Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د مرحله انجام خواهد شد چارچوب نظارتی تجدیدپذیر. توسعه دهندگان زیرساخت و تأمین کنندگان تجهیزات به عنوان مثال، سازمان انرژی های تجدیدپذیر ایران (SUNA) سیاست تعرفه خوراک جدید خود را بر اساس معادل آلمانی الگوبرداری کرد و خرید برق توسط دولت را به مدت ۲۰ سال تضمین کرد و کاهش ۱۵ درصدی مالیات را برای شرکت هایی که از اجزای داخلی استفاده کنید اجرا کرده است. وزارت انرژی که در سال ۱۹۷۵ تأسیس شد، نهاد اصلی مسئول تنظیم و اجرای سیاست های خدمات برق، انرژی های تجدیدپذیر، آب و فاضلاب در ایران است. وزارت انرژی توانیر را برای مدیریت و نظارت بر فعالیت های دولت در راه اندازی و توسعه صنعت برق تأسیس کرد که شامل شرکت های مختلف برق منطقه ای و همچنین SUNA می شود. SUNA که در سال ۱۹۹۶ تأسیس شد، در اصل تنها مسئول ارزیابی پتانسیل بخش انرژی های تجدیدپذیر ایران و تلاش برای جذب سرمایه گذاران بخش خصوصی با تضمین خرید هر گونه انرژی تجدیدپذیر تولید شده بود. اما امروزه مسئولیت های SUNA افزایش یافته است و شامل عمل به عنوان مرجع نظارتی برای توسعه سیاست ها، صدور مجوز برای پروژه های تجدیدپذیر و انعقاد قراردادهای خرید برق («PPA») با توسعه دهندگان می شو
د. دولت در سال های اخیر سیاست ها و مکانیسم های قانونی را برای حمایت از بخش انرژی های تجدیدپذیر و تشویق توسعه دهندگان خصوصی به سرمایه گذاری معرفی کرده است. پتانسیل انرژی های تجدیدپذیر. در اوایل سال ۲۰۱۴، شرکت های آلمانی، کره جنوبی، دانمارکی و هندی شروع به بررسی دقیق انرژی های تجدیدپذیر کشور کردند. برق آبی. انرژی برق آبی به عنوان یک جایگزین تجدیدپذیر در ایران در دهه ۱۹۵۰ ظهور کرد. ایران، برخلاف اکثر کشورهای خاورمیانه، خانه شبکه وسیعی از رودخانه ها است که به کشور اجازه داد تا زیرساخت های برق آبی خود را تا اوایل دهه ۲۰۰۰ به سرعت گسترش دهد. با این حال، خشکسالی های گسترده اخیر، ظرفیت برق آبی ایران را تا حد زیادی کاهش داده است. زمانی که ۱۴ درصد از بار پایه انرژی ایران را تأمین می کرد، منابع برق آبی به کمتر از ۵ درصد کاهش یافته است، زیرا سطح رودخانه ها همچنان پایین می آید. در نتیجه، معاون شرکت توانیر اخیراً اعلام کرد که تقریباً تمام ۵۰ نیروگاه برق آبی ایران یا تولید را متوقف کرده اند یا ظرفیت خود را کاهش داده اند.ایران پتانسیل تولید انرژی حاصل از منابع برق آبی بین ۲۳۰۰۰ تا ۴۲۰۰۰ مگاوات را دارد. بادی. در حال حاضر با ۶
۵۰۰ مگاوات ظرفیت نصب شده بالقوه، پتانسیل انرژی بادی ایران می تواند با پتانسیل بادی کشورهای بزرگ در حال توسعه بادی مانند فرانسه و بریتانیا رقابت کند. جای تعجب نیست که دولت ایران برق بادی را نسبت به دیگر کشورها در اولویت قرار داده است. منابع با توجه به توپوگرافی کشور و قابلیت های موجود ساخت و تولید. شمال غرب و شمال شرق ایران به دلیل موقعیت استراتژیک خود در امتداد چندین کریدور اصلی باد، از جمله جریان های اقیانوس اطلس، مدیترانه و اقیانوس هند، بادهای شدیدی را در طول سال تجربه می کنند. ایران موقعیت خوبی برای افزایش سریع بخش انرژی بادی خود دارد. این کشور در حال حاضر دارای ۱۵ مزرعه بادی است، و اکثریت قریب به اتفاق اجزای مورد استفاده برای توسعه این مزارع به صورت محلی تولید شده است. مطابق برآورد وزارت نیرو، ایران دارای پتانسیل فراوان تولید برق از منابع تجدیدپذیر است که ۴۹ هزار مگاوات مقدار مربوط به انرژی بادی است. خورشیدی. بر پایه آمار وزارت نیرو ، پتانسیل ایران برای تولید برق برای انرژی خورشیدی در صورت فراهم شدن امکانات دست کم ۷۰ هزار مگاوات خواهد بود .برنامه ششم توسعه ایران همچنین نصب ۵۰۰ مگاوات ظرفیت جدید خورشیدی را
