Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ا را دارد، اما ملکه مارها به او هشدار می دهد که وارد غسالخانه می شود و این منجر به مرگ او می شود. حسیب علی رغم پیش بینی وحشتناکش قول می دهد که هرگز وارد حمام نشود و رها می شود. با این حال، درست همان طور که ملکه مار پیشگویی کرده بود، حسیب وارد حمام می شود که زنجیره ای از حوادث را آغاز می کند که منجر به احضار وزیر شیطان صفت ملکه از چاه می شود. ملکه با تسلیم شدن به سرنوشت خود، به حسیب می گوید: او باید بریده شود و گوشتش پخته شود، و آبگوشت باید در سه سطل قرار گیرد. لیوان اول باید به وزیر داده شود، اما حسیب باید از دومی بنوشد. چنین می شود: وزیر خبیث از فیال اول می نوشد و می میرد، در حالی که حسیب از فیال دوم می نوشد و به علم جهانی می رسد. به گفته محققان اولریش مارزولف [de] و ریچارد ون لیون، نام قهرمان، «حاسیب»، ترجمه عربی نام فارسی «جاماسپ» است. فرهنگ عامه. فرهنگ عامه کردی. کردها به طور سنتی مار را نماد شانس و قدرت می دانستند و همچنان تصاویری از شاهماران بر روی شیشه یا فلز دارند که به نوبه خود بر روی دیوارهایشان به نمایش درآمده است. بر اساس آنچه مردم کردستان ترکیه معتقدند، شاه ماران در شهر طرسوس در مدیترانه زندگی می
کرده است و افسانه ای مشابه در منطقه ماردین کردستان باکور را نقل می کنند. در این منطقه، همچنان از تصویر این موجود افسانه ای در گلدوزی ها، پارچه بافی و جواهرات استفاده می گردد. داستان و تصویر این موجود در کردستان ترکیه به عنوان یک گنجینه ملی محسوب می شود. این فرهنگ در کشورهای دیگری چون ایران، آناتولی، عراق دیده شده است. فرهنگ عامه ترکیه . در ترکیه، اعتقاد مردم بر این است که شاهماران، در یک قلعه متعلق به دوران قرون وسطی در ۱۵ کیلومتری شمال شرق شهر مدیترانه ای طَرسوس زندگی می کند. این قلعه که تا به امروز نیز باقی مانده، در محله میسیس در شهر طَرسوس واقع شده است. امروزه، در یکی از میدان های همین شهر مجسمه ای از شاهماران نصب کرده اند و در همان منطقه حمامی وجود دارد که لکه های قرمز رنگی شبیه پولک های مار روی دیوار آن وجود دارد و به باور مردم محلی، همان حمام معروف داستان شاهماران است. افسانه ای مشابه در بخش شرقی این کشور، یعنی شهر ماردین، شهری با جمعیت مردمان کُرد و عرب، نقل شده است. در این مناطق افسانه او معمولاً با تصویر او در گلدوزی، پارچه، فرش و جواهرات به تصویر کشیده می شود. داستان و تصویر شاهماران یک گنجینه ملی
در ترکیه محسوب می شود. کارن رستمی اسطوره پژوه باور دارد که شاماران ایزدبانوی کُردان است. او گفته است: استوره ی "شاماران"، گزارشی است از پایان دوران مادرسالاری جامعه ی کُردان و مبتنی است بر دوره کشاورزی و نقش گسترده زن و آغاز شهرنشینی و غنی شدن مرد خانواده از نظر شماره اسب، بز، بره و... . مار در میان استوره ها و آیین ها و باورهای مردمی کُردان به ویژه در ایران نیروی باروری و نماد زایش و شفابخشی و ایزد پیمان و نیروی آشکار پویایی و نهفته است، نگاهبان آستانه ها، پرستشگاه ها، گنج ها و بینش داشتن است. در هنر. خوانندهٔ هلندی ایرانی تبار به نام سودالیزا، آهنگی را با عنوان شاهماران در اولین آلبوم استودیویی خود دارد. در سال ۲۰۲۰، شهرداری شهر ماردین، میزبان یک نمایشگاه عمومی هنری به نام "شاهماران ماردین" بود، که در آن مجسمه ای از شاهماران ساخته "آیلا توران،" که توسط هنرمندان و مشاغل محلی تزئین شده بود، به نمایش گذاشته شد. شرمین نادری، نویسنده و تصویرگر نیز در سال ۱۴۰۰ این داستان را بازنویسی و بهرام شاه محمدلو، کارگردان، تهیه کننده و بازیگر آن را به صورت صوتی خوانش کرد. در سال ۲۰۲۳، نتفلیکس سریال اینترنتی به نام شاهماران
