Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
می بایست در مقابل یگان هایی از دشمن که در حال دفاع رو در رو بودند و ضد حملاتی به جناحین مهاجمان می زدند، انجام می شد. لشکرهای پیاده نظام ارتش هفدهم ورماخت در تهاجم به سمت لویو، نیز تنها پیشروی نسبتاً کندی داشتند. همین حرکت کند گروه ارتش جنوب ورماخت به کیرپونوس زمان به سامان کردن دفاع خود را داد. طرح ورماخت برای محاصره ناحیه لویو. فرماندهی گروه ارتش جنوب همچنان تصور می کرد شوروی قصد تخلیه ناحیه برآمدگی لویو را دارد. از این رو، روز ۲۴ ژوئن، تحلیل شرایط امکان گسسته شدن اتصال گروه زرهی ۱ و ارتش ششم ورماخت، جهت عمل آزاد یگان های زرهی در اراضی شرق رود استیر را نشان می داد. با این وجود، فون روندشتت تصمیم گرفت تا هنگام گذر یگان های قدرتمندی از دو سپاه ۴۸ و ۳ موتوریزه گروه زرهی ۱ از رود استیر منتظر بماند. تا عصر روز ۲۴ ژوئن کاملاً روشن بود که ارتش سرخ قصد عقب نشینی ندارد و مقاومت سرسختانه ای از طرف آن در هر نقطه ای انتظار می رود. ارتش ششم شوروی در ناحیه لویو به دنبال حفظ موضع خود بود. با وجود این که این ناحیه در ابتدا با هیچ نیروی زرهی ورماخت رو به رو نبود اما دفاع آن شامل چهار تیپ ضد تانک می شد. با این حال، فرماندهی
عالی نیروی زمینی آلمان می پنداشت همچنان می توان انتظار عقب نشینی دشمن از ناحیه لویو را داشت و می بایست با تهاجم ارتش یازدهم ورماخت از رومانی که قرار بود تا روز ۲ ژوئیه آماده شود، جلوی آن را گرفت. روز ۲۵ ژوئن طولانی تر شدن جناح راست گروه زرهی ۱ در اثر پیشروی کند ارتش هفدهم ورماخت، موجب شد فرماندهی گروه ارتش جنوب و فرماندهان دو ارتش آن امکان به محاصره درآوردن نیروهای قدرتمندی از دشمن در غرب لویو از طریق چرخش سپاه ۱۴ موتوریزه گروه زرهی ۱ به همراه سپاه ۳۴ از جایگاه ذخیره، به سمت جنوب در شرق این شهر را در نظر بگیرند. با این حال گروه زرهی ۱ و سپاه ۱۴ موتوریزه آن اعلام کردند خود قادر به محافظت از جناح راستشان هستند تا فیلدمارشال فون روندشتت از تقسیم کردن نیروهای این گروه زرهی اجتناب کند. در این شرایط مشارکت نیروهای مجارستانی می توانست تأثیر بسزایی داشته باشد. با این حال دولت مجارستان خواهان دریافت یک درخواست رسمی از سمت آلمان برای کمک بود. در خط مرزی کوه های کارپات تنها یگان های رادیویی آلمان سعی داشتند با عملیات فریب نیروهای دشمن در آن قسمت را درگیر خود نگاه دارند. با این وجود تهاجم نیروهای مجارستانی از پیش بر اساس
عمل جنگی ورماخت، آماده شده بود. با توجه به مقاومت نیروهای ارتش سرخ و مشکلاتی که نبردهای مرزی برای ورماخت پدیدآوردند، ژنرال گئورگ فون زودنشترن، رئیس ستاد کل گروه ارتش جنوب، تصور می کرد اگر پیش از از دست رفتن دست بالا و فرسایش قوای محدود ذخیره آلمان، نیروهای دشمن در اطراف لویو شکست داده نشوند، با انتقال مداوم نیروی کمکی به آن ها، گروه ارتش جنوب قادر نخواهد بود مأموریت محاصره و انهدام نیروهای دشمن در غرب رود دنیپر را به انجام برساند. بدین جهت توصیه شد، در تهاجمی محدود، با یورش ارتش یازدهم ورماخت به سمت پروسکوروف در شمال و چرخش زود هنگام گروه زرهی ۱ به سمت جنوب شرقی، دشمن در شرق لویو به محاصره درآید. بدین ترتیب فرماندهی گروه ارتش جنوب با صدور فرمان شماره ۱ خود در روز ۲۶ ژوئن، گروه زرهی ۱ را از کنترل عملیاتی ارتش ششم ورماخت خارج کرد و به آن دستور داد هر چه سریع تر به سمت شرق یورش ببرد تا نیروهای دشمن را در همکاری با ارتش یازدهم ورماخت، در مجاورت کوه های کارپات به محاصره درآورد. بدین منظور گروه زرهی ۱، بدون توجه به جناحین طولانی، ابتدا می بایست خود را به شپتوفکا در ۲۰۰ کیلومتری خط مرزی می رساند و سپس به سمت جنوب ش
