Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
به نقطه حساس رسید، آنها به یک وعده ملاقات با شاه سوازی سفر نموده تا حمایت وی را بر علیه شاه زولو، کتیوایو برانگیزند. در ژانویه ۱۸۷۹، جنگ انگلیس و زولوها آغاز شد. شکست نیروهای بریتانیایی در اساندهلوانا موجب عقب نشینی نیروهای بریتانیای شد، اما آنها پس از مدت کوتاهی دوباره نیروی بیشتری اعزام نموده و بر زولوها غلبه کردند. در جریان این جنگ کوتاه مدت، نیومان از خود شجاعت نشان داده و در تأمین منافع انگلستان در ترانسوال و ایجاد اتحاد با شاهی سوازیلند همکاری نمود. نیومان چند دهه بعدی را به طور متناوب مشغول مزرعه داری، تجارت و البته برگزار سفرهای شکار بود. او به طور گسترده در اطراف رودهای لیمپوپو و سابی مشغول شکار بود و همزمان مزرعه خود را به کرایه داده و قطعه زمینی را در مرز سوازیلند و ترانسوال از خانواده شاهی سوازی برای پرورش دام به اجاره گرفت. در ۱۸۸۵ میلادی، او وارد منازعه ای با حکومت ترانسوال شد، چون آنها می گفتند که بر خلاف ادعای نیومان، قطعه زمین مرزی متعلق به حکومت ترانسوال است نه سوازیلند. نیومان خود را به این امید غرق کرده بود که مقامات ترانسوال در شهر پریتوریا ممکن است او را فراموش کنند، اما اینگونه نشد. شر
ق آفریقا. تا ۱۸۹۰ میلادی، نیومان از داد و بیدادهای حقوقی در رابطه با مالکیت مزرعه های خود خسته شده بود و برای حمایت مالی از یک سفر اکتشافی شکار فیل در شرق آفریقا به پول نیاز داشت. در ماه مه ۱۸۹۰، او به عنوان مسئول کلی کارکنان آفریقا در کمپانی شرق آفریقای امپراتوری بریتانیا گماشته شده بود. نیومان از مقر مأموریت خود در مومباسا، خود را به عنوان طلیعه دار دخالت بریتانیا در شرق آفریقا تحت رهبری فردریک لوگارد معرفی کرد و رابطه او به سرعت با لوگارد به سرکشی انجامید. در چهار ماه نخست مأموریت نیومان در این کمپانی، گروه جاده ساز نیومان که متشکل از پنجاه مرد بود راه خود را از بوته زارها به سرزمین پسکرانه باز نموده و با پیشروی خود برای شان دوست و دشمن می ساختند. هرچند با تکمیل جاده این ثابت شد که از نظر تجاری هیچ منفعتی در پی نداشت، اما این جاده در واقع دسترسی نیومان به میدان های شکار در سرزمین درون آفریقای شرقی را سهل تر نمود.
رقص شادی فیلمی هندی محصول سال ۲۰۰۹ و به کارگردانی گاندی کریشنا است. در این فیلم بازیگرانی همچون سیدهارت ونوگوپال، تمنا باتیا، راکمینی ویجیاکومار و ریشی ایفای نقش کرده اند.
دوپ لوله به هر نوعی اندود کننده برای لوله و اتصالات رزوه ای است که به عنوان روان کننده، آب بند یا درزگیر برای جلوگیری از نشت در محل اتصالات رزوه ای و محکم کردن اتصال استفاده می گردد. همچنین به آن «آب بند لوله» یا «درزگیر رزوه لوله» نیز گفته می شود. اگرچه به دلیل مخروطی بودن رزوه های لوله های معمولی، هنگام مونتاژ اتصال به خوبی صورت می گیرد، اما معمولاً واریانس های ماشینکاری قطعات، منجر می شود تماس ۱۰۰ درصدی بین اجزای جفت برقرار نشود و ایجاد نشتی گردد. استفاده از دوپ لوله قبل از مونتاژ لوله و اتصالات رزوه ای، فضاهای خالی بین رزوه ها را پر می کند و در نتیجه اتصالات مفصل ها را محکم می کند. دوپ لوله همچنین به عنوان روان کننده عمل می کند و باعث می شود اتصال و مونتاژ قطعات به راحتی صورت گیرد. همچنین جداسازی قطعات در آینده نیز راحتتر خواهد بود. ترکیب بندی. در برگه اطلاعات محصول داپ لوله پرماتکس ۵۱دی ترکیبات حاوی خاک رس کائولن، روغن نباتی، کلوفون، اتانول و غیره است. مواد تشکیل دهنده به گونه ای طراحی شده اند که: فرمولاسیون های مختلفی مانند پنوماتیک، هیدرولیک، سوزاننده و غیره برای دوپ لوله وجود دارد که نوع مناسب آن بر ا