تا سال ۲۰۱۸ پیش بینی کرده است. آب و هوای ایران متنوع است و بسیاری از مناطق آن خشک هستند. از آنجایی که مناطق جنوبی، شمال غربی و جنوب شرقی حدود ۳۰۰ روز در سال خورشید دریافت می کنند، به طور منحصر به فردی برای انرژی خورشیدی مناسب هستند. طبق گزارش ها، مجموعه ای از قراردادها با یک شرکت آلمانی ناشناس برای افزودن حدود ۵۵۰ مگاوات انرژی خورشیدی به شبکه برق در اوت ۲۰۱۴ امضا شد و در حال حاضر در حال توسعه است. در حالی که سیاست های ایران برای انرژی بادی در کوتاه مدت تهاجمی تر است، برنامه هایی برای ظرفیت خورشیدی در بلندمدت بلندپروازانه است. برای مثال، توسعه دهنده انرژی ایرانی Sunir و یک شرکت اسپانیایی به نام Bester اخیراً برنامه هایی را برای گسترش چشمگیر پتانسیل خورشیدی ایران تا سال ۲۰۲۰ فاش کردند. مشارکت شدید شرکای خارجی در پروژه های خورشیدی عملی و همچنین اقتصادی است. عدم دسترسی به فناوری های کلیدی خورشیدی مانند اینورترها برای کنترل ولتاژ و نیمه هادی های مناسب پیشرفته، چالش های لجستیکی را برای شرکت های داخلی ایرانی ایجاد کرده است. با لغو تحریم ها، شرکت های ایرانی دسترسی بیشتری به طیف وسیع تری از فناوری های خورشیدی پیچیده
تر و تأمین مالی برای خرید و توسعه آن ها دارند. مزایای فوری نصب سریع آنها خواهد بود و در دراز مدت، این کشور احتمالاً از به دست آوردن توانایی تولید مقدار قابل توجهی از زیرساخت های خورشیدی خود در داخل کشور سود خواهد برد. زمین گرمایی کارشناس انرژی زمین گرمایی مرتضی قمشه ای با بیان این که میناب، لار، کازرون، بیابانک و محلات از دیگر نقاط دارای پتانسیل انرژی زمین گرمایی در کشور هستند، اضافه کرد: قرار گرفتن ایران در کمربند زمین لرزه، این امکان را در اختیار ما قرار داده است. قمشه ای با اشاره به این که هم اکنون 20 کشور جهان نیروگاه های نصب شده زمین گرمایی دارند، ظرفیت تولید برق این نیروگاه ها را 10 هزار مگاوات عنوان کرد و خاطر نشان کرد: این ظرفیت به صورت انرژی الکتریکی استحصال می شود. چالش ها. بخش انرژی های تجدیدپذیر در ایران برای دستیابی به پتانسیل با چالش های مهمی مواجه است. تأمین مالی. تأمین مالی پروژه های تجدیدپذیر در ایران یک چالش مهم است. در داخل کشور، بانک های داخلی ایرانی آمادگی ارائه فاینانس پروژه را ندارند و فقط وام هایی با نرخ بهره بسیار بالا (حدود ۲۰ درصد) ارائه می کنند. علاوه بر این، با توجه به کاهش قیمت ج
هانی نفت، دولت ایران تنها آمادگی تأمین مالی فوری ترین پروژه ها را از طریق صندوق توسعه ملی دارد. در سطح بین المللی، بخش مالی جهانی به دلیل تحریم های آمریکا که همچنان پابرجاست، هنوز برای تأمین مالی پروژه ها در ایران مردد است. با این حال، پتانسیل بانک های بین المللی کوچکتر و آژانس های اعتبار صادراتی برای تأمین مالی پروژه های انرژی های تجدیدپذیر در ایران وجود دارد. قابلیت های محلی. توسعه دهندگان محلی در مقایسه با سایر حوزه ها که در آن انرژی های تجدیدپذیر توسعه یافته تر است، فاقد تجربه و دانش هستند. علاوه بر این، در کشوری که بیشتر انرژی توسط سوخت های فسیلی تولید می شود، کمبود دانش در مورد مزایای انرژی های تجدیدپذیر، به ویژه در مناطق روستایی وجود دارد. چارچوب نظارتی. مقررات فعلی موجود هنوز به طور کامل آزمایش نشده است. هنوز پروژه های انرژی تجدیدپذیر کافی در ایران وجود نداشته است تا درک کاملی از نحوه اعمال مقررات به دست آورده شود. همچنین خطر مواجهه با تاخیرهای اداری و تشریفات اداری وجود دارد که ایران را در رتبه ۱۱۸ (از بین ۱۸۹ کشور) در گزارش بانک جهانی «سهولت انجام تجارت» در سال ۲۰۱۶ قرار داده است. تملک زمین. برای پر
وژه های انرژی تجدیدپذیر، مکان یک ملاحظه کلیدی است. با این حال، تملک زمین های دولتی یا خصوصی در ایران می تواند برای توسعه دهندگان کاری زمان بر و پرهزینه باشد. به طور کلی، استاندارد بازار این است که زمین توسط دولت ارائه شود.