رقی چرخش می کرد. سپاه ۱۴ موتوریزه در جناح جنوبی گروه زرهی ۱ می بایست با «تمام نیروی در دسترس» به سمت برودی پیش می رفت و در خط مقدمی فراخ از رود گورین می گذشت. ارتش هفدهم هم فرمان به ادامه تهاجم با تمرکز بر شمال لویو، گرفت. در این شرایط ارتش ششم ورماخت می بایست از هر دو جناح چپ و راست گروه زرهی ۱ محافظت می کرد. این دستورالعمل گروه ارتش جنوب که محتمل ترین راه حل به نظر می رسید، تضعیف شدید توان رزمی یگان های پیاده نظام در اثر نبردهای پیشین را در نظر گرفته بود اما اساساً مأموریت اولیه خود را با محدود کردن حلقه محاصره از رود دنیپر به رود بوگ، زیر سؤال می برد. ادامه تهاجم گروه ارتش جنوب. بدین ترتیب، گروه زرهی ۱ ورماخت با ادامه پیشروی، پس از درگیری های شدید و دفع ضد حملات مکرر ارتش سرخ، روز ۲۶ ژوئن با رساندن خود به رود استیر، شهرهای لوتسک و دوبنو را به تصرف درآورد. نیروهای فن کلایست در این موضع یک بار دیگر هدف ضد حملات گسترده سپاه های مکانیزه شوروی قرار گرفتند که به پا شدن یک رزم زرهی در مقیاسی بی سابقه بین طرفین در نبرد برودی شد. این ضد حملات که به صورت تکه تکه و با گرفتاری به مشکلات فرماندهی و بی تجربگی افسران ارت
ش سرخ در کنترل توده نیروهای زرهی، به اجرا درمی آمدند، در رسیدن به اهداف تعیین شده ناموفق بودند و باعث از بین رفتن بسیاری از نیروهای ذخیره شوروی در منطقه شدند. عقب نشینی ارتش سرخ. دقیقا یک روز پس از که فرماندهی عالی نیروی زمینی آلمان و گروه ارتش جنوب ورماخت در حال انطباق برنامه خود با شرایط در حال تغییر بودند، روز ۲۷ ژوئن مشخص شد ارتش سرخ در حال عقب نشینی از ناحیه لویو است. پیروزی های ورماخت در برودی و دوبنو، مواضع جبهه جنوب غربی شوروی در جنوب لویو را غیر قابل دفاع ساخته بود. از این رو ارتش ششم شوروی روز ۲۷ ژوئن مواضع خود در راوا-روسکایا را رها و به سمت لویو عقب نشینی کرد. مدافعان شوروی در مقابل ارتش هفدهم ورماخت، با پوشش نیروهایی قدرتمند و با اجرای ضد حملات محلی از جمله با یگان های زرهی، در حال عقب نشستن به سمت شرق بودند. فرماندهی گروه ارتش جنوب ورماخت با صدور فرمان شماره ۲ خود در روز ۲۸ ژوئن، نیروها را مامور به حرکت سریع به سمت شرق کرد. بر این اساس، ارتش هفدهم ورماخت موظف به تعقیب بلافاصله دشمن جهت جلوگیری از استقرار آن در مواضع خط دفاعی جدید شد. دو روز بعد، در ۳۰ ژوئن، پس از تصرف ریونه و استروگ توسط یگان ها
ی زرهی فن کلایست، ارتش ششم شوروی، جهت اجتناب از گرفتاری در محاصره از شمال، خود لویو را نیز رها کرد. همان روز "استاوکا"، فرماندهی عالی شوروی، به کیرپونوس دستور داد نیروهای خود را تا ۹ ژوئیه تا استحکامات دفاعی موسوم به خط استالین در مرز پیشین شوروی و لهستان، عقب بکشد. همان روز ۳۰ ژوئن شهر لویو بدون هیچ مبارزه ای به تصرف لشکر یکم کوهستان از ارتش هفدهم ورماخت درآمد. سپاه ۴ مکانیزه شوروی جهت پوشش دادن به عقب نشینی نیروهای خودی، روز بعد برای پس گرفتن لویو اقدام به ضد حمله کرد. پس از نبرد شدید تن به تن، تلسط آلمانی ها بر این شهر حفظ شد. نیروهای مجارستانی در قابل سپاه ۷ این کشور در نهایت روز ۲ ژوئیه وارد میدان شدند و به سرعت از رود دنیستر در استانیسلاو گذشتند. این نیروها در ترنوپیل به ارتش هفدهم ورماخت متصل گشتند. نتایج و پیامدها. درگیری های شدید در ناحیه مرزی اطراف لویو هر دو طرف را متحمل خسارات و تلفات زیادی کرد. در اثر این درگیری ها گروه ارتش جنوب ورماخت در مواجهه با مقاومت نیروهای ارتش سرخ، با پیشروی کُند، از سایر نیروهای آلمانی در بخش های دیگر خط مقدم عقب ماند. به هر صورت، با عقب نشینی ارتش پنجم شوروی به سمت مرد
اب های پریپیات در شمال و عقب نشینی ارتش ششم شوروی به سمت شرق، شکاف ایجاد شده بین این دو ارتش شوروی راه را برای گروه زرهی ۱ به سمت کی یف باز کرد. با وجود به تأخیر افتادن پیشروی سپاه ۳ موتوریزه ورماخت با ضد حملات کیرپونوس و فراهم آمدن مقدار بیشتری وقت جهت عقب نشینی نیروهای او به مواضع دفاعی مشخص شده، خط استالین نیز با رسیدن لشکر یازدهم زرهی ورماخت به بردیچیف، روز ۷ ژوئیه در جنوب نووگورود-وولینسکی شکسته شد.
