Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
د و "کلیسای سن میشل" را در جناح شرق میدان قرار داد. در بال های منحنی غربی و شرقی ساختمان مدرسه، بیست و شش مجسمه (سه مجسمه اثر جوزپه سانمارتینو) نصب شده اند که نمایانگر فضایل کارلوس سوم هستند. در طاق مرکزی بنا هم قرار بود مجسمه سوارکاری وی را نصب کنند، اما این مجسمه هیچگاه ساخته نشد. یک برج ساعت هم در مرکز این ساختمان ساخته شد که مربوط به دوره های بعدی است. در مرکز میدان، مجسمه بزرگی از دانته آلیگری، کار مجسمه سازان "تیتو آنجلینی" و "توماسو سولاری جونیور" قرار دارد که در ۱۳ ژوئیه ۱۸۷۱ (تاریخ نامگذاری میدان به نام شاعر بزرگ) از آن رونمایی شد و بر روی پایه ای طراحی شده قرار گرفت. در سال ۲۰۰۲ بعد از ساخت "ایستگاه دانته خط ۱ مترو" در محوطه میدان توسط "مهندس ریکاردو رگا"، میدان دانته از نو طراحی و بازسازی شده و به محدوده عابرپیاده تبدیل شد.
رافائل پایتون خانواده ای از موشک های هوابه هوا (AAMs) است که توسط شرکت اسرائیلی سازندهٔ جنگ افزار، سامانه های دفاعی پیشرفته رافائل، که سابقاً سازمان توسعهٔ جنگ افزار رافائل نام داشت، ساخته شده است. این موشک ها توسط شرکت مادر، برای مقاصد صادراتی، نام غربی "پایتون" را به خود اختصاص دادند که با پایتون-۳ در سال ۱۹۷۸ شروع شد. از آن زمان، این سیستم، توسعهٔ بیشتری یافت و موشک هایی چون پایتون-۴، پایتون-۵، دربی و همچنین سیستم پیشرفتهٔ دفاع هوایی مبتنی بر زمین موسوم به اسپایدر (SPYDER) تولید شدند. در حال حاضر، این موشک ها در خدمت نیروهای مسلح بیش از پانزده کشور از سراسر جهان هستند. طراحی و توسعه. در دههٔ ۱۹۵۰، نیروی هوایی اسرائیل (IAF) برای ارتقای صنعت دفاعی داخلی و کاهش وابستگی به واردات، الزاماتی را برای یک موشک هوابه هوای ساخت داخل ارائه کرد. سازمان توسعه جنگ افزار رافائل برای توسعهٔ موشک شفریر، قراردادی را ثبت کرد و این موشک، در سال ۱۹۶۳ با جت های میراژ ۳ اسرائیلی وارد وضعیت عملیاتی شد، اما نیروی هوایی از عملکرد آن ناراضی بود و در طول جنگ شش روزه، هیچ گونه شلیک موفق هوایی با آن حاصل نشد. نسخهٔ بهبودیافتهٔ شفریر، با
نام شفریر-۲ در سال ۱۹۷۱ معرفی شد و تبدیل به یکی از موفق ترین موشک های هوابه هوا شد. در طول جنگ یوم کیپور در سال ۱۹۷۳، نیروی هوایی اسرائیل، ۱۷۶ موشک شفریر-۲ را پرتاب و ۸۹ هواپیمای دشمن را منهدم کرد. شفریر-۲ همراه با هواپیماهای ساخت اسرائیل، به کشورهای آمریکای جنوبی صادر شد. پس از شفریر-۲، موشک های جدید ساخت رافائل، نام غربی پایتون را گرفتند. به همین دلیل است که موشک بعدی که توسط رافائل در اوایل دههٔ ۱۹۷۰ ساخته شد، پایتون-۳ نام گرفت، اما پایتون-۱ یا پایتون-۲ وجود ندارد (آن ها شفریر-۱، شفریر-۲ بودند). پایتون-۳، بُرد و توانایی حملات همه جانبه را بهبود بخشید و در طول جنگ لبنان در سال ۱۹۸۲ و پیش از آن، توانایی خود را ثابت کرد و ۳۵ هواپیمای دشمن را نابود کرد. جمهوری خلق چین، تحت تأثیر عملکرد موفق پایتون-۳، نسخه ای از این موشک را تحت لیسانس اسرائیل و با. عنوان پی ال-۸، تولید کرد پایتون-۴، نمونهٔ جدیدی بود که در اواسط دههٔ ۱۹۸۰، تولید شد و قابلیت هدایت موشک از طریق کلاه خلبان، به آن اضافه شد. در دهه ۱۹۹۰ رافائل توسعهٔ پایتون-۵ را آغاز کرد که به جستجوگر تصویری الکترواپتیکال پیشرفته با قابلیت قفل کردن موشک، پس از پرتاب
