Payamvdn/NorthPersian_fa_wiki huggingface dataset:
فلج دوره ای گروهی از بیماری های ژنتیکی نادر است که منجر به ضعف یا فلج از ناحیهٔ محرک های رایج مانند سرما، گرما، وعده های غذایی با کربوهیدرات زیاد، عدم غذا خوردن، استرس یا هیجان و فعالیت بدنی از هر نوع می شود. مکانیسم اساسی این بیماری ها نقص در کانال های یونی در غشای سلول های ماهیچه های اسکلتی است که به یون های باردار الکتریکی اجازه می دهد به داخل یا خارج از سلول ماهیچه ای نشت کرده و باعث دیپلاریزه شدن سلول و عدم حرکت شوند.
باز رو به مرگ است () یک فیلم آمریکایی به کارگردانی جولیان گلدبرگر بر پایهٔ کتابی نوشتهٔ هری کروز است که در سال ۲۰۰۶ منتشر شد. در این فیلم پل جیاماتی، میشل ویلیامز، مایکل پیت، رابرت ویزدم و آن ودجورث ایفای نقش می کنند. این فیلم در جشنواره فیلم ساندنس ۲۰۰۶ به نمایش درآمد و همچنین در دو هفته کارگردانان ۲۰۰۶ در جشنواره کن پذیرفته شد. این فیلم در ۳۰ مارس ۲۰۰۷ از طریق سینماهای شهر نیویورک و لس آنجلس منتشر شد.
نشانگر الکترو پنوماتیک پینت بال یک نشانگر پینت بال است که با استفاده از یک شیر برقی پنوماتیک حرکت چکش یا پیچ را فعال می کند. تاریخچه و عملیات اولیه. شوکر از دو سوپاپ کنترل برقی استفاده کرد تا کنترل های جداگانه ای را بر روی توالی بارگیری توپ و دنباله انتقال هوا به دست آورد. کلا از یک مجموعه چکش و پیچ متصل استفاده کرد، که اجازه می داد از یک سلونوئید واحد برای فعال کردن کل دنباله شلیک با کنترل یک پیستون که مجموعه چکش و پیچ را به جلو حرکت می داد، استفاده شود، همزمان یک پینت بال را محفظه کرده و گازهای محرک را در محفظه آزاد کند. پایان ضربه چکش پیچ را متصل و جفت می کند. چیدمان دوگانه برقی شوکر اجازه استفاده از فشارهای عملکردی کمی پایین تر را می دهد، با این حال ترتیب بسیار ساده تر فرشته یک دنباله شلیک سریعتر را فراهم می کند، که در نهایت ثابت شده است که مورد علاقه بازیکنان است و در نتیجه اصل عملکرد اصلی پشت فرشته بدون تغییر باقی مانده است (در واقع، حتی چندین بار توسط یک سری «الکترو لوله های انباشته» کپی شده است)، در حالی که شوکر یک سری تجدید نظرها را پشت سر گذاشته است که در سال ۲۰۰۳ با طراحی مجدد کامل به پایان رسید، و
اکنون از یک واحد استفاده می کند شیر برقی که به طور فزاینده ای به پیکربندی مکانیکی مشهور می شود که به عنوان «پیچ پیچ» شناخته می شود. همچنین لازم است ذکر شود که در حالی که این دو نشانگر اساساً برای اولین نشانگرهای الکترو پنوماتیک به بازار گره خورده بودند، هر دو طرح توسط مجموعه ای از "کیت" های الکترو پنوماتیک خانگی که نشانگرهای قبلی مانند اتوکرر یا استرلینگ را با خود داشته اند. واکنش تند. افزایش دسترسی و استفاده از این نشانگرها نیز حرکتی را تشویق می کند که پیش از این در پیشرفت های قبلی فناوری پینت بال خدشه دار شده بود. این بازیکنان مورد نظر بازگشت به روز از نشانگر پمپ، ظرفیت دور ده، و ۱۲ گرم را مد نظر قرار داده بودند. این جنبش سرانجام به چیزی تبدیل شد که امروزه به عنوان " پینت بال کلاس سهام " شناخته می شود. نیازهای اسلحه های بسیار سریع. فرشته و شوکر یک مشکل اساسی را که در ورزش در حال شکل گیری بود تشدید کردند با خاموش شدن نشانگرها، با لرزش و ضربه کمتر، ارتعاشی که مانع از گیر افتادن گلوله های رنگی در ورق قیف می شد، از بین رفت. راه حل حرکت به سمت لودرهای موتوری بود، که مهمترین آنها مشاهده انقلاب لودر بود، که هر زم