کینگزلی بن آدیر (انگلیسی: Kingsley Ben-Adir؛ زادهٔ ۲۸ فوریهٔ ۱۹۸۶) یک هنرپیشه اهل بریتانیا است. در تئاترهای لندن چندین نمایش اجرا کرده است. نقش کارآگاه خصوصی کریم واشنگتن در فصل دوم سریال نتفلیکس او ای بازی کرد.از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹، او در سریال های شبکه بی بی سی وان ظاهر شد و هم چنین در سریال موفق تلویزیونی پیکی بلایندرز ظاهر شد. در سال ۲۰۲۰، او در نقش مالکوم ایکس در فیلم یک شب در میامی استودیو آمازون به ایفای نقش پرداخت. اوایل زندگی. بن آدیر در گاسپل اوک، لندن، انگلستان، از مادری سیاه پوست ترینیدادی و پدری سفیدپوست بریتانیایی زاده شد.او به مدرسه ویلیام الیس در انجیل اوک، شمال غربی لندن رفت. در سال ۲۰۱۱ از مدرسه موسیقی و نمایش گیلدهال فارغ التحصیل شد. حرفه. از سال ۲۰۱۷ تا ۲۰۱۹، بن آدیر در فصل های چهار و پنج سریال تلویزیونی بی بی سی وان پیکی بلایندرز ظاهر شد و نقش سرهنگ بن یونگر را بازی کرد. در سال ۲۰۲۰، بن آدیر در نقش مالکوم ایکس در فیلم یک شب در میامی به کارگردانی رجینا کینگ بازی کرد. بن آدیر در کنار الی گوری (کاسیوس کلی)، لزلی اودوم جونیور (سم کوک) و آلدیس هاج (جیم براون) بازی کرد. در مارس ، ددلاین هالیوود گ
زارش داد که بن آدیر به عنوان شرور اصلی به سریال تهاجم مخفی برای دنیای سینمایی مارول پیوسته است. در فوریه ۲۰۲۲، بن آدیر قرار بود نقش باب مارلی را در فیلم بیوگرافی خود به کارگردانی رینالدو مارکوس گرین بازی کند.
انتخابات ریاست جمهوری تاجیکستان () در اکتبر ۲۰۲۰ برگزار شد. نتیجه ایم انتخابات پنجمین پیروزی متوالی برای امامعلی رحمان، رئیس بلندمدت سابق از حزب دموکراتیک خلق ها بود که با بیش از ۹۰ درصد آرا مجدداً انتخاب شد. رحمان پنجمین دوره ریاست جمهوری خود را در ۳۰ اکتبر آغاز کرد. او در مراسمی در دوشنبه سوگند ریاست جمهوری را یاد کرد. نظام انتخاباتی. رئیس جمهور برای یک دوره هفت ساله انتخاب می شود، و نامزدهای بالقوه به جمع آوری ۲۱۰٬۰۰۰ امضا برای حضور در انتخابات نیاز دارند. مراکز حوزه های رأی گیری در ساعت ۲۲:۰۰ بسته می شود و قرار بر این است که نتایج رسمی اولیه اوایل روز بعد اعلام شود.اگر هیچ یک از نامزدها بیش از ۵۰ درصد از کل آرا را به دست نیاورد، دور دوم بین ۱۵ تا ۳۱ روز بعد بین دو نامزدی که بیشترین آرا را به دست آورده اند برگزار می شود. برای اینکه نتیجه انتخابات معتبر باشد، مشارکت رای دهندگان باید از ۵۰ درصد تجاوز کند. در غیر این صورت انتخابات تازه ای برگزار می شود.
دانشگاه آسیای مرکزی یک دانشگاه سکولار، غیرانتفاعی و تحقیقاتی در آسیای مرکزی است. این دانشگاه توسط یک منشور بین المللی بین دولت های تاجیکستان، قرقیزستان و قزاقستان با مشارکت شبکه توسعه آقاخان (AKDN) در سال ۲۰۰۰ تأسیس شد. اولین پردیس مقطع کارشناسی آن در سال ۲۰۱۶ در نارین قرقیزستان افتتاح شد و پس از آن پردیس دوم در خاروغ، تاجیکستان گشوده شد. این دانشگاه دارای سه دانشکده است: دانشکده هنر و علوم (SAS)، مدرسه تحصیلات تکمیلی توسعه (GSD) و مدرسه آموزش حرفه ای و مداوم (SPCE). دانشکده هنر و علوم چهار برنامه کارشناسی را در دو پردیس واقع در نارین، قرقیزستان و خاروغ تاجیکستان ارائه می دهد. پردیس تکلی در قزاقستان در حال حاضر در مرحله برنامه ریزی است. ارتباط تحقیقاتی. دانشگاه آسیای مرکزی با معتبرترین دانشگاه های جهانی روابط پژوهشی و علمی دارد. جشن فراغت ۲۰۲۳. در ۱۶ جون ۲۰۲۳ جشن فراغت دانشجویان سال ۲۰۲۳ در یک محفل ویژه با حضور شاهدخت زهرا آقاخان، مقامات عالی رتبه، مهمانان داخلی و خارجی و در نارین برگزار گردید.
