Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
اگنس چاو (؛ زادهٔ ) سیاستمدار و از فعالان دموکراسی اهل هنگ کنگ است. او عضو پیشین کمیته دائمی و سخنگوی سابق است. نامزدی او برای انتخابات میان دوره ای جزیره هنگ کنگ در سال ۲۰۱۸، که توسط گروه طرفدار دموکراسی حمایت می شد، به دلیل حمایت حزب او از خودفرمانی هنگ کنگ، توسط مقامات رد شد. اگنس چاو یکی از شخصیت های کلیدی «جنبش چتر» در سال ۲۰۱۴ به شمار می آمد. او از جمله کنشگرانی بود که در جریان اعتراض ها علیه قانون امنیتی جنجالی چین در سال ۲۰۲۰ دستگیر شدند. اتهام او «همدستی با نیروهای خارجی» بود. او با وثیقه آزاد شده اما دستگیری اش موجی از حمایت ها را برای او به همراه داشت. اگنس چاو از ۱۵ سالگی در سیاست فعال بوده است. طرفداران اگنس چو نام «مولان» (قهرمان افسانه ای زن چینی) را روی او گذاشته اند. وی برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
الن تجله (؛ زادهٔ ) بازیگر سینما اهل سوئد است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
النا گورولووا (؛ زادهٔ ) فعال حقوق بشر اهل جمهوری چک است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
الیزابت آنیونوو (؛ زادهٔ ) پرستار اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
الینا واموکویا (؛ 1951 – ) کشیش، و سیاستمدار اهل اسواتینی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
امی وب (؛ زادهٔ ) آینده پژوه، مؤلف، روزنامه نگار، استاد معین اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است. کتاب "9 بزرگ" نوشته ی اوست که در سال 2019 به چاپ رسید. این کتاب نگاهی هشیارانه به گذشته، حال و آینده هوش مصنوعی، هم به عنوان یک حوزه و هم به عنوان نوعی فناوری، ارائه می دهد. نویسنده پس از بازگویی برخی از جدیدترین و شگفت انگیزترین تحولات، به شناسایی عوامل کلیدی و افرادی که در حال حاضر آن را شکل می دهند، مسیرهایی که به نظر می رسد در آن حرکت می کند و تأثیرات نگران کننده ای که می تواند بر آینده بشریت داشته باشد، می پردازد. او همچنین راه های جالبی را پیشنهاد می کند که از طریق آنها می توان از آن تأثیرات اجتناب کرد.
امیتال محمود (؛ – ) شاعر، و نویسنده اهل سودان بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
امیلی بئاتریس اپای (; ca. 1956 – ) سیاستمدار اهل جمهوری آفریقای مرکزی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه بین المللی زنان شجاع شده است.
انیس هیدیه (; – ) فعال حقوق بشر اهل اندونزی بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
اوبی ازکوسیلی (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل نیجریه است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
اوپال تومتی (؛ زادهٔ ) کنشگر، نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
اورزاله اشرف نعمت (؛ زادهٔ ) دانشمند اهل افغانستان است. وی از دانش آموختگان دانشگاه سواز لندن است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
اولدوس باختیوزینا (؛ زادهٔ ) عکاس اهل روسیه است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
اولیورا لاکیک () روزنامه نگار اهل مونته نگرو است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه بین المللی زنان شجاع شده است.
اونجالی رائف (؛ زادهٔ ) نویسنده اهل انگلستان است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
اوین جین (؛ زادهٔ ) یک هنرمند اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
اوینیخول بوبونازارووا (؛ زادهٔ ) فعال حقوق بشر، و حقوقدان اهل تاجیکستان است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه بین المللی زنان شجاع شده است.
ایرا تریودی (؛ زادهٔ ) مؤلف، ستون نویس، yoga teacher اهل هند است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
ایرینا پولیاکووا (؛ زادهٔ ) ورزشکار اسکی اهل روسیه است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۱ مدال طلا، ۱ مدال نقره شده است.
