Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
کیلین کوران (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۳ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
جولیا آویلا (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
میسی کیاسون (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۷ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
ایلیما-لی مک فارلین (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
آنجلا لی (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و تکواندوکار اهل کانادا است. وی از سال ۲۰۱۵ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
آنجلا هیل (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۴ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
کورتنی کیسی (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۱۲ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است.
ماریون رنو (؛ زادهٔ ) ورزشکار هنرهای رزمی ترکیبی و آموزگار اهل ایالات متحده آمریکا است. وی بین سال های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۱ میلادی فعالیت می کرد.
یک جعبه جستجو که به آن کادر جستجو یا فیلد جستجو، نوار جستجو یا سرچ باکس هم گفته می شود، یک عنصر کنترل گرافیکی است که در یک برنامه رایانه ای مانند مدیر پرونده یا مرورگر وب و همچنین در وب سایت ها استفاده می شود. یک جعبه جستجو معمولاً یک جعبه متن تک-خطی یا نماد جستجو به شکل یک ذره بین (🔎) است (که با کلیک به جعبه جستجو تبدیل می شود)، با عملکرد اختصاصی پذیرش ورودی کاربر برای جستجو در آن پایگاه داده. جعبه های جستجو در صفحه های وب معمولاً برای اجازه به کاربران برای وارد کردن یک پرسمان جستجوی وب برای ارسال به یک اسکریپت سمت سرور موتور جستجوی وب استفاده می شوند، جایی که یک پایگاه داده برای ورودی هایی که حاوی یک یا چند مورد از آن کلیدواژه ها است، جستجو می شود. جعبه های جستجو معمولاً با یک دکمه جستجو (گاهی فقط با علامت ذره بین نشان داده می شود) برای ارسال جستجو همراه هستند. با این حال، ممکن است دکمه جستجو حذف شود زیرا کاربر ممکن است کلید enter را برای ارسال جستجو فشار دهد، یا ممکن است جستجو به طور خودکار ارسال شود تا نتایج به طور آنی به کاربر ارائه شود.
میکل اییکمان (؛ زادهٔ ۱۰ مه ۱۹۴۳) کارگردان، تهیه کننده و تدوین گر اهل سوئد است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "تعطیلات ساحلی تابستان گذشته" و "پیتر بدون دم" اشاره نمود.
فریدریش هرمان شاتکی (زاده ۲۴ ژوئیه ۱۸۵۱ – درگذشته ۱۲ اوت ۱۹۳۵) یک ریاضی دان آلمانی و پژوهشگر در زمینه توابع بیضوی، آبلی و تتا بود که گروه های شاتکی و قضیه شاتکی را معرفی کرد.
شجاع الدین محمود خورشیدی پانزدهمین حاکم دودمان اتابکان لر کوچک و فرزند عزالدین حسین دوم است. او پس از مرگ پدرش بر لر کوچک حکومت کرد و از نزدیکان و ملازمان اردوی ایلخانان بود نیز بود. حکومت. دایره المعارف بزرگ اسلامی درباره او مینویسد: «شجاع الدین محمود، پسر و جانشین او [عزالدین حسین دوم] برای استقرار امنیت و آسایش مردم به کار پرداخت، اما چون سخت گیری می کرد، رشته امور از هم گسیخت و مردم نالان شدند و خود او سرانجام به دست ملازمانش که آنان را آزرده بود، در سال ۷۵۰ قمری کشته شد.» اقدامات. شجاع الدین محمود در طول بیست سال حکومت خود، به مردم بسیار سخت گیری کرد و فرمان هایی را صادر میکرد که از عقل به دور بودند و همین موجب شد که مردم از دست وی به ستوه بیایند. معینی نطنزی در کتاب منتخب التواریخ مینویسد:وی طی دستوری همه کشاورزان را موظف کرد پس از اتمام کار، آلات کشاورزی را به خانه نیاورند و در مزارع باقی گذارند. پیشه وران و کسبه نیز دکان های خود را نبندند و باغات و بستان ها نیازی به محافظت ندارند. گله های گوسفندان و سایر چهارپایان نیز بدون محافت چوپانان و گله بانان باشند. —معینی نطنزی، منتخب التواریخ مرگ و جانشینی. به
دلیل ستم های بسیار و بی تدبیری فراوان شجاع الدین محمود، سر انجام وی با توطئه یارانش به قتل رسید و از آنجا که افراد بیشماری در قتل او دست داشتند، هیچکس به خونخواهی او برنخواست. پس از مرگ شجاع الدین محمود فرزندش ملک عزالدین حسین سوم که ۱۲ سال بیشتر نداشت بر تخت نشست.