، مجهز بود. این موشک جدید در سال ۲۰۰۳ در نمایشگاه هوایی پاریس به نمایش گذاشته شد و برای استفاده توسط جنگنده های اف-۱۵آی ("رعد") و اف-۱۶آی سوفا ("طوفان") در نظر گرفته شد. گفته می شود که پایتون-۵ یک موشک همه جانبه است، به این معنی که می تواند بدون توجه به موقعیت هدف، نسبت به جهت و موقعیت هواپیمای شلیک کننده، به سمت هدف شلیک شود. این موشک می تواند پس از پرتاب، روی اهداف موردنظر قفل شود، حتی زمانی که اهداف، تا ۱۰۰ درجه از دید هواپیمای شلیک کننده فاصله داشته باشند. انواع. شفریر-۱. شفریر-۱ در سال های ۱۹۵۹–۱۹۶۴ برای برآورده کردن نیازهای نیروی هوایی اسرائیل به یک موشک هوابه هوا ساخت داخل، توسعه یافت. هدف از این برنامه، تقویت توانایی های صنایع دفاعی داخلی و کاهش اتکا به واردات خارجی بود. ترس از وابستگی خارجی، بعداً در زمانی که فرانسه صادرات جنگ افزار به اسرائیل را ممنوع کرد، ثابت شد. شفریر-۱ برای استفاده در جت های میراژ ۳ ساخت فرانسه در نظر گرفته شده بود. نخستین آزمایش ها در سال ۱۹۶۳ در فرانسه انجام شد. با این حال، عملکرد این موشک، به قدری ضعیف بود که بلافاصله کار روی نسخهٔ بهبودیافتهٔ بعدی، یعنی شفریر-۲ آغاز شد. شفری
ر-۲. شفریر-۲ با ۸۹ مورد سرنگونی هواپیماها در جنگ یوم کیپور در سال ۱۹۷۳ اعتبار یافت. این مدل، در مجموع عمر خدمتی خود، ۱۰۶ هواپیما را سرنگون کرد. پایتون-۳. پایتون-۳ یک موشک هوابه هوای بسیار بهبودیافته با توانایی حملهٔ همه جانبه، سرعت، بُرد و عملکردی بهتر است. این موشک، در طول جنگ لبنان در ۱۹۸۲ و پیش از آن، عملکرد خوبی داشت و ۳۵ مورد سرنگونی را به ثمر رساند (منابع دیگر ادعا می کنند ۵۰ مورد). نیروی هوایی چین کاملاً تحت تأثیر این موشک قرار گرفت و هزینهٔ تولید تحت لیسانس این موشک را پرداخت کرد و در فاصلهٔ مارس ۱۹۸۸ تا آوریل ۱۹۸۹، انتقال فناوری به چین کامل شد و در بهار ۱۹۸۹، موشک ساخته شده در چین موسوم به پی ال-۸، گواهینامه دولتی دریافت کرد. تأمین کنندهٔ اصلی این موشک، کارخانهٔ ماشین آلات شرق شی آن، واقع در شی آن بود و همچنین گزارش شده است که چین یک سیستم دید روی کلاه خلبان (HMS) را برای این موشک توسعه داده است. پایتون-۴. پایتون-۴ یک موشک هوابه هوای نسل چهارم با قابلیت حملهٔ همه جانبه، همراه با سیستم دید روی کلاه خلبان (HMS) است. این موشک در دهه ۱۹۹۰ وارد خدمت شد و بر پایهٔ گزارش ها، جستجوگر موشک از فناوری آرایهٔ دو
