Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
ر خانه بوده و به خانه همسایه پناه برده است. بیش از ۳۰۰ نفر در این حمله سازماندهی شده توسط سیا کشته شدند، برخی از آنها با دلارهای سیا هنوز در جیبشان پیدا شدند. این تعداد نیز به چالش کشیده شده است، زیرا گزارش بریتانیا در سال ۱۹۵۳ شمارش ۳۰۰ زخمی و ۵۰ کشته را داشت. سایر تبلیغات سیا بر غرور ملی ایران متمرکز بود. مدعی شد که «ما ایرانی ها به فرهنگ و شهرت خود در خارج از کشور افتخار می کنیم» و سپس مصدق را تهدیدی برای آن منبع غرور معرفی کرد. سومین مولفه فشار بر شاه برای انتخاب نخست وزیر جدید به جای مصدق بود. بازگشت شاه و پایان مصدق توسط دو جناح سیاسی جرقه زده شد. تنش های دو طرف سیاسی باعث شد که این نتیجه رقم بخورد. یک یادداشت سیا از کرمیت روزولت نشان می دهد که عوامل سیا احتمالاً به اعضای مجلس ایران رشوه داده اند تا به رهبری مصدق رای عدم اعتماد ایجاد کنند. مؤلفه نهایی خواستار حمایت زاهدی به عنوان نخست وزیر جایگزین مصدق بود. یادداشتی از سوی سرپرست بخش خاور نزدیک و آفریقا که توسط سیا در سال ۲۰۱۲ منتشر شد، نشان دهنده دخالت اطلاعات آمریکا در «فعالیت های ضد توده» مورد حمایت زاهدی است. این سند نشان می دهد که زاهدی و ایالات مت
حده به طور فعال اطلاعات طرفدار توده را که در ایران توزیع می شد و همچنین وجود شبکه های توده را دنبال می کردند. عملیات آژاکس در سال بعد اجرا شد، اگرچه در ابتدا ناموفق بود. در ۱۶ اوت ۱۹۵۳، شاه ایران پس از تلاش نافرجام برای برکناری نخست وزیر مصدق به بغداد گریخت. گفته می شد که این مأموریت شکست خورده به این دلیل اتفاق افتاد که مصدق از طریق درز اطلاعات، به احتمال زیاد از حزب توده، از این طرح مطلع شد و برای اعتراض به این طرح، فوراً اقدام متقابل انجام داد. یکی از تاثیرگذارترین افراد در این کودتا، کرمیت روزولت، نوه تئودور روزولت، رئیس جمهور سابق و رئیس عملیات سیا در خاورمیانه بود. با همکاری وزارت امور خارجه، سیا مقالاتی را در آمریکا کاشته بود، اما زمانی که در ایران تکثیر شد، تأثیرهای روانی در ایران داشت و به جنگ کمک کرد. علاوه بر تبلیغات داخلی، سیا همچنین تلاش کرد تا اطمینان حاصل کند که دولت ایالات متحده علناً از دولت مصدق فاصله گرفته است تا از وجهه خود مبنی بر عدم دخالت در آن محافظت کند. این کار هم برای دلسردی مصدق و هم تشویق به مخالفت عمومی با دولت انجام شد. نامه ای که رئیس جمهور آیزنهاور برای مصدق در پاسخ به درخواست
وی از آمریکا برای کمک اقتصادی به دلیل عدم موافقت با قرارداد نفتی انگلیس برای مصدق ارسال کرد، بارزترین نمونه از این بود که چگونه این تلاش باعث خشم عمومی از دولت شد. آیزنهاور نوشت: «شکست ایران و بریتانیا در دستیابی به توافق در مورد غرامت، دولت ایالات متحده را در تلاش برای کمک به ایران دچار مشکل کرده است». بر اساس گزارش های سیا، این امر موجب تضعیف موقعیت مصدق شد و رسانه ها، مجلس و مردم را علیه وی برانگیخت. شاه معتقد بود که هرگونه تأخیر در اعدام مصدق باعث می شود که حامیان او به عقب حمله کنند. سیا همچنین کمپین تبلیغاتی خود را برای پیوند دادن مصدق به کمونیست ها افزایش داد. در تلاش برای کودتای دوم، سیا شروع به رشوه دادن به مقام های ارتش و پلیس کرد. روزولت از اولین کودتای نافرجام و خروج شاه به نفع خود استفاده کرد. او با استفاده از ۵۰۰۰۰ دلار به بسیاری از معترضان رشوه داد تا وانمود کنند که کمونیست هستند. اموال شاه را تخریب و تخریب کردند. بسیاری از ایرانیان از این واقعیت که شاه پس از کودتای نافرجام مجبور به ترک ایران شد، «شوک و خشمگین» شدند. در ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ تظاهرکنندگان طرفدار شاه در بازار تهران دست به اعتراض زدند. ه
