Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
پیکربندی، داده ها و ... که اندازه گیری شده اند تغییر یافته و خراب شده است یا خیر. ساز و کار گسترش PCR برای ایجاد زنجیره اعتماد به لایه های نرم افزار بسیار مهم است (به ادامه توجه کنید). زنجیره ی اعتماد. این فناوری هم از زنجیره ی اعتماد ایستا و هم از زنجیره ی اعتماد پویا پشتیبانی می کند. زنجیره ی اعتماد ایستا هنگامی که سیستم روشن می شود (یا بستر مجدداً تنظیم می شود) شروع می شود و تمام PCRها را به مقدار پیش فرض آنها باز می گرداند. اولین ارزیابی توسط سخت افزار (به طور مثال پردازنده) برای سنجش پیمانه ی امضا شده دیجیتالی (به نام پیمانه ی کد تأیید شده یا ACM) ساخته شده توسط سازنده چیپست انجام می شود. پردازنده قبل از اجرای آن، امضا و صداقت پیمانه ی امضا شده را تأیید می کند. سپس ACM اولین پیمانه ی کد BIOS را می سنجد، که می تواند اندازه گیری های دیگری را انجام دهد. اندازه گیری پیمانه های کد ACM و BIOS به PCR0 گسترش می یابد که هسته ی اصلی ایستای اندازه گیری اعتماد (CRTM) و همچنین اندازه گیری (BIOS TCB) را در خود نگه می دارد. BIOS اجزای اضافی را در PCR به شرح زیر اندازه گیری می کند: زنجیره ی اعتماد پویا هنگامی شروع می ش
ود که سیستم عامل از دستورالعمل امنیتی ویژه ای استفاده کند، که PCRهای پویا (PCR17–22) را به مقدار پیش فرض خود تنظیم کرده و شروع به اندازه گیری می کند. اولین اندازه گیری پویا توسط سخت افزار (به طور مثال پردازنده) برای اندازه گیری یک پیمانه ی امضای دیجیتال شده ی دیگر (که به آن SINIT ACM گفته می شود) صورت می گیرد که باز هم توسط سازنده ی چیپست تهیه شده و امضا و صحت آن توسط پردازنده تأیید شده است. این به ریشه ی پویای اندازه گیری اعتماد (DRTM) معروف است. سپس SINIT ACM اولین کد سیستم عامل را اندازه گیری می کند (که به آن محیط راه اندازی اندازه گیری شده گفته می شود - MLE). قبل از اینکه MLE اجازه ی اجرا دریافت کند، SINIT ACM تأیید می کند که این سیستم مطابق با الزامات خط مشی کنترل راه اندازی (LCP) تعیین شده توسط صاحبش است. LCP از سه بخش تشکیل شده است: یکپارچگی LCP و لیست های اندازه گیری شناخته شده ی مناسب آن به کمک ذخیره یک درهم سازی از خط مشی موجود در TPM در مکانی محافظت شده و غیرفرّار از حافظه کنترل می شود که فقط توسط صاحب بستر محاسباتی قابل تغییر است. اجرا به عنوان یک سیستم عامل مورد اعتماد. هنگامی که خط مشی کنترل راه
اندازی (LCP) برآورده شد، SINIT ACM به MLE اجازه می دهد تا با فعال کردن دسترسی به ثبّات های امنیتی ویژه و فعال کردن دسترسی به سطح ۲ TPM محلی، به عنوان یک سیستم عامل مورد اعتماد اجرا شود. اکنون MLE قادر به اندازه گیری های اضافه در مورد PCRهای پویا است. PCR های پویا شامل اندازه گیری های زیر هستند: این فناوری همچنین راهی امن تر برای سیستم عامل اولیه برای تنظیم اولیه بستر محاسباتی ارائه می دهد. بر خلاف راه اندازی اولیه ی پردازنده های معمولی [شامل پردازنده ی خودراه انداز (boot-strap-processor BSP) است که یک وقفه ی میان پردازنده ای راه اندازی (Start-up Inter-Processor Intrupt - SIPI) را برای هر پردازنده ی برنامه ارسال می کند و در نتیجه هر پردازنده در "حالت واقعی" آغاز به کار می کند و سپس به "حالت مجازی" و سرانجام به "حالت محافظت شده" منتقل می شود.] سیستم عامل با انجام یک راه اندازی ایمن (یا همان راه اندازی اندازه گیری شده) از آسیب پذیری جلوگیری می کند و پردازنده های برنامه را در حالت خواب ویژه ای قرار می دهد که از آنجا مستقیماً در حالت محافظت شده با صفحه بندی فعال آغاز به کار می کنند و مجاز به ترک این حالت نیستند.