میترا فرازنده (زادهٔ ۱۳۵۵) فعال حقوق معلولان و هنرمند تجسمی اهل ایران است. زندگی نامه. میترا فرازنده در ایران به دنیا آمده است. او در روستایی در هشتپر (معروف به شهر تالش) در استان گیلان، ایران زندگی می کند. فرازنده از دیده شدن میل جنسی زنان معلول حمایت کرده است. او در مورد احساس انسان نبودن به علت ناتوانی جسمی و تلاش برای تشخیص نیاز به عشق می نویسد. اینکه چگونه بدن فیزیکی او تصورات نادرستی از عدم نیاز جنسی او ایجاد کرده است. او با فروش طراحی ها و نقاشی هایش امرار معاش می کند. در سال ۲۰۱۸، فرازنده در فهرست ۱۰۰ زن بی بی سی فهرستی از الهام بخش ترین و تأثیرگذارترین زنان جهان قرار دارد.
فرانسیسکو د الیزا ایی رونتا (Francisco de Eliza y Reventa) (زادهٔ ۱۷۵۹ – در گذشتهٔ ۱۹ فوریه ۱۸۲۵)، افسر نیروی دریایی، ناوبر و کاوشگر اسپانیایی بود. از او بیشتر به دلیل کارش در شمال غربی آرام یاد می کنند. او فرماندهٔ پایگاه اسپانیا در نوتکا ساند واقع در جزیره ونکوور بود و چندین سفر دریایی اکتشافی در منقطه از جمله تنگه خوان دی فوکا و تنگه جورجیا را رهبری می کرد. اوایل زندگی. فرانسیسکو د الیزا در سال ۱۷۵۹ در ال پوئرتو د سانتاماریا، اسپانیا چشم به جهان گشود. او پس از فارغ التحصیلی از کالج سلطنتی de Guardiamarinas در کادیس، در سال ۱۷۷۳ وارد نیروی دریایی اسپانیا شد. وی در سال ۱۷۷۵، در لشکرکشی اسپانیا به الجزیره، خدمت کرد. او در سال ۱۷۸۰ به آمریکا اعزام شد و بعدها در جریان محاصره پنساکولا، فلوریدا در دوران انقلاب آمریکا، شرکت کرد. شمال غربی آرام. نوتکا ساند. در سال ۱۷۸۹، الیزا و چند تن از افسران دیگر، از سوی خوان فرانسیسکو دی لا بودگا ی کوادرا برای خدمت در سان بلاس- ایستگاه دریایی در سواحل غربی مکزیک که بعدها بخشی از اسپانیای جدید شد-انتخاب شدند. بودگا ی کوادرا فرماندهٔ جدید (تازه به سمت رسیده) سان بلاس بود. ادارهٔ
نیروی دریایی سان بلاس مسئولیت پشتیبانی و کاوش در سواحل شمال مکزیک، ازجمله آلتا کالیفرنیا و شمال غرب آرام تا جنوب آلاسکا را برعهده داشت. نایب السلطنه اسپانیای جدید، خوان ویسنته دو گومس، دومین کنت رویلاگیگدو (Revillagigedo)، ایزا را به فرماندهی یک هیئت اعزامی برای اشغال مجدد مقر اسپانیا در نوتکا ساند واقع در جزیره ونکوور منصوب کرد. این پایگاه مرزی که اسپانیایی ها آن را سانتا کروز د نوکا می نامیدند، در سال ۱۷۸۹ توسط استبان خوزه مارتینز تأسیس شد و سپس در اکتبر همان سال، پس از «حادثه نوتکا» موسوم به بحران نوتکا که باعث ایجاد یک بحران بین المللی میان اسپانیا و بریتانیا شد، متروکه شد. کارلوس چهارم، پادشاه اسپانیا، فرمان سلطنتی ۱۴ آوریل ۱۷۸۹ را صاد کرد که به موجب آن استقرار در نوتکا ساند باید «با احترام و متانت» صورت گیرد. هم پادشاه، هم نایب السلطنه Revillagigedo و هم بودگا ی کوادرا از متروکه شدن پایگاه در نوتکا تا دسامبر ۱۷۸۹، زمانی که مارتینز به سان بلاس رسید، بی اطلاع بودند. سفر گروهی الیزا برای تسلی مارتینز در نوتکا به سفری برای اشغال مجدد مقر و ایجاد یک سکونتگاه دائمی تبدیل شد. الیزا برای فرماندهی کشتی های Conce