ان که یک پرتو مادون قرمز در فید فک بدون وقفه می شد، از یک پارو برای تکان دادن توپ ها استفاده می کرد. با این حال، واقعیت گرانش پدیدار شد، و بدیهی بود که برای برآوردن اشتهای نشانگر مدرن، تولیدکنندگان لودر باید گلوله های رنگ را سریعتر از آنچه گرانش ساده اجازه می دهد، به جلو فشار دهند. در نتیجه، نشانگرهای مدرن اکنون دارای سیستمهای بارگیری مجددامپراتوری B2 و مگنا درایوو درایو مگنا، روتورهای رنگ، چشم انداز لودرV محل، هاله ادیسه، و ما را بکش نبض هستند که هر کدام با سرعت ۲۲ توپ در ثانیه یا بیشتر تغذیه می کنند. سیستم های تشخیص توپ. دو سیستم اصلی تشخیص توپ ایجاد شد تا اطمینان حاصل شود که وقتی بازیکن ماشه را می کشد یک توپ در محفظه وجود دارد. این سیستم ها به این دلیل مورد نیاز بودند که حتی وقتی لودرها رنگ را سریعتر به نشانگرها وارد می کردند، نشانگرها چرخه های کوتاه تری برای شلیک و الکترونیک پاسخگو ایجاد کردند. شرح دو BDS و زیرگونه های آنها در زیر آمده است: مادون قرمز «چشم» (خطایابی را انتخاب کنید و شکستن تیر). از یک ساطع کننده و گیرنده مادون قرمز برای تشخیص وجود یک توپ بر اساس اینکه آیا یک توپ در لوله تغذیه مانع رسیدن یک
پرتو به گیرنده در طرف مقابل می شود، استفاده می کند. بازتابنده. تشخیص می دهد که آیا یک توپ بر اساس میزان نور ساطع شده منعکس شده به یک حسگر وجود دارد یا خیر. سنسور وزن. تشخیص وجود یک توپ بر اساس نیروی وارد شده به میله ای در پایه محفظه، که این نیرو را از طریق «پد» پیزوالکتریک به سیگنال الکتریکی تبدیل می کند. COPS/COPS2. از میله ای استفاده می کند که تا داخل محفظه شلیک امتداد یافته و در برابر پایه یک توپ محفظه قرار گرفته است. میله در فرکانس بسیار بالا (برای انسان نامحسوس) توسط یک کریستال روی صفحه کنترل نوسان می کند و هنگامی که یک توپ به داخل محفظه می افتد و به میله برخورد می کند، نوسان تحت تأثیر قرار می گیرد و به نشانگر اجازه می دهد تا تشخیص دهد که توپ به طور کامل است. اتاقک سنسی. به عنوان COPS، در بالا، اما کالیبراسیون نرم افزار برای تشخیص حضور توپ به صورت خودکار است. سنسی دارای یک LDS) L oad D نعوظ S سیستم) است که به آن اجازه می دهد تا حضور توپ ها را در بالای پشته تشخیص دهد، و گاهی اوقات هنگامی که یک پشته کامل و تحت فشار را تشخیص می دهد، عملکرد بسیار سریع را امکان پذیر می کند. نویز فعال شد. با استفاده از قیچی ا
لکترونیکی «گوش»، نشانگر «گوش» می دهد تا آتش نشان داده شود و توپ بعدی مطابق آن تغذیه شود. اگر قیف روشن بماند، باتری را ذخیره می کند و از آنجا که نیازی به «چشم» ندارد، به دلیل کثیف شدن سنسور یا انسداد آن، خطر اختلال در عملکرد آن را تهدید نمی کند. اگرچه مصرف بیش از حد باتری را متوقف می کند، اما در یک نبرد شدید، با پخش کننده های مجاور، قیف ممکن است به طور تصادفی بارگیری شود زیرا گزارش های دیگر نشانگرها می توانند سنسور صدا را فریب دهند.
وندی و لوسی () یک فیلم درام آمریکایی به کارگردانی کلی رایکارد است که در سال ۲۰۰۸ منتشر شد. در این فیلم میشل ویلیامز نقش وندی را ایفا می کند، زنی بی سرپناه که به دنبال سگ گمشده اش، لوسی می گردد. این فیلم برای نخستین بار در جشنواره فیلم کن ۲۰۰۸ به نمایش درآمد.
تی ام ()یک لوله خلأ برای تقویت و انتشار سیگنال های رادیویی بود که از نوامبر ۱۹۱۵ تا حدود ۱۹۳۵ در فرانسه تولید شد. تی ام که برای ارتش فرانسه توسعه یافته بود، تبدیل به یک لوله رادیویی سیگنال کوچک برای متفقین در جنگ جهانی اول شد و اولین لوله خلأ تولید شده بود.