ایرینا چاکرابورتی (؛ زادهٔ) دانشمند اهل روسیه است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
ایلین ولتروت (؛ زادهٔ ) سردبیر، روزنامه نگار، و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی از سال ۲۰۰۸ میلادی تاکنون مشغول فعالیت بوده است. از فیلم ها یا برنامه های تلویزیونی که وی در آن نقش داشته است می توان به "پروژه مد"، "گفتگو" اشاره کرد. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
ایندیرا راناماگار (; – ) مددکاری اجتماعی اهل نپال بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
ایوان بروستر (؛ زادهٔ ) بازیگر، کارگردان، آموزگار، و نویسنده اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
ایولینا کابررا (؛ زادهٔ ) مربی فوتبال و مدیر ورزشی اهل آرژانتین است. او بیشتر به دلیل فعالیت هایش در زمینه مبارزه با نابرابری و حقوق زنان به ویژه در حوزه ورزش شناخته شده است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است. زندگی و حرفه. ایولینا در زمینه ای آسیب پذیر به دنیا آمد اما با تلاش و پشتکار، پس از گذراندن دوره بازیگری اش، تبدیل به یک مدیر و مربی فوتبال شد. او در ۲۷ سالگی فدراسیون فوتبال زنان آرژانتین را تاسیس کرد. او چندین تیم فوتبال از جمله تیم زنان نابینا را بنیان گذاشت، به زندانیان آموزش داد و از طریق ورزش و آموزش در جهت کمک به زنان و دختران آسیب پذیر فعالیت کرد. او یکی از نخستین مربیان زن در آرژانتین است و در کتاب زندگی نامه خود به طور مفصل در مورد مبارزه اش با نابرابری نوشته است.
ایوون آکی ساویرر (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل سیرالئون است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است. در ژانویه 2023، ایوان آکی سایرر قرار است برای یک دوره دیگر در انتخابات ژوئن 2023 نامزد شود..
بئاتریس متوتوا (؛ – ) وکیل اهل زیمبابوه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه آزادی مطبوعات و جایزه بین المللی زنان شجاع شده است.
بتانی فرت (؛ زادهٔ ) ورزشکار ورزش شنا اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۴ مدال طلا، ۸ مدال نقره شده است.
بتانی هیوز (; تاریخ نگار، بازیگر، گوینده رادیو، تهیه کننده تلویزیونی، کارگردان هنری، روزنامه نگار، نویسنده و مجری تلویزیون اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
برایانا استابز (؛ زادهٔ ) ورزشکار روئینگ اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است. وی در مسابقات کشوری و بین المللی در مجموع برندهٔ ۲ مدال طلا، ۲ مدال نقره شده است.
بریت مورین (؛ زادهٔ ) کارافرین اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
بریژیت سوسو پرنیی (؛ زادهٔ ) تهیه کننده فیلم اهل غنا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
بل پسکه (؛ زادهٔ ) نویسنده، و کارآفرین اهل برزیل است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
بهیا شهاب ()، زادهٔ ۱۹۷۷، هنرمند، پژوهشگر مطالعات تاریخ هنر و طراح اهل لبنان است. وی برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است. بهیه از تاریخ به عنوان ابزاری برای درک بهتر حال و یافتن راه حل هایی برای آینده استفاده می کند. این هنرمند علاقه مند به استفاده از هنر برای اهداف و تحولات اجتماعی است و این پدیده را از طریق آثار هنری خود مورد کاوش قرار داده است، که به مضامین اجتماعی مانند هویت عرب و حقوق زنان بپردازد. او با ترسیم کتاب های سنتی عربی و اسلامی با پیام های سیاسی در آثار هنری خود، توانسته است هنر را برای درک موقعیت های اجتماعی و انتقال آنها به مخاطبین بیشتری به تصویر بکشد. این هنرمند نقش پررنگی در انقلاب سال ۲۰۱۱ مصر داشته است. بهیه در کنفرانس های مختلف، دانشگاه ها، سمپوزیوم ها و موزه ها در سراسر جهان سخنرانی های عمومی کرده است
بوشرا المتوواکل (؛ زادهٔ ۱۹۶۹) عکاس اهل یمن است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
پائولا اسکوبار (؛ زادهٔ ۱۹۶۸) ویراستار، ستون نویس، مقاله نویس، آموزگار، و مؤلف (پدیدآور) اهل شیلی است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
پائولا مارسلا مورنو زاپاتا (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل کلمبیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
پائولین نویل-جونز (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
پاتریس کالرز (؛ زادهٔ ) کنشگر، هنرمند، فعال فرهنگی و نویسنده اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی و برنامه فولبرایت شده است. پاتریس کالرز یکی از پایه گذاران و مدیر اجرایی بنیاد جهانی جان سیاه پوستان مهم است است. او همچنین مؤسس سازمان مردمی «شرافت و قدرت برای اکنون» (Dignity and Power Now) در لس آنجلس هست. پاتریس در حال حاضر در دانشگاه پرسکت آریزونا، مدیریت برنامه جدید دوره کارشناسی ارشد در زمینه هنرهای اجتماعی و زیست محیطی که خودش بنیان گذاشته را برعهده دارد.
