Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ن، به کمبود نان بود. مردان و زنان تهران به اعتراض دست زدند، اما بی فایده بود تااینکه هزاران زن، جلوی شاه را در بازگشت از شکار گرفتند و از شاه تقاضای نان کردند. شاه دستور داد برای مهار و سرکوب شورش، دروازه های شهر را ببندند. اما چند هزار زن هجوم آوردند و با سنگ و چوب، دروازه بانان را از پای درآوردند. روز بعد زنان بار دیگر اجتماع کردند. این بار شاه سربازان و توپچی ها را وارد عمل کرد. برای متفرق ساختن زنان گوش چند نفر از مردان معترض را بریدند. همزمان با تهران، کمبود نان در تبریز هم آشوب آفرید. در این شورش، حدود سه هزار زن چوب به دست به رهبری زینب باجی علیه ناتوانی دولت در تأمین نان شهروندان به اعتراض دست زدند، زینب باجی با شناسایی انبارهای گندم احتکار شده، آنها را مورد حمله قرار می داد و گندم ها را میان مردم تقسیم می کرد. یکی از این انبارها، انبار والی آذربایجان بود. در جریان حمله گروه زینب به این انبار، سی نفر کشته و شصت نفر مجروح از طرفین به جای ماند. سرانجام والی با پناه بردن به خانه ولیعهد، تسلیم شد و از مبارزه با گروه زینب دست برداشت و انبار گندمش به دست زینب پاشا افتاد. پس از انقلاب مشروطه. تا قبل از انقلا
ب مشروطه اصولاً مراکز یا سازمانی که از سوی دولت یا افراد در خصوص آموزش و تعلیم و تربیت دختران ایجاد شده باشند، وجود نداشت. مراکز آموزشی در چارچوب مکتب خانه ها و تدریس خصوصی در منازل محدود می شد و محتوای آموزشی آن ها نیز دگرگون نشده بود، اما در آستانهٔ انقلاب مشروطه به واسطهٔ نفوذ افکار تجددخواهی، گسترش اندیشه آموزش برای رفع نواقص، اندیشه تأسیس مدارس دخترانه به سبک جدید قوت گرفت. در این دوره با توجه به فرصت های محدودی که فراهم شده بود و همچنین با حمایت دولت و حمایت های قانونی، مدارس دخترانه ابتدا به صورت ملی و سپس به صورت دولتی تأسیس شده که برنامهٔ آموزشی این مدارس با توجه به ملی و دولتی بودنشان متفاوت بوده است. دوران پهلوی. در آغاز سده بیستم، تحصیلات برای زنان به آرامی گسترش یافت، به طوری که در سال تحصیلی ۱۹۲۲ دانش آموزان دختر در مجموع بیش از ۷۲۰۰ دانش آموز در مقایسه با ۳۵۰۰۰ همسال پسر خود ثبت نام کردند. در سال ۱۹۳۵، هنگام تأسیس دانشگاه تهران، زنان برای نخستین بار سیستم آموزشی ایران را تجربه کردند. از آنجا که سکولاریزاسیون کشور تقاضای دانش آموزان آموزش دیده حرفه ای را ایجاد کرد، زنان برای حضور در مدارس تشویق
شدند. آموزش و پرورش به یک هنجار اجتماعی و نشانگر موفقیت در جامعه ایران تبدیل شد. در آستانه انقلاب ایران، در سال های ۱۹۷۶–۷۷، ۴۰ درصد از ثبت نام کنندگان در دبیرستان زنان بودند. این اعداد تا حد زیادی منعکس کننده رده بالای جامعه ایران است، زیرا زنانی که بخشی از یک اقلیت قومی یا از مناطق روستایی ایران بودند تا حد زیادی از این اصلاحات آموزشی مستثنی بودند. دوران کنونی. ماهیت آموزش زنان ایرانی از دوره پایانی به انقلاب ۵۷ ایران در مقایسه با اعمال محدودیت های ناشی از آن، به طور قابل توجهی تغییر کرد. علی رغم موانع مختلف برای ورود زنان به یک محیط آموزشی، آنها موفق می شوند اکثر حاضران در دانشگاه را تشکیل دهند و در آزمون های پذیرش دانشگاه و همچنین در نرخ فارغ التحصیلی عملکرد بهتری نسبت به همسن و سال خود دارند. سال های ۱۹۷۹–۱۹۸۹. انقلاب ۱۳۵۷ در مارس ۱۹۷۹ دوره ای از رهبری محافظه کار را آغاز کرد که نقش و مفهوم مدل زن جدید را در جامعه ایران تغییر داد. این دوره با پس گرفتن قوانینی که قبلاً تصویب شده بود و وضعیت زنان در خانه را اصلاح می کرد و نهادی در جایگاه خانواده و قانون مدنی در مفاهیم پدر سالاری مشخص شد. قانون اساسی جمهوری
