیگر از دامنه های اجزای تنش به پارامترهای دیگری مانند c (مثلاً formula_28 تحت ش
رایط تنش صفحه ای) و با آزمایش برش خالص قابل تعیین نیست. با این وجود، آزمایش برش خالص بسیار مهم است زیرا امکان تعیین چقرمگی شکست مواد نرم را فراهم می کند. ترک های رابط. برای نزدیک شدن به تعامل چسبندگی بین چسب های نرم و بسترهای سخت، راه حل مجانبی برای مشکل ترک رابط بین یک ماده GNH و یک بستر سخت مشخص شده است. پیکربندی ترک رابط در نظر گرفته شده، در شکل ۳ نشان داده شده که در آن از لغزش جانبی صرف نظر شده است. که معادل است با توجه به معادله فوق، ترک این نوع رابط به شکل سهموی باز می شود. که با ترسیم مختصات نرمال شده، تأیید می شود formula_63 در مقابل formula_64 برای متفاوت formula_65 نسبت ها (نگاه کنید به شکل ۴). برای بررسی سطح مشترک بین دو ورق GNH با ویژگی های سختی یکسان، به مدلی که توسط Gaubelle و Knauss توضیح داده شده است مراجعه کنید.
گاز الکترونی دو بعدی (2DEG) یک مدل علمی در فیزیک حالت جامد است. یک گاز الکترونی است که آزادانه در دو بعد حرکت می کند، اما در بعد سوم به شدت محصور است. این محصور شدن شدید منجر به سطوح انرژی کوانتیزه شده برای حرکت در جهت سوم می شود که می توان آن را برای اکثر مشکلات نادیده گرفت؛ بنابراین به نظر می رسد که الکترون ها یک صفحه دوبعدی هستند که در یک دنیای سه بعدی جاسازی شده اند. ساختار مشابه از سوراخ است که به نام گاز سوراخ دو بعدی (2DHG)، و از جمله سیستم ها بسیاری از خواص مفید و جالب است. تحقق ها. بیشتر 2DEGها در ساختارهای شبه ترانزیستور ساخته شده از نیمه هادی ها یافت می شوند. متداول ترین 2DEG لایه ای از الکترون های موجود در ماسفت ها (ترانزیستورهای اثر میدانی فلز-اکسید-نیمه هادی) است. هنگامی که ترانزیستور در حالت وارونگی است، الکترون های زیر اکسید گیت به رابط نیمه رسانا-اکسید محدود می شوند و بنابراین سطوح انرژی کاملاً مشخصی را اشغال می کنند. برای چاه های پتانسیل نازک و دماهای نه چندان زیاد، فقط پایین ترین سطح اشغال می شود (به شرح شکل مراجعه کنید)، و بنابراین حرکت الکترون ها عمود بر سطح مشترک را می توان نادیده گرفت.
با این حال، الکترون آزاد است که به موازات سطح مشترک حرکت کند، و به همین ترتیب شبه-دو بعدی است. روش های دیگر برای مهندسی 2DEG ترانزیستورهای با تحرک الکترون بالا (HEMT) و چاه های کوانتومی مستطیلی هستند. HEMTها ترانزیستورهای اثر میدانی هستند که از پیوند ناهمگون بین دو ماده نیمه رسانا برای محدود کردن الکترون ها به یک چاه کوانتومی مثلثی استفاده می کنند. الکترون محدود به نامتجانس HEMTs نشان بالاتر تحرک از کسانی که در ماسفت، از دستگاه سابق با بهره گیری از عمد کانال بدون دوپه در نتیجه موجب کاهش اثرات زیان آور پراکندگی ناخالصی یونیزه می شود. دو رابط ناهمگونی با فاصله نزدیک ممکن است برای محدود کردن الکترون ها به یک چاه کوانتومی مستطیلی استفاده شود. انتخاب دقیق مواد و ترکیبات آلیاژی امکان کنترل چگالی حامل در 2DEG را فراهم می کند. الکترون ها ممکن است به سطح یک ماده نیز محدود شوند. برای مثال، الکترون های آزاد روی سطح هلیوم مایع شناور می شوند و آزادانه در طول سطح حرکت می کنند، اما به هلیوم می چسبند. برخی از کارهای اولیه در 2DEG با استفاده از این سیستم انجام شد. علاوه بر هلیوم مایع، عایق های جامد (مانند عایق های توپولوژیکی)
