Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
سمت خود استعفا دهد. بنسون در ماه آوریل سال ۱۸۹۱، شهرستان اتسگو میشیگان را به قصد دیترویت ترک کرد و در آنجا در شرکت اتومبیل شبه جزیره به عنوان دست کار به کار مشغول شد. وی به خاطر دریافت سمتی، منظماً از دفاتر روزنامه های مختلف در دیترویت دیدن می کرد و بالاخره به عنوان گزارشگر استخدام شد و یک دستمزد بخور و نمیر ۶ دلار در هفته بدست می آورد. بنسون در سال ۱۸۹۱ به منظور پذیرش سمت سردبیری روزنامهٔ واشیتاو دیلی تایمز به شهر ان آربور رفت. وی مرتباً به درجات بالای حرفهٔ روزنامه ارتقا می یافت تا این که در بهار سال ۱۸۹۲ به ویراستار تلگراف روزنامهٔ شیکاگو بین اقیانوس صعود یافت. بعدها ویراستار تلگرافی روزنامهٔ "سالت لیک تریبیون" و به عنوان نویسنده در سان فرانسیسکو کار کرد. بنسون متعاقباً به عنوان سرویراستار روزنامه های دیترویت ژورنال، دیترویت تایمز و واشینگتن تایمز کار کرد. در ۱۹ ماه نوامبر سال ۱۸۹۹ در شهر ویندروز انتاریو با مری هوگ ازدواج کرد و چهار فرزند داشت. نویسندهٔ سوسیالیست. در دوره تصدی خود به عنوان ویراستار روزنامه، بنسون مقاله ای را در دایرةالمعارف در موضوع سوسیالیسم خواند، این مقاله توسط انجمن فابیانیسم انگلیسی
نوشته شده بود و بنسون از این طریق به جنبش سوسیالیستی جذب شد. بنسون به جمع هیئت روزنامه ای اپیل تو ریزن، یک روزنامه سوسیالیستی با تیراژ زیاد که در شهر جیراد کانزاس نشر می شد، پیوست و سرمقاله هایش برای آن روزنامه او را در سطح ملی به چهره شناخته شده در میان فعالان سیاسی رادیکال آمریکا تبدیل کرد. بنسون، بویژه در مخالفت خود با جنگ گرایی رک و راست صحبت می کرد و از پیشنهاد ممنوعیت ورود آمریکا در جنگ اول جهانی حمایت کرد، مگر این که مشارکت آمریکا در جنگ نخست توسط همه پرسی ملی مردم آمریکا تأیید شود. علاوه بر این بنسون خواستار این شد که هرکس که بر مشارکت آمریکا در جنگ رای مثبت می دهد، باید از نخستین کسانی باشد که در ارتش به خاطر سربازی نام نویسی نماید و این کار باید از طریق رای گیری امضا شده اجرا شود نه رای گیری مخفی. این درخواست توسط تعداد زیادی از وفاداران حزب سوسیالیست یک درخواست غیرعملی شناخته شد، از جمله موریسس هیلکویت، صاحب نظر برجستهٔ حزب، درخواست عوام فریبانهٔ بنسون را به عنوان یک درخواست «قطعاً وحشیانه»، رد کرد. با این وصف، موضع افراط آمیز بنسون در قبال ورود آمریکا در جنگ اروپا در میان اعضای ردهٔ پائین حزب سوسی
الیست مخاطبان خود را داشت. از آنجائی که انتخابات نامزدی ریاست جمهوری و معاون ریاست جمهوری سال ۱۹۱۶ توسط رای همه پرسی صورت گرفت نه از طریق کنوانسیون سیاسی، از این رو وضعیت بنسون به عنوان نویسندهٔ مقالات کثیرالانتشار ضد جنگ، وی را به نامزد پیشتاز حزب تبدیل کرد. پس از این که یوجین وی. دبز، به منظور پیروزی در انتخابات مجلس نمایندگان ایالات متحده از ایالت خود در ایندیانا از رقابت انتخابات ریاست جمهوری سال ۱۹۱۶ انصراف داد، بنسون در رقابت با جیمز اچ. ماورر، رهبر کارگری اهل پنسیلوانیا و آرتور لسور اهل داکوتای شمالی قرار گرفت. بنسون اکثریت آرای همه پرسی ریخته شده توسط اعضای حزب را بدست آورد و نامزد ریاست جمهوری حزب سوسیالیست شد. کمپین سال ۱۹۱۶ توسط بنسون و حزب سوسیالیست، عمدتاً از طریق روزنامه ها صورت گرفت و توجه بنسون بر کمپین «آمادگی» کشور متمرکز بود. این کمپین ظاهراً ناموفق بود و بنسون صرف نیمی از تقریباً یک میلیون رای که برای یوجین دبز در کمپین سال ۱۹۱۲ داده شده بود، را بدست آورد. بنسون و جورج راس کریکپاتریک، نامزد معاونت ریاست جمهوری وی، در نهایت ۵۹۰۵۲۴ رای که صرف ۳٫۲٪ کل آرا را کسب می کرد، بدست آوردند. انشعاب از