pción سن کارلوس و پرنسسا رئال (کشتی بریتانایی سابق با نام پرنسیس رویال) که در سوم آوریل ۱۷۹۰ وارد شدند، به سوی نوتکا ساند حرکت کرد. هنگامی که آنها وارد نوتکا ساند شدند، هیچ اروپایی را در آنجا نیافتند. اسپانیایی ها به مدت چند سال، ادعاهای اراضی خود نسبت به شمال غرب آرام به همراه نوتکا ساند را داشتند، فرانسیسکو الیزا و سایر فرماندهان اسپانیایی نقش مهمی را در این خصوص ایفا کردند. افزون بر خدمه این سه کشتی، هیئت اعزامی الیزا شامل ۷۶ سرباز از گروهان آزاد داوطلبان کاتالونیا، تحت فرماندهی پروه دالبرنی بودند. این افراد قلعه کوچک و بناهای مختلف ساختند، باغ درست کردند و گروه های کاوشگری را سازماندهی کردند. این پایگاه، بر روی یک خلیج کوچک در داخل نوتکا ساند به نام خلیج فرندلی با نام انگلیسی Friendly Cove و نام اسپانیایی Puerto de la Santa Cruz de Nuca ساخته شد. در برخی از نقشه های اسپانیایی با نام Cala de Los Amigos نشان داده می شود که برگرفته از نام انگلیسی است. قلعهٔ کوچکی که توسط اسپانیایی ها ساخته شد، سن میگل نام داشت و در جزیرهٔ کوچکی در ورودی خلیج قرار داشت. در می ۱۷۹۰، دو گروه کاوش از سوی الیزا اعزام شدند. سالواد
ور فیدالگو برای بازدید از پایگاه های مرزی روسی در آلاسکا به شمال سفر کرد، در حالی که مانوئل کویمپر تنگه خوان دی فوکا را بررسی کرد. خلبانِ کویمپر، گونزالو لوپز د هارو نام داشت. برخی از مکان های اصلی که در طول سفر گروهی کویمپر یافت شدند، عبارت از: خلیج نی، بندر اسکویمالت، ورودی ادمیرالتی، تنگه هارو، تنگه روزاریو، و گذرگاه دیپشن. رابطهٔ میان اسپانیا و بومیان نوتکا پرتنش بود. سال قبل از ورود الیزا، کالیکوم رئیس نوتکا به دست اسپانیایی ها کشته شد. به محض اینکه حزب الیزا شروع به ساختن شهرک خود کردند، چندین برخورد خصمانه روی داد. در یک آن، ۵ تن از بومیان نوتکا کشته شدند. با وجود این، الیزا توانست روابط را تا حدودی بهبود بخشد. حد اقل چند تن از بومیان نوتکا با اسپانیایی ها دوست شدند و به آنها کمک کردند. زمستان سال های ۱۷۹۰–۱۷۹۱ برای اسپانیایی های تحت فرماندهی الیزا سخت گذشت. کمبود غذای تازه منجر به شیوع بیماری اسکوربوت شد. در زمستان آن سال، ۹ نفر جان شان را از دست دادند و ۳۲ نفر دیگر به دلیل حال وخیم شان برای بهبود به کالیفرنیا ارجاع داده شدند. تنگه های جورجیا و خوان دی فوکا. بیشتر سفرهای دریایی اکتشافی در سال ۱۷۹۱ صور
ت می گرفت. در زمستان آن سال، اسپانیا به بریتانیای کبیر پیشنهاد داده بود که تنگه خوان دی فوکا می تواند مرز بین قلمرو اسپانیا و بریتانیا باشد. در صورت توافق، اسپانیا باید پایگاه نوتکا ساند را به محلی در جنوب تنگه منتقل کند. این امر، علاوه برنیاز به درک بیشتر از موقعیت جغرافیایی تنگه، نایب السلطنه اسپانیای جدید را بر آن داشت تا دستور سفر اکتشافی دیگر را، این بار به رهبری فرانسیسکو الیزا، صادر کند. در اوایل می، الیزا فرماندهی سن کارلوس را به همراهی خوان پانتوژا و خوزه آنتونیو وردیا به عنوان خلبان اول و دوم، آغاز کرد. سن کارلوس با اسکونر (قایق) کوچکی نام سانتا ساتورنینا، با نام مستعارلا اورکاسیتاس و تحت فرماندهی خوزه ماریا نارواز، به همراهی خوان کاراسکوی خلبان، احاطه شد. آنها به مدت سه هفته، تنگه را به سوی شمال طی کردند و بالاخره به جزیره تگزادا رسیدند و به آن نام «اسیلا د تگزادا» دادند. آنها ورودی های مختلفی را نشان کردند، حضور نهنگ ها الیزا را به این فکر درست انداخت که گذرگاه دیگری وجود دارد که به اقیانوس راه دارد. اگرچه ایده گذرگاه شمال غربی به سمت اقیانوس اطلس تا آن زمان بسیار غیرممکن می نمود، ورودی های تنگه ج