را حول محور این افسانه در فضایی مدرن ساخت. در تاریخ. در جنوب غربی ایران، آثاری از این موجود افسانه ای متعلق به عصر آهن کشف گردید. شهری در جنوب ایران باهمین اسم شاهماران وجود دارد در جنوب ترکیه (کردستان ترکیه) نیز قلعه مار به عنوان خانه شاهماران شناخته می شود و در ترکیه نیز، حمامی به نام شاهماران شناخته می شود. کارن رستمی نویسنده ی کتاب: شاماران؛ ایزدبانویی که کشته شد! مینویسد: جاندار اِنگاری نخستین ریخت از باورمندی در جغرافیای کُردان است. به این چم که بر پایه ی آن به گونه ی یک موجود زنده به پدیده های هستی نگریسته اند.با آغاز دوره ی نوسنگی یک فرهنگ و زندگی نمادین اجتماعی و اقتصادی برپایه ی الهه ی مادر یا مادر شاهی آغاز می گردد و با رهبری بانوان در این دوره واژه ی ایزدمادر شکل می گیرد که در میان مردم کُرد، شاماران نقش این ایزد را پذیرفته است.در ساختار راستین زندگی برپایه ی کشاورزی کُردان، باور بر این است که ایزدبانو شاماران نمُرده و هنوز زنده است و نِگرنده ی کار و کشاورزی آنان است. نذر شاهماران. در بخش هایی از کرمانشاه و ایلام که باور به وجود شاهماران یکی از باورهای رایج در میان کردها آشی نذری برای این موجود م
قدس پخته می شود. به باور مردم کُرد کرمانشاه شاهماران فرمانروای جهان مارهاست که اختیار مارها و گزندگان در دست اوست. برای در امان ماندن از آسیب و گزند مار و عقرب، زنان خانواده هرساله آشی را پخته و آن را نذر شاهماران می کنند. این آش که "داکولانهٔ شاهماران" نامیده می شود، از گندم، عدس، برنج، کشک، روغن، پیاز، نخود و ادویه تهیه شده و در میان همسایگان توزیع می گردد. کتاب شناسی. در کتابی که توسط انتشارات اندیشه احسان در سال ۱۴۰۱ به نویسندگی سید مهران زارع تحت عنوان «شاهماران؛ کلیدی برای فهم اخلاق مبتنی بر ائودایمونیا در غرب» به چاپ رسیده است، دریچه ای نو درباره فهم این افسانه کهن به بحث گذاشته شده است. در این کتاب نویسنده در یک تحلیل تطبیقی، افسانه شاه ماران [شاهماران] را با مفهوم ائودایمونیا در فلسفه اخلاق یونان باستان به خصوص اخلاق مد نظر ارسطو در کتاب اخلاق نیکوماخوسی مورد بررسی و تبیین قرار داده است. در بخشی از کتاب چنین آمده است: «شاهماران، الهه دانائی و نگهدارنده رازها، از کهن ترین اسطوره های به جا مانده از دوران کردستان باستان است. باور مردمان کُرد به اسطوره شاهماران بخشی از تاریخ، فرهنگ و تمدن را دربرگرفته و
نماد زایش، برکت و دانایی است. شاهماران یک داستان یا افسانه وهمی نیست. شاهماران همان مکتبی است که یونانیان آن را اقتباس کرده اند و بسیاری از مفاهیم فلسفی و اخلاقی خود را بر آن استوار ساخته اند. شاهماران یک مکتب و یک طریق از زندگیست، یک نظام فکری و جهان بینی که از اساسی ترین موضوعات و پرسش های عمیق انسانی را در خود جای داده است. شاهماران تنها یک تصویر و نشانه خاص بصری نیست، بلکه دارای ریشه ای به درازی تاریخ بشر برای برساخت تمدنی است که حتی با جرأت می توان ادعا کرد فهم اخلاقی غرب را دگرگون نموده است. به واقع هرآنچه که یونانیان از ائودایمونیا برساخته اند، در تار و پود «شاهماران» مشهود است و به وضوح مشخص تری می توان آن را با تأمل و کنکاش در تاریخ، فلسفه، باستان شناسی، نشانه شناسی و هنر کردستان بازیافت». مکان های تاریخی منتسب. آبگیر شاهماران–دولت آباد یک سیستم آبیاری باستانی از عصر آهن است که در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ در نزدیکی تپه یحیی در جنوب غربی ایران یافت شد. در شهر آدانا در جنوب ترکیه، قلعه ای به نام "ییلانکاله" () (قلعه مار) طبق باور محلی های آنجا به عنوان خانه شاهماران شناخته می شود. حمام شاهمران، حمام تاریخی
(حمام ترکی) در طرسوس ترکیه، مرتبط با شاهماران است.
