Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به "x" تبدیل یافته است: بدو گفت زانسان که تابنده شید برآید یکی پرده بینم سپید (فردوسی) در زبان سانسکریت بنا به قاعده ای که واج "h" اوستایی "s" است، پس svar به جای هور می باشد و "sol" لاتینی نیز از همین اصل است. خراسان نیز از واژه های کهن و سرزمین های خاوری بوده و به خورآسان مى خواندند به چم بر آینده و بالا رونده همان خورشید را گویند. خورشید در اوستا. در گاهان. از خورشید در گاهان تنها به شیوه یک آفریده یاد شده است. همین آفریده آن چنان درای ارزش است که اگر کسی از او به زشتی یاد کند، به مانند این است که اشونی (پیرو راستی) را می کشد یا اینکه کشتزارها را ویران می کند. برای این که خورشید سرچشمه فروغ و گرما بوده و او را به دیده ارج و گرامیداشت می نگریستند. بند ۰۱ اهونودگاه گویای این گفتار است. در بند ۳ اشتودگات هم از اهورامزدا می پرسند که چه کسی راه گردش را به خورشید و ستارگان داده است. در اینجا هم می نگارید که نماد آفرینش همراه با خورشید، ماه و ستارگان آمده است.۷۲در سه گات دیگر نامی از خورشید برده نشده است. در فروردین یشت. در این یشت هم خورشید بارها ستایش شده است. در بند ۱۸ اهورامزدا فروغ سفید و درخشان خوانده شده
است و او را زیباترین پیکر می داند. سپنتا بودن خورشید آن چنان است که همراه با اهورامزدا ستوده شده است و فروزه تیزاسب نیز برای خورشید آورده شده است. براساس بند ۲۹، والایی جایگاه خورشید نمایان می شود که او را همراه با امشاسپندان می ستایند. در رشن یشت. این یشت دارای ۸۳ بند می باشد که در بند ۵۲ آن خورشید به همراه ماه و ستارگان به همچون نمادی از آفرینش آمده است . در بند ۴۳ ما به جایگاه خورشید که در بالای فراز کوه هراست، پی می بریم. در این بند، بودن خورشید به نمود ایزدی با یکی از فروزه هایش است. در آبان یشت. در این یشت درمی یابیم که آب و روشنایی از یک خاستگاه و سرچشمه هستند. اهورامزدا در خورشید جایگاه ناهید را برقرار نموده و از آنجاست که بر اثر مویه و لابه پارسایان و پرهیزکاران از سپهر ستارگان یا از بلندترین فراز کوه هرا به سوی نشیب می شتابد. اردیسور ناهید یک رود مینوی و آسمانی است که راه جریانش از بالای کره خورشید است نه در روی زمین و از این سوی، مانند سایر آب های مینوی دچار جانوران آبی اهریمن نیست. بنابر بند ۱۹۶۱این یشت، ستایش و نیایش ناهید هم تنها باید در هنگام بودن خورشید و در روشنایی باشد که این خود نشان دهنده
پبوند مینوی بین آب و روشنایی می باشد. به سخن دیگر، تا هنگامی که نور آفتاب هست، این نیایش ارزش دارد و ستایشی که بعد از برآمدن آفتاب انجام گیرد، شایسته ستایش دیوهاست. در هفت هات. در این یشت کالبد اهورامزدا به سان خورشید نمودار شده است و خورشید زیباترین پیکر را در میان آفریدگان دارد: بند ۶:ای مزدااهورا در میان ترکیب ها، زیباترین ترکیب فروغ این جهان را و در عالم زبرین (ترکیبی را که) در میان بلندترین فروغ که خورشید نامیده می شود و از آن تو می شمریم. نیگه هاام... در یسنا. در یسنا هم خورشید به گونه های گوناگون نمود پیدا می کند. گاه به صورت یکی از پدیده های آفرینش است که همراه با ماه و ستارگان می آید، یا یکی از ایزدان است که در این حالت، از برای فروغش به چشم اهورامزدا تعبیر می شود. در یسنا-ها ابند ۱۱ خورشید تیزاسب، دیدهٔ اهورامزداست که در ردیف اهورا و مهر مورد ستایش قرار گرفته است که در روز هرمزد، ماه فروردین این ستایش به جای آورده می شود، و در یسنا، ها ۴ بند ۶۱ نیز برای خشنودی وی در همان روز و ماه نذر می کنند.۸۱در یسنا ۲ بند ۶۱،۳ بند ۸۱،۴ بند ۱۲، ۶ بند ۵۱ و ۷ بند ۸۱، در همهٔ آنها، خورشید همراه با ماه و ستارگان و زمی