ورجیا امیدها رو دوباره زنده کرد و همین منجر به سفر Dionisio Alcalá Galiano و Cayetano Valdes شد. نقشهٔ تقریبی تنگه جورجیا که در سفر به سانتا ساتورنینا تهیه شده بود، دهانه (چشمه) بزرگی را به سمت شرق نشان می داد. گزارش الیزا این طور بیان کرد که اگر هم گذرگاه شمال غربی وجود داشته باشد، باید در ادامهٔ این دهانه قرار داشته باشد. اسپانیایی ها نام این ورودی را «کانال فلوریدابلانکا» گذاشتند که بررسی دقیق آن در اولویت سفر گالیانو و والدس قرار گرفت. سرانجام مشخص شد که این کانال، دهانه رودخانه فریزر است. سانتا ساترنینا به قدری از ساحل دور بود که نمی شد زمین های کم ارتفاع (پایین تر از سطح دریا) را دید. در آغاز سفر دریایی ناروای، سانتا ساتورنینا از خلیج ادمیرالتی، ورودی دریاراه پیوجت (پیوجت ساند) عبور کرد. ناروای دید که این یک کانال بزرگ است که به سمت جنوب منتهی می شود و پس از بازگشت از شمال قصد کاوش آن را داشت. اما تنگه جورجیا بزرگتر از حد انتظار بود و ناروای با کمبود غذا مواجه شد. ناروای باید مستقیم به پورت دیسکاوری بازمی گشت و بعد الیزا مشتاق شد به نوتکا ساند بازگردد و گزارشی در مورد تنگه جورجیا ارسال کند. اسپانیایی ها
فرصت پیش دستی در کشف دریاراه پیوجت بریتانایی را از دست دادند که یک سال بعد در زمان جورج ونکوور کشف شد. با گذشت زمان، الیزا بیشتر اعتبارش را از اکتشافات صورت گرفته و مکان های نام گذاری شده در طول سفر ۱۷۹۱ به دست آورد ولی او درواقع خودش هیچ کاوشی انجام نداد. بیشتر اعتبارها باید به خلبانانش ناروای، کاراسکو، پانتوجا، و وردیا اختصاص یابد. زمستان سال های ۱۷۹۱ تا ۱۷۹۲ به آسانی گذشت. محموله های غذایی از مکزیک و کمک های نوتکاها به پایگاه کوچک الیزا کمک کرد تا زنده بماند. اواخر زندگی. در سال ۱۷۹۳، الیزا فرماندهی هیئت اعزامی را بر عهده داشت که سواحل کالیفرنیا را کشف کرد. از سال ۱۷۹۵ تا ۱۸۰۱، او فرمانده پایگاه دریایی در سن بلاس بود. او در سال ۱۸۰۳ به کادیز، اسپانیا منتقل شد. الیزا به خدمت در نیروی دریایی اسپانیا ادامه داد. هنگامی که اسپانیا از سال ۱۸۰۸ تا ۱۸۱۴ توسط ناپلئون اشغال شد، الیزا تعدادی از پُست سیاسی در کادیز داشت. میراث. جزیره الیزا به احترام او نام گذاری شد.
نبرد کورسون–چرکاسی که با عنوان محاصره کورسون–چرکاسی نیز شناخته می شود، نبردی در جبهه شرقی جنگ جهانی دوم در اوایل سال ۱۹۴۴ در ناحیه بین شهرهای چرکاسی و کورسون-شفچنکیفسکیی در مجاورت کرانه غربی رود دنیپر در جنوب کی یف بین نیروهای ورماخت و ارتش سرخ بود. در جریان این نبرد دو سپاه آلمانی در نزدیکی رود دنیپر به محاصره افتادند. نیروهای شوروی هفته ها تلاش کردند یگان های در محاصره را منهدم کنند. در طرف مقابل آلمانی ها نیز از داخل و خارج از محاصره در تلاش برای شکستن حلقه بودند. ورماخت در نهایت با تحمل تلفات سنگین قادر گشت بخشی از قوای خود را به سمت غرب از محاصره خارج کند. پیش زمینه. مجموعه عملیات های متوالی ارتش سرخ در سال ۱۹۴۳ مظهر بلوغ دکترین نظامی شوروی بودند. هر یک از این عملیات ها ضربه سختی بر پیکر ورماخت با مشکلات بی پایان در زمینه منابع، نیروی انسانی و سوخت، وارد آورد. تمرکز حملات ارتش سرخ در این عملیات ها بر نواحی جنوبی بود. تمام شش ارتش تانک شوروی در این قسمت عمل می کردند. ارتش سرخ در اوکراین برتری عددی سه به یک داشت. شوروی با عملیات های فریب اغلب برتری عددی بسیار بیشتری همچون ده به یک در برخی نقاط خاص رخنه ایج