حزب سوسیالیست. اگرچه بنسون تا سال های پیش از جنگ اول جهانی، صدای رسای ضد جنگ بوده، اما در ماه آوریل سال ۱۹۱۷ مقارن با تصویب اعلامیه حزب سوسیالیست مبنی بر مقصر دانستن آلمان و متحدین، ایالات متحده وارد درگیری شد و بنسون تعهد کرد که به مخالفت خود با درگیری ادامه می دهد. بنسون در ماه ژوئن سال ۱۹۱۸ با تحریر مقاله ای تحت عنوان «مشکل حزب سوسیالیست چیست؟» در روزنامهٔ د نیو اپیل، و روزنامهٔ تجسم جدید طرفدار جنگ هفته نامهٔ با ارزش اپیل تو ریزن، سکوت خود را شکست. بنسون در این مقاله، این ایده را که «کارگران کشور ندارند» به عنوان یک ایدهٔ «آشوب برانگیز» محکوم کرد و سازمان «کارگران صنعتی جهان» را به خرابکاری بلا انقطاع در داخل حزب در مقابل رقبایش، متهم ساخت. بسنون اعلام کرد برای این که حزب سوسیالیست مورد احترام قرار گیرد، «باید قابل احترام باشد» و ناهنجاری های حزب را بر گردن «آنارشیست های حزب را که به دروغ سوسیالیست تلقی می شوند و توسط یک تعداد خارجی های مشخص کمک و حمایت می شدند همزمان با این که به کشورهای که از آن آمده اند تبعید شوند، سند تابعیت شان نیز لغو شود»، انداخت. بنسون تا یک سال عضو غیرفعال حزب بود، در حدود اوایل
ماه ژوئیه سال ۱۹۱۸ رسماً ارتباط خود را با سازمان قطع کرد و به اتحادیه سوسیال دموکرات آمریکا رقیب سیاسی جدید طرفدار جنگ پیوست. بنسون در یک نامه سرگشاده اعلام تصمیم خود، اظهار داشت که «هیچ چیز بدتر از قرار گرفتن در زیر پای نیروی ستمگر امپریالیسم آلمان برای جهان اتفاق نمی افتد» و از شرکت بیشتر در سازمانی که «جنگجویان متخاصم را در برابر هم قرار می داد»، خودداری کرد. بنسون بر اتهام خود اصرار ورزید که حزب سوسیالیست تحت تسلط «رهبران تولد شده در خارج» قرار گرفته است که توسط «اقلیت آنارشیست سندیکالیست» کمک می شوند. بسنون پس از تغییر وابستگی سازمانی، توسط سر ویراستار امانوئل هالدمن- جولیوس، به عنوان نویسنده هیئت روزنامهٔ د نیو اپیل که به سازمان نیمه رسمی اتحادیه سوسیال دموکرات تبدیل شده بود، استخدام شد.
فینال جام حذفی فوتبال ایتالیا ۲۰۰۶ پنجاه و نهمین فصل از رقابت های کوپا ایتالیا بود. این مسابقه بین آ.اس. رم و اینترمیلان برگزار شد. در نهایت این باشگاه فوتبال اینتر میلان بود که برای پنجمین بار قهرمان کوپا ایتالیا شد.
آلما شیلی آدامز (Alma Shealey Adams) (زادهٔ ۲۷ مه ۱۹۴۶)، سیاستمدار آمریکایی و نمایندهٔ حوزهٔ انتخابیه دوازدهم کارولینای شمالی در مجلس نمایندگان ایالات متحده است. آدامز عضو حزب دموکرات است و از زمان انتصابش در آوریل ۱۹۹۴ تا زمانی که جانشین رالف سی جانسون در کنگره شد، نمایندهٔ حوزهٔ پنجاه و هشتم مجلس ایالتی در شهرستان گیلفورد در شورای ایالتی کارولینای شمالی بود. آدامز که رئیس کالج و استاد هنر از شهر گرینزبورو است، به خاطر کلاه های منحصر به فردش شهرت دارد (او ادعا می کند که ۹۰۰ عدد کلاه دارد). آدامز پس از استعفای مل وات، در انتخابات میان دوره ای سال ۲۰۱۴ در حوزهٔ دوازدهم انتخاباتی کارولینای شمالی پیروز و به صدمین زن حاضر در صد و سیزدهمین کنگرهٔ ایالات متحده تبدیل و همچنین برای یک دورهٔ کامل دو ساله انتخاب شد. اوایل زندگی و تحصیلات. آدامز در ۲۷ مه ۱۹۴۶ درهای پوینت، ایالت کارولینای شمالی چشم به جهان گشود. والدینش بنجامین شیلی و متی استوکس بودند. او در سال ۱۹۴۶، از دبیرستان وست ساید در نیوآرک، ایالت نیوجرسی فارغ التحصیل شد. آدامز مدرک .B.A خود را در سال ۱۹۶۹ و کارشناسی ارشدش را در سال ۱۹۷۲، از دانشگاه فنی و کشاورزی
