Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
دانشگاه نیویورک دریافت نمود. براون در مدت حضورش در آی بی ام، شیفتهٔ امور مالی و سرمایه گذاری شد. سرانجام، او تصمیم گرفت در برنامهٔ توسعهٔ مدیریت آی بی ام شرکت کند و در سال ۱۹۷۰، موفق به اخذ MBA از دانشگاه ایندیانا شد. براون که مشتاق آموختن شگردهای ثروت آفرینی و بهره مندی از آن به نفع خانواده اش بود، به شرکت مدیریت Irwin در کلمبوس، ایالت ایندیانا پیوست و عاقبت به عضویت گروه اوراق بهادار قابل فروش شرکت درآمد. در سال ۱۹۷۳، براون به بالتیمور نقل مکان کرد و به عنوان مدیر سرمایه گذاری در شرکت سرمایه گذاری T. Rowe Price مشغول به فعالیت شد. یک دهه بعد، براون شرکت Brown Capital Management را نخست در خانهٔ خود در حومهٔ بالتیمور راه اندازی کرد. او که متخصص حوزهٔ ارزش گذاری قیمت است، فعالیت شرکت را بر سهام هایی متمرکز کرد که سرمایه گذاری مبتنی بر رشد و ارزش را ارائه می دهند. شرکت Brown Capital Management به سرمایه داران، صندوق های بازنشستگی و تقسیم سود، سازمان های خیریه و شرکت ها خدمات می دهد. در اوایل سال های تأسیس شرکت، وقتی که براون عضو ثابت هیئت مشاوران در برنامهٔ تلویزیونی Wall $treet Week با اجرای لوئیس روکیسر شد،
روند جذب سرمایه گذار از سوی او فزونی گرفت. این برنامه در دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ محبوب بود. روکیسر چنین می گفت: «در روزگار فعلی، ادی یکی از محتاط ترین و موفق ترین فراگیران اوراق بهادار است و جزئیاتی از سهام هایش را با ما در میان می گذارد». در سال ۲۰۱۳، شرکت Brown Capital Management سی امین سال فعالیت خود را جشن گرفت. این شرکت در ساختمانی سه طبقه در خیابان 1201 North Calvert در مرکز بالتیمور قرار دارد و ۳۷ کارمند در آن مشغول به فعالیت هستند. براون همچنین مدیریت مالی را فعالیتی الزام آور و بنیادین می داند و در فعالیت های روزانهٔ شرکتش فعال و متعهد است. براون می گوید: «اگر از کسب وکار خود واقعاً لذت ببرید، مثل من که لذت می برم، دیگر جنبهٔ کار پیدا نمی کند، بلکه سرگرمی است». زندگی شخصی. در ۱۱ اوت ۱۹۶۲، براون با سیلویا ترستون، عشق ایام دانشجویی خود از دانشگاه هاوارد، در شهر کینگ ویلیام، ویرجینیا ازدواج کرد. آن ها دو دختر و سه نوه دارند. براون که ستوان ارتش بود و به هوانوردی علاقه داشت، سعی کرد به مدرسهٔ پرواز با هلیکوپتر برود، اما در معاینه های چشم پزشکی مخصوص خلبانی رد شد. سال ها بعد، براون مجوز خلبانی خصوصی برای هو
اپیماهای بال ثابت غیرنظامی را دریافت کرد، اما پس از آن که در پروازهایش وقفه های طولانی ایجاد شد، از مهارت هایش کاسته شد و دست از پرواز کشید. براون به گلف و عکاسی علاقه دارد و همچنین مجموعه دار آثار هنری آفریقایی-آمریکایی است. اقامت گاه اصلی او در حومهٔ بالتیمور است و خانه هایی نیز در فلوریدا و مین دارد. قدردانی. براون جوایز و تقدیرنامه های فراوانی دریافت کرده است، ازجمله جایزهٔ وودرو ویلسون به پاس خدمات همگانی. همچنین در سال ۲۰۰۶، از براون در مجلهٔ مریلند لایف تقدیر شد و به گفتهٔ فرماندار سابق جمهوری خواه مریلند، رابرت ارلیش جونیور، این تقدیر به خاطر «تعهد خستگی ناپذیر براون برای بهبود زندگی دیگران و ایجاد جامعه ای بهتر برای زیستن» است. وانگهی در سال ۲۰۱۰، مجلهٔ بلک اینترپرایز در چهلمین سالگرد انتشارش، با چاپ مقاله ای به نام «قهرمان ها: ۴۰ نفر از قدرت مندترین افراد آمریکایی-آفریقایی تبار در حوزهٔ کسب وکار» از براون تقدیر کرد. در سال ۲۰۱۱، برنامهٔ پژوهش گران ران براون که مرتبط با تخصیص بورسیه های تحصیلی کالج است، به براون و همسرش سیلویا، جایزه یRonald H. Brown American Journey اهدا کرد. در ۲۳ مه ۲۰۱۳، براون و