اسلامی ایران که به تازگی تصویب شده بود، اهمیت رفاه اقتصادی و اجتماعی زنان را بیان می کند، اما حق داشتن فرصت های آموزشی را تضمین نمی کند. در عوض، حکومت جدید مرجعیت دینی با مشارکت زنان در آموزش و پرورش، مانع از تحصیل آنها شدند. بلافاصله پس از انقلاب، دانشگاه ها و بسیاری از دبیرستان ها تعطیل شدند و تا ۳ سال دیگر بازگشایی نشدند. در این مدت بسیاری از اعضای هیئت علمی زن از موقعیت خود معذور شدند و بسیاری از زنان شغل خود را از دست دادند. این شامل تمام قضات زن و همچنین زنانی بود که در دولت مناصبی داشتند. با بازگشایی مدارس و به رهبری خمینی، برنامه درسی آموزشی تغییر یافت تا بازتاب دهنده تمرکز جدیدی بر ارزش های اسلامی باشد. زنان در کتاب های درسی با حجاب به تصویر کشیده شده اند، که در کتاب های مطالعات اجتماعی به عنوان مدیر خانه ظاهر می شوند و در مورد اسلام و کارهای مدرسه راهنمایی می کنند. مردان به عنوان تأمین کننده نیازهای خانواده به تصویر کشیده شدند. برخی از زنان در این کتاب های درسی بیشتر مطابق با کلیشه های جنسیتی کار زنانه به دنبال کشاورزی یا کار در کارخانه، کار در بیمارستان و مدرسه ظاهر می شدند. کتب درسی و برنامه درسی
در بین پسران و دختران یکسان باقی ماند، اگرچه کتابهای درسی «حرفه و فن» وزارت آموزش و پرورش بین تخصص «مرد» و «زن» تفاوت ایجاد کرده و بر اساس جنسیت توزیع شده است. در سال ۱۹۸۲، "کار و دانش" با معرفی وزارت آموزش و پرورش، یک روز همکاری تجربی که در آن دانش آموزان از مدرسه معذور بودند و در مشاغل مختلف کار می کردند، نهادینه شد. برای خانم ها، این تجربیات شامل کارگاه هایی با موضوعاتی مانند تغذیه، تربیت کودک، آشپزی و بهداشت بود. محدودیت های دوره آموزش عالی نیز تحت اختیار رهبر دینی خمینی آغاز شد، که در آن زنان و مردان از تحصیل در رشته های خاص منع شدند. زنان از تحصیل در رشته های دامپزشکی، دامپروری، زمین شناسی و منابع طبیعی کنار گذاشته شدند، در حالیکه مردان از موضوعاتی مانند طراحی مد، زنان و زایمان و مامایی محروم بودند. از ۱۰۸ گرایش ریاضی و علوم کامپیوتر، زنان فقط مجاز به تحصیل در ۴۳ رشته بودند. دولت همچنین برای برخی از تخصص ها سهمیه هایی تعیین کرد که تعداد زنانی را که می توانند رشته های مشخص را برای اطمینان از سلطه زنان بر این موضوعات دنبال کنند، محدود کرد. برای انطباق با تفکیک جنسیت در مدرسه و اشتغال، تفکیک موضوعات منجر ب
ه تأسیس تنها دانشکده پزشکی زنان شد تا بیماران زن بتوانند تحت پزشک زن درمان شوند. به دلیل ترس از اینکه زنان مجرد توسط جامعه خارجی دچار فساد شود، بورس های تحصیلی دولتی برای تحصیل در خارج از کشور نیز برای آنان محدود شد و فقط به دانشجویان پسر و زنان متأهل ارائه می شد. "قانون حمایت از دانشجویان خارجی افزون بر این، زنان متأهلی را که بورس تحصیلی دریافت کرده اند، همسرانشان را نیز ملزم می کنند. از سال ۱۹۸۰، دانشکده ها و دانشجویان زن مأمور شدند که پوشش اسلامی داشته باشند. استفاده از حجاب در سراسر ایران در سال ۱۹۸۱ اجباری شد که این اجبار را برای زنان از سن ۶ سالگی گسترش داد. در این زمان بسیاری از مدارس معلمان را محدود می کردند تا فقط به دانش آموزان همجنس دستور دهند. دولت رفسنجانی. در سال ۱۹۸۹، نخستین برنامه توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران، ۱۹۸۹–۱۹۹۳، بهبود فرصت های آموزشی زنان و مشارکت در زندگی اجتماعی و اقتصادی را به عنوان اهداف اصلی برای دولت جدید ارائه کرد. پس از مرگ خمینی در سال ۱۹۸۹، رئیس جمهور رفسنجانی فرایندی را برای کاهش محدودیت های تحصیل زنان آغاز کرد. اوضاع برای دانشجویان دختر روستایی نامنا