تیم سال اتحادیه فوتبالیست های حرفه ای () یا تیم سال پی اف ای () یا به اختصار تیم سال جایزه ای است که هر سال به ۴۴ بازیکن که در چهار لیگ لیگ برتر فوتبال انگلستان، چمپیونشیپ، لیگ یک فوتبال انگلستان و لیگ دو فوتبال انگلستان بازی می کنند و از نظر این اتحادیه شایستگی حضور در این تیم را دارند، اهدا می شود. برندگان. ۲۰۱۹–۲۰. منبع ۲۰۲۰–۲۱. Source
نَملوژِه فِنوتسخَپ گونه ای شرکت سهامی عام است که برپایه قانون در هلند، بلژیک و اندونزی تعریف می شود. شرکت توسط سهامداران تملک می شود و ممکن است سهام آن در یک بازار سهام معامله گردد.
ماسک گازی ام تو () یک ماسک گاز ساخته شده فرانسوی بود که توسط نیروهای فرانسوی، بریتانیایی و آمریکایی از آوریل ۱۹۱۶ تا اوت ۱۹۱۸ در طی جنگ جهانی اول مورد استفاده قرار گرفت. حدود ۲۹٬۳۰۰٬۰۰۰ از این ماسک در طول جنگ ساخته شد.
توربیلون () یک چرخ دنگ ساعت، برای افزایش دقت است. توربیلون در سال ۱۷۹۵ گسترش یافت و توسط ساعت ساز فرانسوی - سوییسی آبراهام لوییس برگت، در ۲۶ ژوئن ۱۸۰۱ به ثبت رسید.
جایزه امی ساعات پربیننده برای بهترین بازیگر نقش اول زن در مجموعه تلویزیونی درام () جایزه ای است که توسط آکادمی علوم و هنرهای تلویزیون اهدا می شود. این جایزه برای افتخار یک بازیگر زن که به عنوان نقش اصلی در مجموعه تلویزیونی درام نقش آفرینی برجسته ای داشته اند داده می شود. این جایزه نخستین بار در ۱۱ فوریه ۱۹۵۴ در ششمین مراسم جوایز امی ساعات پربیننده معرفی شد.
خنجر سنتی یک خنجر منحنی کوتاه است که به شکل «جی» شکل می باشد و شبیه به قلاب است. این نبردافزار می تواند از انواع مختلفی ساخته شود. این نوع خنجر در میان گردشگران محبوب است و در بازار در مناطق مختلف به ویژه خاورمیانه و هند فروخته می شود.
هیتوباشیرا ، که در چین؛ برمه، اندونزی با تلفظ دیگری شناخته می شود، به معنای ستون انسانی است. یک عمل فرهنگی قربانی کردن انسان از طریق زنده به گوری قبل از آغاز به ساختن یک ساختمان بوده است و قبلاً در کشورهای شرق و جنوب شرقی آسیا انجام می شده است. در ژاپن نیز در اعصار گذشته هیتوباشیرا انجام می شده است و به شکل یک قربانی انسانی است که زنده زیر یا در نزدیکی ساختمان های بزرگ مانند سدها، پل ها و قلعه ها به عنوان دعا برای خدایان دفن می شده است تا ساختمان در اثر بلایای طبیعی مانند سیل یا دشمن تخریب نشود. قلعه ماروئوکا. طبق افسانهٔ «او-شیزو، هیتوباشیرا» قلعه ماروئوکا ساخته شده در سال ۱۵۷۶ میلادی، با «ستون انسانی» ساخته شده است. در حین ساخت، پایه سنگی (تنشو) بدون توجه به چند بار انباشته شدن همچنان در حال فرو ریختن بود. یکی از رعیت ها پیشنهاد کرد برای دلجویی از خدایان باید قربانی انسانی یا هیتوباشیرا انجام شود. او-شیزو، یک زن یک چشم که دارای دو فرزند بود و زندگی فقیرانه ای داشت، به عنوان هیتوباشیرا انتخاب شد. او تصمیم گرفت قربانی شود به شرط این که یکی از فرزندانش توسط شیباتا کاتسوتویو پرورش یابد تا به یک سامورایی تبدیل ش
ود. در حالت ایستاده سنگ های پایه قلعه در اطراف او قرار گرفتند تا اینکه سرانجام او را خرد کردند. طبق این افسانه فداکاری این زن باعث شد تا ساخت و ساز با موفقیت به پایان برسد.
