Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
غول شترمرغ ها یا شترمرغ های غول پیکر یا موآی غول پیکر یک سرده منقرض شده از پرندگان متعلق به خانواده شترمرغان زلاندنو است. مانند سایر شترمرغان زلاندنو، عضوی از راستهٔ شترمرغ سانان زلاندنو و بومی نیوزلند بودند. دو گونه از "Dinornis" معتبر در نظر گرفته می شوند، "غول شترمرغ جزیره شمالی" از جزیره شمالی و "غول شترمرغ جزیره جنوبی" از جزیره جنوبی. افزودن بر این، دو گونه دیگر (نسب جدید A و نسب B) بر اساس DNA متمایز پیشنهاد شده است. این سرده، در سال ۱۸۴۳ توسط ریچارد اوون نام گذاری شد. دو گونه این سرده، از بزرگ ترین گونه های شترمرغان زلاندنو بودند. غول شترمرغ جزیره شمالی و غول شترمرغ جزیره جنوبی به بلندی حدود ۳٫۵ متر و دارای گردن های کشیده و وزنی نزدیک به ۲۳۰ کیلوگرم بودند. بلندترین پرنده ای که تاکنون می زیسته است، در دورهٔ پلیستوسن ظاهر شده و در سال ۱۸۰۰ به علت افزایش انسان ها از بین رفت. زیستگاه. غول شترمرغ ها بسیار سازگار بودند و در طیف وسیعی از زیستگاه ها از ساحلی تا کوهستانی حضور داشتند. این امکان وجود دارد که غول شترمرغ ها به طور فردی با تغییر فصول از محیطی به محیط دیگر منتقل شده باشند.
این مقاله ویدیوگرافی و فیلم شناسی بی تی اس، گروه پسرانهٔ اهل کره جنوبی است.
ماریانو گونزالو فالکون (; – ) بازیکن فوتبال اهل اسپانیا بود. وی با نام گونزالوو III یا - به ویژه در اواخر زندگی- با ترجمه کاتالانی، ماریا گونزالو، شناخته می شود. وی بیشتر دوران حرفه ای خود را در بارسلونا بازی کرد. گونزالو به عنوان یکی از با استعدادترین هافبک های لالیگا در دهه ۱۹۴۰ و اوایل دهه ۱۹۵۰ شناخته می شد. وی همچنین در تیم های ملی فوتبال کاتالونیا و اسپانیا بازی کرده است.
سندرم های شبه بیماری هانتینگتون یا سندرم های شبه HD به اختصار HDL، خانواده ای از بیماری های عصبی ارثی هستند که شباهت زیادی به بیماری هانتینگتون (HD) دارند، زیرا در فرد مبتلا، ترکیبی از رقصاک، زوال شناختی یا زوال عقل و مشکلات رفتاری یا روانی ایجاد می کنند. سندرم های شبه هانتیگتون انواع مختلفی دارند و ممکن است ناشی از علل اکتسابی نیز باشند. انواع. نوع ۱. HDL1 یک بیماری پریون خانوادگی غیر معمول اتوزومال غالب است. این نوع بیماری در خانواده ای رخ می دهد که در ژن PRNP، یک الگو هشت اکتا پپتیدی تکراری ایجاد شود. به طور کلی، بیماری های ارثی پریون می توانند علائم بیماری هانتینگتون را تقلید کنند. نوع ۲. HDL2 شایع ترین سندرم شبه HD بوده و به دلیل گسترش سه گانه CTG/CAG در ژن JPH3، که کد کننده جونکتوفیلین-۳ است، ایجاد می شود. این بیماری به طور معمول به جمعیت های آفریقایی تبار اختصاص دارد و از بیماری هانتینگتون در بین سیاه پوستان آفریقای جنوبی شایع تر است. نوع ۳. HDL3 یک اختلال نادر اتوزومال مغلوب بوده که به کروموزوم 4p15.۳ مرتبط است. تا سال ۲۰۰۷ تنها در دو خانواده وقوع این سندرم گزارش شده و ژن عامل آن، در حال حاضر، ناشناخت
ه است. انواع دیگر. سایر اختلالات نوروژنتیکی می توانند باعث ایجاد سندرم فنوکپی شبه HD یا خود بیماری هانتیگتون گردند، اما تنها به عنوان سندرم HDL تعریف نمی شوند. شایع ترین آنها آتاکسی نخاعی مخچه ای نوع 17 (SCA-17) است. که گاهی اوقات HDL-4 نامیده می شود. دیگر انواع جهش در C9orf72، آتاکسی های نخاعی مخچه ای نوع ۱ و ۳، نوروآکانتوسیتوز، آتروفی دندانی روبرال-پالیدولوئیزی (DRPLA)، نوروفریتینوپاتی (اختلالات تجمع آهن در مغز)، بیماری ویلسون، کره ارثی خوش خیم، بیماری آتاکسی فردریش و بیماری میتوکندریایی هستند.