کاربرد. مقادیر PCRها به صورت محلی و از راه دور در دسترس هستند. علاوه بر این TPM توانایی امضای دیجیتالی مقادیر PCR را دارد، به طوری که هر موجودیت می تواند تأیید کند که اندازه گیری ها از یک TPM حاصل شده است و توسط آن محافظت می شود، بنابراین امکان تأیید از راه دور را برای تشخیص دستکاری، فساد، و نرم افزارهای مخرب فراهم می شود. علاوه بر این، می توان از این مقادیر برای شناسایی محیط اجرا (نسخه خاص BIOS، سطح سیستم عامل، پیکربندی و ...) و مقایسه هر یک با لیست های خاص خود از مقادیر شناخته شده ی مناسب برای طبقه بندی بیشتر استفاده کرد. این توانایی در ارزیابی و اختصاص سطح اعتماد به بسترهای محاسباتی به عنوان استخر محاسباتی مورد اعتماد شناخته می شود. چند نمونه از نحوه ی استفاده از استخرهای محاسباتی مورد اعتماد عبارتند از: تعداد زیادی از بسترهای محاسباتی سرورها، فناوری اجرای قابل اعتماد اینتل (Inter TXT)را دارا می باشند و عملکرد TXT توسط فروشندگان نرم افزار از جمله HyTrust ،PrivateCore ،Citrix و VMware به کار گرفته می شود. پروژه های متن باز نیز از قابلیت TXT استفاده می کنند. به عنوان مثال ، "tboot" یک سیستم یکپارچگی مبتنی بر
TXT را برای هسته Linux و هایپروایزر Xen فراهم می کند.
قیییق لی (به لاتین: Qıyıqlı) منطقه ای مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان داش کسن واقع شده است. قیییق لی ۳۴۰ نفر جمعیت دارد.
تقویت کننده با تزویج مستقیم یا تقویت کننده DC نوعی تقویت کننده است که در آن خروجی طبقه اول تقویت کننده به ورودی طبقه بعدی تزویج شده است به گونه ای که اجازه عبور سیگنال هایی با فرکانس صفر را می دهد، همچنین به آن جریان مستقیم، برای عبور از ورودی به خروجی گفته می شود. جریان. کاربرد مشترک اصطلاح «تقویت کننده DC» به معنای «تقویت کننده جریان مستقیم» نیست، زیرا این نوع تقویت کننده می تواند برای سیگنال های جریان مستقیم و جریان متناوب استفاده شود. پاسخ فرکانسی تقویت کننده تزویج مستقیم شبیه به فیلتر پایین گذر است و از این رو به عنوان «تقویت کننده پایین گذر» نیز شناخته می شود. تقویت DC (فرکانس صفر) فقط توسط این تقویت کننده امکان پذیر است، از این رو بعداً به اجزای ساختمان تقویت کننده تفاضلی و تقویت کننده عملیاتی بدل می شود. علاوه بر این، فناوری مدار مجتمع اجازه تولید خازن های تزویج بزرگ را نمی دهد. مزایا. استفاده از این نوع تقویت کننده چندین مزیت دارد، از جمله: معایب. علاوه بر مزایا، چندین معایب شناخته شده نیز وجود دارد. این شامل: کاربرد. تقویت کننده های تزویج مستقیم در گیرنده های تلویزیون، رایانه ها، مدارهای رگولاتور و
سایر ابزارهای الکترونیکی استفاده می شود. همچنین یک از اجزای ساختمانی برای تقویت کننده تفاضلی و تقویت کننده های عملیاتی را تشکیل می دهد.
همیلتون پرکینز کدی (۲ مه ۱۸۷۴–۲۶ مه ۱۹۴۳) شیمیدان آمریکایی بود که در سال ۱۹۰۷ با همکاری دیوید مک فارلند کشف کرد که هلیوم می تواند از گاز طبیعی استخراج شود. اوایل زندگی. در ۲ مه ۱۸۷۴، کدی در اسکیدی، کانزاس متولد شد. او فرزند پرکینز الیا کدی و الا فلکنبوری است. حرفه. در سال ۱۸۹۹، کدی به عنوان استادیار شیمی به دانشگاه کانزاس بازگشت و کار خود را با آمونیاک مایع با همکاری فرانکلین از سر گرفت و یک پایان نامه متشکل از مطالعه سلول های تمرکز در این حلال را انجام داد.