رود یک ساز موسیقی زهی ایرانی است. در ادبیات کلاسیک فارسی در اشعار رودکی، حافظ، ناصر خسرو، سنایی، فردوسی و نظامی از رود یاد شده است. همه شب ببودند با نای و رود همی داد هرکس به خسرو درود غیر از یک ساز خاص، رود به مطلق سرود و نغمه نیز اطلاق می شده است: بفرمود تا پیش او خواندند ابا رودسازانش بنشاندند همچنین یکی از معانی آن نیز «آرشه» است که با کمک آن سازهایی را می نواختند: به بربط چو بایست برساخت رود برآورد مازندرانی سرود
پیوند مغز یا پیوند همه اندامگان (به انگلیسی: Brain transplant or whole-body transplant) یک عمل جراحی است که در آن مغز یک اورگانیسم به بدن اورگانیسم دیگر پیوند زده می شود. این عمل جراحی با پیوند سر متفاوت است، در پیوند سر، کل سر به یک بدن تازه پیوند زده می شود نه فقط مغز. از نظر تئوری یک شخص با نارسایی پیشرفته اندامی می تواند اندامی جدید و قابل کاربرد بیابد در حالی که شخصیت، خاطرات و هوشیاری خود را حفظ کند. تاکنون هیچ پیوند سر انسانی انجام نشده است. رابرت جی وایت، جراح مغز و اعصاب، سر یک میمون را به بدن بی سر یک میمون دیگر پیوند زده است. خوانده های EEG نشان داد که مغز پس از آن به طور طبیعی کار می کرده است. در ابتدا پنداشته می شد که این اثباتی بر امتیاز ایمنی داشتن مغز است، زیرا سیستم ایمنی میزبان نخست بدان حمله نکرد، ولی پس زنی سیستم ایمنی باعث شد تا میمون نه روز بعد بمیرد. همچنین پیوند مغز و مفاهیم مشابه موضوع بسیاری از ژانرهای علمی تخیلی بوده اند. چالش های پیش رو. یکی از مهم ترین موانع این عمل ناتوانی بافت عصبی در التیام یافتن است. بافت عصبی زخمی نمی تواند پیام ها را به درستی جابه جا کند، این موضوع دلیل ویرا
نگر بودن آسیب طناب نخاعی است. همچنین می توان از یک واسط مغز و رایانه برای اتصال مغز نمونه آزمایش به بدن خودش استفاده کرد. یک مطالعه با یک میمون به عنوان نمونه آزمایش، نشان داد که فرستادن مستقیم فرمان ها از مغز با دور زدن طناب نخاعی برای حرکت دادن دست ممکن است. یکی از مزایای این اتصال قابل تنظیم بودن آن بعد از مداخلات جراحی است، زمانی که اعصاب نمی توانند بدون جراحی به هم متصل شوند. همچنین برای اینکه جراحی شدنی باشد، سن اهدا کننده بدن باید کافی باشد؛ مغز یک فرد بالغ نمی تواند در جمجمه ای که به رشد حداکثری خود نرسیده است جای گیرد، که در سن ۹ تا ۱۲ سالگی رخ می دهد. زمانی که اندام ها پیوند زده می شوند، پس زنی تهاجمی اندام توسط سیستم ایمنی میزبان می تواند رخ دهد. از آنجایی که سلول های ایمنی CNS به نگهداری نوروژنسیس و توانایی یادگیری فضایی در بزرگسالی کمک می کنند، گمان می رفت که مغز اندامی با امتیاز ایمنی (غیرقابل پس زنی) باشد. با این حال پس زنی ایمنی مغز پیوند زده شده در میمون ها گزارش شده است.
این فهرست برندگان و نامزدهای جایزه سینمایی و تلویزیونی ام تی وی است. این جایزه برای بهترین اجرای بازیگران در مجموعه تلویزیونی اهدا می شود. این جایزه نخستین بار در سال ۲۰۱۷ معرفی شد.
قلعه ماروئوکا ، یک قلعه ژاپنی به سبک «هیرایاما» (قلعه ژاپنی) واقع در محله ماروئوکا در شهر ساکای، فوکوئی، استان فوکوئی، در منطقه هوکوریکو ژاپن است. طبق افسانهٔ «او-شیزو، هیتوباشیرا» قلعه ماروئوکا با «ستون انسانی» ساخته شده است. در حین ساخت، پایه سنگی (تنشو) بدون توجه به چند بار انباشته شدن همچنان در حال فرو ریختن بود. یکی از رعیت ها پیشنهاد کرد برای دلجویی از خدایان باید از کسی قربانی انسانی یا هیتوباشیرا را انجام دهد. او-شیزو، یک زن یک چشم که دارای دو فرزند بود و زندگی فقیرانه ای داشت، به عنوان هیتوباشیرا انتخاب شد. او تصمیم گرفت قربانی شود به شرط این که یکی از فرزندانش توسط شیباتا کاتسوتویو پرورش یابد تا به یک سامورایی تبدیل شود. در حالت ایستاده سنگ های پایه قلعه در اطراف او قرار گرفتند تا اینکه سرانجام او را خرد کردند. طبق این افسانه فداکاری این زن باعث شد تا ساخت و ساز با موفقیت به پایان برسد.