همسرش به طور مشترک مدرک دکترای افتخاری ادبیات را از دانشگاه جانز هاپکینز دریافت کردند. این مدارک در جشن فارغ التحصیلی دانشگاه در بالتیمور اعطا شد. سیاست. طی سالیان متمادی، براون طرفدار پروپاقرص سیاست مداران و سیاست های حزب دموکرات بوده و در سال ۲۰۰۸ نیز در کارزار انتخاباتی ریاست جمهوری باراک اوباما شرکت کرده است. بشردوستی. براون و همسرش، سیلویا، با خلوص نیت از عوامل مؤثر بر ساختارهای بخش مرکزی بالتیمور، نظیر مراقبت های بهداشتی، آموزش یا هنر حمایت می کنند. کمک های مالی آن ها معمولاً از طریق بنیاد خانوادهٔ ادی سی. و سی. سیلویا براون انجام می شود. پروژهٔ Turning the Corner Achievement Program که بر بهبود نتایج آموزشی و اجتماعی در جوانان بالتیمور متمرکز است، تحت پوشش این بنیاد قرار می گیرد. بنیاد براون از سال ۲۰۰۲، ۵ میلیون دلار به این پروژه تخصیص داده است. کتاب و مقاله دربارهٔ براون. شرح حالی از زندگی براون به نام Beating the Odds: Eddie Brown’s Investing and Life Strategies در مه ۲۰۱۱ منتشر شد (انتشارات جان وایلی و پسران، ۲۴۰ صفحه). همچنین در ۱۱ ژانویه ۲۰۱۰، مقاله ای دربارهٔ او به نام «Where to Find Reasonably
Priced Growth Stocks» نوشتهٔ کریستوفر سی. ویلیامز در مجلهٔ بارونز منتشر شد.
صلیب ویکتوریا () یا ویکتوریا کراس، بالاترین و معتبرترین جایزه در سیستم افتخارات بریتانیا است. این جایزه برای شجاعت «در حضور دشمن» به اعضای نیروهای مسلح بریتانیا اعطا می شود. این نشان همچنین ممکن است پس از مرگ افراد به آنها اعطا گردد. نشان صلیب ویکتوریا پیش تر توسط کشورهای مشترک المنافع نیز اعطا می شد که امروزه اکثر آنها نشان های افتخار خود را ایجاد کرده اند و دیگر از این نشان استفاده نمی کنند. نشان صلیب ویکتوریا ممکن است به فردی با هر درجه نظامی و در هر سطحی از خدمت، همچنین به غیرنظامیان تحت فرماندهی نظامی اعطا شود.
قورباغگان علفزار خانواده ای از قورباغه ها است که معمولاً به عنوان قورباغه های علفزار شناخته می شوند. این قورباغه ها در جنوب صحرای آفریقا یافت می شوند. قورباغگان علفزار در گذشته به عنوان یک تبار یا زیرخانواده در خانواده قورباغه های راستین در نظر گرفته می شد، اما موقعیت آن به عنوان یک خانواده جداگانه اکنون به خوبی تثبیت شده است. گونه ها. سه سرده با ۶۰ گونه وجود دارد.
شاخ غوکان خانواده ای از قورباغه ها هستند که در شبه جزیره مالایی، بورنئو، فیلیپین، پالائو، فیجی، گینه نو، و جزایر آدمیرالتی، بیسمارک و جزایر سلیمان یافت می شوند. شاخ غوکان در سراسر جزایر جنوب شرق آسیا، و همچنین در هیمالیای شرقی پراکنده شده است.
دانشکدهٔ موسیقی کارل ماریا فون وبر () که در گذشته با نام «هنرستان سلطنتی موسیقی درسدن» هم شناخته می شد، یک دانشکدهٔ موسیقی است که در شهر درسدن آلمان واقع شده است. این مرکز آموزشی در ۱ فوریهٔ ۱۸۵۶ راه اندازی شد و یکی از قدیمی ترین هنرستان های موسیقی آلمان محسوب می شود. در آن زمان، فرانچسکو مورلاکی، کارل ماریا فون وبر و ریشارد واگنر به ضرورت ایجاد مراکز آموزش های برای نوازندگان درسدن اشاره کرده بودند. در ۱ فوریه ۱۸۵۶، یک نوازنده ویولن ارکستر سلطنتی، فردریش تروستلر، اولین مدرسه موسیقی را در درسدن تأسیس کرد. در سال ۱۸۸۱ عنوان «سلطنتی» به این مدرسه اعطا شد و نام خود را به «هنرستان سلطنتی» تغییر داد، اگرچه یک مؤسسهٔ خصوصی محسوب می شد. این هنرستان از سال ۱۸۸۱ تا ۱۹۱۸ تحت حمایت خانوادهٔ سلطنتی و از سال ۱۹۳۷ به بعد تحت نظارت شهرداری بود. ساختمان اصلی دانشکده در طول جنگ جهانی دوم ویران شد و تمام فعالیت های آموزشی به پلاک ۳۴ خیابان مندلسون منتقل شد. در ابتدا دانشگاه یک مؤسسه آموزشی بود که نوازندگان آتی ارکستر شهر در آنجا آموزش می دیدند. بهدها این مرکز تبدیل به یک دانشکدهٔ موسیقی برای عموم شد و نامش را در سال ۱۹۵۹ به افت
خار کارل ماریا فون وبر به دانشکدهٔ موسیقی کارل ماریا فون وبر تغییر دادند. در این دانشکده، تئوری موسیقی، آکمپانیمان، رهبری ارکستر، آهنگسازی، خوانندگی و نوازندگی پیانو و تمامی سازهای ارکستر آموزش داده می شود. کارل ریشتر، اویگین کرانتس و ادو زیمرمان از دانش آموختگان این مرکز آموزشی هستند.