فیوژن راکت یا موشک فیوژن یک طراحی نظری برای موشک است که توسط پیشرانه فیوژن رانده می شود و می تواند شتاب کارآمد و طولانی مدت در فضا را بدون نیاز به حمل سوخت فراهم کند. طراحی متکی به توسعه فناوری قدرت فیوژن فراتر از توانایی های فعلی و ساخت موشک های بسیار بزرگتر و پیچیده تر از هر فضاپیمای فعلی است. رآکتور کوچکتر و سبک تر فیوژن ممکن است در آینده امکان پذیر باشد که روشهای پیچیده تری برای کنترل سلول مغناطیسی و جلوگیری از بی ثباتی پلاسما ابداع شده باشد. هم جوشی محصورسازی لختی می تواند جایگزین سبک تر و فشرده تری را فراهم کند، همان طور که ممکن است یک موتور فیوژن بر اساس پیکربندی معکوس شده در این زمینه ارائه شود. پیشرانه پالس هسته ای فیوژن یک رویکرد برای استفاده از انرژی همجوشی هسته ای برای تأمین نیروی موشکی است. البته این مطلب قدیمی است و در تاریخ یکشنبه ۳۱ ژانویه در سال ۲۰۲۱ دکتر فاطیما ابراهیمی فیزیکدان ایرانی دانشگاه پرینستن آمریکا که موشک فیوژن جدید اختراع کرده است که با استفاده از میدان مغناطیسی و شلیک ذرات پلاسما انسان را در کمتر از یک ماه به مریخ میرساند
منشأ نفتی غیرزیستی یا منشأ نفتی ابیوژنیک فرضیه ای است که بیان می کند که ذخایر نفت و گاز طبیعی بیشتر از طریق تجزیه غیر ارگانیسم ها به وسیله مواد معدنی غیر آلی تشکیل می شوند. "فرضیه گازی عمیق" توماس گلد بیان می کند که منشأ برخی از ذخایر گاز طبیعی از هیدروکربنهای ژرف در گوشته زمین تشکیل شده است. نظریه هایی که منشأ غیرطبیعی نفت را توضیح می دهند، با این حال، به طور کلی مورد قبول جامعه علمی قرار نمی گیرند، و توسط اکثر محققان و نظریه های علمی پیرامون این موضوع رد می شوند. مطالعات اولیه دربارهٔ سنگ های مشتق شده از گوشته ها از بسیاری از مناطق، نشان داده است که هیدروکربن های موجود در منطقه گوشته را می توان به طور گسترده در سراسر جهان یافت. با این حال، محتوای چنین هیدروکربن هایی دارای غلظت کم هستند. اگرچه ممکن است ذخایر زیادی از هیدروکربنهای غیر زنده وجود داشته باشد، اما مقادیر قابل توجهی در جهان از هیدروکربنهای غیر زنده بعید به نظر می رسد.
ریچ کریستیانو (انگلیسی:Rich Christiano) فیلم ساز و کارآفرین اهل ایالات متحده آمریکا است که بیشتر به خاطر تولید فیلم های مسیحی و الهام بخش شناخته می شود. وی در ۲ اکتبر ۱۹۵۶ متولد شد و در طول فعالیت حرفه ای خود به تولید و کارگردانی آثار متعددی پرداخته است. یکی از مهم ترین دستاوردهای او تأسیس گروه فیلم های کریستینو و "پنج و دو تصویر" (Five and Two Pictures) است، که به تولید فیلم هایی با محتوای مذهبی و اخلاقی اختصاص دارند. کریستیانو همچنین در سال ۱۹۹۷ وب سایت ChristianMovies.com را تأسیس کرد، که به عنوان یک پلتفرم مهم برای فیلم های مسیحی و مذهبی شناخته می شود و مخاطبان بسیاری را جذب کرده است. این وب سایت شامل نقدها، اخبار، و معرفی فیلم های مسیحی است که می توانند به علاقه مندان کمک کنند تا فیلم های مناسب برای آموزه های دینی خود پیدا کنند. برخی از مهم ترین آثار او شامل فیلم هایی مانند "Time Changer" و "The Secrets of Jonathan Sperry" است که هر دو فیلم در دسته آثار مسیحی قرار می گیرند و به مسائل معنوی و اخلاقی می پردازند.