بی پیریدین ها که با نام های بی پیریدیل، دی پیریدیل و دی پیریدین نیز شناخته می شوند، خانواده ای از ترکیبات شیمیایی با فرمول (C۵H۴N)۲ هستند که از دو حلقه پیریدیل (C۵H۴N) تشکیل شده است. پیریدین یک هتروسیکل آروماتیک حاوی نیتروژن است. بی پیریدین ها در ساختار آفت کش ها اهمیت دارند. شش ایزومر برای بی پیریدین وجود دارد، اما دو مورد از آن ها برجسته تر هستند: ۲٬۲′-بی پیریدین که یک لیگاند متداول است و ۴٬۴'-بی پیریدین که پیش ساز پاراکوات است. پاراکوات یک علف کش تجاریست. بی پیریدین ها همه جامدات بی رنگ هستند که در حلال های آلی محلول بوده و کمی در آب حل می شوند.
درومیسارویدیس یک سرده از دونده خزندگان ددپا مربوط به کرتاسه پیشین است. این دایناسور اولین فسیل کشف شده در دانمارک کنونی به حساب می آید. درومیسارویدیس در منطقهٔ جیدگارد در سازند روبدلِ برنهلم در دریای بالتیک کشف شد.
روبرت کوپر فیلیپس (؛ – ) با نام هنری کوپستا نیکا () موسیقی دان اهل ایالات متحده آمریکا بود. وی بین سال های ۱۹۹۴ تا ۲۰۱۵ میلادی فعالیت می کرد. وی همچنین عضوی از گروه تری ۶ مافیا بود. مرگ. در ۶ اکتبر ۲۰۱۵، فیلیپس دچار سکته مغزی شد؛ حدود سه روز بعد در ساعت ۱ بامداد روز ۹ اکتبر درگذشت.
فلج دوره ای هیپوکالمی که به صورت مخفّف hypoKPP نیز نامیده می شود، یک بیماری نادر و اتوزومال غالب کانالوپاتی است که با ضعف عضلانی یا فلج در زمانی که سطح پتاسیم در خون افول می کند همراه است.
بدعت گذار () بنیان گذار آموزه های هرطقه یا مؤسس فرقه ای است که چنین آموزه ای را حفظ می کند.
نصرالله مین باشیان در سال ۱۸۸۵ متولد شد و تحصیلات موسیقی را از پدرش غلامرضا مین باشیان در دارالفنون و همچنین از معلم موسیقی فرانسه آلفرد ژان باتیست لومر آموخت. در سال ۱۸۹۸، او ۱۳ ساله بود که پدرش او را به سن پترزبورگ برد و در هنرستان ثبت نام کرد، در حالی که غلامرضا خود درس های نیکلای ریمسکی-کورساکف را دنبال می کرد.غلامرضا وقتی در سال ۱۸۹۱ روسیه را ترک کرد، قرار گذاشت تا پسرش نزد معلمش در هنرستان بماند تا نصرالله تحصیلات خود را نیز به صورت خصوصی ادامه دهد. نصرالله مین باشیان هفت سال در آنجا می ماند. در سال ۱۹۰۵، او ۲۰ ساله بود و برای تدریس ویولنسل به ایران بازگشت. او چند سالی در شیراز ماند، اما سپس در سال ۱۹۱۲ به روسیه بازگشت و در آنجا معلم پیانو شاهزاده خانم ایرینا الکساندروونا رومانوا شد. در بازگشت به ایران، وی با درجه کاپیتانی وارد تیپ قزاق ایرانی (گارد سلطنتی ایران) شد. او تا رسیدن به درجه سرتیپ در آنجا ماند. در سال ۱۹۱۵، ویولن و ویولنسل را در دارالفنون آغاز کرد. در سال ۱۹۲۱، وی جانشین مدیر موسیقی نظامی شد، که او را با هدایت مدرسه موسیقی ترکیب کرد و جانشین پدرش شد. او این دو کارگردانی را تا سال ۱۹۳۵ در اخت
یار داشت، در حالی که چندین ساز را آموزش می داد: پیانو، ویولن و ویولنسل. وی همچنین چندین سرود با استفاده از آثار شاعران فردوسی و سعدی سرود. وی در ۲۹ اوت ۱۹۳۸ در سن ۵۳ سالگی درگذشت.