مانوج پونج (؛ ۱۵ ژوئن ۱۹۷۰ – ۲۲ اکتبر ۲۰۰۶) کارگردان فیلم، و فیلم نامه نویس اهل هند بود. وی کارگردان فیلم هایی همچون زندگی زیباست و شهید محبت بوتا سینگ بوده است.
شهید محبت بوتا سینگ () یک فیلم به کارگردانی مانوج پونج به زبان پنجابی است که در سال ۱۹۹۹ منتشر شد. از بازیگران آن می توان به دیویا دوتا، عارون باکشی، و راغوبیر یاداو اشاره کرد.
پارک ملی بیت غوفرین یک پارک ملی در مرکز اسرائیل، در ۱۳ کیلومتری کریات گت است، این پارک شامل ویرانه های مریشا، یکی از شهرهای مهم یهودا در زمان هیکل سلیمان، همچنین از شهرهای مهم دوران رومی، زمانی که به عنوان Eleutheropolis شناخته می شد بوده است. آثار باستانی کشف شده در این مکان شامل یک گورستان بزرگ یهودیان، یک آمفی تئاتر رومی-بیزانس، یک کلیسای بیزانس، حمام های عمومی، موزاییک و غارهای دفن مردگان است. تاریخ. کتاب مقدس عبری ذکر می کند که رحبعام آن را در برابر حمله مصریان تقویت کرد. پس از نابودی پادشاهی یهودا شهر بخشی از پادشاهی ادوم بود. در طول شورش مکابی، این شهر به عنوان پایگاهی برای حمله مورد استفاده بود. در ۴۰ سال قبل از آغاز دوره اشکانیان شهر به به طور کامل ویران گشت، و پس از آن هرگز دوباره ساخته نشد. تاریخچه کاوش های باستان شناسی. مارشا اولین بار در سال ۱۸۹۸–۱۹۰۰ توسط بلیس و ماکالیستر، به عنوان یک شهر هلنیستی برنامه ریزی شده و و توسط دیوار شهر با برج های مستحکم احاطه شده بود. دو چینه بندی هلنیستی و آثار یک قوم اسرائیلی بر روی این تپه شناسایی شدند. بسیاری از دستگاه های فراوری زیتون، گور لانه کبوتری و مخازن آب
شهر باستان هنوز دیده می شود. شهر به ترتیب پس از ۱۹۸۹ و ۱۹۹۲ توسط باستان شناس اسرائیلی Amos Kloner حفاری شد. یافته های مهم در محل اخیر آمفی تئاتر ساخته شده توسط واحدهای ارتش روم مستقر در آنجا یافت شد. بقایای باستان شناسی. غارهای دفن. غارهای دفن سیدونیان مقبره خانوادگی آپولوفان، رهبر جامعه سیدونیان در بیت گوورین بود. غارهای سیدونیان تنها غارهایی هستند که فضای داخل آن نقاشی شده اند. این غارها برای ساکنان یونانی، سیدونی و ادومیتی بیت گوورین غارهای دفن اموات بودند. اولین و بزرگترین غار دارای نقاشی از حیوانات، واقعی و افسانه ای، بالای طاقچه هایی است که اجساد گذاشته شده است؛ که شامل یک خروس و سگ سه سر است که در ورودی جهان زیرین برای محافظت از ان نقاشی شده است همچنین تصویر ققنوس قرمز که نماد زندگی پس از مرگ است. آرامگاه نوازندگان با نقاشی تزئین شده است که مردی فلوتی را می نوازد و زنی چنگ به دست را نشان می دهد.