نیلوتامید که با نام های تجاری Nilandron و Anandron فروخته می شود، یک آنتی آندروژن غیر استروئیدی (NSAA) است که در درمان سرطان پروستات استفاده می شود.همچنین به عنوان بخشی از هورمون درمانی زنانه برای زنان تراجنسیتی و برای درمان آکنه و سبوره در زنان مورد مطالعه قرار گرفته است. شکل تجویز آن به صورت خوراکی است. عوارض جانبی در مردان شامل حساس شدن و بزرگ شدن سینه ها، زنانه شدن، اختلال در عملکرد جنسی و گرگرفتگی است. تهوع، استفراغ، اختلالات بینایی، عدم تحمل الکل، افزایش آنزیم های کبدی و بیماری ریوی می تواند در هر دو جنس رخ دهد. به ندرت، نیلوتامید می تواند باعث نارسایی تنفسی و آسیب کبدی شود. این عوارض جانبی نامطلوب، همراه با تعدادی از موارد مرتبط با مرگ، استفاده از نیلوتامید را محدود کرده است. نیلوتامید به عنوان یک آنتاگونیست انتخابی گیرنده آندروژن (AR) عمل می کند و از اثرات آندروژن هایی مانند تستوسترون و دی هیدروتستوسترون (DHT) در بدن جلوگیری می کند. از آنجایی که بیشتر سلول های سرطانی پروستات برای رشد و بقا به این هورمون ها متکی هستند، نیلوتامید می تواند پیشرفت سرطان پروستات را کند کرده و عمر مردان مبتلا به این بیماری
را افزایش دهد. نیلوتامید در سال ۱۹۷۷ کشف شد و برای اولین بار در سال ۱۹۸۷ برای استفاده پزشکی معرفی گردید. در سال ۱۹۹۶ در ایالات متحده در دسترس قرار گرفت. این دارو به دلیل اثربخشی، تحمل و ایمنی بهتر، تا حد زیادی با NSAAهای جدیدتر و بهبود یافته، یعنی بیکالوتامید و انزالوتامید جایگزین شده است و اکنون به ندرت استفاده می شود. نیلوتامید در فهرست داروهای ضروری سازمان جهانی بهداشت قرار دارد.
شاهزاده کلمانتین بلژیک ( , ; ۳۰ ژوئیه ۱۸۷۲ – ۸ مارس ۱۹۵۵)، عضو خاندان وتین در شاخه ساکس کوبورگ و گوتا بود که به این ترتیب او همچنین به عنوان شاهزاده خانم ساکس کوبورگ و گوتا و دوشس در زاکسن شناخته می شد. در سال ۱۹۱۰، او به عنوان همسر ناپلئون ویکتور ژروم فردریک بناپارت، مدعی بناپارتیست تاج و تخت امپراتوری فرانسه (به عنوان ناپلئون پنجم) شاهزاده ناپلئون و ملکه فرانسوی ها شد. او سومین دختر پادشاه لئوپولد دوم بلژیک و ملکه ماری هنریت تولد او نتیجه آشتی نهایی والدینش پس از مرگ پسر و تنها وارث دودمانشان، شاهزاده لئوپولد، دوک در سال ۱۸۶۹ بود. برابانت کلمانتین در نوجوانی عاشق پسر عموی اول خود شاهزاده بودوئن شد ولی پسر عمویش نسبت به او این احساس را نداشت و در سال ۱۸۹۱ در سن ۲۱ سالگی بر اثر ذات الریه درگذشت. کلمانتین به سختی با مادرش کنار می آمد و به پدرش که مرتباً او را همراهی می کرد نزدیکتر بود. او در سال ۱۸۹۶ امیدوار بود که با روپرشت، ولیعهد باواریا ازدواج کند، اما کلمانتین با این پیوند مخالفت کرد. با گذشت سال ها، کلمانتین مجرد ماند. در حدود سال ۱۹۰۲، مدت کوتاهی پس از مرگ ملکه ماری هنریت (مادرش)، او شروع به تمایل نسبت
به شاهزاده ناپلئون ویکتور بناپارت کرد. با وجود حمایت خانواده پادشاهی ایتالیا، شاه لئوپولد دوم برای جلوگیری از خشم جمهوری سوم فرانسه، از هرگونه ازدواج دخترش و مدعی بناپارت خودداری کرد. کلمانتین باید منتظر مرگ پدرش در سال ۱۹۰۹ بود تا بتواند با شاهزاده ناپلئون ازدواج کند. ازدواج آنها سرانجام در سال ۱۹۱۰، پس از رضایت حاکم جدید بلژیک، پسر عموی او، پادشاه آلبرت اول، انجام شد. این زوج به خیابان لوئیز در بروکسل نقل مکان کردند و دو فرزند به نام های ماری کلوتیلد، متولد ۱۹۱۲، و لوئی