Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
موز به مدت یک سال خدمت کرد، و در ژوئن ۱۸۸۱، زمانی که در حال خدمت در کشتی یواس اس ترنتون بود، با عنوان دانشجوی ناوآموز از خدمت کناره گیری کرد. حرفه. بلمونت یکی از اعضای مؤسسهٔ بانکی آگوست بلمونت و شرکا در نیویورک سیتی بود. او ناشر هفته نامه ای به نام وردیکت شد. بلمونت در سال ۱۹۰۰، به عنوان نماینده در کنگرهٔ ملی دموکرات ها خدمت کرد. او به عنوان نمایندهٔ دموکرات ها از حوزهٔ سیزدهم نیویورک در پنجاه و هفتمین کنگره انتخاب شد و از ۴ مارس ۱۹۰۱ تا ۳ مارس ۱۹۰۳ فعالیت کرد. او برای انتصاب مجدد در سال ۱۹۰۲، کاندیدا نبود. عمارت بلکورت. الیور با مرگ پدرش در سال ۱۸۹۰، صاحب ارثیهٔ هنگفتی شد. او در آن زمان، فردی مجرد بود و تصمیم گرفت خانه ای تابستانی در نیوپورت بسازد. ریچارد موریس هانت، معمار عمارت الیور با نام بلکورت بود. بلمونت این عمارت را آنطور که دوست داشت، طراحی کرد. هانت نسبت به طراحی این عمارت دودل بود، اما با توجه به اصول کاری خود، متوجه بود که این مشتری است که پول خرج می کند. کل طبقهٔ همکف شامل تعداد زیادی اصطبل برای اسب های ارزشمند بلمونت بود. اتاق های مجلل و به سبک گوتیک این عمارت با پنجره های شیشه رنگی عظیم، با نش
ان خانوادگی بلمونت آراسته شده بودند. عضویت. بلمونت یکی از نخستین اعضای انجمن The Lambs بود که در سال ۱۸۸۷ به عضویت آن درآمد. او یکی از بنیان گذاران انجمن پسران انقلابی رود آیلند در سال ۱۸۹۶ بود. از آنجاییکه بلمونت از تبار کاپیتان کریستوفر ریموند پری بود، فردی که در انقلاب آمریکا خدمت کرده بود، شرایط لازم برای عضویت در این انجمن را داشت. زندگی شخصی. الیور در سال ۱۸۸۲، بدون رضایت والدینش، به سارا سوان وایتینگ، دختری محبوب و زیبا در جامعهٔ آن زمان، پیشنهاد ازدواج داد. والدینش، آگوست و کارولین بلمونت، با این نامزدی مخالفت کردند، زیرا عقیده داشتند که الیور به خاطر قمار و عیاشی اش، هنوز برای ازدواج به بلوغ نرسیده است. از این رو، الیور به برمن، آلمان فرستاده شد تا تجارت بانکداری را از خانوادهٔ روتچایلد، جاییکه پدرش آموزش دیده بود، بی آموزد. الیور، عیاش و بی بند و بار شد و تمایل شدیدی به مشروب ابسنت پیدا کرد. زمانی که مادرش متوجه انحطاط او شد، با ازدواجش موافقت کرد. الیور بلمونت در ۲۷ دسامبر ۱۸۸۲، با سارا سوان وایتینگ در نیوپورت، رود آیلند و در منزل خانوادگی سارا با نام «سوان هرست» ازدواج کرد. آنها برای ماه عسل به پا
ریس رفتند و چند هفتهٔ بعد، مادر سارا و دو خواهر بزرگترش به آنها پیوستند. الیور که در ابتدا با این دیدار موافقت کرده بود، از این وضعیت ناخشنود شد. او برای فرار از این وضعیت مدام به قمارخانه ها و فاحشه خانه ها می رفت و مشروب ابسنت می نوشید. شخصیتش تحت تأثیر ابسنت تغییر کرد. و پس از مشاجره ای شدید و توهین آمیز با همسرش، او را وحشت زده رها کرد. الیور همسرش را در پاریس رها کرد و کمی بعد در بوردو و در حال سفر با رقصنده ای فرانسوی دیده شد. سارا، خجالت زده و با دلی شکسته، به همراه خانواده اش به آمریکا بازگشت. در آوریل، سارا متوجه شد که باردار است؛ اما آن دو طلاق گرفتند و الیور از دیدن فرزندش منع شد. ناتیکا کارولین بلمونت (زادهٔ ۱۸۸۳- درگذشتهٔ ۱۹۰۸) در ۵ سپتامبر ۱۸۸۳ به دنیا آمد. الیور، کودک را به رسمیت نشناخت و ادعا کرد که او دخترش و وارث بلمونت نیست. سارا دوباره ازدواج کرد و ناتیکا توسط ناپدری خود، معاون سابق دبیر ایالت، جورج لاکهارت رایوز به فرزندخواندگی پذیرفته شد و نام خانوادگی او را برگزید. ناتیکا به یکی از افراد سرشناس نیویورک تبدیل شد. در سال ۱۹۰۷، ناتیکا با ویلیامز پرادفوت بردن، برادر جیمز ابرکرومبی بردن جونی