گارسیا دوم پادشاه گالیسیا در دو دوره بین سال های ۱۰۶۵ تا ۱۰۷۱ میلادی و ۱۰۷۲ تا ۱۰۷۳ میلادی بود. گارسیا پسر سوم فرناندوی یکم، پادشاه لئون بود که پس از مرگ پدرش، پادشاهی گالیسیا را از او به ارث برد. او در نهایت در سال ۱۰۹۰ میلادی در اسارت آلفونسو، برادرش پادشاه کاستیا در قلعه لونا درگذشت. نسب. فرناندو یکم، پادشاه لئون پدر او، سانچا او، سانچو سوم، پادشاه پامپلونا پدربزرگ پدری او و آلفونسو پنجم، پادشاه لئون پدربزرگ مادری او بودند. همچنین سانچوی دوم، پادشاه کاستیا و آلفونسو ششم، پادشاه لئون برادران او بودند. زندگی نامه. پس از مرگ فرناندو یکم، پادشاه لئون بر مبنای قانون جانشینی سرزمین های تحت سطله او بین سه پسرش تقسیم شد. پادشاهی گالیسیا در شمال غربی شبه جزیره ایبری بنا بر میل خود او به گارسیای ۲۴ ساله تعلق پیدا نمود و پادشاهی های لئون و کاستیا به براداران دیگر رسید. اراضی پادشاهی گالیسیا شامل بخش هایی از شمال سرزمین پرتغال تا رودخانه موندگو از جمله شهر با اهمیت کویمبرا که به تازگی از مسلمانان پس گرفته شده بود، نیز می شد. حکمرانان مسلمان طائفه های بطلیوس (باداخوس) و اشبیلیه (سویل) خراج گذار گالیسیا بودند. از همین ر
و و با توجه به عدم تثبیت کامل حاکمیت مسیحیان بر این نواحی، گفته می شود دردسرسازترین ارثیه پدر به گارسیا رسیده بود. ماه فوریه سال ۱۰۷۱ میلادی گارسیا موفق شد در نبرد پدروسو در نزدیکی شهر براگا، نونو مندز، کنت پرتغال را که به دنبال استقلال از یک سال پیش بر او شوریده بود، شکست داده و به قتل برساند. با مرگ مندز اموالش مصادره گشته و پرتغال به شکست مستقیم به سلطه گارسیا درآمد تا او به عنوان نخستین فرد در تاریخ خود را پادشاه پرتغال بنامد. سه برادر از همان ابتدا مدعی اراضی یک دیگر بودند و به پادشاهی یکدیگر چشم داشتند. در اوان وضعیت ناپایدار گالیسیا، آلفونسو، پادشاه لئون و برادر گارسیا اواسط سال ۱۰۷۱ میلادی از فرصت استفاده کرده به اراضی گارسیا یورش برد. در همین شرایط، سانچو به نوبه خود فرصت را غنیمت شمرده سرزمین های پادشاهی لئون را مورد حمله قرار داد. سانچو در ابتدا سال ۱۰۷۲ میلادی آلفونسو را شکست داده و مجبور به جلای وطن کرد و سپس به جنگ گارسیا رفته و با وارد آوردن شکست در پرتغال، او را مدتی به اسارت گرفت. بدین ترتیب سانچو تمامی فرمانروایی پدر را مجدداً متحد نمود. گارسیا که مدتی بعد با خوردن سوگند وفاداری رها شده و به
سویل در دبار محمد بن عباد المعتمد تبعید گشته بود، به سرعت قصد بازگشت کرد. سانچو درحالیکه سعی می کرد شورشی که خواهرش اوراکا به پا کرده بود، را سرکوب کند، در سامورا ترور شد. آلفونسو و گارسیا هر دو تاج و تخت خود را به سبب شکست از برادرشان از دست داده بودند. آلفونسو در دستیابی به این حکمرانی اراضی متحد کامیاب شد. مشخص نیست که در این میان آیا گارسیا وعده باز پس گرفتن پادشاهی سابق خود را دریافت کرده بود یا لااقل امنیتش تضمین گشته بود اما درحالیکه در فوریه سال ۱۰۷۳ میلادی توسط آلفونسو به یک گردهمایی دعوت شده بود، توسط او به بند کشیده شد. گارسیا تا هنگام مرگش در بیست و دوم ماه مارس سال ۱۰۹۰ میلادی در قلعه لونا در لئون زندانی باقی ماند. با توجه به مصادف شدن مرگ گارسیا و برگزاری شورای لئون، بسیاری افراد سرشناس از جمله نماینده پاپ که خود بعدها با عنوان پاسکال دوم به مقام پاپی رسید، در مراسم تدفین او در پانتئون شاهان لئون در کلیسای سان ایسیدورو در کنار والدینش در شهر لئون شرکت کردند. بنابر وصیت گارسیا او را همانند سال های پایانی عمرش در زنجیر به خاک سپردند. اسارت خدعه آمیز و بلند مدت گارسیا و مراسم تدفین شکوهمند او باعث
سرودن شعرهای حماسی در مدحش در قرن دوازدهم گشت. برخی تاریخ نگاران معتقدند گارسیا از خود یک پسر به نام فرناندو بر جای گذاشت اما عده ای دیگر او را صاحب هیچ فرزندی نمی دانند.
ادوار لیزوپ (۱۹۱۷–۱۹۹۵) فعال فرانسوی و از چهره های مهم کاتولیسیسم در فرانسه بود. فعالیت ها. او پایه گذار انجمن آزادی آموزش و دفاع از فرهنگ بود. فشارهای لیزوپ و پیروانش میشل دبره را مجبور کرد تا متن اصلی قانون مدرسه را تغییر دهد تا معلمان در مدارس کاتولیک بتوانند در کلاس برداشت های خود از خدا و جهان را بیان کنند.