در اولین ساعات صبح ۱۸ مارس ۱۹۹۰، سیزده اثر هنری از موزهٔ ایزابلا استوارت گاردنر شهر بوستون به سرقت رفت. نگهبانان در آن نیمه شب به دو مرد که لباس مأموران پلیس به تن داشتند و ادعا می کردند تماس هایی مبنی بر مزاحمت دریافت کرده اند اجازهٔ ورود دادند. سارقان نگهبانان را دست بند زدند و موزه را در حدود یک ساعت بعد غارت کردند. این پرونده حل نشده است؛ هیچ بازداشتی صورت نگرفت و اثری بازگردانده نشد. ادارهٔ تحقیقات فدرال (اف بی آی) ارزش آثار به سرقت رفته را ۵۰۰ میلیون دلار تخمین زد و موزه جایزه ای ۱۰ میلیون دلاری را برای اطلاعاتی که منجر به بازیابی آثار هنری شود پیشنهاد داد؛ بزرگ ترین جایزه ای که تاکنون یک مؤسسهٔ خصوصی پیشنهاد داده است. آثار به سرقت رفته از جمله آثار خریداری شدهٔ ایزابلا استوارت گاردنر، مجموعه دار هنری بود که به صورت دائمی همراه با سایر آثار این مجموعه دار به نمایش گذاشته بودند. "کنسرت" یکی از ۳۴ اثر یوهانس فرمیر که تصور می شود باارزش ترین نقاشی ازدست رفته در جهان است و "طوفان در دریای جلیل"، تنها اثر رامبرانت با چشم انداز دریا از جمله آثار به سرقت رفته هستند. نقاشی ها و طرح های دیگری از رامبرانت، دگا، م
انه و فلینک همراه با عقاب زینتی نسبتاً بی ارزش و ظرف باستانی چینی به سرقت رفت. کارشناسان از انتخاب آثار هنری متحیر بودند؛ زیرا آثار ارزشمند بیشتری نیز در موزه وجود داشت که دست نخورده باقی ماند. مجموعه و طراحی آن ثابت است؛ بنابراین قاب های خالی به دیوار آویزان شدند تا تجلیلی از آثار مفقودی و مکان هایی برای بازگشت آثار باشند. اف بی آی معتقد است که سرقت توسط یک سازمان تبهکاری طراحی شده است. این پرونده فاقد شواهد فیزیکی قوی است و اف بی آی تا حد زیادی به بازجویی ها، اطلاعات مخفی و عملیات فریبنده برای جمع آوری اطلاعات وابسته است. آنان بیشتر بر مافیای بوستون تمرکز کرده اند که در آن دوره در بحبوحهٔ جنگ داخلی باند خلافکاران قرار داشت. یک نظریه این است که گانگستر بابی دوناتی سرقت را با هدف مذاکره برای آزادی سردستهٔ خود از زندان سازماندهی کرده است. دوناتی یک سال پس از سرقت به قتل رسید. گزارش های دیگر حاکی از آن است که این نقاشی ها توسط یک باند در دورچستر دزدیده شده اند، اگرچه حتی پس از عملیاتی فریبنده که برخی از آنان را به زندان انداخت، مشارکت در سرقت را انکار می کنند. تمامی آنان علی رغم پیشنهاد پاداش، کاهش مجازات های ز
ندان و حتی آزادی در صورت ارائهٔ اطلاعاتی که منجر به بازیابی آثار هنری شود، هرگونه اطلاعی را انکار کرده اند یا سرنخ هایی بی ثمر ارائه داده اند. پیشینه. موزهٔ ایزابلا استوارت گاردنر تحت هدایت ایزابلا استوارت گاردنر، مجموعه دار هنری، به سبک کاخ های ونیزی ساخته شد تا محلی برای استقرار و نمایش مجموعهٔ هنری شخصی او باشد. گاردنر جمع آوری آثار هنری را به صورت جدی پس از دریافت ارث ۱٫۶ میلیون دلاری از پدرش در سال ۱۸۹۱ آغاز کرد و در طول زندگی خود بیش از ۱۵٬۰۰۰ نقاشی، مجسمه یا اشیای تزئینی مختلف را به این مجموعه افزود. ساخت ساختمان موزه در سال ۱۹۰۱ به پایان رسید و سپس گاردنر یک سال را صرف آماده کردن فضای داخلی موزه کرد که در سال ۱۹۰۳ برای عموم باز شد. او تا زمان مرگش در سال ۱۹۲۴ به گسترش مجموعه و ترتیب آن پرداخت. سه طبقهٔ نخست موزه برای مردم قابل بازدید بود و گاردنر در طبقهٔ چهارم این ساختمان ساکن شد. او موزه را با ۳٫۶ میلیون دلار وقف کرد و در وصیت نامهٔ وی مقرر شد که ترتیب آثار هنری نباید تغییر یابد و هیچ قطعه ای در مجموعه فروخته یا خریداری شود. طبق وصیت گاردنر، اگر چیدمان هر کدام از دارایی های موزه در سه طبقهٔ نخست این