ور ازدواج کرد. بلمونت در ۱۱ ژانویه ۱۸۹۶، با آلوا واندربیلت، همسر سابق دوستش، ویلیام کی واندربیلت ازدواج کرد. او از اواخر دههٔ ۱۸۸۰ با خانوادهٔ واندربیلت دوست بوده است. الیور دست کم، در دو سفر دریایی بلندمدت، خانوادهٔ واندربیلت را در کشتی شان به نام آلوا همراهی کرده بود. محققان نوشته اند که به نظر می رسد برای افراد بسیاری بدیهی بوده است که الیور و آلوا پس از بازگشت از یکی از این سفرها در سال ۱۸۸۹، مجذوب یکدیگر شده بودند. آلوا پس از مرگ الیور، درگیر جنبش حق رأی زنان شد. وفات. الیور بلمونت در ۱۰ ژوئن ۱۹۰۸ در ملک بروکهولت در دهکدهٔ ایست میدو، نیویورک، بر اثر آپاندیس درگذشت. او در گورستان وودلون در برانکس به خاک سپرده شد. آرامگاه او که توسط ریچارد موریس هانت طراحی شد، دقیقاً شبیه به کلیسای سنت هوبرت در قلعهٔ دامبوز در فرانسه و شامل مجموعه ای از پنجره های شیشه ای نقاشی شده با الهام از سبک رنسانس است که توسط هنرمند هلن میتلند آرمسترانگ طراحی شده است. همسر دومش، آلوا بلمونت، پس از مرگش در سال ۱۹۳۳ در کنار او به خاک سپرده شد.
اسکار اف. بارتلت (Oscar F. Bartlett) (زادهٔ ۲ اکتبر ۱۸۲۳ – درگذشتهٔ نوامبر ۱۹۱۱)، معلّم، کارگر مزرعه، پزشک و سیاستمدار آمریکایی اهل شهر کایوگا، نیویورک بود. او به عنوان جراح ارتش اتحادیه در طول جنگ داخلی آمریکا خدمت کرده و به مدت دو سال نمایندهٔ شهرستان والورس، ویسکانسین در مجلس سنای ایالت ویسکانسین و مجلس ایالتی ویسکانسین بود. وی قبل از ادغام حزب خاک آزاد و ایجاد حزب جمهوری خواه، عضو آن بود و پس از آن جمهوری خواه لیبرال شد. پس زمینه. بارتلت در ۲ اکتبر سال ۱۸۲۳ در ویکتوری، نیویورک چشم به جهان گشود. او یکی از ده فرزند کشیش جان ملیتون بارتلت (باپتیست سابق که به مریدان مسیح پیوست) و هانا (ارل) بارتلت بود. بارتلت در مدارس محلی تحصیل کرد و به اندازه ای خوب بود که اندکی پس از تحصیل خود در روستای کاتو، نیویورک، به تدریس پرداخت و این حرفه را به مدت ده سال انجام داد. او حرفهٔ خود را به عنوان یک کارگر مزرعه و معلّم حفظ نمود و در سن پانزده سالگی شروع به تحصیل در رشتهٔ پزشکی در مطب یک پزشک محلی به نام دکتر رابرت تریت پین کرد. در ویسکانسین. بارتلت در سال ۱۸۴۲ به ایالت ویسکانسین نقل مکان کرد و در ابتدا به عنوان کارگر مزرعه
در دلوان مشغول به کار شد. سپس در ریسین به تدریس پرداخته و پیش از حرکت به سوی تروی شرقی به عنوان یک خرده فروش در یک فروشگاه عمومی در شهرستان والورث کار کرد. او بعضی اوقات در مدارس آنجا تدریس نمود و سپس تحصیلات پزشکی خود را با شرکت در سخنرانی های کالج پزشکی راش در شیکاگو، از سر گرفت و کارآموزی پزشکی خود را در کنار پزشک اهل شیکاگو به نام دکتر ان اس دیویس گذراند. پس از آن شروع به طبابت در تروی شرقی کرد. خدمات قانون گذاری. بارتلت در سال ۱۸۵۲ به عنوان یک عضو حزب خاک آزاد در سومین مجلس محلی شهرستان والورث (تروی شرقی اسپرینگ پریری) انتخاب و جایگزین هم حزبی خود در حزب خاک آزاد به نام جوئل اچ. کوپر (که برای انتخابات مجدد، نامزد نشده بود) شد. او به کمیته های دائمی در مورد نسخ رسمی و دست نویس لوایح و در دانشکده های پزشکی و انجمن های پزشکی منصوب شد. بارتلت در سال ۱۸۵۳ دوباره در انتخاب شد ولی در مجلس بعدی ساموئل پرات (او نیز عضو حزب خاک آزاد بود که بعدها جمهوری خواه شد) جایگزین او شد. بارتلت همچنان کار طبابت خود را ادامه داد. بارتلت در سال ۱۸۵۹ به عنوان عضو جمهوری خواه در سنای ویسکانسین انتخاب و جایگزین جان دبلیو بوید جمه