سب بود و نیمی از زنان ایرانی که در خارج از مناطق شهری زندگی می کردند تحصیل نکرده بودند. پیشرفت هایی در زمینه کاهش برخی از این محدودیت ها در دهه ۱۹۹۰ آغاز شد. در حالی که شورای فرهنگی و اجتماعی زنان، نهادی به ریاست زنان ایرانی که دارای مناصب اثرگذار در ایران بودند، شروع به مطالعه تأثیرهای ادامه محدودیت ها بر اقتصاد ایران کرد، سهمیه های محدود کننده تعداد زنانی که می توانستند در رشته های خاصی تحصیل کنند حذف شد که به برداشتن همه سهمیه باقی مانده یا ممنوعیت تحصیل زمینه های خاص منجر شد و در سال ۱۹۹۳ شد. در دهه ۱۹۹۰ بسیاری از محدودیت های اعمال شده در رشته ها نیز برداشته شد و به زنان فرصت بیشتری برای ادامه تحصیل در رشته هایی مانند علوم دامپزشکی که در دولت خمینی ممنوع بود، داده شد. تعداد بیشتری از زنان نخبه شهری که در ابتدا در مقاطع بالاتر تحصیل می کردند، با پوشش اسلامی خود به مدرسه می روند و دیگر به فرستادن فرزندان خود به موسساتی که در آن مردان آموزش می دهند، مردد نیستند. دولت خاتمی. فرصت های آموزشی از طریق حکومت محمد خاتمی که از سال ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۵ به عنوان رئیس جمهور ایران خدمت می کرد، ادامه یافت. خاتمی خانه را محیط من
اسبی برای یک زن ایرانی قلمداد می کرد، اما در صدد حذف وی از مشارکت در عرصه عمومی نبود. خاتمی با اشاره به تسلط روزافزون زنان در آموزش عالی، اظهار داشت که اگرچه این افزایش نگران کننده است، اما او نمی خواهد موانعی ایجاد کند تا این مشارکت کاهش یابد. خاتمی خواستار گشودن رشته ها و رشته های ویژه زنان در دانشگاه ها و پایان سیستم سهمیه بندی شد. در آغاز ریاست جمهوری خاتمی، بیش از ۹۵ درصد دختران در ایران در دوره ابتدایی تحصیل می کردند. در سال های ۹۸–۱۹۹۷، ۳۸٫۲ درصد از زنان ایرانی در آموزش عالی ثبت نام کردند. این تعداد تا سال ۲۰۰۰ به ۴۷٫۲ درصد افزایش یافت. همان طور که ثبت نام زنان در مدرسه همچنان رو به افزایش بود، تفکیک جنسیت در رشته های تحصیلی تا پایان دهه ۱۹۹۰ ادامه داشت. در سال تحصیلی ۱۹۹۸–۱۹۹۹، ۵۸ تا ۷۱ درصد کلاس ثبت نامی دانش آموزان متوسطه، در رشته های ریاضی و فیزیک را مردان تشکیل می دادند. زنان به طور نامتناسبی از رشته های علوم انسانی و علوم تجربی با ۶۱ درصد ثبت نام تشکیل شده اند. تخصص جنسیت در سطح دانشگاه ادامه یافت، جایی که رشته های علوم پایه، علوم پزشکی و هنر توسط اکثریت زنان مورد مطالعه قرار گرفتند و کشاورزی و ع
لوم دامپزشکی، مهندسی و علوم انسانی بیشتر توسط مردان دنبال می شدند. به طور کلی، این دهه با افزایش سه برابری در ثبت نام زنان در آموزش عالی مشخص شده است. در آغاز قرن بیست و یکم دولت همچنان به کاهش محدودیت ها ادامه داد. تا سال ۲۰۰۰، دولت از تأسیس یک دوره مطالعات زنان حمایت کرد که برای تحصیل در مقاطع تحصیلات تکمیلی در مورد موضوعاتی از جمله حقوق زنان ارائه می شود. گزارشی در سال ۲۰۰۱ دربارهٔ وضعیت زنان در ایران که توسط دفتر وی منتشر شد، بر هدف بهبود مطالب آموزشی زنان برای بازتاب نقش مدرن آنها در جامعه تأکید کرد، از جمله مشاوره دانش آموزان دبیرستان در مورد تخصص هایی که به طور سنتی تحت سلطه مردان قرار داشت. در سال ۲۰۰۱، دولت همچنین مجاز به استفاده از مکمل «حمایت مالی برای دانشجویان خارجی» برای زنان مجرد برای تحصیل در خارج از کشور شد. زنان مجرد با رضایت پدرانشان می توانستند از بودجه خود برای ادامه تحصیل در موسسات خارجی استفاده کنند. سال ۲۰۰۱ نیز سالی است که ثبت نام زنان در تحصیلات دانشگاهی بیش از مردان است و این نشان دهنده ادامه تسلط آنها بر تحصیل است. آمارهای دوران ریاست جمهوری خاتمی حاکی از افزایش آرام مشارکت زنان در