مجلهٔ بازی های کامپیوتری یک ماهنامهٔ مخصوص بازی های ویدئویی است که در اکتبر ۱۹۸۸ تأسیس شد. تاکنون با نام های "استراتژی پلاس" (اکتبر ۱۹۹۰، شماره ۱) و "بازی های کامپیوتری استراتژی پلاس" شناخته شده است، اما پس از خرید توسط theGlobe.com، نام خود را به "مجلهٔ بازی های رایانه ای" تغییر داد. تا آوریل ۲۰۰۷، پس از "کامپیوتر گیمینگ ورلد" رکورد دومین مجلهٔ قدیمی که منحصراً به بازی اختصاص دارد را داشت. در سال های ۱۹۹۸ و ۲۰۰۰، این مجله سومین مجله بزرگ ایالات متحده در این زمینه بود.
سومین آهنگ الن (به آلمانی Ellens dritter Gesang) (" "، D. ۸۳۹، اپوس. ۵۲، شماره ۶، ۱۸۲۵) آهنگی نوشته فرانتس شوبرت در سال ۱۸۲۵ است که بخشی از اپوس شماره ۵۲ او که مجموعه ای از هفت ترانه از شعر داستانی "بانوی دریاچه نوشته" والتر اسکات و برگردان آزاد آن به آلمانی است. سومین آهنگ الن یکی از محبوب ترین ساخته های شوبرت است و فراتر از آهنگی که در اصل توسط شوبرت ساخته شده باشد، توسط بسیاری از خوانندگان با نام" آوه ماریا" (نام لاتین نیایش درود بر مریم، و همچنین واژگان آغازین و بند برگردان "آهنگ الن"، آهنگی که خود نیایشی برای مریم باکره است)، با تنظیم های موسیقایی ساده شده و با شعرهای گوناگون که بیشتر با متن اصلی شعر متفاوت است، اجرا شده است. این آهنگ توسط فرانتس لیست در سه رو نوشت (نسخه) برای پیانو تنظیم شد. بانوی دریاچه و «آوه ماریا». آوه ماریا در قالب یک آهنگ (بند XXIX از کانتو شماره ۳) بر پایه شعر داستانی محبوب والتر اسکات، "بانوی دریاچه" و برگردان آدام استارک (۱۷۸۰–۱۸۲۲) ساخته شده است، و بنابراین بخشی از شوبرت را تشکیل می دهد. در شعر اسکات، شخصیت الن داگلاس، بانوی دریاچه (در بلندی های اسکاتلند)، با پدر تبعیدی خود بر
ای پناه گرفتن در غار گابلین رفته است، چرا که پدر او از پیوستن به میزبان پیشین آنها، "رودریک دو (Roderick Dhu)"، در شورش در برابر شاه جیمز خودداری کرده است. "رودریک دو"، سالار قبیله آلپاین، با جنگجویانش از کوه به راه می افتد، اما پس از درنگی کوتاه صدای دوردست تارنوازی آلن بن را می شنود، که الن را در نیایشی دربارهٔ مریم باکره همراهی می کند و او را برای کمک می خواند. "رودریک دو" پس از درنگی کوتاه سپس به نبرد رهسپار می شود. گفته می شود که آوه ماریای شوبرت برای نخستین بار در دژ (قلعه) کنتس سوفی وایسن وولف در شهر کوچک اشتایرگ اتریش اجرا و به او پیشکش شد و همین نیز باعث شد کنتس به عنوان «بانوی دریاچه» شناخته شود.
کعب بن اسد رئیس قبیله یهودی بنی قُرَیْظه، که تا سال ۶۲۷ میلادی در مدینه زندگی می کرد. یکی از افراد قبیله اش به نام الزبیر بن بطع، ادعا می کرد که چهره او «شبیه یک آینه چینی بود. به طوریکه دختران قبیله می توانستند خود را در چهره او ببینند»، این توصیف احتمالاً به این معناست که کعب ظاهری جوان و معصوم داشته است.
