Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
لیگ مبارزان حرفه ای () یا پی اف ال یک لیگ هنرهای رزمی ترکیبی آمریکایی است، که در سال ۲۰۱۸ توسط دون دیویس و شرکت سرمایه گذاری ام ام ای اکس تأسیس شد. لیگ مبارزان حرفه ای اولین سازمان بزرگ هنرهای رزمی ترکیبی است که در آن ورزشکاران انفرادی در طول یک فصل عادی، در مسابقات قهرمانی با یکدیگر رقابت می کنند. شرکت پی اف ال ام ام ای مالک این لیگ ورزشی می باشد. در پایان هر فصل از مسابقات، هر یک از قهرمانان شش وزن، هر کدام یک میلیون دلار جایزه قهرمانی کسب می کنند.
دون دیویس (؛ زادهٔ ) کارآفرین و مدیر ورزشی اهل ایالات متحده آمریکا است، که در سال ۲۰۰۸ لیگ مبارزان حرفه ای را تأسیس کرد و هم اکنون مالک آن به شمار می آید.
برزیلین تاپ تیم () یک آکادمی تخصصی در رشته جوجیتسو برزیلی و هنرهای رزمی ترکیبی است، که در آوریل ۲۰۰۰ توسط موریلو بوستامانته، ریکاردو لیبوریو، ماریو اسپری و لوئیس روبرتو دوارته، اعضای سابق آکادمی کارلسون گریسی، با هدف توسعه و ایجاد تکنیک های آموزشی جدید برای رشته های جوجیتسو برزیلی، کشتی تسلیمی و هنرهای رزمی ترکیبی تأسیس شد.
ریکاردو لیبوریو (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل برزیل است، که در سال ۲۰۰۰ باشگاه برزیلین تاپ تیم را تأسیس کرد. از باشگاه هایی که در آن بازی کرده است می توان به امریکن تاپ تیم اشاره کرد.
انجمن ملی اوکراینی (به اختصار: یو ان ای) ، که قبل از سال ۱۹۱۴ میلادی به عنوان اتحادیه ملی روتنی ها شناخته می شد، یک سازمان برادری آمریکای شمالی است که در شاموکین، پنسیلوانیا در ۲۲ فوریه ۱۸۹۴ میلادی تأسیس شد. هنگامی که موج اول مهاجران از مناطق غرب اوکراین امروزی به ایالات متحده آمریکا و کانادا آمدند. تاریخچه. این انجمن در اصل اتحادیه ملی روتنی ها نامیده می شد، و تا حدی برای مقابله با نفوذ اتحادیه کاتولیک یونانی مجاری ایالات متحده آمریکا تأسیس شد. اتحادیه، روزنامه "اسوبودا" (آزادی) را به عنوان ارگان خود پذیرفت و به دنبال توسعه یک هویت مشخص اوکراینی بود. اتحادیه پیشنهادهایی برای تأمین نیازهای مادی، مانند هزینه های تشییع جنازه و مراقبت از اعضای بی بضاعت و در عین حال ترویج فرهنگ اوکراینی را ارائه می کرد. اتحادیه بعداً نام خود را به انجمن ملی اوکراینی تغییر داد تا به طور خاص بر هویت فرهنگی قومی اوکراینی تاکید کند. در طول جنگ سرد، یو ان ای (انجمن ملی اوکراینی) به نمایندگی از استقلال اوکراین حمایت کرد. همچنین از ایجاد یک مرکز مطالعات اوکراین در دانشگاه هاروارد، برپایی بنای یادبود تاراس شوچنکو در واشینگتن دی.سی. و انت
شار "اوکراین: فرهنگ نامه مختصر" حمایت کرد. یو ان ای رابطه نزدیکی با کلیسای ارتدکس اوکراین ایالات متحده آمریکا دارد. عضویت. عضویت برای کسانی که تبار اوکراینی دارند یا با فردی اوکراینی ازدواج کرده اند آزاد است. افراد زیر شانزده سال باید به بخش جوانان بپیوندند. در سال ۱۹۶۵ میلادی یو ان ای، ۸۴۴۱۴ عضو داشت. تا سال ۱۹۷۹ میلادی این تعداد به ۸۱۰۰۰ کاهش یافت. این تعداد در سال ۱۹۹۵ میلادی به ۶۹۰۰۰ عضو رسید. اکنون بیش از ۵۰۰۰۰ عضو در ایالات متحده آمریکا و کانادا دارد که بیش از ۱۷۰ میلیون دلار بیمه عمر در یو ان ای دارند. در سال ۱۹۷۹ میلادی یو ان ای دارای ۴۶۵ واحد محلی در بیست و نه ناحیه ایالات متحده آمریکا و کانادا بود. مقر آن در شهر جرسی، نیوجرسی بود. فعالیت ها. در سال ۱۹۵۲ میلادی، این سازمان مرکز میراث سویوزیوکا را در کتزکیلز برای استفاده به عنوان یک مرکز فرهنگی توسط اعضای خود تأسیس کرد. این انجمن هفته نامه انگلیسی زبان، هفته نامه اوکراینی و روزنامه اوکراینی زبان "اسوبودا" و ماهنامه "وسلکا" را تأسیس کرد. همچنین از مدرسه تابستانی، رقص های محلی، رویدادهای فرهنگی و اهدای خیریه حمایت می کند.