ن و آسمان و آب و باد و گیاه ستوده شده است. در یسنا، ها ۶۱ بند ۴، علو مقام و تقدّس خورشید تا بدانجا که همسنگ اهورامزدا، آذر پسر-اهورامزدا و گوشورون نیایش می شود. خورشید همراه با صفات و ویژگی هایش در بند ۴ از یسنا، ها ۵۲ ستوده می شود که علاوه بر اهورامزدا و مهر، برای اوّلین بار در یسنا و همراه با امشاسپندان آمده و در ردیف آنان قرار می گیرد.۱۲ براساس یسنا، ها ۶۳، بند ۶ که جزء هفت هات می باشد، روشنی و زیبایی کالبد و پیکر اهورامزدا به مانند خورشید است.۲۲در سراسر یسنا برای اولین بار در هات ۸۶ بند ۲۲ است که به سوی خورشید نماز می گزارند، در اینجا نیز از او به عنوان دیدهٔ اهورامزدا یاد شده است.۳۲در یسنا، هات ۱۷ بند ۹ نیز خورشید دوباهر یکی از آفریدگان است و همراه با دیگر مخلوقات ستایش می شود.۴۲ در آخرین یسنا که هات ۲۷ است در بند ۷ آن برای خورشید، وای، ما را اسپند، آذر پسر اهورامزدا و... نیرو، زور، نیایش و بهترین ها را خواهانند. او را می ستایند و متقابلاً از او اجابت آرزوهایشان را خواستارند. در خرده اوستا. خرده اوستا گزیده ای است از سراسر نامه مینوی که بهدینان آن را در نمازها، نیایش ها و جشن های روزانه ماهیانه و سالیانه
به کار می گیرند. در پاره ادعیهٔ خرده اوستا پنج نماز و آخرین در پیوند به خورشید، مهر، ماه، آب و آتش بودش دارد. نماز و نیایش که وابستگی با خورشید است، خورشید نیایش نام دارد و یکی از نیایش های پنج گانه است.۸۲خورشید نیایش هرروز سه بار درها و نگاه و در رپیتو نگاه در وراوزیرین گاه،۹۲یعنی در پگاه، نیمروز و پسین خوانده می شود. این نیایش اوستایی دارای ۹۱ بند است. مگر بندهای نخست، سایر بندهای بنیادی آن با بندهای ۱ تا ۷ خورشید یشت هم خوانی دارد. در آغاز ستایشگر نام اهورامزدا را همراه با فروزه هایش یاد کرده و می ستاید و از او خورشید یاری درخواست می کند و از گناهان خود ابراز پشیمانی می کند.۰۳در بندهای ۱ و ۲ برای خورشید همراه با اهورامزدا، امشاسپندان، فروهرهای اشنونان و وای، نماز اشم و هو می گزارند و بر او درود می فرستد و خشنودی اهورامزدا و شکست اهریمن را خواهانند. در بند ۵ از این نیایش، به خورشید درود و نماز می فرستند که در اینجا نیز از برای فروغش چشم اهورامزدا تعبیر شده است. او را سه بار در هاونگاه، رپتیونگاه و ازیرینگاه می ستایند. در هاونگاه، به پشتیبانی او همیاری بهمن، شهریور و اشه بهروزی ابدی تن را خواهانند. در رپتیو
نگاه زیباترین پیکر را در میان پیکرها از آن خورشید می دانند و در ازیرینگاه خواستارند که به سوی خرد مینوی رهنمون شوند.۲۳در بند ۶ ازیرینگاه، مزداپرستان به آفریدگار درود می فرستند و خشنودی او را خواهانند. پیروزی خورشید و افزایش فرّه و بزرگی او و گسترش دین نیک مزدیسنان را در هفت کشور و سراسر گیتی آرزومندند.۳۳به طور کلی، در خورشید نیایش بیش از هرچیز دیگری والایی جایگاه خورشید روشن است. وی بزرگترین ایزد سودمند و یاور مردم شناخته شده است که او را سه بار در روز یا در سه هنگام می ستودند. هرکس خورشید را می ستود، ضد تمامی دیوها و پلیدی ها مقاوم می شد. خورشید را پاکیزه کننده و پاک کننده همه آفرینش می دانستند و ازاین رو بود که افزایش فرّ و فروغ او را خواستار بودند. در دو سیروزه کوچک و بزرگ که بخشی از خرده اوستاست، تنها در بند یازدهم آن نامی از ایزد خورشید برده شده است. به این انگیزه در گاهشماری فردایی روز یازدهم هر ماه، خورروز خوانده شده است. در بند ۱۱، سیروزه کوچک و ۱۱ سیروزه بزرگ، خورشید با فروزه های بی مرگ (جاودانی) شکوهنده تیز اسب، ستوده شده است.۵۳ در ویسپرد. خورشید در ویسپرد در کردهٔ ۹۱ آن ستوده شده است که ناهمگونی چن