مارتینا کاریلو (؛ ۱۷۵۰ – بعد از ۱۷۷۸) یک فعال سیاه پوست اکوادوری بود که از حقوق سیاه پوستان دفاع می کرد و علیه برده داری می جنگید. او همراه با شش برده دیگر آفریقایی تبار، در سال ۱۷۷۸ به کیتو رفت تا کیس خود را به رئیس دادگاه سلطنتی ارائه دهد که قول کمک به آنها را داد. با این حال آنها با مجازات شلاق روبرو شدند و کاریلو ۳۰۰ ضربه خورد. امروز از او به عنوان یک قهرمان ملی تجلیل می شود. زندگی نامه. او در حدود سال ۱۷۵۰ در دره رودخانه چوتا در شمال اکوادور به دنیا آمد و وقتی بزرگ شد به عنوان برده در مزرعه ای به نام لاکنسپسیون به کار پرداخت. در پایان ژانویه سال ۱۷۷۸، او به همراه شش برده سیاه پوست دیگر از لاکنسپسیون (پدرو لوکومی، آندرس لوکومی، آمبروزیا پادیلا، آنتونیو چالا، ایگناسیا کویتینو و ایرنه لواردو)، به کیتو رفت تا تعدادی از شکایات ناشی از بدرفتاری با آنها در زمان مدیر فرانچسکو اورکو اچه را به خوزه دیگوخا، رئیس دادگاه سلطنتی منصوب شده توسط اسپانیایی ها، عرضه کند. این موارد شامل کمبود غذا و پوشاک و نیاز به روزهای تعطیل پس از کار در مزارع بود. دیگوجا قول داد که بهبودهایی وجود داشته باشد و آنها را با یک درخواست کتبی
به آئورکو ایچیا بازگرداند که هیچ مجازاتی بر آنها نباید اعمال شود. ایچیا این درخواست را نادیده گرفت و همه آنها را مجازات کرد. کاریلو ۳۰۰ ضربه شلاق خورد. روز بعد کاریلو که قفسه سینه اش در اثر ضربات شلاق بریده شده بود و نفرات دیگر نیز به شدت مجروح بودند، هیچ کدام نتوانستند به مدت حداقل دو هفته به سر کار بازگردند. در ماه آوریل، آندرس فرناندز سالوادور شروع به تحقیق در مورد این پرونده کرد و از شاهدان در لا کنسپسیون بازجویی کرد. در ۱۲ آوریل، آئورکو ایچیا دستگیر شد و در ۱۴ ژوئیه ۲۰۰ پزو جریمه شد، که ۱۰۰ پزوی آن بین قربانیان تقسیم شد.
باشگاه فوتبال واترفورد (به ایرلندی: Cumann Peile Phort Láirge) سابقاً باشگاه فوتبال واترفورد یونایتد یک باشگاه فوتبال ایرلندی مستقر در واترفورد است که در لیگ دسته اول ایرلند بازی می کند. این باشگاه در سال ۱۹۳۰ تأسیس گردید و برای لیگ برتر فوتبال ایرلند انتخاب شد. این باشگاه در ابتدا در استادیوم گری هاند معروف به کیلکوهن پارک بود بازی می کرد، اما اکنون فعالیت های آن، به مرکز ورزشی منطقه ای واترفورد منتقل شده است. در سال ۲۰۱۸ باشگاه و بازیکنانش کاملاً حرفه ای شدند. ورزشگاه. واترفورد بازی های خانگی خود را در مرکز ورزشی منطقه ای واترفورد انجام می دهد که بیشتر به آن RSC می گویند. آنها از سال ۱۹۹۳ در RSC بازی کرده اند. این ورزشگاه دارای دو جایگاه و ظرفیت ۵۱۵۴ نفر با ۲۹۷۸ صندلی است. رکورد حضور تماشاگر در RSC مربوط به بازی نیمه نهایی جام حذفی فوتبال ایرلند در سال ۱۹۹۷ در برابر شلبورن است که واترفورد با نتیجه ۲–۱ در مقابل بیش از ۸۵۰۰ نفر شکست خورد، این بازی در زمانی بود که تماشاگران اجازه ایستادن در محل پیست تارتان دور زمین را داشتند. RSC همچنین میزبان فینال لیگ کاپ ایرلند در سال ۲۰۰۹ بود که در آن بوهمیان ۳–۱ واترفورد
را شکست داد.