نخل ماداگاسکار گونه ای از گیاهان گلدار از خانواده خرزهره ایان است. نخل ماداگاسکار ساقه گوشتی دارد که عمدتاً از طریق تنه خود فتوسنتز می کند و از جزیره ماداگاسکار در سواحل شرقی آفریقا می آید. دارای خارها و برگ های بزرگ عمدتاً در بالای گیاه و گل های درشت و معطر است. این گونه به یکی از شناخته شده ترین پاکیپودیوم ها در کشت تبدیل شده است که تکثیر و رشد نسبتاً آسانی دارد. در کشت، اغلب به عنوان نخل ماداگاسکار به بازار عرضه می شود، علیرغم اینکه اصلاً نخل نیست. گونه ای به نام «راموسوم» توصیف شده است. بیشتر با عادت رشد کوتوله متمایز می شود. توصیف. نخل ماداگاسکار دارای تنه ای بلند و خاکستری نقره ای است که با خارهای تیز ۶٫۲۵ سانتیمتری پوشیده شده است. برگ های بلند و باریک فقط در بالای تنه مانند درخت خرما رشد می کنند. به ندرت شاخه شاخه می زند. گیاهانی که در فضای باز رشد می کنند تا ۶ متر (۲۰ فوت) می رسند، اما زمانی که در داخل خانه رشد می کنند به آرامی به ارتفاع ۱٫۲-۱٫۸ متر (۳٫۹-۵٫۹ فوت) می رسند. گیاهانی که در فضای باز رشد می کنند، گل های بزرگ، سفید و معطری در بالای گیاه ایجاد می کنند. آنها به ندرت در داخل خانه گل می دهند. کش
ت. نخل ماداگاسکار در آب وهوای گرم و آفتاب کامل بهترین رشد را دارد. یخبندان های سخت را تحمل نمی کند و اگر حتی در معرض یخبندان خفیف قرار بگیرد احتمالا بیشتر برگ هایش می ریزد. رشد آن به عنوان یک گیاه آپارتمانی آسان است، ولی باید بتوانید نور خورشید مورد نیاز آن را تامین کنید. برای جلوگیری از پوسیدگی ریشه، از مخلوط گلدانی با زهکشی سریع مانند مخلوط کاکتوس و گلدان در ظرفی با سوراخ های زهکشی استفاده کنید. این گیاه جایزه شایستگی باغ انجمن سلطنتی باغبانی را به دست آورده است.
در شبکه های کامپیوتری ،شبکه ناهمگن (Heterogeneous Network - HetNet) شبکه ای است که کامپیوترها و سایر دستگاه هایی را به هم متصل می کند که در آن سیستم عامل ها و پروتکل ها تفاوت های چشمگیری دارند. یک مثال برای این شبکه ها، شبکه های محلی (LAN) هستند که کامپیوترهای شخصی مبتنی بر مایکروسافت ویندوز و لینوکس را به کامپیوتر های مکینتاش متصل می کنند، ناهمگن هستند. اصطلاح "شبکه ناهمگن" همچنین شبکه های بی سیم را با استفاده از فناوری های دسترسی مختلف توصیف می کند. به عنوان نمونه، شبکه بی سیمی که از طریق یک شبکه محلی بی سیم خدماتی را ارائه می دهد و می تواند خدمت رسانی را در هنگام تغییر شبکه به شبکه سلولی نیز حفظ کند، شبکه ناهمگن بی سیم نامیده می شود. هت نت (HetNet). ارجاع به شبکه ناهمگن (هت نت) غالباً نشان دهنده استفاده از چندین نوع گره دسترسی مختلف در یک شبکه بی سیم است. یک شبکه گسترده می تواند ترکیبی از ماکروسل ها ، پیکوسل ها و فمتوسل ها را برای ارائه پوشش بی سیم در یک محیط با طیف گسترده ای از مناطق تحت پوشش بکار ببرد، از یک محیط باز گرفته تا ساختمان های اداری، منازل و مناطق زیرزمینی. کارشناسان موبایل، یک هت نت را یک شبک
ه با تعاملات پیچیده میان ماکروسل، سلول کوچک (Small Cell) و در بعضی موارد عناصر شبکه وای فای تعریف می کنند که در کنار هم مورد استفاده قرار می گیرند تا یک پوشش به هم پیوسته و دارای قابلیت انتقال بین عناصر شبکه را فراهم کنند. یک تحقیق از موسسه پژوهشی ARCchart تخمین می زند که هت نت هابه هدایت بازار زیرساخت های تلفن همراه کمک می کند؛ تا جایی که تا سال 2017، در سطح جهان هزینه ای نزدیک به 57 میلیارد دلار را تشکیل دهند. انجمن سلول کوچک (Small Cell Forum)، هت نت را به عنوان "محیط چند-x ها: چند فناوری، چند دامنه، چند طیف، چند اپراتور و چند فروشنده" معنا می کند. هت نت باید بتواند پیکربندی مجدد عملیات خود را به صورت خودکار انجام دهد تا خدمات تضمین شده ای را در کل شبکه ارائه دهد که باکیفیت و به اندازه کافی انعطاف پذیر باشد تا موارد متغیری از جمله نیازهای کاربر، اهداف تجاری و رفتارهای دنبال کننده را برآورده کند. معماری هت نت. از لحاظ معماری، هت نت را می توان دربرگیرنده عملکردهای شبکه دسترسی رادیویی (RAN) ماکروی مرسوم، قابلیت انتقال RAN، سلول های کوچک و عملکرد Wi-Fi در نظر گرفت که به طور فزاینده ای در حال مجازی شدن و ارائه