ژروم، متولد ۱۹۱۴ داشتند. زندگی. سال های اول. سومین دختر شاه لئوپولد دوم بلژیک و ملکه ماری هنریت، کلمانتین آلبرتین ماری لئوپولدین از ساکس کوبورگ و گوتا در ۳۰ ژوئیه ۱۸۷۲ در کاخ لاکن در ساعت ۶ بعد از ظهر، سه سال پس از مرگ تصادفی برادر بزرگترش لئوپولد، دوک برابانت ، تنها وارث مستقیم پادشاه متولد شد. کلمانتین، آخرین فرزند این زوج سلطنتی بود. او در ۳ سپتامبر ۱۸۷۲ در کاخ لاکن طی مراسمی کوتاه غسل تعمید داده شد و پس از آن یک جشن با حضور حدود ۸۰ مهمان برگزار شد. نام کوچک او ادای احترام به مادرخوانده و عمه بزرگش، پرنسس کلمانتین از اورلئان است، در حالی
که نام میانی او به پدرخوانده اش، آرشیدوک آلبرشت، دوک تسشن، پسر عموی امپراتور فرانتس جوزف اول اتریش اشاره دارد.
دیرک هارتوگ (Dirk Hartog) (زادهٔ ۳۰ اکتبر ۱۵۸۰ – درگذشتهٔ ۱۱ اکتبر ۱۶۲۱)، ملوان و کاوشگر هلندی قرن هفدهم بود. گروه اکتشافی دیرک هارتوگ، دومین گروه اروپایی بود که به استرالیا وارد شد و اولین گروهی بود که برای ثبت حضورش در آنجا، ظرفی دست ساز به نام لوح هارتوگ را برجا گذاشت. نام او گاهی به صورت Dirck Hartog یا Dierick Hartochszch نوشته می شد. ارنست جایلز، او را تئودوریک هارتوگ خطاب کرده است. جزیرهٔ دیرک هارتوگ در استرالیای غربی به افتخار او نام گذاری شده است. دوران زندگی. هارتوگ که خانواده ای دریانورد چشم به جهان گشود، در ۳۰ سالگی، اولین کشتی خود را فرماندهی کرد و به مدت چند سال به داد و ستدهای تجاری موفقیت آمیز در دریاهای بالتیک و مدیترانه مشغول بود. در سال ۱۶۱۶، هارتوگ به استخدام کمپانی هند شرقی هلند (به هلندی: Vereenigde Oostindische Compagnie که معمولاً به اختصار VOC نامیده می شود) درآمد و به عنوان کاپیتان کشتی ایندراخت (به معنی «وحدت» یا «سازگاری») در ناوگانی که از هلند به کمپانی هند شرقی هلند می رفت، منصوب شد. هارتوگ در ژانویهٔ ۱۶۱۶ به همراه چندین کشتی دیگر از کمپانی VOC، سفر دریایی خود را آغاز کرد، اما به
علت طوفان از آنها جدا شد و به طور مستقل به دماغهٔ امید نیک (بعدها به مکانی از کیپ تاون، آفریقای جنوبی تبدیل شد) رسید. سپس هارتوگ به کمک «البته شاید» بادهای قوی غربی موسوم به «بادهای چهلگان» از میان اقیانوس هند به سمت باتاویا (جاکارتای کنونی) حرکت کرد. هندریک بروور، دریانورد هلندی پیشتر، از این بادها به عنوان راهی برای سریع تر رسیدن به جاوا یاد کرده بود. در ۲۵ اکتبر ۱۶۱۶، حدوداً در عرض جغرافیایی ۲۶ درجهٔ جنوبی، هارتوگ و خدمه اش بر خلاف انتظار به «جزایر متعددی رسیدند که هرچند، خالی از سکنه بودند». او به جزیره ای در نزدیکی سواحل خلیج کُوسه در استرالیای غربی رسید که اکنون به افتخار او جزیرهٔ دیرک هارتوگ نامیده می شود. گروه هارتوگ دومین گروه اکتشافی اروپایی بود که به قارهٔ استرالیا وارد شد، پیش از آن ویلم جانزون در سال ۱۶۰۶ موفق به انجام این کار شده بود. با این حال، گروه هارتوگ اولین گروهی بود که از مسیر خط ساحلی غربی این کار را انجام داد. هارتوگ سه روز را صرف بررسی خط ساحلی و جزایر اطراف کرد. آن منطقه را به افتخار کشتی هارتوگ، ایندراختسلند نامیدند، اگرچه آن نام ماندگار نشد. هارتوگ پیش از ترک آنجا، ظرفی از جنس مف