مریم کاظم زاده (۱۳۳۵–۳ خرداد ۱۴۰۱) عکاس و خبرنگار ایرانی بود. از او به عنوان اولین خبرنگار و عکاس زن جنگ ایران و عراق یاد می شود. درگذشت. مریم کاظم زاده ۳ خرداد ۱۴۰۱ در ۶۵ سالگی درگذشت. وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی و رئیس سازمان سینمایی در پیام های جداگانه ای درگذشت او را تسلیت گفتند.
سپیدار ویلسونی () گونه ای از درختان صنوبر برگ ریز است که در استان های گانسو، هوبی، شانشی، سیچوان، ژیزانگ و یوننان چین یافت می شود. این درخت دارای برگ های بیضی شکل در قاعده نسبت به نوک آن است و می تواند تا ارتفاع ۲۵ متر با قطر سینه ۱.۵ متر رشد کند.
امپراتور گوانگ شو (به چینی:广州) (زادهٔ ۱۴ اوت ۱۸۷۱–درگذشت ۱۴ نوامبر ۱۹۰۸)، با نام زایتیان، دهمین امپراتور سلسله چینگ بود که بر چین حکومت می کرد. امپراتوری او از سال ۱۸۷۵ تا ۱۹۰۸ به طول انجامید که در سال های ۱۸۸۹ تا ۱۸۹۸ بدون تأثیر و دخالت امپراتریس بیوه تزی شی، حکومت کرد. گوانگ شو اصلاحات صد روزه را آغاز کرد؛ اما پس از کودتای ملکه در سال ۱۸۹۸ میلادی و ناتوانی امپراتوری در اجرای اصلاحات، او از پادشاهی خَلع شد و تا زمان مرگ در حبس خانگی بود. نام دوران پادشاهی او «گوانگ شو» به معنای «جانشینی باشکوه» است؛ امپراتور گوانگ شو در سال ۱۹۰۸ میلادی درگذشت. در آن زمان به طور گسترده، تردیدهایی مبنی بر این که او مسموم شده یا به قتل رسیده است، وجود داشت. بررسی های پزشکی قانونی بر بقایای او در سال ۲۰۰۸ میلادی تأیید کرد که علت مرگ وی، مسمومیت با آرسنیک بوده است؛ میزان آرسنیک در بقایای او ۲۰۰۰ برابر بیشتر از حد معمول بود. برگزینی به عنوان امپراتور. زایتیان، دومین پسر یی شوان (شاهزاده چون) و همسر اصلی او یِهنارا وانژن، خواهر کوچک تر امپراتریس بیوه تزی شی بود. در ۱۲ ژانویهٔ ۱۸۷۵، پسرعموی زایتیان، امپراتور تونگ ژی، بدون داشتن پسری
برای جانشینی خود درگذشت. پس از درگذشت تونگ ژی، امپراتریس بیوه سیان پیشنهاد کرد یکی از پسران شاهزاده گونگ به عنوان امپراتور بعدی انتخاب شود، اما این پیشنهاد، توسط نایب السلطنه اش، امپراتریس بیوه تزی شی، رد شد. در عوض، سیکسی زایتیان (برادرزاده اش) را نامزد پادشاهی کرد و طایفهٔ امپراتوری در نهایت با انتخاب او موافقت کردند. زایتیان به جای پسرعموی خود، امپراتور تونگ ژی، وارث و جانشین عموی فقید خود، امپراتور شیان فنگ شد. او در چهارسالگی به پادشاهی رسید و عنوان «گوانگ شو» را به عنوان نام سلطنتی خود برگزید؛ بنابراین او به «امپراتور گوانگ شو» معروف است. او توسط امپراتریس های بیوه سیان و تزی شی به فرزندخواندگی پذیرفته شد. در سال ۱۸۷۶، امپراتور گوانگ شو توسط ونگ تونگه آموزش داده شد. در سال ۱۸۸۱، زمانی که امپراتور گوانگ شو ۹ ساله بود، امپراتریس بیوه سیان به طور غیرمنتظره ای درگذشت و امپراتریس بیوه تزی شی، تنها نایب السلطنهٔ زایتیان شد. در دست گرفتن قدرت. در سال ۱۸۸۷، امپراتور گوانگ شو به سنی رسیده بود، که بتواند به تنهایی حکومت کند. وی تحت نظارت سیکسی، حکومت خود را آغاز کرد. در فوریهٔ ۱۸۸۹ و پس از ازدواج امپراتور گوانگ
شو، امپراتریس بیوه تزی شی از مقام خود، بازنشسته شد. سال های قدرت. حتی پس از شروع حکومت رسمی امپراتور گوانگ شو، امپراتریس بیوه تزی شی با وجودِ اقامت چندین ماه از سال در کاخ تابستانی، همچنان بر تصمیمات و اقدامات او تأثیرگذار بود. بنا بر گزارش ها، ونگ تونگه مشاهده کرده است که در حالی که امپراتور به امور روزمرهٔ دولتی رسیدگی می کرد، در موارد دشوارتر، امپراتور و شورای بزرگ از سیکسی مشاوره می گرفتند. در واقع، امپراتور اغلب به کاخ تابستانی سفر می کرد تا به عمه اش ادای احترام کند و در مورد امور دولتی با او صحبت کند. امپراتور گوانگ شو، در سال ۱۸۹۲ سعی کرد، اقداماتی سخت گیرانه را برای کاهش مخارج حکومتی انجام دهد که این اقدامات، یکی از معدود موفقیت های اداری او بود. این موضوع اما فقط یک پیروزی جزئی بود، زیرا او مجبور بود هزینه های بالاتری را برای راضی نگه داشتن سیکسی و برآورده کردن توقعات او تصویب و هزینه کند. سال ۱۸۹۴ شاهد وقوع نخستین جنگ چین و ژاپن بود. در طول جنگ، حتی با وجود این که امپراتور گوانگ شو اسمی حاکم مستقل امپراتوری چینگ بود، اما در عمل، مقامات حکومتی اغلب او را نادیده می گرفتند و تابع دستورهای سیکسی بودند.