به صورت یک محیط عملیاتی هستند که در آن دامنه کنترل شامل منابع مرکز داده مرتبط با محاسبات، شبکه و ذخیره سازی می باشد. در این چارچوب، عملکرد خود بهینه سازی شبکه (self-optimizing network - SON) برای فعال کردن متراکم سازی مرتبه بزرگی شبکه با سلول های کوچک ضروری است. خودپیکربندی (plug and play) زمان و هزینه استقرار را کاهش می دهد، ولی در مقابل خودبهینه سازی تضمین می کند که شبکه با تغییر شرایط به طور خودکار خودش را برای رسیدن به حداکثر کارایی تنظیم می کند. مواردی مانند تقاضای ترافیک، جابجایی کاربران و ترکیب خدمات، همگی در طول زمان تغییر می کنند و شبکه باید سازگار شود تا بتواند سرعت خود را حفظ کند. در نتیجه، این قابلیت های افزوده SON باید نیازهای در حال تحول کاربر، اهداف تجاری و رفتارهای مشترک را در نظر بگیرند. مهمتر از همه، عملکردهای مرتبط با عملیات و مدیریت هت نت، قابلیت SON را در نظر می گیرند که از پیش آماده شده است و ممکن است فقط در یک دامنه یا فناوری هدف قرار گرفته باشد و آن را برای ارائه مدیریت خودکار کیفیت خدمات در کل هت نت گسترش می دهند. بی سیم. "شبکه ناهمگن بی سیم" (Heterogeneous wireless network - HWN) یکی
حالت خاص از هت نت است. در حالی که هت نت ممکن است از شبکه ای از کامپیوترها یا دستگاه هایی با قابلیت های متفاوت از نظر سیستم عامل، سخت افزار، پروتکل ها و غیره تشکیل شود، HWN یک شبکه بی سیم است که از دستگاه هایی تشکیل شده است که از فناوری های مختلف دسترسی رادیویی (RAT) استفاده می کنند. هنوز هم نیاز است که چندین مسئله در شبکه های ناهمگن بی سیم حل شود، از جمله: یک HWN در مقایسه با یک شبکه بی سیم همگن سنتی چندین مزیت دارد، از جمله: افزایش قابلیت اطمینان، بهبود بازده طیف و افزایش پوشش. قابلیت اطمینان بهبود یافته است؛ زیرا هر زمان که یک RAT بخصوص در HWN از کار بیفتد، با عقب نشینی به RAT دیگر امکان برقراری ارتباط همچنان وجود دارد. بهره وری طیف با استفاده از RATها بهتر شود، که ممکن است کاربران کمی از طریق استفاده از متعادل نمودن بار ترافیکی در سراسر RAT ها داشته باشند و پوشش ممکن است بهبود یابد؛ زیرا RAT های مختلف ممکن است منافذی را در پوشش پر کنند که هر یک از شبکه های منفرد به تنهایی قادر به پر کردن آنها نیست. معناشناسی. از دید معناشناختی، توجه به این نکته بسیار مهم است که اصطلاح "شبکه ناهمگون" می تواند مفاهیم متفاوت
ی در حوزه مخابرات بی سیم داشته باشد. به عنوان نمونه، این اصطلاح می تواند به پارادایم قابلیت همکاری یکپارچه و قابلیت همکاری همه جانبه بین پروتکل های چند پوششی مختلف (معروف به "هت نت") اشاره کند. در غیر این صورت، ممکن است به توزیع فضایی غیریکنواخت کاربران یا گره های بی سیم (معروف به "ناهمگنی فضایی" ) اشاره داشته باشد. از این رو استفاده از اصطلاح "شبکه ناهمگن" بدون قرار دادن آن در متن می تواند منجر به سردرگمی در ادبیات علمی و در طول چرخه بررسی همتا شود. در واقع، سردرگمی ممکن است تشدید شود، به ویژه در پرتوی این واقعیت که پارادایم "هت نت" اغلب از زاویه "هندسی" نیز تحقیق می شود.