پهنهٔ بازکننده (Extensor expansion) یا پهنه پشتی (Dorsal expansion) یا کلاهک پشتی پیوست های همبند ویژه ای هستند که توسط آن زردپی های بازکننده وارد استخوان های بند انگشت (فالانژها) می شوند. این زردپی های صاف (زردپی پهن، آپونوروزیس) ماهیچه های بازکننده (اکستانسور)، فالانژهای پروگزیمال و میانی را می پوشاند. در انتهای دیستال استخوان های کف دستی (متاکارپ)، زردپی بازکننده منبسط می شود و یک کلاهک (هود) تشکیل می دهد که پشت و کناره های سر کف دستی ها و استخوان بند انگشت پروگزیمال را می پوشاند. نوارها. پهنه بازکننده از اوایل خود به سه نواره تقسیم می شود: کارکرد. پهنه بازکننده اجازه می دهد تا نیروهای انقباضی از ماهیچه های محفظه بازکننده به بندهای انگشت منتقل شوند. همچنین نیروها را در سراسر بندهای انگشت متعادل می کند.
جرارد گوردو (؛ زادهٔ ۱۹۵۵) کشتی گیر کشتی حرفه ای، ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و کاراته کا اهل پادشاهی هلند است.
دستهٔ متحرک (یا دسته متحرک هِنری) (mobile wad of Henry) گروهی از سه ماهیچه زیر است که در قسمت جانبی ساعد یافت می شوند: گاهی به این دسته از ماهیچه ها، «دستهٔ سه»، «محفظه جانبی»، یا «گروه زِبَرزَندی» ساعد نیز می گویند. کارکرد. این سه ماهیچه به عنوان خم کننده در مفصل آرنج عمل می کنند. ماهیچه های کوتاه و دراز بازکننده مچ به زند بالایی هر دو خم کننده ضعیفی در مفصل آرنج هستند. ماهیچه کوتاه بازو را از ابداکشن اولنار به حالت میانی حرکت می دهد و به سمت پشت خم می شود. ماهیچه دراز یک پروناتور ضعیف در بازوی خم شده و یک ماهیچه برون گردان (سوپیناتور) در بازوی کشیده است. در مفاصل کارپ، ماهیچه دراز در دورسی فلکشن با ماهیچه بازکننده مچ به زند پایینی (اکستانسور کارپی اولناریس) و در ابداکشن زند زبرین با ماهیچه خم کننده مچ به زند زبرین (فلکسور کارپی رادیالیس) عمل می کند. به این دو عضله «گره کننده مشت ها» می گویند، زیرا باید در حین فشردن کمی به سمت پشت خم شوند تا حداکثر خم شدن را فراهم کنند. ماهیچه بازویی زبرزندی (براکورادیالیس) به صورت دیستال در انتهای زند زبرین وارد می شود، بنابراین، بر خلاف دو ماهیچه قبلی، فقط روی ساعد عمل می
کند. ساعد را در موقعیت میانی بین سوپیناسیون و پروناسیون قرار می دهد و در این حالت به عنوان خم کننده عمل می کند. در حرکات آهسته و در ساعد به پشت بازو دارای حداقل عمل خم کننده است.
نیام سینه ای در قسمت بالایی ماهیچه سینه ای بزرگ (پکتورالیس ماژور) بسیار نازک است، اما در فاصله بین آن و ماهیچه پشتی بزرگ (لاتیسیموس دورسی) ضخیم تر است، جایی که در فضای زیر بغل بسته می شود و نیام زیربغلی (Axillary fascia) را تشکیل می دهد. نیام (فاسیای) زیربغلی، همراه با پوست، پایه زیر بغل را تشکیل می دهد.
گورو استودیو () شرکت رسانه ای کانادایی است، که در سال ۲۰۰۰ توسط فرانک فالکون تأسیس شد.
ازرا لوانت (; – ) وکیل، روزنامه نگار، فعال سیاسی، مدیر اجرایی، کارآفرین و ستون نویس اهل کانادا است، که در سال ۲۰۱۵ شرکت ربل نیوز را تأسیس کرد. وی از سال ۱۹۹۰ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
اصطلاح خودتنظیمی هیجانی (به انگلیسی: ) از دو جنبه مختلف تعریف می گردد. برخی بر روی کارکردهای تنظیم هیجان ها در سازماندهی فرآیندهای درونی (مانند توجه، حافظه، آمادگی برای اقدام) و ارتباطات اجتماعی تمرکز می کنند که به فرد اجازه می دهد به سرعت به نیازهای مربوط به یک موقعیت واکنش نشان دهد و از طرفی تعریف دیگر بر توانایی تنظیم هیجان ها تاکیید می کنند (مانند کنترل شناختی) که به فرد اجازه می دهد تا بر واکنش های لحظه ای نظارت کند، زمان انجام را تنظیم کند و آنها را با پیچیدگی ها و ملاحظاتی که اقتضای موقعیت ایجاب می کند، تطبیق دهد. تعدادی از روان شناسان نیز برای تعریف این موضوع بر هر دو جنبه تأکید دارند. ضعف در خودتنظیمی هیجانی، یکی از اصلی ترین دلایل بروز اهمال کاری می باشد.