آموزش است. در سال ۲۰۰۲، زنان بر نتایج کنکور سراسری دانشگاهی آن تسلط داشتند که ۶۲ درصد دانشجویان قبولی را شامل می شد. زنانی که در آموزش عالی به دنبال تدریس بودند نیز در این دوره با کسب تقریباً نیمی از استادیارهای دانشگاهی، دستاوردهایی کسب کردند که تقریباً دو برابر یک دهه قبل بود. تعداد زنان پذیرفته شده در دوره های استادی ممتاز و تمام وقت در سالهای ۲۰۰۱–۲۰۰۲ زیر ۱۷٫۳ درصد کم باقی مانده است زیرا تقریباً با تعداد زنان تحصیل کرده جامعه ایران متناسب نیست. دولت احمدی نژاد. بسیاری از اصلاحاتی که در اوایل ریاست جمهوری رفسنجانی و خاتمی انجام شد، با انتخاب محمود احمدی نژاد در سال ۲۰۰۵ از بین رفت. در سال ۲۰۰۶، یک زن متوسط در ایران به مدت ۹ سال در مدرسه تحصیل کرد. در آغاز ریاست جمهوری وی در سال های ۲۰۰۷–۲۰۰۸، دستاوردهای زنان در آموزش و پرورش ادامه یافت و ۴۴ درصد از دانشجویان مقاطع کاردانی، ۵۵ درصد دانشجویان مقطع کارشناسی، ۴۳ درصد دانشجویان کارشناسی ارشد و ۵۸ درصد دکترای حرفه ای را شامل می شدند. زنان همچنین در ۶ رشته از ۷ رشته دانشگاهی ارائه شده در سطح دانشگاه، به جز مهندسی، شامل اکثر دانشجویان تحصیل کننده علوم دامپزشکی،
علوم پایه، علوم انسانی، علوم پزشکی، کشاورزی و هنر هستند. با افزایش سابق مشارکت زنان در آموزش و پرورش و کاهش موانع ایجاد شده برای آنها در ادامه تحصیل، نیروهای محافظه کار در دولت ایران از فرسایش مفاهیم سنتی نقش زنان در خانه و رقابت در کار نگران شدند. دولت وارد عمل شد و احمدی نژاد در نوامبر ۲۰۰۵ یک روحانی مذهبی را به عنوان رئیس دانشگاه تهران منصوب در سال ۲۰۰۶، وزارت بهداشت و آموزش و پرورش یک سیستم سهمیه بندی را برای رشته ها و رشته های خاص وضع کرد و ثبت نام زنان در دانشگاه های واقع در زادگاه آنها را محدود کرد. همچنین تفکیک جنسیتی آموزش عالی را پایه گذاری کرد. واکنش دانشجویان به آنچه تلاش برای تبدیل دانشگاه های سکولار به موسسات مذهبی تلقی می شد اعتراضاتی بود که خواستار حفظ آزادی های مدنی مانند آزادی بیان بود. سیاستمداران محافظه کار به نوبه خود خواستار سرکوب «غرب زدگی» آموزش سکولار و تحمیل فلسفه اسلامی بودند. محمدیان سخنگوی رهبر و محمدمهدی زاهدی وزیر علوم و آموزش عالی هر دو خواستار اسلامی سازی دانشگاه ها بودند، در حالی که محمدیان نیز مخالفت خود را با پیگیری برخی تحصیلات عالیه توسط زنان اعلام کرد. در سال ۲۰۰۹، پیگیر
ی احمدی نژاد در مورد زنانه سازی بیشتر آموزش منجر به ایجاد «شورای ویژه توسعه و ترویج علوم انسانی» شد. در سال ۲۰۱۰، ایران مجدداً سیستم سهمیه ای را برای محدود کردن تعداد زنان قادر به ورود به تحصیلات دانشگاهی در پیش گرفت. دولت محدودیت هایی را برای دوازده دوره مطالعات اجتماعی، از جمله مطالعات زنان و حقوق بشر اعمال کرد، به این دلیل که «محتوای دوره های فعلی در ۱۲ موضوع با اصول دینی سازگار نیست و براساس مکاتب فکری غربی است.» در سال ۲۰۱۱، دانشگاه ها شروع به اعلام محدودیت های جدید برای ورود دانشجویان دختر کردند. نتیجه عملی این بود که زنان بیشتری در دانشگاه های محلی نزدیک به خانه خود متمرکز شوند، و از دانشگاه های شهری بزرگ دورتر باشد. در ژانویه ۲۰۱۱، رئیس دانشگاه علامه طباطبایی در تهران، صدرالدین شریعتی، اعلام کرد که رشته هایی که تعداد زیادی دانشجو دارند، بر اساس جنسیت تقسیم می شوند. پیش از این، کتابخانه ها و سلف دانشجویی دانشگاه از قبل تفکیک شده بودند. ادعا شد که مردم ایران قبلاً تقاضای تفکیک جنسیتی در آموزش و پرورش در برخی مناطق بسیار مذهبی و پایتخت را داشته اند. همچنین گفته شده است که چنین تفکیکی در تعدادی از دانشگاه