جایزه مارکونی جایزه سالانه ای است که دستاوردها و پیشرفت های حاصل شده در زمینه مخابرات (رادیو، موبایل، بی سیم، مخابرات، ارتباطات داده، شبکه ها و اینترنت) را به رسمیت می شناسد. این جایزه توسط انجمن مارکونی اعطا می شود و شامل جایزه ۱۰۰۰۰۰ دلاری و یک اثر مجسمه سازی است. این جایزه در سمپوزیوم و جشن سالانه انجمن مارکونی به دریافت کنندگان اهدا می شود. گاهی اوقات، جایزه یک عمر دستاورد انجمن مارکونی به افراد اسطوره ای در پایان فعالیت شان اعطا می شود که از مشارکت های متحول کننده و تأثیرات قابل توجه آنها در زمینه مخابرات و توسعه مشاغل دانشجویان، همکاران و همسالانشان در طول عمرشان تقدیر می کند. کسانی چون کلود ای. شانون (۲۰۰۰، درگذشته در ۲۰۰۱)، ویلیام او. بیکر (۲۰۰۳، درگذشته در ۲۰۰۵)، گوردون ای. مور (۲۰۰۵)، آموس ای. جوئل جونیور (۲۰۰۹، درگذشته در ۲۰۰۸) رابرت دبلیو. گالوین (۲۰۱۱، درگذشته در ۲۰۱۱)، و توماس کایلات (۲۰۱۷) تاکنون این جایزه را دریافت کرده اند. فهرست برندگان جایزه مارکونی. برندگان سابق جایزه مارکونی لارنس ای پیج و سرگئی برین برای توسعه شرکت جستجوی وب گوگل، تیم برنرز لی برای رهبری و نوآوری هایش در شبکه جهانی وب، ب
رنده جایزه نوبل چارلز کی کائو برای توسعه ارتباطات فیبر نوری. و مارتین هلمن و ویتفیلد دیفی برای کارشان در امنیت - تبادل کلید دیفی–هلمن را شامل می شوند. اولین جایزه در سال ۱۹۷۵ اهدا شد. ۱۹۷۵–۱۹۹۶ ۱۹۹۷–اکنون
الیانا لا فرارا (Eliana La Ferrara)، اقتصاددان اهل ایتالیا است که (از فوریه ۲۰۱۸) در رشته اقتصاد و توسعه در دانشگاه بوکونی، کرسی Fondazione Romeo ed Enrica Invernizzi را در اختیار دارد. وی در این دانشگاه همچنین به عنوان مدیر علمی «لابراتوار برنامه های مؤثر ضد فقر» (LEAP) خدمت می کند. لا فرارا پیش از این، رئیس «دفتر تحقیقات و تحلیل توسعه اقتصادی» (BREAD) و همچنین رئیس «انجمن اقتصادی اروپا» بود. زندگی نامه. در سال های ۱۹۹۳ و ۱۹۹۷ لا فرارا به ترتیب در رشته اقتصاد و علوم اجتماعی کامیاب به اخذ لورئاتو شد و همچنین دکترای تحقیقاتی اقتصاد را از دانشگاه بوکونی دریافت کرد. سپس در سال ۱۹۹۹ وی دکترای خود را از دانشگاه هاروارد دریافت کرد. لا فرارا از سال ۱۹۹۸ بیشتر در دانشگاه بوکونی فعالیت کرده است. وی در حال حاضر در این دانشگاه کرسی Fondazone Romeo ed Enrica Invernizzi در رشته اقتصاد توسعه را در اختیار دارد و به عنوان مدیر علمی لابراتوار سیاست های مؤثر ضد فقر خدمت می کند. علاوه بر این او سخنرانی های مختلفی را در دانشگاه های نامور (۲۰۰۶)، اسلو (۲۰۱۲، ۲۰۱۳) و MIT (۲۰۱۲ الی۲۰۱۳) برگزار کرده است. همچنین در سال ۲۰۱۷ الی ۲۰۱۸،