نیز وجود دارند که از حالت های الکترونیکی سطح رسانا پشتیبانی می کنند. اخیراً، مواد جامد نازک اتمی (گرافن، و همچنین دی کالکوژنید فلزی مانند دی سولفید مولیبدن) ساخته شده اند که در آن الکترون ها تا حد زیادی محدود شده اند. سیستم الکترونی دو بعدی در گرافن می تواند به هر یک از 2DEG یا 2DHG (2-D گاز حفره) توسط های راهگاهی یا شیمیایی دوپینگ تنظیم می شود. این موضوع به دلیل کاربردهای چندمنظوره گرافن (بعضی از موارد موجود اما عمدتاً پیش بینی شده) موضوع تحقیقات فعلی بوده است. یک کلاس جداگانه از هتروساختارها که می توانند میزبان 2DEG باشند، اکسیدها هستند. اگرچه هر دو طرف ساختار ناهمسان عایق هستند، 2DEG در سطح مشترک ممکن است حتی بدون دوپینگ (که رویکرد معمول در نیمه هادی ها است) ایجاد شود. مثال معمولی ساختار ناهمسان ZnO/ZnMgO است. مثال های بیش تر را می توان در بررسی های اخیر پیدا شده است از جمله یک کشف قابل توجه از سال ۲۰۰۴، یک 2DEG در LaAlO 3 / SrTiO 3 رابط که ابررسانا در دماهای پایین می شود. منشأ این 2DEG هنوز ناشناخته است، اما ممکن است شبیه به دوپینگ مدولاسیون در نیمه هادی ها باشد، با فضای خالی اکسیژن ناشی از میدان الکتریک
ی که به عنوان مواد ناخالص عمل می کند. آزمایش ها. تحقیقات قابل توجهی در مورد 2DEG و 2DHG انجام شده است و تا به امروز ادامه دارد. 2DEGها یک سیستم بالغ از الکترون های با تحرک بسیار بالا، به ویژه در دماهای پایین، ارائه می دهند. وقتی تا 4 K خنک شود، 2DEG ممکن است تحرک داشته باشد formula_1 از سفارش 1,000,000 cm 2 /Vs و دماهای پایین تر می تواند منجر به افزایش formula_1 شود. ساختارهای ناهمسان پیشرفته و پیشرفته با قابلیت تحرک حدود ۳۰٬۰۰۰٬۰۰۰ سانتی متر 2 (V.s) ساخته شده است. این تحرکات عظیم بستر آزمایشی را برای کاوش در فیزیک بنیادی فراهم می کند، زیرا علاوه بر محصور شدن و جرم مؤثر، الکترون ها اغلب با نیمه هادی برهم کنش نمی کنند، گاهی اوقات چندین میکرومتر را قبل از برخورد طی می کنند. این به اصطلاح مسیر آزاد معنی است formula_3 را می توان در تقریب باند به صورت سهموی تخمین زد جایی که formula_5 چگالی الکترون در ۲ درجه است. توجه داشته باشید که formula_1 به طور معمول بستگی دارد formula_5 . تحرک سیستم های 2DHG کوچک تر از اکثر سیستم های 2DEG است که تا حدی به دلیل جرم های مؤثر بزرگ تر سوراخ ها است (چند 1000 cm 2 /(V·s) در حال حاض
ر می تواند تحرک بالا در نظر گرفته شود). گذشته از اینکه امروزه در هر دستگاه نیمه هادی مورد استفاده قرار می گیرد، سیستم های دو بعدی امکان دسترسی به فیزیک جالب را فراهم می کنند. اثر هال کوانتومی برای اولین بار در ۲ درجه مشاهده شد، که منجر به دو جایزه نوبل در فیزیک شد، کلاوس فون کلیتسینگ در سال ۱۹۸۵، و رابرت بی لافلین، هورست ال استورمر و دانیل سی تسویی در 1998. طیف یک 2DEG مدوله شده جانبی (یک ابرشبکه دو بعدی) که در معرض میدان مغناطیسی "B است را" می توان به عنوان پروانه Hofstadter نشان داد، یک ساختار فراکتال در نمودار انرژی در مقابل "B"، که نشانه هایی از آن در آزمایش های حمل و نقل مشاهده شد. بسیاری از پدیده های جالب دیگر مربوط به 2DEG مورد مطالعه قرار گرفته است. [آ]