پاتریشیا اسکاتلند (؛ زادهٔ ) دیپلمات اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
پارک یئون می ( ; متولد ۴ اکتبر ۱۹۹۳) یک فراری از کره شمالی، یوتیوبر، نویسنده، و فعال محافظه کار آمریکایی اهل کره شمالی است که به عنوان "یکی از مشهورترین فراریان کره شمالی در جهان" توصیف شده است. او در سال ۲۰۰۷ در سن ۱۳ سالگی از کره شمالی به چین گریخت و سپس به کره جنوبی و سپس به ایالات متحده مهاجرت کرد. پارک نخستین حضور رسانه ای خود را در سال ۲۰۱۱ در برنامه ای شرکت کرد، جایی که به دلیل داستان هایی که از سبک زندگی ثروتمند خانواده اش داشت به او " پاریس هیلتون " لقب دادند. او پس از سخنرانی خود در اجلاس جهانی در سال ۲۰۱۴ در دوبلین ایرلند مورد توجه قرار گرفت. خاطرات پارک "به منظور زندگی: سفر یک دختر کره شمالی به آزادی" در سپتامبر ۲۰۱۵ منتشر شد و تا سال ۲۰۲۳ بیش از ۱۰۰۰۰۰ نسخه فروخته است. در طول دهه ۲۰۲۰، او با سخنرانی ها، پادکست ها و انتشار دومین کتابش در سال ۲۰۲۳، "در حالی که زمان باقی می ماند: جستجوی یک فراری از کره شمالی برای آزادی در آمریکا" ، به صدای محافظه کاری آمریکایی تبدیل شد. صحت ادعاهای پارک در مورد زندگی در کره شمالی - که بسیاری از آنها با داستان های قبلی او یا مادرش و سایر فراریان از کره شمالی در تناقض
هستند - شک و تردیدهایی را برانگیخته است. پارک این تفاوت ها را به حافظه و مهارت های زبانی ناقص خود نسبت داد، و یکی از نویسندگان زندگی نامه پارک، مریان وولرز ، اظهار داشت که پارک قربانی یک کمپین لکه دار کره شمالی بود، که جدول زمانی خاطرات آن بود. همانطور که در بین بازماندگان تروما رایج است، ناسازگار است. مقاله ای در سال ۲۰۱۴ در "مجله دیپلمات" توسط مری آن جولی، تناقضات متعددی را در خاطرات و توصیفات پارک از زندگی در کره مستند کرد، و مقاله ای در ژوئیه ۲۰۲۳ "واشنگتن پست" بیان کرد که ادعاهای او در مورد کره شمالی مدت ها مورد تردید بوده است. مفسران سیاسی، روزنامه نگاران و استادان مطالعات کره ای، گزارش های پارک از زندگی در کره شمالی را به دلیل داشتن ناهماهنگی های مختلف، ادعاهای متناقض و اغراق ها مورد انتقاد قرار داده اند. دیگر فراریان و محققان کره شمالی ابراز نگرانی کرده اند که تمایل "سلبریتی های فراری" به اغراق در مورد زندگی در کره شمالی باعث شک و تردید در داستان های آنها می شود به گزارش "واشنگتن پست" "نگرانی های واقعی در مورد وضعیت وخیم حقوق بشر در آنجا را تحت الشعاع قرار می دهد." پارک کانال یوتیوب "صدای کره شمالی ت
وسط یونمی پارک" را اداره می کند، که تا جولای ۲۰۲۳ بیش از یک میلیون مشترک دارد. دیدگاه های سیاسی او به عنوان " محافظه کار آمریکایی" توصیف شده است، او مفاهیم صحت سیاسی و فرهنگ بیداری را در ایالات متحده مورد انتقاد قرار داده است، تشابهاتی بین صحت سیاسی در ایالات متحده و کره شمالی ترسیم می کند. اوایل زندگی. کره شمالی (۲۰۰۷–۱۹۹۳). پارک در ۴ اکتبر ۱۹۹۳ در هیسان، استان ریانگ گانگ، کره شمالی (جمهوری دموکراتیک خلق کره ) به دنیا آمد. پدرش پارک جین سیک و مادرش بیون کیوم سوک بود. خواهر بزرگتر او، یئون می، در سال ۱۹۹۱ به دنیا آمد دوران کودکی او در زمان قحطی کره شمالی بود. روزنامه نگاران بیان کرده اند که خاطرات پارک و توصیف های او از زندگی اولیه اش اغلب متناقض و در تضاد با خاطرات مادرش و همچنین توصیفات دیگر فراریان از زندگی در کره شمالی است و داستان او بسته به مخاطبان تغییر کرده است. پارک در انجمن آزادی اسلو زمانی که ۲۱ ساله بود اظهار داشت که با تماشای یک فیلم وارداتی غیرقانونی از فیلم "تایتانیک" در سال ۱۹۹۷، دیدگاه کودکی او نسبت به خانواده کیم تغییر کرد که باعث شد او در نوجوانی به "طبیعت ظالمانه" کره شمالی پی برد. پارک بی