مچنین واحدهای ارتش وفادار به شاه به آنها ملحق خواهند شد. تا بعد از ظهر این معترضان و واحدهای ارتش کنترل بسیاری از تهران را به دست گرفتند. به ویژه، رادیو تهران از سوی سازمان سیا یکی از اولویت های اصلی شهر تلقی می شد: «رادیو تهران مهم ترین هدف بود، زیرا تصرف آن نه تنها موفقیت پایتخت را رقم زد، بلکه در تطبیق سریع شهرهای استان نیز مؤثر بود. با دولت جدید». تصاحب نهایی رادیو به زاهدی این امکان را داد که خود را نخست وزیر معرفی کند و تا پایان ۲۸ مرداد کنترل مؤثری بر کشور داشت. روزنامه ها نیز به شدت در انتشار پیام زاهدی نقش داشتند. در تاریخچه داخلی کودتا توسط سیا ذکر شده است که فرمان (ویرایش یک حاکم خاور نزدیک) که زاهدی را نخست وزیر نامید، در روزنامه های متعدد اطراف تهران منتشر شد، همراه با مصاحبه ای جعلی که در آن به دروغ گفته شده بود که زاهدی داشته است. حکومت خود را تنها حکومت قانونی اعلام کرد. سیا برای اینکه زاهدی کمک های مالی را که شدیداً به آن نیاز داشت دریافت کند، ظرف دو روز پس از به قدرت رسیدن زاهدی، پنج میلیون دلار در دسترس قرار داد. پس از چندین بار تلاش و صرف بیش از ۷ میلیون دلار، عملیات سرنگونی مصدق به پایان
رسید. زاهدی بلافاصله حکومت نظامی را اجرا کرد و شروع به اعدام رهبران ملی گرا کرد. مصدق با تحمل سه سال حبس در سلول انفرادی از اعدام در امان ماند. پس از آن تا زمان مرگش در سال ۱۹۶۷ در حصر خانگی ماند. در شهریور پس از کودتا، دولت زاهدی شروع به برکناری مقام های حزب توده از دولت کرده بود. این امر حزب را مجبور به مخفی سازی و تلاش برای تشکیل ائتلاف طرفدار مصدق کرد. کودتا در ایران اولین عملیات کودتای موفق سیا بود. چند تن از دست اندرکاران کودتا تمجید دریافت کردند. این شامل جان والر، که کودتا را در مقر سیا مدیریت کرد، که به عنوان «در حد کمی» توصیف شد، نقش اصلی را در موفقیت کودتا ایفا کرد. الگویی برای عملیات مخفی سیاسی آینده در خاک خارجی شد. مصدق از قدرت کنار گذاشته شد و سهام نفت ایران بین بریتانیا، فرانسه و ایالات متحده برای یک قرارداد ۲۵ ساله تقسیم شد که ۵۰ درصد از سود نفت ایران را خالص می کرد. بریتانیا ۴۰ درصد از سهام نفت را به دست آورد، شرکت نفت هلند، شل ۱۴ درصد، CFP فرانسه ۶ درصد و ایالات متحده ۴۰ درصد باقی مانده را دریافت کرد. در سال ۱۹۵۳، ایالات متحده یک دیکتاتور طرفدار ایالات متحده، شاه محمدرضا پهلوی را بر سر کار
آورد. از آنجایی که سیا این را به عنوان یک پیروزی برای سرنگونی نخست وزیر تلقی کرد، مشکل های بیشتری ایجاد کرد که ایالات متحده بعداً باید با آن دست و پنجه نرم کند. در طول دهه های بعد، شاه قدرت اقتصادی ایران را افزایش داد، اما مخالفت های سیاسی را نیز سرکوب کرد. او این کار را با استفاده از یک نیروی پلیس مخفی موسوم به ساواک که از طریق سیا و موساد در ایجاد آن کمک داشت، انجام داد. با وجود اینکه بیش از ۹۰ درصد جمعیت کشور مسلمان بودند، بسیاری شاه را متهم می کردند که می خواهد از شر اسلام خلاص شود. این امر در نهایت منجر به ظهور اسلام سیاسی در ایران شد. مادلین آلبرایت، وزیر امور خارجه، در سخنرانی در ۱۷ مارس ۲۰۰۰ در شورای ایرانیان آمریکایی در مورد کاهش تحریم های آمریکا علیه ایران گفت: «در سال ۱۹۵۳، ایالات متحده نقش مهمی در سازماندهی سرنگونی نخست وزیر محبوب ایران ایفا کرد. محمد مصدق. مدارک دیگری مبنی بر دخالت ایالات متحده در ۱۹ مارس ۲۰۱۳، در شصتمین سالگرد سرنگونی، زمانی که سرویس امنیت ملی اسنادی را که اخیراً از طبقه بندی خارج شده بود، منتشر کرد که سیا در مورد کودتا در اختیار داشت. اگرچه پیش از این، سیا ادعا می کرد که تمام ا