رغ را بر روی دیرکی چسباند که در حال حاضر به لوح هارتوگ معروف است و روی آن تاریخچهٔ بازدید خود از جزیره را حک کرد. بر روی ظرف، متن زیر نوشته شده بود: در ۲۵ اکتبر ۱۶۱۶، کشتی ایندراخت از آمستردام رسید: مباشر کشتی ژیل میبی از شهر لیژ، کاپیتان دریک هارتوگ از آمستردام. در ۲۷، کشتی دوباره به سمت بانتام حرکت کرد. معاون مباشر کشتی، جان استین، سکاندار پیتر دورس از بیل در سال ۱۶۱۶. هارتوگ که چیز جالبی پیدا نکرده بود، حرکت خود را به سمت شمال و در امتداد این خط ساحلی ناشناخته در استرالیای غربی ادامه داد و تا حدود عرض جغرافیایی ۲۲ درجهٔ جنوبی، نقشه های دریایی تهیه کرد. سپس کرانهٔ ساحلی را ترک و به سمت باتاویا حرکت کرد و سرانجام در دسامبر ۱۶۱۶، حدود پنج ماه پس از زمان مورد انتظارش، به سلامت به آنجا رسید. دیرک هارتوگ پس از بازگشت به آمستردام در سال ۱۶۱۸، کمپانی VOC را ترک کرد و داد و ستدهای تجاری خود را در بالتیک از سر گرفت. پی نوشت. در سال ۱۶۱۹، فردریک دو هاتمن، با کشتی کمپانی VOC به نام دوردرخت و جاکوب ددل در کشتی دیگری از کمپانی VOC به نام آمستردام، مکانی را در سواحل استرالیا در نزدیکی شهر پرت کنونی شناسایی کردند که آن را
ددلزلند نامیدند. آنها پس از حرکت به سمت شمال در امتداد کرانهٔ ساحلی به ایندراختسلند رسیدند. هاتمن در خاطراتش این سواحل را با سرزمین ساحلی مارکوپولو یا لوکاچ شناسایی کرد، همان طور که در نقشه های پتروس پلانسیوس و یان هویگن ون لینشوتن نیز نشان داده شده اند. هشتاد سال بعد، در ۴ فوریه ۱۶۹۷، کاوشگر هلندی، ویلم دو ولامینگ به آن جزیره رسید و به طور تصادفی لوح هارتوگ که در ماسه نیمه مدفون شده بود را پیدا کرد. او آن لوح را با لوحی جدید تعویض و دوباره نوشتهٔ هارتوگ را روی آن حک کرد و یادداشت هایی از خودش را نیز به آن افزود و لوح اصلی هارتوگ را به آمستردام برگرداند که اکنون در موزهٔ ملی آمستردام قرار دارد. در سال ۲۰۰۰، لوح هارتوگ به طور موقت به استرالیا بازگردانده شد تا در نمایشگاهی در موزهٔ ملی دریایی استرالیا در سیدنی به نمایش گذاشته شود. این اقدام منجر به پیشنهادهایی شد مبنی بر اینکه این لوح که به عنوان قدیمی ترین اثر مکتوب شناخته شده از تاریخ اروپای استرالیا تلقی می شود، بهتر است برای موزهٔ استرالیا خریداری شود، اما مقامات هلندی به صراحت اعلام کردند که این لوح فروشی نیست. در سال های ۱۹۶۶ و ۱۹۸۵، تصویر هارتوگ و کشتی
اش روی تمبرهای پُستی استرالیا منقوش شد. در سال ۲۰۱۶، ضراب خانهٔ پرت برای بزرگداشت چهارصدمین سالگرد ورود هارتوگ به استرالیا، یک سکهٔ نقرهٔ (۳۱ گرمی) را ضرب کرد. جزیره ای که در خلیج کوسه در استرالیای غربی هارتوگ به آن وارد شده بود، جزیرهٔ دیرک هارتوگ نام گرفت. در آمستردام، کانبرا و چهارده شهر دیگر استرالیا، خیابان هایی به افتخار هارتوگ نام گذاری کرده اند.
چارلز ویلیام دویل (؛ ۱۷۷۰ – ۲۵ اکتبر ۱۸۴۲) نظامی اهل پادشاهی ایرلند بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که در جنگ های ناپلئونی حضور داشت. وی برندهٔ جوایزی همچون شوالیه (عنوان) شده است.
رابرت پرسی داگلاس (؛ ۲۹ اوت ۱۸۰۵ – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که به عنوان فرماندار ستوان جرسی منصوب شد. وی برندهٔ جوایزی همچون شوالیه (عنوان) شده است.
هنری ادوارد منینگ داگلاس (؛ ۱۱ ژوئیه ۱۸۷۵ – ۱۴ فوریه ۱۹۳۹) نظامی اهل بریتانیا بود. او افسر ارتش بریتانیا بود که نشان صلیب ویکتوریا، بالاترین و معتبرترین نشان شجاعت در مواجهه با دشمن که می تواند به نیروهای بریتانیا و کشورهای مشترک المنافع اعطا شود، را دریافت کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون صلیب ویکتوریا شده است.
