Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
«هدف باشکوه» () نخستین قسمت از مجموعهٔ تلویزیونی آمریکایی "لوکی" است که بر پایهٔ شخصیت لوکی از مارول کامیکس ساخته شده است. این یک نسخهٔ جایگزین از شخصیت را دنبال می کند که در حوادث "" (۲۰۱۹) یک زمان بندی جدید ایجاد کرد، زیرا توسط مقامات مرموز واریانس زمان (TVA) دستگیر می شود. این قسمت در دنیای سینمایی مارول (MCU) واقع شده است و با فیلم های این فرنچایز مشترک است. این قسمت توسط مایکل والدرون، سازندهٔ مجموعه نوشته شده و توسط کیت هرون کارگردانی شده است. تام هیدلستون بار دیگر نقش لوکی از این مجموعهٔ فیلم را ایفا می کند؛ همچنین گوگو امبتا-را، وونمی موساکو، اوژن کوردرو، تارا استرانگ و اوون ویلسون نیز در این فیلم ایفای نقش می کنند. والدرون در فوریه ۲۰۱۹ به عنوان سرپرست نویسنده مجموعه استخدام شد و هرون در ماه اوت به آن پیوست. فیلم برداری در استودیوی پاین وود آتلانتا با فیلم برداری مکانی در منطقه کلان شهری آتلانتا انجام شد. «هدف باشکوه» در ۹ ژوئن ۲۰۲۱ در دیزنی پلاس پخش شد. این به پربیننده ترین نمایش دیزنی پلاس تبدیل شد و مورد تحسین منتقدان قرار گرفت. روند خاص هیدلستون و ماهیت درونی بر روی صحنه ویلسون مورد تحسین منتقدان
تورن جنرال محمد رفیع (متولد ۱۹۴۶) عضو دفتر سیاسی و معاون نخست وزارت دفاع افغانستان بود. وی از سال ۱۹۷۹ تا ۱۹۸۴ و ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۸ به عنوان وزیر دفاع جمهوری دموکراتیک افغانستان خدمت کرد. محمد رفیع در انتخابات ۱۹۸۸ یکی از معاونان رئیس جمهور محمد نجیب الله بود.
روابط گرجستان-اسپانیا روابط دوجانبه و دیپلماتیک بین این دو کشور است. گرجستان دارای سفارت در مادرید و دو کنسولگری در بارسلونا و سویل است. اسپانیا در گرجستان سفارت ندارد، اما سفارت آنکارا و ترکیه برای این کشور معتبر شناخته شده است. اسپانیا کنسولگری در تفلیس دارد. هر دو کشور عضو شورای اروپا هستند. همراه با پرتغال، هر دو کشور نام تاریخی «ایبریا» را در سرزمین های خود مشترک دارند: شبه جزیره ایبری (اسپانیا و پرتغال) و پادشاهی ایبریا (گرجستان). روابط دیپلماتیک. اسپانیا از سال ۱۹۹۲ روابط دیپلماتیک خود را با جمهوری گرجستان حفظ کرده است. در حال حاضر، روابط اسپانیا با گرجستان با عضویت اسپانیا در اتحادیه اروپا مشخص شده است. گرجستان از سال ۲۰۰۵ نمایندگی دیپلماتیک در مادرید داشته است، اما اسپانیا فاقد سفارت مقیم در تفلیس است. سفارت اسپانیا در آنکارا تحت اعتبار چندگانه صلاحیت دارد. هر دو کشور به ترتیب به وحدت ارضی اعتماد کرده و در زمینه های مختلف دو جانبه با موفقیت همکاری می کنند. روابط اقتصادی. در سال ۲۰۱۴، رشد اقتصاد گرجستان ۴٫۸٪ بود، این بهبود با وجود جنگ روسیه و اوکراین، به لطف افزایش مصرف، سرمایه گذاری خصوصی و صادرات، ا
تفاق افتاد. آسیب پذیری های ساختاری خاصی در بخش مالی باقی مانده است (دلارسازی بالا، نقدینگی کوتاه مدت و تمرکز بالای بانکی). در میان بخشهایی که بیشترین رشد را داشته اند، ساخت و ساز، تجارت خرده فروشی و تولید قابل توجه است. گرجستان دچار تحول مثبتی در اقتصاد خود شده است اما هنوز هم نیاز به انجام اصلاحات ساختاری دارد که همان طور که هدف خود را در برنامه میان مدت خود قرار داده است، به آن امکان می دهد رشد اقتصادی را افزایش دهد و آن را فراگیرتر، ایجاد اشتغال و در عین حال زمان سیاست پولی موفق خود را با نرخ انعطاف پذیر ارز، با حفظ ذخایر شدید ارزی و سقف تورم تقویت کند. نرخ فقر در پنج سال گذشته به میزان قابل توجهی کاهش یافته است، در سال ۲۰۱۲ فقر شدید ۳٫۷٪ است (آخرین داده ها)، اگرچه مناطق روستایی همچنان فقر نسبی قابل توجهی را نشان می دهند. این کاهش عمدتاً به دلیل سیاست های کمک های اجتماعی است. روابط اقتصادی این دو کشور محدود است، اما با توجه به بهبود قابل توجه جو سرمایه گذاری های خارجی، علاقه روزافزون شرکت های اسپانیایی شناسایی می شود. از تاریخ ۱ ژوئیه ۲۰۱۱، توافق نامه ای در حال اجرا است که از مالیات مضاعف بین گرجستان و اسپ
انیا جلوگیری می کند. در تاریخ ۱۰ و ۱۱ مارس ۲۰۱۴، اسپانیا و گرجستان دو تفاهم نامه همکاری در منطقه اقتصادی و تفاهم نامه منطقه گردشگری را امضا کردند. در سال ۲۰۱۴، صادرات اسپانیا به گرجستان ۵۸٫۸ میلیون یورو بوده است؛ در حالی که در سال ۲۰۱۳ این مقدار ۷۸٫۸ میلیون یورو بوده که ۲۵٫۴ درصد کاهش نشان می دهد، در حالی که واردات گرجستان از اسپانیا به ۴۳ میلیون یورو رسیده است درحالی که در سال ۲۰۱۳ این مقدار ۲۹٫۳۲ میلیون یورو بوده، که با ۱۷۷٫۷ درصد بیشترین افزایش در سالهای اخیر را نشان می دهد.