روزا (روزانا) وانیایی سیرونیان (؛ زادهٔ ) اقتصاددان اهل ارمنستان است. زندگی نامه. وی در ۸ اکتبر ۱۹۶۲ در ایروان به دنیا آمد و از دانشگاه دولتی علم اقتصاد ارمنستان فارغ التحصیل گشت. وی همچنین برنده جوایزی همچون مدال طلای وزارت فرهنگ جمهوری ارمنستان، چهره فرهنگی شایسته جمهوری ارمنستان و مدال گریگور نارکاتسی شد.
اهمال کاری یک پدیده مرتبط با استرس و ضرب الاجل است که تشکیل شده از دو بخش تأخیر در شروع وظایف ضروری و عدم وجود پشتکار در برخی از جنبه های یک کار می باشد. افزایش تعداد نقاط انتخاب با احتمال وقوع اهمال کاری رابطه مستقیم دارد. فرد تعلل کننده در هنگام اهمال کاری پیامدهای درازمدت این رفتار را نادیده می گیرد، در عین حال که وی همچنان معتقد است که انتخاب ممکن است، گاهی اوقات جهت فرار از انجام کار به سراغ انجام کار های مطلوب دیگر برود. در نتیجه در طول زمان، تصور شخص اهمال گر از خود بدتر می شود، زیرا احساس می کند کنترل کمتری بر رفتار خویش دارد.
اسوبودا (به اوکراینی: «Свобода» — «آزادی») قدیمی ترین روزنامه اوکراینی موجود و پرخواننده ترین روزنامه در جهان غرب است. تاریخچه. اسوبودا در شهر جرسی، نیوجرسی در ۱۱ سپتامبر ۱۸۹۳ میلادی توسط پدر هریهوری هروشکا تأسیس شد. در ۲۲ فوریه ۱۸۹۴ میلادی، انجمن ملی اوکراینی (یو ان ای) روزنامه را به عنوان ارگان رسمی خود پذیرفت. این روزنامه در ۱ مارس ۱۸۹۴ میلادی به دو هفته نامه تبدیل شد، در ۸ اوت ۱۹۱۴ میلادی به سه هفته نامه و در ۳ ژانویه ۱۹۲۱ میلادی به یک روزنامه روزانه تبدیل شد. "اسوبودا" به عنوان «سخنگویی» برای اوکراینی های آمریکای شمالی عمل کرد و در بحث و حل مشکلات مهاجران نقش مهمی ایفا کرد. قبل از تأسیس نشریات اوکراینی-کانادایی (مانند: "کانادایسکی فارمر")، این تنها روزنامه اوکراینی زبان با هر یادداشتی در کانادا بود؛ اما در طول جنگ جهانی دوم به خاطر همدردی طرفداران نازی ها، توسط این کشور توقیف شد. در خارج از آمریکای شمالی، اوکراینی های برزیل، گالیسیا و بوکووینا نیز مشترک آن بودند. این یک کانال ارتباطی برای روشنفکرانی بود که به مهاجرت دهقانان اوکراینی و زندگی در دنیای جدید اهمیت می دادند؛ آن ها از این روزنامه برای راهنمایی
آن ها به سمت بهبود شیوه های زندگی و انطباق با آرمان های تمدن اروپایی استفاده کردند. "اسوبودا" به واسطه یک برنامه روشنگری، تأسیس مدارس اوکراینی و همچنین یادگیری زبان و تاریخ اوکراینی را ترویج کرد. اوج تیراژ آن تقریباً ۱۸۰۰۰ مجلد بود.
زردپی بازکننده مشترک یا تاندون اکستانسور مشترک زردپی ای است که به اپی کوندیل کناری بازو متصل می شود. ساختار. زردپی بازکننده مشترک به عنوان اتصال فوقانی (تا حدی) برای ماهیچه های سطحی که در قسمت خلفی ساعد قرار دارند عمل می کند: زردپی بازکننده ماهیچه کوتاه بازکننده مچ به زند بالایی معمولاً عمده ترین زردپی ای است که زردپی های دیگر به آن ادغام می شوند. کارکرد. زردپی بازکننده مشترک نقطه اتصال اصلی ماهیچه های بازکننده ساعد است. این کار صاف کردن (اکستنشن) انگشت را ممکن می کند و به باز کردن (سوپیناسیون) ساعد کمک می کند. اهمیت بالینی. درد جانبی آرنج می تواند ناشی از آسیب شناسی های مختلف زردپی بازکننده مشترک باشد. صدمات ناشی از استفاده بیش از حد می تواند منجر به التهاب شود. آرنج تنیس بازان یک مشکل رایج با زردپی بازکننده مشترک است.