دانی با سایر بخشهای اوستا ندارد. در این کرده او را هم پایه امشاسپندان، برزن درخشان، سپندارمذ، فر، آذر و اشا می ستایند. خورشید در نسک های پهلوی. در وندیداد. در فرگرد دوم، در داستان جم، خورشید دارای خویشکاری ارزنده ای است. به عنوان نمونه، آن جا که زرتشت از هورامزدا می پرسد: چه فروغی است که از کاخ جمشید می تابد، به پاسخ می گوید آن ها فروغ های جاودانستارگان و ماه و خورشید است که سالی یک بار در آنجا برآمدن می نماید و سپس، ایوار می کند.۶۳ در دین زرتشتی، خورشید در شمار پاک کننده هاست. در بیشتر این فرگردها که در پیوند با فرمان ها است، خورشید به برنام پدیده ای از آفرینش، کارش پاکیزه کردن و از بین بردن آلودگی ها و پلیدی است. در فرگردهای پنجم و ششم این نکته به خوبی نمایان است. در این فرگردها چگونگی عمل "خورشید نگرشنی"را نشان می دهد. این عمل را در بارگاه مردگان به جای می آورند. مرده را از"کته"۷۳بیرون می بردند، در فصل مناسب برای دخمه حمل می کردند، در بلندی کوه و تپه قرار می دادند، به گونه ای که چشم ها به سوی خورشید قرار می گرفت و این نوعی وسیله آمرزش بود. اگر مزداپرستان مردگان را خورشید نگرشنی نمی کردند، مانند آن بود که م
رد پارسایی را کشته اند.۸۳ بندهای ۵۴ و ۶۴ از فرگرد هفتم دربارهٔ مدّت تابش خورشید و چگونگی پاک شدن زمینی است که کالبد مرده بر آن قرار گرفته است.۹۳ بند ۱۵ همین فرگرد (ف ۷) ارزشمندی ویران کردن گورها و دخمه ها را در این دین نشان می دهد، به گونه ای که اگر کسی این کار را انجام دهد، یکسره به بهشت می رود و در آنجا اهورامزدا همراه با خورشید، ماه و ستارگان به او درود می فرستند و خوشامد می گویند.۰۴ در بند ۱۴ فرگرد نهم آمده است که خورشید و ماه و ستارگان وارونه خواستشان به ناپاکان می تابند که در این جا مراد از ناپاکان کسانی هستند که مرده را لمس یا مالش می کنند.۱۴ فرگرد یازدهم وندیداد شامل نیایش هایی است که برای دور راندن"نسو"۲۴ خوانده می شود، و اشاره به چیزهای ویژه ی دارد که باید پاک گردد، مانند خانه، آب، آتش، ماه، خورشید و غیره که نیایش های همگانی است به زبان معمولی اوستایی که هنگام پاک کردن همه چیزها به گونه ای یکسان خوانده می شود.۳۴ در فرگرد بیست و یکم، از دیرباز ایرانیان بر این باور بودند که آب و روشنایی از یک چشمه اند و به همان جا بازمی گردند. هرروز خورشید و ماه و ستارگان از البرز برمی آیند و هرروز، همه آب های روی زمی
ن از فرازهای البرز به زمین فرو می ریزند. از آن جایی که روشنایی را از سرچشمه خورشید و ماه و ستارگان می دانستند، آب ها را سه بار می ستایند، یک بار با خورشید، بار دیگر با ماه و سرانجام، با ستارگان.۴۴ بند ۵:به درآی، طلوع کن، ای خورشید تیزاسب و از فراز کوه البرز، روشن کن آفریدگان و آفرینش را.۵۴در بند ۷۱ از خورشید، ماه و ستارگان خواسته شده که طلوع کنند تا دیوان را برانند.۶۴ هور در بن دهشن. بن دهشن به معنی آغاز آفرینش، نام کتابی است به زبان پهلوی که دربارهٔ آفرینش، چگونگی و هدف آن گفتار می کند. "جنبش خورشید چون بزرگتر تیر سه پره است، اگر آن بزرگترمرد از آن بزرگترکمان بیفکند خورشید را از آن گاه که اختری را بهلد تا آن که دیگری را بباید، میانگین درنگ به اندازه ی[زمانی است که]مردی سنگی بستاند و بیفکند۰۵ در روایات پهلوی۱۵آمده است: "گرده خورشید به اندازه ایرانویج و یک هفتم خونیرث است"۲۵ خورشید به عنوان نماد آفرینش را هرمزد همراه ماه و ستارگان در میان آسمان و زمین می آفریند و سالاری اختران را بدو می بخشد. به عنوان ایزد، خورشید واجد فروزه های بی مرگ، باشکوه و تنداسب می شود. چرایی بی مرگی او رفتن و آمدنش تا فرارسیدن تن پسین