استانلی فون دانوپ () نظامی اهل بریتانیا بود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است. او افسر ارتش بریتانیا بود که از سال ۱۹۱۳ تا ۱۹۱۶ به عنوان فرمانده سپاه مهمات (اردنانس) خدمت کرد.
سید باقر محسنی (کاظمی) استاد دانشگاه و یک کنشگر سیاسی اهل افغانستان است. او در بحث های تلویزیونی در کابل به صراحت از حکومت طالبان انتقاد و آنها را متهم به تصرف نامشروع و انحصار قدرت و مدیریت ناکارآمد سیاسی و اقتصادی می کند. محسنی از نزدیکان سید مصطفی کاظمی از رهبران جهادی شیعه است که در سال ۲۰۰۷ در یک حمله انتحاری در ولایت بغلان کشته شد. وی در اسفند ۱۴۰۰ توسط نیروهای امنیتی طالبان بازداشت و دو روز بعد آزاد شد.
هنری اوتوی ترور (; – ) نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. در سال ۱۸۰۷، او در کپنهاگ جنگید و فرماندهی گردان اول گارد کلداستریم را در طول جنگ شبه جزیره بر عهده داشت و در سالامانکا، تالاورا و بوکاکو در عملیات شرکت داشت. در سال ۱۸۱۵، او به عنوان عضو افتخاری نشان حمام منصوب شد و با به ارث بردن املاک پسرعمویش، جان ترور-همپدن، ویسکونت سوم همپدن، نام خانوادگی خود را به ترور تغییر داد. در سال ۱۸۵۱، عنوان برادر بدون فرزند خود را به ارث برد و در همان سال نیز ژنرال شد.
جان داوز (; – ) نظامی و ورزشکار راگبی اهل جمهوری ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده است.
سامتاویسی () یک کلیسای جامع ارتدکس گرجی در شرق گرجستان در منطقه شیدا کارتلی، حدود ۴۵ کیلومتری شمال پایتخت تفلیس است که در سده یازدهم میلادی ساخته شد. این کلیسا در دوران شکوفایی هنری و تزئینی در معماری گرجی ساخته شد. تاریخ. این کلیسا در ساحل چپ رودخانهٔ لخورا، حدود ۱۱ کیلومتری شهر کاسپی واقع شده است. بنا به سنت گرجی، این کلیسا در سال ۵۷۲ به دست مبلغ آشوری، ایسیدور بنا شد و سپس تر در سده دهم میلادی بازسازی شد. با این وجود، هیچ کدام از آن بناها سالم نمانده اند. ابتدایی ترین سازهٔ موجود، به سدهٔ یازدهم بر می گردد. همان طور که یک سنگ نوشته که اکنون از دست رفته نشان می دهد، عمارت اصلی کلیسا در سال ۱۰۳۰ ساخته شد. کلیسا به دست یک راهب و معمار ماهر، هیلاریون ساخته شد. کلیسا به دست مجموعه ای از زمین لرزه ها به شدت آسیب دید و گنبد، بخش هایی از دیوار غربی و ستون ها فرو ریختند. بنا به سنگ نوشتهٔ نمای غربی بالای پنجره، که نوشته «سازندهٔ دوم معبد، دختر شاه شاهان و همسر آمیلاخور، گایانه است»، بخش هایی از کلیسا در سده های ۱۵ و ۱۶ میلادی بازسازی شدند. دودمان اشرافی گرجی، آمیلاخواری نقش مهمی در تاریخچهٔ کلیسا بازی کردند. در سده
نوزدهم، به دست معمار، ریپاردی، زمانی که بخش هایی از نقاشی های دیواری از بین رفتند بازسازی شد.
برنارد کوک دیکسون (؛ ۷ سپتامبر ۱۸۹۶ – ۹ اکتبر ۱۹۷۳) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون صلیب نظامی شده است.
ادوارد کاست (؛ ۱۷ مارس ۱۷۹۴ – ۱۴ ژانویه ۱۸۷۸) افسر و سیاستمدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون همکار انجمن سلطنتی شده است.
جام بورک داگلاس (؛ 1794 – 19 April 1877) فرد نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
پاتریک کرافورد (; – ) فرد نظامی اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون مدال جورج شده است.