دانشگاه دفاع ملی آمریکا () دانشگاه نظامی آمریکایی است، که در سال ۱۹۷۶ تأسیس شد. دانشگاه دفاع ملی یک موسسه آموزش عالی است که توسط وزارت دفاع ایالات متحده تأمین مالی می شود و هدف آن تسهیل در آموزش و توسعه حرفه ای رهبران امنیت ملی در این کشور است.
لشکر عملیاتی مردم پایهٔ ۱۷ "علی بن ابی طالب یا به اختصار لشکر ۱۷ "علی بن ابی طالب لشکر پیاده زیرمجموعه نیروی زمینی سپاه پاسداران است، که در خلال جنگ ایران و عراق، از یگان های عمل کننده سپاه پاسداران به شمار می آمد، نخستین فرمانده آن مرتضی صفاری بود و پس از او، حسینعلی ترکی فرمانده لشکر ۱۷ شد نیروهای لشکر ۱۷ از استان های قم، سمنان، زنجان و مرکزی تأمین می شد. در سال های جنگ ایران و عراق از درون لشکر ۱۷ چهار یگان منشعب شدند که به ترتیب تیپ ۱۲ قائم آل محمد، تیپ صاحب الزمان، لشکر مهندسی ۴۲ قدر و تیپ ۷۱ روح الله بودند، که هر کدام از این یگان ها نقش تاثیرگذاری در دوران جنگ داشتند. مهدی زین الدین فرمانده لشکر ۱۷ در سال های نخست جنگ ایران و عراق بود. هم اکنون سرتیپ دوم پاسدار حسین تناور فرماندهی لشکر ۱۷ را برعهده دارد. تاریخچه. تیپ ۱۷ قم، پس از عملیات طریق القدس در منطقه عمومی شوش با بهره گیری از نیروهای قم، شهرکرد، مشهد، بهبهان و شوش به فرماندهی حسینعلی ترکی راه اندازی شد. علت اصلی نام و شماره گذاری تیپ ۱۷ قم، حضور زیاد نیروهای قمی در این تیپ بود که به یاد فاطمه معصومه اسم تیپ را قم و به یاد قیام قمی ها در اعتراض به
مقاله روزنامه اطلاعات در ۱۷ دی ماه ۱۳۵۶ در مورد سید روح الله خمینی شماره آن ۱۷ شد. مردادماه ۱۳۶۱، تیپ ۱۷ قم به تیپ ۱۷ علی ابن ابی طالب تغییر نام یافت. بعد از عملیات محرم که سپاه پاسداران سازمان رزم خود را گسترش داد تیپ ۱۷ به لشکر ۱۷ علی ابن ابی طالب ارتقا پیدا کرد و با تشکیل دو تیپ به نام های تیپ یکم الهادی و تیپ دوم حضرت معصومه توسعه سازمان داد. در خرداد ۱۳۶۷ بعد از عملیات والفجر ۱۰ در وضعیت پدافندی این عملیات در منطقه عمومی حلبچه، لشکر ۱۷ به دو لشکر ۱۷ علی ابن ابی طالب و ۷۱ روح الله تفکیک و با فرماندهی مستقل آماده اجرای ماموریت شد. موضوع تفکیک لشکر ۱۷ به دو لشکر در راستای گسترش سازمان رزم سپاه و پیرو دستور علی شمخانی قائم مقام فرماندهی کل و فرمانده نیروی زمینی سپاه درآخرین ماه های جنگ انجام شد. لشکر ۱۷ علی ابن ابی طالب یکی از مهم ترین یگان های رزمی سپاه پاسداران است که در طول هشت سال جنگ ایران و عراق در ۱۷ نبرد مستقیم، سه نبرد تحت امر و ۲۸ عملیات پدافندی در جبهه های شمال غرب و جنوب، حضور و نقش زیادی داشته است. فرماندهان. مرتضی صفاری اولین فرمانده این یگان در بدو تأسیس بوده و در ادامه حسینعلی ترکی، حسن درویش
و سپس مهدی زین الدین فرمانده این یگان شدند. بعد از مهدی زین الدین، عبدالله عراقی، غلامرضا جعفری و محمد میرجانی ساوه ای فرماندهی را برعهده داشتند. در اواسط دهه ۱۳۸۰ مهدی مهدوی نژاد فرمانده لشکر ۱۷ بود. از سال ۱۳۹۰ تا ۱۳۹۵ سیدعلی سیدی به عنوان فرمانده این لشکر فعالیت می کرد و در فاصله سالهای ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۰ اسدالله گنجعلی فرماندهی لشکر ۱۷ را برعهده داشت. از دی ماه ۱۴۰۰ تاکنون حسین تناور فرمانده لشکر ۱۷ علی بن ابی طالب می باشد.