لا فرارا استاد بی پی سنتنیال در دانشکده اقتصاد لندن بود. به عنوان وابستگی های حرفه ای، لا فرارا مدیر علمی لابراتوار سیاست های مؤثر ضد فقر (LEAP) است. از سال ۲۰۱۶ الی ۲۰۱۹ وی رئیس دفتر تحقیقات و تحلیل اقتصادی توسعه (BREAD) بود. لا فرارا در سال ۲۰۱۸ در سمت رئیس انجمن اقتصادی اروپا (EEA) خدمت می کرد. همچنین وی در کمیته اجرایی شبکه تحقیقاتی توسعه اروپا (EUDN) عضویت دارد و یکی از مدیران برنامه تحقیقاتی دولتی در مرکز رشد بین المللی(IGC) می باشد. لا فرارا به مؤسسه تحقیقات اقتصادی اینوسنزو گاسپارینی (IGIER) , PE، انجمن اقتصادسنجی و لابراتوار اقدام علیه فقر عبداللطیف جمیل (J-PAL) در اِم. آی. تی وابسته است. لا فرارا به عنوان خدمات حرفه ای، سردبیر اِکونومیکا، مجله اقتصادهای آفریقا و توسعه جهانی است. وی همچنین داور چندین مجله اقتصادی مانند بررسی اقتصادی آمریکا یا فصل نامه اقتصاد می باشد. لا فرارا همچنین عضو هیئت داوران علوم اجتماعی پاداش اینفوسیس ۲۰۲۰بوده است. در سال ۲۰۱۹ او به عنوان عضو آکادمی هنر و علوم آمریکا انتخاب شد. تحقیقات. تحقیقات لا فرارا بر اقتصاد نهادها، روش های اجتماعی، رسانه ها، درگیری و قومیت متمرکز است.
بر اساس IDEAS/RePEc، او جزء ۲ درصد از اقتصاددانان مورد استناد است. زمینه های کلیدی تحقیقات او شامل موارد ذیل است: بررسی اقتصاد تنوع قومیتی و نابرابری اقتصادی. لا فرارا به این موضوع می پردازد که چگونه تفاوت ها در عایدات یا قومیت اعضای یک جامعه (یعنی ناهمگونی جامعه) بر تشکیل گروه ها، شرکت در فعالیت های اجتماعی و اعتماد به دیگران تأثیر می گذارد و این یکی از زمینه های اصلی تحقیقات وی می باشد. لا فرارا و آلبرتو آلسینا با بررسی تأثیر ناهمگونی بر تشکیل گروه ها و شرکت در فعالیت های اجتماعی در جوامع ایالات متحده دریافتند که هر چه یک جامعه نابرابرتر و از نظر قومی متنوع تر باشد، مشارکت اجتماعی در آن کمتر است. همچنین افرادی که مخالف اختلاط نژادی هستند، هر چه جامعه آن ها از نظر نژادی متنوع تر باشد، به طور فزاینده ای منزوی تر می شوند. علی رغم استانداردهای بسیار متفاوت زندگی، به نظر می رسد که اثر نابرابری عایدات در کشورهای در حال توسعه نیز وجود داشته باشد: لا فرارا متوجه شد که در روستاهای تانزانیا نابرابری در سطح روستا به طور کلی شرکت افراد، به ویژه افراد نسبتاً ثروتمند، در گروه ها را کاهش می دهد. با این حال وی همچنین دریاف
ت که این اثر جمعی، اهمیت دسترسی باز یا محدود به گروه ها را از نظر پنهان می کند: اگر رشد نابرابری بیشتر به دلیل ثروتمندتر شدن برخی از اقشار بسیار فقیر باشد، شرکت در گروه های باز کاهش می یابد. اما اگر در عوض رشد نابرابری در نتیجهٔ ثروتمند شدنِ افرادِ با عایدی متوسط باشد، شرکت در گروه های با دسترسی محدود افزایش می یابد و هر دو فرایند بر عمل کرد گروه تأثیر می گذارند. اعتماد (یا عدم اعتماد) میان اعضای یک جامعه، یکی از راه هایی است که به دلیل آن تنوع یک جامعه بر زندگی اجتماعی آن تأثیر می گذارد. لا فرارا و آلسینا دریافتند که در ایالات متحده، افرادی که (الف) در یک جامعه نژادی مختلط و/یا به شدت نابرابر زندگی می کنند، (ب) اعضای گروهی که از لحاظ تاریخی مورد تبعیض قرار گرفته اند، (به عنوان مثال آمریکایی های آفریقایی تبار و تا حدی زنان)، (ج) کسانی که از نظر عایدات و تحصیلات کامیاب نیستند و/یا (د) اخیراً تجربیات آسیب زا داشته اند، به سختی می توانند به دیگران اعتماد کنند. اما در مقابل، اعتقادات مذهبی یا ریشه های قومی بر اعتماد به دیگران تأثیر نمی گذارند. بررسی رابطه میان درگیری خشونت گرا و بازارهای مالی. الیانا لا فرارا در