ان می کند که این فیلم معنای واقعی عشق را به او آموخت و طعم آزادی را به او داد.
پریسیلا د آزوودو (؛ زادهٔ ح. ۱۹۷۸) افسر پلیس اهل برزیل است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه بین المللی زنان شجاع شده است.
پیرا آیلو (؛ زادهٔ ) سیاستمدار اهل ایتالیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
تاباتا امرال (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل برزیل است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
تامارا چرمنووا (؛ زادهٔ ۶ دسامبر ۱۹۵۵) نویسنده اهل روسیه است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
تامارا د آندا (؛ زادهٔ ) روزنامه نگار اهل مکزیک است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
تاندو هوپا (؛ زادهٔ ) مدل اهل آفریقای جنوبی است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
تانی گری تامپسون (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
تایلا هریس (؛ زادهٔ ) بازیکن فوتبال استرالیایی است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
ترزا فورکادز (؛ زادهٔ ) متخصص الهیات، راهبه، و فعال سیاسی اهل اسپانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
تسرینگ ووسر (؛ ۱۹۶۶ – ) نویسنده اهل چین بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه بین المللی زنان شجاع شده است.
تمی توبوسون (; – ) کار افرین اهل نیجریه بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
تولی مدونسلا (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل آفریقای جنوبی است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
تیوا ساواجی (؛ زادهٔ ) خواننده-ترانه سرا، بازیگر، و موسیقی دان اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
سنا سلیم (؛ زادهٔ) روزنامه نگار، و فعال حقوق بشر اهل پاکستان است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
جئونگ یون کیونگ (؛ زادهٔ ) سیاست مدار اهل کره جنوبی است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
جامیلا ریبیرو (؛ زادهٔ ) فیلسوف، فعال حقوق بشر، و روزنامه نگار اهل برزیل است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
جانا الحسن (؛ زادهٔ 1985) روزنامه نگار، مترجم، و رمان نویس اهل لبنان است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
اول فیشر (؛ زادهٔ ) نویسنده، و فیلم ساز اهل ایسلند است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
جکی کی (؛ زادهٔ ) نویسنده، رمان نویس، و شاعر اهل بریتانیا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون جایزه ادبی لامدا و ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
جامیلا لِـمیو (؛ زادهٔ ) ستون نویس، ویراستار، منتقد فرهنگی اهل ایالات متحده آمریکا است. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
جود کلی (; – ) کارگردان نمایش اهل بریتانیا بود. وی همچنین برندهٔ جوایزی همچون ۱۰۰ زن بی بی سی شده است.
اجساد ممتاز () یک کتاب غیرداستانی اثر الکساندر استیل است که دربارهٔ مبارزهٔ قاضی برجستهٔ ایتالیایی جووانی فالکونه با مافیا و کشته شدنش در جریان بمب گذاری ۱۹۹۲ کاپاچی است. عنوان کتاب از عبارت ایتالیایی cadaveri eccellenti گرفته شده است که در این کشور برای اشاره به قربانیان برجسته و مشهور مافیا نظیر سیاست مداران، قاضی ها و رؤسای پلیس به کار می رود.