آزمایش های متعددی که در ایالات متحده بر روی آزمودنی های انسانی انجام شد، غیراخلاقی تلقی می شوند، زیرا به طور غیرقانونی یا بدون اطلاع، رضایت یا رضایت آگاهانه آزمودنی ها انجام شده اند. چنین آزمایش هایی در طول تاریخ آمریکا انجام شد، اما بیشتر آنها در قرن بیستم انجام شد. این آزمایش ها شامل قرار گرفتن انسان در معرض بسیاری از سلاح های شیمیایی و بیولوژیکی (از جمله عفونت های ناشی از بیماری های کشنده یا ناتوان کننده)، آزمایش های تشعشعهای انسانی، تزریق مواد شیمیایی سمی و رادیواکتیو، آزمایش های جراحی، آزمایش های بازجویی و شکنجه، آزمایش هایی که شامل مواد تغییردهنده ذهن بود. بسیاری از این آزمایش ها بر روی کودکان، بیماران و افراد ناتوان ذهنی، اغلب تحت عنوان «درمان پزشکی» انجام شد. در بسیاری از تحقیق ها، بخش بزرگی از افراد فقیر، اقلیت های نژادی یا زندانی بودند. بسیاری از این آزمایش ها قوانین ایالات متحده را نقض می کردند. برخی دیگر توسط سازمان های دولتی یا عناصر سرکش آن، از جمله مراکز کنترل بیماری، ارتش ایالات متحده، و آژانس اطلاعات مرکزی حمایت می شدند، یا توسط شرکت های خصوصی که در فعالیت های نظامی شرکت داشتند، حمایت مالی می
شدند. برنامه های تحقیق های انسانی معمولاً بسیار محرمانه بود و بدون اطلاع یا مجوز کنگره انجام می شد و در بسیاری از موارد اطلاعات مربوط به آنها تا سالها پس از انجام تحقیق ها منتشر نمی شد. پیامدهای اخلاقی، حرفه ای و قانونی این امر در جامعه پزشکی و علمی ایالات متحده بسیار قابل توجه بود و منجر به بسیاری از مؤسسات و سیاست هایی شد که تلاش کردند تا اطمینان حاصل کنند که تحقیق ها آتی در مورد موضوع انسانی در ایالات متحده اخلاقی و قانونی خواهد بود. خشم عمومی در اواخر قرن بیستم به دلیل کشف آزمایش های دولتی بر روی انسان ها منجر به تحقیق ها و جلسات متعدد کنگره شد، از جمله کمیته کلیسا و کمیسیون راکفلر، هر دو در سال ۱۹۷۵، و کمیته مشورتی آزمایش های تشعشعهای انسانی در سال ۱۹۹۴. در طول دهه ۱۸۴۰، جی. ماریون سیمز، که اغلب از او به عنوان "پدر علم زنان " یاد می شود، بدون بیهوشی بر روی زنان برده شده آفریقایی آزمایش های جراحی انجام داد. این زنان - که یکی از آنها ۳۰ بار تحت عمل جراحی قرار گرفت - در نهایت به دلیل عفونت های حاصل از آزمایش ها جان خود را از دست دادند. دوره ای که سیمز بر روی برده های زن عمل می کرد، بین سال های ۱۸۴۵ تا ۱۸۴۹
، دوره ای بود که طی آن عمل جدید بیهوشی به عنوان ایمن و مؤثر پذیرفته نشد. برای یک آزمون تئوری های او در مورد علل تریسموس در نوزادان، سیمز آزمایش که در آن او با استفاده از یک کفاش انجام درفش به حرکت در اطراف استخوان های جمجمه از نوزادان زنان به بردگی گرفته شده. ادعا شده است که او زنان را در آزمایش های جراحی خود به مورفین معتاد کرده است و فقط پس از اتمام عمل جراحی، داروها را برای سازگاری بیشتر آنها ارائه می کند. نظر مخالفی توسط جراح زنان و انسان شناس LL Wall ارائه شده است: «به نظر می رسد استفاده سیمز از تریاک پس از عمل توسط شیوه های درمانی زمان او به خوبی پشتیبانی شده است، و رژیمی که او استفاده می کرد با اشتیاق بسیاری از جراحان معاصر حمایت می شد». در سال ۱۸۷۴، مری رافرتی، یک خدمتکار ایرلندی، برای درمان ضایعه روی سرش به دکتر رابرتز بارتولو از بیمارستان سامری خوب در سینسیناتی، اوهایو آمد. ضایعه به عنوان یک زخم سرطانی تشخیص داده شد و درمان های جراحی انجام شد. بارتولو وضعیت رافرتی را پایانی می دانست، اما احساس می کرد فرصتی برای تحقیق وجود دارد. او سوزن های الکترود را در ماده در معرض مغز او فروکرد تا پاسخ های او را ب