بخش دیگری از تحقیقات خود، رابطه میان درگیری خشونت گرا و بازارهای مالی را بررسی می کند. نمونه هایی از این مطالعات عبارت از توسعه روشی برای شناسایی تجارت های غیرقانونی سلاح، تجزیه و تحلیل این که آیا درگیری خشونت گرا برای شرکت های خصوصی مفید است، یا مضر و واکنش بازارهای مالی به اخبار درگیری های خشونت گرا: در بحث تجارت غیرقانونی تسلیحات، الیانا لا فرارا و استفانو دلاویگنا دریافتند که در کشورهای تحت تحریم های بین المللی تسلیحات، چنانچه سازندگان اسلحه تحریم ها را نقض کنند، رویدادهای تشدیدکننده درگیری های خشونت گرا (در نتیجه تشدیدکننده تقاضا برای سلاح) می توانند، بر قیمت سهام این شرکت ها نیز تأثیر بگذارند. آن ها به دلیل این فرضیه نشان می دهند که ثمرِ سهام سازندگان اسلحه ای که در کشورهای بسیار فاسد با تجارت غیرشفاف تجارت اسلحه مستقر هستند، در واقع منعکس کننده این رویدادها هستند و بررسی این ثمرات می تواند بسیاری از این ارتباطات را از طریق تحقیقات سازمان ملل و اخبار آنلاین اثبات کند. در یک مطالعه دیگر در مورد رابطه میان درگیری های خشونت گرا و بازارهای مالی، لا فرارا و ماسیمو گیدولین برای ارزیابی تأثیر درگیری در آنگولای
غنی از الماس بر شرکت های خصوصی، پایان ناگهانی و غیرمنتظره جنگ داخلی آنگولا در سال ۲۰۰۲ (به دلیل مرگ جوناس ساویمبی رهبر شورشیان (UNITA را مورد بررسی قرار دادند. به ویژه لا فرارا و گیدولین دریافتند که این رویداد باعث شد تا ثمرِ شرکت های استخراج الماس دارای امتیاز در آنگولا به طور غیرعادی به میزان 4pp کاهش یابد. این در حالی است که این اتفاق تأثیری بر شرکت های استخراج الماس که در آنگولا فعال نبودند، نداشت. با توجه به این یافته، آن ها معتقدند که درگیری های خشونت گرا ممکن است با ایجاد موانع اضافی برای ورود به بازار، تضعیف قدرت جگره کردن دولت ها در مورد توزیع کرایه منابع طبیعی و شفاف سازی کمتر صدور مجوز برای امتیازات معدن، به نفع شرکت های اجاره دار در بخش استخراج باشد. نهایتاً در یک مطالعه دیگر با رویکرد جهانی، لا فرارا و گیدولین دریافتند که شاخص های سهام MSCI بازارهای سهام ایالات متحده، بریتانیا و فرانسه، شاخص های کلی کالا (البته نه برای معاملات آتی نفت، محصولات کشاورزی یا طلا) و نرخ مبادله دلار آمریکا در ۱۰۱ درگیری خشونت گرا در طول سال های ۱۹۷۴–۲۰۰۴ به طور متوسط به اخبار آغاز درگیری واکنش مثبت نشان می دهند. این د
ر حالی است که بازارهای سهام در ژاپن و همچنین شاخص های کالاهای کشاورزی، معاملات آتی پطرولیم و طلا واکنش مثبت نشان نمی دهند. به طور کلی، بازارهای سهام به شدت به اخبار درگیری های بین المللی و همچنین اخبار مربوط به درگیری ها در آسیا و شرق میانه واکنش نشان می دهند که دومی ناشی از واکنش های بسیار قوی (و عمدتاً منفی) معاملات آتی پطرولیم است. بررسی تأثیر تلویزیون بر هنجارهای اجتماعی در برزیل. سومین حوزه