سیارهٔ ستارهٔ دوگانه () سیاره ای است که به جای دور زدن یک ستاره به دور دو ستاره می چرخد؛ دو ستاره ای که در یک منظومهٔ ستاره ای دوگانه خود به دور یکدیگر می چرخند، در حالی که این سیاره معمولاً دورتر از مرکز منظومهٔ دوگانه، نسبت به هر یک از دو ستاره می چرخد، هرچند که سیاره هایی در مدارهای پایداری به دور یکی از دو ستاره در یک سامانهٔ ستاره ای دوگانه شناسایی شده اند. پژوهش ها در سال ۲۰۱۳ نشان داد که نشان های قوی وجود دارد که چنین سیاره و ستارگانش از یک دیسک مشترک منشأ می گیرند.
اچ۳کی۲۷ () بیست و هفتمین اسید آمینه در هیستون اچ۳ و در واقع یک لیزین است که در معرض پیرایش پساترجمه ای با اثرات اپی ژنتیک است:
جیمز مک هنری (James McHenry) (زادهٔ ۱۶ نوامبر ۱۷۵۳ – ۳ مه ۱۸۱۶)، جراح ارتش، سیاستمدار آمریکایی اسکاتلندی ایرلندی و از پدران بنیان گذار ایالات متحده آمریکا بود. او یکی از امضاءکنندگان قانون اساسی ایالات متحده آمریکا از مریلند بود که آغازگر ارائهٔ پیشنهاد تشکیل نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا به کنگره و دلیل نام گذاری فورت مک هنری نیز بود. او نمایندگی مریلند را در کنگرهٔ قاره ای برعهده داشت و نمایندهٔ انجمن ایالت مریلند در سال ۱۷۸۸ بود تا به اینکه مریلند باید قانون اساسی پیشنهادی ایالات متحده را تصویب کند یا نه، رأی دهد. وی از سال ۱۷۹۶ تا ۱۸۰۰ به عنوان وزیر جنگ ایالات متحده آمریکا خدمت کرده و سیاست های جورج واشینگتن و جان آدامز را هماهنگ می نمود. اوایل زندگی و تحصیلات. مک هنری در یک خانوادهٔ پرسبیترینیسم، اسکاتلندی-ایرلندی/اولستر اسکات در بالی منا، شهرستان آنتریم، ایرلند و در سال ۱۷۵۳ چشم به جهان گشود. خانواده اش مطلع شدند که او به دلیل زیاده روی در مطالعه بیمار شده است و به همین دلیل او را برای بهبود به آمریکای شمالی فرستاند. بورس تحصیلی جدیدی پیشنهاد شد که به واسطهٔ آن، خانواده او را به عنوان پیشاهنگ جلو افت
اده به مستعمرات فرستادند تا ببینند آیا کل خانواده تمایل دارند به آنجا نقل مکان کنند یا خیر. آنها یک سال بعد به مستمرات مهاجرت کردند. مک هنری به محض رسیدن تا زمان اتمام تحصیلات مقدماتی در آکادمی نیویورک در دلاور با یک دوست خانوادگی در فیلادلفیا زندگی کرد. پس از آن به فیلادلفیا بازگشت و در آنجا تحت نظر بنیامین راش به کارآموزی پرداخت و پزشک شد. حرفهٔ پزشکی. مک هنری در طی جنگ انقلاب آمریکا به عنوان یک جراح ماهر خدمت و خود را وقف این کار کرد. او در روز ده اوت ۱۷۷۶ به سمت جراح گردان پنجم پنسیلوانیا که در واشینگتن مستقر بود، منصوب شد. او در ماه نوامبر هنگامی که دژ توسط ویلیام هاو گرفته شد، به زندان افتاد. در دورانی که به دست بریتانیایی ها دستگیر شده بود، دید که توجه و مراقبت پزشکی بسیار ضعیفی نسبت به زندانیان به عمل می آید و شروع به ارسال گزارش هایی کرد که نتیجه ای هم در پی نداشت. او در ژانویه ۱۷۷۷ آزادی مشروط و سپس در مارس ۱۷۷۸ آزادی کامل را به دست آورد و در حالی که به خوبی جورج واشینگتن را تحت تأثیر قرار داده بود، در مه ۱۷۷۹ در مقام یکی از یاران او به سمت منشی فرماندهٔ رأس منصوب شد. او در نبرد مونموث حضور داشت. مک
هنری در اوت ۱۷۸۰ به افسران ژیلبر دو موتیه دو لافایت پیوست و تا پاییز ۱۷۸۱ که از ارتش بازنشسته شد، در آنجا ماند. مک هنری علی رغم واجد شرایط بودن، در زمان تأسیس جامعهٔ سینسیناتی در سال ۱۷۸۳ به آن نپیوست اما پسرش، جان به نمایندگی از او به عنوان یک عضو در ایالت مریلند در سال ۱۸۱۶ پذیرفته شد. حرفهٔ سیاسی. مک هنری در ۱۷ سپتامبر ۱۷۸۱ به عنوان عضو مجلس سنای مریلند و در ۲ دسامبر ۱۷۸۴ به عنوان نمایندهٔ کنگره توسط مجلس انتخاب شد. او در سال ۱۷۸۷ نمایندهٔ مریلند و منشی مجمع قانون اساسی ایالات متحده آمریکا که پیش نویس قانون اساسی آمریکا را تهیه می کرد، بود. او در ده اکتبر ۱۷۸۸ پس از یک کمپین مجادله آمیز به عنوان عضو مجلس نمایندگان مریلند انتخاب شد. وی دو سال بعد از زندگی سیاسی بازنشسته شده و یک سال را با فعالیت در حیطهٔ تجارت، گذراند. او در ۱۵ نوامبر ۱۷۹۱ یک دوره انتصاب جدید در مجلس سنای مریلند را پذیرفت و به مدت پنج سال مشغول به خدمت شد. در دور دوم ریاست جمهوری واشینگتن میان سال های ۱۷۹۳ تا ۱۷۹۷ رخدادهای سیاسی منجر به ایجاد چند پُست بلاتصدی در کابینهٔ او شدند. پس از آنکه چند کاندیدای دیگر از قبول این منصب سرباز زدند، واش