است. شکوهش به خاطر داشتن سلاح های فراوان است که با آنها پلیدی و بدی ها را نابود، و زمین و همهٔ آفرینش را پاک می کند. به از برای فروزه ی تنداسب است که مانند اسبی تیزتک در پهنه آسمان از خاور به باختر می تازد. "هور خورشید بی مرگ، باشکوه ارونداسب. او را بی مرگی این که تن پسین و آمدن و رفتن خودشید بود. او را ارونداسبی اینکه او را اسب نیکویی است، زیرا به فرّه در واسپ باره دارد. او را شکوهمندی اینکه وی را سلاح بسیار است.۳۵ در متون پهلوی با ایزد دیگری روبرو می شویم به نام اوش بام (us-bam). این ایزد در اوستا به گونه usah- و bama- آمده است که دو ایزد جداگانه هستند. usah- به معنی پگاه، خود ایزدی است نماد پرتوی از خورشید. پیش از فراز آمدن خورشید به آسمان، ایزد دیگری به نام bamya- به آسمان آمده، گردونه خورشید را رهبری می کند. اوش و بام در نوشته های پهلوی به صورت ایزد واحدی به همین نام درآمده اند. "اوش بام آن[هنگام]است که تیغ خورشید برآید، هنگامی که روشن خورشید پیدا و تنش ناپیدا است،[تا]هنگامی که خورشید پیدا شود که بام اوش است".۴۵ در متون پهلوی بین انسان و خورشید نوعی ارتباط برقرار است. کیومرث، نخستین انسانی است که هرمزد م
ی آفریند. او تجسّم آفرینش مردم است که آفریدنش هفتاد روز به درازا انجامید. او روشن مانند خورشید است که این روشنی نشان دهندهٔ سرشت خورشیدی انسان است. "ششم کیومرث را آفرید، روشن چون خورشید. او را به اندازهٔ چهار نامی بلندی بود. پهنا[ش]چون بالا[ش]راست، به بالای رود دائیتی که[در]میانهٔ جهان ایستد". در روایات پهلوی نیز آمده است که روشنی خورشید افزون بر آنکه از مینوی خورشید است، از تن و شکل مردمان نیز هست. هنینگ براساس متون پهلوی باور دارد که ایرانیان در پایه چهار آسمان را بازمی شناخته اند:۱-سپهر اختران ۲-ماه پایه ۳-خورشید پایه ۴-بهشت. ... از ستاره پایه تا ماه پایه بیش از سی و چهار هزار پرسنگ است، از ماه پایه تا خورشید پایه سی و چهار هزار پرسنگ، از خورشید پایه تا به آسمان سی و چهار هزار پرسنگ، از ستاره پایه تا به اینجا[-زمین]سی و چهار هزار پرسنگ و از اینجا تا به آسمان زیش[زمین]یازده هزار پرسنگ است". "از ستاره پایه تا خورشید پایه آن برترین زندگی[-بهشت]است که به خورشید پایه است."۷۵در مینوی خرد، یکی از اندرزنامه های پهلوی نیز با همین لایه ها روبرو می شویم: "... مینوی خرد پاسخ داد که بهشت نخست از ستاره پایه تا ماه پایه
و دوم از ماه پایه تا خورشید پایه و سوم از خورشید پایه تا گرزمان آنجا که آفریدگار هرمزد برنشیند و بهشت نخست اندیشهٔ نیک و دوم گفتار نیک و سوم کردار نیک است."۸۵ در ارداویرافنامه، یکی دیگر از نسکهای پهلوی، ارداویراف سه لایه ستاره پایه، ماه پایه و خورشید پایه را به شیوه نمادین به سان اندیشه، گفتار و کردار نیک منتسب می کند. مقایسه ایزد خورشید با سوریا. در فرهنگ هندو ایرانی علاوه بر بعضی شخصیت های مقدس- ستارگان مقدس نیز وجود دارد که گاهی تا درجه خدایی ارزش دارند. کوههای مقدس- رودهای مقدس- چشمه های مقدس - درختان مقدس نیز بودش دارد. در استوره های هند با سه خورشید خدایی روبه رو هستیم، ولی در ایران فقط یک ایزد خورشید وجود داشته. در هند خورشید جایگاه و ارزش بالاتری دارد تا ایران. در هند ایزد خورشید خود زاده خدایان است و زنان و فرزندان بسیاری هم دارد، ولی در اساطیر ایران خورشید را اهورامزدا می آفریند و زن و فرزند هم ندارد. در استوره های هند ریخت و چهره خورشید توصیف می شود، ولی اساطیر ایرانی تنها از اندازه و شتاب آن سخن می گویند. در هند خدای خورشید در آخر زمان می تواند ویژگی نابودگرایی داشته باشد؛ ولی اساطیر ایرانی برای ا
و چنین ویژگی دارا نیست. در ایرانی (اوستا)، از خورشید به چشم اهورامزدا تعبیر شده. در هند نیز سوریا (ایزد) (خداخورشید) چشم خدایان انگاشته شده است. در استوره های ایرانی پاک کنندگی و از بین بردن پلیدی از فروزه ها خورشید است. در استوره های هندی نیز پاککنندگی و نابودگری اهریمنان از فروزه ها اوست. در هند خورشید سوار بر گردونه ای است که هفت اسب او را می کشد یا سوریا به ریخت اسب بر همسر خود نمایان می گردد و فرزندان دستاورد از این آمیزش سر اسب دارند. چه در هند و چه در ایران، خورشیدگرفتگی و ماه گرفتگی نشانه اهریمن و کار دیوان و اهریمنان شمرده شده است.