زیارتگاه سلطان سهاک یا زیارتگاه سلطان اسحاق زیارتگاهی مربوط به پیروان دین یارسان و متعلق به سدهٔ ۸ ه.ق است که در روستای شیخان از توابع بخش نوسود در شهرستان پاوه در استان کرمانشاه واقع شده است. این زیارتگاه مربوط به سلطان سهاک برزنجی است که مهم ترین جلوهٔ حقیقت در دین یارسان محسوب می شود و از آن به عنوان قبلهٔ ظاهری پیروان یارسان یاد می شود. موقعیت زیارتگاه. زیارتگاه سلطان سهاک در مسیر جادهٔ پاوه به نودشه در نزدیکی روستای نیسانه و در کنار ساحل رود سیروان قرار دارد. از جادهٔ اصلی پاوه به نوسود در نزدیکی روستای نیسانه جاده ای فرعی جدا می شود که به روستای شیخان می رسد که زیارتگاه (در ۴۰ کیلومتری شمال غربی پاوه) در آنجا قرار دارد. مکان زیارتگاه. سلطان سهاک در زمان اقامت خود در هورامان در روستای شیخان اقامت داشته و در آنجا به دیدار با یاران و پیروانش می پرداخته است. گفته می شود که مکان زیارتگاه در حوالی مکان سابق منزل سلطان سهاک قرار دارد و مقبرهٔ او نیز در آنجا واقع شده است. زیارتگاه سلطان در نزدیکی محلی به نام پردیور واقع شده که از اماکن مقدس دین یارسان به شمار می آید. زیارتگاه های چند تن دیگر از بزرگان یارسان ما
نند خاتون رزبار و سید محمد گوره سوار نیز در این نقطه واقع شده اند که نشان از اهمیت این مکان برای یارسان دارد. همچنین بقایای یک پل تاریخی در مکان پردیور قرار دارد که در گذشته روستای شیخان را به روستای هاوار در کردستان کنونی عراق مرتبط می کرده است. در نزدیکی این مکان آب خروشان رودخانهٔ سیروان بی صدا می شود که در باورهای شفاهی مردم یارسان به قداست مکان پردیور و شخصیت های مدفون در آن ربط داده می شود. اهمیت دینی. از زیارتگاه سلطان به عنوان قبلهٔ یارسان یاد می شود، اما همیشه بر ظاهری بودن این قبله تأکید می شود. این بدین دلیل است که بر اساس اعتقادات و باورهای دین یاری، مکان قبله می تواند تغییر کند و هرگاه ذات حق بار دیگر در کالبدی جدید تجسد یابد ممکن است محلی جدید را به عنوان قبلهٔ پیروان تعیین کند. از طرف دیگر اعتقاد به دونادون در دین یاری بدین معناست که پیروان این دین مرگ را پایان زندگی نمی دانند و ذات پیران و منادیان حقیقت را زنده و نامیرا می دانند. در نتیجه همهٔ اماکن مقدس یارسان تنها در حکم محلی برای برگزاری مراسم آیینی و کانونی آیینی و فرهنگی برای پیروان دین یاری به شمار می رود که جشن ها و مراسم جم را در آنجا
برپا می کنند. از جم به عنوان قبلهٔ حقیقی یارسان یاد شده که می تواند در هر مکانی برپا شود و پردیور تنها به عنوان قبلهٔ ظاهری و عاملی برای اتحاد خاندان های یازده گانه اهمیت دارد. زائرسرا و جمخانه. در کنار زیارتگاه سلطان سهاک یک زائرسرا ساخته شده که در آن تعداد محدودی اتاق برای اقامت زیارت کنندگان وجود دارد. همچنین یک جمخانه در محوطهٔ زیارتگاه ساخته شده که شامل فضایی برای برگزاری عبادت و تشکیل جم و نیز یک آشپزخانه است که نذورات مردم را تحویل گرفته و پس از پخت وپز و دعا دادن در میان زائران تقسیم می کند.
خازن های الکترولیتی نیوبیم قطبیده شده است که الکترود آند (+) خازن از فلز نیوبیم غیرفعال شده یا مونوکسید نیوبیم ساخته شده است که لایه عایق پنتاکسید نیوبیم به عنوان دی الکتریک خازن نیوبیم عمل می کند. یک الکترولیت جامد روی سطح لایه اکسید بعنوان الکترود دوم (کاتد) (-) خازن عمل می کند. خازن های الکترولیتی نیوبیم قطعات الکترونیکی غیرفعال و اعضای خانواده خازن های الکترولیتی هستند. خازن های نیوبیم به عنوان خازن های تراشه فناوری نصب-سطحی در دسترس هستند و در رده بندی های خاص ولتاژ و ظرفیت با خازن های تراشه تانتالوم رقابت می کنند. آن ها