اد کرده بود. پیشروی ارتش سرخ در جنوب تا پایان ماه دسامبر سال ۱۹۴۳ موجب پس گرفته شدن کی یف و ایجاد یک برآمدگی در خط مقدم شوروی تا غرب ژیتومیر گشت. ارتش چهارم زرهی در جناح شمالی گروه ارتش جنوب ورماخت با توانی فرسوده قادر به مقاومت در برابر این حملات نبود. جبهه یکم اوکراین شوروی تحت امر ارتشبد نیکولای واتوتین با نفوذ صد کیلومتری در عرض یک هفته اتصال گروه ارتش های جنوب و مرکز ورماخت را قطع کرد. افزایش کیفیات رزمی ارتش سرخ در تمامی سطوح عیان و مفهوم عملیات در عمق آن با اتکا به شبکه تدارکاتی به شدت بهبود یافته، مؤثر واقع شده بود. بدین ترتیب خط مقدم گروه ارتش جنوب ورماخت در اوکراین به هیچ وجه خطی شمال-جنوب که بهترین زاویه جهت حفظ شدن توسط نیروهای محدود و تضعیف شده آلمانی به حساب می آمد، نبود و این یگان خطی کم و بیش مورب را حفظ کرده بود؛ چرا که ورماخت سعی داشت بلندترین خط ممکن را نگاه دارد. در این شرایط، درحالیکه ورماخت با تحمل تلفات سنگین نبردهای گذشته، با نیروی اندک در اختیارش قادر به حفظ این موقعیت نبود و گروه ارتش جنوب آن در خطر افتادن در محاصره با چرخش نیروهای ارتش سرخ به سمت جنوب، بین آن ها و دریای سیاه یا کوه
های کارپات قرار داشت، برخی از جمله فیلدمارشال اریش فن مانشتاین، فرمانده گروه ارتش جنوب، مایل به رها کردن مواضع رود دنیپر و عقب نشستن به خطی کوتاه تر بودند. ورماخت از این طریق می توانست لشکرهایی را آزاد کند و در جایگاه ذخیره قرار دهد تا به کمک آن ها حفره های ایجاد شده در سایر قسمت های خط مقدم را پر کند یا در زمانی مناسب دست به ضد حملات بزند. به هر صورت چنین طرحی که به از دست رفتن اراضی زیادی می انجامید، خوشایند فرماندهی عالی آلمان نبود؛ چرا که از منظر راهبردی تصور می شد هر چه خط مقدم در قسمت جنوبی به مرز رومانی نزدیک تر شود احتمال خروج این کشور که همراهی عمده ای با آلمان داشت، از جنگ بیشتر می گردد. از این رو نیروهای آلمانی در خم رود دنیپر در جنوب برآمدگی ارتش سرخ، فرمان به حفظ مواضع پیشین خود به هر قیمتی گرفتند. تعدادی از یگان های ارتش یکم زرهی ورماخت حتی همچنان از طریق گذرگاه کم عمق اما ظاهراً غیرقابل دفاع و از نظر عملیاتی بی ارزشی در نیکوپول، آن سوی دنیپر حضور داشتند. انبر شمالی محاصره. ارتشبد واتوتین ارتش های سوم تانک محافظ و یکم تانک خود را وارد شکافی که توسط ارتش های تفنگ دار آن در جناح شمالی گروه ارتش جن
وب ورماخت ایجاد شده بود، کرد. این نیروها با چرخش به طرف جنوب، در پشت سر گروه ارتش جنوب ورماخت، رو به وینیتسا آوردند. سپاه ۴۲ در جناح راست ارتش چهارم زرهی ورماخت از ۲۶ دسامبر زیر حملات مداوم نیروهای ارتش سرخ به سمت جنوب قرار داشت. در جنوب این سپاه، سپاه ۱۱ از ارتش هشتم ورماخت نیز در تمامی خط مقدم خود درگیر رزم دفاعی سنگین بود. هر دو سپاه ورماخت موظف به حفظ خطوط مقدم خود در مقابل نیروهای قدرتمندتر دشمن، به منظور تأمین پایگاهی مناسب برای ضد حمله احتمالی ورماخت از همان موضع، بودند. در شمال سپاه ۴۲ ورماخت، سپاه ۷ از ارتش چهارم زرهی ورماخت در برابر جناح جنوبی برآمدگی حاصل از رخنه ارتش سرخ قرار داشت. این سپاه از روز ۲۰ دسامبر در حال تهاجم به سمت غرب علیه پیشروی ارتش سرخ به سمت جنوب، بود اما به نتایج قابل توجهی نرسید. شرایط دو سپاه ۴۲ و ۱۱ ورماخت که عناصر پیشین آن ها در کرانه رود دنیپر در حال مبارزه بودند و جناحین بیرونی طولانی آن ها به شکل ناکافی محافظت شده بود، موجب پدیداری امکان اقدام ارتش سرخ برای به محاصره درآوردن و انهدام هر دو سپاه گشت. فرمانده سپاه ۴۲ از میانه ماه دسامبر خواهان دریافت مجوز عقب نشینی به پشت رو