این مقاله فهرستی از ترکیب های تیم های حاضر در مسابقات جام ملت های آفریقا ۲۰۱۵ است که نخستین بار با حضور ۱۶ تیم از تاریخ ۱۷ ژانویه تا ۸ فوریه ۲۰۱۵ در کشور گینه استوایی برگزار شد. گروه A. گینه استوایی. سرمربی: استبان بکر بورکینافاسو. سرمربی: Paul Put گابن. Coach: ژرژ کوستا کنگو. سرمربی: کلود لی روی گروه B. زامبیا. سرمربی: Honour Janza تونس. سرمربی: ژرژ لیکنز دماغه سبز. سرمربی: روی آگواس جمهوری دموکراتیک کنگو. سرمربی: فلورنت ایبنگ گروه C. غنا. سرمربی: آورام گرانت الجزایر. سرمربی: کریستین گورکوف آفریقای جنوبی. سرمربی: Ephraim Mashaba سنگال. سرمربی: آلن ژیرس گروه D. ساحل عاج. سرمربی: اروه رنار مالی. سرمربی: هنریک کاسپرچاک کامرون. سرمربی: فولکر فینکه گینه. سرمربی: میکل دوسایر
لویی دو پونت دو لاک در مجموعه داستان های "تاریخچه خون آشام" اثر آن رایس است. او زندگی خود را به عنوان یک انسان عادی آغاز می کند و بعداً تبدیل به یک خون آشام می شود. او قهرمان داستان است که خاطرات خود را در "مصاحبه با خون آشام" (۱۹۷۶، اولین کتاب از مجموعه "تاریخچه خون آشام)." بازگو می کند. او همچنین در ملکه نفرین شده حضور دارد. انسان فانی. لویی دو پونت دو لاک در ۴ اکتبر ۱۷۶۶ در فرانسه در یک خانواده کاتولیک رومی متولد شد. خانواده او در دوره جوانی لویی، به آمریکای شمالی مهاجرت کردند. مادر، خواهر و برادر او، پاول، درست در خارج از نیواورلئان در یکی از دو مزرعه نیل خود زندگی می کنند که به نام پونت دو لاک، نام خانوادگی شان است. برادر لویی که اصرار دارد بصیرت مذهبی دارد، پس از یک نزاع وحشتناک با لویی می میرد. لویی خود را به خاطر مرگ برادرش سرزنش می کند و خود ویرانگر، بدبین و مستاصل می شود. او آرزوی مرگ خود را برای آزادی روحش دارد، اما شجاعت خودکشی را ندارد. او به میخانه ها و دیگر مکان های بدنام می رود و به دعوا و دوئل دامن می زند تا کسی او را بکشد. خون آشام. در طول یک حادثه در یک میخانه، لوئیس نظر خون آشامی به نام لس
تات دو لاین کورت را به خود جلب می کند. لستات به عنوان یک فرشته بر لوئیس ظاهر می شود و زندگی جدیدی را برای جایگزینی با زندگی ناامیدانه و بی معنای کنونی لویی، به او پیشنهاد می کند. لستات، با دیدن «موهای زیبای سیاه» و چشمان سبز تیره لوئیس و احساس کردن آرزوهای او، نه تنها توسط زیبایی لوئی، بلکه توسط داستان تراژدی او و قلب انسانی او نیز فریفته می شود، «او حس دلسوزی را در من ایجاد کرد». لستات در ۲۵ سالگی لویی را تبدیل به خون آشام می کند، یار جاودانه اش در سال ۱۷۹۱، و نزدیک به ۷۰ سال با لویی زندگی می کند.