های دیگر ایران در حال انجام است. محمد محمدیان در سال ۲۰۰۶ و دوباره در سال ۲۰۰۹ برای جداسازی کلاس ها اقدام کرد. سایر درخواست های دولت برای اجازه تفکیک بیش از ۱۵ سال پیش است. در ۲۰ اوت ۲۰۱۲، از طرف وزارت علوم، تحقیقات و فناوری ایران اعلام شد که ۳۶ دانشگاه در ایران ۷۷ رشته تحصیلی را از برنامه درسی زنان حذف می کنند و آنها را فقط رشته های مردانه ارائه می دهند. رشته های انتخاب شده شامل بیشتر رشته های علوم و مهندسی موارد است. دانشگاه هایی مانند دانشگاه صنعت نفت با اشاره به «کمبود تقاضای کارفرما» از حضور زنان به طور کامل منع شد. این اعلامیه بلافاصله پس از انتشار آماری منتشر شد که نشان می داد زنان در دانشگاه های ایران تعداد بسیار بالاتری از مردان فارغ التحصیل می شوند و به طور کلی امتیازات بیشتری نسبت به مردان به ویژه در علوم کسب می کنند. این استدلال توسط دانشگاه اصفهان نیز مورد بازتاب قرار گرفت و بیان کردند که از کسانی که مدرک مهندسی معدن کسب کرده اند ۹۸ درصد دانش آموختگان زن بیکار شدند. رشته های مربوط به کشاورزی نیز برای دانشجویان دختر «نامناسب» در نظر گرفته شد. بنابراین، در نتیجه این حرکت، زنان ممکن است مهندس، فیزی
کدان هسته ای، باستان شناسان، فارغ التحصیلان بازرگانی و دانشمندان کامپیوتر در ایران نشوند. همچنین حضور آنها در بخش های ادبیات انگلیسی، ترجمه و مدیریت هتل ممنوع است. دلیل دیگر کمبود خوابگاه های موجود برای دختران بود. با این حال مقایسه ای با این واقعیت انجام شد که پرستاری در همان اطلاعیه فقط شامل زنان می شد. احتمال محدودیت های تحصیلی برای نخستین بار توسط خبرگزاری مهر در ۶ اوت ۲۰۱۲ گزارش شد. این خبر پس از انتشار نمرات کنکور سال، نشان داد که ۶۰ درصد از شرکت کنندگان در دانشگاه را زنان تشکیل می دهند همراه با نمرات آزمون چند سال گذشته که نشان می دهد زنان نسبت به مردان عملکرد بالاتری دارند. این شامل ۵۲ درصد از فارغ التحصیلان دانشگاه و ۶۸ درصد از فارغ التحصیلان رشته های علوم زنان هستند. این نتایج باعث نگرانی روحانیون ارشد کشور شده است، که نگران عوارض جانبی اجتماعی افزایش استانداردهای آموزشی زنان، از جمله کاهش نرخ تولد و ازدواج" هستند. عفو بین الملل گزارش داد که در آوریل ۲۰۱۲، پرسنل امنیتی دانشگاه در دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن دانشجویان زن را که از موازین حجاب (پوشش اسلامی) پیروی نمی کردند، مورد ضرب و شتم قرار دادند
. آنها همچنین ادعا کردند که گزارش هایی درمورد سهمیه محدود کردن پذیرش زنان در برنامه های خاص دانشگاهی توسط وزارت علوم، تحقیقات و فناوری اجرا شده است. گفته می شود که چنین محدودیت هایی در انتخاب های آموزشی زنان نقض منع تبعیض و تعهدات ایران طبق قوانین بین المللی است. سید ابوالفضل حسنی، یک مقام ارشد آموزش ایران، در دفاع از این اعلامیه بیان کرد که برخی از رشته ها شامل ماشین آلات کشاورزی یا استخراج معادن چندان برای زنان مناسب نیستند. این تغییر سیاست مورد انتقاد برخی از نمایندگان پارلمان ایران مانند محمد