سناد مربوط به سال ۱۹۵۳ در دهه ۱۹۶۰ به دلیل کمبود فضای ذخیره سازی از بین رفته یا گم شده است، گفته می شد که گاوصندوق های رکوردداران بیش از حد پر بودند. از آنجایی که سرویس امنیت ملی اسنادی را که از طبقه بندی محرمانه خارج شده بود منتشر کرد، هنوز هم سخت بود که متوجه شویم بریتانیا تا چه اندازه در کودتا نقش داشته است. در حالی که بسیاری از اسناد، قسمت هایی را حذف کرده بودند که نقش انگلیسی ها را پنهان می کرد، برخی از آنها بودند که نمی توانستند پنهان شوند. دو مرجع از طبقه بندی خارج شده آنها را درگیر کودتا می کند. یکی از آنها اعتراف رسمی ایالات متحده و بریتانیا بود که روش های عادی و منطقی ارتباطات و تجارت بین المللی شکست خورده است. دومین تمایل بریتانیا به دخالت این بود که وزارت امور خارجه اصرار داشت که اگر کودتا پیش می رود، لندن باید «تعهد محکم» برای «انعطاف پذیری» در مورد هرگونه توافق نفتی آینده با «دولت جدید» ارائه کند. همان طور که اکنون می دانیم، دخالت سیا در سرنگونی نخست وزیر و جایگزینی او با شاه در میان بسیاری از افراد در مورد اینکه واقعاً چه کسی مسئول بوده است، سؤال برانگیز است. در مقاله ای در شماره ژوئیه/آگوست ۲۰
۱۴ نشریه فارین افرز توسط ری تکیه، تحلیلگر برجسته ایران، آخرین مورد از یک سری تحلیل های محققین محترم است که به این نتیجه می رسند که ایرانی ها، نه سیا یا اطلاعات بریتانیا، اساساً مسئول بوده اند. از لینک های زیر است از دفتر خاطرات رئیس جمهور آیزنهاور که در آن او در مورد کودتا مصدق گفتگو در ۱۱. صفحات ۱۰ و این طرح عملیاتی بر اساس یک انحراف از فرضیه ها ایجاد شد که مورد توافق سیا و SIS بود. چند مورد از این فرضیه ها عبارت بودند از: ۱) اینکه شاه متقاعد می شود که اقدامی انجام دهد تحت فشار قرار می گیرد، ۲) زاهدی حمایت افسران پست های کلیدی را با حمایت و حمایت شاه جلب می کند، و ۳) درجه و رتبه پرونده ارتش اگر با انتخابی مواجه می شد، شاه را به جای مصدق انتخاب می کرد. این فرضیه ها توسط سفیر آمریکا و وزارت امور خارجه به چالش کشیده شد. غیرواقعی بود که باور کنیم شاه از کودتای حمایت شده توسط ارتش حمایت خواهد کرد. اگرچه بسیاری با این فرضیه ها مخالف بودند، اما این اقدام قوی و مثبت بود که این فرضیه ها را محقق می کرد. موفقیت طرحی که به اجرا گذاشته شد، به خاطر اجرای دستورات توسط مأموران نبود، بلکه داشتن «قلب و روح» برای باور عملیات ب
ود. پس از موفقیت کودتا، شاه تصمیم گرفت مصدق نخست وزیر سابق را محاکمه و به اعدام محکوم کند. با این حال، او در مورد چگونگی ادامه محاکمه و اینکه آیا مصدق باید فوراً از ایران تبعید شود یا اعدام شود، مطمئن نبود. با پایان یافتن محاکمه، شاه می خواست از تأخیر در مجازات مصدق جلوگیری کند، زیرا می ترسید که این امر به حزب توده طرفدار مصدق اجازه شروع یک ضد حمله را بدهد. به همین دلیل شاه تصمیم گرفت مصدق را فوراً اعدام کند. اما این امر مانع از تدارک حمله توسط حزب توده نشد. سیا به شاه گزارش داد که حزب توده ظرف سی روز آینده حمله خواهد کرد. علاوه بر نگرانی شاه در مورد حمایت های قوی از مصدق، تحکیم سیاسی دولت جدید زاهدی متزلزل بود. بر اساس یادداشت کرمیت روزولت، زاهدی در تصمیم گیری در مورد تشکیل یا عدم تشکیل جلسه رسمی مجلس با حسین مکی اختلاف نظر شدیدی داشته است. زاهدی حتی مکی را تهدید کرد که در صورت ترغیب نماینده مجلس به حضور در جلسه سنا، به او شلیک خواهد کرد. اگرچه آمریکا و انگلیس نقش عمده ای در سرنگونی مصدق داشتند، اما تحلیل های متعاقب زیادی توسط محققان محترم انجام شد که به این نتیجه رسیدند که ایرانی ها اساساً مسئول بودند. قدرد