راه کندر - شهرهای کویری در نگب یک منطقه ثبت شده در میراث جهانی است که در انتهای راه کندر در صحرای نگب، جنوب اسرائیل واقع شده است، که شبه جزیره عربستان را به مدیترانه در دوره هلنیستی - امپراتوری روم متصل می کرده و دارای ارزش جهانی برجسته است و یونسکو در سال ۲۰۰۵ آن را در فهرست میراث جهانی ثبت کرد. تجارت در این مسیر منجر به توسعه شهرهای باستانی، قلعه ها و کاروانسراها، جدا از توسعه کشاورزی شد و یکی از مسیرهای کاروان های بازرگانی در دنیای باستان است که مهمترین جاده ارتباطی میان قاره های آسیا و آفریقا به شمار می رفته است. این جاده در طول تاریخ دارای مسیرهای متفاوت زمینی و دریایی بوده است. مسیر اولیه زمینی آن از عمان شروع می شده و با عبور از یمن، حجاز، اردن، فلسطین و بیابان سینا وارد آفریقا می شده و کالاهای ارزشمند منطقه جنوب غرب خاور میانه را به آن منطقه ها می رسانده است. چهار شهر در صحرای نگب، که در طول دوره از ۳۰۰ پیش از میلاد تا ۲۰۰ میلادی رونق گرفت: مسیرهای آودات، هالوزا، مامشیت و شیوتا است. به عنوان یک گروه، این شهرهای کویری تجارت سودآور کندر و مر مکی را نشان می دهند که از یمن در جنوب عربستان تا بندر غزه در د
ریای مدیترانه انجام شده است. این مسیر در ارتفاع خود شامل شهرها، سیستم های آبیاری قنات، قلعه ها و کاروانسراها بود که آثار آن هنوز قابل مشاهده است و استفاده از صحرا برای تجارت و کشاورزی را نشان می دهد. وضعیت میراث جهانی. پایان مسیر در منطقه نگب اسرائیل است که شامل شهرها، قلعه ها، کاروانسراها و سیستم آبیاری در مناطق بیابانی با پیوند به مدیترانه بوده است و به عنوان یک میراث فرهنگی در میراث جهانی یونسکو تحت معیارها (iii) ثبت شده است و به عنوان تأیید اهمیت اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی کندر برای جهان هلنیستی-رومی، و معیارهای (v) برای توسعه این مسیر در شرایط سخت کویری است. این سایت در ۱۵ ژوئیه ۲۰۰۵ در جلسه کمیته میراث جهانی یونسکو به ثبت رسیده است. امکانات. شبکه مسیر شامل مسیرهای تجاری به طول بیش از بین شهرها بوده است. تجارت و روستاهایی که از سیستم های نوین آبیاری برخوردار بودند از تجارت بهره مند شدند. توسعه کشاورزی در چهار روستای هالوزا، ممشیت، آودات و شیوتا و در چهار قلعه کاملاً مشهود بود؛ و کاروانسرای موآ و صحارونیم اقامت بازرگانان را تسهیل می کرده است. سایت معرفی شده در فهرست میراث جهانی ویژگی های زمینی منطقه و طول
مسیر از پترا تا غزه که شهرهای Avdat و Moa را تحت پوشش قرار می دهد. مهاجران در منطقه، روش های آبیاری پیچیده ای را توسعه دادند و آنها همچنین دامداری های وابسته به پرورش گوسفند، گاو و بز بودند.