با یک الکترولیت منگنز دی اکسید جامد در دسترس هستند. خازن های نیوبیم با استفاده از اصول تولیدی، قطبیده شده اند و فقط در قطب صحیح فقط با ولتاژ DC قابل کار هستند. ولتاژ معکوس یا جریان تموج بالاتر از مقدار مشخص شده می تواند دی الکتریک و در نتیجه خازن را خراب کند. تخریب دی الکتریک ممکن است عواقب فاجعه آمیزی داشته باشد. تولیدکنندگان برای طراحی ایمن خازن های نیوبیم قوانین ویژه طراحی مدار را تعیین می کنند. خازن های نیوبیم در دهه ۱۹۶۰ در ایالات متحده و همچنین در اتحاد جماهیر شوروی توسعه یافتند. ا
ز سال ۲۰۰۲ آن ها در غرب به صورت تجاری در دسترس بوده اند تا از هزینه پایین تر و در دسترس بودن بهتر نیوبیم در مقایسه با تانتالوم استفاده کنند. پیشینه. این پدیده که می تواند به صورت الکتروشیمیایی لایه اکسید را بر روی آلومینیوم و فلزاتی مانند تانتالوم یا نیوبیم تشکیل دهد و یک جریان الکتریکی را از یک جهت مسدود کند اما به آن اجازه دهد در جهت دیگری جریان یابد، درسال ۱۸۷۵ توسط محقق فرانسوی اوژن دیکوته کشف شد. وی اصطلاح «فلز دریچه ای» را برای چنین فلزاتی ابداع کرد. چارلز پولاک (متولد کارول پولاک) از این پدیده برای ایده «خازن مایع الکتریکی با الکترودهای آلومینیومی» استفاده کرد. درسال ۱۸۹۶، پولاک ثبت اختراع اولین خازن الکترولیتی را بدست آورد. اولین خازن های الکترولیتی تانتالومی با کاغذهای تانتالیومی پیچیده شده و الکترولیت غیرجامد درسال ۱۹۳۰ توسط "ترانزیسور الکترونیک ای ان سی،" در ایالات متحده توسعه داده شد و برای اهداف نظامی مورد استفاده قرارگرفت. اطلاعات تکمیلی. نمادهای خازن. نمادهای خازن الکترولیتی
محصول شب فیلمی بریتانیایی در سبک درام و جنایی محصول سال ۱۹۵۶ به کارگردانی جی. لی تامپسون و با بازی دایانا دورس است. این فیلم بر اساس رمانی به همین عنوان چاپ شده در سال ۱۹۵۴ اثر جوآن هنری ساخته شده است. این فیلم در جشنواره کن سال ۱۹۵۶ نامزد دریافت نخل طلا شد.
همراهان خوب (به انگلیسی: "The Good Companions") یک فیلم سینمایی موزیکال بریتانیایی محصول سال ۱۹۵۷ به کارگردانی جی. لی تامپسون و با بازی اریک پورتمن و ثورا هرد است. این فیلم بر اساس رمان ۱۹۲۹ با همین نام توسط جی. بی. پریستلی ساخته شده است و بازسازی نسخه فیلم همراهان خوب (فیلم ۱۹۳۳) است.
رسول لو (به لاتین: Rəsullu) منطقه ای مسکونی در جمهوری آذربایجان است که در شهرستان داش کسن واقع شده است. رسول لو ۳۶۲ نفر جمعیت دارد.
واژهٔ دومیناته (Dominate)، در تاریخ روم اشاره به گونه ای از حکومت امپراتوری دارد که جانشین پرینکیپاتهشد. مشخصهٔ بارز این شکل حکومت جباریّت است: امپراتور که دیگر با پسماندهای نهادهای باستانی جمهوری روم رودررو نبود، می توانست امپراتوری را همچون یک مُلک شخصی در تملک داشته باشد یا به عبارتی بهتر، پدرسالار یا سرور آن است که [در لاتین] به وی "دومینوس" می گویند، و از آن کلمهٔ "dominatus" مشتق می شود که به معنای آقایی، سیادت، و سروری است. دومیناته، یا امپراتوری روم متأخر، رسماً با به قدرت رسیدن دیوکلسیندر ۲۸۴ میلادی آغاز شد ــ متعاقب بحران قرن سوم ۲۸۴–۲۳۵ ــ و در غرب با مرگ امپراتوری روم غربی در ۴۷۶ میلادی به پایان رسید، هرچند که در بخش شرقی امپراتوری تاریخ پایانِ آن موضوع بحث و مجادله است؛ به طوری که برخی پژوهشگران آن تاریخ را مرگ ژوستینین یکم (۵۶۵) و برخی نیز مرگ هراکلیوی یکم (۶۴۱) می دانند. تاریخ. واژه مدرن دومیناته از واژه لاتین "دومینوس" مشتق می شود، که به معنای ارباب یا پدرسالار است. این واژه توسط بردگان در هنگام مواجهه با اربابانشان مورد استفاده قرار می گرفت ــ و گاهی هم برای مواجهه با امپراتوران در دورهٔ پرین