انی ایالات متحده. اگرچه عموم مردم مدتی از دخالت ایالات متحده در کودتا که منجر به کناره گیری مصدق شد، اطلاع داشتند، اما ایالات متحده سرانجام حدود ۶۰ سال بعد در سال ۲۰۱۳ به طور علنی به آن اذعان کرد. متقاعد کردن سیا برای از حالت طبقه بندی اسنادی که کودتا را تأیید می کند و دخالت آن را از حالت طبقه بندی خارج می کند، تلاش زیادی را طلب کرد. به عنوان مثال، آرشیو NSA مجبور شد در سال ۱۹۹۹ علیه سیا شکایت کند تا اسناد را از حالت طبقه بندی خارج کند. در ابتدا، سیا تنها مایل به انتشار یک جمله از بیش از ۲۰۰ صفحه اسناد پس از شکایت بود. در ابتدا، سیا به بهانه تلاش برای حفظ امنیت ملی بود، اما پس از سال ۱۹۹۱ و فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی، موضع آنها تغییر کرد. سیا برای از بین بردن طبقه بندی اسناد بازتر شد، اما با وجود این که آرشیو NSA استدلال می کرد که سیا برای انتشار اسناد مذکور تهدیدی حداقلی یا بدون خطر برای امنیت ملی خواهد بود، باز هم زمان قابل توجهی برای انجام این کار صرف کرد. اعتراف ایالات متحده به صورت جمع آوری اطلاعات از چندین گزارش از طبقه بندی خارج شده بود که هم در طول برنامه ریزی و هم در اجرای کودتا استفاده شده بود. این
گزارش که اندکی پس از وقوع کودتا نوشته شده است، به عنوان کامل ترین و کامل ترین گزارش در مورد عملیات آژاکس در نظر گرفته می شود. دکتر ویلبر استدلالی را که ایالات متحده برای مداخله در ایران به کار برد، بیان می کند:«ایران از دستیابی به توافق نفتی با کشورهای علاقه مند غربی ناتوان بود؛ در حال رسیدن به مرحله خطرناک و پیشرفته ای از تأمین مالی غیرقانونی و کسری بود. . . با توجه به این عوامل، تخمین زده شد که ایران در خطر واقعی سقوط از پرده آهنین قرار دارد. اگر چنین اتفاقی بیفتد، به معنای پیروزی شوروی در جنگ سرد و یک شکست بزرگ برای غرب در خاورمیانه خواهد بود. هیچ اقدام اصلاحی به جز برنامه اقدام پنهانی که در زیر آمده است برای بهبود وضعیت موجود یافت نشد.»دونالد ویلبر، تا به امروز، چگونگی طرح و اجرای طرح سرنگونی مصدق را تشریح کرد. شناسایی اتحاد جماهیر شوروی. در خلال جنگ سرد در دهه های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰، سیا از اتحاد خود با دولت ایران برای به دست آوردن مزیت نسبت به همتایان شوروی خود با فرودگاه ها، حریم هوایی و دارایی های نیروی هوایی ایران برای مأموریت های تهاجمی و شناسایی هوایی در امتداد لبه ایران استفاده کرد. سرزمین های شوروی و کش