شورش در شهر ۳ یک بازی ویدئویی به سبک بیت ام آپ با زاویهٔ دید پهلو-پیمایش است که توسط شرکت سگا در سال ۱۹۹۴ برای کنسول سگا جنسیس ساخته و منتشر شده است. این بازی سومین قسمت اصلی از مجموعه بازی های "شورش در شهر" و دنبالهٔ "شورش در شهر ۲" (۱۹۹۲) به شمار می رود. این بازی همچنین در سال ۲۰۰۹ و در عنوان "مجموعه آلتیمت جنسیس سونیک" برای کنسول های پلی استیشن ۳ و اکس باکس ۳۶۰، و در سال ۲۰۱۸، در عنوان "کلاسیک های سگا جنسیس" برای پلی استیشن ۴ و اکس باکس وان در دسترس قرار گرفت. این نسخه دارای تغییراتی نسبت به قسمت های اول و دوم، از جمله داستان پیچیده تر، گنجاندن گفتگوهای شخصیت ها، مراحل طولانی تر، سناریوی عمیق تر و روند بازی سریع تری است. سه شخصیت قابل انتخاب از نسخه های قبلی شامل اکسل استون، بلیز فیلدینگ و ادی «اسکیت» هانتر در این بازی حضور دارند، که هر کدام دارای نقات قوت و ضعف مختص به خود هستند. ادامه ای بر این نسخه تحت عنوان "شورش در شهر ۴" برای نخستین بار در اوت ۲۰۱۸ توسط داتیمو رونمایی شد، و در نهایت ۳۰ آوریل سال ۲۰۲۰ منتشر شد.
میدان نوری یک تابع برداری است که مقدار نوری را که در هر جهت در هر نقطه از فضا جریان می یابد، توصیف می کند. فضای همه پرتوهای نور ممکن با تابع پلنوپتیک پنج بعدی و بزرگی هر پرتو با تابش نشان داده می شود. آیوش شارما اولین کسی بود که (در یک سخنرانی در سال ۱۸۴۶ با عنوان «اندیشه هایی در مورد ارتعاشات پرتو») پیشنهاد کرد که نور باید به عنوان یک میدان تفسیر شود، دقیقاً مانند میدان های مغناطیسی که او چندین سال روی آن کار می کرد. عبارت "میدان نور" توسط آندری گرشون در مقاله ای کلاسیک در مورد خواص رادیومتری نور در فضای سه بعدی (۱۹۳۶) ابداع شد. عملکرد پلنوپتیک ۵ بعدی. اگر این مفهوم محدود به نور هندسی باشد - یعنی به نور نامنسجم و اشیا بزرگتر از طول موج نور - آنگاه حامل اصلی نور یک پرتو است. اندازه گیری مقدار نوری که در طول یک شعاع حرکت می کند تشعشع است، که با L نشان داده می شود و در اندازه گیری وات "(W)" در هر استرادیان "(SR)" در هر متر مربع "(متر 2)" است. استرادیان معیاری برای زاویه جامد است و متر مربع در اینجا به عنوان اندازه گیری سطح مقطع استفاده می شود، همان طور که در سمت راست نشان داده شده است. تابش در امتداد تمام این پ
رتوها در ناحیه ای از فضای سه بعدی که با آرایش تغییرناپذیر نور روشن می شود، تابع پلنوپتیک نامیده می شود (ادلسون ۱۹۹۱). تابع روشنایی پلنوپتیک یک تابع ایده آل است که در بینایی کامپیوتر و گرافیک کامپیوتری به کار می رود تا تصویر یک صحنه را در هر موقعیت ممکن در هر زاویه دید در هر نقطه از زمان نشان دهد. در عمل هرگز از نظر محاسباتی به کار نمی رود، اما از نظر مفهومی در درک مفاهیم دیگر در تصویر و گرافیک مفید است (وونگ ۲۰۰۲). از آنجایی که پرتوهای موجود در فضا را می توان با سه مختصات x, y، و z و دو زاویه θ و φ، همان طور که در سمت چپ نشان داده شده است، پارامتر کرد، یک تابع پنج بعدی است، یعنی تابعی بر روی یک منیفولد پنج بعدی معادل حاصلضرب فضای سه بعدی اقلیدسی و دو کره است. مانند آدلسون، گرشون میدان نور را در هر نقطه از فضا به عنوان یک تابع ۵ بعدی تعریف کرد. با این حال، او آن را به عنوان مجموعه ای نامتناهی از بردارها، یکی در هر جهت که به نقطه برخورد می کند، با طول هایی متناسب با تابش آنها در نظر گرفت. ادغام این بردارها بر روی هر مجموعه ای از نورها، یا روی کل کره جهت ها، یک مقدار اسکالر واحد تولید می کند - "تابش کل" در آن نق