وری خواه شد. او در سال ۱۸۶۱، به جای اینکه به دنبال انتخاب مجدد باشد، به ارتش اتحادیه پیوست و در جنگ داخلی آمریکا جراح ارتش شد. جانشین وی وایمن اسپونر، همکارش در حزب جمهوری خواه بود. جنگ داخلی و پس از آن. بارتلت ابتدا به هنگ پیاده نظام ششم ویسکانسین پیوست که در آنجا دستیار جراح بود؛ سپس به سومین پیاده نظام ویسکانسین رفته و در آنجا به جراح ارشد ارتش تبدیل شد. او در ۱۹ ژانویه ۱۸۶۴ با ماریا هولیوک ازدواج کرد ولی همسرش کمی بعد در همان سال چشم از جهان فروبست. او پس از آنکه به شدت بیمار شد در ژانویهٔ ۱۸۶۵ چاره ای به جز استعفا نداشت. پس از استعفا به خانهٔ خود بازگشت ولی به قدری به دلیل ابتلا به روماتیسم ناتوان شده و در حقیقت قادر به حرکت نبود که برای چندین سال کار طبابت را کنار گذاشت. بازگشت به شهرستان کایوگا. بارتلت در سال ۱۸۶۸ به کاتو، نیویورک بازگشت و در روستای مجاور مریدی به طبابت پرداخت. او در ۲۵ مه ۱۸۶۹ با بیوهٔ برادر همسر نخستش به نام ماریا (باست) هولیوک ازدواج کرد. ماریا از ازدواج قبلی اش صاحب دو فرزند بود و با هم نیز صاحب یک پسر به نام جان شدند که در سن ۱۹ سالگی از دنیا رفت. هر دوی آنها در زندگی اجتماعی فعال
بودند. (بارتلت به حزب جمهوری خواه وفادار ماند). بارتلت در نوامبر ۱۹۱۱ چشم از جهان فروبست. او مدتی قدیمی ترین پزشک شهر بود که طبابت می کرد.
ریچارد ام. بلچفورد (Richard Milford Blatchford) (زادهٔ ۲۳ آوریل ۱۷۹۸- درگذشتهٔ ۴ سپتامبر ۱۸۷۵)، وکیل و شخصیت سیاسی در نیویورک بود. بلچفورد که همکار سیاسی و حقوقی قدیمی هم کلاسی کالج خود ویلیام اج. سیوارد بود، بیشتر به خاطر خدمتش در مجلس ایالتی نیویورک و سفیر ایالات متحده آمریکا در سریر مقدس مشهور است. وی پدر ساموئل بلچفورد بود که همچنین دستیار قاضی در دیوان عالی ایالات متحده خدمت کرد، نیز بود. اوایل زندگی. بلچفورد در ۲۳ آوریل سال ۱۷۹۸ در استراتفورد ایالت کنتیکت متولد شد. نهمین فرزند از هفده فرزند کشیش ساموئل بلچفورد و آلیشا (نام تولد: ویندت) بلچفورد بود. برادرزادهٔ بلچفورد که نیز ریچارد ام. بلچفورد نام داشت، افسر مشاور در ارتش ایالات متحده بود. او به درجهٔ سرلشکری نائل گردید و از جمله کهنه سربازان جنگ اسپانیا-آمریکا و جنگ جهانی اول بود. وی در کنتیکت و لانسینگبورگ نیویورک آموزش دید و در سال ۱۸۱۵ از کالج یونین فارغ گردید. بلچفورد تا اخیر عمر به همکاری خود را با یونین کالج ادامه داد. عضو هیئت متولیان کالج بود و در سال ۱۸۶۴ دیپلم دکتری افتخاری حقوق را به دست آورد. او همچنین به عنوان عضو هیئت بازدیدکنندگان که از م
دیریت صندوق امانی کنات (صندوقی که الیفلت نات رئیس کالج به نفع مدرسه از خود برجای ماند) نظارت می کرد، خدمت نمود. علاوه براین، بلچفورد جوایز سخنوری بلچفورد کالج یونین را و وقف کرد، مدال های بود که توسط داوران دانشکده در یک رقابت سخنرانی سالانه به رقابت کنندگان برتر دانشجویی ارائه می شد. حرفه. بلچفورد همزمان با تحصیل در رشته حقوق در جامیکا واقع کوئینز تدریس می نمود و در سال ۱۸۲۰ به انجمن وکلا پذیرفته شد. بلچفورد همراه با ویلیام اچ. سیوارد همکلاسی اش در یونین کالج و سایر شرکاء، در منهتن و آبرن وکالت نمودند و به عنوان یکی از بنیان گذاران شرکت حقوقی که اکنون به نام شرکت حقوقی کراوث، سواین و مور معروف است، یک وکیل خیلی ماهر در بخش شرکت و بانکداری شد. در سال ۱۸۲۶ مشاور حقوقی و نمایندهٔ ایالات متحده برای بانک انگلند گماشته شد و در همین سمت برای بانک دوم ایالات متحده خدمت کرد. بعد از انقضای منشور بانک ایالات متحده در سال ۱۸۳۶، بلچفورد مسئولیت پایان بخشیدن به معاملات معلق و حل و فصل تمامی تعهدات بین دو نهاد بود. بلچفورد همچنین یک سرمایه گذار و تاجر موفق بود و دارایی های وی شامل ملیکت های غیرمنقول واقع نیویورک سیتی و به
