Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
آویاکسا () شرکت هواپیمایی مکزیکی است، که در سال ۱۹۹۰ تأسیس شد .
خاچن (؛ ) روستایی در شهرداری تتری تسقارو می باشد که در استان کومو کارتلی گرجستان واقع شده است. ۸۶۰ متر از سطح دریا ارتفاع دارد و بر اساس سرشماری سال ۲۰۱۴ بالغ بر ۱۰۱ تن جمعیت دارد.
لئونارد ادوارد رید (Leonard Edward Read) (۲۶ سپتامبر ۱۸۹۸–۴ می ۱۹۸۳)، مؤسس بنیاد آموزش اقتصاد (FEE)، یکی از اولین اتاق های فکر بازار آزاد در ایالات متحده است. او ۲۹ کتاب و تعداد زیاد مقاله شامل کتاب معروف «I، پنسل» (۱۹۵۸) را نوشته است. حرفه تجاری. پس از فعالیت اندک در خدمات هوایی ارتش ایالات متحده در جریان جنگ جهانی اول، رید تجارت عمده فروشی خواربار را در ان آربور، میشیگان آغاز کرد که در ابتدا موفق بوده و نهایتاً سقوط کرد. او به کالیفرنیا رفته و در آنجا حرفه جدید خود را در اتاق تجارت برلینگیم نزدیک سانفرانسیسکو آغاز کرد. رید به تدریج در سلسله مراتب اتاق تجارت ایالات متحده بالا رفته نهایتاً در سال ۱۹۳۹ میلادی، مدیر کل شاخه لس آنجلس بزرگترین اتاق تجارت در آمریکا شد. کنشگری در لیبرتاریان. در جریان این مدت دیدگاه های او روز به روز بیشتر لیبرتاریان می شد. ظاهراً، در سال ۱۹۳۳ بود، در جریان یک ملاقات با ویلیام سی. مولندور، معاون اجرائی ادیسون کالیفرنیای جنوبی که رید نهایتاً متقاعد شد که New Deal کاملاً غیرمؤثر بوده و از لحاظ اخلاقی ورشکسته شده است. رید همچنین عمیقاً متأثر از عقاید دینی اش بود. شبان او، محترم جیمز دب
لیو. فیفیلد جونیور، کشیش اولین کلیسای جامع ۴۰۰۰ عضوی لس آنجلس بود که رید نیز عضوی از این هیئت بود. فیفیلد یک «جنبش مقاومت» را در برابر «انجیل اجتماعی» "نیو دیل" راه اندازی کرده، تلاش کرد تا کشیشان را در سرتاسر کشور به پذیرش «آرمان های روحانی» طرفدارآزادی فردی متقاعد بسازد. در جریان این مدت که رید برای اتاق تجارت کار می کرد، همچنین عمیقاً متأثر از شخصیت های دیگر سکولار، مثل آلبرت جی ناک و بعداً آین راند و اقتصاددان لودویگ فان میسز و هنری هازلیت، شد. در سال ۱۹۴۵ میلادی، ورگیل جوردن، رئیس هیئت ملی کنفرانس صنعتی (NICB) در نیویورک، از رید دعوت کرد تا معاون اجرائی او شود. رید دانست که باید NICB را ترک کند تا ترویج تمام وقت بازار آزاد، اصول محدود دولت را دنبال نماید. در نتیجه او استعفا داد. یکی از کمک کنندگان از زمان کوتاه او در NICB، دیوید ام. گودریخ، رید را تشویق کرد تا مؤسسه خود را به راه بیندازد. با کمک گودریخ، همچنین کمک مالی از سوی صندوق ویلیام وولکر و هارولد لونداو، رید و هازلیت بنیاد آموزش اقتصاد را در سال ۱۹۴۶ میلادی بنیانگذاری کردند و به نوبهٔ خویش، به فریدریش هایک انگیزه دادند تا انجمن موند پلرین را در هم
ان سال شکل دهند. راند برای مدتی در دهه ۱۹۴۰ مشاور مهمی به رید بود. رید در سال ۱۹۵۰ میلادی به هیئت مدیره مجله جدیداً تأسیس شده The Freeman، مجله بازار آزاد که پیشتاز مرور ملی محافظه کار بود ملحق شد، مجله ای که رید در آن نیز مقاله می نوشت. در سال ۱۹۵۴ میلادی رید این مجله را که در حال تقلا بود آماده ساخت تا به شرکت انتفاعی تحت تصرف FEE تبدیل شود. FEE در سال ۱۹۵۶ میلادی کنترل مستقیم مجله را به دست گرفته و آن را به یک ابزار غیرانتفاعی برای بنیاد تبدیل کرد. رید در سال ۱۹۷۶ میلادی از Universidad Fransisco Marroquin دکترای افتخاری دریافت کرد. او تا زمان مرگش در سال ۱۹۸۴ میلادی، به کارش با FEE ادامه داد.