چرخ های آبی حَماه () مجموعه ای از ۱۷ چرخ آبی است که فناوری تاریخی آرامی برای بالا کشیدن آب به منظور آبیاری را به کار می برند. این چرخ ها در امتداد رودخانه عاصی در شهر حماه سوریه قرار دارند. این چرخ ها بلند و مجهز به محفظه های جعبه مانندی در اطراف لبه های خود هستند که آب را جمع آوری می کنند. جریان رودخانه این جعبه ها (دولاب ها) را به زیر آب می برد و آن ها به سرعت پر می شوند. سپس، این محفظه ها به بالای چرخ می رسند و آب را به داخل یک کانال هدایت می کنند. این کانال می تواند آب را به ساختمان ها، باغ ها و زمین های کشاورزی منتقل کند. از میان چرخ های آبی اصلی حماه، ۱۷ عدد حفظ شده اند. این چرخ ها به دلیل منشأ قرون وسطایی شان، تعداد زیادشان و اندازه عظیم دو عدد از آن ها شهرت دارند. این دو چرخ آبی برای تقریباً ۵۰۰ سال به عنوان بلندترین چرخ های آبی جهان شناخته می شدند. در قرن ۲۱، چرخ های آبی حماه دیگر آب تأمین نمی کنند، اما به عنوان نمونه ای از فناوری پیشرفته تأمین آب در جوامع رومی و همچنین به خاطر جلوه های دیدنی و صدای خاصی که در هنگام چرخش تولید می کنند، مورد توجه هستند. در سال ۲۰۰۶، یکی از دو چرخ آبی بزرگ، چرخ آبی الم
حمدیه (ساخته شده در سال ۱۳۶۱ میلادی)، توسط انجمن مهندسان مکانیک آمریکا به عنوان یک اثر تاریخی در مهندسی مکانیک شناخته شد. این اقدام، تأییدی بر پیشرفت مهم این فناوری در سطح جهانی بود. چرخ های ابی حماه در ژوئن ۱۹۹۹ توسط جمهوری عربی سوریه به عنوان یک میراث جهانی آزمایشی معرفی شد. تاریخچه اولیه. شواهد محکمی وجود دارد که نشان می دهد بسیاری از چرخ های آبی در حماه حداقل تا اواخر قرن دوازدهم میلادی فعال بوده اند. تاریخ های دقیقی برای دو چرخ آبی بسیار بزرگ از روی کتیبه هایشان مشخص است: چرخ آبی المحمدیه که در سال ۱۳۶۱ میلادی ساخته شده و چرخ آبی المعموریه که در سال ۱۴۵۳ میلادی ساخته شده است. با این حال، کاملاً محتمل است که برخی از چرخ های آبی حماه چندین قرن پیش از این نیز فعالیت می کرده اند. یک مورخ منطقه ای در سدهٔ سیزدهم نوشته است که چرخ های آبی در حماه در اواخر قرن نهم میلادی وجود داشته اند. چرخ های آبی در نزدیکی حماه تا سال ۳۵۰ میلادی مورد استفاده قرار می گرفته اند، بر اساس موزاییک ها و کاشی هایی که تصاویری از چرخ های آبی دارند و در افامیا، یک شهر آرامی که در کنار رودخانه عاصی و در فاصله ۵۵ کیلومتری پایین دست حماه ق
رار دارد، کشف شده اند. این تصاویر چرخ های آبی طراحی بسیار مشابهی با چرخ های امروزی حماه نشان می دهند. در میانه های سدهٔ هفتم میلادی، منطقه اطراف حماه به تصرف دولت عربی اسلامی در حال گسترش درآمد. این دولت فناوری های جدیدی را که با آن ها مواجه می شد، مانند چرخ های آبی، به دقت فرا می گرفت، بهبود می داد و کاربردهای آن را گسترش می داد. اولین چرخ های آبی در حماه ممکن است در دوران روم/بیزانس ساخته شده باشند یا اینکه توسط جامعه اسلامی بعدی با استفاده از طراحی محلی موجود ایجاد شده باشند. دلیل آشکاری که برای ساخت چرخ های آبی در حماه وجود دارد، شیب کم رودخانه عاصی و ارتفاع زیاد کناره های آن است که چرخ های آبی را به گزینه ای عملی برای کشیدن آب آبیاری از رودخانه تبدیل می کند. تاریخ های مربوط به منشأ این چرخ ها به چرخ آبی اصلی در یک محل خاص اشاره دارد، زیرا مانند تمام چرخ های آبی تاریخی فعال، چرخ های آبی حماه بارها و بارها تعمیر و بازسازی شده اند، چراکه بخش های چوبی نیاز به تعویض مداوم دارند. بر اساس یک تخمین، اگر چرخ آبی به خوبی نگهداری شود، تمام بخش های چوبی آن هر ۱۵ سال یک بار به طور کامل تعویض می شوند. در حماه، چنین تع