ساس کاربرد و فشار مورد انتظار استفاده می شود. انتخاب نادرست نوع دوپ لوله ممکن است با وجود بهترین شیوه های مونتاژ منجر به نشتی شود. متأسفانه در دهه ۱۹۵۰، برای لوله های آشامیدنی از دوپ حاوی اکسید سرب سمی مخلوط با لاک اسپار استفاده می شد. لیتارژ که شکلی از اکسید سرباست همراه با گلیسیرین، در برخی کاربردها مورد استفاده قرار می گرفت. دوپ لوله توصیه شده برای لوله کشی سوخت نیز، لیتارژ بود. در حفاری نفت اغلب از دوپ لوله ای استفاده می شد که شامل گرافیت پودری، سرب و روی و گاهی اوقات مس معلق در گریس بود. در گذشته از نیکل، تالک، سیلیس، کربنات کلسیم و خاک رس نیز در دوپ لوله حفاری نفت استفاده می کردند. بیست و پنج درصد از حجم دوپ را فلزات سنگین تشکیل می دهند. برای بهبود کاربرد دوپ در سطوح مرطوب یا سرد، از سیلیکون استفاده می شود. لوله های پلاستیکی. دوپ لوله مبتنی بر نفت برای استفاده در لوله و اتصالات پلاستیکی PVC , CPVC یا ABS رزوه دار در نظر گرفته نشده است؛ زیرا باعث خراب شدن پلاستیک می شود. انتظار می رود تولیدکنندگان ایالات متحده از ترکیباتی برای دوپ استفاده کنند که مطابق با استاندارد ASTM F2331 باشد. این استاندارد شامل روش
تست استاندارد برای تعیین سازگاری شیمیایی دوپ با مواد لوله و اتصالات ترموپلاستیک رزوه ای یا نوار آب بندی رزوه های PVC, CPVC و ABS است.
حریم خصوصی یا حریم شخصی فیلمی هندی محصول سال ۱۹۷۵ و به کارگردانی موکتها سرینیواسان است. در این فیلم بازیگرانی همچون کمال حسن، یونی ماری، ماجور ساندراجان، ساویتری، مانوراما و سوکوماری ایفای نقش کرده اند.
مرد انگلیسی فیلمی هندی محصول سال ۲۰۱۵ و به کارگردانی سمیرجیت سینگ است. در این فیلم بازیگرانی همچون امریندیر گیل، آدیتی شارما، سارگون محتا، آمی ویرک و بینو دیلون ایفای نقش کرده اند.
در چشم شما فیلمی هندی محصول سال ۱۹۹۷ و به کارگردانی آشیم سامانتا است. در این فیلم بازیگرانی همچون شاراد کاپور، سومان رانگاناتان، روهیت روی، آشوک کومار، راکهی گلزار و ساتین کاپو ایفای نقش کرده اند.
کره برگر همبرگری است که روی آن کره یا مستقیماً روی پتی یا روی نان روی آن قرار گرفته است. احتمالاً در ویسکانسین اختراع شده اند، اما همچنان در سراسر غرب میانه ایالات متحده محبوب هستند و کالای اصلی رستوران فست فود کالورز مستقر در ویسکانسین هستند. امروزه بسیاری از رستوران ها در ویسکانسین و اطراف آن کره برگر سرو می کنند. تاریخچه. در سال ۱۸۸۵، چارلی ناگرین همبرگر سرخ شده در کره را در نمایشگاه سیمور سرو کرد و در این فرایند کره برگر را اختراع کرد. کره برگر توسط Solly's Grille و Krolls' در سال ۱۹۳۶ رایج شد هر دو رستوران در حین پختن پتی، یک پد کره روی آن قرار دادند. کالورز، که در سال ۱۹۸۴ تأسیس شد، بر خلاف خود پتی، روی نان را با کره می پوشاند. در سال ۲۰۰۹، Steak 'n Shake «استیک برگر کره ای ویسکانسین» خود را معرفی کرد که شامل کره ویسکانسین و پنیر آمریکایی بود. در سال ۲۰۱۵، جک این د باکس «کلاسیک باتری جک» را معرفی کرد، یک همبرگر کره با کره گیاهی سیر که روی پتی ذوب شده بود. در سال ۲۰۲۱، استاتر برادرز. بازارها " Butter Burger " خود را معرفی کردند، یک همبرگر کره برگر با کره واقعی که در داخل آن تزریق شده بود.