همین گونه سرمایه گذاری بالای توسعه زمین تا نواحی خارج از فلوریدا بود. همچنین صاحب سهام در چندین شرکت بود و تا سال ۱۸۴۵ بیش از ۲۰۰٬۰۰۰ دلار (معادل ۵٬۴۲۰٬۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۰) دارایی خالص داشت. دوست دائمی دنیل وبستر و یکی از مجریان وصیت وبستر بود. بلچفورد در هیئت مدیره چندین خط آهن نیویورک از جمله خط آهن ساراتوگا و وایت هال که بعداً برای تشکیل خط آهن مرکزی نیویورک با هم ادغام شدند، خدمت نمود. پس از ادغام این شرکت ها، بلچفورد معاون رئیس و مدیر شرکت تلفیقی شد. علاوه براین مدیر یک تعداد شرکت های دیگر از جمله شرکت بیمه آتش سوزی آمریکای شمالی بود. بلچفورد که از فعالین حزب ویگ بود در سیاست به سیوارد وابسته بود و در سال ۱۸۵۵ به مجلس ایالتی نیویورک انتخاب شد. یک دوره (در اجلاس هفتاد و هشتم) خدمت کرد و در غیاب رئیس دویت کلینتون لیتلجان، رئیس موقت برگزیده شد. بلچفورد متولی کالج پزشکی بیمارستان بیلیوا نیز بود. خدمات عمومی. بلاچفورد در سال ۱۸۵۹ در کمیسیون نظارت بر ایجاد و ساخت پارک مرکزی نیویورک تعیین شد و تا اجرای منشور شهری جدید که حکومت محلی را در سال ۱۸۷۰ مجدداً سازماندهی کرد، در این پست خدمت کرد؛ از سال ۱۸۶۰ تا سال ۱۸
۶۳ رئیس کمیسیون بود. در سال ۱۸۷۲ به کمیسیون پارک های شهر تعیین گردید و تا استعفااش در سال ۱۸۷۳ به دلیل فقدان سلامتی، در این سمت خدمت کرد. بلچفورد در هنگام تأسیس حزب جمهوری خواه در اواسط دههٔ ۱۸۵۰ یک جمهوری خواه شد. به دلیل اینکه در جریان جنگ داخلی آمریکا کنگره در اجلاس نبود، بلچفورد، جان آدامز دیکس و جورج آپدایک از طرف رئیس جمهور آبراهام لینکلن، عضو کمیته دفاعی اتحادیه معرفی شدند که مسئول مصرف بودجه فدرال طبق اختیارات ریاست جمهوری به منظور تربیت و تجهیز اولیهٔ نیروهای جمع شده در ارتش اتحادیه، بودند. در ماه اوت سال ۱۸۶۲ در جریان حکومت لینکلن، براچفورد به عنوان نماینده خاص ایالات متحده در مقر پاپ در روم جانشین الکساندر رندل شد. تا ماه اکتبر سال ۱۸۶۳ در این سمت خدمت کرد و روفس کینگ به جای او تعیین شد. بلچفورد وکالت خود را ادامه داد تا اینکه در اوایل دههٔ ۱۸۷۰ به سبب بیماری بازنشسته شد. زندگی شخصی. بلچفورد در سال ۱۸۱۹ با جولیا آن مامفورد (۱۷۹۸–۱۸۵۷) ساکن اسکنکتدی نیویورک و نیویورک سیتی ازدواج نمود. قبل از فوت خانم اش در سال ۱۸۵۷ بلچفورد پدر پنج فرزند بود: بلچفورد در سال ۱۸۶۰ با آنجلیکا همیلتون (۱۸۱۹–۱۸۶۸) ازدواج
نمود. آنجلیکا دختر جیمز الکساندر همیلتون و نوهٔ الیزابت اسکایلر همیلتون و الکساندر همیلتون نخستین وزیر خزانه داری، بود. آنجلیکا همیلتون در سال ۱۸۶۸ فوت نمود و در ۱۸ ژانویه سال ۱۸۷۰ بلچفورد با کترین هون دختر فلیپ هون شهردار پیشین نیویورک سیتی ازدواج نمود. بلچفورد در یک حادثهٔ در سال ۱۸۷۱ مورد سرقت قرار گرفت که به سرخط خبرها تبدیل شد و پس از مرگ اش دوباره در اخبار پوشش داده شد. طبق گزارش های منتشر شده، در یک میوه فروشی ایستاد و بسته ای را به زمین گذاشت تا به منظور تکمیل خرید دست به جیبش برده و پول خود را بگیرد. در این هنگام یک دزد به شانه او زد؛ زمانی که بلچفورد دور خورد، دزد یا همکار دزد بسته را برداشت و بدون توجه گریز نمود. در این بسته به مبلغ ۵۰٬۰۰۰ دلار اوراق بهادار قابل داد و ستد (معادل ۹۹۰٬۰۰۰ دلار در سال ۲۰۲۰) وجود داشت. دزد یا دزدان هیچگاه دستگیر نشدند و اوراق بهادار هرگز دوباره به دست نیامد. بلچفورد در ۴ سپتامبر سال ۱۸۷۵ در خانهٔ تابستانیش در نیوپورت رود آیلند فوت نمود و در قبرستان گرین وود در بروکلین بخش ۱۰۰ و دستهٔ ۵۶۴۳ دفن گردید.