دگر جنرال قدم شاه شهیم فرمانده نظامی ارشد در اردوی ملی افغانستان، است. او در سال ۱۹۶۲، در شهر تشکن، ولسوالی کشم، ولایت بدخشان تولد شده است. قدم شاه از سال ۲۰۱۵ الی ۲۰۱۷ فرمانده کل ستاد ارتش افغانستان بود؛ در آوریل ۲۰۱۷، به خاطر حمله به قول اردوی ۲۰۹ شاهین وی از سمتش استعفا داد. شهیم از اوایل دهه ۱۹۸۰، همراه با جمعیت اسلامی علیه نیروهای شوروی جنگید. وی بعداً در طول جنگ داخلی افغانستان علیه سایر گروههای مجاهدین و سپس علیه طالبان با در نخست با فرماندهی محمد قسیم فهیم وزیر امنیت دولت اسلامی و بعد تحت امر داود داود فرمانده قوتهای مرکزی ائتلاف شمال وارد جنگ شد. در سال ۱۹۹۴، او به عنوان فرمانده هنگ ۸۲ در قرغه منصوب شد و در سال ۱۹۹۷ به درجه تورن جنرال ارتقا یافت. شهیم در سال ۲۰۰۱، فرمانده تیپ ۳۷ کماندو مقرر شد و غالباً با نیروهای خارجی سروکار داشت. وی در سال ۲۰۰۷ تیپ یکم لشکر ۱۱۱ پایتخت مستقر در کابل را فرماندهی کرد. در سال ۲۰۱۱، او به عنوان فرمانده لشکر ۱۱۱ پایتخت منصوب شد. شهیم در حمله ژوئیه ۲۰۱۴ به فرودگاه کابل زخمی شد و برای درمان در بیمارستان محمد داود خان بستری شد. در ماه مه ۲۰۱۵، وی به عنوان رئیس کل ستاد ارتش
ملی افغانستان منصوب شد. در ماه اوت و سپتامبر ۲۰۱۶، شهیم به منظور تقویت روابط با ارتش هند و جستجوی راه های جدید برای به دست آوردن تجهیزات نظامی، از هند بازدید کرد.
نیروی هوایی ارتش خلق کره (; هانجا: 朝鮮人民軍 空軍) نیروی هوانوردی نظامی کره شمالی است. این نیرو دومین شاخه بزرگ ارتش خلق کره است که حدود ۱۱۰٬۰۰۰ عضو دارد. از سال ۲۰۲۴، تخمین زده می شود که حدود ۵۷۰ هواپیمای جنگی، ۲۰۰ بالگرد و چند ناو هواپیمابر، که عمدتاً ساخت شوروی و چین است، در اختیار داشته باشد. وظیفه اصلی این نیرو دفاع از حریم هوایی کره شمالی است. در آوریل ۲۰۲۲، نام «نیروی هوایی و ضد هوایی ارتش خلق کره» به «نیروی هوایی ارتش خلق کره» تغییر یافت. تاریخچه. سال های اولیه (۱۹۴۵–۱۹۴۹). نیروی هوایی ارتش خلق کره به عنوان «انجمن هوانوردی کره (조선 항공대)» در سال ۱۹۴۵ تأسیس شد. این انجمن بر اساس الگوی باشگاه های هوانوردی در اتحاد جماهیر شوروی سازماندهی شد. در سال ۱۹۴۶، این انجمن به یک سازمان نظامی تبدیل شد و به عنوان بخشی از ارتش خلق کره (KPA) فعالیت خود را ادامه داد. این نیرو در نوامبر ۱۹۴۸ به شاخه ای مستقل از ارتش تبدیل شد. آموزش پرسنل برای «سپاه هوایی ارتش خلق کره» که تازه تشکیل شده بود، چالشی بزرگ به شمار می رفت. شوروی در مه ۱۹۵۰ گزارش داد که از ۱۲۰ خلبان آموزش دیده، تنها ۳۲ نفر برای عملیات جنگی صلاحیت داشتند. تنها خلبانان
با تجربه در کره شمالی پیش از این، کسانی بودند که برای نیروی هوایی ارتش امپراتوری ژاپن پرواز کرده بودند. با این حال، این خلبانان از سوی جامعه و رژیم رد شدند. بااین وجود، در ۲۵ ژوئن ۱۹۵۰، نیروی هوایی ارتش خلق کره مأموریت های پشتیبانی برای تهاجم به کره جنوبی را آغاز کرد. جنگ کره: تهاجم به کره جنوبی و حمله سازمان ملل متحد (ژوئن – نوامبر ۱۹۵۰). در اوایل جنگ، ایل-۱۰ بیست بمب افکن های اصلی مورد استفاده در حملات به فرودگاه های کره جنوبی بودند. همچنین، یاک-۹/۹پی فرانک و دیگر هواپیماهای آموزشی و جنگنده برای مأموریت های حفاظت هوایی و حملات هوایی به کار گرفته شدند. نیروی هوایی کره شمالی در آن زمان تعداد زیادی هواپیمای ژاپنی از جمله یک کی-۵۴ حمل ونقل نیز در اختیار داشت. تنها یک مواجهه با نیروی هوایی ایالات متحده روی داد؛ زمانی که دو هواپیمای ناشناس کره شمالی به دو اف-۸۲ توئین ماستنگ حمله کردند، اما از برد کافی برخوردار نبودند و موفق به ساقط کردن هیچ هواپیمایی نشدند. در ۲۷ ژوئن، یک اف-۸۲ نیروی هوایی ایالات متحده یک یاک-۱۱ آموزشی را که توسط چهار یاک-۹ همراهی می شد، سرنگون کرد. در ۲۹ ژوئن، پس از سقوط سئول، سه ایل-۱۰ و شش یا