مارسل آلفونس گیلبرت فان میرهیگ (Marcel Alfons Gilbert van Meerhaeghe) (زادهٔ اوئتوران، ۱۲ آوریل ۱۹۲۱ – درگذشت خنت، ۲۲ مارس ۲۰۱۴)، اقتصاددان، استاد، روزنامه نگار و ستون نویس اهل بلژیک بود. مارسل فان میرهیگ استاد روابط اقتصادی بین المللی در دانشگاه ایالتی خنت بود. استاد فان میرهیگ در طول حرفه برجسته و طولانی که داشت، کارهای مهمی در عرصه اقتصاد و همچنین تفسیر رویدادهای اقتصادی ارایه نمود. توانایی منحصر به فرد وی در امر ترکیب تحلیل های نظری و کاربردی، ارزش ویژه ای به کارهای علمی او بخشید. زندگی و حرفه. ۱۹۳۹ – ۱۹۸۷ میلادی. فان میرهیگ در ابتداء به یک حرفه نظامی فکر می کرد. او در ۱۹۳۹ میلادی امتحان ورودی مدرسه سلطنتی نظامی (École Royale Militaire) را به موفقیت سپری کرد. پس از اردوکشی ۱۹۴۰، او هفت ماه را به عنوان اسیر جنگی در یک اردوگاه آلمان سپری نمود (و مداخله ای از جانب شاه لئوپولد سوم منتج به رهایی دانشجویان مدرسه سلطنتی نظامی شد). فان میرهیگ مدرک فوق لیسانس علوم اقتصادی خود را در ۱۹۴۴ میلادی (دوره اول: ژوئیه) و مدرک فوق لیسانس علوم سیاسی و جامعه شناسی را نیز در ۱۹۴۴ میلادی (دوره دوم: سپتامبر) از دانشگاه خنت در ب
لژیک کسب کرد. برای کسب آموزش های اقتصادی، او در درس های استاد راول میری که همتای استاد گاستون ایسکنس در دانشگاه لون بود، شرکت می کرد. او در ۱۹۴۶ میلادی مدرک دکترای تخصصی خود را به دست آورد: هوانوردی در اقتصاد حمل و نقل: به ویژه مورد بلژیک. در ۱۹۴۷ میلادی او به عنوان استاد نیمه وقت اقتصاد سیاسی در دانشگاه استعمار بلژیک (Koloniale Hogeschool) در آنتورپ تدریس نموده و در ۱۹۵۵ میلادی به عنوان استاد نیمه وقت اقتصاد استعمار در دانشگاه خنت گماشته شد. قبل از این که فان میرهیگ در ۱۹۵۷ میلادی به عنوان استاد اقتصاد و همچنین اقتصاد بین الملل در دانشگاه خنت گماشته شود، وی به عنوان مشاور اقتصادی وزارت امور اقتصادی بلژیک، «استاد مشاور» کالج دفاعی ناتو در پاریس (۱۹۵۳–۵۴ میلادی) و به عنوان مشاور در وزارت تجارت خارجی بلژیک کار می کرد. حوزه های مورد علاقه وی شامل تمامی انواع همکاری آکادمیک در سطح بین الملل و تعاملات رو در رو می شد، از همین رو او در سپتامبر ۱۹۵۹ میلادی به عنوان استاد مهمان در دانشگاه رسمی بلژیکی کنگو و رواندا-اوروندی در لوبومباشی برای رشته های آموزشی Histoire des doctrines sociales et économiques و Histoire des d
octrines économiques گماشته شد. او توانست به عنوان استاد مهمان در ۱۹۶۲ میلادی در دانشگاه های آمستردام و در ۱۹۷۵ میلادی در قسنطینه (الجزایر) کار نماید، او همچنین در ۱۹۷۳ میلادی عضو مهمان در کالج ولفسون، دانشگاه کمبریج شد. در میان سال های ۱۹۶۱ و ۱۹۶۹ میلادی او به عنوان نایب رئیس و (از ۱۹۶۴ به بعد) رئیس کمیسیون قیمت ها که یک هیئت مشورتی به وزارت امور اقتصادی بود، خدمت می کرد (Commission pour la régulation des prix در ۱۹۶۹ میلادی طبق فرمان شاهی مورخ ۳ ژوئن ۱۹۶۹، جایگزین این کمیسیون شد). در میان سال های ۱۹۶۲ و ۱۹۶۹ او با دعوت اعضای موجود شورای اقتصادی مرکزی (Conseil Central de l'Économie) که یک مؤسسه چتر برای گفتگوی اجتماعی و اقتصادی بلژیک فدرال بود، به عنوان عضو این شورا انتخاب شد. از ۱۹۷۱ میلادی به بعد، او همچنین عضو هیئت کنترل ارزی بلژیک و لوکزامبورگ (Institut Belgo-Luxembourgeois du Change) بود، هیئتی که ریاست آن را رئیس بانک ملی بلژیک تا زمان منحل شدن آن در نوامبر ۲۰۰۲ میلادی بر عهده داشت (یورو). در میان سال های ۱۹۷۲ و ۱۹۸۰ میلادی، او همچنین عضو شورای عمومی (conseil général) صندوق عمومی پس انداز و بازنشستگی (