ساموئل استیل بلیر (Samuel Steel Blair) (زادهٔ ۵ دسامبر۱۸۲۱– درگذشتهٔ ۸ دسامبر ۱۸۹۰) نماینده جمهوری خواه از پنسیلوانیا بود. در طول جنگ داخلی آمریکا، او خواستار برخورد خشن تر در برابر ایالات جنوبی جدا شده از اتحادیه شده و گفت: «این شورش را نمی توان با الفاظ نرم و تدابیر ملایم فرونشاند». سال های شکل گیری. بلیر در ۵ دسامبر ۱۸۲۱ در ایندیانا، پنسیلوانیا متولد شد او ثمرهٔ مدارس دولتی جامعه خود بود. پس از آن او در کالج جفرسون در کنونزبورگ، پنسیلوانیا شرکت کرد. و در سال ۱۸۳۸، فارغ التحصیل شد. پس از اتمام مطالعات بیشتر در زمینه حقوق و اخذ پذیرش در وکالت در سال ۱۸۴۵ میلادی در هالیدیزبورگ، پنسیلوانیا شروع به وکالت نمود. از سال ۱۸۴۹ تا ۱۸۶۴ با همکاری جانِ دین که بعداً قاضی دادگاه عالی شد در هالیدیزبورگ، پنسیلوانیا وکالت کرد. حرفه سیاسی. بلیر یکی از اعضای حزب جمهوری خواه ایالات متحده، به عنوان نماینده کنوانسیون ملی جمهوری خواهان سال ۱۸۵۶ انتخاب شد و در سال های ۱۸۵۸ و ۱۸۶۰ در مجلس نمایندگان ایالات متحده انتخاب گردید. در جریان سی و هفتمین کنگره از بلیر به عنوان رئیس کمیتهٔ املاک خصوصی نام برده شده است. پس از تلاش های ناموفق
آمیزش برای انتخاب مجدد او در سال ۱۸۶۲، کار وکالتش را از سر گرفت. پس از تحریک جنگ داخلی آمریکا بلیر از همکاران خود در دولت فدرال خواست تا از «الفاظ نرم و اقدامات ملایم» بپرهیزد و آنها را تحت فشار قرار داد تا موضع خشن تر را در برابر ایالات جنوبی که گمان می رفت در «شورش» حضور دارد، اتخاذ نمایند. بلیر در یک سخنرانی طولانی در مقابل مجلس نمایندگان ایالات متحده در ۲۲ مه، ۱۸۶۲ گفت: آقای رئیس، ما در ارتباط به جنگ در مورد بسیاری از چیزها اختلاف عقیده داریم، ولی هدف یکی است که در آن اکثریت اعضای این مجلس تقریباً متحد به نظر می رسد و آن اینست که دولت ایالات متحده در توسعه صلاحیت ارضی خود با تسلیم دهی یک فوت از خاکش به ایالات جنوبی کوتاه نخواهد آمد. مردم جدایی معمولی بخش های از این اتحادیه را از باقیمانده تحمل نخواهد کرد. اگر این جز از سیاست ثابت ما نیست، اگر ما خواهان جدی این گسترش نیستیم، حتی یک ساعت را هم نباید قبل از اعزام یک سفیر به ریچماند برای توقف جنگ از دست بدهیم. زمانی بود که به نظر می رسید که گویاـ درطی زمانیکه مردم به جنبش ها مصروف شوند به نتایج قطعی دست نخواهد یافت. یک سیاست زیرکانه، پس از تأخیر طولانی می توا
ند خصومت ها را با مصالحه دروغین پایان دهد. دلهره های حزن آور چنین فاجعه ای به سرعت اذهان مردم را فرا خواهد گرفت، اما موفقیت های اخیر نیروی ما دربسیاری از زمینه ها با شجاعت قهرمانانه خود بار مسئولیت را از قلب های ملت ما برداشته است و بار دیگر آن در راه نوید و امید قرار داده است. شورش توسط نیروها سرکوب می شود، نه با اعطای امتیاز به خیانت، نه با تشدید جنگ و نه با دغلبازی دیپلماسی. برای ما غیرممکن است با قدرتی که بردگی را می پذیرد در صلح باشیم، سنگی که پدران ما آنرا پس زد و با سرسختی آنرا در قبضه خود درآورد. هدف این