میر و نگهداری ای توسط خانواده هایی از نجاران چرخ های آبی انجام می شود که این مهارت را به نسل های بعد منتقل می کنند. این سنت تا زمان حاضر نیز ادامه یافته است. ویژگی ها. چرخ ها از نوع «چرخ آبی» هستند که با جریان آب زیر آن ها و فشار به پره های چرخ حرکت می کنند. از نظر ارتفاع، بلندترین چرخ آبی دارای قطر است و کوچک ترین آن قطر دارد. حداقل پنج چرخ از این چرخ ها قطری برابر یا بیشتر از دارند. این چرخ ها از چوب های مختلفی برای قسمت های مختلف ساخته شده اند. محورها و یاتاقان های بزرگ از چوب گردو ساخته شده اند، در حالی که چوب صنوبر به طور گسترده برای بخش های دیگر استفاده شده و چوب کاج و بلوط نیز ذکر شده است. در تمام لبه چرخ، بین پره هایی که چرخ را حرکت می دهند، محفظه های چوبی جمع آوری آب تعبیه شده است. این محفظه ها مانند جعبه هایی هستند که نیمی از یک طرف آن ها باز است و با یک ناودان، آب را در بالاترین نقطه چرخش تخلیه می کنند (به تصویر نزدیک تر پایین توجه کنید). اکثر چرخ های آبی حماه دارای یک محفظه جمع آوری آب بین هر دو پره هستند. اما در برخی از آن ها، محفظه ها با فاصله بیشتری قرار دارند؛ مثلاً یک محفظه بین هر پنج پره. ظر
فیت آب این محفظه ها بین ۴ تا ۱۲ لیتر (۱ تا ۳ گالن آمریکایی) متفاوت است. تأمین آب چرخ های آبی حماه بسته به اندازه چرخ بین ۵۰٬۰۰۰ تا ۲۰۰٬۰۰۰ لیتر در ساعت (۱۳٬۲۰۰ تا ۵۲٬۸۰۰ گالن آمریکایی) متغیر است. توضیحات مختصری از هر یک از ۱۴ چرخ آبی حماه در گزارش انجمن مهندسان مکانیک آمریکا دربارهٔ تعیین چرخ آبی المحمدیه به عنوان یک اثر تاریخی در مهندسی مکانیک ارائه شده است. سدهای سنگی. چرخ های آبی حماه همیشه در پایین دست یک وییر، یعنی سدی کوتاه قرار دارند که اطمینان حاصل می کند نیروی آب رودخانه از طریق کانالی به سمت چرخ هدایت می شود. در زمان کم آبی، تمام آب ممکن است از طریق کانال وییر به چرخ آبی جریان یابد. در زمان پرآبی، آب اضافی از بالای وییر سرریز می کند. در این وییرها معمولاً کانال ها و دریچه هایی اضافی وجود دارد که فشار آب رودخانه را برای تنظیم سرعت چرخ کنترل می کنند. توصیف محمد الدبیات از چرخ های آبی حماه شامل نموداری است که این ویژگی ها را به وضوح نشان می دهد. کانال ها. چرخ های آبی آب را به کانال هایی که بر روی طاق های سنگی بلند ساخته شده اند، تخلیه می کنند. هر کانال برای دریافت آب یک بخش کوتاه موازی با چرخ آبی و رود
خانه دارد که در زاویه ۹۰ درجه به بخش اصلی کانال می پیوندد. این کانال اصلی آب را از رودخانه دور می کند و گاهی طول آن به صدها متر می رسد. شبکه های اشتراک آب. در زمان استفاده از چرخ های آبی برای آبیاری، کانال ها به جوی هایی متصل می شدند که هرکدام چندین باغ میوه و سبزی را آبیاری می کردند. هرچند بیشتر چرخ های آبی حماه متعلق به زمین داران ثروتمند بودند، هزینه ها، نگهداری و آب آن ها به صورت جمعی و منظم میان کاربران آب هر چرخ تقسیم می شد. این نوع سیستم های اشتراک آب در جوامع سنتی اسلامی به طور گسترده رایج است. چرخ آبی محمدیه. این چرخ عظیم قطر دارد. این چرخ برای تأمین آب مسجد جامع حماه که یک کیلومتر (۰٫۶۳ مایل) فاصله دارد ساخته شده است و همچنین آب یک گرمابهٔ همگانی، فواره ها، خانه ها و باغ های مجاور را نیز تأمین می کرد. تاریخ ساخت این چرخ بر اساس کتیبه ای روی قنات آن که سال ۷۶۳ هجری قمری را نشان می دهد، ۱۳۶۱ میلادی تعیین شده است. این چرخ دولاب دارای ۱۲۰ محفظه جمع آوری آب است که روی لبه آن تعبیه شده اند. این محفظه ها ۲۰۰٬۰۰۰ لیتر آب در ساعت (۵۲٬۸۰۰ گالن آمریکایی) را بالا می برند. چرخ برای تکمیل یک دور، یک دقیقه زمان نی