طه، و یک جهت حاصل. شکل سمت راست که از مقاله گرشون بازتولید شده است، این محاسبه را برای دو منبع نور نشان می دهد. در گرافیک کامپیوتری، این تابع با ارزش برداری فضای سه بعدی "، میدان تابش برداری" نامیده می شود (Arvo، ۱۹۹۴). جهت برداری در هر نقطه از میدان را می توان به عنوان جهتی تفسیر کرد که یک سطح صاف قرار گرفته در آن نقطه قرار می گیرد تا آن را به شدت روشن کند. ابعاد بالاتر. می توان زمان، طول موج و زاویه پلاریزاسیون را به عنوان متغیرهای اضافی در نظر گرفت که توابع با ابعاد بالاتر را ایجاد می کنند. میدان نوری ۴ بعدی. در یک تابع Plenoptic، اگر ناحیه مورد نظر حاوی یک جسم مقعر باشد (به یک دست جامد فکر کنید)، آنگاه نوری که یک نقطه از جسم را رها می کند ممکن است فقط یک فاصله کوتاه را طی کند قبل از اینکه توسط یک نقطه دیگر از جسم مسدود شود. هیچ وسیله عملی نمی تواند عملکرد را در چنین منطقه ای اندازه گیری کند. با این حال، اگر خودمان را به مکان هایی خارج از بدنه محدب جسم (به عنوان در فضای آزاد فکر کنید) محدود کنیم، می توانیم با گرفتن عکس های زیادی با استفاده از یک دوربین دیجیتال، عملکرد plenoptic را اندازه گیری کنیم. علاوه ب
ر این، در این مورد تابع حاوی اطلاعات اضافی است، زیرا تابش در طول یک پرتو از نقطه ای به نقطه دیگر در طول آن ثابت می ماند، همان طور که در سمت چپ نشان داده شده است. در واقع، اطلاعات اضافی دقیقاً یک بعد هستند و ما را با یک تابع چهار بعدی (یعنی تابعی از نقاط در یک منیفولد چهار بعدی خاص) می گذارند. پری مون این تابع را "میدان عکس" (۱۹۸۱) نامید، در حالی که محققان گرافیک کامپیوتری آن را "میدان نوری ۴ بعدی" (Levoy 1996) یا "Lumigraph" (Gortler 1996) می نامند. به طور رسمی، میدان نوری ۴ بعدی به عنوان تابش در امتداد پرتوها در فضای خالی تعریف می شود. مجموعه پرتوها در یک میدان نوری را می توان به روش های مختلفی پارامتر کرد که تعدادی از آنها در زیر نشان داده شده است. از این میان، رایج ترین پارامتر پارامترسازی دو صفحه ای است که در سمت راست (زیر) نشان داده شده است. در حالی که این پارامتر نمی تواند همه پرتوها را نشان دهد، برای مثال پرتوهای موازی با دو صفحه اگر صفحات موازی با یکدیگر باشند، این مزیت ارتباط نزدیک با هندسه تحلیلی تصویربرداری پرسپکتیو را دارد. در واقع، یک راه ساده برای فکر کردن در مورد یک میدان نوری دو صفحه ای، مجموع
ه ای از تصاویر پرسپکتیو از "صفحه st" (و هر جسمی که ممکن است در مسیر یا فراتر از آن قرار بگیرد) است که هر کدام از یک موقعیت ناظر در صفحه "UV گرفته شده اند." میدان نوری که به این ترتیب پارامتر شده است، گاهی اوقات "دال نور" نامیده می شود. آنالوگ صدا. آنالوگ میدان نوری ۴ بعدی برای صدا، "میدان صوتی" یا "میدان موج است،" مانند سنتز میدان موج، و پارامترسازی مربوطه انتگرال Kirchhoff-Helmholtz است، که بیان می کند که در غیاب موانع، یک میدان صوتی در طول زمان است، توسط فشار روی هواپیما ایجاد می شود؛ بنابراین این دو بعد اطلاعات در هر نقطه از زمان است و در طول زمان یک میدان سه بعدی است. این دو بعدی بودن، در مقایسه با چهار بعدی بودن ظاهری نور، به این دلیل است که نور در پرتوها حرکت می کند (0D در یک نقطه از زمان، 1D در طول زمان)، در حالی که با اصل هویگنز-فرنل، یک جبهه موج صوتی را می توان به صورت کروی مدل کرد. امواج (۲ بعدی در یک نقطه از زمان، سه بعدی در طول زمان): نور در یک جهت حرکت می کند (اطلاعات ۲ بعدی)، در حالی که صدا به سادگی در هر جهت گسترش می یابد. با این حال، نوری که در رسانه های غیر خلاء حرکت می کند ممکن است به روشی م