سازمان جوانان حزب کارگر (نروژی: Arbeidernes Ungdomsfylking)، با حروف اختصاری: (AUF)، یک سازمان سیاسی جوانان نروژی است. این سازمان در سال ۱۹۲۷ میلادی، تأسیس شده است.سازمان جوانان حزب کارگر (AUF)، یک تشکیلات مستقل سیاسی است؛ اما در واقع به مثابهٔ شاخهٔ جوانان حزب کارگر نروژ، عمل می کند. طبق گزارش خود این سازمان، در سال ۲۰۱۸م، شمار اعضای سازمان جوانان حزب کارگر (AUF)، بالغ بر ۱۴ هزار نفر بوده است. با این حساب این سازمان، بزرگترین تشکیلات سیاسی جوانان در نروژ است.سازمان جوانان حزب کارگر (AUF)، یکی از مهمترین کانال های جذب نیرو، برای حزب کارگر است. همهٔ نخست وزیران حزب کارگر نروژ بعد از جنگ جهانی دوم، سابقهٔ عضویت در سازمان جوانان حزب کارگر (AUF)، داشته اند. همچنین همهٔ رهبران حزب کارگر، از سال ۱۹۱۸م، تا پیش از تصدی رهبری حزب، توسط یوناس گار استوره، در سال ۲۰۱۴ م، از میان اعضای سازمان جوانان حزب کارگر (AUF) نروژ انتخاب شده اند.در عمل سازمان جوانان حزب کارگر (AUF)، به صورت یکی از عوامل و یک محرک گرایش بیشتر حزب کارگر به سیاست چپ، بوده و عمل کرده است. این گرایش بیشتر در دههٔ اخیر در سیاست های دوستانهٔ پذیرش مهاجران
و توجه بیشتر به حفظ محیط زیست و محدود سازی فعالیت نفتی، بازتاب یافته و قابل ردیابی است. همچنین سازمان جوانان حزب کارگر (AUF)، در مخالفت با عضویت نروژ در اتحادیه اروپا تلاش کرده؛ و بر ارزش هایی نظیر جذب همه افراد در بافت اجتماعی، برابری نژادی و جنسی تأکید می کند. سازمان جوانان حزب کارگر (AUF)، عضو اتحادیه بین المللی جوانان سوسیالیست و جوانان سوسیالیست اروپایی است و به علاوه در تشکیلات اخیر نقش ناظر دارد. طبق رسم، سازمان جوانان حزب کارگر (AUF)، هر ساله یک اردوی تابستانی برای اعضای تشکیلات، در جزیره ایتایا برگزار می کند. در ۲۲ ژوئیه سال ۲۰۱۱م، این اردوگاه، هدف بدترین تهاجم تروریستی در تاریخ معاصر نروژ، قرار گرفت و یک راستگرای افراطی ۶۹ نفر، که اکثر آنها نوجوان بودند را قتل عام کرد.
سوپ تورتیلا () یک سوپ سنتی مکزیکی است که از قطعات تورتیلای ذرت سرخ شده، غوطه ور در آبگوشتی از گوجه فرنگی، سیر، پیاز، و "chile de árbol" و epazote تهیه شده است. این غذا با تکه های چیلی پازیلا، چیچارون، آووکادو، مکعب های پنیر تازه و خامه ترش سرو می شود. اگرچه منشأ دقیق سوپ تورتیلا مشخص نیست، اما مشخص است که از منطقه مکزیکو سیتی در مکزیک می آید. سوپ سنتی تورتیلا با آب مرغ ترکیب شده با گوجه فرنگی تفت داده شده، پیاز، سیر، چیلی و تورتیلا تهیه می شود که به صورت نوار بریده شده و سرخ می شود. انواع مختلفی از آن وجود دارد، به عنوان مثال آبگوشت با پایه گوجه فرنگی غلیظ شده و تورتیلاهای آسیاب شده یا سوپ لوبیا غنی شده با نوارهای ترد تورتیلاهای سرخ شده تهیه می شود.
ایستگاه مترو بوستان گفتگو، واقع در خط ۷ متروی تهران است که در بزرگراه شهید چمران (اتوبان پارک وی) کوی گیشا قرار دارد. در ۲۵ اسفند ۱۴۰۰، با حضور علیرضا زاکانی (شهردار تهران)، این ایستگاه افتتاح شده و هجدهمین ایستگاه افتتاح شده در خط ۷، و صد و چهل و چهارمین ایستگاه افتتاح شده در بین ایستگاه های مترو تهران است. جهت ساخت این ایستگاه در بخش ساختمانی، ۱۸۰ میلیارد تومان و در بخش تجهیز، ۱۲۰ میلیارد تومان هزینه شده است. عمق این ایستگاه، ۳۷ متر و بیش از ۱۰ هزار متر زیر بنای آن است. جهت احداث آن ۱۳۳ هزار متر مکعب، خاک برداری و ۱۱ هزار متر مربع سنگ کاری داشته است. شهروندان مناطق ۲ و ۶، به ویژه اهالی گیشا، خیابان امیرآباد شمالی، کوی دانشگاه تهران، ادارات و مراکز تجاری اطراف این ایستگاه، امکان دسترسی آسان تری نسبت به گذشته جهت استفاده از مترو دارند. قرار است در آینده این ایستگاه، ایستگاه تقاطعی خط ۷ و خط ۸ متروی تهران شود. امکانات. از ویژگی های این ایستگاه، مجهز به سامانه های تهویه تونلی و تهویه مطبوع ایستگاهی، سامانه های اطفاء حریق، مخابرات و نظارت تصویری است، همچنین، در پله برقی، آسانسور و فن های هواساز، از تجهیزات ایران
ی استفاده شده است.