تحقیقات لا فرارا به «صادرات» هنجارهای اجتماعی جایگزین از طریق گسترش دسترسی به رسانه های مدرن مانند تلویزیون می پردازد. الیانا لا فرارا و آلبرتو چونگ با در نظر گرفتن گسترش تدریجی شبکه تلویزیونی رد گلوبو در سراسر برزیل در دهه های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰، به این مسئله می پردازند که آیا تماشای سریال های رد گلوبو که تمایل به نشان دادن هنجارهای اجتماعی مدرن (از جمله طلاق) دارند، بر میزان طلاق تأثیر گذاشته است یا خیر. در واقع لا فرارا و چونگ دریافتند که در دسترس بودن شبکه گلوبو به طور قابل توجهی تعداد زوج هایی که از یک دیگر جدا شده یا طلاق گرفته اند را افزایش می دهد. در مطالعه ای دیگرو مجدداً با در نظر گرفتن گسترش تدریجی رد گلوبو در برز
یل، لا فرارا، چونگ و سوزان دوریا تأثیر سریال های گلوبو را که خانواده های نسبتاً کوچکی را به تصویر می کشند، بر باروری تحلیل می کنند و نهایتاً متوجه تأثیرات منفی قابل توجهی می شوند. همچنین دیده می شود که در مناطقی که به گلوبو دسترسی دارند، الگوی نام گذاری کودکان به شدت منعکس کننده الگوی نام گذاری شخصیت های سریال ها می باشد. تأثیر سریال های تلویزیونی بر باروری به ویژه در مورد زنان خانواده های فقیر و در فازهای مرکزی و اواخر دوران باروری قوی است؛ لذا این نشان می دهد که خانواده ها دیدگاه های خود را در مورد تعداد مورد نظر فرزندان تنظیم کرده و پس از رسیدن به آن، از بچه دار شدن خودداری می کنند. بررسی رفتار متقابل و نگرش نسبت به توزیع مجدد. لا فرارا در مطالعات بعدی خود به موضوع معاملات اعتباری غیررسمی در شبکه های مبتنی بر خویشاوندی در غنا پرداخت. وی متوجه شد که بازپرداخت قرض ها به طور مؤثر از طریق اعمال فشارهای اجتماعی انجام می شود؛ به عنوان مثال با تحریم فرزندان متخلفان. همچنین دیده شد که اعضای خانواده گاهی اوقات در انتظار عمل متقابل، رفتار قرض دهی خود (مثلاً ارائه شرایط مساعد اعتبار) را بر اساس ویژگی های والدین طلبکا
ر تنظیم می کنند؛ یعنی متصور می شوند که دیگران نیز با فرزندانشان چنین می کنند. آلسینا و لا فرارا دریافتند که ترجیحات برای توزیع مجدد در ایالات متحده به میزان قابل توجهی به سود و زیان مورد انتظار افراد از توزیع مجدد (که به شدت توسط پیشینه اجتماعی-اقتصادی آن ها تعیین می شود) و همچنین به باورهای ذهنی آن ها در مورد عاملیت اقتصادی فردی بستگی دارد؛ یعنی افرادی که معتقدند جامعه آمریکا «فرصت های برابر» را برای پویایی اجتماعی ارائه نمی دهد، کمتر با توزیع مجدد مخالفت می کنند.
نیکلای ولادیمیروویچ اسکوبلین (؛ – ۱۹۳۷ یا ۱۹۳۸) یک افسر بلندپایهٔ جنبش سفید و از سران «اتحادیهٔ نظامیان روس» دور از وطن (ROVS) و جاسوس دوجانبه میان کمیساریای خلق در امور داخلی (NKVD) و گشتاپو بود. وی همسر خوانندهٔ مشهور روس نادیژدا پلیویتسکایا بود. بخشی از جزئیات مهم همکاری او با سازمان های اطلاعاتی اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و همچنین حواشی و شرایط دقیق مرگ او بحث برانگیز و مورد مناقشه باقی مانده است.