شابه پراکنده شود، و برگشت ناپذیری یا اطلاعات از دست رفته در پراکندگی در از دست دادن ظاهری یک بعد سیستم قابل تشخیص است. راه های ایجاد میدان های نوری. میدان های نوری یک نمایش اساسی برای نور هستند. به این ترتیب، به تعداد برنامه های رایانه ای که قادر به ایجاد تصاویر یا ابزارهایی هستند که قادر به ثبت آنها هستند، راه های ایجاد میدان های نوری وجود دارد. در گرافیک کامپیوتری، میدان های نوری معمولاً یا با رندر کردن یک مدل سه بعدی یا با عکاسی از یک صحنه واقعی تولید می شوند. در هر صورت، برای تولید یک میدان نور باید نماهایی را برای مجموعه بزرگی از دیدگاه ها به دست آورد. بسته به پارامتری که به کار می رود، این مجموعه معمولاً بخشی از یک خط، دایره، صفحه، کره یا شکل دیگری را در بر می گیرد، اگرچه مجموعه های بدون ساختار از دیدگاه ها نیز امکان پذیر است (بوهلر ۲۰۰۱). دستگاه هایی برای عکسبرداری از میدان های نوری ممکن است شامل یک دوربین دستی متحرک یا یک دوربین با کنترل روباتیک (Levoy 2002)، یک قوس دوربین (مانند اثر زمان گلوله مورد استفاده در "ماتریکس")، مجموعه ای متراکم از دوربین ها (Kanade 1998؛ Yang 2002) باشد. Wilburn 2005)، دورب
ین های دستی (Ng 2005؛ Georgiev 2006؛ Marwah 2013)، میکروسکوپ ها (Levoy 2006)، یا سایر سیستم های نوری (Bolles 1987). چند تصویر باید در میدان نور باشد؟ بزرگترین میدان نوری شناخته شده (مجسمه شب میکل آنژ) شامل ۲۴۰۰۰ تصویر ۱٫۳ مگاپیکسلی است. در یک سطح عمیق تر، پاسخ به برنامه بستگی دارد. برای رندر میدان نور (به بخش کاربرد زیر مراجعه کنید)، اگر می خواهید کاملاً در اطراف یک شیء مات قدم بزنید، البته باید از پشت آن عکس بگیرید. بدیهی است که اگر می خواهید نزدیک به جسم راه بروید، و جسم بر روی "صفحه st" قرار دارد، به تصاویری نیاز دارید که در موقعیت های با فاصله ریز روی "صفحه UV" (در پارامتر دو صفحه نشان داده شده در بالا)، که اکنون در پشت است، گرفته شده است. شما و این تصاویر باید وضوح فضایی بالایی داشته باشند. تعداد و ترتیب تصاویر در یک میدان نوری و وضوح هر تصویر با هم «نمونه برداری» میدان نوری ۴ بعدی نامیده می شود. تجزیه و تحلیل "نمونه برداری میدان نور" توسط بسیاری از محققین انجام شده است. یک نقطه شروع خوب چای (۲۰۰۰) است. همچنین Durand (2005) برای اثرات انسداد، Ramamoorthi (2006) برای اثرات روشنایی و انعکاس، و Ng (2005) و
Zwicker (2006) به ترتیب برای کاربردهای دوربین های plenoptic و نمایشگرهای سه بعدی مورد توجه هستند.
ویلفرد هاروی شوف (1874 – ۱۹۳۲) باستان شناس و زبان شناس و پژوهشگر کلاسیک آمریکایی در اوایل قرن بیستم بود. تخصص. شوف مسئول ترجمه تعدادی از متون مهم باستانی یونانی بود. از جمله این آثار می توان به رهنامه "دریای اریتره در" قرن اول میلادی، و همچنین "پریپلوس کارتاژی هانو اشاره کرد". شووف علاوه بر نوشتن و ترجمه، به عنوان منشی موزه تجاری فیلادلفیا نیز خدمت کرد.