سنجد. این کار بدون قصد درمان او انجام شد. اگرچه رافرتی سه روز بعد از کما ناشی از آزمایش خارج شد، اما روز بعد در اثر تشنج شدید درگذشت. بارتولو آزمایش خود را اینگونه توصیف کرد: "وقتی سوزن وارد ماده مغزی شد، از درد حاد در ناحیه گردن شکایت کرد. برای ایجاد واکنش های قاطع تر، قدرت جریان افزایش یافت. چهره او ناراحتی شدیدی را نشان داد و شروع به گریه کرد. خیلی زود، دست چپ دراز شد، انگار در حال گرفتن شیئی در مقابل او بود. بازو در حال حاضر با اسپاسم کلونیک تحریک شده بود. چشمانش ثابت شد و مردمک هایش به شدت گشاد شد. لب هایش آبی بود و از دهانش کف می کرد. تنفس او سخت شد. او هوشیاری خود را از دست داد و به شدت در سمت چپ تشنج شد. این تشنج پنج دقیقه طول کشید و پس از آن به کما رفت. او در بیست دقیقه از شروع حمله به هوش آمد و از ضعف و سرگیجه شکایت کرد. گزارش تحقیق های دکتر بارتولو" در کالبد شکافی بعدی، بارتولو خاطرنشان کرد که برخی از آسیب های مغزی به دلیل الکترودها رخ داده است، اما او به دلیل سرطان فوت کرده است. بارتولو توسط پزشکان همکار مورد انتقاد قرار گرفت و انجمن پزشکی آمریکا رسماً آزمایش های او را محکوم کرد زیرا او آسیب مستقی
می به بیمار وارد کرده بود، نه در تلاش برای درمان او، بلکه صرفاً برای کسب دانش. با موافقت اخذ شده موارد دیگری نیز مطرح شد. اگرچه او «موافقت شاد» را به این روش داد، اما به عنوان «ضعف» توصیف شد (که ممکن است تا حدی به دلیل تأثیرات تومور بر روی مغز او باشد) و احتمالاً کاملاً متوجه نشده بود. بارتولو از اقدامات خود عذرخواهی کرد و ابراز تأسف کرد که برخی از دانش «به قیمت آسیب رساندن به بیمار» به دست آمده است. در سال ۱۸۹۶، دکتر آرتور ونتورث، بدون اطلاع یا رضایت والدینشان، در بیمارستان کودکان بوستون (در حال حاضر بیمارستان کودکان بوستون) در بوستون، ماساچوست، روی ۲۹ کودک خردسال ضربه های ستون فقرات انجام داد تا دریابد که آیا انجام این کار مضر است یا خیر. از سال ۱۹۱۳ تا ۱۹۵۱، دکتر لئو استنلی، جراح ارشد در زندان سن کوئنتین، آزمایش های متنوعی را روی صدها زندانی در سان کوئنتین انجام داد. بسیاری از آزمایش ها شامل ایمپلنت های بیضه بود، جایی که استنلی بیضه ها را از زندانیان اعدام شده بیرون می آورد و آنها را با جراحی در زندانیان زنده کاشت می کرد. در آزمایش های دیگر، او تلاش کرد تا بیضه قوچ، بز و گراز را در زندانیان زنده کاشته کند.
استنلی همچنین آزمایش های مختلف اصلاح نژاد و عقیم سازی اجباری را بر روی زندانیان سن کوئنتین انجام داد. استنلی بر این باور بود که آزمایش های او باعث جوان سازی مردان مسن،کنترل جنایت هایی (که به عقیده او دلایل بیولوژیکی دارند) را کنترل می کند و از تولید مثل افراد «ناشایست» جلوگیری می کند. از سال ۱۹۵۵ تا ۱۹۶۰، بیمارستان ایالتی سونوما در شمال کالیفرنیا به عنوان یک مکان دائمی برای کودکان ناتوان ذهنی با تشخیص فلج مغزی یا اختلالات کمتر عمل کرد. کودکان متعاقباً بدون رضایت بزرگسالان تحت آزمایش های دردناکی قرار گرفتند. به بسیاری از آنها شیرهای ستون فقرات داده شد «که هیچ سود مستقیمی دریافت نکردند.» خبرنگاران "۶۰ دقیقه" دریافتند که در این پنج سال، مغز هر کودک فلج مغزی که در ایالت سونوما فوت کرده بود، برداشته شده و بدون رضایت والدین مورد مطالعه قرار گرفته است. پاتوژن ها، بیماری ها و عوامل جنگ بیولوژیکی. اواخر قرن ۱۹. در دهه ۱۸۸۰، در هاوایی، یک پزشک کالیفرنیایی که در بیمارستان جذامیان کار می کرد، به شش دختر زیر ۱۲ سال سیفلیس تزریق کرد. در سال۱۸۹۵، هنری هیمن، متخصص اطفال شهر نیویورک، عمداً دو پسر معلول ذهنی یکی چهارساله و دی