ساختمان تغییر کند، آثار هنری مجموعه در یک حراجی در پاریس به فروش می رسد و درآمد حاصل از آن به همراه سایر اموال موزه که قابل فروش باشد به دانشگاه هاروارد واگذار می شود تا صرف افزایش حقوق استادان و بورس تحصیلی شود. با این حال در مارس ۲۰۰۹، دادگاه عالی قضایی ماساچوست اجازه داد تا موزه بتواند از پارامترهای سختگیرانهٔ وصیت گاردنر خارج شود که «انحراف معقول» از وصیت نام دارد. موزهٔ گاردنر در دههٔ ۱۹۸۰ با کمبود بودجه مواجه بود. این فشار مالی، موزه را در وضعیت بدی قرار داد؛ موزه ای که فاقد سامانهٔ تهویهٔ مطبوع و بیمه نامه بود و به نگهداری و تعمیر ساختمان نیاز داشت. میزان سرقت های هنری در دههٔ ۱۹۸۰ و اوایل دههٔ ۱۹۹۰ بیشتر شد که این موضوع افزایش نرخ بیمه را در پی داشت. هزینهٔ سالانهٔ بیمه را ۳ میلیون دلار یا بیشتر تخمین می زدند، درحالی که بودجهٔ عملیاتی موزه ۲٫۸ میلیون دلار بود. موزهٔ گاردنر در آن زمان مسئول امور مالی و راهبردی برای جمع آوری کمک مالی یا عضویت نداشت. پس از اینکه ادارهٔ تحقیقات فدرال (اف بی آی) نقشهٔ سرقت مجرمان بوستونی از موزه را در سال ۱۹۸۲ برملا کرد، موزه بودجه ای را برای بهبود امنیت اختصاص داد. از جم
لهٔ این بهبودها، شصت آشکارساز حرکت مادون قرمز و سامانهٔ تصاویر مداربسته شامل چهار دوربین که پیرامون محیط ساختمان قرار گرفتند. هیچ دوربینی در داخل ساختمان نصب نشد؛ زیرا هیئت امنا معتقد بود نصب این نوع تجهیزات برای چنین ساختمان تاریخی، گران خواهد بود. نیروهای امنیتی بیشتری نیز استخدام شدند. موزه در آن زمان ساختار پیچیده ای برای استخدام نداشت و آموزش خاصی به نگهبانان که اغلب آنان جوان و دانشجو بودند نمی داد. با وجود بهبودهای امنیتی، تنها راهی که بتوان پلیس را به موزه احضار کرد، یک دکمه در میز حراست بود. سایر موزه ها در آن زمان دارای سامانه های محافظ دار بودند که نیازمند تماس های ساعتی نگهبانان شیفت شب با پلیس بود تا وضعیت تحت کنترل باشد. یک مشاور مستقل امنیتی در سال ۱۹۸۸ اقدامات موزه را بررسی کرد و تشخیص داد که با بسیاری از موزه ها برابری می کند اما به بهبود بیشتر توصیه کرد. مدیر حراست موزهٔ هنرهای زیبا در شهر بوستون نیز ارتقای امنیتی موزه را پیشنهاد کرد. به دلیل فشار مالی موزه و خواسته های ایزابلا استوارت گاردنر در برابر هرگونه بازسازی بزرگ، هیئت امنا این پیشرفت های امنیتی را تأیید نکرد. همچنین این هیئت، درخواس
ت مدیر حراست موزه مبنی بر افزایش حقوق نگهبانان برای جذب بیشتر نیروهای واجد شرایط برای این کار را رد کرد. نگهبانان کنونی کمی بیشتر از حداقل دستمزد دریافت می کردند. نقص های امنیتی موزه، یک راز آشکار در بین نگهبانان بود. سرقت. مقدمه. سرقت در اولین ساعات روز یکشنبه، ۱۸ مارس ۱۹۹۰ رخ داد. نخستین بار حوالی ساعت ۱۲:۳۰ بامداد، برخی از افراد که در حال ترک مهمانی ویژهٔ روز سنت پاتریک در نزدیکی موزه بودند، سارقان را دیدند. دو مرد در پوشش مأموران پلیس، داخل خودرویی هاچ بک که ظاهرش نشان نمی داد برای پلیس باشد، در خیابان پالاس و با فاصلهٔ تقریباً سی متری از ورودی جانبی موزه توقف داشتند. شاهدان عینی تصور می کردند که آن دو نفر پلیس هستند. نگهبانان موزه در آن شب، ریک اباث ۲۳ ساله و رندی هستند ۲۵ ساله بودند. اباث، نگهبان ثابت شیفت شب و هستند اولین بار بود که در این شیفت فعالیت می کرد. شیفت کاری این دو نگهبان از ساعت ۱۱:۳۰ شب آغاز شد. سیاست امنیتی نشان می داد که یکی از نگهبانان با چراغ قوه و واکی تاکی در گالری ها گشت بزند، درحالی که دیگری در میز حراست مستقر باشد. نخست اباث گشت زد. در حین گشت زنی، سامانهٔ اعلام حریق در اتاق های م