بومتانید () (با نام تجاری Bumex) دارویی است که برای درمان ورم و فشار خون بالا به کار می رود. این تورم در نتیجه نارسایی قلبی، نارسایی کبد یا نارسایی کلیوی است. این دارو ممکن است برای کاهش تورم موثر باشد در حالی که سایر داروها تاثیر کمتری دارند. این دارو برای فشار خون بالا، درمان ترجیحی نیست. این دارو از راه دهان یا از راه تزریق وریدی یا عضلانی مصرف می شود. اثرات عموماً در عرض یک ساعت آغاز می شود و حدود شش ساعت طول می کشد. عوارض جانبی رایج آن عبارتند از: سرگیجه، فشار خون پایین، پتاسیم خون پایین (هیپوکالمی)، گرفتگی عضلات و مشکلات کلیوی. سایر عوارض جانبی جدی ممکن است شامل کاهش شنوایی و پایین بودن پلاکت خون باشد. آزمایش خون به طور منظم برای کسانی که تحت درمان هستند توصیه می شود. ایمنی در دوران بارداری و شیردهی نامشخص است. بومتانید یک دیورتیک حلقوی است و با کاهش بازجذب سدیم توسط کلیه ها عمل می کند. بومتانید در سال ۱۹۶۸ میلادی ثبت اختراع شد و در سال ۱۹۷۲ مورد استفاده پزشکی قرار گرفت. این دارو در فهرست داروهای ضروری سازمان بهداشت جهانی قرار دارد. این دارو به عنوان یک داروی عمومی در دسترس است و در سال ۲۰۱۹، با بیش از
یک میلیون نسخه، دویست و چهل و یکمین داروی رایج در ایالات متحده آمریکا بود.
انسان گرایی مسیحی (به )، اصول مرتبط به انسان گرایی مانند کرامت انسانی، آزادی فردی و اهمیت خوشحالی را بخشی از آموزه های اساسی و اصلی یا حتی ویژه عیسی می داند. طرفداران انسان گرایی مسیحی ریشه آنرا به رنسانس یا دوره پدرشناسی نسبت داده و باورهای خود را به جنبش عالمانه که «انسان گرایی» نیز گفته می شود ارتباط می دهند. الهی دانانی چون «جنز زیمرمن» مفهوم انسان گرایی مسیحی را یک نیروی متقاعد کننده در تاریخ مسیحیت می داند. از نظر زیمرمن، انسان گرایی مسیحی به عنوان یک سنت از این تعالیم مسیح نشأت می گیرد که می گوید خدا در کالبد عیسی به انسان مبدل شد تا انسانیت را رستگار ساخته و بر عمل کرد مشارکت جمعی انسان (کلیسا) بر مبنای زندگی مسیح تأکید بیشتر نماید. این اصطلاح اخیراً توسط برخی متخصصین انسان گرا مانند «اندرو کاپسن» مورد انتقاد قرار گرفته است، کاپسن استدلال می نماید که پدیدهٔ شناسایی مسیحی ها با برچسب «انسان گرا» به طور گسترده واکنشی به غالب بودن استفاده از برچسب «انسان گرا» توسط افراد غیرمذهبی از قرن بیستم میلادی به بعد بوده است. از سوی دیگر، برخی از نویسندگان مسیحی ادعای استثنائی بودن مسیحیت را دارند یا استدلال می نما
یند که سایر برداشت ها از انسان گرایی نامعتبر است. برخی دیگر به مراتب فراتر رفته و می گویند ایده های «انسانیت مشترک، دلیل مطلق، آزادی، فردیت، حقوق بشر، رهایی انسان و پیشرفت و در واقع مفهوم اساسی دنیویت (که توصیفگر "سکولوم" از جانب خداوند تا بازگشت مسیح است) اساساً بدون ریشه های انسان گرایی مسیحی، غیرقابل تفکر هستند». تعاریف. عامل اصلی که انسان گرایی مسیحی را از سایر انواع انسان گرایی متمایز می نماید این است که انسان گراهای مسیحی نه تنها موضوعات دینی یا الهیات را در بخشی یا تمامی کارهای خود بحث نمودند (همان گونه که تمامی انسان گراهای رنسانس بحث کردند) بلکه از نظر چارلز نیورت. آن ها رابطهٔ میان از یک سو تعالیم انسان گرایانه و آموزش های زبان و ادبیات کلاسیک و از سوی دیگر مطالعه مسیحیت باستانی شامل انجیل و پدرهای کلیسا ایجاد نمودند… حتی مهم تر از آن این که، آن ها کارهای علمی خود (کلاسیک و هم چنین انجیلی و پدر سالاری) را با هدف آوردن تجدید معنوی و اصلاح بنیادی جامعه مسیحیت نسبت دادند. این رابطه میان تلاش های علمی آن ها و اشتیاق شدید شان برای ایجاد یک تجدید معنوی و بنیادی ویژگی مشخصی است که «انسان گرایی مسیحی» را به