برندان از کلونفرت (Brendan of Clonfert) (حدود ۴۸۴ تا حدود ۵۷۷ پس از میلاد)، یکی از اولین قدیسان رهبانی ایرلندی و یکی از دوازده حواری ایرلند است. او در درجه اول به دلیل کوشش افسانه ای خود در «جزیره بلیسد (مبارک)» که به «جزیره سنت برندان» نیز معروف است، شناخته می شود. هدایتگر سانستی براندانی آباتیس (سفر راهب بزرگ، سنت برندان) را می توان به عنوان یک جستجو برای جهان معنوی دیگر توصیف کرد. به عبارت دیگر، روایت هدایت ایرلندی است. روز جشن سنت برندان در ۱۶ مه توسط کاتولیک ها، انگلیکن ها و مسیحیان ارتدکس، جشن گرفته می شود. اوایل زندگی. برندان در سال ۴۸۴ پس از میلاد در ترالی، شهرستان کری در استان مونستر در جنوب غربی ایرلند، متولد شد. او در میان آلترایگ، یک قبیله ایرلندی که در ابتدا در اطراف خلیج کوچک ترالی متمرکز بود، از والدینی به نام های فین لوگ و کارا به دنیا آمد. برای پنج سال او هم تحصیل کرد و هم به مادر رضاعی اش، ایت کیلیدی (راهبه ایرلندی)، معروف به «بریجد آو مانستر» سپرده شد. وقتی شش سالش بود، برای ادامه تحصیل به مدرسه صومعه جارلات در توأم فرستاده شد. برندان را یکی از «دوازده حواری ایرلند» می دانند، یکی از آن هایی
که گفته می شود توسط معلم بزرگ، فینیان کلونارد، آموزش دیده است. سفر افسانه ای. برندان اساساً به خاطر سفر افسانه ای خود به جزیره بلیسد (مبارک) که به جزیره سنت برندان آباتیس معروف است (سفر سنت برندان ابوت) در قرن نهم، مشهور است. نسخه های زیادی وجود دارد که نشان می دهد، چگونه او با شانزده راهب برای جستجوی باغ عدن، به اقیانوس اطلس رفت (اگرچه نسخه های دیگر چهارده راهب و سه کافر را ثبت کرده اند که در آخرین لحظه به آن ها پیوستند). گفته می شود یکی از این همراهان، مالو بوده است. تاریخ این سفر به سال های ۵۱۲ تا ۵۳۰ پس از میلاد، قبل از سفر او به جزیره بریتانیای بزرگ، برمی گردد. فرض می شود برندان در سفر خود جزیره سنت برندان را دیده باشد که جزیره ای پر برکت و پوشیده از گیاهان است. او همچنین با یک هیولای دریایی روبرو شد، ماجرایی که با کولومسیل، هم دوره اش، در میان گذاشت. متداول ترین ماجراجویی توصیف شده او، فرود آمدن او در جزیره ای است که معلوم شد یک هیولای دریایی غول پیکر به نام «جاسکونیوس» است. اواخر زندگی. برندان، به ولز و جزیره مقدس آیونا در سواحل غربی اسکاتلند سفر کرد. در مسیر بازگشت به ایرلند، صومعه ای را در آناگدان ت
أسیس کرد و باقی مانده عمر خود را در آنجا گذراند. او همچنین صومعه ای را در آناگدان برای خواهرش، بریگا، تأسیس کرد. برندان پس از برقرار کردن اسقفی آردفرت، به توموند رفت و در سال ۵۵۰ میلادی، یک صومعه را در اینیس دادروم (جزیره کنونی کونی)، در محله کنونی کیلادیسرت، شهرستان کلر، بنیان نهاد. او سپس به ولز سفر کرد و زیر نظر گیلداس در لانکارفان و پس از آندر ایونا، تحصیل کرد؛ زیرا گفته می شود که او آثاری از غیرت رسولی خود را در کیل براندون (نزدیک اوبان) و کیل برنان ساوند به جا گذاشته است. او در سال ۵۷۷ پس از میلاد در آناگدان، زمانی که خواهرش، بریگا را می دید، درگذشت. برندان از ترس اینکه پس از مرگش ممکن است مریدانش بقایای او را به عنوان تبرک و یادگار ببرند، قبلاً ترتیبی داده بود که جسد او را مخفیانه به صومعه ای که در کلونفرت تأسیس کرده بود، از طرق پنهان کردن در قسمت بار گاری، ببرند. او در کلیسای جامع کلونفرت به خاک سپرده شد.