کیپاته ــ و در کل کاربرد تملق آمیز افراطی داشت (و گاهی هم یک طعنه سیاسی بود). شایان ذکر است که وقتی آگوستوس اولین امپراتور روم شد، به لقب "دومینوس" (سرور، ارباب) همچون طعنه ای عمیق می نگریست و همواره آن را با شرم رد می کرد. سوئتونیوس نقل می کند که یک روز در طول اجرای نمایش تئاتر در حضور وی، یک مقلدبانگ زد که:! "O dominum aequum et bonum" («ای ارباب عادل و عالی!»). همگی حضار با اظهار شادمانی آن را تأیید کردند، انگار که خطاب به آگوستوس بود، امّا وی نه تنها به این تملق ها با ژست و اشاره پایان داد بلکه روز بعد با صدور اعلامیه ای شدیدالحن آن را منع کرد. وی، در نهایت، اجازه نداد که نه خودش و نه فرزندان یا نوه هایش را "دومینوس" خطاب کنند؛ چه با هدف شوخی بوده باشد و چه جدی. همچنین تیبریوس رسم "دومینوس" نامیدنِ خود را تقبیح کرد و آن را نوعی نوکرمآبی می دید. دومیتیان، در عوض، استفاده از آن را تشویق نمود؛ تنها در زمان او و اورلیان در ۲۷۴ بود که سکّه هایی با حکاکی "deus et dominus" "natus" ضرب شدند. تنها با دیوکلسین بود که این واژه بخشی از عنوان رسمی امپراتور شد، [یعنی] یکی از اصلاحات رادیکال دیوکلسین که پرینکیپاته را به
دومیناته مبدل کرد. گذار از پرینکیپاته به دومیناته. گذار میان دو شکل حکومت با سپتیمیوس سوروس شروع شد (در حکومت وی بود که اصطلاح "dominus" به صورت رسمی و پروپاگاندیستی ظاهر شد)، و بعدها از ۲۳۵ با روی کار آمدن ماکسیمینوس ترکسشدت یافت و در سراسر دورهٔ آنارشی نظامیپابرجا ماند، و می توان گفت که در ۲۸۵ با آغاز دوران دیوکلسین و نظام تترارشی او تکمیل شد. "دومیناته" آخرین شکل حکومت بود که تا پایان امپراتوری روم غربی به منصه اجرا گذاشته شد. دومیناته به عنوان واکنشی در برابر نیم سده آنارشی که نام بحران قرن سوم را بر خود نهادْ ظاهر شد. مشکلاتی که در آن سال ها سربر می آوردند (غصب قدرت، سرکشی های نظامی، درگیری های همزمان در چند جبهه) نقاط ضعف دولت رومی در دوران پرینکیپاته را آشکار کردند؛ برای همین یک دگردیسی تدریجی از مدل مشاعی حکومتِقبل از ۲۳۵ به مدل خودکامانه تری که پس از ۲۸۵ اجرا شد، وجود داشت. به عبارتی دیگر، این تغییر و اصلاحات با مشخصه هایی مانند محروم کردن تدریجی نخبگان سناتوری از فرماندهی بالای نظامی و رشد همزمان طبقهٔ شهسوار، سازماندهی مجدد نیروهای مسلح، تغییراتی در البسه و تشریفات درباری، یک سیاست مذهبی با هدف وح
دت مذهبی، اصلاحات مالی در مقیاسی عظیم، و ایجاد یک دیوانسالاری مدنی برای سراسر امپراتوری شناخته می شوند. هرچند عموماً دیوکلسین را به عنوان خالق دومیناته می شناسند امّا ریشه های آن به ابتکارات پیشینیانِ وی بازمی گردند، به ویژه گالینوس (۲۶۸–۲۵۳) و اورلیان (275-270). با خلع دیوکلسین در ۳۰۵ تمامی تغییر و اصلاحات دوران دومیناته تکمیل نشدند؛ بسیاری از اصلاحات توسط کنستانتین یکم تکمیل یا تعدیل شدند. همانگونه که پرینکیپاته در بازه زمانی ۳۱ قبل از میلاد تا ۱۴ پس از میلاد ظهور و بروز یافت، تنها در ۳۳۷ میلادی بود که می توان گفت اصلاحاتی که به تأسیس دومیناته انجامیدند تکمیل شدند. بر طبق گفتهٔ جان بگنل بوری، این نظام حکومتی: ویژگی ها. امپراتوری مشترک. در دوران پرینکیپاته، آگوستوس و جانشینان وی تلاش زیادی به خرج دادند تا سرشت خودکامه منصب امپراتوری (به خاطر متمرکز شدن بسیاری از مناصب مدنی و نظامی در دست امپراتور) را پنهان کنند، نهادهای دوران جمهوری روم را به شکل ظاهری نگه داشته و تظاهر می کردند که امپراتور صرفاً "princeps" یا شهروند درجه یک است، که اقتدارش توسط سنا محفوظ است. این منصب تقریباً همواره توسط یک شخص تصرف می شد.