پس از شکست امپراتوری چینگ و موافقت اجباری با مفاد پیمان شیمونوسکی، امپراتور گوانگ شو طبق گزارش ها تمایل خود را برای کناره گیری از پادشاهی ابراز کرد. امپراتور و دولت چین در اواخر سال ۱۸۹۷ با تحقیر بیشتری مواجه شدند و امپراتوری آلمان به بهانهٔ قتل دو کشیش در استان شاندونگ، خلیج جیاوژو را اشغال کرد. پس از جنگ و دادن امتیازات مختلف، امپراتور گوانگ شو به این باور رسید که با آموختن و اجرای روش ها و سیاست های کشورهای پادشاهی مشروطه مانند ژاپن، امپراتوری چینگ از نظر سیاسی و اقتصادی قدرتمندتر خواهد شد. او در ژوئن ۱۸۹۸، اصلاحات صدروزه را با هدف انجام مجموعه ای از تغییرات سیاسی، قانونی و اجتماعی گسترده آغاز کرد. برای مدت کوتاهی، پس از بازنشستگی فرضی سیکسی، امپراتور گوانگ شو فرمان هایی را برای چندین مورد اصلاحات و نوسازی گسترده با کمک مقامات ترقی خواه مانند کانگ یووی و لیانگ کیچائو صادر کرد. تغییرات مورد نظر او در موارد مختلفی از قبیل اصلاح روش ها، زیرساخت ها و صنایع متغیر بود. امپراتور گوانگ شو با صدور احکامی، اجازهٔ تأسیس یک دانشگاه مدرن در پکن، ساخت راه آهن لوهان و سیستم بودجه ای مشابه دولت های غربی را صادر کرد. هدف
اولیهٔ او، تبدیل چین به یک امپراتوری دارای یک قانون اساسی مدرن اما در چارچوبی سنتی، مانند اصلاحات میجی در ژاپن بود. با این وجود، اصلاحات موردنظر او برای چینی که هنوز تحت نفوذ قابل توجه نئوکنفوسیونیسم و سایر عناصر فرهنگ سنتی چینی بود، بسیار ناگهانی بود. گوانگ شو در این رابطه، با سیکسی که قدرت واقعی را در دست داشت نیز در تضاد قرار گرفت. بسیاری از مقامات دربار که توسط امپراتور گوانگ شو بی فایده در نظر گرفته شده و برکنار شده بودند، از سیکسی درخواست کمک کردند. اگرچه سیکسی هیچ کاری برای متوقف کردن اصلاحات صدروزه انجام نداد، او تنها راه برای حفظ پایگاه قدرت خود را انجام یک کودتای نظامی می دانست. امپراتور گوانگ شو از چنین نقشه ای آگاه شد بنابراین از کانگ یووی و متحدان اصلاح طلب خود خواست تا برای نجات او برنامه ریزی کنند. آن ها تصمیم گرفتند از کمک یوآن شیکای که دارای ارتشی مدرن، شامل ۶٬۰۰۰ سرباز بود استفاده کنند. سیکسی اما با ارتش بزرگ و قدرتمند رونگلو در تیانجین متحد شد. رونگلو، همچنین متحدی به نام ژنرال دونگ فوشیانگ داشت، که فرماندهی ۱۰٬۰۰۰ شجاع کانسو از جمله ژنرال هایی مانند ما فوکسیانگ و ما فولو را بر عهده داشت، ک
ه در منطقهٔ شهری پکن مستقر بودند. آن ها با سلاح گرم و توپخانهٔ پیشرفته تر، در طول کودتا در کنار جناح محافظه کار و متحدان سیکسی قرار گرفتند. یک روز پیش از کودتا، یوان شیکای همه چیز را برای رونگلو تعریف کرد و نقشه های امپراتور گوانگ شو را فاش کرد. این موضوع، اعتماد سیکسی را به یوآن شیکای جلب کرد. لی چیا شنگ (雷家聖)، یک استاد تاریخ تایوانی، دیدگاه دیگری را پیشنهاد می کند: «امپراتور گوانگ شو ممکن است توسط اصلاح طلبان به رهبری کانگ یووی به دام کشیده شده باشد، که به نظر لی توسط یک مبلغ بریتانیایی فریب خورده است». انزوا و حصر خانگی. وظایف امپراتور گوانگ شو پس از سال ۱۸۹۸ بسیار محدود شد و او عملاً از قدرت به عنوان امپراتور برکنار شد (با وجود حفظ عنوان)، اما همچنان برخی از موقعیت های خود را حفظ کرد. امپراتور از امور مملکتی مطلع می شد و آن ها را همراه با سیکسی می خواند، و همچنین در دیدارها و جلسات مختلف، حاضر می شد اما قدرت و تصمیم گیری ها، به کلی در اختیار سیکسی بود. در سال ۱۸۹۸، اندکی پس از فروپاشی طرح اصلاحات صدروزه، وضعیت سلامتی امپراتور گوانگ شو رو به زوال گذاشت و سیکسی را بر آن داشت تا پوجون، پسرعموی امپراتور، شاهز