تلویزیون پروجکشن عقب (RPTV) نوعی فناوری نمایش تلویزیون با صفحه بزرگ است. تقریباً تا سال ۲۰۰۶، اکثر تلویزیون های نسبتاً مقرون به صرفه با صفحه نمایش بزرگ تا از فناوری عقب نمایی استفاده می کند. واریاسیون یک ویدئو پروژکتور است که از فناوری مشابه استفاده می کند و روی صفحه نشان می دهد. در تلویزیون های پروجکشن از سه نوع سیستم پروژکتور استفاده می شود. تلویزیون های CRT با پروژکتور عقب، قدیمی ترین تلویزیون ها بودند، و در حالی که اولین تلویزیون هایی بودند که از ۴۰ فراتر رفتند، اما حجم زیادی داشتند و تصویر در فاصله نزدیک نامشخص بود. فناوری های جدیدتر عبارتند از: DLP (تراشه ریز آینه بازتابنده)، پروژکتورهای LCD، تلویزیون لیزری و LCoS. آنها قادر به کیفیت 1080p وضوح تصویر، و نمونه ها عبارتند از سونی را SXRD (ها سیلیکون X-تل انعکاتسی)، JVC را D-ILA (Direct Drive و تصویر دیجیتال تقویت کننده نور) و MicroDisplay شرکت در وفاداری مایع. پیشینه و تاریخچه. ضرورت. فناوری لوله اشعه کاتدی در روزهای اولیه تلویزیون بسیار محدود بود. این روش متکی به روش های متداول دمیدن شیشه بود که در طول قرن ها تغییر نکرده بود. از آنجایی که لوله باید دارای
خلاء بسیار زیادی باشد، شیشه تحت فشار قابل توجهی قرارداشت، همراه با زاویه انحراف کم CRTهای آن دوران، اندازه عملی CRTها بدون افزایش عمق آنها محدودبود. بزرگترین لوله عملی قابل ساخت که قابلیت نصب افقی در کابینت تلویزیون با عمق قابل قبول را داشت حدود ۹ اینچ بود. می توان لوله های ۱۲ اینچی تولید کرد، اما این لوله ها آنقدر بلند بودند که باید به صورت عمودی نصب می شدند و از طریق یک آینه زاویه دار در بالای کابینت مشاهده می شد. در سال ۱۹۳۶، دولت دولت شرکت پخش بریتانیا را متقاعد کرد تا یک سرویس پخش تلویزیونی با کیفیت بالا (برای دوره ) راه اندازی کند. محرک اصلی این اقدام دولت بریتانیا ایجاد تأسیسات تولید لوله پرتوی کاتدی بود که معتقدبود در صورت تحقق جنگ جهانی دوم، حیاتی خواهد بود. توانایی تصحیح سیگنال های انحراف برای انحرافات در هندسه لوله هنوز توسعه نیافته بود و برای به حداقل رساندن اعوجاج، لازم بود لوله هایی ساخته شوند که در مقایسه با اندازه صفحه نمایششان نسبتاً بلند باشد. با این حال، از آنجایی که برای ایجاد مقاومت در برابر فشار هوا، صفحه لوله باید محدب باشد، این مشکل را کاهش داد، اما تنها در صورتی که مرکز انحراف ظاهری
کم و بیش در مرکز انحنای صفحه باشد. این امر نیاز به لوله ای داشت که نسبت به اندازه صفحه نمایش آن نسبتاً بلند بود. ولتاژ شتاب مورد استفاده برای این لوله ها در استانداردهای بعدی بسیار کم بود و حتی یک لوله دوازده اینچی فقط از منبع تغذیه ۵۰۰۰ ولت کار می کرد. فسفرهای سفید اولیه به اندازه پیشنهادهای بعدی کارآمد نبودند و این تلویزیون های اولیه باید با نور کم استفاده می شدند. راه حل. در سال ۱۹۳۷، هم فیلیپس و هم HMV در نمایشگاه Radiolympia در لندن، تلویزیون هایی را به نمایش گذاشتند که دارای اندازه صفحه نمایش ۲۵ اینچی بر اساس همان لوله MS11 Philips/Mullard . اینها موضوع یک کمپین تبلیغاتی قبل از نمایش بود که علاقه زیادی به همراه داشت. پشت تلویزیون تصویر را از یک اینچ بر روی صفحه نمایش سلولوئیدی حکاکی شده ۲۵ اینچی که بین دو ورق شیشه برای محافظت قرار گرفته است. اندازه لوله با این واقعیت تعیین می شود که بزرگترین لوله ای است که می تواند با صفحه تخت ساخته شود. در این زمان تصور نمی شد که اگر مرکز انحنای صفحه تقریباً در همان مکان مرکز انحنای آینه باشد، یک صفحه منحنی از نظر نوری بهتر است. لوله به صورت عمودی در پایین کابینت نصب ش