در دوران پرینکیپاته بارها پیش می آمد که امپراتور (یا آگوستوس) یک نفر را به جانشینی خود برمی گزید (به عنوان سزار)؛ امّا سزار دسترسی به اقتدار امپراتور نداشت و به مناصب دیگری منصوب نمی شد. در دوران بحران قرن سوم بود که ثابت شد رویکرد سنتی امپراتوری که در آن یک کلانترِ امپراتوری که مقرش در روم است نمی تواند به صورت مؤثر با مسئلهٔ زنجیره ای از تهاجم ها و غصب ها مقابله کند؛ زیرا که [مقابلهٔ مؤثر] حضور امپراتور در همه جا و همه وقت را می طلبید. علاوه بر این، در بسیاری از موارد، غیبت آنان بود که خود به غصب ها دامن می زد و می بایستی توسط امپراتور حل و فصل می شدند. در دوران دومیناته، وظایف و مسئولیت های امپراتور میان دو امپراتور تقسیم شد، و به آن "Consortium imperii"(اشتراک اقتدار) می گفتند. این دیوکلسین بود که این شیوهٔ حکومت را برای اولین بار با نام تترارشی به منصهٔ اجرا گذاشت؛ و مشتمل بود بر تقسیم امپراتوری به چهار بخش که هر یک توسط دو امپراتور مشاعی (آگوستوس ها) و دو امپراتور زیردست شان (سزارها) اداره می شدند. مدل تترارشی یا «حکومت چهارنفره» از ۲۹۳ تا ۳۲۴ به طول انجامید و بر اثر جنگ های داخلی میان این چهارنفر که به
پیروزی کنستانتین بزرگ انجامیدند منحل شد. با مرگ کنستانیتن در ۳۳۷، امپراتوری بار دیگر تا ۳۵۰ مشترکاً توسط چند امپراتور (آگوستوس ها) اداره شد. تقسیم امپراتوری به دو (و گاهی سه) بخش، که هر یک توسط امپراتور مختص به خود اداره می شد، در ۳۶۴ با به قدرت رسیدن والنتینیان یکم، که قدرت را با برادرش والنس تقسیم کرد، تقریباً دائمی شد. به جز سه سالی که تئودوسیوس یکماز ۳۹۲ تا ۳۹۵ به تنهایی بر هر دو بخش امپراتوری حکومت کردْ این نظام حکومتی تا سقوط امپراتوری روم غربی در ۴۷۶ به طول انجامید. کم ارزش شدن مقام کنسولی. در طول دوران جمهوری روم، منصب کنسولی بالاترین قوه اجرایی انتخابی در دولت رومی بود و دو کنسول هر ساله انتخاب می شدند. با گذار به پرینکیپاته، هرچند [در عمل] هرگونه اقتدار عملی به امپراتور واگذار شد، کنسول ها همچنان به لحاظ نظری (اسماً) در رأس دولت قرار داشتند، و سال همچنان توسط دو "کنسول اوردیناریوس" که در ابتدای سال منصوب می شدندْ نام گذاری می شد. در دورهٔ پرینکیپاته، منصب کنسولی همچنان سِمتی باپرستیژ تلقی می شد، و آریستوکراسی رومی می توانست به واسطهٔ آن به بالاترین مناصب اداری امپراتوری دست یابد. متعاقباً احترام وا
لای منصب "کنسول اوردیناریوس" همچنان محفوظ ماند، تا جایی که یکی از معدود سِمت هایی بود که با امپراتور قابل به اشتراک گذاشتن بود، و در این دوره اکثراً توسط پاتریسی ها یا اشخاصی که از تبار کنسول ها بودند اشغال می شد. منصبی بود که پاتریسی ها در حدود سی سالگی و بسیاری دیگر در حدود چهل سالگی می توانستند آن را اشغال کنند. اگر آنان در کار خود مستعد می بودند می توانستند دومین (یا در مواردی نادرتر، سومین) دورهٔ کنسولی را هم تجربه کنند. پیش از انتخاب به سِمت کنسولی، این اشخاص منصبی قابل توجه در گذشته را عهده دار بودند. در دوران دومیناته، ناپدید شدن بسیاری از کارویژه های پیشا-کنسولی و دست اندازی تدریجی طبقه شهسوار به کارویژه ها [و اختیارات] اجرایی و نظامیی که به صورت سنتی در انحصار طبقهٔ سناتوری بودْ نشان از این داشت که مشاغل (مناصب) سناتوری پیش از انتصابشان به مقام کنسولی تقریباً محو شده بودند. این واقعیت این احتمال را به ذهن القا می کند که مقام "کنسول سوفکتوس"در سنین جوانتری به شخص واگذار می شد، تا جایی که در سدهٔ چهارم توسط مردانی که سن آنان به زحمت به بیست می رسید، و در برخی موارد حتی جوانتر، اشغال می شد؛ بی آن که بر