باندی فعال، مشابه موشک استینگر ایالات متحده (فروسرخ و فرابنفش) با قابلیت IRCCM (IR ECCM) برای کاهش تابش فروسرخ، برای کاهش اثربخشی پرتاب شراره توسط جنگنده های دشمن استفاده می کند. پایتون-۵. پایتون-۵ در حال حاضر تواناترین موشک هوابه هوای موجود در نیروهای دفاعی اسرائیل و یکی از پیشرفته ترین آن ها در جهان است. این موشک به عنوان یک موشک با بُرد فرابصری، قادر به قفل کردن پس از پرتاب (LOAL) است و توانایی شلیک از هر جهت (از جمله عقب) را دارد. این موشک دارای یک جستجوگر پیشرفته است که شامل یک جستجوگر فروسرخ الکترواپتیکال و هدایت تصویر فروسرخ است که منطقهٔ هدف را برای یافتن هواپیماهای متخاصم، اسکن می کند و در ادامه، بر روی آن قفل می کند. پایتون-۵ نخستین بار در جنگ اسرائیل و لبنان در سال ۲۰۰۶ و برای انهدام دو پهپاد ابابیل ساخت ایران در خدمت حزب الله لبنان توسط یک اف-۱۶ اسرائیلی، مورد استفاده قرار گرفت. در ۱۳ مه ۲۰۲۱ نیز یک هواپیمای اف-۱۶ اسرائیلی، یک پهپاد انتحاری شهاب را با استفاده از موشک هوابه هوای پایتون-۵ سرنگون کرد. سایر انواع توسعه یافتهٔ پایتون. دِربی. موشک دِربی که با نام آلتو نیز شناخته می شود، یک موشک میان برد
BVR (حدود ۵۰ کیلومتر) با آشیانه یابی راداری فعال است. دِربی اگرچه از نظر فنی، بخشی از خانوادهٔ «پایتون» نیست، اما این موشک یک نسخهٔ بزرگ شده از پایتون-۴ با آشیانه یابی راداری فعال است. آی-دِربی ئی آر. در ژوئن ۲۰۱۵، رافائل تولید این نسخه را تأیید کرد. در این نسخه، برد موشک دِربی به افزایش یافته است. این موشک، پس از توقف تولید «پایتون-۶» مبتنی بر موشک فلاخن داوود و جهت تولید موشکی با بُرد بیشتر از دربی توسعه یافت. در ماه مه ۲۰۱۹، گزارش شد که هند قصد دارد جنگنده های سوخو-۳۰اِم کِی آی خود را به موشک های آی-دربی مسلح کند تا جایگزین موشک های ویمپل آر-۷۷ شوند. این موشک، پیش از این و در سال ۲۰۱۸، برای جنگنده های هال تجاس نیروی هوایی هند نیز انتخاب شده بود. اسپایدر (SPYDER). اسپایدر (SPYDER: Surface-to-air PYthon and DERby) یک سیستم پیشرفتهٔ پدافند هوایی زمین پایه است که با ایجاد تغییرات و ترکیب پایتون-۵ و دِربی، توسط شرکت رافائل ساخته شده است.
"برای دیگر کاربردها پانتومیم (ابهام زدایی) را ببینید." هنرمند میم یا فقط میم یا اداباز (از یونانی: μῖμος، میموس، به معنی: «مقلد، بازیگر») فردی است که از میم (ادا یا تقلید) به عنوان رسانهٔ نمایشی یا به عنوان هنر اجرا استفاده می کند. تقلید شامل نمایش یک داستان از طریق حرکات بدن، بدون استفاده از گفتار است. در زمان های قبل، در زبان انگلیسی، معمولاً به چنین مجری به عنوان "مامر" (Mummer) گفته می شد. ادابازی از کمدی صامت که در آن هنرمند شخصیتی را در یک فیلم یا نمایش هجو کوتاه، بدون صدا بازی می کند، متمایز می شود. ژاک کوپو که به شدت تحت تأثیر کمدیا دلآرته و تئاتر نو ژاپنی قرار گرفته بود، در آموزش بازیگران خود از ماسک استفاده می کرد. شاگرد او اتین دکرو بسیار تحت تأثیر این موضوع قرار گرفت، شروع به کاوش و توسعهٔ امکانات میم کرد و میم بدنی را به شکلی بسیار تندیس وار تبدیل کرد و آن را خارج از قلمرو طبیعت گرایی قرار داد. ژاک لکوک با روش های آموزشی خود کمک قابل توجهی به توسعهٔ میم و تئاتر فیزیکال کرد. در نتیجه، تمرین میم از سال ۲۰۱۷ میلادی در فهرست میراث فرهنگی ناملموس در فرانسه گنجانده شده است. تاریخچه. یونان و روم باستان.