ک-۹ حمله ای به فرودگاه سوون انجام دادند و یک سی-۵۴ اسکای مستر آمریکایی را روی زمین نابود کردند. بااین حال، یک حمله دوم به سوون با مقابله اف-۸۰سی شوتینگ استار مواجه شد. در ماه های ژوئیه و اوت، نیروی هوایی کره شمالی همچنان به حمایت از عملیات زمینی در نزدیکی خط دفاعی بوسان ادامه داد. در این مدت، تماس های بیشتری با جت های نیروی هوایی و نیروی دریایی ایالات متحده داشتند که منجر به تلفات بیشتر شد. در ۳ ژوئیه ۱۹۵۰، طی اولین حمله جت های ناوپایه، وی اف-۵۱ از یواس اس "ولی فورج" سی وی-۴۵ اولین پیروزی جت های نیروی دریایی را ثبت کرد؛ زمانی که یک اف۹اف-۳ پانتر یک یاک-۹پی نیروی هوایی کره شمالی را سرنگون کرد. در آن روز، بسیاری از یاک-۹پی های کره شمالی روی زمین گرفتار شدند، در حالی که تلاش می کردند برخیزند. در نهایت، فرودگاه های پیونگ یانگ، پیونگ یانگ شرقی و اون جونگ نی که هدف حمله قرار گرفته بودند، به طور موفقیت آمیزی بمباران شدند و نیروی هوایی کره شمالی بسیاری از هواپیماهای خود را از دست داد. در همین زمان، بی-۲۹ سوپرفورترس های نیروی هوایی ایالات متحده، اف-۸۰سی ها، اف-۵۱ ماستنگ ها و بی-۲۶ اینویدرها شروع به حمله به اهداف زمینی
در داخل کره شمالی کردند و با مقاومت اندکی از سوی نیروی هوایی کره شمالی مواجه شدند. منابع شوروی گزارش دادند که نیروی هوایی کره شمالی پس از ۱۰ اوت دیگر عملیات نداشت و در نهایت در ۲۲ اوت توسط حمله ای از سوی نیروی دریایی ایالات متحده به طور کامل نابود شد. با این وجود، نیروی هوایی کره شمالی تنها موفق شد ۳ هواپیمای آمریکایی (یک بی-۲۹، یک ال-۴ و یک ال-۵) را در نبرد هوایی سرنگون کند. در ۶ نوامبر ۱۹۵۰، دو یاک-۹پی توسط اف-۵۱دی های اسکادران جنگنده ۶۷ سرنگون شدند که آخرین هواپیماهای پروانه ای نیروی هوایی کره شمالی بودند که از دست رفتند. باز سازماندهی (نوامبر ۱۹۵۰–۱۹۵۳). پس از تلفات سنگین در ماه های ژوئیه و اوت ۱۹۵۰، شوروی آموزش خلبانان کره شمالی برای پرواز با میگ-۱۵ فاگوت را آغاز کرد، هرچند خلبانان شوروی اولین کسانی بودند که با هواپیماهای میگ علیه نیروهای سازمان ملل پرواز کردند. پس از جنگ کره. نیروی هوایی ارتش خلق کره در مواردی به خارج از کشور اعزام شده است. در جریان جنگ ویتنام، یک اسکادران جنگنده به شمال ویتنام اعزام شد. طبق گزارش ها کیم ایل سونگ به خلبان های کره شمالی گفته بود که «در جنگ مانند این که آسمان ویتنام مال
خودشان است، بجنگند». در ۱۵ آوریل ۱۹۶۹، میگ-۲۱های نیروی هوایی ارتش خلق کره یک هواپیمای لاکهید ئی سی-۱۲۱ وارنینگ استار را در آب های بین المللی در دریای ژاپن سرنگون کردند. در سال ۱۹۷۳، یک واحد پروازی کره شمالی شامل میگ-۲۱ها برای کمک به دفاع از جنوب مصر در جریان جنگ اکتبر ۱۹۷۳ در "بیر عریده" مستقر شد. در سال های ۱۹۹۰–۱۹۹۱، کره شمالی چهار پایگاه هوایی در نزدیکی منطقه غیرنظامی کره فعال کرد. سازمان. قابلیت ها. نیروی هوایی ارتش خلق کره طیف گسترده ای از جنگنده ها و هواپیماهای تهاجمی را به کار می گیرد. کره شمالی یکی از معدود کشورهایی است که همچنان از جنگنده های قدیمی میگ-۱۷، میگ-۱۹، میگ-۲۱ و میگ-۲۳ استفاده می کند، هرچند که جنگنده های مدرن تر و نسبتاً کارآمد میگ-۲۹ نیز در خدمت دارد. تحلیلگران همچنین مدت ها دربارهٔ این که آیا نیروی هوایی کره شمالی از میگ-۲۵ بهره برداری می کند یا خیر، گمانه زنی کرده اند، اما تاکنون هیچ مدرکی مبنی بر به کارگیری این هواپیما وجود ندارد. پرتعدادترین جنگنده نیروی هوایی کره شمالی، میگ-۲۱ است که عملاً منسوخ شده است. طبق گزارشی در سال ۲۰۲۱ از آژانس اطلاعات دفاعی ایالات متحده، نیروی هوایی کره شمال