د روس بود. در این صورت این سپاه به جای دفاع از خط مقدمی به طول ۱۲۰ کیلومتر با دو لشکر، می توانست در مواضع دفاعی کوتاه تر پشت یک مانع طبیعی مستقر شود. به هر صورت با این درخواست مخالف شد. سپاه ۴۲ ورماخت در طول ماه دسامبر خود مقداری تمهیدات احتیاطی صورت داد. دو قسمت مواضع دفاعی پشت خط مقدم در شمال رود روس در شرق بوگوسلاو مهیا گردید. تمامی ذخایر غذای حاکمیت غیرنظامی آلمان در حوزه سپاه ۴۲، نیز به سمت جنوب رود روس تخلیه شد. حملات پیاده نظام شوروی با پشتیبانی تانک ها علیه مواضع سپاه ۴۲ ورماخت تا اواخر ماه ژانویه سال ۱۹۴۴ ادامه داشت. از میانه ماه ژانویه سال ۱۹۴۴، حملات ارتش سرخ به وضوح بر جناح چپ سپاه ۴۲ ورماخت، محل اتصال آن به سپاه ۷ ورماخت، متمرکز گشت. سپاه ۴۲ ورماخت بیشتر حملات ارتش سرخ را تا روز ۲۴ ژانویه سال ۱۹۴۴ دفع کرد. این درگیری ها با وارد آوردن تلفات و فرسودگی جسمانی، توان رزمی نیروهای آلمانی را هر چه بیشتر تحلیل برد. فرماندهان آلمانی جهت پوشش دادن به رخنه های پدید آمده، با باز کردن برخی قسمت ها که کمتر تحت فشار بودند، مداوما یگان ها را جابه جا و به نقاط در خطر منتقل می کردند. بجز حوالی رود روس، مابقی اراضی
در این ناحیه تقریباً کاملا مسطح بود و عوارض جغرافیایی اندکی مناسب دفاع دربرداشت. روز ۲۵ ژانویه ارتش سرخ حمله گسترده ای از شمال به جنوب علیه سپاه ۷ ورماخت آغاز کرد که موجب عقب نشینی لشکر جناح راست آن به سمت جنوب شرقی و جنوب شد. بدین ترتیب تا پایان همان روز جاده هایی که به جناح چپ و پشت سر سپاه ۴۲ ورماخت منتهی می گشت، در مقابل ارتش سرخ باز شدند. نیروهای شوروی از طریق این جاده ها از راه مدوین، در جهت غرب به شرق، به سمت بوگوسلاو و استبلف پیشروی کردند. حملات ارتش سرخ در روز ۲۵ ژانویه و روزهای پس از آن با ایجاد یک رخنه عمیق، سپاه های ۴۲ و ۷ ارتش چهارم زرهی ورماخت را از یکدیگر جدا کرد. این شرایط سپاه ۴۲ ورماخت را واداشت خط مقدم جدیدی در طول خط بوگوسلاو–استبلف از شمال به جنوب ایجاد کند. در ابتدا، برای مدت کوتاهی، به نظر می رسید سپاه ۷ ورماخت قادر به بستن شکاف و بازیابی شرایط خواهد بود اما پس از چند روز نیروهای شوروی موفق به تعریض رخنه خود شدند و مشخص گشت سپاه ۷ ورماخت با سرعت در حال عقب نشینی به سمت جنوب غربی است. در این حال پدیداری یکباره ارتش جدید ششم تانک محافظ شوروی در شمال غربی مواضع آلمانی ها موجب غافلگیری آن
ها شد. در این قسمت واتوتین از روز ۲۶ ژانویه اقدام به تهاجم کرد که رخنه در دفاع ورماخت برای او دشوار بود. انبر جنوبی محاصره. کونف، فرمانده جبهه دوم اوکراین شوروی، از روز ۱۹ ژانویه در یک عملیات خدعه، سعی در نشان دادن این داشت که ارتش پنجم تانک محافظ در حال متمرکز شدن در جنگل های غرب کیروفوگراد است. درحالیکه این ارتش به شکل مخفیانه ۱۰۰ کیلومتر به سمت شمال حرکت کرد تا آماده به محاصره درآوردن برآمدگی خط مقدم آلمانی ها شود. علاوه بر مواضع ساختگی، تحرکات خودروها