نوشتارهای اصلی: کمدی یونان باستان و تئاتر روم باستان، کمدی رومی اجرای میم در ابتدایی ترین زمان خود در یونان باستان آغاز شد. این نام از یک رقصندهٔ نقابدار به نام "پانتومیموس" گرفته شده است، اگرچه اجراها لزوماً بی صدا نبودند. اولین میم ثبت شده تلستِس (Telestēs) در نمایشنامهٔ مخالفان هفت گانهٔ تِب اثر آیسخولوس بود. میم تراژیک توسط پولادِس (Puladēs) از کیلیکا ساخته شد. میم کمیک توسط باتولوس (Bathullos) از اسکندریه ساخته شد. میم ("میموس") جنبه ای از تئاتر رومی از زمان های اولیهٔ آن بود، که در بداهه پردازی اش (اگر بدون شخصیت های کلیشه ای بود) به موازات لوده گری آتلان بود. این امر به تدریج شروع به جایگزینی آتلانائه به عنوان میان پرده ها [امبولیوم] یا پی نوشت ها [اکسودیوم] در صحنه های اصلی تئاتر کرد؛ و تنها رویداد دراماتیک در جشن فلورالیا در سده دوم پیش از میلاد شد؛ و در سده بعد پیشرفت های فنی را به دست پوبلیوس سیروس و دسیموس لابریوس دریافت کرد. میم تحت امپراتوری با ثروت های مختلط در زمان امپراطوران مختلف به درام غالب رومی تبدیل شد، تراژان هنرمندان میم را تبعید کرد؛ کالیگولا از آنها حمایت می کرد؛ مارکوس آئورلیوس آن
ها را کاهن آپولون کرد. خود نرون یک بازیگر میم بود. میم به دلیل نداشتن نقاب و حضور بازیگران زن و مرد از دیگر درام ها متمایز شد. شخصیت های کلیشه ای شامل نقش راهبر (یا آرشیمیموس[آ])، دلقک یا احمق ها، و ژیگول، یا عابد زناکار بودند. اروپای قرون وسطی. در اروپای قرون وسطی، شکل های اولیه میم مانند نمایش مومرها و نمایش های-ابلهانه بعدی تکامل یافتند. در اوایل پاریسِ سده نوزدهم میلادی، ژان-گاسپار دبورو ویژگی های بسیاری را که در دوران مدرن شناخته شده اند، تثبیت کرد — فیگور خاموش با چهره سفید. در تئاتر غیر-غربی. نمایش های مشابهی در سنت های نمایشی تمدن های دیگر مشهود است. تئاتر موزیکال کلاسیک هند، اگرچه اغلب به اشتباه «رقص» نامیده می شود، گروهی از فرم های نمایشی است که در آن اجراکننده روایتی را از طریق ژست های تلطیف شده، مجموعه ای از موقعیت های دست، و میم ها، توهمات و مناظر مختلف نمایش می دهد. تلاوت، موسیقی و حتی ضربات پا گاهی اوقات با اجرا همراه است. ناتیا شاسترا، رساله ای باستانی درباره تئاتر توسط بهاراتا مونی، به اجرای بی صدا یا "موکابینایا" اشاره می کند. در کاتاکالی، داستان هایی از حماسه های هندی با حالات چهره، علائم د
ست و حرکات بدن بیان می شود. اجراها با آهنگ هایی همراه می شوند که داستان را روایت می کنند در حالی که بازیگران صحنه را بازی می کنند و به دنبال آن جزئیات بازیگر بدون پشتوانه پس زمینه آهنگ روایی ارائه می شود. سنت نو ژاپنی به دلیل استفاده از ماسک و سبک اجرای بسیار فیزیکی، تأثیر زیادی بر روی بسیاری از متخصصین میم و تئاتر معاصر از جمله ژاک کوپو و ژاک لکوک گذاشته است. بوتو، اگرچه اغلب به عنوان یک فرم رقص شناخته می شود، ولی توسط متخصصین مختلف تئاتر نیز پذیرفته شده است.