اده دوان محافظه کار را به عنوان وارث فرضی تاج و تخت، معرفی کند. پوجون و پدرش پس از شورش مشتزن ها از سمت خود برکنار شدند. او توسط یک پزشک در نمایندگی فرانسه معاینه شد و تشخیص داده شد که نفریت مزمن دارد. او همچنین در آن زمان ناتوان بود. در پی شورش مشتزن ها، امپراتور گوانگ شو، همراه با سیکسی، ملکه لونگیو و برخی دیگر از مقامات دربار، در ۱۴ اوت ۱۹۰۰ از پکن گریختند، زیرا نیروهای اتحاد هشت ملت به پایتخت وارد شده بودند. با بازگشت گوانگ شو به پایتخت در ژانویهٔ ۱۹۰۲، پس از خروج قدرت های خارجی، امپراتور گوانگ شو چند سالِ بعد را در انزوا در کاخ خود با ساعت های مچی و دیگر ساعت هایی که در دوران کودکی برای او جذابیت داشتند مشغول بود. گوانگ شو همچنین به طور گسترده ای مطالعه و زمانی را صرف یادگیری زبان انگلیسی می کرد. مرگ: ترور. امپراتور گوانگ شو در ۱۴ نوامبر ۱۹۰۸، تنها یک روز پیش از مرگ سیکسی، در سن ۳۷ سالگی درگذشت. برای مدت طولانی چندین نظریه در مورد مرگ امپراتور وجود داشت، که هیچ یک از آن ها به طور کامل توسط مورخان پذیرفته نشد. بیشتر آن ها تمایل داشتند که بر این باور باشند که سیکسی که خود بسیار بیمار بود، امپراتور گوانگ شو
را مسموم کرد زیرا می ترسید که او پس از مرگش سیاست هایش را تغییر داده و اصلاحات مورد نظر خود را ادامه دهد. نظریهٔ دیگر این است که امپراتور گوانگ شو توسط یوآن شیکای مسموم شده است. شیکای احتمالاً تصور داشت که اگر پس از مرگ قریب الوقوع سیکسی، امپراتور دوباره به قدرت برسد، ممکن است وی را به جرم خیانت اعدام کند. هیچ منبع موثقی برای اثبات این که چه کسی امپراتور گوانگ شو را به قتل رسانده وجود نداشت. سوابق پزشکی که توسط پزشک امپراتور گوانگ شو نگه داری می شد، نشان داد که امپراتور، پیش از مرگ خود، از درد شکمی شدیدی رنج می برد و صورتش آبی رنگ شده بود و این ها از علائم معمول مسمومیت با آرسنیک است. برای از بین بردن شایعات مداوم مبنی بر مسموم شدن امپراتور، دربار امپراتوری چینگ، تعدادی اسناد و مدارک پزشکی را ارائه کرد که نشان می داد امپراتور گوانگ شو به دلایل طبیعی درگذشته اما این اقدام نیز سوءظن ها را برطرف نکرد. در ۴ نوامبر ۲۰۰۸، آزمایش های پزشکی قانونی نشان داد که سطح آرسنیک در بقایای امپراتور، ۲٬۰۰۰ برابر بیشتر از میزان عادی است. با انتخاب سیکسی به عنوان وارث، برادرزاده اش پویی، که نام سلطنتی «ژوانتونگ» را به خود اختصاص
داد، جانشین گوانگ شو شد. در ژانویهٔ ۱۹۱۲، همسر امپراتور گوانگ شو، که به عنوان امپراتریس بیوه لونگیو نام گرفته بود، مُهر امپراتوری خود را کنار گذاشت و به دو هزار سال حکومت امپراتوری در چین پایان داد. لونگیو در سال ۱۹۱۳ بدون فرزند درگذشت. پس از انقلاب شین های ۱۹۱۱–۱۹۱۲، جمهوری چین بودجهٔ ساخت مقبرهٔ امپراتور گوانگ شو در مقبره های غربی چینگ را تأمین کرد. این مقبره در طول جنگ داخلی چین مورد سرقت قرار گرفت اما کاخ زیرزمینی (محل دفن) اکنون به روی عموم باز است. ارزیابی. در سال ۱۹۱۲، سون یات سن، امپراتور گوانگ شو را به دلیل انجام اصلاحات آموزشی که به چین اجازه داد تا بیشتر در مورد فرهنگ غربی بیاموزد، تمجید کرد. پس از تأسیس جمهوری خلق چین در سال ۱۹۴۹، مورخ فن ونلان (范文瀾) امپراتور گوانگ شو را «نجیب زادهٔ منچو که می توانست ایده های غربی را بپذیرد» نامید. برخی از مورخان معتقدند که امپراتور گوانگ شو نخستین رهبر چینی بود که اصلاحات مدرن و نظام سرمایه داری را اجرا کرد. گوانگ شو، تنها امپراتور دودمان چینگ بود که در طول دورهٔ پادشاهی خود در حبس خانگی قرار گرفت.
طراحی حسی هدف آن ایجاد یک تشخیص کلی از ادراکات حسی یک محصول، و تعریف ابزار مناسب برای طراحی یا بازطراحی آن بر اساس آن است. این شامل مشاهده موقعیت های متنوع و متفاوتی است که در آن یک محصول یا شیء معین استفاده می شود تا نظر کلی کاربران درباره محصول، جنبه های مثبت و منفی آن از نظر لمس، ظاهر، صدا و غیره اندازه گیری شود. هدف ارزیابی حسی، کمی کردن و توصیف، به شیوه ای سیستماتیک، تمام ادراکات انسان در مواجهه با یک محصول یا شیء است. برخلاف تجزیه و تحلیل آزمایشگاهی سنتی، تجزیه و تحلیل حسی یک محصول یا توسط گروهی از آزمایش کنندگان آموزش دیده انجام می شود یا توسط تجهیزات آزمایشی تخصصی که برای تقلید از درک انسان طراحی شده اند. نتیجه به محققان اجازه می دهد فهرستی از مشخصات را تهیه کنند و یک نیاز دقیق و کمی را تعیین کنند. این موارد با معیارهای مختلفی برای مواد و اشیاء اعمال می شود: استفاده در حمل و نقل. در حوزه حمل و نقل، تجزیه و تحلیل حسی گاهی اوقات به پیشرفت های جزئی در طراحی داخلی خودرو، سیستم اطلاعاتی یا محیط ایستگاه تبدیل می شود تا برخی از لبه های خشن تر تجربه سفر را هموار کند. برای مثال می توان از تجهیزات تخصصی تصفیه ه
وا برای طراحی بوی مطبوع تری در کوپه قطار استفاده کرد. استفاده در صنایع غذایی و آشامیدنی. طراحی حسی نقش مهمی در صنعت مدرن غذا و نوشیدنی ایفا می کند. صنعت غذا و نوشیدنی سعی در حفظ تجربیات حسی خاص دارد. علاوه بر بو و طعم، رنگ (مثلاً میوه های رسیده) و بافت غذا (مثلاً چیپس سیب زمینی) نیز مهم است. حتی محیط زیست نیز از این جهت مهم است که «رنگ بر اشتها و در اصل طعم غذا تأثیر می گذارد». غذا یک تجربه چند حسی است که در آن هر پنج حواس (بینایی، لامسه، شنوایی، بویایی و چشایی) در کنار هم قرار می گیرند تا حافظه ای قوی ایجاد کنند. در بازاریابی مواد غذایی، هدف بازاریابان این است که محصولات خود را به گونه ای طراحی کنند که آن غذاها و نوشیدنی ها حواس بیشتری را در مشتریان تحریک کنند. در رستوران ها جنبه های حسی زیادی مانند طراحی داخلی (دید)، بافت صندلی ها و میزها (لمس)، موسیقی پس زمینه و سطح نویز (صدا)، باز بودن آشپزخانه و صحنه آشپزی (بو و دید) و… البته خود غذا (طعم)، همه با هم جمع می شوند پیش از اینکه مشتری تصمیم بگیرد که آیا این تجربه را دوست دارد و می خواهد دوباره از آن دیدار کند. در حالی که تجربیات چند حسی در گذشته تنها تحت چند