عنوان یک گروه از سایر انسان گراهای که اتفاقاً دیندار هستند متمایز می سازد. تاریخچه. رنسانس. خاستگاه ها. انسان گرایی مسیحی از اواخر قرن پانزدهم میلادی با کارهای ابتدای شخصیت های چون «جیکوب ویمپفلینگ» ، «جان کولیت» و تامس مور، آغاز گردیده و سپس با ظهور شخصیت های بسیار تأثیر گذار در رنسانس و انسان گرایی مانند ژاک لوفور دتپل و به ویژه اراسموس، که بعدها به بزرگ ترین دانش مند رنسانس شمالی مبدل گردید، بر بیشتر افکار در نیمه اول قرن شانزدهم میلادی تسلط یافت. این پژوهشگران بیشتر کارهای ذهنی خود برای اصلاح کلیسا و احیای مجدد زندگی معنوی را از طریق آموزش انسان گرایی انجام دادند و از فساد که آن ها در کلیسا و زندگی روحانی می دیدند صریحاً نقد می کردند. آن ها عالی ترین آموزه های اخلاقیات از فیلسوفان اخلاقی قبل از مسیحیت مانند سیسرون و سِنِکا را با تفاسیر مسیحی که از مطالعه کتاب مقدس و پدران کلیسا بدست می آمد، ترکیب می کردند. جیکوب ویمپفلینگ. هرچند اولین انسان گراها تلاش اندکی برای سوق دادن کارهای فکری خود به سوی اصلاح کلیسا و احیای مجدد زندگی معنوی از طریق آموزش انسان گرایی نمودند، اولین نشانه ها و کارها در رابطه به این ای
ده با «جیکوب ویمپفلینگ» (۱۴۵۰–۱۵۲۸) که یک انسان گرای رنسانس و الهی دان بود شروع شد. ویمپفلینگ از قیمومت کلیسایی و فساد اخلاقی بسیاری از کشیشان انتقادات بسیاری کرد، اما کم رویی و ترس وی از ایجاد مناقشه، او را از تبدیل کارهایش از حرف به عمل بازداشت. هرچند وی عاشق خواندن نوشته های کلاسیک از نویسندگان کلاسیک عصر عتیق بود، اما ترس به وی اجازه نداد تا آن ها را به پیروان عادی مسیحیت معرفی نماید و تلاش نمود تا از کارهای پدران کلیسای لاتین و انگشت شمار شاعران مسیحی از اواخر امپراطوری روم استفاده نموده و یک نظام جدید آموزشی ساخته تا رهبران کلیسا که در دین مسیحیت آموزش دیده اند، نویسندگان برجسته کلیسا و چند نوشته مهم کلاسیک فراهم نموده و بنابراین وضعیت مسیحیت را بهبود بخشد. جان کولیت. «جان کولیت» (۱۴۶۷–۱۵۱۹ میلادی) یکی دیگر از شخصیت های بزرگ در انسان گرایی مسیحی اولیه بود و نسبت به هم عصر پیرتر خود، جیکوب ویمپفلینگ، تأثیرات فرهنگی بیشتری داشت. او که به فیلسوفان نوافلاطون گرا مانند مارسیلیو فیچینو و پیکو دلا میراندولا علاقه داشت و برای توسعه روش های انسان گرایانه تحلیل متون و ایجاد ایده ها و اصول مفصل در مورد آن ها مورد
تقدیر قرار گرفت، این روش های انسان گرایانه را در نامه های پولس رسول اعمال نمود. کولیت دکترای خود را در ۱۵۰۵ میلادی به اتمام رساند و سپس رئیس «کلیسای بزرگ پاول» مقدس شد. در آن جا، وی از اقبال خود استفاده نموده و مکتب پسرانه پاول مقدس را در نزدیکی کلیسای بزرگ تأسیس کرد. این مکتب هم از نگاه آموزش لاتین و هم از نگاه آماده نمودن شاگردان خود از نظر اخلاقی و هم چنین استخدام انسان گراهای چیره دست برای توصیه یا تهیه کتاب درسی برای مکتب، کاملاً یک مکتب انسان گرا بود. بهترین نویسندگان مسیحی در این مکتب آموزش دیده بودند و هم چنین این مکتب پر از متون غیر مسیحی (به طور برجسته از سیسرون و ویرژیل) بود، با این حال محدودیت های کولیت در تدریس سایر متون کلاسیک به عنوان یک امر ضد انسان گرایی پنداشته شد و سریعاً توسط مدیران مدرسه تغییر داده شد. بعد از مرگ وی، مکتب پاول مقدس به یک نهاد تأثیرگذار در انسان گرایی مبدل شد. او منتقد بسیاری از رهبران کلیسا بود. کولیت، اهمیت یادگیری زبان یونانی را در بخش اِعمال روش های انسان گرایانه در متون انجیل درک نکرد و این امر بزرگ ترین نقطه قوت اراسموس بود. ژاک لوفر دپل. ژاک لوفور دتپل (۱۴۵۳–۱۵۳۶ می