کابیل یا کابیله (به یونانی باستان: Καλύβη)، شهریست در منطقه داخلی تراکیه باستان، در غرب دِوِلتوس، بر روی رود تونسوس. این شهر بعد ها نامهایی چون دیوسپولیس (Διὸς Πόλις) و گولوئه (Γολόη) بر خود گرفت. تاریخچه. شهر کابایل یکی از مهمترین مراکز جنوب شرقی تراکیه به شمار می آمد. این شهر حدود ۲۰۰۰ سال پیش از میلاد بر روی ارتفاعات زایچی وراه تاسیس شده است. در سال ۳۴۱ پیش از میلاد این شهر به دست فیلیپ دوم مقدونی گشوده شده و سپس بخشی از قلمرو اسکندر مقدونی به شمار می آمد. این شهر به دست فیلیپ دوم با مقدونی های شورشی مستعمره شد. در قرن سوم پیش از میلاد دوباره به دست تراکیان اداره میشد. این شهر در میانه های سده سوم و دوم پیش از میلاد یکی از مراکز اصلی بازرگانی و نظامی به شمار می آمد. این شهر توسط تاریخ نویسان بسیاری از جمله دموستن، پولیبیوس، استرابون، پلینیوس، و استفانوس بیزانتیوس یاد شده است. در سال ۷۱ پیش از میلاد بخشی از جمهوری روم شده و سپس توسط ارتش مارکوس لوکولوس گشوده شده و پس از سال ۴۵ پیش از میلاد بخشی از استان تراکیه به شمار آمد. به دنبال اصلاحاتی که امپراتور دیوکلسین در سده چهارم میلادی انجام داد، این شهر به یکی
از شهر های مهم تراکیه تبدیل شد. در اواخر سده چهارم، کابایل توسط گوت ها تصاحب شد و سرانجام برای دور پایانی توسط آوار ها نابود شد و دیگر هیچگاه مورد سکونت قرار نگرفت. در دوران سده های میانی سکونت گزینی های ریزی در بخش هایی از قلمرو این شهر دیده می شود. باستان شناسی. محل آن در کمتر از ده کیلومتری (6.2 مایلی) از یامبول، جنوب شرق بلغارستان، در نزدیکی شهر امروزی کابیل قرار گرفته است. این شهر جزو ۱۰۰ مکان گردشگری بلغارستان اعلام شد. قلمرو شهر و اطراف آن در سال ۱۹۶۵ به عنوان قلمرو اهمیت ملی اعلام شده و سپس به ذخیره گاه باستان شناسی تبدیل شد. مساحت این ذخیره گاه حدود ۶۵ کیلومتر مربع است. بسیاری از آثار یافت شده خانه هایی در موزه محل میباشند که شامل نمایشگاهی برای ردیابی تاریخچه حفاری محل است.
نادیژدا پلیویتسکایا (؛ – ) خواننده مشهور اهل امپراتوری روسیه و جاسوس اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی بود. استعداد خوانندگی وی را نخستین بار لئونید سوبینوف کشف کرد و با کمک او، نام نادیژدا بر سر زبان ها افتاد. یکی از کسانی که توجه اش به نادیژدا جلب شد، خوانندهٔ اپرا فیودور شالیاپین بود. بعدها نادیژدا کنسرت هایی را در سرتاسر اروپا و ایالات متحده آمریکا انجام داد که در آنها، سرگئی راخمانینف وی را همراهی می کرد. او بود که همسرش نیکلای اسکوبلین را تشویق کرد تا به عنوان حاسوس برای کمیساریای خلق در امور داخلی و اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی کار کند.
}} جانتان سولوفا فوتا (زاده ۲۲ اوت ۱۹۸۵) یک گروه تگ تیم در کشتی حرفه ایبا جی اوسو هستند. این دو برادر دوقلو که بیشتر با نام رینگی د اوسوز شناخته می شوند، در حال حاضر استخدام کمپانی دبلیودبلیوئی هستند. جیمی در برند اسمک داون قرار داردو جی در برندراو جایی که در آن طولانی ترین قهرمانی کمربند های تگ تیم اسمک داون و راو با ۲۰۶+ روز را در کارنامه خود ثبت کرده اند. آن ها همچنین عضو گروه بلودلاین (شامل سولو سیکوا، رومن رینز و پاول هیمن) بودند، ولی در2023 از هک خارج شده اند. اما در سال 2024 جایی که رومن و جیمی در حال نابودی بلادلاین فیک یعنی سولو سیکوا وجیکوب فاتو و تاما تانگا وتانگا لوا بودند بلااخره جی اوسو و سمی زین اورجینال بلادلاین را ساختند و به جنگ با بلادلاین فیک رفتند. فینیشر های آنها عبارتند از ( وان دی،سوپر کیک،اوسوز اسپلش و اسپیر) سولو اسکوا برادر، و رکیشی پدر آنهاست.
شاهزاده فردریک، دوک یورک و آلبانی (; – ) نظامی، سیاستمدار، نقاش و آریستوکرات اهل پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند بود. وی پسر دوم جرج سوم، پادشاه بریتانیا و هانوفر و همسرش شارلوت مکلنبورگ-استرلیتز بود. او که شغلش سربازی بود، از سال ۱۷۶۴ تا ۱۸۰۳ شاهزاده-اسقف اوسنابروک در امپراتوری مقدس روم بود. از مرگ پدرش در سال ۱۸۲۰ تا مرگ خودش در سال ۱۸۲۷، او وارث احتمالی برادر بزرگترش، جرج چهارم، هم در پادشاهی متحد بریتانیای کبیر و ایرلند و هم در پادشاهی هانوفر بود. فردریک در سنین بسیار کم به ارتش بریتانیا پیوست و در سی سالگی به فرماندهی عالی منصوب شد، زمانی که فرماندهی یک لشکرکشی به طرز بدنامی بی اثر در طول جنگ ائتلاف اول، یک جنگ قاره ای پس از انقلاب فرانسه، به او سپرده شد. بعدها، به عنوان فرمانده کل ارتش بریتانیا در طول جنگ های ناپلئونی، او بر سازماندهی مجدد ارتش بریتانیا نظارت داشت و اصلاحات ساختاری، اداری و استخدامی حیاتی را ایجاد کرد، که به خاطر آن به عنوان کسی که «بیشتر از هر کس دیگری در کل تاریخ ارتش برای آن کار کرده است» شناخته می شود. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان بند جوراب شده است.