مهدی زاهدی، رئیس کمیته آموزش و تحقیقات مجلس ایران قرار گرفت. با این حال، کامران دانشجو، وزیر علوم و آموزش عالی، گفت که دانشگاه ها باید دلیلی بیان کنند. شیرین عبادی ، برنده جایزه نوبل صلح و فعال حقوق بشر در ایران، در اعتراض به این محدودیت ها به سازمان ملل نامه نوشت و بیان کرد که دولت ایران «تلاش می کند حضور فعال زنان در جامعه را محدود کند». وی درخواست کرده که این موضوع به «پرونده حقوق بشر ایران» اضافه شود. این نامه سپس به گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور ایران، احمد شاهد و کمیساریای عالی سازمان ملل در امور حقوق بشر ناو
انتم پیلای ارسال شد. عبادی همچنین افزود که هدف از این تغییر سیاست کاهش تعداد دانشجویان زن دانشگاه به زیر ۵۰ درصد است، در حالی که ۶۵ درصد است. در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۲، دیده بان حقوق بشر از ایران خواست که سیاست جدید را لغو کند، و ادعا کرد که چنین محدودیت هایی نقض حق بین المللی آموزش برای همه بدون تبعیض است. دولت روحانی از ۲۰۱۳. هنگامی که حسن روحانی ریاست جمهوری را در سال ۲۰۱۳ به دست گرفت، امید بود که وی یک تغییر بنیادی در جامعه ایران را به سمت حقوق برابر زنان آغاز کند. گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در گزارش سال ۲۰۱۵ نشان داد که هنوز تبعیض قابل توجهی علیه زنان در زمینه های سیاسی و اقتصادی وجود دارد و دستاوردهای حاصل از آموزش را تحت الشعاع قرار می دهد، امید به اینکه وی استفاده از سهمیه را کاهش دهد و اصلاحات نرم تری را انجام دهد، کاملاً محقق نشده است. گزارشگر ویژه همچنین نشان داد: علی رغم ۱۴ توصیه برای رفع موانع موجود در حال حاضر برای جلوگیری از دستیابی به برابری جنسیتی در حوزه آموزشی، دولت روحانی در نظر گرفتن همه آنها را رد کرد. در حالی که اکثریت قریب به اتفاق دانش اموزان ایرانی که در دبیرستان تحصیل می کنند برای ادامه
تحصیل در دانشگاه ادامه نمی دهند، ۴۲ درصد از زنانی که در کنکور دانشگاه شرکت می کنند تحصیلات عالی را ادامه می دهند در حالی که این رقم برای مردان ۲۹ درصد است. وضعیت سواد و میزان تحصیلات در میان زنان اقلیت قومی نیز در مقایسه با همسالان شهری و غیر اقلیت، ضعیف است، زیرا آنها مجبور به تحصیل در مدرسه نمی شوند و اغلب در سنین پایین ازدواج می کنند. ماهیت دوگانه مشارکت زنان در آموزش و پرورش هنوز در نقش آنها در اقتصاد، جایی که ۲۰–۲۵ درصد از زنان تحصیل کرده قادر به یافتن کار هستند، بازتاب داده نشده است. دولت رئیسی. در دولت سید ابراهیم رئیسی در دورهٔ سه ماهه آخر ۱۴۰۱ دسته ای از حملات دنباله دار به مدارس بیشتر دخترانه رخ داده است که تا روز هفتم اسفند بیش از ۸۰۰ نفر در آن مسموم شدند. از این تعداد دو نفر معلم و بیش از ۶۵۰ نفر دانش آموز دختر و تعدادی هم دانش آموز پسر می باشند. با توجه به شروع این حملات از قم و بالا بودن آمارهای مدارس مورد حمله در این شهر گمانه زنی هایی دربارهٔ رد پای گروه های افراطی شیعه، فرقه های دینی مرتجع و طالبانی انجام شده است که همگی به اشکال گوناگون مخالف درس خواندن دختران هستند. فاضل میبدی از استادان حو