ینگتن، مک هنری را در سال ۱۷۹۶ به عنوان وزیر جنگ منصوب کرد و سریعاً به او مسئولیت تسهیل فرایند تغییر ناظر پُست های ارتش غربی از بریتانیای کبیر به ایالات متحده مطابق شرایط معاهده جی نمود. مک هنری به کمیتهٔ سنا توصیه کرد که نیروهای ارتش را کاهش ندهند. او در سازماندهی مجدد نیروی زمینی ایالات متحده آمریکا به چهار هنگ پیاده نظام، سربازان سواره نظام و گروه توپخانه نقش آفرین بود. یکی از دلایل خوشنامی وی تأسیس وزارت نیروی دریایی ایالات متحدهٔ آمریکا بر اساس پیشنهاد خودش در ۸ مارس ۱۷۹۸ بوده مبنی بر آنکه «وزارت جنگ ایالات متحده آمریکا باید توسط هیئت مأموران عالی دریایی همراهی شود». در دورهٔ ریاست جمهوری جان آدامز میان سال های ۱۷۹۷ تا ۱۸۰۱، مک هنری همچنان به عنوان وزیر جنگ مشغول به کار بود زیرا آدامز تصمیم گرفت نهاد تازه تأسیس کابینهٔ ایالات متحده آمریکا را دست نخورده نگه دارد. جان آدامز رفته رفته متوجه شد که سه نفر در کابینه پیوسته به مخالفت با او می پردازند: مک هنری، وزیر امور خارجه، تیموتی پیکرینگ، وزیر خزانه داری، الیور ولکات جونیور. به نظر می رسید آنها بیش از آنکه تابع رئیس جمهور باشند از الکساندر همیلتون تبعیت می ک
نند و آشکارا در مورد سیاست خارجی به ویژه در مورد فرانسه به مخالفت با جان آدامز می پردازند. آنها به جای استعفا، به ادامه کار مخالف سیاست رسمی او ادامه می دادند. مشخص نیست که آیا آدامز می دانست که آنها وفادار نیستند. گرچه بسیاری به مک هنری علاقه داشتند، گفته می شود واشینگتن، همیلتون و ولکات از بی کفایتی او به عنوان یک مدیر شکایت داشتند. مک هنری، مشکلات آدامز به عنوان مدیر اجرایی را به غیبت های طولانی و پرتکرار او و رها کردن کلیهٔ کارها برای وزیرانی می دانست که از مسئولیت بدون قدرت هدایت مناسب به ستوه آمده بودند. آدامز پس از یک ملاقات پر جنجال با کابینه اش در مه ۱۸۰۰، خواستار استعفای مک هنری شد که در ۱۳ مه این کار انجام شد. پس از مک هنری، آدامز ساموئل دکستر را فراخواند. مک هنری در طی انتخابات ریاست جمهوری آمریکا در سال ۱۸۰۰ همیلتون را ترغیب کرد که علیه رئیس جمهور کیفرخواستی اعلام کند و وفاداری و میهن پرستی آدامز را زیر سؤال برده و خصومت عامهٔ مردم را به سوی کاندیداهای اصلی برانگیزد تا نهایتاً مسیر توماس جفرسون برای ریاست جمهوری هموار شود. این مطلب از طریق مخاطبان مورد نظرش درز کرده و به مردم دلیل مورد نظر برای م
خالفت با حزب فدرالیست را داد که به نظر می رسید در حال تقسیم به جناح های تندرو بود. اواخر زندگی. مک هنری در سال ۱۷۹۲ یک قطعه زمین به مساحت ۹۵ جریب فرنگی از ریجلی دیلایت خریداری کرد و نام آن را به افتخار دوستش ژیلبر دو موتیه دو لافای، فایتویل نهاد. او بقیهٔ عمر خود را در آنجا زیست و در آن دوران، زود به زود با دوستان و وابستگان خود مکاتبه می کرد به ویژه با پیکرینگ و بنیامین تالماج که به همراهشان ایده آل های حزب فدرالیست را ابقا کرد و جریان جنگ ۱۸۱۲ را تغییر داد. یک حملهٔ فلج کننده در سال ۱۸۱۴ منجر به درد شدید و ناکارآمدی کامل پاهای او شد و دو سال بعد چشم از جهان فروبست. خانم مک هنری در مورد مرگ همسر محبوبش نوشت: در اینجا به پایان زندگی یک انسان خوش خلق، بزرگ منش با روحی قوی و زیرک و مسیحی محترم رسیده ایم. او انسانی بی نقص نبود اما در رخدادهای مهمی شرکت کرده و مردان بزرگی به او علاقه مند بودند و تمام افراد خوبی و خلوص نیت او را درک می کردند. مهم ترین موضوعاتی که از او به یادگار مانده آن است که او نسبت به هر مسئولیتی راسخ بوده و از دوستان صمیمی و قابل اعتماد لافایت، همیلتون و واشینگتن بود.