سجاد دانایی (زادهٔ ۱۲ مهر ۱۳۷۵، مشهد) بازیکن فوتبال اهل ایران است که در پست دفاع راست برای باشگاه فوتبال استقلال خوزستان بازی می کند. از جمله تیم هایی که برای آنها بازی کرده می توان به سیاه جامگان، فجرسپاسی، هوادار و ذوب آهن اشاره کرد. وی همچنین توانایی بازی در پست هافبک راست را نیز دارد. دوران نوجوانی. او در دوران کودکی و نوجوانی از بچه های زمین بازی ترکمن که واقع در شهرک امام مشهد میباشد، بود و روزهای زیادی را در آنجا فوتبال بازی میکرد. دوران باشگاهی. ذوب آهن. وی در ۳۰ مرداد ۱۴۰۰ با عقد قراردادی به ذوب آهن پیوست. تراکتور. در ۱۴ تیر ۱۴۰۱، دانایی با عقد قراردادی به باشگاه تراکتور پیوست.
لاچلان مکواری (; – ) نظامی و سیاست مدار اهل اسکاتلند بود. یک افسر ارتش بریتانیا و مدیر مستعمراتی بود. مک کواری از سال ۱۸۱۰ تا ۱۸۲۱ به عنوان پنجمین فرماندار نیو ساوت ولز فعالیت کرد و نقش برجسته ای در توسعه اجتماعی، اقتصادی و معماری این مستعمره داشت. مورخان معتقدند که او تأثیر بسزایی در گذار نیو ساوت ولز از یک مستعمره کیفری به یک سکونتگاه آزاد داشته و بنابراین نقش مهمی در شکل گیری جامعه استرالیا در اوایل قرن نوزدهم ایفا کرده است. مک کواری نقش محوری در برنامه ریزی شهری در این مستعمره ایفا کرد. او تأثیر قابل توجهی بر توسعه سیدنی مدرن داشت، طرحی را که مرکز شهر مدرن بر اساس آن بنا شده است، ایجاد هاید پارک به عنوان اولین پارک عمومی استرالیا، نظارت بر ساخت ساختمان های عمومی مختلف در امتداد خیابان مک کواری و طراحی طرح تعدادی از سکونتگاه ها که امروزه بخشی از سیدنی غربی هستند، بر عهده داشت. او همچنین دستور طراحی طرح خیابان برای هوبارت را صادر کرد. مک کواری، که از طرفداران اکتشاف بود، اجازه سفر اکتشافی در سال ۱۸۱۳ به کوه های آبی را صادر کرد که اولین پیمایش موفقیت آمیز بریتانیا در منطقه بود. او دستور تأسیس باتورست، اولین
سکونتگاه داخلی بریتانیا در استرالیا را داد. مک کواری در حالی که به دنبال ترویج اخلاق و نظم بود، از رفتار آزادانه با محکومین سابق، معروف به آزادی خواهان، حمایت می کرد و آنها را به مناصب برجسته دولتی منصوب می کرد و زمین های سخاوتمندانه ای در اختیارشان قرار می داد. مک کواری تمایل خود را برای رفتار مهربانانه با بومیان ابراز کرد و اولین مدرسه را برای کودکان بومی تأسیس کرد. در همان زمان، او دستوراتی داد که منجر به قتل عام آپین مردم گوندونگوررا و داراوال در طول جنگ های هاکسبری و نپین شد. وی برندهٔ جوایزی همچون نشان حمام شده است.
شاهزاده آدولفوس، دوک کمبریج (; – ) فیلد مارشال ارتش بریتانیا بود. وی دهمین فرزند و هفتمین پسر پادشاه جورج سوم بریتانیا و ملکه شارلوت بود. او از سال ۱۸۰۱ تا زمان مرگش عنوان دوک کمبریج را داشت. از سال ۱۸۱۶ تا ۱۸۳۷، او به نمایندگی از برادران بزرگترش پادشاه جورج چهارم و پادشاه ویلیام چهارم به عنوان نایب السلطنه پادشاهی هانوفر خدمت کرد. پرنس آدولفوس در سال ۱۸۱۸ با پرنسس آگوستا از هسه-کاسل ازدواج کرد که از او سه فرزند داشت: شاهزاده جورج، دوک کمبریج، پرنسس آگوستا از کمبریج و پرنسس مری آدلاید از کمبریج. او پدربزرگ مادری پرنسس ویکتوریا مری از تک، بعدها ملکه مری، بود که همسر پادشاه جورج پنجم شد.