ادبیات پارتی شامل آثار ادبی به زبان پارتی می شود. از صورت باستانی این زبان اثری موجود نیست اما از پارتی میانه نوشته هایی بر روی سنگ، چرم، سفال، فلز، سکّه، مُهر و جز آن ها به خط پارتی کتیبه ای و نوشته هایی از مانویان به خط مانوی در دست است. سنگ نوشته های دو یا سه زبانه شاهان ساسانی، بنچاق اورامان و آثار دورا اروپوس مهم ترین آثار برجای مانده از این زبان هستند. با توجه به شواهد زبان شناختی می توان درخت آسوریگ و یادگار زریران در دوره ساسانی را متن هایی دست کاری شده از زبان پارتی به خط پارسی میانه دانست. از ادبیات پارتی در دوره اشکانی متنی به شکل اصلی به دست ما نرسیده است ولی از روی شواهد می توان گفت که در آن دوره آثار ادبی غیردینی موجود بوده است. ادبیات غیردینی پارتی به نظر بیشتر منظوم بوده است. در دوران اشکانیان آثار غیردینی و افسانه ها سینه به سینه توسط قصه گویان و نقالان روایت می شد. گروهی از آنان گوسان نام داشتند. از این داستان ها، بعدها در گردآوری و تدوین خدای نامه استفاده شده است. ویس و رامین نیز یکی از منظومه های عاشقانه فارسی با اصالتی پارتی است. داستان بیژن و منیژه در شاهنامه نیز شاید دارای اصلی پارتی با
شد. آثار به خط و زبان پارتی. هرچند از آثار پارتی باستان اثری پیدا نشده، اما آثاری از فرم میانه آن در دست است.
جراح بن سنان، مردی از بنی اسد است که از خوارج بود در ماجرای ترور حسن بن علی در مُظلِم ساباط نقش داشت. وی با در دست داشتن خنجری، در منطقه مظلم، ناحیه ای از ساباط در مدائن، حسن مجتبی را مورد ضرب قرار داد که در پی آن، حسن فریادی برآورد و پس از غش کردن، از اسب به زمین افتاد. مردم نیز پس از آن بر جراح شوریدند و او را به قتل رساندند. جراحتی که او بر پای حسن وارد کرد، بسیار عمیق بود تا جایی که زخم به استخوان رسید. ابن ابی الحدید در شرح این ترور می نویسد: «جراح بن سنان لجام اسب حسن بن علی را به دست گرفت و سپس فریاد الله اکبر برآورد و گفت: ای حسن، پدرت مشرک شد و تو نیز بعد از او مشرک شدی، سپس به ناگاه خنجری را به پای حسن بن علی وارد کرد. سپس مردم بر او شوریدند و او را به نحوی ناگوار کشتند.» بعد از جراحت حسن مجتبی را توسط همراهان به شهر مداعن که به گفته طبرسی سعد بن مسعود ثقفی که از افراد مورد تایید مجتبی بوده فرماندار مدائن بود برای معالجه بردن او نیز مقدمات معالجه و طبیب را فراهم و به گرمی از حضرت حسن استقبال کرد در علم رجال. نمازی شاهرودی، او را ملعون و مذموم گزارش می کند.
جسدهای سرشناس (؛ ) که در ایران با نام های دیگری همچون «جسدهای عالی»، «اجساد عالیمقام ها»، «جسدهای عالی جنابان» و «جنازه های سرشناس» هم شناخته می شود، یک فیلم دلهره آور ایتالیایی به کارگردانی فرانچسکو رزی است که در سال ۱۹۷۶ منتشر شد. این فیلم در جشنواره فیلم کن ۱۹۷۶ نمایش داده شد، اما به بخش رقابت های اصلی آن راه نیافت. در سال ۲۰۱۰ این فیلم وارد فهرست ۱۰۰ فیلم به یادماندنی سینمای ایتالیا شد.