جیمز مرسر (James Mercer) (۲۶ فوریه ۱۷۳۶–۳۱ اکتبر ۱۷۹۳)، وکیل، افسر نظامی، مَلآک، حقوقدان و سیاستمدار اهل ویرجینیا بود. اوایل زندگی خانواده. مرسر در تاریخ ۲۶ فوریه ۱۷۳۶ در املاک خانوادگی شان واقع در کشتزار مارلبرو شهرستان استفورد ایالت ویرجینیا به دنیا آمد. مادرش که پیش تر با نام کاترین میسون شناخته می شد، کوچکترین دختر جورج میسون دوم، از ملاّکان سرشناس و همسر دومش، الیزابت وا، فرزند کشیش جان وا (۱۶۳۰–۱۷۰۳)، بود. پدر جیمز، جان مرسر از ایرلند به آن جا مهاجرت کرده و به تدریج به یکی از مباشران، ملاکان و دلالان سرشناس زمین در منطقه تبدیل شده بود. او دو بار ازدواج کرد، با این حال اغلب فرزندانش پیش از رسیدن به سن قانونی از دنیا رفتند. کاترین، مادر جیمز که در سال ۱۷۵۰ درگذشت (زمانی که جیمز ۱۴ سال داشت) ده فرزند به دنیا آورد و نامادری اش، آن روی (دختر دکتر مونگو روی از اهالی منطقه اسسِکس) صاحب نُه فرزند شد و تا دو سال پس از مرگ همسرش نیز در قید حیات بود. بدین ترتیب جیمز مرسر در یکی از خانواده های سرشناس مهاجر ویرجینیا متولد شد و متناسب با طبقه خانوادگی اش تحت تعلیم خصوصی قرار گرفت. افزون بر آن، وی به کتابخانه پدرش نیز
دسترسی داشت که شاید غنی ترین نبود ولی در زمره یکی از بهترین کتابخانه های آن منطقه قرار می گرفت. در آن زمان، قانون نخست زادگی در ویرجینیا اعمال می شد و بنا بر آن دارایی های ملکی در اختیار پسر ارشد خانواده قرار می گرفت که مطمئناً این فرزند نمی توانست جیمز باشد؛ زیرا وی کاملاً نسبت به این موضوع آگاه بود که قیمومیت و مسئولیت آموزش عموزاده اش، جورج میسون، نیز بر عهده پدرش است. او پسر ارشد جورج میسون سوم بود که در یک سانحه کشتی جان باخت. در سال ۱۷۵۳، جان مرسر پسرش جیمز را برای شاگردی نزد یک استاد معمار و نجار به نام ویلیام ویت فرستاد تا از این طریق تمهیدی برای آینده او اندیشیده باشد. به علاوه چهار برده سیاه پوست را نیز همراه وی به خدمت گماشت تا با اتمام دوره کارآموزی، مرسر بتواند ساخت خانه، کلیسا، ساختمان محکمه و دیگر سازه ها را در آن ناحیه عهده دار شود. ویرجینیا تا سال ۱۷۸۵ اقدامی در جهت لغو قانون نخست زادگی انجام نداد، معلوم هم نیست که آیا این دوره کارآموزی مسیر شغلی جیمز را دستخوش دگرگونی کرد یا پدرش تغییر عقیده داد ولی با این وجود دیری نپایید که جیمز (همانند دو برادر ارشدش که دوران خردسالی را به سلامت طی کرده
بودند و در ادامه به آنها خواهیم پرداخت) برای فراگیری تحصیلات عالی تحت نظر وکیل بلندآوازه ای به نام جورج وِیت و سایر اساتید به ویلیامزبرگ نقل مکان کرد و در حدود سال ۱۷۵۵ از کالج ویلیام و مری فارغ التحصیل شد. برادر ارشدش جورج مرسر که با گذر از دوران طفولیت توانسته بود به سنین بزرگسالی برسد، پیش از اینکه به عنوان نماینده شرکت اوهایو (و از حامیان تاج و تخت در جنگ استقلال آمریکا) به انگلستان عزیمت کند، در کسوت یک ملّاک، سیاستمدار، سرباز (در نبرد میان فرانسویان و سرخ پوستان) و دلال زمین در غرب مشغول به کار بود. او ازدواج هم کرد ولی بدون اینکه فرزندی داشته باشد، از دنیا رفت. برادر ناتنی کوچکترش، جان فرانسیس مرسر نیز همچون برادرانش زمین دار و افسر نظامی بود (در جنگ انقلاب آمریکا)، جان فرانسیس در منطقه محل سکونتش، آن آروندل مریلند، با زنی ازدواج کرد که وارث ثروت هنگفتی بود و سپس تا مرتبه فرمانداری ایالت ارتقا یافت. کوچکترین برادر جیمز، رابرت مرسر (۱۷۶۴–۱۸۰۰) نیز وکیل و همچنین ویراستار روزنامه بود. وی با دختر یکی از ملّاکان سرشناس ناحیه کینگ جورج به نام لاندن کارتر، ازدواج کرد. او نیز همچون برادر بزرگترش جورج، فقط یک د