مقوله قرار می گرفتند، در دوران مدرن، این طیف برای اذعان به اهمیت طراحی حسی گسترش یافته است. قبلاً غذا صرفاً به عنوان یک تجربه برای طعم در نظر گرفته می شد. اکنون، همان طور که ویژگی چند حسی غذا شناخته شده است، بازاریابان محصولات غذایی و رستوران ها بیشتر بر ارائه خدماتی تمرکز می کنند که فراتر از حس چشایی است. در تحقیقات اخیر، نقش حس دهلیزی، سیستمی که به احساس تعادل و فضا کمک می کند، در رابطه با غذا برجسته شده است. تحقیقات نشان می دهد که اغلب به عنوان «حس ششم» شناخته می شود، حواس دهلیزی که از طریق وضعیت بدن افراد در هنگام غذا خوردن به نمایش گذاشته می شود، می تواند درک آن ها را از غذا شکل دهد. به طور کلی، مردم تمایل دارند غذا را در حالت نشسته در مقایسه با حالت ایستاده، به عنوان غذایی با طعم بهتر ارزیابی کنند. پژوهش ها به این نتیجه رسیدند که درک غذا و سیستم دهلیزی در نتیجه سطوح مختلف استرس ناشی از وضعیت بدن است. استفاده در معماری. مشابه غذاهایی که قبلاً صرفاً به عنوان یک تجربه طعم در نظر گرفته می شد، معماری در گذشته فقط تحت تأثیر حس بینایی قرار می گرفت، به همین دلیل است که بسیاری از محصولات معماری به اشکال بصری عک
س یا تلویزیون متکی بودند. در مقابل، معماری به یک تجربه چند حسی تبدیل شده است که در آن افراد از سایت های معماری بازدید می کنند و جنبه های حسی مختلف مانند بافت ساختمان، صدای پس زمینه و رایحه محیط اطراف را احساس می کنند، و همینطور نمای کلی ساختمان در هماهنگی با طبیعت و منطقه. همچنین در حوزه معماری نوعی طراحی به نام «معماری پاسخگو» وجود دارد که طرحی است که با مردم در تعامل است. اگر طراحی حسی به درستی اعمال شود، این نوع معماری می تواند سبک زندگی ساکنان را ارتقاء دهد. به عنوان مثال، اگر یک معماری پاسخگو به ساکنین با هدف ورزش بیشتر کمک می کند، طراحی حسی می تواند محرک های محیطی خود را به موقع در امتداد مسیر ساکنان ترتیب دهد، مانند فضایی که ممکن است برای تغذیه ساکنان از طریق حواسشان برای الهام بخشی و آموزش ورزش، در زمان مناسب و فقط به روش درست عمل کند. وقتی صحبت از تجربه معماری می شود، حواس بصری ما تنها نقش کوچکی را ایفا می کند. همچنین به همین دلیل است که وقتی معماران در حال طراحی هستند، به جای تجربه صرفاً «در لحظه» برای ساکنان، باید به تجربه «پس از لحظه» فکر کنند. فن آوری های طراحی حسی. در حالی که به طور کلاسیک به اد
راک متخصصان حسی آموزش دیده محدود می شود، پیشرفت در حسگرها و محاسبات باعث شده است که اندازه گیری های کمی و عینی اطلاعات حسی به دست آید، کمی سازی شده و ارتباطی که منجر به بهبود ارتباطات طراحی، برگردانی از نمونه اولیه به تولید و تضمین کیفیت می شود. نواحی حسی که به طور عینی کمیت شده اند عبارتند از بینایی، لامسه و بویایی. بینایی. در بینایی هم نور و هم رنگ در طراحی حسی در نظر گرفته می شود. نورسنج های اولیه (به نام مترهای منقرض) برای اندازه گیری و تعیین میزان نور به چشم انسان متکی بودند. متعاقباً، نورسنج های آنالوگ و دیجیتال برای عکاسی رایج شدند. کار لارنس هربرت در دهه ۱۹۶۰ میلادی منجر به ترکیبی سیستماتیک از نور و نمونه های رنگی مورد نیاز برای تعیین کمیت رنگ ها توسط چشم انسان شد. این مبنایی برای سیستم تطبیق پنتون شد. ترکیب آن با نورسنج های تخصصی باعث شد تا رنگ سنج های دیجیتال اختراع و رایج شود. لامسه. لمس نقش مهمی در انواع محصولات دارد و به طور فزآینده ای در طراحی محصول و تلاش های بازاریابی مورد توجه قرار می گیرد و منجر به رویکرد علمی تر به طراحی و بازاریابی لمسی شده است. رشته سوده شناسی کلاسیک تست های مختلفی را برا