جنگ از سوی ما اینست که صلاحیت دولت را هرجا که از دست رفته است، بازگردانیم تا مردم در نهایت بتوانند به دولت های ایالتی در اتحادیه برگردند و از تمام ملک قانونی خود برخوردار شوند. به جز مواردی که در اثر ضربهٔ جنگ در تلاش آنها برای سرکوب شورش و جلوگیری از تکرار آن، آنها رامحروم می سازد. بیجا و احمقانه است که حالت اصلی چیزها را همان طوریکه که قبل از آشوب ها بوده است، انتظار را داشته باشیم یا بخواهیم. ما نمی توانیم انتظار داشته باشیم تا مُرده ها از گورهای خونین شان برخیزد و نه قبرها که از میان خاکسترهای شان
یکبارگی خوشحال ظاهر شوند. برای زیان های تجارت، هرنوع ملک گرفته شده، مجروح، یا تخریب شده، هیچگونه غرامتی نخواهد بود، مگر در درس های خردمندی که آنها می آموزاند. وقتی ما بنگریم که بردگی با خون کشته شدگان آغشته شده و در ویرانی جنگ شورش کند … اگر فرشتگان هم در مورد آن از آنها مراقبت کند، طوریکه که هیچ چیزی در طول درگیری به آنها آسیب نرساند، پس بایستی ما، واقعاً باور کنیم که این یک امر الهی و مقدس است. بلیر به این سخنرانی ادامه داد تا تصریح کند که «بردگی دلیل اصلی و برجسته» جنگ است و افزود: که بردگی به سرعت جنگ می افزود، آنرا تداوم بخشید و تقویت کرد، برای هدف آشکار تداوم آن جنگ برپا کرد. هیچ استدلال فریب آمیزی نمی تواند حقیقت این مسئله را انکار کند… این هیولا بسیار خشن، عریان و ملموس است که نمی توان با تمام مبدل های که نبوغ می تواند ببافد آنرا پنهان نمود. تاریخ آن را به عنوان حقیقتی آشکار خواهد نوشت… من متعقدم تا زمانیکه ما شهامت و عزم نداشته باشیم تا با دشمن آرامش خود در میدان روبرو شویم و آنجا که قصد نابودی ما را دارد نابود کنیم، نسل بعدی نخواهد مُرد مگر اینکه شورش جدیدی را سرکوب کند و دَین عظیمی دیگری اکنون اضا
فه شود، بار دیگر ملت جوانان قهرمان و شرافت مند خود را برای ایثارگری در قربانگاه جدید تقدیم کند. ما این رنج ها را مدیون هیچ تفاوت اساسی در منافع منطقه ای یا شخصیت مردم نیستیم. با تمام تنوع خاک، اقلیم و محصولات خود ما حقیقتاًهم تبار استیم. شرارت ها که من متعقدم که در نطفهٔ شورش یافت می شود، اگر برده داری در پنسیلوانیا و ماساچوست وجود داشت، مانند ویرجینیا و کارولینای جنوبی، نیز به همان اندازه آشکارا خواهد بود. قدرتی را که قانون برای هر کشوری، یا هر ایالتی داده است که به واسطه آن فرد اجازه دارد فرد دیگری را به عنوان مالکیت تصاحب کند یک قانون وحشتناک است، بسیار فراتر از سایر حقوق مالکیت است و همیشه هم خواهد بود، درحالیکه طبیعت انسان همان طوریکه است باقی می ماند، یک اهرم نفوذ اجتماعی و سیاسی قویتر نسبت به هر منافع دیگر است. این عامل اصلی موفقیت برای هر دو طرف خواهد بود اگر به اندازه کافی عاقل شوند تا نظریه مدیسونی تبدیل انسان برده به انسان آزاد را اتخاذ کند. کسانی هستند که به رهاسازی ما به نشانهٔ زوال ملی ما و فروپاشی آزادی مشروطه ما نگاه می کنند، اما به نظر من، آقای رئیس، این نشانه های مسلم برای ماندگاری ما به عنو
ان یک ملت است.