وره در مجلس نمایندگان ایالت ویرجینیا و مریلند حضور داشت. سارا آن میسون مرسر (۱۷۶۴–۱۷۰۹)، خواهر جیمز مرسر، به عنوان همسر دوم به ازدواج سرهنگ ساموئل سلدن درآمد و صاحب پسری شد که توانست به سنین بزرگسالی برسد. خواهر دیگرش مری مرسر (۱۷۶۴–۱۷۴۰) با دنیل مک کارتی جونیور ازدواج کرد ولی هیچ یک از فرزندانش زنده نماندند. سرانجام جیمز مرسر ثروتش را میان پسرانش (که هیچ یک از آنها ازدواج نکرده بودند)، فرزندان خواهر ناتنی اش، گریس فنتون مرسر (۱۸۱۴–۱۷۵۱ که با مسکو گارنت از زمین داران اهل اسسِکس ازدواج کرد)، آنا مرسر (؟ -۱۷۶۰ که به همسری بنجامین هریسون جونیور درآمد که پسر یکی از امضاءکنندگان اعلامیه استقلال ایالت متحده آمریکا بود) و ماریا مرسر (؟ -۱۷۶۱ که با ریچارد بروک از اهالی ناحیه کینگ و کوئین ازدواج کرد) تقسیم نمود. در سال ۱۷۷۲، جیمز مرسر با مری النور دیک، دختر سرگرد چارلز دیک از اهالی فردریکزبورگ ازدواج کرد. پیش از مرگ مری النور در سال ۱۷۸۰، آنها صاحب دو پسر به نام های جان فنتون مرسر (۱۷۷۳–۱۸۱۲) و چارلز فنتون مرسر (۱۷۷۸–۱۸۵۸) شدند که پس از رسیدن به سن بزرگسالی، سنت سیاسی خانواده خود را ادامه دادند. جیمز و النور دخترانی ن
یز داشتند. مری النور دیک مرسر (۱۷۷۴–۱۸۳۷ که به ازدواج عمه زاده خود جیمز مرسر گارنت درآمد) و لوسیندا مرسر (که با سالمون بتون از اهالی ناحیه لودون وصلت کرد). پسر کوچک تر جیمز و همسرش، چارلز فنتون مرسر مسیر حقوقی و نظامی خانواده (در جنگ ۱۸۱۲) ادامه داد. به علاوه دردوران حیات عمویش و پیش از حضور بلند مدتش در مجلس نمایندگان ایالت متحده آمریکا، چندین دوره به خدمت مجلس نمایندگان ایالت جورجیا و مریلند درآمد. چارلز پس از مرگ عمویش، اقدام به توسعه آبراهه چساپیک و اوهایو نمود که برای خانواده منافع بلند مدت و مستمری در اراضی غربی به ارمغان آورد (وی مدتی مسئول این آبراهه بود). افسر نظامی. در سال ۱۷۵۰، شرکت اوهایو که جورج واشینگتن و پدرش از سرمایه گذاران آن بودند، اقدام به تأسیس فروشگاه و انبار مستحکمی در ریدگلی، غرب کوه های آپالاچین کردند. با آغاز جنگ میان فرانسه و قبایل سرخ پوست این انبار برای مقاصد نظامی مصادره و به فورت اوهایو تبدیل شد. مجلس، سرهنگ جورج واشینگتن را به سمت «مدافع مرزها» منصوب کرد و بنا بر دستور او مجموعه دژهایی در مرزها به منظور محافظت از بازرگانان و ساکنان این مناطق احداث شد. واشینگتن، فورت لودون واقع
در وینچستر را به عنوان مقر اصلی خود برگزید. ستوان جورج مرسر که کارش ارزیابی زمین بود از جراحات نبرد فورت نسِسیتی در سال ۱۷۵۴ جان سالم به در برد و به درجه سروانی رسید ولی برادر دیگر، سروان جان فنتون مرسر (۱۷۳۵–۱۷۵۶) در ۸ آوریل ۱۷۵۶ در فورت ادوارد کشته شد و بنا بر سنت جنگ های آن دوره پوست سرش را جدا کردند. عده ای از این نبرد با نام «نبرد رودخانه کاکاپون» یا «قتل عام مرسر» یاد می کنند چرا که طی آن ۳۴ نفر از افراد مستقر در دژ کشته شدند و تنها ۶ نفر از آنها توانستند