و ارتباطات رادیویی دروغین برای القای حضور ارتش پنجم تانک محافظ، نیروهای تفنگ دار شوروی در ناحیه خدعه نیز یک حمله محدود صورت دادند تا تصور آماده سازی برای ورود نیروهای متحرک به میدان در آلمانی ها پدید آید. ارتش هشتم ورماخت از روز ۲۱ ژانویه متوجه فریب دشمن شد اما آلمانی ها فرصت اندکی برای برقراری دفاع قدرتمند یافتند. ارتش سرخ در جناح راست و قسمت مرکزی سپاه ۱۱ ارتش هشتم ورماخت رخنه هایی صورت داد. سپاه ۱۱ ورماخت جهت اجتناب از افتادن در محاصره و یک پارچه نگاه داشتن خط مقدم خود، جناح راست و مرکزی خود را به سمت غرب و شمال غربی عقب کشید. روز ۲۵ ژانویه ارتش پنجم تانک
محافظ شوروی، با تعقیب شدت توسط سپاه ۵ سواره نظام محافظ شوروی، از بین ارتش های چهارم محافظ و پنجاه و سوم شوروی عبور کرد و به طمت غرب یورش برد تا به تهاجم واتوتین از شمال متصل گردد. در این زمان نیروهای آلمانی در شرق برآمدگی خط مقدم ارتش سرخ، برای نخستین بار فرمان به آماده سازی جهت خروج در حال مبارزه از محاصره در حال شکل گرفتن، دریافت کردند. خروج به سمت غرب به وضوح غیرممکن بود؛ بنابراین جنوب غربی یا جنوب تنها جهت های ممکن بدین منظور به حساب می آمدند. ارتش سرخ روز ۲۸ ژانویه تنها مسیرهای تدارکاتی سپاه های ۴۲ و ۱۱ ورماخت از طریق شپولا و زونیگورودکا، را قطع کرد. فن مانشتاین برای نجات نیروهای درون حلقه و بازیابی شرایط تا جای ممکن، روز ۱ فوریه اقدام به ضد حمله کرد. از ۹ لشکر زرهی پیش بینی شده برای این ضد حمله صرفاً چهار لشکر سوم، یازدهم، چهاردهم و شانزدهم زرهی با مجموعاً تنها ۵۸ تانک و توپ تهاجمی و حدود ۳۸۰۰ نفر نیروی پیاده نظام، قادر به مشارکت در آن شدند. به هر صورت، در چند روز آغازین ماه فوریه، رخنه دیگری توسط نیروهای شوروی موجب چرخش جناح راست سپاه ۷ ورماخت و عدم امکان حفظ مواضع در آن شد. با عقب نشینی بخش مرکزی آن
به سمت غرب و جناح راست آن به سمت شمال غربی، تمام سپاه ۷ ورماخت در حال دور شدن از یگان های مجاور آن در جنوب شرقی بود. در این ناحیه نیز خط مقدم ورماخت دیگر ممتد نبود و خروج از محاصره از آن جهت هم دیگر امکان نداشت. تا روز ۳ فوریه با اتصال ارتش های ششم تانک محافظ و پنجم تانک محافظ شوروی، لایه بیرونی تشکیل گردید و دو سپاه ۴۲ و ۱۱ ورماخت متشکل از ۶ لشکر تضعیف شده از جمله لشکر پنجم زرهی اس اس "وایکینگ" مجموعاً با حدود ۵۴ هزار نفر نیرو، کاملاً به محاصره افتادند. ارتش های چهارم محافظ، بیست و هفتم و پنجاه و دوم شوروی لایه درونی حول آلمانی ها را ایجاد کردند. اقدام نیروهای آلمانی برای خروج از محاصره. سپاه ۴۲ ورماخت با تمرکز بر حرکت به سمت جنوب، وادار به تضعیف خطوط مقدم شمالی و غربی خود شد؛ این مسئله موجب عقب نشینی آهسته این قسمت ها گشت. این تحولات در کنار عقب نشینی سپاه ۱۱ ورماخت، باعث کاهش تدریجی مساحت ناحیه تحت محاصره و متمرکز شدن هر چه بیشتر نیروهای داخل آن گردید. در جریان چند هفته رزم دفاعی، نیروهای داخل محاصره با از دست دادن روزانه حدود ۳۰۰ نفر، تلفات زیادی دادند و به وضوح به تنهایی توانایی شکستن حلقه محاصره را نداش