کارولینای شمالی در رشتهٔ آموزش هنر و دکترای خود را در سال ۱۹۸۱، در رشتهٔ آموزش هنر/آموزش چندفرهنگی از دانشگاه ایالتی اوهایو دریافت کرد. او عضو انجمن زنان آلفا کاپا آلفاست. نهاد قانونگذاری ایالتی. آدامز از سال ۱۹۸۴ تا ۱۹۸۶، عضو انجمن نظارت بر مدارس شهر گرینزبورو و از سال ۱۹۸۷ تا زمانی که در سال ۱۹۹۴، وارد مجلس شد، عضو شورای شهر گرینزبورو بود. با درگذشت هرمان گیست، آدامز در سال ۱۹۹۴ به عضویت مجلس شورای کارولینای شمالی درآمد. این حوزه در شهرستان گیلفورد قرار دارد و بیشتر نواحی جنوب شرقی گرینزبورو را شامل می شود. آدامز پیشتر اعلام کرده بود که در آن سال قصد رقابت با گیست را در انتخابات مقدماتی دموکرات ها دارد. آدامز پس از گرفتن این کرسی، با تاجر محافظه کار و مهندس بازنشسته، او سی استافورد در انتخابات مقدماتی دموکرات ها روبرو شد. استافورد کاندیدی دائمی بود که برای منصب های مختلف، گاهی به عنوان دموکرات و زمانی به عنوان جمهوری خواه نامزد شده بود. استافورد در انتخابات همگانی سال ۱۹۹۲ از سوی حزب جمهوری خواه به رقابت با گیست پرداخته بود. در سال ۱۹۹۴، استافورد به عنوان دموکرات در انتخابات مقدماتی از آدامز شکست خورد. آدا
مز با شکست راجر جی کوفر از حزب جمهوری خواه در انتخابات همگانی پیروز شد. او در انتخابات همگانی سال ۱۹۹۶ و ۱۹۹۸، با استافورد از حزب جمهوری خواه رقابت و در هر دو انتخابات پیروز شد. در سال ۲۰۰۰، آدامز در انتخابات مقدماتی دموکرات ها رقیبی نداشت. او در انتخابات همگانی، مشاور املاک جیم راملی از حزب جمهوری خواه را شکست داد. در سال ۲۰۰۲، پس از تقسیم مجدد حوزه های انتخاباتی، کرسی آدامز از حوزهٔ ۲۶ به حوزهٔ ۵۸ تغییر یافت. تنها رقیب او در آن سال، وکیل دیوید ویلیامز از حزب آزادی خواه بود که در اکتبر به خاطر نقل مکان به کلرادو از رقابت کنار کشید. نام ویلیامز همچنان در برگهٔ رأی وجود داشت، اما آدامز تقریباً با ۸۶ درصد آرا برنده شد. آدامز برای حفظ کرسی خود، سال هاست که با اولگا مورگان رایت، دستیار حقوقی و عضو فعال حزب جمهوری خواه رقابت می کند. رایت از سال ۲۰۰۴، تقریباً در هر انتخابات مرتبط با کرسی آدامز، کاندید شده است. آدامز در سال ۲۰۰۴، رایت و والتر اسپرکو از حزب آزادی خواه را با ۶۶ درصد آرا شکست داد. در انتخابات بعدی، آدامز هیچ رقیبی در انتخابات مقدماتی نداشت. او در انتخابات همگانی، رایت را با ۶۶ درصد به ۳۴ درصد آرا شکست