ی در مقابله با برتری استراتژیک هوایی و توانایی حملات دقیق از راه دور نیروهای آمریکایی شانسی برای پیروزی ندارد و حتی در برابر سامانه های دفاع هوایی کره جنوبی نیز با مشکلات قابل توجهی روبرو خواهد بود. این نیرو عمدتاً به آنتونوف-۲ برای انتقال نیروهای ویژه به کره جنوبی و پهپادها برای جمع آوری اطلاعات و تکمیل توانایی های حمله زمینی تکیه می کند. ساعات پرواز سالانه. تخمین ساعات پرواز سالانه (AFH) برای هر خلبان، مانند سایر جنبه های نیروی هوایی کره شمالی (KPAF)، بسیار دشوار است. اکثر منابع از ارائه ارقام دقیق در این زمینه خودداری کرده اند، اما همگی تخمین می زنند که میانگین ساعات پرواز سالانه برای هر خلبان «کم» تا «بسیار کم» است. تعداد ساعات پرواز سالانه، عامل مهمی در ارزیابی مهارت و تجربه فردی خلبانان یک نیروی هوایی است؛ ساعات پرواز بیشتر نشان دهنده خلبانان بهتر آموزش دیده است. تخمین های موجود تصویری نه چندان روشن ارائه می دهند: گفته می شود که ساعات پرواز سالانه برای خلبانان نیروی هوایی کره شمالی تنها ۱۵ یا ۲۵ ساعت در سال است. این میزان با ساعات پرواز نیروی هوایی کشورهای پساشوروی در اوایل دهه ۱۹۹۰ قابل مقایسه است. در
مقابل، اکثر خلبانان جنگنده در "ناتو" حداقل ۱۵۰ ساعت در سال پرواز می کنند. آموزش زمینی، چه در کلاس های درس، چه روی بدنه های آموزشی یا در شبیه سازهای پرواز، تنها تا حد محدودی می تواند جایگزین پرواز واقعی شود. همچنین، کمبود تعداد هواپیماهای آموزشی جت مدرن در زرادخانه نیروی هوایی کره شمالی، نشان دهنده میزان بسیار محدود ساعات پرواز برای آموزش خلبانان جدید است. دلایل مختلفی برای کم بودن ساعات پرواز سالانه وجود دارد: نگرانی از فرسودگی تجهیزات، کمبود قطعات یدکی به ویژه برای هواپیماهای قدیمی تر، مشکلات ناشی از استهلاک بدنه هواپیماها، ترس از فرار خلبانان و کمبود سوخت، همگی از عوامل مؤثر هستند. با این حال، احتمالاً برخی از خلبانان و گردان های «نخبه» ساعات پرواز بیشتری دارند. به ویژه گردان هایی که به هواپیماهای مدرن مجهز هستند و مسئولیت دفاع از کشور را بر عهده دارند - مانند گردان پنجاه و هفتم با "میگ-۲۹" و گردان شصتم با "میگ-۲۳" - به طور قابل توجهی ساعات پرواز بیشتری دریافت می کنند. با این حال، فرسودگی تجهیزات، کمبود سوخت و بحران اقتصادی عمومی در کره شمالی این گردان ها را نیز تحت تأثیر قرار می دهد و ساعات پرواز سالانه آن
ها را در مقایسه با ساعات پرواز "ناتو" همچنان پایین نگه می دارد. در تاریخ ۲۳ ژانویه ۲۰۱۲، خبرگزاری فرانسه گزارش داد که نیروی هوایی کره شمالی در سال ۲۰۱۱ بیش از میانگین معمول پروازهای آموزشی انجام داده است. "چوسان ایلبو" در تاریخ ۲۹ مارس ۲۰۱۲ گزارش داد که نیروی هوایی کره شمالی تعداد پروازهای آموزشی خود را به ۶۵۰ پرواز در روز افزایش داده است. "تونگیل نیوز" در تاریخ ۲۰ ژوئیه ۲۰۱۳ گزارش داد که جنگنده ها و بالگردهای نیروی هوایی کره شمالی طی ۱۱ روز، ۷۰۰ پرواز در روز انجام داده اند. این اطلاعات توسط منبعی در دولت کره جنوبی در تاریخ ۱۳ مارس و پس از آغاز رزمایش "کی رزالو" در ۱۱ مارس اعلام شد. هفتصد ساعت پرواز، از دیدگاه ارتش ایالات متحده، توانایی انجام یک جنگ تمام عیار محسوب می شود.