گری شانزده ساله را به عنوان بخشی از یک آزمایش پزشکی به سوزاک مبتلا کرد. مروری بر ادبیات پزشکی اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم بیش از ۴۰گزارش از عفونت های تجربی با کشت سوزاک را نشان داد، از جمله مواردی که ارگانیسم های سوزاک در چشم های کودکان بیمار اعمال می شدند. پزشکان ارتش ایالات متحده در فیلیپین پنج زندانی را به طاعون بوبونیک آلوده کردند و در ۲۹زندانی بری بری ایجاد کردند. چهار نفر از افراد مورد آزمایش در نتیجه فوت کردند. در سال۱۹۰۶، پروفسور ریچارد پی استرانگ از دانشگاه هاروارد عمداً ۲۴ زندانی فیلیپینی را به وبا مبتلا کرد که به نوعی به طاعون بوبونیک آلوده شده بودند. او این کار را بدون رضایت بیماران و بدون اطلاع آنها از کاری که انجام می دهد انجام داد. همه افراد بیمار شدند و ۱۳نفر مردند. اوایل قرن بیستم. در سال۱۹۰۸، سه محقق فیلادلفیا ده ها کودک را در یتیم خانه سنت وینسنت در فیلادلفیا، پنسیلوانیا به توبرکولین آلوده کردند که باعث کوری دائمی در برخی از کودکان و ضایعات دردناک و التهاب چشم ها در بسیاری دیگر شد. در این مطالعه، آنها از کودکان به عنوان «مواد استفاده شده» یاد می کنند. در سال۱۹۰۹، فرانک کرازیر نولز مط
العه ای را در مجله انجمن پزشکی آمریکا منتشر کرد که در آن توضیح داد که چگونه عمداً دو کودک را در یک یتیم خانه به "مولوسکوم کونتاژیوزوم" ویروسی که باعث رشد زگیل مانند می شود اما معمولاً به طور کامل ناپدید می شود پس از شیوع در این بیماری آلوده کرده است. یتیم خانه، برای مطالعه بیماری. در سال ۱۹۱۱، دکتر هیدیو نوگوچی از موسسه تحقیق ها پزشکی راکفلر در منهتن، شهر نیویورک به ۱۴۶ بیمار بیمارستانی (که برخی از آنها کودک بودند) عصاره سیفلیس تزریق کرد. والدین برخی از کودکانی که گفته می شود در نتیجه آزمایش های او به سیفلیس مبتلا شده اند، بعداً از او شکایت کردند. آزمایش سیفلیس تاسکگی ("مطالعه تاسکگی در مورد سیفلیس درمان نشده در مرد سیاهپوست") یک مطالعه بالینی بود که بین سال های۱۹۳۲ و ۱۹۷۲ در تاسکگی، آلاباما، توسط سرویس بهداشت عمومی ایالات متحده انجام شد. در این آزمایش، ۳۹۹مرد سیاهپوست فقیر مبتلا به سفلیس توسط محققان پیشنهاد «درمان» دریافت کردند، آنها به آزمودنی های آزمایش نگفتند که مبتلا به سیفلیس هستند و درمان بیماری را به آنها ندادند، بلکه فقط آنها را مطالعه کردند تا پیشرفت را ترسیم کنند. از بیماری در سال ۱۹۴۷،پنی سیلین به
عنوان درمان در دسترس قرار گرفت، اما کسانی که این مطالعه را انجام دادند، شرکت کنندگان در مطالعه را از دریافت درمان در جاهای دیگر جلوگیری کردند و به آنها در مورد وضعیت واقعی خود دروغ گفتند تا بتوانند اثرات سیفلیس را بر بدن انسان مشاهده کنند. در پایان مطالعه در سال۱۹۷۲، تنها ۷۴نفر از افراد مورد آزمایش زنده بودند. ۲۸نفر از ۳۹۹مرد اصلی بر اثر سیفلیس فوت کرده بودند، ۱۰۰ نفر به دلیل عوارض مربوطه مرده بودند، ۴۰نفر از همسرانشان مبتلا شده بودند و ۱۹نفر از فرزندانشان با سیفلیس مادرزادی متولد شدند. این مطالعه تا سال۱۹۷۲ تعطیل نشد، زمانی که وجود آن به مطبوعات درز کرد و محققان را مجبور به توقف در مواجهه با اعتراض عمومی کرد. دهه ۱۹۴۰. در سال۱۹۴۱، در دانشگاه میشیگان، ویروس شناسان توماس فرانسیس، جوناس سالک و سایر محققان عمداً با اسپری کردن ویروس در مجرای بینی، بیماران در چندین مؤسسه روانی میشیگان را با ویروس آنفولانزا آلوده کردند. فرانسیس پیتون روس، مستقر در مؤسسه راکفلر و سردبیر "مجله پزشکی تجربی"، در مورد این آزمایش های به فرانسیس نوشت: "اگر مقاله خود را در جای دیگری غیر از مجله پزشکی تجربی منتشر کنید، ممکن است شما را از د