بونگاری (Bungaree) یا (Boongaree) (حدود ۱۷۷۵–۲۴ نوامبر ۱۸۳۰ میلادی)، استرالیایی بومی از مردم گورینگای در خلیج بروکن در شمال سیدنی و به عنوان یک کاوشگر، سرگرم کننده و رهبر اجتماع بومیان شناخته شده بود. او همچنین از این جهت مورد توجه است که اولین فرد متولد استرالیا بود که در خاطرات متیو فلیندرز، به عنوان یک استرالیایی مدبر ثبت شد و اولین فرد متولد استرالیا بود که قاره را دور زد. زندگی نامه. زمانی که بونگاری در دهه ۱۷۹۰ به شهرک در حال رشد سیدنی نقل مکان کرد، بونگاری خود را به عنوان یک شخصیت شناخته شده تثبیت کرد، به عنوان فردی که می توانست میان مردم خود و تازه واردها، رفت وآمد کند. او در سفری به جزیره نورفولک در سال ۱۷۹۸ به خدمه HMS "ریلاینس" پیوست و طی آن متیو فلیندرز را تحت تأثیر قرار داد. در سال ۱۷۹۸، او فلیندرز (و برادرش، ساموئل وارد فلیندرز، یک ناوآموز از رلیانس) را در یک بررسی ساحلی به عنوان مترجم، راهنما و مذاکره کننده با گروه های بومی محلی در نورفولک همراهی کرد. با عدم وجود زبان مشترک، مردم بومی خیلی جدی به دنبال بونگاری بودند تا به جای فلیندرز با او صحبت کنند. مهارت های میانجی گری او توسط اروپایی هایی که
کشتی را با آنها شریک بود، بسیار مورد تقدیر قرارگرفت. در سال ۱۷۹۹، برای رسیدن به توافق با مردم محلی در یک موقعیت خاص، بونگاری به آنها یک تیر و یک کمان به عنوان هدیه داد و به آنها نشان داد که چگونه از آن استفاده کنند. برونون داگلاس از آن به عنوان یک «کنش متقابل فرهنگی، دلالت بر یک رابطه متقابل و نه سلسله مراتبی دارد و مفهوم واقعی «میان فرهنگی» را به عنوان تماس میان «فرهنگ های متضاد و همگن» به چالش می کشد» یاد می کند و می افزاید «مردم خلیج مورتون احتمالاً بونگاری را به عنوان رهبر گروه اعزامی و مردان سفیدپوست را به عنوان پیروان او شناختند». او توسط فلیندرز در دور زدن استرالیا میان سال های ۱۸۰۱ و ۱۸۰۳ در کشتی "اینوستیگیتور" استخدام شد. فلیندرز، نقشه بردار اولین نقشه کامل استرالیا بود که شکاف های اکتشافات نقشه برداری قبلی را پر می کرد و برجسته ترین مدافع نام گذاری این قاره به نام «استرالیا» بود. فلیندرز خاطرنشان کرد که بونگاری «یک همکار شایسته و شجاع» است که در موارد متعددی گروه اعزامی را نجات داد. بونگاری تنها بومی استرالیایی در کشتی بود و نقش دیپلماتیک حیاتی را در مسیر و در اطراف ساحل ایفا کرد و در جاهایی بر موا
نع زبانی غیرقابل چشم پوشی، غلبه کرد. به گفته مورخ کیت وینسنت، بونگاری این نقش را به عنوان واسطه انتخاب می کرد و اغلب می توانست با درآوردن لباس هایش و صحبت با مردم بومی هایی را که می خواستند به ملوان ها حمله کنند را آرام کند، با وجود اینکه در قلمرویی ناشناخته بود. فلیندرز بعداً در خاطرات خود از بونگاری به عنوان شخصی با «خلق خوب و رفتار باز و مردانه» و حتی مهربانی او با گربه کشتی به نام تریم، نوشت. در سال ۱۸۱۵، فرماندار لاچلان مکواری به بونگاری لقب «رئیس قبیله خلیج بروکن» را داد و ۱۵ جریب (۶۱۰۰۰ متر مربع) زمین در جورج هد و همچنین یک زره سینه که روی آن نوشته شده بود «بونگاری - رئیس قبیله خلیج بروکن – ۱۸۱۵» به او هدیه داد. بونگاری همچنین با لقب های «پادشاه بندر جکسون» و «پادشاه سیاهان» با همسر اصلی خود کورا گوزبری که به عنوان ملکه از او یاد می شد، شناخته شده است. در سال ۱۸۱۷ بونگاری سفرهای اکتشافی را با کاپیتان فیلیپ پارکر کینگ به شمال غربی استرالیا در مرمید همراهی خود را ادامه داد. از جمله او توصیه هایی در مورد اینکه کدام گیاهان برای خوردن بی خطر هستند را برای گروه داشته است. کاپیتان فادی بلینگشاسن به بازدید بون