گرجستان دارای یک سنت سلطنتی است که ریشه آن به دوره هلنیستی می رسد. پادشاهی قرون وسطایی گرجستان که توسط سلسله باگریونی اداره می شد، میراثی از خود بر جای گذاشته است که حتی در دوران مدرن نیز در گرجستان باقی مانده است. ویژگی ها و نمادهای مرتبط با سلطنت باگریونی در ایجاد ملت گرجستان و متعاقب ساختن تاریخ ملی بسیار مهم بوده است. حکومت آنها با انضمام سرزمین های گرجستان به امپراتوری روسیه در اوایل قرن نوزدهم پایان یافت، اگرچه چندین شاخه از این سلسله تا به امروز باقی مانده اند. اعاده سلطنت توسط گروه های سلطنت طلب گوناگون در طول قرن بیستم مورد توجه قرار گرفت. اگرچه سیاست گرجستان از زمانی که این کشور استقلال خود را از اتحاد جماهیر شوروی در سال ۱۹۹۱ بازیابی کرد، در چارچوب یک جمهوری نیمه ریاستی در جریان است، بحث در مورد سلطنت، به ویژه شکل قانون اساسی آن، در واقع هرگز متوقف نشده است. این موضوع اخیراً در میان یک بحران سیاسی در اواخر سال ۲۰۰۷ مطرح شد. بحث اخیر. بحث در مورد سلطنت مشروطه با بحران سیاسی که در اواخر سال ۲۰۰۷ در گرجستان ظهور کرد، احیا شد. خطبه ۷ اکتبر ۲۰۰۷ ایلیای دوم، رهبر محبوب کلیسای ارتدکس گرجستان، به یک بحث سی
اسی جدید انگیزه داد. این پاتریارک که همیشه با ایده سلطنت مشروطه همدلی کرده است، در مراسم یکشنبه خود در کلیسای جامع تثلیث مقدس گفت که احیای سلسله سلطنتی «رؤیای مطلوب مردم گرجستان» بود. وی همچنین تأکید کرد که اگر مردم گرجستان این مدل حکومتی را انتخاب کنند، «باید از میان نمایندگان سلسله سلطنتی نامزدی برای تاجگذاری انتخاب شود و او باید از کودکی برای پادشاه شدن تربیت شود.» خطبه پاتریارک باعث شد بحران سیاسی در گرجستان به نحو غیرمنتظره ای ادامه یابد. اگرچه همدلی پاتریارک نسبت به سلطنت چیز جدیدی برای کلیسا نیست، اما چندین حزب مخالف بلافاصله از این فرصت استفاده کردند و شعار «گرجستان بدون رئیس جمهور» خود را که اشاره ای به مدل حاکمیت پارلمانی مورد حمایت اپوزیسیون گرجستان است، به پیش بردند. بسیاری از سیاستمداران حمایت خود را از یک سلطنت مشروطه، با مرحله انتقالی در قالب یک جمهوری پارلمانی ابراز کردند. شکاکان می گویند که احیای سلطنت به دلایل متعدد از جمله تعداد نامزدها و مسئله حل نشده جانشینی تاج و تخت گرجستان از نظر فنی غیرممکن است. علاوه بر این، آنها معتقدند که معیارهای انتخاب پادشاه منجر به اختلافات عمده خواهد شد. تولد
شاهزاده گیورگی باگرایون باگراتیونی در سپتامبر ۲۰۱۱ که در شخص او به طور بالقوه دو شاخه اصلی بازمانده از خانواده را متحد می کند، ممکن است به کاهش این بدبینی کمک کند. افکار عمومی. نظرات عمومی در مورد احیای سلطنت در گرجستان.