ردسر نجات دهد. ژورنال دائماً تحت نظارت ضد حیات گرایان است که در بیان این واقعیت که شما برای آزمایش های خود از انسان های یک نهاد دولتی استفاده کرده اید تردیدی ندارند. اینکه آزمون ها کاملاً موجه بودند، ناگفته نماند." روس از دهه۱۹۳۰، زمانی که احیای جنبش ضد حیات گرایی فشار را علیه آزمایش های انسانی خاص افزایش داد، به دقت مقالاتی را که منتشر می کرد، زیر نظر داشت. در سال ۱۹۴۱، دکتر ویلیام سی بلک یک نوزاد دوازده ماهه را با تبخال تلقیح کرد که «به عنوان داوطلب پیشنهاد شد». او تحقیق ها خود را به "مجله پزشکی تجربی" ارسال کرد که این یافته ها را به دلیل روش های تحقیق مشکوک اخلاقی مورد استفاده در مطالعه رد کرد. روس این آزمایش را «سوء استفاده از قدرت، نقض حقوق یک فرد، و غیرقابل بخشش» خواند زیرا بیماری پس از آن پیامدهایی برای علم داشت. این مطالعه بعداً در "مجله پیدی اکترس" منتشر شد. مطالعه مالاریا در زندان استیت ویل یک مطالعه کنترل شده از اثرات مالاریا بر روی زندانیان زندان استیت ویل در نزدیکی جولیت، ایلینوی بود که از دهه ۱۹۴۰ شروع شد. این مطالعه توسط دپارتمان پزشکی (اکنون دانشکده پزشکی پریتزکر) در دانشگاه شیکاگو با همکاری ا
رتش ایالات متحده و وزارت امور خارجه ایالات متحده انجام شد. در محاکمه نورنبرگ، پزشکان نازی سابقه آزمایش مالاریا را به عنوان بخشی از دفاع خود ذکر کردند. این مطالعه به مدت ۲۹ سال در زندان استیت ویلادامه یافت. در تحقیق ها مرتبط از سال۱۹۴۴ تا۱۹۴۶، دکتر آلف آلوینگ، نفرولوژیست و استاد دانشکده پزشکی دانشگاه شیکاگو، عمداً بیماران روان پزشکی در بیمارستان دولتی ایلینوی را مبتلا به مالاریا کرد تا بتواند درمان های تجربی را روی آنها آزمایش کند. در مطالعه ای در سال های ۱۹۴۶ تا ۱۹۴۸ در گواتمالا، محققان آمریکایی از روسپی ها برای آلوده کردن زندانیان، بیماران مجنون و سربازان گواتمالایی به سیفلیس و سایر بیماری های مقاربتی استفاده کردند تا اثربخشی پنی سیلین را در درمان بیماری های مقاربتی آزمایش کنند. آنها بعداً سعی کردند افراد را با «تلقیح های مستقیم ساخته شده از باکتری سیفلیس که در آلت تناسلی مردان و روی ساعدها و صورت هایی که کمی ساییده شده بود یا در موارد معدودی از طریق سوراخ های ستون فقرات ریخته می شد» آلوده کنند. تقریباً ۷۰۰نفر به عنوان بخشی از این مطالعه (از جمله کودکان یتیم) آلوده شدند. این مطالعه توسط خدمات بهداشت عمومی، م
ؤسسه ملی بهداشت، دفتر بهداشتی بهداشت پان آمریکن (در حال حاضر سازمان بهداشت پان آمریکایی سازمان جهانی بهداشت) و دولت گواتمالا حمایت شده است. این تیم توسط جان چارلز کاتلر رهبری می شد که بعدها در آزمایش های سیفلیس تاسکگی شرکت کرد. کاتلر این مطالعه را در گواتمالا انتخاب کرد زیرا اجازه انجام آن در ایالات متحده را نداشت. در سال ۲۰۱۰، زمانی که این تحقیق فاش شد، ایالات متحده رسماً از گواتمالا به دلیل این تحقیق ها عذرخواهی کرد. شکایتی علیه دانشگاه جان هاپکینز، بریستول مایرز اسکوئیب و بنیاد راکفلر به اتهام دخالت در این مطالعه آغاز شده است. دهه ۱۹۵۰. در سال ۱۹۵۰، برای انجام شبیه سازی یک حمله جنگی بیولوژیکی، نیروی دریایی ایالات متحده مقادیر زیادی از باکتری "سراشیا" که در آن زمان بی ضرر تلقی می شد را در طول پروژه ای به نام عملیات اسپری دریا روی شهر سانفرانسیسکو اسپری کرد. تعداد زیادی از شهروندان به بیماری های شبه ذات الریه مبتلا شدند و حداقل یک نفر در نتیجه آن جان باخت. خانواده فرد فوت شده از دولت به دلیل سهل انگاری فاحش شکایت کردند، اما یک قاضی فدرال در سال ۱۹۸۱ به نفع دولت رای داد. آزمایشهای "سراتیا" حداقل تا سال ۱۹۶۹ ا