زه علمیه قم احتمال دخالت گروه های مذهبی افراطی هزاره گرایانه را داده است. هزاره گرایی یک باور آخرالزمانی است که فرقه های دینی و جنبش های مدنی و سیاسی آن را ترویج می کنند و بر این پایه استوار است که هر هزار سال پادشاهی خدا بر روی زمین بنا خواهد شد. بالاخره ۳ ماه پس از آغاز این حملات علیرضا منادی سفیدان، رئیس کمیسیون آموزش، تحقیقات و فناوری مجلس شورای اسلامی اعلام کرد که نشست مشترک این کمیسیون با وزرای آموزش و پرورش و بهداشت و درمان و نمایندگان وزارت اطلاعات انجام شده و نتیجه آزمایش ها مشخص کرده که گاز دی نیتروژن (N2) در سم منتشرشده در مدارس وجود داشته است. مسمومیت گاز نیتروژن سمیت حاد است که بر خلاف نامش به کوتاه مدت بودن مسمومیت اشاره می کند و در مقابل سمیت مزمن قرار دارد که به درازمدت بودن مسمومیت اشاره می کند. قرار گرفتن در معرض نیتروژن خالص به سرگیجه و حالت گیج و منگی می انجامد که نیتروژن جایگزین اکسیژن خون شده و می تواند به از دست رفتن هوشیاری بینجامد. گزینه های تحصیلات جایگزین. برنامه های سواد آموزی بزرگسالان. علاوه بر تحصیلات رسمی، زنان در ایران ممکن است در برنامه های سواد آموزی ثبت نام کنند. این برنامه
ها با ارائه آموزش های اساسی در ریاضیات ساده، خواندن و نوشتن، زنان را هدف قرار می دهند. در دهه ۱۹۹۰، زنان بیش از دو سوم ثبت نام کنندگان در این برنامه ها را تشکیل می دادند. این برنامه ممکن است به افزایش چشمگیر نرخ باسوادی زنان در ایران در دهه ۱۹۹۰ کمک کند، که از ۱۹۸۷ تا ۱۹۹۷ بیست درصد افزایش یافته است. مدارس دینی. مدارس مذهبی نیز به گزینه ای آموزشی برای زنان ایرانی تبدیل شده است و افزایش نهاد «حوزه های علمیه زنان» به ۲۸۰ از سال ۲۰۱۰ نشان دهنده استفاده روزافزون آنها به عنوان یک فعالیت دانشگاهی است. این محبوبیت ناشی از تزریق دین به فرهنگ مردم ایران پس از انقلاب است، زمانی که خمینی خواستار تأسیس جامع الزهرا در سال ۱۹۸۴، نخستین حوزه علمیه زنان در ایران شد. این مؤسسه، تلفیقی از مدارس دینی کوچکتر، به دانشجویان این فرصت را می دهد که از دیپلم دبیرستان تا مقطع دکترا چیزی کسب کنند. زنان باید برای ثبت نام در موسسات اقدام کنند، جایی که فقط ۷۰۰۰ زن از یک رشته بیش از ۲۵۰۰۰ متقاضی در سال تحصیلی ۲۰۱۰ پذیرفته شدند. در صورت عدم پذیرش متقاضیان زن، یا در نتیجه موفقیت تحصیلی یا سیستم سهمیه به کار رفته در دانشگاه های دولتی، حوزه ها
ی علمیه به عنوان جایگزینی برای آموزش عالی عمل کرده اند. تحصیلات دیگر. زنان ایرانی که تازه ازدواج کرده اند باید در کلاس های تنظیم خانواده با دستور دولت شرکت کنند. اطلاعات مربوط به بهداشت و استفاده از کنترل بارداری در این برنامه ها گنجانده شده است. نقش آموزش. گرچه تحصیلات در بسیاری از زمینه ها توسط زنان، به ویژه در سطح دانشگاه، رایج شده است، اما زنان را قادر به ورود به بازار کار در مقایسه با تعداد کارمندان نمی کند. گذشته از جنبه توانمندسازی برای زنان، برخی از محققان خاطرنشان می کنند که افزایش تحصیلات هنوز منجر به افزایش اشتغال با حقوق یا نقش در موقعیت های معتبر شغلی نشده است. در حالی که نشان داده شد مشارکت زنان در اقتصاد پس از انقلاب ایران یک سوم افزایش یافته است، این رقم به بیشتر به دلیل اشتغال مداوم زنان در حال حاضر در نیروی کار نسبت داده می شود تا افزایش زنان تازه فارغ التحصیل با موفقیت در ورود به آن. در حالی که ۲۳٫۵ میلیون مرد در اقتصاد ایران در سال ۲۰۰۶ دارای موقعیت های دریافت حقوق بودند، فقط ۳٫۵ میلیون زن ایرانی موقعیت های مشابه یا ۲۰ درصد نیروی کار را به دست آوردند. افزایش فرصت های آموزشی نیز با افزایش ت