داد. در سال ۲۰۰۸، زمانی که باراک اوباما به عنوان رئیس جمهور انتخاب شد، میزان مشارکت رأی دهندگان دموکرات بالا بود و آدامز با ۷۱٫۳۵ درصد به ۲۸٫۶۵ درصد، رایت را شکست داد. در سال ۲۰۰۸، آدامز برای دورهٔ دوم به عنوان رئیس انجمن سیاه پوستان قانونگذار کارولینای شمالی انتخاب شد. آدامز نایب رئیس کمیتهٔ دولتی در مجلس ایالتی بود. او پیش از این، رئیس کمیتهٔ تخصیص بودجه و همچنین نایب رئیس کمیتهٔ بازرگانی، کسب و کارهای کوچک و کارآفرینی بود. در سال ۲۰۱۰، آدامز در انتخابات مقدماتی دموکرات ها به رقابت با رالف سی جانسون پرداخت. او با ۷۶٫۵۶ درصد آرا جانسون را شکست داد. سپس آدامز در انتخابات همگانی با دارین اچ توماس از حزب جمهوری خواه روبرو شد و توانست با ۶۳٫۱۵ درصد به ۳۶٫۸۵ درصد آرا، او را شکست دهد. در سال ۲۰۱۲، او در انتخابات مقدماتی رقیبی نداشت و اولگا رایت را در انتخابات همگانی با ۷۹٫۸۶ درصد به ۲۰٫۱۴ درصد آرا شکست داد. مجلس نمایندگان ایالات متحده. انتخابات. انتخابات مخصوص و عمومی ۲۰۱۴. در آوریل ۲۰۱۳، مل وات، تنها نمایندهٔ کنگره که از زمان تأسیس حوزهٔ دوازدهم در سال ۱۹۹۳، در آنجا خدمت کرده بود، به عنوان مدیر آژانس مالی مسکن فد
رال منصوب شد. آدامز یکی از اولین کسانی بود که اعلام کرد در صورت انتصاب وات، در انتخابات میان دوره ای بعدی شرکت خواهد کرد. وات در دسامبر ۲۰۱۳ تأیید شد. آدامز برای شرکت در انتخابات مقدماتی دموکرات ها برای یک دورهٔ کامل دو ساله در صد و چهاردهمین کنگره و همچنین شرکت در انتخابات میان دوره ای برای به عهده گرفتن باقیماندهٔ دورهٔ یازدهم وات که در نوامبر ۲۰۱۴ برگزار می شد، به طور رسمی مراحل اداری را طی کرد. آدامز در ۱۲ نوامبر ۲۰۱۴، سوگند یاد کرد تا هفت هفتهٔ باقیماندهٔ دورهٔ وات را به پایان برساند. پس از ادای سوگند، آدامز به صدمین عضو زن حاضر در کنگره تبدیل شد و رکورد قبلی را شکست. وی در سال های ۲۰۱۶ و ۲۰۱۸ مجدداً برای این کرسی انتخاب شد. تحلیل گران گمان می کردند که آدامز در انتخابات مقدماتی پنج جانبه، هم در انتخابات میان دوره ای و هم در انتخابات همگانی (که در همان روز در نوامبر ۲۰۱۴ برگزار شد) در وضعیت نامناسب جغرافیایی قرار دارد. او اهل گرینزبورو است، اما اکثریت جمعیت این حوزه در شارلوت هستند. اما در حالی که سه نماینده از شارلوت در این رقابت، آرای آن حوزه را تقسیم می کردند، آدامز هر دو انتخابات مقدماتی را با حدود ۴۴
درصد آرا برد؛ برای جلوگیری از کشیده شدن رقابت به دور دوم، به چند هزار رأی بیش از حد نصاب ۴۰ درصد نیاز بود. آدامز در انتخابات همگانی و میان دوره ای که هر دو در یک روز برگزار می شدند، به رقابت با وینس کوکلی، گویندهٔ سابق رادیو و تلویزیون از متیوس و حزب جمهوری خواه پرداخت. حوزهٔ دوازدهم، منطقه ای کاملاً دموکرات با اکثریت رأی دهندگان سیاه پوست و شاخص رأی دهی، D+26 بود، از این رو، آدامز به سهولت در هر دو انتخابات پیروز شد. آدامز دومین زن رنگین پوستی است که نمایندهٔ کارولینای شمالی در مجلس است. اولین فرد، اوا کلیتون بود که از سال ۱۹۹۲ تا ۲۰۰۲، نمایندهٔ بخش بزرگی از شرق کارولینای شمالی بود. در انتخابات ریاست جمهوری ۲۰۱۶، آدامز از هیلاری کلینتون پشتیبانی و حمایت خود را به عنوان یک سوپردلیگیت (نمایندهٔ ارشد در حزب) تضمین کرد. آدامز عضو انجمن پیشتاز کنگره، انجمن سیاه پوستان کنگره، و انجمن علوم انسانی کنگره است. زندگی شخصی. آدامز مطلقه است و دو فرزند دارد. او به خاطر داشتن کلاه های فراوان و منحصر به فردش شهرت دارد.
ورزشگاه سوفای () یک مجموعه ورزشی و تفریحی در اینگلوود، کالیفرنیا، ایالات متحده آمریکا است. این ورزشگاه که در سال ۲۰۲۰ افتتاح شده دارای ۷۰٬۲۴۰ نفر ظرفیت است و برای مسابقات فوتبال، فوتبال آمریکایی و کنسرت های موسیقی مورد استفاده قرار می گیرد.