Caisse générale d'épargne et de retraite) بود. فان میرهیگ بنا بر درخواست ویراستار نشریه تریندز، ستونی را در این نشریه در ۱۹۷۵ میلادی آغاز کرد. او همچنین از سال های ۱۹۸۸ تا ۱۹۹۶ به طور منظم به عنوان ستون نویس در روزنامه استاندارد می نوشت. لوک ویرسیلی، کسی که از ۲۰۱۷ میلادی به بعد رئیس بانک کریلان در بلژیک بود، به عنوان دستیار استاد فان میرهیگ در دانشگاه خنت کار می کرد. مارسل فان میرهیگ همیشه در اتخاذ یک استدلال کاملاً مستقل، ثابت قدم بود. از همه جهات او یک فردگرا –می توان گفت یک «تجرد طلب» – بود و پیشنهاد البرت اینشتاین که می گفت شغل ایده آل برای یک دانشمند نظری همان شغل یک نگهبان فانوس دریایی است، برای او مصداق پیدا می کرد. متأسفانه، برخی اوقات او از جانب کسانی که دید جاهلانه، کوته نظر و حسودانه نسبت به ثروت مندان داشتند، اشتباه درک می شد. نمونهٔ از قاعده متعارفی که درصورت بیان آن در میان مردم منتج به ایجاد مناقشه می شود، این است: «بنگاهی که ملاحظات اخلاقی سایر افراد ذینفع مانند کارمندان را در اولویت قرار داده و تجارت را در درجه دوم قرار می دهد، ممکن است رفاه کلی بنگاه و افراد ذینفع/مالکان و حتی کارمندان خود
را تضعیف نماید» (فان میرهیگ، نقل قول شده توسط استاد تام تورنر و دکتر لوراین ریان). بخش قابل توجه کار فان میرهیگ متعلق به چیزی است که به طور عام برچسب نظریه انتخاب عمومی آمریکایی به آن زده می شود. او دغدغه های بزرگی خود را در ارتباط به استفاده درست از منابع دولتی (مبارزه علیه ولخرجی) اظهار نموده و طرفدار آن اتحادیه های مالیات دهندگان (ایالات متحده آمریکا، سوئد، جمهوری فدرال آلمان) بود که روابط میان مقامات نظریات عمومی را تسهیل می کرد. بازنشستگی افتخاری. پس از این که او در ۱ اکتبر ۱۹۸۶ از تدریس در بلژیک بازنشسته شد، فان میرهیگ به طور موفقیت آمیز به عنوان استاد مهمان در حوزه اقتصاد بین الملل و ادغام اروپا در مرکز مطالعات بین الملل دانشگاه تیلبرگ (۱۹۸۷ میلادی) در مدرسه اقتصاد لندن، دانشگاه لندن (سال درسی ۱۹۸۷–۸۸ – کرسی بلژیک)، در دانشگاه تورین (سال درسی ۱۹۸۹–۹۲: استاد کانت دی روبیلانت در دانشکده حقوق؛ سال درسی ۱۹۹۷–۹۸: دانشکده اقتصاد) و در جریان سال درسی ۱۹۹۳–۱۹۹۵ میلادی در دانشگاه ساپینزای رم تدریس کرد. او از ۱۹۸۷–۱۹۸۸ میلادی «مشاور ارشد کمیسیون اروپا» بود، به ویژه مشاور آقای ویلی دی کلرک، نخست وزیر پیشین بلژیک
و عضو کمیسیون اروپا (۱۹۸۵–۱۹۸۹ میلادی: عضو کمیسیون در امور روابط خارجی، مسئول روابط بین الملل و تجارت خارجی). مارسل فان میرهیگ عضو شورای مشورتی آکادمیک اندیشکدهٔ مقیم بروکسل انستیتوی اروپا (Institutum Europaeum:1979 – 2002 میلادی) و اندیشکده محافظه کار مرکز اروپای جدید (Centre for the New Europe: 1993 – 2009 میلادی) بود. او در مرکز اروپای جدید، مقاله سیاست اطلاعات و کمیسیون اروپا (جلد ۴، زیلیک، آوریل ۱۹۹۵) را منتشر نمود. از ۱۹۹۸ او عضو دائم انجمن مون پله رن (Mont Pèlerin Society) بود. در میان سال های ۱۹۸۶ و ۲۰۰۹ میلادی، او ریاست هیئت مدیره سنترال کریدت ورلیننگ (CKV) که یک بانک پس انداز کوچک بود را بر عهده داشت. مارسل فان میرهیگ یکی از ۱۶۵ استاد اقتصاد آلمانی-زبان بود که روی اعلامیه «برای شروع یورو هنوز بسیار زود است» (مورخ: فوریه ۱۹۹۸) امضاء کرد. میراث. مارسل فان میرهیگ نویسنده ۲۲ کتاب (ویراستار ۴ اثر مشترک) و ۱۶۰ مقاله است. نظریه باید بازتاب دهنده واقعیت باشد. او در اوایل حرفه خود (طی مقاله ای در ۱۹۴۷ میلادی)، موضعی اتخاذ نمود: او با آثار متعددی که هیچ گونه رابطه ای با واقعیت («تقلا برای حیات») ندارند مخالفت