پولونیوم-۲۱۰ (سابقاً با نام رادیوم اف) یکی از ایزوتوپ های پولونیوم است. این نوکلید طی واپاشی آلفا به نوکلید ۲۰۶Pb پایدار با نیمه عمر ۱۳۸٫۳۷۶ روز (حدود ماه) تبدیل می شود. پولونیوم-۲۱۰ طولانی ترین نیمه عمر را در بین ایزوتوپ های طبیعی پلونیوم دارد. برای اولین بار در سال ۱۸۹۸ شناسایی شد، و منجر به کشف عنصر پولونیوم شد. ۲۱۰Po در زنجیره واپاشی اورانیوم ۲۳۸ و رادیوم ۲۲۶ تولید می شود. این ماده یک آلاینده برجسته در محیط زیست است که بیشتر روی غذاهای دریایی و تنباکو تأثیر می گذارد. سمیت شدید آن به پرتوزایی شدید آن نسبت داده می شود، که می تواند به انسان آسیب جدی برساند. پولونیوم در صنعت هسته ای نیز کاربردهای فراوانی ندارد. در سال ۱۹۴۳، به عنوان بخشی از پروژه دیتون، به عنوان آغازگر احتمالی نوترون در سلاح های هسته ای مورد مطالعه قرار گرفت. در دهه های بعدی، نگرانی در مورد ایمنی کارگرانی که با ۲۱۰Po کار می کردند منجر به مطالعات گسترده ای در مورد اثرات بهداشتی آن شد. در دهه ۱۹۵۰ دانشمندان کمیسیون انرژی اتمی ایالات متحده در آزمایشگاه های Mound، اوهایو امکان استفاده از ۲۱۰Po در مولدهای گرما-الکتریکی ایزوتوپی (RTG) را به عنوان م
نبع گرما برای تأمین انرژی ماهواره ها بررسی کردند. یک باتری اتمی ۲٫۵ واتی با استفاده از ۲۱۰Po در سال ۱۹۵۸ تولید شد. با این حال، ایزوتوپ پلوتونیم-۲۳۸ به جای آن انتخاب شد، زیرا نیمه عمر آن ۸۷٫۷ سال است. پولونیوم-۲۱۰ برای کشتن مخالف روسی و افسر سابق FSB آلکساندر لیتوینینکو در سال ۲۰۰۶ مورد استفاده قرار گرفت و به عنوان علت احتمالی مرگ یاسر عرفات، پس از نبش قبر و تجزیه و تحلیل جسد وی در سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۳ مطرح شد. تولید. اگرچه ۲۱۰Po در طبیعت به مقدار کمی مشاهده می شود، اما به اندازه ای کافی (ppb ۰٫۱) که بتوان از سنگ معدن اورانیوم استخراج کرد نیست. در عوض، عمده ۲۱۰Po از طریق بمباران نوترونی ۲۰۹Bi در یک راکتور هسته ای به صورت مصنوعی تولید می شود. این فرایند ابتدا ۲۰۹Bi را به ۲۱۰Bi تبدیل می کند و سپس که طی واپاشی بتا با نیمه عمر پنج روزه به ۲۱۰Po تبدیل می شود. از این روش، تقریباً ۲۱۰Po در روسیه تولید می شود و هر ماه برای برنامه های تجاری به ایالات متحده حمل می شود. کاربردها. یک گرم پولونیوم-۲۱۰، ۱۴۰ وات توان تولید می کند. از آنجا که از آن ذرات آلفای زیادی ساطع می شود، ذرات آلفا در فاصله بسیار کمی متوقف شده و انرژی خود ر
ا آزاد می کنند. ۲۱۰Po به عنوان یک منبع گرمایی سبک برای تأمین انرژی سلول های ترموالکتریک در ماهواره ها استفاده شده است. به عنوان مثال، یک منبع حرارتی ۲۱۰Po بر روی ر هر یک از مریخ نوردهای Lunokhod مستقر در سطح ماه وجود داشت تا اجزای داخلی آنها را در شب های ماه گرم نگه دارد. برخی از برس های ضداستاتیک که برای خنثی سازی الکتریسیته ساکن روی موادی مانند فیلم عکاسی استفاده می شوند، حاوی چند میکروکوری ۲۱۰Po به عنوان منبع ذرات باردار هستند. همچنین ۲۱۰Po در آغازگر بمب های اتمی از طریق واکنش (α،n) با بریلیم استفاده می شود. خطرات. ۲۱۰Po بسیار سمی است. این ایزوتوپ و سایر ایزوتوپ های پلونیوم از رادیوتوکسیک ترین مواد برای انسان هستند. یک میکروگرم آن برای کشتن یک فرد بالغ بیش از حد کافی است. این ایزوتوپ ۲۵۰٬۰۰۰ بار از هیدروژن سیانید سمی تر است. همچنین تصور می شود که یک گرم ۲۱۰Po برای کشتن ۵۰ میلیون نفر و بیمار شدن ۵۰ میلیون نفر دیگر کافی است. این سمت وحشتناک نتیجه تابش آلفای یونیزه کننده آن است، زیرا ذرات آلفا به بافت اندام های داخل بدن آسیب می رسانند. با این حال، ۲۱۰Po خطری در خارج از بدن ایجاد نمی کند، زیرا ذرات آلفا نمی تو
انند به پوست انسان نفوذ کنند. سمیت ۲۱۰Po کاملاً از پرتوزایی آن ناشی می شود. این ماده به خودی خود از نظر شیمیایی سمی نیست، اما محلول بودن آن در محلول آبی و همچنین نمک های آن خطراتی را ایجاد می کند، زیرا انتشار آن در سراسر بدن در محلول تسهیل می شود. جذب ۲۱۰Po در وهله اول از طریق هوا، غذا یا آب آلوده و همچنین از طریق زخم های باز رخ می دهد. ۲۱۰Po وقتی وارد بدن می شود، در بافت های نرم (به خصوص در Reticuloendothelial system) و جریان خون متمرکز می شود. نیمه عمر زیستی آن تقریباً ۵۰ روز است. در محیط زیست، ۲۱۰Po می تواند در غذاهای دریایی تجمع یابد. این ماده در موجودات مختلف دریای بالتیک شناسایی شده است، جایی که می تواند در زنجیره غذایی گسترش یابد و در نتیجه موجب آلودگی شود. ۲۱۰Po همچنین به عنوان آلوده کننده پوشش گیاهی شناخته می شود، که در اصل از پوسیدگی رادون-۲۲۲ جو و جذب از خاک ناشی می شود. به طور خاص، ۲۱۰Po به برگ توتون متصل شده و در آن متمرکز می شود. افزایش غلظت ۲۱۰Po در توتون و تنباکو از اوایل سال ۱۹۶۴ اثبات شد، بنابراین افراد سیگاری در معرض دوزهای قابل توجهی از اشعه ناشی از ۲۱۰Po و نوکلید والد آن ۲۱۰Pb قرار دارند.
افراد شدیداً سیگاری ممکن است در معرض همان میزان اشعه ای قرار بگیرند که افراد لهستانی سفر کرده از اوکراین که در معرض عواقب چرنوبیل قرار گرفته بودند، دریافت کردند. در نتیجه، ۲۱۰Po هنگام استنشاق از دود سیگار بسیار خطرناک است، و شواهد دیگری در مورد ارتباط بین سیگار کشیدن و سرطان ریه ارائه می دهد.
قول اردوی ۲۰۹ شاهین یا سپاه ۲۰۹ تشکیلاتی در سطح سپاه/قول اردو در اردوی ملی افغانستان می باشد که در سال ۲۰۰۴ ساخته شده است. ستاد این قول اردو، کمپ شاهین واقع در شهر مزارشریف، ولایت بلخ می باشد. از ۲۵ آوریل ۲۰۱۷ بدینسو، برید جنرال امان الله مبین فرمانده این قول اردو می باشد.