از دارد که بسیار بیشتر از چرخ های آبی کوچک تر است. برای حرکت دادن چرخی که چنین وزن آبی را تحمل می کند، یک سد فوق العاده طولانی با زاویه بسیار تند ساخته شد تا نیروی رودخانه را روی پایه چرخ متمرکز کند. این ساختار به وضوح در نقشه های ماهواره ای از حماه دیده می شود. برای نزدیک به ۵۰۰ سال، چرخ آبی محمدیه بلندترین چرخ آبی جهان بود. در سال ۱۸۵۴، این چرخ توسط چرخ لاکسی، یک چرخ آبی برای تخلیه معدن در جزیره من (میان انگلستان و ایرلند)، از نظر ارتفاع پشت سر گذاشته شد. چرخ لاکسی تنها اندکی بلندتر است و قطر آن می باشد. از دستگاه های آبیاری تا جاذبه های میراثی. از دهه ۱۹۳۰ تا اواخر دهه ۱۹۵۰، چرخ دولاب های حماه با پمپ های آبیاری جدید که توسط موتورهای بنزینی یا دیزلی کار می کردند، رقابت می کردند. پمپ های موتوری به کشاورزان امکان می دادند که آب بیشتری برای تولید غذای بیشتر به دلیل رشد جمعیت فراهم کنند. ضربه شدید به چرخ های آبی در سال ۱۹۶۰ و با ساخت سد رستن در بالادست حماه وارد شد. این سد سطح آب در عاصی را کاهش داد، به طوری که در چندین ماه از سال، چرخ های آبی حماه دیگر نمی توانستند کار کنند و پمپ های موتوری تنها راه برای آبیار
ی پیوسته شدند. دوره های عدم استفاده باعث شد چوب در چرخ های آبی خشک، جمع و ترک خورده شود که نگهداری آن ها را پرهزینه می کند. تا سال ۱۹۷۰، تعداد چرخ های آبی فعال به ۸ عدد کاهش یافت، از ۲۰ عددی که باستان شناسان دانمارکی در دهه ۱۹۳۰ در حماه ثبت کرده بودند. بین سال های ۱۹۷۷ و ۱۹۸۱، شش چرخ آبی بازسازی شدند. در فوریه ۱۹۸۲، ارتش اولین دیکتاتور بعثی سوریه، حافظ اسد، حمله گسترده ای به حماه انجام داد تا قیام مسلحانه اخوان المسلمین را سرکوب کند. برای سه هفته، شهر با هواپیماها بمباران شد، با توپخانه و تانک گلوله باران شد، و در نهایت مناطق وسیعی با دینامیت و بولدوزر تخریب شدند. بسیاری از شهروندان حماه کشته شدند و ساختمان های میراثی مانند مسجد جامع حماه به طور کامل تخریب شدند و بخش های بزرگی از حماه تاریخی غیرقابل شناسایی شد. اطلاعات دربارهٔ تأثیر این رخدادها بر چرخ های آبی حماه محدود است، زیرا حکومت اسد از ذکر این وقایع به شدت جلوگیری می کرد. با این حال، به نظر می رسد که چوب چرخ های آبی آسیب گسترده ای ندیده و ظرف چند ماه دوباره به کار افتادند. میراث فرهنگی و جاذبه گردشگری. دولت اسد بخش محدودی از حماه تاریخی، مانند مسجد جام
ع را بازسازی کرد و بقیه را به صورت منظره سازی یا بازسازی مجدد درآورد. چرخ های آبی نقش مهمی در تبلیغ حماه به عنوان یک مقصد گردشگری ایفا کردند. در سال ۱۹۹۹، دولت سوریه درخواست کرد چرخ های آبی حماه به عنوان یک میراث جهانی در فهرست یونسکو ثبت شوند.
کشتار خاندان سلطنتی نپال در ۱ ژوئن ۲۰۰۱ در کاخ سلطنتی نارایانیتی، محل اقامت خاندان سلطنتی نپال، رخ داد. ۹ نفر از اعضای خانواده سلطنتی در یک تیراندازی دسته جمعی در هنگام شام دیدار ماهانه خانواده سلطنتی در خانه کشته شدند. بیرندرای نپال و همسرش ملکه آیشواریا نیز در این حادثه به قتل رسیدند. یک تیم تحقیقاتی منصوب دولت، ولیعهد دیپندرا را عامل این قتل عام معرفی کرد. دیپندرا پس از شلیک به خودش به کما رفت. بعداً، با مرگ پدرش، دیپندرا در حالی که در کما بود، پادشاه نپال اعلام شد. وی پس از سه روز کما در بیمارستان درگذشت. برادر بیرندرا، گیانندرا، پس از مرگ برادرزاده اش پادشاه دیپندرا به سلطنت رسید. رخداد. در ۱ ژوئن ۲۰۰۱، ولیعهد دیپندرا به سوی ه کاخ سلطنتی نارایانیتی، محل اقامت شاه نپال، محل برگزاری مهمانی، آتش گشود. او پدرش، پادشاه بیرندرا، مادرش، ملکه آیشواریا و هفت نفر دیگر از اعضای خانواده سلطنتی - از جمله برادر و خواهر کوچک ترش - را هدف گلوله قرار داد و به قتل رساند. او سپس به سر خود شلیک کرد و در حالی که از ناحیه سر در حالت اغما بود، به سلطنت رسید. انگیزه وی از این قتل ها ناشناخته است، اما نظریه های مختلفی وجود دارد.