لینو یانوتسی (؛ زادهٔ ۲۰ فوریه ۱۹۲۸ – درگذشتهٔ ۷ اوت ۲۰۲۴) روزنامه نگار و سیاستمدار اهل ایتالیا بود. در ۱۹ اکتبر ۱۹۹۱، او جووانی فالکونه را متهم ساخت که فعالیت های علیه مافیای سیسیل دلیل اصلی ناتوانی دولت در مبارزه با این سازمان جنایی است. از فیلم هایی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "جسدهای سرشناس" اشاره کرد.
بنای یادبود کارل مارکس () یک مجسمه بلند ۷٫۱۰ متر (۲۳ فوت ۳ ۱⁄۲ اینچ) استیلز از سر کارل مارکس در کمنیتس، آلمان است. مجسمه سنگین، همراه با سکوی پایه، بیش از ۱۳ متر (۴۲ فوت) ارتفاع و وزن تقریبی ۴۰ تن دارد. روی دیواری درست در پشت بنای یادبود، عبارت «کارگران جهان، متحد شوید!» (از مانیفست کمونیست) به چهار زبان آلمانی، انگلیسی، فرانسوی و روسی نوشته شده است. این مجسمه مشهورترین بنای تاریخی در شهر داخلی کمنیتس و همچنین دومین مجسمه بزرگ ، پس از ۶۰ سانتی متر بالاتر از سر لنین در اولان اوده، روسیه است. یک نام مستعار محلی معروف برای این بنای تاریخی وجود دارد: «نیشل»، که از عبارت آلمان مرکزی برای سر یا جمجمه گرفته شده است. تاریخچه. پس از تغییر نام شهر و ناحیه کمنیتس به کارل مارکس اشتاد در ۱۰ مه ۱۹۵۳ به مناسبت سال کارل مارکس، دولت آلمان شرقی تصمیم گرفت که نام شهر را گرامی بدارد و یک مجسمه ساز شوروی، لو کربل، را برای طراحی استخدام کرد. یک بنای تاریخی. این بنای یادبود در ریخته گری هنر Monument Skulptura در لنینگراد برنز ریخته شد و سپس به ۹۵ قطعه تقسیم شد. در کارل مارکس اشتاد، این اقلام باید دوباره به هم جوش داده می شد، اما فن
اوری شوروی مناسب نبود. در عوض، تصمیم گرفته شد که کار را به VEB Germania منتقل کند. این بنای یادبود بر روی دوپایه با گرانیت Korninskij قرار دارد که نام آن از منطقه معدن در جنوب اوکراین گرفته شده است. در ۹ اکتبر ۱۹۷۱، این بنای تاریخی در حضور جمعیتی در حدود ۲۵۰ هزار نفر در امتداد کارل مارکس آل (افتتاح شد) که در بین مردم «نیشلگاس» نامیده می شود. به عنوان نقطه عطف شهر، در تعطیلات در جمهوری دموکراتیک آلمان به عنوان پس زمینه ای برای مسابقات و سایر رویدادهای جمعی خدمت می کرد. این بنای تاریخی حتی پس از اتحاد مجدد آلمان دست نخورده باقی ماند، هرچند تخریب پیشنهادی این بنای تاریخی هنگامی که کارل مارکس اشتاد به نام قبلی خود کمنیتز بازگشت، منجر به بحث شدیدی شد. در آن زمان بسیاری از شهرهای دیگر جهان علاقه ای به خرید این بنای تاریخی داشتند، در مورد فروش به کلن نیز بحث هایی شده است.
هرکول انتقام جو () یک فیلم ماجراجویی ایتالیایی محصول سال ۱۹۶۵ به کارگردانی مائوریتسیو لوچیدی است. این فیلم از تدوین مجدد دو فیلم رج پارک در نقش هرکول، «هرکول فاتح آتلانتیس» و «هرکول در جهان خالی از سکنه» که هر دو محصول سال ۱۹۶۱ ساخته شده است.