نموده و به طور خاص از شیفتگی برای تشریح هر چیزی توسط ریاضی، اظهار تاسف کرد. او طرفدار اقتصاد کاربردی و مفید برای اجراکنندگان (nützlich) بود. بعدتر او نقد خود را در نظریه اقتصادی تشریح کرد. همدم نقد (مارتینوس نیجهوف، ۱۹۸۰) احتمالاً مهم ترین اثر وی است. این اثر به علت رویکرد غیرمرسمومی که داشت، موجب خیلی جنب و جوش شد. (کی. ناکاورا نسخه ژاپنی آن را منتشر نمود) گای روث یک نقد موافق در ژورنال اقتصاد (جلد ۹۱، شماره ۳۶۲، ژوئن ۱۹۸۱، صفحه ۵۹۱) نوشت: کتاب استاد فان میرهیگ شاهکاری از تلخیص است: مروری بر نظریه اقتصادی از افلاطون تا فریدمن با افشا سازی خطاها تنها در ۱۰۹ صفحه. شش فصل این کتاب در مورد تقسیمات اصلی موضوع (رفتار مصرف کننده، رفتار تولیدکننده، قیمت، توزیع درآمد، سطح عمومی قیم و درآمد، رشد و تجارت بین الملل)، یک فصل در مورد قابلیت اجرای آن، یک فصل در مورد اهمیت این مباحث بوده و همچنین ضمیمه ای اضافه شده است مروری بر سیزده نوع نظریه ارایه می کند. این کتاب به هدف یک کتاب مکمِل برای یک دوره آموزشی معرفی اقتصاد ترتیب داده شده است. این اثر یادآور گزارشی از نقشه برداران تامبل-هاوز است. این اثر برای زندگی انسان مطلوب،
مگر کسی دیوانه است که آن را بخرد، اما اگر این کار را بکند، قطعات آن ها را به بهترین وجه ممکن درک می کند و به خوشحالی با آن زندگی می کند و به تدریج به نقص های آن خو می گیرد. دانستن این، از نقد فان میرهیگ، خیلی افسوس آور است که چگونه ماهرانه و چقدر وقت پیش ضعف های عمارت اقتصادی آشکار شده است. میر (۱۹۳۲ میلادی)، میری (۱۹۳۷ میلادی)، تریفین (۱۹۴۰ میلادی) و بسیاری دیگر نقدهای علمی بازنشسته کننده ای فراهم نمودند که اگر به آن ها اعتنا می شد، ممکن بود علم اقتصاد به یک علم کاربردی/عملی مبدل شود. اما در عوض، نام و آموزه های آن ها به باد فراموشی سپرده شد و ما از فان میرهیگ بابت یادآوری آن ها به ما بسیار سپاس گذار هستیم». نتیجه گیری جی. روث خلاصه و مرتبط با موضوع است: «موارد فوق الذکر از طول عمر این اثر نازک فان سلیم ضمانت می کند. من هراس دارم که نقدهای وی در عرض ده سال، به اندازه ای معتبر و مرتبط باشند که امروز هستند». او ظاهراً خوشبینانه عمل کرده است: آن نقدها به اندازهٔ امروز معتبر هستند که در ۱۹۸۱ بودند. سخنرانی های علمی. ۱۹۵۹ – ۲۰۰۲ میلادی. تدریس اقتصاد بین الملل موجب این شد تا او در دانشگاه ها و کنفرانس های بین الم
للی گوناگون سخنرانی علمی داشته باشد: ورشو (۱۹۶۱ میلادی)، ژنو (کنفرانس علم و فناوری در بهبود توسعه کشورهای درحال توسعه)، پرتوریا (۱۹۶۴؛ میثاق فرهنگی میان آفریقای جنوبی، هلند و بلژیک)، براتیسلاوا، هول، پراگ (۱۹۶۹ و ۱۹۸۹ میلادی)، یاش (۱۹۷۱)، آلور، وین (U.N.I.D.O)، برلین، اوپسالا، نیویورک، کراکوف (۱۹۷۷)، صوفیه، ناپل، فلورانس، مسکو (۱۹۹۲)، ینا، اریول، والنسیا، هایگرلخ، یوتبری، پورتو، لیسبون، ونیز (۲۰۰۱) و …. سمپوزیومِ هایلبرن. عوامل سیاسی، اجتماعی، روان شناختی و فرهنگی معاصر همیشه وقت، به هدف درک مسائل اقتصادی، مدنظر گرفته شده اند (نقش این عوامل این است که: آیا فرضیه ها معقول هستند یا نامعقول؟). فان میرهیگ به طور شدید بر اهمیت دانستن پس زمینه های تاریخی تأکید کرد. در واقع، به دلیل محبوبیت حوزه تاریخ نزد وی، او از ۱۹۹۹ میلادی به بعد در سمپوزیوم سالانه هایلبرن در حوزه اقتصاد و علم اجتماعی شرکت فعالی داشت، چون موضوع این سمپوزیوم به استادان قدیمی، یعنی کلاسیک های قرن نوزدهم (و حتی قرن هجدهم میلادی) مرتبط بود. دانشگاه های آلمان دانشجویانی زیادی را که زبان آلمانی را می دانستند به خود جلب کرد. امروزه، برخی این «دانشمندان
» متمایل به ابداع نظریات هستند که قبلاً در جریان قرن نوزدهم میلادی در آلمان ابداع شده بودند. بنابرین، نظریه اقتصادی (به موارد بالا مراجعه نمایید) می گوید، «اغلب در علم اقتصاد به نتایجی که ما دست می یابیم، قبلاً به طور پیروزمندانه ایجاد شده اند» (صفحه ۴). ما موارد ذیل را ذکر می کنیم:
آگوس کامیونیکشن () شرکت رسانه ای مکزیکی است، که در سال ۱۹۹۲ تأسیس شد.