الفونزو ادوارد بل جونیور (.Alphonzo Edward Bell, Jr) (زادهٔ ۱۹ سپتامبر ۱۹۱۴ درگذشتهٔ ۲۵ آوریل ۲۰۰۴)، عضو جمهوری خواه مجلس نمایندگان ایالات متحده از ایالت کالیفرنیا بود. بل از ۱۹۶۱ تا ۱۹۷۷ میلادی برای هشت دوره از ملیبو و منطقه تأثیرگذار غربی لس آنجلس در مجلس نمایندگان آمریکا نمایندگی کرد. خانواده و اوایل زندگی. ال بل، نامی که در میان دوستانش به آن معروف بود، یکی از فرزندان خانواده پیشگام مزرعه دار، دارای شرکت روغن و توسعه املاک و مستغلات بود، خانواده ای که نام آن بر چندین منطقه، بل، بل گاردنز و بل-ایر در جنوب کالیفرنیا گذاشته شده است. پدر وی الفونزو، از سود شرکت روغن خود برای بهبود جوامع جنوبی کالیفرنیا استفاده کرد، از جمله بخش های از وست وود، بورلی هیلز، پسیفیک پلسیدس و بل-ایر. بل جوان در ملک و مزرعه پدر خود واقع در شمال لس آنجلس که یک زمین بزرگ و نظام گسیخته و متشکل از مناطقی بود که حالا معروف به بل ایر و پسیفیک پلسیدس هستند، بزرگ شد. یکی از دوستان نزدیک دوران کودکی و همراه وی در اسب سواری، ویل راجرز جونیور نام داشت، کسی که پدرش مالک یک مزرعه بزرگ درست در شمال مزرعه خانواده بل بود. بیل آموزش خود را در اوایل
دهه ۱۹۳۰ میلادی در مدرسه ویب در کالیفرنیا آغاز کرد. وی به تحصیلات خود ادامه داده و مدرک علوم سیاسی را در ۱۹۳۸ میلادی از کالج اکسیدنتال بدست آورد و پس از خدمت در نیروهای هوایی ارتش ایالات متحده در جنگ جهانی دوم (از ۱۹۴۲ تا ۱۹۴۵)، بل به کسب وکار خانوادگی روغن ملحق شده و از ۱۹۴۷ تا ۱۹۵۹ میلادی به عنوان رئیس شرکت خدمت کرد. بل که نیز یک مزرعه دار و دامدار بزرگ بود، شرکت روغن را در ۱۹۷۵ میلادی فروخت. حرفه سیاسی و خدمات عمومی. حزب جمهوری خواه کالیفرنیایی. بل برای نخستین بار در اواسط دهه ۱۹۵۰ میلادی وارد حوزه سیاست شده و در چندین سمت در حزب جمهوری خواه کار کرد. وی به عنوان رئیس کمیته مرکزی جمهوری خواه در شهرستان لس آنجلس، رئیس کمیته ایالتی مرکزی جمهوری خواه در کالیفرنیا و به عنوان عضو کمیته ملی جمهوری خواه خدمت کرد. هرچند سیاست مدار محبوب وی که در اصل الهام بخش وی برای ورود به حوزه خدمات عمومی بود، رئیس جمهور فرانکلین روزولت بود، اما وی زمانی که دانشجوی کالج بود از دموکرات ها جدا شد و بعدتر به عنوان یک جمهوری خواه خود را ثبت نام نموده و در انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۵۲ به طور فعالانه از ژنرال دوایت آیزنهاورDwight D. Eis
enhower)) حمایت کرد. بل از ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۹ میلادی به عنوان رئیس کمیته ایالتی مرکزی جمهوری خواه در کالیفرنیا و از ۱۹۵۶ تا ۱۹۵۹ میلادی به عنوان عضو کمیته ملی جمهوری خواه خدمت نمود. کنگره ایالات متحده. بیل در ۱۹۶۰ میلادی به عنوان عضو جمهوری خواه در هشتاد و هفتمین دور کنگره ایالات متحده انتخاب گردید، او برای هفت دور بعدی کنگره مجدداً انتخاب شده و از ۳ ژانویه ۱۹۶۱ تا ۳ ژانویه ۱۹۷۷ خدمت نمود. هنگام حضور در کنگره از یک حوزه انتخابیه گسترده – در آن زمان حوزه ۲۸ام، اما پس از ناحیه بندی مجدد حوزه ۲۷ام – نمایندگی می کرد، حوزه ای که در امتداد ساحل کالیفرنیا از ملیبو گرفته تا شبه جزیره پالوس وردس پینینسولا واقع شده و شامل تمامی یا بخش های از سنتا مونیکا، پسیفیک پلسیدس، برنت وود، بل-ایر و لس آنجلس غربی بود. با وجود اینکه این حوزه که در آن زمان یک دژ مستحکم جمهوری خواه پنداشته می شد، اما تنها ۴۰ تا ۴۹٪ رأی دهنده جمهوری خواه داشت و حمایت دو حزبی برای رسیدن یک نامزد به سمت دولتی حتمی بود. در جریان حضور در کنگره، بل در سیاست های خارجی و دفاعی بیشتر مواضع محافظه کارانه داشت – وی در جریان سه دوره ریاست جمهوری از جنگ ویتنام پشتیبانی