اصطلاح " زنان مفقود " نشان دهنده کمبود تعداد زنان نسبت به تعداد مورد انتظار زنان در یک منطقه یا کشور است. این جمعیت بیشتر اوقات از طریق نسبت جنسیت مرد به زن اندازه گیری می شود و به نظر می رسد که علت آن سقط جنین های انتخاب جنسیتی، کشتن نوزادان زن و مراقبت های بهداشتی و تغذیه نامناسب برای کودکان دختر است. استدلال می شود که فناوری هایی که امکان انتخاب جنسیت قبل از تولد را فراهم می کند، که از دهه ۱۹۷۰ به صورت تجاری در دسترس بوده است، انگیزه بزرگی برای کودکان دختر مفقود است. علاوه بر سلامتی و رفاه زنان، پدیده زنان مفقود باعث اضافه شدن مردان در جامعه و نامتعادل شدن بازار ازدواج شده است. به دلیل ارتباط زنان مفقود شده با غفلت از زنان، کشورهایی که نرخ مفقودی زنان بالاتری دارد نیز دارای نرخ بالاتری از زنان دارای سلامت بد هستند، که منجر به افزایش نرخ نوزادان با وضع سلامت بد می شود. محققان استدلال می کنند که افزایش تحصیلات زنان و فرصت های شغلی زنان می تواند به کاهش تعداد زنان مفقود شده کمک کند، اما اثرات این راه حل های سیاستی به دلیل سطوح متفاوت جنسیت زدگی ریشه دار بین فرهنگ ها در بین کشورها بسیار متفاوت است. اقدامات بین
المللی مختلفی برای مبارزه با مشکل زنان مفقود وضع شده است. به عنوان مثال، برای آگاهی از مشکل زنان مفقود، OECD تعداد زنان مفقود را از طریق پارامتر «ترجیح پسر» در شاخص SIGI خود اندازه گیری می کند.
نبرد ماژنتا (به انگلیسی: Battel of Magenta) در ۴ ژوئن ۱۸۵۹ در خلال جنگ های دوم استقلال ایتالیا به وقوع پیوست. در نهایت منجر به پیروزی نیروهای فرانسه-ساردین تحت فرماندهی ناپلئون سوم در برابر اتریشی ها شد. این نبرد در نزدیکی شهر ماژنتا (شهری در ایتالیا امروزی)، در ۴ ژوئن ۱۸۵۹ صورت گرفت. ارتش ناپلئون سوم از رودخانه تیچینو عبور کرد و از جناح راست ارتش اتریش نفوذ کرد و ارتش اتریش را مجبور به عقب نشینی کرد. به دلیل طبیعت خاص منطقه امکان مانورهای پیچیده نبود. به همین دلیل اتریشی ها هر خانه ای را به قلعه ای کوچک تبدیل کرده بودند. بخش عمده نبرد بر عهده ۵۰۰۰ نفر از نارنجک اندازهای گارد امپراتوری فرانسه بود. گاردی که سبک لباس های آن ها همچنان شبه به سبک امپراتوری اول بود. نبرد ماژنتا یک نبرد بزرگ نبود، اما این یک پیروزی قاطع برای اتحاد فرانسه و ساردین بود. پاتریس د مک ماهون برای نقش خود در این نبرد عنوان دوک ماژنتا را کسب کرد و بعدها به عنوان رئیس جمهور جمهوری سوم فرانسه خدمت کرد. نتایج پس از جنگ. رنگی که امروزه به عنوان سرخابی شناخته می شود در سال ۱۸۵۹ کشف شد و نام آن از این نبرد گرفته شده است. (رنگ سرخابی در انگلیسی م
عادل magenta). همچنین بلواری در پاریس به این نام ایجاد شد.