طبق هنجار معمولْ مناصب حرفه ای سیاسی قابل توجهی در کارنامه خود داشته باشند. با گذر زمان، دو دوره تصدی مقام کنسولی، معمولاً "کنسول اوردیناریوس"، نسبت به دو سدهٔ نخست بسیار عادی شد؛ در حالی که [در دوران پرینکیپاته] اولین دورهٔ کنسولی معمولاً "کنسول سوفکتوس" بود. به علاوه، در این دوره تصدی مقام کنسولی دیگر در انحصار [طبقه] سناتوری نبود. اثر تمام این ها کم بها شدنِ بیش از پیش مقام کنسولی بود، تا جایی که در دوران دومیناته تصدی منصب کنسول اوردیناریوس گاهی در حکاکی های کورسوس هونوروم نادیده گرفته می شد، در حالی که منصب کنسول سوفکتوس حتی به ندرت ذکر می شد. دگردیسی طبقه سناتورها. در دوران دومیناته یکی از تغییرات کلیدی در امر مدیریت امپراتوریْ از میان برداشتن مشارکت سناتورها در امور اجرایی و نظامی به مقیاسی وسیع بود. این فرایند با اصلاحات گالینوس آغاز شده بود، کسی که سناتورها را از فرماندهی نظامی حذف کرد و آن را در دست طبقهٔ شهسوار قرار داد. در دوران دیوکلسین، با حذف سناتورهای موروثی از بیشتر سِمت های اداری و نظامی (همچون لگاتوس) پیشرفت نظامی طبقه شهسوار یک گام به پیش نهاد. سناتورهای موروثی به مناصب اداری (و نه نظامی)
در ایتالیا و برخی ایالات همجوار آن (سیسیل، آفریکای روم، آخیا، و آسیای روم) محدود شدند؛ به رغم این حقیقت که شمار مناصب اداری ارشد بر اثر سه برابرشدن شمار ایالات به شدّت زیاد شده بود. [فرایند] محروم کردن آریستوکراسی پوسیده ایتالیایی ــ خواه سناتوری خواه شهسوار ــ از قدرت سیاسی و نظامیی که برای سده ها در انحصار خود داشتند تا حد زیادی تکمیل شد. سنا از لحاظ سیاسی عقیم شد، هرچند که هنوز پرستیژ بالایی داشت. کنستانتین بزرگ، با این وجود، شکلی محدود شده از مناصب سناتوری را ارائه نمود، مناصب اجرایی (کلانتری) را بر پایهٔ مناصب پیشین بنیان نهاد امّا با کارکردهایی تغییر یافته. [این تغییر و اصلاحات] از منصب کوایستوری ــ منصبی که نوعی کارآموزی برای سناتورهای جاه طلب در دوران پرینکیپاته بودـ شروع شدند، به نحوی که در دوران دومیناته اهمیت آن را کاهش داده و به پسران سناتورها واگذار کردند، آنهم با حداقل سن قانونی که به شانزده سال کاهش یافته بود. همین مسئله بر سر مناصب کنسول سوفکتوس و/یا پرایتور هم آمد. منصب پرایتور نیز بسیاری از تأثیر و نفوذ خود را از دست داده و از خیلی از کارکردهای قانونی اش بی بهره شد تا جایی که در دوران دومین
اته کارکرد آن در درجهٔ نخست به سازماندهی لودی رومانی محدود می شد. در دوران دومیناته باپرستیژترین سِمت (منصب) که یک سناتور می توانست عهده دار آن شود همانا پرایفکتوس اوربی بود؛ در این دوران منصب نامبرده از اقتدار عملی بهره مند شد به طوری که دربار امپراتوری از شهر روم حذف شد، [امری] که نشان از آن داشت پِرِفِکت ها (اشخاص عهده دار منصب پرایفکتوس اوربی در روم) دیگر تحت نظارت مستقیم امپراتور قرار نداشتند. مهم ترین تغییر امّا عبارت بود از بازگرداندن حکومت ایالاتبه طبقات سناتوری؛ به طوری که ایالات پهناورتر یا حائز اهمیتِ بیشتر به آن دسته سناتورهایی واگذار شدند که [در گذشته] یک منصب کنسول اوردیناریوس را عهده دار بودند. البته بر خلاف دوران پرینکیپاته، صاحب این منصب بسیاری از اقتدار خود را از دست داد، و بدل به یک کلانتر صرفاً مدنی بدون کارکردهای نظامی شد، همچنین این واقعیت را باید در نظر داشت که ایالات از لحاظ وسعت بسی کوچکتر شده و شمار آنان از حدود پنجاه ایالت به تقریباً صد ایالت افزایش یافت [و در نتیجه ارزش منصب حکمرانِ ایالتی کاهش یافت]. یادداشت ها. . به انگلیسی: Dominate، به ایتالیایی: Dominato، به عربی: عهد السیادة