ختلف موزه به صدا درآمد اما او نتوانست هیچ آتش یا دودی را شناسایی کند. اباث به اتاق حراست بازگشت؛ جایی که پنل کنترل اعلام حریق قرار داشت و وجود دود در چند اتاق را نشان می داد. او این را نوعی عملکرد نادرست در نظر گرفت؛ پنل را خاموش کرد و به گشت زنی بازگشت. پیش از اتمام دورهای خود، توقفی کوتاه مقابل ورودی جانبی داشت و دَرِ جانبی موزه را باز و بدون وقفه بست. او انجام این کار یا دلیلش را به هستند نگفت. اباث که گردش خود را به اتمام رساند، حوالی ساعت ۱ بامداد به میز حراست بازگشت تا هستند گشت خود را آغاز کند. نگهبانان تسلیم شدند. در ساعت ۱:۲۰ بامداد، سارقان خودرو را به طرف ورودی موزه راندند، آن را در گوشه ای پارک کردند و پیاده به طرف دَرِ جانبی موزه رفتند. سارقان زنگ را زدند و از طریق آوابر به اباث وصل شدند. آنان به اباث توضیح دادند که پلیس در حال بررسی یک مزاحمت است و ضرورت دارد تا وارد ساختمان شوند. اباث می توانست آن دو نفر را از طریق سامانهٔ تصاویر مداربسته ببیند که ظاهراً یونیفرم واقعی پلیس پوشیده اند. سیاست موزه نگهبانان را ملزم می کرد که در این ساعات اجازهٔ ورود به افراد ناشناس را ندهند. او از مزاحمت یا اختلال
باخبر نبود اما احتمال داد به دلیل روز سنت پاتریک، شاید شخصی مست از نردهٔ آهنی موزه بالا آمده است و پلیس را از این موضوع مطلع کرده اند. از طرفی وی احساس می کرد که موظف به اجرای خواستهٔ مأموران پلیس است و نمی داند آیا سیاست موزه مبنی بر عدم ورود افراد برای نیروهای پلیس نیز صدق می کند یا خیر. اباث در ساعت ۱:۲۴ بامداد، اجازهٔ ورود به آن مردان را داد. سارقان وارد راهروی قفل شده ای شدند که ورودی جانبی را از موزه جدا می کرد. آنان به اباث که پشت میز نشسته بود نزدیک شدند و از او پرسیدند اگر فرد دیگری نیز در موزه حضور دارد، به او اطلاع دهد تا به اینجا بیاید. اباث از طریق ارتباط رادیویی به هستند اطلاع داد تا به میز حراست بازگردد. در همین زمان بود که اباث متوجه شد سبیل فرد قدبلند به نظر تقلبی است. مردی که قدش کوتاه تر بود به اباث گفت چهره اش آشنا به نظر می رسد؛ گویی حکم دستگیری وی را داشته باشند، از وی می خواهند از پشت میز خارج شود و مدارک شناسایی خود را ارائه کند. اباث از این دستور پیروی کرد و از میزی که تنها یک دکمهٔ هشدار به پلیس داشت فاصله گرفت. مرد قدکوتاه اباث را به دیوار هل داد، پاهایش را باز کرد و به او دست بند ز
د. اباث توجه کرد که پیش از دستگیری او را بازرسی بدنی نکردند. در همین زمان بود که هستند وارد اتاق شد و سارق قدبلند او را برگرداند و به او دست بند زد. هنگامی که سارقان به هر دو نگهبان دست بند زده بودند، نیت حقیقی خود که غارت موزه بود را آشکار کردند و از نگهبانان خواستند مشکلی برایشان ایجاد نکنند. سارقان با نوار چسب، سر و چشمان دو نگهبان را پوشاندند؛ بدون درخواست راهنمایی، نگهبانان را به زیرزمین موزه منتقل کردند و آنان را به لولهٔ بخار و میز کار دست بند زدند. سارقان کیف های دو نگهبان را بررسی کردند و توضیح دادند که می دانند آنان کجا زندگی می کنند تا به مقامات حرفی نزنند و حدود یک سال دیگر پاداش دریافت کنند. سارقان کمتر از پانزده دقیقه طول کشید تا بر نگهبانان چیره شوند و اکنون ساعت ۱:۳۵ بامداد بود. سرقت آثار. آشکارسازهای حرکت مادون قرمز، حرکات سارقان در موزه را ثبت کرد. قدم هایشان در طبقهٔ دوم و اتاق هلندی، اولین اتاقی که به آن وارد شدند تا ساعت ۱:۴۸ بامداد ثبت نشد. این اقدام سیزده دقیقه پس از تسلط بر نگهبانان بود؛ شاید منتظر بودند تا مطمئن شوند که پلیس از موضوع آگاه نشده است. هنگامی که سارقان می خواستند در اتاق