ورهای پیمان ورشو در پروژه ژن تیره. مزیتی که نسبت به همتایان شوروی به دست آوردند برای پروازهای تقریباً روزانه که در نزدیکی مرزهای اتحاد جماهیر شوروی و کشورهای پیمان ورشو انجام می شد، بسیار مهم بود. در زیر نقشه ای از اتحاد جماهیر شوروی وجود دارد که با رنگ سبز مشخص شده است. شما می توانید کشورهای خاورمیانه را ببینید که با کشورهای جنوب دور شوروی هم مرز هستند، که به ما کمک می کند تا انگیزه های وسواس ایالات متحده و جامعه اطلاعاتی آمریکا بر کشورهایی مانند ایران را شناسایی کنیم. با اجازه دادن به نیروهای نظامی و جاسوسی آمریکا برای حضور در شمال ایران، احتمال انجام ماموریت های انتحاری کمتر و فضای هوایی دوستانه تر را تضمین می کند. این کمک کرد تا تعداد خلبانان و پرسنل کشته شده در عملیات به حداقل برسد. در طول دهه ۱۹۷۰، ایران رابطه خوبی با ایالات متحده داشت که به ایالات متحده اجازه داد تا فناوری رادار برد بلند را نصب کند و پست های شنود ایجاد کند تا ایالات متحده بتواند بر فعالیت ها در اتحاد جماهیر شوروی نظارت کند. اطلاعات KGB اتحاد جماهیر شوروی به بخش بین المللی CC CPSU، ۱۰ اکتبر ۱۹۷۹. «رهبری ایران دربارهٔ امنیت خارجی کشور» «
براساس اطلاعات KGB، در مرداد ماه سال جاری در تهران جلسه محرمانه ای با حضور نمایندگان نخست وزیر، وزارتخانه های امور خارجه و کشور، اطلاعات و عملیات برگزار شد. ادارات ستاد کل، ژاندارم و شهربانی ستاد کل و ستاد «سپاه مدافعان انقلاب» با هدف بررسی مسائلی که امنیت ایران را در بر می گیرد. متذکر شد که اتحاد جماهیر شوروی و آمریکا که در این منطقه منافع خاص خود را دارند، نگران پیروزی انقلاب اسلامی در ایران هستند. ~ احتمال می رود که آمریکا به تهدید مستقیم نظامی و تحقق محاصره متوسل شود. اما در صورتی که ایران گام های تند و تیز که به ضرر آمریکا باشد و مانع نفوذ شوروی شود، برنمی دارد، موقعیت آمریکا را راحت می کند. شرکت کنندگان در جلسه با ارزیابی سیاست اتحاد جماهیر شوروی در رابطه با رژیم ایران به این نتیجه رسیدند که تا آنجا که تقویت جمهوری اسلامی منجر به تضعیف موقعیت رژیم در افغانستان می شود، تأثیر خاصی بر مسلمانان داشته باشد. جمهوری های اتحاد جماهیر شوروی و "ترمزی در مسیر نفوذ کمونیسم در منطقه" خواهد بود، اتحاد جماهیر شوروی "از مبارزه ایدئولوژیک و تلاش برای به قدرت رساندن یک دولت چپ در ایران رویگردان نخواهد شد." تأکید شد که ات
حاد جماهیر شوروی با هدف تضعیف رژیم اسلامی ممکن است فعالیت های "تحریک آمیز" را در میان کردها، آذری ها، ترکمن ها، بلوچ های ایران سازماندهی کند، از نیروهای چپ حمایت کند، مشکل های اقتصادی ایجاد کند، به تهدید نظامی بر اساس توافق نامه متوسل شود. ۱۹۲۱. خاطرنشان شد که افغانستان در هیچ شرایطی برای اقدام نظامی علیه ایران نیست. با این حال، درگیری های مرزی مستثنی نیست. علاوه بر این، افغانستان به کمک های اقتصادی ایران نیاز دارد که ممکن است موقعیت این کشور را نرم کند. موقعیت عراق، ترکیه، پاکستان و عربستان سعودی نیز مورد بررسی قرار گرفت. " بر اساس یادداشت های تحقیق هایی گرفته شده در مرکز حفظ اسناد معاصر (مسکو)، فوند ۵، اپیس ۷۶، فایل ۱۳۵۵، صفحات ۱۷–۲۰. تبلیغات سیا. سیا در تلاش برای تضعیف مصدق و زمینه سازی برای کودتا، از تبلیغات برای تضعیف شخصیت مصدق استفاده کرد. در یادداشتی بدون تاریخ، یکی از نویسندگان سیا به عنوان یک شهروند ایرانی که از سیاست های مصدق احساس سرخوردگی می کرد، ظاهر شد. نویسنده توضیح می دهد که غرب مردم ایران را دوست و صلح طلب می دانست. با این حال، نویسنده توضیح می دهد که از زمان اتحاد مصدق با حزب کمونیست توده،