ناتالی موسزکووسکا (Natalie Moszkowska) (۱ می ۱۸۸۶ – ۲۶ نوامبر ۱۹۶۸)، اقتصاددان اجتماعی لهستانی بود که سهم بارزی در نظریهٔ مارکسیستی ارزش و بحران مبنی بر سرمایه انحصاری و تفسیر اقتصادی مصارف نظامی داشت. زندگی و حرفه. ناتالی موسزکووسکا در سال ۱۸۸۶ میلادی در ورشو، لهستان از الکساندر مسکوسکی و ایولین جوهوهلر متولد شد. او عضو حزب دموکراتیک اجتماعی لهستان بود. در حدود سال ۱۹۰۰ میلادی، به تعقیب شکنجه های دولت تزاری، او از امپراطوری روسیه به سوئیس مهاجرت کرده و در دانشگاه زوریخ ثبت نام کرد. در ماه ژوئیه ۱۹۱۴، موسزکووسکا تحت نظارت هنریش سیویکینگ، دکترایش را در اقتصاد (doctor oeconomiae publicae) به دست آورد. پایان نامه او بر پس اندازهای بانکی کارگران در صنایع ذغال سنگ و فولاد لهستان بود. او که در سال ۱۹۱۱ میلادی در پادشاهی لهستان بود، در تحقیقاتش از اسناد روسی استفاده کرد. در پایان سال ۱۹۱۸ میلادی، پس از انقلاب اکتبر سال ۱۹۱۷ و در جریان انقلاب نوامبر در آلمان، مقامات سوئیسی بر موسزکووسکا مشکوک شدند که از بولشویسم حمایت می کند. زمانی که موسزکووسکا و لیبا چایم کاپلان از آنچه برنامه ریزی شده بود بیشتر در آلپنهوتل در ویسن
-آمدن، سوئیس، ماندند، پلیس بلوک سنت گال با سؤ ظن این «جوره روسی» را زیرنظر داشت و به صورت منظم پست های راجستر شده دریافت می کردند. موسزکووسکا در سال ۱۹۲۳ میلادی به عنوان استاد راهنما در زوریخ کار کرده و به رسانه های اتحادیه و سوسیالیست می نوشت، طوری که سه کتاب و چندین مقاله منتشر کرد. او مربوط به حزب سوسیالیست سوئیس بود و در مناظرات روی اقتصاد شرکت کرد. او با جامعه علمی بین المللی، از جمله ماوریس دوب، آدولف لوی و ادگار سالین، تماس هایش را حفظ کرد. موسزکووسکا هیچگاه ازدواج نکرد و در ۲۶ نوامبر ۱۹۶۸ میلادی درگذشت. آثار عمده. نظام Das Marxsche (1929). اولین کتاب موسزکووسکا پس از تز او نظام مارکسیستی (نظام Das Marxsche) بود که در سال ۱۹۲۹ میلادی توسط سردبیر برلین، رابرت انگلمان منتظر گردید. بخش اول کتاب او از نظریهٔ ارزش کارگری، مشابه به نقطه نظر لادسلاوس فان بورتکیویز، دفاع می کند. موسزکووسکا از تعداد زیاد غیرمعمول نمونه های دیجیتالی تغییر ارزش به قیمت تولید استفاده نمود. در بخش دوم کتاب، مشابه به بورتکیویز، موسزکووسکا برخورد مارکس با رکود نرخ مفاد را نقد کرده و آن را در جلد سوم کتابش Das Kapital توضیح داد. موسزک
ووسکا از مقدمه ماشین جدید کاپیتالیستی صرف در صورتی دفاع می کرد که قیمت تولید حداقل برابر پرداخت دستمزد کارگر باشد؛ بنابراین تمام فناوری های پیشرفته جدید مؤلدیت را افزایش داده، از طریق افزایش اوسط تولید یک کارگر، بر نرخ مفاد تأثیر می گذارند. تحلیل تکنیکی او بعدها به نام نظریه اوکیشیو معروف است: اختراعات پایدار که نرخ مفاد را کاهش می دهند، به صورت مستقیم با افزایش دستمزد واقعی ربط دارند. او به این نتیجه رسید که تمایل نرخ مفاد به رکود نباید به عنوان یک پیش بینی تاریخی تعبیر شود، بلکه یک رابطه کارا میان نرخ افزایش بها و نرخ مفاد است. به عبارت دیگر، می تواند توسط «قانون تمایل نرخ مفاد به سقوط» و «قانون روند بالائی در نرخ استثمار» توضیح داده شود که قانون دوم شایع شده است. در بخش سوم کتابش، موسزکووسکا نتیجه خود را در نظریهٔ بحران اجرا کرد، اما مدل نرخ مفاد که در جلد سوم Das Kapital مارکس آمده بود، را رد نمود. او با این ایده که عدم تناسب انواع مختلف تولید باعث چرخه های اقتصادی شده است مخالفت کرد و معتقد بود که عدم تناسب بنیادی در اقتصاد کاپیتالیستی به دلیل توزیع اتفاق افتاده است. سهم بیشتر مفاد منجر به تجمع بیش از حد