تابش تاریک (یا الکترومغناطیس تاریک) گونه ای فرضی از تابش است که واسطهٔ برهمکنش ماده تاریک است. با قیاس با روشی که فوتون ها در برهمکنش های الکترومغناطیسی بین ذرات در مدل استاندارد (که در کیهان شناسی ماده باریونی نامیده می شود) واسطه می شوند، تابش تاریک برای واسطه برهمکنش بین ذرات ماده تاریک پیشنهاد شده است. مشابه ذرات ماده تاریک، تابش تاریک فرضی با ذرات مدل استاندارد برهمکنش ندارد. شواهد قابل توجهی برای وجود چنین تابشی وجود ندارد، اما از آنجایی که ماده باریونی دارای انواع ذرات متقابل متعددی است، منطقی است که فرض کنیم ماده تاریک نیز چنین است. علاوه بر این، اخیراً اشاره شده است که به نظر می رسد داده های پس زمینه مایکروویو کیهانی نشان می دهد که تعداد درجات آزادی مؤثر نوترینو بیش از ۳٫۰۴۶ است که کمی بیشتر از حالت استاندارد برای ۳ نوع نوترینو است. این درجه آزادی اضافی می تواند ناشی از داشتن مقدار غیر ضروری تابش تاریک در جهان باشد. یکی از نامزدهای احتمالی برای تابش های تاریک، نوترینو سترون است.
کوپک، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱٬۴۷۷ نفر (۴۰۱ خانوار) بوده است.
کورچاه، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۹۳ نفر (۲۱ خانوار) بوده است.
منا (به لاتین: Mna) یک منطقهٔ مسکونی در گرجستان است که در شهرداری کازبگی واقع شده است. منا ۰ نفر جمعیت دارد و ۲٬۲۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
رسی (به لاتین: Resi) یک منطقهٔ مسکونی در گرجستان است که در شهرداری کازبگی واقع شده است. رسی ۰ نفر جمعیت دارد و ۲٬۴۰۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
شواردنی (به لاتین: Shevardeni) یک منطقهٔ مسکونی در گرجستان است که در شهرداری کازبگی واقع شده است. شواردنی ۰ نفر جمعیت دارد و ۲٬۰۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
منیره برادران خسروشاهی (زادهٔ ۱۳۳۳ در تبریز) فعال حقوق زنان، مبارز و زندانی سیاسی سابق ایرانی است. او پس از مهاجرت کتاب "حقیقت ساده" را منتشر کرد که در مورد سال های زندان است. زندگی و فعالیت ها. منیره برادران زاده ۱۳۳۳ در تبریز است. در تهران به مدرسه رفت و فارغ التحصیل رشتهٔ جامعه شناسی در دانشگاه تهران است. وی تحصیلاتش را در دانشگاه هانوفر آلمان ادامه داد. او در جریان اعدام دسته جمعی زندانیان عقیدتی-سیاسی ایران در تابستان ۱۳۶۷ در زندان اوین به سر می برد. بازداشت. او نخستین بار در تیرماه ۱۳۵۷ بازداشت و در آذر همین سال از زندان آزاد شد. او پس از انقلاب ۱۳۵۷ در سال ۱۳۶۰ به همراه بردار و همسر برادرش دستگیر شد. برادر وی ۴۰ روز بعد اعدام شد. اما منیره ۹ سال در زندان ماند و در سال ۱۳۶۹ از زندان آزاد شد. او از شاهدان عینی کشتار ۶۷ است و کتابی نیز منتشر کرده است. او دربارهٔ اعدام ها گفته است:
اسماعیل آباد، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۲ نفر (۶ خانوار) بوده است.
سواتیسی (به لاتین: Suatisi) یک منطقهٔ مسکونی در گرجستان است که در شهرداری کازبگی واقع شده است. سواتیسی ۰ نفر جمعیت دارد و ۲٬۳۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
تپی (به لاتین: Tepi) یک منطقهٔ مسکونی در گرجستان است که در شهرداری کازبگی واقع شده است. تپی ۰ نفر جمعیت دارد و ۲٬۳۲۰ متر بالاتر از سطح دریا واقع شده است.
سهرآباد، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱٬۰۵۹ نفر (۲۶۴ خانوار) بوده است.
پیرگوران، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۰۳ نفر (۳۵ خانوار) بوده است.
سرچشمه، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۳۰ نفر (۳۷ خانوار) بوده است.
نصرت آباد ناهوک، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۴۴ نفر (۱۶۳ خانوار) بوده است.