مردم ایران سر و صدا و بی تحمل بیگانگان شده اند و تا آنجا پیش می روند که «سر همسر سفیر آرژانتین اسید پاشیده اند». این قطعه تقصیر را به گردن مصدق انداخت و مدعی شد که او مردم ایران را فاسد کرده است. نویسنده در سرتاسر سند از زبان قوی استفاده کرده و مصدق را «دیکتاتور» خوانده و از ایرانیان خواسته است که «بلشویک ها عمل نکنند». نویسنده در یادداشت دوم، بار دیگر به شخصیت مصدق حمله کرد و مدعی شد که ادعای «ناجی ایران» بودن او با عملکرد او مغایرت دارد. نویسنده مدعی شد که مصدق از پول های دریافتی از زمین داران برای تضعیف کسانی که در گذشته به او کمک کرده اند استفاده کرده است. در این یادداشت مدعی شد که مصدق نمی خواهد ایران را نجات دهد، بلکه می خواهد «دیکتاتوری» ایران را با اتحادش با حزب کمونیست توده نجات دهد. تبلیغات منتشر شده توسط سیا نشان داد که این سازمان می خواهد افکار عمومی را در مورد مصدق تغییر دهد تا نصب زاهدی در بین مردم ایران محبوبیت بیشتری پیدا کند. سیا با ایجاد تبلیغاتی که به نظر می رسید برای شهروندان ایرانی و توسط آنها باشد، شانس بیشتری برای تأثیرگذاری بر نظرات شهروندان واقعی ایرانی داشت. تبلیغات همچنین تصویری منف
ی از شوروی ترسیم کرد و مصدق را به بلشویک ها گره زد. در پاسخ به حمله های تروریستی ۱۱ سپتامبر ۲۰۰۱؛ ایالات متحده احساس می کرد که یک سوء تفاهم اساسی از سیاست های خود در خاورمیانه وجود دارد. دولت بوش احساس می کرد که پایان جنگ سرد منجر به کاهش دیپلماسی عمومی شد و در نتیجه باعث احیای تلاش های تبلیغاتی در خاورمیانه توسط ایالات متحده از طریق یک کمپین قاطعانه تر برای خود تبلیغی شد. شناسایی چپگرایان. در سال ۱۹۸۳، سیا فهرست گسترده ای از کمونیست های ایرانی و سایر چپ هایی که مخفیانه در دولت ایران کار می کردند را به دولت خمینی تحویل داد. گزارش کمیسیون برج بعداً مشاهده کرد که از این فهرست برای انجام «اقدام های از جمله اعدام های دسته جمعی» استفاده شده است. ماجرای ایران کنترا. از آگوست ۱۹۸۴، گروه کوچکی در دولت ایالات متحده که عمدتاً از سرهنگ دوم تشکیل شده بود. الیور نورث، کاسپار واینبرگر وزیر دفاع و جان پویندکستر مشاور امنیت ملی در ماجرای ایران-کنترا ، در دور زدن بولند، در جنگ طولانی ایران علیه عراق صدام حسین، ترتیبی دادند که به طور غیرمستقیم تسلیحات به ایران منتقل شود. اصلاحات. هدف از این اصلاحات، جلوگیری از هزینه بودجه ایال
ات متحده برای حمایت از کنتراهای نیکاراگوئه بود. از آنجایی که قرارداد اسلحه برای گروگان ها که توسط دولت ریگان منعقد شد، پول را به کنتراها در جنگ داخلی آنها علیه حکومت ساندینیستا در نیکاراگوئه هدایت کرد، تفسیر قانونی در آن زمان حکم می کرد که سیا به عنوان یک سازمان، نمی تواند در ایران مشارکت کند. این روابط، اولاً برای جلوگیری از محدودیت متمم بولاند، بلکه برای امنیت عملیاتی، مستقیماً تسلیحات ایالات متحده را به ایران نداده یا نمی فروشند. در عوض، دولت ریگان به اسرائیل اجازه داد تا با استفاده از دلال قراردادی اسلحه ایران، منوچر قربانی فر، به ایران مهمات بفروشد. درآمد حاصل از فروش، منهای ۴۱ درصدی که قربانی فر دریافت کرده بود و در اصل با قیمتی که برای ایران قابل قبول نبود، مستقیماً به شرکت کنترا می رفت. این درآمدها به عنوان منابع مالی ایالات متحده تعبیر نشد. دولت اسرائیل را که غیرقانونی نبود، با مهماتی که جایگزین مهماتی شد که به ایران منتقل شده بود، تهیه کرد. در حالی که ویلیام کیسی، مدیر اطلاعات مرکزی آمریکا (DCI) عمیقاً درگیر ایران-کنترا بود، کیسی، افسر عملیات مخفی دفتر خدمت های استراتژیک جنگ جهانی دوم (OSS)، عملیات