کرد – اما، در رابطه با مسائل داخلی مانند قوانین باز مسکن و سایر قوانین مرتبط با حقوق مدنی و همچنین مسائل زیست محیطی و حفاظت از محیط زیست و سیاست آموزشی و اصلاحات، بل معمولاً مواضع میانه تا لیبرال اتخاذ می کرد. برخی ها عضو کنگره ال بیل را یک سیاستمدار محافظه کار و برخی های دیگر وی را یک میانه روی می دانستند. مطالعه ای که رالف نیدر پیرامون سابقه رأی دهی بیل در ۱۹۷۲ میلادی انجام داد، می گوید: «به مشکل می توان گفت که وی چگونه سیاستمداری است. وی در بیشتر موارد، به ویژه قوانین مرتبط با اقتصادی، به سوی محافظه کاری گرایش دارد. اما زمانی که صحبت از مسائل مردمی می شود، به ویژه مسائل مرتبط با جوامع ستمدیده آمریکایی، بیل یک لیبرال است». این عضو مجلس باری خود را به عنوان یک فرد «میان رو» توصیف نموده و اظهار داشت که وی براساس اصول و با در نظر داشت ویژگی های یک موضوع رأی خواهد داد، نه مصلحت سیاسی. وی به یک ستون نویس روزنامه لس آنجلس تایمز در ۱۹۷۰ میلادی گفت، «یک میانه رو باید بیشتر مطالعه کند. یک سیاستمدار راست یا چپ افراطی ضرورت نمی بیند تا بیشتر کار یا تفکر کند – چون او می داند که از چه چیزی طرفداری می کند و مخالف چه چیز
ی است. یک میانه رو باید به طور جداگانه روی هر مسئله با در نظر داشت ویژگی های آن تصمیم بگیرد». به عنوان یکی از اعضای برجسته کمیته علوم و ستاره شناسی و کمیته آموزش و کار مجلس نمایندگان، وی حمایت هر دو حزب را برای کارهای خود در مورد لایحه های گوناگون کسب کرد، از جمله قانون آمریکایی کهن سالتر، قانون آموزش ابتدایی و ثانوی، قانون توسعه مسکن و شهری ۱۹۶۸ و همچنین قوانین برای بهبود استانداردهای کار، ایمنی کارگران، امتیازات کهنه سربازان و برنامه های محافظت از محیط زیست و حراست از اکوسیستم و حیات وحش. بل در جریان مدت خدمت خود در کنگره از تمامی قوانین بزرگ مرتبط با حقوق مدنی حمایت نموده و اکثراً روی موارد خاص با حزب خود که معمولاً با اینچنین لوایح مخالفت می کردند کار می کرد، وی یکی از نخستین دادخواهان قانونی شد که در نهایت به قانون حقوق مدنی ۱۹۶۴ مبدل گردید. از آنجا که تصویب این لایحه مستلزم حمایت هر دو حزب بود و بخاطر خنثی سازی مخالفت دموکرات ها، حمایت حزب جمهوری خواه نیز لازم بود، بل با کمک در راستای در جمع آوری رأی لازم از سوی جمهوری خواهان، نقشی بزرگی در راستای تصویب قانون مدنی ایفا نمود. در جریان این کار، وی از نزدی
ک با کلارنس میچل جونیور از انجمن ملی پیشرفت رنگین پوستان (NAACP) کار نموده و با وی دوست شخصی شد. در جریان راه پیمایی به سوی واشینگتن برای کار و آزادی در ۱۹۶۳، او و میچل کنار هم با مارتین لوتر کینگ جونیور راه رفتند و هنگامی که کینگ سخنرانی مشهور «رؤیایی دارم» خود را ایراد می کرد، این دو نفر با نشانده شدن در عقب میز خطابه و در پیشروی بنای یادبود لینکلن مورد تقدیر قرار گرفتند. بل بعدها در مورد تصویب قانون تاریخی ۱۹۶۴ چنین نوشت: «من افتخار می کنم که از همان آغاز از قانون حقوق مدنی حمایت کردم. این لایحه ای بود که هدفِ فرصت مساوی برای همه مردم را به آغوش می کشید. ائتلاف قانون گذران باعث شد تا یک معنی واحد از عدالت و برابری در زندگی آمریکایی شکل گیرد. این اجماع بر مبنای اصل پذیرفتنی عدم تبعیض میان افراد صرف نظر از نژاد، دین، قومیت یا جنسیت آنها، استوار بود». شهرت در زادگاه وی کالیفرنیا. بل که یک فرد ثروتمند، خونسرد، دوستانه، خوش سیما و مؤدب بود، هنگام رجوع به نمایندگان هر دو حزب برای کسب آرای آنها هیچ مشکلی نداشت و او توانست انتخابات مقدماتی جمهوری خواه برای کرسی کنگره را با حاشیه ۵۰٪ در مقابل ۱۲٪ از رقیب خود برنده