ویکتوریا مونه مک کانتس (؛ زادهٔ ۱ مهٔ ۱۹۸۹) خواننده و ترانه نویس آمریکایی است. او چند آلبوم چندآهنگه (ئی پی) به طور مستقل منتشر کرد تا اینکه پنجمین ئی پی او، "جگوار" (۲۰۲۰)، با تحسین منتقدان مواجه شد. نخستین آلبوم استودیویی او به نام "جگوار ۲" (۲۰۲۳) برایش موفقیت هایی به دنبال داشت و با ترانه پرطرفدارش «آن مای ماما» معرفی شد. این ترانه در میان ۴۰تای برتر جدول "بیلبورد" هات ۱۰۰ آمریکا قرار گرفت و نامزد جایزه گرمی ضبط سال شد. در شصت و ششمین مراسم جوایز گرمی، مونه در کل نامزد هفت جایزه بود و برندهٔ جایزه گرمی بهترین هنرمند جدید شد. آلبوم "جگوار ۲" نیز دو جایزهٔ بهترین آلبوم آراندبی و بهترین آلبوم مهندسی، غیرکلاسیک را دریافت کرد. اوایل زندگی. ویکتوریا مونه مک کانتس، معروف به ویکتوریا مونه، در تاریخ ۱ مه ۱۹۸۹ در جرجیا، آمریکا متولد شد. ویکتوریا در شهر آتلانتا بزرگ شد و از کودکی به موسیقی علاقه مند بود. مونه در دوران کودکی و نوجوانی به اجرای موسیقی در مدرسه و مراسم های محلی پرداخت و به تدریج استعداد خود را در این زمینه به نمایش گذاشت. با گذشت زمان، او تصمیم گرفت تا به صورت حرفه ای به موسیقی بپردازد. مونه در سنین جو
انی به هنرهای نمایشی پرداخت و در گروه کر جوانان کلیسای خود آواز خواند و در یک تیم رقص شهری اجرا کرد. او به زودی به نوشتن پرداخت و با تهیه کننده رادنی جرکینز شروع به کار کرد. در ۱ آوریل ۲۰۱۹، ویکتوریا مونه و آریانا گرانده تک آهنگ «مونوپولی» را در حالی که گرانده در تور جهانی شیرین کننده خود بود، منتشر کردند. حرفه . ویکتوریا مونه در اوایل دهه ۲۰۱۰ میلادی به عنوان ترانه سرا وارد صنعت موسیقی شد و با همکاری با هنرمندانی از جمله آریانا گرانده، نیکی میناژ و کریس براون، توانست نام خود را به عنوان یک ترانه سرای مستعد به ثبت برساند. او در این دوره برای چندین آلبوم و ترانه موفق به نگارش ترانه شد و با ارائه آثار خود توانست توجه زیادی را به خود جلب کند. انتشار آثار مستقل پس از موفقیت در زمینه ترانه سرایی، ویکتوریا تصمیم گرفت تا به عنوان یک خواننده نیز فعالیت خود را گسترش دهد. او چندین آلبوم چندآهنگه (EP) به صورت مستقل منتشر کرد که از جمله این آثار می توان به "Nightmares &amp; Lullabies: Act 1" (2014) و "Nightmares &amp; Lullabies: Act 2" (2015) اشاره کرد. این آلبوم ها با استقبال خوبی از سوی مخاطبان و منتقدان مواجه شدند و م
ونه را به عنوان یک هنرمند مستقل و با استعداد معرفی کردند. موفقیت با آلبوم جگوار یکی از نقاط عطف در کارنامه هنری ویکتوریا مونه، انتشار آلبوم "جگوار" در سال ۲۰۲۰ بود. این آلبوم که پنجمین EP او محسوب می شود، با تحسین منتقدان مواجه شد و توانست توجه زیادی را به خود جلب کند. "جگوار" با ترانه هایی چون "Moment" و "Ass Like That" موفق شد تا مونه را به عنوان یک هنرمند نوظهور و پرانرژی معرفی کند. این آلبوم نه تنها از لحاظ تجاری موفق بود، بلکه به عنوان یکی از آثار برتر موسیقی R&amp;B شناخته شد و نقدهای بسیار مثبتی دریافت کرد. آلبوم "جگوار ۲" و اوج شهرت در سال ۲۰۲۳، ویکتوریا مونه با انتشار اولین آلبوم استودیویی خود به نام "جگوار ۲" به اوج شهرت خود رسید. این آلبوم با استقبال گسترده ای روبرو شد و توانست جایگاه او را در دنیای موسیقی تقویت کند. ترانه معروف "On My Mama" از این آلبوم به یکی از ۴۰ ترانه برتر جدول بیلبورد هات ۱۰۰ آمریکا راه یافت و نامزد جایزه گرمی ضبط سال شد. موفقیت این آلبوم به مونه کمک کرد تا در شصت و ششمین مراسم جوایز گرمی در هفت بخش نامزد شود و جایزه بهترین هنرمند جدید را کسب کند. همچنین، آلبوم "جگوار ۲" موفق