سرمایه شده و بحران مصرف کم را بار آورده است، در حالی که دستمزدهای واقعی افزایش یافته و عدم استخدام سریعاً کاهش یافته است. نتیجه مفاد اندک بود که شکوفایی را خاتمه می دهد. موسزکووسکا معتقد بود که مصرف اندک، قوی ترین توضیح است. Zur Kritik moderner Krisentheorien (1935). موسزکووسکا در اثر دومش، انتقاد نظریات مدرن بحران (Zur Kritik moderner Krisentheorien) که در سال ۱۹۳۵ میلادی به نشر رسید، نظریات موجود بحران که توسط نویسندگان سوسیالیست آلمانی و اتریشی، مثل آدولف لوی، امیل لیدرر، هنریک گروسمان، اوتو باور و گوستاف لانداور، توضیح داده شده بودند، نقد کرد. این کتاب دوران رکود را دربر می گیرد، موضوعی که در زمان نشر این کتاب در اذهان مردم باقی مانده بود. موسزکووسکا از دستمزد که متعاقباً رشد مؤلدیت کار به ارمغان می آید، طوری حمایت کرد که سهم دستمزدها ثابت و متوازن باقی می ماند. او پیشرفت تکنیکی، موضوعی که در کتاب قبلی اش توسعه داده بود، را معادل بالا رفتن نرخ مفاد قلم داد کرد. موسزکووسکا معتقد بود که افزایش بها به دلیل تنظیمات نامتجانس قیمت ها، افزایش می یابد. دستمزدها و قیمت مواد خام نسبت به قیمت کالاهای تولید شده سریع
تر کاهش می آبند. موسزکووسکا از نظریهٔ مصرف اندک به عنوان توضیح رکود کاپیتالیسم حمایت کرد: «در صورتی که فاصله میان تولید و مصرف فراتر از یک نقطه مشخص باز شود و اگر کم بود مصرف به یک عرض مشخص برسد، فقر نسبی قطعی خواهد شد. تولید کاهش یافته و کارگران خود را بیرون از کار خواهند یافت. اگر کاپیتالیسم کلاسیک توسط یک فقر نسبی توصیف گردد، کاپیتالیسم مدرن ازین رو معادل فقر مطلق می گردد. و این فقر مطلق، رکود بزرگ کاپیتالیسم بوده و در درازمدت غیرپایدار می باشد». رکود بزرگ سال ۱۹۳۰ ثبوت نظری برای موسزکووسکا بود. نقد نظریات مدرن بحران، به دلیل اختلاف رشد میان مصرف و تولید، یک نقطه برگشت در درک او از بحران دائمی کاپیتالیسم بود. Zur Dynamik des Spätkapitalismus (1943). در کتاب سوم او، دینامیک کاپیتالیسم اخیر (Zur Dynamik of Spätkapitalismus)، موسزکووسکا با درنظرگرفتن دوباره دو رویکرد به نظریهٔ بحران ها، «تجمع اندک» و «تجمع بیش از حد»، نقد خود به روند رو به زوال نرخ مفاد ادامه داد. تجمع اندک با نظریهٔ مدرن چرخه های اقتصادی و تحلیل جلد سوم Das Kapital مارکس، مانند قانون «طبیعی» و «ابدی» کاپیتالیسم، سازگار بود. با این حال، به گ
فته موسزکووسکا، اقتصاد سیاسی مارکسیستی باید بر قوانین «اجتماعی» و «تاریخی» تجمع بیش از حد (معادل مصرف اندک) تمرکز کند. موسزکووسکا مشکلات ایجاد شده توسط مصارف اتفاقی یا ضایعه ها را تجزیه و تحلیل کرد که یک شکل کوتاه کردن فاصله میان تولید یک شرکت و مصرف آن است. استفاده نادرست از منابع واردات، یا انباشت شدن صادرات، هزینه تسلیحات و همچنین قیمت اقتصادی و اجتماعی جنگ را کنترل می کند. او به این نتیجه رسید که لیبرالیسم طبقه متوسط و اصلاح دموکراسی اجتماعی نمی تواند بااعتبار باقی بماند و بنابراین اشکال بدیل سوسیالیسم عبارت از: فاشیزم، امپریالیزم و جنگ.