ایران را با افراد خارج از سازمان سیا ، مانند کاخ سفید اداره می کرد. مقام های شورای امنیت ملی مانند جان پویندکستر و الیور نورث و همچنین پرسنل عملیات ویژه بازنشسته مانند جان کی سینگلاوب و ریچارد سکورد. این رسوایی در نهایت با ناکامی ایالات متحده در پنهان کردن تحویل تسلیحات خود به ایرانی ها تشدید شد. هدف اصلی مأموریت مخفی نورث تحویل ۸۰۰ موشک قدیمی بر روی یک EL Al 747 به لیسبون بود و سپس آنها را به یک هواپیمای نیکاراگوئه ای که توسط سرلشکر نیروی هوایی ایالات متحده، ریچارد سکورد محافظت می شد، منتقل کرد. نقش سکورد در این مأموریت این بود که موشک ها را به تهران بفرستد. مقام های سیا، به ویژه دان کلاریدگه، شبانه روزی برای اطمینان از روشی بهتر برای تحویل کار تلاش کردند. در اواخر نوامبر ۱۹۸۵، یک دستگاه سیا ۷۰۷ از فرانکفورت برای تحویل هجده موشک هاوک به ایرانی ها در روز دوشنبه ۲۵ نوامبر تأمین شد. این طرح مستلزم اثبات حمایت رئیس جمهور بود، که با توجه به زمان وقوع رویدادها، نیاز به امضای عطف به ماسبق داشت که «ارائه کمک آژانس اطلاعات مرکزی به احزاب خصوصی در تلاش آنها برای آزادی آمریکایی هایی که در گروگان گرفته شده بودند.» خاورم
یانه." این سند در ۵ دسامبر ۱۹۸۵ توسط ریگان امضا شد. دیوان بین المللی دادگستری در سال ۱۹۸۶ در پرونده نیکاراگوئه علیه ایالات متحده به دلیل نقض قوانین بین المللی مجرم شناخته شد. ایالات متحده هنوز از مشارکت یا پرداخت غرامت هایی که دادگاه دستور داده بود خودداری کرد. کریستین میکستر، وکیلی از کارکنان مشاور مستقل، گزارش داد که رئیس جمهور ریگان از هر معامله تسلیحاتی به ایران مطلع شده است. با این حال، پیگرد قانونی ریگان دشوار خواهد بود زیرا قانون امنیت ملی ۱۹۴۷ می تواند قانون کنترل صادرات تسلیحات را لغو کند. ریگان احساس می کرد که می تواند به سؤالات مربوط به اقدام های غیرقانونی پاسخ دهد، اما نه در مورد اینکه او فرصت آزادی گروگان ها را از دست داده است. ایران سلاح برای گروگان ها. در سال ۱۹۸۶، وزیر امور خارجه جورج شولتز و دستیار اجرایی او، ام. چارلز هیل، شروع به آماده شدن برای ملاقات با رئیس جمهور در مورد ایده هایی برای بازگرداندن نیروها به خانه کردند. بعداً از طریق یادداشت های هیل فاش شد که رئیس جمهور ریگان تمایل خود را برای زیر پا گذاشتن قانون نشان داد تا نیروهای آمریکایی که در خاورمیانه گروگان گرفته شده بودند به ایالات
متحده بازگردند. یادداشت های هیل همچنین دیدگاه تیره و تار او و شولتز در مورد وضعیت را شرح می دهد و خاطرنشان می کند: «ما به سیاست خاورمیانه خودمان حمله کرده ایم. به نظر می رسد که ما قوانین خود را نقض کرده ایم. فضایی شبیه واترگیت در اطراف وجود دارد." وزیر شولتز به نقل از پرزیدنت ریگان گفت: "آنها اگر بخواهند می توانند من را استیضاح کنند." تحلیل هوش. در گزارش فوریه ۲۰۰۵ توسط پورتر گاس، مدیر وقت سیا، به کمیته اطلاعات سنا، جمهوری اسلامی ایران، یا بیشتر با نام کوتاه آن ایران شناخته می شود، به عنوان یک منطقه مشکل ساز توصیف شده است. در اوایل فوریه، سخنگوی شورای عالی امنیت ملی ایران علناً اعلام کرد که ایران هرگز برنامه هسته ای خود را لغو نخواهد کرد. این در بحبوحه مذاکرات با اعضای اتحادیه اروپا ۳ (بریتانیا، آلمان و فرانسه) صورت گرفت که به دنبال تضمین های عینی از سوی تهران مبنی بر عدم استفاده از فناوری هسته ای برای سلاح های هسته ای بود. با توجه به بی ثباتی سیاسی و شرایط متزلزل اقتصادی که از زمان مداخله ایالات متحده و بریتانیا در سال ۱۹۵۳ بر این کشور حاکم شده است، تعجب آور نیست. اقتصاد ایران تقریباً به طور کامل به صادرات ن