ادبیات لری شامل آثار ادبی به زبان لری می شود. بنیان ادبیات لری بر ادبیات شفاهی و فولکلور استوار است و با وجود غنی بودن این ادبیات تاکنون آثار مکتوب اندکی به لری نوشته شده است که بخشی از آن به دلیل شیوه خاص زندگی مردم لر است. ادبیات لری به دلیل کمتر مورد تاخت و تاز بیگانگان قرار گرفتن سرزمین لرستان، کمتر دستخوش استحاله فرهنگی شده و جلوه های ناب تر و بکرتری در آن دیده می شود. امروزه زمینه تحریف و زوال ادبیات لری به دلایلی همچون رواج زندگی شهری، از میان رفتن کهنسالان، عدم رغبت نسل های جدید به فرهنگ لری و بازخوانی شهری محصولات فرهنگی هنری و رسانه ها فراهم آمده است. برنامه هایی برای ایجاد رشته «زبان و ادبیات لری» در دانشگاه ها وجود دارد. در سال های اخیر حجم فزاینده ای از ادبیات بومی و فعالیت های مرتبط با زبان لری ایجاد شده است. در هر یک از سه گونه اصلی لری (لری شمالی، بختیاری، لری جنوبی)، کمیته ها و انجمن های زبان تأسیس شده اند و برخی از این کمیته ها در جوامع لری خارج از ایران فعال هستند. آثار صوتی و تصویری شعر لری، که اغلب با موسیقی و رقص همراه هستند، اولین آثاری بودند که ظاهر شدند و همچنان محبوب ترین هستند. انوا
ع دیگر ادبیات شفاهی شامل داستان های عامیانه ضبط شده، نمایش های کمدی، رادیو به زبان لری و فیلم های دوبله شده به این زبان است. متون مکتوبی که نمایانگر هر یک از گونه های اصلی زبان لری هستند، از طریق ابتکارات محلی نیز تولید شده اند: فرهنگ های متعدد (واژه نامه ها)، مجموعه های داستان های عامیانه و کتاب های شعر، پایه و اساس زبان لری را به عنوان یک زبان نوشتاری تشکیل می دهند و انتشارات اخیر شامل تاریخ عشیره ای، کتاب های مقدماتی خواندن، متون مذهبی، وب سایت های متعدد زبان لری و مقالات دانشگاهی ترجمه شده از فارسی و انگلیسی است. ترانه ها. موسیقی لری از تنوع و پیشینه ای کهن برخوردار است که به دو بخش کلی، موسیقی های آوازی (کلامی) و موسیقی های سازی تقسیم می شود. هم اکنون موسیقی لری در قالب ترانه به هفت بخش تقسیم می شود که عبارتند از موسیقی و ترانه های غنایی و عاشقانه، موسیقی و ترانه های حماسه رزمی، موسیقی و ترانه های سوگواری، موسیقی و ترانه های فصول، موسیقی و ترانه های کار، موسیقی و ترانه های طنز و سرودهای مذهبی. نمونه شعر. شعری به لری جنوبی اثر فریدون داوری:
نبرد کمبره ۱۹۱۸ (همچنین به عنوان نبرد دوم کمبره معروف است) نبرد بین نیروهای ارتش های اول، سوم و چهارم بریتانیا و نیروهای امپراتوری آلمان در طول حمله صد روزه جنگ جهانی اول بود. این نبرد در شهر کمبره فرانسه و اطراف آن، بین ۸ تا ۱۰ اکتبر ۱۹۱۸ انجام شد. این نبرد بسیاری از تاکتیک های جدیدتر ۱۹۱۸، به ویژه تانک ها را شامل می شد. این حمله با تلفات خفیف در مدت زمان بسیار کوتاهی با موفقیت زیادی همراه بود. نبرد. سه خط آلمانی وجود داشت که حدود ۷۰۰۰ ید (۶۴۰۰ متر) طول داشت. در اختیار لشکرهای ۲۰ لاندور و ۵۴ رزرو، با بیش از ۱۵۰ اسلحه پشتیبانی می شود. ضعف دفاع ناشی از حمله عمومی متفقین در سراسر جبهه غربی بود، و به طور خاص در این بخش، رویکرد سریع سپاه کانادا، که در روزهای گذشته دفاع بسیار قوی ای را شکست داده بود. مدافعان آلمانی آمادگی بمباران ۳۲۴ تانک را نداشتند که توسط پیاده نظام و هواپیما پشتیبانی می شد. در ۸ اکتبر، لشکر دوم کانادا وارد کمبره شد و با مقاومت پراکنده و سبک مواجه شد. با این حال، آن ها به سرعت به سمت شمال پیشروی کردند و «پاکسازی» شهر را به بخش سوم کانادا پس از پشت سر گذاشتند. وقتی سومین لشکر در ۱۰ اکتبر وارد شهر
شد، آن را خالی از سکنه دیدند.
اِستر () یک تله فیلم آمریکایی-ایتالیایی-آلمانی است که ادعا دارد بر پایه کتاب استر ساخته و در سال ۱۹۹۹ منتشر شد.
ناتاشا ویلیامز (؛ زادهٔ ) بازیگر اهل بریتانیا است. از فیلم ها یا مجموعه های تلویزیونی که وی در آن ها نقش داشته است، می توان به "دکتر هو" و "استر" اشاره نمود.