لادی)، همراه با اراسموس، از جمله نخستین انسان گرایان بزرگ مسیحی بودند که به اهمیت ادغام آموزه های مسیحیت، هم نوشته های پدرانه و هم نوشته های کتاب مقدس، با بسیاری از بهترین دست آوردهای فکری تمدن های باستان و افکار کلاسیک پی برد. او تحصیلات خود را در دانشگاه پاریس به اتمام رساند و به دلیل علاقه ای که به تغییرات فرهنگی آن زمان در ایتالیا داشت شروع به یادگیری زبان یونانی تحت نظر «جورج هرمونیموس» نمود. وی در پاریس علوم انسانی تدریس می کرد و کتاب معرفی بر "متافیزیک" ارسطو که از جمله کارهای علمی اولیه او بود را می نوشت. او نوشته های زیادی در مورد ارسطو ارایه نمود و استفاده از کارهای ترجمه شده ارسطو که مستقیماً از زبان یونانی ترجمه شده بودند را به جای استفاده از ترجمه های لاتین قرون وسطایی که در آن زمان وجود داشت، ترغیب می نمود.
استاوودین () (d4T) (با نام تجاری Zerit) یک داروی ضد رتروویروسی است که برای پیشگیری و درمان HIV/AIDS به کار می رود. این دارو به طور کلی برای استفاده با سایر داروهای ضد رتروویروس توصیه می شود. ممکن است برای پیشگیری پس از آسیب ناشی از برخورد سوزن آلوده یا سایر عوامل در معرض احتمالی استفاده شود. با این حال، این دارو یک درمان خط اول نیست. استاوودین از راه دهان مصرف می شود. عوارض جانبی رایج عبارتند از سردرد، اسهال، استفراغ، بثورات پوستی و مشکلات اعصاب محیطی. عوارض جانبی شدید شامل لاکتات خون بالا، پانکراتیت و بزرگ شدن کبد است. به طور کلی در بارداری توصیه نمی شود. استاوودین در دسته دارویی مهارکننده های ترانس کریپتاز معکوس (NRTI) قرار دارد. استاوودین نخستین بار در سال ۱۹۶۶ معرفی شد و برای استفاده در ایالات متحده آمریکا در سال ۱۹۹۴ تأیید شد. این دارو به عنوان یک داروی عمومی در دسترس است.
متی راپون () (با نام تجاری Metopirone) دارویی است که در تشخیص نارسایی غده آدرنال و گاهی در درمان سندرم کوشینگ (هیپرکورتیزولیسم) به کار می رود. کاربرد پزشکی. متی راپون می تواند در تشخیص نارسایی غده آدرنال استفاده شود. مت یراپون ۳۰ میلی گرم بر کیلوگرم، حداکثر دوز ۳۰۰۰ میلی گرم، در نیمه شب معمولاً همراه با میان وعده تجویز می شود. کورتیزول پلاسما و ۱۱-دئوکسی کورتیزول صبح روز بعد میان ساعت ۸:۰۰ تا ۹:۰۰ صبح اندازه گیری می شود. کورتیزول پلاسما کمتر از ۲۲۰ نانومول در لیتر نشان دهنده مهار کافی ۱۱β-هیدروکسیلاز است. در بیماران با محور دست نخورده هیپوتالاموس-هیپوفیز-آدرنال، سطوح CRH و ACTH در پاسخ به کاهش سطح کورتیزول افزایش می یابد. این منجر به افزایش پیش سازهای استروئیدی در مسیر می شود؛ بنابراین، اگر سطح ۱۱-دئوکسی کورتیزول بالا نرود و کمتر از ۷ میکروگرم در دسی لیتر (۲۰۲ نانومول در لیتر) باقی بماند و هورمون آدرنوکورتیکوتروپیک (ACTH) افزایش یابد، به شدت نشان دهنده نارسایی آدرنال است. اگر نه ۱۱-دئوکسی کورتیزول و نه ACTH افزایش نیابد، به شدت نشان دهنده اختلال در محور هیپوتالاموس-هیپوفیز-آدرنال در هیپوفیز یا هیپوتالاموس است