جاسوسان اتمی افرادی شناخته شده در ایالات متحده، انگلستان و کانادا بودند که در طول جنگ جهانی دوم و اوایل جنگ سرد، به طور غیرقانونی اطلاعات مربوط به سلاح های اتمی را به اتحاد جماهیر شوروی منتقل می کردند. از جزئیات دقیق این اطلاعات خبر معتبری در دست نیست. اینکه آیا همه افراد نام برده دراین لیست، به راستی عامل انتقال اطلاعات بوده اند نیز مورد بحث است. برخی از شاهدان جرم، یا متهمان دستگیر شده، اظهارات یا اعترافات اولیه خود را پس گرفته یا تغییر داده اند. ظاهراً این پرونده ها بسیار معتبر بوده اند؛ اما وقتی خبرنگاران، خواستار انتشار عمومی مدارک مربوط شدند، دولت ایالات متحده آمریکا قاطعانه مانع آن شد. آن چه وجود فعالیت جاسوسی در زمینه سلاح هسته ای را ثابت می کرد، اطلاعاتی بود که از طریق پروژه ونونا حاصل شده بود. تحت این پروژه گزارش های محرمانه ای که در طول جنگ جهانی دوم، به شوری ارسال شده بود؛ ردیابی و رمز گشایی شدند. در همین گزارش ها، هویت چند نفر که به احتمال زیاد، اطلاعات مربوط به سلاح های اتمی را در اختیار شوروی ها قرار داده بودند برملا شد؛ اما هویت دقیق گروه دیگری از آن ها هرگز شناسایی نشد. مدارک به دست آمده از ا
ین پروژه، گاه در اختیار دولت آمریکا قرار گرفت؛ اما به علت سطح بالای محرمانه ای که این مدارک دارا بودند، در دادگاه های مربوط که در سال های ۱۹۵۰ تشکیل شد، قابل استناد و استفاده نبودند. ضمن اینکه اطلاعاتی که بعد از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی به بیرون درز کرد به مراتب بیشتر از اطلاعاتی بود که پروژه ونونا تا قبل از آن در اختیار خبرنگاران گذاشته بود. اهمیت. قبل از جنگ جهانی دوم، نظریه شکافت هسته اتم، منجر به بحث و گفتگویی شدید، در میان فیزیکدانان برجسته، در سراسر جهان شد. بعداً دانشمندان اتحاد جماهیر شوروی به دلیل پیشرفت و مشارکت در درک ماهیت هستهٔ اتم شناخته شدند. چندین جایزه نوبل به دانشمندان هسته ای شوروی تعلق گرفت. دانشمندان اتحاد جماهیر شوروی مانند ایگور کورچاتوف، لو لانداو و کیریل سینلنیکوف جایزه سینلنیکوف برای کارهای برجسته در زمینه فیزیک به نام وی نامگذاری شده است. در ایجاد ایده و اثبات قابل تقسیم بودن اتم مشارکت کردند. با اینکه پروژه منهتن که توسط ایالات متحده، در طول جنگ تعقیب می شد با مشکلات جدی روبرو شده بود؛ اما به ندرت کسی، خارج از دنیای فیزیک، اهمیت مشارکت اتحاد جماهیر شوروی را درک کرده و از لزوم آن
حرفی بمیان می آورد. طبق داده های منابع متعدد، در آن زمان بیشتر از پیش آشکار شده بود که اتم می تواند منابع انرژی بسیار جدید و قدرتمندی را تأمین کرده و در آینده، برای رسیدن به اهداف نظامی مورد استفاده قرار گیرد. در اظهار نظرهای ثبت شده، فیزیکدانان از عدم توانایی خود در دستیابی به هر نوع کاربرد عملی از اکتشافات اتمی ابراز تاسف کردند. به تصور نظرپردازان، ایجاد یک سلاح اتمی غیر عملی بود. طبق تجزیه وتحلیل و نتیجه گیری یک کمیته مشترکِ کنگره ایالات متحده، گرچه دانشمندان می توانستند برای اولین بار هسته اتم را شکاف دهند، اما آنها فاقد انگیزه، بودجه، توانایی مهندسی، رهبری و در نهایت توانایی انجام این کار بودند. عهده دار شدن چنین مسئولیتی برای آنها خارج از ابعاد قابل تصور است. ضمن آنکه مخارج و نیازهای فناوری چنین هدفی خارج از حدود معقول است. به اصرار آلبرت انیشتین و لئو زیلارد در نامه خود در تاریخ ۲ اوت ۱۹۳۹، ایالات متحده - با همکاری انگلیس و کانادا - اهمیت بالقوه یک بمب اتمی را تشخیص داد. آنها برای دستیابی به وسیله ای قابل استفاده در سال ۱۹۴۲ شروع به کار کردند. برآوردها نشان می دهد که طی تلاش برای ایجاد بمب اتمی، سرمایه
گذاری ۲ میلیارد دلاری، ۸۶۰۰۰ تنی نقره و ۲۴۰۰۰ کارگر ماهر، مرحله تحقیق و توسعه پروژه را تأمین کرده است. این کارگران ماهر شامل افراد برای نگهداری و بهره برداری از ماشین آلات لازم برای تحقیق بودند. بزرگترین تأسیسات غربی دارای پانصد دانشمند بود که روی این پروژه کار می کردند و همچنین یک تیم پنجاه نفری برای استخراج معادلات آبشار نوترون های مورد نیاز برای هدایت واکنش، کار می کردند. برنامه جدید و معادل شوروی کاملاً متفاوت بود: این برنامه شامل پنجاه دانشمند و دو ریاضیدان بود که می خواستند معادلات آبشار ذرات را بسازند. تحقیق و توسعه تکنیک های تولید اورانیوم و پلوتونیوم به اندازه کافی غنی شده از حوصله و تلاش گروه شوروی خارج بود. دانش فنون و راه بردهایی که برنامه های متفقین به کار می برد و جاسوسی شوروی به دست می آورد، ممکن است در توسعه سریع بمب شوروی پس از جنگ نقش داشته باشد. تحقیق و توسعه روشهای مناسب برای آلایش و جداسازی ایزوتوپ های فعال که برای ایجاد کلاهک هسته ای مورد نیاز بود، سالها به طول انجامید و منابع زیادی را مصرف کرد. ایالات متحده و انگلیس بهترین دانشمندان خود را وقف این امر کردند و سه شاخه ساختند که هرکدام ا