فت خارجی وابسته است و دولت آن مملو از فساد است. اظهارات قبلی مقام های ایرانی، از جمله رهبر ایران و وزیر امور خارجه ایران، حاکی از آن بود که ایران از توانایی خود برای غنی سازی اورانیوم دست نخواهد کشید. مطمئناً آنها می توانند از آن برای تولید سوخت راکتورهای برق استفاده کنند. ما بیشتر نگران ماهیت استفاده دوگانه فناوری هستیم که می تواند برای دستیابی به سلاح هسته ای نیز مورد استفاده قرار گیرد. به موازات آن، ایران به تعقیب موشک های بالستیک دوربرد، مانند نسخه بهبود یافته ۱۳۰۰ خود ادامه می دهد. موشک بالستیک میان برد شهاب-3 (MRBM) کیلومتر برد تا به صدها موشک کوتاه برد اسکاد که در حال حاضر در اختیار دارد بیفزاید. حتی از ۱۱ سپتامبر، تهران به حمایت از گروه های تروریستی در منطقه مانند حزب الله ادامه می دهد و می تواند حمله های بیشتر در اسرائیل و سرزمین های فلسطینی را تشویق کند تا پیشرفت به سوی صلح را از مسیر خارج کند. بنا بر گزارش ها، ایران از برخی فعالیت های ضد ائتلاف در عراق حمایت می کند و به دنبال تأثیرگذاری بر شخصیت آینده کشور عراق است. ایران به حفظ مخفیانه اعضای مهم القاعده - شورای مدیریت ادامه می دهد - که باعث عدم اط
مینان بیشتر در مورد تعهد ایران برای محاکمه آنها می شود. محافظه کاران احتمالاً قدرت خود را در انتخابات ریاست جمهوری ایران در ژوئن ۲۰۰۵ تحکیم خواهند کرد و جنبش اصلاحات را در سال گذشته به حاشیه راند. ادعای حمایت از گروه های تروریستی. طی سال های ۲۰۰۷ تا ۲۰۰۸، ادعاهایی مبنی بر حمایت سیا از گروه تروریستی سنی جندالله وجود داشت، اما این ادعاها با تحقیق های بعدی که نشان می داد سیا «حتی اتفاقی ترین تماس با جندالله را ممنوع کرده بود، رد شد». این شایعات از عملیات " پرچم دروغین " اسراییل موساد سرچشمه گرفته است. مأموران موساد که خود را افسران سیا نشان می دادند با اعضای جندالله در شهرهایی مانند لندن برای انجام حمله های علیه ایران ملاقات کردند و آنها را به خدمت گرفتند. پرزیدنت جورج دبلیو بوش زمانی که از اقدام های اسرائیل مطلع شد «کاملاً بالستیک شد» اما این وضعیت حل نشد تا زمانی که دولت باراک اوباما «به شدت برنامه های اطلاعاتی مشترک آمریکا و اسرائیل را برای هدف قرار دادن ایران کاهش داد» و در نهایت جندالله را به عنوان یک سازمان تروریستی معرفی کرد. در نوامبر 2010. اگرچه [[سیا]] پس از بمب گذاری های سال ۲۰۰۷ زاهدان، تمام روابط خو
د را با جندالله قطع کرد ، دفتر تحقیق های فدرال (اف بی آی) و وزارت دفاع ایالات متحده به جمع آوری اطلاعات دربارهٔ جندالله از طریق دارایی هایی که توسط «افسر گروه ویژه مبارزه با تروریسم اف بی آی» توماس مک هیل تولید شده بود، ادامه دادند. سیا در سال ۲۰۰۸ مجوز سفر مک هیل را برای ملاقات با مخبران خود در افغانستان صادر کرد. به "گزارش نیویورک تایمز": «مقام های فعلی و سابق می گویند که دولت آمریکا هرگز هیچ عملیات جندالله را هدایت یا تأیید نکرده است. و آنها می گویند هرگز یک مورد که ایالات متحده زمان و هدف از یک حمله تروریستی گفته شد هنوز هیچ اقدامی برای جلوگیری از آن وجود دارد. " عملیات مرلین. عملیات مرلین یک عملیات مخفیانه ایالات متحده به دستور دولت کلینتون بود تا به ایران طرحی نادرست برای بخشی از یک سلاح هسته ای ارائه کند که ظاهراً تلاش می کرد تا از برنامه تسلیحات هسته ای ایران، اطلاعات بیشتری کسب نماید یا جمهوری اسلامی را در رابطه با دستیابی به جنگ افزار هسته ای فریب دهد. عملیات مرلین ممکن است به جمهوری اسلامی در توسعه سلاح های کشتار جمعی کمک کرده باشد تا درگیری های نظامی آینده را با رژیم جمهوری اسلامی به گونه ای توجیه