جان موری، دومین ارل دانمور (; – ) فرمانده نظامی اهل پادشاهی بریتانیای کبیر بود. پسر دوم چارلز موری، اولین ارل دانمور (۱۶۶۱–۱۷۱۰) و نوه جان موری، اولین مارکی آتول، موری در سال ۱۷۰۴ پس از مرگ برادر بزرگترش، جیمز، ویسکونت فینکسل (۱۶۸۳–۱۷۰۴)، وارث عناوین و املاک پدرش شد. او پس از مرگ پدرش، در سن چهل و نه سالگی، در ۱۹ آوریل ۱۷۱۰، جانشین پدرش به عنوان ارل دانمور شد. در سال ۱۷۱۹، او یکی از فرماندهان نیروهای بریتانیایی در تصرف موفقیت آمیز ویگو در طول جنگ اتحاد چهارگانه بود. دانمور از سال ۱۷۱۳ تا ۱۷۱۵ و دوباره از سال ۱۷۲۷ تا زمان مرگش، مجرد در سال ۱۷۵۲، به عنوان نماینده اسکاتلند در مجلس اعیان حضور داشت. او سه برادر کوچکتر داشت که دو نفر از آنها نیز ژنرال ارتش بریتانیا شدند: سرتیپ رابرت موری (۱۶۸۹–۱۷۳۸) و سپهبد توماس موری (۱۶۹۸–۱۷۶۴)؛ سومی، ویلیام موری (۱۶۹۶–۱۷۵۶) از حامیان مدعی قدیمی بود و در سال ۱۷۴۶ به خیانت اعتراف کرد، اما مورد عفو قرار گرفت و در سال ۱۷۵۲ به عنوان ارل سوم جانشین برادرش شد.
اولیس دو برگ، دومین بارون داونز (؛ ۱۵ اوت ۱۷۸۸ – ) نظامی و سیاست مدار اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی یک افسر ایرلندی و سیاستمدار محافظه کار بود. او که ژنرال ارتش بریتانیا بود، در زمان لرد لیورپول (۱۸۲۰-۱۸۲۷) به عنوان نقشه بردار کل مهمات خدمت کرد و پس از جانشینی پسرعمویش به عنوان بارون دوم داونز (۱۸۲۶)، نماینده ایرلند در مجلس اعیان (۱۸۳۳-۱۸۶۴) بود.
فرانسیس والتر دو وینتون (; – ) نظامی اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. او افسر ارتش بریتانیا، مدیر مستعمراتی و درباری دربار دوک یورک بود. او به عنوان مدیر کل دولت آزاد کنگو در زمان شاه لئوپولد دوم بلژیک فعالیت کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
جان وست، دوم ارل د لا وار (; – ) نظامی و سیاست مدار اهل بریتانیا بود. در سال ۱۷۴۶، وست به عنوان پرچمدار در گارد ۳ پیاده وارد ارتش شد و در سال ۱۷۵۵ به درجه سرهنگ دومی، در گروه اول گارد سواره نظام و در سال ۱۷۵۸ به درجه سرهنگی رسید. از سال ۱۷۶۰ تا ۱۷۶۱، او به عنوان دستیار پادشاه جورج سوم خدمت کرد و در سال ۱۷۶۱ به درجه سرلشکری ارتقا یافت. در سال ۱۷۶۱، پدر وست به ارل د لا وار و ویسکونت کانتلوپ ملقب شد و وست توانست از عنوان دومی به عنوان یک عنوان افتخاری استفاده کند. از سال ۱۷۶۱ تا ۱۷۶۶، کانتلوپ معاون چمبرلین ملکه شارلوت بود و از سال ۱۷۶۳ تا ۱۷۶۶ کاپیتان و سرهنگ گارد اول سواره نظام بود. پس از به ارث بردن عناوین پدرش در سال ۱۷۶۶، او به عنوان فرمانده اسب ملکه شارلوت و کاپیتان و سرهنگ گارد سواره نظام اعلیحضرت منصوب شد و تا زمان مرگش در سال ۱۷۷۷ در هر دو نقش خدمت کرد. در سال ۱۷۶۸، او به عنوان لرد چمبرلین ملکه شارلوت منصوب شد و در سال ۱۷۷۰ به سپهبد ارتش بریتانیا ارتقا یافت.
فرانک پرسی کروزیر (; – ) نظامی اهل نیجریه بود. او افسر ارتش بریتانیا بود. اولین تجربه نظامی او در جنگ دوم بوئر (۱۸۹۹-۱۹۰۲) و با نیروی مرزی سلطنتی غرب آفریقا در نیجریه بود. در طول جنگ جهانی اول، او فرماندهی گردان نهم تیپ ۱۰۷ (اولستر) را در نبرد سم بر عهده داشت و به همین دلیل به درجه سرتیپی ارتقا یافت و فرماندهی تیپ ۱۱۹ (ولز) را در نبرد کامبره و حمله بهاری آلمان بر عهده گرفت. پس از جنگ، او به طور خلاصه به عنوان مشاور ارتش تازه تأسیس لیتوانی و فرمانده لشکر کمکی پلیس سلطنتی ایرلند در زمان تجزیه ایرلند خدمت کرد. با این حال، او به سرعت از رفتار نیروهای کمکی در طول درگیری ناامید شد. کروزیه به یک صلح طلب تبدیل شد و چندین کتاب زندگینامه ای جنجالی منتشر کرد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
سیکوشا () شرکت ساعت سازی ژاپنی است، که در سال ۱۸۹۲ تأسیس شد.
پیکوئیگنت () شرکت ساعت سازی فرانسوی است، که در سال ۱۹۷۳ توسط امیل پکینت تأسیس شد.
سین سپتزیالوهن () شرکت ساعت سازی آلمانی است، که در سال ۱۹۶۱ توسط هلموت سین تأسیس شد.