گاری از کشتی اکتشافی روسی وستک در ۱۸۲۰ اشاره کرده است. بونگاری بقیه عمر خود را با استقبال تشریفاتی از بازدیدکنندگان استرالیا، آموزش مردم در مورد فرهنگ بومی (به ویژه پرتاب بومرنگ) و درخواست ادای احترام به ویژه از کشتی هایی که از سیدنی بازدید می کردند، گذراند. او همچنین در جامعه خود تأثیرگذار بود و در مراسم ها شرکت می کرد، تجارت ماهی می کرد و به حفظ صلح کمک می کرد. در سال ۱۸۲۸، او و قبیله اش به حوزه فرمانداری نقل مکان کردند و جیره هایی به آنها داده شد که از بونگاری در آن زمان به عنوان «در آخرین مراحل ناتوانی انسانی» توصیف شده است. او در ۲۴ نوامبر ۱۸۳۰ در جزیره گاردن درگذشت و در خلیج رز به خاک سپرده شد. در روزنامه های سیدنی گزت و استرالیا آگهی های فوت او منتشر شد. تا پایان عمر او در مستعمره سیدنی به تصویری آشنا تبدیل شده بود و لباس های متعدد نظامی و دریایی که به او داده شده بود را به تن می کرد. لباس های متمایز و انگشت نمای او در جامعه استعماری همچنین استعداد او برای طنز و تقلید به ویژه برداشت هایش از فرمانداران گذشته و حال، او را با هجده پرتره و نیم دوجین ظاهر اتفاقی در مناظر وسیع تر به موضوعی محبوب برای نقاشان
پرتره تبدیل کرد. او یکی از اولین پرتره های تمام قد رنگ روغن بود که در مستعمره نقاشی شد و اولین پرتره ای بود که به صورت سنگ نگاره منتشر شد. میراث. با این حال نقش مهم بونگاری در اکتشاف استرالیا به نظر می رسد، تقریباً فراموش شده است. مجسمه هایی برای فلیندرز و گربه تریم وجود دارد، اما تا ژانویه ۲۰۱۹، حتی یک مجسمه برای بونگاری که دستاوردهای او را به رسمیت بشناسد، وجود ندارد.
مارشال کندیدو ماریانو دا سیلوا روندون (Cândido Mariano da Silva Rondon) (زادهٔ ۵ می ۱۸۶۵ – درگذشتهٔ ۱۹ ژانویه ۱۹۵۸)، افسر نظامی اهل برزیل بود که بیشتر به خاطر کمیته تلگراف خود و اکتشاف ماتو گروسو و حوضه غربی آمازون و همچنین به خاطر حمایت همیشگی اش از مردمان بومی برزیل معروف بود. او نخستین رئیس سرویس محافظت از هندی ها یا SPI (بعدتر به FUNAI تغییر کرد) در برزیل بود و از ایجاد پارک بومی زینگو حمایت نمود. ایالت روندونیای برزیل به افتخار وی نام گذاری شده است. زندگی نامه. اوایل زندگی. کندیدو ماریانو دا سیلوا در ۵ می ۱۸۶۵ در دهکده کوچک میموسو، واقع در ایالت ماتو گروسو، زاده شد. پدر وی کندیدو ماریانو دا سیلوا سینیور دارای اصالت پرتغالی، اسپانیایی و گوانائی (یکی از اقوام بومی برزیل) بوده و قبل از به دنیا آمدن روندون، در ۱۸۶۴ میلادی بر اثر بیماری آبله درگذشته بود. مادر وی کلاودینا فریتاس اوانگلیستا از تبار اقوام بومی، تِرِنا و بورورو، بود. او نیز دو سال پس از به دنیا آوردن روندون، وفات کرد. پس از آن، وی توسط پدربزرگ یا مادربزرگش تا زمانی که در قید حیات بودند بزرگ شده و پس از درگذشت آنها، او توسط عمویش مانوئل رودریگس دا
سیلوا روندون بزرگ شد و نام خانوادگی وی را به عنوان نام خانوادگی خود برگزید. پس از اتمام مدرسه در عمر ۱۶ سالگی، او برای دو سال در مدرسه ابتدایی تدریس نموده و بعد از آن به ارتش برزیل پیوست. او در ۱۸۸۱ میلادی به هنگ سوم در توپخانه اسب، وارد شد. او در مدرسه عالی جنگ، علاوه بر سایر آموزش ها، به آموزش ریاضی و فیزیک و علوم طبیعی پرداخت. هنگام پیوستن به ارتش، او در مدرسه افسران پذیرفته شده و در ۱۸۸۸ میلادی با دریافت درجه نظامی ستوان دوم از آنجا فارغ التحصیل شد. او همچنین در کودتای جمهوری خواهان که به سرنگونی پدروی دوم، آخرین امپراتور برزیل منتج شد، شرکت نموده بود. به عنوان یک مهندس در ارتش. حکومت جمهوری خواه برزیل در رابطه با مناطق غربی برزیل که بسیار دور از مراکز بزرگ و در مناطق مرزی واقع شده بودند، نگران بود. در ۱۸۹۰ میلادی، او به عنوان مهندس ارتش در کمیسیون تلگراف توظیف گردیده و در راستای ساختن نخستین خط تلگراف در سراسر ایالت ماتو گروسو همکاری کرد. خط تلگراف در نهایت در ۱۸۹۵ میلادی تکمیل گردید و پس از آن، روندون ساخت جاده ای را آغاز کرد که ریو دو ژانیرو (پایتخت جمهوری) را به کویابا، مرکز ایالت ماتو گروسو، وصل می