شود. در جریان انتخابات ها، وی از حمایت سیاسی طیف گسترده ای از احزاب مختلف لذت می برد، مثلاً وی در نخستین نامزدی خود برای کرسی کنگره از سوی بانوی نخست پیشین النور روزولت و فرماندار آینده کالیفرنیا و رئیس جمهوری آینده ایالات متحده رونالد ریگان حمایت گردید، رونالد ریگان حتی در همان اوایل در ۱۹۶۰ میلادی که یک دموکرات اسمی بود به عنوان رئیس کمیته ای که خود تحت نام «دموکرات ها برای ال بل» سازماندهی نموده بود خدمت می کرد. در اواخر حرفه سیاسی خود، زمانی که وی برای کرسی مجلس سنای ایالات متحده در ۱۹۷۶ میلادی نامزد شد، بل از سوی هم شهردار لس آنجلس تام برادلی و هم از سوی بازیگر/کارگردان مشهور جان وین حمایت سیاسی گردید. با این همه، عضو کنگره بل هرگز نتوانست تا از این شهرت و سابقه طولانی خدمت عمومی خود برای برنده شدن در سمت های بلند حکومتی استفاده نماید. وی دو بار برای راهیابی به سمت های بلندتر حکومتی سعی کرد – نامزد شدن برای کرسی مجلس سنا بجای جان وی. تونی از کالیفرنیا در ۱۹۷۶ میلادی و پیش از آن تلاش برای جانشینی متصدی شهرداری لس آنجلس سام یورتی در ۱۹۶۹ میلادی. هرچند یورتی در ۱۹۶۹ میلادی در سمت خود باقی ماند، اما بعدتر –
تاحدی بخاطر حمایت بل از رقیب وی – در انتخابات بعدی شهرداری توسط تام برادلی مغلوب گردید؛ و برادلی در نهایت توسط اس.آی. هایاکاوا در ۱۹۷۶ میلادی شکست داده شد، کسی که در انتخابات مقدماتی جمهوری خواهان بل را شکست داده بود. بخاطر نامزد شدن در انتخابات مقدماتی مجلس سنا، بل در انتخابات ۱۹۷۶ مجلس نمایندگان خود را نامزد نکرده بود.
ورزشگاه بی بی وی ای () یک ورزشگاه فوتبال در گوادالوپه، مکزیک است. این ورزشگاه که در سال ۲۰۱۵ افتتاح شده دارای ۵۱٬۰۰۰ نفر ظرفیت است.
انجمن سفر خانواده یک اجتماع اینترنتی برای مسافران پیاپی است که بر خانواده های دارای فرزند تمرکز دارد. از اعضای ثبت نام شده در جامعه، ۷۵ درصد زنان دارای فرزند هستند. شرکت رسانه ای آمریکایی انجمن سفر خانواده به ثبت رسیده. که مالک انجمن است، هم راهنماهای مسافرت چاپی و هم آنلاین را منتشر می کند که در آن کارشناسان سفر و اعضای ثبت نام شده می توانند ایده ها و توصیه های سفر را ارسال کنند. تارنمای مسافرتی "FamilyTravelForum.com" شامل بررسی ها و اطلاعاتی در مورد مقصد تعطیلات برای خانواده های دارای فرزندان در سنین مختلف است. این سایت در سال ۲۰۰۹ جایزه ماژلان را برای برتری در راهنمای سفر آنلاین دریافت کرد.
آن اسمیت بدسول (Ann Smith Bedsole) (نام تولد: مارگارت آنا اسمیت) (Margaret Anna Smith) (زادهٔ ۷ ژانویه ۱۹۳۰)، سیاستمدار، بازرگان، فعال اجتماعی و نوع دوست اهل ایالات متحده است. وی نخستین زن جمهوری خواه بود که در مجلس نمایندگان آلاباما و نخستین زنی بود که در مجلس سنای آلاباما خدمت کرد. در ۲۰۰۲ میلادی، وی به آکادمی افتخار آلاباما معرفی شد. اوایل زندگی. مارگارت انا اسمیت در ۷ ژانویه ۱۹۳۰ در سلما، آلاباما متولد شد و فرزند مالکوم وایت اسمیت و سایبیل هیو اسمیت بود. وی یک خواهر دارد. زمانی که وی پنج سال داشت، پدر وی خانواده را به شهر جکسن، جاییکه وی یک کارخانه چوب بری خریداری نموده بود، انتقال داد؛ وی زمانی که نوجوان بود برای کار به آنجا می رفت. وی از دبیرستان وینزبورو در وینزبورو، ویرجینیا فارغ گردید و بعدتر وارد دانشگاه آلاباما و دانشگاه دنور شد. حرفه سیاسی. در جریان انتخابات مقدماتی ریاست جمهوری جمهوری خواه در ۱۹۶۴ میلادی، اسمیت به عنوان نمایندهِ جایگزین در کنوانسیون ملی جمهوری خواه شرکت کرد. در ۱۹۶۶ میلادی، او در کمیته اجرایی ایالتی آلاباما خدمت نمود. در جریان انتخابات مقدماتی ریاست جمهوری جمهوری خواه در ۱۹۷۲ میل