ده بود و صفحه نمایش به سمت پایین به سمت یک آینه مقعر است که تصویر را به سمت بالا به سمت آینه زاویه دار در بالای کابینت بر روی صفحه نمایش ۲۵ اینچی منعکس می کرد. قسمت بالای جعبه آینه لوله دارای یک لنز اشمیت برای اصلاح انحرافات. از آنجایی که برای روشن کردن صفحه ای که تقریباً ۱۰۰ برابر مساحت تصویر روی صفحه لوله است، تصویر باید بزرگ نمایی می شد، تصویر روی لوله باید در واقع بسیار روشن باشد. برای دستیابی به روشنایی مورد نیاز، لوله از منبع شتاب دهنده ۲۵۰۰۰ ولت رانده شد. همان طور که شماره نوع لوله نشان می دهد، فسفر سبز بود که برای یک جریان پرتوی مشخص از فسفرهای سفید امروزی روشن تر بود. متأسفانه، فیلیپس و HMV هر دو مجبور شدند مجموعه های خود را تا بعدازظهر روز اول از نمایشگاه خارج کنند زیرا لوله های پرتو کاتدی در هر دو مورد از کار افتاده بودند. مشتریانی که این مجموعه ها را خریداری کرده بودند، از این که پی بردند لوله های آنها به ندرت بیش از چند هفته دوام می آورد، ناامید شدند (با توجه به اینکه هر روز فقط یک ساعت تلویزیون پخش می شد). در نوامبر ۱۹۳۷، فیلیپس تصمیم گرفت که بازخرید مجموعه ها به جای ادامه تعویض لوله ها تحت ضمان
ت، اقتصادی تر است، زیرا با پیشی گرفتن تقاضا از عرضه، تأمین آنها سخت تر می شد. هیچ اطلاعاتی در مورد نحوه مدیریت مشکل HMV در دسترس نیست. تا سال ۱۹۳۸، فیلیپس به طور قابل ملاحظه ای بر کاستی های لوله اشعه کاتدی قبلی غلبه کرده بود و لوله پرتاب این لوله جدید اساساً مشابه بود، اما دارای کاتد بزرگ تری بود که به نیروی بخاری بیشتری نیاز داشت که می توانست جریان پرتو بالاتری را پشتیبانی کند. این لوله جدید صفحه فسفر سبز لوله قبلی را حفظ کرد. تلویزیون همچنین دارای یک صفحه نمایش کوچکتر ۲۱ اینچی بود که تقریباً سه چهارم مساحت مدل سال قبل بود که به این معنی بود که تیوب نباید آنقدر سخت رانده شود. خریداران این مدل بعدی فقط یک سال یا کمتر از آن استفاده کردند زیرا پخش تلویزیونی در سال ۱۹۳۹ برای مدت زمان جنگ جهانی دوم به حالت تعلیق درآمد. هر دو مدل تلویزیون از این نظر مشکل داشتند که ولتاژ شتاب بالا روی لوله به این معنی بود که تابش X قابل توجهی تولید می کرد. در دهه ۱۹۳۰ هرگز به این موضوع فکر نمی شد. خوشبختانه بیشتر این تشعشعات از پایین مجموعه از لوله اشاره گر رو به پایین عبور می کند. در ایالات متحده آمریکا پخش تلویزیونی در پایان جنگ