از یورش سرخ پوستان بگریزند. جیمز مرسر همچون دو برادر ارشدش، پس از فارغ التحصیلی از کالج به دریافت درجه افسری نائل شد. مرگ و میراث. قاضی جیمز مرسر در تاریخ ۳۱ اکتبر ۱۷۹۳ در دفتر کارش واقع در ریچموند و حدود یک سال پس از مرگ دوست و همکارش در شرکت اوهایو، یعنی جورج میسون، درگذشت. او در ریچموند در کلیسای اسقفی تاریخی سنت جان در ریچموند و در جوار دوست حقوقدانش، ادوارد کارینگتون به خاک سپرده شد. از آنجاییکه همسرش سال ها قبل فوت کرده بود و دو دختر و یکی از پسرانش هنوز به سن قانونی نرسیده بودند، لازم بود تا افرادی به عنوان قیم اداره دارایی های او را عهده دار شو
ند. هرچند او در وصیت نامه ای که درتاریخ ۲۳ می ۱۷۹۱ تنظیم شده بود این موضوع را پیش بینی کرده و همسران خواهرانش، مسکو گارنت اهل اسکس و بنجامین هریسون از ریچموند را برای این مسئولیت انتخاب کرده بود ولی آنها علی رغم حکم صادره از محکمه شهرستان اسپوتسیلوانیا، از انجام وظایف خود به عنوان قیم سر باز زدند. سرانجام، هر چهار فرزند او به سن بزرگسالی رسیدند ولی هیچ یک از پسرانش ازدواج نکردند.
اچ۳کی۲۷ام ئی۳ () نوعی تعدیل سازی اپی ژنتیک در پروتئین هیستون اچ۳ است که در فشرده سازی مولکول دی ان ای نقش دارد و علامتی برای تری متیلاسیون لیزین (اسید آمینهٔ بیست و هفتم) بر روی هیستون اچ۳ است. این تری متیلاسیون، سبب کاهش فعالیت ژن های مجاور از طریق تشکیل نواحی فشرده شدهٔ کروموزوم می گردد. پایانه-N هیستون جایی است که پیرایش پساترجمه ای انجام می شود، از همان گونه ای که در اچ۳کی۲۷ام ئی۳ دیده می شود. اچ۳کی۲۷ام ئی۳ همچنین با بازسازی دی ان ای به ویژه شکستگی های دورشته ای دی ان ای از طریق نوترکیبی هم ساخت مرتبط است. نام گذاری. اچ۳کی۲۷ام ئی۳ (H3K27me3) بیانگر تری متیلاسیون لیزین ۲۷ زیرواحدهای هیستون اچ۳ است: متیلاسیون لیزین. این نمودار متیلاسیون پیشرونده یک ریشهٔ لیزینی را نشان می دهد. اهمیت بالینی. برخی پژوهش ها نشان داده که احتمال دارد جهش در اچ۳کی۲۷ام ئی۳ سبب بروز «سندرم کوهن-گیبسون» و «اختلال جنینی طیف الکل» گردد.
جارد اینگرسول (Jared Ingersoll) (زادهٔ ۲۴ اکتبر ۱۷۴۹ – درگذشتهٔ ۳۱ اکتبر ۱۸۲۲)، از پدران بنیان گذار، وکیل و سیاستمدار آمریکایی اهل فیلادلفیا، پنسیلوانیا بود. او نمایندهٔ کنگرهٔ قاره ای و یکی از امضاءکنندگان قانون اساسی ایالات متحده بود. او به عنوان معاون دوایت کلینتون در انتخابات ریاست جمهوری ۱۸۱۲ خدمت کرد، اما کلینتون و اینگرسول توسط جیمز مدیسون و البریج جری شکست خوردند. اینگرسول در نیوهیون، کانکتیکات به دنیا آمد. او یک شغل حقوقی را در فیلادلفیا، پس از فارغ التحصیلی از کالج ییل ایجاد کرد. او پسر جارد اینگرسول سنیور، مقام استعماری بریتانیا، بود. اینگرسول برای اجتناب از درگیری های سیاسی فزاینده میان بریتانیا و سیزده سرزمین استعماری، از ۱۷۷۳ تا ۱۷۷۶ در اروپا زندگی کرد. در ۱۷۷۸، اینگرسول که خود را متعهد به استقلال آمریکا کرده بود، به فیلادلفیا برگشت و در انتخابات کنگرهٔ قاره ای، پیروز شد. اینگرسول به نیاز به وجود یک دولت ملی قوی تر از آنچه در مفاد کنفدراسیون ارائه شده بود، متقاعد شد. او در کنوانسیون ۱۷۸۷ فیلادلفیا، نماینده بود. اگرچه او در ابتدا به دنبال اصلاحیه هایی برای اصول کنفدراسیون بود، اما در نهایت از قان