ورنیساژ به معنی افتتاحیه تشریفاتی یک نمایشگاه هنری است که در آن آثار یک هنرمند زنده به نمایش گذاشته می شود. تاریخچه. در اصل، ورنیساژ گام نهایی یک نقاشی بود. برای این منظور، لاک بر روی تصویر تمام شده (، یک پوشش شفاف) از یک طرف برای محافظت از اثر در برابر تأثیرات محیطی و از طرف دیگر برای ایجاد رنگ ها به روشی خاص استفاده می شد. به معنی، کار «بالاخره تکمیل شد» استفاده می شد زیرا که در واقع ادامه نقاشی پس از آن غیرممکن بود. هنرمندان معمولاً برای بررسی نتیجه، تصاویری را که قرار است به نمایش گذاشته شوند، لاک می زنند. اما در برخی از گالری های نمایشگاهی، این کار توسط کارمندان انجام می شد و هنرمندان پس "از" لاک زدن باید خود را برای جلوه رنگ هایشان آماده می کردند. ورنیساژ با گذشت زمان، رسم به وجود آمد که از این «لاک» که قبل از افتتاح رسمی نمایشگاه، با جشنی در میان دوستان و مشتریان گرامی داشته می شد، تجلیل شود. بعداً هر دو مصادف شدند و ورنیساژ به «گشایش نمایشگاه» تبدیل شد. ورنیساژ امروز. امروز ورنیساژ افتتاحیه یک نمایشگاه است. آثار در یک گالری قرار می گیرند تا تجربه هنری خاصی را به بازدیدکنندگان ارائه دهند. قبل از اینکه
نمایشگاه به روی عموم باز شود، میهمانان ویژه ای به ورنیساژ دعوت می شوند: دوستداران هنر، دلالان هنر، سیاستمداران، رهبران تجاری، حامیان گالری و هنرمندان و البته مطبوعات. گالری دار ورنیساژ را باز می کند و او یا یک هنرشناس آثار به نمایش گذاشته شده و هنرمند، حرفه و آثار کامل او را معرفی می کند. هنرمند اغلب شخصاً حضور دارد. به دنبال آن بررسی و بحث در مورد تک تک آثار انجام می شود. این فرایند معمولاً با پذیرایی ایستاده در آغاز و گفتگوهای هنری با نوشیدنی های خوب و غذاهای لذیذ در پایان تنظیم می شود. پایان تشریفاتی در آخرین روز یک نمایشگاه هنری، فینیسیاژ نامیده می شود. در نمایشگاه های هنری بزرگ تر، می توان در نیمهٔ راه نمایشگاه، میان رسانی مؤثر رسانه ای نیز وجود داشت.
میروسلاو ژبیرکا (; – ) خواننده و ترانه سرای موسیقی پاپ کشور اسلواکی بود. او به زبان های اسلواکی، چکی و انگلیسی ترانه می خواند (پدر اسلواکی و مادر انگلیسی داشت). ژبیرکا در براتیسلاوا به دنیا آمد. در اواخر دهه ۱۹۷۰، او دو گروه موسیقی پاپ چکسلواکی Modus و Limit را تأسیس کرد. او در پراگ زندگی و کار می کرد. او در سال ۱۹۸۲ جایزه سالانه زلاتی اسلاویک را برای بهترین خواننده مرد چکسلواکی دریافت کرد. پس از تقسیم چکسلواکی، او این موفقیت را در جوایز سالانه اسلواکی در کشور اسلواکی تکرار کرد و در سال های ۲۰۰۲، ۲۰۰۴ و ۲۰۰۵ رتبه اول را در نمودارهای پایان سال سالانه کسب کرد.
تئودور واشینگتن بروارد جونیور (.Theodore Washington Brevard Jr) (زادهٔ ۲۶ اوت ۱۸۳۵، تاسکگی، آلاباما - درگذشتهٔ ۲۰ ژوئن ۱۸۸۲، تالاهاسی، فلوریدا) به عنوان افسر ارتش در خدمت به ارتش ایالات مؤتلفه شهرت داشت. در زمان خدمت به ارتش مؤتلفه به درجه سرتیپی رسید. بروارد توسط نیروهای ارتشبد جورج کاستر گرفتار و در جزیره جانسون اسیر گردید. او بعداً در سال ۱۸۸۲ درگذشت. او پسر قاضی، تئودوروس دبلیو. بروارد، هم اسم با شهرستان بروارد، فلوریدا و کرولین ای. میس بروارد بود. او داماد ریچارد کی. کال، فرماندار منطقه فلوریدا نیز بود. مورخ و مربی، کرولین میس بروارد، دختر او است. اوایل زندگی و حرفه سیاسی. تئودور واشینگتن بروارد جونیور در تاسکگی، آلاباما، در ۲۶ اوت ۱۸۳۵ تولد شد، او در دانشگاه ویرجینیا در رشته حقوق تحصیل کرد. در سال ۱۸۵۸ در دادگاه فلوریدا قبول شد و از سال ۱۸۵۸ تا ۱۸۵۹، در مجلس نمایندگان فلوریدا و از سال ۱۸۶۵ تا ۱۸۶۶ در سنای فلوریدا، به نمایندگی از منطقه۱۰هم خدمت کرد. او در ۱۴ آوریل ۱۸۵۹، با مری کال، دختر ریچارد کیت کال ازدواج کرد. عروسی در گروو برگزار شد، جاییکه محل سکونت خواهرزنش، الین کال لانگ بود. او در ژوئن ۱۸۶۰، به ع