کرد. قبل از اینکه این جاده ساخته شود، تنها راه ارتباط میان این دو شهر از طریق حمل و نقل دریایی بود. در جریان همین مدت، او با همسرش فرانسیسکا (چیکوینها) زاویر ازدواج کرد. آنها باهم ۷ فرزند داشتند. از ۱۹۰۰ تا ۱۹۰۶ میلادی، روندون مسئول تأسیس خط تلگراف از برزیل تا بولیوی و پرو بود. در جریان همین مدت، او راه خود را به سرزمین های بیشتر هموار نموده و با مردمان جنگ طلب بورورو در غرب برزیل در تماس بود. او همچنین موفق شد مردم بورورو را به آرامش دعوت کرده و با کمک آنها خط تلگراف را تأسیس نماید. روندون در طول حیات خود توانست بیش از ۴٬۰۰۰ مایل خط تلگراف را در سراسر جنگل های برزیل نصب نماید. مارشال روندون بنا بر فرمان شماره ۵۱٬۹۶۰ مورخ ۲۶ آوریل ۱۹۶۳، مفتخر به دریافت عنوان «سرور فوج ارتباطات ارتش برزیل» شد. اواخر زندگی. پس از سفر اکتشافی علمی روزولت-روندون در ۱۹۱۴ میلادی، روندون تا ۱۹۱۹ میلادی به نقشه برداری از ایالت ماتو گروسو پرداخت. در این زمان، او رودهای بیشتری را کشف نموده و با چندین قوم بومی دیگر ارتباط برقرار نمود. در ۱۹۱۹ میلادی، او رئیس فوج مهندسان ارتش برزیل و همچنین رئیس کمیسیون تلگراف برزیل شد. در ۱۹۲۴ و ۱۹۲۵ می
لادی، او رهبری نیروهای ارتش برای سرکوب شورشی در ایالت سائو پائولو را برعهده داشت. از ۱۹۲۷ تا ۱۹۳۰ میلادی، روندون به عنوان مسئول نقشه برداری از تمامی مرزهای برزیل با همسایگان این کشور، گماشته شد. در ۱۹۳۰ میلادی، کار نقشه برداری وی به دلیل انقلاب ۱۹۳۰ مختل گردیده و او از سمت خود به عنوان رئیس سرویس محافظت از هندی ها (SPI) کنار رفت. از ۱۹۳۴ تا ۱۹۳۸ میلادی، او رهبری یک مأموریت دیپلماتیک را برعهده داشت تا در رابطه با منازعه ای که میان کلمبیا و پیرو بالای شهر لتیسیا بمیان بروز نموده بود را میانجی گری نماید. در ۱۹۳۹ میلادی، او ریاست SPI را از سرگرفته و خدمات خود را به قلمروهای جدید برزیل گسترش داد. در دهه ۱۹۵۰ میلادی، او از پیکار برادران ویلاس بائوس (Villas Boas brothers) حمایت نمود، کاری که به شدت مخالفت حکومت و مزرعه داران ماتو گروسو را در پی داشت، اما در نهایت در ۱۹۶۱ میلادی منتج به تأسیس نخستین پارک ملی برزیل برای مردمان بومی در امتداد رود شینگو شد. کنگره ملی برزیل در ۵ می ۱۹۵۵، هنگام زادروز ۹۰ سالگی وی، لقب مارشال ارتش برزیل را به وی اعطاء کرد. در ۱۹۵۷ میلادی، او از سوی باشگاه کاوشگران نیویورک برای جایزه صلح نو
بل نامزد شد. او در ۱۹۵۸ میلادی به عمر ۹۲ سالگی در ریو دو ژانیرو درگذشت. کمیسیون تلگراف. کندیدو روندون یک عملیات نظامی در سطح بزرگ را برای گسترش خطوط تلگراف در آمازون برزیلی رهبری کرد، گروهی که به نام «کمیسیون روندون» نیز یاد می شدند. در این زمان، روندون پیرو راسخ عقاید مثبت گرایانه بود و باور داشت که مقصد وی متحد کردن تمامی مردم برزیل از طریق کارش در کمیسیون بود. او یک عقیده سرسخت داشت که پیشرفت باید در زودترین زمان ممکن صورت گرفته و برای رسیدن به این هدف، مردمان بومی باید در زودترین فرصت ممکن در جامعه پذیرفته شوند. روندون نگرانی خود را در رابطه با نحوه شامل سازی این گروه های بومی در اجتماع مدرن ابراز داشته و این را مأموریت خود تعیین کرد تا آنها را به سوی زندگی «متمدن تر» از طریق آنچه او روش صلح آمیز می خواند، «راهنمایی» نماید. با این همه، برخی منتقدان باورمند هستند که این دغدغه روندون در رابطه با گروه های بومی و اتحاد آنها، حقه آمیز بود. این منتقدان فرض را براین می گذارند که این مأموریت اساساً یک عملیات نظامی بوده و هدف آن تمرکز دولت بر تصرف و تعریف مرزها برای مقاصد دفاعی همراه با فرصت های جدید برای مستعمره
سازی و نفوذ اقتصادی بود. آنها معتقدند که این فرضیه، نظریه ای را که می گوید روندون قهرمان اتحاد و دلجویی از اقوام بومی بود که قبلاً با آنها تماس برقرار نشده بود یا مستقل بودند، را تضعیف می نماید. کمیسیون روندون از نظر هدفش که همانا باز کردن آمازون به توسعه اقتصادی بود، یک کمیسیون موفق بود. زیستگاه های جدید زیادی در امتداد خطوط تلگراف شکل گرفت. ساکنین می خواستند این زمین را برای اهداف مزرعه داری و مالداری استفاده نمایند، اما یکی از اثر منفی جانبی آن بیجا شدن قبایل بومی مانند قبیله بورورو بود.