تند؛ از این رو، کاملاً عیان بود که نیرویی خارج از منطقه تحت محاصره می بایست در این امر به آن ها یاری می رساند. بر این اساس، به یگان های داخل محاصره اطلاع داده شد سپاه ۳ زرهی ورماخت که در ۴۰ کیلومتری جنوب غربی این ناحیه قرار داشت، حمله ای به سمت مورنتسی صورت خواهد داد تا موضع نجات پیشینی برقرار سازد. جز چهار لشکر زرهی یکم، شانزدهم و هفدهم پیاده نظام و یکم زرهی اس اس "لایب اشتاندارته اس اس آدولف هیتلر"، «برگ برنده» سپاه ۳ زرهی ورماخت در هنگ زرهی سنگین "بِکه" با ۳۴ تانک تیگر و ۴۶ تانک پنتر، بود که عملکرد درخشانی در شکستن محاصره اومان داشت و توانست در عرض یک هفته با از دست دادن تنها ۴ تانک خود، ۲۶۸ تانک دشمن را از بین ببرد. همزمان، سپاه زرهی ۴۸ ورماخت، در فاصله مشابهی در جنوب، نیز می بایست حمله ای به جانب شمال به طرف اولشانا به انجام می رساند. روز ۶ فوریه، در پیامی از جانب ارتش هشتم ورماخت، موعد آغاز عملیات خروج و نجات روز ۱۰ فوریه تعیین گردید. در اثر آغاز یک باره فصل گل آلود شدن راه ها ("راسپوتیتسا")، به درخواست نیروهای در محاصره جهت تکمیل آماده سازی، این تاریخ تقریباً یک هفته به تعویق افتاد. گِل راه ها اثر بسیا
ر بدی بر ظرفیت نیروی های زرهی ورماخت گذاشت؛ به وجهی یک تانک پنتر با مصرف تمام ۷۳۰ لیتر سوخت خود تنها قادر به پوشش مسافت ۳٫۵ کیلومتری بود. جهت ایجاد یگانگی فرماندهی در درون منطقه تحت محاصره، دو سپاه محاصره شده ورماخت تحت امر سپهبد ویلهلم اشتمرمان، فرمانده سپاه ۱۱ ورماخت، قرار گرفتند و گروه "اشتمرمان" نامیده شدند. تعدادی از افسران ورماخت توسط هواگرد ترابری که قادر به فرود درون منطقه تحت محاصره شده بود، از آن خارج شدند. طبق اعلام "لوفت وافه"، بین ۹ تا ۱۴ فوریه روزانه تا ۱۸۵ تن تدارکات به محاصره شدگان ارسال گردید. شرایط جوی زمستانی موجب توقف این تدارکات رسانی شد. در همین حال، ارتش دوم هوایی شوروی به منظور انهدام مدافعان پیش از رسیدن کمک برای آن ها، برای از بین بردن پناهگاه نیروهای آلمانی، نواحی مسکونی را با بمب های آتش زا بمباران می کرد. حملات مداوم نیروهای شوروی از جنوب شرقی به سمت کورسون و شندروفکا و از غرب به سمت استبلف، ناحیه تحت محاصره را در خطر تقسیم شدن قرار داده بود. با وجود این که تمامی این حملات دفع شدند اما میزان نیروهای در دسترس برای عملیات خروج از محاصره را هر چه بیشتر کاهش دادند و تأثیر خسارت باری ب
ر روحیه آن ها گذاشتند. روز ۹ فوریه نماینده ای از جانب ارتش سرخ نزد آلمانی های در محاصره فرستاده شد تا از آن بخواهد تسلیم شوند. با وجود برخورد و پذیرایی مناسب از این نماینده، هیچ پاسخی به خواسته او داده نشد. سپهبد والتر فون زایدلیتس-کورتسباخ که پیش از این خود در استالینگراد تسلیم دشمن شده بود و با آن همکاری سیاسی می کرد، با نوشتن نامه ای مفصل از فرماندهان نیروهای در محاصره خواست خود و نیروهایشان را تسلیم کنند. به این درخواست هم پاسخی نگرفت. عملیات نجات ورماخت از روز ۱۱ فوریه با ۱۴۹ تانک و توپ تهاجمی آغاز شد. گل آلود بودن راه ها، مسائل تدارکاتی از جمله کمبود سوخت و دفاع شوروی، مشکلات فراوانی برای آلمانی ها در فاصله ۳۰ کیلومتری بین گذرگاه رود گنیلوی تیکیک و ناحیه تحت محاصره ایجاد کرد. در این درگیری ها هر دو طرف متحمل تلفات سنگین شدند. تنها در روز ۱۳ فوریه آلمانی ها حدود ۱۰۰ تانک و توپ خودکششی شوروی را منهدم نمودند. تا روز ۱۵ فوریه از توان لشکر یکم زرهی اس اس تنها سه تانک و یک توپ تهاجمی باقی ماند. روز ۱۴ فوریه عناصر سپاه ۴۲ ورماخت موفق به تصرف خیلکی و کوماروفکا، در ۳ تا ۵ کیلومتری غرب شندروفکا، شدند تا نقطه مناس