ادی، وی به عنوان نماینده کنوانسیون ملی جمهوری خواه، معاون هیئت نمایندگان آلاباما در کنوانسیون ملی جمهوری خواه و به عنوان یکی از دو عضو مجمع گزینندگان در کنار نماینده ایالتی دَگ هیل، خدمت کرد. اسمیت بعدتر به عنوان رئیس حزب جمهوری خواه در حوزه چهارم در موبیل، آلاباما مشغول خدمت شد. مجلس قانون گذاری آلاباما. سونی کالاهان، عضو مجلس نمایندگان آلاباما از حوزه انتخابیه ۱۰۱ام این ایالت در ۱۹۷۸ میلادی اعلام نمود که تصمیم دارد تا در مجلس سنای آلاباما خود را نامزد نماید. بدسول در انتخابات مقدماتی جمهوری خواهان پیروز شده و توانست نامزد دموکرات جیم جانستون را در انتخابات سراسری شکست دهد، با این کار وی به نخستین عضو جمهوری خواه زن در تاریخ مجلس نمایندگان آلاباما مبدل شد. کالاهان، عضو مجلس سنای آلاباما از حوزه انتخابیه ۳۴ام آلاباما، کرسی خود را در ۱۹۸۲ میلادی خالی کرد. بدسول از سوی حزب جمهوری خواه نامزد این کرسی شده و با شکست دادن نامزد دموکرات جان ساد در انتخابات سراسری، به نخستین زنی مبدل شد که در مجلس سنای آلاباما خدمت کرد. وی در دومین کارزار انتخاباتی مجلس سنای خود، فلایرهای تبلیغاتی را به چاپ رساند که در صفحه عقبی آن ت
قسیم اوقات فصل شکار ایالت ذکر شده بود. وی برای سه دوره به عنوان عضو مجلس سنای آلاباما انتخاب گردیده و تا سال ۱۹۹۵ میلادی در آن سمت خدمت کرد. بدسول در ۱۹۸۳ میلادی به عنوان عضو کمیته آموزش مجلس سنای آلاباما انتصاب یافته و در آن خدمت کرد. وی در ۱۹۸۷ میلادی به عنوان عضو کمیته های قضایی، آموزش و سلامت و همچنین به عنوان رئیس کمیته کشاورزی، حراست و جنگل داری گماشته شد. کارزار انتخاباتی فرمانداری. بدسول در ۱ نوامبر ۱۹۹۳ اعلام نمود که تصمیم دارد در انتخابات ۱۹۹۴ از سوی حزب جمهوری خواه نامزد فرمانداری آلاباما شود. وی ریکس السالسی، رئیس اجرائی پیشین حزب جمهوری خواه اوهایو، را به عنوان مدیر کارزار انتخاباتی خود انتخاب کرد. وی در انتخابات مقدماتی جمهوری خواهان در رده دوم قرار گرفت، اما در دور دوم انتخابات مقدماتی از سوی فوب جیمز مغلوب گردید. در جریان انتخابات فرمانداری ۱۹۹۸ آلاباما، از نامزد دموکرات دان سیگلمن در مقابل نامزد جمهوری خواه فوب جیمز، حمایت سیاسی کرد. در انتخابات ۲۰۰۵، وی نامزد شهرداری شهر موبیل شد، اما ناموفق بود. سایر فعالیت ها. در اواخر دهه ۱۹۸۰ میلادی، بدسول یکی از بنیانگذاران مدرسه ریاضی و علوم آلاباما بو
د، مدرسهٔ که در ۱۹۸۹ میلادی توسط مجلس قانون گذاری آلاباما منظور شده بود. این مدرسه بعدتر کتابخانه ای را اضافه نموده و آنرا به افتخار بدسول نامگذاری کرد. این مؤسسه هنوز هم «یکی از دبیرستان های شبانه روزی کاملاً عمومی برای دانشجویان کلاس دهم، یازدهم و دوازدهم در این ایالت است که به دنبال آموزش عالی در حوزه های ریاضی، علوم و انسانیات هستند». بدسول همچنین مزرعه بدسول فارمز را در ۲۰۰۸ میلادی در پردو هیل بنیان گذاشت. عضویت ها و وابستگی ها. بدسول در تعداد زیادی از ابتکارات آموزشی و انسان دوستانه دخیل بوده است. وی به عنوان رئیس و معاون در هیئت مدیره مدرسه ریاضی و علوم آلاباما خدمت کرد. وی یکی از اعضای هیئت امنای کالج اسپرینگ هیل و کالج هانتینگدون بود. وی ریاست کمیته توزیع مؤسسه خیریه سیبل اچ. اسمیت (بعدتر به بنیاد سیبل و وایت اسمیت تغییر نام داده شد) را برعهده داشته و همچنین به عنوان عضو هیئت مدیره بنیاد جی.ال. بدسول خدمت کرد، بنیادی که برای پروژه های آموزشی پسا دبیرستان، حوزه هنر و توسعه اقتصادی جنوب غرب آلاباما کمک های مالی فراهم می کرد. بدسول در راستای ترویج، حفظ و حراست از تاریخ محلی نیز کار می کرد. وی تورهای خان