دُن دیوگو رودریگز (Dom Diogo Rodrigues) یا دُن دیوگو رویز (Dom Diogo Roiz) (زادهٔ حدود ۱۴۹۰ تا ۱۴۹۶ میلادی در لاگوس، پرتغال- درگذشتهٔ ۲۱ آوریل ۱۵۷۷ در کولوا، گوا)، کاوشگر اهل پرتغال در اقیانوس هند بود که به عنوان سکاندار عادی تحت فرماندهی دُن پدرو ماسکارینهاس به اکتشاف آب های اطراف گوا پرداخت. آنها از دماغه امید نیک وارد دریا شده و از طریق مسیر تازه کشف شده که به گوا منتهی می شد، به آب های سفر کردند که اطلاعاتی اندکی در مورد آنها در دسترس بود. جزیره رودریگز در میان ۴ و ۹ فوریه ۱۵۲۸ میلادی به افتخار وی نام گذاری شد، چون او این جزیره را در تنها سفرش از گوا به لیسبون از مسیر کوچی (این منطقه را در ۱۵ ژانویه ۱۵۲۸ ترک کرد) کشف نموده بود و پس از رسیدن به لیسبون شاه ژوآئو سوم پرتغال او را به درجه نظامی شوالیه (cavaleiro) ترفیع داد. او دوباره به گوا برگشت و در میانه قرن شانزدهم میلادی، نقطه عطفی در تاریخ امپراتوری پرتغال در شبه قاره هند از خود برجای گذاشت. اکتشافات و دیوگو رودریگز. در اوایل قرن شانزدهم میلادی، دُن دیوگو فرناندیس پریرا به عنوان ناخدای یک کشتی در ستوبال گماشته شد که عازم گوا بود. گفته می شود که او در شر
ق ماداگاسکار با یک کمان جزیره ای عریض برخورد نموده و بدون اینکه بداند به سوی جزیره رئونیون رفت، جزیره ای که او بلافاصله آنرا الها دی سانتا اپولونیا (به افتخار سنت اپولونیا، چون در روز ۹ام فوریه ۱۵۰۷ به آنجا رسیده بود) نام نهاد. سپس او به سمت شرق حرکت نموده و جزیره موریس را کشف کرد و (به افتخار کشتی اش) آنرا الها دو سیرنی نام گذاشت. از آنجا، او بیشتر به سوی شرق پیشروی نموده و جزیره ای را اکتشاف نمود که نام آنرا الها دی دیوگو فرناندیس، دومیگو فریز یا دومینگو فریاس گذاشت (دو نام اخیر احتمالاً نام های نقشه ای یا اختصار «دیوگو فرناندیس» هستند). گفته می شود قبل از بازگشت به موزامبیک، او در جزایر اولی و سومی برای به دست آوردن آب، توقف نموده بود. جزیره دیوگو فرناندیس (دومیگو فریز) توسط دُن دیوگو لوپیس دی سیکویرا نیز در ۱۵۰۹ میلادی بازدید شد و نام «دُن گالپویس» (یکی دیگر از اختصارات نوشته شده) برخی اوقات در بعضی نقشه ها دیده می شود. پس از اینکه یک کاوشگر دیگر پرتغالی در ۱۵۲۸ میلادی از سفرش در اقیانوس هند از گوا بازمی گشت و از جزایر رئونیون، ماریشوس و رودریگز عبور نمود، تمامی این دریای پر جزیره را به افتخار فرمانده و ه