دبلیودی ۱۰۵۴–۲۲۶ () که به عنوان «LP 849-31» نیز شناخته می شود، یک ستارهٔ کوتوله سفید نسبتاً سرد با قدر مطلق ۱۶ و اتمسفر هیدروژنی، در صورت فلکی کوچک جنوبی پیاله، واقع در فاصلهٔ تقریباً ۱۱۷ سال نوری از خورشید در بعد ۱۰ ساعت و ۵۷ دقیقه میل ۲۲- درجه و ۵۳ ثانیه ('۵۳ °۲۲-) (مبدأ تاریخ۲۰۰۰ J) قرار دارد. نام WD 1054-226 بر اساس مختصات در دوره J1950 است. تیرگی های دوره ای در نور آن که توسط دانشگاه کالج لندن بررسی شده به عنوان توده هایی از ماده در حال چرخش به دور ستارهٔ کوتوله تفسیر شده است. پژوهشگران این فرضیه را مطرح کرده اند که این توده ها تحت تأثیر یک جسم هم اندازهٔ ماه قرار می گیرند؛ شاید یک سیاره فراخورشیدی، که هر ۲۵ ساعت یک بار در منطقهٔ با قابلیت زندگی خود به دور آن می چرخد؛ که در صورت تأیید، این نخستین باری است که چنین رصدی در اطراف یک کوتوله سفید مشاهده شده است. در سال ۲۰۲۲ گزارش شد که شار نوری که از ستاره می آید به دلیل پوشاندن نسبی توسط یک حلقه، به طور مداوم تغییر می کند. الگوی تغییرات با کمی تغییر هر ۲۵٫۰۲ ساعت تکرار می شود. عجیب این است که هر ۲۳ دقیقه در شار نور، دقیقاً ۶۵ فرورفتگی در هر دوره ۲۵٫۰۲ ساعت و
جود دارد. توضیح این هارمونیک قوی ۶۵ ناشناخته است و نویسندگان مقاله می گویند که این پدیده گیج کننده است. به نظر می رسد که ناشی از توده هایی از ماده است که به دور ستاره می چرخند. محققان این فرضیه را مطرح کرده اند که این توده ها تحت تأثیر جسمی به اندازه ماه، احتمالاً یک سیاره فراخورشیدی، قرار گرفته اند. اگر مدت زمان ۲۵ ساعت باشد، در منطقه قابل سکونت منظومه در حال گردش است. اگر این تأیید شود، این اولین بار است که سیاره ای بالقوه قابل سکونت پیدا می شود که به دور یک کوتوله سفید می چرخد.
جواهرسازی ایرانی به شاخه ای از صنعت و هنر کاربردی ایرانی گفته می شود. تاریخچه. در دوران باستان در هزارهٔ چهارم بیش از میلاد استفاده از سنگ های عقیق و فیروزهٔ روشن متداول بود. همچنین در خرابه های شوش نمونهٔ سنجاق سر مسی که روی آن با لاجورد تزئین شده پیدا شده است. هخامنشیان. مردان و زنان ایرانی در عهد هخامنشیان با خود جواهرات بسیاری داشتند. یکی از نقوش کشف شده در استخر مردی را نشان می دهد که گلوبند و گوشواره دارد و در حجاری های سربازان هخامنشی سلاح، بازوبند و گردنبند آن ها مطلا کاری و با جواهرات زیادی پرداخته شده اند. از مجموعه جواهرات هخامنشی که به صورت پراکنده در موزه های مختلف دنیا نگهداری می شوند سه مجموعهٔ آن نسبت به دیگر آثار بیشتر قابل توجه است: اشکانیان. در دورهٔ اشکانیان جواهرسازی همانند دورهٔ هخامنشیان رواج داشت با این تفاوت که اسلوب های تزئینی، پیجیدگی و ظرافت زیورآلات بیشتر می شود. در گوشواره های این دوره معمولاً از شکل انار و یاقوت های انار استفاده زیادی می شده است. اشکانیان نیز مانند زنان و مردان هخامنشی از گوشواره و گردنبند استفاده می کردند و اسب ها و جنگ افزار خود را با مطلا و جواهرکاری مزین می
کردند. ساسانیان. در دورهٔ ساسانیان کثرت ثروت پادشاهان و اعیان و خزانه ها در هنر ساسانی به خصوص در زیورآلات، ظروف نقره و طلا قابل مشاهده است. در این دوره ظروف زرین و سیمین رواج پیدا کردند و پارچه بافی به اوج خود رسید. پادشاهان ساسانی در دورهٔ سلطنت خود آرایش، لباس و تاج مخصوص به خود را داشتند و به همین روی جواهرسازی و کار با فلز ظرافت و پیچیدگی بیشتری پیدا کرد. از جواهرات و تاج های ساسانی به دلیل حمله و غارت رومیان و اعراب آثار کمی به جا مانده است. تاج های ساسانی. در سلسلهٔ ساسانیان، هر پادشاه تاج منحصر به فرد خود را داشت که بنابر پیروزی ها و موفقیت های سیاسی طراحی و ساخته می شد. برای مثال تاج خسرو انوشیروان از جنس طلا و نقره بود و روی آن با زمرد و یاقوت مزین شده بود. وزن تاج حدوداً نود و یک کیلوگرم و به قدری سنگین بود که سر انسان تحمل وزن آن را نداشت و به همین جهت توسط زنجیرهای نازکی از سقف آویزان می شد و شاه زیر آن می نشست. طرح کلی تاج شاهان ساسانی کنگره دار است که احتمالاً این فرم را از تاج شاهان هخامنشی به خصوص تاج داریوش سوم گرفته اند، با این تفاوت که تاج های ساسانی بسیار پر آرایه و مجلل تر از تاج های شاه
ان هخامنشی بوده اند. برخلاف هخامنشیان و اشکانیان، شاهان ساسانی علاقهٔ زیادی به استفاده از نماد (مذهبی و ملی) بر روی تاج های خود داشتند. جواهرات. از جواهرات ساسانی می توان به گنجینه پتروسا، کشف شده در شهری به همین نام در رومانی اشاره کرد. از نمونه آثار این گنجینه می توان به قاب هایی طلایی که پایهٔ ظروف بلورین بودند و با سنگ های قیمتی آذین می شدند اشاره کرد. همچنین کمربندی طلایی از اردشیر بابکان که روی آن یاقوت کاری شده و با خط پهلوی نام پادشاه نوشته شده است اولین بار در شهر ماینتس واقع در آلمان کشف شد. درفش کاویانی. از آثاری که به دورهٔ ساسانی منسوب می شود درفش کاویانی است. به گفتهٔ مورخان اسلامی این پرچم احتمالاً از جنس پوست خرس، پلنگ یا بزغاله یا شیر بوده و اندازه ای حدود ۱۲ در ۸ داشته است. به گفتهٔ بلعمی، روی این درفش، سنگ های قیمتی و مروارید و سکه های بسیار زیادی دوخته می شده و هر پادشاه ساسانی به فال نیک در دورهٔ سلطنت خود به آن جواهر و سکه ای اضافه می کرده است.
دامینیک اسکار گوتیئرز (انگلیسی: "Dominik Óscar Gutiérrez"؛ زادهٔ ۵ آوریل ۱۹۹۷) یک کشتی گیر حرفه ای اهل ایالات متحده است. گوتیئرز در حال حاضر با کمپانی دبلیودبلیوئی قرارداد بسته و در برند راو فعالیت می کند.او نیز در سال 2024 با ماری جولیت ازدواج کرد. اوایل زندگی. دامینیک گوتیرز در ۵ آوریل ۱۹۹۷ در کالیفرنیا متولد شد. او از فرزند و پسر آنجی و اسکار گوتیرز، معروف به ری میستریو است. او یک خواهر کوچکتر به نام آلیا گوتیرز دارد. زندگی شخصی. میستریو در ۶ مارس ۲۰۲۴ با دوست دختر خود، ماری جولیت ازدواج کرد. افتخارات. 2بار قهرمان کمربند ان اکس تی نورث امریکا (nxt north america)
ارتباط پنداری نادرست یا الگوپنداری یا آپوفینیا (؛ ) نوعی سوگیری شناختی است که باعث می شود انسان تمایل به دیدن و ساختن ارتباط بین چیزهایی داشته باشد که هیچ ارتباطی با هم ندارند. این اصطلاح توسط روانپزشک کلاوس کنراد در سال ۱۹۵۸ در مقاله ای در مورد مراحل اولیهٔ اسکیزوفرنی ابداع شد. او آن را به عنوان «دیدن ناخواستهٔ ارتباطات به همراه احساس خاصی از معنی دار بودن بین چیزهای کاملاً بی ارتباط» تعریف کرد. علاوه بر این، خطای ارتباط پنداری باعث می شود اشخاص در رویدادهای تصادفی الگوها و ارتباطات منطقی ببینند. این خطا به ویژه در میان علاقه مندان به تئوری توطئه رایج است؛ جایی که افراد بین پدیده های تصادفی یا بی ‎ربط به هم ارتباط برقرار کرده و از درون آن طرح و نقشه خارج می کنند. مقدمه. ارتباط پنداری را می توان عملکرد عادی مغز در نظر گرفت، با این حال، افراط در آن را می توان نشانه ای از اختلال در عملکرد درست مغز دانست، به عنوان مثال نشانه ای از ظهور بیماری اسکیزوفرنی پارانوئید، که در آن بیمار الگوهای خصمانه (مثلاً توطئه برای آزار و اذیت ) را در اعمال معمولی دیگران می بیند. این خطا به ویژه در میان علاقه مندان به تئوری توطئه را