نوان آجودان و بازرس کل ایالت فلوریدا منصوب شده و در اوایل جنگ داخلی در سال ۱۸۶۱، از سمتش استعفا داد تا به خدمت فعال داخل شود، او احساس می کرد که «جوان تر از آن است که بتواند موقعیتی امن و آسان داشته باشد در حالی که دیگران در خطر بودند». حرفه نظامی. بروارد خدمت سربازی خود را به عنوان ستوان یکم به فرماندهی سروان جان پارکهیل در گروهانی از داوطلبان سواره فلوریدا به نام «داوطلبان لئون» آغاز کرد. در ژوئیه ۱۸۵۷، گروهی متشکل از سه افسر و ۷۶ سرباز در تالاهاسی جمع شدند و بلافاصله به فورت مایرز نقل مکان کردند و در آنجا به جستجوی سمینول ها پرداختند که در اورگلیدز پنهان شده بودند. در ۲۶ نوامبر، سروان پارکهیل گروهی از نیروهای خود را رهبری کرد تا محصولات سیمنول ها را در نزدیکی رویال پالم هامک بسوزانند. روز بعد او یک گشت شش نفره را رهبری کرد که در جستجوی ردپای هندی بودند. گشت او در کمین قرار گرفت و او و پنج سرباز کشته شدند. بروارد، ستوان یکم، فرماندهی را بعد از پارکهیل به دست گرفته و به سروانی ارتقا کرد. در ۲۸ ژانویه ۱۸۵۸، این گروهان از خدمت در تالاهاسی خارج شدند و بروارد به سرگرد ارتقا پیدا کرد و به عنوان آجودان ژنرال شبه ن
ظامی فلوریدا خدمت نمود. هنگامی که جان میلتون، فرماندار فلوریدا دومین پیاده نظام فلوریدا را که متشکل از ده گروهان بود به وجود آورد، سرگرد بروارد به عنوان ژنرال آجودان شبه نظامیان خدمت می کرد. او استعفا داد و مأموریت درجه سروانی را دریافت کرد و یک گروهان پیاده نظام به نام داوطلبان لئون، گروهان (د)، فلوریدای دوم در تالاهاسی ایجاد کرد. گروهان او با فلوریدا دوم، در نزدیکی کلیسای بریک، در غرب جکسونویل که اکنون محله ای به نام لاویلا است با هم ملاقات کردند. آنها در ۱۳ ژوئیه ۱۸۶۱ به خدمت مؤتلفه ملحق شدند و با انتخاب فرمانده خود، سرهنگ جورج تالیافرو وارد، به شهرستان لئون سازماندهی شدند. دو روز بعد، در روز دوشنبه، ۱۵ ژوئیه، هنگ با راه آهن به سمت ریچموند، ویرجینیا حرکت کرد. آنها بعد از ظهر روز یکشنبه، ۲۱ ژوئیه، همان روزی که نبرد اول ماناساس در صد مایلی شمال صورت گرفت، آنجا رسیدند. هنگ در یک اردوگاه آموزشی در همسایگی ریچموند بود که در آنجا نزدیک به دو ماه آموزش دیدند. در ۱۷ سپتامبر ۱۸۶۱، هنگ ریچموند را به مقصد یورک تاون ترک کرد. سروان بروارد با لئون ریفلز در محاصره یورک تاون و نبرد ویلیامزبورگ جنگید. اندکی پس از ویلیامزبو
رگ، فلوریدا دوم، انتخابات افسری جدید برگزار کرد و سروان بروارد، فلوریدا دوم را ترک کرد و در تابستان ۱۸۶۲ به فلوریدا بازگشت. بروارد مدت کوتاهی در صدور گواهی نامه و جمع آوری یگان ها خدمت کرد تا اینکه به درجه سرگرد منصوب شد و یک گردان سواره نظام به نام تکاوران پارتیزان بروارد را تشکیل داد که متشکل از چهار گروهان بود. در جریان سال ۱۸۶۳، گردان بروارد در درگیری های اطراف جکسونویل جنگید. اندکی بعد گردان وی به پنج گروهان افزایش یافت و بروارد به سرهنگ دوم ارتقا یافت. در ۲۰ فوریه ۱۸۶۴، گردان با تیپ فینگان در نبرد اولوستی جنگید، جاییکه آنها پیشروی ائتلاف را از جکسونویل در تالاهاسی دفع کردند. اندکی بعد از نبرد، تیپ فینگان که گردان بروارد هم بخشی از آن بود، به ویرجینیا خواسته شدند. در ۱۷ مه، یگانی که با قطار به مقصد ریچموند در حرکت بود در ۲۵ مه به مقصد رسید. در ۲۸ مه، نیروهای فینگان و تیپ پری فلوریدا با هم متحد شدند و در نبرد کولد هاربور جنگیدند. در۸ ژوئن، تیپ سازماندهی مجدد شد و پیاده نظام فلوریدا یازدهم، ساخته شد و بروارد سرهنگ و فرمانده او منصوب شد. پس از نبرد، فلوریدای یازدهم، همرای تیپ فینگان به سمت پترزبورگ، جاییکه