به دریافت دو جایزه دیگر شامل بهترین آلبوم R&amp;B و بهترین آلبوم مهندسی، غیرکلاسیک شد. سبک هنری. تاثیرپذیری. مونه بارها از هنرمندان زن سبک آراندبی مانند جنت جکسون، دستینیز چایلد، بیانسه، کلی رولند، ماریا کری، برندی نروود، آلیشا کیز به عنوان اشخاصی بسیار تأثیرگذار در موسیقی و آواز خود یاد کرده است. همچنین هنرمندان پاپ مانند مایکل جکسون و کلدپلی و هنرمندان سبک سول و جاز مانند ارت، ویند اند فایر و شاده آدو بر او تأثیر گذاشته اند. او از کودکی در حالی که به آثار باب مارلی و بوجو بنتون گوش می داد، تحت تأثیر سبک رگی قرار گرفت. مونه از د-دریم، نی-یو و اسموکی رابینسون به عنوان افرادی الهام بخش برای «داشتن هم حرفهٔ ترانه سرایی موفق و هم حرفهٔ هنرمندی موفق» نام برد. او به "لیموناد" اثر بیانسه و "فانتزی پیچیده تیره زیبای من" اثر کانیه وست به عنوان الهام بخش آثارش برای ساخت آلبومی مفهومی و بصری اشاره کرد. زندگی شخصی. مونه در سال ۲۰۱۸ به عنوان دوجنس گرا آشکارسازی کرد. در دسامبر ۲۰۲۰، او اعلام کرد که نخستین فرزند خود را باردار است. در ۲۱ فوریه ۲۰۲۱، مونه دخترش به نام هیزل مونه را به دنیا آورد. هیزل جوانترین نامزد جایزه گرم
ی در تاریخ است. او برای صدای خنده اش در ترانهٔ «هالیوود» نامزد گرمی شد.
سرفهره، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۹ نفر (۱۳ خانوار) بوده است.
رودخانه فهره، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۱ نفر (۷ خانوار) بوده است.
موکونتوکان، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۰ نفر (۱۱ خانوار) بوده است.
طاعونان سردشت، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۱ نفر (۱۳ خانوار) بوده است.
سیکندر، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۵۶ نفر (۱۷ خانوار) بوده است.
دره نگاران، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۰۶ نفر (۳۵ خانوار) بوده است.
نگاران، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۹ نفر (۱۱ خانوار) بوده است.
گروانی، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۰ نفر (۶ خانوار) بوده است.
جوادر نوکدار، روستایی در دهستان سینکان بخش مرکزی شهرستان گلشن در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۲ نفر (۵ خانوار) بوده است.
گزن سرگان، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۸ نفر (۱۱ خانوار) بوده است.
حرکپ سرگان، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۵ نفر (۵ خانوار) بوده است.
پیشین سرگان، روستایی در دهستان ناهوک بخش مرکزی شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۴۰ نفر (۸ خانوار) بوده است.
چرمی کوه سفید، روستایی در دهستان سینکان بخش مرکزی شهرستان گلشن در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۱۴ نفر (۴ خانوار) بوده است.
زبرگ کوه سفید، روستایی در دهستان سینکان بخش مرکزی شهرستان گلشن در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۲۶ نفر (۶ خانوار) بوده است.
گروانی یا گروانی بالا، روستایی در دهستان کشتگان بخش بم پشت شهرستان سراوان در استان سیستان و بلوچستان ایران است. جمعیت. بر پایه سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۵، جمعیت این روستا برابر با ۳۳۵ نفر (۹۵ خانوار) بوده است.