عداد زنان تحصیل کرده ای که وارد موقعیت های تصمیم گیری در دولت یا اقتصاد خصوصی می شوند ارتباطی ندارد. زنان عمدتاً از مشاغل سطح عالی تمام وقت استادی یا به عنوان رئیس موسسات آموزش عالی محروم هستند. برخی از محققان استدلال می کنند که تحصیلات به توانمندسازی خود زنان کمک کرده است، و این وظیفه را به زنان می دهد که در خارج از خانه باشند حتی اگر منجر به اشتغال پایدار شود. شواهد نظرسنجی نشان می دهد که زنان جوان تحصیل کرده ایرانی، تحصیلات را بیش از سایر اعضای جامعه ایران برای یک زن در جامعه ایران مهم یا بسیار مهم می دانند. بیشتر این جوانان تحصیل کرده نیز بیش از هموطنان زن غیر تحصیل کرده و مسن خود باور دارند که دخترانشان باید پس از حضور در یک مؤسسه آموزش عالی ازدواج کنند. تحصیلات زنان ایرانی به همین دلیل منجر به تأخیر در ازدواج شده است، زنان بدون تحصیلات بیش از نیمی از آنها احتمال ازدواج تا زمان ۲۲ سالگی از همسالان تحصیل کرده را دارند. همچنین نشان داده شده است که تحصیلات در به تأخیر انداختن تشکیل خانواده تأثیر می گذارد، اکثر زنان تحصیل کرده نخستین فرزند خود را در سن ۲۴ سالگی، ۴ سال دیرتر از زنان غیر تحصیل کرده در ایران، ب
ه دنیا می آورند. منابع. متن پررنگ
محمود دست پیش (زاده ۱۳۱۳ در باکو – درگذشته ۱۰ مرداد ۱۴۰۰) شاعر ایرانی بود. وی یکی از شاعران آذری زبان ایران می باشد که علاوه بر تدوین دایرةالمعارف، در حوزه ادبیات آذری و فارسی نیز دارای فعالیت های تحقیقی می باشد. کتاب از فضولی تا شهریار وی، شرح حال شاعران نامدار ایرانی می باشد. زندگی. محمود دست پیش به سالِ ۱۳۱۳ در باکو متولّد شد. خانواده وی از اهالی اردبیل بودند که در زمان حکومت استالین برای کار به باکو رفته بودند. با روی کار آمدن بلشویک ها در شوروی و فشار مبنی بر اخراج مهاجرین ایرانی مبنی بر اینکه یا شناسنامه شوروی را اخذ کرده و در آنجا بمانند یا به ایران بازگردند و شناسنامه ایرانی در ایران دریافت کنند خانواده دست پیش هم به مانند دیگر خانواده های اردبیلی ساکن در باکو مانند علی سلیمی نوازنده تار، اسماعیل چشم آذر نوازنده کمانچه، لطیف طهماسبی زاده نوازنده قاوال، عادل آخوندزاده آهنگساز و نوازنده تار، سیف الله ابراهیم پور رهبر ارکستر ،صفرعلی جاوید رهبر ارکستر و … به زادگاه پدریشان اردبیل بازگشته و در آنجا شناسنامه ایرانی (متولد اردبیل) صادر گردید و در اردبیل بزرگ شد. با بازگشت به اردبیل، در محله حسینیه سر گذر قصب
ه کلخوران (کهرلان) ساکن شدند. پس از قبولی در آزمون تربیت معلم سال ۱۳۳۴ به شهر گرمی رفت. با تشویق سیدمحی الدین ربانی، رئیس فرهنگ گرمی با اجرای نمایش معروف «او اولماسین- بو اولسون» نخستین تئاتر این شهر را روی صحنه برد. در سال ۱۳۳۶ به روستای کلخوران در اردبیل و در سال ۱۳۳۹ به تهران منتقل شد و تا سال ۱۳۵۹ که بازنشسته شد، در همان شهر ماند. وی در ۱۱ مرداد ۱۴۰۰ در ۸۷ سالگی در تهران در گذشت. دربارهٔ آثار. آثار منتشر شده وی می توان به مجموعه «ائل سوغاتی»، «داغا دونموشم»، «برگردان نمایشنامه مشدی عباد»، «ترکی سوزلوک» و «دیوان اشعار ترکی سلام گتیرمیشم» می باشد. شعر معروف «سیزه سلام گتیرمیشم» با آهنگسازی استاد علی سلیمی از مشهورترین سروده های وی می باشد که شهرتی جهانی دارد و تا کنون در رساناهای ترکیه و آذربایجان بازخوانی شده است. سرود معروف «خلبانان، ملوانان» نیز از دیگر سروده های وی است. در سال ۱۳۸۷ در مراسم دیدار سالانه شاعران با علی خامنه ای به قرائت دو شعر ترکی پرداخت که مورد تشویق وی قرار گرفت. پیوند به بیرون. [[رده:اهالی اردبیل]] [[رده:پژوهشگران ادبیات اهل ایران]] [[رده:زادگان ۱۳۱۳]] [[رده:درگذشتگان ۱۴۰۰]] [[رده:شاع
ران اهل اردبیل]] [[رده:شاعران ترک زبان ایران]] [[رده:شاعران مرد اهل ایران]] [[رده:نویسندگان اهل آذربایجان]] [[رده:نویسندگان مرد اهل ایران]]