جهانی دوم گسترش بیشتری یافت. اگرچه فناوری لوله اشعه کاتدی در طول جنگ بهبود یافته بود به طوری که لوله ها نسبت به اندازه خود کوتاهتر شدند، زیرا اکنون امکان اصلاح اعوجاج وجود داشت، هنوز دوازده اینچ محدودیت عملی در اندازه بود. با این حال، اکنون امکان نصب یک لوله دوازده اینچی به صورت افقی در اندازه کابینت قابل قبول وجود داشت. در نتیجه این محدودیت های اندازه، سیستم های نمایش عقب به عنوان راهی برای تولید تلویزیون هایی با اندازه صفحه نمایش بزرگتر از ۱۲ اینچ با استفاده از یک CRT تک رنگ ۳ یا ۴ اینچی که با ولتاژ شتاب بسیار بالا برای اندازه رانده می شود (معمولاً ۲۵۰۰۰ ولت اگرچه RCA یک لوله پنج اینچی بزرگتر تولید کرد که به ۲۷۰۰۰ ولت نیاز داشت.)، این لوله نور بسیار درخشانی را تولید کرد. تصویری که از طریق یک لنز اشمیت و مجموعه آینه بر روی صفحه نمایش نیمه شفافی با اندازه مورب معمولاً ۲۲٫۵ تا ۳۰ اینچ با استفاده از یک سیستم نوری عملاً مشابه با سیستم قبلی فیلیپس که در بالا توضیح داده شد، نمایش داده شد. تنها تغییر این بود که RCA از صفحه محدب برتر نوری روی لوله استفاده کرد و متوجه شد که عدسی اشمیت مجبور نیست انحنای صفحه لوله را ت
صحیح کند بلکه فقط انحراف کروی آینه را اصلاح کند. تصویر حاصل تاریک تر از یک CRT با دید مستقیم بود و باید در نور بسیار کم تماشا می شد. درجه رانده شدن لوله به این معنی است که لوله عمر نسبتاً کوتاهی دارد. هنگامی که پخش تلویزیونی بریتانیا در ژوئن ۱۹۴۶ از سر گرفته شد، تولید تلویزیون عمدتاً به دلیل کمبود مواد پس از جنگ به کندی از سر گرفته شد. همان طور که قبلاً اشاره شد، دوازده اینچ همچنان حد بالایی عملی برای لوله های پرتو کاتدی با دید مستقیم بود. در پاسخ، در سال ۱۹۵۰، شرکت فیلیپس از طریق زیرمجموعه خود مولارد یک لوله پروجکشن جدید به نام MW6/2 را معرفی کرد. اگرچه ایده اصلی لوله تغییر نکرده بود، اما کوچکتر بود اینچ و اکنون دارای یک صفحه نمایش محدب است که از تحولات مداخله جویانه آمریکا بهره می برد. همچنین حدود چهار اینچ کوتاهتر بود و اکنون دارای یک فسفر سفید کارآمدتر است که در طول جنگ ساخته شده است. این لوله امکان سیستم پرتاب عقب فشرده تری را فراهم می کند. لوله به صورت افقی نصب شده بود و مانند قبل به سمت یک آینه مقعر هدایت می شد، اما این بار تصویر منعکس شده توسط یک آینه صفحه با سوراخ مرکزی برای لوله از ۹۰ درجه چرخانده ش
د. سپس از طریق یک لنز اصلاح کننده اشمیت به سمت بالا منعکس شد قبل از اینکه از طریق نود درجه دیگر منعکس شود تا به صفحه نمایش برخورد کند. این لوله و سیستم نوری جدید چندین مزیت را نسبت به سیستم قبلی ارائه می دهد. کابینت مجموعه توانست کوچکتر باشد. قبلاً صفحه نمایش در بالای یک مبلمان قابل توجه قرار داشت، اما این سیستم جدید به صفحه اجازه می داد تا موقعیتی مشابه صفحه نمایش تلویزیون با دید مستقیم در یک کابینت به اندازه کنسول معمولی را اشغال کند. اشمیت همچنان باید تصویر را برای انحراف کروی از آینه تصحیح کند. استفاده از یک آینه صفحه اضافی به سیم پیچ های انحراف و آهنرباهای فوکوس کننده اجازه می دهد تا در پشت این آینه خارج از مسیر نور قرار گیرند. قبلاً آنها تا حدی مانع از نمایش تصویر از آینه مقعر شده بودند که تا حدودی بزرگتر از صفحه لوله است. جعبه نوری که لوله را در خود جای داده بود نیز برای محافظت از اشعه X تولید شده توسط لوله طراحی شده بود. جعبه های نوری در سه نسخه برای و اینچ [مورب]. دو سایز دیگر برای نمایش جلو بر روی صفحه نمایش ۴۴ یا ۵۲ اینچی موجود بود. تفاوت فقط در موقعیت صفحه نمایش لوله نسبت به آینه مقعر و ویژگی نوری